Koszmar z którego nie wyszedłem

Witajcie. Ta creepypasta jest stworzona na podstawie mojego snu, a połowa z zakupem gry jest prawdziwa. Możecie nazywać mnie jak chcecie, i tak mnie to nic nie obchodzi. Dobra, bez zbędnych wstępów. Jestem uczniem klasy 3 gimnazjum wiecie jak to było lub jest. Ostatnio kupiłem na Allegro **LSD Emulator Dreams** na konsolę PSP. Gra do mnie przyszła po miesiącu czekania, wiecie jak to jest z pocztą polską. Płyta kosztowała 200 złotych, ale byłem dumny z tego zakupu. Płyta była zapakowana w oryginalne pudełko z oryginalną płytą w ogóle nie porysowaną co mnie zaskoczyło. Wziąłem się za granie, całe przejście 365 dni zajęło mi około 5 godzin. Byłem z siebie dumny. Poszedłem spać. Gdy wstałem rano zobaczyłem, że na moim g-mailu była wiadomość od sprzedawcy tej gry. Treść wiadomości brzmiała tak:

"Gratulacje, spełniłeś swoje zadanie. Do zobaczenia."

Przeraziło mnie to trochę. Wszedłem na Allegro sprawdzić opis tego gościa, ale jego konto zostało usunięte.

Powiedziałem:

"Co tu się do cholery dzieje?"

Dochodziła godzina 23 więc poszedłem spać. Tej nocy miałem dziwny sen. Śniło mi się, że błądziłem po pokojach pewnego wieżowca. W pokoju o numerze ***13*** znalazłem człowieka, który mi wręczył tabletkę. Wziąłem ją, łyknąłem i w tej samej chwili się obudziłem z potem na czole. Minęło kilka dni od incydentu ze snem. Kiedy szedłem ulicą do szkoły zaczepił mnie mężczyzna mówiąc:

-Mam dla ciebie wiadomość.

-Od kogo? - Zapytałem się.

-Nie ważne.

-Dobra mów.

-Nie mogę ci tutaj tego powiedzieć. Chodźmy w tamten zaułek.

-Dobra.

Odpowiedziałem z niechęcią. Weszliśmy w takowy zaułek, podszedł do mnie po czym wbił mi strzykawkę w serce i w tej chwili powiedział: "Do zobaczenia." To był ten sam człowiek który sprzedał mi grę. Zemdlałem. Obudziłem się w niekończącym się śnie. Byłem w pełni świadomy co się dzieje i wiedziałem, że to co mi wstrzyknął to był silny roztwór LSD. Błądziłem po wiecznych snach. Miałem 7000 różnych snów. Gdy się obudziłem okazało się, że byłem w śpiączce równo 365 dni. Śpiączka była spowodowana zatrzymaniem akcji serca. Po 2-miesięcznej rehabilitacji wróciłem do domu. Moja matka była pogrążona w rozpaczy. Spytałem się dlaczego płacze.. Powiedziała, że mojej siostrze zostało pół roku życia z powodu zażycia tego samego narkotyku, co mi podano. Zdziwiło to mnie gdyż moja siostra zawsze odrzucała jakiekolwiek rozmowy o prochach. Podszedłem do mojego laptopa i zobaczyłem wiadomość na g-mailu od gościa który mi sprzedał grę. E-mail brzmiał tak:

"Nigdy nie wyjdziesz z tego koszmaru."

Przeraziłem się i uderzyłem laptopem o podłogę. Wiedziałem, że coś jest tu nie tak. Moja siostra nigdy mnie nie lubiła. Dręczyła mnie na każdym kroku. Gdy siostra wpadła do mnie do pokoju z pełnym impetem ze strzykawką w ręce, powiedziała mi że to ona mnie otruła, ale myślała że narkotyk wywoła taki wstrząs, że on mnie zabije, ale myliła się. W tej samej chwili chciała mnie dobić mocniejszą dawką. Kiedy do mnie podbiegła próbując mi wstrzyknąć narkotyk chwyciłem kij od bejsbola i uderzyłem ją w głowę. Złożyła się, ale po chwili wstała. Wyciągnęła pistolet ojca (który był leśniczym) i zaczęła do mnie strzelać. W pewnej chwili matka wbiegła do pokoju sprawdzając co się dzieje. Moja siostra zabiła nam matkę jednym celnym strzałem w głowę. Ja pogrążony w rozpaczy chwyciłem kij od bejsbola i uderzyłem ją ponownie; ledwo trzymając się na nogach postrzeliła mnie w ramie. Skuliłem się i zacząłem się tarzać w kałuży krwi. Kiedy chciała wstrzyknąć mi truciznę wpadło dwóch policjantów do mieszkania i zaczęli do niej strzelać. Jednak ona była od nich szybsza. Jednego postrzeliła, a drugiego zabiła. Policjant postrzelony w brzuch chwycił paralizator i ją trafił. Upadła na podłogę; chwyciłem pistolet i ją rozstrzelałem jak Rosjanie Niemców podczas wojny. Pomogłem policjantowi wstać i zadzwoniłem na 112. Pomogli nam szybko znaleźć jej współpracownika i zamknęli go w więzieniu na dożywocie za współudział w zabójstwie i za posiadanie narkotyków. Od tamtej pory mieszkam z ojcem na Warszawskiej Pradze i jestem pod stałą opieką psychologa. Boje się o swoje życie, ciągle myślę co się stanie jak współpracownik mojej siostry ucieknie z więzienia. Ten koszmar nigdy się nie skończy.