Anielska Bestia

**Notka:**Autorka obecnie nie ma weny na to opowiadanie, ale może ją znajdzie. Więc opowiadanie w zawieszeniu.

## Prolog

Przerażenie wydzierało jej powietrze z płuc, kiedy przebierała nogami, ile tylko była w stanie. Odgłos stąpania potężnych łap nieuchronnie się przybliżał, zwiastując krwawy koniec, o czym doskonale wiedziała, lecz nie chciała myśleć. Było już słuchać oddech bestii, czuć smród zgniłego mięsa utknionego między długimi zębiskami. Tej nocy nawet księżyc nie oświetlał gęstego lasu, w którym to odbywał się dramatyczny wyścig. Wyścig o życie.

Wykończona upadła na runo leśne, jej złote jak zboże włosy ułożyły się wokół głowy niczym aureola, a w prawej dłoni poczuła głuchy ból. Nie chciała więcej biec, to i tak był koniec. Potwór bez pośpiechu podszedł do niej, obwąchał  całą z wywieszonym jęzorem, a następnie zatopił w jej głowie wampirze kły, wydając z siebie mrożący krew w żyłach, demoniczny chichot.

## Nowe zlecenie

Mimo braku żony, Zane zawsze utrzymywał swój dom w idealnej czystości. Nauczył się tego od matki, z którą się wychowywał, podczas gdy jego ojciec walczył na zachodnim froncie. Nigdy go nie widział, jedynie na zdjęciach, bo wojna zaczęła się w dniu narodzin potomka Dawnerow. Po jej zakończeniu nikt nie kwapił się powiadomić rodziny o śmierci ojca, ale nietrudno było to zgadnąć, skoro stary Dawner nie wracał. Zane się do tego przyzwyczaił. Do braku opieki ze strony innych. Uwagi. Mieszkanie 20 kilometrów od najbliższego miasteczka wcale mu nie przeszkadzało. Miał mnóstwo miejsca i czasu dla siebie.

Własnie kończył zamiatać ganek, kiedy na podwórko wjechał wóz listonosza. Trochę wcześnie w tym miesiącu, ale niech tam. Może wyjątkowo co innego niż rachunki.

- Pan Dawner? - pytanie bylo idiotyczne, w końcu ten sam listonosz przyjeżdżał tu od 3 lat.

- Juz idę! - Zane zostawił miotłę opartą o poręcz i poszedł odebrać poczte. List był zapakowany w błękitny papier i podpisany zgrabnym, drobnym, niemal komputerowym pismem.

Kawowowłosy mężczyzna podziękował listonoszowi i zabrał pocztę do domu. Gdy był pewny, że samochód odjechał, bez namysłu rozerwał starannie zaklejoną kopertę. Cokolwiek było w środku nie było czymś codziennym.

*Szanowny Panie Dawner*, brzmiała treść, *Nasz zaufany informator dostarczył nam o Panu wielu wiadomości. Jesteśmy pod wrażeniem Pańskich osiągnieć w karierze detektywa i bylibyśmy niezwykle zaszczyceni, gdyby zgodził się Pan pracować dla naszej firmy. Oczywiście rozumiemy, ze nie ma Pan oficjalnych papierów detektywistycznych i Pańskie działania są wbrew prawu, jesteśmy jednak skłonni pokryć wszelkie potrzebne koszty. Jakiekolwiek potrzebne informacje podamy na miejscu. Adres: ulica Stalowa 12, Winchester. Serdecznie pozdrawiam, Oman Torsan*.

Zane pochylił głowę w rezygnacji. To już trzeci list w tym miesiącu, gdzie ktoś prosi go o pomoc. Tym razem coś było jednak inaczej. Z koperty wypadl uschnięty liść, a na nim widoczne były wypalone znaki. Głowa barana, a z jego obu stron ptasie skrzydła. Choć mężczyzna nie miał pojęcia, co znaczą, poczuł dreszcz na plecach, siegając po kawałek rośliny. Gdy tylko znak pokruszył się w dłoni, decyzja została podjęta. Znak za bardzo intygował.

Nieważne, jak bardzo chłopak nie chciał do tego wracac, musi podjąć się pracy detektywa jeszcze raz i, o cokolwiek poproszą, rozwiązać całą zagadkę.

Jego mroczne myśli przerwał pisk kuchenki i swąd przypalonego jedzenia. W powietrzu zawisł kłujacy w oczy dym, wydobywający się z garnka pełnego makaronu z serem. No tak, najwyższa pora na obiad. Lodówka była prawie pusta, więc spalony makaron byl jedyną rzeczą, z jakiej Zane mógł skorzystać. Zaczął powoli żuć to, co nadawało się jeszcze do jedzenia, nie zadając sobie nawet trudu, by wyjąć to z garnka.

Zupełnie normalne życie zupełnie normalnego człowieka.

（・Θ・∞）

Kolejnego dnia młody Dawner był tak ciekawy spotkania, że przybył już o dziewiątej. Na szczęście nikt nie miał mu tego za złe, przyjęli go wręcz z otwartymi ramionami. Dowiedział się, że firma nosi nazwę "Angelaris" i że oficjalnie zajmuje się sprawami przemocy w rodzinie. Dopiero później zaczęło się robić ciekawie.

- Panie Dawner - rzekł mężczyzna prowadzący rozmowę. - Wierzymy w pańskie zdolności detektywistyczne i jesteśmy przekonani, że jest pan w stanie pomóc rozwiązać nasz problem. Zapytam więc w prost: czy przysięga pan zachować wszystkie sekrety firmy, nie wydać ich, nawet za cenę życia? Czy przysięga pan współpracować z firmą do końca swoich dni? Czy jest pan gotów porzucic doczesne życie, by dołączyć do naszej społeczności? Mogę przyjąć "Nie" jako odpowiedź.

Zane ze zdziwienia zamrugał kasztanowymi oczami. Zdecydowanie nie spodziewał się takich pytań na pierwszej rozmowie dotyczącej nowego zlecenia. Już miał odmówić, w końcu jaka firma wymaga dotrzymywania sekretów za cenę życia, ale zauważył na starym, ozdobnie wykonanym zegarze znak skrzydlatego barana. Ciarki ponownie zawitały na jego plecy. Coś mu mówiło, że może stracić szansę swojego życia, więc w końcu odpowiedział:

- Zgadzam się na wasze warunki.

Po podpisaniu specjalnego dokumentu, detektyw został zaprowadzony do pokoju za ukrytymi w gabinecie drzwiami. Na jednej z ścian pokoju wisiały spreparowane skrzydła orła, a pośrodku nich czaszka barana zabitego strzałem w środek czoła. Widać było, że tu już nikt nie bawi się w ukrywanie faktów. Ta część budynku była przeznaczona dla osób, które podpisały pakt. A Zane przed chwilą tego dokonał.

W pomieszczeniu siedział już inny mężczyzna. Cały ubrany na czarno, w podkoszulku i wytartych dresach, nawet nie spojrzał na wchodzących. Prawdopodobnie w ogóle ich nie zauważył, bo wstał dopiero, gdy mężczyzna przyjmujący gości odchrząknął.

- Panie Xyno, oto nasz nowy detektyw, pan Dawner. Proszę mu przedstawić naszą obecną sprawę i pokazać wszelkie informacje, jakimi dysponujemy. I proszę go nie straszyć… - osobistość w płaszczu zawiesiła głos.

- Oczywiście - obcy zdawał się nie przejmować ostatnią prośbą. Wyciągnął rękę - Zarkiel.

- Zane - detektyw uścisnął dłoń. Miał zamiar się uśmiechnąć, ale siła pana Xyno skutecznie mu to uniemożliwiła. Mimowolnie strzepnął rękę.

Zarkiel bez słowa zaprosił go do swojego gabinetu. Szli zaciemnionym korytarzem z jakieś dziesięć minut, mijając mnóstwo wyciszonych drzwi, zanim trafili na miejsce.

Gabinet był pomalowany na jasne kolory, jakby przebywały tu głównie dzieci. Pomalowane na jasną zieleń meble zdawały się nie współgrać z surowymi dekoracjami i przedmiotami codziennego użytku. Nawet kwiaty były zastąpione jakimiś badylami. Na ścianach wisiały zasłony, choć już na pierwszy rzut oka można było stwierdzić, że ten pokój nie posiada żadnych okien. Zapach pierza unoszący się w powietrzu był wręcz duszący. Chwila. Pierza?

- Więc dołączyłeś do brygady, co? - gospodarz nie przejmował się zasadami dobrego wychowanie, jedynie pokazał na krzesło, żeby gość usiadł. - Nie boisz się tej roboty? Mówili ci w ogóle, co będziesz robić? Bo mam takie dziwne wrażenie, że nie.

- No cóż… Nie, nie mówili. Pytali tylko o sukcesy w mojej karierze detektywa amatora - Zane usiadł na swoje miejsce i rozejrzał się po pokoju. Nad drzwiami wisiała metalowa miniatura głowy barana ze skrzydłami. Nigdzie nie było krzyża, co jeszcze bardziej zaniepokoiło niewtajemniczonego.

Zarkiel machnął ręką.

- Nie przejmuj się tym znakiem, to tylko logo firmy. \*Angelaris\* w końcu nie jest wyłącznie przeciwnikiem przemocy w rodzinie.

Dawner podniósł brwi. Chyba nadeszła pora, by dowiedzieć się, o co chodzi w tym całym zamieszaniu.

- Eh… Czy oni mnie mają za niańkę, która będzie zawsze tłumaczyć świeżakom, co mają robić?! - mężczyzna załamał muskularne ręce. Z tego, co detektyw zauważył, całe ciało gospodarza było niezwykle umięśnione. Aż dziwne, że pozwalali mu chodzić z tak odsłoniętym ciałem. - Dobra, posłuchaj - obaj mężczyźni pochylili się nad biurkiem - słyszałeś o zaginięciu Annabeth Cardige?

- Tak, okazało się, że zabił ją niedźwiedź. Nornalne w tych stronach.

- I tu jest problem. Byłem tam, widziałem jej ciało. To nie był niedźwiedź. Ciało było całe, nie licząc ręki przebitej podczas upadku. W głowie tylko dwa duże ukłucia jak po zębach. I żadnej krwi. Kompletnie. Nawet w ranach. Jakby to coś ją wyssało. Przy głębszym badaniu odkryliśmy też zmielone wnętrzności. Zmielone, rozumiesz? To coś nie naruszyło ciała, ale zdołało zmielić wnętrzności!

Zane'owi włosy na karku się dosłownie zjeżyły. A więc to do tego go potrzebują. By znaleźć potwora, który zabił Annabeth Cardige kilka dni temu. Ale czemu on? Jest poszukiwaczem morderców a nie łowcą potworów. Wiedział jednak dobrze, że już za późno, by się wycofać. Pakt został podpisany. Mógł tylko pytać.

- Ale po co wam ja? Jestem detektywem, nie kłusownikiem. Nie umiem tropić zwierząt, a co dopiero bestii. Nie przydam się.

- Właśnie przydasz się bardziej niż myślisz. Potrzebujemy kogoś ze światłym i bystrym umysłem. Nie chodzi o samą bestię, tą zajmę się ja. Chodzi o to, kto ją wypuścił. Bo raczej takie rzeczy nie szwendają się po świecie z przypadku, co?

Dawner przełknął ślinę. On miał rację, takie rzeczy, jak to, co zabiło Annabeth, nie chodzą sobie po lesie w wyniku ewolucji. Ktoś musiał to stworzyć i wypuścić. Lub, co gorsza, samo uciekło. Należało to złapać i zabić, by nikomu więcej nie zagrażało. Tak nakazywał wewnętrzny patriotyzm… i zdrowy rozsądek. Chłopak był już gotowy na długą rozmowę.

## Rozdział II - *w budowie*

Mężczyźni do późna omawiali wszelkie znane szczegóły dotyczące sprawy Cardige, choć, niestety, nie było ich wiele. Stworzenie - bądź cokolwiek to było - nie zostawiło żadnych śladów, a ciało ofiary zostało już zakonserwowane, co utrudniało kolejną sekcję zwłok. Jednak Zarkiel zgodził się, by chociaż na nie zerknąć, bo być może podczas badań coś pominięto. I tak nie mogli obecnie podjąć żadnych innych kroków, więc zostało im umówić się na spotkanie i podać sobie dłonie.

Zane, po otrzymaniu instrukcji jak trafić do pokojów sypialnianych, opuścił gabinet, zostając sam na sam ze swoimi myślami. Nie zastanawiał się już, czy podjął decyzję. Jego umysł całkowicie pochłonął tajemniczy stwór. Bestia, wprawdzie mówiąc. Potwór grajsujący w lasach, gotowy porwać kolejną ofiarę.

Zastanawiał się. Czy bestia to kolejna lokalna legenda? Typu Chupacabra lub Wendigo, ale tym razem prawdziwa? Brzmiało niepokojąco, wręcz niedorzecznie. Jeśli jutro opis Zarkiela się sprawdzi, to detektyw jest w dołku. W dole głębokim jak Bajkał.

Wiecznie opalone ciało Dawnera przyjemnie zareagowało na zimną wodę z prysznicowej słuchawki. Strumienie zabierały zmęczenie i problemy w dół łazienkowego ścieku, odpływając daleko, razem z defekaliami i innymi nieczystościami. Woda w siedzibie *Angelaris* pachniała inaczej niż w domu, jakby krystalicznie zamiast chemicznym chlorem, ale Zane nie zwracał na to uwagi. Spędził swój czas pod prysznicem, a potem bez kolacji położył się do snu, o ile tak można nazwać całonocne rzucanie się na łóżku bez zmrużenia oka.

Detektyw wcale nie cierpiał na bezsenność. Ta przypadłość pojawiała się tylko jak miał na głowie trudną, więc ciekawą sprawę. Leki nasenne nie były potrzebne, przecież w nocy lepiej się myśli. A tej nocy i tak nie pozostało wiele.

[CDN]