Umutsuz Göç

## == SPOILERS!!!!!!!! ==

Büyük Sürgün’den hemen
sonra başlayan, bilinci elde etmiş kudretli Dor’athon kabilelerinin birlikte başlattığı uzun
ve sıkıntılı göç sürecine verilen isimdir. Diğer akranlarından farklı olarak bu
sekiz kabile düşünebiliyor, iki ayak üzerinde yürüyor ve fikir yürütebiliyordu.
Diğer Dor’athon’lar içgüdüleriyle hareket ediyor ve kendi aralarında
anlaşamıyorlardı. Hayvanlar gibi yaşayıp etrafında yaşanan hiçbir olayı
umursamıyorlardı.

            Kabile şefleri ilk
başta dokuz kişiydi. Bir halk çok önceden kaybolmuştu. Onlara ne olduğunu
bilmiyorlardı. Fakat burada kalırlarsa kendilerinin de kaybolacağını
düşünüyorlardı.

Sekiz Büyükler olarak da anılan bu sekiz kabile diğer
akılsız kavimler ile bir arada yaşayamayacaklarına kanaat getirerek kendileri
için daha uygun bir yaşam alanı bulmaları gerektiğine karar verdiler. Dor’emnes, Dor’lynxt(kuzeye gidecek), Dor’pygeos, Dor’thoros, Dor’merit, Dor’xerken, Dor’lactro ve Dor’azûr
kabileleri kaderlerini belirleyecek nihai kararı verdikten sonra Vriqianda onların
yanlarına indi. Kendi yüzünü onlara göstererek onlara birtakım bilgiler verdi.
Kabileler onun söyledikleri ve gücü karşısında şaşkına döndüler. Yapacakları
göç için onlara yol gösterdi ve teşvik etti. Ardından bu taze halka bir
kehanette bulundu :

*Dor’athon’un sekiz babası*

*Sekiz ayrı diyarın hatırası*

*Esip geçiyor Nap’heiros rüzgarları*

*Ve yitiyor yenidendoğanların çağlar*

            Sekiz Büyükler onu
duydular fakat anlamadılar. Sözlerine anlam veremediler ve cismini muhakeme
edemediler. Vriqianda onları oyunlar ve efsunlar ile yanıltıyor mu yoksa onları
kutsuyor muydu anlamadılar. Vriqianda her bir kabilenin şefine ufak bir küre
verdi. Onlara yolculuklarında yardımcı olsun diye. Bu küre altındandı ve Naxa’nın
her karışını gözler önüne seren bir harita üzerine işlenmişti. Ardından onlara
iyi şans dileyip aralarından ayrıldı.

            Şefler hazırlıklarını
tamamladı ve yeni yaşam alanları bulmak umuduyla yola çıktılar. Yüz binlerce
Dor’athon varını yoğunu toplayıp bu göçe katıldı. Edindikleri kılavuzu yavaş
yavaş kullanmayı keşfeden şefler yanıbaşlarında akıllı ve yüce bir kavim
olduğunu fark ettiler. Bu kavim yaşanan büyük bir felaketin ardından kendi
halklarının her zaman korkup kaçındıkları bir ormana sığınmışlardı. Ormanın tehlikelerinden
ve içerisindeki halktan habersizce Ralath Aelun’un sınırlarına girdiler…

            Yolları epey kısaydı
fakat çetindi. Ralath Aelun hiçbir ormana benzemiyordu. Sanki ormanın kendi
içerisinde karanlık bir hava vardı. İnsanın içini karartan ve yaşama duygularını
sömüren bir havaydı bu. Kişiliği ve benliği söküp alıyordu kişiden.

            Nicesi delirdi ve
nicesi birbirine düştü bu yolda. Dor’emnes kabilesinin şefi Illian’da bu
delirenler arasındaydı. Kendini kaybetti ve yanlış kararlar almaya başladı.
Bilgeliği ve ileri görüşlülüğü ile bilinen Dor’lyntx şefi Ximros ona yol
göstermeye çalıştı ve doğanın enerjisini tılsımlarıyla arkadaşının üzerinden
arındırmaya çalıştı. Fakat başarısız oldu.

            Ormanın içinde bazı
ilginç kaya parçaları vardı. Bu parçalar devasa büyüklükteydi ve üzerinde ilginç
işlemeler vardı. Bunlar bir yazı mıydı yoksa resim miydi kimse anlamamıştı.
Fakat her birinin içinden başlayan ufak çaylardan herkes çekiniyordu ve onlara
yaklaşma cesaretini göstermiyordu.

            Dor’emnes kabilesi
her zaman bu taşlarla fazla ilgileniyor ve onlara büyülenmişçesine bakıyordu.
Özellikle de şefleri Illian bu devasa kayalar ile gereğinden çok vakit
geçiriyordu. Kayaların üzerinde uyuyor ve onların suyunda yıkanıyordu. Fakat
asla suyu içmiyordu.

            Aylar geçti ve yola
çıkanların neredeyse çeyreği yola devam edemez hale geldi. Ya delirmişler ya da
ölmüşlerdi. Bunların çoğu Dor’emnes kabilesindendi. Fakat yolun şartlarını
yüreği veya vücudu kaldırmayan başka kabilelerden kimseler de azımsanamayacak kadardı.

            En sonunda ormanın merkezine,
Avonnin
halkının (Ralath Aelun Elwe'leri) medeniyetine ulaştılar. Niel ağaçları birbirine
sarılmış ve mükemmel bir ağ oluşturmuşları. Her ağaç birbirine kenetlenmiş ve yekpare
bir bütün haline gelmişti. Bu bölgenin yöneticisi ile konuşma talep ettiler. Prens Bledvillon onları
sert bir dille reddetti. Drixth-oğullarından tüm benliğiyle nefret ediyordu.
Ailesini ve nice dostunu katletmiş kalpsiz bir efendinin oğullarını kendi
evinde ağırlamayacaktı. Onlara yardım etmeyi yasakladı ve yardım edenlerin
öldürüleceğini bildirdi.

            Ancak bu kararı halkınca
zalimce karşılandı. Eşi Prenses Cludiana yumuşak kalpli bir hanımdı ve kocasının
dilinden anlardı. Onun nefretini dindirdi ve kalbini merhametle doldurdu. Drixth’in
yaptıklarından bihaber olan bu masum halkın liderleri ile görüşmesi gerektiğini
anlattı.

            Prens Bledvillon mantıklı
bir adamdı. Halkını Xalindiara felaketinden kurtarmıştı ve bin türlü tehlikenin
içerisinden Avonnin’leri Ralath Aelun’a getirmişti. Tüm Avonnin onu sever ve
saygıyla anardı. Bu sevgiyi kaybetmek istemiyordu ve mantıklı olanı yapmak
istiyordu.

            Bu yüzden Dor’athon
beyleri ile görüşmeyi kabul etti. Konuklarına kapılarını açtı ve tahtından inip
beylere kendisine eşit bir hükümdar gibi davranarak yanlarına oturdu. Onlarla
münakaşa etti. Toplamda sekiz kişi olması gereken beyleri yedi kişi görünce
şaşırmıştı. Fakat bunu sorun etmedi. Onlarla anlaştı. Dor’athon’a Ralath
Aelun’un kapılarını açtı. Sekiz halkı ormana davet etti ve onların tüm hayati
ihtiyaçlarını karşıladı.

            “Sizinle benzer bir
kaderi paylaşıyoruz. Efendilerimiz bizi terk etti. Kudretleri ve güneydeki
günlerinde neler yaptıkları artık mühim değil. Siz de bizim gibi Avonnin’siniz
(yetimlersiniz). Artık halklarımız bir olsun ve barış hüküm sürsün. Savaşın
karanlığından yüreklerimizi azad edelim ve önümüzdeki nice çağlara kucak
açalım” buyurdu Bledvillon. Ve şefleri yeni prensler ilan etti.

            Aylar ve yıllar
geçti. Neredeyse üç sene halklar barış içerisinde yaşadı. Herkes göçün son
bulduğunu düşünüyordu ve artık yeni evlerinde mutlulardı. Orman ile yaşamaya ve
onunla bir olmaya alışmışlardı. Makus kaderlerinin değiştiğine inanıyorlardı. Ancak
feci şekilde yanılmışlardı…

            Illian ve kabilesi
asla Ralath Aelun’a yerleşmemişti. Yıllardır kayıplardı. Çoktan ormanın bin bir
türlü habisliği içerisinde yitip gittikleri düşünülmekteydi. Ta ki tarihe Safir Gece olarak
kazınacak o geceden önceki haftaya kadar.

            Illian Ralath Aelun’da
buldukları garip taşlar ile olan münasebetini iyice artırdı. Onları inceliyor
ve içlerindeki gizemi çözmeye büyük bir arzu duyuyordu. Bu isteği kabardıkça
kabardı ve en sonunda taşlardan birinin içerisinde kızıl bir ışığın parladığını
gördü. Bu ışığı takip ederek kazdı ve elleri artık kanlarından görünmez
haldeyken ışığın kaynağını kayanın içerisinden çıkardı. Bu eşya zümrüt bir
kalpti. Onu ellerinin arasında tuttu ve kalbin yaktığı derisini umursamadan
onun güzelliğine kapıldı. Kalple bir oldu ve onu yüreğine bastırdı.
Damarlarında akan kanın muhteşem bir kudretle dolduğunu hissetti. Bu kudret başka
varlıkların da ilgisini çekti. Böylece Illian Kızıl Hizmetkarlar’ın dikkatini
çekmiş oldu. Aradan zaman geçerken kader tecelli etti…

            Kış’ın getirdiği bir
ifrit olan Cauwgn Txnvba bz Gawzlmn (Kızıl Lale, Yakut Kral) Illian’ı bulup
aklını zehirlemişti. Bu ormanları sonsuza kadar lanetlemesi ve Yeşil’den geriye
kalan sindirilmemiş, düzensiz, habis enerjiyi sömürmesi için orman kadar güçlü
köklere sahip elwe halkının yok olması veya bozunması gerekiyordu. Bu iş için
de Illian’ı kullanacaktı.

            Illian ve yozlaşmış
kabilesi Ralath Aelun’un merkezine gitti. Şefler ve Prens durumdan haberdar
olunca hemen sınıra gittiler. Prens Bledvillon onun hakkında şüpheciydi. Fakat Ximros
Illian’ın içerisindeki iyiliğe inanıyordu. Bu delirmişliği ve hastalığı ancak burada
çözebileceklerini düşünerek şefleri topladı ve prens ile konuştu. Illian’ın iyi
bir kimse olduğunu söyledi ve onun da diğer şefler gibi görülmesi gerektiğini belirtti.
Prens çekinceli olsa da şeflere güveniyordu ve onlardan kötülüğün gelmeyeceğini
biliyordu. Bu yüzden Illian ve halkını içeriye davet etti. Ancak Dor’merit
kabilesinin şefi Kharetzul onun içeriye alınmaması gerektiğini düşünüyordu. Bunu
prensin oğlu Valleriun’a
söyledi ve Valleriun’un da aynı düşünceye sahip olduğunu öğrendi.

            Yaklaşık bir hafta
sonra prensler Ralath Aelun’un ortasına toplanmışlardı ve yazın gelişinin
habercisi olan ekinoksu kutluyorlardı. Tüm halklar bir aradaydı ve hep beraber
eğleniyorlardı. Şarap ve et su gibi akıyordu ve herkes mutluydu. Festival
sabaha kadar sürecek ve yazın ilk güneş ışıkları ile son bulacaktı. Daha gece
yeni başlamıştı ve eğlenecek daha çok vakitleri vardı.

            Dor’emnes kabilesi de
oradaydı. Kalabalığın içerisinde hain planlarını kuruyorlardı. Illian festivale
biraz da olsa geç katılmıştı. Prens Bledvillon onu karşılamak için eşi Cludiana
ile birlikte yanına gitti. Prens Illian’ın elini sıktı ve ona dostça sarıldı.

            Illian ise arkasında
tuttuğu kızıl hançeri Prens Bledvillon’un boynuna sapladı. Mavi kanlar festival
alanını sularken Illian ve habis kabilesi oradaki her elweye saldırdı. Fakat
Yakut Kral akıllıydı ve emirlerini dikkatlice vermişti. Buradaki Dor’athon
nüfusuna dokunulmaması gerekiyordu. Böylece göç devam edebilirdi ve akıllarına
girmesi epey kolay olan bu varlıklar vasıtasıyla her diyara elini uzatabilirdi.

            O kadar fazla elwe
öldü ki gökyüzü kanlarının renginden dolayı çivit mavisine çaldı. Fakat
Dor’athon’lar Dor’emnes’in canilerini bir şekilde ormana sürdüler. Her biri
kaçtı ve Ralath Aelun’un derinliklerine saklandı.

            Dor’athon beyleri
geri döndüklerinde Prenses Cludiana ve Prens Bledvillon’un cesetlerinin başında
oğulları Valleriun’un ağladığını gördüler. Ximros onu teselli etmek istediyse
de Valleriun kılıcını çekip Ximros’un kalbine sapladı ve haykırdı “Sizi ve aciz
halkınızı Ralath Aelun’a aldığımız güne de size de lanet olsun. Buraya sadece kötülük
ve yozlaşmışlık getirdiniz. Kendi pisliğinizle bizim de yüreklerimizi
kirlettiniz. Tüm tanrılar önünde yemin ediyorum ki Ralath Aelun’a bir daha asla
bir yabancı giremeyecek! Şimdi defolun buradan!”

            Dor’athon beyleri mecburen
sırtlarını dönüp gittiler. Hüzünleri ve pişmanlıkları büyüktü. Ancak ellerinden
hiçbir şey gelmezdi. Umutsuz Göç devam edecekti. Fakat nereye gideceklerdi?

            Geriye kalan yedi, Vriqianda’nın
armağanını kullanarak kendilerine yeni bir hedef belirlediler. Kuzeydeki
verimli ve Ralath Aelun gibi uğursuz olmayan bir orman olduğunu öğrendiler ve bu
bölgeye göç etmeye karar verdiler. Ancak başlarına yeniden bu türde habis
olayların gelmesine müsaade edemezlerdi. Bir araya toplandılar ve kurallar
belirlediler. Keşfettikleri diyarın büyüsüne kapılmaları katiyen yasaklanmış,
eğer ki öyle bir şey olursa da kabile ve halkının katledilmesi gerektiği
kararlaştırılmıştır. Şeflerin oy birliğinin üzerinde bir güç olmadığı kabul
edilmiş ve kimsenin birbirinden üstün olmadığına karar kılınmıştır. Ailenin
dokunulmaz olduğuna, bütünlüğü bozacak davranışların ise ölüm ile
cezalandırılacağı kararlaştırılmıştır.

            Böylece organize olan
ve kurallar ile kenetlenen Dor’athon halkları kuzeye olan yolculuklarına
başladılar.

            Aylar sonra, kavurucu
bir yaz gününde, Xalindiara yanardağının geride bıraktığı dehşet verici
manzaraların ardından bıraktığı başka bir manzaranın önünde durdular. Dağlar
ile çevrelenmiş büyük bir göle vardılar. Ağaçlar gölün içinde akan berrak
nehrin üzerine eğilmişlerdi. Bitap düşmüş halkın yüreğine su serpen şelaleler
ve yaşam ile dolup taşan orman adeta onların imdadına koşmuştu. Gölün hemen
yanında ise devasa bir dağ yükselmekteydi. Göklere kadar uzanıyordu ve
bulutları yarıp aylara değiyordu. Dor’athon kavimleri bu dağın eteklerine yerleşme
kararı aldı. Ancak bu vadi koca Dor’athon halkına yetecek kadar büyük değildi.
Aralarından bir kabile bile eksilse ancak orada hayatta kalabilirlerdi.

            Halk yorgundu ve yeni
bir yaşam alanı bulmaya yetecek zamanları, dermanları ve erzakları yoktu. Bu
yüzden şeflerin bir karar vermesi gerekti. Bir araya geldiler ve konuştular.
Ancak bir sonuca ulaşamadılar. En sonunda Dor’lactro kabilesinin şefi kalktı ve
söylenmesi gerekeni söyledi. “Birimiz fedakarlık yaparak aramızdan ayrılmalı. Herkesin
yaşayabilmesi için bizi terk etmeli.”

            Tabi ki kimse gönüllü
değildi fakat herkes fikri mantıklı görüyordu. İki şef dışında. Dor’pygeos
kabilesinin şefi Brathandor
ve Dor’Merit kabilesinin şefi Kharetzul başka bir yol bulunabileceğini ve halklarını feda
etmenin canice olduğunu söylüyordu. Ancak bir yemin etmişlerdi ve şeflerin oy
birliğine karşı söz hakları yoktu. Onları ikna etmeye çalışsalar da başarısız
oldular ve kimin gideceğine dair bir oylamaya dahil olmak zorunda kaldılar. Kharetzul
büyük bir öfkeyle buna isyan ediyordu fakat Brathandor şefler arasındaki en güçsüzüydü,
bu yüzden sesi Kharetzul kadar yüksek çıkmıyordu.

            Dor’pygeos kalabalık
fakat işlevsiz bir kabileydi. Zanaatkarları, işçileri veya savaşçıları kabiliyetsizdi.
Ayrıca liderleri Brathandor parlak bir yönetici değildi. Kabilenin bu durumda
olmasının sebebi de oydu.

            İşte bundandır ki
Dor’pygeos kabilesinin sürgün edilmesi kararlaştırıldı. Kharetzul protesto için
oy kullanmamıştı. Bu diğer şefleri oldukça rahatsız etti fakat seslerini
çıkartmadılar.

            Brathandor kabilesini
alarak batıya yöneldi. İçinde müthiş bir nefret vardı. Hem kendine hem de
şeflere karşı. Onu ve halkını bu duruma düşürdükleri için onlardan nefret
ediyordu. Daha güçlü olup şefler arasında yükselemediği için kendinden de
nefret ediyordu. Kendi kendine yemin etti. Halkını bu hale düşüren herkesten
intikamını alacaktı. Sözleri öylesine keskindi ki duyguların efendisi Kızıl
Lale bile içindeki öfkeyi hissetti.

Dor’athon halkları vadiye yerleşti ve buraya Xalindiara
adını verdiler. Burada aylar geçirdiler ve bir medeniyet kurdular. Toplulukları
gelişti ve yüceldi. Dağın tepesine bir sunak yaptılar ve burayı dağın
efendilerine adadılar. Bu sunakla özellikle Dor’azûr kabilesinin şefi Vrakizin ilgiliydi.
Her gece dağa çıkıyor ve yüce kubbenin mumlarını izliyordu. Ancak gündüzleri
güneşi izlemek daha keyifli geliyordu ona. Güneşin kudreti ve ışığı daha yüceydi.
Ona uzun süre bakamıyordu ve gözlerini yakan ışığına dayanamıyordu.

Bu dağın efendileri olarak addettikleri kertenkelemsi
pullu varlıkları asla avlamıyorlardı ve sunağa onalar için hediyeler
bırakıyorlardı. Vrakizin onlar ile fırsat buldukça konuşuyor ve göklerin
yüceliğini dinliyordu.

O esnada ise Brathandor batıdaki Renksiz Dağları
buldu. Buradaki cüce halkı ile tanıştı. Cücelerin Avonnin halkı ile kardeş
olduklarını öğrendi ve onlara saygı duydu. Kral Fundalon, Brathandor’dan yaşananları
dinledi. Onun kaderine üzüldü ve halkını yanına aldı. Bir çok şeyden
kopartılmış olan Brathandor’un yeminine saygı duydu ve onu benimsedi.

Brathandor Fundalon’a sevgi besledi ve onun için
çalıştı. Dağları birlikte keşfettiler ve buradaki cevherleri birlikte
işlediler. Bunlar esnasında Dor’pygeos kabilesi ve cüce halkı kaynaştılar ve birlikte
oldular. Onlarla kız alıp verdiler ve yavaş yavaş birbirlerine benzediler.

Yirmi yıl kadar iki halk bir arada çalıştı. İki
halktan olan çocuklar büyümeye başlamıştı (Rock Gnome’lar). Bu sırada Dor’athon
halkı yeni evlerine alışmıştı. Kharetzul ise sürekli şefler ile ters düşüyor ve
her geçen gün onların daha çok gözüne batıyordu. Şefler artık ondan haz
etmediklerini açıkça dile getirir olmuşlardı.

Brathandor geçen yılların ardından yeminini
unutmamıştı. Kafasında bir ses sürekli ona yeminini hatırlatıyordu ve öfkesini
körüklüyordu. Artık sözlerini tutmanın zamanının geldiğini düşünerek Kral
Fundalon ile konuştu. Kral ona hak verdi fakat yapabileceği bir şey olmadığını
söyledi. Ancak bu fikri bir sabah kalktığında tamamen değişmişti. Bunca yıldır
kendisi için çalışan ve bunu sevgi ile yapan Brathandor’u bir oğlu gibi
görüyordu. Ona duyduğu sevgi merhametini alt etti ve onun için bir plan yaptı. Brethandor’un
intikamını alacağını söyledi…

Yeniden yazın kurak olduğu ve yiyeceklerin
bozulmamasının gerektiği zamanlara gelmişlerdi. Bir Dor’athon kadını dağın
altındaki mağaraları serin oldukları için depo olarak kullanıyordu. Buraya yeni
hasat edilmiş ürünleri taşıyordu ki duvarda bir çatlak oluştuğunu fark etti.
Sanki derinlerden gümbürtüler geliyordu. Yaklaştı ve korku ile duvarı dinledi.
Bunlar alelade gümbürtüler değillerdi. Yerin sarsıldığını hissetti ve dehşete
kapıldı. Çığlığı yarıda kesildi. Zira taşların arasında kalmıştı ve göle gölge
düşüren ve Dor’athon halkını koruyan dağ yıkılmıştı.

Dağ büyük bir gümbürtü ile verimli göl havzasının
üzerine yıkıldı. Dor’athon halkının yirmi üç yıl içerisinde yaptığı her şey ve
halkın üçte biri yıkıntının altında kaldı. Yıkıntıların arasından sızan Rill
Nehri bir vadi oluşturdu ve burası Xal Vadisi adını aldı. Uğursuz ve yok olmuş
Xal Vadisi.

Brathandor, Fundalon ile aldıkları intikamın
ardından temellerini yıktıkları dağın içerisinde kırmızı bir ışık fark etti. Işığı
merakla takip etti ve bir kalp buldu. Zümrüt bir kalp. Kalbi ellerinde tuttu ve
onunla bir oldu.

Çeyrek asırlık yerleşimleri ve tüm uğraşları göz
açıp kapayıncaya kadar yok olan Dor’athon halkları çaresizce kaçıştılar.
Evlerini, işlerini, tarlalarını, ekinlerini ve hayvanlarını kaybetmişlerdi.
Kardeşlerini, annelerini, babalarını ve oğullarını kaybetmişlerdi. Felaketin
ardından geride sadece canları kalmıştı. Bu yüzden bu uğursuz vadiyi terk
ettiler ve altın kürelerine baktılar.

Doğuda kan emiciler ve tehlikeler gören şefler batıda
ise Brathandor’u gördü. Güneyde eskiden kavgalı oldukları Ralath Aelun halkları
olduğundan tek şansları kuzeyin bozkırlarına gitmekti. Göç devam ediyordu ve
her geçen gün sonları daha da umutsuz hale geliyordu.

Kuzeyde bir deniz gördüler. Deniz onlara oldukça
uzaktı. Orada deniz dışında ne olduğunu kavrayamadılar. Ve Vriqianda’ya
yalvardılar. Onlara çıkar bir yol göstermesi için dualar ettiler. Fakat
çağrılarına başka birisi yanıt verdi. Kızıl Lale…

Umutsuzlukları öylesine kuvvetliydi ki Kızıl Lale
onların yüreklerindeki karanlığı dağlar, denizler ve ormanlar ardından bile
hissedebiliyordu. Hissettiği bir başka şey ise denizin gizemli efsunuydu.

Kızıl Lale Dor’athon şeflerine bir kehanette
bulundu. O sözler ki halkları yönlendirecek ve çırpınmalarına sebep olacaktı.

*Ulu güneşin*
ışığı burulurken

*Nefesiniz boğazınızda*
düğümlenirken

*Yeşiller*
içindeki bir diyardır, beklemekte olan

*Ateşin bile*
ulaşamadığı kurtuluşunuz uyanacak

Herkes denizin etrafında verimli bir vaha olduğuna
hemfikirdi. Ormanların filizlendiği, sıcak çölün ortasında bir vaha. Yolculuğun
zor olacağı aşikardı ancak denizi bulduklarında deniz onların kurtuluşu
olacaktı. Hemen yola çıkmak için hazırlıklar başladı. Fakat daha önce hiç
böylesine uzun bir yol ile sınanmamışlardı ve yıllar onları rahata
alıştırmıştı. Bundandır ki altı Dor’athon kabilesi bu yolda beklediklerinden
bile fazla zorluklarla mücadele etti. Açlık ve sefalet ile boğuştular. Kötü
koşullarda sinirler daha da gerildi ve anlaşmazlıklar boy göstermeye başladı. Kharetzul
şefler ile iyice tersleşti ve her birine hakaretler yağdırdı. Onların fikirlerini
her zaman yanlış buluyor ve asla söz dinlemediklerini düşünüyordu.

Fakat Kharetzul pişmandı da. Halkından binlercesini
katleden bir caniye uzun zaman önce el uzatmıştı. Böylesine bir şeytanı önceden
fark edememiş olduğuna yanıyordu. Brathandor’u koruduğu gün tüm bu
anlaşmazlıkların filizlendiği gündü. Onu ve halkını yeminlerini hiçe sayarak diğer
şeflerin kararına karşı savunmuştu. Fakat onun Kharetzul’e hediyesi yıkım ve
ölümdü. Üzüntüsü ve pişmanlığı zamanla nefrete dönüştü…

Şefler arasında gizli kalmayı başarmış başka bir sıkıntı
daha vardı. Yeminlere aykırı ve yanlış. Dor’xerken kabilesinin şefi Qrumtaz, Dor’lytnx kabilesinin
yeni şefinin eşi Melludain
ile saklı bir aşk yaşıyordu. Babasının ölümünden sonra kabilenin başına geçmiş
olan Fexdiman
kendisini siyasete ve politikaya kaptırmıştı. Yeni bir düzen arayışı içerisindeydi
ve yaratmaya çalıştığı siyasal politikasına “cumhuriyet” diyordu. Bu işe
kendisini öylesine kaptırmıştı ki eşi Melludain’i unutmuştu. Özel hayatındaki
hiçbir mesele ile ilgilenmiyordu artık. Onun için tek önemli olan halkıydı.
Eşine büyük bir aşkla bağlı olsa da ideallerine daha da büyük bir sevgi
besliyordu.

Ve bu yüzden geceler boyu yatağında yalnız uyuyan Melludain’in
kocasına olan aşkı yavaş yavaş söndü. Hislerini kaybetti ve hüzne boğuldu.
Qrumtaz duygularla dolu bir adamdı. Onunla tanıştığı günden beri ona büyük bir
sempati besliyordu. Qrumtaz hiçbir kadınla evlenmemişti. Ve yanlış olduğunu bilse
de kalbini saf yürekli Melludain’e kaptırmıştı. Onunla sürekli görüşüyorlardı
ve birbirlerine hislerinin olduklarını bilseler bile bunu açıklamaktan uzak
duruyorlardı.

Böylece yıllar geçti. Yolda onlarcası yitip gitti. Bozkırın
koşullarına dayanamadılar ve sefalet içerisinde öldüler. Liderlerine olan
inançları yavaş yavaş solmaya başladı. İnançlarını tamamen yitirenler
aralarından ayrılarak bozkırlarda yaşamaya başladılar. Göçlerinin yollarını
ayırıp batıya gittiler.

İlerleyen tarihlerde Zeretho’nun müthiş bineği Yulliminaxor ile
tanıştılar ve onun gücü ile efsunlandılar. Alpaylar ismini alacak bir topluluk
oluşturdular (Centaur) ve batıdaki Kanbeyleri’ni mağlup ederek onları batıya
sürdüler.

Hala şeflere zayıf bir sadakat ile bağlı olanlar
ise yolun sonuna kadar bir şekilde dayandı. Sonunda başlarındaki uğursuzluk
silsilesini defedebileceklerine olan inançları sarsılmış olsa da yaşama
istekleri ağır basıyordu.

En nihayetinde yolculukları son buldu ve denize
ulaştılar. Denizden ziyade büyük bir göle benziyordu burası fakat suyu
tuzluydu.

Yollarının sonu ve arayışlarının amacı burasıydı
fakat manzara hiç iç açıcı değildi. Bekledikleri bereketli topraklar ve güzel
topraklar yerine çölün ortasındaki bir vaha ile karşılaşmışlardı. Hem de tuzlu
ve yeşillikten yoksun bir vaha. Ayrıca çöl doğallıktan oldukça uzaktı.

Qrumtaz kızıl kumlara eğildi ve şaşkınlıkla
inceledi. Kumların rengi değişikti ve taneleri iriydi. Böyle bir şeyle ilk defa
karşılaşıyordu ve anlam veremiyordu. Ancak kumlar sanki sürekli onu çağırıyordu
ve bir şey anlatmak istiyorlardı. Acı çekiyor gibilerdi. Ölüm ve yıkım
kokuyorlardı. Her adımda acılarını hissedebiliyordu Qrumtaz. Ağlamalarını
dinliyor ve geceleri onlarla birlikte ağlıyordu.

Bu gördüklerinden Melludain’e bile bahsetmedi. Ona
deli diyeceklerini düşündü ve hislerini bir sır gibi sakladı. İlerleyen
zamanlarda kendisi gibi görüler gören ve kumların ruhunu okuyabilen kimselerin
varlığından haberdar oldu. Bunları kumlardan öğrenmişti ve ağlamalarını
duymuştu. Aralarından en önemlisi ise, Melludain’di…

Dor’athon halkları karşılaştıkları şey karşısında büyük
bir umutsuzluğa kapıldılar. Her şeyin boşa çıktığını ve hepsinin öleceğini
söylediler. Ne ekinler için araziler, ne hayvanlar için otlaklar, ne de
zanaatkarlar için malzemeler sunuyordu bu bölge. Bir damla bile suları kalmamıştı
ve en yakındaki su birikintisi deriyi bile yakacak kadar tuzluydu. Dor’athon’ların
dayanacak gücü kalmamıştı. Ne başka bir diyarın arayışına girdiler, ne de burada
hayatta kalmaya çalıştılar. Sonlarının geldiğini biliyorlardı. Bunu
yavaşlatmaya çalışmanın manası yoktu. Doğal yollardan ölmemek ve acı çekmemek
için intihar etmeye başlayanlar bile oldu.

Ayrıca bu bölgeye gelmelerinden itibaren herkesin
vücut fonksiyonları hız kazanmıştı. Hastalananlar hızlıca ölüyor, iyileşmekte
olanların tek gecede hiçbir şeyi kalmıyordu. Gençler daha da güçlenmeye, yaşlılar
ise yavaş yavaş ölmeye başladı. Fakat güçlenen gençler bile daha ağır bir
durumda kaldığında mukavemet gösteremiyor ve ölüyorlardı.

Dor’merit kabilesinin şefi Kharetzul bir gece fena
şekilde ateşlendi. Onun da yaşı epey ilerlemişti ve asla sabaha çıkamayacağı
söyleniyordu. Birkaç gündür dayanmış olması bile bir mucizeydi. Diğer şefler
ile ölüşünü dört gözle bekliyordu.

Ateşini düşürmek için çalışan şifacıları
durdurdular ve kaynaklarını zaten ölecek bir adam için harcamamalarını
söylediler. Kharetzul havale geçirmeye başladı. Neredeyse bir gün boyunca havale
geçirirken yaşamayı başarmıştı. Sonraki günün gecesi halüsinasyonlar görmeye
başladı. Çığlıklar atıyor ve tepiniyordu. Öyle ateşlendi ki çadırındaki sular
bile kaynayıp buharlaşıyordu. Sıcaklığın etkisiyle derisi sanki bir
elbiseymişçesine üzerinden düşüp gitti.

Kharetzul bunlar yaşanırken hiçbir şeyden
habersizdi. Materyal dünyadan soyutlanmıştı. Düşünceleri ile baş başa kalmıştı.
Şimdiye kadar açıkça göremediği her şeyi idrak edebiliyordu sanki. Zihninin
sınırlarına ulaşmıştı. Düşünceleri süzmesine ve muhakeme etmesine gerek yoktu
artık. Önceden düşünceleri yaman bir çağlayanken şimdi berrak bir göl
oluvermişti.

İşte o zaman fark etti. Kehaneti yanlış
algıladıklarını anladı ve aslında verilen mesajın ne olduğunu çözdü.

*Ulu güneşin*
ışığı burulurken… *Herkes bunu yürüdükleri yollarda karşılaştıkları, sıcak*
havadan dolayı güneş ışıklarının salınır gibi gözükmesine yormuştu. Ama aslında
*suda kırılan ışıktan* bahsediyordu.

*Nefesiniz boğazınızda düğümlenirken…* Şefler
yine bunu çöl sıcağının nefes almayı zorlaştırmasına yormuştu. Ancak bahsedilen
*suyun altında nefes almaktı.*

*Yeşiller*
içindeki bir diyardır, beklemekte olan. Ateşin bile ulaşamadığı kurtuluşunuz
uyanacak… *Onları yeşil bir vahanın beklediğini sanmışlardı. Ama aslında*
onları bekleyen *ateşin bile ulaşamadığı*
kurtuluşlarıydı.

*Denizin*
altında bir şey vardı, ve o şey kurtuluşlarıydı!

Kharetzul bu düşünceler ile aniden uyandı. Hissetmeye
başladığı ıstırabı büyüktü, ancak idrak ettiği şey karşısında dünya üzerindeki
hiçbir acı onu yavaşlatamazdı. Ayağa kalktı ve denize yürümeye başladı. Onu
gören herkesin ağzı açık kaldı. Derisiz ve bir gündür havale geçiren Kharetzul
ayaklanmış yürüyordu. Bu olaya Çıplak Adamın Yolculuğu dediler. Şefler bu durum karşısında
hayrete düştüler ve bunu şeytani bir şey olarak yorumlayıp ona saldırdılar. Ancak
silahları ona zarar veremedi. Dor’lytnx’in eski kabile liderini öldüren Avonnin
kılıcını babasının göğsünden söküp almış olan Fexdiman, Apasırat (babasız bırakan) adını
verdiği kılıcını Kharetzul’e sapladı. Ancak Avonnin kılıçları dostlarını
kesmezdi. Ve ancak ilk sahiplerine itaat ederlerdi. Valleriun Kharetzul’ü dostu
olarak görüyordu. Babasının sonunu getiren kişinin içeriye alınmasına tepki
gösteren ve prensin ölümüne kişisel sebeplerden değil, kendisine olan
sevgisinden dolayı üzülen tek kişi oydu.

Bundandır ki kılıç onu kesmedi ve şaşakaldılar. Fexdiman
kılıcını yere attı ve dehşete kapılarak kaçtı.

Kharetzul yürüyerek denize ilerlerken tüm Dor’athon
etrafına toplanmıştı. Yürüyerek denize girdi. Çıplak derisi denizin tuzu ile
kavruldu. Ancak o yürümeye devam etti. Denize tamamen girdiğinde artık havale
geçirmiyordu. *Ateşlerin ulaşamadığı yerdeydi…*

Denizin içerisinde ilerledi ve *nefesi düğümlendi.* Saatlerce yürüdü ve halkı onu izledi. Denizin
derinliklerinde yosunlar ile kaplanmış bir yer gördü. *Yeşiller içindeki diyara gelmişti.*

Yosunların arasına daldı ve *kurtarıcılarını* aradı. En sonunda kendisini çeken kuvvetli bir güç
hissetti. Çekime doğru ilerledi. Yosunların kapladığı bir taşın üzerinde sarı
bir inci yatıyordu. *Onu bekliyordu.*

İnciyi aldı ve onun efsununu özümsedi. Damarlarında
akan kan onun güçlü hissetmesine sebep oldu. Denizin temelleri bile titredi. Kendisini
şimdiye kadar hor görmüş, fikirlerini önemsememiş ve onu öldürmeye çalışmış
olan şeflere duyduğu nefreti iyice kuvvetlendi. Uzanıp dokunsanız
hissedeceğiniz kadar katılaşmıştı.

Her birini acılar içinde kıvrandırmak üzere suyun
yüzeyine yürüdü. Onları ölmekten de beter edecekti. Öylesine kuvvetli
hissediyordu ki gücü ile tüm Dor’athon’u yaşatabilirdi. Ancak o gücünü yıkıma
harcayacaktı.

Tam da yosunların arasından çıkacakken kızıl bir
ışık gördü. İşte Kızıl Lale’nin ağzının kulaklarına varmasına neden olacak
drama başlıyordu…

Kharetzul kızıl ışığı takip etti. Dikkatini
çekmişti ve kaynağını merak ediyordu. Deniz tabanındaki kumlardan sızdığını
fark ettiği ışığın geldiği yeri görmek üzere kumu kazmaya başladı. Orada zümrüt
bir kalp buldu. Kalbi tuttu ve onunla bir oldu.

Bir anda tüm nefreti silikleşmeye başladı. Onu
anlamayanları hoş gördü. Çünkü kendisi kadar kusursuz bir varlık değillerdi ve
alçak akılları onun fikirlerini idrak etmeye yetmezdi. Ona hakaret edenleri hoş
gördü. Çünkü Dor’athon halkı anlamlandıramadığı şeylerden korkardı. Kendisi
öylesine yüce bir varlıktı ki onu algılayamıyorlardı.

Kharetzul müthiş bir egoyla doldu. Su yüzüne çıktı
ve kendisini hayretle izleyen Dor’athon’lara baktı. Kendisininki dışında hiçbir
kabile kudreti ile kuracağı yeni medeniyete layık değildi. Diğer şefler ise
zamanına bile değmeyecek bir çapulcu sürüsünden ibaretti. Onların canını almak
ile uğraşmayacaktı bile.

“Kudretim önünde diz çökün faniler!” diye haykırdı Kharetzul.
Sesi çölde yankılanıyordu ve kayalarda çınlıyordu. Korkuya kapılan Dor’athon
halkları diz çöktüler ve aman dilediler.

“Ben sizin kurtarıcınızım. Ancak pek azınız
kurtarılmaya değecek kadar mühimsiniz. Tüm yabancı solucan sürüleri gözümün
önünden kaybolsun. Kendi halkımla kuracağım engin medeniyette hiçbirinizin yeri
yok!”

Kabileler ve şefleri çil yavrusu gibi kaçıştılar. Kimse
Kharetzul’e karşı çıkmaya cüret edemedi. Ancak Brudghûl onun aklına giren
gücüne karşı mukavemet gösterebildi.  Direndi ve herkes kaçarken sabit kaldı. Fakat
halkında öncülük etmesi gerekiyordu ve öyle de yaptı. Böylece göç devam etti ve
Umutsuz Göç’ten bir kabile daha eksildi…

Göçe devam eden Dor’athon halkları ümitsiz, kızgın
ve bitap düşmüş haldeydiler. Acilen terk ettikleri denizden uzaklaştıklarında kabilelerden
sesler yükselmeye başladı. Çoğu kişinin ailesinden birkaç kişi eksikti. Özellikle
Fexdiman’ın eşi Melludain ve Qrumtaz ortalarda değildi. Telaşla onları aramaya
koyuldular. Fakat hiçbir yerde yoktular. Fexdiman aşık olduğu eşinin öldüğünü
düşünerek gözyaşlarına boğuldu. Diz çöküp kızgın kumları yumruklamaya başladı.

Tüm bunlar yaşanırken Qrumtaz ve takipçileri bir mağarada
toplanmış birbirleri ile tecrübelerini paylaşıyorlardı. Hepsi denizin narsist duygularla
dolduğunu anlamışlardı. Artık sadece kumları değil tüm doğal çevreyi
sezebiliyorlardı. Qrumtaz onlara yol gösteriyordu çünkü bu yeteneği en kuvvetli
olan oydu. Çıplak Adamın Yolculuğu sırasında duyuları kapalı olanlar bile ortaya
çıkan yoğun duyguları hissetmişti.

Melludain kumlara dokundu ve bu kendini beğenmiş
duygu silsilesi içerisinde büyük bir hüzün hissetti. Fazlasıyla tanıdık olduğu
bir kimseden gelen hüzün. Ayağa kalktı ve gitmeleri gerektiğini söyledi.

Fexdiman ağlayıp yakınırken birçoğu ona eşlik etti.
Fakat gözlerine bir şey ilişti. Tepelerin ardından birileri geliyordu. Çehreler
netleştikçe onların kaybolanlar olduğunu anladılar. Ağlayanlar ayağa kalkıp
öldüğünü sandıkları tanıdıklarına sarıldılar. Fexdiman ilk o zaman eşini ve
Qrumtaz’ı bir arada gördü. Şef şaşırmıştı fakat mutlu olmuştu. Doğrulup
sevgilisine sarıldı.

Melludain ona karşılık vermedi. Sadece mahcupça Qrumtaz’a
baktı. İşte o anda ikisi de bir şeylerin farkına vardılar. Melludain’in
içerisinde kocasına karşı hiçbir his kalmamıştı ve tek arzusu Qrumtaz’dı.
Qrumtaz ise incinmiş gözüküyordu. Dudakları hüzünle seğirdi. Birbirlerini
seviyorlardı.

Birkaç gün denizden uzaklaştıktan sonra şefler bir
araya geldi ve ne yapacaklarını konuştular. Fexdiman şiddetli bir şekilde
efendilerini ve yaratıcılarını takip etmelerini söylüyordu. Daha da kuzeye
gitmeleri gerektiği konusunda ısrarcıydı. Ancak diğer hiçbir şef ona
katılmıyordu. Drixth’in artık çok uzakta olduğunu ve kuzeydeki diyarların çok
tehlikeli olduğunu söylüyorlardı.

Fexdiman çıktı ve onlara halklarının önünde
seslendi “Ey Dor’athon halkları! Başımıza nice talihsizlik ve habis olaylar
geldi. Fakat üstün yaradılışımızdan ötürü hayatta kalabildik. Bize bu üstün
mukavemeti bahşeden yüce efendimiz Drixth’i onurlandırmak adına ne yaptık? Sorarım
size, bizden yazıtında istediği teşekkürü ona bahşettik mi? Veya emrettiği
öğretileri yerine getirdik mi? Hayır, hayır ve hayır! Aksine onun ezeli
düşmanları ile iş birliği yaptık, evlerine girdik ve onlara yardımcı olduk.
Başımıza gelen her şey de bu işlediğimiz günahlardan ötürü gerçekleşti. Fakat
hala umut var aziz halkım. Hala kendimizi affettirebiliriz. Drixth
bağışlayıcıdır. Yapmamız gereken onun yanına gitmektir. Böylece asla bizi
birbirimize düşürecek fena olaylar ile cezalandırmaz bizi. Söyleyin ha, kim
benimle?”

Dor’athon halkları Fexdiman’ı haklı bulsalar da yol
onları korkutmuştu. Şimdiye kadar kat ettikleri mesafenin dört katını tek
seferde kat etmeleri gerekecekti. Gerçekten inançlı olanlar dışında ona kimse
arka çıkmadı.

Şefler bu duruma sinirlenmişti. Eğer giderse
yeminini bozacağını söylediler. Fexdiman son bir kez düşündü ve kararını verdi.
Yeminini hiçe sayacaktı ve yaratıcısını takip edecekti.

Şefler gidecek olanları hain sayacaklarını ilan
etti. Zaten korku dolu olan halktan pek azı Dor’lyntx kabilesine katılarak
yeminlerini bozdular. Fakat hiç beklenmedik bir kabile şefi ona katılacağını
buyurdu. Herkes bunu şaşkınlıkla karşıladı ve nedenini anlayamadı.

Dor’xerken kabilesinin şefi Qrumtaz halkını ikna
etti. Ancak bunlar altında yatan gerçek sebep Melludain ile ayrılmak istememesiydi.
Melludain bunu anlamıştı ve onu vazgeçirmeye çalışmıştı. Birlikte kaçmayı
önerdi. Fakat Qrumtaz halkını terk edemezdi. Başka şansları yok gibi
gözüküyordu ve Qrumtaz asla ikna olmuyordu.

Böylece Dor’lyntx ve Dor’xerken kabilesi yola
koyuldular. Qrumtaz’ın takipçileri de onlarla geldi. Topluca kuzeye olan
yürüyüşlerine başladılar. Geride kalanlar ise göçen dostlarına baktılar. Onlarca
yıldır beraber oldukları arkadaşlarının gidişini izleyip gözyaşı döktüler. İki
kabile daha aralarından ayrılmıştı. Yoksa ayrılanlar kendileri miydi?

Kendilerine Tanrının Çocukları diyen topluluk çöllerde
yollarını bulmakta ne hikmetse hiç zorlanmadan yollarına devam ettiler. Qrumtaz
ve takipçileri çölün sesini dinliyordu ve her geçen gün doğanın söylediklerini
daha iyi anlıyorlardı. Melludain ise artık önlemler almayı ve endişelenmeyi
bırakmıştı. Qrumtaz ile sürekli görüşüyorlar ve düşüncesizce birlikte
oluyorlardı.

Kendilerini özel yeteneklerine ve birbirlerine
fazla kaptırmışlardı. Günlerce dönmeden doğayı dinledikleri oluyordu. Asla
duyulmamaya çalışmadan sevişiyorlardı artık.

Qrumtaz ve takipçileri simya ile ilgilenmeye
başladılar. Türlü simyevi ürünler yapıyorlardı. Bir gün Qrumtaz istemeden
fazlasıyla ölümcül bir zehir imal etti. Bunu yok edemeyeceğini söyledi ve
kimsenin buna dokunmamasını emretti.

Fexdiman ise eşine zaman ayırmadığını fark edip onunla
ilgilenmeye başlamıştı. Ancak Melludain artık onunla ilgilenmiyordu. Bu
umursamaz halleri Fexdiman’ı daha da hırslı hale getiriyordu. Ona sürekli
hediyeler veriyordu ve gönlünü hoş tutmaya çalışıyordu. Bir aptal gibi
davranarak Melludain’in iyice uzağında kaldı. Bu başarısızlığı öfkeye dönüşmeye
başlamıştı.

Bir gece Fexdiman yürüyüşe çıktı. Kamplarından
uzaklaştı ve çölde dolaşmaya başladı. Bir tepe gördü ve ona çıkmaya karar
verdi. Tepeyi tırmandığında karşısında eşini ve Qrumtaz’ı buldu. Onlara kendini
fark ettirmeden ilerledi ve izledi. Çıplaklardı ve öpüşüyorlardı. Şoka giren Fexdiman
daha fazla izleyemedi. Aklını toplamak üzere tepeden indi ve akıllıca bir plan
yaparak Qrumtaz’ı nasıl öldüreceğini düşünmeye başladı.

İlk işi olarak bir kanıta ihtiyacı vardı. Bu yüzden
Qrumtaz’ın çadırına gitti ve orada eşine ait bir şey aramaya başladı. Ve
gerçekten buldu da. Ona hediye ettiği kolye Qrumtaz’ın yatağının hemen yanı
başında duruyordu. Ayrıca bir şey daha dikkatini çekmişti. Qrumtaz’ın kimsenin
dokunmasını istemediği zehri. Zehri aldı ve dışarı çıktı.

Sabah olduğunda tüm ahaliye akşam bir ziyafet
verileceğini duyurdu. Bu gün yürünmeyecekti. Ziyafet için tertip edilen
içeceklerden kendi masasına gönderilecek olanlara zehri karıştırdı. Ayrıca
kolyeyi yapan zanaatkarı da hemen yanına oturttu. Ona içkiden içmemesini
tembihledi.

Akşam olduğunda herkes bir araya toplanmıştı. İçki
ve yemekler bu gecelik gereğinden fazla yenildi. Sınırlı erzaklarını
tükettiler. Sonunda zehirli içkiler masaya verildi ve Fexdiman için şov zamanı
başladı.

Kendi kabilesinin önde gelenleri zehirli içkiyi
içip bir bir öldü. Fakat zanaatkar ve Fexdiman içkiden içmemişti. Fexdiman
şaşkınlıkla ayağa kalktı ve sahte gözyaşları döktü. Ardından öfkeli gözlerle
ayağa kalkıp bağırdı.

            “Kendisine olan
şüphelerimi uzun zaman gizledim. Beni kandırmaya ve oynatmaya çalıştılar. Ancak
şu anda yaptığı bu akılsızlık ile kendini tamamen ele vermiş oldu. Bir içeceğe
katılabilecek tek ölümcül maddeyi kimin imal ettiğini biliyorsunuz. İçkiyi
içsem beni de öldürecekti. Bunu neden yapmak istediğini çok iyi anlıyorum
Qrumtaz. Zira nicedir eşimde gözün var. İşte bu nadide kolye de bunun kanıtı. Bunu
Qrumtaz’ın çadırında buldum. Kolyeyi yanımda bulunan zanaatkar işlemişti. Ona
bunu eşime götüreceğimi söylemiştim. Ancak o hediyeme yabancı bir adamın
yatağına bırakacak kadar değer vermiş. Şimdi suçunu kabullen ve diz çök
Qrumtaz. Eşime göz diktin ve aramızı açtın. Sonra da beni öldürmeye çalıştın. Sana
hızlı bir ölüm vereceğim.”

            Ziyafetteki halk
şaşkına dönmüştü. Birçoğu Qrumtaz’ı kötülüyor ve ona tükürüyordu. Qrumtaz ve
Melludain ise yerin dibine girmişlerdi. Söyleyecek hiçbir şeyleri yoktu. Atılan
iftirayı yalanlayabilecek durumda değillerdi.

            Fexdiman korumasının
kılıcını çekip Qrumtaz’ın üzerine ilerledi. Kılıcını kaldırdı ve savurdu. Fakat
Melludain koşarak kendini kılıca siper etti. Kanlar içerisinde yere yığılan
eşini gören Fexdiman acı bir çığlık kopardı. “Önce onun kalbini çaldın, şimdi
de kendisini. Sen ve aciz halkın tüm erzaklarını bırakacak ve hemen şu anda
yola çıkacak. Sana bunlardan sonra ölüm kurtuluştur. Halkının lanetleri altında
boğulasın ve susuzluktan ölesin. Kor çöllerde helak olasın ,Qrumtaz.”

            Gözyaşları
içerisindeki Qrumtaz zorla dışarı atıldı. Halkıyla birlikte sürgün edildi. Günlerce
yürüdüler ve sonunda açlıktan zayıf düştüler. Umutsuz bir gecede tepelerin
ardından bir adam yaklaştı. Kendisi ziyafetteki zanaatkardı. Halkı tarafından
küçük düşürülmüş olan Qrumtaz’ın yanına gitti ve herkesin önünde onunla
konuştu. Fexdiman’ın cebinden düşen zehir şişesini herkese gösterdi ve
kendisine tembihlenen emri açıkladı.

            Artık şeflerine
iftira atıldığını öğrenen halkı onun yanında olurlar. Çöldeki akreplerle ve
diğer canlılarla beslenmeye çalışırlar fakat nafiledir. Ölüm yakındır.

            Qrumtaz bir tepeye
çıkar ve ellerini kuma gömer. Tüm enerjisini toprağın içinde karınlarını
doyuracak bir şey aramaya harcar. Kumların arasında sert bir cisim hisseder. Bu
cisim kızıl ışıklar yaymaktadır. Cismi tutar ve onunla bir olur. Ardından
arayışına daha da büyük bir arzuyla devam eder. Öylesine büyük bir çaresizlik
içerisindedir ki Desbeset’i çöl haline getirmekte olan Dass’ret onu hisseder.

            Ateş kesilmiş
haldeyken Dor’xerken halkını yanına alır ve onları bereketli Lemaste havzasına
taşır. Halk buraya Aptalın
Aşkı anlamına gelen Sechegur adını koyar. Ve Qrumtaz ilk tanrıkral olur.

            Bunlar yaşanırken Tanrının
Çocukları kuzeye ilerlemeye devam eder. Yollarına garip kuştan adamlar çıkar ve
yollarını keser. Onlarla savaşırlar fakat kaybederler. Onlardan tanrıların
artık yaşamadığını öğrenirler ve onların bölgesinin kuzeyine yerleşerek
Fexdiman’ın yıllardır planladığı düzendeki cumhuriyetlerini kurarlar.

            Kuzeyde bunlar yaşanırken
geride kalan şefler ise ihtilafa düşmüştü. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı.

Dor’thoros kabilesinin şefi Brudgûl rüyalarında ilginç şeyler
görmeye başlamıştı. Rüyalarını kontrol edebiliyordu ve onların içerisinde
kendini kaybediyordu. Günlerce rüyalarından uyanmıyordu. Bunlara sadece gezinti
diyordu. Diğerlerinin rüyalarına girip onların fikirlerini öğreniyordu. Bu
sayede herkesin onun hakkındaki düşüncelerini biliyordu.

              Dor’azûr
kabilesinin şefi Vrakizin ise yüksek noktalarda efendilerine dua ediyordu. Artık
Drixth’in inancından tamamen kopmuştu. Halkı ile yüksek sunaklar inşa ediyor ve
bunları üzerinde gökler ile konuşup içlerini rahatlatıyorlardı. Yürüdükleri topraktan
nefret ediyorlar ve göklere uzanmak istiyorlardı.

Dor’lactro kabilesinin şefi Brinn’tar ise zayıf bir adamdı ve Kızıl
Lale tarafından kontrol ediliyordu. Halkların sonunun geldiğini düşünüyordu ve
büyük bir umutsuzluk içerisindeydi. Onurlu bir adamdı ve yok oluşu
kabullenemiyordu. Son şansları olarak küresinde gördüğü, kuzeybatıdaki tanımlayamadığı
bölgeye gitmeyi istiyordu.

Brudgûl bir gece kendini yeniden yolculuğa çıkmak
için hazırladı. Bu sefer başına neler geleceğini ve neler göreceğini düşünerek
uykuya daldı. Bilincinin önüne geçmiş duvarların yavaş yavaş yıkıldığını
izlemekten büyük haz alarak bekledi. Ardından kelepçelerini çıkartıp bilinmez
dünyasında kayboldu.

Başta gördükleri sıradan şeylerdi. Dor’athon’ların
astral rüzgarları arasında günlük hayattan imgeler vardı. Fakat yavaş yavaş
ilerlemeye başladıkça görüntülerin farklılaştığını fark etti. Yeşil bir ateşin
kavurduğu karanlık siluetler gördü. Bunlar sadece görüntüler değildi. Yoğun ve
saf duygular içeriyordu.

Hisleri takip etti. Büyük bir kuleye tırmandı. Kule
sanki tek bir kara taştan oyulmuştu. Kuleye tırmandıkça tırmandı. Uçsuz
bucaksız mavi bir göğe ulaşana kadar saatler geçti. Kulenin tepesinde Vrakizin
bekliyordu. Güneşi avcunun içerisine almıştı.

“Hoş geldin” dedi Vrakizin “Geleceğini biliyordum.”

“Nasıl?”

“Ulixor kelepçelerini çıkardığının haberini
vermişti bana.”

“Ulixor?” dedi Brudgûl şaşırmışça. Bu diyarda
yalnız olduğunu sanıyordu oysa ki.

Vrakizin güneşi gösterdi. Sanki ellerine hiç acı
vermiyordu. Onu yakmıyordu ve kendisine güç veriyordu. Ardından güneşin
içerisine elini yavaşça sokmaya başladı. Brudgûl’de aynısını yaptı.

Brudgûl’ün canı yanmaya başladı. Güneşin ateşi onu
yakıyordu. Fakat devam etti. Çığlıkları göz kamaştırıcı bir ışıkla kaybolana
dek.

Gözlerini açtıklarında ellerinde iki farklı yakut
kalp vardı. Kızıl ışıklarla parlıyorlardı. Onlara sarıldılar ve bir oldular.

“Göklerden geldim ve göklere döneceğim.
Kaderlerimiz burada ayrılıyor sevgili dostum. Elveda” dedi Vrakzin. Ardından
kuleden atladı. Brudgûl heyecanla ileri atıldı ve düşüşünü izledi. Ancak yeşil
pullu devasa bir ejder onu alıp götürdü. Tüm halkı onu izledi. Uzaklaştılar ve
en sonunda kayboldular.

Brudgûl uzun süre Ruhani Düzlem’de tecrübeler yaşadı
ve halkından binlercesinin kelepçelerini çıkardı. Onların Astral Düzlem’de
gezinmesini sağladı ve bir bir herkesi özgür bırakmak amacıyla Astral Gezginler
yetiştirmeye başladı.

Böylece halkı kelepçelerini kırdı, bilinçlerini
ellerine aldı ve perdelerini kaldırdı. Özgür kalarak Ruhani Düzlem’de
dolaştılar. Bu halkı fark eden Vac’aep Aeldhor onları himayesine aldı ve yeteneklerini
geliştirmelerini sağladı.

Bu olaydan sonra Göç’e başlayan halklar arasında sadece
Brinn’tar kalmıştı. Dor’athon halkı ve Göç başarısız olmuştu. Dört yana
dağılmışlar ve bağlarını kopartmışlardı. Dor’lactro kabilesi umutsuzluk
içerisinde ağladı ve kendilerini kumlara vurdu. Artık yaşamalarının bir manası
yoktu. Başlarına bin türlü habis olay gelmişti. Kızıl Lale’nin zehirlediği halk
iyice karanlığa gömüldü ve yüreklerini ancak ve ancak umutsuzluk kapladı.

Brinn’tar halkına ölümün tek yol olduğunu söyledi. Herkese
birer hançer dağıttı ve güneşin doğuşuna kadar herkesin sevdikleri ile
dilediğince vakit geçirmesine izin verildi. Dünya aydınlandığında hiçbir
Dor’lactro’lu hayatta olmayacaktı.

Brinn’tar hamile eşi Erimmas’ı yanına alarak ağlaştı.
Güneş doğana dek tüm kampta büyük bir hüzün hakim oldu. Gözyaşlarının Gecesi olarak
anılacaktı bu gün.

Güneş doğdu ve hançerler çekildi. Brinn’tar önce
karısını, ardından kendini öldürecekti. Fakat tam o anda hiç beklemediği bir şey
oldu. Karısının sancısı tutmuştu ve doğuruyordu. Ancak bu normal bir doğuma
benzemiyordu. Damarlarından ışıklar çıkıyor ve görüntüsü sürekli olarak
bulanıyordu. Gerçeklik bükülüyordu resmen!

Ebeler Erimmas’a yardımcı oldu. Ve gördükleri şey
karşısında hayrete düştüler. Büyükçe bir çekirge kollarında duruyordu. Konuşuyor
ve zihinlerinin algılayamadığı şeyler yapıyordu. Güneş göğe yükselirken herkes bu
garip olayı görmek adına intiharlarını ertelemişti.

En sonunda Zhix’mar çocuk konuştu :

“Her birinizin kutsal bir emaneti var. Bu dünyada
sahip olmadığınız tek şey. Canınız. Canınızın alınıp alınmayacağına düzen karar
verir. Gerekmedikçe kimse kimseyi öldürmez. Canınız dışarısında her şey
Dor’athon için yaratılmıştır. Dağlar, tepeler, hayvanlar, ormanlar, nehirler ve
denizler. Bir Dor’athon, sadece tüm halkının yararı için çalışmalıdır. Sahip
olduğunuz bunca şey, büyük bir sorumluluk anlamına gelir. Sahip olduğunuz her
şeyi korumak, ve halkınızı yüceltmek ancak birbirinize kenetlenirseniz
mümkündür. Şimdi yaptığınız bu deliliği durdurun. Yolumuz kuzeydoğuya gidiyor.
Zhix’mar size yolu gösterecek. Ve efendinize umutsuzluğunun ona getireceklerini
asla unutmasın diye bir hatıra verecek” dedikten sonra Yakut bir kalbi
Brinn’tar’a uzattı. Brinn’tar kalbi tuttu ve onunla bir oldu. Böylece
Gözyaşları Gecesi’nin acı hatırası hep baki kaldı.

İşte böyle başladı ve böyle bitti göç. Nice halk
yitip giderken nicesi yeni hayatlara başladı. Fakat en nihayetinde Vriqianda’nın
kehaneti gerçek oldu. Başladı babaların hakimiyeti. Ve uzun oldu ömürleri. Ta
ki bir ifrit, sembolize ettikleri en saf duyguların babası onları yeniden
yozlaştırmaya çalışana dek. Her birini birbirine düşürmeye çalıştı. Zümrüt kalpler
onun var oluşunun sebepleriydi. Ø’nun feragat ettiği, bir bir acısını çektiği duygulardı
onun özü. Ve şimdi o özü geri istiyordu. Onların duygularından besleniyordu ve artık
gücün kendisine sahip olmak istiyordu. Yeni efendileri onları koruyordu ve artık
hayatlarına müdahale edemiyordu.

Onları tuzağa düşürmesi gerekiyordu. Tüm Dor’athon
beylerinin toplanacağı bir ortama ihtiyacı vardı. Gaûl bölgesini koruyan
Felix’i kandırarak Kara Ateş diyarına girdi ve Ø’nun duygularının karıştığı
hiçlikte dolaştı. En sonunda onları buldu ve emdi. Zümrüt Kalp’lerin özüne
sahipti artık. Ve bu gücü kullanarak Dor’athon beylerini Polino Platosuna
topladı.

Burada onları tek tek öldürecekti ki Felix’i
karşısında gördü. Planlarını anlamıştı ve Dor’athon beylerinin yanında savaştı.

Unutulmuşların Savaşı burada gerçekleşti. Kızıl Lale yenildi
ancak diğer Kızıl Hizmetkarlar yetişerek savaştı. Polino Platosu yok oldu ve
Zhix’mar’ların gücü ile Mordancitius (ayakta kalan) adasını koruyana kadar. Dor’merit
ve Dor’lactro soyu bu savaşta tükendi. Diğer beyler ise güçsüz düştü ve iktidarlarını
kaybettiler. Ölmemişlerdi fakat soyları bozuldu ve varisleri kayboldu. Hiçbir
zaman eski güçlerine ulaşamadılar. Kızıl Hizmetkarlar Dor’merit’in kalbini
Kızıl Lale’ye verdi. Fakat güçten düşmüştü ve hayatını devam ettiremeyecekti.

Ta ki Dietrel Ufak
Teradiye’de binlerce insanın duygularını parçalayacak bir İlahi
Ahenksizliği tetikleyene kadar…