Gyllta Vínþrúgan

Gyllta Vínþrúgan er málaliðafélag, stofnað árið 13xxDR. Félagið hefur starfað við góðan orðstír í Chessenta og á höfuðstöðvar sínar í Cimbar, nánar tiltekið á landareign rétt þar fyrir utan. Meðlimir Þrúgunar eru Beren, Khadran, Oddur og Sha'tan (spelling?)

## Khadran

Klerkur frá Mulhorand, tilbiður Amaunator en hefur starfað innan kirkju Lathanders, þrátt fyrir að vera álitinn hálfgerður trúvillingur og harðlínumaður. Umborinn af stjórn kirkjunnar vegna tengsla sinna við Véfréttina sem áður var höfuð Hofs Lathanders í Cimbar og umtalsverðra krafta sinna sem sólklerkur og vígamaður. Væri meðlimur Bræðralags hinnar risnu Sólar, en hefur ekki verið í beinu sambandi við bækistöðvar þeirra í Elversult. Hann hlaut aðalstign sína þegar hann var útnefndur Stríðshetja orustunnar um Lómötru, þótt það hafi líklega verið vegna þess að hann var sýnilegastur frá borgarmúrnum vegna stærðar sinnar.

## Oddur

***Bakgrunnur:*** Oddur var gull dvergur fæddur í gjánni miklu, Hann var kominn af fremur ómerkilegu fólki, þar sem langa-langa-langa-langa-afi hans var sagður hafa svikið eiða sína við thane sinn og tekið borgun fyrir. Þetta var þó aldrei sannað en eftir það er sagt að niðjum hanns hafi aldrei skegg uxið almenlega og flestir verið ónytjungar og drykkjumenn(dvergar). þó kvennpeningurinn virðist hafi sluppið undan bölvuninni.

 Hann Oddur var seinsta barns Biðriks hálfskeggs, sem hvarf í undirdjúpunum þegar oddur var ungur, það var að öllu jöfnu ekki talin mikill missir. Móðir hans, Jarhilda, var hörkukona en lést úr sótt eftir erfiða fæðingu á yngri systir Odd. Oddur átti to bræður, tvíburar(thunder-blessing), báða námuverkamenn og ekki sérstaklega nána, systir hans var færð móður-claninu og þó oddur væri ekkert ákaflega náin henni var hún samt vinaleg. Hún er víst riddari gullnu gjánnar og hefur hann ekki talað við hana í nokkurn tíma enda féll nokuð á milli
þeirra á endanum.

 Oddur átti hins vegar einn náin frænda, föðurbróðir hans, Vífir, sem var fyllibytta og oftast atvinnulaus, en
góður dvergur sem hafði verið illa leikin af lífinu(eða svo leit oddur
alteint á hlutina). það var hann sem nánast aldi Odd upp og sagði honum
mikið að alls konar sögum þegar hann var fullur. Flestar voru þær
allgjör þvæla enn Oddur hafði gaman af þeim þráttt fyrir allt. Hann dó
því miður úr öldrykkju og eiddi oddur mestum hluta þess penings sem hann
 hafði aflað sér úr kaupmannsstörfunum í að halda honum veglega útför.

 Störf hafði Oddur nokkur, en hann fann sig aldrei í námugreftri eða smíði þó svo hann hefði nokkurn hæfileika til þess seinna og var dvergum á að þarna liggi bölvunin á honum og toguðu í skegg sér. Satt best að
segja var þetta ekki algrjörlega rangt hjá þeim þar sem Oddur var frekar
 latur að eðlisfari(fyrir dverg allvega) og var illa við erfiðisverk. Naut þess miklu frekar að segja sögur, drekka og syngja.

 Sem betur fór tók einn kaupdvergurinn þarna, Gromin Gullskjöldur eftir
hæfileikum hanns til að fá fólk til að trúa öllum anskotanum, hann tók Odd undir handleiðstlu sína og kenddi honum ýmis kaupmannsstörf.

 Því miður var oddi illa treyst af dvergum(vegna bölvunar clansins síns,
 leti og hverfullyndis) svo Gromin þessi sendi hann til nálægrar byggðar
 til að trada við þá sem leituðu vopna og verjur gulldvergana. Það
líkaði oddi afskaplega vel og varð hann fljótt vinsæll mjög þar, bæði
meðal skjaldardverga, manna og annara sem þangað komu. Jafnvel álfum
fannst hann bestann dverg til að skipta við þar eða oddi var aldrei
sérstaklega illa við neinn einungis vegna orðspors(hann hafði afar illt
orspor sjálfur) og var hann harður en sanngjarn kaupmaður.

 Oddi
var sagt af Gromri að þegar hann dæi myndi hann erfa útibú hans í bæ
þessum, og var oddur farinnn að þykja gott til glóðarinnar, farinn að
halda að hann gæti jafnvel reist clan sitt aftur til mikilmensku. En því
 miður endaði það illa.

 Þegar Gromin loks dó kom í ljós að hann
hafði alls ekki arfleitt Odd að neinu og hafi í raun og veru verið að
spila með hann alla tíð. Borgað honum bara lítin hluta af virði þess sem
 hann átti skilið. Erfingjar Groms var ekkert vel við hann og þegar
oddur reyndi að fá það sem hann átti skilið fyrir dómi fékk hann
einnungis smámuni.

 Það var á þessum tíma sem vífir dó, svo oddur,
 sem var orðin mjög bitur út í hina gulldvergana of fannst hann illa
passa inn í þessa þjóð sem hann fæddist inn í, seldi allt sem átti og
bjó til veglegt grafhýsi fyrir frænda sinn, sagði bless við systur sína
og bræður(systir hans var afar andsnúin áætlunum hans og vildi helst að
hann væri kjur, bræðurnir voru hins vegar studdu hann), kom af stað
mörgum afskaplega svæsnum og ljótum sögum um gullskjaldar fjölskylduna
sem ganga enn þann dag í dag. Og tók vagnlest burtu, afneitandi heimkynnum sínum og að einhverju leiti kynþætti sínum.

***Núverandi Staða:*** Oddur er söngvaskáld mikið og varendurholdgaður sem Bugbear eftir að hafa verið duftaður af völdum Malasírs. Oddur, ólíkt öðrum dvergum og flestum öðrum verum, var ekki óánægður með breytinguna, hafandi alltaf verið utanaðkomumaður í flestum borgum sem hann kom í þá var hann ánægður með að geta litið út sem mjög áberandi og einstakur Bard(sem er gott fyrir viðskipti söngvaskáldsins). Hann er alltaf mjög snyrtilegur, með olíuborið hár og ilmsmyrsl og stendur teinrétt og talar mið miklum og háum róm til að sýna að hann er ekki bara einhver "villimaður".

## Ýmis afrek Vínþrúgunar

* Meðlimir Gylltu þrúgunnar eru allir aðkomumenn í Chessenta. Ævintýri þeirra hófust á því herrans ári 1361 DR, en þá voru þeir Sólarpresturinn Khadran, stríðsmaðurinn Shatan og söngvaskáldið Oddur allir nýlega komnir til landsins af ýmsum ástæðum. Í för með þeim var seiðkarlinn Oriseus, en hann hafði búið í Chessenta nánast alla ævi.

Þeirra fyrsta verkefni var að hreinsa til í Drýslahelli nokkrum, en þar hafði illgjarn Bugbear hreiðrað um sig og orðið valdur að miklum þurrkum með svampi einum er sogið gat í sig gríðarlegt magn vökva. Ekki varð honum þó kápan úr því klæðinu er hetjur okkar sendu hann snarlega til hinna neðri heima. Leirstyttu mikla átti hann einnig er föruneytið tók traustataki, auk þess að fanga einn af hans lægstu undirsátum, drýsil að nafni Rakúrní. Ekki láðist þeim að skila svampnum góða þrátt fyrir loforð um verðlaunafé, og er hann enn í dag notaður sem handklæði hópsins. Vert er að taka fram að er þar um að ræða líklega dýrasta handklæði sögunnar, en svampurinn er þó dýr sé líklega betur settur í svo auðmjúku hlutverki en í höndum illvirkja sem Guðirnir vita hvaða illsku og usla þeir gætu með honum valdið.

En nóg um svampinn góða og aftur að ævintýrum hópsins.

* Eftir að föruneytiðp hafði skemmt sér konunglega á krá einni með verðlaunaféð, setið lengi að sumbli með farandsprestkonu af Tchazzar og vakið önugan þursamálaliða að nafni Rexus, var kominn tími til að leggja aftur af stað. Ekki vildi þó betur til en að drýsillinn Rakúrní hafði komist í veigar þær er á vagni Sólarprestsins voru geymdar, drukkið tvær flöskur af Sembíska vorinu og étið svo mikið sem hann mögulega mátti áður en hann lognaðist útaf. Æfur af reiði brennimerkti presturinn Khadran hann sem þjóf og vísaði honum skömmu síðar á brott. Af ævintýrum drýsilsins Rakúrní heyrðist síðan ekkert lengi vel.

Á veginum til borgarinnar Rodanar hitti föruneytið fyrir gnóma einn sem seldi þeim fjársóðskort sem sýndi hina týndu dvergaborg Kundraxxus. Föruneytið hélt að sjálfsögðu þangað hið snarasta með gullglampa í augum, drap bæði orka og grádverga auk þess að hrekja á brott svartan dreka, og höfðu upp úr krafsinu mikinn fjársjóð. Ekki er hægt að gleyma steinskrímslinu ógurlega Steina frænda sem hópurinn hörfaði undan gegnum vatnsrás upp á yfirborðið, en fjársjóðurinn var í höfn og vegur hópsins vaxandi.

Enn og aftur var förinni haldið áfram til Rodanar, en þó með viðkomu í smábæ við fjöllin þar sem fangar er orkarnir í dvergavirkinu áttu heima. Hafði þar djöflakvendi eitt og galdrakona hafði gert sig heimankomna. Sagðist hún vera handbendi illmennisins Malisirs, og hótaði föruneytinu að hann skyldi verða þeirra bani. Hafði hún með sér lið katta, en eftir því sem á leið fór bardinn Odd að gruna að kettir á svæðinu væru í raun njósnarar Malisirs.

Í Rodanar lögðu hetjurnar leið sína í hof Tchazzars en þar sneri æðstipresturinn Archemorus Tyrtaros Shatan til trúar á Tchazzar eftir að hafa haft af honum sigur í einvígi, en græddu þar um leið öflugan bandamann í æðstaprestinum. Sömuleiðis var það í Rodanar er hópurinn hitti fyrst fyrir hinn aldna Decyrion Hyurkes, steward borgarinnar og ráðsmann hans, Hypnos Tharmael. Af þeim átti meira eftir að koma í ljós en við fyrstu sýn.

* Eftir að hafa eytt fáeinum dögum í Rodanar ákváðu meðlimir hópsins að halda af stað til bæjarins Zutriu, um 2000 manna byggð í um vikufjarlægð frá Rodanar. Bæði langaði þá til að fylgjast með veisluhöldum sem árlega fóru þar fram en einnig hafði Hypnos sagt hópnum að einhverskonar illska kynni þar að leynast. Eftir að hafa verið samferða vagnlest hálflinga til bæjarins, en nokkuð stæðileg hálflingabyggð flaut við hlið veggja bæjarins, kom hópurinn til Zutriu í tæka tíð til að taka þátt í hátíðarhöldunum. Það var þó skammvinn gleði, en strax fór að bera á undarlegum uppákomum. Fyrsta kvöldið var gerð árás af varrottum en með dyggri hjálp hinnar öldnu en gríðarlega virta dvergasmiði Shoomu fann hópurinn fylgsni rottanna í klukkuturni bæjarins. Ekki var þó vandræðunum lokið þrátt fyrir endalok nokkurra rotta, nei langt því frá. Þar voru að auki á ferli Grimlocks sem sátu um hópinn og undarlegur martraðaormur úr útheimum. Kom í ljós að dómsdagscult galdramanna hafði kallað á veruna, en þeir voru þess handvissir að í draumum þeirra kallaði vera sem sagði bjölluhljóm tákna endalokin. Í þeirri orrustu féll vitkinn Oriseus, og eftir að hafa verið kallaður aftur var hann svo máttvana að hann sneri sér alfarið frá ævintýramennsku. Þar að auki voru sendir á eftir hópnum launmorðingjar, en þar fór fremst í flokki Ogre mage.

Að lokum kom í ljós að djöflabrögð voru að verki, Barón Euphemes II setti á gríðarströng neyðarlög en greinilega ekki ótilneyddur. Djöflar sáust á sveimi og fylgdu eftirstandandi meðlimir þrúgunnar einum þeirra leynilega eftir að hofi Lathanders, sem hafði verið vanhelgað og þar reist hlið til helvítis. Var þar í sal hofsins beinadjöfull og leit illa út fyrir hetjunum ef ekki hefði komið aðvífandi Drúíði, fljúgandi á leðurblökubaki. Djöfullinn var rekinn á flótta og hópurinn hélt lengra inn í hofið í fylgd hins villta drúíða Berens, en hann átti langa leið fyrir höndum sem einn af meðlimum Gylltu þrúgunnar.. í herbergi háprestsins af Lathander, fýlupúkans Ignatiusar Pelius, hafði komið sér fyrir djöfulmennið Daros Hellseeker, dýrkandi Yachtu Xwim. Hafði hann í gíslingu Jormiru, junior Torm paladin sem hópurinn hafði áður hitt en hafði fleygt háprestinum gegnum vítislogana til djöflaheima. Tók við strangasti bardagi hópsins til þessa og var það eftir miklar sviftingar upp á líf og dauða að hann að lokum féll.

Öll kurl voru þó ekki kominn til grafar þar eð Khadran taldi sig hafa séð dökka veru sem faldist bak við Baróninn er hann flutti þegnum sínum þær fréttir að bærinn væri nú undir yfirráðum Xwimlara. Eftir vandlegan undirbúning laumaðist föruneytið, sem flúið hafði bæinn eftir átökin við Darius, yfir ána og inn á svalir kastala barónsins. Hittu þar þeir fyrir þann sem í raun á veru var bak við alla þá ógæfu sem á Zutriu hafði dunið, mindflayer. Vilji hópsins var sterkur og höfðu þeir þar einnig sigur, og var bærinn loks frjáls undan ánauð illra afla.

Ekki leið á löngu uns stærri öfl sáu sér leik á borði og um mánuði síðar, þegar Khadran hafði endurhelgað hofið og bærinn var að mestu kominn aftur í samt lag riðu upp að bænum hersveitir Rodanar, málaliðafélagið Rauða ljónið, Archemorus Tyrtaros og Hypnos Tharmael. Til að koma í veg fyrir óþarfa blóðbað bauðst Shatan til að fara í einvígi við Archemorus, en það fór sem áður að hann laut í lægra haldi og tilheyrði nú Zutria Rodanar. Í raun tilheyrði Rodanar veldi Akanax manna, en eins og áður sagði var þar þó ekki allt sem sýndist. Sama kvöld og borgin féll fór Hypnos á fund Euphemesar II með skilmála sína og fleygði baróninn sér þá um nóttina út um gluggan og lést.