Ancilius Vitor

**Ancilius Vitor** (292- 349 4TP, 57 jaar) was keizer van Misanqaza gedurende de jaren 311 tot 349 van het Vierde Tijdperk van de Haldarima. Hij regeerde vanuit de hoofdstad Anisca en staat voornamelijk bekend om het ontketenen van de Consequentieoorlog in 333, die een einde maakte aan de rivaliteit tussen Misanqaza en het koninkrijk Erezar.

## Beschrijving

### Vroege leven

Ancilius Vitor was toen zijn vader overleed nog te jong om hem op te volgen, dus deed de halfbroer van zijn vader dat. Deze man, Casitus Simplex genaamd, had opgetreden als regent-keizer toen Vitor nog te jong was om zijn vader op te volgen. Simplex maakte van de mogelijkheid gebruik om te proberen zijn eigen dynastie en heerschappij te vestigen. Hij stelde zijn tienerzoon reeds aan als beoogd opvolger voor de troon, waarmee hij de jonge Vitor volledig omzeilde. Deze zet werd goedgekeurd door de Sereniteitsraad, die de afgelopen tijd regelmatig overhoop had gelegen met de dynastie van Vitor en wel toe was aan verandering van de macht.

### Staatsgreep en troonsbestijging

In 311 was Ancilius echter volwassen en pleegde hij een staatsgreep in het paleis, gesteund door grote delen van het leger en de Keizerlijke Garde in Anisca. Dit legde de basis voor zijn latere sterk leunen op de steun van het leger voor zijn heerschappij. Zowel Simplex als de Raad had niet gerekend op zo'n daadkrachtigheid van de jonge Vitor, en waren dan ook niet voorbereid op zijn staatsgreep waardoor het allemaal zonder veel bloedvergieten kon verlopen. De nieuwe keizer liet Simplex echter wel executeren, en diens hele tak van de keizerlijke familie werd op een schip gezet dat naar de ruïnes van Qaza werd gestuurd en nooit meer terugkeerde.

### Vroege regeerperiode

Met steun van het leger wist Ancilius Vitor zijn heerschappij duidelijk te bevestigen. Zijn keizerschap werd officieel bevestigd door de Sereniteitsraad zoals dat altijd moest gebeuren, maar de aristocraten deden dit allerminst met plezier. In zijn vroege regeerperiode lag Vitor nog vaker overhoop met de Sereniteitsraad. De keizer was altijd van plan om rivaal Erezar te verwoesten omdat hij het bestaan van dat koninkrijk zag als een belediging voor zijn rijk en zijn persoon. Vitor kon echter nooit een legitieme reden vinden om de oorlog te verklaren, waardoor zijn pogingen voortdurend tegengehouden konden worden door de Sereniteitsraad, ondanks het feit dat vrijwel het hele leger achter de keizer stond. Voor Ancilius Vitor was het al helemaal onacceptabel toen de Raad in de vroege jaren 320 een vredesverdrag sloot met Vartalima van Elegante, tegen zijn wil in. De keizer voelde zich gepasseerd en aangetast in zijn autoriteit, en beschuldigde de Raad ervan bewust zijn heerschappij te ondermijnen.

### Consequentieoorlog

In 333 werd de vrede verbroken toen een Misanisch militair fort in Espara werd aangevallen door krijgers. Later bleek dat deze krijgers waarschijnlijk helemaal geen Erezali waren, maar de keizer vatte de relatief kleine gebeurtenis op als oorlongsverklaring van het rivaliserend rijk. Vitor had al langer geaasd op een goede reden om op oorlog over te gaan; na de overval greep hij de mogelijkheid onmiddellijk aan, schoot hij meteen in de aanval en beval hij zijn generaals om de legers te mobiliseren om tegen Erezar op te rukken. Anisca was een tijdlang in rep en roer, maar spoedig werden militaire plannen gemaakt en trok het leger buiten Espara. De op bevel van Ancilius Vitor bevolen oorlog kreeg al spoedig de naam 'Consequentieoorlog' omdat de keizer gezegd zou hebben dat de consequentie van het bestaan van Erezar totale vernietiging zou zijn. Vitor gaf een van zijn beste generaals, vertrouweling Triarus Eutych, de opdracht om de Erezalische hoofdstad Elegante in te nemen. In de jaren die volgden zou de keizer zich nog lang blijven bemoeien met de oorlog. Hij gaf sterk en strikt leiding aan de militaire inspanningen, in tegenstelling tot Vartalima die nauwelijks gezag meer uit kon oefenen van wege de isolatie van Elegante. Het werd langzaam duidelijk dat Erezar verloren was, en met gebeurtenissen zoals de voor Erezar catastrofale Slag bij Ira Falco was Ancilius Vitor uitermate tevreden.

### Overwinning en nasleep

In 341 werd Vartalima vermoord door een huurmoordenaar van de gevreesde orde van de Calab'Tesh. Het is nooit bewezen wie deze huurmoordenaar stuurde, maar velen beschuldigden de keizer er onmiddellijk van dat hij hiervoor verantwoordelijk was. Door de dood van de koning desintegreerde Erezar volledig. Een vredesverklaring of officiële overdrage van de macht was er niet omdat Erezar *de facto*al niet meer bestond. Niet iedereen was het eens met het zich overgeven aan Misanqaza: vooral de meer extreme, zeer patriottische krijgers weigerden de strijd op te geven. Sommigen van hen gingen door met vechten vanuit forten en andere uitvalsbasissen verspreid door het hele continent. Dit waren slechts kleine groepen die nooit structurele problemen veroorzaakten voor het keizerrijk. Ancilius Vitor kon dus tevreden zijn: Erezar was ten val gekomen. In de nasleep van de val van Erezar bleven enkele zeer kleine enclaves vechten tegen Misanqaza. De meeste hiervan stelden niet veel voor; de enige waartegen de keizer daadwerkelijk moest optreden was Kelkrieth, geleid door de Halfelf Deidrach Davellan en gelegen in het huidige Land van Duizend Ruïnes aan de rivier de Wisatha. Kelkrieth wist enkele jaren te overleven en bleek onder leiding van Davellan opvallend moeilijk in te nemen. Ancilius Vitor maakte het zijn persoonlijk project om om Tal Kelkrieth volledig te verwoesten ondanks dat het nog maar weinig problemen veroorzaakte en eigenlijk simpelweg in vrede wilde bestaan. De keizer wilde hier echter niets van hebben omdat hij geen uitdaging van zijn autoriteit meer duldde. In 347 werd Kelkrieth ingenomen door de ingehuurde Akanifse krijgsheer Hammadin Mahfouz (bijgenaamd Intilater) en werd Davellan gevangen genomen, naar Anisca gevoerd en daar onder het tevreden oog van de keizer geëxecuteerd. Twee jaar later, in 349, overleed Ancilius Vitor, waarschijnlijk vanwege het vele ongezonde voedsel dat hij at en de grote hoeveelheden wijn die hij dronk. Hij was 57 jaar geworden en had 38 jaar op de troon gezeten.

## Persoonlijkheid

Ancilius Vitor wordt herinnerd als een enigszins megalomaan man die enorm grote ambities had. Hij was van mening dat hij recht had op de heerschappij over het gehele continent, en werkte zijn hele leven eraan om dit te bewerkstelligen. Vitor duldde geen enkele tegenspraak en oefende een ijzersterke autoriteit uit aan het hof van Anisca, waardoor veel hovelingen doodsbang voor hem waren. De keizer was ook al te zeer geneigd om woedeuitbarstingen te hebben als iets hem niet aanstond en had een aardig drinkprobleem. Er wordt van hem gezegd dat hij een keer zijn legers heeft laten marcheren op de zuidelijke stadstaat Thikarin om absolute zeggenschap te krijgen over de uitstekende wijnen die men daar produceerde. Ancilius Vitor wordt door sommigen gezien als een genadeloze tiran, maar anderen zien hem als een groots leider die eindelijk een einde maakte aan de opstandelingen in Erezar. Vitors vijanden zeggen wel van hem dat hij samenwerkte met de mysterieuze organisatie de Vynditha, maar waar deze claims op gebaseerd zijn en wat de Vynditha dan precies zou hebben gedaan, dat is niet bekend. Ancilius Vitor leunde in ieder geval sterk op het leger voor steun, aangezien hij vanuit de politiek en de adel nauwelijks op bijval kon rekenen. Het wordt van de keizer gezegd dat hij een aanhanger was van de leer van het Ministerie van Puurheid, wat zijn enorme haat tegen de Elven zou kunnen verklaren.