Emin Alparslan

## Hikaye

Emin Alparslan 26/03/1997 tarihinde Trabzon'un Maçka ilçesinde dünyaya gelmiş 1,73 boylarında 64 kilolarında Alparslan ailesinin ilk ve tek çocuğudur.
Emin çocukluğunda sabahları okula gidip eve geldikten sonra sürekli akşamları dışarıda arkadaşları ile futbol, misket, simit, saklambaç ve benzeri oyunlar oynardı.
Emin'in babası Ertuğrul Alparslan'ın ufak bir marangozluk dükkanı vardı ve senelerden beri orada ahşap işçiliği ile uğraşıyordu annesi Nezahat ise ev hanımı idi.
Ertuğrul bir gün Emin'e bir hediye getirdi. Hediye babasının iş yerinde kendi elleri ile yaptığı ufak bir tahtadan araba idi. Emin tahtadan arabasına W12 ismini taktı, Arabasına o kadar değer veriyor ki ilk bir hafta poşetinden sadece temizlemek ve boyamak için açıyor sonra aynı özenle tekrardan poşetliyordu.
Emin bir gün arabasını dışarda sürmeye karar verdi. Ertuğrul akşam işten geldiği zaman Emin'i dışarı çıkardı eve arabasına bindirdi. Emin'e ufak bir kask taktı ve Emin'i yokuş aşağı itti. Emin hızla aşağı iniyor ve frenin yerini arıyordu fakat ufak tahta arabada fren yoktu. Emin ayaklarını yere sürterek kendini yavaşlattı ve hızını iyice düşürdü. Fakat bu onun düşmesine engel değildi ve Emin çok yavaş hızda yuvarlanarak bir evin tahta temeline çarptı.
Ertuğrul Emin'i hemen hastaneye götürdü. Kafası açılmış suratı ve kafası kan içinde idi. Emin'in kafasına 4 tane dikiş attılar gene de Emin bu yaşadığı deneyimden ötürü mutlu idi. Dikişler atılırken ağlayan Emin eve dönüş yolunda babasına heyecan içinde yaşadıklarını anlatıyordu. Eve geldiğinde annesi Nezahat Emin'in halini görünce korkudan bayıldı. 10 dakika sonra ayılan karısına sakince durumu açıkladı ve durumu kontrol altına aldı.
Ertuğrul'un işleri pandamiden dolayı hiç olmadığı kadar kötüleşmişti. Ertuğrul'un küçük kardeşi Hamza'nın büyük çay tarlası var. Emin yazları amcasının yanına çalışmaya giderdi. Fakat amcası ve babasının araları pek iyi değildi. Ertuğrul kardeşinden borç almak zorunda kaldı ve borcun büyük bir kısmını geri ödeyemedi.
Emin artık lise çağında idi artık misketler, simitler, saklanbaçlar aileden gizli sigara içmeye simitler okuldan kaçıp futbol oynamaya dönüşmeye başlamıştı. Babasının yaptığı ahşap arabayı arkadaşına 2 paket sigara karşlığı çocukluk arkadaşı Cemil'e satan Emin akşam babasından ona bir tane daha araba yapmasını ve bu sefer FormuLAZ'a katılmak istediğini söyledi.
Ertuğrul ilk başta çok sıcak bakmasa da RedBull'un FormuLAZ'a sponsor olduğunu ve oğlunda ki araba ve formula tutkusuna dayanamayıp büyük, farları, kampanalı fren sistemi olan bir araba yaptı ve Emin yarışlara katıldı ve yarışta 2.oldu. Cüzi miktar ödül alan Emin tereddütsüz parayı babasına verdi.
Emin lise 3'e geldiğinde okulu bıraktı ve Trabzon'da tarlalarda çay toplamaya hamallık yapmaya başladı. O sırada annesi de ufak temizlik işlerine gidiyor hepsi Ertuğrul'un borcunu kapatmaya yardım ediyordu. Emin artık borçların hamallık ile kapanmayacağını anladı ve İstanbul'a gitmeye karar verdi.
Ailesi net olarak bu fikre karşı çıksa da onlarda borç içinde olduklarının farkındaydı ve mecburi olarak bu içleri el vermese de bu fikre göz yumdular. Ailesi ile vedalaşıp daha 17 yaşında İstanbul yolcusu oldu.Emin, İstanbul’da geçirdiği süre boyunca birçok şey öğrendi ve arabalara olan ilgisi kat be kat arttı, artık oyuncak arabasının üzerinden değil, gerçek arabaların üzerinde çalışmaya başladı. Çevresini bu yönde geliştirdi. Yeni arkadaşları, geceleri sokakların hakimi oluyor, yasadışı yarışlar düzenliyorlardı.
Emin her ne kadar çok istesede, arabası olmadığından bu yarışlara katılamıyor sadece izlemekle yetiniyordu. Bu durum bir süre devam etti, yılın en uzun gecesi geldiğinde çok büyük bir yarış düzenlendi. Emin’in içi içini yiyor fakat bu yarışa katılamayacağının bilincinde akşama hazırlanmıştı.
Vakit geldiğinde Emin yarışçıların bulunduğu kısıma geçmiş, arabaları inceliyordu. Tam o sırada gecenin karanlığında, aydan daha fazla parlayan beyaz bir M3 dikkatini çekti, heyecanla arabanın yanına gitti. Kaputun kenarına yaslanmış beyaz maskeli bir adam bakışlarını Emin’e çevirdi.
Emin’in yüz ifadesini inceleyen adam, meraklı tavrını fark etmiş ve gülümseyerek yaslandığı yerden kalkıp Emin’in yanına doğru gelmişti. Kısa bir tanışma faslından sonra adam isminin Yağız olduğunu ve eğer isterse yan koltukta yarışa eşlik edebileceğini Emin’e belirtmişti. Emin hemen yan koltuğa geçti, yarış başlayacağı sırada arabaların lastik yakışının bile sesini bastıran kalp atışlarını düzene sokmaya çalıştı. Yarışın ilk beş dakikası sorunsuz geçti, ardından arkada duyulmaya başlayan siren sesleri yarışı yarıda kesti.
Asıl yarışın şimdi başladığını anlayan Emin emniyet kemerini iki eliyle kavramış, heyecan dolu bakışlarını Yağız’a odaklamıştı. Yağız bu durumu hep yaşıyormuş gibi sakindi, yüzündeki tebessüm eksilmeden Emin’in emniyet kemerinin üzerindeki ellerine bakmış ve daha da hızlanmıştı, aradan yaklaşık yarım saat geçtiğinde polisler atlatılmış, şehirden uzak bir tepeye araç park edilmişti. İkili aracın önünde İstanbul boğazını izlerken, bu gecenin kusursuz bir dostluğun başlangıcı olacağının farkında değillerdi.