Kodeks Inkwizytora - o występku przeciw życiu

Z myśli niedocenionego adepta sztuk magicznych nieokreślonej specjalizacji.

Od pierwszego zetknięcia z ziemią moje stopy drżą od poruszeń. To drżenie wędruje ku górze, porusza serce, które tłoczy krew do mojej głowy. Głowy, która rodzi myśli – jak pąki kwiatów rozwijające się.

Czego trzeba? Światła, wody… ziemi, by zapuścić korzenie.

Od Drzewa pochodzę i jestem wspólny z nim. Pragnienia tłoczą się we mnie, walczą między sobą – zwycięskie zagarnia wszystko. Jak rzekłem: od ziemi, przez piętę, opuszki palców i śródstopie (mapę myśli i uczuć) rosną, pną się ku górze – ogarniają całe ciało. Stają się moim pragnieniem.

Myśl próbuje nadążyć. Obejmuje, rysuje granice, nazywa miejsca, nazywa pragnienia.

Czy jest zatem możliwy występek przeciw Drzewu, przeciw życiu?

Znawca sztuk magicznych – magik, w swej pysze może sądzić, iż zagraża porządkowi ustanowionemu przez bogów, strzegących Zamysłu Drzewa. W chwilach błogości i zadowolenia z siebie, śniąc sny o swojej potędze, niezwykle wrażliwym jest na podszepty istot, których przezwiska – bo nie są to imiona – niosą do tej pory piaski Pustyni Nechen. Nie trudno jest im ulec, podszepty te działają bowiem na wszystkie najistotniejsze członki zwłaszcza młodego adepta magii.Tedy, odwróciwszy wzrok od życia, szuka on potwierdzenia swej mocy w manipulacjach sztywną materią cielesną oraz pozyskiwaniem i więzieniem ledwie skrawków zgnębionych dusz, zagubionych pomiędzy światem żywych i umarłych.

Czymże są te szczątki zgnębionej duszy, które nekromanta bierze w posiadanie? Wspomnieniem? Tęsknotą? Złością, gniewem, furią? Można je przyrównać do kurzu w opuszczonym domu lub zrogowaciałego naskórka na ciele zmarłego. Chwyta się nekromanta refleksów cudzych wspomnień i emocji – drżenia z dzieciństwa, kompleksu dorastania, niedawnej zniewagi, zdrady… – ślady tych przeżyć pozostają na cielistej powłoce – niczym blizny, lecz dla ludzkiego oka nie wprost dostrzegalne.

I to, co przeznaczone, by zniknąć pod warstwą ziemi, przeobrazić się, a potem wstąpić na powrót w nurt życia – nekromanci zagarniają, zatrzymują dla siebie, używając do tego szczególnego rodzaju magii podtrzymującej życie.Nie pozwolić ciału umrzeć jest występkiem równym próbie zatrzymania biegu Słońca.

Niemniej podłą praktyką, niestety wciąż obecną wśród prastarych ludów zamieszkujących Bursztynowe Szlaki, zwłaszcza podczas świąt zadusznych, jest wspomniana manipulacja sztywną materią – nie ma to nic wspólnego z podtrzymaniem lub przywracaniem życia. Jest jeno animacją materii martwej, przemieszczaniem się minerałów zawartych w szpiku zgodnie z upodobaniem magika.

Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, iż to, co dotyczy ciała – dotyczy również ducha. Nie zazna on spokoju, gdy jego doczesne szczątki są przedmiotem zabaw lub eksperymentów. Nie jest tajemnicą, iż podczas wspomnianych świąt ludy głęboko zakorzenione w mrocznej przeszłości odgrywają przerażające sztuki używając do tego szczątków, w ich mniemaniu, nie wartych pochówku ‘dziwolągów’, traktując ich na równi ze szczątkami zwierząt domowych. Ośmieszani za życia, są przedmiotem kpin również i po śmierci. Podobny los rzadko spotyka najgorszych upodleńców i złoczyńców. Upodleńcy i złoczyńcy, w mniemaniu tych ludów, wciąż są bowiem ludźmi.

Nic nie znika – przeobrażanie się jest podstawą życia.

Bojan ze Strzybogi

Z lat młodości.