Kaz Brekker - Ratunek

Siedziałem spokojnie na krześle w ogródku piwnym. Obok w najlepsze trwała dyskoteka, która odbywała się tu co tydzień w piątek i sobotę. Mugolska młodzież lubiła to miejsce. Jezioro, które znajdowało się obok do najcieplejszych nie należało, jednak nikomu to tu nie przeszkadzało. W jego sąsiedztwie powstało mnóstwo stoisk i knajpek. Jedna z nich organizowała weekendowe potańcówki. To właśnie w niej siedziałem.

Nie znałem tu nikogo. Moi znajomi byli w Hogwarcie a na wakacje rozjechali się do swoich rodzin, tak samo jak ja. Nie znając nikogo z czarodziejów z okolic mojego domu z czystej nudy decydowałem się chodzić i funkcjonować wśród mugoli. Dziś pierwszy raz przyszedłem na tą imprezę.

Siedziałem sam przy jedynym wolnym stoliku w ogródku. Zamówiłem sobie mugolskie piwo. Co prawda w świetle ich prawa byłem nieletni, tutaj jednak wśród innych dzieci nikt nie przejmował się wiekiem. Rozglądając się po tańczących ludziach, którzy gibali się w rytm Blinding Lights, spostrzegłem ze jestem obserwowany. Blond włosa dziewczyna siedziała przy barze z drinkiem o zielonkawym kolorze. Uśmiechała się do mnie. Speszyłem się lekko opuszczając wzrok, skarciłem się jednak w duchu i nawiązałem z nią kontakt wzrokowy odwzajemniając uśmiech. Uznałem, że to był wystarczający sygnał. Wstałem zwalniając miejsce i ruszyłem do baru, gdzie siedziała. Gdy zbliżyłem się zorientowałem się ze jej drink nie był wcale zielony a koloru nadawała mięta. Widziałem brązowy cukier i kostkę lodu.

- No cześć - uśmiechnęła się do mnie ponownie – Nie znam cię. Przyjechałeś tu na wakacje?

- Nie...- mruknąłem czując uścisk w gardle, "Co się ze mną dzieje?". Dziewczyna widząc moją pauzę tylko ciepło się zaśmiała.

- Jestem Daisy. A ty nie jesteś stąd, bo bym cię znała. Mieszkam tu niedaleko.

- Em... właściwie to jestem stąd. Kaz. Kaz Brekker.

Mina dziewczyny trochę zrzedła:

- Brekker? Z tych Brekkerów? Znaczy no... - widać ze się zakłopotała.

- Tak, z tych dziwaków, którzy mieszkają w pałacyku na wzgórzu i o których całe miasto plotkuje jacy to są nienormalni - parsknąłem - Nic nie szkodzi, znam plotki na nasz temat.

Daisy zaśmiała się głośno, biorąc słomkę do ust. Zaczęła pić drinka spoglądając się na mnie z zainteresowaniem:

- Wiec, dlaczego nie chodzisz do naszej szkoły?

- Cóż, rodzice wysłali mnie do szkoły z internatem do tego... - chwile myślałem nad miejscem, nie mogłem powiedzieć przecież ze Hogwart – … do Londynu. Uznali ze będzie to dla mnie lepsze

- No dobrze, ale w poprzednie wakacje cie tu nie widziałam.

- Unikam raczej towarzystwa.

- Wiec co się zmieniło w tym roku?

- W sumie nie wiem - zmarszczyłem brwi - Może ciekawość jak tu jest po latach? Może dojrzałem i potrzebuje kontaktów z ludźmi w moim wieku? Niestety nie wiem. W każdym razie jestem, tu i teraz. Ale ciągle mówimy o mnie. Co ty tu robisz? Czekasz na kogoś?

- Można tak powiedzieć. Czekałam na ciebie – zaśmiała się - Nie czekałam na nikogo konkretnego. Po prostu miałam ochotę napić się Mohito. Moje koleżanki wyleciały na wakacje do Egiptu, mój chłopak... były chłopak okazał się być chujem wiec obecnie nie mam towarzystwa. Znaczy teraz mam. Drinka. I ciebie.

- Miło mi - odparłem - Często tu bywasz?

- Ostatnio częściej. Lubię patrzeć na tych wszystkich ludzi. Lubię tańczyć. Czuje się wtedy wolna.

- Ja nie przepadam za takimi rozrywkami - rzuciłem wtrącając - Znaczy obserwowanie mugoli wydaje mi się zabawne. - wypaliłem nieświadomie

- Mu... kogo? - zdziwiła się dziewczyna a ja spaliłem potężnego buraka

- Emm... tak mówimy w Londynie na … ludzi z małych miasteczek. To nic obraźliwego. - szybko wymyśliłem wymówkę.

Daisy chyba chwyciła moje tłumaczenie, bo uśmiechnęła się do mnie zalotnie. Poczułem niepokojące ukłucie w żołądku. Była ładna, zbyt ładna by móc się jej oprzeć. Napiłem się piwa, by przełamać to uczucie, jednak ono nie znikało. Zacząłem unikać jej wzroku, jej pięknych niebieskich oczu. Widząc to roześmiała się, chwytając mnie za rękę.

- Chodź zatańczymy dziwaku z Brekkerów - zaczęła mnie ciągnąć wśród tańczącą młodzież.

A ja poszedłem za nią. Nie było już dla mnie ratunku.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Wakacje nabrały dla mnie koloru słońca oraz błękitu morza. Dzień za dniem mijał leniwo, a ja w pewnym momencie spostrzegłem, że kładę się spać tylko po to by wstać rano i wyjść do miasta by spotkać się z Daisy. Tego dnia chciała mi pokazać kwiaciarnie swojej mamy. Uwielbiała kwiaty, co do tego nie było wątpliwości. Nosiła kwiatowe sukienki, często opowiadała, jak wygląda praca w kwiaciarni, jak zajmować się różnymi odmianami kwiatów. Wiedziała dużo, bo często pomagała swojej Mamie, jednak miałem wrażenie, że sama również to uwielbia i stanowiło to dla niej bardziej hobby niż pracę.

Czekałem w umówionym miejscu, gdy przyszła. Miała na sobie dziś różową sukienkę z lekkim kwiatowym motywem. Pocałowała mnie w policzek na powitanie. Zadrżałem. Zawsze tak reagowałem.

- Hej Kaz. To co, gotowy poznać moją mamę?

- To już poważny krok. - zażartowałem - poznaje twoich rodziców, myślę ze już powinniśmy powoli myśleć nad datą ślubu.

Daisy zaśmiała się głośno zwracając na siebie uwagę przechodzących obok mugoli:

- Uważaj, bo się skusze.

Zaczęła mnie prowadzić główną ulicą miasteczka. Gdy dotarliśmy na miejsce pokazała mi mały lokal, upchnięty mieczy kawiarnie a sklep spożywczy. Szyld nad drzwiami głosił: “Złota Magnolia”. Daisy weszła do środka, a ja ruszyłem za nią. Dzwonek przyczepiony nad drzwiami obwieścił nasze przybycie. Za małą ladą pojawiła się kobieta. Wyglądała jak klon Daisy, tylko trochę starszy. Ktokolwiek zobaczył je obie, nie mógł mieć wątpliwości ze to rodzina. Matka i córka.

- Mamo, to jest mój przyjaciel Kaz. Kaz, to moja mama.

- Dzień dobry Pani – powitałem ją lekko zestresowany a ona w odpowiedzi uśmiechnęła się równie ciepło jak czyniła to Daisy.

- Miło mi cię poznać. Daisy tyle o tobie mówi...

- MAMO! - zaprotestowała dziewczyna

Zaśmiałem się widząc reakcje Daisy. Dziewczyna zaczerwieniła się i wzięła mnie za rękę ciągnąc:

- Chodź pokaże ci kwiaty na zapleczu i ogródek za sklepem.

Nie oponowałem. Przestałem oponować już jakiś czas temu. Płynąłem teraz z prądem jedynie zaciekawiony, gdzie mnie to zaprowadzi.

Zaplecze było pełne kwiatów. Kwiaty cięte czekały w wodzie, doniczkowe stały przy oknach by miały dostęp do światła. Daisy zaczęła mi opowiadać, dlaczego konkretne kwiaty są przechowywane w odpowiedni, inny sposób niż inne.

- Które są twoje ulubione? - zapytałem.

- Zgadnij. - uśmiechnęła się zalotnie Daisy – Jak zgadniesz przewidziana jest nagroda.

Zacząłem się rozglądać po pomieszczeniu. Chwile to trwało, gdy moim oczom ukazała się doniczkowa odmiana stokrotek. “No tak...” Pomyślałem widząc związek z jej imieniem. Podszedłem do doniczki, już chciałem urwać kwiat, ale wtedy przypomniałem sobie, że tak się nie robi z kwiatami i byłaby niezadowolona. Zrobiłem jednak ruch dłonią który musiała zauważyć. Cofnąłem rękę. Wtedy jakby z pod ziemi tuż przede mną wyrosła Daisy. Spojrzała mi głęboko w oczy i szepnęła:

- Cieszę się, że słuchasz co mówię. - powiedziała mając pewnie na myśli swój wykład o tym jak nie zrywać kwiatów - Cieszę się, że zgadłeś. - powiedziała jeszcze bardziej zmysłowo i intymnie przegryzając lekko dolną wargę.

Pocałowałem ją. Posmakowałem jej ust z lekką truskawkową pomadką. I znów nie było dla mnie ratunku.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Moja mama pracuje w Departamencie Tajemnic. Ostatnimi czasy jednak stała się pracoholiczką. Nie dość, że przestała zwracać na nas uwagę, to jeszcze zaczęła mieć dziwne humory. Jednego dnia była miła i uśmiechnięta, drugiego dnia wyglądała jakby chciała nas zamordować. Raz była ciepła i otwarta, a raz chciała wymordować całą rasę ludzką. Miałem tez nieodparte wrażenie, że worki pod jej oczami przybierają dziwnego, czarnego odcienia. Chociaż zapewne mi się wydaje. Dziś niestety miała gorszy dzień:

- Nie możesz się spotykać z Mugolem! - zagrzmiała przy śniadaniu – Jak ty sobie to wyobrażasz.

- Daj mu spokój Gretta - mruknął znudzony Ojciec zachowując dużo ciepła i zrozumienia dla swojej żony – Nie żyjemy w średniowieczu, czarodzieje od dawna mieszają się z Mugolami i nikt nie robi z tego powodu afery.

- No właśnie i jak ty się możesz temu spokojnie przyglądać Beniamin?! - zwróciła się do mojego ojca pełnym imieniem, to oznaczało ze robiło się poważnie - Może ty masz to gdzieś, ale ja nie będę patrzyła jak nasz syn kala naszą krew z jakąś brudną Mugolką!

Wściekłem się. Wstałem tak mocno ze krzesło poleciało do tyłu. Czerwony ze złości krzyknąłem wygarniając jej:

- Jesteś rasistką wiesz?! RASISTKĄ I DO TEGO IDIOTKĄ KTÓRA NIC W ŻYCIU NIE OSIĄGNEŁA, MIMO, ŻE CAŁYMI DNIAMI PRZESIADUJESZ W PRACY!

- Marsz do pokoju, ale już! - powiedziała przerażająco spokojnie moja mama – Do końca wakacji masz szlaban na wychodzenie z domu jasne?! A jeśli zobaczę w pobliżu tą mugolke to tak ją załatwię, że nigdy już na ciebie nie spojrzy, słyszysz?

- Przesadzasz - westchnął mój Ojciec – Synu...

Słowa ojca już jednak do mnie nie dotarły. Trzasnąłem drzwiami wychodząc. I nawet nie wiedziałem, że nie ma już dla mnie ratunku.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Kilka razy próbowałem uciekać, ale moja matka naprawdę była zła. Sprytna magia blokowała każdą próbę mojej ucieczki. Poza samotnością najgorsza była świadomość, że Daisy mogła pomyśleć, że ją zostawiłem, tak zupełnie bez słowa. Zdesperowany pewnego dnia wysłałem jej sowę z listem wyjaśniającym. Jakie było moje zdziwienie jak ta sama sowa przyniosła mi odpowiedź, jakby Daisy odpisała na list od razu.

*Hej*

*Nie masz komórki czy Internetu? To też Ci rodzice odcięli? Nie wiedziałam, że masz udomowioną sowę chociaż bardziej zaskakujące jest to, że to ona przyniosła mi list.*

*Wracając do Twojej wiadomości: Twoi rodzice zachowują się bardzo niemiło względem Ciebie. Idę ich wyjaśnić. Nie mają prawa zabraniać Ci się spotykać z kimś, zwłaszcza że nie robimy niczego złego, czekaj na mnie.*

*Daisy*

Zanim zdążyłem odpisać by ją powstrzymać poczułem, jak każdy mieszkaniec domu, że ktoś wchodzi na posesje. Spojrzałem przez okno. Była to ona. Zanim zbiegłem po schodach drzwi były już otwarte.

- Ty musisz być Daisy! - powiedziała moja matka ciepło. Wydawało się, że dziś ma lepszy dzień - wejdź, śmiało, zapraszamy. Napijesz się czegoś?

- Dziękuje, właściwie przyszłam do Kaza.

Gdy zbiegłem ze schodów stanąłem obok Daisy jakbym chciał osłonić ją przed swoją matką.

- Ależ to niczemu nie przeszkadza. - powiedziała moja mama – zapraszamy do salonu, zrobię herbaty, mam też przepyszne ciasteczka. Ben! - zawołała mojego tatę

- Jestem w salonie niech wejdą.

Chwyciłem Daisy za rękę a ona się uśmiechnęła, zaprowadziłem ją do salonu. Z jej perspektywy był to późny styl Wiktoriański jednak dla nas był to standard. Mój ojciec siedział w fotelu czytając proroka codziennego. Obrazki nie poruszały się jednak w oczach Daisy jak widzą to czarodzieje.

- Dzień dobry proszę Pana. - przywitała się Daisy

- Cześć - powiedział mój tata nie przestając czytać - siadajcie.

- Co to za gazeta? - spytała Daisy – nie kojarzę takiej.

- A to taka wiesz... branżowa - powiedziałem próbując wyjaśnić.

- Tak branżowa - odłożył ją tata i spojrzał na nas – Ależ wy słodko wyglądacie.

Daisy się roześmiała a ja lekko zawstydziłem.

- Są państwo bardzo mili - powiedziała Daisy – kolejny dowód na to, że plotek nie należy słuchać.

Chwyciłem ja za rękę, poczułem, że tak należało. Złe emocje zaczęły opadać a ja poczułem się znowu szczęśliwy, a moja dziewczyna również wyglądała na taką.

Moja matka weszła do pokoju. Nie miała jednak tacy z ciastkami i herbatą. W jednej ręce trzymała szklaną kulę, z czymś czarnym w środku. Istota, która była w niej zamknięta zdawała się mieć czerwone oczy i być nieregularną czarną masą. W drugiej ręce trzymała różdżkę wycelowaną prosto w nas. Jej oczy spowiły się czernią. Daisy wstała gwałtownie i krzyknęła. Mój ojciec poderwał się z fotela, jakby mając wrażenie ze stało się coś magicznego i mugol to zobaczyła, jakież było jej zdziwienie, gdy odwracając się różdżka jego żony celowała mu prosto między oczy. Osłoniłem swoim ciałem Daisy samemu nie wiedząc co się dzieje.

- Zabij go - przemówił demoniczny głos z kuli. Mojej matki tu nie było. Była już tylko ona.

Mój ojciec z paniką w oczach próbował chwycić swoją różdżkę, ale był zbyt wolny.

- Avada kedavra! - zielony błysk wypełnił całe pomieszczenie, Daisy przeraźliwie krzyknęła, gdy mój tata padł martwy.

- Dziewczynę zabij - powiedział głos z kuli – a chłopaka zamienimy w żywiciela.

Chwyciłem różdżkę taty i stanąłem przed Daisy by ją osłonić.

- EXPELLIARMUS! - krzyknąłem w nadziei ze wytracę Matce różdżkę i uciekniemy. Tak się jednak nie stało. Różdżka była mojego taty i nie słuchała mnie. Wiązka zaklęcia wystrzeliła w powietrze, wtedy zaś Matka zareagowała. Nie wiem jakie zaklęcie rzuciła, ale rąbnąłem z hukiem o ścianę. Walcząc by nie osunąć się w ciemność widziałem jak opętana celuje różdżką w Daisy i wypowiada słowa klątwy. Zielone światło ponownie wypełniło pomieszczenie a ja chciałem krzyknąć. Rozpłakać się. Rzucić się na nich. Nie dałem jednak rady. Głos uwiązł mi w gardle. Widziałem jej ciało, wyglądała jakby leżała, jakby dla zabawy nie ruszała się by za chwile spróbować mnie wystraszyć. Łzy popłynęły mi po policzkach. Przez chwile miałem myśl by się poddać. By po prostu umrzeć. Wtedy jednak ze wszystkich znanych emocji ogarnęła mnie złość. Złość tak wielka, że przejęła mój ciało i umysł. Z trudem chwyciłem różdżkę taty, która leżała obok mnie. Nie panowałem nad tym co robię. Furia mną kierowała.

Matka zbliżyła się. Zaczęła wypowiadać jakieś słowa. Poczułem potworny ból na całym ciele, a szczególnie w lewej nodze. To tylko wzmocniło moją złość, podniosłem drżącą ręką różdżkę, mając nadzieje ze tym razem zadziała.

- Drętwota!! - krzyknąłem, ale różdżka znowu nie zadziałała. Czar dedykowany matce poleciał obok, trafiając prosto w kule którą trzymała w ręce. Ta wybuchła. Czarna mgła niczym bomba zalała cały dom w potężnej magicznej eksplozji, pochłaniając moją matkę razem z nią. Ostatnie co pamiętam to spadający na mnie sufit. To był koniec. Nie było dla mnie ratunku.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Obudziłem się w łóżku. Rozejrzałem się nieprzytomnie. Zobaczyłem znajome logo, którego nie spodziewałem się zobaczyć. Szpital Św. Munga. Zobaczyłem kątem oka napis na ścianie korytarza: “Piętro Czwarte: Urazy Pozazaklęciowe.” Wtedy wszedł do mnie uzdrowiciel. Spojrzał na mnie pogodnym, acz poważnym wzrokiem. Zaczął mówić:

- Przykro mi...

Reszta słów, które wypowiedział zlały się w jedną całość. Trudno powiedzieć czy słuchałem, czy tylko mój mózg rejestrował diagnozę i opowieść o tym co się stało. Pojedyncze łzy spływały mi po policzkach niezależnie od mojej woli a ja już wiedziałem z całą stanowczością i pewnością: Nie było dla mnie ratunku.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

PROROK CODZIENNY. 23 SIERPNIA 2022

WIELKA MAGICZNA KATASTROFA W OKOLICACH LOUGH NEAGH!!

Wczoraj późnym popołudniem w okolicach Jeziora Lough Neagh doszło do potężnej magicznej katastrofy. Wybuch pochłonął dom i rodzinę czarodziejów zamieszkujących w nim. Ekipa ratownicza która pojawiła się na miejscu zidentyfikowała trzy ofiary śmiertelne, dwóch czarodziejów i jednego mugola. Ocalała jedna osoba. Na miejscu działa nieprzerwanie ekipa Aurorów oraz Obliviatorów. Według nieoficjalnych informacji przyczyną katastrofy miał być artefakt ukradziony przez mieszkankę tego feralnego domostwa, która pracowała w Departamencie Tajemnic.

Zapytany o komentarz Szef Departamentu Tajemnic, Francis Abrams tak skomentował zajście: “Bardzo mi przykro z powodu tej katastrofy i śmierci jakie za sobą pociągnęła. Procedury Departamentu Tajemnic są bardzo rygorystyczne by nie dopuszczać właśnie do takich kradzieży i tego typu następstw. Tragedia jednak pokazuje, że niestety coś nie zadziałało musimy pochylić się nad obecnymi procedurami by nie dopuścić do powtórki w przyszłości.”

Zajście w liście otwartym do pracowników Departamentu Tajemnic skomentował także Minister Magii, Thomas Shelby: “To smutny dzień, Zarówno dla Departamentu jak i świata magicznego. Śmierć nigdy nie jest niczym dobrym a cierpienie jakie spowodowało będzie nieocenione dla rodziny i bliskich. Należy jednak spojrzeć wstecz, popatrzeć co nie zagrało i naprawić to, by takie katastrofy nie miały już miejsca.” Biuro Aurorów nie komentuje ... (czyt. dalej str. 3)