Niemiecka Republika Socjalistyczna

**Niemiecka Republika Socjalistyczna** (oficjalny skrót NRS; niem. **Deutsche Sozialistische Republik, DSR**), potocznie **Niemcy Północne** (niem. **Norddeutschland**) – istniejące od roku 1949, a w nowym kształcie od 1976 roku, państwo niemieckie powstałe na terenie radzieckiej strefy okupacyjnej (niem. Sowjetische Besatzungszone in Deutschland, SBZ) będące częścią bloku wschodniego.

## Historia

W 1955 roku, po długich protestach całego Bloku Wschodniego oraz większości Ruchu Państw Niezaangażowanych, zachodnioniemieckich intelektualistów, polityków partii rządzącej Holandii, a także części chadeków, Rząd Federalny RFN zdecydował się nie przystępować do NATO.

W 1958 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję autorstwa polskiego ministra spraw zagranicznych Adama Rapackiego nt. utworzenia strefy bezatomowej w Europie Środkowej obejmującej RFN, NRD, Polskę oraz Czechosłowację. Pomimo zagrożenia, że rozwiązanie to mogłoby uderzyć w obronność Zachodu (bowiem Zachód tracił w ten sposób miejsca rozmieszczenia głowic nuklearnych, natomiast Wschód zyskiwał możliwość szybszego uderzenia bronią pancerną, w której miał przewagę), Plan został przyjęty. Zostało to spowodowane pozwoleniem rządu Danii na rozmieszczenie na jej terytorium broni jądrowej.

*Osobny artykuł: Kryzys naftowy.*

W 1962 Niemcami wstrząsnęła Afera der Spiegel, w wyniku której znacząco spadło zaufanie do rządu federalnego wśród zwykłych obywateli. Wówczas siły rządowe zaatakowały redakcję periodyka Der Spiegel, który został oskarżony o zdradzenie tajemnic państwowych w wyniku opublikowania artykułu na temat słabego stanu technicznego Bundeswehry. Sytuacja w Niemczech Zachodnich zaczęła tym bardziej się pogarszać od roku 1973, czyli już za władzy Kai'a-Uwe von Hassela. Kanclerz nie był w stanie opanować kryzysu gospodarczego, który wybuchł w wyniku Wojny Jom Kippur. Produkcja przemysłowa Niemiec oparta na ropie naftowej zaczęła się wkrótce załamywać przy cichym wsparciu zarówno NRD (do którego ropa była dostarczana przez Związek Radziecki), jak i niezbyt przychylny niemieckiemu przemysłowi Paryż. Połączyło się to z okresem, w którym keynesizm zawiódł Niemcy: wystąpiła stagflacja, czyli inflacja, która nie szła w parze ze wzrostem gospodarczym, lecz występowała równolegle do stagnacji ekonomicznej i wzrostu bezrobocia.

W RFN znamienne było tworzenie się w ramach partii socjaldemokratycznej ruchu Młodych Socjalistów (Jungsozialisten - Jusos) występujących zwarcie jako lewe skrzydło atakujące kierownicze czynniki Partii Socjaldemokratycznej. Tradycyjny podział na odłamy lewicowy, prawicowy i centrowy został prawie całkowicie wyparty przez podział generacyjny, przy czym siłą uderzeniową Młodych Socjalistów byli studenci. Operując znajomością teorii marksistowskiej przeciwko pragmatycznie nastawionym działaczom robotniczym i rozporządzając wolnym czasem,  Młodzi Socjaliści górowali na zebraniach partyjnych wygrywając wybory do władz. Wypróbowaną metodą było przeciąganie zebrania do późnej nocy, gdy starci, zmęczeni i zobowiązani do pójścia następnego rana do pracy, opuszczali salę, po czym dopiero odbywały się wybory władz partyjnych przynosząc sukces Młodym Socjalistom.

Niemal powszechną sympatię zyskała rebelia studencka u większości pisarzy, artystów, filozofów, socjologów i politologów oraz dziennikarzy, zwłaszcza radiowo-telewizyjnych. w RFN pisarze Heinrich Boell i Guenther Grass wyrażali z nią swoją solidarność. Telewizja przedstawiała ją z sympatią i nadawała jej jak największy rozgłos, a krytykowała policję i wszelkie środki represji. Prasa była bardziej podzielona, gdyż jej duża część była finansowano zależna od czynników prawicowych, zwłaszcza od magnata wydawniczego Axela Springera.

W 1976 po kilku latach nieudolnych prób zmiany sytuacji ekonomicznej kraju przez von Hassela rozpoczęły się największe strajki robotnicze w historii Niemiec Zachodnich. Stanęły zakłady fabryki, przemysł lekki i ciężki, transport a nawet komunikacja miejska. Strajkujących robotników wsparła pozostała część robotników: grupy studentów, głównie lewicowa młodzież, rozpoczęły strajk okupacyjny uniwersytetów, który wkrótce wiązał się z atakami zaczepnymi skierowanymi przeciwko studentom. Korzystając z autonomii uniwersytetów (zakazu wstępu dla policji) młodzież potrafiła zaatakować małe grupy policjantów, by następnie uciec na teren uniwersytetu. Wielu rektorów (często lewicujących) w solidarności ze studentami (lub pod ich groźbami) nie wpuszczało policji na teren akademii. Ponownie skompromitowało to możliwości państwa zachodnioniemieckiego.

Sytuacja stała się dramatyczna, kiedy inflacja wzrosła do tego poziomu, że nawet płace policjantów sprawiły, że ta grupa zawodowa spadła poniżej granicy ubóstwa. Doprowadziło to do zawiązania się (nielegalnego z punktu widzenia Kodeksu Pracy RFN) Ogólnoniemieckiego Związku Zawodowego Policjantów, który wkrótce wystosował swoje żądania. Gdy kanclerz von Hassel odmówił spełnienia żądań policjantów, ci (w złości) przekazali broń protestującym oraz przeszli na ich stronę. Szybko doprowadziło to do otwartych walk i strzelanin, które wiązały się z interwencją wojska. Sam kanclerz von Hassel został zabity przez jednego z generałów, który oskarżył go o niekompetencję, co również dodatkowo podzieliło Bundeswehrę.

W tym momencie rozpoczęto opracowywanie planu interwencyjnego przez NATO. Taki scenariusz był rozpatrywany przez Stany Zjednoczone oraz Wielką Brytanię, jednak Francja odmówiła możliwości przeprawy wojsk sojuszniczych przez swoje terytorium, a Holandia i Belgia (z obawy o ewentualne straty natury materialnej na ich terytoriach) również odmówiły. Sama Francja przeprowadziła własną interwencję, która wiązała się z zabezpieczeniem własnej granicy, ponownym przyłączeniem Kraju Saary do V Republiki oraz wprowadzenia wojsk "stabilizacyjnych" do Nadrenii, celem ochrony kraju. Generalicja, która dotychczas była podzielona na trzy frakcje: zwolenników wymierzenia wyroku śmierci kanclerzowi, zwolenników zamordowanego von Hassela i nielicznych komunistów wspierających protestujących, podzieliła się ponownie, gdyż część ze skłóconych i zwalczających się elit wojskowych postanowiło wspomóc francuską interwencję humanitarną. W ten sposób duża część sprzętu oraz personelu Bundeswehry przekroczyła Ren. Nie było to zjawisko zadowalające Paryż, gdyż Bundeswehra nie chciała dać się rozbroić, więc stale była elementem zagrażającym francuskim interesom w Nadrenii, mimo wszystko (by zachować twarz) naturalnie przyjęto owe wojska).

Wkrótce bratobójcza wojna opanowała cały kraj: walczyli młodzi ze starymi, biedni z bogatymi, wykształceni postępowo z wykształconymi konserwatywnie, miasto ze wsią. Strona konserwatywna pozornie lepiej wyposażona, jednak ze skłóconym dowództwem i z mniejszym morale stanęła naprzeciwko rewolucjonistów silnym duchem, rządzonym przez powołany Komitet Rewolucyjnym z Ulrike Meinhof i Andreasem Baaderem na czele i wspieranych potajemnie przez Blok Wschodni. Wkrótce całe państwo zostało opanowane przez wojenny wigor. Ostatecznie linia frontu ukształtowała się na granicy landów Bawarii i Badenii-Wirtembergii z Saksonią, Turyngią i Hesją. Tam również doszło do zawieszenia broni na podstawie rezolucji ONZ. Niemcy zostały rozbite ponownie na cztery części.

Stan ten nie utrzymał się długo. Niedługo później Niemcy Wschodnie zaproponowały zjednoczenie z Niemcami Komitetu Rewolucyjnego. Grupa Baader-Meinhof przystała na tę propozycję, jednak zażądała ogólnoniemieckich wyborów do komitetów rewolucyjnych. Nastąpiły pierwsze zgrzyty, kiedy przedstawiciele Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec byli przeciwni temu pomysłowi. Wkrótce jednak sami zachodnioniemieccy rewolucjoniści przypomnieli sobie nauki Lenina o potrzebie użycia siła do utrzymania rewolucji, gdy przeciwko ich władzy występowali księża i konserwatyści. Ostatecznie postanowiono rozpisać ogólnoniemiecki plebiscyt do Izby Ludowej, jednak do udziału w nim dopuszczono jedynie partie lewicowe.

Lewicowe bojówki nie chciały dać się rozbroić, dlatego wkrótce uznano je za część Narodowej Armii Ludowej jako Siła Rewolucyjna. Wśród NVA Siła Rewolucyjna miała zresztą dość wysoką pozycję, wielu rewolucjonistów było członkami Sztabu Generalnego NRS (budząc niesmak oficerów). Pozycja Siły Rewolucyjnej była na tyle wysoka, że rewolucjoniści zdołali utrzymać się oni w strukturach władzy aż do śmierci Ericha Honeckera w 1991 roku. Władzę po nim przejęła Ulrike Meinhof, która zasłynęła z oswobodzenia w 1993 roku Pomorza Zachodniego z reakcyjnej władzy Jacka Bartyzela. Ówczesny atak niemiecki, ze względu na to, że nie wiązał się on z inwazją poza Szczecin i okoliczne ziemie, nie wiązał się z żadną większą polską reakcją, jednak jest kością niezgody pomiędzy Berlinem a Warszawą. Meinhof zmarła w roku 1998. Od dwóch lat na czele Niemiec rządzi Andreas Baader, który uważany jest za ostatniego spadkobiercę rewolucji lat siedemdziesiątych.

## Idee narodowe

***Schorowany Baader* -** Dotąd niepodzielnie rządzącemu w Niemieckiej Republice Socjalistycznej Andreasowi Baaderowi coraz bardziej doskwiera słabe zdrowie. Nie wyznaczył on swojego następcy, przez co wielu będzie walczyć o przejęcie władzy w socjalistycznych Niemczech po jego śmierci. A kandydatów na następnego przywódcę rewolucji jest bardzo wielu.

***Wpływy Stasi* -** Mimo zlikwidowania Stasi pod koniec poprzedniego tysiąclecia, byli działacze Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego mają wciąż ogromne wpływy w państwie. To służby zdominowane przez byłych funkcjonariuszy Stasi mogą zaważyć nad losem naszej socjalistycznej ojczyzny w dniach, kiedy towarzysz Baader nie będzie już w stanie dalej przewodzić narodowi. Soldaten der unsichtbaren Front będą wstanie wspomóc któregoś z kandydatów za pewne korzyści lub samodzielnie zapanować nad Niemcami.

***Podzielone Niemcy* -** Niemcy w ich długiej historii zjednoczono tylko raz. Mimo że prawie 130 lat temu, to wydarzenie to ma nadal ogromny wpływ na życie polityczne narodu niemieckiego. Młodzi będą dążyć do zjednoczenia, nawet kosztem życia...

## Polityka

Na czele rewolucji stoi Andreas Baader, który jest ostatnim żyjącym członkiem kierownictwa Frakcji Armii Czerwonej. Duchowym spadkobiercą rewolucji, choć o wiele radykalniejszym od Baadera jest 65-letni Wolfgang Huber - przywódca Socjalistycznego Kolektywu Pacjentów, czyli organizacji dążącej do psychoprzebudowy Niemców. Huber uznaje, że próby wprowadzenia dobrowolnego socjalizmu nie mogły się powieść ze względu na wadliwość samych ludzi. Huber zamierza zmusić wszystkich Niemców do przejścia psychoterapii, dzięki której możliwe będzie stworzenie społeczeństwa bezklasowego, a psychika ludzi zostanie pozbawiona wszystkich naleciałości kapitalistycznych, takich jak zazdrość, gniew, zawiść, nielojalność lub chęć zysku.

Ciekawym ewenementem w życiu politycznym jest Kamerad Georg, czyli zresocjalizowany praprawnuk cesarza Wilhelma II. Kamerad Georg przewodzi państwowym stowarzyszeniom na rzecz sztuki. Chętnie dotuje artystów, a także wspiera tworzenie przez nich nowych dzieł. Mimo gorących zachęt, nigdy nie wstąpił do żadnej organizacji politycznej, co nie przeszkadza państwowej propagandzie ukazywać go jako przykład, że nawet osoba najbardziej skorumpowana arystokratyzmem i reakcyjnością, potrafi przysłużyć się narodowi.

Ogromne wpływy mają także zdominowane przez byłych działaczy Stasi służby. Ich nieformalnym liderem jest Markus Wolf, były szef Wywiadu NRD. Jego najwierniejszymi oddziałami jest tzw. Czerwona Gwardia (niem. Rote Garde). Wolf ma ogromne szanse na przejęcie władzy w państwie jako jedyny liczący się spadkobierca dawnego NRD. Szef wywiadu w porównaniu z Huberem może (paradoksalnie) mieć duże szanse na zjednanie sobie przychylnej opinii społeczeństwa.

## Gospodarka

Po powstaniu robotniczym w 1953 roku władze NRD rozpoczęły produkcję dóbr konsumpcyjnych – symbolem zmiany polityki gospodarczej stał się samochód Trabant. Dzięki subwencjom od Związku Radzieckiego i Republiki Federalnej Niemiec gospodarka NRD w latach 70. stała na wysokim poziomie w porównaniu do innych państw socjalistycznych i była dziesiątym pod względem wartości produkcji przemysłowej państwem w świecie. Szczególnie rozwinięty był przemysł optyczny i fotograficzny. Nagły wzrost gospodarczy w Niemczech Wschodnich, porównywany był do okresu stagflacji w RFN.

Gospodarka NRD rozwijała się częściowo na kredytach. Niektórzy twierdzą, że gdyby nie niemiecka wojna domowa i przejęcie zachodnich rezerw kapitałowych, to Socjalistyczne Niemcy zapadłyby się gospodarczo. Jest to jednak teza osamotniona wśród historyków ekonomii. Symbolem dobrobytu gospodarczego Niemieckiej Republiki Socjalistycznej stały się samochody: Trabant, Wartburg oraz Teutoburg.

## Wojsko

Narodowa Armia Ludowa składa się zarówno z żołnierzy regularnych, jak i tzw. Siły Rewolucyjnej (Revolutionäre Kraft). Obie formacje patrzą na siebie raczej niechętnie. Żadna z nich nie jest na tyle silna, by pokonać drugą, wiadomo jednak, że żołnierze regularni gwarantują pozycję byłych aparatczyków NRD, natomiast dawni partyzanci i rewolucjoniści - pozycję sił młodych.