Ludy Ziemi

## Najbardziej znane ludy

### Kraj Vendów

Kraina położona u zachodnich i południowo zachodnich podnóży gór Lyngfjell. Zamieszkujące tam ludy świetnie radzą sobie zarówno w poruszaniu się po puszczach nie do przebycia dla nikogo innego, jak również w śródlądowej żegludze po spływających z gór rzekach. Nie posiadając rozwiniętego rolnictwa ani żyznych gleb, trudnią się przede wszystkim rybołówstwem i zbieractwem, nie mają także sobie równych w wyszukiwaniu dzikich leśnych uli i wyrobie miodów (zarówno pitnych, jak i jadalnych).

Nim po przeciwnej stronie gór pojawili się uchodźcy z Bergardu, głównymi przeciwnikami Vendów w walce o ziemię i zasoby były ludy zamieszkujące zbocza Lyngfjell. Walka przesuwała się coraz bardziej na północny-wschód, do czasu, gdy Lyngfjelldczycy przejęli od zakładanego Fornholdu nowe technologie. W tym momencie ekspansja została zastopowana, a w zachodnim Lyngfjell na długie lata została ustalona granica między oboma ludami.

Jedną z najsłynniejszych historycznych przywódczyń Vendów była, pochodząca zapewne z innego plemienia na zachodzie, druidka Ragnell. Prowadzona przez nią koalicja plemion, której dominującą część stanowili Vendowie, najechała tereny królestwa Bergardu, pustosząc ziemie jego wasali i docierając aż pod mury niesławnej Twierdzy na Klifie.

W chwili obecnej Vendowie otwierają się już na handel z Ludami Morza, choć z Fornholdczykami i ich sprzymierzeńcami wciąż toczą krwawe bitwy, regularnie najeżdżając góry Lyngfjell, lub broniąc się przed najazdami ich mieszkańców. Dobrą współpracą z Vendami cieszą się natomiast mieszkańcy Mevilian (handel owocami lasu oraz kruszcami i żelazem) oraz nieliczni wysłannicy północnych księstw przybywający tam z misjami handlowymi.

Władzę wśród Vendów od lat sprawują członkowie na poły legendarnego rodu Gailemina. W chwili obecnej plemieniem rządzi Giedym, syn Mindauga, niezrównany łowca, wśród wielu ludów słynący także ze swojej niemal nadludzkiej siły.

### Aldowie

Początkowo ludy zamieszkujące nieprzyjazne podnóża gór Himdring były zorganizowane jedynie w grupy rodzinno-plemienne. W miarę jednak, jak ze wschodu na tereny puszcz przybywały kolejne plemiona, zaczęto organizować się w większe osady, a po wyparciu plemion z doliny Berionu wybierać także wojskowych naczelników, wywodzących się z najznakomitszych rodów. Stanowisko zwane w różnych plemionach ceannaire lub turig nie było i do dziś nie jest dziedziczne. Wódz sprawuje władzę dożywotnio, w sprawach innych niż wojskowe często radząc się licznej kasty kapłańskiej, w której z kolei najważniejsze funkcje sprawują druidzi.

W społeczeństwach aldyjskich wyróżnia się trzy zasadnicze warstwy - kapłanów, wojowników i rolników. Kapłani (dzieleni na bardów, filid i druidów) przekazują i kultywują wiedzę, jak również rozstrzygają spory między mieszkańcami. Wojownicy, najbogatsza warstwa społeczeństwa na czele z wodzem żyjąca z wojennych łupów, zajmują się ochroną ludności. Dużym autorytetem cieszą się (w przeciwieństwie do “cywilizowanej” Dolonii) także rolnicy - to pod dotykiem ich rąk ziemia wydaje plon dla reszty plemienia.

Oczywiście, przy tak zróżnicowanej grupie, nie można opisać specyfik każdego plemienia. Nieliczni badacze dolońscy zauważyli na przykład, że w ludach osiedlonych bliżej ścian gór Himdring prócz tradycyjnych druidów pojawia się także instytucja a fhios agam, “tego/tej, który wie”. Są to osoby podróżujące między plemionami zamieszkującymi dany obszar i spełniające wobec nich funkcje zarówno doradcze, jak i ochronne. Niewiele mówi się o ich zdolnościach magicznych, ale w legendach aldyjskich nie od dziś przewijają się historie o niezwykle potężnych fhios agam.

Plemion aldyjskich i ich najróżniejszych szczepów nie można w tej chwili dokładnie policzyć. Co jakiś czas jednak w puszczach pojawia się wódz lub druid potrafiący zjednoczyć pod sobą kilka lub kilkanaście osad. Takie zdarzenia zwykle kończą się najazdem na ościenne plemiona lub nawet na księstwa dolońskie.

W tej chwili jedno z nielicznych znanych Dolończykom i zarazem największe z plemion, Rodoaldowie, rządzone jest ręką młodego, energicznego władcy, Marbona pozostającego jednak pod wyjątkowym wpływem druidów.

### Daleka północ

Na dalekiej północy osiedlają się nieliczne plemiona - najczęściej są to wygnańcy lub osoby z jakiegoś względu chcące oddalić się od dawnych domostw. Plemiona zamieszkujące daleką północ pozostają praktycznie nieznane, niewielu podróżników powraca z tamtych ziem.

## Znani w historii przywódcy Ludów Ziemi

**Erymin, Aldamir, Ceilen, Tharian, Beadica (żyli w 1493 p.p.d.)** - Takie imiona nosili przywódcy Ludów Ziemi, którzy w Nelraephel brali udział w pojednaniu ludzi i elfów, przynajmniej jeśli wierzyć elfickim płaskorzeźbom znalezionym w Alqualonde. Poza imionami oraz informacją, że Beadica stała na ich czele, nie wiadomo o nich nic więcej. Nawet wśród legend i podań Ludów Ziemi próżno szukać tych postaci, choć niektórzy dopatrują się analogii między nimi, a bajkową Bodiką, czy nazwą ludu Aldów.

**Gecyngateryx (ok. 750 - ok. 710 p.p.d.)** - Na poły mityczny przywódca, który zjednoczył większość plemion Ludów Ziemi, by dać odpór najazdom Ludów Słońca. Wspominany zarówno w przekazach ustnych, jak i elfickich kronikach.

**Gailemin syn Venda (VI w. p.p.d)** - Legendarny założyciel plemienia Vendów. Wedle legendy, po bohaterskiej śmierci ojca broniącego swój lud przed stworami Svargardu, zadecydował on, by ruszyć na południe w poszukiwaniu nowych ziem. To w owej wędrówce zrodziła się nienawiść dzieląca Vendów i ludy Lyngfjell - te ostatnie nie przyjęły uchodźców z nieprzyjaznych ziem, przeganiając ich aż za pasmo górskie. Ponoć to właśnie Gailemin założył pierwszy vendziański gród (Elnias) w miejscu, gdzie po przejściu gór upolował pierwszego jelenia.

**Edromm - (ok. 280 - ok. 230 p.p.d.)** - Twórca pierwszego znanego, zorganizowanego państwa Ludów Ziemi. Zjednoczywszy plemiona zamieszkujące północne wybrzeża Berionu, najechał on Melamar, docierając aż pod mury Gevennien. Nie zachowały się żadne informacje na temat jego syna, ani dokładnego zasięgu jego władzy.

**Mungnimir (ok. 240 - 219 p.p.d.)** - Wnuk Edromma, ostatni władca założonego przezeń państwa. Poległ w bitwie, która miała miejsce gdzieś nad brzegami Viruny, podczas odwetowej napaści elfów z Melamaru. Wedle legendy, stoczył on pojedynek z elfickim przywódcą - Faeronem Płomiennym - lecz choć pokonał elfickiego władcę, zginął przez zdradziecki cios w plecy, gdy próbował dobić powalonego przeciwnika.

**Zamon “Groźny” (ok. 80 - 133)** - Twórca tzw “państwa Zamona”, zjednoczywszy plemiona Aldów, poprowadził je do boju przeciw dolońskim księstwom, podbijając znaczną ich część, w tym księstwo Odne. Utworzone przezeń mocarstwo uległo rozpadowi tuż po jego śmierci.

**druidka Ragnell (ok 140 - 167)** - Druidka, która utworzyła koalicję plemion (głównie Vendów) wymierzoną przeciw królestwu Bergardu. Prowadzona przez nią armia spustoszyła ziemie owego królestwa i dotarła aż pod samą stolicę. Tam, podczas próby szturmu na mury, Ragnell poległa. Krótko potem utworzona przez nią armia rozproszyła się.

**Berig syn Genyzera (ok 255 - ok 310)** - Władca jednego z pomniejszych grodów Ludów Ziemi, któremu udało się chwilowo zjednoczyć znaczną liczbę plemion i najechać Cesarstwo Dolońskie, zdobywając i łupiąc Trymont. Choć po udanym najeździe Ludy Ziemi ponownie się podzieliły, dopóki Berig żył, cała Dolonia drżała przed nim.