Semkowicze

Książę Radowit II

Młody człek o jasnozłotych, kędzierzawych włosach i szlachetnych rysach twarzy. Krótko i starannie przycięta młodzieńcza broda ma dodać mu nieco wieku w oczach poddanych. W boju przyodziany w ciężką płytową zbroję. Na piersi widnieje herb rodowy: złote słońce. Na plecach lekki płaszcz o głębokim odcieniu błękitu wykończony złotymi przeszyciami u dołu. Książę wyszkolony jest w fechtunku przez najlepszych w tej sztuce. Specjalizuje się w walce długim mieczem i tarczą.

Aktualnie książę ma ledwie siedemnaście wiosen. Za rok czeka go uroczysta koronacja, do której przygotowania już powoli się rozpoczynają.

Radowit jest ulubieńcem Nyji. Młody, dzielny, szlachetny… Stanowi uosobienie najlepszych wartości jakie można sobie wyobrazić dla przyszłej głowy rodu królewskiego. Brakuje mu jednako doświadczenia i znajomości politycznych rozgrywek. Bezsprzecznie jest pod wpływem Rady Żerców, co wielu możnym się nie do końca podoba. Wielu prawi, że jedyna nadzieja i głos rozsądku w drużynnikach, którzy niemal na krok nie odstępują księcia - czy to w obawie o jego życie? Zacz Domawit, brat księcia oraz jego ojciec Stojan zmarli obaj w conajmniej dziwnych okolicznościach….

Książę Radowit ma lekką rękę jeśli chodzi o sakiewkę. Gdzie nie pójdzie tam chojnie raczy biedotę i wspiera potrzebujących. Stać go. W końcu w skarbcu nyjskim ponoć niezmierzone zasoby złota i inszego dobra.

Plotki głoszą, że Radowit ma na oku jedną z młodych szlachcianek i to ze znacznego rodu, a co za tym idzie, przymierza się do rychłego ożenku, który nastąpić ma  tuż po koronacji.

Książę Bawor - czternastoletni młokos, piękniś i huncwot zarazem. Wszędzie go pełno. Nieco próżny, choć piekielnie inteligentny. Wyszczekany i butny, nie znosi rozkazów i dworskich manier. Prędzej znajdziesz go przy stajniach lub w koszarach Nyjskiej Gwardii niźli za kałamarzem. Od pierwszych postrzyżyn włosów nie zapuszcza i jego łysy czerepik łatwo rozpoznać wśród młodej gawiedzi szlachciurków nyjskich. Zapowiada się z niego wyśmienity szermierz, bowiem lekcje fechtunku bierze od Konfratrów Puszkarskich. Chłopak wzbudza mimo wszystko jednak radość w sercach i szybko zjednuje sobie przychylność rozmówcy. Nie wywyższa się i nigdy nie wykorzystuje swego pochodzenia, wręcz przeciwnie - gdy nie ma takiej potrzeby wręcz ukrywa swoje pochodzenie, co niezwykle go bawi, gdy rozmówca nieświadomy książecej krwi palnie jakimś niestosownym zdaniem na tematy drażliwe i związane z rodem Semkowiczów. Chudy jak szczapa i wysoki ponad przeciętność. Nyjańska biedota go uwielbia, bo zdarzało się, że z ich dziatwami po ulicach Nyji biegał całymi dniami, rozrabiając jak i pozostali. Dupsko niejeden raz mu przez to dworscy nauczyciele już przetrzepali, co w żaden sposób na jego zachowanie naturalnie nie wpłynęło. Ba… jako, że to co zakazane smakuje najlepiej, tym większą radość sprawia mu wymykanie się po kryjomu na Nyjskie ulice. Bawor niejednokrotnie już wracał z obitą mordą, choć pod groźbą i surową karą nie wyjawił nigdy, kto ryj mu w ulcznej bójce obił. Huncwot nie obawia się szemranego towarzystwa młodocianych szajek grasujących po najbardziej zapyziałych uliczkach Nyji, gdzie szlachcie zaglądać nie przystoi. Wśród gówniarzy Bawor cieszy się reputacją zręcznego złodziejaszka, który urobek dnia sprawiedliwie między wszystkich z grupy rozdziela.

Księżna Gogoła - trzynastoletnia dziewoja o niebiańskiej urodzie i obdarzona wybitnym talentem muzycznym. Bogi pogłosławiły ją cudownym głosem. Zawstydzić potrafi najlepszych bardów swą grą na 17-strunowej cytrze. Podczas uczt i biesiad jej muzyka pieści zmysły lepiej niż niejedna strawa. Kruczoczarne włosy odziedziczyła po matce. Zazwyczaj splecione są w wymyślne warkocze, które zdobione są kwiatami i piórkami egzotycznych ptaków.

Wkrótce nastanie czas, kiedy księżnie trzeba będzie znaleźć przyszłego męża. Jej miast płodzenia potomków marzą się odległe podróże i poznawanie miejsc, które zna tylko z legend i opowieści.

Na jej widok szlachciurkowie tracą rezon, bo język ma cięty i wszelkie zaloty ucina w mig, zbijając z pantałyku niejednego zainteresowanego jej przyszłym posagiem.

 Księżna Imisława - “Mała Imi” - Siedmiolatka, której o mały włos rodzina nie utraciła na zawsze. Ze cztery lata temu, w okresie żniw, podczas jednego ze spacerów jej niańki wdały się w srogą kłótnią i spuściły oko z małej księżniczki… Ta krótka chwila wystarczyła, aby mała zniknęła bez śladu. Przez trzy długie doby trwały poszukiwania… cała Nyja i okolice były przeczesywane wzdłuż i wszerz. Jak kamień w wodę. Dziecko zapadło się pod ziemię czy ki.... Dopiero w południe czwartego dnia małą Imi znaleziono. Szła ścieżką pośród łanów pszenicy. Lecz nie była sama. Towarzyszyły jej dwie monstrualnej wielkości wadery, mała podśpiewywała jak gdyby nigdy nic i szarpała wilki jakby z nimi się przekomarzając. Na widok ludzi zwierzęta czmychnęły, co doprowadziło Imi do wielkiego płaczu. Od czasu powrotu dziewczynka się zmieniła. Jej oczy zmieniły barwę na bursztynową, a włosy mienią się księżycowym srebrem. Stała się jakby bardziej milcząca i mniej skora do psot i zabaw. Żercy orzekli, że została wybranką Chorsa, który wysłał jej z pomocą wilczyce, aby drogę powrotną do domu znalazła. Jednak nie tylko Chors jej sprzyja. Rod dał jej moce widzenia, a Simargł sprawił, że każde zwierzę do niej się garnie. Mówią, że w jej krwi żywica bursztynu płynie, a nałożenie jej dłoni na brzuch, Mokoszowym błogosławieństwem darowany, leczy kobiety z niepłodności..

Jak na swój wiek Imi jest niezwykle rozgarnięta, doskonale radzi sobie w piśmie i czytaniu. Całe dnie spędza w Nyjskiej bibliotece i magicznych katedrach myszkując po różnych zakamarkach, podsłuchując co ciekawsze wykłady, także i w świątynnych przybytkach Mokoszy, Welesa i Peruna można ją często spotkać. Wszędzie jej pełno, choć raczej jest milcząca… a jak przemówi, czasem zwykłych ludzi strach bierze. Mała wie, że na oku ją ma zawsze trójka cichych opiekunów - czarnoskórych Neurów, których przeciętne ludzkie oko nie dostrzeże, tak potrafią wtopić się w otoczenie. Poznać ich można po płaszczach, na których widnieje symbol dębu - znak Nocnych Tropicieli, zaufanych królewskiego rodu, wiernie służących Semkowiczom od dziesiątek lat.