Yukari Murasaki

### Arkadaşları

Tatsuya Umayashi, Shinobu Kocho, Yeis Yamihiki, Elvina, Ryuga Sano, Ryuunosuke Aishin, Mitsuya Amane

## İblis Avcısı Olmadan Önce

Yukari'nin babası gezgin bir tüccardı bu yüzden onu pek sık göremezdi. Annesi ve babaannesi ile birlikte yaşıyordu. Annesinin bir çiçek bahçesi vardı ve çiçeklere çok ilgi duyuyordu. Her bahçeye çıktığı zaman Yukari'yi yanına çağırır ve çiçeklere nasıl davranılması ve nasıl yetiştirilecekleri hakkında püf noktaları anlatırdı. Çiçekler Yukari'nin hiç ilgisini çekmiyordu bu yüzden annesinin anlattıkları ona çok sıkıcı geliyordu. Ancak annesi ne zaman çiçekler hakkında konuşsa o yorgun yüzü sanki bir anda gençleşir ve güzelleşirdi. Yukari annesinin bu mutluluğunu bozmak istemediğinden annesinin her anlattığını dikkatle dinler ve ona yardım ederdi.

Üç yıl sonra, Yukari on üç yaşındayken annesi bir hastalığa yakalandı. Şehire oldukça uzak bir müstakil evde yaşadıklarından doktor çağırsalar bile gelmesi en az iki ay sürecekti. Herkes kaçınılmaz olanın farkındaydı.

Aradan aylar geçti. Yukari ve babaannesi bu süre boyunca annesine faydalı olacağını düşündükleri şeyleri pişirmiş ve yapmış olmasına rağmen annesinin hastalığı her gün daha da kötüye gitmişti. Bir gün annesi, Yukari'yi yanına çağırdı. Yukari neler olacağını anlamıştı. Nasıl anladığını bilmiyordu ancak bu sefer ki çağırış daha farklı bir his uyandırmıştı. Yavaş yavaş annesinin odasına gitti ve içeriye girdi. "Geldim anne." dedi gergin bir sesle.

"Y...ari." dedi annesi. Sesi iyice kısılmış ve bozuk geliyordu. Konuşurken zorlanıyordu. Zayıflamış ve titreyen elini yandaki komodinin üzerinde duran kağıda götürdü. "Benim için... baba...na bir mektup yazar...mısın?"

Yukari gözyaşlarına öfke ile haykırıyordu. Böyle bir durumda ağlarsa annesi daha kötü olacaktı. Ağlamaklı sesinin titreyişini en aza indirmeye çalışarak cevap verdi. "T-Tabi anne."

"Teşekkür ederim Yuka*ri*" dedi ve yazmaya koyuldular.

Mektubu yazarken annesinin bir çok kez durup soluklanması gerekmişti. Kendini zorluyor, kalan kısacık ömrünü daha da kısaltıyordu. Yukari çoktan ağlamaya başlamıştı bile. Annesinin boynuna sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordu. "**Lütfen kendini daha fazla zorlama! Annesi gözlerinin önünde ölen bir çocuğun acısını yaşamak istemiyorum, lütfen bana bu acıyı yaşatma!**" demek istiyordu ama yapamazdı çünkü bu bencilce bir davranış olurdu.

Mektubun sonlarına yaklaştıkları sırada annesinin sesi kesildi. Yukari yine soluklanmak için durduğunu düşünüyordu ama bu kez biraz fazla uzun sürüyor gibiydi. Annesinin onun ağladığını görmemesi için arkasını dönük şekilde yazıyordu. Sessizlik uzayınca Yukari hemen arkasını döndü ve annesine baktı. Annesinin gözleri kapanmış ağzı hafif açık şekilde yatıyordu. Yukari hemen yanına koştu. "Anne... ANNE!"

Annesi yavaşça gözlerini açtı. "Yu...kari... Çiçeklerime iyi bak... Olur mu?"

Bu son sözler Yukari'ye bıçak gibi saplanmış ve gözleri fal taşı gibi açılmıştı. "Anne... Senin çiçeklerin... Aylar önce öldü."

Neyse ki annesi, içerisinde herhangi bir duygu kırıntısı barındırmayan bu sözleri duymadan önce göçmüştü.

Yukari, annesinin ölümünden sonra bir ay boyunca kendisini odasına kapattı ve sonrasında bir karar verdi. Evden ayrılacaktı. Babaannesi ile bu konuyu iyice konuştu ve onu ikna etti. Babaannesi ona iblislerden kaçınmak için hangi yollardan uzak durması gerektiğini, nerelerde kalacak yer bulabileceğini ve başı sıkıntıya girerse nereye gitmesi gerektiğini vesaire anlattı.

İki hafta sonra Yukari, babaannesinin ona hazırladığı bohça ile yola çıktı. Babaannesinin ona verdiği her tavsiye gerçekten de işe yarıyordu. Üç haftalık yolculuğun ardından ufak tefek şeyler dışında herhangi bir sorun yaşamamış veya bir iblisle karşılaşmamıştı. Yolculuğa devam ederken kule benzeri bir yapı gördü ve oraya doğru yürümeye başladı. Kuleye yakınlaştıkça rüzgarın da etkisiyle yüzüne güzel bir koku vuruyordu. Bu koku çok tanıdıktı. Kuleye vardığı zaman önünde büyük bir çiçek bahçesi uzandığını gördü. Annesinin öğrettiklerine dayanarak bahçenin oldukça kötü durumda olduğunu söyleyebilirdi. Bahçedeki bütün çiçek türlerini tek tek kendi kendine saydı. Yapılan hataları gözden geçirdi. İki ay öncesine kadar hiç ilgisinin bulunmadığı bir konuya şimdi bu kadar ilgili olması kendisini şaşırtmıştı. O çiçeklere bakarken yandan bir ses geldi. "Çiçekleri sever misin?"

Yukari konuşan yaşlı adama baktı. Uzun sakallı ve keskin bakışlı bir adamdı. "Sanırım." diye cevap verdi.

"Peki çiçeklerden anlar mısın?" dedi yaşlı adam.

"Evet... Evet anlarım." dedi Yukari derin bir sesle.

"O halde benim bahçıvanım olmak ister misin? Ben meşgul bir adamım bu yüzden bu çiçeklere harcayacak pek vaktim yok ama yaptığım işlerde onlara ihtiyaç duyuyorum."

Yukari adamın dediklerinin ardından bahçeye döndü ve uzun uzun çiçeklere baktı. Annesi olsa bu işi seve seve yapardı, bu yüzden kendisi de öyle yapacaktı.

"Evet. Çok isterim."

"Harika! Bahçenin ilerisinde bir kulübe var bahçe aletleri falan orada sen de orada kalabilirsin. Ücretini yarın konuşuruz sen şimdi yeni evine yerleş ve benim kulemden uzak dur. Bir şeye ihtiyacın olursa bana seslen ama unutma **kuleye girmek YASAK**." dedi ve tam kuleye girerken durdu. "Ve geceleri sesler duyarsan sakın çıkıp bakmaya yeltenme çünkü büyük ihtimalle bir iblistir." dedi ve hızla kapıyı kapatıp içeri girdi.

Yukari 'Buralarda iblis olmadığını zannediyordum' diye düşündü.

Yukari'nin işe başlamasının üzerinden bir buçuk hafta geçti. Bu süre boyunca neden bilmiyordu ama yakındaki köyün sakinleri ne zaman kulenin önünden geçse Yukari'ye bakıp aralarında fısıldaşıyorlardı. Köylüler aralarında konuşurken bazılarının yaşlı adam için "büyücü" dediğini duymuştu. Anladığı kadarıyla adam kulede değişik deneyler yapıyordu. Ayrıca yaşlı adamın dediği gibi geceleri tuhaf sesleri duyuyordu. Ancak bir gün sesler önceki günlerden çok daha yüksek ve korkutucuydu. Odasında bahçe makasını eline almış vaziyette odanın köşesinde kıvrılmıştı. Birden kulenin içinden bir çığlık yükseldi. Bu yaşlı adamın sesiydi. Yukari korkuyordu ama böyle bir haykırışı görmezden gelemezdi. Bahçe makası ile kulübeden fırladı ve kuleye doğru koşmaya başladı. Kulenin kapısına geldi ancak kapı kilitliydi. Elindeki bahçe makası ile kilidi kırıp içeri girdi. Karşısında gördüğü ilk şey yaşlı adamın parçalanmış bedeni oldu, ardından onun üzerinde durmuş ağzından et parçaları dökülen iblis. İblis Yukari ye doğru hırladı ve üzerine atladı. Yukari iblis üzerine atladığı anda yere yığıldı ancak üzerindeki iblis saldırmıyor, tam tersi çırpınıyordu. Yukari daha dikkatli baktığı zaman elindeki bahçe makasının iblisin boynuna girdiğini gördü. Anlık savunma mekanizması ile bahçe makasını kaldırmış olmalıydı. O an ki adrenalin ile bahçe makasını büyük bir kuvvet ile açtı ve iblisin boynunu parçaladı. İblis toza dönüşüp yok oldu. Yukari nefes nefese hala olayın şokundaydı. Tam o esnada kuleye  üç adet şeytan avcısı girdi. O günden itibaren Yukari'nin bir iblis avcısı olma yolculuğu başladı. *Yukari daha sonra yaşlı adamın iblisler üzerinde deney yaptığını ve yakınlardaki köye bir çok kez sorun açtığını öğrendi.*