Manokradca

Część 1 kampanii "Dziennik Manokradcy". D&D 3,5e, poz. 1.

## Część 1: Manokradca

Nazywam się **Gavin**. Jestem młodszym synem rycerza spod **Ruorven** – stolicy hrabstwa **Coeranys** we Wschodnich Marchiach królestwa Anurii. Po ukończeniu giermkowania na dworze biskupim (a biskupi są u nas regentami władzy świeckiej z racji szaleństwa hrabiny), zostałem skrybą w inkwizycji. Mój starszy brat **Tristan** był tam akolitą.

Cała heca, o której opowiada niniejszy dziennik, miała początek w roku 1375, gdy w moim otoczeniu zaczęły dziać się rzeczy nadprzyrodzone; a to plik dokumentów podniósł się z biurka i wyfrunął przez okno w bezwietrzny dzień, a to ważne inkwizycyjne pergaminy uległy samozapłonowi. Nie pomogły nawet czary braci ze świętego oficjum.

Dość szybko odkryłem, że nadprzyrodzone wypadki zdarzają się wyłącznie w mojej obecności. Obawiając się, by z inkwizytora nie zdegradowano mnie na przesłuchiwanego, postanowiłem nie zgłaszać dalszych problemów zwierzchnikom i samodzielnie rozwiązać zagadkę.

Miałem trop. Zauważyłem, że obserwuje mnie jakiś obmierzły starzec. Próbowałem go śledzić, ale teoria pracy detektywa znana mi z opowieści kolegów nie wystarczyła; podejrzany zauważył mnie i znikł. Następnego dnia jakaś wewnętrzna moc przejęła nade mną kontrolę i nieświadomie wykradłem z biura świętego oficjum część kartoteki. Nie będąc panem samego siebie, wywołałem pożar dla zatarcia śladów.

Z tragicznego opętania „obudziłem się” nazajutrz, leżąc skrępowany w opuszczonym młynie. Zamaskowany osobnik rozciął moje więzy, mówiąc: „Dziękowałem bogince nocy **Eloele**, gdy zobaczyłem nocą w zrujnowanych foluszach pojedynczego frajera, czyli ciebie. Miałem cię skubnąć, a zamiast tego ledwo cię złapałem, gdy próbowałeś się rzucić pod koło wodne. To była dobra wiadomość... mam też złą... Tropiciele inkwizycji przetrząsają miasto w poszukiwaniu zbiega, którego personaliów nie chcą ujawnić. Ale ja, to znaczy Pałac Miłosierdzia, swoimi kanałami dowiedzieliśmy się, że psiarnia poszukuje jednego ze swoich – zdrajcy który spalił archiwum”. Odchodząc, bandzior dodał: „Kolegi rzezimieszka skubał nie będę; zachowaj swoje złoto, daj je Eloele za ocalenie. Obyśmy się więcej nie spotkali”. Z trudem zacząłem sobie przypominać zdarzenia z wczoraj. Jedynym miejscem, które zapamiętałem, a w którym mogłem stracić wolumin z archiwum była kamienica o czarnych okiennicach. Samemu będąc poszukiwanym, musiałem ją odnaleźć.

Budynek stał w dzielnicy patrycjatu. Od miejscowych włóczęgów dowiedziałem się, że zajmuje go osobnik o wyglądzie podobnym do prześladującego mnie obmierzłego starca. Okazało się, że gospodarza nie ma w domu, bowiem w pośpiechu wyjechał bryczką z miasta. Włamałem się do środka i odnalazłem kartotekę inkwizycji. Znalazłem także dziennik gospodarza, z którego dowiedziałem się, że ma on na imię **Faradok** i jest jedynym na świecie posiadaczem zapomnianej i zakazanej wiedzy o manokradztwie.

Co to?

Manokradztwo powstało na milenia przed Deismaar, gdy **Cerilią** władała rasa energonów. Zostały one zaatakowane przez formitów z innego wymiaru. Armia najeźdźców posiadała wspólną jaźń. Obraz widziany oczami pojedynczego owada, był znany całej armii, rozkaz królowej mrowiska w ułamku sekundy był wykonywany przez tysiące wojowników, zupełnie jakby sami o tym właśnie pomyśleli. Do mrowiska formitów wdarły się energony z Cerilii pod wodzą arcykapłanki Bestianubis, która opętała królową roju i przekazała owadziej armii fałszywe obrazy. Nie były to jednak samobójcze ataki, ale starannie zaplanowana kampania, w wyniku której Bestianubis nie tylko zniszczyła formitów, ale i usunęła głównych konkurentów do władzy nad swoją rasą.

Po objęciu tronu, arcykapłanka wykorzystała wiedzę o zbiorowej jaźni do eksperymentów magicznych i połączyła mózgi kleryczek w magiczną sieć, która z czasem rozrosła się do kilkuset jednostek. Osiągnęła niewyobrażalną tyrańską potęgę, której kres położyli bogowie... poczuli się bowiem z jej strony zagrożeni. Zesłali na Cerilię zlodowacenie, które położyło kres imperium i manokradztwu.

Tak się przynajmniej wydawało... bowiem Bestianubis zahibernowała się i przetrwała w letargu kilka mileniów, by przebudzić się w czasach współczesnych. W 1371 roku dwóch potężnych i chciwych poszukiwaczy skarbów odnalazło kamienne tablice, na których Bestianubis spisała rytuał swego odhibernowania skonstruowany tak, że każdy etap zapewniał znalazcom nowe moce (w tym manokradztwa), o ile będą wykonywać instrukcje z tablic. Ceremonie wymagały masowych ofiar z ludzi. Żądni potęgi poszukiwacze skarbów złożyli je, wywołując zarazę w stolicy **Mhoried**. Miejscowe władze zdemaskowały ludobójców. Jeden z nich spłonął na stosie. Drugi – niejaki **Herengar** – zbiegł do **Gorgon’s Crown** i zdradził najpotężniejszemu **awnsheghlienowi** Cerilii teorię manokradztwa. Gorgon nakazał uciekinierowi na próbę przejąć kontrolę nad akademią magii w Darkhold. Gdy ten zdominował kilku liczów i wydało się, że sam jest zdominowany przez jakąś wyższą moc, Gorgon uznał że igra z potęgą, która go przerasta i skazał Herengara, i nieszczęsnych liczów, na śmierć.

W tym samym czasie paladyni z Mhoried wydobyli kapsułę hibernacyjną Bestianubis spod swojego miasta i wyteleportowali ją w najgłębsze miejsce oceanu.

Obmierzły starzec był kamienicznikiem z Kal-Saitharak, który wynajmował piętro Herengarowi. Gdy słudzy awnsheghliena aresztowali jego lokatora, odnalazł ukryty dziennik Herengara. Pojął że dzięki tym zapiskom zdobędzie potęgę. Zbiegł z Gorgon’s Crown w 1371 i ukrył się w Ruorven. Jak dotąd nie szukali go agenci Gorgona, więc prawdopodobnie awnsheghlien nie dowiedział się o istnieniu ukrytych notatek.

Przez trzy lata obmierzły starzec uczył się manokradztwa, studiując i kontynuując dziennik. Pierwszą ofiarą pojmaną przez niego w Magiczną Sieć byłem ja – nieprzebudzone małe Źródełko Magii, które Faradok wykorzystywał jako nieświadomy zbiornik magii i niewolnika (tzw. źródło- zombie) umożliwiający mu zdalny dostęp do archiwów inkwizycji i mojego brata Tristana, którego prześladowca rozpoznał jako arcy-potężne Źródło Magii.

## Słowniczek

Ruorven - Regatta

Coeranys - Matranys

Eloele - nie istnieje

Cerilią - nazwa kontynentu, na którym są Anuria, Erkania, Aladia i Kaganat. Nazwa jest do zmiany.

Mhoried - Moorland

Gorgon’s Crown - nie wiem, czy w ogóle istnieje

awnsheghlien - pomiotnik