Tajemnica

Powietrze było całkiem rześkie, jak na tę porę roku. Po dziesięciu dniach ostrego słońca i spiekoty, lekki i chłodny wiatr był niezwykłym wybawieniem dla wszystkich mieszkańców miasta. Dawno nie było w Anglii tak ciepłego lata. Ogródki przed domami również usilnie domagały się wody, pokazując swoje niezadowolenie przez zżółknięte, suche źdźbła, a teraz łykając każdą, nawet najmniejszą kropelkę deszczu. Mężczyzna szedł powoli, niespiesznie, zatłoczonymi ulicami Londynu. Miał dziś ochotę na trochę ruchu, a zostało mu jeszcze sporo czasu, więc spokojny spacer dobrze mu robił. Mugolskie samochody mijały go szybko, spiesząc się, żeby nagle nie trafić na korek, który już za pół godziny powinien utrudniać życie Londyńczyków, spieszących się do pracy. Na mężczyznę nikt nie zwracał uwagi, chociaż był ubrany w długi, idealnie skrojony, czarny płaszcz oraz garnitur, wyglądający jak spod ręki najlepszego kreatora mody. Jego czarna laska zakończona białym, misternie wyrzeźbionym smokiem, stukała po kamiennym chodniku, wystukując rytm jego kroków. Szedł w stronę jednej z mugolskich kawiarni. Nigdy tam nie był, ale umówmy się, w ilu mugolskich kawiarniach bywał w swoim życiu? Teraz jednak miał coś ważnego do zrobienia. Musiał kogoś zobaczyć. Zobaczyć i przekonać się na własne oczy. Włożył dłoń do kieszeni i upewnił się, że *to* leży sobie bezpiecznie na dnie. Już podczas dziesięciominutowego spaceru, zdążył sprawdzić *to* cztery razy I cztery razy okazywało się, że jego płaszcz żadnej dziury jednak nie ma i *to* nie zniknęło w jakiś magiczny, niewyjaśniony sposób. A to ci niespodzianka. Mężczyzna spojrzał na swoje odbicie w szybie jednego z wieżowców, przy których przechodził. Wyglądał dobrze. Może trochę za bardzo na przemęczonego. Jego przystojna twarz, chociaż z lekkimi sińcami pod oczami, wyglądała na spokojną, ale od zawsze nie wyrażała żadnych emocji. Był jak zamknięta księga, którą bardzo ciężko było otworzyć. Nagle jeden z samochodów wjechał w dużą kałużę obok niego i rozprysnął wodę i błoto na mężczyznę, jednak wszystko spokojnie zleciało po nim, nie mocząc i brudząc go ani trochę. Trochę miał nadzieję, że nikt tego nie zobaczy, ale trochę też chciał wzbudzać zainteresowanie. Taki był. *Skomplikowany*.

Skomplikowane było też to, co czuł. A czuł ekscytację, ciekawość i chociaż nigdy by tego nie przyznał, strach i zdezorientowanie. Jego odkrycie tak go zszokowało, że zajęło mu aż pół minuty, żeby dojść do siebie. A to bardzo dużo dla jego spokojnej i opanowanej natury. Znowu wcisnął dłoń do kieszeni płaszcza i upewnił się, że *to* właśnie tam jest. Było. Nagle zatrzymał się i dostrzegł *ją*. Siedziała w kawiarni z jakimś mężczyzną i nawet nie zwróciła na niego uwagi. Jej jasne, lśniące włosy spływały po smukłych, ładnych ramionach. Miała bladą skórę, zaróżowioną lekko w paru odkrytych miejscach. Ale to te oczy były najbardziej w niej ciekawe. Mężczyzna strzepnął ze swojej głowy myśl, że wyglądała uroczo. Spojrzał na szyld kawiarni i zrobił lekki grymas. Trzeba będzie uważać na mugoli, ale nie miał na to żadnego wpływu. Nie mógł tego w żaden sposób zmienić. Pchnął szklane drzwi i wszedł do środka. W jego nozdrza uderzył zapach kawy. Świeżo palonej i bardzo dobrej gatunkowo. „Kawiarnia dla hipsterów” – pomyślał i usiadł przy jednym ze stołów tak, żeby móc obserwować kobietę, ale i całe pomieszczenie kawiarni.

Niedawno co skończyła szkołę. Była młoda i uśmiechnięta. Pamiętał ją z korytarzy i zajęć, ale jakoś nigdy nie zwrócił na nią jakieś szczególnej uwagi. Z tego co pamiętał w swojej zakurzonej pamięci, dobrze się uczyła i często się śmiała. On nie lubił się śmiać. Praktycznie nie pamiętał sytuacji, w której tak po prostu wybuchł by śmiechem. Do jego stolika podeszła młoda dziewczyna, której nawet nie zauważył. Musiała powtarzać parę razy i dopiero za czwartym ją zauważył.

– Proszę pana... Proszę pana... co podać? – Mężczyzna spojrzał na nią chłodnym spojrzeniem, ale to nie zniechęciło kobiety. Często widział ten błysk w oku. Wiedział, że jest przystojny, ale co z tego? Gdyby tylko wiedziała co by miał ochotę z nią zrobić. Była mugolem. Nic nie wartą szlamą. Nie wzbudzając jednak żadnych podejrzeń, uśmiechnął się. Ten uśmiech miał dopracowany do perfekcji. Nikt nawet nie zdołałby przypuszczać, co za tym uśmiechem kryje się w jego głowie. Czasami zastanawiał się, czy nawet Dumbledore, gdyby wrócił zza grobu, potrafiłby go rozszyfrować.

– Kawę czarną poproszę – Zanim kobieta zdążyła o to zapytać i tylko otworzyła usta pomalowane śliskim i klejącym błyszczykiem, dodał – Bez cukru. – Kelnerka nawet już nie wdawała się w głębsze dyskusję i nie spytała czy podać może coś do tego słodkiego. Od razu ruszyła do lśniącego, srebrnego ekspresu. Mężczyzna na chwilę zawiesił wzrok na hałaśliwym ustrojstwie, ale szybko przeniósł swoją całą uwagę na kobietę siedzącą pod oknem. Słońce właśnie wyjrzało zza chmur i oświetliło jej przeciwległy bok. Z jego perspektywy wyglądała, jakby zaczęła świecić własnym blaskiem. Zastanowił się przez chwilę, czy wie co może robić po szkole. Spojrzał na jej niewielkie dłonie i nie wpadł na żadne dobre rozwiązanie. Chodził z nią do klasy siedem lat i na palcach jednej ręki mógł wyliczyć szczegóły, które o niej pamiętał. Nagle przypomniało mu się, żeby sprawdzić kieszeń płaszcza. Było. Dobrze. Wyciągnął to i położył na blacie stolika. Szybko jednak tego pożałował i zmarszczył brwi. Na stole leżał rozsypany cukier. Czy mugole musieli być aż takimi brudasami? Miał ochotę sięgnąć po różdżkę i wyczyścić to wszystko zaklęciem, ale dzięki Bogu się powstrzymał i tylko schylił się, żeby zdmuchnąć białe kryształki z klejącego blatu. Teraz już spokojnie położył *to* przed sobą na stole i zasłonił swoim portfelem, żeby na pewno mu nie uciekło. Mugolska kelnerka przyniosła kawę i spojrzała na jego twarz, jakby oczekiwała, że coś powie. Spróbował. Cholera, ale była dobra. Chyba wyczytała to z jego oczu bo uśmiechnęła się szeroko i odeszła obsługiwać kolejnych klientów. Wziął jeszcze jeden łyk i musiał przyznać, że mugole znali się na kawie. Chociaż nie. Nie wszyscy mugole. Przypomniała mu się czarna smoła na dworcu w przejściu podziemnym. Do tej pory czuł ten smak i aż skrzywił się lekko na samo wspomnienie. Ale tutaj, tutaj te maszyny nie były takie głupie, na jakie mogły się wydawać. Z zamyślenia o kawie wyrwał go śmiech kobiety. Spojrzał lekko w jej stronę. Ciekawe co ten mężczyzna jej opowiada, że aż tak bardzo ją to rozbawiło. Nagle poczuł się głupio. Nie wiedział już sam po co tu przyszedł. Czego właściwie oczekiwał? Nie pamiętał nawet jej nazwiska. Znał tylko imię. Susan. Tak obce, ale z drugiej strony wydawało się dziwne znajome. Miał cały czas to nieprzyjemne uczucie, jakby coś miał na końcu języka, ale nie mógł na to wpaść. Ale jeśli jej nie znał to jakim cudem *to* trafiło w jego ręce? Jak znalazło się w jego domu rodzinnym? Wiele razy próbował odpowiedzieć sobie na to pytanie, ale żadna odpowiedź go nie usatysfakcjonowała. Nagle dziewczyna omiotła spojrzeniem kawiarnię, a mężczyzna szybko odwrócił wzrok i jakby nigdy nic zaczął pić swoją pyszną, aczkolwiek dalej mugolską kawę. Na szczęście dalej pozostał niezauważony i mógł ukradkiem obserwować roześmiane stworzenie. Mężczyzna zerknął na przedmiot leżący przed nim. Przez chwilę znowu miał nadzieję, że coś mu się przyśniło i tak naprawdę to wszystko jest w porządku. Od niechcenia otworzył małą kopertę i wyciągnął z niej zdjęcia. Cholera... Były tu. Zdjęcia z jego prywatnego archiwum. Widział, że on je robił. Zresztą, na niektórych to on *prawie* uśmiechał się do aparatu. Widział swoją twarz, ale ciężko było mu uwierzyć, że to naprawdę może być on. Spojrzał na kolejne zdjęcie, z którego uśmiechała się do niego Susan, tuląc w dłoniach czarnego kota. Mógłby nawet przysiąc, że wie, jak ten kot się nazywa, chociaż jeszcze dwa dni wcześniej dałby się pokroić za stwierdzenie, że nigdy tego zwierzęcia na oczy nie widział. Wsunął szybko zdjęcia do koperty i postanowił działać. Dopił kawę, zostawił parę mugolskich pieniędzy, licząc na to, że to starczy i wstał. Zaczął do niej podchodzić powolnych krokiem, dalej obserwując jej uśmiech i promienne oczy.  Czuł się jak idiota. Tyle razy myślał co powiedzieć, ale nic nie wydawało się być wystarczające. “Hej, czemu mamy wspólne zdjęcia a tego nie pamiętam?”, może powinien zacząć od luźnej gadki, której tak bardzo nie lubił? “Co u ciebie? Gdzie pracujesz? A ile masz dzieci?”. Prawie prychnął na samą myśl tych idiotycznych pomysłów. Po prostu podejdzie, przywita się i spyta o zdjęcia. Może to jakiś szkolny żart, który zrobili w latach młodości, potem został zapomniany, a zdjęcia zostały? Im bliżej był, tym bardziej czuł się głupio. Nagle z głębi kawiarni zawołał głos kelnerki.

– Proszę pana! Pana reszta i rachunek – Ten głos sprawił, że się zatrzymał.

–  Cholera – Pomyślał i zmienił czym prędzej kierunek, ruszając żwawo do drzwi na zewnątrz. Nie odwrócił się w jej kierunku, tylko znowu wcisnął fotografię do swojej bezpiecznej kieszeni i lekko przygładził. Nie widział już jak kobieta odwraca na niego wzrok z delikatnym uśmiechem i wstaje lekko, mówiąc do swojego towarzysza.

–  Czy to był Templer? – Wychyliła głowę trochę wyżej, pragnąc dostrzec wychodzącą szybko sylwetkę mężczyzny, jednak tak szybko jak się pojawiła, tak szybko zniknęła i błyskawicznie zniknęła jej z oczu.

–  Kto? – Spytał jej kolega i odwrócił się szybko w tamtym kierunku

– Nie... Wydawało mi się. Myślałam, że to znajomy ze szkoły. W sumie to bardziej nieznajomy. Musiało mi się wydawać – Jeszcze nie wiedziała, że parę lat później ich drogi na nowo miały się przeciąć i to w sposób, w jaki żaden z nich nigdy by nie przewidział.