Duistere Hemelen: Duisternis komt vanzelf (12)

## Hoofdstuk 12

‘Het is niet genoeg! Ik heb niet genoeg!’ riep de witte medicijnkat wanhopig uit. Schaduwpoot had haar weer net zo aangetroffen als de vorige keer. Het verschil was alleen dat IJzelpoot vorige keer niet drie patiënten in haar hol had liggen. Zoals verwacht waren Wolpoot en Fretpoot ziek geworden, maar Witdoorn helaas ook. *Alsof alle spanningen in het kamp niet erg genoeg waren! De zwerfkatten, de HemelClan en nu ook nog eens de verspreidende ziektes!* En dat terwijl ze nog niet eens over de helft van Bladkaal waren! *Dit is nog maar het begin!* besefte ze angstig. *En het ergste zit er nog aan te komen.* Ze kon het voelen loeren. Afwachtend tot alles op zijn slechts was, zodat het kon toeslaan om de fatale klap te geven. Ze wist ook precies wie het loerende gevaar was. *Duivelpoot,* dacht ze brommend. De laatste paar dagen was hij telkens naar het DonderClanterritorium geweest en ze wist zeker dat hij wat van plan was, maar had hem nog nergens op kunnen betrappen. *Daarbij heb ik ook geen getuigen. Niemand zal me geloven!*

‘Ik zal wel weer wat voor je zoeken’, bood ze aan. De vorige keer had ze weinig succes gehad, dus daarom zou ze deze keer wat verder weg gaan kijken. *Er zal toch vast wel ergens nog kattenkruid zijn? Het kan niet zo zijn dat alles weg is!* IJzelpoot knipperde dankbaar met haar ogen. Haar korte pels huiverde en donkerroze neusje wiebelde nerveus. Ze was zo fragiel en mager, waarschijnlijk had ze door de stress nauwelijks wat te eten gekregen. Schaduwpoot glipte snel het hol uit en pakte een musje voor haar vriendin. Daarna wierp ze het voor de witte poten van IJzelpoot.

‘Eet eerst even wat’, miauwde ze. IJzelpoot draaide zich om. Een flits van verlangen schoot door haar ronde gele ogen heen, maar uiteindelijk schudde ze haar kop. ‘Geen tijd’, mompelde ze. Schaduwpoot schoof de dode prooi nog wat dichter naar haar toe. ‘Eet nou maar’, zei ze dit keer wat dringender. ‘Je moet even rust hebben, IJzelpoot. Dan wordt je hoofd wat kalmer en kun je daarna weer helder nadenken.’ De slanke poes keek weifelend van Schaduwpoot naar de mus. Vervolgens zuchtte ze even en pakte toen de prooi op. Schaduwpoot glimlachte. ‘Eetsmakelijk’, snorde ze voordat ze het hol weer verliet.

Zodra ze weer buiten was, waaide er een koel briesje langs haar die haar snorharen deed trillen. De donkergrijze wolken waren nog niet verdwenen en het weinige zonlicht begon de natuur aan te tasten. Alles werd dor en ging dood. Steeds begonnen de eens zo vrolijke kleuren van het woud meer te vervagen. Zelfs de sneeuw begon grijs te zien door alle dode planten en twijgjes die erop lagen. Als SchaduwClankat leefde ze toch het liefst in het donker, maar Schaduwpoot wenste soms heel erg dat haar territorium wat meer open was. *Wat ik nu wel niet zo doen voor een zonnestraaltje op mijn vacht!*

Ze trippelde over de open plek in het kamp naar Nachthulst, om te vragen of hij met haar opzoek wilde gaan naar de kruiden. ‘Hee, Nachthulst! Heb je zin om–’ Zonder haar te horen, liep hij richting het leerlingenhol en stak zijn hoofd erin. ‘Nachthulst!’ riep ze nog een keer, maar de zwarte kater gaf weer zijn reactie. Twee hartslagen later kwam Tijgerpoot al uit het hol gelopen en sprong achter hem aan het kamp uit. Schaduwpoots staart viel teleurgesteld neer op de grond. Nu Witdoorn ziek was geworden, had Nachthulst de taak gekregen om met Tijgerpoot te trainen, alleen ging dat ten koste van de tijd die Schaduwpoot met hem doorbracht. *Het is weer zoals toen hij net krijger is geworden! Zodra er iets nieuws en leukers is voor hem, word ik weer vergeten en aan de kant geschoven…*

Zuchtend strompelde ze naar de doorntunnel. De sneeuw maakte het lopen nog zwaarder en ze had meteen al geen zin meer. Ze wilde helemaal niet in haar eentje gaan. Het was niet alleen een stuk minder gezellig, maar ook erg onveilig. Duivelpoot was er onvoorspelbaar, dus kon ze nooit weten wat hij zou doen als ze alleen was en hij zijn slag kon slaan. Ze durfde niet eens te denken wat Duivelpoot zou doen als hij de kans kreeg.

‘Hey, wat ga jij doen?’ vroeg een vrolijke stem achter haar. Ze draaide zich om en zag Bruinpoot vriendelijk naar haar lachen. Door zijn blije gezicht vormde zich vanzelf ook een grijns rond haar snoet. Bruinpoot zorgde altijd voor een goede sfeer. ‘Ik ga weer wat kruiden verzamelen voor IJzelpoot, wil je misschien meekomen?’ vroeg ze. Zijn koperachtige ogen lichtten meteen op en hij knikte snel. ‘Graag!’

Samen doken ze onder de doornen door naar buiten. De kou deed Schaduwpoots gevoelige neusje trillen. De duistere, grijze glans van de morgenmist had zich verspreid door het woud en zorgde voor een blokkering van Schaduwpoots zicht. ‘Dus, waar gaan we heen?’ vroeg Bruinpoot opgewekt. Zijn staart zwiepte vrolijk heen en weer en zijn ogen glommen helder. Zijn korte, dikke bruine vacht was opgezet wat er voor zorgde dat hij er extra schattig uit zag. Schaduwpoot knikte richting de grens met de buitenwereld. ‘Buiten het territorium’, besloot ze. ‘Ik heb heel ons territorium al afgespeurd en het is nergens te vinden.’ Bruinpoots ogen vergrootten een beetje van schrik. ‘En kunnen we niet langs andere Clans gaan?’ vroeg hij verschrikt. Schaduwpoot schudde haar hoofd. ‘Nee, we zijn geen medicijnkatten. Daarbij denk ik dat elke Clan zijn eigen kruiden zo goed mogelijk wil bewaren.’

Bruinpoot zuchtte verslagen en volgde Schaduwpoot richting de grens. Zodra ze de geurbarrière over hadden gestoken, zetten allebei de katten hun zintuigen op scherp. Schaduwpoot opende haar mond en sloot haar ogen. Al haar focus lag op het vinden van de heerlijke geur van het kattenkruid. Uiteindelijk liet ze haar poten leiden en vertrouwde ze volledig op haar instinct. Bruinpoot haastte zich achter haar aan en ze voelde zijn blik op haar branden. Ze kreeg het er warm van. ‘En, lukt het?’ vroeg de bruine kater voorzichtig. ‘Niet als je me zo aan blijft staren!’ beet ze hem toe, het kwam er botter uit dan bedoeld. Haar vacht prikkelde geïrriteerd, maar dat was niet Bruinpoots schuld, helemaal niet zelfs. Ze kon het gewoon niet hebben dat ze niks kon vinden.

‘Sorry’, mompelde Bruinpoot bedroefd. ‘Het is gewoon dat je het me heel moeilijk maakt! Je ziet er zo leuk uit als je zo gefocust bent – niet dat je er anders niet leuk uitziet! Je ziet er altijd prachtig uit!’ Zodra hij over zijn woorden begon te struikelen, trok hij zich verlegen wat meer terug. Schaduwpoot voelde een warme tinteling in haar maag. Bruinpoot complimenteerde haar elke keer weer en telkens moest ze ervan blozen. *Hij is ook gewoon zo lief!* Ze duwde haar koude neus in zijn bolle wang. ‘Je moest jezelf ook eens zien met een opgezette vacht! Je lijkt net een schattig uilskuiken!’ snorde ze. Bruinpoots ogen begonnen te stralen. ‘Speciaal voor jou natuurlijk!’ spinde hij terug. Zijn warme tong gleed over Schaduwpoots eigen wang en ze drukte zich nog wat dichter tegen hem aan.

De rest van de zoektocht verliep net zoals het begin. Nergens konden ze wat vinden, behalve op het laatste stukje. Het was maar een klein beetje, maar Schaduwpoot had toch een voldaan gevoel erover. Ondertussen werd het nog donkerder dan dat het al was en wist Schaduwpoot dat ze snel zouden moeten terugkeren, voordat hun Clangenoten ongerust zouden worden. Haar hart klopte ongerust op en neer toen ze naar de half verdorde plantjes keek die Bruinpoot tussen zijn kaken geklemd hield. *Dit gaat nooit genoeg zijn. We zijn nog niet eens over de helft van Bladkaal en het kattenkruid is nu al op eigenlijk.* Ze zuchtte en sloeg haar oogleden neer. Daarna wenkte ze met haar staart naar Bruinpoot en keerde ze weer terug naar het kamp.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
De donkere mist had zijn weg weer terug naar Schaduwpoot gevonden toen ze aankwam bij het kamp. De kleine waterdruppels in de lucht maakte het nog kouder, maar gelukkig had Bruinpoot zijn zachte pels tegen haar aangedrukt. Zodra ze onder de doorntunnel uitkwamen, sprong Druppelvacht voor haar neus. Zijn ogen fonkelden boos en het puntje van zijn staart zwiepte heen en weer.

‘Waar zijn jullie in SterrenClansnaam geweest?’ vroeg hij kwaad. ‘Ik was doodongerust!’ Schaduwpoots ogen verwijdden door de schok van Druppelvachts woede. ‘Sorry’, mompelde ze gauw, ‘ik was kruiden aan het halen voor IJzelpoot samen met Bruinpoot.’ Haar mentor blies afkeurend door zijn neusgaten. ‘Dan had je dat bij mij moeten melden! Je kan niet zomaar gaan en staan waar je wilt! Je bent nog maar een leerling, Schaduwpoot, je moet niet nu al doen alsof je al een krijger bent, want je hebt nog een lange weg te gaan!’ Schaduwpoot deinsde achteruit bij het horen van zijn kwetsende woorden. Ze had toch net haar excuses aangeboden? Waarom verdiende ze die haat nog dan? Ze boog haar kop verontschuldigend en triest. Het was net zo goed aan het gaan tussen hen en nu was het weer verpest. Wat was er zo opeens veranderd?

Plots stapte Bruinpoot beschermend voor haar, alsof hij de kwetsende woorden wilde blokkeren die haar allang geraakt hadden, en keek Druppelvacht scherp aan. ‘We hadden het ook gemeld, alleen bij *mijn* mentor. Sparrentak is het vast vergeten door te geven.’ Druppelvacht kwam iets meer tot rust en keek de bruine leerling ietwat verbaasd aan. ‘Jullie hadden zelf ook wel kunnen bedenken dat je *niks* aan die nietsnut kan overlaten’, bromde hij daarna. ‘Die zit alleen maar met zijn hoofd in de wolken tegenwoordig.’ Met een flik van zijn staart draaide hij om en trippelde weer weg.

Bruinpoot pakte de paar kruiden weer op en trippelde naar IJzelpoot. De witte poes keek met grote, ronde ogen naar de enkele plantjes kattenkruid. ‘W-Was dat *alles* wat jullie hebben kunnen vinden?’ vroeg ze angstig. Bruinpoot knikte. ‘Ik hoop dat het wat helpt.’ IJzelpoot zuchtte en Schaduwpoot merkte op hoe erg ze op haar poten aan het trillen was. Ze wist dat IJzelpoot erg onzeker was en veel stress had, maar zelfs voor IJzelpoot gedroeg ze zich raar. Was er iets wat de medicijnkat niet vertelde?

Schaduwpoot knikte de jonge poes nog even snel toe en keerde toen weer om naar buiten. ‘Je hebt toch helemaal niks tegen Sparrentak gezegd?’ vroeg ze verontwaardig toen zij en Bruinpoot weer buiten stonden. Bruinpoot grijnsde en schudde zijn kop. ‘Nee, maar dat hoeft Druppelvacht niet te weten.’ Schaduwpoot lachte en haar ogen begonnen te glinsteren. Ze dacht altijd dat hij een braverik was die alles deed wat hem gevraagd werd, maar hij bleek toch een ondeugende ekster te zijn. *Daarbij laat hij me tenminste niet achter zoals Nachthulst … Misschien wordt het eens tijd dat ik me op een andere kater focus.* Ze bekeek de kater naast haar nog een keer goed en duwde kort haar neus in zijn vacht.

‘Sparrentak is toch nooit meer bezig met Clanzaken, dus kan ik hem makkelijk als excuus gebruiken gelukkig. Zijn afwezigheid heeft toch mooi zo zijn voordelen!’ miauwde Bruinpoot blij. Schaduwpoot glimlachte. Als er iemand wist hoe je het beste uit een slechte situatie moest maken, dan was het Bruinpoot wel. *Ik dacht juist dat Sparrentak, nu hij actiever is geworden, weer meer met Bruinpoot trainde, maar blijkbaar is het nog steeds hetzelfde. Ik vraag me af wat hij dan voor andere dingen doet in het leven. Veel meer is er toch niet dan jagen en patrouilleren?*

Ze trippelde naar de hoop prooi en zocht wat lekkers uit voor haar en Bruinpoot. ‘Delen?’ vroeg ze achterom. De kater knikte. ‘Met jou altijd!’ snorde hij. Ze wierp een dikke muis naar hem toe. Daarna gingen ze vlakbij het leerlingenhol zitten, tegen elkaar aan. Ze praatten over alles en nog wat tot laat in de avond. Schaduwpoot had in tijden niet zo genoten van haar diner. Toen zelfs de laatste katten naar hun nesten vertrokken, besloten zij ook maar te gaan. Ze schoof haar nest wat dichter naar Pruimpoot toe en krulde zich tegen haar zusje op voor extra warmte. Eindelijk had ze een wat rustigere dag gehad. Eindelijk had ze niet constant aan Duivelpoot moeten denken. Eindelijk had ze echt kunnen genieten, door Bruinpoot. En eindelijk viel ze in een diepe, zorgeloze slaap.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Schaduwpoot rende door de varens. Doornen prikten in haar vacht en scheurden langs haar huid. Ze kon geen poot voor ogen zien en kneep haar ogen stijf dicht voordat ze ze beschadigde. Ze wist niet hoe ze hier terecht was gekomen, maar het voelde niet als een droom. Een droom kon nooit zoveel pijn doen. Ze voelde een blik op haar vacht branden, maar ze wist niet van wie de blik kwam. Het enige wat ze wist is dat iemand achter haar aan zat en zijn klauwen in haar wilde boren. Haar poten zakten weg in de modder toen ze heel even bleef staan. Ze trok haar neus op bij het ruiken van de stank. Waar was ze in SterrenClansnaam? En waarom kon ze zich opeens niks meer herinneren? Ze was naast Pruimpoot in slaap gevallen in haar nest, dat was alles wat ze nog had onthouden. Was ze gewoon in het SchaduwClanterritorium of heel ergens anders?

Snel rende ze weer verder toen het krakende geluid van brekende twijgjes dichterbij kwam. Langzaam begon ze te hijgen door haar uitputting, maar ze zou zich niet laten pakken door het monster dat achter aan kwam. Uiteindelijk kwam ze op een open plek uit. Het gras was drassig en de doornen in haar vacht prikten nog steeds. Er sijpelde zelfs bloed uit. Angstig keek ze om zich heen. Overal was het pikkedonker*. Die vervloekte duistere hemelen toch ook! Ze maken het zien in de nacht nog moeilijker!* Een harde, plotselinge windstoot blies haar bijna omver. Vlug herpakte ze zich en kneep haar ogen tot spleetjes. Er cirkelde iets om haar heen. De schim was donker, maar niet donkerder dan de zwarte nacht. Ze verstarde en haar nekharen rezen overeind. Was dat Duivelpoot?

Precies toen ze aan de kater dacht, draaide de kat zich om en staarde haar aan met zijn fonkelende oranje ogen. *Het is hem echt!* Schaduwpoots adem stokte in haar keel. Wat was hij van plan? Duivelpoot draaide zich om en sloop langzaam naar haar toe. Ze begon heviger te ademen en wilde achteruit lopen, maar haar poten waren zo ver in de modder verzonken geraakt, dat ze geen kant meer op kon. Haar hart begon sneller te kloppen en paniek overspoelde heel haar lichaam. Duivelpoot versnelde zijn pas, steeds sneller en sneller. De wind woei met hem mee, recht in Schaduwpoots gezicht, waardoor haar ogen begonnen te wateren en haar zicht vertroebelde. Toch voelde ze hem steeds dichterbij komen, terwijl zij nergens meer heen kon. Duivelpoot zette zich af tegen de grond en sprong omhoog. Ze had nog nooit een kat zo hoog zien springen. Maar toen hij naar beneden viel weer, kwam hij recht op haar af. Schaduwpoots ogen werden groot van schrik en ze wilde het uitschreeuwen, maar al het geluid werd meegenomen door de wind. Daarna landde Duivelpoot op haar en voelde ze de ergste pijn in de wereld. Ze werd door de grond geboord en er werd modder over haar geschoven. De pijn was alweer verdwenen en probeerde wild heen en weer te spartelen. Ze moest boven de grond zien te komen, maar ze was ingesloten door de aarde. Ze werd levend begraven.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Hijgend schoot ze overeind in haar nest. Al haar haren stonden rechtovereind en haar klauwen waren ontbloot. Toen spoelde een golf van opluchting over haar heen en sloeg ze haar oogleden dankbaar neer. *Het was maar een droom,* dacht ze opgelucht. *Ik had gewoon een nachtmerrie.* Ze ging weer rustiger zitten en ademde regelmatiger, nadenkend over haar aparte droom. Ze rilde toen ze weer aan Duivelpoot dacht. Haar blik vloog naar de donkergrijze kater die rustig zat te slapen. Zijn buik ging ritmisch op en neer en het leek erop dat hij een fijne droom had. Schaduwpoots hart klopte weer wat rustiger en ze ontspande zich. Er was helemaal niks om zorgen over te maken. Alles was kalm en vredig.

Totdat Duivelpoot opeens zijn ogen opende en recht in haar ziel staarde. Schaduwpoots ogen werden groter dan de maan en ze vergat te ademen. Haar haren schoten weer overeind terwijl ze haar boten voelde wegbranden door Duivelpoots vurige blik. Zijn ogen vlamden op en hij grijnsde vals. Zijn tanden schenen helder en hij staarde haar nog doordringender aan. *Hoe werd hij opeens zo wakker?* vroeg ze zich af. Uiteindelijk sloot hij zijn ogen weer en ging rustiger verder met slapen. Opeens voelde Schaduwpoot weer de steken die ze van de doornen had gevoeld en snel likte ze een druppeltje bloed van haar vacht. *Was het dan toch echt geweest? Onmogelijk!* Ze keek nogmaals naar Duivelpoot en schoof nog wat dichter naar haar zus toe. Pas toen ze Pruimpoots stille lichaam voelde, besefte ze hoe erg ze aan het trillen was. Nog nooit had ze zich zo bang gevoeld. Ze slikte angstig en legde haar hoofd rustig tussen haar poten, al wist ze nu al dat ze geen oog dicht meer zou doen. Ze voelde zich niet meer veilig. En dat was ze ook niet. Zolang Duivelpoot nog leefde, moest ze altijd op haar hoede zijn en dat mocht ze niet meer vergeten.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘Tijd voor een twee tegen twee gevecht!’ kondigde Blauwpels aan. ‘Eens zien hoe goed jullie samen kunnen werken.’ Pruimpoot draaide haar kop direct naar haar zus, haar ogen glommen. Allebei wisten ze al dat zij samen zouden werken. En ze zouden winnen. Al moest Schaduwpoot wel toegeven dat Roodpoot en Tijgerpoot waardige tegenstanders waren. Ze mochten misschien een maan later leerling zijn geworden, maar door Schaduwpoots eerdere straf liepen ze nu gelijk op en alle twee de katten hadden unieke kwaliteiten. Plus dat Schaduwpoot nog steeds vermoeid was door haar slapeloze nacht. Alles in dit partijtje zou afhangen van haar zus.

Ze knipperde een paar keek met haar ogen om wat scherper te worden, maar elke keer dat ze haar ogen sloot zag ze Duivelpoots brandende blik weer en schoot er een nekhaar overeind. ‘Hey, wel wakker zijn, slaperige uil!’ Pruimpoot porde in haar zij en keek haar onderzoekend aan. ‘Gaat het wel?’ vroeg ze daarna wat serieuzer. Schaduwpoot glimlachte zwakjes en knikte. ‘Ja hoor’, antwoordde ze. ‘Ik ben er helemaal klaar voor!’ Pruimpoot lachte terug. ‘Laten we ze te grazen nemen dan!’ De twee zusjes namen hun plaatsen in en gingen alvast klaar staan. Schaduwpoot rekte zich nog even snel uit en spande haar spieren aan om wat warmer te worden.

Druppelvacht en Blauwpels liepen naar hun leerlingen toe en Kraaienvleugel en Nachthulst deden hetzelfde. ‘Oké, we weten dat Roodpoot en Tijgerpoot wat meer kracht hebben dan jullie, ze zijn immers de kinderen van Langhaar!’ miauwde Druppelvacht. Pruimpoot stak haar kin in de lucht. ‘Maar wij hebben de twee huidige sterke katten als mentor, wij hebben ook wel wat in ons hoor!’ Blauwpels grijnsde. ‘Slijmbal’, snorde ze. ‘Zorg er maar goed voor dat jullie gebruik maken van je snelheid! Allebei behoren jullie tot onze top sprinters en Roodpoot en Tijgerpoot niet, al moet ik toegeven dat ze zich nog behoorlijk soepel bewegen ondanks hun bouw.’ Schaduwpoot knikte ernstig. ‘Maar we kunnen wel hoger springen. Daar moeten we ook gebruik van maken.’ Druppelvacht murmelde instemmend. ‘Goed over nagedacht.’ Zijn gele ogen ontmoetten even die van Schaduwpoot en die was blij om te zien dat de woede van gisteren uit zijn blik was verdwenen.

‘Zet hem op!’ riep Blauwpels nog naar hun terwijl ze aan de kant ging zitten. Pruimpoot en Schaduwpoot draaiden zich weer om en keken naar hun tegenstanders. Roodpoot en Tijgerpoot hadden beiden een vastberaden blik in hun ogen. *Soms is het zo raar om voor te stellen dat ze uit hetzelfde nest als Bruinpoot komen. Ze zijn zo verschillend!* Schaduwpoot vernauwde haar ogen nog even om Roodpoot nog wat beter te bekijken. Haar vriendin was al zo gespierd en krachtig voor haar leeftijd. Het was werkelijk ongelooflijk. Zij en Tijgerpoot waren allebei ook reusachtige vergeleken met haar eigen kleine bouw en die van haar zusje. En Tijgerpoot had de scherpste zintuigen in heel de Clan. *Ze zijn zo getalenteerd!*

Zodra de startkreet klonk, werd Schaduwpoot uit haar gedachten gerukt en haar ogen flitsten naar Tijgerpoot. Geen van de vier leerlingen stormde meteen op hun tegenstander af. Schaduwpoot verhoogde haar heupen en begon via rechts in een cirkel om Tijgerpoot heen te draven, terwijl Pruimpoot hetzelfde deed links. Tijgerpoots oranje ogen volgden elke beweging van haar en precies op het stukje waar ze net iets verder door de sneeuw zakte, greep de kater zijn kans en sprong naar voren. Schaduwpoot gooide haar achterste naar voren en de gestreepte kater vloog net langs haar. Ze draaide zich om en sprong op zijn rug. Het gevecht was nu pas echt begonnen.

Ze gaf hem een paar harde klappen op zijn rug, maar het had weinig effect. *Als ik nu gewoon met klauwen had kunnen gebruiken, dan had hij het uitgeschreeuwd van de pijn!* Maar voor nu had wat ze deed geen zin en ze sprong snel van hem of voordat hij haar eraf gooide. Plots werd ze bij haar staart gegrepen en hard naar achteren getrokken. Ze slaakte een kreet, maar die werd verdoofd toen er een hoop sneeuw in haar mond belandde. Ze spuugde het ijskoude spul uit en keek geïrriteerd naar haar zusje. ‘Bedankt voor de waarschuwing’, bromde ze. Pruimpoot hielp haar snel overeind en ging alvast weer klaar staan voor Roodpoot. ‘Sorry’, siste ze snel. Schaduwpoot maakte zich groot en ging stevig naast haar zus staan. ‘Het maakt al niet meer uit. Laten we ze pakken!’ Pruimpoot gromde instemmend en vloog naar voren.

Ondanks dat ze geen tactiek hadden afgesproken, wist Schaduwpoot instinctief wat Pruimpoot van plan was. Ze stormde op Tijgerpoot af, maar rolde op het laatste moment om en duwde Roodpoots poten onder haar uit terwijl Pruimpoot over haar heen sprong en Tijgerpoot omver beukte. Snel begon Schaduwpoot Roodpoots buik te bewerken, maar de rossige poes was veel te sterk voor haar en duwde Schaduwpoot gemakkelijk van zich af. *Vossenstront!* Schaduwpoot siste geïrriteerd. Zodra haar poten de sneeuwgrond weer raakten, zette ze zich af en besprong Roodpoot. Maar toen ging de grote poes op haar achterpoten staan, greep Schaduwpoot vast en smeet haar hard naar beneden. Met een harde dreun belandde Schaduwpoot in de koude vlokken die niet hadden geholpen haar val te verzachten.

Vervolgens landde er een zwaar gewicht op haar rug en had ze het gevoel dat al haar botten in haar lichamen als ijsscherven uit elkaar vielen. Ze snakte naar adem en probeerde Roodpoot van zich af te gooien. Tevergeefs. Totdat Roodpoot opeens van haar rug verdween en ze eindelijk op kon staan. Ze sprong overeind. Haar keel deed pijn van de koude lucht en haar zware gehijg. Pruimpoot was aan het worstelen met Roodpoot, terwijl Tijgerpoot langzaam overeind kroop en zijn zus te hulp schoof. *Oh nee, echt niet!* Schaduwpoot sprintte op Tijgerpoot af, sprong naar voren en liet zich toen glijden door de sneeuw. De golf van vlokken die ze had veroorzaakt overspoelde Tijgerpoot en begroef hem onder het witte laken. Schaduwpoot draaide zich om en viel Roodpoot van achteren aan. Al snel kregen Pruimpoot en zij de rode poes onder controle en stopte Roodpoot met tegenstribbelen.

‘Dat was geweldig!’ riep Nachthulst uit. ‘Schaduwpoot die golf van sneeuwvlokken … briljant gewoon!’ Druppelvacht knikte instemmend. ‘Dat was inderdaad zeer indrukwekkend, maar Roodpoots greep om Schaduwpoot toen ze in de lucht zat was ook zeer goed en natuurlijk hoe Pruimpoot korte metten maakte met Tijgerpoot, die zich zo goed verdedigde!’ Blauwpels snorde tevreden. ‘Al met al een geweldige training! De SchaduwClan mag blij zijn met zo’n getalenteerde groep leerlingen!’ Kraaienvleugel liep ook op hen af en knipperde Schaduwpoot en Pruimpoot vriendelijk toe. ‘Gefeliciteerd met jullie triomfantelijke overwinning!’ Schaduwpoot wisselde een vrolijke blik met haar zus. Ze hadden echt gewonnen! ‘Ze hebben vast de vechttechnieken van hun vader geërfd!’ zei Nachthulst glimlachend. Meteen moest Schaduwpoot slikken en verdween haar geluk. *Hij moest eens weten …* Ze keek naar haar vader en zag zijn borst opzwellen van trots. Schuldgevoel kroop over haar ruggengraat. Hoe zou haar vader reageren als hij erachter komt dat ze niet zijn dochter was? Dat Zwartvleugel hem had voorgelogen en stiekem met een zwerfkat was gegaan?

‘Jullie hebben echt de kracht van ware zussen laten zien!’ complimenteerde Blauwpels hen. ‘Hoe jullie Tijgerpoot en Roodpoot wisten te misleiden was erg knap gedaan! En dat zonder het afgesproken te hebben! Jullie zijn echt een lange weg gekomen!’ Schaduwpoot lachte en begon het een beetje warm te krijgen van al het prees. Ze ontmoette Pruimpoots warme blik en boog zich naar voren om haar neus even aan te raken. Ze waren echt een lange weg gekomen. Nu waren ze zoals het hoorde: *onafscheidelijk*.

Druppelvacht wenkte met zijn staart naar haar en liep even weg van de groep. Schaduwpoot trippelde naar hem toe en keek hem vragend aan. ‘Is er iets?’ Druppelvacht knikte. ‘Ik moet me nog verontschuldigen van gisteren. Ik had niet zo tegen je uit moeten vliegen. Ik denk gewoon dat het komt door alle stress en spanningen in het kamp met die ziektes enzo.’ Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Geen zorgen, dat begrijp ik best hoor. Kan gebeuren toch?’ Druppelvacht knipperde haar dankbaar voor haar vergiffenis toe en knikte. ‘Daarbij kan ik dit mooi gebruiken als ik de volgende keer iets fout doe’, voegde ze daarna snorrend toe. Haar mentor lachte. ‘Ik had niet anders van je verwacht.’

Gezamenlijk liepen ze terug naar het kamp. Nachthulst liep in zijn eentje, maar Schaduwpoot had even geen zin om naar hem toe te gaan*. Dan weet hij eens hoe het voelt om aan de kant geschoven te worden.* Maar hoe langer ze naar hem keek, hoe liever ze met hem wilde praten. *Misschien doe ik wel veel te boos over niks, hij was immers wel altijd een goede vriend en is altijd fijn om mee te praten … maar Bruinpoot ook!*

Ze werd op haar staart getikt door haar zus die naast haar kwam lopen. ‘Je weet dat je wel een keuze moet gaan maken, vroeg of laat’, fluisterde Pruimpoot in haar oor. Eerst begreep ze niet helemaal waar de poes het over had, maar blijkbaar had Pruimpoot haar gedachten kunnen lezen. ‘Ik weet het’, prevelde ze zuchtend. ‘Maar allebei zijn ze zo verschillend, maar toch ook weer zo gelijk. Ze maken me allebei vrolijk en aan het lachen.’ Pruimpoot zuchtte en rolde met haar ogen. ‘Dan had je het niet zo moeilijk voor jezelf moeten maken! Wees zoals ik, neem *geen* partner en focus je op je krijgerschap!’ Schaduwpoot lachte, maar wist dat dat geen optie voor haar was. Ze zou nooit haar gevoelens kunnen negeren. ‘Voor wat het waard is: ik zou voor Bruinpoot kiezen. Ik mag Nachthulst meer, zeker omdat hij serieuzer is en nog een stop heeft, maar als er iemand is die je nooit in de steek zou laten is het Bruinpoot wel. Plus dat ik gezien heb wat Bruinpoot wel niet voor je over heeft en hoe hij naar je kijkt als je het niet door hebt. Had je ook niet door dat hij zijn nest dichter naar je toegeschoven heeft?’

Schaduwpoot keek haar zusje verontwaardigd aan. ‘Echt?’ ‘Ja, vond je het *gesnurk* niet steeds luider worden de laatste tijd? Dat wordt nog wat later hoor, weet waar je aan begint!’ miauwde Pruimpoot knikkend. Schaduwpoot glimlachte. ‘Ik ben wel wat gewend door *jou* hoor’, snorde ze liefelijk. De twee zussen krulden hun staarten in elkaar. Schaduwpoot liet haar hoofd even rusten op die van Pruimpoot. Haar dilemma over Bruinpoot en Nachthulst kwam later wel, voor nu zou ze gewoon lekker genieten van de liefde met haar zus. Zeker omdat Pruimpoot het laatste familielid dat ze nog overhad was, wilde Schaduwpoot zoveel mogelijk tijd met haar besteden. En zo kon ze haar ook veilig houden van Duivelpoot, die de dood van haar andere twee familieleden op zijn geweten had. Daarvoor zou ze hem nooit vergeven. Nooit.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Terug in het kamp, had Mistster een Clanvergadering bijeengeroepen. Zijn duistere blik voorspelde niet veel goeds. *Is er iemand dood? Wolpoot of Fretpoot?* Schaduwpoot ging snel zitten en keek afwachtend naar haar leider. Pruimpoot ging naast haar zitten, haar pels prikkelde ongemakkelijk. IJzelpoot schuifelde op haar poten bij de Hazelaartak. Schaduwpoot vernauwde haar ogen. *Ik wist dat er iets met haar aan de hand was! Maar wat zou het zijn?* IJzelpoot zag er helemaal niet goed uit. Schaduwpoot wist dat de taak van een medicijnkat zwaar was, maar ze was niet zeker of het de poes te veel werd. *Ze was dan ook niet uitgekozen door de SterrenClan …* Snel schudde ze haar hoofd. Zo mocht ze niet denken! IJzelpoot deed het beter dan zijzelf ooit had kunnen doen.

‘Beste katten’, begon Mistster op een onheilspellende toon, ‘ik heb slecht nieuws. IJzelpoot heeft een nieuwe ziekte gediagnosticeerd bij Fretpoot en Wolpoot. Het is geen Groenhoest meer, maar Bloedhoest.’ Een onrustig gemompel steeg op onder de katten. Schaduwpoots ogen vergrootten bij het horen van de sinistere naam. *Wat het ook mag zijn, het belooft niet veel goeds. Het belooft zeker niets goeds.*

IJzelpoot stapte ging wat rechterop zitten en hief haar kin op, als teken van aandacht. ‘Bloedhoest is een gemuteerde versie van Roodhoest, een ziekte dat vroeger erg veel voorkwam, is mij verteld door Vlamhart. Ze vertelde me ook dat het enige medicijn ertegen het hars van een grote, oude plataan is. In mijn visioen was hij reusachtig.’ Wolkvacht snoof, haar ogen glinsterden kwaad. ‘Het werd tijd dat de SterrenClan weer eens wat deed!’ Ongemakkelijke kriebels sprongen in het rond op Schaduwpoots buik. Wat was al die haat tegen de SterrenClan de laatste tijd?

‘Heb je ook gezien waar zo’n plataan groeit? Ik heb in dit gebied al lang geen plataan meer gezien. De laatste die er waren, zijn gekapt door tweebenen’, miauwde Aswolk ernstig. De poes kon haar staart niet laten rusten en verplaatste onrustig haar poten. IJzelpoot knikte. ‘Daarvoor moeten we teruggaan naar het oude territorium. Daar staat een grote plataan die het hars heeft wat we nodig hebben, en we moeten snel zijn.’ Ravenhart ging overeind staan en fronste. ‘Maar dat kan niet. Het oude territorium is verwoest, daarom zijn de Clans daar weggegaan, dat was niet zonder reden.’ De medicijnkat schudde haar hoofd. ‘Nee, de SterrenClan heeft me laten zien dat de tweebenen het grote donderpad die er was gebouwd, hebben gesloopt. Nu is er weer plaatsgemaakt voor natuur en leven!’ De poes klonk hoopvol, maar overtuigde helaas niet de rest van haar Clangenoten.

‘Weten we zeker dat de SterrenClan ons er niet in luist? Sinds ze toch blijkbaar liever hebben dat iedereen rond het meer doodgaat … Ik weet niet of we onze voorouders wel kunnen geloven’, bromde Witklauw. Kraaienvleugel knikte instemmend. ‘Ik betwijfel eigenlijk ook wel of we *IJzelpoot* wel kunnen vertrouwen. Ze is nog maar zo nieuw en misschien begrijpt ze het verkeerd. Daarbij is ook niet uitgekozen door de SterrenClan, wellicht hebben we gewoon een fout gemaakt.’ IJzelpoot kromp ineen en keek pijnlijk weg. Schaduwpoots nekharen schoten overeind. Hoe durfde hij haar dat aan te doen! ‘Kraaienpoep!’ riep ze boos naar haar pleegvader. ‘IJzelpoot zou ons nooit opzettelijk in gevaar brengen! Ze is onze medicijnkat, we moeten haar vertrouwen! Als zij zegt dat de SterrenClan haar dat verteld heeft, dan liegt ze niet.’ Kraaienvleugels ogen flitsten naar haar toe. ‘Ze staat het dichtstbij de SterrenClan, misschien, maar die doet ook nooit meer iets en nu opeens wel? Dat vind ik verdacht. Waarom hadden ze ons niet gewaarschuwd toen al onze medicijnkatten vermoord werden? En daarna de leiders? Je zou denken dat ze van hun fouten leerden!’

‘En zelfs als we ze niet vertrouwden, is het het dan niet waard om toch een kijkje te nemen? Als het ons kan redden, dan is dat toch het proberen waard?’ viel Roodpoot haar bij. Schaduwpoot knipperde dankbaar met haar ogen naar haar vriendin. Gelukkig had ze in ieder geval één kat aan haar kant. ‘Inderdaad! Ik denk ook dat we er beter katten op uit kunnen sturen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren’, stemde nog een kat met Schaduwpoot in. Ze draaide haar hoofd verbaasd naar Duivelpoot. Waarom zou hij ooit met haar instemmen? *Hij zou nooit wat goeds doen zonder reden. Hij wilde de Clans juist verzwakken, dus waarom zou hij een geneesmiddel willen?* Ze verstarde. *Natuurlijk! Hij wil gewoon de sterkere katten uit de Clans weghebben om ze zo zwakker te maken. En als ze dan weggaan, kunnen zijn zwerfkattenvriendjes hen overvallen …* Het was een geweldig plan en er was niks dat ze ertegen kon doen.

‘Ik geloof IJzelpoot ook’, verklaarde Mistster toen. ‘Ik zal een spoed Vergadering organiseren om met de andere Clans te overleggen. Volgens mij is dit een probleem waar we met z’n allen tegenaan lopen. Twee katten van elke Clan lijkt me genoeg om het kruid te vinden, en ik weet al wie de SchaduwClan zal vertegenwoordigen.’ Schaduwpoot keek haar leider angstig aan. Ze maakte zich geen zorgen meer om de kou die haar lichaam omhulde, het enige zorgwekkende was de namen die Mistster zou noemen. *Als ik gekozen word, kan ik ze misschien waarschuwen voor de zwerfkatten en ze tegenhouden!*

‘Blauwpels en Pruimpoot!’ riep de leider toen. Schaduwpoot hapte verschrikt naar adem. Ze voelde zich weer alsof ze door de grond werd geboord, evenals in haar nachtmerrie. Dit kon niet waar zijn. *Ik wil Pruimpoot niet verliezen! Ze moet hier blijven! Ik heb haar nodig!* Terwijl de andere katten de namen begonnen te schreeuwen, viel Schaduwpoot doodstil. Ze wilde blij zijn voor haar zus, maar door haar eigen gevoelens lukte dat niet. Een ruwe staart streek over haar rug en haar nekharen schoten naar boven. ‘Ik hoef blijkbaar helemaal niks te doen om jouw geliefden van je te scheiden’, fluisterde de kater snorrend. ‘Duisternis komt gewoon vanzelf bij jou. En ik nog denken dat jij en Pruimpoot onafscheidelijk zouden worden! Ha!’ Het sarcasme in zijn stem was zo scherp als een klauw. ‘Ik dacht de SterrenClan aan *jouw* kant stond, maar blijkbaar staan ze gewoon aan de *mijne*!’ ging de donkergrijze kat rustig verder. In zijn vuuroranje ogen dansten duistere pretlichtjes vrolijk in het rond. ‘Het zou spijtig zijn als je er dadelijk nog helemaal *alleen* voor stond …’

Schaduwpoot slikte en keek weg van Duivelpoot. *Het is niet waar wat hij zegt,* probeerde ze zichzelf te vertellen. *De SterrenClan zou nooit zijn kant kiezen.* Maar zichzelf overtuigen, lukte niet. *Duivelpoots macht groeit alleen maar en beetje bij beetje verdwijnen mijn enige bondgenoten …* Bedroefd dacht ze terug aan Vleugelpoot en de voorspelling die hij aan had gegeven: *“Jij bent dodelijk, Schaduwpoot, maar je hart is zo zacht als een veer.”* Ze was er al achter gekomen wat het betekende en het leek zich opnieuw te vervullen. *Schaduwpoot* was de reden voor alle pijn die haar geliefden moesten doorstaan. Ze boog haar kop en wendde zich af van de rest van haar Clan. Een enkele traan rolde over haar wang en ze knipperde het gauw weg. *Duivelpoot heeft gelijk. Duisternis komt* echt *vanzelf bij mij …*