Layers of Fear

Layers of Fear

## Opis gry

Inspirowana XIX-wiecznym malarstwem i architekturą pierwszoosobowa gra przygodowa, zrealizowana w konwencji horroru psychologicznego. Za jej powstanie odpowiada krakowskie studio Bloober Team, znane z takich tytułów, jak BRAWL czy serie A-Men i Music Master: Chopin. Produkcja zderza ze sobą tematykę szaleństwa oraz malarstwa, tworząc **psychodeliczne, przepełnione ciężkim klimatem doświadczenie**. Twórcy łączą zabiegi charakterystyczne dla klasycznych, filmowych przedstawicieli gatunku z rozwiązaniami przywodzącymi na myśl serię Amnesia, a także gry Antichamber, Dear Esther czy Gone Home.

## Fabuła

W grze wcielamy się w postać malarza żyjącego na przełomie XIX i XX wieku i pragnącego ukończyć swoje wielkie dzieło. Bohater boryka się jednak z problemami psychicznymi, przez co przemierzanie jego posiadłości – w celu odnalezienia odpowiednich składników pozwalających stworzyć malarskie opus magnum – szybko staje się chaotyczną i niezrozumiałą podróżą przez umysł artysty, podczas której poznajemy historię protagonisty, jego rodziny, a także zgłębiamy szczegóły wydarzeń mających miejsce w przeszłości. Opowieść nie jest zatem liniowa, zaś pojęcie o jej przebiegu daje nam obserwacja zachodzących na terenie domu zjawisk, lektura porozrzucanych po rezydencji notatek czy słuchanie wspomnień bohatera.

## Streszczenie szczegółowe

**Stany Zjednoczone. Lata 20’ste XX wieku**

**Prolog**

Jest ciemna, burzowa noc. Malarz wchodzi do swojego domu. W salonie znajduje list od firmy Pesky Pests Pacification Co, w którym jej przedstawiciel Carl Denton, ostrzega przed wejściem na prawną ścieżkę, jeżeli adresat tego listu nie zaprzestanie wysyłać nieuzasadnionych zgłoszeń. W szufladzie wzrok przykuwa także wycinek z gazety opisującej otwarcie galerii, która okazała się niebywałym sukcesem dla artysty, przynosząc mu duży rozgłos. Na drzwiach pracowni wisi notatka od pokojówki, która wyraża zaniepokojenie roztargnieniem, jakie przejawia jej pracodawca.

Na piętrze słychać niepokojące odgłosy, konkretnie dochodzące z gabinetu. Mężczyzna biegnie do pokoju, aby go sprawdzić. Drabina leży na ziemi, wokół porozrzucane książki, przewrócone krzesło. Na biurku leży klucz, fragmenty prac rysunkowych oraz list od przyjaciela,  niejakiego Liam’a Brickstone’a, który wyraża niezadowolenie z makabrycznego efektu jego zlecenia. Miał nadzieję, że zajęcie go pracą pomoże wyciągnąć twórcę z ciężkiego okresu w życiu, jaki teraz przeżywa.

Bezimienny artysta wchodzi do sypialni. Z gramofonu ciągle gra muzyka i nagle przestaje. W środku nikogo nie ma. Podnosi wycinek z gazety leżący koło rozbitego lustra toaletki. Fragment opisuje tragedię podczas otwarcia nowego domu towarowego. W pożarze ucierpiało przynajmniej 12 osób.

Mężczyzna wchodzi do swojej pracowni. Przed oczami ukazuje mu się sztaluga malarska, w całym pokoju widać ślady porozlewanej tu i ówdzie farby. Jego dzieło czeka na ukończenie. Przypomina mu o tym napis nad drzwiami. Nie był pewien czy on to napisał, czy może ktoś inny. Odkryte płótno uruchamia pewną sekwencję. Coś się zmieniło. Obudziło się coś mrocznego. Czuł to. Wiedział to.

**Rozdział 1: Płótno**

Artysta wychodzi z pracowni, ale coś jest nie tak. Pomieszczenie po drugiej stronie drzwi wygląda teraz zupełnie inaczej. W jednym z pokoi za szkłem biblioteczki znajduje zdjęcie żony jak gra na fortepianie. Postanawia zabrać je ze sobą. Później znajdzie jeszcze więcej wspomnień, zdjęć, listów oraz stron z pamiętnika odnoszących się do jego żony lub ich małżeństwa, które będzie wklejał do specjalnego albumu.

W odwiedzanych przez niego pokojach dzieją się przerażające rzeczy. Zamykające się z trzaskiem okna, rozbijające się o ściany przedmioty, przesuwające się meble. Słyszał głosy, szepty, jęki i szlochy. Widział jak obrazy wypływają w nieczytelnej mazi wprost z obramowań, odsłaniając czasem zupełnie nowe treści. Niektóre z nich pulsowały, były jak żywe. Ciągle zmieniające się otoczenie. I te napisy, jakby ktoś przez nie do niego przemawiał.

W pokoju wypoczynkowym dostrzegł makabryczny obraz. Lalka odwrócona do góry nogami, wtłoczona w jego ramy. Malarz podszedł bliżej, aby się przyjrzeć. Wyglądała, jakby spadała w przepaść. I w tym samym momencie podłoga zarwała się pod nim samym. Sam spadał w przepaść, a po krótkim locie poczuł grunt pod nogami. Było prawie całkiem ciemno. Jakaś piwnica lub graciarnia. W jednej z desek znalazł wetknięty groteskowy rysunek szczura, okraszony urywanymi hasłami. Nienawidził tych zwierząt do szpiku kości. Postanowił zabrać go ze sobą. W końcu po dłuższym błądzeniu po ciągle zmieniającym się układzie domu, ilustrator trafia znowu do kuchni. Przed drzwiami do spiżarni zatrzymuje się nagle, ze zgrozą zauważając jak zakrwawiony nóż wbija się z impetem w futrynę. W pomieszczeniu robi się coraz ciemniej, jakby coś wysysało światło z powrotem w mrok. Artysta obraca się i widzi jak z dzieła z martwą naturą wysypują się owoce. Jest ich całe mnóstwo. Toczą się z wolna po blacie, w ciągu sekund zamieniając się w gnijącą masę, aż kosz na obrazie staje się niemalże pusty. W środku został jedynie mały fragment czegoś. Malarz wyciągnął rękę i ze zdumieniem spostrzegł, że może wyjąć zawartość popękanego kosza. Dotyk nie przypominał owoca. Był to raczej kawał ociekającej krwią skóry, precyzyjnie odciętej ostrym narzędziem. Tak, mężczyzna przypomniał sobie, że szukał odpowiedniego płótna. Tym razem jakiejś szczególnej, niezwykłej tkaniny. Wypił trochę alkoholu, aby opanować drżenie rąk, a potem za pomocą brzytwy oddzielił skórę od ciała. Lecz czyje to było ciało?

Po wyjściu z kuchni okazało się, że znowu jest w pracowni. Tym razem wyglądała trochę inaczej. Na ścianie porozwieszane były szczurze rysunki, nad drzwiami były inne napisy. Malarz użył skóry na sztaludze jako płótna do swojego dzieła. Zrobił to dopiero teraz? Czy może wcześniej, a wszystko co się właśnie dzieje jest po prostu reminiscencją udręczonego umysłu? W każdym razie praca zaczęła nabierać postępów.

**Rozdział 2: Farba**

Mężczyzna po wyjściu z pracowni ponownie znalazł się w długim korytarzu. Na jego końcu czekała na niego winda. Dziwne. Można było przekręcić wajchę tylko w jedną stronę. Winda zaczęła jechać w górę i zatrzymała się na piętrze. W małym pokoiku na końcu korytarza rzuca się w oczy klucz oraz korespondencja od niejakiego Williama H. Greena – lekarza ze szpitala św. Anny wykonującego przeszczep skóry dla żony malarza. List miał charakter ostrzegawczy, albowiem artysta, najwyraźniej nie będąc zadowolony z efektów, nękał zespół specjalistów oszczerstwami i groźbami.

Znaleziona w innym pomieszczeniu konsultacja psychiatryczna sugerowała, że jego żona mogła chorować na schizofrenię. Twórca dociera do pokoju z wielkim lustrem. Okazuje się, że można przez nie przejść. Po drugiej stronie znajdował się kolejny pokój, czy po prostu skrzywione, alternatywne odbicie tej samej przestrzeni? Ten dom miał w sobie tyle tajemnic. A może wszystko działo się w głowie udręczonego pasmem cierpień człowieka?

Po drugiej stronie lustra pokój prowadził na korytarz. Przy jego rozwidleniu wisiał duży obraz przedstawiający dwa psy. Właściciel domu patrzył na niego długo, przypominając sobie moment, kiedy zrobił niespodziankę swojej żonie kupując właśnie czworonoga. Sprawił jej tym wielką radość. Wspomnieniom towarzyszyło szczekanie. Nagle dzieło sztuki zaczęło się zmieniać, przybierać makabryczną formę, ukazując prawie całkiem rozłożone ciała zwierząt, a odgłos szczekania przerodził się w bolesne skomlenie. Po domu wszędzie walały się wycinki gazet. Niektóre z nich były bardzo bolesne, wstydliwe, upokarzające. Przypominały jak z wielkiej gwiazdy, ci sami krytycy zrobili z malarza pariasa, wyśmiewając wystawy dzieł stworzonych podczas jego najczarniejszych dni.

Artysta wchodzi do jednej z sypialni. W półmroku majaczą sprzęty: łóżko, biurko, kilka świeczników, wiadro. Pomieszczenie wyglądało na używane, chociaż przecież dawno nikt tu nie zaglądał. Malarz zamyka za sobą drzwi i zapala świece, chcąc rozejrzeć się po pomieszczeniu. Wtem nagle słychać kroki, tupanie. Ktoś jakby chodził po korytarzu, zbliżał się do drzwi. Nagle pukanie, szarpanie za klamkę! To nie mogło być możliwe, to musiał być wymysł umysłu, halucynacja, a jednak mężczyzna stał jak wryty wpatrzony w drzwi, przez które ktoś ewidentnie próbował wejść. Serce waliło mu jak młotem. Po chwili kroki zaczęły się oddalać, wszystko ucichło. Ostrożnie uchylił drzwi. Na korytarzu nie było nikogo, ale wyraźnie było widać ślady smugi różnokolorowej farby ciągnącej się przez cały korytarz,  aż do jednego z portretów, w który wbita była laska ortopedyczna.

Upewniając się ostrożnie, że nikogo nie ma, cicho skierował swoje kroki do następnego pomieszczenia. Była to ich główna sypialnia. Tym razem jednak gramofon ustawiony był na środku pokoju. Malarz wziął płytę i położył ją na urządzeniu, po czym zakręcił korbą. Muzyka odtwarzana była wspak, w zwolnionym tempie. W trakcie jak demonicznie brzmiące nuty wydobywały się z tuby gramofonu, otoczenie zaczęło się skręcać, czernieć i wypaczać. Twórca znalazł się na moment jakby w alternatywnym, piekielnym wymiarze. Na podłodze leżała fiolka. To była fiolka z krwią. Wiedział co z nią zrobić kiedy tylko wziął ją w ręce. W parę chwil dom zaprowadził go z powrotem do pracowni. Malarz w natchnieniu nakładał farbę. Nastąpił kolejny progres. Twórcza blokada nareszcie zaczęła ustępować.

**Rozdział 3: Podkład**

Teraz przyszedł kolej na podkład. Na korytarzach atmosfera jeszcze bardziej się zagęściła. Przerażające rzeczy były jeszcze gwałtowniejsze, jeszcze częstsze w swym występowaniu. Artysta widział na ścianach rzucające się cienie postaci. Migoczącą sylwetkę na ułamek przelatującą mu przed oczami. Czuł obecność. Słyszał ją.

W jednym z pomieszczeń całe ściany były pokryte oskarżycielskimi napisami. Do kogo one mogły się odnosić? Czyżby on sam był ich autorem? Tak. Zaczął sobie przypominać, jak ignoranci, pozbawione najmniejszego choćby zmysłu artystycznego miernoty miały czelność oceniać wartość jego dzieł. Pamiętał, że czasem tracił wtedy panowanie nad sobą. Szczególnie utkwił mu w pamięci pewien niezadowolony klient, który zamówił swój portret. Niedługo potem artysta zatracił się na chwilę w tej pamiętnej nocy, kiedy zadzwonił telefon ze szpitala. Jego żona, ciężko ranna w wyniku pożaru walczyła o życie. Mężczyzna wspominał, jak odchodził wtedy od zmysłów. W komodzie starego korytarza odnalazł kolejny bolesny ślad. Część listu od swojego prawnika. Śladowa korespondencja przypominała mu toczące się postępowanie w kwestii jego praw rodzicielskich. Najpierw stracił żonę, a następnie zabrali mu córkę.

Błąkając się dalej po korytarzach, udręczony autor znalazł się w piwnicy. Na końcu rozległego pomieszczenia, w półmroku, stał fortepian. Artysta wcisnął klawisz, lecz zamiast spodziewanej pojedynczej nuty, wybrzmiała muzyka, a stojące w piwnicy sprzęty zostały wprawione w ruch. Melodia zaczęła się robić coraz bardziej wściekła, co znajdowało swoje odbicie w gwałtowności lewitujących krzeseł. Nagle wszystko ucichło, malarz zaś ujrzał swoimi oczyma kolejne objawienie. Kość. Kawałek sproszkowanej kości doskonale nadawałby się na niezwykły podkład. Artysta zaraz znalazł się znowu w swej pracowni. Kiedy ten malował w zapamiętaniu, obraz ubogacał się co raz bardziej.

**Rozdział 4: Pędzel**

Przyszedł czas na znalezienie odpowiedniego włosia. Niemal natychmiast po opuszczeniu pomieszczenia w końcu zobaczył JĄ. Jej eteryczna postać przeszła korytarzem z pokoju do pokoju, zostawiając za sobą coś w rodzaju smoły lub sadzy. Kiedy twórca zajrzał do środka, nigdzie jej nie było. Chociaż wiedział, że ona jest tutaj. Jest obecna. Obserwuje go. Obserwuje i żywi do niego głęboką nienawiść. Za to co zrobił swojemu małżeństwu, swojemu domowi. Za okrucieństwo wobec ich ukochanej córeczki, za pijaństwo i za egoistyczny narcyzm. Dlatego malarz doświadczał coraz gorszych koszmarów. Dziecięce rysunki na ścianach ożywały, opowiadając makabryczne historie. Lalki, niegdyś w poczuciu winy kupowane hurtowo dla córki, teraz były animowane przez jakąś nieznaną siłę i biegały po korytarzach. Była też ona, kobieta w czerni, czająca się w mroku zjawa. Wabiąca swoim lamentem, chcąc wściekle wykręcić kark swojemu krzywdzicielowi. Musiał na nią uważać. Unikać miejsc skoncentrowanej, negatywnej energii, od których aż biło złowrogą manifestacją. Nie powinien w ogóle nawet na nią patrzeć. Wiedział, że jeśli spojrzy jej w oczy, czeka go śmierć. Halucynacje robiły się coraz częstsze. Praktycznie na każdym rogu prześladowały go upiorne lalki, którym towarzyszył rozchodzący się echem płacz dziecka.

W końcu mężczyzna dociera do pokoju dziecięcego. Jest pełen świateł, lampion kręci się dookoła rzucając na ściany mnóstwo urokliwych kształtów. Bohater nakręca pozytywkę. Melodia wybrzmiewa. Podczas gdy muzyka gra, z sekundy na sekundę robi się coraz ciemniej, atmosfera gęstnieje. Można było wyczuć osaczający mrok. W słabym świetle znowu widać te lalki, jak używają zgromadzonych w pokoju zabawek okropnie przy tym hałasując. Przed oczami opuszczonego ojca wyświetlają się dziecięce malunki, z których bije smutek i strach, a także przerażenie. Ten dorosły o złym wyrazie twarzy, to był on. Artysta wiedział, że to był on. Stał się potworem dla swojego własnego dziecka. Za chwilę potem zmiana, kolejny kadr. Znowu widać lalki. Dziesiątki oczu małych istot, rozjaśnionych w mroku, patrzących wprost na niego. Wtem wszystko znika, wraca do normy. W dziecięcym łóżeczku leży pukiel włosów. To był pędzel, którego malarz szukał. Obraz na płótnie znowu zaczyna się przekształcać, tak samo z resztą jak cała jego pracownia.

**Rozdział 5: Dotyk**

Niewiele już brakowało do skończenia dzieła. Płótno, farba, podkład, pędzel – wszystko to było już na swoim miejscu. Brakowało czegoś więcej. Z czasem jak praca nad obrazem postępowała, dom zdawał się wypaczać coraz bardziej, a kolejne koszmarne wspomnienia wypływać na powierzchnię.

Tym razem nie było dziecięcych rysunków na ścianach. Sprawdzane pomieszczenia były nierzadko zapętlonym labiryntem zrujnowanych korytarzy, po których biegały te wszędobylskie szczury. Ze strzaskanych zewsząd krzeseł i regałów krzyczała wściekłość i bezsilność zarazem. A w mroku czaiła się ona. Jej płacz zwiastował zagrożenie. Nigdy nie należało kierować się do miejsca, z którego dochodził jej płacz. Malarz wiedział to, lecz czasem w swej tęsknocie do ukochanej nie potrafił się oprzeć. Nadal słyszał jej głos kiedy dotykał należących do niej przedmiotów, porozwalanych po domu flakonów, szczotek i lusterek. W gabinecie na piętrze nawet słyszał ją w słuchawce, wtedy kiedy zadzwonił telefon. Tak bardzo dopadła go nostalgia, że był gotów obrócić wszystko do góry nogami, aby tylko usłyszeć żonę ponownie, choć na chwilę. Nawet jeśli miała mu do przekazania tylko stos gorzkich słów. Poczucie winy wynikające z tego jak traktował ją oraz ich wspólne dziecko było druzgocące. Druzgocąca była świadomość, jak ich torturował swoim okrucieństwem, jak pogrążony w szaleństwie wysysał życie z ich wymarzonego gniazdka. W szaleńczej gonitwie za dzwoniącym telefonem, bohater wpadł wreszcie z powrotem do swojej pracowni. Chwilę wcześniej stracił świadomość na moment. Teraz stał przed sztalugą, trzymając w ręku ludzki palec. Pamiętał, że tego właśnie szukał. Potrzebował czegoś, co wytknie wszelkie niedoskonałości w jego pracy, co pomoże mu osiągnąć dzieło doskonałe, perfekcyjne.

**Rozdział 6: Świadek**

Na płótnie wyraźnie można było dostrzec kobiecą postać. Bogato odziana dama o czarnych włosach, jednak upiornie oszpecona. Obraz był już prawie skończony. Malarz wyrwał się z amoku, zdając sobie sprawę że brakuje już tylko jednej rzeczy. Pracownia zmieniła się ponownie. Struktura mebli uległa głębokiemu wypaczeniu, bardziej stopieniu, jakby strawił je ogień. Ściany zaszły smolistą, chlupoczącą czernią, rozprzestrzeniającą się po powierzchni jak pleśń po przejrzałym owocu. Obecnie niemal cały dom był skąpany w tej pochłaniającej światło mazi. Koszmarne wizje już od jakiegoś czasu osiągnęły swoje apogeum. Wydawało się, że mroczne, zrujnowane korytarze zaprowadziły malarza prosto do samego piekła, w którym ożywają jego największe lęki. Ściany zdawały się pęcznieć od znienawidzonych szczurów, ich świecące ślepia wpatrzone prosto w niego. Sam dom zmieniał się często i gwałtownie. Z każdym obrotem głowy podsuwał mu obrazy i dźwięki przypominające o jego nikczemnej, egocentrycznej naturze. Wszystko zaczęło się wykrzywiać, przybierać groteskowe, wypaczone formy. Drzwi prowadzące do pokoi w jego domu były wstawione pod absurdalnym kątem. Wiele pomieszczeń do których trafiał, gospodarz w ogóle nie rozpoznawał. Tak jak to z wielką, czarną przepaścią na środku pomieszczenia przypominającego kotłownię, na którego dnie w gęstej, czarnej substancji utopione były jego obrazy.

Bohater wciąż błądził po przeklętym labiryncie. W jednym z pomieszczeń odkrył pokój, w którym na toaletce były zgromadzone wszystkie przedmioty jego żony. Drobiazgi przywoływały w nim wspomnienia o niej. Na podłodze znalazł jej list pożegnalny, zaadresowany do ich córki. Przypomniał sobie, jak któregoś dnia znalazł żonę w łazience. W zlewie leżał zakrwawiony nóż, którym odebrała sobie życie. Ten list był gotową odpowiedzią dlaczego to się stało. Ten przykry skrawek papieru obarczał winą właśnie jego. Przypominał mu jak zgasił całe światło i ciepło tego ogniska. Jak wepchnął swoją miłość w tak głęboką rozpacz, że z żalu odebrała sobie życie. Nienawiść jego żony wyzierająca z tych wszystkich listów i karteczek pozostawionych w całym domu jest jak namacalna, ciernista pętla, która będzie go prześladować do końca swoich dni. Czytając je rozumiał, że zasługuje na wszystko co mu się teraz przytrafia.

Na końcu długiego korytarza czekały na niego drzwi. Przekręcenie klamki odkryło dobrze znane pomieszczenie, zawsze napawające go silnymi emocjami. To była łazienka, w której jego żona popełniła samobójstwo. Mężczyzna podszedł do wypełnionej wodą wanny, wziął głęboki oddech i zanurzył głowę. Stało się coś niezwykłego, jakby jego świadomość została zabrana w podwodną podróż, pełną duchów przeszłości. Widział swoją ukochaną stojącą na końcu korytarza, widział własne dziecko bawiące się na podłodze. Kiedy wreszcie wyciągnął głowę z wody spostrzegł, że w wannie pływa słoik. W środku znajdowało się ludzkie oko – ostatni element tego makabrycznego rytuału. Każde dzieło i każdy artysta potrzebuje widowni, krytycznego spojrzenia... Oglądając zawartość słoika, bohater niczym echo zaczął słyszeć swoje rozważania na temat całego zdarzenia. Wspomnienie obrzydzenia do samego siebie jak je wyłupywał, odżyły teraz ze zwiększoną mocą. Lecz czego się nie robi dla sztuki. Z całej tej zgnilizny miało powstać przecież coś pięknego.

Artysta otworzył drzwi łazienki i znalazł się z powrotem w swojej pracowni. To już był koniec. Miał być koniec, albowiem perspektywa szybko zmieniła się na coś innego. Samotny wdowiec usłyszał szum, coś jakby zniekształcenie percepcji i nagłe przeniesionie do zdemolowanego pokoju, na środku którego stał stolik z planszą w gry warcaby. Nie znajdując stamtąd żadnego wyjścia, zaczął badać ściany, sprawdzać szuflady, półki, wszystko co się tam znajdowało. Zdawał się być uwięziony. Stolik z planszą zajmował centralne miejsce pomieszczenia. Wyglądało jakby ktoś zapraszał go do gry. Mężczyzna zbierał pionki znalezione w różnych miejscach tego pokoju. Za każdym razem kiedy odkładał je na planszy, pokój przeobrażał się, przyjmując coraz bardziej groteskową formę, generując kakofonię dźwięków i dziwnych wizji. Z każdym kolejnym przesunięciem pionków dokładany był kolejny pokój. Aż w końcu ta dziwna gra dobiegła końca. Nastąpiło znowu zniekształcenie obrazu i artysta był już w swojej pracowni.

Nareszcie mógł nałożyć ostatnie poprawki. Jeszcze chwila i dzieło jego życia, to opus magnum będzie skończone. I wreszcie przyszedł ten upragniony moment, w którym malarz wreszcie odnajduje w swym nowym dziecku iskrę zadowolenia, którą tak długo szukał. Jego serce wypełniało się radosnym uniesieniem, wprost nie mógł napatrzeć się na swoją pracę. Malunek przedstawiał dostojną, młodą szlachciankę o nieskazitelnej urodzie. Jego twórca stał zachwycony i podziwiał. Obraz był doskonały.

Był doskonały przez chwilę, po której zaczął znikać, rozpływać się po całym płótnie, ukazując swoje nowe oblicze. Bohater stał jak wryty z nadal wyciągniętą ręką, kiedy ukazała mu się oszpecona, brzydka twarz. Jej uszkodzona strona nadawała wargom groteskowego, upiornego wyrazu, a na prawie całej powierzchni od oka do ust przebijała się spod skóry ohydna blizna po oparzeniach. Obraz ożył. Patrzył na swojego twórcę, śmiejąc się szyderczo. Malarz początkowo był zdezorientowany aż w końcu poczuł, jak ogarnia go wściekłość tak wielka, że aż zrobiło mu się ciemno przed oczami. Cały wysiłek poszedł na marne. Był już przecież tak blisko.

Z całej siły pchnął sztalugę przed siebie. Minęła chwila zanim ochłonął. Obraz leżał na podłodze. Teraz był daleki od tego co przedstawiał na początku. Patrzyła z niego jakaś piekielna maszkara, potwornie okaleczony człowiek. Mężczyzna podniósł efekt swojej pracy oraz cisnął go na stos reszty nieudanych prób, piętrzących się prawie po sufit w pomieszczeniu obok, po czym wrócił na korytarz. Stał przy schodach przez chwilę, zrezygnowany. Obserwował swój dom, doszczętnie zapuszczony, zabiedzony, zrujnowany. Wydawało się, że w końcu widzi go takim, jakim był naprawdę. Przynajmniej przez moment był pewien, że myśli jasno, jest tu i teraz. Chyba nie zdawał sobie sprawy jak bardzo zatracił się w swym szaleństwie. To miejsce nie nadawało się już do normalnego życia. Nie wiedząc co dalej robić, artysta zaczął chodzić od pokoju do pokoju. Przy drzwiach wejściowych znalazł list odmowny od dostawcy, u którego składał zamówienie. Nie pamiętał czego to dotyczyło, ale nie uiścił opłaty na czas. Czy miał w ogóle jeszcze jakieś środki do życia - tego też nie wiedział.

Na biurku w swoim gabinecie leżał klucz do pracowni. Znajdował się tam również list, który malarz napisał do swojej żony, już po jej śmierci. Był to list z przeprosinami. Z jego treści wynikało, że mężczyzna w końcu zdał sobie sprawę z wyrządzonych krzywd, zaniedbanej miłości oraz własnych, trapiących go problemów. Tak bardzo ją kochał. Ale było już za późno. Jej nigdy nie było dane zobaczyć tego listu. Malarz odłożył go do szuflady i wziąwszy klucz w dłoń, zszedł do pracowni. Była niemal doszczętnie zdemolowana. Spojrzał na regały służące mu za ołtarzyk, na których upamiętniał swe sekretne komponenty. Patrząc na nie poczuł, jak jego otoczenie zaczęło się zmieniać. Obrócił głowę. Przed jego oczami stała sztaluga przykryta prześcieradłem. Wszystko inne również było znów na swoim miejscu. Artysta stanął przed płótnem i wolnym ruchem zrzucił szmatę na podłogę. Usłyszał szmer oraz wtórujące mu krótkie zniekształcenie obrazu, jakby ktoś przewinął taśmę filmową. Wyglądało na to, że praca pochłania go na nowo.

***ZAKOŃCZENIE NR 2***

Malarz kończy swój autoportret i doznaje oczyszczenia. Wszystko co mu się przytrafiło, całe to cierpienie było potrzebne, aby osiągnąć doskonałość, nieśmiertelność w sztuce. Artysta odzyskał swój talent na nowo. Wraz z ukończeniem swego magnus opus, wrócił na salony, pierwszy raz od dawna organizując nową wystawę swoich prac.

***ZAKOŃCZENIE NR 3***

Malarz kończy swoje dzieło, na którym jest portret jego żony oraz córki. Zdaje sobie w końcu sprawę, że wszystkie te wyrzeczenia i poświęcenie nie przywrócą mu rodziny. Przygnieciony ciężarem tej prawdy, pali wszystkie swoje obrazy, a następnie sam rzuca się w ogień.

**KONIEC**

**Halloweenowa część specjalna**

Jest ciemna, burzowa noc. Właściciel wchodzi do swojego domu. Na podłodze znajduje rysunek, który mówi o trójce dzieci schodzących do piwnicy w poszukiwaniu tajemnicy. Bohater schodzi na dół, śladem dzieci ze znalezionej ilustracji. W długim korytarzu widzi przebiegające tu i ówdzie szczury. Miejsce jest zagracone rupieciami. Na końcu tego korytarza – w słabym świetle świec ledwo migoczą drzwi. Za nimi centralnie na środku stoi plansza ouija. Na podstawie znalezionych podpowiedzi artysta przesuwa wskaźnik po odpowiednich literach, a kiedy kończy, przed jego oczami materializują się dodatkowe drzwi, które prowadzą do sekretnego pokoju.

Mężczyzna widzi coś niepokojącego. Duża lalka skrępowana czarną smołą, a koło niej kartka wyjaśniająca, czym niegdyś była owa kukiełka. Kolejna kartka pokazuje próbę ucieczki jednego z chłopców, który w przerażeniu pomyślał odruchowo, że chciałby móc przecisnąć się przez niewielkie okno w piwnicy. Artysta wrócił do pokoju z planszą i wpisał na niej wyraz, który chłopiec pomyślał przed tym, jak zakończyła się jego historia. Pojawił się kolejny pokój, a w nim niewielkie, piwniczne okno. Wąski promień światła padał na czarne kłębowisko szczurów. Kiedy artysta podszedł bliżej, szczury rozbiegły się na wszystkie strony ukazując lalkę pozbawioną rąk oraz nóg. Przybita do ściany kartka uzmysławia malarzowi, że życzenie chłopca ziściło się w makabryczny sposób. Otóż został pokryty w całości przez szczury i obgryziony tak bardzo, że został po nim jedynie tułów oraz głowa.

Pozostał jeszcze tylko jeden los do odkrycia, na którego trop prowadziła kolejna kartka. Artysta bez zbędnej zwłoki typuje na planszy ostatnie podkreślone słowo. Jak i poprzednimi razy, pojawia się pokój. W ciemnym kącie, w otoczeniu trzech jedynie płomyczków siedzi mała, skulona postać. To lalka. Malarz zapala dodatkowe świece. Silniejsze światło rzucane na ścianę odkrywa upiorny rysunek demona z kartki. Znalezione w szafce rysunki odkrywają prawdę, jaka stoi za zniknięciem drugiego z chłopców. Popędzany przez zjawę, chłopak wypowiedział życzenie, której treść mówiła, aby wszystko co się mu właśnie przytrafia, okazało się nieprawdziwe. Duch spełnił życzenie chłopca... umieszczając go w ramie obrazu.

**Koniec części specjalnej**

1. ↑ 1,0 1,1 https://www.gry-online.pl/gry/layers-of-fear/z343e7#pc
2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Layers of Fear