Güneşlerimizin Fısıltısı (FBA)

Farklı Bir Açıdan evrenine hoş geldiniz!
Pis, aç ve ölü olmamız buyruldu. Güneşlerimizin doğmasına kaç dakika var.

Kurşuni gökyüzünün aydınlattığı çöplük tepeleri, burnuma gelen kokuları doğrular. Hemen arkasındaki yıldızlar, üzerime üfledikleri rüzgarı da yanlarına alarak sönüşürler. Bu derin bir nefes alma fırsatıyla güneşlerimiz doğar. Ufukta tertemiz birer dağ oluverir o eski tepecikler.

Bu manzara karşısında rehavet getirerek kütür bacaklarımı yürümeye zorluyorum. Artan ıstırabı tazelenen ateşimle daha az dert ediyor, vücudumun aşağılarındaki herhalde yürümeye yarayan önemsiz birer uzvun önemsiz meseleleri olarak görüyor ve gerçekten böyle görüyorum; ve harbiden de böyle görüyorum. Böyle görmeye devam ederken güneşlerimizin o tertemiz ve serin dağlarının tam şekillerine ve renklerine erişlerini, evladının mürüvvetini gören bir baba gibi seyrediyorum. On beş dakika önce istifrağ telkin eden bir çöplük olan mucizevi güzellikteki bu şekiller, seyrimizin her anı etraflarından önümüze fışkıran nur köprüleri ile ruhumuzu çocuk eder. Çocuk olan ruhlarımız sonra büyük günahlar işlediğini sanarak ciddiyete dönmeye çalışsa da hiçbir etkisi olmaz, o an bir şekilde, nasıl oluyorsa mutluyuzdur.

Bu manzaranın hemen batısında büyük bir tapınağımız görünür. Kubbesinin iki yanından kısa birer kule uzanır yukarı, sanki gökyüzüne dokunmak ister ama boyu yetmez, henüz çocuktur. Kubbenin ortasından, bu kulelerden daha yükseğe uzanan metal bir direk vardır. Muhteşem bir devletin mensubu muhterem bir beyefendi dünyamızı ziyaret buyurduklarında, bunun ucundaki "S" sembolünü, yani kralımızın hükmünün sembolünü kaldırtmıştır. Tapınağın iç aksamında görülebilecek çeşitli kraliyet sembolleri de artık yoktur. Öyle ki, kralı ve onun yüceliğini çok uzaktan alakalı bir hatıra olarak bile de olsa anımsatabilecek her türlü şey, bu tapınağın bünyesinde artık yoktur. Yani bu tapınak, artık eski haliyle yoktur ama artık daha bir hoştur. Zulüm görmüştür.

Zulüm görenlerin ruhları özgürleşir bazen. Eskiden sanardık ki; bu, kaybedecek hiçbir şeyin kalmamasındandır. Halbuki başka türlüdür. Zulmün özgürleştirdiği taze, kuvvetli, şuh, canlı ruhlar; zulmün aslında bir çentik dahi konduramadığı bir yerinden oynamazlığa sahip, birilerinin galaksi haritasında oldukları yere sağlamca nakşettikleri yıldız takımlarıdır. Zulüm, onlara azametlerini göstermek için bir şanstır, bir gövde gösterisi çağrısıdır ancak. İçlerinde biriken debdebe, duruma az çok vakıf olan herkesin bütün farkındalıkları üzerine boşanır ve kim olursanız olun, sizi öyle küçük hissettirir ki kaçmak istersiniz bir yerlere. Bu, bazen köyünü tarumar ettiğiniz küçük bir kız çocuğunun çatık kaşları olur, bazen yakmaya kalkıştığınız bir tarlanın ortasında bitiveren bir çiçek olur, bazen de böyle; bütün tarihi önemini suratınızda hissetmenize rağmen elinizi sürmeye cüret ettiğiniz Güç Tapınağı'nın sizi gürleyerek içine çeken, şöyle bir hırpalayıp kendinize getiren güzelliği olur. O yüzden abidemizi olduğu gibi yıksalar da fayda etmez.

Bu tapınağın da biraz batısına bakarsanız ilk gözünüze çarpacak olan, gözünüzün görebildiğine uzayan bir düzlüktür. Bu düzlükte bu ay bine yakın çadır vardır. Kozalak toplamaya hazırlanan bir adam, atının yularını tutarak yol duası edip yola çıkmak üzeredir belki. Bu vatandaşlarımız göçmenlerdir. Onların başka bölgelerde olduğu mevsimler; biz yerliler olarak kendi festivallerimizi düzenler, sanat eserlerince zengin olan haftalık pazarlarımızı kurar, yağmur ibadetlerimiz için rengarenk balonlarımızla toplaşır, ve başka daha pek çok toplu aktivitemizi gerçekleştiririz. Fakat her yıl bu mevsim göçmenler geldiğinde, hiçbirimiz çadırlara musallat olmayız.

Küçük küçük bin adet çadırın ortasında altıgen şeklinde bir otağ olur. İçinde göçmenlerin önderi ve onun ailesi yaşar. Elinde meyve tabağı olan bir hizmetkar, cilveli bir tonla efendi hazretlerini uyandırmak üzeredir belki. Kabile önderinin ise kafasında hiçbirimizin akıl sır erdiremeyeceği planlar, ölçünmeler vardır muhtemelen. Birkaç ay sonra üzerinden geçmeleri gerekecek olan bir dağlığın asit yağmurları sebebiyle sertelen kayaçlarının çökmesi belki göçü tehlikeye atabilecektir. Ya da kozalak toplayıcıları iki hafta daha burada kalabilmek için yeterli sayıda kozalak toplayamazsa alternatif çözüm olarak neler düşünülebilir acaba. Veyahut belki de, Asi yanlısı olan dünyadaşlarını bazı muhterem beyefendilere ispiyonladıktan sonra karşılığında elde ettiği serveti ne gibi çok faydalı faaliyetlere kullanabileceğini tartıyordur.

Biraz daha batıya bakar ve gözlerinizi bu derin derin bakma isteği uyandıran çadırlardan ayırırsanız, göreceğiniz şey kocaman bir yıldız destroyeridir. Belki tapınağımızı, sokaklarımızı, anıtlarımızı yıkabilirler. Belki de bir türlü işbirliğini kabul etmediğimiz için son damlasına kadar kanımızı akıtabilirler. Ama bu şehrin güneşlerine dokunamazlar. Her birimizi vahşice katlettikten sonra, o muhterem beyefendilerin üzerlerine tarifsiz bir günbatımı musallat olacak ve bir şeyler fısıldayacak. O anı bekliyorum. Cehennemin dibinden izliyor olacağım.