Król Ardenii

**Król Ardenii** to tytuł przyznawany władcy Ardenii, z siedzibą w Krystalarium w Temerze. Włada on wszystkimi terenami od Zatoki Kości po Góry Śnieżne.

## Tytuły

Do króla należy zwracać się mianem **Jego Wysokości**, chyba, że nowy władca wybierze sobie inny tytuł serdeczny podczas koronacji.

Tytuł króla nie zawsze wiąże się z władaniem Ardenią. Królowie poniżej lat piętnastu oraz zbyt starzy oficjalnie uważani są za królów, ale faktyczną władzę sprawuje Rada Pięciu z regentem na czele.

W przeciwieństwie do innych oraz nieistniejących już państw, król nie sprawuje władzy religijnej w Ardenii. Zamiast tego spośród kapłanów wybierany jest Lord Świątobliwy, który jest głową wiary.

## Władcy

### Początki

Przez pierwsze dwa lata istnienia Ardenii (wtedy jeszcze nienazwanej), państwem rządziło pięciu kapłanów, skąd potem wzięła się Rada Pięciu. Król Temery, Roderik Arden, oddał kapłanom część swojego królestwa, a następnie po negocjacjach oba państwa połączono. Król Roderik uważał, że piecze nad państwem i kościołem powinny być rozdzielone. Otrzymał więc koronę Ardenii, nowego państwa, a władza kościelna pozostała w rękach kapłanów.

### Dynastia Ardenów, Epoka Ardeńska (0 - 378)

* Roderik I Arden (2 - 39), dawniej Roderik Złoty; pierwszy faktyczny król Ardenii. Od jego nazwiska powstała nazwa państwa. Dzisiaj jest postacią wręcz legendarną. Dokonał wielu czynów mających stworzyć fundamenty pod najsilniejsze państwo na świecie. Nazywany Obrońcą Wiary, wielokrotnie chronił nowe państwo przed wrogami swoimi i Zefonizmu.
* Derek Jedyny (39 - 55), nazywany Derekiem Nieobecnym. Był nieprzygotowany na życie władcy. jego starszy brat zmarł na ospę przed śmiercią Roderika I. Jego próżność osłabiła południowe granice państwa. Udało mu się jednak utrzymać pozytywne relacje z elfami Temery. Jednym z jego bardziej kontrowersyjnych ustanowień było zakazanie używania imienia Derek w królewskiej rodzinie.
* Jaron I Elficki (55 - 68), najmłodszy syn Roderika. Miał wielu przyjaciół wśród elfów, kiedy więc wstąpił na tron, m.in. dzięki postępom brata, udało mu się zawiązać silny pakt między nimi, a Ardenią. To z kolei przyczyniło się do rozszerzenia granic państwa aż do skraju Wielkiej Puszczy. Plotki mówią, jakoby spłodzić miał wielu elfich bękartów.
* Roderik II Złoty (68 - 97), syn Jarona. Poza koroną, przywdział również złotą zbroję dziadka, co w połączeniu z jego wyglądem, szybko przywiodło mu dziadkowy przydomek. Nakazał wybudowanie Kryształowego Pałacu, gdyż ubliżał mu zwyczajny zamek z kamienia. Za jego panowania Ardenia poszerzyła się o północne wybrzeże Kontynentu.
* Arno I (97 - 102), syn Roderika II. Starał się utrzymywać dobre relacje z sąsiednimi państwami, jednak zginął w wypadku podczas turnieju rycerskiego w Ichamur. Jego śmierć niestety zaprzepaściła całą jego pracę, doprowadzając do wielu pomniejszych konfliktów z państwami zachodu.
* Ylven I Nieświadomy (102 - 144), młody syn Arno. Zasiadł na tronie w wieku czterech lat. Był pierwszym tak młodym królem w tych okolicach, gdyż dawne prawa państw takich jak Temera czy Królestwo Góry, nakazywały zajęcie tronu przez osobę starszą w razie nieletności następcy. Z tej tradycji wyłoniono jednak pozycję regenta, który doradzał młodym władcom przez następne pokolenia. Ylven nazwał Kryształowy Pałac *Krystalarium*, a pod koniec jego życia ukończono budowę zamku. To on przygotował plany rozbudowania i poszerzenia Królestwa Ardenii. Zyskał sojuszników w Esteli, Cantes oraz w Ezemut.
	+ Werner Coldstone (102 - 113), regent Ylvena i jego najlepszy doradca.
* Charles I Niziołek (144 - 173), jedyny syn (spośród siedmiorga dzieci) Ylvena. W dzieciństwie zaprzyjaźnił się z Arthurem Kevanem, współzałożycielem Banku Kevanów. Arthur zasiadł w radzie młodego króla, co w połączeniu z niskim wzrostem władcy, przysporzyło mu ten przydomek. Dobre stosunki Charlesa z pozostałymi rasami sprawiły, że elfy przychylnym okiem spojrzały na plany ekspansji Ardenii.
* Arno II Młody (174 - 201), tytułowany też Młodym Księciem. Narodził się po śmierci ojca. Regentką została jego matka. Zmarł w wyniku otrucia.
	+ Livra I Wściekła z Ezemut (174 - 188 i 201), matka-regentka Arno II. Wybitna wojowniczka. Osobiście poprowadziła wojska Ardenii na Monuki, które zaczęło wypalać lasy i mordować elfy. Syn polegał na niej w każdym aspekcie władania państwem, przez co tak naprawdę to ona sprawowała władzę nad państwem. Władała także w roku 201, kiedy jej syn stracił kontrolę nad ciałem z powodu trucizny. Zmarła tej samej nocy, co Młody Książę.
* Roderik III Zimny (202 - 224), syn Arno II. Jego matka zmarła przy porodzie, ojciec został otruty, a babka zmarła zawodząc nad ciałem syna. Kiedy choroba wymęczyła jego kuzynów, przez dwa lata był jedynym Ardenem w państwie. Poślubił swoją kuzynkę z innej rodziny szlacheckiej. Straciwszy całą rodzinę stwierdził, że najwyższy czas uderzyć w przeciwników. Zebrał plany swoich przodków, Roderika I i Ylvena I, sprowadził sojuszników z przyjaznych miast i był gotów ruszać do walki. Skręcił sobie kark w tragicznym wypadku na placu targowym Temery.
* Jaron II Jastrzębie Oko (224 - 241), syn Roderika III. Nie był kochany przez ojca, jak całe jego rodzeństwo. Jego twarz została rozszarpana przez jastrzębia podczas polowania zorganizowanego przez Roderika II z okazji zaślubin Jarona. Od tego czasu połowę swojego hełmu rozkazał ozdobić szkarłatnym kolorem, a zbroję metalowymi piórami. Z godnością przyjął swój przydomek. To wydarzenie oraz podejście jego ojca wpłynęły na okrutną naturę króla Jarona II.

#### Czas wojen (241 - 378)

* Jaron II Jastrzębie Oko (241 - 256), wcielił w życie plany swojego ojca i w roku 241 rozpoczął oblężenie Monuki. Zginął w pojedynku z księciem Jarogiem, synem Króla Syllada z Monuki, w trakcie jednej z bitew. Jego hełm i zbroja do dziś nie zostały odnalezione.

* Rael I (256 - 257), syn Jarona II. Zginął w boju, kiedy przypadkowy topór rzucony przez jednego z wrogich krasnoludów rozpruł jego lewy bark. Topór i krasnolud do dziś są po cichu chwalone, ponieważ Rael zapowiadał się na władcę, który zniszczyłby Ardenię od środka. Utracił zachodnie części państwa i doprowadził do porażki w oblężeniu Monuki.
* Ana I Czerwona Dama (257 - 260), siostra Raela I. Aby pozostać na tronie, poślubiła swojego kuzyna, Roderika, lecz nie zgodziła się przekazać mu tytułu króla. Była pierwszą kobietą, która została królem Ardenii. Inspirowała się swoją prababką, Livrą oraz ojcem Jaronem. Przydomek nadano jej, kiedy powróciła z pola bitwy wykąpana w krwi wilka, mając na sobie jedynie buty i prostą koszulę. Według świadków królowa wpadła do zamarzającego jeziora, lecz zdołała zdjąć z siebie pancerz, wypłynęła po drugiej stronie brzegu, gdzie zabiła wilka i powróciła do obozu po kolejną zbroję. Według kolejnych plotek, swojego syna Jarona spłodziła w trakcie tej krótkiej przerwy między bitwami. Osobiście odcięła głowę starego króla Syllada i zajęła Monuki. W międzyczasie jeden z jej generałów zwycięsko zakończył oblężenie Esteli. Zmarła podczas narodzin syna.
* Jaron III Uparty (260 - 300), jedyny syn Any. Jeden z niewielu dyplomatów w rodzie. Starał się dojść do porozumienia z wrogiem. Udało mu się włączyć do Ardenii mniejsze królestwa wschodnie drogą pokojową. Otruty w wieku czterdziestu lat podczas rozmów pokojowych z Maarth.
	+ Roderik Arden (260 - 269), ojciec i pierwszy regent Jarona III. Oślubił się ponownie i osiadł w Terles, pozostawiając swojego syna. Skarżył się na wojownicze życie swojej żony, które było dla niego niesatysfakcjonujące.
	+ Olbert Dørenson (269 - 275), przyjaciel, drugi regent i generał wojsk Jarona III. Pierwszy krasnolud w Radzie Pięciu. Zawisł, *błędnie* posądzony o otrucie króla.
* Olbert I Siwy (300 - 357), najdłużej żyjący i panujący władca Ardenii. Zasiadł na tron w wieku dwunastu lat, ale już wtedy nie przyjął żadnego regenta. Zwany jest najmądrzejszym królem Ardenii. Wybitny strateg, dobry dowódca i sprytny umysł. Przeżył dwa zamachy. Doszedł do porozumienia z Yalen, ogłaszając niezawisłość państwa-miasta. Przeprowadził armie przez Równinę Verdii, gdzie zdobył Uroczysko, i tereny położone na południe od Cantes. W tym samym czasie królestwo Maarth zdobyło Cantes i wybrzeże Morza Olaghair, stając się ostatnim i jedynym wrogiem Ardenii. Pod koniec życia stracił wzrok i przekazał tron swojemu wnukowi. Doradzał następcy jeszcze przez jedenaście lat po odstąpieniu tronu, dopóki nie zmarł we śnie.
* Arno III Rozjemca (357 - 378), wnuk Olberta I. W trakcie jego panowania ekspansja zatrzymała się na zachodnim przesmyku, który okazał się zbyt nieprzyjazny, ciasny i górzysty, by prowadzić na nim wojnę, lub przez niego wojska. Na południu ogłoszono oficjalne granice z ziemiami orków oraz pokój z tamtejszymi wodzami. Ostatnim przeciwnikiem zostało Maarth, w którym niegdyś zginął Arno I i otruty został Jaron III.

### Nowa Era (1 - teraz)

#### Dynastia Ardenów (1 - 111)

* Arno III Rozjemca (1 - 5), zjednoczył większość tereny od Gór Śnieżnych aż do Zatoki Kości pod swoim berłem, kończąc tym samym okres krwawej wojny, podpisując traktat pokojowy z Maarth. Dwa lata później wcielił to królestwo do swojego, przyjmując hołd tamtejszego nowego króla, które mimo włączenia do Ardenii zachowało szeroką autonomię.

* Barr I Derek (6 - 35), syn Arno III. Podobnie jak drugi w historii władca nie był zainteresowany rządami. Rok po śmierci ojca spędził poza dworem, w Yalen. Kiedy ogłoszono, że koronę przejmie jego brat, Barr czym prędzej powrócił do stolicy. Koronację zorganizował w środku zimy, więc mało kto rzeczywiście był tego świadkiem. Jego brat, Florian, wściekły z powodu powrotu brata, sam opuścił stolicę, ze swoją żoną i noworodkiem. Barr I, nie interesując się polityką, niemal nie doprowadził do rozpadu królestwa i kolejnej wojny, jednak jego Magister i bratanek z drugiego brata, Noram, własnoręcznie temu zapobiegł, wżeniając młode pokolenie Ardenów w szlacheckie rody całego królestwa. W roku 19, na przekór doradcom oraz prawu, Barr I mianował Norama swoim regentem.
	+ Noram Arden (19 - 35), bratanek, Magister, a następnie regent Barra I. Władzę sprawował już wcześniej jako Magister Rady Pięciu, teraz jako regent, a następnie wkrótce sam miał zostać królem. Jako regent stryja, rozpoczął prace nad ujednoliceniem praw na terenie całego królestwa oraz skupił się na rozbudowaniu szlaków handlowych, które łączyły zachód ze wschodem i północ z południem. Ożenił się z córką Barra I, przypieczętowując swoją gotowość do władania Ardenią.
* Noram I Następca (35 - 41), przejął koronę, kiedy jego stryj zadławił się trucizną w trakcie jednej z uczt. Sprawował dobre rządy, choć nie władał długo jako król Ardenii. Zginął, tłumiąc bunt rodu władającego w Schariz.
* Roderik IV Błogosławiony (41 - 79), syn Norama. Wyjątkowo pobożny władca. Stłumił bunt Schariz drogą pokojową, żeniąc się z córką jednego z tamtejszych szlachciców, z którą spłodził jednego syna i wychował go pod swoim czujnym okiem. Przez dwa lata sprawował funkcje Lorda Świątobliwego, choć nigdy tego tytuły mu nie nadano, gdyż powodem istnienia Ardenii był podział władzy królewskiej i religijnej. Poza usprawnieniami w hierarchii religijnej, dostosował również przykazania kościoła i prawa państwa, mocno je zazębiając, ale przy tym umożliwiając innym królestwom na własną interpretację niektórych z nich. Był poszukiwaczem artefaktów z ery legend i chętnie sponsorował poszukiwaczy. Zmarł młodo, na cholerę.
* Rael II Szalony, zwany Pieprzniętym (79). Syn Roderika IV. Pracował z ojcem w poszukiwaniu artefaktów. Jednak po koronacji popadł w obłęd, widząc artefakty w każdym najmniejszym przedmiocie, jaki zaprezentowali mu poszukiwacze. Wszędzie widział świętości i święte relikty. W ciągu kilku miesięcy opróżnił królewski skarbiec. Rada Pięciu zaplanowała ciche skrytobójstwo, które nie powiodło się. Wdzięczny Światłości Rael II modlił się trzy dni i noce, a następnie "oświecony przez najwyższe bóstwo", urządził wielką ucztę, w trakcie której utopił Raelę, swoją bliską kuzynkę, w roztopionym złocie, chcąc ofiarować ją bóstwu. Ciszę przerwał wystrzał z broni palnej, a następnie gromkie okrzyki radości, kiedy krew króla zmieszała się ze stygnącym złotem.
* Manador I Krwawy (79 - 109), kuzyn Raela II, brat utopionej w złocie dziewczynki. Jego koronacja nastąpiła jeszcze tego samego wieczora, którego zginął Rael II. Mówi się, że kiedy biesiadnicy ucztowali, Manador I siedział cicho na tronie i przyglądał się długo ciału swojego poprzednika. Zabronił je wynosić wtedy z sali. Następnego ranka wyprowadził ciało Raela II na świadectwo mieszkańców Temery, gdzie posądził poprzednika o morderstwo i zaniedbywanie kraju i skazał go na śmierć, własnoręcznie odrąbując jego zmasakrowaną głowę. Następnie nagrodził krasnoluda, który zastrzelił szalonego króla, by po chwili również i mu odrąbać głowę, skazując go za królobójstwo. Tym samym zyskał przydomek Krwawy. Wkrótce ozdobił swoją koronę szafirem i dwoma rubinami, które miały symbolizować jego niewinną siostrę oraz Raela II i krasnoluda królobójcę. Zwany był Rubinowym Księciem i Rubinowym Królem. Najsurowszy władca Ardenii. Za jego czasów liczba stryczków w stolicy podwoiła się i wynaleziono także gilotynę, która była chętnie przez króla stosowana. Był znienawidzonym władcą, ale nie można mu odmówić, że zaprowadził w królestwie porządek, po porażkach swoich poprzedników. W pewnym momencie próbował zdobyć Yalen i włączyć je do Ardenii, jednak świadom był potęgi mrocznych elfów i zostawił je w spokoju. Jak się okazało po jego śmierci, interesował się wyznaniami Dziedzictwa Erathrasa i anonimowo sponsorował jego działania. Co każdą rocznicę śmierci swojej siostry organizował uczty, na które zapraszał wszystkie rody Ardenii, gdzie młode panny i kawalerowie mogli odnaleźć miłość i sojuszników. Mówi się, że to był jedyny dzień w roku, w którym król stawał się człowiekiem, gdyż następnego poranka Manador I osobiście dokonywał egzekucji największych przestępców z królewskiego lochu. Od tej tradycji świętuje się dzisiaj Dzień Krwi, w którym "krew łączy się i przelewa". Manador I mimo swojej natury zmarł w spokoju, obserwując świat z okna swojej sypialni.
* Manador II (109 - 111), syn Manadora I. Jedyna ofiara śmiertelna Buntu Krzykaczy. Ostatni władca dynastii Ardenów.

#### Dynastia Halvenów (111 - 175)

* Eremir I Halven (111 - 123), pierwszy władca z dynastii Halvenów. Był głową drugiego najważniejszego rodu w Ardenii po rodzinie królewskiej; został wybrany władcą Ardenii kiedy linia Ardenów okazała się zbyt wątka i słaba, by władać krajem. Poślubił córkę Manadora I. Zmarł ze starości przed narodzinami syna.
* Livra II Odkupicielka (123 - 138), córka Manadora I i żona Eremira I. Zasiadła na tronie w ciąży i pozostała na nim do piętnastych urodzin syna Keldrona. Zwana Odkupicielką, ze względu na dobre uczynki i pobożność, które miały odkupić winy jej ojca. Pod koniec jej rządów na dworze chodziły plotki, jakby była niewierna Eremirowi i jej syn był owocem zdrady. W archiwum Rady znajdują się zapiski mówiąca, iż Livra Odkupicielka nie była taka święta - planowała zasiąść na tronie do swojej śmierci i przywrócić ród Ardenów. Została wypędzona z dworu w dniu koronacji Keldrona I.
* Keldron I (138 - 160), syn Eremira I i Livry II. Mimo poczynań jego matki i plotkach o pochodzeniu z nieprawego łoża, Keldron władał Ardenią twardą ręką przez przeszło dwadzieścia lat. Udało mu się powstrzymać atak orków na południowe granice państwa oraz założyć specjalną akademię edukacyjną dla orków w Lomon. Za jego panowania stworzono Patrol, który zajmował się ochroną Wielkiego Szlaku Handlowego, zwłaszcza w puszczy Temery. Został zraniony w pojedynku w trakcie turnieju rycerskiego. Amputacja zranionej nogi odbyła się za późno i król zmarł trzy noce później w wieku 37 lat z powodu zakażenia.
* Arno IV (160 - 163), syn Keldrona I. Lordowie Ardenii nie zgadzali się na jego koronację ze względu na napiętą atmosferę w państwie między królem, jego szlachtą i poddanymi, dlatego koronował się sam po roku swoich rządów, co jedynie przekonało królestwo o jego arogancji. Po jego przedwczesnej śmierci wybuchła wojna domowa, znana jako wojna elekcyjna.

***Interregnum***: po śmierci Arno IV wybuchła wojna elekcyjna, pomiędzy dynastią Halvenów, ich sojusznikami i zwolennikami monarchii (Lojaliści) oraz zwolennicy monarchii elekcyjnej, głównie rody z Maarth i południa (Elektorzy). Koronowanym królem był wtedy Eremir II, jednak większość najważniejszych rodów nie rozpoznało jego władzy. Po stronie Elektorów kandydatem na władcę został Florian Doliord, ulubieniec zarówno arystokratów jak i chłopów o charakterystycznym kręconym wąsie. By rozpoznać swoich, Elektorzy zaczęli zapuszczać podobne wąsy, ozdabiali nimi swoje przyłbice, jak i sztandary.
* Eremir II Halven (169 - 175), starszy kuzyn Arno IV. Został koronowany już po śmierci kuzyna, jednak jego władzę rozpoznano dopiero po zakończeniu wojny. Udało mu się zaskoczyć Elektorów na tajnym spotkaniu w Selpim, gdzie pod osłoną nocy wkroczył do miasta ze swoją strażą przyboczną i rozkazał kasztelanowi aresztować zdrajców państwa. Jednakże Florian Doliord zbiegł zanim go znaleziono, a władza królewskiej krwi została zachwiana na zawsze. Zmarł na zawał.

### Monarchia elekcyjna (175 do teraz)

Po śmierci Eremira II, Rada Pięciu i arystokracja Temery i Esteli domagali się odsunięcia Halvenów od władzy i koronowania Floriana Doliorda. Minęły jednak miesiące, nim Florian otrzymał wiadomość i poczuł się na tyle bezpiecznie, by powrócić do kraju. W trakcie tych miesięcy kanclerz Olbert Lef na podstawie ostatnich wydarzeń zasugerował wprowadzenie monarchii elekcyjnej, inspirowanej tą w państwach Ligi Krasnoludów. Szlacheckie rody jednogłośnie zgodziły się, a po powrocie Florian I Doliord podpisał stosowną umowę między królem, a swoim ludem, która przypieczętowała ten traktat. Według niego królem mógł zostać każdy ze szlachciców, każdy z synów (bądź najstarsza córka) tychże, a także wysoko urodzeni członkowie Rady Pięciu.

* Florian I z rodu Doliord (176 - 189), po jego koronacji zapanował w państwie należyty pokój. Często wyjeżdżał ze stolicy, by odwiedzać swoich przyjaciół i poddanych na pozostałych dworach w Ardenii. Udało mu się również pogodzić z gałęzią rodu Halvenów z Esteli, dzięki czemu zyskał poparcie swoich niedawnych wrogów. Kiedy zachorował na ospę, pokłócił się ze swoim synem, który uważał elekcyjną władzę za niegodną. Tym samym młody książę Florian stracił poparcie własnego ojca na swojego następcę. Florian I zmarł dwa lata po męczeniu się z chorobą.
* Ian I Architekt z rodu Lorter (189 - 211), znany ze swojego zamiłowania do architektury Vistruono i Królestwa Pernii. Przed koronacją znany był ze sponsorowania pałaców, mających być raczej siedzibami rodów, aniżeli potężnymi fortyfikacjami. Skonstruował rajskie ogrody wewnątrz Krystalarium, kiedy zatęsknił za zielenią w trakcie jednej z najsroższych zim stulecia. Powiększył także port w Tihr. Prowadził serię krótkich wojen z kolejnymi władcami pirackiej republiki z Wyspy Ości.
* Barr II Krótki z rodu Midfester (211 - 238). Z pomocą krasnoludów stworzył nowy tron ze stali i złota, który był w stanie obracać się oraz miał możliwość dostosowywania oparcia i podpórek w zależności od władcy. Zaplanował rozwinięcie stolicy, ulepszenie murów i rozbudowanie najbiedniejszych dzielnic. Podczas prac konserwacyjnych w Krystalarium kawałek sufitu osunął się i runął wprost na króla, któremu trzeba było amputować obie nogi. Zbyt zajęty stolicą, Barr II stracił Uroczysko i Halamur w jaszczuroczłeczej rewolcie.
* Syllad I Twardy z rodu Midfester (238 - 250), syn króla Barra II. Kontynuował dzieło ojca. Za jego czasów stolica powiększyła się niemal dwukrotnie, a część Puszczy Temery na południowy zachód od Temery została całkowicie wycięta i zastąpiona farmami, które utrzymywały populację miasta. Kiedy orkowie zagrozili kolejną wojną o południowe tereny Gór Czarnych, Syllad zignorował wezwanie do wojny, interesując się raczej północą. Został otruty i zamknięty w lochu.
* Jaron IV Kieł Południa z rodu Fisher (250 - 261), został wybrany po zdetronizowaniu Syllada I. Poprowadził kampanię przeciwko zagrożeniu ze strony orków i odzyskał Uroczysko, oddając jednocześnie jaszczuroludziom z Wersu prawa do zachodniej części wielkiego bagna. Z pomocą jaszczuroludzi z Halamur odnalazł wielkie złoże zolitu w Kłach, gdzie wkrótce wybudowano kopalnie. Poprzedni władca, Syllad, wydobrzał i wyzwał Jarona IV na pojedynek.
* Syllad I Twardy z rodu Midfester (261 - 277), wygrał pojedynek o tron i został koronowany ponownie. Z pomocą Rady stworzył osobiste Gwardię Króla i Gwardię Królowej, złożone z najlepszych rycerzy, którzy ślubowali zrzec się swoich praw i tytułów, by do końca życia chronić rodzinę króla. Ponoć każdego wieczora od swojego powrotu spożywał różne rodzaje trucizny, by uodpornić się na kolejne próby zabójstwa. Po jego śmierci Gwardia Królowej rozpadła się i przyjęło się, że każdy następny król sam będzie wybierać członków własnej Gwardii.
* Eremir III Właściwy z rodu Halvenów z Esteli (277 - 305), mimo pochodzenia z Halvenów odznaczał się wielką mądrością i dyplomatyczną naturą. Dzięki wkładzie jego żony, pokochali go poddani ze wszystkich warstw społeczeństwa. Za jego czasów w stolicy oraz innych miastach powstały nowe uniwersytety, w tym Uniwersytet Eremira Właściwego, w których nauczano fachów niszowych i wcześniej wysoce niedostępnych. Eremir III preferował edukować naród, zamiast go wykorzystywać. Mimo że ta idea narodziła się już dawniej, dopiero za jego panowania w narodzie zaszyła się wiedza, że poprzez ciężką pracę nawet chłop może stać się kimś, wykupić ziemię, założyć ród, może nawet zostać królem. Eremir III pomógł zrozumieć swoim poddanym, że praca zawsze się znajdzie i strach przed niewiadomym nie powinien ich powstrzymywać.
* Roderik V z rodu Fisher (305 - 323), wnuk Jarona IV z trzeciego syna. Podzielił Ardenię na jeszcze mniejsze prowincje i wyniósł wiele rodów do poziomu arystokracji, którym oddał nowe ziemie (na przykład, *prowincje* Maarth i Esteli dzieliły granice z królestwami, które niegdyś znajdowały się na ich miejscu, przez co rody panujące tam posiadały niezwykle szeroką władzę). Wywiązał się z tego długi konflikt między rodem Fisherów a rodami Halvenów z Esteli i rodem Midfester z Ichamur. Zdołał stłumić rewoltę dzięki nowym wasalom, ale waśń krwi między rodami piętrzy się do dziś.
* Devin I Górnik z rodu Alderman (323 - 351). Sprzedał Krasnoludzkiej Lidze prawa na wyłączność do kopalni zolitu w Ardenii w zamian za stałe dostawy surowca, broni i narzędzi dla Ardenii. Magnaci z kopalni Gór Czarnych i Gór Śnieżnych zjednoczyli się, by zapobiec temu precedensowi. Zamiast krwawej rewolucji jednak, zagrozili że zatopią i zburzą swoje kopalnie. Myśląc, że blefują, król ruszył na wschód ze swoimi żołnierzami, jednak zatrzymał się za Estelą, kiedy otrzymał wiadomość, że dwie kopalnie rzeczywiście zostały pogrzebane w gruzie. Dalsze negocjacje między magnatami, królem Devinem i królem krasnoludów jasno określiły, że ardeńscy magnaci górscy zostaną włączeni do Krasnoludzkiej Ligi i traktowani na równi z krasnoludami. W ten sposób właściciele kopalni oraz górnicy w Ardenii posiadają również oficjalne obywatelstwo Ligii Krasnoludzkiej.
* Ylven II z rodu Rectibas (351 - 359), został wybrany ze względu na swoje umiejętne władanie rodowymi ziemiami, jednak nie był w stanie zdzierżyć ciężaru, z jakim przyszła korona Ardenii. Kiedy ogłosił swoją abdykację, jego synowie zebrali sobie popleczników, by odziedziczyć tron, jednak żaden nie zdołał zyskać przewagi nad drugim, co doprowadziło do krótkiej wojny domowej, znanej jako Bójka Bliźniąt.
	+ Addo Lef (359 - 363), regent w okresie bezkrólewia w trakcie Bójki Bliźniąt.
* Ylva I Niespodziewana z rodu Rectibas (363 - 391), wybrana jako polityczne zagranie przeciwko jej braciom, Ylvenowi i Osmondowi, którzy zostali usunięci z sukcesji ze względu na działania przeciwko Ardenii w trakcie Bójki Bliźniąt. Była miłośniczką sztuki i muzyki, otaczała się bardami, malarzami i rzeźbiarzami, których zapraszała z zakątków całego królestwa oraz poza nim. Poślubiła rzeźbiarza, który stworzył jej wiernie odwzorowany nagi posąg, będący do dziś centrum zainteresowania w królewskim muzeum sztuki. Tak jak niespodziewanie weszła na tron, tak niespodziewanie jej władza była stanowcza i solidna. Miała być królową krótko, by zmusić braci do pokoju, lecz zamiast tego okazała się w pełni kwalifikowaną królową, która władała równie długo co Eremir Właściwy. Zburzyła nieużywane części Krystalarium i udostępniła zielone tereny wokół pałacu do użytku publicznego. Od jej czasów zamek nie był już całkowicie odciętą częścią miasta, lecz górował ponad nowymi domami wysokich rodów, kupców i właścicieli ziemskich, którzy szybko zajęli udostępnione im ziemie.
* Anomir I Wodnik z rodu Ironclaw (391 - 403), daleki wuj Ylvy I. Włączył Ościaną Wyspę do Ardenii, kiedy varemurskie królestwo, narodzone ze zgliszczy pirackiej republiki, utraciło króla i zagrożenie ze strony piratów powróciło. Rozbudował Varemur i oddał je w ręce swojego najstarszego syna, Dario. Widząc potencjał w wyprawach morskich, przeznaczył część skarbca na rozbudowę portów we wszystkich większych miastach oraz sprowadził inżyniera morskiego ze wschodu, który zaprojektował nowy typ statku do królewskiej floty. W tym samym czasie Król Piratów Alvidor Rosnasos zjednoczył pod sobą pirackie hrabstwa na wyspach za morzem Olaghair, tworząc Cesarstwo Erios.
* Vilk I z rodu Dortclay (403 - 404), został wybrany ze względu na swoje doświadczenie, jednak zmarł zaledwie rok po wstąpieniu na tron.
* Anomir II Niezdrów z rodu Fisher (404 - 408). Jego władza, tak jak i poprzednika nie jest szczególnie zapisana w kartach historii. Dopiero po śmierci Anomira II odkryto, że wśród arystokracji panuje nieznana dotąd plaga, która - co dziwne - nie wywierała szczególnego wrażenia na organizmach pospólstwa.
* Robyn I z rodu Rectibas (409 - 416), chorował zupełnie jak poprzednicy. Kiedy przeżył Anomira II, napięcie w stolicy rozluźniło się. Za czasów Robyna elektorzy spodziewali się chłopskiej rewolucji, którzy musieli tylko czekać aż arystokracja wymrze sama. Rody zaczęły posądzać siebie nawzajem za spisek przeciwko władzy i elektywnej monarchii. Po śmierci Robyna I wstrzymano się z wyborem króla na kolejne siedemnaście lat.
	+ **Rada Pięciu** rządziła Ardenią w trakcie plagi (416 - 433). Pozycje te zajmowali wtedy najważniejsi przedstawiciele szlachty oraz Lord Świątobliwy, który otrzymał w tym czasie dużo bardziej znaczący głos podczas wyboru króla. Większość ważnych rodów powróciła ze stolicy do swoich zamków, by schronić się przed czyhającym w Temerze niebezpieczeństwem. Szlak handlowy, który dotychczas wiódł przez Puszczę Temery, został z biegiem czasu skierowany do Esteli, co wzmocniło tamtejszą ekonomię i osłabiło Temerę, ale równocześnie, jak mówią historycy, zdjęło z Temery pewien ciężar, który męczył ją od wielu lat. "Ciężar, który miałby doprowadzić do zrównania Temery z ziemią, gdyby nie owa cnotliwa plaga", mówi się dzisiaj.
* Rael III z rodu Eashore (433 - 478), silny młodzieniec, którego ojciec przejął władzę w Temon, kiedy tamtejsze rody szlacheckie całkowicie wymarły. Dziad Raela był zaledwie zamkowym kucharzem, a jego ojciec przed przejęciem Temon był kasztelanem. Rael pochodził więc z biednej rodziny, a jego wstąpienie na tron potwierdziło słowa Eremira III, który namawiał do ciężkiej pracy na rzecz osobistego wyniesienia. Rael III od początku zainteresowany był wschodem i wielką przepaścią, która oddzielała Ardenię od królestw wschodu, Cerem. Według niego pustynia była kluczem do dalszej ekspansji. Wysłał tam cztery ekspedycje, które jednak nie powróciły już do kraju. Opuszczona Strażnica na moment przestała być opuszczona, jednak nadzieja zgasła. Rael III zakończył więc plany ekspansji na Cer, ale za jego radą otworzono kopalnię soli po drugiej stronie Gór Śnieżnych, co okazało się opłacalnym biznesem. Król jako pierwszy miał w swojej Radzie przedstawicieli pięciu różnych ras, w tym mroczą elfkę, która obdarowywała Raela III elfią mądrością. Owocem ich partnerstwa był młody Dario Eashore, królewski bękart, mroczny półelf. Dario nie mógł nigdy zostać królem ze względu na swoje urodzenie, jednak dzięki poparciu ojca w dorosłym wieku dołączył do temerskiej straży, by później zostać kapitanem Gwardii Króla. Rael III mimo nieudanych planów, romansu oraz pysznej natury i zawadiackiego trybu życia, uznawany jest za jednego z najlepszych królów elekcyjnych. W ciągu tak wielu lat swojego panowania zdołał powstrzymać wojny i zagrożenia wewnętrzne bez znacznego przelewu krwi.
* Ludwig I z rodu Kvist (479 - 496), został wybrany wbrew własnemu sprzeciwowi. Tajemnicze okoliczności jego wyboru nie są do końca rozumiane, gdyż nawet w trakcie koronacji głośno wypowiadał się na temat elektorów, którzy mogli wybrać każdego innego, a mimo wszystko przyjął koronę, zasiadł na tronie i władał. Dobrze władał. Ludwig był człowiekiem doświadczonym przez los, jego ojciec i dziad zmarli w trakcie plagi, a bracia uczestniczyli w nieudanych wyprawach do Cer. Samotnie władał więc Cantes i sąsiednimi ziemiami. Respektował zdania zarówno pospólstwa jak i arystokracji, znany był jako król kompromisów, gdyż zawsze starał się znaleźć ultimatum.
* Ludwig II z rodu Kvist (496 - 498), syn Ludwiga I. Został wybrany dzięki wpływom ojca, ale abdykował po ożenku z córką Raela III. Powrócił do Cantes, gdzie czuł się lepiej, nie mając na barkach tak wielkiego państwa, do władania którego nikt go nie przygotował.
* Anomir III z rodu Halvenów z Esteli (498 - 519), wstąpił na tron w dniu narodzin swojej córki, Zarianny. W czasie uroczystości pierwszej rocznicy koronacji oraz dnia narodzin córki król został odwiedzony przez wieszczkę, która przepowiedziała wielką przyszłość Anomirowi, Halvenom i Ardenii. Z początku Anomir III zbył jej słowa i rozkazał wypędzić ją z Temery. Kiedy jednak Zarianna zaczęła objawiać zdolności magiczne, król zafascynował się baśniami o wybrańcach i przepowiedniami. Przepowiednia o królu świata, którego dziecię powali świat na kolana szczególnie przyciągnęła uwagę Anomira. Była to co prawda przepowiednia kanablarska, jednak król zdążył popaść w obłęd. Anomir gotów był ruszyć na wielką wyprawę wojenną w każdym kierunku świata, lecz Rada skutecznie powstrzymywała te wieści przed opuszczeniem królewskiego dworu. Został brutalnie zamordowany pod osłoną nocy przez nieznanego sprawcę.
* Keldron II z rodu Arden-Doliord (519 - teraz), syn Anomira III. Wstąpił na tron w wieku dziesięciu lat. Został wybrany z polecenia Lorda Świątobliwego Tamira, który ogłosił iż Keldron pochodzi ze szlachetnej mieszanki krwi Ardenów i Doliordów, z królowej Livry II z rodu Ardenów i księcia Floriana Doliorda, syna króla Floriana I oraz z domieszką krwi Halvenów. W dziwnych okolicznościach chłopiec został jednogłośnie ogłoszony królem. Mówi się nawet o powrocie Ardenów i dziedzicznej monarchii absolutnej.
	+ Lord Świątobliwy Tamir (519 - teraz), regent Keldrona II, głowa kościoła ksefonicznego. Fanatyk religijny, znany ze swoich skłonności do nagłych wybuchów gniewu.