Uniwersum Kontynentu - Opus Terra

> ***Uwaga, strona w przebudowie!***
>
>

**Uniwersum Kontynentu**  - ogół wszystkich zdarzeń, które miały miejsce na Kontynencie Opus Terra *(własc. Opus de Terra, w tłum. dzieło świata, boskie dzieło świata - Opus Dei de Terra), o*bejmujący czas od początki historii -około 5 000 lat p.n.o. *(przed naszym okresem)* do roku 2550 n.o. Kontynent nie jest jedynym lądem na planecie Terra, reszta ziem nie jest zamieszkała, lub nie została dogłębnie zbadana. Większość zdarzeń i miejsc mieści się na terenie o powierzchni 25 000 000 kilometrów kwadratowych (kwadrat o wymiarach 5 000 km na 5000 km)

## Nazwa

Etymologia nazwy Opus Terra wywodzi się od nazwy pierwszej mapy, której kopię datuje się na rok 126 n.o, której nazwa była kalką z języka zhidańskiego *Dio-shi (tłum. dzieło boga, w j. dalmackim właśnie opus terra),* określenia wszelkiej sztuki, tworzonej przez artystów, w domyśle na cześć konkretnego boga.

## Historia

### Stary Okres 4000 p.n.o - 0 n.o.

#### Pra-era 4000 p.n.o. - 500 n.o. *(Ero Prens)*

W tym okresie powstały pierwsze stałe osiedla ludzkie. Brak danych na temat kultury i stanu wiedzy technicznej.

#### Era Pionierska *(Ero Konditorens)*

Pierwsze federacje pomiędzy osiedlami i plemionami zaczęły powstawać od roku 500 p.n.o. Na krańcach Kontynentu powstały państwa Deletreów, Ubelnów, Normadów, Wedów, Zidanów i Dalmatów, oddalone od siebie tysiące kilometrów, nie mające pojęcia o swoim wzajemnym istnieniu, z wyjątkiem Dalmatów i Deletreów, którzy prowadzili ze sobą wojny plemienne o dominację w regionie wschodnim, oraz Zhidanów i Wedów, którzy prowadzili wojny religijne.

#### Pierwsza Długa Wojna *(Dions Bello Antensuns)* - Krucjata Zhidańska.

##### **Powstanie państwa Zhidańskiego, preludium wojny**

W roku 100 p.n.o. pół-legendarny mnich - Sakon Mniejszy zorganizował państwo Zidanów - królestwo Xi, które prowadziło agresywną politykę wobec sąsiadów - państwa Puczi oraz Gfeddi.

##### **Zhidańska Długa Wojna**

W roku 73 wojska Sakona zajęły królestwo Puczi. Polityka Sakona obejmowała utworzenie policji politycznej -Zakonu Mehn, nad którym osobiście sprawował pieczę, zaś władzę zwierzchnią nad krajem oddał synowi -Zhikonowi (lub Siakonowi), który został koronowany na pierwszego cesarza Zhidao w roku 70. Do swojej śmierci Sakon usprawnił politykę państwa, oraz wprowadził religię (Panteon Siedmiu Bogów) na szczebel państwowy -kontrolowany przez Zakon Mehn.

##### **Sekularyzacja Dżedów**

W wyniku centralizacji struktury kapłańskiej, państwo Gfeddi ogłosiło schizmę i odejście ze struktur Mehn (Królestwa Zhidańskiego). Po pretekstem krucjaty przeciwko Gfeddi, Zhikon najechał Wedów. W roku 53 p.n.o. pokonał królestwo Wedów (Gfeddi), a mieszkańcy zostali poddani czystce religijnej, lub wypędzeni na południe -w rewir dzisiejszych Bashedów (którzy wtedy nazywali siebie *Tagawonami).*

##### **Patronat Tagawoński**

Wygnani dżedzi zorganizowali w pustynnej Tagawonii nowe państwo - Patronat Tagawonii *(ewentualnie: Patronat Ibelinu, Patronat Basków).* W roku 0 na króla został koronowany Bassq *(Basko)* I, pochodzący z dżedyskiej dynastii książę. Ukonstytuowało się nowe państwo. Słowo *bassq* zaczęło z czasem oznaczać zwierzchnictwo władcy.

### Nowy Okres - Era Równowagi (0 - 1130 n.o.)

Początek państwa dżedyskiego w Tagawonii jest uznawany za koniec starego okresu. Bierze się to z zapożyczenia z kalendarza dżedyskiego, który był obowiązującym na terytorium państwa, które przez ponad 1300 lat było kontynentalnym hegemonem -imperium. Mimo że to Zhidao jest najstarszym nieprzerwanie istniejącym państwem, przez większość czasu odgrywało marginalną rolę w polityce międzynarodowej, ze względu na swój izolacjonistyczny charakter.

#### Ostatni Długi Pokój 0 - 400 n.o. *(Tendemens Cubicullo Donekuns)*

Przez 400 lat w basenie morza Kaldryjskiego trwał pokój. Zhidao ogłosiło długotrwałą izolację. Patronat rozpoczął wieloletnią kolonizację morza Ibelińskiego.

##### **Małe Wojny Górskie - Preludium**

Z tego okresu brakuje danych historycznych na temat zrębów państwa Dalmackiego, w wyniku spalenia dużej części zbiorów historycznych w roku 1313 przez wojska Bashedii. Wiadomo że do roku 400 powstało państwo-miasto Deletrea, później przekształcona w Dalmację, które prowadziło wojny z sąsiednimi państewkami Dalmackimi - Molbernem i Ostrbandem.

##### **Rządy Ludowe w Protektoracie Tagawonii 78-116 n.o.**

W roku 78 w Bashedii wybuchła rewolta chłopska, która odsunęła od władzy dżedów (wedów), i wprowadziła nieznaną formę państwa. W roku 116 dżedzi powrócili do władzy i zniszczyli wszelkie dokumenty świadczące o tym w jaki sposób była sprawowana władza w Bashedii w latach 76 -116.

##### **Obalenie dżedyskiego Patronatu Tagawonii 202 r.n.o.**

W roku 200 w Bashedii wybuchła wojna domowa ze strony tagawońskiego księcia -Diosza Krishty, który obalił dynastię Basków i przejął władzę w 202 roku. Usunął on religię dżedów z państwowego szczebla i wprowadził nową -opartą na kulcie jednego Boga, -krystjanizm, która stała się pierwszą religią monoteistyczną. Diosz silnie powiązał religię z państwem, pod pretekstem pośredniczenia z bogiem, Diosz został arcykapłanem krystjaników.

##### **Proklamacja Republiki Dalmackiej, Małe Wojny Górskie**

W roku 342 w Deletrei miał miejsce pierwszy senat Starej Republiki Dalmackiej, który obradował przez 34 lata do roku 375 n.o. Była to instytucja utworzona przez deletrejski patrycjat, w celu kontroli skarbowej wielkiego kanclerza Dalmatii. I Wielki Kanclerz Mateus Electoruns, prowadził silną politykę wojskową, w celu rozgromienia wrogich armii księstw Molbernu, Ostrbandu oraz Kortynii, które prowadziły tzw. Małe Wojny Górskie -serię konfliktów, mających charakter zaczepnej wojny partyzanckiej o dominację w regionie. W tym czasie Dalmatia była malutkim państwem na skraju kontynentu.

##### **Pokój w Dalmatii. Secesja Księstwa Deletri i autokratyzacja Królestwa Dalmatii - Upadek Republiki.**

Okres wojen zakończył się wraz z rozwiązaniem senatu Republiki Dalmackiej w roku 375. Wielki kanclerz Marco Matensus w momencie braku straszaka wobec deletrejskiego patrycjatu, przeprowadził częściowo udany zamach stanu. Republika podzieliła się na częściowo demokratyczne Księstwo Deletrei oraz feudalne Królestwo Dalmacji. Marco Matensus przeniósł stolicę swojego państwa do Pontum, na zachód od Deletrei, na wybrzeżu morza Ibelińskiego (dzisiejszy Haaranspond).

#### I Wielka Kolonizacja *(Primens Kolonisato graans)* 412 - 621 n.o.

##### **Restauracja Protektoratu w Tagawonii.**

W roku 407 n.o. w Patronacie Tagawońskim miał miejsce kolejny zamach stanu -przywracający dżedów do władzy. Silnie represyjne i nieudolne rządy dynastii krisztańskiej, doprowadziły do poparcia dla stronnictwa wedeńskiego (dżedów), którzy objęli nazwę. W roku 408 w Tagawonii zapanowała znowu dynastia dżedyska - Zetenewepów, która będzie rządzić tym państwem przez następne 900 lat. Wtedy na stałe przyjmie się nazwa tego regionu - Bashedia *(dżed. Bassq, tłum. zwierzchnictwo, w domyśle: Tagawonii).*

##### **Utworzenie Dalmackiego Kościoła Krystjańskiego**

Wygnani z Tagawonii krystjanicy wyemigrowali na wschód -do znanego już im Księstwa Deletrei, słynącego ze swojej tolerancji religijnej. Książe Deletrei Albert I, pozwolił na osiedlanie się krystjanikom na terenie państwa, pod warunkiem że zrzucą oni zwierzchnictwo byłego króla krisztańskiego Diokki V, który nadal żył. W roku 454 został zawarty Akt Wiecznego Przymierza, który przekazywał władzę zwierzchnią nad kościołem krystjańskim osobie Opata - szefa rządu oraz rady starszych księstwa. W ramach kompromisu następnym opatem został Diokka V, przyjmując deletrejskie imię Diogo Arocsus. Urząd opata przetrwa w niezmienionej formie do roku 1412, a potem urząd opata oraz arcykapłana zostanie podzielony na dwa niezależne urzędy. Ostateczne zlikwidowanie urzędu nastąpi w roku 1772, w czasach III Republiki Medynbourskiej.

Od roku 412, Bashedia rozpoczęła wzmożoną wymianę handlową z Molbernem, Ostrbandem. Państwo było jedynym pośrednikiem handlowym z Cesarstwem Zhidao, oraz krajem tranzytowym na tereny kontrolowane przez Federację Normandzką. W tym czasie Normandia odgrywała zasadniczą rolę jako główny producent złota oraz biżuterii i bursztynu.

##### **Doktryna Deus Vult**

W roku 521 Patronat Tagawonii, na mocy bulli Króla Mikkiala I Zetenewepa, wszczął doktrynę, według której będzie on poszerzać swoje terytorium, poprzez podbijanie terytoriów z pomocą ludności tubylczej, która następnie będzie przyjmować wiarę dżedyską (septyzm dżedyski, zwany także deuswultyzmem). Doktryna ta w historiografii medyncko-dalmackiej figuruje pod nazwą Deusvult *(dal. z woli Boga).* W tym czasie powstało dalmackie określenie *Ubelno,* będące kalką ze słowa *Bassq (w obu językach oznacza zwierzchnika/ictwo)*

##### **Wielka Inkorporacja Wschodnia, geneza Pomanii i Pocelli.**

W latach 524-561 Patronat zajął Renię oraz pogranicza Molbernu oraz Kortum, dotarł także na wyspę Graan Matria. Ludność rdzenna, niechętna do narzucanej władzy i religii, częściowo została wypędzona. Ludy te rozpoczęły wielką migrację na południe, ponieważ w związku z hegemonicznymi zapędami Patronatu wierzyli oni że tolerancyjna Deletrea lub Dalmatia zostaną wkrótce podbite. Ludy Reńskie rozpoczęły wędrówkę na zachód kontynentu -w celu budowy nowej społeczności (dzisiejsza Ghabia i Poczelia) lub na południe aby osiedlić się na terenach wolnych do kolonizacji (Pomania). Część reńskiej ludności została później zimperyzowana lub zlandweszczona, w wyniku związków migrantów z tubylcami.

#### Wojna z Olbrzymem *(Bello konc Giganto)* 621 - 687 n.o.

W roku 621 Molbern, Ostrband oraz Kortum złożyły lenno Królowi Dalmacji - Matuezowi V, w celu zawiązania sojuszu przeciwko agonizującemu Patronatowi. Przez następne 60 lat trwała seria konfliktów o obronę wschodniego kontynentu. Liczne miasta zostały nieodwracalnie zniszczone, ziemie Molbernu wyjałowione, a Ostrband został wcielony do Królestwa Dalmacji jako państwo buforowe. Dalmacja stała się lokalnym mocarstwem, niezdolnym jednak do samodzielnego zaatakowania Patronatu.

#### Inwazja przeciwko Zachodowi *(Inkuro patronens konc Esto)* 752 - 899 n.o.

##### **Kampania Kaldryjska**

W roku 752 Patronat rozpoczął inwazję na Królestwo Kaldrii, którą przeprowadził wraz z Zhidao. Kraj został podzielony i pozostał pod kontrolą baszedzką do roku 1651, będąc ostatnią kolonią w historii tego państwa. Miasto Seves stało się siedzibą władz kolonialnych.

##### **I Kampania Imperska (Kampania Salomona)**

Po całkowitym zajęciu Kaldrii, w roku 764 wojska Patronatu ruszyły na południe. Ze względu trudny teren gór Alpenbaltz, Annik postanowił okrążyć pasmo górskie, przekraczając Medynę mostem w normandzkiej osadzie handlowej Volfrang. Po opuszczeniu Volfrangu podjęła próbę przekroczenia Medyny i sforsowania tzw. bramy Alpenbaltzu (dzisiejsze przejście graniczne w Augstelle), gdzie zostali zatrzymani przez dobrze obwarowane plemiona góralskie. W obliczu niepowodzenia Król Annik XVII wynajął od normandzkiego garnizonu w Zonterfeld (dzisiejsze Zintrau, dzielnica Oxfurtu) flotę okrętów, aby rozpocząć lądowanie w okolicach ujścia Imperii, na płaskim terenie, w samym sercu regionu. Tam flota ugrzęzła na mieliźnie u wybrzeży mokradeł Tuscjonu, a wojska, które przedostały się na brzeg, zmuszone do szturmu na grań Salomonka (dzisiejsza Imperitija), zostały rozgromione przez formacje plemienia Imperów pod wodzą Sałomona. Annik wycofał się z Alpenbaltzu.

##### **II Kampania Imperska (Kampania Annika)**

W roku 792 Annik XVIII, następca Annika XVII rozpoczął ponowną próbę inwazji na Alpenbaltz, tym razem udaną. W roku 800 w Starym Arstotzku został założony baszedzki garnizon wojskowy, który miał stać się bazą wypadową do przeprowadzenia inwazji dalej na zachód. Plany te przerwała śmierć Annika w 807 roku. W roku 819 w Alpenbaltzu wzniesiono antybaszedzkie powstanie, które w krótkim czasie objęło cały region.

##### **Odwrót z Alpenbaltzu**

Nowy król Abraham IV, uznając przychody z kampanii niewspółmierne do wydatków, nakazał wycofanie się do Kaldrii oraz likwidację garnizonu w Arstotzku, który ostatecznie został przekazany stronie normandzkiej w roku 821, a następnie przejęty przez formacje imperskie. Zarówno Normandczycy jak i Bashedzi zostali ostatecznie wyparci z regionu, który na stulecia pogrążył się we własnych wojnach domowych.

#### Kapitalizacja Deletrei (Kapitalisago Deletrens) 854-899 n.o.

Nieudana kampania spowodowała pogrążenie się Patronatu w kryzysie, oraz wzrost politycznego znaczenia Dalmacji. W roku 854 Dalmacja ponownie zjednoczyła się z Deletreą, w wyniku wygaśnięcia dynastii Muatenzusów.

##### **Traktat Volfrański**

Deletrea stała się stolicą królestwa, a dalmacki patrycjat ogłosił królem księcia Deletrei - Alberta III. Dalmacja wystosowała ultimatum wobec Tagawonii, aby ta zwróciła Pontum, Kortynię i Skitlonię. Patronat wycieńczony konfliktami wewnętrznymi nie oponował. Ziemie zostały zwrócone ostatecznie w roku 899 w wyniku podpisania Porozumień z Volfrang.

#### Zamach Stanu w Zhidao 810-814 n.o. - Koniec Dynasti Szi (Xi)

W tym samym czasie w Cesarstwie Zhidao władzę objął antyklerykał - Kiunszi (Quin'Xi), który został koronowany w roku 810, i tego samego roku pozbawiony władzy przez grupę spiskowców, którzy w większości wywodzili się z Zakonu Mehn. Kapłani objęli ostatecznie rządy w roku 813, po wygranej kampanii generała Lokima oraz ogłoszeniu cesarza heretykiem. Kiunszi został ścięty 43 dnia roku 814, po procesie przed trybunałem zakonnym.

##### **I Rządy Kapłanów**

Okres od roku 810 uznaje się za początek rządów Zakonu Mehn oraz czas spokoju dla Cesarstwa. Władzę jako najwyższy Zhidan, objął Sunszo (Sun Xo).

#### Kampania Zachodnia 878-932 n.o.

##### **Sytuacja w Zhidao w trakcie rządu I gabinetu Schu-fun**

W Zhidao utworzono pierwszy system rządów ministerialnych (gabinetowych), dzięki reformie wprowadzonej przez arcykapłana Schu-funa. Została powołana rada pięciu, gdzie każdy członek rady zajmował się inną dziedziną administracji: skarbem, wojskiem, zakonem Mehn, dyplomacją i handlem. Na czele rządu stanął Schu-fun, na funkcji Wielkiego Zhidana (Xi-jizu)

##### **Sytuacja w Ghabii przed rokiem 878 n.o.**

Ghabia, jako kraina historyczna na uboczu kontynentu, nigdy nie odegrała wielkiej roli w historii. Stolica regionu - Kipstanga była najpierw miastem gabijskim, następnie podbitym przez Pouczi, a w roku 780 stała się protektoratem. Państwem które zajęło Kipstangę było Pocello - założona przez reńskich migrantów komuna miejsko-rolna i kolonia tymczasowa do możliwości ewentualnego powrotu do Renii, po upadku reżimu deuswultystycznego. Tak się jednak nie stało. Pocello stało się pierwszym przystankiem dla Wielkiej Migracji Zachodniej z Renii i Medunum na tereny gabijskie i landveskie. Surowy klimat Ghabii, sprawił że część migrantów skierowała się na południe, właśnie do Pomanii, a ci którzy zostali utworzyli kolonię.

Oba państwa - Kipstanga i Pocello, prowadziły niekończące się wojny, a odpowiedzialni za nie byli lokalni watażkowie, region był słaby i stanowił zagrożenie dla spokoju południowej granicy imperium zhidańskiego.

##### **Okupacja Pocello**

Zhidańska armia zajęła całą Ghabię w rok. Cały region był niestabilny, a jego ludność była wykorzystywana jako siła niewolnicza dla zhidańskiej arystokracji. Zhidao w tym momencie stało największym państwem w swojej historii, sięgając południową granicą do Wyspy Świętej Anny.

Okupacja zakończyła się wypędzeniem wojsk zhidańskich w roku 932 i ponowną izolacją Zhidao. Ghabia pogrążyła się wojnach wewnętrznych.

#### Wojny Watażków i Kryzys Ghabii

##### **Inkwizycja w Pocello 1000 - 1043 n.o.**

Pocello zmieniło się w komuną, rządzoną przez wybieralnego dożę. Miasto przyciągało do siebie wszelkich przestępców i przeciwników politycznych z Normandii, Zhidao i Patronatu, gdzie się osiedlali. Pocello zostało zalane falą przestępczości. W roku 1000 n.o. rada miasta powołała urząd Wielkiego Inkwizytora, który otrzymał uprawnienia do osądzania i skazywania przestępców na śmierć bez wyroku sądowego. W rzeczywistości jednak Inkwizycja nie odegrała większego znaczenia, ponieważ nie posiadała środków do ochrony miasta, a sami obywatele odczuwali terror związany z ograniczeniem wolności. W roku 1043 do Pocello przypłynęła nowa fala migrantów z Bashedii, gdzie władzę przejął tyran - Machomikkial VI Zetenewep Padyszach. Migranci, którzy nie zostali wpuszczeni do miasta, zaczęli tworzyć własne bandy i komuny, które zaczęły stanowić zagrożenie zewnętrzne.

##### **Wojny Watażków 1043 n.o. - 1082 n.o.**

W następnych dekadach Pocello przeżywało kryzys związany z protestem części obywateli wobec izolacji miasta i silnych restrykcji. Doża poczelski wydał dekret, dzięki któremu za murami Pocello utworzono małe miasto dla migrantów. Migrant, który otrzymał glejt, miał prawo do handlowania w małym mieście i uprawiania w nim roli. To jednak nie zakończyło kryzysu, ponieważ obywatele domagali się otwarcia bram miasta, a za polach Ghabii zbierała się armia przestępców, gotowa złupić miasto.

Doża podjął decyzję o wojnie prewencyjnej i rozbił wojska barbarzyńców nad Zatoką Kipsztaską.

### **Nowy Okres - Era Pięciu Hegemonii (1130 - 1930 n.o.)**

#### **Upadek Federacji Normandzkiej i Preludium Wielkie Wojny Dalmackiej**

Po stabilizacji sytuacji w środkowym Kontynencie, do roku 1130 trwały mniejsze konflikty na rubieżach, w tym między Normandią, Landvezem a Pomanią. Wojny te zakończyły się upadkiem Normandii i jej podziałem na mniejsze państwa - Linaresse, Serir i SvalNormanię właściwą a także największe z nich - Tolmainstonne-ung-Sudlanz. Tak samo sytuacja wyglądała na półwyspie Atazkim, gdzie powstały państwa Atazów, Pomanów, Hoxmunt oraz część zajętą przez państwo Swalbarów i Normanów.

#### **Kryzys władzy w Patronacie Tagawońskim**

Sytuacja ta zmieniła się wraz z wejściem na tron Mikkiala II Zetenewepa Padyszacha, który zaprowadził z powrotem kraj na kierunek wojny o ziemie wschodniego kontynentu. W roku 1179, Mikkial II

Około roku 1200 powstały dwa główne państwa rywalizujące ze sobą -Królestwo Ibelinu i Sojusz Dalmacko-Deletrejski, który w roku 1332 został przekształcony w Królestwo Dalmacji. Pierwszym Królem Dalmacji był Karol I

W roku 1310 wybuchła wojna pomiędzy Ibelinem a Dalmatią. W 1312 stoczona została bitwa pod Siwą Górą, która była pierwszą nowoczesną bitwą w historii. Dalmacja została zdobyta i przekształcona w prowincję Ibelinu.

W roku 1338 w Deletrei wybuchło powstanie, które rozlało się na całe Królestwo Ibelinu, które zostało przejęte w wyniku powstania przez władcę Dalmatu -Karola II. Powstaje globalne państwo podległe Dalmacji w 1341.

W roku 1410 następuje pierwsza fala epidemii na Kontynentach.

#### **Powstanie Medynbourga**

Około roku 1550, Na południe od pustyni AlBashed, zostało ulokowane miasto Medynbourg , którego założycielem był architekt Sebastian Leśniak I , został on później obwołany Regentem Medynbourga. Demografia miasta składała się głównie z imigrantów z wiosek północnych. Medynbourg był pierwszym dużym ośrodkiem miejskim na Kontynencie, do roku 1820 był jedynym miastem z tkanką miejską w pojęciu stricte. Nowo upieczone państwo dosyć radykalnie podchodziło do kwestii obrony swoich granic.

#### Wojna Cesarska

Późną wiosną roku 1584 wojska Medynbourga spacyfikowały wsie górali na zachodniej granicy. Symbolem tego wydarzenia stała się pacyfikacja oraz spalenie wsi Arstock . To wydarzenie rozpoczęło 8-letnią Wojnę Cesarską. Nie była to wojna w pojęciu dokładnym, przynajmniej na początku była to seria niewielkich potyczek, partyzantka góralska organizowała sabotaże, napady na mniejsze miejscowości.

W roku 1589 wodzowie wiosek góralskich zjednoczyli się w trakcie Wiecu Walnego nad rzeką Imperia. Nowe państwo przyjęło nazwę Cesarstwa Imperitiji [imperski: Imperitlj Impierum] ze stolicą w Imperitiji Głową państwa został Cesarz Igor I z rodu Bobruszkiewiczów . W roku 1590 rozpoczęło się oblężenie Medynbourga przez wojska Cesarstwa, trwało ono do późnej jesieni roku 1591.

Zimą 1592 strony ogłosiły zawieszenie broni. Rok później zawarto pokój w Medynbourgu. Sebastian I zrzekł się Regencji, powołano Republikę Medynbourską z kanclerzem jako głową państwa, wybieranego co 10 lat. Marszałek Sejmu pełnił swoją funkcję dożywotnio, do upadku Medynbourga funkcję tą pełnili przedstawiciele rodziny Leśniaków. Na granicy między oboma państwami powołano Medyncką Strefę Buforową z Arstockiem jako ośrodkiem Administracji. MSB było quasi państwowym tworem mającym na celu zażegnanie konfliktów na jak najdłuższy czas. W Arstocku obie strony mogły bezcłowo handlować między sobą. W strefie znajdowały się ambasady obu państw. W roku 1602 umiera Regent Sebastian I. W między czasie kanclerzami zostają między innymi Anne Schorn, Kristina Ansówna.

W 1600 doszło do sporu między biskupem Medynbourga, a patriarchą Impertiji, w wyniku którego doszło do rozłamu pierwotnie zjednoczonego deusvultuzmu na wyznanie krystiańsko-galitejskie (Medynbourg, Redania, Rennia Lutz) i prawieslawizm (Impertija i okolice)

#### Carat Obojga Nacji

W roku 1622 Na tereny Medynbourga przybył niejaki Zygmunt Dixtra, z propozycją do Marszałka Sejmu [Emanuela Leśniaka]. Dixtra proponował militaryzacje państwa, poszerzenie aparatu policyjnego o siły specjalne, był propagatorem idei budowy nowoczesnego portu w Cintrze. Za jego czasów powstało w Medynbourgu nowoczesne więzienie, Port w Cintrze, Medynbourg przeżywał swój złoty okres.

W roku 1634 nastąpił krach w Kontynentalnej Gospodarce, co zapoczątkowało Wielki Kryzys w Republice i Cesarstwie. Nastąpiło bezrobocie i bieda. W 1642 Redania [Region Medynbourga] pod komendą Dixtry wywalczyła sobie niepodległość. W roku 1645 upadła Republika Medynbourska, a na jej miejsce została powołany Carat Obojga Nacji Medyntu i Redani z Zygmuntem Dixtrą jako Carem oraz Carycą Ansówną z rodu Ansów. W rok później umiera Cesarz Igor I, czego efektem jest upadek Cesarstwa.

### Renesans

#### Reaktywacja

W roku 1673 w wyniku buntu, rozpoczęła się trzyletnia Wojna Domowa, Buntownicy żądali przywrócenia demokracji, niezawisłości kanclerza, obalenia Caratu, oraz powrotu do tradycji Medynckich. Buntownicy zajęli większą część kraju wraz ze stolicą oraz powołują II Republikę Medynbourską. Dixtra musiał uciekać, jednakże w roku 1676 powrócił pod mury miasta i rozpoczął obleganie Medynbourga. Oblężenie zakończyło się szturmem na Medynbourg, a w efekcie kompletnym zniszczeniem miasta i rozpadem II Republiki Medynbourskiej. Sam Dixtra zakończył żywot niedługo po oblężeniu, został zasztyletowany w toalecie przez swojego sługę. W roku 1677 Zostało reaktywowane Cesarstwo Imperitiji dzięki Emkalusowi Polonusowi, który został II Cesarzem Imperitiji.

Cesarz Emkalus prowadzący pokojową politykę państwa, nie znalazł poparcia w konserwatywnym, społeczeństwie Imperów, polityka Cesarza opierała się na uległości wobec innych państw. W roku 1700 wybuchła Wojna Severeliańska między Medynbourgiem a Severelem. Społeczeństwo miało pretensje do Cesarza że nie skorzystał na konflikcie i nie opowiedział się po żadnej ze stron. W roku 1703 doszło do obalenia nieudolnych rządów Cesarza Emkalusa Polonusa, na rzecz Bartolomeo Finchera.

W międzyczasie do głosu w Medynbourgu powróciła rodzina Leśniaków, w roku 1692 rozpoczęto wielką odbudowę Medynbourga zainicjowaną przez Michalinę Szörn. Wolne wybory w 1721 wygrywa frakcja Sebastiana Leśniaka III, który zostaje pierwszym kanclerzem III Republiki Medynbourskiej.

#### Wojna na Przełęczy AlpenBaltz

W roku 1729 Kanclerz Leśniak wypowiada wojnę, kompletnie nieprzygotowanemu Cesarstwu, toczą się bitwy pod AlpenBaltz oraz oblężenie Zamku Imper. W bitwie o twierdzę ginie Cesarz Fincher W roku 1729 rozpoczęła się okupacja Imperu, trwająca do roku 1746. W Imperitiji władze medynckie budują więzienie, które później zostaje przemianowane na twierdzę.

### Barok

#### Insurekcja AlpenBaltzka

W 1746 roku Podziemie Cesarskie przeprowadziło zamach w Medynbourgu podczas Obrad Sejmowych. Wywołało to reakcję łańcuchową doprowadzającą do interwencji Armii Medynbourga w Cesarstwie. Powstańcy Zdobywają Twierdzę w Imperitiji, wojska wycofują się na AlpenBaltz. Pokój Podpisany zostaje w Medynbourgu.

### Klasycyzm

#### Interwencja i Dyktatura

W roku 1769 Wojska Cesarstwa, na prośbę coraz bardziej schorowanego Kanclerza Leśniaka, przypuszczają interwencję w Medynbourgu w celu zażegnania bezprawia i dalszej destabilizacji państwa. Awangarda nacjonalistów zaczęła atakować posterunki milicji Cesarskiej, w efekcie nastąpiła fala represji na mieszkańców miasta. W grudniu roku 1770 ludność wszczęła bunt przeciw "okupantowi" pod komendą Andreffa Kostnera. W owym roku Wojska Cesarstwa wycofały się z terytorium Medynbourga i przy okazji odebrały tereny AlpenBaltz, Tuscjonu oraz Arstocka. Niedługo po tych wydarzeniach, w roku 1773 powstało nowe państwo - Caldria, będącą neutralnym graczem na arenie międzynarodowej, z czasem popierającym Imper.

W roku 1770 powstała Sanacja Medynbourska [staroreński. Sanatio: Uzdrowienie], jej naczelnym wodzem został Wielki Duce Andreff Kostner. Duce zrealizował między innymi tzw. Plan Grecki przygotowywany przez jego poprzednika Sebastiana III. Za czasów Sanacji mimo silnej militaryzacji państwa, Medynbourg tracił kolejne ziemie na rzecz Cesarstwa.

### Romantyzm

#### Wielka Wojna Ojczyźniana

W roku 1797 nasiliły się niepodległościowe ruchy procesarskie na południu Medynbourga, były one tłumione przez milicję, buntownicy zajęli Zachodnią Redanię i utworzyli państwo Morgharatu. W tym samym roku, korzystając z osłabienia państwa, Cesarstwo wkroczyło zbrojnie na terytorium Północno-wschodniego Medynbourga wywołując wojnę, wojska atakujące miły znaczną przewagę liczebną, Cesarstwo zdobyło błonie północne miasta. W roku 1801 Marynarka Cesarska podjęła się inwazji Zachodniej Redanii, pod pretekstem obrony interesów mniejszości etnicznej. W tym momencie powierzchnia Medynbourga zmniejszona została trzy krotnie.

Skutkami Wojny było Obalenie w 1803 Duce Otto Openheimera oraz Sanacji, powołano Medynckie Państwo Sanacyjno Demokratyczne z tymczasowym rządem w osobie Filipa Leśniaka. W tym samym roku zwołano szczyt Kontynentalny w Imperitiji, którego skutkami było zawiązanie pokoju na 50 lat. Cesarzem w tym okresie był Josif Borukiewicz II.

Państwo Medyntu mimo rosnącej gospodarki oraz siły militarnej, nie mogło równać się z potęgą Imperu. Rosnące roszczenia Medynbourga do dawnych terenów oraz zamknięcie granic przez Medyntu (Wielki Mur Graniczny) i trudności w handlowaniu, spowodowały konflikt między państwami. W roku 1845 popełnia samobójstwo cesarz Josif II, na jego miejsce wchodzi Regent Iwan Magnus. W roku 1850 MPSD zostaje zmienione w IV Republikę Medynbourską W roku 1857 samobójstwo popełnia ostatni Kanclerz IV Republiki Medynbourskiej Ludwik Blosch.

### Pozytywizm

#### Wojna Ostateczna

W roku 1852 syn Josifa II,Igor IV Groźny Bobruszkiewiczzasiada na tronie. Młody, radykalny władca szykuje wojska do ataku na Medynbourg. W roku 1858 Armia Cesarstwa rozpoczyna inwazję na Resztki Medynbourga, zniszczone, wygnite od środka państwo nie jest w stanie się bronić. Latem roku 1858 Republika Medynbourska zostaje rozwiązana. Cesarstwo rozpoczyna włodarz Medyntem. Oto ostatnia uchwała Rządu Medynbourga dzień przed ostateczną likwidacją

Na mieszkańców medyntu nałożono surowe ograniczenia i kary za ich złamanie. W roku 1859 wprowadzono w życie plan Likwidacji ludności medynckiej. Wybudowano getto w Medynbourgu gdzie została ściśnięta ludność Medynbourska. W roku 1862 wybuchła Rewolucja Medynbourska, która rozlała się na całe Cesarstwo i Medynt niszcząc wszystko na swojej drodze. Medynt odzyskał niepodległość kosztem wielu zniszczeń. W roku 1863 podpisano pokój w Arstocku między stronami konfliktu (Cesarstwo, Medynbourski Ruch Narodowy, Medynbourska Republika Ludowa). Republika Ludowa zobowiązała się do pozostawienie członków partyzantki patryjotycznej w spokoju, lecz ledwie po kilku miesiącach rozpoczęła się fala represji na tle ideologicznym. Nastały czasy Medynckiej Republiki Ludowej, I Sekretarzem Partii Pracy zostaje Romuell Batista jest rok 1865, Cesarzem jest nadal Igor IV.

#### Kampania Normandzka 1870

W roku 1869 Cesarstwo i MRL zawarły sojusz i zaatakowały Normandię. Inwazja się nie powiodła, z tego powodu wybuchł w Medynbourgu bunt, który obalił rządy komunistyczne w kraju. Powstańcy zamordowali Romuella Batistę w Białym Pałacu. Proklamowano V Republikę Medynbourską, wybory na kanclerza wygrała Hillary Schorn. Do pełenia funkcji Marszałka Parlamentu powróciła rodzina Leśniaków, Marszałkiem zostaje Anton Lessniak.

W roku 1870 Wprowadzono w Medynbourgu stan wyjątkowy, trwają przygotowania do inwazji na Wyspy Normandzkie. W tym czasie, między Normandią a Medynbourgiem zawarto tajny pakt Lessniak-Doemreff. Inwazję na Normandię rozpoczęto 1 Listopada 1870 roku, Wojska Medynbourskie zamiast ataku na wyspę przypuściły atak na armię Imperu. Bitwę taktycznie wygrał Imper, rozpoczyna się wojna.

Póżną jesienią 1870 Normadzkie Grupy szturmowe dopuściły się nieudanego zamachu stanu w Medynbourgu i Cintrze z udziałem Imperu, Medynbourg ogłosił neutralność, zerwał sojusz z Normadią oraz udzielił pozwolenia przekraczania granicy Armii Imperskiej.

### Secesjonizm

#### Bunty Redańskie

Wybory w Medynbourgu, w roku 1873 wygrywa bolszewik Michel Dixtra. Z Medynbourga ucieka bogata i średniozamożna ludność. Na miejscu bojówki polityczne Dixtry sieją terror, niszcząc miasto i zastraszając mieszkańców. W Imperze powstają Legiony Medynbourskie, szykuje się wojna. W roku 1875 w wyniku referendum Dixtra opuszcza Medynbourg, po czym proklamuje niepodległość Królestwa SudRedańskiego, ze stolicą w Monte Carato. Imper oraz Medynbourg przypuszczają inwazję na samozwańcze państwo Dixtry, doprowadzając do całkowitego zniszczenia wzgórza.

#### II wojna o Alpenblatz

W roku 1875 wybory w Medynbourgu wygrywa Juliano Cruzo. Wprowadza on szereg zmian, oraz radykalizuje państwo. Medynbourg szykuje inwazję na Imper. BlietzKrieg nastepuje 14 Listopada 1876 roku, toczą się dwie bitwy o Arstock,Armia Imperu wycofuje się w głąb kraju.

Imper fortyfikuje się na przełęczy SudAlpenBaltz, rozpoczyna się wojna pozycyjna, trwająca do 1879 roku,

### Dwudziestolecie Międzywojenne

28 grudnia 1879 w teatrze Nova Sqeala następuje seria eksplozji, Juliano Cruzo zostaje ewakuowany do dzielnicy rządowej, w między czasie nastąpiła potężna eksplozja pod parlamentem.

Juliano Cruzo nakazał aresztowanie Marszałka Parlamnetu, Dimitrieva Dasgoffe und Taxis, za domniemaną organizację zamachu stanu, Do aresztów trafili również przedstawiciele opozycji, w tym między innymi Hillary Schorn. Wywołało to falę nocnych protestów w całym mieście. Następnego dnia marszałek oraz opozycja z aresztu zostali przetransportowani do koszar, zamienionych na więzienie. Zebrała się kolejna demonstracja pod parlamnetem, pod wieczór przybrała ona formę zamieszek, mających na celu uwolnienie opozycjonistów. Pod wieczór kanclerz ogłosił zwolnienie więźniów politycznych z niewoli. W nocy z 29 na 30 grudnia utworzono zamkniętą Zonę, otoczoną murem, zwieńczonym drutem kolczastym.

#### Wojna Jednodniowa i Rządy Sanacyjne

30 grudnia o godzinie 15:00 demonstranci wtargnęli do Zony rządowej oraz zajęli budynki administracji rządowej. Zamieszki spowodowały zniszczenie znacznej części Medynbourga oraz liczne ofiary śmiertelne. O godzinie 16:30 runął budynek Cruzo Tower, wysadzony zapewne na rozkaz kanclerza. Miasto zostało zniszczone w 40 procentach.Do Medynbourga, pod wieczór dotarł Kanclerz Juliano Cruzo, wraz z Kontyngentem Imperskich Wojsk Przygranicznych. Kanlcerz wprowadził Protokuł Sanacyjny, rozwiązując tym samym Parlament. O godzinie 19:54 Dimitiev, zbiegły z Medynbourga, zainstalował nowy rząd w Salamance i proklamował Republikę Galiteji Medynbourskiej.

31 grudnia o godzinie 13:00 Rząd Sanacyjny ogłosił aneksję pobliskiego Darentu, czyniąc z niego Gubernatorstwo. Zarządcą regionu pozostał dotychczasowy przywódca miasta - Andreff Kostner II Jr.

Na początku 1880 roku służbom udało się odnaleźć oraz aresztować zbiegłego Dimitieva, względem którego rozpoczęto śledztwo prowadzone przez prokuratora regionalnego Aroksusa Soborowa.

6 stycznia o godzinie 15:00 w budynku Sądu Najwyższego przy udziale świadków rozpoczął się proces Dasgoffe und Taxisa. Podczas przesłuchania oskarżonego w charakterze świadka przesłuchiwany zeznał, że za wszystkie zamachy odpowiedzialny jest Andreff Kostner II Junior.

Kostner zbiegł z budynku sądu, Na sali doszło do zabójstwa Sędziego Przewodniczącego przez jednego z ochroniarzy, przekupionych przez buntowników. Na ulicach Medynbourga rozpoczęła się regularna walka między siłami rządowymi, a bojówkami darenckich separatystów . Pusz nie miał szans się udać, pod wieczór walki ucichły a większość buntowników aresztowano. W Darencie zarządzono stan wojenny, miasto spacyfikowały siły rządowe, sytuacja uspokoiła się po zarządzeniu nowego komisarza tejże miejscowości Aroksusa Soborowa o uspokojeniu sytuacji przez wojska regionalne. Część współpracowników Kostnera ujęto i rozpoczęto wobec nich śledztwo. Po rozpoczęciu zamieszek w stolicy, przygraniczny pułk piechoty II Armii Imperskiej, zgrupowanie Zachód, na polecenie premiera Imperu Roksusa Stiarowyczyłki, wkroczyły na tereny przygraniczne Republiki. Cesarz Igor IV dowiadując się o zdradzie rządu, rozwiązał parlament. Wieczorem ok. 19:00 po kilkukrotnych próbach ucieczki buntownicy zostali postawieni przed Sąd Najwyższy, który skazał ich na karę wieloletniego pozbawienia wolności oraz kary dożywocia.

Po kilku miesiącach Juliano Cruzo zniósł Stan Sanacyjny i rozpisał nowe wybory parlamentarne. 12 stycznia odbyło się głosowanie, w którym przeważającą większością wygrała partia ówczesnego kanclerza - Republikanie. Po burzliwych obradach i dwukrotnym głosowaniu na pierwszym posiedzeniu Marszałkiem Parlamentu został Aroksus Soborow.

### Imperium Kontynentalne

W 1883 roku w celu załagodzenia sytuacji międzynarodowej zwołano II Szczyt Kontynentalny w Medynbourgu, podczas którego miały obradować 4 największe państwa Kontynentu: Republika Medynbourska, Cesarstwo Imperu, Kortynia i Morgarat. Posiedzenie Szczytu odbyło się 24 stycznia w siedzibie Ministerstwa Obrony Narodowej Medynbourga. Po zakończonych obradach jeden z polityków Morgaratu(który według wcześniejszych postanowień miał zostać włączony do Republiki) na oczach wszystkich zaatakował Igora IV oddając w jego stronę kilka strzałów z broni palnej. Policja próbowała zapanować nad panującym chaosem, ewakuując dyplomatów wraz z cywilami do Parlamentu Republiki, a sam ranny został przetransportowany do szpitala. Podczas gdy służby zabezpieczały budynek, Juliano Cruzo wszedł na mównicę i wygłosił przemówienie do zebranych, w którym ogłosił zjednoczenie Morgaratu, Cesarstwa oraz Republiki w Pierwsze Kontynentalne Imperium, a samego siebie ogłaszając Imperatorem.Obywatele nowo powstałej potęgi z radością przyjęli oświadczenie swojego wodza, ruszając na ulicę i ściągając z budynków flagi dawnych ustrojów. W tym samym czasie umierający Igor IV wygłosił swoją ostatnią wolę, w której nakazał obywatelom Imperu podporządkowanie się nowej władzy. Po śmierci cesarza jego zwłoki zostały przetransportowane do miejscowej katedry i wystawione w trumnie na widok publiczny.

Jednym z pierwszych i głównych tajnych projektów Imperatora było stworzenie broni masowej zagłady. W tym celu Imperator ściągnął na jedną z wysp na morzu Kiliijskim, Normandię, tysiące robotników. Oficjalną wersją władz była budowa kurortu dla klasy pracującej. W Medynbourgu zaczął tworzyć się ruch oporu przeciwko totalitarnej władzy Juliano Cruzo. Jednym z nieoficjalnych przywódców rebelii był Aroksus Soborow, który podczas orędzia w Katedrze Medynbourskiej nakłaniał do wybuchu powstania. Przemówienie zostało przerwane przez atak służb specjalnych na świątynię, które po krótkim pościgu aresztowały duchownego. Państwowa propaganda ogłosiła śmierć Soborowa, który przez pewien czas był więziony w wojskowym areszcie.

#### Imperialna Wojna Domowa

Po zwolnieniu Soborowa z więzienia, w całym państwie rozpoczęło się tworzenie niescentralizowanego podziemia antyimperialnego (jedną z baz była Salamanka na pustynnej północy). W roku 1887 w Imperitiji wybuchła insurekcja pod przewodnictwem Grigorija Magnusa. Cruzo po raz pierwszy użył swojego ,,Działa Śmierci" przeciwko wrogowi. Pocisk trafił w centralną część fortu Imperskiego niszcząc go w niemal 98 procentach. Mimo przewagi technologicznej Imperium zaczęło stopniowo słabnąć, pod wpływem kolejnych konfliktów politycznych, wojennych oraz targane kryzysem geopolitycznym. W 1894 posiadający coraz mniej realnej władzy Cruzo zbiegł z Medynbourga na tereny Renii. Wydarzenie to spowodowało przyłączenie się Księstwa Kortynii do nowopowstałej VI Republiki Medynbourskiej

### Rozpad Imperium i post-Imperium

Tuż po upadku Imperium proklamowana Republika Imperska, na czele państwa stanął nowo wybrany prezydent Grigorij Magnus, państwo zaczęło bardzo powoli dźwigać się z zapaści kulturowo-gospodarczej. Imper podążał wzorem tradycji Medynbourga, który w czasach po-imperialnych stał się z powrotem stolicą kulturową Kontynentu. W roku 1895 na stanowisko kanclerza Medynbourga został wybrany pełniący obowiązki głowy państwa Aroksus Soborow. Od roku 1894 w Medynbourgu powstały siedziby ogromnych firm (Medynbourska Faktoria Papiernicza, Medynbourski Związek Kopalniany, MedinBank SA etc). Zaczęły powstawać autostrady, fabryki, miejsca pracy dla obywateli.

11 Listopada 1895 w Parlamencie Medynbourskim zostały przeprowadzone najgorsze obrady w historii Kontynentalnej Demokracji

2 Lutego 1896 odbyła się próba przeprowadzenia Wotum nieufności wobec Kanclerza, parlament nie przyjął wotum.

#### Wielka Wojna

1 Grudnia 1896 roku Republika Imperska wypowiedziała Medynbourgowi pakt o nieagresji podczas spotkania Soborow-Magnus. Chwilę później Belweder został zbombardowany przez imperskie siły specjalne, które ewakuowały prezydenta z miasta.

20 Grudnia 1896 Imper rozpoczął inwazję na Medynbourg. Inwazja rozpoczęła się od otwarcia Frontu Północnego i bitwę o Salamankę. Imper wygrywa Kampanię Pustynną, Medynbourg traci Galiteę oraz północną Rennię

10 Czerwca 1897 Medynbourg rozpoczyna kontratak na zaanektowany Arstock i otwiera front zachodni. 12 lipca Medynbourczanie dokonują nieudanego szturmu na bazę Imperu, po którym armie VI Republiki wycofały się do stolicy.

15 Listopada Imper podchodzi pod Medynbourg, rozpoczyna się decydująca bitwa konfliktu

6 Grudnia 1897 po długich walkach wojska Imperu zostały odepchnięte od stolicy. Wydarzenie to zostało okrzyknięte przez mieszkańców mianem ,,Cudu nad Medyną". Medynbourg szykuje się do ponownego kontrnatarcia na Front Zachodni.

Nocą 1 stycznia 1898 dotychczasowy Minister Finansów Moritz Gebelvaiter wymusił na kanclerzu Medynbourga odwołanie ze stanowiska Ministra Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych Andreffa Kostnera oraz mianowanie na to stanowisko jego samego. Po tym wydarzeniu Gebelvaiter ogłosił wprowadzenie Stanu Sanacyjnego, ogłaszając Soborowa winnym przegranej Medynbourga na froncie. Obalony kanclerz w obawie o swoje życie wyjechał na kilka dni z miasta, jednakże po negocjacjach z komisarzem wrócił do stolicy.

Po pewnym czasie Generalny Komisarz postanowił wynegocjować warunki pokoju z Republiką Imperską, jednakże podczas wizyty w Impertiji został porwany wraz ze swoimi współpracownikami. Władzę w Medynbourgu przejął Julius Kostner.

20 Marca 1898 Medynbourg przypuścił kontratak na front Zachodni, głównym punktem ataku był fort w Arstocce. Imper prowadził wojnę  w sposób dywersyjny i nowoczesny, a Medynbourscy generałowie byli przygotowani na klasyczną wojnę  z użyciem artylerii o raz wielkich armii. Jednak dzięki samozaparciu i silnej wierze medynbourg przełamał front i otworzył drogę do stolicy Imperu

13 Kwietnia Imper odparł zatrzymał kontrofensywę medynbourską na wzniesieniu Alpenblatz, co zostało jednak okupione ogromnymi stratami w ludziach.

20 Maja umiera 1898 umiera Prezydent Imperu Grigorlij Magnus, na jego miejsce zostaje wybrany jego syn - Niklas Magnus.

23 Maja po rozmowach zostaje ogłoszone półroczne zawieszenie broni. W Listopadzie zostaje ono przedłużone na następne 4 miesiące.

23 Lutego 1899 w Medynbourgu po zniesieniu Stanu Sanacyjnego zostaje wybrany nowy parlament oraz kanclerz -Julius Kostner, brat poległego Ministra Obrony Andreffa IV Kostnera . Nowym marszałkiem ponownie został Aroksus Soborow.

11 Listopada 1899 Medynbourg wykorzystując kryzys polityczno-gospodarczy w Imperze rozpoczyna szturm na Oxfurt, łamiąc tym samym nienaruszalność aglomeracji Cintryjsko-Oxfurckiej. Jest to symbol wejścia w fazę wojny totalnej, w której na wysiłek militarny składa się całe społeczeństwo bez różnicy wieku, płci, czy stanu zdrowotnego. W tym samym czasie została przywrócona Medynbourska kontrofensywa na AlpenBaltz. W międzyczasie doszło do potajemnych negocjacji między rządami obu krajów, jednakże w ostatniej chwili zostały one zerwane przez prezydenta Imperu.

3 Grudnia Medynbourg przełamuje front AlpenBaltzki, podchodząc pod stolicę Imperu.

15 Grudnia Medynbourg chcąc rozpocząć ostrzał Oxfurta od strony morza, wypływa II Flotyllą Kilijską z Cintry, na zachód od Oxfurtu. Jednakże wywiad imperski zdołał przechwycic medynbourskie depesze, wystawiając do ochrony fiordu Leringa, I Dywizję Morską Imperską. Rozpoczyna się Bitwa Fiordowa

31 grudnia Medynbourg po długich walkach zajmuje praktycznie zrównany z ziemią Oxfurt oraz wygrywa Bitwę Fiordową. W tym samym czasie zostaje zmodernizowana flota, a wojsko buduje nowoczesny pancernik -Landzweig PanzerSchuppe.

22 Stycznia 1900 Imper atakuje praktycznie niechroniony Oxfurt z powietrza, lądu i wody, zajmuje go po trzech dn

30 Stycznia Prezydent Imperu Nikolaj Magnus przeprowadza ponowne negocjacje ze stroną medynbourską. Imperski generał Aristowicz wszczyna demonstracje przeciw ugodowemu prezydentowi, oraz zarządza referendum ws. jego odwołania.

28 maja 1900 zostaje podpisany pokój w Arstrocku. Salamanka została enklawą Medynbourga, oddzielona od stolicy pustynią Al-Bashed, a aglomeracja cintryjsko-oxfurcka w całości przeszła na własność Imperu.

### Pięciolecie międzywojenne

W czerwcu 1901 roku rozpoczął się tzw. proces stulecia, podczas którego kanclerz Julius Kostner oraz minister rolnictwa Ambroghio Nardoni zostali oskarżeni m.in o defraudację państwowych pieniędzy i nielegalne prowadzenie działalności gospodarczej. 24 listopada odbyło się posiedzenie Parlamentu, na którym został złożony wniosek o odwołanie Kostnera. W grudniu 1901, w wyniku tej dyskusji zorganizowano w Medynbourgu referendum o zdjęciu z urzędu Juliusa Kostnera .W referendum 91% głosujących opowiedziało się za pozostawieniem ówczesnej głowy państwa.

W styczniu 1902 odbyły się wybory do Parlamentu. Marszałkiem Parlamentu został Aroksus Soborow. W tym samym czasoe ozpoczął się okres wymiany Korony Medynbourskiej i Cezara Imperskiego na rzecz Funta Kontynentalnego.

W tym samym roku w wyborach prezydenckich w Imperze wybrany został Remigilijis Słitłiliwicz. Musiał zmagać się on z rosnącą przeciwko niemu opozycją, pod wodzą jego przeciwnika Nikolasa Magnusa. 2 września 1903 odbyło się posiedzenie Dumy Państwowej Republiki Imperskiej, podczas której przegłosowano zniesienie prezydenta Słitłiliwicza z urzędu i oddanie władzy absolutnej marszałkowi Dymitrovi Aristoviczowi, który mianował się Naczelnikiem Imperu.

W międzyczasie w Medynbourgu odbyły się wybory kanclerskie, w których zwyciężył syn Imperatora- Alberto Cruzo, który jednak zrezygnował z nominacji. W powtórzonych wyborach zwyciężył kandydat bezpartyjny -Maksimilian Vojtković, który tak samo jak Słitliwicz musiał spierać się z opozycją oraz wzrastającą destabilizacją w Medynbourgu. 1 stycznia 1904 roku Vojtkvić zaprowadza stan sanacyjny, w wyniku którego dochodzi do antyrządowych protestów.

2 Grudnia 1904 rząd Imperki stawia Medynbourgowi ultimatum, w którym Medynbourg ma przeznaczyć środki pieniężne na odbudowę miasta Oxfurt. Medynbourg przyjmuje ultimatum, którego czas mija w grudniu 1905, a którego warunki nigdy nie mogły zostać spełnione, z powodu inwazji Imperu na Medynbourg.

Na początku 1905 wychodzi na jaw informacja o sfałszowaniu wyborów przez PKW, w wyniku czego Wojtowicz podaje się do dymisji na rzecz wicekanclerza Juliusa Kostnera. Rosnącą popularność zdobywa radykalny Zygmunt II Dixtra, wnuk Michaela Dixtry, który wygrywa wybory kanclerskie w maju 1905.

### II Wojna Ojczyźniana

W czerwcu 1905 III Armia Imperska "Nordus" zaanektowała Erkamsę i sajęła Salamncę, tym samym rozpoczynają konflikt zbrojny. 29 lutego I Armia "Alpus" zajęła Arstotzk i strefę buforową. 7 Marca Dywizjon Piechoty Morskiej II Flotylli Imperkiej "Lering" rozpoczeła inwazję na wybrzeże Redańskie, zajmują tym samym nową Cintrę. I Armia "Sud" zajmowała tereny Lutzu oraz południowej Redanii.

15 marca Republika Medynbourska, do tej pory bierna, przypuściła szturm na Arstock, tym samym rozpoczynając pierwsze działania stricte militarne. I Armia Stołeczna atakuje arstock trzema szturmami, po czy mwycofuje się do stolicy. 20 marca Armia Nordus zajmuje Dinci i kieruje się do Sosnovitz, który zajmuje 4 kwietnia. 7 kwietnia II Armia Redańska dociera pod Nową Cintrę i próbuje odbić miasto. Szturm się nie udaje z powodu małej liczebności Armii i błędów taktycznych. 20 czerwca okrążenie Medynbourga zostaje domknięte, rozpoczyna się oblężenie.

Podczas oblężenia Medynbourg jest ostrzeliwany z artylerii imperskiej. W Listopadzie 1906 rozpoczyna się czynny szturm miasta. Konsekwentnie przez Imperczyków niszczona jest zabudowa miasta, płonie Stare Miasto. Palone są trzystuletnie budynki, łamana jest w ten sposób Konwencja o Ochronie Zabytków.

20 grudnia miasto zostaje zdobyte przez Imperców. Tuż po wejściu wojsk imperskich do Medynbourga nastąpiła fala imigracji w stronę Linsbruka i Dinci, które zjednoczyły się w niepodległą Wolną Republikę Renii, oraz do Salamanki, gdzie po udanym powstaniu antyimperskim powstała Autonomia Albashedzka. Ze względu na wycieńczenie wojsk władze Imperu podpisały rozejm z obydwoma organizmami państwowymi, który trwał w praktyce aż do 1930 roku.

Tymczasem w Aristovicz postanowił utworzyć dla nich zależne od przemianowanego na cesarstwo Imperu Księstwo Medynbourskie, którego regentem został Aroksus Soborow.

#### Unia Impersko-Medyncka i Wojna Secesyjna

10 kwietnia 1920 została utworzona Unia Impersko-Medyncka w skład której wchodziło Cesarstwo Imperu oraz Księstwo Medyntu

26 Czerwca 1927 roku zebrało się Forum Kontynentalne, na którym ustalono podstawowe zasady przyszłego funkcjonowania Unii i zwołania Kongresu Kontynentalnego, a także koronowano Aleksandra Wielkomedynckiego na księcia Medynbourga. Podczas obrad swoją obecność ujawnił zaginiony Moritz Gebelveiter, który przejął funkcję Ministra Sprawiedliwości i Marszałka Kongresu, a także cudownie ocalały Igor IV Bobruszkiewicz. Chwilę po zaprzysiężeniu księcia Medyntu prowadzący Aroksus Soborow dostał ataku serca i zmarł na sali.

Na jesieni 1927 odbyły się ogólnokontynentalne wybory do Kongresu Kontynentalnego, w których zwyciężyła partia Demokratyczna pod przewodnictwem Francisa Kruzau. Pozostałą część miejsc zajęła prowadzona przez Andrusa Soborowa i Nikolaja Magnusa Platforma Kontynentalna, (powstała po wyborach w wyniku połączenia części Demokratów, NRPK oraz Platformy Imperskiej),która przez cały okres istnienia Unii Impersko-Medynckiej rywalizowała z partią rządzącą.

Wiosną 1928 doszło do fali antycesarskich wystąpień w całym kraju, sprowokowanych przez polityków Platformy Kontynentalnej. Cesarz chcąc zapobiec postępującej destabilizacji kraju (m.in po wprowadzeniu stanu wojennego na terenie Oxfurtu) zaprosił polityków opozycji na negocjacje do Impertiji. Podczas nich uzgodniono m.in wybieralność marszałka Kongresu przez deputowanych oraz odebranie koronie możliwości rozwiązania Parlamentu

6 sierpnia 1928 zmarł marszałek Moritz Gebelveiter. Na jego miejsce został wybrany przewodniczący mniejszości parlamentarnej- Andrus Soborov

5 maja 1930 podczas Defilady Zjednoczenia, został przeprowadzony zamach na Cesarza Dimitra Aristovicha, zorganizowany przez siły specjalne Wolnej Republiki Renii. Udany zamach stał się punktem zapalanym do wszczęcia rewolucji. W Medynbourgu do 12 maja trwały walki miejskie, zakończone wycofaniem się konfederatów z miasta. Poparcie dla Konfederacji (dążącej do utworzenia niepodległych krajów Imperu i Medynbourga) pod wodzą Soborowa wyraziły miasta: Imperitija, Oxfurt, Sosnovitz, Nabelsbadt. Podczas walk w Medynbourgu, Republika Renii jednorazowo zbombardowała centrum zmagań między rewolucjonistami a unionistami, co stało się punktem wyjścia do zerwania stosunków dyplomatycznych. Dowództwo nad siłami Unii (mającej na celu stworzenie bardziej demokratycznego państwa kontynentalnego) przejęli Francis Cruzo i Abraham Izaak Kraisler.

Trwająca przez ponad 15 lat Wojna Secesyjna doprowadziła do upadku gospodarczego i społecznego całego Kontynentu. Zniszczone w ponad 80% zostały m.in Imperitija, Medynbourg, Linsbruck czy Normandia. Na początku 1945 nastąpiło faktyczne zawieszenie broni, które jednak nie zostało dotychczas potwierdzone zarówno przez nowopowstałą Medynbourską Republikę Federacyjną, ani Socjalistyczną Republikę Imperitiji.

22 lipca 1946 Socjalistyczna Republika Imperitiji została przekształcona w V Cesarstwo Imperitiji. Regentem został Iwan III Magnus.

19 lipca 1947 Marszałkiem i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych z nadania regenta został Einer Aristovicz (brat cesarza Dymitra), na miejsce zdymisjonowanego Cyryla Gundajewa, który po 2 latach jednak odzyskał stanowisko.

15 października 1947 Kanclerzem Medynbourskiej Republiki Federacyjnej zostaje Francis Kruzau.

2 stycznia 1948 Na większości terenów kontynentu nastąpiła Zima Stulecia, ogromne ilości śniegu osiągały niekiedy wysokość piętnastu metrów, wszelkie zbiorniki wodne zamarzły, co znacznie utrudniło dostęp do bieżącej wody w budynkach. We wszystkich miastach ogłoszono stan wyjątkowy i zmobilizowano wszystkich obywateli do pomocy przy odśnieżaniu.

9 kwietnia 1948 Platforma Imperska wygrywa wybory na Dumę Państwową w Imperze.

17 maja 1948 Imper atakuje Nabelsbadt. Po zaciętych walkach pozycyjnych, podczas których została spalona zabudowa miasta, Imper zajmuje cały Lutz.

30 czerwca 1949 W Alpenbaltz odbywa się bitwa pomiędzy Medyntem a Imperem. Mimo długich walk, bitwa zostaje nie zostaje rozstrzygnięta przez żadną ze stron.

### Czasy powojenne

31 grudnia 1949 W Medynbourgu odbył się III Szczyt Kontynentalny, w którym udział brała również delegacja z Imperu oraz Landvezu. Podpisano na nim traktat pokojowy, który postanawiał o następujących sprawach: Medynbourska Republika Federacyjna przejmuje kontrolę nad Nową Cintrą, Cesarstwo Imperiitiji zobowiązane jest wypłacić 2 000 000 Funtów Kontynentalnych reparacji wojennych, granice są otwarte bez kontroli granicznej, obywatele obu państw mogą zakładać własną działalność gospodarczą na terenie obu państw bez cła. Podpisano także akt o nieagresji pomiędzy państwami, który miał być ważny do roku 1954. W wyniku szczytu utworzona zostały też Organizacja Narodów Kontynentalnych. Podczas obrad także doszło również do narodzin córki Iwana i Dominikji Magnus - Anastazji Magnus.

W 1951 po rezygnacji Francisa Kruzau w startowaniu w wyborach kanclerskich doszło do rozłamu w dotychczas jednolitej Partii Demokratycznej na Partię Lepszego Jutra pod wodzą Remiego Dantona Juniora i Sandro Nardoniego, oraz na Wolność Własność Sprawidliwość, któremu przewodniczył Julius Kostner, który tego samego roku zwyciężył w wyborach kanclerskich. Jego rząd nie uzyskał jednak wotum zaufania od parlamentu.

24 stycznia 1951 w medynbourskim szpitalu umiera Igor IV Bobruszkiewicz, ostatni z rodu Bobruszkiewiczów.

W 1952 na wniosek Trybunału Federalnego rozpoczęto proces impeachmentu przeciwko kanclerzowi Kostnerowi, oskarżając go o łamanie konstytucji m.in powołując rząd bez zgody parlamentu.

29.11.1952 - Kongres Republiki i Rada Republiki w głosowaniu odwołują kanclerza Juliusa Kostnera. Dochodzi do zamieszek przed kompleksem Parlamentu.
Noc z 29 na 30 listopada - wierne Mischtcoffowi i Kostnerowi siły aresztuja opozycjonistów (Kraisler, Zettel, Krumps, Nardoni) oraz wznoszą zonę wojskową dookoła budynków rządowych (Kongres, Pałac kanclerski) Część mieszkańców Medynbourga (od 100 do 500 osób) na czele z biskupem Alojzym Soborovem ( i uwolnionymi opozycjonistami) barykaduja się w okolicach katedry. Podczas negocjacji Soborov- Kostner siły Kostnera bombarduja protestujących, a po tym demonstraci rozpoczęli ostrzał żołnierzy. Dochodzi do walk na terenie miasta (w pewnym momencie opozycjinisci podeszli pod Pałac Kanclerski), w wyniku bombardowań i wjeździe czołgu w wieżę Katedry część świątyni ulega zawaleniu. Zginęło ok 100 osób ( większość cywili) a 250 zostało rannych. Kostner ogłosił wprowadzenie protokołu sanacyjnego.

30 listopada 1952 - przywódcy demonstracji emigruja do Cesarstwa, gdzie powołują Medynbourską Radę Narodową. Rozpoczynaja się represje na bliskich opozycjonistów.

5 grudnia 1952 - zwolennicy MRN leca do Medynbourga, uderzają samolotem w Cytadelę i uwalniają uwięzionego Hottusa Dogmaistera III. Tego samego dnia w Imperitiji umiera Dominikija Magnus, żona regenta Iwana III Magnusa i matka następczyni tronu Anastazji Magnus.

Przełom 1953/1954- opozycja przebywająca w Imperitji zostaje zatrzymana po ugodzie Regenta z Kostnerem i odesłana do Medynbourga, gdzie prawdopodobnie zostali rozstrzelani.

1955 - Regent Magnus zostaje koronowany na cesarza. VI Cesarstwo Imperitiji zostaje zreorganizowane w II II Cesarstwo Imperu. Nowym marszałkiem zostaje Aaron Urbanowicz

1958. W Medynbourgu dochodzi do zamieszek, w wyniku których ginie Julius Kostner. Władzę przejmuje chwilowo komitet wojskowy pod dowództwem Hansa Darnstada, który oddaje władzę w ręce Kraislera.

1958 - Po kolejnych wyborach w Landvezie zaskakująco wygrywa dowodzona przez Jacka Hoxwortha Partia Liberalna, a sam młodzieniec mianowany zostaje Premierem, obiecując rewitalizację gospodarki. W tym samym roku umiera bezpotomnie król Henryk I, a regentem zostaje Lord-Marszałek Karol August de Cavendish

## Historyczne Państwa i Regiony Administracyjno-Polityczne

1. Linia Dalmacka
	1. Księstwo Deletrei *(Princis Deletrea)*
	2. Królestwo Dalmacji *(Rexis Dalmat)*
		1. Protektorat Deletrei i Dalmacji *(Protektorantiam Deletrea i Dalmate)*
		2. Księstwo Ostrbandu *(Princis Ostrband)*
		3. Margrabstwo Medunum *(Marga Medunum)*
		4. Margrabstwo Renum *(Marga Renum)*
		5. Księstwo Molbernu *(Princis Molbernia)*
		6. Księstwo Burg *(Princis Burgia)*
		7. Księstwo Ubeln (*Princis Ubeln,* po upadku Królestwa Ibelinu)
	3. Prowincja Dalmacji *(Dalmaq Nahhag)*
2. Linia Medyncka
	1. Margrabstwo Medunum *(Marga Medunum)*
	2. Regencja Medynbourgii (1550-1592)
	3. I Republika Medynbourska (1592-1645)
	4. Carat Obojga Nacji Medyntu i Redanii (1645-1673)
	5. II Republika Medynbourska (1673-1676)
	6. III Republika Medynbourska (1692-1770)
	7. Sanacja Medynbourska (1770-1803)
	8. Medynbourskie Państwo Sanacyjno-Demokratyczne (1803- 1850)
	9. IV Republika Medynbourska (1850-1858)
	10. Protektorat Medyncki (Okupacja Imperska) (1858- 1863)
	11. Medyncka Republika Ludowa (1863-1869)
	12. V Republika Medynbourska (1869-1883)
	13. Imperium Kontynentalne (1883-1894)
		1. Dystrykt Imperu
		2. Dystrykt Medyntu
		3. Dystrykt Redańsko-Lutzki
		4. Dystrykt AlpenBaltz
		5. Dystrykt AlBasched
		6. Dystrykt Reńsko-Kaldryjski
	14. VI Republika Medynbourska / Republika Federalna Medynbourgii (1894-1906)
		1. Gubernatorstwo Renii
		2. Gubernatorstwo Redanii
		3. Gubernatorstwo AlBasched
		4. Gubernatorstwo Lutzu
		5. Gubernatorstwo Medynbourga
	15. Księstwo Medyntu (podległe Cesarstwu Imperu, 1907-1920)
	16. Unia Impersko-Medyncka (1920-1938) / Konfederacja (1930-1934)
	17. VII Republika Medynbourska/Medynbourska Republika Federacyjna(1938- )
3. Linia Imperska
	1. Plemiona Góralskie
		1. Imperlskije
		2. Alpskije
		3. Baltowie
	2. Związek Imperski
	3. I Cesarstwo Imperitliji (1589-1646)
	4. II Cesarstwo Imperitliji (1677-1729)
	5. Generalne Gubernatorstwo AlpenBaltz-Mantelburg (Okupacja Medyncka) (1729-1746)
	6. III Cesarstwo Imperitiiji (1746-1864)
	7. Imperska Republika Ludowa (1864)
	8. IV Cesarstwo Imperitiji (1864-1883)
	9. Imperium Kontynentalne (1883-1894)
	10. Republika Imperska (1894-1907)
	11. I Cesarstwo Imperu (1907-1920)
	12. Unia Impersko-Medyncka (1920-1938) / Konfederacja (1930-1934)
	13. Socjalistyczna Republika Imperitiji (1934-1946)
	14. V Cesarstwo Imperitiji (1946-1955)
	15. II Cesarstwo Imperu (1955-)
4. Linia Baschedzko-Ibelińska
	1. Królestwo Ibelinu *(Bassq Tagavourtyin)*
		1. ​Prowincja Molbern (*Molb Nahhag)*
		2. Prowincja Dalmacji *(Dalmaq Nahhag)*
		3. Prowincja Medynii (*Medini Nahhag,*Medunum)
	2. Księstwo Ubeln *(Princis Ubeln)*
	3. Państwa plemienne, po upadku Królestwa Dalmacji
		1. Terytorium Haraan
		2. Terytorium AlBasched
		3. Terytorium Bedini
	4. Region Albasched
	5. Republika Galitei Medynbourskiej(1880)
	6. Gubernatorstwo Albasched (1880-1906)
	7. Autonomia Albaschedzka (1906-1927)
5. Linia Kaldryjska
	1. Księstwo Kaldrii
	2. Księstwo Severel
	3. II Księstwo Kaldrii
	4. Republika Kaldrii
	5. Gubernatorstwo Kaldrii
6. Linia Reńska
	1. Prowincja Renni
	2. Region Renni
	3. Gubernatorstwo Renni
	4. Księstwo Morgaratu (1881-1883)
	5. Wolna Republika Renni (1906-1945)
7. Linia Redańska
	1. Terytorium Belhów
	2. Carat Redanii
	3. Region Redanii
	4. Carat Obojga Nacji Medyntu i Redanii (1645-1673)
	5. Region Redanii
	6. Księstwo Morgaratt
	7. Protektorat Redanii
	8. Gubernatorstwo Redanii
8. Linia Kortyńska
	1. Księstwo Ostrbandu
	2. Królestwo Nowej Normandii
	3. Księstwo Kortynii (1881-1894)
9. Linia Normandzka
	1. Królestwo Normandii
	2. Królestwo Nowej Normandii