Ik heb geen spiegelbeeld

**Ik heb geen spiegelbeeld** is een creepypasta.

## Proloog

Ik zag iets vreemds toen ik in de spiegel keek. Ik raakte zo langzamerhand gewend aan de schaduw die mij volgde en ik besteedde er bijna geen aandacht meer aan… tot het te laat was.

## Verhaal

Als ik voor een spiegel of een raam sta of iets anders dat weerspiegelt, zie ik 'het' achter me staan, net voordat 'het' weer uit het zicht verdwijnt. Ik heb geen idee wat het is, maar ik probeer het altijd te vermijden als ik ernaar kijk. Toen ik 'het' voor het eerst zag, besteedde ik er niet al te veel aandacht aan, ik dacht dat het gewoon een speling van het licht was. Toen begon ik 'het' steeds vaker te zien, maar telkens als ik omkeek was er niks te zien. Een aantal dagen nadat ik 'het' steeds voorbij zag glippen zodra ik in de spiegel keek, begon ik steeds angstiger te worden. Ik besefte dat het niet mijn fantasie of een speling van het licht was, er staat iets in alles dat weerspiegelt. Er kwam een tijd dat ik bang was om naar de badkamer te komen of door ramen naar buiten te kijken. Elke keer dat ik het deed, zag ik die angstaanjagende lichtgevende ogen naar me kijken en die schaduwachtige vorm van het wezen, vanuit een donker hoekje. Zelfs als ik de badkamerdeur dicht doe of iets plaats tussen mezelf en de spiegel, blijf ik 'het' voelen kijken. Hoe vaak ik het ook probeer te negeren, ik weet dat 'het' altijd daar is, wachtend in de schaduw, misschien wel op het best passende moment om toe te slaan. Ik weet zeker dat veel mensen me niet gaan geloven, straks verklaren ze me voor 'gek', dus voor lange tijd durfde ik dit ook aan niemand te vertellen. De eerste paar weken leefde ik in angst en constante paranoia. Opeens besefte ik dat als 'het' me pijn zou willen doen, dat dat ding het vast ook allang had gedaan. Een aantal dagen nadat ik mezelf wijs had gemaakt dat het me niks ging doen, durfde ik weer in spiegels te kijken. Ik begon het schaduwachtige wezen met de lichtgevende ogen te zien alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Er kwam zelfs een moment dat ik er tegen begon te praten, bijvoorbeeld de vraag of 'het' goed had geslapen of dat ik een smoothie ging maken en of 'het' er ook één wilde. Natuurlijk reageerde 'het' nooit, hoewel 'het' af en toe wel iets langer zichtbaar bleef, voordat 'het' weer wegdook. De afgelopen weken zijn vreemd verlopen, ik weet dat het wezen er is, maar het maakt me niks meer uit. Het is onderdeel geworden van mijn dagelijkse routine. Ik kwam een avond laat thuis van het werk en ik maakte mezelf meteen klaar om te gaan slapen. Ik ging de badkamer in en nam niet eens de moeite om in de spiegel te kijken. Ik pakte mijn tandenborstel, deed er tandpasta op en vlak voordat ik de borstel aan mijn mond had gezet, keek ik in de spiegel. Ik bevroor… daar was 'het'. 'Het' was zich niet meer aan het verstoppen in de schaduw, 'het' stond nu in de deuropening van de badkamer. Dit was de eerste keer dat ik goed zicht had op het ding. Als ik had geweten hoe 'het' er écht uitzag, dan had ik er nooit van mijn leven zo casual tegen gedaan. 'Het' was een lang mager wezen met een mensachtige vorm, geïllustreerd als een man, hij had het hoofd van een slang en een donkerbruine 'vacht'. Ik zag ook dat er steenachtige punten uit zijn armen, benen en nek staken. Zijn ogen hadden een gele gloed en hij had oren die leken op die van een wolf. Hetgeen dat mij het meest opviel was zijn mond: het was alsof ik naar een wegrottende lach keek. Instinctief draaide ik me meteen om, verwachtend dat ik het vreemde wezen recht aan zou kijken. Maar tot mijn verbazing stond er niets. Ik keek voorzichtig om het hoekje van de deur, maar er was niks te zien. Het huis was net zo rustig en normaal als altijd. Het wezen kon zich toch niet zó snel verstopt hebben? Ik draaide me weer terug naar de spiegel… en liet meteen een korte gil. Het wezen stond nu precies achter me. Zijn lange zwarte klauwen reikte tot ver boven mijn schouders. Ik draaide me vliegensvlug om en haalde meteen uit naar datgene dat achter mij stond, maar… ik raakte niets. Mijn hart ging als een malle tekeer en ik begon in paniek te raken. Ik draaide me weer terug naar de spiegel, niet wetend wat ik deze keer zou aantreffen. Toen gebeurde het: het leek alsof ik aan het dromen was. Ik zag hoe het wezen zijn klauwen diep in de schouders van mijn spiegelbeeld boorde. Ik greep mijn eigen nek, maar bij mij was er niets: geen pijn, geen druk… het was net alsof ik een horrorfilm aan het kijken was via de spiegel. Mijn spiegelbeeld trapte en sloeg wild om zich heen. Zijn gezicht toonde pure angst en pijn, terwijl de klauwen van het wezen zich steeds dieper in zijn schouders boorden. Het wezen begon mijn spiegelbeeld uit de badkamer te trekken, ik wilde mijn spiegelbeeld beschermen. Ik draaide me om en gooide de badkamerdeur dicht, in de hoop dat dit het wezen zou tegenhouden, maar toen ik me omdraaide, zag ik dat de badkamerdeur in de spiegel nog gewoon open was. Mijn spiegelbeeld was zich wanhopig aan het vasthouden aan de spijlen van de deur, terwijl er flink wat bloed over zijn handen liep. Ik kan niet beschrijven hoe het voelt om zoiets te zien, zelfs als het je spiegelbeeld is. Bruut aangevallen worden en niet de mogelijkheid hebben om er iets aan te doen… Toen - voor het eerst sinds de aanval begon - keek mijn spiegelbeeld mij recht in de ogen aan, met grote angstige ogen.
Zijn lippen vormden een woord: 'Help.' Daarna werd hij de duisternis ingetrokken, buiten het zicht van de spiegel. Ik stond daar voor wat wel een uur leek. Mijn hele lichaam trilde en tranen liepen over mijn wangen.

## Epiloog

Ik kan nergens aan denken terwijl ik voor een lege spiegel sta: ik heb geen spiegelbeeld…