Dzień Złej Kanohi 2

## Prolog

*Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendę Protektoratu. Przed początkiem wszystkich początków z nieba na te ziemie zstąpił Wielki Duch, a razem z nim my, Matoranie. Zesłano nam Trzy Prawa. Jedność, Lojalność, Przeznaczenie. Przez wiele lat pracowaliśmy ku chwale Wielkiego Ducha, strzeżeni przez Bractwo Makuta. Ten czas jednak minął. Wszechświatem wtrząsnął Wielki Kataklizm, a Makuta zniknęli. To właśnie wtedy Wielki Duch objawił się nam ponownie, mianując wojowników Toa naszymi obrońcami, którzy chronią nas przed wiecznym mrokiem…* - Turaga Haru, fragment *Legendy Protektoratu*

Burza śnieżna nasilała się coraz bardziej. Biały płatki śniegu uderzały o maskę, a wiatr potęgował uczucie chłodu. Słońce dawno zniknęło już za szarymi chmurami. Przed nim rozpościerała się nieskończona biel.

Pomimo, że brodził po kolana w śniegu, nie mógł się poddać. Warunki szczytów gór Koheri mogłyby zniechęcić innych Matoran, lecz jemu nie straszne było lodowate zimno.

Odkąd pamiętał, Kerhi przebywał i pracował na cześć Wielkiego Ducha w Ko-Koro, na zachodzie wyspy Ikoar. Po tym, jak Toa Ihorri opuścił ich wioskę, wyruszając na jedną ze swoich misji, chłopak przejął rolę łowcy, patrolując okolice Ko-Koro. Jednak ten epizod w jego życiu nie mógł w pełni zaspokoić jego żądzy przygód.

Sanktuarium mieszczące się w ich wiosce pozwala Matorańskim uczonym na odczytywanie przepowiedni z wypisanych inskrypcji. To właśnie tam ujawniła się im Przepowiednia Zstąpienia. Na Ikoar miał zstąpić Zły Duch, posiąść Maskę Czerni, obejmując krainę nieskończonym mrokiem. Ale była też inna część przepowiedni. Opowiadała o powstaniu bohatera, które miało nastąpić pośród śnieżnej zamieci.

Matoranie czekali, aż ze szczytów Koheri wyłoni się Toa. I czekali. I czekali. I czekali.

Pewnego dnia Kerhi zrozumiał, co oznaczała treść legendy. Nie mogli czekać, aż Toa pojawi się pod ich stopami. To oni musieli spełnić przepowiednię.

Kerhi spakował wszystkie niezbędne rzeczy i wyruszył w podróż przez łańcuch górski. Wędrował poprzez wietrzne przełęcze, lodowe jaskinie, głębokie zaspy i mrożące krew w żyłach rozpadliny. Wyszukiwał czegokolwiek. Strumienia światła, wiązki energii, kamienia Toa, znaku od Wielkiego Ducha, że jest gotowy. To on miał stać się bohaterem, który powstanie w zamieci.

Wędrował jednak tak długo, nie znajdując odpowiedzi. Wątpliwości zaczęły kąsać umysł Kerhiego niczym chmara much kwasowych. Czy błędnie zinterpretował przepowiednię? Od zawsze chciał zostać Toa. Czy ten los przypadnie komuś innemu?

Ko-Matoranin przesłonił swoją białą Kakamę dłonią. Starał się dostrzec sylwetki pomarańczowo zabarwionych flag, które zostały pozostawione na szlaku przez poprzednich podróżników. Zostały jednak pogrzebane w śniegu. Wszystkie punkty orientacyjne wokoło zostały zasypane. Przez śnieżycę nie widział szczytów gór, a coraz większy chłód zaczął dawać się we znaki nawet jemu. Nie miał pojęcia, gdzie się znajduje.

Stawiając kolejny krok, chłopak zauważył na śniegu lekki blask. Rozejrzał się. Jego oczy zauważyły rozstępujące się chmury. Zza bladoszarych obłoków nieśmiało wyłaniało się słońce. Poczuł, jakby to sam Wielki Duch spoglądał na niego, wskazując mu drogę. Dopiero teraz dojrzał ścianę śniegu, która zasypała przesmyk. Nie mógł już iść dalej.

Zauważył jednak coś jeszcze. W środku ścianu lodu zamknięta była jakaś istota. Chłopak podszedł bliżej, zaintrygowany. Teraz wyraźnie zobaczył wysoką sylwetkę oraz zasklepioną w lodzie białą Kanohi. Pokręcił głową z niedowierzaniem. To był Toa Lodu, uwięziony niczym Rahi w bursztynie.

## I - Zionąc Ogniem

Sanktuarium było największą budowlą w Ko-Koro. Na środku rozległej, wspólnej komnaty znajdowało się niewielkie ognisko, a nad nim wyryta w lodzie śnieżnobiała Kanohi Ruru, maska obrońcy wioski.

Pomieszczenie mieściło kilku Matoran Lodu, którzy uważnie badali znajdujące się na ścianach inskrypcje. Studiowanie i interpretacja zapisków mogło zajmować lata, lecz to właśnie ich odszyfrowanie ukazało im Przepowiednię Zstąpienia. Przepowiednię o krainie, nadanej im pod władanie przez samego Wielkiego Ducha. O mroku, który miał zakryć ich wszystkich. I w końcu o bohaterze, który jako jedyny mógł stawić czoła wielkiemu cieniowi.

A przynajmniej tak słyszał. Akarys nigdy nie traktował tego zbyt poważnie. Przepowiednie przybywały i odchodziły, zmieniały się i rozsypywały jak śnieżne zaspy pokrywające szczyty gór Koheri.

Toa Lodu minął jednego z badaczy inskrypcji, nie wracając na niego uwagi. Kierował się w głąb Sanktuarium, do komnaty starszego wioski.

Turaga pokryty szaro-białymi szatami stał twarzą do jednej z wysokich ścian, na których wyryte były nieczytelne znaki.

Starzec odwrócił się. Jego jasnoszara, szlachetna Kanohi Komau spojrzała prosto w błękitne oczy Toa, który poczuł bijący od nich chłód.

- Akarys. Wiesz, czemu cię wezwałem? - zaczął Turaga Haru.

- Sądziłem, że dowiem się tego tutaj – odparł Toa, krzyżując ramiona. Starzec westchnął.

- Na pewno zauważyłeś zamiecie, które zaczęły targać szczytami Koheri. Erupcje wulkanu na Polach Lawy. Huragany i sztormy na morzach Ikoar.

Akarys skinął głową. Od krótkiego czasu docierały do nich pogłoski o nasilonych zjawiskach pogodowych. Zdawały się szaleć po całej krainie. Zamiecie i burze lodowe, szalejące po okolicach Ko-Koro były groźne nawet dla przedstawicieli plemienia Lodu.

- Kilku mieszkańców natknęło się na agresywne rahi. Co więcej, straciliśmy kontakt z Onu-Koro. Grev zaginął – rzekł Turaga.

Toa Lodu pomyślał o czasie, gdy ostatni raz odwiedził podziemne miasto. Siedziba plemienia Ziemi była położona daleko na północy Ikoar, za wielkim kanionem skalnym zwanym Rozpadliną. Obrońcą Koro był Grev, najstarszy i najbardziej doświadczony z Toa. Poczuł biegnący przez kark dreszcz. Jeśli Grev zaginął, musiało się stać coś poważnego.

- Więc? Co robimy? - zapytał się Akarys.

- Wysłałem już Kewy z listami. Sprowadzę tu Ihorriego. I innych Toa, jeśli będzie trzeba – rzekł Haru.

Toa Lodu zmarszczył brwi. Ihorri był zaprzysiężonym obrońcą Ko-Koro. Sprawował funkcję już od długiego czasu, zdobywając reputację uzdolnionego i nieugiętego wojownika. Był też najbardziej irytującym, pretensjonalnym egoistą, jakiego spotkał Akarys.

- Kewy trafią na huragany. Miną tygodnie, zanim ktokolwiek dostanie się do Ikoar – odparł mężczyzna.

- Więc będziemy czekać – powiedział spokojnie Turaga. - Ale nie myśl, że będziesz siedział bezczynnie. Przyszedł list z Ta-Koro. Mają kłopot z dzikim Rahkshi.

- Rahkshi? - Akarys uniósł brew. - Czy one nie zostały doszczętnie wybite? - zapytał. Niezbyt dobrze znał historię ziem Protektoratu, ale zdawało mu się, że ten skrawek pamiętał.

- Tak myśleliśmy. Być może spowodowały to siły Złego Ducha, który zstąpił na te ziemie. Nie wiem. Ale Ta-Matoranie potrzebują pomocy.

Akarys pomyślał o plemieniu Ognia, które za siedzibę obrało sobie twierdzę na środku jeziora lawy. Nie znał zbyt wielu Ta-Koran. Właściwie to chętnie odpuściłby wyprawę na Pola Lawy. Powietrze było zbyt pyliste, niebo zadymione a od wszechobecnego gorąca robił się ospały. Pomimo tego Ta-Koro, jako jedyna wioska na Ikoar nie posiadała własnego Toa. Mógł im pomóc i jednocześnie sprawdzić się jako wojownik.

- Udam się tam – Akarys kiwnął głową.

- Weź ze sobą Kerhiego – dodał Turaga Haru. Toa Lodu zmarszczył brwi.

- Polowanie na Rahkshi to nie miejsce dla Matoranina – żachnął się mężczyzna.

- Ta-Wahi to nieprzyjazna kraina, Akarysie. Jesteś jeszcze młodym Toa, stając naprzeciw bestii Rahkshi będziesz potrzebował wsparcia – rzekł starszy.

Toa Lodu starał się ukryć irytację. Wiele razy towarzyszył mu Kerhi. Tym razem chciał zrobić coś samemu.

- Za pozwoleniem, Turago, ale jestem już gotów. Zebrałem wszystkie Kanoka, które ukryłeś...

- Zebrałeś – stwierdził Haru. - To nie oznacza, że jesteś gotowy na rozpoczęcie swojej drogi jako Toa. Czy ćwiczyłeś szermierkę? Koncentrację? Panowanie nad żywiołem? - Turaga zaczął zadawać pytania, na które Akarys nie chciał odpowiadać. - Czy pamiętasz Trzy Prawa, zesłane nam przez Wielkiego Ducha?

- Jedność… Eee… - Toa starał się odnaleźć słowo. Miał je na krawędzi Kanohi. Minęło kilka oddechów. W końcu dał za wygraną. Turaga pokręcił głową w geście dezaprobaty.

- Weź ze sobą Kerhiego i udaj się do Ta-Koro. Postaraj się wrócić szybko. Przed nami trudne czasy. Przepowiednia Zstąpienia ziszcza się. Powinieneś spędzić przyszłe dni pożytecznie. Ćwicz, ucz się i myśl. Nadal staram się dowiedzieć czegoś więcej z inskrypcji…

Akarys odwrócił się i wyszedł z Sanktuarium, nie widząc sensu dalszej rozmowy ze starszym. Nad Ko-Koro zapadł wieczór. Mężczyzna znalazł na zewnątrz, mamrocząc pod nosem. Nie zamierzał siedzieć w wiosce, otoczony lodowymi murami. Spędził już tu wystarczająco dużo czasu, by sprawdzić się jako Toa.

Spojrzał na plac pośrodku wioski. Na niewielkim wzniesieniu majaczyła kulista, kamienna statua przedstawiająca Wielkiego Ducha. Poniżej umieszczono mniejsze posążki. Przedstawiały Turaga, którzy zostali zwierzchnikami Mata Nui, sprawując władzę nad poszczególnymi Koro. Kamienie przedstawiające Matoran, życiodajną krew ziem Protektoratu. I w końcu Toa, którzy poprzysięgli ich bronić. Przed nim spoczywało sześć statuetek. *Elatir, Harrie, Nealys, Fedvi, Ihorri, Grev –* wymienił w myślach. Zaczął padać śnieg, przykrywając kamienie białym całunem. Akarys westchnął i skierował się w stronę swojej chatki, pospiesznie zbudowanej tuż po jego przybyciu do Koro.

Zaczął myśleć o rozmowie, którą odbył kilka chwil wcześniej. Irytowała go bierna postawa Turagi. Irytowało go, że pomimo przebrnięcia przez wszystkie postawione przed nim przeszkody, Haru nadal nie pozwalał opuścić mu wioski.

- Trzy Prawa. Co za niedorzeczność… - wymamrotał. - Ihorri może sobie biegać po tych głupich górach. Ja-

Urwał. Myślał, że jest sam. Obok chatek siedział chłopak w białej Kakamie, Matoranin, ten sam, który znalazł go pośród śnieżnych zasp szczytów Koheri.

- Cześć – powiedział rezolutnie Matoranin.

- Kerhi - Akarys skrzyżował dłonie.

- Znalazłeś już wszystkie Kanoka? - zapytał Matoranin Lodu.

- Tak. Zdobyłem je wszystkie.

- Więc co się stało? - zapytał chłopak, widząc zmęczony wyraz twarzy na Kanohi Toa.

- Drobna sprzeczka z przywódcą naszego Koro – odparł.

- Powiedział ci o przepowiedni – mruknął Kerhi. - Zakazał oddalania się od wioski, tak?

- Podsłuchiwałeś? - Akarys zmrużył oczy.

- Mnie też to mówił – Ko-Matoranin westchnął. - Mnie oddelegował do robienia krótkich wypadów na pustkowia. Myślę, że się boi. Mamy tylko kilku strażników bram, a Ihorri jest na misji. Nie mamy jak się bronić.

Toa Lodu pomyślał o Matorańskich uczonych, rzeźbiarzach i myślicielach. Jego Koro nie posiadało wojowniczego ducha.

- Masz rację, ci Ko-Matoranie nadają się jedynie do lepienia bałwanów – odparł.

- List z Ta-Koro – Kerhi zmienił temat – Czytałeś go?

- Tak. Haru kazał mi tam iść – Zauważył podekscytowanie się Ko-Matoranina. Dla niego miała to być kolejna przygoda. - Nie licz, że wezmę cię ze sobą. Tę sprawę załatwię sam.

Mina na białej Kakamie zmarkotniała. Chwilę później Kerhi zniknął wśród pokrytych śniegiem domostw. Akarys zmrużył oczy i zaczął iść w stronę swojej chatki.

Po chwili znalazł się przy wejściu. Kerhi niegdyś zaproponował mu ulepienie bałwanów. Matoranin Lodu stworzył majestatycznego, śnieżnego wojownika, który przypominał jego samego, tyle że wyższego. Biały Toa od niechcenia zlepił marną kupę śniegu, na której palcem nakreślił słowo „Akarys”. Teraz z obu rzeźb nie zostało już wiele.

Wkroczył do chatki, zatrzaskując drzwi. Był to prosty dom, wyższy od Matorańskiego by pomieścić kogoś wzrostu Toa. W środku panował bałagan. Na biurku i łóżku walały się stare zwoje, pełne tekstów i kazań. Niektóre traktowały o sztukach walki, odmianach rahi, historii Protektoratu, prawach Wielkiego Ducha czy byciu Toa. Dostał je w prezencie od Turagi, gdy zaczął służbę w Ko-Koro. Jednak za każdym razem, gdy przysiadywał do czytania, jego myśli dryfowały gdzieś indziej.

Zebrał zwoje z łóżka i rzucił na biurko, formując jeden stos. Spojrzał na zachodnią ścianę, widząc zawieszony stalowy miecz i tarczę z drewna Daki. Tradycyjny oręż młodych Toa z Protektoratu. Razem z płócienną torbą na kilka niezbędnych rzeczy było to wszystko, czego potrzebował. Myślał już o dniach, które miały nadejść.

\*\*\*

Lawospad świecił się pomarańczową łuną, wpadając do wijącej się poniżej rzeki lawy. Akarys wkroczył na skalny most, osłaniając się dłonią od ognistego żaru. To nie powstrzymywało potwornego ciepła, które wylewało się zewsząd.

Pola Lawy znajdowały się na południu Ikoar, obejmując ziemię spaloną przez liczne potoki magmy, leniwie wypływające z podziemi. Niewielki wulkan wyrastał się w samym centrum Ta-Wahi. Pył i dym, które wzbijały się w powietrze z krateru, tworzyły szare chmury, przesłaniające słońce. Przez to Pola Lawy były niemal wiecznie pogrążone w półmroku. Ich krajobraz był górzysty, lecz poza tym dość monotonny. Oprócz czarnych, skalnych wzgórz i niewielkich połaci spalonego lasu rejon nie posiadał nic wartego uwagi.

Akarys nie przebywał tu długo, lecz już miał dość żaru, sadzy i wszechobecnego pyłu w powietrzu. Na jego szczęście Pola Lawy nie były zbyt rozległe i wkrótce znalazł się nieopodal wioski Plemienia Ognia. Ta-Koro leżało na środku ogromnego jeziora lawy. Do twierdzy prowadził kolejny most z czarnej skały, strzeżony przez pojedynczą, wysoką wieżę.

Dwójka Ta-Matoran uzbrojonych w kamienne włócznie gawędziła u podnóża strzelistego budynku. Rozpoznali zbliżającego się Toa w białej zbroi.

Mężczyzna przywitał się z gwardzistami i przeszedł przez bramę.

*Gdyby nie to gorąco, mogłoby tu być całkiem przytulnie* – pomyślał. Przekroczył most, docierając do bram ognistej twierdzy.

Ta-Koro zawsze było dla niego najbardziej imponującym z Matorańskich siedzib, które odwiedził. Większość wiosek było jedynie niewielką zbieraniną lepianek, której ktoś nadał nazwę. Twierdza Plemienia Ognia została zbudowana na skale w samym środku jeziora lawy. Jej mury składały się niemal wyłącznie z surowej, ciemnej cegły. Gdy stalowa brama została zamknięta, twierdza robiła wrażenie niemożliwej do zdobycia. Jedynie położone na wschodzie Fe-Koro wzbudzało w nim podobne uczucia.

Akarys zjawił się we wnętrzu twierdzy, spoglądając na kilku rozmawiających ze sobą Matoran. Mieszkańcy na chwilę zwrócili na niego uwagę, by później wrócić do swoich spraw. Chłopak zauważył małą kapliczkę na środku skweru, gdzie umieszczona była kamienna Kanohi. Ta-Koro było jedyną wioską na Ikoar, która nie posiadała swojego obrońcy. Niektórzy twierdzili, że Gwardia im wystarczy, jednak wielu mieszkańców nadal czekało na pojawienie się wśród nich Toa Ognia.

Jego pierwszą myślą było udanie się do siedziby Turagi. Toa spojrzał na wejście, które znajdowało się we wnętrzu Ta-Korańskiego muru. Ruszył w stronę pomieszczenia.

Komnata Turagi była niewielka i skromnie urządzona. Na stole umieszczono kilka zwojów i kamiennych tabliczek. Na środku palił się wysoki, pomarańczowy płomień, który napełniał pomieszczenie niekomfortowym dla Toa żarem. Nad ogniskiem umieszczona była kamienna Kanohi Hau, symbol Wielkiego Ducha oraz Toa. Przed płomieniem stał Turaga Varu, przywódca Ta-Koro. Był tam też Ta-Matoranin z czarną Komau na twarzy, w którym Akarys rozpoznał dowódcę Gwardii, oraz Matoranka Ognia o imieniu Aeri. Słynęła z tego, że często wymykała się w z wioski ku niechęci Turagi, by podróżować po Ikoar. Toa widział ją kilka razy, gdy przechadzała się razem z Kerhim. Nie znał jej jednak zbyt dobrze.

- Witaj, Toa. Co cię tu sprowadza? - zaczął Turaga.

- Wasze kłopoty z Rahkshi – odezwał się Akarys.

- Tak, wysłaliśmy listy do pobliskich Koro, jednak żadne nie odpowiedziało. Toa zniknęli – powiedział Varu. Pojawiła się nuta niepokoju w jego głosie. - Jedynie ty odpowiedziałeś na naszą prośbę.

- Ekhm, tak – odchrząknął Akarys, nie bardzo wiedząc, co odpowiedzieć. Był jedynym Toa, który przybył do Ta-Koro, lecz zrobił to raczej przez polecenie Turagi.

- Pola Lawy stały się jeszcze bardziej niebezpieczne, niż kiedyś. Ziemią targają wstrząsy, a z wulkanów wydobywa się coraz więcej ognistej magmy. Być może to właśnie to wypłoszyło Rahkshi na powierzchnię. Nie widzieliśmy tu ich od wielu lat.

- Gdzie ostatni raz go widziano?

- Na południowej drodze, w stronę brzegu wyspy. Nerrik – wskazał na Matoranina. Chłopak odszukał jeden ze zwojów i pokazał go Toa. Pergamin przedstawiał mapę Pól Lawy.

- Stało się to gdzieś tu – wskazał na ścieżkę, która biegła wzdłuż lasu, wypalonego dawno przez erupcję wulkaniczną.

- Wiadomo coś więcej? - zapytał Akarys.

- Niestety nie – odezwał się Nerrik. - Polowania na dzikie Rahkshi są niebezpieczne. Mogę ci zaoferować moich najlepszych gwardzistów do pomocy – zaproponował dowódca.

- Dziękuję, ale to nie będzie potrzebne – pojawił się tutaj specjalnie po to, by Matoranie nie musieli narażać swojego życia. - Pracuję sam – dodał, uśmiechając się z przekąsem.

- Niech i tak będzie – rzekł Turaga.

- Jeszcze jedno, Toa – odezwała się Aeri. - Jeden z naszych braci opuścił Ta-Koro, przysięgając że zgładzi bestię. Nie widzieliśmy go od kilku dni. Być może go znajdziesz. Idź w pokoju, Toa.

Akarys kiwnął głową na znak szacunku. Varu, Nerrik i Aeri zrobili to samo.

Mężczyzna w białej Kanohi ostatni raz oglądnął się na wysoki, gorący płomień. Pomimo nieprzyjemnego żaru czuł, jak tańczące płomienie przyciągają jego wzrok. Przez chwilę nie mógł oderwać spojrzenia, porwany przez miraż żółtych, pomarańczowych i czerwonych promieni. Otrząsnął się, by w końcu się odwrócić i wyjść z pomieszczenia.

Znalazł się w z powrotem na skwerze Ta-Koro.

Nie chciał spędzać w twierdzy ani chwili więcej, niż było to potrzebne. Ruszył w stronę wyjścia.

Dwójka strażników pozdrowiła go ponownie, gdy opuszczał granicę jeziora lawy. Ruszył w stronę spalonego lasu.

Ponownie otarł maskę z pyłu. Miał już dość dymu, żaru i ciemności panując na Polach Lawy. Zaczął maszerować przed siebie, stawiając krok za krokiem na pełnej sadzy drodze. Sięgnął po bukłak z wodą. Robił to już kolejny raz.

Droga do spalonego lasu była szeroka i obsiana małymi fragmentami skał. Toa Lodu świeciłby się na tle całej czerni, gdyby dym z wulkanu nie przesłaniał promieni słońca.

W końcu trafił na skraj spalonego lasu.

Część odwagi opuściła go, gdy zobaczył pokraczne, zwęglone drzewa, pokrywające czarną ziemię. Część gałęzi odpadła, stając się prochem u podnóża zdeformowanych korzeni. Przynajmniej było tu nieco chłodniej, co dodało Toa nieco sił.

Chodź był środek dnia, przez dym wydostający się z wulkanu las pogrążony był w półmroku. Akarys nie miał wątpliwości, dlaczego bestia wybrało właśnie te miejsce. Rahkshi uwielbiały siedzieć z dala od światła.

Sprawdził broń. W lewej ręce miał zamocowaną tarczę. W prawej ręce trzymał prosty, stalowy miecz. U biodra miał sztylet.

Zaczął iść do przodu, przemierzając przez okrytą pyłem ziemię. Akarys jeszcze raz rozejrzał się po okolicy, wypatrując śladów Rahkshi. Kątem oka zauważył niski, biały kształt, który zbliżał się od strony Ta-Koro.

- Kerhi – odezwał się wojownik, rozpoznając towarzysza.

- Akarys – odparł Matoranin w białej Kakamie.

- Mówiłem ci, żebyś za mną nie szedł.

- Nie szedłem za tobą. Przybyłem tu po Rahkshi – oznajmił rezolutnie Kerhi. Akarys skrzyżował ramiona.

- Aha. Nie mam ochoty na gierki słowne – rzucił mężczyzna. Ko-Matoranin uśmiechnął się.

- Tsk, tsk, Toa. Naprawdę myślałeś, że stawisz czoła bestii samemu? Potrzebujesz wsparcia – odparł Kerhi.

Akarys przewrócił oczyma.

- Wsparcia? Elatir jest nadęty i arogancki. Nealys właściwie nic nie robi. Harrie jest oschła i irytująca. Fedvi… - myślał przez chwilę o Toa Żelaza. - Jest w porządku. Za to Ihorri… Najbardziej nieprzyjemny, samolubny i irytujący typ jakiego spotkałem – rzucił.

- Nie mówiłem o innych Toa. Możemy się za to zabrać razem – odparł Kerhi.

Mężczyzna zamyślił się. Połączenie sił z Matoraninem nie było w jego planach, lecz nie miał siły się dalej sprzeczać. Poza tym wątpił, że towarzystwo chłopaka mu w czymś przeszkodzi.

- Dobra, chodź. Tylko postaraj się nie wchodzić mi w drogę – rzucił Toa.

Rozglądnął się po okolicy, starając dostrzec coś ciekawego.

- Dowiedziałeś się czegoś? - zapytał chłopak.

- Rahkshi widziano gdzieś tu. Jeden z Ta-Matoran wyruszył w pojedynkę przeciwko bestii. Może go znajdziemy, obawiam się jednak, że z nim nie pogadamy.

- W pojedynkę? Hm. Nierozsądnie – skomentował Kerhi. - Ta-Koranie są zwykle impulsywni, ale nie aż tak.

Toa pokręcił głową. W końcu coś zauważył.

- Spójrz tutaj. Ślady – wskazał Akarys.

Wskazał na trop. Na ziemi widać było odciski Matorańskich stóp, które wiodły w głąb lasu.

- To on – westchnął chłopak, spoglądając w gęstwinę.

- No dobra, Kerhi, musimy być blisko legowiska. Powinieneś wrócić do Ta-Koro – powiedział mężczyzna.

- Ale…

- Ja nie żartuję. Idź – rzucił Akarys. Widział, jak mina Ko-Matoranina zmarkotniała. Chłopak odwrócił się i zaczął iść w stronę twierdzy.

*No. Możemy zaczynać* – pomyślał Toa. Ruszył Matorańskim tropem.

Spalony las zasłużył na swoją reputację. Był rozległy, mroczny i straszny. Powykręcane gałęzie przypominały stwory z opowieści Turaga, a wzrok szukał jakiegokolwiek ruchu po każdej stronie. I jakimś cudem, ktoś uznał te miejsce za warte odwiedzenia, nawet przy pogłoskach o grasującym w pobliżu Rahkshi.

Akarys szedł dalej. Głębsza część gęstwiny była jeszcze mroczniejsza. Toa Lodu jeszcze raz rozglądnął się w poszukiwaniu obcego, wysokiego kształtu. Nie zauważył niczego podejrzanego.

Gdy zaszedł za niewielkie wzgórze, zobaczył rozpościerającą się warstwę ubitej ziemi razem z niewielkim wzniesieniem, w którym wydrążona była nora. Ślady prowadziły właśnie tam.

Akarys podszedł bliżej, zacieśniając chwyt na mieczu. Bestia musiała być gdzieś blisko. Rzucił wzrokiem po okolicznych drzewach, lecz nie zobaczył niczego poza powykręcanymi gałęziami spowitymi mrokiem. Spojrzał przed siebie, we wnętrze jamy. Było pełne ciemności. Zadrżał. Jego instynkty wrzeszczały, żeby się stąd zabierać, jednak zmusił się, by wkroczyć do środka.

Postanowił krok, a za nim kolejny. Jego zaciśnięta na rękojeści miecza dłoń zaczęła się pocić. Kolejny krok. I następny. Znalazł się w jaskini. Na ziemi leżały Matorańskie zwłoki.

Słuchanie o śmierci nie przysparzało mu dyskomfortu, lecz widok zmarłego był czymś zupełnie innym.

Coś leżało obok na ziemi, obok otwartej dłoni Ta-Matoranina. Był to niewielki drewniany pakunek. Akarys schylił się i zajrzał do środka. Ujrzał flakon z różowo-czerwoną cieczą. Nie miał pojęcia, co to, lecz nie namyślał się długo i włożył butelkę do płóciennej torby.

Otrząsnął się wyszedł z jamy. Stanął pośrodku klepiska, kątem oka dostrzegając ruch. Małe, krwistoczerwone ślepia pojawiły się koło jednego z drzew. Wyraźnie ujrzał charakterystyczne, łukowaty grzbiet Rahkshi. Pancerz był czarny jak inkaust.

*Jaka to była moc?* - przemknęło my przez głowę. Myśl szybko przemknęła, gdy usłyszał mrożący krew w żyłach skrzek. Bestia kroczyła wprost na niego.

Stanął twarzą w twarz z upiornym, wysokim kształtem zakończonym owadzim łbem. Metalowy szkielet najeżony kolcami na grzbiecie wywoływał w nim jakiś pradawny lęk. Wyobrażenie niewielkiego Rahkshi z opowieści pobratymców zniknęło błyskawicznie, gdy bestia rzuciła się na mężczyznę. Akarys w ostatniej chwili zasłonił się tarczą.

Ostrze gruchnęło w drewno. Instynkty Toa zadziałały, przez co zaczął zadawać ciosy. Strach i przerażenie powoli zanikały, ustępując adrenalinie.

Przygotował miecz. Ciął dwa razy, pierwszy raz niecelnie, drugi raz jego cios został odbity na bok. Prędko cofnął broń, by móc przygotować się do obrony. Vorahk atakował agresywnie, zmuszając Akarysa do cofania się. Łeb otworzył się, ukazując Kraata które zasyczało, gdy biały Toa zszedł przed kolejnym ciosem.

Zaczął blokował ciosy bestii i odpowiadając na nie. Przez cały czas Kraata zdawało się być niewzruszone próbami ataku, lecz Toa z każdą chwilą stawał się coraz bardziej ociężały.

W końcu nie zdążył zasłonić się przed atakiem dzikiego Rahkshi. Okrutne pchnięcie buławy trafiło go w bark. Ostrze zaiskrzyło.

Mężczyzna nie zdążył zareagować, gdy siły życiowe zaczęły odpływać z jego ciała. Ogarnęła go lekka senność. Pomimo tego zdołał wyszarpnąć stal i odsunąć się od bestii. Oczy Rahkshi błysnęły, gdy gotował się do kolejnego ataku na oszołomionego Toa.

Akarys desperacko zasłonił się dłońmi, gdy usłyszał świst i czarno-biały błysk. Dysk bezbłędnie trafił w głowę bestii, by potem wrócić do rąk Matoranina w białej zbroi, który stał niedaleko.

- Kerhi… - krzyknął Toa Lodu.

- Uważaj! - przerwał mu chłopak.

Wojownik nie miał czasu, by oceniać pojawienie się Ko-Matoranina wbrew jego poleceniom. Vorahk zaskrzeczał i rzucił się do przodu. Akarys w ostatniej chwili umknął. Zdołał podnieść miecz. Uczucie rękojeści miecza w dłoni dodało mu nieco komfortu. Zaatakował, tnąc zaciekle orężem w pancerz. Jednak protodermis nie uginała się przed stalą, a on czuł okropne zmęczenie, wkradające się pod zbroję.

Rahkshi skontrowało, tnąc po klatce piersiowej Toa. Szrama była pełna krwi. Akarys odsunął się. Wyciągnął do przodu dłoń. Próbował skupić moc żywiołu i uwolnić ją w stronę oponenta. Na chwilę zamknął oczy.

Otworzył je. Jedyne, co widział, to Rahkshi Głodu zamknięte w lodowej bryle. Zamrugał oczami, patrząc na swoją dłoń. Nigdy przedtem to się nie udało. Spojrzał na Kerhiego. Wtedy zrozumiał.

- Zawsze mam przy sobie zamrażające Kanoka – powiedział chłopak, odrzucając wyrzutnię. - Mówiłem, że razem będzie nam łatwiej?

- Tak, miałeś rację. I tego właśnie nie cierpię.

\*\*\*

Ogień płonął wysoko, rzucając światło na rozmówców przebywających w rozległej komnacie.

Na przeciw Turagi Varu, Nerrika i Aeri stał Akarys wraz z Kerhim.

- Całe Ta-Koro dziękuje wam za uporanie się z problemem – mówił starszy. Akarys westchnął, przypominając sobie minione chwile. Byłoby z nim krucho, gdyby Ko-Matoranin nie przybył mu z pomocą. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Mógł zebrać gratulacje od Ta-Koran i wrócić do Ko-Koro. Miał już serdecznie dosyć tego miejsca.

- Boję się jednak, że Rahkshi to dopiero początek. Nadchodzą mroczne czasy i musimy przygotować się na dalszą walkę. Możecie iść – oznajmił do zgromadzonych. Nerrik, Aeri i Kerhi posłusznie wyszli z komnaty. - Toa, zostań – Varu zwrócił się do Akarysa. Mężczyzna zmrużył oczy. - Czy znalazłeś Gernyva?

Po kilku oddechach Toa Lodu zorientował się, że chodzi o zaginioną osobę.

- Tak, gdy znalazłem go w legowisku Rahkshi, był już martwy.

- Tak sądziłem – Turaga pokręcił głową. - Doszły mnie słuchy, że Gernyv był w posiadaniu pewnej substancji. Różowy płyn.

Akarys pomyślał o flakonie, który znalazł przy zwłokach. Niemal złapał za torbę, lecz w ostatniej chwili się powstrzymał.

- Tak – odpowiedział.

- To prawdopodobnie substancja zwana Krwią Tahtoraka. Wzmacnia siły i połączenie z mocą żywiołu. Jest też destrukcyjna i spożyta przez Matoran, może prowadzić do śmierci. Powinna zostać zniszczona – wyjaśnił Varu.

- Straciłem ją w czasie walki z Rahkshi – powiedział Akarys. Zastanawiał się, czy Turaga zauważył jego zaniepokojenie.

- To dobrze – stwierdził starszy. - Jest coś jeszcze, Toa. Ostatnimi czasy wpatrywałem się w Uświęcony Ogień – wskazał na płomień, który tańczył za nim. - Widziałem Zstąpienie i mrok, która miał zalać całą wyspę. I ciebie, który był pośrodku tego wszystkiego.

- Mnie? - przez kark Toa przeszły dreszcze. Dlaczego to on miał znaleźć się pośrodku mroku?

- Masz do odegrania większą rolę, niż sądzisz, Akarysie. Tylko Mata Nui wie, jaką. Niech ma nas wszystkich w swojej opiece – rzekł.

Mężczyzna pomyślał o Wielkim Duchu, który spoczął na tronie w Apokeonie, by sprawować pieczę nad całym Protektoratem Toa. Miał nadzieję, że on też jest pod jego protekcją.

- Jeśli to wszystko, zabiorę się z powrotem do Ko-Koro, Turago – powiedział Akarys.

- Idź w pokoju, Toa. Oboje mamy wiele do zrobienia. Ogień ujawnił nową przepowiednię, której w pełni nie rozumiem…

## II - Sny o Zagładzie

*Puszcza Haok, Ikoar...*

- Więc? - zapytał Ko-Matoranin.

- Czy my jesteśmy jakimiś wędrownymi bohaterami, Kerhi? - Akarys był już nieco znużony. - Haok miał być ostatnim przystankiem. Właściwie, to nie miał być przystankiem. Mieliśmy przejść, nie zatrzymując się.

- Le-Koranie zostali bez swojego Toa. Co zrobią, jeśli im nie pomożemy? - chłopak wzrużył ramionami.

- Na Axygai, Kerhi, przecież wiem, że nie robisz tego z poczucia obowiązku. Zwietrzyłeś kolejną okazję, żeby uniknąć siedzenia w Ko-Koro?

- Możemy zrobić dwie rzeczy jednocześnie – rzucił Matoranin.

- Niech ci będzie – żachnął się Akarys. *Haru mnie zabije –* pomyślał.

Byli nie więcej niż dzień drogi od Błękitnych Szczytów, przemierzając las deszczowy zwany Puszczą Haok. Gęstwina była domem przeróżnych rahi, od Gafn, Nui-Rama, Nui-Kopen, aż po wielkie, bagienne jaszczury.

Nie minęło dużo czasu gdy natrafili na jednego z mieszkańców Le-Koro. Zarzekał się, że jego wioskę spotkała katastrofa, a jej obrońca zniknął. Na początku Akarys chciał jak najszybciej wrócić do wioski plemienia Lodu, lecz ten plan uległ zmianie.

Ścieżka do Le-Koro była porośnięta mchem i usiana korzeniami drzew. Mężczyzna odgonił się od maleńkiej ważki. Las zawsze był dla niego zbyt wilgotny, gęsty i pełen robactwa. Wiedział, że wielu dostrzegało w tym piękno, lecz on wolał ciszę i prostotę śnieżnych zasp Błękitnych Szczytów.

- Musimy tu na coś uważać? - zapytał Toa Lodu.

- Jest tu kilka terytorialnych gatunków, ale nic nie wije gniazd blisko drogi. Większość nieciekawej fauny żyje na północnym krańcu puszczy – odpowiedział Kerhi.

- Czyli daleko od nas. Świetnie – mruknął Akarys.

Wkrótce dotarli do rozwidlenia dróg. Główny trakt prowadził dalej na podejście do Błękitnych Szczytów. Boczną ścieżką mogli dostać się do siedziby plemienia Powietrza.

Dwaj wędrowcy skręcili w głuszę. Niewiele czasu później znaleźli się pod Le-Matorańską windą, która prowadziła do wioski.

Akarys przyjrzał się machinie. Prymitywna winda składała się z niewielkiej komory, do której mógł wejść, kilku lin oraz przeciwwagi. Nie wyglądało to solidnie.

- Nie mogli zrobić schodów? - odezwał się mężczyzna.

- Chodź – Kerhi machnął ręką i wszedł do windy. Ku zdziwieniu Toa nie runęli w dół, zamiast tego wzbijając się w powietrze. Po chwili Le-Koro stało przed nimi otworem.

Położona wśród koron drzew siedziba plemienia Powietrza zawsze była pełna radosnej muzyki i lekkiego nastawienia do życia. Jednak gdy dwaj podróżnicy znaleźli się pośrodku Koro, nie znaleźli w nim ani kojących dźwięków drewnianych instrumentów, ani grających Matoran. Kilku mieszkańców przechodziło od jednego zawieszone domostwa do drugiego, spiesząc się i nie zwracając uwagi na nieznajomych. Akarys rozglądnął się po wiosce. Jeden z mieszkańców wyszedł im na spotkanie. Na twarzy miał bladozieloną Kanohi Hau, a u biodra trzymał sztylet. Wyglądał na wojownika.

- Korhe, dowódca podniebnej gwardii – przedstawił się, ściskając dłonie obu przybyszom. - Chodźcie ze mną. Oczekiwaliśmy was.

- Oczekiwaliście? - zapytał Akarys.

- No, po tym, jak Feyl was znalazł. Strasznie się podekscytował. Właściwie, to spadłeś nam z nieba, Akarys – powiedział. Toa Lodu zmarszczył brwi. Zastanawiał się, czy był to celowy żart.

Wkroczyli do wiszącego pod drzewem domu. Wnętrze było schludne i pozbawione mebli, oprócz długiego stołu na środku pomieszczenia, na którym położona była szczegółowa mapa. Przedstawiała okolice Puszczy Haok.

- Więc co tu się stało? - odezwał się Toa Lodu, krzyżując dłonie. Jego wzrok przykuły różnorakie Matorańskie oręże i dyski wiszące na ścianie.

- Mroczne czasy zawitały do Le-Koro – zaczął Korhe. - Na północy lasu są gniazda Nui-Rama i Nui-Kopen. Zwykle nie wchodzą nam w paradę, ale kilka dni temu zaczęły być niespokojne. Wylatywały daleko od gniazda, były agresywne nawet dla naszych Kahu – Korhe wziął butelkę jaskrawego płynu i nalał do dwóch cynowych kufli. Akarys pociągnął łyk. Całkiem niezły sok owocowy. - Potem zaczęły podlatywać pod Koro. Rahi atakowały mieszkańców, czasem porywając niektórych. Tak straciliśmy naszego Turagę – Le-Matoranin spuścił głowę. - Wtedy Elatir wyruszył w pościg. Nie widzieliśmy go od dwóch dni.

Akarys przełknął łyk soku. Elatir zawsze wydawał mu się nadęty i arogancki, ale był także zaprzysiężonym obrońcą Le-Koro i jego zniknięcie nie napawało go optymizmem.

- Wysłaliśmy listy do pozostałych Koro, ale nikt nie odpowiedział – Korhe pokręcił głową.

- Macie szczęście, że byliśmy w pobliżu – Kerhi podszedł do Matoranina i położył mu rękę na karku. - Zajmiemy się tym.

Akarys posłał mu mrożące spojrzenie.

- Przepraszam, co my właściwie mamy zrobić? Wysiec sobie drogę przez gniazdo owadów? - żachnął się Toa.

- Niekoniecznie – rzekł Korhe. - Przez ten ostatni czas Nui-Rama łatwo było sprowokować. Razem z moimi podkomendnymi możemy odwrócić ich uwagę. Zwiążemy większość roju, a wy będziecie mogli spokojnie zbadać gniazdo – wyjaśnił.

Akarys zastanowił się. Plan miał sens.

- Powiedzmy, że się zgadzam – postawił kubek na stole. - Co teraz?

- Świetnie – odparł przywódca gwardii. - Chodźcie za mną.

Trójka mężczyzn udała się na wyższą, drewnianą półkę, przy której umieszczone były gniazda ptaków, używanych przez podniebną gwardię Le-Koro. Korhe zatrzymał się i rozglądnął po okolicy.

- Mogę wam zaoferować lot na Kewie. Powinna unieść ciężar Toa – Matoranin wskazał na rahi.

Akarys spojrzał na zwierza. Jasnozielone Rahi wydawało się masywne nieprzyjazne. Skierowało swój dziób w stronę mężczyzny.

KRAAA – rozniosło się po wiosce. Toa cofnął się.

- Mam lecieć na tym ptaszysku? Nie ma mowy – rzucił Akarys.

Korhu cmoknął, spoglądając na Kewę.

- W takim razie pozostaje droga lądowa – rzekł.

- Niech będzie – Toa Lodu skrzyżował dłonie.

- Idźcie więc dołem. Elatir wyruszył do gniazda sam, ale tym razem nie popełnimy tego samego błędu – stwierdził Korhu. - Damy wam trochę czasu na podejście do celu, wtedy poderwiemy naszą Straż, by odwrócić uwagę Nui-Kopen.

- Brzmi jak dobry plan. Powodzenia – powiedział Akarys. Razem z Kerhim odmachali Le-Matorańskim jeźdźcom, by chwilę później wyruszyć w dół.

\*\*\*

- Przypomnij mi, czemu ja się na to zgodziłem? - rzucił Toa Lodu.

Już drugą godzinę chodzili po gęstym, wilgotnym bagnie, co drugi krok nie sprawdzając, czy wchodzą w stojącą wodę. Wokół było pełno irytujących much i innych, gorszych owadów. Już dawno stracili orientację, jedynym, co utrzymywało ich na kursie, była gwiazda opiekuńcza Elatira. Jasnozielona kometa rozbłyskiwała na błękitnym niebie przypominając, że bohater Le-Koro jeszcze oddycha.

- Myślałem, że chcesz pokazać Elatirowi, jak to się robi – odezwał się Kerhi. On jak zwykle znosił wszystkie trudy w milczeniu.

- Zmieniam zdanie. To nie jest tego warte – westchnął Akarys.

- Może trzeba było wziąć Kewy.

- Dołem możemy podejść niezauważeni – Toa Lodu próbował przekonać sam siebie. Z marnym skutkiem. - Następnym razem zastanowię się nad lotem.

Dwaj mężczyźni kontynuowali przeprawę, co chwila potykając się o wystające korzenie ogromnych wierzbowatych drzew, które rozrastały się po całych moczarach. Ich trasa raz po raz zawijała się, gdy próbowali ominąć pełne zielonej wody stawy. Dolna połowa pancerza Toa wkrótce stała się niemal całkowicie brązowa. Wędrówka po bagnie ciągnęła się w nieskończoność.

Nagle mężczyzna katem oka zauważył ruch. Spojrzał w stronę potężnej, wysokiej wierzby. W stawie u podnóża jej korzeni zanurzyło się duże cielsko jakiegoś gadziego rahi. Ciemnozielony, łuskowaty ogon zniknął w tafli wody. Akarys zadrżał.

- Kerhi, jakie rahi żyją w tej okolicy? - zapytał mężczyzna.

- Nigdy nie interesowałem się tak głębokim odcinkiem puszczy. Gdyby Elatir tu był, zapytałbym się go – odparł chłopak.

- Mam wrażenie, że przed chwilą widziałem jednego wielkości Kikanalo. Chodźmy stąd – rzucił. Kerhi nie sprzeciwiał się.

Kontynuowali przejście przez moczary. Przy przejściu piaszczystą ścieżką, w jeziorze obok usłyszeli pluski.

- Stój – powiedział spokojnie Kerhi. Akarys spojrzał na powierzchnię bagnistej wody. Pośród pływającej roślinności zdołał dostrzec masywny kształt, poruszający się pod taflą.

- To nie jest Ghekula. Nie ruszaj się… - Chłopak zamarł. Spojrzał na Toa, potem na wodę. Kształt zniknął.

- Chyba sobie poszło – rzucił Akarys. Wraz z Kerhim zaczęli powoli ruszać się do przodu. - Następnym razem bierzemy Kewę, bez dwóch zdań.

Dwójka mężczyzn w końcu dotarła na suchszy obszar. Gwiazda opiekuńcza Elatira była już blisko, a w oddali zobaczyli niewysoką sylwetkę gniazda Nui-Kopen.

Akarys usłyszał skrzek. Podniósł głowę, wbijając wzrok w niebo. Nad nimi przeleciała dwójka ptaków Kewa. Chwilę później dało się słyszeć owadzie bzyczenie.

- Le-Koranie zaczęli. Trzeba się pośpieszyć – rzucił Kerhi. Akarys kiwnął głową, idąc w stronę gniazda.

Nie minęło dużo czasu, nim trafili na błotnisty grunt. Przed nimi rozpościerało się gniazdo Nui-Kopen. Było zrobione z czegoś, co przypominało odpadłe, zgniłe gałęzie, nadając miejscu błotnisty wygląd. Gniazdo miało kształt niewielkiego wzgórza zakończonego kominem.

- Jak chcesz tam wejść? - mruknął Toa.

- Na pewno nie głównym wejściem. Muszą być jakieś boczne. Uff, widzisz tę osę? Chodźmy tam.

Akarys spojrzał na odlatujące rahi. Skierował się na wschód, obchodząc gniazdo.

Żeby dostać się do wejścia, musieli wspiąć się po ścianach. Upadek we wnętrzu gniazda nie był zbyt przyjemny.

- Uff - Toa wstał i otrzepał się. Rozglądnął się po ciemnym wnętrzu. Tunele i komnaty nie cieszyły oka i pachniały nieprzyjemnie, lecz były przestronne. Razem z Kerhim zaczął iść do przodu. W środku panowała cisza, słychać było jedynie dalekie odgłosy owadów. Dywersja podniebnej straży się sprawdzała.

Akarys zamarł. Na posadzce jednego z pomieszczeń leżała Nui-Kopen. Potężne cielsko spoczywało bez ruchu, wpatrując się w ścianę naprzeciw.

- Jest martwa – wskazał Kerhi. Akarys odetchnął z ulgą.

- Widzisz to, co ja? - Toa Lodu podszedł bliżej. Trup różnił się nieco od zwyczajnych osobników. Jedno ze skrzydeł było większe, żądło zdeformowane, a całe truchło pokryte było purpurową naroślą. W ciemności Akarys nie widział wszystkiego dokładnie, co jeszcze potęgowało jego niepokój.

- Dziwne. Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Mogę spytać się Le-Korańskich łowców, gdy wrócimy – rzekł Matoranin Lodu.

- Chodźmy – powiedział Akarys.

Dwaj mężczyźni wkroczyli do następnego pomieszczenia. Tutaj zastał ich lekki blask światła, dobiegający z zewnątrz. Musieli zbliżać się do środka gniazda. Komnata była pusta, lecz już tutaj zaczęli słyszeć głośniejsze odgłosy Nui-Kopen. Osy musiały znajdować się tuż obok.

Kerhi kiwnął na niego głową, wskazując na kolisty otwór prowadzący do kolejnej jamy. Akarys przekroczył wejście. Obaj znaleźli się w głównej komorze gniazda.

Kilka os gwałtownie poruszało się kilkanaście bio nad głowami przybyszów. Wyglądały na wyjątkowo niespokojne, lecz zdawały się nie zwracać uwagi na dwójkę niewielkich intruzów w ich domu. Akarys postawił kilka kroków w głąb jamy, niewyraźnie widząc kilka kształtów przypominających maski Kanohi.

Przekonał się, że rzeczywiście były to maski. Maski martwych Matoran.

Kilkoro Le-Koran spoczęło bez ruchu na ziemi. Niedaleko nich leżało ciało Turagi Powietrza. Akarys gwałtownie wypuścił powietrze. Misja ratunkowa w jedno uderzenie serca mogła stać się kolejną rzezią.

Razem z Kerhim cofnęli się ku wejściu do pomieszczenia, starając się pozostać niezauważonymi.

- Co robimy – szepnął Akarys.

- Gdzieś tutaj musi być Elatir. Nie wyjdziemy bez niego, nie? - rzucił Kerhi.

- Nie dołączyć do Le-Koran – Toa spojrzał na ciała – Och…

Jedna z os, większa od pozostałych, zaczęła powoli zbliżać się do dwójki przybyszów. Akarys przełknął ślinę. Zaczął powoli się cofać.

- Czekaj! - syknął Kerhi. - Ich Turaga miał Komau. Rozumiesz?

Akarys się zastanowił. *Ryzykowne, ale jeśli by się udało…*

Jego cała świadomość krzyczała, by tego nie robić, ale on zaczął iść naprzód. Dotarł do truchła starca i klęknął. Zdjął ubrudzoną Kanohi. Własną maskę schował do płóciennej torby, by zamienić ją na nową.

Przez jego ciało przepłynął strumień energii. Akarys nawiązał więź z Kanohi i skierował jej energię na zbliżającą się osę. Wystarczyło kazać jej odlecieć.

Toa wysłał komendę. Coś jednak nie zadziałało. Jakby strumień napotkał na barierę, rozpływając się.

- Co robisz? - usłyszał Toa gdzieś za sobą. Ponownie spróbował dostać się do umysłu Nui-Kopen. Zawładnięcie wolą prymitywnej istoty powinno być proste, jednak coś stawiało opór. Akarys ponownie spróbował wniknąć do umysłu rahi. Wtedy zrozumiał. We wnętrzu Nui-Kopen było coś jeszcze.

Akarys stracił ze wzroku gniazdo. Przed nim był tylko rój. Usłyszał głos.

*Przybywa.*

*Herold maski.*

Potem była ciemność. Ból. Zniewolenie. Sylwetka, z której wyrastało mnóstwo długich, czarnych kończyn.

Nie zauważył nawet, gdy znalazł się siedząc na ziemi. Gapił się w mrok, powoli odzyskując świadomość. Nui-Kopen bezmyślnie unosiło się przed nimi.

Powoli zdjął Kanohi, która uderzyła miękko o ziemię. Ktoś chwycił go za ramiona i zaczął sunąć do tyłu. Znalazł się w małej, mrocznej jamie. Przed nim pojawiła się wysoka postać, odziana w zbroję koloru trawy. Na twarzy miała jasnozieloną Hunę.

- Co wy tu robicie!? - odezwała się postać. Dopiero teraz Akarys rozpoznał Elatira. Otrząsnął się. Sięgnął po swoją Kanohi.

- Odpowiedzieliśmy na prośbę twojego plemienia – żachnął się Kerhi. - Co ty tu robisz? Twoi bracia są martwi.

- Próbuję zapanować nad sytuacją! - niemal wykrzyczał Elatir, starając się zachować ciszę.

- Turaga…

- Turaga nie żyje, tak. Miałem znaleźć królową gniazda i ją zgładzić. Potem wy się zjawiliście. Zamiast rozwiązywać problem, musiałem ratować twojego Toa – rzucił mężczyzna w zielonej Kanohi.

- Tam coś jest. W rahi – odezwał się Akarys. Nadal nie mógł się otrząsnąć.

- Tak tak, coś w nich wstąpiło, nieważne. Zabiorę was do Le-Koro. Z rojem rozprawię się później – westchnął Toa Powietrza.

- Jak mamy wrócić? Bagnami? - rzucił Ko-Matoranin.

- Pod gniazdem czeka na mnie Kahu. Nim dolecimy raz-dwa.

Kerhi kiwnął głową.

- Ruszajmy więc – mruknął chłopak.

Trzej mężczyźni wyszli z kryjówki. Akarys rozejrzał się po gnieździe. Część os zorientowała się o obecności intruzów. Zbliżały się do przybyszów w gniewnym locie.

- Do wyjścia. Tam! - Elatir wskazał na jedno z otworów. Toa nie wyciągnął nawet broni. Wykonał gest dłonią, wysyłając w kierunku rahi potężną falę uderzeniową wiatru. Część Nui-Kopen upadła na ziemię, nie dając rady poderwać się do lotu.

Akarys ruszył za Kerhim. Obaj kierowali się w stronę światła. Po przebyciu kilkudziesięciu bio byli u celu. Toa Lodu zatrzymał się, dysząc. Za nimi biegł Elatir. Wszyscy trzej wydostali się na zewnątrz. Akarys nigdy nie czuł się tak dobrze, widząc zieloną dżunglę Haoku.

Obok niego pojawił się Elatir, gwiżdżąc. Usłyszeli skrzek. Chwilę później przed gniazdem pojawił się ogromny, czarny jastrząb. Skierował dziób w stronę Toa Powietrza i zaskrzeczał, jakby witał się ze starym przyjacielem.

- Zalety oficera podniebnej straży – uśmiechnął się wojownik. - No już, wskakujcie.

Akarys i Kerhi wskoczyli na grzbiet ptaka. Ko-Matorański łowca pewnie usadowił się Kahu, Toa Lodu był bardziej niepewny.

- Lecimy – krzyknął Elatir. Niedaleko komina gniazda zaczęło pojawiać się mnóstwo os.

Kahu poderwał się do lotu, błyskawicznie wznosząc się ponad korony drzew. Po kilku chwilach wojownicy znaleźli się wysoko ponad chmurami, zostawiając Nui-Kopen daleko w tyle. Akarys odetchnął. Niedługo mieli znaleźć się w Le-Koro.

\*\*\*

Nad Puszczą Haok zawitał zachód słońca. Promienie lekko muskały Kanohi Akarysa, nadając jej pomarańczowego blasku. Siedział pod jednym z drzew, rozmyślając o tym, co miało nadejść. Ratunek się nie udał, a czerwień zachodzącego słońca zwiastowała krwawy powrót do gniazda rahi, planowany przez obrońcę wioski Powietrza.

Kerhi wrócił. Ko-Matoranin miał markotną minę. Spojrzał na Akarysa, drapiąc się po karku.

- Le-Koro nie świętuje. Elatir do nich wrócił, jednak Turaga i inni Matoranie… Sam wiesz – stwierdził. Akarys skinął głową. - Będą musieli jakoś sobie poradzić z ich brakiem.

- Jakoś to będzie – mruknął Toa Lodu.

- Chyba nic tu po nas, Akarys. Czas wracać do domu – odparł Matoranin.

*Do domu.* Zawsze dziwnie czuł się w czasie brzmienia tego słowa.

- Kiedy podniosłem Komau, te rahi na chwilę do mnie przemówiło. W umyśle było coś jeszcze.

- Jesteś pewien? - rzucił Kerhi.

Akarys kiwnął głową.

- Na Ikoar miał zstąpić Zły Duch. Ta plaga… To chyba tego obawiał się Haru – stwierdził Toa Lodu. - Powinniśmy wrócić do Ko-Koro.

Zobaczył, jak Kerhi otwiera usta, jednak powstrzymał się przed wypowiedzeniem słów, gdy zobaczył zbliżającego się do nich Elatira. Toa Powietrza nie sprawiał już wrażenia, jakby gniewał się na dwóch przybyszów z plemienia Lodu. Był czymś przejęty.

- Przyszły listy. Harrie zwołuje wszystkich Toa do Rozstaju Dróg – zaczął wojownik w zielonej Kanohi. - Chodzi o ataki rahi. Ty też powinieneś się tam zjawić – powiedział do Akarysa. Kerhi spojrzał na Toa Lodu i kiwnął głową.