Tunel

Miała przed oczami ciemność. Bezkresną ciemność. Do jej uszu dolatywał szum wody, raz po raz jakaś fala uderzała o skalny brzeg. Wzięła głęboki oddech, żeby się jeszcze bardziej rozluźnić i przestać myśleć o piekącym ją w ramiona słońcu. Czuła, że zaraz odpłynie. Już miała się zanurzyć w głębinę, gdy nagle usłyszała ciche sapanie, które nie pozwoliło jej wejść w tak lubiany przez siebie trans. Otworzyła jedno oko i poraziła ją fala światła. Powoli przyzwyczajała się do jasności. Przed sobą miała pięć kobiet, które tak jak ona, siedziały w siadzie skrzyżnym i próbowały rozluźnić zmęczone po intensywnej jodze mięśnie, ale jeszcze bardziej uspokoić umysł, żeby czegoś doświadczyć. Nie wszystkie miały z tu obecnych

dar. Niektóre uważały, że w ich rodzinie dar pojawiał się od pokoleń, więc łudziły się, że dzięki tym praktykom zobaczą cokolwiek. Co najwyżej mogły przewidzieć pogodę na jutro, ale to Yennefer widziała i bez wizji. Żar i spiekota. Palące słońce trwające aż do pory deszczowej.

Obejrzała się za źródłem sapania i jej wzrok padł na bardzo grubą kobietę. Miała chyba ponad sto kilo i Yen głęboko zastanawiała się, jak ona może poruszać się na tych swoich kaczych nóżkach. Kobieta miała na sobie koszulkę z napisem „magic is my power” i niezwykle zabawne spodnie w czarno białą kratę, które opinały jej grube łydki. Pod pachami i na plecach pojawiły się wielkie plany potu. Spływał jej też po czerwonej twarzy. Miała go nawet na powiekach. Podwójny, a nawet potrójny podbródek skrywał zapewne między swoimi fałdami kolejne litry wody. Kobieta miała zamknięte oczy, oddychała głęboko, ale było jej tak gorąco i parno, że wypuszczała powietrze z denerwującym sapnięciem. Yen obejrzała się po reszcie kobiet, czy komuś to przeszkadza. Każda z nich była inna. Obok niej na przykład siedziała kobieta chuda tak bardzo, że wystawały jej wszystkie kości. Jej tyłek był kościsty jak u testrala i Yennefer zastanawiała się, czy w ogóle wygodnie się na nim siedzi. Najważniejsza osoba była jednak trochę dalej. Kobieta o jasnej, porcelanowej skórze i długich, białych włosach, które sięgały jej aż za pas. Jej cera była bez żadnej skazy, jak u porcelanowej lalki. Na policzkach gościły delikatne, świeże rumieńce, miała długie, ciemne rzęsy, które robiły cień na jej twarzy. Z zamkniętymi oczami wyglądała może na dwadzieścia pięć lat. Jej wiek, mądrość i doświadczenie, widać było dopiero ,gdy otwierała oczy. Po tym spojrzeniu Yennefer dawała jej może pięćdziesiąt lat. Jej ciało było jednak nadal kuszące. Ubrana w białą, zwiewną sukienkę, która poruszała się z najmniejszym podmuchem wiatru, wyglądała zjawiskowo. Yen miała też wrażenie, że kobieta nigdy się nie pociła.

Coraz więcej osobom zaczęło przeszkadzać sapanie koleżanki. Po chwili każda, oprócz przewodniczki i grubej Betty miała otwarte oczy. Rozglądały się po twarzach, jakby tak jak wcześniej Yennefer, szukały winowajcy.

– Na dzisiaj starczy – powiedział spokojny głos prowadzącej. Otworzyła oczy i spojrzała czujnym, ale nie oceniającym wzrokiem na całą grupę. Gruba Betty chociaż otworzyła oczy, nie przestała sapać. Yennefer uśmiechnęła się na myśl, że mogłaby chcieć zażyć kąpieli i unosiłaby się na wodzie jak boja – Idzie nam coraz lepiej – mówił dalej głos białowłosej – Chciałabym, żebyście na następne zajęcia przyszły do ogrodu. Będziemy się uczyć, jak jeszcze bardziej otworzyć swój umysł i poczuć niczym nieskrępowaną... Wolność – Uśmiechnęła się do wszystkich kobiet, a najbardziej do grubej Betty, jakby przeczuwała, że to z nią mogą być największe problemy na następnych zajęciach.

Kobiety zaczęły się powoli zbierać. Pokornie zwijały maty. Na lekcjach nikt nie miał ze sobą różdżek. Wszystko trzeba było robić ręcznie, więc Yen pochyliła się po swoją matę. Czuła, że po jodze jej ciało jest niesamowicie rozluźnione i rozciągnięte, jakby nagle miała w ciele dużo więcej miejsca. Nie rozumiała jeszcze, jak miało jej to pomóc otwierać jej trzecie oko, ale samo to, jak się czuła po sprawiało, że nie mogła doczekać się następnych zajęć. Spojrzała na brudne morze Indyjskie. Tutaj plaża była czysta. Zamknięta przed turystami i mugolami z dzieciakami i psami. Nikt nie rzucał plastików, nikt nie robił gówna na plaży. Jednak morze było wspólne i Yen widziała plastikową butelkę, która smutno unosiła się na powierzchni wody.

– Idziesz się przebrać? – Z zamyślenia wyrwała ją Olivia. Bardzo niska dziewczyna, która miała chyba coś w sobie z goblina bo wielki, haczykowaty nos był największym punktem jej twarzy. Do tego brwi ustawione tak, że cały czas wyglądała na zezłoszczoną, które dałyby jej od razu pracę w Banku Gringotta. Yennefer tylko pokiwała głową. Nie była zbyt rozmowa i sama nie wiedziała, dlaczego dziewczyna tak do niej lgnie. Wolałaby mieć po prostu spokój. Yen ruszyła za niską dziewczyną, zamykając swoje myśli przed nieznośną paplaniną. Szły tak aż do drewnianego domku, za którym roztaczał się wielki ogród, w którym miały mieć kolejne zajęcia. Z zamyślenia wyrwało ją pytanie – Yen? Yen... Pytałam co myślisz... – Widząc, że Yennefer nie bardzo wie o co chodzi, powtórzyła spokojnie i cierpliwie pytanie – Jak myślisz, co będziemy robić, żeby poczuć w sobie wolność?

– Będziemy nago – Stwierdziła od niechcenia Yennefer i szybko się przebrała, nie patrząc na zdziwioną, a wręcz zszokowaną twarz koleżanki. Chwyciła szybko różdżkę, pożegnała się i ruszyła w stronę miasteczka. Nie było duże. Zamieszkiwali tutaj tylko czarodzieje. Było ukryte przed światem mugoli i tak niezwykłego miasteczka w życiu nie widziała. Nad głowami przechodniów latały kolorowe lampiony, wieczorem dodając ulicom uroku, mieniąc je na fioletowo, różowo i pomarańczowo. Domy stały bardzo blisko siebie, alejki były ciasne, ale i tak zawalone kramikami z wszelką maścią magicznych przedmiotów. Miotły, eliksiry, składniki do eliksirów, kolorowe proszki potrzebne do święta Holi, w którym każdy obrzucał się wielobarwnymi pyłami, kociołki i masa różnorodnych pierdół. Była nawet uliczka, na której sprzedawano same żaby, różnej maści i święte krowy. Powietrze zaś wypełnione było zapachami pieczonego kurczaka, curry i kokosa. Nad głowami latały na swoich małych miotełkach dzieci, przekrzykując się i rzucających sobie piłkę. Ulice były kolorowe od mężczyzn i kobiet ubranych w tradycyjne, indyjskie stronie. Yen widziała już chyba sari o każdym możliwym kolorze. To co wyróżniało mieszkańców od zwykłych mugoli, były tiary na głowach i zakupy. Każda kobieta miała w swoim kociołku na zakupy przynajmniej jedną żabę. Yennefer jednak uznała, że nie będzie dociekać, po co im ta żaba bo jeszcze dowie się, że rozmazują jej wnętrzności na swoich brzuchach, żeby szybciej zajść w ciążę. Takie praktyki, chociaż był już XXI wiek, dalej można było spotkać w tych okolicach. Tutaj magia przeplatała się z ludowymi wierzeniami i sama Yen musiała przyznać, że dodawało to temu miejscu wiele magicznego i niezwykłego klimatu. Nad głowami wszystkich rozbłysły fajerwerki. Kobieta podniosła głowę go niego i zobaczyła wielką chorągiew trzepoczącą na wietrze i rozciągającą się na całej długości nieba, które widziała. Na niej widniał napis „Magiczne Dowcipy Weasleyów. Zapraszamy do nowo otwartego sklepu!”. Biznes, nawet po śmierci jednego brata chyba miał się dobrze. Popatrzyła na dzieci na miotłach, które zaczęły skakać, ucieszone fajerwerkami.

Dotarła do pokoju hotelowego. Na recepcji siedział skrzat domowy, który gdy tylko ją zobaczył, podkulił swoje spiczaste uszy i bez słowa podał jej klucz. Yennefer wzięła go i również bez słowa poszła na górę. Chociaż tutaj dobrze się ustawiła.

Następnego dnia wszyscy przygotowywali się do święta Holi. Na ulicach były powystawiane już wielkie kosze z kolorowymi proszkami. Kramy z jedzeniem przygotowały się na większą ilość turystów, którzy w tym dniu odwiedzali miasteczko. Yennefer ruszyła szybko ulicą, żeby nikomu nie przyszło na myśl, żeby ją rzucić proszkiem. Szybkim krokiem dotarła do ogrodu, w którym miały się odbyć zajęcia. Był niewielki, ale był też niezwykły. Sprawiał wrażenie, jakby wchodziło się do dżungli. Wyrastały tu palmy i kolorowe, egzotyczne rośliny. W liściach niektórych drzew, widać było zerkające, ciekawskie nieśmiałki. Ogród dawał chłód i sprawiał, że nie było słychać gwaru ulicy. Była cisza. Spokój. Czuła się tutaj bezpieczna. Oprócz Yennefer były już trzy kobiety i ona. Przewodniczka. Yennefer zerknęła zaciekawiona, czy może dzisiaj doszła jej jakąś zmarszczka, jednak twarz kobiety dalej była nieskazitelna. Yen rozłożyła na ziemi matę i usiadła po turecku, patrząc w milczeniu na inne kobiety, które robiły to samo. Po chwili był już komplet, a białowłosa odezwała się spokojnie. Już sam jej głos potrafił nieźle rozluźnić

– Dzisiaj nauczymy się, jak czuć wolność. Jak nie być skrępowanym niczym. Jak osiągnąć stan, w którym nie potrzebujemy niczego. Rozbierzcie się proszę. Całkiem – Wzrok kobiety goblina spoczął na Yennefer, jakby to był jej pomysł. Yen wzruszyła tylko ramionami. Nie miała problemów z nagością, nie miała też kompleksów. Jej ciało było jędrne i gładkie. Była szczupła i kobieca tam, gdzie powinna. Czuła na sobie zazdrosny wzrok grubej Betty, gdy ta próbowała ściągać ze swoich grubych nóg wąskie legginsy. Znowu przy tym sapała, jakby biegła maraton, a nie zdejmowała z siebie ubranie. Wszystkie kobiety odwracały od niej wzrok, ale nie Yennefer. Ona patrzyła z fascynacją na jej fałdy, na rozlewający się tłuszcz. Miała wrażenie, że kobieta jest już jedną wielką fałdą, z której wylewał się potn Betty podniosła ręce, żeby zdjąć koszulkę. Pod pachami miała gąszcz czarnych włosów, które układały się w małe loczki. Jej wielkie piersi wylały się na powierzchnię. Sięgały jej prawie aż do pępka. Bordowe brodawki zajmowały dużą powierzchnię jej biustu.

– Zamknijcie oczy – usłyszała głos przewodniczki i zrobiła to z miłą chęcią. Przymknęła powiek, rozkoszując się ciemnością – Weźcie głęboki wdech... Aż do waszych brzuszków... Poczujcie powietrze w całym swoim ciele... I spokojny wydech... – Ogród wypełnił się odgłosem wydychanego powietrza. Oddech Betty dziwnie świszczał. Czyżby astma, mimo że była czarownica? Może przekroczyła już limit? – Wasze ciało się rozluźnia... A teraz... Wyciągamy mocno ręce do góry – Ten wyciągnęła mocno dłonie do góry i poczuła znajome, przyjemne rozciąganie. Zaczynała się rozluźniać – Teraz... Przechodzimy do pozycji krowy i kota... – Yen ustawiła się na kolanach i dłoniach. Na swoje nieszczęście otworzyła na chwilę oczy. Gruba Betty pomyliła strony i teraz przed oczami wszystkich był wielki, tłusty tyłek. Czarny rowek był prawie niewidoczny w gąszczu fałd i czarnych włosów. Zamknęła szybko oczy i wyciągnęła ciało. Znowu poczuła, jak powoli się rozluźnia. Jak uzyskuje więcej miejsca w ciele. Podobała jej się praktyka nago. Nic nie krępowało jej ruchów. Nic ich nie uciskało. Tak, czuła się teraz wolna. Przewodniczka coś mówiła, ale Yennefer coraz bardziej zagłębiała się w swoją świadomość. Czuła, że jej ciało robi to, co każe kobieta, ale umysł był zupełnie gdzie indziej. Stała nago w ciemnym pomieszczeniu, które wyglądało na kanały. Spojrzała na swoje stopy, które zagłębione były po kostki w brudnej wodzie. Trochę dalej na jej powierzchni widziała unoszące się na tafli małe kości, jakby zwierzęcia. Spojrzała w głąb tunelu i nagle przeszedł ją dreszcz. W ciemności zobaczyła oczy. Nie widział twarzy, ale ślepia były w nią wyraźnie wpatrzone. Czuła, że nie może się ruszyć. Nogi miała jak z kamienia. Do jej uszu doleciał nagle syk tak potworny, że poczuła dreszcze na całym ciele – Ooon sssię zzzzbliżaaa...

Otworzyła oczy. Czuła, że jest zlana zimnym potem a wszystkie twarze były zwrócone w jej stronę. Że zdziwieniem zobaczyła, że leży na brzuchu a z jej nosa kapie krew. Przewróciła się. Przewodniczka szybko naprawiła jej nos jednym zaklęciem. Nie musiała pytać. Wiedziała, że Yen doświadczyła wizji, ale czy domyślała się jakiej?

Reszta praktyki minęła spokojnie. Yennefer wolała już dzisiaj bardziej skupiać się na tłustym tyłku Betty, niż przeżywać na nowo straszliwe wizję. Pierwszy raz czuła taki strach. To nie mogło przynieść nic dobrego. Ale kto wraca? Victor? Nie czuła aż takiego strachu, gdy o nim myślała. Nagle wpadła na kolejny pomysł i znowu oblał ją zimny pot. Spojrzała na spokojne twarze medytujących kobiet. Jedną miała minę, jakby przeżywała wizje jakiegoś zbliżającego się orgazmu. Druga chyba będzie miała w niedalekiej przyszłości jakieś mocne zatwardzenie. Uspokoiła się. Równie dobrze wizja mogła pokazywać coś, co będzie za wiele lat. Być może nawet nie będzie jej już na tym świecie. Wzięła głęboki wdech i wydech i przestała myśleć o wężach i ciemnych tunelach. Ty bardziej starała się nie myśleć o tunelu grubej Betty, pokrytym czarnymi chaszczami. Uśmiechnęła się w duchu, czując jak znowu powraca do niej spokój.

– Czy któraś chciałaby podzielić się doświadczeniami? – Spytała przewodniczka, a Yen, chociaż sama nigdy się nie odezwała, czuła narastające zdenerwowanie z otaczającej ich ciszy mogłyby chociaż wymyślać. Jesteśmy tu już tydzień... – Naprawdę nikt? – Yen czuła w jej głosie smutek i nagle usłyszała swój własny głos i zobaczyła, że wszystkie spieczone słońcem twarze zwróciły się do niej.

– Ja.