De Spion: Plaats van bestemming (8)

## Plaats van bestemming (8)

**De Spion** is een oud, oud verhaal dat ik terug in 2008 heb geschreven voor de Neopets site. Het combineert verschillende officiële stripseries (De vloek van Maraqua en De terugkeer van Dr. Sloth) in een nieuw verhaal. Wat op de wiki te vinden is letterlijk knip-en-plak werk van het originele document, dus ook mijn spelling, taalgebruik, enzovoort komt uit 2008. U bent gewaarschuwd.

Ik ben heel even kwijt wat ook alweer het doel van De Spion was, maar Gorix, Cylara en Scout  vormen een team met kapitein Garin en zijn crew plus mijn eigen karakter Levske Mila om...achter premiejaagster Ylana aan te gaan? Volgens mij waren ze ook min of meer de wereld aan het redden en was er iets met een amulet.

## Verloren Woestijn

### Leyenda

“Meester! Wat doet u hier?” Mijn meester, die me het geheim van het vertellen geleerd heeft en de wereld leerde kennen. Die mij gevoelens liet waarnemen en leerde hoe ik goed en kwaad juist NIET uit elkaar moest houden.

“Elk wezen, elke neopet, fee enzovoort, heeft zijn goede en zijn slechte kanten. Leer beide kanten respecteren en heb geen vooroordelen, dan licht de wereld aan je voeten.” Was zijn lijfspreuk.

Magiër Minstra, die dit verhaal heeft opgeslagen op een plek die zelfs ik niet ken. Wat deed hij hier?

“Zin om een tweeverhaal te vertellen, leerling?” Ik moest lachen.

“Heel graag meester.” (Het < betekent dat Leyenda vertelt. Bij het # vertelt Minstra)

### Vast maken

1. Er schoot een haak vlak langs Scout heen. Die haakte een paar neometers stevig in de rotsen.

“Pak het touw!” Klonk een stem net iets onder haar. Snel maakte Scout zich los van haar eigen touw en zette zich vast aan het andere touw. Daarna deed ze hetzelfde met Ylana.

<Cylara was naar boven geklommen. Kummintus werd door zijn bemanning bij zijn positieve gebracht, althans, een poging ertoe. Cylara moest denken aan de doornstruik.

Cylara hadt zich afgekoppeld van het touw waar ze aan vast hadt gezeten. Gorix en Jaques hielpen nu bij het andere touw. De haak was al losgeslagen en Scout werd nu alleen nog door handkracht omhoog gehouden. Een verkeerde beweging en ze vielen.

1. Leyenda hadt zich vastgemaakt aan een extra touw en klom nu naar Scout en Ylana toe. Ze moesten verder omhoog, maar met twee neopets aan één touw kon dat niet.

Scout en Leyenda voelde om zich heen of er een plek was waar ze zich vast konden houden. Ze vonden het en maakten zich los.

“Quinte!” De kleine Tanizard dook naar beneden en ging direct weer omhoog toen ze zag dat Ylana nu ook kon worden opgehesen.

<Boven werd uit alle macht getrokken (niet dat Ylana zo zwaar was maar ze waren aan het eind van hun krachten). Toen ook zij eindelijk bovenkwam moest alleen nog Scout naar boven, want ze wisten niks van een extra “helper”.

1. ”Ga jij maar eerst.” Riep Leyenda tegen Scout. Ze deedt wat ze vroeg en klom naar boven.

Zo plotseling hij was opgekomen hield het ook weer op. In één keer was alles opgehouden. Er zat zelfs geen korrel zand meer op hun kleren.

“Wat was dat nou?” mompelde Garin. Scout tuurde over de rand.

“Wat zoek je?”

“Dat meisje.”
“Welk meisje?”

Ylana kwam weer bij positieve. Kummintus leek eerder te slapen dan bewusteloos te zijn. Dezelfde (stokoude) groene Elephante die hun gewaarschuwd hadt voor de vloek (deel 6) kwam op hun af.

“Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben, maar dat zegt nog niks. Jullie hebben één dag. Niet meer en niet minder om de tombe te vinden en het amulet terug te geven aan de rechtmatige eigenaar. Geef je het aan de verkeerde, dan is Neopia verloren!” En weer verdween hij op mysterieuze wijze.

<Ze keken elkaar aan. Één dag, dat kan nooit en wie was eigelijk de eigenaar van het amulet?
Volgens Scout was dat de zoon van de farao, maar Gorix vondt dat voor de hand liggend.

Cylara zei dat ze maar eerst die tombe moesten vinden en dan pas druk maken over de eigenaar.
Ze zaten met nog een probleem: Kummintus. Ze konden de bemanning en hun kapitein niet zomaar gewond en zonder water (of voedsel) achterlaten. Hetzelfde gold voor Ylana, die een gemene wond op haar arm hadt.

“Vrede dan maar?” vroegen Gorix en Levske en staken hun hand uit naar Ylana en de stuurman.

“Wapenstilstand tot we van dat amulet verlost zijn.” De handen werden aangenomen.

Ze hielden er flink de pas in. Voor Kummintus was een tijdelijke draagbaar gemaakt. Ylana moest zelf lopen. Na zeker vier uur gelopen te hebben kwamen ze bij een dorpje.

Het was een dorpje waar hooguit dertig neopets in woonden. Er stonden zeven hutten. De middelste hut was het grootst. Een verzamelplaats? In het midden van het dorp lag een prachtige oase. Dorstig renden iedereen erop af. De neopets keken de groep vreemd aan. Aan bezoekers waren ze niet gewend.

1. Nee, bezoekers waren hier niet gewoon. De neopets in dit dorp wantrouwde ze een beetje. Gisteren was er ook al een meisje gekomen, maar zij hadt geen kwaad in zin. Ze hadt prachtige verhalen vertelt over de geschiedenis van de Verloren Woestijn. Maar dit leek eerder een groep plunderaars. Piraten, premiejagers en dan nog een groep apart. Hun kleren waren helemaal versleten en ze waren flink gebruind door de zon. Er zaten groten wallen onder hun ogen. Wie waren deze neopets?

Gorix legde het hele verhaal uit aan het dorpshoofd. Cylara liet de doornen zien en sprak haar vermoedens uit.

“Dat klopt. Dat zijn de Estado-struiken. Hun doornen bevatten een soort gif dat neopets voor een paar uur in slaap brengt. Die dingen kunnen gemeen steken. Hoelang is uw vriend al bewusteloos?”

“Ik geloof een uurtje of vier, misschien meer.”

“Dan zal hij zo weer wakker worden. Ik zal u een nieuwe uitrusting geven. Nibala!”

Nog geen kwartier laten was Kummintus ook weer wakker en konden ze weer verder op pad.

“Lekker geslapen kapitein?” vroeg de stuurman.

“Alleen maar nachtunies. Verschrikkelijk en ik kon niet wakker worden.”

“Een bloedrode steen in gedraaid goud, het grijpt je keel en houdt het eeuwig vast...” zei Scout zacht voor zich uit.

Ze waren nu al twaalf uur op weg en nog geen spoor van een piramide. Ze zochten als gekken maar voor ieders gevoel liepen ze alleen maar rondjes. Ze gingen maar even zitten.

“Hier is een lekker plekje in de schaduw!” riep Cylara. De rest kwam al aanlopen.

<“Het is toch vreemd dat we nergens die piramide kunnen vinden.” Mompelde Gorix: “Het heet de Grote Piramide, die kan je niet missen, maar toch heb ik het gevoel dat we er telkens overheen kijken.”

Levske en Garin waren een wedstrijdje klimmen aan het doen. Levske was al eerste boven, maar in een keer was ze verdwenen.

“Levske!” schreeuwde Garin naar benenden. De rest keek omhoog.

“Jongens. Kijk eens wat ik gevonden heb! Dit zul je niet geloven!” De rest klom nu ook naar boven. Nieuwsgierig naar wat Levske gevonden hadt.

Scout keek naar beneden. Onder aan de berg stond een schaduw xweetok te dansen en de springen. Dat kon alleen Levske zijn. Wacht eens even…berg? Maar deze kant was hartstikke plat!

DE GROTE PIRAMIDE!!! Ze hadden de Grote Piramide gevonden. Hij was door de tijd heen aan een kant helemaal ingestort waardoor het leek alsof het een berg was, maar de andere kant was nog wel heel.

Als een glijbaan gleed iedereen naar beneden (het was geen trappiramide). De ingang was al snel gevonden. Twee enorme beelden van de farao hielden de wacht, daartussen lag een deur die naar het binnenste van de piramide leidden.

In de uitrusting die het dorpshoofd hadt aangeboden zaten fakkels. Kummintus ramde de deur open en ze gingen naar binnen. In de piramide was het al een stuk koeler, bijna koud zelfs.

Ze kwamen in een grote hal waar de wanden waren ingelegd met bladgoud en halfedelstenen. De wanden waren ook versierd met prachtige muurtekeningen. In het midden van de hal stond een Elephante.

“U weer?” zei Ylana.

“Ga zitten neopets. Ik zal jullie helpen om de juiste keuze te maken.”

1. Ze gingen om de Elephante heen zitten.

“Wat hier vertelt wordt mag nooit bekend worden. Zweer dat je nooit zult vertellen wat je hier gaat horen en zien.” Ze zworen het.

“Lang, heel lang geleden leefde er een farao die deze piramide heeft laten bouwen, maar hij was wreed en gaf niks om andere. Zijn volk heeft hem (terecht) verraden en een vloek over hem uitgesproken.”

“U vergeet een groot gedeelte heer.” Onderbrak Scout hem.

“Dat mogen ze zelf opzoeken in de Neopedie. Wat ik hier ga vertellen weet niemand alleen ik.
De farao is inderdaad gevangen in een kristal en dat kristal ligt daar.” De Elephante wees naar de deur aan de andere kant van de zaal.

“Maar de druppel bloed die kristalliseerde hebben jullie. Het legendarische amulet van Thilg. Vernoemt naar het dorp waar jullie zijn langsgekomen. Jullie moeten het amulet terug brengen naar zijn rechtmatige eigenaar. Jullie kunnen het leven van de farao redden en het Thilg amulet kruisen met het kristal waar de geest van de farao in zit of jullie moeten zelf het antwoord vinden. Jullie mogen me één vraag stellen, maar je mag me niet vragen wie de eigenaar is.”

“Van wie was het vergeten graf?” vroeg Scout voor de andere een kans kregen.

<“Het was geen graf, maar een tempel. Hier bewaarde de eerste neopets hun geheimen. Kijk om je heen en zie dan wie ze vroegen de rollen te bewaren.” De Elephante sprak raadsel. Scout knipperde even met haar ogen, maar hij was (voor de zoveelste keer) alweer verdwenen.
De deur opende zich. De gang erachter ging nog dieper de Piramide in. Ondertussen keken ze goed rond op zoek naar aanwijzingen. Ze wisten niet hoelang ze hadden rondgedwaald maar ineens waren ze in de grafkamer.

“Maak jullie keuze. Van wie is het amulet van Thilg?” klonk er door de kamer heen.

“Hoelang hebben we nog Gorix?” vroeg Jaques. Gorix keek op zijn contact.

“We hebben nog drie uur over.” Dat riep wel wat vragen op. Zo makkelijk kon het toch niet zijn?

### Leyenda

“Meester, gaat u weer verder?” vroeg ik na een minuut stilte. Hij was weg. Dat kon ik wel verwachten want dat trucje hadt hij mij ook geleerd. Nou ja, dan ga ik wel verder.

### Tempel

De mannen snapten er niks van en wachten op een antwoord van de vrouwen. Levske, Scout, Cylara, Ylana en een matroos genaamd Kieka hurkten neer op de stenen grond en dachten na.

“Die tempel. We moeten meer te weten komen over die tempel.”

“Als jij dat brabbeltaaltje op die muur kan lezen, vind je misschien wel een aanwijzing.” Spotte Ylana en wees naar een muur waar vreemde tekens op stonden.

“Ik heb dat wel eens eerder gezien. Garin, is dat niet de taal van Maraqua? De taal van het water?” Garin liet zijn ogen over de tekens gaan.

“Kan heel goed zijn, maar ik kan er niks mee. Misschien Jaques. Caylis heeft hem de taal van Maraqua geleerd.” Jaques was er al bij komen staan.

“Iets over een tempel en over Neopia. Planeet, water, aarde. Meer kan ik er niet uithalen. Ik kreeg een spoedcursus niet meer hoor.”

“Dit lijkt wel die spreuk die de ruimtefee ons gaf. Alleen een andere volgorde.” Zei Cylara en wees wat naar onderen.

“Anadete Maleire Abiec Anagio Cosmos.”

“Evenwicht Plaats Kracht Harmonie Ruimte. Ken je Plaats en ken je Kracht, weet wat er van je word verwacht. Zorg voor Harmonie en Evenwicht. Zie duizendmaal de Ruimte in licht.”

Vertaalde Cylara. Het tweede gedeelte was een oud volksverhaal dat op Kreludor bekend was. Het was al eeuwen oud. Het zou de spreuk zijn waarmee het ruimtefee amulet is ontstaan net als de eerste bewoners. Een mythe, een legende, maar dit bewees wel degelijk iets.

“Die tempel! We moeten hier helemaal niet zijn. We moeten die tempel zien te vinden!” riep Scout.

“Waarom moeten we naar een oude tempel?” vroeg Jaques.

“De legende klopt! Aarde en water slaan op Neopia. Ruimte en licht is ruimtelicht, de sterren. Ken je plaats in het heelal. Neopia ligt als vierde planeet in dit zonnestelsel. Ken je kracht. We waren vijanden en kwamen nergens, maar we hebben samen de Zandstrorm overwonnen omdat niemand dat hadt verwacht. Samen ben je sterker, dus krachtiger!”

“En machtiger.” Maar dat zei Kummintus niet al te hard.

“Harmonie. Vriendschap en vertrouwen, samen zijn. Evenwicht, als we het amulet aan de goede eigenaar geven is Neopia gered, maar wie heeft gezegd dat die eigenaar een persoon is?”

“Een beetje vergezocht, maar het is wel mogelijk.” Zei Cylara.

“Wacht eens even. Ik ben niet van plan om weer die stoffige woestijn de doorkruisen voor een hoop oude stenen. Ik en mijn mannen blijven hier. Wat doe jij Ylana?” mopperde Kummintus. De bemanning was het met hem eens. Ylana bleef ook hier.

“Wat doen wij mannen? Blijven we hier of gaan we met hun mee?” vroeg Garin aan zijn bemanning.

“Kapitein \*zucht\*, moet u dat nu nog vragen?” De bemanning keek Garin vermoeit aan.

“Hadt u misschien verwacht dat we met dit stelletje piraten in een doodenge tombe willen zitten met de kans dat u nooit terugkomt? Dacht het niet!” zei een Lenny.

“Hé! Wie noem jij piraten?! Heb je jezelf wel eens bekeken snoeshaan?” riep Kummintus verontwaardigd tegen de Lenny.

Er gaan vele verhalen over het ontstaan van Neopia. De feeën zeggen dat er in het Begin alleen maar water was. Dr. Sloth beweert dan Neopia 2000 jaar geleden onleefbaar was, maar mijn versie van het Begin is veel mooier.

Neopia was een grote, vruchtbare planeet. Zij was nog zo ongerept, zo wild, zo betoverend mooi (feeën ontstonden), maar ook gevaarlijk en mysterieus. De neopets van toen waren totaal anders dan van nu. Ze gingen hun eigen weg en het maakte niet uit waarheen die voerde. Ook de feeën waren nog wilde schepsel. Ook zij dachten er niet aan om tammer te worden.

Tot op een dag een fee een neopet ontmoeten en die neopet zei dat zo’n wild leven haar niet beviel.
Fyora en Ocia. De ene bracht wijsheid en kracht, de ander plezier en magie. Samen brachten ze vrede naar Neopia en de planeet werd nog mooier dan voorheen, maar er waren een paar ontevreden lieden. Zij zeiden dat Fyora haar kracht en wijsheid niet van haarzelf afkomstig was, maar van iets heel anders.

Ze werden verbannen naar de stoffige woestijn, nu beter bekent als de Verloren Woestijn. Daar bouwden ze een tempel. De spraken een vloek uit over Fyora. Als ze maar ook in de buurt van de tempel probeerde te komen, dan zal dat ten koste gaan van Ocia.