Próba Kanohi 3

## Prolog

Metru Nui, 20 lat przed Wielkim Kataklizmem…

Deszcz lunął na powierzchnię Le-Metru. W półmroku późnego wieczoru rzadko dało się zobaczyć wielkie, powietrzne transportowce, przemierzające przestrzeń między strzelistymi budynkami Metru. Dwójka Toa znalazła się u celu – wejścia do kompleksu przemysłowego, który był opuszczony od kilkudziesięciu lat.

- Przekazuję to tobie, Pregri – zaczął Grev, Toa Ziemi, ignorując Khertesa. – Mamy inne rzeczy do załatwienia – powiedział rezolutnie, przechodząc przez bramę. – Poszkodowany to margines. Vortixx, mężczyzna, wyglądał na robotnika. Nie przegapicie go – stwierdził, uśmiechając się. Mężczyzna w szarej Kanohi Pakari powiedział coś swojemu partnerowi, Toa Powietrza, po czym obaj prychnęli.

- Chodź, zajmijmy się tym – powiedział Pregri do Khertesa z wyraźną nutą dezaprobaty. Dwójka Toa, którzy właśnie ich minęli, zajmowała się zabójstwami w całym Metru Nui. Często mniej ważne sprawy trafiały do Toa patrolujących wyspę, którzy musieli się jeszcze wykazać, takich jak Khertes czy Pregri. Mężczyzna w brązowej zbroi aktywował Kanohi Ruru, by lepiej przyjrzeć się mrocznej alejce, do której trafili.

- Śmieci, nic więcej – stwierdził. – Zróbmy autopsję biedakowi i spadamy. – powiedział Pregri.

- Zobaczmy – rzucił Khertes. Przedarł się koło ścian pobliskich budynków, by zlokalizować ciało.

- I co? – zawołał Toa Kamienia.

- Jest – Toa Lodu wskazał uliczkę na lewo od dwójki mężczyzn. – Ale ten większy budynek jest ciekawszy. Miał być opuszczony, nie?

- Z tego co wiem, tak. Hej, nie kombinujmy. Sprawdźmy ciało.

Dwójka towarzyszów znalazła się na miejscu. Przed sobą mieli zwłoki Vortixxa, którego opisał Tarhe. Ciało otaczała kałuża krwi.

- Myślisz, że to uciekinier z Xii? – zaczął Pregri, pochylając się nad ciałem.

- Pewnie tak. Ciekawe, czego szukał w naszym mieście – zastanowił się Khertes. Przyczyny śmierci? – zapytał.

- Najprawdopodobniej rana od miotacza lub innej broni dystansowej. To nie dysk Kanoka – stwierdził Toa Kamienia. – Może zabójcą był inny Vortixx? Oni używają różnych miotaczy, a ta rana nie pasuje do niczego, z czym miałem do czynienia.

- Aha – dodał Khertes, przyglądając się ranie. – Czekaj tu. Może coś znajdę – powiedział Toa Lodu. Jego towarzysz westchnął.

Toa Lodu przebił łokciem cienką szybę w oknie budynku, który sąsiadował z opuszczonym magazynem. Stłuczone szkło wyłoniło warsztat, pełen antycznych narzędzi. Mężczyzna w białej zbroi ruszył przed siebie, oświetlając sobie drogę kamieniem świetlnym.

Tu jesteś – pomyślał, patrząc na osobliwy miotacz, leżący na jednej z półek.

- Mamy narzędzie zbrodni. Nieźle – skwitował Pregri. – No to teraz bierz dowody i zabieramy się s-

- Czekaj, czekaj. Czemu ktoś miałby zostawiać broń w takim miejscu? – Toa Lodu spojrzał na krótką, czarną lufę miotacza. – Sprawca może być w pobliżu. Idę sprawdzić magazyn.

- Khertes, błagam cię, bierzmy broń miejmy to z głowy – powiedział Pregri.

- Żartujesz? Awansują mnie za to, co znajdę – uśmiechnął się Khertes.

Toa wyszedł z warsztatu, kierując się w stronę martwego Xianina. Obok zwłok były umieszczone metalowe drzwi do magazynu, a za nimi ogromne ilości skrzyń, które Khertes rozpoznał swoją Kanohi.

Mężczyzna skupił lodową energię, kierując ją na żelazną kłódkę. Metal rozbił się po kilku uderzeniach rękojeścią stalowego miecza Khertesa. Droga do magazynu była wolna.

Toa Lodu zagwizdał, widząc ogromną przestrzeń zajętą przez drewniane skrzynie i powietrzne transportowce. Po chwili za nim pojawił się Pregri.

- Co to ma być? Jakaś szajka przemytników? – zapytał z niepokojem.

- To szansa – stwierdził Khertes, idąc do przodu.

- Słuchaj, weźmy ten miotacz i wezwijmy posiłki. Toa z Drużyny zajmą się tym bałaganem – powiedział Pregri.

- Chcesz zostawić całą chwałę im? Nigdy nie wyjdziesz poza patrolowanie ulic – uśmiechnął się z przekąsem Khertes, odwracając się na chwilę w stronę znajomego.

Nagle Toa Lodu usłyszał kroki. Dość ciche i spokojne, a potem jeszcze szybkie odgłosy kilku odnóż jednocześnie. Odwrócił się, ale przed nim nikogo nie było.

- Bądź gotów – wyszeptał do towarzysza w brązowej zbroi. Samemu dobył miecza i ukrył się za jedną ze skrzyń.

Nieopodal niego rozległ się szczęk metalu. Coś spadło na ziemię, albo ktoś na nią zeskoczył. Mężczyzna usłyszał szybkie odgłosy kroków. Kilka chwil później przed nim pojawił się Vortixx w beżowej zbroi, trzymający krótką broń białą.

Gdy Xianin obrócił głowę w stronę Toa, Khertes wyskoczył zza kryjówki, uderzając nieznajomego rękojeścią miecza w głowę. Cios znokautował Vortixxa, który leżał niczym martwy na betonowej podłodze.

- Iryh? Co się dzieje? – zabrzmiał nieprzyjemny głos. Przed Toa Lodu pojawił się wysoki osobnik z górną połową ciała Steltianina oraz czterema nogami. Ruszył do przodu, widząc nieprzytomnego Vortixxa.

- Poddaj się, a nikomu więcej nie zdarzy się krzywda! – krzyknął Khertes, nauczony odruchowo formułki, którą powtarzał wiele razy w czasie szkolenia.

- Pożałujesz wtargnięcia tutaj, Toa… - powiedział mutant, dobywając długiego, zakrzywionego miecza. Był kilka bio od Khertesa, gdy od boku zaatakował go Pregri. Toa Kamienia zręcznie skoczył i ciął w tułów rzezimieszka. Czworonóg wrzasnął, gdy miecz przebił jego zbroję, raniąc go w brzuch.

Mutant użył jednej z nóg, by podciąć przeciwnika. Pregri stracił równowagę i uderzył w podłogę, stękając. Pół-steltianin podniósł go za gardło jedną z masywnych rąk i przygwoździł do jednej ze skrzyń.

Widząc, że miecz mutanta styka się ze skrzynią, Khertes wysłał lodowy pocisk, który zamroził drewno wraz z mieczem i częścią dłoni zakapiora. Gdy pół-staltianin zorientował się, że jest częściowo unieruchomiony, puścił Pregriego i chaotycznie szarpał ramieniem, próbując uwolnić go z lodu. Khertes doskoczył do niego i chwycił miecz oburącz, zamachując się na naramiennik. Stal przecięła kończynę czworonoga, a kamień zmaterializowany przez Pregriego trafił mutanta w głowę, unieszkodliwiając go.

- Wezwij wsparcie. Mam nadzieję, że nie ma ich tu więcej… - rzucił Khertes, patrząc na groteskowego, jednorękiego osobnika.

- Jasne – odparł Pregri, wybiegając z magazynu.

Chwilę po tym, jak Toa Kamienia zniknął w drzwiach, Toa Lodu rozglądnął się po pomieszczeniu. Budynek rzeczywiście zdawał się być magazynem dla przemytników. Lecz co było ukryte w skrzyniach, co było warte podróży do Metru Nui i zabicia Sił obronnych Toa, którzy przyszli tu węszyć? Nowoczesna broń, artefakty, materiały wybuchowe?

Khertes otworzył jedną ze skrzyń. *Sprzęt górniczy?* – pomyślał, patrząc na kilka wierteł oraz coś, co wyglądało na fragmenty ciężkich, Onu-Matorańskich maszyn, które widział w kopalniach kamieni świetlnych. Po sprawdzeniu kilku innych skrzyń odkrył trochę stali, elektroniki i więcej wierteł. Miało to dla niego niewiele sensu.

## I - Informator

Centrala Sił obronnych Toa mieściła się w południowej części Ga-Metru, niedaleko Koloseum. W jednym z pokoi do przeprowadzania wywiadów siedział Toa Lodu w białej Kanohi w kształcie Kakamy, czekając na pojawienie się dowódcy.

Pomieszczenie było dość skromne. Pod lampą umieszczony był drewniany stół, a przy nim dwa krzesła. Na betonowej podłodze nie było innych mebli.

Przy stołku siedział Khertes, pogrążony w rozmyślaniach na temat ostatnich wydarzeń. Gdy Pregri przybył z posiłkami do przejętego magazynu, Toa oddelegowali Khertesa do centrali. Miał czekać na decyzję dowódcy Sił Toa, Tarhe. Pod jego opieką mężczyzna odbył trening i szkolenie, by stać się członkiem Sił obronnych. Ta organizacja była dość specyficznym tworem. W ostatnich czasach na Metru Nui pojawiło się wielu Toa, lecz zamiast organizować się w pojedyncze, niezależne od siebie drużyny, Turaga Ider zwołał najbardziej doświadczonych Toa, by utworzyć jedną, hierarchiczną drużynę, która obejmowałaby całe Wielkie Miasto.

Toa najniższej rangi patrolowali ulice, będąc delegowanym do pospolitych przestępstw czy wykroczeń. Jeśli ktoś wykazał się wyjątkowymi umiejętnościami, mógł liczyć na awans do jednej z bardziej prestiżowych dywizji Sił Toa.

Khertes wyprostował się, gdy do pomieszczenia wszedł wysoki Toa Ognia w Kanohi Kiril.

- Gratulacje, Khertes. Za robotę w Le-Metru dostałeś awans. Dywizja do spraw obcych ras – rzucił Tarhe. – Reyn na ciebie czeka. Idź i nie przynieś mi wstydu! – uśmiechnął się Toa Ognia.

Khertes wypuścił powietrze ustami. Miał dobre przeczucie, że wytrwałość i zaangażowanie wyjdzie mu na dobre.

Opuścił pokój przesłuchań, kierując się na piętro centrali. Tam znajdowały się pokoje należące do dywizji obcych ras.

Mijając innych Toa na korytarzach, Khertes dotarł do odpowiedniego pomieszczenia. Gdy wkroczył do środka, zobaczył dowódcę dywizji, zmarkotniałego Turagę Kamienia, oraz kilku Toa, którzy siedzieli głębiej w sali.

- A ty tu czego? – odezwał się Turaga. – A, jesteś tym nowym. Siadaj tam – starszy oddelegował Toa Lodu, nie dając mu szansy na odezwanie się.

- Dotarły do nas wieści o porzuconym, obcym statku niedaleko morskich wrót. Tyrhe, Eles, niech wasza dwójka się tym zajmie – rozkazał dowódca.

Toa Ziemi i Toa Wody wstali i podeszli do Turagi. Dowódca dał im kamienną tabliczkę z odprawą. Chwilę później z Sali wyszła dwójka wojowników.

- Mamy doniesienia o zniknięciach Onu-Matoran niedaleko kopalni. Reyn, Khertes, to sprawa dla was – powiedział Turaga.

- To robota dla patrolowych – rzucił Reyn, Toa Plazmy, który siedział niedaleko Khertesa.

- Niedaleko widziano także Vortixxów, więc to sprawa wydziału do spraw obcych. Bierz sprawę i zmiataj – krzyknął dowódca.

- Chodź – powiedział Reyn, wstając od stołu. Khertes podążył za nim.

- Znacie się z dowódcą? – zapytał Toa Lodu.

- Szkoliłem się u niego. Nie skończyło się dobrze – odparł Reyn. – To dawne czasy. – Toa w pomarańczowej Kanohi w kształcie Miru zaczął schodzić na dół.

Siedziba Sił obronnych Toa była położona blisko kolejki szynowej Metru Nui, która jeździła naokoło Koloseum. Dwójka obrońców wyszła z centrali, by wsiąść do kolejki, która zmierzała w kierunku Onu-Metru. Khertes usadowił się na siedzeniu, patrząc na krople deszczu, które uderzały o szybę. Przed nim rozpościerało się całe Ga-Metru.

- Osobiście o ciebie poprosiłem – zaczął Reyn. – Nieźle sobie poradziłeś w Le-Metru i w paru innych sprawach – powiedział, gdy kolejka ruszyła.

- Eee, dzięki? – Khertes nie bardzo wiedział, co powiedzieć.

- Myślę, że spodoba ci się praca w tej dywizji. Tu trzeba trochę innego myślenia – zagadnął Reyn. – No, może z przypadków zaginięć Onu-Matoran nie zrobimy sprawy roku, ale może znajdziemy coś ciekawego. Patrzyłeś na odprawę? – zapytał.

- Właśnie czytam – odparł Khertes. – Myślisz, że Vortixxowie są zamieszani w zaginięcia?

- Turaga tak zakłada. Ale może to tylko przypadek. Na pewno sprawdzimy tą część sprawy – powiedział Toa Plazmy, gdy zbliżali się do Po-Metru.

\*\*\*

Powietrze Onu-Metru było jak zwykle przepełnione dymem i pyłem. Khertes nigdy nie zazdrościł mieszkania w tym miejscu, ale najwyraźniej Matoranom Ziemi to nie przeszkadzało. To, ani dźwięk ciężkiej maszynerii, która czasami pracowała niedaleko mieszkań.

Khertes i Reyn znaleźli się na jednym ze skwerów, niedaleko bloku mieszkalnego. Znaleźli dom, którego adres mieli umieszczony na odprawach. To było mieszkanie sąsiada zaginionego Onu-Matoranina.

- Przeprowadzałeś wywiady? – zapytał Reyn.

- Jako patrolowy, niewiele – powiedział szczerze Khertes.

- Przeprowadź ten. To nic wymagającego – stwierdził Toa Plazmy. Jego partner zaczął zapisywać tematy pytań w notesie.

Dwaj wojownicy zapukali do drzwi.

- Siły obronne Toa. Mamy kilka pytań – powiedział Reyn, widząc Onu-Matoranina.

- Witam. Jestem Okri – przedstawił się Matoranin Ziemi.

- Khertes – przedstawił się Toa. – Mamy kilka pytań. – powiedział, przeglądając notes.

Dom Matoranina był dość skromny. Na kamiennej podłodze mieściło się kilka mebli. Na stole były umieszczone doniczki ze zwiędłymi roślinami, a w kącie rzucona jakaś torba.

- Kiedy ostatnio widziałeś Atraia? – zapytał Khertes.

- Kilka dni temu. Kiedy wrócił z pracy, pojawił się u mnie, by porozmawiać. Po dwóch dniach, gdy nie wracał, zawiadomiłem Toa – odparł Onu-Matoranin.

- Atrai pracował w kopalni? – zapytał Toa Lodu.

- Tak. Jako pod-koordynator. Nadzorował pracę mniejszych maszyn górniczych – odpowiedział Okri.

- A ty?

- Ja jestem archiwistą. Trochę daleko do pracy, ale nie jest źle– uśmiechnął się nerwowo Matoranin.

- Jasne… - odparł Khertes. – Dostaliśmy doniesienia o Vortixxach w tych okolicach. Widziałeś tu kogoś podejrzanego?

- Nie. Gdy wychodzę z domu, idę od razu na transport do Archiwów. Nie zwracam zbytnio uwagi na to, kto krząta się po osiedlu. Poza tym, Vahki powinny kogoś wykryć, nie? – stwierdził Okri.

- Dzięki za współpracę – powiedział Khertes, widząc, jak Reyn wskazuje mu palcem na wyjście z mieszkania.

Po chwili dwaj Toa stanęli przed domem Okriego. Otaczał ich pył i zimny wiatr, dochodzący od morza. Szare chmury dopełniały ponurą atmosferę, która zwykle panowała w Onu-Metru. W oddali dało się słyszeć pracę ciężkich maszyn górniczych.

- I co? – zapytał się Reyn.

- Mówi, że nie widział nic ciekawego. Atrai pracował w kopalni – odparł Khertes. Zastanawiał się, czy był w stanie wyciągnąć od Onu-Matoranina trochę więcej.

- To wiemy – westchnął Toa Plazmy. – Rozejrzałem się po mieszkaniu naszego gagatka. Znalazłem to – Reyn pokazał mały, podręczny miotacz.

Lufa i rękojeść były zrobione z czarnego metalu, a pod muszką widać było elektronikę. Całą broń można było ukryć w małej torbie lub zawiesić przy udzie.

- Miotacz ogłuszający. Xiański – opisał go milicjant.

- Zgaduję, że tutaj takich nie produkują? – zapytał Khertes, przyglądając się broni.

- Jest z przemytu. Lepiej wróćmy do Okriego zadać mu jeszcze parę pytań – powiedział Reyn, zwracając się w stronę wejścia do mieszkania.

- Zaraz. Mamy pozwolenie na przeszukiwanie domów Matoran? – zapytał Toa Lodu.

- Od samego Turagi Dume. Chodź – odparł jego partner.

Onu-Matoranin siedział na kanapie, gdy dwaj Toa pojawili się w jego domu.

- Toa? Myślałem, że-

- Masz kontakt z przemytnikami, Okri – warknął na niego Reyn.

- Ja? Nie-

- Coś ci to mówi? – Toa Plazmy pokazał mu miotacz, znaleziony w pokoju obok. – Wiemy, że taką broń można dostać tylko poza Metru Nui, albo z przemytu.

Okri zdębiał. Na jego twarzy widocznie można było dostrzec zakłopotanie.

- Wiesz, co czeka Matoran, którzy utrudniają śledztwo Sił Toa, prawda, Okri? – rzucił Khertes, patrząc rezolutnie na krajobraz w oknie.

- Chcesz odsiedzieć trochę czasu tutaj? Możemy ci załatwić podróż do Karzahniego, jeśli dalej będziesz się stawiał – powiedział Reyn. – Mów, gdzie dostałeś miotacz.

- Na końcu 5 alei spotkałem się z Vortixxem, tam kupiłem broń – Onu-Matoranin był na skraju łez.

- Dziękujemy za współpracę – uśmiechnął się Toa Plazmy. – Jeśli ta informacja okaże się prawdziwa, właśnie kupiłeś sobie wolność. Ale i tak przygotuj się na składanie zeznań na Centrali – rzucił, odchodząc.

Dwójka Toa opuściła mieszkanie i zwróciła się w stronę kopalni Onu-Metru. Reyn zarządził sprawdzenie miejsca, gdzie pracował zaginiony górnik. Dwaj strażnicy kroczyli przez szare ulice z nadzieją, że w kopalni dowiedzą się więcej.

- Nie musieliśmy straszyć go zesłaniem do Karzahni – rzucił Khertes.

- Małe kłamstwo nie zaszkodzi, szczególnie, że zdobyliśmy trop – odparł Reyn, rozkładając ręce. – Będziesz się musiał nauczyć wpływać na Matoran, Khertes. Jeszcze zrobimy z ciebie Toa z wydziału obcych – dodał.

- Dlaczego miałby trzymać w domu ten miotacz? – zagadnął po chwili Toa Lodu. – Moi współpracownicy nie trzymali broni z przemytu po domach, kiedy byłem jeszcze Matoraninem.

- Nie pamiętasz Wojny na Morskich Wrotach, nie? Chodziłeś wtedy z głową w chmurach w Ko-Metru – odpowiedział Reyn.

Khertes musiał przyznać mu rację. Ostatni duży konflikt przesiedział jako pracownik Wieży Wiedzy. Dopiero później przeszedł przemianę w Toa.

- Boi się, że coś takiego się powtórzy. Dlatego siedzi w domu ze spluwą. Kupioną od Vortixxów. Co za ironia – zaśmiał się Toa Plazmy.

- Nie nadążam – powiedział markotnie Khertes. – Wojna chyba nie dosięgnęła Metru Nui?

- Część sił inwazyjnych pojawiła się w Archiwach, nikt nie wie, jak. Po Onu-Metru przeszła fala grabieży i morderstw, zanim Toa to wszystko posprzątali. A trochę to zajęło – Khertes zauważył lekceważący uśmieszek na twarzy Reyna, gdy to powiedział. – Między innymi te wydarzenia doprowadziły do formacji Sił obronnych Toa. Abyśmy byli lepiej skoordynowani. Jedność i takie tam.

Toa Lodu postanowił, że dowie się więcej o tym konflikcie zbrojnym. Ostatnimi czasy zbytnio zaniedbywał zgłębianie się w historię Metru Nui.

Po kilku minutach wędrówki i nasilających się odgłosów ogromnych maszyn górniczych, dwójka milicjantów dotarła do kopalni. Reyn i Khertes stanęli na krawędzi wielkiej rozpadliny, która była w rzeczywistości dołem, wykopanym w celu ekstrakcji pożądanych minerałów. Toa Lodu patrzał, jak latające transportowce krążą między dnem kopalni, a poszczególnymi stacjami, które były rozmieszczone wokół całej ściany rozpadliny.

- Musimy znaleźć koordynatorów oddziału tego Matoranina. Jak on się nazywał? – zapytał rezolutnie Toa Plazmy.

- Atrai.

- Właśnie. O, może w tej budce siedzi ktoś ważny – rzucił Reyn.

Toa Plazmy zapukał w szybę. Onu-Matoranin wyszedł z budki, przedstawiając się. Towarzysz Khertesa zapytał go o zaginionego górnika. Matorański pracownik mógł jedynie wskazać kierownika tej części kopalni. Toa byli zmuszeni wziąć jeden z transportowców, by dostać się na rusztowania na południowej części ściany. Tam spotkali kierownika oraz oddział Atraia, lecz żaden z pracowników nie miał nic wartościowego do powiedzenia o zaginionym górniku. Dwójka Toa wróciła transportowcem na powierzchnię, żeby omówić dalsze działania.

- Co teraz? – zapytał Khertes. – Sprawdzamy adres, który dał nam Okri?

- Tak – potwierdził Reyn, spoglądając na dźwigi, podnoszące ogromne kawałki ziemi i skał. – Wydział obcych trzyma dane kilku operacji przemytniczych, ale te dane nie pasują do żadnej z nich – stwierdził Toa Plazmy.

- Zaraz, wiecie o nich? Czemu jeszcze działają? – zapytał z niedowierzaniem nowicjusz.

- Cóż, Metru Nui oficjalnie zakazało większości importu, ale prawie każdy chce ten towar… Nie usuwamy komórek szmuglerów, Khertes. Kontrolujemy kilka z nich, każdy dostaje swoją dolę i towary. Tak działa ta dywizja – wyjaśnił mężczyzna.

- Więc będziemy stać obok i patrzeć, jak ktoś porywa Matoran? – Khertes odchrząknął. Ani trochę mu się to nie podobało, lecz wiedział, że musi postępować ostrożnie. Otwarty sprzeciw wobec dowódcy mógł skończyć się bardzo źle.

- Oczywiście, że nie. Ktoś widocznie wychodzi poza swoje kompetencje. Sprawdzimy komórkę, która działa w tym rejonie Onu-Metru. Po prostu nie zrównamy jej z ziemią – powiedział Reyn.

\*\*\*

Dwaj Toa dotarli do jednego z nadmorskich osiedli Onu-Metru. Ten rejon był od dłuższego czasu opuszczony. Morskie powietrze orzeźwiło płuca Khertesa, a szum wody ukoił jego słuch. Razem z Reynem skryli się w jednej z uliczek, wypatrując podejrzanych.

Po godzinie obserwacji pobliskich budynków mieszkalnych, na widoku Toa pojawiła się Vortixx w ciemnozielonej zbroi. W jego kierunku szedł Onu-Matoranin. Kobieta i mężczyzna wymienili się czymś, po czym poszli w swoją stronę.

- Chodźmy za nią – Reyn wskazał na Xiankę. – Tylko tak, żeby nas nie zobaczyła.

- Jasne – Khertes przewrócił oczami.

Toa Lodu ruszył przez ulicę cichym krokiem. Chowali się za porzuconymi pojazdami, śmietnikami i we wnętrzach opuszczonych sklepów. W końcu kobieta zniknęła w drewnianych drzwiach niepozornej chatki.

- To jest to, nie? Koniec z podchodami – powiedział Khertes.

- Racja – odrzekł Reyn. Toa zmaterializował kulę plazmy, która stopiła zawiasy i część drzwi. Khertes sforsował wejście, pojawiając się we wnętrzu budynku.

W środku porozstawianych było kilka stołów, na których mieściły się podręczne miotacze, elektronika i kilka innych obiektów, których Khertes nie rozpoznał. Przed nim stało kilku Xian, razem z wcześniej spotkaną kobietą. Wszyscy gapili się w osłupieniu w mężczyznę.

Toa Lodu stwierdził, że nie warto strzępić słów na przekonywanie przestępców, aby się poddali. Wyjął miecz i podążył w stronę najbliższego Vortixxa.

- Śledzili nas – powiedziała kobieta. Przemytnik najbliżej Toa Lodu odwrócił się, by sięgnąć na miotacz ze stosu. W trakcie próby wycelowania broni jego ręka została zamrożona. Khertes błyskawicznie aktywował Kanohi Kualsi, by znaleźć się przy Xiance. Jego stalowy miecz przylgnął do gardła kobiety.

- Poddajcie się, a wszyscy wyjdą stąd żywi – powiedział Khertes.

- Jeden ruch i po tobie – rzucił Vortixx, przystawiając Toa nóż do gardła. Khertes ani myślał, żeby spasować, jednak zimne żelazo nie było zbyt komfortowe na skórze.

- Reyn! – odezwał się jakiś mężczyzna, którego Khertes nie widział.

- Garantir – odparł Toa Plazmy, przewracając oczami.

- Może powiesz swojemu kumplowi, żeby się cofnął? Mieliśmy układ – powiedział mężczyzna.

- Mój kumpel odpuści, jak twoi ludzie przestaną trzymać sztylet na jego gardle – odparł Reyn.

Garantir gwizdnął. Xianin odsunął nóż, a Khertes opuścił miecz, odsuwając się. Toa Lodu spojrzał na mężczyznę, który zdawał się być szychą tej zgrai. Był to niepozorny Steltianin wyższej klasy. Nie miał przy sobie broni ani zbroi, jedynie szaty ciemnozielonej barwy.

- A teraz wszyscy porozmawiajmy na spokojnie… - powiedział Steltianin. Khertes opuścił ostrze miecza, lecz jego dłoń nadal silnie ściskała jego rękojeść. Toa widział, że Reyn i Garantir są spokojni, jednak przez jego biomechaniczne ciało wciąż przepływała adrenalina i był gotowy odpowiedzieć na możliwy atak.

- Powiedz mi, Reyn, dlaczego Siły Toa prześladują mój biznes? – zapytał Steltianin.

- Sprawa dywizji obcych doprowadziła mnie tutaj, Garantir. I nie podoba mi się to. Tej operacji nie było na liście – warknął Toa Plazmy.

- No, he he… Nie zawsze mam czas aby poinformować Toa o nowym oddziale firmy…

- Nie ruszaj się stąd, Gar. A jeśli postanowisz się ruszyć… Cóż, w końcu cię znajdziemy – Na Kanohi Reyna zagościł okrutny uśmieszek. Khertes nie chciał wiedzieć, co Toa Plazmy miał na myśli.

Dwójka Toa wyszła przez tylne drzwi, napotykając niewielki statek transportowy, zadokowany kilkadziesiąt bio od budynku, w którym spotkali przemytników.

- Wyjaśnisz mi, co się tutaj dzieje? – zaczął Toa Lodu.

- Garantir to mój informator. Jest dość cenny, więc obchodź się z nim delikatnie. Delikatniej niż z tą Xianką – rzucił. – Niezłe ruchy, swoją drogą – dodał.

- Dzięki – odparł Khertes.

Dwaj mężczyźni zeszli pod pokład, nie napotykając niczego wartego uwagi na powierzchni statku. Gdy pojawili się pod deskami, ich oczom ukazały się klatki, a w ich wnętrzu kilku Onu-Matoran. Wyglądali na uśpionych.

- Ech. Trzeba będzie wezwać kogoś do pomocy przy Matoranach – stwierdził Reyn.

- I do pojmania tej bandy – powiedział Khertes. – Aresztujemy ich, nie? – mężczyzna spojrzał pytająco na towarzysza.

- Ja się tym zajmę – odparł Reyn. – Spokojnie, dopilnuję, aby Garantir za to beknął – powiedział, widząc ulgę na masce Khertesa.

## II - Uszkodzeni

- Naprawdę chcesz tam schodzić? To był tylko mały konflikt, wojna z Mrocznymi Łowcami była ważniejsza – odezwał się Terek, Ta-Matorański kwatermistrz Sił obronnych Toa.

- Ale Morskie Wrota były dość niedawno – odparł Khertes.

Dwaj mężczyźni stali przed wejściem do Archiw. Obok pentagonalnych wrót stała budka z informacją i mapami podziemi, wraz z Matoraninem, który wyglądał jak wywyższony woźny.

- Jeśli chcesz, mogę poszukać w zbiorach centrali – zaproponował Terek. – Nie musisz schodzić do tej dziury – wskazał na wejście do Archiw.

- Kroniki są pewnie gdzieś na wyższych poziomach. Spokojnie, poradzę sobie – stwierdził Khertes.

- Jak tam sobie chcesz – rzucił Ta-Matoranin, odchodząc.

Khertes prychnął. Kwatermistrz pewnie martwił się o niego, ale on nie był już nieporadnym Matoraninem. Jako Toa mógł poradzić sobie z paroma dzikimi rahi, które biegały po tunelach. Wątpił jednak, że jakieś spotka.

Od czasu rozmowy z Reynem, Toa Lodu chciał dowiedzieć się więcej o konflikcie na Srebrnym Morzu. Gdy wrócił z misji w Onu-Metru, zaczął pytać w centrali o to wydarzenie, lecz mało je pamiętał. Pregri burknął, że w tym czasie prawdopodobnie trenował jeszcze pod okiem Dakorga w Po-Metru, jeszcze jako młody Toa, i branie udziału w konflikcie było dla niego zbyt niebezpieczne. Grev, Toa Ziemi z wydziału zabójstw, był bardziej gadatliwy. Przedstawił wojnę jako kilka starć na morzu przeciwko armadzie Steltian i Skakdi, którzy wspólnymi siłami próbowali dokonać inwazji na Metru Nui. Khertes uśmiechnął się, słysząc ten opis wydarzeń. Grev kazał mu spoważnieć, bo w wojnie zginęło wielu Toa, dlatego niewielu pamięta ten konflikt. To było jednak za mało dla Khertesa, który postanowił wybrać dowiedzieć się nieco więcej.

- Ej! – Toa zaczął walić w szybę budki. Zaspany Matoranin otworzył okienko.

- Archiwa są zamknięte dla przechodniów. Kilka większych rahi krząta się po wyższych poziomach, Toa jeszcze się tym nie zajęli – oznajmił pracownik.

- Ekhm – Khertes pokazał odznakę przynależności do Sił Obronnych Toa zrobioną z protodermis. – Otwórz wrota.

- Jasne – powiedział ospale Onu-Matoranin. Po chwili ogromne drzwi otworzyły się ze zgrzytem.

- Gdzie znajdę kroniki ostatnich pięciu lat? – zapytał Toa.

- Historia? Uhhh… Ogólna jest na pierwszym poziomie, w piętnastej wnęce. Jak chcesz coś konkretnego, to weź może te mapy, co? – Matoranin wskazał na pergamin, który leżał ułożony na stoisku przy budce.

Khertes znalazł mapę kronik i odszukał historię konfliktów. Wnęka numer siedem. Z tą wiedzą wkroczył do Archiw.

Pierwszy poziom podziemnego kompleksu był świetnie oświetlony kamieniami świetlnymi oraz fluorescencyjnymi lampami, dającymi niebieski blask. Pomimo tego, labirynt tuneli i skrzyżowań zdawał się być niemożliwym do nawigowania bez mapy. Khertes cieszył się, że miał ze sobą pergamin. Przez kilka minut szedł przed siebie, szukając korytarza B14, gdzie umieszczona była jego wnęka.

W korytarzu przed nim zobaczył dwie osoby. Onu-Matoranin w fioletowej Pakari czytał coś na terminalu, rozmawiając z Matoraninem w czarnej Kanohi Miru, który siedział na Ussalu.

- Wpisz to do raportu. Ile nam jeszcze zostało? – powiedział archiwista siedzący na krabie.

- Sześć wystaw – odparł drugi.

- O, Toa. Jesteś tu po rahi? – zapytał Onu-Matoranin w czarnej masce.

- Niestety nie. Czekacie, aż ktoś zrobi coś z niższymi poziomami? – odpowiedział Khertes.

- Tak. Przełożony miał skontaktować się z Toa. Lepiej, żebyście wy zajęli się tymi cholerstwami, nie Vahki. Te kupy żelastwa nie nadają się do takich zadań, od dawna to mówię – stwierdził archiwsita w fioletowej Kanohi.

- A tak poza tym, wiecie, gdzie znajdę kronikę wojny na Morskich Wrotach? – zapytał Toa Lodu.

- Eeeee… – zamyślił się jeden z pracowników.

- Możesz zobaczyć w kronikach historii ogólnej, ale wydaje mi się, że zostało przeniesione na niższe poziomy. Edriv mówił, że szukał – powiedział archiwista na Ussalu.

- A wnęka z kroniką konfliktów? – zapytał Khertes.

- Mają tam zapiski tylko do wojny z Mrocznymi Łowcami – stwierdził pracownik.

- No dobra, dzięki za pomoc – powiedział mężczyzna, odchodząc w kierunku wnęki numer siedem.

Gdy wkroczył do pomieszczenia z kroniką konfliktów, stanął przed niewielkim terminalem, który pozwalał wybrać zapisy. Po wyborze, system automatycznie wyjmował kronikę, zwykle na elektronicznym nośniku, chociaż Khertes widywał czasem pergamin lub zarchiwizowane kamienne tabliczki.

Gdy przeglądał dostępne dane, zauważył, że zapisy kończą się na wojnie z Mrocznymi Łowcami. A więc słowa Matoranina potwierdziły się. Khertes opuścił wnękę i skierował się do pomieszczenia z historią ogólną. Po przejściu kilku naświetlonych korytarzy dostał się na miejsce.

Terminal we wnęce wyglądał identycznie, jak w poprzedniej. Toa Lodu wystukał szukaną frazę i poczekał, aż system wyszuka plik. Po chwili wyświetlił się komunikat *Zapis przeniesiony. Poziom 4, Korytarz R3, Wnęka 5*.

Khertes przeklął. Przyjemna wycieczka po część historii Metru Nui zmieniła się w mozolną wędrówkę po Archiwum. Skierował się do windy, która miała zabrać go trzy poziomy niżej.

Wiedział, że poziom czwarty mógł już być zdewastowany przez ostatnie ucieczki rahi. Nie spodziewał się większych problemów, jednak nie chciał, by coś spowolniło jego eskapadę.

Gdy drzwi windy otworzyły się, oczom Khertesa ukazał się mroczny labirynt tuneli. Oświetlenie w wielu miejscach nie działało, tuby zastoju były pozbijane, a fragmenty szkła leżały na podłodze. Toa Lodu wyjął stalowy miecz i ostrożnie postawił kilka kroków, starając się nie nadepnąć na szkło. Mógł tylko modlić się do Wielkiego Ducha, aby w pewnym momencie nie musieć uciekać do windy.

Mężczyzna spojrzał jeszcze raz na mapę, odnajdując swoją windę oraz cel. Na szczęście wnęka, która go interesowała, znajdowała się w odległości krótkiego spaceru.

Toa Lodu chwycił oburącz miecz i ostrożnie ruszył na przód, nie wydając zbędnego hałasu. Nie chciał obudzić czegokolwiek, co mogło panoszyć się na tym poziomie Archiwów. Idąc do celu, starał się zapamiętać drogę, by instynktownie móc nią wrócić. Niestety, Identycznie wyglądające ściany i korytarze nie pomagały.

Khertes przypomniał sobie wszystkie okropne opowieści o Archiwach. Miały rozpościerać się dalej niż samo Metru Nui, a Matoranie mieli znikać bezpowrotnie w podziemnych korytarzach. Plotki głosiły, że na niższych poziomach nietrudno było spotkać agresywne Rahkshi lub Nui-Jagi, gotowe zakończyć życie każdego intruza, który wszedłby na ich terytorium. Jeszcze niższe poziomy miały skrywać nienazwane rahi, mogące sterroryzować cokolwiek, co pojawiło się tak daleko od powierzchni. Najniższe, niedokończone poziomy miały skrywać przejścia do krain mrocznych bogów. „Głupie legendy” – stwierdził Khertes, starając się dodać sobie otuchy.

Po jakimś czasie Toa dotarł do celu. Uśmiechnął się i poczuł ulgę, gdy zobaczył odpowiedni numer przy wejściu do wnęki. Aktywował terminal i zaczął wpisywać frazę.

System znalazł plik, lecz pokazał komunikat *Wpis uszkodzony*. Khertes przeklął, lecz nie poddawał się. Z tego co pamiętał, systemy operacyjne wyszukiwarek z Archiw zostały skonstruowane przez naukowców z Ko-Metru. Khertes spędził wystarczająco dużo czasu w wieżach, by nauczyć się nieco o ich działaniu. Po wpisaniu odpowiedniej kombinacji klawiszy można było otworzyć elektroniczny wpis alternatywnym programem na terminalu. Toa Lodu oblizał wargi, gdy udało mu się otworzyć plik.

Sekundę później coś wstrząsnęło całym poziomem. Jakby potwór morski uderzający o pokład statku. Toa Lodu miał nadzieję, że nie był to wrogo nastawiony, śpiący rahi, którego obudził Khertes. Jednak im bardziej wsłuchiwał się w dźwięki dobiegające z zewnątrz, tym bardziej zdawało mu się, jakby słyszał nadchodzące kroki.

Otworzył wpis, jednak nie spodobało mu się to, co zobaczył. Program otworzył ścianę tekstu, szybko przewijając przez dane. Khertes wyłapał jedynie pojedyncze słowa – *Głębia*, *wykopaliska*, *Karkassa*, *Srebrne wybrzeże*. Po chwili tekst zniknął, by ponownie pojawił się komunikat *Wpis uszkodzony*. Khertes stwierdził, że nadszedł czas powrotu na powierzchnię. Pospiesznie wyszedł z wnęki, trafiając na ten sam labirynt ciemnych korytarzy, z którego przybył. Cały czas słyszał ciężkie kroki, głośniejsze z każdą sekundą. Coś się zbliżało.

Toa Lodu ruszył szybkim krokiem, błagając, by nie zabłądził w drodze do windy. Na jednym z korytarzy popatrzał w bok, widząc cień jakiejś istoty rzucany przez kamień świetlny. Przez ułamek sekundy pomyślał, że sylwetka przypominała jaszczurzego rahi lub Rahkshi.

Stąpając po odłamkach szkła, w końcu dotarł do windy. Wejście do środka i naciśnięcie przycisku poziomu numer jeden było oczyszczającym doświadczeniem. Toa nie miał zamiaru wracać na tamten poziom.

\*\*\*