Schubben van kwarts: ♦ Weinig succes (5) ♦

Vervloekt! Hij leefde nog!
Bij Myrdins baard, ze had tijd nodig.
Hij had tijd nodig.
Ze hadden hem opgehangen, waardoor hij nu gedoemd was langzaam te stikken in het touw van de strop, maar het gaf hem in ieder geval de momenten die Reala kon gebruiken om hem te bevrijden. Als die vervloekte aardmannen nu eens opschoten!

*Teerling Aramis: 10, Rol sluipen: 17+2*

Stil als een muis zette Reala een paar stappen naar achteren om daarna over de takken richting de boom met de ongelukkige te sluipen. Dank Mielikki dat er nog voldoende bladeren waren die haar aan het zicht ontrokken en dat ze de lessen van haar zus nog niet verleerd was.

Toch beefde Reala's lichaam van de spanning en klopte het bloed in haar oren. Één misstap en ze zou haar einde vinden in de handen van de aardmannen. Of naast de andere ongelukkige die hun pad had gekruist.

Met een koud hart bereikte de Cancion-elf eindelijk de eik waar het mensachtige wezen aan was opgehangen. Ze drukte zich tegen de boom aan. Een stukje verderop kon ze de achtergebleven hobman horen tieren tegen een trage aardman die nog niet al zijn spullen bij elkaar had geraapt.

Reala keek naar beneden. Nu pas kon ze het persoon fatsoenlijk onderscheiden van de schaduwen. Het was een tijgertabaxi, een wezen dat op een kruising van een mens en een katachtige leek. De tabaxi had de vacht, kop en klauwen van een tijger. Hij zat helemaal onder zijn eigen bloed wat nog steeds zachtjes uit de open wonden op zijn borst, buik en armen stroomde.

Die was ook ver van huis.

*Teerling Aramis: 10*

De Cancion-elf spiedde tussen de bladeren door naar de twee monsters verderop. Beiden stonden met hun rug naar hun toe. Dit was haar kans.

*Rol kracht: nat 20.*

Reala ging languit op de tak liggen, greep de tabaxi bij zijn nekvel en trok hem een eindje omhoog. Vrijwel direct kwam de slipsteek van de strop wat losser te zitten. De katman zoogde lucht naar binnen toe. Reala greep haar kans.

'Faenya Ivae,' fluisterde de Cancion-elf. Haar hand lichtte op in een zachtgele gloed en enkele wonden begonnen zich te sluiten.

*Aramis: 0+9 HP*

Reala voelde een schok van leven door het lichaam van de tabaxi spoelen. Het bracht hem weer terug bij zijn volle bewustzijn en een hese kreet kwam over zijn lippen.

Als door een wesp gestoken liet Reala los. Ze zag de hobman hun kant opkijken. Doodstil bleef de Cancion-elf liggen waar ze lag, terwijl de tabaxi zijn doodstrijd met de strop hervatte. Hij spartelde, hijgde en gorgelde in een poging zichzelf te bevrijden.

Reala zag hoe de hobman de aardman weg stuurde en toen, stap voor stap, naar de tabaxi toe liep. Met een smerige grijns op zijn gezicht trok hij zijn langzwaard. De katman zag het ook en begon tot zover mogelijk nog meer te spartelen en te schreeuwen.

'Poesje nog niet dood?' zei de hobman sinister, terwijl hij het staal van zijn zwaard lang de vacht liet glijden. 'Houd poesje van pijn?'

Met één houw sneed hij het touw van de strop door. De tabaxi landde met de doffe klap op de grond. Vrijwel gelijk probeerde hij zo ver mogelijk bij het monster en diens zwaard weg te komen, maar hij kreeg een trap, belandde op zijn rug en werd op zijn plaats gehouden door de hobman die zijn voet in de buik van de tabaxi plantte.

Met een traag gebaar zette het monster de punt van zijn zwaard op de leverstreek van de tabaxi.

'Wil het poesje langzaam dood gaan?' zei de hobman. Hij leunde zachtjes op zijn zwaard en begon met het staal door het lichaam van de tabaxi te wroeten. De katman gooide zijn hoofd achterover en schreeuwde het uit van de pijn. Voor een moment kruiste zijn blik die van Reala.

Zijn verbazing was zo groot dat de schreeuw stokte in zijn keel. Toen boorde de hobman zijn zwaard nog iets dieper in het lichaam van de tabaxi en kon hij de lucht niet eens meer vinden om zijn pijn te uiten.

Reala klampte zich trillend vast aan de tak. Die kreten. Het waren er zoveel geweest. Van haar, van anderen, van iedereen. De hel. Ze zat weer in de hel.

Nee, dat was niet waar. Zij kon nog weg. Ze kon nog vluchten als ze dat wilde, maar dan zou ze wederom haar rug toekeren naar de lieden die haar nodig hadden. Dan was ze net zo goed schuldig aan moord als de hobman.

Vervloekt was ze!

Reala laadde alle energie die ze had voor een sinisterstoot. De magie zoemde en kraakte in haar handen tot ze de aanval losliet en hem vol in het gezicht wist te raken. Ze zag de bliksem over zijn lichaam dansen als water over een steen. Het monster tolde op zijn benen.

De tabaxi gebruikte zijn kans om naar zijn beul uit te halen, maar hij miste. Voor de hobman goed en wel besefte wat er aan de hand was, had Reala haar sinisterstoot opnieuw geladen en schoot ze een tweede aanval af. Deze raakte hem met een doffe bons vol op de borstkas.

Tollend op zijn benen gleed de blik van hobman naar de eik toe, de tak op en toen zag hij Reala. Hij grauwde een keer vals. Toen leunde hij met zijn volle gewicht naar voren toe en boorde hij zijn langzwaard door het lichaam van de tabaxi alvorens hij zelf dood neer viel.

Reala sprong gelijk uit de boom, duwde het lichaam van de hobman aan de kant en sleurde de tabaxi een stukje weg zodat hij vrij was. De tabaxi kronkelde over de grond en hapte naar lucht. Zwaar in de war haalde hij uit naar Reala en wist hij haar bij de bovenarmen te pakken.

*Rol kracht: 14+2*

Reala rukte zich los, pakte de helingsdrank uit haar tas en haalde de kurk er af.

*Rol overtuigen: 3+5*

'Drink,' zei ze, maar de tabaxi was te zeer in paniek om naar haar te luisteren*.* Reala zuchtte. Toen kneep ze zijn neus dicht waardoor hij zijn mond wel moest openen om te drinken.

*Rol kracht: Reala 15+2 tegen tabaxi 10+3. Rol medicijnen: 14+5*

Met wat tegenstribbelen slikte hij de vloeistof uiteindelijk toch door. Toen verslapte heel zijn lichaam. Een bij-effect wist Reala, van de stress die plotseling werd verjaagd door de magie van de helingsdrank. Het werkte echter wel. Uit de wonden straalde een zachtgele gloed die de schade begon te helen.

De tabaxi zou echter nog wel even buiten bewustzijn blijven door de lange strijd met de dood die hij had moeten leveren.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Reala had de tabaxi op haar schouders getild en maakte nu dat ze zo snel en ver mogelijk bij dat kamp vandaan kwam. De paden kon ze niet volgen uit gevaar om gemakkelijk overvallen te worden, dus was ze gedwongen om zich een weg door het struikgewas te banen.

Het ging langzaam. Het ging tergend langzaam.

De Cancion-elf moest zich voorzichtig bewegen als ze geen sporen achter wilde laten, maar in combinatie met de toch al dichte struiken, ging haar snelheid hard achteruit. Ze was dan ook nog lang niet zo ver als ze wilde toen ze de kwade kreten van de monsters achter zich kon horen.

De aardmannen hadden de dood van hun meerdere ontdekt en hun kwade kreten galmden door het bos.

*Rol natuur: 12+4*

Water moest Reala hebben. Stromend water. Aardmannen waren beroerde zwemmers wist Reala, en waarschijnlijk bang voor onbekende dieptes. Als ze een degelijke rivier wist over te steken, dan zou ze de kans op achtervolging aanzienlijk kunnen verkleinen.

Met een nieuw plan en hernieuwde moed zette de Cancion-elf de pas er weer in.

De aardmannen bleven echter een probleem. Telkens als ze meende dat ze dichterbij hun stemmen kwam, ging ze haaks de andere kant op. Zwaar verdwaald was ze toch al, maar wat ze nu voornamelijk wilde was een veilige plek vinden om de nacht door te brengen. Daarna zou ze wel weer de weg naar Phandalin vinden.

Reala hield een moment halt om te luisteren naar haar omgeving. Vogels kon ze horen. Ganzen die al gakkend overvlogen naar betere oorden en kauwtjes die elkaar aan het sarren waren. De aardmannen kon ze op dat moment niet meer horen, maar misschien hadden ze bedacht dat ze al sluipende meer succes zouden hebben.

*Rol perceptie: 17+5*

Toen hoorde ze iets dat haar bloed weer warm deed maken: water. Stromend water. Het bulderen van een rivier! Zo rechtstreeks als mogelijk was, ging Reala op het geluid af. Daar in het licht van de ondergaande zon zag ze een zilver lint tussen de bomen schitteren.

Zo snel als haar voeten haar konden dragen, renden ze op het water af. De bramenstruiken striemden haar huid en kleren en de tabaxi begon zwaar op haar schouders te worden, maar het vooruitzicht van veiligheid en rust gaf haar de kracht om toch nog een sprintje te trekken.

Haar hoop was niet voor niets geweest. Voor haar verscheen een brede, snelstromende rivier die breed genoeg zou moeten wezen om de aardmannen te ontmoedigen. Het was alleen even de vraag hoe zij en de tabaxi veilig aan de overkant konden komen.

Het probleem had al die tijd wel in haar achterhoofd gespeeld, maar haar verlangen naar water was groter dan een mogelijk plan B. Water was haar element en alhoewel ze haar spreuken er voor verloren was, was dit een omgeving waarbij ze zich veel zekerder voelde dan de donkere wouden.

Reala's blik gleed langs de oever van de rivier. Waar kon ze de oversteek wagen? Een ondiepte? Een brug? Of moest ze maar een stukje gaan zwemmen en hopen dat ze aan de juiste kant van de oever terecht kwam?

*Rol perceptie: 14+5*
Aanvankelijk zag het er somber uit. Ze kon zo snel geen doorwaadbare plekken in de rivier onderscheiden, noch was er iets van een overbrugging die haar naar de overkant kon helpen. Toen viel haar oog op iets donkers in het water een eind stroomafwaarts.

Met de tabaxi op de schouders liep Reala een eindje de oever af tot ze zag wat het was. Boomstammen. Waarschijnlijk door houthakkers ergens stroomopwaarts ergens te water gelaten.

*Rol geschiedenis: nat 1*

De boomstammen waren in een ondieper gedeelte van de rivier vast komen te zitten. Zelfs de sterke stroming leek ze niet langer van hun plaats te krijgen, maar al deinende en drijvende was het een mooie brug om naar de overkant te komen.

Reala prevelde een dankgebedje naar Mielikki voor ze de stevigheid van haar brug testte. Het zevental stammen lag vrij aardig over het water verankerd. Ze moest er alleen niet tussen vallen.

*Rol acrobatiek: 19+2*

Het kostte de Cancion-elf weining moeite om met de tabaxi op haar schouders naar de overkant te komen. Nu nog de weg afsluiten. Reala legde de katman voorzichtig neer in het gras, draaide zich om en vuurde enkele sinisterstoten op de stammen af.

Het kostte haar een vijftal pogingen, maar uiteindelijk kreeg ze twee boomstammen los genoeg waardoor de stroom weer grip op het hout kreeg. De rest van stammen volgden vrijwel direct rivierafwaarts.

Reala bleef een moment aan de oever zitten rusten. Haar schouders waren stijf en haar voeten deden zeer, maar ze waren voorlopig veilig. Het was alleen de vraag waar ze waren.

*Rol overleven: 2+5*

De Cancion-elf keek rond. Ze was echt al het besef voor richting verloren. Met een beetje pech had ze de halve dag reizen helemaal voor niets gedaan. Ze kreunde. Wat een ellende. Nu al. Had ze gewoon niet in Eristir kunnen blijven?

Reala had nog niet de energie om verder te reizen, dus besloot ze om maar even bij de tabaxi te gaan kijken. Hij sliep, de luie huiskat. Zij kon ook wel wat slaap gebruiken. Het liep inmiddels al tegen de schemering aan en alhoewel ze een redelijk uithoudingsvermogen had, was Reala het niet gewend om volwassen mannen rond te dragen.

Maar was hij volwassen?

*Rol historie: 12+3*

Reala durfde het niet met zekerheid te zeggen. Haar enige kennis omtrend dit ras kwam van de verhalen van haar oom en zus en haar kennis van tijgers was ook niet bijzonder groot.

*Rol perceptie: 17+5*

Wat haar opviel was dat de katman wel lang was, bijna zeven voet, maar ook vrij iel voor een tijger. Het zag er niet naar uit dat hij in de afgelopen periode veel eten had gezien. Ook zag ze dat de aardmannen iets over het hoofd hadden gezien tijdens hun roven.

Om de nek van de katman zat, nauwelijks zichtbaar door de strepen in zijn vacht, een smalle zwarte metalen band met een kleine gele topaas in het midden. Het zat zo nauwsluitend om zijn nek dat Reala er niet eens een vinger tussen kon krijgen, maar het leek hem verder ook niet te verstikken.

*Rol onderzoek: 18+3*

Prettig vond Reale het idee echter niet dat iemand die net de verstikkingsdood had overleefd zo'n strak sieraad om zijn hals droeg. Van voor naar achter gleden haar vingers langs het oppervlakte van de halsband, maar ze kon geen sluiting vinden. Was deze verstopt achter de edelsteen? Ook daar leek geen beweging in te krijgen.

Reala fronste. Dit was vreemd. Was de halsband magisch verzegeld? In dat geval kon ze het sowieso niet open krijgen, maar ze werd voornamelijk nieuwsgierig waarom iemand zoiets zou dragen.

En de tabaxi mocht van geluk spreken dat de aardm+annen het sieraad niet gespot hadden. Anders hadden ze hem letterlijk een kopje kleiner gemaakt om het kleinood te bemachtigen.

Een vlucht vogels vloog al roepende weg uit de bomen. Reala's ogen speurde de waterkant af. Geen beweging, maar het was wellicht beter als ze weer in beweging kwam. Wederom tilde ze de tabaxi op de schouders en liep ze op goed geluk verder het woud in. Hopelijk kon ze snel een schuilplaats vinden