Zakapturzeni jegomoście

## Informacje ogólne

### Opis

*Bastien zgodził się na podróż do Poznania i następnego dnia o świcie mężczyźni wyruszyli w kierunku Wielkopolski. Lech był przekonany, że tamtejsi asasyni zapewnią młodemu Francuzowi schronienie, jednak nie wszystko poszło tak, jak sobie to wyobrażał...*

## Informacje dot. wspomnienia

### Data

listopad 1348 roku

**Zakapturzeni jegomoście** – wspomnienie genetyczne Bastiena Duponta z listopada 1348 roku, odtworzone przez Andrzeja Wiśniewskiego w 2021 roku za pomocą Animusa PM-2+.

## Przebieg

Następnego dnia popołudniu. Okolice Poznania. Bastien i Lech opuścili swój obóz o świcie i wyruszyli wgłąb Wielkopolski. Podczas podróży asasyn opowiadał młodemu Francuzowi o sobie, o Polsce oraz o swoim bractwie. Po dobrych kilku godzinach mężczyźni znaleźli się już niedaleko Poznania.

* **Bastien:** *Kaptury, ostrza schowane w karwaszach, działanie w ukryciu... Gdybym cię wpierw nie poznał i spotkałbym twoich znajomych, powiedziałbym, że jesteście po prostu bandą skrytobójców. Czyli... zabijacie każdego, kto ma władzę nad innym człowiekiem?*
* **Lech:** *Nie, nie. Nie każdego. Sięgamy po ostrze tylko wtedy, gdy ktoś tej władzy nadużywa. Przykładem takich ludzi są nasi odwieczni wrogowie – templariusze.*
* **Bastien:** *Templariusze? Ha! Rozum ci chyba odebrało! Ten zakon nie istnieje już chyba od jakichś czterdziestu lat!*
* **Lech:** *Uwierz mi, chłopcze. Ich zakon zszedł do podziemia i kontynuuje swoją działalność z ukrycia.*
* **Bastien:** *Taaak... I kto miałby ich poprowadzić? Ich ostatni wielki mistrz spłonął na stosie! Mój dziadek był tego świadkiem!*
* **Lech:** *Rozumiem twoje zachowanie, Bastien. I tak nie spodziewałem się, że mi uwierzysz. Ale zastanów się... Po cóż miałbym cię okłamywać?*
* **Bastien:** *Oj, doskonale wiesz, że znalazłbym wiele powodów, dla których miałbyś wpajać mi jakieś bzdury...*

Bastien nagle przerywa, widząc, że jego towarzysz nie skupia się już na rozmowie i dumnie patrzy przed siebie. Francuz po chwili zauważa kątem oka mury miasta majaczące w oddali.

* **Bastien:** *Czyżby cel naszej podróży?*
* **Lech:** *Zgadza się, chłopcze.*

Mężczyźni po kilku minutach zbliżyli się do bramy miasta, strzeżonej przez pięciu strażników. Jeden z nich rozpoznaje Lecha.

* **1. strażnik:** *Lech? Ha ha! Ileż to czasu minęło? Dwa lata?*

Lech i Bastien zatrzymują się, aby chwilę porozmawiać ze strażnikami.

* **Lech:** *Coś koło tego.*
* **1. strażnik:** *Co cię sprowadza, hę? Kolejne zlecenie od twoich tajemniczych przyjaciół?*
* **Lech:** *Tym razem to ja będę prosił ich o przysługę...*
* **1. strażnik:** *Niemożliwe... Nasz drogi Lech potrzebuje pomocy! Zaskoczyłeś mnie!*
* **Lech:** *Nigdy nie byłem samowystarczalny.*
* **1. strażnik:** *Dobra, nie zatrzymuję cię. Uważaj tam na siebie!*

Mężczyźni wjeżdżają przez bramę do miasta.

* **1. strażnik:** *I nie sprawiaj kłopotów! Dobrze wiesz, że moich ludzi łatwo zmusić do działania! Ha ha!*

Mężczyźni wjeżdżają wgłąb miasta i kierują się do najbliższej stajni, aby odstawić konie.

* **Bastien:** *Wolicie działać w ukryciu, tak? Ja tam widzę, że strażnicy dobrze wiedzą o tym twoim bractwie.*
* **Lech:** *Ci strażnicy akurat tak. Ale to wyjątek.*
* **Bastien:** *Pff... Wyjątek...*
* **Lech:** *Pewnego razu byliśmy nieostrożni i zwróciliśmy na siebie zbyt dużą uwagę strażników z południowej części miasta. Nasza lekkomyślność sprawiła, że dotarli oni nawet do naszej kryjówki. Aby nie narażać naszego bractwa, zaoferowaliśmy im pokaźną sumę pieniędzy. W zamian za to oczekiwaliśmy, że nie rozniosą wieści o istnieniu bractwa i przymkną oko na niektóre nasze wykroczenia. Oni przystali na takie warunki. Od tamtej pory regularnie płacimy im za milczenie. Człowiek, z którym rozmawiałem, dowodzi strażnikami w południowej części Poznania. Wydawałoby się, że nic do mnie nie ma, ale w głębi duszy mnie nienawidzi. Gdyby nie łącząca nas umowa, te kilka chwil temu przed tamtą bramą polałaby się krew.*
* **Bastien:** *Hmm... Ciekawa historia...*