Tweede oostelijke oorlog

De Tweede oostelijke oorlog was een conflict tussen Kuma Rem Mer en Kaglas tussen 3145 en 3153. Vergeleken met de eerste oostelijke oorlog was het een relatief bescheiden conflict, zonder de grootschalige verwoestingen die met de eerste oorlog gepaard gingen. De oorlog eindigde met de vrede van Hatras in 3153, die enkele belangrijke afspraken uit de vrede van Asapotum in 3020 ongedaan maakte. De oorlog werd gezien als een grote overwinning voor Kaglas.

**1. Achtergronden**

De tweede oostelijke oorlog was in zekere zin een vervolg op de eerste oostelijke oorlog die meer dan een eeuw eerder beëindigt werd.

*1.1 Eerste oostelijke oorlog 2981-3020*

De eerste oostelijke oorlog was een grootschalig en verwoestend conflict tussen Kuma Rem Mer, Kaglas en Tsuirogh, de drie landen van het noordereiland. Tijdens de oorlog werden de legers van Kaglas vernietigend verslagen, grote delen van het land geteisterd door jarenlange terreur van de Beath milities uit Tsuirogh en de troepen van Kuma Rem Mer onder leiding van beruchte misdadigers als Rako en Carmus. Na een jarenlange belegering van de hoofdstad Hatras, waarbij duizenden slachtoffers vielen, was Kaglas gedwongen zich over te geven. Vanaf dat moment was Kaglas een vazalstaat van Kuma Rem Mer, en werd de politiek van het land gecontroleerd door de senaat van Kuma Rem Mer, in Roshimer.

*1.2 Moal en het groeiende Kaglasí nationalisme*

Moal (3113-3156) was een nationalistische dichter die een grote rol speelde in het ontstaan van een nieuw Kaglasí nationalisme. Moal groeide op in een sterk nationalistisch gezin, wat hem opvoedde met de teksten van de oude dichters. Vooral Noham werd een groot voorbeeld van Moal, en hij hoopte de nationale trots van Kaglas weer te laten opleven na meer dan een eeuw van onderwerping door Kuma Rem Mer. Vanaf 3135 werkte Moal als journalist en als schrijver van pamfletten en politieke gedichten. Moals werk inspireerde een generatie jonge politici en militairen om zich in te zetten voor de onafhankelijkheid van Kaglas.

Toen in 3140 de tweede zee-oorlog uitbrak, sloot Moal zich aan bij een kleine groep nationalistische radicalen en begon grote hoeveelheden nationalistische gedichten te schrijven die de gemoederen opzweepten en een voedingsbodem creeerden voor het uitbreken van de volksopstand die het begin was van de tweede oostelijke oorlog. Enkele van deze gedichten, met name 'Aan de kinderen van Kaglas' en 'De vlucht door de Anamtani', zijn nog steeds enkele van de beroemdste teksten van Kaglas, en het eerste van die twee gedichten wordt ook gebruikt als officieus volkslied van Kaglas.

*1.3 Tweede zee-oorlog 3140-3180*

In 3140 brak de Tweede zee-oorlog uit toen Kuma Rem Mer de westelijke eilanden van het Koninkrijk der wateren claimde. Nationalistische politici in Hatras zagen hierin een kans. Met het grootste deel van het leger van Kuma Rem Mer actief in het westen zagen zij de mogelijkheid om door middel van een grote volksopstand Kuma Rem Mer te dwingen Kaglas meer zelfstandigheid of zelfs volledige vrijheid te geven. De leider van deze fractie in de raad van ouderen was de ervaren politica Oison. Zij begon de basis te leggen voor een opstand in de vorm van propaganda, organisatie en onderzoek naar de militaire mogelijkheden. Zij was ook degene die de dichter Moal betrok bij haar voorbereiding. Ze was echter afwachtend en voorzichtig en wilde eerst afwachten hoe de oorlog in het westen zou verlopen.

In eerste instantie kon de sterke landingsvloot van Kuma Rem Mer vrij eenvoudig de grote oostelijke eilanden veroveren, de bewoners van het Koninkrijk boden vrijwel geen weerstand. Tussen 3140 en 3144 werden meerdere versterkte nederzettingen gesticht door kolonisten. Ondertussen hadden een aantal machtige clans, waaronder de grote Ani clan, de Wai en de gevreesde Motu zich voorbereid op een gezamenlijke oorlogsvoering. Dit was dankzij de complexe communicatie van het koninkrijk volledig aan de aandacht ontsnapt van het intelligentieapparaat van Roshimer. Het was dan ook een grote verrassing toen in de winter van 3144-3145 het grootschalige verzet begon. De aanval van de gezamenlijke clans op de westelijke legers van Kuma Rem Mer was waar Oison op gewacht had.

**2. Aanleiding**

Zodra het nieuws van de grootschalige aanval op de legers van Kuma Rem Mer doorbrak in Kaglas riep Oison de leden van de raad van ouderen bijeen en hield een beroemd geworden toespraak waarin zijn alle inwoners van Kaglas opriep om in opstand te komen tegen Kuma Rem Mer en deze unieke gelegenheid aan te grijpen om hun zelfstandigheid te herwinnen. Geïnspireerd door Moal verwees zij uitgebreid naar de slachtoffers van de blokkade van Hatras en de 'heilige plicht' van alle Kaglasí om de doden te eerbiedigen door te strijden waar ook zij voor streden. Nadat zij de raad hiermee overbluft had verklaarde zij dat haar fractie al alle voorbereidingen had getroffen voor een gewapende strijd en nam zij de facto de macht in handen.

Deze toespraak, die bekend werd als de 'verklaring van 3144' werd direct rondgestuurd langs alle dorpsraden, en daar voorgelezen. Vele duizenden inwoners stroomden naar de hoofdstad om aan de oproep gehoor te geven, vaak met tegenzin goedgekeurd door de lokale raden, die twijfelden aan de wijsheid van deze beslissing. De massale steun voor de verklaring versterkte Oison's positie in Hatras, en de raad van ouderen keurde al haar voorstellen goed en gaf haar volledige volmacht om de oorlog te voeren. Hierop verklaarde Oison begin 3145 officieel de oorlog aan Kuma Rem Mer.

**3. Verloop van de strijd 3145-3151**

*3.1 Uitlokking door Kaglas*

Na de oorlogsverklaring van Kaglas gebeurde in eerste instantie niet veel. De vertegenwoordiging van Kuma Rem Mer in Hatras werd het land uit gezet, maar de regering in Roshimer reageerde niet direct en leek de lokale opstand in zijn buurland niet erg serieus te nemen. Daarop besloot Oison om een directe oorlog uit te lokken en gaf een kaapbrief af aan alle schippers uit Kaglas om schepen van Kuma Rem Mer te plunderen. Dit leidde binnen enkele maanden tot een grote overval op een handelsvloot van Kuma Rem Mer, onderweg naar Roshimer, met voorraden voor de troepen. De plundering van deze schepen leidde tot grote woede en verontwaardiging in de senaat, en Kuma Rem Mer stuurde direct een geïmproviseerde aanvalsvloot met troepen uit Asapotum en Militakum naar Hatras.

*3.2 Defensieve strijd rond Hatras*

Oison besefte zich ter dege dat ze een volledige oorlog met Kuma Rem Mer niet kon winnen, en ook niet de troepen had om dat land aan te vallen. Ze snapte echter dat een langdurige uitputtingsstrijd in het oosten voor Kuma Rem Mer een groot probleem vormde gezien de druk die er al in het westen stond op de economie en leger van dat land, die betrokken waren in steeds heftigere gevechten in het Koninkrijk der Wateren. Kaglas liet de vloot van Kuma Rem Mer bewust dichtbij de hoofdstad komen en nam verdedigende posities in rondom de stad en langs de kust. De troepen van Kuma Rem Mer konden vrij landen, maar niet ver oprukken naar de goed verdedigde stad. Een omsingeling werd geprobeerd, maar Hatras was goed voorbereid en verschillende routes naar het achterland bleven open. Half 3146 moest de aanval op de stad opgegeven worden.

*3.3 Vernietiging van de invasievloot en guerillastrijd*

Ondertussen hadden ongeregelde troepen uit Kazetir en andere uithoeken van Kaglas zich verzameld in een bonte vloot en vielen gedurende de nacht de aangemeerde vloot van Kuma Rem Mer in de Haraebal baai aan en vernietigden een groot aantal schepen. Aangezien de rest van de vloot op dat moment actief was in de strijd in het westen konden de troepen niet geëvacueerd worden of versterkt. Hierop zagen de gestrande troepen van Kuma Rem Mer zich gedwongen over te gaan op plundering en proberen een weg te vechten door het binnenland. Hierbij werden zij echter consequent lastig gevallen door guerillatroepen en steeds verder uitgedund.

Rond 3147-3148 begon de situatie in Kaglas een echt hoofdpijndossier te worden voor Kuma Rem Mer, en er werd besloten eenmalig extra reservetroepen te sturen, de laatste beschikbare troepen, en extreem onervaren, aangezien de rest van het leger actief was in de tweede zee-oorlog. Deze troepen werden door de vloot van Kaglas geconfronteerd voor zij de Haraebal baai of Hatras konden bereiken en zagen zich gedwongen te landen aan de zuidwestelijke kust van Kaglas, op de Fatacos. Hier kwamen zij in dezelfde situatie terecht als de eerdere troepen, en hoewel de Kaglasí legers niet sterk genoeg waren de legers van Kuma Rem Mer rechtstreeks aan te vallen bleken zij uitstekend in het vermijden van rechtstreekse confrontaties.

*3.4 Escalatie van de tweede zee-oorlog*

Vanaf 3150 escaleerde de tweede zee-oorlog steeds meer, en Kuma Rem Mer verloor steeds meer terrein aan de clans van het Koninkrijk der Wateren. In Roshimer gingen steeds meer stemmen op om de strijd in Kaglas snel af te ronden, zodat de overgebleven troepen ingezet konden worden in de belangrijke strijd in het westen. Begin 3151 leidde dit tot enkele pogingen om onderhandelingen te starten met Oison en haar regering.

**4. Staakt het vuren en vredesonderhandelingen**

Deze onderhandelingen waren nog bezig toen de senaat in Roshimer besloot om een eenzijdig staakt het vuren af te kondigen. Hierop besloot ook de raad van ouderen in Hatras eind 3151 een staakt het vuren af te spreken met de lokale legerleiders van de invasietroepen. De troepen van Kuma Rem Mer verschansten zich in tijdelijke legerkampen en kregen proviand van de bevolking, maar werden wel scherp in de gaten gehouden door de troepen van Kaglas. De soldaten wilden echter niets liever dan weg uit de uitzichtloze guerillastrijd in het koude, ruige landschap van Kaglas.

De senaat koos de ervaren senator en lid van het comité voor staatsveiligheid Anseros als speciale afgezant en zij reisde naar Hatras om te onderhandelen met Oison. Deze onderhandelingen leidden in 3152 tot een overeenkomst, waarop de troepen van Kuma Rem Mer langzaam het land begonnen te verlaten. Begin 3153 werd de vrede officieel getekend in Hatras door Oison, Anseros en enkele getuigen.

**5. Gevolgen**

De gevolgen van de vrede van Hatras waren groot. Voor Kuma Rem Mer betekende het een verlies van prestige, zeker nadat het land ook al geen succes geboekt had in de Eerste zee-oorlog. Het zorgde er echter wel voor dat men zich volledig kon richten op de tweede zee-oorlog en alle manschappen kon inzetten in het westen en zich zeker wist van zijn oostelijke veiligheid.

Voor Kaglas waren de gevolgen veel groter: het land herwon zijn de facto zelfstandigheid. Men behield een sterke diplomatieke band met Kuma Rem Mer, en het buitenlands beleid bleef afhankelijk van de sterke westerbuur. Voortaan werd het gecoördineerd door de raad van ouderen in samenwerking met een speciale, vaste, afgevaardigde van Kuma Rem Mer. Ook zegde Kaglas toe in de toekomst nooit een militaire alliantie aan te gaan met het Koninkrijk der Wateren of Murkan. Gezien de sterke isolationistische trend in de buitenlandse politiek van Kaglas waren dit geen grote toezeggingen.

Het belangrijkste doel van Kaglas werd behaald en de binnenlandse zelfstandigheid werd bevestigd. De regering in Hatras kreeg weer volledige zeggenschap over het beleid en de troepen van Kuma Rem Mer verdwenen uit het land. Oison werd hierdoor één van de populairste leiders in de geschiedenis van het land, en zij bleef tot haar dood de onbetwiste leider van het land.