Fuliocci

>
> **„Dla nich sztuka nie znaczy tak wiele jak dla nas, bracie. W ich oczach piękno przejawia się tylko w tak zwanych dziełach. To takie płytkie, widzieć je tylko w muzyce, tańcu i obrazach. A co z prawdziwym Pięknem? Czy Puszcza wygnała je z naiwnych serc? Zapomnieli, ale my nie możemy, bracie. Musimy pamiętać, że wszystko, co jest dziełem naszych rąk, może być Sztuką. Oczy nasze widzą najdrobniejszy gest, uszy nasze usłyszą najcichszy szmer. Żadna decyzja nie zostanie podjęta bez naszej wiedzy czy naszego udziału. Niech prostaczkom wydaje się , że nie mamy nic do powiedzenia, niech patrzą na nasze obrazy bez zrozumienia. Nie ma nas zbyt wiele, bracie, ale to nic. Jak wiesz, to wszystko tylko słowa. Słowa, które, tak się składa, są bronią znacznie bardziej niebezpieczną niźli pistolety Velasquezów czy kozackie szable”**
>
>
>
>
>
> *Fabio di Argento-Porza, traktat "O pięknie i umyśle"*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Nie sposób nie rozpoznać Fuliocci – piękne twarze o oliwkowej karnacji, zielone bądź orzechowe oczy skryte za kurtyną gęstych rzęs, delikatne i niewymuszone uśmiechy, podszyte drapieżnością kryjącą się gdzieś w kąciku pełnych ust. Ich lica okalają ciemne loki lub fale, które kobiety upinają kunsztownie, zaś mężczyźni noszą zaczesane do tyłu. Mężczyźni zwykle mają gładko ogolone twarze, a jeśli widnieje na nich zarost, jest on schludny i zadbany. Kobiety nierzadko korzystają z makijażu, by podkreślić swoją urodę. Fuliocci są niscy lub przeciętnego wzrostu, ale ich sylwetki pozostają harmonijnie zbudowane – dziewczęta cechuje kobieca klepsydra, zaś mężczyzn przyjemna dla oka muskulatura, szersze ramiona i wąskie biodra.

Fuliocci, potomkowie bogini sztuki, Larty, nie zyskaliby miana najbieglejszych uwodzicieli i uwodzicielek, gdyby nie potrafili swoich naturalnych zalet podkreślić odzieniem. Noszą się ze smakiem, wpierw zwracając uwagę na styl, później dopiero martwiąc się wygodą. Upodobali sobie barwne jedwabie, aksamity i delikatną wełnę, które odzwierciedlają ich status społeczny. Stroju zawsze dopełnia odpowiednio dobrana biżuteria i obuwie, bowiem wszystko, co na sobie noszą, to zawsze dzieło sztuki.

Większość Fuliocci, bez względu na płeć, nosi przy pasie szpadę lub rapier, kunsztownie wykonane i zdobione. W niektórych przypadkach broń ta pełni funkcję czysto reprezentacyjną, jednakże wielu Fuliocci nosi swą broń nie tylko od parady, i są oni niebezpiecznymi przeciwnikami. Do kompletu niekiedy zdarza im się nosić lewak, chociaż ten nigdy nie pełni funkcji paradnej. Rzadko sięgają po broń palną, uważają, że brak jej gracji i wdzięku.

Niech nie zwiedzie was urok i pozorna delikatność Fuliocci, za którymi kryją swoje rozliczne talenty. Od zawsze byli znani jako urodzeni dyplomaci, artyści i kupcy, jednakże w kuluarach mówi się też o wybitnych szpiegach czy zabójcach pochodzących z tego Rodu. Potęgę od dawien dawna budowali na trzech elementach: słowie, pieniądzu i informacji. To właśnie Fuliocci utworzyli Gildię Gońców i stanowią trzon tej organizacji. Każda wiadomość ma oczywiście swoją wartość, a więc i cenę,  co prowadzi do drugiego elementu potęgi, to jest pieniądza. Fuliocci jeszcze przed Kataklizmem stali na straży monety, tworząc banki i mennice. Nadal są poważnymi konkurentami dla Velasquezów w sporze o rynki zbytu na kontynencie. I wreszcie, perła w koronie -  słowo, które łączy pozostałe dwa elementy. Talentem przedstawicieli tego Rodu jest żonglerka słowna i delikatna sztuka manipulacji - nauczana od lat młodzieńczych jest orężem znacznie bardziej niebezpiecznym, aniżeli jakakolwiek inna broń.

Wszystko w świecie ma swoją wartość i Fuliocci uczą się tego od najmłodszych lat. I mimo że brzydzą się bezmyślną agresją i pokazem siły, które uznają za przejaw barbarzyństwa, to jednak ich społeczeństwem rządzi ręka silniejszego. Siłę wyznacza tutaj bogactwo i zgromadzone wpływy, bowiem na tej podstawie wybiera się członków filii Fuliocci, które są obecne w każdym większym liczącym się mieście. Przewodniczący filii, zwani markizami, wchodzą w skład Rady Fuliocci, która kieruje polityką działania  Rodu. Największym problemem Rodu jako wspólnoty jest tendencja do intryg wymierzonych w poszczególne rodziny, wręcz przysłowiowe wbijanie sobie noża w plecy. Mimo to Fuliocci zawsze wspierają się w starciach z innymi Rodami - Ród od zawsze uważany za najmniejszy nie może pozwolić sobie na chwile słabości.

Fuliocci zawsze starali się być o krok przed innymi Rodami, by z pobłażliwością starszego rodzeństwa móc im doradzać ostatecznie i tak mając za cel własne dobro. Wśród nich można spotkać najtęższe umysły, wynalazców i pionierów nauki. Dzieci Larty najbardziej ze wszystkich zwracają uwagę na sztukę, bez której wręcz nie są w stanie żyć. Warto zaznaczyć, że ich zdaniem niemal wszystko może zostać wyniesione do poziomu sztuki, jeśli włoży się w to odpowiednio dużo wysiłku i kunsztu.

Fuliocci można spotkać wszędzie, gdzie dzieją się ważne rzeczy. Po Kataklizmie, kiedy ich miasta zostały spustoszone najpierw przez Ungwai, potem przez Puszczę, nie mieli swojego miejsca na kontynencie. Tułali się po wszystkich większych miastach Tol Calen, stroniąc od wsi i małych miasteczek. Obecnie głównymi miastami Fuliocci są Meddia, Lorentia i Daneria na zachodzie oraz stolica Rodu - Liveral zbudowane nad jeziorem Brocciano.

W zamian za protekcję Fuliocci odwdzięczyli się Cesarstwu wrażliwością na piękno. Odpowiadali za cuda architektury, zajmowali się bibliotekami oraz byli mecenasami sztuki. Z biegiem lat ich najważniejszym zadaniem przestało być szerzenie piękna; obecnie Fuliocci pragną doprowadzić do rozciągnięcia sieci swoich wpływów na całe Cesarstwo.

Taktyka od lat jest taka sama – zachować neutralność, choćby pozorną. Wychodzą z założenia, że każdy człowiek, w ten czy inny sposób, może im się przysłużyć, dlatego starają się utrzymywać dobre kontakty ze wszystkimi. Być może z tego powodu posądzani są o słabość, bowiem niekiedy w stosunkach z innymi wydają się wręcz poddańczo życzliwi. Niech to jednak nikogo nie zwiedzie - mają wyrobioną opinię na temat każdego Rodu; gardzą pędem do walki i agresją Garroo oraz Kozaków, bawi ich walka o władzę Velasquezów, nie pojmują konserwatyzmu Ligaturów i Strutmeiserów, zaskakuje ich brak otwartości Druigh, zaś Wasylewiczów uznają za odrobinę niemądrych i zacofanych. Najcieplej traktują Merków oraz Ungwai, bowiem ci są dla nich jak rodzina - z Merkami łączą ich więzy krwi, a z Ungwai zamiłowanie do nauki.