Armia Cesarstwa Torrionu

## Raport o stanie armii Cesarskiej na rok 1593

Na rozkaz Jego Cesarskiej Mości Cesarza Torrionu, Pana Królestw Ziemii Ferreńskiej, Wielkiego Księcia Tracjum, Przyjaciela Sułtanatu, Przyjaciela Starego Ludu, Protektora Voltaru i Elberhoven uniżony sługa Cesarskiego Tronu Jakub von Blicht składa raport o stanie Cesarskiej armii.

Zgodnie ze spisem z roku 1586 IV Ery spośród półtora miliona obywateli Cesarstwa prawie dwie trzecie to mieszkańcy Torrionu, Elemont, Ziem Ferreńskich oraz Tracjum, a zatem terenów, z których żołnierzy rekrutuje się bezpośrednio do Cesarskiej armii z pominięciem lokalnych lenników Cesarstwa. Z racji przyłączenia ziem księstwa Elterhoven i Rionu Południowego do korony i objęcia ich bezpośrednim Cesarskim zwierzchnictwem oraz szczęśliwego małżeństwa Waszej Cesarskiej Mości z księżną Voltaru formacje rekrutowane z tych rejonów także wejdą w skład Legionu. Dodać należy że Sułtanat, mimo iż dysponuje własną siłą zbrojną, tradycyjnie obowiązany jest do wystawienia dwóch dywizji do dyspozycji swego Cesarza. Ta baza demograficzna pozwala Waszej Miłości na wystawienie regularnej armii o liczebności sięgającej stu dziesięciu tysięcy ludzi, na co składa się:

Osiemnaście dywizji piechoty po pięć tysięcy żołnierzy
Dziewięć dywizji kawalerii po tysiąc pięćset żołnierzy
Dwanaście dywizji artylerii po dwadzieścia cztery działa
Osobista Gwardia Cesarska „Gryfie Pióra” w liczebności czterech tysięcy żołnierzy.

Dywizje rekrutowane w poszczególnych prowincjach otrzymują odpowiedni emblemat:

Dla Torrani – w polu błękitnym gryf złoty, w koronie, wspięty

Dla Elemont – tarcza czwórdzielna w krzyż na polu prawym górnym i lewym dolnym w polu błękitnym gryf czarny, wspięty, na polu lewym górnym i prawym dolnym w polu białym dwie kotwice czarne, skrzyżowane.

Dla Ziemi Fereńskiej – w polu złotym gryf czarny, wspięty, laurem zielonym otoczony

Dla Tracjum – tarcza dwudzielna w słup, na polu prawym w polu białym gryf złoty, wspięty, na polu lewym w polu pasiastym biało-błękitnym kotwica złota.

Dla Rionu – w polu szachowym błękitno-czerwonym gryf czarny wspięty.

Dla Elterhoven – w polu błękitnym orzeł złoty

Dla Khaar – tarcza czwórdzielna w krzyż na polu prawym górnym i lewym dolnym w polu złotym słońce czerwone, na polu lewym górnym i prawym dolnym w polu białym gryf czerwony, wspięty

Dla Voltaru – tarcza dwudzielna w pas, na polu górnym w polu czerwonym gryf biały wspięty, na polu dolnym w polu białym szczyt czerwony.

Do dywizji przydzielone są także oddziały pomocnicze obejmujące kowali, koniuszych, czeladź obozową. Dokładna liczebność tych oddziałów i ich charakterystyka zawarta jest w aneksie I.

W razie istotnej potrzeby Wasza Cesarska Mość Może na potrzeby wspólnych operacji połączyć w korpusy dywizje Legionu i armie z lenn Vestlandckiego i Latgalickiego, oddając je pod komendę Marszalków, jako zwierzchników sił zbrojnych Korony.

Z radością donoszę, że ochotników dobrowolnie wyrażających wolę wstąpienia do Cesarskiego wojska jest na tyle wielu, iż zaspakajają oni ponad siedemdziesiąt procent potrzeb poborowych. Świadczy to o spektakularnym sukcesie naszej polityki propagandowej. Uzupełniający pobór przeprowadzany jest w regionach, które nie dostarczyły odpowiedniej liczby ochotników.

Dobre owoce przyniosła także zmiana w Kodeksie Kar, zapewniająca pole do tworzenia oddziałów karnych. Obecnie sąd posiada możliwość orzeczenia kary zastępczej dla wyroku śmierci lub długoletniego pozbawienia wolności. Mianowicie skazany ma możliwość odbycia przymusowej służby wojskowej w odpowiednim oddziale, po czym skazanie ulega zatarciu z mocy prawa. Choć morale w tych oddziałach pozostawia wiele do życzenia to dowodzone twardą ręką potrafią spełnić swoje zadanie. Przeżywalność w takich formacjach sięga niewiele ponad trzydzieści pięć procent.

Po zasadniczej, pięcioletniej służbie każdy żołnierz może pozostać w armii uzyskując status weterana na okres kolejnych pięciu lat. Okres ten można dalej przedłużać póki żołnierz pozostaje zdolny do służby. Status weterana daje prawo do podwyższonego żołdu a także do nadania ziemskiego po zakończeniu służby, którego wielkość zależy od długości służby. O wysokiej morale Cesarskiej armii świadczy fakt, że prawie co szósty żołnierzy pozostaje w armii po odbyciu służby zasadniczej.

1. Struktura dywizji piechoty

Etatowym dowódcą dywizji jest Generał dywizji.

W skład dywizji piechoty wchodzą dwa pułki po dwa i pół tysiąca żołnierzy każdy. Etatowym dowódcą pułku jest pułkownik.

W skład pułku piechoty wchodzi pięć batalionów po pięćset żołnierzy każdy. Etatowym dowódcą batalionu jest podpułkownik.

W skład batalionu wchodzi pięć kompanii po stu żołnierzy każda. Etatowym dowódcą kompanii jest kapitan.

W skład kompanii wchodzi pięć do dziesięciu drużyn po dziesięć do dwudziestu żołnierzy. Etatowym dowódcą drużyny jest sierżant lub porucznik.

Z drużyny można wydzielić do określonego zadania sekcję. W sekcji powinien znajdować się żołnierz w stopniu kaprala lub wyższym.

Żołnierz piechoty to szeregowy.

2. Struktura dywizji kawalerii

Etatowym dowódcą dywizji jest Generał dywizji.

W skład dywizji kawalerii wchodzą dwa pułki po siedemset pięćdziesiąt żołnierzy. Etatowym dowódcą pułku kawalerii jest pułkownik.

W skład pułku wchodzą trzy dywizjony po dwieście pięćdziesiąt żołnierzy każdy. Etatowym dowódcą dywizjonu jest podpułkownik.

W skład dywizjonu wchodzi pięć szwadronów po pięćdziesiąt żołnierzy każdy. Etatowym dowódcą szwadronu jest rotmistrz.

W skład szwadronu wchodzi pięć drużyn po dziesięciu żołnierzy. Etatowym dowódcą drużyny jest sierżant.

Żołnierz kawalerii to kawalerzysta.

3. Struktura dywizji artylerii

Dywizja artylerii nie jest w stanie prowadzić samodzielnych działań, dlatego etatowym dowódcą dywizji artylerii jest Generał dywizji piechoty lub Generał dywizji kawalerii, do których została przydzielona artyleria.

W skład dywizji artylerii wchodzą dwa pułki po dwanaście dział. Etatowym dowódcą pułku jest pułkownik.

W skład pułku artylerii wchodzą trzy baterie po cztery działa. Etatowym dowódcą baterii jest ogniomistrz.

W skład baterii wchodzą cztery działony. Etatowym dowódcą działonu jest działonowy.

W skład działonu wchodzi dziewięciu żołnierzy – ładowniczy, celowniczy, trzej amunicyjni, woźnica, dwaj koniowodni i dowódca działa.

Żołnierz artylerii to kanonier.

4. Związki operacyjne

Dywizja to najwyższy związek taktyczny. W razie potrzeby ze związków taktycznych można w dowolnej konfiguracji formować związki operacyjne – armie lub korpusy. Ostatnie sformowane armie wzięły udział w wojnie dwudziestoletniej. Dwie – grupa armii wschód „Kowadło” oraz grupa armii zachód „Młot”.
Dowództwo armii sprawuje sztab oficerski, w skład którego wchodzi generał lub Marszałek – najwyższy stopień wojskowy w Cesarstwie. Obecnie Wasza Cesarska Mość dysponuje dwoma Marszałkami – Marszałkiem Cesarstwa oraz Marszałkiem Polnym.

Sytuacja w Rionie na chwile obecną jest stabilna, lecz interes Cesarstwa uzasadnia wysłanie tam dodatkowych sił i sformowanie korpusu nadzorczego, który wspomoże siły generała Dumffelsa.

5. Administracja

Sprawami administracyjnymi, to jest wypłatą żołdów, ewidencją czasu służby, przyznawaniem na wniosek dowódców specjalnych uposażeń motywacyjnych, wydawaniem pozwoleń na wstąpienie żołnierza w związek małżeński, zatwierdzaniem awansów i degradacji oraz koordynacją uzupełnień zajmuje się właściwe dla danej dywizji biuro. Biuro dywizji mieści się w stolicy regionu, z którego rekrutowano dywizję. Zamiejscowy wydział biura powoływany jest w miejscu, gdzie dywizja ma stacjonować dłuższy czas.

6. Gwardia „Gryfie Pióra”

Z radością donoszę, że elita sił zbrojnych Cesarstwa pozostaje w doskonałej kondycji. Pęk orlich piór noszony przez każdego żołnierza tej formacji pozostaje oznaką wierności Cesarzowi, bezinteresownego poświęcenia i niezrównanej sprawności bojowej. Ludzie ci nie znają prawa wyższego ponad rozkaz Waszej Cesarskiej Mości. Rekrutowani są spośród Waszych najwierniejszych obywateli, których sprawność i lojalność została po wielokroć sprawdzona i udowodniona. Gwardia posiada zdolność operowania w ramach armii jako trzon sił wspomagający regularne dywizje, jak i w małych komandach w ramach współpracy z Cesarskimi Służbami Specjalnymi, gdy te potrzebują użycia bezpośredniej siły dla realizacji swych celów. Każdy z żołnierzy tej formacji odpowiada bezpośrednio przed swymi zwierzchnikami w Gwardii z pominięciem hierarchii armii regularnej. Struktura stopni w Gwardii prezentuje się następująco.

Generał Gwardii
Generał regimentu Gwardii
Kapitan Gwardii
Porucznik Gwardii
Sierżant Gwardii
Gwardzista

7. Korpusy taumaturgiczne.

Kapituła Magów na Elemont zobowiązana jest dostarczyć armii Cesarskiej korpusy wyszkolonych magów, oddanych pod dowództwo generałów dywizji. Zaleca się aby każdy związek operacyjny posiadał odpowiednio liczny korpus magów dla doradztwa w kwestiach swojej kompetencji i nieocenionego wsparcia taumaturgicznego.
Jednocześnie Kapituła zapewnia o nienagannym poziomie wyszkolenia swych absolwentów, także w dziedzinach objętych Konwencją z 1448 roku. Wasza Cesarska Mość może być pewien, iż Wasi magowie będą w stanie odpowiedzieć siłą w razie złamania wymienionej Konwencji przez wrogów Cesarstwa, lub użyć wszelkich możliwych środków jeśli Wasza Cesarska Mość uzna je za konieczne.

Raport nie obejmuje stanu sił służb straży miejskiej. Straż miejska to odrębna od armii struktura o znacząco odmiennych zadaniach i daleko mniejszej liczebności, niemal zawsze podległa jedynie radzie miejskiej lub lokalnemu feudałowi. Wykorzystanie Formacji straży miejskiej jako sił uzupełniających lub pomocniczych dla armii Cesarskiej jest możliwe jedynie w ograniczonym zakresie i w razie szczególnej potrzeby – na przykład do obrony istotnych strategicznie grodów.

Raport o stanie sił morskich zawarty jest w aneksie II.

Raport niniejszy Wielki Cesarzu składam na Twe ręce w nadziei, że rzuca on odpowiednie światło na stan Twych sił. Z wyrazami szacunku i oddania wierny sługa Waszej Cesarskiej Mości, Jakub von Blicht.