Cysiex

Pochodzenie
 Profesja/zawód
 Wiara
 Płeć
 Dzierżona broń
 Status

Samotny pustelnik tułający się po wyspie Khorinis. W chwilach, gdy nie zapuszcza się samotnie w głuszę, znaleźć go można w gospodzie "Pod Martwą Harpią".

## Charakterystyka

Spokojny, uprzejmy, wesoły, lubi czasem odpowiedzieć sarkastycznie na pytania, które w jego mniemaniu są głupie lub odpowiedź jest oczywista. Nie daje się łatwo sprowokować. Jest również leniwy i obojętny na większość rzeczy. Kulturalnie i grzecznie się odnosi do kobiet.

## Uzbrojenie

Ma ze sobą długi, jednoręczny miecz z magicznej rudy z wyrytym w piśmie runicznym słowem "przeznaczenie" oraz małymi zadziorami po bokach ostrza. Jego zbroja została wykuta z najlepszej stali i magicznej rudy. Na plecach nosi zwykły łuk kompozytowy. Nosi przy sobie jeszcze sztylet.

## Umiejętności

Perfekcyjnie włada broniami jednoręcznymi. Jest mistrzem stylu Natashbar. Potrafi strzelać z łuku oraz skradać się. Zna jedynie podstawy walki broniami dwuręcznymi. W strzelaniu z kuszy jest kompletnie zielony. Jeśli chodzi o magię to potrafi jedynie przyzwać ognika, który oświetla mu drogę.

## Historia

Rozdział I -Coś się zaczyna.

Nordmar. Mimo iż wiosna nadeszła, chłód utrzymywał się w małej, niezbyt zaludnionej wiosce na wschodzie. Wioska ta, mimo wojny z orkami nie została jeszcze podbita, gdyż nie atakowały jej duże oddziały orków, a wojownicy dzielnie stawiali opór pojedynczym grupkom orków. Właśnie tam, w małym drewnianym domku narodził się Cysiex. Jego ojciec był wojownikiem a matka zielarką. Cysiex po ukończeniu 3 lat wykazał zainteresowanie zarówno specjalizacją ojca jak i matki. Zaczął powoli przyswajać podstawowe informacje na temat zielarstwa i podstawy walki bronią. Jego ojciec był w stanie szkolić go wyłącznie w walce bronią jednoręczną, jednakże dopóki nie ukończył 8-miu lat uczył go jedynie teorii oraz pokazywał podstawowe sekwencje. Dopiero gdy osiągnął odpowiedni wiek ojciec postanowił szkolić go już w praktyce:

-Synu, nadszedł czas. Może i jesteś jeszcze małym dzieckiem ale sądzę, że jesteś gotów na praktyczne szkolenie-rzekł do Cysiexa ojciec

-To świetnie ojcze-odrzekł entuzjastycznie Cysiex. Obiecuję że cię nie zawiodę.

-Wiem o tym. Pokładam w tobie wielkie nadzieje. Ale dość gadania. Zaczynajmy trening.

Cysiex trenował codziennie po kilka godzin. Kolejne godziny spędzał z matką słuchając o roślinach i pomagając jej przygotowywać lekarstwa. I tak codziennie aż do pewnego wydarzenia. Był wtedy jesienny, deszczowy wieczór. Cysiex miał wtedy już 16 lat. Mimo deszczu nadal trenował na dworze. Nagle do domu przybiegł posłaniec:

-Szybko! Tragedia nadchodzi, musicie uciekać! -krzyczał posłaniec wbiegając na posesję

-Spokojnie. Co się stało?-zapytał zdumiony Cysiex.

-O-o-orkowie. Nadchodzą. Nasi wojownicy ich powstrzymują ale kazali mi tu przybyć i kazać się wszystkim ewakuować.

-Wojownicy? Jest tam mój ojciec?

-Był. Ale... niestety...

-Nie musisz kończyć-przerwał mu Cysiex. Natychmiast się stąd ewakuujemy.

Wtem rozbrzmiał dźwięk bębnów. To orkowie. Roznieśli oddział wojowników i wkroczyli do wioski. Cysiex natychmiast pobiegł do matki.

-Matko! Musimy uciekać. Orkowie przybyli.

-Jak to? A co z ojcem?-zapytała matka.

-On... poległ-odpowiedział jej ze smutkiem.

Matka Cysiexa zaczęła płakać. Cysiex chciał ją pocieszyć ale wiedział że jeśli zostaną tu chwilę dłużej, to orkowie przybędą, a on jest zbyt słaby by ich pokonać. Złapał matkę za ręke i wyprowadził z domu. Zaczęli biec w stronę lasu, gdzie mogli znaleźć schronienie. Jeden ork zauważył ich i zaczął gonić z toporem wzniesionym ku górze. Matka Cysiexa potknęła się i upadła. Zanim Cysiex zareagował, ork miał już topór wbity w ciało matki. Cysiex wpadł w szał. Zobaczył leżący na ziemi miecz. Podniósł go i z szałem rzucił się na orka. Ork nie zdążył zablokować ciosu i skończył marnie. Cysiex w szale poodcinał mu wszystkie kończyny a zwłoki posiekał na kawałki. Otrząsając się i spojrzał na zwłoki matki i ze łzami w oczach uciekł do lasu. I tak oto zaczęła się jego kilkuletnia tułaczka.

Rozdział II-Początek tułaczki.

Cysiex znalazł jaskinię w środku lasu, w której się schronił. Nadal myślał o tym, co się wydarzyło w wiosce. Nadał miał w oczach obraz swojej matki przeciętej orkowym toporem. Nie zważając na to czy orkowie go znajdą czy też nie chłopak położył się i poszedł spać. Nazajutrz na szczęście wstał cały i zdrowy. Spokojniejszy, lecz nadal zdruzgotany postanowił poszukać pożywienia. Wpierw jednak wyruszył nad pobliskie jezioro, by się umyć i odświeżyć. Po kąpieli poszedł w las poszukać jedzenia. Ku jego zdziwieniu natknął się na stado owiec, które musiało uciec z wioski. Cysiex zaprowadził kilka owiec do jaskini i zabił je. Mięso złożył na skórze jednej z nich. Rozpalił ognisko i przygotował posiłek. Po spożyciu go postanowił zrobić coś, czego nie podjąłby się ktoś o zdrowych zmysłach. Postanowił pójść na pole bitwy i odzyskać miecz swojego ojca. Omijając z daleka wioskę przybył na miejsce bitwy. Na jego nieszczęście wokół zwłok poległych kręciło się dwóch orków. Cysiex wiedział że bezpośrednie starcie z dwoma orkami to dla niego za dużo i postanowił jednego wyeliminować po cichu. Podniósł kamień i rzucił nim kilka metrów od siebie. Jeden z orków usłyszał uderzenie kamienia i podszedł sprawdzić co to za dźwięk. Wtem Cysiex zakradł się od pleców i poderżnął orkowi gardło. Mając tylko jednego przeciwnika chłopak rzucił się na niego bezpośrednio. Pole bitwy było oddalone od wioski, toteż samotny ork nie mógł wezwać wsparcia. Potężny ork nie mógł nadążyć za szybkim użytkownikiem miecza jednoręcznego i szybko poniósł klęske. Cysiex rzucił miecz na bok i zaczął szukać ostrza swojego ojca. W końcu pomiędzy truchłami odnalazł charakterystyczne ostrze. Nie znał pisma runicznego, toteż nie mógł odczytać napisu na ostrzu. Cysiex przypiął miecz do pasa, zabrał sztylet i torbę z pobliskich zwłok i bezpiecznie wrócił do jaskini. Przebywał w niej kilka dni, po czym zdecydował co będzie od teraz robił. I tak oto został pustelnikiem wędrującym po świecie. Rzadko kiedy pojawiał się w w okolicach wiosek czy miast. Opuścił rodzinne strony próbując zapomnieć, co się tam wydarzyło.

Rozdział III-Kolejny etap przygody. Podróż na Khorinis.

Minęło 6 lat od wydarzeń w ostatniej ludzkiej wiosce Nordmaru. Cysiex mający już 22 lata zbliża się właśnie do Vengardu. Od ostatnich wydarzeń zmienił się. Stał się sarkastycznym, odciętym od cywilizacji wojownikiem. Raz tylko zawitał w mieście, gdzie wszystkie zdobyte pieniądze przeznaczył na arcydzieło płatnerstwa. Zbroję z najlepszej stali oraz magicznej rudy. Lekka, a zarazem twarda zbroja chroniła jego ciało przed atakami. Do tego chodził zawsze w czarnym, długim płaszczu z kapturem. Jeśli chodzi o posługiwanie się bronią jednoręczną, to należał już do mistrzów walki tym typem oręża. W lesie znalazł jeszcze łuk oraz kołczan ze strzałami. Z takim zestawem broni, nową zbroją i umiejętnościami wkroczył do Vengardu, by w karczmie porządnie napić się piwa. Idąc ulicami miasta w końcu napotkał karczmę, wszedł do niej i od razu podszedł do barmana:

-Poproszę kufel najlepszego piwa.

-Nasz klient nasz pan. Zgaduję że pan na statek?-odrzekł karczmarz

-Statek? Jaki statek?-zapytał zaciekawiony podróżnik

-Ano statek. Zabiera ludzi do Khorinis. W mieście jest zbyt dużo orków. Prawdopodobnie niedługo wypchną ludzi stąd do portu. Król i inni otoczeni barierą są bezpieczni.

-Khorinis... gdzie to jest?

-Na wschodzie. Khorinis to wyspa, na której znajduje się Górnicza Dolina. Są tam największe zasoby magicznej rudy na całym...

Karczmarz nie dokończył. Na zewnątrz słychać było krzyki. Cysiex wyszedł na zewnątrz. Jego oczom ukazał się gigantyczny pożar rozprzestrzeniający się po okolicznych budynkach. Do głowy podróżnika wpadł pomysł "Hmm. Khorinis to nie takie złe rozwiązanie. Nigdy tam nie byłem. Podróż tam może być ciekawa". Namysł nie trwał długo. Cysiex natychmiast pobiegł do portu. Statek już odpływał. Niestety wejście było zablokowane przez straż. To nie przeszkodziło Cysiexowi. Zwinnie wyminął strażników i przeskakując drobną szczelinę między odpływającym statkiem a portem, wylądował na pokładzie. Spokojnie usiadł opierając się o ścianę:

-Cóż za spryt-usłyszał podróżnik.

Odwrócił się i zobaczył obok siebie siedzącego maga.

-Takiego czegoś dawno nie widziałem. Kim jesteś?

-Samotnikiem. Podróżuję, przeważnie po lasach.

-Mhm. Ruszasz więc do Khorinis? Kolejny etap przygody?

-Dokładnie-odparł Cysiex. A kim ty jesteś?

-Ja?-uśmiechnął się mag. Jestem zwykłym poczciwym magiem. Nie płynę na Khorinis. Akurat ten statek płynie jeszcze na Wyspy Południowe. Tam mój cel.

-Dosyć daleko-odparł samotnik. Życzę powodzenia.

-Dziękuję.

Mag zamilkł przez chwilę, i wręczył Cysiexowi zwój.

-To inkantacja pewnego zaklęcia. Przyzwie ognika, który oświetla teren dookoła użytkownika. Chcesz się tego nauczyć?

Cysiex zastanowił się po czym przytaknął głową. Całą podróż na Khorinis uczył się pod okiem maga tego jednego, prostego zaklęcia. Gdy statek cumował na Khorinis, Cysiex pożegnał się z magiem, podziękował mu za naukę jakże przydatnego zaklęcia i stanął na zupełnie nowym lądzie. Lądzie, na którym przeżyje wielką przygodę i spotka nowych ludzi.

Uczestniczył w odbiciu miasta i obaleniu Lazira, a także zabił samozwańczego "Króla Wyspy", zakańczając Wojnę Lazirską.