SVR: Er wordt hier niet gepraat (7)

<-- Hoofdstuk 6 ✴ Hoofdstuk 8 -->
Ik was nog nooit met zoveel mensen bij elkaar geweest. De angst gierde door mijn lijf en overal voelde ik hoe een laagje zweet mijn huid bedekte.

We stonden op een stampvol perron. Ik had nog nooit een trein gezien, laat staan een station bezocht. Nu werd ik geplet door een mensenmassa. Ik had mijn handen en gezicht volledig bedekt met een beige-roze blush en een bitje ingedaan om mijn hoektanden te verbergen. Toch voelde ik me zo naakt als een molrat. Alsof iedereen zo kon zien dat ik niet menselijk was.

‘Probeer niet op te vallen’, fluisterde Lumina.

Hawk zuchtte. ‘Goh, bedankt voor de geweldige tip.’

Lumina keek hem kwaad aan, maar de engelenjongen kon het natuurlijk niet zien. Hij staarde strak naar het treinspoor. Meester Philius had me veel geleerd over treinen. Het waren grote, zwarte wagens, met een lange schoorsteen en grote tandwielen. Ze werkten op stoomkracht, zo had hij me uitgelegd, en ze waren van groot belang geweest voor de koloniale geschiedenis van Amerika.

Opeens hoorde ik een laag, haast zoemend geluid. Ik schrok op en keek in de richting waar het vandaan kwam. Daar kwam iets in hoog tempo dichterbij.

Het leek in de verste verte niet op de treinen die de prenten en opnamebandjes me hadden laten zien. Dit voertuig was als een lange, zilveren slang, met donkergekleurde, grote ramen. ‘Dat is… teleurstellend’, fluisterde Gladys. ‘Ik had echt een Harry Potter-trein verwacht.’

Rosalynn sperde haar ogen wijd open. ‘Wat is Harry Potter?’

‘Waar is jouw jeugd?’ riep Gladys gespeeld-dramatisch uit, maar ze kreeg onmiddellijk een boze blik van Lumina.

‘Niet opvallen, weet je nog?’ siste de demonenprinses.

Gladys knikte beschaamd. De trein was inmiddels vaart aan het minderen en stopte uiteindelijk met een luid geknars. De deuren openden en maakten daarbij een sissend geluid.

‘Waar gaan we eigenlijk heen?’ vroeg ik Lumina zacht. Ze haalde haar schouders op.

‘Dat zien we dan wel weer. We kijken uit het raam. Als we denken: wow, wat een mooi dorpje, dan stappen we gewoon uit bij de eerstvolgende halte.’ Het klonk zo simpel. Ik knikte en stapte de trein in. Daarbij botste ik meteen op tegen een dikke man, die op het punt stond om de trein juist te verlaten.

‘Hee! Heb je haast, joh?’ bromde de man geïrriteerd.

‘Nee, eh, sorry’, mompelde ik en schuifelde langs hem. Mijn hoofd werd knalrood – wel een mooie camouflage voor mijn bleke huid, bedacht ik me.

De anderen volgden en ik ging hen voor naar de dichtstbijzijnde ruimte. “Coupé B”, stond er in grote letters op. “Tweede klas.” Ik zwiepte de glazen deur open. Die zwaaide direct weer terug, recht in Hawks gezicht.

‘Godver–’

Mensen keken ons geïrriteerd aan. Op alle ramen zag ik hetzelfde symbool staan, dat overduidelijk iets uit probeerde te drukken. Maar wat? Waarom maakten mensen alles zo ingewikkeld? Gepikeerd ging ik zitten op één van de zachte, rode stoelen. Lumina plofte naast me. ‘Dit was dus weer een ramp. Bedankt, Ferox. Had je niet uit kunnen kijken met die deur?’

Hawk knikte instemmend en wreef over zijn neus.

‘Deze stoelen zijn leuk!’ riep Rosalynn enthousiast uit. Ze stuiterde op en neer op het zitvlak, waardoor de hele rij bewoog. Hawk drukte haar boos terug in de stoel.

‘Gek dat hier geen gordels zijn’, merkte ik op.

Gladys glimlachte. ‘Weerwolven dragen nooit hun gordels in de auto. En hee, we hebben nog nooit een ongeluk gehad. Het is gewoon een stomme voorzorgsmaatregel.’

‘Als je een ongeluk krijgt en je hebt je gordel niet om, dan ben je wel aardig dood’, merkte ik op.

Opeens kwam er iemand bij onze stoelen staan. Het was een vrouw van middelbare leeftijd, met rood haar dat ze had opgestoken in een knot. ‘Zijn jullie blind ofzo?’ Ik keek snel even naar Hawk, wiens mond in een kleine glimlach vertrok. Hij had blijkbaar hetzelfde binnenpretje. ‘Dit is een stil-te-cou-pé!’ riep de vrouw, overdreven articulerend op elke lettergreep. ‘Er wordt hier niet gepraat!’

‘In dat geval, kunt u ook wat minder schreeuwen’, zei Nathaniël ijzig kalm. Hij had de hele tijd nog niks gezegd, maar zijn eerste opmerking was wel meteen raak. Ik kon mijn lachen nauwelijks inhouden.

‘Oh? En jij denkt grappig te zijn, jongeman?!’ De vrouw was duidelijk boos.

Nathaniël haalde zijn schouders op. ‘Nee. Ik wil het gewoon rustig kunnen uitpraten. Het spijt ons dat we niet hebben gezien dat dit een stiltecoupé is.’

Zijn rustige toon deed het mens fronsen. Uiteindelijk maakte ze een wegwerpgebaar met haar hand en ging zitten, druk met zichzelf mompelend. Ik voelde een huivering over mijn ruggengraat glijden, omdat Nathaniël haar emotieloos na bleef kijken. Als demonen boos waren, dan had je een probleem, maar het leek erop dat dat best moeilijk voor elkaar te krijgen was. Toch was ik op dit moment banger voor Nathaniëls blik dan voor zijn mogelijke woedeaanvallen.

\*\*\*

Het scherm boven de deur gaf aan naar welke haltes we op weg waren. Allemaal waren het plaatsnamen waar ik nog nooit van had gehoord. Door het raam zag ik dat we nog steeds door het bos reden, al waren er wel meer industriegebieden en kleine dorpjes. De tekenen van de mensheid werden duidelijker.

Rosalynn gebruikte het raam als een lachspiegel. Hawk staarde in de leegte, natuurlijk omdat hij toch niks kon zien buiten, maar ik wist niet wat hij dan wel aan het doen was. Nathaniël las een boek over sterrenkunde, Gladys speelde met het demonenkompas en Lumina… leek te slapen.

Een *sleeping beauty*, dat was wel een goede omschrijving. Haar lange, bruine haar hing klitloos over haar schouders. Voor het eerst viel me ook haar sieraad op, een zwart kettinkje met punten. Het gaf haar een wat stoerder uiterlijk. Iets dat wel matchte met haar persoonlijkheid. Hoewel we nog maar twee dagen op weg waren, was het voor mij al duidelijk dat Lumina de leider van onze groep was.

Ik vond het jammer dat ik niks van haar zelfvertrouwen en elegantie had. Het ontzag waarmee Gladys en Rosalynn de demonenprinses soms aanstaarden, was me niet ontgaan.

Het zou toch fijn zijn als iemand mij ooit zo zou bewonderen.

*“Volgende halte: Mendocino. U kunt hier overstappen op de lijnen…”* Ik porde Lumina wakker toen deze woorden door de intercom klonken. We hadden een paar uur in de trein gezeten, en inmiddels was de middag al aangebroken.

‘Huh? Wat?’ mompelde ze slaapdronken.

‘Ik denk dat we eruit moeten.’ Ik wees naar het scherm boven de deur. ‘We zijn nu bij halte Mendocino. Op de foto ziet het er mooi uit.’ Het schermpje liet een dorp zien, gelegen aan de rand van een muskusgroen bos. Een plek waar vast wel voorzieningen waren, maar niet teveel mensen. Lumina dacht er ook zo over, want ze knikte en tikte Nathaniël aan.

De demonenjongen keek verstoord op uit zijn boek.

‘We zijn er, Nathan.’

Rosalynn draaide zich vlug om. Ze had de hele reis aan het raam gekluisterd gezeten, alsof de omgeving haar had gehypnotiseerd. ‘Wow! Het is mooi hier, laten we inderdaad uitstappen!’

Haar enthousiasme deed me vrolijk worden. Het werkte niet bij Hawk – die stond op met een chagrijnig gezicht en begon zwijgend zijn tas in te pakken. Gladys en Lumina praatten op gedempte toonhoogte met elkaar, dus ik glimlachte zwakjes naar Nathaniël. ‘Eh, ja, dan gaan we maar’, ratelde ik snel. Ik voelde me nog steeds kwetsbaar en oncomfortabel onder zijn koude blik, ook al waren zijn rode ogen nu verborgen achter groene lenzen.

‘Ja, laten we gaan’, zei Nathaniël vlak.

We liepen richting de schuifdeuren. De andere passagiers leken niet van plan te zijn om uit te stappen, dus ik verwachtte dat Mendocino echt geen grote plaats zou zijn.

De vrouw die ons eerst had gecorrigeerd, keek ons met priemende ogen na. ‘Goede reis’, zei Nathaniël tegen haar, om vervolgens nonchalant door te lopen. Ik zag de vrouw na-huiveren. Een vreemde mix van voldoening en medelijden woekerde in me.

Ik negeerde het ongemakkelijke gevoel en ging achter de anderen aan.

<-- Hoofdstuk 6 ✴ Hoofdstuk 8 -->