Archie Tails - Numer 3

**#3**

**Archie Tails - Numer 3** (ang. **Archie Tails Issue 3**) - trzeci i ostatni komiks z miniserii przygód kompana Sonica - Tailsa, produkowanej przez wydawnictwo Archie Comics. Premiera: Grudzień 1995.

## Streszczenie

Tails kończył robić kolejny komiks o swoim super alter ego (ze złamaną ręką szło mu trochę gorzej), lecz Athair powiedział mu, że czas na naukę. Tails musiał oczywiście swój ukończony komiks schować do teczki. Gdy Athair kazał Tailsowi wstać i iść z nim, niechcący zgniótł liskowi zagipsowaną rękę, co go strasznie rozbolało. Rozkazał strażnikom pokazać i podzielić się sekretami z przeszłości oraz wizją z przyszłości (na ich widok Tailsowi znów zrobiło się niedobrze). Tails przyznał, że lubi stać, ale jest teraz naprawdę zajęty. Na to słowo Athair zatrząsł się ze złości, wmawiając liskowi, że jego przodkowie też byli zajęci, tym samym ignorując piękno Mobiusa oraz budując drapacze chmur i naukowe zabawki. Do czasu, gdy na planetę zaczęła spadać wielka biała kometa. Żeby uratować Echidnapolis od wielkiej zagłady, stworzono Latającą Wyspę, pozostawiając planetę w strasznym stanie po uderzeniu komety. Po wysłuchaniu tej historii Tails zastanawiał się, czy to nie były ślady po Latającej Wyspie. Athair odpowiedział mu, że tak nie było. Tailsa zaczęło to trochę irytować: wmawia starcowi, że jego najlepszy przyjaciel Sonic doskonale zna strażnika Latającej Wyspy – Knucklesa. Ku jego zaskoczeniu, Athair też go zna, gdyż jest… jego prapradziadkiem! Na dowód pokazał Tailsowi stare malowidło, pokazujące kolczatki, które po kolei były strażnikami tej wyspy: najpierw jego ojciec, potem on sam, a następnie jego syn, dużo później jego wnuk i na końcu… Knuckles! Tails zgodził się z Athairem w jednym: nie ma czasu do stracenia – trzeba wykonać misję! Zamierzał opuścić krater mimo bólu i dokończyć to, co zaczął. Ale Athair nadaremnie próbował zatrzymać Tailsa, wmawiając mu, że niczego nie rozumie, i musi jeszcze trochę się nauczyć. Lisek nie zamierzał jednak słuchać i ruszał dalej, mijając też „posągi” (jak to nazwał). Nagle doznaje wielkiego szoku, gdyż te posągi… ożyły i zatrzymały go. Athair wmówił mu, że wybrał złą drogę, po czym dodał, że czas to myśl, której mamy mnóstwo. Biedak nie miał innego wyjścia. Tymczasem Crocbot czekał na swoją dostawę. Na ekranie ukazała się przypadkiem twarz Doktora Robotnika, który chciał dowiedzieć się, co za problem tu dzieje się u Crocbota. Ten odparł, że nic się nie dzieje i wszystkim się zajmie. Po rozmowie zobaczył, że Wojownicy Wolności triumfują, ale przysiągł, że zapłacą za to srogą cenę. Jego zamiarem było jednak zarówno zdobycie Downunda, jak i Mobiusa. Mijając nieprzytomnego ze strachu Stu, ruszył włożyć płytę CD do swojej nowej broni: C.D.ROM RAM! Po włożeniu tej płytki robot, ku radości Crocbota… ożył! Na zewnątrz natomiast pozostali wojownicy zauważyli, że drzwi do fortecy Crocbota otworzyły się, lecz nie zdążyli uciec przed robotem Crocbota, który cieszył się ze zwycięstwa. W międzyczasie ktoś opowiedział dzieje z przeszłości: m. in. o pierwszych istotach chodzących z Ooze; następnie o kreaturach (czyli dinozaurach) z epoki sauryjskiej (ang. Saurian Age); o niebie stało się zielone; o tym, jak powstały Szmaragdy Chaosu; o rolach strażników tych kamieni oraz co może się stać z nimi, jeśli wpadną w czyjeś nie powołane ręce lub w ręce dobrego człowieka, który ma szansę zmienić świat na lepsze. Tym narratorem był Tails, podstępnie zahipnotyzowany przez Athaira, który z uwagą słuchał tej opowieści. Gdy lisek się ocknął, zakręciło mu się w głowie, a ponadto słyszał jakieś głosy. Athair
odparł, że też je słyszał. One są wszędzie… i nigdzie. Tails znów wystraszył się strażników, którzy według niego przemówili mu, ale Athair uznał to za jego wyobraźnię, gdyż jak to mówił Tails „To tylko banda figur!”. Tailsowi nie było do śmiechu z tego powodu. Zły otrzepując rękę dodał, że latające psy zadały mu poważne rany. Na pytanie Athaira, o jakie rany mu chodzi, lis jest w szoku: został… uzdrowiony! To było dla Athaira dobrą myślą. Nagle Tails usłyszał krzyk jakiejś postaci, która wpadła mu w ręce – to była Barby Koala, która w Tailsie (jako swoim wybawcy) rozpoznała tego liska, którego ona i pozostali uratowali od tych Dingo. Tailsowi było miło ją widzieć. Na jego pytanie, czemu misie koala umieją latać, Barby wyjaśniła mu, że nie latała, a spadała. Oczywiście musiała mu opowiedzieć, jak doszło do ich pierwszego spotkania z powodu walki z robotem Crocbota; wyjaśniła też, że jej towarzysze: Walt Walabia, Guru Emu i Duck „Bill” Dziobak dalej walczą. Na pytanie, czy chce im pomóc, Tails zgadza się, lecz powiedział do Barby, że musi tylko pożegnać się ze swoim nauczycielem. Ku jego zdziwieniu… zniknął! Tak samo jak i figury! Barby uznając to za jakieś głupie żarty (usłyszała dziwne pytanie „Czy ja zbieram orzechy?”), powiedziała mu do słuchu, że idzie jej pomóc ratować więźnia i walczyć z robotem. Trzeba się śpieszyć, nim Crocbot złapie resztę. Tailsowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać: razem z Barby ruszyli na pomoc. Tymczasem Robotnik i Crocbot oglądali niecodzienne widowisko: owco bot tratował resztę Wojowników Wolności, co doprowadziło Walta do szału, a Billa zaczęły boleć plecy. Straciwszy cierpliwość Walt postanowił wykonać ostateczny ruch: użył… Bomberangu (Bill zakrył oczy, a Guru Emu – uszy)! Crocbot zobaczywszy zniszczenie robota, wpadł w straszną wściekłość, lecz na widok Robotnika musiał pohamować emocje, zapewniając, że wszystko gra. Gdy miał dokonać już swojego dzieła, Barby i Tails zaatakowali go znienacka, tym samym udaremniając jego plany. Natomiast balon wybuchnął i stanął w płomieniach. Gdy Barby zaczęła uwolnić nieszczęsnego Stu z niewoli, Crocbot wściekły na wojowników uderzył Tailsa ogonem (przez co ten stracił przytomność) i rzucił się do ucieczki. Postanowił uciec jak najdalej stąd za pomocą swojego małego czołgu, którym niszczył ścianę swojego pomieszczenia, tratując z drogi wojowników, co rozzłościło Billa, który każe uciekającemu Crocbotowi zawrócić i stanąć do walki jako maszyna. Ale humor szybko mu się poprawił, gdy z kolegami zobaczyli Barby i Tailsa razem z uwolnionym Stu. Guru Emu spytał Walta, czy nie ma jeszcze ze sobą Bomberangów, na co zdziwiony lider wojowników niepewnie mu wręczył jeden z nich. Guru razem z Tailsem (który ledwo zipał, trzymając Emu) ruszyli w pogoń za Crocbotem i wrzucili do jego czołgu Bomberang. Przerażony Crocbot za późno zorientował się, co się stało: stracił kontrolę nad pojazdem, a co najgorsze – spadł do krateru, który… wybuchnął! Tak został zniszczony bezwzględny Crocbot! Tails i Guru zobaczyli dziwną chmurę: przypominała Athaira. Nieco później na plaży Walt spytał Tailsa, czy nie byłoby fajnie, by się przyłączył do Wojowników Wolności Downunda. Barby przytaknęła, że byłoby im naprawdę super. Tails przyznał, że bardzo by tego chciał, ale jego miejsce jest w Knothole, a przyjaciele martwią się o niego, i jeśli tam nie wróci, na serio oszaleje; z tego powodu jest zrozpaczony, że musi rozstać się ze swoimi nowymi przyjaciółmi. Nagle zobaczył dwa morskie stworzenia: to byli Ray i Bottlenose, którzy mają dla niego specjalną niespodziankę: naprawiony batyskaf „Lis Morski”. Uratowany wskoczył do batyskafu, by odpłynąć do domu. Lecz zobaczył, że jego nowi przyjaciele mają smutne miny i będzie im go brakowało. Życzyli mu dobrej drogi i prosili go, by często do nich pisał. W ramach pocieszenia Tails dał każdemu z wojowników po piątce i podczas powrotu obiecał im, że opowie wszystkim w Knothole o nich, i że według niego wszyscy będą zadowoleni, że dowiedzą się o kolejnej grupie Wojowników Wolności z Downunda. To dopiero była pierwsza niezapomniana przygoda Tailsa!

## Ciekawostka

* Upadek sterowca Robotnika jest podobna do katastrofy Hindenburga, z dodatkiem komentarza "Oh the humanity!"

## Galeria

 Plik:03-1448717985.jpg
 Plik:04-1448718013.jpg
 Plik:05-1448718026.jpg
 Plik:06-1448718039.jpg
 Plik:07-1448718051.jpg