Hobbici

**Hobbici** – jedna z ras Śródziemia, zamieszkująca krainę Shire.

## Charakterystyka

Hobbici byli ludem, którego istnienie ludzie często wkładali między bajki. Pochodzili, podobnie jak ludzie, z Hildorien. Na początku Trzeciej Ery zamieszkiwali dolinę Anduiny. Trzy szczepy hobbitów które opuściły wschód (Holbytlanie) to Fallohidzi, Harfootowie i Stoorowie. Zamieszkiwali głównie Shire, choć spotykano ich także w innych krainach, lecz w bardzo małych ilościach, ponieważ bardzo nie znosili podróżować.

Byli ludem niewielkim, mniejszym od krasnoludów, zdecydowanie mniej przysadzistym i grubym, nawet jeśli tylko trochę ustępowali im wysokością.

Obdarzeni byli czułym słuchem i bystrym wzrokiem, a choć mieli skłonności do tycia i nie lubili zbędnego pośpiechu, poruszali się lekko i zwinnie. Wcześnie opanowali sztukę szybkiego i bezszelestnego znikania - stosowaną w przypadku niespodziewanego spotkania z Dużymi Ludźmi, z którymi nie mieli ochoty rozmawiać - i udoskonalili ją do takiego stopnia, że ludziom zdawać się może magiczna. W rzeczywistości nigdy nie zgłębiali magii żadnego rodzaju, a ich nieuchwytność była wynikiem wyłącznie wprawy, którą dzięki dziedzicznym zdolnościom, ćwiczeniom i przyjaźni z ziemi wynieśli na wyżyny nieosiągalne dla przedstawicieli roślejszej i bardziej niezdarnej rasy.

Ubierali się oni w jasne kolory, szczególnie lubili żółty i zielony; rzadko nosili obuwie, ponieważ stopy ich mają z natury twardą, rzemienną podeszwę, i obrośnięte są, jak głowa, bujnym, kędzierzawym włosem, zwykle kasztanowym.

Hobbici byli skromnym, aczkolwiek starożytnym ludem o bogatej przeszłości. Żyli w swoim niewielkim kraju, nie czując potrzeby podróży i poznawania świata poza nim. Miłowali pokój i ciszę oraz żyzną ziemię. Zajmowali się rolnictwem, zaś uwielbiali historie o bohaterach oraz genealogię własnych rodów. Często śpiewali oraz pili piwo. Nie rozumieją i nie rozumieli ani nie lubili maszyn bardziej skomplikowanych niż miechy kowalskie, młyn wodny czy ręczne krosna, chociaż narzędziami rolniczymi posługiwali się zręcznie. Mieli własny kalendarz. W czasie Długiej Zimy okazało się że w chwilach trudnych posiadali wielki hart ducha, gotowość do wspierania się nawzajem, solidarność i nieskłonną do narzekań wytrwałość.

Hobbici ssali czy też wdychali za pomocą drewnianych lub glinianych fajek dym rozżarzonych liści ziela, zwanego liściem lub zielem fajkowym.

Hobbitami nie interesował się nikt, do czasów, gdy Frodo Baggins został Powiernikiem Pierścienia. Wtedy stali się popularnym i znanym ludem.

## Historia

### Początki

Hobbici przebudzili się jako ostatni w Hildorien zaraz po ludziach. Niedługo podzielili się na dwa szczepy - Jasnogłowych, którzy zostali na wschodzie i Holbytlan którzy wyruszyli w wielką wędrówkę. Część z nich dotarła nawet do Khandu i Haradu gdzie spotkali Olifanty i Robakołaki. W legendach określali tamte ziemie "Najdalszą Pustynią".

### Trzecia Era

Na początku Trzeciej Ery przybyli na tereny Doliny Anduiny. Żyli tam w pobliżu przodków Rohirrimów o czym świadczyły liczne słowa pochodzące z ich języka. Rohhirimowie zachowali pamięć o "holbytlanach" żyjących w pobliżu. W 1053 TE, na skutek poszerzania się zła w Mrocznej Puszczy podjęli decyzję o wyruszeniu na zachód i przekroczeniu Gór Mglistych. Rozpoczęli w ten sposób Lata Wędrówki.

Dotarli w okolice regionu Bree i Brandywiny znajdując przyjazne miejsca do mieszkania. Nie mniej niektórzy z nich wrócili na skutek rozszerzającego się zagrożenia z Angmaru. Byli to Stoorowie, którzy kilkaset lat później wciąż żyli w Dolinie Anduiny. Tam Deagol znalazł Jedyny Pierścień, który zgubił Isildur.

W 1601 TE Fallohidzi podjęli decyzję o przeprawieniu się przez Brandywinę. Znaleźli niezwykle przyjazne warunki toteż wielu innych hobbitów podążyło za nimi. Poprzedni rejon praktycznie opustoszał, pozostawiając tylko nieliczne rodziny w okolicach miasta Bree.

W tych czasach Hobbici nie pojawiali się na kartach historii innych ras, jedynie jako posłańcy, lub utrzymujący mosty i drogi w swoim rejonie. Hobbici uważają że w czasie decydującej rozprawy z Angmarem - Bitwy pod Fornostem (1975 TE), wysłali oddział łuczników, jednak żadne inne kroniki nie odnotowały takiego oddziału. Po upadku Arnoru w Shire rozpoczęto wybierać Thana spośród siebie. Pierwszym, wybranym w 1979 TE był Bukka, protoplasta rodziny Oldbuków (później Brandybucków), którzy później (2340 TE) przenieśli się za Brandywinę zakładając Buckland. Po ich opuszczeniu rodziną thanów (rola bardziej formalna niż praktyczna) zostali Tukowie.

Doniosłą rolę wypełnili niektórzy Hobbici na końcu Trzeciej Ery, kiedy to Frodo Baggins zaniósł Jedyny Pierścień do Góry Przeznaczenia.

### Czwarta Era

Król Elessar jak też elfowie w Czwartej Erze honorowali członków drużyny w różny sposób, np. zwalniając z obowiązku klękania przed królem, lub dając miejsce na statkach płynących do Amanu. Królowie Gondoru zakazali ludziom wchodzenia do Shire szanując niezależność hobbitów.

Przez długie stulecia żyli w pokoju, aczkolwiek w trakcie Wojny z Aglarbandem wspomogli siły Zjednoczonego Królestwa i pokonali gobliny w Bitwie o Stary Las.

## Genealogia

* Jasnogłowi
	+ Fokirio
* Holbytlanie
	+ Fallohidzi
		- Ilouset Impseci
		- Pekuotci
	+ Harfooci
		- Hoarfooci
		- Lud Czerwonej Przystani
		- Zwinne Palce
	+ Stoorowie
		- Lud Hollinu
		- Rzeczny Lud
		- Południowi Stoorowie
			* Hobbici z Bree (Wszystkie trzy szczepy)
			* Lud Shire'u (Wszystkie trzy szczepy)