Enklawa w Górach Szarych

**Enklawa w Górach Szarych, Annez en Menez** (erch. Górski Dom) - terytorium w głębi pasma Gór Szarych w Księstwie Thalvonu w Konfederacji Imevardzkiej, zamieszkane przez elfy ludu Erc'htud. Posiada ono pełną autonomię, jest mocno obwarowane i pilnie strzeżone. W 1814 roku, podczas Wojny o Naród, w Enklawie stoczono finalną bitwę konfliktu, która pozostawiła ją w gruzach. Po nim lud Erc'htud porzucił spaczoną ziemię i przeniósł się wraz z ludźmi i innymi elfami na wyspę Arcaibh.

## Początki osadnictwa

Pierwsze zabudowania w granicach przyszłej Enklawy powstały już około roku 730 (kalendarza rendońskiego), a więc około 16 lat po powstaniu państwa Erc'htudów. Stało się tak za osobistym życzeniem Athbora Laerhana, który to rozkazał na terenie Gór Szarych wybudować swoją osobistą i odosobnioną posiadłość. Szybko, przez pryzmat obwarowań i sporej ilości służby, z osobistej rezydencji Aotrou Laerhana powstało miasto - Kêr Torrgen, nazwane tak na cześć ojca Laerhana, Torrga. Ziemie te nazwano Annez Aotrou (Dom Pana), a kontrolę nad poszczególnymi wyznaczonymi terytoriami zabudowań Laerhan rozdzielił pomiędzy swoich najwierniejszych przyjaciół. Ci stworzyli następnie instytucję klanów, które sprawowały szerszą władzę nad przenikającymi się wzajemnie warstwami funkcjonowania Kêr Torrgen.

### Władztwo Kêr Torrgen

Kêr Torrgen jako miasto nie było nigdy zarządzanie przez Laerhana. Oddelegował on do tego celu swego przyjaciela, Rynvira Zartarietha. Został on pierwszym Włodarzem Kêr Torrgen i za to otrzymał specjalne nazwisko, Torrgarith. Od tamtej pory tytułował się jako Rynvir Zartarieth-Torrgarith i zapoczątkował istnienie klanu Torrgar, który po śmierci Laerhana w 1350 roku otrzymał status rodu (klany Annez Aotrou stały się rodami), lecz utracił władztwo nad Kêr Torrgen. Przez 620 lat istnienia miasta zarządzało nim trzech przedstawicieli rodu Torrgar - Edmitil, Zidathur i Herelan. Od upadku Nevez Deroú miastem zawładnął ród Vranvyrów, jednak nie na długo. W okolicach roku 1494, w wyniku zamachu stanu, władzę przejął ród Oredrów i posiadał ją do momentu podpisania Konkordatu Światła w 1697 roku. Wówczas to panujący Włodarz, Urethur Oredrith, zrzekł się swojej funkcji w akcie protestu przed otwarciem Enklawy na ludzi. Jego funkcję przejął Edhelbor Yrenarith, głowa rodu Yrenarów i sprawował ją nieprzerwanie do roku 1777. Po rozpoczęciu Pogromu Stulecia, w do dziś niewyjaśnionych okolicznościach, Yrenarith padł ofiarą morderstwa i został zastąpiony przez Parelora Lorathritha, głowę rodu Lorathrów, poprzez wyraźny rozkaz Arena Binvryna, obecnego Pomazańca Laevratha. Sprawował on funkcje Włodarza aż do migracji na Arcaibh.

### Charakter Annez Aotrou

Do czasów wielkiej ewakuacji Erc'htudów wgłąb Gór Szarych w latach 50. XIV w. Annez Aotrou funkcjonowało w ramach trzech rejonów:

1. Rejon Przygraniczny, rozciągający się od Przełęczy Śnieżnej przy Kêr Thalor, poprzez Dolinę Światła (później ochrzczoną mianem Doliny Śmierci), Przełęcz Ostatniej Modlitwy, po Kêr Thalore, gdzie znajdował się główny posterunek Białej Straży oraz Strażników Światła i główna brama do Annez Aotrou.
2. Rejon Ludu, czyli w zasadzie cała wolna strefa Kêr Torrgen, rozdzielona pomiędzy 10 klanów - Torrgar, Vranvyr, Oredr, Yrenar, Lorathr, Granr, Ravar, Masadr, Vor oraz Binvr.
3. Rejon Pana, obejmujący całość posiadłości prywatnej Athbora Laerhana.

Annez Aotrou funkcjonowało jako niejako odrębne od reszty Nevez Deroú terytorium już od samego początku. Na jego teren ciężko było się dostać, ponieważ wymagane było pozwolenie samego Laerhana, a zarazem dzięki Rejonowi Ludu, Kêr Torrgen i posiadłość Laerhana była w pełni niezależna od Kêr Thalor czy Kêr Leaarholl.

## Początki Annez en Menez

W trakcie Najazdu Rendońskiego Annez Aotrou musiało otworzyć swe bramy dla uciekinierów z objętych działaniami wojennymi regionów poza Górami Szarymi, zwłaszcza z Kêr Thalor. To mocno zaburzyło funkcjonowanie małej i samowystarczalnej komórki terytorialnej. Klany miały olbrzymie problemy z ochroną swoich ziem, a przy tym z zakwaterowaniem blisko 30% populacji milionowego Kêr Thalor. Dotąd dostatnie życie przedstawicieli klanów i samego Laerhana obróciło się do góry nogami. Laerhan nakazał nie szczędzić środków dla współbraci spoza Annez Aotrou i przyjąć ich zgodnie ze Zwojem Przymierza. Widząc zagrożenie ze strony "Czerwonych Diabłów" nakazał też, by Wielcy Magowie, obecni do tej pory u jego boku ruszyli na pomoc walczącym poza Górami. Niedługo po tym zmarł, pozostawiając po sobie pierwszą znaną Erc'htudom fontannę aury.

Bezpotomna śmierć Laerhana nałożyła na Annez Aotrou bardzo krótkotrwały chaos. Początkowo, przedstawiciele 9 z 10 klanów nie chcieli zaakceptować wybranego przez Laerhana pierwszego Pomazańca Laevratha - Zivena Vorhana. Jedynym, który popierał jego rządy, był jego własny. Niektórzy trzeźwiej myślący przedstawiciele klanów wezwali swoich współbraci do opamiętania się, poszanowania woli Aotrou Laerhana i skupienia się na przetrwaniu. Vorhan, czując na sobie ciężar nowej władzy i reprezentowania swoich współbraci zdecydował, że wspomoże Kêr Thalor wbrew wszelkim głosom uciekinierów, by tego nie robił. Elf zginął podczas zawalenia się Wieży Włodarza, razem z Girsebirem Vrangarithem, ówczesnym Włodarzem Kêr Thalor. Po nadejściu wieści o jego śmierci Wielcy Magowie szybko naradzili się, ówcześnie rozkazując Białej Straży zamknięcie i obronę wszelkich dojść do nowo powstałej Enklawy. Na ów naradzie ustanowili powstanie Annez en Menez, by oddzielić nowe dzieje tych terenów od dziejów za życia Laerhana, zlikwidowali instytucję klanów i przemianowali je na zwyczajne rody oraz wybrali spośród swoich szeregów nowego Pomazańca - Varringa Masadrena.

## Miasta Enklawy

W odpowiedzi na masową migrację do Kêr Torrgen, Varring Masadren, po opadnięciu wojennych pyłów, zarządził rozbudowę Kêr Torrgen i Kêr Thalore oraz przemianowanie posiadłości Athbora Laerhana w drugie Sanktuarium Światła.

### Kêr Torrgen

Szacuje się, że w wyniku działań Masadrena Kêr Torrgen rozrosło się o 170%. W mieście mieszkał cały przekrój społeczeństwa Erc'htudów, a ono samo stało się jego stolicą. Klany, wówczas będące już rodami, straciły na znaczeniu i ustąpiły roli oryginalnemu stanowi szlacheckiemu. Władza przez następne lata pozostawała w rękach dawnych klanów, by ich nie drażnić, lecz stopniowo przechodziła w ramiona szlachty. Miasto to było najbogatszym w całej Enklawie. Odpowiadało za produkcję żywności, ubrań i ekwipunku wojskowego. Terytorium Kêr Torrgen zawierało w sobie duże połacie wolnej przestrzeni, używane przez lud Erc'htud do uprawy zbóż oraz lasy, które służyły drewnem i leśnym pożywieniem (głównie zwierzyną łowną, a rzadziej owocami). W mieście funkcjonowały również dwie kopalnie, które wydobywały wszelkie dostępne rudy (również diamenty, znajdujące użytek w ukazujących status elfek Erc'htud diademach). Chlubą Kêr Torrgen, oprócz masywnego garnizonu Białej Straży i posterunków Strażników Światła, była Biblioteka Powszechna, która składowała w swoich zasobach wszelkie pisma, jakie przez stulecia tworzyli i uzyskiwali przedstawiciele ludu Erc'htud. Biblioteka, zgodnie ze swą nazwą była dostępna dla wszystkich stanów oraz często była miejscem prowadzenia przez uczonych darmowych prelekcji.

W Kêr Torrgen swój dom, podlegający pod władztwo Strażników Światła, posiadały jedyne ocalałe osobniki gatunku gryfa białego. Zwierzęta te były osobistymi własnościami Strażników. Brały znaczący udział w pomocy przy migracji na Arcaibh, gdzie razem ze swymi elfami znalazły nowy dom.

### Kêr Thalore

Było to miasto, które zbudowane zostało w latach 50-60 XIV w. na fundamentach wojskowych jednostek Białej Straży. Stanowiło ono generalną granicę pomiędzy ziemiami ludu Erc'htud, a resztą świata. Zamieszkane było ono w większości przez biedniejsze warstwy społeczne oraz wojskowych. Posiadało również największą w Enklawie populację przedstawicieli rodu mędrców. W mieście istniały specjalne szkoły prowadzone przez mędrców dla wszystkich grup społecznych oraz rozbudowana sieć fortyfikacji i miejsc ochrony zdrowia na wypadek konieczności obrony.

### Sanktuarium Światła

Mimo przemianowania, posiadłość Laerhana z której powstało Sanktuarium, wciąż była terenem, na który byle kto nie mógł wejść. Sanktuarium zaczęło jako główna Świątynia wraz z kwaterami dla kapłanów, prałatów i Wielkich Magów. Dopiero od 1450 roku w Sanktuarium zaczęli stacjonować na stałe Strażnicy Światła, wcześniej mieszkając w Kêr Torrgen. Około tego roku również wybudowano Klasztor Wielkich Magów, by oddzielić ich instytucję od kapłanów i reszty duchowieństwa. W 1651, 300 lat po upadku Nevez Deroú, za wskazaniem ówczesnego Pomazańca, Arena Binvryna, stworzono na ziemiach Sanktuarium instytucję domu dziecka, która w oryginalnym zamyśle miała za cel wychowywanie dzieci w duchu nauk Kultu Laevratha.

Przez cały okres funkcjonowania, Sanktuarium Światła w Kêr Torrgen udzielało wstępu tylko zasłużonym Erc'htudom. Na stałe mieszkali tam kapłani, wychowankowie prowadzonego przez nich sierocińca, prałaci, Wielcy Magowie oraz Strażnicy Światła. Kobiety wstęp miały jedynie na teren Wielkiego Placu i tylko podczas ważnych świąt lub w razie takiej konieczności, na przykład otrzymania błogosławieństwa.

## Lata 1697-1777

W konsekwencji thalvańskich ekspedycji wgłąb Gór Szarych, Enklawa została odnaleziona i rozpoczęto nawiązywać kontakt z ludem o nieznanych intencjach. Starsze pokolenia ludu Erc'htud żarliwie protestowały przeciwko nawiązaniu kontaktów z ludźmi, którzy nie budzili w nich zaufania. Młodzi jednak przyjęli wieści o nieznanych sąsiadach z ciekawością.

W połowie lat 90. XVII w. Aren Binvryn, Pomazaniec Laevratha, zezwolił na wpuszczenie na ziemie Enklawy ludzkiej delegacji na czele z księciem Thalvonu, Varbanem Lloydem, któremu towarzyszył biegły w bleatańskim Eilenn'tud. Dwa odrębne ludy wymieniły się prezentami, a ich reprezentanci przeprowadzili ze sobą rozmowy. Lloyd przekonywał Binvryna, że nie mają złych zamiarów, a sam fakt odkrycia rasy, która wydała się wymrzeć wraz z upadkiem ich państwa była dla niego fascynująca. Książę nie krył zachwytu nad elfią architekturą, lecz wstrzymał się przed przyznaniem, że pałac w Learpholl prezentuje bardzo podobne budownictwo - zapewne domyślając się, że ów pałac został elfom zagrabiony. Olbrzymim szokiem połączonym z radością Lloyd ogarnął również wieść o wciąż żyjących gryfach, które były przecież symbolem narodowym Thalvanów. Przez następne lata i liczne wizyty książę próbował wynegocjować ze Strażnikami Światła odsprzedanie mu jednego osobnika, lecz spotkał się ze stanowczym sprzeciwem, który o mało nie rozgorzał w konflikt. Wówczas dano mu do zrozumienia, że na ziemiach Annez en Menez jest tylko gościem i to lud Erc'htud stawia tam warunki i wytycza prawa. Varban Lloyd przyjął to do wiadomości i zaproponował Binvrynowi wizytę w Learpholl, jednak elf odmówił. Wysłał za to swoich najwierniejszych przedstawicieli, którzy po powrocie opowiedzieli mu o elfio wyglądającym pałacu w stolicy Thalvonu. Binvryn przyjął te wieści z radością, argumentując, że to pokazuje jak bliski elfom musi być to lud. Jego przedstawiciele nie kryli zniesmaczenia, jednak nie odbiło się to większym echem.

### Konkordat Światła

W 1697 Binvryn i Lloyd spotkali się ponownie w Kêr Torrgen. Wówczas to, w Sali Dziesięciu Klanów, w obecności reprezentantów oryginalnych 10 klanów Torrgen (a było ich zaledwie siedmiu, z uwagi na wyginięcie głównych gałęzi klanu Torrgar i Oredr oraz potępienie klanu Vranvyr) i dwóch przedstawicieli odrębnych ludów podpisało akt, głoszący stan nieagresji pomiędzy Ludem Śniegu, a Ludem Gryfa, nazwany Konkordatem Światła. Dokument ten zakładał, że obie strony respektują obecny podział ziem oraz przysięgają na swoich bogów, że będą przestrzegać wzajemnie praw panujących na ich ziemiach oraz nawiążą współpracę, by otworzyć drogę do braterskiej przyszłości. Nawiązano liczne szlaki handlowe, które ożywiły trochę rynek w Enklawie i dały dostęp do wielu nieznanych Erc'htudom dóbr.

Strona thalvańska w Konkordacie zobowiązała się do traktowania elfów przybywających na ziemie Thalvonu z pełnym szacunkiem i podejścia równego normalnemu Thalvanowi. Wraz z tą obietnicą elfy otrzymały prawa do meldunku na ziemiach ludzi, prowadzenia tam działalności i pracy, zakładania rodziny, korzystania z dóbr obywatelskich oraz posiadały nawet prawa do awansu społecznego. Przy tym Lloyd obiecywał zachowanie statusu przy wizytowaniu Thalvonu, co zakładało, że szlachcic erc'htudzki wciąż będzie traktowany po szlachecku przez Thalvanów.

Strona erc'htudzka zobowiązała się do gościnności wobec wszelkich ludzi, którzy zdecydują się na odwiedziny Annez en Menez, jednak zaznaczyli, że wstęp na teren Enklawy ludzie będą mogli mieć wyłącznie przy posiadaniu erc'htudzkiego przewodnika. Zaznaczono tym samym, że nie jest to akt nieufności, a troski, z uwagi na surowe erc'htudzkie prawo, które dla niezaznajomionego z nim człowieka może okazać się śmiertelnie niebezpiecznym. By zapewnić stabilność Enklawie zaznaczono również, że w przeciągu 30 dni do Annez en Menez wejść może maksymalnie tysiąc ludzi. Przewidziano możliwość pobytu stałego oraz ludzkiego osiedlenia się na terenie Enklawy, jednak na bardzo rygorystycznych warunkach, które skutecznie minimalizowały takie ewentualności. By zostać zasymilowanym elementem społeczności ludu Erc'htud (co ważne, nie członkiem), należało przejść egzamin ze znajomości bleatańskiego, praw Zwoju Przymierza oraz zasad erc'htudzkiej hierarchii i podziału grup społecznych wraz z ich charakterystykami (tj. styl włosów i zarostu, malowania, diademy oraz tytuły). Co ciekawe, w wymogach nie zawarto konwersji na wiarę w Laevratha.

### Dzieje późniejsze

Do roku 1777 dwa ludy, zdawało się, że osiągnęły swoisty stan harmonii. Przez 80 lat od czasów zawiązania Konkordatu Światła lud Erc'htud współpracował owocnie z ludźmi Thalvonu. Ludzie dość licznie odwiedzali Enklawę, a elfy licznie z niej wychodziły, osiedlając się na terenach ludzi i zakładając tam rodziny. Małżeństwa erc'htudzko-thalvańskie były bardzo powszechne, jednak zaledwie 1-2% z nich decydowało się na zamieszkanie w Annez en Menez. Przez lata otwartych relacji nie zdarzył się ani jeden przypadek śmierci człowieka z powodu pogwałcenia erc'htudzkich praw, chociaż to po części zasługa zdyscyplinowanych erc'htudzkich przewodników, którzy po wielu wizytach ludzi nauczyli się na co zwracać szczególną uwagę w sytuacjach wejścia człowieka na teren ludu Erc'htud. Najczęstszym przewinieniem były nieformalne zwroty do przedstawicieli wyższych warstw społecznych oraz zakłócanie służby Strażników Światła poprzez próby głaskania gryfów czy podchodzenia bliżej stojących na warcie Stróży. To ostatnie było szczególnie niebezpieczne, ponieważ Strażnicy mieli prawo graniczące z obowiązkiem, do zabicia osoby, która podeszłaby za blisko stojącego wartownika i zakłóciła jego służbę (tyczyło się to oczywiście również elfów Erc'htud, nie tylko ludzi).

## Lata 1777-1814

Harmonia jednak załamała się, gdy ludzie postanowili podrzeć obietnice braterstwa i wystawili na elfy z Annez en Menez swoje szable i muszkiety.

### Pogrom Stulecia

Wraz z nadejściem 2 dnia Żniw 1777 roku rozpoczął się Pogrom Stulecia, który kilka dni później dotarł już pod bramy Kêr Thalore. Najbardziej odsłonięte i przygraniczne zabudowania erc'htudzkie zostały doszczętnie zniszczone, a elfy wymordowane z zimną krwią. Biała Straż została wysłana wraz ze Strażnikami Światła do opanowania sytuacji, co udało się po kilku dniach krwawych walk. W przeciągu owych dni do Enklawy ściągnęły setki elfich uciekinierów, którzy osiedlili się wśród ludzi. Szacuje się, że co 3 z nich nie dotrwał przeprawy przez Przełęcz Śnieżną z powodu ran zadanych przez ludzi lub z wycieńczenia. Szybko po rozpoczęciu się napływu uchodźców Aren Binvryn, obawiając się ludzkich szpiegów, nakazał bezdyskusyjnie zamknąć bramy Enklawy, odcinając ją od świata na kolejne dziesiątki lat.

### Skutki Pogromu

Annez en Menez boleśnie odczuło na sobie wszystko co, co przyniósł Pogrom. Przepadły szlaki handlowe, zniszczono tysiące domostw oraz życie straciło około 10 tysięcy mężczyzn, poświęcających swoje życia w obronie Enklawy. Do tego doliczały się jeszcze liczne ofiary cywilne. Najbardziej ucierpieli mędrcy, którzy stanowili 90% mieszkańców przygranicznej części Kêr Thalore. Drastycznie zmniejszyła się populacja kobiet, co przyniosło problemy z demografią Enklawy. Po Pogromie współczynnik populacji kobiet do mężczyzn wynosił średnio 0,3 kobiety na jednego mężczyznę. Zwiększyło to liczbę kapłanów oraz Strażników Światła, lecz w szerszej perspektywie zaburzyło zdrowe funkcjonowanie społeczeństwa. Sierociniec w Sanktuarium Światła był zmuszony do rozbudowy o placówki zamiejscowe w Kêr Torrgen w Kêr Thalore w związku z licznymi sierotami, jakie pozostawiła wojenna pożoga. W związku z takim stanem rzeczy Aren Binvryn wydał dekret zakazujący rozmnażania się na terenie Enklawy do odwołania, jednak owe nigdy nie nastąpiło. Argumentował swoją decyzję bardzo małymi, wręcz głodowymi zasobami Enklawy i wyraził konieczność zapewnienia bytu sierotom, kosztem małżeństw, które pragnęły posiadać własne potomstwo.

Pewnym echem odbił się również los uciekinierów z ludzkich wiosek. Z grupy ok. 580 elfów, roku 1814 w Sanktuarium doczekał jedynie jeden elf, w Kêr Torrgen około 10-ciu, a w Kêr Thalore 23 - łącznie około 35 osób. Szacunki więc wskazują, że przez zaledwie 37 lat życie straciło 93% uchodźców. Przekazy sugerują, że spora część z nich zapadła niebawem na śmiertelne choroby i umarła, a inni zginęli targając się na swoje życia, nie mogąc zaakceptować tego, co się stało i nie potrafiąc odnaleźć się w nowej sytuacji. Ich los jednak pozostawał w większości obojętny dla reszty społeczeństwa, jednak nie z znieczulenia dla tragedii, a z niewiedzy. Dokładny los elfów niegdyś bratnio żyjących z ludźmi był tuszowany na wyraźne polecenie Binvryna.

### Czasy po Pogromie

Przez następne lata po 1777 roku podejmowane były bardzo liczne próby dostania się do Enklawy, przeprowadzane przez Erc'htudów, którzy z różnych przyczyn nie zdążyli uciec przed zamknięciem bram. Wszystkie te próby na rozkaz Pomazańca rozgramiano i agresywnie ukazywano politykę "my tutaj, wy tam". Zazwyczaj erc'htudzcy zwiadowcy nie atakowali próbujących dostać się do Enklawy do momentu zbliżenia się za bardzo, tj. w rejon Doliny Światła, którą w obliczu nowych, tragicznych czasów, przemianowano na Dolinę Śmierci.

### Czas Wojny o Naród

W obliczu narastających dziwnych zjawisk, wraz z miesiącem Drewna 1814 Binvryn rozkazał zwiększyć patrole w Dolinie i Przełęczy. Jeden z owych patroli przechwycił Zarkira Ravarietha, który próbował nawiązać kontakt z Erc'htudami, by ostrzec ich przed nadchodzącym zniszczeniem, jakie siać zaczął jeden z najprawdziwszych generałów Czarnego Pana oraz przynieść im wieść o nadejściu Płomienia. Służbiści nie przywitali go jednak z otwartymi rękoma. Po przetransportowaniu do Sanktuarium Ravarietha dotkliwie pobito oraz wisiała nad nim kara śmierci. Binvryn jednak pozostał trzeźwy na umyśle i wysłuchał byłego Wielkiego Maga. Dowiedział się od niego, że ludzie zjednoczyli się z elfami Eilenn'tud w walce przeciwko siłom martwej magii oraz że istnieje realne zagrożenie, że ów siły dotrą też do Enklawy, stąd też zapowiedział, że najpewniej w niedalekiej przyszłości do bram Enklawy zawitają ludzie. Prosił, by zaprzestać wrogość wobec nich i razem skoncentrować się na obronie. Binvryn zaakceptował prośby maga.

Słowa Ravarietha okazały się prawdą i niebawem do Enklawy zawitali ludzie pod przewodnictwem Donalla van Deregena, nowego księcia Veutheim. Ich wizytę poprzedziło przyjście Avrona, zwanego od teraz Płomieniem, wraz z ludzkim przedstawicielem w postaci Velina Lloyda, księcia Thalvonu i syna Varbana Lloyda. Avron poparł wcześniejsze słowa Zarkira Ravarietha i wezwał Erc'htudów do złączenia toporów z ludźmi i wspólnej walki na rzecz całego świata. Po tym książę Lloyd wygłosił przeprosiny w charakterze przemowy do zgromadzonych na Wielkim Placu Sanktuarium elfów, przepraszając za wrogie czyny ludzi i obiecując pojednanie. Podkreślił przy tym, że jest bratem w wierze dla Erc'htudów oraz szczerze ufa, że Niebieski Pan czuwa nad ich ludami. Erc'htudzi przyjęli to chłodno, jednak nie protestowali. Cała Enklawa została natychmiastowo zmobilizowana do obrony. Jeden z emerytowanych Strażników Światła, Zivran Torrgaroth, został wysłany w misję przetransportowania księcia Lloyda do ludzi oraz wykonanie rekonesansu. Po powrocie podkreślił on, że zagrożenie jest jak najbardziej realne i że ludzkie miejscowości poddane są masowej ewakuacji.

Kiedy do Enklawy zawitała grupa Donalla van Deregena, minęło zaledwie kilkanaście minut, a potem rozpoczęła się walka z siłami martwej magii. Cała Enklawa broniła się z całych sił. W obronie brali udział nawet cywile, również kobiety i dzieci. Kêr Thalore padło szybko, a po nim Kêr Torrgen, choć broniło się dość dłużej. Sanktuarium było ziemią ostatnich walk i to tam pokonano generała Czarnego Pana i zakończono Wojnę o Naród.

### Koniec Enklawy

Po zakończeniu walk, Erc'htudzi przystąpili do chowania zmarłych oraz poszukiwania zaginionych, jak i opatrywania ran. Zgodzili się wesprzeć ludzi w ich ewakuacji na wyspę Arcaibh, sami zajmując południową część wyspy na swoje nowe miasto, Kêr Goanag. Tym samym Annez en Mennez - Enklawa w Górach Szarych - została porzucona.