Ardent

## Ogólny Opis Ardentu

Ardent jest to państwo powstałe z wyłamania się południowych prowincji Lingadryjskich spod władzy Sułtana w efekcie długiej wojny domowej. Państwo to charakteryzuje się o wiele łagodniejszym, wilgotniejszym klimatem oraz żyźniejszymi ziemiami niż Lingadria. Klimat państwa oraz jego rozlokowanie dały idealne warunki dla rozwoju szeroko pojętego rolnictwa i sadownictwa, zaś bliskość ciepłego morza pozwoliła na rozwój rybołówstwa, szkutnictwa oraz w efekcie floty Ardentu zwanej Słoneczną Armadą.

Ardent to kraina, którą można by porównać do raju na ziemi - przyjemny śródziemnomorski klimat, a także tak urodzaje gleby, iż wbicie w nie drewnianej krokwi może spowodować po niedługim czasie zakorzenienie się jej i powolny proces zmiany w nową roślinne. To wszystko pozwoliło na wzrost wysoce różnych od imperialnych owoców i warzyw, tym bardziej, iż wiele endemicznych roślin dawniej występujących jedynie na dżunglowych terenach Lingadrii nim stała się pustynia przy jej desertyfikacji przeniosło się na południe, właśnie do Słonecznego Ardentu. Tak tez napotkać tu można oliwki, papryke, pomidory, ziemniaki, bataty, banany, maniok, granaty, papaje, awokado, ananasy, mango, cytryny, limonki, arbuzy, melony, kiwi, pomelo, grejpfruty, smocze owoce, pomarańcze, mandarynki, nektarynki, brzoskwinie, figi, tamarillo i wiele wiele innych egzotycznych rarytasów godnych spróbowania.

Za równo aspektem kulturowym, jak i gospodarczym w Ardencie jest posiadanie własnej winnicy i własnego pueblo dookoła niej gdzie może bądź to wypasać swoje zwierzęta, bądź też zagospodarować to właśnie pod inne uprawy niż wino, jednakże wino jest na tyle wartościowym i pożądanym produktem, iż każdy szanujący się posiadacz ziemski powinien do niego właśnie zacząć swoją działalność, gdyż wiadomo, że na to zawsze będzie popyt jak nie w samym Ardencie, to na północy, gdzie w przeciwieństwie do Ardenckich odmian winogrona bywają kwaśne, a wino z nich pozbawione głębi i cierpkie co tu na południu jest nie do pomyślenia.

Mniej bogaci przedstawiciele społeczeństwa żyją w miastach kupując bądź wynajmując mieszkanie w jego wnętrzu i często parając się handlem lub rzemiosłem, najczęściej oboma na raz. Tam mamy podział na bogaczy, którzy są włodarzami miast i albo sprawują w nich czynne funkcje albo po prostu jako posiadacze ich ziem i co za tym idzie budynków wynajmują bądź wyprzedają kawałek po kawałku osobom szukającym schronienia i szansy na wyjście z biedy, oprócz tego są to również bankierzy u których liczne długi zaciągają biedacy by spróbować wyrwać się na średniej warstwy, lecz zazwyczaj przez oprocentowanie wychodzi im to jedynie bokiem; mamy właśnie warstwę średnio zamożną, która wynajmuje lub posiada pojedyncze budynki i prowadzi własną działalność dla dobra ogółu i własnego zarobku próbując ściubić pieniądze by zapewnić potomstwu godne wykształcenie lub lepszy star w życie na wyższym poziomie niż ten zasiedziany przez rodziców, albo też poddający się swym słabościom i przewalający pieniądze na hulanki swawole, rozpustę i nałogi. No i mamy warstwę biedy, która ledwo wiąże koniec z końcem kradnąc produkty pierwszej potrzeby lub zarabiając czy to jako najemni pracownicy fizyczni, czy to jako ochrona, czy też poprzez mniej legalne i bardziej haniebne metody - kieszonkostwo, włamywanie, wymuszanie haraczu, płatne morderstwa, przemyt nielegalnych substancji lub domowy ich wyrób, czy sprzedawanie własnego, bądź cudzego ciała dla spełnienia potrzeb fizycznych innych osób. O wiele rzadziej są to ludzie ciężkiej pracy, którzy własnymi rękami zabierają się za nowy pomysł na interes i nie dość, iż wkładają trud np. przy zbieraniu owoców i warzyw, bądź łowieniu ryb, to jeszcze później sami jak woły pociągowe ładują produkty na taczki i ciągną je do miast by sprzedać je po konkurencyjnych cenach wobec handlarzy by móc wyjść na prostą.... ale to promil w porównaniu do żebraków, najemników i przestepców.

Po za miastem najczęściej żyją Donowie posiadający własne winnice, a często również puebla dookoła, będąc pracodawcami licznych najmusów, ale i zdolnych studentów po uniwersytetach zatrudniających ich często jako pracowników umysłowych i zarządców. Sami nie poświęcają czasu na interesy, lecz na spędzanie czasu z rodziną, czerpanie przyjemności z własnych włości, podróże, wykształcenie lub wyjazdy na turnieje szermiercze lub też bale organizowane przez wyższych stanem posiadania i rangą wewnątrz szlachectwa dostojników. Wyżej sytuowani dostojnicy zazwyczaj albo mają pod sobą urzedy państwowe, albo oddziały wojskowe, albo też godną prace i posade w Madranie, gdzie żyją jedynie bogaci i wysoce urodzeni ludzie stanowiący najbliższe otoczenie króla i tym samym śmietanke towarzyską Królestwa Słonecznego Ardentu. No i wyżej są już jedynie Marszałkowie, Wielcy Admirałowie, Gwardia Królewska i sama dynastia panująca - Cavallera. Trzecia już od czasu wywalczenia przez Ardent niepodległości Lingadrii dynastia piastująca tron Wielkiego Królestwa Południa.

## Historia Ardentu

### Secesja Popiołów i geneza ludu zamieszkującego Mirialidę

Liczni historycy Ardentu spierają się co do poszczególnych wydarzeń jakie kształtowały obecny polityczny i administracyjny kształt państwa, jednakże dla ujednolicenia i uproszczenia zrozumienia całej sytuacji musimy wrócić do początków i uznać najpowszechniejsze wersje wydarzeń. Do początków, czyli do Ery Stworzenia - kiedy to Mirial tworzył istoty żywe z pyłu kosmicznego, a Arkana nasycała je duszą poprzez ether. - Tak jak bowiem Elfy i Krasnoludy byly później podopiecznymi Floiris, tak też Ludzie byli pod pieczą Arkany i Miriala. Ona zajmowała się dopilnowaniem by północ kontynentu mogła sie rozwijać i tworzyć cywilizacje, on zaś raz po raz wypraszał u Floiris drobne przysługi planując swojemu odłamowi ludzi utworzyć raj na ziemi. Spośród nich jednak wydzieliły sie głównie dwie grupy - ci którzy uwierzyli w boskie bestie i odrzucili wiarę Miriala - zwani od ich pierwszego władcy Lingada Al-Kaina ibn Bakharta - Lingadriańczykami; oraz tych, którzy pozostali wierni swemu stwórcy i piastowali jego święte kapłaństwo zyskując jego przychylność i cześć mocy - od władzy nad prochem ziemi nazwani Władcami Popiołów. Niestety dla Miriala lud Lingada był liczniejszy niz jego naród umiłowany i tym samym wpływ na strukture społeczną państwowości jaka powstała na południu kontynentu w darowanym im wszystkim raju była wysoce zcentralizowana na właśnie lingadriańczykach tym samym traktując wiernych Mirialowi jako mniejszość , która jest odstepcami od wiary w boskie bestie i tym samym należy ją gnębić, gdyż ich opór może wzbudzić gniew boskich bestii i tym samym sprowadzić zagrożenie na lud Lingada. Ta narastajaca opresja i ucisk doprowadziły ostatecznie do tego, iż Mirial widząc cierpienia swojego ludu postanowił wybrać piątkę spośród nich, by obdarować za pośrednictwem Arkany mocą pozwalającą na zabezpieczenie sił rebelii i pozwalające na przewodzenie poprzez moc żywiołow siłom rebelii ku wolności. Archonci, gdyż tak nazwano tych prowodyrów Secesji Popiołów, byli to odpowiednio:

* Miguela Alto-Fierro - Zwana Płomienistą Ksieżną - stojąca symbolicznie na czele rodu Alto-Fierro dzierżąc moc żywiołu ognia i odpowiadajac za bojowe zabezpieczenie wyjścia Władców Popiołow z ziemi Lingadryjskiej z domu niewoli.
* Giovanni Verdantus - Zwany Hrabią Obfitości - stojący na czele rodu Verdantus z mocą władzy nad naturą i jej procesami wzrostu, rozkwitu i owocowania pozwalajac na dostarczenie ludowi Miriala żywności kluczowej dla przetrwania na gorącym południu i cienia chroniącego przed żarem Hellaru za dni ich wyjścia z Lingadrii.
* Kaliope Okeania - Zwana Kapłanką Wytchnienia - stojąca na czele rodu Okeanus z mocą władzy nad wodą w każdym jej stanie, pozwalała na orzeźwienie, napojenie, leczenie ran oraz oczyszczanie ich z ogółu szkodliwych substancji w dobie Secesji Popiołów. Jako nimfa wodna miała więcej wspólnego z morskimi elfami niż z ludźmi, lecz za sprawą polecenia od samej Floiris postanowiła wesprzeć starania Miriala i jego narodu wybranego.
* Raziel Gonzaga - Zwany Wiodącym Wiatrem Wolności - stał na czele rodu Gonzagów i samej rebelii jako jej faktyczny dowódca i podżegacz. Późniejszy uzurpator i założyciel pierwszej dynastii królewskiej w Ardencie - dynastii Gonzagów.
* Rodrigo Nocturna - Zwany Całunem Mroku - Władajacy ciemnością i rodem Nocturna medrzec, który okalał lud wychodzący z ziem ucisku swoim Całunem Ciemności ukrywając przed potencjalnymi napastnikami. Jako, iż jest zbyt mało danych przetrwałych z dziejów Secesji Popiołów by można było zrekonstruowac ogół wyjścia ludu Mirialisa do obiecajen im ziemi Mirialidy, później nazwanej Ardentem, toteż chwilowo pominiemy ten fragment by nie zaburzyć kontinuum.

### Rody Archontów i pierwszy podział Mirialidy.

Z Czasem rody archontów dzięki łasce i przychylności bóstw stały się piastunami regionów w Mirialidzie zyskując bogactwa to z wód, które użyźniły gleby i uratowały Mirialide przed potopem, to z roślin, jakie przytargano z Lingadrii zaczęto uprawiać w urodzajnej glebie, czy też na pomocy złotym drakkenom uchodzącym spod ucisku sułtanów Lingadrii. Tak też powstało państwo Archontów dzielące ziemie Mirialidy pośród nich na poszczególne Archonctwa. Pierwotnie byłyo tylko 5 Archonctw bo i tylko rody piątki donisołych Archontów Popiołów były dopuszczone do wystawianai swoich przywódców. Odpowiednio wiec ród Okeanóus uzyskał północno zachodnie tereny regionu Shinary od rzeki Shiny jaką utworzyli na granicy ratując kraj przed powodzią; Verdantes otrzymali region Verdanii ze stolicą w Varvonie na południe od Shinary gdzie udało im sie z pomocą żyznej gleby i przywrócic prawie wymarłe dawniej endemiczne dla Lingadrii rośliny, teraz zaś już endemiczne dla ziem Mirialidy; Gonzagowie otrzymali u ujścia Rzeki Manazany region Manaznii rozciągający się pasmem na szerokość od Manzany do dzisiejszej Plesii; za Manzaną zaś Fierrara - region rodu Alto-fierro ze stolicą w mieście o tożsamej nazwie z całym regionem, również ulokowana przy Manzanie. Nocturna zaś obrała ziemie południowego Zachodu pierwej ustanawiając siedzibę w Noctium, później przenosząc ja dalej na południe aż na półwysep Umbrany do Bastionu Cieni gdzie również w z czasem powstał Konwent Czarnej Loży - siedziba czarnoksięstwa w Ferenthirze. Wracając jednak do biegu wydarzeń - Gonzagowie jako ród doniosły od razu postanowił korzystając z bogactwa i przychylności drakkenów usadowić sie na tronie, czemu sprzeciwiły sie rody Alto-fierro i Nocturna preferując by Archonctwa nadal były równe i władza oparta o obradowanie wspólne założycieli państwa, które dopiero miało zyskać nazwę. Gonzagowie jednak wykorzystali znalezione surowce, miedzy innymi srebrem (argent) i ithoryt, wykuli z ich stopu krótkie ostrza zwane zębami (dentus) i przy ich pomocy wybijali magicznie uzdolnionych przedstawicieli przeciwnych rodów zmuszając ostatecznie do poddania się i oddania w ramach rękojmi posłuszeństwa po córce od rodu na żonę nowego władcy - Tristana Gonzagi. Tak dynastia Gonzagów trafia na tron i na cześć metody zwycięstwa swoją państwowość nazywa Ardentem, lecz władza ich nie trwała długo. Było to następstwem faktu, iż pozostałe rody Archontów wiedząc działania Gonzagi zamiast poddać się jego rządom woleli dolączc do i tak już mocno zantagonizowanych rodow Alto-fierro i Nocturna, a wraz z nimi kilka dotąd mniejszych rodów: Borgano, Condinerza oraz Orzino. Wspólnymi siłami stworzyli oni ruch przewrotowy, który miał na celu obalenie uzurpatora Tristana Gonzagi co też sie udało, pozwolili jednak ujść obu cieżarnym żonom króla bez zachowania tytulatury. Rody zaś, które pomogły rodom archonckim dołaczły do rady Archontów zyskujac własne miejsca w niej dla swoich głów.

Izabela Alto-fierro Gonzaga urodziła Eugena i Enrico Fierro - pierwszy z nich został biskupem wiary Krwawej Damy i założycielem katedry krwi, a co za tym idzie pośrednio założycielem Madrano, drugi zaś stał się mitycznym świętym Calipssiańskim zwanym San Enrico od morza po tym jak pożarty podczas podróży z południowego wybrzeża Ardentu ku ziemiom Verdanii został połknięty przez wieloryba i mimo to dopłynął w okolice Varvony i przeżywszy swoją niezbyt przyjemną podróż trafił do lokalnej wioski rybackiej, gdzie udzielono mu pomocy w zamian za co ofiarował lokalnym ludziom pierścień po swojej matce jaki mu został jako dowód potwierdzający tożsamość Enrico i jedyna pamiątka po królewskiej krwi płynącej w jego żyłach. To pojawienie się Enrico i jeog pierścienia przyniosło wiosce dobrobyt i bogate połowy ryb, które same zaczynały obficie nawiedzać wybrzerze wioski, która dziś na cześć teog wydarzenia stała sie miastem portowym - San Enrico del Mar. Eugene ugruntował kult krwi w Ardencie i był oredownikiem łączności władzy religijnej z władzą administracyjną w regionie Manzanii jednak nie wziąl pod uwage, że nie bedzie żył wiecznie i wkrótce po jego śmierci kapłani kutu krwi wybrali na arcybiskupa Madranu nie jednego z synów Eugena, nie jedneog z przedstawicieli rodizny Alto-fierro, nawet nie lokalnych duchownych z rodu Orzino, ale niejakiego Rodriga Borgano, który przy wyborze przyjął imie Aliskander. Przeprowadził on rychle reforme na mocy której kult krwi miał teraz posługiwać sie szatami w kolorze zaschłej krwi - brunatnym, zaś szkarłat dotąd dostepny dla ogółu duchownych miał być zarezerwowany dla biskupów i arcybiskupów; kolejna jeog reformą było ustanowienie regularnej organizacji kapłanów bojowych mających trzymac straż nad świątynią w Madranie, a także doprowadza do wprowadzenia prawa o ujednoliceniu włądzy administracyjnej w Madranie z władzą religijną w lokalnej katedrze podpierając sie faktem, iż rozwój Madrano miał miejsce właśnie dzieki kultowi Krwawej Damy.

Magritta Nocturna-Gonzaga zaś urodziła w rodzinnym Noctium syna, którego nazwała imieniem Aporro. Młody Aporro był wysoce utalentowanym dzieckiem, przedwcześnie zaczął chodzić, mówić i czytać, a od samej młodości fascynował sie księgami i wiedzą w nich zawartą, był bardzo ciekawskim i wnikliwym dzieckiem chcącym poznać wszystkie sekrety świata... z dojrzewaniem te cechy przerodziły sie w zamiłowanie do eksperymentów, zakazanych ksiąg, nauki, ale i okultu ku chwale bogini otchłani - Nyx. Jego fanatyczne oddanie mrocznej bogini było czyste, nieprzeniknione, niezachwiane i fanatyczne, do tego stopnia, iż sam Aporro porzucił na jej chwałę swoje własne nazwisko przyjmując jego zmodyfikowaną bliższą nazwie samej bogini wersje - Nox. Ona była mu całym światem, najsłodszą piastunką spełniającą jego pragnienie czerpania wiedzy, która znów przepełniała go nowymi pomysłami i nadludzkim zrozumieniem wszechrzeczy kosztem postępującego szaleństwa i kiełkującej ambicji. Nie byle jakiej ambicji, lecz ambicji by złamać okowy śmiertelności, osiągnąć boskość by móc obcować twarzą w twarz z ukochaną boginią zatracenia... albo przynajmniej nieśmiertelności by móc czerpać wiedze w nieskończoność i obserwować świat jako nieprzemijający jego stróż pilnujący by ten funkcjonował na modłę samej bogini. Tak też zaczął on pod natchnieniem zbierać grupy uczonych, trwonić fortunę rodu na budowę warownej akademii czarnoksięskiej, która miała stać się jego siedzibą i epicentrum wszech eksperymentów w drodze ku nieśmiertelności i tak też za jego przewodem powstał Bastion Cieni - warowne miasto uniwersyteckie zawierające w sobie uczelnie czarnoksięską zwaną Konwentem Czarnej Loży - pierwotnie prowadzoną jedynie przez Aporro Noxa i skupioną nie tyle na przekazywaniu mrocznej wiedzy tajemnej co na badaniu i eksperymentowaniu przez co dalej jedno ze skrzydeł części badawczej kompleksu pozostaje zapieczętowanie siedmioma pieczęciami, których otwarcie wymaga znajomości Siedmiu Wyniosłych Sztuk - jak określał uznane przez siebie dziedziny nauki mistrz Nox, były to odpowiednio:

1. Filozofia
2. Teologia
3. Anatomia
4. Zielarstwo
5. Alchemia
6. Fizyka
7. Matematyka

##### .

Co jednak ważne o ile każda pieczęć odpowiadała jednej ze sztuk wymienionych powyżej, każda też zapisana była innymi językiem oraz w innej formie: potwierdzono ze znanych badaczom języków obecność prozy, wiersza, epistoli, dramatu oraz inwokacji, niestety nie jesteśmy w stanie odczytać pozostałych dwóch. Co jednak ważne każda z tych form zawiera jakoby mniej lub bardziej ukrytą zagadkę, która w praktyce wymaga bądź to erudycji we wszelkich sprawach by zrozumieć jej naturę i znaleźć rozwiązanie, bądź też wiedzy tajemnej w formie uzupełnienia odniesień do rzeczy z rzeczywistości spoza dotykalnego świata jaki znamy. Potwierdzono jedynie przypadki trzech osób potrafiących odpieczętować niniejsze drzwi wliczając w to już samego protodziekana Aporro Noxa w całej historii Ardentu. Nie ujawniono jednak co znajduje sie za nim, zaś z relacji samego mistrza Noxa dowiadujemy się, że 'zapomniane, zazwyczaj wadliwie przeprowadzone lub potencjalnie groźne efekty naszych eksperymentów, przetrzymywane tam dla bezpieczeństwa bardziej świata na zewnątrz niźli ich samych.' Z przyczyn oczywistych preferowane było zaprzestanie drążenia sprawy, tym bardziej, iż z każdym pytaniem o pieczęci, drzwi i tamten fragment Bastionu Cieni mistrz Nox wyraźnie coraz dotkliwiej się irytował, toteż nierozważnym było nadużyć gościnności. Z czasem jednak Konwent przekształcił się w uniwersalną uczelnie wykładającą Siedem Wyniosłych Sztuk oraz wiele innych dziedzin swoim protegowanym, w tym również szkoląc ich w zakazanej wiedzy i magii czarnoksięskiej. O ile te pierwsze sprawy zostały przekazane mistrzom danych dziedzin zatrudnionym przez Noxa, o tyleż same tajniki wiedzy zakazanej i sztuki magiczne przekazywał dziekan bezpośrednio prowadząc swoje zajęcia wobec uczniów uznanych za godnych jego czasu. Do dziś Bastion Cieni jest największym ośrodkiem tego typu nauk i jedynym ujednoliconym i zorganizowanym miejscem nauki czarnoksięskiej magii pośród ludzkich siedzib utrzymując wokół siebie pewną dozę tajemnicy i mistycyzmu skrywającego prawdziwe sekrety tej uczelni i choć sam mistrz Nox wyjechał na północ za jakąś niedookreśloną 'eureką' jakiej doznał pewnego dnia, tak też Konwent pozostał pod pieczą wicedziekana Juliana Montoyi Verdantesa, który obecnie też propaguje zniesienie zakazu magii czarnoksięskiej optując za stwierdzeniem, iż nie jest ona niebezpieczna jeśli używający jej są odpowiedzialni i należycie przeszkoleni. Prawdą jest jednak, że gdyby nie warowny fortyfikacje Bastionu Cieni i potężna magia tworząca całun ochronny wokół niego (prawdopodobnie genetyczny dar władzy nad ciemnością jaki dziedziczył mistrz Nox miał w tym udział) Inkwizycja dawno dobrałaby się do tyłka władzom Konwentu i jego protegowanym, lecz dzięki odpowiednim zabezpieczeniom Konwent pozostaje bezpieczną ostoją dla wszystkich praktykantów czarnoksięstwa na świecie mimo licznych sprzeciwów społecznych i ogólnej pogardy wobec jego istnienia. W międzyczasie na króla Ardentu obrany zostaje przez Rade Archontów przedstawiciel rodu Okeanuszy - Silvester Okeanus.

### Druga dynastia - gambit Borgano

Początkowo rządy Silvestera Okeanusa zapowiadały się wyśmienicie, on sam był dziedzicem bogatego rodu, zaręczony z dziedziczką rodu Orzino co zwiastowało utrzymanie prestiżu rodu oraz jego bogactwa, sama rodzina Okeanus miała liczne posiadłości na północy Ardentu, była szanowana i szczyciła się czystą kartą pod względem negatywnego wpływu na stan państwa, mieli nawet własną gwardie najemników gotową chronić obecnie obranego króla za cenę własnego życia. Można powiedzieć, że byli na szczycie, a ten stan roznosił sie na całe państwo pod Silvesterem - ludność bogaciła się dzięki zbalansowanym prawom regulującym kupców i ich działalność, drogi były bezpieczne gdyż królewskie patrole dbały o bezpieczeństwo i spokój ludu, małe interesy w miastach Ardentu rosły i rozwijały sie do pełnoprawnych działalności dając wielu ludziom szanse awansu społecznego i gospodarczego zapewnienia sobie przyszłości, zaś same prawa były prosto sformułowane, przystępne i sprawiedliwe wobec wszystkich. Wszystko szło jak z płatka... aż do czasu gdy Silvester okeanus i Vespera Orzino postanowili związać się węzłem małżeńskim, a po ich hucznym i pełnym przepychy ślubie i weselu królowa zaszła w ciąże, zaś dziewięć miesięcy później okazało się, że nie urodziła królowi syna, lecz córkę. Brak zapewnionej sukcesji odbił się na stabilności władzy rodu Okeanus, zaś to poniosło za sobą gorsze zdrowie pierwej psychiczne, a w nastepstwie fizyczne samego władcy. Wtedy na scenę wchodzi rodzina Borgano - rodzina pochodząca z Lingadrii, której przedstawiciele również brali udział w obaleniu króla Gonzagi, rodzina związana silnie z duchownymi kościoła krwi, a wiec i medycyną oferowaną przez to właśnie wyznanie. Obecna głowa rodu - Rodrigo Borgano, Arcybiskup Aliskander, sprawny polityk, reformator kultu krwi w Madranie i założyciel inkwizycji - zaoferował swoją pomoc w postaci zadbania o zdrowie pary królewskiej oraz jej szanse spłodzenia syna, w zamian za wydanie ich pierworodnej córki za jego syna - Cesare Borgano. Miało to umocnić więzy obu wspaniałych rodów, utworzyć sojusz na linii obu rzek okalających główną część terenów Ardentu oraz zagwarantować, że w razie jakby jakimś przykrym trafem mimo posiadania syna przez królewską parę ten nie mógł zasiąść na tronie, to właśnie potomkowie ich córki Seleny i syna samego Aliskandra - Cesare zostaną prawowitą linią, w zamian pierwsze dziecko w każdym pokoleniu po tym małżeństwie będzie nosiło nazwisko Okeanus, zaś każde następne Borgano, a sam ród Okeanusów otrzyma od Rodrigo Borgano prawa ziemskie do Floristiny, Minci oraz Ravoleny. Oczywiście para królewska się zgodziła nie wyczuwając podstępu. Aliskander zadbał o opiekę całego kultu krwi w Madranie dla króla i królowej doglądając dokładnie ogółu kondycji ich ciał, badając sprawność reprodukcyjną i ostatecznie dbając o jej możliwą optymalizacje. Królowa znów zaszła w ciąże, jednakże nie wiadomo do końca czy faktycznie tka jak oficjalnie zostało podane z królem Silvestrem, czy z Aliskandrem Borgano, czy może w ogóle z innym kapłanem krwi, który korzystając z okazji ulżył swoim potrzebom na królowej. Wiadomo jednak, że później zrodzony z tej brzemienności syn - Kosmo Okeanus nie był w ogóle podobny z wyglądu do swego rzekomego ojca jakim miał być Silvester, a im bardziej chłopiec wzrastał i mężniał było to coraz bardziej rażąco dostrzegalne. Tu następuje pewne zdarzenie - młody Kosmo w niewyjaśnionych okolicznościach staje się ofiarą wypadku transportowego; wyszedł ponoć na drogę by się pobawić, lecz nie zauważył, ze gdy już się bawił drogą nadjechał wielki obładowany towarami wóz kupiecki z północy Ardentu i nie dostrzegłszy dziecka, woźnica nie wyhamował - Kosma został potrącony i doznał dotkliwego uszkodzenia czaszki, które spowodowało wylew krwi do mózgu i w efekcie śpiączkę, a pośrednio przez nią zgon. Nie wiadomo kto odpowiadał za ten transport. Niektórzy twierdzą, że to sam król zaplanował to zdarzenie by pozbyć się haniebnego dowodu na to, że królowa przyprawiła mu rogi, inni znów uważają, że to Aliskander Borgano zlecił ten zamach jednemu z przekupnych handlarzy z Floristiny by móc dokonać swojego politycznego gambitu pozwalającego rodowi Borgano na niepozorne przejecie władzy w państwie... jeszcze inni uważają, że faktycznie był to wypadek. Dla samej historii liczy się, że wszystkie te trzy plotki równomiernie przemielały się przez Ardent podkopując postrzeganie króla przez szlachetków i jego własną żonę co doprowadziło do ich separacji nulifikując szanse na konkurencje do tronu dla przyszłych potomków Seleny i Cesare, którzy już wbrew woli tej pierwszej byli pobrani.

Małżeństwo Seleny i Cesare było pozorne i polityczne, nie żywili do siebie zbyt wielkich uczuć, dla Cesare Borgano Selena była tylko jedną z jego wielu nałożnic, tą jednak która miała być mu bezwzglednie posłuszna i miała dac mu prawowitych potomków mogących piastować tron Ardentu, dla Seleny zaś Cesare był oprawcą i obrzydliwym kurwiarzem, którego nie chciała widzieć na oczy, a co dopiero dzielić z nim łoża. Niestety prawem panującym w ów czas w Ardencie nie miała ona zbyt dużo do gadania, a jako słabo zbudowana, krucha i mizerna dziewczyna nie była ona zdolna do oporu przeciw bestialskiej wręcz napastliwości swojego pożal się Val'ris męża, który bezczelnie i bez ceregieli wyżywał swe wszystkie rządze i frustracje na niej jak na najpodlejszej rynsztokowej ladacy. Jeki jej bólu i cierpienia były słyszane przez straż, ale że byli to inkwizytorzy podlegli Aliskandrowi toteż żaden nie śmiał nawet próbować przeszkodzić okrucieństwu Cesare Borgano.

Selena z takich okrutnych spółkowań wydała Cesaremu trójkę dzieci - Juana, Jeoffreya i Juannite - Po czym kupiwszy od handlarzy z Floristiny sprzedających alchemiczne komponenty kupiła truciznę i zakończyła swój żywot, by nie znosić wiecej cierpienia i dyshonoru jakie czynił jej Cesare. Juan Carlos I Okeanus był dziedzicem tronu i oczkiem w głowie Cesare, był zadbanym dostojnym, fakt faktem zakłamanym i podstępnym, ale rozważnym i mądrym chłopcem, który znał swoją wartość i potrafił jej bronić tak słowem, jak i mieczem. Jeoffrey Borgano miał zostać Wielkim Marszałkiem armii Ardentu i tak też był chowany - na honorowego, silnego i nieustępliwego dowódcę o silnym charakterze i potężnym posłuchu. Juanitta zaś póki była młoda żyła jak normalna dziewczynka, początkowo szykowana przez Cesare na ożenek z jakimś innym bogatym rodem by zawiązać sojusze polityczne, lecz odkąd przyłapała ojca, jak ten spółkował z własną siostrą - Lukrecią Bergano - i rozpowiedziała o tym wszystkim... cóż. Pierwej Cesare musiał skutecznie zdementować te oskarżenie przekupując kogo trzeba, później zaś za kare zaczął jej czynić to samo co jej matce gdy jeszcze ta żyła. Przyznać należy, iż o ile Arcybiskup Aliskander sam też był diabłem w szatach kapłana, o tyleż to właśnie Cesare był najpotworniejszym Ardentczykiem jakiego historia zapamiętała. Prawdziwą bestią, potworem u władzy. Pomyśleć, że mimo tka okrutnego i paskudnego ojca Juan Carlos I był prawdziwie dobrym władcą mimo zapędów, które obecnie po powstaniu literatury filozoficznej na ten temat nazwali byśmy Makiawelicznymi.... Mimo tego wszystkiego Jeoffrey Borgano okazał się wspaniałym obrońcą ziem północnych państwa i reformatorem struktur wojskowych formując pełnoprawną armie państwa. szkoda jedynie Juanitty... ta cóż... zmarła młodo gdy przeżywszy dwadzieścia sześć wiosen uświadomiła sobie, że nikt nie zechce sam wiązać się z rodziną jej potwornego ojca, a na pewno nie z boczną linia nie mającą praw do tronu, zaś ona sama nawet w oderwaniu od rodziny nie stanowi dobrej partii uchodząc, za mimowolną nałożnice swego potwornego ojca. Świadomość tego popchnęła młoda dziewczyn do samobójstwa - Udała się do Ravoleny i tak osiadłszy pozornie na lokalnym zamku spisała swoje mroczne myśli i ogół wspomnień splamionych cierpieniem i ostatecznie skoczyła z wieży zamku wprost do Manzany ginąc od upadku. Jej ciało znaleźli dopiero duchowni szkarłatnej katedry w Madranie i pochowali w katakumbach tejże katedry.

Po tych wydarzeniach wierni Okeanusom strażnicy częściowo porzucali swoją służbę wobec Borgano i jego potomków, gardzili tymi metodami i takim postepowaniem, część z nich zaś jako wyszkoleni bojowo nawet dołączyła do pewnej tajnej organizacji Bractwa Sokoła. Organizacja ta szkoliła skrytobójców, mających jedno i jedyne tylko zadanie - eliminacje rodu Borgano i ów rodu popleczników, którzy trzymali w rękach tych potworów władze nad Ardentem. - Jeden ze współbraci sokolich - Frederico Auditore z Floristiny straciwszy ojca i braci - Ezia i Petrucia - którzy zginęli dla sprawy przeciwstawienia się uciskowi Borgano nad ludem Ardentu, przysiągł zemstę za wszystkie krzywdy jakie ogół Ardentu i wszystkie ofiary poniosły z ręki rodu Borgano... cóż. Może nie wyrżnął wszystkich, jednakże udało mu się wyeliminować Aliskandra, Lukrecje, Cesare, a później również Jeoffrey'a, a także ogół wielkich inkwizytorów i komturów jacy służyli pod Aliskandrem. Ostatnim celem miał pierwotnie być król Juan Carlos I, jednakże w trakcie tego ataku został schwytany, torturowany i zesłany w okolice Wału Flawiana - wielkiego muru na granicy Archonctwa Fierrary i Ziem Gigantów. Stamtąd ponoć dostał się na tereny Lingadrii, ale to inna historia i nas jako historyków Ardenckich nie interesuje dalszy los tego nietypowego bohatera.

Rządy juana Carlosa I to już nieco inny okres - powstanie Venetty i kultury opartej o maskaradę, można by wiec nazwać cały czas jego panowania jako wiek świetności, ale i zakłamania, jednakże o tym kiedy indziej.