Harpia

**Harpia** - jedna z ras okultystycznych, a zarazem prawdopodobnie najbardziej rozwinięta i najinteligentniejsza z nich.

## Występowanie

Harpie posiadają dwa główne zasięgi występowania - część z nich, określana mianem harpii leśnych, żyje w gęstych, starych lasach, gdzie drzewa są wysokie, ale grube i wytrzymałe. Czasem można spotkać osobniki tej odmiany blisko osad degunowych, a nawet okazjonalnie na otwartym terenie, nie jest to jednak częste i zdarza się głównie harpiom o najniższej inteligencji.

Druga grupa to harpie z suchych gór, o większych skrzydłach umożliwiających dalsze podróże oraz wytrzymalszych nogach, które pozwalają chwytać się ścian skalnych, gdzie umieszczone są gniazda. Harpie górskie wybierają te suche góry, gdzie jest dużo zacienionych wnęk oraz jaskiń. Mają także tendencję do zamieszkiwania opuszczonych osad po degunach.

## Wygląd

Rasa ta, podobnie jak wszystkie inne okultystyczne, w sporej mierze przypomina deguna. Tak samo jak oni, harpie utrzymują się na tylnych kończynach, jednak nierzadko ich pozycja jest bardziej skulona, a czasem nawet osobniki wybierają ruch na czterech kończynach. Ich nogi są w całości ptasie, w kolorze zazwyczaj ciemniejszym niż ich futro, które posiadają tylko od pasa w górę. Ogon pokryty jest piórami, a na jego końcu zamiast szczotki znajduje się zestaw lotek ułożonych w owalny kształt, które poprawiają zwinność podczas lotu. Na plecach harpii znajduje się para wielkich, opierzonych skrzydeł, które najczęściej mają ubarwienie naśladujące gatunki zwykłych ptaków. To samo tyczy się z umaszczeniem ogona. Uszy mniejsze niż u degunów, pokryte piórami. Usta harpii wypełnia szereg ostrych, trójkątnych zębów o równej długości z wyjątkiem nieznacznie wystających kłów.

Harpie leśne posiadają bardziej ograniczoną gamę umaszczeń od degunów, a sięga ona głównie ciemnych brązów o różnym nasyceniu oraz - dość rzadko - ciemnych szarości. Okazjonalnie zdarzają się harpie "blond", jednak jest to rzadkie zjawisko. Harpie górskie charakteryzują się zawsze piaszczystym umaszczeniem, bez możliwości pojawienia się innej barwy, o ile nie wystąpi wymieszanie krwi między odmianami - co, należy zaznaczyć, zdarza się właściwie nigdy w warunkach naturalnych.

Harpie noszą ubrania zrobione samodzielnie ze skóry lub z roślin. Są w stanie stworzyć ładne, identyczne do degunowych ubrania, z tym wyjątkiem, że są dostosowane do innej budowy ciała. Rasa jest znana z preferowania długich tunik i spódnic od jakichkolwiek spodni, co jest zrozumiałe przy ich ptasich nogach. Ubrania są często adekwatne do poziomu w hierarchii, gdzie Harpi Król lub Królowa nosi bogate, piękne stroje, a najmniej inteligentni członkowie noszą proste łachmany.

## Zachowanie

Podobnie jak wilkołaki są to społeczne istoty, żyjące w grupach, gdzie górska odmiana organizuje się w wielkie, czasem nawet dochodzące do 100 osobników stada, a odmiana leśna ogranicza się do kilku rodzin w najlepszym wypadku, z czego do rodziny wliczają się tylko najstarsza para i najwyżej trzy mioty. Struktura społeczna jest dość luźna, z wyjątkiem alfy, którym najczęściej jest Harpi Król lub Królowa, a w większych stadach może być to kilka alf, jeśli wszystkie się na to zgodzą.

Same harpie mają bardzo różny poziom agresji, inteligencji i zdziczenia, do tego stopnia, że można je podzielić na kilka rodzajów:

* Harpi Książę / Księżniczka - najinteligentniejsze i najsilniejsze ze wszystkich, dumne, zdolne do pełnej komunikacji z degunami. Zazwyczaj odznaczają się agresją wynikającą z potrzeby bronienia stada, jednak można je udobruchać kawałkiem mięsa z topeszka oraz powtarzaniem wiersza "Harpi Królu, przynoszę ci ofiarę. Pokaż mi bezpiecznie swoją twarz". Jeśli Harpi Książę przyjmie ofiarę, podleci do deguna, wyrwie mięso z ręki i po zjedzeniu wysłucha każdej prośby. Nie ma jednak pewności, że nie zabije albo że wysłucha i wykona, o co jest poproszony. Harpi Książę po zostaniu alfą stada otrzymuję tytuł Harpiego Króla, a Harpia Księżniczka zostaje Harpią Królową. Nie są to jednak osobne rodzaje harpii, a tylko zmiana w nazewnictwie pojedynczych osobników.
* Łagodny - inteligencja nad zdziczeniem i agresją, raczej trzymają się na odległość, ale zaatakują, jeśli ich gniazdo zostanie zagrożone. Są zdolne do zwykłej rozmowy z degunem, czasem pozwolą do siebie podejść i porozmawiać, ale nigdy nie podejdą same z siebie, chyba że przekona się je jakimś smakołykiem. Można się z nimi zaprzyjaźnić, a w zamian za przyjaźń mogą przynosić podarki czy pomagać w niektórych sprawach.
* Dziki - zdziczenie nad inteligencją i agresją, zdecydowanie unikają degunów oraz ich osad. Trudno się do nich zbliżyć, gdyż uciekają, a zagonione w kąt stają się agresywne. Zbliżenie się do ich gniazda może mieć dwa zakończenia - poważne kalectwo z ewentualnością śmierci albo brak spotkania, co bierze się z płochliwego charakteru dzikich. Raczej nie zaleca się próby kontaktu ze względu na ich nieobliczalne zachowanie.
* Agresywny - oczywiście, jak nazwa wskazuje, są to najbardziej agresywne harpie. Ich agresywność może być na równi z inteligencją, ale to zazwyczaj kończy się tylko jeszcze niebezpieczniejszym osobnikiem. Samo wejście na ich terytorium to igranie ze śmiercią, chyba że obroni przed nimi zaprzyjaźniona harpia, ponieważ tylko innych harpii się słuchają.
* Głupi - ciężko nazwać inaczej harpię, która nie jest ani inteligentna, ani agresywna, ani chociażby dzika. Te osobniki zdarzają się rzadko, co i tak jest sensacją, bo przy ich przyzwyczajeniach powinny dawno wyginąć. Budują gniazda wyjątkowo nisko, czasem tylko kilkanaście centymetrów nad ziemią, pozwalają degunom się do nich zbliżać, a żeby tego było mało, często zamieszkują bardzo blisko osad, a nawet w nich samych! Nie potrafią się komunikować z degunami, choć wciąż zdają się rozumieć, co się do nich mówi.