Ofiszjalowe DnD (STRESZCZENIA FABUŁY)

## Krótkie Streszczenie dotychczasowych wydarzeń

### POCZĄTKI

W pewnym ludzkim mieście odbywały się zawody szermierki, traktowane jako swego rodzaju święto w tamtym regionie. Z tego też względu zebrało się tamtego dnia wielu podróżujących z różnych stron, chętnych zobaczyć lub wziąć udział w zawodach. W tym miejscu właśnie zaczyna się historia pierwszej z drużyn naszych bohaterów.

Jeszcze sobie zupełnie nieznajomi, wszyscy znajdowali się w tej samej karczmie. Z powodu dosyć luźnej atmosfery część z nich zaczęła sobie spokojnie rozmawiać, natomiast niektórzy z nich, a w szczególności Azarah byli bardziej chętni do robienia zamieszania. Spowodowało to kłótnię z Arymateią w kwestii skrzydeł, szarpaninę z Karczmarzem, rzuceniem klątwy na biednego pijaka oraz pierwsze starcie z patronką drużyny, Luną. O dziwo, reszta osób w karczmie nie zwracała uwagi na to wszystko, wręcz przeciwnie - wydawali się wyjątkowo obojętni, nie do końca przytomni.

Większość z graczy, z braku lepszego zajęcia, dołączyli do reszty mieszkańców i udali się na zawody. Wtedy też zauważyli, że nawet wojownicy na samych zawodach są w jakimś maraźmie, przez co turniej okazał się fiaskiem. Zaciekawieni dziwną chorobą która wydaję się nękać to miasto, nasi gracze, jako jedyni normalnie zachowujące się osoby postanowiły zbadać przyczynę tego zjawiska.

Nikt nie chciał im powiedzieć co właściwie się stało, wręcz przeciwnie, zaprzeczali by rzekomo cokolwiek się stało. Prawda wyszła na jaw dopiero wtedy, gdy dwukrotnie doszło do spalenia żywcem mieszkańców (w jednym przypadku spowodowała to nasza Paladynka). Niedługo potem też, chcąc znaleźć schronienie przed nagle wrogo nastawionymi mieszkańcami, bohaterowie skryli się w kaplicy, by odkryć że... doszło do niej do masakry. Wszyscy kapłani i służący zostali zamordowani, a ściany i podłoga były pokryte krwawymi, demonicznymi inkantacjami. Dopiero wtedy bohaterowie zorientowali się w jak poważnych kłopotach się znajdują.

Niedługo potem doszło do starcia z mieszkańcami, którzy porzuciwszy już swą fasadę, zaatakowali bohaterów jako tłum ożywieńców. Niestety, połowa z graczy została pojmana, drugiej natomiast udało się uciec. Po krótkiej naradzie postanowili udać się za śladem uprowadzonych do opuszczonej posiadłości na obrzeżach miasta. Tam też kilkuosobowej drużynie udało się przebrnąć przez tłumy zombie, uratować swych kompanów i odkryć, że w mieście tym znajdował się wcześniej nekromanta, wędrujący po miastach w celu przejęcia ich za pomocą ożywionych martwych.

Niedługo potem, wszyscy razem, z pomocą błogosławieństwa paladynki oczyścili miasto z nieumarłych za pomocą wody święconej. Po wysłaniu listy do przełożonych zakonu Arymetei w sprawie tego nekromanty, nasza przypadkiem-stworzona drużyna wyruszyła w drogę, w celu dopadnięcia tego człowieka.

### WROGIE MIASTO

W trakcie ich wędrówki przeszli przez miasto, które okazało się bardzo wrogo nastawione do ras innych niż ludzie, a jego władca chciał się ich pozbyć. Z pomocą syna władcy, Coro, odkryli plan króla który pod fasadą fałszywej przyjaźni z nowo przybyłymi gośćmi chciał ich wszystkich otruć, by w pełni skruszyć nadzieję jego syna i innych ras na wprowadzenie tolerancji. Z tego też powodu, widząc że jego przyjaciele są w niebezpieczeństwie, Coro postanowił wyruszyć w drogę razem z przybyłymi z dala od tego miasta.

Niestety w tym samym czasie, jeden z druidów, z... niewiadomego właściwie powodu dokonał masakry w miejskim klasztorze. Fakt ten spowodował, że podczas swojego odejścia, drużyna stała się ofiarą pościgu króla. W chwili wyjścia z miasta władca osaczył bohaterów, chcąc usłyszeć co mają na swoje usprawiedliwienie. W efekcie niezbyt korzystnych negocjacji i próby wyjaśnienia co zaszło, król wydał rozkaz rozstrzelania uciekinierów. W jednej chwili naprzód rzucił się książe, zasłaniając własnym ciałem jednego z dyplomatów. W chwili nagłego szoku wszystkich, ostatkiem sił nakazał drużynie uciekać. Pełni rozpaczy uciekli daleko w pobliski las. Zrozpaczony król, nie potrafiący pogodzić się ze śmiercią swojego potomka, wydał list gończy za "mordercami swojego syna".

### WYPĘDZENIE BESTII

Mniej więcej w tym samym czasie, czwórka najemników w innym mieście stworzyła prowizoryczną grupę w celu zyskania jakichś środków do życia. Przyjęli oni zadanie wypędzenia z jaskini bestii terroryzującej pewną kobietę. Po udaniu się na miejsce, gotowi na starcie, przekonali się że tą "bestią"... były tak naprawdę szopy. Przepędziwszy je i po zabraniu im kociołka zupy z królika, wrócili do kobiety powiadamiając ją o jej bezpodstawnym strachu. Po otrzymaniu niewielkiej nagrody, widząc że nie mają za bardzo nic do roboty, wyruszyli oni w drogę.

### PODZIEMNE CMENTARZYSKO

Niedługo potem, zorientowali się że przez ogłoszony list gończy nie mogą obecnie dostać się do kolejnego miasta. Podczas przeprawy przez las zauważyli, jak podejrzanie wyglądająca elfka, która mogła być jedną z poszukiwanych osób, weszła do nietypowej jaskini. Chcąc bliżej zbadać sprawę, udali się za nią, by nagle zjechać w głąb pieczary i znaleźć się w podziemnym, opuszczonym mieście. Tam też spotkali pierwszą drużynę, która - za poleceniem swej Elfickiej przyjaciółki - schowali się tu przed pościgiem.

Miasto to było wyludnione, przypominało bardziej cmentarzysko niż osadę. Tak samo, miejski cmentarz, wyglądający na sporządzony prowizorycznie, był przeolbrzymi, a prawie wszystkie groby zostały oznaczone tą samą datą śmierci. Spotkawszy jedyną pozostałą żywą osobę w tym mieście, Sorena, ojca Luny, poznali oni przyczynę nagłego zgonu mieszkańców... była nim masakra wyrządzona przez jego córkę. Przerażeni gracze, po skonfrontowaniu i uśpieniu swej kompanki w tej sprawie zorientowali się, że jest ona opętana.

Upewniając się, że ten potwór został unieruchomiony, wyruszyli do jedynej w mieście kaplicy. Tam też znaleźli spotkanie swego rodzaju kultystów w trakcie przygotowywania jakiegoś rytuału, którym towarzyszył ojciec Luny. Dowiadując się, że planują stworzyć kolejnego potwora z kolejnego dziecka Sorena, drużyna postanowiła walczyć. Po długiej i męczącej walce zabili oni wszystkich na miejscu i zniszczyli kościół, powstrzymując w ten sposób klątwę.

Pozostając sobie sami, jako że ranna i ledwo żywa Luna była jedyną, która wiedziała jak się stąd wydostać, nasi bohaterowie będą zmuszeni do znalezienia wyjścia z podziemi... czy im się to uda? To może tylko powiedzieć czas.

### POWRÓT NA POWIERZCHNIĘ

Bohaterowie wyszli jednak z podziemi, dzięki obudzeniu Luny. Tym, który obudził Lunę był PG, a uczynił to pocałunkiem, niczym książę z bajki. Następnie drużyna dowiedziała się, że symbolem, który otwiera pieczarę jest... namalowanie palcem kółka na ścianie. W każdym razie drużyna wyszła na powierzchnię i w drodze do najbliższego miasta spotkała grupkę nieznajomych. Nie mają oni jak na razie zbytniego wpływu na fabułę, ale jest to ciekawostka, o której warto wspomnieć (MG określiła ich jako "npc zrobieni z postaci z innej sesji").

Po dotarciu do handlowego miasta, drużyna dostała zlecenie na znalezienie koniokrada, który bardzo zasmucił królewnę Natalkę, tym że ukradł jej ulubionego konia, który mężnie na imię miał "RichMother"). Okoliczni mieszkańcy twierdzili, że to sama księżniczka kradła konie, ale ta ciągle zaprzeczała tym argumentom. Party zrobiło więc zasadzkę na koniokrada i złapało księżniczkę, która okazała się być tylko przebraniem zmiennokształtnego cosia. W nagrodę za to bohaterowie otrzymali fajniusi zamek za miastem.

### ŚLUBY ŚMIERCI

Wszyscy poszli w stronę zamku, z racji, iż było zarośnięte, to Hanna potknęła się o korzeń, nawdychała się pyłu zmarłego z plecaka, przez co umarła. Po przyjściu na zamek, zajęciu pokoi i zobaczeniu w jak opłakanym jest stanie, grupka chętnych postanowiła się udać do pobliskiego miasta by zaopatrzyć się w meble. Reszta została w zamku, w którym przez jakiś czas panowała sielanka, dopóki Azarah i PG nie stwierdzili, że powalczą na chowańce, co zakończyło się podpaleniem dywanu, który ugasiła Nerida. Do domu wróciła też Luna z dwiema krowami. Dywan, który został spalony, jest wywieszony przed zamkiem jako herb. Leon w tym czasie bawił się w ogródek i zapadł się w bagienko, z którego wyrzuciła go Nerida swoimi mackami, zrzucając z klifu do wody, co jednak udało się przeżyć. Później wszyscy wrócili do domu, dwóch przyszłych panów młodych poszło uprawiać segz, a reszta usiadła się social linkować, ale odgłosy ruchańska były zbyt głośne, więc lodowy mag wycastował kulkę śniegu i wrzucił ją prosto w odbyt szczerbatego przykurcza. (that was mean ngl)

Następnego dnia wszyscy poszli do miasta załatwić sprawy ślubu i tak dalej. większość osób kupiła sobie przydatne rzeczy, Nerida zyskała swojego zwierzaka - żabkę, a PG z Luną zrobili rundkę po sklepach, by kupić sobie jakieś pasujące ubranka jako świadkowie ślubu, Luna pokazała magowi małe co nieco w międzyczasie. młodzi panowie poznali miłego pana, który miał udzielić im ślubu, wytłumaczyli lokację oraz ustalili godzinę.

Nadszedł czas ślubu i miły pan udzielający ślubu okazał się być Cyricem, który skorzystał z ludzkiego ciała, by zemścić się na AzaBRUHu za wyparcie się wiary w niego. Poprosił o zamordowanie niedoszłego męża ptaka i powrót do jego wiary, na co ten się nie zgodził początkowo i doszło do walki. Walka była długa i męcząca i jej przebieg jest na kanale odpowiedzialnym za rzuty i ataki użytkowników na serwerze, rzuty były kiepskie przez co każdy ledwo co uszedł z życiem. Luna doznała mocnych uszkodzeń, gdyż miecz przykurcza przebił ją na wylot w brzuch. Ostatecznie Yglestein zniszczył ciało, w którym przebywał Cyric, jednakże Leon z pozostałym niskim HP dostał odłamkiem lodu w głowę, odłamek przez oko wbił mu się w mózg i go zabił

Jednocześnie okazało się, że AzaBRUH trzyma nie wiadomo którą stronę, co objawiło się tym, że na zmianę atakował i Cyrika i swoją drużynę.

### ZAGINIONY STOLARZ

W tym samym czasie, grupka która udała się do pobliskiego miasta znalazła zakład... zastali tam jedynie syna stolarza, który powiedział im, że jego ojciec poszedł wykonać zamówienie w mieście słonecznych elfów

Tak więc drużyna udała się razem z tym chłopcem do rzekomego miasta, a tam jakaś mała elfka wyjaśniła im, że faktycznie, stolarz tu był, jednak już wyszedł kilka godzin temu. To oznaczało, że zaginał

Zdesperowana drużyna zaczęła szukać w okolicy śladów po zaginionym, znajdując jedynie pieniądze i dokumenty po jakimś rannym człowieku, a także opuszczone ognisko w lesie, w pobliżu spalonej polany, wyglądającej na miejsce ćwiczeń. Stamtąd, udali się do pobliskich dwóch jaskiń, w których znaleźli tylko grupkę smutnych szopów, opłakujących spalenie łąki i próbujących uratować kwiat. Po przepytaniu ich (?), drużyna dowiedziała się, że w okolicy był jakiś ciemny mężczyzna, który je przegonił

W tej samej chwili, widząc jak do drugiej jaskini przemyka jakaś osoba, postanowili ją osaczyć, jednak jej nie było. Po krótkich oględzinach wpadli jednak na pomysł, by spróbować użyć pieczęci otwierającej przejścia do podziemnych miast... i faktycznie im się udało. Znaleźli się pod ziemią.

Widząc na schodach uciekiniera osaczyli go, lecz ten gotowy był do walki. Wezwał swoich elfickich pobratymców. Na szczęście, dzięki spokojnej rozmowie doszło do porozumienia między obiema stronami i drużyna po pierwsze zwróciła znalezione przedmioty rannemu elfowi, a po drugie - znalazła zaginionego ojca, który był obity. Mroczne elfy, myśląc że jest człowiekiem słonecznych elfów porwali go, by zyskać okup. Wyjaśnili, że nienawidzą tych elfów, ponieważ przez zbudowanie swojego błyszczącego miasta, przegonili ich właśnie do tej jaskini.

Zabierając biedaka ze sobą i żegnając się, sugerując że zemsta nie jest dobrym rozwiązaniem, drużyna usłyszała jeszcze ostrzeżenie - by nie szli główną drogą, jako że mroczne elfy dopiero co wykonały rytuał przyzwania swojej bogini, siejącej zniszczenie i śmierć.

Biorąc tą radę do serc, kompania próbowała przejść przez las okrężną drogą, byle tylko bezpiecznie. Jednak, gdy się przez niego przedzierali, nagle z góry spadła na nich... pajęczyna. Bogini właśnie przybyła.

Nie mając drogi ucieczki drużyna dzielnie stanęła do walki z samą przyzwaną, która okazała się naprawdę groźnym wrogiem. Bohaterowie pomimo ran zadawanych przez pajęczycę walczyli wyjątkowo skutecznie i wydawało się, że szczęście stoi po ich stronie... gdy nagle ten potwór przebił na wylot syna stolarza, zabijając go na miejscu. Pełni gniewu i rozpaczy bohaterowie rzucili się morderczynię i zadali jej śmiertelne rany, powodując jej odejście... do czasu.

Znajdując ciała swych szopich przyjaciół, zrozpaczeni zwycięzcy pochowali je, wzięli ze sobą ciało młodzieńca i udali się z powrotem do miasta. Tam po noclegu i wsparciu rodziny chłopaka, pochowali go.

Tak o to, mimo straszliwej goryczy, drużyna zyskała to, po co wpierw przyszła, czyli zamówienie na meble. Po ustaleniu transakcji, udali się z powrotem do domu, by zastać tam zamieszanie, pozostawione przez swoich towarzyszy.

### WYGŁODZONE MIASTO

Tak samo jak reszta, widząc opłakany stan swojego nowego domu, piątka (proszę mnie poprawić jak nie) z drużyny postanowiła zaopatrzyć zamek w jedzenie. Udali się więc do któregoś z pobliskich miast by tam poprosić rolników o cotygodniowe zapasy. Po naprawdę długiej wędrówce zorientowali się, że... bramy miasta byly zamknięte. Nie chcąc się poddać po tak długim czasie, postanowili pójść na jego obrzeża, szukając jakiegoś innego wejścia. Przechodząc przez okoliczne pola by skrócić drogę, nim się spostrzegli... wpadli w sidła. Metalowa sieć uciskała ich mocno, a z szybkich oględzin uznali, że dosięgnięcie liny na której wisi cała ta pułapka jest dla nich niemożliwe. Zdani byli teraz na łaskę losu...

 A los ofiarował im niemego rycerza, który akurat w tym czasie przechodził w pobliżu. Zwróciwszy jego uwagę, bohaterzy wykrzyczeli błagalną prośbę o pomoc, na którą ten się zgodził. Po krótkich rozważaniach co może zrobić, rycerz zdecydował się zaufać swojemu szczęściu i rzucił mieczem prosto w linę by ją przeciąć. Nie trafił w nią... Ale trafił w gałąź trzymającą klatkę, zrzucając wszystkich na ziemię. Dzięki czarowi jednego z magów wszyscy spadli bezpiecznie... ale i tak go przygnietli.

Nie zdążywszy nawet podziękować nieznajomemu zauważyli, że zauważył ich pewien rolnik. Szybko okazało się że jest właścicielem tego pola i przerażony zawołał straż miasta. Cała drużyna została pojmana, lecz silny Nicolas wyrwał się z więzów i błagał o wysłuchanie. Przekonując ludzi, że nie są złodziejami lecz drużyną co chce zdobyć pożywienie, udało mu się wyzwolić przyjaciół. Wtedy też dowiedzieli się o problemie nękającym to miasto

Otóż od dłuższego czasu wszelkie zapasy pożywienia zostały zabierane, a raczej - pożerane. Oczywiście przyczyna ich zniknięcia była nieznana - stąd też mieszkańcy skierowali prośbę do bohaterów by ci zbadali problem i najlepiej go rozwiązali. Ci ochoczo przyjęli ofertę Rozdzielając się by zbadać okolice, bohaterzy natrafili na ślady niedawnych obozowisk, lecz co ważniejsze - na tunel wykopany pod miastem Stwierdziwszy, że nie mógł być wykopany przez człowieka, a jakąś dużą szponiastą bestię zorientowali się, że... ona jest w pobliżu.

Ku ich oczom ukazał się koszmarny widok ogromnego, krwistego bobra, który za chwilę się na nich rzuci. Gotowi do obrony, bohaterzy ruszyli do walki, dzielnie stawiając czoła tej bestii. Lucy zadawszy poważną ranę Bobrowi, zmusiła go do ucieczki, stąd bohaterzy ruszyli za jego śladem.
Goniąc za potworem który właśnie porwał ich uśpionego przyjaciela, Sola, bohaterzy znaleźli się w norze bobrów i  w tym momencie zorientowali się, że to jeszcze nie koniec ich walk. Cała gromada tych zwierząt rzuciła się na nich, lecz ci dawali sobie radę. Zgładziwszy większość z nich wpadli na genialny pomysł, dzięki któremu pozbędą się ich na zawsze.

Nicolas, mając przy sobie jeszcze pochodnię, którą wziął z ogniska znalezionego po drodze, podpalił spróchniałe drewno w tunelu, które natychmiast zatliło się żywym ogniem. Widząc, że wejście do tunelu właśnie się zawaliło, a w środku został tylko on z nieprzytomnym Solem, w akcie desperacji chwycił go i rzucił się do ucieczki... co mu się udało. Razem wyszli na powierzchnię, zostawiając za sobą zwęglone żeremia potworów. Mając pewność że miasta nie będzie już nękać zgraja wyjadaczy warzyw, bohaterowie przenocowali w mieście, a następnie złożyli ofertę wcześniej wspomnianemu rolnikowi na dostarczanie do zamku jedzenia.

#### DZIEŃ SĄDU

Jako że dzień sądu w sprawie dwóch oskarżonych o zabicie klasztorników zbliżał się nieubłaganie, drużyna postanowiła ruszyć do miasta w którym miała się odbyć rozprawa. Dwójka oskarżonych, wraz z eskortą w postaci Anielicy i skrytego Elfa udali się do sądu, gdy reszta zwiedzała sobie okolice.

Stojąc przed wielką radą, w której teraz także - z powodu wagi sytuacji - zebrali się członkowie świętego zgromadzenia, druid Kenku oraz stary weteran wojenny mieli udowodnić swoją niewinność. Hinven pełen skruchy wyznał prawdę, przyznając się do popełnionego czynu, wyznając także chęć zadośćuczynienia. Dzięki swoim dotychczasowym dokonaniom, jak i wstawiennictwu Yglesteina, uniknął kary śmierci, stając się lepszą osobą.

Tego samego niestety nie można powiedzieć o jego towarzyszu, Albercie, który zeznając niejasno i gubiąc się w tłumaczeniach nie zyskał przychylności sądu, tym bardziej, że był także podejrzewany o zabójstwo jednego ze swych krewnych. Rozpaczliwie próbując wyjaśnić, że zachodzi tu niesłuszność, w trakcie bycia pojmanym przez strażników, Albert pokazał pieczęć na swym ciele... i w tym momencie stanął w płomieniach, przyzywając zaklętego w nim demona.

Przerażeni członkowie sądu zostawili nieszczęśnika na pastwę losu, a jego cierpienia musieli skrócić jego towarzysze. Trójka starała się mu pomóc jak tylko się dało, nawet na chwile go gasząc, lecz niedługo potem stracił on życie. Wyrównując już dawny dług, demon zniknął, pozostawiając martwe ciało Alberta. Tak oto zmarł kolejny towarzysz.

W tym czasie pozostali, usłyszawszy plotkę o rzekomym smoku na pobliskim wzgórzu, udali się zbadać to miejsce. Zastali tam młodzieńca przechwalającego się, że własnoręcznie ubił bestię. Słysząc te słowa, pełen wściekłości mag lodu uderzył dzieciaka prosto w twarz. Nie był świadom, że z nim był jeszcze jego gang... pełen silnych, brodatych mężczyzn. Jako że na dyplomację nie było miejsca, a sama rozmowa przerodziła się w wyzwiska i szyderstwa, wszyscy byli gotowi na polanie się krwi... gdyby nie dziwny przybysz, mroczny elf który powstrzymał tą bijatykę. Widząc go, mięśniacy odpuścili, gdyż mają z nim pewne niedokończone rachunki, zostawiając drużynę w spokoju.

Po krótkiej rozmowie z nowo przybyłym który przedstawił się jako zwykły poszukiwacz przygód, drużyna nabrała do niego bardzo dużych wątpliwości, jednakże podziękowała za "ratunek".

#### NAPAD

Z braku lepszego pomysłu, nasza drużyna udała się do karczmy, mając nadzieję na spokojny posiłek. Spotkali w niej także wyjątkowo... specyficznie wyglądającego wojownika, który przysiadł się do ich stołu. Nie widząc w nim złych zamiarów, spędzili razem trochę czasu... aż z zewnątrz nie usłyszeli krzyków. Wiedząc już co się może święcić, wszyscy ruszyli w kierunku odgłosów.

Ich źródłem okazała się młoda kobieta o imieniu Klara, która była ofiarą napaści. Ktoś wtargnął do jej biednej chaty przez okno, raniąc ją w ramię, a następnie uciekł tyłem. Przerażona faktem, że ktoś tak po prostu ją napadł, nawet nic nie zabierając, poprosiła naszych bohaterów o poszukanie sprawcy. Mocno zaniepokojeni całą tą sytuacją, szczególnie że podejrzanym był ktoś o aurze pełnej bardzo mrocznej magii, ruszyli w jego poszukiwaniach.

Śledztwo jednak nie posunęło się daleko, gdyż ślad urywał się w środku miasta, jakby zbieg wsiadł na jakiś pojazd i uciekł. Zrezygnowani herosi mieli już wracać z powrotem, gdy... nagle usłyszeli powitanie wypowiedziane znajomym głosem.

Byli to ponownie ci mięśniacy, z którymi to wcześniej drużyna miała spór. Nie widząc innego rozwiązania niż przemoc, wszyscy sięgnęli po broń, gotowi do walki. Miała to być jedna z najkrwawszych dotychczas potyczek.

Tego dnia ewidentnie szczęście nie było po stronie naszych bohaterów. Przebiegły Nicolas biorąc jako zakładnika młodego, sam został schwytany od tyłu, by następnie zostać postrzelony czarem unieruchomienia przez niekompetentnego kleryka. Łucznik Zbych swymi strzałami zranił więcej sojuszników niż wrogów, by samemu potem następnie zostać dźgniętym w oko i w... pośladki. Bard Azarah stracił przytomność, Druid Hinven otrzymał cios mieczem w plecy, Luna doznała obrażeń na tyle poważnych, że większość jej kości jest złamana, a rycerz niemowa zaczął panikować przez czarną krew spływającą z jego rąk. Na szczęście po stronie gangu było więcej ofiar i z każdym kolejnym na ziemi, drużynie wydawało się, że uda im się przetrwać... gdy nagle mroczna elfica, przywołując wcześniej pełnie swojej energii, upadła na ziemię... co spowodowało wysadzenie całej okolicy.

Ledwo żywa drużyna znalazła się na dnie krateru w środku miasta... wraz ze swym nowym towarzyszem w formie krwiożerczego wilkołaka. Na szczęście miał na tyle samoświadomości, by dać się związać przez Arymateię. Zebrawszy się jakoś z ziemi i po opatrzeniu najbardziej rannych, na górze zobaczyli swoje przyjaciółki, Lucy która została w karczmie oraz Neridę, która została wraz z Klarą... oraz dziwnego chłopca, który wskazał im drogę. Z ich pomocą udało się zwiesić linę, po której wszyscy wyszli z dziury bezpiecznie.

Roztrzęsieni całą sytuacją, "bohaterzy" szybko uciekli z miejsca zdarzenia, szukając schronienia w domu wcześniej spotkanej dziewczyny. Mimo nieznalezienia jej oprawcy, ugościła ich w swym przybytku pod warunkiem, że będą go jeszcze szukać.

W późniejszym czasie, udając się ponownie na poszukiwania, drużyna wyszła do miasta by tam ponownie poszukać śladów... by tylko zobaczyć na niebie dwa ogromne smoki. Niedługo potem całe miasto stanęło w płomieniach, zostawiając po sobie jedynie zgliszcza. Drużynie udało się uciec do miejskiego systemu tunelów, gdzie także spotkali resztę swych towarzyszy. Wyprowadzeni przez wcześniej spotkanego mrocznego elfa, poturbowani bohaterzy wrócili do swego zamku, zabierając ze sobą paru ocaleńców... lecz przez przypadek przyprowadzili ze sobą wielkie kłopoty.

### CASTLEVANIA DND

Drużyna od samego początku sesji była w nieciekawym położeniu. Ranni "bohaterowie" musieli uciekać przed potężną grupą wampirów, aby móc zregenerować siły. Udało im się uciec przez portal do pobliskiego lasu.

Tam ekipa zregenerowała się i zaczęła przygotowania do walki. Niektórzy pochowali się w drzewach, inni zastawiali pułapki, a Łysy z krwawiącym anus posłużył za przynętę mającą zwabić krwiopijców.

W chwili przybycia wąpierzy zaczęło się robić gorąco. Walka była długa i wyniszczająca, ale głównie przez standardowe napierdalańsko drużyny między sobą. Koniec końców wampiry skończyły w dole z palami, rozpołowione lub zdekapitowane, lecz Nerida i Luna podczas spadły z klifu do morza i na jakiś czas słuch o nich zaginął.

Akcja ratownicza była iście komiczna, gdyż jeden z ratujących dziarsko rzucił się w odmęty morza i sam prawie się utopił, a Neridy i Luny ostatecznie nie znaleziono. W międzyczasie część drużyny paliła i grabiła zwłoki oponentów, aby upewnić się, że śmiertelni inaczej przestaną być śmiertelni w ogóle.

Kiedy wszystko się zakończyło, wymęczona drużyna wróciła do zamku. Nerida poprzez chowańca dała znać, że regeneruje się w karczmie i wróci do nich następnego dnia, jednakże do tej pory nie wiadomo, co z Luną.

Następnego dnia okazało się, że nasi kochani najemnicy nie mogą cieszyć się chwilą spokoju. Do drzwi zamku zapukali paladyni, poszukując kogoś, kto rysopisem przypomina kenku barda. Arymateia, wykazując się nieposzanowaniem praw ulicy, spruła się i przyprowadziła im biednego AzaBRUHa.

Okazało się, że oskarżony on jest o wywoływanie masowych samobójstw w miejscowościach, w których przebywał. Przesłuchanie prawie zakończyło się prawą jatką. Azarah wpadł w szał, w tym momencie jego kat rozdrapał sobie nadgarstki i padł martwy na ziemię.

Uznając to za dostateczny dowód, paladyni postanowili zabrać ptaszora do swojego klasztoru, jednakże nie było im to dane. Z piwnicy zaczęły dobywać się dziwne dźwięki, które okazały się być potężnymi wampirami.

Nieproszeni goście wraz z Łysym i Arytmetyką ruszyli do walki z wampirami, jednakże dwójka z naszej drużyny grzecznie się wycofała, gdy wąpierze rozszarpały biednych paladynów w ułamku sekundy.

Sytuacja zaczynała robić się nieciekawa, lecz wtedy pojawił się on.  Skra'al, dzierżący czaszkę przywódcy i na chillku pijący z niej ziołową herbatkę.

Na widok Dragonborna na spokojnie pijącego z czaszki ich pobratymcy, wampiry czym prędzej spierdoliły z zamku, co miało oznaczać definitywne zakończenie przygód na dzisiaj.

Łysy zaprowadził dopiero co obudzonego z szału Azaraha do wieży, jednakże stało się coś, czego nie spodziewał się nikt.

Ptak w końcu poleciał. Tylko że z okna na pola pod zamkiem.

Na widoku rozpaćkanych zwłok barda i rozpaczającego Zbyszka sesja dobiegła końca.

### MIECZE I ROMANSE

Kilka dni po ostatnich wydarzeniach pod zamek przybyło dziwne kotowate cuś. Okazało się być chowańcem Luny, który miał wiadomość od patronki drużyny.

Według jej treści znajdowała się ona w wielkich tarapatach. Nasza ferajna retardów przejęła się tą wiadomością i przygotowywała się do wymarszu, podczas gdy Lodowy Mag płakał, że nie może hugnąć kiciusia.

Podczas gdy PG przygotowywał jedzenie na wyprawę, w oknie kuchni pojawił się sterowany przez kogoś szkielet AzaBRUHa. Domorosły kucharzyna, chcąc go odstraszyć, ryknął na niego, a jego głos był tak P O T Ę Ż N Y, że wybił nim szybę w kuchni. Chwilę potem szkielet za poleceniem tego, który go przywołał, popełnił drugiego samobója i został pierwszym zestawem puzzli w historii DnD.

Po tych wszystkich perypetiach drużyna w końcu ruszyła za chowańcem, aby zaprowadził ich do Luny. Po krótkiej podróży dotarli do miejsca, w którego okolicy były trzy nieznane miasta, a chowaniec się rozpłynął.

W tym momencie rozdzielili się, poszukując w każdym z nich jakichś śladów Luny. Ze strzępków informacji zebranych po miejscowościach wszystko wskazywało, że Luna znajduje się na arenie w pierwszym mieście.

Drużyna rozsiadła się na trybunach, niedługo potem rozpoczęła się pierwsza walka - pomiędzy bezręką k\*bietą a, jak się okazało, nowym graczem. Wojownik ten okazał się być niesamowitym kozakiem. Zaraz na początku starcia podciął k\*biecie nogi, a ta wyjebała się głową na własny topór i wyzionęła ducha.

Zaraz potem na arenę wpuszczono Lunę i kilka uroczych lewków, które z pewnością chciałby popatać Lodowy Mag. Ekipa na widok tej sytuacji postanowiła rozdzielić się i dostać na arenę, jednakże zanim cokolwiek zrobili lwy zostały wybite. Nowa postać prawdopodobnie posługuje się jakimś językiem starożytnych, gdyż po walce wyryła na piasku dziwną frazę "GG EZ".

W nocy, już po zamknięciu areny, drużyna postanowiła tam wrócić. Po okolicy kręciło się sporo strażników. Sol jednak miał dobry plan na obejście zabezpieczeń - powiedział im, że przyszedł na praktyki do magów pilnujących areny. Reszta postanowiła pójść w tym czasie do karczmy.

Po wizycie u magów Sol postanowił udać się do tej samej tawerny, w której akurat znajdowała się ekipa. Nie dowiedział się on, gdzie dokładnie przebywa Luna, ale znalazł sposób na pozbycie się magii rozpraszającej otaczającej arenę. Okazało się, że w przejściach między pochodniami znajdują się kamienie, które odpowiadają za tę blokadę.

Wykorzystując tę informację, wesoła gromadka wpadła na pomysł uwolnienia Luny. Rozdzielili się po korytarzach i każdy zdjął po kamieniu. Jednakże dalej byli na terenie areny, więc blokada wciąż działała. Nerida wyrzuciła kamienie, a reszta zaczęła robić rozróbę.

Lodowy Mag wycastował śnieżkę, która trafiła nową członkinię w głowę, a Sol rozpylił trującą chmurę na arenie. Widząc co się dzieje, Luna złapała nową za rękę i przeteleportowała ich w okolicę drużyny ratowniczej.

Kiedy banda znalazła się w komplecie, zamierzali wyciągnąć przez wciąż aktywny portal resztę zawodników areny. Cóż, nic z tego nie wyszło, gdyż Lodowy Mag wyciągnął dwa niesamowicie wkurwione materiały do patańska. Widząc to, Luna w porę zamknęła portal, a lewki straciły ogony, bo tylko tyle zdążyło wyjść z portalu.

Pozostała jeszcze jedna opcja na uratowanie z areny reszty k\*biet. Postanowili powiadomić syna króla o rzeczach, które działy się na arenie, ponieważ nie miał o niczym pojęcia. Ten niestety nie chciał im uwierzyć. Sytuację znowu uratował Sol, prowokując go do pójścia na arenę i zobaczenia masakry na własne oczy.

Książę, gdy tylko zobaczył co odkurwia się na arenie, kazał natychmiast przerwać walki. Organizatorzy nie byli z tego faktu zadowoleni, jednakowoż zmuszeni byli posłuchać swojego władcy. Ten, w ramach wdzięczności za wygadanie się o fight clubie, obiecał pomóc naszym "bohaterom" w chwili, gdy będą tego potrzebować.

Kiedy już zrobili swoje, drużyna z nowym, świeżo porwanym członkiem sprzedała większość kamieni i czym prędzej wyjechała z miasta. Po powrocie do zamku PG przestudiował księgę o kamieniach, które zdobyli, dowiadując się o nich co nieco.

Poza tym Sol postanowił urządzić sobie sesję całowania, oczarowując Lunę (dosłownie - użył na niej zaklęcia dominacji) i Neridę (tym razem swoim urokiem osobistym), konstruując swój własny harem. Wywołało to ogromne oburzenie ze strony reszty ekipy, która postanowiła pobić 3dgy elfika. Jednak nie skończyło się to dla nich zbyt dobrze, gdyż przez większość czasu napierdalali się między sobą.

Doszło do jeszcze kilku pomniejszych incydentów, takich jak pomizianie włosów nowej, która przy okazji okazała się być "nowym". Tak, do kobiecych walk na arenie przydzielili chłopca z dziewczęcą twarzą, [cool][cześć].

Po dłuższej rozmowie z nowym w ekipie sesja dobiegła końca.

### NIE BIERZCIE NARKOTYKÓW DZIECI, SPISUJCIE KONTRAKTY

Kolejna z grup miała proste zadanie - zaprowadzić Hinvena do kościoła, którego renowacji miał się podjąć i pilnować jego pracy. Pogrzebali tylko AzaBRUHa, zaraz po tym wyruszyli.

Po drodze zatrzymali się w karczmie w pobliskim mieście. Do drużyny dosiadł się niesamowicie rozgadany Tiefling, od razu proponując drużynie kontrakty, które miały okazać się potem niesamowicie ważne.

W każdym razie po nocy spędzonej w karczmie, gdy bohaterowie mieli już wychodzić, zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Przed karczmą pojawił się dziwny, mackowaty stwór. Wspaniała ekipa, niewiele myśląc, zrobiła z potwora miazgę. Naprawdę dziwnie zaczęło się robić, gdy z domów i ulic miasta spoglądało na nich teraz kilkaset takich stworów.

Z początku drużyna była zdezorientowana. Zbychu postanowił po raz pierwszy użyć umiejętności paladyńskich, próbując rozproszyć magię, truciznę, jednak nic się nie udawało.

Wtedy otępiali "bohaterowie" zdali sobie sprawę z tego, że w tym momencie ulegli halucynacji. Zorientowali się, że stworzenie, które leży pod ich stopami jest najprawdopodobniej martwym człowiekiem.

W tym momencie nadeszła pora na pierwszy kontrakt - Hinven oferując złoto poprosił ich nowego towarzysza (nawiasem mówiąc - o imieniu Deu) o cofnięcie tego momentu. Stało się to, wrócili do momentu, w którym kulka tentacli stała przed nimi, lecz tym razem ją zignorowali.

Pokręcili się chwilę po mieście, jednak ich omamy były tak mocne, że jedyne co byli w stanie zrobić to powrót do karczmy.

Z powrotem w tawernie drużyna zaczęła inspekcję, która skończyła się nieumyślną śmiercią barmana i... Przemianą w kraby. W pewnym momencie postanowili wejść do karczemnej piwnicy, lecz zaraz po otwarciu jej drzwi padli nieprzytomni na ziemię.

Obudzili się właśnie w krabiej postaci. Po krótkiej chwili dezorientacji wydostali się stamtąd przy pomocy ognistej kuli rzuconej przez Tieflinkraba. Następnie łysy okazał się silną wolą i, mimo omamów kontrolując swoje ciało, rozchlapał po ścianach krew karczmarza, gasząc podejrzane według niego pochodnie.

Chwilę później drużyna crab-rave'u zdecydowała przeszukać ciało karczmarza i zaplecze. W ustach martwego właściciela znaleźli liść, który okazał się być antidotum. Gdy tylko wrócili do zdrowia, przeszukali resztę tawerny. Na wspomnianym wcześniej zapleczu znajdowały się... plecaki podróżnicze i ludzkie, poćwiartowane mięso. Okazało się, że karczmarz serwował ludziom pyszne dania sporządzone z przebywających tu wcześniej podróżników.

Józef szybko pobiegł zawiadomić straże. Oni zaś podziękowali ekipie za udaremnienie ludożerczego procesu i puścili ich w dalszą drogę.

Po tych wszystkich perypetiach dotarli w końcu do celu. Deu i Hinven zabrali się do pracy, podczas gdy reszta rozłożyła się wygodnie na siedzeniach i sporządzali notatki.

Kiedy skończyli robotę, wrócili do zamku, gdzie zastali sajgon zrobiony przez poprzednią grupę. Nie zdołali nic od nich wyciągnąć, więc zignorowali to. Część poszła przeszukiwać piwnicę, inni po prostu udali się spać.

W pewnym momencie... Łysy zniknął, a chwilę później pod zamkiem zjawił się Azarah. Drużyna nie musiała długo dochodzić, co się stało - właśnie zawarty został kolejny kontrakt. Na tym zakończyła się kolejna z pobocznych sesji.

### NIE TRAĆ GŁOWY!

Ostatnia z grup ugościła w zamku pewnego uroczego jegomościa. Przybył on powiadomić Arytmetykę o trudnych czasach dla paladynów, oraz zabrać ją i resztę ekipy do miejsca, w którym przebywali święci wojownicy.

Gdy dotarli na miejsce (nawiasem mówiąc - rodzinne miasto Nicolasa), Arytmetyka została poinformowana, że zwłoki paladynów zaszlachtowanych przez wampiry w zamku zostały przebadane. Na tej podstawie wysnuli ciekawą teorię. Według nich wampiry zbuntowały się przeciw wojownikom światła i poradzili  na siebie uważać, w międzyczasie reszta kręciła się po mieście, w którym się zatrzymali.

Po załatwieniu kilku pomniejszych spraw drużyna postanowiła przystanąć w karczmie. O dziwo, mimo ich długiego pobytu, nie działo się nic nadzwyczajnego, drużyna gawędziła spokojnie, piła trunki z wodą święconą, generalnie chilleria i utopia. No, pomijając drobny incydent z zatruciem piwem i wywołania tym sposobem klątwy sraki.

Następnie bohaterowie zajęli się śledztwem - czy szlachcic z początku sesji, Simon, jest sprawcą podpalenia domu Nicolasa? Przesłuchiwali babuszkę, która rzekomo widziała, jak w okolicy co jakiś czas kręcą się podejrzane typki w czarnych szatach, oplecionych czarnymi pasami, ogólnie 3dgy organizacja przestępcza.

Następnie przyszła pora na przesłuchanie Simona. Stwierdził początkowo, że nic o niczym nie wie, jednakże po rzuceniu na niego Chwały Prawdy zaczął inaczej śpiewać. Drużyna chciała zaprowadzić Simona na środek miasta, aby wszem i wobec ogłosił swoje niecne czyny.

Tu właśnie zaczęły się prawdziwe problemy. Kiedy ekipa miała już wyprowadzać Szymonka z budynku, w drzwiach stanęło sześciu 3dgy bandziorów.

Zaczęła się walka. Już na samym początku Nicolas wykazał się umiejętnościami strzeleckimi i zrobił jednemu ze złych panów dodatkowy wywietrznik w głowie. Ogólnie nasza drużyna miała jakiś uraz do łepetyn biednych bandziorów, gdyż niedługo później głowa kolejnego potoczyła się po parkiecie. Na samym końcu walki zaś Skra'al zrobił puzzle z czaszki ostatniego, dociskając ją jeno dwoma palcami.

Jedyną osobą z ekipy, która poważnie ucierpiała podczas walki, była Clara. Biedaczka najpierw straciła przytomność, potem dostała od jakiegoś patałacha nożem w brzuch.

Pomijając parę pomniejszych incydentów, walka poszła naprawdę przyzwoicie. Zaraz po rozprawieniu się ze złolami drużyna zaprowadziła Simona na środek miasta, gdzie przyznał się do swoich niecnych uczynku.

Simon w tym momencie stracił głowę. Dosłownie, bo został zdekapitowany na środku miejskiego placu. Po skończonym spektaklu ekipka posprzątała tylko miejsce zdarzenia i udała się na lokalną potańcówkę.

Nazajutrz bohaterowie wrócili do zamku, oprócz Nicolasa, który postanowił jeszcze przez jakiś czas zostać w rodzinnych stronach. Na miejscu drużyna dostrzegła istny rozpierdol. Wybite okno w kuchni, brak Zbysia, ożywiony Azarah... Poznali też nowego członka drużyny - Deu. Wszyscy ze sobą social linkowali, trochę się kłócili, OP Lodowy Mag wywołał klątwę sraki na drużynie swoimi prima sort kanapkami...

Na tym ostatnia póki co sesja grupowa się zakończyła.

### WLAZŁ KOTEK NA ŻYRANDOL I MRUGA

Tego ranka w zamku było tłoczno. Na początek drużyna ugościła podróżniczkę, która szukała miejsca na odpoczynek. Kiedy już się z nią zapoznali, do zamku przybył pewien znajomy jegomość. Przywiózł on naszej familii masę mleka.

Z tej okazji postanowiono sobie zrobić soczystą ucztę, której głównym składnikiem było rzeczone mleko, pite z kufli i dodane do ciasta. Po skończonej konsumpcji wszyscy rozsiedli się wygodnie, z pełnymi brzuchami... I nagle zmienili się koty

Cała hala nagle zrobiła się pełna małych, słodkich koteczków. Nikt nie wiedział, co właśnie się stało. Nikt nie próbował tego odwrócić, zrzucanie kufli ze stołu i drapanie się po ogonach wydawało się o wiele bardziej kuszącymi zajęciami.

Swawole trwały w najlepsze. A to grupka kotów próbowała skoczyć na żyrandol, a to kolejne bawiły się pluszową myszą-chowańcem, inne sobie słodziutko spały...

Trwałoby to dalej w najlepsze, jednakowoż większość kotków najadło się śniegu poświęconego przez Arytmetykę i wróciło do ludzkiej postaci. Zaraz po przemianie zaczęli sprzątać zamek, zaś reszta, która pozostała w kociej postaci, posłużyła im jako pupilki do głaskania ;w;

Tak oto zakończyła się kolejna, niezobowiązująca i niewiarygodnie urocza Ofiszjalowa sesja DnD.

### SZTYWNE PTAKI ZDRADY

Drużyna miała intensywny poranek. Z samego rana ruszyli na zamkowe pola, potrenować nieco. Kiedy mieli już zaczynać, podjechała do nich karoca. W niej byli Nicolas i jego nowy kolega, Umbero Domine, łowca z dalekiej pustyni.

Kiedy ekipa była już w komplecie, zaczął się trening. Na dobry początek upośledzona rodzinka musiała złapać skikającego po okolicznych krzakach słodkiego króliczka. Cóż, to ćwiczenie świetnie pokazało niekompetencję drużyny, gdyż połowa drużyny poprzewracała się, pospadała z klifu...

W końcu Arytmetyce udało się złapać królisia. Po chwili patania puchatego słodziaka przyszedł czas na następne ćwiczenie. Tym razem zadaniem ekipki było obalenie Luny. To ćwiczenie  również okazało się dla większości fiaskiem, jednakże Skra'alowi udało się założyć Lunie soczystego Nelsona.

Po treningu nadszedł czas na odpoczynek. Po całym dniu social linkowania i spisywania kontraktów drużyna udała się w spanko, jednak nie na długo...

Zaczęło się od przemiany Józefa w wilkołaka, lecz to akurat zostało szybko ogarnięte. Ciekawie zaczęło się robić wtedy, gdy do zamku zawitała drużyna seryjnych samobójców, to znaczy sługusów Cyrika. Przyszli oni po pewnego pierzastego barda, chyba każdy wie o kogo chodzi.

W tym momencie Zbychu zapewne przewracał się w swoim kotle, jako że Azarah ochoczo przeszedł na stronę wroga, przy okazji starając się wywołać parę samobójstw. Wkurwiona drużyna odprawiła go z kwitkiem, a potem wróciła do spania.

Po tych wydarzeniach przyszedł czas na kolejne. Do Arytmetyki przyszedł pewien pan, który okazał się być początkującym paladynem. Okazało się, że pewna klątwa zaczęła działać i jej pomoc jest pilnie potrzebna. Nasz przerośnięty gołąb ruszył więc natychmiastowo w podróż.

Kiedy anielica jechała na miejsce, reszta drużyny została w zamku i social linkowała. Nie trwało to jednak zbyt długo, gdyż w trakcie wesołej gadki... Zaczął płonąć las. Wszyscy ruszyli niezwłocznie na miejsce zdarzenia. Zastali tam martwego młodzika i Arymateię walczącą z bandą Tieflingów, wyraźnie zranioną.

Nawiązała się walka. Drużynie niesamowicie sprawnie poszło pozbycie się diabełków z odzysku i podleczenie Arytmetyki.

Wraz z końcem walki zakończyła się również kolejna sesja Ofiszjalowego DnD.

### WALKA TENTACLI, EGZORCYŚCI, NO I DIABELSCY RECYDYWIŚCI

Sesja była kontynuacją poprzedniego wątku, a więc drużyna dalej towarzyszyła Arymatei w podróży do miasta. Okazało się, że na jej bracie od kilku lat ciążyła klątwa, która ostatnio mocno przybrała na sile, a sama Akustyka wraz z kilkoma innymi świętymi wojownikami miała przeprowadzić egzorcyzm.

Do rytuału potrzebna była mikstura, której składnikiem był m. in. bez. Ekipa dziarsko ruszyła na zbieranie zielska, jednak oczywiście nic nie mogło potoczyć się po ich myśli. W okolicy leżał trup, bez żadnych śladów walki, bez żadnych zadrapań. Wszyscy byli zdziwieni tym faktem i postanowili nieco powęszyć. Kiedy po dłuższej chwili wrócili na miejsce zdarzenia, zamiast jednego ciała był tam cały stos.

Była tam też jedna ocalała, białowłosa dziewczyna, okropnie poraniona. Bohaterowie natychmiastowo ją opatrzyli. Część z nich zabrała ją ze sobą do karczmy, reszta zaś została przy zwłokach, wypatrując bestii, która mogła być sprawcą tej całej masakry.

Szybko okazało się, że zabranie ze sobą białowłosej nie było najlepszym pomysłem. W środku nocy część drużyny obudził hałas. Jego źródłem okazała się być... Dziewoja, dusząca Skra'la swoim długaśnym językiem.

Oczywiście doszło do starcia, do którego niedługo później dołączyła reszta leniuchów z karczmy i ekipa tropiąca potwora. Podczas walki nie mogło zabraknąć śmiesznych sytuacji, takich jak wbicie miecza w sufit, walka macek z językiem, która mogła wywołać dwuznaczne skojarzenia, no i finalny cios w stronę potworzycy, którym było zajebanie łbem o beton.

Koniec końców jednak wszyscy wyszli z potyczki cało. Nazajutrz zaś od razu ruszyli do miejsca, w którym miał odbyć się egzorcyzm. Arytmetyka wraz z kilkoma paladynami wykonywała obrzęd, podczas gdy reszta ustawiła się pod budynkiem w pozycjach bojowych, przygotowani na ewentualną walkę z demonem.

Rytuał wyszedł zadziwiająco dobrze, klątwa opuściła braciaka i przybrała postać fireballa, który z deczka podniszczył okoliczną wieżę. Kiedy pył opadł i wszystko wydawało się być w porządku, drużyna dostrzegła brygadę wrogo nastawionych Tieflingów...

### Senniczek upośledzonej rodzinki

Wraz z początkiem sesji miało zacząć się epickie napierdzielańsko z Tieflingami... Tylko coś poszło nie tak. Najwidoczniej diaboły nie gustują w uczciwych potyczkach, jeden z nich postanowił rzucić jakieś zaklęcie... I wtedy zaczęły dziać się bardzo dziwne rzeczy.

Wszyscy członkowie ekipy zaczęli jakby śnić na jawie, szybko więc stało się jasne, że cwaniaczek Tiefling użył zaklęcia iluzji. Teraz musieli wydostać się spod jego okowów... No i jeszcze rozprawić się z przeciwnikiem rzecz jasna.

Należy jeszcze nadmienić, że ich iluzje do przyjemnych nie należały, każdy został zamknięty w swoim personalnym piekle i musiał dać z siebie wszystko, żeby się z niego wydostać. Poszczególne koszmary były na tyle ciekawe, że szkoda nie opisać ich z osobna...

No więc zacznijmy od loli kleryczki, która to wylądowała... W mieście pełnym demonów. Cóż, można pomyśleć, że zaklęcie nie zmieniło w jej przypadku zbyt wiele... Ale czy z murów każdego miasta wylewa się dziwna maź, a z pola walki lądujesz prosto na grillu?

Skra'al obudził się na polu kukurydzy, skąpanym w letnim słoneczku. Sielanka, prawda? No niezbyt, kiedy musisz pracować na nim jako niewolnik. Chcesz zerwać sobie trochę kukurydzy, a ta nagle zaczyna krzyczeć i alarmuje twoich nadzorców. Biczowanie przez swoich panów też nie należy do najprzyjemniejszych rzeczy. Dragonborn nie miał zamiaru pozwolić sobie na takie traktowanie... Więc z nadzorców została ino miazga. A z jakiegoś szykanującego go dziecka nieźle przypieczone mięsko.

Nerida ni stąd, ni zowąd znalazła się w ciemnym pomieszczeniu bez wyjścia, do tego z kurczącymi się ścianami. Zaradna syrenka owe ściany rozepchała i wydostała się z pułapki, by znaleźć się... W pokoju jej ojca. Po krótkiej i kąśliwej wymianie zdań wybiegła również z pokoju, zarazem wydostając się ze swojego koszmaru.

Józef trafił do jakiejś wioski... Ale to nie miejsce ma tutaj znaczenie, a napotkane przez niego osoby. Czy może raczej osoba... Zważając na fakt, że każdy mieszkaniec wioski był jego matką. Próby przebicia się przez mur z kopii swojej rodzicielki najlepsze.

Hinven... Cóż, czego innego oprócz kościołów można się po nim spodziewać? Tak, mieścina, w której każdy budynek był kościołem... Jednak piromania nie była mu w głowie. Wolał w jakiś sposób pomóc tamtejszym kapłanom, strasznie okaleczonym i raczej niespełna rozumu.

Sol ze swoim koszmarem miał naprawdę ostrą jazdę, ponieważ trafił do... Zamtuzu. Jednak sen nie potoczył się tak, jak wszyscy się tego spodziewali... Elf stracił na moment swojego małego przyjaciela, pozabijał wszystkich w przybytku i powiesił się na czyichś jelitach.

W koszmarze Ignacego wszyscy członkowie drużyny byli martwi. Do tego przebici kopiami jego własnego miecza. Nie ma co się dziwić, że chłopa przytłoczyło ogromne poczucie winy i stracił panowanie nad sytuacją. Zdecydowanie jego sumieniu nie pomogło to, że martwi towarzysze na chwilę wstali, zaczęli obwiniać go o wszystko i kazali mu do nich dołączyć. Rycerz skończył swój sen z mieczem wbitym w brzuch.

Lodowy Mag zaś przeniósł się w przyszłość. Po kilkudziesięciu latach przygód, ratowania miast i walk z dziwnymi stworami został jedynym żywym członkiem drużyny, a zarazem lokalnym bohaterem i atrakcją turystyczną. Właśnie przyjmował gości, kiedy usłyszał krzyki swojego chowańca. Poszedł to sprawdzić, a tam... Ujrzał znajomą sylwetkę dzieciaka wikingów, samozwańczego smokobójcy. O dziwo zachował stoicki spokój... I wydostał się ze swojej mary.

Nie trzeba zbyt dobrze znać Deu, by wiedzieć, że gardzi Assimarami. Na jego nieszczęście trafił do miasta, którego rezydentami były właśnie rasistowskie gołębie... Nie przyjęli Tieflinga zbyt miło, poza paroma obelgami z ich strony doczekał się również... Kontraktu, po którego podpisaniu miał zginąć. Jednak jako, że nie miał dostać nic w zamian, nie przyjął "oferty". Za to otworzył bramy do piekła.

Wydawać by się mogło, że na Arymateię nie zadziałało zaklęcie. Dalej znajdowała się na polu bitwy, widziała wyrównaną walkę swoich towarzyszy z przeciwnikiem... Do czasu. Po modlitwie do swojego boga przenosi się w dziwne miejsce, które przypominało wnętrze klasztoru. Tam czekał na nią nikt inny, jak sam Cyric. Wdała się z tym bucem w kłótnię, zarzucając mu, że jest tylko iluzją. Dyskusja nie przyniosła własnych efektów, więc gołębica postanowiła sięgnąć po inne środki. Gdy tylko dotknęła Cyrica, ten rozpłynął się w powietrzu, zaś Arymateia wydostała się z okowów iluzji.

Yglestein miał okazję sprawdzić się w roli przywódcy. Kierując grupą wojowników, miał jedno zadanie - rozgromić nacierającą hordę wampirów. Jego zdolności przywódcze nie były na zbyt wysokim poziomie, jego wojska elegancko przeżynały walkę... Paladyn nie wytrzymał presji, kiedy padła większość jego ludzi, postanowił rzucić się z klifu.

Yona musi lubić stare kino, zważając na fakt, że nagle znalazł się na tonącym Titanicu. Do tego nikt nie raczył go zauważyć, wszyscy oprócz niego zaczęli odpływać na szalupach. Statek tonął, a bard musiał kombinować. Koniec końców odpłynął na prowizorycznej tratwie z wyrwanych z zawiasów drzwi.

Lucy znalazła się w klasztorze, bez żadnego wyjaśnienia dostając zadanie - sprawdzić, co jest powodem unoszącego się w dalekiej okolicy dymu. Zabrała ze sobą jedną ze znajdujących się tam panienek i ruszyła. Po dotarciu na miejsce jej oczom ukazał się podróżnik, palący dziwne zwoje. Nie uznała tego za nic nadzwyczajnego, postanowiła więc wrócić ze swoją towarzyszką do klasztoru... Problem w tym, że ta nagle opadła z sił i rozsypała się w proch. Bez zbędnego zatrzymywania się dalej zmierzała do klasztoru, zastanawiając się, jak wytłumaczyć zniknięcie dziewczyny. Wyszło jednak na to, że nie musi składać żadnych wyjaśnień... Gdyż wszystkie rezydentki klasztoru zmieniły się w dziwne, wodniste karykatury. Wojowniczka wraz z przypadkowo znalezioną ocalałą stoczyła z nimi walkę, ostatecznie wydostając się z klasztoru i swojego snu.

Wiedzieliście, że Savdus jest mistrzem freestyle'u? Na pewno nie wiedziały tego karykatury upośledzonej rodzinki... Otóż nasz słodziutki fanatyk krakersów wrócił do zamku, tam jednak nie spotkało go ciepłe powitanie. Drużyna zamieniła się w gromadę cieni, wyraźnie wrogo nastawionych do biednego kobolda. Wszyscy zaczęli po nim cisnąć... Jednak z marnym skutkiem, soczyste punchline'y Savdusa rozgromiły niezbyt rozgarnięte wierszyki cieni. Wredy po przegraniu walki na dissy, postanowiły sięgnąć po rozwiązania siłowe. To też nie poszło im zbyt dobrze. Zagoniły kobolda nad krawędź klifu, rzuciły się na niego... I rozpłynęły się w wodzie, gdyż krakersiarz przemknął się pod ich nogami.

Clara miała okazję spełnić się zawodowo, dostała bowiem epickie zadanie - posprzątać zamek przed przybyciem gości. Ochoooczo zabrała się do pracy... Jednak z każdym machnięciem miotłą brudu tylko przybywało. Clarusia stwierdziła więc "A sram na to wszystko", z tym że wzięła swoje przemyślenia zbyt dosłownie. Zostawiła swoje ekskrementy na środku głównego holu i uciekła w siną dal.

Luna byłaby wspaniałą matką, potrafi uwędzić swoje dziecko bez pomocy piekarnika! Pewne jest to, że w razie czego jej Brajanek nie będzie zapychał Okna Życia... A już na pewno nie ten z jej koszmaru, chociaż kurczowo trzymał się swojego demonicznego bytu, ignorując zapędy kulinarne swojej domniemanej mamusi. Co więcej, zatęskniło mu się za byciem płodem w łonie matki... No ale jak nie ogniem, to mieczem... I biedna patronka ze swojej iluzji wyszła w niezbyt ciekawym stanie.

Kiedy wszyscy toczyli w swoich umysłach walkę z osobistymi demonami, pan Dorime siedział sobie w karczmie i popijał piwerko. Ale żeby sprawiedliwości stało się zadość, on również nie cieszył się spokojem zbyt długo. Spokojną karczemną atmosferę przerwał magiczny pocisk, przez który przybytek zaczął się walić. Umbero szybko wydostał spod gruzów ocalałych i postanowił ruszyć w kierunku, z którego zaklęcie przyleciało.

Po dotarciu na polu bitwy zastał prawdziwy zastał prawdziwy chaos. Lodowy Mag stojący jak słup, Elizka biegająca po polu bitwy jak głupia, Ignacy przebijający samego siebie mieczem... Ale pośród tych rodzynków byli tacy, którzy ścinali Tieflingi jak Boryna zboże, dający z siebie podwójną normę. Wyszło bowiem na to, że ich działania podczas koszmarów wpływały na sytuację na polu bitwy.

Kiedy wszyscy członkowie wydostali się ze swoich iluzji, na polu bitwy pozostała garstka przeciwników. Po odciągnięciu rannych reszta wzięła się za eksterminację... Która poszła fenomenalnie, niedobitki diabołów nie zdążyły nawet kiwnąć palcem, a ich głowy już leżały na bruku.

Walka dobiegła więc końca, egzorcyzm odprawiony, drużynie nie pozostało nic innego, jak wrócić do domu, na czym zakończyła się sesja.