Khaar

### Położenie

Sułtanat Khaar, jak sama nazwa wskazuje, znajduje się na wielkiej
pustyni Khaar. Nie ma oficjalnych granic, jednak nieoficjalną granicą
jest po prostu pustynia. Khaar rozciąga się w samym sercu Kentaru, jego
wschodnią granicą są stoki Wielkich Gór Nebal. Na południe ciągnie się
wzdłuż pasm górskich aż do południowych wybrzeży Kentaru od którego
oddzielają wąski pasm górskich i Wąwóz Szkieletowy. Dzięki pasmowi Gór
Szkieletowych Khaar oddzielona jest od Oceanu, i właśnie tam zawraca na
zachód. Na zachodzie ogromna pustynia rozciąga się aż do Ziemi
Fereńskiej i bardziej na północ Księstwa Latgalet. Na północy pustynia
przechodzi w nieskończone stepy które są nieoficjalną granicą Królestwa
Meranii. Stepy ciągną się dalej na północ aż do wielkich puszcz
Kentarskich których tworzą kolejną naturalną barierę Sułtanatu i sięgają
 aż po północne stoki Gór Nebal.

W Sułtanacie Khaar nie ma ani jednej rzeki, brak dostępu do morza, nie
ma jezior z wyjątkiem kilku zbiorników solnych, martwych jeszcze
bardziej niż ta ogromna sucha kraina. Między bezkresnym morzem wydm
piaskowych na przestrzeni tysiąc leci powstały nieliczne oazy wokół
których kwitnie życia. Obecnie istnieje trzy duże oazy, i kilka
dziesiątków mniejszych, wokół nich pobudowano osady i miasta zamieniając
 je w wyspy cywilizacji na tle ogromnej pustej i niemalże martwej
przestrzeni pustyni.

Pierwszą z trzech największych oaz jest wysunięta najbardziej na północ
Oaza Himpa. Wokół niej powstało miasto o tej samej nazwie. Drugą i
zarazem największą jest oaza Kryluma, wokół której wybudowano wielkie
miasto pałaców. Wokół niego rozłożone obozem jest drugie miasto,
namiotów. Razem tworzą stolicę Sułtanatu, oficjalną siedzibę władz
prowincji, Asambul. Ostatnią wysuniętą najbardziej na południe, niecałe
dwieście mil od Wąwozu Szkieletowego, jest oaza Rymi, wokół którego
wybudowano miasto państwo Rymilie.

Władzę w Sułtanacie pełni feudalny władca tytułujący się Sułtanem, Hakim
 z dynastii Symilanów. W Sułtanacie władzę sprawują głowy
najważniejszych rodzin, ci zaś swoją pozycję dostają wyłącznie od
Sułtana. Ten ostatni ma władzę praktycznie autorytarną, on ustanawia
prawa i zmienia je według jego widzimisie. Jednocześnie jest on
lennikiem Cesarza Torrani, tak samo jak wieki wcześniej służył Cesarzom
Torrath. Nikt nigdy nie ogłosił oficjalnie skąd tak zażyłe stosunki
między Sułtanatem a Cesarstwem, faktem jest że Sułtanowie od zawsze są
jednymi z najwierniejszych zarządców prowincji w historii Cesartwa.

Sami Khaarowie są ludźmi preferującymi plemienny tryb życia. Od wieków
zdecydowana większość z nich jest nomadami i raczej się to nie zmieni.
Już sam fakt ich trybu życia wskazuje na to, że nie osiedlają się
nigdzie na dłużej. Ziemia nie daje plonów, więc nie muszą jej pilnować.
Wody nie ma prawie nigdzie oprócz Oaz, a te są na tyle małe że trzeba
wędrować od jednej do drugiej. Życie w ciągłym poszukiwaniu wody, a co
za tym idzie żywności stworzyło naród nomadów jakich nie ma nigdzie
indziej na Kontynencie. Khaarowie są podzieleni na dziesiątki plemion
które według ścisłych zasad i tradycji przemieszczają się po całym
terytorium Pustyni Khaar, od oazy do oazy.

Przez brak ziemi nie ma podziału na klasy społeczne. Są wodzowie plemion
 oraz plemiona. Każdy równy wobec każdego z wyjątkiem kobiet. W Khaar
kobiety nie mają nic do powiedzenia, traktowane są jak rzecz, własność,
ozdobę jakich można mieć wiele.

Sułtanat Khaar jest też ostatnim miejscem w Cesarstwie gdzie oficjalnie
funkcjonuje niewolnictwo. Niewolnikami mogą być schwytani bandyci, jeńcy
 wojenni lub ofiary zwykłych napadów łupieżczych których potem sprzedaje
 się za szczere złoto na targach. Najczęstszym towarem są zdecydowanie
Merańczycy, ale zdarzają się przedstawiciele większości ras i nacji.
Niewolnik nie ma żadnych praw, jego pan ma za to nad niewolnikiem
wszelkie prawa, włącznie z zabiciem niewolnika nawet bez powodu.

* Prawa Khaardów
* Tytuły i godności Khaardów

Kultura Khaarów oparta jest na wiekowej tradycji typowej dla nomadów.
Ich zwyczaje związane są z pustynią, życiem na niej, i wieczną podróżą.
Wokół oaz życie kręci się wobec bogactwa gromadzonego wręcz z fanatyczną
 zaciekłością. W drodze najcenniejszym płatniczym surowcem jest woda.
Khaarowie nie zachowują swej historii, uważając że w ten sposób obrażają
 swych przodków. Mówią, „Co pustynia dała, Pustynia zabrała”. Zamiast
historii wolą tworzyć legendy przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Opisują w nich dokonania swych Plemion w Wojnach Sułtana, walkę z
pustynią, osiągnięcia handlowe. Jednak nie historię.
Khaarowie
ubierają się w luźne togi z kapturami, którymi okrywają całe ciało przed
 piaskiem i palącym słońcem. Najwcześniej są to kolory biały, brudno
miały i szary. Tak by unikać skwaru lejącego się dzień po dniu z nieba. W
 nocy na strój dzienny zwany telabą, nakładają długie wełniane płaszcze
mające chronić ich przed zimnymi pustynnymi nocami. Większość plemion
nomadów żyje w swych obozach namiotowych. Całe życie w jednym namiocie
mogło by się wydawać dziwne i barbarzyńskie. Nic jednak bardziej
mylnego. Namioty Khaarów są wersjami luksusowymi, przystosowanymi do
życia na pustyni. Stworzone są w najdrobniejszych szczegółach tak by
ułatwiać życie, ich transport. Namioty te są duże i pojemne, ale
jednocześnie pięciu zręcznych nomadów Khaarów potrafią rozłożyć
dziesięć takich w pięć minut jakie dzielą ich od burzy piaskowej.

Do transportu używają wielbłądów. To jedyne zwierzęta używane do pracy
fizycznej na pustyni, reszta to tylko źródło pożywienia. W zwyczajach
Khaarów wielbłądy są traktowane tak jak w Meranii konie. Prawie jak
członkowie rodziny. To w głównej mierze dzięki nim możliwe jest życie na
 Wielkiej Pustyni Khaar.
Powszechnym w kulturze Khaar jest
traktowanie kobiet jako rzeczy. Kobieta nie ma prawie żadnych praw, jest
 własnością ojców a potem mężów za których są wydane. Jedną z form
okazywania bogactwa jest liczba żon. Dla przykładu Sułtan ma ich
kilkadziesiąt, wodzowie Plemion koło tuzina, a nawet zwykłych kupców
nomadów stać na dwie lub więcej.

Nauka w Sułtanacie Khaar ma dwie strony medalu. Osiadli w miastach
państwach Khaarowie mają doskonale rozwinięta edukację stworzoną na wzór
 z Torrańską. Dzięki bogactwu Sułtanatu państwo może zapewnić ją każdemu
 obywatelowi mieszkającemu na stałe w którymś z miast. Drugą stroną
medalu są nomadowie którzy jedyną edukację jaką otrzymują jest edukacja
pustyni i życia. Naucz się żyć na niej lub zgiń . Nie ma innej
możliwości.

Religia w sułtanacie jest całkowicie dowolna, ale dla poszczególnych
plemion wybierana jest oczywiście przez wodzów. Większość z nich wyznaje
 Ignitusa, jednak popularny jest też Mercatos. Spośród plemion osiadłych
 najczęściej wyznawany jest właśnie Mercatos.

Magia w Khaar uznawana jest za całkowicie normalny i szanowany środek
zarobków. Magowie wśród plemion koczowniczych to rzadkość, ale wśród
osiadłych w oazach zdarzają się często i nie są niczym zaskakującym. Na
terenie całego Sułtanatu panuje protektorat Cesarskiej Kapituły nad
wszystkimi magami, w związku z czym potrzebna jest ich zgoda i licencja
na praktykowanie Sztuki. Główną siedzibą Kapituły w Sułtanacie jest
wieża w Asambule.

Sułtanat Khaar utrzymuje się prawie wyłącznie z handlu. Dzięki kilku
znanym przełęczom przez Góry Nebal Khaarowie zdobywają majątki na
karawanach handlujących z wschodnim Kentarem, głównie Rionem
Południowym.

Khaardowie handlują najróżniejszymi przyprawami pochodzącymi wyłącznie z
 ich oaz. Oprócz tego kadzidłami, wonnościami, tkaninami w szczególności
 ze słynnymi dywanami. Oprócz tego to jedyne źródło doskonałych ras
wielbłądów doskonałych do karawan nie tylko na pustyni.

Kolejnym źródłem utrzymania są targi niewolnicze, jako jedyne w tej
części świata zasilają skarbiec Sułtana szerokim strumieniem pieniędzy.
Jednocześnie nic sobie nie robi z słów potępienia płynących praktycznie
zewsząd, większość z nich jest jedynie proforma.

Sułtanat jako wierny i niezłomny sojusznik Cesarstwa Torrionu utrzymuje
dobre kontakty ze wszystkim prowincjami tegoż Cesarstwa. Najgorsze
stosunki ma zdecydowanie z Latgalet przez wyląg na targi niewolnicze, w
szczególności zaś na fakt że na nich czasem zdarzają się też elfy.
Sułtan oficjalnie nie pochwala napadów łowców niewolników na ziemie
sojusznicze, a karą za złamanie jego zakazu jest w najlepszym wypadku
ścięcie mieczem, jednak niekiedy chęć zarobku łowców niewolników jest
silniejsza niż widmo kary. Polityka Cesarstwa kilka wieków temu zniosła
niewolnictwo, jednak de facto jest to kwestia regulowana oddzielnie
przez prawa prowincji.

Największym zagrożeniem dla Khaar są powtarzające się napady
Merańczyków, którzy nie bacząc na marne warunki dla ich jazdy
zapuszczają się nieraz nawet do wielki oazy Himpa.

Oprócz tego polityka Khaar jest dokładnie taka jaką prowadzi obecnie
panujący Cesarz. Khaar zawsze wiernie stawał przy boku Cesarza w jego
różnego rodzaju wojnach, często finansując całe kampanie. Khaardowie są
dość nieliczni, przez co nie mogą wystawić zbyt licznej armii. Ta która
jest utrzymywana służy do obrony granic i rozbijania ataków na własne
terytorium.

Na północnym wschodzie Sułtanatu największym zagrożeniem są plemiona
orków z głównego plemienia Rozbijaczy Skał. Ich ataki w ostatnich latach
 są coraz bardziej liczne i zuchwałe. Nieraz zmasakrowały już całe
plemiona nomadów, a najliczniejsze bandy poważyły się nawet atakować
oazy.

* Przewodnik po Asambule