Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 20

## Hoofdstuk20: Onder de lawine

Khaelen zag
niets, rond hem was alles zwart. Eerst dacht hij dat hij dood was, maar na een
seconde schudde hij dat idee van zich af, hij voelde zich niet dood. *Ik zit onder de lawine, daarom zie ik niets.* Hij trok zijn handschoen uit en begon
in het rond te voelen. Sneeuw, dat was te verwachten. Hij voelde wat meer in
het rond om te zien of er ergens een gat was, of een doorgang, maar hij voelde
alleen maar meer sneeuw. Terwijl hij dit deed ontdekte hij dat hij maar zeer
weinig plaats had. Khaelen begon wat harder te graven hij bewoog met zijn
lichaam, dat deed zeer, hij was hard neer gekomen. Hij bleef door graven maar
geraakte moeilijke door de harde sneeuw. Hij begon in paniek te geraken. *Ik zit hier vast! Ik ga omkomen van honger en dorst! Of nee, tegen dan is alle lucht al op!* In paniekgroef hij voort, maar zonder succes. Hij sloeg hard
met zijn hand tegen de sneeuw, schreeuwend trok hij zijn hand terug. Wat deed
dat zeer! Khaelen boog zijn hoofd naar achter in de sneeuw en bleef liggen. Hij
kwam tot rustig. “Oké. Lux,” fluisterde hij. Een klein lichtbolletje kwam tevoorschijn.
Nu kon hij rond zich zien. Hij had door al het graven een klein holletje
gemaakt in de sneeuw. Khaelen pakte zijn zwaard en probeerde ermee door de
sneeuw te geraken. Hij voelde een steek in zijn zij. Hij keek en zag dat hij
een wonde had, die had hij nog niet eens opgemerkt. Misschien was hij toch niet
zo onverwinnelijk als hij tijdens het vechten had gedacht. Vermoeid ging hij
liggen in de sneeuw. De gedachte aan het gevecht maakte hem droevig. *Hoe kon ik zo mijn zelfcontrole verliezen?* Hij verwachte dat de stem van Phillippos
hem zou vertellen dat het in zijn aard zat, dat hij een moordenaar was. Maar
het bleef stil. De laatste tijd hoorde hij Phillippos stem steeds minder, zijn
nachtmerries begonnen ook weg te gaan. Zelf de herinnering aan de moord op
Phillippos begon te vervagen. Niet alleen dat, hij begon het ook steeds minder
te geloven, het had altijd al geleken alsof de herinner niet van hem was, maar
nu vroeg hij zich soms onbewust af of het wel echt was gebeurd. *Natuurlijk is het echt gebeurd! Dat moet wel. Toch?* Hij wist niet meer wat te geloven.
Was Dura te vertrouwen? Qhara zei van niet, maar waarom? Misschien had hij wel
echt Draio gezien bij de veldslag, misschien was het geen illusie. Misschien
had de tovenaar de lawine veroorzaakt, misschien wilden ze hem dood hebben!
Maar waarom? Omdat hij Phillippos had vermoord? Of om een andere reden? En
waarom had Dura hem dan niet gewoon terechtgesteld voor moord als hij hem dood
wilde, waarom gaf hij Khaelen deze opdrachten? Zelos en Fredrikos zeiden ook dat
Dura slecht was. Maar waren zei wel te vertrouwen? Fredrikos hoorde dood te
zijn, maar opeens leeft hij nog. Was dat dan ook niet verdacht? Khaelen werd
boos, hij werd opgelicht, hij wist het. Maar hij wist niet hoe of waarom. *Waarom overkomt mij dit? Waarom kan alles niet gewoon duidelijk zijn!* Schreeuwend
stak hij zijn hand uit, er vloog een enorme steekvlam uit, nog nooit eerder had
hij zoveel vuur ontbonden met magie. Geschrokken keek Khaelen naar wat hij
zojuist gedaan had. Boven hem was alle sneeuw verdwenen, verdampt. Door het gat
zag hij de zon hoog aan de blauwe hemel staan. Even vroeg hij zich af of de zon
wel echt was. *Nee, ik ben niet gek.*

**Het jaar 400, vijf jaar voor de dood van Phillippos V**

Khaelen
stond nerveus heen en weer te schuifelen, hij checkte voor de honderdste keer
of zijn uitrusting in orde was. Xero draaide met zijn ogen. “Wees toch niet zo
nerveus Khaelen, je hoeft je nergens zorgen over te maken. Het enige wat je
hoeft de doen is naar voor wandelen, een paar woordjes zeggen en even knielen,
Phillippos doet de rest.” “Phillippos is wel de koning van Alran en de
machtigste man ter wereld!” Khaelen keek naar het stadsplein, het stond vol met
mensen, inwoners, edellieden,… Ze stonden allemaal te kijken naar het podium,
op het podium stond Phillippos die een jongeman tot ridder sloeg, hij was één
van de leerlingen van de Ridderacademie die dit jaar afstudeerde, Khaelen was ook
één van hen, hij stond naast het podium te wachten samen met Xero. “Wat als ik
er nog niet klaar voor ben?” vroeg hij, hij draaide zich om naar Xero. “Ik ben
niet van adel, ik kom uit een boerenfamilie! Misschien had ik nooit moeten
besluiten om ridder te worden?” “Doe niet zo belachelijk,” zei Xero, “Je hebt
gewoon wat plankenkoorts. Iedereen heeft twijfels voor een grote verandering in
hun leven. Jij hebt hier zes jaar lang voor geoefend, ik heb je veel bijzondere
dingen zien doen in die tijd Khaelen, er is niemand die hier meer klaar voor is
dan jij.” Khaelen knikte, maar hij was toch nog een beetje zenuwachtig. Xero’s
page, de jonge Nicolai, kwam zijn zwaard brengen. Het was een nieuw zwaar dat
hij kreeg nu hij ridder was. Het was wel een mooi zwaard, maar met niet te veel
pracht en praal. Dat maakt niet, een zwaard moet niet mooi zijn, maar
praktisch. Versiering maakt het te zwaar. “Het is jou beurt,” zij Nicolai,
terwijl deze met zijn hoofd richting het podium wees. Khaelen nam het zwaard
aan, ademde in en wandelde het podium. Op het podium wachtte Phillippos hem op,
hij droeg een chique, blauwe outfit met op zijn hoofd een kroon, hij zag eruit
als een echte koning. Khaelen wandelde op hem af en probeerde niet naar de
massa publiek te kijken. Hij boog voor hem en gaf hem zijn zwaard. “Khaelen
Ferrorum,” begon de koning, “Jij kwam zes jaar geleden bij ons aan als een
boerenjongen, met een droom om ridder te worden. Vele dachten dat je het niet
zou halen, maar in die zes jaar heb jij bijzonder veel moed en talent getoond.
Als leerling van de grote generaal, Xero Miles, heb je veel bijgeleerd. Nu is
het tijd om alleen verder te gaan en alles wat je geleerd hebt te gebruiken.
Khaelen Ferrorum, zweert u trouw aan het volk van Alran en zijn koning?” “Ik,
Khaelen Ferrorum, zweer trouw aan mijn land, Alran. Aan diens volk, zowel zij
die van adel zijn, als aan zij die laag geboren zijn. Ik zweer trouw aan de
huidige en alle komende rechtvaardige koningen van Alran. Ik zweer dat ik mijn
leven zal geven om hen die dat zelf niet kunnen te beschermen en, indien ik
faal, nooit te buigen voor een andere heerser. Al dat zweer ik, mogen de goden
mij verdoemen als ik deze eed ooit doorbreek.” Khaelen had deze tekst hard
ingeoefend, hij was blij dat hij niets vergeten was. “Als je dit meent,” zei
Phillippos, “Kniel dan neer voor uw koning en voor uw goden.” Khaelen knielde.
Phillippos hief het zwaard op en liet het zacht neer komen op Khaelens
rechterschouder. “In de naam van de koninklijke dynastie,” hij hief het zwaard
op en liet het op Khaelens andere schouder neerkomen. “In de naam van het
Alraanse volk,” hij hief het zwaard wederom op en liet het rusten op Khaelens
hoofd. “En in de naam van alle goden, slaag ik jou tot ridder! Sta op Sir
Khaelen Ferrorum!” Khaelen stond op en nam het zwaard aan. Hij hief het in de
lucht, je kon de reflectie van de zon zien in het staal, en de menigte begon te
juichen. *Ik heb het gedaan! Ik ben een ridder!*

**Heden**

Khaelen
wandelde vermoeid verder door de dikke laag sneeuw. Hij stak één van Ostraxia’s
vuurwerkraketten aan. Met een luide knal ontplofte deze hoog in de lucht.
Khaelen keek er even naar, vervolgens wandelde hij verder terwijl hij zich af
vroeg of het wel iets uitmaakte. Wie zou de raket zien? En zelfs als iemand het
zag, zouden ze dan op tijd bij hem geraken? Hij wist het niet. Khaelen keek
achterom, hij zag niets anders dan sneeuw en hoge bergtoppen, alles begon wazig
te worden. Hij vroeg zich af hoe ver hij al was gewandeld. Dat wist hij ook
niet. Hij keek nerveus naar de lucht, een tijdje geleden had hij een ijsdraak
gezien. Die was nu weg, maar misschien zou hij nog terugkomen. Misschien,
misschien niet, het maakte niet echt meer uit. Hij voelde in zijn zak, hij had
nog één raket over. *Dit is het dan.* Met zijn laatste krachten stak
Khaelen de laatste vuurwerkraket af, vervolgens viel hij neer in de diepe
sneeuw. Hij keek hoe de raket ontplofte. *Nooit gedacht dat het zo zou eindigen…* In de verte zag de contouren van iets vliegend. *Het ziet er naar uit dat de ijsdraak toch is teruggekeerd.* Het maakte hem eigenlijk'
niet veel uit. Khaelen was moe, hij sloot zijn ogen. Hij wist niet of hij ze
nog zou openen.

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk