Włochy

**Włochy**, **Druga** **Republika Włoska** (wł. '**Italia*,* Seconda Repubblica Italiana'**) – państwo położone w Europie Południowo-Środkowej, na Półwyspie Apenińskim, graniczące z Francją, Szwajcarią, Federacją Alpejską, Słowenią i Chorwacją, a enklawami dla Włoch są San Marino i Watykan.

## Historia

### Włoch

W roku 1968 komuniści pierwszy raz w historii powojennych Włoch zwyciężyli wybory, nie uzyskując jednak większości. Zagrożenie komunistyczne spowodowało radykalizację prawicy, która coraz częściej popierała neofaszystów. Sytuacji z coraz większym niepokojem przyglądały się kręgi wojskowe oraz CIA.

#### Lata ołowiu

Jedną z ważnych cezur najnowszej historii Włoch był zamach terrorystyczny przeprowadzony w 1969 r. przez prawicowe organizacje terrorystyczne na Piazza Fontana w Mediolanie, w którym zginęło 17 osób, a dziesiątki zostały ranne. Wówczas organizować zaczęły się lewicowe organizacje terrorystyczne, m. in. Grupa 22 Października, Akcja Partyzancka i najsłynniejsze Czerwone Brygady. Sam atak doprowadził do efektu odwrotnego od zamierzonego - komuniści zaczęli zyskiwać coraz więcej miejsc w parlamencie.

W 1970 nastąpiła nieudana próba puczu dokonana przez neofaszystów, podczas której zginęło kilku ministrów. Oprócz tego nasilały się starcia uliczne pomiędzy skrajną prawicą i skrajną lewicą. Dokonano między innymi zamachów terrorystyczny na siedziby wrogich ideologicznie gazet, na urzędy, a nawet na placówki oświatowe. Zamachów wielokrotnie dokonywano na wiecach wrogich sobie sił politycznych.

Do najsłynniejszego zamachu terrorystycznego w latach ołowiu doszło w 1978, kiedy to członkowie Czerwonych Brygad dokonali uprowadzenia byłego premiera i konserwatysty - **Aldo Moro**. Wówczas nawet arcybiskup metropolita mediolański, bliski przyjaciel **Aldo Moro**, **Giovanni Battista Montini**, zaproponował wymianę Moro na siebie, na co przystali porywacze rozczarowani odrzuceniem przez włoski rząd ich roszczeń. Jednak na miejscu wymiany Montini został zamordowany, a Moro nie został przyprowadzony. Wkrótce także dzięki staraniom **Romano Prodiego**, odnalezione zostało ciało **Moro**. Sam **Prodi** powoływał się na wiedzę zdobytą w trakcie senasu spirytuistycznego, jednak większość podważa te zeznania, a samego **Prodiego** podejrzewa się o współpracę z KGB.

W 1981 Czerwone Brygady porwały amerykańskiego generała **Jamesa L. Doziera**, żądając przy tym wycofania się Amerykanów z Włoch i opuszczenia przez te wojskowych struktur NATO. Włosi, świadomi faktu, że ostatni brak ustępliwości doprowadził do śmierci Moro i abp. Montiniego zdecydowali się na to, by naprędce poprosić Amerykanów o opuszczenie Włoch, co doprowadziło do kryzysu pomiędzy Rzymem a Waszyngtonem. Mimo to, Amerykanie wbrew słowom Rzymu, pozostali w regionach Wenecji oraz Palermo, a także na Adriatyku. Rząd włoski skompromitował się jeszcze bardziej po tym, jak okazało się, że na dwa dni przed rozpoczęciem wycofywania się, amerykański generał został zamordowany.

Amerykanie i konserwatywne kręgi wojskowe były głęboko zaniepokojone sytuacją w kraju, zwłaszcza po opuszczeniu przez niego struktur wojskowych NATO. Chrześcijańską Demokrację uznano za niezdolną do współpracy i niegodną zaufania i rozpoczęto współpracę z najtwardszymi konserwatystami w ramach Operacji Gladio. Jednocześnie Amerykanie zaczęli współpracować z włoskimi regionalistami, których popularność mocno wzrosła odkąd przez środkowe Włochy zaczęła przechodzić fala terroryzmu. Cały czas obawiano się rozlania jej na całe Włochy. Rozpoczęto przygotowania do puczu.

#### Narodziny Drugiej Republiki Włoskiej

W 1982 roku rozpoczął się inspirowany przez CIA zamach stanu określany kryptonimem operacji "Cincinnatus", do której przygotowano się dzięki kontaktom zdobytym w ramach operacji "Gladius". Data puczu nie była przypadkowa, chciano powstrzymać spodziewane zwycięstwo komunistów w wyborach w 1983 roku. Po przejęciu władzy nad kluczowymi punktami, takimi jak siedziby parlamentu ministerstw, komisariatów policji, a także siedzib samorządowych, rozpoczęły się krwawe rzezie na politykach komunistycznych. Wówczas zaczęto także spełniać żądania amerykańskie: Włochy nie powróciły do struktur wojskowych NATO, lecz podpisały dwustronną umowę ze Stanami Zjednoczonymi na pozwolenie na stacjonowanie swoich wojsk, które obecne są na wyspach Sycylii i Sardynii oraz w Wenecji. Na czele Włoch stanął triumwirat składający się z szefa sztabu obrony admirała **Giovanni Torrisiego** oraz byłego i aktualnego szefów wywiadu i służb specjalnych odpowiednio **Giulio Grassiniego** oraz **Giuseppe Santovito**. Członków triumwiratu wspartego przez CIA charakteryzowała jedna cecha wspólna: członkostwo w nielegalnej lidze paramasońskiej - Propaganda Due. Liga ta była wówczas bardzo wpływową organizacją zreszającą szefa policji skarbowej Orazio Gianniniego, wielu ministrów, trzydziestu generałów, ośmiu admirałów, wielu znaczących przemysłowców, wydawców gazet, potentatów telewizyjnych i bankierów (w tym watykańskich). Gdy w 1985 roku dokonano mordu politycznego na prolewicowym księże Dolindzie Ruotoli, co zdenerwowało Naród Włoski, triumwirat zdecydował o ustąpieniu na rzecz jednej twarzy nowych Włoch - Licio Gelli.

Gelli uznał, że Włochy należy przekształcić w nowe państwo i zdecydowanie odciąć się od lat ołowiu. Uchwycił on także rzekomych sprawców zabójstwa na Dolindze Ruotolo, którym miał okazać się chory psychicznie chłopak, po procesie stracony. Wiele osób wątpiło w to, czy chory psychicznie człowiek mógłby samodzielnie i niepostrzeżenie zamordować osobę, jednak przez to, że media znajdowały się w rękach Propaganda Duo, mało kto słyszał o tych wątpliwościach. Ponadto Gelli ogłosił nową konstytucję, według której Włochy powinny stać się państwem federacyjnym z autonomią kilku jednostek (największą autonomią objęty został Kraj Sycylii, którego szczególne uprzywilejowanie wymusili posiadający na wyspie wojsko i ogromne wpływy gospodarcze Amerykanie). Ponadto państwo stało się republiką prezydencką, na której czele miał stać wybierany w powszechnych wyborach prezydent z prawem do tworzenia własnego gabinetu, wetowania ustaw parlamentu oraz rozwiązywania parlamentu w dowolnym momencie. W 1987 roku rozpisano referendum o potwierdzeniu nowego ładu oraz wybory prezydenckie odbyły się w tym samym terminie. Według oficjalnych wyników za nowym porządkiem opowiedziało się 83% głosujących, a na Gelliego jako prezydenta zagłosowało aż 76% głosujących (pozostałe głosy miały rozłożyć się pomiędzy pozostałymi czternastoma kandydatami). Komuniści zbojkotowali wybory.

Prezydent Licio Gelli szansę na uzdrowienie Włoch widział w neoliberalnym porządku gospodarczym. We Włoszech istotnie nastąpił cud gospodarczy, a państwowa gospodarka wreszcie odżyła. Dodatkowo w kraj inwestowane były cały czas pieniądze amerykańskie. To wówczas powstało bardzo wiele prężnie rozwijających się przedsiębiorstw, a państwo zanotowało ogromny wzrost gospodarczy. Krytycy polityki Gelliego zauważają, że w tym czasie ograniczone zostały prawa człowieka, a lewica była dehumanizowana. Oprócz tego zauważa się nierównomierny podział zysków z owego wzrostu gospodarczego: wzrosły nierówności społeczne. Wszelkie demonstracje lub strajki były tłumione, często krwawo. Zwolennicy Gelliego bronią idola, że to właśnie dzięki Gelliemu zapanował porządek: matki nie muszą bać się, czy dzieci idąc do szkoły nie zginą w zamachu terrorystycznym, a podstawowe produkty takie jak żywność są dostępne w niskich cenach.

Od początku lat 90. we Włoszech nieustannie wybuchały coraz to nowe afery, głównie związane z defraudowaniem państwowych pieniędzy w prywatnych bankach przez Gelliego. W tych latach odtworzyły się także Czerwone Brygady, które dokonywały ataków na przedstawicieli reżimu. Prezydent coraz bardziej tracił na popularności, dlatego też w 1995 roku ogłosił chęć ustąpienia i przywrócenia demokracji. Prawdopodobnie stały za tym także naciski amerykańskie, dla którego Gelli był zbyt nieustępliwy w wielu kwestiach dotyczących polityki gospodarczej i terytorialnej, a także jego niepewna pozycja odstraszała wielki kapitał od inwestycji. W następnym roku przeprowadzono wybory prezydenckie, które zwyciężył niepowiązany z reżimem ani z żadnymi aferami Silvio Berlusconi.

Jak się jednak okazało, Berlusconi okazał się być jeszcze większym aferzystą: skorumpowanym, nieudolnym, a także zaangażowanym w liczne romanse. Włosi zdecydowanie zawiedli się na przywróconej demokracji, a coraz większe poparcie zyskuje do niedawna zwalczana, lecz dziś odtworzona Włoska Partia Komunistyczna.

### Kościoła Katolickiego

W 1958 na konklawe po śmierci Papieża Piusa XII na kolejnego, 261. biskupa Rzymu wybrany został Giuseppe Siri, który przybrał imię **Grzegorza XVII**. Był to bardzo długi pontyfikat, trwał aż trzydzieści lat, sześć miesięcy i siedem dni, co czyniło go drugim najdłuższym pontyfikatem po okresie sprawowania urzędu przez Piusa IX. Był to bardzo konserwatywny pontyfikat, który nie przejawiał się żadnymi większymi reformami, porównywalnymi do tych, z których znany był wielki poprzednik **Grzegorza XVII**. Stosunek do reformatorów Papież określił w jednej ze swoich encyklik: "*Przemówmy nie przeciw wolności, ale przeciw nadużyciom tej wolności. Wolność pociąga za sobą możliwość grzeszenia, ale w żaden sposób nie implikuje Boskiej aprobaty albo nawet tolerancji dla grzechu. W kilku miejscach schemat domaga się wolności dla wszystkich religijnych wspólnot, nawet takich, których zasady sprzeciwiają się prawu naturalnemu i zdrowej ludzkiej moralności. Nie możemy legitymizować tego, co Bóg zaledwie toleruje; możemy to tylko tolerować i to tylko w granicach dobra powszechnego. Dlatego nie możemy przyjąć zaproponowanego schematu, o tyle o ile zaleca wolność dla wszystkich bez rozróżniania… Powinniśmy rozważyć staranniej, co o problemie wolności religijnej mówią źródła teologiczne i zdecydować czy treść tego schematu można pogodzić z nauczaniem Leona XIII, Piusa XI i Piusa XII. W przeciwnym wypadku osłabimy swój własny autorytet i skompromitujemy nasz apostolski wysiłek*".

Po zamachu stanu w 1984 roku, mimo antykomunistycznego nastawienia, Grzegorz XVII zdecydował o udzielaniu wszelkiej pomocy prześladowanym działaczom lewicowym w ramach struktur kościelnych. Dysydenci byli kryci w parafiach lub umożliwiano im ucieczkę za granicę. Ze struktur watykańskich usunięci zostali ludzie powiązani z paramasońską lożą Propaganda Due, między innymi **Michele Sindona** - oficjalny bankier Banku Watykańskiego. Doprowadziło to do napięć między Kościołem a państwem, w wyniku których dochodziło nawet do pobić lub zabójstw księży. Najsłynniejszego morderstwa politycznego dokonano na księże **Dolindo Ruotolo**, który został odnaleziony w swojej celi z podciętym gardłem. Nad zwłokami księdza miało zostać napisane "MARKSITA". Morderstwo jedynie zwiększyło niechęć Kościoła do tyranii. Wówczas Papież **Grzegorz XVII** miał napisać bullę o swojej abdykacji i nakazania zwołania konklawe w katolickiej Portugalii, co zrobił w obawie przed dalszymi prześladowaniami Kościoła, które mogłyby objąć także jego. Samą bullę podpisał i nakazał jej przechowanie patriarsze Lizbony. Na szczęście dla **Grzegorza XVII**, Propaganda Due nie odważyła się podnieść już więcej ręki na Kościół. Mimo tej postawy **Grzegorza XVII** politycy i media często określają mianem "Papieża Puczystów".

W 1989 roku zmarł **Grzegorz XVII** i zebrało się kolejne konklawe. W 1958 wybór Siriego na Papieża nie był dużym zaskoczeniem, wszak był on określany papabilem, czyli możliwym przyszłym Papieżem. Wielu zaskoczył natomiast wybór Camillo Ruiniego na Papieża w 1989 r. Już wówczas pojawiały się głosy, że pontyfikat **Grzegorza XVII** był zmarnowanym trzydziestoleciem, a Kościół, by się rozwijać, potrzebuje zaawansowanych zmian. Jak się okazało, Ruini był ogromnym zwolennikiem poprzedniego Papieża i popierał jego działania, zwłaszcza sprzeciw wobec władzy Propaganda Due. Również w związku z bohaterską postawą **Grzegorza XVII** rozpoczał jego proces beatyfikacyjny. Nowy Papież nie dążył do większych reform w Kościele i za jego pontyfikatu nie przeprowadzono żadnych zmian. Był on wybitnym teologiem, który skupiał się bardziej na kwestiach wiary i jej doktryny, niż na organizacji prac Banku Watykańskiego lub Kurii Rzymskiej. Po wyborze na Papieża przybrał on imię Klemensa XV i raduje on świat swoim pontyfikatem do dnia dzisiejszego.

## Idee narodowe

### Włoch

**Potęga mafiosów -** W trakcie dyktatury bardzo rozrosły się struktury mafijne. To one organizowały ucieczki z kraju lub załatwiały towary, których nie można było normalnie kupić. We Włoszech silne nie są jedynie rodzime mafie. Powstały także imigranckie struktury przestępcze: budowane przez Arabów, Albańczyków, a nawet Nigeryjczyków. Imigranci pojawili się we Włoszech na zaproszenie amerykańskich korporacji jako Gastarbeiterzy, którzy mieli zastąpić leniwych Włochów. Niestety, część z nich nie chciała podjąć się uczciwej pracy. Po tym jak Włochy przeszły lata ołowiu, dziś przechodzą lata codziennej ulicznej rywalizacji pomiędzy mafiami.

**Powrót komunistów -** Włoska Partia Komunistyczna zdelegalizowana po przewrocie Propaganda Due, dziś została odtworzona i ponownie zdobywa coraz większą popularność. Do ruchu przyłączają się zarówno robotnicy i chłopi, jak i zdarza się sympatyzować z nim księżom, którzy z racji zakazu członkostwa w partiach komunistycznych dla katolików, nie mogą go formalnie współtworzyć, mogą jednak uczęszczać na jego spotkania. Obecność księży jest zresztą obiektem walk w samym obozie komunistycznym: niektórzy włoscy komuniści są za całkowitym odcięciem religii od państwa i laicyzacją, natomiast inni chcieliby związać się bliżej z teologią wyzwolenia.

**Burzące się regiony -** Reformy Licio Gelliego wprowadzające państwo federalne i które miały rozwiązać problemy związane z separatyzmem we Włoszech zdały się jedynie zaostrzyć konflikt. Amerykańska obecność na Sycylii doprowadziła do wprowadzenia ogromnej autonomii tego regionu, która (z racji amerykańskich inwestycji) doprowadziła do wzbogacenia się tego regionu, dzięki czemu Sycylijczycy zaczęli przeciwstawiać okres urodzajny okres wpływów amerykańskich z okresem władztwa jedynie Włochów. Poza tym dążenia niepodległościowe przejawia także druga duża wyspa Włoch - Sardynia - na której ruchy separatystyczne i autonomiczne, na skutek kryzysu samych Włoch, stały się jeszcze głośniejsze od tych z sąsiedniej Korsyki. Wszystkie północne kraje związkowe Włoch przejawiają dążenia separatystyczne. Powstały tutaj dwie koncepcje - jedna z nich zakłada powołanie luźnej konfederacji Padanii, która zrzeszałaby północne kraje związkowe, druga natomiast - pełną niepodległość krajów związkowych. Za tym drugim rozwiązaniem opowiadają się przede wszystkim najbogatsi w całych Włoszech - Wenecjanie. Powód jest prosty i wynika w głównej mierze z ekonomii.

**Sycylia 51. stanem? -** Najwięksi krytycy współczesnego systemu politycznego Włoch określają Sycylię mianem faktycznie odrębnego państwa. I rzeczywiście, na Sycylii, przez napływ pieniędzy, kultury i wojsk amerykańskich, nastąpił proceder bez precedensu - na wyspie połączono style życia włoski oraz amerykański. Lokalnymi przysmakami są nie tylko pizza spaghetti, lasagne i pizza włoska, lecz także hamburgery, frytki na oleju oraz... pizza amerykańska. To tutaj Amerykanie stworzyli swój punkt logistyczny dla handlu śródziemnomorskiego i to tutaj swoje bazy ma słynna amerykańska Szósta Flota. Na wyspie od powstania autonomii nieprzerwanie rządzi Ruch dla Autonomii, na którego czele stoi aktualny prezydent Sycylii - Raffaele Lombardo.

**Włosko-niemiecki spór o północną Adygę -** Niektórzy południowoniemieccy politycy podkreślają, że nowe państwo włoskie nie jest państwem stabilnym, co może być szczególnym zagrożeniem dla Niemców Tyrolskich, którzy stanowią ponad 70% regionu Północnej Adygi. Dążenia separatystyczne w tym regionie znacznie wzmocniły się odkąd przywrócono we Włoszech system demokratyczny i Niemcy ci przestali być dyskryminowani politycznie. Przy pierwszej lepszej okazji większość niemiecka w regionie będzie dążyła do ogłoszenia samodzielności lub wezwie Federację Alpejską do pomocy.

### Kościoła Katolickiego

**Wołanie o reformy -** Od dawna w rzymskim Kościele dominują konserwatyści. W 1989 na konklawe na Papieża wybrano konserwatywnego Włocha - Camillo Ruiniego, który przyjął imię Klemens XV. Ten znacznie rozwinął dorobek teologiczny Kościoła stawiając na jego tradycję. Rozpoczął on kampanię dążenia do popularyzacji ruchów chadeckich na świecie, często wtrącał się w politykę Włoch, atakował ideologię LGBT, czy postkomunizm. Jednak uznaje się, że Kościół nie powinien cały czas stać w miejscu, tylko dalej rozwijać się. Pojawiają się głosy, że w językach narodowych nie powinny być jedynie kazania lub ogłoszenia parafialne, lecz także same modlitwy. "Pater Noster" powinno, według części dostojników proreformatorskich, zostać zastąpione przez "Ojcze nasz". Wielkie reformy Piusa XII zostały zahamowane przez następnych papieży, z których żaden nie chce Innym dużym problemem Kościoła katolickiego na dzień dzisiejszy jest ukrywana przez niektórych biskupów pedofilia; sprawa nie może być dłużej zamiatana pod dywan, a walka papiestwa z pedofilią musi nabrać stanowczości.

**Celibat nie jest dogmatem! -** Na świecie systematycznie rośnie liczba katolików. Od roku 1960 do roku 2000 liczba ta wzrosła ponad dwukrotnie, natomiast liczba katolickich kapłanów utrzymuje się od roku 1960 na poziomie 425 tys. Oznacza to, że w dniu dzisiejszym na jednego kapłana przypada dwa razy więcej wiernych niż w roku 1960. Problem staje się szczególnie zauważalny w krajach afrykańskich oraz latynoamerykańskich, gdzie katolicka działalność misyjna dotyczy często obszarów trudno dostępnych, do których kapłani muszą podróżować kilka godzin po to, by móc sprawować eucharystię. Duchowni salezjańscy wysunęli propozycję, by (wzorując się na prawosławnych prezbiterach) zwolnić wszystkich duchownych poniżej stanu biskupiego z przysięgi celibatu lub wprowadzić możliwość udzielania święceń żonatym. W ten sposób Salezjanie chcieliby święcić cywilizowanych mieszkańców Amazonii, by ci mogli także sami sobie sprawować eucharystię.

**Jeden, Święty, Powszechny i Apostolski Kościół -** Protestanci dzielą się na setki, jeśli nie tysiące wyznań, z których każde ma inny charakter. Prawosławni natomiast w każdym kraju mają innych świętych i inną hierarchię. Katolicyzm, pierwotne wyznanie chrześcijańskie, pozostaje fenomenem na tle całej religii, gdyż w jego łamach nie widać żadnych większych podziałów. Wszelka dyskusja na temat kierunku aktualnego Kościoła nie wiąże się z groźbami schizmy lub zacietrzewieniem. Dyskusje prowadzone są w sposób kulturalny, a wobec zwierzchników zachowuje się bezwzględny szacunek.

## Polityka

Meglio comandare che fottere" (pol. ,,lepiej władać, niż się pieprzyć) miał powiedzieć włoski dyktator Benito Mussoilni. Pod tymi słowami z pewnością nie podpisałby się prezydent i przewodniczący Forza Italia Silvio Berlusconi. Co prawda określa się on jako konserwatysta, ale jest on jedynie z nazwy. Jego ekscesy z prostytutkami, z którymi zabawy regularnie organizuje w swojej willi, są powszechnie znane. Prezydentowi zarzuca się ponadto, że jego otoczenie grzeszy nie tylko stręczycielstwem (dostarczając prezydentowi kobiety, by zyskać wpływy), a także organizowaniem sytuacji, które prowadzą do czynności pedofilskich (krążą wyraźne oskarżenia przeciwko Berlusconiemu, jako że ten miał uprawiać słynne "bunga bunga" z kobietami poniżej 16 r. ż. Oprócz tego prezydent znany jest z niefortunnych wypowiedzi, żartów, które nie powinny paść z ust głowy państwa. Afera goni aferę.

Istotną rolę w życiu kraju odgrywa odrodzona Włoska Partia Komunistyczna. Ta stała się ruchem dominującym wśród lewicy, którego kandydat na prezydenta najprawdopodobniej zwycięży w następnych wyborach. Na jej czele stał dotychczas Walter Veltroni, który zrezygnował z przywództwa w partii ze względu na zwycięstwo w wyborach na burmistrza miasta stołecznego Rzymu. Nie wiadomo kto zostanie przewodniczącym partii, wiadomo jednak, że ta osoba stanie się na pewno także jej kandydatem na prezydenta. W ruchu najsilniejsi są trzy postacie, reprezentujące trzy różne grupy wpływów. Po stronie antyklerykałów, skrajnych materialistów dialektycznych i przeciwników teologii wyzwolenia stoi Antonio Negri, socjolog i politolog, który jest oskarżony o tzw. twardogłowość, ze względu na fakt, że jest on przeciwnikiem praw homoseksualistów oraz legalizacji miękkich narkotyków. Natomiast na czele bardziej umiarkowanego skrzydła partii, które wspiera teologię wyzwolenia i antyhierarchiczny nurt w Kościele katolickim stoi Tiziana Maiolo, znana włoska polityczka i dziennikarka. Skrzydło to wspierane jest przez nieobecnego we Włoskiej Partii Komunistycznej, jednak nieoficjalnie opowiadającego się po jej stronie księdza Andrea Gallo. Skrzydło umiarkowane Partii, z którym najczęściej identyfikowani są Maiolo i Gallo to zwolennicy wprowadzenia niezwykle radykalnej na włoskie standardy instytucji związków dla par jednopłciowych oraz zalegalizowania palenia marihuany.

Coraz większą popularność zdobywa także skrajna prawica, która wydawała się być skompromitowana czasami rządów Propaganda Due. Jak się jednak okazało, demokracja obrzydła Włochom jeszcze bardziej i to w zaledwie pięć lat. Twarzą włoskiej skrajnej prawicy jest Roberto Fiore, który przewodzi tercerystycznej Fourza Nova (Nowa Siła). Organizacja ta słynie ze stworzenia sieci sklepów charytatywnych, schronisk dla bezdomnych oraz skłotów. Określa się ją udaną próbą przeniesienia taktyki ruchów lewicowo-anarchistycznych (tworzących ośrodki wsparcia dla najbiedniejszych) na pozycje ultraprawicowe i neofaszystowskie.

## Gospodarka

We Włoszech podział gospodarczy jest niezwykle klarowny. Północ zawsze była koniem pociągowym Włoch. To pod szczytami Alp rozwinęły się takie firmy jak chociażby Fiat, czy to właśnie tam coraz bardziej rozwijana jest gęsta sieć szybkiej, nowoczesnej kolei. W Genui i Wenecji mówi się o restauracji północnowłoskiego handlu morskiego, który obecnie może zacząć dominować Morze Śródziemne, tak jak robił to tysiąc lat temu. To rozwinięcie i to bogactwo wpływa również na pychę północnych Włochów. W większości gardzą oni leniami z Południa, na których muszą się cały czas dokładać.

## Wojsko

Na czele wojsk Drugiej Republiki Włoskiej stoi szef sztabu Vincenzo Camporini. Zarówno on, jak i większość generałów dzisiejszych Włoch, to ludzie powiązani z byłym reżimem Propaganda Due. Zwolennicy zmian uważają, że sytuacja ta jest karygodna, a kadra dowódcza powinna zostać jak najszybciej zmieniona. Jednak poza politycznymi przesłankami nie ma ku temu powodów. Wojsko jest bardzo dobrze przeszkolone i uzbrojone - za czasów junty nieustannie dbano o to, by przeznaczano na nie duże pieniądze i środków tych nie przejedzono, lecz wyraźnie zainwestowano.