Scenka1

Mężczyzna w białej zbroi jechał ubitą drogą wśród trawiastych równin. W oddali widział już jego cel. Miasto na wybrzeżu zdawało się pulsować życiem nawet z tej odległości. Ucieszył się na myśl, że jego podróż dobiegała końca.

Widząc cel swojej wędrówki, powędrował myślami kilka dni wcześniej. To wtedy, jeszcze jako Ko-Matoranin, odbywał trening z obrońcą Ko-Koro, Ikovelem.

Wojownik wyprowadził cięcie na odlew. Khertes chwycił drewniany miecz treningowy oburącz i zablokował atak. Ikovel od razu zaatakował kopnięciem, a Matoranin zręcznie schylił się, skutecznie unikając ataku.

- Widzisz? Coraz lepiej ci idzie – powiedział Ikovel.

Khertes oddychał ciężko, wycieńczony wysiłkiem. Choć słowa mentora brzmiały pokrzepiająco, nie mógł pozbyć się wrażenia, że wszystko to nie miało większego sensu. Ta myśl kłuła go w serce bardziej niż lodowata igła zmęczenia.

- Taka walka jest niesprawiedliwa. Nigdy ci nie dorównam. Jesteś wyższy i silniejszy… - odparł Khertes.

Ikovel stanął przy swoim uczniu, a z jego niebieskich oczu biły mądrość i doświadczenie. Zmieszany Khertes odwrócił po chwili wzrok, czując się jakby swym narzekaniem w jakiś sposób zawiódł mistrza. Ten jednak położył dłoń na jego ramieniu i uścisnął przyjacielsko.

- Twój wróg nie kucnie, by stworzyć sprawiedliwe warunki. Wiem, że takie treningi są męczące, ale wkrótce to się popłaci. Musisz tylko być wytrwały – powiedział Toa Lodu. Gdy Khertes skinął głową, na znak, że rozumie, i ponownie zwrócił się, by spotkać spojrzenie mentora, Ikovel uśmiechnął się ciepło i oddalił swą dłoń. – Cóż, na dzisiaj koniec. Wracamy do Ko-Koro.

Dwaj mężczyźni zaczęli pakować sprzęt treningowy. Ko-Matoranin sprawdził wnętrze płóciennej torby, patrząc, czy w środku jest kilka flag, kamień cieplny oraz wyrzutnia i dysk Kanoka. Wszystko było na swoim miejscu.

- Nie przygotowuj pułapek, jak wrócimy do wioski – zaczął Ikovel. – Jedziemy do Atterhern.

- Co? – zapytał zaskoczony Matoranin. Bardzo rzadko opuszczał Ko-Koro, w którym pełnił obowiązki łowcy.

- Kovi znalazł jakieś urządzenie w górach. Przyjrzałem się mu. Wygląda na jakąś zaawansowaną broń Vortixx. Może to bomba. Albo wyposażenie Xiańskich najemników, a ci zawsze zwiastują kłopoty – powiedział Toa. Jego słowa zawisły w powietrzu, powodując krótką ciszę. – Cała wioska może być w niebezpieczeństwie, dlatego wyruszam do Atterhern. Mam tam znajomego, który może pomóc. Ale nie chcę jechać sam. Potrzebuję wsparcia. I tutaj wkraczasz ty – uśmiechnął się Ikovel.

Khertes zmieszał się słowami swojego mistrza. Nie pojmował, w jaki sposób miałby mu się przydać podczas wyprawy.

- Czemu ja? Nie lepiej wziąć Koviego? Jest bardziej doświadczonym łowcą--

- Prawda - przyznał Ikovel. - Dlatego Kovi zostanie tutaj, by pilnować Ko-Koro.

- Sam nie zdoła obronić wioski – stwierdził Khertes.

- Jeśli wszystko pójdzie gładko, będziemy w Atterhern góra kilka dni. Powinien sobie poradzić – dodał Toa Lodu. – Spakuj się, gdy dotrzemy do Ko-Koro. Wyruszamy jutro rano.

Gdy następnego dnia opuszczali wioskę, dzień był rześki i wietrzny. Ikovel wytłumaczył sytuację Turadze Haru, który niechętnie przyjął perspektywę nieobecności obrońców wioski, lecz gdy spojrzał na urządzenie podzielił obawy Ikovela i wyraził zgodę na podróż.

Gdy dwaj mężczyźni jechali górską doliną, prowadzącą na równiny Północnego Kontynentu, Khertes pogrążył się w zadumie, zastanawiając się nad swoją rolą w tym wszystkim. Myślał o takich kwestiach wielokrotnie odkąd rozpoczął treningi, lecz fakt, że to on właśnie został wybrany do tej wyprawy, wzbudził w nim długo trzymane wątpliwości. Po kilku chwilach bicia się z myślami postanowił zaspokoić swoją ciekawość, pytając u źródła.

- Dlaczego to ja z tobą trenuję, a nie ktoś inny? Kovi dłużej ode mnie poluje na Rahi, a straż Ko-Koro walczy lepiej ode mnie--

– Khertes, Khertes… - przerwał mu Ikovel. - Po tak długim czasie, odkąd zaczęliśmy trenować, nadal toczysz spór z samym sobą. Ze swoimi wątpliwościami. Pokora jest cnotą, ale nie możesz wiecznie sobie umniejszać. Siła Lodu kryje się w jego nieustępliwości, w jego pewności siebie. Lód zna swoją wartość i choć wie, kiedy musi ustąpić, to nie ukorzy się przed byle uderzeniem. Pielęgnuj swój wewnętrzny Lód, Khertes. Jeśli pozwolisz mu się rozpadać przy każdym uderzeniu wątpliwości, nigdy nie osiągniesz pełni swego potencjału.

Matoranin trwawił słowa swego mistrza. Choć wyczuwał w nich lekcję i, tak mu się wydawało, rozumiał ją, nie wystarczyło to, by odepchnąć nurtujące go pytanie, na które Ikovel wciąż nie odpowiedział. Postanowił więc wcielić tę nową lekcję mentora w życie i tym razem nie ustąpił.

- Mimo to muszę wiedzieć, dlaczego. - Czując, że zabrzmiało to zbyt błagalnie, Khertes skrzywił się i od razu zastanowił nad nadaniem swej wypowiedzi odrobiny rezonu. - Jak mam szczerze pielęgnować swój Lód, jeśli nie wiem, dlaczego to robię.

Toa westchnął, ale pokiwał głową z uznaniem, co ucieszyło jego towarzysza.

- Trenujesz i jedziesz ze mną, ponieważ… - uciął, słysząc charakterystyczny syk. Ko-Matoranin odwrócił głowę, spoglądając na Toa. Ikovel wyjął miecz, obserwując otoczenie. Jego Derax zarżał.

Zza śnieżnych zasp zaczęły wyłaniać się niskie, niebieskie kształty. Pająki z odnóżami ostrymi jak miecze kreśliły szpary w grubej płachcie śniegu, gdy stawiały kolejne kroki ku podróżnikom.

- Sztyletniki – powiedział Ikovel, oddychając ciężko. – I to całe stado. Dokończymy dyskusję później.

- Jak się tu dostały? – zapytał panicznie chłopak, wiedząc, w jak kiepskim położeniu się znajdowali. Ucieczka przez śnieżne zaspy zakończyłaby się śmiercią mężczyzn, musieli podjąć walkę.

- Musieliśmy je przegapić! Khertes, weź… - krzyknął Ikovel, widząc, jak jeden z pająków zbliża się do Ko-Matoranina.

Dla Khertesa wszystko potoczyło się zbyt szybko. Już sięgał po nóż, jednak Sztyletnik błyskawicznie naskoczył na niego. Jego odnóża zatrzymały się ułamek bio od Matoranina, kiedy cały pająk został zamknięty w bryle lodu. Ikovel przyjrzał się bestii i kiwnął głową, gdy stwierdził, że nie stanowi już zagrożenia.

- Uważaj! – krzyknął Khertes, widząc, jak do Toa zbliża się następne Rahi. Sztyletnik udawał próbę ugryzienia ofiary, taktykę, którą Ikovel dobrze znał. Zanim pająk wykonał ruch kończynami, Toa wbił miecz głęboko w łeb Sztyletnika.

Na drodze Matoranina stanął kolejny z pająków. Zanim Rahi zdążyło zaatakować, Ikovel rzucił się pomiędzy niego a bestię. Chłopak usłyszał aktywację Kanohi Hau i lekki huk, gdy atak pająka został odparty - stwór odbił się od niewidzialnej bariery i uderzył o ziemię, zanurzając się w śniegu.

To nie zniechęciło pozostałych stworzeń, które człapały ku wędrowcom, wydając z siebie pełne ekscytacji syki. Ikovel zastanowił się nad planem walki, a gdy plama, którą był jego uczeń, weszła mu w pole widzenia peryferyjnego, Toa spojrzał na niego i przyznał przed sobą w myślach, że chronienie Matoranina skomplikuje starcie. Choć pokładał w nim ogromne nadzieje, wiedział, że Khertes nie był przygotowany do tej walki.

Płynnym ruchem dłoni Toa wzburzył swój żywioł, wzniecając wokół siebie i Matoranina burzę śnieżną, która odcięła ich od potworów, przynajmniej na parę chwil.

- To ich trochę spowolni, ale nie powstrzyma - oznajmił Ikovel. - Khertes, weź zawiniątko z torby.

Matoranin zdziwił się, ale posłusznie sięgnął do wnętrza worka i wygrzebał obiekt zawinięty w szare płótno. Potrzymał przez chwilę zawiniątko, badając jego wagę. Kamień Toa.

- Trzymaj go w bezpiecznym miejscu. Zasłużyłeś – uśmiechnął się do niego Toa Lodu. – A teraz rzuć mi Kanoka – dodał.

Matoranin zdziwił się poleceniem mistrza, dopóki nie dotarło do niego, jaką mocą dysponował dysk znajdujący się w ich posiadaniu. Rozumiejąc zamiary mentora, spojrzał na niego z obolałym wyrazem twarzy.

- Na pewno? – Khertes zawahał się.

- Nie martw się o mnie – mrugnął do niego Ikovel. – Spotkamy się w Atterhern – dodał.

Matoranin chciał powiedzieć coś jeszcze, ale zrozumiał, że nie było na to czasu. Cokolwiek miał mentorowi do przekazania, mogło poczekać, aż spotkają się w mieście. Chcąc dać znać mistrzowi, że rozumie, skinął głową, a następnie rzucił mu wyrzutnię oraz Kanoka Teleportacji.

Toa Lodu w kilka chwil załadował dysk, po czym rzucił Matoraninowi ostatnie spojrzenie, nim wystrzelił w niego.

Gdy błysk światła i dziwne uczucie przemieszczania zniknęły, chłopak znalazł się w innym miejscu. Był w dolinie górskiej, sam. Rozpoznał jednak okolice i wiedział, jak trafić do domu. W wiosce szybko zebrał kilku mieszkańców i wskoczył na Deraxa, by powrócić tam, gdzie starli się ze Sztyletnikami.

Gdy Khertes i ochotnicy dotarli na miejsce, zastali jedynie śnieg i trupy pajęczych Rahi. Z pola bitwy uchodziły ślady wierzchowca, prowadzące na południowy wschód. Ko-Matoranin odetchnął z ulgą. Czuł się głupio, że rzucił się na ratunek Toa. Powinien wiedzieć, że jeśli ktoś mógł zwyciężyć z hordą Sztyletników na śnieżnym pustkowiu, to był to Ikovel.

Matoranin był przekonany, że mentor będzie czekał na niego w Atterhern. Nim jednak wyruszył, postanowił skorzystać z ostatniego podarunku, jakim go obdarował - musiał uwolnić potencjał, o którym mówił mu Ikovel, by wspomóc go w nadchodzących dniach.

Teraz, zbliżając się do celu swej wędrówki, Toa Khertes czuł, że już niedługo dane mu będzie przekonać się, czy mentor miał co do niego rację.