Seharon

## Mapa

**Seharon** (ama. Kraj Południa) - Królestwo ludzi w południowo-zachodniej części Akarranu. Królestwo zostało założone w 1 roku po przybyciu ludzi południa, tak jak inne królestwa środka.

W czasie wydarzeń z "Posłańca" królestwo graniczyło z Królestwem Gurunnów, Królestwem Elfów Tefalas, Sylverne oraz Królestwem Kaldoran.

## Historia

### Założenie i początki

Podczas wędrówki ludzi południa na tereny Akarranu pierwsi ludzie osiedlili się w zatoce Befalas. Tam założyli największe miasto- Ir'seh.

Od początku istnienia królestwa, Seharon utrzymywał bliskie relacje z elfami od, których zaczerpnął kulturę oraz język. Wiele Seharońskich miast oraz miejscc pochodzi od języka elfów jak np. Seharon, Uthlan lub stolica królestwa- Ir'seh.

### Wydarzenia przed Posłańcem

Od początku w Seharonie istniała dynastia Mithgarf, która w początkach rodu mieszała się z elfami. Według historii pierwszym przedstawicielem rodu Mithgarf był Elric, który osiedlił się w regionie Amroth, blisko Las Baelona. Elric zafascynowany elficką kulturą postanowił pogłębić swoje relacje z tym starożytnym i mądrym ludem. W krótkim czasie nawiązał przyjaźń z elfką o imieniu Liandriel, która wprowadziła go do tajemnic swojego narodu.

Elric i Liandriel stali się partnerami i zrodziło się między nimi coś więcej niż przyjaźń. Ich małżeństwo przyczyniło się do połączenia dwóch ras: ludzi i elfów. Ta mieszana linia krwi przyniosła wiele korzyści dla Mithgarfczyków. Potomkowie Elrica i Liandriel odziedziczyli zarówno długowieczność i mądrość elfów jak i determinację i siłę ludzi.

#### Rządy Taurana

W 132 roku po przybyciu ludzi południa na kontynent do władzy w Seharonie doszedł pierwszy człowiek z rodu Mithgarf - Tauran. Za jego panowania Seharon posiadał największe granice z wszystkich królestw środka, posiadając również wyspy Sull oraz Meer i był uznawany za największą potęgę militarną oraz gospodarczą. Czasy jego panowania są uznawane za spokojne oraz pełne dobrobytu. Ze względu na brak toczących się wojen, królestwo prosperowało.
Król Tauran dbał o bliskie relacje z Elfami i wyrazem tego głębokiego uczucia była pomoc w budowie pierwszego miasta w Lesie Bealona, w którym mieli mieszkać ludzie i elfy. Miasto to zostało nazwane z inicjatywy elfów Hor Tauran na cześć króla Seharonu.
Tauran rządził 33 lata i przed śmiercią zdążył wybudować Perłową wieżę, która znajdowała się w głębi lasów Uthlan. Król zmarł w roku 165 i na tron Seharonu wstąpił jego syn- Torygg

#### Rządy Torygga

Torygg już od małego był ważną postacią w Seharonie. Angażował się w sprawy wojskowe i zarządzał strażą miejską w Ir'seh. Był silnym wojownikiem, ale jako król był niedbale zainteresowany sprawami państwa. Interesowała go bardziej rozrywka niż poważne sprawy. W taki sposób też realną władzę nad krajem sprawowała Rada lordów, która składała się z lordów prowincji Seharonu oraz z hrabich zarządzającymi hrabstwami.

Torygg znany był z licznych zabaw oraz przyjęć, które organizował. Najsłynniejszym wydarzenień było wielkie polowanie, które zakończyło się zabiciem największego dzika w historii kraju oraz ucztowaniem w prowincji Uthlan przez 3 dni.

Podczas rządów Torygga niektóre problemy zaczęły się nasilać. Dług królestwa coraz bardziej się powiększał, a sam Seharon zaczynał słabnąć na tle innych królestw kontynentu.
Za czasów Torygga na wyspie Sull oraz Meer zaczęły wzmacniać się poglądy o odłączeniu wysep od Seharonu ze względu na przekonanie o słabości króla.
Torygg zmarł w 188 roku na zawał serca, a tron po nim przejął jego syn Doran

#### Rządy Dorana

Młody król chciał jeszcze bardziej wzmocnić potęgę Seharonu, przyłączając do królestwa półwysep Gurrun, którym władało królestwo Gurunnów. Pierwsze umocnienia w wojsku rozpoczęły się już w 190 roku. Przeprowadzone zostały liczne modernizację oraz zmiana organizacji. Od teraz podstawową jednostką wojskową armii Seharonu był Dibes, który liczył 2500 poborowych żołnierzy. W końcowym okresie przygotowań armia Seharonu liczyła 15 dibesów.

###### Wojna z królestwem Gurunnów

Teren królestwa Gurunnów bardzo różnił się od Seharonu. Krajobraz otaczały góry oraz skalista pustynia, która nie posiadała zbyt wiele roślinności. Niemniej armia Seharonu wynosiła cztery razy więcej od armii Gurunnów co mogło dawać nadzieję na sukces.

10 dibes wyruszyło wiosną 191 roku w stronę miasta Frynn. Według wywiadu w mieście znajdować miał się syn króla - Ehho Gurunn. Armia Seharonu w ciągu niecałych dwóch miesięcy zdobyło miasto, jednak tuż przed wkroczeniem wojska do Frynn Ehho udało się uciec i zmierzał razem z innymi uciekinierami w stronę stolicy królestwa - Dos Gurun. Za sprawą rozkazu dowódcy wojska - Leodora, 3 dibesy miały rozpocząć pościg za zbiegłym księciem podczas gdy reszta wojska będzie powoli zajmować następne tereny kraju.
Po długim i wyczerpującym pościgu, który trwał ponad 30 dni żołnierze Seharonu dotarli do rzeki pierwszego Gurunna, która była bardzo blisko stolicy kraju. Niestety Seharończycy wpadli w zasadzkę podczas której armia Gurunnów wykorzystała przewagę otoczenia i zdziesiątkowała żołnierzy. Do generała Leodora powrócił tylko 1 dibes.
W kolejnych miesiącach armia Seharonu posuwała się naprzód, dochodząc ponownie do Rzeki pierwszego Guruna, tym razem z 8 dibesami. Planem dowódcy Leodora było otoczenie miasta z wszystkich stron i odcięcie go od świata poprzez oblężenie, na które jak się zdawało Seharon był dobrze przygotowany. Latem 191 roku miasto zostało otoczone a wokół niego rozstawiono obozowiska Seharonu. Niestety przez fakt bardzo wysokich temperatur na półwyspie, zaopatrzenie Seharończyków zaczęło się szybko psuć przez co żołnierze powoli głodowali. Po dwóch miesiącach w obozie doszło do buntu, który jednak szybko został stłumiony. Widząc to co działo się w armii Seharonu, Gurunnowie rozpoczęli kontratak wyprowadzony od północy. Dzięki temu pozostałe wojsko, które znajdowało się w Dos Gurun mogło opuścić miasto i przyłączyć się do bitwy.
Ze względu na brak zaopatrzenie oraz niskie morale armii Seharonu, Gurunnowie wypędzili ich z półwyspu a następnie ruszyli na tereny prowincji Amroth, gdzie łupili pobliskie osady.
W ciągu tygodnia do prowincji przybyło 5 dibes pod dowództwem oficera Forlana, które do tego momentu stacjonowały na terenach Seharonu. Dzobrze zaopatrzone dibesy rozgromiły napastników z północy, którzy do niej powrócili. Mimo tego, król Doran musiał uznać zwycięstwo Gurunnów podpisując upokarzające porozumienie, które zmuszało Seharon do płacenia ogromngeo wynagrodzenia dla rodu Gurunnów przez co Seharon jeszcze bardziej popadł w długi.

Przez resztę życia Doran nie osiągnął niczego znaczącego. Zmarł w 209 roku na zawał serca, a tron Seharonu objął jego młody syn Edren.

#### Rządy Edren

Edren objął tron w wieku 13 lat i do czasu kiedy młody król nie osiągnął wieku 20 lat, królestwem rządziła Rada lordów. W 216 roku Edren ostatecznie przejął tron ojca.
W 220 roku ze względu na słabą sytuację gospodarczą korony, wprowadził z pomocą lordów specjalny podatek na transport, który najwięcej dotykał miasta portowe. Podatek nie spodobał się zwłaszcza mieszkańcom na wyspach Sull i Meer, którzy najabrdziej ze wszystkich ludzi prowincji utrzymywali się z handlu.
Narastający konflikt z wyspami był jeszcze bardziej zagłębiany przez lorda wysp Hagdorna, który pragnął niezależności w sprawach gospodarczych i politycznych. Sam Hagdorn był szanowany w społeczeństwie wysp i uznawany za dobrego zarządce, który dba o swoich poddanych.
Punktem zapalnym konfliktu było aresztowanie Hagdorna na rozkaz Edren ze względu na podburzanie mieszkańców przeciwko władcy w 222. Rozwścieczony tłum zaatakował żołnierzy króla i tym samym uwolnił Hagdorna, który następnie otwarcie ogłosił powstanie Królestwa Meer i Sull.

##### Początek wojny

Dowództwo nad armią otrzymał Forlan, który objął stanowisko generała zastępując przy tym Leodora, który po porażce w wojnie z Gurunnami został zdjęty z tego przywileju.
W jego planach było szybkie przejęcie wyspy Sull, która miała stać się bazą wypadową do ostatecznego ataku na Meer.
Dzięki staraniom okrętów bojowych 6 dibes dostało się na wyspę i wciągu dwóch miesięcy zdołało przejąć główne miasta. Ostatnie z nich - Deir padło pod naporem żołnierzy Seharonu na początku 223 roku.
Forlan rozpoczął przygotowania do zajęcia Meer, jednak potrzebował do tego dominacji morskiej, która na tych terenach należała do buntowników.
Edrenowi zależało na szybkim zakończeniu wojny. Wiedział, że jeśli potrwa kilka lat, wyniszczy Seharon, który już teraz był w ciężkiej sytuacji, dlatego wydał rozkaz desantu na Meer jak najszybciej jak jest to możliwe. Forlan wiedział, że nie jest to odpowiedni czas na zaatakowanie wyspy, jednak działał pod presją króla dlatego w 4 miesiące przeprowadził ostateczne przygotowania do ataku na wyspę.
Na wodę wypłynęło 14 okrętów, które miały dostać się na wchodni brzeg wyspy, założyć bazę a następnie kierować atak na miasto Efera.
Na wodach doszło do Bitwy w zatoce dwóch wysp. To krwawe starcie floty Seharonu oraz Meer doprowadziło do zatopienia prawie całej floty obu królestw i śmierci wielu żołnierzy. Na brzeg wyspy dotarły tylko dwa okręty, jednak żołnierze, którzy wyszli na ląd (a było ich mniej niż dibes) zostali szybko pokonani przez stacjonującą armię Meer i Sull.