Brunatka/Historia

Brunatka, bo tak nazywała się ta mała, czarna w różne barwy na ciele, tajemnicza kotka która wychowywała się do tej pory we żłobku wraz ze swoim rodzeństwem. Klonikiem, Listkiem oraz Burzą. Praktycznie nie było dnia bez marudzenia któregoś z nich do ucha ich matki o różnych tematach, zazwyczaj narzekały na to, że bardzo mało widują się ze swoim ojcem, Purpurowym Pazurem.

- *Mamo?* - zapytało kocię robiąc przy tym dość specyficzną, zakłopotaną minę. - *Kiedy wróci tata? Nie widzieliśmy go już z dobre 2 księżyce! Chcę się mu pochwalić oraz pokazać, jak rozszarpałam tamtą kulkę mchu!* - parsknęła do matki czekając. Kotka czuła się, jakby czas oczekiwania na odpowiedź na jej pytanie trwało wiekami, czas się dłużył i dłużył. Miała chęć wybiegnięcia ze żłobka i poszukania ojca w obozie na własną łapę, ale zadecydowała odruchowo wstrzymać się i cierpliwie czekać na chwilę w której Jaskółczy Lot odpowie na jej pytanie. Zauważyła jak jej matka wywija wzrokiem ignorując jej spojrzenie. Po dłuższym czasie oczekiwania zauważyła nadchodzącą szarą kotkę o niebieskich oczach oraz białym końcu idącą obok swojego partnera.

 - *Babcia!* - krzyknęły radośnie maluchy kolejno podbiegając raz do Srebrnego Futra, a raz do Lodowego Serca.

- *Widziałaś może naszego tatę?!* - wystrzeliła Brunatka niecierpliwiąc się. Reszta kociaków przysiadła koło nich wpatrując się w rodzicielkę ich ojca.

- *Hmmm, niestety nie ma go w obozie, widziałam jedynie jego szarawą końcówkę ogona znikająca w wejściu do obozu. Poszedł na patrol kontrolować granicę. Lada chwila powinien wrócić, dlaczego pytasz?* - zapytała wojowniczka uśmiechając się.

- *Ostatnio sama, swoimi pazurkami rozerwałam kulkę mchu bez trudu! Jestem silna babciu, silniejsza od ojca!* - rzekło kocie dumnie krocząc z powrotem do matki.

- *W to nie wątpię* - zaśmiała się kotka.

Lodowe Serce polizał Klonika po uchu i zapytał go jak mu się podoba życie w żłobku, czy chciałby kiedyś zwiedzić całe obozowisko oraz czy cieszy się, że za niedługo zostanie mianowany na ucznia. Małe kocie bez namysłu wykrzyknęło głośno na cały żłobek, że jego jedynym marzeniem jest zostać najlepszym wojownikiem w calutkim lesie.

- *Będą o mnie krążyć legendy! Jesteś dumna, babciu? Mamo? Będę brać z Ciebie przykład, babciu! Zostanę najlepszym wojownikiem jakiego kiedykolwiek Las mógł posiadać!* - Klonik powtarzał to samo zdanie z dobre trzy razy patrząc raz na Jaskółczy Lot, a raz na Srebrne Futro. Grobowa cisza trwała tak przez następne parę uderzeń serca aż Listek rozpoczął nowy temat.

- *Wiecie jak smakuje mysz?!* - zapytał bawiąc się przy tym kulką mchu.

- *Nie, Ty głuptasie!* - krzyknęła czarna kotka czując dziwne spojrzenie na sobie.

- *Z kim rozmawiasz?* - Zapytała zmartwiona Srebrne Futro spoglądając kolejno raz na Jaskółczy Lot, a raz na Brunatkę.

- *Z Listkiem! To oczywiste.* - krótko odpowiedziała kotka odchodząc od babci. *Dlaczego tak dziwnie się na mnie patrzą?! Przecież Listek siedzi idealnie obok nich! Nawet opiera się o nich, przecież istnieje! Nie możliwe, że jest inaczej! Bawiłam się z nim nawet!* Myśli gnębiły małe kocię do dnia w którym ubyło Klona ze żłobka, mała kotka dopytywała każdą możliwą osobę, co się z nim stało ale w odpowiedzi dostawała zmartwione miny, albo ignorowano ją. Miała problemy ze snem przez ciągłe myślenie dlaczego jej brat ich porzucił. *Muszę kiedyś się dowiedzieć! Skoro oni mi nie powiedzą, to sama się dowiem!* Kotka zasnęła u boku matki widząc postacie Klonika oraz Listka we śnie. Klonik podszedł do niej nagle i Brunatka obudziła się w środku nocy. *Gdzie jest Listek?!* - krzyknęła w myślach rozglądając się wszędzie gdzie się da, w poszukiwaniu brata. W odpowiedzi słyszała jedynie śpiew świerszczy oraz rechotanie żab. Padało na nią światło tworzone przez księżyc, spojrzała w górę i dostrzegła kawałek nieba, było tam więcej gwiazd niż potrafiła zliczyć. Lubiła mówić, że każda ta gwiazda to członek z klanu który był zmuszony go opuścić i teraz zasiaduje na swoim miejscu w Klanie Gwiazdy. Dokładnie tak jak Listek czy jej brat Klon. Ale młoda jest pewna, że nie opuścił klanu z własnej woli. Coś musiało go definitywnie do tego zmusić, zbyt bardzo kochał swoje rodzeństwo i rodzinę by tak postąpić.

*- prezent od Srebrnego Futra*