Isol1

Po całym sektorze krążyły plotki o wybitnym łowcy nagród, którego cechą charakterystyczną było nieujawnianie swej tożsamości, co stanowiło spory kontrast z kolegami po fachu, którym oprócz pieniędzy zależało również na sławie. „Kim był ów łowca?" - to pytanie było na językach wszystkich, w zakładach fryzjerskich, kantynach i salonach, wszędzie, gdzie był ktoś interesujący się sprawami bieżącymi, musiała paść choć jedna wzmianka na temat tajemniczego najemnika. Dlatego nie powinno nikogo dziwić, że wraz ze wzrostem popularności samej persony, modne stało się szukanie o nim wszelkich informacji. I to nie tylko z oficjalnych źródeł medialnych lub szeptanek. Pojawili się ci, którym szczerze zależało na zdemaskowaniu tegoż jegomościa: stróże prawa, zarówno ci zawodowi, jak i samozwańczy, a także wszelkie typy spod ciemnej gwiazdy, w tym również ci, którym zalazł za skórę, z którymi miał niewyrównane porachunki.

Do tej grupy należała para najemników, Człowiek i Zygerrianka, którzy na pokładzie wysłużonego kutra przerobionego na statek kosmiczny, wyruszyli na misję, której celem było odnalezienie i rozprawienie się z anonimowym łowcą na planecie Isolar, która, jak wierzyli, była miejscem jego pochodzenia.

Tarkus przemierzał nadświetlną, z każdą sekundą oddalając się coraz bardziej od Sektora Guoadarr'k. Błękitny tunel oświetlał twarz wyglądającej przez bulaj Jolene, Zygerrianki, która postanowiła zerwać z niewolniczymi tradycjami swojej rasy i zostać najemniczką. Tępa i cicha muzyka z głośników wypełniała niewielką kajutę, składającą się w głównej mierze z łóżka. Zajmowało ono znaczną część miejsca. Właściwie, ciężko było to nazwać łóżkiem, było to bardziej coś w stylu wysokiego materaca. Określenie to jest tym bardziej trafne, iż drzwi prowadzące do pomieszczenia prowadziły bezpośrednio do niego. Pozostała przestrzeń nie została zbytnio zagospodarowana. Walał się tam głównie sprzęt i ubrania, których uporządkowaniem Jolene się nie trudziła. W kajucie nie było prawie żadnych dekoracji; jedyne stały na półkach wbudowanych w grube ściany. To dzięki tym ścianom pokój wydawał się nieznacznie większy niż był w rzeczywistości. W najgrubszej z nich, położonej po lewej stronie z perspektywy wejścia, mieściła się szafa, natomiast po drugiej, na wskroś umieszczona była znaczna część wcześniej wspomnianych półek. Takie warunki życia nie przeszkadzały Zygerriance. Pokoik, choć skromny, spełniał jej wszystkie najważniejsze wymogi — miała gdzie siedzieć w ciszy i odpoczywać. Jeśli kiedykolwiek naszła potrzeba zreperowania broni, zjedzenia czegoś większego albo rozrywki większej niż słuchanie muzyki w odosobnieniu, Tarkus zapewniał jej to wszystko; wystarczyło przejść parę metrów do innego pomieszczenia. Tak też pokoik, który wpierw stanowił kajutę gościnną, a z czasem zyskał stałą właścicielkę, służył jej niemal wyłącznie jako miejsce izolacji, nawet gdy była to izolacja wyłącznie przed kolegą po fachu i droidem.

Nagle Jolene została wyrwana ze swojego odpoczynku. Drzwi się otworzyły, a Zygerrianka odwróciła swą głowę, by sprawdzić, kto stał w progu. Mimo że zdawało się to być oczywiste, ruch ten był instynktowny, jakby wbrew woli tej, która go wykonała. I, jak się tego spodziewała, za otwarcie drzwi odpowiedzialny był Palmer.

- Zrobiłem śniadanie — oznajmił mężczyzna.

Brwi Zygerrianki uniosły się lekko w górę. Założyła pospiesznie, na biały podkoszulek, w którym do tej pory siedziała, wygniecioną od leżenia na podłodze wiatrówkę, coby nie było jej zimno, po czym wstała z materaca, ułatwiając tę czynność poprzez podparcie się rękoma. Zamknąwszy za sobą drzwi, udała się za towarzyszem w miejsce konsumpcji.

Jadalnia na pokładzie Tarkusa składała się z niewielkiego aneksu kuchennego, oddzielonego jedną ścianą od reszty i jadalni samej w sobie, położonej w stronę przeciwną do wnęki, gdzie znajdował się aneks. Było to miejsce stosunkowo ubogie, czy może raczej proste w swojej konstrukcji. Prostokątny stolik, raczej konserwatywny kształtem, stronił od detali. Po trzech jego bokach stały natomiast krzesełka, choć lepszym określeniem byłyby taborety, wszak nie miały one nawet tylnego oparcia. W przeciwieństwie do kajuty Jolene, kuchnia miała jednak parę ozdób. Były to w głównej mierze rośliny, które nadawały błękitnoszaremu pomieszczeniu trochę życia. Na lodówce zaś były zawieszone magnesy, których Palmer zwykł używać do przyczepiania papierowych notatek. Było to wprawdzie stare medium, jednak Ontharczyk czerpał z niego dużą satysfakcję, albowiem, w jego przekonaniu, nie mogło się równać z przypominajkami elektronicznymi.

Mężczyzna podszedł do kuchenki, na której stał garnek z gotującą się wodą. Uchodziła z niego para, zaś sama ciecz bulgotała, co oznaczało, iż znajdujący się wewnątrz posiłek był gotowy do spożycia. Jolene, która w międzyczasie zdążyła przyjść na posiłek, zajęła miejsce przy stoliku, oczekując, aż zostanie podany.

- Voila! - Palmer wyjął z garnka podłużny mięsny obiekt, położył na talerzu, po czym polał go zielonożółtą emulsją, sosem, który miał dodać smaku. Tak zaserwowane śniadanie, położył na blacie.

- Co to jest? - Jolene spojrzała na mięsną przekąskę, a potem na przyjaciela. W jej oczy nie świeciły entuzjazmem.

- To, moja droga, są paróweczki Amanamana — odrzekł kucharz, po czym położył swoją porcję i zasiadł do jedzenia.

- Wiesz co, wolałam już kalamariańskie kluski — kobieta spojrzała mu spode łba w oczy.

- Nie przesadzaj — poprosił mężczyzna po kilku sekundach ciszy. - Wiem, jak bardzo ich nie znosisz, dlatego dziś przygotowałem coś innego. Powinnaś być mi wdzięczna — dodał chwilę później i włożył sobie odkrojony kawałek paróweczki do ust.

Zygerrianka mrugnęła parę razy swymi złotymi oczyma.

- Miałam nadzieję, że wreszcie zrobisz nam coś porządnego — wyznała z żalem.

- Zapomnij — westchnął Palmer, kończąc przeżuwać kęs.

- Co to znaczy „Zapomnij"? - Jolene zmarszczyła brwi i przechyliła się do przodu, zdejmując lewą dłoń z bródki.

- „Zapomnij” to „Zapomnij” - odparł najemnik wzruszając ramionami. - Nie przy naszych zarobkach.

Ton jego głosu stał się nieco bardziej stanowczy. Widocznie uznał, że przekomarzanie się zaszło za daleko i musi postawić swą towarzyszkę do pionu. Jolene tymczasem znów uniosła brwi ze zdziwienia. Tym razem być może dlatego, że słowa Palmera przemówiły jej do rozsądku, przynajmniej w niewielkim stopniu. Argument o niskich płacach był jednak tym, co koniec końców wywołało w niej większe oburzenie:

- Czemu nie możemy choć raz godnie zarobić? - krzyknęła.

- Jedz, bo ci wystygnie — Palmer próbował zwieść ją z tej myśli poprzez zmianę tematu.

- Przecież ci mówiłam, że nie wezmę ani kęsa.

- To będziesz chodziła głodna... - Ontharczyk westchnął.

Głód był tym, czego Jolene szczerze nie cierpiała. Zaczęła się wahać czy zaryzykować i zjeść paróweczkę Amanamana, czy siedzieć o pustym brzuchu. W końcu wytoczyła argument przeciw konsumpcji.

- Czytałam o tych parówach. Nie wiem, jak możesz jeść to świństwo. W jakich niegodnych warunkach trzymane są rancory, z których to robią. Oni tam dodają tłuszcz Huttów! - Zygerrianka wyznała teatralnym tonem.

- Daj spokój. To ostatnie udowodnili, że to nie prawda — Palmer nie dawał za wygraną. Uśmiechał się trochę pod nosem, bo temat zszedł na parówki, dokładnie tak, jak planował. Zarowno on, jak i jego partnerka nie chcieli myśleć o tym, jak mało rentowny jest zawód łowcy nagród. Jak wielu ich tak naprawdę było i jak tylko nielicznym udawało się zyskać forunę i sławę.

Wreszcie Jolene wzięła parówkę do ust. Przegryzła. Skrzywiła mordę już jej się zbierało na wyplucie. Ale zjadła.

- Weź to zabierz, to jest jakieś obrzydliwe — mamrotała.

- Jak chciałaś, bym ci ją obrał ze skórki, to trzeba było mówić — zachichotał mężczyzna.

- To nie jest śmieszne! - wrzasnęła kobieta. - Chciałeś mnie otruć!

- Nie unoś się tak...

Jolene zerwała się od stołu i wyciągnęła z kieszeni podręczny nożyk, który przyłożyła Palmerowi pod dolną szczękę, nachylając się nad stołem.

- Spokojnie — mężczyzna spojrzał jej w oczy.

Ona jednak uśmiechnęła się szyderczo i darowała mu życie, chowając ostrze z powrotem do kieszeni. Następnie zrobiła kilka kroków w stronę lodówki, nie zważając na jej niedoszłą ofiarę, śledzącą ją wzrokiem. Otworzyła drzwiczki zamaszystym ruchem, a jej oczom ukazała się... pustka. Wszystko wskazywało na to, że była skazana na paróweczki Amanamana.

- Trzeba było jeść, zanim ci wystygły... - skwitował najemnik.

Jolene z niechęcią zamknęła drzwi lodówki, po czym posłusznie usiadła na swoim miejscu i zaczęła jeść paróweczki Amanamana. Wyraźnie jej nie smakowały, dlatego próbowała odwrócić od nich uwagę poprzez rozmowę ze swoim towarzyszem.

- To... Lecimy na to Isolar, co nie? - zagadała do niego.

- Nie do końca.

- Jak to nie do końca? - zdziwiła się Jolene.

- Okazało się, że Isolar leży w strefie wydzielonej, gdzie nie można ot tak sobie wlecieć — wyjaśnił Palmer.

- Bzdury! Co to znaczy nie można? - Zygerrianka spytała oburzona.

- Wszystkie loty mają być wcześniej zaplanowane. Przyjmują jedynie import i Imperialnych, a i z tym bywa różnie.

- No to gdzie teraz lecimy? - kobieta nie mogła uwierzyć własnym uszom.

- Na orbitę Kyrell. Znajduje się tam kasyno, gdzie... - jego wypowiedź została przerwana.

- Obiecałeś, że nie wrócisz do hazardu!

- Nie rozumiesz.

- No własnie nie rozumiem!

- Chodzi o to, by znaleźć kogoś, kto pomoże nam się dostać na Isolar. Zaufaj mi — zapewnił najemnik.

- Ufałam, że zrobisz porządne śniadanie - odparła Jolene, przegryzając parówkę.

- A nie zrobiłem? - Palmer wskazał na pusty talerz, po czym wstał od stołu, zostawiając strapioną dziewczynę samą sobie.

Sam zaś poszedł w kierunku mostka, gdzie czekał na niego droid L4-K3.