Eric Onfroy

## Özgeçmiş

Eric Onfroy 13 Aralık 2002 yılında Kaliforniya eyaletinin sahil şehri olan San Diego'da doğmuştur. Babası gemi kaptanı, annesi ise aşçıdır. Eric, küçüklüğünden beri arabalara ve yarış filmlerine çok meraklıydı, odasının duvarlarında araba posterleri ve raflarında maket arabaları bulunuyordu. Ortaokula giderken gece saatlerinde gizli bir şekilde annesinin arabasıyla gezintiye çıkar, annesi fark etmeden geri dönerdi. Ortaokulun son senesinde, babasını korsanların saldırısında kaybetmiş, babasının ölmesinden sonra psikolojisi iyice bozulmuş ve o yıl sınıfta kalmıştır. Liseye geçtiğinde kendinden bir yaş küçük Fredy Williams'la tanışmış ve çok iyi arkadaş olmuşlardır. Fredy, henüz lise yıllarında iken tıpkı abisi gibi torbacılık yapıyor ve kolay para peşinde koşuyordu. Eric, teyzesi ile yaşayan Fredy’nin evinde kaldığı zamanlar onunla birlikte esrar kullanır ve kafayı bulurlardı. Bir gün Fredy başının polislerle dertte olabileceğini, onun için bir teslimat yapması gerektiğini belirtti. Eric başta bu teklifi reddetti, aslında kolay para fikri onun da ilgisini çekmişti fakat bu işin sonunun iyi olmadığını biliyor ve bu işe bulaşmak istemiyordu. Fredy’nin ısrarlarına dayanamadı ve kabul etti. Ne yapması gerektiğini sorduğunda Fredy ona; “Bu çantayı sahil bölgesinde beyaz renkte kasket şapka takan bir adama teslim edeceksin ve ne olursa olsun çantayı açmayacaksın bu kadar basit, anladın mı?” dedi. Eric başını onaylarcasına sallayıp tedirgin bir şekilde çantayı sırtına taktı, bisikletine bindi ve yola koyuldu. Kendi kendine konuşuyor, kendisine sakin olması gerektiğini bu işin çocuk oyuncağı gibi olduğunu söyleyip duruyordu. Yolda 2 kez polis arabası gördü ve yolunu değiştirerek uzun yollardan yoluna devam etti, gitmesi gerektiği zamandan yarım saat sonra bölgeye ulaştı. Beyaz kasket şapka takan adamı direkt olarak fark etti ve yanına yaklaşarak adama çantayı uzattı. Adam çantayı sert bir şekilde geri ittirerek çantayı almadı. Eric şaşkına dönmüştü, başka beyaz kasket şapka takan bir adam daha mı vardı, yoksa yanlış kişiye mi teslimat yapmaya çalışıyordu, tam o sırada adam, “Kafanı sağına çevir oradaki sarı boyalı evi görüyor musun? 10 dakika sonra oraya gel.” dedi. Eric, adamın söylediği gibi 10 dakika sonrasında o eve gitti, evin kapısı açıktı içeri girdi, “Merhaba, kimse var mı?” diye seslenirken adamı gördü, yanına yaklaştı ve çantayı uzattı. Adam çantayı aldıktan sonra parayı Eric’e uzatarak, onu ilk defa gördüğünü bu işte yeni olup olmadığını sordu. Eric, bir arkadaşına iyilik yaptığını bu işlerin içinde olmadığını söyleyerek parayı aldı, hızlıca dışarıya çıktı ve Fredy’nin yanına döndü. Fredy’e parayı uzatarak, “Bu da neydi amına koyayım, neredeyse kalbim duruyordu.” dedi. Fredy parayı aldı, saydı ve gülümseyerek bir kısmını Eric’in cebine koydu. “İşte payın, sana basit olduğunu söylemiştim, tekrar yapmak istersen haber ver.” dedi. Eric, Fredy’nin ona yalan söylediğini, aslında başının dertte falan olmadığını anlamıştı. Hiçbir şey söylemeden yanından ayrıldı ve evine gitti. O gece sürekli bu olayı düşünüyor, bir yandan ona yalan söyleyen Fredy’e kızıyor, bir yandan da kazandığı paraya bakınıyor ve sakinleşiyordu. Eric, kolay para kazanmanın verdiği mutluluk ile hayalindeki arabayı satın alma hevesine kapılmıştı, bunun için zaman zaman Fredy için teslimat yapıyor ve parasına para ekliyordu. Lisenin son yılında Fredy, işleri büyütmek ve tüm şehre mal satmak istediği için okulu bırakmıştı. Eric de hayalindeki arabayı alabilmek için bundan daha fazlasını yapması gerektiğini biliyordu bu yüzden Fredy’e artık küçük işler yapmak istemediğini, kendisini onun çalıştığı adamlarla tanıştırmasını ve onlarla iş yapmak istediğini söyledi. Fredy, bu adamların sadece basit teslimat işlerine bakmadığını aynı zamanda şehirde, soygun, gasp ve tefecilik gibi bir sürü illegal aktivitelerde de bulunduğunu ve bu isteğinin büyük bir riske girmek olduğunu belirtti. Eric, bu riski göze aldığını ve bu işi istediğini belirtti. Bu adamlarla yapılan iş görüşmesinde Eric’e, yalnızca işlerine yarayacak, eli silah tutan insanlarla çalıştıklarını ve onun hangi konularda iyi olduğunu sordular. Eric, silah kullanmasını bilmiyordu, bu konuda yalan söyleyerek iyi silah ve iyi araç kullanabildiğini bu konuda işlerine yarayabileceğini söyledi. Eric, tam 2 hafta boyunca gününün 2 saatini poligonda atış talimi yaparak geçiriyor, kendini silah kullanma konusunda geliştirmeye çalışıyordu. Yaklaşık 2 ay boyunca sevkiyatlarda koruma, küçük soygunlarda ise sürücü olarak görev almasına rağmen henüz parasını alamamıştı. İşverenleri ona, parayı henüz hak etmediğini ancak gerçek bir iş başardığı zaman parasını toplu bir şekilde alacağını söylüyorlardı. Bu 2 ayda hiçbir pürüz çıkmamış, işler olması gerektiğinden daha rahat ilerliyordu. Eric bu yüzden şanslı olduğunu düşünüyordu, keyfi de epey bir yerindeydi. Bir sonraki teslimat bu zamana kadarki en büyük teslimat olacaktı. Eric’e bu büyük teslimatın gece vakitlerinde liman bölgesinde olacağının bilgisi verilmiş, olası bir aksilikte ise insanları araba ile kaçırma görevi verilmişti. Teslimat gününde işler istenildiği gibi gitmemiş, bölgeye başka bir grup tarafından saldırı düzenlenmişti, ağır çatışma seslerini duyan Eric, arabadan inip rastgele etrafa ateş açmaya başlamış fakat silahını kontrol etmekte aşırı güçlük çekmişti. Yoğun çatışmanın içinden, kaçırılması gereken iki adam koşarak araca bindiler ve Eric’e, “Sür ve bizi bu lanet yerden çıkar.” diye bağırıyorlardı. Eric aracı çalıştırdı tam da bu sırada Fredy’nin vurulduğunu ve yere düştüğünü gördü, birkaç saniye duraksadı ve gaza yüklendi. Yaklaşık 20 dakikalık sürüşün ardından peşlerine takılan polisleri başarılı bir şekilde atlatmış ve şehir dışındaki güvenli eve gitmek için şehirden uzaklaşıyordu. Şehir dışına doğru sürerken Fredy’i düşünen Eric, bölgeye tekrar dönüp arkadaşına yardım etmeyi düşünmüş fakat bölgeye çoktan SDPD ekiplerinin ulaşmış olduğunu bildiği için bunun intihardan farksız olduğunu biliyordu. Bir benzin istasyonunda yakıt almak ve ihtiyaç gidermek için durdukları sırada, o bölgeden kurtardığı adamların uyarısıyla cep telefonunu parçalayarak çöpe atmıştı. Güvenli eve ulaştıktan sonra evde daha öncesinden bulunan, T28s model telefonları aldılar. Ortalık sakinleşene kadar telefonları kullanmayacaklar, olup biteni ise televizyon haberlerinden takip edeceklerdi. Akşam haberlerinde, liman bölgesinde uyuşturucu ticareti sırasında iki büyük grup arasında yaşanan büyük bir çatışmanın olduğunu, bunun üzerine olay yerine giden SDPD ekiplerinin müdahalesi ile kontrol altına alındığını ve SDPD raporuna göre; Yirmiden fazla şüphelinin öldüğünün, on ikisinin yaralı durumda olduğunun, uyuşturucu tacirlerinin etkisiz hale getirildiğinin ve bir tekne uyuşturucuya el konulduğunu açıkladılar. Haberler hiç iyi değildi. Fredy’nin hayatta olmasını umut eden Eric, tüm bu olayların sonucunda, başına bir şey gelmediği için tanrıya şükrediyor, ölmemek için bu işleri acilen bırakması gerektiğini düşünüyordu. İki gün sonra akşam saatlerinde, telefonunu açıp annesinin numarasını çevirerek arama tuşuna bastı. Annesi telefonu açtı, -Alo? +Alo! Benim anne, Eric. -Aman Tanrım, Eric! günlerdir neredesin sen, telefonunun neden kapalı? Lanet olsun! seni ne kadar merak ettiğimin farkında mısın ha? +Anne, biliyorum ve özür dilerim. Bak, beni merak etme arkadaşlarımla ani bir kararla kampa geldik, sana haber veremememin sebebi ise burada hattın çok iyi çekmemesi ve tabi telefonumun bozulması var bir de. -Ne kampı? Kampta nereden çıktı birden, Eric, sen iyi misin? +Gayet iyiyim anne, kamp bana çok iyi geldi, birkaç güne döneceğim seni seviyorum. Telefonu kapattı. Birkaç gün sonra şehre döndü. Şehre döndüğü gibi ilk işi Fredy’nin evine gitmek oldu. Kapıyı teyzesi açtı, Eric, Fredy’e günlerdir ulaşamadığını, onun iyi olup olmadığını sordu. Fredy’nin teyzesi sinirli bir ses tonuyla, yeğeninin silahlı bir çatışmada yaralanıp hapsi boyladığını söyledi, abisi gibi başını belaya sokmaktan başka bir işe yaramadığını, ondan hiçbir bok olmayacağını da dile getirdi. Teyzenin evinden ayrıldıktan sonra evine gitti, annesine sarıldı, güzel bir duş aldı ve uykuya daldı. Ertesi gün iş yaptığı kişilerden gelen mesaj ile eski bir depoya gitti. Depoda iki adam, adamların birinin elinde ise çanta vardı. Eric yine teslimat işi vereceklerini düşünüyor, kendi kendine, bu işten kurtulmak istediğini söyleyip duruyordu. Elinde çanta olan adam çantayı açtı içini Eric’e doğru gösterdi, Eric’in gözleri sonuna kadar açılmıştı, çantanın içinde desteler halinde paralar vardı. Bu zamana kadar yaptıklarının karşılığı olarak, çantayı Eric’e uzatarak son teslimatta iyi iş çıkardığını söyledi. Eric, çantayı aldı ve paraları saymaya başladı. Çantada tam 35bin dolar para vardı. Eric, bu paraya bolca kıyafet, yeni bir telefon, PlayStation ve Challenger model bir araba satın aldı. Bir hafta sonra, cesaretini toplayıp çalıştığı insanlara, bu işleri artık yapmak istemediğini, işi bırakmak istediğini söyledi. Eric’e, öyle bir şeyin mümkün olmadığını, o işlerin o kadar kolay olmadığını eğer bırakırsa tüm sevdiklerine zarar vereceklerini ve onu da öldüreceklerini söylediler. Mecbur kaldığından 3 ay boyunca bu işlere devam etti. Fredy’nin içeride bir kavgada boynunun kırılarak öldürüldüğünü öğrenen Eric, kendi sonunun da içeride ya da dışarıda farksız olduğunu düşünüyordu. Günlerce yaptığı araştırmaların ardından Seattle şehrinde güvende olacaklarını düşünüyordu. Annesine, her şeyi anlatarak, tehlikede olduklarını söylemiş, San Diego’dan kaçmaları gerektiğini, Seattle şehrinde güvende olacaklarını söylemişti. Apar topar Seattle şehrine varmışlar, son işlerden yapmış olduğu birikimiyle orada küçük bir müstakil ev kiralamışlardı. Eric, artık güvende olduklarını düşünüyor, sanki üstünde büyük bir yük kalkmış gibi hissediyordu. Kendi arabasını satıp, annesine küçük bir lokanta açmıştı. Küçük lokanta, fazla iş yapmasa da giderlerini karşılayabiliyor ve hatta geriye az da olsa para bile atabiliyorlardı. Bir yıl sonra Eric’in iş yaptığı adamlar onların izini bulmuştu. İki kişi için çok fazla adam göndermeyip, tabancalı iki adam göndermişlerdi. Önce lokantayı yağmalayıp ateşe verdiler, sonrasında ise eve baskın yapmışlardı, eve girdikleri anda salonda Eric’in annesini vurmuşlar, etrafı dağıtarak sağa sola ateş ediyorlardı. Eric, eline bir mutfak bıçağı alıp garaja saklanmıştı, garaj karanlık, sadece garaj kapısının üstündeki ince camdan ışık yansıyordu. Adamların birbirinden ayrıldığı esnada, arkası ona dönük adama doğru saklandığı yerden fırlayarak, hızlı bir şekilde bıçağı sırtına sapladı, tekrar çekti ve bacağına sapladı adamla birlikte yere düşerken adamın koluna sarılmış, silahın namlusunu boşluğa doğru tutuyordu. Adam yere düştüğü sırada silah tavana doğru patlamış ve yere düşmüştü. Eric hemen adamın üstünden kalktı ve silaha doğru adım attı, silahı yerden alıp yerdeki adama doğrulttu. Polis siren seslerinin yaklaştığını duyabiliyordu. Silah sesini duyan diğer adam, Eric’e doğru yaklaşıyordu. Gıcırdayan tahtalar ilk defa bir işe yaramıştı. Eric, diğer adamın da garaja doğru geldiğini anlamıştı. Garajın en uç köşesine gidip, kapının garaj içine doğru açılan kısmına çapraz bir açıyla nişan almış diğer adamın da gelmesini bekliyordu. Polisler bölgeye gelmişti, dışarıdan teslim olmalarını anons ediyorlardı. Adam açık olan kapıyı iyice araladı, içeriye doğru bakındı, yerde yatan arkadaşını gördü, içeriye bir adımını attı önce sağ tarafını kontrol etti, tam da bu sırada eve giren SPD ekiplerince etkisiz hale getirildi, Eric’in bıçakladığı adam, yaralanmıştı hayati tehlikesi yoktu. Eric, elinde tabanca ile polise teslim olmuştu. Eric’in annesi hastaneye kaldırılmış 24 saatin ardından hayati tehlikeyi atlatmıştı. Eric, vermiş olduğu ifadelerinde, silah ile ateş etmediğini adamı etkisiz hale getirmek için bıçağıyla saldırıda bulunduğunu söyledi. Mahkeme kararı ile cezasında meşru müdafaa durumu olmasından dolayı indirime gidildi. Bir sene sonra içeriden çıkan Eric, içeride olduğu süre boyunca annesinden hiçbir haber alamamış, annesi bir kez bile görüşüne gelmemişti. Çıktığı gibi evlerine gitti, camdan içeriye doğru bakındı, ev uzun zamandır boş görünüyordu. Sokağın karşı tarafında yaşayan, komşusu ve aynı zamanda lokantanın devamlı müşterisi olan yaşlı kadına, annesinin nerede olduğu sordu. Kadın, Eric’e, hastaneden çıktıktan sonra dayısının, annesini kendi yanına, San Francisco’ya götürdüğünü söyledi. Kadın, Eric’e, geleceğini bildiğinden annesinin ona bir miktar para bıraktığını söyledi ve para zarfını uzattı. Zarfı alan Eric, zarfı açtı, içinde 3bin dolar kadar para vardı. Önce birkaç gün kalmak için tek kişilik bir otel odası kiralamıştı. Otelde iki gün kaldıktan sonra annesinin yanına gitmek için San Francisco’ya tek gidiş uçak bileti satın aldı. San Francisco’ya vardığında, çocukluğundan beridir bildiği dayısının evine gitti. Kapıyı açtığında Eric’i karşısında gören dayısı sert bir tavırla, evinde ne işi olduğunu, hemen defolup gitmesini, zaten annesinin başına yeterince bela açtığını söyledi. Eric, beklediği gibi bir tepkiyle karşılaşmamış annesini bile göremeden kovulmuştu. Kendini ilk defa yalnız hisseden Eric, çaresizce ne yapacağını düşünüyordu. Yakınlarda bir bara gitti, sarhoş olana kadar içmeye başladı. Sarhoş bir şekilde barmenle sohbet eden Eric, bir yandan barmene dertlerini anlatıyor, zaman zaman ağlıyor ve bir yandan da içmeye devam ediyordu. Kendine yeni bir hayat kurmak istediğini artık bu hayatta yalnız olduğunu söylüyordu. Barmen, oralarda sicili olan bir insanın iş bulmasının neredeyse imkânsız olduğunu, eğer kendine yeni bir hayat kurmak istiyor ve farklı iş fırsatlarını değerlendirmek istiyorsa şansını Los Santos’da denemesi gerektiğini söyledi. O gece dışarıda sabahlamıştı. Ertesi gün telefonunu kullanarak internetten Los Santos’u araştıran Eric’in, Los Santos’da yeni bir hayat kurma fikri aklına yatmıştı. Akşam saatlerinde bara tekrar gitti, son bir bira içti ve bir taksi çevirip havaalanına gitti. Havaalanından, gece uçacak olan Los Santos uçağına tek gidiş bilet satın aldı. Uçağa atladı ve kendi koltuğuna geçti. Uçak havalandıktan sonra derin düşüncelere daldı, çok geçmeden de uykuya daldı.