Rion Południowy

Księstwo Rionu jest pozostałością starego Księstwa Rionu sprzed wojny
Secesyjnej. Niegdyś obejmowało wszystkie Riońskie ziemie, obecnie jest
to blisko czterdzieści procent dawnego terytorium. Wszystkie zajmowane
przez Księstwo tereny należą do południowych prowincji Riońskich.

Południowa granica przebiega na Jeziorze Valmarskim i granicach księstw
Alandzkich. Zachód to ogromne Górny Nebal z nielicznymi uczęszczanymi
ścieżkami. Północ jest długą krwawiącą granicą ze zbuntowanymi
prowincjami Riońskimi, obecnie legitymizującymi się jako Królestwo
Rionu. Na wschodzie krótka granica z Penarem najeżona fortyfikacjami ,
oraz ocean Penarski.

Przez terytorium Księstwa płyną dwie duże rzeki. Pierwsza, *Dilamia*
 ma swoje źródło daleko na zachodzie, w górach Nebal. Ciągnie się prawie
 prostą linią przez połowę wschodniego kontynentu, aż wpada do Oceanu
Penarskiego, nie daleko granicy z państwem od którego wziął swoją
nazwę. Druga, *Valteri*, jest ujściem wód z ogromnego Jeziora
Valmarskiego, przy granicy z Voltarem. Ciągnie się kilkaset mil na
północ by w końcu skręcić na wschód i wpaść do Oceanu. Obie rzeki
stanowią ważną cześć gospodarki Księstwa Rionu, obie bowiem są spławne, a
 dzięki wieloletnim projektom inżynieryjnym transport jest łatwy, szybki
 i bezpieczny.
Stolica Księstwa Rionu, a wcześniej całego państwa to *Suresan*, leży w delcie *Valteri*,
 na wschodnim wybrzeżu Oceanu Penarskiego. Trzysta mil od granicy z
Penrem i trochę ponad sto od granicy z księstwami Alandzkimi.

Zachodnie tereny wiele mil przed górami Nebal porastają ogromne puszcze,
 zaś na południu i wschodzie delikatne wyżyny. Im bliżej morza tym
tereny stają się coraz bardziej równinne. Stolica księstwa, Suresan,
leży w największej na kontynencie niecce depresji.

Północna granica jest wielką krwawą raną w ciele Księstwa i całego
Rionu. Nie jest stała, sytuacja zmienia się z miesiąca na miesiąc.
Obecnie stanowi ona nieduża rzeczka Biledi. Wojska separatystów skupiły
się na nielicznych ocalałych mostach i brodach. Armie Południa zaś
spokojnie szykują się do kolejnej ofensywy mającej odrzucić wroga
kolejny raz na północ.

Władza w Księstwie Rionu w teorii należy do Księcia. Niestety ten nie
żyje od ponad dwudziestu lat, i jak głosi oficjalna nota w Księstwie
został zamordowany przez własnego syna. Południowcom tak naprawdę nie
robi to różnicy. Obecnie w całym księstwie wprowadzony jest stan
wyjątkowy i władze ma w ręku *Generał Heinrich von Dumffels*, lub jak zwą go na północy *Starego Kła*.
 Generał ma pełne poparcie przez rade księstwa składającej się z pięciu
najważniejszych rodów szlacheckich i trzech kupieckich. Nawet
wprowadzenie stanu wyjątkowego i zaprowadzenie władzy armii nie zmieniło
 nic w tej kwestii. Południowcom , jak nazywają ich Riończycy z północy,
 nie przeszkadza żadna władza do czasu aż będzie ona w stanie zapewnić
spokój w państwie i utrzymać warunki do prowadzenia handlu i interesów.
Sztab Generała składa się z trzech jego zaufanych dowódców oraz
adiutanta pełniącego również funkcję zastępcy. Są to generał *Rilmar von Derist* z Torranii, dowódca jednej z dwóch armii operujących na granicy północnej, generał *Biveth Lerviat*, Riończyk z południa dowodzący wszystkimi oddziałami rekrutującymi się z Rionu, oraz *Pułkownik Ager von Adel*,
 z Ziemi Fereńskiej, dowodzący wszystkimi siłami porządkowymi w
Księstwie Riońskim. Adiutantem jest syn zabitego na granicy z Meranią
przyjaciela generała, młody *Merid von Currfel*.

W państwie panuje zwykły ustrój feudalny, a dzięki jurysdykcji wojskowej
 jego działanie jest precyzyjne niczym ruch formacji bitewnych podczas
musztry wojskowej. Mieszczanie jak w każdym państwie z tego typu
systemem pracują w swych rzemiosłach skupiając się wokół cechów i
manufaktur. Możliwości wybicia się praktycznie nie ma, mimo to
dorobienie się majątku na przykład dzięki handlowi sprawia że można się
czuć prawie jak szlachcic.

Chłopi nie różnią się prawie niczym od niewolników. Przywiązani do
ziemi, ziemia do panów. Bez perspektyw na zmianę. Jedyna szansa to
dostanie powołania do armii Księstwa. Żołnierze rekrutują się głównie z
chłopstwa, i jak w każdej armii istnieje możliwość awansu, a co za tym
idzie pojawienia się nowych możliwości w dalszym życiu.

Księstwo Rionu, lub jak otarło się już w wielu krajach Rion Południowy,
jest najlepszym przykładem na całym kontynencie przenikania się kultur. Z
 dawnego Rionu pozostała tu prawie tylko nazwa. Księstwo jest całkowicie
 kulturowo zespolone z Torrionem. Oficjalnym językiem nadal jest
Rioński, jednak ubiory, architektura, styl życia - wszystko to stało się
 typowo Toriońskie. Wpływy Cesarstwa istnieją tu już od dobrych czterech
 stuleci, a charakter mieszkańców nie zmienił się w tym czasie niczym.
Rion Południowy to miejsce gdzie pierwszym i najważniejszym celem życia
jest interes. Podobnie jak w Torionie, i Penarze w Księstwie Rionu od
dawna rządzi pieniądz. Kultura nie jest specjalnie widoczna, dawno
zeszła na dalszy plan w zabieganym pełnym stresu i pracy życiu
Południowców. Jedyną pozostałością starego stylu życia są teatry. Na
południu znacznie bardziej rozbudowane od ich braci za północnej
granicy. Do tego punktu kultury też się wkradł pieniądz. Przedstawienia
wręcz ociekają złotem, same sceny przerodziły się w ogromne gmachy gdzie
 wystawia się poszczególne sztuki.

Nauka w Rionie Południowym stoi na wysokim poziomie. Dostępna jest
jednak tylko do stopnia mieszczanina, a i w tym przypadku tylko dla tych
 zamożnych. Do chłopstwa nigdy nikt nie próbował i raczej nie będzie
próbował docierać z edukacją. Inteligentny chłop to problem, woli robić
językiem zamiast widłami. Na terenie całego Rionu Południowego istnieje
wiele uczelni wyższych, a nawet dwie akademie magiczne kształcące w
imieniu Kapituły przyszłych magów.

Przeciętny mieszkaniec Księstwa Rionu umie czytać, pisać, rachować i zna
 po za swoim językiem co najmniej jeden język obcy - zwykle jest to
Torrański.

Na terenie księstwa podobnie jak na północy istnieje pełna tolerancja
religijna. Jednak z zupełnie innych powodów niż u ich braci za granicy. W
 Księstwie Rionu bardzo nieliczni obywatele są religijni, nie ma na to
czasu ani chęci. Podstawowym kultem jest oczywiście Mercatos, jednak
wśród chłopstwa bardzo popularna jest Silvana. Na terenie księstwa
istnieje kilkadziesiąt zakonów i świątyń dzięki którym kraj w nie
wielkiej, ale jednak formie doczekał się rozwoju religijnego.
Magia w
 Rionie północnym jest czymś całkowicie normalnym i legalnym. Władze nad
 magami pełni potężna Kapituła, akademie magiczne są dobrze strzeżone .
Każde zagrożenie ze strony magów jest kontrolowane przez Kapitułę
Cesarską. Dla wszystkich jest to całkowicie zrozumiałe. Widok kuglarzy i
 sztukmistrzów na ulicach również nie sprawia szoku ani zaskoczenia. W
teatrach są częstymi gośćmi, co sławniejsi na swoje spektakle ściągają
tłumy.

Jedyną słuszną gildią magiczną jest Cesarska Kapituła, wszystkie inne są nielegalne lub pod pełną kontrolą tej pierwszej.

Rion Południowy, mimo wielu wojen domowych, agresji, i obecnej wojny
Secesyjnej , zawsze cieszył się porządną gospodarką. Najbogatsze
prowincje nadmorskie niczym nie ustępują najbogatszym rejonom Torrionu.
Ekonomia Księstwa opiera się na kilku najważniejszych punktach. Kopalnie
 złota i srebra na zachodzie kraju. Dzięki nim Rion jest tak ważnym i
cennym krajem w Cesarstwie. Ich obecność sprawia, że niewyobrażalnie
duże koszty jakie pochłaniały poprzednie wojny domowe, jak i obecna
Secesyjna nie wyniszczyły jeszcze doszczętnie gospodarki państwa. Drugim
 równie ważnym elementem jest drewno sprowadzane z lasów otaczających
góry Nebal. Dzięki dobrze rozbudowanej infrastrukturze żeglugi
śródlądowej, przenoszenie towarów z dalekiego zachodu do ujść rzek jest
wygodne i bezpieczne, o szybkości nie wspominając.

Następnym istotnym elementem gospodarki jest dobrze rozwinięty handel.
Księstwo Rionu jest drugim po Penarze krajem z tak dużym dorobkiem
handlowym w regionie. Niegdyś tą pozycję zajmował Voltar, obecnie jednak
 jego znaczenie bardzo spadło. Księstwo Rionu handluje głównie z
księstwami Alandzkimi, ale niekiedy również z Penarem o ile tylko
pojawia się ku temu sposobność.

W ciągu ostatnich lat, gospodarka mocno osłabła przez wojnę na północy.
Wszystkie środki, pieniądze i ludzi kieruje się do armii Księstwa.
Jurysdykcja wojskowa sprawia że mimo dobrych perspektyw i bezpieczeństwa
 w większej części kraju, znaczna większość krajowej gospodarki idzie na
 cele wojskowe. Do czasu gdy było to konieczne Riończycy mogli się na to
 zgadzać. Obecnie, kiedy sytuacja militarna przechyliła się na stronę
Południa, rody szlacheckie wraz z kupieckimi powoli zaczynają podnosić
głowę i narzekać na olbrzymie podatki.

Właśnie te podatki, oraz ciągłe powołania wojskowe sprawiły że rodzimy
transport lądowy praktycznie zamarł w ciągu ostatnich lat. Szukając
alternatywy władze nieopatrznie skorzystały z pomocy prywatnych firm.
Jak się z czasem okazało firmy te od zawsze miały wspólne władze które
legitymowały się jako Kompanie Handlowe Penaru. Wojskowi uznali że jest
to firma prywatna, i co za tym idzie całkowicie bezpieczna dla państwa.
Mimo początkowego sprzeciwu kupców Kompanie Handlowe szybko zadomowiły
się na całym Południu, podobnie jak wcześniej na Północy, i zdominowały
cały ruch lądowy i karawany. Nieoficjalnie mówi się o tym jakoby
Kompanie Handlowe kontrolowały cały Czarny Rynek w Rionie, oraz przemyt
przez granicę.

Księstwo Rionu od dwudziestu lat zdominowane jest przez wojskowych.
Wszystkie możliwe polityczne rozgrywki zostały zawieszone aż do
zakończenia działań wojennych, a co za tym idzie jurysdykcji wojskowej.
Początkowo dumne rody szlacheckie i kupieckie słały pismo za pismem ze
skargami do Cesarza. Szybko jednak przekonali się że Cesarz całkowicie
popiera działania Generała von Dumffelsa. Nie oznaczało jednak to że się
 od razu poddali. Zmiana taktyki była konieczna, a okazała się na
dodatek skuteczna. Generał nienawidzi pyskówek politycznych, ale
sensowne rzeczowe negocjacje czasami potrafią zdziałać cuda. Rada
Księstwa rozpoczęła grę kompromisów, obietnic i negocjacji. Kilkakrotne
wybuchy von Dumffelsa szybko nauczyły ich kiedy przeciągają strunę.
Obecnie wypracowali sobie system pertraktacji dzięki któremu godząc się
na dwa-trzy mniej ważne dla nich punkty, dostają dla siebie jeden ważny.
Księstwo Rionu od początku wojny Secesyjnej prowadzi politykę
izolacji. Ma to na celu niewtrącanie się innych państw Capelli do wojny w
 Rionie. Kontakty z Cesarstwem jak zawsze dobre, dzięki sukcesom
militarnym obecnie wręcz rozkwitają. Księstwa Alandzkie są zwykle
ignorowane tłumacząc to wojną. Bardzo podupadły Valmar, o Elterhoven nie
 wspominając, nie ma już wiele do zaoferowania Rionowi.

Księstwo Rionu przez swoją bliskość z królestwem Penaru, zostało
zmuszone do utrzymywania z nimi kontaktów. Jako najbliższa Cesarska
prowincja prowadzi w jej imieniu większość polityki z Capellą. Obecny
pokój między mocarstwami zapewne nie potrwa zbyt długo, jednak do tego
czasu okres ten można wykorzystać dla obopólnej korzyści.