Dziarski

**Uwaga!** Ten artykuł może zawierać spoilery. Jeżeli nie chcesz sobie psuć radości z czytania, zawróć stąd jak najszybciej.

## Dziarski

Ta grafika może być używana poza Wojownicy Wiki (z wyjątkiem innych wikii) jedynie do przedstawienia wyglądu tej postaci, w niezmienionej formie, koniecznie za podaniem źródła. Więcej.

## Inne

### Status

Nieznany

**Dziarski** (ang. **Dash**) - samotnik.

## Opis

Dziarski to chudy czarno-biały kocur z żółtymi oczami.

## Fabuła

### Superedycje

#### *Cień Tygrysiego Serca*

Gdy Tygrysie Serce podróżuje przez stację, wyczuwa innego kota. Jest zaskoczony i dokładnie skanuje otoczenie, zauważając, że zapach jest świeży i stary. Zastanawia się, czy mieszkał tam inny kocur. Podąża śladem zapachu, stwierdzając, że jest świeższy i wie, że kocur musiał tu być niedawno. Zapach prowadzi do otworu z siatką przed nim. Jednak siatka odpadła, a Tygrysie Serce chowa się do środka. Wszystko jest ciemne, ale zapach kocura był jeszcze silniejszy, a syk dochodzący z cieni sprawia, że sztywnieje. Szybko mówi kotu swoje imię, mówiąc, że potrzebuje tylko pomocy, i wysuwa pazury. Nieznany kot może nie chcieć innego kota na swoim terytorium i stara się go dostrzec.

Tygrysie Serce zauważa samotnika. Kot ze stacji wygina się w łuk, sycząc groźnie na niego. Tygrysie Serce wycofuje się, błagając go o pomoc. Łapie zapach kocura i marszczy nos, gdy pachnie pozostałościami Dwunożnych. Samotnik przesuwa spojrzeniem po Tygrysim Sercu, a jego wygięty w łuk kręgosłup powoli się rozluźnia. Kocur pyta, czy kradnie, a Tygrysie Serce mówi, że nie musi. Samotnik wciąż wydaje się podejrzliwy, po czym oddycha wyraźnie, analizując zapach byłego kota klanu. Przyznaje, że Tygrysie Serce nie pachnie jak koty ze zgniłego stosu, co dezorientuje ciemnobrązowego kocura.

Samotnik wyjaśnia, kim są koty ze zgniłego stosu, mówiąc, że mieszkają za stacją i próbują go wypędzić. Mówi Tygrysiemu Sercu, że nie rozumie dlaczego, skoro jest wystarczająco dużo śmieci dla niego i dla nich. To tylko bardziej dezorientuje Tygrysie Serce i mówi cicho, że samotnik używa dziwnych słów. Wpatruje się w niego, świadomy, jak daleko jest od domu. Po tym, jak Tygrysie Serce pyta, dlaczego z nimi nie walczy, samotnik patrzy na niego, jakby był mysim móżdżkiem. Wspomina o trzech kotach ze zgniłego stosu, po czym miauczy, że to jeden z nich. Tygrysie Serce zastanawia się, gdzie są członkowie klanu kocura, a samotnik wydaje się być zdziwiony tym pytaniem. Informuje podróżującego kocura, że tylko on mieszka na stacji i pyta, czy Tygrysie Serce jest z zewnątrz. Samotnik zauważa, że tylko koty z zewnątrz nazywają pociągi "piorunowymi wężami".

Dziarski pyta, czy jego przyjaciółka też jest z lasu, a ten potwierdza to. Przechyla głowę, po raz kolejny nazywając Tygrysie Serce bezpańskim, a potem jego wzrok wyostrza się, gdy ten wspomina o randze wojownika. Jego żółte oczy błyszczą, pytając, czy może walczyć. Tygrysie Serce jest niepewny, zastanawiając się, czego chce kot ze stacji, a samotnik ujawnia swoje imię, Dziarski. Mówi, że mieszka na stacji kolejowej, a podróżujący kocur czuje się drażliwy, wiedząc, że Dziarski coś planuje. Samotnik pochyla się bliżej, zadając kolejne pytania, ale Tygrysie Serce ich unika. Zastępca Klanu Cienia pyta Dziarskiego o miejsce zgromadzeń Dwunożnych, a ten marszczy brwi w odpowiedzi.

Tygrysie Serce unosi jedną łapę i wysuwa i wsuwa pazury, demonstrując, co mówi. Samotnik pokazuje, że zna to miejsce, a Tygrysie Serce pyta, czy Dziarski może go zabrać. Jednak zamiast się zgodzić, kot ze stacji spuszcza wzrok, brzmiąc na ostrożnego z własną ofertą. Tygrysie Serce mruży oczy, zastanawiając się, czy Dziarski nie poprosi go o zrobienie czegoś złego. Samotnik ponownie opowiada o kotach ze zgniłego stosu, zeznając, że zawsze próbowali go przegonić. Dodaje, że gdyby wiedzieli, że ma twardego przyjaciela, mogliby go zostawić. Odwracając wzrok, samotnik przyznaje, że nigdy nie był dobry w walce, dlatego nie może się bronić.

Tygrysie Serce próbuje mu powiedzieć, że jest twardy, ale Dziarski przypomina mu, że koty ze zgniłego stosu też są. Tygrysie Serce współczuje chudemu samotnikowi, ponieważ nikt nie lubi być zastraszany. Pyta, czy należą do klanu, ale Dziarski wydaje się zdezorientowany, pytając, co to jest. Mówi, że w mieście nie ma klanów, a koty żyją samotnie, jako przybłędy. Tygrysie Serce wskazuje wejście do legowiska Dziarskiego, pytając, czy go zabierze, a ten zgadza się, przechodząc obok. Wymyka się z jaskini, a Tygrysie Serce podąża za nim, zadowolony, że ma przewodnika.

Dziarski omija długą ścianę i skręca, by wspiąć się na wznoszący się w górę tunel. Główną nadzieją Tygrysiego Serca jest to, że Dziarski może doprowadzić go do odnalezienia Gołębiego Skrzydła, jeśli uda im się uporać z kotami ze zgniłego stosu. Przyspiesza tempo; Dziarski skręca w wąski tunel, w którym nie widać żadnych Dwunożnych. Samotnik śpieszy wąską ścieżką, a kiedy jego towarzysz zauważa ślepą uliczkę, Dziarski wskazuje głową na jakąś siatkę, coś w rodzaju takiej poza jego gniazdem. Mówi Tygrysiemu Sercu o wyjściu przez otwór wentylacyjny i wychodzi. Ciemnobrązowy kocur podąża za Dziarskim i wita go otwarty tunel.

Kiedy wychodzą z tunelu, Dziarski patrzy w stronę ziemi, która ma duże czerwone kształty. Rzeczy są przepełnione cuchnącymi odchodami Dwunożnych, a Tygrysie Serce odgaduje, że są to stosy zgnilizny, o których wspomniał Dziarski. Potwierdzają to jego towarzysze; z miejsca, w którym chowają się dwa kocury, trzy koty węszą wokół śmieci. Dziarski szepcze, mówiąc, że ci trzej to koty, które go nękają. Tygrysie Serce ocenia trio, po czym zaczyna mówić, ale Dziarski mu przerywa. Protestuje, że nie może walczyć, a ciemnobrązowy kocur odwraca się do niego.

Uderza jedną łapą kota ze stacji, delikatnie, ale stanowczo. Jego cios wymiata łapy Dziarskiego spod niego, ale zanim może upaść, łapie go Tygrysie Serce. Nakazuje Dziarskiemu wypróbować to na nim, a chudy kocur mruga, dochodząc do siebie po szoku. Potem marszczy brwi, zamyślony, zanim zadaje mu cios. Zahacza łapy ciemnobrązowego kocura z szybkością, a nie celnością, po czym uderza łapą w Tygrysie Serce, uderzając go w ucho. Wojownik chwali go, zaczynając mówić o planie. Informuje Dziarskiego, że będzie walczył z Floyd'em, a Tygrysie Serce wypędzi kotkę ze stosu. Dziarski wygląda na zaniepokojonego i pyta, co zrobi, jeśli Floyd będzie walczył, więc jego towarzysz obiecuje, że wszystko będzie dobrze. Samotnik kiwa głową, ale jego oczy błyszczą niespokojnie, gdy Tygrysie Serce mówi, że walczy o terytorium.

Tygrysie Serce nie daje mu szansy na kłótnię i maszeruje w kierunku stosów. Wskakując na stos zgnilizny, spotyka pręgowaną kotkę o imieniu Mae. Mae komplementuje zastępcę klanu, a on ogląda się za siebie i widzi Dziarskiego idącego w stronę kocurów. Tygrysie Serce wyjaśnia kotce, że wprowadził się do Dziarskiego i uważa, że nie wystarczy im jedzenia. Mae wykrzywia wargę, rzucając wyzwanie, jeśli naprawdę wierzy, że on i Dziarski mogą ich odpędzić. Rozlega się wściekłe wycie, kierując się w stronę Dziarskiego, pytając, czy może teraz walczyć. Tygrysie Serce atakuje Mae, zrzucając ją ze stosu zgnilizny, trzymając ją i zauważa Dziarskiego zamachującego się na Floyd'a. Włóczęga uderza w kamień, a Tygrysie Serce odrzuca przeciwniczkę, po czym wstaje.

Staje między Floyd'em i Dziarskim, warcząc na brązowo-białego kocura. Przedstawia się jako nowy przyjaciel Dziarskiego, po czym rzuca się na Floyd'a. Walka się zaostrza, a Tygrysie Serce przechodzi na stronę Dziarskiego. Floyd i Mae kłócą się o to, kto będzie z nim walczył. Były kocur Klanu Cienia obnaża zęby, myśląc o tym, jak trio jest mysimi sercami, i nakazuje im opuścić terytorium Dziarskiego. Floyd ich odprowadza, a Mae piorunuje wzrokiem Tygrysie Serce, nazywając go wrednym. Ten odpowiada, że znęca się nad Dziarskim, a brązowa kotka mówi, że kot ze stacji jest żałosny. Tuż przed jej odejściem Tygrysie Serce woła, że Dziarski walczy o swoje terytorium. Kot ze stacji zgadza się, mówiąc włóczęgom, żeby nie wracali.

Tygrysie Serce zerka na niego, pytając, czy będzie teraz bezpieczny. Chudy kocur stwierdzają, że teraz tak, ponieważ widział na własne oczy, jak łatwo jego dawni prześladowcy się poddają. Tygrysie Serce ostrzega go, biorąc pod uwagę, że Floyd, Mae i Ogryzek współpracują przeciwko niemu. Dziarski patrzy, jak trzej włóczędzy znikają za rogiem, i zapewnia swojego nowego przyjaciela, że koty mają tendencję do dbania tylko o siebie, więc jest to mało prawdopodobne. Tygrysie Serce przeszywa smutek, przypominając sobie, jak jego pobratymcy razem polowali, reagując na to, że koty pracują razem. Dziarski pyta dlaczego, a zastępca zastanawia się, dlaczego wydaje się, że nie rozumie, po czym wyjaśnia, że praca w zespole wzmacnia siłę.

Dziarski wydaje się być zakłopotany tą myślą i pyta, dlaczego nie jest łatwiej zadbać tylko o siebie. Jego słowa wzbudzają poczucie winy w Tygrysim Sercu, próbując sobie przypomnieć, czy to właśnie myślał, opuszczając swój rodzinny klan. Otrząsa się z tych myśli i wskazuje, że wydaje się, że ma trudności z dbaniem o siebie. Samotnik komplementuje siebie za bycie sprytnym w uzyskiwaniu pomocy Tygrysiego Serca. Ten twierdzi, że Dziarski nie zmuszał go do niczego, ponieważ chciał mu pomóc, zaskakując czarno-białego kocura. Tygrysie Serce patrzy na kamienną ścieżkę wzdłuż Drogi Grzmotu, pytając, czy gdzieś tam jest miejsce zgromadzeń.

Dziarski potwierdza jego zastanowienia, po czym łapczywie spogląda na sterty śmieci. Oferuje swojemu przyjacielowi trochę jedzenia, ale Tygrysie Serce grzecznie odmawia, wciąż mając na łapach zapach zjełczałych śmieci. Podczas gdy on skanuje otoczenie, jego towarzysz ze stacji wciąż wpatruje się w stosy zgnilizny. Ponownie oferuje jedzenie, zauważając, że niektóre z nich są całkiem dobre; jednak Tygrysie Serce chce, aby Dziarski przestał oferować. Odnosi się do "dobrego jedzenia" Dziarskiego jako karmy dla wron, powodując, że samotnik marszczy brwi, powtarzając go. Dowiaduje się, co to znaczy: pokarm dla wron to resztki i wydaje się, że myśli, zanim po prostu oświadcza, że jeśli to jest wystarczająco dobre dla wrony, to jest wystarczająco dobre dla niego. Tygrysie Serce zastanawia się, dlaczego Gołębie Skrzydło uznała, że przybycie do miejsca, w którym koty wyglądają jak wrony, było dobrym pomysłem. Przywołuje Dziarskiego, by przyszedł, i kieruje się kamienną ścieżką.

Oba kocury docierają do potwora śpiącego pod ścianą. Potwór nie ma jednej okrągłej łapy, ale Dziarski po prostu mija go beztrosko, a na końcu ścieżki kontynuuje. Wchodzi na chodnik obok Drogi Grzmotu i kiwa ogonem na swojego przyjaciela. Próbując stłumić panikę, Tygrysie Serce pyta Dziarskiego, dlaczego jest tam wiele gniazd, a on kuca obok niego. Wyjaśnia, że w mieście mieszka wielu Dwunożnych, więc muszą potrzebować więcej miejsc do spania; to prowadzi zastępcę do pytania, dlaczego jego przewodnik jest tak spokojny. Wykrzykuje o zatłoczonych obszarach, a żółtooki kocur wzrusza ramionami, wyjaśniając, jak wszystko ciągle się porusza, ostrzegając go, aby nie angażował się w nic i trzymał jego głowę nisko.

Dziarski omija ścianę, podążając chodnikiem, aż otwiera się na Drogę Grzmotu. Światła na patyku migają kolorami, więc miejski kot mówi, żeby nie iść, dopóki światło w kształcie Dwunożnych nie zmieni się na zielone. Dodaje, żeby nie potknąć Dwunożnych, bo to ich rozzłości. Kolor się zmienia, a Dziarski trąca Tygrysie Serce ramieniem. Dwa koty śpieszą, podążając za tłumem Dwunożnych; kiedy docierają na drugą stronę, chudy kocur prowadzi go innym chodnikiem. Wyznacza jeszcze większą Drogę Grzmotu, a Tygrysie Serce stara się na nią nie patrzeć. Pyta, jak daleko jest miejsce zgromadzeń, a jego przyjaciel odpowiada, że nie jest zbyt daleko, po czym przyspiesza.

Skręca za róg i trafia na cichszy chodnik, z mniejszą liczbą Dwunożnych i potworów. Oboje przekraczają kolejne Drogi Grzmotu, aż w końcu pojawia się gniazdo miejsca zgromadzeń. Dziarski zatrzymuje się, mówiąc Tygrysiemu Sercu, aby teraz znalazł własną drogę. Czarno-biały kocur dziękuje mu za wypędzenie kotów ze zgniłego stosu. Tygrysie Serce przypomina mu, aby nie zapomniał ruchu bojowego, którego go nauczył, a jego przyjaciel obiecuje, że tego nie zrobi. Dziarski życzy, aby Tygrysie Serce znalazł swoją przyjaciółkę, zanim wraca ścieżką.

Długo potem Dziarski pojawia się ponownie, gdy jego stary przyjaciel odbywa ostatnią podróż przez stację. Tygrysie Serce odtwarza dawne kroki, które podjął z samotnym kocurem, prowadząc swoich przyjaciół do miejsca, w którym po raz pierwszy wyczuł samotnika. Jasno oświetlone gniazdo Dwunożnych oznacza legowisko Dziarskiego, a on śpieszy w jego kierunku. Jego zapach dotyka nosa, co wiąże się z przebłyskiem nadziei. Przyspieszając tempo, dociera do miejsca, w którym Dziarski i on spotkali się po raz pierwszy. Tygrysie Serce upuszcza Cienia w szczelinę w ścianie, a następnie woła imię swojego przyjaciela w ciemność. Dziarski gramoli się, a jego zaniepokojony wzrok przesuwa się w stronę miejsca, gdzie stoją Gołębie Skrzydło i pozostali, stłoczeni.

Pyta, co robi, a Tygrysie Serce szybko mówi mu, że odnalazł przyjaciółkę, nie chcąc straszyć kocura. Przyznaje, że potrzebuje pomocy, a Dziarski wymyka się z cienia, przeciskając się obok Tygrysiego Serca. Samotnik wpatruje się w Cienia, Skoczkę i Światełko z zaskoczeniem i pyta klanowego kocura, czy należą do niego. Tygrysie Serce wspomina las, a Dziarski mruży oczy, patrząc na Iglicę, Płomienia, Mrówkę i Cynamon. Pyta przyjaciela, czy idą, co barczysty kocur potwierdza. Dziarski brzmi na nieprzekonanego, pytając, czy miejskie przybłędy naprawdę idą do lasu. Cynamon odpowiada, że potrzebują tylko jego pomocy, a nie opinii; Mrówka ostrzega ją, by była uprzejma, zerkając na Dwunożnych.

Dziarski patrzy na małe kocięta, oferując im pokazanie, do którego pociągu mają się wspiąć, ale Gołębie Skrzydło ostro odpowiada, że nie będą podróżować piorunowym wężem. Zdezorientowany samotnik pyta, jak wtedy odejdą. Szara kotka stanowczo oświadcza, że grupa może chodzić, a Dziarski twierdzi, że nie ma gdzie tego robić. Tygrysie Serce nie lubi przebywać w tunelach i mówi swojemu przyjacielowi, że jako przewodnika użyją Srebrnej Ścieżki. Dziarski wygląda na zszokowanego, zastanawiając się, czy naprawdę będzie korzystał z tuneli. Tygrysie Serce przypomina mu, że tunele prowadzą na zewnątrz, ale Dziarski protestuje, mówiąc swojemu przyjacielowi, że to będzie niebezpieczne.

Tygrysie Serce stanowczo dodaje, że potrzebuje tylko pomocy w znalezieniu Srebrnej Ścieżki, która doprowadziła go do miasta. Dziarski wydaje się teraz zamyślony, przyznając, że nie widział, do którego pociągu wysiadł, ale jeśli Tygrysie Serce może zabrać go na półkę, może uda mu się skierować ich do tunelu. Kocur pyta Dziarskiego, czy był już w tunelach, co powoduje, że samotnik przyznaje się, że wcześniej polował tam na szczury. Uszy Gołębiego Skrzydła poruszają się podejrzliwie, przypominając sobie, jak Dziarski powiedział im, że tunele są niebezpieczne. Samotnik broni się, wykrzykując, że nigdy nie widział w nich przybłęd, nie mówiąc już o kociakach.

Cynamon reaguje wrogo, wyzywając go na temat części zabłąkanych. Mrówka po raz kolejny ją uspokaja, a kotka prycha, miaucząc, że Dziarski był z tego powodu dość niegrzeczny. Czarno-biały kocur pochyla głowę w jej stronę, przepraszając. Dodaje, jak duża jest różnica między zabłąkanym kotem łowiącym między tunelami, a grupą z kociętami podróżującymi z miasta. Zerka na Tygrysie Serce, sprawdzając, czy jest pewien, że nie użyje piorunowego węża, ponieważ ta metoda jest szybsza. Ten spogląda na swoje kociaki, przypominając sobie chaos i drży, pewny, że chce chodzić. Dziarski wchodzi w krzątaninę Dwunożnych, a Tygrysie Serce podnosi Cienia, a jego grupa śpieszy za miejskim kocurem.

Prowadzi koty do dużej jaskini, w której spoczywają piorunowe węże. Tygrysie Serce dogania Dziarskiego, mijając go, prowadząc samotnika w stronę szczeliny. Docierają do niej, a czarno-biały kocur pyta, czy to właściwa Kiedy Tygrysie Serce to potwierdza, Dziarski nakazuje małej grupie podążać za nim i robić to dokładnie. Nagle Dwunożni zaczynają się gromadzić, powodując przyspieszenie oddechu Tygrysiego Serca ze strachu, przekonując samego siebie, że musi zaufać Dziarskiemu, i podąża za nim wzdłuż półki. Samotnik zeskakuje z półki i zgrabnie ląduje między torami. Dziarski instruuje ich, aby się pospieszyli, ale żeby szli pojedynczo. Cynamon upada, lądując z hukiem, a Światełko piszczy. Dziarski szybko prowadzi ich w stronę ściany tunelu, ostrzegając parę, by nie dotykała torów Srebrnej Ścieżki.

Płomień jest przestraszony. Dziarski wzywa rudo-białego kociaka do skoku, bo złagodzi jego upadek. Młody kocur przełyka, a potem skacze; Dziarski owija łapami Płomienia, gdy ten upada. Opuszcza kociaka, ustawiając go między torami, a następnie popycha w stronę Cynamona i pozostałych. Wędrują dalej, z Tygrysim Sercem podążającym za Gołębim Skrzydłem i Dziarskim, w ciemność tunelu. Samotnik wysuwa się na prowadzenie, każąc im iść za nim, ale Tygrysie Serce zatrzymuje się, kładąc Cienia na ziemi. Oferuje, że Dziarski nie musi już im pomagać, ale jego przyjaciel pyta, czy miałby spokój, wiedząc, że Tygrysie Serce i jego grupa wędrują samotnie w cieniu.

Dziarski mówi mu, że będzie im towarzyszył aż do świtu. Tygrysie Serce czuje do niego wdzięczność, zaskoczony, jak chętny jest samotnik, by pomóc jemu i jego przyjaciołom. Kiedyś spodziewał się, że przybłędy będą troszczyć się tylko o siebie, a potem myśli o Mgle. Grupa ponownie zaczyna podróżować, a Tygrysie Serce widzi, jak jego córka podnosi ogon i podąża za Dziarskim. W połowie podróży brązowy kocur słyszy buczenie, rozpoznając w nim piorunowego węża. Wydaje się, że Dziarski też to słyszy, więc zatrzymuje się, odwracając w stronę innych kotów. Samotnik ostrzega ich, by przykucnęli na krawędzi tunelu, przerażając Skoczkę, która pyta, czy to ją zmiażdży.

Dziarski brzmi spokojnie, gdy odpowiada, mówiąc szarej kotce, że piorunowy wąż będzie głośny i wietrzny. Pojawia się pociąg, przemykając obok, wiejąc wszędzie paskudny wiatr, po czym znika. Cień mruga, przyznając, że myślał, że tunel się zawalił, a Dziarski zapewnia go, że to nie mogło się wydarzyć. Tygrysie Serce traci poczucie czasu i skanuje koty, po czym zauważa, że Dziarski śpieszy tu i tam, szukając szczurów. Niemal na końcu tunelu Gołębie Skrzydło spogląda na swoje kociaki, pędzące naprzód, z czarno-białym kocurem u ich boku, opiekuńczo.

Tygrysie Serce w końcu dociera do końca tunelu, świętując opuszczenie miasta. Dziarski przesuwa się obok podekscytowanej grupy, mówiąc im, że najlepiej będzie, gdy pójdzie. Gołębie Skrzydło patrzy na kota ze stacji, pytając, czy wszystko będzie z nim w porządku, na co zapewnia ją pozytywnie. Dziarski przyznaje, że nie podróżował tak daleko; nagle Gołębie Skrzydło proponuje mu przyjście nad jezioro. Tygrysie Serce nie jest pewien, ponieważ już przyprowadzają inne koty do klanów. Samotnik mruczy, odpowiadając, że lubi miejskie życie. Tygrysie Serce dziękuje Dziarskiemu za wszystko, dodając, że ma serce wojownika. Jego przyjaciel jest zadowolony i życzy szczęścia przyjaciołom Tygrysiego Serca. Następnie, pochylając głowę, Dziarski spogląda na każdego kota, po czym odwraca się i rusza do tunelu.

## Galeria

### Bazy postaci

*Ta grafika może być używana poza Wojownicy Wiki (z wyjątkiem innych wikii) jedynie do przedstawienia wyglądu tej postaci, **w niezmienionej formie**, **koniecznie za podaniem źródła**. Więcej.*

Jako samotnik
## Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Wyjawione w "Cieniu Tygrysiego Serca", strona 119 (angielskie wydanie)
2. ↑ Wyjawione w "Cieniu Tygrysiego Serca", strona 306 (angielskie wydanie)