Jabłko

Jabłko

> Mam ciągle dziwne wrażenie, że kiedyś chodziłem po lesie... I nie tylko lesie - wszystko wokół wydawało mi się znajome, jakbym znał to lata, a tak naprawdę wiele z tych rzeczy widziałem i słyszałem po raz pierwszy
>
> Jabłko mruczy do siebie, wspominając swoją młodość.

Szablon:Postać infobox
**Jabłko** (ang. **Apple**) - w poprzednim życiu kot domowy, zaś po reinkarnacji urodził się w Klanie Nieba, z którego odszedł, aby ponownie żyć z ludźmi.

## ➤ Wygląd

* Poprzednie życie
* Obecne życie

Jabłko był niepozornym, długowłosym, ze sterczącym futrem, burym kocurem o klasycznym pręgowaniu z jaśniejszymi łapami, w tym ciemnymi palcami lewej przedniej łapy oraz wyrazistymi oczami koloru zielonego jabłka.

Jabłko jest niepozornym, długowłosym, ze sterczącym futrem, burym kocurem o klasycznym pręgowaniu z jaśniejszymi łapami, w tym ciemnymi palcami prawej przedniej łapy oraz wyrazistymi oczami koloru zielonego jabłka.

## ➤ Charakter

* Poprzednie życie
* Obecne życie

Pierwsze, co się rzucało w oczy, widząc po raz pierwszy Jabłko, była to nigdy nienasycona ciekawość, z powodu której zadawał mnóstwo pytań, nawet o najmniejsze rzeczy, za co nieraz był karcony z powodu zbytniego gadulstwa i częstego mówienia tego, co myślał. Ponadto, mimo aż piątki starszego rodzeństwa z poprzedniego miotu matki, nie był zbyt towarzyski - wolał trzymać się raczej na uboczu i stamtąd wszystko obserwował, o ile nie poszedł sobie gdzieś samemu. Mimo to nieraz nazywano go mianem "kochanego", gdy podchodził się przytulać do matki lub dwunożnych właścicieli.

Kiedy żył w klanie, był niemal przeciwieństwem cech z poprzedniego życia - zgorzkniała dusza Jabłka odcisnęła się na umyśle Jabłuszka, która otumaniła jego ciekawość oraz niewinną dziecięcą radość płynącą z poznawania świata. Wciąż jednak pozostał introwertyczny, jednak teraz już niemal aspołeczny, nie próbując nawet wiązać głębszych więzi z rodziną. Mimo to, nie pozwalał sobie na wybuchy złości ani innych głośnych zachowań, dusząc w sobie negatywne emocje.
Gdy odszedł do ludzi, powoli zaczęły mu wracać "oryginalne" cechy charakteru, choć jedna z nich była całkiem nowa - spokój, którego z oczywistego powodu nie doświadczył jako kociak z poprzedniego życia, skoro był pełen energii. A z racji tego, że większość swojej ciekawości już zaspokoił z wiekiem, wewnętrzny spokój sprawił, że stał się poniekąd kotem-filozofem.

## ➤ Historia

* Poprzednie życie
* Obecne życie

W starożytnych czasach, kiedy członkowie górskiego plemienia zeszli z nieprzyjaznych gór na wrzosowiska, lasy, bagna i rzekę, a legendarni założyciele klanów zaczęli się zadomawiać w nowych domach, wszyscy już wiedzieli, że Niebo Czyste szczególnie dążył do niezależności, w tym ustanowienia granic, których nikt nieproszony nie będzie miał prawa przekraczać.
Właśnie wtedy, gdy grupa przyszłego przywódcy Klanu Nieba zahartowała się w pilnowaniu terytorium pazurami i zębami, w przygranicznym siedlisku Dwunożnych urodziło się kocię. A dokładniej kocurek. O zielonych oczkach i burym futerku. Został nazwany Jabłkiem, aby podkreślić jego oczy w kolorze zielonego jabłka.

Jak to mają w zwyczaju młode stworzonka, i nasz kocurek był ciekawy otaczającego go świata, nawet bardzo - o wszystko pytał: jak co działa? dlaczego tak jest? czemu? po co?, co przyprawiało jego matkę i starsze rodzeństwo o zawrót głowy.
Po dłuższym czasie, gdy burasek obwąchał każdy zakątek domu swoich domowników i poznał każdy włosek swojego ciała, stał się na tyle duży, że pozwolono mu wyjść rankiem na zewnątrz. Wtedy dopiero polał się potok pytań! Tyle do odkrycia! Tyle do zapamiętania! Biegał po całym podwórku, próbował się wciskać w najmniejsze szczeliny, wspinał się po deskach i drzewach, aż pod koniec dnia matka stanowczo chwyciła go za kark i zaprowadziła na posłanie. Przez wiele dni entuzjastyczny kotek z ekscytacją wyczekiwał momentu, aż nocą w końcu zaśnie, by rankiem znów odkrywać świat oraz znów zasypywać zamęczoną rodzicielkę pytaniami. Oczywiście z czasem już coraz mniej rzeczy było mu obcych, więc ku uldze matki zadawał trochę mniej pytań. Lecz była taka jedna sprawa, co szczególnie go ciekawiła: co się znajduje za płotem? Ilekroć próbował się dostać na drugą stronę, zawsze ktoś go odciągał - a to starsze rodzeństwo, to matka, czasem też dwunożny właściciel.

Jednak gdy matka młodego kocura z jego rodzeństwem zostali zabrani na przejażdżkę samochodem, nasz mały bohater skorzystał z okazji i przecisnął się przez płot, prosto na teren Nieba Czystego.
Wchodząc do lasu, niemal ścięło go z nóg piękno zieleni, różnorodność zapachów i kakofonia dźwięków. Zagłębiając się wśród krzaków, kocurek miał wrażenie, że jego mózg wyeksploduje od nadmiaru wrażeń.
Nawet nie zadał dotąd ani jednego pytania.

*Uwaga! Poniższy fragment zawiera krwawą scenę.*

Idąc dalej, miał wrażenie, że wstępuje do nieodkrytej nawet przez ludzi części lasu.
Wtedy zmaterializowały się przed nim trzy umięśnione i najeżone koty, które przeszywały go spojrzeniami, z nieprzyjaznymi zamiarami.
Biedny burasek! Tak się przeraził, że stał się żałośnie najeżoną kępą futra, niezdolną do ruchu. Mgliście jego mózg rejestrował syki nieznajomych, które przybierały coraz groźniejsze tony. Gdy jeden z nich dźgnął go pazurem w bok, kocurek w panicznej histerii zaczął się szamotać, co leśne koty odebrały jako chęć ataku.
Więc zaatakowały.

Jakiż to ból przeżył nasz bohater! Skowyczał w agonii, gdy pazury jednego z nich przecięły mu ścięgna na tylnych łapach, a te drugiego odwróciły go na brzuch, boleśnie przytrzymując i przecinając po chwili gardło, jednak nie zadając śmiertelnego ciosu.
Wtedy
ten trzeci fuknął na drugiego, szybko poprawiając cios, czym ostatecznie zabił Jabłko.

*Koniec ostrzeżenia.*

Trójka wojowników pozostawiła ciało kocurka, które z czasem uległo rozkładowi, ale jego dusza wciąż pozostała żywa.

Przez długie lata dusza buraska stała się coraz bardziej zgorzkniała, nienawistna i zagubiona. Lecz nie mogła się wykrzyczeć ani zemścić na swoich mordercach. Zastygła niczym lód w miejscu, gdzie zostało pozostawione jego ciało, bez poczucia upływającego czasu ani samoświadomości.

Wiele sezonów później, gdy Klan Nieba stał się bardziej "cywilizowany", a tylko najstarsze koty pamiętały opowieści o legendarnych założycielach klanów, pewna karmicielka leśnego klanu udała się na spacer po lesie, zbywając machnięciem łapy wszelkie troski o zbliżającym się porodzie.
Gdy dotarła czystym przypadkiem do miejsca, w którym w odległej przeszłości zginął Jabłko, kotkę przeszyły skurcze, a ta ze strachem uświadomiła sobie, że rodzi. Tylko szczęściem jeden z pobratymców usłyszał jej jęki i sprowadził medyka. Poród udał się, a na świat przyszła dwójka kociąt - szylkretowa koteczka i bury kocurek.
Kocurek został nazwany Jabłuszkiem, gdy dostrzeżono jego oczy przypominającego kolor zielonego jabłka.

Jego dzieciństwo przebiegło całkiem znośnie: burasek spędzał czas na zabawie i docinaniu siostrze, jednak nie interesował się zbytnio udawaniem walki lub polowania - zawsze robił to na pół gwizdka, jeśli w ogóle, co zwróciło uwagę Klanu Nieba. Klan postrzegał go także jako apatycznego i nie interesującego się zbytnio otaczającym go światem. I mieli rację - zgorzkniałość duszy Jabłka odcisnęła się na umyśle jego "następcy", przez co nie był taki żywotny i ciekawski jak reszta kociąt. Ponadto nie zawiązał z nikim silniejszej więzi. Oprócz tego często się zamyślał, gdy doznawał uczuć deja vu, choć nigdy się nie dowiedział, czym to zostało spowodowane.

Gdy umysł kociaka dorósł na tyle, aby mieć świadome poczucie własnego ja, Jabłuszek wewnętrznie czuł, że nie pasuje do klanu. Że wręcz nie chce w nim przebywać. Jego frustracja rosła, gdy zaczął powoli kwestionować funkcjonowanie klanów.

Kocurek został mianowany uczniem - Jabłkową Łapą. O ile za czasów kociaka nie interesowała go walka i polowanie, tak za czasów ucznia to się jeszcze bardziej spotęgowało. Jego frustracja rosła, gdy stawał się coraz bardziej świadomy sposobu na życie klanów, ujrzawszy, jak te walczą o granice i zwierzynę, a surowe zasady kodeksu wojownika traktowały jako świętość. Jego pobratymcy stawali się bardziej zdenerwowani niż zmartwieni "lenistwem i nieporadnością" ucznia, zaś sam jego mentor czuł wstyd, gdy po raz milionowy wysyłał burasa do zmiany posłań lub wygrzebywania starszyźnie kleszczów, zamiast z radością obserwować jego postępy w sztuce tropienia i walki.

Jabłkowa Łapa, coraz bardziej zgorzkniały od docinek ze strony pobratymców na jego brak zainteresowania klanowym życiem oraz bezustannego traktowania go jako wymieniacza posłań i wyciągacza kleszczów, zaczął czuć wręcz nienawiść wobec Klanu Nieba. Ale ukrywał ją. Nie pozwalał sobie na wybuchy złości, tylko z milczeniem przyjmował każdą drwinę.

Pewnego dnia, gdy zbierał mech, zauważył mignięcie rudego futra między drzewami. Podążył w tą stronę, docierając do płotu siedliska Dwunożnych, za którym zniknął ogon rudej kotki. O ile wiedział wcześniej, że tam mieszkają ludzie, teraz wyjątkowo zainteresował się miejscowością. Przeskoczył przez płot, doświadczając silnego uczucia deja vu, przez które poważnie zastanawiał się, czy już tutaj nie był. Siedząc na trawniku, czuł rozpierającą go radość, że tutaj spotka go inne, łatwiejsze i pokojowe życie, choć nie potrafił sobie wyjaśnić, skąd miał taką pewność.
Już miał wejść do jednego z domostw, aby pozwolić się wziąć mieszkającej tu dwunożnej, jednak nagle jego mentor, który w ukryciu go obserwował, przeskoczył przez płot i chwycił ucznia za kark, ciągnąc go z powrotem na terytorium Klanu Nieba.
Wojownik ujawnił klanowi, co zrobił Jabłkowa Łapa, więc przywódca bezdyskusyjnie nakazał faszerować go treningami, aby "wybić mu z głowy pomysł zostania pieszczoszkiem".

To przelało czarę goryczy. Jabłkowa Łapa wręcz znienawidził swoich pobratymców, którzy jeszcze mocniej zmuszali go do niechcianego sposobu życia. Dodatkowo na siłę zabierali go niemal na każdy patrol (z dala od granic z pozostałymi klanami).
Klan Nieba, widząc złość i dalszy brak zainteresowania Jabłkowej Łapy, postanowił dać mu spokój i mianować go nieoficjalnie zbieraczem mchu i wyciągaczem kleszczy, dramatycznie wzdychając, że postanowił oddać się brudnej robocie, zamiast żyć jak normalny uczeń.

Kiedy siostra burasa została mianowana wojowniczką, jej brat wciąż pozostawał uczniem, bez żadnych szans, aby w niedalekiej przeszłości miało się to zmienić.

Innego dnia, gdy zastępca klanu został zabity w bitwie, a Jabłkowa Łapa już po całości przeklinał klany za prowadzenie bitew, kocurowi udało się wymknąć z obozu, kiedy reszta klanu pogrążyła się w żałobie i czuwaniu nad poległym. Przerośnięty uczeń szybko uciekł w stronę siedliska Dwunożnych, gdzie schronił się w jednym z domostw - cóż to był za przypadek, że trafił do tego samego domu, w którym mieszkał wiele lat temu!
Przez wiele dni Jabłkowa Łapa chował się w domostwie, zostając przy okazji adoptowany przez domowników. I choć minęło dużo czasu, burasek wciąż nie mógł przestać się zachwycać nowym życiem, czując ulgę, że wreszcie opuścił Klan Nieba.
Następnie odrzucił swoje klanowe imię, aby nie przypominało mu o przebytych nieprzyjemnościach, nazywając się Jabłkiem, nie rozumiejąc potem, dlaczego doświadczył uczucia deja vu związanego z tym imieniem.

Czy Klan Nieba dowiedział się o odejściu Jabłka? Zapewne tak - możliwe, że jeden z patroli dostrzegł, jak ich pobratymiec spał na parapecie, z zieloną obróżką na szyi. Z pewnością wiadomo, że klan zrobił wszystko, aby zapomnieć o tym "nieporadnym i zdradzieckim" kocie, co nie do końca spodobało się jego matce i siostrze, które przez ten cały czas próbowały służyć wsparciem i namawianiem do zmiany, aby zaczął czerpać przyjemność z klanowego życia. Jednak nie protestowały zbytnio, same czując się niepewnie, jak ich krewny zdradził kodeks wojownika.

Co się działo później z Jabłkiem? Nie wiadomo - możliwe, że przeżyje resztę swoich dni na wygodnej kanapie, w rozmyślaniu nad światem i swoją przeszłością.

Wiadomo jednak, że kilka miesięcy po zamieszkaniu w nowym domu, Jabłko cierpliwie czekał, aż spotkał swoją matkę i siostrę na patrolu, gdzie zapewnił kotki, że teraz czuje się szczęśliwy.
## ➤ Relacje

* Poprzednie życie
* Obecne życie

**Matka** - Jabłko wręcz uwielbiał tą burą kotkę, która starała się zachować cierpliwość wobec jego niekończących się pytań, w przeciwieństwie do innych kotów. Skąd się brała cierpliwość kocicy? Cóż, Jabłko był jej jedynym synem w drugim miocie, więc niemal instynktownie darzyła go większymi pokładami miłości, bez potrzeby dzielenia jej między piątkę kotów, jak to miało miejsce kilka lat wcześniej.

**Rodzeństwo** - Jabłko traktował ich jako swoiste autorytety, choć nie zawiązał z nimi tak silnej więzi, ponieważ trójka sióstr i dwójka braci nie mieszkali w nim w jednym domu. Piątka kotów z kolei postrzegała swojego młodszego braciszka za nieokrzesaną kulkę ciekawości, z którą lepiej nie spędzać za dużo czasu, lecz w dużej mierze także pokochali tego niewinnego kociaka.

**Ojciec i reszta rodziny** - burasek niezbyt kojarzył resztę swoich krewnych, ponieważ mieszkali z dala od jego domu, więc, nie mając czego się złapać przy wyrabianiu opinii o tych kotach, zaczął ich postrzegać tak, jak opisywali ich matka i rodzeństwo. Z kolei tych, których miał za mało informacji, aby wyrobić opinię, postrzegał jako odległe duchy, które gdzieś tam sobie chodzą po trawie.

**Inni** - z powodu swojej introwertycznej natury Jabłko podchodził do obcych z rezerwą, starając się nie spędzać z nimi więcej czasu, niż było to konieczne.

**Matka** - Jabłko lubił kotkę, jednak pogrążony w zgorzknieniu, nie starał się zawiązywać z nią głębszej relacji. Bura kotka z kolei trzymała dystans wobec syna, gdy liczne próby nakłonienia go do "normalnego życia" spełzły na niczym, choć czuła smutek, widząc jego los.

**Siostra** - podobnie jak matka, także była zdystansowana z bratem, choć poprzez więzi rodzinne próbowała go bronić przed resztą klanu.

**Ojciec i reszta rodziny** - reszta rodziny straciła zainteresowanie Jabłkową Łapą, a wręcz odmawiała przyjęcia do wiadomości, że ten "leniwy i nieporadny" uczeń jest ich krewnym.

**Inni** - o ile w klanie trzymał duży dystans z kotami niebędącymi jego matką i siostrą, to po zamieszkaniu w domostwie otworzył się nieco, i nawet sobie gawędził z obcymi.
## ➤ Cytaty

* Poprzednie życie
* Obecne życie

> Mamo, dokąd wędrują liście jesienią?
>
> Jabłko dręczy matkę niemal oczywistymi sprawami.

> **Jabłko:** Ale ja chcę iść za płot!
> **Siostra:** Z perspektywy kogoś z lasu jesteś właśnie za płotem.
>
> Siostra odciąga braciszka od płotu.

> Mamo? Czy ja już byłem wcześniej w lesie? Bo chyba widziałem tamto powalone drzewo.
>
> Jabłuszek podczas pierwszego wyjścia z obozu z matką.

> Nie znoszę klanów. Ciągle walczą o najmniejszy skrawek zwierzyny i szczują nienawiścią wobec siebie.
>
> Jabłuszek, poznawszy po części sposób funkcjonowania klanów.

> Zastanawiam się, jak to ci "normalni" uczniowie tak rwą się do bitew. Moim zdaniem ja tu jestem normalny.
>
> Jabłkowa Łapa, obserwując powracających z walki granicznej innych uczniów, podczas zmieniania posłań.

> Skoro Klan Gwiazdy jest taki mądry, to dlaczego nie powie żyjącym kotom, jak znaleźć lepszy sposób na życie oraz zmienić kodeks wojownika na lepsze?
>
> Jabłkowa Łapa konfrontuje się ze starszyzną, kiedy ta docina mu na temat jego "nieporadności".

> Cieszę się, że w końcu znalazłem spokój. Szkoda tylko, że klany tak bardzo gardzą życiem "pieszczoszka", uznając ich żywot za plamę na honorze całego gatunku kotów.
>
> Jabłko podczas jednego z porównań życia klanowego i domowego.

## ➤ Ciekawostki

* Ogólne
* Dotyczące fabuły

➤ W oryginalnym zamyśle Jabłko jest reinkarnacją człowieka - Mariusza Jabłeckiego.

➤ Oprócz koloru palców przednich łap, wygląd Jabłka sprzed i po reinkarnacji się praktycznie nie różni, oprócz nieznacznych zmian w rozmieszczeniu pręg i znaczeń.

➤ Między śmiercią Jabłka a narodzinami Jabłuszka mogło minąć około 30 lat.

➤ Początkowo Klan Nieba sądził, że uczucia deja vu Jabłuszka są znakami i snami od Klanu Gwiazdy, ale medyk stwierdził, że to nie ma nic wspólnego z gwiezdnymi duchami.

➤ Wojownicze imię Jabłkowej Łapy brzmiało by Jabłkowy Wzrok, zważywszy na to, że wydawał się "widzieć więcej" (tak klan postrzegał jego uczucia deja vu), niż sam był tego świadomy.

➤ Gdyby jego historia miała zostać zapisana w postaci książki, byłaby to dłuższa nowela o tytule "Reinkarnacja Jabłkowej Łapy".

➤ Jabłuszek najprawdopodobniej urodził się w klanie jeszcze przed narodzinami Chmurnej Gwiazdy.

➤ Rzeczą, którą Jabłko najbardziej kwestionuje w funkcjonowaniu klanów są granice, które tym bardziej uważa za zbędne, kiedy słyszy o bezsensownych jego zdaniem sprzeczkach i walkach granicznych.

➤ Klan Nieba tak się wstydził sposobu życia Jabłkowej Łapy w klanie, że ogłosił pozostałym klanom jego śmierć z kłów lisa, jeszcze na długo przed odejściem burasa do ludzi.

➤ Z tego powodu nigdy nie pozwolili mu iść na zgromadzenie ani brać udziału w patrolach przy granicach z pozostałymi klanami.

➤ Jabłko wierzył w Klan Gwiazdy podczas pobytu w klanie, jednak gdy zaczął nad tym rozmyślać jako kot domowy, uznał, że istnienie wojowniczych przodków jest zbyt nierealne.

➤ W obu żywotach Jabłko nie miałby większych problemów, aby żyć pokojowo z chomikiem, psem lub innym stworzeniem.
➤ Jabłko nigdy nie dowiedział się, że miał poprzednie życie.

➤ Po śmierci kocura jego dusza najprawdopodobniej rozpłynie się w powietrzu, zaznawszy wreszcie spokoju.

➤ Owa przejażdżka samochodem matki i starszego rodzeństwa Jabłka w poprzednim życiu była wycieczką do weterynarza na odrobaczanie.

➤ Ruda kotka, za którą podążył Jabłkowa Łapa, jest daleką wnuczką jego starszej siostry z poprzedniego życia.

➤ Domownicy Jabłka w obecnym życiu są wnukami jego domowników z poprzedniego życia.

➤ Wspominany drugi wojownik Klanu Nieba, który w poprzednim życiu nie zadał śmiertelnego ciosu w szyję Jabłka ma symbolizować "odwilż", podczas której Klan Nieba zaczął stawać się bardziej "cywilizowany".
## ➤ Przypisy

1. ↑ Wszelka zbieżność nazwisk jest przypadkowa.