Tom Morningstar - Zatrute wspomnienia

**Dwa lata temu:**

Thomas Shelby usiadł ciężko na kamiennym schodku. Z drżącą ręką wyciągnął papierosa i zapalił go. Patrzał beznamiętnie na ciało swojego znajomego, któremu chwile temu eksplodowała głowa. Trochę z jej pozostałości było jeszcze na nim, ale nie przejmował się tym. Zaciągnął się zerkając na makabryczny widok.

- Ja pierdole - westchnął - czyli jednak. Ktoś musiał oddać życie by pozbawić Lilith mocy.

- Wiedzieliśmy to od początku. Łudziliśmy się, że tak nie będzie - powiedział Sergio, auror przydzielony do tej misji.

- To powinienem być ja – Thomas zaciągnął się - Od początku miałem to być ja, nie Travers. Kolejna osoba nie żyje z mojej winy. W pewnym momencie człowiek przestaje się już liczyć trupy.

Jolene usiadła obok Thomasa. Delikatnie chwyciła go za rękę chcąc go wspierać. Minister zadrżał lekko. Zawsze tak reagował na jej dotyk, który był niesamowicie przyjemny.

- Ty żyjesz - szepnęła do niego rudowłosa czarodziejka - Evan Travers przeżył długie i zapewne piękne życie. Ty swoje masz jeszcze do przeżycia.

- Poza tym... tam w zaświatach będzie mu lepiej niż tu. - Powiedział Selwyn Templer Junior, swoim chłodnym, pozbawionym emocji głosem.

Minister dopalił papierosa i cisnął go w ziemie, zadeptując. Wstał, a Jolene wraz z nim.

- Przenieśmy ciało. Zasługuje na pogrzeb z honorami. Umarł jak bohater. - rozkazał minister.

- Zajmę się tym. - powiedział Selwyn - był dziadkiem mojego syna.

Thomas w odpowiedzi skinął głową:

- Wracajmy do obozu, odpocznijmy i lecimy do domu. Tam też mamy bałagan do posprzątania.

Thomas ruszył przodem, wyprowadzając swoją grupę z murów starożytnej świątyni. Wtedy usłyszeli dźwięk. Ktoś użył świstoklika w ich okolicy. Każdy dorosły czarodziej to wiedział. Wszyscy jak jeden mąż wyjęli różdżki obawiając się zagrożenia. Stanęli automatycznie w kole plecami do siebie wypatrując zagrożenia ze wszystkich stron. Wtedy z krzaków po przeciwnej stronie Sergio wyszedł mężczyzna. Wysoki, przystojny z bezczelnym uśmieszkiem i mocno brytyjskim akcentem:

- No witajcie robaczki. Swój! Swój! - podniósł dłonie w górę - Przybywam z Ministerstwa, ze świstoklikiem.

Thomas obejrzał się w tyl. Rozpoznał aurora:

- Tom? - zapytał

- Lucius Panie Ministrze. Tom to mój brat. Bliźniak zresztą. Lucius Morningstar. Przekazuje dobre wiadomości. Lilith straciła swoje siły i wycofała się z ministerstwa ze wszystkimi swoimi ludźmi. Wygrywamy Panie Ministrze, przynajmniej na razie.

Thomas skinął głową. Był daleki od uważania, że to koniec, ale drobne zwycięstwo go cieszyło.

- Ruszajmy, chce w końcu się przespać w swoim łóżku - polecił Minister a Lucius ruszył przodem.

Wtedy jednak z zarośli wystąpił człowiek. Ubrany w długą czarną szatę, wyglądał na przystojnego, lekko opalonego mężczyznę, jego twarz zdobiły jednak liczne blizny i ślady choroby. Wycelował różdżkę prosto w Ministra. Sergio i Lucius jak dobrzy aurorzy zasłonili ciałem VIPa i wyciągnęli różdżki celując w mężczyznę.

- To... nie … koniec!!! - krzyknął mężczyzna - Lilith będzie rządzić światem, z wami albo po waszym trupie!

Zza drzew zaczęli wyłaniać się kolejni, zamaskowani czarnoksiężnicy lub nie. Wszyscy celowali w grupę różdżkami.

- Gerald! - rozpoznał Minister mężczyznę, który wyszedł pierwszy. Thomas wyszedł zza swoich aurowów wystawiając sie – Nie rób tego!

- ZABIĆ ICH! - krzyknął - ZABIĆ ICH WSZYSTKICH. AVADA KEDAVRA!

Klątwa śmierci była sygnałem do ataku. Zielona poświata ruszyła w kierunku Ministra. Pierwsza na jej drodze stanęła Jolene, chcąc ochronić swojego kochanka przed klątwą własnym ciałem, lecz była ona zbyt wolna. Poczuła, jak odpycha ją ktoś silniejszy, ktoś szybszy od niej. Wylądowała na ziemi, a zanim się zorientowała co się stało, wylądował obok niej Lucius Morningstar, z szeroko otwartymi oczyma. Pozbawiony życia.

Wtedy rozpoczął się chaos.

**Rok temu:**

Merlotte’s. Typowy amerykański Bar&Grill. Siedziałem przy stoliku z butelka piwa i obserwowałem obsługę. Blondwłosa kelnerka o słodkim głosiku obsługiwała gości. Gdy na mnie patrzyła przyjmując zamówienie, miałem nieodparte wrażenie, że potrafi czytać mi w myślach i słyszy to, że nawet mi się spodobała. Gdy się oddaliła, zobaczyłem ze zza ladą jest kuchnia, w której pracuje czarnoskóry mężczyzna. Mówił jak Gej. Zachowywał się jak Gej. Ruszał się jak Gej. Po prostu Gej. Widziałem też szefa, właściciela o psiej twarzy. Może jest Animagiem? Pies wie... - roześmiałem się w myślach na tą zwierzęcą konkluzje.

- Pana Burger z frytkami.  - powiedziała blondyneczka przynosząc moje zamówienie. “Niezła Szmula” pomyślałem “Nie jest może najładniejsza, ale ma tak świetny głosik, że ciekawe jakby piszczała gdybym ją przyszpilił”

Wtedy dostałem plaskacza w twarz. Umiała czytać w myślach.

- Cham... - rzuciła tylko na odchodnym a ja pozbawiony godności zacząłem jeść swój obiad.

Wtedy dosiadł się do mnie mężczyzna. Wyglądał jak mugolski policjant, ale tutaj w tych stronach co drugi tak wyglądał. Spojrzałem na niego wgryzając się w burgera... był przepyszny.

- Tom Morningstar? - zapytał facet niskim, nieco przepitym głosem

- Tylko jeśli jesteś Bellefleur. Bo na niego czekam. - powiedziałem z pełnymi ustami.

- Tak. Mam cię zaprowadzić do Niej.

- Dasz mi chociaż zjeść? - spytałem. Grzech było zostawiać tak dobre żarcie.

- Pewnie, sam sobie strzelę browarka - podniósł rękę i zamówił dla siebie – Czego właściwie od Niej chcesz?

- Prawdy panie Bellefleur, tylko i wyłącznie prawdy.

- Cóż... mawiają, że ona jest jaką wąż, a węże nie są zawsze prawdomówne.

- Wąż to wąż. Zwierzę. Zwierzęta nie kłamią, robią to co nakazuje im instynkt. Nieważne. Nie mam zamiaru z tobą dyskutować, a moje motywacje zostaw mnie. - zjadłem fryteczke - Chcesz? Pyszne są.

- Wiem, że są pyszne. Jadam tu czasem. - napił się piwa - Żeby potem nie było, że nie ostrzegałem.

- Nah... - machnąłem ręką - Moje ryzyko.

Poruszyłem jeszcze z facetem kilka banalnych tematów, po czym zapłaciliśmy i wyszliśmy. Teleportował mnie za miasteczko, znaleźliśmy się obok jeziora pośród lasu. Było tu dziwnie nienaturalnie jasno, zmrużyłem nieco oczy. Mój przewodnik zaczął prowadzić mnie w las, między zarośla. Warknąłem niezadowolony:

- Nie mogliśmy się teleportować jakoś bliżej?

- Nie, zabezpieczenia, tylko z buta tam dotrzemy.

- Eh... pięknie...

Nie narzekałem już więcej. Podążałem milcząco zamyślony za swoim przewodnikiem.

Zbliżając się na miejsce nastał mrok. Jakby nagle ktoś wyłączył słońce. Wkroczyliśmy do wnętrza niewidzialnej bariery. Las zrobił się jak z horroru klasy B, a ja przed sobą widziałem starą, zardzewiałą przyczepę campingową. Ruszyłem odważnie, po czym mój dziarski krok zwolnił. Poczułem strach. Magia? Może jakaś klątwa? Coś przerażało mnie do szpiku kości, mimo, że świadomie nie bałem się tu niczego. Moja pewność siebie zmalała, gdy otworzyłem drzwiczki. W środku była ona – Czarnoksiężnik i wieszczka której szukałem. Długie kruczoczarne włosy, przenikliwie niebieskie oczy, które zaglądały wprost do twojej duszy. Była niesamowicie piękna. Niesamowicie groźna.

- Ty... - powitałem ja a na chwile wróciła mi pewność siebie- Myślałem, że stać cię na coś więcej niż ta rudera.

Gdy spiorunowała mnie wzrokiem, miałem wrażenie ze widzę w nich zielony blask. Tak jakby ciskała we mnie klątwą śmierci, nie robiąc tego. Przełknąłem ślinę, karcąc się w myślach za zbytnia pewność siebie.

- Tutaj przyjmuje takich jak ty. -  powiedziała chłodno.

- Interesariuszy?

- Klientów. Tych co mają coś do zaoferowania. Masz to? - spytała kobieta patrząc wymownie

- Mam... - wyciągnąłem z kieszeni zawiniątko, prosto z Departamentu Tajemnic. W środku była mała kulka, w której kręciło się coś, co wyglądało jak cień i miało czerwone oczy. Przypominało to trochę Obscurusa, ale nim nie było. Ona i Obscurus nie byłoby dobrym połączeniem.

- A więc, co chcesz wiedzieć Tomie Morningstar - zapytała Czarnoksiężnik biorąc swoją zapłatę.

- Prawdę – powiedziałem - Prawdę. Kto zabił mojego brata? Ty? Byłaś tam przecież, jakiś twój kolega?

- Nie. - odparła spokojnie – zgaduj dalej albo zobacz.

Przyleciała do nas wielka kamienna misa wypełniona wodą. Z jednej z rozwalonej szafki przyleciało wspomnienie w buteleczce. Kobieta była gotowa na to spotkanie. Umieściła wspomnienie w misie spoglądając uważnie na mnie. Spojrzałem w nią. Zobaczyłem scenę oczami jednego z wiernych jej ludzi. Grupa ludzi Lilith natrafiła na grupkę pod przewodnictwem Ministra. Rozpoznawałem twarze. Znałem ich wszystkich. Minister, jego dupa, Profesor z Hogwartu, Templer... i Lucius... był z nimi Lucius.

- Nasze spotkanie musi zostać tajemnicą. - powiedział Thomas Shelby do obu grupek – Ta wojna musi trwać, bo dzięki niej utrzymujemy władze. To mój plan i Lilith. Wiec proszę o spokój.

- Potrzebujemy chociaż trupa - powiedział Templer - jeśli z tego starcia wszyscy wyjdą cali nie będzie przekonywująco.

- Masz racje. - Minister spojrzał po swoich i Lilith ludziach, nagle wyciągnął różdżkę, skierował ja w tył głowy nieświadomego tego Luciusa i krzyknął- AVADA KEDAVRA.

Mój brat padł martwy a jego śmierć Minister skwitował tylko śmiechem.

Wizja się skończyła a ja złapałem się ze nie oddycham. Nabrałem powietrza jakbym wypłynął z pod wody.

- Chce sprawdzic to wspomnienie - powiedziałem do Kobiety - Jeśli to prawda...

- To prawda - powiedziała, a coś w jej głosie sprawiało ze jej wierzyłem – Thomas zdradził nas wszystkich. Moją panią, mnie, twojego brata... cały świat magiczny. Jedyne co kocha to władza i zabije każdego, kto spróbuje mu ją odebrać.

Wściekłość. Wściekłość zaczęła wypełniać moje myśli i wnętrzności. Czarnoksiężnik lekko się uśmiechnęła chyba wyczuwając zmianę mojego nastroju.

- On się wszystkiego wyprze Tom... - wstała i dotknęła mojego ramienia – Wiem o tym... będzie przekonywujący, sprawi, że mu uwierzysz... i nikt, nigdy nie doprowadzi go do sprawiedliwości, bo to on teraz wyznacza co jest dobrem a co złem, co jest prawem i sprawiedliwością. Tej drugiej jednak nie ma Tom... przeszukaj swoje uczucia. Poczuj smutek, pomyśl o swoim bracie. Chcesz by jego śmierć poszła na marne?

- Nie chce - odparłem szczerze- Nie chce.

- Wiec wiesz co robić. - usiadła na swoim miejscu – A jeśli zostanę zabita a prawdopodobnie tak będzie, zrobisz to za mnie

- Ale niby co?

Uśmiechnęła się wymownie:

- Wymierzysz sprawiedliwość.

**Obecnie:**

Hogwart. Kto normalny chciałby tu pracować? Rozwrzeszczane dzieci, dramy, wybuchy... jakiś pajac nawet dolał na imprezie Veritaserum do ponczu. Jednak jak w Biurze Aurorów padł rozkaz, by zbadać co tu się dzieje, ruszyłem bez wahania. Niespecjalnie interesowało mnie kto i po co miał truć nauczycieli. Niespecjalnie też interesowała mnie praca z Cru Ellą. Miałem tu swój prywatny cel. Spojrzałem w stronę stołu nauczycieli. Siedziała tam Wengerberg. Niezła laska, a do tego medium. Mogła mi krzyżować plany, dlatego udawałem, że do niej zarywam. Wizerunek taniego podrywacza dobrze działał, bo nikt nie traktował cię poważnie. Spojrzałem na swój prawdziwy cel. Dziewczyna, lat trzynaście, długie rude włosy, roześmiana i wszędobylska. Wyrośnie na piękną kobietę, to fakt. Jednak nie interesowała mnie ona z tego powodu. Była ważna z powodu nazwiska jakie nosiła.

Sooki Shelby.

Świat mógł zapomnieć, wieszczka mogła umrzeć. Nie obchodziła mnie nigdy Lilith. Nie obchodzili mnie jej ludzie, historia ani rebelia, która i tak będzie zapomniana. Interesowała mnie sprawiedliwość. Sprawiedliwość i pamięć mojego brata. Ktoś wyrwał mi kawałek mojej duszy. Ktoś pozbawił mnie części, która była ze mną całe życie.

Gdy nadejdzie czas... będę miał swoją sprawiedliwość. Cierpliwości Tom, Cierpliwości.