Josif z Sępólna

**Święty Josif z Sępólna**, właśc. **Fiodor Olegowicz** **Togrowiec** (ur. 21 lub 27 kwietnia 1889 w Wiśniewie k. Sępólna, zm. 11 stycznia 1945 na Czarnej Górze) - krajeński mnich, męczennik i święty Cerkwi Ziemiosławnej. Został zakatowany przez żołnierzy Armii Czerwonej w Monasterze na Czarnej Górze.

## Święty Josif z Sępólna

### Czczony przez

Cerkiew ziemiosławną, (nieoficjalnie) Kościół pałukatolicki

### Kanonizacja

10 stycznia 1947 przez Krajeński Kościół Ziemiosławny

### Atrybuty

płacząca ikona Bogurodzicy, ręce podniesione w górze, strudzona twarz

### Patron

trwających w Historii i Wierze Prawdziwej

## Życiorys

### Dzieciństwo i młodość

Urodził się w Wiśniewie pod Sępólnem Krajeńskim jako Fiodor Togrowiec. Rodzina od strony ojca pochodziła od dawnego rodu bojarskiego *Ԓʉгîoƞ* (Kupjat) herbu Trzy Ciupagi. Sam ojciec był stolarzem pracującym w Sępólnie Krajeńskim, matka zaś była gospodynią - nie pracowała. Fiodor posiadał szóstkę rodzeństwa: czterech braci i dwie siostry. Jego rodzina była bardzo religijna. Fiodor codziennie uczestniczył w Liturgi Bożej. Od małego pracował w polu, pomagając swojemu wujkowi, który mieszkał gospodarstwo dalej. W wieku 8 lat jego ojciec wraz z dziadkiem oraz wujkiem zapłacili za nauczyciela, który uczył siódemki dzieci 5 dni w tygodniu. Rok później, ojciec zrezygnował z jego usług, ponieważ kończyły się pieniądze. Proboszcz ukrytej cerkwi w Wiśniewie, prob. Jan Chojnacki, zauważył w Fiodorze potencjał. Zaczął uczyć go pisać oraz czytać, a także nauczać religii. Pierwszym przeczytanym i wyuczonym na pamięć tekstem była "Pieśń Boża" św. Rodłosława. W tym samym czasie młody Fiodor był przyuczany do zawodu swojego ojca, Olegowi, czyli stolarce. W wieku 12 lat, Fiodor zamieszkał w Sępólnie u swojego wujka (brata matki), by móc pracować razem z ojcem oraz kontynuować naukę. W październiku 1901 rozpoczął edukację w gimnazjum w Sępólnie. W wieku 16 lat został z niego wyrzucony przez rozwieszanie *Odezwy*swojego autorstwa oraz głoszenie Słowa Bożego na przerwach między zajęciami. Fiodor kontynuował naukę u proboszcza.

### Wstąpienie do zakonu

Osiemnastoletni Fiodor nie myląc się do swojego powołania chciał wstąpić do Monasteru św. Ziemiosława na Czarnej Górze. Mając 20 lat, w 1909, dołączył do ławry. Na postrzyżynach przyjął imię Josif. Zajął się studiowaniem historii prawdziwej oraz hodowlą rododendronu na monasterskim podwórzu. W 1914, jego czterech bracia oraz ojciec zostali powołani do armii Cesarstwa Niemieckiego, on jednak tego uniknął. Niecałe 10 miesięcy po wyruszeniu ojca na front, jego matka zmarła na ciężką chorobę (bliżej nieokreśloną). Josif modlił się całe noce i dnie, by jego bracia i ojciec wrócili do domu. Zamykał się w swojej izbie tylko z dzbanem wody oraz bochenkiem chleba na trzy dni. Czwartego dnia wychodził tylko po kolejną porcję wody i chleba, po czym zamykał się ponownie na trzy dni. Trwało to do listopada 1917, kiedy to Josif dostał informację, że jego czterej bracia zdezerterowali i wrócili do domu cali. Jednak nie zapomniał o ojcu i modlił się o niego codziennie. Jak się okazało, w grudniu 1918 oficjalnie uznano Olega Togrowca za zaginionego. Jego ojciec nigdy nie wrócił, najprawdopodobniej zginął na froncie w Mołdawii.

### Po I wojnie światowej

Zafascynowany przyrodą Josif w styczniu 1919 roku napisał książkę pt. "*Stworzeń bożych w Dolinie Noteci opisanie*". Skontaktował się z PWP, które wypuściło podręcznik w nakładzie 50 sztuk. 16 maja tego samego roku Josif wyruszył do Spartanowki, by udzielić ślubu dla swojego kuzyna od strony ojca, Josifa Togrowca. Wesele trwało 2 dni, jednak w nocy po poprawinach, Spartanowka została zaatakowana przez Wojsko Polskie. Mimo trwających zabaw, Pałuczanie oraz Krajniacy nie dali się zaskoczyć i szybko stanęli w szranki. Walki trwały 4 dni. Jak pisał Fiodor Josif w swoich notatkach: "*Dzięki Bogu udało nam się odeprzeć nieczystą, szatańską siłę nieprzyjaciela. To Pan uratował nas przed najazdem polskiej hordy.*" Pisał również "*Pociski moździerzowe lecące na cerkiew, tuż przed jej kopułami nagle rozpryskiwały się na tysiące małych kawałków, które powoli opadały na ziemię*". 31 lipca 1919 roku zmarł najstarszy mnich w monasterze - Jakow Sztwiertniow. Według tradycji *старшѣство* otrzymywał najstarszy mnich w monasterze lub mnich z największą liczbą głosów. Jako iż sługów w wieku Josifa było trzech, przeprowadzono więc głosowanie. Zdobył on głos 12 na 21 braci. 3 sierpnia Josif otrzymał *старшѣство* w monasterze.

### Dwudziestolecie międzywojenne

Josif wspierał ruch niepodległościowy Pałuk oraz Krajny. Na jesień 1919 do monasteru zbiegło wielu poszukiwanych za dowództwo powstaniem. Josif skontaktował się z pośrednikami Jana Monetarnego, który przebywał w Berlinie, by móc zorganizować ucieczkę za zachodnią granicę. W nocy z 31 grudnia na 1 stycznia ruszył pierwszy transport eskortowany przez Gwardię. Przewóz uciekinierów zmierzał do lądowiska w Złotowie. Na wysokości Sypniewa (granica polsko-niemiecka) zostali zatrzymani przez polskie wojsko. Według historii jednego ze świadków, Josif miał nakreślić krzyżyk na czole żołnierza sprawdzającego dokumenty, przez co żołnierz bez słowa miał oddać wszystkie papiery i wycofac się na posterunek jakby nigdy nic. Ciężarówka dotarła do celu 1 stycznia 1920 o godzinie 1:41 czasu polskiego. Akcje takie miały być organizowane wielokrotnie, jednak Josif uczestniczył tylko w siedmiu takich transportach. Po tych wydarzeniach Olegowicz miał prowadzić spokojne życie oddane Bogu w monasterze.