Armağan Türk

## Çocukluğu

Güzel başlayan hikayeler, her zaman güzel bitmeyebilir. Güzel başlayan hikayesine rağmen bu gerçekle daha küçük yaşlarda tanışacaktı Armağan. Trabzonlu bir çift olan Mustafa ve Nursel’in ilk ve tek çocuğu olarak 27 Nisan 1997 tarihinde dünyaya gözlerini açtığında bile, çoğu çocuğun aksine ağlamak yerine gülümsemişti. Annesi, babası, anneannesi ve dedesi ile birlikte geniş bir aileye sahip olan, güzel bir ailesi vardı. Çocukluğunda en çok zevk aldığı bahçe işlerini, bir şeyleri söküp takmayı, koşturmayı ve arkadaşlarıyla oyun oynamayı çok sevdiği bahçeli bir evde büyüdü.

### İlk Gözyaşı

İlk kez 3 yaşında, ayağı takılıp, dikenlere düşüp canı yandığında ağlamıştı. O güne kadar ise etrafına neşe saçan bir gülümsemesi ile insanları mutlu ederdi. Sakin, uslu ve akıllı bir çocuktu. Yeni şeyler keşfetmeye meraklıydı. Büyüdüğü bahçeli evin tarlasında, anneannesi ve dedesine daha 4 yaşında iken yardım etmeye başladı. Toprağı seviyordu. Mutfağa olan aşkı ise 5 yaşında annesinin yanında pasta yapmasıyla başladı. Babası ile birlikte evdeki bozulan eşyaların tamiri için oradan oraya koşturup malzeme çantasında ki malzemeleri merakla incelemeyi, hatta bir şeyleri söküp takmayı çok severdi.

### Sokak Sevgisi

Büyüdüğü mahallede kendi evleri gibi olan 5 bahçeli ev daha vardı. Hiçbir evin kapısı kapanmazdı. Herkes aile gibiydi. En çokta arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi severdi. Kaan’ın bisikletine binmeyi, İlhan’ın bilgisayarı ile oynamayı, mahalleden çocuklar ile birlikte kuyudan su çekip ıslanmayı ve arkadaşlarının evinde kalmayı çok severdi. Belki de yaşıtlarının çoğundan daha güzel bir çocukluk yaşamıştı. Ta ki o güne kadar...

### Hoşça Kal Anne...

03.06.2005 Tarihinde ailesi ile çıktığı araba yolculuğunda, geçirdikleri kaza sonrasında, ailesini olay yerinde kaybetti. Çocukluğunun mükkemmelliği burada son bulmuştu. Kazadan fiziksel olarak ufak yaralar ile ayrılsa da, psikolojik etkisi büyük olacaktı. Ailesini kaybeden Armağan, çocukluğunun geri kalanını Çocuk Esirgeme Kurumun'da geçirecekti.

Ailesini kaybettikten sonrasında çok korkak bir çocuktu Armağan. Çekingen, utangaç. Bu yüzden daha gittiği ilk günden, orada bulunan yaşça büyük çocuklar tarafından küçük görüldü, ezildi. Dayak yedi, işlerini yaptı, arkalarını topladı. Yine de zor geçen bu yıllar boyu içinde ki saflıktan ve iyilikten hiç taviz vermedi, yüzündeki gülümseme hiç eksik olmadı. Onu hiç kimsenin evlat edinmeyişi bir noktada onu üzmüş olsada, bu durumu kısa sürede atlatmıştı.

## Aile Hayatı

Annesi ve babası, Trabzon’un aynı köyünde doğup büyüyen, tanışan, birbirine aşık olan ve evlenen bir çiftti. Annesi babasından 8 yaş daha büyüktü. Evlendikleri süreçte her ne kadar ailelerinin desteği olsa da, İstanbul’a gelişleri, onları zorlu bir hayat mücadelesinin içine sokmuştu. Belki de bu yüzden çocuk sahibi olmak için uzun yıllar beklemişlerdi. Birlikte tırnaklarıyla kazıyarak bir ev sahibi olduktan sonra çocuk sahibi olmaya karar vermişlerdi. Bir süre denedikten ve çocuk sahibi olamadıktan sonra ümitleri tükensede, daha sonrasında hiç beklenmedik bir hastane kontrolünde çocuklarının olacağını öğrenip, bu duruma nazaran çocuklarına Armağan ismini koymayı planladılar.

### Armağan

Beklenen onca yılın ardından çocuklarını kucaklarına alan aileyi, o an için dünyada belki de başka hiçbir şey bu kadar sevindiremezdi. Annesi, babası, anneannesi, dedesi, kısacası hayatında ki herkes tarafından inanılmaz bir sevgi ile el üstünde tutularak büyüyecekti.

### Canım Ailem

Annesi, Armağan’ın doğumu öncesinde Zeynep Kamil Hastanesi’nde gönüllü hemşirelik yapmıştı. Babası ise yurt içi ve yurt dışı gemilerinde kamarot olarak çalışırdı. Dedesi ise İstanbul’un ilk matbaasında basım şefi olarak çalışmaktaydı. Anneannesi ise bahçe işleri ve ev işleri ile ilgilenirdi.

Armağan doğduktan sonra, birlikte belki de kendilerine göre mükkemmele yakın bir hayatları olmuştu yaşadıkları bahçeli evde. Armağan evin neşesi idi. Ailesi ise her daim onu koruyan, ona bir şeyler katabilmek için ellerinden geleni yapan ve onun mutluluğu için canlarını bile verebilecek kadar iyi insanlardı.

### Bahçeli Evim

Annesi ile birlikte en çok mutfakta vakit geçirmeyi severdi. Yaptığı tatlılara yardım etmesiyle başlayan mutfak sevgisi, daha sonrasında kahvaltı sofralarına yardım etmesiyle devam edip, mutfaktan çıkmayacak bir noktaya gelene kadar devam etmişti.

Babası ile birlikte ise en çok bir şeyleri düzeltmeyi, tamir etmeyi ve en çok ta ondan İngilizce öğrenmeyi severdi. Babasının az da olsa bildiği İngilizce’yi ona aktarırken, Armağan’ın gözleri parlardı.

Dedesi ve Anneannesi ile birlikte tarlada zaman geçirmek, toprakla iç içe olmak, bir şeylerin yetişip büyüdüğünü görmek, en çokta kendi yetiştirmeye çalıştığı şeyleri yemeyi severdi.

### Tüm Hikayeler Mutlu Sonla Bitmez

Sonra şunu öğrendi Armağan, herkesin hikayesi sonsuza kadar mutlu gitmez. Ailesiyle köye doğru yaptıkları bir araba yolculuğunda geçirdikleri kaza sonucunda onları kaybetmişti. Aslında dünyasını kaybetmişti. Kimsesiz kalmıştı.

### Teşekkürler Baba

Armağan daha sonrasında, Üniversite hayatı boyunca belki de tekrardan aile diyebileceği birisini bulmuştu. Mehmet Usta. En son ve en sevdiği iş yeri olan eski bir oto tamirci. Aslında Armağan değildi burayı bulan. Kendi çocuğunu kaybeden Mehmet ustaydı Armağan'ı bulup, ona yuvasını, iş yerini ve kalbini açan. Armağan tekrardan mutluydu. Babası diyebileceği bir insan, işi, mesleği ve istediği her şey vardı.

## Okul Hayatı

Okul hayatında akıllı ve meraklı oluşu onu iyi bir öğrenci yapmıştı. Öğretmenleri tarafından zekası fark edildiği için hep ayrı tutulmuştu. Bu durum diğer öğrenciler tarafından sevilmemesine yol açsa da Armağan buna alışıktı. Büyürken kitaplardan ve televizyondan gördüğü makine ve arabalara hayran kalmıştı. Daha ilk okuldayken bile bir gün onları inceleyip, kendi elleriyle yeni şeyler yapabilmeyi hayal ediyordu.

### İlk Okul Yılları

İlk okul 1. sınıfta aslında çok iyi arkadaşlar edinmişti. En yakın arkadaşı ise onunla aynı doğum günü olan sıra arkadaşı ve rakibi Burak’tı. Dostlukları birbirlerine olan kıyasıya mücadeyle başlamıştı. Bu mücadele 7 yaşında ki iki çocuğun kim daha güzel yazacak diye iddiaya girmesiyle başlayıp, ileride harika bir arkadaşlığa sebep olacaktı. Okulu çok seviyordu. Hem yeni şeyler öğreniyor, hem de her gününü çok sevdiği arkadaşlarıyla geçiriyordu. Burak, Göktuğ, Tuna ve Armağan’ın oluşturduğu arkadaş grubu, yeri geldiğinde yaramazlık peşinde koşan, yeri geldiğinde ise sınıfın en akıllı ve uslu çoçukları idi. Her gün, ayrı bir eğlence ile geçtiyse şayet, arkadaşlarının payı bunda çok büyüktü. Belki de şu hayatta onu en çok üzen şeylerden biri, ailesiyle birlikte yaşadığı trafik kazasından sonra yerleştirildiği esirgeme kurumuna yakın olan İlkokul’a gitmek zorunda olmasıydı. Sadece ailesini değil, dostlarını da kaybetmişti. 2. sınıfın 2. döneminde okul değiştirmek zorunda kalıp, 4. sınıfta tekrar eski İlkokuluna döneceği zamana kadar geçtiği İlkokul’da adapte olmakta çok zorlanmıştı. Tüm hayatı değişmişti çünkü. Onu belki de tekrardan hayata bağlayacak şey 4. sınıfta arkadaşlarına, eski ilk okuluna geri dönüşü olacaktı. Herkes onu kucaklayarak karşılamıştı. Ağlamamak için kendini zor tutmuştu. Küçüklüğünde etrafına neşe saçan o gülümseme, yıllar sonra tekrardan yüzünde belirmişti. Ailesi yerine koyduğu arkadaşlarıyla bazen iyi bazen kötü de olsa İlk ve Ortaokul’u hiçbir şeye değişmeyeceği şekilde bitirmişti.

### Lise Yılları

Lisede ilgi duyduğu bölüm olan makineyi seçti. İlk senesinde yakın bir arkadaşı olmuştu. Sıra arkadaşı, sırdaşı ve daha fazlası. Belki de hayatında tekrardan her şeyin güzel gittiğini düşünürken, hayat onu şaşırtmadı. 1. sınıfın ilk döneminin son haftasına girmeden önce, akşam vedalaştığı sıra arkadaşı, kız arkadaşı ile yaşadığı sorunlar nedeniyle intihar etti. Akşam haberlerde bunu öğrenen Armağan, yaşadığı şokun etkisiyle uzun bir süre kendisine gelemedi.

1. dönemi 1. olarak bitirdiği halde, 2. dönem bütün notları düştü, sınavlara giremedi, çöktü. Durumu fark eden hocaları, onu tekrardan motive edip, sınavlara tekrar soktular ve sınıfı geçmesine yardımcı oldular. Daha fazla bu okulda yapamayacağını anlayan Armağan, 2. senenin başında başka bir liseye transfer oldu. Şansına geldiği yeni sınıf ona kucak açtı, anlayış gösterdi. Bu durum iyileşme sürecini hızlandırdı. 2. sınıftan itibaren başlayan bölüm dersleri ile birlikte sonunda kendi elleriyle bir şeyler yapabilecek olan Armağan, ilk kez hayallerini bir kısmıyla da olsa gerçekleştirmişti. Bu duruma olan ilgisi herkes tarafından ilgi çekmişti. Arkadaşlarının aksine atölyede uzun süreler geçirip, hocalarını sürekli sorularla ve yeni fikirlerle darlayıp bölümünü 1.lik ile bitirmişti.

### Üniversite Hayatı

Üniversite sınavına girmek yerine, bölüm 1.si olduğu için 2 yıllık geçiş hakkını kullanıp, Marmara Üniversitesinde Makine bölümüne geçiş yaptı. Meslek Lisesi’nden gelen bilgileri sayesinde dersleri zorlanmadan hatta derslere gitmeden geçtiği için zamanının çoğunu edindiği arkadaşları ile geçirdi. Üniversite’de zamanını eğlenmeye ayırdı. Bir çok kulübe üye oldu. Bunlardan en sevdikleri Okçuluk ve Doğaçlama Tiyatro idi. Avcılığa olan ilgisinden gelen okçuluğu çok severdi. Tiyatro’yu ise sahneye çıkmayı ve insanları güldürmeyi sevdiği için seçti. 2 yıllık eğitiminin ardından sınavlara girerek, 2. bölümü olan Metalurji ve Malzeme Mühendisliğini kazandı. Bu bölümü de Marmara Üniversitesi’nde zorlanarakta olsa bitirdi.

## Aşk Hayatı

Kaybetme korkusuyla bürünen bir hayatı olduğu için belki de, aşka olan bakışı, ilk aşkı Beren onun aklını başından alana kadar, çok uzak bir ihtimaldi. Henüz daha 6. sınıfta iken, yan sınıftan uzun zamandır arkadaşı olan, ailesini kaybedip, okul değişikliği yapıp geri döndüğünde, Armağan’a ilk kucağını açan insanlardan biri olan Beren’e aşık olmuştu Armağan. Bu durum onu çok korkutuyordu. Çünkü hayatında o kadar çok şey kaybetmişti ki, mutlulukların ona geçici olarak verildiğini düşünüyordu. Ancak herkesten ve her şeyden farklıydı Beren. Armağan’ı zor zamanında elinden tuttu ve ayağa kaldırdı. Belki de ilk o zamanlar bir şeyler hissetmeye başlasa da, 6. sınıfa kadar bunu kabul edememişti Armağan.

### İlk Aşklar Unutulmaz

Tekrar mutlu olmaya inanmaya başlayan Armağan, olacakları göze alarak Beren’e içini açtı. Ona olan aşkını duyduğunda suratında oluşan şaşkınlığın ardından Armağan’ı zamanında tekrar hayata bağlayan o gülüşünü gördüğünde, Armağan tekrar mutluluğa olan inancını geri kazanmıştı. Çocukluk aşkı ve ilk aşk... Mutluluğunu Beren’de bulan Armağan, onun yüzünde ki gülümsemenin sebebi olabilmek için her gün uğraştı. Her geçen gün birbirlerine daha da bağlandılar.

Ta ki kader onları tekrar ayırıp, Armağan’ı tekrar mutlu olamayacağına şaşırtmayacağı güne kadar. Yaz tatilinde ailesi ile birlikte yazlığa gidecek olan Beren, Armağan’ı da çağırmıştı ancak çocuk esirgemeden izin alamamışlardı. Bu yüzden içi buruk bir şekilde sarılıp vedalaştıktan sonra ailesi ile yola çıkmıştı Beren. Akşam ise Armağan’ın içinde bir huzursuzluk vardı. Ertesi gün Beren’in kuzeninden aldığı bir telefon sonucu, kaza geçirdiklerini ve olay yerinde hayatlarını kaybettiklerini duyan Armağan, kalbinde büyük bir sancı ile nefes darlığı yaşayıp yere yığılmıştı. Ardından hastaneye kaldırılan ve geceyi orada geçiren Armağan, ertesi gün geçen yatıştırıcıların etkisinin ardından, olayının şokunu tekrar yaşayıp, kendini uzun bir süre içine kapamıştı. Çünkü hayat ona mutluluğun mümkün olmadığını, her şeyini elinden alarak tekrar göstermişti.

### Aşk Yeniden

Aşka olan inancını bir süre kaybeden Armağan’ın karşısına, onu tekrar aşka inandıracak olan insan, Beren’i kaybettikten tam 10 sene sonra, hayatında yine çok zor bir noktada karşısına çıkacaktı. Lego’da çalışırken tanışmıştı Yeliz ile. Henüz tanışalı 1 hafta olmuşken, Armağan en yakın dostunu, Şura’yı, iş yerinde gerçekleşen bir kaza sonucu kaybetmişti. Hem de o gün Armağan’ın doğum günüydü. Daha 1 hafta olmuşken tanışalı, onun bu sürecinde yanında olup, onu ayağa kaldırmıştı Yeliz. Hayata tekrar bağlanması için bir sebep verip, yıllar sonra tekrardan aşık olabileceğini göstermişti.

Birbirlerine benziyorlardı. Bir noktadan sonra ailesiz büyüyen Armağan ve baba sevgisi olmadan büyüyen bir kız çocuğu. Birbilerinin yaralarını sarmaya başladılar. Birbirlerine omuz oldular. Tekrardan sevip, sevilebileceğine inanmıştı Armağan. Bu sefer, belki bu sefer mutlu olabilirim diye düşünmüştü.

### Hoşça Kal Yeliz

Birbirlerinin ailesi olmuşlardı adeta. Armağan Yeliz’e baba şefkati gibi bir sevgiyi verebilmek için elinden geleni yapıyordu. Onu mutlu edebilmek için gecesini gündüzüne katıyordu. Bir süre her şey rüya gibi ilerlesede, ilişkileri bozulmaya başladı.

Neyin yanlış gittiğini anlamayan Armağan, bir gün evine gelip onunla konuşmak istediğini söyleyen kız arkadaşını karşısına aldı. Yeliz’in ellerini tuttu ve dizlerinin üstüne çöktü. Armağan’ın gözlerine bakamayan ve ağlamaya başlayan Yeliz onu aldattığını söyledi. O an yaşadığı sızı belki de sonsuzluk kadar uzun ama bir o kadar da kısaydı Armağan için. Yeliz’in gözlerindeki yaşı sildi ve ona pişman olup olmadığını sordu. Pişman olduğunu söyleyen sevgilisine sarıldı ve onu affetiğini söyleyip, hiçbir şey olmamış gibi devam edebileceklerini söyledi. Kız arkadaşını yolcu ettikten sonra yere çöküp hıçkırıklarla ağlamaya başlayan Armağan, durumu her ne kadar belli etmese de, canı, kelimelerle ifade edemeyeceği kadar yanıyordu.

Bir süre daha devam eden ilişkilerinin ardından, Yeliz, Armağan’ı 2. kez aldatmış ve ardından ondan ayrılmıştı. Bu olayın şokunu ve acısını uzun bir süre atlatamayacak olan Armağan, aşka ve mutluluğa olan inancını bir kez daha kaybetmişti.

## İş Hayatı

18 yaşına geldiğinde artık özgürdü. Ama yalnızdı. Her zamanki gibi. Ne yapacağını bilemeyen Armağan, üniversite sınavlarına hazırlanırken, bir yandan yaşamını devam ettirebilmek için elinden ne iş geliyorsa yaptı.

### İlk İşim

Üniversite’nin karşısında bulunan kafede bulakşı olarak başladı iş hayatına. Kendi hayatını idame ettirebilmek, eğitimine devam edebilmek ve onu yukarıdan izleyen ailesini gururlandırabilmek için gecesini gündüzüne kattı. İşine verdiği özen ve titizlik, iş arkadaşlarıyla olan ilişkisi onu ön plana çıkardı. İş vereni onu daha ön plana alıp, müşteriler ile içli dışlı olabilmesi için kasiyer olarak görevini değiştirdi. 1 senelik iş deneyimin ardından artan dersleri ve sosyal hayatı neticesinde full time işini bırakmak durumunda kaldı.

### LEGO

Zamanını değerlendirebilmek bir yandan da para kazanabilmek için giriştiği iş aramasında, uzun bir süre çalışacağı ve işi çok seveceği Lego etkinliklerinde Supervisorlığa başladı. Alışveriş merkezleri ve festivallerde kurulan alanlarda çocukların eğlenebilmesi için oyun abiliği ve ablalığı yapan iş arkadaşlarıyla birlikte işi organize edip, bir yandan da çocuklar ile birlikte çocuk olup Legolar ile oynamaya bayılırdı.

### Mehmet Usta...

2 yıllık Makine bölümünü bitirdikten sonra, hem iş deneyimi olması hem de asıl istediği iş olduğu hem de arabaları sevdiği için hayatını değiştirecek iş yeri olan Mehmet Usta’nın araba tamircisinde işe başladı. Hayallerinden birisi gerçekleşmişti. Araçları çekmekle, ustasını izlemekle ve öğrenmekle başladığı işine, bilgisini ve ilgisini de gösterdiği için, onu oğlu gibi benimseyen Mehmet Usta, işinin tüm inceliklerini ona özenle öğretmeye karar verdi.

## Los Santos’a Gelme Sebebi

Hayatı her ne kadar düzelmiş gibi gözüksede, Armağan farkındaydı. Bir şeyler hep eksikti. Mutluluğu bile. Bunun farkında olan Mehmet Usta ona şu tavsiyeleri verdi; '' Git oğul. Kendini bulacağın, mutlu olacağın ve hayatı dolu dolu yaşayacağın o yeri bul.''. Bunun üzerine helalliğini aldıktan sonra Armağan, herkesin bahsettiği o şehre, hayaller şehrine, Los Santos'a doğru yola koyulmuştu. Bilinmezliğe doğru giderken hayatın ona neler getireceği konusunda çok meraklıydı. Ama umutluydu. Her şey iyi olacaktı, biliyordu.