Schubben van kwarts: ♦ Dankbaar (22) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Matige uitvoering (21)* **♦ |** *♦ De buit (23) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Reala, Aramis en Rodin zoeken in de omgeving van Wyvern Tor naar een troep orcs die de provincie onveilig maken. De strijd barst al snel los en de monsters zijn misschien iets sterker dan aanvankelijk gedacht wordt, maar de drie avonturiers weten zich staande te houden.

Met de orcs uit de weg mogen Reala en Aramis alles houden wat ze weten buit te maken. Ze vinden een grote kist geld, maar kunnen het niet over hun hart verkrijgen om deze voor zichzelf op te eisen. Niet met de weet dat er nog een boerenfamilie is die het veel beter kan gebruiken.

## Hoofdstuk 22: Dankbaar

Wellicht was het niet de meest verstandige keuze om het geld aan de familie te geven, maar het was de juiste keuze geweest.

De familie, bestaande uit een paar ouders, grootouders en veertien kinderen was dolblij geweest toen Reala en Aramis hen het geld hadden overhandigd. Zo blij dat Reala nog steeds een blauwe plek op haar bovenarm waar de boer haar ongelovig had vastgepakt.

Affijn, met het geld dat ze terug hadden gekregen, en het grootste directe gevaar uit de weg, zou de familie waarschijnlijk wel de winter doorkomen. Als ze een beetje spaarzaam te werk gingen tenminste. En hetzelfde gold voor Reala en Aramis zelf.

Al liggende op de koude grond, probeerde Reala te bedenken wat hun volgende stap zou zijn. Terug naar Phandalin was waarschijnlijk het verstandigste. Sildar had gezegd dat zijn oude vriend, ook een lid van de Alliantie der Heren, vermist was. Wellicht wilde de factie wel een beloning uitloven voor het vinden van dit persoon.

En anders konden ze misschien iets met die Roodmerken, de criminele organisatie die in het stadje actief was geworden en Rodin eerder had genoemd. De Cancion-elf betwijfelde of zij en Aramis echter genoeg waren om een hele organisatie te eindigen, maar wellicht wilde de druïde hen nog wel een keer helpen.

Maar goed, dat zouden ze morgen allemaal wel zien. Nu lag de jonge vrouw voornamelijk te wachten op het moment dat Aramis in slaap zou vallen. Ze zag de maan door de kieren in het dak voorbij kruipen en vroeg zich af hoe lang de tabaxi nog zou lopen woelen voor hij eindelijk tot rust zou komen.

Zou hij echt zoveel last van nachtmerries hebben?

Reala zuchtte. Ze had andere plannen voor de nacht dan de katman geruststellen. Alhoewel ze hem met liefde wilde helpen, was dit niet het moment voor een goed gesprek. De Cancion-elf besloot het er maar op te gokken. Stil als een muis kwam ze overeind en sloop ze de boerderij uit.

*Rol sluipen (R) tegen passieve perceptie (A): 14+2 tegen 15*

 Voor een moment kraakte de deur toen ze deze opende. Reala's ogen schoten vlug naar Aramis' stille gestalte in de duisternis, maar de tabaxi leek er niet op te reageren. Veilig buiten slaakte ze een zucht van verlichting voor ze het op het lopen zette. Ze moest Agatha vinden.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Het bos werd steeds donkerder naarmate Reala het pad verder volgde. Stevige klimplanten en dikke lagen mos bedekten de takken van de bomen en de lucht was hier kouder dan in Kruunbes zelf. Ze rondde de bocht. Daar verderop kon ze in de duisternis net de contouren ontdekken van een vorm die niet helemaal natuurlijk was.

Het was een koepelvorming huisje, half ingegraven, half bedenkt met modder, planten, mos en meer wat het bijna uit het oog onttrokken. Een lage deur leidde naar binnen toe. Reala twijfelde een moment bij de voordeur. In de afgelopen dagen had ze zo vaak het gesprek in haar hoofd gerepeteerd, maar ze had nog geen enkele versie gevonden die haar goed in de oren klonk.

Dit was alleen haar laatste kans om de banshee privé te spreken, maar hoe ging ze Agatha vertellen dat het nota bene de Harpers waren die haar hier heen hadden gestuurd?

Tijd om nog langer te tobben had ze echter niet. Reala klopte op de deur en deed een stap terug. Haar hartslag bonsde in haar keel en het bloed suisde in haar oren. Als dit mis ging, dan zou het ook goed mis gaan.

Niemand reageerde echter op haar geklop op de deur. De Cancion-elf duwde de deur voorzichtig open en stapte naar binnen toe. Er stonden wat meubels in het koepeltje, zijnde een paar verstevigde kisten, een alchemie-set, een bedbank en een bureau. Aan het plafond hingen verscheidene kruiden en op wat planken stonden verschillende flesjes. De manier waarop de meubels waren versierd, waren duidelijk van Elven aard.

Reala deed nog een stap naar binnen toe toen de lucht om haar heen ijzig koud werd. Een rilling trok over haar rug alsof ze door een grafhand-toverling was aangeraakt. Tegelijkertijd zag Reala een koud licht voor haar neus verschijnen dat al snel de vorm aannam van een vrouwelijke elf die voor haar neus zweefde.

Haar haren en jurk deinsden op een onzichtbare wind en waar ze ooit mooi moest zijn geweest, was haar gezicht nu vertrokken in trekken van haat en verdriet. Met gekruiste armen en een bedenkelijke blik bleef de banshee voor de Cancion-elf zweven.

Ze vloog naderbij om haar handen over het gezicht van Reala te laten glijden. Onder de vingertoppen van de banshee leek Reala's huid wel te bevriezen, maar de Cancion-elf wist wel beter dan zich nu terug te trekken.

'Dus jij bent het resultaat van Williams pogingen om een aartsmagiër te versieren?' sprak Agatha traag. 'Of ben je de ongewenste uitkomst van een van zijn scharreltjes?'

Haar vingers bleven een moment rusten op Reala's vervaagde tatoeages. Ze wilde de lijnen naar haar nek traceren, maar op dat punt hield de Cancion-elf haar wel tegen. Met een zachte beweging duwde ze de spookhand weg.

'Het is een eer u eindelijk te mogen ontmoeten, vrouwe Andraste. Mijn vader had het vaak over u,' zei Reala rustig met de zangerige stem die ze eerder ook op Klarg gebruikt had. 'En mijn vader was succesvol in zijn pogingen. Hij mag zichzelf als de echtgenoot van de aartsmagiër van Eristir beschouwen.'

'Als jij daadwerkelijk Williams dochter bent, dan moet je dat vast wel kunnen bewijzen,' zei de banshee en ze nam wat afstand tot de Cancion-elf voor haar.

'Uw eigenlijke naam is Andraste Ilphenmir, door de bewoners van Kruunbes vaak Andraste de Goede genoemd, wat later verbasterde tot Agatha. In opdracht van mijn moeder heeft u samen met mijn vader de eilanden van Zakhara in kaart gebracht. Op trage avonden speelden u en mijn vader kwartet met de tarotset die u van uw moeder had gekregen en aan mijn vader heeft gegeven als tijdelijk afscheidscadeau.'

De banshee bleef een moment in het midden van de kamer zweven. Met een indringende blik liet ze haar ogen langs heel Reala's lichaam glijden. Voor een moment bleven deze rusten op de hals van de Cancion-elf, lichtelijk nieuwsgierig waarom ze daar in haar bewegingen gestopt was.

Toen keerde Andraste zich om en staarde ze naar haar alchemieset op de tafel. Op haar gezicht lag nog altijd die bedenkelijke blik, nu gecombineerd met teleurstelling en nog altijd een lichtelijk vleugje wantrouwen.

'Ik heb een aantal jaren terug mijn ouderlijk huis verlaten om de wereld over te reizen. Het Lot was me echter niet gunstig gezind en ik ben meerdere malen getroffen door zware tegenslag wat mijn huidige staat van zijn verklaard. Momenteel bied ik de lieden van Phandalin mijn diensten aan als avonturier in de hoop om de gedane schade te repareren,' zei Reala in een poging om Andraste's twijfels weg te nemen.

De banshee liet een diepe zucht ontsnappen alvorens ze zich weer tot de Cancion-elf richtte met diezelfde bedenkelijke blik, ditmaal vermengd met een paar streken van woede.

'En nu doe ik de wilde gok dat het de Harpers waren die je mijn kant hebben opgestuurd. Ben je echt zo diep gevallen, Vrouwe van Tir'Nog, dat je samenspant met de lieden die de ondergang van je huis willen zien?' zei Andraste donker.

'Ik zal niet ontkennen dat het inderdaad zuster Garaele was die me op uw spoor zette, maar ik heb haar queeste enkel "geaccepteerd" voor mijn eigen doeleinden. Ik heb geen enkele intentie om de Harpers te helpen. Na het horen van haar opdracht, zag ik kans om u eindelijk te ontmoeten, wat geld uit de zakken van de Harpers te kloppen en wellicht samen een manier te vinden om ze op een dwaalspoor te zetten.'

'Wat kwam dat mens überhaupt hier doen?' vroeg Andraste met een sneer in haar stem.

Reala begon het een beetje ongemakkelijk te vinden dat ze hier nog steeds bij de deur van het huisje stond in plaats van dat ze even iets verder mocht komen, maar magiërs hadden sowieso al de naam om slechte gastheren- en vrouwen te zijn. Zelfs haar eigen moeder vergat de simpelste beleefdheden soms.

'Ze zijn op zoek naar het verloren spreukenboek van meester Beaugalant en weten dat u het een bepaalde tijd in uw bezit heeft gehad,' vertelde Reala. 'Ik begrijp u volkomen als u twijfelt aan mijn beweegredenen, loyaliteit en zelfs identiteit, dus ik vraag u niet voor de locatie van het boek, maar wellicht kunnen we ze even bezig houden met een ander leuk avontuur.'

De banshee liet nog eenmaal haar blik over Reala glijden voor ze aan haar tafeltje ging zitten. Ze gebaarde de Cancion-elf hetzelfde te doen.

'Wat had je in gedachten?' vroeg Andraste.

Aanvankelijk leek de gestorven magiër weinig happig te zijn om ook maar iets met de Harpers te maken te hebben, maar naarmate Reala met verschillende ideeën kwam, begon ook Andraste de lol er van in te zien. Alhoewel de banshee de precieze locatie van het spreukenboek voor zich hield, was Reala er zeker van dat het bij haar in ieder geval in veilige handen was.

Samen bekokstoofden ze het plan om de Harpers een heel eind weg te sturen, naar Karak-Tur, het continent van Zwaardkust. Andraste kwam met de leugen dat ze het spreukenboek verkocht zou hebben aan een tovenaar die het graag wilde hebben voor zijn universiteit.

In feite was het nog niet eens zo gek ver van de waarheid. Andraste had wel degelijk correspondentie beschikbaar tussen haar en die tovenaar betreffende Beaugalants boek. De daadwerkelijk verkoop was er echter nooit van gekomen, omdat Andraste tussentijds al om het leven was gekomen.

Maar de tovenaar was ook nooit gekomen. Wat er van hem geworden was, wist Andraste niet, maar aangezien het toen al een mens op leeftijd was geweest, ging de banshee er van uit dat hij al eventjes geleden overleden was. Het dwaalspoor was echter gezet en het zou de Harpers zeker een tijdje bezig houden.

Reala kreeg zelfs de brieven mee om haar verhaal mee te bevestigen. Andraste spoorde de Cancion-elf aan om zelfs meer voor haar diensten te vragen. Niet alleen had ze haar leven geriskeerd door contact met een banshee te zoeken, maar had ze bewijs voor haar woorden meegenomen.

Het was een idee dat Reala zeker wel wilde proberen. Zeker nu ze die schat hadden weggegeven aan de familie en hé, het waren Harpers. Die hadden geld zat.

Gedurende de tijd dat hun plan vorm begon aan te nemen, begon er steeds meer een vaal glimlachje op de lippen van de magiër te krullen. De woede en haat begon zelfs uit haar gezicht weg te trekken en voor een moment leek de lucht om haar heen niet langer kil te zijn.

Ze begon zelfs te ratelen. Over de Harpers, over Kruunbes, over Phandalin, de orcs. Reala liet haar rustig haar gang gaan. Veel gezelschap zou de banshee hier toch niet krijgen. Uiteindelijk stond Andraste zelfs op om een theepot te pakken en deze op een kacheltje te zetten. Ook twee kopjes kwamen tevoorschijn.

Dit verbaasde Reala dan wel weer. Ze wist dat de eigenschappen van de ondoden net zo grillig waren als de bron van hun bestaan, maar het verbaasde haar een beetje dat een geest in staat was om zoveel interactie met haar omgeving te hebben.

'Wij ondode spookverschijningen kunnen ons naar wens materialiseren. Het kost wat energie, maar het is noodzakelijk als je je vijanden een klap toe wilt dienen...of wanneer je jezelf het idee wilt geven dat je huis meer is dan een grafkist. Munt?'

'Graag,' zei Reala dankbaar voor de uitleg. De banshee reikte naar een van de hogere planken boven het kacheltje. Als het dag was, zouden er door wat kieren, zeker wat licht naar binnen vallen waardoor ze binnen wat verse kruiden kon laten groeien. De muntplant leek echter wel heel enthousiast en had zijn bladeren nu ver over de randen van de pot gedrapeerd waardoor het meer op een hangplant leek.

Andraste plukte er wat groen vanaf en gooide het in de theepot. Al snel zaten de twee elven aan een kopje thee. Alhoewel de banshee er geen slok van nam, liet ze de kop tussen haar handen glijden en van tijd tot tijd draaide ze met een lepel in haar drank tot er draaikolkjes ontstonden.

Langzaam begon ze te vragen naar Reala's vader, haar moeder en wat er in de afgelopen jaren allemaal in Eristir was gebeurd. Toen Reala niet langer kon antwoorden, omdat ze simpelweg niet meer wist, begon Andraste voorzichtig te vragen naar Reala's eigen avonturen en hoe haar leven er momenteel voor stond.

De Cancion-elf vertelde over haar komst in Zwaardkust, de ontmoeting met Aramis en alles wat daarna was gebeurd tot op het huidige moment aan toe.

Ze hadden het ook nog een lange tijd over de werking van de manapoel en hoe bepaalde gebeurtenissen deze konden beïnvloeden. Het waren dit soort gesprekken, over de interne werking van het universum, die Reala het meest gemist had en Andraste leek hetzelfde te voelen.

De kennis van de Cancion-elf kon zich echter niet meten met de eeuwen van wijsheid en ervaring die Andraste had opgedaan. Alhoewel ze niet de meest machtige magiër was, wist ze wel degelijk waarover ze het had.

Op den duur gingen haar gedachten echter naar andere zaken. De banshee begon tussen haar andere planken te rommelen. Met uiterste zorg haalde ze wat flesjes naar beneden toe en zette die voorzichtig op de alchemietafel. Uiteindelijk vond ze wat ze nodig had.

In haar hand hield ze twee platte stenen die ze aan Reala overhandigde. Het waren twee praktisch identieke gestreepte obsidianen waar een warme gloed vanaf kwam. Zendstenen? Dat zou nog best eens van pas kunnen komen.

'Een kleine beloning voor het redden van die familie en het opruimen van die orcs,' zei Andraste, terwijl ze weer terug naar haar planken liep. 'Opdat jullie niet met geheel lege handen naar Phandalin zullen keren. Je weet hoe ze werken?'

'Eenmaal daags kan ik een bericht van 25 woorden naar de ander sturen ongeacht de afstand of zelfs maar de Vlakte toch? En die ander kan dan reageren,' zei Reala. Ze had zelf één gehad waarmee ze contact met thuis onderhield, maar ook die was lang geleden verloren gegaan.

Andraste liep weer terug naar de tafel. In haar hand hield ze een klein, dik boekje van blauw leder en een paginawijzer met een zilverkleurige druppel er aan. Haar vingers gleden een moment langs de kaft voor ze het boekje opensloeg, naar het voorblad bladerde en dit aan Reala liet zien.

'Wat staat hier?' vroeg de banshee. Ze hield het boekje iets te ver van Reala af, waardoor de Cancion-elf het niet gelijk goed kon lezen, maar toen de woorden tot haar door begonnen te dringen, kon ze voor een moment geen woord uitbrengen.

'Wat staat er?' drong Andraste aan.

'...mijn...naam...,' zei Reala en ze ging op het puntje van haar stoel zitten om het boek beter te bekijken. Ze wreef een moment door haar ogen heen, bang dat ze bedrogen werd. Maar hoe vaak ze ook door haar ogen wreef, op het perkament stond toch echt in sierlijke letters haar naam geschreven.

*Reala Johanna Tir'Nog - du Auga*

*Zilveren Zwaan van Eristir*

*Als al het andere faalt: leer.*

'Er stond een eenhoorn op mijn stoep,' zei Andraste droog. 'En hij liet dit voor jou achter. Ik zal je naam niet in twijfel trekken, Reala Tir'Nog, maar barden hebben geen mythische dieren die spreukenboeken komen afleveren.'