Sikre Nato

Sikre Nato, vanaf de 19e eeuw ook wel bekend als Morke Nato, was een grote stad in de Verloren landen. De naam Sikre Nato betekent in de Oude taal zoveel als veilige haven, en de stad was dan ook een bloeiende, succesvolle havenstad, en na de hoofdstad Sodan Seligt de grootste stad van de toenmalige wereld.

*Ligging en geografie*

Sikre Nato was gelegen ten zuiden van Sodan Seligt en Rolignato in een brede baai van de Aqor Sent. De stad kijkt uit op hoge kliffen langs de baai, en op heldere dagen zijn de Take Shoda eilanden zichtbaar. De diepte en breedte van de baai maakten de stad goed bereikbaar voor handelsschepen en daarmee streefde het al snel Rolignato, dat gelegen was in een smalle, moeilijker navigeerbare baai, voorbij. Sikre Nato lag grotendeels aan de noordelijke oever van een van de vele mondingen van de Inosodan. Latere uitbreidingen van de stad vonden ook plaats aan de zuidelijke oever, en meerdere bruggen werden gebouwd, die de trots van de stad waren.

Het oudste deel van de stad was de oude havenwijk, direct langs de oever, die tot diep in de 20e eeuw bleef bestaan uit kleine, vervallen houten huisjes en krochten die dicht op elkaar gepropt stonden. Dit was het minst toegankelijke en gereguleerde deel van de stad en een broeinest van criminelen, smokkelaars en leden van de verboden Shaktrahmi sekte. Er gaan vele verhalen en geruchten over deze wijk, waaronder het verhaal dat onder de schamele huisjes een groot netwerk aan geheime gangen, grotten en gewelven schuil ging waar de vreemdste rituelen uitgeoefend werden. Hiervan is echter nooit enig bewijs gevonden.

Rondom deze wijk groeiden de wijken van de handelaren en middenklasse, langs ruimere wegen. Deze wijken lagen tegen een helling op, en keken uit over de rook van de haven. Aan de zuidelijke oever lag in eerste instantie enkel een tempel van de Orde der tempeliers, maar later werden hier een Fort van de stad en enkele huizen aan toegevoegd. De zuidelijke oever bloeide echter nooit zo als de noordoever, wellicht omdat de handelaren in hun behoefte aan onafhankelijkheid en vrijheid niet veel ophadden met de Tempel.

De stad werd officieel bewaakt door Anvek Sikre, een fort gelegen op een hoge klif ten zuid-westen van de stad, met overzicht over de baai. Dit fort had in eerste instantie de taak de stad te verdedigen tegen dreigingen van buitenaf, maar kreeg in de 19e eeuw een andere functie.

*Cultuur*

De ligging verder van de hoofdstad af betekende dat de invloed van het bestuur van de Tempeliersorde beperkter was, en Sikre Nato had een eigenzinnige cultuur. De voordelen hiervan voor de handelslieden van de stad waren groot, zij waren vrijer om hun eigen zaken te regelen, zij het legaal of minder legaal, en zij konden conflicten zelf oplossen. Inwoners van de hoofdstad die zich gefrustreerd voelden door de strikte hygiënewetten van 1512 trokken ook naar de stad toe, en Sikre Nato kende dan ook een grote groei in de 16e eeuw. De stad stond bekend als eigenzinnig, chaotisch, vrij en ruw. Geweld werd er minder geschuwd dan elders en piraterij en drankzucht waren er niet ongebruikelijk. Gedurende de 17e eeuw trad enige normalisering op, en leek de stad een succesvolle, beschaafde handelsstad te worden. In de haven broeide het echter, en de macht van de Shaktrahmi nam geleidelijk toe.

*Morke Nato*

Tot grofweg 1800 hadden de Shaktrahmi, op de vlucht voor de Orde, zich vooral in de havenwijk sterk uitgebreid, maar begin 19e eeuw begon de Sekte sterk te groeien in de rest van de stad. De Tempeliers op de zuidoever raakten geïsoleerd en moesten machteloos toezien hoe de Shaktrahmi steeds openlijker het stadsbestuur uitdaagden en hun rituelen in de nacht op de pleinen uitvoerden. De stad kreeg hierdoor een slechte naam en voorzichtige handelaren bleven steeds meer weg. De stad kreeg in deze tijd de bijnaam Morke Nato: de haven van de dood.

Smokkelaars en criminelen namen de plaats van de handelaren in, en eind 19e eeuw raakte de regering volledig de macht over de stad kwijt. De Shaktrahmi kregen de facto de macht in handen. De Orde, op dat moment verwikkelt in interne strijd en economische problemen had niet de kracht de stad te belegeren. Het garnizoen van de wachtpost Anvek Sikre bleef echter tot 1958 trouw aan de regering in Sodan Seligt en voorkwam verdere verspreiding van de Shaktrahmi die in feite gevangenen bleven in hun stad. Er gaan vele verhalen rond over de gruwelijke uitspattingen, dromende doden en mensenoffers die tijdens deze duistere tijd uitgevoerd zouden zijn in de stad, maar er is weinig echt bewijs. Niemand bezocht de stad nog, en zij die het wel deden zwegen over wat zij zagen.

Anvek Sikre bleef de stad bewaren, maar tijdens de sociale ineenstorting van de 20e eeuw werd de wachtpost uiteindelijk toch overmeesterd door de Shaktrahmi, en vanaf 1958 doopten zij zelf spottend de wachtpost om tot Anvek Morke: wachter van de dood. Het is onbekend wat er nadien met het fort en de stad gebeurde. Aangenomen wordt dat het eind 20e eeuw verlaten werd, net als de meeste plaatsen in de Verloren landen, maar er is simpelweg geen enkele informatie beschikbaar. De Shaktrahmi evenwel verspreidden zich over grote delen van de wereld, en vonden een nieuwe thuisbasis in Roshimer.