Brudnopis

## Prolog

Szary blask wpadł do obszernego, wojskowego namiotu. Poranek był chłodny i wietrzny, jak większość dni na tych terenach. Ikovel jeszcze drzemał.

- Wstawaj! Idziemy na bitwę. Xianie zostali zauważeni 5 kio od Bo-Koro. Idą na Atterhern – usłyszał znajomy, kobiecy głos.

- Już? Myślałem, że mamy jeszcze dzień… - wymamrotał Toa Lodu, ospały. Po kilku chwilach zerwał się z łóżka, by przygotować ekwipunek.

- Musieli zwinąć obóz w wiosce szybciej – Toa Kien usiadła na małym, drewnianym krześle obok wejścia do namiotu. – Zapewne nie czujesz się zbyt dobrze? – zapytała. Ikovel spojrzał markotnie na intensywnie niebieską Kanohi Matatu.

- Pewnie przespałbym cały ten dzień, gdyby nie ty – zaśmiał się. – Potrzebowałem trochę więcej odpoczynku po ostatnich walkach – stwierdził, mocując na zbroi uprząż z dyskami Kanoka. – Czy Valdar dowodzi dzisiaj w polu?

- Będzie na tyłach. Tobie powierzył zaszczyt poprowadzenia pierwszej linii – odparła Toa Wody.

- Mi? – Ikovel popatrzał pytająco na towarzyszkę. – Ach tak, ma to sens – uświadomił sobie, że wśród pozostałych przy życiu sił Zjednoczonych wiosek oraz żołnierzy z Atterhern ma całkiem niezłe kwalifikacje. – Niech będzie pierwsza linia.

- Mam tobie towarzyszyć? – zapytała się Kien. W poprzednich starciach trzymała się z dala od bitwy, pomagając rannym. Ikovel nie był pewien, czy poradzi sobie w bezpośredniej walce.

- Zostań. Po bitwie będzie sporo roboty, lepiej, żebyś zachowała siły – stwierdził. Był już całkowicie przygotowany do walki. Wziął ze sobą włócznię oraz krótki, stalowy miecz.

- Zanim wyruszycie, Valdar oczekuje ciebie w swoim namiocie. Powodzenia – rzuciła na odchodne Kien.

Ikovel wkroczył na obozowisko. Nad wypłowiałymi namiotami górował jeden, większy od pozostałych, naznaczony czarnymi pasami. Tam czekał na niego Valdar.

Cały obóz gotował się do bitwy. Młodzi Toa, wyrwani z treningów w swoich ojczystych wioskach, siodłali wierzchowce. Nieliczni Matorańscy ochotnicy ustawiali się w szeregu. Nieopodal formowały się siły z Atterhern, złożone głównie ze Steltiańskich gwardzistów. Bez pomocy nadmorskiego miasta, armia Zjednoczonych wiosek przypominałaby raczej kilka skleconych ze sobą drużyn Toa ze wsparciem Matoran.

Toa Lodu wszedł na błotniste wzgórze i wkroczył do namiotu dowódcy. W środku stało kilku Toa, Zakazianin i Vortixx.

Valdar, Toa Grawitacji z Onu-Koro, przejął dowodzenie nad siłami z wiosek, gdy rozgromił najeźdźców niedaleko spalonego Ga-Koro. Przez ostrożne dobieranie miejsca walki, mobilność i wywiad, był w stanie zwyciężyć każdą bitwę, do której na razie doszło.

Początkowe starcia z buntownikami z Xii nie były jednak poważne. Valdar podgryzał im tyły, eliminował maruderów lub otaczał obozy, wysunięte zbyt daleko od głównych sił. Tym razem Toa czekała większa bitwa.

Obok Valdara stał Grev, przysadzisty Toa Zieleni. Był wyraźnie wzburzony.

Siły Toa poruszały się szybko, mogły dotrzeć do Bo-Koro, by tam spróbować oprzeć się siłom najeźdźców. Valdar zdecydował jednak inaczej. Rozbili obóz niedaleko bagien, by odpocząć, poczekać na posiłki z Atterhern oraz z Zakazu. Za strumykiem była też dobra pozycja, by zaskoczyć Vortixxów.

Kosztem czekania było spalenie Bo-Koro oraz prawdopodobna śmierć wielu mieszkańców. Wielu nie mogło się z tym pogodzić.

- Będziesz miał swoją zemstę, Grev – powiedział Toa Grawitacji.

- Nie chcę zemsty. Trzeba było bronić Bo-Koro, kiedy mieliśmy czas – wykrzyczał Grev. – Zawiodłeś Matoran, Valdar. Kiedy przegnamy stąd Vortixxów, koniec z nami. Opuszczam drużynę – rzucił wychodząc z namiotu.

- Jak sobie chcesz – odparł Toa w czarnej Sanok. – Teraz, kiedy mamy to z głowy… - O, Ikovel, nareszcie. Za chwilę wyruszamy, śpiochu. Mamy to i owo do omówienia.

- Słucham – zaczął Toa Lodu.

- Weźmiesz przednią straż. Trzydziestu gwardzistów, znajdziesz ich przy czerwonym namiocie. Do tego weź doborowych Toa. Zektys? – Valdar zwrócił się do Skakdiego Powietrza, który stał obok.

- Moi ludzie z ochotą zasilą przednią straż – odparł najemnik.

- Świetnie. Ikovel, jedziesz z Zektysem. Musicie wbić się w Vortixxów. Mają niewiele wojska na wierzchowcach, za to sporo łuczników i innych strzelców z tymi ich fikuśnymi miotaczami. Powinniśmy ich zaskoczyć. Zepchniecie ich do strumyku, a reszta sił ich okrąży. Musicie tylko wytrzymać.

- Jasna sprawa – odparł Toa Lodu. Valdar pokazywał mu wszystko na mapie bitewnej. Po chwili razem z Zektisem wyszli, idąc na granice obozu.

- Nie na co dzień Zakaziańscy najemnicy dołączają do armii Toa – powiedział Ikovel.

- Na Zakazie jest ostatnio trochę zbyt spokojnie. Moi ludzie się nudzą. A do tego buntownicy zatrudnili takiego jednego Skakdiego, z którym mam rachunki do wyrównania. Czemu nie połączyć przyjemnego z pożytecznym? – uśmiechnął się najemnik.

- Racja – odparł Ikovel. Chociaż nie darzył istot pokroju Zektisa za godne szacunku, był zadowolony, że Skakdi dołączyli do jego sił.

Toa Lodu razem z Zektisem zebrali swoje siły i odjechali z resztą wojsk. Piechota wlokła się dość długo za nim, ale w końcu dotarła na pole bitwy.

Zimne, martwe wzgórza wschodniego wybrzeża zapełniły się Xiańskimi buntownikami, którzy z daleka przypominali ciemną masę robaków. Wyjeżdżając im naprzeciw, Ikovel zdumiał się, widząc wysokie machiny oblężnicze. Vortixxowie maszerowali prosto na Atterhern.

Wojenne trąby zawyły. Wśród Xiańskich wojsk zapanował popłoch. Strzelcy próbowali niezwłocznie ustawić się w formacje. Piechota powoli formowała się w ścianę tarcz przed nimi.

Kawaleria Ikovela przyspieszyła. Nie chciał tracić ani sekundy. Kilku jego żołnierzy wystrzeliło z broni dystansowych. On sam posłał w stronę Xian dwa dyski Kanoka.

Tylne linie Vortixxów zaczęły strzelać. Wokół Ikovela pomknęły pociski karabinów kamieni świetlnych czy magnetycznych kul. Obok niego Zakaziański najemnik został natychmiastowo spopielony przez jakiś misterny, Xiański miotacz.

Kilku ludzi Ikovela padło, jednak Xianie nie mogli powstrzymać wszystkich. Kawaleria połączonych sił Toa, Skakdi i Steltian wbiła się w linie Vortixxów niczym wściekły Burnak. Ikovel przeszedł przez tarczowników, przebijając jednego z Xian na wylot włócznią. Odrzucił drzewce, dobywając miecza. Ciął na wszystkie strony, nie zważając na życie jego przeciwników. Tutaj nie było miejsca na szlachetność czy Kodeks. Bitwa rozgrywała się o losy mieszkańców Atterhern i okolicznych wiosek. Zwycięstwo oznaczało ocalenie Matoran. Musieli wygrać za wszelką cenę.

Ikovel ciął z prawej, jednak jego przeciwnik aktywował Kanohi Hau. Uderzenie w osłonę wyprowadziło Toa z równowagi. Szarpnęło nim i upadł. Poczuł błoto na masce i ból w ramieniu. Podniósł się, widząc Steltiańskich halabardników, którzy walczyli z tarczownikami wokół niego. Jego wierzchowiec zniknął gdzieś na polu bitwy.

Naprzeciw siebie Ikovel zobaczył trzech Xiańskich żołnierzy. Kusznik momentalnie nacisnął spust, celując w Toa. Mężczyzna był jednak szybszy, aktywując Kanohi. Bełt rozszczepił się na pół, trafiając na pole siłowe. Ikovel obrócił mieczem, rzucając się na Xiańskiego piechociarza. Ten niezręcznie zasłonił się stalowym orężem, by chwilę później skończyć z raną na żebrach. Osunął się na błoto.

Tarczownik naparł całą siłą na Ikovela. Toa upadł na ziemię, powalony ciężarem tarczy, jednak błyskawicznie wstał. Zamroził cięciwę kuszy, widząc, jak strzelec próbuje ją załadować. Vortixx z tarczą naparł na Toa jeszcze raz. Ikovel odsunął się i wykonał półobrót, tnąc w plecy Xianina. Stalowy miecz przeciął zbroję i wbił się w delikatną tkankę.

Kusznik nadal mocował się z bronią, gdy dwaj jego towarzysze padli. Ikovel podszedł do bezradnego żołnierza, chwytając miecz za klingę. Vortixx stracił przytomność po ogłuszającym ciosie rękojeścią.

Bitwa zamieniła się w kompletny chaos. Steltiańska piechota wymieszała się z Xianami, najemników nie było widać, a wokoło widać było kolejne wybuchy mocy żywiołów czy Kanohi. Jakiś Toa Ognia podpalił wieżę oblężniczą. Kilku żołnierzy zaprzestało walki, patrząc na płomienie.

Gdzieś obok Toa zaszlachtowali gwardzistę. Z prawej strony Ikovel zobaczył Elatira, który odrzucił strzelca podmuchem wiatru.

Nagle naprzeciw niego pojawił się ogromny, szeroki Skakdi z hakiem zamiast jednej dłoni, potężnym buzdyganem i cybernetycznym okiem. Cały w pokrwawionej zbroi, wyglądał niczym potwór z opowieści, które opowiadał Turaga Haru. Ikovel stał spokojnie. Skakdi wyszczerzył zęby, patrząc na samotnego Toa.

*Do widzenia* – Ikovel załadował miotacz Kanoka. Wystrzelił. Po chwili groźnie wyglądający Skakdi znajdował się najpewniej w środku bagien lub na dnie morza. Kanoka teleportacji było zdecydowanie ulubionym dyskiem mężczyzny.

Ikovel zawołał kilku gwardzistów i naparł na linie Vortixxów. Cały czas próbowali zepchnąć ich do strumyka, lecz teraz, gdy Toa nie siedział na wierzchowcu, nie był w stanie ocenić, czy dobrze wykonują to zadanie.

Mężczyzna w Kanohi Hau podniósł drewniany puklerz od jednego z martwych żołnierzy i szedł do przodu. Ciął naprzeciw siebie, trafiając w Xiańskie tarcze. Linia buntowników została po chwili rozbita przez lecący z dużą prędkością zabłocony kamień, rezultat współpracy dwóch Zakaziańskich toporników. Czasami najprostsze rozwiązania były najlepsze.

Gwardziści razem z Toa powoli przebijali się przez ścianę tarcz, lecz zbyt dużo ginęło od Xiańskich strzelców. Obok Ikovela padł Toa z przebitą klatką piersiową. Tam, gdzie kiedyś było światełko sercowe, teraz była pusta przestrzeń.

Dowódca przedniej straży obrócił się za siebie, widząc, że pozostała im jedynie wąska linia sił, którą napierali na Vortixxów. Xianie powoli odzyskiwali przewagę.

Znowu usłyszał dźwięk trąb.

Na wzgórzu pojawili się wojownicy. Przybyła pomoc.

Udało się. Dotrwali do przybycia posiłków.

Kawaleria okrążyła Xiańskie wojsko, torując sobie drogę przez żołnierzy. Ikovel czuł, jak opór najeźdźców zostaje powoli przełamywany. Wstąpiła w niego euforia.

Po dłuższej walce Vortixxowie uformowali nieregularny okrąg, próbując bronić się przed wojskami koalicji. Wyglądało na to, że nie było ucieczki. Xianie mogli się poddać, albo zmuszą ich do tego Toa.

Ikovel wycofał się, znajdując wolnego rumaka, którego przyprowadził jeden z nowoprzybyłych gwardzistów Atterhern. Wsiadając na wierzchowca, Toa Lodu rozglądnął się po polu bitwy. Na tyłąch zauważył Valdara, który obserwował starcie ze wzgórza, posługując się czarną Kanohi Akaku. Patrząc na resztę wojsk Xian, widział pozostałą przy życiu grupę oraz ich płonące wieże oblężnicze.

Nagle duża część zbrojnych Vortixxów przebiła się przez napierające wojska koalicji, by podążyć na wschód. Duża część kawalerii i piechoty podążyła w kierunku morza. Ikovel zebrał trzecią część przedniej straży i podążył za nimi.

Zbliżyli się do nich w pobliżu wybrzeża. Xianie mieli przygotowane łodzie na wypadek takich sytuacji jak ta. Wielu z nich desperacko porzucało zbroje i rumaki, by dostać się na kilka przeładowanych statków i łodzi. Brudni i ranni Vortixxowie walczyli między sobą o możliwość ucieczki z Kontynentu.

- Co robimy? Doścignąć ich? – zapytał Zektis, gotowy dać rozkaz swoim podwładnym.

- Zostaw ich. Nie będziemy mordować uciekającego wroga. Oni już przegrali – odrzekł, patrząc, jak niedobitki rebelianckich wojsk odpływają w siną dal.

Obudził się.

Był w swojej chatce, w Ko-Koro. Żółte światło padało przez okno, lekko ogrzewając dom Toa Lodu. Mężczyzna wstał i otarł pot z czoła. Dawno nie śnił tak realistycznego snu. Wspomnienia wojny z Xianami, która wydarzyła się niespełna pięć lat temu, nie były zbyt miłe. A jednak przyjaciele, którzy pojawili się w jego śnie, wywołali u Ikovela poczucie nostalgii. Po zwyciężeniu wojny urządzono turniej na cześć zwycięzców. To w nim Toa Lodu otrzymał swój protostalowy miecz. Po biesiadzie, która zakończyła turniej, jego przyjaciele rozeszli się w swoje strony. Niektórzy wrócili do wiosek rozsianych niedaleko wybrzeża, niektórzy zaczęli sprawować pieczę nad miastem Atterhern, tacy jak Valdar. Kien i kilku innych Toa wrócili do swoich wiosek, które znajdowały się na drugim końcu Kontynentu. Ikovel powrócił do Ko-Koro, gdzie opiekował się mieszkańcami razem z Haru, Turagą, który był jego niegdysiejszym mentorem.

Teraz sam Ikovel musiał sprawdzić się w roli nauczyciela. Od dłuższego czasu trenował z Khertesem, Ko-Matoraninem który wykazywał duży potencjał. Był oczywiście niedoświadczony i trochę nieokrzesany, jak większość Matoran. Ale miał chęci i motywację, a to już było zdarzało się rzadkością.

Przed Toa Lodu rozpoczął się kolejny dzień.

## I - List

Ko-Koro budziło się do życia. Ikovel sprawdził kawałek pergaminu, na którym miał zanotowane srpawy do załatwienia. Alsmi, kowal, miał dzisiaj oddać mu miecz. Jak co drugi dzień, Ikovel był też umówiony na trening ze swoim podopiecznym. Później miał się też stawić u Turagi, by przedyskutować bieżące sprawy w Ko-Koro.

Idąc przez krótką, wydeptaną drogę w Ko-Koro, kilku Matoran przywitało się z Ikovelem. Toa odpowiedział im na przywitanie i skierował się do małej kuźni, w której pracował Alsmi.

Był to jedyny w Ko-Koro budynek zbudowany z szarego kamienia. W środku panowała wyższa temperatura niż w reszcie górskiej wioski. Dla większości Ko-Matoran temperatura byłaby dość niekomfortowa, lecz Alsmi sobie radził. Ekwipunek Ikovela, ale także Matorańskich strażników i traperów potrzebował kogoś, kto znał się na metalurgii. Ko-Koranie chcieli funkcjonować jedynie na narzędziach wytwarzanych przez lodowych kowali.

- Witaj, Alsmi. Jak tam mój miecz? – zapytał się Ikovel.

- Już go przynoszę – chłopak znikł, kierując się do innego pomieszczenia. – Proszę bardzo. Jest w dość dobrym stanie, naostrzony i tak dalej – Alsmi zaprezentował długi, dwuręczny miecz z ciemnej protostali. Metal był najlepszym materiałem, jaki mógł sobie wymarzyć szermierz. – Szczerze mówiąc, nie mam zbyt dużo doświadczenia w pracy z taką stalą. Mógłbyś to dać komuś z Ta-Koro, albo z Atterhern. W mieście będą mieli dobrych kowali.

- Nie ma sprawy, Alsmi. Twoja praca w zupełności wystarczy – odrzekł Ikovel, uśmiechając się. Stan miecza był wystarczający na jego potrzeby, ale kowal miał rację – Protostalą powinien zajmować się zawodowiec.

Ikovel wyszedł z izby, kierując się do centrum wioski, gdzie znajdował się zegar słoneczny. Toa był umówiony z Khertesem na konkretną godzinę.

Wskazówka, którą tworzyły promienie słoneczne, pokazywała, że do treningu zostało trochę czasu. Ikovel postanowił wrócić do domu.

Wchodząc do chatki, mężczyzna w białej Hau zawiesił pochwę z mieczem przy wejściu. Usiadł blisko biurka, wyjmując folder ze starymi mapami i dokumentami.

Zachował te rzeczy na pamiątkę. Stare mapy wysp na Północy, jeszcze za czasów, gdy razem z Haru przemierzali Wszechświat. Miało to nauczyć młodego Ikovela radzenia sobie z nowymi problemami, stawiania czoła zagrożeniom i innych rzeczy, o których mówił Haru. A może chodziło mu o poszukiwanie przygód? Kiedy poznał Turagę, Haru był Toa Lodu, który uwielbiał podróżować między wyspami, oferując pomoc każdemu Matoraninowi, który jej potrzebował. W ciągu takich podróż wiele razy dwójka wojowników wpadała w tarapaty, lecz zawsze udawało się im ujść bez szwanku. No, może raz, gdy podjęli się zadania wypędzenia niesfornego Tahtoraka z pieczary pod wioską. Po tym incydencie Ikovel kurował się kilka dni.

Gdy Haru spełnił swoje Przeznaczenie i przemienił się w Turagę, dwaj mężczyźni postanowili osiąść gdzieś na stałe. Założyli Ko-Koro w górach nieopodal Atterhern, miasta-portu na wschodnim wybrzeżu Północnego Kontynentu. Nie minęło jednak zbyt dużo czasu, kiedy obaj dostali wezwanie do broni od znajomego Turagi, Toa Valdara. Ikovel wyruszył na niziny, by razem ze zbieraniną Toa i Matoran bronić wybrzeża przed najeźdźcami z Xii. Wojna została wygrana, a po niej nastało pięć lat pokoju.

Ikovel cieszył się, że w końcu odpocznie. Spędził te lata na powolnym, spokojnym życiu w górskiej osadzie, trenując innych Matoran, broniąc Koro przed dzikimi rahi i innymi zagrożeniami.

Lecz dzisiaj coś w nim pękło. Sen otworzył dawne pragnienia. Ikovel zorientował się, że przez te lata prawie w ogóle nie odwiedzał znajomych z innych wiosek. Siedział, pogrążony w rutynie, patrząc codziennie na te same twarze. Być może sen był błaganiem jego podświadomości? Toa wyciągnął papirusową kartkę, która przedstawiała portrety Toa, których poznał w czasie wojny. Przez chwilę świętowali w Atterhern, gdzie kupili malowidło od jednego z ulicznych malarzy. Nie widział tych twarzy od tak dawna…

Ikovel zamyślił się tracąc rachubę czasu. Chwycił torbę z ekwipunkiem treningowym, aby udać się na śnieżne pustkowia. Czekał na niego pewien Matoranin.

\*\*\*

Stal zazgrzytała o stal. Cios Matoranina Lodu odbił się od długiego miecza oponenta. Nowicjusz nie ustępował. Cały czas trzymając puklerz, wyprowadził jeszcze kilka cięć. Nie mógł jednak przebić żelaznej zasłony swojego mentora.

Ikovel uśmiechnął się pod maską. Cały czas kontrolował sytuację, trzymając ucznia na dystans. Wysoki Toa Lodu często zmieniał pozycję, krocząc po ziemi pokrytej śniegiem. Wykonał niedbałe cięcie na odlew, które jego uczeń odbił drewnianym puklerzem. Błyskawicznie ustawił miecz do pozycji obronnej, czekając na kontratak. Khertes nie kwapił się jednak do ofensywy. Przeciwnie, cofnął się od Ikovela i zaczął dyszeć.

- No, dawaj! – powiedział Ikovel, tworząc drobne, ostre odłamki lodu, które wystrzeliły w jego ucznia. Khertes miał już wcześniejsze doświadczenia z atakiem żywiołowym, wiedział, że jego puklerz nie zablokuje kilkunastu drobnych pocisków. Szybko odskoczył w bok.

Ko-Matoranin błyskawicznie doskoczył do oponenta i pchnął go puklerzem. Ikovel poczuł, jak uczeń całą swoją masą uderza w jego napierśnik, lecz siła uderzenia była za słaba, żeby ruszyć Toa. Wojownik wyprowadził kopnięcie, które posłało Matoranina w śnieg.

- Robisz postępy. Świetnie, ale nie spoczywaj na laurach, przed tobą jeszcze długa droga – powiedział.

- To niesprawiedliwe! Jesteś wyższy i silniejszy ode mnie – nie mogę nawet tobą ruszyć! – powiedział Khertes, poprawiając swoją Kakamę.

- Khertes, Khertes… A myślisz, że jakbyś walczył z kimś równym sobie, to byś się czegoś nauczył? – uczeń nie odpowiedział. – No właśnie. Dzięki tym treningom stajesz się sprawniejszy, silniejszy, szybszy. Bardziej wytrwały. Musisz iść dalej, na przekór przeciwnościom. Po tym poznaje się Toa – powiedział Ikovel.

- Myślałem, że po Kanohi i przerośniętym mieczu – odparł Khertes, wstając ociężale.

- Naprawdę?

- Haru tak mówił – rzucił chłopak.

- Haru mówi różne rzeczy – odrzekł Toa Lodu. Czasami zastanawiał się, czy stary Turaga nie robi tego specjalnie. – No dobra, pozycja obronna, już!

Ko-Matoranin uniósł tarczę niezgrabnie, w porę, aby zablokować mały odłamek lodu.

- Czekaj – Ikovel podszedł do ucznia. – Skul się i schowaj za tarczą. W ten sposób ochroni całe twoje ciało. No, przynajmniej jego większość – stwierdził, patrząc na rozmiar puklerza. Khertes westchnął.

- Może jakieś inne ćwiczenie? – zapytał.

- Masz dość? Obronne ćwiczenia to podstawa – powiedział Toa Lodu. – Zawsze stawiaj ochronę jako priorytet. Siebie i Matoran.

- Ale atak też jest potrzebny. Tak jak z tymi Muaka. Dlaczego zawsze wypędzamy je z naszych ziem, zamiast rozprawić się z nimi raz na zawsze? – zapytał.

- Żebyś nie wyszedł z wprawy – rzucił Ikovel. – Wiesz, że Muaka migrują w poszukiwaniu jedzenia. Podobnie jest z innymi rahi, które pojawiają się blisko wioski. Nie powinniśmy ich zabijać. Nie jesteśmy panami cudzego życia, żeby decydować, kto ma umrzeć, a kto nie.

- A co, jeśli dostaną się do wioski? Jeśli będę musiał wybierać między życiem naszych braci, a Muaka?

- Bezpieczeństwo Matoran będzie twoim priorytetem. Być może będziesz musiał uśmiercić rahi – stwierdził Ikovel.

- Co, jeśli zamiast Muaki byłby to Skakdi? Toa? Inny Matoranin? Kodeks…

- Kodeks zabrania Toa zabijania, tak. I nie powinieneś tego robić, jeśli masz wybór. Ale czasami nie mamy wyboru – Toa Lodu sięgnął pamięcią do czasów wojny. Zabił wtedy wiele osób. Wszyscy żołnierze to robili. Próbował wmawiać sobie, że zasady Kodeksu wtedy nie obowiązywały, lecz nadal czuł się zbyt zbrukany, aby prawić morały uczniowi. Miał na dłoniach za dużo krwi, lecz nie mógł zostawić Matoranina bez rady. – Powinieneś wiedzieć… Jeśli kiedyś dokonasz czegoś, czego będziesz żałował… Nie oceniaj siebie zbyt surowo.

Przez chwilę stali w ciszy. Ikovel wpatrywał się w słońce, górujące nad śnieżnym pustkowiem. Lodowe szczyty były dzisiaj wyjątkowo piękne.

- No dobra, mieliśmy trochę dłużej potrenować, ale na dzisiaj chyba już koniec – stwierdził Toa Lodu. – Wracamy.

Dwójka mężczyzna spakowała ekwipunek treningowy i ruszyła do wioski. Droga do Ko-Koro była krótka.

- Za długo już siedzimy w wiosce – zaczął Ikovel, gdy przechodzili przez przełęcz. – Gdy poznałem Turagę, wyruszyliśmy w podróż po kilku wyspach. Stelt, Zakaz, Eleis, nawet Południowy Kontynent. Myślałem o tym trochę, nadszedł czas, żebyśmy i my wyruszyli w podobną podróż.

- Po północnych wyspach? A co z wioską? – zapytał Khertes.

- Traperzy i straż poradzą sobie. Mogę pogadać też ze znajomym Toa, żeby odwiedzał wioskę co jakiś czas. Ale nie, nie będziemy podróżować po wyspach. To będzie raczej coś w rodzaju wycieczki po Kontynencie – powiedział Ikovel. – Masz już trochę umiejętności, ale pora, byś zobaczył trochę świata. Niedługo zaczniemy przygotowania.

- Co zabrać? - zapytał Matoranin.

- Widgety, prowiant, broń, te sprawy. Jeszcze powiem, co dokładnie.

- Podróżowanie przez Kontynent jest bezpieczne?

- Od kilku lat, tak. Całe północne wyspy są od dłuższego czasu dość przyjaznym miejscem do życia. No, oprócz Zakazu, ale tam ciągle się coś dzieje. Myślę, że będziemy podróżować szlakami nadmorskimi. Tam nie powinno przytrafić się nic szczególnego. A nawet jeśli, to może i lepiej - stwierdził Ikovel.

- Lepiej?

- Jeśli dojdzie do walki, przetestujesz się w boju. Nie martw się, przy mnie nic ci się nie stanie - dodał Toa.

- Skoro tak mówisz - Khertes ufał Ikovelowi i niemal bezgranicznie wierzył w jego umiejętności. Po obserwacji Toa Lodu na turnieju Stali nie miał powodów, by w niego wątpić.

Chwilę później dwaj mężczyźni byli w Ko-Koro. Przed pożegnaniem się, Khertes wspomniał o sprawie, którą chciał załatwić Turaga Haru. Ikovel miał się u niego zjawić przed zmrokiem.

Toa Lodu pojawił się na chwilę w domu, by zdać ekwipunek, po czym ruszył do domostwa starszego wioski. Siedziba Turagi była kilkupokojowym, wysokim budynkiem. W przedpokoju paliło się małe ognisko, wokół którego rozmawiało trzech Ko-Matoran, pracujących jako zarządcy i asystenci Turagi. Głębsze pomieszczenie było ogromną salą audiencyjną, która służyła również jako miejsce zebrań Matoran. Tutaj Haru przyjmował gości.

Krępy Turaga stał na podwyższeniu, patrząc na Ikovela spod jasnoszarej maski.

- Chodź do środka – powiedział starszy i wszedł do najgłębszego pokoju w budynku, małego pomieszczenia, które służyło jako samotnia.

Pokój był urządzony w kamienny stół, łóżko oraz kilka szkatuł. Na ścianach widniało wiele trofeów łowieckich, jakie Turaga zdobył za dawnych czasów. Obok łoża spoczywała jego włócznia, broń, jaką posługiwał się jeszcze jako Toa. Był to pierwszy typ orężu, przeciw któremu Ikovel udoskonalił swoje umiejętności szermiercze.

- Trening był zapewne owocny? – zaczął Haru.

- Tak… - nie skończył Ikovel.

- Nie wezwałem cię tutaj, żeby gadać o treningu, oczywiście. Dzisiaj rano skrzydlate rahi przyniosły list od Valdara – oznajmił Turaga Lodu.

Ikovel drgnął na dźwięk tego imienia. Nie widział Toa Grawitacji od kilku lat. Czego mógł chcieć stary znajomy?

- Valdar pisze o problemie z Xianami. Przeczytałem całość i nie wygląda to dobrze – dodał Haru.

- Xianie? Przeczytałeś list do mnie? – powiedział zmęczonym głosem Ikovel.

- Przecież czytam każdy list który trafia do Ko-Koro, głąbie – rzucił Haru.

- Dobra, dawaj to – odparł Toa Lodu, wzdychając.

Przeczytał list. Valdar prosił o pomoc, twierdził, że traci żołnierzy z rąk Vortixxów. Ostrzegał przed zbliżającą się drugą wojną z buntownikami.

Ikovel zamyślił się. Pięć lat temu, Matorańskie wioski spotkała fala łupieżczych ataków. Na początku Toa myśleli, że to sprawka piratów. Matorańscy posłańcy mówili o Vortixxach, którzy atakowali Koro oraz mniejsze siedliska blisko wybrzeża. Następnego dnia Ga-Koro zostało doszczętnie spalone. Matorańskie siły pod przywództwem Toa Valdara zareagowały niezwłocznie. Toa zebrali swoje siły i rozesłali posłańców do sąsiednich wiosek i miejscowości. Duża pomoc nadeszła z Atterhern, miasta, które znajdowało się na wschodnim wybrzeżu. Jeden z Toa udał się nawet na Zakaz, werbując oddział najemników do pomocy.

Matorańskie siły razem z oddziałami z Atterhern uderzyły na armię Vortixxów w połowie drogi do Bo-Koro. Po stoczeniu kilku innych bitew, Xiańskie siły zostały rozbite i przepędzone nad wybrzeże. Tam zgraja niedobitków wsiadła na łodzie i nigdy więcej nie pokazała się w tych stronach.

Ikovel nie wspominał wojny ciepło. Dzięki szybkiej koordynacji i wsparciu siły koalicji zwyciężały nad oddziałami Vortixxów. Dowodził nimi Daxyl, Xiański najemnik, który uciekł ze swej ojczyzny, chcąc wykroić sobie królestwo dla siebie i swoich ludzi. Jego armia była w dużej mierze złożona z mężczyzn, robotników, którzy mieli dość tego, jak byli traktowani na wyspie. Wśród xiańskich rządzących zostali nazwani „rebeliantami”. Ich zryw po władze okazał się krótki i bolesny.

Czy weterani „wschodniej wojny”, jak nazwano później konflikt, mogli zebrać siły i spróbować uderzyć ponownie? Ikovel wątpił w to. Po wojnie każda z Matorańskich wiosek zwiększyła straże i zbudowała lepsze fortyfikacje, a Atterhern podpisało traktat z Xią zobowiązujący obie strony do pomocy, gdyby zagrożenie rebelią powróciło.

- Wiem, że dobro Ko-Koro jest dla ciebie najważniejsze i niechętnie je opuścisz – kontynuował Haru. – Ale wiem, że zechcesz pomóc przyjacielowi. Nie będę cię zatrzymywał – dodał.

- Valdar pewnie wyolbrzymia problem. Jacyś bandyci zasztyletowali paru gwardzistów i ten panikuje. Pojadę tam na kilka dni i wracam – stwierdził Ikovel.

- Może. Valdar zawsze był nieco nadgorliwy, ale jego szybka reakcja umożliwiła nam zwycięstwo w czasie wojny – powiedział Haru. – Załatw wszystkie niedokończone sprawy i ruszaj, Ikovel. Uważaj na siebie.

- Ty też, Turago – odparł obrońca wioski.

Mężczyzna błyskawicznie wyszedł z pomieszczenia. Sen, rozmowa o zasadach, a teraz ten list. To wszystko wydawało się zbyt nieprawdopodobne, aby było przypadkiem. Czuł się, jakby dalej śnił.

Wkroczył do domu. Jutro o świcie mógł już wyruszyć do Atterhernm, jednak miał jeszcze pewne sprawy do zrobienia.

Klęknął, schylając się do schowka na podłodze. Z pudła, które było ukryte pod posadzką, wyciągnął niepozorny kamień. Skupił się. Z jego dłoni popłynęła jasnoniebieskim strumieniem moc Toa, przedostając się do kamienia. Po chwili było po wszystkim.

## II - Derealizacja

Czuł się, jakby wszystko, co zdarzyło się przed opuszczeniem Ko-Koro, stało się mglistym wspomnieniem. Jakby ktoś zawiesił nad jego przeszłością zasłonę snu.

Przekroczył szeroką bramę nadmorskiego miasteczka. Wokół niego krzątała się zbieranina Matoran, Zakazian, Toa, Steltian i Południowców. Atterhern leżało niedaleko morskich bram, które prowadziły do Xii, Steltu oraz Zakazu, dlatego miasto zawsze tętniło życiem.

Ikovel niemal zapomniał o zapachu i tłoku, jaki towarzyszył każdej wizycie w miasteczku. Atterhern cuchnęło stęchlizną i zgniłymi owocami, które Matoranie uprawiali na pobliskich polach. Toa Lodu przypomniał sobie, dlaczego w ciągu kilku ostatnich lat prawie w ogóle nie odwiedzał tego miejsca.

Przemierzał główną ulicę Atterhern, która zaczynała się od Bladej Bramy, umieszczonej na północno-zachodniej granicy miasta. Ulica prowadziła w samo centrum miasta, w którym można było znaleźć dobrze uposażone karczmy, siedzibę rady miasta oraz strażnicę, położoną trochę na północ.

Ikovel swoją lekko naiwną częścią umysłu liczył na to, że ulica aż do bramy została wybrukowana, jednak musiał obejść się smakiem. Przy granicy miasta jego derax szedł przez płytkie błoto.

Tłok na ulicy nieco zadziwił podróżnika. Zdawało mu się, jakby liczba mieszkańców od jego ostatniej wizyty wręcz się podwoiła. Obok niego przejechał gwałtownie dyliżans z woźnicą, który energicznie poganiał wierzchowce i krzyczał na przechodniów, aby zeszli z drogi. Nieco obok można było usłyszeć klechę, który przekonywał o nadchodzącym końcu świata i wierze w Wielkiego Ducha, która miała być jedynym, co mogło ocalić mieszkańców miasta.

Każdy z przechodniów wydawał się być w pośpiechu. Ikovelowi zdawało się, jakby przed czymś uciekali. To jeszcze bardziej spotęgowało jego niepokój o bezpieczeństwie wioski. „Muszę załatwić to jak najszybciej i wracać do Ko-Koro” – pomyślał. Być może jego obawy były nieracjonalne. Te strony Północnego Kontynentu od czasów zakończenia wojny były wyjątkowo bezpieczne. Prawdopodobnie Khertes wraz z resztą straży nudzili się na swoich posterunkach. A jednak… Ikovel mógł przysiąc, że nad krainą zawisła niepokojąca aura.

Toa Lodu kontynuował podróż w głąb miasta, mijając kilku Steltiańskich strażników, odzianych w stalową zbroję, włócznie i miotacze Kanoka. Ikovel zastanawiał się, w jakim stanie znajduje się teraz Straż miejska. Był pewien, że odpowiadają przed Valdarem lub jego podwładnym.

Jego stary przyjaciel na miejsce spotkania wyznaczył siedzibę rady miasta. Duży, marmurowy budynek należący do urzędników wznosił się nad największym skwerem miasta, obok Matorańskiego targu i dzielnicy rzemieślniczej. Już z daleko Ikovel wypatrzył czarno-fioletową zbroję Valdara. Oczy w czarnej Pakari obserwowały ruch na skwerze, w towarzystwie dwóch Steltian średniej klasy.

- Ikovel. Nareszcie! – krzyknął donośnym głosem Valdar. Uścisnął dłoń Toa Lodu, uśmiechając się. Po chwili jednak zrzedła mu mina.

- Przybyłem najszybciej, jak potrafiłem – odparł Ikovel.

- Samemu? – zapytał się mężczyzna. – Zaprowadźcie deraxa do stajni – rozkazał steltianom.

- Najlepsi z mojej wioski musieli zostać, by ją chronić. Nic nie poradzę – odrzekł Toa Lodu.

- Do Strażnicy w tę stronę – Valdar wskazał na północ. – Przejdźmy się.

Dwaj Toa ruszyli wybrukowaną drogą. Bliżej siedziby Straży miejskiej na ulicach było coraz mniej zwyczajnych przechodniów, rzezimieszków czy pijaków, za to coraz więcej Steltian, Toa i Południowców okutych w zbroje.

- Dalej jesteś członkiem rady? – zapytał Toa Lodu.

- Tak. Ale mój głos tonie w morzu tych głupców i obłudników. Połowa rady jest przekupiona przez Ensol. Reszta chce sobie wykroić jak największe wpływy w Atterhern – odrzekł Valdar.

- Ensol? - zapytał Ikovel.

- Kompania handlowa, przewozi towary głównie między Xią a Atterhern. Iverio, jej właściciel stara się zdobyć wpływy w radzie. Wydaje się, że ma interes głównie w obniżeniu ceł, ale kto wie, co chodzi mu po głowie - stwierdził Toa Grawitacji.

Toa Lodu zamyślił się. Nie słyszał o Ensolu, kompania musiała więc powstać po wojnie. Miał nadzieję, że firma nie stanie się przeszkodą dla Toa.

- Co z Vortixxami? Chyba z tego powodu mnie tu wezwałeś? – zapytał Toa w białej Hau.

- Roi się tu od nich jak w gnieździe Nui-Rama. Nie wiem, co się do cholery dzieje na Xii, ale Daxyl znalazł sobie godnego następcę. Przysięgam, Ikovel, trzeba było ich wyrżnąć, gdy uciekali. A teraz to wróci, gryząc nas po nogach – rzucił Valdar.

Ikovel pokręcił głową. Nie był zwolennikiem zabijania, lecz dopuszczał się takich czynów w trakcie konfliktu, gdzie stawką było życie setek Matoran. Jednak atak na wycofującego się nieprzyjaciela to było zbyt wiele.

- Nie walczymy z bezbronnymi istotami, Valdar – odparł Toa Lodu. Jego przyjaciel zdawał się zignorować jego uwagę.

- No więc… Rebelianccy Xianie wrócili. Tracę coraz więcej strażników. Niedługo będę musiał ich rekrutować spośród ulicznych Skakdi! – krzyknął Toa Grawitacji. – Potrzebuję dobrych żołnierzy. Toa, takich jak ty, Ikovel. Takich jak my. Rozesłałem listy do okolicznych wiosek, lecz oprócz ciebie odpowiedział jedynie Elatir.

- Terieg? Grev? Kien? Tylko nas dwóch? – Ikovel nie wiedział, że Valdar zmobilizował całą ich dawną pseudo-drużynę, która powstała, by bronić wiosek przed Xianami.

- Może się ociągają – westchnął Toa Grawitacji. – Nieważne. Użyjemy tego, co mamy pod ręką. Tak, jak wtedy.

- No dobra, od czego zaczniemy? – zapytał się Ikovel.

- Trzeba sprawdzić okoliczne wioski. Od jakiegoś czasu nie mam z nimi kontaktu. Rozesłałem zwiadowców, ale kilku z nich nie wróciło.

- Mhm, niedobrze - stwierdził Ikovel. - Więc coś jest na rzeczy.

- Nie martw się – machnął ręką. - Pomogą ci moi najlepsi ludzie, a razem z nimi Elatir - powiedział Toa Grawitacji.

- No dobra, Valdar. Ale nie zostanę tu na długo. Mam wioskę, którą się opiekuję. Toa do wyszkolenia - odparł mężczyzna w Hau. Valdar jedynie kiwnął głową.

Ikovel spojrzał przed siebie. Naprzeciw dwójki Toa majaczyła wieża, która wznosiła się ponad każdym budynkiem w Atterhern. Tam właśnie zmierzali. Słońce zaszło za szarymi chmurami, zapowiadając deszcz. Ulice Atterhern miały się stać jeszcze bardziej zabłocone, niż wcześniej.

\*\*\*

- Nalej mi trochę tego czerwonego – odezwała się kobieta.

- Amani, jest dopiero kilka godzin po świcie – odparł Onu-Matoranin Verti, barman „Przeźroczystej Kauri”, jednej z kafeterii w Atterhern.

- Nie gadaj, tylko nalewaj – rozkazała mu Toa Psioniki. Wiedziała, że gdyby odmówił, zmusiłaby go do wykonania polecenia. – Co się dzieje w mieście? – zapytała, biorąc łyk cierpkiego napoju.

- Coraz więcej Matoran z okolicznych wiosek. Pola uprawne wokół Atterhern pustoszeją. Niedługo zapłacisz za tego drinka dwa razy więcej – powiedział Verti.

Amani miała pewne podejrzenia co do przyczyny ucieczki wielu istot do miasta. Pamiętała, jak jeszcze niedawno broniła swojej wioski, Ce-Koro, wraz ze swoją mentorką, Faelą. A teraz była tutaj, topiąc smutki w zdecydowanie za drogich trunkach serwowanych przez właściciela „Kauri”. Po ucieczce z wioski miała jedynie jego oraz kilka przyjaciółek z Ce-Koro, które znalazły się w Atterhern razem z Amani.

- Jakie masz plany na dzisiaj? – zagadnął Verti, czyszcząc szklankę po napoju.

- Odwiedzę Leimę i kilka innych znajomych. Mieszkają bliżej muru, w prowizorycznych chatkach – westchnęła Toa Psioniki. Verti skinął głową z aprobatą.

Wielu napływowych Matoran po ucieczce z rodzimych wiosek zaczęło osiedlać się tam, gdzie było jeszcze miejsce, co oznaczało budowę prowizorycznych mieszkań w biednej dzielnicy pod murami miasta. Tamte rejony były niebezpieczne, szczególnie po zmroku. Amani często odwiedzała mieszkające tam Matoranki, by zaoferować im trochę bezpieczeństwa. Przynajmniej tyle mogła zrobić.

Amani wstała i skierowała się do wyjścia. Parter *Przeźroczystej Kauri* był złożony z kuchni, kilku pomieszczeń służbowych oraz dużej jadalni z barem, w której przebywała kobieta. Całe wnętrze było wystylizowane w ciepłych, kremowych barwach, a główne drzwi były przeźroczyste. Na suficie umieszczona była mozaika różnokolorowych witraży.

Toa Psioniki wyszła z kafeterii, napotykając chłodny wiatr nabrzeżnej dzielnicy. Znajdowała się we wschodniej części miasta, na południe od silnie uprzemysłowionego portu. Drogowskaz wskazywał ścieżki prowadzące do terenów firmy Ensol, do centrum miasta, oraz na południe, w stronę Błotnej Bramy. Amani skierowała się właśnie tam, do dzielnicy biedoty.

Wkrótce kobieta znalazła się na miejscu, nawigując pomiędzy domostwami złożonymi z blachy i desek. O tej porze nie zastała zbyt wielu mieszkańców na ulicach, musieli spędzać czas na obowiązkach w dokach, nabrzeżu, lub gdziekolwiek można było znaleźć pracę.

Amani skręciła w jedną z błotnistych uliczek, na końcu której znajdowało się mieszkanie Leimy. Jej przyjaciółka mieszkała obok kilku innych Matoran oraz Steltianina. Toa Psioniki widziała mężczyznę w okolicy kilka razy, nosił zbroję i broń, przez co musiał być członkiem miejskiej straży lub zakapiorem z doków. Amani przestała rozmyślać i spojrzała na dom przyjaciółki. Drzwi do mieszkania leżały na ziemi, zostawiając chatkę na pastwę złodziei. Toa zaniepokoiła się, widząc stan mieszkania przyjaciółki. Na początku pomyślała, że ktoś zechciał włamać się do domu by poszukać czegoś kosztownego. Leima kolekcjonowała biżuterię, a dostanie się do blaszano-drewnianej chatki nie było problemem.

Amani wkroczyła do środka i rozejrzała się po mieszkaniu. Wnętrze było podzielone na przedpokój oraz jedną salę, która robiła za jednocześnie za kuchnię oraz sypialnię. Nikogo nie było w środku. Prymitywna kuchenka oraz worki ze słomą, które robiły za łóżko, wydawały się nietknięte. Na drewnianym stole było niedokończone śniadanie. Wyglądało na to, że ktoś opuścił to miejsce w pośpiechu.

Toa Psioniki odłożyła jeden z worków ze słomą na bok, odkrywając szkatułkę z biżuterią, którą Leima pokazywała jej jeszcze niedawno. W pojemniku znajdowały się różnokolorowe korale, pierścionki i kamień świetlny. Jeśli złodzieje dostali się do mieszkania, powinni przetrząsnąć pokój od góry do dołu i wynieść wszystko, co cenne. Zapewne nie zostawiliby nawet narzędzi kuchennych. A jednak w mieszkaniu nie brakowało żadnych rzeczy.

Amani miała inne podejrzenia. Podeszła do drzwi z blachy, które znajdowały się na zewnątrz, by przyjrzeć się im dokładniej. Prymitywny zamek został stopiony. Tak samo stało się z zawiasami. Toa Psioniki była niemal pewna, kto to zrobił. Vakargg, Skakdi Ognia, miał taki zwyczaj nachodzenia na nieswoje posesje. Amani widziała, jak razem z dwoma innymi zakapiorami Skakdi otworzył drzwi do kamienicy, by wyprowadzić stamtąd wychudzonego Vortixxa i zagrozić mu śmiercią. Xianin był podobno winny spłaty długu firmie Ensol. Z tego co pamiętała, Vakargg był jednym z wyżej postawionych zbirów w kompanii. Tylko dlaczego chciał czegoś od Leimy? Ce-Matoranka była jedną z wielu mieszkańców Atterhern, którzy przybyli do miasta po utracie wioski. Dziewczyna nie była bogata, nie miała wielu znajomości, nie było mocno związana z miastem. Powód wizyty Skakdiego musiał pozostać tajemnicą.

Toa rozejrzała się po sąsiedztwie. Być może Matoranie i Steltianin, którzy mieszkali obok, wiedzieliby więcej na temat zajścia. Zamiast rozpytywać każdego sąsiada, kobiecie pozostała jeszcze jedna opcja. Skupiła moc maski na pozostałościach drzwi. Znalazła się w Atterhern z przeszłości, widząc, jak Ce-Matoranka otwiera dom. Drzwi stały bezczynnie przez dłuższą chwilę.

Amani wróciła do rzeczywistości. Westchnęła, ubolewając, że nie ma kontroli nad tym, co pokazuje maska. Wkroczyła ponownie do wnętrza chatki. Spojrzała na narzędzia kuchenne i poprzestawiane meble. Musiała próbować tak długo, aż w końcu Kanohi pokaże jej niedaleką przeszłość.

Po kilku minutach spędzonych na oglądaniu, jak Leima gotuje, śpi czy wychodzi na zewnątrz, Toa Psioniki usiadła, zniechęcona. Praca z maską psychometrii zawsze była żmudna, ale Amani musiała iść dalej, żeby dowiedzieć się czegoś o Ce-Matorance, którą przysięgła chronić.

Spojrzała na przeciętą kłódkę. Może ona była kluczem do rozwiązania zagadki.

Kanohi przeniosła dziewczynę do przeszłości. Przed Toa pokazała się ulica przed domem Leimy. Była pusta, lecz po chwili pojawił się tam Skakdi Ognia. Toa znała go z widzenia.

Zakazianin podszedł do drzwi. Jego oczy zapłonęły. Kłódka została przecięta, a mężczyzna wszedł do środka. Amani usłyszała krzyk.

Powróciła do teraźniejszości. Wszystko już wiedziała.

\*\*\*

Następnego dnia o świcie Ikovel był gotów, aby wyruszyć na zwiady. Valdar zaprowadził go do pokoju, w którym czekał na niego Elatir. Toa Grawitacji pożegnał się z przyjacielem, mówiąc, że ma do załatwienia pilne sprawy z radą. Ikovel nie zatrzymywał towarzysza i wkroczył do ciemnego pomieszczenia, które okazało się być zbrojownią Straży miejskiej. W półmroku, na drewnianej ławce, siedział Toa Powietrza, ostrząc stalowy nóż. Podniósł wzrok, słysząc pojawienie się mężczyzny w bieli. Jego żółte oczy zapłonęły na jego widok.

- Ikovel! W końcu. Stawałem się coraz bardziej nerwowy, siedząc w tej ciupie – zaczął Elatir. – Jak tam życie w górach?

- Całkiem przyjemne. Niskie temperatury i spokój mi służą – odparł Ikovel. Dwójka mężczyzn opuściła Strażnicę i skierowała się w stronę zabudowań mieszkalnych.

- Myślałem, że będzie tu trochę cieplej. Nad tym miastem pada śnieg. Śnieg! Kiedy pomożemy Valdarowi, wracam na południe. Tam przynajmniej dobrze grzeje – powiedział rezolutnie Toa Powietrza.

- Ja też nie zamierzam tu długo zabawić. Zostawiłem wioskę bez Toa. Znaczy się, jest tam Khertes, ale chcę go jeszcze lepiej doszkolić – odparł Ikovel.

- Zaraz, chyba go kojarzę. To ten Matoranin z Turnieju Stali?

- Tak. Robi postępy, ale nim wyjechałem, dopiero co przeszedł przemianę – powiedział Toa Lodu.

- Jestem pewien, że pod twoimi skrzydłami stanie się świetnym wojownikiem – dodał Elatir.

- Dzięki – odrzekł Ikovel. Spojrzał na pogodnego Toa Powietrza z zieloną Miru na twarzy. Elatir walczył z nim w czasie Wschodniej wojny. Był całkiem niezłym wojownikiem, lecz nie miał zdolności przywódczych i był zbyt porywczy jak na ocenę Ikovela. Chociaż Elatir bronił swojej wioski od kilkunastu lat, patrząc na niego, Ikovel widział raczej niedoświadczonego Khertesa, niż kogoś pokroju Valdara czy Greva, Toa Zieleni. Dla Elatira większość rzeczy było grą, kolejną przygodą. Nie był to idealny kompan dla Ikovela, jednak mężczyzna mu ufał, a to musiało wystarczyć. Osiodłali deraxy i skierowali się ku południowej bramie miasta.

Dwaj jeźdźcy przekroczyli bramę, by udać się traktem prowadzącym wzdłuż wybrzeża. Celem było Ce-Koro, jedna z pierwszych wiosek, która wyludniła się w czasie ostatnich dni. Valdar podejrzewał atak buntowników z Xii. Jeśli Ikovel i Elatir spotkają Vortixxów, mieli niezwłocznie zawrócić, by wezwać posiłki.

Toa Lodu nie bardzo wierzył w wersję z powrotem buntowników z Xii. Łupieżcy zostali rozgromieni w wojnie pięć lat temu, było ich mało i nie mogli wrócić na wyspę-fabrykę. Toa Lodu wątpił, by próbowali podbić wschodnie wybrzeże jeszcze raz. Jednak urywający się kontakt z wioskami oraz uchodźcy zwiastowali coś niedobrego. Coś, co mogło zagrozić też Ko-Koro. Musiał to sprawdzić.

Dwaj Toa mieli także sprawdzić sytuację w małej osadzie na południe od Atterhern. Przybrzeżna wieś była domem dla Ta- i Ga-Matoran oraz kilku Toa i Skakdi. Ikovel spotkał się z sierżantem Gwardii w wiosce, który zdał mu raport. Wokół miejscowości nie działo się nic szczególnego. Ikovel i Elatir pojechali dalej.

Na wypłowiałych polach blisko traktu nie było widać śladu życia. Nawet rahi zniknęły. Dwójkę jeźdźców powitaj jedynie zimny wiatr.

- Jeśli odbijemy lekko na zachód, pół dnia drogi i bylibyśmy w Le-Koro. Jest w puszczy – powiedział Elatir.

- Chciałbyś wrócić? – zapytał Ikovel.

- Jestem w Atterhern jedynie kilka dni, ale brakuje mi tego lasu. W mieście jest za zimno. I coś jakby wisiało w powietrzu… - jego głos się załamał.

- Załatwimy to szybko. Wydaje mi się, że Valdar jest zbyt nadgorliwy.

- Mam nadzieję… - westchnął Elatir.

Po kilku godzinach jazdy po monotonnych wzgórzach znaleźli się w Ce-Koro. A raczej w tym, co pozostało z wioski Matoranek Psioniki.

Koro mieściło się za piaszczystym wzgórzem, niedaleko małego lasu. Chatki z piaskowca zostały doszczętnie zrujnowane. Wyglądało na to, że niegdyś wioska była otoczona małymi palisadami, lecz po nich zostały jedynie szczątki.

Dwójka Toa zeskoczyła z wierzchowców. Już z daleka zobaczyli coś niebieskiego przy wejściu do wioski. Gdy podeszli bliżej, obawy Ikovela się ziściły.

- Mata Nui… - rzucił Toa Powietrza, widząc zwłoki dwóch Ce-Matoranek. Organiczne tkanki były w stanie zaawansowanego rozkładu. Ciała były wychudzone, jakby ktoś pozbawił je energii. W miejscu światełek sercowych były głębokie zadrapania, jakby od szponów. Ikovel nigdy nie widział czegoś podobnego.

- Nie wyglądają na ofiary Vortixxów. Ciała są dość brutalnie rozszarpane, to wygląda raczej na atak rahi. Rozwścieczonego, wygłodniałego rahi – skomentował Toa Lodu. – Elatir, łap za topór, obserwuj, czy w pobliżu nie ma jakiegoś paskudztwa.

Toa Powietrza aktywował Kanohi Miru. Wzniósł się na kilka bio, obejmując wzrokiem większość wioski.

- Ikovel, tam coś jest – powiedział Elatir, delikatnie lądując na zmarzniętej ziemi. Toa Lodu skinął głową i dobył protostalowego miecza. Gestem dłoni nakazał przyjacielowi, żeby trzymał się za nim.

Obaj Toa wkroczyli w centrum wioski. Jakiś skrzydlaty stwór wyciągnął spod gruzów truchło Matoranki. Wbił w nie czarne kły. Ikovel zamarł. Przez chwilę stał i patrzał, jak kreatura pożera ciało Ce-Matoranki.

Sępi stwór przerwał ucztę, kierując czerwone ślepia na dwójkę Toa. Mężczyzna w Hau poczuł dreszcz, przebiegający wzdłuż kręgosłupa, gdy potwór spojrzał na niego. Sekundę później wzbił się do lotu, opuszczając wioskę. Czarne skrzydła zniknęły za koronami drzew.

- Co to na Wielkiego Ducha było? – ciszę przerwał Elatir.

- Jakieś rahi? – Ikovel nie miał pojęcia, co właściwie spotkali.

- Znam zwierzynę, jaka kryje się w puszczach otaczających Le-Koro. Nigdy nie widziałem takiego czegoś. Poza tym, rahi nie czerpią energii z martwych Matoran, nie? – zapytał Elatir. W jego głosie czuć było strach.

Ikovel przez chwilę nie odpowiadał, zastanawiając się.

- To coś przypominało mi Zakazian i ich osobliwy sposób pożywiania się – stwierdził Ikovel. – Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Chodź, rozejrzymy się jeszcze po wiosce – rzucił Toa Lodu.

Dwójka mężczyzn napotkała kilku członków Gwardii, martwych. Ich ciała były dużo świeższe. To musieli być zwiadowcy wysłani przez Valdara.

Oprócz trupów Matoran i Steltian Ikovel napotkał coś jeszcze. Niedaleko tylnego wyjścia z wioski leżały zwłoki Toa Psioniki. Wychudzone ciało było pozbawione ręki i dwóch nóg. To prawdopodobnie była obrończyni Koro. Patrząc na nią, w myślach mężczyzny pojawiła się Kien. Toa Lodu przełknął ślinę.

- Może już jedźmy, co? – dobiegł go głos Elatira z głębi wioski. Toa Powietrza podbiegł do niego chwilę później. – Zobaczyliśmy, co się stało. To miejsce przyprawia mnie o dreszcze. Wracajmy.

Ikovel nie mógł się nie zgodzić. Nad tą wioską wisiała jakaś mroczna aura. Mężczyzna w Hau skinął głową w stronę przyjaciela i udał się do deraxów.

Wierzchowce zachowywały się dość niespokojnie. Zaczęły rżeć, gdy Toa podeszli bliżej.

- One coś czują – stwierdził Elatir. – No, już, spokojnie – pogładził jednego po pysku.

Toa błyskawicznie wsiedli na wierzchowce, opuszczając to, co zostało z Ce-Koro.

## III - Łowy

Na zewnątrz zapadł wieczór. Widok z okna Strażnicy zmienił się z jasnej panoramy miasta na zbiorowisko pomarańczowo-żółtych ogników oraz sylwetek kilku wysokich budynków. Gdzieniegdzie Ikovel dojrzał ciemne kształty, poruszające się na niebie. Ponownie przeszedł go dreszcz. Miał wrażenie, że mogły to być te same istoty, które spotkał w Ce-Koro.

Toa Lodu odsunął się od okna, słysząc skrzypienie drewnianych drzwi. W wejściu do samotni pojawił się Valdar.

- Wiem, że nie chciałeś brać udziału w posiedzeniach rady, i w sumie nie będziesz. Zebrałem mniejsze, bardziej kameralne spotkanie. Będą na nim bardziej zaufani ludzie – zaczął Toa Grawitacji.

- Jeśli chodzi o tę wioskę– powiedział Ikovel.

- Tak, zdasz raport w mojej samotni – powiedział dowódca Gwardii.

Dwójka wojowników podążyła w głąb krótkiego, ciemnego korytarza. Minęli steltiańskiego strażnika, który pilnował biura Valdara.

Samotnia była małym skromnie urządzonym pokojem. Dwa okna dawały widok na większość miasta. Biurko w centrum pomieszczenia było oświetlone przez małą lampę zasilaną kamieniem świetlnym. Obecność tak małego źródła światła dawała pokojowi dość mroczny wystrój.

Valdar usiadł przy biurku i przygotował kawałek papirusu oraz kałamarz.

- Muszę trochę rozświetlić ten pokój – zaczął mężczyzna w czarno-purpurowej zbroi. – No i jak było? Nie widzę pośpiechu, więc zakładam, że nie uciekaliście przed armią Vortixxów?

- Nie, ale widzieliśmy coś innego. Ale od początku – odparł Ikovel, rozsiadając się na krześle. – W osadzie przy wybrzeżu nic nadzwyczajnego. Sierżant Gwardii zdał nam raport. Siedzą i nic nie robią.

- Aha – odrzekł Valdar, zapisując notatki.

- Potem dojechaliśmy do tego przeklętego Ce-Koro… Cała wioska była w ruinie. Jakby przeszło przez nią stado rahi. Ani żywego istnienia, no, oprócz jednego – Ikovel przełknął ślinę. – Był tam taki stwór, duży, skrzydlaty, paskudne szpony i zęby. Czarny pancerz. Najbardziej przypominał jakiegoś padlinożernego rahi, ale nie do końca.

- I co się stało? Zaatakował was? – zapytał się dowódca Gwardii.

- Spojrzał tylko i odleciał.

- Zaraz, co powiedziałeś? Padlinożerny?

- Tak. Wyżerał trupy Matoran jak Zakazianie jedzą pokarm. Nie przyglądałem się dokładnie – powiedział Toa Lodu. – No i te ciała… Wszystkie wychudzone, w zaawansowanym rozkładzie. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.

- Co tam się na Wielkiego Ducha stało? Jakaś nowa broń Xian? – pytanie Valdara zawisło w powietrzu. Dwójka mężczyzn przez chwilę wpatrywała się w żółty, lekko migoczący blask kamienia świetlnego.

- Nie wydaje mi się, żeby stali za tym Vortixxowie – stwierdził mężczyzna w Hau.

- Nie? Inde, ambasadorka Xii w radzie miasta mówiła o wzmożonej aktywności wśród niektórych grup na Xii. Oni coś szykują, Ikovel. Gwardziści padają ofiarą skrytobójców, transporty morskie przepadają, wioski są atakowane. Oni chcą wykończyć Atterhern z wewnątrz, i z zewnątrz.

- Valdar, słuchaj. Przecież pamiętasz, co działo się pięć lat temu? Ga-Koro pierwsze padło. Wioska została spalona, lecz większość mieszkańców zdążyło uciec. Ci, którzy zostali, mieli rany kłute lub postrzałowe. Podobnie było w Bo-Koro. Spalone chaty. Matoranie leżeli zabici, ale czysto, od pojedynczych uderzeń.

- Nie przypominaj mi o Bo-Koro… - rzekł Toa Grawitacji. W jego głosie czuć było zmęczenie.

- To, co stało się w tamtej wiosce, wyglądało zupełnie inaczej – odparł Ikovel.

- Może zmienili taktykę. Potem wycofali się, a jakieś rahi zaczęły wyżerać trupy – powiedział Valdar, nie zdając sobie sprawy, jak dziwacznie to brzmi. – To o niczym nie świadczy.

- Nie podoba mi się to, Valdar.

- Mi też nie – westchnął dowódca. – No dobra, jakie straty? – zapytał, poprawiając pergamin.

- Gwardii? Było ich chyba pięciu, może więcej. Matoran nie liczyłem – odparł Toa Lodu.

- Czyli wszyscy nie żyją. Rany mieli takie same? Też takie… Dziwne? – zapytał Valdar. Ikovel skinął głową.

- Było jeszcze ciało Toa Psioniki. W takim samym stanie jak reszta – dodał mężczyzna.

- Cóż, wielu Toa samotnie strzeże tych swoich zbieranin domków, ale jak widać, niewiele to daje w starciu ze zorganizowanym przeciwnikiem. – skomentował Valdar.

- To ich powinność – odparł Ikovel. – Może gdyby siły miasta by im pomogły, nie doszłoby do takiej masakry.

- Ce-Koro nie leżało w rejonie administracyjnym Atterhern. Poza tym Matoranki nie chciały mieć do czynienia z ludźmi z miasta. Jak się izolują, to potem już tak jest – rzucił od niechcenia Toa Grawitacji. –  To chyba wszystko. Powinniśmy zaraz być na spotkaniu rady - Valdar podniósł się i otworzył drzwi okute żelazem.

- Prowadź – Ikovel wstał z krzesła. Był trochę zniesmaczony poglądem swojego przyjaciela na sprawę Ce-Koro, lecz wiedział, że nie zmieni jego zdania.

Wychodząc z korytarza, znaleźli się na długich, krętych schodach. Po wyjściu ze Strażnicy, Valdar skierował się w stronę ratusza, gdzie pierwszy raz spotkał się z przyjacielem. Toa Lodu podążył za nim.

Gdy wyszli na zewnątrz, uderzył ich chłód i nocny deszcz. Nad Atterhern zawisła zasłona ciemności.

- Nie widzisz nic na niebie? – zapytał Ikovel, gdy szli jedną z brukowanych uliczek.

- Nie? Bo jest środek nocy? – odparł pogardliwie Valdar.

- Kiedy przyjechałem, wydawało mi się, że widzę na niebie te skrzydlate istoty, które spotkałem w wiosce – wyjaśnił Toa Lodu.

- W dzień nic tu nie lata – stwierdził Toa Grawitacji. Jeśli te stworzenia zaczną pojawiać się nad miastem, moi kusznicy się nimi zajmą – stwierdził dowódca.

Po chwili wędrówki dwaj mężczyźni znaleźli się przed gmachem ratusza. Valdar zaprowadził Ikovela do bocznego wejścia. Otworzył kluczem stare, omszałe drzwiczki.

Oświetlone korytarze budynku zaprowadziły ich do małej sali na piętrze. Wysokie okna umożliwiały obserwację skweru Atterhern, lecz nikt nie był zainteresowany tą czynnością. Szeroki, kamienny stół był oświetlony kilkoma świecami, które nadawały pomieszczeniu mroczny, bardziej przytulny wygląd.

Dwóch mężczyzn przywitał widok przysadzistego południowca w purpurowych szatach, Skakdiego Wody z ubytkami w zębach oraz niepozornego Po-Matoranina.

- Naykar, admirał sił morskich Atterhern – Valdar przedstawił Zakazianina o zmęczonym spojrzeniu. – A oto Tismo, skarbnik rady – nie wiedział czemu, ale Południowiec nie wydawał się Ikovelowi godny zaufania. – Pakri jest przedstawicielem gildii rzemieślników.

Valdar przedstawił Ikovela i wymienił spojrzenia z Toa Lodu. Mężczyzna zdał relację z wypadu do wioski.

- Mamy jakieś podejrzenia co do sprawcy tych zniszczeń? – zapytał ostrym głosem Naykar.

- Wiecie już o wzmożonej aktywności Xiańskich odszczepieńców. Możliwe, że to ich nowa broń – stwierdził Valdar.

Przez salę przeszła fala pomruków.

- Co z drogami morskimi? Dalej tracimy statki? – odezwał się Po-Matoranin.

- Część nie wraca z kanałów do Xii i Steltu. Za to Ensol ma wciąż pełną flotę – rzucił Zakaziański admirał.

- Sugerujesz, żeby przejąć statki kompanii? – zapytał Pakri.

- Nie możemy doprowadzić do konfliktu z Ensolem – przerwał Toa Grawitacji.

- Zgadzam się – przytaknął mu Tismo. - Nie możemy utracić wpływów z podatków – uśmiechnął się skarbnik.

Ikovel zmarkotniał. Ostatnim, o czym myślałby w tej sytuacji, były widgety.

- Porozmawiam z Inde oraz z przedstawicielem Ensolu. Być może dojdziemy do jakiegoś porozumienia – stwierdził Valdar. – Co ze sprawami wewnętrznymi?

- Wieści z miasta. Mhm. Tak – Tismo oblizał wargi. – Coraz więcej Matoran przybywa w mieście. Jednocześnie mamy coraz mniejsze dochody z ceł. Handel się kurczy, razem z nim skarbnica miasta.

Valdar zmarszczył brwi. Skakdi Wody chrząknął.

- Admirale? – powiedział Toa Grawitacji.

- Tak jak mówiłem. Jedyne, co zaobserwowaliśmy, to wzmożony ruch na szlaku z Xią. To jednak głównie statki handlowe Ensolu – oznajmił Naykar.

- Jeśli chodzi o te cła – zaczął Pakri. – Cena żelaza i kamieni świetlnych poleciała do góry. Doszły mnie słuchy, że powodem jest zamarcie handlu na zachodnim szlaku. Niektórzy opowiadają historie o grasującym potworze na bagnach – powiedział przedstawiciel gildii.

Ikovel zamyślił się. Jeszcze niedawno przemierzał ten sam szlak, lecz nie natrafił na nic podejrzanego.

- Wystawimy nagrodę za zabezpieczenie szlaku. Straż miejska jest zbyt nadszarpnięta, żeby zajmować się takimi sprawami – powiedział Toa Grawitacji. – To wszystko? Jeśli ktoś ma jakąś sprawę do omówienia, niech zabierze głos – upłynęło kilka sekund, jednak nikt się nie odezwał. - Zamykam więc posiedzenie rady – oznajmił Valdar. Pomieszczenie zaczęło powoli pustoszeć.

Ikovel wraz z przyjacielem opuścili pokój zebrań i znaleźli się w dużym, pustym salonie. Toa Grawitacji podszedł do wysokiego okna, patrząc na ulice Atterhern. Szyba była pokryta kroplami deszczu, które chaotycznie uderzały w szkło, jakby desperacko próbowały dostać się do środka.

- Co z kompanią? – zaczął Toa Lodu.

- W działaniach z Ensolem trzeba być ostrożnym. Ta firma jest przedsięwzięciem handlowym, ale… - urwał Valdar. Przez chwilę patrzył się na ciemne chmury, jakby przyglądał się czemuś na niebie. - …Oni zatrudniają specjalistów. Iverio ma u siebie doświadczonych najemników w charakterze ochrony, ich kapitanowie znają się na fachu lepiej niż ktokolwiek od Naykara, na pewno mają też szpiegów. Mam tylko nadzieję, że nie współpracują z Vortixxami.

- Jaki jest nasz następny krok? – Toa Lodu nie bardzo wiedział, jaką ma w tym do odegrania rolę.

– Będę pertraktował z Ensolem. Co do sprawy Xian, muszę jeszcze pomyśleć. Gwardziści nie radzą sobie z pilnowaniem ulic. Jak chcesz, możesz poszwędać się po mieście, przynajmniej dopóki nie znajdzie się jakieś zadanie.

Toa Lodu przytaknął. Spojrzał na nocne niebo. Nieprzenikniona ciemność wydawała się coraz bardziej mroczna.

\*\*\*

Po kilkunastu minutach spaceru po uliczkach Atterhern, Amani trafiła do kafeterii. Otworzyła szklane drzwi, widząc słabe światło dochodzące z baru. Vertiego nie było w zasięgu wzroku. Kobieta zakluczyła kafeterię i udała się na górę.

Piętro było złożone z wąskiego pasa podłogi, z którego widać było główną jadalnię budynku oraz można było się dostać do pokoi. Amani spojrzała na wprost, by zobaczyć sylwetkę Vertiego, który znajdował się na balkonie.

- Już zamknię- ach, to ty – odezwał się Onu-Matorański barman. – I co, jak poszukiwania?

- Leima nie wróciła do domu – powiedziała zmęczonym głosem kobieta, opierając się na balustradzie. Przed sobą mieli całkiem niezły widok na miasto.

- Co się z nią stało? – zapytał Verti, paląc drewnianą fajkę.

- Vakargg ją porwał – odparła kobieta.

- Kto? – odezwał się Onu-Matoranin.

- Taki jeden Skakdi z Ensolu. Nie mam pojęcia, co kompania handlowa ma do Matoranki. Jej majątek nie przekracza wartości zbroi – wyjaśniła Amani.

Kobieta czuła się zbyt przytłoczona. Jeszcze niedawno, kiedy żyła w wiosce razem z siostrami, życie było prostsze. Razem z Faelą zajmowały się ochroną wioski. Starsza Toa zawsze służyła jej radą i była oparciem w sytuacjach, gdy Amani czuła się niepewna. Razem odpędzały od Ce-Koro panoszące się po wybrzeżu rahi i inne drobne zagrożenia. Matoranki zajmowały się uprawą roli oraz rybactwem i rzemieślnictwem, dzięki czemu w wiosce nigdy niczego nie brakowało. Po przeniesieniu się do Atterhern wszystko stanęło na głowie. Amani starała się odwiedzać swoje siostry wtedy, gdy mogła, lecz nie wszystkie były jej wdzięczne. Podarki od Ce-Matoranek stawały się dla niej rodzajem jałmużny. Takiej, jaka była oferowana żebrakom z zabłoconych alei miasta.

Nad Atterhern zaczął padać śnieg. Kilka płatków roztopiło się na Kanohi kobiety.

- Co teraz? – kontynuował Verti. Zdanie wyrwało Amani z zamyślenia.

- Leima jest teraz gdzieś na terenie posiadłości Ensolu – powiedziała Toa. – Albo martwa – westchnęła.

- Jesteś Toa Psioniki, prawda? Zdobywanie informacji to twoja specjalność – rzekł Verti. Kłąb dymu powędrował nad jego maskę.

- To nie takie proste. Być może mogłabym dostać się blisko kogoś ważnego, ale pozyskiwanie informacji to długi proces. W wiosce nazywaliśmy to *łowieniem* – powiedziała. Onu-Matoranin skierował wzrok na południe, w stronę jednej z bram miasta. – Umysł jest jak ocean. Wspomnienia, idee i myśli pływają swobodnie po jego wodach, cały czas zmieniając miejsce. Są ze sobą połączone, niektóre gęściej, niektóre rzadziej. Są myśli, do których ciężko jest się dostać. Wspomnienia, do których prowadzi inna, pojedyncza myśl, połączona z inną, i tak dalej. U istot z obsesją konkretna myśl przeplata się przez całą resztę, tworząc gęstą sieć. Musiałabym dokładnie przeszukać umysł w poszukiwaniu czegoś o Leimie, a uwierz mi, nie jest łatwo łowić i jednocześnie wykonywać inną czynność – oznajmiła kobieta. – Mogłabym po prostu zapytać o Leimę i po prostu przeczytać myśl o niej, ale to wzbudziłoby podejrzenia. Musiałabym zrobić to dyskretniej.

- Może odnajdziesz żołnierzy kompanii w jakiejś spelunie? – zapytał Verti.

- Powinnam dostać się do organizacji. Jeśli wejdę w struktury, wyłowienie informacji o Leimie będzie proste – dodała Amani.

- Słyszałem, że Ensol zmaga się teraz z kilkoma problemami. W mieście słychać plotki o powrocie Vortixxów. Kompania na pewno będzie potrzebowała ludzi do ochrony towaru – powiedział Verti.

Amani nie wiedziała zbyt wiele o interesach Xii w Atterhern. Wiedziała o wojnie, która rozegrała się na północ od miasta, lecz wtedy była jeszcze prostą Matoranką w Ce-Koro. Pamiętała tylko, że Faela opuściła wioskę w czasie konfliktu.

- Zobaczę, co się da zrobić. Mam nadzieję, że Ensol nie będzie przeciwny Toa Psioniki w jej szeregach. Wiesz, jak na to reagują – kobieta miała na myśli swój żywioł. Wiele osób z wrogością podchodziła do istot, które potrafiły czytać im w myślach oraz manipulować ich wolą.

- Jak cię zatrudnią, odpal trochę widgetów za pokój, co? Zaopatrywanie kafeterii coraz bardziej szarpie mój budżet – stwierdził barman.

Toa westchnęła. Śnieg nie przestawał padać. Płonące pochodnie na ulicach miasta wydawały się jarzyć niczym świetliki w buszu. Amani spoglądnęła jeszcze raz na północ, w stronę, gdzie widniała siedziba główna Ensolu. Gdzieś tam uwięziona była jej przyjaciółka.

\*\*\*

Promienie słońca spiekały bladą zbroję Toa Lodu. Kilka kroków od północnego traktu dało się czuć wilgoć i smród z bagna.

Ikovel spojrzał na zbieraninę, którą dowodził razem z Solvegiem, Steltiańskim strażnikiem. Nargl, Skakdi w niebieskiej, lekkiej zbroi i miotaczem Cordak w rękach. Obok niego stał Quelt, Toa Ziemi wpatrzony w przeciwną stronę niż jego Zakaziański towarzysz. Wojownik w czarnej Kanohi był uzbrojony w krótki łuk.

Następnym był krępy Steltianin niższej klasy, Uren, dzierżący prymitywną włócznię. Był członkiem straży miejskiej, lecz zgłosił się do tej roboty, by zarobić coś kilka widgetów więcej. Obok niego stała Toa Wody z licznymi uszkodzeniami na masce. Na imię miała Haei.

Tę czwórkę Ikovel spotkał o świcie słońca w Atterhern. Do wyprawy chciała dołączyć jeszcze Xiańska łowczyni nagród oraz Matorański kronikarz. Solveg odesłał ich obu. Od swojego dowódcy otrzymał rozkazy braku tolerancji dla Vortixx w zespole. Co do Matoranina, stwierdził, że kronikarz będzie jedynie zawadzał.

Za Ikovelem stał Steltiański strażnik oraz Elatir, który podrzucał toporem o stalowym ostrzu. Toa Powietrza zdawał się być niewzruszony całym przedsięwzięciem.

- Idziemy – zawołał Ikovel. Grupa ruszyła w głąb bagien.

Zbieranina wojowników odpowiedziała na list gończy dotyczący oczyszczenia bagien ze stwora, który panoszył się po sąsiednim trakcie, blokując handel. Pogłoski mówiły o jaszczurowatym potworze, który umiał jednym ruchem odgryźć łeb wędrowca. Ikovel nie miał żadnej pewności co do możliwości stwora, dlatego cieszył się ze względnej różnorodności grupy. Któraś z mocy jego towarzyszy powinna okazać się efektywna w starciu.

Toa Lodu niemal zapomniał, jak czuł się, gdy dowodził niewielkim oddziałem. Ostatnio taka sytuacja miała miejsce kilka lat temu.

- Elatir i Uren, na szpicy. Wy dwaj za nami – krzyknął do dwójki Toa. Haei i Quelt ustawili się za nimi. Nargl poruszał się obok Ikovela.

Przez kilka minut poruszali się po względnie suchym terenie, mając sporo miejsca do manewru. Po chwili jednak zostali zmuszeni do ściśnięcia się na wąskiej ścieżce, która była jedynym twardym gruntem w okolicy. Ikovel od razu zaczął się denerwować. Taka pozycja była nie do obronienia.

Słysząc brzęczenie bagiennych owadów, grupa dotarła do polany, która była otoczona przez kilka dużych drzew. Dźwięki fauny i flory mokradeł były lekkie i uspokajające, jednak Toa nie spodziewał się, by ktokolwiek z jego drużyny był zrelaksowany. Być może oprócz Elatira. Chłopak nigdy nie zdawał się być poruszony zagrożeniem.

Reszta grupy poruszała się ostrożnie. Haei podeszła bliżej wody, mocząc w niej palce.

- Nie radzę – odezwał się Solveg. Wyższy o głowę od Toa Steltianin wykonał gest dłonią, wskazujący na dołączenie do pozostałych. Kobieta pokręciła głową, jakby wyczuła w wodzie coś obrzydliwego i odeszła od stawu.

Uwaga Toa Lodu skupiła się na łuczniku w czarnej, lekkiej zbroi. Toa w Kanohi Matatu powiedział niewiele od czasu, gdy wyruszyli na bagna. Jego czerwone oczy uważnie obserwowały tyły grupy.

Ikovel zawsze kojarzył Toa Ziemi z krępymi, barczystymi wojownikami, którzy uwielbiają ciężką broń. Quelt był wysoki i smukły oraz zjawił się uzbrojony w łuk, prostą broń dystansową. Toa Lodu stwierdził, że powstrzyma się z ocenami, dopóki nie zobaczy towarzysza w walce.

Nie minęło zbyt dużo czasu, aż grupa natknęła się pierwszego trupa. Nad truchłem Matoranina zbierały się owady. Solveg razem z Ikovelem podeszli, by zbadać ofiarę, jednocześnie rozkazując reszcie grupy, by stała na straży. Pozostała piątka utworzyła pięciokąt, który otoczył Toa Lodu oraz Steltianina. Mężczyzna odłożył halabardę i spojrzał na Matoranina Ziemi. Krew wokół niego już dawno zakrzepła. Jedynym, co dało się wyraźnie zauważyć, były dwie rany kłute na plecach.

- Nie powinien już zniknąć? – zapytał się Solveg. – Wydaje mi się, jakby zginął co najmniej kilka dni temu.

Ikovel westchnął. Steltiański sierżant zdawał się mieć rację. Ciała zabitych zwykle po kilku dniach znikały. Ten Onu-Matorański handlarz spędził tutaj zdecydowanie zbyt dużo czasu.

Toa Lodu poczuł zapach. Najwidoczniej część tkanki biologicznej zaczęła gnić. Gdy przewrócił cielsko na plecy, ujrzał gromadę robaków pożerającą pierś i twarz Matoranina. Solveg odsunął się, widząc zwłoki.

- Obrzydliwe – odezwał się strażnik.

- Idziemy dalej – żachnął się Ikovel. - Nic po nas tutaj.

Toa Lodu wykrzyczał komendę i grupa ruszyła dalej. Ponownie przedzierali się przez zdradliwe, wysokie trawy bagien, starając się nie wpaść do wody. Szli po wąskich ścieżkach, cały czas z bronią w gotowości. Przeczesywali polany w poszukiwaniu jakichkolwiek wskazówek.

- Wiesz, gdzie w ogóle idziemy? – zapytała się Haei.

- W głąb bagien – odparł Solveg. – Jeśli coś ci się nie podoba, droga wolna, możesz wracać – stwierdził.

Valdar przypuszczał, że handlarze naruszyli terytorium jakiegoś agresywnego rahi, które przywędrowało na bagna. Grupa miała wedrzeć się na siedlisko potwora i wywabić go z kryjówki. To jednak zdawało się nie działać. Było już po południu, a spotkali jedynie zwłoki handlarza oraz bagienne muchy.

- Pełno tu jakichś jaszczurczych śladów, a zwłok niewiele – chrząknął Solveg. – I co, mam wracać do Valdara z niczym? – powiedział ciszej.

- Jeśli nic nie znajdziemy, będzie trzeba się zwijać. Nie chciałbym zabłądzić na bagnach po zmroku – stwierdził Ikovel. – Jeśli nie oczyścimy bagna, handlarze będą musieli nadłożyć drogi przy wybrzeżu i dotrzeć do miasta od północy – Toa Lodu nie chciał przyznawać się do porażki, ale nauczył się, że czasem mądrze jest się wycofać.

- Dlaczego stoimy? – zapytał się Solveg. Nargl uciszył go gestem. Przed Skakdim stał Elatir, który skamieniał. Ikovel podszedł ostrożnie do przyjaciela. Na polanie za drzewami widać było ogromne, zgniłozielone cielsko krokodylowatego rahi. Opancerzony potwór najwyraźniej uciął sobie drzemkę.

- Ustawcie się na linii drzew. Nargl, Quelt, na mój znak zaatakujecie – oznajmił szeptem Ikovel. – Solveg? Jakieś pomysły? – podszedł do sierżanta.

- Znaleźliśmy gagatka – Steltianin patrzał na krokodyla, oddalonego od linii drzew o kilkanaście bio. – Jesteś pewien, że strzały coś mu zrobią? Spójrz na jego skórę…

Toa Lodu bliżej przyjrzał się rahi. Rzeczywiście, skóra potwora zdawała się być pokryta jakąś twardą skorupą. Im dłużej wojownik wpatrywał się w śpiącą kreaturę, tym była dla niego bardziej obca. Nigdy nie widział czegoś podobnego. Stworzenie można było porównać do Tahtoraka, lecz różnił się od niego płaskim, małym łbem, okrągłymi, czarnymi oczyma, krępym tułowiem i krótkimi kończynami. W oczy rzucała się także niecharakterystyczna proporcja tkanek. Stwór nie wyglądał do końca tak biomechanicznie, jak reszta istot we Wszechświecie.

- Jeśli chcesz tam pójść i odrąbać mu łeb tą halabardą, to nie ma problemu – powiedział Ikovel. Solveg przez chwilę milczał, jakby bił się z myślami. Może przez chwilę rzeczywiście rozważał próbę dekapitacji bestii.

- Dobra, uderzamy wszystkim, co mamy. Użyjcie mocy żywiołów i tak dalej – stwierdził sierżant.

Toa Lodu wykonał gest. Strzała wystrzeliła. Pociski Cordak pomknęły w kierunku polany. Cielsko potwora zniknęło w chmurze wybuchów i żywiołowych ataków.

Bestia niewzruszenie odparła atak wodnej kuli, lodowych odłamków i podmuchu wiatru, oraz błota, które nadeszło chwilę później. Ociężale poczłapało w stronę najbliższego zbiornika wodnego i zanurkowało.

- No i świetnie – rzucił jeden z grupy. Jakiś Toa splunął.

- Co robimy? – zapytała się Haei.

- Idziemy za stworem. Widać, że zmierza na południowy zachód – oznajmił Ikovel. – Szybciej!

Toa Lodu zastanawiał się, dlaczego rahi ich nie zaatakowało. Być może natrafili na nie, gdy wychodziło z letargu.

Grupa zaczęła pośpiesznie przemierzać gęste zarośla. Trafili na grząski grunt i wysoką trawę, próbując przebić się do najbliższej polany. Ikovel stracił widok na większość grupy, przed sobą miał Solvega, który górował nad zaroślami, i Zakazianina, który powiesił Cordaka na plecach. Najemnicy przedzierali się przez trawy coraz dłużej.

Nagle na krańcu pola widzenia Toa pojawił się jakiś większy kształt. Coś przez chwilę wynurzyło łeb ponad zarośla. Inny krokodyl? Te istoty nie są aż tak wysokie, stwierdził Ikovel. Skoczył mu rytm serca, gdy usłyszał odgłosy łamania traw za sobą.

- Szybciej! Szybciej! Musimy dostać się na polanę! – wykrzyczał Ikovel, zwiększając tempo. Nie dbał już o to, czy poślizgnie się na błocie, czy uderzy w twarde zarośla. Biegł przed siebie, nie oglądając się.

Polana pojawiła się przed nimi niczym długo wyczekiwana, spełniająca się przepowiednia. Toa, Steltiańscy gwardziści i Zakazianin wyłonili się zza traw. Nikt nie zgubił się w zaroślach. Ikovel odetchnął z ulgą i kazał ustawić się w półkole, które utworzyło się naprzeciw trawy, z której wyszli.

- Co się dzieje? Stwór… - zaczął Solveg.

- Ktoś dołączył do polowania – powiedział Toa Lodu.

Teraz reszta grupy też to zauważyła. Zarośla poruszały się w kilku miejscach. Coś zbliżało się do drużyny.

Kilka chwil później ruchy ustały. Ukryte za trawami kształty zaczęły okrążać polanę. Po tym wojownik rozpoznał, że nie ma do czynienia z byle rahi.

W końcu zza traw wyłoniły się wysokie kształty. Potwory o jaszczurzych łbach i paskudnie wyglądających włóczniach.

*Zyglaki* – pomyślał Ikovel. Dreszcze przeszły po jego całym ciele. Walczył z wieloma istotami w swoim życiu, lecz o Zyglakach słyszał tylko z opowieści Turagi. Ogromne, masywne jaszczury były silne, przebiegłe i odporne na moce żywiołów. Napędzała je ogromna nienawiść do wysztkiego, co żyło i prosperowało we Wszechświecie Matoran. Zyglacze watahy potrafiły masakrować całe wioski Matoran wraz z drużynami Toa, które je broniły. Ikovel naprawdę wolałby znaleźć się teraz w innym miejscu.

Zyglaki zaczęły zbliżać się do najemników, prężąc grzbiety. Quelt cofnął się i wypuścił strzały w stronę jednego z jaszczurów. Gdzieś obok dało się słyszeć dudnienie miotacza Cordak. Niektóre ze stworów stanęły dęba. Zniewalająca siła ognia miotacza mogła być jedną z niewielu broni w arsenale grupy, których bały się Zyglaki.

Po chwili agresorzy otrząsnęli się i przestali zwlekać z atakiem. Jaszczurze włócznie starły się z halabardami i mieczami wojowników z Atterhern. Ikovel odparował atak i wysunął się do przodu, tnąc lekko w łeb jaszczura. Zyglak poderwał się do ataku, wpadając w pułapkę. Toa Lodu wykonał obrót na bok, kierując głownię na łeb oponenta. Twarz jaszczura została zmasakrowana przez protostalowe ostrze.

Większość konfliktu można było rozwiązać bez śmierci jednego z adwersarzy. Jednak starcia z Zyglakami były inne. Jaszczury walczyły brutalnie i bez zasad. Każdy, kto przeżył starcie z nimi, radził walczyć tak, aby zabić.

Ikovel wycofał się, widząc, jak Zyglaka pochłaniają konwulsje. Stanął obok swoich towarzyszy, łatając dziurę w półkolu. Obok Solveg wykańczał jaszczura, wbijając mu kolec na końcu halabardy w szyję. Zyglak zatoczył się po polanie, krwawiąc.

Inni nie radzili sobie tak dobrze. Haei krwawiła z kilku miejsc, przez co jej zbroja przybrała kolor niebiesko, czerwony. Po chwili Toa Wody upadła. Obok stał Uren, wpatrzony we włócznię, która przebiła go na wylot.

Pozostali rozproszyli się, walcząc na całej przestrzeni polany. Obok Quelta leżał jeden Zyglak z grotem strzały w oczodole. Nieopodal Elatir zmagał się z kolejnym jaszczurem, wymijając kolejne ataki i próbując wykonać własne.

Ikovel odbił pchnięcia włócznią kolejnego Zyglaka. Jeden jaszczur próbował go okrążyć, lecz Toa cofnął się. Uderzył plecami o Solvega. Teraz przynajmniej miał kryte tyły.

- Nie damy rady utrzymać się dłużej – powiedział Steltianin. Ikovel wypuścił powietrze. Wiedział o tym.

Toa stworzył ścianę z lodu naprzeciw siebie. Nie powstrzymało to Zyglaka, jednak spowolniło go nieco, kiedy ściana rozpryskała się na tysiąc odłamków. Aktywował Kanohi Hau, gdy stwór zbliżył się zbyt blisko niego. Kanohi nie zawiodła. Usłyszał dudnienie Cordaka. Wybuchy. Odległy ryk.

Odgłosy przyciągnęły także uwagę Zyglaków. Niektórzy z watahy spojrzeli w stronę jeziora.

Z wody wyskoczyło potężne rahi, tratując jednego z jaszczurów i wgryzając się w nogę innego. Zyglaki zasyczały. Ich liczebność malała, a teraz musiały poradzić sobie także z panem tych bagien.

Ikovel ruszył na oponenta, który na chwilę nie zwracał na niego uwagi. Ciął pionowo w łeb, chcąc oślepić jaszczura. Atak nie pozbawił go oka, lecz zostawił z głęboką raną na twarzy. Zyglak zasyczał w gniewie, by sekundę później paść na ziemię po tym, jak jego ręka eksplodowała od pocisku.

Wataha, widząc obrót sytuacji, zaczęła się wycofywać. Po chwili nie dało się widzieć ani jednego Zyglaka, ani krokodylowatego potwora, który przeszkodził im w zasadzce.

Solveg otrzepał się z zaschniętego błota. Pozostali przy życiu jeszcze przez chwile rozglądali się nerwowo po zaroślach, wypatrując niebezpieczeństwa.

- Nargl, Quelt, obserwujcie trawę – rozkazał Ikovel. Toa Lodu rozglądnął się po otoczeniu. Polana była zalana krwią.

Obok wielu trupów Zyglaków, dało się zobaczyć zmarłego szeregowego strażnika. Uren skonał po otrzymaniu śmiertelnego ciosu włóczni. Przykra strata.

Ikovel zobaczył także Haei, która leżała głową w dół, ze sztyletami obok. Tak krótka broń fatalnie sprawdziła się w starciu z Zyglakami. Toa Lodu podszedł do zmarłej kobiety i obrócił jej ciało na plecy. Jej światełko sercowe dawno zgasło. Była teraz z Wielkim Duchem, pomyślał Ikovel.

Pozostali zdawali się być w dobrym stanie. Elatir wraz z Queltem nie ponieśli większych ran. Nieco gorzej było z Narglem, którego kubrak był czerwony od krwi. Skakdi uśmiechał się od ucha do ucha, twierdząc, że rana nie jest niczym poważnym. Pomimo tego Ikovel sam zabandażował mu rany.

- Mniej najemników, większa nagroda, czyż nie? – zaczął Zakazianin. Toa Lodu posłał mu mordercze spojrzenie.

- Nie. Podpisałeś kontrakt na określoną sumę, i taką sumę dostaniesz – odparł. Valdar mówił mu niegdyś o polityce wspólnej nagrody, rozdzielanej pomiędzy najemników, lecz doprowadzało to do niefortunnych wypadków, które narażały całą misję.

Toa Lodu podszedł do brzegu jeziora, gdzie odpoczywał Steltiański sierżant.

- Co teraz? – zapytał Ikovel.

- Zyglaki mają pewnie jakąś bazę wypadową na bagnach. Jestem ciekaw, jakiej wielkości jest ta wataha. Mam nadzieję, że nieźle ją dzisiaj przetrzebiliśmy – zaczął Solveg.

- Pościg za nimi to wyrok śmierci – powiedział Toa Lodu. - Chyba nie masz wątpliwości, że powinniśmy wracać?

- Racja. Jeśli ktoś dalej będzie napadał na karawany, ktoś będzie się musiał tym zająć – westchnął sierżant, wstając. – Na pewno nie będę to ja.

Solveg wykrzyczał rozkaz wymarszu. Grupa najemników zaczęła się przygotowywać do wycofania w stronę miasta.

- Myślisz, że to zwykli rozbójnicy? – zapytał się Elatir, podchodząc do Ikovela.

- Nie widziałem na razie niczego, co wskazywałoby, że tak nie jest – odparł Toa Lodu. – A podejrzewasz coś?

- W tych stronach nie widziano Zyglaków od tysięcy lat, prawda? Nie mówię tylko o okolicach Atterhern. Przecież trudno je spotkać na przestrzeni całego Kontynentu.

- Racja. Ostatnio dzieją się tu dziwne rzeczy – odparł Ikovel. Skłoniony przez podejrzenia przyjaciela, przyjrzał się zwłokom Zyglaków. Niektórzy z nich jeszcze konali.

Toa Lodu podszedł do jednego z jaszczurów, przytwierdzając stopę do jego szyi. Zyglak charknął.

- Dlaczego tu jesteście? – zapytał wojownik. W odpowiedzi stwór wydał z siebie makabryczny charkot, który przypominał śmiech.

- Dobrze wiesz, dlaczego – odparł jaszczur.

Ikovel zasępił się. Zyglaki były znane z nienawiści do takich gatunków jak Matoranie. Napadanie na ich karawany nie było niczym niezwykłym.

- Gadaj, albo- uciął Toa Lodu. Jaszczur skonał.

- Mam tu coś ciekawego – Elatir podszedł do Ikovela, wręczając mu zwinięty zwój papirusu. Mężczyzna w białej Hau rozwinął zwój i zmarszczył brwi, widząc pismo. Jaszczur miał przy sobie rozkazy od Vortixxa, który był pułkownikiem jeszcze za czasów starej armii buntowników, którą Ikovel rozbił pięć lat temu. Xianie nie próbowali nawet zatrzeć śladów. To oni wynajęli watahę Zyglaków, by zablokować handel na szlaku do miasta. Toa Lodu schował papirus do torby. To było potwierdzenie tego, czego obawiał się Valdar. Xiańscy rebelianci zaczęli przygotowania do podboju Atterhen.

Uwadze Toa umknęły złowrogie ślepia krępego kształtu, który obserwował ich zza zarośli.

## IV - Cienie na niebie

- Sprawa jest, można by rzec, nad wyraz delikatna – zaczął groźnie wyglądający Zakazianin Ognia z toporem u pasa. – Niedługo zauważysz, jak zachowuje się Iverio. Chcielibyśmy, aby znowu było tak, jak dawniej. Twoim zadaniem jest wyleczenie go.

Amani przytaknęła. Stał przed nią Vakargg, sierżant Ensolu. Do teraz kobiecie trudno było uwierzyć, że pracuje dla kogoś takiego, jak on. Zakazianie mieli reputację okrutnych i bezwględnych wojowników, a ten Skakdi był tego najlepszym przykładem. Amani musiała zrobić dobre Kanoka do złej gry. W Ensolu musiało być to, czego szukała.

Obok sierżanta stało dwóch podwładnych. Skakdi Lodu opierała się o ścianę, szczerząc zęby. Zakazianin Magnetyzmu z halabardą na plecach miał nieobecny wyraz twarzy.

- Macie jakiekolwiek pojęcie, czemu do tego doszło? – zapytała Toa Psioniki. Wcześniej próbowała dostać się do myśli Zakazianina, jednak ku jej zaskoczeniu, napotkała na barierę umysłu.

- Szczerze mówiąc, nie. Zaczęło się jakiś miesiąc temu. Na początku kazał sobie przynosić jedzenie do biura. Nie chciał się stamtąd ruszyć. Mówił coraz mniej, a teraz… Ślini się tylko do biurka – powiedział Skakdi w srebrnej zbroi.

- Zobaczę, co da się zrobić – odparła Amani.

- Tylko nie kombinuj. Co stanie się z Iveriem, stanie się z tobą – oznajmił Vakargg. Jego towarzyszka przeciągnęła palcem po szyi, uśmiechając się.

- Gdzie on jest? – zapytała kobieta w niebiesko-złotej zbroi.

- Chodź za mną – powiedział Skakdi Ognia. – Hreog, Ihex, zostańcie.

Dwaj pracownicy Ensolu wyszli z ciemnej komnaty, by znaleźć się w długim, mrocznym korytarzu. Amani zauważyła, że większość budynków kompanii handlowej była bardzo kiepsko oświetlona.

- Sprowadziliśmy już kogoś, ale spartaczyła sprawę. Mam nadzieję, że ty będziesz się bardziej użyteczna. W końcu jesteś Toa – powiedział Vakargg.

- Jasne. Ale to będzie wymagało czasu. Czytanie w myślach potrafi być żmudne – odparła Amani. Musiała się dowiedzieć, kto poprzednio zajmował się Iveriem. Kobieta mogła jedynie liczyć na to, że nie była to jej przyjaciółka.

Przed oficjalnym zatrudnieniem w Ensolu, Toa Psioniki została zabrana na misję zwiadowczą. Razem z Vakarggiem i Ihex sprawdzili, co stało się z jedną ze skał na morzu między Północnym Kontynentem a Xią. Podróż statkiem powietrznym była krótka. Kiedy wylądowali na przyczółku handlowym, z którym od kilku dni nie było kontaktu, nie zastali nikogo. Vakargg podejrzewał rebeliantów z Xii, spodziewał się jednak, że towar zostanie zrabowany. Wszystko było na swoim miejscu, oprócz pracowników, którzy wyparowali jakby z dnia na dzień. Nie mając żadnych poszlak, trójka wróciła na Kontynent, a sprawa została zamknięta. Amani miała teraz rozpocząć to, po co została przyjęta – uleczenie właściciela Ensolu.

Biuro Iveria śmierdziało zgnilizną. Rośliny doniczkowe na biurku zwiędły, a ściany pokrył grzyb. Pomimo tego, pomieszczenie było silnie oświetlone żółtym, ciepłym blaskiem kamieni świetlnych. Atmosfera silnie kontrastowała z zimnymi, słabymi lampami na korytarzach. Amani usiadła na wyjątkowo niekomfortowym krześle naprzeciw Iveria. Zwalisty Południowiec gapił się nieobecnym wzrokiem na kobietę. Za właścicielem firmy Amani zauważyła ciężkie, żelazne drzwi, prowadzące nie wiadomo dokąd.

- Będzie można zamienić to krzesło? – zapytała.

- Jutro – uciął Vakargg.

Amani skupiła się. Skakdi Ognia oparł się o ścianę obok, obserwując kobietę oraz własnego szefa.

- Zaczynaj – rzucił Zakazianin. Toa skupiła wolę. Oczy miała szeroko otwarte, lecz nie widziała przed sobą Południowca. Wkroczyła do innego świata.

Zewnętrzne powłoki wód były bardzo łatwe do pokonania. Nikt nie powstrzymywał jej od parcia do przodu, jednak powłoka była bardzo zamglona. Przez długi czas nie mogła się zorientować, gdzie jest.

Gdy mgła ulotniła się, kobieta zaczęła dostrzegać płytkie myśli. Prymitywne sygnały i instynkty otaczały ją, szepcząc. *Jeść*, *Ciemność*, *Niepokój*. Vakargg wspominał, że Iverio od ostatniego miesiąca skarżył się na niedoświetlenie budynku. Żółte światło biura przedostawało się przez umysł Iveria. Tak samo działo się z zapachem, dźwiękami i obrazami. Amani znajdowała się zbyt płytko, by stwierdzić, że obecne bodźce zewnętrzne o czymś świadczą.

Świadoma prymitywnych myśli opływających zewnętrzne powłoki morza, zeszła głębiej.

Czasami ćwiczyła to razem ze swoją mentorką, Faelą. Podróż po umyśle nauczycielki lub innych Ce-Matoranek nie było tak skomplikowane. Ich umysły były czyste, a wspomnienia wyraźne. Podróż przez świadomość Iveria można było porównać do marszu po kolana w błocie.

Głosy ucichły, obraz otaczającego biura zmętniał. Żółte światło było jednak wszechobecne. Coś było nie tak. Na poziomie wspomnień bodźce zewnętrzne powinny niemal zniknąć.

Przemierzając przez grząskie błoto, Amani wkroczyła do pierwszego napotkanego wspomnienia. Tak łatwy dostęp oznaczał, że otępiały umysł wracał do tego fragmentu pamięci dość często.

- Nazwiemy ją Ensol.

Dwójka Południowców stała na skalistym wybrzeżu. Wokół unosił się zapach dymu. Amani nie potrafiła określić, gdzie się znajdowali. Wspomnienie było zbyt zamglone. Widziała jedynie morze i kawałek wybrzeża. Gdy odwróciła się, zobaczyła jedynie gęstą mgłę.

Jeden z Południowców bez wątpienia przedstawiał Iveria. Smukły, ubrany w eleganckie szaty. W niczym nie przypominał istoty, którą Amani spotkała w budynku Ensolu. Obraz drugiej postaci był zamglony. Sylwetką i budową ciała przypominała Iveria.

- Dodatkowe statki gotowe. Zobaczysz, ten kuter niedługo wstawimy do muzeum – powiedziała postać. Iverio przytaknął.

Jego zamglony przywódca zaczął mamrotać. Śpiew mew ucichł. Mgła wokół nich stawała się coraz bardziej gęsta. Wspomnienie dobiegało końca.

*Bezużyteczne* – pomyślała Amani. Mgła otoczyła ją całkowicie. Kobieta poruszyła się głębiej we wspomnienia, trzymając się cienkiej nici pamięci. Błyszcząca droga doprowadziła ją do innego, małego świata.

- Wynoś się stąd, Malqiedas! – wrzasnął Iverio. – Nie zmuszaj mnie, abym wzywał ochronę.

- Uważaj, Iv. Niektórzy dalej odpowiadają przede mną – zamglona postać trzasnęła drzwiami i wyszła z pokoju. To ona musiała być połączeniem dwóch wspomnień. Wspólnik Iveria, który odszedł z kompanii.

Amani znajdowała się w czymś, co przypominało pokój w drewnianej chatce. Za oknem widać było jedynie mgłę. Tak samo działo się za plecami Iveria. Wspomnienie było nakierowane na drzwi. Po chwili pojawił się tam Skakdi.

Vakargg wyglądał zdecydowanie młodziej, nie miał kilku blizn. Jego rysy były wyraźnie zaznaczone. Musiał silnie odznaczyć się na pamięci Iveria.

- O co chodziło? – zapytał Zakazianin, gestem wskazując na korytarz.

- Malqiedas, on… odchodzi. Poinformuj wszystkich, że odpowiadają wyłącznie przede mną. Wszystkie aktywa pod jego zarządzaniem przechodzą na mnie – oznajmił władczo Iverio.

- Jasne, eee… Mogę spytać, o co poszło? – powiedział Vakargg.

- Poróżniliśmy się w zdaniach co do przyszłości firmy – odparł Południowiec. Amani wyczuła kłamstwo. Czekała na szept. Głos umysłu przedstawiający to, co uważał za prawdę.

Mgła pochłonęła ją w przeciągu kilku sekund. Morze gwałtownie odcięło ją od wspomnienia. *Dziwne* – stwierdziła. *Wspomnienia tak się nie kończą.* Wyglądało to na poważne dziury w pamięci. Albo skutek czegoś innego.

Na szczęście wspomnienie pozostawiło kilka dróg, wszystkie związane z Vakarggiem. Amani parła dalej.

- Co zrobić z tymi Matoranami? – zapytał się Vakargg, stojąc przed kontenerami. Wyglądało na to, że znajdowali się w dokach.

- To, co zwykle. Niech spędzą noc pod kwaterą – odezwał się Iverio. Lekki podmuch morskiego wiatru uderzył w rozmówców. Wspomnienie było mokre i zimne. Ciemne chmury zbierały się na niebie pod dokami Atterhern.

Amani rozejrzała się wokół siebie. Te wspomnienie było wyraźniejsze, ostre. Przez chwilę kobieta chciała kontynuować podróż przez morze, lecz zdecydowała się na cofnięcie wspomnienia.

- To, co zwykle. Niech spędzą noc pod kwaterą – zagrzmiały słowa Iveria.

*Pod kwaterą*

Słowa utkwiły w jej pamięci. Nie zapomniała, po co tu przybyła. Leima cały czas była uwięziona. Wspomnienie było wskazówką.

Amani nie obchodziły losy Iveria. Właściciel kompanii mógł rozpaść się we własnym biurze, a jego umysł zgnić od niewiadomej zarazy. Kiedy to się stanie, Toa Psioniki będzie już daleko stąd, razem z przyjaciółką.

Czas wypłynąć na powierzchnie.

Dziewczyna czekała na rozrzedzenie mrocznych wód umysłu. Powrót światła, dźwięków i świadomości. Czekała.

Wspomnienie znikło w nieprzeniknionej ciemności. Amani rozglądnęła się wokoło. Czerń była wszędzie.

Nagle ogarnął ją wszechobecny strach. Poczuła obecność obcego bytu. W umyśle Iveriego był ktoś jeszcze.

Naprzeciw niej pojawiła się para krwistoczerwonych ślepi. Amani chciała uciec, znaleźć się z powrotem w swoim ciele, lecz coś odcięło ją od świata zewnętrznego.

Istota zbliżała się do niej z każdą sekundą. Toa Psioniki czuła, jak coś dotyka jej bariery umysłu, jakby szukając słabych punktów. Poczuła silny stres i dyskomfort, lecz nie posiadała ciała, by dać upust emocjom. Była zamknięta w niewidzialnej klatce.

Macki owijały się wokół jej kruchego umysłu, jakby próbując zmiażdżyć barierę. Osłona wytrzymała.

Świadomość połączyła się z systemem nerwowym. Impulsy elektryczne powędrowały do każdej z kończyn, budząc ciało. Toa zorientowała się, że leży na podłodze, skulona. Ktoś coś krzyczał.

Próbowała wstać, lecz jej żałosna próba skończyła na niczym. Dzwoniło jej w uszach. Rozpoznała znajomy, żółty odcień światła. Poczuła drewno na swoim policzku. Z ust ciekła jej ślina.

- Toa? Co się dzieje!? – usłyszała cierpki, ciężki głos Vakargga. Ktoś podniósł ją i posadził na krześle. Kątem oka zauważyła Skakdi w białej zbroi, która pstryknęła palcem. Toa nie mogła przemóc się do odpowiedzi. Przed sobą widziała Iveria, który patrzył na nią nieobecnym wzrokiem. Z ust pociekła mu ślina. Amani znowu to poczuła. Oprócz właściciela kompanii, dwójki Skakdi oraz jej samej, w biurze było coś jeszcze.

\*\*\*

Ikovel wolałby jakiś mniej uczęszczany przybytek, lecz Elatir uparł się na *Ghekulę*, jedną z najbardziej tłocznych karczm w mieście. Toa Lodu preferował bardziej kameralne miejsca, za to jego przyjaciela ciągnęło do centrum miasta. Mówił, że lepiej się tam czuje.

Mężczyzna w Hau potrzebował trochę odpoczynku po ostatnich dniach. Podróż do Ce-Koro razem z wypadem na bagna otworzyły u niego stare rany. Zapomniał już, czym była prawdziwie niebezpieczna walka, jak mogła ciążyć na nim psychiczne. Ostatnie wydarzenia przypomniały mu to.

Toa Lodu wkroczył do restauracji. Sala jadalna była ogromna, bogato rozświetlona żółtym blaskiem kamieni świetlnych. Na tyłach sali zespół Le-Matoran grał jakąś spokojną melodię. Wokoło Ikovela zbierało się pełno istot, od znajomych Matoran do rzadkich odmian Południowców. W tym miejscu każdy zapominał o smutkach tego miasta, by spędzić trochę czasu w towarzystwie dobrego jadła, napoju oraz bliskich.

Ikovel wypatrzył Elatira, który siedział niedaleko Le-Matorańskiego zespołu. Przywitał się z przyjacielem, kilka minut później dwaj mężczyźni zamówili jedzenie.

- Jak się czujesz po wczoraj? – zaczął Toa Lodu.

- Nie tak dobrze, będąc szczery… Ikovel, Zyglaki tutaj? – powiedział zdziwiony Elatir. – Nie spodziewałem się, że trafimy na takie coś.

- Tak, to dość… niecodzienne – powiedział mężczyzna.

- Co na to Valdar? - zapytał się Elatir.

- Zdałem mu raport o Zyglakach. Myślałem, że zobaczę u niego triumf w oczach, wiesz, coś jak "A nie mówiłem?". Ale on po prostu przytaknął i zanotował. Żadnego komentarza, nic - odparł Ikovel.

- Coś jest nie tak z tym miastem. Jakby wysysało z ciebie nadzieję - stwierdził Toa Powietrza.

Ikovel musiał przyznać, że coś było na rzeczy. Atmosfera w mieście była wyjątkowo ponura. Czuł różnicę między swoimi wizytami lata wcześniej. Gdy szedł do *Ghekuli* widział Matorańskich uchodźców na ulicach, uliczne klechy czy najemników, którzy krzątali się wokół domów bez celu.

- Co teraz? Wracasz do Ko-Koro? - zapytał Elatir.

- Taki miałem plan. Ale wciąż się zastanawiam. Nie chcę opuścić Gwardii, nie teraz, gdy potrzebują ludzi. I jest jeszcze coś, czego nie do końca rozumiem. Zyglaki potwierdziły podejrzenia co do obecności Xian, ale wciąż nie jestem pewien, co stało za destrukcją Ce-Koro - powiedział Ikovel.

- Mam nadzieję, że w Le-Koro wszystko w porządku - Toa Powietrza zmarkotniał. Ikovel patrzał na przyjaciela, nie widząc już roześmianego i skorego do żartów kompana, którego poznał kilka lat temu. Zastanawiał się, czy kiedykolwiek jego dawny przyjaciel powróci.

- Kiedy tylko uporamy się z problemem Xian, wrócimy do siebie. Jeśli będziesz potrzebował pomocy, zawsze możesz wysłać rahi do Ko-Koro.

- Dzięki, Ikovel. Ale problem Xian? Jak mamy się z nimi uporać? Valdar już od jakiegoś czasu próbuje coś zrobić, ale efektów nie widać - odparł Elatir. - Odwiedziliśmy wioskę, odpędziliśmy Zyglaki, to prawda, ale czuję, jakbyśmy stali w miejscu.

Ikovel obawiał się takiego obrotu spraw. Valdar będzie żądał coraz większych wpływów u rady miasta, będzie próbował coraz radykalniejszych rozwiązań, aby pozbyć się Xiańskich skrytobójców. Teraz miał dowód na uczestnictwo buntowników w działaniach przeciw miastu.

- Teraz pozostaje tylko czekać. Skorzystajmy z tego czasu jak najlepiej - skomentował Toa Lodu, podnosząc napój. - Mhm. Nie mają piwnic w tym mieście? - skomentował, kosztując napoju. - Dobra, poprawione - powiedział, schładzając ciecz mocą żywiołu. Wziął łyk. Dopiero teraz zauważył poruszenie w sali. Le-Matoranie przestali grać. Barczyści Zakazianie, Steltiańscy robotnicy i Matoranie podeszli do okien, które dawały obraz głównego skweru miasta.

- Co tam się dzieje? - rzucił Elatir, wstając.

Usłyszeli krzyki. Ikovel podbiegł do okien.

Za szkłem zobaczyli padający na skwer śnieg, a razem z nim zrozpaczonego Onu-Matoranina, który wyglądał, jakby przed czymś uciekał. Poślizgnął się, lądując maską na śniegu.

Wtedy w zasięgu wzroku pojawił się skrzydlaty stwór. Ikovel od razu rozpoznał charakterystyczne, czerwone ślepia, ostre szpony i nienaturalny wygląd. Sęp runął na ziemię, wbijając w Matoranina szpony.

- Idziemy tam! - krzyknął Toa Lodu. Skoczyła mu adrenalina. Wybiegł, szarpiąc za drewniane drzwi jadłodajni. Znalazł się na skwerze, widząc, jak sęp nadal szarpie się z Matoraninem. Odruchowo dobył miecza, lecz dopiero wtedy zorientował się, że zostawił broń przy stoliku. Przy sobie miał jedynie niewielki sztylet.

Obcy stwór załopotał skrzydłami, wznosząc się do góry. Trzymał ze sobą biednego mieszkańca miasta. Ikovel stworzył przed sobą niewielkie, ostre odłamki lodowe, które niezwłocznie posłał w stronę sępa. Lód odbił się od skóry kreatury, jakby był tylko drobną niedogodnością.

Toa Lodu zaklął. Nie miał pojęcia, co zrobić, a stwór odlatywał coraz dalej.

- Lecę po niego! - krzyknął Elatir, pojawiając się za Ikovelem. Mężczyzna aktywował Kanohi Miru, wznosząc się ponad dachy domostw. Po chwili zrównał się z sępem. Toa w białej zbroi starał się dostrzec, co działo się w powietrzu, lecz ciemne, nocne niebo nie pozwoliło mu zobaczyć zbyt wiele.

Usłyszał szamotaninę i eksplozję mocy żywiołu. Na jego zbroję spadło kilka kropli krwi. Nie wiedział, czyjej.

Na skwerze zebrała sie już spora grupa mieszkańców, która obserwowała starcie. Niektórzy pobiegli po Gwardię miejską, która jak zwykle nie znajdowała się tam, gdzie była potrzebna. Jakiś Steltianin potrafiący latać zaoferował pomoc, inni zaczęli celować w niebo miotaczami, lecz Ikovel zakazał walki, mówiąc, że przeszkodzi to Toa Powietrza.

Po kilku chwilach, które trwały jak wieczność, na ziemię spadły dwa ciemne kształty. Po kilku sekundach dołączyła do nich trzecia sylwetka, która opadła lekko na śnieg.

Ikovel podbiegł do ciemnego kształtu, które okazało się ciałem Onu-Matoranina. Chłopak nie żył. Gdy Toa przyjrzał się zwłokom, zobaczył, jak silnie okrawione jest jego naturalne opancerzenie. Jak na standardy bitewne, zginął dość szybko.

- Czy on... - Elatir podbiegł do zwłok Matoranina. - Nie... To moja wina - Toa Powietrza opuścił spojrzenie.

- Nie, Elatir. Zrobiłeś wszystko, co mogłeś. Czasem jest za późno na ratunek - powiedział wojownik. - Zatrzymałeś zagrożenie. Stwór nie zabije już nikogo więcej. Tylko to się teraz liczy - powiedział, odchodząc od zwłok.

Poszedł wgłab skweru, tam, gdzie upadł sęp. Latający stwór z bliska robił jeszcze groźniejsze wrażenie. Toa Lodu wzdrygnął się, Gdyby stanął na tylnich kończynach, mógłby z łatwością przewyższyć Toa. Jego kończyny wyposażone były w ogromne, ostre szpony, które z łatwością przebiły lekką zbroję i skórę Matoranina. Ślepia kreatury były teraz martwe i puste.

Ikovel odwrócił się, widząc gawiedź, która zbliżała się do zwłok Onu-Matoranina. W końcu przybyła też Straż Atterhern, która zaczęła rozgoniać gapiów. Dało się usłyszeć kilka mruków i przekleństw, ale w końcu tubylcy zaczęli rozchodzić się do domów.

Toa Lodu spojrzał w nocne niebo. Wpatrując się w nieskończoną czerń, zastanawiał się, ile takich stworzeń krąży nad miastem.

## V - Królestwo świadomości

Toa Lodu usiadł ociężale na łóżku. Jego kwatera była skromnym pomieszczeniem otoczonym ciemnoszarymi cegłami. Jedno okno wychodziło na południe. Ikovel nie chciał spoglądać na pogrążone w ciemności miasto. Zdawało mu się, jakby z okna przedostawały się oleiste cienie, oblekając meble i drzwi wyjściowe z komnaty.

Mężczyzna pomyślał o ostatnich wydarzeniach. Stworzenie, które zgładzili, pojawiło się wcześniej w ruinach Ce-Koro. Teraz skrzydlate kreatury zawitały w Atterhern. Elatir i Valdar byli w podziemiach Strażnicy, badając zwłoki stwora. Ikovel odmówił udziału w przedsięwzięciu. Chciał wrócić i odpocząć. To wszystko męczyło go bardziej, niż kiedyś.

Jeszcze wczoraj mieszkańców miasta gnębiła wizja wojny z Xianami, jednak po dzisiejszym dniu nad Atterhern pojawiło się widmo nowego zagrożenia. Ikovel zaczął niepokoić się jeszcze bardziej.

W czasie, gdy był jeszcze prostym Ko-Matoraninem oraz młodym Toa, przygody oraz starcia, jakie przeżył, były ciężkie, lecz zawsze wiedział, że jego przeciwnik to istota z krwi i kości, stworzona przez Wielkiego Ducha, tak samo jak on. Lecz to, co napotkał w opuszczonej wiosce było wyraźnie obce, inne od istot, które spotkał wcześniej. Jakby pochodziło z innego świata. Ale świat był tylko jeden. Tak przynajmniej sądził.

Ikovel rozglądnął się powoli po pokoju. W drewniane biurko został wbity sztylet. Nie mógł uwierzyć, że nie zauważył tego wcześniej. Spokojnym krokiem podszedł do biurka, delikatnie usuwając ostrze, które trzymało kawałek pergaminu. Spojrzał na tekst. Kartka zawierała miejsce i czas spotkania. Za dwa dni miał zjawić się przy wschodnim wejściu do miejskich kanałów po zapadnięciu zmroku. Pachniało pułapką.

Ikovel spojrzał na klucz, który został w drzwiach. To był jedyny egzemplarz, który otwierał jego komnatę. Tak przynajmniej powiedział mu Valdar. Czyżby go okłamał, trzymając gdzieś zapasowy? Tak czy inaczej, ktoś dostał się do pokoju pod jego nieobecność, by zostawić pergamin. Strażnica nie była bezpieczna.

Toa Lodu rozglądnął się po pokoju, szukając czegoś jeszcze. Paranoicznie sprawdził szafę na zbroję i ubrania. Pusto. Spojrzał na pergamin, lecz styl pisma nic mu nie mówił.

Pomyślał o zaniesieniu pergaminu do Valdara i zawiadomić o potencjalnym niebezpieczeństwie, jednak w ostatniej chwili zawahał się. Być może nie była to dobra decyzja.

\*\*\*

Ikovel nie pamiętał zbyt dużo o miejskich kanałach. Wiedział jedynie o obecności kilku wejść do podziemnego kompleksu, które łączyły go z miastem.

Aby dostać się do wschodniego wejścia, Toa Lodu musiał opuścić granice miasta i przejść się na skalistą plażę. Steltiańscy gwardziści wypuścili go małą furtą, która prowadziła nad morze. Po kilku minutach wędrówki mężczyzna był już na miejscu.

Granica kanału była opustoszała. Tunel składał się z dwóch betonowych chodników, które z dwóch stron otaczały szeroki strumień wody, który wpadał do morza. Półkoliste sklepienie kończyło mroczny obraz kanału.

Zgodnie z instrukcjami zawartymi w pergaminie, Ikovel zjawił się na miejscu po zapadnięciu zmroku. Mrok nocy sprawiał, że Toa nie mógł sięgnąć wzrokiem w głąb kanału. Wyjął z torby kamień świetlny, aby zobaczyć coś więcej.

Światło ujawniło szarą pustkę przy wejściu do kanału. Nie było tu nikogo oprócz mężczyzny w białej Hau. Ikovel westchnął. Autor pergaminu zapewne czekał na niego w głębi kanału. Toa ruszył przed siebie.

Ikovel nigdy nie myślał o sobie jako o istocie szczególnie bojaźliwej, lecz korytarze kanałów przyprawiły go o dreszcze. Mrok tunelu zdawał się otaczać go niczym gęsta mgła. Nawet jego kamień świetlny zdawał się tonąć w cieniach. Jak zawsze przy wzmożonym poczuciu strachu, receptory słuchowe Ikovela wyostrzyły się. Słyszał wyraźnie szum wody, echo własnych kroków czy każdy drobny odgłos, którego źródłem były insektowate rahi.

Po chwili, która zdawała się być wiecznością, Toa Lodu skręcił razem z tunelem, by napotkać delikatny blask pomarańczowego światła pochodni. Nie był sam.

Podszedł jeszcze kilka kroków bliżej, by zobaczyć twarze osób, które były w pomieszczeniu. Widok Xian nie zaskoczył go.

Naprzeciw niego stało dwóch mężczyzn. Jeden, w pomarańczowo-czerwonej zbroi opierał się o ścianę. Uśmiechnął się lekko. Drugi, odziany w szaro-niebieskie szaty, stał obok, trzymając na smyczy Tropiciela Energii.

- Dotarłeś – zaczął Vortixx w zbroi o kolorach płomieni.

- Jak widać. O co chodzi? – odparł Ikovel, rozpościerając dłonie.

- Mamy dla ciebie pewną propozycję – odchrząknął Xianin. – Zapewne wiesz, kim jesteśmy?

- Dobrze wiem – odparł, rozpoznając buntowników z Xii.

- Valdar – odpowiedział Xianin. Na dźwięk tego imienia Ikovel poczuł ukłucie. – Wiemy, że jesteś blisko niego.

- Można tak powiedzieć – Toa Lodu zastanawiał się, do czego zmierzają.

- Masz go wyeliminować –skwitował Vortixx. Słowa na chwilę zawisły w powietrzu.

- Niby dlaczego miałbym to zrobić? – parsknął Ikovel. - Zabijecie mnie? – machnął niezręcznie kamieniem świetlnym. Blask odbił się od czegoś, co przypominało lunetę karabinu. Spodziewał się, że Xianie będą ubezpieczeni.

- Spokojnie, Toa. Tak jak ty, jesteśmy istotami honoru. Nikt nikogo nie zaprasza na spotkanie, żeby go potem zarżnąć – odparł spokojnym głosem mężczyzna obok.

- Słuchaj, wiesz, jaka jest sytuacja w mieście. Rada nie potrafi nim zarządzać, a Valdar trzymać straży w ryzach. Dostatecznym dowodem niech będzie list, który umieściliśmy w Strażnicy – powiedział Vortixx w czerwonej zbroi. – Nie mieliśmy też problemu w dostaniu się do kanałów i miasta. Gdy nadejdzie czas, zaatakujemy, a Atterhern utonie we krwi, zanim zdobędziemy miasto. Nie musi jednak do tego dojść – stwierdził Xianin. – Usuń Valdara i wpuść nas do miasta. W ten sposób nikomu nie stanie się krzywda – skwitował.

- Oprócz jednej osoby – odparł Ikovel, poirytowany bezczelnością propozycji Vortixxa.

- Jedno życie w zamian za całe miasto – stwierdził buntownik, krzyżując ramiona.

Toa Lodu uśmiechnął się. Spotkanie wydało mu się niedorzeczne.

- Jaką mam mieć pewność, że nie splądrujecie miasta, jeśli otworzę dla was bramy? – zapytał.

- Tak jak mówiłem, jesteśmy istotami honoru. Dotrzymujemy danego słowa. Pamiętamy, jak postąpiłeś lata temu, i odwdzięczymy się za to – powiedział Vortixx.

Ikovel przypomniał sobie wydarzenia z minionych lat. Ostatnio często zastanawiał się, czy dobrze postąpił, okazując litość buntownikom.

Widząc niepewność na Kanohi Hau, Vortixx kontynuował.

- Nigdy nie chcieliśmy zniszczenia Atterhern. Po ucieczce z Xii musieliśmy znaleźć schronienie. Padło na te miejsce. Ale miasto nas zdradziło.

- Hm?

- Rada podpisała układ z Xią. W zamian za odmowę schronienia naszych pobratymców, Atterhern podpisało kilka lukratywnych kontraktów – odparł mężczyzna. – Wbito nam nóż w plecy.

- Nie podobała ci się decyzja rady? To złóż skargę – Ikovel niemal zaczął krzyczeć, wyprowadzony z równowagi.

- Wiedzieliśmy, że miasto zaatakuje. Musieliśmy to zrobić pierwsi – odparł Xianin.

- Jeśli ktoś pali wioski Matoran, Toa odpowiadają. To, co zrobiliście, jest niewybaczalne. Nie mam żadnej gwarancji, że nie zrobicie tego ponownie – Ikovel spojrzał prosto w oczy Vortixxa. – Raz okazałem litość. Ale jeśli spotkam was pod murami Atterhern, nie zrobię tego ponownie – odwrócił się i zaczął iść w stronę wyjścia.

- Zastanów się nad tym, Toa! Jedno życie za miasto… - jego słowa zaczęły tonąć w mroku kanałów.

\*\*\*

- Muszę przyznać, że nie spodziewałem się takiego obrotu spraw. To, co widziałaś, wiele wyjaśnia – skwitował Vakargg, krążąc po pokoju. Amani wyczuła jego przejęcie, ale także podekscytowanie.

Kobieta była przerażona tym, co zobaczyła w umyśle Iveria. Nikt nie przygotował jej na coś takiego. Jedna jej część nie miała zamiaru tam wracać, lecz druga była pochłonięta chorobliwą ciekawością tego, co tam zobaczyła.

- Możesz pozbyć się tego czegoś? – zapytał bez ogródek Skakdi Ognia.

Amani milczała, patrząc na Skakdiego spode łba. Zakazianin milczał przez chwilę, zastanawiając się, co oznacza brak odpowiedzi.

- Potrzebuję przerwy – odparła krótko Toa Psioniki. Vakargg przytaknął.

- Możemy wyjść na zewnątrz. Jest jedno spokojne miejsce nad brzegiem – zaproponował Skakdi. Amani kiwnęła głową.

Toa i Zakazianin wyszli z pomieszczenia, w którym kurowała się Amani. Na korytarzu minęli Ihex, która pilnowała komnaty Iveria. Odsłoniła okrutny uśmiech, widząc Vakargga. Skakdi skinął głową.

Ciemne korytarze Ensolu zdawały się być opustoszałe. W portowych magazynach panował harmider, lecz tutaj nie dało się słyszeć nic oprócz dźwięku zapisywania rachunków w księgach. Vakargg i Amani zeszli po betonowych schodach na parter. Po wyjściu z korytarza znaleźli się na zewnątrz.

Blade światło wydostające się spod szarych chmur oraz delikatna morska bryza przyniosła nieco ukojenia dziewczynie. Drobne krople wody muskające jej zbroję przypominały jej, że ciągle żyje.

Vakargg spojrzał się na horyzont w oddali. Westchnął.

- Nie mogę tak po prostu wrócić do umysłu Iveria i go oczyścić – zaczęła Amani. To będzie długi proces – stwierdziła. Tak naprawdę nie miała zielonego pojęcia, jak się za to zabrać. Faela nigdy nie uczyła jej, jak usunąć obcy byt z umysłu jakiejś istoty. Dziewczyna musiała grać na czas.

- Mogę poczekać – powiedział zadumany Skakdi Ognia.

- Gdy byłam w jego umyśle, odwiedziłam kilka wspomnień, lecz tylko powierzchownie. Muszę wiedzieć o Iveriu więcej. Muszę wiedzieć, od czego zaczęła się jego choroba.

- Ach tak… - odparł Skakdi. – To będzie dość problematyczne. Nie jestem w stanie określić, kiedy to się zaczęło. Przynajmniej nie teraz – westchnął. – Ale porozmawiam z innymi pracownikami. Ktoś na pewno coś zauważył.

- Jasne – odparła Amani. – Kierujesz Ensolem w czasie jego nieobecności? – zapytała.

- Jestem jego zastępcą – odpowiedział Vakargg. Dziewczyna nie mogła wniknąć do jego umysłu, ale wyraźnie wyczuła lekkie zawahanie się w jego wypowiedzi. Musiał znaleźć się w tej pozycji, gdy Iverio powoli zapadał w śpiączkę, lecz nie stała za tym żadna papierologia. Po prostu wmówił reszcie, że jest ich nowym szefem, pomyślała Amani.

- To zobaczymy się za jakiś czas – stwierdziła Kobieta w niebieskiej Kanohi.

- Przyjdź za trzy dni. Do tego czasu powinienem zebrać jakieś infomarcje – Vakargg odwrócił się i zaczął iść w stronę jednego z budynków Ensolu.

Przez chwilę Amani patrzała, jak barczysty Zakazianin odchodzi. W końcu dotarła do niej myśl, która cały czas trzymała się na końcu jej umysłu.

- Czekaj! Nie jesteś zwykłym ochroniarzem – powiedziała dzeiwczyna. Vakargg zatrzymał się. – Ty i ta twoja banda ograbiłaby majątek firmy w mgnieniu oka, jeśli dowiedzielibyście się o śpiączce Iveria. A jednak tego nie zrobiliście. Dlaczego? – zapytała.

Vakargg obrócił głowę lekko w bok, patrząc na Amani kątem oka. Stał tak przez chwilę w ciszy, rozmyślając.

- Chodź za mną – odparł.

Razem z czerwonym Skakdi ponownie przeszli przez gęstą, mroczną sieć korytarzy siedziby Ensolu. Mijając wiele ciężkich, okutych stalą drzwi, Amani zastanawiała się, jakie sekrety skrywa kompania handlowa. Nie chciało się jej wierzyć, że te wszystkie pomieszczenia zbudowano po to, aby pomieścić zboże.

- Ty jedna się domyśliłaś – zacharczał Vakargg. Jego gardłowy śmiech w połączeniu z mrokiem czarnego korytarza wywołał dreszcze u Toa. – Czy to Matoranie, Steltiańscy robotnicy, zarządcy… Nikt nie zwraca uwagi, że nagle rozkazy wydaje ochroniarz. Dopóty pensja się zgadza…

Skakdi Ognia doprowadził towarzyszkę do kolejnej stalowej furty. Otworzył masywną kłódkę żelaznym kluczem. Przed wzrokiem Amani pojawiła się jego kwatera.

Skromne łóżko stało w rogu, sąsiadując z dwudrzwiową szafą. Naprzeciw niej umieszczone było zagracone biurko, razem ze zrujnowanym fotelem. Resztę pokoju zajmowały resztki mebli, broni, oraz różne, elektroniczne śmieci. Nad drzwiami Amani spostrzegła trzy wiszące czaszki. Prędko odwróciła wzrok, przełykając ślinę. W pokoju nie było okna, a pod sklepieniem wisiała pojedyncza lampa z kamienia świetlnego.

- Trochę to klaustrofobicznie – zaczęła Toa Psioniki.

- Racja – odparł Vakargg, stając za dziewczyną. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Skakdi przekręcił klucz, zamykając pomieszczenie. Amani zacisnęła dłoń w pięść w nagłym przypływie adrenaliny. Zakazianin porwał jej przyjaciółkę, a teraz, gdy byli sami, mógł zrobić cokolwiek.

Toa Psioniki była już gotowa do uwolnienia fali kinetycznej, która odepchnęłaby Vakargga w przypadku jego ataku. Skakdi jednak poczłapał w stronę fotelu i ociężale opadł na mebel, który sprawiał wrażenie mogącego się rozpaść w każdej chwili. Amani odetchnęła z ulgą.

- Usiądź sobie na łóżku, czy coś – wskazał Vakargg. Kobieta wysłuchała go. Skakdi Ognia włożył wykałaczkę do ust, patrząc na lampę. – Żeby zrozumieć, co tu robimy, trzeba cofnąć się trochę w czasie. Ta historia zaczyna się podobnie do wielu innych – westchnął. – Byłem oficerem w jednym z Zakaziańskich armii. Klany były wtedy bardziej rozbite, konflikty były mniejsze i nie takie krwawe. Mieliśmy zasadzić się na armię wrogiego klanu. Jak mówił nasz przywódca, miała to być mała, zwycięska wojenka. No i była, tylko że my nie zwyciężyliśmy. Nasz oddział wycięto w pień, tak samo jak resztę klanu. Wiesz, co oznacza taka strata dla wojownika. Inne armie nie przyjmują niedobitków, a na Zakazie raczej nie możesz przebranżowić się na rybaka. Rozpoczynasz tułaczkę po wyspach Wszechświata. Jeśli masz szczęście, mogą zatrudnić cię jako ochroniarza w jakiejś bogatej posiadłości. Jeśli masz szczęście. Jeśli nie, zostajesz złodziejem albo pijakiem, który wszczyna bójki w podupadłych karczmach – Vakargg spojrzał na pustą, brudną szklankę na biurku, jakby tęskniąc za czymś do picia. Amani wsłuchała się w odgłosy z zewnątrz. Zaczął padać deszcz. – Teraz wiesz, skąd biorą się tacy Skakdi. To popłuczyny po tych wszystkich wojnach. Ale wracając. W czasie mojej tułaczki po północnych wyspach, usłyszałem plotki o pomocy, którą otrzymał klan, z którym walczyłem. Zacząłem grzebać. Okazało się, że otrzymali informacje oraz broń od pewnego handlarza z Xiańskiego półświatka. To tłumaczyło, dlaczego tak łatwo nas zaskoczyli i rozgromili. Postanowiłem się rozglądnąć za tym handlarzem – powiedział, poprawiając wykałaczkę.

- Jak przeżyłeś poza Zakazem? – zapytała Amani. – Nie byłeś już w klanie.

- Zawsze byłem dobry. Wykonałem trochę mokrej roboty tu i tam, a za to dobrze płacą. Miałem dość widgetów, żeby przeżyć i szukać dalej. Dużo przesiedziałem na Stelcie, Xii, Północnym Kontynencie i statkach pływających pomiędzy nimi. Dowiedziałem się w końcu jego imienia – Skev, niesławny Xiański przemytnik i handlarz bronią. Poprzysiągłem na nim zemstę, za to, co zrobił mojemu klanowi – stwierdził Skakdi Ognia. Zapadła chwila ciszy. Vakargg przesłonił oczy dłonią.

- I? – odezwała się Toa Psioniki.

– Jakimś cudem wytropiłem jednego z jego współpracowników – kontynuował Skakdi. - Udało mi się wyciągnąć od niego tymczasową bazę Skeva. To było na jednej z mniejszych wysp, niedaleko Steltu. Ciągle pamiętam przedzieranie się przez trzcinę cukrową, starając się przejść koło strażników. Słońce było palące tamtego dnia. Przypłynąłem tam małym kutrem, udało mi się przebrnąć do wioski niezauważenie. Skev i jego ludzie zrobili się ze słomianych chat swoją siedzibę - Dokładnie pamiętam, jak wkroczyłem do chatki przez okno. Miałem szczęście, Vortixx był sam. Siedział przy biurku i mówił coś do komunikatora. Był otoczony jakimś technologicznym badziewiem. Nie skupiłem się na tym, co mówił – Zakazianin westchnął. – Przygotowałem jednoręczny miotacz i podszedłem do Xianina, celując mu w głowę. Powiedziałem, żeby przestawił kanał w komunikatorze. Chciałem, żeby nadał alarm i odwrócił uwagę strażników. Skev uderzył pięścią w nadajnik, wstał i odwrócił się do mnie. „Bo co, zabijesz mnie?”, do teraz pamiętam jego uśmieszek, gdy to mówił. Zawahałem się. Być może powinienem pociągnąć wtedy za spust. Vortixx chwycił moją dłoń, kierując miotacz w podłogę, Przez chwilę się z nim siłowałem, cholerny Xianin prawie wpakował mi nóż w żebra. Miałem szczęście i zdołałem na chwilę oswobodzić się, strzeliłem mu w rękę. Oczywiście hałas sprowadziłby całą wioskę na mnie, musiałem uciekać w pola trzciny cukrowej. To był jedyny i ostatni raz, kiedy go widziałem.

- A potem? – zapytała Amani.

- Zniknął, jak kamień w wodę. Jakiś czas później ktoś zrównał tę wysepkę z ziemią, a ja nie mogłem znaleźć choćby strzępka informacji o Skevie. Musiałem zająć się swoimi sprawami, w końcu trzeba było jakoś wyżyć. Kontynuowałem prace najemnika, cały czas pamiętając o sprawie. Minęło koło 200 lat, jeśli dobrze pamiętam. Spotkałem się z klientem, który złożył mi niecodzienną propozycję. Powiedział, że tropi pewnego Xiańskiego handlarza bronią, a ja mogę dla niego pracować. Oczywiście od razu się zgodziłem, nie przemyślając tego wyboru. Podpisałem pakt, który nakazał mi odnalezienie Skeva.

- Kim był ten zleceniodawca? – zastanawiała się Toa Psioniki.

- Chciałby pozostać anonimowy. I tak dużo ci wyjawiłem, wspominając o nim – odparł Vakargg. - Miał informacje o Skevie i tylko to się liczyło. Vortixx dostarczał wsparcia logistycznego dla buntowników z Xii, którzy wznowili działalność lata po przegranej wojnie z Atterhern. Przejęli wyspy między kontynentem a Xią. Plotki o Skevie rozniosły się po tej części Wszechświata, ale ja wiedziałem jeszcze jedno. Poza wsparciem dla buntowników, nasz Vortixx robił interesy z największą kompanią handlową w tym rejonie.

- Iverio – powiedziała dziewczyna. Skakdi Ognia przytaknął.

- Nie ma żadnej wzmianki o dostawach, transakcjach czy spotkaniach w księgach, które sugerowałyby kontakt ze Skevem. Więc pomyślałem o jednym miejscu, w które na pewno skrywa zapis interesu z Xianinem.

- Umysł Iveria. Więc o to w tym wszystkim chodzi.

- Nie obchodzi mnie los Ensolu, ale kompania musi trzymać się w ryzach, dopóki nie dowiemy się, co stało się z przemytnikiem. Wszystko byłoby proste, gdyby nie jedna rzecz – dodał Vakargg.

- Świadomość Iveria jest zainfekowana przez psioniczny byt. Myślisz, że ktoś go celowo zainfekował? – zapytała Amani.

- Przeszło mi to przez myśl. Być może Skev zaciera ślady. Ale gdyby Iverio dowiedział się za dużo, czy nie lepiej byłoby po prostu wynająć płatnego mordercę zamiast bawić się w jakieś psioniczne nie-wiadomo-co? Nie wiem, Toa. Ta zaraza, która siedzi w głowie Iveria, to może być coś zupełnie innego. Widziałaś, co lata ponad miastem po zmroku? Wioski na około pustoszeją, handel zamiera, a moi podwładni nie otrzymują wiadomości z innym wysp. Stelt, Południowy Kontynent, Xia, Półwysep Tren Krom… Z nimi wszystkimi mieliśmy regularne kontakty handlowe, a teraz wszystko ucichło. Jak nastawisz komunikatory dalekiego zasięgu na frekwencję tych miejsc, słychać tylko szum. Muszę dopaść Skeva, a czas nie działa na moją korzyść. Dlatego zwróciłem się o pomoc do ciebie – powiedział Skakdi.

- Być może nie musimy uleczać Iveria – zaczęła Toa Psioniki. Vakargg uniósł brew. – Chodzi ci o wspomnienie Skeva. Jeśli zdołałabym się do niego dostać, sprawa byłaby załatwiona.

- Jeśli uzyskasz potrzebne informacje… - Vakargg przez chwilę zastanawiał się. – Myślę, że tak. Jeśli to jest szybszy sposób, musi wystarczyć. Czas ucieka.

\*\*\*
Był środek nocy, gdy Ikovel wparował do Strażnicy. Mijał ospałych Steltian na nocnej zmianie, kierując się do komnaty dowódcy. Podejrzanie spoglądał na wszystkie zakamarki i obce twarze, spodziewając się potencjalnych szpiegów. Vortixxowie przekazali mu wiadomość, a to oznaczało, że dotarli nawet tutaj, do wnętrza sił bezpieczeństwa Atterhern.

- Stój! Kto idzie… - strażnik w białej zbroi chwycił halabardę i spojrzał na Toa. – Ach, to ty – zorientował się.

- Muszę się widzieć z szefem – zaczął Ikovel. Steltianin otworzył ciężkie, żelazne drzwi, prowadzące do komnaty Valdara. Pomieszczenie było silnie oświetlone, lecz pomimo tego panowała tam ponura atmosfera. Mężczyzna od razu chciał zacząć rozmawiać z przyjacielem, jednak ugryzł się w język. Toa Grawitacji nie był sam.

- Jasne – powiedział obecny w pokoju Toa Powietrza, odwracając się od biurka Valdara.

- Elatir? – przywitał się Ikovel, widząc młodego Toa. Mężczyzna nie odpowiedział, wychodząc z komnaty. – Co z nim? – zapytał Ikovel.

- Czego chcesz? – odezwał się Valdar, jakby nie słysząc pytania wojownika.

- Przyszedłem- uciął, widząc wysoką postać odzianą w zbroję, która stała dwa bio za dowódcą straży. – Valdar, możemy porozmawiać na osobności?

- Graeth, zostaw nas – westchnął mężczyzna. Halabardnik odziany w czarną zbroję skierował się do wyjścia.

- Kto to w ogóle jest? – zapytał Ikovel, wskazując palcem na drzwi.

- Wynająłem kilka mieczy do ochrony – powiedział Valdar tonem nieznoszącym żadnego pouczenia. – Do rzeczy, Ikovel.

- Więc… Spotkałem się z Xianami – odezwał się Toa.

- Ty… Co zrobiłeś? – wzburzył się Valdar.

- Złożyli mi propozycję – Ikovel zapauzował na chwilę – Pozbycia się ciebie, w zamian za gwarancję bezpieczeństwa miasta. Oczywiście ją odrzuciłem.

- Dopadłeś któregoś z nich? – zapytał Toa Grawitacji. Poirytowany ton nie opuścił jego głosu.

- Nie, każdy odszedł w swoją stronę. Wiesz, jak działam, Valdar. Oni nie zaatakowali mnie, ja ich także – odparł Ikovel. Dowódca wymamrotał pod nosem jakieś przekleństwa. – Wiesz, dlaczego do ciebie przyszedłem.

- Jeśli złożyli tę propozycję tobie, złożą ją także innym oficerom. Domyśliłem się – westchnął Valdar. – Próbują się mnie pozbyć, nie kiwając palcem – zaśmiał się.

- Jest jeszcze inna sprawa. Skontaktowali się ze mną listem. Był w mojej komnacie, tu, w Strażnicy. Trzeba wymienić zamki i znaleźć szpiega. Wiemy przynajmniej, że jest jeden – dodał Toa Lodu.

- Załatwione – odparł Valdar. – Więc dlatego cię nie było? Ja i Elatir badaliśmy truchło tego stwora. Coraz więcej pojawia się ich nad niebem Atterhern. Wiesz, co mam na myśli? – zapytał.

- Patrole – odparł Ikovel nieco zmęczonym tonem. To robota dla szeregowych gwardzistów, lecz może powrót na świeże powietrze był właśnie tym, czego potrzebował.

- Oddeleguję cię do grupy strażniczej i zajmiecie się jedną z części miasta. Ja załatwię sprawę Strażnicy i szpiegów. To wszystko, Ikovel.

Toa Lodu stał przez chwilę w ciszy, obserwując czarną Kanohi Pakari, mieniącą się blaskiem kilku kamieni świetlnych. Spodziewał się od przyjaciela czegoś więcej, niż kolejnych rozkazów.

- Mam nadzieję, że wszystko się dobrze skończy – powiedział na odchodne Ikovel.

Śnił o podniebnych kreaturach, ukrytych sztyletach i dwójce Toa, stojących ramię w ramię przeciwko ciemności.

* Miejsce na końcówkę rozdziału\*

## VI - Złudzenia

Od kilku dni strażnicy Atterhern byli jedynymi, którzy pojawiali się po zmroku na ulicach miasta. Kilka ataków sępich stworów zagnały ludność do domów. Tłoczno było jedynie w centrum Atterhern, w czasie, gdy słońce przebijało się przez szare chmury.

Ten wieczór był bardziej hałaśliwy niż poprzednie.

Ikovel odłączył się od głównej grupy patrolowej, złożonej z posłusznych Steltian i leniwego Zakazianina. Zauważył dym, wznoszący się od północnej strony miasta, w kierunku centrum. Zaczął biec, spodziewając się pożaru.

Szybko przemieszczał się przez błotniste uliczki, pełne małych domostw złożonych z blachy i rupieci. Wkrótce dotarł do centrum Atterhern, tam, gdzie mieściły się rynki, sklepy, Strażnica oraz urzędy. Za kamienicami dostrzegł pomarańczową poświatę.

Nie spodziewał się tego, co zobaczył. Musiał się przepychać przez tłum mieszkańców, którzy stali przed ogniem, bacznie obserwując widowisko. Niektórzy z ich skandowali nienawistne hasła, inni milczeli. Dało się słyszeć okropne wycie.

Ikovel niemal stratował kilku gapiów, starając się przedostać przez tłum.

- Co tu się dzieje?

- Palą Xiańskich szpiegów – odparł ktoś z tłumu. Ikovel odepchnął kolejną osobę.

- Stać! Tu nie… - urwał Steltiański halabardnik, rozpoznając w Toa Lodu swojego przełożonego.

- Odsuń się – rzucił mężczyzna w białej masce. Jeden z Vortixxów jeszcze żył.

Toa wiedział, że spalonego ciała Xianina nie uratuje lód. Mógł zrobić już tylko jedno. Precyzyjnie uformował kawałek lodu w dłoni, nadając mu bardzo ostry kształt. Posłał lodowy sztylet w stronę męczennika. Po chwili wycie ustało. Ikovel westchnął. Jedynie tyle mógł dla niego zrobić.

Tłum ożywił się, skandując jeszcze głośniej. Toa Lodu czuł ich nienawiść, odbierając im satysfakcję z zemsty. Widział niepewny wzrok strażników, którzy nie wiedzieli, jak zareagować. Odruchowo pomyślał o sięgnięciu po miecz, ale się opamiętał. Nikt go nie zaatakował. Jeszcze.

\*\*\*

Nie zważając na straż, Ikovel gwałtownie otworzył drzwi do komnaty Valdara. Toa Grawitacji siedział nad jakimiś papierami. Graeth stał obok, bacznie obserwując Ikovela. W komnacie obecny był także inny wojownik, odziany w brązową zbroję.

- Co mają znaczyć te lincze? – zaczął Ikovel, oskarżając Valdara. Nie zważał na obecność innych osób.

- Zostawcie nas – powiedział dowódca straży. Graeth oraz drugi strażnik opuścili komnatę. – Lud chce dostać tych, którzy są odpowiedzialni za sytuację w mieście. Więc ich im dałem – odparł chłodno Valdar.

- Obaj wiemy, że to byli zwykli Xiańscy obywatele. Zrobiłeś sobie na nich polowanie!

- Może i tak. Próbuję utrzymać w tym mieście stabilność, Ikovel. Nie widzisz tego?

- Paląc niewinnych na stosach? Za nic masz Kodeks?

- Kodeks? O czym ty bredzisz? Mamy powinność wobec Matoran, nie wobec Vortixxów, Zakazian czy jakichś rybołazów – odparł Valdar. Ikovel nie wiedział, co powiedzieć.

- Masz pojęcie, jak to wpływie na stosunki z Xią? Co zrobi przedstawicielstwo? – oskarżył go Toa Lodu.

- Xia milczy, tak jak wszystkie miasta i lądy 10 kio poza granicą miasta, Ikovel. Nie zauważyłeś? Jesteśmy kompletnie odcięci. Xia nie wysyła wsparcia już od tygodni. A przedstawicielka Vortixxów została zasztyletowana dwa dni temu. Chcesz raport?

- Co? – Toa Lodu był zszokowany.

- Kilku Matoran wparowało do mieszkania i zasztyletowało Xiankę – Valdar podał mężczyźnie kawałek pergaminu. Ikovel przez chwilę uważnie czytał raport, przechadzając się po komnacie, rozświetlonej paleniskiem.

- Jak to poćwiartowana?

- Zapewne spożyli tkankę biologiczną – odpowiedział Toa Grawitacji. Ikovel zamrugał oczami. – Mamy jeszcze żywność dla straży, bo załatwiłem zapasy z Koro pod miastem. Większość obywateli nie ma takiego szczęścia. Wielu żyje na szczurach z kanałów albo innych rahi, to była kwestia czasu, aż zaczną robić coś takiego – wyjaśnił Valdar. Ikovel przełknął ślinę.

- A Matoranie? Wiesz, jak reagują na morderców. Niektórzy Toa zostają przez nich wygnani.

- Sytuacja się zmieniła. Tak jak w czasie wojny. Wtedy musieliśmy się poświęcić, musieliśmy zabijać. Matoranie będą musieli to przełknąć. Zresztą, nie obchodzi mnie ich opinia. Ja tu jestem, żeby ich chronić. Tylko tyle.

- Jest coś jeszcze, czego ci nie wybaczę. Specjalnie zorganizowałeś palenie tak, żebym akurat był na patrolu. Wiedziałeś, że na to nie pozwolę – rzucił Ikovel.

Valdar milczał, patrząc na Toa pustym wzrokiem.

- Cisza? Czyli mam rację – powiedział mężczyzna.

- Tak, kazałem zrobić to właśnie wtedy. Zjawiłbyś się ty i ta twoja „moralność”, psując widowisko. Ci Xianie byli tylko przedstawieniem, którego chcieli mieszkańcy. Inaczej sami by ich wywlekli z kamienic. I kto by ich powstrzymał? Strażnicy są zajęci patrolowaniem murów. Stałoby się to samo, co z tą Xianką.

- Ty naprawdę nie dostrzegasz zła w tym, co robisz – prychnął Ikovel. – Czuję się obrzydliwie rozmawiając z tobą – odwrócił się i podążył w stronę wyjścia.

- Rób jak chcesz, Ikovel. Nadal mamy obowiązek wobec miasta – rzucił Valdar.

\*\*\*

„Obowiązek. Też mi coś. Co on może wiedzieć o Trzech Prawach?” – pomyślał Ikovel, dopijając rozwodniony napój. Tylko na taki było go teraz stać.

Przerwał rozmyślanie o Valdarze, Atterhern i powinności Toa. Potrzebował przerwy od tego wszystkiego. Kafeteria na obrzeżach miasta była na to idealnym miejscem.

Nie spodziewał się, że takie miejsca będą jeszcze otwarte. Onu-Matorański właściciel przyjął go z otwartymi ramionami i uśmiechem na twarzy. Silne, białe światło płynące ze szklanej ściany kafeterii było przyjemną zmianą od mrocznych korytarzy Strażnicy. Nie licząc pustek przy stołach, można stwierdzić, że tutaj czas się zatrzymał.

Jego rozmyślania zostały przerwane przez widok innej Toa, która pojawiła się na schodach. Ikovel na chwilę ożywił się. Z początku zauważył niebieską zbroję, co sugerowało przedstawicielkę żywiołu wody. Pomyślał o Kien, jednak chwilę potem zauważył złote fragmenty pancerza oraz Kanohi w kształcie Kakamy. Kobieta ziewnęła i usiadła przy jego stole.

- Wyglądasz na zmęczonego – zagadnęła.

- Jestem zmęczony. Tym miastem i życiem – odparł. Miał ochotę zasnąć i się nie obudzić. – Nie znam cię. Pracowałaś dla Straży Atterhern? – zapytał.

- Nie. Opiekuję się moimi siostrami tutaj. Mieszkają naokoło – odparła.

*Niech to Mata Nui przeklnie. Gdyby tylko Ko-Matoranie byli teraz ze mną…* – pomyślał. Dlaczego jeszcze nie wrócił do Ko-Koro? Tam byli jego bracia.

*Nadal mamy obowiązek wobec miasta*

*Zostawiłem Ko-Koro w dobrych rękach. Poradzą sobie*

Ikovel pogrążył się jeszcze mocniej w rozmyślaniach, gapiąc się na drewniany blat.

- Co ci chodzi po głowie? – zapytała Toa Psioniki.

- Myślałem, że już o tym wiesz – rzucił mężczyzna.

- Ostatnio staram się być wstrzemięźliwa, jeszcze chodzi o czytanie w myślach – odparła kobieta.

- Świetnie się składa, bo i tak muszę wyrzucić to z siebie – powiedział Toa Lodu. – Przy okazji, jestem Ikovel.

- Amani.

Toa Lodu opowiedział lekko załamującym się głosem wydarzenia ostatnich tygodni. Opuszczenie Ko-Koro, pomoc Valdarowi, pogorszenie relacji z kapitanem straży oraz okoliczności minionego dnia. Od razu poczuł się lżej.

- Więc to jest ten dowódca Straży, co? Nie brzmi zbyt przyjemnie.

- Nie zawsze było tak, jak teraz – westchnął Ikovel. – A jeszcze sprawa tych Xian…

- Zrobiłeś słusznie – powiedziała kobieta.

- Kodeks nie pozwala na zabijanie, Amani. Nie wiem, jak zareagują na mnie Matoranie, gdy następnym razem ich spotkam. Czy mi wybaczą? – Ikovel zapauzował na chwilę. – Z drugiej strony, nie jestem pewien, czy dalej obchodzi mnie, co sądzą. Być może Valdar ma rację. Jesteśmy od tego, żeby ich bronić. Nie od tego, żeby dobrze się z tym czuli.

Nastąpiła krótka chwila ciszy. Dziewczyna najwyraźniej nie była pewna, czy zgodzić się z tym, co mówi jej rozmówca.

- Chodźmy się przewietrzyć. Ja też mam coś do opowiedzenia.

Dwójka Toa wkroczyła na balkon. Na zewnątrz obu uderzył zimny, morski wiatr oraz widok biednej, południowej dzielnicy Atterhern. Blade światło przedostawało się przez szare chmury.

Amani opowiedziała mu swoją historię. Zaczęła od ataku na wioskę, przez poszukiwania Vakargga, aż po infiltrację umysłu Iveria.

- Nie zaczynaj mi tu gadki o tym, jak to "zemsta nie zapełni pustki w moim sercu" – rzuciła Toa Psioniki.

- Nie mówię, że nie zapełni… ale nie zapełni – uśmiechnął się Toa Lodu, choć wiedział, że to nie był powód do żartów. Ku jego zdziwieniu, Amani odwzajemniła lekki uśmiech.

- Tak czy inaczej, Leima nie żyje – powiedziała kobieta.

- Przynajmniej pozbyłaś się zagrożenia. Skupiałbym się na tym.

- Czuję się obrzydliwie, że pomogłam temu osobnikowi.

- To samo mógłbym powiedzieć o mnie. I o Valdarze – westchnął Ikovel. – I co? Wróciłaś po tym tutaj, do Kauri? Nie ciekawi cię, jak to się dalej potoczy?

- Byłam zmęczona. Będę musiała powiedzieć o Leimie Matorankom. Tak sądzę. Co do tej całej sprawy… Powinnam być ciekawa? Brzmi jak kolejna opowieść o zemście wpół-pijanego Skakdi.

- Opowiedz jeszcze raz. Ze szczegółami – nalegał Ikovel.

- Jak tam chcesz – odparła Amani. Toa Psioniki zaczęła opowiadać, to co pamiętała. Nadmieniła także o wspomnieniach, które sama doświadczyła, będąc obecna w świadomości Iveria.

*Skev, Skev, Skev.* Ikovel zaczął stukać palcami w balustradę. *Czy ja kiedyś słyszałem te imię? Przysiągłbym, że tak*.

- Dziury w pamięci? – zapytała Toa Psioniki. – Znam ten wzrok. Mogę pomóc.

- Obejdzie się – Toa Lodu odepchnął się od balustrady i poszedł w stronę schodów. Szybkim krokiem skierował się na parter.

- Ikovel! Dokąd idziesz? – krzyknęła za nim Amani, spoglądając z piętra na jadalnię Przeźroczystej Kauri.

- Naprawdę nie ciekawi cię ta sprawa? – zapytał Ikovel. Toa pokręciła głową. – Jak sobie chcesz – rzucił, wychodząc z kafeterii.