Gnoll

Gnolle byli rodowodem humanoidalną, która najbardziej przypominała hybrydy człowieka i hieny. Były mięsożernymi humanoidami, znanymi z dzikiej kultury i wojowniczych zachowań.

## Opis

Gnolle były ekstremalnie wysokie, a przeciętny członek rodowodu miał średnio między od 7′0″ do 7′6″. Chociaż gnolle były stosunkowo chude jak na swój wzrost, miały imponującą posturę. Po części ze względu na swój wzrost i szczupłą muskulaturę, gnolle były bardzo szybkie w porównaniu z wieloma innymi rodowodami, takimi jak ludzie. Skóra gnolli była zielonkawo-szara, a ich futerko miało jasny lub ciemnobrązowy odcień, czasami pokryty plamami lub paskami. Wiele gnolli miało także brudnożółtą do czerwonoszarej grzywę przypominającą grzebień, która stawała gdy były wściekłe.

Niektórzy uważają, że gnolle miały ślady demonicznej krwi, o czym mogą świadczyć niezwykłe cechy niektórych linii krwi gnolli. Mogły one obejmować szpony, błyszczące czerwone oczy lub czarne futro z ognistymi pomarańczowymi plamami.

Gnolle płci żeńskiej były nie do odróżnienia od samców pod względem wielkości, pomimo reputacji wyższych i bardziej agresywnych. W rzeczywistości gnolle były tak podobne w wyglądzie, że często mylono je ze sobą. Jedynym wiarygodnym sposobem odróżnienia, innym niż dokładne badanie fizykalne, było to, czy kobieta była w ciąży lub otwarcie karmiła piersią. Podobnie jak hieny, gnollskie kobiety posiadały pseudo-penis, czyli ośmiocalową wydłużoną łechtaczkę, przez którą gnollskie kobiety kopulowały, oddawały mocz, oraz rodziły.

   Gnolle żyły bardzo krótko w porównaniu z innymi rozumnymi humanoidami, żyjąc średnio zaledwie 30 lat i dojrzewając do dorosłości w niezwykłym tempie. Gnolle nie starzały się jednak szczególnie dramatycznie, z wyjątkiem końca ich życia, kiedy to starzenie szybko kończyło się ich śmiercią. Kiedy gnoll umierał, jego kości były od czasu do czasu zbierane przez inne gnolle i ożywiane przez rytuały w wysuszeńca, rodzaj szkieletowego gnolla.

## Osobowość

Bardziej niż wiele innych rodowodów humanoidalnych, pierwotny instynkt był silną częścią psychiki gnolli. Gnolle były naturalnymi drapieżnikami i delektowały się emocjami polowań. Prawie wszystkie gnolle wolały dzicz od cywilizowanych enklaw, preferowanych przez ludzi, krasnoludy lub inne podobne rodowody, a te, które zabierają się do miast, zwykle uważały je za gorszy rodzaj krajobrazu.

Wiele innych rodowodów uznawało charakter gnolli za dziki i agresywny, a tendencje behawioralne rodowodu z pewnością wywoływały to wrażenie. Gnolle zaczynały walczyć między sobą w bardzo młodym wieku, a wiele, gdy tylko mogły chodzić, czołgało się w miejscach oddalonych od oczu dorosłych, gdzie toczyły zaciekłe, często śmiertelne bitwy. Gnolle częściej domagały się odpowiedzi niż zadawały pytania. Gnolle jednak nie postrzegały tego jako akt wrogości, ale podstawową demonstrację siły.

Chociaż gnolle niekoniecznie były złe, pragnienie polowania i pierwotna żądza krwi, które zamieszkiwały umysł gnolli, sprawiły, że wielu z rodowodu odruchowo skłaniało się ku chaotycznemu, złemu charakterowi. Gnolle, które uległy tej tendencji, często stawały się koczowniczymi dzikusami, siejąc spustoszenie, gdzie tylko mogły, dając im swoją przerażającą reputację jako rozbójników i łowców niewolników na całym świecie. Na szczęście rzadko widywano takie stworzenia zjednoczone i chociaż gnolle jako całość miały silne powiązania rodzinne i więzy krwi, ta życzliwość nie była często okazywana tym, którzy należeli do innego stada; rodowód powszechnie toczył wojnę sam ze sobą. Niektóre gnolle mogą cierpieć z powodu rzadkiej formy szaleństwa, która może stłumić ich intensywny głód i złe instynkty, powodując poczucie winy za ich złe uczynki i pacyfistyczną naturę.

Inne praktyki gnolli mogły wydawać się równie dziwne, jak na przykład skłonność gnolli do złodziejstwa. Na najbardziej podstawowym poziomie ta tendencja skłaniała wiele gnolli do zbierania trofeów, które przypominały im o przeszłych zwycięstwach, przedmiotów czasami przerażających, choć równie często prostych i przyziemnych. Tropiciele gnolli wykorzystali to na swoją korzyść, przechowując na sobie skrawki odzieży lub inne przedmioty z zapachem ich ofiary, który to odór kierował ich w kierunku zdobyczy.

Ta tendencja doprowadziła do jeszcze bardziej obcej praktyki jedzenia padliny przez gnolle. W przeciwieństwie do większości rodowodów, gnolle nie miały, jeśli w ogóle, żadnych skrupułów przed zjadaniem zmarłych innych rodowodów. Kiedy gnolle zaatakowały wioskę, nie pozostawiały nie tylko ocalałych, ale i zwłok, zjadając większość tych, których nie brały jako niewolników. Pojawiły się nawet oznaki, że niektóre gnolle poszły o krok dalej, najeżdżając cmentarze w poszukiwaniu świeżych zwłok, którymi można by się pożywić.

## Ojczyzny

Gnolle zazwyczaj zamieszkiwały na ciepłych równinach, sawannach i pustyniach, chociaż były bardzo przystosowalne i można je było znaleźć w większości regionów, czasem nawet pod ziemią. Były mniej powszechne w regionach ciepłych i suchych.

## Kultura

Pomimo dzikiej natury gnolli, niektóre aspekty ich kultury nie były z natury odpychające. Gnolle przywiązywały bardzo dużą wagę do rodziny, na przykład szanując więzy krwi, być może bardziej niż jakikolwiek inny aspekt plemienia. Chociaż gnolle w stadzie często walczyły ze sobą o dominację, bitwy te szybko zostały zapominane po ich rozwiązaniu, a w większości sytuacji gnolle z tej samej linii krwi były lojalnymi przyjaciółmi i sojusznikami. Te linie krwi prawie zawsze były śledzone poprzez matkę, przez linię żeńską.

Ta lojalność wobec rodziny była szczególnie widoczna podczas walki, zarówno z konkurencyjnymi stadami gnolli, jak i innymi rodowodami. Gnolle, które walczyły ramię w ramię, regularnie odrzucały osobistą chwałę, aby pomóc swoim braciom. Być może najbardziej zaskakujące, gdy gnoll został oddzielony od klanu i rodziny, instynktowna potrzeba takich więzów krwi doprowadziła go do stworzenia zastępczej „sfory” z tych, z którymi postanowili się zaprzyjaźnić. Dla tych nieprawdopodobnych sojuszników gnoll był tak samo lojalny i wierny jak ich bracia i siostry, obejmując obcych, jakby byli rodziną.

Większość społeczności gnolli były matriarchalne i kierowane przez wodzową, największą i najsilniejszą z plemienia. Wiadomo, że wodzowe posiadały męskie haremy, a ponieważ gnolle były hodowane dla bitwy, mężowie z haremu były najsilniejszymi wojownikami wśród innych mężczyzn i kobiet, ustępując jedynie wodzowej pod względem siły wojennej.

Na zupełnie nowy poziom wzrosło również plądrowanie dzikich gnolli. Podczas gdy wszystkie gnolle miały wrodzoną skłonność do zbierania pamiątek i trofeów, stada nomadów, szczególnie te dzikie, które miały niewielki kontakt z innymi rodowodami z wyjątkiem okresu wojny, znalazły kilka innych sposobów na zdobywanie technologii, tworząc niewiele własnych narzędzi. W rezultacie większość gnolli polegała na innych rodowodach jako źródle bogactwa i technologii. Rozciąga się to na broń i uzbrojenie, nadając zbroi gnolli wyjątkową estetykę, w której każdy kombinezon jest zwykle składany z zebranych fragmentów zbroi znalezionych na ofiarach lub porzuconych.

Gnolle wszelkiego rodzaju posiadały sympatię do hien, które wielu uważa za swoich braci i które trzymały jako zwierzęta domowe lub do polowania. Oprócz hien znane były z trzymania wielkich hien jako wierzchowce.

Gnolle czciły Yeenoghu, głównie jako szamani, w ramach pierwotnych wierzeń.

## Imiona

Przykładowe imiona gnolli to:

**Męskie:** Dagnyr, Dhyrn, Doryc, Ghyrryn, Gnasc, Gnoryc, Gnyrn, Hyrn, Lhoryn, Lhyr, Mognyr

**Żeńskie:** Dagnyra, Gnara, Gnora, Gnyrl, Hyra, Hyrgna, Lhyra, Lhyrl, Malgna, Myrl, Sargna