Damecja

**Damecja** (dam. **Damekland**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Damecja powstała w wyniku podziału Wielkiego Pallasu spowodowanego rewolucją w 313. Założycielem Damecji był uczestnik tej rewolucji - Tehs Damsn. Stolicą zostało ustanowione miasto Koih, które od tej pory nazywało się Koiøhvaan.

W 337 Damecja przejęła po spokrewnionych Iprendczykach niechęć do Gnidów, którzy zamieszkiwali również Damecję, i również Damecyjczycy wysiedlili większość z nich do sąsiedniej i spokrewnionej Seronkii, jednak nie pozbywali się Pallasyjczyków. Ten proces trwał rok i dlatego czasami mówi się, że to w 338 z Damecji wysiedlono Gnidów do Seronkii.

W 378 w Seronkii i Damecji władzę przejmuje syn seronckiego króla i dameckiej królowej, przez co wg zwyczajowego prawa między dwoma państwami zostaje zawarta unia personalna, jednak nowy król ogłasza ją dopiero w 380 i dlatego mówi się czasami o tym roku jako o początku tej unii.

W 395 sąsiadująca z Seronkią Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

476 to początek wysiedlania Gnidów z sąsiadującej z Seronkią Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 486 dobiegła końca unia personalna Seronkii i Damecji, bo król obu państw nie mógł znieść braterskiej wojny Seronków i Morengów. Wtedy Seronkia straciła częściowo wsparcie militarne, ale kontynuowała swoje działania jeszcze pięć lat, a potem przestała, bo władcom już się nie chciało.

W 529 król Seronkii zarządził wysiedlenie przynajmniej większości Gnidów do Rajfandii. Wysiedlanie trwało sześć lat, więc czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło w 535.

Mimo końca wojny między Seronkią a Morengią, napięcie między państwami nie ustało. Rok 565 to był rok nagromadzenia się negatywnych emocji w tamtych rejonach. Aura była tak zła, że władcom i obywatelom wyjebało nerwy i doszło do II wojny seroncko-morendzkiej. Walczyli również mieszkańcy przy granicy. Wojna trwała siedem lat, czyli zakończyła się w 572.

W 622 musanizm pojawił się w Seronkii i Morengii. Monarchowie i możnowładcy obu państw wzajemnie się oskarżali o winę tego stanu rzeczy, co spowodowało III wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała tylko dwa lata, bo przestraszeni musaniści stamtąd już po roku nawrócili się na pallasyzm.

W 738 w południowej Kalcedonii pojawił się wschodniozrajzyjski wakupizm i zdobył tam popularność. Pojawił się on również w Morengii i zdobył popularność. To było dla Seronków pretekstem do wywołania IV wojny seroncko-morendzkiej. Zaatakowali ich pod pretekstem chęci nawrócenia. Wojna zakończyła się w 746, czyli trwała 8 lat. Wygrali Seronkowie, bo osiągnęli swój cel, czyli zdepopularyzowali wakupizm w Morengii. Jak się jednak później okazało, zostali jeszcze wakupiści w Morengii i nowym zadaniem rycerzy seronckich, którzy przebywali w Morengii, było niszczenie świątyń i obiektów wakupistycznych. Potrwało to rok.

W 1054 doszło do podziału pallasyzmu na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Damecyjczycy wspólnie z Seronkami, Enfami, Morengami i Iprendczykami przeszli na pallasyzm ezoteryczny. Jednocześnie Damecyjczycy przejmowali od Ursaryjczyków zwyczaj jednoczesnego wyznawania jakiejś filozofii. W taki sposób popularność zdobyła filozofia szczęścia. W morengii pozostało jednak stosunkowo dużo pallasystów klasycznych. Ówczesny pierdolnięty król Seronkii odebrał to tak, że oni przezli na pallasyzm klasyczny, co było dla niego pretekstem do zaatakowania Morengii celem nawrócenia jej. To doprowadziło do V wojny seroncko-morendzkiej w 1054, która potrwała do 1063. Mimo to jeszcze przez dwa lata po końcu wony przebywający tam rycerze seronccy nawracali morendzkich pallasystów klasycznych na pallasyzm ezoteryczny.

W 1453 Zjednoczone Województwa Amii rozpoczęły swoją walkę o niepodległość. Na ich wzór swoją walkę zaczął Lakaton. Również w 1453 w Seronkii przejął władzę król, w którym od małego drzemała wizja Wielkiej Seronkii na wzór Wielkiego Pallasu. Znalazł przy tym pretekst do zaatakowania wrogiej Morengii, co spowodowało VI wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała 10 lat i zakończyła się aneksją Morengii, ale król dosłownie umarł ze szczęścia niedługo po zakończeniu wojny i władzę po nim przejął jego syn, który nie kontynuował idei Wielkiej Seronkii, ale również nie wypuścił Morengów.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Damecyjczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Damecyjczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. To też była zmiana, która napędziła następne, więc niektórzy uważają akurat ten rok za wejście w nową epokę historyczną. Storkia dalej pozostała państwem zależnym od Ursarii, ale była zależna jedynie od ursaryjskiej części państwa ursaryjsko-arańskiego.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło województwa samfińskie (ze stolicą w mieście Sam Fin) i kuovckie (ze stolicą w mieście Kuovc), które pokrywały się kolejno z krainami historycznymi Bafania (pal. **Ba Fan**) i Świeńsk (pal. **Swesk**) i były ważnymi pallasyjskimi centrami przemysłowymi. To wydarzenie napędziło kolejne zmiany, więc jest przez niektórych uznawane za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to wydarzenie zapoczątkowało również zmiany społeczno-kulturowe innego typu. Ludzie powoli zaczęli stwierdzać, że w dawne czasy (czyli czasy średniowieczne) niekoniecznie były aż takie złe, więc chcieli po części do nich wrócić, zostając jednocześnie przy tym, co jeszcze dawniejsze i dalej idąc do przodu. To zdaniem niektórych zapoczątkowało epokę baroku.

W 1600 państwo arańsko-ursaryjskie rozpadło się na kilkanaście mniejszych państw. Wówczas Pallas w szybkim tempie zajął Burgrabstwo Bafanii, jednak nie udało mu się zająć Palatynatu Świeńskiego, bo szybsza była Hokia.

W 1617 Morengowie rozpoczęli rewolucję chcąc odzyskać niepodległość po latach. Walka trwała aż 11 lat i w 1628 zostało odtworzone państwo morendzkie.

W 1629 król Morengii wziął ślub z królową Damecji i ogłosił unię personalną obu państw. Przez lata przynależenia do państwa seronckiego Morengowie czerpali dużo zapożyczeń z ich języka, a w momencie zawarcia unii zaczęli likwidować przymuszone zapożyczenia z języka seronckiego i zastępować je zapożyczeniami z języka dameckiego.

Jako że Damecyjczycy przejęli po sąsiadujących z nimi Ursaryjczykach skłonność do wyznawania jakiejś filozofii obok religii, to samo trafiło do Morengii po zawarciu unii personalnej. W ten sposób popularność tam zdobyła filozofia sukcesu.

Od 1789 w Seronkii i Enfirii panowało bezkrólewie. Dopiero w 1790 władzę w obu państwach przejęły dwie różne osoby i tym samym dobiegła końca unia personalna obu państw. A do 1791 w Morengii rozmyślano, jak by można podbić Seronkię.

Od 1822 były plany zjednoczenia Damecji i Morengii. Udało się po roku i od 1823 Damecja i Morengia były jednym państwem.

Jako że już przed unią personalną morendzkim posługiwało się mniej osób niż dameckim, morendzki przejmował coraz więcej zapożyczeń z dameckiego (wypierając jednocześnie zapożyczenia z seronckiego) oraz i tak schodził na niższy plan. Po zjednoczeniu jezykiem ojczystym morendzkich sfer wyższych nie był morendzki, a damecki, a większość Morengów używała tzw. języka damecko-morendzkiego. Za to zwykły język morendzki zszedł na najniższy plan i był językiem biedaków i wieśniaków.

W 1849 Damecja i Morengia podzieliła się ponownie na dwa państwa.

Od tej pory Morengowie próbowali "oczyścić" swój język z zapożyczeń i utworzyć jakiś standard językowy. Język damecko-morendzki przestano nazywać tak, jak go nazywano do tej pory, a nazwano go po prostu językiem morendzkim. A więc istniały dwa języki morendzkie: dawny damecko-morendzki i morendzki z niższych sfer. Na bazie dawnego damecko-morendzkiego utworzono więc standard językowy o nazwie *mørængål*, czyli *język Morengów*. Próbowano więc stworzyć drugi standard na bazie tego oryginalnego języka morendzkiego, ale ten był w zastoju od setek lat i był po prostu starodawnie brzmiącą mową. No i chuj. Na bazie dialektów biedacko-wieśniackich stworzono standard językowy o nazwie *iktengål*, czyli *dawny język*. Z racji jednak tego, że naostrzał się konflikt między zwolennikami obu wersji języka, językoznawcy i władcy chcieli stworzyć uniwersalny standard (miał się nazywać *genrilmørænskait*, czyli *ogólny język morendzki*).

W 1850 ogranizono unię między Damecją i Morengią i uznano to za tzw. "częściową unię personalną".

Przez cały czas próbowano "oczyścić" z dameckich zapożyczeń oba standardy morendzkiego. W końcu w latach 50. zmodyfikowano *mørængål*. Zaczęto od zmiany jego nazwy w 1854 na *genrilgål*, czyli *język ogólny*, a potem włączono w niego wariant języka dameckiego polegający jedynie na tym, że występuje w nim wypowiedź morendzka, oraz wariant języka dameckiego z zapożyczeniami morendzkimi. To były również jedne z wersjki językowych kiedyś stosowanych. W międzyczasie dialekty języka morendzkiego były już "czyste".

Od 1890 rosła popularność standardu *genrilgål*.

W 1912 unia personalna Damencji i Morengii dobiegła końca.

Wtedy zajęto się unowocześnianiem standardu *iktengål*. Jeszcze bardziej go "oczyszczono" z naleciałości dameckich poprzez utworzenie całkowicie nowych słów i zasad językowych i taką wersję tego standardu nazwano *bømægål*, czyli do połowy okresu międzywojennego *język współczesny/nowoczesny*, a od drugiej połowy okresu międzywojennego *język książkowy/język literacki*.

W 1913 zmieniono nazwę hipotetycznego standardu *genrilmørænskait* na *univirsilmørænskait*, czyli *uniwersalny język morendzki*.

W 1914 zmodyfikowano standard *genrilgål* poprzez stworzenie kilku nowych słów i zasad językowych niespotykanych ani w *bømægål*, ani w dameckim.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Damecja była tu neutralna.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

Zapanował ogólny pokój na kontynencie, ale Seronkom przeszkadzało to, że w Morengii szerzył się ateizm, a w Damecji - agnostycyzm. Ale za to i jedni, i drudzy nie porzucali swoich filozofii, do których skłonność Morengowie przejęli po Damecyjczykach, a Damecyjczycy - po Ursaryjczykach.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Damecja dalej była neutralna, ale została zaatakowana przez grupkę Ursaryjczyków i twierdzili, że Damecja jest pod ursaryjską okupacją. Jak się potem okazało, to byli skrajni prorządowi nacjonaliści i po wojnie ich działania zostały oficjalnie potępione przez władze.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych. Damecja w tym konflikcie była po stronie kapitalistów.

W 1948 uchwalono reformę językową wprowadzającą do alfabetu literę å, co sprawiło, że od tej pory alfabety damecki i morendzki były identyczne, przez co się je nazywa po prostu alfabetem damecko-morendzkim. Jednocześnie ta reforma zlikwidowała obowiązek zapisywania rzeczowników z wielkiej litery, co zostało przyniesione lata temu do Damecji z Ursarii, a tam to przywędrowało z kolei z Damadanii, jednak we wszystkich tych trzech państwach ta zasada przetrwała jedynie w niektórych dialektach.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od 1990 w Damecji agnsotycy stanowili większość, co przeszkadza do teraz Seronkom, mimo że oba narody utrzymują pozytywne relacje.

Co ciekawe, nie wiadomo ilu dokładnie jest agnsotyków w Damecji, bo w 1990 wprowadzono podatek kościelny, przez który dużo osób odeszło z Kościoła, ale nie odeszło od wiary. Jednocześnie wiele osób po zimnej wojnie zostało ochrzczonych, ale niewychowywanych w wierze, a do wspólnoty na papierze wciąż należą. Identycznie ci, którzy od wiary odeszli. Szacuje się, że agnostyków w tym państwie jest przynajmniej 51%, ale taki wynik i tak jest wątpliwy, bo po prostu oszacowanie ilości członków tej grupy ludzi w przypadku tego państwa jest w chuj trudne.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

## Rzeczy, które stworzyła Damecja oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język damecki - język Damecyjczyków. Podobny do pallasyjskiego (zwłaszcza w odmianie ursaryjskiej), anflijskiego i seronckiego. Czasami bardzo podobny do morendzkiego, a czasami mniej. Nauka zajmująca się tym językiem to damecystyka.

Technika kominowa - Damecyjczycy mieli dosyć problemów z dymem z pieca, więc stworzyli kominy. Tak powstała technika kominowa.

Kominiarstwo - Damecyjczycy mieli te kominy i zauważyli, że ich zabrudzenie powoduje osłabienie ich wydajności. Opracowali więc specjalistyczną wiedzę dotyczącą ich czyszczenia, bo stwierdzili, że byle kto nie może ich czyścić. Tak powstało kominiarstwo.

Poligrafia - Damecyjczycy nie chcieli być w chuj do tyłu w porównaniu do Pallasu, więc wpadli na pomysł, żeby stworzyć coś, dzięki czemu nie będą musieli większości swoich pism zapisywać ręcznie. Tak powstały maszyny drukarskie i poligrafia. Stanowisło to inspirację dla Ursaryjczyków do stworzenia maszyny do pisania.

Przemysł poligraficzny - drukowanie zdobyło tak dużą popularność, że zaczęto to robić na skalę przemysłową.

## Geografia

Damecja to równinny kraj. W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, panował tu podział na województwa, powiaty i gminy, a spośród jednostek osadniczych można było wyróżnić miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. W 313 powstało na tym terenie państwo i początkowo jednostki podziału administracyjnego były takie same. Jedno południowe województwo było identycznie nazwane, co jedno z województw ursaryjskich, bo tak przebiegła granica, a na północy dwa województwa i kilka powiatów identycznie podzielono z Seronkią oraz z Morengią podzielono jedno województwo, jeden powiat i trzy gminy. Na trójstyku Seronkii, Morengii i Damecji doszło do podzielenia jednego miasta, ponieważ jedno województwo podzielono między Seronkię a Morengię i nie podzielono go w Damecji, i od tamtej pory było ono ważnym miejscem w handlu międzynarodowym oraz miejscem styku trzech kształtujących się dopiero kultur, a także symbolem ich wspólnoty. Ok. 1120 zaczęto zakładać powoli miasta, a od 1601 w Damecji nie ma żadnych grodów. Są jedynie miasta i wsie, a to miast jest najwięcej.

Również dopiero ok. 1120 wzięto się za unormowanie administracji. Zlikwidowano przygraniczne pozostałości po dawnych województwach wielkopallasyjskich i zmieniono granice województw nie patrząc przy okazji na granice powiatów, przez co niektóre z powiatów były podzielone między dwa województwa i należały jednocześnie do obu. Z czasem wzięto i dokonało podziału tych powiatów, ale było ich w końcu tak dużo, że to było niepraktyczne. Damecja była również dosyć małym państwem i często te powiaty też stawały się małe. W pewnym momencie zniesiono podział na powiaty i zwiększono rozmiary gmin czyniąc je czymś pomiędzy dotychczasowymi powiatami a wcześniejszymi gminami. W późniejszym czasie województwa zastąpiono mającymi inny kształt regionami, a później te mającymi inny kształt okręgami. W momencie połączenia Damecji i Morengii podział administracyjny był nieujednolicony. W pewnym momencie utworzono Rejon Damecki zajmujący prawie całą dotychczasową Damecję i jeszcze kawałek dawnej Morengii, a żeby dameckie gminy dopasować rozmiarowo do morendzkich, dzielono je tak, że od tej pory w jednej gminie były przeważnie 2-3 miejscowości. W pewnym momencie Damecja i Morengia stały się ponownie oddzielnymi państwami, a Damecja była podzielona jedynie na takie małe gminy, co spowodowało gigantyczny rozpierdol związany z wieloma sprawami. Dopiero w 1950 połączono ze sobą niektóre gminy. Powtórzono to w 1955 i 1960, a w 1965 zaplanowano reformę administracyjną i znowu łączono ze sobą niektóre gminy. W 1970 przywrócono 13 województw i dalej połączono ze sobą kilka gmin, a w 2007 połączono je w 4 regiony i tak jest do dzisiaj.

## Ludzie

Kiedy tu był jeszcze Pallas, najbardziej zamieszkane były miasta, ale w 313 powstała Damecja, w której miast i wsi nie było, a były grody, podgrodzia i osady. Podgrodzi było najwięcej i to tam najwięcej ludzi również mieszkało. Od 618 zaczęto zakładać nowe osady, żeby pomieścić tych wszystkich ludzi, ale to dalej w podgrodziach było ich najwięcej. W 872 zaczęto tworzyć nowe grody, żeby próbować pomieścić tych ludzi, przez co grody zaczęły liczebnie dominować, ale ludzie woleli się wyprowadzić do osad. Ok. 1120 założono pierwsze miasto, a ok. 1121 pierwszą wieś. Od tej pory przez kilkaset lat przekształcano grody i ich podgrodzia w miasta oraz likwidowano osady. W 1601 nie było już ani jednego grodu, ani podgrodzia, ani osady. Były same miasta i wsie i tak jest do dzisiaj. Najwięcej ludzi mieszka do dziś w miastach i to miasta dominują liczebnie.

Pallasyjczycy, którzy się tu pojawili już w starożytności, byli w zdecydowanej wiekszości prawicowcami i konserwatystami. W 313 powstało nowe państwo, czyli Damecja, i wykształcił się nowy naród, czyli Damecyjczycy. Ich władca reprezentował poglądy centrolewicowe i narodowo-konserwatywne, więc nowy naród też takie reprezentował. W 378 władzę przejął centrolewicowiec i narodowy liberał i tacy sami stali się ludzie, ale w tym samym roku doszło do unii personalnej Seronkii i Damecji, więc władzę przejął seroncki centrowiec i narodowy konserwatysta. W 476 wrócił wcześniejszy stan rzeczy, czyli lud powrócił do centrolewicy i narodowego liberalizmu, a władca stał się centroprawicowcem i narodowym liberałem. W tym samym roku zdążył on się zmienić, bo ludzie stali się centrowcami i narodowymi konserwatystami. W 477 władze stały się prawicowe i narodowo-konserwatywne, ale nie zmieniło to nic wśród ludzi. W 486 dochodzi do końca unii personalnej, więc władzę przejmuje centroprawica i narodowy liberalizm. W 488 władzę przejmują centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie stają się centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze stają się centroprawicowe i narodowo-liberalne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę przejmują centrowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie stają się tacy sami. W 622 rządzić zaczynają centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W 682 Damecyjczycy stawali się centrolewicowcami i narodowymi liberałami, w 732 - lewicowcami i narodowymi konserwatystami, a w 733 lewicowcami i narodowymi liberałami.

W 872 rządzić zaczynają... prawicowcy i indyferentyści obyczajowi. Historycy oceniają ten okres jako bardzo zły w historii Damecji. Doszło do poszerzenia się indyferentyzmu obyczajowego, moralnego i społecznego. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny. Wiele negatywnych zjawisk się szerzyło i historycy (zwłaszcza polityczni) bardzo negatywnie oceniają tamten okres w historii państwa, ponieważ przepadł spory dobytek kulturowy tego miejsca. W 1492 niepodległość otrzymało takie państwo jak Netarlandia, a także wykształcił się taki naród jak Netarlowie. Netarlandią zawładnął centrowiec i narodowy konserwatysta, a wówczas Seronkią zawładnął centrowiec i narodowy liberał, Enfirią centrolewicowiec i narodowy konserwatysta, a Damecją centrolewicowiec i narodowy liberał. Badacze uznali, że to dobra zmiana i powrót kultury dameckiej po długim czasie.

W 1493 władzę w Netarlandii przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, w Seronkii centrowcy i narodowi konserwatyści, w Enfirii centrowcy i narodowi liberałowie, a w Damecji centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Netarlandii rządzić zaczęli centrowcy i narodowi socjaliści, w Seronkii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, w Enfirii centrolewicowcy i narodowi liberałowie, a w Damecji centrolewicowcy i narodowi socjaliści. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Netarlandii do władzy doszli centrowcy i narodowi liberałowie, w Seronkii centrowcy i narodowi socjaliści, w Enfirii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, a w Damecji centrolewicowcy i narodowi liberałowie. W latach 1514-1588 panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514. Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Damecyjczycy stają się centroprawicowcami i narodowymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt i wtedy Netarlandia odeszła od standardów barańskich i została jedynie przy kalcedońskich. Lenburtem rządził prawicowiec i narodowy socjalista, Seronkią zawładnął centroprawicowiec i narodowy konserwatysta, Enfirią centroprawicowiec i narodowy liberał, a Damecją centroprawicowiec i narodowy socjalista. W 1602 władze netarlskie zmieniły poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, bralckie - centroprawicę i narodowy socjalizm, lenburskie - centrum i narodowy konserwatyzm, seronckie - centrum i narodowy liberalizm, enfskie - centrum i narodowy socjalizm, a dameckie - centrolewicę i narodowy konserwatyzm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i władze netarlskie stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, władze bralckie centroprawicowe i narodowo-liberalne, władze netarlskie - centroprawicowe i narodowo-socjalistyczne, władze seronckie - centrowe i narodowo-konserwatywne, władze enfskie - centrowe i narodowo-liberalne, a władze dameckie - centrowe i narodowo-socjalistyczne. W 1603 Damecyjczycy stawali się centrowcami i narodowymi konserwatystami, w 1604 - centroprawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1605 - centroprawicowcami i narodowymi liberałami, w 1606 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1607 - prawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1608 - prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1609 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1610 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a w 1611 - lewicowcami i liberalnymi socjalistami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Damecyjczycy stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii stawali się lewicowcami i socjalistami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii stawali się lewicowcami i liberalnymi socjalistami. W 1628 po 11 latach walki odtworzone zostaje państwo morendzkie, w którym władzę przejmują lewicowcy i socjaliści, a takie same poglądy przejmują Morengowie. W Enfirii władzę wtedy przejęli lewicowcy i liberalni socjaliści, a identyczne poglądy przejęli ludzie. W Damecji władzę przejęli lewicowcy i socjalistyczni liberałowie, a identyczne poglądy przejęli ludzie. W 1629 zawarta została unia personalna między Damecją a Morengią. Nowa władza jest lewicowo-socjalistyczna, ale sami Damecyjczycy są dalej lewicowcami i socjalistycznymi liberałami. W 1642 po 12 latach walki Seronkowie anektowali część Enfirii i okupowali jeszcze kolejną część. Głosili tam swoje przekonania i wprowadzali swoją administrację, ale Enfowie dalej popierali swoją władzę. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Seronkowie stają się lewicowcami i socjalistami, Morengowie lewicowcami i liberalnymi socjalistami, Enfowie lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Damecyjczycy prawicowcami i narodowymi konserwatystami, ale rządzą nimi ci sami lewicowcy i liberalni socjaliści, co Morengami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1688 Bralcja się jednoczy i wszyscy Bralcowie są tacy sami jacy byli do tej pory Falerowie. Lenburcjanie też stali się tacy, jak dotychczasowi Lawortowie, czyli jak dawniej. Tak samo Seronkowie, Morengowie, Enfowie i Damecyjczycy. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Seronkii przejmują centroprawicowcy, narodowi konserwatyści i radykałowie, w Morengii i w Damecji centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Enfirii centroprawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale sami Damecyjczycy są inni, bo są centrowcami i narodowymi konserwatystami. W tym samym roku w Enfirii władze zmieniły się na centroprawicowe i narodowo-konserwatywne. W tym samym roku ujawniony zostaje związek króla Seronkii i królowej Enfirii, czyli oficjalnie ogłoszona zostaje unia personalna. W 1690 powracają wcześniejsze standardy. W 1693 Seronkowie stali się prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, Morengowie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Enfowie centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, ale rządzą nimi seronccy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie. Damecyjczycy stają się za to centroprawicowcami i narodowymi liberałami, ale rządzą nimi ci sami centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, co Morengami.

W 1698 Lenburt stał się zależny od Damadanii w wyniku udanego ataku. Władzę przejęli damadańscy prawicowcy i liberałowie, ale nie zmieniło to poglądów ludzi. Seronkią zawładnęli wtedy prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie się nie zmienili. Władcy Seronkii byli tacy sami, jak przeciętny Lenburcjanin. Morengią i Damecją zawładnęli wtedy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale ludzie w Morengii nie byli za to radykalni. Enfirią rządzili seronccy prawicowcy i narodowi liberałowie, ale ludzie byli centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. Ludzie w Damecji byli centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami. W 1700 Damecyjczycy stali się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1701 - prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, w 1711 - prawicowcami i narodowymi liberałami, ok. 1713 - prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, a w 1721 - lewicowcami, liberałami i radykałami. Od ok. 1738 Enfowie przeszli na poglądy lewicowe, liberalne i religijne. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy Seronkii i Enfirii reprezentowali poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne, a sami Seronkowie lewicowe i konserwatywne. Władcy Morengii reprezentowali poglądy lewicowe i konserwatywne, a sami Morengowie lewicowe, konserwatywne i religijne. Enfowie za to reprezentowali poglądy lewicowe i liberalne, a Damecyjczycy lewicowe, liberalne i religijne. W 1741 Enfiria odzyskała ziemie dawno temu zabrane przez Seronkię. W 1789 Enfowie stali się prawicowi i narodowo-socjalistyczni, a Damecyjczycy centroprawicowi i narodowo-konserwatywni, a w 1790 unia personalna Seronkii i Enfirii zakończyła się. W 1809 Damecyjczycy stali się lewicowcami i liberałami. W 1821 zaczynają stawać się prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1822 w Seronkii dominować zaczynają lewicowcy i konserwatyści, w Morengii lewicowcy i konserwatywni liberałowie, w Enfirii lewicowcy i liberałowie, a w Damecji lewicowcy i liberalni konserwatyści.

W 1823 Damecja i Morengia stały się jednym państwem, a ludzkość zaczęła reprezentować poglądy lewicowe i konserwatywno-liberalne. W 1826 Bralcja i Lenburt zawierają unię personalną. Bralcją rządzić zaczynają więc centrolewicowcy i liberałowie, ale Lenburcjanie jednak dalej pozostają centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Seronkią rządzą centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a sami Seronkowie są lewicowcami i konserwatystami. Damecją i Morengią rządzą za to lewicowcy i konserwatyści, a sami Damecyjczycy i Morengowie są lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Enfirią rządzą lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a sami Enfowie są lewicowcami i liberałami. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Seronkowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, Damecyjczycy i Morengowie centrowcami i narodowymi konserwatystami, a Enfowie centrowcami i narodowymi liberałami.

W 1849 Enfowie stają się centrolewicowcami i narodowymi liberałami, a w tym samym roku Damecja i Morengia się ponownie rozdzielają. Zachowane wspólną centrową i narodowo-konserwatywną władzę, ale narody zaczęły się między sobą różnić poglądowo - Morengowie pozostali centrowcami i narodowymi konserwatystami, a Damecyjczycy stali się centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, w Bralcji i Lenburcie centrolewicowcom, liberałom i ludowcom, w Seronkii lewicowcom i konserwatystom, w Morengii i w Damecji lewicowcom, konserwatystom i ludowcom, a w Enfirii lewicowcom i liberałom. Lenburcjanie poglądowo różnili się od władców i stali się lewicowcami i konserwatystami, Seronkowie byli lewicowcami, konserwatystami i ludowcami, Morengowie lewicowcami i liberałami, Enfowie lewicowcami, liberałami i ludowcami, a Damecyjczycy prawicowcami i narodowymi konserwatystami.

W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W tym samym roku Ursaria anektowała Lenburt i ludzie przyjęli wtedy poglady prawicowe i konserwatywno-liberalne. W Seronkii do władzy dochodzą centrolewicowcy, liberałowie i ludowcy, w Morengii i w Damecji lewicowcy i konserwatyści, a w Enfirii lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. Damecyjczycy są za to lewicowcami i liberałami. W 1911 w Enfirii rządzić zaczynają lewicowcy, liberałowie i ludowcy, a Damecyjczycy stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami. Lenburt odzyskał niepodległość dopiero w 1912 i rządzili nim lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Seronkii władzę przejęli lewicowcy i liberałowie, w Morengii i w Damecji lewicowcy, liberałowie i ludowcy, a w Enfirii prawicowcy i narodowi konserwatyści. W tym samym roku unia personalna Morengii i Damecji została zerwana, a władze dameckie reprezentowały poglądy prawicowe, narodowo-konserwatywne i ludowe. W 1914 władza w Damecji zmienia się na centroprawicową i narodowo-konserwatywną, w 1916 na centroprawicową i narodowo-liberalną, żeby w 1918 zmieniła się na centrową i narodowo-konserwatywną. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze dameckie stały się lewicowe i liberalne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na lewicę i konserwatywny liberalizm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd Damecji stał się lewicowy i konserwatywny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 prezydent Netarlandii stwierdził, że jest centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem, prezydent Lenburtu - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, król Seronkii - centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą, król Morengii - centrolewicowcem i umiarkowanym liberałem, król Enfirii - lewicowcem i konserwatystą, a król Damecji - lewicowcem i konserwatywnym liberałem.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Damecji przejmuje lewicowiec i umiarkowany konserwatysta, a w 1993 lewicowiec i umiarkowany liberał. W 2006 rządzić zaczyna prawicowiec i narodowy konserwatysta, w 2021 centrolewicowiec i umiarkowany liberał, a po pół roku narodowy centroprawicowiec i umiarkowany liberał. W 2022 Damecją rządzić zaczynają politycy centroprawicowi, liberalno-konserwatywni i ludowi.