Karnaklı Easoltas

**Hikayesi:**

 Karnaklı Easoltas hakkındaki ilk kayıtlar, Karnak Büyük Tapınağı’nın Easoltas 8 yaşındayken tuttuğu kayıtlardan ibaret. Parşömende şunlar yazılı:

Keşiş Likirustus’un Anılarından (Büyük Bırakma Sonrası 277): Karnak’ın kenar mahallerinden birinden geçmekteydim.  Gündüz saatlerinde bile tehlikeli sayılabilecek yerlerdir buralar. Bu yüzden yanımızda muhafızlar olmadan buralarda pek dolaşmazdık ama yapılması gereken bir iş vardı ve acildi. Bu yüzden iş başa düşmüştü bir kere. Yürüdüğüm sırada bir anda birkaç metre ötedeki bir kadının feryadıyla irkildim. Sesin geldiği yöne baktığımda iki haydutun bir kadını köşeye sıkıştırarak para kesesini çalmaya çalıştığını farkettim. Adeta kanım çekildi, orada öylece kalakaldım. Tanrı’ya dua etmekten başka elimden bir şey gelmezdi. Halk ise adeta bu durumu kanıksamıştı. Kimse o tarafa bakmıyordu bile. Bir anda ufak tefek bir çocuğun koşarak haydutların yanına gittiğini ve onları yumruklamaya çalıştığını gördüm. Haydutlar çocuğun çırpınmalarından rahatsız oldular. Çocuğu hızla itip yere düşürdüler. Yerde birkaç tekme attıktan sonra da yanından uzaklaştılar. Kadınsa hızla koşarak kaçtı. Haydutların uzaklaştığını görünce hemen çocuğun yanına gittim. Elleri titriyordu. Gözleri dolmuştu. Belli ki ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Zar zor dizinin üzerinde doğruldu. Ayağa kalkmasına yardım etmek için elimi uzattım. O ise eliyle patlamış dudağından sızan kanı silmeyi tercih etti. Yardımımı kabul etmeden kendi kendine doğruldu. Fakat artık gözyaşları kanıyla karışmış, çenesinden damlıyordu. Belli ki sokak çocuğuydu. Ayakkabısının bir teki yoktu. Üstü başı o kadar perişan haldeydi ki kıyafet demeye bin şahit isterdi. “İsmin ne genç adam?” dedim. “Bilmiyorum.” dedi. Beklemediğim bu cevap karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Hemen sonra kendimi tanıttım. Ardından da çantamdan bir elma çıkarıp uzattım. Ara sokaklardaki birkaç ufak karaltıyı işaret edip, “Vereceksen onlara ver. Ben dilenci değilim” dedi. Bir an kendimden utandım. Onu tapınağa davet ettim. Onun gibi kimsesizler için özel bir yerimiz vardır. Onlara “Easoltas” diye sesleniriz, yani “Eas’ın Oğlu”. Anne ve babalarından göremedikleri şefkati, Eas’ın merhameti ve lütfuyla rahibeler gösterirler. “Eğer bana iş verirseniz çalışırım.” dedi. “Aksi takdirde gelmem.”  Getir götür işleri yapabileceğini düşünerek kabul ettim. Hem o tapınağa hem de tapınak görevlileri ona çok hızlı alıştı. İyi beslemeye başlamış, yüzüne renk gelmişti. Başrahip çalışkanlığından dolayı ona ayrı önem veriyor, Temel Papaya Akaidi derslerine bizzat sağkolunu gönderiyordu. Easoltas bir gün tapınağın avlusunda tahta kılıçlarla savaş antrenmanı yapan birkaç muhafızı gördü. Diğer çocuklar muhafızların etrafını çevrelemiş tezahürat yapıyor, gördükleri hareketleri birbirlerine yapmaya çalışıyorlardı. Easoltas ise duvarın dibinde muhafızları uzaktan izliyor, hareketlerini izleyebilmek için neredeyse göz dahi kırpmıyordu. Yumruklarını sıktığını uzaktan dahi görebiliyordum. Yanına gittim. Biraz cesaretlendirip muhafızların yanına götürdüm. Muhafız Goratarius ona tahta bir çekiç verdi. İsterse ona birkaç hareket öğretebileceğini söyledi. Easoltas’ı hiç bu kadar heyecanlı görmemiştim. Adeta çekiç kaçacakmışçasına sıkı sıkı tutuyordu…”

Rahip Likirustus’un Anılarından (Büyük Bırakma Sonrası 298):

“Eyvahlar olsun, eyvahlar olsun! Bugün muhafız Easoltas ile Usta Kuhadras’ın Seyahatnamesi’ni takip eden hacıları karşılamak için şehir girişine yakın bir mahallede bekliyorduk. Easoltas çocukluğundaki vakur duruşundan hiçbir şey kaybetmemişti. Üstelik artık o bir Papaya Muhafızı’ydı. Papaya Sikkesi’nden yapılma kolyesini yıllardır boynundan çıkarmıyor, çekicine ise adeta bir sanat eseriymişçesine bakıyordu. O çelimsiz çocuğun birgün böylesine heybetli bir savaşçı olabileceğini kim tahmin edebilirdi? Hacıların yeşil elbiseler içerisinde yavaş yavaş kapıya yanaştığını görüyorduk. Tam o sırada bana yıllar öncesini hatırlatan bir ses işittim. Bir kadın çığlık atıyordu. Yine yüreğim ağzıma geldi. Kafamı çevirmemle Easoltas’ın koştuğunu görmem bir oldu. Belli ki birileri yan kesicilik yapmaya kalkmıştı. Fakat bir şeylerin ters gideceğini o an anlamıştım. Easoltas haydutu boğazından tuttuğu gibi yere yapıştırdı. Sanki yıllar önceki olaylar kendini tekrar ediyordu, fakat bu sefer bir şey farklıydı. Easoltas haydutun üstüne çullandı. Yüzüne öyle yumruklar indiriyordu ki elindeki metal eldivenin sesini buradan işitebiliyordum. Üstelik hacılar da kapıdan giriş yapmış ve olan biteni izliyordu. Easoltas kontrolünü kaybetmişti. Haydutun yüzü parçalanmıştı. Yanına koşup onu durduruna kadar adamın kafatası dahi parçalanmıştı, buna rağmen yumruk atmaktan vazgeçmiyordu. O güleryüzlü, nazik dev gitmiş yerine bir ölüm makinesi gelmişti. Üstelik tüm hacılar da buna şahit olmuştu. Bunun sonunun iyi olmayacağını biliyordum. Güç bela onu durdurmayı başardım. Hep birlikte tapınağa geri döndük. Aynı günün gecesi tüm kasaba bu olayı konuşuyordu. Başrahip Easoltas’ı huzura çağırdı. “Eas’ın sadık evladı; biliyorum, amacın kötü değildi, fakat tapınağın adının vahşet ve kanla anılmasını da istemeyiz. Bir süre Karnak’tan uzaklaşman tapınak için ve senin için daha hayırlıdır. Sonçıkış Kasabasındaki kardeşlerimize yardıma git. Yüce Eas ve Tanrıça Papaya sana yeryüzünün her yerinde yol gösterecektir elbet. Bonifatus dera Merzeren!” dedi. Easoltas yalnızca “Elbette yüce babamız bizim göremediğimiz hikmetleri görür.” demekle yetindi. Ertesi gün tüm eşyalarını toplamış ve yola koyulmuştu çoktan.

**Kişiliği**

Easoltas güleryüzlülüğü, cömertliği ve dürüstlüğüyle bilinen bir muhafız olmasının yanı sıra son yaşanan hadiseyle birlikte kimsenin bilmediği bir yönünün de olduğu anlaşıldı. Adaletsizliğe tahammülü olmadığından kendini kimi zaman kontrol edememekte. Özellikle yankesicilik gibi emek hırsızlığı söz konusu olduğunda, Papaya eğitimlerinden de geçtiği düşünülürse, hiç de tahammülkar olmayacağı aşikardır. Fakat normal şartlar altında çok kibar ve centilmendir.

**Fiziksel Özellikler**

1.95 boyunda 100 kilo civarındadır. Atletik, büyük bir cüssesi ve kemikli bir yüzü vardır. Zırhı ve çekicine o kadar özen gösterir ki güneş ışığında parıl parıl parlarlar. Omuzlarına dökülen parlak sarı saçları ve bakıldığında huzur veren koyu mavi gözleri vardır. Papaya kolyesini asla yanından ayırmaz.