Hafr Alkhashab Sarir

## Osobowość

Zachowuje się jak bogaty kupiec i rzemieślnik kenku którym jest. Szanuje tradycje swojego ludu, kultywuje je.

## Historia

AKT I

W Ukhard gdzie spoczynek znajdowali wędrowcy pustynni, kupcy i rzemieślnicy i pustelnicy w swoich powrotach nieczęstych a hucznych i patriarchowie ze swymi dziwami i opowieściami bogobojnymi i matrony suche a wiedzą przeto po wszystkich stronach lśniące, w mieście oddanym i bogobojnym a rządzonym sprawiedliwie i w pokoju, kwitły ludy przeróżne. Różni skórą i figurą byli, a wszystkie okupowały zajęć rodzaje, były na prowincje znane świątynie i były gildii domy wielkie, i łowcy i rolą się parający i wszystkich innych prac ludy. Między ludami na wszystkich najlepiej znane z kunsztu byli Kenku. Między sobą w braterstwie najprzedniejszym, śród siebie najlepiej żyjący więc umykający ku swoim, a nęceni nuże robotami innych co znali ich kunszt i piękno wyrobu. Tak z ludu wyrosły iglice niby, sięgające w ludy inne. Iglicami były rodziny najznakomitsze i najświatlejsze w oczach Ukhard, w swoich jednak niczym nie większe a każde jedno pomostem służące do dóbr i złota miasta. Rzemiosło kenku urosło i znanym się stało poza miasto, a z iglic powstały mocne konsorcja których zarządcze rodziny wzbogacać się poczęły mimochodem, a nie poprzestały na rządach, bowiem niczym dla Kenku zadania zarządcy jak nie tylko przykrością, więc i ci pracowali w rzemiośle i ich również ceniono po mieście i po świecie.

Jedna z rodzin wysokich przybytkiem, Gazala której pieśni podziw budziły i Abid, budowniczy posągów świątyń najprzedniejszych poczęli jaj gromadę z których wykluły się dzieci wspaniałe umysłem i dłonią i w ślady rodzicieli poszły szybko. A najsprawniejsze z rodzeństwa dłonie i umysł najprędszy miał pierwszy syn który skorupę przebił. Na przyszłość jego ojciec nadał mu imię Hafr Alkhashab, co snycerza oznacza a matka słysząc szczęśliwa pierwsze dziecko swoje piszczące światu pierwszą melodię swoją nazwała je Sarir, od pisku pierwszego. Pisklęta chowały się dobrze i nie bez zajęć, bracia i siostry Hafr Alkhashab Sarira znakomicie wprawiały się w śpiewie i grze, i ciesielstwie i malarstwie i szły do innych po wiedzę i wprawę w sztukach, a lud był bliski sobie i rodziny wiele przyjaciół miały i przyjaciele sobie bliscy byli i hojni.

Wzrastając w młodzieży więzy zacieśniając Hafr z bliźnimi swemi szli w pustynię zaznać tego, czego w znoju pracowni ani w sztuce czystej zaznać nie mogli. Chodząc po pustyni dniami i tygodniami zmyślali historie lepiąc je z zasłyszanych od ludów innych, więcej od nich zmyślnych w językach i opowiadali sobie w wieczory chłodne kiedy światło słońca nie rozpalało już tak czarnych piór ani upalność piachu w umysł nie wsiąkała by mącić myśli. Abal Safira pierwsza znalazła opowieść w pamięci swojej, wspominając podróżnych, starego, jak wapień bladego mężczyznę i kobietę o delikatnej skórze którym obiła buty, bo szewstwa się uczyła. I tak poznała opowieść o ptaku i wampirze:

O ptaku i wampirze

Wiedzcie, bracia i siostry! Tam, gdzie horyzont nie sięga a blask księżyca dociera przyćmiony, w parnych dolinach i wyżynach świat opasających, gdzie pamięć rodzicieli naszych nie sięga rosną drzewa jak palmy u szczytu zielone, a w bliskości swojej i liczbie niezliczonej. W drzewach tych w porze Vany pokój swój mają ptaki skrzydlate, o locie rześkim i chyżym, zwane okami wolimi (woły te jak wielbłądy, zwalistrze). Małe są to ptaszyny, mniejsze od nas za młodu, w pędzie trelą ładnie jak my w teatrach, a wolne są jak chmura, jak wiatr! Gdzie te drzewa, tam i stworzenie wszelkie żywa, bo cień ma i chłód odpowiedni, a nocą jak za dnia tam jest chłodno, jak u nas pod ranek gdy litościwe słońce nas rozgrzewa i w wieczór kiedy Quaris w swojej łasce koniec kładzie gorącu. I tam żyją ludzie wspaniali i elfy gibkie w liczbie o jakiej sny nasze nie powiedzą.

przy siedzibie ludzkiej żył człowiek samotny, o którym nikt nie wiedział że jest. Wiedział on o ludziach obok, odwiedzał ich też często, nocą jeno, tylko nocą by pod osłoną cienia ukraść dziecko z kołyski albo samotnego starca z łoża wywabić w noc ciemną. Człowiek ten żywił się żywym, ale człowiekiem tylko, a co spożył to było jego i nim było to dziecko i ten starzec. I w czasie ludzie z osady spostrzegli, że dzieci z łóżek znikają, że ciał starców swoich świętych nie ma, gdzie oko drogę znaleźć powinno. Niepokoili się ludzie owi i zebrali się by radzić w nieszczęściu. w obronie postanowili czyhać na zbójnika co im bliskich kradnie i zebrać się przy dzieciach tak, żeby nie dało się poznać z lasu, że ukryci są.

Gdy słońce zaszło wynurzył się głodny samotnik i udał pod chatę ludzi. Ale nie spostrzegł przynęty. Kiedy stopę postawił na progu u wejścia dobiegła go piosenka tak dojmująca, że przystanął i nie ruszył się dalej. Śpiew przejął i ludzi którzy nie zauważyli pustelnika u drzwi. Ptak zwany okiem wolim usiadł na ramieniu samotnika i tak mu zaśpiewał: tam czekają cię i wzleciał w gniazdo swoje a wdzięczny pustelnik ominął drzwi i chatę i innej dostał skąd ukradł starca umierającego.

Ale ludzie zmyślni są! Na powrót się zebrali i uradzili szukać tego co im bliskich kradnie i ze wszystkim narzędziem które mieli żelazne w drzewa poszli żeby znaleźć samotnika. Tego jednak w porę doścignął i ze snu podźwignął ptak zwany okiem wolim i tak mu zaśpiewał: ci o twarzach żywych, wyszli w twoje lasy, myślą wynijść z tobą, biegnij nuże, kusy, za moimi wiatry! a samotnik pobiegł jak ptak mu rzekł, bo temu wdzięczny był. I gdzie ptak poprowadził tam pobiegł, a jeszcze krzywdy od ludzi doznał i ran, ale zbiegł w czasie wdzięczny ptaka trelom. Ptak stanął przed puszczą czarodziejską gdzie ludzie poświęceni czarnoksięstwu i diabelstwom wszelkim żyją i polecił mu wnijść tam bo pomoc znajdzie. Samotnik w podzięce nakłuł się i dał ptaku zwanemu wolim okiem napić się krwi jego tętniczej i tak ptak zwany wolim okiem i wampir braćmi we krwi się stali a wampir nigdy ptaka takiego nie skrzywdzi i zawsze mu będzie pomocny w potrzebie, tak ptaki i wampiry w przyjaźni żyją do dziś dnia i braćmi sobie są. I kto wie czy my im rodzeństwem przez pokrewieństwo nie jesteśmy?

Ale bliźni jej wątpili i mówili: myśmy inni, my niewolni, bez lotu w dłoniach, bez pędu w skrzydle! Ale nie byli pewni swego, więc za rzecz honoru sobie ustanowili dowieść jednej z prawd. Wysłali po to jednego ze swoich, skorego oszustwom Ghuraba Surakha żeby posłuchał o ludzie swoim historii i im opowiedział. I wkradł się Ghurab do domu towarowego w mieście i niby dziecko ludzkie nasłuchiwał aż usłyszał historię o ludzie swoim. Następnym razem kiedy wyszli w pustynię, wieczorem cichym podniósł się pierwszy i rozpoczął swoją opowieść:

O bogu i kruku

Słyszeliśmy, bracia i siostry o świecie drzew i ludzi, o lasach i magii i o tych co kradną starych i młodych, ja was zabiorę w starsze czasy, dziwniejsze czasy! Powiadam wam, jesteśmy jak te ptaki nazywane oczami wołu, ale odrzuciliśmy to pokrewieństwo! Były czasy, mili moi, że ramiona nasze unosiły nas w górę, że świat pod nami nie był ziemski, żeśmy wolni byli, ale i niewolni w swej wolności. Był czas, że nasze tany chmurne i śpiewy wsobne, a nowe i zmyślne czyste były i dobre. Ale jakąż ceną! Byliśmy wtedy zwani Krukami i jak te ptaki zwiewne szybowaliśmy po przestworzach a przy nas był Pan nasz, Ghaunadaur, który był nam dobry i prawowity. Nie pamięta świat czasów kiedy jeszcze nie byliśmy mu poddani a on naszym nie był panem. A był wtedy wielki, był wśród bogów naszych, wyżej od samej Phextii i od Amasa był wyżej. Niezrównana była moc jego i nasze przy nim szczęście.

W czasach toni, w czasach naszej służby Panu nad panami coś mu się jednak uprzykrzyło, jak wiadomo że przykrzy się od zbytku. I zrobił się okrutny Ghandaur i niedobry naszemu ludowi i jego dzieciom i począł w swoich rozsądzeniach zbierać zdrowie rzeczy, sarby nam kazał zbierać i sobie nosić jakich teraz nie wyśnimy nawet! A ze skarbami jaja nasze zbierał i karał surowo tych którzy się jemu sprzeciwili. W tych czasach starsi nasi, a byli wiekowi i mędrsi od nas, i wszystko sami mogli wymyślić i zrobić, i wszystko co nam się nie wyśniło! Wiekowi byli oni starsi nasi, ich życia mierzyć mileniami, powiadam! a umysły ich czyste przeto były, a ramiona gibkie mimo wieku i szybcy byli w pędzie. I mędrcy owi wymyślili, żeby zwrócić się na boga i wykraść jego skarb największy, po którym to już nie on, a nasz lud posiędzie świat i wieczne tany niebieskie.

Wykradliśmy tedy skarb kiedy spał bóg w leżu swoim, ale nieszczęśliwie zbudził się przez pióra nasze które podrażniły go i wpierw przeraził się braku skarbu swojego, oka starożytnego, wtem wpadł w szał i ukarał złodziei, poddanych swoich. Zanim opanował się i spostrzegł co czyni zerwał z nas mądrość czasów i długie życia a potem niedość mu było, bo ostatkiem wściekłości zerwał z nas skrzydła nasze kochane przez co nigdy już przestworzy nie dosięgniemy! I tak trzyma skrzydła nasze po dziś dzień a sam, bez mocy i skarbów jakie mu zadaliśmy upadł i teraz demonem jest tylko bezczelnym i niewiele sam może. Kto wie czy kiedyś skrzydeł swych nie odzyskamy i nie wzlecimy w niebiosa z powrotem jak dawniej w tańce i śpiewy nasze własne?

Ale choć słowa przyjaciela nęciły i na słuch o skrzydłach obruszyły się ptaszęta to nie uwierzyły na słowo bratu swemu i postanowiły raz już uradzić jaka jest rzecz ich ludu i czy brat ich mówi prawdę czy też nie prawdę a kłamstwo powtarza paskudne przez swe piękno. Powstał tedy pośród nich Hafr i tak powiedział: Jakim tu stoję przed wami powiadam wam, przyjdę ja z opowieścią ostatnią po której wiedzieć będziecie, bracia i siostry, i po której pytań już nie będzie trzeba! I słuchał długo Hafr opowieści ludzi i elfów i orków i krasnoludów i wszystkich stworzeń o mowie które przybywały do pracowni jego i do straganów jego, ale opowieści nie dopełniały się i nie mógł z nimi do swoich iść, bo zawiódłby swoją przysięgę. Kiedy dość usłyszał zmieszał historie wszystkie w jedną i wiedział że ta jest ostatnia i piękna, i wiedział że historia większa i dalsza od tej nie wydarzy się, bowiem ta jest historią ostatnią i największą i z nią wyszedł na czele przyjaciół swoich w najdłuższą i najdalszą z wędrówek. Pierwszego wieczora, kiedy słońce złote przestało parzyć pióra prosili go bracia i prosiły siostry żeby opowiedział, ale wzdragał się przed tym. Drugiego wieczora dopiero wstał przed bliźnimi swoimi i zaczął opowiadać:

O świecie i wiedzy

O bracia i siostry! Słyszeliśmy już o tym co daleko, za widzeniem oka i słyszeniem ucha! Słyszeliśmy o tym, co dawno, za pamięcią umysłu i pamięcią litery! Ale bracia i siostry, nie słyszeliście jeszcze o tym o czym ja wam opowiem, o tym przed i poza czasem, o tym co tu i tam, blisko i daleko, w lesie i w górze, w piasku wydmy i lodzie zmarzliny, na niebie i w głębiach otchłani, o tym co wieczne i chwilowe za jednym razem, i w tym i w tamtym miejscu na jednym momencie!

Zapomnijcie o bogach moi drodzy, zapomnijcie o demonach i skrzydłach, oto pierwszy świat był i świata przymioty, a świat i jego przymioty są i będą! Był więc świat, u zarania już staruszek i wiedza, młoda, piękna. Wiedza pierwsza i wieczna świat zwiedzała i z nim jedną pieśń śpiewała, tańczyła bez nóg a na ziemi, bez skrzydeł a w przestworzach, bez łap krecich a pod ziemią, bez płetw a w wodzie, z samym staruszkiem światem który był i ziemią i podziemią i przestworzem i wodami i jest nimi. Śpiewają tak ciągle a śpiew ich nie ma końca czego by bogowie nie zrobili i czego by demony nie wypluły, a śpiew ten otrzymujemy w darze my, cierpliwi!

Kiedy pierwsze co żywe świat zaludniło, pierwszy śpiew ów usłyszało, nie wodę ni ziemię, nie przestworze a śpiew wiedzy i świata, który toczył się był i toczy, bez końca, bez celu. Ze śpiewu tkać zaczęło to co żywe swoje widzenie i słyszenie i barwy i smaki i wszystko co czujemy. Tak było u zarania, a potem w darze brzmienie śpiewu przez wiedzę i świat wyśpiewanego a przez życie przetrawionego i wyplutego myśmy otrzymali. Nigdy niedosiężni świata i wiedzy bo tylko przez śpiew nam są dostępne, ale cząstki śpiewu pierwszego zostały, te cząstki których życie strawić nie umiało i nasi przodkowie nie dali rady przekuć w czucie! Są jeszcze, bracia i siostry takie akordy i nuty o jakich sny nasze milczą i muszą milczeć, które są w starych rumowiskach i ruinach i przybytkach dawno opuszczonych z którymi nikt się nie rozprawił jeszcze a które w śpiewie znajdziem a które przeto poruszą i świat i wiedzę, bo i z jednego i z drugiego są zrodzone. Skrzydła nam piękne, bracia i siostry, ale skrzydła nam tylko powtórzeniem pieśni, a jest jeszcze pieśń czysta, pieśń pierwsza.

Pokrewieństwo z owym ptakiem zwanym wolim okiem czy nam cenne skoroć i on i my tylko przejawem pieśni którą mieć możem? Czy przyjaźń wampira ma nam być wielką kiedy możemy zatopić się w wieczności przyjaźni świata i mądrości? Kiedy przez resztki pieśni wysnutej z wiecznego tańca dosięgnąć możemy niedosięgalnego i stać się na jedni z wiedzą i światem na raz, czego nam zaprzepaścili nasi przodkowie niczego nie rozumiejący? Azali nie jesteśmy winni porzucić marzenia o bracie-ptaku, przyjacielu-wampirze i przeklętych boskim głosem skrzydłach i radościach podniebnych? Mieć możemy sam świat i mądrość i za tym dążmy i tego szukajmy, bracia i siostry!

Ale opowieść ta, choć w kunszcie i dzielności ponad była wszystkie poprzednie, tak dziwna w tym była i niepodobna wszystkiemu co do tej pory zasłyszane, że nie podążyli za nią pozostali, i choć kunszt podziwiali i dobrą robotę, to nie przystali na nią z niezrozumienia jej. A innemi słowy nie umiał wyjawić jej Hafr swoim bliźnim, bo mówić by musiał miesiącami bez wytchnienia. Więc w niezrozumieniu rozeszły się drogi Hafra i jego przyjaciół i choć w przyjaźni żyli nadal to w dążeniach się rozminęli.

AKT II

Czasy młodzieńcze dla Hafra trwały z konieczności więc w odosobnieniu po wolności pustynnej. Utracił był chęć wyprawiania się z przyjaciółmi swemi i za to sam wyruszał, z początku obok nich, później ciągnąc wbrew ich prądowi. Przystawał w oazach i spijał łapczywie wodę sadzawek znajomych. A poszukiwaniom pieśni wiedzy i świata nie ustąpił i czem dokładniej szukał śladów owego śpiewu, a czego szukał nie wiedział. Dnia pierwszego wyszedł i wrócił z niczym. Dnia drugiego wyszedł i wrócił z niczym. Dnia trzeciego to samo.

Przystanął jednak pewnego razu nad sadzawką z której wodę czerpał od dawna, a była w tym czasie susza i w ziemi, taka, że woda opadła nadzwyczajnie. Opadłszy, odsłoniła święty korzeń palmy oparty na skale nie z natury a czerpanej, bocznej skale starego siedliska przodków. Hafr podkopał piach, aby poznać się na dziwie ale zanim i to dobrze skończył robić zobaczył jako piach pustyni przysypuje pod świętym korzeniem jeszcze suche drzewo w kształt bramy przez które nuże przedarł się i zapłakał oniemiały widokiem lśniących złotem symboli w ścianach wyrytych, które takoż szybko począł spisywać na statułki swoje których kuciem z kamienia zajmował swoje wieczory. Obróciwszy jedną z figur nieostrożnie poderwał się od prędkiego żaru a przepisawszy wszystkie runy pouczony uwiązał je grubym rzemieniem i przytroczył do szat swoich.

I zniósł je na powrót do domu swojego, żeby uczyć się ich sztuki starożytnej. Zanim tego jednak dokonał więcej chciał przynieść z piasków i wychodził poszukiwać warowni opuszczonych i piaskiem przysłoniętych, po wydmach chodził ażeby znajdować domostwa dawne, ale niczego nie dostrzegł. Wysłuchiwał bajań i legend, ale w miejscach słowem naznaczonych jeno piach i pył zastawał a mapy które wiedzą przedwieczną się chwaliły również do nikąd zaprowadzały. Chodząc tedy długo po piaskach martwych nic więcej nie znalazł niż dom magiczny spod palmy i smucił się tym.

Po domu wtedy obowiązki jęły mu narastać, pierworodnemu przeznaczono opiekę nad straganami i dziesiątkami braci i sióstr z ludu jego z którymi dzieciństwo spędzał i sposobiono go do przejęcia ojcowskiej puścizny. Prędko stracił czas na wyprawy frywolne i już tylko obowiązkiem się zajmował ucząc się powolnie znaków tak jemu ciekawych po wieczorach jasnych pod lampy miasta.

Na straganach poznawał sztukę kupiecką i inne stworzenia zdolne w językach i nauczył się mówić z nimi. Z ojcem wychodził w świątynie miasta i uczył się bóstw po panteonach i kaplicach a kształty ich w kamieniu skuwać i wiele czasu na naukach spędzał aż sam do kaplic wychodził bez oka ojcowskiego formować skały.

A kiedy ojciec jego i matka na zdrowiu opadli, kiedy odeszli w tłumy pożegnawszy znuj młodości by oddać się tłumom jak lud ich ma w zwyczaju, Hafrowi przypadła też piecza nad szlakami świat opasającymi po których kupcy wszystkich stron swoje dobra wozili by do każdego z miast dotarły. I kiedy sam przejął największą z formacji rzemieślniczych i kupieckich miasta swojego umocnił jeszcze i zwiększył jego potęgę tak, że z latami niemal on sam jeden przewodził i patronował wszystkim targom i każdym wymianom w mieście jego prowadzonym. Były to czasy wielkiego bogactwa w których lud jego urósł najlepiej pośród ludów pustyni w siłę której kłaniali się najwyżsi urzędnicy innych ludów. Ale dobra była to siła i wojen nie wszczynała i cierpienia nie powodowała, dość byli na to Kenku prości i między sobą szczęśliwi by zniszczenia na nic nie sprowadzać i żyć w szczęśliwości cichej.

AKT III

W yawm jayid, dwudziestego trzeciego roku swojego życia wydano za Hafra trzynaścioro z jego ludu, jako najznamienitrzemu z ludu swego. Dom jego wzrastał i w bogactwie rzeczy i bogactwie ludu. Jaja liczne Hafra i rodziny jego chowano dobrze i w szczęśliwości. Wszedł więc w pustynię w święto eid alshukr, żeby Amasowi dobremu

i Baraosowi za jego dary złożyć dary i dziękczynienie. A szedłszy po pustyni do kaplicy zatrzymał się przy oazie żeby wody nabrać i pragnienie swoje ugasić.

Ale  nabrawszy wody zobaczył, jak jezioro miesza się we wstrząśnieniach i wynurzył się z niego słup czarny sięgający nieba. Uciekł wtedy Hafr na palmę by skryć się wśród liści i z tego miejsca patrzył co będzie dalej. Wtedy z palmy zobaczył jak z jeziora wstaje dżinn ogromnej postaci o piersi szerokiej niosący nad czołem wazę. I ifrit ów pod palmą się położył, sięgnął w wazę z głowy swojej i ułożył obok siebie, następnie olejami z niej pokrył ciało swoje i wkrótce po tym zasnął. Zszedł wkrótce Hafr i ciekawy zajrzał do wazy ifrita, ale gdy sięgnął do jej wnętrza ifrit zbudził się i powstał przed Hafrem. Wtedy, gdy skulił się tchórzliwie przed ręką ifrita, ten wzgardził nim, i przeklął go tymi słowami: “Niech za twą chciwość i chciwość twojego ludu zejdzie na ciebie nieszczęście, które ty wrócisz do ludu swojego.”. I przepędził ifrit Hafra i ten uciekł w świątynie gdzie Amasowi złożył ofiarę dziękczynną i przebłagalną i modlił się trzy noce i tyleż dni, zaczem wrócił do miasta.

Drogę powrotną przemierzał przy trakcie i na nim dościgła go karawana z miasta pędząca i zatrzymała się przy nim. Przewodnik karawany wstał i powiedział: “Mężu dobry, mamy dziecię z sobą, które nam zawadza i w mieście nikt nas nie rozumie i zostawić go nie możemy. Zostań sędzią między nami i powiedz nam, co z dziecięciem zrobić mamy?”. A mówili w języku wschodu, który poznał Hafr Alkhashab Sarir w dawnych latach. I odpowiedział im, bowiem bał się sam dziecię przyjąć: “Zanieście je do świątyni Vany, tam je przyjmą i wychowają je”. Dziękując mu zawrócili z dzieckiem i odjechali.

Hafr Alkhashab Sarir po powrocie załamał ręce i zapłakał, albowiem wiedział, że Amas zesłał mu znak, a on z błędem nań odpowiedział. Zmartwiony był i nie spał spokojnie w następne noce. Patrzył na żony swoje i mężów swoich i smucił się, ale nie poznawał w nich śmierci. Zwątpił w przekleństwo swoje w czasie i zapomniał o nim, a dziecię znalazł i pobłogosławił zauważywszy, że kapłani dobrze się nim zajmują.

Po trzecim roku od tego czasu żadne z jaj jego rodziny nie wykluło się, i żadne po tych, następnie to samo stało się ze wszystkimi jajami ludu. Inne ludy znające języki również stawały się bezpłodne i wielki smutek spadł na miasto. Wznoszono lamenty w świątyniach, pokutnicy przebłagać próbowali bogów wszystkich a Vanę pośród nich szczególnie, ale modły nie były usłyszane.

Udał się w tym czasie Hafr do kaplicy Baraosa, gdzie gotował figurę świętą w zwieńczeniu ołtarza ofiarnego. Przed nim jednak zobaczył starca o imieniu w szatach pielgrzyma, upadłego na twarz przed bogiem i zdziwił go ten widok, bowiem pielgrzymi Baraosowi nieczęsto modły składali. Podszedł do starca i spytał o powód jego modlitw, starzec zaś odpowiedział: “Cyrulikiem jestem i podróżuję od Audrockii. Tam choroba wezbrała która krew truje i plaga z wiatrem idzie i na wschód idzie. Ja idę za nią, by strzec przed nią i leczyć tych, których dościgła. Dzisiaj zobaczyłem ludzi w świątyni Quarisa o rozpalonej skórze. Umierających i rozpoznałem w nich plagę. Jednak chorym nie wiem jak pomóc, a wielu rzeczy próbowałem, więc modlę się, bym wiedzę dostał jaki wywar uważyć, jaką metodę przybrać i jak ciało traktować by ozdrowiało.”. Usiadł Hafr obok starca i zamyślił się. A z żalu i wstydu za swój uczynek powiedział starcowi o znakach z pustyni o mocy magicznej i od tego czasu razem z nim pomocy szukał schorowanym.

W wielką przyjaźń ich to złączyło a gdy choroba śmierć sprowadzała na miasto oni tylko leku szukali. Runy starożytne łączyli i rozłączali, mieszali i rozdzielali a swoje dzieła spisywali na tabliczkach i figurkach kamiennych w pracowni Kenku. Ale żaden znak nie chronił przed złem nadeszłym i pracy nie widać było końca. Kruki Ukhard szczególnie odczuły śmierć powietrzną i wiele z nich umarło, tak dzieci jak rodzice, również rodzina Hafra znajdowała kres swój i znakomity ród w piach się rozsypał. Wszyscy najbliżsi Hafrowi pomarli a on usypał im kopiec znakomity z figurą żałobną chmurniejszą od wszystkich poprzednich i do dziś ich opłakuje.

Starzec zaś sam na ciele swoim znalazł pierwsze oznaki zarazy i wiedział, że nic już nie zdoła zrobić by innych uratować. Odejść postanowił i w samotności znieść chorobę a na drogę Hafr dał mu jeden ze znaków magicznych i nigdy potem o starcu nie usłyszał.

AKT IV

Gdy zaraza zabijać przestała a miasto otworzyło się na nowo nic już z dawnego majątku Hafr nie miał, ani rodziny ani przyjaciół. Udał się więc z tym co mu ostało, jak wielu innych na pustynię by nowy dom odnaleźć.Zgotował sobie wózek na który dobytek swój złożył i szedł z innymi kenku do miasta Skurgene a szli w milczeniu, bowiem umarło w nich to co radosne. W drodze spotkała ich burza piaskowa przez którą schronić się musieli i czekali dwa dni na ucichnięcie wichrów. Gdy pył przestał spadać na namiot Hafra ten wydobył się z wnętrza i nie zobaczył innych z którymi podróżował, więc dalej udał się samotnie a w drodze. Że mu było markotno, ułożył tabliczki i statułetki z symbolami magicznymi na linie z rzemieni, a kiedy skończył to robić dostrzegł w oddali drzewo a pod drzewem postać wielką w której poznał ifrita który go przeklął przed latami.

Wściekłość i nienawiść opanowała Hafra taka, że podszedł ze swoją liną runiczną do ifrita i zanim ten się zbudził, spętał go. Ifrit obudziwszy się wpadł w złość tak straszną, że stopił piach wokół siebie w szkło, ale Hafr pozostał w miejscu i wiedział, że ifrit uwolnić się nie zdoła. Sięgnął wtedy po olej cenny który dżin na głowie nosił i zabrał na tobół swój gdy ten zgrzytał zębami i złożeczył bezsilny. Olejem wtedy nałożył Hafr na ifrita pieczęć i odpędził go, jednak przed tym ifrit do niego powiedział: “Przyjdzie dzień w którym jeszcze gorszą zadam ci karę niż zadałem poprzednio i nic z ciebie nie zostanie ani z ducha twojego nie zostanie nic” i usunął się przed runami za horyzont. Po kilku dniach wędrówki stanął Hafr przed bramami Skurgene i resztą majątku zbudował skromny warsztat.

Po czasie robił figury majętniejszym z miasta a miał za to i na chleb i na wodę, więc żył bez głodu. I dobrze mu było z tym fachem a zlecenia spełniał sumiennie i dobrze na tyle, że niosła się pochwała pracy jego przez rozmowy ludzi. Poznał wtedy gdy ołtarz kaplicy miał wykonać, metalurga Alseba, krasnoluda na całe miasto znanego który przy jednej rzeźbie z Hafrem miał pracować. A burzliwie się poznali, bo niezgoda między nimi weszła gdy posąg planowali. Miesiąc między sobą się przekomarzali i w bójki się wdawali między sobą aż praca końca nie dobiegła i razem siedli do kufla. Wtedy przyjaźń głęboka ich złączyła i nieraz się odwiedzali by piwo wypić, wspólnie pracować albo plotką się wymienić.

Wieczora pewnego, w pół roku po przybyciu do stolicy, gdy Hafr gotował się zasnąć do domu jego przybyła służka i zadanie zleciła, by przygotował Hafr posąg  Gonadoura w imieniu Pani swojej, ale na pytania o nią nie odpowiadała samą zapłatę obiecując. Zdziwił się rzemieślnik, bo nie znał człowieka który by bożka tego sławił. Ale spomniał opowieść swojego ludu którą za młodu usłyszał i dla uczczenia jej zgodził się posąg wykonać. Trzy dni i trzy noce kamień skrobał w bryłę a potem w dwa tygodnie bryłę ukuł w posąg i trzy dni go szlifował a kiedy skończył i uznał dzieło swoje za dość dobre w dwa dni owa służka przyjechała i hojnie za posąg zapłaciła, ale pani swojej nie wyjawiła mimo nalegań.

Ale wróciła ta sama kobieta w trzy dni później i tak rzekła: “Pani moja zadowolona jest z dzieła twego, rodowi Alwahl służę i przybywam by ciebie do Pani mojej zaprowadzić, bowiem chciała tobie sama zadać zlecenie, byś w jej łaskę popadł za twoją sprawność w sztuce.”. Zgodził się na to i nuże za służką udał się poza Skurgene, do ciemnego domostwa które drżenie w nim wywołało. Niby forteca wynurzyło się zza wydmy a otoczony było ogrodem zielonym opiekowanym przez ogrodnika z kamienia i gliny który zapewniał o bezpieczeństwie wszystkich jemu miłych.

Zaprowadzono go do świątyni pośród której stała rzeźba przezeń wykonana i tam przyjęła go Pani o imieniu Mudamir która dla córki swej i siostrzenicy które lat 10 skończyły pragnęła zgotować takie doposażenie w domostwie, żeby żadne z jego winy myśli niezgodne z wolą Gonadoura w ich głowach zapłonąć nie mogły. Wykonanie zdobień i całego oposarzenia postanowiła kenku zlecić, na wzgląd w historię ludu tegoż i zdolność znakomitą. Hafr przyjął zlecenie i na lata niewiele więcej robił, tylko wykonywał kolejne dzieła rodzinie Alwahl i poznał przy tym Alzuhurę i Zalagę Alwahl, owe siostrzenicę i córkę i wszystkie siedem kobiet ze służby domu, a przy sposobności, gdy czas nie ciągnął go nigdzie z pamięci wysnuwał im opowieści dawne a one słuchać go lubiły i mile widziany był przy domostwie.

Przez lata żył tak w Skurgene i spokojnie mu owe lata mijały i w błogości. W czasie tym nie poznał nikogo więcej ze swego ludu, choć Kenku błąkali się po ulicach i nieraz znaki dawali Hafrowi by dołączył do nich w ich radościach. Jednak widok braci i sióstr w piórze o żal zbyt silny Hafra przyprawiał i w chorobę zapadał, tak silny smutek w serce go uciskał.

AKT V - OSTATNI

W roku dziesiątym po pierwszym odwiedzeniu domostwa rodu Alwahl dnia pewnego wyszedł do przyjaciela swego, Alseba by pogawędzić przy pracy. Gdy już rozmawiali jednak drzwi warsztatu ustąpiły pod naciskiem ręki pewnej i niedelikatnej. Ujrzeli wtedy w drzwiach byka ogromnego na dwóch nogach stojącego, starca o szarej skórze i młodzieńca w błękitach który trzymał w dłoni medalion jakby świętość dla niego stanowił.

Wstał i powitał ich Alwahl a ci poprosili go o naprawienie skarbu młodzieńca. Metalurg medalion badał ostrożnie i przyglądał mu się długo, ale, że czasu mu więcej było trzeba wrócił do warsztatu, gdzie Hafr na niego czekał, i jął jakby czegoś się obawiając narzędziami manipulować, by medalion do świetności przywrócić. Po czasie zwrócił się do Hafra: “Spójrz, przyjacielu, jaka rzecz jest tu wyryta, może znana tobie to runa? Co mówi, przyjacielu, bo mnie odpycha jej kształt i nie wiem czy winnym się trudzić przy tem co mi dali”. Zbadał Hafr wisiorek i nie poznał runy. Wyjął swoje paciorki i przejrzał znaki na nich, ale żadnego nie znalazł który był podobny, ale też jego kształt runy niepokoił,  żadna runa weń niepokoju nie wzbudziła, ta jeno. Rzekł tedy przyjacielowi: “Ostaw tą rzecz, mnie mądrość moja mówi, że nieszczęście może na ciebie sprowadzić.”. I oddał Alwahl wisior młodzieńcowi i przestrzegł przed jego znakiem a następnie wrócił by spór zakończyć z Hafrem. Rozstali się później a Hafr spomniał wisior i żeby myśli odnowić miast do domu swego udał się do karczmy, gdzie miał nadzieję na pomoc trunków w rozpracowaniu problemu.

A historia kończy się nim wrota przekroczył a dalsze dzieje jeszcze nie nadeszły.

## Ciekawostki

- jego ciałą nie poszanowano, Najwa pierwsza okradła je z dobytku natychmiast po tym jak padł w walce.