Pomocna dłoń

## Informacje ogólne

### Opis

*Z pomocą zakapturzonego mężczyzny Bastien zdołał uciec z Krakowa. Francuz zaczął darzyć nieznajomego coraz większym zaufaniem, jednak zastanawiało go to, dlaczego postanowił przyjść mu z pomocą...*

## Informacje dot. wspomnienia

### Data

listopad 1348 roku

**Pomocna dłoń** – wspomnienie genetyczne Bastiena Duponta z listopada 1348 roku, odtworzone przez Andrzeja Wiśniewskiego w 2021 roku za pomocą Animusa PM-2+.

## Przebieg

Parę godzin później. Północno-zachodnia Małopolska. Zgubiwszy pościg zaraz po wyjeździe z Krakowa, Bastien i nieznajomy jadą teraz spokojnym tempem przez Małopolskę.

* **Lech:** *Co powiesz na postój? Jedziemy dobre parę godzin i chyli się ku wieczorowi, więc myślę, że dobrze byłoby odpocząć... Chyba, że chcesz jechać dalej?*
* **Bastien:** *Nie. Twój pomysł jest dobry. Jakoś nie widzi mi się nocna przejażdżka przez te wszystkie lasy.*
* **Lech:** *Dobrze więc. Zjedźmy z drogi. Tu będzie dobre miejsce na obóz.*

Mężczyźni zjeżdżają z drogi i zatrzymują się niedaleko niewielkiego lasu.

* **Lech:** *Przygotuj obóz. Ja pójdę coś upolować.*
* **Bastien:** *Skąd mam mieć pewność, że mnie nie zostawisz?*
* **Lech:** *Dlaczego miałbym cię teraz opuścić? Nie martw się. Wrócę, zanim zdążysz wszystko przygotować.*

Bastien, nadal niepewny co do intencji nieznajomego, zaczyna przygotowywać obóz. Niecałą godzinę później zakapturzony mężczyzna wraca do młodzieńca z dwoma upolowanymi królikami, a następne kilka godzin później mężczyźni siedzą już przy ognisku i jedzą pieczone króliki. Nieznajomy podczas posiłku ściągnął kaptur i maskę, dzięki czemu Bastien po raz pierwszy mógł zobaczyć, jak wygląda. Mężczyzna miał krótkie czarne włosy, piwne oczy i niewielką bliznę na brodzie. Przy posiłku mężczyźni przez większość czasu nie odzywali się do siebie, lecz po pewnym czasie Bastien postanowił przerwać krępującą ciszę.

* **Bastien:** *Mam do ciebie pewne pytanie...*
* **Lech:** *Słucham cię.*
* **Bastien:** *Co skłoniło cię do tego, żebyś mi pomógł?*
* **Lech:** *Wiesz... Jestem typem człowieka, który po prostu nie może patrzeć na to, jak ktoś, kto w niczym nie zawinił, cierpi. Pomogłem ci dlatego, bo wiem, że nie jesteś winny śmierci tamtego człowieka.*
* **Bastien:** *Skąd wiesz, że chodziło o morderstwo?*
* **Lech:** *Mówiłem ci, że byłem na miejscu zdarzenia. Od jakiegoś czasu badałem sprawę morderstw zamożnych ludzi w Krakowie. Strażnicy nie podejmowali żadnych działań w tej sprawie, więc postanowiłem zająć się tym sam.*
* **Bastien:** *Postanowiłeś rozwiązać sprawę serii morderstw na własną rękę?*
* **Lech:** *No może nie do końca na własną. Bractwo, do którego należę, postanowiło się tym zająć.*
* **Bastien:** *Bractwo?*
* **Lech:** *Tak. Walczymy w obronie niewinnych i ich wolności. Staramy się dotrzeć do każdego zakątka znanego nam świata, aby walczyć dla jak największej liczby osób.*
* **Bastien:** *Jakoś nigdy nie słyszałem o żadnym takim bractwie.*
* **Lech:** *Nie preferujemy otwartej działalności. Pracując w ukryciu, dajemy sobie większą szansę na powodzenie naszej misji.*
* **Bastien:** *Hmm...*

Następuje cisza. Po paru minutach rozmowa się wznawia.

* **Lech:** *Nie wyglądasz mi na Polaka, a jednak znasz nasz język i niejedna osoba stwierdziłaby, że pochodzisz stąd.*
* **Bastien:** *Mój ojciec był Polakiem, a ja sam urodziłem się we Francji i tam się wychowałem.*
* **Lech:** *Twój ojciec BYŁ Polakiem?*
* **Bastien:** *Po Europie szerzy się jakaś choroba dziesiątkująca ludzi... Jakiś miesiąc temu dotarła do mojej rodzinnej miejscowości. Niedługo potem zarazili się nią także moi rodzice, a ojciec kazał mi uciekać do Polski, ponieważ poza Francją jest to jedyny kraj, w którym mogę sobie jakoś poradzić. Miał nadzieję, że epidemia jeszcze tu nie dotarła. Z tego, co widzę, to się nie mylił. Moi rodzice pewnie już nie żyją, a epidemia prawdopodobnie dotknęła już większość Francji...*

Bastien wzdycha i po chwili kontynuuje.

* **Bastien:** *Ojciec dał mi trochę pieniędzy i wedle jego woli opuściłem dom, kierując się na wschód. Po pewnym czasie spotkałem kupca, który zmierzał do Moskwy. Spytałem się go, czy nie podwiózłby mnie do Polski. Łajdak chciał ode mnie prawie wszystkie pieniądze, jakie miałem przy sobie, ale zgodziłem się na takie warunki. Może nie powinienem był... Przynajmniej dzielił się ze mną jedzeniem podczas podróży. Po około dwóch tygodniach dojechaliśmy do Krakowa, gdzie się rozstaliśmy. Zająłem się zwiedzaniem miasta. Byłem tak zafascynowany tym miejscem, że zapomniałem o wszystkim dokoła. W pewnym momencie dostrzegłem grupę ludzi, którzy zaciągnęli człowieka w jakąś uliczkę. Zainteresowało mnie to, więc przybliżyłem się do nich i zacząłem nasłuchiwać ich zza rogu. Chwilę później jeden z łotrzyków dźgnął tego porwanego mężczyznę w brzuch i odszedł wraz ze swoimi ludźmi. Podszedłem do tego zranionego człowieka, by mu pomóc, ale on po chwili się wykrwawił. Nagle pojawili się strażnicy i wzięli mnie za mordercę. Zacząłem uciekać, próbując ich zgubić. Wtedy zjawiłeś się ty i zaproponowałeś mi pomoc... Dalszą część już znasz.*

Następuje chwila ciszy. Bastien wyciąga rękę w stronę nieznajomego.

* **Bastien:** *Jestem Bastien. Bastien Dupont.*
* **Lech:** *Lech Bogusławowicz.*

Mężczyźni wymieniają uścisk dłoni. Na twarzy Bastiena pojawia się lekki uśmiech.

* **Bastien:** *No tak. Wy, Polacy i wasze pokręcone imiona... Dzięki za pomoc.*
* **Lech:** *Jest pewne miejsce, gdzie mógłbym cię zabrać. Poznań. Nasze bractwo ma tam jedną ze swoich siedzib. Tamtejsi ludzie zapewniliby ci schronienie.*
* **Bastien:** *Myślisz, że zgodzą się mnie przyjąć?*
* **Lech:** *Jako mały chłopiec, również straciłem rodziców i dom. Udałem się tam, ponieważ tamci ludzie byli przyjaciółmi mego ojca, a było to jedyne miejsce, do jakiego mogłem pójść. Przyjęli mnie tam z otwartymi ramionami i opiekowali się mną, dopóki nie wyrosłem na mężczyznę.*
* **Bastien:** *A w zamian za opiekę miałeś dołączyć do ich bractwa?*
* **Lech:** *Nie. Przystąpiłem do bractwa z własnej woli. Jeżeli nie będziesz chciał się do nas przyłączyć, do niczego cię nie zmusimy.*

Bastien poświęca chwilę na zastanowienie się.

* **Bastien:** *Pokazałeś mi już, że jesteś człowiekiem godnym zaufania, a ja nie odrzucę takiej okazji na poukładanie sobie życia. Zabierz mnie do tego Poznania. Z chęcią spotkam się z tymi ludźmi.*
* **Lech:** *Dobrze więc. Wyruszamy jutro o świcie. Jak już skończysz posiłek, udaj się na spoczynek. Po tak intensywnym dniu przyda ci się trochę snu.*

Mężczyźni kończą jeść i udają się na spoczynek.