Siły Zbrojne Janczartu

*„Krew na białym śniegu*
*Rozkwita, młodzieńczym rumieńcem*

*Rozpromieniają się bez strachu*

*Wojownicy, rozpaleni gwiezdnym żarem*

*Jak kwiaty w największym pięknie*

*Wybuchają życiem prawdziwym,*

*Wydadzą owoce w śmiertelnym spazmie,*

*Zbierane w dniu dżdżystym*

*Od łez tych co przeżyli i okryli się chwałą”*

**Siły Zbrojne Janczaratu** to ogólne określenie na zbiór formacji bojowych, kultów wojowników, grup Koryos i wszystkich innych walczących w imię Sultana, działających w celu utrzymania stabilności kontrolowanych terenów oraz ekspansji  na nowe światy.

## Janczarzy

*„O!*
*Wielki Duchu!*

*Daj mi być kwiatem co rozkwita pośród śniegu!*

*Pozwól mi nie dożyć słabości wieku!*

*Daj mi rozrzucić płatki wśród prochu!*

*Pomóż wyrosnąć mi na drzewo*

*Potężne i nieugięte, okryte kwietną*

*Szatą, posąg szczęścia twego*

*skazany na śmierć okrutną”*

Każdy janczar to w kategoriach innych cywilizcji żołnierz idealny, z tym, że w tej kulturze istnieje bardzo duże rozróżnienie pomiędzy właśnie żołnierzami (askerleri/askerzy) oraz wojownikami (savaşçılar) opierające się na ich interpretacji Ścieżki Oświecenia zwanej Śladem Ostrza. W tej interpretacji każdy asker jest równorzędny prawami z narzędziami, które używa. Savaşçı z kolei są traktowani tak jak świadomi w innych odłamach Ścieżki. Znaczy to tyle, że żołnierze traktowani są tak samo jak inne elementy wyposażenia pojazdów, czy zwykłe uzbrojenie, które ma konkretne zadania i działanie mogące przysłużyć się w walce i wykonaniu zadania.

Wojownicy tymczasem reprezentują sobą zupełnie inną jakość zbytnio upraszczaną przez inne cywilizacje do oficerów lub szlachtę. W praktyce są oni czymś znacznie więcej, ponieważ ucieleśniają sobą wojowniczą mentalność prymitywnych łowców potrafiących przetrwać w skrajnie niebezpiecznych warunkach Światów Próby z wyrafinowaną przebiegłością potrzebną do nawigowania w zawiłych politycznych intrygach oraz pokonywaniu i zarządzaniu obcymi cywilizacjami.

### Trybut krwi

Próbując prześledzić proces kształtowaniu się nie wolno pominąć najważniejszego kroku jakim jest kwestia skąd biorą się nowi janczarzy. Otóż podstawą istnienia janczarów jest istnienie ras ludzi rozsianych po kontrolowanych przez nich światach. Jest to spowodowane faktem, że nowi przedstawiciele tej „rasy” nie rodzą się, a są tworzeni na podstawie istniejących już ludzkich organizmach. Sam wybór kompatybilnych z procesem ras jest bardzo drobiazgowy i odpowiada za niego Wezyr Ciała, którego samo istnienie jest trzymane w sekrecie przed zewnętrznym światem.

Powodem tego jest drobny szczegół, który mógłby wprowadzić zamieszanie w kosmicznej społeczności, otóż Wezyrem Ciała od początku istnienia tej funkcji jest Mittani. Dla tych, którzy nie wiedzą, Mittani są jedną ze Starych Ras stworzoną przez Lawan Ur prawdopodobnie w celu rozsiania ich dziedzictwa po znanym wszechświecie aby w przyszłości cywilizacja ludzi mogła się odrodzić. Zatem nic dziwnego, że informacja o tej współpracy trzymana jest z dala od ciekawskich oczu.

Niektóre pogłoski wśród otoczenia Sultana mówią, że wezyr jest tą samą istotą, która w 223 RPP została ocalona przez Kahana Tuvę z mroków pustki i w konsekwencji doprowadziła do stworzenia janczarów we współcześnie znanej formie. Jeśli okazałoby się to prawdą, to znaczyłoby, że Artaszumar od przeszło 300 lat z cienia wpływa na losy wszechświata wspierając ultramilitarystyczny Janczarat. Bardziej prawdopodobna teoria wśród wyższych kręgów mówi, że to po prosu jeden z wielu Mittani, którzy współpracują z janczaratem w zamian za wolność w spełnianiu swoich ambicji genetystycznych, którzy znani są jako Tkacze Ciał. Prawda zapewne jest gdzieś pomiędzy, albo jest całkowicie inna i jeszcze bardziej szokująca.

Jakkolwiek by nie było, rasy uznane za „godne” stania się janczarami przez Wezyra Ciała są zwalniane z cięższych form trybutu w zamian za oddawanie co określoną ilość lat określonej ilości noworodków na rzecz swoich panów. Dzieci te muszą spełniać wyśrubowane normy w kwestii ogólnych parametrów. Efektem ubocznym tej polityki jest wykształcenie się na światach długotrwale płacących Trybut Krwi kultury bardzo mocno opierającej się na polityce eugenicznej. Dzieje się tak z powodu chęci zadowolenia Janczarów w strachu przed tym co może się stać gdyby światy te nie spełniły swojego obowiązku. Niektóre światy, takie jak Farpais organizują turnieje, których zwycięzcy dostają możliwość spłodzenia potomka, który przekazany zostanie na rzecz trybutu. Inne, jak na przykład Turnyras prowadzą bardzo wyrafinowane programy eugeniczne opierające się o selektywne zezwolenia na posiadanie potomstwa oraz sterylizacje „elementów niepożądanych”.

Tak zebrane dzieci przekazywane są na stacje kosmiczne zarządzane przez Tkaczy Ciał, gdzie niemal od razu Mittani zaczynają odpowiednie badania, selekcje i modyfikacje swoich nabytków. Pierwszy etap polega na dogłębnym zbadaniu struktury mózgów i predyspozycji genetycznych rekrutów w celu późniejszej selekcji, która decyduje o dalszym kierunku formowania i warunkowania ciała i umysłu. Drugim etapem jest powolne wprowadzanie modyfikacji mających na celu unormalizowanie struktury hormonalnej rekrutów w przyszłości. W uproszczeniu polega to na sterylizacji i standardyzacji układów moczowych.

Tak przygotowani i wstępnie wyselekcjonowani rekruci kolejne 16 lat rozwijają się i kształtują pod czujnym okiem instruktorów i naukowców w systemie przypominającym madrasę Bractwa Oświeconych, lecz znacznie bardziej ukierunkowanym w stronę tworzenia świadomości wojowników (savaşçı bilinci) i instynktu zabójcy. Nosi to nazwę okul i ma ich przygotować do przyszłych ról jakie to przyjdzie im spełniać na Światach Próby oraz w późniejszym życiu. Dlatego też w duchu Ścieżki Oświecenia zalewani są informacjami i zadaniami, z których sami muszą wyciągnąć sens i powód nauki tych rzecz.

Po zakończeniu Okulu rekruci są rozdzielani według swoich zasług i osiągnięć do różnych, bardziej wyspecjalizowanych grup liczących 5 członków i w tym nowym składzie wysyłani są do wrogich środowisk, gdzie ich wiedza, instynkty i przychylność Wielkiego Ducha zostaną brutalnie sprawdzone przez naturę i los. Rytuał pożegnania jest wystawny i mistyczny, mający za zadanie pomóc rekrutom przejść pomiędzy bezpiecznym światem okulu, a śmiertelnie groźnym światem zewnętrznym.

### Światy próby

Nic tak nie buduje charakteru i nie trzyma wojowników w formie jak życie w skrajnie niebezpiecznych warunkach środowiska, które aktywnie próbuje cię zabić. Z takiego założenia wychodzą Janczarzy.

Mimo, że oficjalnie zamieszkują oni tylko wędrowne floty będące w ciągłym ruchu po kontrolowanych systemach, to jednak kilka planet zdolnych podtrzymać życie, ale nie nadających się z różnych względów do zamieszkania jest aktywnie zasiedlona przez janczarskich rekrutów znanych jako Acemi. Są to ci rekruci, którzy z powodzeniem skończyli okul i zostali z pewną dozą ceremonii zrzuceni na powierzchnię świata odpowiadającego ich zdolnościom. Od tego momentu te 5 osobowe grupy muszą poradzić sobie i przetrwać wykorzystując zdobytą wiedzę i wyuczone instynkty.

Podstawą przetrwania w tych warunkach jest odnalezienie źródeł zasobów pozwalających na zapobieżenie śmierci z głodu i pragnienia, a następnie odnalezienie innych grup w celu wymiany doświadczeń i zasobów. To z kolei prowadzi do powstawania struktur społecznych, które ciągle są zakłócane nowymi przybyszami oraz kaprysami natury. Ten niestabilny klimat sprawia, że grupy dążą do zachowania jak największej samodzielności i samowystarczalności, co z powodu skrajnie ograniczonych zasobów rodzi ciągłe konflikty pomiędzy acemami. Głównym sposobem rozwiązywania tych sporów jest zwykła eksterminacja rywali, ale to prowadzi do osłabienia grupy i antagonizacji innych. Dlatego najlepiej radzące sobie grupy to te, których przywódcy praktykują integracje pokonanych znaną wśród janczarów jako Jasyr. Jest to zjawisko pojawiające się prędzej czy później na każdym świecie próby i określa jakąś formę zniewolenia członków rywalizującej grupy. Mogą być najprzeróżniejsze formy jasyru, od wcielenia członków na równych prawach, przez zmuszenie pokonanych do wykonywania niechcianych zadań po używanie ich jako mięsa armatniego dopóki się nie wykażą w oczach swych panów. Różnice te opierają się na różnych podejściach, tradycjach i środowiskach w jakich grupy muszą funkcjonować. Dla acemi ze świata pustynnego najlepsze może okazać się wcielenie najlepszych wojowników drugiej grupy do siebie, a resztę pozostawienie samym sobie, podczas gdy tym ze świata oceanicznego lub pustki dużo bardziej opłaca się wykorzystywać pokonanych jako siłę roboczą na pokładzie, lub jako tanią awangardę przy abordażu.

Każdy świat jest inny i każdy z nich przygotowuje janczarów do różnych dróg życiowych, ale to co łączy je wszystkie to możliwość opuszczenia ich. Ma to miejsce raz na jakiś czas, gdy Sultan potrzebuje uzupełnień swej armii i floty. Wówczas wydaje dekret ogłaszany przez heroldów na Światach Próby, który oznacza rozpoczęcie tak zwanego Wielkiego Turnieju. Jest to wydarzenie o prostym celu: wybranie najlepszych spośród acemi na janczarów. Każdy turniej może wyglądać inaczej, ale nagroda jest zawsze taka sama, czyli możliwość zaczęcia nowego życia jako pełnoprawny Janczar w służbie Sultana.

Światy te służą także jako forma kary dla niekompetentnych janczarów, którzy w jakiś sposób zawiedli swojego pana.

## Askerleri

Niestety dla wielu rekrutów nigdy nie jest pisane zostanie pełnoprawnymi janczarami. Te odrzucone z okulu masy stanowią paradoksalnie główną siłę bojową janczaratu, ponieważ jest ich dużo i zwykle przepełnieni są determinacja wykazania się przed swoimi przełożonymi.

Pozbywanie się rekrutów, którzy zawiedli byłoby czystym marnotrawstwem i pogwałceniem nauk Ścieżki. Dużo bardziej opłacalne jest traktowanie ich zgodnie z doktryną dzieloną przez członków Bractwa Oświeconych jako narzędzi. Według systemu nie wykazali się w końcu wystarczającą samodzielnością i wytrwałością, aby zostać pełnoprawnymi, świadomymi, ludźmi. Pozostaje im więc rola czegoś niższego, czegoś co nadal może używać swoich atutów, ale wymaga odgórnego kierowania aby wykorzystywać je poprawnie. Tym czymś w kulturze janczaratu jest Asker czyli Żołnierz. Stąd też wynikają nieporozumienia gdy janczarzy próbują współpracować z innymi siłami zbrojnymi w ramach Gwardii Plenearnej, w których kulturowo żołnierz i wojownik są synonimami. Jeśli jednak ktoś nieświadomie nazwie janczara „żołnierzem” może dostać bardzo zdecydowany odwet zwykle w formie ciosu w twarz. Za to nazwanie askera wojownikiem może być początkiem pięknej i długotrwałej przyjaźni.

Bycie wykluczonym z możliwości bycia pełnoprawnym janczarem mimo posiadania w zasadzie wszystkich potrzebnych predyspozycji, ale oblanie któregoś z wygórowanych egzaminów, lub bycie w pechowej sytuacji, gdzie wszyscy inni w grupie są ponadprzeciętni jest nasieniem bardzo potężnych emocji. Najczęściej emocją, która wyrasta z niego jest gniew, który z każdym mijającym dniem traktowania jak osoba niezdolna do samodzielnego funkcjonowania coraz bardziej rozrasta się do poziomu fanatycznej potrzebny pokazania wszystkim, że są w błędzie i udowodnienie, że w niczym nie odstaje od tych, którzy przeszli okul. To konkretne skrzywienie jest efektem zaplanowanej inżynierii społecznej mającej na celu sprawinie, że askerleri są gotowi bez namysłu wykonywać zadania, co do których zwykli janczarzy mieliby opory przed podjęciem jak samobójcze szturmy na pozycje przeciwnika, stawianie oporu do ostatniego tchu, czy systematyczna eksterminacja miejscowej ludności. Askerleri wykonają te zadania z uśmiechem tylko po to, aby zobaczyć przez ułamek sekundy spojrzenie całkowitej odrazy i oburzenia w oczach savaşçı.

Jak łatwo się domyślić, taka mentalność powoduje pewne problemy organizacyjne i dyscyplinarne. Janczarat rozwiązuje je w typowy dla siebie sposób, czyli przy użyciu piramidy władzy. Będąc przy samym jej szczycie nie musisz się martwić o zbyt wiele poza kaprysami Sultana i jego doborowych Pałacowych Sekbanów, którzy mogą pewnej nocy przyjść do twoich kwater i przekazać ci jego szczere niezadowolenie twoimi poczynaniami. Dlatego też wysoko postawieni askerzy cały czas starają się wykonywać swoje obowiązki co najmniej perfekcyjnie i tego samego wymagają od swoich podkomendnych, którzy wymagają tego od swoich i tak aż do szeregowego askera, który nie ma na kogo zrzucać frustracji wynikającej z oczekiwań przełożonych, więc stara się tłumić wszystkie wynikające z tego emocje. Daje to hierarchie, której niższe partie zachowują się jak chodzące bomby przemocy gotowe wybuchnąć przy najmniejszej szansie na to. W połączeniu z naturalnymi predyspozycjami, szkoleniem i wyposażeniem taka mieszanina dyscyplina i zwierzęcej furii tworzy jeden z najskuteczniejszych archetypów żołnierzy w znanym wszechświecie, których przewyższają może tylko Elamscy Tangata-Toa, czy Renlejscy Eunuchowie.

Taki system aż prosi się o pojawianie się ruchów destabilizujących cały system, więc naturalnym jest istnienie jakiegoś systemu bezpieczeństwa pozwalającego ukierunkować frustracji ku wykonywaniu rozkazów. Tym systemem jest „fahri”, które można luźno tłumaczyć jako „honor” polega on na możliwości awansowania askerów, którzy wykazali się jakimiś nadludzkimi czynami do rangi pełnoprawnych janczarów. Jest to dosyć rzadkie, ale jednak na tyle częste, żeby dawać askerom nadzieje, że możliwość bycia pełnoprawnym janczarem jest cały czas w zasięgu ich ręki. Daje to dość kontroli nad nimi, żeby Sultan nie musiał się obawiać powstania, a przy tym miał do dyspozycji silę zdolną stłumić ewentualne niezadowolenie janczarów.

Z byciem najliczniejszą siłą w janczaracie wiąże się oczywiście mnóstwo obowiązków, co do których janczarzy nie mogą być odwołani z powodu zwykłego faktu, że jest ich za mało. Z tego powodu askerleri stanowią również funkcje garnizonowe oraz szybkiego reagowania, jak również patrolowe i garnizonowe na nowo włączonych światach. Stanowią więc siłę, która jako pierwsza kojarzy się z siłami zbrojnymi janczaratu istotom niezbyt obeznanym z bardziej subtelnymi i zawiłymi meandrami janczarskiej organizacji i kultury. Warto tutaj też dodać, że najczęściej przywódcami formacji askerów, jak również wyżej postawionymi oficerami są fahri-yeniçerı, czyli honorowi janczarzy, którzy poprzez zasługi wspięli się z rangi żołnierza do wojownika. Graniczy z cudem znalezienie Beja, który nie był w przeszłości askerem w którejś z formacji które mu służą. Może to być spowodowane tym, że janczarzy mają tendencje do bagatelizowania roli zarządców, lub uznawania ich za zło konieczne. Dlatego też wyższe stanowiska w samym janczaracie zajmują ci, którzy rozumieją politykę wystarczająco, żeby użyć karty jaka są askerleri w celu zgromadzenia dość kapitału politycznego i wspięcia się wysoko ku całkowitemu zadziwieniu prostszych umysłowo wojowników.

## Koryoie

Janczarat w żadnym razie nie jest zbyt zapatrzony w siebie, czy zwyczajnie głupi, żeby nie docenić wygody jaka płynie z faktu używania najemników do wykonywania brudnej roboty. Ponieważ Janczarat jest oficjalnym członkiem Pleneum, który musi przestrzegać przynajmniej pewnej liczby regulacji i restrykcji, to kontraktowanie koryoiów jest idealnym pomysłem na rozwiązanie mnóstwa niewygodnych problemów. Jakiś insanlarski aktywista zbyt głośno krzyczy o represji? Niech zniknie w tłumie turystów, których można deportować. Jakaś planeta posiada cenne surowce? Niech keresi sprawdzą czy jest tak jakaś cywilizacja bez informowania Xenofosu i ich Akademii. Potrzeba więcej okrętów do pozbycia się „piratów”? Czas wynająć łowców nagród!

Poza tymi najbardziej oczywistymi przypadkami Keresi są też kontraktowani w ramach sił pomocniczych, gdzie formowani są w jednostki zgodnie z pasującą modłą i pod przywództwem sprawdzonego dowódcy. Są to grupy cieszące się prawi całkowitą autonomią w stosunku do łańcucha dowodzenia dopóki wykonują swoje zadanie. Sprawia to, że ich lojalność jest trudna do określania i zwykle ich zadania związane są z niskim znaczeniem strategicznym, lub są na tyle delikatne, że oficjalne władze nie chcą mieć z nimi nic wspólnego.

[ARTYKUŁ W BUDOWIE]