recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
I

"Karla Camila Cabello"

Spoglądam po raz kolejny na zdjęcie zaginionej dziewczyny, wzdychając głośno. Nie ma z nią kontaktu od około trzech miesięcy, a SweetPoison kilka tygodni wcześniej zaczął ją prześladować.

- Mamy analizę z domu podejrzanego - mamrocze Dinah, siadając tuż obok mnie. Biorę od niej plik dokumentów, odsuwając swoją kawę na bok. Technicy nic nie znaleźli, żadnych śladów czy odcisków palców. Facet musiał to sobie dokładnie przemyśleć.

- Zginął od porażenia prądem? - marszczę brwi, zerkając w kartkę.

- Był podłączony do bardzo wysokiego napięcia - mruczy cicho blondynka, pokazując mi wynik sekcji zwłok. - Kiedy liczba rosła, napięcie stopniowo się zwiększało, aż jego serce nie wytrzymało.

- Nic dziwnego - stwierdzam, rzucając dokumenty na biurko. Biorę swojego laptopa, oglądając po raz kolejny nagranie z morderstwa chłopaka. Mam wrażenie, że coś przeoczyłam.

- SweetPoison prześladował również tego chłopaka jakiś czas przed zabójstwem. Obserwował go uważnie - mówi przyjaciółka, na co marszczę brwi. Nie miałam logicznego wyjaśnienia na to wszystko. Facet dobrze to zaplanował i jakimś dziwnym systemem wybierał swoje ofiary.

- Czyli istnieje prawdopodobieństwo, że Cabello też znalazła się na jego celowniku - przełykam ciężko, zerkając na zdjęcie dziewczyny. Tego obawiam się najbardziej...

- Bardzo możliwe - blondynka marszczy brwi, przyglądając mi się uważnie. - Czemu aż tak się tym przejmujesz?

- Nie chcę mieć kolejnego trupa - warczę cicho. - Chcę tylko złapać tego kolesia i zamknąć sprawę.

- Okej - unosi dłonie w obronnym geście. - Zapomnij, że cokolwiek mówiłam - mamrocze, wstając.

- Czekaj - marszczę brwi, dając nieco zbliżenia obrazu z nagrania. - Widzisz, tutaj? Są panele.

- No i? - wzdycha, przyglądając się uważnie. - Przecież ta podłoga skrzypiała niemiłosiernie.

- No właśnie - odchylam się lekko na krześle, mrużąc oczy. - Ale tam był dywan, który nieznacznie niwelował dźwięki. Na nagraniu są panele.

- Myślisz...?

- Coś jest nie tak - mruczę i wstaję z krzesła. - Chodź, jedziemy - biorę z krzesła swoją kurtkę i wybiegam z pokoju. Przy samochodzie czekam, aż Dinah do mnie dołączy, a następnie kieruję się w stronę domu podejrzanego.

\*\*\*

Zakładam rękawiczki i powoli unoszę dywan, który śmierdzi niemiłosiernie. Kaszlę cicho, odrzucając go w bok i niemal od razu odchylam się do tyłu. W sporym wgłębieniu leży kolejny trup, co tłumaczy ten zapach.

- Kolejna ofiara? - Dinah zerka na mnie uważnie, kucając tuż obok. - Myślałam, że tamta była ostatnia.

- Obawiam się, że tamta była pierwsza - wzdycham cicho, naciągając nieznacznie kurtkę na nos, żeby zapach nie przeszkadzał aż tak bardzo. - Jest jakaś karteczka.

"Musicie mi wybaczyć, ale to mój pierwszy raz. Mam nadzieję, że te pierwsze morderstwo było dość spektakularne, bo nie wybaczyłbym sobie, gdyby takie nie było. ~SweetPoison"
Autobus

Pani Cabello zdecydowała się zorganizować nam wycieczkę do Londynu. Oczywiście, zapisałyśmy się z dziewczynami jako pierwsze, a nauczycielka poczuła, że może mieć w nich sprzymierzeńców.

Zajmuję miejsce w autobusie na samym końcu przy oknie i od razu opieram się o szybę z zamiarem pójścia spać. Układam się wygodnie, wysuwając nogi do przodu i rozluźniam się nieznacznie.

- Można się dosiąść? - słyszę cichy głos, a chwilę później Camila zjawia się w polu mojego widzenia.

- Śmiało - uśmiecham się, zabierając bluzę z drugiego siedzenia, które zajmuje nauczycielka. Autokar rusza, zostawiając gdzieś w tyle szkołę.

- Jak tam? - pyta po chwili, opierając głowę o moje ramię. Obejmuję ją niepewnie, zauważając, że mamy całkowitą prywatność, bo każdy już zdążył zasnąć.

- Powolutku i do przodu - śmieję się cicho i zerkam na nią. - A co ciekawego u pani?

- Niby ranek, a zdążyłam się już na ciebie napalić - szepcze mi do ucha, zahaczając o nie zębami. - Weź mnie tutaj, Lauren. Teraz, gdy wszyscy śpią - zaciska palce na moim udzie i przywiera ustami do mojej szyi. Odchylam lekko głowę i przygryzam wargę, żeby nie jęknąć.

Kobieta jednak mi na to nie pozwala i wkrótce potem napiera na moje usta, całując mnie powoli. Wciągam ją na swoje kolana, obejmując za biodra i nie przestaję jej całować, kiedy ściskam jej tyłek. Powoli się na mnie porusza, ocierając się najwolniej jak potrafi, a ja daję jej klapsa. Nauczycielka wygina się w łuk, wbijając mi paznokcie w ramię, a drugą dłonią ściska moją pierś.

- Bierz mnie, Lo - pojękuje mi do ucha, cały czas się o mnie mocno pocierając. Wiem, że nie mamy za dużo czasu, bo ktoś w każdej chwili ktoś może się obudzić, więc od razu rozpinam jej spodnie i wsuwam dłoń w jej majtki.

Jest już bardzo mokra, co w sumie tylko ułatwia sprawę. Wystarczy zaledwie kilka moich ruchów na łechtaczce, a kobieta puszcza soczki, dochodząc z moim imieniem na ustach. Zbieram wszystkie soczki na swoją dłoń, a następnie patrząc jej w oczy, wylizuję do czysta.

- Wyglądasz tak seksownie - układa palce na moim policzku i muska go delikatnie. - Dziękuję - sapie cicho i całuje mnie delikatnie. - A jak będziemy w hotelu, to nie oddalaj się za bardzo ode mnie - puszcza mi oczko.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

(fragment książki "365 dni")
06.12

Dzisiaj Mikołajki

Więc nie będę mówić źle

Z całego serduszka życzę Ci szczęścia

Być może tak miało być

Nigdy nie winię Cię

Ułóż sobie życie

Nie przejmuj się mną

Powoli ruszę do przodu

Ważne, żeby ty nie czuła tej pustki

Trzymaj się, kochanie

Zobaczymy się na górze

Jeśli tam trafię

A gdziekolwiek bym nie była

Zawsze będę pilnować Cię
Epilog: Wszystkiemu winna jest miłość

- Witam panią Jauregui - czuję oplatające mnie ramiona od tyłu. Lauren całuje mnie czule w tył głowy, uśmiechając się w moje włosy.

- Witam cię, żono - chichoczę cicho i odwracam się w jej stronę.

- Wyglądasz przepięknie - komentuje, przygryzając wargę i przejeżdża palcem po koronce mojej sukienki. - Ale porywam cię na wspaniały miesiąc miodowy. Nie zamierzam się więcej tobą dzielić z całą rodzinką - łapie moją dłoń i ciągnie w stronę schodów. Chwilę później pomaga mi wyjść z sukienki ślubnej i założyć inną. Oczywiście, nie może powstrzymać swoich zboczonych komentarzy na temat tego, co będziemy robić na wyspie.

- Jedziecie już? - mama Jauregui zatrzymuje nas przed wejściem, uśmiechając się serdecznie. Obie zgodnie przytakujemy, a kobieta przytula nas obie na pożegnanie. Chwilę później wracamy na salę, żeby pożegnać się z gośćmi weselnymi. Każdy życzy nam szczęścia i powodzenia na nowej drodze życia, nawet moi rodzice, który wreszcie pogodzili się z moim wyborem.

- Laur, skarbie - babcia dziewczyny zarzuca jej dłoń na ramiona, a ta się schyla, żeby ją lepiej słyszeć. - Przywiozłabyś mi z tej wyspy jakieś prawnuczki, co - daje jej kuksańca w bok z uśmiechem.

- Babciu - zielonooka czerwienieje i odsuwa się lekko od staruszki. - Że jeszcze ci takie rzeczy w głowie.

- Na starość to tylko takie rzeczy - porusza zabawnie brwiami, przytulając swoją wnuczkę. Chwilę później porywa mnie w swój uścisk.

- Przypilnuj jej tam - szepcze mi cicho do ucha. - Ona sama jeszcze nie wie, że chce mieć rodzinę. Trzeba ją trochę uświadomić.

- Dobrze, babciu - śmieję się i przytulam kobietę. - Obiecuję, że na wszystko przyjdzie czas.

Żegnam się ze staruszką, a następnie idziemy do samochodu. Lauren zerka na mnie z uśmiechem i odpala silnik. Po kilku minutach znajdujemy się już przy strumyku.

- Obiecałam, że cię tutaj zabiorę - uśmiecha się i otwiera mi drzwi. Idziemy w stronę altanki, podziwiając nocną panoramę, która po raz kolejny zwala mnie z nóg. - Być może za kilka lat przyprowadzimy tu swoje dzieci - obejmuje mnie od tyłu i całuje w tył głowy. - Ale wszystko w swoim czasie.

- Teraz czuję, że żyję - śmieję się cicho, zerkając na dziewczynę kątem oka. Odwracam się w jej stronę i zaginam lekko jej koszulę, a następnie muskam opuszkami palców jej blizny. Bierze głęboki oddech, ale nie powstrzymuje mnie przed tym. Uśmiecha się delikatnie i całuje mnie czule w czoło.

- Nigdy wcześniej tego nie potrzebowałam - obejmuje mnie w talii i spogląda w oczy. - Ale pojawiłaś się ty i mój świat wywrócił się do góry nogami. Teraz naprawdę czuję, że mam dla kogo żyć i radzić sobie z problemami.

- Jutro ma nowe znaczenie - ujmuję jej twarz w swoje dłonie i całuję powoli. - Kocham cię.

- Kocham cię, skarbie - szepcze, patrząc mi prosto w oczy i przytula mnie mocno do siebie.
Decipher my soul

Jak mogę zdecydować, co jest właściwe?

Przesłaniasz mój umysł

Siedzisz w podświadomości

Prawda skrywa się w twoich oczach

To wszystko po prostu wrze w mojej krwi

Widzę, jakim jestem człowiekiem

Jeśli w ogóle nim jestem

Zamierzam to wszystko rozpracować

Wykrzyczeć jak bardzo Cię kocham

Nawet swoje myśli, których nie da się rozszyfrować

Rozszyfruj moją duszę, skarbie
Almond Street

*Our community needs more information on this page! Can you help out? Click here to add more.*
 **This page has been created as a placeholder pending further expansion!**

**Almond Street** (which appears abbreviated to **Almond St.** on street signs) is

## Intersections

* (northern or western terminus)
* (southern or eastern terminus)
Fifth Harmony

Fifth Harmony - amerykański girlsband, który powstał w 2012 roku podczas drugiej edycji X Factor. Zespół tworzą: Dinah Jane Hansen, Normani Kordei, Ally Brooke, Lauren Jauregui i Camila Cabello.

20 grudnia 2012 roku odbył się finał amerykańskiej edycji X Factor,w którym Fifth Harmony zajął 3 miejsce.

Na przestrzeni 2015-2017 powstały trzy albumy: Reflection, 7/27 oraz Fifth Harmony. Natomiast na przełomie października i listopada 2013 zespół wydał dwa minialbumy: Better Together i Juntos, a także ich wersje akustyczne oraz remiksy.

W 2016 roku z zespołu odeszła Camila Cabello, aby zacząć karierę solową.

19 marca 2018 roku zespół oznajmił zawieszenie działalności.
2

W tej ogromnej willi spędziłam tydzień. Cały tydzień bez kontaktu z ludźmi. Cały tydzień bez odezwu rodziców. I cały tydzień na rozmowach z Lauren. To chyba moja ulubiona część dnia. Naprawdę podziwiam kobietę za to, że jest taka oczytana i wykształcona. Lubię jej słuchać, gdy z pasją opowiada o swoich zainteresowaniach.

Przysiadam na jednej z ławeczek w ogrodzie. Reszta dziewczyn wykorzystuje piękną pogodę i kąpie się w basenie. Mnie jakoś szczególnie to nie interesuje. Z żadną z nich nie złapałam kontaktu i wątpię, by to się zmieniło.

- Nie nudzisz się tu? - dosiada się do mnie zielonooka. Podskakuję na dźwięk jej głosu, bo kompletnie nie spodziewałam się, że już wróciła. Miała załatwiać dzisiaj jakieś sprawy na mieście.

- Oh, nie - uśmiecham się nieśmiało. - Mam nadzieję, że się nie pogniewasz, ale wzięłam jedną z twoich książek - podnoszę powieść, a szatynka przechyla lekko głowę.

- Cóż, z reguły nikomu na to nie pozwalam, ale myślę, że się jakoś dogadamy - posyła mi uśmiech. Ponownie zauważam te mroczne spojrzenie. Wiele bym dała, że dowiedzieć się, co myśli. - Przejdziemy się?

Przytakuję lekko i podnoszę się, biorąc ze sobą książkę. Lauren zerka przez ramię w stronę basenu, a następnie rusza powoli naprzód. Idę za nią, bo nie do końca znam jeszcze okolicę.

- Jak długo prowadzisz już dom Playboy'a? - zerkam na nią, gdy wchodzimy pomiędzy drzewa i ruszamy piaskową ścieżką.

- Odkąd przejęłam firmę po dziadku - chowa dłonie do kieszeni, jakby nie wiedziała, co z nimi zrobić. - Pewnie będzie jakieś pięć lat.

- Trochę dziewczyn się już tu przewinęło... - przygryzam wargę. Kobieta spogląda na mnie z dziwnym błyskiem i zatrzymuje się nagle. Wpadam przez to na nią, a moje ramiona ładują na jej szyi.

W przypływie odwagi łączę nasze usta w pocałunku. Szatynka rozchyla delikatnie wargi, pozwalając mi go pogłębić. Upojona jej słodyczą, nawet nie wiem, kiedy wplątuję palce w jej włosy. Wtedy zielonooka ostrożnie, acz stanowczo odsuwa mnie od siebie.

- Nie pozwalam się całować... - szepcze tak cicho, że nie jestem pewna, czy faktycznie to powiedziała.

- Nie mogę uwierzyć, że jeszcze z żadną nic... nic głębszego - mówię z zamkniętymi oczami. Czuję delikatny dotyk palców kobiety na swoim policzku.

- Tylko seks, żadnych uczuć, maleńka - daje mi buziaka w czoło. - Jestem zbyt skomplikowana, byś mogła to zrozumieć - mówi i pospiesznym krokiem odchodzi w stronę domu.
19.12

Życie napisało jeden scenariusz

Los napisał drugi

Którą drogą pójdziesz?

To już zależy od Ciebie

Co wybierzesz?

Nigdy nie będzie już nas

Zadecydowałaś za nas dwie

Wolałaś iść po trupach do celu

Moje zaufanie wypaliło się jak zapałka

Bo przestałaś pielęgnować ten ogień

Jak długo będziesz grać w swoją grę?

Onar śpiewał "ja bym oszalał"

Ja Ci powiem "jak bardzo kocham"
30.01

Dusza romantyka

Serce poety

Rozum renesansowego pisarza

Mam tyle odcieni, kochanie

Czy jesteś w stanie je zaakceptować?

Mój charakter jest skomplikowany

Pośród tylu ludzi na świecie, tylko ty potrafisz go rozszyfrować

Zagłębiasz się w zakamarki mojej duszy

Chociaż jest skąpana w mroku

Dajesz jej swoje światło

Naprawiłaś mnie

Skleiłaś moje serduszko

To znaczy więcej niż tysiąc słów

Bo tylko ty byłaś ze mną, kiedy najbardziej potrzebowałam przy sobie bliskiej osoby
Epilog: Future

- Jak się czuje pani Jauregui? - podchodzę od tyłu od dziewczyny i przytulam ją mocno do siebie. Brunetka wtula się w mój tors, kładąc sobie moje ręce na zaokrąglony brzuszek. Czuję delikatne ruchy dziecka, na co mimowolnie się uśmiecham.

- Cudownie - całuje bok mojej szyi, chichocząc radośnie. Mała Taylor bawi się właśnie w ogrodzie, budując różne budowle z piasku. - Rodzice powinni przyjechać dzisiaj na obiad. Bardzo chcieli poznać małą i moją żonę - uśmiecha się i z radością w oczach odwraca się w moją stronę. Przyciągam ją mocno do siebie, uważając na dziecko i wtulam ją w swoje ciało. Brązowooka kładzie mi dłonie na plecach, lekko mnie tam głaszcząc.

- Mam nadzieję, że choć trochę mnie polubią - myślę przez chwilę. Camila wybucha śmiechem, trącając mnie łokciem w żebra.

- Typowe dylematy przed poznaniem rodziców, co? - parska, nabijając się ze mnie. Mrużę oczy, posyłając jej groźne spojrzenie.

- Masz szczęście, że jesteś w ciąży, bo właśnie leżałabyś przełożona przez kolano - mówię całkowicie poważnie, a brunetka patrzy na mnie zaskoczona i zarumieniona.

- Nie zrobiłabyś tego przy Taylor - szepcze niepewnie, bawiąc się dolną wargą.

- Wątpisz we mnie, kochanie? - uśmiecham się łobuzersko, chichocząc pod nosem. Dostaję od niej kuksańca w bok, na co wybucham większym śmiechem.

- Jesteś okropna - przeciąga samogłoski. - Po co ja w ogóle za ciebie wyszłam?

- Bo mnie kochasz - mówię poważnie, obejmując ją w talii i przytulam do siebie.

- Kocham najmocniej na świecie - mruczy i całuje delikatnie moją szczękę, zbliżając się do ust. Pozostawia tam nieco dłuższy i czuły pocałunek, przejeżdżając palcami po moim karku.

- Nie mogłam wyobrazić sobie lepszych świąt.
Fright

Niczym poranne słońce,

twoje oczy będą podążać za mną

Bo wszystko, co chcę, jest tu i teraz

W świetle pełni księżyca słucham strumienia

I pomiędzy ciszą słyszę, jak mnie wołasz

Ogarnął mnie strach

Nie wiem, gdzie jestem

I nie ufam temu, czym się stałam

Boję się własnej duszy

Własnych uczuć

Daleko stąd, gdzie nie dociera żaden dźwięk, wciąż jesteś ty

Dlaczego się mnie nie boisz, kochanie?
Chapter Eight

- Nie wiem, czemu dałam się na to namówić - chichoczę cicho, a szatynka podaje mi kolejny talerz. Rozbijam go o najbliższą ścianę, co znacznie mnie uspokaja.

- Spróbuj bardziej z biodra, spójrz - staje za mną i pokazuje mi, jak wykonać ten ruch. Jest on o wiele lepszy i efektywny. - Nieźle rozładowuje napięcie.

Jej bliskość tylko pobudza mnie do działania. Bez opamiętania zaczynam tłuc kolejną porcelanę, aż odczuwam spokój. Cała złość na mamę, Lucy, nawet na Dinah i Sofii uchodzi ze mnie w jednej chwili. Liczy się tylko to, że jestem tu teraz z Lauren. Niczego więcej nie potrzebuję.

- Nie, tego nie! - sapie, gdy kolejna rzecz rozbija się o ścianę. Obie osuwamy się na podłogę, a dziewczyna zbiera kawałki kubka. Zauważam  na nim napis "najlepsza siostra na świecie", przez co robi mi się głupio. - W porządku, nic się nie stało - uśmiecha się lekko i odkłada je na stolik. - Chodź - wyciąga do mnie dłoń.

Łapię ją powoli i podnoszę się. Zielonooka idzie w moje ślady, a następnie prowadzi nas na huśtawkę ogrodową. Podziwiam ją przez chwilę, zerkając na szatynkę. Dziewczyna uśmiecha się do mnie i opiera plecami o drewno.

- Więc twoja mama lubi organizować innym życie? - przechyla lekko głowę. Chichoczę cicho i przekręcam się bardziej w jej stronę.

- To za mało powiedziane. Teraz tylko żyje tym ślubem, więc ja na chwilę poszłam w odstawkę. Ale jakoś strasznie nad tym nie ubolewam - wzruszam ramionami. Zielonooka przytakuje mi z uśmiechem, huśtając nas delikatnie. - Strasznie narzeka na moją pracę.

- Kobieta ma rację - śmieje się. - Też bym wolała, żebyś była... Pielęgniarką. Mam młodszą siostrę, a pielęgniarki są troskliwe...

- Też jestem troskliwa. Zrobiłam ci sałatkę - udaję obrażoną.

- Stabilne emocjonalnie, cierpliwe...

- Ja też bym wolała, żebyś była... Tancerką - mrużę oczy.

- Byłam - uśmiecha się i patrzy na mnie. - Naprawdę. Prawie zdobyłam mistrzostwo świata.

- I co? Zaczęłaś mylić kroki? - chichoczę.

- Nie... Moi rodzice zginęli w wypadku i walczyłam o prawa do siostry - mówi cicho, na co kiwam jedynie głową. Trochę zmieniły mi się priorytety. Ale teraz przynajmniej mam zawód sito.

- Sito? - podnoszę brew.

- Tak - przygryza wargę. - Kiedy spotykam jakąś dziewczynę i mówię jej, że jeżdżę na taryfie to często... z reguły ciągle... a właściwie to nigdy się już do mnie nie odzywa. No może oprócz takiej jednej, ale ona tylko udaje - spogląda na mnie znacząco.

- Dla mnie to bardzo fajny zawód - uśmiecham się, układając jej dłoń na ramieniu. - Jeździsz sobie, gdzie chcesz, poznajesz nowych ludzi, zwiedzasz świat - pochylam się nieznacznie w jej stronę. - Możesz... - szepcze, gdy nasze nosy się delikatnie stykają.

- Co mogę? - mówi równie cicho.

- Słuchać muzyki... - przymykam powieki i biorę głęboki oddech.

- Muszę... - sapie, przybliżając się bardziej.

- Ja też muszę... iść... - odsuwam się i podnoszę szybko. Szatynka proponuje, że mnie odprowadzi, ale sama pokonuję drogę do bramy. Nie wierzę, że prawie się z nią całowałam...
Letter from J. van der Berg

*"Letter from J. van der Berg"* is a document in *The Sinking City*.

It can be found in Charles Reeds room in the Charon at the start of the game in a briefcase.
It is a letter from Johannes van der Berg apparently answering a request from Reed about information regarding visions and dreams in Oakmont Mass.

## Contents

>
> Dear Mr. Charles Reed,
>
>     As you requested, I've researched the outbursts of hysteria and visions in the city of Oakmont, Mass. It turns out that your assumptions were correct - such cases are
> indeed more frequent here. Men and women from across the country are drawn to Oakmont, haunted by visions similar to yours: a city drowning; the presence of something great, yet unknown.
>
>     As luck has it, I believe we have stumbled upon the source of your ailment - and the person who might help you with it. Prepare yourself, then come to Oakmont as soon as you can. I will meet you here to help you on your way.
>
> Cordially,
>
>     Johannes van der Berg.
>
>
>
>

## Notes

Picking up this letter begins the Frosty Welcome Case.
15.12

Milion pytań

Brak odpowiedzi

Tylko ty znasz na nie podpowiedź

Gubię się w tobie

Choć jeszcze bardziej zabłądziłam w mroku swojej duszy

Ciemność widzę dookoła siebie

Bo przecież ty byłaś moim światełkiem

Odchodząc, zabrałaś wszystko ze sobą

Czemu tylko przy tobie czuję prawdziwe szczęście?

Nikt tak bardzo nie namieszał w moim życiu

Mam jeszcze nadzieję

Może wrócisz

Wszystko idzie naprawić
11.01

Upojne chwile

I namiętne pocałunki

Upajam się tobą

I odpływam w twoich ramionach

Tylko tam czuję się bezpiecznie

Bo właśnie tam jest moje niebo

I prawdziwe schronienie

Każdy dzień z tobą jest ekscytujący

Każda chwila jest inna

Nie ma dwóch takich samych pocałunków

Nie ma dwóch takich samych dni

Z tobą wszystko jest dobre

Przy tobie wszystko stało się lepsze

I ja jestem lepszym człowiekiem
Epilog: Spełnione marzenia

***Lauren's POV***

Od tamtych wydarzeń minął rok. Wściekła Sinue zdemolowała moją sypialnię i kuchnię. Właściwie nie mam jej tego za złe. W końcu przyłapała swoją, dopiero co, osiemnastoletnią córkę ze swoją najlepszą przyjaciółką w dwuznacznej sytuacji. A raczej sytuacji po seksie. Kobieta była taka wściekła, że wyrzuciła z domu wszystkie rzeczy dziewczyny. Razem z Camilą postanowiłyśmy zmienić miejsce zamieszkania, co wiązało się z tym, że Camz zmieniła szkołę, a ja pracę.

- Lolo - cichy szept narzeczonej przywrócił mnie na ziemię. No tak, zapomniałam wspomnieć, że kilka dni temu oświadczyłam się brunetce.

- Co tam, kochanie? - uśmiechnęłam się ciepło i czule ją pocałowałam.

- Najlepszego, skarbie - jeszcze raz mnie pocałowała. Dziś piętnasty luty. - Ale prezent dla ciebie mam w torbie - posłała mi niewinny wyraz twarzy i słodkie spojrzenie. Przewróciłam oczami i wstałam.

- Mój mały leń - zaśmiałam się krótko i sięgnęłam po małą paczuszkę. Przyjrzałam się jej w zaciekawieniu i delikatnie potrząsnęłam.

- Otwórz - poleciła dziewczyna, a oczy świeciły się jeszcze bardziej niż zwykle. Były pełne blasku od kilku dni, ale czemu ja, kurwa, dopiero teraz to zauważyłam?

Pociągnęłam za kokardkę i rozwinęłam papier. W środku znajdowało się czarne aksamitne pudełeczko. Uchyliłam jego wieczko.

- Camz - szepnęłam cicho. Szybkim krokiem wróciłam do łóżka. Przyciągnęłam ją do namiętnego pocałunku, kładąc uprzednio dłoń na jej brzuchu. - To prawda? - pytam, gdy brakuje nam tchu.

- Tak - mówi bezgłośnie, kiwając głową z niewinnym uśmiechem.

- Będziemy rodzicami, Camz! - porywam ją w swoje ramiona, by wstać i obrócić nas dookoła własnej osi. - Trzeba kupić łóżeczko i wózek, i ubranka, i... i... i... wszystko!

- Kochanie - śmieje się brązowooka, zatykając mi usta. - Jeszcze tyle czasu, to dopiero pierwszy miesiąc, a rano zrobiłam test - uśmiech nie schodzi z jej twarzy, podobnie jak z mojej.

- Tak się cieszę, Camz - jeszcze raz kręcę nas dookoła własnej osi, a potem mocno przytulam.

- Kocham cię, Lolo - szepcze, całując mnie po linii szczęki.

- Też cię kocham, bardzo. I tego malucha też - klękam, by pocałować jej brzuch. Dłoń dziewczyny pieszczotliwie wplątuje się w moje włosy, delikatnie je przeczesując. Zrozumiałam, że właśnie tutaj na ziemi w jej ramionach znalazłam swoje własne niebo.
24 września cz. 2

- Zaczęło się od tego, że rodzice nigdy nie mieli czasu na nic - szepczę, a nauczycielka bawi się moją dłonią. - Wpadłam w dosyć dziwne towarzystwo. Moi niby przyjaciele starali się jakoś odizolować mnie od świata, żebym tylko nie miała innych znajomych. Udało im się to, wkrótce potem spędzałam czas tylko z nimi - zerkam na kobietę, która słucha mnie uważnie. Dinah to zauważyła i starała mi się pomóc. I faktycznie, wyciągnęli ode mnie trochę kasy, a następnie uciekli. Wszystko byłoby okej, gdyby nie fakt, że teraz znowu zaczynają mnie szukać.

- Mówiłaś o tym komuś? - nauczycielka marszczy brwi, ściskając mocno moją dłoń.

- Nie. Dinah ma swoje problemy, Normani prawdopodobnie chciałaby ich zabić, a Ally prześwięciłaby ich wodą święconą - mówię, na co Cabello wybucha śmiechem. Również się uśmiecham, czując satysfakcję, że ją rozbawiłam.

- Obiecuję, że spróbuję ci jakoś pomóc - mówi nagle, przybliżając się do mnie nieznacznie. - Nie jestem też jakimś wielkim ekspertem, ale nie pozwolę, żebyś została z tym wszystkim sama.

- Um... Dziękuję, to miłe - szepczę cicho, spoglądając kobiecie prosto w oczy. Jej policzki są delikatnie zarumienione, a wzrok szczery. Jejku, jak ja bym ją teraz wzięła na tej ławce.

- Prawdziwe, Lo, prawdziwe - chichocze i muska przypadkowo moją skórę na dłoni. Drżę na to, ale nie daję po sobie niczego poznać. - Nie będę cię dłużej zatrzymywać, bo pewnie spieszysz się do domu - klepie lekko uda, a następnie wstaje. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko pójść w jej ślady.

- Dziękuję pani za rozmowę - uśmiecham się słodko, a nauczycielka odwdzięcza się tym samym. - Naprawdę bardzo mi pomogła.

- Cała przyjemność po mojej stronie - puszcza mi oczko, a następnie znika w gabinecie wf'istów. Zostaję jeszcze chwilę, aby podziwiać jej wdzięczne ruchy. Na samą myśl o jej tyłku robi mi się mokro. Kurwa mać...

Szybko wracam do szatni, a następnie się przebieram. Jak się okazuje, moje przyjaciółki czekają na mnie pod wejściem od budynku.

- Jak tam idzie podrywanie pani profesor? - Dinah porusza znacząco brwiami. Wzruszam lekko ramionami, a blondynka marszczy brwi. - Coraz mniej czasu zostało, Lauren - uśmiecha się zwycięsko. - Coś czuję, że przytulę 2 tysiące do swojej piersi.

- Prędzej one w nie wsiąkną - parskam cicho.
Chapter Twenty Three

Wpadamy do mojego mieszkania, całując się przy tym namiętnie. Na oślep ściągam z kobiety koszulkę i rzucam ją na podłogę. Ta odwzajemnia mi się tym samym, muskając palcami zapięcie stanika. Jęczę i wyginam się pod jej dotykiem.

Nim docieramy do sypialni, obie jesteśmy nagie oraz rozpalone. Popycham szatynkę na łóżko, siadając na niej okrakiem. Od razu wędruje dłońmi na moje biodra, które ściska i pogłębia pocałunek. Pieszczę delikatnie wnętrze jej ust, powoli się o nią ocierając.

- Kocham cię - sapie nagle, czym kompletnie mnie zaskakuje. Uśmiecham się lekko, kiedy opadam na bok, zwrócone twarzą do siebie.

- Kocham cię - przejeżdżam palcami po jej policzku, muskając delikatnie szczękę.

Pochylam się do przodu i łączę nasze usta w czułym pocałunku. Zielonooka od razu go oddaje, przyciągając mnie bliżej do siebie. Przerzucam nogę przez jej biodro i przylegam kobiecością do sterczącego już członka. Ocieram się o niego kilkakrotnie, aż kobieta daje mi klapsa, powoli we mnie wchodząc.

Jęczę na to i się wyginam. Lauren pogłębia pocałunek, wsuwając się całą długością. Od razu zaciskam na niej mięśnie, ale szatynka mimo to zaczyna się poruszać. Przebija się przez moje skurcze, uderzając w punkt G.

Wbijam paznokcie w jej ramiona i wypycham biodra. Moja cipka pulsuje tak bardzo, że potrzebuje natychmiastowej ulgi. Dziewczyna jakby bez słów rozumie moje zniecierpliwienie, bo zaczyna delikatnie masować łechtaczkę.

Stopniowo łapiemy wspólny rytm pchnięć, a Jauregui porusza się szybciej. Wbija się głęboko po samą szyjkę, stymulując także przednią ściankę pochwy. Chowam twarz w jej ramię i gryzę lekko skórę, wypychając biodra. Zielonooka masuje szybciej moją łechtaczkę, gdy członek drży w mojej dziurce.

- Zaraz dojdę - jęczę, kiedy wypełnia mnie całą.

- Dalej, kochanie - przyśpiesza maksymalnie ruchy, dając mi klapsa. Wyginam się w łuk i mocno się na niej zaciskam, a następnie dochodzę.

Lauren porusza się jeszcze chwilę, spuszczając się we mnie. Opadam na nią delikatnie i wtulam się w klatkę piersiową dziewczyny. Ta obejmuje moją talię, dając mi buziaka w czoło.

- Teraz cieszę się, że to wszystko tak się potoczyło - szepcze. Obracam lekko między palcami zawieszkę od jej łańcuszka, a potem na nią zerka.

- Nawet jeżeli cię okłamałam i cierpiałaś przez to? - zagryzam wnętrze policzka. - Skrzywdziłam cię... - spuszczam wzrok.

- Cieszę się, że tu jestem - podnosi delikatnie kciukiem moją brodę. - Z tobą. Tu i teraz. Kocham cię. I nigdzie się nie wybieram. Pamiętaj o tym - w jej oczach zauważam łzy, ale nim zdążę zareagować, Lauren łączy nasze usta w czułym pocałunku.
Man-Eating Eel

**Man-Eating Eels** are creatures in *The Sinking City*.

Should Reed find himself swimming in the waters of Oakmont City he will likely encounter these creatures. As their name suggest, these eels are fond of human flesh and will slowly drain Reed's health until he either dies or manages to reach land. As it happens pretty quickly, it is strongly advised to always use a boat.

These creatures are never seen but their effects are certainly felt.
Chapter Six

Punktualnie o szesnastej zjawiam się pod blokiem brunetki. Już na całej klatce czuć piękny zapach zapiekanki i jakiejś sałatki. Poprawiam koszulkę i staję przed jej drzwiami.

- O, hej, zapraszam - uśmiecha się na mój widok i wpuszcza mnie do środka. Korzystam z okazji, rozglądając się dookoła. Zaskakuje mnie to, że jest takie zwyczajne. Choć przepych jakoś za bardzo nie pasuje mi do brązowookiej.

- Ładnie pachnie - posyłam jej uśmiech, który odwzajemnia. Podaję jej wino i zajmuję miejsce przy stole. - Więc co powinnam wiedzieć przed obiadem u twojej mamy?

- Hm... - stawia na stole sałatkę i rzuca mi korkociąg. Łapię go w locie, a następnie otwieram wino, które rozlewam do kieliszków stojących na szafce. - Jesteś szaleńczo we mnie zakochana, masz dobry gust, stylowo się ubierasz - pociera swoją brodę, a ja wygładzam koszulkę. - Bardzo o mnie dbasz i pomagasz mi we wszystkim - mówi z uśmiechem. Mój wzrok pada na rozwalony kontakt, rozsypującą się szafkę, kanapę bez jednej nogi opartą o stertę książek i materac robiący prawdopodobnie za łóżko w innym pokoju. - To wersja dla mojej matki. Taka Alfa Lucy - nakłada nam sałatkę na talerze.

- No dobra - upijam kilka łyków wina. - To gdzie się poznałyśmy?

- W pracy... - szepcze nerwowo.

- Miałaś romans z własną szefową? - przechylam lekko głowę. - Camilka...

Wzrusza jedynie ramionami i podnosi swój kieliszek. Patrzę na nią uważnie, ale brunetka uśmiecha się szeroko i prostuje nieco na krześle.

- Potrafiłam oddzielić życie prywatne od zawodowego - mruczy i wstaje do piekarnika, który się wyłącza. Wyciąga pięknie pachnącą zapiekankę, na co się uśmiecham.

- Może jednak powinnaś powiedzieć matce prawdę? - siadam wygodniej. - Myślę, że zrozumiałaby twoją sytuację. Kłamstwo ma piękne, chociaż krótkie nogi - lustruję ją wzrokiem.

- Nie... - rumieni się na moje słowa. - Wielu próbowało, ale żaden się jeszcze nie odważył.

- Mogę spróbować jako pierwsza - śmieję się cicho.

- Nie, naprawdę. Ona żyje teraz tylko tym ślubem - macha ręką i wraca do stołu. - A dla mnie to żaden problem przyjść z byle kim i chwilę poudawać... - zaciskam dłoń na podstawie kieliszka, a dziewczyna szybko na mnie spogląda. - To znaczy... Ty... Ty nie jesteś byle kim. Ty... Ty jesteś kimś fajnym.

- W porządku - kiwam lekko głową i podnoszę toast. - Zrobimy, jak chcesz. Ale pod jednym warunkiem. Mi nie kłamiesz, hm? - uśmiecha się i styka lekko kieliszkiem o mój.

- Dobrze, tobie nie kłamię - nakłada nam na talerze zapiekankę i powoli sączy swoje wino.
III

- Aktualnie ruszyliśmy śladem mordercy, szukają go wszystkie jednostki policji oraz w pogotowiu są również jednostki straży miejskiej i pożarnej - wyłączam telewizor pilotem, odchylając się nieznacznie na kanapie. Przecieram dłońmi twarz, wzdychając głośno.

Na moim biurku pojawił się kolejny stos dokumentów odnośnie sprawy SweetPoison. Mężczyzna znowu zaczął prowadzić swoją działalność w internecie, co nieco zaniepokoiło mieszkańców. Tym razem wrzucił filmik, jak prześladuje jedną z dziewczyn z pobliskiej szkoły. Jak się wkrótce okazało, blondynka zniknęła tuż po opublikowaniu nagrania.

Biorę kilka głębszych oddechów i łapię w dłoń pierwszy lepszy skoroszyt. Mam jeszcze sporo czasu nim Dinah do mnie dołączy, co akurat mnie cieszy, bo w spokoju będę mogła to wszystko przejrzeć.

*Przyczyna zgonu: Poparzenie kwasem siarkowym.*

Marszczę brwi, czytając jeszcze raz uważnie notkę z sekcji zwłok. Mogłabym przysiądź, że na video była nazwa innego kwasu. Drapię się mocno w kark i odpuszczam, wierząc w wyniki analizy. Chyba nic innego mi nie pozostało.

- Cześć, laska! - Hansen wbija z impetem do mojego gabinetu, mało nie powodując wypadnięcia drzwi z zawiasów. - Jednak jestem wcześniej.

- Widzę - mrużę oczy, zerkając na przyjaciółkę. - Masz może coś nowego?

- Policja w Nowym Jorku wpadła na jego ślad. Niestety poprowadził ich w ślepy zaułek - wciska mi w dłonie raport z przeprowadzonego śledztwa. - Mieli go na jednym z nagrań, więc zrobili portret pamięciowy.

- Zabił recepcjonistkę? - marszczę brwi, zerkając na Dinah, a ta kiwa lekko głową.

- Była jego przypadkową ofiarą. Po prostu stanęła na jego drodze, kiedy próbował zameldować się w hotelu. Świadkowie mówią, że poznała go po głosie na podstawie jednego z filmików, który udostępnił na swoim profilu - wyjaśnia, wskazując palcem na jedną z rubryk.

- Jeszcze tej samej nocy ślad o nim zaginął - wzdycham cicho. - Jakby zapadł się pod ziemią. I na dodatek wychodząc, uszkodził najbliższe kamery.

- Jest też niezłym hakerem - śmieje się gorzko. - Włamał się na serwis i uszkodził cały monitoring w mieście. Trochę potrwało nim to naprawili, a w tym czasie prawdopodobnie uciekł nie wiadomo gdzie.

- Takim sposobem to nigdy go nie znajdziemy - mamroczę, rzucając kartkę gdzieś w bok i opieram się na dłoniach.

- Wyluzuj, Lauren - mówi, siadając obok mnie i układa palce na moim ramieniu, pocierając go lekko. - Mamy portret pamięciowy, a to już coś.

- Przegapiliśmy jeden istotny szczegół. Tamto morderstwo nie było ostatnie. Ono było pierwsze - szepczę. - Może gdybyśmy odkryli to wcześniej, nie doszłoby do trzech pozostałych i dwóch zaginięć.

- Nie sądzę, że to cokolwiek by dało - mruży oczy, patrząc na mnie uważnie. - SweetPoison obrał jakiś cel i za wszelką cenę będzie do niego dążył. Myśli sobie, że nic mu nie stanie na przeszkodzie, ale w tym akurat się myli.

- Moim priorytetem jest teraz odnalezienie Camili - mamroczę, zakładając ręce na piersi. - I tego będę się trzymać.
Azyl

Witaj w moim świecie, kochanie

Tutaj kilometry przestają mieć znaczenie

Żyjemy pod wspólnym niebem

Żyjemy dla siebie

Pokonamy przeciwności

Bo mamy swoją miłość

Nic innego się nie liczy

Jesteś moim całym światem

Damy radę ze wszystkim

Już niedługo problemy przestaną się liczyć

Utoniemy w morzu namiętności

Będziesz moją nimfą

A ja twoim rycerzykiem

Świat przestanie istnieć

A my ciągle pozostaniemy razem

Bo mając siebie

Mamy swój własny azyl
Ship's Log - Titania

*"Ship's Log - Titania"* is a document in *The Sinking City*.

It can be found on a shelf, in the basement of St. Mary's Hospital located Central Coverside, Near Landing Ave, between Roosevelt St. and Lincoln St.

It is a ships log, presumably filled out by Jeremiah Sanders.

## Content

>
> ...rgan accident place. Crew complaining of noises and now sleep. Fish behaving strangely.
>
> Mar 22. Reached the... Crew reporting hallucinations.
>
> Mar 23. Distributed rum, hopefully it will distract them.
>
> Mar 23. Found an air pocket in the caverns near the Devil;s Teeth, close to the city.
>
> Scientists discovered walls, ancient walls. Asked for crates with tools.
>
> Mar 24. Sent Tate and Myers down to investigate after surfacing deadline passed.
>
> mar 24. Tate and Myers returned only with Albert Throgmorton who is now completely unhinged. His madness - disturbing, unsettling.
>
> Mar 24. The crew dragged Albert to a life boat. Tried to stop them, resulted in mutiny!
>
>
>
>
Graham Carpenter

Graham Carpenter is the son of Brutus Carpenter, head of the Carpenter Grand Family in Oakmont.

## Description

Soft-spoken and seemingly kind, Graham is a veteran of the Great War. The right side of his face is concealed beneath an uncanny prosthetic mask, which he wears at all times. He expresses great interest in helping the people of Oakmont, and is on the record as disapproving of his father's past methods. Though well-intentioned, he seems nervous in his new role.

## Involvement

Graham is encountered during the mission Fathers and Sons.

While investigating the attempted assassination of crime boss Brutus Carpenter, Reed discovers that the Carpenter family has been distributing its supplies to the populace, under order of their new head, Graham Carpenter. Reed later meets with him, under guise of discussing a theft he uncovered. Graham comes across as mild-mannered, and deeply concerned for the less fortunate of Oakmont. He voices his awareness of his family's responsibility to them, even encouraging Reed to offer the thief aid. This impression of goodness is only strengthened by the evidence found in his office; he fought in the War, where he was disfigured while protecting another soldier. Despite this apparent strength of character, he becomes noticeably uncomfortable when questioned about his father--a copy of whom can be found in Brutus' office.

While investigating the cult that Brutus was dealing with prior to his "death," Reed discovers the truth: Graham is behind the assassination attempt. At this point, Reed can interpret the evidence two ways: either Graham is a good man, intending to turn his family on a better path, or he is a puppet of the cult. From here, he can decide whether to side with one of them.

*If Reed sides with Brutus:*

Reed returns to Brutus with a letter from Graham addressed to the cult, implicating him in the take-down. Brutus is shocked, having believed his son incapable of such measures. No further action is necessary; he promises to handle it himself, eschewing the details. Graham is not seen again.

*If Reed sides with Graham:*

Reed confronts Graham about his attempted assassination, and questions his motives. Graham reveals that his intention is to help Oakmont--a feat he cannot accomplish with his father in power--and convinces Reed to finish the job. Reed returns to Brutus' safe house and takes care of him and his men, then reports back to Graham, who expresses remorse, both for the deaths and roping Reed into helping him. He agrees to smuggle the informant out of the city, and thanks him for his help.

## Trivia

* A photo found in his office implies that van der Burg may have been responsible for his survival and recovery.
* Graham's injury can be seen by Reed in a vision, if Fathers and Sons is completed by siding with Brutus. His face is badly scarred and his right eye has been reduced to a socket. His specter hands Reed the prosthetic mask before it vanishes.
Brutus' diary

*"Brutus' diary"* is a document in *The Sinking City*.

It can be found in in a safe, in Brutus Carpenter's room, upstairs in Carpenter Manor.

# Content

>
> "This is an unexpected turn of events - I'm on the verge of complete rejuvenation. Frankly I didn't expect the flock of this age-old church to still exist, let alone assist on my quest.
>
> Perhaps this High Priest merely feigns disgust at our family proclivities. Or perhaps he finally understand why I must prolong my existence. Regardless, all that remains is to meet with him. The cost is irrelevant, for out of all of Oakmont I alone deserve eternal life. Tomorrow - tomorrow! - the city will meet a new, young, Brutus Carpenter."
>
>
>
>
18 listopada

Zostaję przyciśnięta do ściany hotelowego pokoju, a Camila rozpoczyna wędrówkę po moim ciele. Pojękuję przy tym, kiedy łapie mnie za tyłek i ściska go.

- Jesteś taka seksowna - szepcze w moją szyję, całując ją czule. Później zaczyna ją przygryzać i robić malinki, a ból łagodzi językiem.

- Nie tak jak pani - zagryzam wargę, wiedząc jak bardzo lubi, kiedy do niej tak mówię. Lubi dominować, chociaż czasami o wiele bardziej woli ulegać mi.

Zostaję popchnięta na łóżko, a brunetka dosiada mocno moje biodra, ocierając się o mnie przy okazji. Jęczę na to, wypychając biodra, a nauczycielka zaczyna bawić się moimi piersiami.

- Zrób to, proszę - pojękuję, a brunetka z łobuzerskim uśmiechem zaczyna się rozbierać, kręcąc przy tym biodrami. Daję jej klapsa w te idealne pośladki i zagryzam wargę. Nie tracąc czasu, ściągam swoje ubrania i kładę się, gotowa na nią.

Camila układa się na mnie, usadawiając swoje biodra na moich, a następnie w bardzo powolnym ruchu zaczyna ocierać nasze łechtaczki o siebie. Wbijam jej paznokcie w talię, jednocześnie przyciągając ją bliżej. Obie jęczymy przy każdym ruchu, coraz bardziej odchylając głowy do tyłu.

- Kurwa... - skomli Cabello, pocierając się szybciej i wbija mi paznokcie w ramionach. Nie mija chwila, a obie dochodzimy, jęcząc głośno swoje imiona.

Brunetka opada na moje ciało, dając mi szybkiego buziaka w usta. Kiedy natomiast odzyskuje trochę siły, kręci się i ustawia na mnie tak, że z łatwością mogę wpić się w jej kobiecość, a ona w moja. W czułym geście liże moje wejście, zgarniając moje soczki na język. Korzystam z okazji i wylizuję ją do czysta, a następnie składam delikatny pocałunek na jej wzgórku.

Chwilę później kobieta wraca na swoje miejsce, wtulając się we mnie mocno. Cmokam ją w czoło, muskając opuszkami palców jej plecy i uśmiecham się.

- Lubię spędzać z tobą czas - mruczy, zerkając na mnie.

- To co, randka po powrocie? - chichoczę cicho, a nauczycielka rumieni się i przytakuje.

- Bardzo chętnie - całuje mnie delikatnie w usta. Uśmiecham się lekko i wsuwam nos w jej włosy.

- Panno Cabello, proszę otworzyć - odrywamy się od siebie, kiedy słychać pukanie do drzwi i głos dyrektora.
To E. Blackwood

**To E. Blackwood** is a document in *The Sinking City*.

It can be found in the Blackwood-Marsh Factory during the course of the Deal with the Devil case. It is on the upper floor under a pile of illusory books.

It is a letter written by Doctor Robert Palmer to Ebernote Blackwood.

# Content

>
> Mr. Blackwood,
>
> Than you for your generous donation - every can of fish you have delivered to us will help.
>
> Per your request about the recent cases of matching hallucinations - our patients' privacy is paramount, but for a patron like you some arrangements could be made. I will notify you when I manage to piece something together.
>
> I feel obliged to ask, however - what is your interest in this?
>
> Dr. Palmer.
>
>
>
>
Stygians

*"Stygians"* are creatures in *The Sinking City*.

**Stygians** are the first Wylebeasts the player encounters, during the Frosty Welcome quest, when searching for Robert Throgmorton's son, Albert.

## Description

Described as "hand beasts", Stygians are small creatures with multiple limbs with human-like palms, either white, green or blue (see the variations below). These beasts are not usually dangerous on their own (some are not even aggressive) but are usually found in groups, accompanied by larger beasts.

Stygians can usually be killed with two melee attacks, or one or two bullets; other types of Stygians may absorb more damage.

## Variations

**Harvester** - Aggressive type of Stygian, will bounce erratically and lunge at the player, attempting to wound with its stinger. Most common type encountered. Its color is dirty white. The keyframe animation for this type of Stygian can be found here.

**Smoker** - Defensive type of Stygian, will flee after releasing thick clouds of dark smoke and attempt to lure the player into it. It is the rarest out of all variants. Its color is a shade of green.

**Weaver** - Capable of healing other nearby wylebeasts. It possesses a set of tentacle on its body and is of blue and purple shades. The keyframe animation for this type of Stygian can be found here.

Stygian Harvesterright
Book Restorer

**Book Restorer** is a character in *The Sinking City*.

## Description

The book restorer is an unnamed character who restores books. He received a book from the *Altera Pars book club* entitled Mastery of Words to restore. While restoring the book he decides to create a copy of it, in an Unsent letter he claims it is to share the book with others, but it could also be that he was following the instructions within *Mastery of Words* to learn to "use the words to control weak minds", by transcribing the book. Either way, he is "Unworthy" and is compelled to continually transcribe the book as "Only deserving minds will be able to cease".

## Related Documents

The book restorer wrote the following documents:

* Unsent letter
* A scrap of paper
EOD is poisoning people!

**EOD is poisoning people** is a document in *The Sinking City*.

It can be found on the bulletin board in Charles Reed's room in the Devil's Reef Hotel. This will only appear after completing Quid Pro Quo, and Charles Reed poisons the fish at EOD's fish storage

It is presumably a newspaper article from the Oakmont Chronicle.

# Content

>
> Recently, doctors have reported numerous cases of fatal food poisoning among those who received fish from the organization known as the EOD.
>
>     What is the reason for these deaths, and what would the EOD stand to gain from them? These questions remain unanswered, but perhaps the famously charitable organization is not that charitable after all?
>
>     In any case, we highly advise our readers to stay away from EOD members, and refuse any gifts from them, especially food. The cost of free fish might be your life!
>
>
>
>
Bethany's note

**Bethany's note** is a document in *The Sinking City*.

It can be found in the basement room of Oakmont State Asylum, on the bed.

It is a note written by Bethany Throgmorton.

## Content

>
> All I can do for my dear Hammond. I cannot forget that.
>
>     Shame on me for thinking that reprobate "Squint" had more common sense than greed in him. He got the mirror - and I do not care how he did it - but when the time came for the exchange, he wanted more. So much more he had the gall to threaten me. Said he'd find a new buyer!
>
>     What's done is done. No one has the right to come between a mother and her child.
>
>
>
>
Letter from Throgmorton

**Letter from Throgmorton** is a document in *The Sinking City*.

It can be found in the Apartment of Milton Pierce on the far desk in the bedroom.

It is a letter from Robert Throgmorton to Milton Pierce

# Content

>
> Dear Mr. Pierce,
>
>     Despite all the differences we might have had in the past, I can't but admit that today I see you as one of the most promising candidates for mayor. Oakmont needs a strong hand, which you surely can provide. Don't expect any financial support from my side - I believe one running for mayor should possess the requisite financial means - but otherwise you will have my full assistance.
>
> Respectfully,
>
> Robert Throgmorton
>
>
>
>
>
Note about the hobo signs

**Note about the hobo signs** is a document in *The Sinking City*.

It can be found in the Devil's Reef Hotel on a table on the bottom floor.

It is a note from an 'outsider' who signed with 'K'

# Content

>
> Darren, I think I'm finally starting to figure this out.
>
> Locals use signs to mark special places - that you know already, Kinda like the secret signs hobos use all over the country. What I learned is that the traditions dates back to times well before the Flood.
>
> I've been able to find out the meaning of some of them:
>
> You've seen the crooked H-shaped sign on doors around town. That means the house is inhabited.
>
> The crosshatch grid sign marks hidden caches of useful items.
>
> the V-Shaped sign is for barricaded, dangerous places. Cood catch there, they say.
>
> Still haven't figured out the spiral-shaped sign, though. You'll have to investigate for yourself.
>
> And if you see a sign with a cross and three K's - reach for the gun.
>
> K.
>
>
>
>
Dance With Me

Zatańcz ze mną. Rozpal na nowo ten ogień w nas. Pokaż, że może być dokładnie tak jak kiedyś.

FanFiction napisane na podstawie opowiadania jednoczęściowego "Dance with me".

1. Prolog: Przeszłość
2. Rozdział pierwszy: Trenerka
3. Rozdział drugi: Pani profesor
4. Rozdział trzeci: Pierwszy trening
5. Rozdział czwarty: Kolejne kłótnie
6. Rozdział piąty: Miły wieczór
7. Rozdział szósty: Tylko we dwie
8. Rozdział siódmy: Próba generalna
9. Rozdział ósmy: Zaskoczenie
10. Epilog: You & Me
Worshippers of the Necronomicon (DLC)

**Worshippers of the Necronomicon** is Downloadable Content (DLC) for *The Sinking City*.

## Description

> "*Keep the adventure going with this pack of 3 brand-new quests in which Charles Reed investigates unsolved cases and sets out in search of mysterious spell books that harbour unspeakable powers.*"
> ― Description of the DLC
>
>

This DLC includes the following additions to the base game.

* The Mystic Tomes Case.
	+ By extension of this case the 'Cultist' outfit.
* The Breaking News Case.
* The Blood From A Stone Case.

## Notes

* This DLC is included in the Necronomicon Edition.