Podnieść dziwną, zakurzoną grę planszową z alfabetem na planszy

Wydaje się, że stara, zmurszała plansza wypadła spod jednej z przegniłych belek, pod którą była siermiężnie ukryta. Stwierdzając, że jesteś zbyt zmęczony, aby zleźć na dół, postanawiasz się chwilę rozerwać niczym stary dziad nie mający już siły poleźć na pole golfowe i nie mając innego wyjścia zaczynasz grać w tę grę. Bierzesz ją w swoje tłuste paluchy i topornie roztwierasz, upuszczając z łoskotem przeżartych przez korniki desek rudery. Oprócz planszy znajdujesz też kawałek jakiegoś niewydarzonego plastiku, zapewne pionek do gry. Według instrukcji musisz położyć pionek na planszy i czekać. Robisz to, ale wydaje ci się to tylko niepotrzebną utratą drogocennej energii, bo otłuszczona przez poprzednika instrukcja kończy się, rozkazując ci czekać. Na co niby, aż zgłodniejesz jeszcze bardziej?! Koniec tego...

I właśnie w tym momencie kawałek zżółkłego plastiku drgnął. Chwila szoku i konsternacji zamieniła się szybko w pełną nadziei myśl, że może uda ci się skorzystać z tego dziadowskiego, taniego kawałka polimeru i posłuży za transport do spiżarni, gdzie bez problemu odzyskałbyś swoje przepastne zasoby energii. Jednak szybko oprzytomniałeś, gdyż tandetna płytka zaczęła poruszać się po planszy, zatrzymując się kolejno nad pozornie przypadkowymi literami, lecz dzięki przetartym szlakom w kurzu dostrzegasz, że nie jest to przypadkowa kolejność. *K-L-I-N-E-K* odczytujesz na głos. W zasadzie zgadza się, myślisz o jedzeniu i na pewno z wielką przyjemnością zjadłbyś pełnotłusty twaróg wyrabiany przez najlepsze szwajcarskie dojarki z dorodnych krów rasy Holsztyńsko-fryzyjskich. Stwierdzając, że gra jest interaktywna, wykrzykujesz - *gdzie jest klinek!*

*T-U* - odpowiedziała sparciała plansza Ouja.

*Gdzie tu, nie widzę do cholery, niech się pokaże, chętnie go zeżrę -* wydzierasz się.

I nagle, pod jedną ze ścian materializuje się jakaś niedorzeczna fantasmagoria! Jesteś doszczętnie przerażony, jednak nie odwracasz wzroku, lecz dokładnie przyglądasz się widmu. Widzisz tandetne, przekrzywione okulary Johna Lennona na nosie, wielkie czarne glany nadające się co najwyżej do pracy w gnoju, mundur harcerski wyniesiony z magazynu hufca kiedy nikt nie pilnował, bo nie wyobrażasz sobie, aby ta kreatura należała do jednego, obleśny niewyrośnięty wąs dziewiczy pod nosem, z którego zwisał ciągnący się zielony glut. Pod wąsem znajdował się uśmieszek, tak typowy dla niższych istot, a w kąciku ust raz za razem formował się wyjątkowo kształtny, białawy niczym białko kurze ślinowaty bąbel, zostawiając białe pręgi na wydętych, flakowatych ustach. Sylwetka zjawy wskazywała na wątłe dystroficzne ciało powyginane w pałąk na wszystkie strony, budząc odrazę nawet w takim weteranie oglądania potworności jak ty. Nagle istota coś zafafluniła, plując we wszystkie strony, coś co brzmiało jak "*czfefć"* i wyciągnęła swoją zgrabiałą, szponiastą, wypaczoną łapę i zaczęła iść w twoim kierunku.

Nie mogąc bezczynnie czekać, aż ta istota zbruka twoją cielesność, postanawiasz:

1. Spróbować odesłać zjawę, korzystając z planszy

2. Wyskoczyć przez okno do przejeżdżającej właśnie śmieciarki

3. Ścisnąć obleśnego zaślinionego badyla