Gorzki Jim

Gorzki Jim na służbie

Kreacja **Gnuśności** zamieszkująca wymiar GRH-73 na planecie Ziemia. Jim Preston, dla znajomych Gorzki Jim. urodzony w slumsach San Jose stróż prawa z nie najweselszą historią. Mężczyzna, który poznał każdy rodzaj bólu. Uwielbia wyskoczyć na frytokebaby podczas służby. Bardzo ceni ludzi bezdomnych i walczy o ich większe prawa. Żyje sam, nie chce przechodzić bólu straty bliskiej mu osoby po raz kolejny. W głębi duszy dobry człowiek, z zewnątrz zgrywa twardziela - tak radzi sobie z niejedną traumą. Uwielbia wcinać frytokebaby na przerwach na służbie.

> Motyw muzyczny: Bobby McFerrin - Don't Worry Be Happy
>
>

## Młodość (0-18)

### Przykre początki (0-3)

Jim urodził się w ubóstwie. Jego matka zmarła rok po urodzinach chłopca. Została zamordowana przez jego ojca. Policja odpuściła sprawę morderstwa po dwóch tygodniach. Ojciec Jima nie poniósł za to żadnej kary. Od tamtego momentu oficjalną powodem śmierci matki - Sierry Preston, była poporodowa infekcja, która wykończyła kobietę od środka. Mężczyzna zamordował kobietę, ponieważ zdecydowała się zatrzymać i urodzić Jima mimo jego nalegań. Ojciec - Marvin Preston był agresywnym człowiekiem. Nienawidził dzieci, hałasu, gumek recepturek i Pani Z. Więc gdy tylko dowiedział się, że Sierra jest w ciąży kazał jej pozbyć się dziecka. Gdy ta mu odmówiła kopnął ją w brzuch i poszedł oglądać swoje mrówki. Lubił mrówki. Po śmierci kobiety Marvin nie mógł zabić syna. Takiej sytuacji nie odpuściłaby już mu policja. Zdecydował się go porzucić. Nienawidził go. Obwiniał go za śmierć Sierry oraz zniszczenie jego życia. Jednego dnia chwycił za nóż i wyciął na skórze chłopca napis "Jim, jebaj się!" po czym przywiązał małego Jima do deski, spoliczkował, a następnie wrzucił do rzeki. Marvin jakoś nie pomyślał, że deska może się obrócić a dziecko utopić. Tak też się stało. Na szczęście życie chłopca ocacił biwakujący w pobliżu bezdomny o imieniu Głuszec. Bohatersko wskoczył do wody, podpłynął i obrócił deskę, na której leżał Jim po czym wypłynął na brzeg i zapadł w głęboki sen. Jim płynął dalej. Zauważywszy go orzeł wbił w niego swe pazury i wzniósł się w niebiosa. Latające dziecko spostrzegł miejscowy rybak, który chwycił za broń i postrzelił chłopca. Kula przeszyła go na wylot i zabiła orła. Dziecko spadło na sieć rybacką, z której zostało wyciągnięte dzień później bo rybakowi nie chciało się wcześniej. Opatrzył i nakarmił dziecko, nauczył go chodzić, przynosić piwo i mówić. Gdy Jim skończył swoje trzecie urodziny rybak zasugerował spacer po lesie. Spakował plecak dla chłopca. Do plecaka włożył dwie surowe ryby, wodę z rzeki w butelce i plasterek. Podczas spaceru rybak powiedział, że musi się załatwić i zszedł ze ścieżki w lesie na bok po czym wyciągnął pistolet i się zabił. Usłyszawszy strzał Jim podbiegł do miejsca śmierci rybaka, którego bezskutecznie starał się obudzić. Po paru minutach prób chłopiec odszedł i ruszył samemu w świat.

### Samotna tułaczka (3-4)

Po śmierci rybaka mały Jim kroczył przez świat sam przez rok. Po zjedzeniu dwóch surowych ryb i tygodniowej srace Jim nie miał już nic do jedzenia. Musiał wyruszyć do miasta - San Francisco. Prosił przechodniów o jedzenie, lecz ci zauważywszy nagie, obrzydliwe stopy chłopca zawsze mu odmawiali. Rybak nie zrobił ani nie kupił mu żadnych bo nie, średnio interesował się dzieciakiem. Po dniu głodówki Jimowi udało się znaleźć jedzenie. Z pozyskanym pożywieniem udał się do ciemnej uliczki, aby spożyć swój posiłek. Gdy usiadł podszedł do niego elegancko ubrany mężczyzna z papierosem. (Później się okaze ze to ktos z Sp. Z.o.o YAYO) Najwyraźniej udał się na przerwę w pracy. Spojrzał z pogardą na chłopca po czym złapał Jima za nos i bardzo mocno ściskał by ten upuścił swoje jedznie. Gdy to nie zadziałało kopnął chłopca w rękę, a gdy pokarm wypadł mu z dłoni, zdeptał go rzucił w niego wypalonym papierosem. Następnie wyciągnął nóż. Przerażony Jim stał w miejscu, lecz mężczyzna nie ruszył się w jego kierunku. Kojącym głosem kazał zamknąć mu oczy i się odwrócić. Jegomość w garniturze zwrócił się w stronę leżącego obok bezdomnego. Przyspieszjącym tempem zbliżał się w kierunku śpiącego kloszarda bawiąc się swym nożem między czterema palcami prawej ręki. Stojąc nad śpiochem bez zawahania przedziurawił najpierw lewe, a następnie prawe oko po czym wrócił do budynku. To wtedy Jim zaczął marzyć o zostaniu policjantem, walczyć z bezrobociem, z podstępnymi przedsiębiorcami oraz wspierać bezdomnych. Wciąż głodny Jim kontynuował swe żebractwo do zemdlenia. O leżącego na ziemi chłopca potknął się pewien mężczyzna. Myśląc, że to jakiś przedmiot martwy facet skopał chłopca. Spostrzegł, że to człowiek dopiero, gdy ujrzał krew wylatującą z ust. Zdecydował się nim zaopiekować i wziął go na swe ręce. Zmierzał w stronę swojego domu, jednakże po czasie był już zmęczony noszeniem chłopca i w sumie to już mu się nie chicało nim opiekować więc wyrzucił chłopca do pobliskiego kontynera na ubrania dla potrzebujących. Jim zawiędzczał swe życie komuś po raz kolejny. Tym razem była to grupka chuliganów, która w ramach żartu zdecydowała się wrzucić resztki swojego jedzenia i picia do kontynera. Po spożyciu Jim przytłoczony tym tragicznym dniem zasnął ze łzami w oczach. W tym czasie kosz na ubrania został przetransportowany do portu, w którym zebrane były kontenery z całego stanu Kalifornii. Każdny z nich przydzielony był do poszczególnych statków. Kosz, w którym leżał Jim wysłany został do Polski, do Częstochowy. Chłopca znaleziono podczas rozładunku ubrań dla potrzebujących. Dziecko dano jeść i pić po czym wypędzono go przez jego odrażające stopy, które spostrzeżono. Przed wygnaniem Jimowi udało się ukraść parę dziurawych butów, aby już nigdy nie odrzucili go ludzie.

### Dalsza podróż i pociąg "Okrutnik" (4-8)

Wędrujące samotnie i głodne dziecko tułało się po przedmieściach Częstochowy. Jim zmuszony był do picia wody z kałuży oraz przeszukiwania śmietników, by znaleźć jedzenie. Dziurawe, lecz zakrywające szkaradne stopy, buty przepuszczały do siebie błoto. Z czasem przestało mu to przeszkadzać, albowiem zamieszkał na farmie niezbyt czujnego mężczyzny. Żyjąc przez około rok na farmie nieznajomego podsłuchując rozmów nauczył się podstaw języka polskiego, a żeby przeżyć pożywiał się resztkami karm dla zwierząt, a wodę pił razem z nimi. Przyłapany oraz wypędzony z kosą w ręku w końcu przez farmera Jim kroczył dalej aż natknął się na tory idące aż do centrum Częstochowy. Po pół godzinnym spacerze w oddali ujrzał światła oraz dym wydobywający się z pociągu. W obszarze pół kilometra można było usłyszeć rozchodzący się dźwięk syreny kolejowej pociągu. Zbliżała się ogromna metalowa maszyna. Im bliżej była tym lepiej było słychać stukanie kół o tory. Widniał na niej napis "Okrutnik" a tuż pod nim "Kierunek: Częstochowa --> Kalisz". Metalowy kolos nie wyglądał jak pierwszy lepszy pociąg. Każdy z wagonów pomalowany oraz ozdobiony był w najdziwniejszy sposób, a zawartość wagonów budziła jeszcze większa zainteresowanie nie tylko u Jim lecz u wcześniej miniętych przy torach ludzi. Na każdym przejściu między wagonami ujrzeć można było ubranych w nietypowe uniformy strażników strzeżących przeładowanymi najdziwniejszymi przedmiotami.

Poczynając od wafli ryżowych firmy Słonko, kontynuując na klatkach ze zwierzętami jakich świat jeszcze nie widział, nie wiadomo czy były one w ogóle z Ziemi, wagonu wypełnionego mundurkami szkolnymi, w następnym ogromne słoje pełne jadu kiełbasianego, w kolejnym mnóstwo wyposażenia militarnego. Za nim ludzie krzyczący o pomoc wyciągający swe dłonie za kraty w oknach, obok tego dwie cysterny, jedna za drugą, w pierwszej miąższ z kaktusa, a w drugiej mirinda - nowość w polskich progach. Z następnego wagonu wysypują się paczki chipsów w kotle prażonych. Było ich tyle, że zostawiały na torowisku po sobie ślad. W kolejnym butle atramentu i pióra. Idąc dalej wagon jakby pusty, poza otwartymi bocznymi drzwiami niezbyt różnił się wyglądem od normalnych wagonów. Żadnych krzyków czy dźwięków również nie szło usłyszeć. W przedostatnim wagonie technologia, której poza zamawiającym nie rozumie chyba nikt. Natomiast w ostatnim czekoladowe kuleczki, których podobnie jak chipsów był ogrom. Ich ilość pozwalała na swobodną kąpiel niczym w basenie z kulkami dla dzieci. Analizując wagony Jim nie spostrzegł jak blisko zbliżyła się już maszyna. Ujrzawszy znów ilość potencjalnego jedzenia i picia, gdy tylko pociąg zaczął wjeżdzać pod górkę zwalniać chłopiec wskoczył do otwartego pustego wagonu.

Jak się okazało wagon wcale nie był pusty lecz zamieszkany przez czwórkę bezdomych, po których widać było, że cokolwiek co znajdowało się wcześniej w wagonie znajduję się już w ich brzuchach. Gdy zobaczyli stan w jakim znajduje się dziecko od razu się nim zaopiekowali i przygarneli. Nakarmili oraz napoili chłopca. W wagonie panowała cisza, która zostałą przerwana przez jednego z mężczyzn. Żul przedstawił siebie oraz resztę bezdomnych. Stojący przy początku i końcu wagonu to Frano i Rębacz. Śpiącego w rogu faceta nazywano Propem. Natomiast stojący przed chłopcem menel to Merek. Chłopiec nie wiedział jak się przedstawić. Nie znał swojego imienia. Był za mały by zapamiętać je z czasów, gdy był z ojcem, a rybak nigdy go nie nazwał. Pokręcił głową po czym ją spuścił. Zobaczywszy rany na ciele chłopca kloszard. wziął się za ich opatrywanie. To wtedy jego oczom ukazała się blizna na karku, za którą odpowiedzialny był ojciec Jima. Powiedział chłopcu jego imię oraz, że nie jest to pierwszy pociąg, w którym przesiaduje grupka mężczyzn oraz, że było ich jeszcze trzech, lecz niestety zostali zamordowani przez strażników poprzednich pociągów. Oznajmił, że nie są złymi ludźmi, i że to co robią nie jest złe, ponieważ okradają bardzo złego i przebiegłego człowieka, który nie zasługuje na swoje bogactwo, pozycje na świecie i na wszystko co udało mu się dotychczas osiągnąć. Jim nie zastanawiał się nad tym długo. Jadł i pił jakby jutra miało nie być. Merek powiedział również, że nie jest to zbyt bezpieczne by jechać z nimi dalej, przez to, że pociąg, a w tym każdy wagon są strzeżone przez uzbrojonych strażników. Jednakże Jimowi odczuwającemu radość po raz pierwszy w życiu odejście nie przechodziło nawet przez myśl. Było to dla niego obce uczucie. Przez nadmiar dopaminy w głowie nie zdawał sobie sprawy z czyhającego niebezpieczeństwa i został z mężczyznami. Wszyscy najedzeni i pełni mężczyźni, w tym chłopiec zbierali się do snu, gdy tymczasem budził się Prop by zasiąść na warcie. Po dwugodzinnej drzemce wszyscy stali już na nogach mimo, że zapadała właśnie noc. Grupa ludzi bawiła się w najlepsze, wciąż pamiętając o utrzymywaniu ciszy. Opowiadali żarty, grali w gry karciane, bawili się fiutami. Z ostatniej zabawy Jim został wykluczony i posadzony w kącie dla jego bezpieczeństwa. To był najlepszy czas w dotychczasowym życiu chłopca. Zmęczony Prop znów poszedł do kąta się położyć po czym zasnął. Nagle do wagonu dostało się światło trzymanej przez strażnika lampki. Eskortant pociągu podniósł alarm, który zabrzmiał na cały pociąg oraz dał się usłyszeć okręgowej siedzibie ochrony przewozów prywatnych (OPP) po czym otworzył tylnie drzwi wagonu szerzej. Otworzył również ogień w kierunku uciekających ludzi. Z wagonu wybiegło jedynie dwóch meneli wraz z Jimem. Rębacz i Prop zostali w środku. Podczas opuszczania wagonu Merek i Frano złapali oraz ogłuszyli strażnika. Frano wziął karabin strażnika i kazał chłopcu i Merkowi iśc dalej. Wtargnąwszy do następnego wagonu dwójka chwyciła po butli i piórach jako ich jedyną linię obrony. W tle słychać było strzały, lecz jedynie jednego karabinu. Jim i Merek tego nie widzieli, jednakże Frano leżał już podziurawiony w przejściu między wagonami, powoli staczając się pod koła pociągu. Biedaczyna zapomniał odbezpieczyć karabin i poległ w pierwszych sekundach bez walki. Strażnik kontynuował pościg. Natomiast chłopiec i menel po przedostaniu się przez paczki czipsów, oblaniu twarzy czyhających strażników atramentem i zepchnięciu z pociągu wypróżnili tyle paczek ile tylko mogli i włożyli do nich otwarte butle atramentu, a następnie wkroczyli na cysternę z mirindą, którą przebili oraz wypili parę łyków, a pozostałej części cysterny dali się wylewać w stronę poprzednich wagonów. Do goniącego ich strażnika dołączali również ochraniarze z pozostałych wagonów. Merek wskoczył na następnym rezerwuar po czym podał rękę chłopcu. Z góry był w stanie ujrzeć goniących ich strażników, którzy z trudem przechodzili między klejącymi paczkami chipsów, które po przechyleniu wylewały resztki atramentu na oczy i usta goniących. W tym czasie ciało Frana wpadło pod koła pociągu, pod którymi utknęło i spowalniało oraz utrudniało drogę maszynie.

Dobiegający z ostatniego wagonu strażnik schylił się aby pozbyć się ciała, a tuż za nim z cieni otwarego wagonu ujawniła się sylwetka jednego z kończącego papierosa bezdomnych - Propa, który swoje życie zawdzięcza głębokiej drzemce, która uczyniła z niego wiarygodny materiał martwego człowieka. Podniósł karabin jeszcze chwilę temu dzierżony przez Frana, odbezpieczył po czym przedziurawił brzuch strażnika sześć razy. Ten padł na ziemię, a następnie został zepchnięty przez Propa z pociągu. W oddali widać było światła zbliżających się samochodów wypełnionych przybywającymi, nowymi strażnikami. W międzyczasie Merek i Jim wparowali do wagonu z ludźmi, którzy rzuciwszy się na nich swymi nagimi ciałami błagali o wolność macając ich po twarzach brudnymi i zmęczonymi dłońmi. Gdy zobaczyli, że tylnie drzwi wagonu zostały otwarte zaczęła się przepychanka o to, kto pierwszy zazna wolności. Przód wagonu był już pusty. Chłopiec i kloszard biegli dalej. Dostali się do wagonu z bronią, kiedy to usłyszeli kolejne strzały. To nowoprzybyłe oddziały mordujące uciekinierów, którzy zaczęli wracać do środka. Merek chwycił tyle broni ile tylko mógł unieść. Jimowi kazał zrobić to samo po czym przenieśli arsenał do wagonu z ludźmi, a następnie ruszyli dalej. Więźniowie chwycili broń i rozpoczęli swą walkę o wolność. Niestety przez kiepskie umiejętności strzeleckie nagich pomiotów to siły strażników odnosiły zwycięstwo, do czasu. Przyciśnięci do muru niewolnicy gotowi byli już na śmierć, lecz moment nieuwagi wroga ponownie wykorzystał Prop, tym razem z karabinem, który wykończył większość służb od tyłu i popędził by spotkać Jima i Merka. Ci w tym czasie przebijali się przez wagon z jadem kiełbasianym, które słoiczek uwinął sobie na piątkowy wieczór Merek. Strzałom nie było końca. W mroku nocy jedyne co oświetlało otoczenie to błysk luf strzelających karabinów. Po wkroczeniu do wagonu z mundurkami dognoił ich Prop, który zaproponował by wszystkie je związać w ramionach, wrzucić pod pociąg po czym spalić. Tak też zrobili, ogień rozchodził się całkiem powoli, a pociąg zostawiał po sobie piekielny ślad na torach. O całym zamieszaniu, w momencie podniesienia alarmu, dowiedział się również sam klient, do którego podróżowała zawartość wagonów - Pan Keks. Podskakujący na trupach pociąg nie wydawał się już wiele wytrzymać.

Merek, Prop i Jim złapali się za ręce po czym wyskoczyli na zewnątrz. Gdy tylko maszyna wchodziła w zakręt wykoleiła się zgniatając przy tym nie jednego człowieka. Ślad ognia zostawiony przez pociąg tamtego dnia widoczny był z kosmosu, a mieszkańcy Częstochowy widzieli go jak na dłoni. Klatki zwierząt pękły, a te wydostały się na wolność i zgłodniałe oraz spragnione krwi rzucały się na wszystko co się rusza. Z palącego się wraku powoli wydostawali się niewolnicy, którzy skuteczni eliminowali byli przez stojące i opanowane już służby strażników, przy których w żółtym automobilu zasiadał sam Pan Keks spoglądający na palące się pola pełne trupów i zamętu. Wskazywał palcem na oddalających się od pociągu ludzi, by ci zostali wyeliminowani. Nie ubolewał nad swym straconym dobytkiem. Było to zaledwie jedno z wielu zamówień, które nie było na tamten czas jego priorytetem. Dzięki swej magicznej kalejdoskopo-lornetce ujrzał oddalające się trzy postacie, w tym jedną mniejszą. Wskazał palcem na najmniejszą i kazał strzelić po czym beknął. Niespodziewany odgłos z gęby Pana Keksa rozbawił celującego snajpera, który przez przypadek ledwo ruszył celownikiem i wyeliminował jedną z dwóch większych postaci. Profesor obrócił się do snajpera z pożałowaniem na twarzy po czym wskazał na niego i kazał strzelić. Jednym z niefortunnie odstrzelonych w oddali celów był Merek, którego głowa została przeszyta przez nabój od ucha do ucha, a krew wylewała się na ciało uciekającego obok Jima. Po chwili ciało upadło na ziemię przy tym tłucząc słoik z jadem kiełbasianym, którego kawałki powoli wbijały się w ciało bezdomnego. Mężczyzna, w którym Jim odnalazł chwilowe szczęście był martwy. Mimo, że nie znali się długo pięciolatek wyczuwał między nimi dużą więź. Chłopiec oraz Prop zostali sami. Nie zamienili z Merkiem nawet słowa pożegnania. Nie wiedzieli, że będzie to ostatni czas kiedy będą mogli ze sobą rozmawiać. Ciało Merka zostawiano pięćdziesiąt metrów od torów, w miejscu jego śmierci. Nie było czasu na pochówek. Prop oraz Jim zniknęli Panu Keksowi z oczu za pagórkiem. Nie zdecydował się ich gonić. Sądził, że to strata czasu. Uznał, że daruje na ten moment życie wybrańcom losu, którym udało się zbiec, lecz ich występek zostanie w jego głowie na zawsze.

### Byle przed siebie (8-9)

Okrutnik zmierzający do Kalisza zatrzymał się cztery kilometry od Łodzi, do której dążyli mężczyzna z chłopcem. Podczas wędrówki opatrzyli swe rany wyrzuconymi szmatami i alkoholem opłakując w tym czasie wcześniej zamordowanych przyjaciół. Prop wytłumaczył czemu grupka zajmowała się pasożytowaniem nad wagonami Pana Keksa oraz uzasadnił nienawiść w jego stronę. Tułając się do przodu przez bok ulicy kloszard starał się złapać stopa, lecz bezskutecznie zapewne przez odrażający wygląd oraz zapach bezdomnych. Po czterech godzinach drogi mężczyźni zatrzymali się przy pobliskiej stacji benzynowej, na której wypatrywali darmowego pożywienia. Wodę otrzymali bezplatnie w miskach dla psow a natepnie Prop wpadł na pomysł kradnięcia hot dogów. Gorzki Jim podchodził i zagadywał właściciela samochodu wracającego z parówą w bułce, gdy ten wsiadał do pojazdu i odkładał jedzenie na drugi fotel. Wtedy wkraczał Prop, który otwierał drugie drzwi i uciekał z przysmakiem. Akcję powtarzali do momentu, gdy pracownicy stacji zauważyli powtarzający się incydent i zareagowali strzałem z broni palnej w stronę bezdomnych. Prop upadł na ziemię. Jim nie wiedział co począć. Kolejna strata. Tak przynajmniej myślano. Mężczyzna zwyczajnie się potknął i się przewrócił przy czym złamał nos po czym wstał i ruszył przed siebie z chłopcem. Na kolejnym kilometrze drogi wciąż bezskutecznie starali się złapać stopa. Zapadała noc, a obydwaj byli już zmęczeni. Prop wyrwał znak drogowy po czym przykrył nim siebie i Jima w pobliskim rowie. Dopiero rano, gdy obudzili się do krzyków i wielu głośnych dźwięków zobaczyli, że znak ten informował o zmniejszeniu prędkości oraz nadchodzących dziurach. Mężczyźni wstali, a przez ogromne ilości dymu i ognia ujrzeć zdołało im się zatrzaśniętych w płonących pojazdach ludzi i zdekapitowane zwęglające się już zwłoki. Prop nie zastanawiał się dlugo. Złapał chłopca za rękę i obiegli całe zamieszanie polaną obok. Idąc dalej ulicą mijali nadjeżdżające karetki, wozy strażackie, radiowozy, a chwile po tym trzy tiry z pustymi kontenerami. Po kolejnych dwudziestu minutach wędrówki przed siebie widziana wcześniej karawana wracała, a tiry tym razem przepełnione były wypadającymi zbesztanymi zwłokami.

### Szemrane Jerycho (9-14)

Dalsze dni wędrówki w końcu doprowadziły mężczyznę i chłopca do stolicy szyderstwa - Łodzi, a w niej - Szemranego Jerycha. Przed przekroczeniem jednej z bram wejściowych Prop chwycił Jima za rękę, a swoja drugą dłoią trzymał od płaszczem nóz. Natychmiast po przejściu progu bramy w powietrzu dało się wyczuć nędzę chciwość , a przede wszystkim zajebisty smród. Krocząc powoli przez jedną z głównych uliczek ledwo dało się cokolwiek dokłdaniej usłyszeć. Między innymi przez plotkujące głośno grupy umorusanych w gorzkości tego miejsca ludzi. Z bocznych ciemnych alejek słychać było krzyki oraz nikczemne chichoty. Śpiący na środku drogi człowiek bądź trup nie zdawał się zwracać uwagi innych. To wszystko potęgowane krzykami handlarzy-szumowin czyhających na każdym progu chcących sprzedać Ci wszystko - od wpierdolu po paznokcie żółwi. Na Perskim Rynku wszystko miało swoją cenę. Długo nie minęło zanim Propa i Jima nie spotrzegł jeden z okolicznych rabusiów. Mogłoby się wydawać, że postawieni w tak fatalnej pozycji dwójka po ostatnich przeżyciach nie ma już czego stracić. Sraken Pierdaken. Rabuś myślał inaczej. Nie poznając twarzy nowostąpających po terenach Jerycha gości. Złodziej mruknął coś do swoich dwóch kompanów po czym podszedł do Jima i Propa. W tym czasie pozostała dwójka zaczęła obchodzić ich z dwóch stron. Znając swój fach Prop wiedział co się święci. Krzyknął do chłopca by ten uciekał po czym ruszył jedną z nóg do ucieczki. Było jednak za późno. Zachodzące ich oprychy zdążyły już włożyć swe ostrza w ciało chłopca i menela wycinając przy tym jedną z nerek jednemu i drugiemu. Tylko jedną - dzięki podjętej w czas reakcji Propa. Mimo tego Jim i Mężczyzna leżeli na ziemi w kałuży swojej krwi. [pozniej dac Jimowi przez to HIV]. Pomimo obecnego dookoła tłumu nikt nie przejał sie tym, co się stało. Ocalił ich cotygodniowy patrol sanitariuszy, który przeczesuje uliczki Jerycha co każdy piatęk o godzinie 19. Mieli szęście. Pierwszy raz od dłuższego czasu. Jednak zaoferowana pomoc nie była bezinteresowna. Jak wszystko w Jerychu. Gdy facet i chłopiec obudzili się i byli zdolni do komunikacji sanitariusze poinformowali jakie zabiegi przeprowadzili oraz czym dwójka spłaci ten akt dobroczynności. Łagodneij podeszli do Jima, albowiem ceną za uratowanie jego życia było oddanie się testom nowowynalezionej gruszki do lewatywy. Natomiast Prop musiał oddać swoje wszystkie zęby. Zgodził się na to. Przez panujące w placówce warunki usuwanie zębów nie skończyło się tak, jak zakładał Prop. Zęby nie były wyrywane z precyzją przez specjalistę lecz kruszone na kawałkie i zbierane czymś odkurzaczopodobnym. Przez testy przeprowadzone na Jimie ten nie był w stanie dalej stać. Dlatego po zakończonych zabiegach budynek opuścił w ramionach Propa, z którego oczu spływały łzy mieszające się z wypływająca z twarzy krwią. Nie mieli już dokąd iść, nawet gdyby byli w stanie. Wędrówka poza miasta była dla nich w obecnym stanie niemożliwa. Musieli dalej radzić sobie w Jerychu. Przynajmniej do czasu odzyskania sił. Nie mieli pieniędzy nawet na jedzenie, a co dopiero na lokum. Posunięci zostali do tego, do czego zmuszony jest każdy w Jerychu - Przebiegłości. Prop nie chciał aby chłopiec to wszystko widział czy też był tego częścią. W tym momencie mężczyzna zauważył jak zżyty stał się z chłopcem, którego poznał jeszcze nie tak dawno,. Mógłby po prostu to dziecko ze skurwiale obrzydliwymi stopami zostawić, a ominęłyby go obecne problem. Jednakże tego nie zrobił.

W trakcie swoich przemyśleń zatrzymał się przy dużym śmietniku, w którym zdecydował się zostawić chłopca na czas swojej każdej nikczemnej akcji. Gdy mężczyzna okradał, oszukiwał, a nawet napadał na ludzi Jim ostrożnie czekał w kuble aż ten wróci.

Ciąg dalszy nastąpi. (1/3)