Gevallen Engel: Hoofdstuk 49

## Hoofdstuk 49

*Rijk van de Astronomie, het jaar 1733.*

Orabelle keek in stilte toe hoe Darren de twee nieuwkomers naar hun kamers begeleidde. Ze wist dat er niet zoveel plek meer was in het kasteel nu; het buitenverblijf zou ook vlugger vollopen nu ze meer rebellen tegen het Hemelrijk zouden vinden.

Ze wist best dat het er niet zo veel zouden zijn, de meesten van de inwoners van het Schiereilandrijk waren het bestaan van het Hemelrijk al vergeten zoals het al generaties lang ging en degenen die er wel van wisten waren voornamelijk gevallen Engelen, draken, Wolkenweefsters en natuurlijk alle niet-gevallen Engelen.

Omdat Cianthe nog te klein en zwak was om mee te doen aan hun rebellengroep en omdat Rosanna verrassend koppig was wat de draak betrof ging zij veilig en buiten de gevechtslinie blijven, als het erop neerkwam.

Orabelle wist dat zij en al haar vrienden uiteindelijk zouden moeten vechten, en dus trainde ze de laatste paar dagen erg veel met zowel Adamaris als Cheryl. Ze had al een aantal zaken geleerd, maar nog lang niet genoeg en dus was ze dankbaar dat ze nog genoeg tijd hadden.

Toch voelde ze elke dag hoe de finale van deze kwestie dichterbij kwam, al was het maar sloom. Het was niet haar gevecht, maar ze gaf om Cyramelia en ze respecteerde het feit dat haar vrienden en vriendinnen haar ook wilden helpen.

Bovendien was Cyramelia de enige reden dat zij in Huize Smaragd mocht verblijven. Niet dat ze ervan profiteerde, natuurlijk.

De herfst zou weldra in zicht komen. Het was nog even, dat wel, maar het was nu ook weer niet zo lang dat ze hem niet kon proeven in de lucht. En herfst was gewoon het kleine voorlopertje van winter. Donkere, koude, natte winter in het Astronomierijk.

Stiekem droomde ze ervan om gewoon terug te keren naar het Textielrijk en het allemaal achter zich te laten. Ze wist dat ze dit nooit zou kunnen, dat ze zich vast had gehecht aan de situatie als een slak aan het laatste blaadje voor de vorst zou intreden, zoals een babydier aan zijn moeder.

Misschien had ze altijd al gedroomd van avontuur, iets nieuws, spanning, gevaar. Droomde elk mens daar niet ooit van? Het verlangen om nog iets te doen in plaats van haar saaie dagen te herhalen. Ze wist dat ze zelf elke dag iets nieuws had kunnen doen, maar was onzeker over de gedachte of ze het wel zou kunnen, of ze de moeite ervoor zou opbrengen.

Mensen verlangden naar avontuur terwijl ze hun gemak niet achter zich kunnen laten. Het was een irritante grens, en Orabelle was redelijk trots dat ze hem had overschreden, ook al wist ze dat het niets voorstelde in vergelijking met Adamaris die jarenlang haar leven had geriskeerd in het wild, Cheryl die de meest machtige spreuken en kennis leerde in het hele rijk, Naito die zijn kruidenkennis verder en verder uitbreidde, Rosanna die haar athletische talenten trainde alsof ze het anders met de dood zou moeten bekopen, alsof een roedel honden in haar nek hijgde.

Iedereen had iets te doen, en zij wist niet eens of ze wel nog zin had om haar vriendin te helpen. Zwakke, stille Cyramelia. Ze had bijna nauwelijks met haar gesproken de laatste weken, zoals veel te vaak, terwijl ze haar meestal zag rondhangen bij Adamaris en Rosanna, die ook nog eens kamergenoten waren.

Blijkbaar deelden zij drieën een geheim, en Orabelle was te schuw om ernaar te vragen.

Ze besloot om haar gemopper te stoppen en een bad te nemen; ze had net een kleine training achter de rug en was nog steeds bezweet van de harde inspanning die het opbracht. Hoe dan ook had ze die dag aardig veel bijgeleerd.

Terwijl ze de westerse hal inliep om naar het badhuis toe te gaan zag ze Cianthe rondkuieren op zoek naar Rosanna. Ze glimlachte lief naar de draak, die schuw haar blik afwendde. Ze kon wel begrijpen dat Rosanna erg op haar gesteld was, ook al was zij niet de zielsgenoot van de kleine draak.

Cianthe was gewoon klein en verlegen; het was logisch dat ze de neiging had om haar te beschermen. Zelf zou ze het ook niet fijn vinden als het beestje mee zou moeten vechten wanneer ze het Hemelrijk zouden overnemen.

Orabelle liep het badhuis binnen. Er hing overal stoom boven de marmeren badkuipen die ingezonken zaten in de grond, al was er niemand in het meisjesgedeelte.

Vliegensvlug kleedde ze zich uit zonder ook maar één blik te werpen op haar buik en de rest van haar romp, waarna ze het mistkleurige water instapte.

Ze blies een poosje bellen onder water, waarna ze haar haren onderdompelde en begon te wassen. Toen ze daarmee klaar was wastte ze de rest van haar lichaam.

In de doodse stilte van het badhuis kon ze haar hartslag in haar hoofd horen weergalmen bij het zien van de bleke littekens op haar bovenarmen en buik. Ze wist dat haar rug er veel erger uitzag op plekken die ze kon bereiken.

Ze wist ook dat niet alle littekens door haar waren aangebracht.

Nog een tijdlang weekte ze in het lauwwarme water, waarna ze een handdoek om haar lichaam wikkelde en vastknoopte en op een bankje ging zitten om te drogen.

Terwijl ze haar haren naar voren trok om ze te kammen voelde ze de koude lucht op haar rug prikken, en was ze erg blij dat er niemand anders was. Ze vond het niet fijn als men haar littekens zag. Ook de sneeën op haar armen waren goed zichtbaar, sommigen nog vastgehecht met fijne draadjes.

Plots hoorde ze een harde knap achter zich en terwijl ze opsprong zag ze een gebroken stuk zeep over de grond glibberen bij het deel van de jongens.

'Verdikke!' hoorde ze een bekende stem vloeken, voor Cornelius gauw een stukje de meisjeskant binnenglipte om zijn zeep te pakken.

Orabelle was nog een handdoek al over haar armen heen aan het slaan toen Cornelius haar zag en zich verontschuldigde, maar zijn stem stierf weg toen hij een glimp opving van haar bovenarmen.

Ze zei snel dat het niet gaf, griste haar kleren van het bankje, stopte haar voeten in haar pantoffels en besloot om zich in haar kamer om te kleden terwijl ze langs Cornelius heen draafde.

Hij greep haar schouder vast terwijl ze hem voorbij rende en met een schok kwam ze tot stilstand, waarbij ze bijna uitgleed.

De handdoek die over haar schouders lag gleed een stukje weg en ze voelde zijn ogen bijna over elke kras en elke lijn en elke dichtgenaaide snee die de kleine oppervlakte die hij wel kon zien flitsen, zo snel als een zilvervisje door een kamer.

In tegenstelling tot Adriel liet ze haar littekens niet open en bloot zien, alsof ze er trots op was. Maar Adriel had haar littekens dan ook niet zelf aangebracht, al bewonderde Orabelle haar nog steeds om de jurken met open ruggen, witte hemden en laaghangende ruglijnen waardoor je haar grote, lange krassen goed kon zien.

Bijna zonder na te denken sloeg ze Cornelius' hand weg, waarna ze het badhuis uitrende, zo snel naar haar kamer als ze maar kon, zonder ook maar één persoon tegen te komen.

Cyramelia was er nog niet; Orabelle was er een beetje blij om. Ze kleedde zich gedachteloos aan en zorgde ervoor dat haar littekens totaal verborgen waren voor ze het balkon opstapte en de verse, koude lucht diep inademde.

Ze wist niet zeker of Cornelius veel van haar littekens had gezien, of hij er vreemde dingen van dacht. Ze wist alleen dat ze zich doodschaamde en zich zorgen maakte over wàt hij dacht.

Plots hoorde ze een luide bons op haar deur, die al direct openvloog om Cornelius door te laten.

Hij stampte naar haar toe zodra hij haar zag en greep haar vast bij haar schouders.

'Wie heeft je gesneden?!' riep hij.'Ik moet het weten zodat ik hem kapot kan slaan. Niemand snijdt mijn vrienden! Vooral niet als ze het zelf dicht moeten naaien.'

Orabelle voelde een steek die haar hart liet dubbelklappen.

'Cornelius...'

'Vertel me waar de dader is!'

'Dat kan ik helemaal niet, Cornelius...' zei Orabelle terwijl ze haar pinken voelde beven.

'Hoe dat?' snauwde Cornelius.

Orabelle keek hem enkele tellen aan in zijn donkere ogen. Ogen met de kleur van de middernacht. Ze wou zo graag dat hij verliefd op haar kon worden, maar hij was een Engel. De mogelijkheid bestond niet eens. De meest eenzijdige liefde die ze ooit had meegemaakt.

'Waarom kun je me niet zeggen waar de dader is?' zei Cornelius, nu nog bozer, of misschien was het wel frustratie.

Orabelle wist dat het erop neerkwam; ze zou het ooit moeten bekennen. En misschien was ze wel opgelucht dat Cornelius de eerste persoon was.

'Omdat ze recht voor je staat.'

​ Hoofdstuk 48 🡰O🡲 Hoofdstuk 50

*Niet vergeten om een comment achter te laten over wat je van dit hoofdstuk vond! Als je vragen hebt over het verhaal, stuur dan een mailtje naar Gevallen.Engel.04@gmail.com.*