De verbannen koningin

**<- Terug naar het overzicht**

Mijn eerste En daarna? Als je hier iets aan wilt toevoegen, ga gerust je gang.

## Vederklauw #1

De ondergaande zon wierp lange schaduwen over het wuivende, goudgele gras van de savanne. De krekels startten hun avondkoor en in de verspreide acaciabomen maakte, vogels zich slaperig op voor de nacht. Een jonge antilope snoof de lucht op en sloeg op de vlucht zodra hij een bekende geur opving.

Bij de struiken aan de rand van een stukje moeras kwam het slanke maar sterke lijf van een gevlekte hyena tevoorschijn. Het beest draaide haar door gevechten getekende kop in de richting van de antilope, maar deed geen poging erachteraan te gaan. Dat zou hier alleen maar ongewenste aandacht trekken, en dat kon ze nu wel missen als kiespijn. Met haar scherpe ogen nam de aandachtig het hele moeras in zich op. Dit water was kostbaar. Als je hier de heerser was, heerste je over alles.

Maar de hyena was hier niet de heerser. Ook haar soortgenoten niet. Zich een weg banend door de zompige aarde zag de hyena een groep leeuwen onder een boom liggen, zo'n honderd meter verderop. Ze wist dat de grote katten niet achter haar aan zouden komen. Vooralsnog niet, tenminste, dus maakte ze zich heimelijk uit de voeten. In de verte hoorde ze de laatste jachtkreten van de roedel wilde honden tegen wie ze de dag tevoren nog gevochten had. Haar dochter was in die strijd omgekomen. Dit was een harde wereld. Maar de hyena bleef doorzetten. Ze heette Zalika, en werd door iedereen gehaat. Alleen maar omdat ze bestond.

## Zefred #1

Het moeras, een oase in de savanne, was een van de weinige plekken waar water in overvloed was. Vele dieren zochten daarom naar deze plek, om zo te kunnen blijven leven. Maar dit zorgde voor veel chaos. Er was veel strijd tussen de dieren onderling, die maar al te graag het water voor zichzelf wilden hebben.

Daarom moest er een leider worden aangewezen. Een dier die de chaos kon temmen, waardoor er genoeg drinkwater was voor iedereen. Deze taak werd gegeven aan de Afrikaanse wilde honden. Deze roedel werd geleidt door Lycaon, een groot, bijna compleet zwart mannetje. Jong, maar de intentie om het moeras te veranderen.

Lycaon voelde de zware druk van het leiderschap en er was elke dag wel weer een probleem. Gisteren was zijn roedel nogal hard opgetreden tegen de hyena's, met dodelijke gevolgen. Maar Lycaon kon het wel begrijpen. Er waren momenteel te veel roofdieren in het moeras. Wilde honden, leeuwen, luipaarden, slangen... Hyena's kon hij er niet bij hebben, zeker niet Zalika.

## Vederklauw #2

Een natte neus haalde Zalika uit haar slaap. Suf verhief ze haar kop om te zien wat er gaande was. Haar broer, de mannetjeshyena met de gescheurde oren, bromde iets tegen haar en wees met zijn snuit. Een groepje vrouwtjes was net teruggekomen van de jacht, en ze hadden voedsel meegebracht. Enthousiast gepiep klonk vanachter Zalika en vier pups van verschillende leeftijden kwamen het hol uit tuimelen. De jongste twee hadden nog nooit vlees gegeten, de oudste zetten er meteen gretig hun tanden in. Zalika liet de pups begaan en stuurde haar broer grommend weg. Vervolgens verzamelde ze de jagers, allemaal vrouwtjes, en begon met hen te overleggen. Tijdens hun patrouille hadden de zusters droge wind gevoeld. Het seizoen van de Grote Dorst kwam eraan.

Een vijandig gejank weerklonk. De twee jongste pups hadden ruzie gekregen over wie er het eerst mocht eten en nu zette het vrouwtje haar scherpe tanden in het oor van haar broertje en trok eraan. Hoewel ze nog maar een paar dagen oud waren, hadden deze pups al een vacht, waren hun ogen open en hadden ze tanden. Precies wat Zalika nodig had. Al generaties lang brachten de hyena's op de top van deze zandrug hun jongen groot. Meer tanden. Meer kaken. Verschillende halfvolwassen hyena's waren al bijna klaar om voor het eerst naar de jachtvelden van het grote moeras te gaan.

Zalika liet de pups onder de hoede van haar zusters achter en beval een paar jonge hyena's om mee te komen. Enthousiast liepen ze achter haar aan, met hun tong uit hun bek. Het was een hele eer om samen met de koningin naar vijandig gebied te trekken, al was dat niet zo verrassend. Zalika wist waar het gevaar zat en hoe ze het kon omzeilen. Vandaag wilde ze de jongelingen laten kennismaken met diegenen die haar dochter van het leven hadden beroofd: de roedel van Lycaon.

## Zefred #2

De dag begon goed voor Lycaon. Er was een dode nijlpaard in het moeras gevonden en natuurlijk mocht de leider er eerst van genieten. Met een triomfantelijke tred liep Lycaon naar het nijlpaard toe. Andere dieren stonden al gretig naar het reusachtige karkas te kijken.

Er ontstond ophef. Sommige dieren wilden alvast het nijlpaard voor zichzelf claimen, maar waren in twee strijd. Ze ontblootten hun tanden, gromden en deden enkele passen naar voren en daarna weer terug, zodat ze niet meer de cirkel om het karkas verbroken.

Lycaon veranderde zijn blijheid met een blik die alleen een leider kon bezitten. Met opgeheven hoofd en krachtige stappen liep de zwarte wilde hond naar zijn voedsel toe. Daarna liet hij met ontblootte, scherpe, witte tanden zien wie de baas was. Eerst was hij aan de beurt en daarna de rest. Hij was de sterkste en dat wisten de andere dieren maar al te goed.

Met een waarschuwende blik keek hij naar de agressieve dieren in de cirkel die niet wilde wachten op hun leider. Geen denken aan, dacht Lycaon en zette zijn tanden in het dikke taaie vlees van de dode nijlpaard. Hij scheurde hompen vlees af en schrokte ze naar binnen. Tijdens het eten van het feestmaal, viel zijn oog op de rug van het nijlpaard. Kennelijk had zijn patrouille die het nijlpaard hadden gevonden al een hun beloning gegrepen. Daar zou Lycaon ze nog op terug pakken.

De wilde hond vond dat zijn maag weer vol zat en deed een paar stappen achteruit. Meteen daarna doken de sterkste en snelste dieren op het aangevreten karkas en begonnen te vechten om de beste stukken. Lycaon gromde zijn roedel bij elkaar en verliet het feestmaal. De verkenners zouden over een niet al te lange tijd terugkeren naar het moeras, en Lycaon was benieuwd wat ze te melden hadden.

## Vederklauw #3

Lekker lui uitgestrekt likte Zalika een paar slokken fris water op. Deze plas bevond zich aan de rand van het moeras, net buiten haar territorium. Maar dat kon haar niet schelen. Een eindje verderop deden haar zusters zich tegoed aan een antilopenkarkas, terwijl een kudde olifanten nerveus heen en weer liep om te drinken. Ze wapperden met hun oren en stampten met hun poten, maar de hyena's weken niet. Zuchtend liet Zalika haar kop op haar voorpoten zakken en sloot ze haar ogen. Toen richtte ze haar kop op. Ze had iets gehoord. Met naar achter staande oren zag ze twee gestakten opdoemen: de ene bijna volledig zwart en de andere overwegend bruin met zwarte vlekken. *Lycaon.* Meteen gingen Zalika's nekharen overeind staan. De wilde honden hadden haar dochter gedood. Met een scherp geblaf beval ze haar zusters een kring te vormen, met hun achterwerken naar de waterplas.

De olifanten werden nog nerveuzer en deden een paar stappen terug. Lycaon bleef rennen, met zijn kop laag tegen de grond. Zalika gromde, haar witte tanden ontbloot. Ze zou geen tweede nederlaag lijden.