RWBY: After the Fall (rozdział 1)

Coco trzymała się na tyłach, dopóki cała drużyna nie przekroczyła licho wyglądających murów Feldsparu. Po obniżeniu okularów, rzuciła ostatnie spojrzenie na pustynię.

Było już dawno po zmroku. Księżyc wisiał nisko na horyzoncie, dając wydmom srebrzysty poblask. Piękne i jednocześnie niebezpieczne zjawisko. Nie było żadnej pewności, czy ruchomy cień to zakładający się Grimm, czy tylko przelatujący piasek.

Będąc tu, Coco nauczyła się, że te zwały arkozu są w stałym ruchu. Nawet Fox nie potrafił wytłumaczyć, jak to się dzieje. Przykładowo ich szlak, zostawiony zaledwie kilka minut temu już prawie się zatarł. Vacuo wydawało się dobrym miejscem dla tych, co nie lubią być śledzeni lub tych, co chcą zniknąć bez śladu. Jest także dobrym miejscem, aby umrzeć. Chyba, że jest się na tyle silnym, aby przetrwać w skrajnych temperaturach oraz jeszcze bardziej ekstremalnych niebezpieczeństwach .

Coco nasunęła z powrotem okulary i dołączyła do reszty. Odsunęła od siebie wszelkie obawy. Nie musiała zastanawiać się, czy tam coś się kryje. Lekko się rozluźniła, ale nie na tyle żeby ktokolwiek zauważył. Teraz znajdowali się w niezagrożeni w środku nomadycznej osady. Oczywiście “niezagrożeni” oraz “w środku” to dość płynne pojęcia. Zrozumiała to, jak tylko rozejrzała się po prowizorycznie zbudowanej wiosce.

Widok, przez przyciemniane okulary, wydawał się przytulny i skromny, co nie było dalekie od prawdy.

Coco nad wyraz dbała o swój wizerunek. Dzięki niemu czuła przewagę nad przeciwnikami i kolegami ze szkoły. Wyglądała o wiele modniej niż inni. Lubiła to, jak przez okulary nie dało się stwierdzić gdzie jest jej uwaga lub o czym myśli. Dodatkowo pasowały do niej niezwykle dobrze. Z resztą nie tylko one. Cały jej strój odzwierciedlał ją doskonale.

Oprócz badania ubioru ludzi, Coco lustrowała wszystko dookoła. Dyskretnie mierzyła wzrokiem każdego, czasem mniej subtelnie. Jednomyślnie stwierdziła, że Feldspar to totalna dziura.

Samozwańcza osada to porozbijane losowo namioty, wozy, furgonetki oraz lepianki robione z przypadkowych materiałów, bez żadnych okien. Nie można było tego porównać do Beaconu lub byle wioski z Vale, gdzie bezpieczeństwa na ulicy pilnowały liczne patrole strażników. Ale cóż... od tego są Łowcy prawda? Dlatego drużyna CFVY została tu przysłana.

Coco skinęła głową. Zawsze czuła się lepiej, kiedy miała robotę do wykonania.

Uderzyła ją pewna dziwna obserwacja. Chwilę potem Fox zadał pytanie:

*Gdzie są wszyscy?*

Grunt wydawał się ubity przez wieloletnie stąpanie po nim. Nawet świeże ślady wciąż były widoczne. Zupełnie jakby jeszcze przed chwilą, osada była żywa, opuszczona w pośpiechu.

Cała drużyna zamarła. Następnie zaczęli rozglądać się wkoło. Był początek nocy, unosiły się ciche szumy ocierających się ubrań, oddychania.

Są wszędzie dookoła nas, wysłał drużynie. Kątem oka Coco zauważyła, jak Slate kreśli ręką kółko w powietrzu.

No to lecimy, pomyślała Coco.

– No dalej, ludziska! – zawołała głośno kobieta. – To moi przyjaciele! Ręczę za nich. To dobrzy Łowcy.

Czekali. Slate podniosła swój kij podróżny.

– Slate! – wesoło zabrzmiał męski głos. W mgnieniu oka, plac wypełnił się ludźmi. Tłoczyli się dookoła niech.

– Żyjesz, ty stara prukwo! – mężczyzna o zakurzonych włosach, skórze i ciuchach złapał kobietę w niedźwiedzim przytulasie.

*Wydaje się popularna,* zauważył Fox.

– To dlaczego ją zostawili? – spytała Velvet.

– Puść mnie, Bast, albo sytuacja się zmieni! – zagroziła surowo Slate.

– Puszczę cię pod warunkiem, że już nigdy mnie tak nie nabierzesz – roześmiał się gromko.

– Jak ja nie lubię warunków. Zdarza mi się ich nie dotrzymywać. Czasami inaczej się nie da.

– Slate – Bast przewrócił oczami i delikatnie wypuścił kobietę z objęć. – To cała ty. Oto twój sposób bycia.

– No co? Przecież to normalne.

– Niby co? Łamanie obietnic?

– Robimy wszystko, aby przeżyć – Slate poklepała czule po jego zakurzonym ramieniu. – Jak się sprawy mają?

– Dzięki tobie, każdy uciekł.

Coco zmrużyła oczy.

– Dlaczego mam wrażenie, że o czymś nam nie powiedziano?

Bast zwrócił się w jej kierunku. Szybko zmierzył ją i całą drużynę wzrokiem. Wydawał się ich oceniać, czy są warci rozmowy. Tak zwykle robią vacuańczycy. Faktem było, że drużyna przetrwała walkę oraz przyniosła do osady wiele cennych łupów.

– Slate ocaliła nam życie – przemówił Bast.

– Alabaster – wcięła się ostro Slate.

– Nie chciała nic w zamian. Powinniście ją wtedy widzieć. Wzięła na siebie całe stado krabów, żebyśmy mogli uciec. Bardzo się martwiliśmy. kiedy nie wróciła.

– Taka praca – westchnęła.

– Jesteś Łowcą? – spytała podekscytowana Velvet.

– Lepiej. Jest naszym wodzem odparł Bast.

Coco była zaskoczona. Nie było łatwym ją zdziwić.

– Nie wiedziałam, że nomadzi mają szefa.

– Każda grupa potrzebuje lidera – wytłumaczył Fox. – Zwłaszcza, kiedy podróżuje razem. Potrzeba nam kogoś twardo stąpającego po ziemi. Kogoś, kto dopilnuje wszystkiego w razie nagłej potrzeby ewakuacji. To nie jest oficjalny tytuł.

– Tytuły są bezużyteczne – Slate zwróciła się do Foxa. – Ty chyba jesteś stąd. z którego plemienia?

– Kenyte. Ale nie było mnie tu jakiś czas.

– Nie ważne na jak długo opuściłeś plemię, zawsze jesteś jego częścią. A plemię jest częścią ciebie.

Fox uśmiechnął się pod nosem.

– Kenyte jest spory kawałek stąd. Ostatnio słyszałem, że nieźle sobie radzą.

– Tak dobrze, jak pustynia na to pozwala – dodał Bast.

– Slate – odezwała się Coco. – Jesteś wodzem... Gossan?

– To nieistotne – ucięła szybko. Nie wydawała się skromna, ani skrępowana. Po prostu nie lubiła być w centrum uwagi.

– Slate jest wodzem Tuff. Tak się na początku nazywała nasza osada. Tak też wołamy sami na siebie – wytłumaczył Bast. – Gdziekolwiek nie pójdziemy, gdziekolwiek nie osiądziemy, nazywamy się tak samo. Chyba, że przyłączymy się do innego plemienia. Musieliśmy kilkakrotnie zwiewać przed Grimmami. Zawsze nas znajdą, a ostatnio zdarza się to coraz częściej. Nadciąga coś dziwnego.

– Tak jak mówiłam: taka praca. Nikt za nas jej nie zrobi.

– Cieszę się, że wróciłaś – Bast obniżył ton głosu. – Tak, jak Gossan, Feldspar ma  słabe szefostwo. Na pewno się ucieszą, jak cię zobaczą.

Coco rozejrzała się po okolicy. Niemożliwym było odróżnić uchodźców Gossan od mieszkańców Feldsparu. Niektórzy byli mniej wymiętoszeni od innych, ale to mogła być kwestia zwykłej higieny osobistej.

*Tutejsza polityka jest zupełnie inna. Tak jak mówiłem, większość plemion i wiosek nie ma oficjalnych wyborów, wysłał Fox. Główną zasadą jest: “nie lubimy zasad”. Zwykle szefem zostaje ktoś kogo lubimy i mu ufamy, zwłaszcza jeśli jest się częścią większej grupy. Slate musi być naprawdę dobra.*

Coco zwilżyła spierzchnięte usta. Powoli zaczynała przyzwyczajać się do gorzkiego smaku piasku. Jednak nie był on godnym następcą ulubionego błyszczyku, który zużył się rok temu. Butik, gdzie mogła się zaopatrzyć w jego zapas, został zniszczony razem z całą resztą Beaconu.

*Z pewnością ludzie ją wybrali, ale wygląda na to, że nie miała konkurencji,* zauważyła Coco. Slate wydawała się osobą, która zrobi pierwszy krok, jeśli musi, a ludzie po prostu za nią podążą.

– Skoro już mówimy o pracy – zaczęła Slate. – Gdzie są Bertilak i Carmine? Mieli rozprawić się z tamtymi Grimmami.

– Są tu jacyś Łowcy? – zdumiała się Coco.

– Coś w tym deseń – wzruszyła ramionami.

– Poszukam ich.

Odbiegł, a Slate zawołała do kilku chłopców z tłumu.

– Hans! Może dla odmiany zrobisz z kumplami coś pożytecznego! Mamy tu świeżego kraba. Zanieście go do kantyny i upewnijcie się, że zostanie poporcjowany.

– Tajes, pani Slate! – kiwnął głową tak energicznie, aż mu kurz opadł z twarzy.

– Po prostu Slate, dzieciaku.

Hans i dwójka innych chłopców wzięli od drużyny zawinięte mięso.

– Dlaczego nam nie powiedziałaś, że się poświęciłaś się dla reszty? – Velvet spytała Slate.

– A czy to by coś zmieniło? – kobieta przeszyła ją wzrokiem. – Nie wydawało mi się to istotne. I tak chętnie rzuciłaś się starszej kobiecie na pomoc, za co jeszcze raz bardzo ci dziękuję. Na szczęście cała historia nie skończyła się niczyją śmiercią. Tym razem.

Slate skrzyżowała ramiona i rozejrzała się po okolicy.

– To nie są moi ludzie. To tylko ludzie. Dobrzy ludzie. Pomagam im, jeśli tylko mogę. Nie dbam o to, kim są lub skąd pochodzą.

*Jest niezwykła*, pomyślała Coco. Zrozumiała, dlaczego tak wielu ludzi zgromadziła wokół siebie. Nie tylko dlatego, że pomaga w organizacji oraz chroni ich, ale dlatego, że dba o nich bardziej, niż o siebie samą. To rzadka cecha w Vacuo. Slate mogła marnie skończyć na pustyni. Jest to miejsce, gdzie pozostawiony sam sobie możesz umrzeć. Slate była wytrwała oraz miała dużo szczęścia.

– Może przejdziemy się do baru? – zaproponowała. – Napijemy się i skosztujemy trochę naszego kraba.

Coco skryła uśmiech. Slate całkiem zgrabnie przeszła z rozkazywania, do przyjaznej sugestii.

Zaprowadziła ich do jednopiętrowej chaty zbudowanej z piaskowca, prezentu i dobrej wiary. W środku było zaskakująco przestrzennie, czysto i przytulnie. Nocą stopniowo robiło się coraz chłodniej, jak tylko słońce znikało za horyzontem. Jednak w barze znajdowało się kilka działających palenisk. Wszelki śmiech, rozmowy i muzyka ucichły, kiedy gawiedź zauważyła Slate.

Pomachała im i uśmiechnęła pod nosem.

– Nie pozbędziecie się mnie tak łatwo .

Kilku ludzi wykrzyczało pozdrowienia w jej  kierunku. Inni zaczęli stukać glinianymi kubkami o ławy.

Coco myślała, że Slate wybierze stolik w rogu sali, żeby zapewnić im trochę prywatności, ale kobieta skierowała się wprost ku centrum baru. CFVY ruszyła za nią i usiedli przy wskazanym stole. Ludzie pozornie stracili zainteresowanie i zajęli się swoimi sprawami. Coco szybko zrozumiała, że naiwnym było sądzić, że są ignorowani. Vacuańzycy nie potrafili ot tak zaufać obcym, a CFVY byli wyróżniający się niczym rozpalona pochodnia podczas pochmurnego nowiu.

Żwawa kelnerka faunka o świńskim pyszczku podeszła do ich stolika. Od razu zaczęła terkotać:

– Dzisiejsze danie dnia to: kraboburger, kotlet z kraba, ciasto krabowe. Wszystko świeże, dobre, smaczne…

– Dla mnie – zaczęła Slate. – Potrzebuję piwa. Dwa kufle na start, Topaz. Potem się zobaczy. Uwielbiam kraba, ale marzy mi się twoja pikantna potrawka z nietoperza. Zostało ci trochę?

– Dla ciebie? – odparła Topaz. – Wszystko.

– Daj im co chcą – wskazała na drużynę. – Zasłużyli sobie.

– Kawa – od razu odparła Coco. Szalenie pragnęła kofeiny. Po całej przygodzie, chciała się rozbudzić. – Wezmę też kraboburgera.

Yatsuhashi zamówił kotleta, a na deser lotosowa herbatę. Fox wziął smażone szczelinowe dżdżownice, lekko zapieczone jaskiniowe żuki i wodę.

– Herbata z kaktusa – poprosiła Velvet. – I Gekon ciasto, poproszę.

– Wiesz, że to nie jest prawdziwe ciasto, nie? – uśmiechnęła się Coco.

Velvet westchnęła.

– To nic nie zmieni. Zamówienie już poszło.

Wysoki, barczysty mężczyzna z zielonym irokezem oraz pasującą do niego kozią bródką, przepchnął Topaz na bok, aż upadła. Miał buławę przypiętą do paska. Ramiona skrył pod lichą, parcianą peleryną. Spod niej widoczny był zielony napierśnik, nałożony na czarną tunikę. Muskularne ramiona były ukazane w pełni. Prawe przecinała długa blizna.

– Ej! – Yatsuhashi powstał i skonfrontował się z mężczyzną. Został jednak zignorowany. W tym czasie Velvet do skoczyła do Topaz.

– W porządku? – spytała.

Skinęła głową. Byłam tylko lekko oszołomiona.

– Bertilak, przeproś dziewczynę – rozkazała Slate.

– Przepraszam, że byłaś na mojej drodze – warknął. – A teraz zmykaj, świnko.

Fox zmarszczył brwi. Rękę trzymał w gotowości na tonfie.

– Przykro mi – Slate zwróciła się do Topaz. Topaz położyła dłoń na ramieniu kobiety. W ten sposób dała znać, że nic jej się nie stało poważnego. Potem wycofała się do kuchni, po drodze rzucając pogardliwe spojrzenie w stronę Bertilaka.

– No, no… Co my tu mamy? – mężczyzna bawił się wykałaczką w zębach. – Nie tak często Łowcy witają w te strony.

– Ciebie też miło znów widzieć – odparła Slate. – Widzę, że całkiem ci wygodnie w Feldsparze.

– Jesteś całkiem twarda. To cud, że żyjesz.

– Na pewno nie dzięki tobie.

– Poza tobą, każdy dotarł tu bezpieczne, więc jest spoko.

– Dzięki ci chociaż za to.

– Dzięki za bycie przynętą – roześmiał się.

– Poznaj Coco, Velvet, Foxa i Yatsuhashi z akademii Shade. Drużyno, poznajcie Bertilaka Celadon.

– Jesteście uczniami, co?

Na jego twarzy malowało się zaskoczenie oraz coś jeszcze, co Coco nie mogła zidentyfikować. Irytacja?

– Też byłeś uczniem Shade, prawda? – dociekała Slate.

– Jesteś Łowcą? – nie dowiedziała Velvet.

– Nawet mnie ciężko jest czasem w to uwierzyć – powiedziała kobieta, która stanęła przy jego boku.

W porównaniu z Bertilakiem wyglądała na prawdziwego Łowcę i była oszałamiająco piękna.

Kolejną zaletą noszenia przyciemnianych szkieł było to, że ludzie nie widzieli na co się spogląda. Coco nie mogła oderwać wzroku od wysportowanej, czarnoskórej kobiety. Na czubku głowy zawiesiła przyciemniane gogle, a jej rozpuszczone, rozwiane, szkarłatne włosy sięgały aż po pas. Na policzkach i nosie rozsiana była masa piegów. Srebrny kosmyk włosów opadał luźno z jej prawej strony. Kolczuga crop top kończyła się w talii, bardzo ładnie ją podkreślając. Całego efektu dopełniał skórzany pas, krótkie czerwone mini szorty oraz czarne buty z cholewką sięgającą połowy ud. Do paska zawieszona była para kanbur, a w nich trzymała długie sai.

– Bertilakowi ledwo udało się skończyć szkołę – powiedziała.

– Theodore uwziął się na mnie – parsknął.

– Tylko dlatego, że nie umiałeś się zachować. Przepraszam za wszystko, co powiedział – zwróciła się do drużyny. – Jeśli jeszcze jakimś cudem was nie obraził, to z całą pewnością za chwilę to nadrobi.

– Jestem Coco Adel – dziewczyna podniosła się z miejsca i podała rękę.

– Carmine Esclados – odwzajemniła uścisk. Każda ze stron trzymała przez chwilę dłoń, wywierając presję na drugiej.

– Musisz mi pokazać, gdzie się ubierasz – odezwała się Coco. –Twój strój jest obłędny.

– Te stare szmatki? Mam je od zawsze. Lata temu zdobyłam je w Mistral. Za to twoja torebka jest przepiękna! Kto ją zaprojektował?

– Coco Adel.

– Sama ją zrobiłaś?! Musisz być dobra w te klocki. Uważaj, bo jak wpadnie w moje rączki, to nie wiem czy ją odzyskasz – puściła oczko. Potem skinęła głową do Velvet, Yatsuhashiego i Foxa. – Jesteście tu przyjazdem?

Coco zaprzeczyła.

– Ktoś zadzwonił o pomoc do Shade. Jesteśmy tu z polecenia profesor Rumpole.

– Kto dzwonił? – Bertilak wlepił wzrok w Slate.

– Dla nas to też zagadka – odparła. – Jak sądzę, nie jedyna tutaj.

– No ten… Chciał… – zaczął, ale Carmine przerwała mu posyłając kuksańca łokciem.

– Cieszymy się, że otrzymaliśmy wsparcie – uśmiechnęła się. – Mamy pełne ręce roboty.

– Dziwne, że ktoś wezwał pomoc, skoro byli tu Łowcy – powiedziała Velvet.

– Nie zatrudniamy Carmine i Bertilaka – wtrąciła Slate. – Pomagali nam przy okazji. Z własnej, dobrej woli.

– Całe szczęście, że byliście w okolicy – powiedziała Coco. – Co was przywiało do Vacuo?

– Nie twój interes, skarbie – Bertilak przeniósł wykałaczkę z jednej strony ust na drugą.

– Niedługo stąd wyjeżdżamy – dodała Carmine. – Im szybciej, tym lepiej. Chciałabym stąd zniknąć zanim zrobi się naprawdę gorąco.

– Spodziewasz się kłopotów? – spytała Velvet.

– Zawsze, kochana – mrugnęła w jej stronę.

Velvet skrzyżowała ramiona. Spojrzała pytająco na Slate.

– Kłopoty to tutaj chleb powszedni – wytłumaczyła. – Co kilka dni należy być przygotowanym na najgorsze. Oczywiście to negatywne emocje przyciągają Grimmy, a to już nakręca koło nieszczęść.

– Jak długo to już trwa?

– Około miesiąca. Połowa tych ludzi przetrwała  aż trzy różne ataki w wielu wioskach – zaczęła wyliczać. – Tuff, Schist i teraz Gossan. Straciliśmy wielu dobrych ludzi.

– Mogłoby ich być więcej, gdyby nie my! –wtrącił Bertilak.

– Ciszej! – ostro ucięła Carmine.

Coco przetarła pot z czoła. Zaczynało robić się gorąco w tej części baru.

Wróciła Topaz niosąc na tacy napoje i jedzenie. Ominęła Bertilaka szerokim łukiem, kiedy rozkładała naczynia.

– Dołączycie do nas? – spytała uprzejmie Coco.

– O ile deszcz spadnie – odparła Carmine. Widząc niezrozumienie na twarzy dziewczyny, dodała:

– To takie powiedzenie. W Vacuo prawie nigdy nie pada. Znaczy to to samo co “prędzej świnie zaczną latać”.

– Ej! – obruszyła się Topaz.

– Nie miałam nic złego na myśli – broniła się.

– Skąd jesteś Carmine?

– Uwierz lub nie. Z Atlasu! Czy potrafisz wyobrazić sobie mnie w uniformie?

*Tak,* pomyślała Coco.

– Wiele się wydarzyło, odkąd odeszłam. Jeśli masz czas potem, z chęcią podzielę się kilkoma łowczymi historiami. Teraz powinnam sprawdzić co u Caspianów.

– Dobrze u nich – burknął Bertilak.

– Zapomniałeś, że czas nas goni? Pracujemy dla nich. Idziemy! – odparła ostentacyjnie. – Miło było was poznać. Mam nadzieję, że pogłębimy tą znajomość.

Coco usiadła i wzięła łyk kawy. Była piekielnie gorąca. Zarówno napój, jak i atmosfera. Będą musieli przykręcić ogrzewanie w lokalu.

– Kim są Caspianie? – spytała, kiedy Łowcy zniknęli im z oczu.

– Edward Caspian i jego wnuk, August. Wydają się mili, ale nie są za bardzo towarzyscy. Pochodzą z Sumire.

– Sumire? To w Vale! – odparła Coco. – Musieli przebyć długą i niebezpieczną podróż, jeszcze zanim dotarli do pustyni.

Drużyna doświadczyła tego na własnej skórze, kiedy migrowali z Beaconu do Shade. W trakcie tej podróży musieli zmierzyć się ze zwiększoną ilością Grimmów, które zanęcone, ruszały na Wieżę Beacon. Z każdym pokonanym potworem, czuli, że przyczyniają się do odbudowy ich domu. Nawet jeśli właśnie z niego uciekali.

– Co ich sprowadziło do Vacuo? – zastanawiała się Coco.

– Dokąd się udają? – dodał Fox.

– Dobre pytania – wzruszyła ramionami Slate. – Nigdy na nie nie odpowiedzieli. Przybyli do Tuff razem z Carmine i Bertilakiem w bardzo złym stanie. Wyglądali, jakby podróżowali przez wiele dni. Nie mogliśmy ich tak zostawić. Jak tylko chcieli ruszyć w dalszą drogę, do naszych bram zawitały Grimmy. Ta czwórka utknęła razem z nami.

Grupa zajęła się jedzeniem. Yatsuhashi ostrożnie odkroił nożem kawałek kotleta. Wszystko co robił, zawsze wykonywał z wielką obawą, aby niczego nie zepsuć lub nikogo nie skrzywdzić. Wyjątkiem było oczywiście pole bitwy, kiedy dzierżył swój wielki miecz.

Włożył kęs do ust i przeżuł z wolna.

– Nie jest złe. Mogliby dodać trochę ostrych przypraw z Mistralu.

– Ty to byś wszędzie używał pikanterii – zaśmiała się Velvet.

Burger Coco był za to trochę zbyt palący.

Slate skosztowała poprawki. Na krótko przymknęła oczy i westchnęła zadowolona.

– Tego mi było trzeba. I tego – wzięła spory łyk piwa z kufla. Skrzywiła się, czując jego smak. – Ciepłe. Okropne.

Dała znak ręką do Topaz, po czym wróciła do drużyny.

– Więc musieliście uciekać przed Grimmami aż dwukrotnie?

– Tak jest. Kiedy uciekaliśmy z Tuff… To była szalona jazda. Potwory cały czas siedziały nam na ogonie. Nigdy nie spotkałam się z czymś takim. Wiadomo, było trochę nerwowo. To przywiało kilka zbłąkanych Grimmów, ale koniec końców wszystko się uspokoiło, a życie toczy się dalej.

To coś nowego. Zwykle, kiedy emocje są napięte, sytuacja robi się coraz gorsza, a jeśli pojawią się Grimmy - no to kaplica. Dlatego uciekamy. Osiadamy gdzie indziej, ale niedługo potem wszystko zaczyna się od nowa. Nie wiem co z nami będzie, kiedy tamci Łowcy odejdą razem z Caspianami.

– Teraz my tu jesteśmy – powiedziała Coco.

– Po cichu liczyłam, że wypowiesz te słowa. Nie wiem, kto was wezwał. Przykro mi, ale nie jesteśmy w stanie wam zapłacić. Cały nasz dobytek może nie wystarczyć. Wszystko, co było wartościowe, wymieniliśmy z tutejszymi ludźmi.

Fox wciągnął robaka do ust niczym makaron spaghetti.

– Zrobimy to dla zaliczenia szkoły – oznajmił z pełną buzią.

– Pomożemy, bo tak trzeba robić – dodała Velvet.

Yatsuhashi kiwnął głową, nie przestając żuć.

– Nie są istotne powody, dla których tu jesteśmy – powiedziała Coco. – Może następnym razem uda nam się wyeliminować wszystkie Grimmy. Nie trzeba będzie uciekać.

– A może tym razem nawet się nie pojawią – wtrąciła Topaz. Coco nie zauważyła, kiedy kelnerka pojawiła się przy nich.

– Oby – Slate podała kufel i wytłumaczyła dziewczynie, że piwo powinno być zimne. Topaz spojrzała zdezorientowana.

Coco zdała sobie sprawę, że kelnerka nie była jedyną osobą ociągającą się przy ich stole. Niewielki tłum zebrał się nieopodal, tylko po to, żeby podsłuchać ich rozmowę. Takie pojęcie jak “prywatność” w Vacuo nie istniało. Zwłaszcza, kiedy większość ścian zbudowanych była z lichych cegieł i brezentu. Dzięki temu, czyjeś interesy zwykle miały wpływ na twoje własne.

Hałas uniósł się po pomieszczeniu. Brzęk tłuczonych talerzy dobiegł z drugiej strony baru. Dwójka ludzi zaczęła na siebie wrzeszczeć. Coco wstała i zobaczyła mężczyzn krążących wokół przewróconego stołu. Oboje wznieśli pięści, gotowi do ataku.

– Zaczyna się – westchnęła Slate. Wytarła usta serwetką i powstała. – O tym właśnie mówiłam.

– Zaraz się dowiemy o co poszło – powiedziała Coco. – Musimy tylko wszystkich uspokoić.

Slate kiwnęła głową i ruszyła ku nadciągającej bitce.

Co możemy zrobić? Spytał Fox.

– Musimy zrozumieć, co tu się dzieje. Bójki nie powstają bez powodu.

– Znowu decydujesz za nas – powiedziała oskarżająco Velvet.

– Słucham?! – Coco poczuła, jak zalewa ją fala gniewu. – Jestem szefem tej drużyny!

– Jesteś liderem, nie szefem – wtrącił Fox.

– Hej! – Yatsuhashii próbował załagodzić konflikt. – Uspokójmy się. Jesteśmy po prostu zmęczę…

– Przepraszam. Nie wiem, co mnie naszło. Wcale tak nie myślę – Velvet poczęstowała się podpłomykiem z talerza Slate.

– Nieważne…  Ewidentnie coś tutaj podjudza atmosferę – Coco zlustrowała Velvet i Foxa. – Skąd może pochodzić ten przypływ emocji?

– Możemy zapytać nomadów – Yatsu także wyglądał na zatroskanego stanem kolegów.

– To dopiero początek. Zjedzmy najpierw. Potem zadzwonię do profesor Rumpole. Powiem jej, że jesteśmy cali i zostaniemy to jakiś czas.

Usiadła z powrotem. Sącząc zimną już kawę, obserwowała Slate w akcji. Mężczyzna, który zapoczątkował konflikt opuścił pięści, kiedy tylko zauważył zbliżającą się panią wódz. Wyglądał na mocno zakłopotanego. Slate spokojnie wysłuchała obu stron, wzięła głęboki oddech i nakazała mężczyznom zrobić to samo. Potem obaj podali sobie dłonie i wspólnie ustawili stół na swoją pierwotną pozycję.

W tym momencie Slate wyglądała na o wiele silniejszą niż zazwyczaj. Nie było żadnej wątpliwości, kto przewodzi tymi ludźmi. Miała posłuch nawet wśród tych, co dopiero dołączyli do społeczności.

Podobnie jak Slate, Coco wcale nie chciała z własnej woli być liderem drużyny. Została do tej roli wybrana. Czasem ona sama wątpiła w słuszność tej decyzji. Zwłaszcza na samym początku. Nie chciała brać odpowiedzialności za drużynę. Utożsamiła się z myślą Slate: po prostu robi swoją robotę.

Coco miała nadzieję, że pewnego dnia osiągnie taki poziom jak ona.