Kill, Lie, Die: Rogue Troubles. Prolog: Katastrofa Lotnicza na Bezludnej Wyspie 1/3

**To pierwsza część Prologu Kill, Lie, Die: Rogue Troubles. Następne części nastąpią w przyszłości. Obecna przedstawia wszystkie postaci i to jak William je poznaje. Dlatego też postaci w tej części prologu nie są bardziej rozbudowane, gdyż dopiero co będzie na to czas.**

???: \*To był ciężki okres w moim życiu. Zapracowałem się ostatnio za bardzo. Nie była to uczciwa praca jaką ma większość ludzi w społeczeństwie, dlatego nie pójdę na standardowy urlop. To bardziej coś o czym sam decyduję. Mam tak od urodzenia ze nie lubię mieć narzucanego tego co robię. Dlatego zawsze sam to ustalałem sobie i innym. Tak właśnie zarabiam na życie, czarna robota której okazjonalnie się chwytam i sporo zarabiam. Na moim koncie jest dużo pieniędzy zarobionych w ten sposób, a gliny jakoś się mną nie interesują, możnan nazwać to szczęściem. Ale ja uważam ze mam jakiegoś anioła stróża, choć religijny nigdy nie byłem. Postanowiłem zrobić sobie mały urlop na własne życzenie, na które mój szef czyli oczywiście ja sam się zgodził. Właśnie jestem na lotnisku, korzystam z podrobionego paszportu i fałszywego biletu, znając mojego anioła stróża sprawi ze uda mi się dostać do samolotu lecącego do...\*

Recepcjonistka: William Stones, schludne imię dla schludnego człowieka. Życzę udanego lotu. Mało kto na naszych liniach lotniczych decyduje się kupić bilet przez internet jak pan i nam go tu pokazać, zwykle wolą kupować bilety na miejscu. Z jakiej okazji wybiera się pan na...

Zabrałem dekumenty szybkim chwytem ręki i odeszłem.

William: \*Nie przedstawiałem się jeszcze? Na imię mi William Stones, rodzice mi je nadali. Nie dlatego bo znali pewnego Williama który zrobił coś w ich życiu, nie przez horoskopowe gówno czy coś w tym stylu. Oni przez cały czas myśleli ze urodzę się dziewczyną, więc kiedy zobaczyli ze wyszedł chłopiec. A doktor zapytał się jak mnie nazwą, ojciec powiedział pierwsze imię które mu naszło do głowy, William. To w zasadzie jedyne oprócz genó, co od niego otrzymałem, matka mówiła ze jakiś czas później od nas uciekł. Nie mam do niego pretensji o to, ja sam nie chciałbym wychowywać tak kłopotliwego dzieciaka jakim byłem ja. Większość historii przedstawia ludzi z takim początkiem życia jak ja, jako biednych maminsynków którym dokuczali w szkole. Ja w zasadzie byłem całkiem inny, to ja robiłem kłopoty i zawsze wykazywałem się wysokimi zdolnościami w grupie. Dlatego chłopaki zaczęli mnie podziwiać, byłem tak jakby liderem przez całą podstawówkę, gimnazjum, a potem nawet liceum. Od początków życia kształtowałem się na tego kim jestem dziś. Sprytny, elastyczny człowiek mogący poradzić sobie z każdym problemem. Taki właśnie jest mój sukces.\*

Podszedłem do taśmy z bagażami i odebrałem mój spośród kilku.

???: Przepraszam pana, ale zabrał pan mój bagaż.

Odwróciłem się i ujrzałem go. Młodego człowieka z roztrzepanymi włosami. Trzymał on identyczną walizkę, jaką ja miałem w ręku.

???: Niech pan spojrzy, ta która pan trzyma jest podpisana czerwonym markerem imieniem "Zane Frisber".

William: Oh, tak. Po co ci było kupywać tak podobną walizkę do mojej? Łap.

Rzuciłem mu walizkę, cudem ją złapał prawie się przewracając. Po chwili przesunął moją walizkę do mnie po ziemii. Złapałem ją i odszedłem kiedy chciał już zacząć coś do mnie powiedzieć. Czas mi sprzyjał, wystarczyło poczekać chwilę i usłyszałem komunikat ze samolot ląduje. Po dłuższej chwili kiedy było to dozwolone, wsiadłem do niego i usiadłem na swym miejscu. Chciałem już położyć się by przespać całą podróż, ale zauważyłem jak dwójka dziewczyn się kłóci siedzienie obok.

???: Przestań stawiać te łapy na moim siedzieniu! Chcę usiąść!

!!!: To dlaczego nie usiądziesz gdzie indziej? Hm?

???:  Ponieważ wybrałam sobiem tę miejsce.

!!!: Hm. Czemu akurat to? Jest mnóstwó innych w całym samolocie.

???: Akurat pewnie każde niedługo będzie zajęte więc... więc ktoś będzie chciał tu też usiąść, a ty mu będziesz zawadzała łapami!

!!!: Heh... nie będę. Skoro nie będzie innych miejsc dla niego to po prostu pozwolę mu usiąść.

???: To będę tu stała aż wszystkie inne miejsca nie będą zajęte!

!!!: Hm... podoba mi się twoja determinacja. Lecz nadal nie wiem czemu akurat chcesz usiąść tu.

???: Dobra, już nic nie mów i zabieraj te łapy! Każde inne miejsce jest zajęte.

Ta sprzeczka była doprawdy niecodzienna, o ile rozumiem gdyby znajomi wspierali się o takie rzeczy. Te dwie dziewczyny wydawały mi się zupełnie dla siebie obce. Dlaczego jedna chciała usiąść tak bardzo koło drugiej? Przecież łatwiej było usiąść na innym miejscu i uniknąć wzroków innych pasażerów patrzących się na to jak robi z siebie idiotkę. Lecz złapałem się za lekko bolącą głowę i sam pomyślałem ze nikt nie każał mi usiąść na miejscu na którym siedzię obecnie. Mimo ze jak wsiadałem było więcej miejsc bliżej mnie, zdecydowałem się na kilka kroków do przodu by usiąść na tym. Może to kwestia jak to niektórzy mówią "Dobrej Aury" danego miejsca? Postanowiłem się nad tym tak nie zastanawiać i cieszyć się spokojem, zmrużyłem oczy i przyszykowałem się do snu. Lecz obudziło mnie to jak ktoś potrząsnął mnie w ramię. Była to jedna z Stuardess.

???: Przepraszam, czy nie chciałby pan przed lotem kupić paczkę orzeszków czy dwie?

William: Kusząca propozycja, chciałbym jednak dowiedzieć się wpierw ceny.

???: Ah tak! Jedna paczka kosztuje 5 dolarów.

WIlliam: 5 dolarów? Przecież do za drogo jak na małą paczkę orzechów ziemnych. Naprawdę macie kogoś kto to u was kupuje?

???: W zasadzie to zdażają się tacy pasażerowie. To skusi się pan? Może być pan jednym z nich.

William: Naprawdę nie widzę sensu w marnowaniu pieniędzy na takie bzdury. Proszę mnie już zostawić i niech pani lepiej nie budzi innych pasażerów bo mogą być bardziej oburzeni od mnie kiedy jakaś babka oferuje im zawyżone w cenie przeterminowane orzechy z solą do obsypywania dróg na zimę.

???: Pfff... jak pan chce.

Odeszła z wózkiem na kilka kroków, udało mi się ją spłoszyć. Widocznie się lekko obraziła i odwróciła do mnie zwrok co bardziej ułatwi mi zadanie. Wyjąłem sznurek z przywiązanym do niego haczykiem z kieszeni. To dobry sposób na dostanie tego za odpowiednią cenę, czyli za darmo. Rzuciłem haczykiem i ten wbił się w paczkę orzeszków. Przyciągnąłem go do siebie i otrzymałem tak właśnie orzechy. Już chciałem je otworzyć, lecz chłopak obok mnie się odezwał.

!!!: Widać chłopie ze nic nie daje ci spokoju, i no ja muszę być kolejną taką osobą. Pozwól ze wysunę ci prooopozycję nie do odrzucenia.

William: Nie zawracaj mi głowy.

!!!: Nie zawracam ci głowy chłopie. Spokojnie. Zawracam ci orzeszki.

William: Co?

!!!: Widziałem jak je kradniesz. Mogę krzyknąć na cały samolot ze mamy tu złodzieja, no chyba ze coś mi dasz....

William: Czego chcesz? Pieniędzy? Już wyciągam tylko bądź cicho.

!!!: Chłopie, pieniądze? Myślałem bardziej nad najważniejszą dla dzisiejszego społeczeństwa przedmiocie... Orzeszkach w samolocie!

William: Więc zająłeś mi głowę tylko by wyłudzić od mnie paczkę orzeszków? Mógłbym ci dać równowartość dwóch takich paczek w pieniądzach byś był cicho, ale chciałeś tylko orzeszki? Jesteś dziwny, więc mam prośbę. Nie odzywaj się do mnie przez cały lot.

!!!: Jasne, to ja biorę orzechy. Dzięki za patent, wykorzystam go w przyszłych lotach.

Chłopak wziął od mnie orzechy i zaczął je zajadać. Jego chrupanie nimi nieumożliwiło mi pójście spać. Więc niecierpliwie poczekałem aż skończy. W myślach życzyłem mu nawet by się nimi udławił. Ale jednak sprawiłoby to ze lot by się opóźnił. Samolot wystartował, a ja zasnąłem. Sny zdarzały mi się rzadko. Lecz dziś akurat jeden mi się zdarzył. Byłem w ciemnym pokoju, siedziałem przy jakimś stole. Na nim był mój paszport. Zamiast moich danych osobowych wszędzie było wpisane hasło "Pasażer". Gdy wstałem od stołu usłyszałem słowa z wszystkich kierunków "Zapamiętaj te hasło, jeden z szesnastu.". Poczułem wstrząsy, szum. Pokój zniknął. Usłyszałem huk. Dźwięk niczym jak po strzeleniu źle z pistoletu zaczął odbijać mi się w uszach. Otworzyłem obolały oczy i ujrzałem go. Chłopaka od orzeszków.

???: O cześć! Nareszcie się obudziłeś! Wstawaj, tylko za bardzo nie panikuj!

Podał mi rękę. Nie wiedziałem zupełnie co się dzieje, mój wzrok był skupiony tylko na nim. Nie wiedziałem czemu, ale podałem mu rękę. Pociągnąl mnie w górę i ledwo ustałem. Czułem jakbym miał przewrócić się na bok. Ale on mnie przytrzymał. Mój widok się rozszeżył. Zuaważyłem wliczając mnie i jego, 12 ludzi. Stała ona na plaży. Wokół były porozrzucane metalowe elementy. Odwróciłem się i ujrzałem to. Wrak samolotu. Jego połowę. Przeżyłem rozbicie się samolotu.

!!!: Hej! On wstał! Dzieciak wstał!

Krzyknął to mężczyzna ubrany na szaro, z nałożonym szalikiem. Popalający papierosa, budzący jakiegoś nastolatka.

???: Wspaniale Peter! Złodziej  też się obudził!

Peter: Będziesz mu teraz wypominać za te orzeszki George?

Nastolatek wstał, właściwie to mężczyzna nazwany Peterem go podniósł. Przetarł się po głowie i rozejrzał się wokół.

!!!: Gdzie... Gdzie ja jestem?

Peter: Dobra młody, nie panikuj. Jak chcesz mogę podać ci papierosa byś się rozlużnił. Więc jest taka sprawa. Rozbiliśmy się gdzieś i teraz budzimy innych ocalałych z tej katastrofy. Ty jesteś ostatni więc przedstaw nam się i pomóż nam drogi dzieciaczku w przejrzeniu tej wysepki.

Marcus: Marcus Glidht... Dzieciak...

Marcus zemdlał. Jego małe ciało widocznie jeszcze nie przyjęło tego co się stało. Tak samo jak mój umysł. Wydało mi się to naprawdę absurdalne ze rozbiłem się podczas gdy chciałem polecieć na mój wymarzony urlop. Ale czułem ze skoro tak się stało, to muszę z tym żyć. Przeżyłem to, z moimi zdolnościami na pewno przeżyję na tu jak Robinson, a kto wie? Może to wybrzerze jakiegoś kraju i policja, pogotowie i strażacy już tu jadą? Chłopak od orzeszków położył rękę na moim ramieniu.

George: No jak chłopie? Otrząsnęłeś się na dobre? Taaaa... wiem co sobie myślisz. Czy aby tu po nas już nie jadą? Niestety nie, obeszliśmy wyspę wokół i to... uwaga zdziwko... Wyspa!

William: Co? Chłopie jak ty możesz tak się zachowywać skoro się rozbiliśmy?!

George: To proste, byłem na to przygotowany. Takie katastrofy się zdarzają i właśnie w głębi duchu wierzyłem ze taka się stanie. Czy to nie emocjonujące przeżyć taką sytuacje?

Willliam: Jesteś chory? Pewnie dziesiątka osób zginęła, a ty się z tego cieszysz.

George: Spójrz na to z innej perspektywy. Nie zginęliśmy my. Może się nam przedstawisz? Utknęliśmy tu więc lepiej gdybyśmy się znali.

William: Na imię mi William.

George: A Przydomek?

William: Jaki Przydomek?

George: Ah no tak, ty jeszcze nie wiesz... To co ci się śniło. Część charakterystyczna snu.

William: ..."Pasażer".

George: Jak już pewnie usłyszałeś moje imię, nazywam się George. Jestem "Amatorem Adrenainy". Przedstaw się z innymi.

Odepchnął mnie do siebie na zewnątrz samolotu. Myślałem ze prawie się przewrócę, ale złapałem równowagę i postanowiłem podejść do jednej z tych osób. W oko wpadły mnie dziewczyny które kłóciły się w samolocie.

???: Więc Monica, mówisz ze twój znajomy też miał podobną sytuacje?

Monica: Ta, niestety nie przeżył. Nikt nie przeżył. A jak z tobą Justine? Miałaś lub znałaś kogoś kto miał coś podobnego?

Justine: No znam ciebie.

Monica: Heh... Dobra, za dużo od ciebie wymagam intelektualnie.

William: Dziewczyny, tamten chłopak zalecił mi się przedstawić innym. Zapewne słyszeliście jak się nazywam, ale chciałbym poznać wasze dane.

Monica: No przecież podsłuchałeś naszej rozmowy więc wiesz. Hm.

William: Bardziej chodziło mi o te całe Przydomki, domyślam się ze każdy taki ma.

Monica: Ahhh... zrozumiałe. Moim jest "Anarchistka".

Justine: Moim jest "Fryzjerka". W zasadzie to dziwne ze każdy z naszej 14 ma taki przydomek, właściwie miał ten sam sen.

William: 14? A nie 16?

Monica: Hm. Chodzi ci o tą wiadomość z snu, "Jeden lub Jedna z szesnastu?". Podobno szukali tamtej dwójki i nikogo nie znaleźli.

William: Tak, to ja idę przedstawiać się innym.

Podszedłem teraz do umięśnionego mężczyzny, który wydawał się dużo starszy od każdego z nas. Grzebał coś przy samolocie.

William: Witam. Mógłbym wiedzieć jak się pan nazywa?

Rick: Rick Journail. "Żołnierz". Jestem zajęty więc spadaj. Słyszałem jak ty się przedstawiasz.

William: Może mógłbym w czymś pomóc?

Rick: Mówiłem byś spadał, nie potrzebuję pomocy. Staruszek da sobie radę sam.

???: No ja bym też na jego nie przyjęła twojej pomocy po tym co mi zrobiłeś

Odwróciłem się i ujrzałem Stuardessę którą spłoszyłem i ukradlem z jej wózka orzechy.

Natalie: Goerge mi wszystko powiedział. Jestem Natalie. Jak się pewnie domyśliłeś mój przydomek to "Stewardessa".

William: Słuchaj babka, naprawdę te orzechy to najmniejsze co jest teraz ważne. Przecież i tak pieniądze z nich zostałyby stracone.

Natalie: Ale tu nie chodzi o pieniądze, tu chodzi o sam fakt ze nas okradłeś.

William: Przecież ceny i tak były zawyżone. Ale lepiej byśmy nigdy o tym już nie wspominali. Nie chcę być nazywany złodziejem za to ze ukradłem tylko paczkę orzechów.

Natalie: A więc przyznałeś się ze je ukradłeś!

William: Nigdy tego specjalnie nie ukrywałem...

Odszedłem od tej dziwaczki, kolejną osobą która zwróciła mą uwagę była czerwonowłosa dziewczyna stojąca na uboczu.

William: Witaj, przedstawisz mi się?

???: Tak nie wypada, wpierw ty się przedstaw mi.

William: Myślałem ze usłyszałaś jak się przedstawiam, ale stoisz zdecydowanie z boku i mogłaś niedosłyszeć, więc na imię mam William Stones, ten głupi przydomek to "Pasażer".

Quenne: Miło cię poznać panie William, na imię mi Quenne Stark. Przydomek który spadł na mnie to "Dama". Niech pan nie traci czasu i przedstawi się innym ocalałym.

Rozmowa ta byla krótka i bez zbętnych dyskusji jak z innymi. Wydała mi się jedną z bardziej kompetentnych tu osób. Zwróciłem się teraz do białowłosego mężczyzny spacerującego wzdłóż brzegu.

William: Witam, a twoje imię to?

???: Ah tak, ty musisz być William. Widziałem i słyszałem jak się budziłeś.

William: Pytałem o twoje imię.

???: Wiem, lecz sprawdzałem tylko twą spostrzegawczość zwracając na mnie twoją uwagę. Okazała się ona jednak fatalna.

William: O czym ty bredzisz gościu?

Harry: Na imię mi Harry, pisze to na moim ubraniu. Mogłeś to zauważyć i to łatwo. Widać ze nie masz dobrego oka. Jestem fotografem i taki mam przydomek. Mam nadzieję ze prędko tutaj kogoś przyślą. Nie chcę siedzieć tu wieczność.

William: A gdybyś miał?

Harry: To spróbowałbym uciecz. Patrzę właśnie czy na horyzoncie nie ma jakiś innych wysp w pobliżu, wiesz. Może spróbowałbym zrobić tratwę i do nich dopłynąc.

Ten dziwak miał racje. Tratwa byłaby dobrym sposobem na wydostanie się. Jednak żadna nie zmieśniłaby tylu osób ilu jest na tej plaży. Zawsze zostaje zbudowanie kilku, lecz czy nie zajęłoby to za dużo czasu? Zauważyłem teraz ze jedna dziewczyna siedzi na piasku i porusza kamieniami po ziemi. Zastanowiło mnie co ona robi więc do niej podszedłem.

William: Co robisz?

???: ...

William: Pytałem co robisz.

???: ...

William: Dobra, to najpierw spytam cię o imię. Jak się nazywasz?

???: ...

William: Jesteś głucha?

Sylvia: ...Sylvia....

William: Doskonale Sylvia, co robisz?

Sylvia: ....

William: Jaki jest twój Przydomek?

Sylvia: ...

!!!: Zostaw ją, ona i tak ci nie odpowie. Domyśliliśmy się ze to szachistka przez jej poruszanie kamieniami niczym figurami szachowymi, a plansza którą narysowała wygląda jak szachownica.

William: Rozumiem, więc może ty się przedstawisz? Widzę ze mało jest tu normalnych osób.

Eva: Na imię mi Eva, niczym pierwsza kobieta. Żona Adama, matka Caina i Abla. Mój przydomek nadany mi przez Boga to "Tancerka".

William: Widzę ze jesteś wierząca.

Eva: Tak, jak każdy dobry człowiek powinien być.

William: Nie uważam by religia przeważała nad tym czy człowiek jest dobry czy nie.

Eva: Więc jesteś ignoranckim bezbożnikiem. Rozumiem. Nie mam po co na ciebie tracić czasu i nie wiem czemu Bóg uchronił cię przed śmiercią. Ale skoro to jego plan, niech tak zostanie.

Odszedłem od niej, byłem już pewny ze nie ma tutaj zbyt wielu normalnych ludzi. Zostałem wysłany na wyspę pełną dziwaków. Moje osobiste piekło pełne irytujących ludzi. Odchodząc od dziewczyn wpadłem na wysokiego, silnie zbudowanego mężczyznę.

???: Uważaj gdzie chodzisz plebsie.

William: Spokojnie gościu, nie chciałem na ciebie wpaść. Nawet nie miałbym po co.

???: Nie gościu, miej szacunek dla ludzi wyżej położonych od ciebie!

!!!: John, przestań pieprzony Bogaczu. Mówię ci, jak jeszcze dalej będziesz tak nas traktował to pewnie cię zabiją i wmówią ratownikom ze umarłeś w katastrofie lotniczej. Ale i tak byłoby to dziwne bo byłbyś jedynym martwym ciałem.

William: Jedynym?

Andre: Nie zauważyłeś? W samolocie nie ma żadnego trupa. Tylko żywe osoby, myślę ze każdy wyleciał i wpadł do morza. A my przeżyliśmy gdyż... Byliśmy przypięci pasami jak przykładni obywatele! W zasadzie to nie, sam nie wiem czemu my nie wpadliśmy. Na imię mi Andre i jestem "Logistykiem". Słyszałem ze nazywasz się William. Pozwól ze oszczędze ci czasu i przedstawię ci resztę. Czyli tylko Petera. To ten co zajmował się tamtym dzieciakiem. Jest informatykiem i taki ma przydomek. Naprawdę dobry gość z niego. Ale widać ze nudzi się życiem jak ja. Tyle ze ja nie proponuję małolatom papierosów. Ciekawe jak je przemycił do samolotu.

William: Dzięki ci Andre, jesteś chyba tu najbardziej normalny. Więc to cała 14?

Andre: Widocznie tak, jednak jak się pewnie domyśliłeś. Brakuje 2 osób bo w naszych snach skazywało na 16.

I wtedy z środku wyspy usłyszeliśmy krzyk. Ludzki krzyk. Agonialny i pełen bólu krzyk.

Peter: Myślicie ze to 15 osoba?

Natalie: Pewnie tak, jeśli nam się poszczęści pewnie jest z nią 16.

George: No to co? Idziemy w stronę krzyku by ich znaleźć?

Harry: Słyszeliście jak krzyczał? Pewnie nie żyje.

Monica: Pewnie 16 go zabił.

Justine: Albo 15 zabił 16!

Monica: Meeeh... ale wiesz ze to może oznaczać to samo bo skoro nie znamy 15 i 16, można używać tych nazw zamiennie do obojga z nich?

Natalie: Ale jak pójdziemy to znaczy ze zostawimy dzieciaka, on wciąż jest zemdlały.

John: Ja z wami nie idę.

Natalie: No dobra, i co z tego? Nie zostawimy go pod twoją opieką.

Quenne: Przepraszam, ale nie wydaje mi się by Sylvia też była chętna do pójścia.

Peter: Cholera, więc ktoś z nas musi przypilnować tą trójkę przerośniętych dzieciaków.

Rick: Spokojnie, ja to zrobię. I tak się zajmuję szukaniem czarnej skrzynki. Zostawcie to staruszkowi.

Harry: Dzięki mięśniaku.

Po tej dyskusji poszli, ja oczywiście poszedłem za nimi. To był jedna z tych nielicznych sytuacji gdzie to nie ja dowodziłem grupą, ona sama się dowodziła. A ja tylko za nią podążałem. To naprawdę dziwne uczucie. Gdy szedłem przez laso-dżunglę razem z innymi. W kierynku krzyku, usłyszeliśmy lekkie jęki i dźwięk prądu.

???: No i po co ci to było... pffff... mówiłam ze to jest pod napięciem.

!!!: No pod napięciem to było oczywiste... ale skąd miałem wiedzieć ze pod tak silnym... ahhhhh...

Odsunąłem gałąź jednego drzewa i ujrzałem dwójkę ludzi. W tym jednego którego kojarzyłem. To był chłopak od walizki i jakaś dziewczyna w stroju stereotypowej lekarki.

George: Brawo William! Znalazłeś nam 15 i 16! Ale pozwól mi ze to ja ich przepytam!

Chłopak mnie przesunął w tył i podszedł do tamtej dwójki.

George: Witam! Jak widzicie rozbiliśmy się na wyspie bez wyjścia. Zostaniemy na pewien czas do siebie zmuszeni. Więc proszę niech wasza dwójka się mi w podskokach przedstawi. Z przydomkiem oczywiście, czyli tym co pojawiło się w waszym śnie.

Fiona: Ah. Czyli reszta się wybudziła. Wybaczcie ze nie poczekałam na was, ale ten koleś od razu po wybudzeniu wbiegł do lasu i za nim pobiegłam. Na imię mi Fiona i zgaduję ze mój przydomek to "Lekarz".

Zane: Choleeeeera... a ona mi wmawiała ze jest moim aniołem stróżem bym od niej nie uciekał. Dobra, ja jestem Zane. Jak właśnie wam przetestowałem przez to ogrodzenie nie da się przejść.

Andre: Co robi elektryczne ogrodzenie na wyspie?

Quenne: Prawdopodobnie rozbiliśmy się na jakiejś bazie wojskowej ukrytej na morzu.

Peter: Cholera, jak nas znajdą to pewnie nas pojmą i będą torturować!

Natalie: W takim razie proponuję szybko wracać na brzeg i jak nas znajdą, to udawać ze nigdy tu nie byliśmy.

Monica: Mh... wspaniała myśl! Albo lepiej! Włamiemy się tam i sabotujemy gnojków od środka!

Justine: Co ty się tak nagle uruchomiłaś? Tutejszy rząd ci coś zrobił?

Monica: Tutejszy? Nie. Rząd? Tak.

Chciałem posłuchać tego jak Monica tłumaczy się Justine co zrobił jej takiego rząd, skoro jest Anarchistką. Ale grupa ruszyła w kierunku plaży. A ich rozmowę zagłuszyło mi przedstawianie się innych dla Fiony i Zane. W głowie przebijała mi się kilka myśli. Jakim cudem nie ma ciał, dlaczego mieliśmy prawie identyczne sny, dlaczego jest tu elektryczne ogrodzenie, dlaczego każdy zachowuje się tak spokojnie jak na sytuacje w której jesteśmy, co oznaczają przydomki? Jestem pewien ze to nie normalna katastrofa lotnicza. Śmiertelnie pewien i właśnie to co ujrzałem potwierdziło moje obawy. Samolot znikł. Na jego miejsce pojawił się szkalny sześcian. A w nim zamknięci zostali ci którzy z nami ni poszli. Dziwna szachistka, dzieciak którego jeszcze nie poznałe, wkurzający bogacz i dość charyzmatyczny na swój sposób żołnierz. Wszyscy byli nieprzytomni, a do sześciany była przymocowana aparatura.

Dalszy ciąg prologu nastąpi