De rijke bramenplukker

Dag allemaal! Ik weet niet of iedereen het sprookje van de rijke bramenplukker kent. In ieder geval vind ik het verhaal nogal triest, vooral het einde. Dus daarom dit vervolg.

## Moeder Natuurs wraak

Die avond zong de nachtegaal weer, maar er was niemand om ernaar te luisteren. Want een tak lager hing de bramenplukker, dood. De dorpelingen hadden hun wraak, maar ze wisten niet wat hen te wachten stond. De natuur was razend omdat een goed en eerlijk man, die zijn hele leven haar rijkdom waardeerde en respect voor haar had, zo wreed aan zijn einde was gekomen. Maar, besloot ze, als er geen ruimte was voor de mensen die haar respecteerden, dan zou er ook geen ruimte zijn voor degenen die haar niet respecteerden.

Diezelfde nacht nog hoorden de dorpelingen overal het getrippel van kleine pootjes. Honderden muizen waren uit het bos gekomen en zaten nu brutaal aan het eten van de dorpelingen te knagen. Er kwamen stokken en bezems aan te pas om hen te verdrijven. Maar voor het goed en wel ochtend was kwamen de muizen nog twee keer binnen. Toen de dorpelingen vermoeid aan hun dag begonnen, merkten ze tot hun ontzetting dat hun tuinen en grasvelden onherkenbaar veranderd waten. Honderden, zo niet duizenden molshopen ontsierden de nette gazons. Waar er bloemen hadden gestaan, stond er nu niets. Ach, dachten de dorpelingen, misschien hadden ze het ergste nu wel gehad. Met enige moeite wisten ze de schade weer wat te verhullen. Maar de daarop volgende nacht gebeurde precies hetzelfde, en ditmaal waren er ook houten deuren en horren doorgeknaagd. En dat was niet alles. Overal in de straten lagen grote hopen mest van de wilde zwijnen die die nacht het dorp waren binnengedrongen.

Nadien gebeurde er een paar dagen niets. Of tenminste, zo leek het toch. Waar de mensen ook gingen of stonden, overal hadden ze het gevoel dat een dier hen aanstaarde. De ene keer was het een kraai, de andere keer een egel en weer een andere keer meende iemand zelfs een hert in de struiken te zien. Een week na de dood van de bramenplukker gebeurde er iets wat niemand voor ogen has. Langs alle kieren en gaten kwamen massa's insecten gekropen. Op klaarlichte dag bewogen duizenden ongewervelden zich krioelend door de straten. De wespen, bijen en vliegen vlogen heen en weer en maakten zo'n kabaal dat je oren er pijn van deden. Toen alle insecten weer terug in hun holletje zaten, bleek dat de mieren alle zoetigheden hadden gestolen. De dag daarop kwamen er honderden vogels uit het niets tevoorschijn. Krijsend en klapwieken trokken ze door de straten. De kraaien namen alles mee wat los zat, de eksters stalen alles wat glom en de duiven poepten alles onder. Een aantal keren werden de vogels met geweren verjaagd, maar ze bleven terugkomen.

Toen begon de ellende voor de dorpelingen pas goed. De herten en wilde zwijnen trokken uit het bos en woelden de akkers en velden om, totdat er niets meer van over was. Op een gegeven morgen lagen de kippen dood in hun hok. De licht was vergeven van dierengeluiden en het onkruid, dat voordien altijd in toom werd gehouden, begon welig te tieren. Na een hele poos gaven de dorpelingen de strijd op. Mens voor mens verliet zijn huis en trok uit het dorp weg, een onbekende toekomst tegemoet. De rijken, die het meeste verweer hadden tegen de natuur, hielden wat langer stand. Maar zonder een lagere klasse om hen van eten en luxeproducten te voorzien, maakten ze het niet lang. Ook zij verdwenen.

Een vol jaar later was het dorp onherkenbaar veranderd. Klimop en blauwe regen sierden de muren, vogels zongen, vossenjongen speelden terwijl everzwijnen en herten smulden van mals, spappig gras op de plaats waar de mens nog geen jaar eerder de dienst uitmaakte.