Czarna Armia

### Profil działalności

Faszyzm, ultranacjonalizm, militaryzm, antykomunizm, antykapitalizm, antysemityzm, polonofobia, germanofobia

**Czarna Armia** - paramilitarna organizacja faszystowska, założona w 1943 po rozłamie w Rosyjskiej Partii Faszystowskiej (działała ona w tym czasie na terenach Mandżukuo). Celem jej istnienia było zainstalowanie nowego rządu w Rosji. W trakcie wielkiej rosyjskiej wojny domowej na terenach środkowej zachodniej Syberii wznieciła powstanie, które szybko rozniosło się na ogromne obszary, zwalczając zarówno rząd komunistyczny jak i monarchistyczny. Finalnie rebelia upadła, a wszystkie ślady istnienia organizacji zniszczono.

## Historia działalności

### Początek

Czarna Armia powstała 1 lipca 1943 roku w Moskwie na skutek zgodzenia się na utworzenie wydzielonych jednostek faszystowskich w Armii Rewolucyjnej przez Tymczasowy Rząd Białych w celu zgromadzenia wokół siebie wszystkich osób popierających ideę utworzenia faszystowskiej Rosji spośród antysowieckich buntowników w czasie wojny domowej w Rosji. Na czele tej organizacji stanął wtedy Michaił Susłow - wieloletni były członek WKP(b), odpowiedzialny wcześniej za propagandę i linie ideową partii. Czarna Armia zawdzięczała swoją nazwę użytkowaniu post-niemieckiego sprzętu z okresu II wojny światowej, w odróżnieniu od reszty sił rewolucyjnych - one zaś korzystały z post-sowieckiego sprzętu.

Żołnierze Czarnej Armii walczyli dzielnie i zaciekle - w błyskawicznym tempie zajęli Smoleńsk, Jarcewo, Safonowo, Wiaźmę, Uwarówke, Borodino, Możajsk oraz Odincowo. Armia została zatrzymana dopiero pod Moskwą, gdzie to broniły się fanatyczne jednostki NKWD. Kilkanaście dni później Moskwa upadła. Po utracie stolicy, bolszewicy nie mogli bronić się już długo - wycofali się coraz dalej i dalej wgłąb Syberii, gdy to goniła ich cały czas Czarna Armia. To wszystko uległo zmianie 22 października 1943 roku.

22 października, po zakończeniu Bitwy pod Szerkalach, oddziały Czarnej Armii zostały rozbrojone i aresztowane przez inne oddziały Armii Rewolucyjnej. Oficerowie z Susłowem na czele zostali oddzieleni od podoficerów oraz szeregowych żołnierzy oraz wywiezieni 160 km na północ, do obozu pracy w Workucie. Najwyżsi oficerowie Czarnej Armii przesiedzieli tam kilka dni aż zostali ponownie wywiezieni, tym razem do Worgraszoru - opuszczonej, pobliskiej osady. Tam, zostali oni osądzeni przez sąd polowy i skazani na śmierć poprzez rozstrzelanie za tzw. "zdradę ideałów carskiej Rosji". Susłow zginął dzień po wszystkich - 3 listopada 1943 roku.

Podobny los co oficerów spotkał szeregowych żołnierzy Czarnej Armii - rozstrzelani i pochowani w masowych mogiłach na Syberii. Jednym z nielicznych ocalałych z czystki był Dmitrij Jazov - późniejszy przywódca Czarnej Armii.

### Lata 40.

Wykorzystując wiele lat chaosu w Rosji oraz niemożność utworzenia normalnego, trwałego rządu, niedobitki Czarnej Armii gromadzące się w Omsku wokół Dmitrija Jazova rozpoczęły gromadzenie broni i szykowanie struktur wojskowych - głównie na Syberii osławionej złymi wspomnieniami. Trzon sił Jazova stanowiły stary sowiecki i niemiecki sprzęt oraz broń wykorzystywana przez Wojsko Polskie. Powolne gromadzenie sił nie powstrzymało jednak członków organizacji od konspiracji, puczu i spisków - środowiska dawnych najbliższych współpracowników Susłowa, zgromadzeni wokół Pawła Batowa przeprowadzili 1 stycznia 1944 roku pucz i obalili Dmitrija Jazova, zaś sam Batow stał się przywódcą Czarnej Armii.

Batow radykalnie poprawił sytuacje Czarnej Armii - zachęcał członków organizacji do brania nadgodzin w pracach publicznych tylko po to, by te pieniądze można było przeznaczyć na cele Armii. Dzięki zintensyfikowanym zarobkom i darowiznom, do końca 1944 roku organizacja miała na wyposażeniu już blisko dwa tysiące karabinów, pistoletów oraz tzw. sprzętu wsparcia. Zakonspirowane było również kilkanaście armat pamiętających czasy Armii Czerwonej.

Rok 1945 był jednym z najlepszych lat dla organizacji Batowa - nowy car Rosji, Władimir III przeprowadził wiele reform państwowych w tym m. in. roszady na wyższych i średnich szczeblach administracyjnych, co umożliwiło dawnym przyjaciołom Batowa zasiadać w komitetach lokalnych i administracji guberni syberyjskich, w których to działał właśnie Batow i jego banda. Znajomości te umożliwiły łatwiejsze pozyskiwanie funduszy oraz sprzętu wojskowego, które to po prostu wykradano z państwowych spółek oraz garnizonów wojska. W okolicach października, organizacja zaczęła liczyć blisko 20.000 tysięcy ludzi. Rozpoczęto formowanie małych, regularnych jednostek armii, które to miały za zadanie przebrane w mundury armii carskiej rozbrajać prawdziwych żołnierzy cara, aby w ten sposób pozyskać jeszcze więcej sprzętu. Organizacja rozpoczęła również tworzenie rezerwowych magazynów żywieniowych oraz budowę sieci ziemianek połączonych tunelami w taki sposób, aby można było prowadzić walkę partyzancką na obrębie wielu kilometrów przy minimalizacji strat własnych.

W 1946 roku Czarna Armia przypomniała sobie o swoich dawnych żołnierzach - jak się okazało, nie wszyscy zostali rozstrzelani. Przynajmniej 800 z nich było przetrzymywanych w obozie pracy w Mołchanowie. Zapadła decyzja o przeprowadzeniu śmiałej akcji odbicia przetrzymywanych na początku maja 1946 roku. Plan operacji wyglądał następująco: 50 żołnierzy Czarnej Armii przebranych za żołnierzy carskich miało wyprowadzić 800 żołnierzy kolumną wzdłuż syberyjskich bezdroży w kierunku konwoju mającego zabrać ich na proces do Moskwy. Wybiła data 5 maja 1946 roku i jak zaplanowano, tak zrobiono. Udało się wyprowadzić byłych żołnierzy Susłowa z obozu oraz doprowadzić do konwoju, który zamiast to do Moskwy, zabrał ich do Omska. Tam, wygłodzonych, zaziębionych i zniszczonych katorżniczą pracą żołnierzy otoczono opieką medyczną oraz zakonspirowano tak, aby carskie władze nie wykryły ich przybycia do Omska - co i tak było bardzo mało prawdopodobne, zważając na to iż większość administracji w regionie współpracowało lub było członkami organizacji Czarnej Armii. W okolicach grudnia 1946 roku organizacja liczyła już 50.000 żołnierzy.

Rok 1947 był rokiem zagrożenia dla organizacji - carskie władze wszczęły śledztwo w sprawie zaginionych więźniów. Trop doprowadził śledczych aż do Tiumienia - jedynego większego miasta obok Omska w okolicy. Niestety, tam dotarli do blisko 300 osobowej grupy żołnierzy organizacji. Sytuacja stała się podbramkowa - wszyscy wiedzieli, że jak zostaną aresztowani to długo tortur nie wytrzymają i wydadzą kolegów z Omska. Z ciężkim sercem, ale decyzja zapadła - tych, których można, należy z Tiumienia ewakuować, zaś tych których nie - zabić. Informacja ta trafiła również do członków organizacji w Tiumieniu, którzy zrozpaczeni, ale pogodzeni z losem przystąpili do realizacji planu. Z Tiumienia udało się ewakuować 241 osób - resztę, niestety czekał straszny los. Upozorowano fałszywe powstanie, jakoby te sześćdziesiąt-parę osób stanowiło całą Czarną Armie. Zrobiono to po to, by w oczach monarchistów uwiarygodnić fakt, iż Czarna Armia została rozbita w '43, a jeżeli przetrwały jakieś jej niedobitki, to właśnie w Tiumieniu zostały zniszczone. Grupa kilkudziesięciu osób w Tiumieniu została szybko rozbita przez Ochranę - carski odpowiednik NKWD i rozstrzelana w lesie nieopodal. Kosztem części jej członków, udało się zapewnić organizacji dalszy byt.

Rok 1948 minął bardzo spokojnie - wstrzymano wszelkie działania organizacji tylko po to, by nie przyciągać uwagi władz carskich. W międzyczasie utworzono Fundusz Weterana Czarnej Armii dla pokrzywdzonych przez carskie władze zamordowanych członków Czarnej Armii. Wydarzenia z roku 1947 były nauczą dla organizacji, że nie mogą działać tak śmiele jakby chcieli.

W roku 1949 Czarna Armia zaczęła liczyć blisko 65.000 ludzi, co oznaczało iż Omsk w tamtym czasie był praktycznie całkowicie kontrolowany przez Czarną Armie. Umożliwiło to o wiele łatwiejsze organizowanie struktur logistycznych i administracyjnych. Zaczęto gromadzenie broni przeciwpancernej i materiałów wybuchowych. Rozpoczęto również rozbudowę ziemianek zmieniając je w system regularnych fortów podziemnych wyposażonych w bunkry, szpitale polowe, kuchnie polowe oraz koszary. Zapewniono w nich również namiastkę kanalizacji. Radykalnie polepszono jakość wentylacji w podziemiach.

W grudniu 1949 na gruźlicę zachorował Paweł Batow.

### Lata 50.

Stan przywódcy Czarnej Armii - Batowa pogarszał się z dnia na dzień. W marcu wiedział on, że jego czas jest już policzony. W kwietniu spisany został testament przywódcy faszystów rosyjskich - jego następcą miał być Lew Gumiłow, jeden z generałów pierwszej Czarnej Armii, bliski przyjaciel Batowa i Susłowa. 5 maja 1950 roku zmarł Paweł Batow. W pogrzebie Batowa udział wzięło tylko centralne kierownictwo organizacji oraz rodzina zmarłego - zrobiono to po to, by nie przyciągać zbędnej uwagi jakimiś manifestacjami.

W sierpniu 1950 organizacja rozpoczęła stanowcze działania zaczepne wobec niedofinansowywanych i źle zaopatrywanych garnizonów - z 23 okolicznych udało się rozbić aż 19, z których to żołnierze przyłączyli się do organizacji - organizacja osiągnęła 100.000 członków, gdy to zaledwie 6 lat temu liczyła jedynie Jazowa i kilku jego kolegów z oddziału, skitranych w jakiejś komórce pod kamienicą w jednym z syberyjskich miasteczek.

## Przywódcy Czarnej Armii

**Michaił Susłow** (lipiec - 4 listopada 1943)

**Dmitrij Jazow** (4 listopada 1943 - 1 stycznia 1944)

**Paweł Batow** (1 stycznia 1944 - 5 maja 1950)

**Lew Gumiłow** (5 maja 1950 - 17 października 1955)

**Sergiej Taborytski** (17 października 1955 - 8 luty 1962)

**Igor Szachranow** (8 luty 1962 - 9 luty 1964)

**Dmitrij Jazow** (9 luty 1964 - 17 grudnia 1969)