Gevallen Engel: Hoofdstuk 29

*Onbekende locatie, het jaar 1733.*

​
Adamaris zat in stilte rug aan rug met haar vrienden. Haar kin rustte op haar borst terwijl sneeuwvlokjes op haar huid en haren landden. Haar wimpers waren bedekt in ijs terwijl de Engelen hadden een warme gloed om zichzelf verspreid om zich te beschermen tegen de koude.

Desondanks had zij het gloeiend heet. Haar rug brandde ondertussen van de pijn en zodra een van haar vrienden ook maar een millimeter bewoog schoot de pijnscheut door haar ruggengraat naar haar nek en klapte ze dubbel.

Maar dat gebeurde nu niet meer omdat iedereen verkleumd was van de koude en half en half in slaap was. Adamaris kon zichzelf wel vervloeken. Na al het werk dat ze erin had gestopt om te ontsnappen en de uitweg van het doolhof te vinden zat ze hier vastgebonden, in de kou en als lokaas voor Cyramelia en eventueel Adriel.

Plots hoorde ze wat vaag gemurmel en plots schoot Orabelle van tussen de touwen door de open vlakte op.

Ze wierp een twijfelachtige blik naar achteren, maar Cornelius schreeuwde;

'Ren gewoon en haal hulp!'

Eén van de engelen hief haar hand op en er klonk een oorverdovende knal. Adamaris keek ontzet toe hoe Orabelle dubbel klapte en neerviel in de sneeuw, lichtjes schokkend.

De Engel had een pistool vast.

Adamaris zat doodstil uit angst dat ze ook neergeschoten zou worden, nadat men Orabelle terug aan de anderen had gebonden. De Levende Pop zat er roerloos bij en haar vulling rolde traag uit de wonde in haar rug.

Het mensenmeisje verschool haar gezicht achter haar haren en ademde even diep in. Cornelius was onderuit gezakt, het leek erop dat hij buiten westen was, en Naito's lichaamstemperatuur was beangstigend koud. Adamaris drukte zich wat meer tegen de anderen aan in de hoop dat ze haar warmte konden over nemen. Cheryl zat naast haar en de twee meisjes wisselden even een blik vol wanhoop.

Adamaris snapte niet hoe ze het zo vurig heet en zo ijskoud tegelijk kon hebben. Haar adem zweefde in wolkjes voor haar gezicht, maar haar beeld was wazig en vervaagd. De sneeuwvlokken dansten in het rond en ze zakte meer en meer onderuit, net als de anderen.

Na nog een uur lagen ze allemaal verslapt tegen elkaar aan. De meesten rilden, maar Adamaris was als gesmolten.

Ze wist niet of ze dood zou gaan toen de sneeuw gestaag ophoopte om haar heen. Ze wist wel dat ze wou leven. De stilte kolkte rond in haar hoofd en haar ogen zakten langzaam dicht terwijl haar gezicht gloeide van de hitte en het beetje ijs dat op haar lichaam viel direct smolt.

Ze was nog niet klaar om Kiraya onder ogen te komen. Ze wou niet afgevoerd worden in een zwarte koets, naar haar ouders die ze in de steek had gelaten. Ze wou niet dood terugkeren naar huis.

Ze wou niet sterven hier, tussen haar nietsvermoedende vrienden die verlangden naar hun warme bedden in Huize Smaragd, die verlangden naar de gezellige avonden in de bibliotheek, de knusse feestjes in de Woon- en Balzalen, de lekkere warme maaltijden in de Eetzaal, het plagerige gedrag in de Trainingszaal waar iedereen juichte en lachte.

'Cheryl.' prevelde ze.

' ... ja ..?'

'Er zat een dolk in mijn broekzak die ik eruit heb geduwt. Snij ons los.'

Ze voelde hoe Cheryl zich wringerig bewoog en de dolk vastgreep in haar blauwpaarse handen. Ze begon te zagen aan de touwen en even later verslapten ze.

Adamaris voelde zelfvoldaan hoe Cheryl in een springerige houding ging en op een onverwachte tel vooruit schoot en zich op de Engelen stortte met de dolk in haar hand.

Ze hakte er op los, haar ogen groen vuur spuwend terwijl bloed in het rond en op haar lichaam spatte. Ze had al twee Engelen aan stukken gereten voor een ander haar rond haar nierstreek stak.

Adamaris dacht dat ze verloren hadden, dat ze allemaal zouden dood gaan, maar toen schoof Naito naast haar onderuit en ook hij stoof door de sneeuw de Engelen tegemoet om Cheryl te helpen.

Hij had een lang mes in zijn hand en stak erop los, ook hij vermoorde ruwweg drie Engelen. Cheryl hielp mee en samen vermoorden ze de roodharige broer.

Zijn tweelingzus werd razend en voor iemand iets kon doen haalde ze haar zwaard over Cheryl's borst. Een lange snee opende zich en bloed gutste in de poederwitte sneeuw terwijl Cheryl voorover smakte en roerloos bleef liggen.

Naito keek maar even snel om voor hij de keel van de roodharige zus doorsneed en haar van zich wegschopte. Alle Engelen waren afgeslacht door de twee heksen, maar Naito was ook gewond geraakt en ook hij zakte in elkaar in de sneeuw.

Adamaris kromp vaag ineen en een rilling trok door haar lichaam. Het voelde alsof ze moest kotsen. Een wilde angst stormde door haar binnenste en tranen sprongen in haar ogen.

'Ik wil niet doodgaan!!' jammerde ze.'Nee, nee, nee, nee!!!'

Zwaar ademend schokte ze voor- en achteruit en ook over Orabelle's wangen liepen tranen. Cornelius lag als dood in de ijzige sneeuw; het leek alsof hij bedekt was in een laagje ijs.

Adamaris kalmeerde na ongeveer een kwartier en haar instorting eindigde en liet haar rillend en schokkend achter. Na een poosje raakte ze in trance en ze wist zowat zeker dat ze net als Cornelius zou eindigen.

Plots klonken er knerpende voetstappen. Ze wist zeker dat er al vele, vele uren voorbij waren gegaan en misschien had iemand ze gevonden. Of misschien waren er meer Engelen gekomen om hen allemaal te vermoorden.

Maar dat was het niet. Hun gebeden leken wel verhoord toen een persoon gehuld in een lange, warme zwarte jas neerhurkte en haar zachtjes heen en weer schudde. Haar lichaam kon niet reageren, dus kreunde ze maar wat om te laten zien dat ze nog leefde.

'Hemel zij dank,' klonk een uiterst geïrriteerde stem.'Ik dacht dat ik al klaar was met jullie oplappen na Rosanna's hartaanval.'

'Hé! Dat was niet mijn schuld!' klonk Rosanna's boze stem vanaf de plek waar Naito en Cheryl waren ingestort.

'Ze leven allemaal nog,' verkondigde een stem die Adamaris niet kende maar aan een jonge persoon toebehoorde.

'Mooi zo,' reageerde Adriel.

'Zijn jullie hier echt?' vroeg Adamaris zwakjes. Ze nam aan dat ze gewoon aan het hallucineren was.

'Natuurlijk, doe niet stom.' zei Adriel geïrriteerd terwijl ze Adamaris op haar rug hees en naar een stel paarden toebracht.

'Ja, ik heb haar vast,' klonk Mica's stem en even later werd Adamaris achtergelaten bij hem op het zadel. Het duurde een poosje voor iedereen op de paarden was gezet en veilig vast zat, maar toen dat gebeurde reden ze weg.

Ver, ver weg van die afschuwelijke plek en de koude.

​

Adamaris werd wakker rond middernacht. Het was hoe dan ook erg laat. Ze had nog steeds koorts, maar haar lichaam had geen onderkoeling meer en haar rug was verbonden. Ze lag zowat begraven onder een dikke laag warme dekens, maar de hitte gaf haar een vredig gevoel.

Ze lag in een kamer in Huize Smaragd. Waarschijnlijk haar kamer; dit kon ze ruiken, ze herkende de vertrouwde geur. Dat betekende dat Rosanna hier ook lag! Of eigenlijk niet, want zij was blijkbaar wakker geworden toen Adamaris en haar vrienden vermist waren. Tenzij ze al sliep.

Adamaris opende haar ogen, loom knipperend, en ging langzaam rechtop zitten. Na een poosje in haar ogen wrijven en een goede uitrekbeurt stond ze op en liep ze door haar kamer heen naar de deur.

Stilletjes duwde ze de klink omlaag en ze aarzelde even om de gang op te gaan, maar na een poosje nam ze haar besluit en maakte ze een snelle, korte maar weliswaar kreupele spurt naar de Woonzaal. Daar zou ze veilig zijn.

Ze wachtte een poosje tot haar rug stopte met bonzen en dan hinkte ze verder de ruimte in terwijl ze wende aan het maanlicht dat door de ramen scheen.

Ze ging zitten, trok de rand van haar broek een stukje omlaag en kromp ineen. Gelukkig, niemand had die brandwonde gezien. Ze nam een pincet uit de resterende stukken van haar mechanisch been en greep een stukje gestolde lava. Dan legde ze het op een papiertje, dat ze naast zich dumpte voor ze wat verband uit haar zak nam en haar wond afdekte.

Met een bonzend hart nam ze haar koffertje met gereedschap en materialen vanaf zijn plek naast een van de boekenkasten en ze zette het neer bij haar voeten.

Even haalde ze diep adem en dan trok ze de resten van haar mechanisch been los. Er was nog steeds een deel dat permanent vastgehecht zat, maar dat was niet erg. Als haar experiment lukte...

Ze greep een klein bekertje met water uit haar gereedschapskist en dropte de gestolde lava erin. Het water begon direct te bruisen en te schuimen en uiteindelijk veranderde het terug in lava. Vreemd.

Ze haalde diep adem en voegde wat kruiden uit het Hemelrijk toe. Alweer begon het middeltje te schuimen, maar er ontstonden ook parelkleurige bellen.

Toen het spul was gestopt met bewegen had het een zilverachtig glanzende, warme roosgouden parelkleur. Adamaris haalde nog eens diep adem en goot het dan over haar been.

Er gebeurde niets.

Ze sloeg bevend haar armen om haar knieën en verborg haar gezicht in het daardoor ontstane kuiltje. Er gebeurde niets. Niets, niets, niets.

Ze gooide haar bekertje met een klap terug in haar doos met gereedschap en sloeg die kwaad dicht. Ze bonkte een poosje met haar gezicht tegen de grond voor ze een ander compartiment van haar doos opende en alle tandwielen en metalen plaatjes eruit dropte.

Ze was al een uurlang aan het sleutelen aan haar been terwijl ze stukje bij beetje meer onderdelen toevoegde en dacht aan haar familie. Ongeveer een maand na haar vertrek uit het ziekenhuis had ze een mentor gekregen die haar had geleerd hoe ze haar ledematen zelf kon maken. Een jaar later was dat haar gelukt. En zodra ze de kans kreeg was ze weggegaan van huis en had ze een lange tijd in de wildernis geleefd voor ze eindelijk naar het Hemelrijk kon.

Plots hoorde ze deur openen achter zich en ze keek verward om. Naito trok Cecilia de Woonzaal in en zonder Adamaris op te merken begonnen ze elkaar te kussen.

Dit was wel het laatste waar ze om vroeg die avond, dus hoestte ze luid. Het koppeltje schrok zich een ongeluk.

'Adamaris, wat doe jij hier?' vroeg Naito, die normaal probeerde te klinken.

'Dat kan ik ook aan jullie vragen! Zoek een kamer!' gilde Adamaris met haar handen voor haar ogen.

Hoofdstuk 28 🡰O🡲 Hoofdstuk 30

Niet vergeten om een comment achter te laten over wat je van dit hoofdstuk vond! Als je vragen hebt over het verhaal, stuur dan een mailtje naar Gevallen.Engel.04@gmail.com.