ნურადინ გრინშილდი

გორგასალი;

ნურადინ გრინშილდი (მეგობრებისთვის ეომერი) - ჰანზას სამხედრო ორდენის გამორჩეული მებრძოლი და სასახელო ფაროსანი.

## ბიოგრაფია

*"ნურადინ გახლავთ მებრძოლი, ადამიანის მოდგმისა,*

*ვაჟკაცი, ფიცის დამცველი, არის ერთგული მოძმისა.*

*ტანად ფარი აქვს ნაჭედი, იცავს მხარ-ბეჭსა მოყმისას,*

*დაჰკრავს და გაჰკვეთს, სულს უფრთხობს, ვერაგსა მტერსა მოშიშარს.*

*მკლავი აქვს მტკიცე ქვასავით, მუხლი ძლიერი მგლისაო,*

*საბრძოლო საყვირ თან დააქვს, შესძახებს ლომის ხმისთაო,*

*მარჯვენას ბეჭედ უმშვენებს ოცდაათ გრამ ვერცხლისაო,*

*თავის ხელთ გამოჭედილი არს, გული აქვს მწვანე ქვისაო."*

ნურადინი ადამიანთა რასის ულამაზეს ქალაქ ადაჰლენდორში, დიდგვაროვანთა ოჯახში, ცეცხლის წვიმიდან 478 წელს დაიბადა. ქალაქი მეზობლად არსებული მტრების ზღვარზე, ხეებში ჩაფლულ კლდეში იყო გაშენებული. თეთრი ქვით ნაშენი მტკიცე კედლები და იშვიათი მეტალით ნაჭედი კარიბჭეები ამშვენებდა ადაჰლენდორს. იქ მცხოვრებთა პირველი წესი ბრძოლისუნარიანობის ამაღლება და განვითარება იყო. ქალი თუ კაცი, მოხუცი თუ ბავშვი, საბრძოლო საქმიანობაში იყვნენ გაწაფულნი. საუკეთესო მჭედლებსა და მებრძოლებს თავი ამ პატარა ქალაქში ერთად მოეყარათ.

ნურადინი ყმაწვილობიდანვე ყველას შეუყვარდა. მრავალმხრივ ნიჭიერმა ბიჭმა მალე ქალაქის ერთ-ერთი საუკეთესო მცველის ტიტულიც დაიმსახურა. დაუღალავი ვარჯიშებს მიღმა, იყო არქიტექტორი სტრატეგიული თვალსაზრისით: ქალაქის ჩრდილოეთ ნაწილის გალავანი მისი პროექტით აშენდა, ხოლო მთავარ მოედანს ნურადინის მიერ შექმნილი დიდი მეფეების სკულპტურები ამშვენებდა.

ც.წ.-დან 500 წელს მორიგი სამზადისი იმართებოდა მტერთა ურიცხვი არმიისგან ქალაქის დასაცავად. ნურადინი ფაროსანთა დანაყოფს მეთაურობდა. ადაჰლენდორის ჯარი ოცჯერ მცირე იყო. ბრძოლის მესამე დღეს სახმრეთის კედელი შემოინგრა და დამშეული მტრის ჯარიც შემოცვივდა. ციხე-სიმაგრის შიდა გზები, ეზოები და მოედნები ისე უცებ გაივსო, უმეცრები ვეღარც მოძრაობდნენ. დარბაზში დარჩენილი 150 მებრძოლი კი გმირულად ელოდა მტერს. როდესაც ბოლო კარიბჭე შეიმტვრა, თვალებში ცეცხლანთებული 150 მეომარი გავარდა გარეთ და იწყო მტრის ჟლეტვა. კიბეებზე სისხლი თქრიალით ჩადიოდა. შეშინებული მტერი გაქცევასაც ვეღარ ახერხებდა და უღირსად ეცემოდა ბრძოლის ველზე.

იმ დღეს ნურადინმა და მისმა ხალხმა იმარჯვა ურიცხვ მტერზე, მაგრამ ქალაქი მიწასთან გასწორდა. მხოლოდ ჩრდილოეთის კედელიღა შემორჩა ისტორიას და დღემდე ნანგრევებში ამაყად დგას.

ნურადინმა და მისმა რამდენიმე მეგობარმა ტყეს შეაფარეს თავი. ველურმა ბუნებამ ბევრი რამ ასწავლა მას. ტყე და მთა მისი სახლი გახდა. ცხოველთა და ფრინველთა მოთვინიერება ისწავლა. ველურ ცხენებსაც ხედნიდა და კარგი მხედარი გახდა. წლების მანძილზე ტყის არსებები აკვირდებოდნენ და ჩუმად იყვნენ, სანამ ორკები გასაჩეხად არ მოადნენ ნისლიანი მთების სამხრეთის ტყეს. აჯანყებულმა ელფებმა დახმარება სთხოვეს ნურადინს და მის მეგობრებს და მათი ბრძოლით გამარჯვება იზეიმეს. მაშინ გამოჭედა  ბეჭედი სახელად ბარაჰირის ფარი და უხუცესმა ელფმა მაგიური ძალა უბოძა მის ბეჭედს.

ბრძოლის შემდეგ ნურადინი ელფებმა ყრილობაზე მიიწვიეს. ბევრი ხალხი ირეოდა ერთმანეთში. უხუცესთან საუბრისას ნურადინმა შორიახლოს მშვენიერ არსებას მოჰკრა თვალი და მისი მზერაც იქ გაიყინა. მხარზე ხელი დაჰკრა უხუცესმა, გამოფხიზლდა, წამიერად შეტრიალდა და კიდევ შეხედვა რომ მოინდომა, ულამაზესი ელფი აღარსად ჩანდა. ელფი სახელად ტირანდე.

### გალადჰადდერი

თილისმა, რომელიც ნურადინმა ნადირობისას ჩრდილოეთის მთების გამოქვაბულში აღმოაჩინა.

*"გაქცეულ დათვს მივსდიე ქვაბულში, შეშინებულს შიგნით ალქაჯნი დახვდნენ და მათ შუბებზე წამოეგო. ქაჯებმა ჩემი გაშვება არ ისურვეს, კარი ჩახერგეს და ალყაში მომაქციეს. ბნელ და სველ კედლებს ჩირაღდნები ანათებდნენ, გარშემო კი ხუთუოდ ველური დამტრიალებდა. დათვი ჯერ კიდე ხვნეშოდა და სისხლისგან იცლებოდა...*

*კედელი ზურგს მოვიქციე, მოვიმარჯვე ფარი და ხმალი და გავჩეხე თავ-ნეკნი მათი... კარი რომ გავაღე და დღის სინათლე შემოვიდა, მაგიდაზე უცნაური ნივთი შევნიშნე. ელფური ხელი ამჩნდა, მრგვალ ხაზოვანი ორნამენტები იშვიათ ხეს ამშვენებდა და შუაგულში ნიჟარა ჰქონდა ჩასმული. მოგვიანებით წიგნებში აღმოვაჩინე, რომ ეს იყო მიწისა და ზღვის თილისმა, გალადჰადდერი."*

ამ თილისმას კი მას შემდეგ ჯიბით დაატარებდა, სანამ კვლავ არ შეხვდებოდა ბუნების მშვენიერ ქმნილებას, რომელიც ოდესღაც ელფების დიდ ყრილობაზე დაინახა.

### ისტორია ნურადინის ცხენზე და შევარდენზე

   ერთხელ ნურადინი შავ კლდეებთან შევარდნით ნადირობდა. მტაცებელმა ნანადირები მოიტანა და მთის მწვერვალისკენ გაფრინდა. აჰყვა ფრინველს ნურადინიც მთის წვერზე და წყვდიადი ღამესავით შავ ცხენს გადაეყარა. ლოდებს შორის გამოკეტილიყო და მაჯის სისხო მიტრილის ჯაჭვი შემოჰხვეოდა. მიუახლოვდა, ბეჭედი ჯაჭვს მიადო და მცენარეებმა იწყეს ზრდა მასზე. ჯაჭვი მალევე გატყდა და ცხენი განთავისუფლდა. ერთად ბევრი ბრძოლა გამოევლოთ მას და სლეიპნირს. შავი ცხენი, სლეიპნირი, ნურადინის ერთ-ერთ საუკეთესო ფარს ახატია, ასევე მისი ფრინველი, შავი შევარდენი, ამშვენებს ნურადინის მტკიცე ფარს.

### ნურადინის საყვირი

ტყეში მიმავალს უზარმაზარი რქოსანი არსება გადაეყარა. ნურადინი განზე გადგა და გზა დაუთმო, რქიანი კი მისკენ გაექანა ღრიალით. თვალთ დაუბნელდა სამუდამოდ და თავიც დაკარგა ცხოველმა. მის რქისგან ნურადინმა საბრძოლო საყვირი გააკეთა.

## პიროვნება და ხასიათი

ნურადინი ყმაწვილობიდან ცნობისმოყვარე იყო, ბევრი რამ აინტერესებდა და სიყოჩაღითაც გამოირჩეოდა. მაგრამ რა არის ნიჭიერება თუ არა სიზარმაცეც? თუმცა საქმეს ყოველთვის დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. ღირსეულების მიმართ პატივისცემას გამოხატავდა, მშვენიერებას კი სინაზით ამკობდა.

ღარიბს აპურებდა და სუსტებს მხარს უმაგრებდა. ნურადინს ყოველთვის კარგი სამეგობრო ჰყავდა, შეეძლო კარგი და საინტერესო ადამიანები მის გარემოცვაში მოექცია. ბევრის თქმით არ გამოირჩეოდა, კარგი მომსმენი იყო, თუმცა საჭიროების ჟამს მისი სიტყვა ჭეშმარიტი და უღალატო გამოდგებოდა. ერთგულება და ღირსება მისთვის ყოველთვის პირველი ფასეულობა იყო. ერთგულ მეგობრად მოიხსენიებდა მას მოყვარე, მტერი კი - ღირსეულ მებრძოლად. ბრძოლითაც მოქნილი და ყოჩაღი, მისი შერკინების ყურება ერთი სიამოვნება იყო.

კარგი მჭედელია და საკუთარ აბჯარს თვითონ იმზადებდა ყოველთვის. ფარიც და ხმალიც ყოველთვის მტკიცე ჰქონდა.  მწყურვალეს ცივი ლუდის დალევა უყვარდა ტავერნაში. გართობა და დროის ტარება მეგობრებთან ლაშქრობისას ერჩივნა ყველაფერს. ამბობენ, ზოგჯერ უჟმური ხასიათი გამოუჩნდება ხოლმეო. შეიძლება ეს არის მიზეზი იმისა, რომ მის ამბებში სიყვარულზე არაფერი გვსმენია რა...