Północ

**Przybrana:**

* Luna

## Opis

Obecna myśliwa w Sforze Błękitnego Ognia, wcześniej była samotnym psem. Przyszła na świat w Sforze Wilków, ale dorastała w Dzikiej Sforze.

## Wygląd

Północ to wysoka, smukła półwilczyca o gęstej, czarnej sierści. Jej pierś zdobi nieduża, biała plamka, a oczy mają magnetyczny, lodowato-niebieski kolor. Posiada puszysty ogon, czarny nos jak i poduszki łap oraz ostre, mocne zęby. Z wyglądu zdecydowanie bardziej przypomina wilka, przez co może nie wzbudzać zaufania większości psów.

Odznacza się większą siłą i szybkością, niż jej psi pobratymcy, ze względu na swoich wilczych przodków. Jest w stanie samodzielnie powalić młodego jelenia, czym zasłużyła sobie na uznanie w obu sforach oraz była w stanie zatroszczyć się samodzielnie o siebie i Burzę, gdy podróżowały tylko we dwójkę.

## Charakter

Czarna półwilczyca przez swoją historię stała się nieufna i szorstka. Może wydawać się nieczuła oraz bezwzględna po tym, jak krwawo zabiła Terrora i niemal uczyniła to samo z Kosą, gdy broniła przed nią Burzy. Dodatkowo jej reputacji w Dzikiej Sforze nie pomagała jej wilcza krew, której płynie znacznie więcej w żyłach Północy, niż jej przyrodniego brata, Alfy. Półwilczyca jest nieco impulsywna, przez co w skrajnej złości zdarza jej się tracić nad sobą panowanie. Jest bardzo zdolnym strategiem, cenionym za swoje umiejętności w całej sforze. Boi się otworzyć na innych, głównie przez odtrącenie wśród wcześniejszych towarzyszy. Mija bardzo dużo czasu, aż komuś zaufa, a jeśli ktoś straci jej zaufanie, może być pewny, że już go nie odzyska. Jest również inteligentna, sprytna oraz wyrachowana. Potrafi zachować zimną krew w trudnych sytuacjach i myśleć logicznie.

Jedynym psem, z którym Północ posiada obecnie bliższą relację, jest jej partnerka - Burza. Co prawda półwilczycy niekiedy zdarza się zachowywać wobec niej nieco nie w porządku, ale wynika to z jej słabo rozwiniętej empatii. Burza jednak za każdym razem stara się zrozumieć i pomagać ukochanej z jej problemem, gdyż wie, że w głębi serca jej wybranka jest dobrym psem. Nie oznacza to jednak, że Północ nie okazuje czułości Burzy. Uwielbia wylegiwać się u jej boku i rozmawiać z nią, po prostu ciesząc się jej obecnością. Jest wobec niej zaskakująco opiekuńcza, jeśli uzna, że Burza jest w niebezpieczeństwie, będzie jej bronić chociażby za cenę własnego życia. Jej uczucia do suczki bojowej dodatkowo podkreśla fakt, że to właśnie dla niej znacząco narażała swoją reputację w Dzikiej Sforze, aż w końcu z niej odeszła.

## Historia

Wadera urodziła się w okresie ostatecznego upadku Sfory Wilków, w ostatnim miocie Gracji. Wśród martwych wilków znalazł się także ojciec czarnej kulki, który został postrzelony głośnym kijem przez Długonogich zaledwie wschód słońca przed jej narodzinami. Gracja, chcąc chronić siebie i nowonarodzone szczenię, uciekła w niższe partie gór, żywiąc nadzieję, że w gęstych lasach zajdzie lepsze schronienie, niż w rozrzedzonej roślinności porastającej grań. Niestety, sama nie była w stanie polować na większą zwierzynę, więc musiała zadowalać się jedynie mniejszymi gryzoniami, które nie były w stanie w pełni zaspokoić głodu ich obu.

Sytuacją, która przesądziła o życiu Gracji, był atak kojotów. Psowate, wyczuwając okazję na łatwy posiłek, próbowały upolować młodziutkie szczenię, jednak samotnej wilczycy udało się je obronić. Niestety, odniosła przy tym wiele niewielkich, aczkolwiek głębokich ran, w które później wdało się zakażenie. Choroba szybko wyniszczała organizm wadery, czyniąc ją praktycznie niezdolną do zdobywania pożywienia. Gracji jednak w swoich ostatnich chwilach udało się znaleźć grupę psów mieszkających nieopodal jeziora, nazywających siebie Dziką Sforą. Przewodził nimi postawny półwilk, którego zapach był dziwnie znajomy dla wilczycy, ale przez gorączkę przejmującą całe jej ciało nie była w stanie skojarzyć chociażby tak oczywistych faktów. Alfa jednak doskonale pamiętał ten dzień, kiedy jego matka wydała ostatnie tchnienie tuż pod jego łapami. Nigdy nie przyznał się do faktu, że młode, które przyprowadziła ze sobą Gracja, było jego przyrodnim rodzeństwem.

W końcu nad popiskującą, puszystą kluską ulitowała się Luna, która sama miała nowonarodzone młode. Wykarmiła półwilczka i ogrzewała na swoim posłaniu do momentu, aż nie podrosła na tyle, by jadać razem ze sforą. Młoda wadera przez swoje geny rozwijała się nieco szybciej niż psy i wyglądała zdecydowanie bardziej jak wilk, co zdecydowanie nie przysporzyło jej wielu sojuszników w sforze. Im półwilczyca robiła się starsza, tym rzadziej Luna pozwalała bawić jej się ze swoimi szczeniętami, gdyż uważała, że znajda jest dla nich zbyt niedelikatna.

Kiedy młodej waderze zaczynało powoli wyrastać uzębienie, zaczęła oddalać się poza granice terytorium Dzikiej Sfory. Nie miała tu zbyt wielu przyjaciół, a jedynymi psami, które w miarę chciały z nią rozmawiać, byli Ognisty oraz Werwa. Półwilczyca lubiła łaciatą suczkę tym bardziej, że często, gdy akurat nikt nie patrzył, trenowały razem podstawy technik polowania. Nieoczekiwanie, po drugim, zdecydowanie słabszym ataku Wielkiego Warczenia, młódka zyskała wiernego towarzysza zabaw - Fuksa, samotnika, który zdecydował sprzymierzyć się z dzikimi psami. Czarnej waderze imponował spryt samotnika i podzielała jego niezależność, natomiast biało-złotemu mieszańcowi zupełnie nie przeszkadzał rodowód małej. Wkrótce stał się dla niej kimś na kształt przybranego ojca. Tym samym bardzo zabolało wilcze szczenię, gdy jej przyjaciel okazał się być zdrajcą, szpiegującym dla Sfory Psów w Obrożach. Mimo, że biało-złoty pies próbował przeprosić czarną waderę, ta nie chciała go w ogóle słuchać. Zmieniła jednak swoje zdanie po bitwie z lisami, kiedy Fuks uratował jej życie. Wybaczyła mu zdradę, a później, gdy Alfa chciał trwale go okaleczyć, bez wahania stanęła w jego obronie. Jej wysiłki szybko spełzły na niczym, gdy Słodka, wcale niedelikatnie, pokazała jej miejsce w szeregu. Ostatecznie czarna półwilczyca, kierowana gniewem i frustracją, zdecydowała się podążyć tropem wygnanego przyjaciela. Zaprowadziło ją to wprost do Psiego Ogrodu, a zaciekawiona wadera, słysząc wycie, zdecydowała się na chwilę zboczyć z kursu i zajrzeć do tego specyficznego miejsca. Przedarła się przez dziurę pod ogrodzeniem, a sceny, które tam zastała, przeraziły ją. Potężna suczka bojowa rozrywała na strzępy swoją towarzyszkę, bawiąc się nią jak zabawką. W końcu, nie mogąc już dłużej patrzeć na katusze nieznajomej, pomimo strachu zaczęła podgryzać agresorkę. Suczka bojowa nie tylko z łatwością powaliła podrośnięte szczenię na ziemię, ale dotkliwie poharatała prawe ucho. Już miała zatapiać zęby w gardle półwilczycy, gdy niespodziewanie Wielkie Warczenie powróciło. Na szczęście dla czarnej wadery, w Psim Ogrodzie rozpętał się intensywny pożar, który w zatrważającym tempie zaczął trawić obóz Sfory Psów Bojowych. Agresorka uciekła, całkowicie zapominając o półwilczycy. Młódka, nie tracąc cennego czasu, szybko wyniosła wykrwawiającą się na śmierć suczkę bojową z obozu, ale gdy wróciła po ciało rozszarpanego na strzępy szczeniaka, w jednym z domków ujrzała jeszcze trójkę przerażonych młodych. Mimo, iż wejście do ich legowiska właściwie już się waliło, półwilczycy udało się uratować psy bojowe, choć przypłaciła to sporym, aczkolwiek lekkim oparzeniem na grzbiecie, gdy spadł na nią płonący odłamek drewna. Kiedy wadera wydostała się z trójką młodszych szczeniaków poza teren Psiego Ogrodu, poraniona suczka bojowa właśnie przeżywała swoje ostatnie chwile. Nie dość, że jej rany na gardle oraz brzuchu były już same w sobie śmiertelne, to teraz miała jeszcze głęboko poparzoną klatkę piersiową. Przed śmiercią zdążyła jeszcze jednak wyznać swojej wybawczyni, że chroniła tą czwórkę szczeniąt przed swoją alfą, Kosą, która po Wielkim Warczeniu ubzdurała sobie, że młode sprowadzą zgubę na ich sforę i muszą koniecznie zostać zabite. Ocalałe młode psy bojowe zdążyły jeszcze pożegnać się ze swoją Psią Mamą, nim ta zaniosła się krwawym kaszlem, by ostatecznie znieruchomieć już na wieki. Czwórka psów spędziła tą noc przy ciele martwej suczki.

Następnego ranka młode zostały znalezione przez Fuksa oraz Mikiego, którzy w drodze powrotnej do sfory postanowili pokręcić się wokół Psiego Ogrodu. Biało-złoty mieszaniec był zły na przyjaciółkę, że naraziła się na takie niebezpieczeństwo, wchodząc do płonącego budynku, ale jednocześnie zaimponowała mu jej odwaga. Wkrótce psy pochowały martwą matkę szczeniąt bojowych i ich byłego towarzysza z legowiska.

***Więcej wkrótce...***

## Ciekawostki

* W moim alternatywnym świecie Sfory imię Storm nie brzmi w polskiej wersji językowej Nawałnica, tylko Burza, wciąż jest to jednak jedna i ta sama postać.
* Jej biologiczny ojciec był mieszańcem wilka z wilczakiem włoskim. Żył razem ze swoją matką w Sforze Wilków. Zginął na krótko przed narodzinami swojego jedynego szczenięcia, przy jednym z polowań na wilki, postrzelony głośnym kijem przez Długonogich. Sama Północ nigdy nie poznała jego imienia, gdyż Gracja zmarła, zanim czarna półwilczyca zdążyła o niego zapytać, a nikt w Dzikiej Sforze nie miał pojęcia o jego tożsamości.