W grodzisku gejderijskim

**W grodzisku gejderijskim** to siódmy rozdział części pierwszej Jestem w dżungli i siódmy rozdział powieści W sercu dżungli

## **Bohaterowie**

* Profesorka Sylwia
* Robaczek Piotruś
* Robaczek Zuzia
* Koko
* Mambo
* Woko
* Papuga ara
* Pan Roman
* Wilk Witek

## **Streszczenie**

Pan Roman zaprosił Sylwię, Piotrusia, Zuzię, Koka, Mamba i Woka do wilka Witka na Grodzisko Gejderijskie. Sylwia powiedziała, że Zuzia urodziła się o godzinie dziesiątej. Piotruś mówił, że jest Busia, a Sylwia pytała: „Dlaczego mówisz do Mamba Busia?” Potem wzięła z deseczkę i patyk, a następnie dała je Piotrusiowi. Piotruś pisał patyczkiem słowo „BUSIA”. Następnie Sylwia oddała Piotrusiowi tabliczkę napisaną przez Piotrusia, a potem przeczytała, że nie „BUSIA”, lecz „ZUZIA”. Mambo powiedział ze zdziwienia, że Piotruś cały czas mówi po dżunglowsku. Gdy Sylwia, Piotruś, Zuzia, Koko, Mambo i Woko udali się do grodziska, spotkali groźnego wilka Witka. W tej chwili Sylwia patrzyła na grodzisko. Koko mówił, że to miejsce, w którym znajdowało się kilka domów, a następnie wyjaśnił, że była wieś Gejderich-Kolonia. Następnie Zuzia przestała płakać. Mambo pytał Witka: „Czy ty pomożesz mi obejrzeć grodzisko?” Ale wilk Witek nic mu nie odpowiedział, a potem odszedł. Potem Sylwia wraz z Piotrusiem patrzyła na bardzo wysoką palmę. Następnie do Sylwii, Piotrusia, Zuzi, Koka, Mamba i Woka podeszła papuga ara. Następnie rzekła do nich: „Uwaga! Przez pół godziny szukamy oznak jesieni w przyrodzie. Kto znajdzie coś ciekawszego, to będzie nagroda.” W związku z tym Sylwia, Piotruś, Zuzia, Koko, Mambo i Woko zaczęli bawić się w dżunglę. Sylwia straszyła dzikie zwierzęta, Koko zaczął niszczyć palmy, Mambo spłoszył dzikie ptaki, a Woko zrywał chronione kwiaty. Potem ara klasnęła skrzydłami i rozkazała: „Cisza! Jesteśmy w dżungli. Nie wolno tutaj rozrabiać.” Najpierw Sylwia przestała straszyć dzikie zwierzęta, następnie Koko przestał niszczyć palmy, potem Mambo przestał płoszyć dzikie ptaki. a potem Woko przestał zrywać chronionych kwiatów. Potem do Sylwii, Piotrusia, Zuzi, Koka, Mamba i Woka pobiegł wilk Witek i powiedział arze, że ta nie powinna klaskać zbyt głośno. Potem Witek ziewał i uciekł. Następnie papuga ara odleciała. Sylwia zauważyła miejsce po dawnych budynkach i mówiła, że to są miejsca po dawnych budynkach, które zostały zniszczone kilkaset lat temu. Piotruś powiedział, że nie było jeszcze Busi. Sylwia powiedziała mu, że nie było nie „Busi”, a „Zuzi”. Chwilę później popatrzyła na dzięcioła, a następnie na danaida wędrownego. Następnie Sylwia, Piotruś, Zuzia, Koko, Mambo i Woko zbliżyli się do tablicy do Grodziska Gejderijskiego. Sylwia poprosiła Piotrusia, żeby ten mógł przeczytać napis na tablicę. Ale Piotruś jeszcze nie umiał czytać. Sylwia poprosiła go, żeby ten powiedział słowo „grodzisko”, a robaczek mówił „głodzisko”. Na końcu Sylwia rzekła do niego: „Nie „głodziśko”, tylko „grodzisko”.

## **Tekst**

Pan Roman zaprosił Sylwię, Piotrusia, Zuzię, Koka, Mamba i Woka do wilka Witka na Grodzisko Gejderijskie.

– Zapraszam was na grodzisko. – zaprosił Roman.

– Aha! – rechotała Sylwia. – Idziemy na Grodzisko Gejderijskie.

   Zuzia była w większości bordowa. Miała kilka żółtych plam z zielonymi konturami.

   Profesorka Sylwia, robaczek Piotruś, nowo narodzona Zuzia, Koko, Mambo i Woko szli prosto, potem skręcili w lewo, potem w prawo, a następnie w lewo.

– Zuzia o godzinie dziesiątej urodziła się. – powiedziała Sylwia.

– Urodziła się Zuzia?! – zdziwił się Mambo.

– Da. – ucieszył się Piotruś. – Jest Busia.

– Piotruś, a dlaczego mówisz do Mamba „Busia”? – zapytała Sylwia.

– Ni… Bu… sia… – wyjąkał Piotruś. – Tyl… ko… Bu… sia…!

– A rozumiem. – wrzasnął Mambo. – I tak ciągle!

Potem Sylwia wzięła z trawy deseczkę i patyk, dała te przedmioty Piotrusiowi, Piotruś pisał patyczkiem słowo „BUSIA”. Potem Sylwia oddała Piotrusiowi tabliczkę napisaną przez robaczka Piotrusia.

– Nie „BUSIA” – przeczytała Sylwia. – tylko „ZUZIA”.

– Piotruś ciągle mówi po dżunglowsku. – zdziwił się Mambo.

– Tak? – zdziwiła się Sylwia. – Po dżunglowsku?! Jak to jest możliwe, że Piotruś mówi po dżunglowsku?!

– Czy Piotruś jest już bratem? – zapytał Koko.

– Tak. – potwierdziła Sylwia. – Piotruś już jest bratem. On ma siostrę Zuzię.

– Przecież idziemy na grodzisko. – przypomniała Sylwia. – Mógłbyś znaleźć inną trasę.

– To jest moja trasa. – powiedział Koko.

– O nie! – zirytował się Woko. –To jest moja trasa.

– No, od kiedy? – zapytał Mambo.

– Od zawsze. – odpowiedziała Sylwia.

   Gdy nasi bohaterowie dotarli do grodziska, czekał na nich wilk Witek.

– Cześć! – przywitał się wilk Witek.

– Cześć, Witku! – wrzasnęli Sylwia, Koko, Mambo i Woko. – Jak się masz?

– Nie powiem wam. – darł się Witek. Jestem bardzo zły, bardzo niemiły, bardzo brzydki i bardzo śmierdzący. Uuuuuuuuuuuuuu!

Profesorka Sylwia patrzyła na grodzisko.

– Piotrusiu, patrz! – bąknęła Sylwia. – Grodzisko.

– To jest miejsce, w którym znajdowało się kilka domów. – powiedział spokojnie Koko. – Teraz nie ma tych domów. To jest dawna kolonia. Jak się nazywała? Gejderich-Kolonia.

– Gejderich-Kolonia?! – zdziwiła się Sylwia.

– Da! – przerwał Piotruś.

Zuzia przestała płakać.

– Zuzia już przestała płakać. – powiedziała Sylwia.

– Dobrze! – wrzasnął Koko.

– Uuuuuuuuuuuu! – wył wilk Witek. – Jestem wilkiem.

– Witku, czy ty pomożesz mi obejrzeć grodzisko? – zapytał Witka Mambo.

– Nie powiem ci! – krzyknął Witek.

– Wilku, jeżeli nie powiesz mi, to nie zwiedzaj grodzisko. – powiedział Mambo. – Sam sobie jesteś winien!

   Wilk Witek odszedł.

– Patrz! – Sylwia zerknęła na Piotrusia. – To jest palma. Jest bardzo wysoka i ma inne liście niż kanadyjskie.

– Masz rację, Sylwio! – wrzasnął Koko. – Palma jest bardzo wysoka i ma dwadzieścia pięć metrów wysokości.

– Da, mamo?! – ucieszył się Piotruś.

– Piotruś, ja nie jestem twoją mamą. – powiedziała Sylwia.

– Sylwio, narodź mi robaćka. – poprosił Piotruś.

– Przecież już masz Zuzię. – zdziwiła się Sylwia.

– Da, ale ona jest dzidziusiem. – dodał Piotruś.

– Zuzia ma już godzinę. – powiedziała Sylwia.

   W tym momencie do Sylwii, Piotrusia, Zuzi, Koka, Mamba i Woka podeszła papuga ara. Następnie klasnęła skrzydłami.

– Uwaga! Przez pół godziny szukamy oznak jesieni w przyrodzie. – powiedziała ara. – Kto znajdzie coś ciekawszego, to będzie nagroda. Czas, start!

   Sylwia, Piotruś, Zuzia, Koko, Mambo i Woko zaczęli bawić się w dżunglę. Sylwia straszyła dzikie zwierzęta, Koko zaczął niszczyć palmy, Mambo spłoszył dzikie ptaki, a Woko – zrywał chronione kwiaty. Potem ara klasnęła skrzydłami.

– Cisza! – wrzasnęła ara. – Jesteśmy w dżungli. Nie wolno rozrabiać tu. Tylko należy dbać o naturę między innymi, nie wolno straszyć zwierząt.

I Profesorka Sylwia przestała straszyć dzikie zwierzęta. Potem ara spojrzała na Koka.

– Ani nie niszczyć palm! – wrzasnęła ara.

I Koko przestał niszczyć palmy. Następnie ara zerknęła na Mamba, a dzikie ptaki piszczały.

– Ani nie wolno płoszyć ptaków! – wrzasnęła ara, klaszcząc skrzydłami.

I Mambo przestał płoszyć dzikie ptaki. Potem papuga ara zerknęła na Woka i klasnęła skrzydłami.

– Ani nie wolno zrywać chronionych kwiatów. – powiedziała ara.

   W tym momencie do Sylwii, Piotrusia, Zuzi, Koka, Mamba i Woka pobiegł wilk Witek.

– O, przepraszam bardzo, aro! – przestraszył się Witek. – Może Pani nie klaskać tak głośno, bo ja chcę spać.

   Wilk Witek ziewał i uciekł.

– Dobra! – zemdlała ara. – Już nie będę klaskała.

I papuga ara odleciała.

– Chyba nasia pani wygrała. – wrzasnął Piotruś.

– Chyba tak. – pisnęła Sylwia.

Okazało się, że papuga ara wygrała zabawę w dżunglę.

– A my przegraliśmy. – wrzasnęli Sylwia, Koko, Mambo i Woko.

– Ara jest dobra. – powiedział Piotruś.

– Ara jest nie tylko dobra, ale najlepsza z tą grą. – powiedziała Sylwia.

– Teraz idziemy dalej! – oświadczył Koko.

   Jako nasi bohaterowie kontynuowali wycieczkę przez grodzisko, Profesorka Sylwia zauważyła miejsce po dawnych budynkach, pokazywała palcem wskazującym i mówiła: „Patrz! Miejsca po dawnych budynkach, które zostały zniszczone kilkaset lat temu.”

– Nie było jesie Busii. – przerwał Piotruś.

– Nie było nie „Busii”, a „Zuzii”. – powiedziała Sylwia. – Imię „Zuzia” ma znaczenie od imienia „Zuzanna”, a nie „Busia” ma znaczenie od imienia „Busanna”.

– Nie „Busanna”, tylko „Zuzanna”. – wyjaśnił Mambo.

– Imienia „Busia” nie ma. – powiedziała Sylwia. – Jest również imię „Basia”. Basia pochodzi od imienia „Barbara”. A my mamy Zuzannę, a nie Barbarę czy Busannę.

– Imienia „Busanna” nie istnieje. – powiedział Mambo. – Imienia „Busia” też nie istnieje.

– Są imiona nie tylko „Zuzia” i „Basia”, ale także „Asia” i „Kasia”. – powiedziała Sylwia.

– Imię „Asia” pochodzi od imienia „Joanna” lub „Joasia”. – zapowiadał Mambo. – A „Kasia” pochodzi od imienia „Katarzyna”.

– Imię „Busia” pochodzi od imion Busanna, Burbara i Butarzyna. – wrzasnęła Sylwia.

– Nie, nie, nie, Sylwio! – Mambo zmarszczył groźnie brwi. – „Busia” nie istnieje. „Busanna” nie istnieje, „Burbara” nie istnieje i „Butarzyna” też nie istnieje. Są „Basia”, „Barbara” i „Katarzyna”.

– My mamy nie Basię, Asię czy Kasię, tylko Zuzię. – dodała Sylwia.

   Zapadła chwila milczenia. Sylwia popatrzyła spokojnie na dzięcioła.

– Co to jest? – Piotruś chciał wiedzieć.

– Przecież każdy to wie. Dzięcioł. Lekarz drzew. Wyjada owady, które niszczą drzewa. – powiedziała właśnie Sylwia.

– Dzięcioły mieszkają w dziuplach, w otworach, które robią w pniu. Inne ptaki budują gniazda w wysokich gałęziach.

   Następnie Sylwia spojrzała na motyla.

– Zobacz! – zaciekawiła się Sylwia. – Jaki piękny motyl.

– Motyl ci ćma? – przerwał Piotruś.

– Piotruś, to jest motyl. – wyjaśniła Sylwia.

– Motyl jest, motyl! – zawołał Koko.

– Ma piękne skrzydła. – powiedziała Sylwia. – Ten motyl to danaid wędrowny.

– Da… naid… wu… dro… wny… – wybełkotał Piotruś.

– Tak, masz rację, Piotrusiu! – zgodziła się z opinią Sylwia. – To jest danaid nie „wudrowny”, a „wędrowny”.

– Ni wim! – zirytował się Piotruś.

– Jak to, nie wiesz?! – zdziwiła się Sylwia. – Czy to nie danaid wędrowny? Przecież to jest danaid wędrowny.

   Profesorka Sylwia, Piotruś, Zuzia, Koko, Mambo i Woko zbliżyli się do tablicy do Grodziska Gejderijskiego.

– Piotruś, patrz! – zaciekawiła się Sylwia. – Tablica do Grodziska Gejderijskiego.

– No, Piotruś widzi tą tablicę. – darł się Mambo.

– Piotruś, przeczytaj napis na tablicę. – poprosiła Sylwia.

– Ale ni umim citać! – zirytował się Piotruś.

– Nie umiesz czytać?! – zdziwiła się Sylwia. – A powiedz „grodzisko”.

– Głodziśko! – powtórzył Piotruś.

– Nie „głodziśko”, tylko „grodzisko”. – powiedziała Sylwia, siląc się w spokój.

– Nie… gło… dziś… ko… – wyjąkał Piotruś. – Tyl… ko… gło… dziś… ko…!

– A widzisz! – zarechotał Mambo. – I tak ciągle!

   Profesorka Sylwia i Woko popatrzyli na Piotrusia, jakby ten zwariował.

– Czy Piotruś jest głodny? – spytał Woko.

– On jest zmęczony. – powiedziała Sylwia. – Po prostu chce spać.

– Dość! – wrzasnął Koko. – Bo zaraz zapytam, co się dzieje w wydawnictwie.

– Właśnie! – zgodził się Mambo. – Zaraz, zaraz! Coś się dzieje w wydawnictwie?!

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=POldyeljyfo