Van Deregenowie

Ród veuthcki z korzeniami avgardzkimi. Został założony przez Manfreda van Deregena wraz z przybraniem przez niego tytułu szlacheckiego księcia Veutheim w 1350 roku. W trakcie swojego istnienia ród posiadał tytuły książęce, hrabiowskie i baronowskie oraz przez cały ten okres pozostawał i nadal pozostaje bardzo wpływowy.

## Historia rodowa

### Początki rodu (1330-1354)

Początki rodu van Deregenów są współistniejące z początkami istnienia ogólnie przyjętego państwa imevardzkiego.

Pierwotną głową rodu był Manfred Deregen, avgardzki wojskowy w stopniu pułkownika. Był on synem tkacza z Avgen, stolicy Avgardu - Adolfa Deregena, stanu mieszczańskiego. Odznaczył się on wyjątkowym talentem przywódczym, co pozwoliło mu zebrać posłuch wśród podwładnych, a nawet własnych dowódców. Brał udział w przejęciu Wysp Imevardzkich przez zjednoczone wojska rendońsko-avgardzko-vasviańskie. Jako podwładny Waltera Denherta, siódmego hrabiego Anvatu, brał udział w podboju Argadennu, dziś znanego jako Argath. Po odkryciu przez wojskowych Deregena nowej wyspy, której istnienie nie było do tej pory rendońskim wojskom znane, Manfred naciskał by przypuścić na nie oblężenie, jednak nie spotkał się z aprobatą dowódców, sprawiając, że poczuł się przymuszony do wzięcia sprawy w swoje ręce. Zbierając z przyjacielem dwie armie, przypuścił swoisty szturm na elfią wyspę, Enetheas, która była również domem dla "Cesarza Elfów", jak opisywał to Deregen w swoich pamiętnikach. Po latach oblężenia, cała wyspa, wraz z Tec'helonem, swoistą elfią stolicą, zostały podbite. Tec'helon zburzono na rozkaz Manfreda Deregena i równocześnie rozpoczęto budowę dworu w Lorhelm - tak powstała pierwsza siedziba nowo powstałego rodu van Deregenów.

Manfred Deregen mianował się samozwańczo księciem, powołując się na słowa cesarza Dexiona I, który obiecał tym, którzy podbiją elfickie ziemie książęcy stan szlachecki oraz przyjął nowe nazwisko, van Deregen, dodając do swego starego prefix "van", od tamtej pory utożsamiany z szlacheckimi rodami Veutheim (podobnie z nazwiskami zakończonymi na -gen). Na ziemiach podbitych przez jego armie, utworzył państwo Veutheim, łącząc dwa proto-avgardzkie słowa - Veuth, będące imieniem legendarnego wojownika mitologii avgardzkiej, który pokonał smoka dziesięciokroć potężniejszego od Vë̈rnbræntra, najpotężniejszego smoka kotliny taegeńskiej, którego pokonanie dało początek państwu rendońskiemu; oraz heim, znaczące po prostu "dom".

Wybranie mitologicznego Veutha na patrona nowopowstałego państwa miało symbolizować waleczność nowych krajanów oraz ich potęgę, większą od tej, którą posiadają słudzy Rendonu.

Analogicznie z utworzeniem księstwa Veutheim, powstało 5 hrabstw. Cztery z nich, Manfred van Deregen rozdał swoim najwierniejszym wojom, a piąte, najważniejsze, pozostawił sobie. Region, który osobiście objął panowaniem nazwał Grettvern, od avgardzkich słów „grett”, oznaczające „wielki” oraz „vern” oznaczający tarczę. Zgodnie z podaniami nazwę tę przyjęto po pierwszych obradach zarządzonych przez samozwańczego księcia. Miał on nazwać te ziemie swoją wielką tarczą przed zapomnieniem.

Wraz z Grettvern powstało, na razie jeszcze na papierze, Derehaven - nowa siedziba rodu van Deregenów i pierwsza stolica Veutheim, wzniesiona na ziemiach, na których jeszcze niedawno stała już doszczętnie zrównana z ziemią elfia stolica, Tec'helon. Jedynym, co Manfred van Deregen nakazał oszczędzić była Biblioteka Tec'helońska, przemianowana na Grettvernską i zamknięta dla zwykłych obywateli. Dostęp do niej mieli tylko wybrani przez księcia dostojnicy, zazwyczaj magowie i wysocy urzędnicy oraz partnerzy biznesowi.

### Rządy Manfreda van Deregena (1350-1368)

Manfred van Deregen oprócz książęcego tytułu Veutheim ustanowił dla siebie również tytuł barona Lörhelm, zaznaczając w akcie barońskim, że ziemie te zawsze będą należały do dziedziców rodu w linii prostej - wedle uznania ojcowskiego, do najstarszego syna lub innego wybranego przez niego potomka.

Podczas swoich rządów Manfred van Deregen stawiał mocno na integrację nowo powstałych księstw imevardzkich. Namawiał je przy tym do coraz większej niezależności od Rendonu. Sam van Deregen nie zamierzał kłaniać się Dexionowi I, bowiem nie traktował go jako swojego władcę. Przede wszystkim podkreślał swoje avgardzkie pochodzenie, ignorując powiązania z Rendonem. Miał też swój wkład w wygnanie Tristana Guthrie, pierwszego księcia Acronu, z kraju, zarzucając mu szpiegostwo na rzecz Rendonu. Konspirację nazwano Żelaznym Paktem, która to nazwa pojawi się jeszcze na kartach imevardzkiej historii blisko 500 lat później, podczas Bratniej Wojny.

Niedługo po Żelaznym Pakcie, Manfred van Deregen nakazał budowę nowego miasta, Áthail, na ziemiach podległych jego przyjacielowi, hrabiemu Hermannowi van Tettingenowi, który był przy okazji teściem jego córki, Else. Wykorzystał okazję, jaką była śmierć Dexiona I, na złożenie konkretnej propozycji zjednania się księstw imevardzkich. Áthail miało być stolicą nowo powstałego państwa. Na obradach van Deregen ostatecznie uzgodnił wszystkie formalności z książętami innych księstw i wraz z wybiciem północy nowego dnia - 1 dnia miesiąca Klanów 1354 roku proklamował powstanie Federacji Pięciu Księstw. Koronację zaplanowano na tydzień później. Książę van Deregen był człowiekiem przesądnym. Uważał, że koronacja w ósmy dzień miesiąca, od wyglądającej jak znak nieskończoności cyfry, zapewni nieskończoność rządom jego nowej dynastii. Równocześnie na dziedzica mianował swego urodzonego rok wcześniej pierworodnego syna, Ericha.

Dalsze lata rządów Manfreda van Deregena są niejasne. Źródła historyczne, które przedstawiają podręczniki, kreują obraz władcy ciężkiej ręki, który idealnie naginał rzeczywistość do własnej woli. O ile nie można mu odmówić geniuszu, o tyle wiele kwestii za które jest pochwalany, stoi pod znakiem zapytania. Najbardziej zastanawiająca jest kwestia podejścia do elfów. Wedle książek, Manfred van Deregen wykorzystywał elfy do swoich celów oraz zniżył ich rolę społeczną do bydła. Naprzeciw temu stwierdzeniu stanął Donall van Deregen, w prostej linii 18krotny prawnuk Manfreda van Deregena, który mając dostęp do prywatnych zapisków pradziada niejednokrotnie przytaczał je podczas swoich przemów. Wedle jego słów, pradziad Manfred szanował elfy i cenił w nich ich hart ducha. Traktował ich jako wojowników, którzy walczyli dzielnie, ale polegli w swoich obronnych celach i przystosowali się do nowej rzeczywistości. Słowa Donalla van Deregena wzbudziły niemałe kontrowersje, a po powstaniu Republiki Imevardu uczeni z Uniwersytetu w Delorgradzie rozpoczęli badania nad tą kwestią, najpewniej z nakazu samego van Deregena.

Manfred van Deregen odegrał również olbrzymią rolę w utworzeniu instytucji wiary, związanych z kultem Pani Krwi, który to kult został główną religią imevardzką.

Manfred van Deregen zmarł w 1368 roku, po długiej walce z nieznaną chorobą, którą ukrywał od czasów oblężenia Tec'helonu. Przeżył zaledwie 57 lat. Został ojcem pięciokrotnie, posiadając czterech synów i jedną córkę, Else, która związała się z dziedzicem veuthckiego rodu van Tettingenów, Karlem. Przeżyła go jego żona, Agatha van Deregen (z domu Richenbachs), którą poślubił w wieku 30 lat, jeszcze w Avgardzie. Agatha zmarła 21 lat po mężu.

Dziedzicem tytułów króla Federacji Pięciu Księstw, księcia Veutheim, hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Erich van Deregen, pierworodny syn Manfreda.

### Rządy Ericha van Deregena (1368-1410)

Początki rządów Ericha były trudne. W chwili objęcia władzy miał zaledwie 15 lat i nie był na to przygotowany. Przez dłuższy okres czasu polegał na wsparciu matki i doradców, którzy służyli z jego ojcem. Potem jednak, po uzyskaniu właściwych kompetencji, udowodnił swoją wartość, rządząc mądrze i uczciwie. Chciał wzmocnić państwo, które zapoczątkował ojciec. Wiele podróżował, uzgadniając różnorakie umowy i sojusze, tym samym umacniając pozycję Federacji. Był także znany ze swojego mecenatu artystycznego, co doprowadziło do rozkwitu kultury w okresie jego panowania oraz wytworzenia się odrębnej od stricte avgardzkiej, rendońskiej czy vasviańskiej, kultury imevardzkiej.

Za czasów jego rządów jeszcze bardziej rozwinięto też instytucje religijne związane z nowoutworzonym kultem Pani Krwi.

Początek jego rządów, z racji niestabilności państwa, był idealną okazją elfów by próbować się buntować. Z tego też powodu Erich odznaczył się w historii jako człowiek, który trzymał elfy wyjątkowo krótko. Na metody swojego pradziada często powoływał się Ervold van Deregen podczas swoich własnych działań, wymierzonych przeciwko elfom.

Erich van Deregen zmarł w 1434 roku. Przeżył 81 lat. Został ojcem trzykrotnie, posiadając jednego syna, Herrika i dwie córki - Fridę, która związała się z dziedzicem veuthckiego rodu van Louffenów, Adalbertem; oraz Helgę, która związała się z dziedzicem veuthckiego rodu van Zieglerów, Hansem. Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwsza żona, Hanna, zmarła przy porodzie syna, a druga, Adela, odeszła z tego świata na dwa lata przed śmiercią Ericha. Obydwie były córkami Wilhelma van Brugela, barona Hune.

Dziedzicem tytułów króla Federacji Pięciu Księstw, księcia Veutheim, hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Herrik van Deregen, jedyny syn Ericha, któremu ten oddał berło w roku 1410, osuwając się w cień na stare lata.

### Rządy Herrika van Deregena (1410-1434)

Panowanie Herrika, choć krótkie, bo zaledwie 24-letnie, charakteryzowało się konsolidacją polityczną, zawieraniem sojuszy dyplomatycznych oraz dalszym rozwojem kultury. Herrik van Deregen pracował nieustannie nad utrzymaniem jedności i siły Federacji. Szczególnie zaprzyjaźnił się z możnymi Argathu - najpierw za sprawą własnego mariażu, a potem zaplanowanych mariaży swoich dzieci. To od niego rozpoczęła się tradycja wiązania się van Deregenów z rodami pochodzącymi tylko z Argathu, chcąc, by żaden veuthcki ród nie mógł uzurpować sobie praw do włości należących do van Deregenów.

Kontynuował on politykę antyelfią swojego ojca, który patrzył mu na ręce przez wszystkie lata swoich rządów. Odznaczył się największą widzianą dotąd bezwzględnością wobec kwestii elfiej.

Herrik van Deregen zmarł w 1434 roku, niemal równocześnie ze swoim ojcem, prowadząc do spekulacji, że zostali oni otruci, najpewniej przez elfich przeciwników. Przeżył 42 lata. Został ojcem dwukrotnie, posiadając jednego syna, Horsta i jedną córkę, Agathę, która związała się z dziedzicem argackiego rodu von Brunnerów, Erwinem. Jego żona, Clara, była córką argackiego możnego, Tristana von Heima, barona Vargezalu. Po jego śmierci wyszła za mąż ponownie, tym razem za barona Terreden, Jakoba van Martinsa.

Dziedzicem tytułów króla Federacji Pięciu Księstw, księcia Veutheim, hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Horst van Deregen, jedyny syn Herrika.

### Rządy Horsta van Deregena (1434-1490)

Era Horsta to okres ekspansji terytorialnej Federacji, obejmujący nowe obszary wyspiarskie, takie jak wyspy na wschodzie Imevardu. Był również znany jako wybitny strateg wojskowy, dbający o obronność granic Federacji i wyszkolenie. Z jego inicjatywy powstał bastion na wyspie Zorn - niegdyś należącej do Thalvonu, lecz wykupionej od księcia, Viktora Korovica za parytet złota.

Horst van Deregen zmarł w 1490 roku. Przeżył 42 lata. Został ojcem dwukrotnie, posiadając jednego syna, Horsta i jedną córkę, Agathę, która związała się z dziedzicem argackiego rodu von Brunnerów, Erwinem. Jego żona, Clara, była córką argackiego możnego, Tristana von Heima, barona Vargezalu.

Dziedzicem tytułów króla Federacji Pięciu Księstw, księcia Veutheim, hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Horst van Deregen, jedyny syn Herrika.

### Rządy Karla van Deregena (1490-1515)

Panowanie Karla jest zapamiętane z uwagi na jego akcent na edukację i naukę. Za jego rządów powstały uniwersytety i biblioteki, co sprzyjało rozwojowi intelektualnemu i oświeceniu w Federacji.

### Rządy Gustava van Deregena (1515-1543)

Król Gustav okres panowania to złoty wiek handlu i dobrobytu gospodarczego. Promował szlaki handlowe i nawiązywał stosunki dyplomatyczne z sąsiednimi królestwami, co przyczyniło się do rozwoju gospodarki Federacji.

### Rządy Adolfa van Deregena (1543-1578)

Adolf słynął z troski o dobrobyt ludności. Wprowadził reformy społeczne, poprawił warunki życia i pracował nad spisanie praw, które chroniły prawa wszystkich obywateli.

### Rządy Sigmunda van Deregena (1578-1593)

Sigmund był płodnym budowniczym i znawcą sztuki oraz architektury. W okresie jego rządów powstały okazałe zamki i katedry, pozostawiając trwałe dziedzictwo architektoniczne.

### Rządy Alrika van Deregena (1593-1630)

Król Alrik był wizjonerem, który wprowadzał innowacje w rolnictwie i technologii. Jego panowanie przyniosło znaczne postępy w technikach uprawy ziemi i rozwój nowych technik rolniczych.

### Rządy Vilhelma van Deregena (1630-1643)

Najważniejszym osiągnięciem Vilhelma było wprowadzenie wspólnej waluty i ujednoliconego systemu wag i miar, co ułatwiło handel i komunikację w Federacji.

### Rządy Vilberta van Deregena (1643-1658)

Okres panowania Vilberta to czas odkryć i ekspansji. Sfinansował wyprawy do odległych ziem, prowadząc do odkrycia nowych zasobów i terytoriów, które wzbogaciły Federację, a potem Konfederację.

### Rządy Friedhelma van Deregena (1658-1672)

Friedhelm był filozofem i uczonym. Jego panowanie jest zapamiętane poprzez debaty i dyskusje intelektualne, które odbywały się na jego dworze. Zachęcał do poszukiwania wiedzy i badań filozoficznych.

### Rządy Radulfa van Deregena (1672-1685)

Radulf był zdolnym administratorem i dyplomatą. Odgrywał kluczową rolę w negocjowaniu pokojowego rozwiązania kilku sporów granicznych, co przyczyniło się do stabilizacji regionu.

### Rządy Ludviga van Deregena (1685-1705)

Okres panowania Ludviga był okresem rozkwitu sztuki, pod jego mecenatem rozkwitało wielu znanych artystów i pisarzy. Era ta nazywana jest często "Renensansem Ludviganów".

### Rządy Lothara van Deregena (1705-1730)

Lothar był znany z postępowych polityk i wysiłków na rzecz promowania tolerancji religijnej w Federacji. Dążył do stworzenia harmonijnego i otwartego społeczeństwa. Był uznawany za bardzo uległego władcę, lecz też takiego, który zrobił wiele dobrego. Wierzył, że pojednanie ludzi z elfami jest możliwe i aktywnie działał na rzecz takiego stanu. Przez to był mało popularny i popierany przez mieszkańców Grettvern.

Małe poparcie społeczne Lothara sprawia, że historycy zastanawiają się dlaczego został on wybrany na księcia Veutheim w 1720 roku. Panował w prawdzie zaledwie 10 lat, ale ktoś musiał go popierać, by zyskał urząd. Jego odejście w 1730 było podyktowane jego stanem zdrowia, również tego psychicznego. Krążą też plotki, że za odejściem Lothara od polityki stał Olav, jego syn, który pragnął powrotu do polityki antyelfiej, uważał go za słabego przywódcę i to on rozszerzył najpewniej fałszywe wieści o szaleństwie ojca.

Lothar wierzył w przyjaźń z Ettrianem Ravariethem, przywódcą Dalc'hiadu z Ardenn, co końcowo doprowadziło do tego, że dał się złapać w pułapkę, co z kolei doprowadziło do Rzezi Grettvernskiej i niemal całkowite wybicie głównej linii rodu van Deregenów.

Lothar van Deregen został zamordowany podczas Rzezi Grettvernskiej w 1748 roku. Przeżył 56 lat. Został ojcem dwukrotnie, posiadając synów, Olava i Leona. Jego żona, Greta, była córką argackiego możnego, Gustava von Eisengrunda, hrabiego Lihvd.

Dziedzicem tytułów hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Olav van Deregen, jedyny syn Lothara, któremu ojciec przekazał tytuły w roku 1730.

### Rządy Olava van Deregena (1730-1748)

Olav skupił się na rozwoju infrastruktury, inwestując w drogi, mosty i inne projekty użyteczności publicznej, co poprawiło warunki życia mieszkańców. Do realizacji swoich celów używał elfiej siły roboczej, której w żadnym wypadku nie oszczędzał i wykorzystywał najbardziej jak mógł. Odznaczył się jako bardzo brutalny i bezwzględny władca. Mimo to, dzięki niemu Grettvern mocno zyskało na prezencji i dobrobycie, kosztem elfów.

Olav próbował uzyskać tytuł księcia wielokrotnie, jednak przez swoje brutalne podejście do elfów nie był często nawet brany pod uwagę.

Olav van Deregen został zamordowany podczas Rzezi Grettvernskiej w 1748 roku. Przeżył 33 lata. Został ojcem trzykrotnie, posiadając trzech synów: Ervolda, Jurgena i Ivara, z czego dwaj najmłodsi zginęli w Rzezi. Jego żona, Else, była córką argackiego możnego, Otto von Bergwachta, barona Tidah. Również zginęła w Rzezi.

Dziedzicem tytułów hrabiego Grettvern oraz barona Lörhelm i innych został Ervold van Deregen, jedyny syn Olava który przetrwał Rzeź Grettvernską.

### Rządy Ervolda van Deregena (1759-1785)

Ervold van Deregen był jedynym przedstawicielem głównej linii van Deregenów, pochodzących wprost od Manfreda van Deregena, który przeżył Rzeź Grettvernską. W chwili tych wydarzeń miał zaledwie 7 lat, a to co zobaczył odcisnęło piętno nie tylko na jego wyglądzie, ale i przede wszystkim psychice. Małego Ervolda wychowywał Jurian von Thorndal, baron Amstelvoren. Wychowanie na Argath dołożyło tylko do pogardy, jaką Ervold darzył elfy. W głowie młodego van Deregena od najmłodszych lat po Rzezi krążyły myśli o zemście.

W 1759 roku Ervold oficjalnie przejął tytuł hrabiego Grettvern i wrócił do Derehaven, gdzie od razu rozpoczął swoje plany. Za jego sprawą powstała Sprzymierzona Armia Imevardu, której działania zakładały przeprowadzanie czystek na elfach. Ponad dekadę później powstała również młodzieżówka SAI, zwana Stalową Młodzieżą, do której Ervold zapisał od razu swoich synów.

Grettvern za rządów Ervolda trzymało się gospodarczo, jednak nie było to idealne. Region dławił kryzys i pogłębiające się rozwarstwienie społeczne. Mimo to, przywództwo Ervolda nie należało do najgorszych, pozwalając mu jakoś wiązać koniec z końcem. Podczas Pogromów zdołał zagarnąć pokaźne pokłady złota, które pozwoliły mu trzymać się ekonomicznie przez lata.

W 1777, po powstaniu w Thalvonie Błękitnej Dywizji, ichniejszej organizacji podległej SAI, rozpoczął się Pogrom Stulecia, który miał być kompletną zemstą na elfach za wydarzenia z 1748. Pogrom trwał latami i zakończyła go dopiero śmierć Ervolda. W 1785 doszło do II Rebelii Elfów, podczas której zbuntowani wojownicy Dalc'hiadu z Zarkirem Ravariethem na czele zmienili go w popiół.

Ervold van Deregen przeżył 44 lata. Został ojcem dwukrotnie, posiadając synów: Donalla i Patricka. Jego żona, Athild, była córką argackiego możnego, Juriana von Thorndala, barona Amstelvoren - tego samego, który wychował go po Rzezi Grettvernskiej. Zmarła w 1774, oficjalnie z powodu choroby, jednak mówi się, że została otruta.

#### Rządy Patricka van Deregena (1785-1790)

Patrick van Deregen nigdy nie przejął rządów oficjalnie, ani nie dostał w spadku po ojcu tytułów, jednak sprawował kontrolę nad Grettvern w formie zastępstwa za Donalla van Deregena (mimo, że ten został w 1785 uznany za zmarłego - było to półlegalne, bo wg. veuthckiego prawa do stwierdzenia śmierci wymagane jest upłynięcie 15 lat od ostatniej wzmianki).

By zapewnić sobie bezpieczeństwo, uzgodnił z księciem Horgaldem van Hoofenem wygnanie wszelkich veuthckich elfów, które nie są własnością możnych na Enerpit. To sprawiło, że kulejąca gospodarka Grettvern podupadła jeszcze bardziej. Zdawało się, że gorzej nie może już być.

Po powrocie Donalla van Deregena do Derehaven, przejął on władzę, zabierając ją Patrickowi. Ostatnie pieniądze pozbawiony władzy możny przeznaczył na swoją firmę i przeprowadził się do Amstelvoren, na Argath. Dziewięć lat po oddaniu władzy bratu, Patrick van Deregen zawitał po raz ostatni w rodzinnym domu, zostawiając tam na stałe swojego jedynego syna, Henrika, po czym zniknął.

W 1814 został oficjalnie uznany za zmarłego, tak samo jak jego żona, Darathe Regers, córka acrońskiego biznesmena i barona Argus, Edmunda Regersa.

### Rządy Donalla van Deregena (1790-?)

Donall van Deregen szybko wywrócił do góry nogami stan rzeczy jaki napotkał po swoim powrocie do Derehaven. 26-letni wówczas mężczyzna bezprecedensowo podszedł do praw, które pozostawili jego poprzednicy. Odszedł od nienawiści wobec elfów i skupił się na kwestiach gospodarczych, ratując Grettvern od upadku.

Prawo przestało być już tak rygorystyczne. Poluzowano wiele ustaw, w tym te dotyczące traktowania elfów. Egzekucje były rzadkością i odbywały się tylko wówczas kiedy były podparte niezbitymi dowodami. Nie wszystkim podobał się taki stan rzeczy. Społeczeństwo Derehaven coraz mniej popierało działania swojego hrabiego, nazywając go hańbą rodu, która niszczy dzieło swojego ojca. Van Deregen jednak nic nie robił sobie z malejącego poparcia. Mimo małego poparcia, hrabiemu udało się wiele naprawić. W dobie jego rządów, Derehaven przeżywało rozkwit.

Donall van Deregen był zagorzałym propagatorem pojednania ludzko-elfiego. Wygłaszał wielokrotnie na ten temat przemowy w Parlamencie, czym jeszcze bardziej zrażał do siebie opinię publiczną, zyskując jednak jakiekolwiek poparcie elfów.

Rok 1804 był jednym z najtrudniejszych dla hrabiego Donalla van Deregena, nie tylko z powodów osobistych, ale i stanu w jakim znalazł się cały kraj, umęczony nową, niepotrzebną wojną. Do Grettvern powrócił kryzys, który wzmocniła susza, jednak poprzez sumienną pracę i dobre rozplanowanie, udało się powstrzymać kolejny bliski upadek hrabstwa. To zwiększyło popularność hrabiego.

Następne lata Donall van Deregen poświęcił na działania, mające na celu pokój i zakończenie wojny, jednak ta ciągnęła się w najlepsze aż do 1813 roku, zostawiając kraj w rozsypce. Złe nastroje społeczne i uraz do elfów wzmocnił pozycję opozycji do hrabiego, co skumulowało się w wypromowanie postaci Lio von Brunnera, barona Terreden, który oskarżył hrabiego o pomoc elfom i zdradę stanu. W 1814 Donall van Deregen został aresztowany pod właśnie takim zarzutem i skazany na karę śmierci, a jego berło miało zostać przekazane von Brunnerowi. To się jednak nie stało.

Hrabia przy pomocy erc'htudzkiego maga, Zarkira Ravarietha, tego samego, który lata wcześniej zabił mu ojca, wydostał się z lochu i zorganizował zamach stanu, mający na celu oddać mu władzę nad Grettvern i powstrzymać mordercze plany von Brunnera wobec niziołków. Zamach się powiódł, lecz hrabia został śmiertelnie ranny. Tu znów pomógł Ravarieth, lecząc i przypadkowo odmładzając van Deregena.

Donall van Deregen miał również olbrzymi wkład w Wojnie o Naród i organizacji obrony oraz ewakuacji na Arcaibh. Został wówczas w przyspieszonym tempie mianowany księciem Veutheim oraz objął obowiązki dyplomaty imevardzkiego w rozmowach z Erc'htudami, które końcowo wspomogły ludzi i pozwoliły im wszystkim przetrwać.

Po migracji na Arcaibh, Donall van Deregen zrzekł się tytułu księcia, pozostając hrabią. Nie posiadał już żadnych fizycznych włości, poza swoją posiadłością w Nowym Drownhall. Podjął pracę zawodowego żołnierza w randze oficera sztabowego - Lorda Pułkownika.

W 1822 roku został wybrany na pierwszego kanclerza Republiki Imevardu.

Donall van Deregen został ojcem dwukrotnie, posiadając syna, Aidana, oraz córkę, Avril. Jego żona, Esther, jest pierwszą w historii rodu przedstawicielką nie tylko ludu vasviańskiego (konkretniej thalvańskiego), lecz elfickiego, jako córka Zivrana Torrgarotha, prominentnego elfa z ludu Erc'htud. Do tego jest też pierwszą małżonką możnego tego rodu, która nie pochodzi z rodu szlacheckiego.

## Symbolika rodowa

   Symbolem rodu van Deregenów jest herb na tarczy avgardzkiej. Podzielony jest on na cztery części: dwie czarne i dwie białe. Na czarnych obecny jest biały lew imevardzki (pierwszy wariant) w atakującej pozie. Części są oddzielone od siebie przeciwnymi kolorami tworząc kształt podwójnego krzyża złączonego pojedynczą linią, przebiegającą przez środek. Herb van Deregenów jest również herbem hrabstwa Grettvern.

## Włości rodowe

Niezmiennie do włości rodowych van Deregenów przez stulecia należały dwa miasta: Derehaven, będące siedzibą rodu, oraz Lörhelm. Po migracji na Arcaibh pod rządy hrabiego Donalla van Deregena nie poddane zostało żadne miasto. Jedyne zarządzane przez niego włości to jego posiadłość na obrzeżach Nowego Drownhall.

## Głowy rodu

Pierwszą głową rodu został Manfred van Deregen, 1. król Federacji Pięciu Księstw, 1. książę Veutheim oraz 1. hrabia Grettvern.
Obecnie głową rodu jest Donall van Deregen, 18. hrabia van Deregen oraz były 20. książę Veutheim. Sprawował funkcje książęce w roku 1814, po czym podał się do dymisji.