Schubben van kwarts: ♦ Matige uitvoering (21) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Goed voorbereid (20)* **♦ |** *♦ Dankbaar (22) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

De dag van de aanval breekt aan en Rodin benadrukt nogmaals de misdaden die deze groeps orcs heeft begaan. Ze kunnen maar beter goed voorbereid gaan.

Een goede voorbereiding is echter niet alles. Wanneer ze eindelijk het kamp hebben gevonden en een wachter proberen uit te schakelen, trekt Aramis per ongeluk de aandacht. Hun hele plan kan nu weleens in de soep lopen.

## Hoofdstuk 21: Matige uitvoering

Toen zowel Reala als Aramis zich in positie bevonden, gebaarde Reala dat ze er klaar voor waren. Voetje voor voetje begonnen de drie avonturiers de kloof af te dalen. Er waren hier geen struiken die hen aan het zicht ontrokken, noch rotsblokken waar ze zich achter konden verstoppen.

Het enige wat ze hadden was de verveling van de orc die zich nog altijd bezig hield met het martelen van de rat. Één geluidje, of simpelweg één blik naar zijn omgeving en hij zou ze direct opmerken. Hopelijk zag hij ze dan niet alle drie tegelijkertijd.

Rodin zou hij waarschijnlijk als eerste zien. De druïde naderde het monster recht van voren, terwijl Reala hem van rechts flankeerde en Aramis van links kwam.

Bijna. Bijna was de orc binnen het bereik van haar sinisterstoot en Aramis' boog. De Cancion-elf had de magie al naar de toppen van haar vingers gestuurd. Nog een kleine meter en ze wist vrijwel zeker dat ze hem ging raken.

Toen zag ze Aramis uitglijden. Het grind onder zijn voeten verschoof en de tabaxi ging onderuit voor hij zijn balans kon herwinnen. Met een lelijke klap kwam hij op de grond terecht. Zijn boog klaterde op de grond en de kiezels ratelden naar beneden toe.

De orc zag hem gelijk. Hij slingerde de rat van zich af, greep zijn bijl en stormde brullend op de tabaxi af. In zijn blinde woede leek hij Rodin noch Reala gezien te hebben en de Cancion-elf maakte van het moment gebruik om haar sinisterstoot in zijn rug af te vuren.

De impact was zo groot dat de orc bijna voorover klapte. Verbaasde keerde het monster zich om. Een fout. Die luttele seconden was alles wat Reala nodig had om een tweede stoot te laden en het raakte hem vol op de borst. Geluidloos stortte de orc ter aarde.

Rodin trok een rotsprint naar de ingang van de grot. Tijdens het rennen transformeerde hij in een grote bruin beer en brulde zo luid als hij kon naar binnen toe. Zijn lichaam blokkeerde bijna heel de ingang, maar hij liet wat ruimte over voor zijn twee medestanders om eventueel vanaf veilige afstand naar binnen te kunnen schieten.

Aramis was inmiddels overeind gekrabbeld, had zijn boog opgepakt en positioneerde zich nu een meter of tien van Reala af zodat hij Rodin kon ondersteunen zonder een van hen twee te hinderen.

Toen de eerste orc uit de grot kwam druipen, was Reala nogmaals de druïde voor. Ze had haar sinisterstoot al afgevuurd voor Rodin ook maar de kans had gekregen om een poot op te lichten. De magie ging rakelings langs de beer of om het monster vol in het gezicht te raken. Hij viel gelijk dood neer.

Rodin keek een beetje verbaasd om. Hij leek bijna te grijnzen voor hij zijn tanden in de volgende orc zette en deze aan stukken begon te scheuren. Aramis had minder geluk. Hij miste zijn eerste schot en Rodin mocht het nu opnemen tegen twee orcs in volle gezondheid.

'Neem je tijd,' riep Reala naar Aramis, terwijl ze zich concentreerde op de nauwe ruimte die Rodin voor hun vrij hield. Toen ze zeker wist dat ze de beer niet zou raken, liet ze haar schot los. Aramis deed hetzelfde. De dichtsbijzijnde orc werd eerst getroffen door de toverling voor een pijl permanent een einde aan zijn leven maakte.

Reala begon voorzichtig optimistisch te worden, maar op dat moment hoorde ze een enorme brul. Met bruut geweld werd Rodin aan de kant geduwd door een monster dat veel te groot was om een orc te zijn. Het wezen was minstens drie meter hoog en één bonk spieren.

De grijsachtige huid en slagtanden maakte dit onmiskenbaar een oger. Reala vloekte een keer. Toen renden de overgebleven orcs naar buiten toe om de twee schutters en de beer aan te vallen.

Een van hen commandeerde bleef een moment in de opening van de grot staan. Reala kon niet verstaan wat ze zei, maar aan haar gebaren te zien stuurde ze twee orcs in de richting van Rodin, die nu met de oger aan het worstelen was, en eentje richting Reala. Daarna ging ze zelf achter Aramis aan.

Bij Anhora, deze monsters waren gemotiveerd. Reala wist maar net haar staf te pakken voor de orc voor haar neus stond. Ze had hem echter vol in de ribbenkast weten te raken voor hij de kans had haar aan te vallen. De Cancion-elf kon de botten horen kraken.

Verdwaasd door de klap gebruikte Reala het moment om haar staf tegen de kin van haar tegenstander te rammen. Ze wierp een snelle blik naar Aramis. De tabaxi trachtte de slagen van de orc te pareren, maar raakte snel uitgeput en het monster zag haar kans om hem een lelijke slag aan de arm toe te dienen.

Verdomme. Reala wilde hem gaan helpen, maar haar tegenstander liet haar niet zo gemakkelijk gaan. Zijn zwaard brak door het toverstaal heen en boorde zich in haar been. De plotselinge pijn bracht Reala uit balans. Ze probeerde nog een uithaal naar hem te maken, maar miste.

Ze wist echter op tijd aan de kant te rollen voor ze nogmaals geraakt kon worden. Ze sloeg nogmaals met haar staf, pissig en vastbesloten om nu zeker wat botten te gaan breken. Het hout raakte de orc midden op de schedel en hij stortte voor haar voeten bewegingsloos in elkaar.

Aramis was inmiddels ook van tactiek veranderd. Wetende dat hij het niet met zijn zwaard ging winnen, besloot hij zijn lenigheid maar in de strijd te gooien. Hij ontweek de aanvallen, rende een eind weg en schoot op veilige afstand een pijl naar het monster.

De orc rende woedend achter hem aan, maar Aramis was niet van plan om zicht te laten pakken en ging er weer als een haas vandoor zodra hij de kans kreeg.

Ondertussen had Rodin korte metten weten te maken met de orcs die hem lastig hadden gevallen en was hij nu in een heftig gevecht met de oger beland. De twee wisselden een paar goede klappen aan elkaar uit.

Klaar met haar eigen tegenstander laadde Reala opnieuw een sinisterstoot en vuurde deze op de leider af. Het gaf de tabaxi de kans om nogmaals te schieten. De pijl boorde zich diep in haar schouder en raakte waarschijnlijk de aorta. Het was in ieder geval de laatste slag die nodig was.

Tegelijkertijd maakte Rodin het gevecht met de oger af. De druïde zag er niet al te best uit. Het monster had hem meerdere malen goed weten te raken met zijn knuppel en het wapen slingerde nu opnieuw naar de beer toe. De beweging gaf Rodin net voldoende tijd om met zijn klauwen de buik van het beest open te rijten.

Met een slurpend geluid vielen de ingewanden uit het lichaam op de grond. De knuppel raakte de druïde een laatste maal. Het was voor Rodin ook de druppel. Totaal uitgeput werd hij geforceerd om terug te veranderen naar zijn menselijke gedaante.

Het bloed en de ingewanden negerend liet Rodin zich op de grond vallen. Hij hijgde zwaar en was doorweekt van het zweet. Reala bleef nog een moment staan luisteren of ze nog vijandelijke geluiden kon oppikken, maar alles was stil.

'Volgens mij was dat het,' zei Rodin toen Reala en Aramis zich bij hem hadden gevoegd.

De Cancion-elf hinkte een beetje door de steek in haar been. Het was echter niets dat de helingsdrank niet op kon lossen. Aramis was ook goed geraakt. Hij hijgde nog steeds en hield zijn arm stevig vast in een poging het bloeden wat te stelpen.

'Gaat het?' vroeg Reala en ze gaf de tabaxi een helingsdrank aan. Hij sloeg het in één keer achterover.

De wond op zijn arm begon snel te helen, maar hij had nog wel een nachtje slaap nodig voor hij weer helemaal opgeknapt was. Bij Reala was de helingsdrank echter wel voldoende om weer helemaal op de been te raken. Letterlijk.

'Dat was niet het meest heldhaftige gevecht,' mompelde hij, terwijl hij vermoeid naast Rodin ging zitten. 'Maar ik ben in orde, juffrouw. Dank u voor uw zorgen.'

'Je hebt het anders wel voor elkaar gekregen om de leider van deze troep eigenhandig uit te schakelen,' zei Reala. 'En mooi met werk die oger, meester Rodin. Ik vreesde voor een moment dat de situatie uit de hand zou lopen toen ik dat monster zag, maar u had de situatie geheel onder controle.'

'Ach,' zei de druïde met een lichte blos op de wangen. 'U had al twee orcs neer voor we ook maar de kans kregen. Ik ben wel blij dat ik jullie heb meegenomen. In mijn eentje was me dit niet gelukt.'

De drie bleven nog even zitten om op adem te komen.

'Hé, die rat leeft nog,' merkte Rodin op. Hij had gelijk. Tegen de rotswand lag het beestje te creperen van de pijn. Reala stond op, liep naar het dier toe en gebruikte een van haar Heelwonden om de rat te genezen. Na nog een moment suf op de grond gelegen te hebben, schoot het diertje snel de bossen in.

De twee mannen keken haar een beetje vreemd aan toen ze weer kwam zitten.

'Ik heb een hekel aan beulen,' verkondigde Reala simpel. 'Je gaat niet expres een lijdensweg voor een ander inzetten en verlengen tot ze het leven uiteindelijk verlaten.'

'Daar zal ik niks tegenin brengen,' mompelde Rodin. Aramis knikte alleen maar voor ze besloten om te kijken of er nog wat buit te vinden was. Het was teleurstellend. De orcs zelf hadden praktisch niets bij zich.

Het enige wat Aramis wist te vinden, was een kaars zonder lont en een blokje van 1 vierkante centimeter gemaakt van een materiaal dat geen van hun drieën kon thuisbrengen.

De grot zelf bracht niet veel meer rijkdommen. Het enige wat er te vinden was, waren zes gammele bedden met dekens waar Reala noch Aramis in wilde slapen. De slijpstenen voor de zwaarden kwamen echter wel van pas.

'Juffrouw!' riep Aramis na wat rondneuzen. Hij stond ver achterin de grot waar een tafel met een paar stoelen stond. Op de tafel lagen allemaal munten en er naast stond een beslagen kist.

Reala snelde naar hem toe en opende kist. Er zaten honderden koperstukken in, afgewisseld door tientallen zilverstukken en zelfs wat goudstukken. De orcs waren bezig geweest hun buit te tellen toen ze werden aangevallen.

'Dit moet hun buit van de boerderijen zijn geweest,' zei Reala bedenkelijk, terwijl ze de goudstukken door haar vingers liet glijden. Bij Anhorra, aan de hoeveelheid koperstukken te zien, moeten ze nauwelijks geld gehad hebben.

'Dit is meer dan genoeg om onze uitrustingen van te betalen of niet, juffrouw?' vroeg Aramis bedenkelijk.

'Voldoende voor een fatsoenlijke set kleding, tent en dat soort dingen, maar met deze hoeveelheid kunnen we waarschijnlijk ook wat wapens en bepantsering aanschaffen,' gokte de Cancion-elf snel.

De blik van de tabaxi gleed schichtig over het geld op de tafel heen. Hij opende zijn mond een moment om iets te willen zeggen, maar bleek nog een moment nodig te hebben om zijn gedachten te formuleren.

'Vergeeft u mij mijn brutaliteit, juffrouw,' begon hij uiteindelijk met twijfel in de stem. 'Maar hebben we dit geld echt nodig?'

'Je wilt het aan de familie geven die het overleefd heeft?' vroeg Reala. De tabaxi keek al zwijgende naar de grond onder zijn voeten. Met een diepe zucht sloot Reala de kist om er met gekruiste armen bovenop te gaan zitten.

'Van Rodin krijgen we dertig goudstukken en van Garaele nog eens dertig. Dit is in principe voldoende voor onze uitrustingen en wat bepantseringen van te kopen, maar het laat geen ruimte over voor proviand of logement en binnenkort zal het te koud worden om buiten te slapen,' zei de Cancion-elf.

'Wellicht zijn er in Phandalin nog meer queesten te vinden, juffrouw? Mogelijkerwijs kan meester Sildar assistentie gebruiken bij het vinden van zijn vermiste kameraden,' opperde Aramis zo zachtjes dat Reala hem nauwelijks kon verstaan, maar ze begreep de strekking van zijn idee.

'Maar ben je bereid om nogmaals je leven te wagen zonder fatsoenlijke bepantsering, wapens, een goede nacht rust en een lege maag?'

'Bent u dat, juffrouw?' vroeg Aramis en hij keek haar aan. Reala haalde simpelweg haar schouders op.

'De dood komt voor eenieder en ik leef van geleende tijd, Aramis. Wellicht dat het geld beter af is bij de lieden die nog een recht hebben om te mogen ademen.'

'*Ma len sildari,* toch juffrouw? Openstaan voor al het mooie in de wereld?' antwoordde de tabaxi uiteindelijk met een vale glimlach. Reala knikte bedenkelijk.

'Juffrouw...' begon Aramis. Hij deed ongemakkelijk een stap naar Reala toe. 'Is het niet zo dat de secondant de beren op de weg moet zien? En de meester moet antwoorden dat de enige beer op ons pad meester Rodin is?'

'Was dat een poging tot humor, Aramis?' vroeg Reala en een heel smal glimlachje wist haar bedenkingen te doorbreken. Nu was het de tabaxi die de schouders schuchter ophaalde.

'*Vita. Vita,'* zei Reala hoofdschuddend en ze schoof al het geld de kist in. 'Laten we dat geld maar gauw terugbrengen naar de overlevenden.'