Goudvoets ff/The Hungergames/Aria's spelen

Hoihoi! Dit is mijn eerste ff op deze wiki. Hij gaat over de Hongerspelen, een boekenserie met diezelfde naam. Als je hem nog niet hebt gelezen, zeker doen! Als je dat wel al hebt gedaan (of er geen zin in hebt of gewoon eerst een ff wil lezen), ik hoop dat je hem mooi vindt!

(Zilvermist heeft ook al een ff over de hongerspelen geschreven(Zilvermist' fanfictions/The Hungergames/De spelen van Amethyst) en sommige kleine dingetjes in mijn ff lijken op die van haar. Geen zorgen! Ik heb het even gevraagd en ze vond het prima!)

**Let op!**

**In dit verhaal worden verwondingen beschreven en mensen vermoord. Als je daar niet tegen kan, Niet lezen!**

**Hoofdstuk 1**

District 11 is leeg. Bijna leeg. Op een paar kleine kinderen na leeg.

Het is de dag van de boete, dus iedereen heeft vrij en zit nu bang thuis te wachten op het moment dat er weer een jongen en een meisje weg zijn gestuurd en ze weer rustig adem kunnen halen. Ik niet. Ik bedoel niet dat ik niet bang ben om getrokken te worden, ik bedoel dat ik niet thuis zit. Mijn ouders, die me hebben geadopteerd en me hun naam “Morris” hebben gegeven, zijn nogal druk met hun echte kinderen, een tweeling en een drieling. Mijn echte ouders zijn overleden aan de bloedzoekers in de boomgaard van het district, dus ben ik alleen als ik door de straten van district 11 slenter. Ik loop langzaam naar het gemeentehuis en kijk daar op de klok. 11 uur. Nog een uurtje. Tijd om naar het plein te gaan voor de boete. Ik loop door de kleine straatjes richting de hoofdstraat die van de boomgaard naar het plein loopt. Hoe dichter ik bij de hoofdstraat kom, hoe meer mensen er uit hun huizen komen om zich bij de stroom kinderen en hun ouders te voegen die allemaal naar het plein gaan. Mijn “ouders” zijn er niet. Te druk met de drieling Tara, Lennon en Kasey en de oudere tweeling Colin en Veer. En ze hebben er waarschijnlijk geen zin in om te zien hoe ik getrokken word. Mijn naam zit er ontelbaar vaak in. Ik ben zeventien en dus doet mijn naam automatisch al zes keer mee, maar er zijn ook nog bonnen. Bonnen voor eten. Per gezinslid kan je één bon krijgen en gaat je naam er nog een keertje extra in. Dat doe ik al vijf jaar en wij zijn met zes kinderen en twee volwassenen, dus mijn naam zit er heel vaak in. Ik kan je niet vertellen hoe vaak, ik ben opgehouden met tellen. Krijg koppijn als ik het alleen al probeer.

De stroom van bange kinderen komt uit op het centrale plein van district 11 en iedereen wordt door de vredebewakers naar de juiste plek gestuurd. Jongens en meisjes apart en op leeftijd. De vredebewakers, die me eerst naar het verkeerde vak willen sturen, ik zie er nogal jong uit voor mijn zeventien jaar, leiden me nadat ik erop heb gehamerd dat ik zeventien ben naar het vak met mijn leeftijdsgenoten. We staan bijna helemaal achteraan. Achter ons alleen de achttienjarigen. Helemaal vooraan staan de bange twaalfjarigen. Ze hebben waarschijnlijk niks te vrezen, want bij de meesten doet hun naam maar 1 keer mee.

Ik kijk om me heen op zoek naar bekenden en zie aan de overkant van het pad dat de jongens en de meisjes scheidt Zody staan. Hij en ik waren… een stelletje, als je dat zo kan noemen, aan het daten. Nu niet meer. Nu haten we elkaar nogal. Maar ja, vreemdgaan met een meisje uit de klas van je vriendin is niet bepaald een goede manier om je relatie te onderhouden. Ik merk dat ik stond te kijken hoe zijn korte rode haar in de wind wappert en richt mijn blik naar voren. Daar staat mijn oogstmaatje Ivy tussen de zestienjarigen. Als het tijd is om te oogsten zitten wij meestal met zijn tweeën in de bomen de hoge appels te plukken en in de gaten te houden of de pauze al is begonnen en of de werkdag al is afgelopen. Ze zwaait naar me en glimlacht nerveus. Ik zwaai terug en dan begint de boete. Op het podium dat speciaal neer is gezet voor vandaag staat de burgemeester op van een van de drie stoelen die daar staan. Op de andere twee zitten Sana Nielsen, de enige levende winnaar van district 11 en  Xander Haydens, iemand uit het Capitool die helpt de tributen trainen, omdat we maar 1 winnaar hebben. De burgemeester, burgemeester Williams, stapt naar voren en begint aan het lang verhaal dat hij elke boete verplicht voor moet lezen. Hij vertelt over de natuurrampen die Noord-Amerika troffen en hoe Panem daaruit tevoorschijn kwam. Hoe prachtig het idee van het Capitool en de omliggende districten was. Over de Donkere Dagen: de opstand van de districten tegen het Capitool waarbij 12 districten werden verslagen en 1 district, district 13, werd weggevaagd en over hoe na de opstand de Hongerspelen werden bedacht. Een “sportevenement” waarbij uit elk district een jongen en een meisje, de tributen, in een arena worden gegooid en op leven en dood met elkaar moeten vechten. De lijst met winnaars uit district 11 is kort. In 63 jaar zijn het er twee. Nog maar eentje is in leven. Dan stapt burgemeester Williams naar achter en komt Xander Haydens naar voren. ‘Dames eerst.’ Zegt hij en hij loopt naar de kom met briefjes met namen van de meisjes tussen de 12 en 18 uit het district. Hij steekt zijn hand er in en haalt een briefje tevoorschijn. Ik hoop heel erg dat ik het niet ben. Niet ik. Alsjeblieft niet ik. Het lijkt wel een eeuwigheid tot Haydens vindt dat het papiertje glad genoeg is gestreken en klaar staat om de naam van het ongelukkige kind voor te lezen.

‘Aria Morris!’ klinkt het over het doodstille plein.

Alle camera’s richten zich nu op mij, terwijl ik probeer te bedenken hoe je ook al weer adem moet halen. Het is Ivy die me een duwtje geeft en me terug haalt naar het akelige plein in district 11. Met knieën die ik niet probeer te laten knikken loop in naar het podium toe en klim ik het trapje op. Xander Haydens pakt mijn hand en vraagt aan de menigte: ‘Zijn er vrijwilligers?’ Het blijft stil. Iedereen weet wie ik ben, maar iedereen weet ook dat degene die nu mijn plaats inneemt doodgaat. ‘Dan is de vrouwelijke tribuut van district 11 Aria Morris!’ roept Haydens en hij steekt mijn arm in de lucht. De menigte applaudisseert zwakjes. Haydens loopt naar de bol met jongensnamen en steekt zijn hand er in. ‘De mannelijke tribuut van district 11 is,’ zegt hij terwijl hij het stukje papier gladstrijkt, ‘Zody Sullivan!’ Mijn hart zakt zo mogelijk nog verder naar beneden. Waarom Zody? Van al die briefjes, waarom nou juist Zody? Als Zody uit de groep achttienjarige jongens tevoorschijn komt begint de menigte te mompelen. Ze weten van ons. Of, beter gezegd, van ons verleden. ‘Vrijwilligers?’ vraagt Haydens en het blijft opnieuw stil. ‘Dan is de mannelijke tribuut van district 11 Zody Sullivan!’ Het volkslied begint en het wordt helemaal stil op het plein. Ik laat mijn ogen over alle mensen gaan, op zoek naar mijn ouders, Tara, Lennon, Kasey, Colin, Veer, wie dan ook, maar ik zie ze niet. Ze zijn niet gekomen. Of ze staan nu ergens in een zijstraat naar een groot scherm te staren. Ik hoop het niet. Ik wil niet dat ze verdrietig zijn. Als ze dat al zouden zijn.

**Hoofdstuk 2**

Het volkslied is afgelopen en een groepje vredebewakers leidt ons weg, naar een kamer waar vrienden en familie ons nog even snel op kunnen zoeken voordat we doodgaan. Ik ben blij als ik merk dat ze Zody in een andere kamer stoppen, ik wil niet laten weten dat ik bang ben. Dat is in de arena alleen maar onhandig, dan maken ze je meteen af. Ik schrik op als de deur openvliegt en mijn ouders met de tweeling en de drieling in de deuropening staan. Mam vliegt naar me toe en omhelst me zoals ze nog nooit heeft gedaan en ik laat los. Ik laat het los. Het maakt niet meer uit. Ik laat de warme tranen vrij en ze lopen over mijn gezicht en druppelen op mijn broek. Mam doet geen pogingen me te troosten. Het is bijna onmogelijk dat ik nog terugkom. Tenzij ze de tributen in een boomgaard met vol bloedzoekers stoppen, maar dat zal wel niet. Pap komt naast me op de bank zitten en neemt de tweeling op schoot. De drieling perst zich tussen hem en mij in en Lennon komt op mijn schoot zitten, omdat hij er niet meer bij past. Ik geef hem een aai over zijn bol en hij glimlacht naar me, niet wetend dat ik hem na vandaag nooit meer zal zien. Niemand zegt iets. We zitten allemaal elkaar maar een beetje verdrietig aan te staren. Na een tijdje komen twee vredebewakers binnen en vertrekken Pap, Mam, de tweeling en de drieling weer. Ik blijf alleen achter. Ik zit zo in mijn gedachten verzonken op de bank dat ik pas merk dat Ivy naast me zit als ze me een knuffel geeft. ‘Je weet dat ik knuffels haat.’ Zeg ik zwakjes, maar het klinkt lang niet zo nors als ik zou willen en mijn stem breekt aan het eind. Ivy knuffelt me alleen nog harder. Dan laat ze me los en steekt ze haar hand in haar zak. ‘Die had je laten vallen.’ Zegt ze zachtjes en ze legt een klein kettinkje in mijn hand. Het is het oudste en dierbaarste ding dat ik heb. Het kleine kettinkje dat bestaat uit een leren veter en een uit hout gesneden uiltje. Mam vertelde dat ik die al had toen ze me in huis namen en dat mijn echte vader die waarschijnlijk voor me heeft gemaakt. ‘Dankjewel.’ Zeg ik haast fluisterend en Ivy knuffelt me nog een keer. Deze keer knuffel ik terug en verschijnt er voor het eerst een glimlachje op mijn gezicht. Als ze Ivy ook weghalen blijf ik niet opnieuw alleen achter. Een paar andere vredebewakers leiden me het gebouw uit en brengen me naar de trein die daar staat te wachten. De trein naar het Capitool. Zody is er al en staat in de deuropening van de trein naar de camera’s te kijken, die als een malle filmen en foto’s maken, om maar geen moment te missen. Ik loop naar hem toe en ga naast hem staan. Hij kijkt me boos aan, alsof dit allemaal mijn schuld is! Ik klem mijn kaken op elkaar en richt mijn blik op de camera’s, die nu nog harder proberen alles vast te leggen. Na een paar minuten duikt Sana Nielsen ineens achter ons op en trekt ons de trein in. Nog geen twee seconde later slaat de deur dicht en begint de trein te rijden. Zonder iets te zeggen brengt Sana ons naar onze coupé. Als ze de deur achter me dicht heeft gedaan zak ik ineen op het grote, prachtige bed dat in een hoekje staat. Ik sluit mijn ogen en probeer te huilen, omdat dat morgen niet meer kan, omdat dit het enige moment is dat er even geen camera’s op mijn gezicht staan gericht, omdat ik het nodig heb even te huilen, maar het komt niet. Ik ga rechtop zitten en besluit mijn coupé even te bekijken. Achter de eerste deur die ik opentrek zit een grote inloop-kledingkast met prachtige kleren. Ik stap naar binnen en laat mijn vingers over de koele, zachte, gladde, wollige en ruwe stoffen glijden, voordat ik weer naar buiten stap en de deur dichtdoe. De kast is niet meer te zien, alleen nog een deur waarachter van alles zou kunnen zitten. Ik trek een tweede deur open en zie een grote kleedkamer met rekken, krukjes en haakjes om dingen aan op te hangen. In een van de muren zit een deur. Ik doe hem open en merk dat ik in de inloopkast sta. De deur zit haast verborgen achter alle kleding die er hangt en is bijna onmogelijk te zien vanuit de kast. Ik doe een stap naar achter en kijk de kleedkamer nog eens rond. Er lijkt hier niet veel meer te zitten. Terug in de slaapkamer doe ik een derde deur open en ontdek een grote badkamer. In de hoek staat een groot bad, waar je met gemak helemaal uitgestrekt in kan gaan liggen. Er is een wasbak met een kraantje en een grote douche met warm en koud water. Zonder aarzelen stap ik in de douche en laat het hete water over mijn lichaam stromen. Ik heb nog nooit gedoucht, dus het voelt fantastisch. Een beetje als regen, warme regen, warme regen die over je lijf stroomt, terwijl jij heerlijk in het zonnetje staat. Als de hele badkamer gevuld is met de warme stoom uit de douche zet ik het water uit, trek een donkerblauwe trui en een zwarte broek aan en wil naar buiten lopen. Dan bedenk ik me opeens dat ik mijn uilenkettinkje niet om heb. Ik ren naar de badkamer, pluk het uit mijn zak en hang het om mijn nek. Dan ben ik klaar en stap ik het wiebelende gangpad tussen de coupés in. Al na een paar stappen bots ik bijna tegen Xander Haydens op. Ik schrik en verlies mijn evenwicht door het deinende oppervlak van de trein. Xander houdt me overeind en als ik weer een beetje stevig sta zegt hij: ‘Ik kwam je eigenlijk net halen voor het diner. Je medetribuut is er al.’ Een beetje misselijk van het constante gewiebel van de trein loop ik achter hem aan naar een restauratiewagon. Zody en Sana zijn er al en als Xander en ik gaan zitten begint iedereen te eten. Het is heerlijk en het is zo veel! Er staan wel acht verschillende gerechten op tafel en minstens elf soorten drinken. Ik neem iets wat ze sinaasappelsap noemen en schep heel veel gebakken aardappeltjes op. Met appelmoes, want appelmoes is lekker. En het herinnert me misschien ook een beetje aan thuis. Iedereen is uitgegeten en als ik het laatste slokje sap naar binnen giet staat Sana op. ‘Tijd om naar de andere boetes te kijken en te weten te komen wie jullie tegenstanders zijn.’ Zegt ze zonder veel enthousiasme. Ze weet waarschijnlijk al dat Zody en ik niet gaan winnen. De tributen uit 1, 2 en 4, ook wel Beroeps genoemd, winnen bijna altijd. Districten als 10, 11 en 12 bijna nooit. We staan op en lopen naar een andere wagon waar een bank en een paar stoelen rond een tv staan. Iedereen gaat zitten. De bank met Xander Haydens blijft over en ik ga zo ver mogelijk bij hem vandaan op het ding zitten. Sana zet de tv aan en we kijken naar de boetes. Zody zit gespannen naar het scherm te kijken en maakt aantekeningen in een klein boekje dat hij uit zijn zak heeft gehaald. Ik heb niet zo’n boekje, omdat ze erg duur zijn. Waarschijnlijk lag er eentje in mijn coupé, helaas heb ik hem niet gezien. Ik probeer zo veel mogelijk van mijn tegenstanders te onthouden, maar er blijven er maar een paar hangen. Een sterke, zeventienjarige jongen met blond haar en groene ogen uit district 1 met zijn medetribuut, een zeventienjarig meisje met donker haar in twee vlechten en lichtbruine ogen, een jongen uit 4 met zwart haar en donkerblauwe ogen, het meisje uit 7 dat Senna heet, de jongen en het meisje uit 9 van 16 en 17 en een grote, sterke jongen uit 10 met een grote neus. Dan komt mijn eigen trekking in beeld. Een close-up van Xander die in de bol met meisjesnamen graait, er een papiertje uit haalt en de naam voorleest. “Aria Morris”. Mijn geschokte gezicht en het duwtje van Ivy, waarna ik naar het podium loop en kijk hoe Zody wordt getrokken. Voor ons allebei zijn geen vrijwilligers en ze schakelen snel door naar de boete in 12, waarbij twee magere kinderen worden getrokken die het waarschijnlijk nog geen dag vol zullen houden.

Xander staat op en zegt dat het tijd is om naar bed te gaan. Niemand protesteert en even later lig ik weer alleen in het grote, zachte bed in mijn coupé. Het is aangenaam warm onder de deken en ik probeer opnieuw te huilen. Dit is het moment. Als ik het morgen doe is het nog te zien tijdens de optocht. Maar meer dan één klein traantje dat over mijn gezicht loopt en op mijn kussen druppelt komt er niet. Mijn diepe zucht klinkt hard door de coupé en ik ga op mijn andere zij liggen. Ik sluit mijn ogen en zie Pap, Mam, Veer, Colin, Tara, Lennon en Kasey weer en als ik ze opendoe moet ik weer naar de donkere tributencoupé die me eraan herinnert dat ik niet lang meer heb kijken. Als er een paar zonnestralen door het raam vallen schrik ik op en open ik mijn ogen. Ik ben in slaap gevallen! Moe zwiep ik mijn benen uit het warme bed en trek de kleren van gisteravond weer aan. Het uilenkettinkje doe ik ook weer om en dan stap ik de koude gang op. Het is nog vroeg, maar de deur van Zody’s coupé staat al open en er komt geen geluid uit, dus hij moet ook al wakker zijn. Ik stommel het gangpad door en trek de deur open waarachter de kamer zit waar we gisteravond aten. Zody zit op een bank in een hoekje en bromt wat als ik binnen kom. ‘Morgen, Aria.’ Het klinkt niet erg vrolijk. ‘Zody.’ Groet ik hem en ik pak een broodje van de tafel. Sana en Xander zijn er nog niet. Ik ga op de bank tegenover Zody zitten, terwijl ik in een ongemakkelijke stilte aan mijn broodje knaag. ‘Je weet toch dat ik nu een manier zit te bedenken om je te vermoorden hè?’ vraagt Zody en hij kijkt op van het notitieboekje dat hij gister bij de boetes ook al bij zich had. ‘Als ik jou niet eerst vermoord.’ ‘En hoe wilde je dat gaan doen dan?’ zegt hij spottend. ‘Alsof ik jou dat nu ga vertellen.’ Bijt ik hem toe. Zijn vraag klinkt misschien een beetje als een grapje, maar hij drukt me wel met mijn neus op het feit dat ik geen kans maak op de overwinning. Het meisje uit 11 is de op een of twee na slechtste tribuut van de Hongerspelen. Afhankelijk van wie de jongen uit 12 is en of die een beetje fit is. Een echte tegenstander ben ik voor de meeste tributen niet eens. Waarschijnlijk zijn ze me allemaal al vergeten en maken ze zich helemaal geen zorgen om mij. En terecht. Ik zucht. ‘Alsof jij zo veel kans maakt.’ ‘Nog altijd meer dan jij,’ Kaatst Zody terug, ‘tenzij jij ineens vuurballen kan afschieten om mensen levend te roosteren, maar ik denk het niet, hè.’ Ik grom en wil hem een antwoord toesnauwen als het ineens donker wordt en het enige licht van een klein lampje in de hoek komt. Ik sta op om naar het lichtknopje te lopen en het licht aan te zetten, maar Xander komt binnen en doet het voor me. ‘We zijn bijna in het Capitool!’ zegt hij met dat gekke accent van hem, ‘We rijden nu door de tunnel!’ We wachten stilletjes af en dan stroomt het zonlicht de wagon binnen en druk ik mijn neus tegen het koude glas van het raam. Buiten lopen veel mensen over straat. Als ze de tributentrein zien tikken ze elkaar aan en kijken ze glimlachend hoe de trein voorbij rijdt. Ze lijken oprecht blij om ons te zien. Ik stap van walging achteruit als ik bedenk dat ze blij zijn, omdat wij straks de arena in gaan om elkaar te vermoorden. Ik slik en zeg tegen mezelf: *Denk aan de sponsors, denk aan de sponsors. Als ze je leuk vinden kan dat je in leven houden.* En ik ga weer voor het raam staan en zwaai af en toe zelfs. Alleen als er kinderen bij zijn. De rest negeer ik gewoon glimlachend.

**Hoofdstuk 3**

Mijn voorbereidingsteam bestaat uit drie Capitoolmensen die over niks anders dan zichzelf kunnen praten: Alannah, een kleine vrouw met lila haar en groene tatoeages, die groot fan is van de jongen uit 4, Tyrese, een vrouw met  geel haar en gele tatoeages, die blijkbaar in bad zat toen ik werd getrokken en Mikolaj, een man met felrood haar en lichtblauwe eyeliner, die lag te slapen tijdens de boetes en een droom heeft om gepromoveerd te worden naar district 1. Pas rond lunchtijd, als ze eindelijk met mijn make-up klaar zijn en ik me net een kaalgeplukte kip voel, gaan ze weg en komt mijn stylist binnen. Het is een vrouw met donkere krullen die tot op haar schouders vallen, bovenop haar hoofd haast zwart zijn en langzaam overgaan tot een lichtbruine kleur in de puntjes. Ze heeft bruine ogen die vrolijk twinkelen en sproetjes en ziet er redelijk normaal uit, maar met die Capitoolmensen weet je het natuurlijk nooit. ‘Ga zitten.’ Zegt ze met een licht Capitoolaccent. Het klinkt niet onvriendelijk, dus ik doe wat ze zegt. ‘Je hebt nog niet geluncht zeker?’ vraagt ze en ze komt in de stoel tegenover me zitten. Ik schud mijn hoofd. Ze haalt twee boterhammen uit de tas die ze bij zich heeft en geeft ze aan mij. ‘Ik ben Faye, je stylist.’ ‘Aria.’ Zeg ik, hoewel ze dat ongetwijfeld al weet. ‘Oké,’ begint Faye, ‘De outfit van mijn voorganger, die van vorig jaar, was een ramp, dus dit jaar hebben we iets anders bedacht.’ De outfit van vorig jaar had er prachtig uit gezien. Hij bestond uit allemaal schitterende, glimmende blaadjes die op het lichaam van de tributen waren geplakt. Het enige nadeel was dat er een stevige wind op stak en alle blaadjes weg waren gevlogen tot de outfits van de tributen van 11 bijna helemaal weg waren gewaaid tegen de tijd dat ze het trainingscentrum ingingen. ‘Dus geen blaadjes meer?’ vraag ik en Faye glimlacht. ‘Kijk zelf maar.’ Ze haalt een opgevouwen pak uit haar tas en spreidt het uit over een tafel. Ik loop er heen en bekijk hem eens goed. Het is een groene jurk gemaakt van een dunne, lichte stof in het patroon van zonlicht dat tussen de blaadjes door valt. In de gaten in bladerdek zijn kleine pareltjes vastgezet en rond de hals zitten kleine, haast onzichtbare robijntjes. ‘Waarom die edelsteentjes?’ vraag ik zonder mijn blik van de jurk te halen. ‘Hoe verlichten jullie de boomgaarden ’s nachts?’ is de wedervraag. Ik kijk Faye niet begrijpend aan. ‘Met fakkels, hoezooooooh!’ Nu snap ik wat die robijntjes daar doen. Als er zonlicht op valt zullen ze oplichten en aan het licht van fakkels doen denken. En die parels zijn dan kleine sterretjes. ‘Ik zie aan je blik dat je het begrijpt.’ Zegt Faye en ik knik. ‘Volgens mij wel. Ik denk in ieder geval van wel.’ ‘Mooi. Tijd om hem aan te trekken dan.’ Faye helpt me met de jurk en zegt dan dat ik mijn ogen even dicht moet doen. Ik doe wat ze zegt. Ik voel hoe mijn stylist iets met mijn haar doet en als ze zegt dat ik mijn ogen open mag doen en in de spiegel mag kijken zie ik wat ze heeft gedaan. Mijn lichtblonde haar hangt nog steeds los en een beetje voor mijn ogen, maar nu zitten er van die piepkleine robijntjes in. ‘Dan pas je beter bij je jurk.’ Zegt Faye en nu pas werp ik een blik op het ding. Ze heeft gelijk. Ik lijk nu een te zijn geworden met de jurk en in het licht van de lampen hier lijkt het bij elke kleine beweging alsof er een zachte wind door de bladeren van de bomen waait. Ik kan het bijna horen ritselen. ‘Tijd om naar beneden te gaan.’ Faye loopt voor me uit door de deur en ik volg haar. Beneden staan 12 wagens in een lange lijn opgesteld tegenover een poort. Vooraan staan de mooiste wagens en hoe verder je naar achter gaat hoe minder uitbundig ze worden. Zody staat al op de wagen en hij heeft een pak aan van dezelfde stof als mijn jurk. Zijn rode haar past al perfect bij het fakkellichtidee, dus er zitten maar een paar robijntjes in. Het ziet er vooral uit alsof zijn haar gekke bultjes heeft. Er klinkt trompetgeschal en de wagen van district 1, helemaal wit, bezet met grote edelstenen en getrokken door de twee witste paarden ooit, rijdt naar buiten. Ongeveer een minuut later ook die van 2. De tributen van 3 staan al op hun wagen en die van 4 stappen net op. Voor ons staat de wagen van 10. De tributen klimmen er net op als ook de wagen van 3 naar buiten rijdt. ‘Klim er op dan.’ Zegt Zody en hij steekt zijn hand uit. ‘Ik heb je hulp niet nodig.’ Zeg ik en ik klim er op. Als ik naast hem sta kijkt hij even naar me en draait zich dan om naar zijn stylist. Zij steekt haar duimen op en hij schudt vermoeid zijn hoofd. ‘Dacht het niet.’ Mompelt hij en hij kijkt naar hoe de wagen van 4 naar buiten gaat. Omdat er al 4 wagens buiten zijn komen de wagens van 5 tot 12 in beweging en schuift de hele rij een stukje op. We laten onze stylisten achter en staan zwijgend op de wagen. Ik probeer rustig te blijven en niet te denken aan de optocht, de training, de spelen, mijn ieniemienie kans om te winnen…

Met een schok komt ons voertuig in beweging en voor ik het weet rijden we al naar buiten.

‘District 11!’

Iedereen draait zich om naar de wagen van mijn district. Heel even is de verbazing op hun gezicht te zien en dan begint de menigte opgewekt te joelen. Mensen dringen naar voren om maar zo dicht mogelijk bij de wagen te komen. Ze duwen elkaar aan de kant en als ik mijn hand opsteek en voorzichtig naar ze zwaai barsten ze helemaal los. Iedereen glimlacht naar mij, naar Zody en ik vraag me af wat ze zien. De zoveelste tribuut? Een belofte van een interessante spelen? Een monster? Een moordenaar? Gewoon een inwoner van district 11? Iemand die de spelen gaat winnen zal wel niet, ik ben nog steeds het meisje uit 11, maar als we het trainingscentrum in rijden moet ik toegeven dat ik waarschijnlijk wel wat nieuwe sponsors binnen heb gehaald. Zody ook, helaas. En als ik een blik opzij werp en we elkaar aankijken zie ik in zijn ogen dat hij een paar seconde eerder precies hetzelfde dacht.

**Hoofdstuk 4**

De eerste nachten in het Capitool slaap ik verschrikkelijk. De dekens zijn te zacht, je zakt helemaal weg in het matras, het is te warm, ik heb veel te veel kussens en ik ben alleen, kortom, het tegenovergestelde van thuis. De optocht heeft veel indruk gemaakt op de sponsors en de eerste dagen training gingen best oké. Ik ben niet sterk en ik kan minder goed omgaan met wapens dan de meeste andere tributen, maar ik ben leniger en sneller en heb een onverwacht talent voor messenwerpen. Vandaag of morgen, ik weet niet of het al na twaalven is, heb geen klok en het is donker, hebben we de privésessie met de spelmakers. Ik ben erg zenuwachtig, want ik heb nog geen flauw idee wat ik ga doen. Opvallen. Zeker. Maar hoe? Met wat messen rondslingeren kom je nergens…

Voordat ik een antwoord op die vraag heb kunnen bedenken klopt Xander op de deur om me wakker te maken voor de privésessies van de 66e Hongerspelen. ‘Kom al.’ Mompel ik en ik klim uit het veel te zachte bed en kleed me aan. Ik heb geen zin in vandaag. Absoluut niet. Maar veel keus heb ik niet. Zelfs zelfmoord plegen is al geen optie meer. Vorig jaar gooide een depressieve tribuut uit 9 zich van het dak. Ik hoorde van Kai en Ava, de tributen van dit jaar uit 9, ze zijn best aardig, dat het Capitool een krachtveld heeft aangebracht. Alles wat je van het dak gooit stuitert er tegenaan en wordt weer terug gesmeten. Dan weten ze zeker dat er 24 tributen de arena in gaan.

Van het ontbijt en de uren daarna krijg ik niet veel mee. Te moe. Zit de hele tijd te knikkenbollen en Faye moet me elke keer met haar elleboog wakker porren. Pas rond lunchtijd ben ik er een beetje bij. ‘Jullie privésessies beginnen zo,’ Zegt Sana, ‘Doe waar je goed in bent en het liefst met wat pit. De spelmakers moeten een programma maken en daarvoor kunnen ze wel wat goede spelers gebruiken. Verras ze. Dat is de beste manier om punten te scoren.’ Ik knik en Sana gebaart dat we moeten gaan. Xander loopt nog een stukje mee naar de wachtruimte, zegt gedag en loopt dan weg. In de wachtkamer staan 2 tafels. De tributen zitten door elkaar, maar het is wel duidelijk dat de kanshebbers de ene hebben geclaimd en de rest de ander moet delen. Als district 11 lopen we natuurlijk naar de tweede tafel. Ik ga tussen Ava en Zody zitten en tik nerveus met mijn nagels op het tafelblad. Naast me wiebelt Ava onrustig heen en weer en daarnaast zit Kai zenuwachtig op zijn knokkels te bijten. Van ons vieren is Zody de enige die er klaar voor lijkt te zijn. ‘Hoe doe je dat?’ vraagt Ava en ze kijkt langs mij naar Zody. ‘Hoe doe ik wat?’ ‘Zo rustig blijven. Je bent echt altijd rustig!’ Ik snuif. ‘Tuurlijk is ie altijd rustig. Hij wil gewoon niet laten zien dat hij zijn meisje mist.’ ‘Natuurlijk mis ik haar!’ snauwt Zody, ‘Nu zit ik hier weer opgescheept met jou!’ ‘Alsof dat mijn idee was! Alsof ik daarom gevraagd had!’ ‘Alsof mij dat ook maar iets boeit! Gelukkig krijg ik over niet al te lange tijd de kans om je eindelijk van de aardkorst weg te vegen.’ ‘Vergeet niet dat je maar gewoon de jongen uit 11 bent, Zody, de meeste van de Beroeps zij je allang al weer vergeten.’ ‘Oké! Oké!’ komt Ava tussenbeide, ‘Waarom zo boos? rustig aan. Niemand aan deze tafel maakt ook maar een schijn van kans.’ Ik buig mijn hoofd en mompel iets wat op sorry zou moeten lijken, maar als “Kai Acosta” en een paar minuten later “Ava Sawyer” worden omgeroepen kijk ik Zody nog even vernietigend aan. Hij doet hetzelfde en pas als “Zody Sullivan” wordt geroepen staat hij op, draait hij zich om en beent hij weg. Ik blijf alleen achter met de tributen uit 12. Ik doe geen poging een gesprek te starten. Ze houden het nog geen dag vol en ik wil geen vrienden maken, ik heb Kai en Ava al en nog 2 zal het alleen maar moeilijker maken. Het duurt wel bijna een half uur tot “Aria Morris” wordt geroepen en ik sta met knikkende knieën op. Na even diep adem te hebben gehaald loop ik naar de deur en stap de trainingsruimte in.

De spelmakers kijken niet eens mijn kant op als ik binnenkom. Ze hebben alleen maar aandacht voor het eten en de wijn dat voor hen op de tafels staat. Mijn eerste idee is om naar het messen onderdeel te lopen en ze allemaal in het hart van de oefenpop te gooien. *Doe waar je goed in bent en het liefst met een beetje pit.* Waar ben ik goed in? Er zijn hier geen bomen om in te klimmen. *Verras ze. Dat is de beste manier om punten te scoren.* Ze verrassen, iets doen wat ze nog nooit gezien hebben in meer dan 60 jaar. Ik kijk de kamer rond en mijn blik valt op de touwen bij het klim onderdeel. Er is hier wel iets om in te klimmen. Ik volg het touw naar boven en dan zie ik de stangen en buizen die over het hele plafond lopen.

Als slangen.

Als wormen.

Als boomtakken.

Ik glimlach en kijk verder naar de rest van de ruimte. Ik kan niet met de touwen gaan. Ze moeten me pas in de gaten krijgen als ik boven ben. Het boogschiet onderdeel! De doelen zitten vast aan stalen stangen die bijna tot het plafond gaan! Ik glimlach nog meer en loop naar het messenwerpen, zoek een mes uit en laat het in een schede glijden die ik om mijn middel bind. Dan ga ik recht tegenover het boogschieten staan en neem een aanloopje. Terwijl ik ren stel ik me voor dat het een boom is en dat ik naar de eerste tak grijp. Mijn vingers sluiten zich om het koude staal en ik ga er voorzichtig op zitten, voordat ik de volgende stang pak en mezelf omhoog hijs. Pas als ik bijna boven ben werp ik een blik op de spelmakers. Nog niet eens eentje kijkt mijn kant op. Mooi. Ik kijk weer naar boven en hijs mezelf de laatste stang van het boogschietonderdeel op. De buis van het plafond hangt net boven mijn hoofd en ik kan er makkelijk bij. Ik ga er voorzichtig aan hangen en als ik heb besloten dat hij stevig genoeg is klim ik er op. Boven is het nog beter dan ik had gedacht. De buizen vormen verschillende lagen en je kan overal komen. Weer stel ik me voor dat het een boom is en ik klauter van tak naar tak tot ik boven het touwklimmen ben. Daar ga ik zitten en haal ik even rustig adem. Het is niet veel anders dan in de boomgaard, zeg ik tegen mezelf, gewoon weer een dagje klooien met Ivy. Wij zaten altijd in de boomtoppen om de tijd in de gaten te houden, te kijken of we al mochten stoppen en om af en toe een verstopt appeltje te plukken. Aan de takken hingen altijd touwen om manden appels van boven naar beneden te laten zakken. Dan hoefden we ze niet te gooien. Op een dag zaten Ivy en ik iets lager in de boom en probeerden we een appel te plukken die helemaal aan het puntje van een tak hing, Omdat ik lichter was ging ik eerst. Ik weet nog dat ik er bijna was, mijn hand uitstak en toen viel. ‘Aria!’ schreeuwde Ivy en ze keek me met grote ogen aan. Ik dacht dat ik dood zou gaan, want als je niet meer kan werken is dat in district 11 ook zo, maar toen voelde ik iets ruws langs mijn vingers glijden. Een touw! Het was een touw! Meteen greep ik het vast en met een zwiep maakte ik een boog en pakte een tak van een andere boom. Heel even bleef ik hangen en toen hees ik mezelf erop. Ivy keek me even geschokt aan en sprong toen van haar tak. Ook zij pakte het touw en even later zat ze naast me op mijn tak. In de maanden daarna gingen we steeds verder en probeerden we steeds gevaarlijkere versies op mijn val uit de boom. Net zo lang tot we helemaal vanuit de boomtoppen naar beneden konden springen, het touw konden pakken, een appel die we eerder hadden geplukt in een mand konden mikken en in een andere boom konden landen. Dit was toch niet veel anders dan dat?

Verschrikte kreten klinken op als de spelmakers eindelijk doorhebben dat ik niet meer beneden ben. Een van hen schreeuwt wat en wijst naar mij. Ik schenk hem een vrolijke glimlach en zwaai. Dan sluit ik mijn ogen en kiep van mijn balk af. De spelmakers gillen en schreeuwen tegen elkaar. Proberen naar me toe te komen. Te zorgen dat ik niet te pletter val. Als het touw langs mijn vingers glijdt open ik mijn ogen, grijp ik het vast, Geef ik een zwiep, pak ik het mes en smijt het recht door het hart van een van de oefenpoppen, waarna ik het touw loslaat en weer op een van de buizen aan het plafond klim. Het is doodstil geworden in de zaal en de spelmakers kijken geschokt naar het mes dat nog natrilt in de borst van de pop. Ze waren te geschokt doordat ik me liet vallen, dat ze niet eens gezien hebben dat ik het wierp. ‘U kunt gaan, juffrouw Morris.’ Zegt een van de spelmakers zwakjes en ik laat me weer vallen, slinger nog een paar keer naar een ander touw en loop dan zonder nog iets te zeggen de ruimte uit. Verrast heb ik ze zeker. Sana kan trots zijn.

**Hoofdstuk 5**

‘Wat hebben jullie gedaan met jullie privésessie?’ vraagt Sana als Zody en ik allebei aan tafel zitten. Niet om iets te eten, gewoon om te praten over de sessies. ‘Ga ik niet zeggen met haar erbij.’ Snauwt Zody met een boze blik op mij. ‘Ook goed,’ Zegt Sana, ‘Loop even mee dan kan je het me vertellen zonder “Haar” in de buurt.’ Ze staan allebei op en lopen naar de andere kant van de ruimte, waar Zody op gedempte toon vertelt wat hij heeft gedaan. Ik  kan er niks van verstaan. Na een paar minuten knikt Sana en zegt ze dat ik mag komen. Ik sta op, krijg een elleboog in mijn zij als ik Zody passeer en ga naast Sana zitten. ‘Vertel.’ ‘Ken je…’ begin ik, ‘Weetje nog hoe de boomgaard er uit ziet?’ ‘Natuurlijk weet ik dat.’ En ik zie aan haar dat ze zich afvraagt of ik op de een of andere manier een boom heb laten groeien in de trainingsruimte. ‘En de ruimte waar de privésessies worden gehouden?’ Sana knikt. ‘In de boomgaard zat ik altijd met een vriendin, Ivy, in de toppen. Op een dag viel ik uit de boom en heb ik me door het touw te pakken en met een boog op een andere tak te klimmen gered.’ Sana knikt opnieuw en gebaart dat ik door moet gaan. ‘Ivy en ik oefenden dat net zo lang tot we uit de top konden springen, een appel in een mand konden mikken en ongedeerd op een tak konden landen.’ ‘Ik snap nog steeds niet helemaal hoe dat je van pas zou kunnen komen met je privésessie…’ ‘Nou… Ik heb een mes gepakt, ben via het boogschieten omhoog geklommen en ben op de buizen aan het plafond van de trainingsruimte gaan zitten boven het touwklimmen.’ ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je je hebt laten vallen, een mes hebt gegooid en weer op zo’n buis bent gaan zitten!’ zegt Sana glimlachend. ‘Nou ja,’ zeg ik met het glimlach, ‘Niet zomaar gegooid. Recht door het hart gegooid.’ In Sana’s ogen zie ik dat ze eindelijk een beetje hoop heeft gekregen. Niet genoeg om te denken dat ik de spelen zou kunnen winnen, maar wel om te geloven dat ik de top 10 wel kan halen. ‘Zullen we de scores gaan bekijken?’ vraagt ze opgewekt en ik knik vrolijk. Sana roept Zody, Xander, Faye en de stylist van Zody, Yusra, een man met donkerblauw haar en vrolijk twinkelende ogen in die zelfde kleur. Er wordt eten gebracht en ik val er uitgehongerd op aan. Het volkslied klinkt uit de tv en iedereen wordt stil. Het gezicht van de jongen uit 1, blond haar en donkergroene ogen, verschijnt en een paar tellen later het glimmende cijfer 10. Het meisje uit 1, donker haar en lichtbruine ogen, krijgt onder haar foto het cijfer 9. De jongen en het meisje uit 2 hebben allebei een 8 en de twee uit 3 een 5. De jongen uit 4 met zwart haar en donkerblauwe ogen haalt een 9 en zijn medetribuut een 6. De tributen uit 5, 6, 7 en 8 scoren allemaal tussen de 4 en 7, Kai en Ava hebben een 6. De jongen uit 10 scoort een 6, zijn medetribuut een 4 en dan verschijnt Zody’s gezicht. Heel even staart iedereen naar zijn rode haar en lichtblauwe ogen en dan glijden onze ogen naar het kleine cijfertje er onder.

**8**

Zody heeft een 8, hetzelfde cijfer als de tributen uit 2!

Dan vervaagt Zody en komt mijn gezicht tevoorschijn. 3 Seconden is het stil en dan verschijnt er een cijfer onder mijn foto.

**9**

Negen. Negen! Ik heb een negen! Dat besef dringt blijkbaar ook tot de rest door, want iedereen begint te gillen, me te feliciteren, te lachen, te huilen of me boos aan te kijken, in Zody’s geval. Het maakt me nu allemaal niet meer uit, ik ben te geschokt om ook maar één woord uit te brengen. Negen. Maak ik dan toch kans? Ik ben weer bovenaan het lijstje van de Beroeps verschenen, zeker, maar ze denken dat ik gevaarlijk ben. Ik ben niet meer gewoon het meisje uit 11. Ik ben Aria Morris, tribuut in de 66e Hongerspelen, iemand om rekening mee te houden.

**Hoofdstuk 6**

Het ontbijt in het Capitool is voor één keer lekker. Ik heb vannacht eindelijk weer eens goed geslapen en ben een stuk vrolijker dan de afgelopen dagen, maar ja, wat verwacht je dan? De op 1 na hoogste score! Wel gedeeld met het meisje uit 1 en de jongen uit 4, maar toch, als meisjestribuut uit 11 is dat best oké.

Vandaag zijn de interviews en gek genoeg ben ik niet zenuwachtig. Sana en ik hebben besloten om er niet al te veel toeters en bellen aan vast te knopen. Ik zal alle vragen zo eerlijk mogelijk proberen te beantwoorden en proberen niet nog hoger op de lijst van de beroeps te komen, want erg goed in vechten ben ik niet. Zij zijn groter en sterker, ik ben alleen sneller, dus als de gong gaat probeer ik alleen dat mee te nemen dat ik het hardst nodig heb en dan te maken dat ik weg kom.

Al vlak na het ontbijt komt mijn voorbereidingsteam me halen. Ze zijn tot laat in de middag met me bezig. Elke keer moet mijn huid zachter, mijn haar gladder en mijn nagels ronder. Dan kamt Tyrese mijn haar naar achter, steekt Alannah er kleine gekleurde blaadjes in en verft Mikolaj een versie met warme kleuren van het patroon van zonlicht en blaadjes van mijn optochtjurk op mijn nagels. Pas als Faye binnenkomt en ze drie keer heeft verteld dat het goed genoeg is en ze kunnen stoppen gaan ze in de hoek van de kamer staan en kijken ze hoe Faye me de interviewjurk laat zien. Hij is prachtig en ik ben alweer helemaal overdondert. Het is weer een bladerdek, maar deze keer is er meer lucht te zien en de blaadjes zijn niet meer groen, maar verschillende tinten rood, oranje, geel en bruin. Als in de herfst. En de takken… Dat patroon komt me vreemd bekend voor. ‘Heb je gehoord wat er met mijn privésessie is gebeurd?’ vraag ik ongelovig terwijl ik met mijn vingers over de takken ga. ‘Misschien heeft Sana wat verteld, hoezo?’ antwoordt Faye onschuldig. ‘Gewoon, zomaar,’ Zeg ik ‘De takken deden me ergens aan denken.’ Faye grijnst naar me en ik glimlach terug. Het patroon van de takken op mijn jurk is precies hetzelfde als de buizen aan het plafond van de trainingsruimte. ‘Ik help je wel.’ Zegt Faye en ze tilt de jurk op en helpt met aantrekken. ‘Hij is prachtig.’ Fluister ik als ik voor de spiegel sta. Mijn voorbereidingsteam begint opgewonden te klappen, terwijl ze hun werk goedkeurend bekijken. Ik glimlach. Ze zijn op een bepaalde manier eigenlijk best wel schattig. Dan is het tijd voor de interviews en voegen we ons weer bij Zody, Sana, Xander en Yusra. ‘De andere tributen staan al in de coulisse. We beginnen zo.’ Zegt Xander, waarna hij, Sana, Faye en Yusra vertrekken. Zody en ik blijven met zijn tweeën over. We zeggen allebei niks terwijl we naar de coulisse lopen. Vanmorgen was ik nog helemaal niet zenuwachtig, maar nu… Mijn hart bonkt in mijn keel en ik tik onrustig met mijn vingers tegen mijn bovenbenen. Ergens verderop in de rij zie ik Ava van been naar been hupsen en Kai op zijn knokkels bijten in een poging rustig te worden. Gelukkig, dan ben ik tenminste niet de enige. Ineens komt de rij tributen in beweging en marcheren we het podium op. Ik werp even snel een blik op de Spelmakers en zie dat ze verbaasd en half glimlachend naar mijn jurk kijken. Een klein lachje verschijnt op mijn gezicht als we op de stoelen die in een halve cirkel voor ons neer zijn gezet gaan zitten en wachten tot Caesar Flickerman, de presentator, ons aankondigt. Dat doet hij natuurlijk niet meteen, nee, hij moet zo nodig het publiek eerst even opwarmen met wat flauwe grapjes. Dan zegt hij eindelijk: ‘Goed. De eerste tribuut van vandaag, het meisje uit district 1 van de 66e Hongerspelen, Isis Nixon!’ Een meisje van 17 met twee lange, zwarte vlechten en lichtbruine ogen loopt naar voren. Ze ziet er prachtig uit in een witte jurk volledig bezet met diamanten en fijne stukjes goud. Caesar en zij praten even met elkaar en als de zoemer gaat loopt ze weer terug en wordt haar medetribuut aangekondigd: een jongen van 17 genaamd Casimir. Casimir vertelt dat hij heel wat met een speer kan en erg vingervlug is en Caesar geeft hem een pen en vraagt het even voor te doen. De jongen uit 1 laat de pen een paar keer tussen al zijn vingers door glijden, gooit hem dan op, vangt hem, laat hem verdwijnen en heeft hem dan ineens in zijn andere hand. Als de zoemer gaat en Caesar de pen terug wil verschuift die een paar centimeter, zodat hij misgrijpt en verschijnt dan ineens in de borstzak van de presentator. Het publiek gaat uit zijn dak en vindt het jammer dat hij maar 3 minuten heeft. De tributen uit 2 zijn allebei echte moordmachines, de jongen uit 4 is snel en kan goed werpen, het meisje uit 7, Senna, is heel sterk net als haar medetribuut Dakota, de jongen uit 10 is vooral een grote, sterke, beetje lompe reus met een grote neus en voor ik het weet loopt hij weer terug naar zijn stoel en roept Caesar: ‘En dan nu het meisje uit district 11, Aria Morris!’ Ik haal diep adem en sta dan op en loop naar voren. Hij steekt zijn hand uit en ik schud hem. ‘Aria, in het Capitool is het vast anders dan in district 11. Wat is nou het grootste verschil?’ ‘Het grootste verschil?’ Caesar knikt. ‘Ik denk… In het Capitool is iedereen nogal op zichzelf, erg zelfstandig,’ begin ik, want ik moest zo nodig  eerlijk zijn, ‘En in 11 is familie het belangrijkste dat er is.’ ‘Mis je ze?’ vraagt Caesar. ‘Eerlijk?’ vraag ik en ik kijk hem aan. Hij knikt opnieuw. ‘Ik mis ze heel erg. Het voelt een beetje leeg zonder ze.’ Het publiek zucht meelevend. ‘Heb je veel familie?’ ‘Nogal. Mijn ouders en de jongere tweeling en drieling en mijn beste vriendin Ivy voelt toch ook wel een beetje als familie.’ ‘Dat is inderdaad best veel.’ Zucht Caesar en het publiek doet met hem mee. ‘En in de liefde? Een knap meisje als jij moet toch wel iemand hebben?’ Ik bevries en mijn ademhaling gaat een stuk sneller. Caesar lijkt het te merken en zegt: ‘Sorry, dat was misschien een beetje plotseling. Gaat het?’ ‘Het gaat wel.’ Breng ik moeizaam uit, ‘Het is alleen… Ik had iemand… Hij was grappig en knap en eigenlijk alles wat je maar kan wensen.’ ‘Wat is er met hem gebeurd?’ ‘Nou ja...,’ stotter ik en ik wrijf met mijn hand over mijn nek, ‘Niet echt iets. Alleen dat hij… iemand anders nam…’ ‘Jullie hadden geen relatie?’ vraagt Caesar ongelovig. *Hou op, hou op, hou op! Ik wil niet meer vertellen!* Maar in plaats daarvan zeg ik: ‘Jawel. We hadden een relatie.’ Caesar lacht. ‘Wat zal hij balen als je terug komt als winnaar!’ Ik grinnik. ‘Ik denk niet dat hij echt baalt dat ik ben getrokken als ik terug kom als winnaar.’ ‘Hoezo niet?’ ‘Dan is hij een beetje heel erg… Dood,’ Antwoord ik en ik draai me met een valse grijns om naar Zody, ‘Of niet soms?’ Het effect van die laatste drie woorden is als van een bom. Het publiek hapt naar adem en begint te roepen. Sommigen zeggen dat Zody gelijk had, maar verreweg de meesten kiezen mijn kant. De camera’s laten eerst een close-up van mij zien en dan schieten ze naar Zody, die verbijsterd en ineengedoken op zijn stoel zit. Iedereen roept zo hard door elkaar dat niemand mijn zoemer hoort en Caesar uiteindelijk tegen me zegt dat ik terug moet lopen. Het duurt nog minstens 10 hele minuten voordat het publiek genoeg is gekalmeerd om door te gaan. ‘Dus, Zody, over wat er net gezegd werd. Jij hebt Aria inderdaad verlaten?’ vraagt Caesar. ‘Ja.’ Antwoordt Zody kortaf en ik kan aan alles zien dat hij er niet verder op in wil gaan, maar dat houdt Caesar natuurlijk niet tegen. ‘Hoe heet ze en hoe ziet ze er uit?’ ‘Haar naam is Loren. Ze heeft bruin haar en lichtblauwe ogen en ze is een stuk mooier dan Aria.’ Zegt Zody en hij draait zich woest naar me om. De camera’s richten zich nu ook op mij en ik trek mijn wenkbrauw op en gooi overdreven mijn haar over mijn schouder. Het publiek gaat staan en joelt uitgelaten. Caesar sust ze snel en praat dan nog even met Zody over koetjes en kalfjes, maar gaat niet meer in op het onderwerp liefde of familie. Als Zody weer op zijn stoel gaat zitten roept Caesar het meisje uit 12 naar voren. Ze is 15, maar een stuk kleiner dan normaal is voor die leeftijd. Ook is ze erg dun en heeft ze een raspende, ongezonde stem. De jongen uit haar district is hetzelfde, alleen een jaartje jonger. Als ook hij terug loopt gaan we allemaal staan voor het volkslied. De camera’s gaan langzaam over de rij tributen, maar ze blijven opvallend lang bij Zody en mij. Na het volkslied lopen we het podium af en ik ga expres niet met Zody in een lift naar verdieping 11 zitten, maar als we de interviews gaan bespreken met Sana, Xander en de stylisten kan ik hem niet langer ontlopen. Net als de ochtend in de trein is alleen hij er al. Zodra hij me ziet staat hij op, stormt op me af, duwt me ruw tegen de muur en kijkt me woedend aan. ‘Wat bezielde je?!’ ‘Het verbaasd me dat dat nog niet naar buiten was gekomen. Je zou zeggen dat ze wel een paar dingetjes over hun tributen te weten proberen te komen.’ Zeg ik en ik kijk woest terug. Mijn hoofd klapt keihard tegen  de muur en pijn vlamt door mijn kaak. Ik ben te geschokt en de volgende klap komt ook hard aan. Zody heft zijn vuist opnieuw, maar deze keer ben ik hem voor. Ik ram mijn vuist zo hard als ik kan in zijn maag en hij klapt naar adem happend dubbel. ‘Oké, dat was wel weer genoeg voor vandaag!’ Sana is woest. Yusra en Xander helpen Zody overeind, terwijl Faye een zak ijs tegen mijn kaak drukt. ‘Wat denken jullie wel niet! Elkaar zomaar beginnen te slaan!’ ‘Zij begon.’ Zegt Zody kinderachtig. ‘Tuurlijk begon ik. Ik zal het wel weer gedaan hebben hè! En volgens mij was jij degene die met iemand anders ging, niet?’ ‘Genoeg!’ roept Sana en ze kijkt kwaad van Zody naar mij, ‘Breng ze allebei maar naar hun kamers. Laat het ze morgen maar uitvechten, wanneer het mag.’ Zegt Sana dan tegen Faye en Yusra. Faye helpt me overeind, drukt me zachtjes tegen zich aan, zodat ik niks meer uit kan halen en leidt me dan met zachte dwang en een hand op mijn schouder als een klein kind naar mijn kamer. Pas als we binnen zijn laat ze me los. Faye loopt naar de deur en ik zeg niks als ze de sleutel eruit haalt en hem van buiten op slot doet. Ik laat me op mijn bed vallen en kijk naar het veel te witte plafond, negeer de Avox die eten komt brengen en de herhaling van de interviews aanzet en terwijl in wegzak in het matras en de kussens gaat er maar één gedachte de hele tijd opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw door mijn hoofd.

*Waarom moest Zody zo nodig mijn medetribuut zijn? Waarom Zody?*

**Hoofdstuk 7**

De ochtend van het begin van de spelen is het niet Faye, maar Sana die me wakker maakt. Heel even vraag ik me af hoe ze binnen is gekomen, maar dan herinner ik me weer hoe Faye de sleutel meenam. ‘Ga douchen,’ zegt Sana gebiedend, ‘Daarna zal je ontbijt hier wel zijn.’ Omdat het geen zin heeft haar tegen te spreken doe ik wat Sana zegt en een halfuur later lopen we de gang op. Mijn mentor neemt me mee naar het dak van het trainingscentrum, waarbij ze een stuk minder zachtzinnig is dan Faye gisteravond. Nog steeds boos. Uit het niets zweeft er ineens een hovercraft boven ons. Het voertuig laat een ladder vallen en zodra ik op de eerste trede sta bevries ik. ‘Geen zorgen.’ zegt Sana achter me en als ik me naar haar om probeer te draaien lukt dat niet. ‘Het is gewoon een voorzorgsmaatregel.’ In mijn ooghoek zie ik iemand met een injectiespuit aan komen lopen. Weer probeer ik me te bewegen. Geen succes. ‘Volgchip.’ Gromt de man met de injectiespuit en een felle pijnscheut schiet door mijn rechterbovenarm. ‘Klaar.’ Gromt hij weer en ik wordt omhoog gehesen. Boven laat de ladder me los en komt Faye tevoorschijn. ‘Gaat het?’ vraagt ze en ze helpt me overeind. Ik grom iets wat op een antwoord zou moeten lijken en wrijf over de pijnlijke plek op mijn kaak. Ze kijkt me meelevend aan en neemt me dan mee naar de kamer waar we zullen wachten tot we in de arena zijn. Ik ga naast Faye zitten en kijk naar buiten. Na ongeveer een half uur glijden er zwarte schermen voor. We zijn er bijna. Als de hovercraft landt klimmen we met de ladder een ondergrondse buis in, de catacomben, en lopen we naar mijn startkamer. Heel even zitten we in doodse stilte en dan komen de kleren binnen. Iedere tribuut krijgt tijdens de spelen dezelfde kleren, dan heeft niemand een oneerlijk voordeel. Bij de Hoorn des Overvloeds liggen soms wel extra kleren, maar die moet je dan wel eerst zien te bemachtigen. Dit jaar bestaat de outfit uit een groene broek, beige T-shirt, een bruin vest zonder mouwen dat tot mijn middel komt, een bruine riem en bruine leren laarzen. Faye steekt de voorste plukken van mijn haar op in een snelle knot, rommelt dan wat in haar zak en haalt mijn uiltje eruit. ‘Hoe kom je daar nou weer aan?’ vraag ik verbaasd. ‘Je had hem gisteren voor het interview bij me laten liggen.’ Antwoordt Faye en ze hangt hem om mijn nek. Het is even stil. ‘Moet je geen afscheid nemen?’ vraag ik. ‘Je gaat het halen. Jij wordt de winnaar van de 66e Hongerspelen.’ ‘Faye…’ ik ben geschokt door haar vertrouwen en haar vastberaden blik. ‘Ga. Het is bijna tijd.’ Ik knik en stap op de ronde plaat die me zo omhoog de arena in zal brengen. Een glazen buis komt naar beneden en ik kijk nog een keer naar Faye. Ze knikt bemoedigend en dan tilt de plaat me op en sta ik in de arena.