Wendar

Wendar to małe państwo wysoko w górach, na północ od Księstw Glantrii i Chanatów Ethengar, na zachód od Heldańskich Włości i na południe od Denagoth. Od wszystkich oddzielają Wendar łańcuchy górskie z wąskimi przejściami. Jedynie północno-zachodnia granica jest otwarta, jednak wychodzi tylko na niezbadane tereny, zwane Północnymi Dziczami. Dzicze stanowią wielką pokusę dla Wendarczyków, jednak wszelkie próby zasiedlenia ich zawsze kończyły się ruinami twierdz i wiosek oraz potokami uchodźców niosących wieści o grozie która przyszła z północy.

Wendar, w języku jego założycieli Genalleth, zamieszkują Elfy z klanów które przetrwały wiele katastrof, od Wielkiego Deszczu Ognia po starożytną katastrofę która zniszczyła ich dom na terenie obecnego Glantrii. Prócz tego obecnych jest tu kilka grup ludzi, które żyją wspólnie z Elfami. Co ciekawie, wielu ludzi jest Dunami, ludem który można znaleźć raczej na Zapleczu albo w Robrenn. Krainą rządzi król-mag Gylharen. Każde miast ma swego burmistrza, którym jest potęzny możny (na polach), Elfi lord (w lasach), lub zaufany króla (w strategicznych lokacjach). Każdy burmistrz doradza królowi w sprawach ziemi mu podległych, jednak ostatnie słowo należy do króla.

Prócz ludzi Elfów można też spotkać Hin oraz Krasnoludy, żyjące w niewielkiej społeczności zwanej Dawnblossom-Qvar. Są to potomkowie uchodźców, którzy zbiegli z Glantrii. Niestety, ze względu na eksperymenty jakim poddano ich przodków, mieszkańcy wioski są podatni na choroby i mutacje, przez co wielu Wendarcyzków patrzy na nich z obrzydzeniem i nienawiścią.

Podobno swój obecny dobrobyt Wendar zawdzięcza potężnemu artefaktowi zwanemu Elfią Gwiazdą, który chroni ich przed chorobami i niepogodą. Choć w krainie jest chłodno i śnieżnie, jest to w dużej mierze piękne, spokojna kraina o bardzo pokojowym nastawieniu oraz niewielkie, liczącej zaledwie kilka tysięcy żołnierzy, armii. Elfia Gwiazda chronić ma przed prawdziwą inwazją, zwłaszcza ze strony Denagoth, a mniejsze najazdy odpierane są przez wynajętych poszukiwaczy przygód. Jest to jednak starożytna kraina, która dalej skrywa wiele sekretów nawet przed jej mieszkańcami.

W krainie znajduje się kilka lasów otoczonych wielkim szacunkiem i czcią. Las Korrigan, gdzie znajdują się dwa najważniejsze miasta kraju - stolica w Mieście Wendar oraz Sylvair - jest uważany niemal za święty. Znajduje się w nim bowiem dziewięć leśnych kapliczek, każda poświęcona jednemu z Korrigan - mitycznych bohaterów, którzy ocalili Wendar i zdobyli Elfią Gwiazdę. Wedle legendy zarówno ci bohaterowie jak i las nazwani są na część wymarłego już zwierzęcia, które zamieszkiwało niegdyś te tereny.

Niedaleko od miasta Wendar jest wioska Brethiliath, w której Elfy pilnują Drzewa życia. jako, że wolą nie mieszać się w sprawy reszty kraju, Brethiliath ma reputację miejsca, gdzie Elf udaje się gdy potrzebuje samotności i medytacji. Prócz tego najważniejszymi obiektami kultu jest dziewięć świątyń, każda poświęcona innemu z Korrigan. Niektórzy magaowie podejrzewają, że to te świątynie i Elfia Gwiazda tworzą sieć ochronną, podstawę obrony królestwa. Świątynia Srebrnego Rzeźbiarza leży w Samotni Berdariana, domu mędrca, który podobno przekazał Elfią Gwiazdę w ręce Korrigan, niedaleko Lasu Korrigan.

Jeśli Elfy potrzebują drewna, biorą je z potężnych konarów Lasu Zdobyczy, z tego utrzymują się dwa lokalne miasta - Woodgate i Oakwall. W tym lesie są też świątynie aż dwóch Kerrigan - Wiosennej Dziewicy i Cichego Łowcy. Szkarłatny Las jest znany ze swych drzew, krzaków i traw o czerwonym odcieniu. Powiadają, że krew tysięcy Elfich wojowników którzy polegli aby powstrzymać inwazję z Denagoth wsiąkła w tę ziemię. Las Kevareth jest wielki a jego ziemia bogata w minerały. Znajdują się w nim obecnie dwie kopalnie - Kevar i Hvollsvatn - ale jego południowa część, otoczona przez góry, jest niemal niezbadana. W Szkarłatnym lesie leży świątynia Ognistego Czempiona a niedaleko Kevar - Tęczowego Śpiewaka.

Nie wszystkie lasy w Wendar są bezpieczne. Leżący w środku Doliny Genalleth Zaczarowany Las podobno jest miejscem gdzie spotkać można wróżki, Centaury, Fauny i inne rasy Fey. Opowieści o tym, że ci którzy ośmielili się tam znieważyć naturę nigdy nie powrócili. Tylko mieszkańcy wioski Laurianta, nazwanej tak na cześć mostu zbudowanego nad zdradliwą Rzeką Laure (zwaną Złotą Rzeką przez ludzi, gdyż spore ilości pirytu w korycie nadają jej złoty poblask), zdołali żyć w zgodzie z tym lasem i bogacić się na eksporcie jego charakterystycznego drewna. Świątynia w tym lesie poświęcona jest Łaskawego Lekarzowi.

Trzy pozostałe lasy są otoczone tak złą reputacją, że pełnią wręcz rolę obrony przygranicznej lepiej niż fortyfikacje. Roześmiany Las nazywany jest tak, gdyż wędrowcy nigdy nie są pewni czy to co w nim słychać to świst wiatru między drzewami, czy niepokojący śmiech dzieci. Znajduje się tam jednak też wiele zakonów, zwanych wspólnie Bynflaare Hall, gdzie ćwiczą mnisi. Znajduje się tam też Świątynia Śpiącego Wróżbity.

Geneza Lasu Cieni nie jest znana, ale podejrzewa się, że ma coś wspólnego z nekromancją. W jego okolicach stoi Twierdza Duncana, której władcą jest Baron Duncan III, stary już potomek budowniczego zamku, który odsunął się od rządzenia po stracie żony i dziecka. Wszyscy wiedzą, że jest za stary by mieć kolejnego dziedzica i liczą, że król pozwoli mu wybrać swego następcę. Obecnie rolę burmistrza we wszystkim prócz nazwy sprawuje Agnes Stellasdottir, kobieta Heldańskiego pochodzenia. Większość mieszkańców ma nadzieje, że to jej Baron pozostawi formalną władzę nad zamkiem. Jednak wielu liczy na dostanie go w swoje ręce, zwłaszcza niektóre Elfy którym nie podoba się pozostawianie twierdzy w ludzkich rękach. Wedle niektórych, efekty walk o władzę po śmierci Barona mogą mieć polityczne konsekwencje w całym kraju. Nawet Las Cieni ma swoją Świątynię, Zielenistego Opiekuna.

Żaden las nie jest jednak otaczany tak mroczną legendą jak Mroczny Las Baamor, gdzie drzewa są wykrzywione w nienaturalny sposób a pomiędzy nimi grasują zmutowane, mroczne parodie zwierząt. Elfi mędrcy winią za to istotę, lub rasę istot, zwaną Baamor, która rozniosłaby to spaczenie po całym kontynencie, gdyby nie interwencja Korrigan. Jedno z drzew w lesie jest podobno więzieniem dla Baamor i dlatego wycinka jest tam zakazana pod groźbą śmierci. Nie by się tam ktoś zapuszczał - wedle legendy każdy kto zawędruje do Czarnego Lasu ryzykuje zostanie opętanym przez Baamor. Tylko trzy wieże - Aelynthar, Wieża Leliana i Wieża Zmierzchu - obserwują las, gdyż nawet osiedlanie się wokół niego jest niewskazane. Stacjonowanie w jednej z nich uważane jest za najgorszy możliwy przydział dla żołnierza. Żołnierze są mile widziani w wiosce Yngvarsvall, w połowie drogi miedzy Zaczarowanym Lasem i Lasem Baamor. Jedynym Jedynymi którzy żyją w samym Lesie Baamor są mieszkańcy Aebhyrn Lwnn, małej, ufortyfikowanej wioski centaurów, które bronią swego domu jak własnego życia.

Na północny zachód od Yngvarsvall leży Woodgate, w połowie drogi miedzy tymi miejscowościami można odwiedzić pole bitwy zwanej Upadkiem Felzuumatha, olbrzyma który dowodził jedną z inwazji z Denagoth, i Świątynię Nione, Elfiej bohaterki która powaliła tego giganta i ocaliła przed nim Wendarskiego księcia. Jest to miejsce do którego pielgrzymkę odbywają wszyscy pragnący zostać bohaterami, niektórzy podobno nawet otrzymali w nim wizje. Jeśli chodzi o Las Baamor, to nie ma on świątyni, nawet pomimo plotek jakoby ostatnia z Korrigan - Czarne Skrzydło - zbiegła tam przegnana przez pozostałych.

Nie by w Wendar brakowało zagrożeń bardziej przyziemnych. Pokryte śniegami stoki górskie są domem dla wielu Yeti oraz białych smoków. Zajęcie Heldańskich Włości przez Heldańskich Rycerzy sprawiło, że Wendar musi obawiać się ataku z tamtej strony i zmuszony był do wybudowania twierdzy Hawskgate aby powstrzymać ewentualny najazd. Razem ze, strzegącą przesmyku umożliwiającego handel z Glantrii, twierdzą Everway, pilnują one dróg do kraju z innych części Znanego Świata. Świątynia Wiecznego Wędrowca znajduje się niedaleko twierdzy Everway.

Ale największym zagrożenie dla kraju to Denagoth. Na szczęście jest tylko kilka niewielkich i zdradzieckich przesmyków w pasmie górskim oddzielającym dwa kraje. Dwie twierdze, Surewatch i Gylharen, nazwane na część króla który kazał ją wznieść, strzegą granic. Denagoth od dawna nie stwarzał kłopotów, więc żołnierze z obydwu twierdz zajmują się głównie walką z Orkami, Gnollami i Goblinoidami, które zapuszczą się za blisko granic.