Pierwsza Kosmiczna Era

**Pierwsza Kosmiczna Era** była epoką trwającą od początku wieloświata, aż do powstania gatunku Estelarów.

Na samym początku był tylko Pierwotny Chaos. Wirująca i chaotyczna masa różnych idei, pierwotnej energii cech, znana jako prakryti, pozostałość po poprzednim wieloświecie, który zapadł się w Pierwotny Chaos, kontynuując wieczny cykl. Zamknięta była w skorupie całej rzeczywistości, znanej, przez niektórych, jako Brahmanda. Dookoła zaś, była tylko wielka mroczna pustka, nienaruszana przez cykle. Będąca nienaturalnym miejscem dla jakiegokolwiek życia, korumpując wszystkich, ich umysły, ciała i dusze.

Pierwotny Chaos był podtrzymywany przez Złoty Płomień. Mistyczną siłę skutkującą istnieniem prawa przyczynowości i regresji.

W pewnym momencie, w Chaosie zapłonął Kosmiczny Płomień, powstały z dusz zebranych przez Xearę, ostatniego boga poprzedniego cyklu. Z tych połączonych dusz powstała nowa boska dusza, określana czasem jako Brahman. Z niej powstały Wielkie Dusze. Ao, nadbóg, lord wszystkich bóstw. Mystryl, pierwsza arkanistka. Bahamut i Tiamat, dwa smocze bóstwa. Primus, pierwsza liczba, oraz Ur-Azgorath, przeklęty umysł.

Każde z tych bóstw otrzymało dar od samych norn. Mystryl otrzymała dar magii, kontrolowania wszechświata swoimi zdolnościami. Bahamut i Tiamat otrzymali dar smoczej pieśni, dzięki któremu potrafili śpiewać wraz z Urdr, dodając do jest mentalnej melodii. Primus otrzymał dar logiki. Rozumiał wszystko i wszystko było dla niego logiczne, a wręcz obliczalne. Ao otrzymał dar władzy, który pozwalał mu władać innymi bóstwami. Ur-Azgorath, z kolei, otrzymał dar wolnej woli. Mógł działać według własnego sumienia, nawet jeżeli nie było to zgodne z pieśnią Urdr.

Zarówno Primus, Ao, Bahamut oraz Tiamat zgodzili się, by podporządkować się cykliczności, pozostać w Pierwotnym Chaosie, zniknąć, gdy przyjdzie czas zniknąć.

Ur-Azgorath jednak uważał, że należy opuścić to więzienie, odrzucić cykl, osiągnąć wieczność poza rzeczywistością. Udało mu się przekonać do tego Mystryl, która wykorzystała swą magię, by przenieść Ur-Azgoratha poza Pierwotny Chaos. Nie potrafiła jednak przenieść nikogo innego, przez co musiała zostać w środku.

Ur-Azgorath znalazł się w wielkiej pustce, w której nie było nic, ani nikogo, zdobył wolność, zobaczył to czego nie miał zobaczyć. Nicość i pustka tego miejsca wpłynęła na jego umysł, zmieniając go w szaleńca. Zapadł w wieczny sen. Wyśnił jednak świat, którego nie był w stanie zobaczyć. Świat w który przelał całe swoje szaleństwo, złość i nienawiść, do głupców, którzy woleli zostać w środku. Tak zwane Odległe Krainy. Plan Szaleństwa. Kosmiczne Głębiny. Wielkie Poza.

Choć życie w Odległych Krainach było wieczne, istoty z tego planu nie mogły stworzyć nić, ani wykonać jakiegokolwiek postępu, gdyż przeszkadzało i w tym ich własne szaleństwo.

Źródłem istnienia Odległych Krain był stworzony przez Ur-Azgoratha wieczny płomień szału.

W tym czasie, Bahamut, oraz Tiamat rozpoczęli swoją pieśń kreacji. Z masy idei wyłowili ideę ładu, oddzielając ją od chaosu, dając światu prawo diferencji (rozróżniania, przez wszechświat, dwóch różnych obiektów), prawo interakcji (obiekty oddziałują ze sobą), prawo konekcji (obiekty mogą łączyć się w nowe obiekty). Wraz z ładem powstał jego plan, Mechanus, który Primus objął w swe władanie. Źródło złotego płomienia zostało ukryte w Mechanusie. Ład nie może jednak istnieć bez chaosu i tak powstało Limbo. Plan chaosu, który wciąż podporządkowany był kosmicznemu ładowi. Będąc tylko udawaną i nieprawdziwą wersją chaosu, która po dłuższym spojrzeniu, miała swoje prawidłowości.

Następnie wyśpiewali dobro, a wraz z nim Elizjum. Po drugiej stronie powstał więc plan czystego zła, Szare Pustkowia Hadesu. W końcu stworzyli plan życia, najbliżej do Planu Materialnego, aby wyrwać się z ich naturalnego stanu pół-życia, osiągnąć prawdziwe życie, niosące większą potęgę. Sprawić aby ich dusza uzyskała swoje normalne właściwości. W planie życia znajdowała się pierwotna siła życia, znana jako Złote Światło. Wraz z nim pojawił się Plan Śmierci, pierwotna i potężna siła śmierci, nazwana Właściwą Śmiercią. Właściwa Śmierć jednak została zapieczętowana przez Bahamuta, aby nie móc się szerzyć po świecie. Powstały nowe kosmiczne prawa. Prawo śmiertelności (będące przedłużeniem prawa regresji), oraz prawo progresji, pozwalające stawać się co raz lepszym i potężniejszym. Idee żywiołów przenieśli do nowego planu, Chaosu Żywiołów. Plany ładu i chaosu, dobra i zła, zaczęły się mieszać tworząc kolejne nowe plany, Dziewięć Piekieł Baatoru, Gladsheim, Carceri, Siedem Niebios i mnóstwo innych. Wszystkie te idee zmieszały się również w neutralną Iglicę. Na środku wszystkiego, pomiędzy planami idei, w środku chaosu żywiołów, wyśpiewali wciąż pusty i spokojny Plan Materialny.

Pierwsze istoty żyjące w Planie Szaleństwa to abolethowie żyjący w swoim imperium. Inne nacje były zamieszkiwane przez mrocznych kaorti, illithidów, oraz beholderów. Lordami tej krainy byli tak zwani uvuudaumowie. Mieszkańcy Odległych Krain czcili starożytne aberracyjne bóstwa, wyśnione przez Ur-Azgoratha. W pewnym momencie doszło jednak do wojny. Jedną stroną wojny byli tak zwani yugolothowie, słudzy dawnego boga abolethów, Telgistara. Drugą stroną byli zwolennicy boga Kybruna.

Yugolothowie przegrali wojnę. Wycięli dziurę w skorupie Brahmandy i uciekli do, pustego wcześniej, planu, którym był Hades, który miał im służyć jako chwilowe schronienie. Dali początek wszystkim czartom. Lata później ich przywódca stworzył klejnot zwany Sercem Ciemności. Miał on oczyścić yugolothy z wszelkich skaz i odłamów, jednak nie działało to tak jak zakładano, zamiast tego wystawiło to ich gatunek na wpływy ich planów. Yugolothy, które zamieszkały Otchłań dały początek chaotycznym demonom z gatunku obyrith. A te, które udały się do Dziewięciu Piekieł stały się pierwszymi hierarchicznymi diabłami.

Czwórce tanar’ri, niewolniczego gatunku demonów, konkretnie Akadi, Grumbarowi, Istishii i Kossuthowi udało się uciec z Otchłani. Zamieszkali oni w Chaosie Żywiołów. Demony, które wciąż były w dolnych planach postanowiły stworzyć plan astralny, który miał być łatwiejszym pomostem pomiędzy Otchłanią, a Chaosem Żywiołów. Doszło do wojny pomiędzy tymi dwoma grupami. Mieszkańcy Chaosu Żywiołów odnieśli większe straty, jednak demony musiały się wycofać, aby powstrzymać rebelię tanar’ri, niewolniczego gatunku demonów, która później odrzuciła władzę obyrithów i przejęła władzę w Otchłani. Tymczasem demony z Chaosu Żywiołów dały początek gatunkowi przedwiecznych, znanych też jako tytani świtu. Stali się przodkami różnych istot żywiołów, dżinów, mefitów czy żywiołaków. Dzięki temu wyrwali się swojego typowego demonicznego nastawienia, dzięki czemu sporo istot żywiołów przestało być istotami chaotycznymi i złymi.

Maridowie z planu wody zamieszkali głównie w Cytadeli Dziesięciu Tysięcy Pereł, ukrytej pod wodą. Dao założyli ogromne, podziemne Miasto Klejnotów. Ifrytowie z planu ognia założyli, na północnym zachodzie, Mosiężne Miasto. Na latających wyspach planu powietrza powstała Cytadela Stali i Lodu, w której zamieszkali dżinowie.

Ci przedwieczni, głównie młodsi, którzy przyjęli nastawienie dobre zamieszkali w wyższych planach zewnętrznych i stali się nowym gatunkiem znaną jako estelarowie, określaną również jako bogowie. Stworzyli, jako swoich sługów, różnych niebiańskich, takich jak anioły, czy też archonci. Co raz to kolejne plany zewnętrzne stały się zamieszkane przez co raz to innych bogów. Niektórzy postanowili powrócić do zła, zamieszkując niższe plany.

Pierwszą Kosmiczną Erę zakończyła jednak krwawa Wojna Świętych Iskier