Heinrich Lettman

Heinrich Lettman urodził się w 2061 IC w zamku Mittleweg w środkowym Middenlandzie jako pierwszy syn Bernarda i Katariny Lettman. Rodzina Lettmanów należała do biedniejszych rodów szlacheckich jakich pełno w środkowym Middenlandzie, a jej zadaniem była głównie ochrona odcinka szlaku Middenhaimskiego, zaczynającego się w Kutenholz, a kończącego swój bieg w stolicy.

Lettmanowie od wielu lat pozostawili w silnych więzach z możnymi Falkenhaynami z Pogranicza, babką Heinricha była Cecilia von Falkenhayn, której małżeństwo z Thomasem Lettmanem uratowało ród od finansowej ruiny. Co nietypowe dla szlacheckich rodów małżeństwo zostało zawarte z miłości, która okazała się silniejsza niż zakazy ówczesnego barona Pogranicza, który zresztą wkrótce polubił swoich szwagrów. Od tego momentu Lettmanowie stali się regularnymi gośćmi na Falkenbergu.

Od kiedy pierwszy raz zobaczył Rycerzy Pantery w akcji, Heinricha Lettmana nigdy nie miało już interesować rządzenie ubogimi ziemiami swojej rodziny. Zdarzyło się to kiedy 14-letni Heinrich podróżował wraz ze swoją rodziną na ucztę do Falkenbergu. Po drodze orszak Lettmanów został zaskoczony przez bandę zwierzoludzi, a sytuacja okazała się na tyle desperacka, że Heinrich musiał podnieść miecz upuszczony przez jednego z żołnierzy i stanąć w obronie swoich rodziców zabijając każdego gora, który próbował przedostać się do jego ojca i matki.

\*\*\*

Heinrich Lettman dyszał ciężko otoczony przez wianuszek ściętych gorów, z miecza ściekała krew, za nim kuliła się ciężarna matka, trzymająca w ramionach ojca ściskającego przebity bok.

-No dalej! Który teraz?! - ryknął Heinrich, okrzykiem próbując przykryć fakt, że sytuacja jest beznadziejna. Gdzieś z przodu właśnie dobiegały krzyki dorzynanej eskorty.

Bestie, dotąd będące uporczywie głośne nagle przestały ryczeć i pobekiwać, a następnie rozsunęły się by przepuścić olbrzymiego kozłoluda o siwej sierści i czerwonych oczach. W obu łapach bestii, spoczywały ociekające krwią topory.

-***Tduigu-Uis, Akhamsh*** **-** bestia zakręciła młyńca toporami - ***Akash sur akash tarrh -*** wywarczał bestigor wskazując toporem na Lettmana.

-Brzmiało to jak podjęcie wyzwania - pomyślał Heinrich, po czym wyprostował się - Stawaj bestio! - po czym wskazał na potwora swoim mieczem.

Bestigor widocznie usatysfakcjonowany ruszył na niego z kopyta; stal szczęknęła głucho, gdy człowiek i bestia spotkali się w pojedynku na śmierć i życie.

Heinrich rychło zaczął tracić siły, zwierzoludź był po prostu zbyt silny; każde kolejne cięcie złowrogich toporów było blokowane z coraz większym trudem, chłopak wiedział że musi spróbować czegoś desperackiego zanim całkiem opadnie z siły. Nagle więc Heinrich odskoczył w bok i runął ze sztychem na bestigora, ale ten zamiast spróbować uniknąć przyjął cios miecza, który otworzył ranę na włochatym boku i od niechcenia ciął toporem. Heinrich wrzasnął i runął na ziemię trzymając się za krwawiący oczodół, kozłolud o siwej sierści odchylił głowę w kierunku świecącego jasno morrslieba i wydał ryk tryumfu.

Nagle, ryk zamienił się w bulgot, kiedy Heinrich Lettman z upiorną dziurą w miejscu prawego oka, przebił gardło potwora mieczem, a następnie wyrwał broń i ciął na odlew niemal pozbawiając bestigora głowy. Ciało upadło z głuchym łoskotem.

Tłum ucichł, by zaraz zaryczeć potężnie, a krąg gorów otaczający Heinricha i jego bliskich zaczął się zwężać, Heinrich postąpił krok do tyłu.

Wtedy od strony przewróconego powozu dobiegło rżenie koni i szczęk żelaza, zwierzoludzie obrócili się jak na komendę, a wtedy z ciemności wyjechali Rycerze Pantery. Odziani w lamparcie skóry, zbroje płytowe i hełmy ornamentowane łbami zwierzoludzi rycerze zaszarżowali na tłum gorów, przebijając je kopiami, a następnie kończąc robotę mieczami, buzdyganami i toporami. Wkrótce zwierzoludzie leżeli martwi, albo uciekali w kierunku drzew Drakwaldu, ścigani przez konnych.

Jeden z rycerzy, ubrany w najbardziej paradną zbroję i emanujący autorytetem zdradzającym dowódcę, został na miejscu; zdjął hełm ukazując oblicze pokryte bliznami oblicze i rozejrzał się po polu walki, martwym bestigorze i rannych Lettmanach.

-To twoje dzieło? - zapytał krótko wbijając wzrok w najmłodszego Lettmana.

Heinrich kiwnął głową, wbijając miecz w ziemię i dając zabandażować sobie głowę przez jednego z giermków.

-Dobra robota chłopcze. Pojedziecie z nami do Middenstag, Drakwald podczas pełni jest szczególnie niebezpieczny. - rycerz zerknął z ukosa na chłopaka - Jeśli zdecydujesz się zostać, możliwe że znaleźlibyśmy dla Ciebie miejsce w naszych szeregach - powiedział rycerz z ledwo dostrzegalnym śladem uznania w głosie, po czym odszedł wydawać rozkazy.

Osłupiały Heinrich odwrócił się w kierunku rodziców, Ci wciąż jeszcze z bladymi od strachu twarzami uśmiechnęli się przyzwalająco. Przyszły komtur Zakonu Pantery spojrzał ocalałym okiem na jaśniejącego Morrslieba i uśmiechnął się, wiedząc gdzie leży jego przeznaczenie.

\*\*\*\*

Cdn