Latgalet

**Elfy Morza Łez**

*"Cały twój świat to twoja woda" \* - "Cały twój świat jest światem twoich myśli"*

Rasa
 Elfów pojawiła się podczas Ery Stworzenia jako pierwsza z Ras
Starszych. Jako że byli niezwykle długowieczni, a przy tym nieliczni,
przez całe wieki nikt nie był świadomy ich istnienia. Wraz z ekspansją
ludzi, którzy mnożyli się szybko, Morskie Łzy stopniowo zmniejszały
swoje terytoria i migrowały. Z czasem, chcąc uniknąć wykrycia skryły się
 w głębokich lasach Północy lecz udało im się pozostać w ukryciu jedynie
 na krótko. Ludzie którzy nie bardzo wiedzieli z czym się zetknęli
uznali to za przewidzenie i zbagatelizowali. Przez następne wieki
kontakty nastąpiły jeszcze kilkakrotnie czego efektem stała się legenda o
 tajemniczych istotach strzegących lasów.

W końcu tajemnica
wyszła na jaw. Przez swój naturalny pęd rozwoju ludzie szybko zdobywali
sobie nowe ziemie . Wiązało się to z wycinką lasów i wypaleniami.
Oczywiste było że mieszkańcy tych lasów musieli zareagować. Efektem było
 narastające napięcie. Napięcie przerodziło się w nienawiść, nienawiść w
 wojnę która trwała przez wieki aż do ostatniego aktu dramatu czyli
ucieczki pierwotnych mieszkańców puszczy z swych zniszczonych domów.
Rdzenne
 Kentarskie Elfy zostały nazwane Leśnym ludem. Oni sami woleli o sobie
mówić Plemiona Morza Łez . Mieszkali w lasach u północnych wybrzeży
Kentaru, między dzisiejszą Celizją i Nortcliff. Bronili swoich lasów,
dokonywali sabotażu działań swoich nieprzyjaciół. Mimo wiekowych
tradycji i znajomości terenu w końcu musieli ulec przewadze liczebnej i
determinacji ludzi.

Po wiekach walki władcy Celizji, Nortcliff i
Merani zawarli pakt Oczyszczającego Ognia. Jego celem było ostateczne
zniszczenie lasów dających elfom ochronę. Po kilku latach intensywnych
wypaleń i walk (1374-1378) elfy zmuszone zostały do dokonania ewakuacji i
 ucieczki ze swych dawnych siedzib. Ostatecznie dumny naród został
zdziesiątkowany i rozbity, jednak nie pokonany. Schronienia udzielili im
 ludzie w Vestlandzie , gdzie od lat opowiadano o heroicznej walce elfów
 ze znienawidzonymi ludami ze wschodu. Po wiekach walk i ostatecznej
klęsce do Vestlandu uciekło jedenaście tysięcy uchodźców gdzie za
pozwoleniem władz się osiedlili.

W 1402 roku doszło do
porozumienia pomiędzy księciem Latgalet Olarrem Tunire, a przywódcą
północnych elfów, Elthianem z rodu Istril, nazwanego później Unią Elfów.
 Na mocy tej umowy, elfy przebywające w Vestlandzie mogły odpłynąć i
osiedlić się na terenie Latgalet. Z oferty skorzystali wszyscy
przedstawiciele Leśnego Ludu - opuszczając Vestland raz na zawsze.
Pomimo tego, obaj władcy narodów mieli poprzysiąc na Księżyc i Gwiazdy,
że pewnego dnia powrócą, aby dokonać zemsty na ludach północy i odzyskać
 utraconą przez Morskie Łzy ojczyznę.

**Elfy Królewskie**

*"Zachowajcie godność synowie Veleoru, wszędzie gdzie postaną wasze stopy. Ugiąć się jest łatwiej, ale skruszeć chwalebniej"*

Druga
 grupa elfów była imigrantami z archipelagu Wysp Zachodnich. Historycy
mówią o trzech falach emigracji, które dotarły na Kentar. Pierwszą była
niewielka grupa rozbitków z pięknego żaglowca, który zawędrował daleko
od domu i ostatecznie zawitał do brzegów Kentaru. Grupa około dwustu
elfów osiedliła się na terenach dawnego Cesarstwa Torrath, na zachodnim
wybrzeżu Kontynentu. Ich przywódca Aetris Tunire zawarł tajemnicze
porozumienie z Cesarzem Hadrianem, które zyskało rozbitkom wiele ziemii i
 przywilejów. A dzięki ich talentom w krótkim czasie powstało dobrze
prosperujące hrabstwo które z czasem rosło i zyskiwało na znaczeniu.
Wkrótce miało stać się zalążkiem nowego domu rasy wygnańców.

Jak
 powiadali przedstawiciele tego rodzaju - pochodzili z wielkiego
mocarstwa na Wyspach, pełnego magii i sztuki - Królestwa Veleor. Jednak z
 czasem przybywało ich coraz to więcej, dlatego pojawiły się głosy
oskarżające je o chęć podboju Kontynentu. Druga fala emigracji składała
się głównie z rzemieślników i łowców, którzy szybko zabrali się do
pracy, kolejny raz wzbogacając ziemie hrabstwa. Następna i ostatnia fala
 wzbudziła największy niepokój - składała się niemal wyłącznie z
elfickich rycerzy i magów. Jednak oczekiwany atak nie nastąpił,
przybysze po prostu usunęli się w cień. Zarówno oni oraz ich Królestwo
od wieków i nieprzejednanie stanowią zagadkę dla uczonych Kontynentu.

Ostatecznie
 populacja elfów w Hrabstwie wzrosła dwukrotnie. Latgalet nie było w
stanie pomieścić ich i wyżywić. Będąc w bardzo niepewnej sytuacji elfy
odkupiły od Cesarstwa Torrath znaczne obszary wzdłuż wybrzeża oraz wgłąb
 lądu. Wspólnie wybrane nowe władze Hrabstwa zgodziły się ponownie
złożyć hołd Cesarstwu, oraz pójść na wiele ustępstw. Hrabstwo
powiększyło się praktycznie trzykrotnie i oficjalnie zostało
przemianowane na Księstwo ze stolicą w Antrivat.

W 1402 roku po
głośnej na całym Kontynencie Unii Elfów całość ocalałych Elfów Morza Łez
 została osiedlona na terenach księstwa gdzie w szybkim tempie wróciła
do normalnego życia . Swoją obecności i historią wraz z uchodźcami
stworzyli dobrze działające społeczeństwo, które cierpliwie czeka na
swój moment.

**Społeczeństwo. System Rodowy.**

Zgodnie
 z nim w Księstwie Latgalet istnieje sześć głównych rodów opiekuńczych.
Główne rody nie oznaczają jednak małych grup rodzinnych ponieważ ród nie
 oznacza wpływów i pozycji, a przynależność do konkretnej frakcji
reprezentującej grupę elfów. Każdy z rodów zajmuje się różnymi
dziedzinami z codziennego życia elfów. Czasami te dziedziny się
nakładają, jednak nie skutkuje to konfliktami czy próbami dominacji nad
innym rodem. Każdy ród zobowiązany jest zarówno prawem jak i honorem do
dbania o interesy całości społeczeństwa. Trzy z sześciu rodów wywodzi
się od Morskich Łez zaś pozostałe trzy od elfów Królewskich.

Każdy
 elf posiada dwa nazwiska. Pierwsze pochodzi od rodziny, drugie to nazwa
 rodu do którego należy. Nie ma obowiązku przynależenia do jednego z
głównych rodów, jednak większość elfów zgodnie z tradycją całymi
rodzinami przystępuje do jednego z nich. Nie ma wśród nich normalnie
rozumianej szlachty ale zdarzają się rodziny bogatsze i biedniejsze.
Liczy się tez pochodzenie oraz czystość krwi. Teoretycznie wszystkie
elfy są sobie równe. Jednak czasami zdarza się że nie wszystkie o tym
pamiętają.

Przystąpienie rodziny do rodu musi być jednomyślne i
jednorazowe. Elfy jako istoty długowieczne i stałe w swoich decyzjach
podejmując decyzję dołączenia do jednego z rodów, podejmują ją
ostatecznie. Raz podjętej decyzji złamać nie można, i chociaż nikt
oficjalnie tego nie zabrania takie zachowanie uważa się za niedojrzałe i
 godne pogardy. Decyzja powinna być przemyślna, a decydujący jej pewni.
Od tej zasady jest kilka wyjątków. Po pierwsze każde nowe pokolenie
które zakłada własną rodzinę poprzez małżeństwo może dokonać własnego
wyboru co do przynależności do Rodu. Po drugie małżeństwa mieszane
między rodami również mają pełne prawo do zmiany rodu. Ostatnim
wyjątkiem jest brak zgody między członkami rodu. Jeśli w jakieś sprawie
nie można dojść do kompromisu jedna ze stron może prosić całą rodzinę o
prawo do odejścia z rodu. Jeśli prawo zostanie mu przyznane rzeczona
strona może przejść do dowolnie wybranego rodu który bardziej odpowiada
jego poglądom.
W efekcie większość elfów przedstawia się dwoma nazwiskami lub tylko nazwiskiem rodu.

**Elfie Rody**

**Ród Tunire - Ród Książęcy**

Tunire
 to jedyny ród, który dobiera sobie członków. Nie można do niego
przystąpić z własnej woli. Należy do niego rodzina książęca czyli Książę
 Olarr, jego małżonka Ennelia i ich syn Lindir. Ale także wszyscy z ich
najbliższego otoczenia - elfi dwór. Przynależność do tego rodu sama w
sobie stanowi wyróżnienie ponieważ oznacza wspieranie Księcia i
reprezentowanie go. Przez to ród Tunire znajduje się niejako na
uprzywilejowanym miejscu - ponad innymi.
Gdyby nie ugoda z
Cesarstwem zawarta na tajemniczych warunkach, zapewne dziś rodem
książęcym byliby Nae'var'owie. O ile Latgalet w ogóle miałoby swój
teraźniejszy status. Nie wiadomo czy to przez znalezienie się w
odpowiednim miejscu i o odpowiednim czasie czy też faktycznie o wyniku
rozmów zadecydował jakiś nieznany atut. Pewnym pozostaje to, że Aetris
Tunire "Morski Smok" choć krytykowany za zbytnie podporządkowanie się
Cesarzowi pozostaje twórcą państwa elfów w jego obecnym kształcie. A
zadowolenie mieszkańców Księstwa przekłada się na szacunek okazywany
książęcemu rodowi.

**Ród Intaril**

*"Cudzy wzrok mówi najwięcej."*

Intarilowie
 to przede wszystkim artyści, każdy dobry pieśniarz, rzeźbiarz czy
malarz pragnie dołączyć do tego rodu. Zajmują się również finansami
najczęściej skupionymi w kosztownościach oraz organizują doniosłe
wydarzenia kulturalne czy zwykłe zabawy. Dbają o wygląd miast
przyozdabiając je lampionami i girlandami z kwiatów. W ramach
rozpowszechniania sztuki wielu członków rodu nieodpłatnie wystawia swoje
 dzieła na widok publiczny. Ród Intaril wywodzi się od elfów
Królewskich, ale na jego członków składa się wielu młodych elfów o
otwartych umysłach. Przez inne rody uważany za skupisko idealistów i
lekkomyślnych młodzików. Obecną przywódczynią rodu jest Cinrail Intaril.

**Ród Eundae**

*"Bez korzeni nie ma przyszłości."*

Najmniej
 rzucający się w oczy ród. Skupia głównie druidów i łowców z
latgaleckich lasów. Eundae są zamknięci i tajemniczy, rzadko dopuszczają
 do posiadanych przez siebie informacji kogoś spoza swojego grona.
Wywodzą się bezpośrednio z Morskich Łez i jak niektórzy twierdzą
pogrążeni są w żalu po utracie rodzimych terytoriów które strawił
Oczyszczający Ogień. Rzadko biorą czynny udział w obradach Sześciu, nie
składają wniosków, nie wnoszą sprzeciwów. Naturalnie przez to, że
interesy innych rodów nie kolidują z ich własnymi. Każdej pełni kilku
członków spotyka się na tańcach pod Księżycem celem podtrzymania więzi.
Nie licząc stania na straży lasów ród Eundae zapewnia mieszkańcom
Latgalet ich dary i owoce, oczywiście zgodnie z prawami Silvany.

**Ród Ven'tir**

*"Nigdy więcej."*

Jeden
 z największych rodów spośród powstałych w Hrabstwie Latgalet. Jest
autorem sojuszu militarnego z Vestlandem. Niegdyś składał się w całości z
 elfów królewskich, ale obecnie Morskie Łzy mają w nim swój równy
udział. Zajmują się organizacją grup uderzeniowych, patrolowaniem granic
 i układaniem strategii walk. Uważani za gwarant bezpieczeństwa tak w
czasach pokoju jak i wojny, trzymają w swoich szeregach żelazną
dyscyplinę. Skupiają głównie rycerstwo Latgalet, ale też wszystkich
powiązanych z rzemiosłem wojennym: kowali, łuczarzy i zwiadowców.
Odpowiadają za bojowe użytkowanie magii - elitarne jednostki takie jak
mistyczni łucznicy czy pieśniarze klingi to zasługa właśnie Ven'tir'ów.
Głową rodu od lat pozostaje Eneas Ven'tir - Pierwszy Miecz Latgalet.

**Ród Istril**

*"Duch nie zapomina."*

Przez
 ostatnie lata obrony w na starych ziemiach Morskich łez ród Istril
pełnił rolę przywódczą. Stali się jednocześnie symbolem jak i niezłomnym
 duchem oporu całego narodu. W chwili pojawienia się propozycji
dołączenia do Sześciu, ród Istril został wręcz wypchnięty do tej
pozycji.
Obecnie zajmują się kulturą, nauką i magią w Księstwie. To
spośród nich rekrutuje się najwięcej członków Kręgu i elfickich mędrców.
 Ród usunął w cień porzucając brzemię przywództwa, by wspomagać obecnych
 liderów swoim doświadczeniem. Dzięki wiedzy i tradycjom tego rodu
elfickie społeczeństwa ma nadzieję odzyskać dość starożytnej wiedzy by
restaurować własne królestwo i zabezpieczyć się na ewentualną następną
wyniszczającą wojną. Przywódcą rodu w dalszym ciągu jest Elthian Istril,
 jednak jego zaawansowany wiek oraz problemy ze zdrowiem uniemożliwiają
aktywny udział w życiu towarzyskim Antivar i całego Latgalet. Jego
obowiązki zajął przejmować jego pierworodny syn, Anunaltis Istril.

**Ród Nae'var**

*"Czcij uśmiech, sław morze."*

Ostatni
 z Sześciu Rodów Latgalet, wywodzi się bezpośrednio od ostatniej linii
krwi Królestwa Nameor. Pełni dwie role: z jego szeregów rekrutują się
przywódcy i zarządcy elfich społeczności, a także dyplomaci i kupcy
działający w Królestwach Północy. Ród Nae'var uchodzi za najbardziej
kontaktowy i skłonny do zmian, całkowicie sprzeciwia się izolacji elfów.
 To głównie jego członkowie odpowiadają za politykę w Latgalet, są także
 strażnikami etykiety na książęcym Dworze.
Drugą rolą jest patronat
nad marynarką, zarówno handlową jak i wojenną. Większość dowódców
elfickich statków należy do tego rodu. Nae'var'owie od wieków związani z
 morzem wielokrotnie pokazali już swoją przydatność dla Księstwa. Żywią
Latgalet owocami i morza i dbają o spokój na przybrzeżnych wodach. Od
lat ich przywódcą jest Verinl Nae'var, według plotek jeden z ostatnich
dziedziców czystej krwi królewskiego rodu Nameor.

**Nauka**

Na
 terenie księstwa Latgalet nie ma typowych szkół czy uczelni. Podobne
systemy są Leśnemu Ludowi całkiem obce, zamiast tego młode elfy
dowiadują się o swojej rasowej historii, kulturze i sztuce od rodziców.
Przez wzgląd na ich doskonałą pamięć oraz duży nacisk na zachowanie
dziedzictwa ich cywilizacji podstawowym nauczaniem może zajmować każdy
elf w odpowiednim wieku. W przypadku bardziej zaawansowanych dziedzin
wiedzy korzysta się z pomocy specjalnie wykształconych mędrców zwanych
Naelisir, którzy dysponują informacjami z bardzo wąskich dziedzin nauki.
 Często zostają nimi magowie Cerisaleran, choć nie stanowi to reguły.
Wynika stąd jasno, że nauka elfów przebiega indywidualnie bądź w małych
grupach.

Pomimo że kierunki takie jak filologia, historia, nauka o
 sztuce czy filozofia przyrody rozwijają się w Latgalet najlepiej na
Kontynencie, to całkowicie zapomniane pozostają matematyka oraz
inżynieria. Przez to w księstwie nie można uświadczyć monumentalnych
budowli z kamienia, a nieliczne wyjątki to wynik działania magii. Elfy
znają prostą arytmetykę, ale pojęcia takie jak rachunek różniczkowy czy
całka pozostają w całości dokonaniami ludzi i nic nie wskazuje na to by
cokolwiek miało się w tej materii zmienić. Posiadają jednak doskonałą
zdolność do nauki języków - większość elfów biegle posługuje się
elfickim, torrańskim i wspólnym.

**Magia i Religia**

W
 Latgalet dominuje kult Yune, wprawdzie dużą część duszy Ludu stanowią
lasy, ale to woda zawsze przyciągała elfów najmocniej. Jednocześnie
szanują wszystkich bogów i każdemu z osobna poświęcają dużo czasu. Jako
istoty długowieczne mogą przeznaczyć nawet dziesiątki lat na
kontemplację boskich dogmatów, bywają więc bardzo religijne i w swym
niespiesznym życiu zawsze znajdą chwilę na modlitwę.

Magia
 nie jest im obca, a można nawet powiedzieć, że są z nią nierozerwalnie
powiązane. Wszystkie jej rodzaje, nie licząc tych drastycznych
rozkwitają na ziemiach Księstwa. Czarnoksięstwo, czyli wszelka
niemoralna magia, jest surowo karane, stosowanie go jest traktowane
wręcz jako zbrodnia przeciwko ludowi. Elfy bardzo poważnie podchodzą do
używania magii, na każdym kroku podkreślają że jest nieprzewidywalna.
Stąd naturalnym jest dla nich zgoda na poniesienie odpowiedzialności za
poczynione magicznie szkody. Leśny Lud nie popisuje się zaklęciami i nie
 używa ich wtedy gdy mogą być zastąpione pracą własnych rąk. Obcy jest
mu rozbuchany i ekstrawagancki sposób czarowania. Mistyka służy raczej
podkreślaniu wyjątkowości pewnych momentów i wszędzie tam gdzie umysł i
ciało przegrywają. Zaawansowana alchemia, którą elfy często się
posługują jest przez prosty lud innych nacji mylona z magią.

Elficcy
 magowie mają swoją własną organizację - Cerisaleran, zwaną przez ludzi
po prostu Kręgiem. Jako jednej z niewielu rzeczy przy cesarskim hołdzie
elfy odmówiły dołączenia do Kapituły, podkreślając swoją niezależność.
Na swoich ziemiach magowie Kręgu pozostają całkowicie wolni i nikt z
zewnątrz nie może ich skontrolować, jednak w innych częściach Cesarstwa
są pozbawieni przywilejów i traktowani na równi z niezrzeszonymi
praktykantami Sztuki.

**Ekonomia**

Typowy
 elf z Latgalet, według przeciętnego mieszkańca kontynentu to osobnik w
zielonej kurtce, siedzący na pomoście i łowiący ryby. Do niedawna było
to całkowicie zgodne z rzeczywistością, dziś już niekoniecznie - choć
stereotyp nadal funkcjonuje, już dawno temu granice księstwa przesunęły
się wgłąb lądu, obejmując tereny nadmorskich łąk i lasów, ale
rybołówstwo stanowi ciągle jeden z filarów żywieniowych mieszkańców
Latgalet.
Latgalet pozostaje niezależne pod względem handlowym, elfy
 mają na swoich ziemiach wszystko czego potrzebują, dlatego ich
działania kupieckie ograniczają się do sprzedaży nadwyżek produktów.
Wyroby elfickich rzemieślników pozostają bezkonkurencyjne w porównaniu z
 ludzkimi - pod względem jakości czy sposobu wykonania. Są także jednymi
 z najdroższych. Główne towary handlowe to atrament, barwniki, farbowana
 wełna, wyroby jubilerskie, wino i wszelkiego rodzaju dzieła sztuki -
zaczynając od zdobionych sztućców i naczyń, a kończąc na rzeźbach i
obrazach.

**Rodzina**

W
 społeczeństwie elfów największym szacunkiem zawsze darzeni są
rodziciele, którzy są niejako przewodnikami młodych w życiu. Wśród
jasnego ludu rodzeństwo jest rzeczą niecodzienną, gdyż mało która para
ma więcej niż jedno dziecko - z tego powodu więzi pomiędzy elfickimi
rodzeństwami są jeszcze silniejsze niż w wypadku ludzi. Tendencja do
niskiej dzietności wiąże się również z nietypowym w skali Kontynentu
modelem wychowania kładącym nacisk na jego jakość. Oczywiście wielu
ludzi określiłoby elfickie dzieci jako rozpuszczone.

Do
 miłości i małżeństwa elfy podchodzą zawsze rozważnie i odpowiedzialnie,
 a jeżeli jakaś para zdecyduje się na związek nie ośmielą się wziąć
ślubu bez błogosławieństwa swoich rodziców lub opiekunów . Z drugiej
strony elfom jednak obce jest wyrachowanie ludzi, małżeństwa polityczne
nie istnieją w kraju wyzutym z typowej polityki. Związki elfów i ludzi
występują naprawdę rzadko i przeważnie traktowane są przez ogół
społeczeństwa jako oznaka głupoty i krótkowzroczności. Mimo wszystko,
półelfy są dobrze traktowane i mają dostęp do większości przywilejów,
które przysługują elfom czystej krwi.

**Kultura**

W
 kulturze elfów bardzo duże znaczenie ma symbolika związana z porami
roku. Wiążą się też z nimi odpowiednio żywioły oraz bogowie, dzięki temu
 mają wpływ na wszystkie dziedziny życia. Na przykład w kategoriach
ubioru kolory wiosny i lata postrzegane są jako typowe i codzienne.
Jesienne pomarańcze i brązy to kolory galowe i urzędowe, zakładane
również przy odwiedzinach chorej osoby. Zimowa biel jest z kolei kolorem
 żałoby i śmierci.

Leśny Lud odżywia się oszczędnie, a w
porównaniu z ludźmi wręcz ascetycznie. W diecie dominują pieczywo, owoce
 i ryby. Jednak elfy mistrzowsko opanowały posługiwanie się ziołami i
przyprawami, często skomplikowanymi mieszankami przyrządzanymi osobno.
Nikt nie ośmieliłby się nawet zażartować, że ich jedzenie jest bez
smaku. Czerwone mięso spożywane jest rzadko, stanowi raczej dodatek do
skór zwierząt będących głównym celem polowań.

Sztuka elfów jest
bardzo hermetyczna, a jej tradycje narzucają surowe normy. Nadrzędnym
celem tworzenia jest piękno, toteż dzieła elfickich artystów prawie
nigdy nie są zgodne z rzeczywistością. Mieszanie barw podlega ściśle
określonym regułom kompozycji, które dla dobrego imienia twórcy nie mogą
 zostać złamane. W zdobnictwie przedmiotów codziennego użytku stosuje
się osobno motywy zwierzęce i osobno motywy roślinne, niedozwolone jest
ich łączenie. Wszystko to sprawia, że Sztuka elfów pozostaje niezmiennie
 piękna i ponadczasowa - jak one same.

Jest kilka ważnych świąt.
 Dwa najważniejsze z nich, to Tiale Elitrin i Quean'el. Tiale Elitrin to
 święto narodzin, dzień w którym elfy składają bogom podziękę za życie:
swoje, przodków i potomstwa. Jest to więc siłą rzeczy święto rodzinne, a
 celowe opuszczenie go traktowane jest jako zniewaga. Quean'el to z
kolei pierwszy dzień lata - dzień wina, śpiewu i tańców do białego rana.
Elfy bardzo poważnie podchodzą do pielęgnowania swoich zwyczajów.
Na przykład, gdy elf osiąga pełnoletność w wieku 120 lat na znak tego,
że może od tej pory sam decydować o swoim losie otrzymuje prawo do
nadania sobie nowego imienia - tym sposobem większość elfów posiada dwa,
 a niektórzy nawet trzy imiona. To którymi będą się posługiwać zależy
jedynie od ich woli.