Adlena Stermit

Artykuł zawiera spoilery!Ten artykuł może zawierać spoilery. Jeżeli nie chcesz psuć sobie aury tajemnicy, UCIEKAJ STĄD.

## Imiona

### Inne Imiona

Adlena, córka Kateryny
Blondyna
Rybka
*Ola Manierta* (z luniańskiego: Pani Wędka)

## Rodzina

### Siostry

Biulena
Kartia

### Kuzynostwo

Szakari Enerseter
Lilin Enerseter

### Dziadkowie

Kalis Enerseter
Daryl Stermit

### Babcie

Janori Enerseter
Nilma Stermit
**Prababcia:**
Adlena Stermit

## Inne

### Praca

Uczennica Pierwszej Szkoły Ogólnej w Łufii

### Zaimki

Ona/Jej

**Adlena "Blondyna" Stermit**, dokładniej **Adlena Kateryna Stermit, córka Kateryny**- nastoletnia nermica, obecnie uczennica Pierwszej Szkoły Ogólnej w Łufii, gdzie uczęszcza do klasy testowej, mimo braku warunków pragnąca po ukończeniu podstawówki pójść do Akademii Obronnej jako uczennica fryzintera. Po rozpoczęciu napadu Lunian na jej państwo przypadkiem stworzyła Grupę Blondyny, nad którą przejęła dowodzenie, oraz została bezcennym sojusznikiem Zespołu. Ukochana córka Kateryny i Olieka, tym samym siostra-trojaczka Kartii i Biuleny.

Choć bardzo młoda, swoim bohaterskim zachowaniem wyrobiła sobie sławę oraz uwielbienie ze strony Manizyjczyków. Uratowała wiele osób przed wrogami jej ludności, sama podejmując ogromne ryzyko. Wyćwiczyła sobie umiejętność kontaktu z duchami do tego stopnia, że nauczyciele zastanawiali się, czy od razu nie przenieść jej do szkoły wyższej.

Jest główną protagonistką w uniwersum *Obrońcy i Królowie*.

## Wygląd

* Wygląd ogólny
* Ubiór

Adlena to szczupła, zwinna nermica o delikatnej, całkiem długiej szyi. Została obdarzona silnymi, szerokimi barkami oraz umięśnioną jak na kobietę budowę ciała. Dzięki długim, gibkim nogom jest wyraźnie wyższa od swoich rówieśników. Często musi niemal patrzeć na nich z góry! Jej elegancka postura jest przyozdobiona silnym karkiem oraz długimi palcami u rąk, które wyćwiczyła podczas trenowania walki fryzą.

Dziewczyna ma żywo kremową skórę, która idealnie komponuje się przy różowawych naturalnych rumieńcach na policzkach. Jej pulchną twarz zdobią delikatny nos, nieduże uszy oraz wielka, błyszcząca, ciemnoniebieska jak górski potok para oczu o długich rzęsach. Zgodnie z głównym przezwiskiem, na ogonie i głowie ma z lekka potargane, puszyste, miękkie blond włosy. Choć na końcówkach oraz na przedziałku zdają się one nieco rudawe, w znacznej większości są jasne niczym słońce. Poza tym, mimo że na jej kicie są przeciętnej długości, te z głowy sięgają aż po łopatki. Dodatkowo na ogonie dorobiła się za młodu nie za wielkiej szramy.

Adlena ubiera się w różne rzeczy, lecz pewne jej zwyczaje da się dokładniej określić. Na pewno rzadko kiedy można zobaczyć ją w sukience czy spódniczce- uważa, że nie da się w nich biegać i wygląda wówczas jak stereotypowa, wymalowana księżniczka szukająca pantofelka. Najbardziej lubi nosić po prostu dość luźne, wygodne spodnie z niegrubym pasem. Bardzo rzadko ubiera jakąkolwiek biżuterię. Nie przepada też za koszulkami z krótkimi rękawami, ponieważ odsłanianie rąk ją peszy. Często zakłada swoją brązową kamizelkę z ciemnoszarymi guzikami, włosy związuje w niskiego kitka, a wiele jej ubrań jest pozaszywanych łatami przez jej mamę. Dodatkowo najczęściej ubiera nawet wysokie, brunatne kozaki.

## Charakter

Adlena to radosna, optymistycznie nastawiona do życia nastolatka. Niekiedy wręcz wydaje się, że wszędzie, gdzie pójdzie, chmury się rozchodzą i pojawia się piękna, delikatna tęcza. Bardzo często się uśmiecha i właściwie jest to już u niej naturalny odruch nawet wtedy, kiedy nie ma do tego większych powodów. Mimo to, zdaje sobie sprawę z otaczających ją zagrożeń i podchodzi do nich na poważnie. Okazuje się żwawa i pełna energii, najchętniej cały czas pozostawałaby w ruchu! Nermica jest niezwykle sympatyczna, praktycznie do wszystkich podchodzi z życzliwością i zawsze znajdzie jakieś miłe słowo na pocieszenie kolegi. Zdecydowanie nie należy do tych roztargnionych osób, potrafi naprawdę się skupić i rzadko zdarza jej się o czymś zapomnieć. Lubi duże towarzystwo i zabawę, źle się czuje w całkowitej samotności. Jednak jak każdy niekiedy potrzebuje chwili dla siebie. Aczkolwiek, wbrew pozorom, to cierpliwa dziewczyna, umie znaleźć trochę czasu by kogoś wysłuchać. Ma duszę marzyciela i choć nie jest ona tak widoczna jak w dzieciństwie, uczennica nadal uwielbia od czasu do czasu oderwać się od rzeczywistości.

Ewidentnie charakteryzują ją odwaga, pewność siebie, lecz nie brawura. Dawniej była bardziej nieśmiała i cicha, lecz to już przeszłość- wie, czego chce od siebie i od innych, aczkolwiek zna granice swoich możliwości oraz się do nich stosuje. Dziewczyna wykazuje się również pracowitością, sumiennością, starannie wykonuje swoje obowiązki niezależnie od tego czy chce, czy akurat ma zupełnego lenia. Ewidentnie można ją przypisać do grupy osób bardziej asertywnych. W razie potrzeby zaprzeczenie komuś nie sprawia jej najmniejszego problemu. Okazuje się ciekawską, w niektórych momentach nawet wścibską nastolatką. Interesuje ją praktycznie wszystko dookoła, nic więc dziwnego, że osoby bardziej doświadczone często są zasypywane przez nią pytaniami. Blondyna uwielbia się uczyć i dowiadywać nowych rzeczy, najpewniej stąd jej ciekawość. Okazuje się też niezwykle inteligenta, sprytna. Oczywiście i jej zdarza się postąpić lekkomyślnie, lecz na ogół zachowuje rozwagę i niezwykle trudno ją przechytrzyć. Charakteryzuje się uczciwością, szczerością, jednak gdy chodzi o bezpieczeństwo najbliższych- umie łgać prosto w oczy! Bywa niezwykle uparta, umie postawić na swoim, lecz jest też w stanie dążyć do kompromisu. Potrafi również ogromnie poświęcać i ceni sobie patriotyzm, chociaż to drugie raczej bez zbytniej przesady. Zrobiłaby więc wszystko, żeby chronić tych, których kocha. Jeśli już przy kochaniu- jeżeli już kogoś umiłuje, stanie się do niego wielce przywiązana i będzie za nim tęskniła, gdy odejdzie.

Adlena ma jednakże stronę, o której wiedzą tylko najbliżsi. W głębi siebie ma czułe, przepełnione wrażliwością serce. Każda krzywda potrafi ją poruszyć. Kiedy komuś coś się dzieje, a ona jest bezradna, staje i prosi duchy o pokój dla osoby- wszystko, żeby wyrzucić z siebie żal oraz troskę. Posiada też silne sumienie, któremu w pełni ufa. Gdyby zrobiła coś złego, długo nie mogłaby sobie wybaczyć i przepraszały tak, jak pozwalają na to jej umiejętności. Jest to jedna z tych cech, która świetnie zgrywa się z jej zainteresowaniem duchami. Poprzez nie stała się bardzo wielkoduszna, dobroczynna, zawsze byłaby w stanie pomóc nawet własnemu wrogowi i obdarzyć go odpowiednią opieką. Raczej nie jest łatwowierna, choć zdobycie jej zaufania nie należy do najtrudniejszych. Można jednak spostrzec, iż zawsze jest czujna- świetnie potrafi rozróżniać osoby o dobrych zamiarach od tych, które niekoniecznie mogą się z nią zaprzyjaźnić. Okazuje się skromną nermicą, nie ma w zwyczaju wychwalania się. Cechuje się tolerancyjnością, wyrozumiałością, nie ma nic przeciwko innym rasom ani obcokrajowcom. Ale zdecydowanie jej najbardziej wyjątkowa cecha to brak pamiętliwości. Byłaby w stanie wybaczyć każdemu największe zła.

## Historia

* Pierwsze lata
* Początek nauki
* Wiek nastoletni
* Najazd Luniany

Jaśniejąca nad horyzontem łuna unosiła się jeszcze na niebie. Delikatny wiatr powiewał drzewami, przeplatając się przez ich świeża, zielonawe liście. Było ciepło, toteż większość nermic wyszła tego rana w delikatnych sukniach. Tymczasem moda kobieta siedziała na krześle ze łzami szczęścia w brązowych ślepiach i usypiała na rękach narodzone tej nocy dziewczynki. W takich właśnie warunkach przyszły na świat Adlena, Biulena i Kartia.

Siostry dorastały w miłości do rodziców i w zabawie. Trojaczki biegały całymi dniami po polu, zaganiając liczki do nor i bawiąc się w chowanego. Niekiedy się przewracały, niekiedy turlały ze szczytu górki na sam dół, przez co co chwilę Kateryna musiała im łatać ubrania (na szczęście była krawcową). Aczkolwiek sióstr wręcz nie dało się nie kochać- kiedy trzy uśmiechnięte twarzyczki szczęśliwe zbierały polne kwiaty dla kozilic, zawsze któryś z przechodniów unosił się nad ich belnorową urodą. Adlena szczególnie interesowała się tym, jak jej rodzice się spotkali, skoro tata jest Belnorczykiem, a mama Manizyjką, więc często ich o to wypytywała.

Tak czy inaczej, szkoła kiedyś musiała się zacząć. Siostry miały już pięć lat, a to wystarczająco, by rozpocząć naukę. Małe blondynki początkowo próbowały protestować, pragnąc nadal cieszyć się zupełną wolnością, ale nie było już innego wyjścia niż poddać się rozkazowi rodziców. Dlatego wkrótce Kateryna uszyła rodzeństwu ubranka szkolne i cała trójka dzień w dzień chodziła do szkoły w Łufii. Biuelena z Kartią w ogóle nie mogły się przyzwyczaić do wstawania o siódmej rano, w przeciwieństwie do Adleny. Ta pokochała naukę, zwłaszcza botanikę, gdyż mogła zaspokoić swoją potrzebę zdobywania nowych umiejętności. Poza tym szybko zdobyła nowe towarzystwo, jedynego w swoim rodzaju przyjaciela. Zresztą nie byle kogo.

Najwyższa blondyna, nasza bohaterka, była uważana za bardzo nieśmiałą w tamtym czasie. Czy pewien niezwykle wrażliwy na uczucia innych chłopiec mógł to zignorować? Nie, rzecz jasna. Bowiem do grupy nermicy chodził sam książę, syn króla- Klajin Jernnit. Dziewczyny starały się zgadywać, która skradnie jego szlacheckie serce, tylko nie Adlena. Tymczasem rudy jakoś poruszony jej odosobnieniem postanowił pewnego dnia przynieść jej kwiatki, śliczne, młode maki. Tak zaczęła się ich niezwykła przyjaźń. Z czasem rówieśnicy zaczęli się odwiedzać. Przy okazji mała poznała bliżej rodzinę królewską, ale to z rudowłosym miała najlepsze relacje. Najbardziej zabłysła ona w pewnym dość niepozornym momencie.

Niedługo przed ukończeniem drugiej klasy, Klajin zaprosił przyjaciółkę do siebie, żeby pobiegać trochę po ogrodzie. Kiedy towarzysze znajdowali się już w stolicy, Adlena nagle się zatrzymała. W oko rzuciła jej się para fryzinterów. Walczyli oni wśród żywo zielonych liści, by potrenować przed wartą. A wymachiwali swoimi fryzami tak pięknie i zgrabnie, jakby to były ich części ciała bądź ani trochę nie czuli ich ciężaru. Książę, widząc w oczach blondyny zainteresowanie, zaczął opowiadać wszystko co wiedział na temat fryz jak i samych obrońców. Nermic tak zaintrygował koleżankę, iż ta aż sama zapragnęła mieć swoją fryzę. Następnego dnia przed szkołą uśmiechnięty rudy czekał na Adlenę z patykiem zakończonym sznurkiem. "To dla ciebie... Nie przypomina oryginału, ale to zawsze coś." Niecodziennie uradowana na widok swojej broni dziewczyna rzuciła się przyjacielowi na barki i instynktownie ucałowała w policzek. Oboje się zarumienili. Od tamtego momentu nermica zaczęła trenować fryzinterstwo.

Blondyna tak się wciągnęła, że w ogóle przestała zwracać uwagę na złośliwe komentarze jej sióstr. Adlena wkrótce doczekała się prawdziwej fryzy, którą Oliek kupił córce od handlarza po spostrzeżeniu jej nowej pasji. Dziewczynka oczywiście niezwykle się ucieszyła, ale trenowała na zmianę prawdziwą bronią i badylem od Klajina. Nie zapomniała, rzecz jasna, o nauce, którą uwielbiała, ale od botaniki zaczęła woleć obronę oraz duchoznactwo. To drugie szczególnie- ku zdziwieniu wielu dzieci, było ono przydatne w walce fryzą oraz ogółem we obronie, a mała nermica okazała się w nim naprawdę świetna. Aż wreszcie stała się rzecz mniej przyjemna.

Święta Gwiazdy były tamtego roku śnieżne i chłodne, w sam raz na bitwę na śnieżki. Blondynka od razu po obudzeniu się następnego dnia postanowiła wyjść do Klajina. Szła między drzewami i domami, odsuwając kozakami gęstą warstwę białego puchu. Nagle zatrzymała się jednak w miejscu. Przed nią stał Daryl, starszy brat jej przyjaciela i tym samym następca tronu Manizy. Zapytany o to, dokąd idzie, stwierdził, że właśnie jej szukał. Wytłumaczył, że Klajin jakoś zniknął i nigdzie go nie da. Na te słowa jak na rozkaz dziewczyna poczęła szukać swojego kolegi, wypatrując jego rudych włosów. Wszystko na marne. Uczennica wróciła do domu, podkuliła ogon i zaczęła szlochać. Nie chciała, żeby książę ją opuszczał.

Tydzień potem okazało się, że został porwany przez anty-manizyjskich Lunian i najpewniej szwenda się gdzieś daleko po "państwie pustyń". Adlena doskonale wiedziała, że ta specyficzna grupa nie są skłonna do poddawania się, ale mimo wszystko miała nadzieję, że przyjaciel do niej wróci. Próbowała pisać nawet listy do niego, lecz ich nie wysyłała. Zresztą gdzie miałaby wysłać? Nikt nie wiedział dokładnie gdzie się podziewa rudowłosy. Ale mała nermica nie przestawała go uwielbiać i wiedziała, że nigdy nie przestanie.

Wreszcie Adlena skończyła 11 lata i mogła z dumą przyznać, że jest teraz nastolatką. Na Manizie wiele to oznaczało- miała więcej praw, m.in. mogła wychodzić z domu bez pozwolenia rodziców. W końcu. Czekała na to tyle lat! Teraz jednak wydawało się to blondynce dziwie naturalne.

Biulena i Kartia, ku niezadowoleniu rodziców, acz zgodnie ze swoim nowym prawem, przestały chodzić do szkoły i większość dnia spędzały na bieganiu po polu, czytaniu książek albo graniu w gry. Tymczasem Adlena, pochłonięta nauką, postanowiła ją kontynuować oraz powoli przygotowywać się do spełnienia swojego największego marzenia- pójścia do Akademii Obronnej. To jednak też spotkało się z krytyką. Podczas gdy Oliekowi nic nie przeszkadzało szkolenie się córy na fryzinterkę, tak Kateryna uważała, że powinna objąć jakiś "bardziej kobiecy" zawód. Próbowała przekonać blondynę, żeby zostawiła fryzy i inne bronie chłopakom i że dziewczyny są zbyt delikatne, ale Adlena pozostawała niezłomna. Bo czy ona była delikatna? Raczej nie. Jak więc miała uwierzyć matce, skoro sama była inna niż w jej stereotypie? Aczkolwiek ani trochę się na nią nie złościła. Uszanowała jej zdanie, jak i sama krawcowa wkrótce je uszanowała.

Aż nadszedł najbardziej emocjonalny czas w życiu blondyny. Od pewnego czasu cała Maniza ni stąd, ni zowąd spowiła się jakąś "ciszą przed burzą". Wszyscy wiedzieli, że coś niedługo się zacznie, a coś będzie musiało się skończyć. Sama Adlena już odkąd Klajin zaginął przeczuwała, że ta cała bezkarność Luniany nie będzie zbyt korzysta dla jej państwa. Tym bardziej, że na światło dzienne wyszedł niejaki Rafael Sobint- samozwańczy król Luniany, nic nie robiący sobie z gróźb prawdziwej królowej oraz pragnący zawładnąć Manizą jaką własnym państwem. On był najgorszy... Ale dopiero kiedy reszta jej pobratymców zaczęła coś podejrzewać, problem tchnął ją jakoś bardziej. Jakby czuła, iż rzeczywiście zobaczy coś, czego do tej pory sobie nawet nie wyobrażała.

Styczeń powoli się kończył, zwiastując już wyjątkowo mroźny luty. Dziewczyna obudziła się dość wcześnie rano, zbudzona nagłym porywem wiatru słyszalnym i odczuwalnym nawet w jej ciepłym domu. Wyszła na korytarz, a słysząc głos swojej mamy skierowała się do jej pokoju. Dorosła na jej widok uśmiechnęła się, chwilę porozmawiała, aż wreszcie poprosiła córkę, by poszła po drewno. Adlena jak na rozkaz króla wybiegła założyła kozaki i wybiegła z domu. Od razu poczuła się nieco nieswojo, kiedy zamiast wyjątkowo żywej Trijoki zastała ciche, zmarniało miasteczko. Nie chcąc się jednakże zastanawiać, czy coś mogło się stać, pobiegła dalej. Po drodze zaczepił ją jeszcze miejscowy listonosz, wspominając o jakichś "nich". Tym razem nie mogła tego zlekceważyć. Idąc ostrożnie rozglądała się wokół. Tylko co mogło się wydarzyć? Po niepewnym przejściu przez zakręt w końcu dojrzała na końcu uliczki nieznajomego i nigdy nie widzianego pana w czarnym płaszczu. Ten, zobaczywszy ją, podszedł do niej bliżej stwierdzając, że piękny mają dzień. Blondyna ostrożnie zaczęła z nim rozmawiać, nie zdradzając zbyt wiele o sobie, sama zaś dowiadując się, że Hantir- gdyż tak miał na imię mężczyzna- jest luniańskim generałem i przyszedł na wezwanie króla manizyjskiego. Aż wreszcie, kiedy zarzuciła mu, iż ja okłamuje- czego była stuprocentowo pewna, ten zdenerwowany rzucił ją w śnieg! To zrobiwszy, krzyknął:

Po tych słowach odbiegł w tylko sobie znanym kierunku. Dopiero teraz dziewczyna zrozumiała, co się tak naprawdę dzieje- Sobint zaczął realizować swoje plany. Podumała chwilę, dochodząc do siebie. Wreszcie jednak doszła do wniosku, że nie opuści kraju. Jeśli rzeczywiście coś mu zagraża, to będzie go bronić, jak na obrońcę przystało.

(Historia będzie pisana wraz z rozwojem uniwersum)
## Rodzina

### Ogólny opis

Młoda nermica czuje się niezwykle związana ze swoją rodziną. Kocha ją nad życie, zresztą z wzajemnością. Troszczy się o nią jak może, wliczając w to jej nieznośne trojaczki. Mimo trudniejszym momentów szanuje jej zdanie i stara się być możliwie posłuszna rodzicom. Choć jej rodzina nie należy do największych, jest ona bardzo różnorodna pod względem pochodzenia.

### Najbliższa

* **Kateryna**- matka; manizyjska krawcowa
* **Oliek**- ojciec; manizyjski leśnik pochodzący z Belnoru
* **Biulena,** **Kartia**- siostry-trojaczki; Manizyjki uczące się w domu

### Dalsza

* **Kalis Enerseter**- dziadek (ojciec jej matki)
* **Daryl Stermit**- dziadek (ojciec jej ojca)
* **Janori Enerseter**- babcia (matka jej matki)
* **Nilma Stermit**- babcia (matka jej ojca)
* **Adlena Stermit**- prababcia (babcia jej ojca)
* **Kiril Enerseter**- wuj (brat jej matki)
* **Łemi Enerseter**- wujenka (żona jej wuja)
* **Szymyn Stermit-** stryj (brat jej ojca)
* **Szakari Enerseter**- siostra cioteczna (córka jej wuja)
* **Lilin Enerseter**- brat cioteczny (syn jej wuja)

## Relacje

### Oliek

Z tatą Adlena zawsze miała bardzo silną więź. Ten wspierał córkę w jej przekonaniach i budował pewność siebie. Dziewczyna zawsze obdarowywała go ogromną miłością, zresztą ten jako kochający ojciec odwzajemniał jej uczucia. Zawsze mogli na sobie polegać i wspierali się w gorszych momentach. We wczesnym dzieciństwie nermiczka uwielbiała wskakiwać tacie na barana i biegać z nim po polu.

### Kateryna

Z mamą nigdy nie było tak pięknie jak z tatą, jednak nic nie zmienia faktu, że obie troszczą się o siebie. Właściwie nie byłoby problemu, gdyby rodzicielka tak bardzo nie napierała na Adlenę i nie narzucała jej swoich "kobiecych" obowiązków- na czym córka strasznie ubolewa. Mimo wszystko starają się zachowywać szacunek wobec siebie i wspierać. Blondyna wie, że jej matka po prostu opiekuje się nią w ten sposób oraz nie ma jej nic do zarzucenia, zaś ta żyje w przekonaniu, iż jej impulsywna córka jeszcze nie dorosła i "nie wie, co dla niej dobre, lecz kiedyś się dowie".

### Biulena i Kartia

Można powiedzieć, że siostry trochę kpią z podejścia do życia Adleny. Nie do końca jakoś potrafią zrozumieć, dlaczego tak bardzo zależy jej na dostaniu się do Akademii Obronnej- same zresztą już od pewnego czasu uczą się jedynie od Kateryny. Sama Blondyna stara się je szanować i tolerować je najbardziej, jak potrafi. Nie da się jednak zaprzeczyć, iż wewnętrznie niejednokrotnie miała ogromną chęć pokazania im, kto tu naprawdę rządzi.

Wkrótce...

## Umiejętności

Adlena jest niezwykle utalentowana. To, co najbardziej rzuca się w oczy, to jej umiejętności bitewne, zwłaszcza w dziedzinie fryzinterstwa. Włada fryzą tak płynnie, jakby robiła to od zawsze i poświęciła temu całe życie! Umie też obsługiwać miecz, szablę i inne podobne bronie, lecz zdecydowanie najbardziej zaznajomiona jest z "manizyjską wędką". Okazuje się dobrym strategiem. Zaplanowanie ataku nie jest dla niej zbyt dużym problemem, a choć niekiedy pyta o rady na ogół radzi sobie sama. Bardzo szybko biega, co ułatwia jej ucieczki przed wrogami lub po prostu zabawę w berka. Zna się troszkę na medycynie, a choć do ekspertki wiele jej zostało, jednak potrafi odróżnić wiele ziół. Nermica doskonale się kamufluje oraz umie niemal bezszelestnie się poruszać. Jej cudowną mocą, którą wykształciła sobie uczciwą pracą, jest kontakt z duchami. Początkowo rozmowa ze zmarłymi była dla niej okropnie stresująca, ale po pewnym czasie się do tego przyzwyczaiła. Poza tym, została obdarzona niecodziennym słuchem. Jest w stanie usłyszeć nawet cichy pisk myszy czy skok liczki w trawie. Zna się też trochę na żeglarstwie oraz ma bogaty zasób słów. Ładnie tańczy i śpiewa, wielu uwielbia patrzeć na nią podczas wykonywania tych czynności. Potrafi też zbudować różne rzeczy z patyków i kamieni, np. szałas, ognisko. Umie też upiec chleb, choć od czasu do czasu wychodzi jej zakalec.

## Głos

Adlena została obdarzona delikatnym, melodyjnym głosem. Wiele osób uwielbia go słuchać właśnie dlatego, iż daje on pewne swego rodzaju ciepło na duszy. Jest on jednak ewidentnie bardziej donośny niż cichy. Nie trzeba wcale wytężać słuchu by go dobrze usłyszeć. Nie jest on ani za wysoki, ani za niski i przypisanie go do któregoś tych określeń byłoby nie lada wyzwaniem. Najczęściej pała wszystkimi emocjami wyduszanymi z siebie przez dziewczynę, toteż często jest określany jako "impulsywny". Wiele osób porównuje go do wycia wilka.

## Lęki

Gdyby dłużej przyjrzeć się Adlenie można by zauważyć, iż ta zawsze zasłania okno na noc. Nawet jeśli mama zabrała jej zasłonę do zszycia lub do wyprania, dziewczyna i tak zasłania je jakąś szmatką czy chustką, byleby nic przez nie nie było widać. Dlaczego? Po tym, jak Lunianie w nocy porwali Klajina sprzed jego domu, nermicy został jakiś uraz na rozumie i za każdym razem boi się, że skończy tak samo jak przyjaciel. Nie chce więc, by nieznane osoby ją znalazły czy choćby zobaczyły. Poza tym, blondynka okropnie boi się wysokości po tym, jak kiedyś spadła z drzewa. Panikuje na widok ogromnej przestrzeni pod sobą lub kiedy znajduje się na większej wysokości. Za młodu nermiczka bardzo lękała się pająków, aczkolwiek to już dawno jej przeszło.

## Cele i Marzenia

### Cele

W młodości Adlena nie miała raczej konkretnych celi. Po prostu żyła własnym życiem nie przejmując się tym, co przyniesie przyszłość. Lecz z czasem zaczęła bardziej się nad nią zastanawiać i budować swoje plany. Były one naprawdę przeróżne, dotyczące wielu dziedzin, ale raczej mniejsze oraz takie, które zajmowały dziewczynie dzień czy dwa. Aż wreszcie wykreował się najważniejszy cel w życiu Adleny- dostanie się do Akademii Obronnej. Poczuła, że to tego pragnie najbardziej. Dlatego więc robiła wszystko, by, mimo braku warunków, dostać się do niej po skończeniu Szkoły Ogólnej.

### Marzenia

Największe marzenie Manizyjki z dzieciństwa? Mieszkać w chmurach. Tak, dosłownie mieć swój mały domek na białym obłoku, z którego podziwiałaby świat. Oczywiście jest to niemożliwe i mała doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale i tak cicho liczyła, że może kiedyś się jej spełni. Tamte czasy jednak minęły, za to nadeszły bardziej realne marzenia. Obecnie najbardziej niemożliwym marzeniem nermicy jest to, by każda inna nerma na świecie była zdrowa. Po prostu, młoda uczennica już nie może patrzeć na schorowane osoby w jej okolicy. Najbardziej jednak chciałaby się dostać do Akademii Obronnej. Często wieczorami rozmyśla, jak to jest tam chodzić codziennie i większość czasu walczyć na fryzy. Niezwykle tęskni też za Klajinem, naturalnym jest więc, że Adlena marzy o jego powrocie.

## Ciekawostki

* W oryginalnym zamyśle na uniwersum miała mieć na imię Adelajda, być w połowie Polką i mieć heterochromię.
* Śmieszy ją słowo "słoik".
* Została nazwana po swojej prababci Adlenie (matka ojca Olieka), zaś drugie imię dostała po swojej mamie.
* Gdyby była zwierzęciem, byłaby sarną.
* Była pierwszą postacią wymyśloną do uniwersum.
* Uwielbia niezapominajkę, kwiecie pozwala jej się uspokoić.
* Kocha wszelkiego rodzaju drzewa.
	+ Dokładniej jej ulubionym drzewem jest dąb.
* Jako mała dziewczynka długo nie potrafiła wybawiać głoski "cz".
* Choć na ogół trudno ją rozgniewać, potrafi się niezwykle zdenerwować kiedy ktoś b jej zadawał bardzo dużo pytań naraz.
* Doskonale się czuje jako Blondyna i za nic nie zmieniłaby przezwiska.
	+ Uważa bowiem, że jej potoczne imię dodatkowo ją podkreśla.
* Koledzy z klasy kojarzą ją najbardziej z charakterystycznych blond włosów i umiejętności ujadania jak okerna.
* Urodziła się jako druga- po Kartii i przed Biuleną.
* Uwielbia jesień, głównie przez kolorowe liście i zwykle rześkie powietrze.

## Galeria

Cała postaćOd Wilow na tle niezapominajekOd Muttnik