F3

Rzeczywistość pofałdowała się wokół mnie niczym podłego gatunku, dawno nieprany koc. Żabia morda wieńcząca merdające ciało mieszanki spaniela uśmiechnęła się zębato, co przez chwilę nawet wydawało mi się pasować do całości potwornego obrazka, biel otoczona zielenią na tle beżu, całkiem przyjemna mieszanka kolorystyczna... Okultystyczna... Boże telefoniczny, czy ja nadal żyję?

Osobliwa osobistość zarechotała z uciechą, a ja zamknąłem oczy, bo wszystko nadal falowało, a jednocześnie tkwiło w uwięzieniu, przez co zdezorientowany żołądek grawitował mi w stronę gardła. Czułem też włosy stające mi na karku. Nie rozwierając powiek uszczypnąłem się w wierzch dłoni, ale poza moim jękiem bólu i kolejnym rechotem mojego prześladowcy nic się nie zmieniło.

- Poddaję się! - zakrzyknąłem jeszcze raz, tym razem jak najgłośniej potrafiłem. Diabelskie dźwięki umilkły w końcu, pod powiekami jakoś mi przejaśniało, a w uszach rozległ się przeciągły pisk.

Długo tak tkwiłem i tkwiłbym po wieczność, ale w końcu poczułem dotyk mokrego języka na łydce i usłyszałem pełne pytajników szczeknięcie. Otworzyłem oczy. Stefan patrzył na mnie wyczekująco, za oknem wstawało słońce i prawie uwierzyłem, że ten cały chory dzień po prostu mi się przyśnił, ale kiedy odrzuciłem kołdrę, nadal miałem na sobie zaplamioną koszulę i rozdarte na drabince do kanałów spodnie, tam, gdzie dosięgnął językiem Stefan. Brakowało mi za to butów i jednej skarpetki.

Śmierdziałem jak mokry labrador pierdzący czosnkiem. Stefanowi chyba spodobał się ten zapach, bo niuchał mnie zapamiętale, ale ja aż zatrząsłem się z obrzydzenia i kompulsywnie podążyłem pod prysznic.

Dopiero gdy spod niego wychodziłem, czerwony od szorowania i zawinięty w szlafrok, zauważyłem, że na kuchennym stole jak gdyby nigdy nic stoi sobie to upiorne astrolabium, moja czerwona skrzynka na narzędzia i dzbanek z czarną cieczą, która może i była kawą, ale zimną i najwyraźniej zaparzoną przez potwora, wiec nie odważyłem się jej ruszać.

Usiadłem tylko ciężko na krześle i wpatrzyłem się w srebrne obręcze i kuleczki, nieruchome i martwe, tak jak zapewne ja niedługo, jeśli nie dokonam cudu. A jeszcze niedawno myślałem, że mogę wszystko. Okazało się jednak, że strach i odwyk kofeinowy znacząco wpływają na samoocenę.

Następne zderzenie z nierzeczywistością nastąpiło, kiedy niezdolny do dotknięcia wichajstra nieżyjącego N. postanowiłem wyjść z psem. Najpierw Stefan nie przybiegł za mną do przedpokoju na dźwięk zdejmowanej z haka smyczy, a potem za nic w świecie nie mogłem otworzyć drzwi. Były jak przyspawane. Czy zostałem uwięziony we własnym domu? Czy mój dom nadal znajdował się tam, gdzie myślałem.
Przytknąłem oko do otworu w drzwiach.

I zobaczyłem wpatrujące się we mnie inne oko, o czerwonej, poziomej źrenicy.
Wrzasnąłem i odskoczyłem jak oparzony, oczywiście potykając się o Stefana i lądując na podłodze.
Dopiero jak wczepiony w psie futro przestałem się trząść, dotarło do mnie kilka innych nieprawidłowości. W tym ta, że skoro nie było mnie w domu cały dzień, to prawem fizjologii powinienem gdzieś w mieszkaniu zastać woniejący protest przeciwko pominiętym spacerom.
Cały czas w stuporze obszedłem mieszkanie i żadnego nie znalazłem. Stefan niefrasobliwie dreptał za mną i nawet merdał ogonem. I nie domagał się jedzenia.

Dopadłem zostawionego w łazience zegarka, a na jego tarczy sekundnik drgał tylko niepewnie, ale z pewnością nie parł naprzód.

Nie było innego wytłumaczenia. Znajdowałem się poza czasem.
I będę tu tkwił po wieczność, bo nie miałem bladego pojęcia, od czego nawet zacząć naprawianie telefonu do Boga.

Na tę konstatację coś kichnęło potężnie za moimi plecami, aż podkoczyłem, a potem wydało z siebie krótki rechot. Odwróciłem się, ale siedzący za mną Stefan nadal wyglądał wyłącznie jak pies. I tylko jakoś tak niecierpliwie pacał ogonem o podłogę.