Rare verhalen

toen aten ze supercoole chocola. en ze werden opeens choco katten en ze gaven over want ze hadden te veel choco gegeten. Dat was niet zo goed. En ze gingen naar Frankrijk. Met de auto want ze kunnen autorijden. En ze werden soldaten in het duistere leger van hun moeders. En ze gingen de oorlog in en ze kwamen nooit terug. Omdat ze 50 kilo aan choco hebben gegeten.

Op een donkere nacht was een vrouw bezig met een drankje brouwen. De agenten zaten achter haar aan. Ze moest snel zijn. Ze hoorde sirene's en geblaf. Het was al te laat. Of niet...? Ze pakte een hamer en sloeg het raam in. Toen ging ze erdoorheen, met het drankje. "Daar is ze!"hoorde ze iemand roepen. Ze zag een meisje, uit de chocoladefabriek lopen. Wat nou als..?

Lily kwam thuis. Ze liep rechtstreeks naar haar kamer, om de choco-kat uit haar tas te halen. Maar daar trof ze nog iets aan. Ze pakte het uit haar tas. Het was een geel, gloeiend drankje. Hoe was dat in haar tas gekomen? Ze zette het op haar bureau, naast haar chocolade kat. Toen draaide ze zich om naar de vogelkooi. "Hoi Sparkie"zei ze tegen haar parkiet. Ze deed het deurtje van de kooi open. Het vogeltje vloog eruit, rechtstreeks naar het bureau. per ongeluk vloog hij tegen het drankje aan. Het drankje viel om en brak in allemaal stukjes. Het gele vloeistof erin verspreidde zich over het bureau, tegen de choco-kat aan. Die deed opeens zijn ogen open. Lily was te verbijsterd om een woord uit te brengen. Het katje sprong het bureau af, op de grond. Toen trippelde het naar Lily en gaf haar een kopje. Lily pakte hem op. Hij was nog steeds gemaakt van 100 % chocola.

Lily besloot niks te zeggen. De kat leek immers op een echte, levende kat. Dat is hoe ze eindelijk haar huisdier kreeg.

Het was een donkere winternacht. Sneeuw waaide over het WindClankamp. Er was amper prooi. Het was Rupspoots eerste dag als leerling, en hij voelde zich bijna verplicht om prooi te vangen.  2 dagen geleden was zijn kleine zusje Boterbloemkit overleden, aan een tekort aan prooi. En Mistkit, die nog maar 2 manen oud was, stond op het punt om te overlijden. Allemaal door honger. "zit je weer te dagdromen, lieverd?" vroeg zijn moeder,Madeliefblad. "als ik iets eerder leerling was geworden, dan zou ik Boterbloemkit misschien hebben kunnen redden!' zei Rupspoot. "Het is niet jouw schuld, Rupspoot."zei zijn moeder. Er stonden tranen in haar ogen aan de herinnering van zijn zusje. "Het is al laat, ga maar slapen"zei ze nadat ze even stil waren geweest. Rupspoot knikte en liep naar zijn nest. Hij liep lans de kraamkamer. Lynxkit en Mauwkit piepten zielig. "Mistkit, kom nou spelen! Ik ben de muis, kom me dan vangen!"riep Mauwkit. Mistkit lag stil in haar nest. Haar flank ging zachtjes heen en weer, het enige teken waar aan je kon zie dat ze nog leefde. *Ik kan ze helpen! Ik kan jagen! Toch?* Rupspoot draaide zich om en rende het kamp uit. De kou sneed in zijn gezicht. Hij rook, zag, en hoorde geen enkele prooi. Na een tijd lopen was hij er klaar mee. Hij zou niks vinden. Zijn clan zou verhongeren, en hij kon er helemaal niks aan doen...

Rupspoot keek om zich heen. Waar was het kamp ook alweer? Links, of rechts? Of rechtdoor? Rupspoot zag helemaal niks. De kou was vreselijk en het was moeilijk om voorruit te komen, dankzij de dikke laag sneeuw. Hij voelde zijn poten niet eens meer! Toen zag hij in de verte een lichtje. Hij rende erop af. Toen zag hij een tweebeennest. Iemand had er lichtjes opgehangen. De deur stond open, dus trippelde Rupspoot naar binnen. Toen schok Rupspoot zich rot. Het was niet verlaten, er zat een tweebeen binnen. De tweebeen keek op en brabbelde iets tegen Rupspoot. Rupspoot stond op het punt om weg te sprinten, toen de tweebeen een stukje worst aanbood. Snel greep Rupspoot hem uit de voorpoot van de tweebeen en schrokte het naar binnen. Hij had sinds manen niet zoiets lekkers geproefd. Toen viel Rupspoot in slaap.

Toen Rupspoot wakker werd, besefte hij dat hij in tijden niet zo lekker had geslapen. Hij zag dat de tweebeen ook wakker was. Rupspoot verzamelde al zijn moed en gaf een kopje aan de tweebeen, als bedank voor de worst van de avond ervoor. Toen liep Rupspoot terug naar het kamp. Het was gestopt met sneeuwen, dus Rupspoot zag weer waar het kamp was. Rupspoot trippelde richting het kamp. Toch voelde hij zich vreselijk, omdat hij nog steeds niks te eten had. Zou Mistkit ondertussen al gestorven zijn..? Toen viel zijn oog op iets aan de lucht. Het was een bruine stip, en heel ver weg, en gelukkig maar, want het was een adelaar. Rupspoot schrok zich rot toen hij dat ook besefte. De stip werd steeds groter. Rupspoot werd ongerust en zette het toch maar op het rennen. De adelaar kwam dichter en dichter in de buurt van het kamp. Rupspoot werd steeds banger dan hij het had gemunt op het kamp, en hij werd er zekerder en zekerder van dat dat klopte. Hij scheurde zijn blik los van de hemel en begon te sprintte, de heuvel op, naar het kamp. Sneeuw stoof op. Rupspoot struikelde bijna over zijn eigen poten, tot hij aankwam.

Rupspoot rende het kamp binnen. Zijn moeder was de eerste die hem zag en er verscheen een glimlach over haar gezicht. "Rupspoot, lieverd! Je leeft nog! Oh, ik was zo ongerust! Waar was je?"riep ze en ze rende naar hem toe. Ze likte een blaadje van zijn hoofd, samen met wat sneeuw. "Mam! Ik heb een adelaar gezien!"hijgde Rupspoot. "ik weet het zeker, en hij kwam richting-"Rupspoot stopte met praten, hij hoorde namelijk adelaar-gekrijs. Langzaam draaide hij zich om, en hoorde achter zich kittens die piepten van angst en leerlingen die woedend, maar angstig bliezen. Toen hij helemaal was omgedraaid zag hij het. De adelaar vloog enkele vossenlengtes van hen vandaan, recht op hen af.

De adelaar scheerde over het kamp, recht op een kitten af. De moeder sprintte naar haar kitten, net op tijd. De adelaar probeerde af te remmen en viel daarbij in de sneeuw. Het stond precies op, maar Rupspoot sprong net op tijd op zijn rug. Ondanks dat lukte het de adelaar om op te stijgen. Madeliefblad probeerde Rupspoot era te krijgen, maar dat lukte niet. Ze was te laat. Rupspoot vloog, op de rug van een adelaar.

Rupspoot stak zijn klauwen in de rug van de adelaar om te blijven zitten. Rupspoot was versteend van angst toen hij naar beneden keek. De adelaar probeerde Rupspoot er af te schudden, tevergeefs. Rupspoot bleef zitten. Rupspoot moest de adelaar naar beneden laten vallen. Hij scheurde zijn ene voorpoot los en plante hem verder, in de buurt van de nek. De adelaar schudde nog eens. *Ik moet dit snel doen.* Hij scheurde nu de andere die poten tegelijk los en klemde zijn kaken om de nek van de adelaar en beet. De adelaar krijste en stortte neer, Rupspoot had net genoeg tijd zijn klauwen in de adelaar te planten. Met een doffe klap vielen de naast het kamp. Rupspoots hoofd tolde en zijn poten deden pijn van de klap, maar hij had het overleefd, dankzij de zachte veren van de adelaar waar hij op landde. Alle katten renden op Rupspoot en de adelaar af. "Rupspoot!"riep zijn moeder. "Gaat het?" Rupspoot knikte, geschrokken van wat er was gebeurt. "Ik dacht dat ik je kwijt was, voor de tweede keer vandaag"snikte zijn moeder toen ze elkaars neuzen aanraakten. "allemachtig, Rupspoot!" riep Aardbeiblad, Rupspoot vriendin. "je hebt de adelaar gedood!" Rupspoot keek naar het enorme gevleugelde beest onder hem."laten we hem opeten! Ik heb enorme honger!"riep Mauwkit. "Dat is het beste idee wat ik ooit heb gehoord van jou. Maar dat zegt ook niet veel"plaagde Lynxkit haar.

Die avond genoot de hele clan van de maaltijd. De adelaar was zo goot, dat iedereen hun buik kon vullen. Ook Mistkit, die het net op tijd had overleeft. "Dit vind ik geweldig. Dat we precies worden gered op kerstavond"zei voormalige poesiepoes en medicijnkatleerling Zangpoot. "Kerstavond?"vroeg Rupspoot. Zangpoot knikte. "Dat deden mijn tweebenen voeger als het sneeuwde. Heel gezellig, met lichten in een boom. En natuurlijk lekker eten en samen zijn." "Dus wat wij nu doen?"piepte Lynxkit die stiekem had geluisterd, en Zangpoot beaamde dat. "Geweldig!"riep Rupspoot. "gaan wij dit volgend jaar dan ook weer doen?" "ik weet het niet zeker, maar ik hoop het wel"zei Zangpoot. En commandant Kersendauw reageerde: "wat mij betreft wel"