Haunebu

**Haunebu** to seria latających dysków Ziemskiego pochodzenia, tworzonych od 1935 do czasów obecnych, na początku przez III Rzeszę, a następnie przez Dolny Śląsk. Powstały łącznie 3 modele.

Nazwa Haunebu to skrót od **Hauneburg-Gerät** - dosłownie **Urządzenie z Hauneburga**, z czego Hauneburg jest zniekształconą nazwą Heuneburga, na terenie obecnej Badenii-Wirtembergii. Poza tymi urządzeniami, III Rzesza opracowała także latający lotniskowiec dla nich - Andromeda-Gerät.

## Opis

Haunebu zostało stworzone przez połączone siły Stowarzyszenia Thule oraz naukowców należących do formacji SS. Statki testowano na sekretnych lotniskach Stowarzyszenia Vril na terenie obecnego Dolnego Śląska i Niemczech. Haunebu były zasilane za pomocą eksperymentalnego silnika Thule Triebwerk, którego nazwę zmieniono po przejęciu przez Dolnoślązaków na Elwro SN-5000 (Skrótowiec od Silnik Niewiadomo-jak-działający-5000). Prototypem Thule Triebwerk był Die Glocke wybudowany w Ludwikowicach Śląskich.

Poza serią Haunebu, Stowarzyszenie Vril tworzyło własną serię lewitująych dysków, nazywanych po prostu Vril - Vril 1 do 11; jednakże te nigdy nie stały się szerzej znane - nawet Dolnoślązakom - a większość nie wyszła poza prototypy, i wszystkie zniszczono.

Trzecia Rzesza wybudowała niewiele Haunebu - łącznie jeden Haunebu I, dwa Haunebu II i jeden Haunebu III; dopiero kiedy Dolnoślązacy dostali w swoje ręce plany budowy Haunebu, rozpoczęli ich masową produkcję, głównie w zakładach Elrwo oraz Jelcz; w roku 2000, Dolny Śląsk posiadał łącznie 40 Haunebu I, 12 Haunebu II i 5 Haunebu III. W Trzeciej Rzeszy istniały też plany na stworzenie stumetrowej-średnicy Haunebu IV, ale wojna pokrzyżowała je. Plany te przepadły, i nawet Dolnoślązacy jeszcze ich nie odkopali.

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich próbował odnaleźć plany Haunebu, oraz same latające spodki, jednak nigdy im się to nie powiodło - w swojej głupocie oraz poleganiu na brutalnej sile, zniszczyli ostatnie prototypy dysków Vril podczas zniszczenia Nowej Szwabii.

W latach dziewięćdziesiątych, obstawiano załogi Haunebu II członkami Wrocławskiej sekty UFO Antrovis, jednak zaprzestano tego, gdy załoga jednego z Haunebu próbowała odlecieć nim w kosmos; nieświadoma tego, że Haunebu są - mimo swojego wyglądu - stworzone jako pojazdy stricte atmosfetyczne.

### Haunebu I

**Haunebu I** to pierwszy model Haunebu, jaki powstał, już w 1939 roku. Na początku był uzbrojony w prymitywny Laserobin KraftStrahlKanone, umieszczony i zasilany poprzez pobieranie energii z silnika Thule Triebwerk, jednak potem zastąpiono go bronią, podobną do dział Flakvierling - do dziś, Dolnośląskie Heunebu I używają Flakvierlingów, zamiast KraftStrahlKanone.

Załoga wymagana do obsługi tej maszyny stanowi osiem osób; z czego prawdopodobnie najgorszą pozycję mają strzelcy działek Flak, te bowiem są powolne i trudno się nimi celuje. Z tego powodu, zostały zrelegowane do roli zwiadowczej.

### Haunebu II

**Haunebu II Do-Stra** to drugi model Haunebu, stworzony w 1942. Podczas gdy pierwszy model mierzył łącznie 25 metrów średnicy, Haunebu II mierzyło ich 26; zwiększono też załogę do dwudziestu. Model ten nazywany był Do-Stra, co było skrótem od **Dornier Stratosphären Flugzeug**, czyli Stratosferyczny Samolot Dorniera.

Uzbrojone w kilka działek Flak, Haunebu II stały się podstawowym modelem bojowym lotnictwa Dolnego Śląska.

### Haunebu III

**Haunebu III Ostana** to trzeci i finalny model Haunebu, stworzony pod koniec wojny w 1945 roku; nazwany na cześć germańskiej Bogini Ēostre. Jedyny ukończony Nazistowski Haunebu III został użyty do ewakuacji resztek Stowarzyszenia Vril do Nowej Szwabii.

Obecnie Dolny Śląsk posiada pięć Haunebu III, nazywanych **Loki**, **Stillfried**, **Mieszko**, **Vratislavia** i **Wotan**; każdy to gigantyczna, latająca forteca prująca z wielu działek Flakvierling do kilkunastu celów na raz.