Schubben van kwarts: ♦ Manablauw (19) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Even tussendoor (18)* **♦ |** *♦ Goed voorbereid (20) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

In de poging de weg naar Kruunbes weer te vinden, besluiten Reala en Aramis een in de val gelopen beer te redden. Zoals inmiddels een beetje de gewoonte aan het worden is, loopt het weer eens niet volgens plan. Reala wordt neergeschoten.

De beer blijkt echter een druïde te zijn genaamd Rodin. Hij licht hun in over een goedbetaalde queeste in Phandalin betreffende een stel orcs bij Wyvern Tor. Als ze hem helpen, splitsen ze de beloning. Nu, dat kunnen ze wel even tussendoor doen.

## Hoofdstuk 19:

'Ik doe de afwas wel,' bood Reala aan toen de overeenkomst was gesloten en al het eten achter de kiezen was verdwenen. Ze wilde al opstaan om de borden te verzamelen, maar Aramis was haar voor.

'Het zou mij meer geruststellen als u zich terugtrekt, juffrouw, zodat u zich kan concentreren op het herwinnen van uw magische krachten,' zei de tabaxi.

Was dat verwijt in zijn stem? Reala zou het hem niet kwalijk kunnen nemen, maar ze was deze toon niet van hem gewend en ergens deed het een beetje pijn. De Cancion-elf gaf maar toe.

Ze bedankte de twee nogmaals voor het eten en het afruimen voor ze afdroop naar het kleine zijkamertje om te mediteren. Het was een ruimte die gewijd was aan de maangodin Selune, maar ook de jachtgodin en beschermer van de druïde Mielikki had haar hoek in de kamer.

De vloer was niets meer dan platgestampte aarde en de kamer had slechts één raam. Aan de wand haaks op het raam waren planken vastgeschroefd waar allemaal potten vol kruiden op stonden.

Bieslook, tijm, basilicum, peterselie, munt, venkel, oregano, bonenkruid, gember, koriander, citroengras en daar op het einde stond ook een klein potje met rozemarijn.

'*Aramis*,' dacht Reala met een flauw glimlachje, terwijl ze een van de bladeren van de rozenmarijn zachtjes tussen haar vingers wreef. De geur van de plant was sterk, warm en geruststellend. Haar vader had er altijd naar geroken. Misschien omdat haar moeder hem altijd een takje mee gaf voor hij op reis ging.

De Cancion-elf voelde de zenuwen in haar buik opkomen. Wat zou ze ontdekken als ze tot haar manapoel zou mediteren? Wilde ze het eigenlijk wel weten?

Reala vreesde dat ze weinig keuze had. In dit geval was de onwetendheid nog veel gevaarlijker dan iets ontdekken wat ze niet wilde. De laatste keren had ze geluk gehad. Zij was degene geweest die was getroffen door haar eigen magie, en een ongelukkige aardman die waarschijnlijk toch wel gesneuveld zou zijn, maar als ze dadelijk Aramis of Rodin zou raken, hadden ze pas echt een probleem.

Reala bleef nog een moment voor de kruiden staan dralen voor ze uiteindelijk een plekje tegenover Selune's altaar zocht. Een beetje vloerisolatie was welkom geweest. Nu trok de kou van de grond gelijk door naar haar benen, maar als het goed is zou ze er dadelijk geen last meer van hebben.

*Rol voor medidatie (Wijsheid): 12+3*

Ze was het nog niet verleerd. Ondanks het feit dat Reala wat moeite kostte om al haar gedachten van zich af te zetten, wist ze daarna al snel in een diepe trance te raken. Er was altijd dat ene vreemde moment van omslag.

Dat ene moment dat ze haar adem een keer voelde en hoorde horten alsof het haar laatste was, gevolgd door een enorm licht gevoel in haar hoofd. Haar geest keerde zich naar binnen toe. Het was geen prettig moment, maar de hogere sferen waarin ze vervolgens verkeerde hadden geen oog voor het lichamelijk welzijn.

Hier telde alleen de ziel.

Een wereld van diep donkerblauw openbaarde zich aan de Cancion-elf. Duizenden kleine sterren pekelden de illusionaire nachtelijke hemel en de horizon strekte zich in een weidse oneindigheid uit.

Reala stond op een krachtveld dat ze niet kon waarnemen. Bij haar voeten bevond zich de grenzen van een poel, het water vlak als dat van een spiegel, maar de inhoud stralend als een oceaan gevuld met zeevonk. Hier was wel wat veranderd.

Een gouden band gegraveerd met allemaal symbolen die Reala noch herkende, noch begreep, omringde haar manapoel. Flarden van magische energie leken gemakkelijk vanuit de manapoel naar de wereld er buiten te kunnen ontsnappen.

Reala hurkte een moment neer om het beter te kunnen bekijken. Er kwam een zacht stralend licht van de band af. Op het eerste gezicht leek de band de groei van haar mana te belemmeren, maar haar gevoel zij haar dat het niet het geval was. Het was in ieder geval iets wat ze in de gaten moest houden.

Met een zucht van opluchting stapte de Cancion-elf op het water. Op het eerste gezicht leek er in ieder geval niets aan de hand. Dit was haar manapoel en alhoewel deze van oorsprong groter was geweest, nu was het slechts nog een meter of dertig in doorsnede, voelde de energie hier naar omstandigheden vertrouwd aan.

Op verschillende hoogtes boven het water zweefden parels, tien in totaal. Dat waren er meer dan Reala aanvankelijk gedacht had. De meeste waren zo groot als sinaasappels, andere hadden meer het formaat van een galiameloen. Haar toverlings en spreuken.

Reala tikte de dichtstbijzijnde parel. Dit was nog een kleintje, bijna meer een mandarijn, en toen ze hem aanraakte begon de parel te zoemen en te vibreren. Er kwam een beetje rood-oranje licht vanaf. Een glimlachje trok over de mond van de Cancion-elf.

Dit was haar straalvlam-toverling. En daar met dat enge aura hing de parel met haar vaardigheid om grafhand te kunnen gebruiken. Een beetje aan de rand dobberde de bijna verblindende licht-toverling en redelijk hoog boven haar hield de goocheling-toverling zich staande te midden van allemaal poefjes glitter en fladderende vlinders.

Reala zette haar handen in de zij. Vijf toverlingen? De laatste keer dat ze naar haar manapoel was gegaan, had ze er nog maar één gehad. En ze was op de hoogte dat ze er vier bij had gekregen toen ze het Witte Woud had verlaten, zijde straalvlam, grafhand, sinisterstoot en licht.

Ze pufte een keer. Als ze zo doorging, werd ze nog een meesteres op het gebied van toverlingen. Het zou wel grappig zijn. Die specialisatie hadden ze in de familie namelijk nog niet gehad en bij de goden, wat was het lastig om nog een beetje originele specialisatie te hebben binnen acht generaties magiegebruikers.

Dus waar te beginnen?

Wellicht bij haar sinisterstoot die nu bijna pal in het midden van haar manapoel hing. Voor een toverling had het een uit de kluiten gewassen manaparel, maar dat was niet hetgene wat Reala het meeste opviel. Het was de gouden band, eenzelfde als die om haar hele manapoel zat, die de interesse van de Cancion-elf hadden gewekt.

Was dit het embleem van Anhorra? Het moest wel. Zeker toen Reala tussen de vele onbekende tekens het symbool voor pact en dat van de meester van het Witte Woud herkende.

Oké, dat was een hele geruststelling, maar wat deed het?

Reala twijfelde een moment en riep toen de energie op die ze nodig had voor een sinisterstoot. In theorie zou een toverling slechts een rimpeling in haar manapoel moeten veroorzaken.

De Cancion-elf zag een spoor van mana, dun als een draad, naar de parel van de sinisterstoot schieten. Dat ging volgens plan. De parel begon vervolgens om zijn as te draaien. Ook dat klopte nog, maar op het moment dat Reala alle energie voor de sinisterstoot in haar handen had, en de draad, naar behoren, weer terugviel in de poel, onstond er een golf die haar het evenwicht deed verliezen.

Een beetje beduusd lag de Cancion-elf op het water. Oké, dit was nieuw.

Ze herhaalde het proces bij de andere toverlingen die ze herkende. Die reageerden allemaal nog wel naar behoren. Draad op, tollen, draad terug, rimpeling. Geen van de andere toverlingen hadden ook een band, dus het leek puur de sinisterstoot te zijn die versterkt was.

Een brede glimlach trok over haar gezicht heen. Wat was er nog meer nieuw?

Daar! Die grote parel, wat deed die?! Toen Reala hem aantikte, verdween het. Teleportatie...? Nee, ze voelde nog wel wat. Onzichtbaarheid!

Dat was een spreuk die ze eerder ook had gehad. Blijkbaar had ze de beheersing er weer van teruggekregen. Dat zou dan sowieso betekenen dat haar manapoel gegroeid was in de afgelopen tijd.

En wat deed de parel ernaast? Deze had ook al zo'n gouden band er omheen.

Op het moment dat Reala het aanraakte, verschenen er allemaal magische plaatjes omheen. Deze kwam haar in de eerste instantie niet bekend voor. Of wacht, ze kende deze spreuk wel. Haar vader beheerste het goed. Het was Toverstaal, een beschermingsspreuk die als bepantsering gebruikt kon worden als je geen wezenlijke bescherming had, maar hoe was zij zo plotseling aan de kunde van deze magie gekomen?

Ja, ze had de spreuk jaren geleden bestudeerd toen ze nog in Eristir woonde, maar hem beheersen was haar nooit gelukt en dit was duidelijk een manaparel die indiceerde dat ze Toverstaal wel degelijke kon beheersen.

Weer Anhorra?

De Meester van het Witte Woud leek wel degelijk meer in zijn macht te hebben dan Reala hem in de de eerste instantie nagegeven had.

Reala bleef een moment in het centrum van haar manapoel staan. Dingen waren veranderd. En toch, toch was het ergens hetzelfde gebleven. Dit was nog altijd haar wereld. Dit was nog altijd de plaats waar ze zich het meeste thuis voelde en dit was nog altijd het punt waar ze altijd naar terug kon keren.

Zelfs in de meest duistere tijden had ze wat respijt weten te vinden aan de oevers van haar manapoel. Dit was de plaats geweest waar haar moeder haar de beginselen van de magie had geleerd en waar haar vader haar spookverhalen vertelde die ze van haar moeder nog niet mocht horen.

Dit was een plek waar ze verboden kennis had gedeeld met Nimueh. Of ja, verboden voor magiegebruikers van hun kunde en leeftijd, maar desalniettemin zouden hun ouders het nooit goed hebben gevonden dat ze hier stiekem hun vermomspreuk aan het oefenen waren...lang na bedtijd.

De Cancion-elf ging languit op het water liggen. De kilte was nog in haar leven aanwezig, maar meer als hetzelfde bewustzijn als weten dat je twee armen en twee benen hebt. Nu warmde ze langzaam op, terwijl ze naar de sterrenhemel en de parels om haar heen staarde.

Wat ging ze doen?

Naar huis durfde ze niet. Ze wilde niet een van de avonturiers zijn die met een grote mond was vertrokken om vervolgens weer berooid thuis te komen. Ze was een Cancion, verdomme! Als zij met lege handen en praktisch krachtloos terugkwam, dan zou ze tenminste acht generaties van trotse elven te schande maken.

Daarnaast vreesde Reala ook dat het verleden haar nog niet helemaal had losgelaten. Wat die schubben ook waren, het was niet goed en ze wilde de ellende niet naar de lieden brengen die ze zo lief had.

Maar op haar huidige niveau zou ze niks bereiken. En als ze iets wilde bereiken, dan moest ze zich ook aan haar belofte met Anhorra houden. Nu ze zo de spreuken en toverling zag, leek hij niet ontevreden over haar, maar het doen van goede daden was wel iets dat ze moest blijven volhouden.

Momenteel nog een niet heel erg moeilijke belofte, maar Reala verwachtte dat dat al snel moeilijker zou worden.

Dus het zou nog wel even duren voor ze terug naar huis durfde en zou willen keren. En als ze haar familie een bericht zouden sturen, zouden ze waarschijnlijk binnen de kortste keren in Zwaardkust staan. In dat geval zouden ze alsnog in contact komen met haar en haar schubben en dat was wel het laatste wat ze wilde.

Reala zuchtte. Zou ze eigenlijk ook Aramis en Rodin op afstand moeten houden? Waarschijnlijk niet. De Cancion-elf had haar redenen om te geloven dat de schubben niet op anderen buiten haar familie zouden overwaaien. Met normaal contact tenminste.

Ze zou het eigenlijk moeten onderzoeken. Of laten onderzoeken. De Cancion-elf was er echter nog niet aan toe om jaren aan duisternis te herleven en of er wat uitkwam, viel nog te betwijfelen.

Reala zette de gedachte van zich af. Met een beslist gebaar stond ze op om de Toverstaalparel te pakken, in het midden van haar manapoel te gaan zitten en zich volledig te focussen op de precieze werking van de magie voor deze spreuk.

Hier kon ze zich gemakkelijk nog een paar uurtjes mee bezig houden.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Reala moest iets eerder terugkeren dan ze gedacht had. Na een kleine twee uur begon haar manapoel te flikkeren, een indicatie dat er iets niet helemaal goed ging met haar lichaam. Waarschijnlijk last van disconnectie. Geest en ziel zaten nu hier. Lichaam kon een tijdje op zichzelf draaien, maar niet continu.

De Cancion-elf zette de toverstaalparel weer terug op zijn plaats en liet zich weer terug naar haar glijden. Toen ze weer op de Materiële Vlakte terecht kwam, voelde haar lichaam zwaar en licht tegelijkertijd aan. Ze was duizelig, misselijk en kortademig.

Ja, misschien moest ze het mediteren weer een beetje gaan opbouwen.

Reala bleef een paar minuten op de grond zitten, simpelweg om te aarden. Toen ze zich uiteindelijk stabiel genoeg voelde en de kamer verliet, ontdekte ze tot haar verrassing dat Aramis blijkbaar op haar gewacht had.

De tabaxi zat buiten naast de deurpost zijn nagels te veilen op het moment dat Reala naar buiten kwam. Hij was er inmiddels zo ver mee dat er nauwelijks nagel van over was gebleven. Meteen toen hij de Cancion-elf zag, kwam hij overeind. Het veiltje verdween achter zijn rug.

'Wat was jij aan het doen?' vroeg Reala verbaasd.

'De klauwen wat afstompen, juffrouw. Ze werden wat scherp,' zei Aramis een tikkeltje betrapt.

'Was dat een gewoonte bij jou aan het hof?'

'Personeel mocht niet bewapend zijn. Klauwen en snijtanden vielen daar ook onder,' zei Aramis. Ah, Reala had zich sinds Ucs ondervraging al afgevraagd waarom de tabaxi nauwelijks snijtanden leek te hebben.

'Ik heb er geen problemen mee,' zei Reala. 'In onze situatie is het juist wel handig om altijd iets van wapens te hebben. Ik heb mijn magie, dus als jij je nagels wilt laten staan...je kan ze intrekken toch?'

'Ja, juffrouw. Ik zal er de volgende keer aan denken, juffrouw,' zei Aramis een tikkeltje nerveus. 'Hoe ging uw sessie trouwens, juffrouw? Is alles naar wens verlopen?'

'Beter dan verwacht. Ik durf er wel op te vertrouwen dat morgen beter gaat dan vandaag,' zei Reala. 'Heb je trouwens nog een halfuurtje, Aramis, of ben je nogal gesloopt van vandaag?'

'Waarmee kan ik de juffrouw nog assisteren?' antwoordde de tabaxi die bijzonder genoeg weer in één brok zenuwen was veranderd. Angst en zelfs een spoortje afgrijzen dropen van zijn gezicht af.

Reala keek hem een moment onderzoekend aan. Aramis werd zich er van bewust dat zijn emoties van zijn gezicht af te lezen waren en deed een miserabele poging zichzelf weer een beetje in de hand te krijgen. Reala had gedacht dat de tabaxi niet meer zo angstig zou zijn na hun gesprek in Phandalin, maar blijkbaar waren er nog altijd een paar onuitgesproken zaken vanuit zijn kant.

Affijn, daar zou ze een andere keer wel achterheen gaan.

'Jij wilde de toverhand toch leren?' vroeg Reala. 'Dat gaat niet in een halfuurtje lukken, maar we kunnen een begin maken. Ooit gemediteerd?'

'Eh...' begon Aramis een beetje overdonderd. De angst op zijn gezicht sloeg compleet over naar totale verbazing. 'Nee, juffrouw. Nee. Nog nooit gedaan.'

Reala gebaarde hem haar te volgen naar buiten toe. In de kleine meditatieruimte van Rodin was voldoende plaats voor één persoon, maar twee werd een beetje veel van het goede. Ze konden veel beter voor de hut van de druïde gaan zitten.

'Om magie te kunnen gebruiken,' begon Reala, terwijl ze Aramis op de grond liet plaatsnemen, 'moet je eerst je manapoel weten te bereiken. Hiervoor moet je je geest, ziel en lichaam van elkaar kunnen scheiden zonder dat je de controle verliest. Dit leer je door bepaalde vormen van meditatie te gebruiken, mantra's genaamd. Volg je me nog?'

Aramis knikte schuw, maar hij leunde een beetje verder haar kant op.

'Het leren bereiken van je manapoel is een van de dingen in je studie die het meeste tijd zal kosten, dus heb geduld. Ik was er...drie jaar mee bezig volgens mij, maar ik was dan ook nog erg jong. Waarschijnlijk heb jij een langere concentratieboog dan een kind van zes. Het komt wanneer je er aan toe bent, oké?'

'Ik ben u al dankbaar dat u me de kans en de kennis gunt,' zei Aramis. 'Juffrouw.'

'Reala glimlachte en keer flauw naar hem.

'Nu, ga comfortabel zitten, sluit je ogen en concentreer je op mijn stem. Dit is slechts een beschermende basismantra die niets met magie te maken heeft, maar het is wel een prettige.'

En met het bloeien van haar stem zag ze Aramis steeds verder ontspannen. Behalve zijn gezicht dan.

Daar zat een glimlach op die hem niet kon worden afgenomen.