Zaleria Yelthyra

**Zaleria Yelthyra** - Eilenn'tudka pochodzenia veuthckiego. Służąca rodu van Tettingenów oraz van Deregenów. Od 1790 dozorczyni służby elfiej na dworze Donalla van Deregena, 18. hrabiego Grettvern.

## Dzieciństwo i wczesna dorosłość

Zaleria przyszła na świat na dworze 13. barona van Tettingena, Wilfreda, w Vethen, w hrabstwie Uberuttvern na Veutheim. Była córką mieszanej pary służących. Jej ojciec był elfem pełnej krwi, a matka człowiekiem. Wychowywała się jako jedynaczka, ponieważ całość jej rodzeństwa umierała niedługi czas po przyjściu na świat.

Z racji tego, że Zaleria była jedynym dzieckiem swoich rodziców, które przeżyło wiek niemowlęcy, stała się ich głównym obiektem troski. Już od najmłodszych lat przyuczana była do pracy. Jej rodzice zdawali sobie sprawę ze swojego położenia i wiedzieli, że ich córka musi mieć zapewnione dobre zaplecze wiedzy na przyszłość. Przeczuwali oni, zresztą słusznie, że Zaleria jak tylko podrośnie zostanie oficjalnie zakwalifikowana jako członkini służby, a nie dziecko. Tak też się stało w roku 1646, kiedy elfka miała zaledwie 12 lat. Wpojona jej sumienność i przykładność do pracy pozwoliła, by baron van Tettingen oraz jego żona mieli o małej służącej całkiem dobre zdanie.

Życie na dworze van Tettingenów nie należało do najłatwiejszych, jednak i tak było o niebo lepsze od większości dworów na Veutheim, gdzie elfami pomiatano. Baron van Tettingen też nie był za specjalnie subtelny w swoich kontaktach z "niższymi", lecz nie było to zauważalne w stylu pogardy, a raczej respektowanej i niejako narzucanej hierarchii.

Przez pierwsze kilkanaście lat swojej pracy na dworze, Zaleria zajmowała się różnymi rzeczami. Najpierw służyła jako pomoc dla praczek, a kiedy osiągnęła pełnoletność, została mianowana pokojówką. W wieku 25 lat dostała awans na etat lokajski.

W 1660 roku w wyniku Schwarze Freitagnacht jej rodzice stracili życie, a Zaleria została całkiem sama. Mocno odbiło się to na jej psychice, co sprawiło, że zaczęła zakopywać się pracą, za co nawet dostawała dodatkowe pochwały.

## Życie na dworze van Tettingena

W 1662 na dwór van Tettingena przyjęto Yavrena Yelthyra - thalvańskiego Eilenn'tuda, który został baronowi podarowany w prezencie przez hrabiego Zhodinu. Początkowo był mało ogarnięty, za co często van Tettingen kazał go karać. Zaleria zdecydowała się pomóc nowemu współpracownikowi z innego kraju w aklimatyzacji. Kwestią czasu było to, aż dwójka elfich służących zbliży się do siebie i zacznie być razem.

Yavren był elfem, który potrafił zadbać o wykonanie roboty, ale tylko wówczas kiedy wiedział co robić - tego został nauczony. Zaleria jednak nauczona była myślenia strategicznego i w pewnym sensie poza pudełkiem, więc było jej o wiele łatwiej przewidywać kolejne żądania swoich panów. Współpraca z Yavrenem wyglądała wówczas tak, że Zaleria była mózgiem operacji i wydawała polecenia, a Yavren je wykonywał najlepiej jak umiał. Van Tettingen widział tą zależność i dzięki temu zgodził się w 1664 na zawarcie przez nich małżeństwa.

Pierwsze lata po tym wydarzeniu niewiele zmieniły w sposobie życia Zalerii i jej męża. Nadal wykonywali swoje obowiązki, a resztki czasu, jaki pozostawał na ich sprawy spędzali razem. Mimo przykrych okoliczności niemal niewolnictwa, ich życie zdawało się biec spokojnie i szczęśliwie. W 1668 roku Zaleria urodziła syna, Drevina, ale mimo tego, nie porzuciła swoich obowiązków. Wówczas to przejęła na stałe posadę szefowej Yavrena i grupy jego kolegów, którzy robili co im kazano. Dzięki temu młoda matka mogła zająć się potomstwem, ale nie zawalać też swoich zobowiązań wobec barona. Podczas życia na dworze van Tettingena Zaleria wydała na świat jeszcze trójkę potomstwa: dwie córki, Elfridę (1675) i Faelin (1697) oraz syna, Myrvela (1704). Wszyscy oni po osiągnięciu wieku 12 lat zostali wdrożeni w stałą służbę na rzecz możnego.

### Los pierwszego syna

W 1718 roku władzę nad Vethen przejął następca Wilfreda, Adalbert, który okazał się władcą bardziej bezwzględnym. Nie było tajemnicą, że chciał się stopniowo pozbyć elfich służących, którzy w jego mniemaniu byli nieefektywni. Najrozsądniejszym wyjściem była wymiana elfa na człowieka, jednak Adalbert był przebiegły i zaczął planować morderstwa, które ustawiał na nieszczęśliwe wypadki, by zyskać dodatkowe 10 tysięcy vardów odszkodowania za każdego straconego służącego. W wyniku jego przekrętów w latach 1718-1739 życie straciło blisko 35 służących. Po odkryciu konspiracji przez jego syna, ten zgłosił sprawę księciu, który odsunął go od władzy i skazał na karę więzienia. Więzienie jednak zasądzono mu za oszustwo wyłudzenia odszkodowań, a nie liczne ustawione morderstwa.

Jedną z ofiar Adalberta van Tettingena był Drevin Yelthyr. Zmarł w 1721 roku podczas pracy, przygnieciony podczas rozładunku transportu. Miał 53 lata i osierocił dwójkę dzieci. Wdowa po nim została przeniesiona wraz z dziećmi do innego dworu w Dalhurst. Potem nikt z rodziny Zalerii nie miał z nimi kontaktu i nieznany jest ich los.

### Zemsta drugiego syna

Kiedy w latach 40tych Ettrian Ravarieth głośno propagował ideę elfiego buntu, jego słowa dotarły oczywiście również i do Vethen. Myrvel Yelthyr doskonale wiedział, że Adalbert van Tettingen zamordował jego brata i pragnął za to zemsty. Był więc idealnym żołnierzem dla Ravarietha. Zaczął w tajemnicy przed siostrami i rodzicami planować ucieczkę z Vethen. Niedługo przed wykonaniem swojego planu, został skonfrontowany z matką, która domyśliła się poczynań swojego syna. Zaleria błagała Myrvela, by nie kierował się zemstą, bo pociągnie ona za sobą o wiele więcej niż mu się zdaje. Myrvel jednak słuchać jej nie chciał i w 1747 uciekł z posiadłości van Tettingenów do Ardenn. Rok później wziął udział w Rzezi Grettvernskiej, napadając na Lörhelm i ginąć w trakcie walk. Zaleria dowiedziała się o jego losie dopiero w 1791 roku, przeglądając wcześniej niedostępne raporty, jakie udostępnił jej Donall van Deregen.

## Pokłosie Rzezi Grettvernskiej i czasy Ervolda

Życie elfów na Veutheim po 1748 już nigdy nie było takie jak przedtem. Na dworach wzmożono czujność, a posiadanie elfiej służby uznawano za ryzyko. Pod znakiem zapytania stanął los Zalerii, jej męża i ich córek. Van Tettingen jednak był zadowolony z ich służby i, choć zaostrzając im warunki, zezwolił na pozostanie na jego dworze.

W 1759 na dwór van Tettingena przybył Ervold van Deregen, szukający sobie kandydatów do elfiej świty. Zaproponował on kupno Zalerii z całą jej rodziną na co van Tettingen się zgodził. Tak też z tym samym rokiem Zaleria i jej bliscy zaczęli służbę na nowo odbudowanym dworze w Derehaven. Warunki pracy były okropne, a Ervold często lubował się w zlecaniu im najcięższych zadań. Nierzadko dla rozrywki znęcał się nad Zalerią i jej córkami. Obydwie córki padły ofiarą jego zezwierzęcenia, tortur i niewybrednych gestów. W wyniku tych prześladowań w 1762 zmarła młodsza córka - Faelinn, a rok później starsza - Elfrida. Yavren Yelthyr stracił życie chwilę po córce. Elfrida została zakatowana przez Ervolda, a jej ojciec widząc to co się dzieje instynktownie ruszył jej z pomocą. Został za to skazany na egzekucję i następnego dnia rozstrzelano go na placu przed posiadłością van Deregenów. Tak też Zaleria została się całkiem sama i zdecydowała się na kompletne posłuszeństwo, by jakoś przetrwać rządy szaleńca. Wielokrotnie i potem padała ofiarą jego chorych pomysłów, ale starała się to przeboleć. Znalazła ukojenie w opiece nad małymi synami Ervolda, Donallem i o rok młodszym Patrickiem.

Szczególnie starszy z potomków Ervolda przypadł jej do gustu. Był grzecznym i ułożonym chłopcem nawet dla elfiej świty, w przeciwieństwie do brata, który już od małego nauczył się bycia "wyższym". Po paru latach Zaleria jednak musiała przestać zajmować się dziedzicami van Deregenów na wyraźne polecenie Ervolda, który twierdził, że elfy mają zły wpływ na rozwój jego dzieci. Mimo zakazu, elfce nie raz zdarzało się pocieszyć małego Donalla, który ciężko znosił katorżnicze wychowanie przez swojego ojca. Kiedy Ervold i jego małżonka wyjeżdżali z posiadłości, Zaleria często opowiadała Donallowi różne historie na wszelkie interesujące go tematy. Pewnego razu jednak Patrick postanowił poskarżyć się na ten fakt ojcu, który kiedy wrócił brutalnie pobił elfią służącą. Zaleria nawet obecnie ma widoczne blizny z tamtego dnia.

W 1780 była główną podejrzaną przy pomaganiu Donallowi w ucieczce z domu, mimo, że nawet nie miała pojęcia o jego planach. Została wówczas przypisana do o wiele cięższej pracy i systematycznie bita.

Po śmierci Ervolda van Deregena i objęciu rządów przez Patricka, Zaleria mogła liczyć na ździebko lepsze warunki pracy, lecz stała się widocznie wyczerpana latami katorgi ervoldowskiej.

## Życie za rządów Donalla van Deregena

Rok 1790 był dla podstarzałej Zalerii prawdziwym zbawieniem. Po przejęciu władzy w Grettvern przez powracającego do Derehaven na stałe Donalla van Deregena, Zaleria została przez niego osobiście uhonorowana stanowiskiem dozorczyni służby oraz odjęto jej nadmiar obowiązków, pozwalając na komfortową dla jej wieku pracę.

Donall van Deregen nigdy nie krył szacunku, jakim darzył Zalerię. Oprócz mianowania ją dozorczynią, traktował ją z grubsza jak członka własnej rodziny - jak babcię swojego syna i doradczynię dla siebie. 1790 był dla niego ekstremalnie trudnym rokiem, ale trudności pomagała mu przezwyciężać elfia dozorczyni, służąc wsparciem i dobrym słowem. Wiedziała ona najwięcej z całej świty - nawet części ludzkiej - o problemach z jakimi musiał zmierzyć się możny oraz o jego obawach związanych z przeszłością. Powierzył jej też wychowanie swojego syna, Aidana. Nie czuł się na siłach podjąć się tego z ciążącą na nim traumą. Dopiero w 1794 Zalerii udało się przekonać Donalla, by zajął się synem i nie odbierał mu ojca, skoro los odebrał mu matkę.

W 1799 do Derehaven na stałe przybył lord Henrik, syn Patricka. Zaleria również i dla niego starała się być swoistą babcią. Wzięła sobie do serca zadanie opieki zarówno nad nim jak i nad Aidanem.

Jej relacje z resztą służby były niemalże wzorowe. Była szanowana przez wszystkich - elfy i ludzi. Szanował ją również ludzki dozorca, Hans Morgenstrern.

W 1800 roku, w ramach podzięki za jej wzorową służbę, otrzymała od Donalla van Deregena okulary, które pomogły jej zmniejszyć efekt starczego pogorszenia się wzroku.