ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

ΚΣΕ ΑΛΦΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ- WIKI:

ΘΕΜΑ: **ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ**

ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΛΑΓΟΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ- ΠΕ70 ΔΑΣΚΑΛΟΣ

ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΦΑΡΜΑΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΜΙΣΣΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΒΑΜΒΑΚΑ ΕΥΓΕΝΙΑ

ΚΟΚΚΩΝΗ ΑΝΝΑ

ΤΥΡΟΚΟΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΤΣΙΛΙΒΗ ΑΝΘΟΥΛΑ

ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ

ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ

ΓΑΛΑΝΑΚΗ ΑΘΗΝΑ

ΓΙΟΛΔΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΘΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Ο Θεόδωρος
Κολοκοτρώνης (3
Απριλίου 1770 - 4
Φεβρουαρίου 1843)
ήταν αρχιστράτηγος και ηγετική μορφή της Επανάστασης
του 1821, οπλαρχηγός, πληρεξούσιος, Σύμβουλος της Επικράτειας. Το ψευδώνυμό του
ήταν Γέρος
του Μοριά. Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια. Το
επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης, όπως αναφέρεται στα
απομνημονεύματά του ευρίσκοντο 60 οικογένειες στην Μεσσηνία με το ίδιο επώνυμο.

Αργότερα, ο παππούς του, Γιάννης Μπότσικας, υιοθέτησε το
«Κολοκοτρώνης» ως οικογενειακό όνομα, σαν μετάφραση του αρβανίτικου παρωνυμίου
«Μπιθεγκούρας» (Μπίθ = Οπίσθια, Γκούρ = Πέτρα και η ερμηνεία :
Αυτός που έχει "πέτρινους" γλουτούς) που του αποδόθηκε ως
παρατσούκλι. Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας,
καταγόταν από το Λιμποβίσι της Καρύταιναςκαι
πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που
ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του, Ζαμπίας Κωτσάκη. Ο πατέρας
του Θεόδωρου, Κωνσταντής
Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών η
οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και
σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον
πύργο της Καστάνιτσας από
τους Τούρκους.

Από μικρός, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ακολούθησε τον πατέρα
του στις διάφορες περιπέτειές του. Σε ηλικία μόλις 15 ετών έγινε αρματωλός
εναντίον των κλεφτών που
λυμαίνονταν την περιφέρεια του Λεονταρίου.

Η δράση του Κολοκοτρώνη σιγά-σιγά απλώθηκε, μαζί με τη
φήμη του, σ' όλη την Πελοπόννησο. Το 1802 είχε
γίνει τόσο επικίνδυνος στους κατακτητές, ώστε ο βοεβόδας της Πάτρας πέτυχε
να εκδοθεί σουλτανικό φιρμάνι που τον καταδίκαζε σε θάνατο και ανάθετε την
εκτέλεση στους προεστούς,
οι οποίοι αν δεν κατόρθωναν να τον σκοτώσουν θα εκτελούνταν οι ίδιοι.

Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος,
το 1805 ο
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου
κατά τον Ρωσοτουρκικό
πόλεμο. Τον Ιανουάριο του 1806 και
ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική
καταδίωξή του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου.
Κατάφερε τελικά, μαχόμενος, να διαφύγει με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα
δυτικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα ρωσοκρατούμενα Κύθηρα με
ενδιάμεση στάση στην Ελαφόνησο λόγω κακοκαιρίας. Από το 1810 υπηρέτησε
στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο,
όπου γρήγορα διακρίθηκε για τη δράση του εναντίον των Γάλλων και έφτασε στο
βαθμό του ταγματάρχη.

Το 1818 μυήθηκε
στη Φιλική
Εταιρεία και
τον Ιανουάριο του 1821 ξαναγύρισε στη Μάνη όπου
άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο γνωρίζοντας ότι η ημέρα
έναρξης ήταν η 25 Μαρτίου[2]. Βρέθηκε στην Καλαμάτα κατά
την αναίμακτη κατάληψη της πόλης στις 23 Μαρτίου 1821 υπό
τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την πομπώδη δοξολογία.
Την επομένη κινήθηκε προς την Μεγαλόπολη με τον Νικηταρά και την 25η Μαρτίου το
πρωί βρίσκονταν στον Κάμπο της Καρύταινας ή της Μεγαλόπολης. Ο Κολοκοτρώνης
έμεινε στο χωριό Τετέμπεη ενώ ο Νικηταράς στα «πίσω χωριά» ή Σιαμπάζικα. Είχε
οριστεί στις 25 Μαρτίου να βρίσκοναι όλοι οι οπλαρχηγοί στις επαρχίες τους ώστε
να κηρυχθεί η Επανάσταση, όπως και έγινε.[3]

Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και
πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα.
Το 1833,
όμως, οι διαφωνίες του με την Αντιβασιλεία τον
οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές της Ακροναυπλίας στο Ναύπλιο με
την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Έτσι, στις 25
Μαΐου 1834,
μαζί με τον Πλαπούτα,
καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835,
οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του
«Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης
υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που
κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις
συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και
τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Θεόδωρος
Κολοκοτρώνης πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 το
πρωί, από εγκεφαλικό
επεισόδιο, έχοντας επιστρέψει από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα, όπου τα
τελευταία χρόνια ήταν υπασπιστής του Όθωνα.[4][5][6]

Ο Κολοκοτρώνης κηδεύτηκε με κάθε επισημότητα στην Αθήνα.

Πηγές:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82\_%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82

https://el.wikipedia.org/wiki/Ραμοβούνι

https://el.wikipedia.org/wiki/Ελληνική\_Επανάσταση\_του\_1770

https://el.wikipedia.org/wiki/Αρματολοί