recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Aegwen

Elenath i Earwena (ciotki)

Aendir, Finrod, Angrod i Aegnor (kuzyni)

Lanniel i Galadriela (kuzynki)

Narisse (bratowa)

Galdor (szwagier)

Nyaro i Elarod (bratankowie)

Dairon (siostrzeniec)

Gaeriel (siostrzenica)

Tanwe

**Aegwen** ( *ur. ok. 1260 Lat Drzew w Alqualondë)* - Elfka, Najstarsza córka i drugie dziecko księcia Alqualondë, Elulindo i jego żony Linde. Młodsza siostra Rustora i starsza siostra Galdira i Tanwe. Poślubiła księcia Maglora, syna Feanora oraz urodziła mu syna Arothira który swego czasu odegrał nie małą rolę w Wojnach o Beleriand. W czasie Buntu Noldorów nie poszła z mężem i synem na wygnanie lecz została w Tirionie, wierząc w opiekę Valarów.
Bractwo Zielonego Gaju

**Bractwo Zielonego Gaju** jest luźną organizacją druidyczną zrzeszającą druidów, lokalnych szamanów i innych miłośników przyrody, wedle legendy założony przez samego Radagasta Burego lub też przez kogoś z jego uczniów. Brak w niej ścisłej hierarchii, ale jej mocno elitarny charakter sprawia, że tylko
nieliczni z druidów mogą pochwalić się członkostwem. Na rok 4000 CE jej stan osobowy wynosił około 170 druidów i kilkudziesięciu innych członków z krain wokół Fangornu, gdzie bractwo ma swą siedzibę.

Celem istnienia Bractwa Zielonego Gaju jest zbieranie informacji oraz
 dzielenie się wiedzą o naturze. Członkowie Bractwa należą do zapalonych
 wędrowców oraz odkrywców, poświęcając swe życie opisywaniu i badaniu
natury. Przemierzają świat, czasem odkrywając nowe lądy lub natrafiając
na nieznane dotąd gatunki. Druidzi, należący do organizacji, są
zachęcani do dzielenia się takimi odkryciami, ale nie muszą tego robić,
tym bardziej że są rozsiani po całym świecie. Ich jedynym obowiązkiem jednak jest informowanie Bractwa o nowych
 zrzeszeniach druidów, kręgach druidycznych lub nieznanych dotąd
menhirach. Dzieje się tak, ponieważ podczas nagłego kryzysu lub
katastrofy Bractwo często służy za skuteczną sieć posłańców między
poszczególnymi kręgami druidów. Z tego powodu ważnym jest, by członkowie
 wiedzieli, gdzie szukać poszczególnych kręgów i zgromadzeń.
Chey Sart

> Ongiś istniała tu wielka i bogata kraina Chey
>
>

**Khey Sârt** lub **Chey Sart** dawniej znane jako **Północna Khailûza** to rozległa kraina położona w centrum Śródziemia - pomiędzy Ered Harmal na zachodzie, Talathrantem na północy i Khey Rill na wschodzie. Region jest znany jako ojczyzna ósmego z Nazguli a także jako praojczyzna słynnych kultur Khey. Za najważniejsze i najbardziej rozpoznawalne miejsce uważa się tutejszy wulkan Ulk Khey Sart, będący jednym z wschodnich odpowiedników Góry Przeznaczenia i czczony przez zasadniczo wszystkie ludy pochodzące z tego obszaru (ot tak, bez większego powodu). Chey Sart jest także ojczyzną wielu barbarzyńskich herosów oraz nie mniejszej liczby bestii, które zmuszeni są zwalczać.

## Regiony i kraje

* Kalterk Prairie
* Wzgórza Khey
* Płaskowyż Khey
* Khey-Rill
* Dolina Nûmaharu
* Łąki Sârtu
* Ognista Korona
* Ûlk Khey Sart
* Velarith

## Ważne miejsca

* Czarny szczyt
* Khey Goumal
* Dominium Khey
* Elpynir
* Trawiaste Grobowce
* Ruiny Iey
* Smutne Morze
* Mgliste Źródła
* Ųlk Khey Ama
* Ulk Khey Sârt
* Krynica Erelartu

## Narody

Plemiona Khey, Sarethi, Czerwone Karły, Gobliny, Orkowie, Półtrolle, Lamie

## Notatki

* Khey Sârt to nazwa stosowana w Drugiej i Trzeciej Erze Słońca, podczas gdy Chey Sart to uproszczona nazwa, która spopularyzowała się dopiero w Czwartej Erze, lecz dziś jest oficjalna.
Imperium Agatejskie

**Imperium Agatejskie** lub **Agatea** było potężnym ludzkim państwem położonym na Kontynencie Przeciwwagi - Easternesse i jego największa historyczną siłą, zawczasu panującą nad niemal jedną czwartą powierzchni tego lądu. Państwo zostało założone zapewne na początku Drugiej Ery przez Cesarza Jednego Słonecznego Lustra (dziwne imiona są charakterystyczne dla tego kraju), który zjednoczył okoliczne ludy i stworzył kraj podobny kulturą i ustrojem do średniowiecznych Chin czy Japoni. Imperium zapewne zasłynęłoby jako najbogatsze ludzkie królestwo wszech-czasów (na Easternesse znajdowały się ongiś niewyobrażalnie wielkie pokłady złota), gdyby nie to, że władcy Palisoru i Womawii obawiając się hiperinflacji skrupulatnie nie ukrywali istnienia kontynentu. Na przestrzeni dziejów kraj przetrwał liczne powstania, kataklizmy i wojny domowe, zawsze jednak odzyskiwał dawną siłę i upadł dopiero podczas wielkiego kataklizmu w Piątej Erze. Największymi miastami imperium były Hunghung i Bes Pelargic.

## Notatki

* Oprócz złota, Imperium Agatejskie było jedynym państwem w większych liczbach wydobywającym rudy oktirionu.
Gnomy

TE: 750

CE: 5000

PiE: 1200

SE: co najmniej 170

**Gnomy** lub **Krasnale** są niezwykle rzadką rasą niewielkich humanoidów żyjącą w Palisorze, często posiadającą magiczne zdolności i
 znaną z talentów do wynalazczości i alchemii a także wszelkiego rodzaju
 iluzji. Większość z nich rezyduje pod ziemią, w spokojnych rejonach
obfitych we wzgórza i lasy. Cechami charakteru przypominają nieco
połączenie elfa z krasnoludem i taki według legend był ich początek.
 Są przyjazne ale małomówne, chętne do pomocy przyjaciołom ale rzadko
pokazujące się, jeśli nie chcą być zauważone. Lubią zwierzęta, piękne
klejnoty i dobre żarty - specyficzne poczucie humoru gnomów ma tak samo
licznych zwolenników co przeciwników. Gnomy zazwyczaj skłaniają się ku
dobremu usposobieniu, jednak rzadkie przypadki złych przedstawicieli tej rasy działających w przymierzu z Fankilem i Morgothem potrafią być groźne i przerażające. Jedynym znanym przywódcą gnomów jest Garl Świetlistozłoty.

## Opis

Z wyglądu nieco podobne do krasnoludów (choć widać u nich elfie cechy), są jednak od nich nieznacznie mniejsze i mniej muskularne, a swe brody noszą krótko przycięte lub w ogóle golą zarost. Cechują się też ogromnymi nosami, które są prawdziwą dumą tej rasy.

W walce gnomy z uwagi na swe niewielkie rozmiary i niezbyt dużą liczebność preferują spryt ponad siłę. Posiadają wypracowane przez rasę techniki walki z orkami i goblinami, a niewielkie rozmiary ułatwiają im obronę przed atakami gigantów i innych dużych istot.

## Notatki

* Podobno pewna społeczność gnomów żyła wśród krasnoludów w Nogrodzie i Belegoście podczas pierwszej Ery. Niektóre podania wspominają też niekiedy o gnomich przodkach znanych ludzkich wojowników Beleriandu.
Forodwaith

*"Ziemie te są wiecznie zimne, choć leżą niewiele ponad sto mil na północ od Shire. Zamieszkują je Forodwaithowie, dziwne plemię"*

**Forodwaith** zwany także **Pustkowiem Północnym**, to najbardziej wysunięty na północ region Śródziemia (na północ od Westlandów), charakteryzujący się mroźnym i nieprzyjaznym (acz zdatnym do życia) klimatem. Większość jego obszaru pokrywają niekończące się zamarznięte stepy, tajga oraz liczne pasma górskie. Zamieszkują go liczne nomadyczne plemiona ludzi oraz Śnieżne Elfy a także śnieżne trolle oraz Helegrogowie. Z czasem oddzielnym od Forodwaithu regionem stały się jego zachodnie ziemie - Forochel.

## Regiony

 Ai´atar Annûforodwaith Azjan Barl Syrnac Barren Cirith Feathir Darn Grine Dor Bendor Durganlu Dúrin Plain Dyr Edge of the World Mountains Everdalf Fen Tundra Fire Tundra Forochel Forod Engrin Forovirkain zamarznięty las Hebringli Heleqfalas Heleqlhug Järkhirklair Jälkwärka Jämkäläkhälkäk Jängkäläkhäläkhirkälkäk Latân-Uzg Lindalf Lôkosîr Mosha Nan Lóke Nimfalas Northern Shores Northern ice cap Odpady Północne Rammas Fornen Rhûforodwaith Ringli Sarth nia Linquelie Sula Talath Oiohelka Talath Uichel Taur Orthon Thorenaer Walls of the World Wash Tundra
Harfareth

**Harfareth** (S. „Suche doliny południa”) była dawną (i wielką) krainą Pierwszej Ery, która później na skutek zmiany toru Słońca (Katastrofa Południa) stała się pustynnym Haradem.

## Opis

Harfareth był (jak mówią elfy Hwannin) niegdyś potężnym i światłym królestwem, wypełnionym zwierzyną i czystą wodą. Graniczyło ono od zachodu z Morzem Rozłamu, a od południa z Górami Żółtymi. Na wschodzie leżały Góry Przejścia, zwane później Górami Złotego Wschodu, a na północy rozlewisko Anduiny i wyżyny masywu ognistego cienia, które obejmowały nawiedzone ziemie Mordoru, a także ziemie którymi później stał się Khand zamieszkiwany przez Variagów. Góry Przejścia wzięły swoją nazwę od wielu przełęczy łączących Harfareth z centralnym Śródziemiem, z którego do ziemi Harfareth przybyli liczni jej późniejsi miszkańcy. Ogółem region był dość bogaty i całkiem zaludniony, choć nie do końca ucywilizowany.
Góry Szare

**Góry Szare** (S."Ered Mithrin") lub **Góry Smocze** to dwa rozległe pasma górskie, które biegły od północy Mrocznej Puszczy i Gór Mglistych na zachód od Zwiędłych Wrzosowisk. W górach tych nie żyło zbyt wielu ludzi ani krasnoludów (pożarły ich smoki) za to przebywała tu największa w Śródziemiu populacja gigantów oraz wyjątkowo liczne smoki. Uważa się, że wyznaczały one północną granicę Westlandów z Forodwaithem.

## Dane

* **Długość** : 780 mil, od Gundabadu na zachodzie do Więdnącego Wrzosowiska i Emyn Engrin na wschodzie.
* **Wysokość** : średnia wysokość gór: 5000-7000 stóp. Najniższy szczyt: Khelor-dornal - 3642 stóp, najwyższy szczyt: Gondmaeglom - 10,720 stóp.
* **Klimat** : średnie roczne opady: 60-80 cali. średnia roczna temperatura. 25 - 35 ° F - raczej niska. Opady znaczne acz nie aż tak duże.
* **Skład** : Góry Ered Mithrin składy się z grubego szarego wapienia, powszechnego w północnym Rhovanionie. Tutejsze groty pełne lśniących formacji skalnych i podziemnych basenów były idealnym miejscem do ukrywania skarbów. Ekspedycja krasnoludów w Drugiej Erze odnalazła złoża złota w pobliżu Zwiędłego Wrzosowiska, ale zostali zmuszeni do ucieczki, gdy obudzili smoka, który mieszkał w pobliżu. W pobliżu Angmaru , na zachodnim krańcu pasma oraz w Żelaznych Wzgórzach daleko na wschodzie można znaleźć wielkie złoża rud żelaza i ołowiu. O występowaniu innych substancji nic nam nie wiadomo.
* **Roślinność** : głównie jodły.

## Miejsca godne uwagi (ang)

Ablâk-khadar Aglâmbazar Anvilmount Bar-en-Bairanax Wrota Baraldrina Bat Dome Beacon Tower Dom Beornana Beroacra Bitter Scar Bizar-atrâd Black Knob Brúgrad Cave of Bulor-Ilg Caves of Ulund Celebost Ciriths Auris Ciriths -khizdin Dôm Goru Dómekh Dwarven Watchtower Dying Glacier Furuk-Mekhem Gilgróf Glimmerdeep Goat Mountain Gold Hill Gondmaeglom Grey Wrack Hyarleuca's Cave Irerock Kala Dulakarth Kalbaraz Kêr Bréin Khelor-dornal Klyaxar's Lairm-D'n'm'n'n'md Aur Lag Mah Nordinin Mahinin Silver-pit Silverplunge Skarhald Skóghus Sorrowdrop Spidertunnels Stánbalk Steelfall Stormlind Stormwall Surgax Thafar-gathol Thakalgund Tharrazhâr Thikil-Gundu Thollakar Thrumfall Thundercleft Tuwurdrog Udrabax Udûnanca Ugtilai Ûgûrwa Wurst Wurst Wurst
Eldamar

**Eldamar** (Q. „Dom Elfów”, ang."Elvenhome") zwany przez hobbitów **Fearią** jest nadmorskim regionem Nieśmiertelnych Krain, leżącym na wschód od gór Pelóri i Valinoru na środkowej wysokości kontynentu. Kraj ten składa się z dwóch części: nizin kontynentalnych na wschód od gór i wyspy Tol Eressea u wschodniego wybrzeża Amana. W regionie tym położone są liczne elfickie miasta i osady a także kilka twierdz Manwego. Zamieszkują je liczni Teleri a także niekiedy elfowie z innych szczepów.

## Regiony

Zatoka Eldamaru, Calacirya, Cobas Alqualonde, Zatoka Światła, Zatoka Syren, Wyspa ptaków morskich, Pasma Elende, Vanyamar, Niewielkie Wyspy
Irime

Lalwen

## Rodzina

### Krewni

Maidros Tatayondo i Cinsácë (dziadkowie, być może)Lemyare i Andon (dziadkowie od strony matki)

Silwe (stryj, być może)

Nurwe, Nurwen i Ingwe (stryjeczni dziadkowie)

Tata, Tatie i Ilion (pradziadkowie)

Nerdanela (bratowa)

Maedhros, Maglor, Celegorm, Caranthir, Curufin, Amrod i Amras (bratankowie)

Anaire (bratowa)

Fingon, Turgon i Argon (bratankowie)

Aredhel (bratanica)

Earwena (bratowa)

Finrod, Angrod i Aegnor (bratankowie)

Galadriela (bratanica)

### Rodzeństwo

Feanor (przyrodni brat)Findis

Fingolfin

Faniel

Finarfin

**Irime** (*ur. między 1190 a 1230 Lat Drzew w Tirionie) -* Elfka, księżniczka Noldorów i druga córka a trzecie dziecko Finwego, Najwyższego Króla Noldorów i jego żony, Indis z plemienia Vanyarów. Młodsza przyrodnia siostra Feanora i młodsza siostra Findis i Fingolfina oraz starsza siostra Faniel i Finarfina. Podczas buntu Noldorów dołączyła do swoich braci i udała się do Beleriandu. Nie są znane jej dalsze losy.

Arothir dobrze się z nią dogadywał i dzielił pasje do konnych przejażdżek.

## Historia

Niewiele wiadomo o Írimë, poza tym, że podczas Wygnania Noldorów udała się do Śródziemia przez Helcaraxë ze swoim starszym bratem Fingolfinem, z którym była blisko, podczas gdy reszta jej rodzeństwa pozostała w Valinorze . Los Írimë jest nieznany; mogła zostać zabita lub wróciła do Amanu po Wojnie Gniewu .
Adamantyt

**Adamantyt** lub **Adamantium** to niezwykle twardy surowiec i niemal bezcenny surowiec z którego wykute zostały najtrwalsze zbroje, halabardy, miecze i topory w dziejach Starego Świata.
Oręż wykonany z tego metalu posiada naturalną zdolność przełamywania
trwałości, kiedy dochodzi do roztrzaskiwania broni lub atakowania
przedmiotu. Z kolei adamantytowe zbroje lekkie zapewniają redukcję
obrażeń. Adamantyt jest tak kosztowny, że wykonane zeń broń i zbroje
zawsze są mistrzowskie. Z adamantytu wykonuje się tylko broń, zbroje i tarcze, które
normalnie tworzy się z metalu. Jeśli wspomniane elementy uzbrojenia
normalnie są stalowe, ich wersje z adamantytu będą o około 1/3
wytrzymalsze niż zwykle.

## Notatki

* Jednym z innych powodów ceny adymantytu jest to, że bardzo trudno go formować - nie podda się nawet młotowi kowalskiemu, no chyba że młot też jest z adamantytu.

* Przeważnie nawet Numenorejskich książąt nie było stać na zbroję z tego materiału.
Bethany Calpico

Rachel Morigan

> Brzmi jak raj, ale piekło, gdy się przyjrzysz
>
>

**Bethany Calpico** to energiczna, białowłosa nastolatka żyjąca pod koniec Czwartej Ery i kluczowa bohaterka jednej z ważniejszych historii z udziałem Azraela, mieszkająca w mieście Sinnoh w Wakoku na dalekim wschodzie Śródziemia, potomkini elderejskiego żeglarza Joana de Calpico, którego okręt rozbił się na północy Wakoku przed stoma laty. Od tego czasu kolejni potomkowie nieszczęsnego kapitana i jego załogi zmuszeni są do życia w tym dalekim od ojczyzny kraju a rodzina Bethany utrzymuje się ze sprzedaży owoców roślin, które znajdowały się na statku Joana i które tutaj nie występują.

Choć jej rodzina już dawno zrezygnowała z prób powrotu do ojczystych ziem, Bethany nie traci nadziei - owszem nie można powiedzieć, że nielubi kraju w jakim przyszło jej żyć, podejrzewa jednak, że w pewnych regionach życie wygląda nie co inaczej i że owo inaczej bardziej by jej odpowiadało - np. ma mocne przypuszczenia, że w większości krain psy nie służą do jedzenia.

Jak wiadomo po kilku przygodach spowodowanych spotkaniem największego (podobno) z bohaterów Ambaru oraz jej wrodzoną skłonnością do ładowania się w kłopoty, ostatecznie osiągnęła swój cel i po długiej podróży dotarła do Eldereen gdzie po zaaklimatyzowaniu się założyła bar mleczny. Od tego czasu niemal nigdy już nie pojawiła się w żadnej znanej opowieści (z wyjątkiem "Legionu Drugiej Szansy", kiedy obsługiwała kilku gości), choć niekiedy herosi wspominali o niej, szczególnie w kontekście jej zaręczyn z Kenethem Anworthem, słynnym poszukiwaczem przygód i archaologiem.

Słusznie zaznaczono, że "zaręczyła się" z Kennethem. Z ślubem pojawił się ten problem, że ilekroć próbowali się pobrać akurat tuż obok następowała wielka przygoda/wojna/koniec świata a na ogół wszystko na raz, skutecznie uniemożliwiając ukończenie ceremonii. Nigdy nigdzie nie wspomniano o ostatecznym ślubie, choć wydaje się wielce prawdopodobne że musiał mieć w końcu miejsce - choć minęło minimum jakieś siedem lat od pierwszej próby. Siedem nie udanych ślubów Kena i Bethany jest powszechnym tematem żartów herosów znad morza kwadratowego.

## Notatki

* Założony przez nią w Eldereen bar mleczny z czasem zaczął cieszyć się tak wielką popularnością, że z czasem mogła otworzyć całą sieć restauracji mlecznych mającą swe lokale od Cirdanis aż po leżące nad wielką rzeką Ahwen.
* To ona zapoczątkowała ponoć wśród dziewcząt z południa Westorii modę na "dziwaczne zagraniczne ubrania" i krótkie spódnice.
* Choć uważana jest za zwyczajną ludzką kobietę, kolor jej włosów sugeruje iż mogła posiadać celadrimskich przodków.
Anar

„ *... i Anar ognistozłoty, owoc Laurelinu, nazwali Słońce. Ale Noldorowie nazwali [to] Vása, Serce Ognia, które się budzi i zużywa; bo Słońce zostało ustanowione jako znak przebudzenia ludzi i upadku elfów* ”

**Anar** czyli **Słońce** jest gwiazdą Ardy, źródłem światła dziennego, wstaje na wschodzie Śródziemia i zachodzi na zachodzie. Według Silmarillionu został stworzony przez Aulego za Dawnych Dni.

## Historia

### Silmarillion

Kiedy Morgoth i Ungolianta zniszczyli Dwa Drzewa, na całej Ardzie zapanowała ciemność. Yavanna z Nienną próbowały przywrócić Drzewa do życia, lecz ich usiłowania były bezskuteczne. Gdy już obie opadły z sił, Laurelin urodził złoty owoc, a Telperion – srebrny kwiat. Yavanna zerwała owoc i kwiat, Manwe je pobłogosławił, Aule wykuł dla nich naczynia, a Varda uczyniła z nich lampy niebios. Pieczę nad statkiem Anara powierzono Arienie, jednej z nielicznych duchów ognistych, które nie przeszły na stronę Morgotha.

### Inne źródła historyczne

Jednak w historycznej wersji zakładającej okrągły kształt Ambaru, Słońce i Księżyc nie były owocami Dwóch Drzew, ale faktycznie poprzedzały ich stworzenie i powstały na początku świata. Zamiast tego Drzewa zachowały jedynie światło Słońca, które zostało skażone przez Melkora, gdy porywał Arienę.

## Ataki na Słońce i Księżyc

Morgoth od samego początku starał się zniszczyć nowe Słońce i Księżyc, tak jak i zniszczył Illuin, Ormal i Dwa Drzewa. Ale moc Czarnego Pana, związana z Ardą coraz bardziej, słabła wraz z wiekiem i z każdym nowym stworzeniem kreowanym przez Melkora. Zdolność bojowa Maiarów mu służących byłą jeszcze bardziej ograniczona i po kilku bitwach z broniącym Księżyca Tilionem, Morgoth odpuścił. Ponieważ Ariena była jeszcze silniejsza, Władca Ciemności zdał sobie sprawę, że w walce ich nie pokona i zaczął szukać innych sposobów na strącenie nowych źródeł światła. Pod koniec swego panowania nad światem, stworzył więc w Ardorze potężną siedzibę w której architekci jego rozpoczęli pracę nad mechanizmem mającym zniszczyć Słońce i Księżyc, lecz plan ten został z niweczony na skutek Wojny Gniewu.

Istnieje też legenda jakoby Morgoth w pewnym momencie był zauroczony w Arienie i chciał ją pojąć za swoją żonę: w pewnym momencie miał nawet porwać ją na skutek czego Ainu ta porzuciła ciało cielesne i jakby "umarła": Słońce nie kierowane przez nikogo po jakimś czasie zmieniło swój bieg, paląc dużą część świata Ambaru (najwyraźniej tworząc pustynie Haradu).

Według Drugiego Proroctwa Mandosa, Morgoth, gdy straże na Bramach Nocy zasną, przedrze się do Ardy i zniszczy Słońce i Księżyc.
Hathor

**Hathor** zwany potem **Katolis** był wielkim królestwem ludzi na Całkowitym Południu w Ardorze. Podania wspominają, że Hathorianie mieli głównie blond włosy, niebieskie oczy i ogólnie wyglądali podobnie do Numenorejczyków.

## Historia

Królestwo powstało po wielkiej rebelii Elfów i ludzi (oraz smoków) przeciwko dynastii Ardany. Zostało ono założone przez niezwykle uzdolnioną ludzką sierotę z rodu Ardany a zarazem dowódczynię buntu - Lunę, która została potem jego pierwszą królową i założyła wielkie miasto Amber jako swoją stolicę. Przez tysiąclecia królestwo kwitło a kolejni władcy żyli w zgodzie z Elfami i starając się nie niszczyć natury.

Sytuacja zmieniła się dopiero podczas wielkiej klęski głodu, kiedy to zrozpaczeni ludzie po wodzą Ziarda ponownie zaczęli praktykować czarną magię by ocalić się przed śmiercią. Jednak po mimo szczytnego celu, użycie zakazanej magii zostało stanowczo potępione przez Elfy a nawet smoki, które zażądały od ludzi zaprzestania szerzenia czarnoksięstwa (poprzysięgli tego wszyscy, którzy niegdyś obalili reżim Ardany). Ludzie jednak wiedzieli, że tylko dzięki niej mogą ocalić królestwo i odmówili a niebawem wybuchła wojna i Ardor podzielił się na dwie zwaśnione części.

Wielkie poczyniono zniszczenia w Hathorze, jednak z czasem królestwo nadrobiło straty i rozwijało się dalej. Zmieniło też nazwę na Katolis na cześć króla Katena II. Co ciekawe z biegiem lat nazwa Amber popadła w zapomnienie a wielki gród nazywano po prostu "Zamkiem Katolis" lub "Dworem Królewskim Katolis". Królestwo o nowej nazwie, stało się niebawem przodującym z ludzkich królestw Ardoru i wielką potęgą militarną.

## Notatki

* Symbolem władzy w Hathorze był **Pierścień Królewski**, dziedziczony przez najstarszych mężczyzn z rodzin królewskich.

* Na terytorium Hathrou znajdował się zakon "czarodziejów" zwany Zakonem Widzących Gwiazdy.
Bitwa w Kotlinie Loghen

**Bitwa w Kotlinie Loghen** był ważną batalią stoczoną w 2796 TE podczas Wojny Krasnoludów z Orkami. W Kotlinie Loghen nieopodal Gundabadu oddział krasnoludów pod wodzą Fundiego został zaatakowany przez orków z Mount Gram. Fundi mógł uciekać, lecz nie stchórzył i wraz z swymi ludźmi zagrodził drogę orkom. Walczyli dzielnie i trzy razy oparli się natarciu, atoli za czwartym razem wódz orków wysłał oddział, który zaszedł ich od tyłu i w końcu nie mogąc dać sobie rady w walce na dwa fronty wszyscy ludzie Dundiego polegli.
Durin I Nieśmiertelny

Durin Wiecznie Żywy

Durin Niezmordowany

Durin Niepokonany

Durin Zawsze-król

Durin Nieśmiertelny

Stary Król

Lord Khazad-Dum

Pan Długobrodych

Architekt Morii

Starożytny Król

Twórca Niekończących się Schodów

**Durin I Nieśmiertelny** zwany **Dúrinem Wiecznym** był najstarszym z krasnoludów, ojcem krasnoludów z plemienia Długobrodych oraz pierwszym władcą i założycielem Khazad-dumu. Swój przydomek zawdzięczał niezwykłej i niepojętej długowieczności, niespotykanej wśród krasnoludów. Konkretnie żył ponad dwa i pół tysiąca lat (przy średniej długości życia 180 lat) i to nie licząc lat kiedy wraz z pozostałymi Ojcami Krasnoludów pogrążony był we śnie, więc i wielu uważało, iż po prostu się nie starzeje, a gdy w końcu umarł wielkie było zdziwienie wśród krasnoludów. Dziwnym jednak trafem rok po jego śmierci, narodził się krzat o niemal identycznym wyglądzie i charakterze co zmarły Durin. Od tego czasu krasnoludowie wierzą (może z resztą słusznie), że od czasu do czasu oto ten sam Durin powraca do życia, reinkarnując się w swojego potomka.
Gwithorien Pomarańczowa

**Gwithorien Pomarańczowa** znana elfom jako **Hyano**, zaś przez ludzi zwana po prostu **Gwin** była elfką, jedną z najmłodszych członków Heren Istarion i dawną uczennicą Alatara. Z dawna przydzielono jej opieką na ziemiami Chyan, po których wiele podróżowała, wypełniając mało istotne misje i zwalczając niezbyt groźne siły. Wyjątkiem od tej reguły była Kashaka, ale to z kolei materiał na dłuższą historię. Nigdy nie była zbyt znana, bowiem nie miała aż tak wielkich uzdolnień a po za tym chodziła w przebraniu cywila i mało kto o niej słyszał. Była raczej samotniczką, choć zdarzało się że towarzyszyła Hettarowi, Gandalfowi lub Alatarowi w ich przygodach. Po upadku Saurona dalej pełniła swoją misję na wschodzie, aż w końcu w 123 CE poległa ratując okoliczne ziemie przed smokiem.
Bitwa w Dolinie Azanulbizar

**Bitwa w Dolinie Azanulbizar** była ostatnią bitwą Wojny Krasnoludów z Orkami stoczoną między nimi pod wschodnią bramą Morii w dolinie Azanulbizar. Po długiej i krwawej walce z blisko dwókrotnie liczniejszym wrogiem krasnoludy ostatecznie zwyciężyły, choć podobno ledwo połowa z nich dożyła do końca bitwy.

## Skutki

* Śmierć Azoga i wielu wodzów po obu stronach.
* Zakończenie Wojny Krasnoludów z Orkami.
* Dotkliwe straty dla obu stron konfliktu.
* Moria czasowo w rękach krasnoludów.
Hale Nienny

**Hale Nienny** były miejscem zamieszkania królowej łez, Vali Nienny położonym na zachodnim wybrzeżu Amanu , z widokiem Bramę Nocy. Hale te były ponurym, smutnym miejscem, w którym jednak można było nauczyć się współczucia i nadziei. Maiar Olórin, przyszły Gandalf, prawdopodobnie spędził wiele czasu, ucząc się tu litości i cierpliwości
Amon Draug

**Amon Draug** było wielkim wzgórzem położonym nad brzegiem oceanu Belegaer i najwyższym punktem w Lindonie na którym swego czasu Gil-Galad kazał wybudować strażnicę. Podobno góra zawdzięcza swoją nazwę smoku pokonanemu podczas Pierwszej Ery przez "wielkiego bohatera" (zapewne jak zawsze chodzi o Berena Erchamiona).

* Typ: Wzgórze
* Wzniesienie: 1634 stóp.
* Obszar geograficzny: Lindon (Beleriand).
Baazrag

**Baazrag** jest wszystkożercą, który żeruje samotnie w dzień i powraca do bezpieczeństwa swojego stada w nocy. W świecie Ardy na pewno zasłynąłby z swojego groźnego ugryzienia i dzikiego usposobienia, gdyby nie to, że akurat jedyni przedstawiciele tego gatunku zamieszkiwali bezludne Pustkowie Światła w Easternesse za krańcem znanego świata. Typowy Baazrag mierzy około 90 centymetrów długości i waży od 18 do 27
kilogramów.
Eva z Dunlandu

**Eva** **z Dunland**u była żyjącą pod koniec Trzeciej Ery handlarką bydła a za razem utalentowaną wojowniczką, bądącą na usługach swojego wuja Lheu Brenina z klanu sokołów. Pozostając wierna sumieniu i zachowując honor Eva była jedną z niewielu Dunlendingów, którzy otwarcie odmówili przyłączenia się do sprawy Sarumana i prowadzenia wojny z Rohanem, a podczas Wojny o Pierścień założyła oddział partyzancki dający się we znaki siłom Isengardu. Dzielnie walczyła przez całą wojnę (była jedną zniewielu kobiet w tamtych czasach wojujących mieczem), a gdy ta dobiegła końca była jedną z kilku posłów Dunlandu biorących udział w koronacji Aragorna. Ten w uznaniu jej zasług nadał jej tytuł Pierwszej Damy Dunlandu, a gdy stał on się częścią Zjednoczonego Królestwa wspólnie z Vesemirem została jego władczynią.
Eldegest Zielony

Endvaris

**Eldegest Zielony** przez ludzi z Rhovanionu zwany też **Greenfieldem** był handlarzem i uzdrowicielem, pomniejszym magiem i członkiem Heren Istarion będącym niegdyś uczniem Radagasta Burego. Żył w czasach Trzeciej Ery i wędrował po okolicach Mrocznej Puszczy i krainie Forodwaith, dbając o to by nie zawładnęły nią mroczne siły.  Jako jeden z pierwszych ludzkich magów w Westlandach opanował do pewnego stopnia Metamorfomagię - potrafił przybrać postać starca o długiej siwej brodzie lub młodego mężczyzny z czarnym zarostem. Zwykle bywał przyjazny i pomocny, ale bardzo łatwo się denerwował. Był też jednym z towarzyszy Aragorna podczas jego podróży przez Rhovanion.

## Notatki

* Nosił długą laskę z gałęzi dębu.
* Zdaje się, że umarł około 300 CE.
* Regionem jaki powierzono mu pod opiekę był Forodwaith, lecz wiele uwagi poświęcał też Dzikim Krajom.
Cardhon Angrod

**Cardhon Angrod** był wielkim warownym zamkiem Lorda Angroda w północnej części Beleriandu, wzniesionym na jego polecenie koło 50 PE. Twierdza ta usytuowana była na nierównych wzgórzach na krańcu Dorthonionu z widokiem na starą pustą drogę prowadzącą z Anfauglith do Marchii Maedhrosa i Przełęczy Aglon. Twierdza w swej historii byłą czterokrotnie oblężona, lecz została zrównana z ziemią dopiero podczas Dagor Bragollach a sam Angrod poległ na jej przedpolach.

## Notatki

* Odnotowano, że byłą to piąta co do wielkości z fortec w Beleriandzie.
Draugluin

Wilczy Wódz

**Draugluin** (S. „Błękitny Wilk”) znany też jako **Drauglir** był wyjątkowo groźnym wojownikiem na usługach Czarnego Pana, olbrzymim wilkołakiem i przywódcą całej wilczej armii Morgotha oraz jak mawiają ojcem-protoplastą swej straszliwej rasy.

## Historia

Pochodzenie Draugluina ginie daleko w mrokach dziejów. Niektórzy twierdzą, że został za Dawnych Dni wyhodowany z pierwotnych wilków i nasycony złym duchem przez samego Morgotha. Inni twierdzą, iż był straszliwym Maiarem, który ongiś przybrał tę postać by siać zamęt wśród wrogów Czarnego Pana...

Nie mniej jednak był straszną, starą i złą istotą, panem i ojcem wszystkich wilkołaków z Beleriandu. Będąc sługą Władcy Ciemności w Pierwszej Erze zasłynął jako straszliwy wojownik i zabójca, weteran wielu strasznych bitew przegranych przez Noldorów. Jego skóra mieniła się błękitnym blaskiem w świetle księżyca, dlatego też zwano go Draugluinem, Błękitnym Wilkiem.

Podczas Oblężenia Angbandu dowodził zagonami wargów, które co jakiś czas wypadały z twierdzy atakując zastępy wroga. Około 450 PE został wysłany przez Morgotha, by pilnował ziemi wokół wyspy Tol-in-Gaurhoth odebranej jakiś czas wcześniej elfiemu monarsze Orodrethowi. W 465 PE
 Draugluin został zabity przez bohaterów wyprawy po Silmaril: księżniczki Luthien i Huana - najsilniejszego z Ogarów Valinoru, który po długiej walce zadał mu śmierć.
Harrow

**Harrow** był dwudziestym pierwszymkrólem Hathoru, ojcem Ezrana Kelvariona oraz ojczymem Calluma. Harrow był litościwym królem, gotowym do poświęceń za swój kraj oraz
ludzi. Był honorowy - kiedy groziła mu śmierć ze strony Elfów, wolał
zapłacić życiem za swoje błędy niż uciec lub dać komuś innemu oddać za
niego życie. Był świadomy błędów jakie popełnił w przeszłości. Kochał swoich synów i pragął ich chronić. Pragnął by wiedzieli, że sami
kształtują swoje przeznaczenie oraz zamiast siłą rozwiązywali problemy
kierując się dobrocią.

## Notatki

* Księgi księgami, ale wszyscy wrogowie, bądź "nieprzyjaciele" króla Harrowa wspominali go pod koniec życia jako aroganta, zaciętego w swojej dumie i honorze, któremu nie dało się przemówić do rozsądku.
Elektron

**Zielone złoto** bliżej znane jako **Elektron** było ongiś naturalnie występującym stopem złota i srebra, ze śladowymi ilościami miedzi i innych metali. Występowało w niektórych obszarach gór Khandu i wschodnim Tûr Betark, gdzie Haradrimowie zwali je **Sark Gathal**. Substancja ta słynęła z tego, że niezwykle dobrze przewodziła prąd, przez co zastosowano ją w pierwszych w dziejach obwodach mechanicznych i maszynach powstałych w Piątej Erze.
Ea

**Ëa** („Istnienie”) znane też jako **Ilu** to wszechświat stworzony przez Eru Iluvatara, zrodzony z Wielkiej Muzyki (Ainulindalë), która zdefiniowała boski porządek istnienia, cały świat pozostaje związany wzorami (esencją) tej pieśni. Poza Ëą znajdują się Ponadczasowe Sale Eru oraz Pustka (Nicość).

## Historia

Eę wyśpiewali Ainurowie w Ainulindalë, a Eru sprawił, że stała się realna, tchnąc w nią Niezniszczalny Płomień. Ci, którzy zstąpili na Ardę, zostali Valarami i wypełniali wizję budując ją. Varda stworzyła gwiazdy, Ulmo morze, a Manwë i Aulë ziemię. Melkor również pragnął Płomienia, jednak chciał tworzyć własną muzykę, zagłuszając innych. Nie znalazłszy go więc, pałał nienawiścią i chęcią zniszczenia. Prace nad Eą dalej trwają i prawdopodobnie (ze względu na hordy Bezimiennych) nigdy nie zostaną ukończone.

## Światy, gwiazdy i planety

### Arda

* Ambar
* Exambar
* Menel
* Anar
* Isil
* Elemmíre (Merkury)
* Rothinzil/Earendil (Wenus)
* Carnil (Mars)
* Alcarinquë (Jowisz)
* Eneköl (Saturn)
* Luinil (Uran)
* Nénar (Neptun)
* Tartar (Pluton?)

### Poza Ardą

* Inne Regiony („Nyanyoménar")
* Pustka
* Achernar
* Aurinor
* Caelum
* Camelopardalis
* Equuleus
* Eridanus
* Fornax
* Helluin
* Kulthea
* Libra
* Menelmacar
* Nielluin
* Ramandu
* Soronúmë
* Tekel-Mirim
* Telumehtar
* Telumendil
* Tengyl

* Vela
* Volnas
Earwena

Królowa Noldorów (po odejściu Feanora i Fingolfina)

Luthien (kuzynka)

Galadhon (kuzyn)

Orodreth (wnuk)

Celebraina (wnuczka)

Gil-galad, Elladan i Elrohir (prawnuki)

Finduilas i Arwena (prawnuczki)

Rustor, Galdir i Aendir (bratankowie)

Aegwen, Tanwe i Lanniel (bratanice)

Aegnor

Galadriela

**Earwena -** Elfka, jedyna córka Olwego, króla Telerich i Faelien, żona Finarfina i matka jego czwórki dzieci. Królowa Noldorów po odejściu do Śródziemia Feanora i Fingolfina.

## Historia

W 1280 Lat Drzew poślubiła Finarfina, wielkiego księcia rodu Finwë.  Została matką Finroda , Angroda , Aegnora i Galadrieli .  Mówi się, że była wielką przyjaciółką Anairë , żony Fingolfina , starszego brata jej męża.

Jej dzieci, będące także po części Morskimi Elfami , kochały morze i tęskniły za dalekimi miejscami; i to częściowo z powodu tego dziedzictwa, że ​​cała czwórka dzieci Earweny zdecydowała się powrócić do Śródziemia , wygnawszy się z Valinoru  chociaż sama Earwena pozostała w Amanie .

Ze względu na ich krew Teleri, dzieci Earweny zostały dobrze przyjęte w Doriath , królestwie je stryja, Thingola.

## Etymologia

Jej imię oznacza w quenyi *Dziewica* Morza (od *eär* = „morze” i *-wen* = „dziewica”).
Arthórien

**Arthorien** (S. „Ukryte Królestwo”) to dawny region między rzekami Aros i Celon na wschodzie królestwa Doriathu. Zamieszkiwały ją nieliczne Elfy uchodźcy z pogrążonego w wojnie Ossiriandu. Główną osadą regiony było osiedle Garthúrian, położone na zachodzie krainy. Zdaje się, że obszar ten był zależny od Thingola i jego królestwa.
Drużyna Pierścienia

**Drużyna Pierścienia** lub **Dziewięciu Wędrowców** to nazwa bodajże najsłynniejszej ekipy Trzeciej Ery, składającej się z dziewięciu osób wszelakiej rasy i profesji, które połączyły siły by osiągnąć wspólny cel - zniszczyć Pierścień Władzy i ocalić świat. Drużyna Pierścienia została powołana 25 października 3018 roku TE w Rivendell i od tego momentu jej członkowie w trakcie misji dokonali wielu niesamowitych czynów jak np. zabicie ostatniego Balroga na terenie Westlandów, pokonanie Czarnoksiężnika z Isengardu, ocalenie królestw Gondoru i Rohanu i syna prawowitego władcy, czy też w końcu zwyciężenie Władcy Ciemności, Saurona i zniszczenie jego armii, zaprowadzając tym samym pokój na zachodnie świata. W późniejszych latach większość jej członków przeszła na emeryturę, choć wielu zdarzyło się jeszcze nie raz wziąć udział we wspólnej przygodzie.

## Skład

Drużyna wielokrotnie rozdzielała się, była rozbijana i rozłączana, lecz zawsze trwała w niezmiennym składzie:

* Frodo Baggins
* Samwise Gamgee
* Meriadok Brandybuck
* Peregrin Tuk
* Gandalf
* Aragorn
* Legolas
* Gimli
* Boromir

## Notatki

* W czasach Zjednoczonego Królestwa uznawano niekiedy (przeważnie żartobliwie) Golluma za dziesiątego członka drużyny.
Ariena

**Ariena** (Áriën) była Maią, służebnicą Vány, najmłodszym, ale zapewne i najpotężniejszym z Duchów Ognistych. W przeciwieństwie do większości jej rówieśników (tj. Tych, którzy zostali Balrogami ), nie sprzymierzyła się nigdy z Morgothem i pozostała wierna Eru i swojej pani.

## Historia

W najwcześniejszych dniach Amanu, Ariena zajmowała się złotymi kwiatami w ogrodach Vány, wraz z innymi istotami i Maiarami jej usługującymi. Była zafascynowana złotym kolorem kwiatów, ich stale rosnącą postacią i
ich naturalnym, nieskażonym pięknem - cechami, które zdawały się być powiązane z jej osobowością. Beztrosko podlewała je odżywczą rosą z wielkiego drzewa Laurelin (Złote Drzewo).

Gdy Valarowie stworzyli Słońce i Księżyc, wybrali ją (być może wraz z kilkoma mniejszymi Ainurami) by kierowała Słońcem i srzegła go przed skażeniem Melkora. Opuszczając Aman przybrała postać straszliwego nagiego płomienia, nawet Eldarowie bali się patrzeć w jej błyszczące oczy i ognistą poświatę.

Według Noldorskiej legendy Tiliona, Sternika Księżyca, pociągało piękno Arieny, dlatego często zbaczał z wyznaczonej mu trasy, choć ogień Anaru go parzył.

## Imiona

* Ariaana
* Ainiel
* Grian
* Sonna
* Tulukh-igas
* Urwen
* Urwendi
* Sorath
* Zerachiel

## Notatki

* Mówi się, że Tilion, Eönwë a nawet sam Morgoth byli w niej zakochani.
* Być może wybrano ją na opiekunkę Słońca właśnie dlatego, że już raz wcześniej oparła się Melkorowi i nie przyłączyła się do rebelii w Almaren.
Hathelas & Dolgrithor

**Hathelas & Dolgrithor** to dwa bliźniacze miecze wykute w Gondolinie, w Pierwszej Erze na zlecenie elfiego króla przez Celebrimbora.

## Historia

Oba miecze, zwane *Bliźniaczymi ostrzami*zostały wykute w
nieznanym roku Pierwszej Ery. Ich stwórcą był Celebrimbor, a
właścicielem był nieznany elfi król. Nie wiadomo co się działo z
ostrzami przez następne trzy ery, aż do 60 CE, gdy zostały podarowane
przez ojca Ninimeth Erhaelowi podczas ich ślubu.

Nosił je w każdej bitwie aż do 169 CE, gdy został zabity podczas
obrony Gór Mglistych. Zostały one z nim pochowane, a rok później
postawiono jego pomnik w Minas Tirith, gdzie był ukazany dzierżąc jego
miecze podczas bohaterskiej obrony.
Brązowe Ziemie

Opustoszały, bezdrzewny i pagórkowaty region między Mroczną Puszczą a Emyn Muil trafnie nazwano **Brązowymi Ziemiami** (S. „Berennyn”). W regionie tym nie istniały żadne większe miasta, a osadnictwo było rozproszone. Legenda głosi, że Entowe Żony założyły tu niegdyś swoje ogrody, zanim gniew Saurona zniszczył większość z nich a pozostałe wygnał na pustkowie.

## Ludy

* Donathowie
* Guldurimowie
* Herimandi
* Khundolarzy
* Straysowie

## Twierdze i posterunki

* Etheburg
* Helstor
* Lashkarg
* Tik Botokh
Illuin

**Illuin** lub **Helcar** przez Sindarów zwany **Forontë** był jedną z dwóch Latarni Valarów, stworzony przez Aulëgo, wypełniony przez Vardę i otoczony aureolą przez Manwëgo stał na dalekiej północy Ardy i oświetlał ją w pradawnych czasach nim powstało Słońce i Księżyc. Na stokach Illuinu stało miasto-twierdza Ainurów o tej samej nazwie, które upadło wraz z nim gdy Morgoth podczas Wojny Zniszczenia powalił obydwie Latarnie, a pozostałości Illuinu pochłonęło morze Helcar.

## Notatki

* Jeśli nałożyć na siebie mapy wczesnej Ardy, okazuje się że Morze Helcar powstało po upadku latarni w kierunku wschodnim (podobnie jak morze Ringil po upadku latarni południowej). Zachodnie brzegi Morza Helkar wypadałaby mniej więcej w górach w Górach Cienia a to oznaczało by, że latarnia północna stała dokładnie w miejscu Minas Tirith, co wyjaśniało by pochodzenie potężnej skały jako fundamentów Illuinu.
Dagor Aglareb

**Dagor Aglareb** czyli **Bitwa Chwalebna** była wielką batalią stoczoną między siłami Morgotha, a przymierzem elfów pod wodzą Fingolfina, zakończoną wielkim zwycięstwem armii Noldorów i rozpoczęciem Oblężenia Angbandu. Została zaliczona w poczet Wielkich Bitew o Beleriand

## Historia

Był sześćdziesiąty rok Pierwszej Ery (lata liczono od pojawienia się
Słońca). Raz jeszcze, niemal bez ostrzeżenia potęga jego dała znać o
sobie: ziemia nagle zatrzęsła się na północy, ze szczelin wystrzeliły
ognie, z Gór Żelaznych buchnęły płomienie; bandy orków przemaszerowały
przez Ard-Galen niszcząc pozostałe straże, a stamtąd dalej przez Przełom
 Sirionu na zachodzie, a na wschodzie przez dziedzinę Maglora,
korzystając z przerwy między wzgórzami Marchii Maedhrosa a rozrzuconym
forpocztami Gór Błękitnych.

Zaczęły się długie dni walki, początkowo Morgoth myślał iż
pójdzie mu tym razem lepiej niż ostatnio. Ale Fingolfin i Maedhros nie
spali i podczas gdy inni wodzowie tropili zagony orków, które wtargnęły w
 granice Beleriandu i czyniły tam wielkie szkody - ci dwaj monarchowie
wzięli z dwóch stron w kleszcze siły nieprzyjacielskich armii prącej
przez Dorthonion , stając z nimi do walnej bitwy u boku tamtejszych
władców: Angroda i Aegnora. Oto zaczęła się Dagor Aglareb, Bitwa
Chwalebna.

Choć siły Morgotha pod wodzą Gothmoga były liczniejsze, Elfowie
ustawili się na lepszych pozycjach, na zboczach gór, odpierając ataki i
szykując się do konnej szarży. Ta przesądziła o losach bitwy, przecięła
bowiem wojska nieprzyjacielskie i rozdzieliła je na pół. Nie mające
gdzie się wycofać i okrążone dywizje orkowego wodza Orcobala zostały
zmiażdżone, zaś główna część armii musiała się wycofywać przez niezdatne
 do obrony przełęcze.

Tam doścignęła je jazda Gwindora i Aranwego, którzy zadali jej
olbrzymi cios. O ile do tego momentu wojsko Morgotha miało szanse na
przegrupowanie i zwycięstwo, o tyle po wydarzeniu zwanym Rzezią pod Górą
 Foen pozostało jej tylko w panice uciekać. A Elfowie ścigali
uciekinierów przez Ard-Galen i ostatecznie wyrzynając resztki armii na
przedpolach Angbandu. Tymczasem zwycięstwo odniosły też siły Elemmakila,
 Penloda i innych dowódców elfickich zwyciężyły w Beleriandzie. Choć o
dziwo w bitwie tej nie poległ żaden z czternastu dowódców Morgotha, jego
 armia była zdziesiątkowana i rozbita, nie nadająca się do walki.

Tak skończyła się Dagor Aglareb i nastał długi (i prawie
spokojny) pokój. Bowiem korzystając z tryumfu, sojusznicy rozpoczęli
oblężenie wokół Angbandu i choć nie byli wstanie przełamać jego obrony,
to mogli przynajmniej uniemożliwić Morgothowi kolejną zbrojną inwazję.
Albo tak im się przynajmniej zdawało...
Artanis

### Uzdolnienia

Pewne zdolności magiczne, nadludzka zwinność, zdolność do przeżywania nadmiernej ilości przygód

## Rodzina

### Partner

Azrael

Królewna **Artanis Elente Lorentis** z Adrinu była słynną arystokratką, bohaterką i władczynią o niesłychanej zdolności do rozpracowywania zamachów na swoje życie i zapobiegania atakom na kraj, dzięki czemu jako pierwsza kobieta w dziejach oficjalnie zasiadła na tronie Zjednoczonego Królestwa, po uprzednim przechytrzeniu nieprzeliczonych ilości asasynów i płatnych zabójców, przetrwaniu sześciu przewrotów w państwie, siedmiokrotnej ucieczce z kraju oraz czterokrotnym ocaleniu świata. Uznawana jest bezsprzecznie za najwaleczniejszą i najbardziej utalentowaną kobietę Czwartej Ery a może i w ogóle w dziejach świata (no przynajmniej wśród śmiertelników).
Gorkiny

**Gorkin** (S. Mithbaran, Q. Sindivarne) znany również jako **Pędrak Śluzowaty** był brązowawym grzybem wyglądającym jak no cóż grzyb. Szare skrzelopodobne cosie, pokryte śluzowatą substancją przypominającą szlam, opadły na jego łodygę. Gorkiny zwykle rosły w dużych płatach po kilkaset grzybów, występujących wyłącznie w podziemiach. Smakowało
obrzydliwie, ale można je było jeść.
Gilbert Przedwieczny

Urodzony na początku Grudnia w czasie Pierwszej Ery Gilbert Przedwieczny to potężny władca północnej części Ardy mieszkający w górnej strefie Żelaznych Wzgórz. Gilbert był zastępcą w armii Morgotha i późniejszym porucznikiem armii Saurona. Gilbert w Pierwszej i Trzeciej Erze był zastępcą Władców Ciemności. Zaś w Czwartej i Piątej Erze sam nim został.

## Historia:

### Początki:

Gilbert zawsze starał się przypodobać Władcom Ciemności, takim jak Melkor czy Sauron, jednak (głównie w przypadku Saurona) nie szło mu to. Zdesperowany oczekiwał aż Sauron zostanie pokonany. Gilbert wiedział że sam nie pokona Saurona, więc cały czas liczył na to że zrobi to Drużyna Pierścienia.

### Jako Czarny Pan Żelaznych Wzgórz:

Gilbert nieco później, w Czwartej Erze został Władcą Ciemności i zamieszkał na górnych obszarach Żelaznych Wzgórz. (W trakcie jego rządów chciał go zabić Malekith, ale mu się nie udało.) W swojej wzgórzowej fortecy trwał do końca Piątej Ery (czyli do czasu kiedy został zabity w jednej ze swoich licznych bitew z Gondorem) przez co jest postrzegany jako jeden z najbardziej niebezpiecznych żyjących w Śródziemiu uzurpatorów (większych nawet niż Aramir Wieczny).
Gothmog

Gothmog by Atohas

Kosomok

Náron

Najwyższy Generał

Naczelny Wódz Armii Angbandu

Prawa Ręka Morgotha

"*Wśród sług Morgotha którzy mają imiona, największym był potworny duch, zwany Gothmogiem, Władcą Balrogów, którego Eldarowie nazwali "Postarchem z Angbandu”.*

**Gothmog** (S.„ Walka i nienawiść”) był Władcą Balrogów w Pierwszej Erze i największym Balrogiem, jaki kiedykolwiek istniał w Ardzie. Jako Wysoki Kapitan Angbandu i Najwyższy Generał Armii był równy rangą Sauronowi. Stoczył wiele bitew w imieniu swojego mistrza Morgotha i był osobiście odpowiedzialny za zabicie dwóch Najwyższych Królów Ñoldorów.

## Historia

Gothmog był początkowo jednym z Maiarów, którzy oddali się Melkorowi. Jako najpotężniejszy z Balrogów i niepokonany w boju, Gothmog został jako pierwszy mianowany Władcą Balrogów i Najwyższym Generałem Armii Morgotha. U boku mistrza walczył podczas jego kampanii przeciwko Valarom i został głównodowodzącym jego sił podczas Bitwy Potęg. Jednak po pojmaniu jego mistrza, nie zajął jego miejsca i szybko został odsunięty od władzy przez Dûrûra, który wraz z Raumem ogłosił się regentem Morgotha. Na powrót Generałem Armii został dopiero po śmierci nowego władcy z rąk Elu Thingola.

Podczas Dagor-nuin-Giliath w 1498 LD walczył jako zastępca Felagroga i podczas tej bitwy ranił śmiertelnie Fëanora, który wpadł w jego zasadzkę. Od tego czasu Gothmog zasłynął ponownie jako największy z sług Morgotha i dowodził jego siłami w kilku innych większych konfliktach, w tym w Dagor Aglareb i Nirnaeth Arnoediad . Podczas tej ostatniej bitwy Gothmog zaatakował Najwyższego Króla Ñoldora, Fingona. Balrog oddzielił Fingona od trzonu jego armii, ale nie był w stanie go zabić, dopóki inny Balrog nie zranił go od tyłu. To pozwoliło Gothmogowi zabić Fingonai spalić jego ciało. Następnie po długiej walce schwytał Húrina, ojca Túrina Turambara i zaciągnął go z aż do Angbandu.

W FA 510 Gothmog na czele sił Angbandu napadł na Ukryte Miasto Gondolin. Pod koniec bitwy stanął na przeciwko Echteliona z którym stoczył bój nieopodal Fontanny Króla. I choć podczas walki zadał mu śmiertelną ranę, Echtelion zdążył jeszcze zepchnąć go dowody, która zgasiła płomienie Balroga tym samym osłabiając go i w końcu zabijając.

## Notatka

* Na jego cześć to samo imię nadano orkowemu wodzowi z Minas Morgul.
Galfano Szary

> "Bądź ostrożna, młoda Hildo. Droga przed nami bardzo długa droga”
>
>

**Rorch Galfano** znany jako **Galfano Szary** był ludzkim czarodziejem o gnomich korzeniach, jednym z pomniejszych członków zakonu Heren Istarion i jego weteranem w Czwartej Erze, wyszkolonym niegdyś przez Pallanda. Przez stulecia żył na obrzeżach Rohanu i Dor Rhunen i bronił miejsc wypełnionych obrzydliwymi stworzeniami. Jego prawdziwe imię brzmiało Rorch, lecz wolał być nazywany Galfanem gdyż kojarzyło się to z Gandalfem (można by go określić mianem jego fana). Dobrze służył swemu zakonowi i był mu do samego końca oddany. W 273 CE wraz z czterema innymi magami brał udział w misji mającej na celu ostateczne zlikwidowanie Kashaki - ostatniej z dawnych popleczników Saurona. Udało im się osiągnąć cel, lecz w misji tej trzech z nich zginęło a on sam stracił rękę, złamał kręgosłup i doznał pomieszania zmysłów.

## Informacje

* Zginął zamordowany przez Hyarmendacila III gdy odkrył jego plany (został przezeń zepchnięty z schodów).
* Swą siedzibę miał w chatce na równienie Dagorlad nieopodal Haudh-en-Ohtarrin Morin.
* Podobno miał brata imieniem Borch, który zajmował się uprawą kapusty.
Czarne Jednorożce

Jednorożce to obok Ainurów najświatlejsze i najpiękniejsze z istot Ea, nieskalane złem (ani jak mawiają dobrem). Za to właśnie nienawidził ich Władca Ciemności Morgoth, który poprzysiągł sobie znieprawić je i nagiąć do swej woli. Jak wymyślił tak i zrobił. Po kilku spektakularnych klęskach i śmierci kilku (tysięcy) łowców z rąk (albo raczej nóg) jednorożców udało mu się w pewnym stopniu osiągnąć swój cel. Mianowicie znieprawił jednego.

**Czarny Jednorożec** to twór zła, powstały z jednorożca nasączonego krwią demonów
 i innego piekielnego pomiotu. Jest przepełnionym nienawiścią bytem, którego złowieszcze pragnienia sprowadzają się do przemocy i wałki. Istota ta jest czarna niczym węgiel. Ma jedwabistą czarną grzywę oraz płonące
czerwone oczy. Ten jeden jedyny okaz był wierzchowcem Morgotha za Dawnych Dni podczas prowadzonych przezeń wojen z Bogami.
Dor Bendor

**Dor Bendor** (S. „Ziemia bez ziem”, La. Maatta Maa, Ad. Northrend) to kontynent na najdalszej północy Ambaru. Składa się z nigdy nie topniejącego lodu, który okrywa arktyczny biegun globu Ambar. Przestrzeń Dor Bendor jest ogromna i niezbadana. Mówi się, że tylko Elfy Śnieżne kiedykolwiek wędrowały po jej bezdrożach. Według elfów, na szczycie świata stało ich legendarne lodowe miasto Helloth, choć dla śmiertelników była to niewiele więcej niż pogłoska czy legenda.

## Historia

Pomimo niezgłębionej tajemnicy, która go otacza, Dor Bendor jest w rzeczywistości najmłodszym ze wszystkich regionów Ambaru, kraj ten został ukształtowany dopiero przez Upadek Númenoru (ponad trzy tysiące lat po wojnie gniewu).

## Klimat

Lodowata, jałowa i sucha kraina Dor Bendor była miejscem gwałtownych wichur i bardzo niewielkich opadów. Temperatury na "Ziemi be ziem" praktycznie nigdy nie przekraczały 0', aczkolwiek istnieją pewne regiony, które ze względu na swoje umiejscowienie, cechuje znośny klimat.

## Notatki

* Magowie z Isengardu ustalili, że technicznie rzecz biorąc Dor Bendor nie jest kontynentem, a jedynie niewielką wyspą na samym biegunie północnym. Cała reszta to po prostu niekończące się połacie unoszącego się na wodzie lodu i wystających z powierzchni podwodnego oceanu gór.