Lothar, dzieje z życia

## Śmierć wojownika

Lothar von Falkenhayn umierał. Leżał w głębokim śniegu, co jakiś czas kaszląc własną krwią, która jednocześnie obficie lała się z olbrzymiej rany w miejscu prawego płuca. Głosy kłócących się Archibalda i Sullivana stawały się powoli niezrozumiałe. Rycerz zamknął oczy.

\*\*\*\*\*\*\*

8-letni Lothar von Falkenhayn lubił spędzać czas w lasach okalających zamek. Kiedy wiedział że nikt nie będzie go szukał, wymykał się poza mury przejściem znalezionym przez swojego starszego brata: Dietricha. Ojciec gdyby się dowiedział spuściłby mu niezłe Lanie, ale Lothar nie dbał o to, liczyła się w końcu namiastka przygody. W końcu jego przodkowie nie przestraszyliby się niedźwiedzia czy rosomaka.

Pewnego razu chowając się za porośniętym głazem, zaobserwował stado wilków pod przewodnictwem wielkiego białego wilkora. Chłopiec tak bardzo chciał przyjrzeć zwierzęciu, że zbliżył się na odległość węchu.i został wykryty. Stado rychło go okrążyło, ale tylko biały wilk wystąpił przed szereg. Zwierzę podniosło łeb i spojrzało mu w oczy. Nagle, zrobiło się jakoś chłodniej.

Lothar miał wrażenie że złote oczy zwierzęcia świdrują jego duszę na wskroś. Bestia najwyraźniej nie znalazła powodu do okazania agresji, bo odwróciła głowę i zawinęła majestatycznym ogonem i odeszła.

Lothar nigdy nie był do końca pewien co właściwie zaszło, ale wspominając to wydarzenie wiedział, że to właśnie wtedy wykiełkowało w nim postanowienie dołączenia w poczet Rycerzy Białego Wilka i pójście w ślady jego przodka, komtura Heinricha von Falkenhayna.

\*\*\*\*\*

-Ałaaaaaaaa, złamałeś mi nos!!- głośny krzyk zwrócił uwagę niemal wszystkich obecnych na dziedzińcu; straży, czeladzi, a nawet kilku krasnoludzkich kupców do tej pory całkowicie pochłoniętych wykłócaniem się o wysokość cła z kwatermistrzem.

Krzyczącym był 15-letni panicz Boris von Falkenhayn, a okrzykiwanym 12-letni panicz Lothar

-Nie gadaj głupstw, wcale nie uderzyłem tak mocno, zobacz tylko trochę z niego kapie… wytrzyj to i spróbujemy jeszcze raz, tylko następnym razem trzymaj miecz wyżej i nie …- zaczął wyraźnie skonsternowany Lothar

-Nie mów mi co mam robić, złamałeś mi nos!!!!- wrzasnął Boris z wściekłością przystającą bardziej 8latkowi i rzucił się ze swoim drewnianym mieczem na Lothara.

Następnie cały dziedziniec mógł zaobserwować jak młodszy chłopak robi wyćwiczony unik, wymykając się niezdarnemu atakowi Borisa, po czym wyprowadza naturalny kontratak uderzając w dłoń starszego brata. Boris zawył i przewrócił się wypuszczając miecz z rąk. Na dziedzińcu zapadła niezręczna cisza.

-Daj, pomogę Ci…-coraz bardziej zmieszany Lothar ruszył z wyciągniętą ręką do leżącego brata.

-Zostaw mnie w spokoju!!- krzyknął czerwony ze wstydu Boris, odtrącając rękę. W kącikach jego oczu coś nieprzyjemnie szkliło.

Na dziedzińcu cisza była tak gęsta że można ją było niemal siekać nożem.

Lothar cofnął rękę i stał niepewny co teraz zrobić.

-Co to za zamieszanie?- tubalny głos kasztelana zamku przerwał impas.

-Cisza-

-No już, co tu zaszło? Eh, zostawić was na 5 minut…-nasrożył się Otto Horn.

-Boris nalegał na jeszcze jedną rundę, to moja wina, powinienem zaczekać…- Lothar przemówił pierwszy, wiercąc spojrzeniem czubki swoich butów.

-Ottonie, on złamał mi nos, uderzył za mocno i w ogóle nie uważał!- znowu uniósł się Boris, zapominając na moment o swoim przemożnym strachu przed surowym Hornem.

-Nic by się nie stało gdybyś pracował nad swoją obroną i wziął to na poważnie!!!-Lotharowi nagle puściły hamulce.

-Ojciec o tym usłyszy!! Jestem starszy i to ja mam zostać rycerzem!!

-Taak? To jakim cudem ciąglę spuszczam Ci łom…

-DOŚĆ- wystarczyło jedno słowo Horna by przerwać Lotharowi w pół zdania.

-Wy, wracać do roboty, ty do infirmiarza, a ty za mną- wskazał najpierw na powstałe audytorium, następnie na Borisa, a potem na Lothara.

Dyskusja była ewidentnie skończona. Lothar powlókł się za Ottonem prosto do pomieszczenia, które można by nazwać biurem kasztelana.

-Będę musiał porozmawiać z twoim ojcem Lotharze – rozmowę rozpoczął Horn, wyjmując papier, pióro i kałamarz.

- Proszę nie mówić ojcu, i tak uważa że te treningi to strata czasu, skoro powinienem mam się uczyć żeby dobrze wypaść na dworze grafa i w ogól…- zaczął mamrotać Lothar.

-Wszystko widziałem z okna, szkoda byłoby zmarnować taki talent na przynoszenie grafowi wina- przerwał mu kasztelan, nie podnosząc wzroku znad pisanego listu.

-To czemu kazał pan tłumaczyć co zaszło?

-Byłem ciekawy co powiecie, co zrobi twój brat dla zachowania twarzy i czy mimo braku pewnych umiejętności, ma charakter wojownika. To kolejna kwestia o której muszę porozmawiać z baronem. -Horn skończył pisać list i zalakował go.

-To w zasadzie wszystko, możesz odejść, wypocznij solidnie, bo jutro zaczynamy na poważnie.

Horn odprowadził Lothara wzrokiem, aż ten zamknął drzwi. Niemal od razu słysząc odgłos entuzjastycznego zbiegania po zamkowych schodach, Horn wyjrzał przez okno. Zobaczył jak Lothar podbiega do swojego brata Dietricha stojącego przy grupie żołnierzy i wykrzykuje coś gestykulując potężnie. Dietrich poczochrał brata po czuprynie, a jeden z żołnierzy poklepał go plecach.

„Co za narwany dzieciak”, Horn uśmiechnął się lekko i pokręcił głową wracając do obowiązków.

Ku zaskoczeniu Lothara, jego brat Boris nie pojawił się na kolejnym treningu. Ani żadnym innym.

\*\*\*\*\*\*\*\*

13-letni Lothar von Falkenhayn nie płakał podążając za marmurową trumną, w której Mathilde von Falkenhayn wyruszyła dziś w swoją ostatnią drogę. Ojciec powiedział mu że niedługo zostanie giermkiem i musi stosownie się zachowywać, dlatego Lothar codziennie od śmierci matki wypłakiwał się w poduszkę, a resztę dnia nadrabiał miną.

Zmarłą w połogu baronową chowano w głębokich kryptach zamku, na wyraźne życzenie jej męża który chciał w przyszłości spocząć u jej boku. Kondukt był skromny i składał się głównie z najbliższej rodziny. W orszaku żałobników brakowało Borisa, który od 3 dni nie dawał znaku życia, zamknięty w pokoju. Kondukt dotarł w końcu do grobowca, w którym miała spocząć zmarła i kapłan morra począł wygłaszać adekwatną mowę.

-Zebraliśmy się by wspólnie pożegnać i poprowadzić Mathildę Falkenhayn, do twoich Ogrodów Panie…

Arnulf von Falkenhayn, dotąd upiornie spokojny jęknął pierwszy raz.

- Prochy w proch, pył w pył…

Baron jęknął po raz drugi.

-Teraz i w godzinę śmierci naszej-zakończył kapłan i dał znak by trumna spoczęła w grobowcu.

-Zostawcie ją, przecież ona nie mogła umrzeć, była zdrowa!!!- ryknął nagle baron doskakując do katafalku.

Inni żałobnicy rzucili się go odciągać.

-Mathilde! To nie są żarty, wychodź stamtąd, natychmiast!!- krzyczał coraz głośniej odciągany od trumny Arnulf.

Kiedy trumna zagłębiła się we wnękę, baron opadł na kolana i zaczął łkać.

Lothar który nigdy jeszcze nie widział ojca w takim stanie poczuł, że łzy napływają mu do oczu i również zaczyna drżeć. Nagle poczuł rękę na swoim ramieniu, ręka należała do Dietricha.

-Chcesz stąd wyjść, Lotek?- powiedział miękko Dietrich, używając zdrobnienia którym nazywała go tylko matka.

Lothar przełknął łzy i pokiwał głową.

Bracia się do jednego z zakurzonych pomieszczeń w rozległym zamku. Odkryli je podczas jednej z zabaw i od tego czasu stało się ich tajnym miejscem spotkań. Rozmawiali długo, o wszystkim i o niczym, aż wreszcie rozmowa zeszła na temat matki.

-Dietrichu ty też mnie nie zostawisz, prawda?- zapytał nagle Lothar.

-Oczywiście że nie Lotharze. W końcu jestem twoim starszym bratem i muszę się Tobą opiekować.- uśmiechnął się Dietrich.

-Obiecujesz? Z ręką na sercu?

-Obiecuję. Z ręką na sercu.

Lothar pociągnął nosem, po czym rzucił się Dietrichowi na szyję. Wkrótce jego ciałem wstrząsnął potężny szloch.

\*\*\*\*

14-letni Lothar von Falkenhayn zajęty był polerowaniem zbroi Heinricha. Na przeciwko siedział chłopak o gęstych kędzierzawych włosach dokonując tej samej czynności, Lothar niejasno kojarzył że był to giermek, któregoś z towarzyszy komtura. Nagle spojrzenia obu chłopców spotkały się, Lothar niezręcznie odwrócił wzrok. Niezrażony tym drugi giermek uśmiechnął się i odezwał.

-Jestem Anzelm, a ty?- podał mu rękę

-Lothar von Falkenhayn.-odparł giermek zadzierając głowę. Gest ten podpatrzył od swojego ojca, kiedy ten przyjmował petentów.

- Przyjemność po mojej stronie sztywniaku. – wyszczerzył się Anzelm i złapał wolną rękę Lothara potrząsając nią przesadnie.

-Nie jestem sztywniakiem!!- Lothar wyrwał ją czerwieniąc się potężnie i wstając z miejsca.

-Pewnie, pewnie- Anzelm nachylił się przyglądając herbowi na wamsie Lothara- ciekawy dobór zwierząt, chociaż to dosyć dziwne że ten piesek może egzystować razem z jeleniem.

-To czarny wilk, znalazł się w herbie naszej rodziny przez…

-Przypomina Ciebie jak się złościsz, nawet podobnie sztywno stoisz…Hmm, będę Ci mówił Łapa.

-Jesteś nieznośnym kretynem!-Parsknął (ku swemu zdziwieniu) rozbawiony Lothar. tym razem to Falkenhayn zerknął na wams drugiego giermka. Widniał na nim rudy lis. Herb był ukośnie przekreślony czarną belką, oznaczającą bękarta.- Jeśli ja mam być Łapą, to ty będziesz Lisem- rzucił z zadowolonym uśmieszkiem.

-Pasuje jak znalazł, może jednak nie jesteś taki sztywny!- zachichotał Anzelm.

Lothar również zaczął się śmiać i wkrótce obaj chłopcy pogrążyli się w rozmowie.

\*\*\*\*

16 letni-Łapa i Lis jechali razem ulicami Ahlenhofu.

-Mamy szczęście że dziś narada zakonu i stary Heinrich kazał przynieść nam tylko swoje ulubione wino z tej tawerny. Niemal cały dzień  tylko dla nas Łapo, pamiętasz kiedy to było ostatnio? -radośnie paplał Anzelm jadąc przez ulice miasta.

-Ze 3 miesiące temu, kiedy twój mistrz zachlał mordę, a Heinrichowi się przeziębiło.

-Mieliśmy szczęście że trzymało ich aż trzy dni- Anzelm zachichotał popędzając konia w kierunku tawerny.

W tawernie było tłoczno, gwarno, a atmosfera zdecydowanie wchodziła w klimat głośnej middenlandzkiej imprezy.

-No, mamy wino dla Heinricha, wracajmy mu je oddać i mamy fajrant- powiedział Lothar nieco tęsknym wzrokiem patrząc na szynkwas.

-Po co ten pośpiech Łapo, zdążymy przecież wypić po kufelku- odparł Anzelm z błyskiem w oku faktycznie przywodzącym na myśl lisa.

-No, ale tylko po jednym- zgodził się nieomal z ulgą Lothar.

8 kufelków na głowę później bilans wyglądał następująco: 2 bójki, 13 kompletnie zafałszowanych piosenek i koń prawie przegrany w karty.

Obecnie obaj chłopcy tańczyli na największym stole, coś co nazywa się lokalnie Ulrykańskim Stepującym. Gra polega na tańcu aż do momentu spierdolenia się ze stołu jednego z uczestników. Przegrany rzecz jasna stawia następną kolejkę.

Anzelm pierwszy poślizgnął się na rozlanym piwie i runął ze stołu. Lothar niewiele myśląc złapał go za wams i przyciągnął. Trochę za blisko. Obaj chłopcy zaczerwienieli się.

-Ykhm…chyba nie myślałeś że dam Ci tak łatwo przegrać.- wybąkał Lothar puszczając wams przyjaciela.

Anzelm rychło odzyskał rezon, wyszczerzył zęby po swojemu i zastepował ku ogólnej aprobacie gapiów. Rozpoczęła się druga runda.

-Łapo! Obiecaj że razem przywdziejemy ostrogi!- Wywrzeszczał w pewnym momencie Anzelm, ledwo przekrzykując stukot butów o stół.

-Przecież nie mam na to wpływu!- wykrzyczał równie głośno Lothar.

-Obiecaj! Z ręką na sercu!

-Obiecuję! Z ręką na sercu!-Lothar niemal przewrócił się o kufel, ale zaraz wyrównał krok.

Nieco później Lothar odbierał swoją nagrodę przy szynkwasie. Ulrykański Stępujący zakończył się wynikiem 2:1 na jego korzyść i to Anzelm musiał stawiać kolejną kolejkę.

Pili swoje trunki w milczeniu, wysychając po intensywnym wysiłku. W pewnym momencie ciszę przerwał Lothar.

-Lisie, wiesz że jesteś dla mnie bardzo ważny i…- zaczął wyraźnie zmieszany Lothar.

-Hick-czknął mocno wstawiony Anzelm- Ty dla mnie również Łapo- po czym odchylił sprzedał zdębiałemu Lotharowi siarczysty pocałunek w policzek.

Lothar wyraźnie zszokowany tym co zaszło odwrócił głowę, patrząc w kufel. Nie mógł jednak powstrzymać uśmiechu.

-Anzelmie, ja chyba…- odwrócił się tylko po to żeby zobaczyć śpiącego na ladzie giermka. Włosy Lisa moczyły się niemal w całości w kałuży Ahlenhofskiego Jasnego. Lothar delikatnie odłożył je w bezpieczne miejsce, po czym do głowy przyszła mu myśl, że chociaż bura od Heinricha będzie potężna, ale chyba warta tego dnia.

\*\*\*\*\*

Polana na gdzieś w we wschodnim Drakwaldzie roiła się od ciał zwierzoludzi i sylwetek rycerzy pokrytych skórami panter.

Giermek Lothar von Falkenhayn klęczał przed swoim preceptorem Heinrichem Lettmanem; opierając się na mieczu, z którego wciąż ściekała krew bestigora, powtarzał za Heinrichem słowa rycerskiej przysięgi. Podobne sceny działy się na całej polanie, gdzie zasłużeni podczas bitwy wkraczali właśnie w szeregi zakonu.

-Znieś to uderzenie i ani jednego więcej. Wstań Lotharze von Falkenhayn, Rycerzu Pantery.- zakończył formułę Heinrich i położył miecz na ramieniu giermka.

Światło słoneczne na chwile przebiło się przez gałęzie ponurych drzew, nadając scenie wyjątkowego charakteru.

Lothar wstał z kolan otrzepując kolana z listowia.

-Wiesz Heinrichu, faktycznie czuję się jakoś ina…-Lothar nie zdążył skończyć zdania, lądując na trawie przygnieciony przez wskakującego na niego Anzelma.

-Udało się Łapo, wiedziałem że uda nam się wspólnie zdobyć ostrogi, tak jak sobie obiecaliśmy!!!!- wykrzyczał Anzelm prosto w ucho Lothara, ściskając go potężnie.

-Lisie, zejdź ze mnie albo Cię zrzucę, pachniesz jak górska koza!

-Hmm, faktycznie, ten gor, który się na mnie rzucił nie należał do najczystszych. – powiedział Anzelm, schodząc z Lothara i wąchając się przesadnie.

-Ale..uhm… ja też się cieszę że nam się udało. -wydukał Lothar siadając obok Anzelma i jednocześnie dziękując Ulrykowi, że przyłbica zakrywa jego rumieniec.

-No ja myślę- Anzelm wyszczerzył się i sprzedał mu sójkę w bok. Lothar spróbował mu oddać i świeżo pasowani rycerze zaczęli ponownie przewracać się w trawie

Śmiech kilku zgromadzonych na polanie rycerzy rozbrzmiał donośnie w prastarym lesie.

\*\*\*\*

23-letni rycerz Lothar von Falkenhayn patrzył na ciało swojego giermka Gustawa de Vries, , którego zawiódł.

To że wszystko wydarzyło się w przeciągu sekund nie miało znaczenia, powinien być szybszy kiedy jeden z wydawałoby się martwych Talabeclandzczyków wyskoczył spod sterty zwłok i wbił gizarmę prosto w trzewia Gustawa.

-Zawiodłem i teraz chłopak nie żyje-pomyślał Lothar patrząc się w martwe oczy Gustawa- Miałem go chronić, a teraz spocznie w Ogrodach Morra…Ulryku, jak ja spojrzę w oczy jego ojcu?

Gustaw był rezolutny, zawsze skory do śmiechu i nieco narwany. Byli bardziej jak przyjaciele niż jak uczeń i mistrz.

Nigdy nie nauczyłem go dbać o siebie, nic dziwnego że stracił czujność… to wyłącznie moja wina…wybacz mi Gus.- Lothar zgrzytnął zębami, w jego coś zaszkliło. Po krótkiej chwili rycerz uspokoił się przełykając łzy; w końcu był już dorosły i nie mógł wypłakiwać się w poduszkę jak gówniarz.

Chwilę refleksji przerwał cichy jęk spod sterty trupów. Jedna z rzuconych na kupę zwłok właśnie odzyskała przytomność. Jak się nie okazało rana na głowie młodego Talabclandzkiego żołnierza nie była śmiertelna. Lothar w duchu przeklął niedbalstwo żołdaków i zbliżył się do młodzika z wyciągniętym mieczem. Chłopak był mniej więcej w wieku Gustawa, spod sklejonych krwią jasnych włosów wystawała przerażona twarz.

-Poddaję się, pomiłuj panie!- jęknął młodzik.

Lothar ciął go przez twarz. Z wściekłością poprawił drugi raz, potem trzeci i czwarty. Rycerz cofnął się dysząc ciężko, nie wiedząc czy jego wybuch wychodził z wściekłości na siebie, Talabeclandczyków, czy cały Stary Świat. Uspokowiszy się nieco, Lothar odetchnął ciężko po czym wziął ciało Gustawa na ręce i dołączył do swoich ludzi, nie oglądając się więcej na pobojowisko.

\*\*\*\*\*\*

Heinrich Lettman odchylił poły namiotu 26-letniego Lothara von Falkenhayn. Lothar był pochłonięty grą w kości z Anzelmem Fuchswaldem, rycerz właśnie przegrywał paskudnie przy akompaniamencie rechotu Anzelma przy każdym beznadziejnym rzucie.

Heinrich odchrząknął by zwrócić na siebie uwagę.

-Lotharze, czeka na Ciebie młodzieniec który bardzo chciałby Cię poznać. Opowiedziałem mu o Tobie i chciałby kształcić się pod twoim okiem.

-Przeproś chłopaka Heinrichu, ale nie mogę go przyjąć- odparł Lothar nawet na chwilę nie podnosząc głowy.

-To już trzeci raz jak mi to mówisz w przeciągu tego roku, myślę że pora ruszyć do przodu. Myślę że dogadałbyś się z Ruprechtem, ma spory potencjał i potrzebuje kogoś pod czyim okiem dobrze się rozwinie.

-Przemyśl to Łapo, nawet nie wiesz ile czasu oszczędzam na myciu pancerza odkąd Hans mi pomaga- zachichotał Anzelm i rychło urwał widząc ściśniętą twarz Lothara.

-Powiedziałem Ci swoje zdanie Heinrichu i nie planuję go zmieniać. Być może nigdy. A teraz muszę Cię przeprosić zanim Anzelm oskubie mnie do reszty.

Heinrich popatrzył się na niego zmartwionym wzrokiem, ale bez słowa opuścił namiot.

\*\*\*\*\*\*

27-letni Lothar von Falkenhayn galopował wraz z innymi rycerzami w kierunku nacierających postaci w karminowych zbrojach. Sztandar łopotał na wietrze, łopotały panterze skóry, końskie kopyta uderzały o podmokły grunt.

-Chwała Panterze!!!- ryczał Ulf von Liebwitz by dodać sobie animuszu. Reszta rycerzy pochwyciła okrzyk obniżając kopie.

I tak z ogromnym rykiem, chrzęstem żelaza i rżeniem koni, dwie chorągwie zderzyły się.

\*\*\*\*\*\*

Był upalny dzień końca kwietnia 2121 IC, dzień po bitwie na Ponurym Trzęsawisku.

Namioty doborowego rycerstwa północny pękały w szwach, huczały od śmiechu i przechwałek, śmierdziały ciężkim mięsiwem i jeszcze cięższym alkoholem. Toasty wznoszone na cześć Helmara, Grufbada i innych bohaterów, na pohybel Konradowi, Templeriuszom i całej wampirze rasie rozbrzmiewały echem pod krokwiami namiotów.

Nie wszyscy świętowali w radosny sposób; przy jednym z bocznych stołów siedział 27-letni rycerz Lothar von Falkenhayn, zapijając się na smutno. Jego chorągiew starła się podczas bitwy z Zakonem Templariuszy Drakenhofu i nie otrzymawszy wsparcia poniosła ciężkie straty.

Karl, Otton, Wilhelm, Ulf, Anzelm. 5 stosów pogrzebowych, wszyscy jego przyjaciele z oddziału. Lothar zazgrzytał zębami, strata Anzelma bolała szczególnie, byli ze sobą blisko już od pierwszego dnia w zakonie. Suchy trzask kopii przebijającej Anzelma od tyłu zaświdrował mu w uszach. Rycerz pociągnął kolejny łyk gorzałki, żeby go zagłuszyć.

Nagle pojawił się przy nim Kuno von Lutzen, otaczając bark Lothara jedną ręką, a drugą wraz z kuflem zaczynając perorować. Jego głowa była obficie zroszona potem, a barwa głosu wskazywała, że ten wypił już dzisiaj więcej niż dużo.

-Lothar! Bracie, dołącz do nas i radujmy się z upadku Konrada, to nasze zwycięstwo!- Zabełkotał pijany w sztok Kuno, rozlewając trochę trunku niebezpiecznie blisko Lothara.

-Spasuję. – odparł Lothar więcej niż lekko poirytowany. Kuno całą bitwę spędził strzegąc grafa, który przez większość bitwy dowodził z tyłu. Uprzywilejowaną pozycję zawdzięczał ojcu, kupczykowi win, który olbrzymimi dotacjami kupił synkowi nie tylko szlachectwo, ale i rycerskie ostrogi.

-Nie daj się prosić bracie, opowiesz nam jak było na prawej flance, słyszałem że taplaliście się w chwale-hehe- zanosząc się rubasznym śmiechem Kunon wylał sporą część trunku na głowę rycerza.

-Ojoj, wyba…- zaczął się reflektować Kuno, ale zanim skończył, pięść Lothara posłała go na ziemię niemal pozbawiając go przytomności.

-Nie jesteś moim bratem winorobie- wywarczał zionąc gorzałką Lothar- moi bracia nie żyją, ginęli kiedy ty dekowałeś się na tyłach.

Twarz Kunona zrobiła się karminowa, niemal przypominając barwą produkt, który zapewnił jego rodzinie bogactwo. Rycerz ryknął i rzucił się na Lothara. Szybko przyszli mu w sukurs przyjaciele, co rychło doprowadziło do tego że i Lothar uzyskał wsparcie. Jak to zwykle u Ulrykan bywa, niedługo połowa namiotu tłukła się po mordach, a druga rechotała i kibicowała jednej albo drugiej stronie.

Niecałe 2 godziny później do siedzącego przed namiotem Lothara wyszedł komtur Heinrich Lettman.

-No, jakoś załagodziłem sprawę z Kunonem…eh Lotharze, rozumiem że Cię poniosło, ale żeby od razu łamać człowiekowi dłoń?

-I tak jej nie używał- wzruszył ramionami Lothar – Heinrichu, dlaczego taki zasraniec przeżył a wszyscy moi przyjaciele polegli? – zapytał rycerz i zwrócił bezradne spojrzenie na komtura.

-Nie umiem na to odpowiedzieć Lotharze- odparł smutno Heinrich – Wiem jednak że wszyscy położyli swoje życie w obronie naszych domów i rodzin, naszego rozdartego Imperium. Honorowanie ich ofiary w bójkach z kimś takim jak Kuno von Lutzen jest niewłaściwe i niegodne.

Lothar już podnoszący się do wściekłej riposty nagle opadł na ziemię.

-…Masz rację Heinrichu, uhonoruję ich właściwie kiedy już dotrzemy pod Sternieste, a wreszcie i pod sam Drakenhof – uśmiechnął się smutno Lothar.

-Wiem chłopcze- odparł miękko Heinrich.

Oboje zamilkli wpatrując się w słońce zachodzące nad rozległym trzęsawiskiem, nie wiedząc jeszcze co przyniosą im najbliższe lata.

\*\*\*\*\*

-Czemu nie mogę jechać z wami?? Ty, Dietrich, Pan Horn, większość żołnierzy jedzie, a ja mam tutaj zostać. To niesprawiedliwe!!!- Srożył się Reinmar von Falkenhayn.

-Już Ci to tłumaczyłem Szpaczku, jesteś za młody, przyjdzie jeszcze twój czas. Poza tym ktoś musi pilnować zamku i być odpowiedzialnym.- odparł Lothar von Falkenhayn, siedzący już w siodle swojego bojowego rumaka.

-Ale poślesz po mnie w końcu? Prawda braciszku??

-Oczywiście że tak Reinmarze, musisz jednak swoje odczekać.

-Obiecujesz? Ale z ręką na sercu!

\*\*\*\*\*

Anzelm Fuchswald poprawił zapięcia naramiennika i spojrzał się na swojego przyjaciela, męczącego się obecnie z nagolennikiem.

-To jak Lotharze? Razem staniemy na murach Drakenhofu?- zapytał nagle.

-Żebym mógł kopnąć Cię z nich na dół? Marzę o tym, Lisie!- roześmiał się Lothar- Pewnie że tak Anzelmie, z kim miałbym zdobywać Drakenhof, jak nie z Tobą?- dodał już nieco poważniej.

-Obiecujesz? Z ręką na sercu?- zapytał ponownie Anzelm, jak na siebie, bardzo poważny.

\*\*\*\*\*

Naprawdę chcesz tu zostać? W tej krainie śmierdzącej trupem? Przecież wygraliśmy, Konrada już nie ma. – zapytał wyraźnie zdziwiony Dietrich.

-Muszę Dietrichu, nie czuję że skończyliśmy…jeszcze nie. Obiecałem coś komuś.

-Cóż, nie powiem że rozumiem, ale widzę że masz swoje powody i to mi wystarczy. Ale czy zanim odjadę możesz mi jedno obiecać?

-Co takiego?

-Że będziesz bezpieczny i wrócisz do nas cało.

-Dietrichu…ja…nie wiem czy mogę…-odparł wyraźnie poruszony Lothar.

-Obiecaj mi Lotharze. Z ręką na sercu.

\*\*\*\*\*\*

Lothar von Falkenhayn, syn Arnulfa i Mathilde, brat Dietricha, Borisa I Reinmara, wierny obrońca Pogranicza i Rycerz Pantery otworzył oczy i uśmiechnął się upiornym krwawym uśmiechem w kierunku gwieździstego nieba. Krwawe łzy płynęły mu po policzkach, niemal na nich zamarzając, ale Lothar już tego nie czuł. Rycerz kaszlnął krwią, ogromnym wysiłkiem woli przesunął dłoń na pozycję serca, a następnie przemówił zaskakująco wyraźnie:

„Obiecuję. Z ręką na sercu.”

Po czym stracił przytomność.

\*\*\*\*\*\*

Chata na bagnach. Spotkanie z wiedźmą. Sceny Rzezi na Falkenbergu. Śmierć Dietricha.

Lothar von Falkenhayn stojący samotnie na murach ryknął: Po prostu dajcie mi umrzeć!!! Czy chociaż na tyle nie zasłużyłem, Ulryku??!!

Wiatr na blankach Falkenbergu dął niemal jak prawdziwy. Mimo to nie niósł żadnej odpowiedzi. Lothar zamknął oczy i  rzucił się z murów wprost na ośnieżone zbocze.

\*\*\*\*\*