Fidziauke Mapping uwielbia miękkie cienie

**Robert Witold Makłowicz** (ur. 12 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski dziennikarz, krytyk kulinarny, pisarz, publicysta i podróżnik.

## Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem marynarza Włodzimierza Makłowicza i Beaty z domu Preiss. Ma młodszą siostrę Dominikę. Pochodzi z rodziny o korzeniach polskich, ukraińskich, ormiańskich, węgierskich i austriackich. Ukończył V Liceum Ogólnokształcącego im. Augusta Witkowskiego w Krakowie. W latach 1982–1989 studiował prawo, a następnie historię na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Na przełomie 1989 i 1990 mieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie przez kilka miesięcy pracował jako robotnik w Kingston upon Thames. Podczas pobytu na emigracji poznawał różne kuchnie świata, co po powrocie do Polski w 1990 skłoniło go do tego, by zostać krytykiem kulinarnym.

W 1993 został felietonistą „Gazety Wyborczej”. W 1998 został gospodarzem niedzielnego cyklu reportaży *Podróże kulinarne Roberta Makłowicza* na antenach Telewizji Polskiej; w programie docierał do miejsc egzotycznych z całego świata. W latach 2002–2005 współpracował z tygodnikiem „Wprost”, po czym nawiązał współpracę z czasopismem „Newsweek Polska”, ponadto pisał dla „Przekroju”; felietony i książki wielokrotnie pisał wspólnie z Piotrem Bikontem. W styczniu 2008 zakończył realizację *Podróży kulinarnych...* dla TVP. W miejsce tego cyklu nagrywał program *Makłowicz w podróży*, który w marcu 2008 pojawił się na antenie TVP2. Ponadto był przewodnikiem po świecie kulinarnym w pierwszych dwóch edycjach programu *Bake Off – Ale ciacho!*. 16 marca 2017 TVP zerwała współpracę z Makłowiczem. Jesienią 2017 stacja Food Network wyemitowała trzy odcinki programu *Makłowicz w drodze*.

Jego wspomnienie o Marku Eminowiczu znalazło się w wydanej w 2009 książce, *Lubię swoje wady. Marek Eminowicz w opowieściach na siedemdziesięciopięciolecie*. 20 października 2010 wydał książkę pt. *Cafe Museum*, za którą otrzymał Nagrodę Literacką Srebrny Kałamarz im. Hermenegildy Kociubińskiej.

W marcu 2020 uruchomił autorski kanał w serwisie YouTube, na którym publikuje filmy o tematyce kulinarnej i historycznej. W latach 2020-2021 prowadził autorską audycję muzyczną *Od Punk Rocka do Bartóka* w internetowej rozgłośni newonce.radio.

W 2022 został ambasadorem Wrocławskiego Roku Dobrych Relacji, akcji mającej na celu zwrócenie uwagi na narastający problem samotności.

## Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Należy do Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego. W 1991 poślubił producentkę filmową, Agnieszkę Pogodę. Mają dwóch synów: Mikołaja (ur. 1992) i Ferdynanda (ur. 1996).

Interesuje się historią, zwłaszcza dziejami Europy Środkowej, za czasów panowania dynastii Habsburgów. Jego ulubionymi autorami są Joseph Roth i Andrzej Bobkowski.

Mieszka w Krakowie, posiada dom na półwyspie Pelješac w chorwackiej Dalmacji, gdzie spędza kilka miesięcy w roku.

## Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Wypowiedzi Roberta Makłowicza stanowią źródło dla wielu dzieł kultury, głównie remiksów. Utwór twórcy I\_W\_O „Być jak Robert Makłowicz” ukazał się w 2004 na płycie Piotra Kaczkowskiego *Minimax.pl 2* oraz był notowany na Liście Przebojów Programu III, gdzie doszedł do miejsca 15., utrzymując się w zestawieniu przez 15 tygodni.

Styl wypowiedzi Roberta Makłowicza, cytaty i zamieszczane przez niego filmiki stały się obiektem wielu popularnych memów internetowych i parodii. Sam Makłowicz pozytywnie odnosi się do poświęconej mu twórczości internautów.

## Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Na cześć podróżnika jeden z gatunków niesporczaków nosi nazwę *Mesobiotus maklowiczi*.

## Publikacje[edytuj | edytuj kod]

link=https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:02017\_0005\_Robert\_Mak%C5%82owicz.jpg|mały|Makłowicz podczas spotkania autorskiego (2017)

* *C.K. Kuchnia* (1995)
* *Listy pieczętowane sosem, czyli gdzie karmią najlepiej w Polsce* (2001; współautor z Piotrem Bikontem)
* *Zjeść Kraków. Przewodnik subiektywny* (2001; współautor ze Stanisławem Mancewiczem)
* *Dialogi języka z podniebieniem* (2003; współautor z Piotrem Bikontem)
* *Prosto z pipy* (2003; współautor z Piotrem Bikontem, Ziemowitem Fałatem, Pawłem Plintą, Dariuszem Wojtałą)
* *Czy wierzyć platynowym blondynkom? Rzecz o restauracjach i nie tylko* (2004)
* *Kalendarz znaleziony w brytfannie* (2005; rysunki wykonał Andrzej Zaręba)
* *Podróże kulinarne Roberta Makłowicza. Smak Węgier* (Wydawnictwo Znak, Kraków 2006)
* *Stół z niepowyłamywanymi nogami* (2007; współautor z Piotrem Bikontem)
* *Fuzja Smaków. Podróże kulinarne Roberta Makłowicza* (Wydawnictwo Znak, Kraków 2007)
* *Cafe Museum* (Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2010)
* *C.K. Kuchnia* wydanie odświeżone (2015)
* *Dalmacja. Książka kucharska* (2016)

## Filmografia[edytuj | edytuj kod]

aktor

* 2008: *Lejdis* jako strażnik mniejszy
* 2008: *Kup teraz* jako profesor

dubbing

* 2004: *7 krasnoludków – historia prawdziwa* jako Knedel
* 2014: *Mami Fatale* jako narrator
* 2023: *Asteriks i Obeliks: Imperium Smoka* jako narrator

## Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

**Odznaczenia**

* 2004: Srebrny Krzyż Zasługi
* 2021: Złoty Krzyż Zasługi (Węgry)

**Nagrody**

* 2004: Wiktor
* 2004: Złoty Chmiel
* 2004: Oskar Kulinarny
* 2005: Oskar Kulinarny
* 2011: Nagroda Literacka Srebrny Kałamarz im. Hermenegildy Kociubińskiej za Cafe Museum