(Klad)Gifoogs verhalen/Een vreemde reis

## **Een vreemde Reis**

*Dit verhaal gaat over kinderen die per ongeluk in een andere wereld belanden. Daar worden ze getraind om tegen monsters te vechten.*

*Ondertussen in onze wereld weet niemand waar ze gebleven zijn na dit vreselijke bus ongeluk, maar wat zij niet weten is dat hun toekomst aan een zijde draadje hangt.*

**Vrijdag-10-3-20**

## **De reis begind......**

Is iedereen er? ‘Jaaaaaaa!!!’ Ze waren onderweg terug van het schoolreisje.

Eva, Lavinia, Bodine, Ava, en Onka zaten bij elkaar achter in de bus. ‘Het was leuk he?’ Zei Lavinia. Iedereen zei meteen ja. Plotseling hoorden ze een gil voor in de bus. Er verscheen een fel licht. De buschauffeur verdween net als veel andere kinderen. Ze maakten hun gordels los en rende naar voren. Zij en de andere kinderen zagen een soort groot paars gat voor de bus. Het slokte ze op en ze zagen een waas van kleuren om zich heen. Iedereen was stil, geschrokken en bang. Ze zagen het einde al, maar wat ze toen zagen zullen ze nooit vergeten. De bus vloog. Hij had plotseling vleugels gekregen. Hun spullen waren er nog. Zeker meer dan de helft van de kinderen was weg. ‘Waar zijn we?’ Wist Bodine uit te brengen. Plotseling hoorden ze iemand gillen.

‘Wat is er aan de hand?’ riep Eva.

‘Een eenhoorn!’ Riep Bodine terug.

‘Nee het is een Pegasus.’ Verbeterde Onka haar.

‘Wacht eens even...’ zei Lavinia. ‘Een Pegasus!’  Iedereen stond met zijn neus tegen het raam gedrukt. Waar waren ze ? Was dit een droom of was dit allemaal echt? En de grootste vraag van allemaal: hoe waren ze hier gekomen?

## **School en monsters**

Ze vlogen veder. Iedereen praatte inmiddels enthousiast door elkaar heen. Eva keek uit het raam. Ze dacht na over wat er nou was gebeurd. Oké. Ze waren waarschijnlijk in een andere dementie ondanks dat dat heel vreemd zou zijn. Ze konden ook in coma liggen, maar dan zou dit een droom zijn en dat was dit absoluut niet. De bus vloog over heuvels, bossen en grasvlaktes. Plotseling verscheen er iets aan de horizon. Iedereen begon te  fluisteren en te praten. Het leek wel een kasteel en de bus leek er zo te gaan landen. Eva kreeg gelijk. De bus lande langzaam voor het kasteel. De deur ging open. De kinderen aarzelde, maar uiteindelijk gingen ze voorzichtig naar buiten. Daar stonden ze dan, voor de poort van een soort gigantisch kasteel. Er kwam een vrouw aanlopen. Ze kropen dichterbij elkaar. De vrouw ging voor ze staan. Het was een vrouw met een lichte huids kleur en haar bruine haar zat stevig in een knot. Ze zag er vriendenlijk uit. ‘Welkom.’ Zei ze. Wat bedoelde ze daar nou mee? ‘Ik begrijp dat jullie je nu af vragen wat er aan de hand is en dat ga ik uitleggen. Ik ben Elisabet van Stengel. Jullie zijn uitgekozen om naar deze school te gaan.’ Wat? Was het kasteel een school? ‘Jullie zullen getraind worden om te vechten tegen gevaarlijke mythische monsters.’ Er ging een schok door de menigte. ‘Er is namelijk een probleem. Ze rukken steeds veder op. Als het zo door gaat zullen ze naar jullie wereld kunnen komen en daarom zijn jullie hier.’

‘Waar zijn we precies?’ Vroeg Bodine.

'We zijn in Aleganta.’ zei Elisbet ‘Een dementie die dicht bij de aarde ligt.’ Eva had dus gelijk. ‘Kom mee dan laat ik jullie de school zien ,maar eerst checken we of iedereen er is.’ Ze ging een lijst af en iedereen was er. Ze opende de poort en ze stonden op een open plek met een kasteel in het midden. Het was gigantisch. ‘Jullie krijgen allemaal een kamer met een paar anderen kinderen.’ zei ze. ‘Kom maar mee.’ Ze liepen naar een toren aan de rand van de muur. Ze gingen wat trappen op en gangen door tot ze bij een lange gang waren. Op de plaatjes staan de namen gegraveerd van de kinderen die in die kamer sliepen. ‘Jullie moeten hier blijven tot ik jullie weer kom halen. Wees een beetje rustig want er zijn ook andere kinderen in dit gebouw.’ ‘Oké!’ Eva keek rond. Plotseling riep Lavinia haar. Ze stond met Bodine voor een deur. Op het ijzeren plaatje stonden hun namen gegraveerd. ‘Zullen we dan maar?’ Vroeg Bodine. En Lavinia deed de deur open. Er waren bedden en een badkamer. Ook waren er kasten. Er was een deur die op slot zat en een kist met een briefje. Eva las voor:

’Doe de dunne kleren aan die in de kist zitten. Er zitten ook dikke in. Die zijn voor koudere dagen.’ Ze maakte de kist open en er zaten groene kleren in. Ze deden ze aan. Ze hadden precies de goede maat. Ze spaken af wie welk bed zou krijgen en keken nog even rond. Plotseling werd er op de deur geklopt. Het was Elisabet van Stengel. ‘Kom maar naar buiten.’ Ze zag dat de anderen de zelfde kleren aan hadden als zij. ‘Ik zie dat jullie de kleren aan hebben.’ zei ze. ‘Goed zo.’ Ze liep een naar voren. ‘Dit zijn de school kleren.’ zei ze.‘Iedereen draagt ze hier.’ na een tijdje zwijgen zei ze: ‘Als jullie mij volgen dan laat ik jullie de rest van de school zien.’

Elisabet van Stengel had ze alles laten zien. Ze zouden zich morgen om 9 uur moeten melden in de ontbijt-zaal. Die was in een van de buitenste muren. Het was al avond. Eva deed haar kleren uit, pakte haar knuffels Wafwaf en Doekje en ging in bed liggen. Ze kon niet zonder Wafwaf en Doekje. Ze had ze altijd bij zich. Gelukkig hadden ze ook allemaal een tas en Wafwaf en Doekje paste daar precies in met nog een boek. Ze praatte nog even met Lavinia en Bodine en ging toen slapen.

## **De training**

Het was ochtend. Eva stond op en deed haar nieuwe kleren aan. Ze borstelde haar haar en poetste haar tanden. Vandaag was de eerste dag hier. Ze keek op de klok. 8 uur.  Bo en Laaf waren ook wakker. Ze praatte samen over wat er nou gebeurt was. Toen het 08:50 was gingen ze richting de ontbijtzaal. Toen ze aankwamen werden ze ontvangen door Elisabet. Ze wees hun een lange tafel en ging weer naar de deur om de andere op te wachten. Er zaten al wat kinderen aan de tafel. Na een tijdje kwamen Onka en Ava bij ze zitten. Tot iedereen er was gebeurde er niets. Er waren meer tafels. Daar zaten andere kinderen aan die ouder waren dan zij. Ze kende ze niet. Toen iedereen er was en de klok 9 uur sloeg werd het stil en stond er een man op van de enige tafel met volwassenen. Eva vermoedde dat dat de leraren waren. Het werd stil.

‘Jullie zullen wel gemerkt hebben dat er nieuwe kinderen zijn.’ zi hij. ‘Zij zullen ook getraind worden.’ hij maakte een kort handgebaar naar Eva en haar klasgenoten. ‘Welkom.’ zei hij. ‘Vandaag zal hun training beginnen, maar eerst zullen wij samen ontbijten.’ Hij ging zitten en er werd geklapt. Er werd ontbijt op tafel gezet en ze ging eten. Toen er afgeruimd was bracht Elisabet ze weer naar buiten. Ze wachten terwijl de rest naar buiten liep. Toen iedereen de zaal had verlaten kwam er een man van de volwassenen-tafel aan lopen.

‘Gegroet.’ zei hij. ‘Ik ben Gilbert. Ik ben jullie Wapenmeester.’ Eva viel het grote zwaard aan zijn riem op. ‘Ik zal jullie vandaag veilig met je wapens om leren gaan.’ Elisabet was al weg. Ze volgde meester Gilbert naar een veld. ‘Oké.’ ze hij. ‘Om op te warmen rennen jullie eerst een rondje om de Middentoren.’ een paar kinderen kreunden. ‘Klaar voor de start?’ Ze ‘gingen in positie staan. 'Af!’ Ze begonnen met rennen. Het was best een eind. Eva zag dat andere kinderen ouder waren. Toen ze aankwam waren er al een paar andere. Ze moesten wachten tot iedereen er was. Toen dat het geval was begon meester Gilbert. ‘Vandaag gaan we boogschieten.’ Toen Eva rond ond keek zag ze inderdaad schietschijven. ‘Een van de oudere kinderen zal het voor doen.’ ei hij. Hij wenkte 2 kinderen. ‘Dit zijn Willem en Storm.’ Ze hadden allebei een boog vast met een pijl. Ze pakte de boog vast en trokken de pees naar achter. Toen schoten ze. Beide pijlen waren midden in de roos. ‘Oké.’ zei meester Gilbert. ‘Nu is het jullie beurt.’ Eva pakte de boog vast die voor haar lag. Ze had wel eens met een boog geschoten maar dat ging niet zo goed. Ze lette er op dat ze haar arm zo draaide dat het draad haar straks niet zou raken als het terug veerde. Gilbert liep langs iedereen en verbeterde hun houding. Toen hij bij haar aankwam leek hij verast. ‘De houding is bijna helemaal goed!’ ei hij. ‘Zit jij op boogschieten?’

‘Nee.’zei Eva .

‘Nou dan is dit best wel knap.’ zei meester Gilbert. ‘Je hebt zelfs je arm goed gedraaid.’

Hij richtte zich tot de hele groep.

‘Probeer je schijf te raken.’ Ze schoot. Het touw striemde niet tegen haar arm toen het terug veerde zo als bij veel andere wel het geval was. Toen ze de boog had neer gelegd keek ze of ze hem geraakt had. En ja hoor. Ze had het bord geraakt. Lavinia had het ook heel goed gedaan. Er waren nog wat anderen die het bord geraakt hadden. Er waren ook een heleboel die er naast schoten.