Łzy Templariusza

**Łzy Templariusza -** opowiadanie oraz specjalne drogie tanie wino stworzone przez Mariana Mendę, które otwiera piąty wymiar, co jest progresem wobec czwartego zwanego "upiciem". Opowiadanie jest o kwestii bimbrownictwa oraz eksperymentowania nad nowymi trunkami.

Opowiadanie:

Marian pędził bimber w piwnicy jak każdego dnia od lat czterdziestych ubiegłego wieku pomijając daty w których jeździł w trasę z People of Doom.

Do bimbrowni przyszła jego żona:

- Chodź tu, stary pryku, bo rosół wystygnie.

- Nie prykuj mi tu.

- No chodźże lajzo jedna.

- Moment. I nie prykuj mi tu.

- Ech, co za dziad. - pomyślała babcia Mieczysława wychodząc z bimbrowni.

Tym razem nestor rodu Mend tworzył drogi tani napój. Miał on być dla wybranych. Najpierw jednak poszedł do kuchni zjeść obiad.

Po obiedzie, który mu smakował, postanowił nalać pierwsze krople specjalnego drogiego taniego wina do butelki. Napełnił całą objętość. Myślał tylko jak nazwać ten napój wyskokowy.

- Kurwa, nie mam pomysłu. - pomyślał. - Może poradzę się żony? Nie, lepiej wnusia.

Pradziadek skierował się w stronę pokoju Tomasza, lecz tam nie zastał go.

- Kurwa, znów go nie ma. - pomyślał, ale myślenie przerwał mu widok listu z zostawionym na stole sygnetem z czerwonym krzyżem.

"Dziadku, wyjeżdżam. Nie wiem na ile. Kiedyś wrócę." - Tomasz

- Że też kurwa nigdy nie wymyślę jebanego bimbru do podróży w czasoprzestrzeni. A może jednak?

Wrócił do pędzenia, po czym zastanawiał się co zrobić żeby podróżować w czasie. Wiadomym było istnienie czwartego wymiaru zwanego "upiciem". Trza było wymyślić piąty. Ale jak? Najpierw jednak spojrzał na sygnet...

- Czy to jebany przypadek? Chyba nie do kurwy nędzy. - rozmyślał. - Wiem jak nazwać napój, ale najpierw piąty wymiar. Kurwa. O czym to ja? Jakiś piąty wymiar, ale kurwa skąd go kurwa kurwa wytrzasnę? A tak, napój. Wiem. Nie wiem teraz. Wyleciało mi z głowy. - gadał do siebie siedząc na krześle. - Łzy Templariusza, przykre. Co!? Co kurwa!? Jakie Łzy Templariusza!? O tak. Dobra nazwa trunku. Specjalne drogie tanie wino. -

Minęło kilka dni dobierania receptur do bimbru. Gówno dawało. Wszystko gówno dawało. Marian zaczął rozpaczać:

- Ja pierdolę, już nigdy go nie zobaczę.

Zapukał ktoś do bimbrowni. To był Artur Menda.

- Jak tam, dziadku? - wrednie się uśmiechnął.

- A dajże spokój.

- Kiedy twój wnusio odda mi pieniądze, które pożycza od dziewięciu lat i nie oddaje?

- A to on pożycza?

- Nie rżnij głupa, dziadku.

- A ty nie rżnij chytrusa, jełopie.

- Delirium tremens... - pod nosem powiedział właściciel zakładu pogrzebowego.

- Zamknij dupę, bo ci wjadę czołgiem w ten twój zakład pogrzebowy. Mało ci jeszcze po ataku Anastazego?

- Zemszczę się na wszystkich.

- Chyba najpierw załatwisz się do góry nogami.

- A tfu.

- A idź się jebać i nie wracaj tu, bo wydziedziczę.

- Już dawno kurwa wydziedziczyłeś na rzecz tego młodego przydupasa.

Marian chciał rzucić butelką Łez Templariusza, ale się powstrzymał zauważywszy, iż zwyrodnialec opuścił pomieszczenie.

- A chuj mu w dupę... - pomyślał. - Kurwa, jednak rewolucja u nas nie była dobrze sfinansowana. - po czym dodał na głos: - A idźcie się jebać wy pokraki z dupy Hitlera. - i zupełnie przypadkiem wypił całe Łzy Templariusza. - Kurwa, jakie to dobre. - pomyślał. - Co!? Kurwa! Opierdoliłem Łzy Templariusza! A następne dopiero za trzy dni. No to se poczekam na dostawę. -

Chwilę później zaczęła się w oczach Mariana Mendy robić sroga psychodela. Marian znalazł się w jakiejś srogo oświetlonej sali obrad, czy czymś. Nagle podszedł do niego jakiś ktoś i rzekł:

- Witaj w Piątym Wymiarze, Marianie, synu Alojzego.

- Że co kurwa?

- Witaj w Piątym Wymiarze, Marianie, synu Alojzego.

- No spoko. A gdzie mój prawnuk?

- Jaki prawnuk?

- No przecież kurwa mam prawnuka.

- Nic mi o tym nie wiadomo.

- A gdzie są wszyscy?

- Jacy wszyscy?

- No, wszyscy. Cała ekipa.

- Panie, decyduj się Pan. Dołączasz do Templariuszy czy nie?

- Ale zaraz.

- Co zaraz? Dołączasz do Zakonu?

- Kurwa...

- No dołącz Pan...

- No dobra, dołączę, jeśli powiecie mi gdzie są wszyscy.

- Niech Ojciec zrozumienia nas prowadzi!

- Co?

- Powtórz pan.

Marian powtórzył, bo co miał zrobić?

- A teraz gadać gdzie ekipa.

- Jaka ekipa?

Nestor rodu Mend dał za wygraną. Postanowił wypowiedzieć się jak najbardziej szczegółowo.

- Mój prawnuk gdzieś zaginął i zostawił mi sygnet z czerwonym krzyżem...

- Że jak?

Marian Menda powtórzył.

- To znaczy, że jest pan dziadkiem członka zakonu. Dam panu rządzić Związkiem Radzieckim, jeśli spełnisz pan jedno zadanie.

- Jakie niby? I jakim Związku Radzieckim?

- Stalin trzęsie nim i portkami jednocześnie.

- Czyli nie tylko zestaw do pędzenia bimbru dostanę.

Kurwa. Marian dostał zadanie zabić Stalina. Musiał tylko przebrać się za jednego z najbliższych współpracowników.

Parę godzin później, bo pomijamy szczegóły.

- Stalin nie żyje.

- Dobrze.

- I co? ZSRR jest moje?

- Tak.

- Dobra, to najpierw prowadzę tu socjalizm wolnorynkowy...

- Ma być komuna!

- Dobra, ale ludzie muszą mieć co jeść...

"Jakiś ktoś" się zastanowił i rzekł:

- No dobra. Ale drogie dywany tylko dla nas.

- No dobra.

Nagle zrobiło się kolorowo znowu przed oczami Marianowi Mendzie. Obudził się w bimbrowni.

- Kurrrrrrrrwa...

Do bimbrowni ktoś zapukał.

- Czego kurwa!?

- Dziadku...

- Wypier... to znaczy co? Wejść.

W drzwiach pojawił się Tomasz w stroju Anonimowego Darczyńcy.

- Po co żeś się przebrał w strój Darczyńcy?

- Bo nie chcę żeby mnie ujawnili.

- Kto?

- Rząd.

- Jaki rząd?

- Komunistyczny.

- Przecież to nasi.

- Tak, ale zaczną ode mnie pożyczać pieniądze i nie oddadzą.

- Aha. A mamy dywany?

- Najdroższe na świecie.

- No a ludzie?

- Żyją w dobrobycie.

- A reszta rodziny?

- Artur nie żyje.

- O kurwa.

- Wujek Felek strzelił mu w dupę.

- Kurwa, co za piękny dzień.

Nagle obraz się zaczął zamazywać i Marian znowu obudził się w piwnicy.

- Jezu...

- Co Jezu? Co Jezu? - pytała go Babcia Miecia.

- No Jezu...

- Nie wzywaj imienia Pana Boga swego z byle powodu.

- Mówi się...

- Nie próbuj łapać za słówka, bo nie zrobię więcej obiadu.

- Gdzie jest...?

- Prawnuk? Już ja Cię znam stary pierdzielu. Pojechał i nie wraca od paru tygodni.

- O chuj.

Marian przestał natychmiast piwniczyć. Wyszedł do ludzi, to znaczy holu rezydencji. Otworzył swój pokój i zauważył sporo pamiątek po armii radzieckiej. Na głównym miejscu spoczywał sygnet Templariuszy, a nad nim popiersie... nie Lenina, tylko Mariana.

- O kurwa... czyli piąty wymiar to jebana prawda.

- Dziadku, o czym Ty mówisz? Obudź się. - mówił mu głos Tomasza.

- Wnusiu, przecież rządziłem całym Związkiem Radzieckim.

- Nie, to był tylko sen. Powiedz mi tylko skąd masz Order Lenina najwyższej rangi? I gdzie mój sygnet?

- Kurwa mać...

Marian obudził się w piwnicy trzymając w dłoni specjalny drogi tani trunek Łzy Templariusza.

- Chyba już nie będę kombinować... ja pierdolę.

Ktoś zapukał do drzwi.

- Kurwa, żeby kurwa zakłócać kurwa człowiekowi kurwa cały kurwa dzień kurwa? Czego!? - otworzył.

- Dzień dobry, Poczta Polska. Przysyłam paczkę.

- Pokwituję. - podpisał i otworzył pakunek.

- Kurwa... - pomyślał. - Ile zamówień... na Łzy Templariusza? Jak to?

Okazało się, że wszyscy w Sikorach i promieniu 2137 metrów dalej już wiedzieli. Marian nie mógł nic poradzić. Zostały tylko sygnet i mnóstwo zamówień.