Kipier

**Kipier** (pal. **Kip Jer**, kip. pal. **Kip Er**, anf. **Keeper**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Cywilizacja na Kipierze pojawiła się ok. 3500 lat pne. Był to białoskóry lud Pargentionów przybyły po części z Kalcedonii, a po części ze Zrajzji. Oni przeżyli tam jednak jedynie ok. 1000 lat, bo miał tam miejsce wybuch wulkanu oraz trzęsienie ziemi, które wybiły tamtejszą ludność.

W 2457 pne Pallas z racji kontynuowania swojej ekspansji dotarł do Kipieru i tam wraz ze zrajzyjską Fimezją pozakładał swoje kolonie. Tamten moment jest uważany za początki kolonializmu. Pallasyjczycy i Fimezjanie zakładali tam swoje miasta i wsie, które nazywali koloniami (połowa z nich to były tzw. kolonie handlowe). W 1815 pne Fimezja została zajęta przez rozrastające się państwo Zrajzja, co umożliwiło Pallasowi zwyczajną aneksję wyspy.

W 313 Pallasyjczyk z miasta Urs Gord (pol. Niedźwiedzi Gród), który nazywał się Urs Kerl, wybrał się w podróż po Wielkim Pallasie, żeby zebrać swoich przyjaciół z innych wielkich miast, bo chciał zorganizować bunt, bo przeszkadzało mu to, że Wielki Pallas zajmuje cały kontynent i chciał nowych państw na mapie. Zebrał ich i ruszyli na zamek króla. Rewolucjonistom się udało. Ówczesny król Wielkiego Pallasu Salm II podzielił ziemie Wielkiego Pallasu pomiędzy wspólników Ursa Kerla. Pallasowi zostawił Krainę Orłów (pal. *Pal Land*), eksklawę na zachodzie, której granice stworzyły idealny prostokąt, oraz państwo zależne na południowym zachodzie, które otrzymało nazwę Storkia (pal. *Storkv* (pol. Region Bocianów)).

Urs Kerl dostał teren obejmujący całą Krainę Niedźwiedzi (pal. *Urs Land*) i nazwał to państwo od nazwy terenu, który otrzymał, ale na polski przekłada się to jako Ursaria :P.

W tym 313 zaczęły się różne zmiany społeczne i kulturowe na kontynencie. Niektórzy podają ten rok za koniec epoki nazwanej starożytnością i początek nowej nazwanej później średniowieczem.

W wyniku tej rewolucji na Kipierze nie zmieniło się nic i ta wyspa pozostała w granicach Pallasu.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Po krótkim czasie Pallas zajął całą Amię, a dla ułatwienia spraw administracyjnych podzielił ją na kolonie. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji, czyli dużego państwa (prawie jak Wielki Pallas), które sąsiadowało z Pallasem od 89 i też zajęło cały kontynent (od nazwy tego państwa wzięła się również nazwa tego kontynentu). Od początku było tam pełno konfliktów, bo Zrajzjanie to były niespokrewnione ze sobą narody, a samą Zrajzję założyli reprezentanci kilku różnych narodów i podbili cały kontynent. Jeden ze zrajzjańskich narodów (konkretnie Hunrowie) po rozpadzie państwa udał się na zachód i trafił do Kalcedonii. Pokojowo przejęli ziemie kilku państw. Założyli tam swoje państwo, które nazwali Hunrią. Po rozpadzie Zrajzji zaczęły się formować nowe państwa i tą sytuację wykorzystałą grupa Pallasyjczyków, a konkretnie rodzina Salów i ich wspólnicy. Salowie ze swoimi ludźmi przy granicy z Pallasem założyli swoje państwo, które nazwali Dagardejdan (pal. *Dag Dan*, pol. Dzień Kopania; nazwa wzięła się stąd, że przybysze w jeden dzień przekopali całą ziemię, którą chcieli sobie zająć i na niej założyć swoje państwo, żeby każdy wiedział, że to jest ich ziemia).

Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania (zachodni sąsiad Ursarii) szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

W 486 Damadania zaczęła skłócać się z Aranią, Anaronem i Anorą. Arańczycy, Anarończycy i Anorczycy należą do tej samej rodziny narodów, co Damadańczycy, więc to była taka w sumie kłótnia między rodzeństwem. Niektórzy twierdzą, że to jest koniec starożytności i początek średniowiecza, ale już najważniejsze zmiany zaszły jakieś 10 lat wcześniej, a to, co się działo wtedy, to była co najwyżej finalizacja tych przemian, która też potrwała trochę.

W 529 Ursaria i Arania zaczęły zacieśniać ze sobą więzi. W końcu zaczęto mówić o przyjaźni ursaryjsko-arańskiej. Niektórzy akurat to zdarzenie uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo to zdarzenie też zapoczątkowało zmiany podobne do poprzednich, ale najważniejsze zmiany zaszły dawno, a to było, że tak powiem, dopełnienie dzieła.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 622 w regionie Rytolnia w Aranii rozpowszechnił się język pallasyjski, co było następstwem przyjaźni ursaryjsko-arańskiej (bo Ursaryjczycy używali (i do dziś używają) języka pallasyjskiego). Niektórzy twierdzą, że wtedy zakończyła się starożytność, a zaczęło średniowiecze, ale to była już ostatnia z tego cyklu zmian.

W 1054 pallasyzm podzielił się na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Większa część Pallasu pozostała przy pallasyzmie klasycznym, jednak część ludzi mieszjakących przy wschodniej granicy oraz ludzie z Kipieru wybrali pallasyzm ezoteryczny.

I tak trwało sobie to średniowiecze. Tłukli się tam i chuja im to dawało. W końcu w 1453 ludzie z jednej z pallasyjskich kolonii, a dokładniej ze Zjednoczonych Województw Amii, wkurwili się na wysokie podatki i zrobili rewolucję. Rewolucja amijska przekształciła się w końcu w wojnę pallasyjsko-amijską, która później otrzymała nazwę wojny rewolucyjnej. W tym samym roku wojna dobiegła końca i ZWA ją wygrało dzięki pomocy tubylców. Pallasyjczykom było w chuj szkoda, bo to była ich ulubiona kolonia i dlatego takie podatki. Zjednoczone Województwa Amii zmieniły nazwę na Zjednoczone Stany Amii, bo podział administracyjny uległ zmianie. Zrezygnowano z tradycyjnych pallasyjskich województw i zastąpiono je stanami (granice pozostały identyczne, tylko nazwy otrzymały od regionów, w których się znajdowały, a nie od stolic).

To wydarzenie niektórzy uważają za koniec średniowiecza i początek nowożytności, ponieważ zapoczątkowało ono nowe zmiany społeczne i kulturalne. Uważa się to również za początek renesansu, bo wtedy u ludzi zaczęło się szerzyć stwierdzenie, że kiedyś (czyli za czasów starożytnych) było lepiej i chciano powrócić do starych, dobrych czasów pod wieloma względami.

W 1455 Pallas potrzebował ***h a j $ u*** , więc postanowił sprzedać Storkię Ursarii. Transakcja się udała i jest uznawana przez niektórych za koniec średniowiecza i początek renesansu. Co prawda, to zdarzenie nakręciło zmiany społeczno-kulturowe zapoczątkowane jakieś 2 lata temu, ale ich nie rozpoczęło.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty.

Mieszkańcy pallasyjskiej eksklawy od dawna byli zafascynowali kulturą ursaryjską i anflijską. Wreszcie w tym 1492 pewien Pallasyjczyk stamtąd (nazywał się Stans Vel) udał się do króla z propozycją zapłaty za danie tamtemu terenowi niepodległości. Król się nie zgodził. W końcu Vel zebrał armię i zaatakował. Walka była wyrównana, ale królowi się nie chciało, to wrócił do płacenia, tylko chciał więcej ***k a p u $ t y*** niż ostatnio.

Również w 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. To też była zmiana, która napędziła następne, więc niektórzy uważają akurat ten rok za wejście w nową epokę historyczną.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło województwa samfińskie (ze stolicą w mieście Sam Fin) i kuovckie (ze stolicą w mieście Kuovc), które pokrywały się kolejno z krainami historyczno-geograficznymi Bafania (pal. **Ba Fan**) i Świeńsk (pal. **Swesk**) i były ważnymi pallasyjskimi centrami przemysłowymi. To wydarzenie napędziło kolejne zmiany, więc jest przez niektórych uznawane za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to wydarzenie zapoczątkowało również zmiany społeczno-kulturowe innego typu. Ludzie powoli zaczęli stwierdzać, że w dawne czasy (czyli czasy średniowieczne) niekoniecznie były aż takie złe, więc chcieli po części do nich wrócić, zostając jednocześnie przy tym, co jeszcze dawniejsze i dalej idąc do przodu. To zdaniem niektórych zapoczątkowało epokę baroku.

W 1526 Pallas potrzebował trochę pieniędzy, bo wydali trochę na utrzymanie kolonii. Stwierdzili więc, że zaatakują Dagardejdan (któremu w pewnym sensie zresztą dali początek lata temu) i go od siebie uzależnią, żeby mieć z tego jakiś zysk. Udało im się. Zdaniem niektórych to jest koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to zdarzenie jedynie napędziło zmiany kulturowo-społeczne zachodzące już od dłuższego czasu.

W 1527 Anflia zaatakowała Pallas i zajęła Kipier. Pallas przegrał, bo był zajęty czym innym. To wydarzenie niektórzy uznają za koniec renesansu i początek baroku, bo napędziło zmiany społeczno-kulturowe rozpoczęte jakieś 10 lat temu.

Po aneksji przez Anflię na Kipierze proklamowano anflizm na miejsce pallasyzmu ezoterycznego, co przyniosło odwrotne skutki, bo Anflijczycy będący do tej pory anflistami, a zamieszkali na Kipierze, przeszli na pallasyzm ezoteryczny. Dodatkowo posługiwano się jedynie anflijskim, przez co Pallasyjczycy kipierscy zapomnieli z czasem pallasyjskiego i byli przez to wyśmiewani przez innych Pallasyjczyków.

W 1600 miało miejsce wiele zdarzeń. Pallas chciał odkupić od Damadanii Takanę, czyli swoją dawną kolonię sąsiadującą z ZSA. Damadania się zgodziła na sprzedanie tylko wschodniej części. Niedługo po tym państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło na kilkanaście mniejszych. Pallas postanowił przejąć Burgrabstwo Bafanii (które przed laty było pallasyjskim województwem samfińskim) i Palatynat Świeński (który lata temu był pallasyjskim województwem kuovckim). Z tym ostatnim się nie udało, bo zdążyła przejąć je Hokia, czyli południowy sąsiad Pallasu. Niedługo po tym wszystkim Storkia (która po rozpadzie Ursarii przeszła w zależność od Damadanii) zaatakowała Pallas i zajęła wojewódzwto vasuańskie ze stolicą w mieście Va Suan pokrywające się z krainą historyczno-geograficzną Amalenia (pal. **Am Len**).

Większość ludzi uznaje ten rok za koniec renesansu i początek baroku, bo to był najważniejszy rok dla zmian kulturalno-społecznych tego typu zmierzających w tą stronę.

Dodatkowo w tym roku Anflia sprzedała swoją kolonię sąsiadującą z Takaną Damadańczykom.

W tym samym roku anflijscy koloniści z Amesji sprzeciwili się władzom i wybuchła rewolucja amesyjska, która przekształciła się w wojnę anflijsko-amesyjską, którą Amesja wygrała. Anflijczycy najbardziej lubili tę kolonię, a po wojnie między Anflijczykami a Amesjanami była wroga relacja.

W 1648 Anflia utraciła Kipier na rzecz jednego z państw w Zrajzi. Chodzi o Efanit. Efanit był państwem, który lata temu przeszedł na pallasyzm ezoteryczny, więc ta wiara jedynie miała zapewnioną pozycję na tej wyspie. Dodatkowo w Efanicie używano języka abalskiego i to ten był w użytku na Kipierze od tej pory. Pallasyjczycy kipierscy oraz Anflijczycy kipierscy zapomnieli anflijskiego i posługiwali się jedynie abalskim.

W 1740 Efanit utracił Kipier i ten przeszedł w ręce Esertanii. Kolejne zrajzyjskie państwo, gdzie z kolei posługiwano się rotenijskim, który był językiem sąsiedniej Rotenii, gdzie Roteńczycy byli spokrewnieni z Pallasyjczykami poprzez należenie do tej samej rodziny narodów. Wtedy Kipierczycy (niestanowiący nigdy jednej narodowości) z czasem zapomnieli abalskiego i posługiwali się rotenijskim.

W 1822 ZSA postanowiło odbić Kipier z rąk Esertanii i ustanowić go swoją kolonią, bo władze amijskie z jakiegoś powodu zauważyły potencjał w tej wyspie.

W Kipierze pod władzą ZSA zaczęły się odradzać języki pallasyjski, anflijski i abalski. Okazało się, że tam jacyś ludzie jeszcze znają te trzy języki i ich wiedzę wykorzystano do odbudowy tych języków. Pallasyjski odtworzono na takiej zasadzie, że połączono pozostałości po ostatniej wersji tamtejszego dialektu ze współczesnym wtedy standardem językowym funkcjonującym w Pallasie. Tak odtworzony został dialekt kipierski języka pallasyjskiego. Dodatkowo ten nowy twór został połączony z amijską odmianą języka pallasyjskiego i w ten sposób powstała kipierska odmiana języka pallasyjskiego, która uległa podziałowi na dialekty. Język anflijski również odtworzono łączać pozostałości po dawnym dialekcie ze współczesnym standardem i tak powstał dialekt kipierski języka anflijskiego. Z połączenia pozostałości po dialekcie efenickim języka abalskiego z dialektami zamańskim i liturgicznym powstał dialekt kipierski języka abalskiego.

1.01.1850 ZSA wyzwoliło Kipier i od tego momentu zaczęło się wymieranie tam języków abalskiego i rotenijskiego. Przetrwały jedynie język pallasyjski i anflijski. Od razu wojska pallasyjskie i barańskie rzuciły się na tą wyspę, bo to był ich teren sporny. Ten moment uważa się za początek ery pozytywizmu.

W 1912 półkolonie pallasyjskie otrzymały niepodległość, bo one już od dawna były odrębne kulturowo od Pallasu, więc to się nie opłacało.

W 1914 Damadania zawiera sojusz z Anaronem, bo chce zaatakować Pallas oraz Ursarię i odzyskać ziemie, które kiedyś zabrała Ursarii, kiedy ta się rozpadła, a odzyskała je po zostaniu anektowaną przez Pallas. Po 64 latach Pallas postanowił przerwać walkę o Kipier i zawrzeć sojusz z Dużą Baranią. Duża Barania jednak miała kolejny problem, bo z przyczyn religijnych Rajfandia podzieliła się na Rajfandię Północną i Rajfandię Południową. To jednak nie stanowiło przeszkody, żeby zwalczyć Damadanię. W momencie wybuchu wojny skończyły się nowożytność i pozytywizm, a zaczęła współczesność.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

W tym samym roku Pallas i Duża Barania stwierdziły, żeby Kipier otrzymał niepodległość. Jako że Kipierczycy byli podzieleni na Pallasyjczyków kipierskich i Anflijczyków kipierskich, to napierdalali się nadal, co tylko działało na niekorzyść dla nowo powstałego państwa.

Dodatkowo Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa wyzwoliły się spod władania Dużej Baranii i stały się niepodległymi państwami, jednak z powodu różnic religijnych (na południu dominacja pallasyzmu, na północy dominacja westalizmu) nie zjednoczyły się, a w momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, dzięki czemu Rajfandia Południowa ustanowiła sobie nazwę po prostu Rajfandia.

Również w 1918 Duża Barania kilka swoich kolonii ustanowiła półkoloniami. Odebrała też władzę Damadanii w Pomandii i też uczyniła ją półkolonią.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Kipier, mimo wyniszczenia przez wojnę domową, został zmuszony do dołączenia do Sojuszu Pallasyjskiego, bo Damadania zaatakowała również Kipier.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych.

Na Kipierze walki trwały jednak dalej. Grupka Pallasyjczyków kipierskich wywołała II kipierską wojnę domową, bo chciała się oddzielić od Kipieru. Ich państwo miało zajmować Półwysep Kipierski i okolicę, a granica Kipieru i Kipieru Południowego miała przedzielać stolicę na pół.

W II połowie lat 40. Duża Barania zaczęła dawać niepodległość swoim półkoloniom, ale to przebiegało inaczej niż w przypadku Pallasu. Pallas po daniu im niepodległości pomagał im w stworzeniu niezależnej państwowości i nie angażował ich w swoją walkę w wojnach światowych, a Duża Barania angażowała w to przynajmniej częściowo wszystkie swoje kolonie i półkolonie, żeby w latach 1945-1949 mówić im "od teraz radźcie sobie, kurwa, sami" i zostawiali ich bez pomocy jakiejkolwiek.

W 1945 do Dużej Baranii przybyło wielu ludzi z ziem zniszczonych przez działania wojenne z lat 1939-1945. Tych imigrantów było tak dużo, że Duża Barania stała się państwem wielokulturowym.

W 1960 Pallas z litości wyzwolił wszystkie swoje kolonie oraz zainterweniował na Kipierze, bo miał dosyć ich ciągłych nakurwianek. Pallas jako jedyny na świecie uznał istnienie Kipieru Południowego. W podziękowaniu za to Pallasyjczycy kipierscy z Kipieru Południowego w 1970 uzależnili się od Pallasu i mieli z nim nawet wspólnego władcę. Również w 1970 większość kolonizatorów wyzwoliła swoje kolonie.

W 1980 pozostali kolonizatorzy wyzwolili swoje kolonie i tym samym zakończyła się era kolonializmu.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZKRiGS (w skrócie WZK lub WZKR) rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W latach 1990-2012 Pallas wysyłał wsparcie militarne w różne strony świata, gdzie walczyli.

A zresztą w tym czasie dużo się działo.

Dodatkowo od 2012 Pallas jest państwem wielokulturowym, bo przyjechało tu wtedy duzo ludzi chcąc znaleźć pracę w najpotężniejszym państwie na świecie.

W 2016 Pallas wysłał wojska do wschodniej Zrajzji, bo potrzebna była tam interwencja zbrojna, bo dokładnie 8.07.2016 nieoficjalnie zaczęła się IV wojna światowa.

8.08.2017 zaczęła się ona już oficjalnie.

28.11.2020 IV wojna światowa się zakończyła wygraną wspólników Pallasu.

W 2021 Pallas anektował Ursarię i Storkię oraz ustanowił Lakinten autonomicznym państwem zależnym.

## Geografia

Kipier jest wyspą nizinną. Kiedy Pallasyjczycy i Fimezjanie odkryli tę wyspę, zaczęli na niej zakładać swoje kolonie handlowe, a Pallas założył także kolonię wojskową. Kiedy Fimezję anektowała Zrajzja, Pallas mógł spokojnie do swoich granic przyłączyć cała wyspę. Z kilku kolonii położonych w głąb wyspy utworzono miasto Nim Zan, które stało się stolicą województwa nimzańskiego. Pallasyjczycy zakładali tam miasta, wsie, osady i grody oraz podgrodzia, gdzie, jak to oni, najwięcej założyli miast. W 313 wszystkie osady oraz grody ze swoimi podgrodziami awansowały do miejskich jednostek osadniczych, przez co dalej to miast było najwięcej.

Było tu spokojnie do roku 1527, kiedy ówczesne władze anflijskie miały dosyć swojej mniejszości pallasyjskiej z jakichś powodów i szukały sposobów na pozbycie się jej. Doszło więc do zaatakowania zajętego czym innym Pallasu i podbicia Kipieru. Miano tam wysiedlić mniejszość pallasyjską z pozostałej części Anflii, ale duża część dotychczas mieszkających Pallasyjczyków z Kipieru wróciła do Pallasu, a tylko część anflijskich Pallasyjczyków udało się osiedlić. Wielu Anflijczyków osiadło na tej wyspie i nagle zaczęło tam być ich więcej niż Pallasyjczyków. Pozakładali oni dużo nowych miast, a także miasteczka i wsie. Dotychczasowej województwo nimzańskie stało się hrabstwem Keeper, a miasto Nim Zan zmieniło nazwę na Neemsan. To Anflijczykom to miasto zawdzięcza ponad dwukrotne zwiększenie swoich rozmiarów. Z czasem hrabstwo Keeper zostało podzielone na mniejsze hrabstwa, a miasto Neemsan stało się specyficznym regionem administracyjnym, a dzielnice miasta stały się hrabstwami miejskimi. Przez chwilę Neemsan miał prawny status metropolii, ale mu go zniesiono.

W 1648 Kipier z rąk anflijskich drogą zbrojną przejął zrajzyjski Efanit. Nasi badacze nie posiadają informacji na temat ówczesnego podziału administracyjnego tej wyspy. W 1740 Kipier został podbity przez Esertanię. Też nie posiadamy wiedzy na temat ówczesnego podziału administracyjnego. W 1822 ZSA odbiło Kipier i uczyniło go swoją kolonią. Też nie znamy szczegółów z tamtych czasów.

Wiemy jednak, że 1.01.1850 ZSA wyzwoliło Kipier i wiemy, że doszło do dwustopniowego podziału na województwa i gminy, a na wyspie w tamtych czasach istniały 3 typy jednostek osadniczych: miasta, miasteczka i wsie. Najwięcej było miasteczek. Na pewno stolica odzyskała dawną nazwę Nim Zan, a anflijskojęzyczna nazwa zmieniła się i teraz w tym języku to miasto nazywa się Neemsane. W 1918 władze zlikwidowały miasteczka i zastąpiły je miastami. Taki stan rzeczy przetrwał do dzisiaj.

## Ludzie

Kiedy Kipier został zajęty przez Pallas, Pallasyjczycy zakładali tam wiele miast, a także wsie, osady i grody oraz podgrodzia. Najwięcej ludzi mieszkało w tamtych czasach w miastach. W 313 wszystkie osady i grody wraz z ich podgrodziami otrzymały prawa miejskie, przez co dalej najwięcej mieszkańców miały miasta. W 1527 ówczesne władze anflijskie miały jakiś problem z mniejszością pallasyjską, więc chciano podbić Kipier i tam przesiedlić anflijskich Pallasyjczyków. Podbój się udał, ale niewielu Pallasyjczyków tam przesiedlono. W dodatku niektórzy lokalni Pallasyjczycy uciekli do Pallasu, a w Kipierze zamieszkało wielu Anflijczyków, przez co to ich zaczęło być więcej. Pozakładali oni wiele miast, a także miasteczka i wsie, jednak to w miastach mieszkało nadal najwięcej ludzi. Przez pewien czas miasto Neemsan miało jako jedyne status metropolii i przez ten czas to tu mieszkało najwięcej mieszkańców na wyspie, ale jak metropolia straciła ten status i znowu stała się normalnym miastem, to ludzie pouciekali w dużej części do miasteczek. W 1600 trzech Pallasyjczyków kipierskich wyprowadziło się do Bafanii, ale ich szanse na zaistnienie tam był niskie bo cała trójka nie znała pallasyjskiego. Dwóch z nich się go nauczyło, ale do końca życia słychać było, że to nie jest ich ojczysty język. Trzeci z nich się nie nauczył i nic nie osiągnął oraz zmarł jako singiel. Dzieci jednego z dwóch pozostałych posługiwały się pallasyjskim lepiej, a dzięki temu drugiemu w Bafanii przez jakiś czas istniał odsetek ludzi brzmiących, jak by pallasyjski nie był ich ojczystym językiem.

W 1648 Kipier został podbity przez Efanit. Nasi badacze nie posiadają wiedzy na temat tego, jakie tam funkcjonowały w tamtym czasie jednostki osadnicze, a co za tym idzie, nie wiadomo, jaki panował stosunek ludności między nimi. Wiadomo jednak, że wielu Anflijczyków było oburzonych. Część z nich chwyciła za broń i postanowiła walczyć, ale większość z nich zginęła. Wielu Anflijczyków zostało także zabitych "na wszelki wypadek". Część Anflijczyków uciekała do Anflii, ale jako pallasyści ezoteryczni, a nie anfliści, byli ofiarami prześladowań, a niektórzy uciekli do ZSA albo innych państw w Amii. Mimo wszystko dalej Anflijczyków było na tej wyspie więcej niż Pallasyjczyków. W 1740 Kipier został podbity przez Esertanię. Wtedy Pallasyjczyków i Anflijczyków było mniej więcej po równo, a uciekający do Anflii nie mieli już szans na sukces, bo nie znali już anflijskiego. W 1822 Kipier został skolonizowany przez ZSA. Część mieszkańców skorzystała z tego i wyjechała tam. Od tamtej pory więcej zaczęło być na wyspie Pallasyjczyków. Pojawiło się na wyspie kilka rodzin amijskich.

1.01.1850 Kipier stał się niepodległym państwem. Najwięcej w nowym państwie było miasteczek, ale najwięcej ludzi mieszkało w miastach. Kilka rodzin anflijskich wyjechało wtedy do Anflii, a kilka pallasyjskich do Pallasu. W wyniku wojny domowej na Kipierze toczonej między armią Pallasu a armią Dużej Baranii doprowadziły do śmierci i uchodźstwa wielu ludzi, przez co populacja wyspy spadła o 33,(3)%, a Pallasyjczyków kipierskich było od tej pory zauważalnie więcej. Wojnę domową zakończył wybuch I wojny światowej w 1914. W 1918 zlikwidowano miasteczka i uczyniono z nich miasta, a także wybuchła II wojna domowa, ale tym razem walczyli ze sobą Pallasyjczycy kipierscy i Anflijczycy kipierscy. Przez to do wybuchu II wojny światowej, czyli do 1939, populacja wyspy zmalała o 66,(6)% z powodu śmierci i uchodźstwa wielu ludzi. Społeczności anflijskojęzycznej było coraz mniej. W 1945 do Dużej Baranii wprowadzało się wielu imigrantów z wielu stron, co wykorzystało dużo rodzin anflijskich z Kipieru. Od tamtej pory Kipierczyków anflijskojęzycznych nie było już prawie wcale. Sytuacja zmieniła się w latach 60. i 70., kiedy na południu wyspy większość Anflijczyków została siłą wysiedlona na północ, a także rząd Dużej Baranii nielegalnie osiedlał tam Anflijczyków. W związku z tym różnica w populacji między Pallasyjczykami a Anflijczykami wynosi 2:1.

Odkąd Kipier został zajęty przez Pallas, większość mieszkańców utożsamiała się z poglądami prawicowo-konserwatywnymi, ponieważ wyspę po prostu zamieszkiwali Pallasyjczycy. Identycznie było po 313, kiedy rozpadł się Wielki Pallas. Kipier wciąż pozostał w granicach Pallasu, więc jego mieszkańcy w dalszym ciągu głównie pozostawali prawicowcami i konserwatystami. W 1527 Kipier został zajęty przez Anflię, bo tamte władze wkurwiały się na anflijskich Pallasyjczyków. Tylko nieliczni zostali przesiedleni na wyspę, a populacja wzrosła o 50%, bo Anflijczycy tam się wprowadzali. Archipelag bafański był miejscem wyróżniającym się i poglądy Anflijczyków można przypisać do dwóch tak jakby typów: wg standardów własnych byli oni prawicowcami i konserwatystami, a wg standardów kalcedońskich byli centroprawicowcami i narodowymi socjalistami. Tacy sami stawali się Pallasyjczycy mieszkający na Kipierze. Z pokolenia na pokolenie przepadały narodowe tradycje pallasyjskie, ale przynajmniej trwały tradycje regionalne (a co najciekawsze, tutejsi Pallasyjczycy zapomnieli pallasyjskiego na rzecz anflijskiego i dalej nazywali siebie Pallasyjczykami).

W 1588 dochodzi do zmiany władzy w Anflii i mieszkańcy Kipieru z centroprawicowców i narodowych socjalistów stają się centroprawicowcami i narodowymi liberałami (jednak wg standardów archilepagu bafańskiego w dalszym ciągu pozostają prawicowcami i konserwatystami), a w 1600 dochodzi do rozpadu państwa ursaryjsko-arańskiego, który powoduje wielkie zmiany na świecie. Mieszkańcy Anflii, w tym mieszkańcy Kipieru, stawali się lewicowcami i liberalnymi socjalistami. Zjednoczenie Anaronu i Aranii też wywoływało zmiany, a mieszkańcy Anflii stawali się lewicowcami i socjalistami. Sytuację z lat 1602-1612 opisałem w arcie o Dużej Baranii, więc nie chce mi się, kurwa, przepisywać.

W 1622 Anflijczycy stawali się centrolewicowcami i liberałami, a w 1648 Anflia utraciła Kipier i sytuacja z lat 1648-1849 nie została jeszcze zbadana przez naszych badaczy. W 1850 Kipier pierwszy raz stał się niepodległym państwem. Władzę przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy. Tacy sami stali się ludzie. Nowe państwo nie było takie odmienne od reszty kontynentu jak Duża Bafania. W 1911 do władzy dochodzą centrolewicowcy i liberałowie, w 1914 centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a w 1916 lewicowcy i konserwatyści. W 1918 władze barańskie decydują się przejść na lewicę i konserwatyzm. Wtedy też niepodległość uzyskują Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa. Władze północnorajfandzkie są lewicowe i konserwatywno-liberalne, a południoworajfandzkie - lewicowe i liberalne. Władze kipierskie stają się wtedy także lewicowe i liberalno-konserwatywne. W 1921 zachodzą duże zmiany na świecie. Władze barańskie stały się wówczas centrowe i umiarkowanie konserwatywne, północnorajfandzkie - centrowe i umiarkowanie liberalne, południoworajfandzkie - centrolewicowe i konserwatywne, a kipierskie - centrolewicowe i konserwatywno-liberalne. Władze wtedy miały niskie poparcie. Sytuacji nie poprawiło to, że w 1923 rząd Dużej Baranii stwierdził, że jest centrowy i liberalno-konserwatywny, rząd Rajfandii Płn. - centrowy i umiarkowanie konserwatywny, rząd Rajfandii Płd. - centrowy i umiarkowanie liberalny, a rząd Kipieru - centrolewicowy i konserwatywny. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd drugiej Rajfandii stał się centrowy i umiarkowanie konserwatywny, a rząd Kipier stał się centrowy i umiarkowanie liberalny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 król Dużej Baranii stwierdził, że jest centrowcem i umiarkowanym konserwatystą, prezydent Rajfandii - centrowcem i umiarkowanym liberałem, a prezydent Kipieru - centrolewicowcem i konserwatystą.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 król Dużej Baranii staje się centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Rajfandii - centrolewicowcem i liberałem, a prezydent Kipieru - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą. W 1993 władcy stają się kolejno centrolewicowcem i liberałem, centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą oraz centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą, a w 2006 centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą oraz centrolewicowcem i umiarkowanym liberałem. W 2021 król staje się centroprawicowcem i narodowym konserwatystą, prezydent Rajfandii centroprawicowcem i narodowym liberałem, a prezydent Kipieru centroprawicowcem i narodowym socjalistą. W połowie roku dochodzi do wymiany rządów, które stają się po kolei lewicowe i umiarkowanie konserwatywne, lewicowe i umiarkowanie liberalne oraz narodowo-prawicowe i konserwatywne. W 2022 pojawia się nowa władza reprezentująca politykę kolejno centroprawicową i konserwatywno-liberalną, centroprawicową, konserwatywno-liberalną i religijną oraz centroprawicową, konserwatywno-liberalną i ludową.