A: Over het hekwerk klimmen

Nick keek Denise aan. ‘Weet je het zéker? Het hek is behoorlijk hoog…’

   Denise haalde haar schouders op. ‘Ik wil graag voor het donker binnen zijn en ziet het echt niet zitten om op goed geluk dat bos in te lopen, in de hoop ergens een doorgang te vinden. Straks zijn we uren onderweg…’

   ‘Prima, dan klimmen we,’ antwoordde Nick, die nu al verkleumd in zijn handen wreef. Hij draaide zich om en plaatste zijn rug tegen de ijskoude spijlen van het hek. Hij zakte wat door zijn knieën en wenkte Denise dat ze naar hem toe moest komen.

   Er streek een grote kraai krassend over hun hoofden; zijn kraaloogjes fonkelden gevaarlijk. Denise keek Nick behoedzaam aan. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.

   ‘Waar lijkt het op?’ antwoordde hij. Hij zette zijn voeten wat steviger in de sneeuw. ‘Ik help jou eerst het hek over, natuurlijk. Nou, kom op… die spijlen zijn niet echt een fijn gevoel.’

   ‘Weet je zeker dat jij niet als eerst –‘

   ‘Nu!’ beval Nick streng, waarna Denise braaf zijn kant op liep, haar rechtervoet in zijn handen plaatsen en Nick haar met een enorme duw afzette, zodat zij de bovenkant van de spijlen kon beetpakken.

   Het hekwerk was minstens twee á drie meter hoog en had roestige, scherpe punten aan de bovenkant, die elk moment leken te kunnen verkruimelen; Denise pakte ze zo stevig maar voorzichtig mogelijk vast en hees haar lichaam met moeite hoger op.

   ‘Misschien was dit toch niet het beste idee,’ pufte ze. Ze plaatste haar eerste been onhandig over het ijzer heen, gevolgd door haar armen en tenslotte haar laatste been en torso. Zo gauw als ze kon, liet ze de spijlen los en plofte met beide benen in de dikke sneeuwlaag aan de andere kant van het hekwerk en keek door de spijlen naar Nick. ‘Oké,’ zei ze, ‘nu jij.’

   Nick knikte. Hij pakte het ijzer stevig beet en hees zichzelf met de nodige moeite omhoog. Nog voor hij de top had bereikt, brak het zweet hem uit. Centimeter voor centimeter klom hij hoger. Hij greep de roestige spijlen beet, gooide zijn halve lichaam over het ijzerwerk en –

   ‘Auw!’ schreeuwde hij keihard uit; de kraai die enkele meters bij hen vandaan op een tak was neergestreken, vloog geschrokken op en verdween aan de horizon. Met een plof belandde Nick vlak naast Denise in de sneeuw en krabbelde luid vloekend overeind. ‘Wat een goed idee!” riep hij sarcastisch uit. ‘Moet je nou eens kijken!’

   Denise pakte geschrokken zijn hand vast en keek naar de snee in zijn handpalm waar helderrood bloed uit op welde. ‘Wat is er gebeurd, lieverd?’

   ‘Ja, wat denk je?’ gromde Nick. ‘Mijn hand bleef achter zo’n punt hangen, terwijl mijn voeten weggleden. ‘Wat een klo-‘

   ‘Laat me eens kijken,’ zei Denise gedecideerd. Ze trok Nicks hand het zonlicht in. ‘Ik denk dat het niet veel scheelt, of hij valt er vanaf.’

   ‘Jij bent leuk,’ antwoordde Nick. Hij trok zijn hand terug en bekeek de wond zelf. ‘Nee, ik weet zeker dat mijn hand er NIET vanaf zal vallen… maar ik moet het wel zo snel mogelijk ontsmetten en verbinden, voordat die roest een infectie veroorzaakt.’

‘Ik denk dat Romano daar vast wel iets voor heeft in het huis’ zei Denise meteen steunend. Ze draaide zich om richting de villa in de verte. ‘Kom op, dan gaan we.’

### Lisanne, Edwin & Steven

##### Onderweg naar de villa – 20:47

Het ondergaande zonlicht werkte verblindend voor Lisanne. Ze tuurde met moeite naar het glanzende asfalt op de weg, terwijl kilometers snelweg onder de auto doorgleden. Ze waren ruim op tijd vertrokken vanuit Utrecht, maar de verschrikkelijke files en wegwerkzaamheden die ze onderweg tegengekomen waren hadden voor een vertraging van ruim twee uur gezorgd.

   Hoewel Lisanne tierend en ongeduldig achter het stuur had gezeten, hadden zowel Edwin als Steven niets gemerkt van de enorme omweg die Lisanne had moeten maken, dankzij een ernstig ongeluk met een vrachtwagen en een geruime, haast ontelbare hoeveelheid aardappels die over de weg verspreid lagen.

   Gelukkig waren ze er nu eindelijk bijna. Ze stonden op het punt het laatste dorpje dat aan de grens van de Ardenne lag uit te rijden en vanaf daar was het nog zo’n tien kilometer door de bossen heen om bij de afgehuurde vakantievilla aan te komen.

   Volgens de foto’s die Romano aan de groep had laten zien zag het er allesbehalve verkeerd uit. Het zou hen de hele week aan niets ontbreken. Voor zover Lisanne het had onthouden beschikte de villa over een buitenbad, een jacuzzi, een sauna, minimaal acht slaapkamer én vier badkamer, elk met badkuip en regendouche. Het zou – volgens Romano – een week worden om nooit meer te vergeten…

   ‘Zijn we er al?’ vroeg Edwin, die naast Lisanne op de bijrijdersstoel zat. Hij rekte zich uit en gaapte, waarna hij restjes slaap uit zijn ogen wreef. Zijn blik gleed naar de digitale klok van de autoradio. ‘Is het al bijna negen uur? En zijn we er nóg niet? We hadden toch om half negen afgesproken?’

   ‘Edwin, laat maar zitten,’ zuchtte Lisanne meteen geïrriteerd. ‘Ik heb geen zin om al mijn frustraties er op dit moment uit te gooien. Het zou alleen deze vakantie maar verpesten.’

   ‘Duidelijk,’ zei Edwin meteen. Hij besloot zijn mond te houden en staarde naar de voorbij razende bomen, lantaarnpalen en laatste huisjes. ‘Maar we zijn er –‘

   ‘Ja-ja, we zijn er bijna,’ antwoordde Lisanne meteen. Ze gaf een ruk aan het stuur en sloeg de bocht om. ‘Alleen ik ben bang dat we nog wel even moeten tanken.’

   ‘Moet dat echt?’ vroeg Edwin. Hij staarde naar de brandstofmeter. Het was duidelijk dat hij inderdaad bijna leeg was. ‘Maar we zijn al laat…’

   Lisanne haalde twijfelend haar schouders op. ‘Het hoeft niet persé nu, maar dan moeten we het alsnog van de week doen, als we een dagje weg willen – dus, zeg het maar, wat heb je liever?’

   Edwin beet bedenkelijk op zijn lip. ‘Ik heb liever dat we: nu tanken OF later tanken.’