Schubben van kwarts: ♦ De buit (23) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Dankbaar (22)* **♦ |** *♦ De een z'n dood... (24) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Reala en Aramis hebben het geld teruggebracht naar de overgebleven familie. Terwijl de avonturiers bijkomen van de meest recente gebeurtenissen, glipt Reala er tussenuit. De banshee Agatha (of eigenlijk Andraste) is een oude vriendin van haar vader en de twee spenderen de avond overleggend over hoe ze de Harpers nu het beste een hak moeten zetten en wat er in de afgelopen jaren allemaal is gebeurd.

Andraste blijkt ook nog een bijzonder geschenk voor Reala te hebben: een spreukenboek. Maar niet het spreukenboek van Beaugalant. Deze lijkt specifiek voor Reala te zijn gemaakt.

## Hoofdstuk 23: De buit

'Er stond een eenhoorn op mijn stoep,' zei Andraste droog. 'En hij liet dit voor jou achter. Ik zal je naam niet in twijfel trekken, Reala Tir'Nog, maar barden hebben geen mythische dieren die spreukenboeken komen afleveren.'

De jonge Cancion-elf wist niet hoe snel ze daar uit het huisje moest komen. Ze bedankte Andraste snel voor haar hulp en de geschenken voor de Cancion-elf praktisch de deur achter zich dicht sloeg en zo hard mogelijk van het huisje wegrende.

Pas honderden meters verder bleef Reala eindelijk staan, hijgend en plotseling vermoeid door het gebrek aan slaap. De nacht was al ver gevorderd. Er waren slechts nog luttele uren over voor de dag haar aantrede weer zou doen en ze terug zouden keren naar Phandalin.

Reala keek een moment om zich heen om te zien of ze alleen was. Ze stond op het pad dat om Kruunbes heen slingerde. Bramenstruiken en beginnende eiken hadden hun intrede gedaan in de ooit stenen weg die het meeste verkeer om de stad moest leiden. Nu was het pad nog nauwelijks begaanbaar op sommige stukken.

Maar op het stuk waar Reala zat, had ze nog redelijk wat ruimte om om zich heen te kijken. Er scharrelde wat nachtdieren rond en de beschutting van het bos gaf haar bijna een geborgen gevoel. Nee, uit ervaring wist de Cancion-elf dat aardmannen en orcs niet snel in de buurt zouden komen van een banshee. Laat staan eentje waarbij eigenlijk nauwelijks iets van materiële waarde te halen viel.

Haar blik gleed naar het boekje in haar hand. Het vissenleer voelde vreemd aan onder haar vingertoppen, vergelijkbaar als met de huid van een slang.

De inhoud van het boekje bestond voornamelijk uit lege vellen perkament, maar op de voorste pagina's waren de beginselen van de magie opgeschreven, gevolgd door instructies over hoe men diagrammen moest tekenen waarmee nieuwe toverlingen en spreuken geleerd konden worden.

Dit was informatie die Reala niet had kunnen vergeten. Al zolang ze zich kon herinneren, had haar moeder het tekenen van deze diagrammen er in gestampt. Eerst de middelste cirkel, dan de buitenste, dan de symbolen in de rand...

Pas de pagina's daarop begon het voor de Cancion-elf een stuk interessanter te worden.

Het tekenen van diagrammen was één ding, maar je moest wel de specifieke symbolen kennen om nieuwe magie te kunnen leren en deze symbolen stonden op enkele pagina's verder.

Drie toverlings waren in het vissenleren boekje gegraveerd: shilelagh, spaarleven en watervormen.

Reala's handen begonnen te kriebelen en haar mondhoeken begonnen zich te krullen. Dit was het betere werk. Dit was haar favoriete werk. Ze pakte een afgebroken tak van de grond en begon snel, maar precies het diagram voor watervormen te tekenen.

Deze toverling was ze voorheen ook al machtig geweest en met ieder symbool dat ze in het zand tekende, voelde ze haar mana naar die van het Universum trekken. Het diagram was nauwelijks af of ze voelde de energie door haar lichaam stromen om zo een nieuwe parel te vormen.

Reala lachte. Haar hand strekte zich uit naar een plas water op de grond die met de minste beweging de vorm van een zwaan aannam. Slechts een gedachte was er voor nodig om het water ook nog van kleur te laten veranderen. Zilver.

Met een brede glimlach op haar lippen keek Reala naar de waterzwaan waarbij zilveren slierten over het lichaam wervelden tot deze helemaal van kleur was veranderd. Dit zou helemaal mooi zijn geweest in het daglicht.

Zou ze er nog eentje tekenen? De andere toverlingen had ze nog nooit eerder geleerd en het zou waarschijnlijk wat meer tijd kosten om die te leren beheersen, maar een begin kon ze alvast maken. Reala begon al de opzet te maken tot het volgende diagram toen ze plotseling Aramis haar kant op zag komen.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze enigszins verstoord. Ze liet het water weer los waardoor het terug veranderde in een poeltje. De tabaxi stokte een moment in zijn pas. Toen kwam hij voorzichtig naderbij, de oren half plat op de kop.

'Excuses, juffrouw. Ik wilde u niet onderbreken,' zei hij en hij bleef een beetje op een afstandje staan. 'Toen ik ontwaakte, merkte ik op dat u niet langer aanwezig was. Ik vreesde dat er iets gebeurd was.'

'Het spijt me, Aramis, ik wilde je niet ongerust maken. Ik heb Agatha bezocht om de queeste van Garaele te voltooien, maar het duurde iets langer dan gepland,' zei Reala.

In het gezicht van de tabaxi las ze duizenden vragen, maar van geen eentje leek hij zeker te weten of hij ze moest stellen of dat hij er het antwoord van wilde weten. Uiteindelijk wist hij niet eens zeker of hij wel of niet dichterbij wilde komen.

'Wat is er?' vroeg Reala.

'Vergeeft u mijn informaliteit, maar waarom ging u alleen?' zei de tabaxi met een lichtelijk geïrriteerde ondertoon. 'Garaele sprak eerder over de gevaren waarmee het benaderen van een banshee gepaard ging. Als u mijn assistentie niet wenste, had ik in ieder geval in de omgeving aanwezig kunnen zijn, mocht de situatie escaleren.'

'De situatie zou niet escaleren. Ik vertelde je eerder dat ik de reden wist waarom Agatha niets met de Harpers te maken wilde hebben. Om diezelfde reden wilde ik haar alleen spreken. Ik zal je de precieze reden ooit wel vertellen, maar voor nu is het veiliger voor ons beide als ik je een beetje in het duister houd,' zei Reala. Ze ging op de grond bij een boom zitten en gebaarde Aramis naast haar te komen zitten.

'Kennis is geen macht. Kennis trekt macht aan.'

De tabaxi knikte een beetje bedenkelijk voor hij uiteindelijk toch naast haar kwam zitten. Zijn blik gleed de omgeving over, op zoek naar potentiële gevaren.

'Maar bent u in orde, juffrouw?' vroeg hij.

'Een beetje moe, maar ik heb een prettige avond gehad,' zei Reala. 'Kan je een geheim bewaren, Aramis?'

'Ik zwijg als het graf,' zei de tabaxi met een mengeling van verbazing, nieuwsgierigheid en vastberadenheid om zich inderdaad aan zijn woord te houden. Hij stak zelfs zijn borst een beetje vooruit.

'Agatha gaf ons dit als dank voor het helpen van die mensen,' zei Reala en ze overhandigde hem een van de zendstenen. 'En ik heb een spreukenboek gekregen waar drie nieuwe toverlingen in staan. Eentje was ik net aan het praktiseren.'

'Het spreukenboek van meester Beaugalant?' vroeg Aramis verbaasd en hij strekte zijn nek om het boekje in Reala's handen beter te bekijken. Plotseling schoot de Cancion-elf iets te binnen. De sloeg het schutblad open en liet hem de tekst zien.

'Wat zie jij hier staan?' vroeg Reala en ze hield het boek nog iets dichterbij zijn gezicht. De tabaxi keek een moment heel moeilijk.

'...Letters, juffrouw?' zei hij met een zware twijfel in zijn stem en een zwaar mislukte poging om luchtig over te komen.

'Oh, crud, jij was een analfabeet, ja. Excuses, dat was ik even vergeten, maar dit boek heeft ook illustraties. Kijk,' zei Reala en ze sloeg het boek open op de pagina waar de standaardsymbolen waren gerangschikt.

Aramis nam het voorwerp van haar over en staarde voor enkele minuten lang intens naar de pagina. Hij leek er niet veel wijzer uit te worden, maar zijn ogen twinkelden van genoegen.

'Laten we Rodin zo gaan oppikken en beginnen aan de terugtocht naar Phandalin. Als we het geld voor onze queesten hebben ontvangen, kunnen we wellicht de namiddag gebruiken om allebei onze kennis wat bij te spijkeren,' opperde Reala.

'Ik kijk er naar uit, juffrouw,' zei Aramis die zijn ogen nauwelijks van de bladzijde kon houden.

'Dus zo ziet het er dus uit,' dacht de tabaxi per ongeluk hardop. Reala kon een glimlach niet onderdrukken.

'Dit is niet Beaugalants boek, maar het mijne. Het was een gift van Agatha alhoewel het misschien mogelijk is dat ik te zijner tijd de spreuken ook naar jouw boek kopieer als jij zover bent,' zei de Cancion-elf en ze gaf hem een klopje op de schouder. 'Maar kom, je mag er nog uren naar kijken als we weer terug in Phandalin zijn.'

Tegen de tijd dat Reala en Aramis terug waren bij de boerderij, lag het meerendeel van de mensen nog te slapen. Ook Rodin die er bij lag als een grote hond en zo nu en dan wat piepte en gromde in zijn slaap. De Cancion-elf besloot dat ze van de gelegenheid gebruik wilde maken door zelf nog een beetje slaap te pakken.

Aramis kon zich ook wel vinden in dat idee. Zo stilletjes mogelijk slopen ze terug naar binnen toe en gingen in de buurt van de ingang liggen, zodat ze niemand lastig vielen. De slaap kwam voor hun beiden vrijwel direct.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Wederom was het Rodin die de twee avonturiers wakker maakte. Veel was er niet voor nodig om Reala uit haar trance te halen, maar Aramis had nog een moment nodig. Terwijl ze zich omdraaide, merkte de Cancion-elf dat de staart van de tabaxi losjes op haar middel lag.

'Volgens mij is die van jou, Aramis,' zei Reala, terwijl ze de staart voorzichtig wat opzij duwde. Hij trok het gelijk bij haar vandaan.

'Excuses, juffrouw,' mompelde de tabaxi. Hij sprong gelijk en probeerde zichzelf een beetje een houding te geven.

'Ach, die dingen leiden een eigen leven, juffer,' zei Rodin en hij hielp Reala een handje overeind. 'Ik heb weleens per ongeluk al mijn brouwsels van tafel gekwispeld toen ik mezelf in een hond had veranderd. Vierhonderd goudstukken aan materiaal en ingrediënten zo op de grond geveegd. Daarna kwispelde ik niet meer.'

Reala grinnikte en zelfs Aramis leek een klein glimlachje niet te kunnen onderdrukken.

'Ga je mee naar naar Phandalin, Rodin?' vroeg de Cancion-elf.

'Moesten jullie eerst niet langs Agatha?' vroeg de druïde verbaasd. 'Een of ander spreukenboek vinden?'

'Dat heb ik vannacht al opgelost. Het enige wat we moesten doen, was bij de banshee om meer informatie vragen,' zei Reala en ze liet hem haar nieuwe spreukenboek zien. 'Deze is van mij. Wil je hier nog een magiedetectiespreuk over gooien om zeker te weten dat we Garaele niet bedonderen?'

'"Nimueh d'Argant, Druse van Zwaardkust",' citeerde Rodin. 'Mooi boekje, maar ik geloof je wel. Volgens mij zag ik Aramis dat boekje al vast hebben toen jullie me redde en jij bewusteloos was.'

Reala trok verbaasd een wenkbrauw op, maar besloot om maar niet verder te vragen. In plaats daarvan namen ze afscheid van de familie, pakten ze hun weinige bezittingen bij elkaar en keerden ze terug naar de mijnwerkersstad.

Tegen de tijd dat de contouren van Phandalin zichtbaar werden in de vroege middagzon, dreef de wind onrustige geluiden met zich mee. Een beetje bezorgd zette Rodin de pas er in. Er waren geen sporen van strijd of iets anders zorgwekkends te vinden.

Pas toen ze het marktplein bereikten, zagen ze dat een boze menigte zich had verzameld voor het gemeentehuis. Onder de lieden herkende Reala Toblen en Barthen die beide hun vuisten hieven naar het stenen gebouw voor hun neus.

Er werd geroepen en geschreeuwd, maar de aanwezigen praatten zo luid door elkaar heen dat de groep van drie geen idee hadden waar ze nu zo gefrustreerd over waren. Rodin liep al naar een van de inwoners toe om te vragen wat er aan de hand was.

'Juffrouw,' zei Aramis plotseling en hij tikte Reala snel op de schouder voor hij naar achteren wees, naar Garaele's kapelletje. De deur stond open en de binnenzijde werd verlicht door een dakraam wat daglicht door liet.

Binnen was alles rood. De bankjes waren besmeurd met vegen, de muren zaten onder de spetters en de vloer lag bezaaid met gebroken glas, vertrapte bloemen en modder.

Maar het was het kleed op het altaar waar Reala's ogen naar toe bleven glijden. Wat ooit wit linnen moest zijn geweest, was nu doorweekt met bloed. Ze zag Aramis een moment tollen op zijn benen, en toen wegkijken. Zelfs de Cancion-elf voelde een steen op haar maag landen.

'Garaele is vermoord,' zei Rodin toen hij zich een weg door de menigte had gebaand.

'Goh, je meent het,' antwoordde Reala.