De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 31 (Donder)

## Hoofdstuk 31

‘Ren!’ schreeuwde Donder, maar het was hijzelf die alles op alles moest zetten terwijl Havik zich in leek te houden om bij zijn broer te blijven. ‘We … kunnen … die … stenen,’ riep Havik tussen het ademhalen door, ‘nooit … voorblijven!’ Donder keek snel achterom, maar focuste zich toen weer vlug op het pad dat voor hem lag. Als hij nu zou struikelen, was hij er geweest. Deze stenen waren een stuk groter dan de eerste steenlawine die hij zich kon herinneren en zouden hem zonder genade vermorzelen. ‘We moeten,’ zijn stem verdween toen de lucht uit zijn longen werd gezogen, zo hard als dit had hij nog nooit gerend, ‘in een boom klimmen!’ Ze hadden nog geluk dat het bergafwaarts liep, maar daardoor rolden de dodelijke rotsblokken ook een stuk sneller.

‘Goed idee!’ antwoordde Havik hijgend. Maar was er tijd? De stenen blokken rolden zo snel, dat Donder bang was plat gedrukt te worden terwijl hij klom. ‘We moeten de boom van achteren beklimmen!’ joelde hij naar zijn broer. Donder durfde niet weg te kijken van waar hij zijn poten zou neerzetten, maar voelde dat zijn broer hem begreep. Havik versnelde en begon voor hem te lopen. ‘Volg mij!’ bulkte hij. De grijsbruine kater had het gewicht van Donders dikke vacht niet en was daardoor vele malen sneller, waardoor Donder zijn uiterste best moest doen om hem te kunnen volgen. Ondertussen rolden de eerste stenen al langs hem. *Ze gaan ons inhalen! We zijn te laat!*

Opeens voelde hij zich heel erg klein worden en de rotsblokken steeds groter. Havik verdween voor zijn ogen en het leek wel alsof hij een stuk langzamer ging, ondanks dat hij evengoed zijn best deed. *Kom op, poten! Laat me niet in de steek nu!* Hij keek naar zijn voeten, zijn hart leek zijn borst te breken doordat hij zo hard klopte. Hoe was het mogelijk? Zijn poten waren zoveel dunner en zoveel slanker! Hij keek weer voor zich uit. Was dit een herinnering? Plots leek zijn hart stil te staan. Speelde zijn hoofd een gebeurtenis af die hij al eerder had meegemaakt? *Dit is hoe ik voor het eerst mijn familie kwijtraakte!* Een steek van schuld schoot door hem heen. *En nu laat ik ze voor de tweede keer achter. Vrijwillig.*

‘Havik!’ schreeuwde hij. ‘Wacht! Ik zie je niet meer!’ Opeens struikelde hij, wat hij niet snapte want hij wist zeker dat er geen steen of stronk voor zijn voet had gelegen. Hij rolde verder. Het leek alsof niks in de weg stond, maar toen hij zijn achterste ergens tegenaan stootte wist hij het zeker: zijn herinneringen zorgden ervoor dat hij niet kon zien wat er in de huidige wereld lag. Normaal gesproken zou ik blij zijn met terugkerende memoires, maar nu kwam het erg ongelukkig uit. Hij boorde zijn klauwen in de grond en trok zichzelf overeind. Er zat toch niks anders op, hij moest blijven rennen en hopen dat de SterrenClan zijn poten zou begeleiden. ‘Donder! Wat doe je?! Klim in een boom!’ hoorde hij Havik roepen. ‘Ik kan niks zien!’ schreeuwde hij angstig terug, al kon hij wel zien, alleen niet wat hij wilde. ‘Donder, kijk uit!’ Een paniekerig gevoel nam bezit van Donders lichaam en hij wist niet meer wat hij moest doen. ‘Blijf in de boom, Havik!’ Hij wist dat zijn broer hem wilde redden, maar Donder wilde niet dat Havik in gevaar kwam. Hij sloot zijn ogen en probeerde zich te concentreren op zijn zintuigen, die zouden hem niet in de steek laten. Maar het was al te laat en botste tegen een harde stam van een boom aan. Hij viel met een klap op de grond en het laatste wat hij hoorde was het gerommel van donderende stenen.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Kreunend probeerde Donder overeind te komen. Zijn hoofd deed net zoveel pijn als zijn hart toen Engel hem had verlaten. Hij stond op de kruin van een boom en zag enkele stenen nog voorbij rollen. ‘Oh gelukkig ben je snel wakker geworden!’ Havik klom naar benden en belandde naast hem. ‘Ik heb net even zitten kijken. We zijn al best dichtbij denk ik! Het duurt denk ik maar één dag voordat we de voet van de berg hebben bereikt!’ Donders hoofd tolde terwijl zijn broer verder bleef praten, maar hij probeerde zo goed mogelijk te luisteren en erbij te blijven. ‘Hoe heb jij er een maan over gedaan om ons te vinden? Je had het waarschijnlijk ook gewoon in drie dagen kunnen doen!’ ‘Ik wist toen nog niet waar ik naartoe moest, hè?’ bromde hij, nog steeds koppijn hebbend. ‘Ben je klaar om verder te gaan of wil je nog even rusten?’ vroeg Havik sympathiek.

‘Laten we maar verder gaan. Ik wil niet *nog* zo’n steenlawine meemaken!’ *En niet nog eens mijn hoofd beschadigen door die verdomde rotsblokken!* voegde hij er stilletjes aan toe. Hij volgde Havik de boom uit en was om te zien dat de lawine was gestopt. Ze draafden op een hoog tempo verder. Je kon de nieuwe stenen goed onderscheiden van degene die er al lagen, want de oudere stenen waren bedekt met mos en niet met aarde. Donder schudde verward zijn hoofd. *Waarom let ik daar op als ik me moet focussen op het vinden van Engel?!*

Havik bleef even verderop staan en stak zijn neus omhoog. ‘Wat is er?’ vroeg Donder, ietwat angstig. Zou er een das of vos zijn? ‘Ik weet het niet,’ mompelde zijn broer, ‘Het ruikt hier gewoon *vreemd*.’ Nu begon Donders hart nog sneller te bonken. *Waarom moet de SterrenClan mijn reis zo moeilijk maken? Eerst wilden ze niet dat ik wegging en nu willen ze niet dat ik terugga?*

Hij sprong vlug naar zijn broer toe en begon ook wat rond te snuffelen. *Ik ken deze … deze mysterieuze geur.* Zijn oren spitsen instinctief en hij keek in het rond. ‘Ster, Maan en Zon? Zijn jullie dat?’ vroeg hij toen. Havik keek hem verontwaardigd aan. ‘Zijn dat kattengeuren?’ Donder knikte blij. ‘Deze katten brachten me weer terug bij Engel!’ Hij had Lupa uit het verhaal gelaten. Hij had beloofd om haar geheim dat ze een Profeet was, niet te vertellen, dus hield hij haar maar voor de zekerheid geheim.

‘Donder? B-Ben jij d-dat?’ Een pikzwarte poes klom voorzichtig uit de boom. Haar maankleurige ogen waren rond met nieuwsgierigheid. ‘Ster!’ riep Donder enthousiast. De poes werd gevolgd door een lichtgrijze kater en een goudoranje poes. ‘Donder! Hoe gaat het met je?’ vroeg de kater, die hij kende als Maan, vriendelijk. Donder grijnsde breed. ‘Goed! Dit is mijn broer Havik!’ Hij knikte naar de grijsbruine kater naast hem, die vrolijk knipperde met zijn ogen. Zon glimlachte zwakjes. ‘Dus je hebt je familie gevonden?’ ‘Ja!’ antwoordde Donder, ‘mijn moeder is helaas overleden en ik ben nu op mijn weg –’ ‘Terug naar de Clans,’ maakte Maan zijn zin af. Donder fronste verward. ‘Hoe wist je dat?’ Maan haalde zijn schouders op. ‘Gewoon een gave. Ik had het je al kunnen vertellen toen je voor het eerst over ze begon. Familie is waar je hart ligt, niet waar je bloed is.’

‘Het s-sp-spijt me van j-je moeder-r,’ miauwde Ster meelevend. Donder boog dankbaar zijn kop en keek naar Havik. ‘Gelukkig hebben we afscheid kunnen nemen van haar.’ Havik knikte bedroefd. De takken boven hun hoofden waaiden hevig heen en weer. Een stevige windvlaag gooide Donder bijna omver. Zon wees met haar neus naar het einde van de bergen. ‘Ga maar snel. De wind begint al aan te dringen dat jullie moeten opschieten.’ Donder poten begonnen al te tintelen. Zou Engel in gevaar zijn? ‘Nogmaals bedankt voor al jullie op.’ Maan haalde zijn schouders op. ‘Geen dank.’ Ster stapte naar voren en wreef met haar wangen langs de zijne. ’S-Succes met het v-vinden van Engel-l!’ Donder hield zijn kop schuin. ‘Ik heb je niet verteld dat ik naar haar opzoek was.’ Alle drie de katten wisselden een grijnzende blik. ‘Anders had je de bergen nooit zo snel verlaten. Je moet altijd de liefde achterna gaan, maar volgens mij heb je dat van iemand al geleerd, of niet?’ reageerde Maan rustig. Donder stond versteld. Hoe wisten deze katten zoveel? Kenden ze Licht? Eén ding wist hij wel zeker: deze katten waren erg speciaal.

‘Moge de krachten van de natuur je bijstaan in de donkere tijden die zullen komen,’ zei Zon op een ietwat duistere toon. ‘Ho-Hopelijk kruisen o-onze p-paden weer snel!’ miauwde Ster opgetogen. Maans lichtgrijze ogen schitterden. ‘Tot we elkaar weer zien,’ mompelde hij. Donder glimlachte. ‘Ik zal jullie niet vergeten.’ Hij boog zijn kop eerbiedig en wenkte toen naar Havik om te gaan. Daarna begonnen ze te rennen. Donder keek nog een laatste keer om naar zijn mysterieuze vrienden, die hem met glimmende ogen nakeken. Hij had een gevoel dat dit niet de laatste keer was dat hij hen zou zien. Toch voelde hij ook iets wat hem weerhield van te gaan. Hij had zijn familie gevonden, maar liet ze nu weer achter. Was alles dan voor niets geweest? *Nee,* dacht hij, *ik heb ze leren kennen, tijd met ze door kunnen brengen en eindelijk goed afscheid kunnen nemen.* Hij keek naar zijn broer. *En hij zal nu altijd bij me zijn. Dit moest gebeuren. Dit was deel van mijn bestemming.*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Havik en Donder hadden besloten om in de nacht door te blijven reizen. Ze waren nu al zo dichtbij. De grote grasweides waren nu het enige wat tussen hen en het Clanterritoria lag. Het was de volle maan die pluisjes in de lucht deed schitteren als sneeuwvlokjes. *Hatsjoe!* Havik spuugde en schudde zijn vacht. ‘Die stomme pluisjes toch ook!’ mopperde zijn broer. Donder snorde. ‘Geen zorgen, in het woud van de DonderClan heb je er veel minder last van!’ Havik bromde grijnzend. ‘Dat mag ik hopen! Anders keer ik direct om hoor!’ De grijsbruine kater vernauwde zijn ogen en tuurde in de verte. ‘Zei je niet dat een vriendin van je in een grote plataan woonde? Zoals die daar?’ Donder knikte en volgde zijn broers blik. De immens grote boom was niet te missen aan de rand van het bos. Zijn poten prikkelden opgewonden. Ze waren nu zo dichtbij!

Verblind door het maanlicht begonnen de twee katers te rennen. De wind ruiste door hun vacht, maar stopte hen niet. *Ik ben benieuwd wat er vandaag op de Grote Vergadering is gebeurd! Zouden de Clans zelf al uitgevogeld hebben dat ze een verrader in hun midden hebben?* Al snel naderde ze de grote boom en merkte Donder twee schildpadpoezen die naast elkaar bij de stronk lagen genesteld. *Sabina! En Engel is er ook bij!* Opeens keek één van de twee op en mompelde iets. Toen draaide ze haar kop om en staarde blauwe ogen hem doordringend aan. ‘Donder!’ riep ze verrast en blij tegelijkertijd uit. Engel zwenkte snel. Zodra ze hem zag viel haar mond open van verbazing.

‘Donder?’ snikte ze. ‘E-En Havik? Wat doen jullie zover van jullie thuis vandaan?’ Haar betraande gezicht glinsterde. *Heeft ze gehuild? Waarom?* Sabina liep vrolijk naar hen toe en bestudeerde Havik. ‘En wie ben jij wel niet, Havik?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Ik ben Donders broer,’ verklaarde de kater. Sabina knikte. ‘Ik had al gehoord dat je je familie gevonden had,’ ging ze verder tegen Donder. ‘Vanwaar je snelle terugkeer?’ Donder slikte snel. Hij wist dat hij die vraag zou krijgen, maar wat moest hij zeggen? Dat hij terug was gekeerd voor Engel? Wat als zij niet hetzelfde voelde voor hem? Hij kon het beter aan haar vertellen als ze alleen waren. ‘Ik, eh, ik had nog wat onafgemaakte zaken hier.’ Sabina fronste, maar vroeg gelukkig niet verder door.

Hij boog zijn nek naar voren zodat hij Sabina’s oor bereikte. ‘Wat is er gebeurd? Heeft ze gehuild?’ vroeg hij fluisterend. Sabina keek even vlug naar de schildpadpoes en weer terug. ‘Ik weet het niet. Ze kwam vannacht huilen bij me aan en was erg verdrietig door iets wat haar is overkomen, maar ze wil niet zeggen wat. Misschien moet jij maar even met haar praten.’ Donder knikte ernstig. ‘Dat zal ik doen.’ Daarna wendde Sabina zich tot Havik. ‘Zullen wij anders wat gaan jagen? Ik zal je alvast wat kunnen leren van hoe we hier in de lage landen jagen. Daarboven zal het er wel anders aan toe gaan, of niet?’ Haviks ogen flitste naar Donder die hem geruststelde met een knikje. ‘Is goed!’ miauwde hij toen. Vervolgens leidde Sabina hem weg van haar nest en begon te rennen over het zilververlichte gras en bleef Donder alleen achter met Engel.

Hij ging naast zijn vriendin zitten en sloeg zijn staart troostend om haar heen. Engel drukte zich wat steviger tegen hem aan. Hij had nog nooit zo’n fijn gevoel in zijn lichaam gevoeld. Het was alsof ze de warme zonnestralen van een vroege morgen zijn hart verlichten, en het was geweldig. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij voorzichtig. Engel nam een diepe zucht en staarde voor zich uit. ‘Ik kwam per toeval Schaduwpoot tegen, ze is van de SchaduwClan en was nog een kit toen ik vertrok. Ze zei dat ik een verrader was. Duivelpoot heeft mij van alles de schuldgegeven! Van Heemstvleugel, de medicijnkatten e-en jou!’ Donder keek verontwaardigd op. ‘*Mij*?’ ‘Ja,’ reageerde ze knikkend, ‘ze dacht zelfs dat ik jou vermoord had. Ook dacht ze dat ik voor mijn vader aan het bespioneren was!’ Hij wist dat ze haar best deed om haar tranen in te houden en de weerspiegeling van haar ogen zag hij dat ze alles weer voor zich zag.

Nog voordat Donder kon antwoorden, opende de poes alweer haar mond. ‘En waarom ben jij terug? Moet je niet bij je familie zijn?’ Hij schudde zijn kop. ‘In de Stam delen katten mijn bloed, maar in de Clans delen ze mijn hart. En als er iets duidelijk is voor me, is het wel dat je altijd moet luisteren naar je hart.’ ‘Dus je gaat weer terug naar de DonderClan?’ vroeg ze somber. ‘Dat is wel het plan, als ze me terug willen hebben tenminste. Havik gaat ook met me mee en ik hoopte dat jij dat ook zou doen.’ Engel snoof zachtjes. ‘Alsof ze dat zouden willen. Ze denken dat ik een moordenaar ben! Ze zullen me nooit toelaten. En zelfs als ze het doen, zullen de andere Clans woedend zijn. Overal waar ik ga of sta ontstaan problemen, het is beter als ik hier gewoon met Sabina blijf of later ga rondzwerven.’

Donder boorde zijn klauwen in de grond. ‘Dat kan je niet doen! We zullen Duivelpoot samen ontmaskeren! De DonderClan vertrouwt me, ik weet zeker als ik ze alles uitleg dat ze mij zullen geloven. We kunnen het toch proberen? En in de DonderClan trekken we ons er niks van aan wat de andere Clans denken, je zal veilig zijn, echt waar.’ Engel boog haar kop zuchtend. Een koude bries zorgde ervoor dat ze zich nog dichter tegen hem aandrukte. Twee witte vlinders dansten in het rond, hun vleugels zaten vol met sterren. Donder keek een lange tijd naar de Zilverpels boven hem. Was dit een teken van de SterrenClan dat hij haar moest vertellen hoe hij zich voelde?

Maar hij kreeg de kans niet, want Havik en Sabina racete als twee hazen over het veld naar hen toe. Allebei hadden ze een konijn tussen hun kaken geklemd. ‘Dat was geweldig!’ hijgde de grijsbruine kater toen hij zijn konijn voor Donder liet vallen. ‘Je kan zo goed rennen over deze vlakke grond!’ ‘Dat was snel! Goed gedaan!’ prees Donder zijn broer. Sabina knikte tevreden naar Havik en legde haar prooi voor Engel neer. Ze keek even vragend naar Donder, die een klein, haast onzichtbaar knikje teruggaf. Daarna plofte de poes op de grond en nam een grote hap van haar zelf gevangen prooi. ‘Slaap er anders nog een nachtje over,’ murmelde hij in Engels oor. De schildpadpoes staarde twijfelend naar haar het konijn en knipperde toen met haar ogen, als teken dat ze dat zou doen. ‘En met Schaduwpoot zal ik, zodra ik de kans krijg, een goed woordje voeren!’ gromde hij.