Super Mario Sunshine: Duistere tijd

***Duistere tijd*** is een creepypasta.

## Proloog

Vrijdag 21 oktober 2011, het is een dag die me voor altijd zou achtervolgen. Hoe gek dit ook klinkt voor veel mensen, maar wat er is gebeurd, maakte me bang. Dus hier is het verhaal: jullie kennen allemaal de beroemde gamewinkel genaamd GameStop, toch? Het is een plek waar gamers hun games kopen, ruilen en verkopen voor andere games of geld. Mijn dag begon zoals elke andere dag. Het was vrijdag de 21e en ik droomde dat ik *Super Mario Sunshine* (2002) zou spelen. Het was een game waar ik van hield, het was ook één van mijn favoriete videogames die ik heb gespeeld. Maar het was ook een game die ik miste voor mijn verzameling. Zie je, ik begon games te houden en ze niet terug te nemen voor ruil of geld en Super Mario Sunshine was de volgende op die lijst. De game was nu niet zoveel, slechts $21,- bij mijn plaatselijke GameStop-winkel. Ik had er genoeg van en dacht om een ​​tweedehands exemplaar te gaan halen, aangezien jij en ik allebei weten dat ze gestopt zijn met het maken van GameCube-games. Ik wachtte tot de winkel om tien uur open zou gaan, maar het was negen uur 's morgens, dus ik dacht dat ik nu kon gaan wachten tot de winkel openging. Ik was echt zo wanhopig voor de game. Toen ik bij de winkel kwam, moest ik gewoon wat langer wachten tot hij openging, geen probleem. Toen ze opengingen, liep ik naar binnen en keek waar de GameCubes waren, maar ik zag geen teken van Super Mario Sunshine. Ik vroeg de medewerker van de winkel of ze nog exemplaren hadden en mijn geluk was dat ze er nog maar één over hadden.
Hij zei: 'De reden waarom het niet op de plank staat, is vanwege de opslagruimte.' Het was logisch, het was behoorlijk krap waar de games waren. Terwijl hij zijn hand uitstak om de game te pakken, haalde hij de schijf eruit en keek er een beetje raar naar. Op de titel op de schijf stond *Super Mario Sunshine*, maar het woord *Sunshine* was gemarkeerd als *Darkshine*, wat ik erg vreemd vind. Maar we haalden allebei onze schouders op omdat we wisten hoe mensen met hun disks omgaan. Hij vroeg of hij het moest schoonmaken, maar ik schudde mijn hoofd, ik kon het zelf doen. Toen hij de disk in een leeg doosje stopte, gaf ik hem het geld dat ik had en nam de game mee naar mijn auto. Maar om de één of andere reden voelde ik me een beetje... raar. Ik heb net een game gekocht die ik graag wilde spelen, waarom zou ik zenuwachtig zijn? Ik negeerde het gevoel, ging meteen naar huis en stopte de schijf in mijn Wii.

## Gameplay

Op dat moment werd het introductiefilmpje afgespeeld, ik glimlachte stralend, het was een goed gevoel om me weer een kind te voelen. Maar voordat de cutscene begon in het vliegtuig waar Mario, Peach en Toadsworth zouden moeten zijn, bevroor de video. Maar het geluid ging door. Ik dacht dat het misschien door de schijf kwam en voor wie ik ben, haal ik de schijf er graag uit om te zien hoe erg de krassen waren.
Wat heel vreemd was, was dat er helemaal geen krassen waren. Misschien werkte de game op dat moment niet goed, dus ik stopte de game terug in mijn Wii en startte de game opnieuw. Deze keer sloeg het de introductievideo meteen over en ging naar het titelscherm.
Denk aan de keer dat het titelscherm verschijnt, Mario roept: 'Super Mario Sunshine!' Nou, raad eens? Het gebeurde niet. Tegen die tijd ging ik door en ging waar de bestanden waren en ik merkte twee bestanden op die al waren gemaakt. Ik vond dit buitengewoon raar omdat er helemaal geen opslagbestanden zouden zijn, dat werkt alleen met DS-games, niet met GameCubes. Op beide dossiers stond de naam 'dood'. Geen spoor van glanzen, geen gamerecords, niets, alleen de naam 'dood' op de bestanden, op de derde na. Omdat ik het vreemd vond, ging ik naar het eerste 'dode' bestand en het bracht me terug naar het titelscherm. Wat maakt het uit? Dus ging ik naar het tweede 'dode' bestand en het bracht me weer naar het titelscherm. Dus ging ik naar het derde lege opslagbestand en de game begon uiteindelijk. Het begon normaal, toen ze allemaal kwamen opdagen en een puinhoop aantroffen op hun landingsplaats. Ik kon de game nu spelen zonder dat er nog meer rare dingen aan de hand waren. Ik ging F.L.U.D.D. halen en ruimde de rotzooi op. Toen ik de mini-baas versloeg, vond ik een Pianta die daar op de grond lag en niet bewoog. Ik kan me niet herinneren dat zoiets gebeurde toen ik Super Mario Sunshine eerder speelde. De game gaat later verder naar het spoor van de puinhoop die Mario, of moet ik zeggen Schaduw-Mario, heeft gemaakt. Hij werd natuurlijk schuldig bevonden en hij en F.L.U.D.D. waren aan het praten zoals voorheen. Nu verwachtte ik de volgende scène waarin de agent-Pianta's met Mario praten over 'niet wegrennen', maar deze keer begon het gewoon meteen. Maar de omgeving was deze keer anders. Ik herinnerde me de game helder en vrolijk rond Isle Delfino, maar het was donkerder. De lucht was donker en de wolken waren rood en de zee was ook rood. En de Pianta's? Ze waren bij de fruitkraampjes en zo... dood. Ik begon te denken dat deze game was gehackt door iemand die dit als een grap beschouwt. Ik vroeg me af wat er nog meer was gebeurd en ging naar de voorkant van het gebied, waar het standbeeld staat. Daar vond ik Peach. Ze hield iets vast, dus ik rende naar haar toe om het van dichterbij te bekijken. Ze draait zich om... en houdt het hoofd van Toadsworth vast. Zijn ogen waren gesloten, het bloed droop van zijn hoofd en zijn ruggengraat hing eronder. Tegen die tijd kwam mijn vreemde gevoel weer terug, ik werd misselijk van hoe echt het bloed eruitzag. Toen begon het scherm een ​​beetje wazig te worden. Peach was het enige op het scherm dat niet werd vervaagd en haar ogen begonnen donker te worden. Het geluid van de muziek begon te klinken, alsof noten hun aanwijzingen missen en gewoon beginnen te spelen zonder het ritme te evenaren. Ik keek naar Peach, toen liet ze het hoofd van Toadsworth vallen en de camera begon snel naar haar gezicht te bewegen, haar mond stond wijd open, wijder dan enig mens zou moeten hebben. Ik was compleet in shock toen mijn hoofd pijn begon te doen van de muziek en de onscherpte, toen de camera naar haar toe begon te lopen, kon ik niet ademen en met volledige angst rende ik naar mijn Wii en sloot de game volledig af en ook mijn televisie. Mijn hart bonsde snel en hard. Om de één of andere reden, hoewel het maar een game was, voelde het alsof mijn geest uit me werd getild. Kippenvel ging over mijn hele lichaam toen ik opstond en naar de keuken begon te lopen en iets te drinken pakte om mezelf te kalmeren.
Ik bleef bij mezelf denken: Wat was dat in hemelsnaam!?
En dat blijf ik tot op de dag van vandaag denken. Toen ik eindelijk de moed had om de game opnieuw te starten, moest ik weten wat er in vredesnaam met de game is gebeurd. Misschien kan ik een uitweg vinden uit deze zieke hack. Toen ik bij het titelscherm kwam, ging ik naar het derde bestand, maar deze keer had het dezelfde naam als de andere 'dood' en dit is het moment waarop ik omdraaide. Nadat ik dit had gezien, crashte mijn Wii volledig. Ik probeerde het opnieuw aan te zetten, maar het werkte gewoon niet. Gelukkig kocht ik mijn Wii pas een kwartaal geleden, dus ik kon Nintendo uitleggen over deze beschadigde disk en ze konden de Wii repareren. De disk kwam toen uit de Wii, ik keek ernaar en haalde hem eruit. Ik stopte het terug in de koffer, nam het mee naar buiten en gooide het weg. Ik sloeg erop met een hamer, nam een ​​lucifer en olie, spoot de olie in het kistje, gooide een brandende lucifer in het kistje en zag het branden. Het was allemaal voorbij… en ik voelde me gelukkig. Ik zag het branden tot het er niet meer was. Ik liep terug naar binnen en naar mijn kamer, tot mijn verbazing zag ik mijn tv aanstaan ​​met een statisch geluid erbij.
Het volgende dat gebeurde, het demonische gezicht van Peach verscheen op mijn scherm, haar stem schreeuwde uit de luidsprekers: 'Sterf, sterf, sterf, STERF!' Elke keer dat het woord werd geroepen, werden haar ogen groter, haar glimlach werd ook breder. Het was alsof ze uit mijn scherm begon te komen. Ik keek naar mijn Wii terwijl het kleine lampje knipperde, je weet wel, de aan-uit-knop? Ik ging en probeerde het systeem uit te schakelen, maar het werkte gewoon niet.
'Shoumetsu! Shoumetsu! SHOUMETSU!' Dat was het Japanse woord voor 'dood' en het begon me bang te maken hoe het uit haar mond klonk. Ik ging door en koppelde mijn Wii los van de tv en ik keek naar het scherm van haar gezicht. Het bloed begon uit haar mond en ogen te lopen, het was bizar. Toen ik de stekker eruit trok, vervaagde het scherm naar zwart. Ik probeerde mijn Wii op te pakken en hij was helemaal heet geworden. Ik haastte me naar de keuken om wat handdoeken te pakken om mijn handen te bedekken met de hitte van mijn Wii, gooide hem ook in de prullenbak en zette hem buiten, wachtend tot de werknemers van de vuilnisbelt hem weg zouden halen. Twee uur later kwamen ze en ik zag hoe hij het verpletterde in zijn vrachtwagen, ik zuchtte van grote opluchting toen het eindelijk voorbij was. Ik had het moeten bewaren voor een nieuwe Wii, maar nu, daarna, denk ik dat het het beste is om gewoon op de Wii U te wachten.

## Epiloog

Elke keer als ik aan een tweedehands GameCube-game denk, ben ik bang om het te kopen, want wie weet wat er achter disks kan schuilgaan. Ik heb geen idee wat er had kunnen gebeuren als ik die nachtmerrie van een disk had bewaard, maar ik weet zeker dat het niet goed zou zijn geweest. Ik had foto's moeten maken, maar met de angst die ik had, heb ik er op dat moment nooit aan gedacht. Nou, dit is mijn verhaal. En eentje die ik nooit snel zal vergeten. Hoe graag ik ook zou willen, maar het gezicht van Peach zal me voor altijd achtervolgen. Maar ik hoop dat ik er ooit overheen zal komen. Ik wil alleen maar zeggen, als je ooit een game krijgt en het werkt niet zoals het zou moeten… wees dan extra voorzichtig. Maak niet dezelfde fout als ik.