Urgal Straszliwy

Urgal Adwarendir ("Urgal przez widły zabity")

**Urgal Straszliwy** znany też jako **Czarnoksiężnik z Mordoru**
był którymś z kolei Czarnym Panem Mordoru oraz pomniejszym antagonistą
Czwartej Ery, który po rzekomej śmierci Kaira Zdobywcy w wojnie z
Rohanem podporządkował sobie Adunabar i przez długie lata nękał
królestwa południa, nim ostatecznie zginął w bitwie o Minas Anor.

## Charakterystyka

Urgal był zdolnym acz szalonym wodzem i jak mawiają aż nazbyt
charyzmatycznym. Posiadał pewne ograniczone zdolności do magii
pierwotnej odziedziczone po rodzie ojca (był pół albo ćwierć-maiarem).
Choć znał się na strategii był stanowczo zbyt porywczy, nie miał talentu
 do knucia wieloletnich intryg. Miał skłonności do (uprzednio
zapomniawszy o uzgodnionym planie) prowadzenia zmasowanego ataku
wszystkimi siłami na wroga, co zresztą przyczyniło się do jego zguby.

W wieku 28 lat postanowił ruszyć w podróż po Śródziemiu w celu
bliżej przez historyków nieokreślonym. Także przebieg tej podróży nie
został zapamiętany przez historię, wszak jednakże musiała nie być ona
nazbyt zwyczajna skoro skończyła się na dworze obecnego Władcy
Ciemności, Czarnego Pana Mordoru, Kaira Zdobywcy.

Tam Kaire uprzednio zauważywszy jego dotąd skryte zdolności
magiczne powierzył go pod opiekę swych kapłanów by nauczyli go opanować
niezwykły dar. Pomimo wrodzonego daru nauka szła dość mizernie i prawdę
powiedziawszy (wbrew temu co opowiadała Rohirrimska gawiedź) nigdy nie
nauczył się niczego więcej jak umiejętności sztucznego zwiększania swej
siły, wytrzymałości oraz wysokości skoku.

Na dworze pozostał przez bardzo wiele lat i odtąd tylko dwa razy
odwiedził królestwo ojca (za pierwszym razem na jego pogrzeb). Brał
udział w wielu kampaniach Mrocznego Władcy, podczas których zasłynął
raczej odwagą niż zdolnościami strategicznymi. Walczył też w feralnej
bitwie z na polach Halmiru po której Kaire zaginął, upozorowawszy
uprzednio swą śmierć.

Zajęło mu to kilka lat i w
2307 roku Czwartej Ery ruszył z około 20 000 armią na Mordor. Podczas
przemarszu doszło do kilku potyczek z pozostałymi przy życiu podkomendnymi dawnej konkurencji. Gdy dotarł do serca ciemnego
kraju w niezbyt walnej bitwie rozprawił się z czasowym dyktatorem Adunabaru - Sorilem a jego ludzi zabił badź wziął do niewoli.

Przez kolejne lata odbudowywał dawne twierdze Saurona i starał
się utrzymać to co jeszcze po królestwie Adunabaru pozostało (po klęsce
na polach Halmiru ludzcy królowie dawnego Gorgoroth stale prowadzili
najazdy wgłąb Mordoru). Z pomocą czarów próbował ulepszyć uruków by byli
 oni więksi, lepiej wyszkoleni i mieli lepsze zbroje (rzecz jasna bez
powodzenia). Ponadto utworzył odział piknierów, którzy byli dość dobrze
(jak na Mordor) uzbrojeni i kazał przydzielać do tej formacji tylko
najroślejszych żołnierzy.

Przez trzydzieści lat budował swą pozycję, a dzięki
charyzmatycznym przemowom zdołał tchnąć w swych poddanych nową nadzieję.
 Powoli wypierał sojusz dziewięciu władców z swego kraju, zadając im
coraz to boleśniejsze straty tak, że z czasem oni sami zaniechali wypraw
 nad Nurnaer. Tym samym Urgal odzyskał większość państwa.

### Wojny z Zachodem

Wiele lat później w końcu zebrał liczącą 30 000 (kiepsko wyszkolonych
 i uzbrojonych) żołnierzy armię i poprowadził ją przez góry na osłabioną
 ostatnio Ithilię (dawniej: Ithilien). Dzięki taktyce zmasowanego ataku
na wroga bez żadnej strategii (taktyka nie do rozpracowania dla jego
wrogów, gdyż nikt nie potrafił przewidzieć jak zachowają się jego
wojska) udało mu się zyskać przewagę w wojnie. Kolejne
twierdze Ithili padały i bez większych przeszkód zagarnął całą krainę,
zaś monarcha kraju uciekł do nadbrzeżnego kraju Dol Amroth. Dúnedainowie
 z zachodu nie wyszli armii Urgala na przeciw tylko
wzmocnili posterunki na Anduinie.

Następnie starał się uderzyć na Rohan i Dziewięć Monarchi, lecz
zbytnio pośpieszył się z próbą ataku i już podczas starć granicznych
odniósł porażkę. Potem na czas jakiś musiał zaprzestać prób podboju ziem
 Gondoru i przez parę lat zajmował się drobnymi atakami na krainy na
wschód od Mordoru. Nie zaniechał, jednak ambitnych planów najazadu.

Do następnej wojny dokładnie się przygotował i zaatakował późnej
zimy. Jego wrogowie byli
tym zaskoczeni atakiem o tej porze roku. Szybko zdruzgotał Arnach,
zdobył Ost Anglebed i inne miasta na południowym zachodzie Gondoru, a w
pewnym momencie po zwycięstwie nad Malbartią (w owych czasach niewielka
wieś nawet niezaznaczona na mapach regionu) oblężył nawet Pelargir.
Niebawem najechał też na Dziewięć Marchii i zgodnie z sprawdzoną już
taktyką spustoszył ich garnizony. Powoli zaczynał panować chaos.

### Marsz na Minas Tirith i ostateczna klęska

Atoli choć dzięki swej porywczości i graniczącej z głupotą odwadze
odniósł wielki sukces, to samo stało się przyczyną jego ostatecznej
klęski. Albowiem nie odczekał dość długo z kolejnym atakiem i uderzył na
 ziemie Anorien nim jeszcze rozprawił się z pozostałościami wojsk
Arnachu i marchii Lebenninu.

Urgal podzielił swe wojska na dwie armie. Na czele 50 000
żołnierzy pomaszerował na Minas Tirith, stolicę zachodniego świata, zaś
niewielką resztę swych plugawych istot wysłał, aby zdobyły zachodnią
część Gondoru. Początkowo szło mu nie mniej dobrze jak w poprzedniej
kampanii i dzięki taktyce zmasowanego bezsensownego ataku zwyciężył
obrońców Osgaliath. Następnie przystąpił do wielkiego oblężenia. Po
dwóch dniach stwierdził jednak, że oblężenia miast to dość nudna sprawa
(są zbyt długie) i postanowił ponownie przypuścić wielkie uderzenie.

Na swe nieszczęście wśród obrońców miasta znalazła się pewna
kobieta, która jako jedyna myśląca nieszablonowo osoba w sztabie
dowódczym stwierdziła, że skora strategia braku strategii obrana przez
wroga jest tak skuteczne, należy ją skopiować i użyć do własnych celów,
do czego zdołała przekonać kilku pomniejszych pułkowników (dowództwo nie
 chciało poprzeć teko "aktu samobójczej głupoty", ale jak to w życiu
bywa nie miało już zaraz zbyt wiele do powiedzenia).

Jakież było zdziwienie nacierającej armii Urgala gdy z miasta
gwałtowanie wyskoczyli niemal wszyscy obrońcy a za nimi mieszkańcy
uzbrojeni w pochodnie i widły. Orkowie spodziewający się jakiejś
supermądrej taktycznej obrony i zaawansowanej strategii zostali
kompletnie zaskoczeni i rozbici. Zdezorientowane bataliony Urgala
zostały rozproszone i zmasakrowane a mieszkańcy miasta (tak mieszkańcy,
nie żołnierze) ścigali niedobitków przez następne kilka (lub kilkaset)
mil. Sam Urgal podobno padł jako jeden z ostatnich próbójąc zebrać
resztki swej armii, przebity widłami przez jednego z pobliskich farmerów
 (za ten wyczyn farmerowi postawiono pomnik, który przetrwał ponad dwa
tysiące lat niemal nienaruszony).

Niebawem także druga armia została zwyciężona przez stosujących
strategię nonsensu partyzantów wspartych przez jazdę Dol Amroth i
Lamedii. Tak więc ponownie dobro wygrało, zło zostało zwyciężone i
wszyscy żyli długo i szczęśliwie a tym, że w lasach Ithilii jeszcze
przez następne trzy tysiące lat straszyli (mniej lub bardziej)
niedobitki z armii Mordoru mało to się przejmował.

Co się zaś tyczy Urghala mawiają, że nie zginął całkiem (podobno
był półmaiarem i po prostu nie mógł całkowicie umrzeć) a jego potępiony
duch pozbawiony ciała wciąż błąka się po Ithilien strasząc przechodniów.
 Tyle pogłoska a ile w tym prawdy...