SVR: Regel nummer één (10)

<-- Hoofdstuk 9 ✴ Hoofdstuk 11 -->
De zon wierp haar stralen door het dichte bladerdak. We liepen over een onverhard bospad. Boven ons waren alle tinten groen – de kleur van zongebleekte limoenen tot die van schaduwachtige wouden – zichtbaar. Het was al met al een vredig gezicht. Veel te vredig als je bedacht wat voor een nacht we achter de rug hadden.

Aan Lumina was dat ook niet te zien. Ze leidde de groep rustig voort, haar handen in de zakken van haar fleecevest. Het was koud voor mei. In plaats van lente, leek het herfst te zijn.

Dat was niet de houding van iemand die net beroofd was, iemand die nauwelijks slaap had gekregen. Nee, ze leek op een echte koningin, zoals ze voortschreed over het bospad. Alleen de kroon ontbrak nog. Die zou ze snel genoeg krijgen, wanneer ze de troon van haar vader overnam. Ik begon te denken dat ze nu al klaar was voor die hoge positie.

Er waren echter ook groepsleden die wat minder blij leken met Lumina’s hoge tempo.

Rosalynn strompelde naast me, haar ogen vermoeid en haar roos zielig naar beneden hangend. ‘Wanneer houden we pauze?’

‘We zijn twee uur geleden nog gestopt’, probeerde ik haar aan te sporen. ‘Als we die engelen nog in willen halen, moeten we doorlopen.’

‘Wie zegt dat we dat willen?’ mompelde ze triest.

Ik wist dat Rosalynn liever de rovers zou vergeten en onze gezellige reis voort zou zetten, maar dat kon nou eenmaal niet. Er was een belangrijk voorwerp gestolen. Als we de demonensleutel niet terug zouden vinden, waren we min of meer gedoemd. Lumina zou de woede van haar vader op haar dak krijgen, zij en Nathaniël waren hun leven niet meer zeker in de Onderwereld, Hawk zou nooit weten wie de criminele engelen waren… Wie weet kende hij ze wel, bedacht ik me onthutst. Het konden zijn buren, zijn vrienden, zelfs zijn *fricking ouders* zijn.

Nee, we moesten die rovers vinden en ontmaskeren. Wij hadden deze bende veroorzaakt, dus wij moesten het ongedaan maken.

\*\*\*

De dieven liepen voor op ons. Dat moest wel. Toch voelde ik dat we achtervolgd werden, dat iemand ons bekeek. Ik durfde mijn angst niet te delen, omdat ik Rosalynn dan nog banger zou maken. De onuitgesproken waarschuwing bleef daarom steken in mijn keel.

Opeens hoorde ik een takje knappen.

Ik bleef stilstaan en draaide me om. Een ijzige stilte daalde neer in het woud. De langzame voetstappen van mijn groepsgenoten waren de enige geluiden. De struiken voor me leken zo dood als wat en ook al hoorde ik niks meer kraken, ik wist dat daar iets zat. Een beer, een wolf, een lynx? Wat voor andere roofdieren waren hier nog die ons wilden verslinden?

‘Ferox!’ riep Lumina vanuit de verte. ‘Doorlopen!’

‘Ik kom eraan.’ Ik wierp nog één blik op de bosjes, waarna ik me omdraaide en doorliep. Iets was hier niet pluis. Net als in Mendocino, hield iets of iemand ons in de gaten. Vannacht had ik gedacht dat het al die tijd de engelen waren geweest, maar nu was ik er niet meer zeker van.

De groep wachtte totdat ik me weer bij hun aansloot.

‘Wat liep je te dromen, Ferox?’ lachte Lumina. ‘Zag je een eekhoorn ofzo?’

Ik haalde mijn schouders op en liep door. ‘Oh’, hoorde ik haar teleurgesteld mompelen, maar ik had gewoon geen zin om sociaal te doen.

Gladys sloeg echter een vriendelijke arm over mijn schouder. ‘Waar zit je mee, Ferox?’

‘We worden gevolgd’, bromde ik nors. ‘En na dat akkefietje met die engelen, hoef ik niet nog een keer overvallen te worden.’ Ik stopte mijn handen in mijn jaszakken, proberend om mezelf op te warmen. Het was zo ijzig koud. Alsof de natuur ons het zo moeilijk mogelijk maakte.

Als de natuur aan onze kant stond, dan lieten ze wel weten waar de achtervolger zich bevond.

Ik draaide me onmiddellijk om toen ik het geritsel van struiken hoorde. De anderen hadden het ook door en bleven verschrikt stil staan. We keken elkaar zwijgend aan, waarna we langzaam richting het struikgewas slopen.

‘Kom eruit’, grauwde Gladys. ‘Kom uit die struiken met je handen omhoog.’

Het was niet dat we een wapen hadden, maar als ik de stalker was, had Gladys’ vurige blik me vanzelf omhoog doen komen. Deze achtervolger dacht er duidelijk anders over en bleef zitten. Ik zag een flits van rood tussen de heldergroene bladeren. Was het misschien een vos?

Nathaniël zette een dreigende stap vooruit, terwijl hij Rosalynn beschermde met zijn stevig gebouwde lichaam.

*‘Kom. Uit. Die. Struik.’*

De aderen op zijn handen begonnen weer langzaam roder te worden. ‘Nathaniël’, fluisterde ik. ‘Flip alsjeblieft niet deze keer.’ Maar de demon slaakte een gegrom, angstaanjagender dan alles wat ik ooit had gehoord. Het was als een combinatie van een zware mannenstem en het gebrul van een leeuw, en het vervulde me met pure doodsangst. Nathaniëls ogen glommen vuurrood op en hij stormde op het struikgewas af. Met zijn gespierde handen greep hij datgene wat ons al die tijd had gevolgd.

Mijn mond viel open toen ik zag wat, of beter gezegd, *wie* het was.

‘Uh, hoi’, piepte het meisje van de pizzeria verlegen. Haar rode haar was geklit en in de war, en ze werd ruw tegen de aarde gesmeten door Nathaniël. De demon hield zijn hoofd schuin en keek op haar neer, zijn vuisten gebald.

Lumina duwde haar broer weg. ‘Rustig, rustig. Jij bent Nathan, oké? Nathan, niet Keith. Drijf hem weg, Nathan, rustig ademhalen…’

Ik begreep niks van haar instructies, maar Nathaniël leek er kalmer door te worden. Hij gromde nog iets, voordat hij op de grond zakte van vermoeidheid. Ik snakte naar adem. ‘Holy crap… wat gebeurde er hier? En wat doe jij hier?!’ voegde ik eraan toe tegen het roodharige meisje.

‘Volgens mij moeten jullie je eerst tegen mij verontschuldigen’, kaatste ze terug. ‘Wat voor… ding is jullie grote vriend hier?’ Ze wreef over haar knie, waar bloed opwelde vanuit een schaafwond.

Lumina hielp het meisje overeind. ‘Noem mijn broer geen ding’, siste ze.

Bibi haalde haar schouders op. ‘Oké, oké… wat voor *mens* is hij?’

Nathaniël krabbelde versuft overeind. ‘Sorry’, mompelde hij tegen het pizzeria-meisje. ‘Hopelijk heb ik je niet teveel pijn gedaan. Ik… eh… liet mijn alter ego het overnemen.’ Hij haalde verward een hand door zijn haar. ‘Lumina en ik noemen hem Keith. Als ik een… heel sterke emotie heb, meestal woede of verdriet, kan Keith naar boven komen. Dan ben ik niet de Nathaniël die jullie kennen.’

De demonenjongen liet een tatoeage op zijn pols zien. Het was een draak, in twee helften gespleten: een rode en een zwarte helft. Ik besefte dat de ene helft Nathaniël symboliseerde en de ander Keith, al was ik er nog niet helemaal uit welke kleur voor wie stond.

‘Wauw… dat is best creepy’, gaf het meisje toe. Plotsklaps herinnerde ik me haar naam: Beatrice-Barbara, had de pizzabakker haar genoemd. ‘Hoe dan ook, wie zijn jullie? Jullie zijn duidelijk geen mensen.’ Ze keek Hawk aan, die er ongewoon stil bij stond. Beatrice-Barbara raakte voorzichtig zijn sneeuwwitte veren aan.

‘Afblijven!’ snauwde Hawk en sloeg wild met zijn vleugels.

Lumina rolde met haar ogen. ‘Wie ben jij dan, mensenkind?’ De befaamde regel nummer één spookte door mijn hoofd. *“Vermijd contact met mensen indien mogelijk, en laat hen nooit je ware identiteit zien.”* Geweldig. De belangrijkste regel, de regel waarop ons hele bestaan gebouwd was, hadden we overtreden.

‘Ik ben Bibi’, zei het meisje opgewekt. ‘Ik woon in Pizzeria Mendocino.’

‘Waarom ga je niet terug naar je Pizzeria Mendocino’, bromde Hawk boos.

Bibi negeerde het. ‘Ik was vannacht tot laat op en toen hoorde ik opeens gegil en zo. Ik ben gaan kijken.’ Ze keek Lumina met grote ogen aan. ‘Wat was dat voor gedoe met die debozensleutel?’

‘Demonensleutel’, corrigeerde Lumina haar woedend. ‘En dat gaat jou niks aan. Ga naar huis, Bibi. Je ouders zullen vast ongerust zijn.’

‘Zeker niet!’ Bibi sloeg haar armen over elkaar. ‘Ik ga nergens heen voordat jullie me alles hebben verteld. En ik ben zo vaak dagen weg! Mijn ouders weten heus wel dat ik me kan redden in de wildernis, hoor. Ik ben geen klein kind meer.’

En dat terwijl ze maximaal dertien jaar was. Ik zuchtte in gedachten.

‘Kun je je ook redden tegen een criminele groep engelen met een magisch object dat ons allemaal kan vernietigen?’ merkte ik droogjes op. ‘Je weet al teveel. We mogen je niet eens vertellen wie we zijn, laat staan dat we je kunnen betrekken in dit alles. Als onze ouders erachter komen…’ Ik keek Nathaniël en Lumina even kort aan.

‘…dan ben je gehakt’, vulde Nathaniël stoïcijns aan. ‘Letterlijk.’

‘Onze vader zou je roosteren boven een actieve vulkaan’, mompelde Lumina somber. Waarschijnlijk was ze bang dat haar hetzelfde lot boven het hoofd hing, nu ze haar demonensleutel kwijt was. Ik huiverde. De demonenkoning zou dat toch niet doen bij zijn kinderen?

‘Dat risico wil ik best nemen’, snoof Bibi. ‘Jullie zijn demonen, dus? Werken jullie voor de duivel?’

Gladys kuchte, al leek ze moeite te hebben om haar lach in te houden. ‘We hebben al teveel tijd verspild. Kom op, jongens, we moeten doorlopen. Anders halen we die vervloekte engelen nooit meer in.’

Lumina knikte zakelijk. ‘Je hebt gelijk. Bibi, ga naar huis, alsjeblieft. We hebben geen tijd om het nu allemaal uit te leggen.’

‘Oh, maak je daar geen zorgen over’, zei Bibi nonchalant. ‘Jullie hebben tijd genoeg.’ Ze grijnsde toen ze onze perplexe gezichten zag, en ik kreeg een heel ongemakkelijk voorgevoel. ‘Jullie kunnen me het in alle rust vertellen… want ik ga met jullie mee!’

<-- Hoofdstuk 9 ✴ Hoofdstuk 11 -->