De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 23 (Donder)

## Hoofdstuk 23

Eindelijk had Donder eens goed geslapen en hij voelde zich alsof hij de hele wereld aankon. Hij had tot ’s avonds laat nog met Havik lopen praten over zijn reis en andere avonturen. Het was fijn om over Engel te praten. Dat gaf hem het gevoel dat ze er toch nog een klein beetje was. *Maar dat is ze niet. En ze zal ook nooit meer terugkomen.* Hij haalde zijn kop van Haviks buik, die nog ritmisch op en neer ging, en stond op. Het hol voelde wel een beetje leeg zonder zijn vriendin. *En het zal ook zo leeg blijven,* bedacht hij somber. Zuchtend trippelde hij naar het middendeel van het kamp, waar een grote, lege ruimte was. *Binnenkort zal het wel weer anders zijn, dan ben ik weer over haar heen gekomen.* Maar was dat echt zo? Zou hij ooit kunnen stoppen met het missen van Engel?

‘Jij bent al vroeg op.’ De stem van Steenspreker deed hem schrikken, daardoor was hij wel meteen een stuk wakkerder. Donder glimlachte naar de zwarte poes en haalde zijn schouders op. ‘Ik heb alle slaap gehad die ik nodig had. Wanneer gaat de eerste jachtpartij weg?’ Steenspreker wierp een blik op de holen van de Grotwachten en Prooijagers. ‘Als er genoeg katten wakker zijn. We hebben geen haast,’ antwoordde ze. Op hetzelfde moment trippelde er een vlammend rood katertje uit de kraamkamer. Vuur was druk bezig met het snuffelen van de grond en doordat hij zijn ogen nog niet open had wist hij niet waar hij heen ging. Toch leek het katertje er geen probleem mee te hebben en struikelde niet. ‘Hij heeft een goed instinct,’ mompelde Steenspreker, meer tegen zichzelf dan tegen Donder.

De witoranje kater knikte. ‘Ja, inderdaad. Dat zijn zintuigen het nu al zo goed doen, is erg zeldzaam!’ Samen bleven ze het katertje volgen, maar Vuur liep al snel weer terug naar zijn moeder. ‘Hij zal later een uitstekende leider maken,’ murmelde Steenspreker daarna. Donder keek verrast op. ‘Zal *hij* uw leerling worden?’ Ze knikte. ‘Ik denk het wel. Ik wacht alleen nog op een teken van de Stam der Eeuwige Jacht, ter goedkeuring. Er viel een ongemakkelijk stilte en Donder schuifelde op zijn poten. ‘Mis je haar?’ vroeg de heler toen. ‘Engel bedoel ik.’ Donder slikte diep en keek toen naar de waterval. ‘Hoeveel water daar vanaf valt, is hoeveel tranen ik kan huilen,’ mompelde hij. Hij had geen idee waarom hij zoiets stoms zei, het flapte er gewoon uit. Een verdrietige glimlach verscheen op zijn gezicht. Engel was ook een flapuit.

‘Ik denk dat Nacht ook een uitstekende partner zal maken.’ Steenspreker keek hem met glinsterende ogen aan. Donders nekharen begonnen omhoog te komen. Was het echt *iedereen* opgevallen dat Nacht hem leuk vond? *Wie weet kan ik het nog goed maken tussen ons.* Hij voelde zich nog steeds schuldig tegenover haar en wilde het graag weer goed maken. Ze was dan ook een superlieve poes en zou een geweldige moeder maken, maar toch … ze was geen Engel. Hij begon steeds meer het gevoel te krijgen dat hij iets miste. Maar was het echt Engel? Of was het Zandpoot? Hulstklaver en Leeuwenmaan wilde hij ook weer graag zien. Ze hadden zijn hele leven tegen hem gelogen, maar was het echt hun schuld? Ze hadden een opdracht gekregen van hun leider en waren gewoon loyaal. Toen Steenspreker van hem wegliep kijk hij twijfelend om zich heen. *Hoor ik werkelijk in de Stam thuis? Of ben ik niks voor niks naar de Clans gebracht?*

Hij trippelde de kraamkamer weer in, om raad te vragen aan Licht. Sinds de poes toch niet meer te redden was, was het haar wens geweest om haar laatste dagen nog met haar kits door te brengen en Vlam zo goed mogelijk te helpen met de hare. Ze keek vrolijk op toen ze haar oudere jong door te tunnel zag lopen. Licht fluisterde iets in Vlams oor en hees zichzelf toen overeind. Donder kromp bijna ineen toen hij zag hoeveel moeite ze moest doen om naar hem toe te komen. ‘Is er wat?’ vroeg ze bezorgd. Donder keek eerst naar zijn poten voordat hij haar blik ontmoette. ‘Denk je …’ hij stopte even. ‘Denk je dat ik thuishoor in de Stam?’ Op een of andere manier leek Licht niet verbaasd te zijn door zijn vraag en gaf hem een lik tussen ze oren. ‘Natuurlijk hoor je hier thuis, je bent hier geboren.’ Ze zuchtte even en leidde Donder terug naar het midden van het kamp. ‘Maar je thuis wordt niet alleen bepaald door waar je bent geboren. Je kan er wel thuishoren, maar dat betekent niet dat je je thuis *voelt*. Misschien voel je je meer op je gemak bij de katten waarmee je bent opgegroeid, dat is aan jou om te beslissen.’

Voordat Donder de kans kreeg om te antwoorden, zag hij Plons en Brul de kraamkamer uitglippen. Vlam liep snel de tunnel uit en knipperde verontschuldigend naar Licht. De poes haalde haar schouders op. ‘Het zijn kits, hè?’ Licht keek weer terug naar haar zoon. ‘Het maakt mij niet uit wat je keuze is, lieverd, natuurlijk zou ik heel blij zijn als je hier bleef, maar zolang je gelukkig bent, hoor je mij alleen maar snorren.’ Donder staarde naar de grond en glimlachte zwakjes. *Het is en blijft mijn keuze, maar waarom is het zo moeilijk? Hier is mijn familie, dat is toch het belangrijkste?*

Hij werd uit zijn gedachtes gerukt door een gil van Plons. Hij draaide zich om en Licht rende naar haar kit toe. ‘Wat is er?’ vroeg ze ongerust. Plons wees met haar lichtrode pootje naar een schubbig, glibberig beestje dat langs de richel omhoog klom. Brul keek met grote, angstige ogen toe hoe het springerige beestje dichterbij kwam. ‘Wat is dat?’ Donder trippelde rustig naar zijn broertje en zusje toe en lachte. ‘Dat is een kikker – of een pad, ik weet nooit het verschil.’ ‘Ik ga hem vangen!’ verklaarde Plons met een kreet en ze sprong op het bruingroene diertje af. Licht keek met glinsterende ogen naar haar kits, die achter de amfibie aangingen. *Zou ze zo ook naar mij hebben gekeken toen ik klein was?* Hij verdrong de gedachte direct. Natuurlijk had ze ook zo naar hem gekeken, ze was zijn moeder! Brul gromde gefrustreerd toen het springdier wegsprong, maar Plons schoot de lucht in en sloeg het beestje naar benden. Steentjes vlogen omhoog, overal in de grot en Donder keek verbaasd om zich heen. Een kikker had dat nooit kunnen veroorzaken. Toen bleven de steentjes dansen in de lucht en begon het te rommelen boven zijn hoofd. Zijn ogen werden groot van angst nadat hij door had gekregen wat het lawaai betekende.

‘Een steenlawine!’ schreeuwde hij. ‘We moeten de grot verlaten! Nu!’ Hij neusde Brul naar buiten, maar Licht hield hem tegen. Vos kwam uit het Prooijagerhol gehaast en keek verontwaardigd hun kant op. ‘Waarom zouden we uit de grot gaan? Dit is de enige plek die ons *veilig* houdt!’ Donder keek van zijn moeder naar Vos en weer terug. ‘Maar dadelijk stort hij in!’ Vanuit zijn ooghoek zag hij Steenspreker op haar gemakje uit haar hol komen, alsof er niks gebeurde. Overal kwamen ineens katten vandaan. Ze kwamen allemaal naar de open plek toe. Donder keek ongelovig om zich heen. Had niemand enig idee hoe gevaarlijk dit was? Havik stapte naar hem toe en gaf hem een kopje. ‘Rustig maar, we hebben dit al vaker meegemaakt. De grot zal heus niet instorten. De Stam der Eeuwige Jacht zal dat nooit toelaten’ Donder kon hem nog maar net boven het kabaal uit horen.

Er klonk een plons, gevolgd door meerdere. Donder dook in elkaar en duwde met zijn voorpoten zijn oren plat. Hij kon het geluid niet meer aan en kneep zijn ogen stijf dicht. De grond trilde hevig en kiezels vlogen tegen hem. Zijn gezicht klapte hard tegen het rots oppervlakte en hij voelde bloed van zijn kin naar zijn borst stroom. *Muizenstront!* Hij was op een piepklein, scherp steentje terechtgekomen. En toen opeens was het stil. Doodstil. Hij hoorde zelfs geen katten ademen, totdat Mist opgelucht naar adem hapte. Ook de overeind staande haren van Schemer gingen liggen. ‘Het is over,’ mompelde ze. Vos schudde zijn vacht. ‘Dat was wel een heftige deze keer!’ Vlam krulde haar staart om haar twee kits en drukte zich tegen haar partner aan. ‘Gelukkig is het weer voorbij.’

Havik stapte uit de cirkel van katten en liep verbaasd naar de uitgang van de grot. Toen keek hij weer om naar de rest van zijn groep, zijn grote, ronde ogen vol met zorgen. ‘De waterval is gestopt met stromen!’ ‘Wat?!’ riep Maan ongelovig. Hij haastte zich naar zijn zoon toe. ‘Hoe kan dit?’ Zijn blik was gericht op Steenspreker. ‘Is de Stam der Eeuwige Jacht boos op ons? Is dit een voorteken?’ Maar de zwarte poes leek net zo verrast en bang als de grijze kater en haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet,’ miauwde ze zachtjes. Ze begon tegen zichzelf te praten en liep snel naar de Grot der Puntige Stenen. Duik kwam naast Donder staan, haar ogen waren vol met medelijden gericht op Steenspreker. ‘Ze kan er niet tegen als ze het niet weet en denkt dan dat ze een slechte leider voor onze Stam is, maar wij snappen heus wel dat ze niet alles weet,’ legde ze uit. Donder staarde naar het hol van Steenspreker. ‘Het moet ook niet makkelijk zijn om zoveel verantwoordelijkheid te hebben.’ Duik knikte instemmend. ‘Ik ben eigenlijk wel blij dat ik niet de volgende Stamheler ben!’

‘Moeten we niet alles gaan controleren?’ vroeg Modder. Klauw knikte instemmend. ‘We kunnen beter even gaan kijken of alles veilig is. Ik leid de groep wel!’ Rots, Storm, Schreeuw en Druppel liepen meteen naar de donkerbruine kater toe, als teken dat ze met hem mee zouden gaan, maar Maan blokkeerde hun uitgang. ‘Niks daarvan, we moeten op een bevel van Steenspreker wachten.’ ‘Die is nu nog bezig met het ontrafelen van het teken die de Stam der Eeuwige Jacht heeft gestuurd,’ wierp Klauw tegen. Vos ging naast Maan staan en keek de kater streng aan. ‘Je weet net zo goed als iedereen hier, dat Maan en ik het voor het zeggen hebben als Steenspreker het even niet kan doen. Voor nu wachten we gewoon nog en kijken we of er iets in de grot is beschadigd. Afgesproken?’ Iedereen knikte als teken dat ze het een goed idee vonden, behalve Klauw, die brommend wegliep. Maan zuchtte en keek naar Vos. ‘Hij gaat ons nog een hoop problemen opleveren.’ Donder keek de grote, ietwat boze kater na. *Zo hecht is de Stam dus blijkbaar helemaal niet. Ook hier zijn problemen, net als in de DonderClan.*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Nadat ze alles hadden gecontroleerd, verzamelde de gehele Stam weer op de open plek in het kamp. Donder had samen met de andere zalzijns hun eigen hol gecheckt en die van de oudsten. Ze hadden niet veel hoeven doen, behalve wat steentjes wegvegen met hun staarten. In Mists nest had hij nog een scherp afgebrokkeld stukje gevonden en weggehaald. Steenspreker had geen tijd gehad om naar de wond op zijn kin te kijken, maar gelukkig was het bloed al opgedroogd en had hij er weinig last van. ‘Wat gaan we nu doen?’ vroeg Vlucht. ‘Kunnen we dan nu eindelijk op expeditie? We moeten toch weten wat er gebeurd is! Dadelijk komen we ongewenste dingen tegen als we aan het jagen zijn,’ miauwde Klauw, met een geïrriteerde blik gericht op Maan en Vos. De andere katten murmelden instemmend en Donder zag dat Maan en Vos ook vonden dat de kater een punt had.

Toen liep Steenspreker uit haar Grot. ‘Het lijkt me het beste als we ervoor zorgen dat de waterval weer stroomt. Een afgebroken steen zorgde ervoor dat het water van de poel in de grot niet meer werd aangevuld en ik denk dat we hetzelfde probleem hebben met de waterval.’ Regen fronste. ‘Maar hoe dan? De rivier is zo breed!’ ‘Er kan ergens een smaller stukje zijn,’ duidde de zwarte poes aan. Maan hief zijn kop omhoog om de aandacht van zijn leider te trekken. ‘Met hoeveel katten gaan we? En wie leidt de groep?’ Steenspreker keek de groep rond en bleef hangen bij een zekere donkerbruine kater, wiens ogen helder glommen. ‘Klauw zal de groep leiden. Neem Druppel, Modder, Klauw, Storm, Rots, Donder, Kiezel, Havik, Maan en Vos mee.’ Donders poten begonnen opgewonden te tintelen. Hij mocht mee!

‘Zoveel?’ vroeg Vlucht onzeker. Steenspreker knikte en keerde zich naar de uitgekozen groep. ‘Jullie zullen al je kracht moeten gebruiken en als jullie nog hulp nodig hebben kunnen Havik en Druppel altijd nog terug naar de grot rennen.’ Klauw draaide zich om. Hij stak zijn borst trots uit en keek uitdagend naar Vos en Maan, die met hun ogen rolden. ‘We vertrekken meteen!’ verkondigde hij. ‘Moge de Stam der Eeuwige Jacht jullie beschermen en helpen,’ wenste Steenspreker de katten toe. Donder en Havik namen snel afscheid van Licht en Duik en renden toen gauw achter de rest van de groep aan.

‘Zou het echt een steen zijn die de waterval blokkeert? Dan moet hij reusachtig zijn!’ riep Kiezel. Donder knikte. ‘Ik hoop dat we hem wegkrijgen.’ ‘Hoe bedoel je “hoop”? Natuurlijk krijgen we hem weg! De Stam der Eeuwige Jacht zal vast ook wel helpen,’ zei Havik enthousiast. Donder keek omhoog naar de heldere hemel boven zijn hoofd. Zou de SterrenClan ook nog steeds over hem waken? Zouden de voorouders van de Clankatten hem ook kracht geven? Hij was tenslotte niet een Clankat. Maar toch was er geen ontkomen aan dat ze niet bestonden. Hij had er zelfs één met zijn eigen ogen gezien! Daarom had hij er ook niet aan getwijfeld dat de Stam der Eeuwige Jacht bestond. *De katten in de Stam der Eeuwige Jacht zijn tenslotte mijn voorouders, dus waarom zou de SterrenClan zich zorgen moeten maken om mij?*

‘Waar denk je aan?’ Havik raakte hem zachtjes aan en keek zijn broer onderzoekend aan. Donder schudde zijn hoofd en focuste weer op het pad dat voor hem lag. ‘Niks belangrijks.’ Kiezel, die al heel stuk naar voren was gerend samen met Klauw, schreeuwde naar de andere katten dat ze moesten komen. Dus versnelden Donder en Havik hun pas. Opeens voelde Donder dat zijn pootkussentjes nat worden. Liep er nou water naar beneden? Zijn vraag werd bevestigd door Havik, die het in zichzelf mompelde. *Vreemd,* dacht hij. ‘Ik denk dat het komt doordat de rivier nu is geblokkeerd,’ miauwde Kiezel bedachtzaam toen ze aankwamen bij de rest van de groep. Druppel knikte, evenals Maan en Vos. ‘Dat zou goed kunnen,’ murmelde Klauw peinzend. ‘Des te meer redenen om ons tempo te verhogen!’ Zonder te wachten op een antwoord trippelde de kater weg. Donder moest bijna rennen om de grote kat bij te houden. Hij wierp een blik op de droge rivier. Al het water dat erin had gelegen moest nu wel al van de waterval zijn gevallen.

‘Het valt me nu pas op hoeveel stenen er eigenlijk in de rivier zijn,’ miauwde Kiezel bedachtzaam. Havik knikte. ‘Het is ook niks voor niks een gevaarlijke rivier! En die steenlawine van net zal ook wat met zich mee hebben gebracht.’ Een flits van een herinnering schoot door Donder zijn kop toen hij naar de stenen keek. Hij sprong in de rivier, achter Engel aan. Met een rilling dacht hij terug aan het ijskoude water en de steen waar Engel tegenaan botste. Zijn gedachtes werden versterkt toen hij de uitstekende boomstronk zag. Hij rende ernaartoe. ‘Wat doe je?’ vroeg Havik verontwaardigd. Donder keek achterom, glimlachend. Deze boomstronk heeft ervoor gezorgd dat ik Engel heb kunnen redden!’ Kiezel keek met grote, bewonderende ogen naar de wortel. ‘Je tandafdrukken staan er zelfs nog in!’ Donder draaide zich weer om en zag dat dat zijn broer gelijk had. Er waren grote, diepe deukjes in de stronk gekomen, waarschijnlijk omdat hij het zo hard had moeten vastpakken. Maar zijn blije gevoel werd overspoelt door een golf van droefenis. Gelukkig werd hij snel afgeleid van zijn verdriet door een triomfantelijke kreet van Klauw.

‘Wat is er?’ vroeg Maan. Klauw wees met zijn staart in de verte. ‘Ik zie het rotsblok dat de rivier tegenhoudt! Daar, bij de kleine doorgang waar het water doorheen had moeten stromen!’ Donder versmalde zijn ogen en tuurde in de verte. Naarmate de groep dichterbij kwam, zakte de moed hem steeds verder in de poten. Met grote ogen keek Donder naar de reusachtige steen. ‘Hoe gaan we die ooit wegkrijgen?’ Ook Havik leek er niet veel vertrouwen meer in te hebben. ‘Ik denk dat ik maar beter terug kan gaan naar de grot om te zeggen dat we iedereen nodig hebben om de rivier weer te laten stromen!’ Kiezel liet zijn staart op het stromende water onder hun poten vallen. ‘Nonsens! Dit kunnen we!’

Toen ze dichterbij waren gekomen zag Donder dat het grote rotsblok was vergezeld door nog kleinere stenen, die ervoor zorgde dat er geen water meer langs kon. De rivier achter de blokkade was overgelopen en het water stroomde door het gras en de stenen naar beneden. *Kiezel had dus gelijk!*

Klauw keek peinzend naar het water. ‘Dit gaat moeilijk worden. De rivier is hier nog een stuk vlakker en na dit smallere stuk gaat het water een stuk harder stromen. Er zit geen andere mogelijkheid op dan in het water te gaan staan en de rots proberen te duwen.’ Vos boog zich over het water heen. ‘Dat ziet er aardig diep uit.’ Maan knikte. ‘En als het water op een gegeven moment begint te stromen, dan sleurt het ons mee zonder dat we wat kunnen doen.’ Klauw haalde zijn schouders op. ‘Er zit niks anders op. We moeten dit doen voor de Stam!’ Druppel en Storm wisselden een snelle blik met elkaar, beide katten leken niet echt blij met het idee. Ook Rots gaf haar borst een paar nerveuze likjes. Modder stapte naar voren. ‘Zonder ons is er geen Stam meer! We kunnen ons leven niet riskeren.’ Klauw keek de kater geïrriteerd aan. ‘Die waterval dient als bescherming voor ons kamp! Zonder die muur van water vallen we op en dat zal het leven een stuk moeilijker maken.’ Toen hij doorkreeg dat de rest van de groep er net zo overdacht, zuchtte de kater eventjes. ‘Maan, Vos, Havik en Druppel duwen de steen weg vanaf de kant. Storm en Rots, jullie zorgen ervoor dat de kleinere steentjes uit de weg worden geruimd. Modder, Kiezel, Donder en ik zullen in het water springen en tegen de steen aan duwen, dat is effectiever dan van de kant te duwen.’ Vos snoof. ‘Waarom moeten wij dan vanaf de kant die steen proberen te duwen?’ De grote donkerbruine kater zwiepte boos met zijn staart. ‘Ik was nog niet klaar!’ snauwde hij. ‘Jij en Druppel gaan dadelijk naar de andere kant en duwen de rots vanaf daar. Als de rots begint te bewegen, hijsen jullie Kiezel en mij uit het water. Havik en Maan doen hetzelfde bij Donder en Modder.’

Druppel leek onder de indruk en knikte. Ook Vos en Maan waren eindelijk overtuigd en Havik haalde zijn schouders op alsof het allemaal wel prima was. Storm en Rots sprongen naar de droge kant van het rivier en begonnen al te graven, zodat ze de stenen konden verschuiven. Vos, Druppel, Klauw, Kiezel, Modder en Donder zelf sprongen het water in en namen hun plaats. Maar toen Donder nog geen staartlengte van de kant verwijderd was, zakte de grond al onder hem weg en ging hij kopje onder. Hij hoorde Havik zijn naam roepen, evenals Maan. Allebei klonken ze angstig. Gelukkig was het water niet super diep en had Donder al snel de bodem bereikt, dus kon hij zichzelf weer omhoog duwen. Zodra hij de kans had, hapte hij naar adem. Hij zag Maan en Havik opgelucht ontspannen en iedereen maakte zich klaar voor het duwen. Modder neusde hem naar de zijkant. ‘Daar kan je makkelijker staan,’ miauwde hij vriendelijk. Donder knikte dankbaar en boorde zijn klauwen snel in de modderige grond van de rivier.

‘Duw!’ brulde Klauw toen iedereen klaarstond. Met zijn achterpoten stevig tegen ze zachte ondergrond aangedrukt, duwde Donder tegen de steen aan. Hij hoorde Havik al kreunen en Klauw versterkte zijn kracht door keihard te schreeuwen. Uiteindelijk begon de rest ook te schreeuwen, maar Donder kreeg de kans niet doordat er allemaal wat in zijn mond kwam. Hij dacht terug aan de keer in de rivier met Engel. Hij had toen gedacht dat hij dood zou gaan en nu kwam diezelfde gedachte weer in hem op. Zodra het rotsblok omvalt, zijn we allemaal de pineut! ‘Kom op Donder!’ moedigde Modder hem aan. ‘Graaf die stenen sneller weg!’ snauwde Klauw naar Storm en Rots aan de andere kant van de steen. ‘We doen ons best!’ was het boze antwoord dat hij terugkreeg van Storm.

Op een gegeven moment begonnen Modder en Klauw tegelijkertijd tegen de steun aan te beuken en voor het eerst kwam er een trilling in het grote gesteente. Donders hart ging tekeer en bloed stolde in zijn oren. *Gaat hij omvallen? Moet ik er al uit springen?* Hij verloor zijn grip in het slijk en dook weer kopje onder. ‘Niet opgeven!’ hoorde hij Druppel nog roepen. Een woeste vlaag schoot door hem heen en gaf hem nieuwe energie. *Voor de Stam! Voor mijn familie!* Hij zette zich af en beukte zo hard tegen de steen aan als dat hij kon. Zijn hoofd begon te tollen, maar hij zag licht onder zijn poten. *Storm en Rots hebben de andere kant bereikt!* Hij zwom weer naar boven, hapte een keer naar adem en duwde toen weer met al zijn kracht tegen het rotsblok. Hij begon te schreeuwen en perste alle het lucht uit zijn longen. ‘Ga daar weg!’ riep Modder tegen Storm en Rots. Nog geen hartslag later stonden de twee katten naast Maan en Havik op de kant. Donder voelde dat zijn poten werden mee getrokken door de stroming die was ontstaan door de opening die Storm en Rots hadden gemaakt.

Eindelijk kwam er beweging in het rotsblok en ook de kleinere steentjes werden weggeduwd door het water. ‘Eruit!’ joelde Klauw, zijn stem trillen van blijdschap. Kiezel klom als eerste op de kant, geholpen door Druppel en Vos. Donder werd omhoog geduwd door Modder en bij zijn nekvel gegrepen door Maan. Hij was niet in staat om ook maar iets te doen en zijn keel brandde. Als laatste kwam Modder op de kant, maar de kater was nog niet klaar. Ook hij zag er uitgeput uit, maar toch begon de kater nog te duwen tegen de steen, met hulp van Maan. Niet lang daarna begon iedereen te juichen. Donder klom overeind en zag de steen eindelijk wegrollen van zijn plaats. Het water vloeide tussen de kleine spleet door waar de steen had vast gezeten en de rivier vulde zich weer tot aan het randje. Havik sprong in de lucht en pakte Donder beet door hem met twee poten om zijn nek te grijpen. ‘We hebben het gedaan!’ Donder lachte, maar zijn blijdschap was allang meegesleurd door de rivier. Hij was niet vrolijk. Hij miste Engel.