I Rebelia Elfów (1748)

**I Rebelia Elfów** - elficki zryw narodowo-wyzwoleńczy z 1748 roku zorganizowany na ziemiach południowego Veutheim przez Dalc'hiad. Przywódcą Rebelii był Ettrian Ravarieth, erc'htudzki szlachcic i zbieg z Enklawy w Górach Szarych. W wyniku jego działań w trakcie Rebelii doszło do Rzezi Grettvernskiej.

## Powód rebelii

Najgłówniejszym powodem rebelii było trwające już przez stulecia karygodne traktowanie ludności elfickiej przez ludzi wszelkich stanów na terenie całego Imevardu, a najbardziej na Veutheim i Argath. Powodem drugorzędnym była chęć odzyskania terenów podlegających niegdyś pod ziemie na których stała stolica państwa elfów na Enetheas - Tec'helonu, oraz odbudowa owej elfiej państwowości i wyparcie ludzi z wysp.

### Wcześniejsze głosy

Rebelia sama w sobie była planowana przez Dalc'hiad jeszcze za czasów Herrika I van Deregena, a więc w przedziale lat 1392-1476. To od jego rządów rozpoczęło się radykalizowanie ludzkiego podejścia do elfów i kontynuowało przez stulecia, coraz bardziej się zaogniając. Przez wieki brakowało jednak w elfiej partyzantce postaci silnych magów, którzy mieliby możliwość poważnego i konkretnego przywództwa przy jednoczesnej samodzielnej umiejętności walki. Elfy, które pozostały przy życiu po upadku elfiego państwa były w zdecydowanej większości posiadaczami albo niewystarczającej aury albo wiedzy magicznej by móc mieć tu jakiekolwiek kompetencje. Dalc'hiad był organizacją mocno rozproszoną, działającą w wielu miejscach na raz bez wyraźnego i wspólnego przywódcy. Do tego dochodziło jeszcze podejście ludzi, którzy przeczuwając elfie bunty zaostrzali mocno warunki w jakich elfy były przetrzymywane. Ci, którzy chcieli coś zdziałać zazwyczaj organizowali się w zbrojne enklawy poukrywane głęboko poza terenami ludzi. Jedną z takowych enklaw była Enklawa w Górach Ardenńskich na Veutheim. Była to jednocześnie najbliższa terenom dawnego Tec'helonu enklawa elfów.

### Postać Ravarietha

Kluczową postacią w I Rebelii Elfów był Ettrian Ravarieth. Był to zbiegły do Ardenn z erc'htudzkiej Enklawy w Górach Szarych szlachcic, który od razu zaczął rozsiewać na swój temat chwalebne legendy. Opowiadał wszem i wobec, że jego Powołaniem, ukazanym mu przez Laevratha podczas Rytuału Mianowania na Strażnika Światła była "nie służba pod bramami Enklawy, lecz poświęcenie na rzecz dobrobytu wszechelfów". Mówił też, że to wtedy Laevrath nadał mu przydomek "Entanet Saezh" - Płonącej Strzały - broni samego Boga, mającej ukarać ludzi za ich nienawistne grzechy.

W słowach Ravarietha elfy znajdowały ukojenie. W końcu dostrzegły, że Erc'htudzi, którzy w ich oczach zdradzając inne elfy zbratali się z ludźmi 50 lat wcześniej, również rozumieją ich ból i chcą im pomóc. Ravarieth ostrzegał jednak, że większość Erc'htudów jest zbyt tchórzliwa by powziąć jakiekolwiek kroki w tej sprawie i dlatego to jemu Laevrath nakazał zbiec z Enklawy. W rzeczywistości Ravarieth najpewniej był zaburzony psychicznie, a wszelkie legendy na jego temat to jego osobiste wynurzenia zwichrowanego umysłu.

Razem ze swoim dalekim krewnym, Zarkirem Ravariethem, Ettrian powoli zdobywał coraz to mocniejszą pozycję w szeregach Dalc'hiadu. Niewątpliwie pomagał w tym fakt, że obaj byli uzdolnieni magicznie. Szczególnie wyróżniał się w tym Zarkir, będący w Enklawie Wielkim Magiem, jednak brakowało mu charyzmy i chęci by zostać przywódcą ardenńskiego Dalc'hiadu. To Ettrian wykorzystał na swoją korzyść.

Ravarieth zaczął z ukrycia ardenńskich lasów prowadzić kampanie propagandowe wycelowane w zniewolonych elfich służących, wzywając ich do buntów. Szczególnie za cel obrał sobie pracowników fizycznych, którzy sprawowali niewolniczą pracę na polach należących do bogatych Imevardczyków. Wielu dowódców Dalc'hiadu z całego Veutheim mu winszowało i wzywało do przygotowań, by raz na zawsze zakończyć ciemięgę bytu elfów na ich ojczystej ziemi. Przygotowania te w samej swojej podstawie nie były pokojowe, nie zamierzały tego i zdecydowanie nie ukrywały się z tym. Swoje wsparcie głosiła nawet daleka gałąź elfów-rebeliantów z Wolnego Stowarzyszenia w Wieży Sembom w Lothaire, mimo, że Ravarieth wydawał się być fanatykiem religijnym, razem ze swoim krewnym.

### Głos sprzeciwu

Zarkir Ravarieth wciąż pozostawał w cieniu charyzmatycznego krewnego, jednak to nie oznaczało, że zgadzał się ze wszystkimi jego planami. Popierał on zryw wyzwoleńczy, nawet najbardziej krwawy, jednak nie potrafił poprzeć wsparcia z rąk magów parających się martwą magią. Uznawał to za jednoczenie się z diabłami i największy wymiar świętokradztwa. Powoli zaczął żałować ucieczki z Enklawy Erc'htudów, jednak wtedy nie było już odwrotu.

### Ostateczna decyzja

Ostatecznie dowódcy Dalc'hiadu dali Ravariethom wolną rękę. Ettrian rozpoczął działania natychmiastowo. Kiedy wdrożył swoją propagandę, zaczął pogłębiać ją o dozbrajanie elfich niewolników i uwalnianie ich z rąk ludzkich panów, by mogli wspomóc swoich ratowników w walce o ich wspólny byt.

## Przebieg

### Dzień Krwawych Żniw

W wyniku rebelianckich wypadów wolność odzyskało blisko 5 tysięcy elfów. Byli oni wdzięczni swoim bohaterom i zdolni pójść za nimi w ogień. Ettrian Ravarieth zyskał miano największego elfiego bohatera od czasów upadku Tec'helonu. Wieść o ratunku dla elfów rozeszła się też po tych mniejszych szczęściarzach, którzy sami zaczęli buntować się przeciwko ludzkim panom. W ten sposób już i tak wysokie napięcie pomiędzy ludźmi, a elfami sukcesywnie powiększało się każdego dnia, aż w końcu, 18. dnia miesiąca Żniw 1738 roku, doszło do przykrej kulminacji. Rozwścieczeni ludzcy chłopi chwycili kosy i ruszyli z nimi na swych elfich sąsiadów. Ponoć ich początkowym zamiarem było postraszyć elfi lud, lecz odniosło to skutek zgoła odwrotny. Równie wściekłe elfy rzuciły się do walki, która przerodziła się ostatecznie w krwawy bunt, wsparty siłami ardenńskiego Dalc'hiadu. Wielu elfich rebeliantów straciło swoje życia, a główny przywódca rebelii - Ettrian Ravarieth, został uwięziony w lochach Derehaven. Szacuje się, że blisko 2 tysiące chłopów ludzkich straciło życie z rąk elfów, a samych elfów zginęło 7 tysięcy. Dzień ten nazwano potem Dniem Krwawych Żniw.

### Los Ravarietha

Początkowo, hrabia Lothar van Deregen, panujący w tamtych czasach nad hrabstwem Grettvern w jakim odbył się Dzień Krwawych Żniw planował publicznie powiesić elfa, lecz „w nadziei na odmianę jego postawy i dostrzeżenie veuthckiej wyrozumiałości” zdecydował się złagodzić karę do 5 lat ciężkiego lochu. Jego celem była resocjalizacja elfa, by pokazać dobroć ludzkich panów i podkreślić ich wolę na wspólne dogadanie się z elfami.

### Rola Olava van Deregena

Syn Lothara, hrabicz Olav, sprawujący dla podstarzałego i schorowanego ojca rolę nadzorcy okolicznych terenów znany był ze swojej surowości. Nikt nie łudził się, że po objęciu posady swojego ojca będzie on dobrym i wyrozumiałym hrabią. Miał w zwyczaju wymagać więcej od elfiego chłopstwa oraz karać ich znacznie dotkliwiej. W zapiskach, jakie pozostawił w swym dzienniku, pisał:

Wiosną 1741 roku na świat przyszedł pierwszy syn hrabicza Olava – Ervold. Niedługo potem, w 1745 oraz 1747 na świat przyszli jego bracia, Jurgen oraz Ivar. Olav widział w swoich synach przyszłych siewców jego idei. Od najmłodszych lat karmił najstarszego Ervolda swoimi przekonaniami. Wpajał mu fakty, które zahaczały o mocne przekłamania, zasiewając w małym chłopcu ziarno pogardy.

### Pomysł Ettriana

Ettrian Ravarieth, jak i inne elfy zdawali sobie świetnie sprawę, że syn Olava będzie dokładnie takim samym tyranem jak ojciec, jeżeli nie podejmą jakichś działań. Mimo zamknięcia Ravarieth nie zaprzestał skrytych kontaktów z resztą Dalc'hiadu, przebywającą na wolności. Obmyślił sam dość czasochłonny plan, który jego poplecznicy zaczęli wdrażać w życie już w momencie kiedy oficjalnie go ogłoszono. Chcąc wkupić się w łaski możnych, zupełnie jak Rendończycy wobec Pomazańca Laevratha w czasach zaraz przed Najazdem Rendońskim, Ravarieth zaczął propagować rozejm pomiędzy gatunkami. Kiedy odsiedział 5 lat w więzieniu i został wypuszczony, zapraszał hrabiego Lothara na rozmowy pokojowe. Przemawiał tak, by sprawić, że stary hrabia uwierzy w jego zmianę, na którą tak liczył. Kiedy ostatecznie tak się stało, w imię nowo zawartej przyjaźni, Lothar van Deregen zaprosił Ettriana Ravarietha i jego najwierniejszych dowódców na uroczysty obiad. Nie miał pojęcia, że będzie to jego największy i ostatni błąd w życiu.

### Rzeź Grettvernska

Początkowo atmosfera na dworze w Derehaven była idealna i bardzo przyjazna. Elfy rozmawiały z ludźmi bez żadnych widocznych uprzedzeń. Wymieniano między sobą różne historie oraz zdania i dalej kontynuowano narrację pojednania. Ettrian podkreślał, że czas w więzieniu dużo mu uświadomił. Że zrozumiał wówczas, że tylko poprzez pojednanie człowiek i elf mogą żyć w pokoju. Wskazywał na thalvański przypadek z jego bratnimi Erc'htudami, którzy już od 50 lat trwali w jedności z vasviańskim ludem Wysp Imevardzkich. To jednak była tylko iluzja, której hrabia van Deregen i jego świta ulegli. Gdy tylko zasiedli już do stołu, przedstawiciele Dalc'hiadu odkryli swoją prawdziwą twarz. Przyjazna uroczystość zamieniła się w mgnieniu oka w rzeź. Wprawieni w magii przedstawiciele rebeliantów zaczęli rozrywać posiadłość swą mocą, wykrzykując, że w końcu nadszedł czas odpłaty za stare krzywdy. Hrabia Lothar dokonał żywota wpatrzony w wypełnione nienawiścią oczy nowego przyjaciela, który zatopił w jego piersi swój sztylet. Olav ruszył na odsiecz ojcu, lecz upojony alkoholem wywrócił się wprost pod nogi Ravarietha, który zabił go tym samym sztyletem, jakim uśmiercił jego ojca. Potem przyszedł czas na rozprawienie się z resztą rodu van Deregenów. Zbrojne ramię Dalc'hiadu dołożyło wszelkich starań, by żaden van Deregen nie ostał się na tym świecie. Równocześnie z atakiem na Derehaven rozpoczął się atak na oddalone o 30 kilometrów Lörhelm.

Kiedy księżyc zaświecił nad spowitym ogniem krajobrazem zniszczenia, Dalc'hiad ogłosił zwycięstwo. Ettrian Ravarieth, przekonany o definitywnej wygranej, unosząc odciętą głowę Olava van Deregena wykrzykiwał zapowiedzi powrotu Glad Hanternoz i zemsty za krzywdy. Wtórowały mu dziesiątki, jak nie setki żołnierzy. Zwycięstwo to, było jednak początkiem jego ostatecznego końca. Kiedy do Áthail dotarły wieści o Rzezi Grettvernskiej, książę Eelco van Vegt, rozkazał posłać wojsko by zmiażdżyć elfią hałastrę. Wyłapało ono kogo zdołało. Los chciał, że wśród złapanych znalazł się przywódca Dalc'hiadu. Jego zabito bez procesu ani egzekucji. Raport porucznika van Lehmera, lorda Digrath, meldował o samosądzie. Ponoć jeden z jego żołnierzy miał rodzinę w Derehaven i widząc skalę spustoszenia rzucił się ze swoim bagnetem na elfiego wodza, dźgając go w dzikiej furii. Truchło Ravarietha wywieszono na specjalnej szubienicy ku przestrodze, a potem rozpoczęto poszukiwania żywych. Rzeź cudem przeżył tylko jeden człowiek - syn Olava van Deregena, 7-letni Ervold.

### Koniec rebelii i jej konsekwencje

Van Vegt dopilnował, by Dalc'hiad srogo pożałował swoich zbrodni. W kooperacji z wojskami Argathu Veuthowie prowadzili obławy na elfie grupy i rozprawiali się z nimi niezwykle krwawo. Elfi służący, mimo nawet największego posłuszeństwa, byli traktowani tak okrutnie jak się tylko dało. Enklawa w Ardenn uchroniła się od zniszczenia tylko dzięki mocy magicznej Zarkira Ravarietha oraz położeniu w górach. Nie był to jednak już ten sam Dalc'hiad co kiedyś. Organizacja ta podupadła znacząco i wstrzymała jakiekolwiek akcje aż do 1785 roku. Enklawa funkcjonowała już jedynie jako schronienie dla ciemiężonych, a nie zbrojne ramię buntu. Postać samego Ettriana Ravarietha zaczęła być stawiana pod znakiem zapytania i ogniem krytyki. Wielu elfów miało żal za jego decyzje, upatrując w dobrodusznym Lotharze szansy na pojednanie z ludźmi, podobne do tego na które stać było Thalvanów. Krytycy Ravarietha zaczęli wyszukiwać brudów z jego przeszłości, odczarowując jego piękny i natchniony boskim Światłem życiorys. Zarkir odciął się od Ettriana najbardziej jak to możliwe i zaznaczył, że również nie popiera tego, jak końcowo wyszła cała Rebelia.

I Rebelia Elfów była niejako sposobem ratunku przed okrucieństwem Olava van Deregena, jednak zrodziła okrucieństwo większe od tego, jakie mogło spaść z rąk syna Lothara. Ervold van Deregen odzyskując pozycję w państwie zaledwie 14 lat później zaczął gotować veuthckim elfom prawdziwe piekło, które największe płomienie pokazało w 1777 roku za sprawą Pogromu Stulecia. Można więc stwierdzić, że Rebelia była kompletną katastrofą.