Plaskowie

Od lat zajmują się handlem jedwabiu z Miry. Prowadzą mecenat dla zdolnych artystów i wprawnych krawców oraz szewców. Plotki krążą, że handel jedwabiem to jeno przykrywka dla przemytu zakazanego edyktem czerdychowskim ziela, którego palenie powoduje zwidy, delirie i kontakt demonami.

Szymon Plask

Gdyby ktoś organizował zawody pod tytułem “najbardziej imponujący sylwetką starzec”, Szymon byłby zapewne jednym z faworytów. Wysoki jakby był półgigantem, mimo wieku, mięśni mogłoby mu pozazdrościć wielu młodzików. Sama jego siwa broda jest tak długa, jak niektórzy mężczyźni są wysocy. W młodości Szymon podobno jako najemnik i awanturnik całe szlaki zwiedził, z Mirańczykami handlującymi z jego rodem od lat, długo się bratał i wiele egzotycznych przedmiotów zza portali zebrał. Szymon zresztą, mimo bycia rodowitym Arkończykiem wydaje się żywić miejscami niezdrowe zainteresowanie ludami zza portali i wszystkim co przynoszą. Jego straż osobista składa się z pięciu przybyszów o egzotycznych cechach, a on sam zbroję i miecz nosi niepodobne do tych, które na szlakach się wykuwa.

Bogna Plask

Żona Szymona, czas obszedł się z nią gorzej niż z mężem, któremu za młodu nie ustępowała podobno w poszukiwaniu przygód. Dziś to wysuszona starowinka która, nie do końca zdaje sobie sprawę z tego co się wokół niej dzieje. Wydaje się z jakiegoś powodu żywić niechęć do wszystkich parających się magią i unika ich jak tylko może. Staruszkę często odwiedzają ludzie z różnych frakcji i grup Arkony – podobno Szymon płaci im za dotrzymywanie żonie towarzystwa i długie rozmowy, które mają utrzymać umysł jego żony w prawdziwym świecie, chociaż jak zwykle pojawiają się też bardziej niedorzeczne plotki w których Bogna jest głową tajnej organizacji szpiegów.

Donatan Plask

Jedyny syn Bogny i Szymona. Mężczyzna żyjący na świecie dobrze ponad cztery albo i pięć dekad, ale mimo to wyglądający względnie młodo – pewnie dlatego, że nigdy nie skalał się porządną pracą, ani nawet wojaczką czy awanturnictwem, tak jak jego rodzice. Donatan to bowiem artysta – konkretnie rzeźbiarz. W wyzwalaniu kształtów z zimnego kamienia czy innego materiału jest akurat bardzo dobry, zaś jego dzieła są pobocznym źródłem dochodu dla rodu. Z charakteru małomówny i chyba nieco wręcz przygłupi.

Jagna Plask

Córka Bogny i Szymona, mimo wieku wciąż piękna. Kobieta o niezwykle wręcz spokojnym usposobieniu, ojciec wybitnie sposobi ją do tego, by interesów rodziny pilnowała – zresztą nie trzeba jej szczególnie do tego przekonywać, Jagna kocha drogia tkaniny i piękna ubrania zwłaszcza nosić. Odebrała również nauki w świątyni, gdzie oprócz czytania i pisania nauczono ją podobno ważyć różne ziołowe napary – złośliwi często plotkują, że nauki te odebrała po to, by zajmować się nie tylko handlem tkaninami, ale też diabelskimi zielami z Miry.

Pięciu Strażników Szymona

Piątka przybyszy z innych światów, którzy stanowią osobistą gwardię rodu, jak i zapewne część kolekcji Szymona. Większość Arkończyków zna tylko ich przydomki nawiązujące do oręża, którym walczą.

Sztylet – kobieta w dziwnej zbroi przyozdobionej w czarne pióra i w hełmie nawiązującym kształtem do ptasiej czaszki. Ci, którzy widzieli ją bez tego przyodziewku (a takich jest niewielu) twierdzą, że jest nienaturalnie szara, zęby i oczy żółte, ręce długie a jej wiek trudno określić.

Miecz – skośnooki, żółtoskóry mężczyzna uzbrojony w zakrzywiony miecz i dziwaczną zbroję z jakimiś tajemniczymi runami.

Pięść – mężczyzna o skórze, której odcień ciemniejszy od tego charakterystycznego dla Mirańczyków. Nie nosi zbroi, ani broni – starczy mu dziwna biała toga i jego własne ręce.

Młot – stwór podobny nieco do półorka, o skórze pomarańczowej, w zbroi przyozdobionej zębami i kośćmi bestii nie z tego świata.

Topór – istota zakuta w zbroję w barwach zieleni, której nigdy nie zdejmuje. Cokolwiek zamieszkuje dziwny pancerz wydaje się nie mieć daru mowy – natomiast na zabijaniu zwłaszcza smoczych pomiotów, które wydają się wywoływać w Toporze szczególny gniew, zna się doskonale.