Era Pierwotna

### Epoki

Epoka Antropogeniczna (od 5500 roku SE do 2198 roku SE)Epoka Pisma (od 2198 roku SE do 1459 roku SE)Epoka Wielkich Wojen (od 1459 roku SE do 1016 roku SE)

### Następna era/epoka

Era Mroku

**Era Pierwotna** - okres historyczny w dziejach Androgei, trwający od około 5500 do 1016 roku Starej Ery. Jest to najstarszy z 3 er historycznych w dziejach świata i dzieli się na: epokę antropogeniczną, epokę pisma i epokę wielkich wojen. Cezurą początkową ery jest powstanie człowieka (-5500 rok), a końcową - wojna Ligi Zachodu z państwem Wellmenów i wielka bitwa na Stepach Regolskich. Era pierwotna to okres kształtowania się pierwszych cywilizacji, powstawania miast i rozwoju wczesnego rolnictwa. Najważniejszym osiągnięciem cywilizacyjnym tej ery jest wynalezienie pisma w 2198 roku SE (cezura rozpoczynająca epokę pisma) i jego rozwój w następnych latach. Najważniejszą cywilizacją ery pierwotnej byli Chanowie, którzy pojawili się w połowie czwartego tysiąclecia, a następnie stworzyli imperium i podbili ogromną część południowej Osalii.

## Historia

### Periodyzacja

Erę pierwotną dzieli się na trzy epoki: antropogeniczną, pisma oraz wielkich wojen. Pierwsza z nich trwała od 5500 roku SE (pojawienie się w ludzi w Androgei) do 2198 roku SE (wynalezienie pisma). Epoka pisma zakończyła się w 1459 roku SE, kiedy imperium Chanów rozpadło się na trzy części, zaś następna - epoka wielkich wojen - miała swój koniec w -1016 roku, kiedy doszło do konfliktu z Ligi Zachodu z cywilizacją Wellmenów oraz wielkiego starcia na Polach Regolskich. Ta ostatnia data jest również granicą między erą pierwotną, a jej następczynią - erą mroku.

### Epoka Pisma

#### Państwo Chanów i jego wzloty i upadki

W 2198 roku Starej Ery Chanowie wynaleźli pierwsze w Androgei pismo. Duży wkład w jego rozwój miał w XXI wieku władca Karmineusz I, z którego inicjatywy spisany został chociażby Święty Zbiór, najważniejsza księga chańskiej religii. Karmineusz w latach 70. XXI wieku SE przeprowadził kontrowersyjne reformy, ograniczające między innymi przywileje szamanów jako grupy społecznej. Decyzja ta zniszczyła w oczach tych ostatnich autorytet władcy chańskiego, co zmotywowało ich do wypowiedzenia mu posłuszeństwa oraz związania ruchu oporu przeciw Tufirmowi. Przewrót nie przyniósł jednak pożądanych skutków, ponieważ znienawidzeni wśród ludu szamani nie zyskali poparcia chłopów. Po kilku latach wojny domowej rebelia została stłumiona, a guślarze całkowicie utracili swoje znaczenie w państwie Chanów. Ich miejsce zajęli nowi kapłani oraz świecka arystokracja wywodząca się z chłopstwa.

Po śmierci wnuka Karmineusza I (lata 60. XXI) na tronie Chanów zapanowało bezkrólewie. O władzę nad terytoriami chańskimi walczyły przez następne stulecie dwa powiązane z Tufirmami rody: Artyni z północy i Medyni ze wschodu. Rodziny te podzieliły kraj na dwie części zwane "ozami". Spór ciągnął się przez dekady, lecz ostatecznie w 1936 roku Medyni zwyciężyli, wybijając rywali oraz przejmując kontrolę nad państwem. Wojna domowa, zwana nie bez powodu w historii Chanów okresem wieków ciemnych, okazała się dla tej cywilizacji tragiczna w skutkach - ponad połowa populacji zginęła, a kultura (w tym pismo starochańskie) wymarły i nigdy już nie zdołano odnowić ich w całości. Pierwszy z Medynów na tronie - Helgard Wielki - człowiek, którego doświadczenie polityczne i wojskowe było równie duże jak jego ego, nadał samemu sobie tytuł imperatora, przez co jego państwo zostało przemianowane na wielkie imperium.

W XX i XIX wieku cywilizacja chańska przeżywała renesans we wszystkich dziedzinach życia - lud Chanów, dotknięty piętnem wyniszczającej wojny domowej, uczył się ponownie funkcjonowania i tworzył na nowo samego siebie. Niestety, najazdy dzikich Usmasydów *pod wodzą novario rogle*'a Choeforda XIII, a także Rapsydów z ambitnego państwa Kar w XIX wieku zmusiły ich ponownie do walki. Szczególnie dotkliwie Chanowie zapamiętają uderzenie wielkich hord ze wschodu, które udało się powstrzymać tylko dzięki bystremu i dalekowidzącego umysłowi imperatora Sulli Walecznego. Tym razem jednak cywilizacja z południa wyszła z wojen zwycięsko - w II połowie XIX najazdy z obu stron zostały odparte i ustały, zaś życie zaczęło się dalej toczyć spokojnymi ścieżkami.

Po pokonaniu najeźdźców dla imperium nadeszły czasy rozkwitu. W ciągu następnego stulecia Chanowie zdołali pokryć lukę demograficzną powstałą po wiekach ciemnych, utworzyć na nowo struktury państwowe oraz społeczne, odbudować miasta, jak również rozwinąć swoją kulturę i na gruzach języka starochańskiego ukształtować nowy system piśmienniczy - klasyczny język chański. W XVIII i XVII wieku imperium Chanów zaczęło ponownie (jak przed wieloma wiekami) się rozszerzać - podboje objęły całe południowe wybrzeże Osalii, od rzeki Torduendete na zachodzie po stepy regolskie. Chanowie rozwijali współpracę z sąsiednimi cywilizacjami, pozyskiwali złoto i inne cenne kamienie od Rapsydów, a także sprzedawali zboże oraz sól na wschód. Dochodowy handel był możliwy dzięki szybko rozwijającym się technikom żeglarskim oraz flocie imperium, która docierała nawet do osad Starego Semtu na wschodzie (dalej niż ktokolwiek w tamtej epoce).

W XVI wieku SE Chanowie osiągnęli swój szczyt potęgi. Państwo zarządzane przez dynastię Medynów było lśniącym klejnotem na mapie pierwotnej Androgei. Ludzie z całego znanego osalskiego świata przybywali do takich miast jak Therycypolis, Mandigentia czy Vetolorum by podziwiać potęgę tej antycznej cywilizacji i korzystać z panującego tam dobrobytu.

Niestety, w 1530 roku wygasła dynastia Medynów, a władzę nad imperium przejął Ostarius z rodu Siterstein. Przez kilka dekad na tronie, dzierżonym teraz przez Sitersteinów, zapanował spokój, lecz na początku XV wieku do władzy doszedł bałwochwalca Baren Artyniusz. Do problemów dynastycznych doszły jeszcze coraz częstsze i bardziej dotkliwe rewolty ze strony ludności koryckiej, a także najazdy z zagranicy. Imperium, nie posiadając stabilnej władzy, zaczęło się rozsypywać. Porażka Ostariusa II (panował 1491-1484) z Królestwem Zachodnich Usmasydów w bitwie o Ulbidum przyśpieszyła rozkład imperium, które w 1459 roku SE rozpadło się na Królestwo Ludu Korytów, Królestwo Chanii oraz Chanię Północną. Ostatni z imperatorów - Elgiert (nie bez powodu nazywany Zdrajcą) - w obliczu zagrożenia masywnym najazdem usmasydzkim uciekł z państwa razem z zawartością imperatorskiego skarbca, przez co kraj pogrążył się w walkach dynastycznych, czego skutkiem był wspomniany już rozpad imperium. Po tym wydarzeniu Chanowie już nigdy nie zdołali stworzyć razem jednego państwa.

#### Cywilizacje regolskie

W 2113 roku SE orkowie regolscy osiedli się w warowniach Kyobe i Sokcheonhe na Wyżynie Limeryjskiej. Mniejsze, lecz również agresywne grupy zamieszkały na terenie lasów deszczowych i sprzymierzyły się z trollami błotnymi. Najazdy na ludzkie osady były szczególnie brutalne i niszczycielskie, orkowie dokonywali hekatomb tubylców i obracali w pył całe wioski i miasteczka.

Tymczasem regolski świat był podzielony na setki małych państw zarządzanych przez klany, czyli bogate arystokratyczne rodziny. Na początku XXI wieku SE klan Rottenbegów, na którego czele stał mag Al-Moai-Kil, zjednoczył pod swoim sztandarem kraje Joterdonu i z pomocą miecza oraz strzał postanowił zakończył barbarzyńskie inwazje orków raz na zawsze. Armia Kila uderzyła na warownię w Kyobe i oblegała ją przez ponad dwa lata. Krwawa bitwa-wojna zakończyła się co prawda porażką ludzi, lecz zwycięstwo orków było jedynie pyrrusowe - armia państwa Rottenbegów wycofała się bez większych strat i po krótkim rozejmie była w stanie ponownie uderzyć. Wielka inwazja na Kyobe była planowana na 2089 rok, lecz śmierć Al-Moai-Kila podczas zasadzki przekreśliła te plany. Orkowie zdołali zregenerować się wkrótce doszło do reaktywacji konfliktu. Gdy trwające ponad półwieku wojny na wyżynie limeryjskiej nie przyniosły rozstrzygnięcia, a obie strony były wyczerpane konfliktem, przywódca orczego królestwa - A-ror - został zabity przez grupę najlepszych ludzkich magów i wojowników, wysłanych przez Al-Moai-Dona, wnuka Kila. Orkowie, pozbawieni przywódcy, podzielili się na kilka państw i sami pogrążyli się w wewnętrznych sporach. Zamieszanie wykorzystali ludzie, którzy za pomocą wszystkich dostępnych sił dokonali ostatecznego uderzenie i po raz drugi natarli na fortecę w Kyobe. Tym razem ofensywa się udała, zaś Sokcheonhe pozbawione silnego sojusznika zostało szybko pokonane. Orkowie uciekli w głąb kontynentu, zaś królestwo Rottenbegów stało się hegemonem Przesmyku Joterdońskiego.

~~Wojny między Limerami a Usmasydami w XXI i XX wieku doprowadziły do powstania Królestwa Usmasydów na wchodzie, które wyodrębniło się od Rottenbegów. Dawne mocarstwo przeżyło kryzys, a panująca dynastia upadła. Świat regolski podzielił się na dynamicznie i stabilnie rozwijające się Królestwo Usmasydów i Sojusz krajów limeryjskich, a także pogrążone w chaosie i agonii pozostałości państwa Al-Moai-Kila. Na terenie tego ostatniego panowała już prawie anarchia, władza centralna przestała istnieć, a wojenki między księstwami prowadziły do katastrofy. Pod koniec XX wieku SE potrzeba odbudowy kraju i przywrócenia mu dawnej potęgi była w Usmasydach z Osalii bardzo silna. do władzy w Cheon doszedł Mi-Oi-Di, paladyna marzącego o odrodzeniu dawnej potęgi na zachodzie.~~