Dwolan Sersem

## Statystyki

**Statystyki**

* **Rasa** Krasnolud
* **Klasa** Inżynier
	+ **Siła** – 2 + 1 + *1* = **4**
	+ **Odporność** – 2 + 1 +*1* = **4**
	+ **Zręczność** – -1 + 0 + *1* (wyrównanie) = **0**
	+ **Inteligencja** – 1 + 2 + *2* = **5**
	+ **Charyzma** – 0 + 0 = **0**
	+ **Szczęście** – 1 + 0 = **1**

**Umiejętności**

* **Umiejętności klasowe**
	+ **Wynalazca** – umiejętność tworzenia przydatnych przedmiotów (zazwyczaj z niespodziewanych składników).
	+ **Broń prochowa** – umiejętność posługiwania się bronią prochową.
* **Pozostałe**
	+ **Mocna głowa** – alkohol to nie problem dla mocnych głów. Będąc pod wpływem, postać zachowuje resztki rozumu (w przeciwieństwie do innych). Częściowa odporność na trucizny podawane doustnie.
	+ **Prostota umysłu** – lepsze kontakty z prostym ludem i niższymi warstwami. Gorsze stosunki ze szlachtą.
	+ **Żelazna skóra ★** – szansa na nie otrzymanie obrażeń od ataku fizycznego.

**Cechy charakteru**

* **Wierny** – żony nie zdradzi, kolegów nie zostawi. Idealny przyjaciel.
* **Kreatywny** – umysł zawsze pełen pomysłów.
* **Materialista** – złota nigdy dość!

## Historia

   **Dwolan Sersem** urodził się w 361 w Dunbach w bogatej rodzinie od lat służącej krasnoludzkim królom radą w tematach wykorzystania zdobyczy techniki w drążeniu skał. Także sam Dwolan był biegły w tej tematyce, więc wielu władców chciało korzystać z jego pomocy. Nie chciał jednak stosować staroświeckich metod. Wolał opracowywać nowocześniejsze, bezpieczniejsze, szybsze i tańsze, a także wymyślać przeróżne machiny, pomagające zarówno w obronie, jak i ataku. Jego ulubioną bronią jest bogato zdobiony obrzyn z głowicą topora na końcu lufy. Dwolan otrzymał ów oręż za beczkę gorzałki od krasnoludzkiego kowala, który na wpółprzytomny leżał pod pewnym szynkiem w okolicy Temery. Cierpiał on na częsty wśród owej rasy „syndrom niedopicia”. Jako że w sakwie nic już nie pobrzękiwało, to cierpiał niemiłosierne katusze, Sersem poratował więc nieboraka napojem, lubionym nie tylko wśród krasnoludów, otrzymując w zamian dziwnie wyglądającą broń. Po wzięciu jej na warsztat oraz licznych poprawkach i ulepszeniach, Dwolan już nigdy się z nią nie rozstał. Miotała ona wieloma nabojami na niezbyt dużą odległość i nie tak celnie, jak chciałby strzelec, jednak potrafiła otworzyć największe drewniane wrota lub rozbić w proch i pył spory gang goblinów.

   Przygotowanie obrzyna do wystrzału trwało dłuższą chwilę, ale w międzyczasie można było rozłupać kilka czaszek najbardziej aktywnych przeciwników. Dwolan nadał mu wyszukaną nazwę „Samoczynnie Rozbijający I Szybko Funeralizujący Aparat Krasnoludzki”, w skrócie SRISFAK.

Nie lubił intryg i knowań dworu oraz klimatu wielkiego miasta. Najpewniej dlatego po odebraniu solidnego wykształcenia i szkoleniach bojowych oddelegowany został wraz z brodatą żoną do osady między Temerią a Monuki, by utrzymać szlaki ze stolicy przez Góry Szare na zachód kontynentu. Były one atakowane przez ogry, grupy goblinów, rzadziej żywiołaki lub trolle. Te ostatnie szczególnie upodobały sobie wąskie wawozy. Powodowały one lawiny, które odcinały podróżnym drogę ucieczki. Następnie atakowały i zżerały wszystko, co się dało, z wozami włącznie. Codziennie toczył potyczki i większe bitwy z różnymi kreaturami. Do dyspozycji miał, poza robotnikami i górnikami, mały oddział dobrze uzbrojonych krasnoludów oraz ludzkich zbrojnych ze stolicy, gdyż jej najbardziej zależało na otwartych szlakach na zachód. Często pomagali im mieszkańcy okolicznych wsi. Po zwycięstwach (i nielicznych porażkach) wszyscy zasiadali do uczty, zakrapianej najlepszym krasnoludzkim bimbrem i biesiadowali do rana.

W czasie swoich częstych patroli w Szarych Górach poznał wiele legend. Często opowiadano o Plugawym Wieku i kreaturach, które wydał. Powtarzały się też historie o wspaniałych artefaktach, częstokroć zaginionych. Nader popularnym tematem był „lśniący miecz z zolitu”, wykuty przez krasnoludzkiego mistrza kowalskiego, który jednak nie stronił od gorzałki, co przysparzało mu nie lada kłopotów.

Najczęstszym zajęciem, zaraz po bitkach, było oczyszczanie górskich szlaków i tuneli z głazów i żwiru. Z dala od wielkich miast, Dwolan często musiał improwizować, wymyślając coraz to nowsze metody przyspieszania prac. Czasami udawało mu się stworzyć tzw. „burzące patyki” z gryzącego proszku, co pomocne było zarówno przeciwko głazom, jak i żywym przeciwnikom. Nieraz zdarzało się, że proszek ów eksplodowały jeszcze podczas produkcji w warsztacie. Jednak gruba skóra krasnoluda za każdym razem ratowała mu życie.

    Rodzina Sersem słynęła z produkcji niezwykle wyszukanych wynalazków. Dwolan pamięta legendę o swoim pradziadzie, Tyno Tarksie, który podczas okresu przyjaźni krasnoludzko-elfiej razem ze swoim współpracownikiem Sajme Derhosem, grubym elfim kowalem o dziwnie zielonej skórze, stworzył wyjątkową zbroję. Pokrywała ona prawie całe ciało, jednak dopasowywała się do woja dowolnej postury; w nadgarstkach schowane miała mikrokusze, które samoczynnie się przeładowywały i strzelały z zawrotną prędkością; na napierśniku znajdowała się lampa, oświetlająca drogę. Dodatkowo w nogach ukryte miała systemy sprężyn, co pozwalało skakać na niewiarygodne odległości, świadkowie wspominali nawet o latających krasnoludach, co brzmi nieprawdopodobnie. Tarks podobno sam zdobył kilka twierdz. Współcześni krasnoludowie nazwali tę zbroję *Rami Non*, co w powszechnym języku znaczy „Latający Wieprz”. Niestety ślad po wynalazku zaginął wraz z jego twórcami. Wielu krasnoludów i nie tylko straciło życie w poszukiwaniu tego cennego przedmiotu.

Także prawnuk legendarnego wynalazcy pragnął mieć ów wynalazek na własność. Nie mógł spać po nocach, rozmyślając, jaką mocą by wtedy dysponował. Od lat planował wyprawę na poszukiwanie tego, czy innych artefaktów, lub drogocennych kopalin, na widok których, mimo że już miał ich sporo, zawsze świeciły się oczy. Bardziej od wartościowego kruszywa cenił jednak swoją żonę, Rolechę, która nie podzielała jego żądzy przygód.