Fantasy Wars (gra)

Fantasy Wars

***Fantasy Wars: Złota edycja*** (ang. *Fantasy Wars*, ros. *Кодекс войны*, *Kodekc wojny*) – turowa gra strategiczna z 2007 roku, stworzona przez rosyjskie studio Ino-Co.

Premiera gry w Polsce odbyła się 27 lutego 2009 roku, wydana została wraz z dodatkiem *Przymierze elfów* w ramach *Złotej edycji*. Za dystrybucję w Polsce odpowiada firma Cenega.

## Opis Gry

Opracowana przez studio Ino-Co klasyczna strategia turowa w realiach fantasy. Akcja gry przenosi nas do krainy zamieszkanej przez cztery typowe rasy, tzn. ludzi, elfy, krasnoludy oraz orki. W opisywanej grze pojawiają się cztery podstawowe rasy. Oprócz ludzi są to krasnoludy, orki oraz elfy. Gracz może przejąć kontrolę nad każdą z tych czterech ras, wcielając się tym samym w postać dowódcy potężnej armii. Wątek fabularny w trakcie właściwej zabawy odgrywa dość istotną rolę.

## Fabuła

600 lat minęło od wielkiej bitwy, w której generał Marcus zmierzył się z demonem Farrakhiem. Demonem, który pochłonął świat Illis. Swym poświęceniem Marcus ocalił świat przed katastrofą, lecz wojenna pożoga nigdy nie zagaśnie.

Teraz oto wielki wódz orków, Ugraum, za namową okrutnych szamanów, zbiera potężną hordę, aby najechać krainę ludzi. Jedynie niewielka, ale doświadczona armia generała Pfeila będzie w stanie stawić czoło potężnemu wrogowi. Żadna ze stron konfliktu nie wie jeszcze, że to tylko część nikczemnego planu mrocznych sił.

## Streszczenie szczegółowe

### Kampania Ludzi

**Illis, Wolne Miasto Sylent, rok 632 a. M.V. (ab Marci victorium)**

Od dłuższego czasu Derrik Pfeil, najmłodszy syn z biednej rodziny szlacheckiej, zarabia na życie jako najemnik. Jego liczne zwycięstwa przyniosły mu opinię wielkiego dowódcy. W końcu armia Pfeila została zatrudniona na długi okres przez Radę Handlową Sylentu. Ale sąsiednie królestwa nie spieszyły się z atakiem na wolne miasto, a kupcy naprawdę źle się czuli, płacąc bajońskie sumy na utrzymanie najemników. Rada zdecydowała, że armia Pfeila zostanie wysłana do Derenhalle. Tamtejsze tereny zostały dotknięte niepokojem przez szalejące bandy goblinów i orków , a Król Victor płaci złotem za spokój swoich południowych mieszkańców.

Mistrz Brennok nie pochwalał tej decyzji, albowiem bezpieczeństwu Sylentu wciąż groził najazd króla Stefana z sąsiedniego państwa Leranse. Decyzja jednak zapadła. Derrick musiał wykonać rozkaz i zaczął przygotowania do wyprawy. Tymczasem obroną Sylentu pod nieobecność Generała miała zająć się akademia magów pod przywództwem Mistrza Brennoka.

**Wiatr na Stepach. Derenhalle – północno-zachodnie wybrzeża, wiosna roku 632 a M.V.**

Derrick wraz ze swoją armią ląduje na brzegach Derenhalle i dociera do pierwszych obrońców w wiosce położonej nad brzegiem morza. Okolica nękana jest przez gobliny. Jeden z tutejszych narzeka, że chociaż są słabe w walce, to mają wielokrotną przewagę liczebną. Sytuacja jest kłopotliwa.

Forteca Keileirstein została z kolei zajęta przez orków i należy ją bezwzględnie odbić. Jest to kluczowa sprawa do oswobodzenia tych terenów. Najpierw jednak trzeba zrobić postój w Meklenburgu, jako że właśnie tam zostało umówione miejsce spotkania z przedstawicielem klienta, czyli króla Victora, dla którego kapitan Pfeil ma wykonywać swoje usługi. W Meklenburgu Derrick Pfeil spotyka po raz pierwszy kapłana Kościoła Marcusa, głównodowodzącego obroną Derenhalle, który reprezentuje króla Victora w interesach między Sylentem a najechanym krajem. Boski ojciec żywi pretensje do przywódcy najemników, z powodu tygodniowego spóźnienia, po czym dołącza do orszaku Pfeila jako doradca. Na razie nie może brać czynnego udziału w walce, ponieważ nie wydobrzał jeszcze z odniesionych ran. Już w najbliższej przyszłości okaże się również, że boski ojciec dysponuje cenną wiedzą na temat licznych artefaktów gromadzonych w miejscach kultu świętego Marcusa, które stanowić będą znaczną pomoc w nadchodzących bitwach. Przebywając w Meklenburgu, kapitan po raz pierwszy był świadkiem wielkiej charyzmy kapłana. Brat Inkwizycji Świętego Miecza swoją płomienną przemową sprawił, że wielu wieśniaków chwyciło za broń w obronie swoich ziem.

Najemnicy w drodze do Keilerstein odbijali z rąk goblinów grabieżców wioskę za wioską, zdobywając dozgonną wdzięczność oraz jeszcze więcej ludzi pod broń. W jednej z kapliczek znaleziono nawet cenną relikwię św. Marcusa, której aura bardzo pomaga walczącym w bitwie. Na północnym Derenhalle rosła armia chłopska, która okazała się na tyle liczna, aby odrzucić goblinów oraz towarzyszące im grupy poza Derenhalle w kierunku pustkowi, z których wyszli. Boski ojciec jednak nie cieszył się długo ze zwycięstwa. Kiedy miejscowa ludność wraz z najemnikami świętowała, on siedział z boku zmartwiony. Miał złe przeczucia. Jego wyczulona intuicja mówiła mu, że to nie był zwykły wypad.

**Wiatr w Oczy. Derenhalle – południowo-zachodnie wybrzeża, wiosna roku 632 a M.V.**

Armia kapitana Pfeila wygrała pierwszą bitwę z orkami i oczyściła z nich wybrzeża Derenhalle. Ale teraz wydano Derrickowi ważniejszy rozkaz. Ma wyzwolić graniczne ziemie, podbite zimą przez orków, wkroczyć do Noinshtain i zniszczyć fortecę orków, Ghoshzar. Jeśli to uczyni, na ziemiach króla Victora zapanuje względne bezpieczeństwo.

Po dotarciu na południe Derenhalle, brat Inkwizytor markotnieje jeszcze bardziej. Jest przekonany, że rozciągająca się przed nimi linia obrony orków to jest dopiero kropla w morzu nadchodzącej Hordy. Dodatkowo trudno jest mu znaleźć nić porozumienia z kapitanem. Widzi jak przywódca najemników lekceważy jego ostrzeżenia, jednak samemu nie dostrzegając jak z dużym uprzedzeniem zwraca się do Derricka, nie wierząc przy tym w jego  taktyczne umiejętności.

Wkrótce w końcu udało się odbić Noinshtain z rąk orków. Miasto było doszczętnie zrujnowane. Okoliczne lasy płonęły. W osobliwym spopielonym drzewiastym kręgu, spoczywały zwłoki maga oparte o kamień. Wyglądało na to, że czarodziej samotnie stawił czoła najeźdźcom i walczył dzielnie. Przy jego ciele nadal znajdował się artefakt, który będzie dobrze służył Derrickowi i jego ludziom.

W końcu armia najemników dociera pod orkową fortecę. Po drodze jeszcze bardziej się wzmocniła, zasilona przez oddziały rycerzy, którzy przybyli do Derenhalle dobrowolnie, aby bronić kobiety i dzieci przed orkową zarazą. Ghoshzar padło szybko pod błyskotliwym dowództwem Derricka Pfeila. Wielebny widząc to, zaczął powoli przekonywać się o talencie kapitana. Tym razem nie było czasu na świętowanie. Zanim jeszcze bitewny kurz opadł, nadjechał kurier z wiadomością dla kapitana. Mistrz Brennok prosi o pilny powrót, gdyż król Stefan z Leranse maszeruje na Sylent.

**Ratunek w ostatniej chwili. Przedpola Sylentu. Wiosna roku 632 a M.V.**

Derrick Pfeil ostrzegał przed takim obrotem sprawy Radę Handlową i miał rację. Królestwo Leranse zamierza przejąć kontrolę nad Sylentem, skoro nie ma tam armii najemnej. Pfeil opuszcza Derenhalle, aby ocalić Sylent.

Pokonawszy sporą odległość szlakiem morskim, armia Pfeila ląduje na tyłach wojsk króla Stefana. Najemnik postanawia najpierw zniszczyć tabory wroga. To powinno zmusić rycerzy do odstąpienia od oblężenia i ucieczki.

Mając świadomość tego, że armia jaką miał pod swoim dowództwem Pfeil, jeszcze nie walczyła nigdy z takim przeciwnikiem. Prawdziwa, zawodowa armia, zakute w pełną zbroję rycerstwo, gotowe walczyć na otwartym polu. Derrick zagrzewa swych żołnierzy do bitwy, obiecując im podwójny żołd. Mimo przewagi w uzbrojeniu oraz liczebności wroga, w sercach najemników płonie wola walki.

Linia zaopatrzenia armii Leranse skupiona jest wokół chorągwi rycerskich hrabiego De’Leina, D’Reciego oraz hrabiego De’Isasa. Należało je zniszczyć. Następnie sprawą jak najwyższej wagi było jak najszybsze usunięcie generała dowodzącego armią rycerzy. Na szczęście Derrick Pfeil miał przewagę, ponieważ to nie on był w natarciu. Mógł liczyć na miejscowych baronów, zdolnych wystawić dla słusznej sprawy swoje własne prywatne wojska. Do takich baronów należał D’Quazir, który w podzięce za uwolnienie jego zamku z oblężenia pomógł potem obronić Sylent, wystawiając oddział swoich najlepszych wojowników, którymi dowodził Wiliam D’Quazir, syn barona.

Do bitwy z elitarnym oddziałem konnym generała koronnego dołącza niespodziewanie grupa magów Sylentu na czele ze swoim mistrzem Alfredem Brennokiem. W świecie Illis coś takiego jest kwestią raczej niesłychaną. Użycie magii w biały dzień podlega ściganiu Inkwizycji. Pfeil zaczyna martwić się o dalsze losy swojego przyjaciela, jednak ten pozostaje niewzruszony odpowiadając spokojnie, że mając w ręku tak potężną broń jak magia, nie jest w stanie przyglądać się wszystkiemu z boku. Brennok potwierdza również zamiary króla Stefana. Wysłał on najlepszego ze swoich generałów, aby zapewnić sobie powodzenie inwazji. Jego wyeliminowanie powinno wprowadzić w szeregi Leranse prawdziwy chaos.

I tak się właśnie stało. Obrona Sylentu złamała ducha walki armii Leranse. Rycerstwo ucieka z bitwy, porzucając broń i sztandary. Służba się poddaje. Rada Handlowa z pewnością będzie ukontentowana. Jednak znowu, radość nie trwa długo. Złe wieści od króla Victora. Orkowie nadciągają z pustkowi Verksu. Wszystkie fortece graniczne stoją w ogniu. Horda ruszyła już na stolicę. Król ogłosił mobilizację powszechną, ale to nie wystarczy do powstrzymania inwazji. Derenhalle znowu błaga o pomoc.

Na te wieści kapitan Pfeil ze zgrozą uświadamia sobie, że Wielebny miał rację. Zarządza zbiórkę do Derenhalle.

**Powrót do Derenhalle. Zachodnie Wybrzeże Derenhalle. Lato 632 a M.V.**

Armia kapitana Pfeila w ostatniej chwili ocaliła Sylent. Rycerze z Leranse uchodzą, a oba kraje podpisały niepewny traktat pokojowy. Ale żołnierzom nie dane było odpocząć. Wieści o rozpoczętej właśnie inwazji orków kazały Derrickowi wyruszyć do Derenhalle. Tymczasem Rada Handlowa Sylentu rozkazała mu pozostać i bronić jej terenów. Derrick zdołał jednak przekonać Radę, choć nie bez pomocy mistrza Brennoka. I tak jego armia ponownie pożeglowała na południe.

Po dotarciu na miejsce sytuacja nie była zbyt przychylna. Machiny wojenne wraz ze strzelcami okupowały zatokę. Nie można było cumować dopóki brzeg nie zostanie oczyszczony, w przeciwnym razie flotę najemników czekała katastrofa. Na szczęście w Derenhalle pozostał wiarygodny sojusznik, który miał pod swoją ręką wystarczającą ilość wojsk, aby uderzyć na port od strony lądu. Ojciec Dexter, otrzymawszy wiadomość, rozpoczął planowanie szturmu na miasto Meerheim. Musiał działać szybko, zanim zbliżający się sztorm dopełni dzieła, które mogłoby równie dobrze  stać się udziałem goblinów.

Po wyzwoleniu nadbrzeżnego miasta, armia Kapitana Pfeila przybiła do brzegu. Dexter nie spodziewał się, że z pokładu zejdzie jego dawny adwersarz, heretyk i skazany na śmierć uciekinier, Mistrz Alfred Brennok. Nie obeszło się bez uszczypliwości, ale ojciec święty zadeklarował zawieszenie broni, przynajmniej na czas wojny z orkami. Ludzkość stała w końcu w obliczu wspólnego zagrożenia. Wojska obrońców musiały utrzymać zamek Talshorn, który strzeże drogi wiodącej do stolicy Derenhalle. Nie mógł on na stałe wpaść w szpony orków. W przeciwnym razie mogliby oni uderzyć w armię Pfeila od tyłu.

Bitwa była zacięta, ale w końcu udało się zdobyć zamek i odepchnąć orków. W ruinach starej kaplicy na bagnach, żołnierze Derricka znaleźli również legendarny sztandar chwały, który z pewnością będzie wielką pomocą w dalszej kampanii.

**Los Freiburga. Pod stolicą Derenhalle. Lato 632 a M.V.**

Horda pozostawia za sobą jedynie spalone wsie i zrujnowane miasta. Trzeba powstrzymać orków, w przeciwnym razie Derenhalle zamieni się w pustkowia. Derrick Pfeil prowadzi swoją armię na stolicę królestwa. Freiburg jest potężną fortecą i Horda straci sporo czasu na bezowocne próby zdobycia jej szturmem. Pfeil wraz z obrońcami miasta zdoła z pewnością utworzyć jednolity front walki z orkami.

Okazało się, że orkowie już są pod Freiburgiem. Drogę do stolicy znaczą palące się miasta i wsie. Kapitan Pfeil musi się spieszyć na pomoc obrońcom cytadeli, jest pewny że solidne mury twierdzy zapewnią im długotrwałą zdolność do pozostania na posterunkach.

A jednak. Po przybyciu na miejsce ku zdumionym oczom Derricka miasto już prawie było zdobyte. Jak to się stało, że padło tak szybko? Czyżby Horda mogła zrodzić w swych szeregach tak utalentowanego dowódcę? - głowa kapitana pełna była pytań.

W każdym razie nie wszystko jeszcze stracone. Garnizony niektórych fortec i miast zdołały się oprzeć atakom orków. Ale Freiburg i Seelberg znajdują się w centrum kraju. Jeśli zostaną zajęte przez orków, Pfeil musi je odbić za wszelką cenę. Po drodze należało też wyzwolić fortecę Orrtung, której mieszkańcy znajdowali się pod okupacją orków. Po jej zdobyciu okazało się niestety, że nikt nie przeżył. Mieszkańcy woleli wybrać śmierć zamiast hańby poddania się orkom.

Armia Pfeila mijała po drodze liczne miejsca kultu. Nie wszyscy najemnicy Pfeila byli dość bojaźliwi, aby powstrzymać się od grabieży tych miejsc. Po zagarnięciu artefaktu znalezionego w jednej z opuszczonej kaplicy, Derrick postanowił wreszcie zaprowadzić należyty porządek. Nie mógł sobie pozwolić na to, aby po wojnie ściągnąć na swoich żołdaków gniew Kościoła Marcusa. Jego ludzie byli zbyt cenni, aby płonąć na stosach za takie wykroczenia.

Tymczasem Ojciec Święty martwił się o Świątynię Marcusa, dlatego kapitan Pfeil wysłał ludzi do zapewnienia bezpieczeństwa temu miejscu kultu. Po dotarciu do świątyni okazało się jednak, że została już zbeszczeszczona. Orkowie jednak nie przetrząsnęli jej dokładnie lub wystraszyli się czegoś. Ukryty relikt o wielkiej mocy cały czas tutaj był. Ojciec Dexter interpretował to zrządzenie losu jako znak od niebios.

Po odbiciu ostatniej fortecy w tym regionie – Seelberg, znaleziony ranny miał do przekazania ważne wieści. Mianowicie orkowie wygnali króla i jego rycerzy z fortecy. Dzielnie walczyli, ale pojawił się zakuty w stal troll, który powalił króla. Przygnieciony swym wierzchowcem ranny Victor czekał na ostateczny cios z ręki trolla, kiedy ni stąd ni zowąd pojawił się oswojony orzeł w ostatniej chwili porywając władcę z ziemi, unosząc go gdzieś z dala od tych okolic. Mogło być znacznie gorzej. Dzięki temu że król żyje, w poddanych wciąż wrzała wola walki. Liczne zwycięstwa Derricka Pfeila pozwoliły zorganizować mobilizację w Derenhalle. Był to duży atut w rękach wojsk obrońców.

Dowódcy po wysłuchaniu wieści od rannego żołnierza próbują przewidzieć kolejny krok przeciwnika. Wiadomo na pewno, że Horda ruszyła na północ. Ojciec Dexter stawia na Verson, lecz Mistrz Brennok nie jest pewien takiego posunięcia. Król Stefan z pewnością nie zapomniał, kto odpowiada za ostatnią porażkę jego armii. Verson może stać się dla nich śmiertelną pułapką. Wielebny jednak gwarantuje ochronę przed gniewem króla. Jego autorytet ma moc unieważniania wszelkich wyroków. Inkwizytor wyjaśnia, że w Versonie przechowywane jest coś bardzo cennego i dlatego nie można pozostawić tego miejsca bez ochrony. Kapitan wydaje zatem rozkaz wymarszu zastanawiając się przy tym, co takiego ważnego jest w stolicy Leranse, że kapłan Marcusa nalegał z taką determinacją.

**Równiny Leranse. Jesień roku 632 a M.V.**

Dexter, Wielki Kapłan Miecza, wyznał Pfeilowi i Mistrzowi Brennokowi, że w podziemiach głównej katedry Versonu ukryto artefakt, mogący czynić niewyobrażalne zniszczenia. Dawno, dawno temu przywódcy ludzi, elfów i krasnoludów postanowili zamknąć go  w bezpiecznym miejscu. Krasnoludy wykonały runiczny sarkofag, elfy nałożyły na niego magiczne pieczęcie, a ludzie zgodzili się strzec jego kryjówki po wieczność. Jeśli Horda wedrze się do stolicy Leranse, wielka przysięga zostanie złamana.

Orków mogą powstrzymać jedynie połączone siły króla Stefana. Pfeil liczy na rozsądek władcy Leranse. Dowiedział się właśnie, że najlepsze chorągwie rycerstwa wycofały się do zamku Santen. To oznacza, że armia Pfeila też musi tam dotrzeć.

Armia rozbija obóz na równinach Leranse w drodze do zamku Santen, aby połączyć się tam z siłami Leranse. Podczas postoju Czerwony Kruk podejmuje próbę złagodzenia stosunków między nim a Inkwizytorem. Rozpoczyna filozoficzno-teologiczną debatę o naturze cudów oraz magii wskazując, że być może pochodzą one z tego samego źródła. To by oznaczało, że stoją właściwie po tej samej stronie, a przepaść jaka dzieli wiarę i rozum jest tylko pozorna. Ojciec Dexter podpala się postawieniem tak bluźnierczej tezy. Dyskusja zaognia się z minuty na minutę, lecz zostaje przerwana przez atak orków.

Oddziały ludzi dotykane są klątwami i urokami rzucanymi gdzieś z oddali. Mistrz Brennok zakłada, że musi to być hexer, ze względu na magię krwi, typową dla orkowych czarowników. Źródło magii zostało zlokalizowane gdzieś na wschodzie, w okolicy zajętej przez orków wsi Mene.

Wojsko dociera wreszcie do Santen. Zamek jest oblężony, lecz to tylko kwestia  czasu kiedy orkowie będą zmuszeni odstąpić. Król Stefan prężąc się dumnie na swoim rumaku, wychodzi na spotkanie z wybawicielami. Od razu rozpoznaje Pfeila i rozkazuje swojej świcie zakuć go w kajdany. Wtem przed szereg wychodzi Ojciec Dexter, biorąc w Kościelny protektorat zarówno kapitana, jak i Czerwonego Kruka. Wyraźnie zdegustowany Stefan odstępuje więc od zamiarów ukarania przywódcy najemników, nie odważając się sprzeciwić woli Inkwizycji Świętego Miecza. W zamian za to król chce włączyć Derricka Pfeila w struktury swojej armii.

**Generałowie Leranse. Jesień roku 632 a M.V.**

Tylko wstawiennictwo wielkiego kapłana uratowało Pfeila i jego armie przed niepotrzebnym starciem z wojskami Leranse. Kapitan musiał uznać zwierzchnictwo króla Stefana. Król mianował go za to generałem, przypominając jednocześnie, jaka jest kara dla tak wysokiego stopniem żołnierza, który nie wykona rozkazu. Później wysłał armie Pfeila na pomoc rycerstwu, otoczonemu w mieście Rantry, we wschodnich prowincjach. Pfeil otrzymał rozkaz przedarcia się do Rantry i utrzymania go, dopóki rycerze nie wydostaną się z pułapki. Król zdawał sobie sprawę z wagi tej misji, ale mimo to nakazał, aby większa część oddziałów najemnych pozostała do dyspozycji głównych sił.

Na miejscu się okazało, że Rantry zostało już zdobyte przez orków. Kapitan podejrzewał, że rycerze do tego czasu zostali już wybici. Bystre oko Ojca Dextera widzi jednak inny scenariusz. Według niego obrońcy Rantry bez trudu zdołali uciec. Orkowie pozbawieni przywódcy takiego jak Ugraum nie zdołaliby sami zorganizować porządnej pułapki. Herszta Hordy tutaj nie ma.

Po wejściu do Rantry okazało się, że w mieście nie ma śladu ani zabitych, ani żywych. Derrick rozkazuje rozesłać zwiadowców aby zlokalizować rycerzy, natomiast Mistrz Brennok przypomina mu o rozkazach króla. Brzmiały one, że Rantry należy utrzymać. Generał Pfeil miał ciężki orzech do zgryzienia. Musiał rozsądnie podzielić swoje siły tak, aby mieć szansę utworzyć silną eskortę dla zaginionych, a jednocześnie wytrzymać uderzenie orków. Niełatwo być generałem armii Leranse.

Rozbitych obrońców odnaleziono w lasach na wschód od Rantry. Orkowie deptali im po piętach, należało się więc spieszyć. Generał Rantry wycofał się z miasta, aby zachować swoje siły na główne uderzenie. Oprócz tego ma do przekazania królowi istotne informacje na temat sił i liczebności wroga, dlatego rycerze Leranse musieli przeżyć za wszelką cenę, co też udało się ostatecznie uczynić. Rycerze zbiegli w porę. Dzięki temu armia Leranse otrzyma wsparcie na czas.

**Skrzydła Versonu. Leranse. Zima roku 632 a M.V.**

Król Stefan nie czekał na wieści ze wschodnich krain. Pragnąc zyskać tytuł pogromcy Hordy, osobiście stanął przeciw Ugraumowi. Wbrew radom swoich zaufanych, król i jego chorągiew ruszyli w pole, kiedy tylko ujrzeli straż przednią wroga. Wpadli w pułapkę, ale król walczył niczym starożytny heros. Marszałek Neit i Pierwszy Seneschal Jalgiere zginęli razem ze swoim panem. Ciało króla pozostało na polu bitwy.

Verson wciąż opłakiwało stratę. Jeśli orkowie zaatakują teraz, wielkie miasto padnie. Generał Pfeil, jedyny wyższy rangą dowódca, który potrafi opanować sytuację, przebywa w odległym mieście Rantry. Nadworny mag nakazał dostarczyć pilną wieść generałowi i odszukać ciało króla.

Do tego celu wykorzystał oswojone orły, przed którymi stało trudne zadanie. Okolica pełna było oddziałów łuczników oraz patrolujących niebo pteranodonów, które szybko mogły pogrzebać plany maga. Czarodziej zespolił się z umysłami zwierząt i przekazał im wszystkie potrzebne instrukcje. Teraz trzeba było jedynie odrobiny szczęścia.

Orły ostrożnie szybowały po niebie. Nadworny mag, oglądając okolicę oczyma jednego z ptaków krzyknął, kiedy zobaczył kotłujące się na lądzie oddziały przeciwnika wokół miasta Trecone. Zgromadzili się tam ocaleli żołnierze króla. Otoczeni przez orków zginą, jeśli nikt im nie pomoże.

W końcu mag dostrzega ciało króla. Niepokoi go jedynie, że król pozbawiony jest korony. Sokoli wzrok jednego z orłów dostrzega ją na prowizyrocznym ołtarzu jednego  z hexerów. Do jakich znowu mrocznych rytuałów hexerzy próbowali ją wykorzystać? Gdyby nie szybka interwencja nadniebnych myśliwych, konswekwencje mogłyby okazać się zbyt potworne.

W międzyczasie do Rantry dociera jeden z orłów i przekazuje Mistrzowi Brennockowi wieści. Król Stefan i jego wodzowie armii nie żyją. Droga do Verson stanęła dla armii Hordy otworem. Generał Pfeil zarządza natychmiastowy wymarsz.

W drodze kształtował się kolejny cel. Niedobitki armii Leranse zgromadziły się w grodzie Saint-Jean. Tymczasem jeden z orłów przynosi do obozu koronę króla, uratowaną przed zbeszczeszczeniem przez hexera. Ojciec Dexter ogłasza, że osobiście zaniesie ją na Święty Tron kiedy dotrą do stolicy. Po dotarciu do Saint-Jean generał Pfeil przejął dowództwo nad wszystkimi siłami Leranse. Ludzie po raz kolejny zyskali szansę na pokonanie orków.

**Opuszczone miasto. Leranse. Zima roku 632 a M.V.**

Po śmierci króla wielu żołnierzy zdezerterowało, licząc na to, iż znajdą schronienie przed orkami w niedostępnych górach. Tylko przybycie generała Pfeila i jego ludzi zapobiegło wybuchowi paniki wśród mieszkańców miasta i garnizonu. W wrotach Versonu Pfeil dowiedział się, że werdyktem papieża Ildebarda III został mianowany marszałkiem i otrzymał rozkaz obrony miasta. Nowy marszałek nakazał ewakuację wszystkich mieszkańców do Sylentu. Zanim pierwszy wóz z uchodźcami wyjechał za północną bramę, przed murami miasta, na południu, pojawili się orkowie.

Podczas przygotowań, do marszałka Pfeila podchodzi ojciec Dexter. Oczekuje od niego, że kiedy tylko ostatni wóz z uchodźcami wyjedzie za mury, ten ruszy ich śladem wraz ze swoimi oddziałami. Marszałek sprzeciwia się mówiąc, że rozkazy brzmiały, aby bronić Versonu do ostatniego. Dexter odwołuje ten rozkaz wyjaśniając, że nie zdołają powstrzymać Hordy przed tymi murami. Wielebny otrzymał wieści, że połączone siły króla Victora oraz księcia Mirrali zmierzają w kierunku Sylentu, dlatego najważniejszym zadaniem jest teraz ocalenie jak największej liczby żołnierzy, aby połączyć ich z armią broniącą Sylent. Wojownicy świątyni natomiast pozostaną w Verson, aby chronić ten potężny artefakt, który znajduje się w skarbcu pod katedrą, aż do nadejścia sił połączonych. Oznacza to poświęcenie ludzi, czego wielebny jest w pełni świadomy.

Plany zatem są przygotowane. Niestety już wkrótce pojawiają się komplikacje. Na drodze ucieczki pojawiły się trolle. Ludzie wpadli w panikę i odmawiają opuszczenia miasta. Zwiadowcy donieśli, że armią szturmującą Verson dowodzi jakiś potężny berserker. Ponadto odkryto, że gobliny obeszły Verson od wschodu i już są w pobliżu kościoła Wszystkich Świętych, a prowadzi ich hexer. A jakby tego było mało, orkowie sprowadzili z południa machiny oblężnicze zdolne skruszyć mury Versonu. Wszystkie te problemy musiały zostać jak najszybciej rozwiązane.

W końcu udało się ewakuować całą ludność cywilną. Zgodnie z umówionym planem, marszałek Pfeil wraz z armią wycofuje się z miasta, podczas gdy wielebny Dexter dowodzi obroną katedry.

**Krwawe Fale. Wolne Miasto Sylent. Wiosna roku 633 a M.V.**

Zorganizowany odwrót z Versonu zaczął przypominać ucieczkę, gdy za wojskami marszałka Pfeila pojawili się goblini jeźdźcy. Pół godziny później do wojsk dołączył Wielki Kapłan Dexter z dwoma tuzinami swoich rycerzy i z grobową miną oświadczył, iż Verson upadło. Ale Ugraum nie zamierza długo w nim pozostać. Horda wyrusza na Sylent, zaś jej główne siły są tuż za uchodźcami. Mając nadzieję na to, że najmici z Mirralii z pomocą magów odeprą pierwsze uderzenie Hordy, Pfeil nakazał odpoczynek umęczonym oddziałom, chcąc dać im szansę na przygotowanie się do ostatecznego starcia.

Kiedy dotarli na miejsce, Sylent już był szturmowany. Orkowie nacierający od wybrzeża oraz z północnego wschodu przechwycili już wysunięte forty. Samo miasta wciąż się broni. Trzeba za wszelką cenę bronić ratusz oraz wieżę magów. Armia marszałka Pfeila przebija się przez orkowe oddziały od strony zachodniej i dociera do bram miasta. Tam Derricka wita król Victor. Raportuje, że pierwszy atak został odparty, choć z niemałym trudem.

Oddziały obrońców się przegrupowują, podczas gdy obserwatorzy Mistrza Brennoka donoszą, że dochodzi do bliżej nieokreślonego konfliktu wewnątrz orkowej armii. Wykorzystując to rozproszenie w szeregach wroga, Alfred chce przywrócić wzmocnienie obrony Sylentu za pomocą magicznej bariery. Należy w tym celu odwiedzić trzy wysunięte forty, w których polegli uczniowie Mistrza. To oni podtrzymywali barierę na obrzeżach miasta, lecz ich siła została w jakiś sposób przezwyciężona. Czerwony Kruk chce wiedzieć jak do tego doszło. Dusze poległych magów wciąż są zdolne podzielić się tą informacją. Marszałek Pfeil wydziela zatem trzy oddziały, których celem jest dotarcie do tych fortów. Mistrz Brennock będzie ich ochraniał z wieży magów, wykorzystując skoncentrowaną moc tego miejsca.

Na polu bitwy wyłania się nowy dowódca po stronie Hordy – uzurpator stojący za przyczyną rozłamu w orkowej armii. Najbliższy doradca i hexer orkowego herszta Ugrauma, który zdradziecko pozbawił go władzy. To Ash-hoon. Według Alfreda, mógł on zostać nowym hersztem tylko w jeden sposób – zabijając Ugrauma. Siła tego hexera jest szczególnie niepokojąca, ale arcymag widzi w nowych okolicznościach położenie kresu Hordzie. Należało jedynie zlokalizować czarownika i pozbawić go życia. Co więcej, do bitwy po stronie ludzi dołącza batalion elfów, któremu przewodzi Illair. Elfy postanowiły wyjść z cienia, w którym pozostawały do tej pory. Koło fortuny obróciło się ponownie i szczęście znowu zaczyna sprzyjać obrońcom Sylentu.

Marszałek Derrick Pfeil razem z drużyną wojów lokalizuje konkretne położenie nowego herszta Hordy i przystępuje do natarcia. Jednak podczas szarży zostaje ranny po trafieniu magiczną kulą hexera, natomiast Brennok oraz Dexter łączą siły. Jest to moment odnotowany pierwszy raz w historii, kiedy magia i wiara jednoczą się dla wyższych celów. Ash-hoon walczy dzielnie i  kiedy wydaje się już, że odeprze jednoczesny atak kapłana i czarodzieja, wtem na głowę hexera spadają magiczne strzały, wypuszczone nie wiadomo skąd. Horda ulega rozpadowi i zaczyna uciekać w popłochu. Ranny Derrick Pfeil nadal leży na ziemi, kiedy staje nad nim tajemnicza elfia kobieta, przekazując mu pojednawczy gest.

W ten sposób kończy się sławna wojna obronna ludzi przeciwko inwazji orków pod przewodnictwem herszta Ugrauma. Wojna trwała od 632 roku do wiosny 633 roku i objęła północny świat kontynentu Illis, a mianowicie krainy Derenhalle, Leranse, a także wolne miasto Sylent.

### Kampania Orków

Swary pomiędzy klanami trwały od niepamiętnych czasów. Orkowie wybijali nieprzyjacielskie plemiona do ostatniego wojownika, a potem na ziemie niczyje wkraczał nowy klan i walka rozpoczynała się od początku. Hexerzy próbowali krzewić opowieści, wedle których orkowie żyli kiedyś w pokoju i zjednoczeniu, ale nawet legendy umierają, kiedy przeleje się morze krwi. Ale teraz wszystko ulegnie zmianie. Młody i potężny wódz Ugraum, wsłuchał się w słowa hexerów i uchwycił ich sens. Postanowił zjednoczyć orków w potężną hordę i  dać im władzę na jaką zasługują. Władzę nad światem! A pierwszym krokiem do tego miało być podbicie pustkowi Verksu.

**Dziennik Ugrauma Grablega.Podbicie goblinów. Pustkowia Verks. Jesień roku 631 a. M.v.**

„Stary szaman mówił prawdę. Nadszedł czas, by ludzie ustąpili nam miejsca. Mam prawo wydawać rozkazy wszystkim członków mojego klanu! A orkom wydam wojnę! Wielką wojnę! Ale mój klan jest zbyt słaby…

Trzeba nam zebrać hordę. I zbiorę pod me rozkazy wszystkich mieszkańców pustkowi, poczynając od goblinów. Ich szamani i łucznicy będą mi służyć. Mam kilka mocnych argumentów dla tych śmierdzących leni. Gobliny są liczne, ale słabe i tchórzliwe. Kilka silnych uderzeń, a każda z ich jednostek rozpierzchnie się w popłochu.”

Najlepszym miejscem na wykonanie takiego uderzenia będzie wioska Ashnar. To tam mieszkają najwięksi hexerzy goblinów. Horda ich potrzebuje, dlatego trzeba zająć tę wioskę.

Wielki wódz potrzebował również złota do rozkręcenia swojej wojennej kampanii. Wiedział, że gobliny są chciwymi stworzeniami, które przyniosą do swoich siedlisk i skrytek każdego znalezionego centa. Na szczęście były również na tyle głupie, że wszystko znosiły do jednego tylko miejsca. Klan Ugrauma w łatwy więc sposób wszedł w posiadanie na tyle dużej ilości złota, aby w krótkim czasie opłacić znaczą ilość orków, które pójdą za jego sprawą i pomogą podporządkować niesforne gobliny.

Ugraum wiedział również, że warto po drodze odwiedzać miejsca rytualne hexerów. Często pozostawione są tam przedmioty o potężnej mocy, które mogą bardzo wspomóc Hordę na polu bitwy.

Gobliny z początku stawiły zacięty opór, ale wkrótce wioska Ashnar poddała się siepaczom Ugrauma. Wódz chciał rozmawiać z hexerem tego plemienia, którego znalazł w osobie Sho-doona. Hexer natychmiast okazał wielkiemu orkowi poddaństwo, przekazując w ofierze na znak lojalności potężny magiczny artefakt – oko mumii. Pozwalało ono na doskonały ogląd pola bitew, co dawało Ugraumowi znaczną przewagę taktyczną. W ten sposób Ugraum rozszerza swoje szeregi o pierwszych sojuszników.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Zwiad bojem. Graniczne tereny Pustkowi Verks. Zima roku 631 a. M.v.**

„Sho-doon okazał się dobrą inwestycją! Ten hexer jest chodzącą legendą wśród goblinów. Pójdą za nim nawet do piekła. Nadszedł czas, by uderzyć na tych nędznych ludzi! Kiedy orkowie zrozumieją, że mury ludzkich fortec nie są wcale takie silne, a za nimi kryje się niewyobrażalne bogactwo, szeregi mojej armii zaczną szybko rosnąć. Trzeba przekazać wszystkim mieszkańcom pustkowi, że pora ruszyć na północ!”

Ugraum rusza więc na graniczną fortecę ludzi o nazwie Noinstein. Orkowie potrzebują łupów oraz, co ważniejsze, wspólnego celu. Zniszczenie fortecy ludzi miało być dobrym sprawdzianem ich siły. Wiele bowiem dobra można było znaleźć w ludzkich wioskach. Orkowie musieli tylko zobaczyć to na własne oczy. Dlatego też w drodze do Noinstein żadne ludzkie osiedle nie zostało oszczędzone, żaden fort nie ostał się nienaruszony. Wiele ludzkiej krwi wtedy się przelało, ponieważ zaskoczeni ludzie nie byli w stanie zbiec aby wezwać zawodowe rycerstwo. I całe szczęście, ponieważ wtedy Horda nie była jeszcze gotowa na takie starcia.

W Noinstein Horda zgromadziła wielkie łupy. Pierwszy rajd zakończył się wielkim sukcesem. Ugraum zebrał zwoje wojska i wrócił na pustkowia, aby zgromadzić pozostałe klany. Kiedy już to nastąpi, ponownie uderzy na ziemie ludzi, lecz tym razem z pełną mocą. Na granicy pozostanie jedynie klan Węża, który będzie kontrolował zdobyte tereny aż do powrotu Wodza.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Łączenie w całość. Południowe tereny Pustkowi Verks. Zima roku 631 a. M.v.**

„Jakie to proste: wojna i łupy dają orkom szczęście. Ale jeśli pójdziemy dalej, utkniemy w wioskach ludzi niczym na bagnach. Muszę wzmocnić orków! Wodzowie plemienni nie chcą dobrowolnie zrzec się władzy, ale ja im ją odbiorę. Jazda i berserkerzy muszą się przyłączyć do większości! I czas wygnać tych kamiennych wałkoni z ich jaskiń.”

Ugraum wie, że nie może swoich rębaczy i goblinich rabusiów tak po prostu rzucić na bandy berserkerów, jeźdźców czy trolli. Musi maksymalnie wykorzystać atuty swojej bandy oraz ukształtowania terenu, jeśli chce być górą z tym co ma. Wydaje się, że Ugraum ma jasnosprecyzowany plan. Wkrótce miało się okazać, czy był naprawdę błyskotliwym taktykiem, czy był po prostu głupi.

Zwiadowcy Sho-doona wkrótce zlokalizowali wodzów wrogich plemion. Besargar, wódz berserkerów, stacjonował najbliżej, a był to orkowy obóz Shagra. Plemiona jazdy znajdowały się w obozie Ograt, wysuniętym najdalej na północ po wschodniej stronie górskiego pasma, zaś trolle mieszkały w swych jaskiniach nieopodal bagien na północnym zachodzie. Te najpotężniejsze stworzenia pustkowi na razie żyją tak jak chcą i już od dawna nie obawiały się orków, lecz wkrótce miało się to zmienić.

Niedaleko Ograt dostrzeżono także niewielkie oddziały ludzi. Dowiedzieli się, że na bagnach spoczywa skarb trolli i przybyli, aby go zabrać. Podobno orkowa jazda właśnie się na nich szykuje. Była to dobra okazja, aby wbić się między walczące wojska jak klinem, aby potem w całym tym zamieszaniu dopaść wodza.

Po wygranej bitwie z szaleńcami na wzgórzach okalających Shagra, droga do obozu wodza stała otworem. W górskiej dolinie znaleziono również rozbity zeppelin, przy który ludzcy zwiadowcy właśnie planowali zabrać go ze sobą. Po przepędzeniu ludzi w dość szybkim czasie udało się go naprawić i włączyć do służby. Z powietrzną przewagą Ugrauma wódz berserkerów mógł liczyć na niewielkie wsparcie. Wkrótce w końcu stanął do pojedynku z Ugrauem. Walka była brutalna i zażarta, lecz Besargar musiał uznać wielkość i zwierzchnictwo silniejszego.

Ugraum zyskał potężnego sojusznika. Każdy na pustkowiach zna imię Besargara. Jednak wiele jeszcze przed nim. W Ograt stacjonował potężny wódz jazdy. Ten jeździec wywalczył sobie drogę do tytułu wodza klanu, wysyłając w zaświaty tuziny konkurentów. I nie ma zamiaru na tym poprzestać. Rogi jego byka są cały czas unurzane we krwi, a jeździec nieustannie wypatruje nowych ofiar. Nawet troll może mieć kłopoty, gdy znajdzie się na drodze tej żądnej krwi pary. W międzyczasie Sho-doon przygotowywał pozycje dla strzelców i artylerii, aby zasypać pociskami trollową jaskinie. Na szczęście teren im sprzyjał. Zanim trolle przekroczą bagniska i ruszą w pościg, już dawno powinny zostać rozbite. Wystarczyłoby je tylko osaczyć.

Kiedy wódz jeźdźców leżał już martwy pod stopami Ugrauma i ten napawał się swoim zwycięstwem, do obozu zawitał sędziwy hexer. Bardzo szanowana postać na pustkowiach Versku. Był to Ash-hoon, którego talent i sukcesy aspirującego herszta przykuły uwagę. Pierwszy hexer przybył z pomocą, aby wspomóc cele Hordy swoimi czarami, wpływami oraz wiedzą. Na znak dobrej woli przyprowadził ze sobą człowieka, który posiada wiedzę o konstruowaniu machin wojennych i pomoże goblinom w ich tworzeniu. Wkrótce po tym nawet wódz trolli uznał zwierzchnictwo Ugrauma, kiedy jego plemię otoczone z każdej strony było wystawione do egzekucji. A zatem dokonało się. Wielki herszt zjednoczył wszystkie najznamienitsze plemiona Pustkowi pod jednym sztandarem, a hexerzy błogosławili jego drogę. Horda już niebawem miała wlać się na ludzkie terytoria jak rwąca rzeka.

**Upadek Irandu. Południowo wschodnia granica Pustkowi Verks. Wiosna roku 632 a. M.v.**

Tej zimy Hordę zasiliła potęga berserkerów o pięściach z kamienia i magia Ah-hoona, pierwszego hexera. Niedawno totemy rzekły mu, że wielka armia ludzi wylądowała opodal Neunstein. Prowadzi ją doświadczony dowódca, który niemalże doszczętnie zniszczył klan Węża, który tam pozostał. Trzeba się spotkać z takim wrogiem.

Hexerzy poganiają Ugrauma, by szybko wyruszać i nie pozwolić uciec ludziom. Nie uciekną. Siedzą w swoich fortecach, licząc na wysokie mury i niedostępne zbocza. Ale nie zdołają powstrzymać Hordy. Orkowie dostaną ich gdy stopnieją śniegi.

I śniegi w końcu stopniały, a Horda postawiła swoją stopę na granicy. Ash-hoon doradził Ugraumowi, że zamek Irand jest kluczem do wrót Derenhalle. Jeśli orkowie chcą dotrzeć głębiej, muszą go bezwzględnie zdobyć.

Kiedy Ugraum oraz pozostali wodzowie czynili wysiłki w posuwaniu naprzód swojej armii oraz zajmowaniu kolejnych obozów wroga, pierwszy hexer szukał na ziemiach Derenhalle wszelkich miejsc kultu, miejsc emanujących magiczną energią, w której spoczywały potężne artefakty. Pragnął ich. Pragnął poszerzać swą potęgę, aby lepiej służyć celom Hordy. Ash-hoon nie szczędził swych podwładnych w przeczesywaniu lasów i bagnisk w poszukiwaniu takich miejsc. Wydawało się, że stanowiło to dla niego najwyższy priorytet.

Ash-hoon często wydawał orkom rozkazy za plecami Ugrauma, wydawał instrukcje i polecenia. Herszt w końcu spostrzegł to i wielce się tym zainteresował. Podejrzewał, że pierwszy hexer zaczyna coś knuć. Postanowił bacznie obserwować czarownika. W międzyczasie „Wrota Derenhalle” zostały rozbite. Horda wleje się na ziemie ludzi niczym fala potopu.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Upadek Freiburga. Centrum Derenhalle. Lato roku 632 a. M.v.**

„Ash-hoon rzecze, że teraz cały mój naród wstąpił do armii. Nie mówi mi wszystkiego, wciąż trzyma coś w sekrecie, ale to mnie nie martwi. Po genialnej bitwie forteca w górach wpadła w nasze ręce, moi wojownicy wciąż świętują. I bardzo dobrze, że mają trochę rozrywki. Droga do włości, które ongiś stanowiły własność orków, stoi przed nami otworem. Za kilka dni istne rzesze orków najadą to terytorium. Nędzni ludzi nie będą w stanie ich powstrzymać. Już ja o to zadbam. Wielkie Miasto leży pomiędzy kilkoma szlakami. Więcej wrogów, więcej złota i więcej chwały!”

Niektórzy doradcy Ugrauma nie mogli za bardzo w to uwierzyć, że Horda rzeczywiście ma zamiar uderzyć na stolicę Derenhalle. Sho-doonowi na przykład wydawało się to niepojęte, że taki atak tymi siłami jakimi dysponują, może w ogóle dojść do skutku. Ugraum zmitygował hexera, rozkazując mu rozesłać zwiadowców, którzy odnajdą miejsce przebywania władcy Derenhalle. Jeżeli król Victor polegnie, morale ludzi drastycznie spadnie. A to jest klucz do zwycięstwa w tej bitwie o Freiburg. Kiedy stolica już upadnie, otworzy się wreszcie możliwość zapanowania nad całym krajem.

Ash-hoon oczywiście wydawał polecenia mające na celu plądrować ludzkie kościoły. W jednym z nich znajdowało się coś naprawdę szczególnego. Najstarsza świątynia w Derenhalle – Kościół Krwi Marcusa emanował potężną magiczną energią. Jednak kiedy orkowie próbowali wejść do świątyni, ze ścian budynku buchnęła fala jasnej energii, odrzucając rabusiów daleko w tył.

Ugraum początkowo podzielał zdanie hexera, że artefakt należy przejąć, ale zniesienie bariery zajęłoby kolejnych kilka dni. Widząc co się dzieje, nakazał łucznikom oraz artylerii zburzyć świątynię, grzebiąc artefakt pod jej gruzami. Ta decyzja bardzo rozzłościła Ash-hoona, dla Ugrauma jednak ważniejsze od gromadzenia tajemnej mocy było jak najszybsze parcie do przodu.

Króla Victora odnaleziono w twierdzy Seelberg. Ani liczne oddziały, ani grube mury twierdzy nie uchroniły go przed upadkiem. Jego klęska na polu bitwy mocno dotknęły obrońców. Takie wieści rozchodzą się szybko.

I chociaż oblężenie trwało długo, zdemotywowani żołnierze nie mogli oprzeć się Hordzie. Trolle i wojenne machiny kruszyły mury, na głowy żołdaków oraz zwykłych mieszkańców spadały klątwy hexerów, a krwiożerczy orkowie siali chaos na przedmieściach. Freiburg został zdobyty, a razem z nim wielkie połacie obfitych w surowce terenów oraz skarbów. Horda świętowała wielkie zwycięstwo, jednak nie powinna rozleniwiać się na długo. Sławny Derrick Pfeil już kroczył jej śladem.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Ziemie rycerzy. Równiny Leranse. Lato roku 632 a. M.v.**

„Bladolicy nie spieszą sobie wzajemnie na pomoc. To dobrze. Ale armie Derriga wylądowała na moim zapleczu! Jakże chciałbym go spotkać, ale nie mogę zawracać. Muszę zostawić Derrigowi niespodziankę. Jeśli wyruszy za mną, na pewno będzie zadowolony. A ja ruszę przed siebie, na równiny. Tam będą na nas czekali. Równiny są dobre dla ludzkiej jazdy, a ona miała czas na dobre przygotowania. Zatem niech walczą, nie mogę kazać im dłużej czekać!”

Ugraum przebiwszy się przez Derenhalle, od razu ruszył na Leranse. Tam wyprowadził uderzenie na trzech kierunkach, których celem miały być trzy fortece: Shatte, Trevy oraz Sent-Rono. Kiedy je zdobędzie, droga do serca Leranse stanie otworem, a na zdobytych kierunkach Ugraum przygotuje zasadzkę dla armii Derricka Pfeila, który już depcze hersztowi po piętach.

Król Leranse wystawił wiele wojska na odparcie najeźdźcy, lecz zostali oni po prostu zmieceni przez Hordę w otwartej bitwie na równinach. Garnizon broniący zamków okazał się niewystarczający. Zaledwie w 15 dni Horda Ugrauma kontrolowała już cały teren. W tym czasie relacja między pierwszym hexerem, a wielkim wodzem nadal się pogarszała. Herszt nakrył czarownika na rozmowie z samym sobą lub jakąś nieznaną mocą, a podsłuchany skrawek tej rozmowy wydawał się być wielce podejrzany. Ponadto obsesja Ash-hoona na punkcie magicznych artefaktów zaczęła wyraźnie drażnić Ugrauma, który kategorycznie wyjaśnił czarownikowi, że będą je gromadzić tylko wtedy, kiedy będzie to zbieżne tylko i wyłącznie z jego planami i kiedy uzna je przydatne dla Hordy. Ugraum wyznaczył jednego ze swoich hexerów do przygotowania zasadzki na armię najemników, kiedy będzie ona przechodzić tymi szlakami. Podczas gdy Rag-zoon miał zatrzymać pościg, Ugraum ruszył dalej w głąb Leranse.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Wojna w przestworzach. Równiny Leranse. Jesień roku 632 a. M.v.**

„Postępy Hordy zostały spowolnione, Jesteśmy już blisko stolicy. Ludzie gotują się do kontrataku. Armia Derricka zachodzi mnie od tyłu. Posłuchałem Ash-hoona i oddałem część orków pod rozkazy jego ucznia. Zobaczymy, czy hexer zdoła pokonać wroga.”

Ugraum posuwa się w głąb kraju. Zwiadowcy donoszą, że ludzie planują atak z powietrza. Liczne szwadrony bojowych orłów oraz jeźdźców orłów właśnie zostały przeszkolone w mieście Arien i już podrywają się w przestworza kierując się na linie frontu. Jest to poważne zagrożenie dla sił wielkiego wodza. Ugraum postanawia zdobyć przewagę w powietrzu i nakazuje zdobycie twierdzy De’Vandor. Tamtejsza wieża doskonale nada się na rozpalenie sygnału, który ściągnie do bitwy posiłki w postaci większej ilości pteranodonów.

Ash-hoon radzi Ugraumowi, aby ten wydzielił jeszcze więcej z trzonu swojego wojska, aby udać się na Wężowe Bagniska na wschód od De’Vandor. Ponoć spoczywa tam naprawdę potężny artefakt, który może ciskać meteoryty z nieba i  tym samym przechylić szalę bitwy na korzyść orków. Herszt się wścieka, lecz postanawia posłuchać hexera jeszcze raz i przychyla się do jego prośby.

Dostanie się na Wężowe Bagniska okazało się niemożliwe, jako że teren ten był bardzo dobrze chroniony artylerią oraz wojskiem naziemnym. Artefakt udało się zdobyć dywersantom. Goblini stalkerzy wykradli z jaskini magiczną laskę, nie wdając się w niepotrzebną walkę.  Mimo tak potężnej pomocy w postaci artefaktu, bitwa o De’Vandor była bardzo trudna. Twierdzy broniły najlepsze wojska Leranse, a z powietrza Horda był bez przerwy nękana przez szwadrony orłów. Straty były liczne, ale udało się wreszcie nadać sygnał. Jeźdźcy pteranodonów przybyły licznie i oczyściły niebo. Zaraz potem załamało się morale obrońców i Arien padło, poddając miasto w ręce Hordy.

Po zdobyciu miasta przyszły wieści z południa. Rag-zoon nie zdołał rozbić armii najemników. Ich dowódca pewnie prowadzi swoje wojska na spotkanie z Hordą. To nie były dobre wieści dla Ugrauma. Zrzucił winę za tę porażkę na pierwszego hexera. Co gorsza dla wielkiego wodza, już parę chwil później odbył się zamach na jego życie. Jeden z jeźdźców jego wojska nagle złapał za dzidę i zaszarżował na herszta, kiedy ten stał do niego tyłem. Życie uratował mu Besargar, który w porę dostrzegł napastnika i berdyszem ściągnął go z siodła. Całe zdarzenie z ukrycia obserwował Ash-hoon, który potrząsając figurką jeźdźca, aż kipiał nienawiścią. To on rzucił urok na tego orka, rozkazując mu zabić zdradziecko swego wodza.  Wściekły oddalił się nieco widząc, że zamach nie doszedł do skutku.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Pułapka na króla. Równiny Leranse. Zima roku 632 a. M.v.**

„Besargar zareagował ostro. Mogłem sam się z nim potykać. Ale teraz wiem, że ten berserk jest mi wierny. Cieszę się, że go nie zabiłem.

Teraz znam imię mojego wroga. To król Stefan. Kolejny władca bladoskórych. Zarówno hexerzy, jak i szpiedzy twierdzą, że kieruje się on w stronę miasteczka Nauoren. Najwyraźniej jest tak pewny siebie, że zamierza zabić mnie sam. Lepiej dla mnie. Zastawię na niego pułapkę. Będę równocześnie zwierzyną i myśliwym. Nie dam mu uciec!”

Ugraum polecił pierwszemu hexerowi, aby ten przygotował iluzję wielkiego wodza. Nie ryzykując własnego życia, za jej pomocą wielki wódz wyzwie na pojedynek króla Stefana. Jeśli to prawda co mówią o królu jego poddani, mianowicie że jest pyszny i porywczy, stawi się na miejscu wezwania bez większej części swojego wojska.

Misterny plan rzeczywiście się udał, chociaż nie obyło się bez komplikacji. Dwa oddziały konnych zwiadowców podsłuchały naradę przywódców Hordy i zamierzały donieść o tym królowi. Na szczęście rzucony za nimi pościg w porę zdołał ich dogonić. Król Stefan razem ze swoim orszakiem wpadł w zasadzkę koło miasta Nauoren. Chociaż bronił się zawzięcie, jego postawa ani najprzedniejsza zbroja nie zdołały go ocalić. Okoliczni świadkowie przyznawali później, że śmierć króla była dla nich ogromnym ciosem.

Rzeczywiście, Horda w drodze do fortecy Arledon ze znaczną łatwością łamała kolejne linie obronne wojsk Leranse, aż doszła do ostatniego bastionu chroniącego podejście do stolicy. W Arledon Ugraum dla głównych sił zarządził dwudniowy postój, przegrupował wojska oraz wydał swoim dowódcom przygotowanie się do oblężenia Versonu. Herszt rozkazał również Besargarowi, aby ten wyznaczył dowódcę berserkerów, wydzielił część sił i bez zwlekania skierował je do Verson aby nie dać ludziom ani chwili wytchnienia.

W międzyczasie Ash-hoon robił się coraz bardziej bezczelny wobec Ugrauma. Po zdobyciu kolejnego potężnego artefaktu w czarnym kręgu na wschód od Arledon, pierwszy hexer był już znacznie bardziej pewny siebie. Zaczął kwestionować autorytet herszta. Już po zdobyciu Arledon Ugraum ponownie nakrył hexera na wydawaniu orkom rozkazów za jego plecami. Ten jednak zbył wielkiego wodza z nieskrywaną wyższością.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Upadek Versonu. Centralne Leranse. Zima roku 632 a. M.v.**

„Pierwszy hexer staje się zbyt pewny siebie. Zdecydował, że sam może wydawać rozkazy Hordzie. Trzeba ukrócić jego samowolę.

Pierwszy atak Hordy doprowadził do zagłady wielu znamienitych obrońców grodu i nie wątpię, że zdołam go zająć, o ile na czele obrony nie stanie sam Derrig. Ale nawet on będzie musiał uznać wyższość potęgi orków! Czas zadać cios ostateczny! Moje elitarne oddziały zakończą tę walkę.”

Pierwsza fala oczyściła hersztowi przedpola do stolicy. Przesławny dowódca najemników razem ze swoją armią wycofali się już z miasta. W lasach kryły się już tylko niewielkie oddziały partyzanckie, zaś główne trakty świeciły pustkami. Samo miasto jednak było zamienione w twierdzę. W każdej dzielnicy utrzymywał się silny garnizon obrońców – elitarnych fanatyków dowodzonych przez kapłanów miecza. Wiadomo było, że będą walczyć do ostatniego żołnierza. Pod nawałem artyleryjskich pocisków, klątw oraz nieustannego nękania z nieba zeppelinów oraz pteronodonów, obrona miasta w końcu zaczęła pękać. Resztę dzieła dopełniły oddziały berserkerów oraz zaprawionych w miejskich bojach elitarne oddziały potężnych orków.

Po zdobyciu miasta oraz zgromadzeniu łupów tak wielkich, że żadnemu orkowi się dotąd nie śniło, wielki wódz wyznaczył następny cel pochodu Hordy – Sylent. Wtedy Ash-hoon po raz pierwszy otwarcie zakwestionował autorytet herszta na oczach pozostałych dowódców i całego wojska. Pierwszy hexer nie chciał przedwcześnie wychodzić z Verson, mając nadzieję na głębsze zbadanie znajdującej się tam magii. Oświadczył więc, że duchy rozkazują zostać oraz zagroził Ugraumowi, że każdy kto przeciwstawi się woli duchów, niechybnie umrze. Wielki wódz nie przejął się tymi słowami ani trochę i w bezpośredni sposób okazał swoją dominację nad czarownikiem nokautując go potężnym ciosem w podbródek. W następnej chwili potwierdził rozkaz wymarszu na Sylent.

**Dziennik Ugrauma Grablega. Ku ostatniemu morzu. Wolne miasto Sylent. Wiosna roku 633 a. M.v.**

„Ver-sa jest wielkie, bogate i należy do mnie. Derrick myśli zapewne, że rabowanie grodu zatrzyma nas na  dłuższy czas. Ale skarby mogą poczekać. Czas na ostateczny atak. Zniszczymy to gniazdo szerszeni, zwane przez ludzi Sy-lentem. Bladolicy nie mają już dokąd uciekać. Będą musieli walczyć na śmierć i życie. Nadchodzi czas wielkiej bitwy!

Ale Horda nie ma już wsparcia hexerów. Zdrajca Ash-hoon zbiegł z pomocą swojego pomagiera, Sho-doona. Ale nic to, Horda da sobie radę bez nich. Sylent musi upaść!”

Wojska Ugrauma miały stosunkowo łatwy pochód w stronę Sylentu. Wojska ludzi na terenach przed rzeką były raczej nieliczne. Prawdziwy opór zaczął się na podgrodziu, gdzie na wysuniętych ufortyfikowanych pozycjach stacjonowali sylenccy magowie, dobrze bronieni przez oddziały doborowe. Horda pozbawiona magicznego kontrwsparcia otrzymała znaczne straty, jednak w końcu orkowa fala dopadła linii obronnych, zabijając zabijając znajdujących się tam ludzi do ostatniego.  Po tym już nic nie dzieliło Hordy od Sylentu, z wyjątkiem jego murów.

Niestety na tyłach wojsk wybuchło zamieszanie. Zdradzieccy hexerzy przyprowadzili liczne siły lojalnych im orków, aby uderzyć na zaplecze wojsk Ugrauma. Herszt musiał wycofać się z przedpola Sylentu, aby dorwać Ash-hoona i Sho-doona. Orkowie znowu rzucili się sobie do gardeł. Ugraum wyrąbał sobie drogę przez straż przyboczną czarowników, ponieważ postanowił wymierzyć im wyrok osobiście. Wola walki determinacja wielkiego herszta była wielka, jednak połączona moc pierwszego hexera i Sho-doona w końcu zwaliła Ugrauma z nóg.

Besargar widząc jak poległy wódz zostaje zabierany przez zdradzieckie gobliny z pola bitwy, wydaje rozkaz wojskom aby je powstrzymać. Z pewnością dobiliby rannego wodza gdyby tylko zdołaliby wyjść z dziejącego się wokół chaosu. Sam zaś przejmuje dowodzenie nad lojalistami i ostatecznie pokonuje zdrajców. Ash-hoonowi jednak udaje się uciec. Podczas gdy razem z innymi hexerami zawraca Hordę do Verson, Ugraum wstaje z kolan i poprzysięga śmierć zdrajcy.

### Kampania sprzymierzonych

Od setek lat Glenderin Essente, przywódca Wielkiej Rady Elfów, służył jak najlepiej swojemu ludowi w Illis. Ale elfów systematycznie ubywało. Dlatego robiły co mogły, by zapobiegać wszelkim wojnom. Ostatnio przywódcę Rady zaniepokoiły wieści o tym, że ktoś usiłuje zorganizować orków. Należało osłabić to przymierze, zanim klany utworzą prawdziwą Hordę. Glenderin przywołał do Illdanor elfią wiedźmę Teyę, Rozmawiającą ze Smokami.

**Tajna misja. Północne wybrzeże Pustkowi Verksu. Zima roku 631 a. M.v.**

Historia ta rozpoczęła się dla Teyi Tael, gdy przywódca Wielkiej Rady wezwał ją do stolicy. Glenderin ujrzał wizję przyszłości, w której orkowie łączą się w ogromną Hordę. Istniała wszelako szansa na zniweczenie tego planu. Wszyscy tropiciele otrzymali już zadania. Teya i jej wojownicy muszą wykonać najtrudniejsze: przeniknąć na terytorium orków, odszukać miejsce kultu i umieścić na stojącym tam ołtarzu laskę, zaklętą przez samego Glenderina. Ten artefakt uniemożliwi hexerom Hordy rzucanie czarów.

Na miejscu okazało się, że kamienny ołtarz zniknął. Ślady wskazywały na obecność krasnoludów. Elfy tropiąc złodziei, znaleźli ich otoczonych przez grupy szaleńców oraz goblinich grabieżców. Samotnie nie zdołaliby się wydostać z pułapki. Tea wydała rozkaz pomocy otoczonym wojownikom. W mig posypał się deszcz strzał niewiadomo skąd, zabłysły szybko klingi elfich mieczowników. Nękane z tyłu, a rąbane z przodu orkowe siły rozpierzchły się w panice. Krasnoludzki thane oraz jego oddział był względnie bezpieczny. W zamian za uratowanie życia,  Dwarnrock poprzysiągł służyć elfiej pani jako spłatę świętego długu.

Thane wyjaśnił, że zabrał kamień z kręgu, ponieważ nigdy takiego nie widział i bardzo się nim zainteresował. Dwarnrock odda kamień w zamian za drobną przysługę. Otóż krasnoludy przybyły na pustkowia, ponieważ były tutaj umówione z ludzkim inżynierem na spotkanie. W obozie inżyniera jednak zastali tylko trolle, człowiek musiał uciec przed orkami do lasu, aby ratować swoje życie. Thane pragnie ocalić inżyniera, ponieważ jego wiedza jest bezcenna dla rozwoju krasnoludzkich projektów technologicznych. Ten człowiek na podstawie swoich przekonań o tym, że nawet orków da się nauczyć ogłady, został wysłany przez Radę na Pustkowia Verksu, aby dokonać próby ucylizowania goblinów, a następnie przywrócić tym ziemiom żyzny grunt. Śliślej mówiąc, inżynier miał nauczyć gobliny budowania młynów, tartaków, a także pomp wodnych. Niestety szkice projektowe zostały w jego obozowisku zajętego przez trolle i trzeba je odzyskać.

Sprzymierzonym siłom udało się wypędzić trolle z obozowiska, aby następnie po ich śladach trafić do jaskini, w której mieszkały i tam je dobić. Okazało się przy tym, że w jaskini znajdowało się cenne znalezisko, prawdziwy skarb – prastary magiczny łuk, który z pewnością przyda się w następnych misjach.

W następnej chwili przyszedł rozkaz od Glenderina. Skoro laska spoczęła na miejscu zgodnie z przeznaczeniem misji, Teya musi natychmiast wracać do Quendaylon.

**Ofris. Dziennik Dwarnrocka. Pasmo górskie między Quendaylon a Laryd. Pogórza Ofris. Jesień roku 632 a. M.v.**

„Już prawie rok mija od rozpoczęcia naszej kampanii na pustkowiach.

Teya otrzymała nowe zadanie od swojej Rady: ma odszukać klucz do sarkofagu Farrakha. Od niepamiętnych czasów klucz ten spoczywa w naszej świętej górze, zwanej Ofris. Gdyby Teya mnie nie spotkała, miałaby trudne zadanie. A ja dodam, że nasze spotkanie odbyło się w najodpowiedniejszym czasie. W innym razie moja głowa gotowałaby się w goblińskim kotle, zamiast oddawać się rozrywkom umysłowym.

Dziwne rzeczy dzieją się na naszych ziemiach. Kto by uwierzył, że elfy zanoszą artefakty na ziemie orków i chcą zakłócić spokój świętych relikwii? Jak mogło do tego dojść?! Przecież żyją tak długo, że muszą pamiętać, iż demon Farrakh omal nie doprowadził do zagłady całego Illis. Ale mniejsza z tym, potrzebują klucza, a ja im go dostarczę. Zawdzięczam życie tej elfce i uczynię wszystko co w mojej mocy, by jej odpłacić. Albo nie nazywam się Dwarnrock.”

Po dotarciu w pobliże góry okazuje się, że trolle zagnieździły się w ruinach pod Ofris, w których spoczywa klucz do sarkofagu demona. Thane wiedział o tym, bo to nie był nowy problem. Trolle zniszczyły na tym obszarze krasnoludzkie fortecy, a krasnoludy nie zdołały jeszcze oczyścić pogórza. Dwarnrock się wcześniej na to przygotował. Wysłał bowiem poselstwo do zamku Translone z prośbą, aby przygotować dla niego mobilne fortece – machiny oblężnicze zdolne zniszczyć nawet najbardziej gruboskórnego trolla. Dwarnrock oznajmił również, że Ofris to jest ziemia święta. Zanim postawi na niej swoją stopę, musi wpierw odwiedzić znajdujące się pod górą Sanktuarium Młota i Kowadła Ojca Założyciela. Tylko wtedy będzie możliwe otwarcie skrzyni i zdobycie klucza bez ściągania na siebie gniewu wyższych sił.

Po dotarciu do Translone okazało się, że krasnoludy wytworzyły tylko jedną mobilną fortecę skarżąc się, że grupa zbrojnych najemników założyła obóz w dolinie, aby pozyskiwać dla siebie drzewa khakra, które to drzewo jest ważnym elementem przy budowie krasnoludzkich machin. Teya słysząc to wpadła we wściekłość i oburzona bezczelnością ludzi, postanowiła sprowadzić na najemników śmierć, jako kara za nieautoryzowane wtargnięcie na tereny Quendaylonu oraz bezczeszczenie jego lasów. Po wybiciu co do ostatniego ludzkich najemników oraz ich przywódcy, grupa skupiła swoje wysiłki na dotarciu do świętych ołtarzy. Kręciły się wokół nich kilka tuzinów goblinich oraz orkowych jeźdźców. Thane nie mógł zdzierżyć obecności tak plugawych istot w świętych miejscach krasnoludzkiego kultu. Pogrom orków wydłużył znacznie czas osiągnięcia celu sprzymierzonych i kosztował życie kilkunastu wartościowych żołnierzy, lecz przynajmniej przełożyło się to na gorliwość thana w samych już ruinach. Albowiem coś poszło nie tak podczas odzyskiwania klucza. Kiedy ostatni troll padł martwy, a skrzynia z najwyższą czcią została otwarta, przebudziło się kilka golemów – strażników klucza, rozgniewanych i gotowych bronić artefaktu przed jego zabraniem z tego świętego miejsca. To oznaczało tylko jedno. Mimo uzyskanego błogosławieństwa, Dwarnrock złamał trwające sześćset lat pakt Wielkiej Przysięgi. Nie wiadomo było jakie miałyby być tego konsekwencje. Nadzieja w tym, że Rada wiedziała co robi. W każdym razie misja została wykonana i zarządzony został powrót do Illdanoru.

**Zdemaskowanie. Dziennik Dwarnrocka. Jezioro pod Illdanor. Quendaylon. Jesień roku 632 a. M.v.**

„Przez całą drogę do Illdanoru usiłowałem wymyśleć jakiś rozsądny powód, dla którego przywódca Wielkiej Rady potrzebuje klucza. Dziwiła mnie reakcja strażników pod Ofrisem. Stwierdzenie Teyi uzmysłowiło mi, ze ona ufa bezgranicznie Glenderinowi.

Teya powiedziała mi też, że Glenderin od dawna prowadził badania nad mieczem demona i znalazł sposób na wykorzystanie jego mocy w  dobrym celu.

Na Młot Młotów! Moc demona użyta w słusznym celu! Gdy dotrzemy do Illdanoru, zadam Glenderinowi parę niewygodnych pytań.”

Glenderin, Teya oraz Dwarnrock spotykają się w sanktuarium. Otaczają ich Strażniczki Płomienia. Elfi przywódca jest zadowolony z odzyskania klucza, lecz krasnolud nie pozwala mu się długo rozkoszować wyśmienitym nastrojem. Atakuje Glenderina, biorąc czarodzieja w krzyżowy ogień pytań. Przyciśnięty, elfi mag wpada we wściekłość oskarżając stojącą obok Teyę o współpracowanie z wrogiem sprawy, którego na dodatek przyprowadziła do świętego Illdanoru. W jego dłoni pojawia się miecz demona Farrakha, a głos zaczyna się zmieniać. Wydaje rozkaz Strażniczkom Płomienia o egzekucji zdrajców. Zaskoczona czarodziejka odruchowo przyjmuje obronną postawę wierząc jednak, że to jakieś nieporozumienie. Najwyraźniej dotknięcie miecza sprawiło, że Glenderin został opętany przez ducha demona. Zdolałi zbiec z Sanktuarium, lecz nie pomogło im to na długo. Musieli natychmiast uciekać z Illdanoru. Niemożliwym było pokonanie tak dużej liczby Strażniczek Płomienia w otwartej walce. Znane były z wielkiej biegłości w walce oraz zdolności do powracania do życia. Czyniło je to niemal niezniszczalnymi przeciwnikami.

Jedyną nadzieją dla Teyi oraz jej świty było dotarcie jak najszybciej do Sanktuarium Smoka, z którego mogła przyzwać mityczną istotę, aby ta zabrała ich poza zasięg Glenderina, gdzieś w bezpieczne miejsce. I udało się tego dokonać, chociaż jeden oddział elitarnych mieczowników poświęcił swoje życie, broniąc ceremonii przywołania legendarnego gada. W końcu smok odpowiada na wezwanie czarodziejki. Dwarnrock jednak martwi się, że skoro smok przyleciał sam, to jego ludzie zostaną tutaj na pewną śmierć, jako że nie wszyscy pomieszczą się na jego grzbiecie. Rozmawiające ze Smokami uspokaja krasnoluda, ponieważ smoki potrafią otwierać portale teleportacyjne zdolne przenosić całe oddziały. Nie ma czasu do stracenia, ponieważ Strażniczki Płomienia zaraz rzucą im się do gardeł. Ponadto Teya wyczuła, że Glenderin otworzył swój własny portal do krain ludzi, w których znajduje się grobowiec Farrakha. Elfi król posiada przecież klucz do sarkofagu demona. Thane trafnie wnioskuje, że Farrakh rękami Glenderina próbuje uwolnić się z więzienia. Mimo że ludzie nie złamią starożytnej przysięgi i nie wpuszczą elfiego czarodzieja do katedry Versonu, to orkowa Horda szturmująca stolicę może sprawić, że nie będzie komu bronić pieczęci. Pora ruszać w drogę.

**Przełom. Sylent. Wiosna roku 633 a. M.v.**

Teya użyła magii, by wskazać smokowi miejsce, do którego ma prowadzić portal. I ujrzała przerażające obrazy.

Verson zostało zdobyte przez orków, a armia ludzi walczyła z Hordą pod Sylentem. Teya widziała, że ludzie przegrywają bitwę i podjęła szybką decyzję; najpierw pomoże ludziom, a potem, wraz  z ich armią, przeciwstawi się Glenderinowi.

Smok zaryczał i rzeczywistość rozpadła się na kawałki. Portal otworzył się i wojownicy prowadzeni przez Teyę i Dwarnrocka ruszyli do walki. Przed nimi stały niekończące się szeregi orków.

Przed elfami czeka bardzo trudne zadanie. Obojętnie w którym kierunku się udać, siły orków były przytłaczające. Czas działał na ich niekorzyść. Z każdą godziną Horda coraz bardziej zaciskała pętlę na szyi wojsk sprzymierzonych. Teya zdecydowała przebijać się wzdłuż rzeki na północ, aby potem ostro skręcić na zachód – tam, gdzie była skoncentrowana wielka magia – niewątpliwie miejsce, w którym toczyła się bitwa magów. W końcu się udało połączyć z wojskami ludzi.

Rozmawiająca ze Smokami właśnie była świadkiem, jak ludzki czarodziej, kapłan oraz wojownik nacierają na orkowego hexera. Widziała, jak moc tego ostatniego wyraźnie przezwycięża połączone wysiłki ludzi. Skoncentrowała się najmocniej jak tylko potrafiła i cisnęła w hexera zaklęciem. Deszcz magicznych strzał posypał się na jego głowę, rozbijając magiczną tarczę. Nastąpił błysk i czarnoksiężnik Hordy zniknął w niebycie.

**Rycerze Miecza. Ticsus. Lato roku 633 a. M.v.**

Zwycięstwo pod Sylentem nie przyniosło ludziom tak bardzo oczekiwanego pokoju. Piękna przywódczyni elfów przekazała straszliwe wieści. Przywódca elfiej Rady został opętany przez demona. Co więcej, zamierza wskrzesić przerażającego wroga. Najgorsze przypuszczenia okazują się prawdą.

Ash-hoon, pierwszy hexer Hordy, osobiście towarzyszy Glenderinowi, a skoro orkowie zajęli Verson… Pfeil zdaje sobie sprawę, że jego armia armia nawet po przyłączeniu się elfów i krasnoludów nie będzie w stanie wystarczająco szybko oswobodzić stolicy Leranse. Zatem ludzie będą potrzebowali broni do walki z Farrakhiem, miecza samego Marcusa.

Miecz Marcusa to jedyna broń, jaka może zabić demona, jeśli ten ponownie zmartwychwstanie. Miecz ten został złożony na wyspie wieki temu. Jeśli jego strażnicy odmówią wydania broni, trzeba będzie wziąć ją siłą.

Jednak po długich dyskusjach ustalono wreszcie, że sam Wielki Kapłan uda się do Ticsus po miecz Marcusa, a towarzyszyć mu będą marszałek Pfeil i Mistrz Brennok. Podróż do Ticsus drogą morską zajęłaby kilka miesięcy, ale Teya nakazała smokowi otworzyć portal wiodący prosto na wyspę. Naturalnie, użycie magii na osobie kapłana spotkało się z naturalnym sprzeciwem Dextera, ale nie było czasu do stracenia. Wkrótce sam mógł się przekonać, że cała trójka wylądowała bezpiecznie na Ticsus. Ojciec Dexter wierzy, że cała misja przebiegnie sprawnie. Mimo że jest on przedstawicielem Świętego Tronu, którego zakon z Ticsus nie uznaje, to jego reputacja wzniesie sprawę ponad ich podziały.

Niestety sprawa przedstawia się inaczej. Rycerze  Marcusa z wyspy na widok obcych przybyszy szykują się do ataku. Podczas potyczki z rycerzami, na horyzoncie pojawia się seneszal zakonu, prowadząc za sobą znaczny oddział konnych oraz kuszników. Właśnie szykował się do uderzenia na Ticsus i cieszył się, że znalazł sojuszników. Poskarżył się Wielkiemu Kapłanowi, że wielki mistrz ich zakonu sprzeniewierzył się świętej tradycji, za co musi zostać ukarany, a zakon musi wrócić na właściwą drogę. Po zdobyciu miasta i zgładzeniu wielkiego mistrza, święta relikwia na życzenie Wielkiego Kapłana została przekazana na jego ręce.

**Zemsta Ugrauma. Dziennik Ugrauma Grablega. Verson. Lato roku 633 a. M.v.**

„Ash-hoon poprowadził Hordę na Ver-sa. Wykorzystuje moich orków do własnych celów! Ten hexer zasłużył na śmierć! Taki był pewny swoich czarów, że nawet nie sprawdzał, czy mnie zabił. I to był jego błąd. Magia już mu nie pomoże!

Zbiorę tylu berserkerów i goblinów, ilu zdołam. I ruszę tropem uderzeń twojego serca Ash-hoon!”

Ugraum dociera pod Verson. Ziemia jest martwa gdzie okiem sięgnąć. Trawa rozsypuje się w popiół, a ludzie owładnięci szaleństwem zabijają się nawzajem. Koło doszczętnie zrujnowanego Verson majaczy w oddali nieznana, złowrogo wyglądająca iglica. Wielki wódz wie, że jego znienawidzony wróg jest gdzieś tutaj. Zwiadowcy donieśli, że jego zdradziecki pomocnik Sho-doon ukrywa się w zamku Le Venlo. Ugraum rozkazuje swojej prawej ręce Besargarowi odszukać gobliniego hexera oraz zmusić go do współpracy zabijając jego świtę.

Kiedy to już się dokonało, Sho-doon z obawy o swoje życie obiecuje doprowadzić Ugrauma do swojego pana. Ash-hoon przebywa w demonicznej fortecy zwanej Sumgan, do której wejścia bezpośrednio z zewnątrz broni magia.  Zadaniem Sho-doona jest wywabienie pierwszego hexera na zewnątrz.

Ugraum postanawia przejść przez Verson, w którym nie ma żywej duszy oprócz dewastujących miasto trolli. Jego wojska zajmują dogodne pozycje, podczas gdy on razem z Besargarem znajduje kryjówkę blisko wejścia do wieży. Sho-doon zgodnie z planem prosi o spotkanie z pierwszym hexerem, a ten kiedy pojawia się ze swoją opętaną przez złe moce ludzką świtą, dokonuje powtórnej zdrady Ugrauma i znowu staje po stronie Ash-hoona. Dochodzi do walki. Zdradziecki goblin ginie jako pierwszy, zabity przez szaleńców, podczas gdy Ugraum dopada hexera. Ten zaskoczony rozwojem sytuacji, próbuje wpłynąć na herszta słowami o wielkiej potędze, jaka stanie się jego udziałem, jeśli tylko ten ukorzy się przed Farrakhiem, którego zdołał wskrzesić. Zrobił to dla orków, których teraz już nikt i nic nie powstrzyma. Ugraum pozostaje nieprzejednany. Już się gotuje, aby wymierzyć karę zdrajcy. Czarownik widząc, że słowami nic wskóra. Jednak zanim kończy rzucać zaklęcie, przeszywa go wielki miecz Ugrauma. Kiedy Ash-hoon upada, wielki herszt pod wpływem furii poprawia jeszcze potężnym uderzeniem z góry. Wielka fala magicznej mocy rozchodzi się z ciała Ash-hoona na wszystkie strony. To był jego koniec.

**W akcie desperacji. Dziennik Dwarnrocka. Verson. Jesień roku 633 a. M.v.**

„Kiedy ludzie powrócili z relikwią, odetchnąłem z ulgą. Nie ma nic gorszego niż świadomość, że w Versonie budzi się zło. Teya nie może usiedzieć w miejscu, jakby miała dopiero dwadzieścia lat, a nie parę setek. Ale zawsze nadchodzi koniec wyczekiwania.

Przed nami Verson i wielka bitwa! Miecz Marcusa uchroni nas od stania się bezwolnymi kukiełkami w rękach demona. A wróg wielu już opanował. Będziemy walczyli nie tylko z orkami i potworami, ale i z nawiedzonymi ludźmi, a nawet elfami. Dzięki stwórcy, krasnoludów się to nie ima. Jesteśmy silni niczym fundamenty góry! I potrzebujemy teraz całej tej potęgi.

Glenderin w ciągu jednego dnia przy pomocy swojej magii stworzył opodal Versonu potężną cytadelę. Teya zwie ją Sumgan, czyli „złe miejsce” po draconiańsku. Idziemy do tej fortecy! I zwyciężymy!”

Wojska sprzymierzonych docierają pod Verson. W oddali widać, jak niezwykły strumień potężnej magii spływa na cytadelę i rozchodzi się we wszystkich kierunkach.

Teya wiedziała. To był znak, że pierwsza pieczęć zostanie złamana. Jeśli znikną wszystkie, sarkofag otworzy się i Farrakh odzyska ciało. Musieli się spieszyć. Niestety zadanie, jakie ich czekało, wydawało się arcytrudne. Esencja demona była już silna. Zdołał opętać wielką część armii, zamieniając ich w swoich bezwolnych, piekielnych siepaczy. Na domiar złego, ktoś wykorzystując wolę Farrakha był zdolny rzucać klątwy i czary na przybyłą armię. Na szczęście ojciec Dexter wiedział, jak się przed tym chronić. Trzeba było odprawić stosowne rytuały w świętym miejscu, dlatego wymagane było, aby w drodze do Sumgan odbić kościół Marcusa.

Po bardzo ciężkich walkach i karkołomnych manewrach, udało się armii sprzymierzonych przełamać obronę wojsk opętanych i dotrzeć pod bramy Sumgan. Wielu żołnierzy poległo próbując to osiągnąć. Zaś jeszcze więcej miało dopiero zginąć. Wrota Sumgan otwarły się ukazując, jak nad martwym ciałem Glenderina kroczy potężny piekielnik. Niebo zaczęło zasnuwać się czerwienią, rzeki i jeziora zaczęły zamieniać się w krew. Farrakh odzyskał ciało i teraz stanął na polu walki, dwoma machnięciami miecza oczyszczając sobie pole z ludzkich oraz elfich żołnierzy. Właściwa bitwa miała dopiero nadejść.

**Ostatnia bitwa. Dziennik Dwarnrocka. Pod fortecą Sumgan. Jesień roku 633 a. M.v.**

Derrick Pfeil i jego towarzysze zdołali pokonać bariery wzniesione przez Glenderina wokół cytadeli Sumgan, ale przybyli za późno. Farrakh został wskrzeszony.

Teraz musieli stawić czoło nie tylko szalonemu elfowi z Wielkiej Rady, ale i demonowi. Sześć stuleci wcześniej stu magów i tysiące legionistów Marcusa ledwie dało mu radę.

Czy było możliwe, by skromne siły, jakie posiadał marszałek Pfeil pozwoliły na dokonanie podobnej rzeczy? Nie było czasu na zastanawianie się. Mistrz Brennok wspólnie z Teyą przebił bariery dzielące ich od Sumgan. Ostatnia bitwa właśnie się rozpoczyna.

Ojciec Dexter jest pełen entuzjazmu. Wznosi miecz Marcusa ku niebu, a następnie próbuje wyciągnąć go z pochwy. Bezskutecznie. Niestety, jego dusza nie jest jeszcze gotowa, aby dobyć miecza. Nie będzie można użyć tej potężnej relikwii w walce. To nieoczekiwane i gruzgocące wieści. Ale nie wszystko stracone. Demon jest głodny i osłabiony. Dopiero co obudziwszy się z letargu, potrzebuje świeżych dusz. Już teraz plądruje okolice cytadeli w poszukiwaniu ofiar. Później będzie można to wykorzystać, aby go wywabić, lecz najpierw będzie trzeba znaleźć sposób, aby pokonać demona. Śmiertelnicy nie mają z nim szans w otwartej bitwie.

Demon używa mocy Glenderina, Strażniczek Płomienia oraz smoka. Zamknął ich dusze w kryształy o osobliwym wyglądzie. W ten sposób wykorzystuje nie tylko swoją moc, lecz także moc zaklętych w kryształy istot. Trzeba było je zniszczyć, aby osłabić Farrakha.

Z każdym kolejnym rozbitym kryształem magowie przymierza odczuwali jak moc demona słabnie, jak jego niemal nieograniczona moc zaczyna tracić na sile, a zasięg jego czarów słabnąć. Wraz z ostatnim zniszczonym kryształem, demon mógł czerpać jedynie ze swojego wnętrza. Te oddziały, które były niezwiązane walką z przeciwnikiem, atakowały diabła ze wszystkich stron, fala za falą. Deszcz bełtów oraz strzał czarnymi smugami spadał na głowę Farrakha, a skupiona, połączona energia magii i modlitwy miażdżyła jego duszę.

Demon jednak skupiwszy w sobie całą moc, buchnął ogniem w stronę bohaterów. Fala uderzeniowa powaliła całą czwórkę na kolana. Miecz Marcusa, który Ojciec Dexter trzymał cały czas przy sobie, upadł tuż obok Derricka. Marszałek Pfeil ostatnią iskrą nadziei sięgnął po święty brzeszczot, który bez trudu wyszarpał z pochwy. Tak, to on on okazał się być wybranym. Napełniwszy się świętą mocą Marcusa, marszałek stanął do pojedynku z demonem. Ogromna siła demona i potęga jego miecza wcale nie dawały mu przewagi. Derrick odbijał jego ciosy tak, jakby walczył równy z równym. Wreszcie rycerz zdołał trafić demona, przebijając mu pierś, tak jak ongiś uczynił to sam Marcus. Diabeł padł martwy, zaś jego dusza przeniosła się do miecza. Nie chcąc dopuścić, aby historia powtórzyła się ponownie, Derrick złamał miecz. Z przełamanego oręża uleciała w górę esencja Farrakha, znikając gdzieś daleko w chmurach.

Ogromna ilość żyć ludzkich, elfich i krasnoludzkich zakończyła się tutaj, pod Sumgan. Lecz okupiły one zwycięstwo nad wielkim złem, jakie ponownie nawiedziło udręczone Illis. Świat powoli podnosił się z kolan. Leranse potrzebowało nowego władcy, a król Stefan umarł bezpotomnie. Wszystko wskazywało na to, że koronę przejmie marszałek Pfeil, jeśli tylko zechce po nią sięgnąć. Jednak mimo jego osiągnięć, nie wszyscy okoliczni władcy mu sprzyjają. W końcu był wcześniej tylko dowódcą najemników.

Mistrz Brennok w imieniu akademii magów zawarł z Kościołem Marcusa porozumienie o nietykalności jego magów, w zamian za poparcie Ojca Dextera na dworze Leranse, kiedy tron przejmie Derrick Pfeil.

Mimo zażegnania największego kryzysu, w Illis daleko było jeszcze do powszechnego pokoju. Wiele wskazywało, że Ugraum nadal żył, a to oznaczało wkrótce kolejną wojnę.

KONIEC

Zwłoki magaMarcus vs FarrakhMiejsce mocyOkrętAtak trollaUchodźcyZłe słowoKampania orkówWojna domowaWalka o władzęNadejście hexeraWiedźmi krągSpisekCudaBitwa magówBitwaOłtarzUgraum i BesargarKampania sprzymierzonychSanktuarium IlldanoruPrzyzwanie smokaSpotkanieOłtarz w OfrisSanktuarium MłotaDwarnock i kluczAudiencjaOłtarz smokaPod Sylentem2Ticsus2Przekazanie relikwiiVerson w gruzachŚmierć Ash-hoonaPieczęcieCzar Niewolnik Smoka w akcjiPowstanie FarrakhaKryształy duszyBohaterowie vs demonPfeil vs FarrakhŚmierć Farrakha
1. ↑ https://www.gry-online.pl/gry/fantasy-wars/zc2bb6
2. ↑ 2,0 2,1 2,2 **Fantasy Wars (gra)**