GW; Een verloren zaak: Hanenpoten (5)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

## Wat vooraf ging

In het vorige hoofdstuk werd Meria overrompeld door Rosetta's kennis van literatuur, maar Dinadan kwam uiteindelijk toch als winnaar van de wedstrijd uit de bus. Het volgende plan is stroopwafels en jammer genoeg heeft de maanelf Meria opgescheept met de jonkvrouw.

## Hoofdstuk 5: Hanenpoten

‘Zullen we gaan?’ vroeg Rosetta die Meria haar arm aanbood. De halfling trachtte over de menigte heen te kijken, maar haar korte gestalte belemmerde haar dat ze iets zag.

‘Weet jij waarheen?’ vroeg Meria. Het meisje knikte, pakte Meria schuchter bij de arm en leiden haar tien passen verder naar een oker met bruinkleurige tentje waar een grote stroopwafel op was aangebracht. De rij viel nog mee. Desalniettemin zou het nog wel een paar minuten duren voor ze aan de beurt waren.

Een beetje ongemakkelijk bleef de schildmaagd langs de jonge page staan.

‘Dus…’ begon de halfelf in een poging de stilte een beetje te verbreken. ‘Vind je het leuk om voor Syr Lancelot te werken?’

‘Ja, echt geweldig. Hij neemt me echt overal mee naartoe en leert me alles wat hij weet. Van politiek tot zwaardvechten tot het onderhouden van een hofhouding. Aan het einde van de dag ben ik echt gesloopt, maar dat is het allemaal waard,’ zei Meria met een brede glimlach.

‘Syr Lancelot vecht veel in toernooien, nietwaar? Ben je daar ook allemaal mee naartoe geweest?’ vroeg Rosetta.

‘Ja! De hele zomer lang hebben we door Logres gereisd.’

‘Wat was het leukste wat je tot zover hebt gedaan?’ Haar ogen vlamden al bijna zo vurig als die van Meria. De schildmaagd moest een moment nadenken.

‘Ik denk het gevecht met Syr Merionne in Scaveloen. Syr Lancelot en Syr Merionne zouden de volgende dag in een toernooi met elkaar strijden, maar Merionne was bang dat ze ging verliezen. Terugtrekken durfde ze echter niet uit angst dat ze zichzelf te schande zou maken, dus toen is ze ‘s avonds naar de wapenkamer gegaan, heeft ze Syr Lancelots harnas gestolen en deze in de slotgracht gegooid,’ vertelde Meria.

‘En toen?!’ zei Rosetta met grote ogen en open wond.

‘Ik kwam er de volgende ochtend achter toen ik de laatste voorbereidingen ging treffen. Iedereen, ridders, hofhouding en zelfs de kasteelvrouwe, is toen gaan zoeken. Het was een uiterst kwalijke zaak dat de uitrusting zomaar gestolen had kunnen worden, voor een belangrijk toernooi nog wel. En Syr Merionne, zij deed braaf mee met zoeken, maar liet niet merken dat ze precies wist wat er gebeurd was,’ zei Meria.

‘Dat is vals,’ zei Rosetta. ‘Werd het toernooi uitgesteld?’

‘Bijna, maar per toeval zag ik iets glinsteren in de slotgracht. Ik ben toen in het water gedoken en vond daar het harnas. Vervolgens heb ik alle stukken opgedoken, of zijn ze naar boven getakeld, want sommige dingen waren echt te zwaar en toen zijn Syr Lancelot en ik als een malle bezig geweest om alles weer netjes en droog voor het toernooi te krijgen. We waren precies op tijd. Toen Syr Lancelot trots het strijdperk op kwam rijden, vloekte Merionne hemel en aarde bij elkaar en versprak ze zich. Syr Lancelot veegde de vloer met haar aan, stuurde haar naar Camelot om haar verhaal op te biechten aan Koning Arthur en won vervolgens het toernooi. En toen droeg hij zijn winst aan mij op!’

‘Echt?! Camelots Kampioen heeft het toernooi aan jou opgedragen?’ zei Rosetta nu helemaal opgaande in haar enthousiasme.

‘Ja! Hij zei dat het zonder mijn scherpe oog en doorzettingsvermogen nooit gelukt was. En ‘s avonds bewees hij mij wederom eer door me als gast mee naar het banket te nemen in plaats van schildmaagd.’

‘Dat is echt geweldig! Volgens mij is Syr Lancelot echt een hele goede mentor of niet?’ zei de halfelf.

‘Ja, hij kan ook heel streng zijn hoor, maar hij is ook rechtvaardig. En hij vindt het niet erg dat ik een halfling ben,’ zei Meria.

‘Waarom zou het erg zijn dat je een halfling bent?’ vroeg Rosetta verbaasd.

‘We zijn nogal klein ten opzichte van de mensen en de elfen. De meeste halflingen gaan dan ook in de leer bij andere halflingen of dwergen zodat je “beter leert vechten, want zij weten ook hoe het is om kort te zijn”, maar ik wilde dat niet. Ik wilde perse bij Syr Lancelot. Hij weet ook niet altijd wat hij met mijn lengte moet, zijn zwaard is net zo lang als ik, maar hij laat zich dan adviseren door Syr Dagonet,’ vertelde Meria.

‘Ik vraag me af of Syr Gawain een net zo goede mentor is,’ dacht Rosetta hardop.

‘Ik weet dat mijn voorganger, Syr Florence, hem heel even heeft gediend,’ zei Meria zoekende naar de juiste woorden.

‘Dat is zijn dochter toch?’ vroeg Rosetta.

‘Ja, dochter en jongste kind. Syr Florence was enkele maanden bij haar vader in de leer, maar Syr Gawain schijnt nogal lang en vaak weg van huis te zijn. En dan zit hij niet comfortabel in een kasteel, zoals Syr Lancelot, maar brengt hij de nachten doorgaans door in de wildernis. Het…moet je liggen,’ zei Meria bedenkelijk. Een kille rilling trok langs haar ruggengraat. Ze moest er niet aan denken om iedere nacht in het bos door te brengen. Daarvoor wilde ze geen ridder worden. Rosetta haalde echter haar schouders op bij het idee. Meria keek de halfelf een moment zorgelijk aan. Zou je jonkvrouw ook maar enig besef hebben wat haar te wachten stond? Meria had destijds veel met Syr Florence gesproken en de twee onderhielden nog altijd contact. Florence had haar voornamelijk geholpen om haar draai te vinden als Syr Lancelots nieuwe schildmaagd, maar de dochter van Syr Gawain had het ook even gehad over de tijd bij haar vader en wat voor een hel dat was geweest. Niet dat Syr Gawain een onredelijk man was, verre van, hij was het boegbeeld van ridderschap aan Arthurs hof, maar de omstandigheden waarin hij moest optreden, klonken extreem en in Meria’s ogen, wellicht een tikkeltje overbodig. Wat was het nut om met toverkollen en trollen te onderhandelen als ze een jaar later hun afspraken toch weer braken? Keer op keer bleven die monsters de onschuldige burgers van Albion bedreigen. Als het aan de schildmaagd had gelegen, had ze zonder genade die beesten allang afgemaakt zodat iedereen ‘s avonds weer rustig kon slapen.

Maar Meria wist niet of ze dat aan Rosetta wilde vertellen. Het meisje was nog jong en vol hoop. Ze zou er nog wel achter komen of dit leven haar paste of niet. Meria had haar in ieder geval een beetje gewaarschuwd dat het pittig zou worden.

‘Drie stroopwafels alsjeblieft,’ zei ze toen ze eindelijk vooraan in de rij stonden. Voor ze echter het geld op de toonbank kon leggen, gaf Rosetta de verkoper al de benodigde stuivers.

‘Ik word goed betaald hoor,’ merkte Meria droogjes op, terwijl ze de stroopwafels aannam.

‘En ik heb rijke ouders,’ antwoordde Rosetta net zo droog, maar iets in haar toon zei Meria dat de halfelf meer wist dan ze aanvankelijk liet merken. Voor nu liet de schildmaagd het er echter even bij. De twee zochten een plekje op het terras en zagen niet veel later Dinadan aan komen lopen met drie glazen appelsap. Er klopte iets niet. De maanelf leek een tikkeltje verward te zijn en gefocust op iets dat zich onder de houten vlonders bevond.

‘Alles in orde?’ vroeg Meria toen de schildknaap de glazen ietwat afwezig neerzette op de tafel.

‘…Ja…ja, denk ik. Ik dacht even iets heel vreemds onder de vlonders te zien,’ zei Dinadan en hij ging met een diepe zucht zitten.

‘Wat zag je dan?’ vroeg Rosetta.

‘Een pad? Denk ik? Ik weet het eigenlijk niet meer. Geef me eens een stroopwafel. Volgens mij ben ik toe aan wat eten,’ zei Dinadan.

‘Wat krijg je nog van me voor het drinken?’ vroeg Meria.

‘Ik denk dat de stroopwafels ongeveer even duur waren, nietwaar?’ zei Dinadan.

‘Rosetta heeft betaald,’ zei Meria. Ze veegde de warme stroop van haar wang af.

‘Ik trakteer wel,’ zei Rosetta en ze schoof hem de stuivers toe die het drinken hadden gekost. ‘Als dank voor de rondleiding.’

‘Weet je het zeker? Mijn gage is groot genoeg hoor,’ zei Dinadan.

‘Het is geen probleem. Echt niet,’ verzekerde Rosetta hem.

‘Ik blijf het bijzonder vinden dat ik meer verdien in een week, dan mijn ouders in een maand,’ zei Meria.

‘Jij stuurt ze toch ook geld?’ zei Dinadan.

‘Ik dacht Koning Arthur de armoede redelijk bestreden had,’ zei Rosetta zachtjes.

‘Oh, dat heeft hij ook. Mijn familie kan ook rondkomen zonder mijn bijdrage, maar mijn gage is een fijn extraatje. En de rest spaar ik op om later mijn uitrusting en een klein landgoed van te kunnen kopen,’ vertelde Meria.

‘En jij Dinadan?’ vroeg Rosetta.

‘Een beetje hetzelfde. Sparen voor een uitrusting, maar waarschijnlijk wil ik gewoon op Camelot blijven, dus dan hoef ik alleen een bescheiden huur te betalen. Een landgoed hoef ik niet. Het is me te veel werk,’ zei Dinadan.

‘Ben jij echt zo’n hofmus?’ vroeg Meria verbaasd.

‘Blijkbaar wel,’ zei de schildknaap lachend, maar toen werd hij serieus. ‘Maar de ridders die ik dien, zijn allemaal aan het hof verbonden. Zelfs al zou ik willen dolen, dan ben ik bij Syr Bedivere aan het verkeerde adres.’

‘Je zou misschien nog van ridder kunnen wisselen. Ze kennen je inmiddels aan het hof, dus dat moet het makkelijker maken om een connectie te maken met bijvoorbeeld Syr Lionel of Syr Garriët,’ opperde Meria voorzichtig. Dinadan schudde langzaam zijn hoofd. Hij leek iets te willen zeggen, maar besloot toen er toch maar het zwijgen toe te doen.

‘Wat is het plan voor de rest van de avond? Het begint zo zoetjesaan al redelijk laat te worden en we moeten morgen weer fris en fruitig aan de Ronde Tafel verschijnen,’ veranderde Dinadan van onderwerp.

‘Toen we jou aan het zoeken waren, Meria, zag ik dat er ook nog een verteller was. Misschien is dat nog leuk voor we gaan?’ opperde Rosetta. Meria knikte instemmend. Ergens had ze gehoopt dat haar metgezellen tot het vuurwerk hadden willen blijven, maar nu ze hier zo even zaten, merkte ze dat ze toch wel erg moe begon te worden.

‘We moeten niet vergeten dat we ook nog de kaartjes moeten betalen. Ik durf ze eigenlijk niet aan te spreken bij de kassa. Misschien dat we wat daalders achter kunnen laten met een briefje er bij? Ik heb geen zin in gedoe,’ zei Meria.

‘Ja, misschien is dat ook wel beter. Ik krijg het einde niet te horen als de lieden ontdekken dat de schildkrachten van de Ronde Tafel een festival binnen zijn geslopen zonder te betalen,’ zuchtte Dinadan en hij pakte zijn notitieboekje, een ganzepen en een inktpot uit zijn tas.

‘Als jullie even meehelpen, heb ik nog wel een zakje,’ zei Rosetta en uit haar rugzak haalde ze een klein lederen buideltje waar wat noten in zaten. Meria sloeg het af. Ze had genoeg aan de stroopwafel gehad, maar Dinadan peuzelde de hazelnootjes en walnoten haastig met de page op voordat hij een stukje van zijn pagina afscheurde en begon te schrijven. Alhoewel? Schrijven? Uit kraaienpoten viel meer coherentie te halen.

Verstoord keek Dinadan naar zijn schrijfhand.

‘Wat is dit nu weer?’ zei hij geïrriteerd. Hij schudde een keer met zijn hand waardoor de druppels inkt in het rond vlogen voor hij nog een poging waagde. Ook deze keer durfde Meria niet eens te raden welke letter hij had proberen te schrijven.

‘Volgens mij heeft een of andere lolbroek een spreuk over mijn pen uitgesproken. Probeer jij het eens, Meria,’ zei Dinadan en hij schoof de pen en het papier door naar de schildknaap.

‘Wat moet ik schrijven dan?’ vroeg de halfling met een schuin oog naar Rosetta. Ze had geen bijster goed handschrift. Misschien dat de jonkvrouw. Nee, dadelijk zou de halfelf haar uitlachen. Resoluut trok ze de pen en het papier naar haar toe en luisterde ze naar de boodschap die Dinadan dicteerde.

‘Geachte lieden van het festival, hierbij willen wij onze verontschuldigingen aanbieden voor het onopgemerkt en onbetaald binnendringen van uw evenement. In de buidel vindt u het bedrag van de kaartjes die wij u verschuldigd zijn samen met een kleine schadevergoeding. Wij hopen dat wij u daarmee voldoende tevreden mee hebben gesteld. Met vriendelijke groet, drie binnensluipers,’ droeg Dinadan voor.

Haar letters waren niet het mooiste, maar het was in ieder geval nog leesbaar. Meria blief zachtjes over de inkt heen zodat deze een beetje sneller zou drogen.

‘Maar jij hebt nergens last van?’ vroeg Dinadan voor de zekerheid. Meria schudde haar hoofd. De maanelf trok de pen en het papier terug en deed nogmaals een poging om ook maar iets in inkt vast te leggen. Wederom kon hij alleen maar onleesbare tekens produceren. Een lichte paniek begon zich in zijn ogen te vormen. De schildknaap ging op de grond zitten. Het gras was hier helemaal platgetrapt, waardoor de aarde open was komen te liggen. Hij streek het plat en trachtte ditmaal met zijn vinger in het zand iets te schrijven. Weer kreeg hij niets voor elkaar.

‘Nee,’ prevelde hij zachtjes. ‘Nee, nee, nee, nee.’

‘Ik denk dat die spreuk niet over je pen is uitgesproken, maar over jou,’ zei Meria.

‘Je meent het,’ zei Dinadan sarcastisch. Iets wilder dan Meria van hem gewend was, stond hij weer op en veegde hij het stof van zijn kleren. In haar ooghoek zag ze Rosetta plotseling een moment van openbaring krijgen.

‘Wat is er?’ vroeg Meria met een sneer in haar ondertoon.

‘Misschien is dit de reden dat ze iedereen verplichten om een kaartje te kopen; anders wordt er een vloek over je uitgesproken,’ mompelde het meisje.

‘Onzin! Ze vragen gewoon geld, omdat ze iets aan dit festival moeten verdienen,’ zei Meria beslist. ‘Geen zorgen, Dinadan, er loopt gewoon een flauwe grappenmaker in de menigte rond die dacht dat hij leuk was. Morgen zal het vast wel weer verdwenen zijn.’

‘Dat mag ik hopen,’ mompelde de schildknaap weinig gerust.

‘En zoveel hoef je toch niet te schrijven?’ zei Meria. Alleen voor wat administratie greep zij af en toe naar de inktpot, maar voor de rest bracht Lancelot het meeste mondeling over. Desalniettemin kreeg ze van Dinadan een schuine blik toegeworpen.

‘Ik schrijf ontzettend veel. Voor Bedivere, voor Kay, voor Dagonet. Ik heb niet zomaar een notitieboekje bij me. Heb je enig idee hoeveel zoiets kost?!’

‘Oké, oké, voor jou is het van een iets groter belang dan voor mij,’ bond Meria in. ‘Maar ik denk niet dat we in deze menigte de schuldige gaan vinden. Het lijkt me ook sterk dat hier een krachtige tovenaar rotgeintjes uit aan het halen is, dus de magie zal nooit lang blijven kleven. Kom, laten we naar die verteller gaan en dan naar huis.’

‘Ik zou eigenlijk liever naar huis willen,’ mompelde Rosetta.

‘Ben jij altijd zo’n pretbederver? Eerst doe je moeilijk wanneer we het terrein op gaan, dan loop je onzin uit te kramen over vloeken en nu zeur je dat je naar huis wilt. Was gewoon thuisgebleven als je het niet zag zitten,’ sneerde de schildmaagd. Ze had ergens misschien nog verwacht dat Dinadan haar weer op de vingers wilde tikken, maar de schildknaap zat duidelijk met zijn hoofd ergens anders. De jonkvrouw hield er gelukkig over op. Meria pakte haar beide metgezellen bij de hand en trok ze overeind.

‘Kom op, laten we dit nog een beetje vrolijk afsluiten. Waar was die verteller, Dinadan?’

‘Een eindje verderop. Ik…eh…ik ga wel voor,’ zei de maanelf.

## Wordt vervolgd

De drie schildkrachten gaan richting het laatste tentje van de avond voor ze weer terug naar huis willen gaan.

**Een verloren zaak** gaat verder in het volgende hoofdstuk **Pretbederver**.