Αναρχοαυτόνομος

Αυτός που λόγω μιας αναρχικής πολιτικής στάσης αρνείται να ενταχθεί σε μια ευρύτερη πολιτική οργάνωση, αλλά δραστηριοποιείται στην αναρχική πολιτική του αυτονόμως ή, έστω, σε μικρές ομάδες. Ο αναρχοαυτόνομος είναι αντικαπιταλιστής και αντιεξουσιαστής, αλλά επίσης είναι ενάντια σε οργανώσεις όπως το Κόμμα (ένα είναι το Κόμμα #not), το Κράτος, ίσως και στη θεώρηση ότι μία μοναδική τάξη είναι ο μοναδικός επαναστατικός φορέας, όπως είναι ενάντια και στην ένταξη σε μηχανισμούς κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, σε κάποιες μορφές πατερναλιστικού συνδικαλισμού κ.ο.κ. Δέον να σημειωθεί ότι ο όρος με τον οποίο αυτοπροσδιορίζονται (αυτονόμως - ινσέψιο) οι παρόμοιοι αναρχικοί είναι σκέτο *αυτόνομοι* (ή το *αφτόνομοι*), ενώ το *αναρχοαυτόνομοι* είναι ένας όρος που τους αποδίδεται ετερονόμως από τα συστημικά και καθεστωτικά μήντια συχνά με το μειωτικό περιεχόμενο του *μπαχαλάκια*. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε ένα γκούγκλισμα τα παραδείγματα με το *αναρχοαυτόνομος* είναι από συγγραφείς που αναφέρονται σε αυτούς με μειωτικό τρόπο, ενώ σε σάιτ που προβληματίζονται εκ των ένδον με το φαινόμενο βρίσκουμε μόνο τον όρο *αυτόνομος*. Πάντως, υπάρχουν και αριστεροί συγγραφείς που χρησιμοποιούν τον όρο *αναρχοαυτόνομος* με μειωτικό περιεχόμενο, αυτό του *εγωιστή, σολιψιστή, ανερμάτιστου*, όπως ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Γενικότερα θεωρείται ότι η θεωρία της αυτονομίας στη νεώτερη φάση της, που επηρέασε το συγκεκριμένο φαινόμενο, αναπτύσσεται κυρίως μεταπολεμικώς και μετά την οδυνηρή εμπειρία του σταλινισμού, από στοχαστές, όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Henri Lefebvre, οι Καταστασιακοί, όπως ο Guy Debord, οι Michael Hardt και Antonio Negri, αν και αναρχικές θεωρίες της αυτονομίας υπήρχαν από τις αρχές του 19ου αιώνα. (Βλ. τη μεγάλη συζήτηση εδώ).

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

1. Ο λόγος ύπαρξης του **αναρχοαυτόνομου**. Ας εξετάσουμε σύντομα πώς κάποιος καταλήγει να ενταχθεί σε αυτόν τον χώρο. Στην ...τρυφερή εφηβική ηλικία λοιπόν, ο καθείς εξ ημών θέλει να κάνει "το κομμάτι" του. Να επαναστατήσει. Το πού θα κατευθυνθεί όλη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια είναι θέμα πολλών παραγόντων, πολλοί εκ των οποίων δυστυχώς είναι τυχαίοι. Μεγάλο ρόλο παίζουν η μίμηση και τα πρότυπα εκείνον τον καιρό, αλλά πιο σημαντικό, η αίσθηση του ανήκειν. Ο έφηβος θέλει να οχυρωθεί πίσω από ένα κοινωνικό υποσύνολο το οποίο θα έχει ένα έστω θολό ιδεολογικό υπόβαθρο, ώστε μέσα από αυτό να εκφράσουν οι πιο ρομαντικοί τη θέλησή τους να αλλάξουν τον κόσμο και οι πιο κοινότοποι να φαίνονται πιο κουλ στους συνομηλίκούς του. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Καταρχάς η μουσική. Πολλοί θα γίνουν πανκιά ή χεβιμεταλάδες (εμπρός αδέρφια!), κατακεραυνώνοντας τη σκυλολαϊκοπόπ και εν πολλοίς τουρκομπαρόκ πλειοψηφία. Πολλοί θα γίνουν "trendy", και θα κυκλοφορούν στα μαγαζιά της εκάστοτε παραλιακής γιατί έτσι μετρούν πιο πολύ στις γκόμενες. Άλλοι θα γίνουν γκοθάδες επειδή η εσωστρεφής ψυχολογία τους θα βρει με τον τρόπο αυτό παρηγοριά στη γνώση ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτούς. Μετά υπάρχουν τα αθλήματα. Δύσκολα θα βρεις κάποιον πιτσιρικά ο οποίος να μην έχει επιλέξει κάποια ποδοσφαιρική ομάδα και να την υποστηρίζει φανατικά. Πολύ ξύλο, πειράγματα, καυγάδες και τη Δευτέρα, αν έχει χάσει η ομάδα σου, το σκέφτεσαι αν πρέπει να πας στο σχολείο ή όχι. Άλλα παραδείγματα είναι οι "σκεϊτάδες", οι μηχανόβιοι, αυτοί που καπνίζουν στις τουαλέτες, αυτοί που βάζουν σκουλαρίκι και πάει λέγοντας. Γενικώς λοιπόν εκείνον τον καιρό θέλουμε να ξεχωρίσουμε και να δημιουργήσουμε μία "παρέα" ομοφρόνων μέσα στην οποία να νιώθουμε πιο άνετα, κάτι απολύτως κατανοητό για τέτοιες ηλικίες. Το θέμα είναι ότι ακόμη δεν έχει "δηλητηριαστεί" η κοινωνική μας ιδεολογία από την πολιτική. Αυτό γίνεται για τους περισσότερους στο πανεπιστήμιο. Εκεί λαμβάνει χώρα το "παιδομάζωμα" των πολιτικών οργανώσεων, από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στο προαύλιο. Και επειδή είναι η πρώτη φορά που ο νέος έρχεται σε επαφή με τις πολιτικές ιδεολογίες, η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη αν δεν έχει προετοιμαστεί. Πολλοί τη γλιτώνουν, πολλοί όχι. Αυτοί που καταλήγουν στη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ (και λιγότερο στην ΠΚΣ), μαντρώνονται για πάντα και χάνουν κάθε ελπίδα ανάπτυξης της πολιτικής τους φιλοσοφίας. Από κει και πέρα αναλώνονται οι μεν σε διοργάνωση πάρτυ και οι δε σε διοργάνωση διαδηλώσεων. Ας τους αφήσουμε απ' έξω. Μετά μάς μένουν δύο κατηγορίες. Αυτοί που για τον α ή β λόγο γλιτώνουν το παιδομάζωμα και μένουν ανένταχτοι και αυτοί οι οποίοι γίνονται βορά στα νύχια των κάθε λογής αριστερών σεχτών. Πιο εύκολοι στόχοι για τα αρπακτικά αυτά είναι άτομα τα οποία ήδη νιώθουν ότι ανήκουν σε κάποιο από τα περιθωριακά υποσύνολα των εφηβικών "παρεών", καθώς και αυτά τα οποία δεν είχαν αναπτύξει ποτέ τέτοιες συμπεριφορές (κυρίως λόγω αυστηρής οικογενειακής παρακολούθησης) και νιώθουν ότι τώρα που επιτέλους βρέθηκαν μακριά από την οικογενειακή αγκάλη ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να επαναστατήσουν με τη σειρά τους (και να βγάλουν επιτέλους και καμιά γκόμενα...) Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο για τους περισσότερους. Λόγω των ψηγμάτων αναρχικής πολιτικής ιδεολογίας που θα τους εγχύσουν στην ακόμη παρθένα ψυχοσύνθεσή τους, κυρίως με τη μορφή συνθημάτων σε τοίχους και τυφλού μίσους κατά των διακηρυγμένων εχθρών (μη φανταστείτε ότι θα χρειαστεί να κάτσουν να διαβάσουν και κανά βιβλίο), θα αποκοπούν από το κοινωνικό σώμα και θα αρχίσουν την προσπάθεια υπόσκαψής του. Για να το καταφέρουν αυτό θα γίνουν ορκισμένοι εχθροί οποιασδήποτε συνεκτικής ουσίας της κοινωνίας. Της οικογένειας, της ιστορίας, της θρησκείας, της δημοκρατίας, των παραδόσεων, αλλά πάνω απ' όλα του έθνους. Επειδή η ιδεολογία τους αποκηρύσσει την αστική δημοκρατία, θα αναπτύξουν παραβατικές συμπεριφορές, καθώς διαθέτουν πλέον το άλλοθι ότι οι νόμοι δεν τους καλύπτουν. Κύριοι στόχοι θα γίνουν τα όργανα εξουσίας του κράτους, όπως η αστυνομία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και ο στρατός. Θα επιτεθούν με μολότωφ κατά των επαίσχυντων μπάτσων, αλλά αν πιαστούν και φάνε καμιά ψιλή από αυτόν που προσπάθησαν με μανία να σκοτώσουν, θα θυμηθούν ότι απολαμβάνουν αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων λόγω του συντάγματος και τον νόμων που οι ίδιοι προσπαθούν να καταργήσουν. Θα αναγνωρίσουν για λίγο την εξουσία των αστικών δικαστηρίων (μέχρι να έρθει ο κάθε Αλαβάνος να τους σώσει) και μετά ξανά από την αρχή. Ε, πού και πού μπορεί να ξεφύγουν λίγο και να ληστέψουν καμιά τράπεζα όπως ο γιος του Βούτση, αλλά είπαμε, δεν είναι έγκλημα το να κλέβεις από τις τράπεζες αλλά το να τις δημιουργείς. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο **αναρχοαυτόνομος** θα έχει πάντα αρνητικά συναισθήματα - μόνο εχθροί και στόχοι υπάρχουν στο μυαλό του. Θα μάθει μόνο να επιτίθεται και να καταστρέφει, θα χάσει για πάντα την ικανότητα δημιουργίας. Θα ενημερώνεται από την Ελευθεροτυπία και θα ψηφίζει Αλαβάνο. Θα βγαίνει στα Εξάρχεια και θα φοράει τσόχινα παντελόνια. Το σπάσιμο των δεσμών της κοινωνίας θα καταστεί αυτοσκοπός, χωρίς να σκέφτεται ότι πάνω στα ερείπια της κοινωνίας θα πρέπει να χτίσει μία άλλη. Η ιδεολογία του θα μεταβάλλεται μόνο ως απότοκο της μεταβολής της ιδεολογίας των αντιπάλων. Ο Τούρκος αναρχικός αποκαλεί την πόλη του "Constantinoupolis", επειδή ξέρει ότι έτσι θα "τη σπάσει" στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό τον ενδιαφέρει. Δεν τον νοιάζει ότι Έλληνες εθνικιστές επιχαίρουν γιατί αυτούς δεν τούς έχει στο άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον. Η ιδεολογία του υπάρχει μόνο όταν υπάρχει αντίπαλος στόχος. Είναι αδύνατο να αντιληφθεί τις εγγενείς αντιφάσεις της αναρχικότητάς του, επειδή αυτή λειτουργεί μόνο ως διαχωριστικό τείχος με την κοινωνία την οποία έχει μάθει να μισεί, δεν υπάρχει λόγος να την αναλύσει παραπέρα γιατί αν τύχει και καταρρεύσει στο μυαλό του, θα χάσει και η ζωή το νόημά της. Και δεν θα έχει ακόμη προλάβει να διαβάσει εκείνο το βιβλίο του Κροπότκιν που πήγε και αγόρασε στο πρώτο έτος της σχολής... (Εδώ).
2. Πριν απ' αυτήν, είκοσι **αναρχοαυτόνομοι** με κουκούλες κλέβουν σούπερ-μάρκετ και μοιράζουν τα προϊόντα σε συνταξιούχους της λαϊκής αγοράς. (Βαγγέλης Ραπτόπουλος, *Η Υψηλή Τέχνη της Αποτυχίας*, Ίκαρος, Αθήνα 2012).
3. Γινόντουσαν συμπλοκές μεταξύ των **αναρχοαυτόνομων** και των χρυσαυγιτών. Οι αστυνομικοί ήταν ανάμεσα και προκαλούσαν δέος με τον οπλισμό τους. (Σωτήρης Δημητρίου, *Τα Οπωροφόρα της Αθήνας*, Πατάκης, Αθήνα 2005).
4. Ο άλλος δηλώνει **αναρχοαυτόνομος** κι ένας τρίτος θεωρεί ως τελευταίο γνήσιο επαναστάτη τον Σπάρτακο στην αρχαία Ρώμη! (Χρήστος Χωμενίδης, *Το σπίτι και το κελλί*, Πατάκης, Αθήνα 2005).
5. Ο αναρχισμός, δίνοντας έμφαση στην αυτοκαθοριζόμενη προσωπικότητα, είναι φυσικό να απεχθάνεται κάθε αγελαία συμπεριφορά ακόμα και την εθνικιστική, πολύ περισσότερο την ρατσιστική. Ωστόσο, κάθε τόσο εμφανίζονται αγέλες "αναρχικών". Βέβαια, δεν πρόκειται για κλασικού τύπου αναρχικούς, αλλά για "**αναρχοαυτόνομους**", που είναι το ακριβώς αντίθετο των αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι εξόχως κοινωνικοποιημένα άτομα. Κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο φυσικής κοινωνίας, χωρίς καταναγκασμούς και καταπίεση. Οι αναρχοαυτόνομοι, αντίθετα, είναι τέρατα εγωισμού, επιδεικτικά εχθρικοί όχι μόνο προς τον αντιφρονούντα αλλά και προς τον ομοϊδεάτη τους. Είναι αυτοί ακριβώς που γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το αναρχικό κίνημα με την ίδια περίπου έννοια που οι γραφειοκράτες κομμουνιστές γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το κομμουνιστικό κίνημα. Ωστόσο, έχουν και οι αναρχοαυτόνομοι τον μεγάλο θεωρητικό τους. Λέγεται Μαξ Στίρνερ (1806-1856). Κατά τον Στίρνερ, δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα ανεξάρτητη από το άτομο. Η κοινωνία, το κράτος, οι τάξεις, οι άλλοι άνθρωποι αποτελούν αφαιρέσεις. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να παίρνει κανείς στα σοβαρά όλα αυτά τα σκιώδη. Η μόνη πραγματικότητα είναι το άτομο και τίποτα άλλο έξω απ' αυτό. Ένας τέτοιος ριζικά αντικοινωνικός εγωισμός ονομάζεται "σολιπσισμός". Είμαι τόσο μόνος ("solus") που η μόνη γνήσια συνείδηση που μπορώ να έχω είναι η συνείδηση του εαυτού μου. Φυσικά, οι **αναρχοαυτόνομοι** δεν είναι τέτοιοι γιατί μελέτησαν Μαξ Στίρνερ, που είναι ένας πολύ σοβαρός φιλόσοφος, αλλά διότι δεν έχουν κανενός είδους ιδανικά, ιδεατούς στόχους προς τους οποίους οι άνθρωποι προσανατολίζουν την συμπεριφορά και την δράση τους, άσχετα από την επιτυχή ή ανεπιτυχή έκβαση της προσπάθειας. Τα ιδανικά είναι "σημαδούρες". Δεν υπάρχουν για να πραγματώνονται αλλά για να μπορούμε να προσανατολίζουμε την συμπεριφορά μας και να μην χανόμαστε στο χάος. Ο Μαξ Στίρνερ είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος που βλέπει την χρεοκοπία των χριστιανικών ιδανικών και θλίβεται. Και ενώ στην αρχή πιάνεται από τα σοσιαλιστικά ιδανικά, τα εγκαταλείπει και αυτά ως εξ ίσου ανεπαρκή με τα χριστιανικά. Ακριβώς τέτοιοι είναι και οι σημερινοί **αναρχοαυτόνομοι**. Χωρίς να είναι φιλόσοφοι για να μπορούν να μετατρέψουν την απελπισία τους σε φιλοσοφικό κείμενο, την μεταγράφουν σε καταστροφικές πράξεις για να μας πουν στην γλώσσα που καταλαβαίνουμε καλύτερα πως ξέρουν ότι είμαστε απατεώνες, παντελώς αδιάφοροι για το μέλλον του κόσμου, συνεπώς και το δικό τους μέλλον, μέσα στο οποίο ανακλάται πολλαπλασιαζόμενη η απελπισία του άνεργου πατέρα και ο σπαραγμός της αγράμματης μάνας, που άδικα περιμένει την εξ ύψους βοήθεια. Γιατί, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι εχθρικοί απέναντι σ' έναν κόσμο εχθρικό; Δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο στην "παράλογη" συμπεριφορά εφήβων που ξέρουν σε ποιόν κόσμο βρέθηκαν πεταγμένοι. Και τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα. Ο κόσμος γέμισε "σολίστες" που αρνούνται να παίξουν με ορχήστρα. (Βασίλης Ραφαηλίδης, *Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού*, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 1999).
6. **Αυτόνομοι** ή αριστεριστές; Πραγματικα δεν υπάρχει μια "Αυτονομια", αλλα πολλες, οπως αλωστε υπαρχουν πολλες "Αναρχιες" και πολλοι "Κομμουνισμοι".Αν λοιπων συζητησουμε για το ρευμα της Αυτονομιας που ειναι πιο κοντα στην Μαρξικη θεωρια, θα μιλησουμε για το ρευμα της Εργατικης Αυτονομιας. Στην ιστορικη του διασταση ο ορος Αριστεριστης προκιπτει απο το βιβλιο του Λενιν "Αριστερισμος, η παιδικη αρωστεια του κομμουνισμου" με το οποιο ασκει κριτικη σε διαφορες τασεις του κομμουνιστικου κινηματος της εποχης του και κυριως στους συμβουλιακους κομμουνιστες της Γερμανιας, της Ολλανδιας και της Ιταλιας, οι οποιοι ειχαν σοβαρες διαφορες με την μπολσεβικικη εκδοχη του κομμουνισμου. Σαν θεωριτικους αυτου του ρευματος εκεινη την περιοδο μπορουμε να χαρακτηρισουμε τον Α. Πανεκουκ, τον Κ.Κορς, Τον Μπορντιγκα και ισως σε μικροτερο βαθμο την Ρ. Λουκεμπουρκ. Στην Ελλαδα οποια κουμουνιστογενης γκρουπα υπηρξε περα απο το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ την αποδιδονταν απο τα δυο αυτα κομματα ο τιτλος του "Αριστερισμου", παρολο που στην πραγματικοτητα η πλειοψηφια τους δεν ειχε καμεια σχεση με αυτο το ρευμα, αλλα ηταν ή τροτσκιστηκες, ή μαοϊκες, ή σταλινικες ιδεολογικες αναφορες. Στην Ελλαδα λαθος χρησιμοποηται ο ορος Αριστεριστες για να περιγραφει η εξωκοινωβουλευτικη Αριστερα. Αν αποδεχθουμε τελικα αυτον τον προσδιορισμο (αφου η γλωσσα ειναι μια ζωντανη διαδικασια), οι διαφορες Αριστεριστων με τους Αυτονομους ειναι πολλες. Οι Αυτονομοι ειναι ΑΝΤΙ- κρατιστες, δεν αποδεχονται την ηγεμονια του "ΚΟΜΜΑΤΟΣ" πανω στην ταξη, τον δημοκρατικο συγκεντρωτισμο, την κυριαρχια των "παραγωγικων δυναμεων πανω στις παραγωγικες σχεσεις" και ενα σωρο μεγαλες θεωριτικες και πρακτικες διαφορες. [...] Οι αυτόνομοι είναι επίσης πνευματικό τέκνο του μαρξισμού, αλλά περιλαμβάνει ανθρώπους που ξεκίνησαν με αφετηρία το μαρξ για να τον αρνηθούν στη συνέχεια (τουλάχιστον ως απόλυτο πολιτικό γκουρού). Απόσο γνωρίζω και πάλι, ο όρος προέρχεται από το περιοδικό "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" που άρχισε να εκδίδεται από τον καστοριάδη και τους συνεργάτες του το 1948 στο παρίσι. Έκτοτε ο όρος περιλαμβάνει όσους αναρχικούς ή μαρξίζοντες επηρεάστηκαν από τον καστοριάδη ή/και το νέγκρι, οι οποίοι αν και θεωρούν το μαρξ μέρος της επαναστατικής παράδοσης, του ασκούν τέτοια και τόση κριτική σε θεμελιώδη ζητήματα της θεωρίας του, που τελικά δεν έχουν τίποτε κοινό με το μαρξισμό. Οι "αριστεριστές" στην ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι μαρξιστές. Οι "αυτόνομοι" δεν μπορεί παρά να ΜΗΝ είναι (αν και συχνά προέρχονται από το μαρξισμό). Μία σημαντική παραφωνία σε αυτή την κάπως σχηματική εικόνα είναι οι καταστασιακοί. Αν και έχω ακούσει κνίτες και άλλους μαρξίζοντες να τους αποκαλούν "αριστεριστές", στην ελλάδα αυτό το ρεύμα επηρέσασε κυρίως τον αναρχικό χώρο. Κατά τη γνώμη μου χωράνε και αυτοί (κατά μία έννοια κυρίως αυτοί) στο χώρο των αυτόνομων, αφού αφενός επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον καστοριάδη, αφετέρου μεγάλο μέρος της θεωρητικής τους δουλειάς έχει να κάνει με το δίπολο αυτονομία-ετερονομία. [...] Για τους αυτόνομους οι παραπάνω (σίγουρα κοινωνικοί) παράγοντες αντιπροσωπεύουν την κοινωνική "ετερονομία". Τι είναι ετερονομία; Χοντρικά οτιδήποτε (θεσμός, ιδεολογία κλπ) πρεσβεύει πως οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι υποκείμενες σε "αντικειμενικούς" και αυθύπαρκτους νόμους έξω από αυτήν (θεοί, ιστορικοί "νόμοι", νόμος της αγοράς). Για την αυτονομία η ανθρώπινη ιστορία δεν υπάγεται σε τέτοιου είδους παράγοντες, αλλά αποτελεί μια συνεχή δημιουργία που μακροσκοπικά είναι ακαθόριστη και άρα  εγγενώς απρόβλεπτη. Ένα καλό παράδειγμα είναι η άρνηση εκ μέρους των αυτόνομων των μαρξιστικών διαλεκτικών ιστορικών "νόμων" ως επιστημονικά και κοινωνικά αστήρικτων. Για τους αυτόνομους ας πούμε η ανθρώπινη φαντασία (με το χάος που τη συνοδεύει) είναι εξίσου σοβαρός ιστορικός παράγοντας με την εκάστοτε ταξική διαστρωμάτωση. [...] για τη 'χαοτική φαντασία', φαντάσου κι εσύ για το αντίστοιχα 'χαοτικό' του εν λόγω χώρου! Εκει όπου συνυπάρχουν από νεγκριστές μέχρι αστικά εκφυλισμένες (φιλελεύθερες) αναγνώσεις του Καστοριάδη. Ετυχε να διαδάσω πριν κάποια χρόνια μια προκηρυξη της "αυτονομία ή βαρβαρότητα" όπου με μια μεταφυσική λογική εξίσωνε την αντίσταση των ιρακινών με την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα των αμερικάνων, μονο και μόνο επειδή 'οι ιρακινοί είναι σκοταδιστές' (!!!) και βεβαια υπερασπιζόταν των ιδανικών και αξιών της "δημοκρατικής" Δυσης! Αναρωτιέμαι δηλαδη τι διαφορετικό από αυτο θα γραφανε πχ οι του 'Βήματος'. [...] πηγάζει κατά μείζονα λόγο από την εργατική αυτονομία της δεκαετίας του '70, κατά το φυλλορρόημα του μαοϊκού-μλ κινήματος. Μιλάμε για κίνημα καταλήψεων, απεργιών που αγκάλιαζε τα μεγάλα εργοστάσια της Ιταλίας και όχι μόνο. Και στην Ελλάδα την ίδια εποχή, κυρίως στην Αθήνα, σε μεγάλα εργοστάσια οι αυτόνομοι είχαν μεγάλη επιρροή και έλεγχαν εργοστασιακά (όχι κλαδικά) σωματεία.Το βάρος της εργατικής αυτονομίας ρίχνεται στην άρνηση του λενινιστικού-καουτσκικού μοντέλου: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠ' ΕΞΩ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, στην άρνηση του ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ. Η αυτονομία, όπως και το μ-λ κίνημα παρόλη την μαζικότητά τους ηττήθηκαν και φυλλορρόησαν. Οι λόγοι; Ολα αυτά τα κινήματα αναπτύχθηκαν στον αντίποδα της ανάθεσης, του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κοινοβουλευτισμού, των καθεστωτικών-ρεβιζιονιστικών "Κ"Κ της ενσωμάτωσης στην αστική ιδεολογία, του ρεφορμισμού. Σε μια εποχή που το αυθόρμητο κίνημα της εργατικής τάξη δεν είχε ακόμη υποχωρήσει, έδινε ακόμη μάχες επιθετικές, μάχες μαζικές-δυναμικές, αγώνες που η υποταγμένη και συμβιβασμένη γραφειοκρατία της κυρίαρχης-επίσημης αριστεράς δεν μπορούσε να ελέγξει, να εκτονώσει και έμεινε μακριά από αυτές. Ποιος ο λόγος τότε της υποχώρησης αυτών των κινημάτων; Κάποτε το αυθόρμητο κίνημα των μαζών άρχισε να υποχωρεί. Και ούτε οι αυτόνομοι αλλά ούτε ούτε και οι μ-λούδες  κατόρθωσαν να αρθρώσουν σαν κίνημα, έναν επαναστατικό εναλλακτικό πολιτικό λόγο που να φανερώνει καθημερινά  στην εργατική τάξη, βασιζόμενη στα επίκαιρα, καθημερινά πολιτικά γεγονότα που ελκύουν την προσοχή όλων το αντιδραστικό χαρακτήρα των σύγχρονων κοινωνικών σχέσεων και να αναδεικνύει αβίαστα το αναπόφευκτο και το αναγκαίο της ανατροπής τους. Ετσι το αυθόρμητο κίνημα υποχώρησε, ενσωματώθηκε στην κυρίαρχη ιδεολογίας και από τότε ζούμε αυτά που ζούμε  (Indymedia).
7. Εμείς στο σπίτι καίμε μολότοφ τον χειμώνα. Έχουμε **αναρχοαυτόνομη** θέρμανση. (Ο τοίχος είχε τη δική του υστερία).