Ingoledi

Ingoledyjski, elficki czarodziej

Ingoledi był szczepem elfów pochodzącym z Królestw Północy.

## Nazwa

Słowo "ingoledi" zostało po raz pierwszy użyte przez Sealiańskiego legata Sullę Evelrige. Wzięło się ono z nazwy, którą używały elfy aby określić ten szczep, Tel-Ingol, co oznaczało szczep wiedzy, oraz nazwy ich królestwa, Ingoledonu. Nie mogąc znaleźć żadnego określenia bazowanego na miejscu zamieszkania tych elfów, postanowił wykorzystać nazwę ich królestwa, aby stworzyć nową, która później rozpowszechniła się na całym świecie.

## Wygląd

Ingoledi mieli jasną, jasnobrązową, lub płową karnację. Ich włosy były proste i zazwyczaj średniej wielkości. Ingoledyjska twarz była owalna i miała ostrzejsze rysy, pełniejsze policzki, mocno zaznaczone brwi, prosty, szeroki, spiczasty i krótki nos, szerokie czoło, słabo wystający podbródek, szersze usta i grubsze wargi. Ich oczy były bardziej skośne niż u innych elfów.

## Kultura

Ingoledi byli nazywani przez swoich braci Tel-Ingol, albo szczep wiedzy. Wzięło się to z kulturowego dążenia do zrozumienia czego się da, oraz religijnego kultu wiedzy, mądrości i rozumienia.

Ich kultura, była pełna mądrości, harmonii i dążenia do doskonałości intelektualnej. Ingoledi byli znani ze swojej długowieczności i zdolności do postrzegania świata w sposób nieosiągalny dla innych rodowodów. Ich kultura była ukierunkowana na rozwój umysłowy, badania, naukę i dążenie do odkrywania głębszych prawd i tajemnic wszechświata.

W społeczności ingoledich, wiedza była uważana za najcenniejszy skarb, a uczeni i mędrcy, a co za tym idzie także mówcy, cieszyli się wielkim szacunkiem i autorytetem. Biblioteki i akademie były centralnymi miejscami, gdzie Tel-Ingol zbierali się, aby wymieniać się wiedzą, prowadzić badania i prowadzić dyskusje na temat różnych dziedzin. Szczególną wagę przywiązywali do nauki magii, którą traktowali jako jedno z narzędzi do zgłębiania tajemnic rzeczywistości. Nierzadko tego typu miejsca były także częścią świętych wież.

Ingoledi posiadali społeczność zamkniętą na innych i rzadko dzielili się swoją wiedzą z innymi mędrcami. Byli wyrafinowani, eleganccy i często słusznie uznawani za wyniosłych, dumnych, lub niedostępnych dla tych, którzy nie podzielali ich pasji do wiedzy.

Najciekawszą i, dla wielu, najdziwniejszą cechą kultury ingoledich było traktowanie przydatnej wiedzy jako, swego rodzaju, waluty. Handlując, zdarzało im się przyjmować wyjawiane sekretów, bądź dzielenie się wiedzą, jako zapłatę, zwłaszcza taką która mogłaby się przydać. Zazwyczaj robili to jednak po cichu i w sekrecie, tak aby informacje nie dotarły do niepożądanych uszu.

Kultura ingoledich wciąż pamiętała i tęskniła za czasami świetności Ingoledonu. Elfy z tego szczepu miały tendencję do przeceniania jego czasów, oraz zaprzeczania, czy nawet niepotępiania niewolniczym i mało wolnościowym, a także imperialistycznym i wojennym tradycjom tego imperium. Z tego względu, nawet inne szczepy postrzegały ten szczep jako przesadnie pyszałkowate, oraz kulturalnie zacofane. Prawda na temat tego państwa była jednym z tabu ingoledyjskiej kultury, a rozpowszechnianie jej było często cenzurowane w przestrzeni publicznej.

## Sztuka

Ingoledi byli znani z pięknych wyrobów rzemieślniczych, takich jak ręcznie tkane tkaniny, ceramika, wyjątkowe biżuteria i precyzyjnie wykonane wyroby z drewna. Często wykorzystywano drewno, pióra, kości, obsydian, lub krzemień, włóczkę, słomę, porcelanę albo muszle.

Sztuka ingoledi łączyła abstrakcyjne wzory z motywami roślinnymi i zwierzęcymi (głównie ptasimi), charakterystycznymi dla ingoledich.

Najczęściej wykorzystywanym metalem w sztuce było złoto, które czasem łączono z kamieniami szlachetnymi takimi jak jadeit, albo turkus.

Ingoledi potrafili tworzyć różne obiekty trójwymiarowe z małych kamieni, niczym mozaiki.

## Muzyka

Typowymi instrumentami ingoledich była kitara, mathakas, oraz flety. Rzadziej używane były drewniane bębny, akordeony, tamburyny, oraz łukowato-podobny bethribaw

Ingoledi znani byli także z wielu żywych i energicznych tańców.

## Ubrania

Ubrania ingoledich były bardzo charakterystyczne według wielu kultur. Tkano je zazwyczaj z luksusowych tkanin, takich jak jedwab, czy welwet, ale i wełny, lub włókiem agawy czerwonej. Większość z tych ubrań były bardzo kolorowe, długie, luźne i lekkie. Pełne różnych ozdobnych tkanin, lub złotych ozdób.

Większość ingoledyjskich strojów było jasnych i dominował w nim niebieski, oraz złoty kolor. Mężczyźni nierzadko nosili spódnice, lub tuniki, nawet długie, przypominające suknie. Górna część nierzadko zasłaniała jedynie klatkę piersiową. Używano też długich szali, bądź chust (znanych jako rethas).

Rękawy miały zazwyczaj charakterystyczny kształt, który zakrywał ręce od każdej strony, po za dołem. Wiele koszul, lub tunik miało tylko jeden rękaw, wiele nie miało ich w ogóle. Bogatsi często przepasali się też bogato haftowanym pasem.

Popularnym obuwiem były charakterystyczne sandały z tkaniny.

Wiele ubrań miało różne elementy o pióro-podobnych kształtach. Szat, peleryny, spódnice, albo metalowe kołnierze, przypominające skrzydła, oraz pióra ozdabiające rękawy, koszule, naramienniki, albo ubrania na głowę. Wiele z nich ozdabiane były też koronkami.

Częstymi ubraniami w kulturze ingoledich były niewielkie naramienniki, narzuty, płaszcze, lub szale, zdobione karwasze, lub rękawice, lub metalowe opaski dookoła ramion.

Ingoledi byli również znani z bardzo skomplikowanych i zdobionych nakryć głowy takich jak diademy, metalowe opaski, kolorowe woale, pióropusze, czy tiary.

Spodnie były noszone rzadko i zazwyczaj były bardzo luźne.

Koszule nierzadko przybierały trójkątny kształt, przypominający tabaxijski tilmatli, były płaszczopododobną odzieżą z otworami na głowę, oraz jednym otworem na cały tułów.

Podobne ptasie, lub pierzaste kształty, oraz podobne cechy, często przejawiały się w pancerzach.

## Kuchnia

Najbardziej charakterystycznym jedzeniem ingoledich było tagorath, czyli roślinnego jedzenia, głównie warzyw, czy przypraw, wsadzanego do corthewanu, płaskiego okrągłego placka z różnych zbóż.

Z corthewanu tworzyło się również trójkątna kathe'la z kozim serem. Eqalas, z kolei, jest corthewanem zwiniętym w rurkę.

Innym charakterystycznym jedzeniem było trójkątne i chrupiące netath wytwarzane z zboża.

Typowymi dodatkami do ingoledyjskiego jedzenia był sos satha, wytwarzany z owoców, warzyw, oraz przypraw.

Rzadziej znanymi daniami ingoledich były:

* Taqeal - Ciasto owinięte liśćmi, które wypełniane było zazwyczaj serem.
* Kewitha - Sałatka z glonów i innych podwodnych roślin, lub grzybów.
* Eirepa - Mały corthewan wykorzystywany niczym bułka do tworzenia kanapek.
* Emperdhas - Pieróg o kształcie przypominającym rogala. Tworzony z ciasta o warstwowej strukturze w postaci listków. Wypełniany warzywami.

Do typowych napoi tej kultury należały napary z różnych ziół, takich jak mięta. Istniało też horqath wytwarzane z zmielonych migdałów, często doprawiony cynamonem, soki z różnych owoców, Tsiqwa, tworzona z zbóż, ale i owoców.

Do alkoholi z Ingoledonu zaliczały się różne rodzaje rumu, oraz oparte o niego napoje, jak i terqual wytwarzany z sfermentowane soku agawy czerwonej. Po za tym tworzono też różne wina.

Jako napój pobudzający najczęściej wykorzystywany był quaraw wytwarzany z ekstraktu z nasion pnączy kasztanowców.

## Architektura

Budynki ingoledi, po za typowymi aspektami elfiej architektury, były zazwyczaj budowane z białego marmuru, choć starsze budynki były tworzone z suszonej cegły. Wykorzystywanym drewnem było zazwyczaj to z czerwonych drzew, które porastały dawne dżungle Aerei, choć nowsze budowle wykorzystywały głównie dęby, lub świerki. Charakterystycznymi cechami architektury ingoledich, były liczne łuki, okrągłe kształty wielu ścian. Przede wszystkim jednak, większość budynków było budowanych z wielkich kamiennych bloków. Najbogatsze ingoledyjskie miasta posiadały magiczne urządzenia, które działały dzięki magii zawartej w księżycowych kryształach. Wiele z nich było częściowo zbudowanych pod ziemią.

Chociaż wiele ingoledyjskich ruin już dawno wybladła, to jednak te budynki, które wciąż stały, były zazwyczaj kolorowe, posiadały liczne balkony, krużganki, barwne fasady i mozaiki. Uliczki zazwyczaj były wąskie, chociaż miasta posiadały liczne place.

## Umiejętności

Ingoledi mieli wrodzoną spostrzegawczość, którą potrafili wykorzystywać odczytując emocje, prowadzać śledztwa bądź szukając informacji. Musi się, że ta umiejętność rozpoczęła ich pościg za wiedzą.

Każdy ingoledi jest nauczany tak zwanych klasyków, czyli tekstów mówczyni Lerdena Nym, które opisywały praktyki rytualne i medytacyjne, pozwalające później wyczulać swój umysł na różne aspekty rzeczywistości. Wielu z ingoledich posiadała zdolności diwinacyjne.

## Historia

Tel-Ingol byli jednym z rodów należących do Tel-Entya. Ludu, który zamieszkał w centralnej Aerei i nazwał się szczepem środka. Za założycielkę tego ludu, jeszcze w Feywildzie, uznawało się Hallothiel. Mówczynię, która zaznaczała znaczenie mądrości i walczyła z tym co uważała za głupotę. Tel-Ingol powstali więc z zwolenników jej filozofii, a konkretnie z Imvalińskiej grupy, która uznała za swój cel edukowanie społeczeństwa i prowadzenie badań.

Pierzaste detale w ubraniach, zbrojach, czy broniach ingoledich pochodzą od legendy o Raedorze. Duchu wielkiej papugi, która skierowała ingoledich do dżungli porastających centralną Aereę. To oni postanowili oddać góry rodowi Oro, a wschodnią część dżungli dali we władanie wiłom.

Na przestrzeni czasu, duma i wyniosłość doprowadziła ich do przekształcenia feudalnej monarchii parlamentarnej Ingoledonu w imperialistyczną dyktaturę. Od pewnego momentu w czasie praktykowano więc niewolnictwo wobec innych istot, które zamieszkiwały te ziemie, a Ingoledon prowadził częste wojny z swoimi sąsiadami.

Duma i poczucie wyższości doprowadziły też do zmian w klimacie Aerei. Widząc w Tel-Niquë swoich najzacieklejszych elfich wrogów, grupa ingoledyjskich magów rzuciła rytuał, który odgrodził te dwa narody górami, które później określono jako Norfirgen. Wycinka lasów dżunglowych na terenie Ingoledonu spowodowała również ociepleniem tego terenu, a zimne wiatry były blokowane przez nowo powstałe góry. Połączonymi siłami ingoledyjskich magów udało się obrócić lekko nachylenie planety wobec słońca, które ociepliło południe Sidrillonu i oziębiło jego północ. To co zostało z czerwonych drzew dżunglowej Aerei, głównie na ziemiach dzisiejszego Udrevu, przerodziło się w typową dla klimatu umiarkowanego roślinność.

## Imiona

Przykładowe imiona ingoledich to:

**Męskie:** Umaril, Norion, Endarre, Hadhuul, Hergor, Houtern, Laloriaran, Malyon, Myndhal, Narilmor, Odilon, Ostarand, Talkynd, Varondil, Celemaril, Haeliaran, Valentis, Anumaril, Calinden, Cenedelin, Ceyran, Darodiil, Filestis, Glinferen, Gordhaur, Haromir, Nilichi, Tjurhane, Uluscant, Uuril

**Żeńskie:** Curano, Elanwe, Erraduure, Faranwe, Lanath, Morilye, Palolel, Urenenya, Valasha, Wynaldia, Lanessa, Anurraame, Gandravanya, Lannessa, Neransi

**Androgeniczne:** Foromer, Vond, Dimeris, Orguasdady, Corhysceni, Dilor, Cago, Isegimy, Djent, Djodascodon, Onnuth, Yve, Nulli, Pure, Ezidhes, Navol, Innulnyna, Navashoth, Hilli, Cenudu

**Nazwiska:** Falnad, Qos, Voat, Dur, Sobras, Cindith, Vondos, Mongel, Savel, Gir, Hinli, Mollad, Douth, Filmes, Gildro, Hirla, Vodur, Volem, Vidre, Goag, Folra, Derus, Folri