Berdorin

Berdorin, oldukça iri ve bir o kadar da güleç bir insandır. Sırtında taşıdığı, neredeyse onun kadar uzun ve geniş olan kılıcı dosta güven, düşmana korku salmaktadır. Alnını çevreleyen ve ortadan ikiye ayrılmış koyu sarı saçlarını tutan ince ve kahverengi bir bant ona zarif bir görünüş katmaktadır.

Heybetini görenler ondan ürker lakin tatlı diliyle tanış olanlar ise onun hoş sohbetine yeniden nail olabilmek için can atarlar. Dehşetengiz kılıcının yanında; el yapımı ve göze oldukça hoş gelen bir def bulunmaktadır. ‘’Böylesine bir adamın müzikle, enstrümanla, şiirle ve şarkıyla ne işi olur?’’ diye geçirir içinden, onu her gören.

Sesi gür ve toktur. Savaş meydanındaki naraları hasmının içine işler. Dili gibi kılıcı da sivri ve pektir. Oysa ki Berdorin, oldukça naif ve zayıf bir çocuk idi. Akranları tarafından hor görülür ve kolayca alt edilirdi. Onun sevdası müziğe ve güzel sözlere yönelikti. Bir gün babasıyla çıktıkları zoraki avlardan birinde, iri bacakları, incecik gövdesi, ışıldayan gözleri ve göz alıcı boynuzlarıyla çevredeki tüm canlıların dikkatini cezbeden bir geyik ile karşılaştılar. Babası Berdorin’e yayını germesini ve geyiği boynundan vurmasını tembihledi. Berdorin, gözlerini geyikten alamıyordu. Babasının sözleri manasız yankılar gibi kulağına çalınıyor ve hiçbir anlam ifade etmiyordu. Zaman durmuş gibiydi. Geyiğin kalp atışlarının kendisininkiyle harmonik bir şekilde attığını iliklerine dek hissedebiliyordu. Alnından birkaç damla ter burnuna ve yanaklarına süzüldü. Babası bağıracak gibi oldu ancak geyiğin kaçmaması için kendini dizginledi ve o güzel, sarışın çocuğu büyük elleriyle sertçe sarstı. Ne olduğunu anlamayan Berdorin’in bir anda tüm uzuvlarından kan çekildi ve sıkıca tuttuğu yayını bıraktı. Okun usulca süzülüşünü izledi. Kalp atışları daha da hızlandı, yutkunmakta güçlük çekti ve nefesi ciğerine takıldı. Ok, o zarif hayvanın tam kulağından saplandı ve acı bir çığlık koparan geyik tepinerek yere yığıldı. Babası, oğluna memnunmuşçasına bir gülümsemeyle baktı ve hemen ardından koşarak avın yanına doğru ilerledi. Berdorin dizlerinin üzerine çöktü. Yay elinden yavaşça süzülüp yere düştü. Sadağını çıkarıp yayın yanına özenle indirdi. Terine karışan gözyaşlarını elinin tersiyle tek bir hamlede sildi. Babasının yanında güçsüz görünmek istemezdi. Babasının çakıyı çıkarıp ustaca hamlelerle deriyi geyikten ayırışını izlemek zorunda kaldı. Ardından babası geyiği sırtlayıp Berdorin’i de omuzlarına alarak yola koyuldu. Sevinçten geleneksel şarkılar söylüyor, ata mirası destanları çığırıyordu. Oğlunun tam o an gerçek bir erkek olduğuna kanaat getirmişti. Lakin Berdorin’in içinde korkunç ve dipsiz bir hüzün vardı. Neden olduğunu bir türlü kestiremiyordu. Tüm arkadaşları, kendisinden yıllar önce aileleriyle ava çıkmış ve avlarını göğüslerini gere gere, böbürlenerek anlatıp durmuşlardıç Ancak Berdorin bu anı hafızasından silmek ve bir daha asla hatırlamak istemiyordu. Babası, kahkahalarla karısına oğlullarının marifetlerini anlattıkça yerin dibine gömülüyordu. Ne o geyiğin etini ağzına sürdü ne de günlerce yemek yedi. Babası, oğlunu az da olsa tanıyordu. Onun bu taraklarda bezi olmadığının, müziğe ve şiire olan tutkusunun sonsuz olduğunun farkındaydı. Uzun uğraşlar sonucu, oğlunun avladığı geyiğin derisiyle ona oldukça kaliteli bir ‘’def’’ yaptı. Annesi ise, defin etrafına ziller taktı. Berdorin, şöminenin başında oturmuştu. Babasının keyif alarak söylediği, eski bir halk ozanına ait bir besteyi mırıldanıyordu. Sesi öylesine zayıf çıkıyordu ki kendi dahi duymakta zorlanıyordu. Annesi ve babası ona doğru yavaşça sokuldular. Babası, kendinden emin ve işini iyi yapmış birinin mağruriyeti ile defe nazikçe dokundu. Berdorin dikkat kesildi ve kulak kabarttı. Çalmaya devam etti ve o çaldıkça Berdorin hayranlıkla onu izledi ve şarkısıyla eşlik etmeye başladı. Annesi ise alkışlarla ve şen kahkahalarla onlara eşlik ediyordu. O gece, uzun zaman sonra beraber bir akşam yemeği yediler. Beraber yaptıkları uzunca sohbetler sonunda Berdorin, o günden sonra anladı ki hayatta kalması için dövüşmek ve avlanmak zorundaydı. Çünkü hayat şiir ve şarkılardaki kadar masum ve toz pembe değildi. Hayat acımasızdı ve bunu babasının kesik olan 3 el parmağına her baktığında daha da iyi anlıyordu. Ancak müzik onun vazgeçilmez tutkusuydu. İnsanların ne dediğine aldırmayacak ve tutkusundan asla vazgeçmeyecekti. İşte bu günlere böyle geldi yiğit Berdorin. Sırtından ne kılıcını ne de defini çıkardı. İyi niyetli olanlardan tatlı dilini ve eşsiz müziğini esirgemedi. Tıpkı zalimden kılıcının keskinliğini esirgemediği gibi.