Rodzina Olricsonów

## Historia

Niecałe 200 lat temu, ród Lathurna zamieszkujący tereny Wybrzeża Mieczy był bardzo szanowanym rodem, do którego należało wiele znanych polityków, wynalazców i artystów. Jedną z należących do niego osób był Warford Lathurn, poczciwy mędrzec, który większość swoich dni spędzał na piciu herbaty i graniu w karty ze swoimi bliskimi przyjaciółmi. Miał on trzech synów – Warricka, Ferdela i Olric’a. Wydawać się mogło, że dzieliły ich bardzo bliskie i silne braterskie więzi. Zawsze się wspierali i robili większość rzeczy razem. Mimo wszystko, gdy stary Warford zmarł we śnie, wszystko się zmieniło. Niegdyś najlepsi przyjaciele zaczęli się kłócić o majątek ich ojca. Każdy z nich był święcie przekonany, że to jemu się wszystko należało. Wtedy w bibliotece ojca w jego starych księgach znaleźli spisany testament, z którego wynikało, że Warrick miał zachować posiadłość na Wybrzeżu Mieczy, Ferdel miał otrzymać ziemie na dalekim południu, a Olric resztę pieniędzy jaka została w rodzinnym skarbcu. Olric nie mając już nic do stracenia, wyruszył ze swoimi pieniędzmi do Królestwa Damary, które od zawsze pragnął odwiedzić. W stolicy Damary znalazł apartament, w którym zamieszkał na około dwie dekady.

        Już 46 letni Olric miał żonę, dwóch synów i jedną córeczkę, kiedy w Królestwie Damary wybuchła wojna. Syn Warforda finansował wiele działań wojennych, aby jak najszybciej zakończyć spór. Z tego powodu pod koniec wojny, król Damary w podzięce nadał mu tytuł szlachecki  i przydzielił własne ziemie. Od tej pory, jego część rodu była nazywana Olricson’ami.

        Ród potomków Olric’a zarządzał przyznanymi przez króla Damary ziemiami przez wiele długich lat. Jednym z jego następców był Olaf Olricson. Przez całe 45 lat swoich rządów zajmował się głównie hucznymi biesiadami oraz hazardem. Nie martwił się szczególnie losem swojego dobytku   i spełniał wszystkie swoje zachcianki. Doszło nawet do sytuacji, w której zaintrygowany drowami, kazał sprowadzić kilkudziesięciu przedstawicieli na swoje ziemie. Z powodu swoich fanaberii spowodował pojawienie się nowego gatunku w środowisku, w którym wcześniej ich nie było. Początkowo traktował ich trochę jak zabawki, ale z czasem nadał im ludzkie prawa. Ze względu na swoją nierozważną politykę wewnętrzną mało brakowało, aby stracił cały majątek swoich przodków. Jedną z nielicznych dobrych rzeczy, które zdziałał za czasów swojego panowania było dokończenie budowy zamku Olricson’ów, nad którym prace trwały na tamten moment od przynajmniej 80 lat. Na szczęście Olaf szybko zdecydował się na przejście na emeryturę. Wtedy jego miejsce zajął jego syn Leonard. Był on jednak bardzo młody i wiele osób zastanawiało się, czy poradzi sobie w tej sytuacji. Zadziwił on jednak wszystkich, kiedy od początku jego rządów wszystko się zmieniło. Poprawił on relację z niziołkami zamieszkującymi niedalekie ziemie oraz otworzył między nimi szlak handlowy. Wymiana towarów szybko przyniosła efekty i w skarbcu znajdowało się coraz więcej pieniędzy. Leonard również zajął się rozwojem infrastruktury miejskiej w Highdrum, obok którego znajdował się zamek Olricson’ów. W przeciwieństwie do ojca nie poświęcał zbyt wiele swojego czasu na zabawach, a razem ze swoimi doradcami opracowywał nowe plany na dalszy rozwój ziemi swoich przodków. Mimo że wiele z jego inwestycji się nie powiodło, naprawił przynajmniej część błędów swojego ojca. Dalej ród Olricson’ów był źle postrzegany przez inne okoliczne rodziny. Claybrook’owie razem z Olric’iem otrzymali ziemie od króla Damary po wojnie, ale znacznie mniejsze, za co do tej pory są obrażeni na Olricson’ów. Oprócz tego część przedstawicieli Taraškievicie’ów, czyli lokalnej szlachty, która zamieszkiwała te tereny od wielu stuleci, jest wrogo nastawiona do nich, ponieważ uważają ich za przybłędy, których tutaj nie chcą. Na szczęście mają podobne odczucia do Claybrook’ów, więc nie są jedynymi potępianymi. Czerwińscy herbu Gryfa natomiast są bardzo przyjaźnie nastawieni do Olricson’ów, których bardzo często nazywają Synami Olrica. Olaf Olricson zdobył ich szacunek przez wielokrotne wsparcie militarne oraz wyprawianie hucznych przyjęć wraz z nimi. Razem dokonali nawet słynnego oblężenia twierdzy Homlyn, w której rezydowali rewolucjoniści dążący do obalenia ówczesnego króla Damary. Od tamtej pory mają wręcz braterskie stosunki i traktują się jak jedną wielką rodzinę. Olricson’om udało się również utrzymywać dyplomatyczne stosunki z rodami Jaroszów oraz Kamienskajów, którzy podobnie jak Taraškievicie’owie od dawna zamieszkiwali te okolice. Leonard w trakcie swojego panowania założył z nimi szlak handlowy oraz podpisał traktat, na mocy którego rody te nie będą ingerować w swoje wzajemne sprawy.

        W czasach dostatku spowodowanymi rozważnymi decyzjami Leonarda, na świecie pojawił się jego pierworodny syn, któremu nadał imię Dagleth. Zaraz po nim, na świat przyszedł Elric. Chłopcy byli bardzo zżyci ze sobą. Razem ze sobą zwiedzali wszystkie zakamarki zamku, bawili się patykami  w okolicznych lasach i wielokrotnie robili psikusy mieszkańcom Highdrum, którzy widząc te dwa pocieszne stworzonka nie mogli się na nich złościć. Wszystko jednak dobiega końca. Elric z czasem zauważył, że ojciec coraz więcej czasu spędzał z Dagleth’em na osobności, zostawiając Elrica samemu sobie. Nie rozumiał dlaczego ojciec nie chce się nim zajmować tak jak jego bratem. Nie było mu wyjaśnione, że Dagleth jako pierworodny jest następcą Leonarda i trzeba go przygotować do zajęcia miejsca swojego ojca w przyszłości. Młody chłopiec znalazł wtedy pocieszenie u swojej matki Lilly. Bawiła się razem z nim i uczyła wszystkiego co sama potrafiła. Dzięki niej Elric pokochał muzykę i od najmłodszych lat grał na swoim drewnianym flecie, który mu podarowała. Młodzieniec w końcu zrozumiał, dlaczego ojciec nie poświęcał mu tyle czasu i starał się to zaakceptować, ale  ostatecznie nie udało mu się. Oprócz starszego brata, Elric miał również dwie siostry – Faith i Rennę, którymi bardzo się troszczył, ponieważ wiedział, że nie może liczyć na Leonarda. Dziewczynki miały dzięki temu bardzo szczęśliwe dzieciństwo i do tej pory mają bardzo dobry kontakt z Elric’iem, w przeciwieństwie do Dagleth’a, który wydawał się być odizolowany od nich.

        W zamku Olricson’ów mieszkało jeszcze wujostwo Elrica od strony jego ojca. Jego stryj Thomas i ciotka Fenella mieli z Elric’iem dobry kontakt od jego najmłodszych lat. Nie mieli swoich dzieci, ale traktowali potomstwo Leonarda jak własne. Kiedy Elric osiągnął wiek 12 lat, Thomas zaczął uczyć młodzieńca umiejętności walki bronią białą oraz podstaw samoobrony. Dopiero kiedy Elric stał się pełnoletni dowiedział się, czemu jego stryjek Thomas to robił. Okazało się, że należał on do Harfiarzy, bardzo starej organizacji, która zrzeszała osoby o szlachetnych sercach, dążących do obalenia tyranów i pomocy tym, którzy nie są w stanie sami sobie pomóc. Dojrzał on w Elric’u jego wewnętrzne dobro i potencjał, który chciał mu pomóc wykorzystać w dobrej sprawie. Za jego pośrednictwem Elric dołączył do stowarzyszenia, gdzie dokończył swój trening bojowy. Podczas niego dowiedział się również, że może używać magii do pewnego stopnia. Nie osiągnął on poziomu czarodziejów, ale za sprawą fletu lub samych słów był w stanie z niej korzystać. Jako członek Harfiarzy przysiągł również, że gdziekolwiek się zjawi, będzie on dzielnie walczył z oprawcami i służył pomocą wszystkim, którzy tej pomocy będą potrzebować. Mimo to dalej pozostawał lekkoduchem i bardzo dużą część swojego czasu poświęcał na przyjęciach, rozmowach z mieszkańcami Highdrum oraz gry na flecie w zagajnikach leśnych. Nigdy jednak nie złamał swojej przysięgi.

## Żywi członkowie rodziny

Elric Olricson -

Dagleth Orlicson -

Leonard Orlicson -

Thomas Elricson -