Duistere Hemelen: Zoektocht naar een doel (5)

## Hoofdstuk 5

*Nee.* Het woord bleef maar door Donderpoots hoofd galmen. *Nee. Nee. Nee.* Het drong wel tot hem door, maar hij leek het niet te kunnen verwerken. Vandaar dat hij Engelpoot droog bleef aankijken met een openstaande mond. De schildpadpoes schuifelde ongemakkelijk op haar poten en hoe langer de stilte duurde, hoe sneller haar poten bewogen. Langzaam werd Donderpoots blik steeds emotielozer en begon hij te begrijpen wat dit betekende. *Ze is niet verliefd op me. Ze is niet verliefd op me… En nu dan?*

Eigenlijk had hij al heel zijn toekomst voor zich gezien met haar. Ze zouden kits krijgen, gelukkig zijn en samen in het oudste hol verhalen vertellen over hun avonturen. Maar nu kon dat niet meer en had Donderpoot geen idee meer wat hij moest doen. *Waarom dacht ik dan ook zo ver al vooruit? Ik heb het alleen nog maar erger gemaakt voor mezelf!* Hij keek naar Engelpoot en besefte zich dat zojuist alles had verpest. *Als ik gewoon niks had gevraagd aan haar, was het nu niet raar geweest en konden we gewoon vrienden zijn! Wie weet was er later dan nog wat van gekomen … of wie hou ik nu ook voor de gek. Ze ziet me gewoon niet zo en dat zal ze waarschijnlijk ook nooit doen.*

‘Het spijt me’, murmelde de schildpadpoes, maar Donderpoot kreeg geen woorden uit zijn keel. Toen de stilte nog langer duurde, week Engelpoot uiteindelijk naar achteren uit. ‘Ik-Ik ga maar terug naar het kamp, denk ik’, mompelde ze zachtjes. Donderpoot kon alleen nog maar bedroefd naar zijn poten kijken, maar voelde haar blik telkens op zijn vacht brandde elke keer dat ze naar hem omkeek. Hij was helemaal van slag en hij had niet verwacht dat haar afwijzing zoveel met hem zou doen, maar toch was dat wel zo. Hij was er gewoon al vanuit gegaan dat ze hem wel leuk vond, zeker na de reis die ze samen gemaakt hadden en de tijd die ze samen hadden doorgebracht bij Roodborstpoot toen die nog een eenling was genaamd Sabina. Daarom was de schok alleen maar groter voor hem geworden en voelde hij zich als een vis uit het water.

Wat moest hij nu doen? Hij had nooit echt ambitie gehad om iets te bereiken. Hij wilde gewoon gelukkig worden met Engelpoot en genieten van het leven, dat was zijn doel geweest, maar die kon hij nu onmogelijk nog bereiken. Het was allemaal net zo hopeloos als een bosbrand uitblazen met je eigen adem, waardoor je moest wachten op een zegen van de SterrenClan en dat er regen kwam, maar Donderpoot had niet het gevoel dat die regen nog voor hem zou komen.

*Is mijn doel dan toch in de Stam? Engelpoot is de reden dat ik terugkwam. Ik hield van haar en ik dacht zij ook van mij, maar als alles voor niets was, kan ik dan niet beter gewoon terugkeren?* Hij wist meteen wel dat Engelpoot niet de enige was voor wie hij was teruggekeerd. Zandroos, Leeuwenmaan, Hulstklaver en nu ook Havikpoot en Roodborstpoot, waren ook degene voor wie hij hier was. *Maar dat kan toch niet mijn enige doel zijn in het leven?*

Zoveel keuzes waren er ook niet voor een Clankat, vond hij. *De beste krijger worden? De beste verhalen vertellen als oudste?* Allemaal sprak het hem niet heel erg aan en veel andere opties waren er ook niet. *Ik zou nooit een goede leider zijn en zou alleen maar gekozen worden als Leeuwenmaan het voor het zeggen heeft, wat ook niet bepaald eerlijk is.* Hij zuchtte en knipperde de tranen in zijn ogen weg. *Ik denk er later nog wel verder over na,* besloot hij.

Daarna liep hij weer terug naar het kamp. De donkere wolken boven zijn kop, begonnen zachtjes te donderen en kleurde donkeroranje door de zonsondergang. Eindelijk was het iets lichter in het woud, maar de wolken waren nog niet weg en het licht betekende weinig voor Donderpoot. Zijn gedachten waren namelijk nog steeds erg somber en grijs.

Hij strompelde door de doorntunnel het kamp binnen en meteen kwam IJzerpoot blij op hem af gehuppeld. ‘Waar ben je geweest?’ vroeg de grijze kater opgewekt. ‘Je was echt lang weg!’ Maar Donderpoot had niet de energie om zijn vriend te antwoorden en vertrok meteen naar het leerlingenhol. Zijn buik rommelde even zachtjes als de donder van net, maar hij had geen behoefte om te gaan eten. Hij wilde zich gewoon oprollen in zijn nest en morgenochtend wakker worden om erachter te komen dat deze dag een grote nachtmerrie was geweest.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘Wat is er met je aan de hand?’ vroeg Leeuwenmaan. Zijn mentor kon eindelijk weer met hem trainen en nu zouden ze met Gaaienveer en Havikpoot ontmoeten voor een vechttraining. Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en de witte mist was net een muur van sneeuw voor Donderpoots ogen. Gelukkig trok het langzaam op doordat de warmte van de zon de nevel verdampte en een gouden glinstering achterliet. Het was een erg stille ochtend, en dat terwijl de wolken eindelijk uit elkaar waren gebroken en licht toe lieten.

‘Niks’, murmelde Donderpoot als antwoord. Leeuwenmaan vernauwde zijn ogen en gaf hem een zacht tikje met zijn staart. ‘Kom op, je kan het me wel vertellen hoor.’ Donderpoot zuchtte zachtjes en keek toe hoe een eigen wolkje zijn mond verliet. ‘Het is gewoon … Ik heb Engelpoot gevraagd of ze me leuk vond … e-en ze zei van niet. En nu weet ik niet zo goed wat ik moet doen. Ik had eigenlijk al heel mijn toekomst al voor me gezien, maar nu ligt het gewoon in scherven op de grond. I-Ik denk dat ik gewoon een doel aan het zoeken ben.’ Leeuwenmaan knikte begrijpend en knipperde meelevend met zijn ogen. ‘Dan gaan we toch een doel voor je zoeken? Dan kan je je daar weer op focussen. Goed?’ Donderpoot knikte dankbaar en glimlachte. Hij had echt de beste mentor ooit!

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Sneeuwvlokken vlogen in het rond en verblindde Donderpoot toen hij op de grond werd gesmeten door zijn broer. Donderpoot spande zijn spieren aan en gooide Havikpoot van zich af. Daarna knipperde hij een paar keer, zodat hij weer iets kon zien, maar in diezelfde tijd, besprong de grijsbruine kater hem nog een keer. Havikpoots ogen fonkelden triomfantelijk toen hij bovenop zijn broer stond, maar Donderpoot gaf nog niet op. Hij rolde opzij en nam zo Havikpoot met zich mee. Nu lag *hij* bovenop. Hij bewerkte zijn broers buik met zijn poten, maar Havikpoot wurmde zich weer een weg naar vrijheid en Donderpoot verloor zijn grip.

‘Goed gedaan, Havikpoot!’ riep Gaaienveer vanaf de zijkant. Leeuwenmaan stond rustig naast hem en wisselde snel een blik met zijn leerling. Donderpoot wist dat zijn mentor wilde dat hij rustig bleef en haalde diep adem. Hij wist dat Havikpoot heel wat sneller dan hem was en ook leniger. Donderpoot zou het alleen kunnen winnen op kracht, maar hoe? Door zijn grootte en lompheid maakte hij geen enkele kans! Toch?

Havikpoot begon weer om hem heen te cirkelen en Donderpoot volgde zijn bewegingen. Pas op het laatste moment besefte hij zich wat Havikpoot ermee wilde bereiken, want zodra zijn broer op hem afstormde, was Donderpoot te duizelig om iets te doen. De grijsbruine kater beukte hard tegen hem aan en lanceerde Donderpoot de lucht in. SterrenClan zij dank, brak de sneeuw zijn val, maar toch bleef hij even liggen omdat hij moest bijkomen. Leeuwenmaan liep snel naar hem toe en boog bezorgd over hem heen.

‘Gaat het?’ vroeg zijn mentor. Donderpoot knikte en stond op. ‘Ja hoor, ik heb nergens last gelukkig.’ Leeuwenmaan glimlachte opgelucht en samen trippelden ze weer terug naar Gaaienveer en Havikpoot. Donderpoot baalde een beetje van zijn verlies en zuchtte vermoeid, maar zette daarna zijn vrolijkste gezicht op, omdat hij niet wilde laten merken dat hij ergens mee zat. ‘Je was echt goed!’ miauwde hij tegen zijn broer. Havikpoots ogen lichtte op en hij grijnsde breed. ‘Bedankt! Jij ook hoor!’ Donderpoot schudde zijn kop. ‘Nee, ik was er niet helemaal bij met mijn hoofd.’ Leeuwenmaan gaf hem een bemoedigend stootje. ‘Ach, de volgende keer zal hij je weer verslaan hoor!’ Hij knipperde dankbaar naar zijn mentor, maar hij was niet echt overtuigd. Zou dat echt wel zo zijn? Zou hij ooit beter worden dan zijn broer? Die overduidelijk een natuurtalent was in zo ongeveer alles wat hij deed. Donderpoot probeerde de steek van jaloezie in zijn maag te negeren, maar hij kwam toch wel hard aan. *We hebben dezelfde ouders toch? Waarom heb ik dan niet zijn talenten…*

‘Havikpoot heeft ook nog veel te leren hoor, maar hij is zeker goed op weg!’ Trots spatte af van Gaaienveers blik terwijl naar zijn leerling keek. Leeuwenmaan knikte instemmend. ‘Zeker! Misschien dat we volgende keer een koppelgevecht kunnen houden. Ik denk dat Havikpoot en Donderpoot elkaar goed zouden aanvullen.’ Donderpoots poten begonnen opgewonden te tintelen. Daar had hij wel zin in! Hij zag nog altijd te wachten op zijn revanche tegen Engelpoot en Roodborstpoot.

‘Ja!’ riep Havikpoot enthousiast uit. ‘Dat zou geweldig zijn!’ Leeuwenmaan snorde. ‘Dan staat dat vast! Kom, dan gaan we naar het kamp. Jullie zullen wel honger hebben, nietwaar?’ Donderpoot likte zijn lippen al af. ‘Altijd’, miauwde hij glunderend. Meteen begon hij zich door de hoge sneeuw een weg te banen en liep met stevige passen door. Zijn buik begon al te rammelen bij de gedachte van een grote muis en zijn mond begon te wateren.

Na een tijdje kwamen ze eindelijk bij het kamp aan, alleen toen ze voor de prooihoop stonden, keek Donderpoot er een beetje teleurgesteld op neer. Er lag zeker niet veel op, niet genoeg voor heel de Clan in ieder geval, en wat erop lag was mager en klein. Hij pakte een dunne rat op en liep naar het oudstenhol. Met zo weinig prooi was het belangrijk dat de oudsten en moederkatten als eerste eten zouden hebben, maar toen hij bij het hol aankwam, zag hij dat ze al aan het eten waren. Vervolgens liep hij naar de kraamkamer, maar daar was het hetzelfde verhaal, wat ook meteen verklaarde waarom de prooihoop zo klein was; bijna iedereen had al gegeten.

Daarom nam Donderpoot zijn lunch maar mee naar de ingang van het leerlingenhol, waar gelukkig nog maar weinig sneeuw lag. Door het witte kamp was het moeilijk voor te stellen dat het nog maar begin Bladkaal was. *Als het nu al zo is, zal alles alleen nog maar erger worden!* Door zijn plotselinge paniek, rezen zijn haren gealarmeerd overeind en merkte hij niet dat IJzerpoot van achter hem was verschenen. ‘Is er wat?’ vroeg de grijze kater verbaasd. ‘Huh? Oh, nee hoor!’ miauwde hij vlug. ‘Heb je honger?’ Meteen baalde hij van zijn woorden, want hij wilde zijn prooi helemaal niet delen en het was al zo mager.

‘Ohja, graag!’ IJzerpoot grijnsde breed en ging naast hem liggen. Onwillig splitste Donderpoot de rat in tweeën, maar hij hield de achterkant voor zichzelf, want daar zat het meeste vlees. Hij hield er niet van zo egoïstisch te zijn, maar hij echt vreselijke honger. ‘Dankje!’ zei IJzerpoot blij. De grijze kater nam meteen een hap uit de prooi en smakte luid, duidelijk genietend. Donderpoot besloot zijn voorbeeld te volgen en liet ondertussen zijn blik over het kamp glijden. Iedereen die in het kamp was, zat of in zijn hol, of ervoor, behalve Veldenzang, Slangentand en Engelpoot. Donderpoots blik versomberde zodra hij zijn vriendin zag. Ze hadden niet meer met elkaar gesproken sinds hij haar had gevraagd en hij durfde ook niet op haar af te stappen. *Ik heb alles zo ingewikkeld gemaakt… Had ik maar nooit gesproken! Dan was het nu tenminste nog normaal.*

IJzerpoot leek zijn blik te volgen en gaf hem een zacht duwtje. ‘Ze is knap, hè?’ spinde hij. Donderpoots nekharen rezen overeind en hij draaide zijn kop naar zijn vriend. Een brok groeide in zijn keel zodra hij zag met welke liefdevolle expressie hij naar de schildpadpoes keek. *Hij vindt haar ook leuk!* Donderpoots vacht begon paniekerig te prikkelen. *Is dat waarom ze niet met mij wilde? Is ze verliefd op hem? Maar ze kennen elkaar amper!*

‘En nog lief ook!’ voegde IJzerpoot toe. ‘Ik weet dat ik haar nog niet lang ken, maar ik ben zo blij dat je haar hebt meegenomen naar de Clan! Iemand die zo aardig is, kan nooit de medicijnkatten of leider hebben vermoord!’ De grijze kater snoof diep. ‘En ze ruikt ook nog eens zo lekker … naar een bloemenveld!’ Uiteindelijk keek hij weer terug naar Donderpoot, die stilletjes en met moeite naar hem glimlachte. *Dit kan niet waar zijn!* ‘Denk je dat ik een kans maak? Vanochtend tijdens de dageraadpatrouille hebben we alleen maar gepraat en ik heb haar best vaak aan het lachen gekregen!’ Donderpoots mond werd zo droog als het karkas van een verrot beest. ‘J-Ja, ik denk dat ze jou ook wel leuk vindt.’ De woorden kostte hem zoveel moeite en hij stond op. Op hetzelfde moment kwamen Roodborstpoot, Spikkelbloem, Zwartklauw en Heidemist het kamp binnengelopen. Opluchting vulde Donderpoots maag, want nu had hij een excuus. ‘Ik moet even met Roodborstpoot praten’, verzon hij snel. IJzerpoot glimlachte hem na en Donderpoot trippelde vlug door. Het maakte hem niet uit dat hij zijn eten had achtergelaten, want hij had toch geen honger meer. Er was zojuist een steen in zijn maag gekomen en die was gezonken naar het diepste punt.

‘Hey, Roodborstpoot! Hoe gaat het ermee?’ groette hij de poes vriendelijk. De schildpadpoes keek opgewekt op toen ze zag dat hij op haar af kwam lopen. Samen liepen ze naar een plekje waar niet al te veel sneeuw lag. ‘Het gaat wel goed!’ verklaarde ze vreugdig. ‘Natuurlijk is het weinige eten even wennen – toen ik alleen woonde hoefde ik niet eerst aan anderen te denken voordat ik mijn tanden in mijn prooi boorde! Maar zo erg is het ook weer niet en het voelt goed om anderen te helpen! Ik heb het erg gemist om in een groep te leven, zeg.’ Donderpoot keek haar geïnteresseerd aan. ‘Heb je ooit eerder in een groep geleefd? Waarom ben je weggegaan?’ Roodborstpoot knikte en schoof wat dichter naar hem toe zodat ze het allebei wat warmer hadden. ‘Ik werd in een groep geboren eigenlijk. Een zwerfkattengroep. Degene waar Waska nu de leiding over heeft eigenlijk, maar ik vertrok zo snel mogelijk toen mijn moeder een andere partner kreeg. Ik ging naar een hele gezelligere groep toe, maar Waska vond die groep ook en wurmde zich een weg naar binnen. Ik werd beschuldigd voor iets wat ik niet had gedaan en toen mijn vrienden niet achter me stonden, ben ik maar weggegaan.’

Donderpoot voelde een steek van medelijden voor de poes, maar het werd eigenlijk direct overgenomen door bewondering. Roodborstpoot was echt een van de sterkste katten die hij kende. ‘Het is wel goed gekomen met sommigen hoor’, stelde ze hem gerust, want ze had waarschijnlijk zijn meelevende blik opgemerkt. ‘Gelukkig’, snorde Donderpoot. Hij viel zachtjes tegen zijn vriendin aan en genoot van haar gezelschap in stilte. Hij sloot even zijn ogen en alle kou verliet zijn lichaam voor een moment. De sneeuw onder zijn poten voelde zo zacht als ganzenveren aan en even vergat hij dat het er was.

‘Kan ik je trouwens nog wat vragen?’ verbrak Roodborstpoot de aangename stilte plots. ‘Tuurlijk’, antwoordde de witte kater met oranje vlekken snorrend. ‘Ken je misschien een Clankat genaamd Kroningsbries? Heb je weleens wat over hem gehoord? Kroningsbries is een Clannaam, toch?’ Donderpoot fronste. ‘Volgens mij wel, al is het een ongewone. Ik zal Leeuwenmaan eens vragen of hij hem misschien kent! Maar ik denk niet dat hij nu nog bij de Clans zit…’ ‘Oh, dat wist ik al wel. Hij was mijn vader en heeft de Clans al voor mijn geboorte verlaten, maar verder weet ik eigenlijk niks over hem.’ Roodborstpoot ogen bewolkte en ze boog haar kop een beetje. Donderpoot wist precies hoe zij zich had gevoeld. Hij had ook altijd maar weinig geweten over zijn ouders en dat was echt verschrikkelijk. Maar hij had tenminste de kans gekregen om zijn vader nog te leren kennen en Roodborstpoot zou dat waarschijnlijk nooit krijgen.

De stilte kwam langzaamaan weer terug en Donderpoot staarde bedenkelijk naar de donkere hemel boven hem. Hij dacht terug aan zijn gevecht met Havikpoot en hoe goed zijn broer wel niet was, terwijl hij nog nieuw was. *Ik zal nooit de beste krijger van de Clan zijn, hoe hard ik ook train,* besefte hij. *Maar ik hoef dat ook eigenlijk niet.* *Maar zijn er eigenlijk nog wel andere doelen in het Clanleven? Wat zijn eigenlijk de doelen van andere katten? Ze konden toch zeker niet allemaal de beste krijger worden?*

Hij werd van zijn gedachte weggetrokken zodra hij Engelpoot de open plek zag oversteken, naar IJzerpoot. Voordat ze bij hem was, keek ze nog even opzij en ontmoette Donderpoots blik. Zijn hart begon sneller te kloppen en hij vervloekte stilletjes zijn gevoelens voor haar en hij begon bijna te blozen, maar toen keek ze snel weer weg. Hij probeerde weer naar Sabina te kijken, die over iets was gaan praten, maar hield zijn twee medeleerlingen ondertussen met een schuin oog in de gaten. Een steek van jaloezie ging door hem heen toen ze allebei in lachen uitbarstten. *Waarom kon* hij *dat niet hebben haar?*

‘Luister je nog wel?’ vroeg Roodborstpoot scherp, maar met een geamuseerde ondertoon. Donderpoot wendde zijn snel zijn kop weer naar haar toe. ‘Eh, ja!’ De schildpadpoes versmalde haar ogen, wetend dat hij niet de waarheid sprak. ‘Wat is er aan de hand? Met jou en Engel - of Engel*poot* bedoel ik.’ Donderpoot zuchtte en sloeg bedroefd zijn ogen neer. ‘I-Ik praat er liever niet over … sorry.’ Roodborstpoot knipperde begrijpend met haar ogen en streek meelevend met haar staart over zijn ruggengraat. Ondertussen legde Donderpoot zijn kop tussen zijn poten en ging verder met peinzen.

Hij spande zijn spieren aan en plette de sneeuw voor zijn neus. Sterk. Dat was hij wel altijd geweest. Hij kreeg zelf vaak complimentjes over zijn kracht. Zou hij misschien gewoon de sterkste kat van de Clan kunnen worden? De lenigste of snelste werd hij sowieso nooit. En waren er nog andere doelen die een krijger kon hebben? Zijn blik viel op de kraamkamer, waar Luchtharts kits uitrende. Hij liet zijn poot weer rusten en volgde de kits met zijn ogen. Een gezin stichten en zijn kits opvoeden? Dat had hij wel willen doen. Maar hij vond niemand anders in het kamp echt leuk. Ja, Engelpoot, maar die wilde hem niet. Roodborstpoot en Zandroos waren gewoon hele goede vriendinnen en daar wilde hij ook niets meer mee. IJsspikkel vond hij te oud, Bloemenvacht was gewoon aardig, maar meer ook niet. Heidemist wilde hij niet eens en Merelpoot of Muispoot waren niet echt zijn types. Ofwel: er was gewoon niemand anders voor hem dan Engelpoot.

*Maar misschien kan ik wel leerlingen trainen? Ik kan ervoor zorgen dat ik gewoon een goede mentor ben en meer leerlingen krijg!* Een kleine glimlach verscheen rond zijn snuit. Misschien ging hij daar wel voor. Dat klonk wel als iets waar hij echt geïnteresseerd in was. Toch prikkelde zijn maag met twijfels. Was dat eigenlijk niet een hele rare ambitie? Om veel leerlingen te willen? Zijn vacht jeukte van frustratie. Waarom kan ik nou niet bedenken wat ik wil? Ergens wist hij het antwoord wel. Hij wilde iets – of eigenlijk iemand – dat hij niet zou krijgen: Engelpoot.

Gillend kwamen de kits van Luchthart op hem afrennen. Meelkit was helemaal achteraan en leek niet goed te weten waar hij heen ging. Hij struikelde over zijn eigen poten en liep wankelend heen en weer, alsof hij een beetje gestoord was. Donderpoots snorharen trilden geamuseerd. Waarschijnlijk had het katertje nog niet lang zijn ogen open. Terwijl Hagelkit, Vlokkenkit, Roomkit en Vorstkit enthousiast achter elkaar aan rende door heel het kamp, kwam Meelkit langzaam steeds dichterbij. Donderpoot tilde zijn kop wat op en boog zich naar voren toen het katertje voor zijn neus stond. ‘Hallo daar, hoe gaat het ermee?’ vroeg hij vriendelijk. Het witte katertje met zijn grijze pootjes en oor pluimpjes reageerde niet. Donderpoot vernauwde zijn ogen en bekeek hem eens van dichterbij.

Meelkits helderblauwe ogen waren prachtig, maar toch klopte er iets niet helemaal mee. Zou het liggen aan dat hij pas net zijn ogen heeft geopend? Opeens botste het jong tegen hem op. Donderpoot glimlachte en schoof zijn staart naar hem toe, zodat Meelkit ermee kon spelen. Intussen stond Luchthart voor de kraamkamer en riep boos naar haar kits dat ze terug moesten komen. Meelkit leek echter niet te luisteren en begon te spelen met Donderpoots staart. ‘Volgens mij moet je terug, kleintje’, fluisterde hij. Met zijn staart duwde hij de kit richting de kraamkamer. Meelkits haren schoten overeind en hij sprong geschrokken op. Daarna liep hij weer terug naar Donderpoot en drukte zich zacht tegen hem aan. Hij spreidde zijn pootjes uit alsof hij hem een knuffel wilde geven, alleen kwamen ze niet ver genoeg uit elkaar.

Donderpoot lachte en sloeg zijn start om hem heen en genoot van het gezelschap van de kit. ‘Je zal vast een goede vader worden’, merkte Roodborstpoot op. Donderpoot keek even op. Hij was vergeten dat de poes nog naast hem lag. Hij probeerde te glimlachen, maar om zijn verdriet te verbergen gaf hij Meelkit snel een lik over zijn kopje. ‘Ik hoop het’, miauwde hij schoor. Zou er nog een poes in zijn leven komen die hij leuk zou kunnen vinden? Zou hij echt dezelfde gevoelens voor haar kunnen ontwikkelen die hij voor Engelpoot had? Of zou hij daarvoor uit de Clans moeten gaan? Want dat wilde hij ook niet, zeker niet nu tenminste. Hij drukte zijn neus tegen het oor van Meelkit aan. Er was in ieder geval nog hoop.

Toen Luchtharts kit zich allemaal hadden verzameld voor de kraamkamer en naar binnen waren gegaan, liep de witte poes gehaast op Donderpoot af. Een liefdevolle, maar ook trieste gloed, vulde haar gele ogen. ‘Hij is erg lief’, murmelde hij. Luchthart knikte, maar ze wendde haar blik niet van haar kit af. ‘Pluispoot en ik hebben gisteren vastgesteld dat hij niet alleen doof is, maar ook nog eens blind.’ Haar stem klonk gebroken en zacht. Donderpoots blik verstrakte en hij keek daarna somber naar het katertje dat tussen zijn poten lag. ‘Eerst dachten we dat zijn zintuigen zich gewoon nog moesten ontwikkelen, maar nu is Pluispoot er eigenlijk wel zeker van’, ging de moederpoes verder. Tranen vormden in haar ogen en ze keek bedroefd naar haar poten. ‘Hij heeft in ieder geval wel een hart van veren’, mompelde Donderpoot. Luchthart knikte en snikte tegelijkertijd. ‘Hij verdient het ook gewoon echt niet. Iedereen die hij tegenkomt, wil hij een knuffel geven. Zo lief is hij. En dat de SterrenClan hem dan zo straft? Het is gewoon *zo* oneerlijk. Hoe moet hij ooit nog een normaal leven lijden nu?’

Een steek schoot door Donderpoots borst en dat was niet omdat Meelkit aan zijn haren trok, maar juist door het medelijden dat hij voor het katertje voelde. *Hoe moet hij ooit krijger worden nu? Kan hij echt wel leven zo? Zou hij medicijnkat kunnen worden wellicht?* Meelkit stak zijn neus toen in de lucht en liep naar zijn moeder toe. Samen met haar trippelde hij uiteindelijk terug naar de kraamkamer terwijl Donderpoot hem nakeek met een verdrietige glans in zijn ogen. *Hoe zou hij het ooit in het leven redden?*

Op hetzelfde moment trippelde Leeuwenmaan vanuit het leidershol naar de Hogerichel en uiteindelijk ook daarvan af. Ondertussen was het kamp een stuk meer gevuld. Dat was zeker te merken aan de woordenwisseling die Stekeldoorn en Ravenklauw met elkaar voerden. Maar ook Hulstklaver was teruggekeerd en naast Spikkelbloem gaan zitten, evenals Bloemenvacht. Donderpoot volgde Leeuwenmaan die tussen Ravenklauw en Stekeldoorn was gekomen en zag hoe de Clancommandant de ruzie oploste. Geen van de krijgers durfde tegen hem in te gaan, dus knikten en gingen toen ieder hun eigen weg.

Naast hem stond Roodborstpoot op en zei toen dat ze even wat aan haar mentor moest vragen. Donderpoot knikte haar gedag en ontmoette toen Leeuwenmaans ogen. De gele ogen van zijn mentor lichtten op en hij liep op zijn gemakje naar zijn leerling toe. Het viel Donderpoot op hoe Slangentand en Veldenzang opkeken van hun gesprek en met veel liefde en bewondering even naar de grote kater staarden. Maar ze waren niet de enige. Eigenlijk keek iedereen wel zo naar Leeuwenmaan terwijl die langs hen liep. Iedereen respecteerde hem en Donderpoots borst vulde zich met trots dat hij hem zijn mentor mocht noemen. *Wat zou het fijn zijn om zoveel katten te hebben die tegen je op kijken!* Ineens besefte hij zich dat hij daarom misschien wel veel leerlingen wilde hebben en ook kits; zodat er katten waren die tegenop zouden kijken. Zodat hij een *voorbeeld* kon zijn voor hen.

Hij fronste even en glimlachte toen. Misschien was dat wel wat hij al die tijd had gewild. Niet per se de macht van een leider of commandant trok hem aan, maar gewoon alles daarbuiten eigenlijk. Hij had zichzelf nooit als commandant gezien, maar iedereen zij altijd dat hij veel op Leeuwenmaan leek. Zou hij het dan toch in zich hebben om leider te worden? Dat ging ook niet alleen maar om het beste zijn, maar meer om verstandig zijn en goede beslissingen maken. En hij had toch wel een redelijk verstand, toch? Hij stond op en schudde de sneeuwvlokken uit zijn vacht. ‘En hoe gaat het met je zoektocht?’ vroeg Leeuwenmaan nieuwsgierig. Donderpoots poten tintelden opgewonden. ‘Ik denk dat ik eindelijk weet wat ik wil’, antwoordde hij blij. ‘En dat is?’ Leeuwenmaans ogen keken recht in de zijne en Donderpoot was benieuwd naar wat zijn mentors gedachtes. ‘I-Ik denk dat ik net zoals *jij* wil worden … Ik denk dat ik *commandant* wil worden!’