Władca Mroku

• Elizabeth Raven (Matka)

• Squall Leonhart (Ojciec)

• Shiro Raven (Kuzynka)

• Barret Wallace (Teściu)

• Himiko (Przyjaciółka)

• Gojo Satoru (Sługa)

*„Dobro i zło nie są tym, co oddziela nas od naszych przeciwników. To nasze inne odniesienia, nasze perspektywy, które nas rozdzielają. Obie strony obwiniają się nawzajem. Nie ma dobrej albo złej strony. Po prostu dwie strony z różnymi punktami widzenia”*
―Cloud

## ➤**Charakter**

*Cloud przeszedł naprawdę wiele od aroganckiego najemnika, po bohatera, z którego wszyscy chcieli brać przykład, aż skończył na pozostaniu żywą legendą. Cloud stał się niezwykłym strategiem, jego sposób planowania zadziwia nie jednego taktyka. Mimo wszystko nadal pozostał impulsywny, oraz agresywny w swoich działaniach na polu bitwy. Nienawidzi się poddawać, dlatego wciąż ryzykuje swoim życiem dla innych, pozostaje wciąż lojalny wobec przyjaciół, zaś gdy udzieli pomocy obcym, oczekuje przysługi lub zapłaty gdy natrafi się okazja, można go nazwać mocnym pozytywistą. Wszelkie emocje zamyka w sobie, dlatego można dostrzec nie przyjemne zachowania z strony Clouda, mimo to w głębi serca odczuwa ogromną tęsknotę za kobietą, którą stracił, a obecnie jej dusze trzyma w mieczu.*

* *Po odrodzeniu nie wiele pozytywnych cech Clouda zostało z przeszłości, jego karą jest opętanie, wciąż dręczą go wspomnienia Mrocznego Władcy, który obecnie uśpiony czeka na dzień, w którym przejmie pełną kontrole nad Cloudem, w sumie i tak każdego przeklętego i każdą osobę, która oszuka śmierć, czeka kara... **Cloud się już nie zmieni jego przekleństwo osiągnęło swój szczyt.***

## ➤**Historia**

#### 📘**"Zostałem Porzucony"**

*Mimo odnalezienia swojego rodzeństwa, wciąż wpadałem w kłopoty... Tym razem to decyzje mojego rodzeństwa przybliżyły mnie do śmierci. Benjamin był dość naiwny, że chciał podarować życie Naczelnikowi Więzienia Alcatraz... każdy chyba wie... co się działo w tym zasranym więzieniu. Naczelnik nie miał prawa żyć, lecz to nie była moja decyzja. Naczelnik oddał strzał w stronę Benjamina a ja ochroniłem swojego brata mimo doznania kolejnych obrażeń, które uniemożliwiły mi sprawne wycofanie się bez pomocy drugiej osoby, a warto wspomnieć, że wszystko zaczęło się walić, oboje próbowaliśmy przeskoczyć z jednego punktu do drugiego, mimo to sytuacja była za bardzo patowa, oboje spadliśmy... Annie musiała wybrać, albo ja, albo Benjamin, do którego miała większy sentyment. Mimo, że byłem o wiele bardziej ranny niż Benjamin, który jest magiem... wybrała jego... po części zrozumiałem to, jednak posmak porzucenia mnie w tych ruinach wciąż pozostał. Po chwili wszystko się zawaliło, nastała ciemność, w której dostrzegłem Arie... właśnie wtedy zrozumiałem dlaczego wciąż chciałem walczyć. (Zaaktualizowane reszta nie)*

#### 📘**"Przepowiednia się sprawdziła"**

*Gdy tkwiłem w tej ciemności z widmami przeszłości, oczekiwałem na spłacenie długu Szatanowi... czułem tylko jak ktoś przemieszcza moje ciało, prawdopodobnie rodzeństwo mnie znalazło i pogrzebie, bym mógł spocząć już na wieki. Trochę się przeliczyłem gdy moje ciało z impetem uderzyło o ziemię... Ktoś albo coś naprawdę musiało się namęczyć, by mnie wrzucić do jakiegoś dołu, po chwili oblepiła mnie jakaś pleśń... która zmusiła moje serce do pracy... ciemność wypełniła światłość, a ja znowu wróciłem do życia... Byłem w szoku, dopiero po chwili otworzyłem swoje oczy... a postać, która mnie tutaj zawlekła już dawno odeszła, nie miałem pojęcia jak długo leżałem w tym dole, wiedziałem, że znajduje się w Rhodes. Chciałem uciec z tej dzielnicy jak najszybciej, by spotkać swoje rodzeństwo, oraz dowiedzieć się jak odzyskałem swoje życie, niestety wszelkie próby wydostania się z Rhodes kończyły się porażką, nie zliczona ilość frakcji oblegała to miejsce i co najgorsze każda z nich właśnie polowała na mnie. Zależało im dość bardzo na moim ciele? Zdecydowanie najbardziej na moim Dzienniku Chaosu, który miałem przy sobie, a przez to, że zostałem przyuważony, rozeszło się wszędzie o tym, że wciąż żyje. Postanowiłem udać się jak najszybciej do tajemniczego pałacu, z nadzieją, że spotkam tam filar dzielnicy.*

#### 📘**"Ostatni Bastion, nową nadzieją"**

*W trakcie drogi wciąż męczył mnie głos w mojej głowie, jego mowa i szepty, były bliżej mi nie zrozumiałe, aż do momentu, w którym nie byłem wstanie tymczasowo poruszyć swoim ciałem. Pojawił się Szatan... tak czułem, że oszukanie go, będzie o wiele trudniejsze. Lucyfer powiedział, że przyszedł do mnie z ofertą, zaoferował mi odnowienie cyrografu, biorąc pod uwagę to, że straciłem swoje życie i moja dusza powinna być jego, a po nią nie przyszed już sugeruje, że mu zależało skoro oczekiwał mojego powrotu, dostrzegał we mnie kogoś więcej jak pionka, także nie umiem kontrolować swoimi zdolnościami bez paktu, co z góry czyniło mnie słabą mazistą istotą, nie wiedzącą także na jak długo pleśń utrzyma moje życie. Zgodziłem się, podając dłoń Lucyferowi, a zniszczony cyrograf odbudował się na nowo. Lucyfer zaczął odchodzić w stronę portalu i powiedział mi, że teraz już nie mogę się nazywać przeklętym, a koszmarnym. Stwierdził, że jestem wyjątkowy, ponieważ w jego imieniu bardzo dużo osiągnąłem, tracąc swoje życie za nim rozwinąłem swoje przeklęte skrzydła. Określił nowy cyrograf... Ostatnim bastionem, a są to istoty przez niego wybrane, mimo to zastanawiałem się w głębi duszy gdzie ukrył w tym wszystkim haczyk, który doprowadzi mnie do zagłady.*

📘**"Dzielnica Pleśni"**

*Powróciłem do gry, mimo wszystko w najgorszym dla mnie miejscu, byłem zamknięty w Rhodes razem z niezliczoną ilością wrogów, którzy próbowali mnie za wszelką cenę pojmać, zabić, upokorzyć, odebrać mój dziennik oraz dokumenty, które umożliwiały mi reaktywowanie Frakcji "Chaos". Uwierzcie czy nie obawiają się w cholerę mnie oraz mojej frakcji, dobrym przykładem jest zniszczenie Alcatraz, czy też wymazanie wszystkich ośrodków Fundacji z Wielkiej Brytanii, a także moja niedojebana przemowa ruszyła serca nie jednego obywatela gotowego do walki. W skrócie jestem problemem, który musi zniknąć, więc ucieczka w jakikolwiek sposób kończyła się walką, prawie mnie zajebali! Dlatego udałem się do pałacu, tam spotkałem innych wskrzeszonych przez pleśń, dowiedziałem się, że należę do jakiejś Rady Pleśni, od początku wiedziałem, że coś mi tutaj cuchnie. Zostałem zaatakowany przez Panne Mirande, która dostrzegała we mnie przeszkodę, która nie chciała się do nich przyłączyć. Znacie mnie... stworzyłem sobie kolejnych wrogów, otworzono zapadnię pod mną, wpadłem na jakąś arenę... tam musiałem stoczyć walke z potworami pleśni, u boku innego skazanego. Nazywał się Gojo Satoru, posiadał niesamowite zdolności, dostrzegałem w nim młodego i ambitnego człowieka, który również poszukiwał miejsca dla siebie i on utknął w Rhodes, następnie za sprzeciwianie się tej suce, trafił w to miejsce. Spodziewałem się owocnej współpracy w próbie spierdolenia z areny, a ten rzucił się na mnie. Rozpoczęła się walka między mną a Gojo, który próbował udowodnić swoją dominacje nad mną. Przegrał tą walkę, mimo wszystko nadal ociekał pychą, gdy przycisnąłem nogą jego szyje, zadałem mu pytanie, czy chce żyć, oraz czy jest wstanie mi pomóc w wydostaniu się z pałacu, a potem czy stanie u mojego boku w trakcie obalenia tej świruski, co umożliwiłoby nam otwarcie granic i swobodne wydostanie się z tej śmiertelnej pułapki. Gojo mimo swojego absurdalnego zachowania chciał żyć, oraz zapowiedział mi, że będzie mi służyć do póki mnie nie przewyższy. Będę oczekiwał tego dnia z niecierpliwością, bo może to właśnie mój sługa odbierze mi życie, kończąc moje cierpienie.*