Mastodonia: Story Cubes 1

Daaaawno, daaaawno temu, w wiosce którą miejscowi nazywali Binderben
mieszkał pewien mężczyzna, a na imię miał Łukasz. Jednak nikt nie używał
 tego zwykłego imienia, nazywali go Waligroszem, ponieważ lubił bić
ludzi pięściami w których trzymał całe garście groszówek.

Waligrosz był niskiej postury blondynem, który w wieku młodzieńczego
szaleństwa stracił oko oraz dwa duże palce u stóp (nie pytajcie
dlaczego). W czasach kiedy dzieje się ów historia, łukasz miał dobrze
ponad 30 lat i był największym dupkiem jaki biegał po wsi. Kradł
dzieciom cukierki, zabijał sąsiadom kury, ganiał za dziewkami i pluł
starszym w oczy, a to wszystko przyprawione było łaciną przy której nie
jeden dzisiejszy dres mógłby się zarumienić.

Pewnego dnia jak zawsze około południa Waligrosz pobił jakiegoś
pyszałka, oczywiście nie skończyło się na pobiciu, łukasz skroił młodego
 z portfela i butów. Portfel schował do kabzy, buty zaś zwyczajowo
wyrzucił do rzeki, robił to ze złośliwości. Nasz wsiowy dupek zaraz po
tym akcie przemocy udał się do karczmy. Pogwizdując i przeklinając na
przemian wmaszerował doń jak król, znalazł sobie jakiś wolny stolik,
wywalił nogi na stół (nie założył ich na siebie) i beknięciem
zakomunikował barmanowi by ten nalazł mu piwa.

Waligrosz przy piwku sprawdził wnętrze portfela, w środku znajdował się
obrazek ukochanej młodego, trochę waluty i o dziwo - KOSTKA. Ostatnie
odkrycie niezmiernie Łukasza zdziwiło i uradowało, teraz mógł w końcu
rozpocząć życie profesjonalnego hazardzisty, uderzył pięścią o stół i
wydając z siebie przeciągły okrzyk zadowolenia rzucił kostką na próbę.

Wypadło 1.

W tym momencie do karczmy wszedł na dwóch łapach Niedźwiedź. Ubrany był w
 ciepły płaszcz, spodnie z ochraniaczem na przyrodzenie i kowbojski
kapelusz. Zaraz po wejściu powiesił kapelusz na wieszaku, ukłonił się w
stronę barmana i podszedł doń do lady.

Goście lokalu nieco przycichli. Pochylili głowy nad swoimi trunkami,
które przyniosła dopiero co niezgorszej urody młoda kelnerka, córka
barmana, której ubiór niech pozostanie słodką tajemnicą, by móc pobudzać
 męskie fantazje. W każdym razie jedno było pewne: niedźwiedź był łowcą
głów, dość znanym w tym przytułku. Właściwie okryty był niesławą bowiem
on i jego towarzyszyka PSZCZOŁA słynęli z pakowania się w kłopoty i co
najgorsze, często najwięcej traciło na tym otoczenie. Toteż barman,
zachowując podstawy kultury, również dał poznać gościowi, że go
zauważył, ale jednocześnie wycierając jeden z kufli przełknął ślinę
zaniepokojony o przyszłość swego baru. Gdyby jeszcze polowali na grube
ryby i mogli wtedy zapłacić za szkody, ale nie. Oni mierzyli siły na
zamiary i raczej gustowali w polowaniu na płotki, a jedną z nich... był
Waligrosz. Jeśli ktoś taki był celem, to chyba można się domyśleć, że za
 wynagrodzenie ledwo starczało na waciki dla pszczółki. Tak, dobrze
słyszycie, to była kobitka z twardym charakterem, gdzie jej dobro było o
 wiele ważniejsze niż choćby miodek naszego misia.

Spojrzenia Waligrosza i Niedźwiedzia Łowcy Głów spotkały się. Jak gdyby
nigdy nic, bohater chwycił za swój kufel i wypił wszystko do dna.
Uradowało to nowo przybyłych gości, gdyż podsumowali, że dzięki tak
głupiemu posunięciu wieśniaka, szybko i sprawnie uporają się ze
zleceniem. Nie wiedzieli jednak, że Waligrosz dysponował wyjątkową,
bardzo praktyczną umiejętnością- po spożyciu odpowiedniej ilości
alkoholu pobudzała się jego ukryta super-prędkość.

Wligrosz, wiedząc, że jest w niebezpieczeństwie, w mgnieniu oka wybiegł z
 baru! Dotarł do pierwszej napotkanej szkopy i ukradł z niej łopatę.
Następnie udał się do lasu, wykopał dziurę, po czym się w niej schował.

Jednocześnie, Niedźwiedź ledwo zdążył poruszyć się o krok w stronę
Waligrosza w czasie gdy ten uciekał, że po całej sytuacji poczuł się
trochę zdezorientowany i wkurzony. Nie dość, że mało mu płacą to jeszcze
 musi biegać za tymi ofiarami losu. Przyrzekł sobie jednocześnie, że gdy
 spotka tylko swojego zleceniodawce będzie z nim negocjował o wyższą
stawkę i lepsze zlecenia. Zastanawiał się też gdzie tak naprawdę uciekła
 jego "zwierzyna", Waligrosz nie wygląda na mądrale, wręcz przeciwnie. W
 jego chamskim i chuligańskim usposobieniu czuć wręcz porywczą głupotę !
 Poszedł więc go szukać. Swe kroki skierował do lasu gdzie zazwyczaj
najłatwiej się ukryć, a jednocześnie zachęciły go tam odgłosy bębnów,
które słyszał już od wyjścia z karczmy.
W tym samym czasie Waligrosz siedział w tej dziurze i nasłuchiwał czy
ktoś nie idzie. Szybko znużyło go owe oczekiwanie i zapadł w sen. Jednak
 nie dany mu był dlugi odpoczynek gdyż nagle zbudziły go bębny coraz to
bardziej zbliżające się do niego. Wystawił głowe z dziury (z której
swoją drogą wystawał, bo był nieco wyrośnięty) i zobaczył ICH. Postacie w
 MASKACH z dziwnymi imionami wyrytymi na górnej części, z bębnami
powieszonymi na szyi, ubrani w prześcieradła.

Waligrosz klasycznego wykształcenia nigdy nie odebrał, w przeciwnym
razie może by nie skończył jako obwieś, złodziej no i generalnie
skończony dupek. Rozpoznałby może wtedy też, że postacie które właśnie
otoczyły go w lesie, to nie są żadni straszni sekciarze, za których je
wziął, lecz aktorzy miejscowego kółka teatralnego, którzy akurat
wystawiali dramaty greckie. Była to zacna grupka entuzjastów amatorów,
których wielkiemu zapałowi mógł dorównać tylko ich brak talentu, który
dzielnie próbowali nadrabiać głośnością wygłaszanych kwestii oraz
napierdzielaniem w bębny. Z tego powodu kółko teatralne dostało
wymówienie z każdej chałupy kultury we wsi i musiało na próby chodzić do
 lasu. Wyobraźcie sobie więc ich zdziwienie, gdy ustawili się na swojej
polance odstawiając sceny z Króla Edypa przemieszanego z wizją autorską
reżysera grupy, a tu między nimi wychyliła się czyjaś głowa! Niemalże
oniemieli ze zdumienia, i tylko bębniarze kontynuowali swoją robotę,
poniesieni hipnotyzującym rytmem. Przez moment oniemiał także Waligrosz,
 któremu mowę odebrał paraliżujący strach. Pewnie, był najgorszym
dupkiem we wsi, bandytą i opryszkiem, ale sekciarzy uważał zawsze za
ludzi o całą klasę niebezpieczniejszych od niego. A gdy teraz otaczali
go z każdej strony, poczuł już, że nie ujdzie z tego żyw. Chcąc się
jakoś bronić przed zakusami Złego, zaczął recytować na głos urywki
Biblii. Traf chciał, że jedyne co zdołał zapamiętać z bardzo odległych
recytowań Pisma Świętego przez jego babkę dewotkę, to fragmenty Księgi
WYJŚCIA. Zaczął więc recytować coś o spadających żabach, przeplatając to
 urwanymi wzmiankami o egipcie, i próbował czym prędzej wygrzebać się ze
 swojej dziury. Nie było to jednak łatwe, Waligrosz w obawie przed
pochwyceniem przez Łowców Głów wykopał dół tak wysoki i wąski, że teraz
żadnym sposobem nie umiał się z niego wygrzebać. I właśnie w tej
cokolwiek absurdalnej sytuacji, krzyczącego o niewoli egipskiej i
tkwiącego w ziemi pomiędzy Chórem a Edypem, Waligrosza zastał duet
Niedźwiedzia i Pszczoły, którzy wyszli spomiędzy drzew.

Waligrosz kiedy tylko ujrzał Niedźwiedzia wychodzącego z kniei oraz
latającą obok niego Pszczołę niemalże dostał ataku serca, przetrwał
jednak strach i dzięki temu jego organizm aktywował adrenalinę. Dzięki
niej Łukasz wyskoczył z dziury i zdając sobie sprawę ze swej trzeźwości
(nie był już taki szybki) czym prędzej pochwycił pierwszego lepszego
aktorzynę, prawą ręką przydusił go od tyłu a lewą w której trzymał
widelec (zakoszony widocznie z karczmy) niebezpiecznie zbliżył do szyi
zamaskowanego beztalencia.

W tym samym czasie Niedźwiedź ot wyszedł zza drzew i lekkim ukłonem
przywitał się z aktorami. Wszyscy nie licząc tego pochwyconego przez
Waligrosza odwzajemnili ukłon.

Niedźwiedź widząc, że jego zdobycz znalazła sobie zakładnika powolnym,
spokojnym ruchem wyciągnął z pod płaszcza krótki miecz schowany zwykłej
pochwie. Szybkim, niemalże niewidocznym ruchem uwolnił ostrze z pochwy i
 pobiegł w stronę Waligrosza. Ostrze zaskrzeczało w powietrzu kiedy ciął
 zakładnika na pół.

Mina Łukasza wyrażała równocześnie śmiech, strach i zdumienie.
Zakładnik, który miał zapewnić mu bezpieczeństwo i drogę ucieczki został
 zabity przez niedźwiedzia który dzierżył legendarne TĘCZOWE ostrze.

Waligrosz zastanawial się, komu mógł tak bardzo podpaść. Fakt, był
niezłym obwiesiem, żeby nie powiedzieć skończonym dupkiem, ale no
kurczę, żeby NASYŁAĆ na niego jakiś porąbany duet łowców głów? No bo
odkąd to łapie się "chuliganów", bo mordując przy okazji bogu ducha
winnych obywateli? Zleceniodawca musiał dawać kupę szmalu za jego głowę,
 skoro niedźwiedź bez mrugnięcia okiem posunął się do takiego aktu
desperacji. Przez chwilę pomyślał sobie, że skoro dają za niego taka
bajońską (siła rzeczy) sumę, to może on sam się złapie i odda w ręce
sprawiedliwości inkasując forsę?
Zaczął robić sobie rachunek sumienia.

Bohater, wciąż trzymając górną część ciała aktora, poczuł smutek i żal.

Nigdy nie był mądry. I nigdy mu to nie przeszkadzało, szczerze mówiąc,
bo gdyby był, nikt by go nie szanował, a już na pewno nie miałby w
rękach tylu groszówek. Z drugiej strony, dzięki dodatkowym punktom
inteligencji zapewne byłby w stanie wydostać się z tej sytuacji. Byłby
zdolny obmyślić jakiś plan. Byłby na tyle sprytny, że jeszcze siedząc w
dziurze sam udałby opętanego, przez co trupa teatralna (wcześniej w jego
 mniemaniu sekta) oddałaby mu cześć, zapewniła bezpieczeństwo... albo
uciekła. Wtedy nikt by nie zginął. Nikt oprócz Waligrosza, ma się
rozumieć.

Bohater upuścił górną część ciała aktora. Wtedy do jego brudnej, acz
zaskakująco zgrabnej głowy wpadł pomysł. Wyprostował się dumnie, wsunął
rękę do tylnej kieszeni spodni i wyjął z niej portfel. Z portfela wyjął
kostkę. Nadal nie miał pojęcia, jak ona się tam znalazła. Nie to jednak
było teraz istotne. Spojrzał łowcy głów w oczy po raz wtóry tego dnia.
Zrobił zamach i... Rzucił kostką z całej siły! Docelowo, miała ona
trafić niedźwiedzia w oko, jednak trochę zboczyła z kursu. Waligrosz już
 stracił nadzieję, był przekonany, że oto nadszedł jego koniec, kiedy
jego uszu dobiegł kobiecy pisk. Otóż okazało się, że kość trafiła w
pszczółkę!

Bohater, nie trzymając już żadnej górnej części ciała żadnego aktora,
poczuł smutek i żal. Jak mógł skrzywdzić to niewinne, drobne
stworzonko...?

Jednak po chwili stało się coś nie do końca do przewidzenia. Z lasu
wyszedł człowiek z GLOBUSEM na głowie i powiedział, że jest miejscowym
stróżem prawa, a nawet tutejszym szeryfem. Po krótkim przejrzeniu
sytuacji rozpoznał dwie postacie; miejscowego chama i hultaja Łukasza
znanego pod pseudonimem Waligrosz oraz łowce głów znanego z
niekonwencjonalnych sposobów polowania na swe ofiary, Niedźwiedzia.
Właściwie oboje są szukani przez prawo listem gończym. Zauważył też. że
dokonało się tu przestępstwo, właściwie nie był pewien do końca kto jest
 winny ale to wlasnie Niedźwiedz trzymal w reku ostrze, którym
prawdopodobnie zabił aktora. Postanowił więc coś zrobić, gwizdnął i
zaczął biec w stronę przestępców.

Łukasz Waligrosz, co tu mówić dużo, znajdował się w totalnym bagnie.
"Jak się nie obrócić, dupa z tyłu!" pomyślał rozpaczliwie, i nawet dla
zobrazowania swoich czarnych myśli obrócił szybko głowę na najmniej
szlachetną z jego mało szlachetnych części ciała, utwierdzając się w tym
 smutnym przekonaniu. Tutaj lokalny szeryf, który może go zamknąć do
więzienia na tak długo, że Łukasz zdąży zapomnieć, jak się nazywa.
Tutaj rozwścieczony Łowca Głów, który może go zabić z taką łatwością, z
jaką zabił tego zaplątanego w prześcieradło biedaka. Nasz bohater mógłby
 co prawda uciekać, lecz zamaskowani bębniarze stanęli za nim murem -
jak podejrzewał, wcale nie po to, aby go bronić, lecz aby nie pozwolić
by zamieszany w brutalne morderstwo Łukasz zdołał zbiec dzielnemu
Szeryfowi Pangei (Tak bowiem nazywał się przedstawiciel prawa). Cóż więc
 pozostało Waligroszowi. Tylko iść do przodu.
- O boziu kochana! To on! - zapiszczał głośno, wskazując na srogie,
wąsate oblicze Sierżanta Pangei - To ten seryjny zabójca udający
szeryfa, Pułkownik Planeta! Ten, za którego głowę płacą miliard w
secesyjnym złocie!
To zadziałało. Niedźwiedź jakby zapomniał o swojej poległej towarzyszce i
 jej mordercy. Z przekrwionymi oczami i pianą na pysku obrócił łeb w
stronę Szeryfa Pangei i zaryczał głośno, nacierając na niego. Miliard
dolarów! Sama myśl o zatrważającej ilości miodu i rozwiązłych kobiet,
jaką mógłby sobie za tę kwotę kupić, spowodowała u niego tryb berserka.
Tęczowe ostrze śmigało z lewej do prawej i z powrotem, zmuszając
biednego Pangeę do uników. Ostatnie cięcie jednak trafiło w globus na
głowie przedstawiciela prawa, przecinając je idealnie na pół.
-Nie... Nie... - gdy Szeryf Pangea zdał sobie sprawę z tego, co się
dzieje, zaczął się gwałtownie wachlować, łapiac powietrze głębokimi
haustami - Mój globus! Mój globus!
Z tym krzykiem rzucił się w stronę części nakrycia głowy, którą strąciło
 mu niecelne cięcie Niedźwiedzia. Łukasz myślał jednak roztropnie i
wyrwawszy się aktorzynom podbiegł do półkola z Ameryką Północą i
Eurazją, i z całej siły KOPNĄŁ je heeen, daleko.
-Mój globus, och mój glooobus! - znów zaszlochał przeciągle stróż prawa i
 pobiegł za utraconymi kontynentami, nie zważając nawet na próby
ukatrupienia przez Niedźwiedzia, który biegł uparcie za nim. Na tę
chwilę Waligrosz tylko czekał. Znokautował z baśki trzech aktorów, dwóm
ukradł portfele a ostatniemu ściągnął buty i wrzucił do dołu.
Wykorzystując zamieszanie, jakie tym spowodował, czmychnął w las, z lasu
 w wieś, a we wsi dopadł do drzwi swojej chałupy i zamknął je na cztery
spusty. Potem pacnął się w czoło, otworzył ponownie drzwi, wszedł do
środka i dopiero na powrót zamknął.

Wydarzenia tego tragicznego dnia zmieniły Łukasza Waligrosza na zawsze.
Jeszcze długo, gdy tylko zasypiał, przeżywał te okropne chwile na nowo.
Chłop długo nie wychodził ze swojej chałupy, chlał tylko na umór by nie
widzieć duchów przeszłości i starał się wszystko sobie dokładnie ułożyć w
 głowie. Czuł, że nie może prowadzić dotychczasowego trybu życia. Że za
bardzo zszedł ze ścieżki prawa, że otarł się o takie niebezpieczeństwa
związane z życiem wyrzutka, że musiał zmienić całe swoje dotychczasowe
życie. Skończyła się era Łukasza Waligrosza, który napadał ludzi dla
drobniaków czy wręcz z samej wredności, mając z tego niewiele więcej niż
 ludzką niechęć i trochę podłego alkoholu w knajpie. O nie, z tym był
koniec! Skoro bowiem już ma ryzykować życiem, postanowił ryzykować za o
wiele większe kwoty! Wymuszenia, podpalenia, przemyt, porwania, rozboje,
 kontrola prostytucji i hazardu, kradzieże samochodów, morderstwa,
handel narkotykami, cudzesami i nielegalnym oprogramowaniem
komputerowym! Łukasz Waligrosz miał wkrótce stanąć na czele krwiożerczej
 bandy, która dokonywać miała tych czynów w całej wsi, przynosząc mu
wielomilionowe zyski. I tak właśnie zaczęła się era największego
zbrodniarza znanego naszym czasom, Don Lucasa Walimiliona!