Wiek Niezgody

## Epoka Wieku niezgody

### Czym jest wiek niezgody?

Jest to epoka w dziejach Ferenthiru uznawana przez trzy pierwsze rasy: krasnoludów, ludzi i elfów i notowana jest między rokiem 1000 Przed Erą Imperialną (p.e.i.) do koronacji Dominusa Pobożnego na Imperatora ziem ludzkich na północ od Gór Siwych (między 500 p.e.i. a 300 p.e.i. [przyp. aut.]) i tym samym unifikacji księstw ludzkich na tamtym terenie na powrót w jedno Imperium, które od herbu powstałego z połączenia herbu Dominusa(lew) i jego małżonki(sokół), zwane będzie adekwatnie do dynastii panującej Imperium Gryfitów.

Każda rasa jednak postrzega Wiek Niezgody w inny sposób. Chociaż to na ziemiach ludzkich zaszło najwięcej burzliwych wydarzeń tej epoki, to jednak dla elfów i krasnoludów, a także ludzi po za ziemiami dzisiejszego imperium są to czasy równie ważne, ciekawe i niepewne. Te wydarzenia, z punktu widzenia tamtejszych historyków obejmują:

-narodziny niektórych bóstw

- wielkie zmiany polityczne ciągle następujące poprzez walki wewnętrzne lokalnych książąt

-ogromny postęp w dziedzinie zgłębiania tajników magii i nauki pozwalający na tworzenie sztucznych ludzi czy też potworów usłużnych poszczególnym rodom.

O Pierwszej i Drugiej Wojnie Krwi, a także o wielu innych wydarzeniach, dowiecie się zgłębiając tajniki tego świata poprzez tą że ferenthipedię bądź też grając w Ferenthir RPG.

### Jak doszło do Wieku Niezgody

ile jest ras tyle wersji wydarzeń, zważając jednak na najbardziej stare (najdłużej istniejące jako gatunek, nie najdłużej żyjące jako przedstawiciele tegoż) rasy to jest ludzi, krasnoludów i elfy można wyróżnić trzy punkty początkowe i trzy wersje tego czemu Wiek Niezgody nazwany jest Wiekiem Niezgody. A oto wersje tych trzech największych ras:

#### Krasnoludy:

Wiek Niezgody onegdaj, paneczku, to nazwa adekwatna odnosząca się do czasów Wielkiej Wojny Klanów. Jak doszło do Wieku Niezgody, to bardzo proste - poprzez zdradę Czarnobrodych - oni to bowiem jako klan przebiegły, a rychły w dążeniu po wielkość zaprzedał własne dusze chaotycznemu bóstwu wojny i pożogi Hellisowi, a prowadzony jego wolą destrukcji i spuszczenia niegasnącej pożogi na nasz świat postanowili zaatakować żyjące w harmonii i pokoju z klanem Ogniobrodych czerwone drakkeny strzegące Bramy Ognia z naszego to będzie Baradna'Infernalla lhub krócej Barad'inferni. Drakkeny stawiały dzielny opór, niestety Ogniobrodzi nie przetrwali tej próby i zostali wybici co do nogi, ich tajemnic klanowych i run zakazanych już nie odratujemy, tak jak ich rzemiosła kowalskiego. Drakkeny niestety również zmuszone były się wycofać i przegrupować co Czarnobrodzi wykorzystali na swoją korzyść otwierając Wrota Ognia i wypuszczając z domeny żywiołu ognia żywiołaki i ich władcę. Tyle dobrze, że Aspekt Piromancji - ojciec czerwonych drakkenów - Radagon Czerwony poprowadził swoich potomków ku wrotom i był zapieczętował większość mocy Władcy Domeny Ognia tym samym ograniczając jego destruktywną moc do względnie możliwego do opanowani stopnia. Przywrócenie jednak pieczęci i odbicie Barad'Inferni kosztowało 90% populacji pozostających przy życiu czerwonych drakkenów ich istnienie, nie tylko życie, ale i dusze, którymi utworzono metafizyczne pęta którymi został okuty Władca Domeny Ognia. Radagon Czerwony po tym fakcie zawarł sojusz z klanami Białobrodych, Runodzierżnych, Parobrodych oraz pierwotnie również z leśnym klanem piwowarnych Bruhninów znanych z kunsztu alkoholowego i niezłomnej woli walki pod jego wpływem. niestety na skutek ofensywy sił Władcy Domeny Ognia Parobrodzi i Białobrodzi ponieśli wielkie straty, zaś w przewrotnej intrydze rodowej Than klanu Bruhninów Kazdun Khadgar zaginął, pokonany w pojedynku przez swojego stryja - Domorina Jordka'rda zwanego tez Zdradzieckim, Smolną brodą, czy też wśród niedobitków rebelii przeciw jego rządom po prostu Kozojebcą. od tamtej pory lojalni Khadgarom tworzyli rebelie przeciw Jordka'rdzie, zaś reszta która uległa stała się klanem Piekłogardłych - sojusznikami Czarnobrodych, Władcy Domeny Ognia i zdrajcami sztuki etanolowej swej rasy, użytkując ją do tworzenia broni opartej o palenie alkoholu i użytek jej w walce. Dopiero moc Runodzierżnych i ich potężne bronie pobłogosławione przez przodków i wykute runicznymi inskrypcjami pozwalały na odparcie przewagi wroga i powolne zmniejszanie ilości napierających fal wrogów w bitwie pod Parzyskałą, a dokładniej w kotlinie prowadzącej do Parzyskały zwanej Termicznym Filarem z krasnoludzkiego uproszczonego: Thermo'phile. Tam wydarzył się przełom i Jarl Leonid I z klanu Białobrodych przy użyciu słynnej runicznej włóczni, zwanej Włócznią Gromnara (od jej legendarnego twórcy) wraz z dwustu dziewięćdziesiątką około tarczowników powstrzymał przeważające siły wroga i tym samym dał czas dla Parobrodych by zastosować swoje mechanizmy obronne wokół Parzyskały pozbywając się większości wrogich oddziałów. Tamta bitwa odmieniła losy krasnoludzkiej rasy i stała się symbolem, że jedność klanów prowadzi do sukcesu i tym samym oprócz otwarcia kontrofensywy naszym współbraciom dała podwaliny pod trwałą unifikację naszej rasy jako Krasnoludowaja Respublika znana dziś.

~Tharm krasnolicy z klanu Białobrodych, weteran wojenny, obecnie pasterz owiec i kóz.

#### Elfy:

Wiek Niezgody to oczywiście nazwa przykrego czasu w dziejach naszej rasy, który rozpoczął się z dawien dawna od czasu gdy banici wygnani z naszej świętej puszczy Xennedaru zaczęli formować się w podziemne państwo oddane czarnej magii, bóstwom chaosu i smoczego aspektu ciemności - Malanthui. Ta wraz ze swym szczepem drakkenów poprowadziła banitów do utworzenia cesarstwa na własną modłę, które to kierowało się zasadami siły, ale i twardą hierarchią ustaloną przez dominujący ród. Lud banitów o których mowa nabrał ze staroeflickiego nazwę 'Drowaritas' co oznacza 'Ci odrzuceni' w skrócie Drow - odrzutek. Cesarstwo to początkowo nie wydawało się groźne, zło pod ziemią gdy my obfitowaliśmy i rozkwitaliśmy jako lud wierny bogini Floiris i jej ukochane potomstwo na powierzchni ziemi ciesząc się jej urodzajem i urokami naszej ukochanej matki natury, darami bogini. Nasza dominująca pozycja i wyrosła z niej pycha doprowadziła do ekspansji naszej rasy po za tereny świętej puszczy Xennedaru czy to na wyspy, czy na inne części kontynentu i tak wiele z naszych braci zaczęło się odrywać od Wszechmatki i jej kultu, a także od Nieprzemijalnej Królowej. Ah... była piękna i wspaniałomyślna, ceniła mądrość i pokój... gdyby wiedziała jak skończy nigdy by nie uwierzyła. Wracając jednak do genezy Wieku Niezgody oczywiście chodzi o złączenie się rodowodu krwi Malanthui z drowską szlachta i powstaniem pewnego pechowego acz niezwykle utalentowanego i złowieszczego młodego drakkenoida (hybrydy drakkena z niedrakkenem - tu drowem) zwanego Drake'iem Pieśnią Cienia on to początkowo za młodu siłowo wrzucony w kamasze trafił do kompanii karnej za zamordowanie jednego z nadzorców niewolników i tam od środka opanowawszy sytuację zimną krwią i morderstwami wzniecił pierwej rebelie przeciw systemowi ucisku kompanii karnej, a z czasem uzyskiwania przychylności cesarza i usynowienia go przez niego przekształcił dawne legiony karne w elitarne acz samobójcze na pozór oddziały tak zwanych 'Cieni'... ta reforma armii dała znaczną przewagę ilości wojsk drowów w Wojnie Sierpu Księżyca (zwłaszcza w kontekście naszych ekspansji terytorialnych i zabezpieczania osadników oddziałami naszej armii) i doprowadziła Shadowsonga aż do stopnia generalskiego, gdzie poprowadził on ongiś szturm na jedno ze świętych drzew-miast które jednak dzięki pomocy druidów i driad dzielnie stawiało opór przez wiele tygodni, aż nawet dotarło wsparcie w postaci niezakorzenionych jeszcze współbraci drzewa obleganego - entów i drzewców - oni to mieli już przeważyć szalę na nasza korzyść i uratować naszą rasę przed upadkiem kiedy to.... Shadowsong sięgnął po najgorszą magię jaką znała nasza rasa - magię chaosu z domen Verxinosa i Shalladara odpowiednio więc domeny bluźnierstwa, spaczenia, zepsucia, zgnilizny i zarazy oraz domeny dekadencji, wypaczenia, degeneracji, rozpusty, perwersji i deprawacji... i tak wszyscy obrońcy i samo drzewo-miasto upadli wypaczeni magią której użył w samym sercu drzewo-miasta tworząc splugawione epicentrum tzw. Wielkiej Skazy. Skaza ta roznosiła działanie przeklętej magii Shadowsonga coraz dalej wypaczając świętą puszczę i zmuszając nas do Wielkiego Exodusu... to był upadek naszej dumy, upadek naszej cywilizacji spowodowany naszą pychą, naszym lekceważeniem odrzutków i ich mocy, kres świetności elfiej rasy, kres błogiego spoczywania na łonie Wszechmatki Floiris w jej świętej puszczy Xennedar... ah słodka utopio, raju utracony, Xennedarze ojczyzno moja, tyś jest jak zdrowie... o czym więc dumać na Derelińskim bruku... Biada nam, zbiegi, żeśmy w czas morowy. Bo gdzie stąpili, szła przed nimi trwoga, w każdym sąsiedzi znajdowali wroga, aż nas objęto w ciasny krąg łańcucha I każą oddać co najprędzej ducha...

~Adamanos Mitz'kievych, poeta, wieszcz leśnoelficki w Khazad'Arin, przedstawiciel pokolenia Wielkiego Exodusu, z zamiłowania historyk i aelfolog.

#### Ludzie Imperialni:

Określenie Wiek Niezgody odnosi się do epoki w dziejach Imperium, która nastała po czasach dynastii Sokołów. Jej nastąpienie było spowodowane kryzysem dynastycznym w związku z brakiem męskiego potomka panującej linii rodu Sokołów i tym samym powstaniem pewnego wakatu na stanowisku króla ludzkości. Z powodu kryzysu dynastycznego rozgorzała walka o władzę między wielkimi rodami książąt ze wszystkich regionów dzisiejszego Imperium, a także magnaterii derelińskiej, nikt nie pogardziłby możliwością ujęcia władzy we własne ręce i pokierowania ludzkości wedle swojej woli i preferencji. Doszło na ów czas do powstania pozornie dwóch, lecz realnie trzech stronnictw: rojalistów - wspierających Księstwo Sokoła i obecną jego dziedziczkę; pretendentów - ogółu sił przeciw lojalistom z wyłączeniem szlachty derelińskiej; a także stronnictwo reformistów - derelińskich możnych chcących zreformować Imperium na modłę wschodnią bliższą sprawiedliwości wobec ogółu szlachty poprzez formę władzy opartą o sejm wielki szlachecki na kształt podobny do obecnej Rady Arcymagów z Khazad'Arin. O ile lojaliści i reformiści byli ideowo monolitami jako stronnictwa polityczne, o tyleż między pretendentami pojawiały się liczne nurty skierowane na poszczególne księstwa wśród najznamienitszych i najciekawszych postaci chcących sięgnąć po dobrodziejstwo władzy nad Imperium należy oczywiście wymienić w pierwszej kolejności jego pobożną świątobliwość Dominusa Młodszego zwanego Imperusem od faktu uzyskania tytułu imperatorskiego, który zrodzony był z Aurelii Najczystszej i wedle różnych wersji Dominusa Starszego, bądź samego Sevtra. Kolejnymi jednak wpływowymi postaciami są tutaj oczywiście przedstawiciele rodu von Lauft, czy wspierany przez nich przez pewien czas potomek bocznej linii Sokołów - Sokołowów; Dymitr Sokołow, od którego imienia te pierwsze względnie owocne próby zjednoczenia frakcji pretendentów i obsadzenia tronu kimś o istniejących roszczeniach nazwano czasem dymitriad. Kolejnym wartym ujęcia na kartach historii przedstawicielem frakcji pretendentów jest Henri Horatio D'auphine zwany również królem morza zachodniego, który dokonał blokady kontynentalnej sił wokół przybrzeży stolicy imperium - ówcześnie Falconholdu. Blokady tej nie byli w stanie przełamać najlepsi admirałowie spod bandery sokoła, ani ich zewnętrzne wsparcie w postaci korsarzy Księstwa Dzika. Dopiero wsparcie z dalekiego Ardentu w postaci potężnych galeonów doprowadziło do przełamania blokady po wielkiej bitwie zwanej bitwą pod Tuffelgarem. Niemniej Należy też wspomnieć o haniebnym zdrajcy rasy ludzkiej - Reinhardt Stagfell, który zaprzedał Księstwo Jelenia i jego polityczne znaczenie na rzecz parszywych elfów, które to postanowiły w owym czasie jako ludność napływowa poczynać partyzancką walkę o przyrodę, gdy ludy księstw głodowały, zamarzały, chorowały, oni blokowali życiodajne lasy i mordowali każdego kto próbował ratować swych poddanych kosztem wycinki lasów, a Stagfell haniebnie obstawał za parszywymi nieludźmi.

~Bastian 'Skryba Kohleburski' Arcanus "Kronika Imperialna: Od Sokołów do Smoczego Imperatora" fragment rozdziału III: Wieku Niezgody opisanie.

### Następstwa Wieku Niezgody:

#### Drowgaard - czyli widmo wojny, która nadchodzi

1. ↑ Zależnie od edycji, koniec Wieku Niezgody plasuje się od 300 r.p.e.i, biorąc pod uwagę że najstarsze postaci, które widziały to na własne oczy mają 300-400 lat do 500 r.p.e.i, zgodne z najnowszą edycją. Jednakże zgodnie z wiedzą dotyczącą rodu von Lauft, bardziej logiczny wydaje się rok 300 p.e.i, gdyż drzewo geneealogiczne jest zbyt krótkie, a nawet wtedy długość zycia poszczególnych członków jest prawdopodobnie przesadzona. - historyk magrabstwa Łososia