Pióro

Pióro (ang. Feather) Obecna Dowódczyni Nory Szybujących Jastrzębi. Dawniej Kawia Domowa.

> "*Nie, nie Pierzastej już nie ma. Teraz jest era Pióra!*
>
>

-Pióro, do Życzenia, podczas walki

## Wygląd

Pióro to czarna mała kawia, z uszami przylegającymi do szyi. Ma ostre pazurki.

## Charakter

Pióro jest podejrzliwa, lojalna, odpowiedzialna, zorganizowana, inteligentna.

## Streszczenie

Pierzasta rodzi się w miocie razem z Życzeniem, Maczusiem i Puszkiem. Mała lubi się bawić ze swoim rodzeństwem, a najbardziej z Życzeniem.

Pewnego dnia, matka im mówi, że niedługo pójdą do nowych Wielkich. Maczuś i Puszek się bardzo martwią, lecz ona nie jest lepsza. Tylko Życzenie wygląda na spokojną. Jak matka powiedziała, że będą mieli miskę i klatkę tylko dla siebie. Te słowa uspokajają spanikowanego Maczusia i przestraszonego Puszka.

Kilka dni później przychodzi na prawdę wielki Wielki. Po zapachu kawie wyczuwają, że to Samiec. Boją się, ale też bardzo są ciekawe nowego przybysza. Podchodzi do niego ich opiekunka, i chwilę z nim rozmawia. Podchodzi do rodzeństwa, i wyciąga Maczusia. Przestraszony się wyrywa, ale próby na nic. Wielki go wziął, i poszedł w kierunku ruchomej ściany. Po przejściu przez nią, było jeszcze chwile słychać piski pełne przerażenia. Puszek wybuchną płaczem. Życzenie popatrzyła na niego, i pocieszającą go matkę, z dziwnym wyrazem twarzy. Gdy Opiekunka ich wypuściła, Życzenie od razu pobiegła do salonu, jak to miała w swoim zwyczaju. Pierzasta chciała pobiec z nią, ale wybrała pocieszanie rozryczanego brata.

Kilka dni późnej, przyszedł kolejny Wielki. Pierzasta zastanawiała się, czy teraz kolej na nią. Od razu dostała odpowiedź, bo Opiekunka wyjęła ją i Życzenie. Nie spodobało to się jej. Gryzła się i wyrywała, gorzej niż wcześniej Maczuś. Pierzasta zrobiła jej kuksańca, a ta popatrzyła na nią wrogo, ale przestała wierzgać. Słyszały Puszka, którego przytrzymywała Laka. Darł się jak opętany. Mówił coś jeszcze, ale Pierzasta nie słuchała. Widziała otwierającą się Ruchomą Ścianę, i chciała wiedzieć jak działa. Pierwszy raz widziała co jest po drugiej stronie, rozciągały się szeregi małych urwisk. Kiedy Wielka po nich schodziła, Życzenie wykorzystała okazje i uciekła (z rąk), i zgrabnie przeszła każde urwisko. Wielka schowała Pierzastą do klatki, takiej małej, gdzie tylko najwęższa ścianka była kraciasta. Samica Wielkiego, popędziła za Życzeniem, i złapała nieszczęśliwą kawię przed następną ruchomą ścianą. Ależ Ci wielcy lubią je mieć! Teraz była pora jej drzemki, więc mała zasnęła.

Obudziła się w dużej, przestrzennej klatce, gdzie wściekła Życzenie próbowała przegryźć pręty. I mruczała pod nosem, o jakiejś niedostarczonej wiadomości, i wielkim problemie. Gdy Pierzasta wstała, siostra umilkła, ale dalej gryzła kratę, Gdy Pierzasta się spytała o co chodzi, odpowiedziała jej tylko, że to nie jej sprawa, ale jak chce się dowiedzieć, to niech nie leży tylko jej pomoże. Kawia pomyślała, że jej siostra tęskni za matką, więc poszła zwiedzać klatę (a było co!). Trocinki były takie jak w jej starym domu, ale ta klatka była przeogromna. I była jeszcze góra, co prawda mała, ale była na niej zjeżdżalnia, poidełko i co najważniejsze- Miska!. Był też kołowrotek, na dole jak dla chomika! My nawet nie przypominamy, tych bezmyślnych stworzeń, biegających bez celu! Życzenie wściekła, że pręty nie ustępowały, pod jej zębami. Na prawdę, z niej Chomiczy Móżdżek! Po chwili, padła na ziemie sapiąc. Wymamrotała, ze musi zajeźdź inny plan. Aż tak tęskni za Laką? I Puszkiem? Podeszła do niej, aby ją pocieszyć, ale ta ją odtrąca, mówiąc, że nie jest w to zamieszana. O czym ona mówi? Pierzasta tak samo tęskni za swoim rodzeństwem, co ona! No, może trochę mniej, ale tęskni! Patrzy na siostrę podejrzliwie, które teraz usiłuje otworzyć klatkę w "normalny" sposób. A co jeżeli chodzi o coś innego? Pierzasta nagle wspięła się na ściankę, i pchała ruchomą ścianę klatki. Życzenie spojrzała na nią z uśmiechem, i razem otworzyły klatkę. Życzenie błyskawicznie z niej wyskoczyła, a zaciekawiona siostra pobiegła za nią. Wściekła siostra biegała o całym pomieszczeniu, czegoś szukając. Pierzasta rozumiała, że siostra chce wrócić do brata i mamy. Poszła, ja pocieszyć, na co ona wyparowała, że wcale jej nie zależy na matce. Pierzasta nic nie rozumiała. Jak jej siostra mogła? Przecież Laka była dla niej taka dobra! Ale... w takim razie czego ona szukała? Już chciała o to zapytać, ale usłyszała dziwny dźwięk. Dwa metry za nią stał kieł. Zaczął ujadać, i rzucił się za przerażoną kawią. Pierzasta wrzasnęła z przerażenie i zaczęła biec przed siebie, nie wiedząc nawet gdzie. Zatrzymała się tuż przed ścianą. Nie miała drogi ucieczki. Rozradowany kieł był coraz bliżej. Pierzasta była już gotowa na śmierć, spod wielkich krwiożerczych zębów tego potwora. Zamknęła oczy, a nagle usłyszała pisk. Otworzyła oczy kieł leżał na podłodze, a a okuł niego, i na nim poruszał się zwinnie biały kształt. Kieł chwilę się szamotał, ale kiedy z jego boku i łapy sączyła się krew, uciekł z piskiem. Pierzasta rozpoznała w kształcie swoja siostrę.

1. ↑ 3m na 1 m
2. ↑ Góra: 1,2m na 1m
3. ↑ W języku mojej OC, Pies