Odomilo Arenası

Odo ve Milo. Ataları gibi ikisi de savaşçı. Sırt sırta kılıç savurmuş, kan dökmüş aynı kandan iki kardeş. Ordudan iki asker. Odo, ordunun akınından sonra evine döndüğü vakitte kader onu kasabanın demircisinin kızına aşık olmaya iter. Demircinin kızı, Odo'nun kalbini çalar. Demircinin kızına aşkını nasıl itiraf edeceğini düşünen Odo kasabadaki hana girer, deliler gibi içer. O sırada ağabeyi Milo kasaba nöbetindedir ve şafağa doğru görevini bitirdikten sonra bir tanıdığının kardeşini ona şikayet etmesiyle beraber hana gider. Kardeşini beter hâlde gören Milo, onu handan alır ve eve götürür. Odo'yu eve getirip yatağına yatırdığında ona neden böyle yıprandığını sorar. Odo ağabeyine bir kıza aşık olduğunu söyler. Aşık olduğu kızın güzelliği hakkında mırıldanıp durur ve aniden uyur. Aradan birkaç gün geçer. Odo hazırlanmış, demircinin kızına aşkını itiraf etmeye karar vermiştir. Demircinin kızının yanına gider. Kızı arar ve bulamaz. Kasaba etrafında bir süre dolaşır ve ağabeyi Milo'yu demircinin kızıyla beraber görür. Milo ve demircinin kızı nehir kenarında oturuyorlardır ve birbirilerine gülümsüyorlardır. Odo bu anda yıkılır, bir anda arkasına döner ve sinirli bir şekilde geri döner. O gece Milo, Odo'yu yine bir tanıdığın şikayetiyle handa bulur. Onu eve götürür ve yatırır. Odo'nun yüzüne bakarak kahkaha atar ve aynı soruyu tekrardan sormaktan çekinmez. Sarhoş ve agresif olan Odo bir anda ağabeyine öfke dolu sözcükler savurur. Aşık olduğu kızı, kendisinden çaldığını söyler. Bu sözcükler karşısında ağabeyi büyük bir hayrete düşer. Nutku tutulmuştur. Küçük kardeşi onu deliler gibi kışkırtmıştır. Milo kardeşinin yakasından tutup sakin olmasını söyler ancak Odo tehdit ve kin dolu sözcükler savurmaya devam eder. Milo dayanamaz ve küçük kardeşe yumruklar sallar. Odo buna acımasızca karşılık verir ve birbirlerine girerler. Milo küçük kardeşinden yapı olarak daha avantajlı olduğundan onu dövmekten beter eder ve yüzüne tükürüp evden çıkar. Odo kindar ağzıyla ağabeyinin arkasından ölüm sözleri çığırır ve onu, ağabeyini gördüğü yerde öldüreceğini söyler. Ertesi gün Odo, demircinin kızının yanına gider ve bir şiir eşliğinde aşkını ona itiraf eder. Demircinin kızı Odo'nun yüzüne bakar ve ağlayarak koşmaya başlar, durumun farkına varmıştır. Odo aşık olduğu kızın bu jestini anlar ve onu takip eder. Suyun kenarında dört dikili taşın tam ortasında oturan Milo'nun yanına gittiğini görür. Uzaktan kızın Milo'ya bir tokat vurduğunu ve uzaklaştığını görür. Ağabeyinin arkasından yanına yaklaşır ve ikisi de kılıçlarını kınlarından çıkarırlar. Hakaret sözcükleriyle düelloya tutuşurlar, tüm kasaba halkı dört dikili taşın ortasında Odo ve Milo'yu heyecan ve anlamsızlıkla izler. İkisi de birbirinin kanına susamış, çılgına dönmüştür. Milo küçük kardeşine ilk darbeyi vurur, kılıcını onun böğrüne saplar ve kardeşini yere düşürür. Odo öksürerek ağabeyine bakar, kan içindedir. Milo pişman olur. Pişmanlıkla küçük kardeşinin yanına çöker ve ağlamaya başlar. Aradan bir zaman geçtikten sonra kendini toparlayan Odo ağabeyinin pişmanlığına yanıt vermeyip hızlı bir şekilde tuniğinin kemerinden hançerini çıkarır ve hançeri karnına saplar, üstüne çullanır. Ona sert ve seri yumruklar atmaya başlar. Ağabeyi yumruklara karşılık vermez, Odo ağabeyinin bayılacağını anlayınca yakasından tutar ve hakaretler savurur o sırada ağabeyi tüm gücüyle Odo'yu iter ve yere düşürür. Odo böğrüne saplanmış kılıcın acısından ve attığı yumrukların yorgunluğundan ayağa kalkamaz. İlk başta Milo karnına saplanmış hançeri çıkarır ve Odo'nun yanına fırlatır. Sonra yerdeki kılıcını kavrar ve Odo'ya artık kendisinin bir kardeşi olmadığını söyler. Son hamleyi yapmak için hazırlanır ve küçük kardeşinin sırtına kılıcını acımasız bir şekilde saplar. Küçük kardeşinin acı dolu çığlığını duyar ve can vermesini izler. Milo büyük bir endişeyle kılıcını yere atar ve kendisini yere bırakır. Karnından oluk oluk kan akıyordur ve küçük kardeşinin yumrukları yüzünden yüzü revan içindedir. Milo düelloyu kazanmıştır fakat kardeşinin yanında son nefesini vermek zorunda kalmıştır.

Odo ve Milo'nun aşk uğruna bu efsane düellosu halk hikayesine dönüşmüştür, uğruna şarkılar yazılmıştır ve kadeh kaldırılmıştır. Düello attıkları dikili taşlar bir anlam kazanmış ve kasaba halkını onurlandırmıştır. Kasaba halkından bire bir düello atacaklar Odo ve Milo'nun can verdiği dikili taşların orada atmalıdır.