Spitsvleugel's Verhaal: Evenement 2

## Het wonderlijke verhaal van Kreupelschaduw

### Hoofdstuk 1:

'Kiezelkit, Narciskit kom snel naar binnen het stormt flink buiten!' riep hun moeder Schaduwvaren vanuit de kraamkamer. 'Ik ben echt niet gemaakt van stof' riep Kiezelkit uitdagend terug. 'Kom hier kleine krijger, hier ben je warm en veilig'. Kiezelkit voelde dat zijn vacht doordrenkt werd door de regen en snel rende hij naar zijn moeder toe. Daar kon hij tegen haar warme vacht aan kruipen en al snel doezelde hij in slaap. Het was midden in de nacht toen Kiezelkit wakker werd van Peerkit die hem een stomp in zijn zij gaf. 'We hebben een heel goed plan' fluisterde hij 'Ga je met mij en Boomkit mee het kamp uit, vandaag is er een Grote vergadering en daar willen wij natuurlijk bij zijn'. Kiezelkit knipperde even de slaap uit zijn ogen en knikte. Het klonk supercool ze zouden de eerste kits bij een vergadering zijn! Zo zachtjes mogelijk trippelde Kiezelkit achter de twee oudere kits aan. Ze kropen door een kleine opening in de kampwand en lieten het kamp achter zich. De wolken boven hen waren donker en dreigend en tot overmaat van ramp begin het ook nog te regenen. Niet zachtjes nee het kwam met bakken uit de lucht. Zijn pels raakt binnen enkele tellen helemaal doorweekt. Plotseling zag hij ook Peerkit en Boomkit niet meer. Wanhopig riep hij hun namen: "Peerkit, Boomkit, waar zijn jullie". Opeens scheurde de hemel boven hem open en hij hoorde angstaanjagende Donder. In paniek probeerde hij het kamp te vinden, maar hij had geen idee waar hij zich bevond. Hij was verdwaald helemaal alleen in de storm. Plotseling was er een felle lichtflits te zien en de boom naast hem werd geraakt. Kiezelkit gilde angstig toen hij zag dat de boom langzaam aan het omvallen was. Het lukte hem niet om op tijd weg te komen en de boom viel.... En de wereld werd zwart.

### Hoodstuk 2

Kiezelkit zuchtte er waren een aantal maanden voorbijgegaan nadat hij geraakt was door de boom. Zijn zus was al leerling en ook Peerkit en Boomkit waren al gepromoveerd. Vandaag was de eerste dag dat hij niet meer in het medicijnhol hoefde te slapen en hij zou leerling eindelijk leerling worden. Zijn benen zouden wel voor altijd krom blijven en hij liep mank. Schaduwvaren had eerste bezorgd en daarna geschokt gereageerd op Kiezelkits ongeluk. Toen ze hoorde dat hij voor altijd kreupel zou blijven keerde ze zich tegen hem. Diezelfde dag nog was ze naar Kloofster gestapt en Kiezelkit had geen idee waar ze het over hadden totdat Kloofster de clan bij elkaar riep voor een clanvergadering. "Kiezelkit vanaf vandaag tot je je krijgersnaam ontvangt zal je bekend staan als Kreupelpoot, je mentor zal...' De hele clan hapte naar adem bij het horen van zijn nieuwe naam ook Kreupelpoot had moeite het te verwerken. Alles leek lang hem heen te gaan alsof niks meer boeide en hij verstond niet meer wat Kloofster verder nog zei. Hij kon de katten slecht zien, omdat zijn zicht wazig was geworden. Hij moest vechten tegen de tranen en hij wist dat hij nu alleen maar alleen wilde zijn, maar dat kon nu niet. Kort raakte hij de neus van zijn mentor Bloemroos aan. Daarna maakte hij zich snel uit de voeten om ergens alleen te kunnen zijn achter zich hoorde hij nog vaag het geroep van zijn clangenoten: "Kreupelpoot, Kreupelpoot" Hij wilde de naam nooit meer in zijn leven horen. Het was al erg genoeg dat hij voor de rest van zijn leven mank was en nu ook nog dit. Het was allemaal de schuld van Peerpoot en Boompoot. Ik had Kiezelpoot moeten zijn dacht hij treurig. Bloemroos gaf hem even de tijd om zijn verdriet te verwerken en nam hem daarna mee het territorium in. Kreupelpoot was blij dat zij hem wel waardeerde hoe hij was en hij genoot van haar gezelschap. Narcispoot kwam naar hem toe gelopen, haar ogen stonden vol medelijden toen ze naar hem toe liep. "Ik heb je nest al voor je klaargemaakt in het leerlinghol" zij ze zacht. Kreupelpoot was haar erg dankbaar en gaf haar een lik over haar schouders. "Bedankt" miauwde hij.

### Hoofdstuk 3

"Haahhaa Kreupelpoot kan niet eens die mosbal vangen, zelfs een schele muis doet het nog beter dan jij" lachte Peerpoot hem uit. Ook Witspikkel, Boompoot en Dagpoot lachte hard mee. Witspikkel pakte de mosbal opnieuw op en smeet hem tegen Kreupelpoots hoofd "Die had je moeten vangen" miauwde hij gemeen, waarop het viertal weer begon te lachen. "Stop!' dat was Narcispoot die zo als altijd voor hem opkwam. Peerpoot duwde haar ruw opzij en ging voor Kreupelpoot staan. "Je zal nooit een echt krijger worden met je manke lichaam, ik hoop dat Kloofster je later tenminste Kreupelhoofd noemt" Kreupelpoot keek hem angstig aan vanbinnen riep hij tegen Peerpoot: Stop gewoon, dit is niet oké. Je bent niet stoer als je katten pest. Maar dat durfde hij niet hard op te zeggen, bang dat ze het alleen maar grappig zouden vinden. Dus in plaatst daarvan keek hij alleen maar naar de grond, terwijl hij ze probeerde te negeren. Plotseling kwam Dagpoot naar voren, de oudere leerling kwam voor hem staan en daagde hem uit voor een gevecht. Voordat Kreupelpoot kon antwoorden was Dagpoot al boven op hem gesprongen. Hij probeerde de gevechtstechnieken die Bloemroos hem geleerd had te herinneren, maar het lukte hem niet. Hij trapte met zijn poten om Dagpoot van zich af te halen. Dagpoot sprong opzij en tot Kreupelpoots schrik trok hij zijn klauwen uit! Woest brullend stormde hij op Kreupelpoot af en hij probeerde opzij te springen, maar Dagpoot had hem al op de grond gewerkt: "Je bent echt nutteloos" siste hij. Daarna plantte hij zijn klauwen in zijn slechte been en Kreupelpoot jankte van de pijn. Verblind door woede en verdriet duwde hij Dagpoot van zich af en stormde het bos in.

\*\*\*

Hij rende en rende zonder een bestemming. Als snel maakt de bosachtige ondergrond plaatst voor een klei en modder. Toen pas stopte hij en merkte hij dat hij weer bij de rivier was beland. Hij zuchtte dit was niet de eerste keer dat Peerpoot hem pestte en dit was ook niet de eerste keer dat hij bij de rivier terecht kwam. Op een of andere manier bracht de rivier hem altijd iets van rust. Hij luisterde rustig naar het gekabbel van de rivier, maar zijn woede werd niet bekoeld. "Stomme, stomme Peerpoot" gromde hij binnensmonds. Witspikkel, Boompoot en Dagpoot waren ook vervelend, maar dat waren eigenlijk meer meelopertjes. Als Peerpoot er niet geweest was had hij best vrienden met ze kunnen worden. Plotseling kwam er een klein grijs poesje uit de struiken aan de overkant naar hem toe gelopen.Haar vacht glinsterde prachtig en Kreupelpoot raakte in een soort trans. "Wie is Peerpoot" Wilde de poes weten. Kreupelpoot schudde even zijn hoofd en gaf toen stotterend antwoord: "Ehmm, ja niet bepaald een vriend van mij... Mag ik weten hoe je heet of nou ja het hoeft niet als je dat niet wilt". Hij merkte dat hij helemaal begon te blozen en hij probeerde haar niet aan te kijken. "Ik ben Stroompoot en wat is jouw naam" de poes keek hem nieuwsgierig aan. Het liefst wilde hij zeggen dat hij Kiezelpoot heette, maar hij kon niet tegen haar liegen. Het leek welk alsof je heel diep kon kijken in de prachtige oceaan kleurige ogen van de zilveren poes. "Mijn naam is Kreupelpoot" zei hij na een lange pijnlijke stilte. De poes kwam dichterbij hem zitten en het voelde haar lichaamswarmte. Haar vacht was zacht en warm en hij genoot van haar geur. "Ik mag jou wel" miauwde de poes verrukt. Kreupelpoot kon een luide "Miauuuw" van blijdschap niet onderdrukken. "Ik zie je hopelijk gauw weer" riep hij haar achterna toen ze afscheid namen.

### Hoofdstuk 4

Narcispoot was super opgewonden voor hun eerste Grote vergadering de hele dag was ze al zenuwachtig aan het op en neer springen. Kreupelpoot daarintegen was vooral heel nerveus. Het was nog heel goed in zijn geheugen geprent hoe de vorige keer dat hij naar een Grote vergadering ging was afgelopen. "Kom op, Het is tijd om te gaan" riep Bloemroos. Kreupelpoot was opgelucht te zien dat Peerpoot dit keer niet mee zou gaan. Boompoot zag er heel wat minder zelfverzekerd uit zonder Peerpoot erbij. Kreupelpoot besloot het erop te wagen en kwam naast Boompoot lopen. "Hoe gaat ie" vroege hij kalm. Boompoot keek hem zenuwachtig aan en hij vermeed Kreupelpoots blik. Je zou bijna zeggen dat hij zich schuldig voelde. Kreupelpoot liet het er maar bij en ging naar weer naast zijn zusje lopen. Eindelijk daar was het dan. De vierbomen staken zo leek het, oneindig hoog de lucht in. Vol verwondering keek hij naar de leiders die naar de Hogestenen toe liepen tot hij plots een bekende geur rook. Stroompoot dacht hij blij terwijl hij haar opzocht. Stroompoot was blij hem te zien en hij ging naast haar zitten. Terwijl de vergadering bezig was praatte de twee leerlingen over van alles en nog wat, totdat de vergadering op zijn einde liep. Kreupelpoot wist eigenlijk niet hoe hij dit moest vragen, maar hij probeerde het toch. " Hé Stroompoot, heb je misschien zijn om een keer bij de rivier af te spreken om nou ja.., gewoon een beetje te kletsen... Maar als je dat niet wilt dan hoeft het niet hoor. Ik bedoel ik snap dat je me misschien niet zo aardig vind en dat je liever alleen w.." Stroompoot onderbrak hem en zei snorrend "Oh Kreupelpoot, natuurlijk wil ik wel afspreken bij de rivier wat denk je van s'nachts over drie zonsopkomsten" "Ik zal er zijn" beloofde Kreupelpo

\*\*\*

Kreupelpoot lag onrustig te draaien in zijn nest, vandaag ging hij afspreken met Stroompoot s'nachts ! Hij vond het vooral eng dat ze ontdekt konden worden en daar had Kreupelpoot echt geen zin in. Hij zou flink in de problemen raken als hij nog een keer gepakt zou worden, dus hij zou heel voorzichtig moeten zijn. Hij keek even om zich heen en tot zijn tevredenheid hoorde hij dat alle leerlingen in een diepe slaap waren. Dit is het moment. zei hij tegen zichzelf toen hij het leerlinghol verliet. Hij had geen idee hoe hij het kamp uit kon, met zijn manke been kon hij vast niet meer door de nauwe opening en nu is hij ook een stuk grote dus dat maakt het nog lastiger. Witspikkel stond op de uitkijk hij keek verveeld om zich heen. Kreupelpoot pakte een steentje en smeet hem naar de andere kant van het kamp, Witspikkel was meteen alert en spitste zijn oren. Toen het steentje met een doffe klap de grond raakte rende Witspikkel er meteen heen om te checken of daar niks aan de hand was. Tegen de tijd dat hij terug zou zijn was Kreupelpoot allang door de opening verdwenen. Hij struinde door de bossen en hij viel meerdere keren, omdat hij geen hand voor ogen kon zien. Maar uiteindelijk bereikte hij toch de rivier. In het licht van de maan leek de rivier wel gemaakt van zilver, het leek wel alsof de sterrenclan zelf deze rivier had gemaakt. Precies goed voor een romantische date. Nee, Romantisch, ik ben niet verliefd, ik ben niet verliefd dacht hij, maar zijn hart zij wat anders toen Stroompoot kwam aanlopen. "Daar ben je" haar stem was vervuld met opwinding en de twee handen de nacht van hun leven.

\*\*\*

Het bleef niet bij een nacht. Ze spraken meerder keren per week af om de nacht samen door te brengen, maar hoe vaker ze gingen hoe onvoorzichtiger Kreupelpoot werd.

### Hoofdstuk 5

Deze nacht was Kreupelpoot weer van plan om met Stroompoot af te spreken. Hij zuchtte zijn zus was net krijger geworden en heette nu: Narcislelie. Ook Boompoot en Peerpoot waren geen leerling meer en droegen de naam Boomblad en Peervoet. Dat betekende dus dat Kreupelpoot de enige overgebleven leerling was. Boomblad had Kreupelpoot al meerder keren het kamp uit zien glippen, maar hij was vastbesloten het niet aan Peervoet te vertellen. Hij had in de loop van tijd respect gekregen voor de leerling. Het was hartstikke dapper van hem om zo vaak stiekem het kamp te verlaten, want elke keer was er die kans om gesnapte te worden. Boomblad had diepe spijt van de pesterijen die hij had gedaan in zijn leerlingtijd. Het geheim houden was wel het minste wat hij kon doen... Plotseling rende Peervoet naar hem toe. Hij leek zich ergens over op te winden en hij lachte gemeen: "Ik zag Kreupelpoot net het kamp uit sneaken!! Ik heb het meteen aan commandant: Eendenstaart gemeld en hij gaat er met een patrouille op af" Boomblad probeerde de blik van zijn broer te vermijden en zei toen een beetje ongemakkelijk: "Ehhh, Oké leuk voor je". "Ja" lachte Peervoet terwijl hij bij Eendenstaart, Nageltand en Modderstaart ging staan. Boomblad haalde diep adem en nam toen een besluit, zo snel als de wind rende hij het bos in terwijl hij Kreupelpoots geurspoor volgde...

\*\*\*

Stroompoot was ook net bevorderd tot krijger en Kreupelpoot was heel blij voor haar. Het maakte voor hem nu even niet uit dat hij nog geen leerling is, als hij maar bij haar kon blijven. Haar naam was nu Stroomhart, een naam die goed bij haar paste vond hij. Hij legde zijn hoofd op haar schouder en als snel begon hij in te dommelen. Toto hij plotseling werd verrast door de geur van Boomblad. Spanning overspoelde hem als duizenden kleine vonkjes energie. "Snel verstop je" siste hij tegen Stroomhart die vervolgens in de dichtstbijzijnde struik dook. "Kreupelpoot, Peervoet komt er aan, hij heeft je gezien" hijgde Boomblad. Kreupelpoot was al bang als hij eraan dacht. Ze zouden hem uit de clan gooien! "Waarom vertel je ons dit" vroeg Kreupelpoot nieuwsgierig. Boomblad schuifelde ongemakkelijk met zijn poten heen en weer:" Ik ehmm, Ik denk dat ik fout zat, Het spijt me zo" stamelde hij. Kreupelpoot was verbaasd en blij dat te horen "Bedankt miauwde hij.

\*\*\*

Ze hoefde niet lang te wachten tot Peervoet eraan kwam, want net nadat Kreupelpoot, Boomblad bedankt had kwam de patrouille al aanstormen. Kreupelpoots knieën begonnen te knikken bij het zien van de patrouille boze clangenoten die erop uit waren om HEM te betrappen. Kreupelpoot probeerde op zijn ademhaling te letten om neutraal over te komen. Peervoet rende meteen op hem af en lachte "Betrapt, Muizenbrein". Ook Eendenstaart kwam naast hem staan. Hij deed zijn bek open om beter te kunnen ruiken en als snel ving hij een derde geur op. Eendenstaart volgde het geurspoor tot hij bij een bramenstruik uit kwam. Hij stak zijn kop erin en als snel kwam er een jonge zilveren poes uit gekropen. "Wie ben jij?" vroeg hij verbaasd. Oh nee ik ben ontdekt. Nu gaan ze me vast als straf verbannen uit de clan. Maar Kreupelpoot was niet meer bang. Dan kon hij samen met Stroomhart weg lopen om een veilige plek te zoeken waar ze een nieuwe familie konden starten. Het maakte niet uit wat er allemaal nog ging gebeuren als Stroomhart er maar bij was dan was alles goed. Maar voordat Stroomhart antwoord kon geven op Eendenstaarts vraag, kwam Boomblad op hen afgerend zijn ogen vervuld van angst "VOS" schreeuwde hij. Plotseling heerste er grote paniek onder de katten, maar dat kwam vooral omdat Peervoet hysterisch gillend heen en weer rende. Hij was nu lang niet zo dapper als hij zich altijd voordeed en het duurde dan ook niet lang voordat hij een veilig holletjes had gevonden waar hij in kon schuilen. De andere maakten zich klaar voor een gevecht. De vos was een mannetje die wel 5 keer zo groot is als een kat. De vos was uitgehongerd en dat maakt hem alleen maar gevaarlijker. De vos deed zijn eerste uithaal waarmee hij Nageltand vloerde. Hij richtte zich op, maar Eendenstaart sprong en snel tussen en begon uit te halen naar zijn flanken. Nu was het gevecht echt begonnen. Het ging even zo door en het leek erop dat de katten zouden winnen dacht Stroomhart, maar plotseling keerde het tij toen de vos zich op Kreupelpoot richtte. Kreupelpoot probeerde zich te verdedigen, maar hij struikelde en hij kon de ranzige adem van het beest ruiken. "NEE" gilde Stroomhart terwijl ze zich op de vos wierp. Haar klauwen boorde zich in zijn vacht. Het beest brulde woest en met een harde Zwiep werd ze van zijn rug geworpen. Ze bleef versufd liggen. Kreupelpoot had tijd om overeind te krabbelen. Toen hij om zich heen keek zag hij dat alleen hij en Eendenstaart nog overeind stonden. De vos richtte zich tot Eendenstaart. De kater viel en de vos kwam steeds dichterbij, hij wierp zijn lichaam omhoog en zijn klauwen waren al naar achter gestoken. Klaar voor de doodslag. "Nee, dit kan ik niet laten gebeuren" zei Kreupelpoot tegen zichzelf. Hij kwam grommend aan rennen en stortte zich op de rug van het beest, zijn kleine oogjes keken vervaarlijk en woest brullend probeerde hij dit wezen van zijn rug af te zwiepen, maar Kreupelpoot liet niet los. Hij plantte zijn klauwen diep in de rossige rode vacht van de vos. Die krijste en wist zijn klauwen in het vervelende kat-wezen te zetten met een brul gooide hij Kreupelpoot van zich af waarna hij het bos in rende, weg van die gekke wezens. De rest was een waas voor Kreupelpoot , scharlaken rode druppels bloed dropen van een lange diepe wond in zijn rug.....

### Epiloog:

"Kreupelpoot, Kreupelpoot" jankte Stroomhart "Wordt nou toch wakker" zei ze terwijl ze zijn lichaam door elkaar schudde. Plotseling begon Kreupelpoot hard te hoesten. "Hij leeft, Hij leeft" riep Boomblad blij. Kreupelpoot probeerde voorzichtig op te staan. Zijn hoofd bonkte en hij kon haast niet overeind blijven van de duizeligheid, maar na een paar pogingen lukte het hem toch om overeind te komen. Hij strompelde naar het midden van de kamp toen Kloofster plotseling naar de Hogerots liep. "Willen alle katten die oud genoeg zijn om hun eigen prooi te vangen zich verzamelen voor een clanvergadering, Vandaag kijken we neer op deze leerling die hard gewerkt heeft om de wil van de sterrenclan te begrijpen. Kreupelpoot vanaf vandaag zal je bekend staan als Kiezels.." Tot zijn eigen verbazing stapte Kreupelpoot naar voren om Kloofster te onderbreken: "Kreupelpoot is goed, Die naam past bij mij" zei hij langzaam. Kloofster gaf hem een goedkeurend knikje en ging toen verder "In dat geval zal je vanaf vandaag bekend staan als Kreupelschaduw, Je sterrenclan eert je moed en Vechtkunst. ondanks dat je Kreupel bent heb je je net zo goed bewezen als elke krijger hier. Daarom is je naam Kreupelschaduw, omdat hoewel je kromme benen hebt toch kunt zijn wie je wil" Kreupelschemer kon zijn geluk niet op de hele clan scandeerde zijn nieuwe naam: "Kreupelschaduw, Kreupelschaduw". Ook Dagschemer en Witspikkel juichte hard mee, waarschijnlijk hadden ook zij hun fouten ingezien. Alleen Peervoet was nog te koppig om aardig tegen hem te doen. "Gefeliciteerd Kreupelschaduw" snorde Stroomhart. Zij had toestemming van Kloofster gekregen om zich bij de clan aan te sluiten en nu konden ze voor altijd samen blijven.

Kreupelschaduw zuchtte tevreden wat kon je nog meer willen. Hij had een lieve zus een trouwe vriend en het beste van allemaal een geweldige , mooie, leuke , lieve partner! Hij keek even omhoog om zijn voorouders te bedanken: "Bedankt Sterrenclan, dat ik dit prachtige pad mocht bewandelen". Stroomhart kwam naast hem staan en samen bekeken ze de zonsopkomst die prachtige kleuren had.

Einde, Thum, Thum, Thum