De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 20 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 20

Niemand had verstaan wat de leiders, medicijnkatten en commandanten besproken hadden, maar toen ze uit elkaar weken, was het duidelijk dat de Grote Vergadering over was. Ondanks dat, waren de spanningen in Schaduwpoots lichaam nog niet verdwenen. Ze wist niet wat Mistster voor verschrikkelijke straf in gedachten had en Duivelpoot leek ook niet blij met haar. *Het is ook mijn schuld, maar ik heb het juiste gedaan!* *De Clans weten nu eindelijk wie de echte vijand is!* Houtster liep als eerste met haar Clan over de boombrug en de RivierClan en WindClan volgden. Vonkster en Mistster leken nog niet helemaal uitgesproken, maar toen uiteindelijk ook de DonderClan wegging, kon Schaduwpoot eindelijk naar het kamp.

Ze durfde geen van haar Clangenoten aan te kijken en wilde eigenlijk ook niet weten wat voor dingen ze over haar zeiden. Daarom liep ze met een hangende kop achteraan en bleef stil. Ze probeerde onopvallend mee te luisteren met het gesprek dat de drie katten voor haar hadden, als ze haar doorhadden zou ze waarschijnlijk meteen weer een bemoeial zijn. Voor heel even leek alles even stil te staan en sloot Schaduwpoot haar ogen. *Hoor ik hier wel thuis? Alles wat ik denk dat het juiste is, eindigt er altijd mee dat ik in de problemen kom. Moet ik het dan nog wel doen?*

‘Leeuwenmaan leek nog steeds niet over Donderpoot heen te zijn,’ miauwde Ravenhart vol emotie. Zwartvleugel knikte bedroefd. ‘Het zal ook niet makkelijk zijn om de mentor van een vermiste leerling te zijn, en ze hadden een sterke band.’ ‘Als hij tenminste nog leeft,’ mompelde Blauwpels, ‘De meeste katten die zolang vermist zijn, worden over een tijdje dood gevonden. Denk maar aan Schildpadbloem en Kroningsbries.’ Zwartvleugel gaf de blauwgrijze poes een harde tik met haar staart. ‘We moeten *positief* blijven denken!’ Ravenhart wendde zijn kop naar Schaduwpoots moeder. ‘Als hij niet al dood is, dan zal hij zich binnenkort wel bij de SterrenClan voegen. Bladkaal komt eraan en hij kan het nooit in zijn eentje overleven!’ De zwarte poes schudde haar kop. ‘Nee, dat weiger ik te geloven! Laten we maar snel van onderwerp veranderen.’

Het gesprek had Schaduwpoot aan het denken gezet. Donderpoot was op hetzelfde moment verdwenen als Engelpoot. *Zou het iets met elkaar te maken hebben?* Ze stopte even met ademen toen een verschrikkelijke gedachte in haar opkwam. *Heeft Engelpoot misschien* ook *Donderpoot vermoord? Het is* te *toevallig dat ze rond dezelfde tijd verdwijnen! Ik moet dit aan Vonkster melden! Dan hoeft Leeuwenmaan zich geen zorgen meer te maken en kan hij verdergaan met zijn leven, net als de andere DonderClankatten.* Ze klemde haar kaken stevig op elkaar. *Wat Engelpoot de Clans aan heeft gedaan is ongelooflijk! Als ik haar ooit nog tegenkom, zal ze boeten!*

Ze wilde net wegglippen en de DonderClan inhalen, maar voordat ze zich uit de voeten kon maken, was Mistster gestopt om met haar te praten. Duivelpoot volgde de SchaduwClanleider en keek Schaduwpoot boos aan. Ze vloekte in zichzelf en zette toen haar vriendelijkste gezicht op. Ze wilde niet onschuldig doen, maar wie weet hielp wat vriendelijkheid met het verminderen van de straf die haar te wachten stond. Miststers ogen stonden in vuur en vlam. De takken boven haar hoofd waaiden onrustig heen en weer, alsof ze Schaduwpoot wilden waarschuwen voor Miststers woede. Ze haalde diep adem. *Laat het maar komen, veel erger dan het nu al is kan het niet worden.*

‘Schaduwpoot en Duivelpoot, hoe durven jullie! Zelfs nadat ik heel duidelijk heb gemaakt dat jullie het aan niemand mochten vertellen, deden jullie het toch!’ gromde de SchaduwClanleider. Schaduwpoot keek vlug naar haar medeleerling en deed toen een klein stapje naar voren. ‘Het was niet Duivelpoots schuld, ik deed alles zelf.’ Mistster snoerde haar de mond met een woeste flik van zijn staart. ‘Dat kan me niks schelen! Hij opende zijn mond zelf! Hoe weet ik nu of ik jullie überhaupt nog kan vertrouwen? Zeker jij, Duivelpoot. Ben je toevallig *net zoals* die zus van je?’ Duivelpoot deed geschrokken een stapje naar achter. Snel stapte Schaduwpoot voor hem. ‘Hij is helemaal niet zo! We moeten hem juist *dankbaar* zijn! Door *hem* is Engelpoot weg en wil zijn vader ons niet meer kwaad doen!’

Mistster keek nog even met zijn vuurspuwende ogen naar de zwartgrijze kater, maar richtte zijn boze blik toen weer op Schaduwpoot. ‘Jullie zullen een maan voor de moederkatten zorgen, en als Langhaar en Lijsterbloem naar de oudsten vertrekken zullen zij ook voorzien moeten worden van ververst mos, prooi en muizengal voor de teken! In deze maan zullen jullie niet trainen en daarom zullen jullie pas een maan later krijger worden.’ Al het haar van Schaduwpoots vacht was overeind gekomen, ze leek net een egel. ‘Wat?! Dat kunt u niet menen!’ Met haar klauwen schraapte ze woedend over de grond. *Nu kan ik niet meer samen met Vleugelpoot en Pruimpoot krijger worden! Mistster verpest alles!*

De grijze kater verhief zijn kop. ‘Het staat niet open voor een discussie. Mijn besluit en de straf staan vast. Hopelijk leert dit jullie een lesje.’ Nu waren het Schaduwpoots ogen die vlamden. ‘Hoe durft u! Eén van de belangrijkste momenten met mijn broer en zus heeft u nu verpest!’ Mistster keek haar koeltjes aan. ‘Eigen schuld,’ snoof hij. Vervolgens draaide hij zich om en trippelde weg. Druppelvacht kwam achter een dikke sparrenstam tevoorschijn. ‘Schaduwpoot …’ begon hij. Schaduwpoot keek verrast op. *Heeft hij zitten mee luisteren?* ‘We kunnen de trainingen wel inhalen,’ ging haar mentor verder. ‘Doe maar niet alsof je het kan schelen! Ik weet dat je me haat!’ spuugde ze. Daarna draaide ze zich om en stormde weg. Ze wilde met niemand meer praten. Ze was de SchaduwClan spuugzat! ‘Schaduwpoot!’ riep Druppelvacht haar nog na.

*Wat een verschrikkelijke straf! Het is zo oneerlijk! Als Mistster niet alleen maar aan zijn eigen Clan dacht, zou alles nu goed zijn.* Iedereen zou haar misschien wel bedanken voor de waarschuwing, maar nu kreeg ze alleen maar haat. De oever kwam langzaam in zicht en ze stopte hijgend bij de waterrand. Ze snoof. *Er is tenminste iets goeds aan dit hele gebeuren. Nu kan ik naar de DonderClan!* Ze schopte elk kiezelsteentje op haar pad boos weg. Haar ogen begonnen waterig te worden en haar beeld wazig. *Waarom ziet niemand dat ik het juiste probeer te doen? Is er dan echt* niemand *die mij begrijpt?* Ze voelde zich zo alleen, zelfs onder de Zilverpels, van waar haar voorouders op haar neerkeken. Weer trapte ze een kiezel aan de kant. *Als de SterrenClan er is om ons te helpen, dan merk ik er weinig van.*

Er waren gelukkig geen patrouilles, dat was het voordeel van de Grote Vergadering; alle katten waren nog maar net thuis of zaten te wachten op het nieuws van hun Clangenoten die *wel* waren gegaan. Toch was Schaduwpoot nog steeds voorzichtig en sloop ze langs de oever. Dus zo kwam ze al snel in het DonderClanteritorium terecht met al hun irritante kreupelhout en dichte bebossing. Ze zigzagde tussen het doolhof van struiken en bomen. *Kikkerstront!* vloekte ze in haar gedachte toen ze haar schouder aan een braamdoorn sneed. Kon er nog meer tegenzitten?

Eindelijk kreeg ze het geurspoor van de groep die naar de Vergadering was geweest, te pakken. *Wat fijn dat er ook eens iets meezit!* Ze verhoogde haar tempo, hoe sneller ze bij de DonderClan was, hoe sneller ze ook weer in het SchaduwClankamp was. Ze wilde niet nog meer straf omdat ze te lang was weggeweest van het kamp. *Mistster weet daar vast ook wel een onterechte straf op te verzinnen!*

Alsof ze prooi was, werd ze vastgegrepen bij haar nekvel en aan de kant gegooid. ‘Wat doe jij in *ons* territorium?!’ snauwde de kat. Aan de stem te horen was het een kater. Schaduwpoot rolde snel overeind en was net op tijd om de volgende aanval te ontwijken. ‘Wacht!’ riep een andere kat, ‘Het is Schaduwpoot van de SchaduwClan maar.’ De grijsbruine, jongere kater leek niet gekalmeerd en zette dreigend een paar stappen naar haar toe. ‘Wie weet is ze wel gestuurd om ons te *bespioneren*!’ De grijze kater zuchtte vermoeid en stapte langs de kat die Schaduwpoot kende als Stekeldoorn. ‘We brengen haar wel naar Vonkster toe,’ besloot Gaaienveer, die ze ook al eens eerder had gezien. Schaduwpoot rolde met haar ogen. *Als ze mij het nou gewoon lieten uitleggen, was dit nergens voor nodig geweest! Maar ik krijg tenminste wat ik wilde.*

‘Dus waarom ben je hier?’ ondervroeg Stekeldoorn haar. ‘Ik wil graag iets …’ Ze werd onderbroken door Gaaienveer. ‘Koppen dicht! Zoals ik al zei, Stekeldoorn, Vonkster doet het woord.’ Stekeldoorn gromde geïrriteerd, maar gehoorzaamde. Ze bereikten na een klein eindje lopen al het kamp. Vonkster wilde net in haar hol duiken, toen Gaaienveer haar naam riep. De rood gespikkelde poes keek nieuwsgierig hun kant op. Een flits van verrassing schoot door haar ogen toen ze Schaduwpoot in het oog kreeg en ze trippelde snel naar hun toe. ‘Heb jij niet al voor genoeg problemen gezorgd deze avond?’ snorde de DonderClanleider geamuseerd. Haar vacht prikkelde even en Schaduwpoot deed haar best om haar ergernis niet te laten zien. *Ik deed wat goed was!*

‘Maar goed, wat doe je hier, Schaduwpoot?’ vroeg Vonkster daarna serieuzer. Met haar staart wenkte ze de andere twee krijgers weg en gebaarde ze Schaduwpoot om mee te lopen. ‘Ik denk dat ik weet wat er met Donderpoot is gebeurd,’ begon ze rustig. ‘Donderpoot?’ Schaduwpoot draaide zich om toen ze een andere stem hoorde en zag een zwarte poes met bezorgde, groene ogen. *Hulstklaver … dat was Donderpoots pleegmoeder!* Ze keek weer naar Vonkster en wachtte totdat Vonkster Hulstklaver zou wegsturen, maar dat gebeurde niet, dus ging Schaduwpoot maar verder. ‘Ik denk dat Engelpoot misschien ook wel Donderpoot heeft vermoord. We moeten haar gaan zoeken voordat ze *weer* toeslaat! En we hebben antwoorden nodig!’ Tot haar verbazing leken zowel Vonkster als Hulstklaver niet geschokt.

Na een tijdje schudde Vonkster haar kop. ‘Ik denk het niet, Schaduwpoot. Donderpoot is gevlucht, dat hebben we namelijk gezien. Hij was niet opeens weg.’ Schaduwpoot fronste. ‘Gevlucht? Waarom?’ ‘Dat zijn niet jouw zaken!’ beet Hulstklaver haar toe. Vonkster schonk haar een snelle blik. ‘Ik handel dit verder wel *alleen* af.’ Een tikkeltje overstuur keerde Hulstklaver om en trippelde weg. Met haar nagel schraapte Vonkster over de stenen. ‘Het maakt ook niet uit of hij gevlucht is, Engelpoot kan hem nog steeds vermoord hebben! We moeten hem gaan zoeken, gewoon voor de zekerheid!’ zei Schaduwpoot toen, misschien iets te opdringerig. Vonkster keek haar recht in de ogen aan toen ze zich omdraaide. ‘Waar denk je dat we mee bezig zijn geweest de afgelopen twee manen?’ snauwde ze boos. De DonderClanleider haalde even diep adem om tot rust te komen.

‘Luister, Schaduwpoot, Engelpoot is niet ons probleem en het lijkt me verstandig als de SchaduwClan vanaf nu hun eigen problemen oplost.’ *Wat?! Hoe kan ze dit menen?!* *Engelpoot beïnvloedt iedereen!* ‘Je moet eens leren om van je fouten te leren,’ ging Vonkster verder, een stuk geïrriteerder dan eerst, ‘Je blijft fouten maken, maar als je er niks van leert, schiet je er ook niks mee op.’ Schaduwpoot hield haar mond, gekwetst en sprakeloos. Daarna draaide ze zich om en trippelde snel weg, maar nog voordat ze uit het kamp was, hield Vonkster haar nog even tegen. ‘Ik snap dat je wilde helpen, maar het is voortaan maar beter als je je gedeisd houdt, zeker als een leerling. En anders kom je de volgende keer op de Grote Vergadering even naar me toe.’ Schaduwpoot zuchtte opgelucht. Gelukkig zei Vonkster dit weer op een wat vriendelijkere toon. ‘Dat zal ik doen, sorry voor het lastigvallen.’ Ze trippelde door de doorntunnel, maar bleef toen nog even staan en keek over haar schouder naar de poes. ‘Zou u misschien niks aan Mistster willen vertellen?’

Vonkster spinde. ‘We zullen doen alsof dit nooit gebeurd is. En wacht even, Stekeldoorn en Gaaienveer zullen je even escorteren naar de HemelClangrens.’ *Moet dat echt?* wilde ze vragen, maar bedacht dat het verstandiger was om zo dankbaar mogelijk te blijven en het niet nog eens te verpesten. De twee krijgers doken achter aan de doorntunnel in en ze naderden als spoedig de HemelClangrens. Zonder afscheid te nemen, rende ze langs de oever terug naar haar eigen territorium. Eenmaal bij het kamp, sloop ze zachtjes via een zijingang naar het leerlingenhol en krulde zich op in haar nest. Het ergerde haar nog steeds een klein beetje dat Vonkster haar niet wilde geloven over Engelpoot. *Maar ja, tegenwoordig lijkt het wel alsof niemand meer naar me wil luisteren.*