Sierszewiański Las Śmierci

Sierszewiański Las Śmierci - las mieszany oddalony o 23 kilometry na północny-zachód od prastarego drzewa w centrum Sierszewa. Sierszewiański Las Śmierci porasta ok. 36 km2. Jest wyjątkowo gęsty, drzewa pokryte są czarnym mchem występującym jedynie w owym lesie, a bagniste podłoże dodatkowo utrudnia poruszanie się. Zagęszczenie drzew sprawia, iż wewnątrz lasu panuje bezwietrzna atmosfera oraz niepokojąca cisza, dodatkowo w powietrzu unosi się bardzo nietypowy zapach.

Las owiany jest złą sławą ze względu na fakt, że wracają z niego nieliczni. Wiele osób próbujących lepiej poznać las, zagłębiając się na więcej niż +/- 100 metrów wgłąb nigdy nie wracało, a ci którzy wrócili zmienili się nie do poznania. Jeden z osób, która przeżyła tą nieprzyjemną podróż opisuje ją w ten sposób: "*Wybraliśmy się z niewielką grupką naukowców z misją badawczą w celu lepszego poznania lasu.* *Z początku nie działo się nic nadzwyczajnego, zwykły ciemny las. Może po za tym dziwnym zapachem, którego nie da się porównać do żadnego wcześniej mi znanego, ale z każdym krokiem wgłąb lasu coś zaczęło się zmieniać. Najpierw ustały śpiewy ptaków, wiatr przestał wiać, a jedyne co słyszeliśmy to nasze kroki. Później pomimo faktu, że była godzina 16 zaczęło się robić ciemno więc włączyliśmy latarki, które po kilku minutach jakby nigdy nic przestały działać. Stwierdziliśmy że dalsza droga jest bezcelowa, więc chcieliśmy wrócić co okazało się znacznie trudniejsze niż myśleliśmy. Oznaczaliśmy drzewa żeby się nie zgubić, ale nie mogliśmy znaleźć żadnego oznaczonego drzewa, kompasy zaczęły szaleć, nie mówiąc już o urządzeniach elektronicznych. Błądząc po lesie czuliśmy się ciągle obserwowani, a poza naszymi krokami, było słychać jakby ktoś szedł za nami. O godzinie 20 rozbiliśmy obóz i położyliśmy się spać. W środku nocy mnie oraz dwójkę śpiących ze mną w jednym namiocie naukowców obudził przeraźliwy krzyk. Po wyjściu z namiotu zastaliśmy tylko rozszarpane pozostałe namioty oraz resztki ciał... prawdopodobnie reszty naszej grupy. Nie myśląc ani chwili zaczęliśmy uciekać. Biegliśmy tak przez kilka minut, a jak już myśleliśmy że jesteśmy bezpieczni, wtedy naszym oczom ukazała się najgorsza z najgorszych - Sierszewiańska mucha tse tse. Patrzyła się na nas swoimi wieloma ślepiami, a z pyska kapała jej krew naszych kolegów. Momentalnie znalazła się po mojej prawej, zabijając kolejną bezbronną osobę. W tamtym momencie nie myśleliśmy ani chwili. Zostawiliśmy jednego z naszych na pewną śmierć próbując ratować swoje życie. Tak biegnąc jakimś cudem dotarliśmy na skraj lasu. W momencie jak przekroczyłem jego granice, poczułem jedynie silny uścisk na mojej ręce. Był to ostatni z ocalałych, a raczej to co z niego zostało, bo w momencie jak obróciłem głowę ujrzałem jedynie samą rękę, bez ciała trzymającą mnie za ramie."*

Mimo iż już wcześniej las owiany był złą sławą jako miejsce związane z duchami, dawnymi rytuałami, ufo oraz był jedynym miejscem gdzie występowały i żerowały Sierszewiańskie muchy tse tse, to po tym wydarzeniu Sierszewiański rząd zabronił zbliżania się do lasu na mniej niż 200 metrów, gdyż poza Sierszewiańskimi muchami tse tse które nigdy nie przekraczały granic lasu, występowały tam również inne niebezpieczne stworzenia, które nie raz poruszały się +/- 100 metrów poza granicami lasu.

w 2013 roku był plan wytępienia Sierszewiańskich much tse tse oraz wycięcia lub spalenia lasu, ale w lesie broń palna kompletnie przestawała działać, tak jak wszelkiego rodzaju piły czy inne maszyny, a żadne drzewo ani roślina występująca w tym lesie nie chciała zająć się ogniem.