Naseton

**Naseton** (nas. **Наса Тон**, trl./trb. **Nasa Ton**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Początków historii Nasetonu należy się doszukiwać w kulturze gerańskiej. Gerańczycy przywędrowali do Kalcedonii w latach 5000 pne-3800 pne. W 3700 pne powstały dwa pierwsze miasta gerańskie - Oremina i Tasaron. W późniejszych latach powstało kilka nowych miast i wszystkie się rozrosły do 3115 pne.

Gerańczycy widzieli, że od 4000 pne Pallasyjczycy mają swoje państwo, czyli Pallas. W latach 3000 pne-2993 pne największe miasta gerańskie przekształciły się w państwa-miasta, bo oni chcieli być tacy jak ich współpracownicy z północy.

W kolejnych latach gerańskie państwa-miasta się powiększały, a niektóre z nich musiały ze sobą walczyć o terytorium. W końcu na terenie państw-miast zakładano wsie oraz kolejne miasta, więc od ok. 2655 pne mówi się po prostu o państwach gerańskich zamiast państw-miast.

W 2102 pne zadecydowano o połączeniu państw gerańskich w jedno. Narodowość nazywała się *Ερινιπαι* (trl. *Erinipai*) i od tego nazwa państwa *Ερινα*, (trl. *Erina*). Początkowo ludność nie mogła się zdecydować, czy stolicą ma zostać Oremina, czy Tasaron. Przez 3 lata oba miasta był stolicami, aż w końcu w 2099 pne wybuchła wojna o to, które miasto ma zostać stolicą. Większość Gerańczyków chciała, żeby to Tasaron został stolicą, jednak wygrali ci, którzy chcieli, żeby Oremina nią została. Tym samym w 2094 pne Oremina została stolicą Geranii.

Teraz Gerania jako jedno państwo mogła się liczyć z innymi, a zwłaszcza ze swoim partnerem, czyli Pallasem, który coraz bardziej się rozrastał.

Niektórzy Gerańczycy mieszkali poza Geranią i albo mieli swoje państwa, albo mieszkali bez państw. Inne państwa gerańskie oraz ziemie wolne były zajmowane przez Geranię. Inne państwa gerańskie poza tym głównym zaczęły powstawać w 2089 pne. Pierwszym z nich był właśnie Naseton. Nasetończycy byli Gerańczykami reprezentującymi kulturę odmienną od gerańskiej. Później powstało też kilka innych państw gerańskich, które jednak nie różniły się kulturalnie od Geranii. Większość z nich została przejęta przez Geranię albo Naseton, a część pozostała wciąż niezależna.

W 13 ne Rounia postanowiła się rozszerzyć o wielkie tereny. Jako że od lat władze skupiały się na rozwoju wojskowości, Rounia zaatakowała dosłownie każde państwo znajdujace się nad Morzem Łącznym, w tym także Geranię. Rouńczykom udało się zająć wszystkie państwa.

W 15 Rounia zaatakowała również Naseton niemający dostępu do żadnego morza i go zajęła.

W 26 Pallas zaczął sąsiadować z Rounią i ją powoli podbijać. Gerańczycy i inni widzieli w tym szansę na odzyskanie niepodległości. I tak się stało w 54, kiedy Pallas zdobył stolicę Rounii, która nazywała się identycznie, jak państwo.

W 118 Wielki Pallas ze swoimi granicami zbliżał się do Geranii, Nasetonu i pozostałych.

W 120 powstały granice pallasyjsko-gerańska oraz pallasyjsko-nasetońska.

W 121 Pallas zaczął atakować Geranię i pozostałe okoliczne państwa celem przejęcia ich.

W końcu w 143 Pallas zajął całą Kalcedonię.

Na terenach Nasetonu szybko pojawiło się bardzo dużo Pallasyjczyków, bo wielu z nich przeprowadziło się tam z różnych stron imperium, a w dodatku szybko się rozmnażali. Dochodzi do tego również kwestia zmiany swojej narodowości: część Gerańczyków stamtąd zaczynała się identyfikować jako Pallasyjczycy. Podobne sytuacje miały miejsce również w innych miejscach zamieszkanych oryginalnie przez inne narodowości, ale w Geranii, w Nasetonie i innych to zjawisko zdarzało się najrzadziej.

Z czasem jakimś cudem Pallasyjczycy pochodzenia gerańskiego/nasetońskiego zamieszkujący północ Nasetonu zamieszkali południe Nasetonu albo Geranię, a na ich miejsce przywędrowali Pallasyjczycy pochodzenia prabarabułbarskiego.

W 313 aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Trafili na miasto Boits w obecnych Żulicach na granicy pallasyjsko-ursaryjskiej. Tam mieszkał ich kolejny znajomy - Stans Ser. Jako że był bogaty, to miał kilku ludzi wykupionych na własność. Jednym z tak wykupionych przez niego był niejaki Nem Gam. Był to z pochodzenia Prabarabułbarg będący jak większość stamtąd Pallasyjczykiem od kilkunastu pokoleń. On również chciał wziąć udział w rewolucji. Właściciel kupił mu samochód i obaj dołączyli do rewolucji. Powiedział jeszcze rewolucjonistom o swoim przyjacielu, po którym oczekiwał, że on też weźmie udział w tym wszystkim.

Pojechali więc do jego małej wsi. Nie pomylili się. Tam spotkali człowieka o imieniu Neg Gag. On był również zadeklarowanym Pallasyjczykiem, ale z pochodzenia to był Kratanat, a jego rodzina to przez lata byli Gerańczycy. On też nabył auto i pomógł w rewolucji. W końcu rewolucjoniści ruszyli na Zamek Króla w Pal Burgu. Rewolucja się udała i doszło do podziału Wielkiego Pallasu na nowe państwa.

Potomkowie Prabarabułbargów oraz tych, co z nimi współżyli na tych samych terenach, otrzymali ziemie mniej więcej pokrywające się z ziemiami zamieszkanymi przez ich przodków. Z języka prabarabułbarskiego zapożyczono nazwę nowego państwa, czyli Barabułbargia (bar. *Барабълбарргия*, trl. *Barabelbarrgiaa*, pal. *Bal Bur Brja*). Znawców pallasyjskiego bawiła wówczas pallasyjskojęzyczna nazwa. W staropallasyjskim brzmiała ona *Bal Burb Brja*, co oznaczało dokładnie "Bal [jest] Burgrabią Brja", gdzie słowo "*Brja*" nic nie znaczyło w tamtym czasie, a obecnie to jest nazwa jednego z miast w ZSA. We współczesnej mowie pallasyjskiej przypadki zanikły, a o znaczeniu tej nazwy zapomniano, jednak skojarzenie wciąż jest.

Naród barabułbarski otrzymał nazwę Barabułbardzy i posługiwał się językiem barabułbarskim, a za pismo miał nepalicę. Język barabułbarski powstał głównie na bazie języka prabarabułbarskiego, ale też dużo czerpie z gerańskiego, serańskiego, pallasyjskiego i języków spokrewnionych z prabarabułbarskim, a w dodatku przez cały okres swojego istnienia był podatny na zapożyczenia. Część ludzi, która wciąż uznawała się za Pallasyjczyków, albo została w Barabułbargii mimo to, albo wyprowadziła się do Pallasu. W krwi barabułbarskiej znajduje się jedynie ok. 10% pallasyjskości, a Barabułbargów zalicza się do rodziny narodów nazywającej się Strongianie.

Tereny starożytnego Nasetonu zostały podzielone na dwie części: południowa, która znalazła się w granicach Geranii, i północna, która znalazła się w granicach Barabułbargii. Przez lata jednak wszystkim się wydawało, że to jednak cały Naseton znalazł się w granicach Barabułbargii.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Gerania, Barabułbargia i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W międzyczasie Gerania zaczęła żądać od Barabułbargów oddania Nasetonu. Oni się nie zgadzali, co poskutkowało licznymi niedającymi nic wojnami.

W 476 Serania zawarła sojusz z Horanią, który rok później przekształcił się w unię personalną.

Wtedy też Serania dołączyła się do konfliktu o Naseton.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami.

W latach 601-635 liczba musanistów w Geranii gwałtownie się zmieniała: jednego roku stanowili większość, następnego mniejszość i tak przez cały czas. W Barabułbargii ta sytuacja też wyglądała specyficznie, bo w większości kraju ta religia zdobyłą praktycznie zerową popularność, ale przy fragmencie granicy z Geranią już znaczną, co spowodowało oddzielenie się barabułbarskich musanistów znajdujących się przy tej granicy od Barabułbargii. Nowe państwo otryzmało nazwę Pomas, a Barabułbargowie stamtąd nazwali się Pomasonami.

W 622 do Kalcedoni przybyli jacyś Murzyni i założyli swoje państwo, zabierając część ziem Serańczykom, część Gerańczykom i niewielką część Basetanom. To państwo nazwali Kokanią.

W 738 na tereny Seranii, Geranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków, Horanatów i innych była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami. Co ciekawe, w Geranii zdobył on popularność, ale ok. 812 ją stracił i większość Gerańczyków była na powrót jedynie pallasystami. W Barabułbargii sytuacja religijna w tamtych czasach też wygladała specyficznie. Wakupizm zdobył również tam popularność, jednak od 982 zaczął się pojawiać tzw. synkretyzm pallasystyczno-wakupistyczny, który zaczął dominować w 1002.

W 836 na terenie Nasetonu po stronie Barabułbargii tamtejsi Barabułbargowie zaczęli siebie nazywać Nasetończykami i zaczęli oni walczyć o niepodległość.

W 872 Nasetończykom udało się wywalczyć niepodległość. Serańczycy chcieli ich podbić, Gerańczycy żądali oddania się i umożliwienia aneksji, a Barabułbardzy się z nich śmiali.

W 889 doszło do I rozbioru Nasetonu między Seranię, Geranię a Barabułbargię. Podział Nasetonu między te 3 państwa potrwał do 912, kiedy Nasetończycy zawalczyli i odzyskali niepodległość.

W 1003 w Nasetonie zaczął pojawiać się synkretyzm pallasystyczno-wakupistyczny. Zaczął on dominować ok. 1054. Do tej pory dominowało zestawienie pallasyzmu z wakupizmem. Ta popularność potrwała jedynie kilka lat, bo w 1060 powrócono do zwykłego pallasyzmu, a w 1114 zrezygnowano z pallasyzmu na rzecz wakupizmu.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Nasetończycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Nasetończyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1500 w Nasetonie popularność zaczął zdobywać anflizm pochodzący z Anflii. Nasetończycy współdzielili go z wakupizmem, przez co obie religie stały się w końcu państwowymi. Stało się to w 1510 i trwa do dziś.

W 1514 dokonano II rozbioru Nasetonu tym razem między Seranię, Geranię, Barabułbargię i Kokanię. W 1588 Naseton odzyskał niepodległość, bo Pallas zainterweniował w tej sprawie.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. W 1603 Serania ją odzyskała.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

W 1613 Gerania i Serania dokonały III rozbioru Nasetonu, ale w taki sposób, że państwo nasetońskie jeszcze istniało. Dopiero w 1614 Serania, Gerania i Barabułbargia dokonały IV rozbioru Nasetonu, przez który państwo nasetońskie trzeci raz przestało istnieć. 31.12.1620 Abalowie się wkurwili i kazali zaborcom odtworzyć państwo nasetońskie. W ten sposób Nasetończycy zawdzięczają ówczesnemu okupantowi niepodległość w tamtych czasach.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski. Poza Gerańczykami, bo oni walczyli o prawo do swojego alfabetu i nie przyjmowali narzucania obcego alfabetu. Nigdy nie otrzymali tego prawa, ale cały czas łamali zakaz. Barabułbardzy przez większość czasu stosowali alfabet pallasyjski, jednak pod koniec czasów okupacji zaczęli brać przykład z Gerańczyków i łamać to prawo narzucone przez okupanta abalskiego. Nasetończycy tak jak reszta słuchali Abalów i przerzucili się na alfabet pallasyjski.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1693 Gerania podbiła Naseton.

W 1705 Serania zaatakowała Geranię i zajęła Naseton.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a w 1721 Horanię, Defony, Baset i Prancyzję oraz Murononcję.

W 1804 Gerania zaatakowała o wiele potężniejszą Ostruto-Hunrię pragnąć odzyskać Naseton. Wojska gerańskie zostały rozpierdolone, a potem politycy gerańscy przez 5 (niektórzy 6) lat prosili władców ostruto-hunryjskich o niezajmowanie Geranii i pozwolenie jej na zachowanie niepodległości. Udało się, ale Gerania musiała w chuj zapłacić, przez co była blisko bankructwa i przez 100 lat musiała odbudowywać budżet.

W 1831 Wielki Król Ostruto-Hunrii przyznał z jakiegoś powodu części hunryjskiej autonomię, co bardzo spodobało się Hunrom. W 1832 ten sam los spotkał Seranię.

W międzyczasie do użytku w języku serańskim powrócił dawny alfabet, który od tamtej pory obowiązywał obok alfabetu pallasyjskiego.

W 1851 wielki król Ostruto-Hunrii zmienił nazwę Ostruto-Hunrii na po prostu Ostrut, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Hunrów.

W 1861 wielki król zlikwidował autonomię hunryjską, co spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony Hunrów i spowodowało liczne wystąpienia, które miały na celu wywalczenie niepodległości, jednak jedyne, co się udało wywalczyć po pięciu latach, to powrót do poprzedniej nazwy, ale jego wywalczono dopiero na drodze dyplomatycznej. Walczono na niej także o powrót autonomii, ale nie udało się. Dopiero w 1882 autonomia hunryjska powróciła. W 1883 została ona ograniczona, w 1884 powróciła do poprzedniego stanu, w 1885 została rozszerzona, a w 1886 powróciła do dawnego stanu. W 1887 zachodnia Hunria zachowała dawną autonomię, a wschodnia wywalczyła powrót do szerszej. Taki stan rzeczy przetrwał do końca państwa.

W tym samym roku pozostałe autonomie też zostały polikwidowane. W 1882, kiedy Hunrowie mieli tą autonomię, reszta dalej walczyła. Na przełomie 1882 i 1883 wywalczyli. Na przełomie 1883 i 1884 te autonomie zostały wydzielone z państwa i były państwami zależnymi.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Ostruto-Hunria w tym konflikcie poparła Damadanię, a co za tym idzie również Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków mające potoczną nazwę Strongia.

W 1916 Strongia wyrwała się z Sojuszu Damadańskiego i dostała się do Sojuszu Pallasyjskiego.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zadecydowano o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

Na początku 1920 Zjednoczona Strongia zmieniła nazwę na Królestwo Strongii.

Na początku 1921 Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Republika Strongii.

Na początku 1922 Republika Strongii zmieniła nazwę na Królewska Republika Strongii.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Strongia stanęła po stronie Pallasu.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa. Wygrał Pallas.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Strongia stanęła początkowo po stronie Ostrutu, ale szybko przeszła na stronę Pallasu.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze wiekszym skrócie WZK. Strongia stanęła wtedy po stronie komunistów i zmieniła nazwę na Królewska Republika Zjednoczonej Strongii. Strongia otrzymała wtedy część ziem hunryjskich zamieszkanych licznie przez Serańczyków i Delańczyków.

W 1946 Królewska Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Królestwo Zjednoczonej Strongii.

W 1947 Królestwo Zjednoczonej Strongii zmieniło nazwę na Republika Zjednoczonej Strongii.

W 1948 Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczone Królestwo Strongii.

W 1949 Zjednoczone Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Zjednoczona Republika Strongii.

W 1950 Zjednoczona Republika Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczona Królewska Republika Strongii.

W tym samym roku Strongia dostała pozwolenie od WZK na odłączenie się od bloku komunistycznego przy jednoczesnym zostaniu komunistami. Strongia tak też zrobiła.

W 1960 Strongia wprowadziła rządy komunistyczno-kapitalistyczne.

W 1970 Strongia dołączyła do bloku kapitalistycznego.

W 1980 Strongia wprowadziła rządy w pełni kapitalistyczne.

Również w 1980 badacze gerańscy dokonali odkrycia, że państwo Naseton powstałe w 313 i utrzymujące swój kształt do czasów współczesnych tak naprawdę zajmuje jedynie północną połowę starożytnego Nasetonu.

Dopiero w 1985 przywrócono nepalicę do języka nasetońskiego. Pozostawała ona alfabetem równoległym do pallasyjskiego.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo i były potocznie nazywane Strongią.

Co było najważniejsze dla Gerańczyków w rozpadzie Strongii, to to, że Naseton odzyskał niepodległość. Od tej pory władze gerańskie podając się na to, co odkryli ich rodacy 10 lat temu, żądają od władz nasetońskich albo oddania się do aneksji przez Geranię, albo do zmiany nazwy państwa niesugerującej, że oni są Nasetonem, bo Gerańczycy od zawsze uważali się (i do dzisiaj uważają się) za spadkobierców starożytnego Nasetonu i oni twierdzą, że współczesna nazwa Naseton to zniewaga.

Przez całe lata 90. Baset i Prancyzja była dotknięta wieloma wojnami. Udało im się jedynie przejąć dużą część ziem serańskich w 2000, a w 2001 Serania i Murononcja przejęła część ziem od Nasetonu. Przed zajęciem Nasetonu przez Seranię w 1705 większość tych ziem należała oryginalnie do Seranii, więc Serańczycy nazywają je Ziemiami Odzyskanymi, ale za to Nasetończycy nazywają je Ziemiami Straconymi.

W latach 1990-2016 działy się jakieś tam fajne rzeczy. Jedną z nich jest to, że w 2012 wprowadzono ustawę mówiącą, że od tej pory jedynym alfabetem języka nasetońskiego jest nepalica.

W 2019 władze nasetońskie miały dość naporów władz gerańskich i zmieniły nazwę Nasetonu na Naseton Północny.

Potem dołączyły się do tego wszystkiego władze barabułbarskie i kazały zmienić nazwę Nasetonowi Północnemu na Naseton Barabułbarski. Tak też się stało.

To wywołało konflikt między władzami gerańskimi a barabułbarskimi, co w 2021 wykorzystał Naseton Barabułbarski, ogłaszając obu silniejszym państwom, że przywraca swoją dawną nazwę. W dniach 1.07-5.07-2021 Naseton Barabułbarski, Barabułbargia i Gerania stoczyły wojnę nazewniczą, którą podstępem wygrał Naseton Barabułbarski i zmienił z powrotem nazwę na Naseton.

Dzieje się tam więcej ciekawych rzeczy, ale już mi się nie chce do pisania, bo wszędzie coś ciekawego.

## Rzeczy, które stworzył Naseton oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język nasetoński - język Nasetończyków. Wprost pochodzący od barabułarskiego. Nauka badająca ten język to nasetonistyka.

Hydromechanika - paru Nasetończyków po powrocie z Pallasu, Ursarii, Damadanii i Horanii zdobyło wiedzę hydrauliczną i mechaniczną oraz powiązane komponenty (niekoniecznie uczciwie), które już w ojczyźnie połączyli i tak powstała hydromechanika.

## Geografia

Naseton jest krajem górzystym. Jest podzielony na gminy i od razu potem na miasta i wsie. W czasach, zanim został podbity przez Pallas, większość stanowiły tu tereny miejskie. Kiedy te ziemie zajęli Pallasyjczycy, zakładali tu również osady, grody i podgrodzia, ale nadal to wsi było tu najwięcej. W 313 ziemie dzisiejszego państwa Nasetonu znalazły się w granicach Barabułbargii. Wszystkie miasta stały się grodami, a wsie i osady w sąsiedztwie miast stały się podgrodziami. Pozostałe wsie i osady były łączone w grody. Najwięcej było grodów. W 836 Nasetończycy zaczęli walczyć o niepodległość, przez co dużo nasetońskich grodów zostało zniszczonych. W 872 Naseton uzyskuje niepodległość, a zniszczone grody nasetońskie zostają odtworzone jako osady. To osad od tej pory jest najwięcej. W 889 dochodzi do I rozbioru Nasetonu pomiędzy Seranię, Geranię a Barabułbargię. W zaborze serańskim wszystkie grody stają się miastami, a wszystkie podgrodzia i większość osad wsiami. W zaborze gerańskim osady stawały się grodami i każdy miał założonych przynajmniej 5 podgrodzi, a w zaborze barabułbarskim większość osad stała się grodami. W 912 Naseton odzyskuje niepodległość i zajmuje się odtwarzaniem dawnych osad, ale zostawia miasta i wsie utworzone przez Serańczyków. Rozpoczyna się proces zakładania miast w Nasetonie.

W 1455 ostatni gród nasetoński otrzymuje prawa miejskie. Od tamtej pory najwięcej jest tam miast, a po nich są wsie. W 1514 dochodzi do II rozbioru Nasetonu. Jedynie w Seranii większość miast traci prawa miejskie i staje się wsiami, a także dochodzi do odtworzenia osad. W 1588 Pallas interweniował w tej sprawie i Naseton odzyskał niepodległość, a także przywrócił dawne miasta i przerobił nowe osady na miasta. W 1609 Naseton zostaje anektowany przez Seranię. Na terenie całego Nasetonu większość miast staje się wsiami, a dodatkowo zakłada się osady. Poprzedni standard powraca w 1612, kiedy Hunria i Abalia Zamańska wyzwalają wszystkie państwa zajęte przez Wielką Seranię. W 1613 Serania i Gerania dokonały III rozbioru Nasetonu, ale Naseton jeszcze istniał. W 1614 dokonano IV rozbioru, do którego dołączyła Barabułbargia. W zaborze serańskim znowu było najwięcej wsi oraz nowe osady, a w zaborach gerańskim i barabułbarskim nic się nie działo. 31.12.1620 Naseton odzyskał niepodległość, a ziemie dawnego zaboru serańskiego odzyskały dawny standard. W 1622 te wszystkie państwa zostały zajęte przez Abalię Zamańską i nie istniały tam w tamtym czasie żadne jednostki osadnicze. W 1688 wszystkie państwa zostają odtworzone, a wraz z nimi ich jednostki osadnicze w dawnych proporcjach, czyli w Nasetonie dalej więcej było miast niż wsi.

W 1693 Gerania zajęła Naseton. Nic to nie zmieniło. Dopiero odbicie Nasetonu przez Seranię w 1705. Wtedy zakładano osady, ale w dalszym ciągu było więcej miast. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a tę sytuację aż do roku 1990 opisałem w arcie o Seranii. Powiem tyle, ze jak Naseton odzyskał niepodległość w 1990, to tak jak dawniej najwięcej było tam miast i taki stan rzeczy trwa do dziś.

## Ludzie

Od początku istnienia państwa w 872 większość ludzi mieszkała w grodach, chociaż to osad było najwięcej. W 889 dochodzi do I rozbioru Nasetonu. W zaborze serańskim grody stają się miastami, a podgrodzia wsiami. Zakłada się nowe wsie i to wsi zaczyna być najwięcej. Władze serańskie pozabijały tyle ludzi, żeby to tych mieszkających w osadach było najwięcej. Równocześnie Serańczycy się chętnie wprowadzali do tych osad. W zaborze gerańskim zlikwidowano osady i podgrodzi zaczęło być najwięcej, ale powysiedlano z tego zaboru tylu ludzi, żeby to w grodach mieszkało ich najwięcej. Równocześnie Gerańczycy wprowadzali się do tych grodów. W Barabułbargii większość zaczęły stanowić grody, a Nasetończycy byli wynaradawiani. W 912 Naseton odzyskuje niepodległość i zachowuje serańskie miasta i wsie oraz zaczyna proces zakładania miast i wsi. Najgęściej zaludniony był dawny zabór barabułbarski, bo nie zabijano ani nie wysiedlano stamtąd ludzi, a ludzie wręcz tam najczęściej byli osiedlani albo uciekali.

W 1455 ostatni gród nasetoński staje się miastem. Od tej pory jest więcej miast i ich mieszkańców. W 1514 dochodzi do II rozbioru Nasetonu. Każde z państw wprowadza tam swoje standardy i wspomaga to na swój sposób: Serańczycy dalej zabijają, Gerańczycy wysiedlają, Kokańczycy osiedlają, a Barabułbardzy wynaradawiają. W 1588 Naseton odzyskuje niepodległość oraz swój poprzedni standard. W 1609 Naseton zostaje anektowany przez Seranię. Zostają założone osady, a większością stają się wsie, jednak ludzie są osiedlani głównie w osadach. W 1612 Naseton odzyskuje niepodległość, a osady i połowa wsi staje się miastami, przez co to w miastach znowu mieszka najwięcej ludzi. W 1622 zostają zlikwidowane, a w 1688 przywrócone. W 1693 Gerania anektuje Naseton, a w 1705 odbija go Serania. W 1711 Seranię anektuje Otruto-Hunria i całą historię aż do 1990 już w arcie o niej opisałem. Od 1990 w Nasetonie obowiązuje tradycyjny standard, czyli więcej jest miast i ich mieszkańców, a osad nie ma wcale.

O początkach narodowości nasetońskiej mówi się od roku 836. Tamtejsza ludność barabułbarska uznała się za odrębną narodowo, ale była również odrębna poglądowo - byli centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. Odnosili się do tego, że te ziemie nigdy nie były oryginalnie barabułbarskie, więc oni chcą tworzyć nową narodowość. W 872 wywalczyli niepodległość, ale w 889 doszło już do I rozbioru Nasetonu. Nasetończycy w zaboru serańskiego stawali się głównie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, a także byli zabijani i na ich miejsce osiedlali się Serańczycy o identycznych poglądach. W zaborze gerańskim Nasetończycy stawali się lewicowcami i liberałami, a także byli wysiedlani i zastępowani Gerańczykami o takich samych poglądach. W zaborze barabułbarskim Nasetończycy stawali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami i byli poddawani wynarodowieniu. W 912 Naseton odzyskał niepodległość, ale zdążyły się wykształcić różnice w mentalności między trzema zaborami; najgęściej zaludniony był zabór barabułbarski, a najrzadziej serański.

W 1455 w Nasetonie do władzy dochodzą prawicowcy i narodowi liberałowie. Tacy sami stają się ludzie. W 1514 dochodzi do II rozbioru Nasetonu. Nasetończycy z zaboru serańskiego stają się głównie centrolewicowcami i liberałami, a także dalej są zabijani i zastępowani Serańczykami o takich samych poglądach. W zaborze kokańskim Nasetończycy stają się lewicowcami i socjalistami, a także są tu osiedlani Kokańczycy o takich samych poglądach. Nasetończycy z zaboru gerańskiego stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a również są wysiedlani i zastępowanie Gerańczykami o takich samych poglądach. W zaborze barabułbarskim za to Nasetończycy stają się prawicowcami i narodowymi liberałami, a także są poddawani wynarodowieniu. W 1588 Naseton odzyskuje niepodległość a Nasetończycy stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Barabułbardzy stawali się lewicowcami i liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, Pomasoni stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i liberałami, a Nasetończycy stawali się lewicowcami i socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstały m.in. Serania Zachodnia, Horania Północna, Defony i tzw. Defonland. Władze barabułbarskie zmieniły wtedy poglądy na lewicę i liberalny socjalizm, władze pomaskie - na lewicę i socjalistyczny liberalizm - a władze nasetońskie - na prawicę i narodowy konserwatyzm. Szybko Defonland został jednak zajęty i wtedy władze barabułbarskie stały się lewicowe i socjalistyczne, pomaskie - lewicowe i liberalno-socjalistyczne, a nasetońskie - lewicowe i socjalistyczno-liberalne. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią, a Horania odzyskała Horanię Północną. Mieszkańcy Barabułbargii stawali się lewicowcami i liberałami, mieszkańcy Pomasu lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a mieszkańcy Nasetonu lewicowcami i socjalistami. W 1609 Wielka Serania anektowała Naseton i nie chce mi się rozpisywać, co działo się w międzyczasie - Nasetończycy wtedy stali się w większości centrolewicowcami i liberałami.

W 1612 Hunria i Abalia Zamańska wyzwoliły te wszystkie państwa. Barabułbardzy stali się lewicowcami i liberałami, a Nasetończycy lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Najmniej przesiedlano Gerańczyków, a najrzadziej też na ich ziemie przywożono ludzi. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Władza nad niepodległą Barabułbargią przypadła lewicowcom i konserwatystom. Wtedy w Pomasie do władzy doszli lewicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w Nasetonie lewicowcy i liberałowie. W tym samym roku Defony zostały anektowane przez Aranię. W Pomasie władze wtedy się zmieniły na lewicowe i konserwatywne, a w Nasetonie na lewicowe, konserwatywne i radykalne, ale poprzednie powróciły w 1690, kiedy Defony odzyskały niepodległość. W 1693 władcy Barabułbargii stali się centrolewicowcami, liberałami i radykałami, a władcy Pomasu - lewicowcami i konserwatystami. To był rok aneksji Nasetonu przez Geranię. Nasetończycy stawali się wtedy centrolewicowcami i liberałami. W 1705 Naseton odbiła Serania. Wtedy Nasetończycy stawali się głównie centrowcami i konsewatystami. W 1711 doszło do aneksji Seranii przez Ostruto-Hunrię i nie chce mi się, kurwa, kolejny jebany raz pisać tej historii aż do 1990, bo ją nieraz opisywałem. W 1990 doszło do rozpadu Strongii i Nasetonem zawładnęli centrowcy i konserwatywni liberałowie, którzy w 1993 stali się centrowcami i liberałami, w 2006 - centrowcami i liberalnymi konserwatystami, na początku 2021 - lewicowcami i liberałami, w połowie 2021 - centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a na początku 2022 - prawicowcami, liberalnymi konserwatystami i "religiantami".