Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/12 - Dyskusje o Bogu i prawdzie

*Kiedy wracałem z pracy i mijałem tory, moją uwagę zwrócił siedzący na nich duży bury kot. Pomyślałem, że warto będzie go zabrać, bo w moim nowym mieszkaniu trzeba było pozbyć się panoszących się w nocy myszy. Zabrałem kota z torów i wziąłem na ręce. Był bardzo ciężki. Nie stawiał oporu. Pomyślałem, że prawdopodobnie jest czyjąś własnością, bo wyglądał na najedzonego. Wtedy na placu pojawiła się Linna Kanefield. Była ubrana w niebieski płaszczyk i szarą spódnicę.*

*- Dzień dobry, panie Czesławie, widzę, że znalazł pan mojego Browniego - powiedziała. Wypuściłem kota z rąk, a on przybiegł do swojej pani. Wzięła go na ręce.*

*- Linka, mam do ciebie interes.*

*- Słucham, panie Cześku.*

*- Czy mogłabyś przychodzić co jakiś czas z kotem do mojego mieszkania? Chodzi mi o to, żeby wyłapywał myszy.*

*- Dobrze. Mogę już teraz pójść z panem, bo mam dużo czasu.*

*Poszliśmy do kamienicy Sudyłakowicza. Zastaliśmy właściciela i przywitaliśmy go. Usiadłem na łóżku. Linna zdjęła płaszczyk, po czym zajęła krzesło naprzeciwko łóżka. Brownie został przez nią wypuszczony na podłogę i zaczął biegać po pokoju.*

*- Wygodnie się panu mieszka? - zaczęła rozmowę.*

*- Tak, wyspałem się ostatnio całkiem porządnie.*

*- Mam do pana sporo pytań odnośnie waszej religii.*

*- Słucham.*

*- Czy u was jest tak, że prawie wszyscy wierzycie w Boga?*

*- Tak, chyba nie znam osoby niewierzącej.*

*- U nas nikt nie wierzy. Czy jest wam to potrzebne?*

*- To istotny element naszej kultury i tradycji, choć osobiście nie czuję bliskiej więzi z Bogiem.*

*- Mógłby pan opowiedzieć coś więcej o waszej religii?*

*- Bóg nazywa się Sawan, ale często mówi się na niego Nasz Pan. Wierzymy, że przez sto lat żył na ziemi i nauczał ludzi. Przybrał w tym czasie trzy osoby, na trzydzieści trzy i jedną trzecią roku każdą. Jest jedyną postacią, którą możemy czcić, nie mamy innych bogów ani świętych. Jego bratem bliźniakiem jest diabeł. Pokłócili się na początku stwarzania świata i ta kłótnia trwa do dziś. Data stworzenia świata to według naszych wierzeń 15000 lat temu, 1 rok Pierwszego Okresu.*

*- Co za bzdury?! Ziemia ma około czterech miliardów lat, życie powstało ponad dwa miliardy lat temu, a Pierwszy Okres zaczął się od wynalezienia pisma!*

*- Dla nas religia jest ważniejsza niż nauka.*

*- Nie uważa pan tego za głupie?*

*- Nie zastanawiałem się nad tym. Wierzymy jeszcze, że Bóg mieszka na Słońcu, a diabeł na najdalszej planecie - Pierścieńcu.*

*- Następna bzdura! Przecież Pierścieniec nie jest najdalszą planetą, jest nią Błękitnik.*

*- My znamy planety tylko do Pierścieńca. O tak: Suchotnik, Żółtoziem, Ziemia, Czerwieniec, Olbrzym, Pierścieniec.*

*- Bladoziem i Błękitnik - uzupełniła Linna.*

*- Nie uczyłem się o dwóch ostatnich planetach, gdyby zapytać mojego nauczyciela przyrody, pana Wątłę, nie wiem, czy by w ogóle je znał.*

*- Znaczy, że wasza wiedza astronomiczna jest na niskim poziomie.*

*- Bez przesady, pan Wątło wie bardzo dużo. Kiedyś nauczył nas nazw wszystkich gwiazdozbiorów widocznych na niebie w ciągu roku.*

*- Jakiej wielkości są gwiazdy? Tego też pana uczył?*

*- Mniejsze od Księżyca. Znajdują się na odległości 20 000 kilometrów od Ziemi.*

*- Ha ha ha, nie wytrzymam ze śmiechu! Gwiazdy są przeważnie większe od Słońca i są setki razy dalej.*

*- Nie wierzę.*

*- Pana sprawa. A dlaczego gwiazdy świecą?*

*- Na ich powierzchni znajduje się bardzo jasny piasek.*

*- Pan mnie rozwala tymi odpowiedziami, duszę się ze śmiechu! Z czego zrobiony jest Księżyc? Z sera?*

*- Nie, z piasku i błota sklejonego do kupy przez Boga.*

*- Ha ha ha, a jak to się nie rozpada?*

*- Aniołowie nad tym czuwają.*

*- A z czego zrobione jest Słońce?*

*- Jest puste w środku, bo mieszka w nim Bóg. Powierzchnia jest zrobiona z ognia otoczonego warstwą smoły, pod którą znajduje się warstwa błota.*

*- Słońce jest większe czy mniejsze od Ziemi?*

*- Około trzy razy mniejsze.*

*- Cudowne odpowiedzi, ten pan Wątło naprawdę dużo pana nauczył. A jak to możliwe, że Bóg jest jedyny? Czy oznacza to, że bogowie krasnoludów są fałszywi?*

*- Sądzę, że nie. Jest jeden w obrębie naszej religii. Tamci bogowie zapewne też istnieją, tylko my ich nie wyznajemy.*

*- Czyli on nie jest jedynym bogiem na świecie?*

*- Raczej nie, ale nie wiem.*

*- Gdzie mieszkają pozostali bogowie?*

*- Prawdopodobnie w krajach swoich wyznawców.*

*- A u nas nie mieszka żaden bóg?*

*- Jeśli to kraj bez religii, to nie.*

*- Dlaczego ten wasz jest jakoś szczególny i mieszka na Słońcu, a nie w którymś kraju?*

*- Nie wiem. Może jest najważniejszym bogiem.*

- *Jak wygląda Bóg?*

*- Jest wysoki i dobrze zbudowany. Ma siwą brodę i długie, gęste włosy. Ma zielone oczy. Jego twarz pomimo wyglądu starca jest pozbawiona zmarszczek, a ciało przypomina takie jak u mężczyzny w kwiecie wieku. Nosi białą szatę do kostek i sandały.*

*- Czy Bóg odwiedza Ziemię?*

*- Tak, zstępuje do Parahudei, stolicy naszej religii i rozmawia z Najwyższym Kapłanem.*

*- O czym rozmawiają?*

*- To ścisła tajemnica.*

*- Jak często to się odbywa?*

*- Myślę, że co wtorek.*

*- Dlaczego wtorek jest u was najważniejszym dniem tygodnia?*

*- Bo we wtorek Bóg stworzył ludzi.*

*- Ilu ludzi stworzył naraz?*

*- Dwadzieścia par - po równo mężczyzn i kobiet.*

*- Gdzie to się stało?*

*- Na miejscu, w którym po wielu stuleciach powstała Parahudeja.*

*- Czy stworzył też ludzi wyznających inne religie?*

*- Nie wiem. Każda religia ma inny mit o stworzeniu człowieka, więc sądzę, że tamtych ludzi stworzyli ich bogowie.*

*- Czy wierzy pan we wszystko, co jest napisane w Świętej Księdze?*

*- Tak. To najszczerszy dokument, niezbite fakty.*

*- Jak to możliwe, że Bóg jest nieskończenie dobry, a jednak pozwala na tyle zła na świecie?*

*- Zło powoduje diabeł, a na świecie trwa ich odwieczna walka.*

*- Czy Bóg nie ma wystarczająco dużo siły, żeby raz na zawsze pokonać diabła?*

*- Wydaje mi się, że nie może tego zrobić. Ich siły się równoważą.*

*- Czy istnieją diabły innych religii?*

*- Nie wiem. Nie słyszałem o nich, być może nasz jest jedyny.*

*- Czy Bóg kontaktuje się z innymi bogami?*

*- Tego też nie wiem, ale przypuszczam, że tak.*

*- Czy Bóg jest wszechmogący?*

*- Nie, jeśli nie może pokonać diabła. Bóg też nie może kłamać ani popełnić żadnego innego grzechu. Może robić wszystko, co jest moralne i logicznie uzasadnione.*

*- Czy Bóg jest wszechwiedzący?*

*- Raczej nie, ale na pewno wie wszystko o Ziemi i jej mieszkańcach.*

*- Wie, co jadłam wczoraj na obiad?*

*- Wie, ale nie jest mu to potrzebne, bo w Niego nie wierzysz.*

*- Czy Bóg potrafi czytać w myślach?*

*- Z pewnością potrafi.*

*- Czy słyszy teraz naszą rozmowę?*

*- Słyszy.*

*- A widzi nas?*

*- Widzi, chociaż na pewno nie jest nami zainteresowany. On ma za dużo spraw na głowie.*

*- Czy zatem Bóg potrafi być wszechobecny?*

*- Zdecydowanie.*

*- Czy jest w stanie przejąć kontrolę nad obszarem innych bogów?*

*- Nie jestem pewny, ale sądzę, żeby Mu nie pozwolili.*

*- Czy Bóg kocha swoich wyznawców?*

*- Tak, ta miłość jest bezgraniczna.*

*- Czy kocha tych, którzy w Niego nie wierzą, na przykład mnie?*

*- Nie wiem, ale na pewno szanuje.*

*- Czy Bóg ma pieniądze?*

*- Nie, nie są mu potrzebne. Jego nie obchodzą wartości materialne.*

*- Czy Bóg będzie żył wiecznie?*

*- Dopóki będzie miał wyznawców. Naszym zadaniem jako osób wierzących jest niedopuszczenie, aby Bóg umarł.*

*- Czy Bóg miał początek?*

*- Nie wiadomo, Bóg i diabeł istnieli przed powstaniem świata, a nikt nie wie, co było wcześniej.*

*- Czy Bóg je i pije?*

*- Nie, ale robił to, kiedy przez sto lat żył na Ziemi.*

*- Czy miał jakieś ulubione posiłki?*

*- Nie, jadł wszystko, co mu podali.*

*- Czy Bóg szanuje wszystkich ludzi?*

*- Mam co do tego całkowitą pewność.*

*- Szanuje nawet Kalfidów?*

*- Tak, ale pod warunkiem, że diabeł ich nie opętał. Wierzymy, że ci walczący na wojnie zostali przez niego opętani.*

*Naszą dyskusję o Bogu i prawdzie przerwał pan Sudyłakowicz.*

*- Panie Czesławie, macie gościa - zwrócił się do mnie.*

*- Niech wejdzie - odpowiedziałem. Był to Leszek Dybicki. Przedstawiłem mu Linnę i powiedziałem, o czym rozmawialiśmy. Złożył mi propozycję:*

*- Panie Czesiu, jest w okolicy niezła krasnoludzka karczma. Mają tam piwo i mięso wieprzowe. Widzę, że ma pan wolny czas, to czemu byśmy nie skoczyli do niej?*

*- Dobrze, muszę cię pożegnać Linka, zabierz Browniego - odpowiedziałem i ruszyłem do wyjścia. Dziewczyna pomachała mi na pożegnanie, wzięła na ręce kota, który w czasie naszej długiej rozmowy złapał dwie myszy i poszła do wyjścia. Dybicki prowadził, a ja szedłem za nim. Wyszliśmy z kamienicy i podążyliśmy szeroką ulicą.*

*- To jest za lasem poza miastem, jedno z moich ulubionych miejsc - powiedział Leszek. Pół godziny później dotarliśmy. Karczma była ogromna - był to trzypiętrowy murowany budynek z białego pustaka, pokryty ciemną dachówką, mający przeszło dwadzieścia metrów szerokości i dziesięć długości. Na ogromnym szyldzie było napisane zielonymi literami na brązowym tle: AMMURT HUBBEKUPP ZAPRASZA. Weszliśmy do środka. W karczmie było prawie pusto, tylko dwóch Hagalończyków w kącie sali sączyło piwo z beczki. Za ladą wycierał kufel Ammurt Hubbekupp we własnej osobie. Był przysadzistym, klockowatym krasnoludem o ogromnej twarzy ze skórą na niej przypominającą końską. Miał brązową, szczeciniastą brodę i długie włosy opadające na ramiona i plecy. Pachniało od niego wódką, a w całej sali unosiła się woń alkoholów i pieczonego mięsa. Pieczeń wieprzowa z kuflem piwa! To by było coś! O tym marzyło od kilku miesięcy moje podniebienie.*

*- Cześć Leszek - zaczął krasnolud.*

*- Cześć. Oto mój rodak, szlachcic Czesław Jagoda - przedstawił mnie.*

*- Miło mi poznać pana szlachcica - bezemocjonalnie oznajmił Ammurt.*

*- Co nowego? - dopytywał się Leszek.*

*- Cichorowski stoczył pojedynek z Prodem i został śmiertelnie ranny.*

*- Kto by pomyślał?*

*- Prod będzie cię potrzebował w przyszłym miesiącu.*

*- O, to dobrze, wreszcie będę gdzieś w trasie.*

*- Granmot wczoraj u mnie był.*

*- Czego ta zakała waszej rasy chciała?*

*- Żądał pięciuset pundów pożyczki, bo inaczej jego sługusy spaliłyby karczmę!*

*- On znowu swoje. Poproszę dwie pieczenie wieprzowe z ziemniakami i dwa ciemne piwa.*

*- Służę uprzejmie. A, jeszcze jedno, przed tygodniem byli tu ludzie Tidga. Pytali o ciebie.*

*- Co im odpowiedziałeś?*

*- Że nic nie wiem.*

*- I dobrze. Ten krasnolud chce się na mnie zemścić z powodu mojego odejścia z jego zakładu.*

*Ammurt podał do stołu i najadłem się za wszystkie czasy. Kiedy wspólnie z Dybickim wracałem z leśnej karczmy, zobaczyliśmy Granmota otoczonego czterema fagasami. Szantażowali Kirka Redwooda, właściciela restauracji, koło której mieszkał Leszek.*

*- Redwood, na jutro ma być haracz - sześćset pundów. Inaczej rozbijamy ci okna - mówił fabrykant.*

*- Dobrze, dobrze - niecierpliwie odpowiadał właściciel i nerwowo łykał powietrze.*

*- Jak u ciebie z interesem, Redwood?*

*- Jak najlepiej, największy utarg od lat.*

*- U mnie najgorszy od dwudziestu. I co poradzisz? Muszę pożyczać.*

*- To nie pożyczka, to szantaż!*

*- Nie nadużywaj słów, kochasiu. To jest grzeczna prośba o pieniądze.*

*- A nie możemy rozwiązywać tego bez przemocy?*

*- Nie! Takie jest prawo moich bogów!*

*- Bardzo wygodnie jest zakryć się bogami, żeby usprawiedliwić swoje niecne działania.*

*- Nikim się nie zakrywam, stwierdzam faktyczny stan rzeczy! Wszystko, co robię, jest moralne i uzasadnione.*

*- Moralność Awskarlawera Granmota, nowa wersja moralności, tak?*

*- Nie! Moralność moich ojców, dziadów i pradziadów! Idę i masz być mi posłuszny! W przeciwnym razie twoje okna pójdą precz!*

*Opuścił przestraszonego Kirka. Dybicki wrócił do siebie, a ja poszedłem do kamienicy.*

*- Panie Czesławie, list do pana - powiedział pan Sudyłakowicz. Wziąłem od niego kopertę. List był zaadresowany do Howlersfield, bez podania szczegółowego adresu. Sądzę, że listonoszowi trochę zajęło dostarczenie go we właściwe miejsce. Zdziwiłem się, kiedy zobaczyłem napis: "Do mojego kochanego brata, Czesława Jagody z Taszowa". Poznałem charakter pisma, to napisała Radocha. Zacząłem czytać, pełen emocji:*

*"Drogi Czesiu,*

*Wczoraj wyszłam za mąż za Stacha Przygodę i odtąd mieszkam u niego. Stach przebudowuje swój dom, więc na razie śpimy u jego rodziców. Nasz nowy dom ma być niebieski, cały pomalowany ultramaryną. Tata martwił się o ciebie i był bardzo zdenerwowany, kiedy dowiedział się, że jesteś na liście zaginionych. Wielu ludzi cię szukało, ale na szczęście dowiedzieliśmy się, gdzie kończy się linia kolejowa, którą odjechałeś. U taty teraz wszystko dobrze, jest w doskonałym nastroju, bo wujowie upolowali dzika, z którego mama zrobi pieczeń. U mamy też dobrze, tylko czasem narzeka na ból głowy. Włodek i Mirek wczoraj wrócili z karczmy mocno podchmieleni i tata z mamą zrobili im sporą awanturę, ale już się wyciszyli i smacznie śpią. Mama często powtarza, że brakuje jej ciebie i nie może się pogodzić z widokiem pustego łóżka i miejsca przy stole. Napisz proszę, co u Ciebie. Czy poznałeś nową kulturę i czy ci się tam podoba. Mam nadzieję, że odjechałeś bez uprzedzenia pana majora z jakiegoś bardzo ważnego powodu. Pan Gadowski upominał się o ciebie. Chce cię widzieć w szkole do końca roku. Sławek został symbolicznie pochowany na naszym cmentarzu. Wiem, że musi Ci go bardzo brakować. Życzę Ci szybkiego powrotu do ojczyzny i dużo szczęścia w życiu.*

*Twoja Siostra Radosława".*

*Od razu postanowiłem napisać odpowiedź:*

*"Droga Radko, cieszę się, że zostałaś żoną Stacha i będziesz mieszkać w nowym miejscu. Życzę Ci udanego pożycia małżeńskiego na długie lata i gromadki ładnych dzieci, a moich siostrzeńców. Pojechałem pociągiem tylko dlatego, że przypadkiem wszedłem do niego w stanie wątpliwej trzeźwości. W Peinii jest dobrze, poznałem wielu dobrych ludzi, między innymi komendanta Ethelreda Mallarda i jego rodzinę, pana Wolimira Sudyłakowicza, u którego mieszkam w kamienicy czynszowej, Leszka Dybickiego, z którym prawdopodobnie wrócę do kraju i Linnę Kanefield, czternastolatkę, z którą prowadzę ciekawe dyskusje. Pozdrów ode mnie całą rodzinę i powiedz, że bardzo ich kocham. Cieszę się, że Sławek zasłużył na godny pochówek. Pan Gadowski w tym roku raczej mnie nie zobaczy.*

*Twój Brat Czesław".*

*Od razu udałem się na pocztę i oddałem ten list. Potem poszedłem do domu Mallardów i zagrałem w wojnę ze wszystkimi mężczyznami w rodzinie. Gra trwała długie godziny, więc wróciłem do kamienicy dopiero późnym wieczorem, przedtem jedząc kolację u Redwooda.*

KONIEC ROZDZIAŁU DWUNASTEGO