SVR: Het meisje van de pizzeria (8)

<-- Hoofdstuk 7 ✴ Hoofdstuk 9 -->
De zee sloeg op de donkerbruine klippen en golven spatten uiteen in wolken van schuim. Ik was nog maar één keer eerder bij de kust geweest. Dat was inmiddels al drie jaar geleden en veel herinnerde ik me er niet meer van. Nu werd ik opnieuw bevangen door een gevoel van kleinheid, omdat de zee zich voor ons uitstrekte zover ik kon kijken.

Mendocino was een mooi kustplaatsje. Het bestond uit een groepje opeen gepakte huizen, allemaal gelegen boven een afgrond die rechtstreeks uitkwam op de grijze zee.

Ik zat op de rotsen. Mijn voeten bungelden in de diepte en werden doorweekt door de druppels die het watergeweld met zich meebracht. Rosalynn balanceerde gevaarlijk op het randje van het gesteente. Gelukkig leek Nathaniël op haar te letten, zodat ik mijn aandacht kon laten wegdwalen.

Verderop zag ik enkele vrachtschepen varen. Hun lichtjes fonkelden helder in de avondschemering.

‘Mendocino’, las Lumina voor uit een reisfolder, ‘is een plaats met circa achthonderd inwoners in de Amerikaanse staat Californië, en valt bestuurlijk gezien onder Mendocino County. In deze plaats staat de Temple of Kwan Tai, de oudste Guanditempel van Noord-Amerika.’ Rosalynn sprong op en Nathaniël schoot naar voren, klaar om het meisje op te vangen als ze haar evenwicht verloor.

‘Tempels! Cool!’ riep Rosalynn vrolijk uit. ‘Kunnen we die bezoeken?’

Hawk bromde geïrriteerd. ‘Moet dat?’

‘Dat vind ik een goed plan, Rosalynn’, zei Lumina nadrukkelijk. ‘We kunnen morgen een kijkje nemen. Toch, Hawk?’ De engel balde een vuist, maar deed verder niks. Ik deed mijn best om mijn lachen in te houden. ‘In ieder geval gaan we zo een kampeerplaats vinden’, ging Lumina verder. ‘Ik zat eraan te denken om aan zee te…’

‘Aan zee?’ herhaalde Hawk. ‘Dan kunnen we toch niet slapen met dit geluid?’ Ik had ooit gelezen dat blinden vaak gevoelige oren hadden, omdat ze leerden om meer te vertrouwen op de andere zintuigen dan hun ogen.

Lumina rolde met haar ogen. ‘Nou, eh, dan niet aan zee. Het maakt mij niet zoveel uit.’

Het onderwerp werd met rust gelaten. We zwegen en luisterden naar het gebulder van de golven, waarin we ieder onze eigen liederen hoorden.

Toen het roze van de avond begon te veranderen in een donkerblauwe nacht, stond ik op. ‘Laten we nou maar die tenten opzetten’, zei ik. ‘Dan hebben we genoeg tijd om… pizza’s af te halen ofzo.’ Ik wilde niet toegeven dat ik honger had, maar mijn maag knorde verraderlijk.

‘Wat is pizza?’ vroeg Rosalynn voorzichtig.

Hawk leek steil achterover te vallen en Gladys snakte naar adem. ‘Oh mijn god, weet je niet wat pizza is?’ zei het weerwolvenmeisje ongelovig. ‘Dat is engelenvoedsel!’ Ze keek naar Hawk. ‘Letterlijk dan. Het is deeg, met tomatensaus, en mozzarella en…’ Ik stopte mijn vingers in mijn oren.

‘Nee, houd op! Ik krijg zo’n honger hiervan!’

Lumina lachte hartelijk en pakte haar reisfolder er weer bij. ‘Er is een pizzeria hier. We kunnen wel afhalen, maar denk aan jullie vermommingen.’

We zagen er naar mijn mening niet anders uit dan een willekeurige groep tieners. Oké, Hawk en Rosalynn hadden een vreemde bobbel onder hun shirts, maar daarvoor hadden we de reisrugzakken. Ik was een beetje bleek, maar ik kon zeggen dat ik gewoon weinig zonlicht had gehad de afgelopen tijd. Nathaniël en Lumina hadden kleurlenzen.

Wat kon er misgaan?

\*\*\*

We stonden in de pizzeria, aan de bar. Het restaurantje droeg de zeer originele naam *“Pizzeria Mendocino”* en was ingericht met schilderijen van het uitzicht op zee. Ik kon niet onder de indruk zijn van de kunst, nadat ik de oceaan net met eigen ogen had ervaren.

Ik en mijn medereizigers waren niet alleen. Een klein, jong meisje zat op één van de rode banken tegen de muur van de pizzeria en las één of ander boek. Ik wist zeker dat ze om de zoveel seconden naar ons keek. Eventjes voelde ik mijn hart verspringen toen ik me afvroeg of ik mijn bitje wel in had, dus ik voelde subtiel aan mijn hoektanden. Gelukkig – ze waren bot. Dat meisje kon niet zien wie ik werkelijk was.

Ze bleef ons echter aankeken, terwijl ze met haar vingers door haar lange, rode haar streek. Ik schatte haar rond Rosalynns leeftijd, misschien iets jonger.

‘Lumina’, fluisterde ik vol onbehagen. ‘Ze kijkt naar ons.’

Lumina grinnikte. ‘Je ziet spoken, Ferox. Ze zit gewoon te lezen.’

‘Néé’, herhaalde ik, ‘ik weet zeker dat ze naar ons kijkt. Ben je regel nummer één vergeten? We mogen niet gezien worden door mensen! Ze heeft ons door, sowieso.’

De demonenprinses rolde met haar ogen. ‘Nee, Ferox, we zijn allemaal vermomd. Niemand ziet wie we zijn. Oké, je bent ontzettend bleek, maar ze zal wel denken dat je albino bent of zoiets. En Hawk heeft een rare bril, maar dat is dan… eh… nee, dat is gewoon raar, ja.’

Ze tikte Hawk aan. ‘Kun je je bril niet af zetten?’

Hawk keek haar vijandig aan en ook al waren zijn ogen niet zichtbaar, ik wist zeker dat zijn blik haar had kunnen doden. ‘Nee! Hoe vaak moet ik het nog zeggen! Ik doe die bril niet af, dan ziet iedereen…’ Hij kapte zijn zin af. ‘Dan ziet iedereen dat ik blind ben.’ Ik wist dat hij iets over zijn littekens wilde gaan zeggen. De punten van de oude schrammen staken nog onder zijn pilotenbril uit, al kon Hawk dat onmogelijk zelf weten.

‘Zes pizza margherita’s’, riep de man bij de bar om. Hij wierp een blik op het meisje. ‘Beatrice-Barbara, we gaan eten.’

Het rossige meisje, dat blijkbaar Beatrice-Barbara heette, stak haar hand nog naar ons op als groet en verdween achter de bar van de pizzeria. Zo te zien woonde ze hier. Ik wist in ieder geval zeker dat we in het vervolg niet meer bij deze pizzeria zouden komen – niet als zij hier elke keer was.

\*\*\*

Nathaniël hield de pizza’s boven zijn hoofd, want Rosalynn sprong hoog in de lucht om de heerlijke geur op te snuiven. We liepen terug naar de plek waar we de tenten hadden opgezet. Ik had het idee dat we gevolgd werden. Ik merkte dat Gladys het ook dacht, want ze keek af en toe over haar schouders. Ooit had ik gehoord dat weerwolven sterkere zintuigen hadden dan mensen. Misschien hoorde Gladys iemands voetstappen achter ons… huiveringen gleden over mijn ruggengraat en ik focuste me op de afleidende geur van pizza.

We lieten ons in het gras vallen. Het was een plek zo ver mogelijk van de zee af, tot Hawks blijdschap, en lag bijna direct aan het dorpje. Onze tenten stonden uitnodigend te wachten. Ik kon een gaap nauwelijks onderdrukken, en dat terwijl het pas een uur of zeven was.

‘Ik houd de wacht wel’, bood Gladys aan.

‘De wacht?’ herhaalde Rosalynn verbaasd. ‘Waarom zou dat nou moeten? We gaan nu toch gezellig eten?’

Ik wisselde een weifelende blik met Gladys. We wilden het meisje niet bang maken, maar ze kon beter weten wat er aan de hand was. ‘Ik had het idee dat we gevolgd werden’, zei ik. ‘Gladys ook. We zullen het ons wel verbeeld hebben, maar we kunnen niet voorzichtig genoeg zijn.’ Lumina knikte instemmend en ook de anderen leken het ermee eens te zijn.

Gladys ging op een rotsblok zitten en tuurde in de verte, waarbij ze uitkeek over het dorpje.

Ondertussen begonnen wij te eten. Ik merkte dat ik mijn bitje nog in had en spuugde het uit, zodat mijn scherpe hoektanden de stukken pizza aan stukken konden scheuren. We aten zwijgend, op Rosalynn na, die allerlei verhalen aan Nathaniël vertelde. De demonenjongen glimlachte, al zei hij niks terug.

Het voelde bevrijdend om onze ware identiteiten weer te laten zien. Ik veegde de make-up van mijn gezicht af, Lumina deed haar bruine lenzen uit en de bloem van Rosalynn danste weer op en neer. Toen Gladys de wacht wisselde met Hawk, besloten we allemaal om te gaan slapen. Het was dan wel nog vroeg, maar de dag was vermoeiend geweest, en mijn benen voelden aan alsof ze waren verbrijzeld.

Ik dook mijn tent in en sliep meteen. Ik droomde over reizen, treinen, pizza’s en vooral over dat roodharige meisje. Steeds maar weer dook ze op in mijn slaap. Hoewel ze iets mysterieus en onheilspellends om haar heen had hangen, merkte ik dat ik steeds blij was om haar te zien.

Al dat moois werd onderbroken toen ik een angstige gil van Lumina hoorde en wakker schrok.

<-- Hoofdstuk 7 ✴ Hoofdstuk 9 -->