Zakon Hunów

**Zakon Hunów** - organizacja religijno-wojskowa wchodząca w struktury Huńskiego Kościoła Wojakizmu, oraz stanowiąca jego zbrojne ramię. Obecnie Mistrzem Zakonu, a jednocześnie przywódcą Hunlandii, jest Chuj Marek Waniadze. W Zakonie szkolą się mnisi znani szerzej jako Huńscy Nindżowie, którzy stanowią elitarne jednostki w Huńskiej armii.

### Historia

Zakon Hunów został założony 6 czerwca 666 r. z.w.k. w Babulonie. Nie wiadomo jednak w jakich okolicznościach powstał, ani kto był założycielem Zakonu, jednakże od samego początku pełnił ważne role państwowe.

#### Etap babuloński (666-2 r. z.w.k.)

Niewiele wiadomo o etapie babulońskim Zakonu Hunów ze względu na niewielką ilość pisanych źródeł z tego okresu. Wiadomo, że Zakonnicy byli elitarną strażą przyboczną Cesarza oraz jednymi z najwyższymi kapłanów państwowych. Do Zakonu mogli wstępować jedynie Hunowie - lud pochodzący prawdopodobnie z obszaru współczesnego pogranicza portugalsko-francuskiego, który emigrował na południowy wschód w kierunku Cesarstwa Babulonu. Ta druga funkcja Zakonu zanikła jednak, gdy dokonał się rozdział Południowego Kościoła Wojakizmu na Babuloński i Huński Kościół Wojakizmu. Zakon Hunów stał się instytucją kierującą tym drugim odłamem, podczas gdy Cesarstwo przyjęło ten pierwszy odłam Wojakizmu.

Z biegiem czasu Zakon Hunów tracił na znaczeniu. Około 240 r. z.w.k. odebrano Zakonowi prawo bycia strażą Cesarza, a wkrótce potem Zakonnicy zostali wyrzuceni z dworu cesarskiego. Od tego czasu Zakonnicy włóczyli się po całym Cesarstwie oraz Wojakii, coraz bardziej przechodząc na koczowniczy tryb życia.

Zakon przeżył krótki okres ponownej świetności, gdy w latach 36-3 z.w.k. Chujem Zakonu był Wielki Chuj. Za jego rządów Zakonnicy powrócili na dwór cesarski jako doradcy Cesarza Walkonia. Jednakże po śmierci cesarza w 10 r. z.w.k. Zakon ponownie został wyrzucony z dworu cesarza.

Początkiem końca Zakonu była śmierć Wielkiego Chuja w 3 r. z.w.k. Jego następca, Mariusz Rudy, uciekł z Zakonu i Babulonu po zaledwie 3 dniach urzędowania. W tym czasie szukał jednak nowej ziemi dla Hunów, którą znalazł na północy. W styczniu 2 r. z.w.k. powrócił z wieściami o nowej ziemi do Zakonu oraz z propozycją ucieczki tam, co spotkało się z aprobatą Zakonników. Następnie Mariusz ukradł Insygnia Papieskie oraz zarządził eksodus Zakonu na północ. Dodatkowo, jako że Zakon zgodnie z kontraktem państwowym nie mógł opuścić Cesarstwa, dekretem z 20 stycznie 2 r. z.w.k. Zakon Hunów został rozwiązany. Wszyscy dotychczasowi Zakonnicy opuścili Cesarstwo do końca roku.

#### Etap hunlandzki (2 r. p.w.k-obecnie)

Mariusz Rudy przywrócił Zakon Hunów 31 lipca 2 r. p.w.k., po czteroletniej przerwie. Do dziś 31 lipca jest w Hunlandii świętem państwowym. Choć stolicą nowopowstałej Hunlandii został Hunsport (wtedy zwany Hunsdomem), siedzibą Zakonu Hunów został potężny Klasztor Kiżlak. Wg legendy, Mariusz specjalnie stworzył osobną stolicę dla Zakonu, aby nie musieć co nocy słuchać dźwięków dzikich orgii urządzanych przez Zakonników.

Od początków istnienia huńskiej państwowości Zakon był istotną siłą przewodzącą koczowniczym plemionom Huńskim - pełnili oni rolę przywódców, mediatorów, strażników wiedzy i byli swoistym łącznikiem pomiędzy plemionami, a później między obwodami państwowymi. Oficjalnie jednak Zakon nie miał żadnej władzy w kraju, a każdy przypadek Zakonnika pełniącego funkcje państwowe był całkowicie nieplanowany. Była to jednak tajemnica poliszynela - każdy, nawet najgłupszy Hun wiedział, że to Zakon pełnił władzę w Hunlandii. Odnowiony Zakon posiadał zreformowaną radę mnichów, która w przeciwieństwie do starego Zakonu miała istotny wpływ w decyzje podejmowane przez tę organizację. Większość władzy wciąż należała jednak do Chuja Zakonu, który jednocześnie był też wodzem Hunlandii.

Zreformowany Zakon stał się miejscem szkolenia Huńskich Nindży. Mieli oni być elitarnymi duchownymi, którzy poza pełnieniem funkcji sakralnych, mieli także być dowódcami w wojsku huńskim. Z biegiem czasu ich obowiązki, zwłaszcza te cywilne były przejmowane przez organizacje świeckie w Hunlandii, a sami Nindżowie zajęli się bardziej funkcjami sakralnymi oraz militarnymi. Całkowite oddzielenie ich od struktury cywilnej nastąpiło jednak dopiero po reformach Chuja Strzełoka Sidorowicza z VIII wieku p.w.k. Rozpoczęto wtedy tworzenie roczników, archiwizowanie zdobytej wiedzy oraz powszechną naukę czytania i pisania wśród Zakonników, którzy do tej pory operowali wyłącznie na podaniach ustnych, których większość niestety zaginęła. Wraz z rozwojem wojennym Hunlandii rosła również potęga Zakonu do tego stopnia, że zgodnie z tradycją przywódców Hunlandii wybiera się spośród najlepszych wojowników Zakonu Hunów.

Najnowsze reformy zostały wprowadzone natomiast za rządów Złotej Mordy w 2040 r. p.w.k., w ramach konstytucji Hunlandii. Dopiero wtedy Zakon w pełni oficjalnie zaczął wpływać na sprawy państwowe poprzez ustanowienie Izby Chujów, do której wybierają i mogą być wybierani jedynie członkowie Zakonu. Izba ta ma duży wpływ na politykę, ponieważ każde nowe prawo ustanowione przez dwie niższe Izby Parlamentu muszą być też zatwierdzone przez Izbę Chujów. Dodatkowo tradycja wybierania przywódcy Hunlandii z najlepszych wojowników Zakonu stała się oficjalnym prawem. Jednocześnie jednak wiele władzy, zwłaszcza tej lokalnej, została przekazana mieszkańcom kraju.

Reformy Złotej Mordy były na tyle niepopularne wśród części Zakonników, że w 2042 r. p.w.k. malkontenci Zakonu próbowali dokonać zamachu stanu i wycofać wszelkie reformy. Zamach ten jednak się nie udał, a postawa Złotej Mordy, który w reakcji na bunt szybko powrócił z wakacji do stolicy, zapewnił mu olbrzymie poparcie ludu oraz lojalistów w Zakonie, co ostatecznie uniemożliwiło odrzucenie reform.

### Opis taktyk oraz formacji

Huńscy Nindżowie odegrali rolę w każdej kampanii wojennej Hunlandii. Ich styl walki ewoluował przez wieki, jednakże zawsze byli oni najlepiej wyszkoloną formacją na polu bitwy, a Huńscy dowódcy w zwyczaju mieli dbanie o taktykę i przebieg bitwy porzucając walkę w pierwszym szeregu. Dodatkowo samo wyposażenie i wszechstronność Nindżów była na wagę złota. Od działań dywersyjnych i skrytobójczych, poprzez walkę partyzancką i wymuszanie potyczek, aż po walkę na pierwszej linii podczas kluczowych bitew, ciężko uzbrojeni Huńscy Nindżowie budzili strach w sercach wrogów Hunlandii. Arabski Generał Zaye Bali-Kalosh pisał o nich w jednym z listów do sąsiedniego władcy

*Huńczycy musieli z piekieł armię wykraść - niemożliwym jest albowiem zwykły człowiek dokonałby tylu rzeczy niemożliwych podczas jednej bitwy.*

W rzeczywistości jednak oddziały Nindżów to były jeżdżące miasta, w których każdy mieszkaniec był jednocześnie wojownikiem, a ich biegłość w każdym typie uzbrojenia i wierność stylom wojennym pozwalała im dostosowywać się błyskawicznie do reakcji wroga. Ci którzy w jednej bitwie byli łucznikami konnymi mogli w następnej porzucić konie i bez problemu walczyć za pomocą piki lub szabli. Miało to jednak swoje słabe strony, ponieważ oddziały Nindżów były niezwykle drogie w utrzymaniu. Zakonnicy nie mogli używać broni ze złej jakości stali, potrzeba wyposażenia wojownika w parę zestawów zbroi i broni, niemalże dusiło Huńską gospodarkę w początkowej fazie działań wojennych. Konieczność zebrania łupów wojennych żeby pokryć wszystkie zapotrzebowania Zakonu zazwyczaj były głównym powodem do wyjazdów łupieżczych i wojen prowadzonych przez Hunlandię na przestrzeni wieków. Mnisi natomiast nie byli wyłącznie wojownikami i duchownymi. Każdy mnich-wojownik musi zajmować się pracą na rzecz Zakonu, a więc oprócz byciem elitarnym żołnierzem każdy z nich zajmuje się rzemieślnictwem, przepisywaniem ksiąg, rolnictwem, czy biurokracją zarówno podczas działań wojennych jak i w czasie pokoju. Pozwala to na odciążenie kosztów wojny od zwykłych mieszkańców, ale także wpisuje się w tak zwaną *Drogę Kontemplacji Wysiłku Mistrza Piotra*, która jest jednym z ważniejszych dogmatów religijnych Zakonu.