Ervold van Deregen

Ervold około roku 1780

## Odznaczenia

ㅤ   ㅤㅤ

**Ervold van Deregen** - (ur. 5 dnia Klanów 1741 w Derehaven, Veutheim; zm. 2 dnia Żniw 1785 tamże) – 17. hrabia Grettvern, najstarszy z trzech synów hrabiego veuthckiego rodu van Deregenów, Olava van Deregena. Jedyny ocaleniec z Rzezi Grettvernskiej. Założyciel Sprzymierzonej Armii Imevardu. Wielki Marszałek Konfederacji Imevardzkiej. Zbrodniarz wojenny.

## Dzieciństwo

Pierwsze siedem lat życia Ervolda van Deregena przebiegało typowo dla dziecka jego statusu. Młodego hrabicza wychowywali specjalnie do tego celu wyszkoleni ludzcy służący. Martwiącym faktem z czasów edukacji przedszkolnej młodego dziedzica było to, że nie radził sobie z niektórymi przedmiotami. Wówczas służba miała nakaz uczyć go do skutku, co do końca życia obrzydziło Ervoldowi zasięganie po jakiekolwiek książki. Jego ojciec oraz matka niespecjalnie przykładali się do spędzania czasu ze swoimi dziećmi. Na dworze w Derehaven od pokoleń panował tzw. zimny chów. Kiedy Ervold miał 4 lata urodził się jego pierwszy brat, Jurgen. Dwa lata później na świat przyszedł i drugi, Ivar. Wedle źródeł, relacje Ervolda z braćmi były poprawne, jednak nic ponad to. Zdawało się, że na dworze w Derehaven każdy członek rodu żył swoim życiem.

Ojciec Ervolda, Olav, został mianowany hrabią w 1747 roku, jednak większość władzy sprawczej wciąż leżała w gestii starszego rodu, Lothara. Ustąpił on z tytułu hrabiowskiego na rzecz poświęcenia się w całości roli księcia Veutheim. Ervold od najmłodszych lat miał wpajaną historię jego rodu. Olav van Deregen, mimo bycia ojcem w większości nieobecnym, do serca wziął sobie edukację synów w tym zakresie, jak i skupił się na wskazywaniu swoim potomkom kto i dlaczego powinien być traktowany tak, a nie inaczej. Najczęściej jego wykłady skupiały się na elfach i pospólstwie. Wedle zdania Olava, były to najniższe formy życia, które narodziły się jedynie by służyć tym wyższym - czyli oczywiście szlachcie, do której van Deregenowie się zaliczali. To niewątpliwie też rzutowało później na światopoglądzie Ervolda van Deregena.

### Rzeź Grettvernska

Z 10 na 11 dnia miesiąca Ziaren 1748 roku nastąpiła największa tragedia w dziejach rodu van Deregenów. Doszło do mordu na jego członkach oraz zburzeniu posiadłości w Derehaven oraz Lörhelm. Ervold miał wówczas jedynie siedem lat. W momencie rozpoczęcia masakry siedział przy biesiadnym stole wraz ze swoją rodziną i sproszonymi elfami. Był naocznym światkiem jak Ettrian Ravarieth wbija sztylet w serce jego dziadka, a potem morduje jego ojca i wujostwo. Jego matka starała się ewakuować razem z dziećmi, co częściowo się udało. Wyszła z dworu na zewnątrz, jednak jej drogę z posiadłości zablokowali elfi rebelianci. Zaraz potem padła martwa z nieżywym rocznym synem na rękach. Jurgen i Ervold próbowali ominąć morderców, jednak młodszy z braci potknął się w stresie i chaosie, po czym za moment również został zabity. Ervold wykorzystał ten moment nieuwagi elfów na skrycie się pod truchłem własnej matki. Tylko dzięki temu udało mu się przeżyć masakrę. Podczas niej został ranny w bardzo wielu miejscach, a swoje dołożyła jeszcze zawalająca się w jego pobliżu posiadłość. Wedle przekazów, ledwo żywy hrabicz spędził pod truchłem rodzicielki kilkanaście godzin. Głodny, zziębnięty, krwawiący i obolały, a przede wszystkim - straszliwie przerażony. Grupa ratunkowa, która odbiła ruiny posiadłości i odnalazła młodego hrabicza wspominała w raportach o nieobecnym wzroku siedmioletniego chłopca, jakby zatrzymanym w momencie. Momencie terroru i absolutnego lęku. Cała jego twarz i ubrania były zamoknięte we krwi, jego własnej lub krwi jego krewnych, a lewa ręka była do pewnego stopnia niewładna. Mówi się, że dziedziniec posiadłości spływał ludzką krwią. Osieroconego chłopca pod swoje skrzydła zdecydował się zabrać Jurian von Thorndal, argacki hrabia Ayselu oraz pan Amstelvoren - prywatnie przyjaciel zamordowanego wcześniejszej nocy Olava van Deregena. To właśnie na Argath rozpoczął się nowy rozdział życia Ervolda van Deregena. Ten, który zmienił go raz na zawsze.

## Lata na Argath

Jurian von Thorndal postarał się jeżeli chodzi o kwestię zaklimatyzowania małego chłopca w nowej rzeczywistości. Przez pierwsze dni mały hrabicz miał do dyspozycji wierną służbę i zero obowiązków. Dochodził do siebie po bolesnych ranach fizycznych i psychicznych. Nadal nie zdawał się rozumieć, że nie ma już żadnych krewnych. Do tego docierał powoli, stopniowo, coraz bardziej napełniając się nienawiścią do tych, którzy go tych krewnych pozbawili. Ten żarzący się ogień podsycił von Thorndal. Argaci to naród nienawidzący elfów z samego faktu ich istnienia. Nie potrzeba było im powodu do takiej postawy, ale w obliczu Rzezi, Jurian miał idealne wytłumaczenie na każdą trudność w życiu jego nowego podopiecznego, co ten szybko podłapał, o wiele szybciej niż w przypadku wykładów jego zmarłego ojca.

Przez pierwsze lata Ervold uczęszczał na normalne szlacheckie nauki i wiódł względnie normalne życie. Odznaczał się jednak w grupie swoim samotnictwem oraz chęcią kontrolowania absolutnie wszystkiego. Pojawiły się pierwsze oznaki jego impulsywności, cechy raczej dziedzicznej w jego rodzie, jednak w jego przypadku, będącą tą najbardziej uciążliwą. Ervold miał słabe nerwy i często wpadał w nieuzasadnioną złość, którą rozładowywał na innych. Równocześnie był bardzo przewrażliwiony na punkcie tego, jak inni go postrzegają. Nie chciał za żadne skarby wyjść na tchórza czy słabeusza. Niestety w tym ostatnim nie pomogła mu lekka deformacja lewego ramienia, nabyta w wyniku Rzezi. W wieku 10 lat, podczas ceremonii zawarcia Przymierza Krwi, wybrał imię Erich, nawiązując do syna swojego wielkiego przodka, Manfreda van Deregena.

W wieku 16 lat, w 1757 roku, zgłosił się sam na służbę przygotowawczą. Chciał odbyć obowiązkową służbę wojskową jak na prawdziwego Veutha przystało. Jeszcze zanim na horyzoncie pojawiła się okazja odzyskania władzy nad wciąż niespokojnym Grettvern, nad którym do tej pory panował regent z ramienia księcia Veutheim, Ervoldowi marzyła się kariera wielkiego oficera. Rzeczywistość jednak szybko zweryfikowała jego marzenia. Szkolenie ledwie ukończył z najpewniej zafałszowanym wynikiem. Okazało się, że hrabicz van Deregen praktycznie nie potrafi strzelać oraz posiada paniczny strach przed końmi. Nie jest więc dobrym materiałem ani na strzelca, ani na kawalerzystę. Artyleryjskie wybuchy zaś zdawały się kojarzyć mu się z hukiem zawalającej się posiadłości, więc i tutaj nie odnalazł swojego miejsca. Kandydatem na sztabowca też nie był idealnym. Jedyne co świetnie mu wychodziło to władanie bronią białą. To właśnie na szkoleniu odkrył swoją miłość do tradycyjnych porendońskich argackich mieczy z charakterystycznie zakrzywionym ostrzem, przypominającym to z chepesza. Ułomne lata nauki wczesnoszkolnej i przebyte traumy życiowe znalazły też niestety dla Ervolda odzwierciedlenie w czysto sztabowych zadaniach. O ile hrabicz cechował się nienagannym stylem pisma (chociaż posiadał trudności w zawarciu tekstu w linijkach), o tyle mówcą był po prostu tragicznym. Jego przemowy były zazwyczaj dalekie od pompatyczności (z drobnymi wyjątkami), a do tego okraszone bardzo częstym jąkaniem. Po szkoleniu więc został zmuszony do przejścia w zasoby sił rezerwowych i powrócił do Amstelvoren.

Tam znów trafił pod skrzydła von Thorndala, który zaczął poważniej myśleć nad nakłanianiem swojego podopiecznego do starań w kierunku odzyskania Grettvern. Motywował to tym, że da to Ervoldowi możliwość zemsty na tych, którzy odebrali mu wszystko i przy okazji pozwoli też pokazać reszcie Veuthów, że van Deregenowie nadal są godni szacunku i powinni być respektowani. Był gotów wyłożyć własne fundusze, by przekupić veuthckiego księcia. Jego pomoc nie była jednak bezinteresowna. Jurian von Thorndal oficjalnie posiadał tylko jedną córkę, o dwa lata młodszą od Ervolda Athild. Warunkiem pomocy było związanie się van Deregena z ów dziewczyną. Ervold bez zastanowienia przystał na propozycję opiekuna, choć można przypuszczać, że zrobił to tylko dla korzyści majątkowych i wizerunkowych.

## Nowa era Grettvern

W 1758 ówczesny książę Veutheim, Eelco van Vegt został przekupiony przez von Thorndala bajońską sumą vardów i ustąpił z władztwa nad hrabstwem Grettvern na rzecz młodego Ervolda van Deregena. Był jeszcze niepełnoletni, jednak i tak oczekiwał na odbudowę jego posiadłości w Derehaven. Rok później stanęła ona na nowo, w tym samym miejscu w którym runęła przed laty. Symbolizm odzwierciedlał w pewnym sensie motto ów miasta - "Auferstanden aus Ruinen", powstały z ruin. W 1759 roku 18-letni Ervold van Deregen został oficjalnie mianowany 17. hrabią van Deregenem i przejął kompletną władzę nad Grettvern. W tym samym roku wykonał też zobowiązanie wobec von Thorndala, wchodząc w związek z jego jedyną córką. Nie była to jednak relacja usłana różami, toteż początkowo "zakochani" spędzali więcej czasu osobno niż razem. Ervold miał zresztą wiele planów, a przyszła żona je tylko zakłócała. Do 1761 Athild mieszkała w Amstelvoren, a z przyszłym mężem widywała się parę razy do roku.

### Obrady Grettvernskie

1761 był również rokiem wielkich zmian w pozycji van Deregenów w Imevardzie. Ervold zorganizował tzw. Obrady Grettvernskie, które odbywały się od 10 do 17 dnia miesiąca Ziaren, na upamiętnienie ofiar Rzezi. Na ów obradach zjawili się nie tylko hrabiowie i baronowie księstw Imevardu, ale również sami książęta. Van Deregen omawiał z nimi różnorakie kwestie oraz nawoływał do zdecydowanych działań w kierunku ukrócenia elfich rebelii. Dla hrabiego rozwiązanie było jedno - eksterminacja. Mieszane uczucia co do tego mieli jedynie książę Thalvonu, Lothaire i Acronu. Od razu zarzucono im przy tym, że nie rozumieją avgardzkiego porządku życia i sposobów zaprowadzania ów porządku. Ich głosy były bagatelizowane wśród avgardzkich książąt. Do tego nie pomagał im fakt, że Ervold doskonale przygotował się na obrady, podczas których niemalże świecił elokwencją i wprowadzał w podziw i zachwyt niejednego możnego obecnego na sali. Końcowo, w wyniku obrad omówiono konieczność proklamowania tzw. Sprzymierzonej Armii Imevardu - jednostki poza jurysdykcją Armii Imevardzkiej, choć posiadającą jej oznaczenia, rangi i mundury, istniejącą z wyłącznie jedynym celem, eliminowaniem nieludzi. By zadowolić Kongregację Krwi, była to również z założenia jednostka, szerząca ideały Wyznania Krwi (mimo, że Ervold był niewierzący). Na obradach ustanowiono, że sama Sprzymierzona Armia zostanie ustanowiona rok później. Na pełne przygotowanie do szerokich rozmiarów działań dano formacji czas do 1772 roku.

### Początki narastającego terroru

W wyniku Obrad Grettvernskich, Ervold van Deregen dostał również zielone światło do wszelkich zmian prawnych w granicach swojego hrabstwa. Te oczywiście musiały być zgodne z prawem veuthckim, ale z początku nie było z tym problemu. Od 1761 Grettvern stało się niemalże hrabstwem policyjnym. Na ulicach zwiększono ilość patroli. Przestępców karano dotkliwiej, a nad elfami nie miano chociażby krzty litości. Dochodziło nawet do nieuzasadnionych agresji w kierunku elfów, na które policja nie reagowała, a wręcz wielokrotnie sama prowokowała. Równocześnie ściśle blokowano elfom możliwość ucieczki do innych hrabstw czy księstw. Ci, których przyłapano, byli poddawani publicznym chłostom, a z następnymi latami nawet torturom. W jednej z przemów do ludu, hrabia Ervold van Deregen obiecywał, że "żaden nieludzki element nie skazi już veuthckiej ziemi swymi zrywami".

W 1762, wraz z rozpoczęciem działalności Sprzymierzonej Armii Imevardu obietnica van Deregena nabierała coraz realniejszego znaczenia. Szacuje się, że już pierwszego roku pod nowym prawem nie przetrwało blisko 1.5 tysiąca elfów. W roku tym skończyła się również cierpliwość von Thorndala, który poczuł się oszukany przez van Deregena, zarzucając mu, że swoją matrymonialną obietnicę wypełnił połowicznie. Przez tę interwencję finalnie 1 dnia miesiąca Drewna 1762 Ervold van Deregen poślubił córkę argackiego hrabiego, Athild. Wedle zapisków prywatnych hrabiny, nie było to najszczęśliwsze małżeństwo świata. Jej mąż był ciągle nieobecny, a żonę zdawał się traktować jedynie jako kobietę, która ma urodzić mu dziedzica. Nie było między nimi praktycznie żadnego przywiązania, o czułości nie wspominając. Ervold zdawał się nie mieć takich uczuć do kogokolwiek. Był emocjonalnie lodowaty (poza momentami, kiedy był wściekły. Wówczas żarzył się jak płomień). Po sukcesie powstania SAI, następnym nadrzędnym celem Ervolda było zabezpieczenie jego odrodzonego rodu. Skupił się na sprawieniu sobie potomka oraz, za wskazaniem teścia, również drugiego dziedzica, by zabezpieczyć ród jeszcze bardziej. Von Thorndal naiwnie wierzył, że staranie się o potomstwo poprawi relacje jego córki z narzuconym jej mężem, jednak tak się nie stało. Była traktowana jak inkubator i jej mąż się z tym absolutnie nie krył. Dodatkowo Ervold wielokrotnie zdradzał żonę i nie stronił od tego nawet wówczas, kiedy była obecna nieopodal. Argumentował to tym, że była dla niego niewystarczająca i że ożenił się z nią jedynie z przymusu. Na tej podstawie dochodziło bardzo często między nimi do kłótni, a w przypadku Ervolda, do rękoczynów. Z biegiem lat Ervold wykorzystywał również elfie służące dla których był wyjątkowo sadystyczny i czerpał z tego olbrzymią satysfakcję. Wówczas odkrywał jak wiele radości daje mu cierpienie elfów. Wtedy to poprzysięgnięta zemsta zmieszała się z najniższą z punktu widzenia wartości chęcią sprawienia sobie ów radości. Dodatkowo, wedle niektórych przesłanek w razie gdyby któraś ze służących zaszła w ciążę hrabia van Deregen nakazywał ją zabić i upuścić z niej krew. W tej krwi potem odbywał długie kąpiele. Wierzył, że ma to działanie odmładzające i dodające mu siły. Są to jednak pogłoski na które nie ma żadnych dowodów poza słowami.

Dwa lata po ślubie, 20. dnia miesiąca Mrozu 1764 roku, na świat przyszedł pierworodny syn Ervolda van Deregena - Donall. Rok po nim, 12 dnia miesiąca Deszczu 1765, na świat przyszedł drugi dziedzic van Deregenów, Patrick. Ervold nie przejął się jednak narodzinami potomków, uznając, że opieka nad nimi należy do obowiązków matki. Ta z kolei twierdziła, że są to obowiązki, które należą do służek i tak oto mali van Deregenowie wychowywali się w zasadzie bez rodziców, mając w zamian indoktrynujących ich wysłanników ich ojca. Na ów indoktrynację wyraźnie podatniejszy był Patrick van Deregen. Chłonął jak gąbka nauczania ojca i jego teorie. Zupełnie odwrotnie było z Donallem. Jemu od zawsze coś nie pasowało w tym co mówił jego ojciec. Z początku jak każdy dobry syn słuchał się swojego ojca i wierzył w jego słowa, jednak im starszy był, tym bardziej ta wiara słabła. Największy wpływ na taki stan rzeczy mieli elfi służący, którzy od czasu do czasu się nimi zajmowali. Patrick wedle nauk ojca miał ich za podistoty, istniejące tylko po to by mu służyć. Donall za to widział w nich czujące i myślące osoby, które tak samo jak on zapewne mają swoje marzenia i bóle. Na razie jednak był zbyt młody, by cokolwiek zrobić, poza rozmyślaniem. Nie poprzestał jednak na analizie. Ervold był zbyt zajęty Sprzymierzoną Armią by to zauważyć. Zauważała to jednak Athild, która próbowała zawczasu odciągnąć syna od rozmyślania nad elfami i trwania przy jedynej właściwej prawdzie. Ervold jednak w końcu domyślił się i powziął stosowne kroki, zakazując synowi zbliżania się do elfich służących i vice versa. Miał być dla nich jak duch. Rozmyślania Donalla jednak nie ucichły, a wraz z nadejściem 1772 roku wzmocniły się niepomiernie w wyniku uruchomienia działania Sprzymierzonej Armii Imevardu już w pełnych obrotach na terenie nie tylko całego Grettvern, ale i Veutheim, a co za tym idzie, działań, które nosiły już znamiona czystki. Ten rok uznaje się nieoficjalnie za początek zstępowania Ervolda van Deregena wprost w objęcia szaleństwa. Od tamtej pory regularnie opuszczał Derehaven, by podróżować po zakątkach Imevardu z zamiarem namowy możnych do dołączenia do słusznej idei obrony narodu przed elfim złem, którą przeciwnicy Ervolda prześmiewczo nazywali "narodowym ervoldyzmem".

Dziesięć lat po narodzinach pierworodnego dziedzica van Deregenów, w 1774, Athild nagle zmarła. Oficjalny raport lekarski mówił o nagłym zawale serca, jednak jest to bardzo podejrzany powód ze względu na młody wiek hrabiny. Liczyła sobie zaledwie 31 lat i nie miała żadnych chorób przewlekłych. Do dziś tajemnicą pozostaje powód jej śmierci. Po latach Donall van Deregen sugerował, że za śmiercią jego matki mógł stać Ervold van Deregen, który miał dosyć mieszania się żony w jego plany i ciągłych kłótni, jakie z tego wynikały. Według jego słów, od kiedy sięgał pamięcią relacja jego rodziców była niemalże patologiczna. Nie zwracając uwagi na drugą połówkę i dzieci, które często widziały niejedną scenę za dużo, nawzajem oszukiwali się, zdradzali i urządzali intrygi, aby tylko spsuć drugiemu krwi. Paradoksalnie, według słów najstarszego syna Ervolda, "najbardziej ludzkie w tej posiadłości były elfy." Ervold van Deregen nie ożenił się ponownie, jednak nieobce było mu ponoć bliższe towarzystwo kobiet. W tym roku hrabia zakupił również aegońskiego tygrysa, który służył mu jako zwierzę domowe o imieniu Manfred, na upamiętnienie Manfreda van Deregena, który był dla Ervolda autorytetem.

W 1774 roku Ervold van Deregen postanowił również, że jego synowie powinni dołączyć do nowo powstałej organizacji patriotycznej "Stalowa Młodzież". Niedługo potem hrabia van Deregen przekonał księcia van Vegta, by dekretem specjalnym uczynił służbę w ów organizacji obowiązkową dla wszystkich dzieci od 10 do 16 lat. Miała ona na celu wychować veuthckie dzieci w duchu patriotyzmu i uczyć ich tego, co niezbędne do przetrwania narodu. Wysłanie do ów organizacji synów Ervolda miało też w jego umyśle naprawić wątpliwości Donalla i umocnić wartości Patricka. Było to szczególnie ważne w kontekście starszego syna, który nie dość, że ośmielił się stawiać ideom ojca, to jeszcze miał go przecież kiedyś zastąpić, a to groziło tylko jednym - zaprzepaszczeniem całej jego ciężkiej pracy. Wówczas zaczął się najgorszy okres w życiu młodego hrabicza. Poza wyczerpującymi zajęciami Stalowej Młodzieży, ojciec sam urządzał dla niego lekcje o tym jak być dobrym hrabią. Zaczęło się niewinnie od podstaw szlacheckiej etykiety formalnej, powoli przechodząc w coraz mroczniejszy obraz. Apogeum nastąpiło pod koniec roku 1778, kiedy to Donall zaczął być zmuszany przez ojca do udziału w egzekucjach na niepokornych elfach. To sprowokowało, że hrabicz zaczął planować ucieczkę z domu i finalnie 21 dnia miesiąca Pieśni 1780 roku uciekł pod nieobecność swojego ojca. Ervold nie przejął się ucieczką syna. Jedyne co go martwiło to to, że teraz będzie musiał powtarzać już przedstawione Donallowi nauki swojemu młodszemu dziedzicowi. Pięć lat po ucieczce Donalla, kiedy nadal nie było po nim śladu, Ervold van Deregen wydał specjalny dekret, który nakazywał uznanie jego syna za zmarłego i definitywne zakończenie poszukiwań. Nazywał je "marnowaniem zasobów w niewartej tego sprawie".

## Pogrom Stulecia

Rok 1777 dla wielu ludzi, a już w szczególności dla rzeszy elfów jest rokiem, którego nie da się wydrzeć z pamięci. W owym roku Ervold osiągnął swój największy sukces. Wcześniej spędzał dosłownie lata na przekonywaniu możnych Imevardu do poparcia sprawy Sprzymierzonej Armii i udawało mu się to w większości, jednak najbardziej opornym księstwem wciąż pozostawał Thalvon (mowa tu o proporcji wyjazdów do ilości przekonanych możnych). Niemalże co miesiąc Ervold od kilku lat nawiedzał pałac książęcy w Learpholl, namawiając ówczesnego młodego księcia, Velina Lloyda, do odrzucenia idei Konkordatu Światła i wydaniu dekretu ustanawiającego jednostkę Sprzymierzonej Armii Imevardu na ziemiach Thalvonu. Książę opierał się na tyle, na ile pozwoliły mu nerwy, jednak nie należał do tych najmniej uległych. W końcu się złamał i wraz z nadejściem 2 dnia miesiąca Żniw proklamował powstanie Błękitnej Dywizji. Równocześnie z tym, w większości księstw Imevardu, a najbardziej na Veutheim i w Thalvonie rozpoczęły się masowe czystki, które nazwano Pogromem Stulecia. Za to Ervolda van Deregena, głównego pomysłodawcę tego zbrodniczego przedsięwzięcia nazwano Katem Południa. Pogrom trwał w zasadzie do jego śmierci lata później. Pociągnął za sobą miliony żyć, nie tylko elfów, ale również związanych z nimi ludzi. W samym Thalvonie, wedle szacunków, życie straciło około 98% elfich mieszkańców.

## Śmierć

Z początkiem roku 1785 odrodził się niegdyś uznany za rozbity Dalc'hiad - elfia organizacja narodowo-wyzwoleńcza, nazywana przez ludzi Elfim Frontem Wyzwolenia. Ich nadrzędnym celem było zakończenie Pogromu Stulecia, a żeby tego dokonać, należało zakończyć żywot tego, który za ów Pogrom odpowiada. Zaczęto więc planować zamach na jego życie. Do Ervolda szybko dotarły słuchy i tych przedsięwzięciach. Jego paranoja była wówczas na najwyższych obrotach. Rozkazał wzmocnić straż jego posiadłości, a sam bardzo rzadko, jeśli w ogóle, z niej wychodził. To jednak okazało się niewystarczającym środkiem ochronnym. Kat Południa nie wiedział, że w spisek na jego życie zaangażował się jego zaginiony przed laty syn, którego notabene wcześniej w tym roku rozkazał przecież uznać zmarłym. Tego jednak nie dane mu było poznać. Donall przekazał Dalc'hiadowi plany posiadłości, jakie sporządził sam na potrzeby ucieczki z niej pięć lat wcześniej. Posłużyły one do tego, by elfy zakradły się niepostrzeżenie do posiadłości i zneutralizowały straż, a potem samego Ervolda van Deregena. Finalnie, 7 dnia miesiąca klanów 1785 roku, Dalc'hiad dokonał udanego zamachu na życie hrabiego. Jego syn stał wówczas na wzgórzu i obserwował całą akcję, potem mimo wszystko mając za przyłożenie ręki do śmierci zbrodniczego ojca wyrzuty sumienia. Po śmierci Ervolda władzę nad posiadłością i hrabstwem w teorii przejął Patrick van Deregen, jako jedyny oficjalnie żyjący potomek Ervolda, jednak z racji młodego wieku, rządził de facto regent z ramienia panującego od ostatnich sześciu lat księcia, Horgalda van Hoofena.

## Upamiętnienie

Do kwestii upamiętnienia Ervolda van Deregena podchodzono różnie. W okresie od 1785-1790, kiedy władzę nad Grettvern sprawował Patrick van Deregen Ervold doczekał się nawet swojego pomnika. Młodszy syn hrabiego opisywał śmierć swojego ojca jako kolejny dowód na elfie barbarzyństwo i zezwierzęcenie. Kontynuował on politykę swojego ojca, chociaż już nie w aż tak ostrym stopniu. Dokonał jednak wygnania elfów na Enerpit w 1786 oraz doprowadził do znaczącego rozbicia Enklawy w Górach Ardenńskich.

Okres 1790-1814 w kwestii władzy nad hrabstwem należał do Donalla van Deregena, który zdecydował się powrócić do rodzinnych stron, by zapewnić godny byt swojemu małemu i na wpół osieroconemu synowi. Jego era była erą gruntownych zmian. Pomnik Ervolda zburzono, a wszelkie prawa, które prześladowały elfy uchylono i finalnie z biegiem lat zniesiono. Elfi służący byli traktowani na równi z tymi ludzkimi, a w razie konfliktów, rozstrzygano je sprawiedliwie, jak równy z równym. Służbie okazywano pełen szacunek, a sam hrabia zdawał się traktować ich w większości jak swoją rodzinę. Od 1799 czynnie walczył o ich prawa w Parlamentach Imevardzkich. Ten stan przerwało aresztowanie hrabiego Donalla na początku miesiąca Drewna 1814.

Po nim władzę w hrabstwie otrzymał Lio von Brunner, który na nowo przywrócił uwielbienie postaci Ervolda van Deregena, na nowo stawiając mu pomniki i powracając do zaostrzonego prawa względem wszelkich nieludzi - teraz również i krasnoludów. Stan ten zakończył szybko, bo niespełna miesiąc później zamach stanu, przygotowany przez zbiegłego z więzienia Donalla van Deregena i jego przyjaciół.

Po migracji na Arcaibh postać Ervolda van Deregena stała się synonimem totalnego i niezrozumiałego zła. Jedynie najbardziej zatwardziałe głowy wciąż trwały przy jego ideałach. Najwięcej takowych było w Zakazanej Dzielnicy miasta Velld. W innych regionach jednak takie osoby praktycznie nie miały miejsca w społeczeństwie.