Lieske i jego Baron

***Lieske,***

*czyli najbardziej talabeclandzkie z talabeclandzkich miast*

*i najbardziej imperialne z imperialnych*

*Bogata baronia Lieske położona jest w samym sercu Talabeclandu, nieco na południe od geometrycznego środka prowincji. Swoje bogactwo zawdzięcza ulokowaniu na trasie Starego Leśnego Traktu, ciągnącego się w zasadzie od samego Marienburga, przez Middenheim i Talabheim, aż po Averheim, skąd biegnie dalej znana już jako Stary Krasnoludzki Trakt. Głównym towarem eksportowym z okolic Lieske jest, oczywiście oprócz drewna, wyborna wieprzowina. Jednocześnie miejscowość położona jest na brzegu rzeki Egger, będącej dopływem Stiru, co umożliwia spławianie towarów z pominięciem Talabheimu, do Wurtbadu, Altdorfu i wreszcie Marienburga.*

 *Zaraz na północ od Lieske znajduje się największy zajazd prowincji z ufortyfikowaną stanicą. Altany Taala, bo taka jest jego tradycyjna nazwa, przynoszą obecnie mniej dochodu niż kiedyś, nadal pozostają jednak oczkiem w głowie rodu panującego tymi terenami. Zajazd ten stał się nieoficjalną siedzibą sporego kontyngentu Strażników Starego Traktu. Układ taki jest korzystny dla barona, który dzięki specjalnym zniżkom na alkohol i nocleg oferowanym Strażnikom, zapewnioną ma stałą obecność tychże w okolicach swoich włości. Faktycznie wygląda na to, że lasy i trakty wokół Lieske są jakby bezpieczniejsze od reszty kraju, może wyłączywszy bezpośrednie okolice wzgórz Farlic, siedliska niecnych zbójców. Co rozsądniejsi zwierzoludzie czy orkowie dobrze wiedzą, że nocą warto być gdzie indziej, na przykład gdzieś, dokąd rozochoceni Strażnicy Starego Traktu nie ściągają walnie po służbie na nie kończące się pijatyki. Ci mniej rozsądni dawno już użyźniają glebę razem ze wszelkiej maści bandytami i rzezimieszkami.*

*Infrastruktura zajazdu jest dostosowana do przyjętej roli, zawierając m.in. kilka więziennych cel urządzonych w boksach nieużywanej już stajni. Na placu przed samą stanicą znajduje się nowocześnie wyposażony szafot, pozwalający na skuteczne i prędkie wymierzenie sprawiedliwości. Niektórzy kapitanowie Strażników, w tym również obecny dowódca tej formacji (bękart barona), tak zapatrzeni są w zasadę szybkości postępowania sądowego, że mocą swojego autorytetu i upoważnień wydają wyroki na miejscu, w głównej sali znajdującej się tu karczmy, nie czekając na sędziów czy kapłanów Vereny. Niekiedy, jeśli przemawia za tym konieczność szybkiego wydania i wykonania wyroku, goście karczmy są przymusowo wcielani do ławy przysięgłych, by natychmiast głosować nad werdyktem.*

 *Sam Franziskus Otto Donn, baron von Lieske to dumny reprezentant rodu posiadającego wielowiekową tradycję. Głęboko zakorzenieni w zwyczajach i taalickiej wierze ludu Taleutenów szczycą się rodowodem starszym od Sigmara. Nie przeszkadza to jednak Franzowi, bo tak mu mówią przyjaciele, nie zwracać zbytniej uwagi na konwenanse i oceniać ludzi po ich indywidualnych kompetencjach, a nie urodzeniu. W czasach Trzech Cesarzy Donnowie byli wiernymi poddanymi i dworzanami dynastii Ottiliańskiej, bardzo ciężko przeżyli więc zjednoczenie Imperium.*

 *Baron jest przedstawicielem szlachty nowoczesnej, uwielbia interesy, a gardzi polityką. Wie wszystko o swojej gospodarce i szczyci się nią. Ponoć nie jedna i nie dwie młode damy umarły z nudów po tym, jak nieopatrznie spytały go o jego tartaki, o kunsztowny marienburski mebel albo cokolwiek innego związanego z drewnem. Bądź wieprzowiną.*

*Reputacja rodziny, a w szczególności zmarłego już ojca barona Adalberta (świeć Morrze nad jego duszą), pozwala sądzić, że Franziskus spokrewniony jest co najmniej z połową populacji baronii. Sam zresztą czyni wszystko, by podtrzymać rodzinne tradycje, był już trzykrotnie żonaty, jednak z prawego łoża rodziły mu się jedynie córki. Pierwszego syna spłodził, gdy jako dwunastolatek pod opieką przyjaciela rodziny został wysłany do Tilei do szkół. Wrócił do domu, a gdy osiągnął pełnoletność zorganizował porwanie swojego bękarta (to ten sam, który obecnie jest kapitanem Strażników Starego Traktu). Dla rodu Donnów więzi rodzinne to zaufanie i przywiązanie, a nie formalne tytuły, dlatego bękarty zarówno zmarłego nestora, jak i samego Franza, są na jego dworze poważane i zawsze mają otwarte drzwi.*

 *Baron jako człowiek interesu i osoba głęboko urażona faktem zjednoczenia Imperium i detronizacji ostatniego cesarza otiliańskiego, chętnie zawiera sojusze ze sceptykami porządku zaprowadzonego przez Magnusa Pobożnego. Ma licznych przyjaciół w Kislevie czy Ostermarku. Mimo intensywnej gospodarki nastawionej na eksploatację lasów utrzymuje poprawne stosunki z Leśnymi Elfami, których niewielka osada skryta jest w puszczy niedaleko Lieske. Szczyci się, że sprzedaje swoje najlepsze drewno wytwórcom słynnych marienburskich mebli. Jest mecenasem sztuki, stale utrzymuje na swym dworze co najmniej kilku różnych próżniaków. W boju jednak dał się już nie raz poznać jako zdecydowany dowódca, silny rodzinną tradycją rycerską, uzupełnioną teoretyczną wiedzą o taktyce zdobytą podczas długich godzin spędzonych w rodowej biblioteczce. Jako człowiek nowoczesny, baron studiował na uczelni wyższej, co prawda tylko dwa lata i to na drugorzędnej talabheimskiej Królewskiej Akademii Talabeclandu - ale jednak!*

Kronikarz odłożył pióro i zmówił cichą modlitwę do Scripsisti, patronki skrybów. Już dawno wystygł podany mu, słynny schab po lieskańsku z pieczonym czosnkiem, szpinakiem i kaparami, a także łapy niedźwiedzia w sosie szafranowym. Obok wielkiego talerza stał pokryty kroplami wilgoci kufel spienionego piwa. Światło oliwnych lampek oświetlało gwarną salę, w której baron z Lieske wraz z rodzeństwem i przyjaciółmi po zakończonym polowaniu bawili przy tym samym stole ze Strażnikami Starego Traktu i okolicznymi mieszkańcami. Może i baron był lepiej ubrany od reszty i śpiewał donośniejszym głosem, ale to nadal był ten sam stół, to samo piwo i ta sama, sprośna jak nieszczęście piosenka, którą śpiewali też jego przyjaciele i poddani. Do wielkiego tura, upolowanego osobiście przez barona i przyrządzonego przez najlepszego kucharza Altan Taala, dostęp tej nocy mieli wszyscy goście zajazdu.