Kodeks Inkwizytora - Przekleństwo Czaszmaka

Przekleństwo Czaszmaka

Podczas Smoczej Wojny, lub nawet jeszcze dawniej, Weles starł się z Czaszmakiem. Nie o to kto będzie Panem Magii, bo Welesowi nigdy, by nie uchodziło walczyć o tytuł, który mu zewsząd jest należny, lecz o ratowanie samej jej struktury. Czaszmak bowiem, chciał ją przekląć i uczynić ją sobie podwładną. Weles wygrał, jednak nie w całości i część smoczego spaczenia przedostała się do Żywicy. Tak powstało Przekleństwo Czaszmaka.

Czym ono się objawia? Przede wszystkim ma trzy znane nam objawy.

Po pierwsze: kryzys spaczenia.

Kryzysem spaczenia nazywamy zjawisko powstawania miejsc, w których magia jest zatruta w większym lub mniejszym stopniu. Na szczęście jest to łatwo wykrywalne, o ile dany obszar jest podejrzany o bycie obszarem spaczonym. Wtedy w kolorach Żywicy powstają dość łatwo widoczne czarne plamki. Powierzchownie nic się z użytkownikiem Magii na obszarach spaczenia nie dzieje… jednak jeżeli obszar jest silny lub na obszarze wielokrotnie mag zacznie rzucać czary, może dojść do tego, że zacznie słyszeć głos Czaszmaka. Może też nastąpić drastyczne, trwałe lub przejściowe szaleństwo, a w najgorszym wypadku upośledzenie duszy.  Niestety też użytkowanie magii na obszarach spaczonych pozostawia ślad na użytkowniku, który może się objawić po pewnym czasie, acz na szczęście z dużo mniejszym skutkiem i wtedy jest możliwość szybkiego odratowania takiej osoby w świątyni Welesa. Warto też zaznaczyć, że niestety nie wiemy jak, ani kiedy pojawiają się Obszary Spaczenia, wiadomo jednak że są one w jakiś sposób wytwarzane i jednego dnia może ich nie być, a następnego już jakiś Obszar Spaczenia w tym miejscu może zaistnieć.

Po drugie: kryzys nekromancji

Kryzysem nekromancji nazywamy bardzo złożone zjawisko uszczerbku tej dziedziny. Przede wszystkim spontaniczne powstawanie niekontrolowanych nieumarłych, zarówno bezmyślnych jak i upiorów, a nawet czasem i świadomych. Dzieje się tak najczęściej w wyniku śmierci w obrębie Obszaru Spaczenia, jednak nie jest to reguła. Często zdarza się, że nieumarli wstają, kiedy nie udzieli im się należytego pochówku albo zbezcześci się grób. Inną opcją są bardzo krwawe pola bitew, które nie zostały w odpowiedni czas uprzątnięte lub też bardzo brutalne lub rozwleczone w czasie morderstwa. Im bardziej plugawa jest zbrodnia tym bardziej możliwe, że narodzi się potężniejszy niekontrolowany nieumarły.

Jednak Kryzys Nekromancji nie kończy się też na tym. Jest też druga strona medalu, która uderza w Nekromantów. Wszyscy użytkownicy oraz specjaliści tej magii narażają się na pewne niebezpieczeństwo. Ponieważ badania i nauka nad Szarym kolorem Żywicy niesie ze sobą częściową śmierć. Połowiczna śmierć ciała i połowiczna śmierć ducha. Oczywiście jest możliwość z tym walczenia i są nawet heroiczne przykłady nekromantów, którzy do końca nie poddali się Kryzysowi Nekromancji… jednak większość w końcu ulega. Połowiczna śmierć objawia się tym, iż ciało takiego nekromanty który się “poddał” staje się szare, bezbarwne i martwe, pozbawione kolorów. Oczy zachodzą bielmem, usta stają się pozbawione krwi, zaś jedna z kończyn (najczęściej najbardziej władna) usycha i odpada z niej mięso. Z duszą nie jest wcale lepiej, ponieważ nekromanci stają się wtedy nieczuli, apatyczni i wyzbyci większości ludzkich uczuć czy odruchów. Stają się tak zwanymi “Mistrzami Szarosinych” lub “Bladymi Mistrzami”. Podczas tej przemiany, która następuje dość wolno i może być zatrzymana, nekromanci zamykani są w Szarej Katedrze. Zwykle zgłaszają się do Szarej Katedry dobrowolnie, jednak ci, którzy nie zechcą żyć w odosobnieniu i pod czujnym okiem Inkwizycji Welesa, są na miejscu unieszkodliwiani. Oczywiście taka przemiana ma w sobie pewne profity jednak niech cię to nie zwiedzie, większość Mistrzów Szarosinych, którzy są w Szarej Katedrze żałuje swego poddania się Przekleństwu Czaszmaka.

Po trzecie: kryzys mistrzostwa.

Kryzysem mistrzostwa nazywamy zaś coś, co nie jest jeszcze nam do końca znane. Ogólnie wiemy, że im dłużej dane osoby skupiają się na jednej formie magii i próbują zgłębiać jej tajemnice, tym większa możliwość, że usłyszą Głos Czaszmaka. Im więcej tajemnic na temat swojej szkoły odkrywają, tym bardziej ten głos staje się namolny i wyraźniej słyszalny. Głos ten ponoć oferuje im wiedzę, potęgę, odpowiedzi na pytania… Część magów z tego powodu zdradziła i przeszła na stronę smoków… jednakże o wiele większa część nawet nie miała ku temu okazji, ponieważ Głos Czaszmaka doprowadzał je do niespotykanych form szaleństwa. Niestety przez Kryzys Mistrzostwa, praca nad magią oraz pogłębienie jej sekretów są niesamowicie utrudnione i jedynie najwybitniejszym specjalistom udaje się dowiedzieć o Żywicy czegoś zgoła nowego. Dlatego wielu magów decyduje się jednak obierać drogi Uniwersalistów, tych którzy jedynie korzystają z magii, a nie ją badają i zgłębiają. Jest to o wiele bezpieczniejsze dla zdrowia duszy i umysłu.

Na szczęście wiemy też, jak z każdym z objawów walczyć, mniej lub bardziej skutecznie.

Na Kryzys Spaczenia magowie, kapłani oraz inkwizytorzy mają odpowiednie rytuały, które potrafią oczyścić dany obszar, ale może być to czasochłonne lub bardzo uciążliwe… niektórych obszarów też niestety nie da się na razie oczyścić i te trzeba oznaczyć i odgrodzić od społeczeństwa.

Na Kryzys Nekromancji w przypadku niekontrolowanych nieumarłych najlepszy jest miecz oraz asysta kapłana, który odegna nieumarłych. W przypadku Szarosinych, którzy się pokojowo poddają, następuje odizolowanie ich w Szarej Katedrze. Jeżeli nie nastąpi dobrowolne oddanie się ponownie trzeba użyć miecza

Na Kryzys Mistrzostwa lekarstwo jest jedno: odpoczynek od danego tematu, a najlepiej od swojej dziedziny i magii. Dla wielu jest to naprawdę spore wyrzeczenie, ponieważ nie chodzi tu jedynie o zaprzestanie badań, ale całkowite zaprzestanie używania zaklęć z tej szkoły na pewien nieokreślony czas. Możliwe, że są inne sposoby walki z tym Kryzysem, niestety jeszcze nam nie są znane.

Podpisano

Mistrz Bartłomiej zwany Smutnym