De benedenwereld sluipt binnen

Het was warm voor de tijd van het jaar. Eigenlijk te warm. Maar Schaduwjagers waren getraind. Ze vochten niet alleen tegen demonen, ze waren in staat om heel lage en hoge temperaturen te verdragen als het nodig was. Van tijd tot tijd wenste Clary Fairchild\*\*\* dat ze in een nabij gelegen rivier of meer kon springen als het te warm werd. En op dit moment wenste ze dat ook. Volgens de normalo's werden de zomers warmer en warmer, en Clary had zelden zo een warme zomer gezien. Al had ze al vaker met hoge temperaturen te maken gehad sinds ze de Schaduwjagers had ontmoet\*\*\*, dus ze ging door met haar missie.

Er was niet veel te zien of te doen. De mensen in Derry gingen gewoon door met hun eigen zaken. De meeste hadden een typische sfeer van onwetendheid om zich heen. Het was moeilijk te geloven dat dit de stad was waar mensen, vooral kinderen, gedurende honderden jaren waren verdwenen en vermoord. "Ik snap het niet, zei Clary tegen Alec, die haar vergezelde. Hoe kan het dat de Kloof al deze onschuldige mensen heeft laten omkomen en nooit geprobeerd heeft deze demon te stoppen? Er is zoveel leed geweest, meer dan we ooit zullen weten."

"Misschien wisten ze er niet van, zei Alec. Uit geruchten die ik hoorde, was deze demon maar zo nu en dan actief. En als de Kloof het al wist, hebben ze deze stad om de een of andere reden opgeofferd." Hoewel hij verder niks toevoegde, was het duidelijk waartoe de aanwezigheid van de demon Pennywise toe had geleid. Bijna iedereen in deze stad had tenminste één geliefde verloren aan deze gruwelijke demon. Adrian Mellon was niet de eerste en ook niet de laatste geweest. Toen ze het centrum van de stad bereikte, zagen ze een enorme regenboogvlag van het balkon van het stadhuis naar beneden rollen. "Deze nieuwe LGTB+ groep heeft echt inspanningen gedaan om toekomstige haatmisdrijven te voorkomen, merkte Alec op. Het is zo jammer dat een man moest omkomen voordat er iets aan gedaan werd." Clary wist dat het voor Alec moeilijk moest zijn geweest om naar hier te komen, al zou hij dat nooit toegeven. Alec ontspande wat zodra de regenboogvlag en het stadhuis uit het zicht waren verdwenen.

Het duurde niet lang. Enkele honderd meters verder zagen ze een groep mensen dozen uit een busje halen en deze binnenbrengen in een huis. Of dat zouden de normalo's toch zien. Alec en Clary waren instaat om door de schuilbezweringen heen te kijken en zagen meteen dat het eigenlijk weerwolven waren. Het waren er minstens tien, een hele roedel weerwolven. De Alfa van de roedel leunde rustig tegen het busje aan en keek hoe zijn mede-weerwolven al het werk deden. Alec en Clary gingen naderbij en begroetten hem beleefd. "Wat is hier aan de hand?" vroeg Clary.

"Wat er aan de hand is? vroeg de Alfa met een ondeugende grijns. Nu deze demon dood is, zag ik een mogelijkheid om mijn roedel hier naartoe te brengen. Er is genoeg ruimte, geen andere roedels of benedenlingen zijn hier aanwezig. Het is de ideale plek om ons te vestigen en onze welpen op te voeden."

"Er is besloten in de Raad\*\*\* van de benedenlingen dat als benedenlingen een nieuwe plek willen bezetten, ze dit aan de andere benedenlingen moeten laten weten, herinnerde Alec hem. Voor zo ver ik weet heb je plannen nooit duidelijk gemaakt aan de Raad.\*\*\* Hij sprak streng maar kalm, waarop de Alfa hem lang aankeek. Uiteindelijk antwoordde hij: Ik vocht tegen Valentijn\*\*\*. Ik vocht tegen Sebastian Morgenstern\*\*\*. Ik woonde de raad van Julian Blackthorn\*\* bij zodat we konden samenwerken om het Cohort\*\* te verslaan." En daarom heb je zeker het recht om er iets voor terug te nemen, voltooide Clary de zin in stilte. Maar dat zei ze niet hardop.

"Er zullen andere benedenlingen naar hier komen, zei Clary tegen hem. Hoe vaak jullie ook zij aan zij hebben gevochten, jullie zien de vampiers nog steeds als jullie vijanden\*\*\*. Hetzelfde geldt voor hen, vroeg of laat zullen er nieuwe conflicten ontstaan."

"Er is geen conflict dat mijn roedel niet aankan, gromde de Alfa. Ik heb zeven trouwe wolven aan mijn zijde, en de overige twee zullen spoedig geen welpen meer zijn. Waarom zou ik me zorgen maken?" Alec wou iets terug zeggen, maar Clary boog zich naar hem toe en fluisterde: "Dit gaat niet werken. We kunnen de Raad\*\*\* beter laten samenkomen om heel deze kwestie te bespreken." Onwillig volgde Alec Clary, waarna ze aan hun missie begonnen.

*Het instituut van New York*

Bijna alle Schaduwjagers van het Instituut van New York en enkele van hun trouwste bondgenoten onder de benedenlingen hadden zich verzameld in het sanctuarium van het Instituut. Overal waren stemmen die ruzie maakten of protesteerden. "Stilte!" riep Alec, die een rune gebruikte om zijn stem kracht bij te zetten. Zodra het stil was, begon hij te vertellen: "Het gaat zoals we verwacht hadden. Nu de demon dood is, beginnen benedenlingen delen van Derry voor zichzelf op te eisen. Snel genoeg zullen er conflicten ontstaan. Gewelddadige conflicten. Het is daarom echter nodig om te bespreken hoe Derry onder de benedenlingen verdeeld zal worden."

"Ik zou niet eens de moeite doen om mijn roedel\*\*\* onder te brengen in die vervloekte stad!" riep Maia Roberts uit, waarop Bat haar hand pakte en bevestigend knikte. Lily Chen, de leidster van de vampierclan\*\*\*, had andere gedachten over de kwestie. "Nu, ik weet het niet zeker... Mijn clan vestigen in een stad die eeuwenlang achtervolgd is geweest door een superdemon... Lijkt me interessant." Opnieuw begonnen de Schaduwjagers en de benedenlingen door elkaar te praten, en opnieuw was de orde onmiddellijk verdwenen.

"Stilte!" riep Alec voor een tweede keer. "Ik weet dat vele benedenlingen zich niet zullen willen vestigen in deze spookachtige stad, maar vele anderen zullen dat wel willen. Hierom moet alles ordelijk verlopen. Ik heb een paar Schaduwjagers nodig om Derry beter te verkennen, die op zoek gaan naar plekken waar de benedenlingen zich kunnen vestigen. Evenals een paar benedenlingen, voegde Alec er aan toe. Lily protesteerde. Ik denk dat een van jullie in het bijzonder geschikt is om dit te doen."

Hoewel hij een vampier was - een daglichter - had Adrian zich altijd beter thuis gevoeld bij de Schaduwjagers. Sommige van hen, wist Adrian, dachten dat hij beter af zou zijn in een vampierclan. Sinds zijn aanwerving bij het Instituut had hij keer op keer bewezen dat hij beter af was bij de Jagers en was hij altijd zo blij geweest om deel te nemen aan hun missies. Maar bij deze missie voelde hij dat hij tot op het bot bevroor. "Neen, neen! zei hij toen alle blikken op hem rustten. Ik ga *nooit* meer terug naar Derry!"

### Hoofdstuk 2: Waarom zou ik teruggaan?

*Academie voor Schaduwjagers, de staat van New York*

"Ik kan het niet geloven, mompelde Adrian, met zijn hoofd rustend in Don zijn schoot. Ik verloor je in Derry, kwam terug als vampier, en een paar maanden geleden hielp ik mijn vampiervader doden. Begrijpen ze dan niet dat ik genoeg heb?" Tot zijn verbazing had Don een geamuseerde blik. "Je was er anders eerst niet happig op om Derry te verlaten, toen we elkaar ontmoetten," merkte Don op.

"Dat was toen, herinnerde Adrian hem. Je wilde in eerste instantie al weggaan, weet je nog? Ik ben bang... dat ik het niet aankan. De laatste keer, toen ik mijn vampiervader doodde, dacht ik de hele tijd aan je. Daarom dat ik er mee door ging." Dit ontroerde Don, meer dan hij in woorden kon zeggen, en hij begon zachtjes het haar van zijn partner te strelen."Ze kunnen je niet tot iets dwingen. Je hebt je waarde meer dan bewezen. Vampier of niet, je bent een goede vriend van de Jagers", zei Don.

Het bleef een paar minuten stil en ze genoten van elkaars gezelschap. Enkele seconden dacht Adrian eraan om Don te kussen en de liefde die hij voelde met Don te delen. Niemand anders was aanwezig in het lokaal. Spijtig genoeg moest Don binnen een paar minuten terug naar zijn klaslokaal. "Hebben je studenten al een naam voor je vak, normalokunde of zo iets? vroeg Adrian. Als je studenten ook maar even gemeen tegen je zijn, zal ik ze een les leren om nooit te vergeten." Waarop hij zijn vampiertanden liet zien, en schoot Don in de lach.

"Ze zijn niet gemeen, maar ze weten niks over de aardse wereld. Ik wist altijd al dat mensen kortzichtig waren, maar mijn schaduwjagersstudenten hebben de hoofdprijs gewonnen wat betreft onwetendheid. Gisteren nog moest ik het verschil tussen Rock en Jazz uitleggen. Mijn aardse studenten wisten het verschil gelukkig wel, ze moeten zich nog nooit zo wijs gevoeld hebben, denk ik," zei Don.

Beide schoten in de lach. Don zou nooit een goede vechter zijn, noch ooit runes dragen of deelnemen aan missies, maar zijn kennis en intelligentie maakte dit ruimschoots goed. Sommige van de Schaduwjagersfamilies weigerden nog altijd om over de aardse wereld te leren. Hierdoor waren hun kansen om zich aan te passen aan de aardse wereld kleiner en beperkter als het het echt nodig was. Er was nog zoveel te vertellen, dacht Adrian, maar toen kreeg Don het bericht dat hij verwacht werd op zijn volgende les. "Beloof me dat we een besloten avond hebben," zei Adrian. Don beloofde dit.

*New York stad*

Het had vandaag maar een halfuur geregend. Heel kort maar het was genoeg om de warme lucht af te koelen. Terwijl hij door de straten liep, lette een heksenmeester, Horus genaamd, op alle veranderingen die zich voordeden in de Benedenwereld. Nieuws verspreide zich altijd snel, en hij had gehoord dat Derry, de spookstad, openstond voor iedere benedenling die daar wilde wonen. Als de Schaduwjagers tenminste niet zouden ingrijpen. De kansen waren tien tegen één dat ze dat wel zouden doen. Het was zo frustrerend. Na alles wat de Benedenwereld had meegemaakt, hadden ze nog steeds toestemming nodig om verlaten plaatsen te bezetten. Het was duidelijk dat de Schaduwjagers niks hadden geleerd uit hun fouten die ze hadden gemaakt in het verleden.\*\*\*

Maar dat was niet Horus zijn grootste zorg. Hij liep door een donker steegje en kwam een weerwolvenpaar tegen dat Grieks sprak. Zodra ze Horus zagen, deden ze het zwijgen toe. "Maak jullie geen zorgen, stelde hij hen gerust. Ik ben niet een van de engelenkrijgers. Hij grinnikte en vervolgde: Zijn jullie afkomstig van Griekenland?"

De oudste van de twee, het weerwolvenmeisje dat rond de negentien jaar was, knikte."We zijn afkomstig van Athene, om precies te zijn. We wilden deze vervloekte stad waar iedereen het over heeft met eigen ogen zien. Het lijkt erop dat er al een roedel weerwolven aanwezig is. Dit moeten krachtige jongemannen zijn."

"Dus het nieuws heeft Europa al bereikt? informeerde Horus, en deze keer antwoordde de jongen. Ja dat klopt. We kwamen het te weten van een elf die in Berlijn woont." Dus ook zij wilde naar deze spookstad verhuizen... "Wat is de naam ook weer van deze stad...P erry?"

"Derry", corrigeerde het meisje hem, maar Horus zijn gedachten waren al ergens anders. Als het nieuws zich zo snel over de hele wereld had verspreid, dan zouden tientallen, zo niet honderdtallen benedenlingen bezig zijn met de voorbereidingen om te verhuizen naar deze stad. Horus veronderstelde dat de meesten gewoon het avontuur zochten, terwijl anderen van plan waren om zich daar permanent te vestigen. Enkelen zouden wellicht op de vlucht zijn voor mogelijke vervolgingen in hun thuisland. Er zouden ook andere kansen moeten zijn. "Je hebt me overtuigd, sprak hij tegen de weerwolven. Ik denk dat ik ook maar een kijkje ga nemen in deze stad. Jullie kunnen met mee, als jullie willen."

"Maar de benedenlingenraad\*\*\* is nog steeds aan het overleggen hoe alles vlot kan verlopen, zei het weerwolven meisje. We kwamen tientallen weerwolven en vampiers van over de hele wereld tegen, wachtend op een goede overeenkomst."

"Wie zei er iets over jullie beurt afwachten? Horus fronste zijn wenkbrauwen. Met enige moeite, omdat het niet zijn specialiteit was, creëerde hij een portaal. Ik ken Maine heel goed, vanuit de plek waar we naar toe gaan, is het slechts een paar uur lopen. Komen jullie met me mee?" De jongen aarzelde, en deed een paar passen achteruit, maar het meisje pakte zijn arm vast. "Het zal het waard zijn", glimlachte ze. Kort hierna volgde ze Horus het portaal door.

### Hoofdstuk 3: Vuil spel

Het was lang geleden sinds hij Nederland voor het laatst bezocht had en de Nederlandse taal nog gesproken had, maar Horus was altijd goed geweest in zaken onthouden. Een van deze dingen was het spreekwoord *"Een drukte van belang"* geweest. En op dit moment was het echt zeer druk. Niet alleen de Griekse weerwolven waren aanwezig, eveneens de helft van een clan vampiers, wat kabouters en een jonge heksenmeester die nog maar net gestopt was met verouderen, allemaal waren ze aanwezig op de begraafplaats van Derry. Wat later verscheen de roedel weerwolven die zich reeds gevestigd had in de stad. De Alfa die in de voorbije tien jaar had meegevochten in de voorbije oorlogen\*\*\* van de Schaduwjagers, was niet echt blij om op de begraafplaats aanwezig te zijn.

Horus was blij dat zoveel benedenlingen waren gekomen om naar hem te luisteren. Hij wist dat er nog meer zouden volgen. Toen iedereen zat begon hij te praten: "Beste mede-benedenlingen, welkom op deze nieuwe plek. Sommigen van jullie arriveerden met mijn hulp, anderen hebben zelf hun weg naar hier gevonden. Maar dat is niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, mijn vrienden, is dat deze stad ons allen een nieuwe start kan geven."

"We zijn je vrienden niet, gromde de Alfa van de weerwolven. Het enige wat mij interesseert, is de veiligheid van mijn roedel, maar dankzij, jouw gromde hij met zijn ontblote tanden, zal Derry binnenkort overspoeld worden door benedenlingen die *onze plek* zullen willen innemen." Horus was verbaasd door de vijandelijkheid van de Alfa, maar reageerde niet meteen. "Ik heb mogelijk twee nieuwe leden meegebracht voor je roedel - is dat dan niks waard?" De twee Griekse wolven stonden echter niet te trappelen om zich bij deze roedel aan te sluiten; de Alfa merkte het. Maar een kans om zijn roedel beter te verdedigen, dankzij deze twee nieuwe weerwolven, zette hem toch aan het denken.

"Ik ben hier niet om conflicten te veroorzaken tussen de benedenlingen, zei Horus. Integendeel, ik ben hier omdat we samen sterker staan. Het oordeel van de benedenlingenraad\*\*\* wordt te veel vertroebeld door hun persoonlijke relaties die ze hebben met de Schaduwjagers. Magnus Bane zijn oordeel wordt vertroebeld vanwege zijn huwelijk\*\* met Alec Lightwood - we weten dit allemaal. Hier kunnen we onze dromen verwezenlijken. En de mogelijkheden liggen hier voor het grijpen."

"Bedoel je de aardse mensen in Derry? vroeg een vrouwelijke kabouter. Bedoel je dat we ze kunnen gebruiken in ons eigen belang?" Horus had zijn selectie onder de benedenlingen heel zorgvuldig gemaakt. De meesten waren nog zeer jong - en dus naïef. Jonge benedenlingen en jonge aardse mensen leken veel op elkaar - altijd waren ze opzoek naar avontuur en plezier. "We weten allemaal dat deze stad wreed en erg onwetend is, legde Horus uit, en dat hier geen Schaduwjagers zijn. Willen jullie allemaal niet wat meer vrijheid? Deze mensen leven al eeuwen geïsoleerd van de bescherming van de engelen - bedenk wat hier mogelijk kan zijn!"

De vampiers waren opgewonden, de kabouters waren opgewonden. Als de kinderen van de engelen niet op hen letten, zouden ze vrij zijn om te doen en te laten wat ze wilden en niemand zou hen stoppen. Maar de Alfa van de weerwolven was nog niet overtuigd. "Jullie zijn allemaal gek geworden. Denken jullie echt dat dit 'het paradijs' zal worden voor de benedenlingenwereld? De Schaduwjagers zullen hier sneller komen dan jullie denken, en dan is het feestje afgelopen. Voor ons allemaal!" Kort hierna beval hij zijn roedel om naar huis te vertrekken. De laatste van de wolven keek Horus even aan, knikte en vertrok.

"Deze vergadering is voorbij, zei Horus. Ga nu doen wat jullie instincten zeggen te doen!" Hij had niet veel tijd. De Schaduwjagers zouden binnen een paar dagen hier kunnen zijn. Maar hij was er klaar voor. Hij was hier al jaren mee bezig geweest en nu had hij zowat alles wat hij nodig had.

*Het instituut van New York*

"Ik begrijp dit niet, mompelde Clary, kijkend naar de lijst die op haar bureau lag. Waarom willen zoveel benendenlingen naar deze demonische plek gaan?" Jace, die naast haar zat, schudde zijn hoofd. "Ze willen waarschijnlijk daar gaan wonen, omdat Schaduwjagers daar al eeuwenlang niet meer geweest zijn. Ik kan het ze niet kwalijk nemen." De lijst van benedenlingen die een plaats hadden toegewezen gekregen in Derry bevatte tientallen namen, en de lijst groeide elke dag. Alec en de benedenlingenraad\*\*\* hadden bewakers opgetrommeld om Derry te bewaken. Ze moesten ervoor zorgen dat geen benedenling illegaal de stad binnenkwam, maar dat was een moeilijke taak. Met zoveel demonenenergie was het erg moeilijk om veranderingen waar te nemen. Zelfs een portaal zou maar moeilijk op te merken zijn.

Op het moment dat Clary het profiel van een elf bestudeerde, stapte een jonge Schaduwjager met de naam Andrés de kamer binnen. "De bewakers hebben een toename van demonenenergie rond Derry opgemerkt, maar ze weten niet waar het vandaan komt, legde hij uit. Ik vraag jullie hierom, als hoofden\*\* van het instituut van New York, om een patrouille de stad in te sturen." Jace en Clary keken elkaar even aan en keken toen terug naar Andrés. "Voor zover we weten, zei Clary gaat het op dit moment enkel over een roedel weerwolven."

"Maar hoe zit het met de toename van demonenenergie?" protesteerde Andrés verrast.

"De demonenenergie is erg sterk in Derry, legde Clary uit. We weten dat het ons niet beïnvloed als we daar maar korte tijd blijven, maar wat als we langer blijven? Onze enige hoop is betrouwbare benendenlingen te sturen die de stad kennen. En op dit moment zijn dit enkel Adrian Mellon en Don Hagarty - alhoewel dat Don nog steeds aards is - en helaas blijven ze weigeren om te gaan." Andrés wist dat hij niet door moest vragen, hierop boog hij respectvol en verliet de kamer.

### Hoofdstuk 4: Geen plaats om naartoe te gaan

Hij had jaren de roedel geleid, en ook daarvoor was hij altijd al een loyaal lid geweest. Dit vanaf het moment dat hij een weerwolf was geworden. Hij had elke oorlog in het afgelopen decennia meegemaakt. En toch was een van zijn roedelleden hem niet echt dankbaar."Ben je vergeten hoe vaak ik samen met je heb gevochten? Voor jullie allen?" gromde de Alfa. De andere wolven stonden met hun ruggen tegen de muur, niet wetend wat ze moesten doen. Een van jongvolwassenen onder de weerwolven krulde zijn lip in een arrogante glimlach. "Horus heeft gelijk, zei de puber. We hebben eindelijk een thuis gevonden waar geen Schaduwjagers zijn. Helaas zullen ze hier echter snel genoeg zijn. Waarom proberen we niet te voorkomen dat ze hier ooit zullen komen?"

"Wat heeft deze heksenmeester je wijsgemaakt, dat je het in je hoofd hebt gehaald om me uit te dagen? snauwde de Alfa, waarop de puber achteruit stapte. Oh, ik daag je niet uit. Ik breng slechts een boodschap over. Horus heeft vele weerwolven meegebracht die maar al te graag de leider van de roedel willen worden."

Een vrouwelijke weerwolf, die zwanger was, stapte naar voren."Wat is dit voor lafheid? Als je leider wilt worden van een roedel, dien je de huidige Alfawolf uit te dagen. Welke wolf laat andere wolven het vuile werk opknappen?"

De puber grijnsde. "Waarom kies je de moeilijke weg, als het gemakkelijk kan? Horus wilt nog niet vechten, voegde hij eraan toe. Er moeten nog zaken geregeld worden. Hierna kan het proces gestart worden om een veilige haven te creëren, voor alle benedenlingen."

*Academie voor Schaduwjagers, de staat van New York*

Het had even geduurd voordat Don gewend was aan het feit dat zijn partner elk moment voor een misse kon worden opgeroepen. Elk moment betekende ook als ze aan het ontbijt zaten of - en dat was nog erger - tijdens privémomenten. Don klaagde niet. Hij had geleerd te genieten van elk moment dat hij doorbracht met Adrian. Met dat in gedachten, knipperde hij even met zijn ogen toen Adrian - na een dag de Academie te bewaken - zijn klas inliep en hem liet weten dat hij de Schaduwjagers van het instituut van New York ging optrommelen.

"Oké , zei Don, ik had toch wat lessen gepland met Sunil.\*\*\*\* Waar bevinden de demonen zich deze keer?" vroeg hij aan Adrian, maar Adrian schudde enkel zijn hoofd. Ik kreeg een vuurbericht uit Derry. De roedel weerwolven daar heeft hulp nodig, het ziet ernaar uit dat vele benendenlingen onopgemerkt naar binnen zijn kunnen sluipen."

"Ben je zeker?" fronste Don.

Adrian bewoog zijn schouders een beetje. "Het is niet de fout van de bewakers. Ze hadden dit niet kunnen opmerken, niet met al de demonenenergie die de demon Pennywise daar heeft achtergelaten."

Don schudde zijn hoofd. "Dat bedoelde ik niet. Ik dacht dat je niet terug naar Derry wilde gaan? Na een paar minuten stilte mompelde Adrian: "Ik was gewoon boos dat ze deze missie eerst aan mij wilden toevertrouwen. Het klopt dat Derry een vreselijke plaats is, met vreselijke mensen. Maar er bevinden zich daar eveneens onschuldige benedenlingen. Mijn soort, de vampiers, zijn daar ook. En...ik ben niet iemand die bij de pakken neer blijft zitten, nietwaar?"

"Nee dat ben je zeker niet", glimlachte Don. Hij keek naar de dingen die op zijn bureau lagen, liet ze voor wat ze waren en ging naar Adrian toe om hem te omhelzen. Het was een lange en intense knuffel, gevolgd door een kus, waarna ze bijna in elkaars armen smolten. "Beloof dat je voorzichtig zult zijn, en kom snel terug", mompelde Don, waarop Adrian met zijn geringde handen Dons wang streelde. "Ik ben voorzichtig, antwoordde hij. Altijd."

*Maine, Derry*

Tevreden keek Horus naar het aantal benedenlingen dat de stad binnenkwam. Na nog een paar portalen waren er nu tientallen benedenlingen in Derry. Ze waren allen bijeengekomen aan een oude schuur, waar zich een houten platform bevond. Vanaf dat platform keek Horus neer op benedenlingen en aardse mensen. De elfen - jonge, naïeve elfen die hij had uitgenodigd - hadden hun werk gedaan en hadden jonge, naïeve aardse mensen verzameld. Doordat de kracht van de Engel hier eeuwenlang afwezig was geweest, waren deze dwaze mensen in de stad gemakkelijk te lokken geweest.

"Allen!" Riep Horus toen iedereen zat. "Welkom in Derry! Ik ben zo blij dat jullie in zulke grote aantallen zijn gekomen. We zullen hier een nieuwe gemeenschap van benedenlingen stichten - een die eeuwenlang duurt en nooit zal moeten buigen voor de Kinderen van de Engel!" Iedereen begon zijn goedkeuring te uiten, hoewel de aardse toeschouwers geen idee hadden waarover hij het had. "Jammer genoeg, voegde Horus eraan toe, is niet iedereen onder ons betrouwbaar. Deze gebeurtenis zal een voorbeeld stellen voor wat er gebeurt als je buigt voor de Kinderen van de Engel. Laat de verrader naar voren treden!!"

Vastgehouden door twee weerwolven die geen deel uitmaakten van zijn roedel, werd de Alfa gedwongen om het platform te beklimmen. Hij negeerde de beledigingen en kreten die naar zijn hoofd geslingerd werden. De wolven die nog steeds loyaal aan hem waren, zwegen. "Volgens de wet van de wolven wordt een leider die ontrouw is, uitgedaagd", zei Horus. Hij verliet het platform, gevolgd door de twee weerwolven die de Alfa hadden vastgehouden. Zodra hij alleen op het platform was, nam de Alfa de gedaante aan van een enorme donkerbruine wolf en ontblootte hij zijn tanden."Zoals onze traditie ons voorschrijft, gromde hij, wordt degene die mij verslaat de nieuwe leider van de roedel."

Onmiddellijk transformeerden twee jonge weerwolven en sprongen ze op het platform. Een van hen ging rechtstreeks voor de nek van de Alfa en beet hem. Desondanks dat hij niet meer de jongste was, was de Alfa nog steeds sterk, en brak hij met een snelle beet de nek van de jonge wolf. Zijn tweede aanvaller gromde woedend en sprong op zijn rug, happend richting de oren. Van een afstand glimlachte Horus. Dit ging zelfs nog beter dan hij had gedacht. Hierop begon hij de eerste woorden van een spreuk te mompelen.

Een voordeel van een Schaduwjager zijn, was dat je dagenlang kon blijven vechten. Niet een langere periode achter elkaar uiteraard, maar je kon op korte tijd vele gevechten voeren. Het was deze kracht die Clary voortduwde samen met Simon, Alec en de anderen die Derry bewaakten en in de gaten hielden. Adrian, Bat, Maia en Lily waren bij hen. "We zullen snel moeten zijn, liet Clary weten, terwijl ze onderweg naar de stad waren. Geen van ons allen weet hoe lang onze runen zullen blijven werken op deze van demonen vergeven plek."

De aardse mensen van Derry merkten of wisten niet hoe een groep van benedenlingen en Schaduwjagers de stad doorzocht. Het duurde niet lang voordat ze de verlaten schuur en het platform met de vechtende weerwolven erop ontdekten. Alec schoot een van zijn pijlen af op de jonge weerwolf, die minutenlang in de nek en rug van de Alfa had gebeten, en die viel hierop van het platform af. Een groot gevecht stond op het punt te beginnen...

### Hoofdstuk 5: De jacht

Horus zag de naderende Schaduwjagers en wilde schreeuwen, maar wist dat hij de spreuk die hij aan uitspreken was, niet kon onderbreken. Hierop begon hij nog harder en sneller te mompelen. "*Slachtoffers van de hogere demon, verlaat het rijk der doden en verschijn."* De slachtoffers die de demon Pennywise had gemaakt kenden al lange tijd vrede, maar als geesten zouden ze heel machtig kunnen worden. Dit was een goede aanwinst voor een heksenmeester die maar al te graag een krachtig rijk op wilde bouwen.

Achter hem was de strijd reeds begonnen. Tientallen opstandige benedenlingen renden naar de Schaduwjagers toe en vielen zonder pardon aan. De Griekse weerwolven werkten samen met een enorme elf uit het Onseelie rijk\*\* en slaagden erin om Andrés te isoleren van de andere Schaduwjagers. "Volhouden!" riep Simon en haalde vervolgens uit met zijn zwaard naar een mannelijke weerwolf. Hij doodde de wolf. De vriendin van de weerwolf gromde van woede en veranderde in een enorme grijze wolf waarop ze Simon van achter probeerde aan te vallen. Ondertussen schoot Alec verschillende kabouters neer en voerde Clary een één op één gevecht met een vampier. "Simon, riep ze, geef me wat van je kracht!"

"Ik kan het je niet geven! antwoordde Simon terwijl hij de vrouwelijke weerwolf neerschoot. Het is deze plek.... Al die kwade energie!" Horus hoorde het en glimlachte. Alles ging precies zoals hij verwacht had. Het zou niet lang duren of de engelenmagie zou uitdoven. Er verscheen mist voor zijn geestesoog; de spreuk deed zijn werk. Wat verder op het houten platform boog Adrian zich over de gewonde Alfawolf, die niet in staat was om de strijd met zijn rivalen aan te gaan. "Nee", gromde hij toen Adrian hem in veiligheid trachtte te brengen."Help hem eerst." Hij wees naar de jonge weerwolf die Alec eerder had neergeschoten. De pijl zat nog steeds in de zij van de jonge weerwolf, die duidelijk ondraaglijke pijnen had. Adrian snelde naar hem toe. "Verander terug in een jongeman, mompelde hij. Anders kan ik je met geen mogelijkheid dragen."

Hij wist niet zeker of de weerwolf hem kon begrijpen, maar binnen een paar seconden veranderde hij in een gewonde naakte jongen. Adrian legde de arm van de jongen over zijn schouder en droeg hem weg van het slagveld. Halverwege struikelde hij over een lichaam dat stil in het maanlicht lag. Het was Chris Unwin, de jongste van de tieners die hem om het leven had gebracht. Zijn keel was doorgebeten, wat duidelijk het werk was van een weerwolf. Adrian nam niet eens de moeite om naar het lijk van de dode tiener te kijken.

De meeste aardsen waren reeds gevlucht, maar de opstandige benedenlingen waren nog steeds aan het vechten. Ze leken sterker, zelfverzekerder te zijn. En het ergste was nog dat ze zonder angst vochten. Andrés weerstond amper de aanval van een vampier en Alecs pijlen misten meer dan gewoonlijk. Toen ontstond er plotseling een stormachtige wind en vele benedenlingen werden meters weg gekatapulteerd. "Ash!" riep Clary opgelucht. De jongen hing met zijn prachtige zilverwitte gespreide vleugels met gouden puntjes in de lucht. "Sorry dat ik later ben", glimlachte hij. Na zijn entre en Adrians terugkomst op het slagveld, draaiden de rollen om. Een pijl raakte Horus, waarop de heksenmeester begon te huilen van de pijn. De mist die hij eerder had opgeroepen, verdween."Neem hem gevangen!" riep Jace, en vrijwel onmiddellijk renden de bewakers en Andrés naar de heksenmeester toe om hem te arresteren. Kort hierna stopten de bendenlingen plotseling met vechten. Het gevecht was voorbij.

*Het instituut van New York, de benedenlingen raad\*\*\**

"We hebben zeer sterke argumenten om er nu zeker van te zijn dat de benedenlingen die Horus hielpen werden gedreven door de demonische energie die zich in Derry bevindt, legde Alec uit aan de benedelingen en mensen die zich in het sanctuarium hadden verzameld. Hierom zullen we onderzoeken wie deze heksenmeester actief heeft bijgestaan. De rest is vrij om te gaan en staan waar ze maar willen. Dit is overal, behalve Derry." De benedenlingen bij wie hun onschuld al was bewezen, bogen beschaamd hun hoofd. Onder hen was de jonge weerwolf die Adrian in veiligheid had gebracht en de vampier die Clary had aangevallen. Deze laatste mompelde in zichzelf: "Ik kan niet geloven dat ik gecontroleerd werd door deze smerige heksenmeester."

"De stad blijft bewaakt, vervolgde Alec, en de bewakers zullen bestaan uit Schaduwjagers en benedenlingen. Maia en Lily zullen de selectie maken." De twee knikten vastberaden, en hiermee was de bijeenkomst voorbij. In een hoek van het sanctuarium stonden Simon en Adrian naast elkaar. "Ik begrijp het niet, zei Simon. Ik dacht dat die klootzakken opgesloten zaten."

"De oudste zijn dat nog steeds, en dat zal nog tientallen jaren zo blijven, legde Adrian uit. Chris was echter nog minderjarig en dat zal de reden zijn geweest om hem vrij te laten. Hij kon niet lang van zijn vrijheid genieten." Adrian keek vervolgens naar de benedenlingen die gecontroleerd waren geweest door Horus en zuchtte. Zal er ooit plaats zijn voor de benedenlingen in Derry?"

"Voor degenen die niet gecontroleerd waren door Horus wel ja, knikte Simon. Sommige benedenlingen zijn gevoeliger voor demonenenergie dan anderen. We moeten echt voorzichtig zijn met de selectie wie daar gaat wonen." Simon zweeg even en vroeg zich af hoe Adrian erin was geslaagd om zoveel te leren sinds het halfjaar dat hij voor het eerst uit zijn graf was gekropen. In de Schaduwwereld was het echter nooit goed om in het verleden te blijven hangen. Adrian leefde volgens dat principe zoals niemand anders dat deed. "Wat ga je nu doen?" vroeg Simon.

"Ik keer terug naar de Academie voor Schaduwjagers en zal mijn rol als medebewaker terug opnemen. En mijn terugkomst samen met Don vieren", grijnsde Adrian. "En jij?" vroeg hij aan Simon.

Simon keek naar Isabelle, die een paar meter verder stond, met haar zweep om haar pols gewikkeld, klaar om te gebruiken. "Ik denk dat ik maar ga jagen."

Einde

## Personagelijst

* **Alexander "Alec" Gideon Lightwood-Bane\*\* (Schaduwjager):** Is de zoon van Maryse Lightwood en Robert Lightwood. Hij is voorzitter van de Benedenlingenraad\*\*\*. Alec is getrouwd\*\* met heksenmeester Magnus Bane en adoptievader van twee kinderen\*\*\*\*.

* **Adrian Mellon (daglicher vampier):** Ooit een gewoon mens, nu een daglichteling en deel van de wacht bij de Academie voor Schaduwjagers. Hij is de partner van Don Hagarty.

* **Alfa (weerwolf):** Is hoofd van de weerwolvenroedel die zich in Derry gevestigd heeft en een veteraan uit alle oorlogen van de Schaduwjagers in de afgelopen decennia.

* **Andrés (Schaduwjager):** Jonge Schaduwjager die traint in het Instituut.

* **Ash Morgenstern (half Schaduwjager/half elf):** Is de zoon van de Seelie koningin en Jonatan/Sebastian Morgenstern\*\*. Hij is de neef van Clary en Jace, en hun geadopteerde zoon (zie Ash' reis: zoektocht naar vrijheid voor meer informatie).

* **Bartholomew "Bat" Velasquez (weerwolf):** Is de onderbevelhebber van de New Yorkse weerwolvenroedel\*\*\*. Hij is eveneens de verloofde van Maia Roberts\*\*

* **Clarissa "Clary" Adele Fairchild-Herondale (Schaduwjager):** Is de dochter van Joycelyn Fairchild en Valentijn Morgenstern. Ze speelt de hoofdrol in de originele serie: De Levensinstrumenten. Ze is vrouw van Jace Herondale. En de parabatai\*\*\*\*, van Simon Lewis-Lovelance. Calry is het co-hoofd\*\* van het instituut van New York. En heeft een dochter met Jace Herondale, Dawn

* **Don Hagarty (mens):** Is leraar aan de Academie voor Schaduwjagers en de partner van Adrian Mellon

* **Horus (heksenmeester):** Is erop uit een plaats te stichten waar geen Schaduwjagers zullen kunnen leven.

* **Isabelle "Izzy"Sophia Lightwood-Lewis (Schaduwjager):** Is de dochter van Maryse Lightwood en Robert Lightwood. Ze vrouw van Simon Lewis-Lovelace en moeder van hun zoontje, Livi.

* **Jonatan Christoffer "Jace" Lightwood-Herondale (Schaduwjager):** Is de zoon van Céline Herondale en Stephen Herondale. Hij is het co-hoofd\*\* van het instituut van New York. Jace is de parabatai van Alec Lighwood\*\*\*, de man van Clary Fairchild met wie hij samen een dochter heeft Dawn

* **Lily Chen (vampier):** Is hoofd van de New Yorkse vampierclan\*\*\*.

* **Maia Roberts** **(weerwolf)**: Is hoofd van de weerwolvenroedel\*\*\* van New York. Ze is verloofd met Bat Velasquez\*\*.

* **Simon Lewis-Lovelace (verheven tot Schaduwjager):** Is de parabatai\*\*\*\* van Clary. Simon was ooit een vampier\*\*\*, maar na een samenloop van omstandigheden, kon hij verheven worden tot Schaduwjager\*\*\*\*. Hij is de mentor van Adrian, met wie hij een sterke vriendschap heeft opgebouwd. Simon maakte Adrian ook wegwijs in de Schaduwwereld. Hij is getrouwd met Isabelle Lightwood, met wie hij samen een zoon heeft, Levi.

* **Sunil (mens):** Is leraar aan de Academie voor Schaduwjagers. Hij brak zijn eigen training af voor hij zelf tot Schaduwjager verheven kon worden.

Spoilers uit: De Duistere machten\*\*

Spoilers uit: De originele serie: De Levensinstrumenten\*\*\*

Spoilers uit: Academie voor Schaduwjagers\*\*\*\*