Zilverharts Fanfictions/Camilla

## Welkom

Dit is een sprookje dat ik voor school moest schrijven. Maar omdat ik het zo leuk vond besloot ik het hier neer te zetten

## Het verhaal

Camilla was een jonge prinses Ze hield van de natuur en vooral van tijd. Als je haar kamer in liep zag je overal uurwerken. Horloges, staande klokken, koekoeksklokken. Niets was te gek voor de prinses. Camilla wilde altijd buiten zijn. Zelfs wanneer het niet kon. Maar dan glipte ze in de gedaante van een kat. Niemand merkte het wanneer ze op die manier naar buiten glipte. Een andere manier om naar buiten te glippen was om de tijd te stoppen. Een nadeel was dat er dan niemand was om mee te spelen. Niemand wist van haar gaves. Zelfs haar vriendin Jasmine niet. Jasmine was de dochter van het belangrijkste dienstmeisje.

Camilla zat in haar kamer te spelen met een paar klokjes. Ze hoorde geklop. 'Binnen!' Riep ze. Haar moeder kwam de kamer binnen. 'He mam!' Zei Camilla. 'We moeten praten.' Zei haar moeder. Camilla keek haar moeder verbaast aan. 'Je bent nu zestien.' Zei moeder. 'Ja, en?' Antwoorde Camilla.  'Kom mee.' Was het enige wat haar moeder zei. Camilla stond op en volgde haar moeder. 'Wat doen we in deze zaal?' Vroeg Camilla. Ze was hier nog nooit geweest. En zij maar denken dat ze alle plekjes in het paleis kende. Haar moeder antwoorde niet. In plaats daarvan liep ze verder naar een doek. Camilla rende achter zich aan. Haar moeder begon aan een lange slaapverwekkende speech over regeren en bla bla bla. Camilla kreeg er genoeg van en stopte de tijd. Ze rukte de doek weg en las wat erop stond;

'Het uitdagen van de tijd, Een lastig feit. Men weet niet wat ze daar mee moet, in haar oren klinkt alles zoet. Maar pas op, voor de kat zonder kop! Het is niet duidelijk op het eerste gezicht. Maar geloof me, het is je plicht.

Camilla begrijpte er niks van. Ze hing de doek op en zette de tijd weer aan. Haar moeder was blijkbaar klaar met haar speech en rukte de doek weg. 'Het lijkt misschien lastig. Maar gauw zul je weten wat je moet doen.' Camilla moest even nadenken. Wat had haar moeder ookal weer gezegt? O ja! 'Ooit was het mijn taak, nu je zestien bent is het de jouwe.' Camilla begreep er nog steeds niks van. Ze gaf haar moeder een knuffel en liep naar haar kamer. Zodra ze deur open deed zag ze Jasmine. 'Camilla, wat is er? Je kijkt zo ..... raar.' Camilla ging naast haar vriendin zitten en vertelde haar wat haar moeder had verteld. 'Maar je moet het geheim houden.' Zei Camilla toen haar verhaal klaar was. 'Anders heb ik grote problemen.' Jasmine keek haar begripvol aan en knuffelde haar. 'geen zorgen. Je geheim is veilig bij mij.'

Camilla veranderde weer in een kat. Ze liep over de binnen plaats toen ze een vreemd gestalte zag. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en ze zag een kat. Maar ze zag geen gewone kat. Een kat zonder kop. Camilla sprong verschrikt op en rende terug naar haar kamer. Daar veranderde ze weer in een mens. Ze pakte een kussen en gilde keihard. Gelukkig hoorde niemand het. De zinnen van het gedichtje aan de muur spookten door haar hoofd. Maar pas op! Voor de kat zonder kop!

Had die kat te maken met de vreemde tekst? Camillla wist het niet. Het was gewoon een kat. Zonder kop! Camilla rolde haar ogen. Een kat zonder kop! Dat kon niet bestaan. Camilla zag dat het laat was. Ze trok haar pyjama aan. Een gele, dat was haar lievelings kleur. Ze ging liggen en viel gauw in slaap. Ze dacht het paleis te zien. Alles was wazig. Toen begon ze een duidelijk beeld te zien. Beter gezegd. Een schim. Een kat, zonder kop! Camilla schrok wakker en gilde het uit. Niemand hoorde het. Toen merkte ze dat ze onbewust de tijd had stopgezet. Zodra ze de tijd weer liet lopen ging ze haar kamer uit en ging ze opzoek naar Jasmine. Jasmine liep rustig door de gangen. 'Camilla. Wat doe jij nog zo laat op?' 'Ik had een nachtmerrie' antwoorde Camilla. Jasmine liep met Camilla me terwijl ze haar nachtmerrie uitlegde. 'Een kat zonder kop!?' Vroeg Jasmine. Camilla knikte zachtjes. 'Dat is vreemd.'

Na nachten van slechte slaap werd Camilla wakker zonder dromen vol katten zonder kop. Misschien moest ze eens met haar moeder gaan praten. Dat had Jasmine al voorgesteld, maar Camilla was weer te eigenwijs om te luisteren. Dat moest ze maar eens gaan afleren. 'Mam.' Riep ze. Waar was haar moeder nu weer? 'Mam!' Weer geen antwoord. Waar was haar moeder? Ze liep de deur uit en zag de dienstmeisjes op de grond liggen. 'Wat is hier gebeurd?' Riep ze geschokt. Ze zag Jasmine en rende naar haar toe. 'Jasmine! Word wakker!' Jasmine opende haar ogen een stukje. 'Je moet …. wegrennen. Kat... zonder... kop.' Antwoorde haar vriendin zwakjes. Nee dit kan niet! Waar was die vervelende kat. 'Waar ben je! Kom hier en laat je zien!' Riep Camilla. 'Nee Camilla!' Zei Jasmine voor dat ze weer bewusteloos viel. 'Ik moet wel.' Antwoorde Camilla. Plots hoorde ze gemiauw. Camilla keek in het rond en zag de kat. Hij speelde een liedje. Camilla rende naar binnen en propte een doek in har oren. Zo moest het paleis betoverd zijn. Ze opende de deur en zag de kat. Het eerste wat in haar op kwam was naar de zaal rennen, de zaal waar ze had gehoord over de vreemde kat. Gelukkig was de kat eerst nog gaan het rondlopen in het paleis. Ze keek rond. De kat moest een zwakte hebben. Ze keek snel rond alle doeken. Daar was het! Een rijmpje, maar ze moest er wat uitkunnen halen.

Dus je zoekt een zwakte? Dan moet je naar de plek waar je voor het eerst bakte. Zoek wat wits en ga naar buiten voor een flits. Dan zul je hem verslaan, en zal hij afgaan.

De plek waar ze bakte? De keuken! Camilla rende naar de keuken en zocht wat wits. Meel! Naar de tuin. Terwijl ze rende keek ze naar buiten of het stormde. Gelukkig wel. Toen ze eenmaal buiten was strooide ze het meel in een cirkel, een cirkel met twee wijzers. Ze stond in het midden en ze zag de kat aankomen rennen. Zodra de kat in het midden stond, sprong Camilla aan de kant en de bliksem raakte de kat. Toen ze  zeker wist dat de kat verslagen was, rende ze naar binnen. 'Mam!' Riep ze. 'Camilla!' Ze hoorde haar moeders stem. 'Mam!' Camilla rende op haar moeder af. 'Goed gedaan.' Zei haar moeder terwijl ze Camilla omhelsde. Zodra ze daar klaar mee was ging ze op zoek naar Jasmine. 'Camilla!' 'Jasmine!' Jasmine rende op Camilla af en omhelsde haar. 'Ik dacht dat ik je kwijt was toen ik je naar de kat zag lopen.' Zei Jasmine. 'Gelukkig niet.' Antwoorde ze. 'Maar ik moet nog even wat aan mijn moeder vragen.' Camilla liet haar vriendin achter en liep naar haar moeder. 'Wat is er lieverd?' vroeg haar moeder. 'Ik wil weten wie die kat is.' Antwoorde Camilla. 'Ik wilde dat deze dag nooit zou komen.' Mompelde haar moeder. 'Camilla, die kat is je vader.' 'Mijn vader!?' Camilla was verbaasd. Hoe kan die rare kat mijn vader zijn?