GW; Een verloren zaak: Fans (4)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

Het gedicht wat de drie schildkrachten opdragen is **Lanceloet en het hert met den witte voet**.

## Wat vooraf ging

In het vorige hoofdstuk wist Rosetta van Meria te winnen door als langste met een of ander stinkend beest te knuffelen. De stank deed de halfling tollen op haar benen en uiteindelijk moest ze misselijk de tent uitrennen. Daar aan de rand van het festivalterrein had ze een vreemde ontmoeting, raakte ze verdwaald en werd ze weer terug bij haar collega's gebracht door een vriendelijke displacer beest.

## Hoofdstuk 4: Fans

‘Je hoeft niet zo te trekken. We hebben geen haast, toch?’ klaagde Dinadan.

‘Laten we daar heen gaan!’ zei Meria hem compleet negerend en ze trok de maanelf richting een tentje waar een houten bord met een beholder op stond getekend. Het monster viel nog het best te beschrijven als een eenogig hoofd met tentakels waar aan iedere uiteinde kleinere ogen zaten. Het verticale bord was in de beeltenis van het hoofd gemaakt, terwijl het horizontale bord allerlei gaten had waar op willekeurige momenten de gesteelde ogen uit opdoken. Met een zachte hamer moest je proberen om de opstekende ogen te raken voor het weer terug in het bord verdween.

‘Ah, jullie zien er uit als een stelletje dappere avonturiers! Tracht de beholder een oogje dicht te knijpen voor hij je in het vizier krijgt en jou een vuile blik toewerpt,’ zei de standhouder en hij pakte er drie hamers bij. De kinderen haalden hun schouders op, pakte de hamers aan en gingen klaar staan.

‘Klaar? Meppen maar!’ zei de standhouder en hij trok aan een hendel. Nog stijf van de schrik was Meria vastbesloten om de spanning er eens goed uit te slaan. Toen de eerste oogsteel verscheen, raakte ze met zoveel kracht dat ze hout kon horen kraken. Rosetta en Dinadan misten allebei. De oogsteel dook echter niet gelijk terug in de kast. In plaats daarvan schoten ze een goudgele straal naar degene die gemist hadden. Rosetta, vlug als ze was, wist de straal nog net te ontwijken, maar Dinadan had wederom minder geluk. Hij zat plotseling onder het cakebeslag.

‘Roest!’ vloekte de jongen het beslag uit zijn ogen vegend. De volgende stelen kwamen echter alweer op. Meria mepte venijnig links en rechts, boven en onder. Ieder van haar slagen vond contact. Geen oog bleef er heel. Nee, ze was niet zomaar Lancelots schildmaagd geworden. Met diende niet zomaar Camelots Kampioen zonder zelf haar mannetje te staan.

‘Rosetta!’ zei Dinadan lachend, toen Rosetta plotseling werd overladen met glitters. Een van de stralen van de beholder had haar geraakt. Meria maakte het af door het laatste oog zo hard van de steel te meppen, dat deze precies in het drankje van de standhouder terecht kwam. Hij schonk haar een bewonderende blik en gaf haar toen een veel te grote handschoenen aan. Zelfs voor de gemiddelde mensenhand waren ze nog veel te groot.

‘Wat is dit?’ vroeg Meria verbaasd, terwijl ze de handschoenen aandeed. Ze voelde een vreemde tinteling in haar vingers en in het volgende moment waren haar handen zodanig groot geworden dat de handschoenen precies paste. Ze lachte.

‘Je bent wel lekker op dreef, Meria,’ zei Dinadan. Hij trachtte nog meer van het cakebeslag van zich af te smeren, maar echt beter werd de staat van zijn kleren er niet van.

‘Misschien kunnen we een spelletje gaan doen waar jij goed in bent, Dinadan,’ opperde Rosetta. Ze bleef een beetje uit de buurt van de maanelf te staan in een poging om geen desastreuze combinatie met cakebeslag met glitters te maken. De schildknaap vond dit een verstandige actie. Meria keek een beetje bedenkelijk naar de halfelf. Een spel voor Dinadan was wellicht een goed idee. De jongen had nog niet veel geluk deze avond gehad.

‘Is er een spel dat jij graag zou willen spelen?’ vroeg Meria. De schildknaap glimlachte een keer schaapachtig.

‘We kunnen rijmwedstrijdje doen bij Widdershins kraam,’ opperde hij een beetje bedeesd.

‘Kan je goed rijmen?’ vroeg Rosetta.

‘Syr Bedivere wil graag dat ik net zo scherp ben met het woord als een zwaard, dus ik heb er inmiddels wel een beetje ervaring in,’ gaf de maanelf toe.

‘Is dat niet iets wat van alle Ridders van de Ronde Tafel verwacht wordt, inclusief hun ondergeschikten?’ zei Meria die zelf ook die lessen had gehad.

‘Misschien, maar denk jij dat je beter dan mij bent?’ vroeg Dinadan met een voorzichtig zelfvertrouwen.

‘Dat zullen we gauw genoeg zien,’ zei Meria. ‘En denk maar niet dat ik je ga sparen, omdat je nog geen prijzen hebt gewonnen en ik twee.’

‘Wie weet maakt Rosetta ons wel allebei in,’ zei Dinadan en hij klopte het meisje bemoedigend op de arm.

‘Ik denk het niet,’ zei Meria beslist voor ze halt houden bij de desbetreffende tent. Ze wierp een vlugge blik op de halfelf die zich al de hele avond al redelijk stil had gehouden. Mooi, dacht de schildmaagd, ze leek in ieder geval snel haar plaats te leren.

‘Wat een vrolijke gezichten! Willen jullie een potje dichten? Ga op een rij staan, van links naar rechts en vul je voorganger aan als die wa heeft gezegs,’ zei de de vrouw van de tent, waarschijnlijk Widdershins geheten. Rosetta mocht beginnen, gevolgd door Meria en Dinadan zou het afmaken. Ze moesten elkaar net zo lang aanvullen tot ze niets meer wisten of er te lang over deden om een antwoord te bedenken.

Rosetta dacht een moment diep na en begon toen, nauwelijks verstaanbaar boven het rumoer, met haar fragment:

> *Daventure vertellet, twaren;*
>
>
> *Doe di heren wech waren*
>
>
> *Ende die hof gesceden was*
>
>
>
> *Daer ic hier vore af las.*
>
>

Met een ruk keek Meria het meisje aan. Het lef! Het gore lef!

‘Jij speelt vals!’ wierp de schildmaagd haar toe. Ze had verwacht dat het meisje ineen zou krimpen, maar in plaats daarvan vertrok dat arrogante over het paard getilde kind geen spier.

‘Meria…’ zei Dinadan met een zucht.

‘Ze speelt toch vals?! Dit bedenkt ze niet zelf, dat weet jij ook wel! Dit is een couplet uit een gedicht dat Syr Dagonet opdroeg aan Syr Lancelot na zijn avontuur met het hert van de witte voet,’ zei Meria.

‘Als je het kent, dan kan jij toch wel het volgende vers opdragen?’ zei Rosetta koeltjes. ‘Ik zou van Syr Lancelots schildmaagd mogen verwachten dat ze zijn avonturen van binnen en van buiten kent.’

Meria keek het meisje woedend aan, maar de blik die ze terugkreeg, gaf haar de rillingen. Dit akelige, nare, arrogante kind. Goed! Hoe ging dat volgende vers ook alweer?

> *Quam ene jocfrouwe gereden daer.*
>
>
> *Een wit hondekin liep haer naer.*
>
>
> *Ende tirst dat si int hof quam*
>
>
>
> *Ende si den coninc Arthur vernam*
>
>

Met enig stamelen voltooide de halfling het vers. Ze was redelijk handig met woorden, maar het onthouden van proza was nooit haar ding geweest. Ze zag liever daden dan woorden. Tot haar frustratie volgde Dinadan haar echter vlekkeloos op en Rosetta, bij wie een vuur ontvlamd leek te zijn, vulde hem wel vol enthousiasme aan.

> *Sprac si na haer lans wise:*
>
>
> *‘Dat u God lone van paradise*
>
>
> *Die geweldech es alre sake*
>
>
> *Her conincs, doet horen mine sprake,*
>
>
> *Hort nu mine aventure meest.*
>
>
> *In dit lant staet een foreest*
>
>
> *Bi enen sconen gronen dale-*
>
>
>
> *Dat suldi nu bekinnen wale.*
>
>

Roest! Nu was het haar beurt weer. De letters van Syr Dagonets bloemrijke taal vlogen in haar gedachten voorbij, maar geen van hen leek echt op zijn plaats te staan.

‘Meria, opschieten,’ zei Dinadan, deels speels, deels gemeend.

‘Een hert met enen witten vote,’ wist de halfling zich enkel nog te herinneren.

‘Mis!’ zei Rosetta triomfantelijk.

‘Je bent af, Meria,’ zei Dinadan beslist alvorens hij wederom het goede vers klakkeloos uit zijn hoofd op wist te zeggen. Hij begon er zelfs een beetje dramatische gebaren bij te maken.

> *Dit foreest es beloken al*
>
>
> *Tuscen II berge in een dal.*
>
>
> *Daer ombe gaen hoge mure*
>
>
> *Ic waent hem soude werden te sure*
>
>
> *Dire met crachte in comen soude,*
>
>
>
> *Sonder tenen inde vanden woude.*
>
>

Rosetta volgde hem weer op en beantwoordde het theatrale van de schildknaap met woorden die bijna als zang uit haar mond kwamen. Voor een moment werd Meria herinnerd aan de listige aard der elfen, die nauw gerelateerd waren aan de Fey, en met hun stem menigeen konden bezweren. Nu verwachtte ze niet dat Rosetta hier toe in staat was, maar het was wel iets dat ze in de gaten moest houden.

> *Daer een wiket staet harde clene.*
>
>
> *Te dire stat ende el ne gene.*
>
>
> *Machmen in dat foreest comen,*
>
>
> *Eest alsict hebbe vernomen*
>
>
> *Ende beneden op ene rivire*
>
>
>
> *Staet menech boem goet ende dire.*
>
>

Maar Meria moest het de page nageven dat ze haar literatuur leek te kennen. Dat, of ze speelde nog valser dan de halfing aanvankelijk had gedacht. Geen woord werd gestotterd, geen zin vergeten. Meria zag de vrouw van de kraam een beetje verbaasd kijken naar de twee jonge kinderen die de kleurige literatuur van het ridderverhaal zo feilloos wisten op te rakelen. Het waren niet hun woorden, maar ergens was de schildmaagd wel nieuwsgierig tot hoever ze konden raken. Jammer genoeg had ze de tekst echter niet bij zich om hen te controleren. De twee gingen echter nog akelig lang door. Het was pas rond regel 130, zei Dinadan, dat Rosetta iets te lang na moest denken. Het schoot haar nog wel te binnen, maar net niet op tijd, waardoor ze uiteindelijk toch de wedstrijd verloor van stralende schildknaap.

‘Sjeez,’ pufte de vrouw van de kraam toen Rosetta haar verlies bekende. ‘Niet geheel volgens de regels van mijn spel, maar knap gedaan. Volgens mij zijn jullie niet de gemiddelde kinderen of wel?

‘Gewoon grote fans van de Ronde Tafel,’ zei Dinadan en hij sloeg glunderend een arm over zowel Meria als Rosetta heen.

‘Hé, dat ben ik ook, maar je hoort mij niet het hele lied van Lanceloet en het Hert met den Witte Voet oprakelen in hoog Albions. Nee, wacht even. Dit verdient iets bijzonders,’ zei de vrouw. Ze liet de drie kinderen achter bij de stal en verdween ergens in de menigte.

‘Dat was ongelofelijk, Rosetta!’ zei Dinadan glunderend van oor tot oor. ‘Ik heb nog nooit iemand ontmoet die Syr Dagonets verhalen zo goed wist te reciteren. Nou ja, behalve de ridder zelf dan. Waar heb je dat geleerd?’

‘Ik lees heel graag,’ zei het meisje nu bijna net zo rood in haar gezicht als dat haar haren waren. ‘En mama is een elf. Zij hebben geen geschriften, maar brengen mondeling alle informatie over, dus ja…’

Meria rolde met haar ogen. Natuurlijk. Natúúrlijk. De schildmaagd zou zelf vroeger ook wat meer gelezen hebben als ze niet constant had moeten werken. Haar ouders waren niet van adel. Haar ouders waren simpele boeren en Meria had hen altijd moeten helpen. Het land moest ze op als ze niet wilde verhongeren.

Maar de schone jonkvrouw zou zich nooit zorgen hebben hoeven maken waar de volgende maaltijd vandaan zou komen, noch zou ze haar handen vaak vuil hebben hoeven maken. Nee, er liep wel een klein legertje personeel rond op Rosetta’s kasteel. Dan hield het edele meisje zelf genoeg tijd over om al die verhalen mooi in haar hoofd te stampen. Iets beter had ze toch niet te doen. Bij Arthurs Gratie, geen woorden dat Meria zo snel verloren had. Ze had het kunnen weten.

Maar Meria zei er maar even niets van. Dinadan leek even veel te gelukkig te wezen met iemand die de proza net zo goed als hem leek te kennen. Roest, de twee zetten hun wedstrijdje zelfs voort. Hoe lang was die tekst ook alweer?

Gelukkig kwam daar de vrouw van de kraam alweer aan. In haar handen hield ze twee voorwerpen die ze met trots aan Dinadan presenteerde. In haar linkerhand hield ze een fraaie boekenlegger versierd met arcane tekens en een bijna spiegelende glans in het oppervlakte. In haar rechterhand hield ze iets wat leek op een donkerrode parel. Echt rond was het ding niet, maar het had wel die typische glans.

‘Ik vond dat jullie optreden wel iets extra’s verdiende, dus ik heb een van de andere kramen gevraagd of ze nog een prijs kunnen missen. Dit zijn beide magische voorwerpen. De boekenlegger staat je toe om, wanneer je het boek opent met de boekenlegger er in, je alles te herinneren wat je eerder in het boek hebt gelezen. De parel geeft je de kracht om ieder woord perfect uit te spreken in alle talen die je kent, zolang je de parel onder je tong legt. Jij mag als eerste kiezen, jongen.’

‘Oh, wauw,’ stamelde Dinadan verbaasd. ‘Die prijzen waren er eerder nog niet of wel?’

‘Op de laatste avond maken we het altijd een beetje extra magisch voor sommige gasten,’ zei de vrouw met een knipoog.

‘Nou ja, doe de parel dan maar. Ik spreek met zoveel diplomaten dat dat nog zeker een keer van pas gaat komen,’ zei Dinadan en hij pakte de parel uit haar hand. Rosetta pakte minstens even enthousiast de boekenlegger aan en bedankte de vrouw nadrukkelijk.

‘Sorry, meid. Volgende keer beter,’ zei de vrouw tegen Meria. De schildmaagd haalde haar schouders op. ‘Ik heb mijn prijzen al. Waar zullen we nu naartoe gaan?’

‘Ik heb wel dorst eigenlijk. Zullen we even gaan zitten en kijken wat we daarna gaan doen. Het begint zo stiekem aan ook al laat te worden,’ zei Dinadan kijkend naar de twinkelende sterren boven hem.

‘Ik heb eigenlijk al de hele avond zin in zo’n stroopwafel,’ opperde Rosetta. Daarin moest Meria het meisje gelijk geven. Nu de misselijkheid verdwenen was, begonnen de warme stroop wel heel erg lekker te ruiken.

‘Als jullie twee nu stroopwafels gaan halen, dan haal ik wel drinken bij de kraam tegenover. Spreken we af bij het terrasje daar?’ zei Dinadan. Voor Meria kon protesteren dat ze niet met de halfelf opgescheept wilde zitten, was hij echter al in de menigte verdwenen.

## Wordt vervolgd

Wanneer de drie eventjes gaan zitten om te eten, ontdekken ze dat Dinadan waarschijnlijk het slachtoffer is geworden van een flauwe grap. Meria wil dat echter niet de pret laten drukken en stelt voor om nog naar één tentje te gaan alvorens ze terug naar huis keren. Rosetta begint echter wat te vermoeden.

**Een verloren zaak** gaat verder in het volgende hoofdstuk **Hanenpoten****.**