Nikaro Suntail

Nikaro od zawsze był uczynnym Catkinem. Pomagał wszystkim ludziom w całej nadmorskiej wiosce Muretel. Miał on niewielkie duże sterczące uszy ,które idealnie wychwytywały wszelakie dźwięki zwierząt znajdujących się w lesie. Jego futro było koloru białego, zimami bywał on niewidzialny w śnieżnym otoczeniu, zwierzyna dopiero po ataku dowiadywała się o jego obecności. Oczy miał koloru niebieskiego przypominające niebo nad złocistą plażą w Korynie. Długi ogon pomagał mu odwracać uwagę przejeżdżających kupców by ukraść kolejne błyskotki.

Jego niewielkie rozmiary i jego ponadprzeciętne umiejętności sztuki przetrwania pozwalały mu zapewniać jedzenie dla niego oraz jego wiernej towarzyszki Simpi.

Simpia była dużym lampartem jej piękne cętki przykuwały uwagę każdej osoby w mieście. Natomiast jej wielkie kły budziły respekt i nie raz pozwalały wydostać się z niebezpiecznych sytuacji.

Byli oni nie rozłączni, razem chodzili na polowania, do okolicznej karczmy a także do okolicznego targu. Simpia zwykle odwracała uwagę sprzedawców gdy Nikaro rozkradał wszelkie przydatne rzeczy ,które następnie rozdawał sierotom zostawionym na ulicy. Gdy przechodzili w ciemniejszych uliczkach małe smyki ochoczo się z nimi witały i żartowały. Podawał im zrabowane fanty , także jedzenie zdobyte na polowaniach. Simpia uwielbiała tych małych rozbójników potrafiła się bawić z nimi godzinami.

Nocami nasi bohaterowie uciekali do lasy gdyż poza sierotami nie ufali nikomu. Spali zwykle w małej jaskini 20 minut drogi od miasta tam składowali swoje rzeczy i resztę zdobyczy z polowań.

Pewnego dnia dowiedział się ,że przyjeżdża nowy kupiec do miasta z drogocennymi towarami.

Pomyślał sobie- Nowy kupiec to łatwa kasa nie będzie uprzedzony do nich pomyśli że jesteśmy klientami. Wtedy zaczniemy go rozkradać zorientuję się po paru godzinach gdy my już dawno będziemy spieniężać zdobyte łupy, a pewnie i tak nie skojarzy kto to mógł zrobić.

Wieść szybko się rozniosła przy jego straganie stało mnóstwo chętnych na jego towary.

Hm będzie to jeszcze łatwiejsze niż mi się wydawało. Tyle ludzi robi mi za zasłonę nikt się nie zorientuję plan idealny.

Powoli zbliżał się do stoiska starał się wypatrywać które towary są na uboczu. Zobaczył jedną rzecz, która rzuciła mu się w oczy był to wielokrążek (Wg mojej wiedzy warty był on połowę królestwa) ludzie przechodzili na lewo i prawo ciężko było się mu przyjrzeć i ocenić dokładną jego wartość. Ludzie zastawili mu drogę. Wysoko urodzenie mieli gdzieś małego kota szwędającego się pod butami.

-Kur… Waleni ludzie myślą że pieniądze to wszystko, że są lepsi… Pf jebane imbecyle nawet sami drzwi nie są w stanie otworzyć tylko mają ludzi od tego.

Zezłościł się i a w gniewie wpadł na pomysł że jeszcze ich okradnie.

Zaczął zabierać sakiewki przy ich paskach w między czasie uważając na strażników przechodzących od czasu do czasu między ludźmi.

Nerwowo rzucał sakiewki do plecaka. Po Zebraniu około 6 pełnych sakiewek podszedł do stołu z wystawionymi towarami. W tamtym momencie handlarz był tak zajęty że nawet nie zauważył nowego małego klienta.

Nikaro był zaślepiony nową zdobyczą tak cenną(w jego oczach) że mógłby już nigdy więcej nie martwić się o siebie i o sieroty z okolicy.

Nie myśląc za wiele złapał za wielokrążek. Zaczął mu się przyglądać

- Jaki piękny będziesz mój kochanie - wyszeptał ślepo zapatrzony w nową zdobycz

W tamtym momencie ktoś krzyknął

-OKRADLI MNIE TO NA PEWNO TEN PARSZYWY KOCIACZEK

Powoli zaczął się wycofywać

- Tak pamiętam go to dwa dni temu też go widziałem jak zniknęła mi sakiewka – Powiedział wysoko urodzony snob

Nikaro zaczął uciekać łatwo mu przyszło uciekanie w tłumie dzięki jego niewielkim rozmiarom.

Gdy opuścił tereny targowiska był daleko od goniących go ludzi jednak wiedział że w mieście raczej im nie ucieknie.

Wybiegł z miasta uciekał między drzewami próbując zgubić ludzi. Simpia biegła daleko przed nim była tak szybka, że nasz kot nie musiał się o nią martwić. Z każdą kolejną minutą ludzie coraz bardziej zbliżali się do Catkina. Jednka zobaczył on w oddali wielkiego nieznajomego.

-To moja jedyna szansa – powiedział zasapanym głosem

Dużo nie myśląc pobiegł za jego nogi

Po wymianie zdań (historia Katsu Mik)

Ludzie na odchodne rzucili paroma przekleństwami.

W tamtym mieście jestem spalony, a on jeszcze mnie nie zabił chyba jestem na niego skazany.

Wyłuskam z niego wszystko co mogę.

I tak Nikaro i Katsu zaczęli razem podróżować, zaprzyjaźniać i razem poznawać świat na nowo.