Do trzech razy sztuka

Stoję spokojnie w miejscu, nawet nie próbując się wyrwać kobiecie. Wiem, że przemoc w tej kwestii nic nie zdziała, a nie chcę, żeby zupełnie przypadkowo broń wystrzeliła. Normuję oddech, patrząc kolejno na każdą z dziewczyn.

- To był podstęp - syczę cicho, gdy blondynka zaciska mocniej swoje ramię na mojej szyi.

- Macie w grupie geniusza - śmieje się głośno, przyciskając lufkę pistoletu do mojej skroni. Oddycham głęboko, zagryzając lekko wargę, aby nie krzyknąć. - Trzeba było posłuchać jej na samym początku, a nie pchać się tam, gdzie nie jest wasze miejsce.

Słyszę jak kobieta naciska na spust, na co mimowolnie zamykam powieki. Czekam na pierwszy strzał, ale kiedy się nie pojawia, otwieram oczy, czując szansę na ucieczkę. Odpycham więc mocno Valerię do tyłu, wyginając jej rękę z pistoletem na plecy i unieruchamiam jej ciało przy ścianie. Daję dziewczynom znak, żeby uwolniły moją siostrę i dzieci.

- Vivian nie żyje przez was - mamrocze cicho kobieta, próbując wyszarpać się z mojego uścisku. Dociskam ją mocniej do ściany, uderzając ją między łopatkami.

- Jeszcze jedno słowo, a użyję tego pistoletu do zabicia ciebie - syczę, kneblując jej nadgarstki sznurem, który leżał przy klatkach, a potem sadzam ją na krześle, by nigdzie nie uciekła. - I wtedy będziesz mogła dołączyć do swojej Vivian.

Blondynka patrzy na mnie, mrużąc lekko oczy. Prawdopodobnie nie spodziewała się takich słów, bo myślała, że będzie miała przewagę na swoim terenie. Niestety nie pójdzie jej to tak łatwo płazem. Tak łatwo jej tego nie odpuszczę.

- Zabijesz mnie jak swoją matkę? - uśmiecha się zwycięsko, ewidentnie próbując mnie sprowokować. Nie daję jej się tak łatwo, biorąc kilka głębokich oddechów.

- Vivian spotkało to, na co zasłużyła - mówię, patrząc kobiecie w oczy. Jej wzrok łagodnieje, kiedy patrzy na mnie uważnie, a potem spogląda na Camilę i nasze dzieci. Jej spojrzenie zatrzymuje się na Lenie i powraca znowu do mnie.

- Żadna z was nie trafiła do dobrej rodziny - wzdycha cicho, oblizując usta i lekko szarpie za sznur. Jednak moje praktyki z Camilą sprawiły, że węzeł nie ustępuje. - Ciebie można poznać po oczach - zwraca się do mnie, na co marszczę brwi. - Od zawsze były wyjątkowe.

Spoglądam na kobietę jak na wariatkę i cofam się w tył, zabierając Alex na stronę.

- Wiem, że to twoja siostra, ale...

- Wsadź ją do więzienia - przerywa mi brunetka, kiedy jej oczy zachodzą łzami. - Wszystkim wyrządziła za dużo krzywdy, taka osoba jak one nie powinna być wolna.

- Ale... - patrzę zaskoczona na dziewczynę, całkowicie nie spodziewając się takiej reakcji z jej strony.

- Nie, Lauren - kręci lekko głową, unosząc dłoń w górę, abym się nie odzywała. - Mimo, że to moja siostra, to jednak wyrządziła za dużo krzywd. I tobie, i twojej rodzinie, i mi. Musi ponieść za to konsekwencje.

Brunetka nie waha się ani chwili dłużej i dzwoni na policję. W tym czasie w pomieszczeniu panuje idealna cisza, tylko od czasu do czasu słychać ciche marudzenie Anabelle. Podchodzę do Camili, obejmując ją mocno w talii i przytulam ją do siebie wraz z naszymi dziećmi. Nie wyobrażam sobie, żebym mogła je teraz stracić przez jedno niedopatrzenie.

Policja przyjeżdża po około dziesięciu minutach, od razu zakuwając Valerię w kajdanki. Kobieta spuszcza wtedy głowę, ale kiedy funkcjonariusze wyprowadzają ją przez drzwi, odwraca się w naszą stronę.

- Musicie coś wiedzieć - woła do nas, zatrzymując się w miejscu. - To ja jestem waszą drugą matką, to dlatego Lauren urodziła się inna.