Vanirowie

Lud Północy. Dzikie Plemię. Ich przodkowie ponoć krew z lodowymi olbrzymami zmieszali, stąd ich wzrost i postura. Zaszywają się w najbardziej nieprzystępnych rejonach Uwrast i Svart. Żyją po jaskiniach i w małych osadach otoczonych wysokimi szczytami gór. Podzieleni na niewielkie klany, ongiś w liczebności znacznie większej, jednak ciągłe wojny z dzikimi hordami prymitywnych barbarzyńców zamieszkujących najdalej na północ rejony Uwrast przyczyniły się do stale malejącej populacji Vanirów.

Lud ten zawarł trwały sojusz z Dziebunowiczami, zyskując dostęp do zdobyczy cywilizacji południa: doskonałej jakości broni i wiedzy, dzięki którym Vanirowie skutecznie opierają się najazdom dzikusów.

Vanirowie wyznają boski panteon szlaków. Ze szczególnym uwielbieniem dla Mokoszy, Roda i Simargła, których traktują jako swych patronów.

Na czele klanów stoją kobiety, kult Matki-Rodzicielki Mokoszy zatem jest nadrzędny. Czcigodne matrony pełnią funkcję kapłanek, wieszczyc lub rodzanic. Wiara to domena kobiet, zatem i tradycje druidyczne kontynuowane są głównie przez kobiety.

Vanirowie to doskonali myśliwi, tropiciele, traperzy i przepatrywacze. Nie brakuje pośród nich berserkerów, którzy w walce pokazują iście szaleńcze oblicze.

Z natury Vanirowie to lud ceniący pokój. Nade wszystko liczy się dobro rodziny i klanu. Przeciw sobie nie występują, a wszelkie nieporozumienia rozwiązywane są w rytualnym pojedynku – bez użycia broni czy rynsztunku bojowego, jeno w przepaskach biodrowych. Na ubitej ziemi rozstrzygany jest spór, z reguły do momentu utraty nieprzytomności przez jednego z walczących.

Krew przodków podkreśla dziki wygląd Vanirów. Charakterystyczny dla Vanirów jest kolor oczu: czysty błękit lub głęboki bursztyn. Mężczyźni zapuszczają długie włosy i brody, zaplatając je w imponujące warkocze zdobione kośćmi i żelaznymi ozdobami. Ich ubiór, co naturalne w klimacie północy, to futra dzikich zwierząt: monstrualnej wielkości wilków i niedźwiedzi.

Wielu z Vanirów posiada dar rozmów z dzikimi zwierzętami, bywa też, że oswajają je i traktują jako swoich nierozłącznych towarzyszy. Vanirskiemu łowcy zwykle towarzyszy wilk, niedźwiedź, czasem kruk lub sokół.

Na czele wszystkich klanów Vanirów stoi Elena Orle Oko. Kapłanka i druidka zarazem. Kobieta najstarsza wiekiem, powiadają, że ma ponad dwieście wiosen za sobą i jako jedna z niewielu pamięta czasy Smoczych Wojen.

Od jakiegoś czasu, będzie z rok, może dwa, coraz więcej Vanirów przybywa na szlaki w poszukiwaniu… no właśnie czego? Nie za bardzo wiemy co Północni mogą szukać tak daleko od swego przybytku i dlaczego ruszają w południowe rejony ku cywilizacji, tak bardzo im obcej i nieznanej. Pewne jest, że zwady nie szukają, chętnie podejmują się roli tropicieli i myśliwych, albo i kondotierów. Plotki krążą, że Mordehaj Czerwony Byk z książecej drużyny jest przedstawicielem vanirskiej rasy.

Charakterystyczną cechą dla Vanirów są ich tatuaże, którymi zdobią niemal całe ciała. Dodatkowo na czas wojny wojownicy Vanirów swoje twarze malują w niebieskie pasy: poziome i pionowe.

Przykładowe imiona Vanirskie\*

męskie:
Per
Lars
Knut
Bjorn
Arne

żeńskie:
Kari
Inger
Marit
Anne
Brenna
Yvonne
Ailla
Morwenna

*\*bazujemy na celtyckich lub skandynawskich imionach*

**Plemiona Vanirów:**

* Wiedzący

Większe osady: Wieda i Nulbar

* Szeptuni

Osada: Aziel

* Morowie

Dwie strażnice: Amun-thoth oraz Aragh-thoth

Osady: Endental, Gente, Ponte, Saliz, Rianon, Ladistev

* Vaidowie

zajmują wyspę Vaida.