De Kronieken van Narnia: prins Caspian

### Op de vlucht

De nacht lag zwaar over het donkere, dreigende kasteel dat op de tol van een heuvel stond. Het spookachtige gejammer van een vrouw die op het punt staat te bevallen weerklonk uit een van de torens. Aan de voet van de toren, op de binnenplaats van het kasteel, stonden twee mannen met elkaar te smoezen. 'Het is geen goed idee', zei de ene. 'Om te beginnen zal hij toch nooit willen luisteren en ten tweede zal hij nog gaan denken dat we hem zwak vinden.' De tweede man schudde zijn hoofd en liep de binnenplaats af. 'Dat is toch ook zo?' verklaarde hij toen zijn kompaan hem had ingehaald. 'Als hij een echte koning was geweest, had hij onderhand al iets aan die vervloekte hongersnood kunnen doen. De kinderen spelen zelfs niet meer buiten.' Even was het stil. De tweede man ging verder: 'We moeten naar het oosten trekken. Ik durf erom te wedden dat daar genoeg voedsel en grondstoffen voorhanden zijn. Als we de wapens niet opnemen zou dat het einde van Telmar kunnen betekenen.' Omdat zijn kompaan nog steeds niet overtuigd leek, deed de man nog een poging. 'En je zoon dan? Heb je wel aan hem gedacht? Hij had hier moeten rondlopen, met adellijke kleding en zijn eerste zwaard al bij zich. In plaats daarvan ligt hij nu onder de grond. Laat je dat echt zomaar achter je?' De andere man boog zijn hoofd in diep verdriet, en knikte. De twee zetten hun pad voort door de gangen van het kasteel, rechtstreeks naar de koninklijke residentie. Na een zacht geklop en een kort 'kom binnen' vanbinnen de kamer traden de mannen binnen. 'Koning Miraz', sprak de eerste man nederig. 'Wij...'

'Ik weet waarvoor je gekomen bent, Sopespian', viel de koning hem in de rede. Hij zat met zijn rug naar hen toe op zijn stoel door het raam te kijken. Zijn stem klonk gematigd en koud. 'Het antwoord is nee en het blijft ook ontegensprekelijk nee. Hongersnood of geen hongersnood.' Daarop trok Sopespian zijn lip op. Als de koning het had kunnen zien, had hij dat nooit gedaan. 'Maar Uwe Majesteit, edele heer, bedenk toch...' probeerde hij. 'Nee!' De koning sloeg met zijn hand op het tafeltje naast hem. 'Ik wil geen uitleg. Ik ben de koning en ik beslis hier wel wanneer we oorlog voeren.' Sopespian zag wel dat dit gesprek nergens toe zou leiden. Net toen hij bedacht dat hij iets anders zou moeten verzinnen, kwam één van de vroedvrouwen de kamer binnen. 'Uwe Majesteit', zei ze terwijl ze even boog, 'de koningin is bevallen van een zoon.' Nu zag Sopespian zijn kans schoon. Hij bedankte de vroedvrouw en raadde haar aan goed voor de koningin te zorgen. 'Beeld u dit eens in, Majesteit', begon hij toen ze weg was. 'Beeld u in dat uw nageslacht heerst over een onmetelijk rijk. Telmar en de landen in het oosten, allemaal onder het bestuur van een nieuwe, machtige dynastie. En u, en u alleen, zult daar de grondlegger van zijn. Zou u niet willen dat uw zoon gaat heersen over een onmetelijk rijk?' Even was het stil. De koning antwoordde niets, maar het was duidelijk dat hij diep nadacht. 'Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen', mompelde hij na een tijdje, 'maar je hebt een goed punt, Sopespian. Goed dan. Generaal Glozelle, maak de troepen klaar.' Glozelle boog, al kon de koning hem niet zien, en wilde net de kamer uit lopen, toen Miraz hem terugriep. 'Eerst nog één ding', verkondigde hij. 'Reken af met mijn neef.'

De jonge prins Caspian lag vredig in zijn bed te slapen. Het was een gezonde jongeman, aan het begin van zijn twintiger jaren. Hij had het nooit goed kunnen vinden met zijn oom, maar hij was er altijd van overtuigd geweest dat hij hem later zou opvolgen en Caspian de Tiende van Telmar zou worden. Toen hij nog maar een klein jongetje was, stierf zijn vader. Niet veel later stierf ook zijn moeder, en hij had lang om hen getreurd. Zijn rustige slaap werd abrupt onderbroken toen een stevige hand op zijn mond werd gelegd. Verschrikt keek Caspian op, om te ontspannen toen hij zijn leraar, dokter Cornelius, herkende. 'Sterrenkunde, neem ik aan?' vroeg hij slaperig. Maar de ogen van de dokter waren gevuld met paniek. 'Meekomen!' siste hij dringend. 'U moet hier weg!' Verbaasd krabbelde Caspian uit zijn bed en volgde hij de dokter door één van de vele geheime gangen van het kasteel. 'Gaat u mij nou vertellen waarom ik hier weg moet?' klaagde hij. 'Dertien jaar geleden zij u nochtans dat ik hier veilig was, en dat ik op een dag koning zou worden.' Daarop keek de dokter hem diep in de ogen en verklaarde: 'De koningin heeft een zoon gebaard.' Nu zag ook Caspian de ernst van de situatie in. Achter Cornelius aanhollend spoedden ze zich naar de stallen. Een grote hond blafte blij toen hij Caspian zag. 'Braaf beest.' De prins gaf hem een paar aaien over zijn hoofd. 'Het is maar best dat u de hond meeneemt', vond Cornelius toen hij Caspians paard uit zijn stal haalde. Haastig werd het paard klaargemaakt om te rijden. Toen Caspian in het zadel gleed, reikte de dokter hem een zak toe. 'Eten en wapens', zei hij. 'En neem ook dit mee, voor als u hulp nodig hebt.' Caspian keek even verbaasd naar de hoorn die de dokter hem toereikte, maar hij nam hem zonder klagen aan. Stemmen weerklonken plotseling dichtbij. 'Ga!' drong Cornelius aan, en de jonge prins liet zijn paard in beweging komen. De hond liep vanzelf achter hem aan. Ze scheerden over de binnenplaats van het kasteel, waarbij soldaten verschrikt opzij sprongen. De poort door, en vervolgens de heuvel af.

### In Narnia

De wind gierde om zijn oren en Caspians hart klopte in zijn keel toen hij achter zich het getrappel van minstens zes andere paarden hoorde. 'Haal hem in!' hoorde hij generaal Glozelle schreeuwen, waarop de ruiters nog wat strakker aan de teugels trokken. De hond rende naast zijn meester en blafte zo nu en dan naar de achtervolgers, maar dat schrok hen niet af. Wanhopig probeerde Caspian zijn paard koers te laten zetten naar het bos dat zich op de horizonlijn aftekende tegen een donkere hemel. De Telmarijnen waren bang van de wouden, wist hij. Bovendien kon hij zich daar veel makkelijker verstoppen. Maar Glozelle was niet van plan Caspian dat voordeel te gunnen. Hij rechtte zich en nam zijn kruisboog beet. Het volgende moment voelde de prins hoe een pijl langs zijn oren floot. Meteen raakte hij in paniek. Glozelle was de enige Telmarijnen die behendig genoeg was om én een paard te berijden én een kruisboog te bedienen. Maar net toen de generaal een tweede keer wilde aanleggen, verscheurde een schelle kreet de lucht. De ruiters werden bijna van hun sokken geblazen toen twee hippogrieven uit de hemel neerzonken. Krijsend liet de grootste van de twee maar liefst drie ruiters van hun paard vallen met één enkele vleugelslag. Nog voor ze overeind konden komen, waren de wezens al een flink eind vooruit. De voorste greep een doodsbange Caspian met zijn voorste poten vast, terwijl de andere de hond vastgreep. De ruiters namen hun kruisboog en probeerden op de wezens te schieten, maar Glozelle hield hen tegen. 'Laat ze maar! Die hippogrieven voeren hem wel aan hun jongen!' Intussen probeerde Caspian zich uit alle macht te bevrijden. Hij was ervan overtuigd dat de reusachtige wezens, half paard half adelaar, hem wilden verslinden, maar ze schonken nauwelijks aandacht aan hem en zetten koers naar het oosten.

De zon begon al langzaam op te komen toen Caspian versuft om zich heen keek. Blijkbaar was hij ingedommeld, daar er al een hele tijd gepasseerd was. Nog steeds bang, maar ook nieuwsgierig, keek hij op naar de hippogrief die hem kalm en zwijgend met zich meedroeg. Een zacht gejank klonk naast hem en hij zag zijn trouwe hond in de klauwen van de andere hippogrief. Het beest was kennelijk blij dat zijn meester wakker was. Het was een opluchting te merken dat de wezens hem nog niet hadden opgegeten, maar dat was geen garantie dat ze het niet zouden doen. Onder zich ontwaardde Caspian een groot woud. De bomen stonden er spookachtig bij in het schemerige licht en de schaarse stroken bosbodem zagen er donker uit. Dit kon geen woud uit Telmar zijn, want daar stonden er om de zoveel meter wachttorens. Een rivier kronkelde zich een weg door het woud heen, en opeens merkte Caspian dat de hippogrieven begonnen te dalen. Met hun vleugels klapperend vlogen ze naar een hoge beuk die dicht bij het water stond. zonder ook maar het minste geluid te maken liet de voorste hippogrief in een berg bladeren vallen. Zijn hond volgde al snel. Verward keek Caspian om zich heen. Was dit het nest van de hippogrieven? Hadden ze hier soms een hongerig jong?

Opeens begon de hond te grommen en staarde naar de ingang van een holte tussen de wortels van de beuk. 'Ik ga bessen plukken', klonk het vanuit het hol. 'Ik ben er dadelijk weer.' Caspian verstarde toen de rode dwerg het hol uitkwam, en die verstarde ook, hetzij niet voor lang. 'Indringers!' schreeuwde hij. 'Indringers!' Een das met woest blinkende ogen en een vrouwelijke zwarte dwerg kwamen het hol uitsprinten. 'Een mens! Een mens!' riep de vrouwelijke dwerg. 'Doe dat dood!' De hond stortte zich bovenop de das, terwijl de zwarte dwerg hysterisch bleef roepen. Nog voor Caspian zijn zwaard kon trekken, voelde hij een zware klap op zijn hoofd en toen zag hij niets meer.

### Prunaprismia's zorg

Een koele ochtendbries waaide over de binnenplaats van het kasteel terwijl de bewoners in beweging kwamen. Het was een drukkere ochtend dan anders, sinds Miraz' bevel om tot oorlog over te gaan. Over een paar dagen zou het leger, onder aanvoer van de koning zelf, vertrekken. Prunaprismia, de koningin, stond met haar pasgeboren zoon op het balkon over de binnenplaats uit te kijken. Ze zou haar man overal vergezellen, ondanks meerdere protesten van de hofhouding om dat niet te doen. Nu ze net moeder geworden was, wilde ze haar kind zo veilig mogelijk houden. Tegelijkertijd had ze de indruk dat er iets niet klopte. Haar man was die ochtend zenuwachtiger geweest dan anders, en dat kwam heus niet enkel door de nakende oorlog. Er was meer, wist ze. Als ze maar eens kon bedenken wat precies. Nog onrustwekkender vond ze het feit dat Caspian die ochtend niet naar de ontbijttafel was gekomen. Heer Sopespian had haar verteld dat de jonge prins met een paar anderen vroeg was gaan jagen, maar dat geloofde ze niet. Waarom jagen als het donker is? En bovendien, als het al waar was, dan zou haar neefje allang terug moeten zijn. Ze mocht Caspian graag, al liet ze dat vrijwel nooit merken. Ze kon alleen maar hopen dat Miraz' soldaten hem zouden vinden en veilig terug naar huis zouden brengen.

Versuft keek Caspian in het rond. Zijn hoofd bonsde nog na van de klap die hij had gekregen. Om hem heen zag het er knus en gezellig uit, met een klein haardvuur en kleine meubeltjes in een hol dat beschermd werd door de wortels van de oeroude beuk. Zacht gejank weerklonk en daar was zijn hond, die hem over zijn gezicht likte. Het gesabbel alarmeerde de drie inwoners, die voor het vuur hadden gezeten. Argwanend liepen ze op Caspian af, de vrouwelijke dwerg nog het meest van al. 'Gegroet', begon de das plechtig. 'Wie ben jij?' Nog voor Caspian kon antwoorden, snauwde de vrouwelijke dwerg: 'Dat zie je toch? Hij is een mens! En niet zomaar een mens; een Telmarijn nog wel!' Op dat moment wilde Caspian zijn zwaard weer trekken, maar toen besefte hij dat zijn gastheren hem volledig hadden uitgekleed, op zijn ondergoed na. 'Waag het niet je te verzetten', sprak de rode dwerg kalm. 'Leg ons eerst maar eens uit wat je hier komt doen.' Toen begon Caspian aarzelend zijn verhaal, en na afloop snoof de vrouwtjesdwerg. 'Zie je wel!' kraaide ze. 'Niets dan problemen, die mensen. De neef van een koning nog wel! En je kunt erop rekenen dat die koning heel Narnia in de as zal leggen tot hij hem gevonden heeft!' Op dat moment had ze niets liever gedaan dan Caspian eens flink verwonden, maar de woeste blikken van haar huisgenoten hielden haar tegen. 'Narnia?' vroeg Caspian verward. 'Dat is ons land', verklaarde de das. 'Maar laat ons eerst even voorstellen. Ik ben Truffeljager, de rode dwerg hier is Trompoen en de zwarte vrouwtjesdwerg is Nikita. Wij zullen je geen kwaad doen.' Nikita snoof ongelovig, maar hield verder haar mond. 'Als de Telmarijnen er echt zouden aankomen', ging Truffeljager verder, 'dan moeten we voorbereid zijn. We moeten een leger verzamelen.'

'En hoe dacht je dat te doen?' vroeg Trompoen. 'Het is hier in Narnia een zootje ongeregeld sinds de Duistere Tijd. De Narniërs wonen kriskras overal en bevechten elkaar. Geen goede basis voor een leger, lijkt me.' Nog voor Truffeljager daar iets over kon zeggen, nam Nikita het woord. 'Dat kan allemaal wel zo zijn, en ik ben er zeker van overtuigd dat we moeten klaarstaan als de Telmarijnen hier komen, maar aan hem hebben we niks. Laten we hem nu doden, dan zijn we er ineens vanaf.' Toen hij dat hoorde, richtte Caspian zich in zijn volle lengte op. 'Je mag het altijd proberen!' snauwde hij haar toe. De zwarte dwerg keek hem woest aan en wilde haar dolk al pakken, toen Truffeljager weer eens tussenbeide kwam. 'Stop met dat gedoe!' snauwde de das. 'En vooral jij, Nikita. Zie je dan niet dat hij de aanvoerder van ons leger moet worden? Met een mens aan het hoofd van ons leger, kan Narnia weer een echt koninkrijk worden. Een koninkrijk voor sprookjeswezens, voor dryaden en naiaden, voor dieren.' Toen richtte hij zijn aandacht op Caspians hond. 'Nou ja', knorde hij, 'voor *sprekende* dieren dan. Aan zulke niet-sprekende dieren heb je niets. Kijk die hond nu toch eens. Als hij me al kon verstaan, dan zou hij nog steeds...' De spottende toon van Truffeljager beviel de hond allerminst. Hij zakte in elkaar en sprong daarna met uitgestrekte poten op de das af en hapte naar zijn nek. 'Help!' piepte Truffeljager. 'Roep hem terug!' Waarop Caspian lachend de hond tot bedaren bracht.

### Een nieuw leger

Na nog een dag gerust en gepraat te hebben, gingen Caspian en zijn gastheren en -dame op weg om andere Narniërs te zoeken. Nikita bracht hen naar een klein, modderig huisje waar nog vijf andere zwarte dwergen woonden. Ze reageerden in eerste instantie nogal nijdig op het nieuws, zeker toen ze hoorden dat Caspian de aanvoerder van het leger zou worden. Toen ze hoorden dat er mogelijk oorlog kwam, werden ze enthousiaster. 'Ik kan wel een stuk of twee ogers optrommelen, als je wilt, en een feeks', bood een van hen aan. Maar Caspian schudde zijn hoofd. 'Nee, bedankt.' Wat verder kwamen ze een familie sprekende eekhoorns tegen. Zij reageerden enthousiaster op het nieuws en beloofden het aan iedereen te zullen vertellen. Ook een aantal rode dwergen, vrienden van Trompoen, vonden het nog niet zo'n slecht idee. Aan het eind van de dag kwamen Caspian, Trompoen, Nikita en Truffeljager aan bij een grot waar drie beren woonden. De grootste van de drie gromde humeurig toen hij naar buiten geroepen werd. Het was moeilijk voor Caspian om kalm te blijven ten overstaan van zo'n gigantisch dier, maar de beer luisterde aandachtig naar wat hem verteld werd. 'Ik zal er zijn', beloofde hij na de uitleg. 'Over drie dagen op de Dansweide? Goed.' Toen de zon achter de horizon begon te zakken, zochten onze vrienden een knusse slaapplaats op en stak Trompoen een pijpje aan. (Nikita rookte niet). 'Ik weet niet of ik dit wel kan', zuchtte Caspian na een tijdje. 'Ik heb nog nooit een leger aangevoerd. En daarbij, zullen de Narniërs wel naar me luisteren?' Truffeljager stelde hem gerust. 'Dat komt helemaal goed, majesteit.' Trompoen bromde instemmend, maar Nikita zei niets.

Een ongerust gemompel verspreidde zich over de open plek. Een heleboel wezens, meer wezens dan Caspian ooit voor mogelijk had gehouden, hadden zich rond hem verzameld. De Dansweide was een kleine open plek in het bos, die nu krioelde van de toehoorders. Meer vijandige blikken dan goed waren richtten zich op de jonge prins, en hij huiverde inwendig toen hij flarden van gesprekken opving. 'Hij is een Telmarijn! Hij behoort tot de vijand! Zegt ie nou dat we moeten vechten? Hij jaagt ons nog de dood in, wat ik je brom.' Uiteindelijk was het een hippogrief die iedereen tot de orde riep. 'Stilte! Laat de prins spreken.' Met een knikje als dank begon Caspian zijn toespraak. 'Narniërs, of jullie nu faunen, centauren, saters of sprekende dieren zijn, dit is in het belang van ons allemaal. De Telmarijnen komen eraan, onder aanvoering van hun koning Miraz. Als ze dit land veroveren, zal dat niet enkel het einde van mij betekenen, maar van ons allemaal.' Nog steeds klonken er vijandige stemmen. 'En waarom zouden we ons door jou laten aanvoeren?' gromde een wolvin. 'Inderdaad', sprak Nikita. 'We zijn het er allemaal over eens dat de Telmarijnen onze vijanden zijn, maar mensen als onze aanvoerders? Dat kan nooit goed gaan.' Haar stem klonk zacht en beheerst, maar was doorspekt met rancune. Een nieuwe, pieperige stem liet van zich horen. 'Echt iets voor jou om dat te zeggen, dwerg. Jouw soort vocht voor de Witte Heks.' Uit de schaduwen van de struiken kwam een muis tevoorschijn. Hij was zo'n halve meter van neus tot staart, had een rode pluim achter zijn ene oor en droeg een riem met een op maat gemaakte sabel. Met nieuwsgierige kraaloogjes bekeek de muis Caspian eens goed. 'Het is misschien de moeite waard te vermelden', verklaarde Truffeljager, 'dat Narnia geen land van de mensen is, maar wel voor mensen. Als we tegen mensen moeten vechten, is het misschien goed om een mens als leider te hebben.' Instemmend gemompel weerklonk, en Caspian voelde zijn hoop groeien. Zelfs de meest vijandigen, waaronder de wolvin, knikten. 'Ik heb kortgeleden de sterrenhemel bestudeert', zei een centaur genaamd Glenstorm. 'Er is ons vrede belooft; vrede die deze jonge prins ons zal helpen brengen. Als hij ons onze vrijheid brengt, schenken wij hem onze zwaarden.' Zijn vrouw Windmaan boog haar hoofd. 'En we schenken u onze levens', beloofde Rippertjiep, de muis die gesproken had. Overal klonk opeens enthousiast geroep en tevreden stemmen. 'Narniërs', beloofde Caspian, 'ik zal de vrede en voorspoed terugbrengen, en samen zullen we de Telmarijnen verslaan!' En die woorden werden met luid gejuich onthaald.

Zo'n twee jaar verstreken. In die tijd verzamelde Caspian zoveel mogelijk Narniërs die zich bij hem wilden aansluiten. Het waren er veel, maar bijna geen van hen kende ook maar iets van vechten. Bovendien waren de dryaden al eeuwenlang in een diepe slaap, waardoor zij niet konden vechten. En boomgeesten, wist Caspian, was waar de Telmarijnen het meest bang voor waren. Intussen liet Miraz geen kans onbenut om zijn tocht naar het oosten verder te zetten. Binnen de kortste keren had hij heel westelijk Narnia onder zijn bewind gekregen, en hij rukte op aan de noordelijke grens. Op verschillende plaatsen liet hij kleine stadjes en boerderijen optrekken waar de Telmarijnen zich konden vestigen. Beruna werd de hoofdstad van wat Miraz 'het oostelijke territorium' noemde. Algauw woonde een groot deel van de Telmarijnen niet meer in Telmar zelf; alleen een minderheid besloot in hun thuisland te blijven. Onder leiding van Caspian probeerden de Narniërs de opstand te stuiten. Meermaals werd er een veldslag geleverd, en meestal wonnen de Telmarijnen. Verschillende dappere Narniërs werden gedood, en op een gegeven moment werd Trompoen gevangengenomen. Op een zekere avond voelde Caspian zich erg wanhopig. Terwijl hij koortsachtig naar oplossingen zocht, herinnerde hij zich ineens de hoorn die dokter Cornelius hem gegeven had. Als hij erop blies, zou hij hulp krijgen, had de dokter beloofd. Hoewel Caspian dat maar moeilijk kon geloven, nam hij de hoorn uit zijn tas, zette hem op zijn lippen en blies.

### Teruggeroepen

De regen klaterde op de ramen van het station en donderwolken hingen zwaar in de lucht. Mensen liepen af en aan de treintunnels in, klaar om naar hun werk te gaan. Massa's kinderen en studenten mengden zich onder hen. De grote vakantie was voorbij en iedereen die minderjarig was moest weer naar school. Onder de vele kinderen en jongeren waren er vier kinderen die Peter, Suzanne, Edmund en Loesje heetten. Ze daalden de trappen naar het spoor af en namen plaats op een van de weinige bankjes die nog vrij waren. Daar bleven ze geduldig wachten op de trein die hen naar de kostschool zou brengen. Een graatmagere, niet al te sterke jongen lachte in het voorbijgaan vriendelijk naar Suzanne, maar zij reageerde niet. 'Wat is er mis met jou?' vroeg Loesje. 'Ik wou dat *ik*iemand had die zo achter me aanliep!' Suzanne snoof ongelovig. 'Alsof ik in hem geïnteresseerd ben! Hij loopt nu al twee weken achter mijn veren en wat ik hem ook zeg, hij houdt er maar niet mee op.' Ze klonk kribbig, alsof ze vond dat ze wel wat beters kon krijgen. 'Nou, ik zou het ook niet fijn vinden als er een jongen achter mij aanzat', mengde Edmund zich in het gesprek. Daarop begonnen de drie hevig onder elkaar te kibbelen. De enige die zich stil hield was Peter. Verveeld hoorde hij het twistpunt aan, totdat hij hen opeens tot de orde riep. 'Stil! Voelen jullie dat ook?' En hij had gelijk. Opeens kwam er van alle kanten hevige wind opdwarrelen. Edmunds petje vloog van zijn hoofd af, en toen hij opstond om het te pakken, werd hij bijna van zijn benen geblazen. Het volgende moment waren de vier kinderen verdwenen.

Verdwaasd keken de vier om zich heen. Het was donker, en toen hun ogen eraan gewend waren, zagen ze de wanden van een grot om zich heen. Niet ver voor zich zagen ze de uitgang. Aarzelend liepen ze het daglicht tegemoet, om uit te komen op een groot, goudgeel strand. De golven kabbelden rustig tegen het zand, en meteen voelden de kinderen een golf van opwinding door zich heen gaan. Ze trokken ter plekje hun schoenen uit en waadden het ondiepe water in om pootje te baden. Ze spetterden en plonsden elkaar nat en genoten met volle teugen. Tot ze opeens Peter als versteend zagen stilstaan. 'Wat is er?' vroeg Loesje toen ze dichterbij kwam. Hij gaf geen antwoord, maar het was wel duidelijk waar hij naar keek. Tegenover de zee bevond zich een steile, beboste helling. De bomen kronkelden in een wirwar door elkaar, en doorheen die wirwar konden ze nog net de restanten van een gebouw zien uitsteken.

Het was aarstmoeilijk om en de helling op te komen en tegelijkertijd ook nog eens door het dichte struikgewas te dringen. Met veel geduw en hier en daar het scheuren van hun kleren kwamen ze eindelijk aan bij het eerste gebouw. Of wat er nog van over was, ten minste. Overal om hen heen verspreid stonden afgebrokkelde muren, begroeide deurgaten en hier en daar lagen er zelfs nog stukken vloer. 'Wat voor plek is dit?' vroeg Suzanne. 'Een verlaten kasteel waarvan de inwoners allang en breed onder de grond liggen', antwoordde Edmund droogjes. Een kreetje van Loesje deed hen opkijken. 'Kom eens kijken!' Ze liepen naar haar toe en zagen dat ze iets in haar hand hield. Een gouden schaakfiguurtje. 'Wat gek', vond Suzanne. 'Dat lijkt sprekend op de figuurtjes die wij altijd gebruikten om te schaken. En kijk daar eens', vervolgde ze, wijzend naar een stukje vloer met een paar treden die uit de grond staken. Rijen van half ingestorte zuilen stonden vlak voor de treden. 'Ik zou bijna zweren dat het hier Slot Paravel was.' Waarop Peter met zijn ogen rolde. 'Het doet je niet denken omdat dit op Slot Paravel lijkt, maar omdat het Slot Paravel ís.' Toen dat besef tot hen doordrong, moesten de kinderen ondanks de hitte huiveren. 'Weten jullie nog dat we jaren in Narnia waren terwijl er bij ons maar een paar minuten voorbij waren gegaan?' vroeg Edmund. 'In onze wereld is er intussen al een jaar gepasseerd. Ik veronderstel dat het hier daardoor zo veranderd is.' Met behoedzame passen verkenden de kinderen verder de omgeving. Tot hun grote onthutsing kwamen ze tot de vaststelling dat het schiereiland waar Slot Paravel ooit op stond, inmiddels een eiland geworden was. Het was te ver om terug te zwemmen naar het vaste land. 'Hoe raken we...' Peter kon zijn zin niet afmaken, want opeens hoorden ze stemmen.

### De dwerg gered

Vlug haastten ze zich naar waar de stemmen vandaan kwamen. In het kanaal tussen de beboste oever van het eiland en de oever van het vasteland dobberende een bootje. Twee soldaten hielden iets tussen hen in dat wel op een pakketje leek, maar het kronkelde en schudde hevig. Suzanne zag meteen wat het was: een dwerg. En de soldaten stonden op het punt hem, compleet vastgebonden, in het water te gooien. Ze hadden geen wapens bij zich, dus raapte Suzanne maar de eerste de beste steen op die ze kon vinden en gooide die met grote precisie naar het hoofd van de dichtstbijzijnde soldaat. De man gilde van schrik, wankelde en viel achterover in het water. De andere soldaat keek de kinderen vervreemd aan, gooide de dwerg alsnog in het water en ging vervolgens zijn makker achterna. Terwijl de twee onbeholpen naar de kant zwommen, dook Edmund in het water om de zinkende dwerg te redden. Hij bracht hem boven het oppervlak, tilde hem in de boot en trok het houten vaartuig vervolgens richting zijn broer en zussen. Zij plasten door het water om hun broer te helpen zijn zware last om het droge te trekken. Voorzichtig bevrijdde Loesje de dwerg van het touw waarmee hij vastgebonden zat. Met haar fijne, vlugge handen kreeg ze de knopen snel los. Zodra ze ook de prop uit zijn mond had gehaald, begon hij te spreken.

'Jullie hebben mijn leven gered', zuchtte hij moe. 'Graag gedaan, hoor', reageerde Edmund terwijl hij nijdig zijn kleren uitschudde. 'Wie ben jij en waar kom jij vandaan?' vroeg Peter aan de dwerg. 'Datzelfde kan ik ook aan jullie vragen', reageerde de dwerg. 'Horen jullie soms bij hen?'

'Bij wie?' vroeg Loesje. De dwerg wees in de richting waar de soldaten verdwenen waren. 'O, maar we weten helemaal niet wie dat zijn', vertelde Loesje hem. 'Toen wij koningen en koninginnen waten in Narnia, woonden er geen andere mensen dan wij.' De ogen van de dwerg gingen wijdopen van verbazing, en je kon goed zien dat eerbied worstelde met achterdocht. 'Jullie zijn degenen die de Witte Heks verslagen hebben?' Daarop knikten de kinderen, en meteen knielde de dwerg voor hen neer. 'Vergeef me mijn brutaliteit. Ik ben Trompoen, en ik ken er nog wel meer die blij zullen zijn dat jullie gekomen zinn. Maar we moeten opschieten.' Hij draaide zich om en begin gehaast aan de boot te sjorren. De kinderen hielpen hem de boot te water te laten en niet lang daarna hadden ze het vasteland al bereikt. 'We kunnen maar beter vlug even wat voorraden inslaan', mompelde Trompoen. 'Het kan nog een lange reis worden.' Terwijl de dwerg Peter, Edmund en Suzanne meenam naar een groepje enorme appelbomen, speurde Loesje het strand af. Haar blik viel op een grote, grijze beer die wat verderop in een klaterend beekje stond. 'Hallo, beer', riep ze opgewekt. 'Mooi weertje, niet?' De beer keek op en ontblootte zijn tanden. 'Het is oké', probeerde Loesje hem te kalmeren. 'We zijn nu terug, en we...' Nog voor ze haar zin kon afmaken, vloog de beer brullend op haar af. Totaal verbijsterd kon Loesje opeens geen vin meer verroeren, en de beer zou haar beslist te pakken hebben gekregen, als een goed geschoten pijl van Trompoen zich niet in zijn poot geboord had. De dwerg legde nogmaals aan, maar dat was niet meer nodig. Het beest blies snuivend en hinkend de aftocht. Loesje barstte bijna in tranen uit. 'Ik snap het niet! De beren waren altijd zo vriendelijk voor ons. Ze praatten met ons en vochten aan onze zijde; waarom deze niet?' Peter probeerde haar te sussen, wat niet bepaald lukte. 'Volgens mij kon die beer helemaal niet praten', mompelde Edmund. Dat besef maakte de kinderen pas goed bang. Wat was er gebeurd in al de tijd dat ze weg waren?

### Het binnenland

Samen met de dwerg voeren de kinderen de kust af tot ze een rivier hadden gevonden om zo het binnenland in te kunnen varen. Onderweg vingen ze nog wat regenboogwingen om te eten en vertelde Trompoen zijn verhaal. 'Aslan heeft Narnia verlaten', besloot hij tenslotte. 'Eerst stuurt hij jullie weg, dan luidt hij de Duistere Tijd in waardoor Narnia verdeelt raakt en tot overmaat van ramp laat hij de Telmarijen ook nog eens binnenvallen.' Loesje kon nauwelijks verdragen ernaar te luisteren. 'Aslan heeft Narnia niet verlaten', zei ze verdedigend. 'Om te beginnen hadden wij maar niet zo stom moeten zijn om achter dat hert aan te gaan. En daarbij, ik denk dat Aslan niet ter hulp is gekomen, omdat hij geloofde dat het uit zichzelf weer goed zou komen. Hij is de beschermer van dit land, maar dat betekent nog niet dat hij in alles helpt. Dat is hoe ik erover denk.' Een poosje staarde iedereen haar aan, geroerd door haar woorden. 'Hoeveel tijd is er eigenlijk al voorbij sinds wij weg zijn hier?' vroeg Peter. Trompoen kneep zijn ogen dicht, dacht even na en zei toen dat er wel 1003 Narnia-jaren voorbij waren gegaan. 'Geloven de Telmarijen ook in Aslan?' vroeg Suzanne. Trompoen schudde zijn hoofd. 'Nee, hun landbeschermer kent de vorm van een zwarte das. Wat eigenlijk ironisch is. Alle dassen in Narnia strijden nu aan Caspians kant.'

Een hele tijd voeren ze zo steeds dieper het binnenland in. Toen de avond begon te vallen, zetten ze een kamp op, maakten ze eens kampvuur en aten wat appels en vis. Die nacht droomde Loesje dat ze op een open plek stond. De bomen waren in volle bloei en zodra ze naar hen toe rende, gingen ze allemaal netjes in een rij staan om haar door te laten. Hier en daar hoorde ze het vriendelijke 'hallo' van een egel, en de lucht was vervuld van blijdschap. Toen ze wakker werd, genoot ze nog een poosje na. Het duurde echter niet lang voor de rust van haar droom weer wegvloeide. Moeizaam stond ze op, liep naar de dichtstbijzijnde boom en legde haar hand op de stam. 'Word wakker', smeekte ze zachtjes, maar er gebeurde niets. De zon was al een eindje boven de horizon uit gekomen, dus maakte ze de anderen wakker en samen gingen ze weer met de boot op pad. Edmund roeide uren aan een stuk door, en zelfs toen hij volledig uitgeput was, weigerde hij de roeispanen af te geven. Pas toen zijn armen helemaal stijf waren, nam Trompoen het weer over. 'Waar zijn we eigenlijk naar op weg?' vroeg Peter uiteindelijk. 'Naar de Aslanheuvel', antwoordde Trompoen, die geen spoortje van moeheid vertoonde. 'Caspians leger heeft zich in de heuvel en de catacomben die onder de grond doorlopen verzameld. Het is een goede schuilplaats, maar als de Telmarijnen de rivier over raken, duurt het niet lang voor ze ons gevonden hebben.' Peter knikte ernstig en zweeg verder.

Toen de avond weer viel en ze weer hun kamp opzetten, besloot Trompoen dat ze de volgende morgen wel te voet konden verdergaan. De Aslanheuvel was nu niet zo ver meer, maar ze zouden moeten opletten. Stel dat de Telmarijnen hen vonden, dan waren ze er geweest. Toen ze bij het krieken van de dag verdergingen, liep Peter een eindje vooruit om het terrein te verkennen. In het bootje van de Telmarijnse soldaten hadden wapens gelegen, en hij hield het zwaard in de aanslag, klaar om zich te verdedigen. Opeens verstijfde hij. Hij bevond zich bijna aan de top van een met varens begroeide heuvel. Net boven de top kon hij het gezicht van een minotaurus zien. Hij zou die vijand moeten verslaan. Hij klemde zijn kiezen op elkaar, hield zijn zwaard vast en sprong tevoorschijn. Wild schreeuwend probeerde hij op de stomverbaasde minotaurus in te hakken, maar nog voor hij iets kon doen kletste een ander zwaard tegen het zijne. Een jonge man, net iets ouder dan twintig, keek Peter woest aan. Hij had dezelfde wapenuitrusting als de Telmarijnen en zijn ogen brandden vijandig.

Peter liet zich liet zich niet ontmoedigen en begon met de jonge man te vechten. Ze sloegen met hun zwaarden en Peter voelde voldoening toen hij besefte dat zijn tegenstander compleet van de kaart was door zijn vechtkunsten. Maar toen klonk opeens het zoeven van een pijl, die zich in een boomstam boorde. 'Laat Zijne Majesteit los!' werd er geschreeuwd. Het volgende moment zag Peter zich geconfronteerd met een hele groep vijanden.

### Oud en nieuw

Suzanne, Loesje, Edmund en Trompoen haastten zich richting het kabaal om te zien wat er aan de hand was. Overal tussen de bomen stonden er luipaarden, faunen, centauren, en wat niet meer. Ook de twee hippogrieven waren er. 'Ze zijn in de minderheid, koning Caspian', zei de ene hippogrief. 'We kunnen ze makkelijk aan.' Op dat moment drong Trompoen naar voren. 'Nee, nee, die mag je niet aanvallen. Het zijn de Vier uit de Gouden Eeuw.' Meteen boog de hippogrief voor Peter, en ook Caspian keek verbaasd. 'Hoge Koning Peter? Dus dan heb ik toch hulp geroepen. Alleen... ik dacht dat je ouder zou zijn.' Peter snoof. 'Als je wilt, gaan we meteen terug.' Meteen verontschuldigde Caspian zich. 'Nee, dat bedoelde ik niet. Het is gewoon... niet wat ik verwacht had.'

'Jouw leger anders ook niet', snoof Edmund toen hij minotaurussen, wolven en zelfs een paar zwijnskoppen tussen het verzamelde leger ontdekte. 'Zelfs de oudste vijanden kunnen verenigd worden door een gemeenschappelijk gevaar', klonk de stem van Rippertjiep die naar voren trad. 'Wat schattig', fluisterde Loesje in het oor van Suzanne. 'Wat?' Rippertjiep sprong op. 'Wie zei dat?' Meteen verontschuldigde Loesje zich. Zodra Rippertjiep het merkte, kalmeerde hij meteen. 'Vergeef me, uwe majesteit. Maar ik denk persoonlijk dat "dapper" of "onbaatzuchtig" beter zouden klinken dan "schattig".' En hij boog even. 'Dat is allemaal goed en wel', bromde een dwerg, 'maar wat staan we hier nog te zaniken? We hebben andere katten te geselen.' Een grote, cyperse kat die rustig haar oren zat te wassen, keek verschrikt op. Caspian moest erom lachen. 'Goed dan, koningen en koninginnen uit de Gouden Eeuw, volg mij alstublieft naar onze schuilplaats.'

Het energieke omzagen van bomen vulde de lucht aan de oever van de rivier. Overal liepen Telmarijnse soldaten af en aan. Houtbewerkers bewerkten de boomstammen tot bruikbare balken om er een brug van te maken. De rivier was hier niet zo diep en ook niet bepaald onrustig, maar ze wilden geen enkel risico nemen. Kleine schildknaapjes staken een handje toe als hen dat gevraagd werd. Eén van hen zag onder al het werk de kans om stiekem weg te glippen en wat te rusten. Toen niemand het zag, verborg hij zich achter een grote stapel boomstronken en lachte in zijn vuistje: niemand zou hem hier vinden. Lang duurde de rust echter niet, want de struiken voor hem zwaaiden wild en daar kwam koning Miraz op zijn paard. Koningin Prunaprismia zat achter hem. Meteen stond de schildknaap ter attentie. Het zweet droop van zijn voorhoofd, want hij wist dat ze hem betrapt hadden. Maar de koning bleek andere zaken aan zijn hoofd te hebben. 'Ga generaal Glozelle halen', beval hij. En natuurlijk deed de jongen dat meteen.

'Wat is dit?' siste koning Miraz, wijzend naar een houten kar die voor wapentransporten diende. In het hout was een grote X gekerfd, en het was duidelijk dat dat geen toeval was. 'Diefstal, mijn koning. Er zijn wapens gestolen', antwoordde generaal Glozelle. Meteen gaf Miraz hem zo'n harde klap dat hij bijna omviel. 'Kon je niet beter uitkijken! Eerst ontglipte Caspian je, en nu steelt hij je wapens. Wat ben jij voor generaal?' Boos en beschaamd boog de generaal zijn hoofd. 'Het zal niet weer gebeuren', beloofde hij plechtig. Heer Sopespian kwam erbij staan en vroeg wat er aan de hand was. Na een korte uitleg krabde hij zich op het hoofd en zei: 'Ik weet dat het niet aan mij is om dit te zeggen, Uwe Majesteit, maar dit zou ons een aanwijzing kunnen geven. Tot nu toe wisten we nog niet waar de Narniërs zich schuilhielden. Aangezien ze erin slaagden wapens te stelen, moet dat betekenen dat ze zich ergens in de buurt schuilhouden.' Daar had koning Miraz dolgraag iets op willen zeggen, maar hij kon niets bedenken. Misnoegd draaide hij zich om. Voor hij wegging siste hij nog: 'Zorg ervoor dat dit niet opnieuw gebeurt!' Hij liep schoorvoetend naar de plaats waar zijn koningin stond te wachten. 'In naam van mijn voorvader Caspian de Veroveraar', mopperde Miraz, 'wat ben je voor generaal als je niet eens naar behoren je orders kunt uitvoeren? Hij is al bijna net zo erg als mijn broer.' Waarop Prunaprismia hem toesnauwde: 'Jouw broer Caspian de Negende was een respectabele koning. Het is al zonde dat hij in zijn slaap moest sterven en niet in een veldslag.' De ogen van Miraz verdonkerden, maar hij zei verder niets. Het ontging Prunaprismia echter niet. Waarom verwees haar man naar zijn broer? De twee waren nooit goede vrienden geweest, maar Miraz had dagenlang getreurd om zijn heengaan. En nu werd hij al kwaad als zijn naam zelfs maar genoemd werd. Er was iets aan de hand. Zoveel was zeker.

### De Aslanheuvel

De oude koningen en koninginnen van Narnia werden op koninklijke wijze onthaald. Het leger van Caspian stelde zich in een nette rij op aan weerskanten van de deur die naar de kern van de Aslanheuvel leidde. De heuvel was begroeid met bomen en struiken en het duurde niet lang voor de kinderen doorhadden dat op dezelfde plaats eens de Aslanrots had gestaan. De gronden omheen de Aslanheuvel bestonden uit lange gangen en kamers, een ideale schuilplaats voor een leger. In het centrale gedeelte, in de heuvel, werd er geen tijd verspild. Peter wilde meteen plannen maken, en daar was iedereen het mee eens. Eerst en vooral vertelde Caspian over de sterktes van het Telmarijnse leger. Omdat hij zelf een Telmarijn was, kende hij die heel goed, en Peter en de andere kinderen waren onder de indruk toen ze het hoorden.

'Zo te horen houdt Miraz zijn troepen goed onder de achterteen', merkte Edmund op. 'We zullen een hoop geluk nodig hebben om van hem te kunnen winnen.' Glenstorm en Windmaan waren ook bij de vergadering aanwezig. 'Er vechten kinderen aan Miraz' kant', vertelde Windmaan hen. 'We hebben er nog geen moeten doden, maar dat gaat wel gebeuren als we niet snel iets doen.' Peter kwam met een idee. 'We zouden het terrein moeten verkennen tot waar ze zitten. Dan kunnen we strategische punten bepalen.'

'Dat zal niet werken', bracht Caspian daar tegenin. 'Jij kent het terrein niet. Ik wel.' Met een ruk draaide Peter zich om. 'Wat zeg je? Jij bent hier nog maar twee jaar, maar ik ben hier wel vijftien jaar koning geweest.' Eén van de hippogrieven sprong voor Caspian in de bres en merkte op dat er intussen 1003 jaren waren voorbijgegaan en dat het terrein veel veranderd was. 'We hoeven niet te vechten', stelde Suzanne plotseling voor. Iedereen keek haar aan. 'De Telmarijnen willen Caspian. Als we hen nu eens duidelijk maken dat hij geen interesse heeft in de troon, zouden we het moeten kunnen oplossen. Niet?' Spijtig schudde Caspian zijn hoofd. 'Dan ken je mijn oom nog niet. De Telmarijnen zijn sterker dan ooit tevoren, sinds we de hongersnood een halt hebben toegeroepen. Als Miraz zich nu zou terugtrekken, zou hij een modderfiguur slaan. Heer Sopespian zou daar volop van kunnen profiteren, en dat weet hij.' Loesje had al die tijd haar mond gehouden, en nu sprak ze voor het eerst. 'We kunnen proberen erachter te komen waar het grootste deel van het leger zich schuilhoudt. De belangrijkste mannen en zo. Dan kunnen we daarna verdere plannen bespreken.' Ze zei het zonder woede of kwade zijn, en alle aanwezigen moesten toegeven dat dat tot nog toe het beste idee was. 'Goed', zei Caspian ten slotte, 'laten we dat maar proberen. Ik zal onze beste strijders verzamelen. Maar jij gaat niet mee, Nikita', voegde hij er waarschuwend aan toe toen die iets wilde zeggen. Schoorvoetend trok de vrouwelijke dwerg zich terug. Haar ogen glansden van een kille emotie, en het was niet moeilijk te zien dat zij zo haar eigen plannen had.

### Vernederd

Beschermd door de schaduwen van de nacht trok het leger van Oud-Narniërs door het bos. Het was buitengewoon stil. Zelfs de nachtelijke vogels en insecten lieten niet van zich horen, alsof ze wisten dat er iets belangrijks op til was. Caspian, Peter, Edmund en Suzanne liepen voorop. Hun beste strijders, waaronder Steenvoet de reus, Glenstorm de centaur en Lupa de wolvin vergezelden hen. Rippertjiep en Pipitiek en tien andere muizen krioelden tussen het leger, met hun kleine sabels aan hun riemen vast gegespt. De hippogrieven vlogen vooruit om het terrein te herkennen en Regensteen en Dauwdruppel, dochters van Glenstorm en Windmaan, vormden de achterhoede. Loesje was samen de met rest van het leger in de Aslanheuvel gebleven om de wacht te houden en eventuele gewonden op te vangen.

Plotseling hield een zwarte panter halt en snoof de lucht op, zijn zwarte pels nauwelijks zichtbaar in de schaduwen. 'Er is hier iets', fluisterde Lupa argwanend. 'We zijn nog aan de goede kant van de rivier. De brug is nog niet af', vertelde Caspian hem. Peter rolde met zijn ogen. 'Ze kunnen met boten gekomen zijn.' Daar was Caspian nog niet zo zeker van. 'De Telmarijnen kennen niets van scheepvaart. Ze zijn bang van het water.' De twee hielden op toen de panter zich ineen liet zakken en met zijn heupen wiegde. Het volgende moment lanceerde hij zichzelf de struiken in en klonk er een gesmoorde kreet'. Meteen liepen Suzanne en Caspian erop af. In het maanlicht konden ze nog net zien wat de panter tussen zijn poten hield: een jonge Telmarijnse schildknaap, met wijdopen ogen van paniek. De panter had zijn poot op de mond van het jongetje gedrukt, maar Suzanne kreeg medelijden met hem en beval de panter los te laten. Dat had ze misschien beter niet kunnen doen. Vanaf het moment dat hij de kans zag, bracht de jongen zijn vingers naar zijn mond en floot een paar keer. Nog geen seconde later klonk er langs alle kanten geschreeuw en kwamen de Telmarijnen langs alle kanten aanrennen.

Het gevecht barstte meteen in alle hevigheid los. Een grote minotaurus zwaaide met zijn knots en sloeg de eerste soldaat tegen de grond, waarna een andere meteen diens plaats innam. De zwarte panter kromde nogmaals zijn rug haalde uit naar de soldaten. Het was een strijd van knotsen tegen zwaarden, klauwen tegen kruisbogen. Verschillende Narniërs én Telmarijnen vielen al dood neer. Peter sloeg gericht en geconcentreerd om zich heen, terwijl Rippertjiep op zijn schouders klom om zo de Telmarijnen vanaf een hoger punt aan te vallen. Opeens kwamen de bewoners van het bos in beroering. Overal klonk het angstige gekwetter van vogels en het luide gezoem van insecten, terwijl bloed op de braamstruiken spatte, het rood fel aftekenend tegen het groen. Trompoen mocht dan wel een dwerg zijn, maar hij vocht als een held. Na amper twee minuten had hij met zijn boog al drie soldaten geveld, en ook Suzanne wierp haar volle gewicht in de strijd. Maar het was zinloos. Tussen de bomen door klonk opeens een luid geschal: nog meer soldaten, onder leiding van generaal Glozelle en heer Sopespian, waren op komst. Stuk voor stuk fitte mannen. Sommigen op paarden, anderen met kruisbogen. Een oranje gekleurde tijger brulde van de pijn, een van de minotaurussen viel neer met een pijl in zijn borst en ook Regensteen voelde hoe een pijl diep haar flank doorboorde. Peter zag het gevaar niet en bleef doorvechten, totdat Caspian bij hem kwam.

'Dit heeft geen zin!' schreeuwde hij. 'Ze zijn met teveel!' Maar Peter luisterde niet, en Caspian vroeg zich af of hij hem opzettelijk negeerde. 'Ze maken ons af! We moeten hier weg. Nu!' Vervolgens draaide hij zich om naar de Narniërs en gaf het bevel zich terug te trekken. Zijn leger scheen hem maar al te graag te gehoorzamen. Zij die nog konden lopen of ondersteund werden ontvluchtten in allerijl het bos, waardoor Peter, of hij Caspian nu had genegeerd of niet, wel achter hen aan moest komen. De Telmarijnen schreeuwden victorie en gingen vervolgens genadeloos te werk. Iedereen die niet op tijd weg kon komen, werd medogenloos afgemaakt.

### Nikita's gasten

Vernederd en met gebogen schouders trokken de Oud-Narniërs zich terug tot ze de Aslanheuvel weer bereikten. De zon rees net boven de horizon uit, en zij die bij de heuvel waren achtergebleven, keken ontsteld bij het zien van het verslagen leger. Windmaan voelde opluchting toen ze haar man Glenstorm en haar ene dochter Dauwdruppel kon ontdekken, om meteen daarna tot de conclusie te komen dat Regensteen ontbrak. Geen van de overlevenden was aan verwondingen ontkomen. De zwarte panter hinkte en Steenvoets kleren waren helemaal kapot gescheurd. Verscheidene pijlen staken uit zijn dikke huid en zijn knots was nergens meer te bekennen.

Peter was laaiend. 'Er was nog steeds tijd!' siste hij op een gegeven moment tegen Caspian. 'O ja?' kaatste de prins terug. 'Als ik niet het bevel had gegeven ons terug te trekken, dan was jij nu dood. Sterker nog, we zouden *allemaal*dood zijn geweest!' Daarop had Peter best willen zeggen dat het Caspians mensen waren geweest die Narnia waren binnengevallen, maar een ontsteld kreetje van Loesje deed hen zwijgen. Ze zagen al snel waarom ze zo overstuur was: temidden van de stoet gewonden lagen twee roerloze gestalten. De eerste was Trompoen, de tweede de jonge Telmarijnse schildknaap die hun positie had verraden. 'Het was mijn bedoeling niet, hem te doden', kraakte een minotaurus. 'Ik sloeg hem te hard. Het spijt me.' Maar Loesje legde haar oor op de borsten van beide slachtoffers en luisterde goed. 'Ze leven nog, maar we moeten snel zijn. Vlug! Maak iets klaar!' Caspian kon het allemaal niet meer aanzien en liep de heuvel weer in, rechtstreeks naar het centrale deel. Daar sloot hij de deur en zakte op zijn knieën, hevig snikkend. 'Arme, arme prins.' Hij keek op bij de stem. Het was Nikita, die vanuit de schaduwen tevoorschijn kwam. 'Arme prins', herhaalde ze. 'Je hebt een nederlaag geleden, maar daar kan wat aan gedaan worden. Waarom zou je zoveel onschuldige levens op het spel zetten als de oplossing zo voor de hand liggend is?'

'Voor de hand liggend? Wat bedoel je?' vroeg caspian ongelovig. 'Kijk', begon Nikita, 'je kunt de Telmarijnen niet verslaan in een openlijke oorlog. Ze zijn met teveel. Je hebt een andere macht nodig, een hogere macht.' Alsof die woorden hen hadden opgeroepen, kwamen nog twee gestalten uit de schaduwen tevoorschijn. Allebei gingen ze gekleed in een donkere mantel, maar zodra Nikita een teken deed, maakten de nieuwkomers zichzelf kenbaar. De een was een feeks, de ander een weerwolf. 'Wie zijn jullie?' vroeg Caspian. 'Ik ben honger, ik ben dorst', kraste de weerwolf. 'Ik kan duizend jaar op ijs liggen zonder te bevriezen en rivieren van bloed drinken zonder te barsten.'

'En ik ben de haat. Niemand haat beter dan ik', siste de feeks. Nog steeds begreep Caspian niet wat ze van hem verlangden, dus ging Nikita verder. 'Onze rassen waren eens volgers van de Witte Heks. Een nobele, wonderschone vrouw. Ze dompelde Narnia onder in een Honderdjarige Winter. Als iemand jou kan helpen, is zij het wel.' Ze nam iets uit haar zak, strooide het op de grond en fluisterde iets. Meteen steeg een gordijn van ijs op, helemaal tot aan het plafond. De weerwolf jankte van genoegen toen het gezicht van een witte, wonderschone vrouw in het ijs verscheen. 'Jonge prins', sprak ze met zachte, zwoele stem. 'Wil jij wraak op de man die jouw vader vermoord heeft? Ik weet hoe het voelt. Ik kan je helpen te overwinnen, maar daar heb ik wel iets voor nodig. Slechts één drupje van jouw bloed. Eén drupje maar, en ik ben volledig van jou.' Haar stem klonk zo overtuigend, en Caspian voelde zich zo wanhopig, dat hij al zijn mes wou nemen, toen plotseling een heleboel anderen naar binnen stormden. Peter, Edmund, Suzanne en Loesje, op de hielen gevolgd door Trompoen, die weer wat sterker was, en Caspian hond. De weerwolf gromde en sprong op Edmund af. Die sloeg het beest echter neer met zijn zwaard en Suzanne deed de rest met één van haar pijlen. Caspians hond rolde over de grond met de feeks. Truffeljager schoot hem te hulp en samen maakten ze korte metten met de feeks. Niktita duwde loesje ruw tegen de grond en wilde haar al doodsteken met haar mes, toen Trompoen haar opeens met een mes in de rug stak.

'Doe het nou maar', drong de Witte Heks intussen bij Caspian aan toen die scheen te aarzelen. 'Eén drupje, en ik ben volledig van jou.' Maar opeens kwam er een geweldige barst in het ijs. De barst werd groter en groter, tot uiteindelijk het volledige ijsgordijn uit elkaar spatte. Een hijgende Edmund stond met zijn zwaard Caspian aan te kijken. 'Ik weet hoe het is', zei hij eenvoudigweg.

### De uitdaging

De volgende dag, toen de plooien weer enigszins gladgestreken waren, brachten de hippogrieven slecht nieuws. 'Hun spionnen zijn ons tot hier gevolgd', verklaarde er één. 'En het feit dat ze de rivier over zijn, moet betekenen dat de brug klaar is.' Sinds ze Caspian hadden gered, waren de hippogrieven zowat zijn lijfwachten geworden. Telkens ze het nodig achtten, stonden ze beschermend aan zijn weerskanten. Zoals nu dus. Caspian wreef even achter zijn oor. Hij dacht kennelijk na.

'Weet jij wat koning Miraz van plan is?' vroeg Suzanne op een gegeven moment. Ze sprak niet tegen de hippogrieven, maar tegen de jonge schildknaap, die bedeesd en ineengedoken tegen de rotswand zat. 'Niemand zal je iets doen', beloofde Suzanne hem vriendelijk toen hij aarzelde. 'H-hij wilt Caspian doden', begon de schildknaap ten slotte beverig, 'en de sprookjeswezens daarna laten voor wat ze zijn. Maar hij zal hen ook doden als ze aan Caspians kant blijven vechten. H-heer Sopespian is er niet gelukkig mee. Hij wilt jullie allemaal verdrijven.' Hij hield op en haalde diep adem. Suzanne ging erheen om de kleine jongen te troosten. Opeens keek Caspian op. 'Ik heb een manier!' Iedereen keek hem aan. 'We kunnen Miraz niet verslaan als we tegen zijn leger vechten, maar wie zegt dat we hem niet in een man-tot-man-gevecht kunnen verslaan? Hij mag dan koning zijn, hij is nog steeds gebonden aan de oude tradities.' Peter keek bedenkelijk. 'Een duel, bedoel je? Ja, zo was het tijdens onze heerschappij ook, maar niemand heeft ons ooit uitgedaagd.' Voor het eerst bleken de twee het ergens over eens te zijn. 'Goed, dan doen we het zo. We hebben iemand nodig die met Miraz wilt vechten', verklaarde Peter. 'Dat doe ik wel', reageerde Caspian vastberaden. 'Ik vecht graag voor Narnia, en voor mijn vader.' Hij hief trots zijn hoofd op, maar toen kwam Rippertjiep tussenbeide. 'Vergeef me mijn brutaliteit, Uwe Majesteit', piepte de muis, 'maar ik denk dat Hoge Koning Peter daar beter toe geschikt is. Misschien zouden uw emoties het kunnen overnemen en zoudt u de controle kunnen verliezen.' Caspian bedacht dat dat waar kon zijn, dus stemde hij erin toe Peter te laten vechten.

Generaal Glozelle en heer Sospespian hielden zij aan zij de wacht voor de grootste tent van het kamp dat de Telmarijnen hadden opgeslagen. 'Zeg eens', begon Glozelle zachtjes, 'wanneer gaan we ons plan ter uitvoering brengen?' Sopespian keek even rond en bracht ook zijn stem tot een fluistertoon. 'Geduld, mijn beste. De koning is zwak, en hij vertrouwt ons. Als het moment daar is, dan kunnen we...' Hij hield op toen hij drie vreemdelingen het kamp in zag komen. Het was Edmund, geflankeerd door Glenstorm en een van de beren. Ook al was hij veel jonger dan zij, toch keek Edmund de heren met opgeheven hoofd aan. 'Ik wil een boodschap overbrengen voor de koning', verklaarde hij kortweg. Sopespian keek argwanend, maar liet hem toch binnen.

'Die jonge snaak wilt dat ik tegen hem vecht?' riep Miraz ongelovig uit toen Edmund zijn boodschap had afgeleverd. Toen niemand wat zei vervolgde hij: 'Wie ben jij eigenlijk? Ook al zo'n jonge snaak die denkt dat hij koning is. Wat heeft Caspian je beloofd als je aan zijn zijde vocht? Wel?' Edmund bleef onverstoorbaar kalm. 'Ik ben Edmund de Rechtvaardige, en als u het wilt weten: ik hoop stiekem op een belangrijke functie als Caspian eenmaal koning is.' Daarop liet Miraz een schamper gelach horen, want Edmunds woorden waren doorspekt met sarcasme. 'Ik mag je wel, jongeman. Als ik niet beter wist, zou ik bijna gaan denken dat je een echte Telmarijn was.' Op dat moment kwam Sopespian naar voren en boog even. 'Als u mij toestaat, Uwe Majesteit. Ik vind dat u die uitdaging niet moet aannemen. Dat kan gevaarlijk blijken te zijn.' Bij die woorden keek Miraz woedend naar hem op. 'Wat zeg je? Beweer je dat ik te zwak ben?' Sopespian voelde dat zijn plan slaagde en ging door: 'Het gaat hier om risico's, niet om zwakheid. Als u ermee instemt, zou die Peter u kunnen doen, en dan zouden wij...' Woedend viel Miraz hem in de rede. 'Mij doden?' snauwde hij. 'Twijfel je aan mijn kracht? Wel, dan zal ik je wat vertellen: ik was van plan om te weigeren!' Tegen Edmund voegde hij eraan toe: 'Ga het hem maar melden, jij! Zeg maar tegen Peter dat ik er morgen zal zijn!' Bij die woorden voelde Edmund een voorzichtige hoop opkomen.

### Het duel

Trommelend op hun schilden marcheerden de Telmarijnse soldaten het open terrein naar de Aslanheuvel op. De zon steeg net boven de horizon uit en verspreidde een roodachtige gloed. Helemaal vooraan zat Miraz op zijn witte merrie, en aan weerszijden werd hij geflankeerd door verschillende andere edelen. Helemaal achteraan in de lange stoet kwamen grote, houten slingers aanrollen, met een hele voorraad rotsblokken. Tussen de menigte wapperden de groene vlaggen met daarop de zwarte das van Telmar. Het leek erop dat haast iedere Telmarijnse man kwam meevechten, zelfs de schildknapen. Maar tot een gevecht hoefde het natuurlijk niet te komen, en de Narniërs lieten zich niet uit het veld slaan. Op zo'n twintig meter van de Aslanheuvel stonden vier afgebroken pilaren in de vorm van een cirkel. Daarvan zou het duel plaatsvinden.

In vol ornaat wandelde koning Miraz op de stenen cirkel af. Hij had een zwaard en een schild, en een dreigend masker dat verguld was. Glozelle, Sopespian en een derde Telmarijn volgden in zijn kielzog. Aan de andere kant van de cirkel stond Peter, ook in zijn wapenuitrusting. Hij moest wel even slikken toen hij de verbeten gezichten van de vijand zag. 'Edmund', fluisterde hij zachtjes tegen zijn broer, 'als ik dit niet overleef, dan...' Waarop Edmund zo onverwachts zijn pols omdraaide dat Peter op zijn tanden moest bijten van de pijn. 'Voorlopig wordt ik nog geen Hoge Koning. Probeer hem eerst moe te maken.' Peter knikte, zetterijen helm op en betrad het strijdveld. Achter hem stonden Glenstorm, Lupa en een van de beren klaar als zijn secondanten. De meeste Narniërs hielden zich schuil in de ondergrondse ruimtes, maar een aantal had zich bij de heuvel verzameld en juichte Peter toe. De Telmarijnen zwegen verbeten.

Afwachtend cirkelden Peter en Miraz om elkaar heen. De koning was groter en woester, maar Peter was door zijn eerdere verblijf in Narnia net zo vaardig in het vechten, en hij was jonger. Uiteindelijk was het Miraz die een eerste uitval deed. Met zijn zwaard probeerde hij op zijn tegenstander in te hakken, maar Peter was snel en hield zijn schild beschermend voor zich. Miraz deed nog een uitval, maar ditmaal naar Peters benen. Die sprong echter snel opzij, zwenkte en sneed met zijn zwaard in het linkerbeen van de koning. Miraz schreeuwde het uit, maar hij herstelde zich snel en gaf Peter zo'n klap met zijn schild dat hij sterretjes zag. Tot zijn schrik ontdekte de jongen dat zijn helm losser was komen zitten, waardoor hij kwetsbaarder was. 'Niet opgeven, Peter!' riep Edmund hem toe. Nu probeerde Peter een meer afwachtende aanpak. Hij ontweek de slagen van zijn tegenstander en bewoog vlug heen en weer, zodat de koning hem niet kon raken. Miraz brulde het uit van razernij, en toen hij ook maar de minste langzaamheid in Peters bewegingen bespeurden, sloeg hij toe. Ditmaal kreeg Peter zo'n harde klap dat zijn helm van zijn hoofd vloog en zijn neus bloedde. Nog herstellend van de klap voelde hoe zijn zwaard door dat van Liraz op de grond werd geslingerd. Zijn enige verdediging was nu zijn schild, en hij probeerde wanhopig de aanvallen van zijn tegenstander af te slaan. Gaandeweg merkte hij dat de slagen steeds onregelmatiger en minder doelgericht werden. Een nieuw plan vormde zich in zijn hoofd. Toen Miraz probeerde toe te steken om hem in zijn buik te raken, sprong Peter snel opzij, greep het zwaard van de koning vast en boorde het diep in het bovenbeen van de koning. Miraz kreunde, snakte naar adem en zakte op de grond. Peter greep snel beide zwaarden vast en wilde de genadestoot toedienen, maar de koning stak zijn hand op in een smekend, wanhopig gebaar. Peter knikte en begreep het. De koning van Telmar gaf zich gewonnen.

Aan de heuvel klonk het triomfantelijke geschreeuw van de Narniërs. Lang duurde de euforie echter niet, want Glozelle en Sopespian hadden zo hun eigen plannetje klaar. Met grimmig gezicht trad Sopespian naartoe voren en bood de koning aan hem overeind te helpen. 'We zullen het hier nog eens goed over hebben als dit voorbij is', lispelde Miraz zachtjes. Daarop schitterden Sopespians ogen van alle list en weerzin die binnenin hem schuilde. 'O, maar het is voorbij.' En nog voor Miraz besefte wat er gebeurde, had Sopespian een pijl in de rug van zijn koning geboord. Die hapte naar adem, wankelde even en viel neer. 'Verraad!' schreeuwde Sopespian. 'Een van de boogschutters heeft onze koning gedood! Te wapen! Voor Telmar!' Hij besteeg zijn paard en begaf zich richting het woest schreeuwende leger, terwijl Glozelle en de derde Telmarijn zich naar voren stortten. De slingers begonnen te draaien en gigantische rotsblokken raakten met duizelingwekkende klappen de Aslanheuvel. Op dat moment kwamen de Telmarijnen in beweging. In strakke formatie begaven ze zich richting de heuvel, in de vorm van een halve cirkel, zodat niemand kon ontkomen. Hun lange vierkanten schilden en hun helmen rammelden, en ze marcheerden verder, rij na rij.

De Narniërs kwamen de heuvel uitstromen, en zagen vrijwel meteen in dat de situatie hopeloos was. De Telmarijnen hadden hen omringd en ze waren veel te goed bewapend. Desalniettemin bleven ze vastberaden: als ze allemaal moesten sterven, zouden ze zeker een aantal soldaten met zich meenemen. Telkens een rij soldaten het slagveld bereikte, verlieten die de formatie om tegen de Narniërs te vechten. Rippertjiep en Pipitiek en de tien andere muizen glipten zelfs door de formatie heen in een poging de soldaten ten val te brengen door in hun voeten te steken. Peter had al drie Telmarijnen gedood, Suzanne schoot er neer met haar kruisboog en de dieren en sprookjeswezens bundelden testament hun krachten, maar de soldaten bleven komen. Toen een rij van schildknapen het strijdtoneel betrad, trachtten een paar saters en faunen over hen heen te springen, alleen maar om op de speren van een reeks volwassen soldaten te stuiten. Sopespian wreef vergenoegd in zijn handen. 'Verpletter ze allemaal.' Midden in het strijdgewoel vocht Glozelle met Caspian. Hij duwde de jonge prins tegen de grond, gaf een schreeuw en stond op het punt toe te steken... en aarzelde. Caspian keek hem recht aan, zonder angst in zijn ogen, klaar om de dood de ontvangen. Aarzelend liet Glozelle de speer zakken. Het volgende moment echter schoot een boomwortel uit de lucht, krinkelde zich om de generaal heen en smakte hem zo hard tegen de grond dat hij bewusteloos raakte.

De kansen van de strijd keerden. Wild van angst voor de bomen die overal om hen heen tot leven begonnen te komen lieten de Telmarijnen hun wapens vallen en maakten dat ze wegkwamen. De bomen kronkelden doorheen de aarde en lieten een zwaar gedreun horen. Vele soldaten konden niet op tijd aan hun wortels ontsnappen, en de Narniërs zetten met een triomfantelijk geschreeuw de achtervolging in. Sopespian liet zijn paard steigeren en trachtte te vluchten, maar een lange boomwortel was hem voor. Om zich heen hakkend met zijn zwaard voelde de heer hoe hij van zijn paard werd geslingerd en de wortels zich almaar strakker om hem heen kronkelden. Zijn doodsstrijd duurde niet lang. De overlevende Telmarijnen haastten zich naar de rivier, maar toen ze daar aankwamen, deden ze een vreselijke ontdekking: de houten brug, die ze let man en macht gebouw hadden, was doormidden geslagen en het waterpeil was zo sterk gestegen dat ze onmogelijk konden ontsnappen. Omringd door de rivier aan de ene kant en de vijand aan de andere kant, konden ze niet anders dan zich overgeven.

### Lang leve de koning

De dagen daarna kwam alles in een stroomversnelling terecht. Na de ontwaking van de bomen en de wateren slaagden de Narniërs erin terrein te winnen. Zonder hun koning en verscheidene van hun voornaamste heren gaven de Telmarijnen zich al snel gewonnen. Al die tijd besefte Loesje maar al te goed dat Aslan, van ergens ver weg, de bomen en het water weer tot leven had gewekt. Ze wist wel dat de anderen dat ook wisten.

Onder luid gejoel van zijn leger en verschillende Telmarijnen die hem wilden steunen paradeerde Caspian door de straten van Beruna. Zijn hond en zijn paard genoten van de aandacht, en vlak boven zijn hoofd scheerden de hippogrieven in de lucht. Hij was nu de rechtmatige koning van Narnia. Peter, Suzanne, Edmund en Loesje volgden hem op de voet, elk gezeten op hun eigen paard. Achter hen gingen verschillende Narniërs, blij en trots op hetgeen wat ze bereikt hadden. Onder hen was ook dokter Cornelius, die meer dan twee jaar in angst om zijn leerling had geleefd. Maar Caspian wist dat er nog iets heel belangrijks gedaan moest worden. Verschillende Telmarijnen waren al druk bezig vrienden te worden met de Narniërs en hun gewoontes aan te leren, maar de grote meerderheid zag dit niet zitten. Langs de ene kant wilden ze niet in een land blijven waar ze de lakens niet konden uitdelen, maar langs de andere kant hadden ze ook niet veel zin om terug naar Telmar te gaan, waar er twee jaar geleden nog een hongersnood was geweest. Caspian wist zich zelf ook geen raad. Een oplossing vinden was niet makkelijk, maar op een goede ochtend werd hij wakker met een helder idee. Hij gaf de eekhoorns en de vogels opdracht om alle Telmarijnen te verzamelen die noch naar Telmar terug wilden, noch in Narnia wilden blijven.

Twee dagen later had zich een hele menigte verzameld op het grootste plein van Beruna. De oude stad was aardig opgeknapt en zag er stukken beter uit sinds de komst van de Telmarijnen. De nieuwe stabiliteit in dit gedeelte van het land had Narnia onrechtstreeks aan hen te danken, ook al waren ze dan vijanden. Meer Telmarijnen dan verwacht en Narniërs stonden kriskras door elkaar op het plein, zonder zich aan elkaars aanwezigheid te storen. Caspian knikte even naar het elitegroepje dat naast hem stond en trad naar voren tot hij bij de trappen van het plein stond. 'Inwoners van Telmar', verkondigde hij, 'degenen die niet hier willen blijven, noch naar Telmar willen, zullen een nieuw thuis krijgen!'

'Wat weet jij van een nieuw thuis?' klonk het smalend vanuit de menigte. Caspian bleef kalm. 'Heel simpel', antwoordde hij. 'Aslan heeft het mij verteld.' Nog meer kabaal: langs alle kanten klonken ongelovige uitroepen en gejoel, maar opeens raasde een koude bries over het plein. Een grommende stem weerklonk: 'Luister naar de koning.' Iedereen was stil en luisterde. Caspian hernam zijn stem. 'De wereld waar jullie vandaan komen is dezelfde waar ook de oude koningen en koninginnen vandaan komen.' Hij knikte naar Peter, Edmund, Suzanne en Loesje. 'Jullie voorouders kwamen uit een ver en heerszuchtig land. Met drie schepen voeren ze naar een oceaan die de Stille Zuidzee wordt genoemd. Ze merkten een eiland op in de verte, maar voor ze aan land konden gaan, brak er een storm los. Blijkbaar was er met die storm iets mis, want de schepen en al wie erop zat, rolden, vielen en tuimelden deze wereld binnen. Eén van de bemanningsleden van die schepen zou Telmar stichten in de nieuw gevonden wereld, de man die jullie kennen als Caspian de Veroveraar.'

### Vertrek

Een doodse stilte daalde neer over het plein. Iedereen dacht hetzelfde: het verhaal van Caspian was zo goed uitgebracht, en klonk zo ongelooflijk, dat het haast waar moest zijn. 'Nu is mijn vraag, wie van jullie naar dat eiland terug wilt. Het is geen slechte plek om te wonen. Dat heeft Aslan beloofd.' Nog steeds kwam er geen antwoord, maar toen klonk een stem. 'Ik ga. Ik neem het aanbod aan.' Generaal Glozelle boog voor Caspian en begon naar voren te komen. 'Wij ook', klonk een nieuwe stem. Prunaprismia, een Telmarijnse edelman, een schildknaap en twee vroedvrouwen traden naar voren. Achter zijn moeder aan liep het zoontje van Miraz. Hij kon nog maar net lopen en was zich totaal niet bewust van de crisis die net gepasseerd was. Een grote, verwrongen eik die vlakbij Caspian stond, begon te draaien tot er een groot gat in zijn stam kwam. Even klonk nog de stem op de wind die het groepje een goede toekomst beloofde, en zodra ze het gat in liepen, waren ze verdwenen.

Verontrust gemompel steeg op. 'Hekserij!' klonk het. 'Ze hebben iemand nodig die het goede voorbeeld geeft', mompelde Peter, en Rippertjiep knikte. 'Als u mij toestaat', wendde hij zich tot Caspian, 'neem ik vlug even elf muizen mee.' Maar Peter schudde zijn hoofd, en keek zijn broer en zussen aan. Allemaal wisten ze wat hij bedoelde. 'Doe het niet', smeekte Caspian zachtjes. 'Jullie hebben zoveel meer ervaring dan ik. Ik zal jullie tot edelen benoemen, wat je maar wilt, als je hier blijft.' Suzanne liep op hem af en aaide hem zachtjes over zijn wang. 'Je zult het kunnen. Je hebt de moed van een echte koning, en niemand kan eraan twijfelen. Als iemand koning kan zijn, ben jij het. En we zullen terugkeren zodra je ons roept.' Caspian boog even, en Edmund beloofde: 'Verandering betekent niet dat het nooit eerder zo is geweest, neem dat van me aan.' De vier kinderen zeiden Caspian stilletjes gedag, en daarna keken ze naar de beer, Rippertjiep, Trompoen en Glenstorm, die plechtig knikten. Vervolgens draaiden ze zich om naar de grote eik en liepen naar het portaal. Loesje, met tranen in haar ogen, keek nog een laatste keer om. Het volgende moment waren ze verdwenen.

Ze stonden terug bij hun bankje in het station. De trein kwam net piepend en krakend aan, maar de kinderen waren nog te versuft om te kunnen reageren. 'Kom je niet mee, Suzanne?' De magere jongen glimlachte haar toe, en dat bracht hen meteen weer bij hun positieven. Haastig stapten ze op, maar vanbinnen brannden ze van verlangen spoedig naar Narnia terug te keren.