Calanthe

BUD: 9 (0)

INT: 16 (+2)

ROZ: 15 (+1)

CHA: 12 (0)

## Opis

Wszystko przyszło niczym burza śnieżna w styczniu. Przyszło i było pozornie dobre. Uwierzyłam. Czy warto karać za to naiwne, ludzkie dziecko? Moje serce zawsze tak gorące, że topiło śnieg. Twarz zaczerwieniona z nieprzemijającej radości. Spojrzenie pewne, zawstydzające samych baronów.

Tak, byłam „cudownym” dzieckiem. Dar był przekazywany z pokolenia na pokolenie. Siódma córka siódmej córki, jedyna w rodzinie, która otrzymała moc nadającą się do czegokolwiek. Lepili mnie niczym garnek z gliny, a ja
nigdy nie protestowałam. W końcu miałam to, o czym marzyła moja matka, babka, matka babki, babka babki… Długo, by wymieniać. Dar 343 pokoleń zamknięty w moim wątłym ciele.

Rozwijałam się, a świat stał dla mnie otworem. Nie korzystałam z oferty, cały swój wolny czas spędzając w Akademii. Niewiele pamiętam z tamtego okresu… Zapach kurzu, szelest papieru i promienie słońca budzące mnie każdego poranka.

Zbyt wiele zapomniałam… Przemiana zaszła zupełnie. Czasem widuje obrazy nawet nie wiedząc, do kogo należą.
Czy to moje wspomnienia? A może ludzi, których... „*poznałam dokładniej”*? Gubię się w tym wszystkim.

Pamiętam tylko Biezdara, lśnienie jego miecza w zachodzącym słońcu. Niebo straszyło krwistą czerwienią, gdy Feliks przyszedł na świat. Razem z nim przyszły one. Nie byłam głupia. Obecność istot wskazywała na pojawienie się Źródła. Stanęłam ze wszystkimi walczącymi ramię w ramię czując, że lata nauki nareszcie się opłacą. Magia wydostawała się ze mnie przez palce, oczy, skórę, promieniowałam. Pierwszy i ostatni raz byłam tak potężna, mówiono, że mój śmiech echem brzmiał kilometrami. Nie przestałam, gdy szpon bestii rozerwał jego twarz. Nie przestałam widząc jego miecz na ziemi. Oszalałam w moim tańcu śmierci. Źródło dawało mi moc, z której haniebnie korzystałam.

Po wszystkim upadłam na
kolana. Unosząc głowę zauważyłam pierwsze siwe pasmo włosów. Nie przejęło mnie to, Maginom znane były sposoby na upiększanie się. Zaczesałam je za ucho. Podniesione głosy skierowały me oczy na ciało, które zabarwiło śnieg czerwienią swojej krwi.

Tego dnia magia przestała być moich błogosławieństwem, a stała się przekleństwem. Chaos ogarnął moją duszę.

Od tego dnia minęło 18 lat.

Obietnicę, którą na mnie wymusił, spełniam. Pomogę Źródłu naprawić świat.

Obietnicę, którą mu złożyłam, spełniam. Już niedługo spotkamy się w tym samym świecie, *Melamin*.

## Sprzęt

* Racje żywnościowe (4 użyć, 1 wagi)
* Igła z nicią (0 wagi)
* 3 mikstury leczące i ekwipunek podróżnika (5 użyć, 1 wagi)
* kościana laska (bliski, dwuręczny, 1 wagi)
* 3 Zaklęte Urny (ciała: Biezdara, Loszki)

## Więzi

* Nie mogę przestać myśleć o tym, jakim silnym ciałem będzie Feliks.
* Max zawsze pozostawia po sobie ślad z ciał (albo raczej bufet).
* Obiecałam Biezdarowi, że będę chronić Feliksa.
* Szukam zrozumienia dla mojej sztuki u Maxa.

## Ruch śmierci

**Armia Nieumarłych –** Zemsta. Zemsta i nienawiść. To wszystko co pozostaje, kiedy Twój wzrok spowija
ciemność.
Kiedy umierasz, ziemia zaczyna się trząść. Kościane dłonie, pokryte zgniłym ciałem wystrzeliwują z gruntu.
Setki ciał wykopuje się na zewnątrz. Twoje urny otwierają się, a zamknięta w nich kolekcja ciał powstaje,
aby poprowadzić hordę nieumarłych. Pragną tylko jednego:
Zemsty.
Ci, którzy sprawili, że nie żyjesz, zostaną rozerwani na kawałki. Twoja armia będzie istniała dopóty nie
dopełni się Twoja zemsta, lub każde z ciał nie zostanie zniszczone. Niech poznają prawdziwą grozę,
Nekromanto. Pokaż im raz, a dobrze.