De Stenenjongen: Hoofdstuk 2

**2**

De avond was nog lang geweest. Tegen de tijd dat Onyx wakker werd, hadden de eerste zonnestralen zich al door zijn gordijnen heen geworsteld en baadde de kamer in witgoud licht. Hij stond op, dronk een beetje van zijn moeders verzachtende honingdrank en begaf zich toen naar de woonkamer.

Gek genoeg vond hij zijn vader daar – normaal was die op dit tijdstip al lang in de diepste mijngangen te vinden. Het was een van de redenen waarom vader en zoon elkaar zelden zagen.

‘Hoor jij niet aan het werk te zijn?’ vroeg Onyx aarzelend.

Zijn vader haalde zijn schouders op. ‘Ze vonden het niet veilig genoeg na de brand. Een speciale groep is nu aan het kijken wanneer we weer aan het werk kunnen.’ Hij snoof. ‘En denk maar niet dat we doorbetaald worden. De directeur zegt dat het onze schuld is en dat we best wat voorzichtiger hadden kunnen zijn. Ik zou hem wel graag aan het werk willen zien daarbeneden; ik wed dat hij het geen twee seconden zou uithouden.’ Zijn vader zette een mok met dampende thee op de tafel. Voor het eerst maakte hij oogcontact met Onyx. ‘Trouwens, hoe gaat het met jou?’

‘Ach.’ Onyx wreef over een pijnlijke schram op zijn wang. ‘Wel prima. Ik heb geluk gehad.’

‘Hm, dat kun je wel zeggen.’ Zijn vader, die hetzelfde warrige, bruine haar had als Onyx, stond moeizaam op. Hij had allerlei blessures overgehouden van zijn lange loopbaan in de mijnen, maar klagen deed hij niet. Dat deed niemand in Graniët. ‘Wil je een kop thee?’

Onyx schudde zijn hoofd. Thee maakte hem altijd loom en slaperig. Daarnaast deed de stevige mok hem denken aan de beker bier van gisteravond en keerde de misselijkheid ineens terug.

‘Nee, dank je. Ik ga even het dorp in.’ Hij giste dat, zelfs al gingen de mijnen weer open, zijn moeder hem voorlopig toch niet zou laten werken. En Onyx had de luxe dat hij weleens kon spijbelen bij de directeur. Hij was inmiddels te belangrijk geworden om te ontslaan – een werknemer die rotsen kon commanderen was van onschatbare waarde in dit vakgebied.

Nadat hij wat toonbaars had aangedaan, sjokte Onyx de kiezelstraten van Graniët op. Zoals altijd was er genoeg volk op straat. Hij zag kinderen spelen op de buitenplaats van de school, iets verderop, en enkele rusteloze mijnwerkers rondhangen voor hun kleine huizen. Ongeveer iedereen woonde in hetzelfde soort huis hier. Enkel de directeur had een grote villa tot zijn beschikking, die hoger op de heuvel lag. Mensen zeiden weleens dat hij op die manier letterlijk kon neerkijken op zijn werknemers.

Een van de kleine kinderen rende richting het houten hek bij het schoolplein.

‘Hee! Ben jij de Stenenjongen?’ schreeuwde het jochie met een hoog stemmetje.

Onmiddellijk kwamen nog drie kinderen aanrennen – meisjes van een jaar of tien. ‘Stenenjongen!’ gilde een van hen. ‘Kun jij dit steentje laten vliegen?!’ Ze hield een kiezelsteen in haar hand.

Onyx wist hoe moeilijk het was om zijn krachten op commando te gebruiken. Hij wilde het meisje niet teleurstellen. Een plan vormde zich in zijn hoofd, iets dat even stoutmoedig als gestoord was. ‘Ik kan hem wel laten vliegen,’ zei hij, ‘maar misschien niet op de manier die jij voor ogen had. Let maar eens goed op.’

Haar ogen werden groot toen Onyx de kiezelsteen in zijn hand nam en met een welgemikte worp tegen de muur van het dichtstbijzijnde klaslokaal aan gooide.

Door het raam heen zag hij hoe de schoolmeester opstond en verward naar buiten keek. Onyx zwaaide grijnzend, de chagrijnige blik van zijn vroegere leraar negerend. Ze hadden het nooit goed met elkaar kunnen vinden. De meester had het niet zo op schoolverlaters.

Nu stonden er nog meer enthousiaste kinderen bij het hek – normaalgezien durfde niemand hun leraar uit te dagen. Ze wilden van alles van hem weten en vroegen om een uitgebreid verslag van de gebeurtenissen van gisteren. In hun nieuwsgierige oogjes schitterden duizenden vragen, die Onyx nooit allemaal zou kunnen beantwoorden. Hij was daarom ergens ook blij toen het speelkwartier voorbij was en de kinderen terug het lokaal in werden gestuurd.

Onyx bedankte het meisje nog kort voor de steen en liep toen neuriënd weg. Het had z’n voordelen om overal mee weg te kunnen komen.

✧✧✧

De geluiden die van het dorpsplein af kwamen waren nog rumoeriger dan normaal. Onyx hoorde hoe tientallen fluisterstemmen opgewekt over elkaar heen buitelden. Hij versnelde zijn pas, benieuwd wat er aan de hand was om de inwoners van Graniët zo erg op te winden.

Door het vele volk op het plein kon hij niet eens zien wat hun blik had gevangen. Hij duwde voorzichtig enkele mensen aan de kant en was in stilte dankbaar voor zijn lengte. Omdat hij een kop boven de meeste anderen uitstak, zag hij al gauw waar de anderen naar keken. En bijzonder, ja, dat was het zeker.

Midden op het hobbelige, armoedige plein van Graniët stond een luxueuze koets.

De wagen was gemaakt van prachtig, goudbruin hout, waarin versieringen waren ingekerfd die mooier waren dan elk houtsnijwerk dat Onyx ooit had gezien. Ervoor waren twee imposante, zwarte paarden gespannen, die intelligent om zich heen keken en nauwelijks een geluid maakten. De gehoorzaamheid van de beesten verwonderde Onyx. Onwillekeurig vroeg hij zich af hoe het was om aan hun teugels te trekken en de kracht van twee zulke sterke wezens in zijn handen te hebben. Maar de bestuurder van de koets was nergens te bekennen. Donkergroene gordijnen met gouden versieringen zorgen ervoor dat Onyx ook niet naar binnen kon kijken. Hij wurmde zichzelf nog dichterbij, omdat alles zo fantastisch was dat hij het beter wilde zien.

‘Wat moet de elite hier in Graniët?’ mompelde een oudere man met krakerige stem. ‘Ik woon hier al zeventig jaar en ik heb nog nooit zoiets meegemaakt.’

‘Misschien is het wel de koning!’ riep een meisje verwonderd uit.

De oudere man, waarschijnlijk haar grootvader, zuchtte weemoedig. ‘De koninklijke familie is al tijden geleden vermoord, meisje. Alleen de kroonprins kan nog leven, maar hij is spoorloos.’

Alhoewel het inderdaad geen koning of koningin kon zijn, vond Onyx dat deze koets er zeker adellijk uit zag. Hij kon zich nauwelijks voorstellen hoe het was om zoveel rijkdom te hebben. De directeur was voor hem altijd een toonbeeld van welvaart geweest… en hij was nog niks, vergeleken met dit niveau.

De bestuurder van de koets kwam nu eindelijk aanlopen, met een grote bak hooi voor de paarden. Het was een vrouw, zo zag Onyx nu, met kort, blond haar en gehavende handen. Aan haar broeksriem hing een lang zwaard. Cavalerie, zo bedacht hij zich. Dit was een ruiter, een soldaat die de grenzen van het Nevelrijk verdedigde tegen al het mogelijke gespuis. Maar wat deed ze in Graniët? Hier zaten geen weerwolven, niet voor zover Onyx wist.

‘Goedemorgen’, zei de vrouw beleefd. ‘Ik vraag u allen om afstand te nemen en mijn edele meester welkom te heten. Heer Balthazar is hier gekomen met een speciaal verzoek.’

Ze opende een van de zware deuren van de koets en reikte haar hand uit. Vanuit de wagen kwam de machtigste man die Onyx ooit had gezien. Hij was lang, met brede schouders en spieren van over zijn hele lichaam. Diezelfde spieren werden verhuld door een donkergroen gewaad, met een zilveren maliënkolder dat dezelfde kleur had als zijn prachtige zwaard. Zijn lange, matblonde haar was in een staart gebonden en een sikkelbaardje in dezelfde kleur sierde zijn kin.

De menigte week onmiddellijk schoorvoetend achteruit. Eigenlijk had de koetsbestuurder het niet eens hoeven vragen, want het was alsof Balthazars macht iedereen naar achteren duwde, als een onzichtbaar krachtveld. Hij knikte de dorpelingen respectvol toe.

‘Ik ben verheugd om hier te zijn. Graniët, het dorp dat het gehele Nevelrijk voorziet van de prachtigste edelmetalen.’ Hij tikte even op zijn zwaard om zijn woorden kracht bij te zetten, al wist Onyx niet zeker of het wapen daadwerkelijk van ijzererts gemaakt was. ‘Het zal jullie ongetwijfeld niet verbazen dat ik hier niet voor niets heen gereisd ben. Mijn opperbevelhebber, de geweldige heer Tendai, heeft mij gevraagd om hierheen te komen en een bepaald gerucht na te trekken.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Ik zou graag met de vertegenwoordiger van jullie dorp willen spreken.’

‘Dat ben ik!’ riep een overijverige stem uit. Onyx had de directeur nog nooit zo snel zien rennen, met zijn dikke beentjes en iets te aanwezige buik. ‘Mij zoekt u.’

Balthazar schudde de directeur hartelijk de hand. ‘Dat zou best eens kunnen kloppen, meneer. U weet waarschijnlijk niet waarom wij hier zijn. We hadden u wel willen inlichten, maar dit is een nogal spontaan bezoek, dus hierbij mijn excuses dat ik zomaar binnenval.’

‘Ach, maar heer, u bent hier altijd welkom.’ De directeur keek alsof hij zojuist een pot met goud had ontdekt. ‘Ik had nooit verwacht om ooit zulk hoog bezoek te krijgen hier. Neem me niet kwalijk voor de mensen. Zij waren ook enkel maar nieuwsgierig, maar de volgende keer zullen ze zeker op afstand blijven en u alle rust geven die u verdient.’

‘Dat is geen probleem, hoor.’ Balthazar leek enigszins overdonderd te zijn door de woordenstroom die uit de mond van de directeur kwam. ‘Wij zijn hier omdat we geruchten hebben gehoord in het legerkamp. Ik weet niet hoeveel ervan waar is, maar wij hoopten hier de Stenenjongen te ontmoeten.’

Onyx bevroor.

Waar hij eerst nog zo blij was geweest met zijn lengte, wilde hij nu liever een paar koppen kleiner zijn. Hij was onwijs zichtbaar in de menigte. Al gauw keken tientallen ogen zijn kant op en enkelen wezen zelfs naar hem. Het was ijzig stil, zo stil dat Onyx kon horen hoe razend snel zijn hart tekeer ging. Dit kon niet waar zijn. Deze man was niet daadwerkelijk op zoek naar hem. Hoe ver had hij gereisd? En dat enkel vanwege een *gerucht*?

Balthazar keek hem nu recht aan. Hij glimlachte – maar het was geen valse of triomfantelijke glimlach, gewoon een vriendelijke blik. ‘Dus het is echt waar.’

‘Ik kan jullie een kopje thee met wat lekkers aanbieden’, zei de directeur snel. ‘En schone kleding, misschien? U moet uitgeput zijn door de lange reis. Het dichtstbijzijnde legerkamp is nou niet bepaald om de hoek en…’

Heer Balthazar onderbrak hem: ‘Dat zal niet nodig zijn. Wij zouden graag even met de Stenenjongen spreken. Jongen, heb jij toevallig een huis waar we wat meer afgezonderd kunnen praten?’

Onyx stond aan de grond genageld. Het kostte hem een paar seconden om van de ergste schok bekomen te zijn. ‘Eh, ja, natuurlijk, eh… ik zal jullie voorgaan naar mijn huis.’ Hij draaide zich zo snel mogelijk om, omdat hij voelde dat hij rood werd in zijn gezicht. Deze edelman wilde *hem* spreken, in naam van de opperbevelhebber van het Nevelrijks leger nog wel!

Balthazar en zijn manschappen volgden hem geruisloos. Ze waren met vier, zo zag Onyx nu, inclusief de koetsbestuurder. Terwijl ze Onyx geen moment uit het oog verloren, overlegden ze op gedempte toon met elkaar. Hij had het onprettige gevoel dat ze het over hem hadden. Waren ze verbaasd dat hij de Stenenjongen was? Hoe hadden ze überhaupt over hem gehoord? Onyx wist dat hij bekend was bij iedereen in Graniët, maar hij had zich nooit bedacht dat de verhalen misschien wel verder werden verteld, tot in de uithoeken van het Nevelrijk zelfs.

‘Dit is mijn huis’, zei hij met droge keel.

Hij schaamde zich er eigenlijk voor. Het was zo klein, qua formaat vergelijkbaar met de koets waarin de soldaten gereisd hadden. Misschien was het toch beter geweest als ze in de villa van de directeur hadden afgesproken. Maar Balthazar leek het niet te deren, want hij knikte Onyx met respect toe terwijl hij het huis binnen liep.

Onyx’ vader zat nog steeds aan tafel en viel bijna van zijn stoel van schrik.

‘Heren, goedemorgen’, bracht hij verstikt uit. ‘Oh, heren en dame, mijn excuses. Eh… kan ik jullie iets aanbieden?’

‘Een glaasje water voor mij en mijn soldaten graag.’ Balthazar ging rustig zitten en haalde zijn zwaard uit de schede, waarna hij het tegen de muur liet rusten. Onyx zag dat het handvat ook een bijzondere vorm had, maar wat precies, dat kon hij niet zien. ‘Ga zitten, jongen, en vertel ons eens je naam.’

Onyx’ vader wierp hem een blik toe die boekdelen sprak: *“Je hebt je toch niet in de nesten gewerkt?”* Toen verdween hij in de keuken. Onyx hoorde dat zijn vader zachtjes Aeneas op de hoogte bracht en hoorde het gekraak van diens bed, alsof zijn broer een glimp van de bezoekers probeerde op te vangen. Onyx deed zoals Balthazar hem had gevraagd en ging tegenover hem aan tafel zitten.

‘Mijn naam is Onyx, meneer. Ik denk dat ik degene ben die u de Stenenjongen noemt.’

Balthazar plukte nadenkend aan zijn sikje. ‘Dat denk ik ook, jongeman. Begrijp ik het nou goed en kun jij… stenen beheersen?’

Het klonk zo belachelijk dat Onyx zich er bijna voor schaamde, maar hij knikte zwijgend.

‘Dat is ronduit uitzonderlijk. Maar niet onmogelijk. Nee, als dat zo was geweest, dan was ik niet dit hele eind hierheen gekomen.’ Balthazar glimlachte opnieuw. ‘Ik kan me voorstellen dat je veel vragen hebt over jouw krachten. De antwoorden heb ik niet allemaal – ik ben geen wetenschapper – maar ik weet wel dat je niet de eerste bent die in deze situatie zit. Vele anderen zijn je voorgegaan.’

Onyx had nooit over die mogelijkheid nagedacht, maar voelde iets van bevrijdende vreugde. Hij was niet de enige? Er waren anderen zoals hij – anderen die de stenen konden oproepen?

‘Kunnen jullie me ermee helpen?’ vroeg hij aarzelend. ‘Om het te beheersen, bedoel ik. Ik heb die krachten wel, maar ik kan niet bepalen wanneer ze komen, en ik begrijp ook niet hoe ik het doe.’ Hij zag Balthazars vragende blik, dus hij voegde eraan toe: ‘Het is net als lopen of ademhalen. Ik denk er niet over na. Het gebeurt gewoon, zonder dat ik het hoef aan te sporen of te beheersen.’

Balthazar fronste. ‘Zoals ik al zei, ben ik niet de expert op dit gebied. Ik ben een generaal, geen magiër. Maar er zijn zeker mensen die je kunnen helpen. De opperbevelhebber heeft je persoonlijk een militaire training op maat aangeboden.’

Nu was het Onyx’ beurt om vragend te kijken. Een militaire training?

‘We denken dat jouw gaven ons goed van pas kunnen komen in onze continue strijd tegen de weerwolven. Als Nevelrijks leger proberen we de grond onder onze voeten te verdedigen, al generaties lang, en jij kunt daarmee helpen door diezelfde grond te controleren. Er is een limiet aan wat zwaarden en speren kunnen doen, maar jouw krachten zijn grenzeloos. Geloof me, Onyx, er is nog zoveel meer wat jij kunt doen. Jouw bijzondere daden in Graniët zijn slechts het topje van de ijsberg.’

Onyx’ hoofd tolde van alles wat Balthazar gezegd had. Zijn daden werden al gezien als buitengewoon – hij kon toch niet tot *nog* meer in staat zijn?

‘Opperbevelhebber Tendai wil graag dat je je bij ons voegt en helpt om het Nevelrijk te verdedigen. Ons leger is groot, maar er zijn maar weinig rekruten die speciaal zijn, zoals jij. Dat is waarom we zo ver zijn gereisd.’ Balthazar speurde zijn gezicht af. Onyx wist niet precies waar hij naar op zoek was, maar het voelde alsof hij laagje voor laagje werd uitgekleed door die priemende blik. ‘Dus, wat zou je ervan zeggen?’

‘Wacht… ik moet meteen beslissen?’ bracht Onyx verschrikt uit.

Balthazar grimaste. ‘Ik ben bang van wel, Onyx. De strijd is heviger dan ooit – wat de reden is dat we jouw hulp echt nodig hebben – en als hoge generaal kan ik niet lang gemist worden. Ik moet zo snel mogelijk terug naar ons legerkamp en de verdediging versterken. We kunnen hier niet blijven.’

De manier waarop hij “we” zei, suggereerde dat hij er al vanuit ging dat Onyx op het aanbod in ging. Maar niks was minder waar. Hij wilde niet nu al beslissen; hij moest hier toch goed over nadenken? En zijn moeder, die was aan het werk, maar zij moest toch ook zeggen wat ze ervan vond? Het ging Onyx allemaal veel te snel. Hij keek overdonderd de keukenkamer in, maar vanaf deze hoek kon hij Aeneas en zijn vader niet zien. Dit besluit moest hij in zijn eentje nemen.

‘Onyx?’ drong Balthazar aan.

‘Ik kan het niet’, wist hij uit te brengen. ‘Ik woon hier. Graniët is mijn dorp. Ik kan niet zomaar weglopen en iedereen in de steek laten. En mijn gezin… Wie gaat er dan het geld verdienen?’

Balthazar pakte zijn hand vast, alsof hij steeds dwingender werd. ‘Geld is niet het probleem. Wij zorgen ervoor dat het geld dat jij verdient naar je familie gestuurd wordt. Ik wed dat je gezin er alleen maar op vooruit gaat.’

Hij probeerde hem om te kopen. Onyx hield daar niet van, zo bedacht hij zich paniekerig.

‘Nee, sorry, ik doe het niet. Ik kan dit niet zomaar nu beslissen. Als jullie later terugkomen, dan heb ik tijd gehad om erover na te denken en dan ben ik misschien van gedachten veranderd.’

De teleurstelling op Balthazars gezicht deed bijna pijn. ‘Dat is natuurlijk compleet begrijpelijk. Maar ik ben bang dat we die tijd niet hebben.’ Hij stond op, duidelijk niet tevreden met de uitkomst van het gesprek. ‘Als je je nog bedenkt, dan kun je altijd op eigen vervoer naar het legerkamp komen. Er zijn genoeg mensen die je de weg kunnen wijzen.’

‘Jullie kunnen echt niet terugkomen?’ Onyx vond het onzin.

Balthazar werd nu bijna boos. ‘Nee, Onyx, dat kunnen wij niet. Als je zag hoe de situatie daar was, dan wist je hoe dringend het is. Maar ik ben bang dat je het dus niet zult zien.’

‘Sorry’, mompelde hij, enigszins geschrokken. ‘Ik… ik zou echt wel willen, maar dit gaat over de rest van mijn leven. Ik weet het gewoon echt niet op dit moment.’ Balthazar leek wat te ontspannen, maar nog steeds waren zijn gebaren enigszins afstandelijk. Onyx schudde hem ongemakkelijk de hand. ‘Nog heel veel succes in jullie strijd. Misschien tot ziens, meneer.’

Heer Balthazar knikte kort. ‘Ik hoop tot ziens, Onyx.’

Hij zette zijn halflege glas water op tafel en liep daarna de deur uit, met zijn gevolg vlak achter hem. Onyx keek hen na totdat ze uit het zicht waren verdwenen en liet zich toen moedeloos terug in zijn stoel vallen. Het voelde nu al alsof hij de verkeerde beslissing had genomen. Dit was zijn kans geweest – zijn kans om meer te worden dan enkel de Stenenjongen. Hoe had Kas het ook alweer gezegd? *“Als je wieg in Graniët stond, dan kon je niet hogerop komen.”* Onyx had dit cliché kunnen doorbreken, maar enkel omdat hij te laf was, had hij dat niet gedaan.

Zijn vader kwam de keukenkamer uit. ‘Onyx’, zei hij zacht. ‘Aeneas vraagt naar je.’

Gefrustreerd sloeg Onyx op de tafel. Hij liep op zijn broers bed af, terwijl hij in zijn hoofd nog eens het hele gesprek met heer Balthazar herhaalde en zich probeerde te bedenken hoe hij zich iets minder stom had kunnen opstellen.

‘Zo, jij ziet er niet blij uit.’ Aeneas zat recht overeind op bed, wat verraadde dat hij de hele conversatie had gevolgd. ‘Onyx, man, waarom wil je toch in Graniët blijven?’

Hij staarde zijn broer verbaasd aan. ‘Voor jullie, natuurlijk.’

‘Voor mij hoef je het niet te doen en pa denkt er precies zo over.’ Aeneas zag er opgewekter uit dan Onyx hem in tijden had gezien. Normaal glimlachte hij alleen terwijl hij aan het koken was. ‘Kom op, dit is je kans! Nog nooit heeft iemand in Graniët ook maar de mogelijkheid gekregen om zich bij het leger aan te sluiten, en jij kunt het zo ver schoppen! Zag je niet hoe graag ze je erbij wilden hebben?’

‘Maar ik kan niet vechten.’ Onyx’ stem was niet meer dan een gefluister. ‘Ik ben een mijnwerker!’

Aeneas haalde zijn schouders op. ‘Denk je dat de rest van de soldaten met een harnas aan geboren is? Je krijgt toch training, hè? Niemand kan jou iets aandoen op het slagveld, neem dat van mij aan.’

Het was nogal ironisch om te horen te krijgen van degene die zelf ternauwernood een dodelijk ongeluk had overleefd. Toch voelde Onyx zich ietwat gesterkt. ‘Denk je? Is het dan niet levensgevaarlijk, zo’n oorlog? Ik weet niet of ik mijn eerste gevecht wel overleef.’

‘Ze laten je heus niet gaan als ze denken dat je er niet klaar voor bent. Daar ben je te belangrijk voor, Onyx. De kans is nog groter dat je overlijdt tijdens een mijnongeluk. Geloof me, hoe eerder je hier weg bent, hoe beter.’ Aeneas keek naar zijn eigen onderbenen, die er levenloos bij hingen. ‘Pa en ma willen niet dat hun tweede zoon ook verongelukt. Dat geluk van jou houdt ooit op, Onyx, en daar kun je niet tegen vechten. Met een wapen in je hand kun je dat wel.’

Hij begon het zich voor te stellen. Onyx uit Graniët, die met getrokken zwaard de moordlustige weerwolven bevocht en de burgers van het Nevelrijk redde.

Misschien kon hij echt meer zijn dan de plaatselijke dorpsheld.

‘Onyx!’ riep zijn vader hem vanuit de woonkamer. ‘Kom eens even. Die Balthazar heeft hier iets laten liggen.’ Onyx bedankte zijn broer kort voor het opbeurende gesprek en rende de woonkamer in. Tegen de muur aan stond nog steeds Balthazars massieve, glinsterende zwaard.

‘Hij moet die vergeten zijn.’ Onyx dacht terug aan Balthazars abrupte vertrek. ‘Die man had ook zo’n haast.’

Zijn vader keek hem veelbetekenend aan. ‘Misschien, als je snel bent, kun je ze nog inhalen.’ Opeens had Onyx het idee dat hij het over veel meer had dan alleen het zwaard terugbrengen. Geloofde zijn vader ook dat hij moest gaan? ‘Je kunt altijd nog even langs je moeder rennen. Haar op de hoogte brengen van de gebeurtenissen, al zal ze inmiddels ook wel het een en ander meegekregen hebben.’ Hij greep naar zijn pijnlijke rug en ging kreunend zitten, waarna hij naar Onyx opkeek met stralende ogen. ‘Laat deze kans niet liggen, zoon. Je zult er voor altijd spijt van hebben.’

Voorzichtig pakte hij het zwaard op en liet het handvat in zijn rechterhandpalm rusten. De knop had de vorm van een reebok, met een spitse snuit en intelligente kraaloogjes. Een van zijn lievelingsdieren. Was het toeval? Waarschijnlijk wel, maar op dit moment voelde niks aan als toeval.

‘Ik ga alleen even dit zwaard terugbrengen’, zei hij tegen zichzelf. ‘*Alleen* dat.’

‘Alleen dat’, herhaalde zijn vader weinig overtuigd. Toen stond hij weer op en gaf zijn zoon een knuffel. Vader en zoon wisten op dat moment allebei dat dit een afscheid was, al wisten ze nog niet voor hoelang. Onyx nam zich voor om hard te werken – om hogerop te komen, om net als Balthazar te eindigen en al zijn verdiende geld naar zijn gezin te sturen. Misschien kon hij zo zijn dankbaarheid uiten voor hun steun bij deze beslissing. ‘Wees slim, Onyx, en sterk. En doe alsjeblieft voorzichtig. Als je dat nou gewoon doet, dan word jij de grootste soldaat die het Nevelrijk ooit heeft gekend.’

Onyx zei dag tegen Aeneas – die inmiddels ook echt wel doorhad dat hij zijn broertje had overtuigd – en liep richting de deur, het zwaard in zijn handen.

Hij keek nog een keer om, naar de kleine kamer waar hij had gewoond, gegeten en geslapen en waar nu een nieuw hoofdstuk van zijn leven begon. Onyx bedacht in zijn hoofd waar hij heen moest. Als hij eerst langs het hospitaal ging, dan kon hij de koets nog onderscheppen terwijl ze Graniët verlieten, in het dal waar de mannen uit zijn dorp in de lente altijd gingen jagen. Hij wist dat daar af en toe weerwolven waren gespot, maar die waren inmiddels bijna overal. En bovendien, Onyx had zijn zwaard en de aarde aan zijn zijde. Twee wapens die hem voor altijd zouden beschermen. Het ene maakte hem een soldaat, het andere maakte hem de Stenenjongen. In de dagen die hem te wachten stonden, wilde hij beide worden. Hij wilde ontdekken wat het voelde om te vechten voor zijn vaderland en om naast mannen als Balthazar te staan, maar hij wilde ook zijn krachten verder ontwikkelen. Als hij echt nog zoveel meer kanten op kon, dan wilde hij die allemaal verkennen.

Nadat hij de deur achter zich had gesloten, begon hij te rennen.