Era Zagubionych Gwiazd

Przed wiekami, w miejscu gdzie później zaistniało słońce Sidrillonu, nie było niczego, jedynie mgławica po śmierci istniejącego tu dawniej słońca. Uczeni spekulują, że było to słońce magiczne, złożone z czystej energii arkanicznej, świecące na niebiesko, co jednak nie jest pewne, gdyż nawet najstarsi nie wiele wiedzą o tamtych czasach.

Wokół tej mgławicy jednak wciąż krążyły planety, być może przyciągane jej magią, pozostałości dawnego układu. Siqeral, dawniej pełen życia, był wysuszony bliskością umierającego słońca. Sidrillon był wciąż tą samą wielką pustą skałą. Midorlaar pozostawał zamrożoną sferą lodu i śniegu. W końcu dwa ostatnie planety posiadały życie. Trinas zamieszkany był przez Vedalkenów. Były to istoty, które zamieszkiwały ten układ przed wybuchem gwiazdy. Rodowód, posiadający bardzo rozbudowaną technologię, oraz magię, łącząc oba te aspekty, stworzył warunki które pozwalały im żyć na tak dalekiej planecie, nawet gdy ci nie mieli swojej gwiazdy.

Niemniej nowe warunki spowodowały pewne przerażenie w ich vedalkeńskim społeczeństwie. Wielu popadło w biedę, częste były rozboje i przewroty. Poziom życia tych niebieskoskórych istot spadał powoli, choć nieprzerwanie. Wtedy ukuto termin „ery zagubionych gwiazd”. Astrologowie przewidywali nieuchronny upadek magii, widząc jak gwiazdy, z których ta, dominująca wśród vedalkeńskich magów, grupa czerpała swoją moc, powoli przestają być widoczne, gdyż chaotyczna magia mgławicy wzmacniała kryształową barierę do wręcz nienaturalnego poziomu.

Ratunkiem na ten problem miało być utworzenie „kryształów błysku”. Sztucznych kryształów, które miały przechowywać magię gwiazd w pobliżu. Na ziemi, a nie daleko. To znacznie ułatwiło vedalkenom przetrwanie tego trudnego okresu.

Wkrótce po wynalezieniu kryształów błysku weszły one w powszechne użycie i wykorzystywane były w wielu dziedzinach. Tak zaczął się okres panowania Nowego Imperium Vedalkenów, znanego też jako Imperium Błysku. Mając moc gwiazd przy sobie mieszkańcy Trinasu niespodziewanie przeszli z kryzysu do złotej ery. Udoskonalone czarostatki rozpoczęły dalsze podróże w końcu zakładając wiele placówek w całym układzie. Liczne kopalnie na bliższych martwemu słońcu planetach, stacje badawcze, czy nawet niewielkie miasta. Przestrzeń między nimi, dzika przestrzeń, pełna była zawieszonych w pustce stacji jak i kryształowych satelit.

W momencie największej potęgi Vedalkenów postanowili pójść jednak o krok dalej. Najpierw wykorzystali magię kryształów błysku do ustabilizowania kryształowej sfery sprawiając, że wpływy gwiazd były silniejsze. Następnie zbudowali, wokół Sidrillonu, nową satelitę. Zbudowany z kryształów błysku księżyc, Teldar. Miał on służyć jako kotwica dla magii, bliższa im niż gwiazdy. Ostatnim z śmiałych posunięć miało być wykorzystanie potężnej magicznie mgławicy. Wykorzystali swoje wynalazki oraz jej magię by osiągnąć swój ostateczny szczyt, stworzyć boga. Były dwie próby aby tego dokonać i obie były realizowane w tym samym czasie. Oba bóstwa były ukształtowane na podobieństwo ogromnych smoków. Ich ciała zbudowane zostały z skoncentrowanej magii mgławicy, ich szkielety z adamantu, wysadzanego kryształami błysku, ich łuski z platyny. Aby nasycić bogów duszami udali się poza swój system. Jedne czarostatki udały się w samo centrum wszechświata aby uzyskać potężną duszę z kosmicznego płomienia. Inni woleli znaleźć wieczny płomień szału w Odległych Krainach.

Stworzenie bóstw przez Vedalkenów zapoczątkowało Epokę Smoków.