Daphne Dulev

Tequi La La

1998 yılında Sen Nehri'nin ikiye ayırdığı, Paris'in yoğunluğundan usananlar için cennet sayılabilecek, bir Fransa şehri olan Rouen de gözlerini açtı dünyaya Daphne. Babası Philippe'in bir restoranı vardı. Zaten bu restoran sayesinde annesi ve babası tanışmışlardı. Üniversite yıllarında arkadaşlarıyla birlikte Philippe’in restoranına giden Valeriè ilk görüşte aşkla Philippe’e bağlandı. Kaçamak bakışlar, çekingen konuşmalar, uzun bir süre gel gitler ve en sonunda da sağlıklı iletişimle birlikte bir ilişkiye başlayan Valeriè ve Philippe belirli bir süre ardından evlenmeye karar verdiler. Evliliklerinden 3 yıl sonra pek de çocuk istememelerine rağmen sürpriz bir şekilde Valeriè’nin hamile olduğunu öğrendiler.  Ailenin ilk ve tek çocuğuydu. Üzerine titreyen bir annesi ve babası vardı daha hiçbir şeyin farkında değilken bile sevildiğini hissedebiliyordu. Sevgi onu şımarık birinden ziyade sevecen ve pozitif birine dönüştürdü. Philippe'in en büyük hayali Daphne bir gün büyüdüğünde restoranı kendi başına idame ettirebilmesiydi.  Çocukluk yıllarını babasının restoranında annesiyle birlikte günlerini geçiren, oyunlar oynayan ve yemek yapmanın temellerini öğrenen Daphne kendisine ‘’Büyüyünce ne olmak istiyorsun?’’ sorusu sorulduğunda her zaman ‘’Babam gibi aşçı olmak istiyorum.’’ cevabını vermeye başlamıştı. Bu cevaplar hem Philippe’in hem de Valeriè’nin çok hoşuna gidiyordu.Günler birbirini tarifler müşterileri kovalarken Daphne ilkokulunu bitirdi ve lise çağına geldi. Yıllar içerisinde babasına ve annesine yardım ederken tarifler konusunda da uzmanlaşmıştı. Fakat yemek yapmak bir süre sonra sıkıcı bir hale gelmeye başladı. içecekler hem daha kolay hem de daha ilgi çekiciydi. 16 yaşlarında tam ergenliğin en deli çağlarında Daphne de bir ergen olarak yaşıtları gibi eğleniyor ve geziyordu. Sosyal açıdan gayet aktif bir karakteri vardı. İlgi çeken, konuşmayı seven, yeri geldiğinde suskunluğunu koruyan ve insanları gözlemleyen biri haline gelmişti ki bu pek yaşıtlarının sahip olmadığı özelliklerdi. Babası küçüklüğünden beri Daphne ile restorana gelen müşterileri tezgah arkasından yorumlar ve onlar hakkında tahminlerde bulunmaya çalışırlardı. Başta eğlenceli olan bu oyun bir süre sonra rekabete dönüşmüş ve yapılan yanlış tahminler yerini doğru çıkarımlara bırakmıştı. Bu sebeple Daphne insanları izlemeyi ve onlar hakkında gözlem yapmayı severdi.

18 yaş doğum gününü evde kutlamaya karar veren Daphne arkadaşlarının ısrarıyla kendisini La Taverne de Thor da buldu. Aslında günlük bir pub olan bu yer o gün doğum günü kızı olan Daphne dışında bir ekibe de misafirlik ediyordu. Bir gurup motorcu tam olarak Daphne ve arkadaşlarının oturduğu masanın çaprazında oturuyor, kendi aralarında sohbet edip gülüşüyorlardı. 20-45 yaşlarından oluşan bu ekip birbirine benzeyen fakat kişiden kişiye üstünde farklı yamaların olduğu yelekler giyiyorlardı. Daphne bu ekibi izlemekten keyif almıştı. Samimiyetleri, konuşmaları ve tavırları dikkatini çekmişti.

Fakat orda olmalarının sebebi doğum günüydü ve Daphne kendi arkadaşlarıyla eğlenmeye devam etmeliydi. Anılar, şakalar, gelecek planları, dedikodular ve kahkahalar havada uçuşurken gençler saatin kaç olduğunu unutur bir hale geldi ve gece 03.00 sıralarında artık kalkmanın iyi olacağını düşündüler. Daphne nin en yakın arkadaşlarından biri olan Marié hediyesini evinde unutmuştu ve bu gece eve Daphneyi hediyesiz göndermek istemiyordu. '' Lütfen, lütfen sadece 10 dakika bekle beni. Söz veriyorum geç kalmayacağım.'' dedi Marié. Gözlerini devirerek ''10 dakikadan fazla sürerse pazartesi günü okulda alırım.'' deyip gülümsedi Daphne.  Marié koşarak sokaktan kayboldu ve Daphne pub ın önünde geriye kalan arkadaşlarıyla vedalaştı.

Francio onu orada tek bırakmak istemiyordu. Daphneye karşı bir türlü yok edemediği hisleri genç kızın üstüne daha fazla düşmesine ve korumacı hissetmesine sebep oluyordu. Daphane bu hislerin farkındaydı fakat Francio onun için iyi bir arkadaştan ibaretti sadece. Belirli ısrarlar ve iknalar sonucu herkes yollarına gitti ve Daphne Pub ın önünde Marié yi beklemeye başladı. Hava karanlıktı ve mart soğuğu bu karanlıktan gücünü alarak Daphneyi daha da sıkıştırıyordu. Duvara yaslanıp arkadaşını bekleyen Daphne pub ın kapısının açıldığını duydu. Dikkatleri üstüne toplayan motorcu grubuydu bu. Belli ki keyifleri pek bi yerindeydi. Hala gülüyor ve sohbet ediyorlardı. Duvara yaslanmış olan turuncu saçlı genç kızı görmeden önünden geçip gittiler ve çok da uzakta olmayan motorlarının yanında durup farklı bir konu hakkında sohbet etmeye başladılar. Beklemekten sıkılmış olan Daphne doğum gününde bile Marié yi beklemek istemiyordu. Yavaşça dikeldi ve taksi bulabilmek için daha işlek bir caddeye yöneldi. Suratında salak bir gülüş, kafasında geleceğe dair umutlarla yürüyen bu genç Daphne takip edildiğinden habersizdi.

Kapüşonu yüzünün çoğu kısmını kapamış olan bu kişi uzaktan uzaktan genç kızı izlemekteydi.  Kafasının içinden neler geçmekteydi bilinmez fakat içinde barındırdığı kötülüğü hissetmek imkansız değildi. Yavaş fakat emin adımlarla kızın yanından geçeceği bir ara sokağı gözüne kestirdi. Biraz da şansla kızdan önce sokağa girip duvarın kenarında beklemeye başladı. Planı kusursuzdu. Kızı bir anda kolundan çekip ensesine vuracak ve bayıltacaktı.

Her şeyden habersiz babasının ona aldığı altın kolyeyi takmak için sabırsızlanıp bu konuda hayaller kuran Daphne bir anda ara sokağa doğru savrulduğunu hissetti. Sırt üstü yere düşmüştü ve refleksleri sayesinde başını ellerinin arasına alıp korumuştu. Daha ne olduğunu anlayamadan üzerinde bir ağırlık hissetmişti. Anlık olarak dikkatini topladığında karnının üstünde iri yarı bir silüet Daphne nin kollarını tutmaya çalışıyordu. Korku ve adrenalin tüm damarlarında dolaşırken genç kızın sesi içine kaçmıştı. Bağırmak istedi fakat bunu yapamadı. Çaresizliği en uç noktasına kadar hissediyordu ve sadece "lütfen, lütfen beni bırak" diyebildi. Bir yandan kollarını adamın elinden kurtarmaya çalışırken bir yandan da ayaklarıyla debeleniyordu fakat üzerindeki silüet Daphne den daha kuvvetliydi. Gözlerini kapadı ve içinde kalan son gücüyle çığlık attı. Çığlığı daha bitmeden kollarını sıkan eller gevşedi ve silüet şiddetli bir cam kırılma sesinin ardından Daphne nin üzerine düştü. Yaşanan olayların etkisiyle nefessiz kalan Daphne üzerine yıkılan adamın birileri tarafından kaldırıldığını gördü. O anki korku ve heyecanla bölgeden uzaklaşmak isteyen Daphne ani bir hareketle kendisini yerde sürükleyerek kaçmaya çalıştı. O adamı üzerinden kaldıran eller bu sefer Daphne yi tuttu. Kafasının içinde kendi çığlığı daha bitmemiş olan Daphne şu cümleyi duydu "Madam sakin olun. Polisi çağırıyoruz. Güvendesiniz." Bu cümleleri tekrar tekrar söyledi taa ki korkudan delirmek üzere olan kız sakinleşene kadar.  Ağlaması histerik bir hıçkırığa dönen Daphne gücünün tükendiğini hissetti. Yavaşça ve istemsiz bir şekilde kendisini onu tutan adamın kollarına bıraktı ve bilincini kaybedip bayıldı.

O günden itibaren motorculara karşı bir sempatisi başladı. Onu kurtaran elbette ki Pub ın önündeki son muhabbetlerini yapan motorculardı. Philippe motorcuları restoranında ağırlamayı teklif etti teşekkür olarak. Bu yaşanan olay Daphne de derin bir travma ve tek kalma korkusu yarattı. Her zaman şen şakrak olan genç kız artık bu sevecenliğini gerçekten güvendiği ortamlarda gösterebiliyordu. Herhangi bir yere giderken sürekli arkasını kontrol ediyor tanımadığı kimseyle aynı ortamda bulunmak istemiyordu. Çevresinde olan insanlara da bağlılığı artmıştı. Artık sadece tanıdıklarıyla vakit geçiriyor, diğerlerine karşı daha gözlemci davranıyordu. Yemek yapmaya karşı olan sevgisi artık kokteyllere yönelmiş ve barmenlik daha çok dikkatini çekiyordu. Evlerine çok da uzak olmayan bir pubda kısa süreliğine de olsa işe girdi. Çünkü üniversiteye gitmeden bağımsız olarak çalışmanın ne demek olduğunu tatmak istiyordu.

Elbette birçok insan gibi çocukluk hayallerini geçmişe gömmüş ve geleceği için farklı bir meslek hayali kuran Daphne Kanada'ya coğrafya okumak için gitmye karar verdi. Ailesi bu konuda onu sonuna kadar destekliyordu. Kanadaya gitmesine iki haftadan az kalan Daphne babasının ayağını kırmasıyla ve restoranın kapanması tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Bu sebeple üniversite planlarını 1 yıllığına erteledi. Bu bir sene içerisinde hem annesine hem de restorana yardım ediyor aynı zamanda da maddi durumlarına destek olabilmek için aynı pubda baristalık yapıyordu. Aylar ayları günler günleri kovaladı. Babası yürüyebilir bir duruma geldiğinde bahar ortasındaydılar. Artık Philippe iyi durumdaydı ve Daphne içi rahat bir şekilde eğitimine devam edebilirdi.

Kanada'da geçen eğlenceli ve zorlayıcı bir eğitim süreci boyunca Daphne birçok tecrübe ve arkadaş edindi. Mezuniyetinde annesi ve babası kızlarına gururla bakmaktaydı. Mezuniyetinden 3 hafta sonra hala Kanada'da olan Daphne bir mail aldı. Mail içeriğinde onunla çalışmak isteyen bir kurumu daveti bulunmaktaydı. Hem kendi ayakları üstünde durmak isteyen hem de ailesine yük olmak istemeyen Daphne bu teklif için Los Santos'a doğru yola çıktı. Fakat Daphnenin bilmediği şey bu şirketin kapatılmak üzere olduğuydu. 25 yaşındaki bu genç yetişkin havalimanına indiğinde karşısına çıkan zorluklar serisiyle mücadele edebilecek miydi?