T3

Gdzie była Lola, kiedy Aśka najbardziej jej potrzebowała? No, gdzie? Spłynęła bezpowrotnie jak sceniczny makijaż w deszczu, zostawiając Aśkę w potrzebie, z rozmazanymi oczami i widocznym przerażeniem. Aśka wiedziała jedno.

Może ojciec był beznadziejny.

Ale był jej ojcem.

A teraz, kiedy Wergiliusz się zbliżał, zrozumiała jedno: może i był beznadziejny. Ale się starał.

Nie miała zamiaru pozwolić, żeby wszystko poszło na marne, żeby jego życie – i jej – zostało zmarnowane na zachcianki jakiegoś typka z fatalnym gustem co do fajek. Ubioru. Sposobu spędzania wolnych chwil. W zasadzie to…

– Wszystkiego – prychnęła.

No bo rzeczywiście, te buty jakieś takie rozkłapane miał, a twarz nie lepszą. Nie wspominając już o wyborze religii, modleniu się do macek i wciąganiu w to innych. W sumie Wergiliuszowi dobrze by zrobiło, jakby wyrosło mu parę dodatkowych śluzowatych odnóży.

– Co „wszystkiego”? – Zatrzymał się i zamrugał, jakby zaskoczony.

Ale by mu przywaliła w te okulary.

– Jajco. Naprawdę myślisz, że przestraszysz mnie jakąś kukłą? Jesteś bardziej beznadziejny, niż mi się wydawało.

– Ta kukła, jak pani się wyraziła, nie jest już ważna. Zaczynajmy.

I… cisza.

– Zaczynajmy! – powtórzył z naciskiem, jakby zwracał się do kogoś za sceną, kto miał odpalić jakiś efekt specjalny, ale zaspał i wskutek całej tej awantury Wergiliusz musiał teraz żałośnie przestępować z nogi na nogę, powtarzać „zaczynajmy” z nadzieją, że coś drgnie.

– Już rozumiem. Jesteś z tych, co jak sobie wszystko zaplanują, to idzie im jak z płatka, ale wystarczy jedna obsuwa i najchętniej by się schowali, co? – syknęła. – W nosie mam ten cały twój rytuał i ofiary. Nara!

Ale wtedy coś jakby drgnęło, trzasnęło, szczęknęło i bezwładna postać na podłodze usiadła.

– Jesteś z nami? – Z głosu Wergiliusza przebijało podekscytowanie. – Przyprowadziłem ci córkę. Jedyną istotę, z jaką chciałeś zawrzeć pokój. Jedyną, na której aż tak ci zależało. Dotrzymałem umowy. Gewura… Gewura nie będzie nam przeszkadzać. Mów.

– Co… chcesz… wiedzieć…

Aśka poczuła falę mdłości. Lalka mówiła powoli i mechanicznie, jakby głos przed wydobyciem się z ust musiał przejść przez serię kółek zębatych – ale mówiła głosem jej ojca.

A przecież widziała jego ciało. Spoczywało w sali pożegnań, jakieś dwa kilometry od bunkra, w eleganckiej bukowej trumnie ze złotymi zdobieniami. Przecież…

Wergiliusz nachylił się i szepnął coś do ucha kukły.

Seria trzasków i chrobotów.

– Numer… Boga… to…

Aśka, Lola, Lola, Aśka, Laśka, Ola… nieważne. Wszystko, co w niej było, połączyło się w jedno. Wiedziała tylko tyle: ci ludzie, kimkolwiek byli, muszą zostać zatrzymani. Nieśmiała czy nie, alkohol czy nie, nic już nie miało znaczenia. *Oni nie mogli zadzwonić do Boga.* Zerwała się biegiem w stronę kukły, gotowa rzucić się na nią, choćby miała zatkać jej usta własnym kapeluszem.

Ale im bliżej była, tym płynniejszy stawał się głos.

– Czter… dzieścidwa. Czterdzieścidwa czterdzie ścidwa czterdzieścidwa czterdzieścidwa czterdzieścidwa – kukła zacięła się i chrobotała coraz szybciej.

– A kierunkowy? – wykrzyczał Wergiliusz. – Tak już próbowaliśmy i tylko szum…

Aśka zagryzła wargi. Chciała się cofnąć, ale nogi jakby wrosły jej w ziemię. Walczyła z całych sił, podczas gdy kukła... nie, ojciec… nie, kukła powoli się prostowała. Zgrzyty stawały się coraz głośniejsze, zagłuszyły już nawet kolejne słowa, głowa strasznej istoty zaczęła się kręcić, białe świece podfruwały, jakby porwane w wir powietrza. Kukła coraz mniej przypominała lalkę, traciła ludzkie rysy, przemieniała się w coś nieokreślonego, jakby zaraz miała połączyć Wergiliusza bezpośrednio.

I nagle… nie wiadomo skąd… rozległo się żałosne miauczenie. Rudy kocur zeskoczył z gracją w sam środek sceny, wyciągnął w górę tylną łapę i zaczął spokojnie ją wylizywać.

Istota zamachała rękami i się zachwiała. Hałas ustał, świece potoczyły się po podłodze.

– A… a… apsik!

Po bunkrze potoczył się odgłos kichania. Jedna salwa, potem druga. Trzecia, albo może tylko echo. W ślad za nimi na wszystkie strony rozbryzgnęły się kółka zębate i przekładnie, tworzące do tej pory wnętrze głowy lalki.

A potem… już tylko cisza.

Kot przeszedł niespiesznie po metalowych szczątkach, otarł się pręgowanym łbem o łydkę Wergiliusza i zniknął w ciemnościach.

Aśka – albo Lola, teraz były jednym i tak już miało zostać – poczuła wzbierającą w niej falę śmiechu. Jak można być jednocześnie bardzo smutnym, bardzo złym i bardzo rozbawionym? Nie miała na to odpowiedzi.

– Co cię tak śmieszy? – mruknął obrażony Wergiliusz. – Cała nasza praca na marne… te godziny przygotowań… to, czego nie chciał nam wyjawić za życia… wszystko stracone…

– Bo nie wiedzieliście, że jest uczulony na koty! – parsknęła Aśka.

… a ja nie wiedziałam, że moja ucieczka z domu jakkolwiek go obeszła, dodała w duchu.

– To ja już chyba pójdę. Całuski, papa! – zastukała obcasami.

Ulica Wojska Polskiego błyszczała od deszczu. Nad Wieluniem wstawał kolejny dzień.