Karl von Lauft

## Karl I von Lauft

Karl von Lauft słuchając rady swojego strategosa Luciusza von Lucce na temat podwyższania morale wojsk księstwa

### Aliasy

Książe Wilkor, Młodszy von Lauft, Karlodorphus Primus, Wielki Książe Wilkorski

### Krewni

Ojciec: Książe Rudolf von Lauft [Martwy]Matka: Katherina von Lauft [Martwa]

Żona: Corvinia (Ravenhold) von Lauft

Brat: Sigurd von Lauft

Bratankowie: Sigfried i Sigismund von Lauft

### Przynależność

Arcyksięstwo ValahravnDynastia von Lauft

Wilcza Krew

Moderyści Chaosu

Kult Krwawej Damy

Kult Pani Otchłani

### Zawód i tytuły

Arcyksiąże Valahravnu, Książe ziem Wilkora i Kruka, Protektor Czarnej Róży, Pretendent Cesarski zwany Królem Wschodu.

## Informacje biograficzne

### Data urodzenia

jesień - 525 roku Kalendarza Imperialnego

## Lata Młodości (-525 do -510 R.K.I.)

Karlodorf von Lauft urodził się w Twierdzy Wilczego Kła jako drugi syn Wilczego Księcia - Rudolfa von Laufta i jego małżonki Katheriny von Lauft, zaś młodszy brat prawowitego dziedzica Księstwa Wilka - Sigurda von Laufta w -525 roku kalendarza imperialnego na późnej śródjesieni. Najmłodsze lata Karl spędził na wysokim dziedzińcu Twierdzy Wilczego Kła, gdzie pod okiem gwardii książęcej bawili się wraz z Sigurdem najpierw w chowanego, a z czasem pojedynkować się na drewniane repliki ich rodowego miecza - Beowolfa. Prawdą jest, że młody von Lauft przegrywał z bratem pod względem techniki walki oraz samej sił fizycznej, ale o wiele sprawniej radził sobie z wykorzystywaniem otoczenia w walce i precyzją samych ruchów. Niestety jednak mimo całego swego sprytu to zazwyczaj młody Karl obrywał bęcki od starczego brata jeśli chodzi o ich młodociane pojedynki. Nie miał jednak do brata o to żalu, bardzo lubił spędzać z nim czas i również cenił sobie jego opiekę i siłę. Zgodnie z tradycją pierwszy syn Wilczego Księcia miał prawo rodowego dziedziczenia władzy, drugi zaś miał być ofiarowany krwawej damie na bojowego kapłana lub pustelnika. Jako iż Książe Rudolf nie chciał tracić z oka swojego młodszego syna droga pustelnicza odpadła, została więc droga treningu kapłana bojowego, która zakładała nie tylko naukę walki nastawionej na przelewanie największej ilości krwi wroga, ale też trening magii krwi i nauki tak zasadniczej edukacji godnej księcia, jak i teologicznych dróg krwawej damy.

Kiedy więc w wieku lat 8 młody Karl opanował już płynne czytanie i pisanie w imperialnym, poznał tajniki wiary Valris, a także nauczył podstaw wiedzy o świecie jego nauka nabrała rumieńców - Rudolf sprowadził dla swoich synów najlepszych nauczycieli walk mieczem spośród nordzkich plemion, a także prosił lorda strategosa von Lucce by nauczył ich obu sztuki wojennej oraz ekonomii. Sigurd był wyśmienitym wojownikiem, który odnajdował się w nordzkich sztukach mieczniczych, które stawiał na potężne łamiące posturę i równowagę wroga ciosach, których celem jest zachwiać wrogiem i wykorzystać to by go obalić i dobić. Karl był zbyt słaby na to, stawiał raczej na stopniowe zadawanie drobnych ale raniących przeciwnika ciosów, które miały spowodować osłabienie go poprzez

upływ krwi z organizmu, wysoce drażniło to ich nauczyciela, który uznawał to za zbędne okrucieństwo i 'pieprzenie się z zabiciem wroga'. Z tego tytułu gdy tylko mógł pozbył się przymusu nauki Karla uznając, że czego mógł go nauczyć - nauczył. Młody von Lauft jednak był wybitnym taktykiem i niezgorszym ekonomistą, wiedział że złoto kupi mu wierność ludzi i zapewni bezpieczną możliwość uhandlowania wszystkich brakujących surowców. Nie pozwalał jednak by monety w skarbcu leżały odłogiem, parał się drobnymi inwestycjami w najemnicze grupy mające na celu zadbanie o bezpieczeństwo jego poddanych wobec potworów, a gdy nie mieli czego bić eksplorowaniu jaskiń, ruin i innych miejsc mogących kryć zabytki lub skarby zapomniane przez dawnych posiadaczy. Tak tez w zmian za sponsorowanie ich ekspedycji Karl zyskiwał prawo pierwszeństwa udziału w łupach. Tak w efekcie sytuacja w księstwie polepszyła się, a on zyskiwał co rusz drobne wzrosty do skarbca. Mimo to nadal to Sigurd pozostawał wybranym do odziedziczenia księstwa i gdy Karl skończył 15 lat, a przyszła ostatnia godzina Księcia Rudolfa ten na łożu śmierci dokonał rytuału krwawej drogi z Karlem i zwolnił z przysięg kapłańskich, nie zmienił decyzji o dziedziczeniu, ale pobłogosławił młodszego syna by ten nie lękał się sięgać po swoje jeśli okaże się to konieczne. Sigurd zaś miał zostać egidą księstwa i jego nowym władcą, który honorowo zadba o bezpieczeństwo poddanych oraz przekazany został mu Runefang - największy sekret Księcia Rudolfa, broń runiczna która zagwarantował mu utrzymanie pod sobą wasali przez wszystkie lata życia. Karl otrzymał wtedy zaś oficjalny rodowy miecz - Beowulfa.

Tego samego dnia Twierdza została zinfiltrowana l przejęta przez ludzi ongiś generała sił Księstwa Wilka i znaczącego magnata - Albusa Waldensena - zaś książęta zmuszeni zostali do ucieczki z domu sielankowej młodości i poszukiwania wsparcia.

Co ciekawe jednak, mimo to Gwardia Książęca z czasem obiła zamek z rąk infiltratorów, jednak wówczas było już za późno - na horyzoncie widoczne już były dymy ognisk nadchodzącej armii Waldensena by ostatecznie podbić Twierdze Wilczego Kła.

## Patrioci i Zdrajcy

Sigurd jako starszy brat początkowo zadbał o bezpieczeństwo Karla - bronił go przed zdradzieckimi silami Waldensena, potworami i bandytami, aż do momentu gdy nawiązali kontakt z wiernym Rudolfowi nadwornym alchemikiem - Telesphorem Tvardowskim, a także rodem Kowalskich, którzy zapewnili bezpieczeństwo młodemu księciu. Dziedzic zaś księstwa udał się do Księstwa Lwa by na dworze sąsiadów rozeznać czemu doszło do przewrotu i co kierowało Waldensenem. Tam dowiedział się o dekrecie Elegianny Sokół o usunięciu zagrożenia w postaci separatystycznych rodów księstw ludzkich. Sigurd postanowił zagrać politycznie kartę pokory i podporządkowania w zamian za odzyskanie praw władzy nad księstwem. Zdradził swoje dziedzictwo za ochłapy ziem na granicy z księstwem wampirów - Valrisvanią.

Karl tymczasem mimo młodego wieku oparł swoje stanowisko o wiernych Księstwu Wilka i dynastii von Lauft popleczników z Północnej Derelingii i kultu Krwawej Damy. Wiara była mu siłą, lojalność była mu jak powietrze którym oddychał, a mrzonka wspólnego interesu po odbiciu księstwa z rąk zdrajców napędem dla jego stronników do walki z pełnym oddaniem. Karl był szczery, był oddany swojemu państwu i gotowy zaryzykować własnym życiem by odbić z rąk Waldensena swoje księstwo, swój dom. To zaskarbiło mu dużo przyjaznych twarzy gotowych stanąć u jego boku.

Najwierniejszymi sojusznikami okazali się przedstawiciele rodów Tvardowskich, Gostyckich, Kovalskich i Sokołov, jak również kapłani i kapłanki kultu krwi, pod przywództwem Kunegundy von Bleitenhoff. Prawdą jest jednak, że każdy próbował ugrać cos dla siebie: Tvardowski ze swoją niechęcią do Wielkiej Rady Arcymagów wolał zabetonować za sobą drogę powrotną podporządkowania północnej Derelingii pod ich ignorancką władzą, poddając ją Księstwu Wilka oraz stabilizując swoje prawa ziemskie tak by nie musieć martwić się o ich dalsze trwanie w granicach księstwa i pod jego obranymi następcami. Gostyccy byli z natury rodem odważnym i honorowym, jednak popadłym w długi i niesławę przez błędne decyzje nestora rodu, pomoc Karlowi dawała szanse odzyskania dobrego imienia i potencjalnej sowitej zapłaty po skończeniu walk, co pozwoliłoby na nowy start dla obecnych członków rodu. Kovalscy znali swoje parszywe przeznaczenie i klątwę jaką piastowali, dla nich była to szansa by umrzeć godnie, z honorem i na własnych zasadach, a przynajmniej tak się im zdawało, tak samo jak mrzonkami okazały się nadzieje, że ucórczenie Izabeli Kovalskiej pozwoli oszukać przeznaczenie i uratować tą naturalnie utalentowaną przyzywaczkę i maginżynierkę od przedwczesnej śmierci. Sokołovowie zaś jako boczna linia rodu Sokołów piastujących imperialny tron i ludzie prawi z obycia, choć dość krnąbrni i bitni, zapragnęli jedynie spokojnego życia z dala od nienawistnych uplątanych w politykę tronową krewnych. Znali oni prawdę stojącą za rebelią Waldensena, znali też strategie praktykowane przez swych krewnych co wysoce ułatwiło Karlowi przewidywanie i neutralizacje ruchów wrogich wojsk wsparcia z Falconholdu jakie zostały wysłane dla Waldensenów. Nie wymagali oni dużo jeno odrobine ziem i łaskawego oka Księcia nad nimi. Wszyscy jednak mieli w tym jakiś interes lub przynajmniej nadzieję na takowy przy założeniu postawienia na właściwego konia poprzez wsparci Karla von Laufta. Prawdą jest, że nie byli świadomi, że to oni wzajemnie pokładając w nim nadzieje dali mu środki do ich spełnienia lub przynajmniej podjęcia prób uczynienia ich rzeczywistością i bez nich nie miałby szans przeciw armii Waldensena wspieranej przez armię księstwa Sokoła. Można by rzec, że choć to Beowulf stał się symbolem zjednoczenia wspomnianych rodów pod władzą młodego von Laufta, o tyle to oni wszyscy napełnili ten symbol mocą i znaczeniem, zaś on sam jedynie potrafił dobrze tym zagospodarować i wykorzystać dla ich wspólnego dobra, na tyle na ile był ku temu zdolnym.

W ten sposób mimo tragicznego kresu Izabeli Kovalskiej, mimo śmierci Telesphora Tvardowskiego, mimo nielicznych wojsk Sokołowów i Północnej Derelingii jakie były pod komendą Karla, a także braku środków i wojsk ze strony Gostyckich kampania wojskowa Karla von Laufta trwała i osiągała kolejne sukcesy wypierając rebelianckie wojska z prawowitych ziem księstwa, gdy ich właściwy dziedzic dawno porzucił walkę o nie i poszedł na układy z Falconholdem stając się władcą Księstwa Nietoperza. Zaprzepaszczając własne prawa dziedziczenia i zrzucając ciężar sytuacji w Księstwie Wilka na barki młodszego brata.