Drie kleine wolfjes

Dag allemaal! welkom bij deze fanfictie. Dit is een klein kortverhaaltje over drie wolfjes die naar het bos gaan.

## Chronologie

### Verwant aan

Drie kleine biggetjes, Sprookjes van Vederklauw

## Drie kleine wolfjes

Lang geleden leefden er aan de rand van het bos drie kleine wolfjes samen met hun moeder. Ze hielden enorm veel van spelen en lol maken. Maar stilaan werden ze wat te groot om in het hol te spelen. Dus zei Moeder Wolf keer op keer dat ze het wat rustiger aan moesten doen. De wolfjes gehoorzaamden, maar ze begonnen zich enorm te vervelen, dus vroegen ze aan hun moeder of ze naar het bos mochten. Moeder Wolf weigerde resoluut, want in het bos zaten everzwijnen, en die lustten hen rauw. Maar de wolfjes moesten echt nodig eens hun benen strekken. Anders zaten ze toch maar al die tijd in het hol te niksen. Zo zouden ze nooit groot en sterk worden, vonden ze. Uiteindelijk gaf Moeder Wolf toe, op voorwaarde dat ze niet verder gingen dan de Grote Den en voor zonsondergang terug waren.

De volgende morgen gingen de drie wolfjes vol enthousiasme naar het bos. Daar speelden, dansten en dolden ze erop los. Ze renden achter eekhoorns aan, groeven bloemen uit en besmeurden de mooiste boomstammen met modder. Kortom, alles wat een klein wolfje graag wilt doen. Toen ze zagen dat de zon onderging, spoedden ze zich terug naar huis. Moeder Wolf was zo tevreden over hen dat ze de volgende dag opnieuw naar het bos mochten. Een tijdje ging alles prima. Ze gingen niet verder dan de Grote Den en waren steeds op tijd thuis. Maar op den duur hadden ze het stukje bos tot aan de Grote Den wel zo'n beetje gezien. Ze begonnen zich af te vragen wat er zich achter die den bevond, en of de everzwijnen echt zo gevaarlijk waren als hun moeder zei. Uiteindelijk besloten ze het erop te wagen en voorbij de den te gaan. Wat kon er zo gevaarlijk zijn? Wolven *eten*immers everzwijnen. Het bos zag er hier precies hetzelfde uit als voor de den, maar er waren massa's nieuwe verstopplekjes en er groeiden struiken met heerlijk ruikende bloemen. Toen de wolfjes die avond terug naar huis gingen, vertelden ze niets tegen hun moeder. In de daarop volgende dagen verkenden ze het bos stukje bij beetjes verder. En hoe meer bos ze verkenden, hoe verbaasder ze waren over hun moeders verhalen over de everzwijnen. In al die tijd gebeurde er immers niets.

Het was avond. De zon begon onder te gaan en de wolfjes hadden net hun avondeten opgegeten. Moeder Wolf vertelde hen naar bed te gaan. Al spoedig hoorden ze haar snurken helemaal achterin het hol. Maar de wolfjes konden niet slapen. Zachtjes fluisterend bespraken ze wat ze konden toen. Toen besloten ze om eens een nachtwandelingetje in het bos te maken. De maan was vol, dus er was genoeg licht. Eenmaal in het bos kwamen er heel nieuwe geluiden op hen af. Krekels zongen in de struiken en in de verte riep een uil. Dat vonden de wolfjes toch maar akelig, maar ze zetten door. Spoedig bereikten ze de Grote Den. Even vroegen ze zich af of het wel verstandig zou zijn om er voorbij te gaan, maar als er overdag niets gebeurde, waarom zou er 's nachts dan wel iets gebeuren? Ze waagden het erop en gingen voorbij de den. Ze herkenden alles in dit stuk van het bos, omdat ze hier overdag zo vaak kwamen. Muisjes ritselden in het gras, maar voor de rest waren er geen dieren te bespeuren? Opeens werden ze opgeschrikt door een vreemd geluid. Het leek wel een soort gewroet, gevolgd door geknor. Nieuwsgierig liepen ze om een paar struiken heen. Toen stonden ze stil. Op een kleine open plek wroetten wel tien kleine everzwijntjes in de aarde. Ze waren nog erg jong; ze hadden hun strepen nog. De wolfjes trokken verbaasd met hun oren. Waren dat die gevaarlijke everzwijnen? Ze waren even groot als zij! Opeens begon één van de biggetjes te schreeuwen; het had de wolfjes gezien en was bang. Nog geen seconde later klonk een wild gestamp en kwam er een enorm everzwijn uit de struiken tevoorschijn. Het was de moeder van de biggetjes. En ze was razend. Met gloeiende ogen stormde ze op de wolfjes af, die in blinde paniek wegrenden. Ze wilden terug naar de Grote Den, maar ze waren op slag de weg vergeten. Ploeterend over losse bladeren en hakend in doornstruiken probeerden ze weg te komen. Maar het everzwijn had geen moeite met die hindernissen en zette door. Toen de wolfjes moe begonnen te worden en vreesden dat ze er geweest waren, zwaaiden de struiken voor hen wild en kwam er een nog groter dier uit tevoorschijn. Het was hun moeder! Grommend stortte de woedende wolvin zich op het everzwijn. De twee dieren vochten even verbeten, bijtend en snauwend, tot het everzwijn zich haar biggetjes herinnerde en zich terugtrok. De drie kleine wolfjes zaten ineengedoken tegen een boomstam. Moeder Wolf draaide zich naar hen om en schold ze de huid vol. Voorbij de grote den was de plek waar de everzwijnen hun biggetjes kregen. En een moedereverzwijn is al net zo gevaarlijk als een moederwolf. Daarom mochten ze niet voorbij de Grote Den. Zodra Moeder Wolf wat gekalmeerd was, liep ze naar haar kleintjes toe en likte hen om beurten. Ze was niet kwaad meer; zolang ze maar niets stoms meer deden.

Vanaf die dag bleven de wolfjes aan hun kant van de Grote Den. Alleen wanneer ze net zo groot en flink waren als zij, zei Moeder Wolf, mochten ze er voorbij.