Półelfy

Półelfy jak sama nazwa wskazuje to potomek ludzi i elfów, mieszaniec. Dzięki swemu pochodzeniu dziedziczą cechy obu tych ras. Zwykle jednak krew jednej z ras dominuje wśród nich upodabniając praktycznie całkowicie do pierwowzoru. Bywa jednak i tak że dziecko jest czymś pośrednim między tymi rasami i tym samym znacznie różni się od obu. Z biegiem lat krew potomków może się umocnić w stronę elfów, ale również w stronę ludzi. W takich sytuacjach wygląd i długość życia coraz bardziej upodabnia się do rasy z którą miesza się krew. Mówi się że dopiero w piątym pokoleniu dziecko półelfa i elfa będzie w pełni elfem. Istnieją jednak sytuacje odwrotne, gdy półelfy mieszają się z ludźmi w następnych pokoleniach. Ich elfie dziedzictwo jest coraz bardziej rozproszone, ale nie znika przez wiele pokoleń. Nawet w dziesiątym pokoleniu potomek rodziny z elfim dziedzictwem nadal będzie miał elfie cechy oraz żył niewiele dłużej od zwykłych ludzi. Półelfy żyją od 80 do 300 lat, w zależności od tego jak wiele pokoleń dzieli potomka od elfiego przodka.

Półelfy w zależności od tego jak wiele pokoleń dzieli ich od dziedzictwa, mogą wyglądać jak elfy z ludzkimi cechami lub jak ludzie z elfami. Częstsze jest to pierwsze, jednak na Kontynencie bywają i przedstawiciele drugiej grupy. Półelf jest nieznacznie niższy od ludzi oraz słabiej zbudowany – drobniejszy. Często posiada bardziej skośne oczy o niespotykanych wśród ludzi barwach soczystej zieleni i jasnego błękitu. Twarze mają drobniejsze i bardziej delikatne, dłuższe i bardziej szpiczaste uszy oraz nieduże nosy. Półelf zawsze będzie znacznie bardziej szczupły i smukły od ludzi oraz będzie posiadał dłuższe ręce, ze zręcznymi palcami. Większość tych cech da się ukryć, jeśli ktoś tego naprawdę chce. Jednak nie wielu to robi z różnych powodów. Im więcej pokoleń od elfiego przodka, tym cechy fizyczne są mniej widoczne. Najczęściej zostają jedynie kolory oczu oraz nieznacznie wydłużone życie i częściowa odporność na ludzkie choroby.

Również w psychice półelfa zachodzą zmiany. Potomek elfów nie musi spać tyle co ludzi, bardzo częste jest praktykowanie typowo elfickich medytacji. Dzięki temu półelfy są znacznie bardziej odporne na zmęczenie, a ich sen trwa krótko. Są też odporne na magiczne i alchemiczne efekty powodujące senność. Oprócz tego półelf zachowuje wraz z krwią nieznaczną odporność na zauroczenia, uroki. Również jego percepcja jest wyostrzona. Wzrok i słuch znacznie lepszy, o wiele lepiej widzi w słabym świetle.

Wszystkie te cechy sprawiają że mimo różnic i ewentualnych szykan elfie dziedzictwo jest xdecydowanie korzystne dla jego posiadaczy.

Tolerancja i jej brak
Wiele wieków wcześniej bycie półelfem było ciężkim i nieprzyjemnym doświadczeniem. Na Lodor gdzie było ich najwięcej, uznawani byli za dziwaczny i niepotrzebny twór. Elfy łączące się z ludźmi uważane były za nieodpowiedzialne, a ich dzieci traktowane gorzej. Każdy elf traktował półelfy z góry, czasami nawet gorzej od ludzi. Powodów ku temu było wiele, nie zmienia to jednak faktu, że tylko nieliczne stare elfickie rody były w stosunku do nich tolerancyjne. Ludzie pochodzący z Lodor byli jeszcze gorsi, zazdrościli a czasem nawet nienawidzili półelfów za ich związki z elfami i wynikające z tego korzyści.

Życie półelfa było więc ciężkie i samotne. Wśród elfów nazywany półczłowiekiem, wśród ludzi półelfem, nie miał praktycznie swego miejsca w świecie i zwykle żył samotnie. Te półelfy które postanowiły spróbować wybić się ponad nietolerancje i przeciwności musiały okazać się dwa razy lepsze od elfów zanim te uznały je za sobie równe. Z biegiem lat ludzie na Lodor praktycznie wyginęli, a elfy zmuszone zostały do uznania półelfy za element ich społeczeństwa, może nie równy ale chociaż tolerowany. W czasie Wojny Krwi półefy wielokrotnie wykazały się męstwem w walce dzięki czemu poprawiały własny status. Upadek Lodor i exodus jego mieszkańców jedynie poprawił tą sytuacje.

Na Kentarze półelfy istniały od czasu powstania hrabstwa Latgalet. Elfów było tam niewiele, a ci którzy istnieli mieli problem z znalezieniem sobie partnera. Stąd pojawiły się pierwsze związki ludzi i elfów na kontynencie. W przeciwieństwie do Lodorczyków, na Kentarze elfie dziedzictwo było bardzo pożądane i dobrze przyjmowane. Po przybyciu uchodźców z Lodor sytuacja ta była już powszechna i cześć znaczniejszych rodów Cesarstwa mogło się pochwalić elfami przodkami. Z czasem elfie pochodzenie stało się powodem do dumy i szacunku. Inne korzyści w tym dłuższe życie było kolejnym plusem tych sytuacji.

Po utworzeniu Księstwa Latgalet odsetek półelfów zaczął się zmniejszać a związki z ludźmi ponownie stały się rzadsze. Mimo to nadal są praktykowane, a elfy z Latgalet przymykają na ten fakt oczy. Wpływy elfiej krwi w Cesarstwie być może kiedyś okażą się jeszcze przydatne. Niektóre z starszych elfich rodów powoli wracają do traktowania półelfów z góry. Jest to jednak margines i brak społecznego poparcia dla tego typu praktyk. Niemniej faktem jest, że elfy czystej krwi mają zdecydowanie większe szanse na objęcie ważnych czy zaszczytnych stanowisk w Latgalet.

Wśród Królestw Capelli, szczególnie w królestwach północy, półelfy są traktowane tak samo jak elfy. Jako wrogowie ich państw, i co za tym idzie elementy niepożądane. Szczególną nienawiścią do elfów i półelfów legitymuje się Celezja i Nortcliff.

Półelfy w zdecydowanej większości mieszkają wraz ze swymi elfami kuzynami w Latgalet. Spora ich liczba pojawia się również na południu, w Ziemi Fereńskiej i Torrani. Bez trudu można na nie natrafić także w księstwach Alandzkich oraz południowym Rionie. Obecnie ich liczbę w Latgalet oraz reszcie Cesarstwa ocenia się na około dziewięć tysięcy. Warto jednak dodać, że istnieją też ludzkie rody w Cesarstwie, które mają półelfie korzenie. Ich liczba jest nieznana, jednak znaczna. Ocenia się że takich ćwierć elfów lub po prostu dziedziców z domieszką elfickiej krwi może być nawet kilkanaście tysięcy w samym Cesarstwie.