Richelgard

Kubix the best *Skryba* be like: my też prawie*Ten artykuł jest **prawie** dobry. Rozbuduj go jak na dobrego skrybę przystało!*
**Impero di Richelgardo** (poza granicami Italii znane jako Richelgard) - państwo teokratyczno-etatystyczne leżące na dwóch wyspach: Korsyce i Sardynii. Głową państwa jest były bliski współpracownik przywódcy Armanda Jean du Plessis de Richelieu, nieistniejącego już kraju Krak des Discordes. Zgodnie z nauczeniem richelgardzkim, Impero di Richelgardo jest kontynuatorem i sukcesorem Imperium Krak des Discordes, a jego przywódca Jules Mazarin jest następcą Armanda de Richelieu. Powstało w 1315 AKC, jednak po przebytych trudnościach.

## Ustrój

Richelgardo jest krajem teokratycznym, gdzie władcą absolutnym jest kard. Giulio Raimondo Mazzarini (Jules Mazarin). Ma on władzę absolutną. Istnieje natomiast rząd przez niego wybierany pełniący bardziej funkcję wspomagającą jego rządy, przedłużenia jego woli. Pojedynczy członkowie rządu mogą wystawiać dekrety, ale muszą być zautoryzowane przez kardynała.. Rząd i najważniejsi hierarchowie Inkwizycji stanowią Senat Imperialny, którego zadaniem jest uchwalanie ustaw, aczkolwiek muszą być one podpisanego przez kardynała. Wszystko się sprowadza do kardynała. Istnieje też Constituzione dell'Impero di Richelgardo, która ma zapiski na temat ustroju, ale w praktyce nic nie znaczy, gdyż są tam też zapiski o tym, że słowo kardynała jest po prostu też konstytucją i może być zmieniana dowoli, bez uprzedzenia i w każdym momencie. Sposób rządzenia i rządów Mazariniego jest nazywany mazarianismem.

## Historia

### Przybycie kardynała Giulio Raimondo Mazzariniego do Korsyki i proklamowanie Republiki Korsykańskiej (1312 AKC)

Po śmierci Armanda Jean du Plessis de Richelieu i ogłoszenia upadku Imperium KDD w 1311 AKC pozycja Julesa Mazariniego na dworze była niepewna. Liczba zdrad, zabójstw i intryg dworowych wzrosła do niebotycznego zakresu, wszystko w wyścigu o władzę, sławę i pieniądze. Kard. Mazarin zjednał sobie swoich popleczników i pod osłoną nocy w 1312 AKC uciekł na Korsykę. Po przybyciu na Korsykę zastał anarchiczny nieład, mimo, że formalnie były to ziemie państwa Maksuncji, nie było nawet maksunckich flag, a ludzie nie czuli się związani z tym krajem. Giulio Raimondo zobaczył w tym potencjał, rozpoczynając kampanię na rzecz niepodległej Korsyki, szybko stając się popularnym w całej Korsyce, a następnie proklamując utworzenie Republiki Korsykańskiej, na której czele stanął, odłączającym tym samym Korsykę od Maksuncji. Republika była monarchią parlamentarną.

#### Utworzenie Gwardii Przybocznej i początek wojny domowej (1313 AKC)

Po krótkim rozeznaniu i utwardzeniu swojej pozycji, która jednak nadal była nie pewna, Kardynał zdecydował się na utworzenie Gwardii Przybocznej, która oficjalnie zajmowała się zapewnieniu bezpieczeństwa nowemu rządowi i Kardynałowi, jednak w praktyce miała likwidować i zaduszać już zalążki buntów oraz rewolucji, bowiem zagrożenie nimi stanowiło główny problem dla Mazzariniego. Gwardia szybko dostała okazję, aby się wykazać. W znanym barze w Ajaccio (teraz: Richelgardo) doszło do bójki. Szybko na miejsce przybyła gwardia, co jak się okazało, wynikało z niezgodności między dwoma osobami w opinii na temat Julesa Mazarina. Jeden nazywał go uzurpatorem, a drugi sukcesorem Richelieu. Gwardziści aresztowali tylko przeciwnika Julesa, co zostało podłapane przez lokalne gazety. W przeciągu dwóch tygodni w całej Korsyce napięcie wzrosło niebywale, a ludzie się podzielili na dwa obozy, przeciwników i wyznawców Giulio, którzy zostali nazwani odpowiednio richelieuistami oraz mazarinistami. Mazarin w odpowiedzi przekształcił Gwardię Przyboczną oficjalnie w brutalną *Inquisizione*, co zaogniło konflikt. W końcu doszło do punktu kulminacyjnego. W trakcie przemówienia Kardynała, richelieuistowski terrorysta Edmondo Ricci podłożył ładunki wybuchowe. Kardynał przeżył tylko dzięki szybkiej interwencji Inkwizycji. Terrorysta został szybko złapany, a dzień później ścięty publicznie na gilotynie jako przestrogę, lecz doprowadziło to do wybuchu wojny domowej w dzień ścięcia.

### I Wojna Korsykańska (1313-1314 AKC)

Siły richelieuistów rozpoczęły ostrzał do katów, którzy zabili ich terrorystę. W odpowiedzi po chwili rynek okrążył 7 Batalion Inkwizycji rozpoczynając ostrzał z wszystkich stron. Rebelianci szybko się poddali i zostali skazani na prace do obozu pracy. 4 dni później rebelianci opanowali cytadelę Bastii i Bonifacio dzięki czynnikowi zaskoczenia, zdradzie jednostek tam stacjonujących oraz podstępowi tworząc tam swoje główne ośrodki rewolucji. Siły Inkwizycji nie były wystarczające, aby zdobyć te cytadele, więc Mazarin zwrócił się o pomoc do Sekretarza Partii Peueburgii Awerisa Peuetta von Atomdorffa. W zamian za starodawne zapiski KDD-owskie na temat Peueburgii, ten udzieli pomocy finansowej i militarnej. Po uzbrojeniu się w armaty oraz pociski Jules rozpoczął oblężenie obu cytadeli. W międzyczasie doszło do dwóch bitew, pierwsza pod Ajaccio (teraz: Richelgardo) w 1313 AKC, z której zwycięsko wyszli mazariniści i pod Corte w 1314 AKC, gdzie pyrrusowo wygrali richelieuiści. Oblężenie Bastii trwało 4 miesiące, a Bonifacio 6 miesięcy. Były ciągle bombardowane, aczkolwiek ukrytymi tunelami rebelianci uzyskiwali żywność, o czym wywiad Giulio się nie dowiedział i byli w stanie wytrwać przez długi czas. Upadek tych cytadeli doprowadził do upadku rewolucji, a na Korsyce zapanował względny pokój.

### Transformacja ustrojowa Republiki Korsyki (1314-1315 AKC)

Po upadku powstania, kard. Mazarin rozpoczął powolne przejmowanie władzy absolutnej. Pierwszym ruchem było wymuszenie na parlamencie zawieszenie konstytucji, dzięki czemu decyzje mogły być podejmowane w sposób niczym nieograniczony. Mazzarini jako monarcha mógł rozwiązać oraz zawiesić rząd i parlament w trakcie wojny, co jednak dzięki temu zrobił w stanie pokoju. Władza Giulio stała się nieograniczona. Wraz z nieograniczoną władza napisał własną konstytucję, zmieniając w niej ustrój i nazwę państwa, odtąd Republika Korsyki była Impero di Richelgardo z panującym ustrojem teokratycznym, a władcą absolutnym stał się kard. Jules Mazarin. Stolica została przemianowana z Ajaccio na Richelgardo. Szybko doprowadziło to do sprzeciwów, ale Inkwizycja błyskawicznie reagowała. Ponad 15 tyś. osób zostało schwytanych, zabitych albo skazanych na przymusowe prace. Kardynał pokazał, że nie zamierza oddać władzy.

### II Wojna Korsykańska (1315-1316 AKC)

Działania Mazariniego nie spodobały się jednak wielu personom, zbyt wielu, aby sama Inkwizycja dala radę ich wszystkich wyłapać. Byli członkowie rządu, którzy przeżyli czystki utworzyli armię, rozpoczynając serię 4 bitew. Do pierwszej bitwy doszło pod Calvi w 1315 AKC, gdzie siły inkwizycji wynoszące 67 tyś. żołnierzy i 2 tyś. dział rozgromiły 16 tyś. oddziały rebeliantów z 87 działami. Druga bitwa już była bardziej wyrównana, 50 tyś. żołnierzy stanęło do walki przeciwko 48 tyś. rebeliantów w bitwie o cytadelę St-Florent w 1315 AKC. Bitwa okazała się porażką dla sił Mazarina, a St-Florent zostało siedzibą sztabu rebelii. Wraz z podbiciem cytadeli, rebelianci opanowali całą miejscowość. Miesiąc później po przygotowaniach, 90 tyś. oddziały mazarinistów wraz z 11 tyś. dział rozpoczęły oblężenie St-Florent w 1316 AKC. Liczby brzmią imponująco i tak brzmieć miały. Całe oblężenie było na bieżąco nagrywane i rozpowszechniane, miało jasno dać do świadomości reszcie rebeliantów, że kard. Mazzarini jest potężnym człowiekiem i czeka na nich tylko porażka. To było oblężenie na pokaz, złożone z praktycznie wszystkich możliwych sił. Oczywiście oblężenie szybko się skończyło, po 2 tygodniach rebelianci złożyli białą flagę. Przekaz propagandowy tego oblężenie mocno odbił się na całej rewolucji, masa rebeliantów w całym kraju odchodziła od rebelii. Resztki sił fanatycznych rebeliantów zostały rozbite w bitwie pod Propriano w 1316 AKC. Cała ta wojna doprowadziła do znacznej stabilizacji kraju i umocnienia pozycji Mazariniego.

### Rozwój gospodarczy i włączenie Sardynii do Impero di Richelgardo (1316 AKC)

Kard. Mazarini mógł zacząć się cieszyć uporządkowanymi sprawami zewnętrznymi, było już jasne, że to on rządzi absolutnie Korsyką. W międzyczasie dokonał wielu socjalistycznych oraz etatystycznych reform gospodarczych stabilizując gospodarkę i tworząc z Richelgardu względnie dobre państwo do życia, a gospodarka zaczęła się rozwijać. Jules jednak po krótkim czasie ukazał swoją imperialistyczną stronę. Wywiad potwierdził przypuszczenia Julesa, Sardynia jest zdestabilizowana i odklejona od Maksuncji, niemniej niż Korsyka była przed jego przybyciem. Jednakowoż była pewna różnica, tam już był autorytet. Był nim szef mafii, który rządził w praktyce całą Sardynią. Giulio oczywiście tak tego nie zostawił. Dogadał się z Panpubliczią, Masterszfekią oraz Sezamkratosem w sprawie zablokowania gospodarczego Sardynii, w zamian za sprzedawania po obniżonych cenach żelaza. Po zawarciu umów wysłał on list do sardyńskiego mafiozo z wyjaśnieniem, że jeśli nie odda Sardynii pokojowo pod jurysdykcję i władzę Richelgardu, to blokada gospodarcza, która została założona za jego sprawą, zostanie przedłużona doprowadzając do kryzysu w kraju. Mafiozo wiedział, że kryzys doprowadzi do tego, że zginie, a Kardynał i tak dopnie swego. Oddał, więc Sardynię, sam biorąc się za ucieczkę do Neapolu. Sardynia została oficjalnie włączona do Richelgardu w 1316 AKC. Mazarin po objęciu władzy nakazał Inkwizytorom wytropienie i uciszenie byłego mafiozo na wszelki wypadek, misja zakończyła się powodzeniem. Ludzie w Sardyni przyjęli Giulio Raimondo Mazzariniego pozytywnie, lecz nieentuzjastycznie. Z czego wiedzieli był potężnym władcą, wiedzieli, że dostaną rządy porządku, po latach mafijnego nieładu i bezprawia. Tym razem odbyło się bez większych sprzeciwów i buntów.

### Utworzenie Senato Imperiale i spokojne rządy (1316-1317- AKC)

Kardynał szybko zdał sobie sprawę, że musi trochę zmniejszyć ucisk. Postanowił utworzyć rząd, który sam wybiera, ale co najważniejsze Senato Imperiale składający się z członków rządu i czołowych członków Inkwizycji. Senato Imperiale co prawda posiadało pewne prawa, to głównym celem był rozgłos medialny. Media ukazały to jako dobroduszność i demokratyzację państwa, jakiej wcześniej za rządów Maksuncji czy mafii nie mieli. Kardynał zaczął cieszyć się wśród ludzi ogromnym poparciem i uznaniem, a ten rozpoczął znaną z rządów Richelieu politykę kultu jednostki. Póki co ta polityka w przypadku Mazariniego raczkuje, aczkolwiek się rozwija.

## Gospodarka

Gospodarka Imperium Richelgardu jest oparta na przemyśle wydobywczym (głównie miedź, srebro i żelazo) w Sardynii i turystyce w Korsyce. Jedzenie rzadko jest tam uprawiane/produkowane, zazwyczaj jest importowane z innych krajów jak np. Fronda czy Peueburgia. W państwie panuje etatyzm, wszystkie firmy należą do państwa. Od 1316 AKC i reform Mazariniego panuje w kraju pewien dobrobyt, chociaż pozostałości po wojnach domowych dają się we znaki.

## Siły Zbrojne

Armia Impero di Richelgardo jest bardzo dobrze zorganizowana i wyposażona. Posiada 190 tyś. aktywnego personelu, 16 tyś. dział i 204 wszelakich okrętów wojennych oraz wiele innych broni. Armia posiada też doświadczonych żołnierzy i przywódców, poprzez wojny domowe, które miały miejsce. Wynik tak dobrej armii, jest zawdzięczany pomocy finansowej i militarnej Federacji Peueburgii wynikającej z porozumienia wymiany dóbr w 1313 AKC.

Inkwizycja sama w sobie nie jest armią, a specjalny organ służący bezpieczeństwu i interesu państwa. Należy bezpośrednio pod kardynała i stanowi osobny od sił lądowych część richelgardzkich sił zbrojnych. Posiada prawie 20 tyś. członków, jest grupą elitarną oraz posiada specjalne uprawnienia. Ciężko się tu dostać.