Czas Krylsona: Powrót Króla

**Rozdział 1**

Jonas Richter był naukowcem pracującym w jednej z najwybitniejszych placówek naukowych na świecie. Europejski Ośrodek Badań Jądrowych, który znajdował się w pobliżu Genewy, niewątpliwie był skarbnicą wiedzy dla całych pokoleń. Profesor Richter już magisterkę pisał o czarnych dziurach i nic dziwnego, że kiedy dorobił się wystarczającej ilości opracowań, zatrudniono go przy pracy z Wielkim Zderzaczem Hadronów. Jonas notował coś w małym zeszycie oxfordu, dokładnie takim jak każdy kiedyś kupował do szkoły. Zapisywał dziesiątki takich notesów i kochał je nad życie - ich kopie nie raz pojawiały się w podręcznikach i opracowaniach.

Nagle do gabinetu znajdującego się tuż nad jedną z sal badań, wbiegł zdyszany adiunkt.

* Herr Professor! Herr Professor! Czarna dziura utrzymała się przez ponad minutę!

Kubek kawy potrącony błyskawicznym ruchem przedramienia poleciał na betonową posadzkę i roztrzaskał na masę kawałków. Zanim młody badacz zdążył zareagować, profesor odepchnął go i zbiegł po schodach. Zaczął krzyczeć coś o powtórzeniu procedury bez zmiany parametrów. Chciał na własne oczy zobaczyć jedno z największych odkryć historii - chciał być przy badaniu swojego życia. Dwóch doktorów, bezpośrednich współpracowników Richtera, już czekało na niego przy wielkim ekranie. Doktor Hauser, który po otrzymaniu drugiego doktoratu (z matematyki, pierwszy był z fizyki), zaczął robić habilitację, popalał papierosa. Było to całkowicie i kategorycznie zakazane na terenie całego instytutu, ale naukowcom z prawdziwego zdarzenia wolno było więcej. Wszyscy trzej patrzyli teraz na ekran. W zderzaczu czarne dziury pojawiały się od czasu do czasu, jednak nigdy nie były nawet wielkości kwantu, a utrzymywały się nie więcej niż kilka sekund, i to w najlepszym wypadku.

Tym razem czarna dziura, która z jakiegoś powodu jeszcze nie pochłonęła ziemi, powiększała się i powiększała. Przed sekundą była jeszcze wielkości cząsteczki, jednak w oczach urosła do rozmiaru paznokcia małego palca. Na tym jednak czarna dziura nie skończyła - już po kilku minutach, które w milczeniu obserwowali naukowcy, urosła do rozmiarów małego psa. Wedle wszelkich znanych praw fizyki, czarna dziura tej wielkości powinna była już dawno zniszczyć całe życie na ziemi, wchłonąć ją i zrobić z nią nie wiadomo co. Tymczasem stabilna czarna masa, która wciąż powiększała się, przybierała postać zwykłej, niezwykle czarnej kuli. Naukowcy patrzyli oniemiali.

Nagle z czarnej dziury wypadł humanoidalny robot. Z gigantyczną prędkością grzmotnął o jedną ze ścian zderzacza, zgniatając ją i powodując zniszczenia, które wycenić można było zapewne na miliardy dolarów. Niemal w tym samym momencie czarna dziura zniknęła bez śladu. Robot z jękiem stali wysunął się z wgniecenia w ścianie i zsunął po zaokrąglonej ścianie, rysując elektromagnesy i obudowę.

* Wyłączyć wszystko co się da! - krzyknął Richter.

W moment później wszystkie urządzenia poza oświetleniem przestały działać. Profesor ruszył do śluzy, która prowadziła prosto do zderzacza. Chciał na własne oczy zobaczyć dziwną machinę, która wpadła do nich przez największą czarną dziurę jaką ktokolwiek widział gołym okiem. Drogę zastąpił mu ten sam adiunkt, który zamiast przybiec po niego po parunastu sekundach, czekał aż czarna dziura zniknie, aby przekazać mu wieści. Zanim młodzieniec zdążył otworzyć usta aby go powstrzymać, Richter z całej siły uderzył go pięścią w szczękę. Profesor szarpnął za klamkę i wszedł do zderzacza. W środku unosił się charakterystyczny zapach metalu i ozonu, podobny do tego po uderzeniu pioruna. Włoski na rękach podniosły się, a Richter poczuł, że jego wąsy również zaczynają się elektryzować.

Podszedł do robota i spojrzał na niego z zaciekawieniem. Wykonany był niewątpliwie z jakiegoś bardzo wytrzymałego metalu - nigdy nie widział takiego na oczy. Mocne uderzenie i pobyt w czarnej dziurze zupełnie nie uszkodziły zewnętrznej powłoki robota. Naukowiec wyciągnął rękę aby dotknąć znaleziska, kiedy robot obrócił się na plecy. Przy pomocy kilku silniczków, umieszczonych w różnych miejscach na jego ciele, podniósł się do pozycji stojącej i zawisł kilkanaście centymetrów nad ziemią. Po chwili potrząsnął swoją metalową głową i wylądował. Wszyscy milczeli, z wyczekiwaniem patrząc na robota.

Nagle przednie, zewnętrzne płyty, które okazały się jedynie masą miniaturowych, inteligentnych komponentów, otworzyły się, a ze środka wyszedł człowiek. Młody, wręcz szczeniak, ciemniejsza karnacja, krótkie włosy, wysoki. Dresik, T-Shirt NASA i adidasy, a to wszystko do niedawna zamknięte w dziwnej maszynie. Pancerz zamknął się za nim i przeszedł kilka kroków za swoim panem.

* Sorry za zderzacz. - powiedział nastolatek po angielsku. - macie butelke Club-Mate’a?
* Nie ale… - Profesor próbował otrząsnąć się z szoku - ja piję Yerbę… sypaną i…
* Styknie psorku - rzucił od niechcenia przybysz, prowadź do gabinetu to tam sobie porozmawiamy.

Po chwili chłopak siedział w jednym z foteli dla gości przy biurku. trzymając swoje adidaski na blacie i popijając yerbę. Rozglądał się zaciekawiony po wnętrzu i nucił jakąś piosenkę.

* Więc… - spróbował zacząć profesor.
* Gdzie jestem? - przerwał mu chłopak.
* No… pod Genewą.
* Nie no to wiem. Chodzi mi o rok.
* Rok?
* Rok. Kurwa, przecież wszyscy wiedzą że dzięki czarnym dziurą można podróżować w czasie, ale w niekontrolowany sposób. Mogę rozmawiać z prawdziwym specjalistą?
* Ale… ja jestem największym żyjącym specem od…
* KTÓRY KURWA MAMY ROK PSORKU - chłopak poderwał się szybciej niż mgnienie oka i złapał za kołnierz naukowca. Pancerz, który przez cały czas stał wyłączony w kącie, poruszył się niebezpieczne i z głośnym piskiem włączył system.
* 2021, błagam, nie rób mi krzywdy.
* No, to by się zgadzało. Nawet nie nosicie maseczek - przybysz puścił rozmówcę i usiadł spokojnie. - Mam ważne rzeczy do roboty. Muszę się dostać do Polski.
* Lotem komercyjnym pan nie da rady, możemy zaaranżować prywatnie ale…

W tym momencie chłopak uniósł się lekko nad ziemią, pomimo, że jego pancerz cały czas stał obok. Naukowiec wytrzeszczył oczy. Odjęło mu mowę.

* Psorku, ja bez stroju jestem szybszy od ryanaira. Wyprowadzisz mnie? nie chcę niszczyć wam sufitu.

Nagle przybysz poruszył się, jakby coś usłyszał, pomimo tego że gabinet był niemal całkowicie dźwiękoszczelny. Młodzieniec sięgnął ręką do biurka i jednym ruchem ręki przewrócił je. Zobaczył panic button, na którym spoczywała noga profesora. Richter był przerażony. Pancerz stanął w drzwiach czekając na strażników, którzy z pewnością pojawią się zaraz na schodach. Chłopak przemknął niczym cień do profesora, i przycisnął go do ściany. Dopiero po kilku sekundach Richter zorientował się, że jego stopa została na panic buttonie. Zaczął krzyczeć.

* Nikt nie będzie na mnie wzywał swoich psów, śmieciu - warknął przeciwnik.
* Kim ty… Kim ty jesteś? - wykrztusił Richter odpluwając krew ze swoich zmiażdżonych płuc.
* KRYYYYYYLSOOOOON - wysyczała istota wokół której pojawiała się niebieska poświata.

Po chwili wiązka energii czystej piotrozy przebiła się przez ubrania, ciało, zbrojony beton, asfalt i kostkę brukową, wycinając dziurę, przez którą wyleciał Krylson. Pancerz z Dżarwisem, który sam sobie stworzył, pokierował jego lotem prosto w stronę Polski.

**Rozdział 2**

Mieszkanie na warszawskim środmieściu było już niemal całkowicie pogrążone w ciemności. W zamku zgrzytnął klucz i nauczyciel wszedł do środka. Rzucił plecak z mcbookiem na ziemię, kurtkę odwiesił na wieszak i udał się do kuchni. Wyciągnął kilka kawałków marchewki, którą producent diety pudełkowej raczył umieścić w jego dzisiejszym podwieczorku. Miał się niby odchudzać - żona kazała. No tak, dieta pudełkowa to magiczny odchudzacz - uśmiechnął się sarkastycznie sięgając do lodówki po perłę export. Ze zdumieniem trafił na pustkę. Zmarszczył brwi i zajrzał do paru szafek, ale tam również nie było ani jednej butelki. Nagle za sobą usłyszał doniosłe PSST.

Odwrócił się błyskawicznie, gotowy na obronę swojego miru domowego przed włamywaczem. Przy wysokim stole siedział Piotrek, jeden z jego uczniów. Wyglądał trochę starzej niż zwykle, ale może po prostu był zmęczony. Na blacie stały dwie perełki, aż oszronione na wierzchu - idealnie schłodzone.

* Numero uno, perło. - powiedział Krylson.
* Si cabron, co robisz w moim domu?

W kilkanaście minut później pan profesor wraz z Krylsonem siedzieli nad rozłożonymi kartkami oraz podręcznikami i dokonywali skomplikowanych obliczeń. Piotroza dawała Krylsonowi wiele umiejętności, ale pomimo jego wybitnej szybkości zobaczył, że jego dawny nauczyciel pisze o wiele szybciej od niego.

-  Jak pan to robi? Nawet pod wpływem moich mocy nie jestem w stanie tak szybko poruszać ręką.

- Perłoooo - wycharczał nauczyciel podnosząc wzrok znad kartki.

Podczas pracy Piotr sączył sobie powoli jedno piwko, w czasie kiedy jego nauczyciel wlał w siebie około osiemnastu. Widać było, że musi uzupełniać paliwo kiedy pracuje na pełnych obrotach. Minęło około trzech godzin. Nauczyciel zapisał już drugi, gruby zeszyt A4 i pokazał Krylsonowi swoje wyliczenia. Tamten zastanowił się chwilę i skinął głową. Chwilę kontemplowali skomplikowane równanie, które zajmowało 6 stron.

* Dobra, muszę teraz polecieć w kosmos i znaleźć jakiegoś sprawnego ale nieużywanego satelitę. Dodatkowo włamać się do sklepu elektronicznego, a najlepiej wrócić do zderzacza hadronów.
* A co jeżeli ci powiem, że żadnej z tych rzeczy nie musisz robić, Amigo?
* Jak niby?

Nauczyciel poprowadził go w dół klatki schodowej. Weszli do piwnicy, a on otworzył kluczem stare, przerdzewiałe drzwi. Między rowerami, kartoflami i skrzynkami z narzędziami, wyraźnie widać było duże, żelazne drzwi, obok których widać było konsolę. Nauczyciel wklepał 20 cyfrowy kod, wpisał 8 haseł, zeskanował siatkówkę oraz masywny brzuch. Wrota otworzyły się, a oczom Krylsona ukazała się winda. Ruszyli w dół szybem, a po paru minutach znaleźli się w istnej batjaskini. Laboratorium wyglądało o wiele bardziej nowocześnie niż to w Genewie. Krylson zobaczył, że jego niegdysiejszy mentor zebrał w swojej bazie wiele ciekawych urządzeń, narzędzi oraz materiałów.

Wenezuelczyk podszedł do jednej z obszernych szaf i otworzył ją, ukazując Krylsonowi wielką komorę. W komorze znajdowała się stara satelita z wymalowaną flagą kraju nauczyciela. Tamten uśmiechnął się i otworzył kolejne piwo o jedną z anten. Potem podszedł do wielkiego, metalowego biurka, przy którym widniały różne ekrany oraz klawiatury. Włączył prąd w środku i nagle w pokoju zapanowała kompletna jasność - niebieskie ledy na ścianach wypełniły przestrzeń zimnym, ale jednak przyjemnym blaskiem.

* Carlos! - krzyknął nauczyciel.
* Si, señor González? - odpowiedziały mu głośniki starannie zamaskowane w ścianach oraz suficie.
* Zeskanuj te notatki - wenezuelczyk włożył zeszyt do jakiejś dziury, widniejącej w wielkim biurku. - a potem przeanalizuj ostatnie równanie i pomóż nam budować maszynę.
* Si, por supuesto, señor.

Nad biurkiem wyświetliło się mnóstwo hologramów przedstawiających różnorakie wyliczenia oraz pierwsze projekty maszyn. Obraz ewoluował i zmieniał się w oczach.

* Esta es una práctica muy peligrosa, señor González. - powiedziała po chwili maszyna. - El satélite es demasiado viejo.
* To nie ja będę tym podróżował, nie martw się o mnie Carlos. Pan Krylson to przeżyje. Tymczasem zrób gościowi jednego Club Mate’a.
* Por supuesto, una yerba mate espumosa para el señor Krylson.

Po chwili z jednej ze ścian wysunęło się mechaniczne ramię, podając Piotrowi szklaną i dobrze mu znaną butelkę. Maszyna wciąż coś liczyła, a nauczyciel podszedł do swojego byłego (teraz jednak aktualnego) ucznia i powiedział:

* Zamontowałem tu kilka bardzo ważnych usprawnień. Na przykład zobacz, możesz to powiedzieć gdziekolwiek i zadziała. - podszedł do jednej ze ścian i krzyknął: - Cerveza!

Kolejne ramie wysunęło się z miejsca nieopodal i podało mu świeżą, schłodzoną perłę. Nauczyciel wypił ją w kilku łykach, nie odrywając ust od szyjki, po czym wyrzucił butelkę. Maszyna znów wystrzeliła z jednej ze ścian, złapała w locie szklany obiekt i zaczęła chować się w ścianie. Na odchodnym widać było jak jeszcze napełnia i kapsluje butelkę, zanim zatrzasnęły się niewidoczne drzwiczki.  W czasie sztuczki, jaką pokazywał nauczyciel Krylsonowi, Carlos skończył przygotowywać plan działania na podstawie notatek obydwu fizyków.

Następne godziny, Gonzalez i Krylson spędzili na spawaniu, lutowaniu, programowaniu i wyliczaniu. Pracowali nad kolejnymi modułami, emiterami oraz urządzeniami, które miały zawrzeć się w środku finalnego projektu - wehikułu czasu. Nauczyciel wlał już w siebie więcej piwa niż sam ważył. Ewidentnie spalał je jak paliwo, a każda kolejna butelka przyspieszała jego pracę i efektywność.

Nagle powietrze zgęstniało, a za plecami pracujących mężczyzn coś trzasnęło. Obydwaj obrócili się szybko, aby ujrzeć dziwną budkę telefoniczną, która pojawiła się za nimi.

* Brecha de contención! - darł się Carlos.

Krylson odetchnął z ulgą, bo doszedł do wniosku że to oni sami z przyszłości wrócili do siebie, jednak nie wiedział jak bardzo się pomylił. Jego twarz wykrzywił grymas pierwotnego gniewu, kiedy z otwartych drzwiczek wychyliła się krzywa morda Dawida Moniuszko.