Panteon Rokański

Rokańczycy znani są przede wszystkim z tego, z jak wielkim oddaniem pielęgnują swoją kulturę. Podczas gdy dla innych nacji jest to często tylko mała część codziennego życia, typowy Rokańczyk często czerpie z niej swoje wzorce, zasady i wiedzę ogólną. W przypadku tych najbardziej dumnych mamy do czynienia wręcz z obnoszeniem się.

Rokańczycy są bardzo przywiązani do swoich bóstw, odrzucając wierzenia panujące w innych częsciach kontynentu. Ich panteon składa się z:

Terasu - Bogini ognia i słońca, siostra Turena. Według wierzeń mściwa i zapalczywa, uwielbia dobrą zabawę.

Turen - Bóg wody i księżyca. Przeciwieństwo swojej siostry - spokojny i wyrachowany, zasiada na księżycu który jest jego królestwem.

Mochi - Bogini ziemii, rodzin i jedzenia. Nagradza pracowitych, patronuje zakochanym, zima uważana jest za okres jej odpoczynku.

Kazero - Bóg wiatrów i podróży. Z zainteresowaniem przygląda się poczynaniom wybranego narodu, którym są Rokańczycy. Uważany jest za najbardziej pomocnego z pięciu bóstw. Wraz z Mochi posiada córkę, Lin'galei, która jako pomniejsze bóstwo odpowiada za sen i najmłodszych.

Sengen - Przywódca bogów, decyduje o życiu i śmierci. Miał życzyć sobie, by nie stawiano mu świątyń i pomników, gdyż są równie przemijalne jak życie tych, którzy mieliby poświęcać jego część na budowę. Pilnuje porządku pośród pozostałych bogów, choć nie wtrąca się w ich sprawy.

Zamiast wyznawać jedno preferowane bóstwo czczą wszystkich, którzy są związani z żywiołem - wiatr, ogień, woda, ziemia. Posiadają szczególny szacunek do natury, najpiękniejsze miejsca obdarzają czcią i stawiają tam kapliczki, w najbardziej uczęszczanych miejscach powstają świątynie. Najpiękniejsza świątynia, Lantia, sponsorowana jest bezpośrednio z pieniędzy rodziny cesarskiej, a dostęp do niej mają tylko osoby związane z dworem oraz utytułowani przez władcę.
Nierzadko Rokańczyk decyduje się na poświęcenie się jednemu konkretnemu bogowi, ale nawet wtedy nie zapomina o szacunku dla pozostałych bóstw, gdyż zgodnie z jego wiedzą - każde z nich miało wpływ na istnienie świata, w którym dzięki nim może teraz żyć. Wyjątkiem od reguły są świątynie-sekty fanatyczne, które utwierdzone w wielkości swojego patrona nie przyjmują do siebie pozostałych bóstw i za wszelką cenę chcą udowodnić wyższość swoich przekonań.
W kulturze tego społeczeństwa rozwinęło się wiele mitów i legend, najpopularniejsze z nich to:

Dama Słońca i Pan Księżyca - Kilkaset lat temu dochodziło do krwawych walk między fanatykami Terasu a fanatykami Turena. By uniknąć większego rozlewu krwi i utraty wyznawców bogowie zdecydowali się rozwiązać to za pomocą pojedynku, do którego każdy z nich wyznaczył swojego reprezentanta pośród śmiertelników i obdarzył go częścią swojej mocy. Walka była długa i intensywna, szala zwycięstwa bez przerwy wahała się między damą wyznaczoną przez Słoneczną a mężczyzną, który był czempionem Księżycowego. W końcu został ogłoszony remis, a na jego mocy - rozejm. Jednak wybrańcy nie utracili po tym swojej mocy - legenda głosi, że wciąż żyją, posłuszni poleceniom swoich bogów i gdy nadejdzie potrzeba w tajemnicy pomagają wyznawcom w potrzebie.

Kruk o złotych oczach - W czasach świetności imperium największym zagrożeniem były gwałtownie mobilizujące się, wyszkolone siły Riońskie pod przewodnictwem generała Farenta. Udało im się zdobyć przewagę i taktycznymi napadami na mniejsze prowincje pozyskać zapasy na bardziej ambitne podboje. Nastroje w armii Rokańskiej słabły i mogło dojść do przegranej która przesądziłaby o wyniku wojny, jednak z pomocą Rulimowi, przywódcy cesarskiej dywizji "Sztorm" przybył wielki kruk, którego oczy lśniły złotym blaskiem. Przemówił ludzkim głosem oznajmiając, by podążył za nim przez szlak górski i stoczył bój z Riończykami ku chwale Kazera. Warunkiem tej pomocy było to, by w miejscu wygranej bitwy zbudować największe miasto dla kupców i podróżników i poświęcić je Kazerowi. Rulim zgodził się na ten układ i wraz ze swoimi żołnierzami ruszył za ptakiem, flankując nie przygotowane na nagłą walkę oddziały wroga. Zwycięstwo było szybkie i ostateczne, a w nowo wybudowanym mieście stanął posąg mitycznego kruka, który przyczynił się do przedłużenia dominacji Rokan na wiele, wiele lat.

### Przesądy

- Kobieta, której włosy się kręcą może być lubieżna.

- Pierwszy sen nowego roku jest snem proroczym.

- Postawienie nogi na materiałowej obdwódce bambusowej maty przynosi nieszczęście.

- Bawienie się ogniem sprawi, że zmoczysz łóżko (w ten sposób zniechęcano dzieci do zabawy ogniem, by nie zrobiły sobie krzywdy)

- Kichanie może coś oznaczać, w zależności ile razy ci się zdarzy w ciągu dziesięciu minut:
Jeden raz - Ktoś cię potajemnie chwali.
Dwa razy - Ktoś cię obgaduje za plecami.
Trzy razy - Ktoś się w tobie zakochał.
Cztery - Masz katar.

### Święta

Święto Nowego Roku (1 młody styczeń) - Tego dnia wieczorem całe rodziny zbierają się przy wielkim ognisku przed domostwem i świętują przy uczcie, której daniem głównym jest gryczany makaron popijany sake. Nad ranem udają się do świątyni, gdzie młodsze pokolenia wiesza na sznurku papierek z zapisanym życzeniem i po złożeniu symbolicznej sumy sztuki złota do skrzyni z datkami, zadzwonieniu trzy razy dzwonem i modlitwy do boga życia i śmierci Sengena życzenie rzekomo ma pewną szansę na spełnienie się.

Dzień Dojrzałości (13 młody styczeń) - W dniu dojrzałości miasta, wsie i osady organizują atrakcje i prezenty dla tych członków społeczeństwa, którzy osiągnęli bądź mają tego roku osiągnąć dwudziesty rok życia. Zbierają się na przyjęciu które ma miejsce na skwerze, piją alkohol i uczestniczą w zabawach które przygotowali dla nich artyści i bardzi.

Dzień Rokan (16 senny luty) - Według wierzeń szesnastego lutego (tu wstawić różnicę lat) lat temu ukoronowany został pierwszy cesarz. Na czas trwania wszelkie konflikty zbrojne oraz praca mają być zawieszone, złamanie tego zakazu (na przykład poprzez nakazanie poddanym pracować w polu bądź zorganizowanie napadu na przeciwnika politycznego) jest uważane za dyshonor nie tylko dla siebie, ale i dla całego Rokan i może być karane nawet śmiercią.

Dzień Natury (8 budzącego marca) - Według wierzeń tego dnia bogini Mochi sprowadza do naszego świata swoich podwładnych, skrzaty, by pobłogosławiły plony i naturę urodzajem. Dzieci wyruszają ich szukać gdyż zgodnie z legendą podarowanie kilku ziaren fasoli takiemu skrzatowi gwarantuje długie życie. Tego dnia odnawiane i rozbudowywane są też postawione kapliczki.

Festiwal Gwiazd (24 błyszczący czerwiec) - Tego dnia miał mieć miejsce rozejm między Turenem a Terasu, podczas wschodu słońca i jego zachodu na niebie widać też księżyc, a nocą gwiady są liczniejsze i bardziej widoczne niż kiedykolwiek. Celem tego święta jest przede wszystkim huczna, nocna zabawa. Wszyscy chodzą w zwiewnych, ozdobnych szatach, pojawiają się kolorowe stoiska z rozmaitymi konkursami, specjałami, w świątyniach słońca i księżyca organizowane są tańce. Mówi się, że udany festiwal gwiazd to ten, po którym nie masz siły następnego dnia i pamiętasz wszystko, mimo że sake lało się strumieniami.

Święto Zmarłych (11 promienny lipiec) - Tego dnia Sengen pozwala duszom zmarłych, którzy mają niedokończone sprawy w świecie żywych odwiedzić swoich bliskich. Papierowe latarnie są wieszane przed wejściem do domostw, by wskazać drogę duszom, groby odwiedzane są z ofiarami w postaci koszyków z jedzeniem, a na koniec dnia wcześniej wieszane lampiony puszczane są z biegiem rzeki by pomóc zmarłym wrócić do ich świata.

Dzień Starszyzny (6 pracowity sierpień) - Tego dnia młodsze pokolenia składają podarki swoim rodzicom i dziadkom, dzielą się z nimi swoimi ambicjami na przyszłość i wysłuchują nauk które ci mają im do zaoferowania.

Święto Muzyki (2 srebrzysty wrzesień) - zwane również świętem bardów, ponieważ wtedy też artyści nie oczekując niczego poza gościną w zamian podróżują od domu do domu opowiadając historie o tym jakie dziwy napotkali, dzieląc się legendami i wyszukują młodych talentów do wzięcia pod swoje skrzydła.

Okres Wiatrów Lin'galei (29 leniwego października - 3 sennego listopada) - najbardziej wietrzne dni w roku, mające pochodzić od córki boga wiatru i podróży Kazera - Lin'galei. Podróżnicy trzymają przy sobie talizmany z symbolem boga, mając w ten sposób uniknąć psot niesfornej córki wietrznego. Powiadają, że księżniczka wiatru dopomoże każdemu o nieskalanym sercu, zaś tych, którzy w swoim życiu byli nieprawi i przebiegli otoczy wielkim nieszczęściem na czas tych sześciu dni, bądź w najgorszym wypadku - zabierze do krainy zmarłych Sengena.