Na własnym gospodarstwie A.D. 1375

Część 10 kampanii Dziennik Manokradcy

W kilku akapitach opiszę nasz nowy wspólny dom i streszczę zdarzenia, jakie miały miejsce w pierwszym roku mojego, Tristana, Savany i Lorrana tam pobytu.

Włości Uroczyska mają kształt kwadratu o boku dwóch mil. Można nazwać je wielką polaną pośród Lasu Duchów (gdzie ulokowaliśmy drwalówkę i myśliwego). Zajmują ją sady (gdzie wznieśliśmy barcie), pola uprawne (które zmeliorowaliśmy), pastwiska i winnice na pagórkach. Środkiem płynie strumień (który spiętrzyliśmy jazami, by powstały stawy rybne).

Tam gdzie przecina on gościniec na pagórku w centrum naszych ziem znajduje się donżon i obwarowane palisadą sioło na dwieście dusz.

Otacza je fosa (która napędza odbudowany przez nas młyn). We wsi postawiliśmy kaplicę, kuźnię, stajnię, karczmę z browarkiem i spichlerz.

Z obawy przed wypełzającymi nieustannie z Lasu Duchów złymi humanoidami, zwołaliśmy wiec sąsiedzki, na którym powołaliśmy do życia wspólną jednostkę zwiadowców, złożoną z gajowych oddelegowanych przez każdy z folwarków. Dowództwo nad oddziałem objęli obdarzeni największym doświadczeniem wojskowym sąsiedzi, których liderką jest **baronessa Sindiracka** – koleżanka Savany z Collegium Virginum i początkująca magiczka z **Sorcerion**. Owa czaroplotka jest córką tzw. **Baronów- Cyganów**, czyli elfiego rodu, który w dobie powstania Coeranys oddał hrabinie zasługi nie mniejsze od innych familii, ale zabrakło dlań lenna. Od tego czasu władczynie Ruorven wypłacają im corocznie dochody równe zyskom z baronii z tym zastrzeżeniem, że w chwili, gdy zdobędą oni ziemie, wynagrodzenie zostanie wstrzymane. Minęło kilka stuleci, a Baronowie-Cygani wciąż korzystają z beneficjum, parając się hodowlą pegazów i sprzedawaniem swych usług jako najemna jednostka kawalerii powietrznej. Sindiracka jest dziedziczką i przyszłą głową tego rodu. Obecnie usamodzielnia się i nabywa doświadczenia jako „nadworna” magiczka i narzeczona naszego sąsiada – rycerza aasimara **Ezechiela**. Rozpisuję się o nich, bowiem zawdzięczamy im nie tylko bezpieczeństwo (jako że wzorowo chronią przed goblinami kilkanaście folwarków), ale i dobrą pogodę, ponieważ wyprawili się niegdyś w głąb Lasu Duchów, gdzie usunęli z miejsc magicznych zsyłające ulewy i zarazę runy negatywnej energii wraz z plemieniem goblinów odpowiedzialnym za ich powstanie. Jakby tego było mało, Sindiracka i Ezechiel (wespół z innym sąsiadem Uroczyska ex-korsarzem) odbyli serię morskich patroli, podczas których pogromili handlarzy żywym towarem z Pałacu Miłosierdzia, a odbitych niewolników osadzili jako chłopów (także na Uroczysku). Kończąc wątek poświęcony naszym sąsiadom, warto dodać, że stale ich przybywa, bowiem lenno i amnestia darowane przez biskupa Desmonda wabią tu rozlicznych awanturników, którym nie straszne sąsiedztwo goblinoidów i kompletny brak opieki ze strony lokalnego barona. Ostatnio przybyła zgraja półorków, których przywódca zwołuje sobie podobne wyrzucone poza margines społeczeństwa i otoczone pogardą dzieci gwałtów, obiecując im w zamian za służbę – życie w miejscu, gdzie nikt ich nie będzie poniżać.

Pogranicze Lasu Duchów ma oczywiście też mroczne strony. Postrachem lokalnych pomazańców bożych (czyli niestety także nas) jest niejaki **Peryton** – awnsheghlien. Napada on niechronionych infantów krwi i dokonuje **krwiobójstwa**, pożerając serce. Jego pierwszą ofiarą był nasz sąsiad, młody rycerzyk, który uciekł w te strony przed narzeczoną, którą porzucił dowiedziawszy się że jest ciężarna. Gdy samotnie podróżował gościńcem, Peryton uderzył z powietrza, zamordował go i odleciał do Lasu Duchów, którego aura zakłóca czary dywinacyjne. Kolejną ofiarą była **Raesa** – nasza sierżant przydzielona Savanie wraz z dziesięcioma zbrojnymi przez bratową-baronową. Raesa wielokrotnie powiodła naszych żołnierzy do rozboju, gwałtu i łupiestwa, za co wyrzuciliśmy ją z pracy. Zaciągnęła się u Wilka. Gdy jechała do nas z rozkazami, została zabita w identyczny sposób jak poprzednik. Dotychczas nie znaleźliśmy sposobu na wytropienie Perytona. Dowiedzieliśmy się jedynie od prezbitera Hugona, że istoty tego gatunku rzucają cień ostatniej ofiary.

Po kilku tygodniach spędzonych w Uroczysku, zauważyliśmy że jeden z naszych wieśniaków wraz z adoptowanym dzieckiem (które samotnie wychowuje), co noc wymyka się z wioski i idzie na mokradła. Poszliśmy cicho za nim. Ujrzeliśmy, że spotyka się z panną wodną, która karmi niemowlaka. Nawiązaliśmy z nią rozmowę. Okazało się, że jest topielicą, nieumarłą. Była wieśniaczką z okolicznej osady. Uwiódł ją jej pan. Gdy urodziła mu syna, rycerz dał jej złoto i kazał na zawsze odejść. Ta odeszła... do jeziorka na bagnach, gdzie utopiła się. Malucha przygarnął przypadkowy, samotny wieśniak z Uroczyska. W trosce o zdrowie dziecka karmionego mlekiem nieumarłej, znaleźliśmy mu mamkę wśród naszych chłopek. Niestety maleństwo całkowicie pozbawione dotychczasowej diety, obumierało, a czary kapłańskie wykrywały u niego zło. Wciąż nie podjęliśmy decyzji, co zrobić z topielicą i jej potomkiem.

Nasz senior – baron Ghorien „Wilk” – ma świadomość, że jego władza opiera się na uzurpacji i kres jej może położyć odnalezienie się prawowitego dziedzica tych ziem, czyli Lorrana. Za rozsiewanie plotek o tym Wilk wydziera języki, a osoby podejrzane o sprzyjanie dawnym władcom (lub choćby podobne do Caelana – ojca naszego fechmistrza) torturuje, morduje, zsyła do kamieniołomu na Linii Deepshadowa. Nie dziwne, że wasale Ghoriena – poza kilkunastoosobową grupą zawdzięczających mu lenna weteranów – boją się seniora i unikają feudalnej służby wojskowej, płacąc podatek. Za ich (więc także nasze) złoto Wilk opłaca najemników, których dowódcą jest **Czarny Rycerz**, a wśród których znajdowała się wspomniana wyżej Raesa.

Nawet najbliżsi współpracownicy Ghoriena nie mogą czuć się bezpiecznie. Wójtowi Fellwood – **Mirtowi van Hildenowi** – gobliny z Lasu Duchów złupiły kilkanaście wozów z ziarnem i próbowały sprzedać je kupcowi spoza baronii. Zostały namierzone magicznie i pozbawione łupu przez maga nadwornego Wilka, który ogłosił, że przejmuje pozbawiony właściciela towar. Na jego nieszczęście, gdy Sindiracka i Ezechiel, rozbili owo plemię zielonoskórych (o czym pisałem powyżej), zdobyli dowody, że potwory atakowały na zlecenie i według informacji udzielonych przez... tegoż maga. Ghorien nie ukarał aferzysty, co wzbudziło podejrzenia, że stał za intrygą osobiście. Od tej pory Mirt van Hilden i Sindiracka muszą stale mieć się na baczności.

Jak groźna jest nienawiść Wilka, przekonała się jego własna żona – **Brenna**. Z prośbą o pomoc zwróciła się do nas jej była piastunka. Doniosła, że jej wychowanica została oddana do przyklasztornego przytułku dla obłąkanych, pomimo że... jest zdrowa. Savana w przebraniu dostała się tam i stwierdziła, że chorobę milady wywołuje trucizna, którą poi ją zakonnica – żmija opłacana i zaopatrywana w jad przez **Wilczycę**. Ghorien torował sobie w ten sposób drogę do nowego małżeństwa z **Agnieszką** – lubieżną nastoletnią córką jednego ze swych stronników. W najwyższej tajemnicy wywieźliśmy Brennę z przytułku i umieściliśmy ją w bezpiecznym, prowadzonym przez przyjaciółkę prezbitera Hugona, **klasztorze Smoczej Tarczy pod Aeld Moriel.** Nie mogąc jej tam dosięgnąć, Wilk zemścił się na Mircie van Hildenie (którego barki użyliśmy), okładając go ogromną grzywną. Jeszcze gorszy los spotkał ród Brenny. Ich wieś zrujnowały pożary i zaraza, a kilkoro z nich padło ofiarami „wypadków” na polowaniach i turniejach (w starciu z Czarnym Rycerzem). Ci, którzy jeszcze żyli, uciekli pod opiekę hrabiego Aeld Moriel, co Wilk zinterpretował jako zdradę i odebrał im lenno

W podobne tarapaty wpadła niedługo potem **Tania Greymore** – dwórka Wilka. Miała pecha spodobać się Czarnemu Rycerzowi. Jej ojciec postanowił póki czas zabrać córkę z dworu w Fellwood. Zaoferowaliśmy się odeskortować ją, a nasza pomoc okazała się zbawienna, bowiem „adorator” wysłał w pościg na nią bandę najemników Ghoriena w przebraniu łotrów (po prawdzie, bez trudu przyszła im ta maskarada). Po zmyleniu pościgu, doradziliśmy państwu Greymore umieścić córkę we wspomnianym powyżej klasztorze Smoczej Tarczy pod Aeld Moriel, a im samym mieć się na baczności. Póki co, żadne represje rodziny rycerza **Aerica** nie spotkały, ale nie ma wątpliwości, że Czarny Rycerz i jemu, i nam „podziękuje”.