K1

Noc, kiedy Księga przemówiła

Wyznawcy zbierają się w przedsionku, czekają, aż otworzą się dla nich wrota. Niewidoczna w półmroku, stojąca na ambonie nad ich głowami, słucham szelestu peleryn i urywanych słów. Ja, Gewura, prawo i osąd, jestem z nimi, ale osobna, tak samo jak jestem tutaj, ale i tam, w świecie Księgi, bez zamąceń, jakimi są imiona, poglądy, powinności.

Wrota są drewniane, rzeźbione w postaci, które jednym wydadzą się wężokształtne, otoczone wijącymi się mackami. Inni będą się zaklinać, że widzą jedynie święte słowa, otoczone abstrakcyjnymi zawijasami. Każdy będzie miał rację. Każdy przejdzie przez wrota, lecz nie każdy ujrzy za nimi Prawdę. Każdy z nas będzie działał zgodnie z wolą Księgi, lecz nie każdy okaże się Jej godzien.

Ale to wiedziałam przecież od dawna.

– Parszywa pogoda, tfu! – szepcze Gewurzter, szanowany laryngolog i idiota niepotrafiący zachować powagi w obliczu Ostatecznego.

– Od jutra ma się poprawić – odpowiada któryś.

Na jednym planie ściągam usta z dezaprobatą, na innym rozumiem, że i taki Gewurzter jest nam potrzebny, że jego majątek i koneksje pozwoliły zdobyć manuskrypt, o którym inaczej tylko by nam się śniło.

– A jak idą poszukiwania? Ponoć nie miał pan za wiele czasu na nasze sprawy? – pyta ten sam pobłażliwy głos.

Nasłuchuję. To pewna nowość.

– No, bez przesady. Prawdą jest, że ostatnio trochę się zaniedbałem, jednakowoż stan zdrowia małżonki…

Potężny grzmot pochłania resztę słów, nie są widać potrzebne.

Wiem wystarczająco wiele.

Dość już gromadzenia ksiąg. Czas zacząć lekturę.

Bezszelestnie przemykam z ambony do wnętrza kościoła i otwieram wrota.

Tłumek wiernych wtacza się do środka.

\*\*\*

Niektórzy nazwaliby to może rytuałem, ale ja wolę słowo „zwyczaj”. Jest takie… neutralne. Pozwala wtopić się w tłum. Zwyczajem jest picie herbaty po południu i zwyczajem jest, że każdy wyznawca pokazuje swoje poświęcenie dla sprawy.

Bez słowa wskazuję laryngologa. Niech pokaże, co zdobył, niech udowodni swoją przydatność. Jeśli nic nie ma, wie, co go czeka.

– No… w tym tygodniu postępy są mniej widoczne, ale pracuję, pracuję. Czasem trzeba chwilkę poczekać, wiecie, rozumiecie, nie jest tak prosto, jak by się chciało… ale jesteśmy na dobrej drodze! Przewiduję, że jeszcze w tym miesiącu dostanę dostęp do biblioteki uczelni medycznej, do działu druków zabytkowych.

Mój kompan macha dłonią. Przyjął imię Tiferet, Piękno, ponieważ właśnie pięknem błyszczy jego dusza, bardziej miłosierna od mojej. Gdybym to ja osądzała, odesłałabym lekarza do wrót – on pozwala mu zamilknąć i wycofać się z kręgu.

Przychodzi kolej na burmistrza, a ten nie ma do powiedzenia nic. Żadnych obietnic. Zwieszona głowa. Zna konsekwencje i podwija koszulę, a Tiferet, ze zmarszczonym we współczuciu czołem, przystawia do bladego brzucha rozżarzoną pieczęć. Błyskawica rozświetla wnętrze, piorun łączy się w jedno z krzykiem mężczyzny. To jego pierwszy raz. Sam się na to zdecydował, wypowiadając słowa przysięgi. *Jeśli niczego nie wniesiesz, coś przyjmiesz.*

Kolejni i kolejne występują o krok, mówią, poddają się ocenie. Na stole rośnie stos ksiąg, które będziemy przeglądać później, pojawiają się nowe tropy, teorie, propozycje wprowadzenia nowych wyznawców. Słucham nieporuszona i nieprzekonana.

Aż wreszcie następuje kolej tego, na kogo czekałam najbardziej. Jedynego – poza Tiferet – który ma szanse ujrzeć Księgę tak, jak ją przeczuwam. Który ma szansę sprawić, że moje przebłyski i przeczucia otrzymają ustaloną formę.

Uczeń profesora. Jedyny, który może jeszcze pomóc nam przełożyć słowa starych ksiąg na cyfry, prawa fizyki, zamienić język w rzeczywistość. Jedyny… bo jego mistrza już nie ma.

Jeżeli udało mu się uzyskać dla naszej społeczności to, co tamten nazywał *telefonem do Boga*. Musi przypaść nam. Obiecywał.

Uczeń jest z nami od niedawna, pierwszy raz pozbawiony wsparcia mentora. Rudawy, zdenerwowany, jąka się, kiedy dociera do niego, że nie ma wyjścia, musi coś wnieść albo coś przyjąć. Boi się bólu. Naiwny.

– To wszystko stało się tak nagle… profesor odszedł w otoczeniu najbliższych. Nie wpuścili mnie w swoje szeregi, nie chcieli słuchać o Kościele! – W jego głosie słychać prawdziwe rozżalenie, nawet mnie to bawi, ale też rozczula. Mnie, bezlitosną. – Pozostało mi tylko jedno…

Chłopak pokazuje zgromadzonym klucz. Błyskawica za oknem rozświetla tę scenę, pokazując, że idziemy w dobrą stronę. Niebo pozostaje jasne na dobre pół minuty, jakby prawa fizyki już zaczynały poddawać się naszej woli, jakby dzień miał mieszać się z nocą.

– Możemy wejść tam nawet teraz, wystarczy… – Grzmot przetacza się po niebie, zagrzewa nas do działania.

Nie ma czasu do stracenia.

Wychodzimy w strugi deszczu ze śpiewem na ustach, Tiferet na czele. Ja zamykam pochód, zamykam kościół, jako jedyna widzę, że wrota znów się zmieniły. Śpiący Bóg otworzył oczy, w oczach Boga odbijają się symbole.

Nie mogę się powstrzymać, niewidziana przez nikogo przykładam nadgarstek do drewna. Uczeń profesora może się tego bać, burmistrz może cierpieć, ale dla mnie to sama przyjemność. Wnoszę i przyjmuję. Pod moją peleryną wije się cały kosmos, odbicie naszej drogi.

Kolejna błyskawica rozświetla świat i orientuję się, że jednak ktoś na mnie patrzy. Uczeń. Uśmiecha się, mruży uczy, a ja, ta, która wyznaje osąd, nie umiem ocenić, co kryje się w jego spojrzeniu. Czy można mu ufać. Dokąd nas prowadzi.

Wsłuchuję się w szum Księgi wewnątrz, ale słyszę tylko krople deszczu rozbijające się o ulicę.

Poddaję się losowi. Wyruszamy.