Opowieści z Korpusu Szturmowców rozdział 3

**Dziedziniec bazy Imperium, godzina 7:00**

Wszyscy członkowie kompanii szturmowców stali na baczność na dziedzińcu bazy Imperium Galaktycznego na Endorze, ukrytej w mrocznych odmętach lasów księżycowych. Plutony były trzy, każdy liczył po kilkunastu żołnierzy. Było gwarno, wszyscy oczekiwali nowych rozkazów od swoich przełożonych.

Rozmowy nagle ucichły, gdy ze szczekaczek wmontowanych w ściany rozbrzmiała znajoma melodia Marsza Imperialnego, a na przeciw szturmowców wyszli ich dowódcy - najpierw sam kapitan, a później sierżanci: Toofo Rem, Vogba Snapper oraz Carron Thor. Stanęli oni około metra za kapitanem i bacznie słuchali co ma do powiedzenia:

- Żołnierze Imperium! - zaczął swoje przemówienie kapitan Vond Akuell. Był on niskim grubaskiem z perkatym nosem i sumiastym wąsem. - Przez ostatnie dni gościł u nas inkwizytor Jedenasty Brat. Oddział Omicron, dowodzony przez sierżanta Thora, towarzyszył mu w misji pacyfikacji rebeliantów ukrywających się w jednej z wiosek na tej planecie. Wczorajszej nocy inkwizytor opuścił nasz garnizon, udając się z powrotem do siedziby Inkwizycji. Dlatego powrócimy do standardowego protokołu.

Vond Akuell spojrzał na oddział po swojej lewej stronie.

- Oddział Kappa zostanie w bazie na wypadek ataku ze strony rebeliantów.

Następnie skierował wzrok na oddział na środku dziedzińca.

- Oddział Sigma decyzją admirała zostanie przeniesiony na pokład gwiezdnego niszczyciela Dogodog.

Potem zaś spojrzał na oddział z jego prawej strony.

- Natomiast oddział Omicron będzie wysłany na planetę Ryloth, aby stłumić tamtejsze powstanie przeciwko Imperatorowi - powiedział kapitan Akuell. - To wszystko, co chciałem powiedzieć. Spocznij!

Szturmowcy przestali stać na baczność. Kapitan Vond Akuell schodził z podwyższenia po schodkach. Podbiegł do niego Carron Thor:

- Dziękuję, panie kapitanie - powiedział.

- To nic takiego - odparł kapitan Akuell. - I tak, kiedy zagrożenie ze strony rebeliantów minęło, w bazie nie potrzeba już tylu żołnierzy.

Carron zawahał się. Otworzył szerzej oczy. Po chwili jednak rzekł:

- Tak, niepotrzebne koszty... J-jestem panu naprawdę wdzięczny, że zgodził się pan na moją propozycję, panie kapitanie.

- Rozumiem, jak ciężkie może być dla ciebie przywództwo nad oddziałem - przyznał kapitan. - Pamiętam jak sam zaczynałem swoją karierę. Lata temu na Korelii... - widocznie odleciał do krainy wspomnień.

- To bardzo ciekawe - powiedział Thor. - Musi mi pan opowiedzieć, jak już wrócimy.

- Koniecznie - odpowiedział kapitan i odwrócił się od Carrona, gdy zobaczył podchodzącego do niego sierżanta Toofo Rema.

Carron zaś wrócił do baraków. Wszedł do pomieszczenia sypialnego, do którego został przydzielony. Te baraki były tworzone z wytrzymałych metalowych paneli, których odcienie szaro-czarne tworzyły spójną i asertywną paletę kolorystyczną. Ich architektura była zgodna z typowym stylem Imperium Galaktycznego - prostota, funkcjonalność i militarystyczny charakter stanowiły główne wyznaczniki. Wnętrze baraków prezentowało minimalizm wyposażenia. Łóżka, stoliki i skromne regały na wyposażenie były czyste i schludne, a ściany ozdobione były wyłącznie niezbędnymi instrukcjami i wytycznymi. Na miejscu siedzieli już Medi i Zan, grający w karty.

- Sierżancie?! - Medi wstał od stołu i zasalutował na widok przełożonego.

- Spocznij, żołnierzu - odparł. - A ty, Zan, powinnaś brać przykład ze swojego kolegi.

- Phi - parsknęła Zan i próbowała podpatrzeć, jakie karty Medi pozostawił na blacie.

Nagle do pomieszczenia wparował Refk Weren, miotając się.

- Nie, nie, nie... tak nie może być! - mamrotał pod nosem.

- Refk, co ci odbiło? - zatrzymał go Medi.

- Ten kapitan jest jakiś nienormalny! Kazał nam stąd spływać. Przecież rebelianci mogą zaatakować w każdej chwili!

- Opanuj się, Refk! - Carron przywołał go do porządku.

- Nie! Ja się na żadne Ryloth nie ruszam i kropka - Refk splótł swoje ramiona i przyłożył do piersi ściskając.

- To mi śmierdzi niesubordynacją... - wtrąciła się Zan.

- Nie wtrącaj się, Zan! - odezwał się Refk.

- Nie mów mi, co mam robić, szeregowy! - odpysknęła dziewczyna.

- Spokojnie - Medi próbował ich opanować.

- Refku, posłuchaj. To są rozkazy z góry. Musimy je wykonać - wytłumaczył Carron.

- No ale te rozkazy są idiotyczne! Przecież ci kretyni z Kappy sobie nie poradzą. Czemu oni nie mogą lecieć na Ryloth tylko my?

- Nie wiem - odparł Carron Thor. - Ale tak najwyraźniej musi być, więc się z tym pogódź.

Komunikator Carrona nagle zadzwonił, a on go włączył.

- Halo? Tak. Tak... Jasne. Rozumiem. Bez odbioru.

Spoważniał. Na jego twarzy pojawił się wręcz lekki grymas. Westchnął i rzekł do swoich żołnierzy:

- Pakujcie się. Wylatujemy już dzisiaj.

- Dzisiaj?! - Refk był zły.

Jakiś czas później wszyscy stali już w hangarze. To był megalityczny bastion metalu, surowy i funkcjonalny w swej potędze, doskonale oddający esencję architektury imperialnej, której celem było podkreślenie potęgi i militarystycznego charakteru. Bystre białe światło oświetlało lśniące plastoidowe zbroje szturmowców. Wszyscy członkowie oddziału Omicron stali na baczność w dwuszeregu, Carron po ich prawej stronie. Na przodzie hangaru, jak bronione mury starożytnego zamku, wznosiły się ciężkie drzwi z odpornej stali, zdolne oprzeć się nawet największym siłom natury czy wroga. Jak potężni strażnicy, te monumentalne wrótwa stanowiły pierwszą linię obrony, oddzielając wrogie siły od tego miejsca ukrytego w cieniu lasów. Gdy drzwi, te kolosy obrońców, się otworzyły, wleciał przez nie TIE/br prom abordażowy i wylądował. Jego właz się otworzył, a trap został opuszczony.

Padł rozkaz wejścia na pokład. Carron jeszcze raz spojrzał na hangar, z którym miał się pożegnać. Jego wnętrze roztaczało swoją monumentalną ekspansję przed oczami obserwatora. To był labirynt funkcji i obowiązków, starannie uporządkowany na rzecz maksymalnej wydajności. Rzeczowość Imperium Galaktycznego była tu w pełnej krasie, w panelach kontrolnych, komputerach i ekranach monitorujących, które zdawały się pulsem tętnić w rytm potrzeb tej olbrzymiej maszyny wojennej. Światła kryształowych reflektorów odbijały się od surowych ścian, tworząc grę świateł i cieni, która tylko potęgowała surowość tego wnętrza. Na bocznych ścianach unosiły się platformy serwisowe, a na nich - cienie techników i mechaników, jak zaklęte postacie kultywowanych rytuałów. Sierżant patrzył na nich, starając się uniknąć kontaktu wzrokowego. Nagle wszyscy szturmowcy z oddziału Omicron weszli po trapie do środka i zajęli miejsca.

Prom odleciał.

Wnętrze promu TIE było ciemne. Tliło się tam wątłe halogenowe światło, co stanowiło kontrast z dobrze oświetlonym hangarem. W tej klaustrofobicznej przestrzeni unosił się dźwięk niskiego brzęczenia elektroniki, wycia imperialnej maszyny i cichego szelestu zbroi. Szum ten, kojący starganą duszę Carrona Thora, zakłócił jeden z jego podwładnych, który śmiał się odezwać:

- Nie wierzę, że odlatujemy z Endoru - powiedział Cletus. Był bardzo niezadowolony z odlotu.

- Daj spokój, Cletus! - odezwał się Goitera, śmieszek w oddziale.

- Właśnie - wtrącił się Saviar, szturmowiec idealista. - Jesteśmy potrzebni na Ryloth i dlatego tam lecimy.

Cletus zamyślił się. Odrzekł:

- Na Endorze też jesteśmy potrzebni.

- Jakbyśmy byli potrzebni, toby nas tam zostawili - stwierdził Carron Thor.

- Racja! - Nari przyznał mu rację.

- Racja-sracja... - parsknął Jodan.

- Znowu zaczynasz?! - krzyknął Nari.

Rzuciłby się na niego, ale pasy trzymały go mocno.

- Uspokój się, dzikusie! - wrzasnęła na niego Zan siedząca obok.

- Spoooooookój!! - przywołał ich do porządku Carron. - Mieliście rozkaz się nie kłócić, pamiętacie?

- Debilny rozkaz - mruknął pod nosem Saviar.

- Tak jest panie sierżancie!! - Jodan i Nari przytaknęli w tym samym momencie.

- To będzie długa podróż... - westchnął Medi Zec.

w rzeczywistości, choć Mediemu mogło się tak wydawać, podróż była bardzo krótka. Praktycznie w oka mgnieniu trafili na pokład gwiezdnego niszczyciela klasy Imperial-I. Jego hangar był bardzo podobny do tego, który zaledwie parę minut wcześniej widzieli w bazie. Właz się otworzył, a do kapsuły wpadło ostre światło, oślepiające swym blaskiem wychodzących po trapie żołnierzy imperialnej machiny wojennej. Carron Thor rozejrzał się po hangarze. Znajdowały się tam doskonale zorganizowane obszary, przeznaczone do napraw, tankowania i przygotowywania statków. Na ścianach widoczne były panele kontrolne, komputery i ekrany informacyjne, umożliwiające personelowi monitorowanie stanu technicznego oraz procesów operacyjnych. Wysoko umieszczone kryształowe reflektory zapewniały wystarczające oświetlenie. Moc Imperium przewijała się przez każdy centymetr tego miejsca. To była nie tylko baza, ale i świątynia militarnej potęgi. Surowy estetyzm, monumentalizm i starannie wyważona funkcjonalność hangaru na Endorze podkreślały dominację Imperium Galaktycznego i jego niezmierzone aspiracje.

Na przeciwko promu TIE stał porucznik w ciemnym mundurze i czerwonymi insygniami. Był to rosły chłop, miał ponad metr osiemdziesiąt. Szczupły, o raczej przeciętnej budowie ciała. Nie żeby miało to jakieś znaczenie - mundur zakrywał znaczną jego część. Twarz miał w miarę przystojną. Zgolone włosy zakrywała czapeczka. Jego zielone oczy nie wyglądały na bystre. Były raczej zmęczone. Nieobecne. Patrzyły w dal, lecz zdawały się niczego nie dostrzegać. Człowiek ten miał niewielkie, acz grube usta i wysoko osadzone kości policzkowe. Jego nos był skrzywiony. Nie haczykowaty, nie złamany, ale na pewno charakterystyczny. Mężczyzna, wyglądający na około trzydzieści lat, garbił się nieco. Nie przystawało to imperialnemu porucznikowi. Porucznik był przecież oficerem, a oficerowie - wykonawcami doktryny Tarkina, trybami wprawiającymi mniejsze trybiki w ruch, napędzając tym potężną imperialną machinę, z każdym obrotem pochłaniającą coraz więcej energii, coraz więcej surowców. Ewidentnie ten mężczyzna nie chciał tam być. Niedobrze. Niedoczekanie.

- Baczność! - krzyknął nieco ochrypiałym głosem.

Na raz wszyscy członkowie oddziału stanęli, wydając z siebie huk obcasów. Sierżant Carron Thor stał w szeregu razem ze swoim oddziałem szturmowców, czując pulsujący podkład perkusji swojego serca. Jego spojrzenie było zwrócone w kierunku trzydziestoletniego porucznika Imperium, postaci oblanej bladym światłem halogenowych świateł. Patrzył jemu prosto w oczy. Wyczuwał w nim ten podskórny opór. Garb, który go cechował, wydawał się być nie tylko fizycznym ciężarem, ale również metaforą dawnych bojów, w których wyrósł. W ciągu tych trzydziestu lat musiał przejść przez wiele, a ten mundur, który miał na sobie, nie był już taki schludny i niewinny jak kiedyś.

- Żołnierze Imperium. Zostaliście wybrani, aby wesprzeć garnizon na Ryloth, który od jakiegoś czasu zmaga się z insurekcją wznieconą przez tamtejszą społeczność - mówił nudnym, monotonnym głosem. - Ryloth jest bardzo ważne dla naszego Imperatora, dlatego pamiętajcie: to nie są wakacje - spoważniał. - To wszystko, co chciałem wam przekazać. Spocznij!

Szturmowcy spoczęli. Na podłodze zjawił się droid-mysz, za którym poszli w stronę swoich kwater, a za nimi również porucznik.

- Poruczniku... - zwrócił się do niego Carron ze zdjętym hełmem.

- Mów mi Gukvas - powiedział porucznik Gukvas.

- Poruczniku Gukvas, mam pewną uwagę.

- O co chodzi? - spytał porucznik.

- O dwóch żołnierzy z mojego oddziału. Szeregowych Jodana i Nariego. Oni nie mogą zostać przydzieleni do tej samej kajuty.

- Dlaczego nie? - zdziwił się Gukvas.

- To... skomplikowane.

- A. To nie widzę przeszkód, by razem mieszkali.

- Nie, ja nalegam! - Carron podniósł głos. Bał się, że szturmowcy go usłyszą.

- Jeśli nie jesteś w stanie nad nimi zapanować, sierżancie, to nie mój problem. Tylko twój - westchnął mężczyzna.

Carron Thor wziął głęboki oddech. Zaczął żałować, że zostali przeniesieni. Miał jednak nadzieję, że pozostałe dowództwo nie będzie tak oschłe i surowe jak Gukvas.