Super Mario 64: Dead Mario 64

***Dead Mario 64*** is een creepypasta.

## Proloog

*Super Mario 64* (1996) is een videogame waar ik eerlijk gezegd niet aan kon beginnen. Mijn vrienden vertelden me altijd hoe geweldig en fantastisch het was, maar ik kon mezelf er gewoon niet toe brengen om het te spelen. Ik vond het niet leuk hoe het eruit zag. Maar ik hou van games die eng zijn, zoals *Amnesia: The Dark Descent* (2010) of *Slender: The Eight Pages* (2012). Zelfs op jonge leeftijd keek ik naar enge films en dwaalde een beetje af van heldere en vrolijke beelden. Op school tekende ik gruwelijke beelden van mensen die aan flarden werden gescheurd, zombies die hersenen aten en vele andere verontrustende foto's. Hoe grof ze ook waren, mijn leraren zeiden altijd dat ik de kamer moest verlaten. Maar dat hield me niet tegen. Ik ging door en werd alsnel een beetje krankzinnig. Mijn moeder, die in het ziekenhuis lag, dwong mijn vader me naar een hulpverlener te brengen. Na een paar weken bij de Counselor te zijn geweest, begon ik me weer normaal te voelen. Ik deed het goed op school, geen enge beelden meer op papier en ik stopte zelfs met het spelen van enge games. Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en we hadden allemaal goede tijden. Toen ze ongeveer 15 jaar oud waren, begonnen mijn vrienden te praten over deze N64-game genaamd *Super Mario 64*. Ik vroeg ze wat het was en ze vertelden me dat het een revolutionaire game was en dat ik het moest spelen. Ik vertelde hen dat ik niet geïnteresseerd was, maar ze bleven aandringen en aandringen, totdat ik het opgaf en hen vertelde dat ik het eens zou proberen. Ik ging later naar het huis van mijn vriend, die me een extra exemplaar gaf. Het zag er een beetje versleten uit, maar het was ouder, dus ik verontschuldigde me voor nu. Mijn vriend zei dat het nogsteeds goed werkte. Hij gaf me ook een gratis Nintendo 64 om op te spelen. Maar slechts voor een week. Ik ging naar huis, stopte de Nintendo 64 in het stopcontact en begon.

## Gameplay

De game liep normaal, dacht ik, totdat er iets vreemds gebeurde.
De titel zei: 'It's-a me!' maar toen was er een hard, doordringend geluid dat een seconde aanhield, maar het bleef een hele tijd suizen in mijn oren. Mario's hoofd verscheen en staarde me recht aan. Mijn vrienden zeiden dat je kon sleutelen aan het gezicht op het hoofdscherm, dus ik klikte op de A-knop op zijn gezicht. Mario reageerde niet. Ik klikte weer op A. Niets. A. Niets. A. Niets. En... Het is verdwenen. Het hoofd verdween. Het verbaasde me niet, want ik dacht dat het normaal was. Ik ging door met het selecteren van bestanden en er was er maar één met gegevens. 'Dead Mario', stond er. Ik probeerde op een nieuw bestand te klikken, maar toen ik dat deed, speelde het harde geluid opnieuw en dwong me om op 'Dead Mario' te spelen. Ik koos het bestand en het begon meteen. Ik was in Peach' kasteel, maar er was geen pad, geen licht en maar één deur. De deur was bovenaan de trap, dus ik ging ernaartoe. Elke centimeter dat ik dichter bij de deur kwam, kon een mensachtige lach meer en meer worden gehoord.
Ik ging naar de deur, maar een tekstvak hield me tegen en er stond: 'Jouw schuld.' Het dwong me toen naar binnen en de deur verdween.
De wenteltrap toonde meerdere afbeeldingen aan de muur en het waren allemaal afbeeldingen die ik tekende toen ik klein was. Maar... gedetailleerder. Aan het einde was er nog een deur. Er verscheen een ander tekstvak en er stond: 'Hij stierf vanwege jou.' Het dwong me toen weer naar binnen en de deur verdween. Ik was toen in de ronde kamer. Er waren foto's van mijn vrienden en familie en er stond een bord voor me.
'Kies er één,' zei het. Ik was echt bang en het was best moeilijk om me bang te maken. Maar ik ging door, omdat ik nieuwsgierig was. Ik ging in de foto van de vriend die me de game gaf en een lichtflits begroette me op een scherm met een zwevend mes.
Daaronder stond de tekst: 'Maak er een einde aan.' Ik klikte en ik hoorde een schreeuw.
De game vertelde me toen met een vreemde stem: 'Jij. Vermoordt. Hem.' en sloot af.

## Epiloog

Ik was opgelucht en weer blij. De volgende dag belde mijn vriend me en vertelde me dat de man die me de game had geleend, was overleden. Ik was in shock en vertelde hem alles. Mijn vriend vertelde me dat ik gek was en hing op. Ik denk dat ik dat was. Maar wie kan nu zeggen wat echt was of niet meer? Misschien was het een droom. Misschien was het gewoon toeval. Maar de game was vreemd... ik wist het. Ik pakte de game en gooide het in de prullenbak. In de hoop het nooit meer te zien. Hopelijk... doe ik het niet.