recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Stowarzyszenie Carewicza Pawła

Stowarzyszenie Carewicza Pawła to kislevska organizacja walcząca z narastającym problemem wampiryzmu pośród najwyższych sfer szlacheckich pośród pałaców carów. Zbrojny oddział wysłany do Sylvanii zdaje się jednakże nie być pewnym co ma robić - ich przywódczynię, wiedźmę lodu Nadię, los krainy nieumarłych zdaje się nie obchodzić.
### Istotni członkowie:

* Elmira Mrozowa
* Ivan Petrovicz
* Wiedźma Lodu Надя Артемьевна
* Grigorij "Grego" Oleksiejewicz
* Akhutai
* Andrei
* Boris
* Yesugei
Askan Wojownik Świtu

* W pełnej zbroi
* Portret

Doświadczony rycerz Zakonu Gorejącego Słońca, zadziwiająco optymistyczny jak na jego wiek.

Towarzyszył łowcom podczas Ofensywy Brachlandu, następnie udał się wspomagać najemników pod Strażnicą Konrada.

Udało mu się ujść z życiem z masakry sił najemników, po powrocie do Strażnicy został wraz z Rolandem aresztowany przez Gaulta i wsadzony do lochu. Podczas transportu jeńców dwójce rycerzy udało się przebić do lasów okalających miejsce zasadzki. Tam spotkali Elmirę wraz z Lyrelle, które zaopatrzyły ich w środki potrzebne do zdobycia koni. Następnie rycerze wyruszyli poderwać Zakon Gorejącego Słońca do krucjaty i usunięcia Gaulta ze Strażnicy.

Po bitwie o Strażnicę, Lothar spotkał Askana wraz z Rolandem, Egonem i innymi Rycerzami Gorejącego Słońca pośród sił Talabeclandu w trakcie próby oblężenia zamku Sternieste. Rycerze rozpoznali swojego dawnego kompana i niemal nie doszło między nimi do bitwy, jednak ostatecznie pozwolili Lotharowi odejść.

Niedługo potem Lothar był świadkiem śmierci Wojownika Świtu na moście prowadzącym do bramy Sternieste.
Hans Drwal

Wykształcenie: Zawodowe

Wiek: Pewnie 40, ale wygląda na 60tkę

Cechy: Wnikliwy obserwator lokalnej polityki, antyklerykał, ekolog, wspaniale orientuje się w okolicy, prosta i poczciwa dusza.

Wspólna Historia: Hans poznany przez Roberta i Lothara w Strażnicy był miłą odmianą po opryskliwym i chciwym kartografie. Prosta i poczciwa dusza zgodziła się poprowadzić naszą drużynę przez nieznane obszary za jeno dwie złote korony. Towarzystwo drwala znacząco umilało naszym rycerzom podróż. Sielanka niestety skończyła się w momencie popasu na noc. Hans raźnie opowiadał na pytania, dzieląc się z nami światłymi myślami w rodzaju "Za dobrego Vlada były niższe daniny".  Na pytanie o genezę budowli, w której się znaleźliśmy, z miną godną  przewodnika po zabytkach opowiedział nam, iż domostwo należało do sigmaryckiego kapłana, co ku ogólnej aprobacie, drwal skwitował splunięciem. Niestety były to jedne z ostatnich celnych spostrzeżeń wygłoszonych przez naszego rzutkiego drzeworąba. Mężny Hans nie przeląkł się ani roju krwiożerczych nietoperzy, ani odgłosów potyczki w oddali. Posłusznie niby najlepszy żołnierz został przy ognisku czekając na swoich pracodawców...a może już przyjaciół? Niestety nigdy się nie dowiemy, nieumarłe stwory, które podstępnie zakradły się do drwala brutalnie pozbawiły go życia, czego nasza drużyna mimo szybkiej reakcji nigdy sobie nie wybaczyła. Pochowaliśmy naszego przyjaciela ze wszystkimi honorami i odpowiednimi rytuałami, na cmentarzu w pobliskim miasteczku.

Peryfrazując klasyka:

*Wielkieś mi ucznił pustki w drużynie mojej,*

*Mój drogi Hansie, tym zniknieniem swoim,*

*Pełno nas, a jakoby nikogo nie było,*

*Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.*
Templariusze Drakenhofu

Ten artykuł jest o zakonie służącym swego czasu Vladowi i Konradowi. Czy chodziło Ci o Templariusze Sylvanii?

Dumni wampirzy rycerze Smoczej Krwi, niegdyś prawdziwy Sylvański rycerski zakon, dziś jedynie jego mroczna karykatura. Służyli swymi czarnymi mieczami i krwawymi lancami Vladowi von Carstein, wycinali w pień wojska imperialne podczas tyranii Konrada, a po jego porażce zbiegli do Zamku Sternieste, gdzie czuwali do momentu śmierci egzekutora zakonu: Wilka.

Archibald potraktował to jako casus beli przeciwko siłom rezydującym w Strażnicy i wyruszył na wojnę. Decydującą o losie zakonu rozgrywką okazała się bitwa o Strażnicę, w której śmierć poniósł Archibald i wielu spośród zakonnych wojowników.

Po śmierci Archibalda z rąk Lothara, poważnie osłabiony zakon przejął Albrecht Nictus, jeszcze bardziej przerzedzając zakonne szeregi i wtrącając próbującego stawiać opór Sullivana do lochów.

Następnie na skutek sugestii Lothara, zakon Templariuszy Drakenhof przestał istnieć, zastąpiony przez Templariuszy Sylvanii, których nowe zasady miały zmyć hańbę z czasów Konrada.

Sullivan podczas rozmowy w lochach Sternieste wyjawił, że zakon jeszcze przed Vladem zatracił swoją szlachetną funkcję, będąc przedłużeniem opresyjnych rządów von Draków.

## Członkowie

* Archibald Krwawy (Mistrz Zakonny, dawniej)
* Sullivan Strażnik (Seneszal)
* Anselm Sternhell (Chorąży)
* Wilk (Egzekutor, dawniej)
* Albrecht Nictus (Mistrz Zakonny, dawniej)
Umarlak

**Młody Łowco! strzeż się ich dotyku!**

Te parszywe poczwary na pierwszy rzut oka mogą przypominać zwykłych nieumarłych, jednak są one o wiele bardziej niebezpieczne. Wykazują się znaczną szybkością oraz wytrzymałością. Sprawiają również wrażenie bardziej inteligentnych niż zwykli nieumarli.

Długie szpony i ostre jak brzytwa kły mogą wzbudzić grozę, lecz największe zagrożenie stanowi ich dotyk. Ręce tych stworów potrafią rozciągnąć się na znaczną odległość, pochwyciwszy ofiarę wysysają z niej siły witalne.
Magnus Gault

Lord Generał Ordo Fidelis. Przed wyruszeniem do Sylvanii pełnił funkcję Lorda Generała na wschodnie prowincje Imperium. Po przybyciu do Sylvanii, korzystając z choroby Grufbada przejął władzę w Strażnicy, dziesiątkując Miecze Averheim pod zarzutem zdrady i wtrącając do więzienia większą część Chorągwi Rycerskiej, z komturem Heinrichem Lettmanem na czele.

Początkowe trudne relacje z drużyną łowców uległy nieznacznej poprawie, kiedy Sigrid Grzmotoręka poinformowała listownie Magnusa o zmasakrowaniu konwoju prowadzonego przez Rainę Landau. Na wieść o tym, wściekły łowca czarownic wezwał swoich zwierzchników do rozpętania świętej wojny na terenie Sylvanii. Wspólna walka z Averlandczykami i przekazanie znalezionego listu, częściowo naprostowało stosunki z surowym Gaultem.

W Strażnicy okazało się, że Grufbad obudził się i znowu sprawuje kontrolę nad placówką. Ponadto do Strażnicy przybył jeden z Inkwizytorów Vereny, by badać ewentualne nieprawidłowości. Gault w oczywisty sposób nie był tym zachwycony.

Zgodził się podpisać list do możnych Imperium, w którym oskarżono Faralda Leitdorfa o herezję, mordy i zdradę i dążenie do rozpętania wojny w Imperium.

Po ponownym przybyciu Drużyny Łowców do Strażnicy (z wyłączeniem Elmiry), okazało się że Lord-Generał dał wiarę świadectwu spotkanego w Nachthafen Kapitana Neuera i publicznie oskarżył Łowców o kontakty z wampirzycą (Heloise). Kiedy Lotharowi wraz z Raouletem udało się zasiać niepewność w tłumie, Magnus wymierzył pistolet w Lyrelle. Pomimo skonfliktowanej atmosfery w szeregach mieszkańców Strażnicy, a także niepewności we własnym środowisku, Gault rozkazał swoim łowcom rozstrzelać wszystkich zebranych. Łowców Wampirów ochroniły jednak runiczne nieśmiertelniki, wykute przez Mistrzynię Grzmotoręką. Niemal w tym samym momencie na plac przed strażnicą spadła zasadzka Templariuszy. Mimo prób egzekucji, Sigrid ocaliła życie Gaulta przed Krwawicą, którą Archibald cisnął w niego z dachu. Wraz ze wsparciem Drużyny przez ojca Goswina, Lord Generał niechętnie zgodził się odłożyć konflikt w czasie.

W trakcie przygotowań do obrony Strażnicy, Magnus niechętnie współpracował z Łowcami Wampirów i pozostałymi siłami sprawczymi w osadzie. Wykazał się jednak samowolą i niezwykłym okrucieństwem, gdy z jego rozkazu spalone zostały otaczające Strażnicę wioski, wraz ze wszystkimi ich mieszkańcami, którzy nie mogli lub nie chcieli ich opuścić.

Gault brał udział w bitwie o Strażnicę, nie pozostał jednak na polu bitwy zbyt długo. Już przy pierwszym natarciu Vargheistów, Lord-Generał zniknął nagle, spowity cieniem. Jak się później okazało, został porwany przez Wiedźmę z bagien, która postanowiła wymierzyć mu sprawiedliwość za zbrodnie przeciwko mieszkańcom Uroczyska. Zaszyła mu oczy i zawładnęła jego ciałem i umysłem, czyniąc z niego marionetkę. Od tamtej pory Gault żyje jako jej niewolnik.
Nawiedzone Wzgórza

*Ten artykuł jest niedokończony. Możesz nam pomóc rozbudowując go.*
Północny obszar Sylvanii.

## Zamek Sternieste

Artykuł główny: Zamek Sternieste

Położony nad Bagnem Morra zamek strzeże północnej granicy Sylvanii. Niewiele o nim wiadomo, poza tym że teren wokół fortyfikacji to wielkie cmentarzysko, jeszcze z czasów podbojów Vlada von Carstein. Legendy głoszą iż jest strzeżona przez armię pradawnych barbarzyńców. Według obecnych informacji, Templariusze Drakenhofu zajęli Sternieste jako swoją bazę wypadową po porażce Konrada.

## Schwartzhafen

Miasteczko w północnej Sylvanii. Przez długi czas chronione było przed najazdem ze strony Sternieste przez zawarty przez jego burmistrza pakt ze stacjonującymi na zamku Templariuszami.

W celu poznania wydarzeń, wskutek których miasteczko jest wymarłe, zapraszamy na stronę Kronik Sylvańskich.
Raina Landau

**Przyjaciel zakonu, informator czy wrzeszczący w nienawiści heretyk- twoją odpowiedzią będzie cisza.**

Milcząca, surowa łowczyni czarownic otoczona odziałem swoich podkomendnych, po raz pierwszy spotkana przez łowców w Stoodhofie.

Zamiast niej odpowiadają łowcy czarownic, odział osobiście złożony przez Rainę, absolutnie oddany swojej pani Kapitan.

Zamordowana w ataku Averlandczyków na prowadzony przez nią konwój więzienno-transportowy.
Wolf Pertilioves

* Strażnica
* Nachthafen

Młody, sylvański szlachcic z ubogiego rodu. Napotkał Łowców w Nachthafen podczas Karnawału Lalek. Zaprosił ich do Vanheltoru, miejscowości w Warten, we wschodniej Sylvanii, gdzie znajduje się rezydencja jego rodu. Uważa że sprawa sylvańska nie jest jeszcze skazana na porażkę, wierząc iż w tej prowincji nadal są ludzie, którzy sprzeciwiają się rządom wampirów.

Wolf zjawił się w Strażnicy, niedługo po jej zbombardowaniu przez Zhufbarczyków. Niefortunnie wpadł w sam środek ataku lykan na ruiny. Został ocalony przed jednym z nich przez Sigrid Grzmotoręką. Następnie, gdy pył opadł, uczestniczył wraz z nią i Echo w pogrzebie Raouleta.

Wolf zapewnił Łowczynie, iż zrobi co w jego mocy, by zapewnić ocalałym ze Strażnicy bezpieczne schronienie i wszelką pomoc, oraz że Łowcy Wampirów są mile widziani na ziemiach jego rodu.
Yesugei

*Ten artykuł jest niedokończony. Możesz nam pomóc rozbudowując go.*

Powściągliwa łowczyni i zwiadowca w swojej drużynie. Zdecydowanie spokojniejsza od swojego starszego brata, Akhutaia. Sokół, który opuszcza jej ramię tylko gdy udaje się w przestworza, zdaje się mieć jakiegoś rodzaju połączenie duchowe z Yesugei, zachowując się jak przedłużenie jej woli.

Aspekt Sokoła
Le Marquis

* Le Marquis
* Albert za życia

Le Marquis (dawniej markiz Albert de Montieu) to wzbudzający ciarki i obrzydzenie herald Karnawału Lalek Madame Kalfon. Tam gdzie pojawiał się Karnawał, tam pojawiał się le Marquis. Po rozwikłaniu zagadki rezydencji, okazał być się siłą kierującą i wpływającą na jej właścicielkę.

Za życia, markiz Albert de Montieu był majordomusem rodu Kalfon i przyjacielem rodziny. Ze wszystkich wspomnień z dzieciństwa Heloise, był postacią do której najbardziej się przywiązała, nawet bardziej od jej rodzonego brata. Gdy dziewczyną ogarnęło *Geometricum Corpus*, objawił się jako "Le Marquis" i poprzez wspomnienie osoby jej bliskiej, doprowadził Heloise do stanu pół szaleństwa - pół nieświadomości.

Wspomnienie po Albercie zostało zniszczone podczas ostatecznej walki z Łowcami.

### Galeria

Le MarquisLe Marquis w trakcie ostatecznego starciaAlbert de Montieu za życia
Tarcza Adelharda

Piękna i wytrzymała tarcza rycerza Adelharda domu Grimminger, poległego podczas kampanii wyzwolenia Sylvanii. Jest zaskakująca lekka, co sprawia, że łatwiej się nią paruje niż jakąkolwiek inną tarczą.

Raz na dwie rundy masz zagwarantowany blok. 3 razy możesz zablokować trafienie krytyczne, nim tarcza zostanie zniszczona.
Otto Horn

Hornowie to ubogi ród rycerski będący już od kilku pokoleń w służbie Falkenhaynów.

Sam Otto blisko ćwierć wieku pełni funkcję majordoma Falkenbergu, niejednokrotnie dowodząc zbrojnymi z baronii podczas licznych starć w trakcie Wieku Trzech Imperatorów i czuwając nad bezpieczeństwem całego Pogranicza. Biorąc pod uwagę doświadczenie nic dziwnego, że to on uczył fechtunku wszystkich trzech synów barona i dzieci reszty mieszkańców zamku; będąc surowym nauczycielem u niektórych zdobył tym szczerą antypatię, ale większość która znalazła się potem w ogniu bitwy doceniła krzyki starego żołnierza. To właśnie on odkrył naturalny talent do miecza trzeciego syna barona Arnulfa: Lothara.

Obecnie 55-letni Otton powoli sceduje część obowiązków kasztelana na swojego zastępcę, który zajmuje się choćby patrolowaniem dróg i pogranicznych wiosek, sam natomiast rzadko wypuszcza się poza Falkenberg. Ostatni raz kiedy opuścił granice baronii miał miejsce kiedy wraz z dziedzicem domeny poprowadził zbrojnych w kontyngencie Middenlandu na kampanię przeciw Konradowi.

Choć stary żołnierz raczej nie spodziewał się że znajdzie się w Sylvanii za swojego życia, to jednak dobrowolnie zgłosił się na ochotnika dowódcy wyprawy, która miała przyjść z pomocą swojemu byłemu wychowankowi. Wkrótce wraz z odziałem stu weteranów poprzedniej kampanii, dotarł na tereny Uroczyska. Niestety wykorzystując jego nieobecność zamachowcy dokonali rzezi na zamku, której ofiarą padł sam baron wraz z rodziną, a chroniona przez niego prowincja wpadła w ręce znienawidzonych Talabeclandczyków.
Alaryk Szalony

Najsłynniejszy ze wszystkich krasnoludzkich kowali run. Żył za czasów Sigmara, a bronie które on wykuł do dziś są dzierżone z niemal pobożną czcią przez władców imperialnych. Legenda wiedzie, że w ciągłej pogoni za perfekcją popadł w szaleństwo.

Jednym z jego dzieł był kostur znany jako Chwała Zhufbaru, dziś należąca do krasnoludzkiego klanu Grzmotorękich.
Eliza von Carstein

Eliza von Carstein przybyła do Zamku Sternieste krótko po próbie nalotu, i jako niegdysiejsza członkini Templeriuszy (który to zakon opuściła po przejęciu go przez Archibalda, być może przeczuwając czym się stanie), została rychło włączona w obręb zakonu od razu zyskując dostęp do ucha Nictusa. Do czasu powrotu Lothara, zajmowała się głównie przywracaniem zamku do stanu używalności i próbą jakiejkolwiek reorganizacji posiadanych sił zakonu.

Wilk spotkał ją po raz pierwszy gdy śpiewała Nictusowi piosenkę swej dawnej pani: Izabeli von Carstein, do której jak sama twierdzi wciąż trzyma sentyment.

Po początkowym chłodnym powitaniu, oba wampiry udały się porozmawiać o bieżącej sytuacji na zamkowej wieży. Eliza zadeklarowała szczerość, ponieważ tylko współpracując mogą wspólnie przywrócić zakon do dawnej chwały, a bez pomocy Lothara będzie to "frustrująco trudne".

Zapytana czemu nie chce dołączyć do Manfreda, powiedziała że jego ambicje są zbyt wielkie i Imperium będzie cierpieć pod rządami Dziedzica. Dołączy do niego tylko jeśli nie będzie innego wyboru.

Następnie Eliza opisała trudną sytuację w jakiej znalazł się zakon, omawiając z Wilkiem rekrutację nowych członków w Waldenhofie, sprawę Sigmaryckiej krucjaty, stan Mistrza Albrechta i najnowsze wydarzenia, które miały miejsce pod nieobecność Lothara. Eliza poinformowała go także o zagrożeniu ze strony Lamii. W trakcie omawiania spraw organizacyjnych objawił się Barnabasz, którego przybycie rozwścieczyło Elizę, która próbowała spacyfikować nekrarchę, ale bez wyraźnego rezultatu.

W trakcie późniejszych rozmów, Eliza zdradziła że Barnabasz był wrzodem na dupie, usilnie przeszkadzającym jej w realizacji celów do tego stopnia, że wampirzyca uwięziła go w ruinach Mordheimskiej nekropolii, z której wydostał się dopiero dzięki łowcom. Eliza przestrzegła również Lothara przed nekrarchą, który według jej słów jest niegodny zaufania i zrobi wszystko żeby wyjść na swoje.

Lothar zdradził Elizie swoje kontakty z Elenę Breslauer, a także zadeklarował szczerość swoich intencji i chęć do współpracy dla dobra zakonu.

Eliza wyraziła dezaprobatę dla wypuszczenia z lochu Sullivana Strażnika, najchętniej widząc wszystkich byłych współpracowników Archibalda martwymi.
Pieśniarz

Tajemnicza istota, która ukazała się w jednej z wizji Echo.

Pieśniarz objawił się, grając na flecie i siedząc na pustym drogowskazie, na rozdrożach, które niziołek rozpoznał jako miejsce gdzieś w Krainie Zgromadzenia. Wdał się z Echo w krótką konwersację, w trakcie której przekazał jej kilka niejasnych wskazówek.

Gdy odeszła, zapisał coś na drogowskazie, jednak nie jest wiadome, co to było.

Po raz kolejny Pieśniarz objawił się Echo w Zhufbarze, poprzedzając swoje przybycie koszmarną wizją, w której Thingrim zdarł z siebie twarz. Ujawnił, że nigdy jej nie opuścił, a po wymienieniu z nią kilku zdań, podarował jej swój flet. Twierdzi, że za jego pomocą będzie mogła utrzymać się przy życiu dość długo, by dokonać tego, o czym rozmawiali.

Gdy odchodził, życzył Echo miłej wycieczki, i ostrzegł, że Dziedzic jest bliżej, niż jej się zdaje.
Waina Grzmotoręka

Surowa i skupiona na odbudowaniu klanu.

Tak Sigrid opisałaby swoją matkę, jeśli ktoś by ją zapytał. Po części była to prawda. To, co pominęłaby w tym opisie, to fakt, że Waina była do tego stopnia skupiona na sprawach klanu, że niemal zapominała, że ma dzieci. Sigrid zawsze szukała matczynej aprobaty, której niemal nigdy nie dane było jej ujrzeć. Kiedy była starsza, wmawiała sobie, że nie dba już tak o nią, ale niemal każdy w jej otoczeniu wiedział raczej, że to jedynie tarcza, którą Sigrid się otoczyła.

W rzeczywistości, Waina nie była gotowa na dzieci i nigdy mieć ich nie chciała. Był to kolejny obowiązek, który musiała wypełnić dla dobra klanu. Lenka za późno zaczęła przypominać córce, że bliźnięta trzeba jeszcze wychować.

Mistrzyni Grzmotoręka zaczęła mięknąć dopiero kiedy jej własna matka zmarła, a niespełna pięćdziesięcioletnia Sigrid zaszła w ciążę - zaczęła dostrzegać w córce lustrzane odbicie obaw, które sama tak dobrze pamiętała. Niestety wówczas było już za późno. Zginęła na polu bitwy nim poznała swoją jedyną wnuczkę, zostawiając Sigrid i Stromniemu opiekę nad przyszłością ich klanu i niespełnionymi przysięgami.

Okazało się bowiem po latach, że jej dług i przysięgi wobec Grufbada zostały spełnione jeszcze za jej życia, o czym Waina nie raczyła nikogo poinformować - nawet i samego zainteresowanego, który wszak o prawdziwym motywie przybycia Sigrid do Sylvanii musiał dowiedzieć się od Magnara.

Sigrid ostatni raz ujrzała matkę przelotnie, jako jeden z cieni przykutych na wieki do kowadła w Tyglu Przeznaczenia. Nie chce tego przyznawać, ale ujrzenie Wainy w taki sposób ciął ją głębiej, niż się tego spodziewała. Od dekad wszak mówiła sobie, że kobieta odpoczywa... Była w błędzie.
Lenka Grzmotoręka

*Ten artykuł jest o babci Sigrid Grzmotorękiej. Czy chodziło Ci o Lenka?*

Stara Mistrzyni Run, ukochana babka i duchowa przywódczyni Sigrid.

Wymagająca i zdecydowana kobieta, która zawsze trzymała się jak najwyższych standardów i tego samego wymagała od każdego w swoim otoczeniu. To ona zaaranżowała małżeństwo młodej Sigrid z Thingrmem z klanu Złotej Tarczy, chcąc uchronić wnuczkę przed potencjalnie nieszczęśliwym zamążpójściem, jednocześnie zapewniając tym, że Grzmotoręcy wrócą na silniejszą pozycję na scenie politycznej zarówno Zhufbaru, jak i Karaz Ankor.

Na kilka lat po ślubie wnuczki zmarła, zostawiając klan i Chwałę Zhufbaru w rękach swojej jedynej córki, Wainy, niestety na niezbyt długo.

Wbrew najśmielszym oczekiwaniom Sigrid, która nigdy w pełni nie podniosła się po utracie obu swoich wzorców w tak krótkiej sukcesji, spotkały się ponownie w Tyglu Przeznaczenia. Lenka, niezmiennie nawet po śmierci, o ciętym języku, skrytykowała wnuczkę za to, jak traktowała złożone w jej ręce dziedzictwo. Udzieliła też Sigrid ostatniej nauki, jaką mogła jej przekazać. *Niektóre bronie są stworzone po to, by zostać przekute.* Niemłoda już i bardziej doświadczona Mistrzyni Run pojęła lekcję babki w sposób bardziej duchowy, niż zrobiłaby to niegdyś.

Wszak trzymała swoje przeznaczenie w rękach - musiała tylko poczynić to, co robiła od ponad wieku.

Kuć.
Bertram

Sierżant stacjonujący swego czasu w Strażnicy. Lojalny wobec Grufbada i tylko wobec niego.

Wyszkolił całe oddziały wyborowych strzelców w ramach przygotowań do obrony Strażnicy przed nadciągającymi wojskami Archibalda Krwawego. Tym samym w ogromnym stopniu przyczynił się do zwiększenia zdolności obronnych garnizonu.

Wpadł z kłopoty, gdy w trakcie nalotu Vargheistów na Strażnicę, kilku podległych mu łuczników zaatakowało i zabiło kilku łowców czarownic, którym dowodził Magnus Gault. Choć w żaden sposób nie próbował zrzucić z siebie odpowiedzialności za działania swoich ludzi, i nie przejawiał żadnej skruchy wobec Lorda-Generała, Łowcy Wampirów oraz pozostali członkowie narady przekonali Gaulta, by zamieść ten incydent pod dywan.

Bertram został prawdziwym bohaterem bitwy o Strażnicę, gdy dowodząc niewielką chorągwią zdołał utrzymać fragment muru przez niemal cały czas trwania oblężenia, posyłając do grobu setki nieumarłych. Jego męstwo i dowodzenie nie pozwoliło Tempariuszom wedrzeć się do Strażnicy od północno-wschodniej strony, dając obrońcom ogromną przewagę.

Sierżant Bertram poniósł bohaterską śmierć z rąk wampirzego rycerza, stojąc na murach wraz ze swą chorągwią do ostatniej kropli krwi. Jego ofiara i odwaga nie zostaną zapomniane.
Lampa Nocnego Wędrowcy

Tajemnicza, wyraźnie magiczna lampa, zdająca się przyciągać dusze umarłych.

Jedną duszę dziennie, przy obecności ciała, mogę spętać duszę w lampie i przyzwać ją do rozmowy.

Pomniejsze duszę (widma) można odesłać do planu eterycznego (silniejsze duszę mogą uszkodzić lampę).

Lampą można wpływać na silniejsze istoty...

Lampa poinformuje o maksimum swojej użyteczności na dzień.
Kraina Wiecznego Zmierzchu

Mroczny wymiar, w którym zatrzymał się czas.

Kraina Wiecznego Zmierzchu jest domeną umarłych, zamieszkana przez zbolałe dusze. Płynie przez nią złowroga rzeka, która przyspiesza proces starzenia wszystkiego, co dotknie jej wód. Ten wymiar wypacza umysły, wywołując wizje, wzbudzając lęk, i powodując dziwne zachowania u odwiedzających go istot.

Mikhael przemierza te dziwne ziemie ze swoim kramem, oferując ciekawe magiczne przedmioty po wysokich cenach.

## Krucza Cytadela

W centrum tej krainy stoi Krucza Cytadela, budynek do złudzenia przypominający Zamek Drakenhof, lecz wiele od niego starszy. Zamieszkała przez Amycusa oraz Nieśmiałka.
Zirhan

Nawet wśród szeregów Dziedzica Drakenhofu są Ci, którzy nie życzą mu dobrze. Lord Zirhan jest jednym z nich. Podczas spotkania wyjaśnił łowcom, że choć jako wprawiony nekromanta służy Drakenhofowi, nie robi tego bez powodu. Będąc liszem zapewnił sobie namiastkę nieśmiertelności dzięki zamknięciu swojej duszy w filakterium, które chroni go przed prawdziwą śmiercią po utracie fizycznej formy.

Napomknął o tym jak filakterium trafiło do rąk Vlada von Carsteina, co oznacza że jest w służbie wampirów od przynajmniej stu lat, przeżywając zarówno patriarchę rodu jak i Konrada, jego krwiożerczego następcę. Teraz jest jednak niewolnikiem kolejnego Von Carsteina i zamierza się wyrwać spomiędzy ich szponów. Oferuje pomoc Łowcom Wampirów tak długo jak w jej wyniku odzyska kontrolę nad swą duszą.

### Goniec

Agent Lorda Zirhana. Dostarczył łowcom list od nekromanty.
Postaci trzecioplanowe

*Ten artykuł jest niedokończony. Możesz nam pomóc rozbudowując go.*
Spis wszystkich postaci niezależnych, które do tej pory odegrały w historii Całunu Sylvanii stosunkowo epizodyczne role.

## Pogranicze

Postaci spotkane przez Lothara w czasie jego wizyty na Pograniczu.

## Dom Lalek

Postaci odnalezione przez Raouleta i Sigrid w czeluściach Domu Lalek.

###  "Paluch"

Oszalały, jednoręki i niemy bretończyk, uratowany przez Raouleta i Sigrid z "Dna" Domu Lalek. Okazuje wielkie przywiązanie do brodatego morryty.
Paluch znalazł bezpieczne schronienie w Strażnicy.
Jedna z więźniów Domu Lalek, napotkanych przez Raouleta i Sigrid na jego dnie.
Jeden z więźniów Domu Lalek. Obecnie zmarły.

## Wyprawa Kislevska

Członkowie wyprawy Stowarzyszenia Carewicza Pawła do Sylvanii.

###  ☠ Kossar Валя

Brał udział w Obronie Fortu Granicznego, gdzie z dużym zapałem (spowodowanym strachem o własne życie) zajmował się strzelaniem z armaty.
"Tym toporem to się nie da"
Niestety były to prorocze słowa; nieszczęsny Radoslav poniósł śmierć przy próbie zniszczenia zwodzonego mostu, zabierając ze sobą wiele goblinów.

## Krasnoludy

Członkowie różnych wypraw krasnoludzkich z Karaz Ankor.

### Durgan Kamienny Młot

Ich drogi się rozeszły po dotarciu do Fortu Granicznego, gdzie podziękował drużynie i wyprawił się w drogę.

## Postaci z przeszłości Erharda

Grupa postaci, które ukazały się w wywołanej przez Karnawał Lalek wizji dotyczącej przeszłości Erharda. Niewiele jest o nich wiadomo.

## Krąg Druidzki

Czworo druidów z kręgu w Leicheberg, pod dowódzwem Finnana Kracht.

## Sanktuarium Bylora

Mieszkańcy Sanktuarium Bylora, które niegdyś znajdowało się w Brachlandzie.

## Towarzysze Gunthera van Hala

Członkowie drużyny łowcy czarownic Ghuntera.

## Karawana Strigan

Karawana wędrownego ludu Strigan, przybyła do Sylvanii.

###  Elizabeth Bacher

Matka Kahira Bacher.
Poległ w ataku Rzeźnika Bylorhof na główną karawanę.

## Nieskategoryzowani

Pozostałe postaci trzecioplanowe, pozostające bez swojej własnej kategorii. Może być to spowodowane niewystarczającymi informacjami na ich temat, bądź faktem, że byliby jedynymi członkami swojej kategorii.
Rzeźnik Bylorhof

Owiany infamią wampir Strigoi. Uznaje się go za przywódcę strzygoniów w Sylvanii, zaś on sam pustoszy region Brachlandu.

Drużyna rycerska miała z nim bliskie spotkanie w zapuszczonej mieścinie Stoodhof. Zdaje się, iż poznał jednego awanturników, lecz nim zdołali cokolwiek zrobić Rzeźnik ich opuścił.

Po raz kolejny spotkał się z łowcami podczas walki na bagnach - atakował kolumnę cywili zmierzającą do Sanktuarium. Nie doszło jednak do walki z samym strigoi.

Po utracie siedziby w zamku Bylorhof, pogłoski głoszą że przebywa w kniejach Lasu Ghuli.

Nienawidzi ziemi święconej co sprawia, że nie jest w stanie przekroczyć progu świątyni ani wkroczyć do miasteczka Bylorhof... choć zostało to poddane w wątpliwość przez słowa Zgniłego Kła. Wrażliwy na srebro.

**Zabity przez Elmirę Mrozową podczas Obrony Fortu Granicznego.**

## Wataha Rzeźnika

Horda ghuli i przeróżnych dzikich nieumarłych, służąca lordowi strigoi - Rzeźnikowi z Bylorhof. Swą siedzibę mają w ruinach Zamku Bylorhof.

Większość Watahy została pogrzebana w ruinach Zamku Bylorhof, po eksplozji spowodowanej przez łowców wampirów. Duża część nieumarłych którzy przeżyli, została rozbita podczas walki na bagnach.

Po śmierci Rzeźnika z Bylorhof, Wataha całkowicie się rozpadła.
Karczmarz Johann

Młody, acz dziarski właściciel karczmy "Zagrobek". Na zapasie ma niemało krasnoludzkiego ciemnego piwa, czym zasłużył sobie na szacunek amatorów tego trunku.

Po Strażnicy rozeszła się wieść jakoby karczma została zaatakowana przez potwornego niedźwiedzia z głuszy, po którym został jedynie ślad wielkich pazurów na drewnie.

W rezultacie zamieszek w Strażnicy, karczma młodego Johanna "Zagrobek" zostaje zamknięta na czas nieokreślony.
Andrei

Ze wszystkich towarzyszy Oleksiejewicza, Andrei jest najmniej przewidywalny. Wśród przyjaciół dusza towarzystwa (choćby i na siłę), lecz pośród wrogów jest siłą z którą należy się mierzyć. Fanatyk bóstw Wielkiej Cerkwi Kisleva, sprytem i ogniem wiary wycina drogę, w którą wierzy całym sercem. Reprezentuje Lisa, jeden z aspektów Ursuna.

Andrei, wraz z resztą drużyny Grego, wsparł Echo w trakcie jej samotnej misji w Strażnicy w zamian za przekazanie Grigorijowi odzyskanego Rilyamasil. Jego pomoc okazała się nieoceniona zwłaszcza w końcowej fazie misji, gdyż był w stanie podszyć się pod jednego ze strażników, a następnie znokautować ich sporą ilość, umożliwiając sobie, Echo oraz Yesugei ucieczkę.

Andrei był obecny w trakcie konfrontacji Grego i Elmiry pod Strażnicą, jednak zniknął niemal natychmiast po śmierci Oleksiejewicza. Pojawił się w samej Strażnicy niedługo później, schwytany przez strażników. Był rozsierdzony i wściekły, na widok Elmiry natychmiast oskarżył ją o morderstwo Grego i próbował się wyrwać, by z nią walczyć. W trakcie ich późniejszej rozmowy w areszcie nazwał Elmirę niegodną dzierżenia Rilyamasil i odmówił dalszej dyskusji.

Andrei uciekł z aresztu w Strażnicy niedługo później, i od tamtej pory słuch po nim zaginął.

Aspekt Lisa
Victor

Tajemniczy osobnik, spotkany przez drużynę w Bylorhof. Proponuje drużynie łowców pomoc w unieszkodliwieniu Rzeźnika.

Po pokierowaniu łowców do Ruin Zamku Bylorhof, został zaatakowany przez Roberta Silberbauera. Rozdzieleni przez pozostałych, Viktor nazwał to działanie zdradą. Wyklinając łowców wampirów, opuścił ich.
Erhard Vetter

*Ten artykuł jest niedokończony. Możesz nam pomóc rozbudowując go.*
*Sylvania. Opowiadali mi o niej: kraina zewłokiem i ścierwem płynąca. Dewiacje to tutaj chleb powszedni, niech mnie wilk pogryzie... Nie wiem, kto przy zdrowych zmysłach dobrowolnie by tu przebywał—jednak wciąż was tutaj trzyma.*

*Znajdę was i zabiorę z tej zapomnianej przez Sigmara ziemi, choćbym miał sczeznąć. Sigmarycka przynależność musi powrócić do praworządnej części Imperium.*

*Tedy skupmy się na zadaniu miast podziwiać krajobrazy.*
Kapitan Neuer

Kapitan Neuer dowodził strażą miejską Nachthafen. W momencie pojawienia się w nim rezydencji Madame Kalfon, wraz ze swoimi ludźmi wkroczył do rezydencji i słuch o nim zaginął.

We wnętrzu rezydencji przepadła większość jego ludzi, a on sam stracił resztki odwagi.

W środku natknął się na Sigrid i Raouleta, którzy uratowali mu życie.

Odwdzięczył się za ratunek łowcom, donosząc na nich Gaultowi o ich kontakcie z wampirzycą Heloise, za co Magnus dosłownie go ozłocił. Podczas konfrontacji z łowcami, Neuer był pewny siebie i arogancki.

Na swoje własne szczęście zniknął z pola widzenia drużyny, kiedy nietoperze i Vargheisty spadły na plac pod Strażnicą.
Sylvania

Księstwo Sylvanii było niegdyś Imperialną Prowincją, zaś obecnie tereny te należą do Wielkiego Księstwa Stirlandu, choć jest to prawdziwe jedynie na mapach. Sylvania bowiem jest krainą mglistych lasów, głębokich bagien i porośniętych mchem fortec, które należą do wampirów - prawdziwych władców tej krainy. Żaden podróżnik o zdrowych zmysłach nie decyduje się na przeprawę przez tereny umarłych, zaś Imperialni obywatele uznają Sylvanię za całkowicie inny kraj, którego pragnęliby z daleka unikać.

## Istotne regiony

* Brachland
* Wzgórza Fennońskie
* Nawiedzone Wzgórza
* Warten
* Smocze Turnie
* Las Ghuli
Burmistrz Richmut Küchler

Burmistrz miasteczka Schwartzhafen, uważany za miejscowy autorytet.

W paraliżującej obawie przed najazdem nieumarłych, burmistrz Richmut zdecydował się na układy z Templariuszami z zamku Sternieste. Jego decyzja nie przypadła do gustu Ojcu Rupertowi z lokalnej świątyni Sigmara, jednak pakt utrzymywał Schwartzhafen na mapie przez długi czas.

Ten skończył się gdy chorąży Anselm Schternhel wraz z przytłaczającą nieumarłą armią otoczył miasteczko, żądając dowodu lojalności jako zapłaty za nie zrównanie go z ziemią. Zapłaty nie otrzymał, co doprowadziło do wydarzenia znanego później jako Ostatni Zmierzch Schwartzhafen, a co za tym idzie doszczętnego zniszczenia miasteczka.

Sam burmistrz zginął w tym samym wydarzeniu, zdekapitowany przez Anselma.
Heloise

Heloise (dawniej Madame Heloise Kalfon) to potężna użytkowniczka magii, Bretonka oraz sojuszniczka Łowców Wampirów.

Heloise jako mała dziewczynka była słaba i nieuleczalnie chora. Jej brat, chcąc ją ratować, umożliwił nekromancie Chigaru przemienienie jej w wampirzycę, znaną później jako Madame Heloise Kalfon, głowę sławnego Karnawału Lalek. Heloise stała się wpół szalona, wpół pogrążona w nieskończonym transie. W tym stanie odnalazła ją Drużyna Łowców, która przybyła do Nachthafen, by zbadać jej rezydencję.

Sigrid i Raoulet, poznawszy prawdę o przeszłości Heloise, postanowili ją oszczędzić i "uzdrowić", podając jej smoczą krew. To zatrzymało jej łaknienie krwi, jednak zachowała ona pewne inne wampirze cechy.

Przez dłuższy czas, Heloise podążała za Drużyną Łowców, by móc zawsze być w pobliżu, kiedy będzie potrzebna. Położyła kres życiu Lenki, ratując Lyrelle. Jej obecność okazała się nieoceniona w Schwartzhafen, gdzie była w stanie odzyskać nie tylko wszystkie magiczne przedmioty użyte przez drużynę jako katalizatory rytuału, ale również ocaliła życie Echo oraz jej kucyka.

Ponownie na pomoc drużynie przyszła w Lichenheim, poważnie raniąc Kerrytha i tym samym zmuszając go do ucieczki. Następnie wytworzyła iluzję głowy Vargheista, co pomogło w doprowadzeniu do udanego finału negocjacji z Królem Browarnikiem.

Heloise stawiła się w Strażnicy na chwilę przed jej oblężeniem, używając alter ego starego żebraka o imieniu Henryk Kulfon, by utrzymać anonimowość. W trakcie bitwy przyjęła rolę dowódcy niewielkiej chorągwi. Używając magii Ulgu, ukrywała część wojsk przed wzrokiem wroga, czekając na odpowiedni moment, by wykorzystać całą swoją moc. Gdy do Strażnicy wdarły się Varghulfy, Heloise uwolniła siłę smoczego ognia i uderzyła jednego z nich, poważnie go raniąc i uniemożliwiając mu regenerację, czym niezwykle przyczyniła się do jego pokonania.

Heloise zdołała przeżyć bitwę oraz następujące po niej bombardowanie, po czym zdecydowała, że nadszedł czas, by wróciła do domu. Zebrawszy wszystkich obecnych w zgliszczach członków Drużyny Łowców, podziękowała im za wszystko co dla niej zrobili, i pożegnała się. Przed swoim odejściem, użyczyła swych umiejętności Lotharowi, po czym ruszyła śladem Lyrelle, by z nią też móc się pożegnać.
Domena Ghur

Domena Wiatru Ghur. Ziemie bestii. Źródło bursztynowego Wiatru Magii.

Ghur to niebezpieczny i nieprzyjazny wymiar. Pokryty mrocznym, brunatnym lasem, gdzieniegdzie poprzetykany szczątkami ogromnych i potężnych bestii. Przebywanie w nim wzbudza niepokój, kręte ścieżki zdają się prowadzić donikąd, a same drzewa pochylają się nad zbłąkanymi podróżnymi, kpiąc z ich losu. Chwila nieuwagi może kosztować podróżnika życie, gdyż tyle wystarczy wprawionemu drapieżnikowi, których w tym wymiarze nie brakuje.

Osoby nie pochodzące z Ghur i nie należące do tej domeny wiele ryzykują, przybywając do niej. Nie jest ona przyjazna gościom i powoduje, że będą kręcić się w kółko po złowrogich kniejach, aż padną ofiarą bestii lub umrą z wycieńczenia. Jedynie Ci, którzy poznają sekrety Ghur, mogą poruszać się po tym wymiarze swobodniej, będąc w stanie odnaleźć drogę.

Gdy lykanie zaatakowali ruiny Strażnicy, porwali Reinmara von Falkenhayn i zaciągnęli go ze sobą do Domeny Ghur. Ich śladem natychmiast ruszyli Egmond i Lothar, chcąc go ratować. Według słów Wiedźmy, Reinmar jest dla nich kluczem do uwolnienia się z tego więzienia.

## Asanbosam

Rodzaj nieustraszonych i potężnych drapieżników.

Lothar von Falkenhayn napotkał jednego z nich, gdy podążał śladem Egmonda. Istota zdawała się wyzwać rycerza do boju. Ten przyjął wyzwanie i starł się z Asanbosam, mordując go, samemu zostając ranionym w twarz. Rana zadana przez to stworzenie zdawała się nie goić, mimo potępieńczej regeneracji wampira. Napoił się on następnie jego słoną, brunatną krwią.

Według słów Wiedźmy, osobnik napotkany przez Lothara był młody, a pojedynek z nim miał być dla niego rytuałem przejścia w dorosłość. Zabijając go, a następnie naznaczając się jego krwią, Lothar stał się celem zemsty pobratymców młodego łowcy.

Drużyna Łowców Wampirów natknęła się na jednego z nich również w Domenie Ghyran, było jednak dla nich jasne, że nie był on rdzennym mieszkańcem tamtego wymiaru.
Zombie

Młody Łowco! pamiętaj, że siła w jedności!

Niestety nie tyczy się to tylko łowców, gdyż dostateczna liczba tych przeklętych, martwych ciał, może stać się murem nie do przebicia, tudzież przytłoczyć Cię masą swoich nabrzmiałych ciał.

Nie są to silne bestie, ale praktycznie nigdy nie występują pojedynczo, a cała ich armia może kryć się tuż pod Twoimi stopami, lub w stawie nad którym się pochylasz.

Pamiętaj też, że mogą oni być zasłoną, lub osłoną dla ruchów innych ożywieńców.

Łowco! Nigdy nie ma jednego zombie!
Breidum Korholz

Przebiegły nekromanta, jeden z odprawiających rytuał.

Zawarł umowę z Robertem Silberbauerem, która doprowadziła do śmierci czterech rycerzy, lecz uratowała życia pozostałych.

Czarownik tytułuje się "Mówcą Drakenhofu" i twierdzi iż jest prawą ręką Dziedzica. Przekonywał o braku jego chęci do wojny na ziemiach Sylvanii, lecz niejednokroć groził konsekwencjami wejścia w jego drogę.
Ethezul Siewca

* Siewca
* Nergemlutch
* Karach
* Nar Ethezul
* Enver

Tajemniczy i wzbudzający ciarki nekromanta - łowcy podejrzewają że jego magia nekromancka ma jawne korzenie w magii czarnoksięskiej Chaosu. Tak jak jego tytuł na to wskazuje, Ethezul rozsiewa klątwę, która wyniszcza chorych, a nawet pozwala zarażonemu przeistoczyć się w awatara "Siewcy".

Pokonany przez Roberta i Sigrid, choć nie zabity.

Zawarł umowę z Silberbauerem, na której podstawie łowcy ze Strażnicy mieli pozostawić "interesy władcy Drakenhofu", a wówczas Strażnica zostanie oszczędzona. Warunki umowy na tę chwilę są podtrzymywane przez obie strony.

Jeśli ufać informacjom przekazanym przez Lorda Zirhana, nekromanta do tej pory nie opuścił Strażnicy, ukrywając się pośród ludności cywilnej ten cały czas.

Nekromanta znany jako Ethezul okazał się być jedynie fragmentami osobowości istoty znanej jako Siewca, potężnego czarnoksiężnika Boga Zarazy Nurgle'a. Po zabiciu zdziczałej formy nekromanty, Nergemlutcha i osłabionego marionetkarza Karacha, starli się z próbą Nurgle'a Wszechojca w domenie wiecznego życia i śmierci. Ukończywszy prawie wszystkie wyzwania, udało im się zbiec z pomocą Zaklinaczki Eldril, za co niemal przypłaciła życiem.

Ethezul został zapieczętowany w Elmirze Mrozowej, która od tamtej pory cierpi na straszliwą chorobę. Błogosławieństwo Ursuna przez pewien czas powstrzymywało jej rozwój, jednak od kiedy Kislevitka je utraciła, rozkład Ethezula powoli ją zabija. Według słów Khamûla, gdy Elmira umrze, Ethezul powróci do żywych.

W wizji, Elmira ujrzała i miała okazję porozmawiać z Enverem - człowiekiem, którym Siewca był, zanim przyjął to miano.
Sullivan Strażnik

Milczący zastępca mistrza zakonnego Archibalda.

Pomimo tego iż jest seneszalem (jeśli wierzyć plotkom nie opuszczał Zamku Sternieste od śmierci Konrada von Carstein), wyruszył na spotkanie z łowcami pod Strażnicą. Podczas tej krótkiej rozmowy zapewnił ich o swoich szczerych i honorowych zamiarach, lecz nie mógł tego powiedzieć o swoich braciach zakonnych. Przestrzegł łowców przed nimi, bowiem sam rzekł iż rozlew krwi byłby niepotrzebnym marnotrawstwem. Choć został wysłuchany, łowcy pozostali zdeterminowani.

Jak się jednak później okazało, Sullivan nigdy nie spotkał się z łowcami; całe spotkanie z łowcami było teatrzykiem zainspirowanym przez nekromantę Ethezula, działającego na polecenie Dziedzica. Ostrzeżenie przekazała w rzeczywistości marionetka nekromanty, a nie prawdziwy kasztelan Sternieste. Plan mający na celu sprowokowanie konfliktu między łowcami, a wampirzymi rycerzami zadziałał idealnie.

Sullivan wraz z innymi rycerzami pojawił się by obserwować pojedynek Lothara i Archibalda. To on pierwszy przemówił do Lothara, upewniając się co do jego tożsamości.

Kiedy Archibald posłużył się oszustwem do wygrania pojedynku, wściekły Sullivan zaczął protestować. To on zapieczętował ranę Lothara magią, a następnie przewiózł go do katakumb Sternieste by zaoferować mu wybór, jeden z ostatnich kielichów wypełnionych krwią Aborasha- Pierwszego Krwawego Smoka.

Kiedy do katakumb wkroczyło dwóch rycerzy, Sullivan ściął ich mieczem; jego ostatnimi słowami w kierunku Lothara była prośba o ocalenie honoru zakonu.

Kolejny raz rycerze spotkali się dopiero po bitwie o Strażnicę, w lochach Sternieste. Sullivan próbował powstrzymać Albrechta Nictusa przed przejęciem władzy w Zakonie, seneszal poniósł jednak porażkę, na skutek której stracił dłonie i został uwięziony w lochach zamku.

Podczas rozmowy z Lotharem w lochach, seneszal wyznał że uważa Nictusa za potwora, opowiedział też o mrocznej przeszłości zakonu i wyraził sceptycyzm co do jego dalszej roli w świecie. Przekonany przez Lothara nieco złagodził swoje stanowisko, natomiast pozostał w celi czekając na wyrok Mistrza Zakonnego.

Po powrocie ze swojej wędrówki Lothar odnalazł zabiedzonego Sullivana w miejscu swojego odosobnienia i z racji tymczasowego przywództwa nad zakonem podjął decyzję o wypuszczeniu go (ku pewnej dezaprobacie Elizy), a następnie przywróceniu go do dawnego stanu. Po napojeniu Sullivana krwią, oba wampiry porozmawiały o przyszłości nowego zakonu, a były Seneszal zapowiedział że dołączy w szeregi nowych Templariuszy jeśli Ci udowodnią wierność swoim nowym zasadom. Wampir zgodził się też dokonać wstępnej selekcji pozostałych Templariuszy,
Bagienny Kat

Krwiożerczy, dziki strigoi. Prawa ręka Rzeźnika i jego ogar. Przypisuje mu się nadnaturalną szybkość i bezmyślne barbarzyństwo, zaskakujące nawet jak na przedstawiciela Rodu Krwi Strigoi.

Pojawił się w Strażnicy, wyraźnie szukając jednego z łowców wampirów.

Zorganizował zasadzkę na drodze do Bylorhof, lecz po miażdżącej szarży konnych na pierwszą falę nieumarłych, Kat wycofał się w głąb Bagna.

Miał mieć swoje leże w Forcie Granicznym, co okazało się fałszem.

Po śmierci Rzeźnika, zwrócił się ponoć do tajemniczego Dziedzica Drakenhofu.

Według słów Kła, obecnie przebywa w Smoczych Turniach, a jego tropem podąża dawno niewidziany Robert Silberbauer.

Sigrid podejrzewa, że Kat może być bratem Roberta, ale zachowuje to spostrzeżenie dla siebie.
Wyklęci

*Ten artykuł jest niedokończony. Możesz nam pomóc rozbudowując go.*
Legiony upiorów, widm i duchów umarłych, które nigdy nie opuściły ziemi sylvańskiej. Niegdyś zostały spętane przez Alekhira Zdrajcę, jednak opustoszały Fort Bracher wskazuje na to iż władza nad Wyklętymi znalazła się w rękach nekromantów Drakenhofu.
Reinmar von Falkenhayn

Ostatni i najmłodszy z synów Arnulfa von Falkenhayna; 16 letni Reinmar familiarnie zwany Szpaczkiem, z racji radosnego i wszędobylskiego usposobienia jest ulubieńcem i poniekąd maskotką większości mieszkańców i służby Falkenbergu, wliczając nawet zwykle mało przystępnego kasztelana Horna. Grube kucharki zawsze wcisną mu kilka ciastek, zwykle gburowaci żołdacy sprzedadzą opowieści ze starć i kampanii, a koniuchy dają przejeżdżać się na najlepszych wierzchowcach rycerskich, kiedy nikt nie patrzy.

Reinmar jest dla reszty Falkenhaynów bratem przyrodnim. Jego matką jest Helena z Marienburga, szczerze nienawidzona przez aktualnego seniora rodu- Dietricha, na co niestety przekłada się dosyć irracjonalna niechęć do Szpaczka. Kiedy Helena po śmierci męża, została zmuszona do powrotu do rodziny, Reinmar odmówił podążenia wraz za nią, uważając się za pełnego Middenlandzczyka, a Falkenberg za swój jedyny dom (w Marienburgu zresztą nie był ani razu, jest wychowany na Ulrykanina, a Manaan jest dla niego obcym bóstwem). Kategorycznie sprzeciwia się pomysłom matrymonialnym, którymi zarzuca go niechętny mu Dietrich. Nie ma zamiaru żenić się przed 20tką i na pewno nie z kimś spoza jego ukochanej prowincji, a tym bardziej nie przez zaznaniem przygód, o których naopowiadali mu przygodni na burgu minstrele i Lothar.

Reinmar parokrotnie podejmował próby zjednania sobie Dietricha, ale na propozycje wspólnych aktywności brat zawsze znajdował różne wymówki. Reinmar nie rozumie czym zasłużył sobie na ledwo tajoną niechęć seniora rodu von Falkenhayn, przez co rośnie mu na niego złość za próby wyzucia go z Falkenbergu.

Lothar z kolei absolutnie uwielbia Szpaczka i widzi jego żądzę przygód jako podobną jego własnej 13 lat temu, robi więc wszystko żeby ją podsycić. Zawsze raczy brata opowieściami, czy to w listach, czy podczas odwiedzin na Falkenbergu, a podczas ostatniej wizyty podarował mu piękny, kuty na zamówienie miecz. Przy aprobacie słabego już wtedy ojca, obiecał Reinmarowi, że podczas kolejnej wizyty na zamku, weźmie go ze sobą jako giermka, ale przeciągająca się kampania w Sylvanii nieco utrudniła realizację obietnicy. Ziarno trafiło na podatny grunt i Reinmar coraz bardziej niecierpliwi się nieobecnością Lothara. Szczerze kocha brata i liczy, że ten jakoś wpłynie na pomysły matrymonialne Dietricha, ale boi się zawrzeć swój problem w listach (które dopiero od zakotwiczeniu się w Strażnicy mogły zresztą regularnie przychodzić.)

Reinmar uważa Borisa za nudziarza i po kilku próbach kontaktu dał sobie spokój, a brata zostawił temu cokolwiek robi w swoich komnatach. Próbował się go nawet o to pytać, ale jedyne co usłyszał, było wyburczane "Zrozumiesz jak będziesz starszy". Patrząc na brata, Reinmar ma w duchu nadzieję że stanie się to jak najpóźniej.
Para

Para, znany również jako Pararolax, to antykwariusz z Krainy Zgromadzenia oraz dawny opiekun i wychowawca Echo, którą przygarnął z niejasnych powodów, gdy była jeszcze zbyt młoda, by to pamiętać.

Posiadał niejasne związki ze Strażą Cmentarną.

Zmarł w tajemniczych okolicznościach, nie pozostawiając po sobie testamentu.
Karaz-Kazak-rhun

Karaz-Kazak-rhun (ᚲᚨᚱᚨᛉ-ᚲᚨᛉᚨᚲ-ᚱᚺᚢᚾ) - owiany mitem i legendą młot runiczny, opatrzony Legendarną Runą Thungniego. Pozwala wykuć niemal każdą runę jako runę trwałą, w czasie, który wystarczyłby do wykucia tej runy jako tymczasowej (wyjątek stanowią runy jednokrotnego użytku, takie jak Runa Przeznaczenia). Jeśli wierzyć podaniom, to właśnie nim posługiwał się sam Bóg-Przodek, Thungni, sporządzając swoje legendarne arcydzieła. Wszedł w posiadanie Sigrid Grzmotorękiej w Kuźni Bogów, po tym jak przez usta Kadrina Szkarłatnogrzywego została jej przekazana wiedza o doli, która spotkała boskiego patrona wszystkich Kowali Run.

W trakcie Ostatniego Zmierzchu Schwartzhafen, Sigrid użyła go by podtrzymać i wzmocnić rytuał otwarcia bramy. Gdy w wyniku manifestacji chaosu otworzyła się wyrwa w rzeczywistości, która groziła przerwaniem rytuału, Mistrzyni Run poświęciła Karaz-Kazak-rhun, by do tego nie dopuścić.
Roland Dewota

* W pełnej zbroi
* Portret

Roland z Zakonu Gorejącego Słońca - energiczny i silnie wierzący rycerz, o łagodnym i sympatycznym usposobieniu.

Towarzyszył łowcom podczas Ofensywy Brachlandu, a następnie udał się wspomagać najemników pod Strażnicą Konrada.

Udało mu się ujść z życiem z masakry sił najemników, ale po powrocie do Strażnicy został wraz z Askanem aresztowany przez Gaulta i wsadzony do lochu. Podczas transportu jeńców dwójce rycerzy udało się przebić do lasów okalających miejsce zasadzki. Tam spotkali Elmirę wraz z Lyrelle, które zaopatrzyły ich w środki potrzebne do zdobycia koni. Następnie rycerze wyruszyli poderwać Zakon Gorejącego Słońca do krucjaty i usunięcia Gaulta ze Strażnicy.

Po bitwie o Strażnicę, Lothar spotkał Rolanda wraz z Askanem, Egonem i innymi Rycerzami Gorejącego Słońca pośród sił Talabeclandu w trakcie próby oblężenia zamku Sternieste. Rycerze rozpoznali swojego dawnego kompana i niemal nie doszło między nimi do bitwy, Roland jednak deeskalował sytuację, powstrzymując Egona przed rzuceniem się do pojedynku z wampirem i pozwalając mu odejść.
Zakon Pantery

Zakon Rycerzy Panter wywodzi się z czasów przerażających Krucjat do Arabii i upadku Kalifa Jaffara. Wojownicy Sułtana dekorowali czaszkami panter swoje hełmy, a skóry egzotycznych zwierząt służyły im za płaszcze. Kiedy Jaffar został pokonany, grupa zwycięskich Rycerzy zabrała z pola bitwy skrwawione skóry zwierząt i przytroczyła je jako trofea do swych zbroi. I tak zrodził się Zakon Panter, zakon mężnych Rycerzy, znanych i szanowanych w całym Imperium. Specjalizują się w walce z rosnącą plagą zwierzoludzi.

Znani członkowie zakonu:

* Komtur Heinrich Lettman (K.I.A)
* Rycerz Lothar von Falkenhayn (ten najprzystojniejszy)
* Rycerz Adelhard Grimminger (K.I.A.)
* Rycerz Siegbald Holdermann (K.I.A.)
* Rycerz Romuald von Scherzer (Inwalida wojenny)