Duch

**Duch** (ang. **Ghost**) to młody samiec pandy wielkiej wychowany przez śnieżne lamparty.

## Wygląd

Duch to leucystyczna panda z czarnymi pazurami. Jego futro zamiast być czarno - białe jest w całości beżowe a jego nos ma różowy odcień.

## Charakter

Duch jest niezdarny i nieśmiały. Często boi się, że nie sprosta oczekiwaniom swojej przybranej rodziny.

## Wystąpienie

### *Ocaleni z potopu*

Duch i jego przybrane rodzeństwo spotykają Szadź i Grada na szczycie góry. Obie pantery śnieżne wyzywają Ducha za jego różnice, a jego rodzeństwo rusza w jego obronie. Po konfrontacji, Duch jest świadomy tego, jak różni się od innych panter śnieżnych. Chociaż nie zdaje sobie sprawy, że w rzeczywistości jest pandą, doskonale zdaje sobie sprawę, że jego rysy są niezwykłe jak na panterę śnieżną.

Później Duch i jego rodzeństwo ćwiczą skakanie przez Bezkresną Paszczę, jak to jest w zwyczaju dla panter śnieżnych, aby przeskoczyć przez nią jako rytuał przejścia. Jednak Duch zmaga się podczas treningu. Młodym znowu przeszkadzają Szadź i Grad, którzy przybyli do paszczy, by wyśmiać Ducha i wyzywają go na wyścig, aby udowodnić rację. Duch przyjmuje ich wyzwanie, myśląc o tym jak o okazji do wykazania się. Duch, Szadź i Grad ścigają się do drzewa, a Duch w myślach zauważa, że ​​może być całkiem szybki, jeśli się do tego przyłoży. Jednak dziedzictwo pandy bierze górę, gdy traci oddech podczas wyścigu i potyka się o skałę. Dzięki temu pantery śnieżne pierwsze docierają do drzewa.

Szadź drwi z Ducha za jego niezdolność do wykonywania zadań, które byłyby proste dla panter śnieżnych. Duch retorycznie pyta Szadź, czy chce wiedzieć, co mógłby zrobić. Młode Lodowicy bronią się, przypominając młodemu Zimy, że Bezkresna Paszcza nie jest częścią terytorium żadnej pantery, więc para ma takie samo prawo do przebywania w paszczy jak młode Zimy. Śnieżyca następnie mówi Szadzi i Gradowi, że ona i jej rodzeństwo mają również prawo do wytarcia zadowolonych z siebie wyrazów z twarzy. Szadź sarkastycznie twierdzi, że Duch byłby zadowolony, gdyby jego rodzeństwo pospieszyło mu z pomocą. Ciarka sugeruje, że Duch może przełamać młode Lodowicy na pół, ponieważ ma bardzo silne szczęki. Zanim Szadź lub jej brat zdążą odpowiedzieć, im i młodym Zimy przerywa ryk Lodowicy.

Lodowica wskakuje, by bronić swoich młodych. Szadź opowiada swojej matce, że młode Zimy pozwoliły Duchowi ich zjeść. W odpowiedzi Lodowica żąda, aby Duch i jego rodzeństwo trzymali się z dala od jej dzieci. Gdy młode Zimy i Duch wycofują się, Lodowica grozi, że zadrapie Ducha jako wiadomość dla Zimy. Sugeruje, że być może wtedy Zima zaakceptuje pomysł, że Duch nie należy do gór. Mówi młodym Zimy, że to ​​jest "wystarczająco złe", że Zima zatrzymała Ciarkę, pomimo tego, że młoda jest malcem z miotu, ale Lodowica jest szczególnie wściekła, że Zima zatrzymała Ducha, którego uważa za dziwaka, i wierzy, że jest niczym, ale kłopotem i życzy sobie, żeby Zima go zjadła, kiedy miała okazję. Zima przybywa, mówiąc Lodowicy, że młode byłego są warte dziesięć miotów, nazywając młode Lodowicy łobuzami i stwierdza, że Duch jest jej młodym i ma pełne prawo do życia w Górach Białego Grzbietu.

Po tym, jak Zima przyjmuje wyzwanie Lodowicy na pojedynek, Duch z niepokojem obserwuje, jak Zima walczy z Lodowicą. Mimo że Zima jest doskonałą łowczynią, Duch nadal obawia się, że Lodowica może mieć górną łapę w walce. Walka kończy się remisem. Kiedy Zima eskortuje swoje młode z powrotem do jaskini, Duch zauważa w myślach, że jego łapa nie boli już tak bardzo. Jednak zraniona łapa Ducha zaczęła szczypać jeszcze bardziej, gdy on i pantery śnieżne schodzili z góry. Gdy docierają do wejścia do jaskini, Zima zapewnia Ducha, że ​​zbada jego łapę, gdy tylko wejdą do środka. Cztery młode padają w gnieździe, które dzielą z Zimą. Gdy Duch podnosi zranioną przednią łapę, Zima ją liże. Następnie Duch myśli o tym, jak chce być dobą panterą i w myślach zauważa, że ​​jeśli jest wystarczający, aby przejść przez paszczę, nie czułby się skrępowany tym, jak mało odziedziczył po swojej rodzinie i w ogóle innych panter śnieżnych.

Później Śnieżny Kot zostawia ślad odcisków łap na śniegu dla Ducha, prowadząc go i jego przybraną rodzinę do jelenia, którego zabijają i zjadają.

Gdy młode Zimy są zagrożone przez rodzinę słonecznych niedźwiedzi, Duch rzuca się w ich obronie. Podczas konfrontacji słoneczne niedźwiedzie ujawniają Duchowi, że nie jest panterą śnieżną, ale raczej niedźwiedziem, chociaż ani Duch, ani niedźwiedź nie wiedzą, jakiego rodzaju. Duch początkowo stara się zaakceptować ideę, że w rzeczywistości jest niedźwiedziem, ale zdaje sobie sprawę, że słoneczne niedźwiedzie miały rację, kiedy zauważa, że ​​jest bardziej podobny do nich niż jego rodzina.

Tymczasem Łowca Cieni informuje Łodygę, jedną z biologicznych sióstr Ducha, i Zrywka, o Duchu, kiedy ujawnia (chociaż nie z nazwy), że ​​Ulewa nie była jej jedynym członkiem miotu i że w miocie Łodygi były trzy młode. Zrywek jest początkowo sceptycznie nastawiony do tego nieznanego rodzeństwa, ponieważ nikt mu ani Łodydze nie powiedział, że ma więcej niż jedno rodzeństwo. Łodyga uważa jednak, że Łowca Cieni może mówić prawdę o tym rodzeństwie. Łodyga i Zrywek postanawiają zapytać Śliwy o jej rodzeństwo, gdy ją znajdują.

Duch próbuje przeskoczyć przez Bezkresną Paszczę, aby udowodnić sobie, że jest w rzeczywistości młodym Zimy. Jednak Duchowi nie udaje się i wpada do wąwozu. Pesymistycznie wierzy, że umrze, mając nadzieję, że śnieg pokryje jego ciało, by nie zdenerwować przybranej rodziny. Nadchodzą Zima, Śnieżyca, Ciarka i Mróz, a Zima skacze do wąwozu. Duch następnie przyznaje Zimie, że nie jest jego prawdziwą matką. Zima informuje go, że jest adoptowany, ale powiedziała mu, że jest jej młodym, aby go nie skrzywdzić, ponieważ bardzo go kocha. Zima przeprasza, stwierdzając, że Duch jest jej synem, nawet jeśli go nie urodziła. Przyznaje, że wiedziała, że Duch to niedźwiedź, choć nie wiedziała, jakiego rodzaju. Rozpoczyna się trzęsienie ziemi, a Zima i Duch uciekają z wąwozu. Duch wyłania się z Bezkresnej Paszczy bez szwanku, choć Zima zostaje zabita. Dzieci Zimy są przerażone, a Ciarka wielokrotnie wzywa matkę, prosząc, by do nich wróciła. Śnieżyca sprawia, że ​​Ciarka przestaje i oskarża Ducha o zabicie jej matki, nazywając go dziwakiem. Śnieżyca próbuje go zaatakować, a on nie walczy, ponieważ wierzy, że na to zasługuje, chociaż Ciarka ją powstrzymuje.

Ciarka broni swojego brata, ale Duch opuszcza góry, nie chcąc skrzywdzić swojego rodzeństwa bardziej, niż już to zrobił. Ciarka dogania Ducha i dołącza do niego w jego podróży.

## Ciekawostki

* Mimo tego, że w "Ocalałych z potopu" Duch jest opisany jako w całości biały, to na okładkach "Rzeki Sekretów" i "Wyprawy do Smoczej Góry" widać u niego beżowe umaszczenie.

## Galeria

Duch na angielskiej okładce "Rzeki sekretów"Duch na angielskiej okładce "Wyprawy do Smoczej Góry"Duch na chińskiej okładce "Wyprawy do Smoczej Góry"