Obóz piracki

**Obóz piracki"** to dziesiąty rozdział części pierwszej *Pirat mówi "Arrr!"* i dziesiąty rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Zenon
* Hapaczeszko
* Pavla
* Franio

## **Streszczenie**

Gdy nadszedł świt, Hapaczeszko wszczynał atak paniki. Potem wstał z gniazda. Aleksander wziął w spiżarni walizkę. Ksawery włożył do walizki pełny wór i inne przedmioty. Wszyscy piraci udali się na wyspę Kasner. Najpierw poszli do lasu, a potem dotarli do parku. Następnie Ksawery przygotował miejsce do biwakowania. Potem wszyscy piraci zaczęli biwakować. Pirat Szkorbutu zauważył, że musi leczyć wszystkich piratów i ich przyjaciół. Zenon pomyłkowo śmiał się, ale Franio powiedział, że ten nie musi śmiać się podczas szkorbutu i że ten musi nie pić zupę piracką a jeść sałatkę. Ksawery dał Hapaczeszku i Pavlie ziarna i te ptaki zaczęły zjeść te ziarna. Franio dał Czesławowi, Aleksandrowi, Ksaweremu, Zenonowi i sobie pięć opakowań sałatki. Potem nadszedł wieczór. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon i Franio zaczęli jeść sałatkę. Gdy ognisko zaczęło palić się, zalało wszystko światłem naokoło siebie. Spadło z rąk Zenona puste opakowanie, a Ksawery pytał jego, że kto to tak biwakował. Następnie Zenon dodał "to nie ja". Potem podniósł puste opakowanie i powiedział „bardzo dziękuję za wspaniały wieczór”. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko, Pavla i Franio wrzasnęli "było nam też przyjemnie".

## **Tekst**

Ksawery postanowił iść na obóz piracki. Hapaczeszko spał w nocy. Gdy nadszedł świt, budzik zadzwonił, to Hapaczeszko wszczynał atak paniki.

  – Hapaczeszko! Hapaczeszko! Hapaczeszko! Czy idziesz na obóz? – zawołał Ksawery.

  – Tak? – odparł ze zdumienia Hapaczeszko.

  – Wstań z gniazda. Budzik zadzwoni. – rzekł Ksawery.

Hapaczeszko wstał z gniazda. Piraci i Pavla zamierzali iść na obóz do wyspy Kasner.

  – Już chwila. Tylko ja muszę spakować wszystkie rzeczy do walizki. – rzekł Aleksander.

Aleksander przyszedł do spiżarni, wziął ze stołu walizkę, trzymał ją, wyszedł ze spiżarni, wziął z kieszeni klucz, zamknął drzwi i włożył z powrotem klucz do kieszeni. Następnie poszedł z walizką do Czesława i rzekł:

„Czesławie, już jesteśmy przy wyspie Kasner. Zatrzymaj statek. Arrr! Już idziemy na obóz.”

  – My chyba idziemy do parku. – powiedział Czesław.

  – Arrr! Dobrze. – zgodził się Hapaczeszko.

Ksawery otworzył walizkę, włożył pełny wór i inne przedmioty do niej i zamknął walizkę. Piraci i ich przyjaciele byli zaskoczeni.

  – Arrr! Jesteśmy gotowi na obóz. – rzekli wszyscy.

Wszyscy wyszli ze statku pirackiego. Ksawery wziął z lewej kieszeni lornetkę.

  – Czy kogoś tu nie ma? Czy nie ma tu dzikich zwierząt, gadów ani płazów? – zapytali Czesław i Franio.

  – Nie ma nic. – odparli Ksawery, Hapaczeszko i Pavla.

  Wszyscy bohaterowie poszli po ścieżkach do parku: najpierw poszli prosto, następnie skręcili w prawo, a potem skręcili w lewo, tam gdzie był park. Potem weszli przez wejście i przyszli do parku.

  – Już jesteśmy w parku! Arrr! – krzyczeli wszyscy.

  Ksawery przygotował miejsce do biwakowania. Otworzył walizkę, wziął z niej osiem kawałków drewna i postawił na środku ścieżki podobnej do pierścieni. Taki okrąg z kawałkami drewna stał się ogniskiem. Potem Ksawery wziął z walizki pełny wór, postawił obok walizki i zamknął walizkę. Następnie rozwiązał sznur wora. Potem wyciągnął z wora najpierw po jednym namiocie i położył ich na trawie za walizką. Następnie wyciągnął z wora dwa gniazda i postawił za pierścieniową ścieżką, ale przeciwko ogniska. Następnie wziął za walizką pięć namiotów i postawił je za pierścieniową ścieżką, ale obok gniazd. Potem Ksawery otworzył walizkę, włożył z powrotem wór do walizki i zamknął ją. Piraci i ich przyjaciele poszli na pierścieniową ścieżkę; piraci weszli do namiotów, a ptaki – do gniazd.

  – Arrr! Biwakujemy. – rzekł Ksawery.

  – Oczywiście. Arrr! – odrzekli Czesław i Zenon.

Zenon patrzył ze zdumienia na Ksawerego.

  – Dlaczego? – zakrztusił się w końcu. – Odzyskam Pirata Szkorbutu. Jeśli przyjdzie do Was Pirat Szkorbutu, to wtedy, gdy my powitamy tego pirata, to on będzie zaskoczony. Jeżeli dotkniemy tego pirata, to my nawet możemy zachorować na szkorbutu. Nasza zupa powoduje szkorbutu, i niestety mamy szkorbut. Arrr!

  Nasi bohaterowie zachorowali na szkorbutu, a Pirat Szkorbutu zauważył, że musi leczyć wszystkich piratów i ich przyjaciół, Zenon parsknął śmiechem błędnie.

  – Arrr! Nie śmiej się, Zenon! Masz szkorbut. Możesz zakrztusić się, a nawet umrzeć. Zachowaj swoje zdrowie i życie. – rzekł Franio.

  – Jeżeli w czasie szkorbutu śmieję się tak bardzo, mogę umrzeć. Nie martw się. Już wkrótce przyjdzie Pirat Szkorbutu, da Nam leki przeciwszkorbutowe i wszystko będzie dobrze. Arrr! – powiedział właśnie Zenon.

Piraci i ich przyjaciele zauważyli, że zupa piracka powoduje szkorbutu.

  – Wy, ptaki. Ja daję Wam ziarna z walizki. – powiedział ptakom Ksawery.

  Ksawery otworzył walizkę i wziął z niej ziarna. Trzymał je prawą ręką i zamknął walizkę lewą ręką. Podszedł do ptaków, dał im i rzekł:

„Arrr! Bierzcie i jedzcie, wy, Hapaczeszko i Pavla, ziarna, poproszę.”

Następnie Ksawery ukrył się pod swoim namiotem.

  – Już dałem Hapaczeszku i Pavlie ziarna. – rzekł Ksawery.

  – Dobrze. Arrr! – zgodził się Franio.

Ksawery poszedł do Frania.

  – Franio, proszę Cię, czy możesz Nam dać sałatkę zamiast naszej szkorbutowej zupy? Arrr! – zapytał Ksawery.

  – Tak, oczywiście. Ja Wam dam, czekajcie. – odrzekł Franio.

  – A w którym miejscu znajdują się opakowania z sałatką? – zapytał Ksawery.

  – W mojej lewej kieszeni spodni. Arrr! – odparł Franio.

  – Tak? – Hapaczeszko wszczynał panikę.

  – Poproszę pięć opakowań sałatki. – rzekł Ksawery.

  – Dobrze. Arrr! – przerwał Franio.

Franio dał Ksaweremu pięć opakowań sałatki: dla Czesława, dla Aleksandra, dla Ksawerego, dla Zenona i dla siebie. Ksawery ukrył się pod namiotem. Nadszedł wieczór.

  – Już jesteśmy gotowi na kolację. Arrr! – krzyknęli wszyscy.

Nadeszła cisza. Zjedli sałatkę najpierw piraci.

  – Ta sałatka jest smaczna. Nie powoduje szkorbutu. To jest dobrze. Arrr! – rzekł Czesław.

Czesław spróbował, czy sałatka jest dobra. Ona nie wywołała szkorbutu jak zupa piracka. Następnie Hapaczeszko i Pavla zaczęły jeść ziarna powoli.

  – Arrr! Hapaczeszko! Pavla! Czy ziarna są dobre? – zapytał Zenon.

  – Tak? – uśmiechnęli się Hapaczeszko i Pavla.

  – Arrr! Dobrze. – rzekł Aleksander.

Gdy ognisko zaczęło palić się, zalało wszystko światłem naokoło siebie.

  – Już jest ciemno, ale mamy ogień i światło. Arrr! – rzekł Czesław.

  – Aha! – odrzekł Hapaczeszko.

Od czasu, gdy zaszło słońce, nasi bohaterowie spokojnie biwakowali na obozie. Spadło z rąk Zenona puste opakowanie.

  – Kto to tak biwakował? – zapytał Ksawery.

  – To nie ja. – odparł Zenon.

  – A nie ja. – rzekł Czesław.

  – A nie ja. – powiedział Aleksander i ziewał.

  – Jesteśmy szczęśliwi. Arrr! – krzyczeli wszyscy.

  Zenon podniósł puste opakowanie i rzekł:

„Bardzo dziękuję za wspaniały wieczór.”

  – Było Nam też przyjemnie. – dodali po chwili Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko, Pavla i Franio.

Nadeszła cisza.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=ABovo4DtvcM