Dusza w słoiku

Było spokojne letnie popołudnie. Ludzie zbierali się w altanach pobliskiej winnicy, aby zaznać odrobiny kojącego cienia i napić się wybornego trunku podczas długich rozmów o polityce. Mównica o tej porze była pusta, nikt z filozofów ani uczonych nie miał chęci wygłosić swoich referatów w pełnym słońcu. Ulice opustoszały, jedynie od strony północnej bramy słychać było kroki. Nikt nie spodziewał się podróżnych o tej porze.

Oczom odpoczywającej gawiedzi ukazał się przybysz, był to wysoki mężczyzna o atletycznej budowie a jego twarz skrywała się przed słońcem pod lnianym kapturem.

- Ukryj się w cieniu wędrowcze! - powiedział jeden z mieszkańców siedzący przy stoliku ze szklanicą zimnego trunku - o tej porze niebezpiecznie jest podróżować. Usiądź z nami, za kilka godzin słońce zelżeje i wyruszysz w dalszą drogę. – dodał zapraszając gestem obcego by się do nich przysiadł.

Nieznajomy tylko się uśmiechnął i podszedł do stolika. Poczęstowali go wyśmienitym winem i przekąskami przygotowanymi przez żonę jednego z mieszkańców. Mężczyzna zdjął kaptur i okazał swoją twarz. Był dość młody ale można było poczuć, że niejedno w życiu widział. Oczy miał przebiegłe i czujnie rozglądał się wokół siebie jakby pilnował, czy nic mu nie grozi. Podziękował i przysiadł się do lokalsów.

Długo rozmawiali o tegorocznych zbiorach, lokalnych wierzeniach i trudach dnia codziennego. Nagle wędrowiec spojrzał zaintrygowany na mównicę

- Czemu nikt nie wygłasza swoich nauk? Przecież jest zebranych tutaj tylu ludzi gotowych słuchać.

- Może umknęło ci dobry człowieku ale słońce pali jak diabli. Godziny by człowiek nie wytrzymał aby nie opaść z sił, każdy woli przy swoim stoliku snuć teorie i domysły. – zaśmiał się lekko starszy człowiek popijając swoje wino.

Na te słowa wędrowiec powstał i podszedł na podwyższenie forum, wszyscy skierowali na niego swój wzrok a wielu szydziło pod nosem z tak lekkomyślnej decyzji. Wszakże on zaraz na pewno dostanie udaru słonecznego! Obcy jednak przemówił i w pięknych słowach zaczął głosić wiarę w boga ognia.

Mijały godziny a ten młody mężczyzna rozbudzał płomień w ludzkich duszach swoimi przemowami. Gdy tylko słońce chyliło się ku zachodowi, po wielogodzinnych opowieściach, wziął ostatni łyk wina, pożegnał się grzecznie i odszedł drogą którą przybył. Czy kiedyś wrócił? Ano wrócił. Po kilku dniach znów przybył do wioski, tym razem witany już przez gawiedź która miała nadzieję na wysłuchanie płomiennej przemowy. Wśród mieszkańców wyczekiwała go też młoda kobieta, czarownica imieniem Tarissa. Słowa proroka radowały jej serce i duszę. Z ogromnym oddaniem wsłuchiwała się w słowa jakie mówił, z pasją chłonęła wszystkie historie na temat nieskończonego, potężnego Myzotza. Codziennie wyczekiwała aż mężczyzna powróci by móc znów zatopić się w jego głębokim głosie.

Jej podziw przerodził się w fascynację i miłość do wędrowca. Z początku próbowała wkupić się w jego łaski częstując go dobrym jedzeniem, dolewając mu wina i zagadując. Ten jednak pozostał obojętny jej zalotom, co doprowadzało kobietę do rozpaczy. W akcie desperacji posunęła się nawet do podania mu eliksirów miłości, jednak nawet to na niego nie działało. Wydawał się być całkowicie odporny na kobiecy urok.

- Przecież musi czegoś pragnąć… - mówiła pod nosem sama do siebie- każdy ma jakąś słabość...

Następnego dnia stanęła przed prorokiem z niewielkim medalikiem na którym wygrawerowana została runa ognia.

- Proszę, oto dar dla ciebie za twe mądre słowa panie – uśmiechnęła się lekko, po czym zapięła mu medalion na szyi. Korzystając z okazji przycięła mechanizmem kilka włosów, które zgarnęła delikatnie dłonią. Miała plan jak to wykorzystać.

Po powrocie do chaty czarownica, wrzuciła kępkę włosów do kociołka i inkantując prastare zaklęcie spojrzała w lustrzaną taflę naparu pytając

- Czego pragniesz proroku?

Wtedy jej oczom ukazał się świat w płomieniach, zabity mężczyzna z trójzębem w dłoni leżący u jego stóp i piękna kobieta przy jego boku. To ostatnie przykuło jej uwagę najbardziej. Domyśliła się, że to najpewniej jakaś ukochana tego człowieka która została mu odebrana przez martwego mężczyznę. Przyjrzała się dokładnie tej kobiecie. Była piękna, rudowłosa i z wdzięcznością patrzyła na proroka.

Tarissa przewertowała wszystkie księgi jakie miała, przejrzała wszystkie pergaminy jakie wpadły jej w ręce i odwiedziła dwa pobliskie miasta w poszukiwaniu zaklęć które miały jej pomóc upodobnić się do tej kobiety. Przy użyciu magii i eliksirów udało się jej osiągnąć cel, chociaż utrzymywanie tej iluzji kosztowało ją sporo energii cały czas.

Po przemianie, gdy przybyła na forum gdzie jak zwykle mieszkańcy odpoczywali przed słońcem, mężczyzna już wygłaszał swoje nauki. Opowiadał z pasją o wielkiej mocy Myzotza, aż w pewnej chwili ich oczy się spotkały i po raz pierwszy mężczyzna zaniemówił. Przez chwilę patrzył po czym wyszeptał tylko ciche

- Avrana… - i szybkim krokiem podszedł do niej a słowa znów uwięzły mu w gardle.

- Czy wszystko w porządku? -  zapytała kobieta a Obcy wtedy zrozumiał. To nie Avrana, to nie ten głos który słyszał codziennie przez tyle lat. Ale ona była taka podobna... tak bardzo ją przypominała.

Od tamtej chwili namiastka utraconej miłości stała się częścią jego życia. Wszystko układało się po myśli wiedźmy do czasu gdy urodziła mu syna. Tarissa wyczerpana porodem nie miała siły dłużej utrzymać zaklęcia iluzji. Mimo, że wędrowiec wiedział, że to nie była jego prawdziwa ukochana, wpadł w szał. W głębi duszy czuł się oszukany. W ogromnym żalu i wściekłości która go teraz przepełniała wyciągnął przed siebie rękę a w jego dłoni pojawił się ognisty topór. Jednym ruchem pozbawił życia kobietę która właśnie powiła jego dziecko. Spojrzał na niemowlę. Chłopczyk. Nie płakał. Szczęście z posiadania potomka mieszało się z nienawiścią do jego matki. Pod wpływem impulsu zabrał swego pierworodnego ze sobą i już nigdy nie pojawił się w tym mieście.

Tego dnia na Aldę trafiła niespokojna, przepełniona magią dusza która czegoś poszukiwała. Nie potrafiła zaznać spokoju. Drogę zastąpił jej jeden z bogów i już nigdy więcej o niej nie słyszano.

*by Shadow Daimon & Reini*