Lucas Roth

*ACT I - THE BIRTH*

*21 Temmuz 1998, Salı gecesi. St. Michael's Cathedral Basilica, Toronto. Saat: 01.07*

 Rahibe Mikaela o gece her hafta yaptığı gibi "Şeytani Günahlar ve Arınma" toplantısını tamamlamış, vaazını vermiş ve çıkmaya hazırlanıyordu. Grup çoktan katedralin ana koridorunda, dışarıya doğru ilerlemeye başlamış, ayak sesleri katedralin içinde yankılanmaktaydı. Hava oldukça kararmış, dışarıdan gelen yağmur sesi Mikaela'nın içini derin bir huzurla kaplıyordu. Katedralin içerisindeki mumları söndürmek için ayağa kalktı ve ağır adımlarla tek tek bütün mumları nazikçe söndürmeye başladı. Bir hafta önce neredeyse çıkacak olan yangından sonra mumları daha dikkatli söndürmeye başlamıştı. Grup artık çıkmış, katedral derin ve hüzünlü bir sessizliğe tekrar gömülmüştü. Mikaela bu zamanları daha çok sevdiğini kendine itiraf etti..

  Mumlar artık tamamen sönmüş olmalıydı, tütsülere yöneldi ve her zaman yaptığı gibi yanmakta olan tütsüleri tek tek toplayıp suyun içine batırarak sönmelerini sağladı. Artık sadece vitray camlardan içeri sızan ay ışığı aydınlatıyordu koca katedrali. Arkasını döndü, çarmıha gerilmiş halde duran İsa'ya son bir kez baktı ve ağır adımlarla katedralin çıkış kapısına doğru ilerlemeye başladı. Yağmur şiddetini arttırmış, içini anlam veremediği bir huzursuzluk kaplamıştı. Katedral kapısına yaklaştıkça bu huzursuzluk daha da artmaya ve kulağına anlam veremediği bir ses gelmeye başlamıştı. Adımlarını hızlandırdı, içindeki huzursuzluk daha da şiddetli bir hal almaya başladı. Kapıya artık çok yaklaşmıştı ve sesin bir ağlama sesi olduğunu fark ediyordu. Ağır, ahşap kapıyı aceleyle açtı ve karşısındaki manzara karşısında ne yapacağını bilemez bir halde kaldı.

 Kanlar içerisinde, henüz daha göbek bağı bile kesilmemiş bir bebek. Teni bir ay misali aydınlatıyordu gecenin boğucu karanlığını ve sesi bastırıyordu şiddetli yağmuru. Mikaela yavaşça bebeğe doğru eğildi, nazikçe kucağına aldı ve çırılçıplak bedeninde parlayan bir şey dikkatini çekt

i. Avucunun içine bir pentagram iliştirilmiş, tam ortasında da bir isim yazmaktaydı. "Lucas Roth"

 Bu Lucas'ın güvendiği insanlar tarafından yüzüstü bırakılışının başlangıcıydı sadece. Önünde uzun ve acımasız bir hayatın onu beklediğinden habersiz bir şekilde o yağmurlu gecede kucağında olduğu kadına bakıp gülümsedi.

*ACT I - Ignis Intus*

*“Gün” “Ay” 2010, St. Michael’s Cathedral Basilica, Toronto. Saat: “01:38”*

 Kilisenin kapısına bırakıldığı -doğduğu- günün üzerinden seneler geçmiş, 12 yaşına gelmişti artık. Kilisede yaşıyordu, ilkokul olarak dini eğitim veren bir okula gitmiş, bir rahip olarak yetiştirilmek üzere eğitim almaktaydı. Çok mutlu olduğu söylenemezdi çünkü arkadaşlarının hepsi ondan en az 30 yaş daha büyüktü ve pek iyi geçinemediği rahatça gözlenmekteydi. Başına buyruk bir çocuktu hep, insanlarla pek iyi geçinemez hatta sık sık onların aptal olduğunu ve onlara katlanamadığını söylerdi. Eğer o sabah kilisenin kapısına bırakılmamış olsaydı papaz onu çoktan kovmuştu fakat Lucas’ın onlara tanrı tarafından gönderildiği yönünde bir inanç ortaya çıkmıştı süregelen senelerde. Herkes onu alttan alıyordu, kimse söylediklerine karşı çıkmıyordu ve bu durum Lucas için daha da sinir bozucu bir hal alıyordu. İçinde pek dini sevgi olduğu söylenemezdi. Kiliseden, gittiği okuldan, aldığı eğitimden, kilisedeki rahibelerden nefret ediyordu. Günün en sevdiği saati gece saatleriydi, herkes odasına çekildikten sonra kilise içerisinde gezer, kitap okur, müzik dinler -ki etrafta rahibeler varken metal müzik dinlemek pek mümkün olmuyor, şeytani olduğunu söyleyip Lucas’a devamlı kızıyorlar-, yağmurlu havalarda kilise etrafında yürüyüş yaparak yıldızları izler, bomboş salona insanların aptallıklarıyla ilgili komik vaazlar verirdi. Yine o tarz, yağmurlu gecelerden biriydi. -Zaten hayatının dönüm noktaları hep yağmurlu gecelerde olmuştu-

 Lucas kilisenin alt katlarında ona ayrılan odada yatağına uzanmış, kitabını okurken odasının kapısı açıldı. Bir silüetin içeri girdiğini fark etti, vücut hatlarına bakılırsa bunun bir erkek olduğu apaçık ortadaydı fakat adamın arkasından vuran ışık yüzünden tek seçebildiği şey omuzunda parlayan rozetin yansımasıydı. Odaya girenin erkek bir polis memuru olduğunu anladı, yatağında hafifçe doğruldu ve daha dikkatli bir şekilde adamı inceledi. Simsiyah saçları olan, yapılı, beyaz tenli bir polis memuruydu fakat adamın yüzünü seçmek hala imkansızdı. Adam yatağının başucunda bulunan, kırılmamak için son çabasını veren gıcırtılı tahta sandalyeye oturdu ve Lucas’ın saçlarını okşadı. O an Lucas, ruhunun bir parçasının doğduğu gün kopmuş olduğunu fark etti, ruhu sanki çok uzun zaman önce o el tarafından koparılmış gibi bir histi bu. O el Lucas’ın içerisinde bir kıvılcım etkisi yaratmıştı, yıllarca içerisinde taşıyacağı sönmeyen yangının başlangıcı olacaktı bu gece.

 Adamın saçını okşamasına karşılık kafasını çevirdi ve yorganını üzerine çekip uyuyormuş taklidi yaptı, adam bir süre daha Lucas’ı izledikten sonra hiçbir şey söylemeden gitti. Bu Lucas’ın babasıyla olan ilk ve son karşılaşmasıydı. Kapı kapandıktan sonra Lucas battaniyeyi üzerinden attı, bir süre daha bekledi ve yatağından çıkıp yağmurun altında sabaha kadar sürecek bir yürüyüşe çıktı içindeki ateşi söndürmeye çalışırken. Bunu hayatı boyunca her yağmurlu havada yapacağından henüz habersiz bir şekilde...

 O gece sabahın ilk ışıklarına dek sağanak yağmurun altında yürüdü, içindeki ateşin sönmesini umarak kilise etrafında yüzlerce tur attı, yağan yağmurun derisinin altına nüfuz edip içini kavuran ateşi söndürmesini umdu, kilise duvarlarını yumrukladı fakat hiçbir şey ateşin sönmesine izin vermiyordu. Yine de ilk an olduğu kadar canını yakmıyordu ateş artık. Ya alışmış olmalıydı ya da azalmasını sağlamıştı fakat hiçbir zaman tamamen sönmeyecek olan o ateş bu gece yakılmıştı.

*ACT I - Réchauffé par le feu de l'église*

*“Gün” “Ay” 2013, St. Michael’s Cathedral Basilica, Toronto. Saat: “00:00”*

 Geçen 3 senede içindeki ateş iyice büyümüştü, 15 yaşında gelmişti fakat kendisini 45 yaşındaki bir adam gibi hissediyordu. 3 sene önce o gün olgunlaşmıştı istemeden. Katedralde pek sevilmemeye başlamıştı fevri hareketleri yüzünden. Yine o günlerin birinde Mikaela gelmişti yanına, önceden de uzun uzun konuşurlardı fakat o gün farklı bir şeyler olduğunu hissediyordu. Yine havadan sudan bahsederken Mikaela gece pederin Lucas’ı görmek istediğini söylemişti.

 Kilisenin çanı tek bir kez çaldığında saatin gece yarısı olduğunu anlamıştı, yatağından usulca kalktı ve her zamanki ağır hareketleriyle pederin odasına doğru ağır adımlarla yürümeye başladı. Vitray camlardan içeri süzen ay ışığından ve yanan mumlardan başka hiçbir şey aydınlatmıyordu içerisini. Sönmüş tütsülerin dumanı havayı bıçakla kesilebilecek kadar yoğun bir hale getirmişti her gece olduğu gibi. Ona yıllar süren bu yürüyüşün ardından pederin odasına ulaşmıştı. Kapıyı 3 kere sertçe çaldı ve pederin onayıyla içeri girdi.

 Peder Lucas’ı karşısına oturttuktan sonra usulca çekmecesini açtı ve ahşap masasının üzerine bir kitap bıraktı. Lucas kitabın cildinden anlamıştı, bu gece kilisedeki -aynı zamanda henüz farkında olmasa da kilisenin de- son gecesi olacaktı. Kitabın masaya düşüşüyle birlikte odanın içerisindeki mumlar bile titremişti, odanın içerisindeki hava daha da ağırlaşmaya başlamıştı. Hafifçe kafasını kaldırdı ve pederin gözlerine baktı. Peder kitabı yavaşça masadan kaldırdı, metal bir çöp kutusunun içerisine sakince yerleştirdikten sonra masasının üzerinde bulunan yanmakta olan mumu çöp kutusuna bıraktıktan sonra eliyle Lucas’a kapıyı işaret etti.

 Lucas usul adımlarla odasına gitti, eşyalarını sakince sırt çantasına yerleştirdi ve son bir kez büyüdüğü odaya bakış atarak odadan ayrıldı. Kilisenin ana salonuna varmıştı, içinde yanan ateşin ilk kez kendisini mutlu ettiğini hissetti. Sağ duvarın yanından çıkış kapısına doğru yürürken yanından geçtiği bütün mumları tek tek devirdi, kapıya vardığında arkasına baktı ve başlattığı ufak yangın olduğu yerde donmasına sebep oldu. Dans eden alevleri izledikçe içi huzurla doluyordu sanki.

 Son hatırladığı büyük bir elin omzundan tutup onu dışarı çekmesiydi.

*ACT II - “La Jeunesse et la rue”*

*“13” “09” 2022, Toronto Hard Rock Cafe, Toronto. Saat: “03:51”*

  Kiliseyi yakmasının ardından gönderildiği çocuk ıslah evinden çıkmıştı artık, bir bara garson olarak girip çalışmaya başlamış ardından barmen olmuştu ve bu seneye kadar sakin bir hayat sürmüştü. Motoruyla uzun yolculuklara çıkıyor, boş vakitlerinde kitap okuyup rock müzik dinliyordu. Toronto Hard Rock Cafe’nin bar şefi olmuş ve bir çok rock grubuyla da takılmaya başlamıştı. Hayatı Bar - Uyuşturucu - Kadınlar arasında gidip gelirken yine çalıştığı günlerden bir gün;

 Saat gece 4’e gelmişti neredeyse, bar kapanmış ve Lucas son eksikleri hallediyordu depoda. Birden barın kapısının açıldığını ve ardından iki el silah sesi duydu. Nutku tutulmuş bir halde deponun kapısına yaslandı, içeriden bazı sesler geliyordu. Hangi dilde bile konuştuğunu anlamadığı bir adamın “Lucas” dediğini duydu. Sonrasını duyamadı, bara gelen adamlar 5-10 dakikalık bir konuşmanın ardından gitmişti. Deponun kapısı çaldı, kapıyı usulca araladı ve bar sahibi içeri girip kapıyı arkasından kapattı. Gelen adamlar Lucas’ı sormuştu ve müdür de mecburen Lucas’ın bugün erken çıktığını ve büyük ihtimalle evde olduğunu söylediğini iletti. Lucas artık eve gidemeyeceğini biliyordu. Neden geldiklerini kimse anlamamıştı, sadece babasının yolladığını söylemişti adamlar bar müdürüne.

 Bu şehirde daha fazla kalamayacağını düşünmeye başlamıştı, o geceyi sokakta geçirdikten sonra havaalanından en erken kalkan uçağa bilet aldı, burası hariç neresi olursa fark etmezdi Lucas için artık.

*ACT II - “Les Jours de Los Santos”*

*“13” “09” 2022, Los Santos. Saat: “09:00””*

 Uçak Los Santos havalimanına inmişti, ne sırt çantası ne de bir telefonu vardı. Uçak biletini bile arkadaşına aldırmıştı, banka kullanmayı pek sevmez bütün parasını nakit biriktirirdi. Evde kalmıştı bütün parası da, tamamen yeni bir hayata başlamaya hazırdı artık. Seyehat etmeyi severdi, ilk kez gittiği şehirlerin sokaklarında günlerce kaybolur, hiçbir şey yapmadan bir oraya bir buraya dolanırdı.

 Günler böyle geçmeye devam ederken yeni insanlarla tanışıyordu, Gökay adında bir çocukla tanışmıştı. İyi bir çocuğa benziyordu, şehri öğrenmesine yardımcı oluyordu. Bir gün Gökay Lucas’ı şehir dışında bir barda verilen bir partiye çağırmıştı. Kendine aldığı külüstür arabayla bara doğru ilerlerken yolda kaza yapmış bir araba gördü, ilk başta pek umursamadıysa da dayanamayıp geri döndü ve araca yaklaştı. Yerde maskeli birisi yatıyordu, yatan kadın yardım etmesini istedi. Ne olduğunu anlamamıştı, yerlere paralar saçılmış haldeydi. Parayı alıp kaçabilirdi fakat kadına yardım etmeyi seçti. -Bu hayatında verdiği en doğru karar olacaktı.- Kadın kendine geldikten sonra teşekkür etti ve adını sordu. Lucas, Lucas Roth. Kadının maskesinin altından gülümsediğine yemin edebilirdi, bu şehre yeni gelmiş adam kendisini kurtarmıştı. Ben seni bulacağım, teşekkür ederim diyerek ayrıldı. Lucas da hiçbir şey olmamış gibi barın yolunu tuttu.

*ACT II - “Rencontrer Lucifer”*

*“Gün” “09” 2022, Los Santos. Saat: “Saat””*

 Aradan kaç gün geçtiğini hatırlamıyordu, şehirde yeni arkadaşlar edinmişti. Can, Hans, Hüseyin ve daha adını bile hatırlayamadığı onlarca insan. Onlarla vakit geçiriyor, market soygunları yapıyorlardı. Bir gün Lucifer adında bir kadının kendisini aradığını öğrendi. Gökay dikkatli olmasını söylemişti, kadın pek tekin birisi değildi Gökay için.

 Lucifer’ı ilk defa motel otoparkında gördü ve yanına gidip kendisini arıyor olduğunu söyledi. Lucifer onu kenara çekti ve “Sen benim için çok değerli bir insana yardımcı oldun, benden ne istiyorsan elimden geleni yapacağım. Tek bir hakkın var.” dedi. Lucas bu hakkını şu anda kullanmak istemediğini, zamana ihtiyacı olduğunu söyleyip yanından ayrıldı.

 Her şeyi düzeltip Kanada’ya dönebilmek için bu hakkı kullanabilirdi belki de, buna daha sonrasında karar verecekti.

*ACT II- “Des hacker en réve”*

*“Gün” “10” 2022, Los Santos. Saat: “Saat””*

 Aradan geçen günlerin birisinde Rüya adında bir kızla tanıştı. Onu ilk tanıdığı anda sanki Kanada’da ki eski bir dostuyla karşılaşmış gibi ısındı ona karşı. Gerçetken sohbet edebildiği tek insan oydu, kendisi gibi davranabiliyordu onun yanındayken. Yine Rüya ile sohbet ederken ondan şehirde hackerlar olduğunu öğrendi fakat aralarına girmek için ne yapması gerektiğini kimse bilmiyordu. Oldukça gizemli olan bu kişiler Lucas’ın dikkatini çekmişti.

 Gökay’dan işin arka planını araştırmasını istedi ve Gökay ona “Duyduğum bir yer var, istersen sana gösterebilirim fakat öldürürler seni.” dedi. Lucas her ne pahasına olursa olsun bunu yapmak istiyordu. Gökay Lucas’ı şehir dışında bir yere bıraktı ve yeri tarif etti. Lucas oraya gittiğinde kapalı bir kapıyla karşılaştı. Şifreli olmalıydı fakat şifreyi çözmesinin hiçbir yolu yoktu, bu yüzden kapının kenarına şifreli bir not bırakıp onları o gece yarısı amfi tiyatroda bekleyeceğini söyledi.

 Gece yarısı olduğunda tek başına amfi tiyatroda bekliyordu, gelmeyeceklerini düşünmeye başladığı sırada iki kişi belirdi. Mesajını almış ve Lucas ile tanışmak için gelmişlerdi. En azından Lucas buna inanmak istiyordu. Uzun bir konuşmanın ardından Lucas’a bir görev verdiler ve görevi tamamlamasını istediler. Lucas görevi tamamladıktan sonra Lucifer’ın yanına gitti. Kararını ve ne yapmak istediğini biliyordu. Lucifer’a “Hacker olmak istiyorum.” dedi. Lucifer şaşırdı fakat benden haber bekle diyip gitti.

*ACT II- “Etre accepté dans”*

*“Gün” “11” 2022, Los Santos. Saat: “Saat””*

 Lucifer’dan beklediği haber gelmişti. Birisi onu bekliyordu. Şehir dışında yeni açılan bir tamircinin yakınlarında Lucifer ile buluştu, Lucas’a burada beklemesini söyledi. Geçen birkaç dakikanın ardından Beste geldi yanına. Uzun uzadıya konuştular ve en sonunda aralarına kabul edildiğini bildirdi.

 Hacker olarak günler geçiyordu, iyi para kazanmaya başlamıştı artık. Kendine bir ev ve bir de motosiklet almıştı. Arkadaşlarından sadece Gökay ve Rüya biliyordu bunu. Diğer kimseye güvenip söyleyememişti.

*ACT III- “S’échapper”*

*“Gün” “12” 2022, Los Santos. Saat: “Saat””*

 Günler bu şekilde birbirini kovalarken bir sabah telefonunda Rusya hattına sahip hiç tanımadığı bir telefondan gelen bir mesajla güne başladı. “Ben baban, senin peşindeler. Los Santos’ta olduğunu biliyorlar, oradan kaç yoksa sadece seni değil bütün sevdiklerini öldürürler. Seni St. Petersburg’da bekliyor olacağım.” Okuduğu mesajla şoka girmişti. Sadece Beste’ye 1 hafta ortalarda olamayacağını söyleyip Rusya’ya gitti ilk uçakla. Telefonunu bile evinde bırakmıştı. Babasının yanına bir an önce gitmek ve bu şehirde sevdiği kimseye zarar gelmesin istiyordu.

 St. Petersburg’a indikten 1 hafta sonra babasından bir mesaj daha geldi, bir konum atmıştı. Konuma gitti fakat karşısında babası yoktu, en azından Lucas’ın hayalinde kurduğu baba figürüyle uzaktan yakından alakası yoktu.

 O gün Lucas hayatının gerçekleriyle yüzleşti. Babası eski bir Rus mafya babasıymış. Annesiyle Toronto’da gerçekleşecek bir silah anlaşması için Kanada’ya gittiğinde tanışmış ve yıldırım aşkıyla birbirlerine vurulmuşlar. Yıllar boyunca ülke ülke gezmiş hayatlarını yaşamışlar. Sonrasında işler sarpa sarmaya başlamış. Rakip mafyalar güçlenmiş, babası güç kaybetmiş her geçen gün. En sonunda da babasının yanındaki insanlar bir bir öldürülmeye başlanmış. Kimin yaptığı konusunda hiçbir fikri yokmuş babasının, en ufak bir ipucu bile bulamıyorken Rusya’dan kaçıp Kanada’ya yerleşmeye karar vermişler. Annesi Kanada uçağına binmeden birkaç gün önce öğrenmiş hamile olduğunu. İlk başta aldırmaya karar vermişler fakat sonrasında vaz geçip yeni bir hayata başlamak istediklerini ve bunun da doğacak olan çocukla birlikte daha kolay olacağını düşünüp Kanada’ya taşınmışlar. Lucas’ın doğduğu gün hastanede annesi öldürülmüş, babası Lucas’ı bulamasınlar diye kiliseye bırakmış. Aradan geçen yıllarda da kaçmak, saklanmak zorunda kalmış. Babasını bulduklarında ise onlara kiliseye girip dua etmek için adeta yalvarmış. Amacı dua etmek değil Lucas’ı son bir kez görmekmiş.

Sonrasında da kiliseden çıkar çıkmaz arabaya bindirilmiş ve bir daha haber alınamamış.

 Babasının sağ kolu çağırmış Lucas’ı Rusya’ya. Babasını öldürenlerden intikam almak için bir plan kurmuş ve bu planda Lucas’a da ihtiyaç varmış. Lucas mecburen bu planı kabul etmek zorunda kaldı, Los Santos’a dönebilmesinin tek yolu peşindeki yüklerden kurtulmaktı.

*ACT III- “Vengeance inhevée”*

*“03” “11” 2024, Los Santos. Saat: “Saat””*

 Lucas yine telefonuna gelen mesaj sesiyle uyandı. Son bir yıl çok zor geçmişti, etrafında intikam planının içerisinde yer alan herkes ölmüştü. Tek bir kişi hariç, babasının sağ kolu, en güvendiği tetikçisi kalmıştı sadece. Telefona gelen mesaj da ondandı, telefonu sakince eline aldı ve mesajı okudu. “Senin de yerini biliyoruz, tetikçin öldü sen de 15 dakika sonra ölü bir adam olacaksın.”

 Mesajı okurken Lucas telefonu elinden düşürmemek için bile ektrsa çaba harcamak zorunda kaldı, kanı donmuştu. Başka çaresi kalmamıştı ya ölecekti ya da kendine yardım edecek yeni birilerini bulmak zorundaydı. Fakat tanıdığı herkes ölmüştü. Alelacele toparlandı ve motoruna atladı, garaj kapısından çıkarken otelin girişinde onu öldürmeye gelen adamlarla göz göze geldi fakat motoru altındayken onu yakalamaları imkansızdı. St. Petersburg’dan batıya doğru sürmeye başladı, Estonya sınırını geçtikten sonra Tallin’e varmıştı. Havalimanından Los Santos’a bilet aldı, aklına gelen tek bir plan vardı. Hackerların arasına tekrar girip kendi adını bütün kayıtlardan silmek.