Maero

## Maero Laquer

"Hmmm... Tak, niski i gruby, idealny na pszczółkę!"

Maero był dyrektorem teatru królewskiego Mariposse. Z całej obsługi teatru został absolutnie sam po sromotnej klęsce ich oryginalnego skryptu na przedstawienie urodzinowe księcia Opala. Był również stałym bywalcem Klubu Samotnego Dżentelmena.

## Wygląd

Maero był niewielką ćmą o jasno-szarym futrze oraz cętkowanych skrzydłach. Jego czułka nie miały zbyt wielu włosków i zazwyczaj zwisały po bokach jego głowy, choć gdy odczuwał lub grał on intensywne emocje, podnosiły się do góry i również gestykulował. Zazwyczaj nosił białą koszulę wraz z długim futrzanym płaszczem z frędzlami pasującym do jego karnacji oraz szare sztruksowe spodnie 3/4 z białymi rajstopami oraz czarnymi butami. Na twarzy zawsze nosił białą pół-maskę z abstrakcyjnymi wzorami układającymi się w kształt przypominający pół uśmiechu. Jego rysy twarzy były łagodne i eleganckie a jego jedyne widoczne oko miało kolor jasno pomarańczowy, wpadający w żółty. Miał średniej długości proste srebrne włosy, zawsze zaczesane do tyłu.

## Osobowość

Jak przystało na prawdziwego dramaturga, Maero też i w życiu codziennym miał tendencję do ciągłego dramatyzowania. W większości przypadków Maero zdawał sobie sprawę z tego iż jego biadolenie jest wysoce przesadzone, więc i też łatwo było go przywrócić do stanu normalności paroma słowami pociechy, jednak gdy na prawdę miał gorszy humor lub stał przed większym problemem, zdarzało mu się spadać spiralą pesymizmu tygodniami. Z drugiej strony, gdy miał dobry humor, również było to od razu ewidentne poprzez jego zachowanie, wręcz promieniując radością. Częste i szybkie zmiany w nastroju i poziomie energii w połączeniu z jego innymi manieryzmami sprawiały iż robił on wrażenie prawdziwego ekscentryka, choć po bliższym poznaniu okazywał się bardzo przyjemny. Maero chętnie pomagał innym, jednak nigdy nie nadkładał cudzych potrzeb nad swoje. Niezwykle pasjonował się teatrem i sztuką, z tego powodu był niezwykle poważny gdy chodziło o jego pracę. Nierzadko doprowadzał się do kompletnie maniakalnego stanu spędzając całe dnie bez zmrużenia oka tylko aby dopracować jeden element spektaklu do perfekcji. Nawet on jednak miał swe limity i choć z natury był perfekcjonistą to gdy chodziło o jego przetrwanie był w stanie obniżyć swe standardy na tyle by doprowadzić przedstawienie do skutku. Z uwagi na swą ekspertyzę w teatrze i sztuce był niezwykle elokwentny i charyzmatyczny, do tego stopnia iż był w stanie nawet jawne obelgi przeistoczyć w artystyczne sentencje, tudzież nawet komplementy.

## Historia

\*Someone else plz fill this out later im too lazy (also remember to use past-tense)\*

## Relacje

Relacje Maero z wszystkimi bywalcami Klubu Samotnego Dżentelmena były bardzo pozytywne. Uważał on ich za dobrych kolegów i osoby, na których mógł polegać, oraz którym mógł się zwierzyć z wszelkich strapień.

Podczas ich pobytu w zamku, nawiązał również głębsze relacje z Cytrynem, Nuanorem i Randomem. Jego znajomość z pierwszą dwójką była o wiele mniej stabilna, zważywszy na to jak go "wystawili" w trakcie pisania sztuki dla królewicza, za co darzył ich nieco mniejszą sympatią. Natomiast Random, który przyszedł do niego w najczarniejszej godzinie i pomógł mu bezinteresownie podczas ich randki szybko stał się faworytem z grupy, do tego stopnia iż czuł się komfortowo zaprosić go do łóżka pod koniec pierwszego spotkania.

## Pytania

**Q1**: Who started the club?

**A1**: "That's not a question I know the answer to. The club has been around for many, many centuries. I can't even be sure if the person who originally created it intended for it to be used the way we use it now... though if I were to hazard a guess, I'd suggest probably no." \*He giggled a tiny bit\*

**Q2**: "How come you are the head director.... theater maker or whatever ur title is. How does one get to a position such as yours, were you handpicked because of your artisticly succesful past?"

**A2**: "Well, that is quite an interesting question indeed!" \*He clasped his hands together\* "As a matter of fact, the way things are usually done are a bit different than how I was picked. You see, the royal palace is supposed to have one head director, as well as many lesser playwrights and directors, along with other staff. Whenever the head director must retire, or leaves their station due to other circumstances, a new one is picked out from among the existing crew, sometimes being nominated with a recommendation from the previous director." \*He took in a deep breath\* "HOWEVER, when our last head director's birthday play for the Prince absolutely FLOPPED upon the queen's inspection, he left, along with EVERYONE ELSE!" \*He explained with a forced smile\* "Through a power unknown to me, I was picked to be left as the scapegoat for their escape from what they thought would surely be a failed performance and a prison sentence, and since there was no more head director- and nobody else to choose from- I became fully responsible of the theater by default." \*He let out a sharp sigh\* "Of course, I managed to get a hold of some of them before they left fully- with their bags already packed and whatnot- they told me it was "nothing personal" and that they "wish me the best" but they just "couldn't find a reason to stay" hahaha..." \*His visible eye twitched\* "Well how about some ARTISTIC INTEGRITY for a start?! What happened to "The show must go on!"?! Or even just not leaving your colleague to the wolves?! Those bastard snakes..." \*He slammed his fists on the table\* "So what if **I** was the one who wrote the play HeR mAjEsTy so thoroughly chided and heartlessly rejected?! Was it **MY** fault that without a warning or a sign she'd change her expectations merely a WEEK before the final performance?! Do you think **I** wasn't hurt when all my hard work was tossed in the trash and incinerated without hope?!" \*He stood up, madness in his eyes\* "WELL LOOK AT ME NOW, FUCKERS! I HAVE PREVAILED! AND NOW AS THE HEAD DIRECTOR I WILL TAKE THIS THEATER TO HEIGHTS **NONE** OF YOU HAVE EVER DREAMED OF!" \*He started shaking his fist at the sky\* "**I WILL BE KNOWN AS THE ONE WHO WAS MEANT TO BE! IMMORTALIZED UPON THE PAGES OF HISTORY, WHILST YOUR MENTION WON'T EVEN BE PRESENT ON THE MARGINS! DIE IN MEDIOCRITY SO YOUR NAME CAN BE FORGOTTEN AMONG THE SANDS OF TIME!**" \*Finally, he fell back down in his chair, taking deep breaths and waving himself with a hankerchief he pulled out of his pocket\* "O-oh... oh my..." \*He sounded as if he had just ran a marathon in five minutes from how worked up he got\* "That... felt... amazing..." \*he concluded in bliss.\*

**Q3**: If you could change one thing about yourself, what would it be

**A3**: "Oh darling, don't be ridiculous, there's nothing to change about perfection." \*He replied with a comical amount of confidence.\*

**Q4**: What made you want to become a playwright?

**A4**: "Well, ever since I was a child, I've always wanted... something *more* from life, you know?" \*He began explaining with a thoughtful expression\* "I wanted adventure! Drama! Romance!... But... back then I didn't have the courage to do these things myself." \*He sighed, a bit bashful\* "That's when I discovered theater, and to say I was enchanted would be an understatement. All my dreams, fantasies and more could be realized right on the stage by actors in beautiful costumes and life-like sceneries, all for me to watch from the comfort of a velvet seat." \*He sighed dreamily\* "Although, over the years, as I wrote more and expanded my horizons, gaining more experience and swimming in praise, I eventually turned from an ugly duckling into the beatiful and fully-realized swan that I am today. Having the courage that I once lacked I started writing more than merely self-fulfilment pieces and that quickly catapulted me to the top, until finally I was able to land a position among the best of the best playwrights in the royal place." \*He finally sighed in fullfilment\* "And the rest was history..."

**Q5**: "Kto zainspirował cię do pisania sztuk i kto jest twoją aktualną muzą?"

**A5**: "Ah, cóż... jako tako, nigdy nie miałem prawdziwej 'muzy'... choć, można by też powiedzieć iż mą pierwszą i jedyną muzą byłem ja sam." \*Zachichotał lekko na ten pomysł\*