Oswald Mandus

Tak jak dopomoże mi Jego Wysokość Kaiser, oraz wszechpotężny Sanctus, który wywiódł mnie z krańca świata, winny jestem składać Ojczyźnie dary, które tworzę w swoim umyśle.

— Oswald Mandus, przemówienie "O naturze maszyny i człowieka" wygłoszone w Glatz w 1996

   **Oswald Eckardt Mandus** (ur. *1944*) - najsłynniejszy Jermański inżynier, mistrz w swoim fachu, powszechnie uznawany za największego inżyniera w historii świata; wynalazca kilkudziesięciu niesamowitych urządzeń, które zmieniły na zawsze oblicze Jermańskiej myśli technicznej, nawet jeśli reszta krajów Eauty spoglądała na nie z zabobonną pogardą.

W samej Jermanii jest postacią niemalże legendarną, uznawaną za wzór cnót, niemal tak jak sam Kaiser, wokół którego to często się obraca. Mimo tego, wielokrotnie spędził z powodu swoich niesamowitych umiejętności inżynieryjnych kilka lat swojego życia w więzieniu, oskarżony o nielegalne uprawianie magii i kontakty z nieczystymi siłami.

Choć obecnie jest już siwowłosym starcem, wciąż planuje tworzenie nowych wynalazków i urządzeń, stale monitorowany przez Stowarzyszenie Thabal w obawie przed dwoma rzeczami; tym, że może zostać zabity przez Zakon Czarnego Krzyża i tym, że zacznie wiedzieć za dużo i obróci się przeciwko Ojczyźnie.

## Historia

### Narodziny

Oswald urodził się w 1934 roku na Starym Kontynencie, w nieistniejącej już Jermańskiej kolonii Geleithaven; jako syn Landsknechta Friedricha Mandusa i mieszczanki Klary Mandus (zd. Kelnitz). W obecnych czasach wielu ludzi twierdzi, że jego ojciec pochodził od Elfów i był ćwierć-elfem, co wyjaśniałoby technologiczny geniusz Oswalda. Sam Oswald neguje pogłoski, jakoby miał w sobie elficką krew.

Jego rodzina pracowała na polach manioku, ojciec bronił ich przed najazdami Plemion Starego Kontynentu, a matka przygotowywała maniok do wysyłki na statki płynące do portów w regionie Meerwascher w Jermanii. Kiedy Oswald miał pięć lat, na Geleithaven napadli Garemowie znad rzeki Basa-Naro, pod dowództwem wodza Ali Kue'ma.

Podczas chaosu jaki nastąpił w Geleithaven, pięcioletniego Oswalda i jego rodzinę z atakowanej kolonii zabrał inżynier z Glatz, Adam Reimann, po czym ewakuował za pomocą odpływającego statku handlowego, wiozącego ładunek manioku i innych surowców do portu w Dan-Zig.

### Nauka Inżynierii

Podczas drogi do Dan-Zig przez ocean, ojciec Oswalda zmarł na czerwonkę, którą niewykrytą złapał jeszcze dzień przed atakiem na Geleithaven na Starym Kontynencie, toteż z rodziny przyszłego arcymistrza inżynierii ostała się jedynie matka i on sam.
Po dotarciu do portu w Dan-Zig, Reimann, Oswald i Klara zamieszkali razem w nadbrzeżnej wsi Kundorf. O okresie dzieciństwa i nastoletniości Oswalda w tej wsi do tej pory powstaje wśród chłopów wiele legend, jedynym znanym faktem z tamtego okresu jest to, że był szkolony w dziedzinie inżynierii przez Reimanna.

### Proces Powozowy

W roku 1956, Oswald zaprezentował w rynku miasta Brandenzeigel swoje najnowsze dziełó, ku przerażeniu gapiów. Był to powóz, który poruszał się bez użycia konia, z użyciem pary i kotła. Chłopi i mieszczanie wpadli w panikę, myśląc, że w powozie ukryty jest złowrogi duch; szybko wezwano lokalny garnizon Soldatów aby powstrzymali Mandusa, którego szybko okreśłono mianem nekromanty wsadzającego duchy zmarłych do pojazdów.

Po zatrzymaniu Mandusa, najpierw planowano skazać go na śmierć jak prawie każdego nekromantę, jednak najpierw odbyć się musiał proces; ten bowiem wiedział, że w świetle Jermańskiego prawa osobie która nie stawia sprzeciwu podczas aresztowania przysługuje prawo procesu, w wyniku którego to za podejrzenie nekromancji został skazany na kilka lat więzienia, zaś jego pojazd rozebrano pod czujnym okiem kapłanów.