Rion Północny

Królestwo Rionu istnieje od 1577 roku. Składa się z północnych prowincji dawnego Rionu . Na północy ciągnie się daleko w Puszczę Riońską. Na zachodzie kolejne połaci lasów aż do Gór Nebal i Wielkiej Puszczy Kentarskiej. Na wschodzie granica z sojuszniczym Królestwem Penaru. Na Południu brak wyznaczonej granicy. Od przeszło już dwudziestu lat toczy się na niej wojna domowa, sytuacja zmienia się z miesiąca na miesiąc. Jednak w dłuższej perspektywie w ciągu tych lat Królestwo Rionu krok po kroku spychane jest coraz bardziej na północ przez Cesarskie armie.

Obecnie granicę stanowi niewielka rzeczka Biledi. Po obu jej stronach przebiega ziemie niczyja za którą ciągną się linie obu armii. Obrona skupiła się na mostach i brodach dzięki czemu można skupić siły. Sytuacja od kilku miesięcy ponownie jest patowa, mimo to w każdej chwili spodziewane jest wznowienie ofensywy przez Południowców.

Królestwo Rionu nie ma dostępu do morza, ani nawet spławnych rzek dzięki którym mógłby istnieć bardziej złożony handel. Wszystko transportowane jest lądem, od kilku lat w dużych karawanach konwojowanych przez gildie najemnicze.

Północ Kraju jest słabo zaludniona przez bardzo słabe gleby i ogromny stopień zalesienia. Im dalej na wschód i południe tym osiedli ludzkich więcej. Obecna stolica Królestwa Rionu, Dilevia, znajduję się sto pięćdziesiąt mil od granicy z Penarem. Rion Północny nie licząc południowych granic nie został jeszcze dotknięty walkami. Nie liczne zniszczenia które nastąpiły w pierwszych latach Buntu, zostały już odbudowane. Im dalej na południe tym śladów więcej. Gwałtowne ataki, po nich kontrataki. Liczne grupy łupieżcze, sabotażystów i zwykłych bandytów burzą spokój tych regionów. Wojska tam nie wiele, każdy zdolny do walki siedzi na froncie. Siły porządkowe które jeszcze nie zostały wcielone do regularnej armii są byt nieliczne by zapewnić spokój całemu państwu.

### Władza i społeczeństwo

Władze W Królestwie Rionu od początku buntu trzyma syn Księcia Benedetta , Alessandro VII ‘Samozwaniec’ Vigledi . Niestety, jego władza jest bardziej tytularna. I to nie przez niechęć poddanych , a raczej przez brak kompetencji ku temu. W czasie gdy jego królestwo ogarnięte jest wojną domową, zwaną również Secesyjną, on otacza się luksusami i przepychem. OD zbroi i broni woli jedwabne ubiory i delikatne poduszki. Zamiast podnosić na duchu swoich żołnierzy, on woli siedzieć w swych pałacowych komnatach urządzając kolejne uczty, przedstawienia. Od pyłu bitewnego woli perfumy i kadzidła. Niestety, Król Rionu nie jest tym kim powinien być w celu zapewnienia swojemu państwu sukcesu. Wszystkie swoje obowiązki zrzucił na licznych doradców otaczających go ze wszystkich stron, samemu ograniczając się do podpisywania kolejnych dokumentów.

Władze w Rionie pełnią cztery osoby. Kanclerz Hienrli Bonet, Minister skarbu Luni Veral, ambasador Penaru Augusto Livandi , oraz Generał Sir Robeti Gurvandi , również Penarczyk. Cała czwórka zarządza różnymi innymi ministrami Riońskimi dzięki którym państwo w dalszym ciągu może stawiać opór siłom Cesarstwa Torionu. Pierwsza dwójka, rodowici Riończycy charakteryzują się jedną podstawową cechą. Lojalnością wobec władcy. Oboje za wszelką cenne chronią króla nie tylko przed nim samym, ale też przed Cesarstwem z Starym Kłem na czele, a nawet samymi Penarczykami. Ambasador Livandi jest typowym politykiem przysłanym z Parouis w celu zapewnienia trwałości sojuszu z Capellą, oraz uniemożliwieniem jakichkolwiek rozmów między skłóconymi Riończykami. Generał Gurvandi jest jednym z najstarszych doradców wojskowych którzy sprawdzili się na służbie Riońskiej. Od trzech lat jest naczelnym wodzem Armi Królestwa Rionu i kieruje jej poczynaniami podczas wojny. Nie trudno się domyślić że jest bardziej lojalny wobec Ambasadora Livandiego, niż reszty Riończyków.

Społeczeństwo jest standardową wersją feudalnego systemu panującego w większości krajów Kontynentu. Król z dziedzicznej dynastii, szlachta wywodząca się z jeszcze dawnych Riońskich tytułów. Podobnie jak w większości krajów tytuły są dziedzinę i nadawane wyłącznie przez władcę. Przez ostatnie lata Król Alessandro zmuszony był do nadania kilkunastu nowych. Zdecydowana większość szlachty, nawet z północy popierała Cesarstwo - ot, kwestia interesów. Co za tym idzie ci którzy nie uciekli zostali wyłapani, pozbawieni tytułów i ziemi i straceni. Tych pierwszych również pozbawiono zaocznie tytułów, kwestie wyroków pozostawiając na czasy po wojnie. Nowe rody Szlacheckie rekrutowały się wyłącznie z najwierniejszych obecnemu królowi, często nawet z przedstawicieli najniższych warstw społecznych.

Mieszczaństwo i chłopstwo w Rionie północnym zostało obciążone bardzo dużymi podatkami i ograniczeniami ze względu na toczącą się wojnę. Jednocześnie dano wiele sposobów na wybicie się, nawet dla chłopstwa, po przez wstępowanie w szeregi armii. To ostatnie bardzo często równało się śmiercią, mimo to przez ostatnie dwadzieścia lat nadal nie brak chętnych.
Dzięki porządnemu przygotowaniu do wojny, oraz działaniami w celu zwiększenia populacji północy, dziś królestwo samozwańca dysponuje znaczącą przewagą liczebną nad Południem. Niestety, mimo pomocy finansowej i materialnej ze strony Penaru, ogromne masy ludzi pod bronią nie tworzą jeszcze armii zdolnej do zwyciężania.

Riończycy południa są bardzo liczną mieszanką ludów i narodów z całego wschodniego kontynentu. Przeważającą liczbę stanowią rdzeni Riończycy zarówno z Północy jak i Południa, którzy przenieśli się na północ nie mogąc znieść dłużej przepaści między bogatymi a biednymi w prowincjach południowych. Oprócz Riończyków, dużą liczbą są uciekinierzy z Voltaru. Obecnie wolą oni zostać i walczyć za północ niż wracać do Voltaru i jego niepewnej przyszłości. Ostatnią grupą są Penarczycy i Rokańczycy, którzy szukając okazji do zarobku lub bitki dołączyli się do walczącej z Cesarstwem Północy.

### Kultura i Nauka

Liczne lata wojny domowej poskutkowały zniszczeniem większości kultury narodowej Rionu północnego. Podobnie jak na południu, północ również przyjęła za swoje zwyczaje panujące u najbliższych sojuszników. W tym przypadku Penaru. Pozostałości dawnych zwyczajów da się jeszcze zauważyć na północy kraju. Ludowe ubiory, zwyczaje. Dzięki wymieszaniu różnych ludów jakie są w Królestwie Rionu, bardzo dużo zwyczajów Valmarskich czy Rokańskich przebiło się również do kultury Rionu.

Nawet wieloletnia wojna i wpływy z innych krajów nie mogły zniszczyć jednego. Rion jest i będzie miejscem gdzie narodził się teatr. Praktycznie w każdym większym mieście są małe sceny na których co kilka dni wystawiane są nowe sztuki. Są to najczęściej parodie z dworu lub poważne przedstawiania pokazujące sytuacje na froncie.

Nauka w Królestwie Rionu jest niestety mocno ograniczona. W całym państwie istnieją tylko trzy wyższe uczelnie. Dla normalnych obywateli nie ma państwowej edukacji. Jedyną takową działalność prowadzą zakonu religijne. Większość młodych szlachciców wysłanych jest na nauki do Penaru.
Bardzo duża liczba ludności, i trwająca wojna nie pomaga w naprawie tej sytuacji. Efekt jest taki że ogromne masy ludzi nie potrafią nawet czytać i pisać, o rachunkach nie mówiąc. Pod tym względem na wschodzie kontynentu gorzej jest tylko w prowincjach Elterhoven.

### Religia i Magia

Na całym terenie Królestwa Rionu panuje tolerancja religijna. Wszystkie miasta i wsie traktują każde wyzwanie tak samo, z identycznym szacunkiem. Spowodowane jest to ogromną różnorodnością ludzi mieszkających na terenie królestwa. Tym samym Rion Północny jest ewenementem na tle innych państw kontynentu gdzie zawsze jest jakaś przodująca religia.

Podejście do magii zaczerpnięte jest z Penaru. Na terenie Królestwa Rionu nie ma akademii magicznej. Uzdolnieni młodzieńcy wysyłani są na nauki do Penaru gdzie wpadają pod skrzydła różnych gildii magicznych. Po latach szkolenia wracają - lub nie, do Rionu gdzie mogą spożytkować nabyte umiejętności.
Na terenie Rionu nie ma jednej wspólnej gildii magicznej. Wszyscy adepci sztuki mogą się łączyć w dowolne zgromadzenia, do czasu aż nie łamią tym samym prawa.

### Ekonomia

Królestwo Rionu nie posiada zbyt wielu źródeł utrzymania. Na jego terenie, w przeciwieństwie do Południa, nie ma bogactw naturalnych. Ziemia nie jest zbyt dobra do upraw. Podstawowym źródłem pieniędzy są wyroby rzemieślnicze z drewna. Czasami są to wręcz dzieła sztuki. Następnym płody rolne, oraz wszystko co może zaoferować las. Futra, skóry, trofea. W ostatnich latach Rion Północny zasłynął tez z produkcji różnego rodzajów miodów. Zarówno tych zwykłych, jak i trunków alkoholowych. Bardzo rozwinięta jest również produkcja węgla drzewnego, oraz sprzedaż doskonałego drewna z puszcz Riońskich.

Źródła pieniędzy z handlu niestety są ograniczone. Jest to spowodowane głównie brakiem dostępu do morza i wrogą granicą na południu. Praktycznie jedynym rynkiem zbytu jest Penar. Odważne, często desperackie wyprawy handlowe droga lądową do Rokanu kończą się umiarkowanym powodzeniem, często stając się źródłem kolejnych strat niż przychodów.

Na terenie całego Królestwa Rionu bardzo silne są wpływy Kompani Handlowej Penaru. Organizacja ta praktycznie zdominowała cały handel przesyłowy Riończyków, nie tylko z północy ale i południa. Oprócz standardowych handlowych ofert, Kompania oferuje też najemników, zajmuje się handlem bronią. Nieoficjalnie zdominowała też czarny rynek i przemyt przez granice.

### Polityka i relacje z innymi państwami

Królestwo Rionu jest dużym, gęsto zaludnionym krajem. Przez cały okres swego istnienia toczy wojnę z znienawidzonym wrogiem na południu. Polityka wewnętrzna jest dość uboga, wręcz nieciekawa. Brak tu wewnętrznych frakcji, konfliktów wewnętrznych. Zostały one wyeliminowane wraz z rozpoczęciem Wojny Secesyjnej. Król jest jaki jest, mimo swoich wad jest przywódcą państwa i symbolem oporu. Opowieści południowców jakoby był ojcobójcą są tu przyjmowane z pogardą i niedowierzaniem.

Polityka zagraniczna Rionu skupia się w kilku ważnych punktach. Pierwszy to sojusz z koalicją Królestw Capelli, i status członka. Następnym jest ścisły sojusz, zarówno ekonomiczny, jak i militarny z Penarem. Bez niego los Wolnego Rionu jest raczej przesądzony.
Następnym punktem są dobre relacje z neutralnymi księstwami Alandzkimi, będącymi za granicą znienawidzonych południowców oraz, chyba najlepsze ze wszystkich krajów Capelli, relacje z Rokanem. Królestwo Rionu jako jedyne potrafi się z nimi porozumieć i współpracować mimo dzielących te kraje tysięcy mil nieprzebytych puszczy.