Barbarzyńca

Biegnący haderheimski barbarzyńca

Barbarzyńcy byli potężnymi wojownikami, którzy polegali na swojej sile i niewiarygodnej wytrzymałości, charakteryzującej się zwierzęcą wściekłością, nierzadko dodatkowo wzmacnianą przez totemy przodków i duchy natury lub wewnętrzną pasję do przemocy. Barbarzyńcy byli mniej wszechstronni niż wojownicy, ale byli bardziej wytrzymali i zdolni do zadawania ciężkich obrażeń swoim wrogom znacznie szybciej.

## Kultura

Barbarzyńcy byli powszechni w wielu społecznościach Sidrillonu, takich jak wojownicze tradycje goliatów, lub wschodnich Haderheimczyków, pierwotni wojownicy z belanorskich lasów, dzikie plemiona z Ranawi i słynni nomadzi z Shinooru i sąsiednich regionów. Jednak wbrew powszechnemu przekonaniu nie wszyscy wojownicy żyjący poza granicami cywilizacji byli barbarzyńcami. Tylko ci, którzy przyjęli dzikie i pierwotne ścieżki wściekłości, mogli słusznie nazywać siebie barbarzyńcami, nasycając ich dzikim duchem, którego nie miała większość wojowników. Tam, gdzie cywilizowani ludzie podkreślali to, co oddziela od nich dzikie zwierzęta, wielu barbarzyńców szczyciło się ich zwierzęcą naturą i patrzyli z pogardą na poskromioną wrażliwość cywilizacji. Dzika natura barbarzyńców oznaczała, że ​​brakowało im dyscypliny.

Barbarzyńcy mieli reputację, być może nie do końca zasłużoną, lekkomyślnych łotrów i dzikusów, którzy niepotrzebnie zakłócali społeczeństwo poprzez akty chaosu. Jednak barbarzyńcy, choć niewątpliwie dzicy i nieprzewidywalni ze względu na ich wściekłość, niekoniecznie byli niekulturalnymi brutalami. Barbarzyńcy raz po raz udowadniali swoją przebiegłość i zaradność, a także czystą siłę fizyczną i wytrzymałość. Czasami, pomimo niechęci do zorganizowanego porządku, barbarzyńcy okazywali honor.

To co barbarzyńców zazwyczaj łączyło – bez względu na ich pochodzenie – to wyraźny brak dyscypliny lub cierpliwości wobec praw i tradycji, których przestrzegali inni. Podobnie, chociaż jest to uogólnienie, jest do pewnego stopnia prawdą, że prawie wszyscy barbarzyńcy pochodzili spoza granic osiadłej cywilizacji, będąc znacznie bardziej powszechni wśród plemion koczowniczych lub osadników przygranicznych niż wśród mieszkańców miast. To właśnie z tych odległych regionów barbarzyńcy często czerpali szacunek dla natury, co zbliżało ich do druidów, łowców i innych czcicieli dziczy.

Wielu barbarzyńców było ludźmi, ponieważ ludzie należeli do najbardziej rozpowszechnionych rodowodów. Jednak barbarzyńcy orków i goblinoidów byli jeszcze bardziej powszechni i czasami byli najczęściej spotykanymi wojownikami swojego rodowodu. Barbarzyńcy z innych rodowodów byli stosunkowo rzadko spotykani, chociaż wśród elfów częstymi barbarzyńcami były dzikie elfy, wśród niziołków, niziołki zjawomyślne, a wśród krasnoludów dzikie krasnoludy. Smokowcy i goliatowie byli również dość powszechnymi barbarzyńcami.

Barbarzyńcy mieli różne postawy wobec magii. Z jednej strony barbarzyńcy nie ufali większości rzeczy, których nie rozumieli, a to rozciągało się na magię. Z drugiej strony, barbarzyńcy sami czasem dzierżyli pierwotną magię, podobnie jak druidzi, których wielu barbarzyńców nazywało przyjaciółmi lub sojusznikami.

Odwaga i żądza wędrowania barbarzyńców sprawiły, że niezwykle pasowali do pełnego przygód stylu życia. Barbarzyńcy, często wywodzący się z plemion koczowniczych, mieli niewiele skrupułów w podróżniczym życiu typowym dla przygód. Spośród trudności, jakie napotykali barbarzyńcy w przystosowaniu się do życia pełnego przygód, największą była najczęściej utrata struktury rodzinnej wynikająca z opuszczenia plemienia. Z czasem jednak wielu barbarzyńców uznało więzi z nowymi towarzyszami za godny substytut.

## Umiejętności

Umiejący posługiwać się bronią jak wojownicy, barbarzyńcy stawali się twardsi i zwinniejsi, gdy stawali się potężniejsi. Najbardziej doświadczeni barbarzyńcy byli niemal nieporównywalnie potężni, a ich siła i wytrzymałość znacznie przewyższały większość śmiertelników. Chociaż barbarzyńcy często używali broni jednoręcznej, wielu wolało używać broni dwuręcznej, aby zadawać większe obrażenia swoim wrogom. Barbarzyńcy byli również dobrze zorientowani w używaniu lekkiej zbroi, a wielu z nich brakowało przeszkolenia w cięższych formach ochrony, takich jak ciężkie pancerze czy tarcze.

Ponieważ większość z nich nie była przeszkolona w używaniu ciężkiej zbroi, barbarzyńcy ćwiczyli się w przyjmowaniu niewiarygodnego bólu, który z łatwością mógłby powalić mniej wytrzymałych wojowników. Ponadto większość barbarzyńców była w stanie poruszać się znacznie szybciej, mając na sobie lżejszą zbroję. Kolejnym dobrodziejstwem dla dzikiego i wyeksponowanego stylu ataków barbarzyńców była ich umiejętność szybkiego podążania za jednym atakiem drugim zaraz po nim, przytłaczając wrogów, dopóki nie byli w stanie zadać śmiertelnego ciosu. To, wraz z ich instynktownym wyczuciem niebezpieczeństwa, które uniemożliwiało im skuteczne flankowanie lub odstraszanie, czyniło barbarzyńców znacznie groźniejszymi, niż mógłby przypuszczać ich lekko opancerzony wygląd.

Wielu barbarzyńców czerpało z pierwotnych energii świata przyrody i jego duchów opiekuńczych, często w formie totemów przodków, w celu wzmocnienia, uzyskując potężne zdolności. Dzika potęga zdobyta przez barbarzyńców mogła manifestować się na wiele innych sposobów, a niektórzy używali jej, by wzmocnić się do punktu niemal nietykalności, łatwiej było im przyjąć ciosy i pchnąć dalej, niż ich unikać.

### Wściekłość

Najbardziej charakterystycznym aspektem barbarzyńców była ich zdolność do "wściekłości", w której uwalniali potężne emocjonalne wybuchy napędzane ich pierwotną mocą lub wewnętrzną furią. Kiedy szaleli, barbarzyńcy zyskali szereg potężnych korzyści, w tym wzrost sprawności fizycznej i większą niewrażliwość na wiele form obrażeń fizycznych. Ta wściekłość trwała zwykle około minuty, ale dzięki doświadczeniu i szkoleniu większość barbarzyńców mogła ją przedłużać w nieskończoność.

Barbarzyńcy znani byli również z innych, mniej powszechnych umiejętności. Podczas wściekłości barbarzyńcy zazwyczaj nie byli w stanie rzucać zaklęć ani innych podobnych umiejętności. Barbarzyńcy mogli również wykorzystać ułamek swojej szalejącej mocy, aby zadać niszczycielski atak zwany atakiem furii.

## Barbarzyńskie ścieżki

* **Ścieżka berserkera** - Dla niektórych barbarzyńców wściekłość była środkiem do celu – tym celem była przemoc. Ścieżka Berserkera to ścieżka nieskrępowanej furii, śliska od krwi. Wchodząc we wściekłość berserkera, przerażał innych w chaosie bitwy, nie zważając na własne zdrowie i dobre samopoczucie.
* **Ścieżka wojownika totemowego** - Ścieżka Wojownika Totemów to duchowa podróż, ponieważ barbarzyńca przyjmował duchowe zwierzę jako przewodnika, obrońcę i inspirację. Podczas bitwy totemowy duch napełniał go nadprzyrodzoną mocą, dodając magicznego paliwa do jego barbarzyńskiej wściekłości. Większość plemion barbarzyńskich uważało, że zwierzę totemiczne było spokrewnione z określonym klanem. W takich przypadkach rzadko zdarzało się, aby dana osoba miała więcej niż jednego zwierzęcego ducha totemu, chociaż istniały wyjątki.
* **Ścieżka dzikiej magii** - Wiele miejsc w wieloświecie obfitowało w piękno, intensywne emocje i szalejącą magię; Feywild, Wyższe Plany i inne królestwa nadprzyrodzonej mocy promieniowały takimi siłami i mogły głęboko wpływać na ludzi. Jako istoty o głębokich uczuciach, barbarzyńcy byli szczególnie podatni na te dzikie wpływy, a niektórzy barbarzyńcy zostawali przemienieni przez magię. Ci przepełnieni magią barbarzyńcy kroczyli ścieżką dzikiej magii. Barbarzyńcy elfów, diabelstwa, aasimarowie i genasi często szukali tej ścieżki, chętni do zamanifestowania nieziemskiej magii swoich przodków.
* **Ścieżka bestii** - Barbarzyńcy podążający Ścieżką Bestii czerpali swój gniew z bestialskiej iskry płonącej w ich duszach. Ta bestia wybuchała w wściekłości, fizycznie przemieniając barbarzyńcę. Taki barbarzyńca mógł być dotknięty przez pierwotnego ducha lub pochodzić od demibestii.
* **Ścieżka zeloty** - Niektóre bóstwa inspirowały swoich wyznawców do wpadania w zaciekłą bitewną furię. Ci barbarzyńcy to zeloci – wojownicy, którzy ukierunkowywali swoją wściekłość na potężne przejawy boskiej mocy. Różnorodni bogowie ze świata Sidrillonu, tacy jak Tempus, Ares, czy też Kord, inspirowali swoich wyznawców do podążania tą ścieżką. Ogólnie rzecz biorąc, bogowie, którzy inspirowali zelotów, są bóstwami walki, zniszczenia i przemocy. Nie wszyscy byli źli, ale niewielu było dobrych.
* **Ścieżka herolda sztormów** - Typowi barbarzyńcy żywili w sobie furię. Ich wściekłość zapewniała im niezwykłą siłę, wytrzymałość i szybkość. Barbarzyńcy podążający ścieżką herolda sztormów uczyli się przekształcać swój gniew w płaszcz pierwotnej magii, który wiruje wokół nich. W furii barbarzyńca z tej ścieżki łączył się z naturą, aby stworzyć potężne, magiczne efekty. Heroldami sztormów byli zazwyczaj elitarni bohaterowie, którzy trenowali u boku druidów, łowców i innych, którzy przysięgli chronić naturalne królestwo. Inni heroldowie sztormów doskonalili swoje rzemiosło w elitarnych lożach założonych w zniszczonych przez burze regionach, w zamarzniętych krańcach świata lub głęboko w najgorętszych pustyniach.
* **Ścieżka obrońcy przodków** - Niektórzy barbarzyńcy wywodzili się z kultur czczących ich przodków. Te plemiona uczyli, że wojownicy z przeszłości pozostawali na świecie jako potężne duchy, które mogły prowadzić i chronić żywych. Kiedy barbarzyńca podążający tą ścieżką szalał, barbarzyńca kontaktował się ze światem duchów i wzywał te duchy opiekuńcze o pomoc. Barbarzyńcy, którzy korzystali ze swoich przodków strażników, mogli lepiej walczyć, by chronić swoje plemiona i sojuszników. Aby umocnić więzy ze swoimi przodkami-opiekunami, barbarzyńcy, którzy podążali tą ścieżką, pokrywali się wyszukanymi tatuażami, które upamiętniały czyny ich przodków. Te tatuaże opowiadały sagi o zwycięstwach nad straszliwymi potworami i innymi przerażającymi rywalami.
* **Ścieżka kolczastego bojownika** - Znani jako Kuldjargh (dosłownie „idiota z toporem”) w krasnoludzkim, Kolczaści Bojownicy byli krasnoludzkimi wyznawcami bogów wojny. Specjalizowali się w noszeniu masywnych, kolczastych zbroi i rzucaniu się do walki, uderzając samym ciałem i poddając się furii bitwy.
* **Ścieżka molocha** - Molochy byli samodzielnymi machinami oblężniczymi, potrafiącymi stawić czoła wszystkim i przesuwać wrogów na słabsze pozycje. Podczas wściekłości zamieniali każde pole bitwy w swoją domenę, wypychając wrogów na zbocza gór i niszcząc nawet najsilniejsze struktury swoimi atakami.
* **Ścieżka brutala** - Podczas gdy większość barbarzyńców pochodziło z dzikich miejsc na świecie, brutale po raz pierwszy odkryli swoją wściekłość w podziemiu cywilizacji. Twoje umiejętności wynikały z połączenia czystego męstwa i ulicznego sprytu. Bojownicy o nagrody, gladiatorzy, egzekutorzy gildii; brutale istnieli od najwcześniejszych osad śmiertelników i pomimo różnic w pozycji społecznej, wyznaniu i kulturze, ci, którzy podążają ścieżką brutala, mieli jedną wspólną cechę, woleli rozstrzygać sprawy pięściami.
* **Ścieżka głębin** - Spotkania z wielkimi i strasznymi rzeczami, które mieszkały głęboko pod wodą, w morzu astralnym, w odległych planach szaleństwa, lub mrocznych jaskiniach, często nieodwracalnie rozbijały umysły tych o słabej woli. Jednak niektórzy, którzy przeżywali te traumatyczne doświadczenia z nieziemskimi okropnościami, budzili wściekłość z innego świata, rzadko doświadczaną na planie materialnym. Ci, którzy kroczyli ścieżką głębin to śmiertelnicy, którzy przeżyli doświadczenie z niewyobrażalnymi głębinami i zdobyli niezwykłe, często niepokojące, nadprzyrodzone zdolności.
* **Ścieżka otchłannych** - Na niższych płaszczyznach szalał odwieczny konflikt między prawem a chaosem. Diabły przeciwko demonom walczyli o kontrolę nad planami. Czasami konflikt ten przenosił się na plan materialny, a deprawujący wpływ Otchłani zarażał serca śmiertelników. Czasami kultyści i wyznawcy arcydemonów szukali źródła tej przytłaczającej mocy. Bez względu na pochodzenie, ci, którzy przeżyli korupcję, stawali się żołnierzami Otchłani, znanymi też jako Otchłanni.
* **Ścieżka łupieżcy** - Podczas gdy większość barbarzyńców skupiała się na pokonywaniu wrogów czystą i brutalną siłą, barbarzyńcy znani jako łupieżcy zwiększali swoją imponującą siłę techniką walki i manewrami taktycznymi. Ci nieustraszeni wojownicy byli często wykorzystywani jako oddziały szturmowe lub siły zaawansowane, a ich zdolność bojowa i odporność w bitwie wzbudzali strach w sercach każdego, kto stanie im naprzeciw na polu bitwy.
* **Ścieżka strażników** - Pochodzący z dzikich zakątków świata, w których królowała moc natury, Strażnicy byli sługami naturalnego porządku, którzy łączyli surową moc swojej wściekłości z pierwotną magią. Często spotykało się ich jako obrońców świętych gajów, kręgów druidów i innych miejsc o wielkiej mocy natury.
* **Ścieżka żywiołów** - Ci, którzy kroczyli ścieżką żywiołów, nauczyli się czerpać z furii planów żywiołów w ogniu walki, wchodząc w stan, w którym ciało i wola chaosu żywiołów stawały się jednym. W przeciwieństwie do innych barbarzyńców, ci wojownicy żywiołów mogli przejawiać niezwykłe cechy żywiołów, gdy kierowali swoją wściekłością, tworząc skórę twardą jak kamień, nasycając swoją broń palącymi płomieniami, miotając w wrogów dzikimi wiatrami lub przyjmując ruch płynny jak wijąca rzeka.
* **Ścieżka spadającej gwiazdy** - Ci barbarzyńcy sprawowali kontrolę nad grawitacją, aby wzmocnić się w walce. Będąc w stanie przyciągnąć do siebie wrogów i rozbijać ziemię, nie ma przed nimi ucieczki. Najbardziej biegli na tej ścieżce otrzymują zaszczytną nazwę „gwiezdna plaga”, ponieważ mówiło się, że posiadali moc zatrzymywania gwiazd.
* **Ścieżka bitewnych szram -** Dla niektórych barbarzyńców, cenione były wygrane bitwy i noszone, z dumą, blizny. Ścieżka bitewnych szram to ścieżka wybrukowana cierpliwością, bólem i wytrwałością. Niezależnie od tego, czy byli doświadczonymi żołnierzami legionu Valyrii, czy oddanym toporem klanu orków, barbarzyńca bitewnych szram wykorzystywał swoje doświadczenie we wściekłości.
* **Ścieżka krwawego szału -** Krwawy Barbarzyńca to krwawa i brutalna ścieżka, których wściekłość wywodziła się z nieludzkiej i złej magii. Sam zapach krwi wprowadzał tę istotę w przerażający trans bojowy, który psuł ich umysł i pozwalał przekroczyć zwykłe ograniczenia ciała w zamian za samokontrolę. Wyszkoleni barbarzyńcy krwawego szału potrafili do pewnego stopnia kontrolować ten trans i wykorzystywać mroczną magiczną energię zawartą w świeżej krwi do wykonywania niesamowitych i przerażających wyczynów.
* **Ścieżka wojennego krzykacza -** Ścieżka wojennego krzykacza to duchowa podróż, podczas której barbarzyńca uczył się kierować swoją życiową esencją za pomocą głosu i oddechu. Wrzaski bojowe były rzadkością w plemionach barbarzyńców, ale ci, którzy mieli ten dar, byli zwykle umieszczani na stanowiskach władzy jako szamani, duchowi przywódcy lub wodzowie. Większość yuan-ti i smokowców posiadało wrodzoną zdolność do korzystania z mocy Krzyków, wierząc, że ich oddech zawierał w sobie smoczą magię. Inne rodowody mogły nauczyć się władać taką mocą, ale mogły wymagać większej nauki, być może spędzania czasu z samymi smokami.
* **Ścieżka tancerza ostrzy** - Mówi się, że na głębokich pustyniach Dakusanu są szaleńcy, którzy spędzali dni na czczeniu bogów w pokręconym, szalonym tańcu. Znali prawdę, byli derwiszami, tancerzami bojowymi, mistrzami tajemnej sztuki swojego ludu, którzy naśladowali wiatry i wiecznie poruszające się piaski. Ruchy taneczne pozwalali zdominować pole bitwy. Preferowali nosić dwie lekkie bronie w obu rękach.
* **Ścieżka wyjącego boga** - Podczas gdy większość świętych wojowników złożyłaby boskie przysięgi i poświęciłaby swoje życie bóstwom opiekuńczym, wyznawcy Lorda Rudry, ale i innych bóstw burzy, ruszali do bitwy z rykiem tajfunu. Barbarzyńcy, którzy zobowiązali się do lojalności wobec Rudry, walczyli jak bóg burzy, którego czcili, wpadając w szaleństwo cięć i pchnięć. Barbarzyńcy mogli podążać za Rudrą z różnych powodów. Niektórzy modlą się do Rudry o moc ochrony swoich bliskich przed demonami i duchami, które nawiedzali świat, podczas gdy inni służyli Rudrze w jego dążeniu do pokonania wrogów, dharmy, amratańskiego porządku. Chociaż barbarzyńcy Rudry mogli mieć różne cele, wszyscy mieli połączenie z burzami monsunowymi i wykorzystywali to połączenie, aby wzmocnić swoje ataki.
* **Ścieżka svinfylkinga** - Svinfylkingowie to barbarzyńcy, którzy czerpali siłę z ducha dzika. Wierzyli w ducha dzika jako ich przewodnika i uczyli się od jego ruchów i zwyczajów tych dzikich istot. Jeśli chodziło o taktykę, woleli być niszczącym ostrzem topora, szarżując. Była jeszcze jedna rzecz, którą trzeba wiedzieć o Svinfylkingach. Dziki były wściekłe, ale Svinfylkingi były wścieklejsze.
* **Ścieżka rozerwania niebios** - Barbarzyńcy ze ścieżki rozerwania niebios kierowali swoją pasję w dążeniu do opanowania łuku. Napełniając swój gniew magiczną energią, ci barbarzyńcy byli jednymi z najbardziej przerażających łuczników na świecie, choć rzadko byli widywani, ponieważ spędzali większość swojego życia na treningu w odległych obszarach.
* **Ścieżka gladiatora** - Gladiatorzy byli panami areny. Zdolni zarówno do walki, jak i pokazów, gladiatorzy odnoszący największe sukcesy, to ci, którzy potrafili bawić i walczyć. Niezależnie od tego, czy to niewolnicy walczący o swoją wolność, pojmani żołnierze zmuszani do walki, czy poszukiwacze chwały spragnieni sławy, ci, którzy by przeżyli, utrzymując tłumy po swojej stronie, zostaliby obsypani bogactwem i sławą.
* **Ścieżka herosa** - Ścieżka herosa to podróż do legendy, w której barbarzyńca szukał sławy i chwały poprzez wyczyny wielkiej śmiałości i herkulesowej siły. Ich czyny i sama reputacja wzbudzały odwagę w sercach towarzyszy strach.
* **Ścieżka kolibra** - Jeśli chodzi o lud Tluru, żaden wojownik nie był bardziej onieśmielający niż osoba, która wybrała ścieżkę kolibra. Barbarzyńcy, którzy podążali tą ścieżką, robili to z dumą. Byli manifestacją Huitzilopochtli, co było zaszczytem i przywilejem.
* **Ścieżka kruszyciela ziemi -** Kruszyciele ziemi postrzegali swoją wściekłość jako formę pradawnej magii, tak pierwotnej jak sama ziemia. Uważali starożytne stworzenia, zwłaszcza Kamiennych Gigantów, za mistrzów tej magii. W bitwie kruszyciele byli w stanie naśladować moce olbrzymów, wstrząsając samą ziemią, po której chodzą, a nawet rosnąc do ogromnych rozmiarów, by zmiażdżyć swoich wrogów. Jednak kruszyciele znajdowali spokój poza walką, zapisując starożytną historię na wielkich monolitach z kamienia, a nawet powoli kształtując otaczający ich świat, jak rzeźbiarz kształtuje wazę.
* **Ścieżka runicznego czempiona** - Barbarzyńca idący tą ścieżką nauczył się zwiększać swoje umiejętności, korzystając z nadprzyrodzonej mocy run. Z czasem nauczyli się rzeźbić i nakładać runy na swój ekwipunek oraz przywoływać ich magię, by ostatecznie zostać runicznym czempionem.
* **Ścieżka gaidheila** - Gaidheilowie to przerażający wojownicy z zimnych, pagórkowatych regionów Belanoru, którzy walczyli za pomocą claymore'ów. Rzadko widywano ich w zbroi, woleli nosić lekkie ubrania w paski i kratę, aby mogli łatwo się wspinać i szybko poruszać po polach bitew. Ci, którzy podążali ścieżką gaidheila, odtwarzali taktykę swoich klanów podczas walki, wykorzystując niszczycielskie szarże i przyzywając niesłabnącą odwagę.
* **Ścieżka shury** - Wojownik, który żył dla bitwy, nieuchronnie został przez nią pochłonięty. Kiedy umarli wznosili się jak góry, a nienawiść płynęła jak piekło, rodził się demon. To jest ścieżka shury. Shura jest tym, czym ostatecznie stawali się ci, którzy zabijali. Nie pamiętali dlaczego, ale są po prostu zachwyceni i zabijali wyłącznie dla radości, jaką im to dawało. Ci, którzy kierowali się swoją wściekłością, ryzykowali utratę kontroli nad nią. To okrutny los; zostać podpalonym w ogniu nienawiści i wiecznie cierpieć jako demon.
* **Ścieżka ronina** - Roninowie byli pozbawionymi pana, zhańbionymi samurajami, którzy albo stracili łaskę i przywileje swojego poprzedniego pana, albo nie popełnili seppuku, gdy stracili swojego pana. W niektórych przypadkach byli już niehonorowi i żaden lord nie zostawał ich panem. W każdym razie nie pasowali dobrze do kodu bushido. Pozwalał kierować się emocjom i instynktom, a nie sztywnym zasadom, których musieli przestrzegać samuraje. Ich wściekłość napędzała ich na polu bitwy. Pragnęli znów poczuć te pierwotne okrucieństwo.
* **Ścieżka nomada** - Niektórzy barbarzyńcy wywodzili się z plemion elitarnych wojowników konnych: nomadów, którzy większość życia spędzali na swoich rumakach i prosperowali na niegościnnych ziemiach, po których inni bali się stąpać. Ścieżka nomadów uczyła barbarzyńców, jak walczyć jako jedność ze swoimi wierzchowcami, niszczyć wrogów z dystansu i czerpać wściekłość z żądzy krwi ich bezwzględnych najazdów.
* **Ścieżka shugoki** - Shugoki to wielcy barbarzyńcy z Shihoro, którzy wydawali się powolni i nieporęczni, ale tak na prawdę posiadali siłę giganta, jak i nieposkromioną siłę woli. Zakrywali swoje twarze demonicznymi maskami i kruszyli wrogów wielkimi drewnianymi maczugami.
* **Ścieżka zgnilizny** - Gdy gniew barbarzyńcy z ścieżki zgnilizny rozkwitał, stawał się awatarem tej samej starożytnej siły. Mógł uzbroić się w tę żrącą chorobę na polu bitwy, siejąc zarazę i ból wśród wrogów.
* **Ścieżka biczownika** - Powitanie cierpienia, powitanie własnej śmierci to jedyny prawdziwy sposób na życie, przynajmniej według tych, którzy podążają drogą biczownika. Nie można mieć zbyt wielu blizn – tylko za mało.
* **Ścieżka abominacji** - Nieziemska i przeklęta krew, która płynęła w żyłach tych barbarzyńców, miała straszliwą moc, która często przerażała zarówno sojuszników, jak i wrogów. Ten strach często oznaczał, że byli wykluczeni z ostracyzmu pomimo dobrych intencji, jakie mogli mieć, co czasami kończyło się atakami religijnych fanatyków lub torturowaniem przez okrutnych czarodziejów. Choć dzierżyli potężną broń, abominacja musiała uważać, aby nie ulec zwierzęcym instynktom.
* **Ścieżka awanturnika** - Awanturnik to brutalny barbarzyńca, który wykorzystywał nietypowy i charakterystyczny styl walki halabardą
* **Ścieżka wiecznego głodu** - Karmić się znaczy istnieć, a barbarzyńcy, którzy podążali tą ścieżką, istnieli by się żywić. Często wygnani ze swoich plemion, ci barbarzyńcy wykorzystywali swój przeklęty głód do zaspokojenia apetytu, pożerając dusze wrogów.
* **Ścieżka łamacza czasu** - Barbarzyńcy istnieli dłużej niż cywilizacja. Byli świadkami odkrywania i porzucania wielu rodzajów dziwnej magii. Niektórzy z nich zbudowali archaiczne pomniki, monolityczne konstrukcje, nietknięte przez historię, wciąż buczące magią czasu. Ci, którzy odwiedzali te miejsca i uczyli się okiełznać te uśpione moce, podążali ścieżką łamacza czasu. Wściekłość takiego wojownika mogła zerwać kajdany przyczynowości i liniowego czasu.
* **Ścieżka pasji** - Odium, pasja była czymś więcej niż emocją - to pierwotna siła, moc surowej pasji. To hedonistyczne hulanki, dreszcz emocji podczas bitwy, a przede wszystkim płonąca nienawiść, która chciała pochłonąć wszystko. Kiedy ci barbarzyńcy wpadali w furię, ogarniała ich burza emocji, a ich oczy płonęły czerwoną furią.
* **Ścieżka arsenału** - Połączenie stali i czarnego prochu było wystarczająco wybuchowe, przywiązanie miotacza ognia do topora to zupełnie inna historia. Barbarzyńcy arsenału łączyli geniusz rzemieślników z lekkomyślnością najdzikszych wojowników, w pełnym szaleńczego śmiechu chaosie, czyli pierwotnej stali. Ci barbarzyńcy mogli być niezrozumianymi geniuszami, szalonymi podpalaczami i wszystkim pomiędzy.
* **Ścieżka wodza** - Lata rygorystycznego szkolenia i studiowania taktyki wojennej niewiele znaczyły, jeśli nie było się w stanie poprowadzić mężczyzn i kobiet w pole bitwy. Jednak ci, którzy byli, widzieli siebie na ścieżce Wodzów Wojennych. Wykuci zaufaniem swoich towarzyszy i krwią wrogów, ci barbarzyńcy budzili zarówno podziw, jak i przerażenie, gdy byli obecni w bitwie. Wódz nigdy nie rozpoczynał walki w obawie przed porażką, a nawet jeśli wszystko wydawało się stracone, jeden okrzyk wojenny mógł zmienić bieg historii.
* **Ścieżka wildera** - Nie wszyscy, którzy mieli potencjał psioniczny, uczyli się kontrolować swoją wewnętrzną mistyczną moc. Niektórzy, którzy tłumili mistyczne moce swojego umysłu, nieumyślnie odkrywali swój prawdziwy potencjał, kiedy poddawali się furii swojego szału. Łącząc niezrealizowany psioniczny potencjał i pierwotny gniew, ci wojownicy byli okropnym widokiem na polu bitwy.
* **Ścieżka adoracji** - Dla barbarzyńców, którzy kroczyli ścieżką adoracji, ich wściekłość była manifestacją miłości i pasji, jaką żywiły do osoby lub miejsca, które były im drogie. Wykorzystywali to emocjonalne przywiązanie do podsycania wściekłości, wiedząc, że liczyła się tylko ochrona ukochanej osoby wszelkimi niezbędnymi środkami.