Kroniek Noctus Ganda vanaf spelers

## **Zondag 30 augustus, Samuel**

Het is openingsweekend in het kunstenaarscollectief Scheld'Apen, waar Samuel al enkele maanden woont. Er is een rommelmarkt en er zijn allerhande standjes, terwijl de bar drinken open is en er later ook een volkskeuken gepland is. Samuel probeert mensen te strikken voor allerhande louche helingsceremonies, maar dat wil niet goed lukken.

Tot Samuel's verbazing staat Hermelijn plots achter hem. Die heeft hij al maanden niet meer gezien. Het weerzien is warm maar Hermelijn blijft wel enige afstand houden. Ze vraagt om Trees te zien, de verantwoordelijke van het collectief. Samen gaan ze haar zoeken. Uiteindelijk vinden ze haar in het gebouw, achter een computer, waar ze chat met een onbekende en tal van nota's maakt. Ze zit luid te vloeken. Het blijkt dat ze kwaad is omdat de Brusselse politie de stations van Brussel brutaal heeft ontdaan van daklozen en vluchtelingen, om deze vervolgens op te sluiten. Hermelijn is ontdaan en wil Trees graag helpen in haar pogingen om zich aan te sluiten bij de nieuwe sociale contesteringsbeweging 'Red 21'. Samuel is niet happig maar hij stelt Hermelijn niet graag teleur. Hij houdt dus de schijn op dat hij zich ook geroepen zou voelen zich in 'Red 21' te engageren.

Tijdens de volkskeuken vraagt Trees het woord en ze vertelt de aanwezigen wat er is gebeurd. Ze vraagt hen aanwezig te zijn op een vergadering aan het vijvertje achter het gebouw om te praten over wat kan. Hermelijn trekt er naar toe, dus Samuel volgt schoorvoetend. Daar is ook een dikke pad die uit het meertje komt en zich naast Hermelijn vleit, terwijl hij (zij?) Samuel aandachtig blijft aanstaren. Is dit een boodschap van Sebulba?

Leonardo, de rivaal van Trees in
Scheld'apen, komt er even bij om te luisteren. Hij ketst Trees woorden af en protesteert, omdat hij niet wil dat het collectief zijn goede omgang met het stadsbestuur verliest als ze zich politiek zouden beginnen engageren. Ook uit hij boos dat hij 'Red 21' als criminelen ziet. Samuel onderbreekt hem, waarna Leonardo afdruipt, Trees kwaad achterblijft en Hermelijn stilletjes treurt bij al deze apathie. Samuel merkt nog op dat ze misschien een actie kunnen doen in het socialistische café 'Roodwit' in Berchem? Of ergens iets doen met kunst?

Het is nu wachten op meer nieuws van 'Red 21'.

## **Maandag 31 augustus, Samuel**

Samuel en Hermelijn hebben afgesproken in het Polderbos, waar Hermelijn haar 'burcht' wil tonen aan Samuel. Samuel besluit tot spoorzoeken maar helaas verdwaalt hij in het bos. Plots springt een hermelijn in zijn nek en begint die vervolgens tegen zijn benen aan te wrijven. Daar is Hermelijn dan toch!

Nu voelt Samuel zich krimpen tot de grootte van een kabouter. Hij klimt op Hermelijn's rug en samen trekken ze dieper het bos in. Hermelijn had niet overdreven toen ze zei 'haar burcht'! Diep in het bos vinden ze een zwaar overgroeide plaats, met varens van vele meters hoog en braambessenstruiken die zo dik zijn dat geen mens er ooit doorheen zou geraken. Daar gaan ze onder, om terecht te komen in een zachte ruimte met mos aan alle kanten – een mooi huisje voor de zomermaanden!

Later veranderen Hermelijn en Samuel weer in hun menselijke vorm en besteden ze de rest van de dag aan gezellig samenzijn. Ondertussen krijgen ze een bericht van Trees, die hen vertelt dat ze de komende dag om 10 uur richting Brussel zullen rijden, om een protestbetoging te vervoegen tegen de Brusselse spoorwegcommissaris Koenraad Mulders.

## **Maandag 31 augustus, Matthias**

Matthias spendeert zijn laatste volledige dag in de gevangenis van Gent. Morgen zal hij na een celstraf van 2 jaar (voor inbraak) (door wie werd hij verraden?) worden vrijgelaten. Matthias beslist om erg voorzichtig te zijn, zodat hij zeker vrij komt.

Matthias gaat eerst een potje basketbal spelen. Daar wordt hij belaagd door zijn celgenoot Ahmed, een bullebak die vastzit wegens afpersing. Ahmed wil graag de spullen van Matthias, zeker zijn Sega. Matthias paait Ahmed en zegt er over te zullen nadenken.

Daarna gaat hij rond in de cel om afscheid te nemen van andere gevangenen. Hij komt zijn vriend Igor Vlassov en zijn kompanen Boris en Piotr tegen. Die nodigen hem uit voor een spelletje poker in de avond, vergezeld van een fles of twee goeie vodka, onder het goedkeurend ook van een omgekochte bewaker. Matthias wil echter niet dronken worden op zijn laatste dag. Hij zal komen maar belooft verder niks. Hij vraagt wel aan Igor om uit te kijken naar een job. Igor belooft zijn best te doen.

Later moet Matthias komen bij zijn reclasseringsambtenaar, de jonge Julie Rivière. Het is haar eerste echte job en ze neemt die serieus op. Ze is vriendelijk en behulpzaam naar Matthias toe en stelt allerhande vragen. Ze zegt dat ze in de eerste periode Matthias wekelijks op kantoor wil zien, in het Gentse gerechtsgebouw, om na een maand te evalueren. Ook zegt ze dat ze werk heeft gevonden voor Matthias, als staalarbeider in ArcelorMittal in de Gentse haven, te beginnen om 16u op maandag 6 september ter plekke. Ze zal Matthias er opvangen en begeleiden. Ze zegt ook dat morgen een pro deo advocaat, Paul Torfs, van het advocatenkantoor 'Mertens en Torfs', Matthias zal begeleiden voor zijn laatste wandeling weg uit de gevangenis.

Verder gaat Matthias eten in de refter en komt daar weer een brutale Ahmed tegen, die zijn dreigementen herhaalt over Matthias' spullen. Matthias geeft toe en zegt te zien wat kan. Later wil hij zijn Sega klaarmaken om weg te geven aan Ahmed, maar dan zonder een klein onderdeel, zodat die niet werkt. Helaas breekt hij het hele toestel af. Hij weet het wel zo te vermommen dat het niet opvalt, en gaat zo vriendelijk om met Ahmed dat die helemaal smelt en het toestel dankbaar accepteert.

Vervolgens gaat Matthias naar het pokerspel met Igor, Boris en Piotr. Hij wil wel niet drinken. Dat valt Igor op, die zegt dat dronken worden er niet toe doet, enkel het spel en het samen zijn. Toch gaat Matthias aan het drinken, maar dronken wordt hij niet. Igor vertrouwt Matthias toe dat hij hem benijdt, dat hij ook vrij wil omdat zijn vrouw Ilyena hoogzwanger is en ze een zoontje verwachten.

In de nacht heeft Matthias een vreemde droom. Hij staat met Igor in een doolhof van staal. Boven de doolhof is de Groene Vallei zichtbaar en horen ze een vrouw kreunen en roepen om Igor – het is Ilyena die aan het bevallen is. Igor en Matthias gaan op zoek naar een uitgang. Die is niet te vinden, meer nog, de doolhof wordt steeds kleiner en de muren komen naar elkaar toe. Uiteindelijk lijkt Matthias echter te beseffen dat één muur niet bestaat uit staal maar uit karton. Zowel Igor als Matthias ontsnappen erdoor, en Igor loopt naar zijn vrouw die bevalt in het park. Achter hem hoort Matthias een sirene en ziet hij gevangenisbewakers in riot gear in de doolhof. Zij zien echter hem niet.

## **Maandag 31 augustus, Gwendolien**

Gwendolien staat vroeg op en maakt zich klaar om naar het werk te gaan. Vanochtend zal haar nieuwe directeur zichzelf en haar beleid voorstellen aan de stafleden van haar werk, 'Flanders Antiques'. Ze checkt eerst nog de actualiteit op haar smartphone (de economische crisis, de vluchtelingencrisis, scheuren in Europa, besparingen, stakingen in het openbaar vervoer en het onderwijs en een aanval van Red 21 met een bulldozer op een vluchtelingenkamp in Calais, waarbij honderden asielzoekers ontsnapten). en verwelkomt haar nieuwe kuisvrouw Rachida. Ze bekijkt ook haar e-mails, waaronder een mail van een onbekende afzender die haar waarschuwt dat iemand vragen stelt over haar en haar familie. Ze leest ook dat er in de middag een openbare verkoop is van de eigendommen van een failliete familie in Sint-Martens-Latem. Tenslotte onderzoekt ze al eens wie haar nieuwe directrice wordt, en leert dat die vroeger het SMAK en het StaM leidde als commercieel directeur.

Op het werk is het meteen vergadering. Daar zijn de andere stafleden aanwezig: Bjorn Wagemans (HR en financiën), Jenny Lucas (communicatie en evenementen), Koenraad Depoortere (logistiek en beveiliging) en Eddie Draulans, de veilingmeester van 'Flanders Antiques'.

Even later komt mevrouw Goethals toe, de voorzitter van de Raad van Bestuur, een oude vrouw in een rolstoel. Zij wordt naar binnen geduwd door Myriam Bauwels, de nieuwe directrice. Die stelt haar plannen voor om 'Flanders Antiques' om te vormen tot 'het Huis van de Kunst', of kortweg 'HuvAK'. Het doel van de organisatie verandert van puur winst maken tot het gebruik van kunst tot de emancipatie van de massa. Daarvoor heeft ze extra fondsen beschikbaar. Ze heeft ook via HR onderzoek laten doen naar de verschillende personeelsleden en zal individueel kennis maken met hen allemaal, te beginnen met Gwendolien en Eddie Draulans. Tenslotte wenst ze van alle aanwezigen een gedetailleerd plan tegen het einde van de week over welke richting de organisatie uit kan volgens hen.

Myriam Bauwels ontvangt eerst Gwendolien op haar bureau en wijdt uit dat ze heeft geleerd dat Gwendolien soms dog-eat-dog methoden hanteert. Ze wil weten of ze wel een goeie team speler is en het doel van de organisatie boven alles wil stellen. Gwendolien gaat volmondig akkoord.

Gwendolien vraagt aan haar jonge secretaresse An om onderzoek te doen naar de achtergrond van Jenny Lucas. Die komt er al meteen op uit dat Jenny Lucas een moeilijke scheiding beleeft of heeft beleefd. Later zal ze meer info bieden.

Eddie gaat na Gwendolien ook binnen en komt al brommend weer buiten. Eddie zal Gwendolien begeleiden naar de openbare verkoop in de namiddag. Ze rijden elk apart en Gwendolien vervloekt Eddie om zijn mooie Jaguar. Uiteindelijk komen ze aan bij het kasteel van de familie de Ghesquiere, dat te koop staat. De familie staat huilend in hun huis, terwijl de vrouw de man verwenst vanwege diens faliekante beursspelletjes. Eddie en Gwendolien kijken rond, en vinden onder andere oude meubels in Spaanse eik, Afrikaanse maskers en schilderijen van Roger Raveel. Die laatste besluiten ze aan te kopen.

Gwendolien voelt zich ondertussen onverklaarbaar getrokken naar de zolder, waar de tienerdochter en -zoon hun kamers hadden. Daar vindt ze uiteindelijk een vreemde hanger van barnsteen met daarin een kleine schorpioen in het juwelenkistje van de dochter. Gwendolien zou dit aankopen voor zichzelf. Uiteindelijk biedt ze, helemaal aan het einde van de veiling, tot 500 euro voor een ding dat misschien 25 euro waard was. Haar enige tegenstander was een vreemde man zonder haar, bijna 'meneer proper'. Die verdween echter aan het einde van de verkoop. Gwendolien is nu een kistje grotendeels waardeloze juwelen van een tienermeisje rijker. Maar wat is het geheim van die hanger? Later komt ze te weten dat het juweel haar in staat stelt om haar gedachten te focussen, maar voor welk doel of effect?

Gwendolien werkt na de veiling nog een hele tijd verder, zowel op kantoor als thuis. Daar localiseert ze de andere schilderijen van Roger Raveel in Europa, met hun waarde en of ze te koop zijn.

Daarna zal ze om 20 uur een date hebben met haar gloryboy, de mooie Spaanse kunstenaar Silvio Escudero. Na een etentje, waar Silvio dramatisch vertelt over zijn nieuwe schilderij 'Eros en Thanatos', trekken Gwendolien en Silvio naar hotel Ibis.

Na een vrijsessie die dik OK was maar ook niet super, valt Gwendolien in slaap. In haar droom stijgt ze uit boven haar lichaam en wordt ze één met Silvio, die aan het schilderen is. Nadat ze – hij? – zichzelf helemaal heeft bestudeerd en merkt dat het een bijna perfecte illusie is, zet 'de nieuwe Silvio' zich aan het schilderen in een vlaag van genialiteit. Als het schilderij eenmaal klaar is, voelt Gwendolien zich weer terugdrijven naar haar slapende lichaam.

## **Dinsdag 1 september, Gwendolien**

Gwendolien ontwaakt om Silvio in extase te zien voor het schilderij dat eigenlijk zijzelf in haar dromen lijkt te hebben afgewerkt – hoe kan dat? “Het is mijn allerbeste werk!”, zegt Silvio, waarna hij niet langer hoort dat Gwendolien de kamer verlaat en zich klaarmaakt om haar broer te gaan ophalen in de gevangenis, zoals afgesproken.

Ze merkt op dat het verkeer alweer enorm druk is en dat naast het openbare vervoer nu ook de scholen lijken te staken. Maar uiteindelijk komt Gwendolien redelijk stipt toe aan de gevangenis en krijgt ze een bezoekerspas om haar broer op te kunnen halen.

## **Dinsdag 1 september, Matthias**

Als Matthias wakker wordt, merkt hij dat de sirenes van de gevangenis werkelijk afgaan. In de gang lopen allerhande bewakers. Matthias vraagt wat rond en leert dat Igor effectief is ontsnapt. Verdere navraag en even spieken bij het vertrek leren hem dat de achtermuur van de cel van Igor geheel is verdwenen, zo ook Igor zelf. De bewakers en de politie die erbij komt staan voor een raadsel.

Na het ontbijt op zijn cel komt advocaat Paul Torfs, een opvallend haarloze man, om nog wat papieren in orde te maken en Matthias te begeleiden naar de bezoekersruimte, waar zus Gwendolien hem om 10u zal opwachten. Onderweg proberen detective Jan Van Mechelen en zijn partner Ellen Goossens vruchteloos vragen te stellen aan Matthias, om te zien of hij meer weet over de ontsnapping, maar de advocaat blokt dat af, want Matthias wordt vrijgelaten. De detective is zichtbaar gefrustreerd en zegt dat hij Matthias misschien later zal contacteren. Hij geeft Matthias ook een kaartje met zijn gegevens.

## **Dinsdag 1 september, Matthias en Gwendolien**

Om tien uur wacht Gwendolien inderdaad Matthias op in de bezoekersruimte, in een gevangenis die wegens de ontsnapping in rep en roer staat. De advocaat gaat nog even wat papieren in orde maken, terwijl de ouders Matthias opbellen op Gwendolien's smartphone. Matthias en Gwendolien besluiten om te wachten tot de advocaat terugkomt met de papieren, maar hij verschijnt niet meer. Aan de balie zegt men dat de papieren reeds lang in orde zijn. Matthias krijgt zijn karige spullen terug en mag gaan.

Matthias en Gwendolien praten bij onderweg naar Gwendolien's grote huis in het Gentse Miljoenenkwartier, waar Matthias van Gwendolien tijdelijk mag verblijven. Matthias' andere spullen staan opgeslagen bij zijn ouders. Dat zal hij later in orde maken, want hij wil een lange rit maken met zijn oude motor.

Thuisgekomen wordt Gwendolien wat openhartiger en ze vraagt aan Matthias of hij iets weet over haar barnstenen hanger of een vreemde e-mail. Matthias weet daar niks van. Hij gaat Thais eten afhalen en ziet daar het nieuws opstaan, dat vertelt over de vreemde ontsnapping van Igor. De gevangenismuur is teruggevonden aan de speeltuin in de Groene Vallei en de politie looft 1000 euro uit voor een waardevolle tip.

Ook checkt Matthias zijn oude gsm en later zijn e-mails. Hij gaat ook een nieuw abonnement aan voor zijn telefoon. Veel e-mails zijn niet meer interessant, wel is er één van een onbekende afzender, die hem (net zoals de zus) waarschuwt dat iemand vragen stelt over zijn familie, één van Karla De Valk, zijn contact die werkt als technisch specialist, die hem een goeie thuiskomst toewenst, en één van Igor, die zegt niet te weten wat Matthias heeft gedaan, maar toch heel dankbaar is omdat hij weer vrij is en bij zijn vrouw en pasgeboren zoontje 'Vrijheid'.

Gwendolien werkt ondertussen nog een beetje, tot ze een telefoontje krijgt van de ouders, die haar zeggen dat zus Magali pas een ongeluk heeft gehad in Brussel en voor een nacht in het ziekenhuis ligt. Ook zijn de tests die de papa moest ondergaan vandaag alweer zonder conclusie. Morgen hoopt de mama Matthias en Gwendolien thuis te zien voor een feestje voor Matthias.

In de late avond gaan Gwendolien en Matthias nog uit en ze belanden uiteindelijk in de Mississipi. Gwendolien neemt stiekem haar pistool mee. Daar dansen beiden wat, en Matthias slaagt erin om Vanessa te verleiden. Zij zegt dat ze met de bus rijdt tussen Gent Sint-Pieters en ArcelorMittal. Vanessa gaat ermee akkoord om komende zaterdag met Matthias een ritje te maken op zijn motor.

Uiteindelijk sluit de zaak en Gwendolien wil met de auto naar huis rijden, maar ze wordt erg ziek van de drank. Of misschien is er iets in haar drank gedaan? In ieder geval brengt Matthias haar met een taxi weer naar huis en legt ze haar, straalbezopen en knock out als ze is, in bed. Daarna gaat Matthias op zoek doorheen Gwendolien's spullen. Hij vindt niks speciaals, behalve een pistool in Gwendolien's handtas...

De volgende dag zal Matthias vroeg opstaan om Gwendolien's auto weer op te halen.

## **Dinsdag 1 september, Magali**

Magali De Paepe wordt wakker na een nachtmerrie waarin haar hele kamer via een aanval van telekinesis werd vernietigd. Ze belt Peter De Muynck, haar lijfwacht, via de noodknop, en roept Nathalie Seigneur, haar persoonlijke assistente, om haar bij te staan in zich klaar maken. Ondertussen begint het haar te dagen dat zij hier misschien zelf voor verantwoordelijk was. Ze opent de deur en veinst inbrekers, maar Peter De Muynck, een ex-agent, is niet zo onder de indruk, hij verdenkt Magali maar zegt niks tegen zijn baas.

Tegen half negen vertrekken Magali en Peter naar ISG. De puinhoop blijft achter. (Moeten anderen die opkuisen?) Nathalie is al vroeger vertrokken om een briefing voor te bereiden. De kranten staan namelijk vol met hoogst explosief nieuws: de economische crisis, de vluchtelingencrisis, scheuren in Europa, besparingen, stakingen in het openbaar vervoer en het onderwijs en een aanval van Red 21 met een bulldozer op een vluchtelingenkamp in Calais, waarbij honderden asielzoekers ontsnappen.

Onderweg naar het kantoor merkt Magali op hoe scholen niet open gaan terwijl moedeloze moeders er met de directie ruzie maken. Armoede viert hoogtij en er staan politieagenten op vele straathoeken.

Op kantoor gekomen brieft Nathalie snel Magali en trekt Magali naar Michael Jennings, haar baas. Die overtuigt haar ervan dat het nieuws kansen biedt en dat Magali best even haar contacten contacteert om te zien hoe men hier profijt uit kan kloppen. Het dreigende neergaan van het Schengen akkoord kan immers serieuze winst opleveren voor het beursgenoteerde moederbedrijf Academi, een *private military contractor*.

Magali begint haar queeste bij Sir Neville Hartfield, de nieuwe Britse ambassadeur en een ex-klasgenoot uit Berkeley. Die legt Magali uit dat zijn regering antwoorden wil, want de asielzoekers uit Calais wilden naar Engeland en zijn wellicht al onderweg. Magali stelt voor om via ISG patrouilleboten te sturen naar het Kanaal (is nog uit te werken), wat Hartfield warm accepteert. Hartfield wil ook helpen om info te leveren aan Magali's media contact Ingrid Peeters (wat Magali prompt weer vergeet hard te maken). Nathalie belt haar om een afspraak te maken, maar Ingrid Peeters is niet geheel overtuigd. Wel voldoende om te luisteren en haar eigen oordeel te vormen, niet om reclame te maken voor ISG. Ze is onderweg naar Koenraad Mulders, de chef van de spoorwegpolitie uit Brussel en onder vuur omdat hij de voorbije dagen brutaal de Brusselse stations en metrolijnen heeft ontdaan van vluchtelingen en daklozen. Hier zit volgens Peeters nieuws. Men komt overeen om elkaar daar op de persconferentie te ontmoeten (resultaat nog uit te werken).

Aangekomen bij Brussel Noord (afgesloten door de politie) ontmoeten Magali en Nathalie Peter opnieuw, om samen naar de persconferentie te gaan. Er zijn sirenes te horen, achter friese ruiters staat een waterkanon en een dunne rij politie achter schilden. Een paar honderd woeste betogers staat ervoor. Peter baant zich brutaal een weg door de menigte.

In de lobby ontmoet men Ingrid Peeters, samen gaan ze naar de persconferentie. Daar geeft Koenraad Mulders een vurige speech om duidelijk te maken dat de regering moet weten wat die wilt: ofwel ordehandhaving, ofwel niet, ofwel veilige stations, ofwel niet. Nathalie wordt na de persconferentie uitgestuurd om de nodige statistieken van groeiende vluchtelingenstromen over te maken aan Ingrid Peeters. Magali knikt naar Koenraad Mulders, die knikt terug.

Magali en Peter proberen nu via het waterkanon door de massa te glippen, maar Peter is te brutaal en slaat één van de betogers tegen de grond. Nu komen er meerderen in opstand. Peter probeert ruimte te maken maar geraakt in een worstelpartij met een sterke man. Een vrouw belaagt Magali, die hard terug slaat met haar aktetas. De vrouw krabbelt recht maar Magali zet haar naaldhak op haar handen. Voor meerdere andere betogers zich kunnen moeien, rukt de politie op en trekt Magali zich terug achter hun kordon.

De stress werd Magali echter te veel en uiteindelijk kon ze haar hoofdpijn niet meer bedwingen en beginnen in de omgeving vuilbakken te ontploffen en waait afval op. Voor ze van haar stokje gaat, ziet ze nog hoe de politie op de betogers inhakt. Ze herinnert zich enkel nog een sirene en dat is het dan.

Een paar uur later wordt Magali wakker in een ziekenhuisbed. Een volstrekt haarloze dokter komt haar onderzoeken en bekijkt de nodige gegevens. Hij stelt vreemde vragen. Uiteindelijk glipt hij weer naar buiten. Een verpleegster die komt kijkt vreemd en merkt op deze dokter niet te kennen. Ze probeert hem nog terug te vinden maar zonder resultaat.

Nathalie heeft ondertussen Magali ziek gemeld en de beide ouders gebeld. Die komen bezorgd aan en stellen voor dat Magali naar huis komt om uit te rusten. Magali gaat akkoord. Later die dag zal ze met haar ouders naar huis trekken en diep slapen, terwijl de ouders broer Matthias en zus Gwendolien bellen om de zaak te bespreken. De dag erna zullen Matthias en Gwendolien, zoals eerder al gepland omdat Matthias net is vrijgelaten uit de gevangenis, Magali treffen bij hun ouders voor een barbecue.

## **Dinsdag 1 september, Samuel**

Hermelijn en Samuel ontmoeten Trees aan Scheld'apen. Samuel ziet voor de deur nog een ambulance staan met daarop 'FPC Gent' maar denkt er verder niet meer aan.

Samen rijden ze naar Brussel. Er is heel wat file op deze eerste dag van september. Logisch, nu de staking bij de spoorwegen de derde week ingaat. In Brussel zien ze ook tal van scholen waar ouders met hun kinderen staan, radeloos omdat ook vele scholen gesloten blijven op deze eerste schooldag. Verregaande besparingen na 'Zwarte December', een tweede kredietcrisis, hebben gemaakt dat heel wat leerkrachten weigeren les te geven zonder voldoende loon.

Samuel, Hermelijn en Trees treden een bouwwerf binnen waar ze door 'Red 21' zijn uitgenodigd. Ze geven hun mobiele telefoons af tegen mogelijke afluisterpraktijken door de staatsveiligheid. Binnen zijn heel wat mensen en worden ze ontvangen door 'Ben', die de lokale 'Red 21' afdeling trekt. Hij vertelt dat er een persconferentie zal zijn door Koenraad Mulders, waar men aan de deur zal protesteren. Er komen plannen voor verdere acties maar die zijn nu nog niet concreet. Hij geeft telefoonnummers van hemzelf (zwaar beveiligd), zowel als van de advocaat van de beweging en de bevriende burgerjournalisten van Indymedia.

De hele groep trekt met spandoeken naar het gebouw van de Brusselse spoorwegpolitie. De politie heeft blijkbaar informatie gekregen over de actie, want er zijn agenten van de oproerpolitie aanwezig en er staan friese ruiters, overvalwagens en een waterkanon. Plots merkt Samuel ook dat dezelfde Gentse ambulance die hij eerder in Antwerpen had gezien, nu ook hier staat! Hij wordt argwanend maar weet Trees en Hermelijn daar niet van te overtuigen.

Als de persconferentie gedaan is, komen de aanwezigen naar buiten, waar ze worden gevrijwaard door de oproerpolitie. Een paar betogers doen een uitval en geraken in gevecht tegen enkele mensen die de conferentie hadden verlaten. Samuel merkt op dat één van de aanwezigen, een jonge vrouw in een net mantelpak, *een latente magus is!* Samuel trekt Trees en Hermelijn weg van het gevecht. Net op tijd, want plots ontploffen er vuilbakken, steekt er een felle wind op, worden tal van losse dingen in het rond geworpen en dergelijke.

Blijkbaar controleert de magus haar elementaire magie amper. Ze valt bewusteloos. Samuel rent naar voor om haar te helpen. Hij legt zijn handen op en weet haar enigszins te stabiliseren. Terwijl ambulanciers haar meenemen, steekt Samuel nog een visitekaartje in haar handen.

Vervolgens gaat alles mis. Politie zowel als betogers denken dat er net een bom is ontploft. Heel wat betogers rennen langs alle kanten weg terwijl agenten in burger naar voor dringen en ook de oproerpolitie oprukt. Ook Samuel wil nu maken dat hij weg komt. Met veel overtuigingskracht (en in het volle zicht van de cameraploegen van zowel Indymedia als de VRT!) krijgt hij de overgebleven betogers zover dat ze de politie confronteren terwijl hij Hermelijn en Trees mee sleept en wegrent, weg van het gevaar.

Eén agent in burger weet zich te vrijwaren van het gevecht met de betogers en gaat het drietal achterna. Hij weet hen net niet in te halen maar roept om hun overgave. Samuel komt nu tot andere gedachten. Hij keert zich om en woest gesticulerend leidt hij de agent af terwijl Trees en Hermelijn ontkomen.

Even later wordt Samuel in de boeien geslagen. Heel helder van geest ziet hij hoe uit de vreemde Gentse ambulance een volstrekt kale man komt die duidelijk tegen de aanwezige
politieofficier zegt: “deze man is ontsnapt uit mijn forensische psychiatrie. Hij is gevaarlijk. Ik neem hem weer mee. Hier zijn de papieren." Samuel probeert zich nog te verzetten tegen deze behandeling maar de politie is, na de vele vreemde gedragingen van hem, niet onder de indruk. Samuel wordt de ambulance binnengebracht, waar hij een spuitje krijgt en alles donker wordt...

## **Nacht van dinsdag 1 september op woensdag 2 september, Samuel**

Samuel wordt wakker in een ruime moderne kamer zonder ramen, mooi maar goedkoop ingericht met twee zachte bedden, een ruiker bloemen en enkele reproducties van schilderijen aan de muren. Hij draagt nog zijn eigen kledij, al hangen er stijlvolle kleren (die perfect passen)  in de kasten. Aan zijn voet hangt een enkelband (dient voor imprint avatar).  Zijn tas vol foci zowel als zijn telefoon zijn vermist. Samuel roept dat hij zijn rechten kent en dat hij een advocaat wil spreken. Hij kijkt ook rond in de ruimte voor mogelijke ontsnappingsmogelijkheden, maar beslist uiteindelijk tegen de spiegel gebruiken als mes of proberen door de Sluier te stappen naar de Penumbra. Hij besluit te wachten om te zien wie hem komt halen en kijkt wat televisie. Daar ziet hij een herhaling van VRT nieuws dat toont hoe er een bomaanslag en rellen waren in Brussel, die door de politie waren uiteen geslagen, met tientallen administratieve arrestaties als gevolg. De nieuwslezeres vertelt dat alle gearresteerde activisten ondertussen vrij waren gelaten. Van zijn verdwijning wordt geen verdere melding gemaakt, terwijl er wel beelden te zien zijn van Samuel die de betogers opruit tegen de politie. Hoe kan dat? Is men hem vergeten?

## **Woensdag 2 september, Magali**

Magali slaapt in de logeerkamer bij haar ouders in Gent Malem. Ze droomt van een open vlakte met daar een coyote. Die vertelt haar: "ik ben jou, ik ben in jou". De coyote nodigt Magali uit om mee te eten va een dode bizon. "Het doet er niet toe dat het stinkt, zijn karkas opeten houdt jou in leven!" Met zware tegenzin eet Magali een hapje mee van dat dode beest. De coyote grijnst de tanden bloot: "je hecht je te veel, dood of levend, lekker of vies, wat doet het ertoe? Je bent net als mij een agent van verandering! Laat nu toch eens los!"

Magali wordt wakker met een vies gevoel vanwege het karkas dat ze in haar droom diende op te eten. Ze sluit zich aan bij haar ouders aan de ontbijttafel tot Gwendolien en Matthias later in de ochtend zullen toekomen voor de barbecue ter ere van Matthias' vrijlating uit de gevangenis.

## **Woensdag 2 september, Matthias**

Matthias droomt dat hij zit opgesloten in een kippenhok. Er is nergens een uitweg. Hij ziet dat er een boze boer komt aangelopen met een hooivork. Plots staat er een vos achter hem met een dode kip in zijn bek. Het dier peutert het gaas open, legt het kippetje neer en zegt: "ik toon je de weg naar buiten, volg mij en ik zal je leren om nooit meer opgesloten te worden!" Matthias volgt de vos nog net op tijd doorheen het gaaswerk en wordt vervolgens wakker.

Matthias staat op en gaat Gwendolien's auto ophalen waar ze die had achtergelaten. Als Gwendolien uiteindelijk met een vreselijke kater de woonkamer in krabbelt, is Matthias fris en klaar om samen naar het ouderlijk huis te gaan voor de barbecue ter ere van zijn vrijlating. Samen rijden ze er heen.

## **Woensdag 2 september, Gwendolien**

 Gwendolien droomt dat ze allerhande ingewikkelde plannen ontplooit om vooruit te komen in het leven. Plots ziet ze een grote, dikke kat met één blind oog naast zich rusten in een mandje. Zonder daarvoor moeite te doen wordt de kat bediend door mensen die haar allerhande lekkers geven. Er komt geen einde aan. De kat draait haar ene goeie oog naar Gwendolien en zegt: "je plannen zijn te ingewikkeld. Bediend worden komt van binnenuit. Concentreer je op de kern, doe minimale moeite voor maximaal resultaat, en je zult zien dat je net als ik als een godin zult zijn. Volg mij en ik zal het je tonen!"

 De scene verandert en de kat loopt naast Gwendolien. "We gaan op muizenjacht", zegt de kat. Ze snuift als ze ziet hoe Gwendolien bang is van een muisje. "Ik zie het al! Je hebt de bediening van anderen nodig, want je kan niet zonder hen! Als *ik* geen lekker mensensnoep krijg, ga ik gewoon op jacht. Ik heb geen mensen nodig en zo ben ik vrij! Jij, jij durft nog niet eens een muisje eten. Bah!"

 De droom vervaagt en Gwendolien wordt wakker met barstende hoofdpijn. Wat gebeurde er nu alweer gisterenavond? Met veel moeite weet Gwendolien zich een beetje te fatsoeneren en ze verstopt haar kater terwijl zij en Matthias naar hun ouders rijden voor een barbecue ter ere van Matthias' vrijlating.

## **Woensdag 2 september, Samuel**

In de ochtend komen enkele mensen Samuel's kamer binnen. De kale man, die zichzelf kenbaar maakt als 'dokter Ijssel', een beer van een waker met een cynische grijns, twee bewakers die in de gang blijven en een verpleegster met glazige ogen die hem ontbijt brengt. Samuel grijpt nog naar de verpleegster in de hoop contact te maken, maar ze reageert niet. Dokter Ijssel stelt wat vragen in een Duits accent, neemt onder Samuel's protest bloed af en scant hem met een vreemdsoortig instrument (dat een zintuiglijke imprint maakt van Samuel). Wanneer de dokter weer weg gaat, stapt de beer naar voor – die door dokter Ijssel 'Karl' werd genoemd – en grijnzend gooit hij Samuel een geprint artikel toe van 'Independent Media Center' over de betoging van gisteren – opnieuw met daarop een foto van Samuel die de betogers opruit. “Je kwam zowel op het televisie nieuws als op het internet! Je bent beroemd!”, lacht hij vals.

Later in de dag komt de verpleegster terug met middageten. Samuel besluit opnieuw contact met haar te maken. Maar als hij haar de weg afsnijdt en haar aanraakt, schrikt ze terug en onder luid protest loopt de kamer uit. “Verkrachting!”, schreeuwt ze nog.

Samuel besluit zich neer te leggen bij zijn lot en rustig af te wachten wat verder nog te gebeuren staat.

## **Woensdag 2 september, Magali, Gwendolien & Matthias**

Matthias en Gwendolien komen aan bij het ouderlijk huis. Daar wordt Matthias meermaals neerbuigend behandeld door Peter De Muynck, die tegenwoordig blijkbaar in dienst is van zus Magali en die buiten in Magali's auto de wacht lijkt te houden. Gelukkig komt Magali uiteindelijk tussen en stuurt zij Peter weg. Matthias heeft het wel ook moeilijk met buurtgenoten die naar hem wijzen en tegen elkaar fluisteren.

Er is een warm welkom tussen de familie. Maar er is iets aan de hand: zowel Magali, Gwendolien en Matthias lijken te worden geplaagd door hun dromen, die zich lijken te vertalen in hun werkelijkheid. Het dier uit hun dromen suggereert hen bepaalde acties. Het valt hen moeilijk om zich hier tegen te verzetten.

Uiteindelijk gebeurt er iets heel vreemds. Omdat Magali op een bepaald moment de controle verliest, neemt Coyote over en begint de barbecue op het publieke grasveld naast hun huis hoog in de lucht te zweven! Heeft iemand dat gezien? Hopelijk niet!

De familie is in shock. Vader Luc trekt zich terug met een boek in zijn studie, moeder Nele doet alsof er niks aan de hand is. Magali, Gwendolien en Matthias zoeken elkaar op om te begrijpen hoe die barbecue nu toch kon gaan zweven?

Plots gaat de bel. Twee agenten staan voor de deur, met Peter een eind verderop. Ze melden dat ze een telefoontje hebben gekregen uit de buurt van een... vliegende barbecue? Ze geloven er duidelijk zelf niks van. Gwendolien en Magali slagen hen erin te geloven dat het niks is. Overtuigd vertrekt de combi weer. Peter staat er fronsend op te kijken.

Uiteindelijk komt de aap uit de mouw wanneer Magali, Gwendolien en Matthias hun vader vinden, lijkbleek in de studie, nerveus bladerend in een boek, de tranen nabij. De honden Asjira en Rufus dartelen door de kamer. Vader Luc besluit uiteindelijk te spreken. Huilend vertelt hij zijn kinderen hoe hij een tovenaar zou zijn. De kinderen staan er ongelovig op te kijken - wat, magie? Maak dat de kat wijs, dat bestaat niet!

Vader biecht verder op dat hij zijn naam veranderde toen hij Nele huwde. Eerst heette hij Lucas Morrigan. Hij heeft nog een zus en een moeder die hij sinds 30 jaar niet meer zag, met wie hij geheel heeft gebroken en die wellicht niet eens weten waar hij is. Hij legt een stoffig fotoalbum open en schrijft een adres op: een zeker 'Recluse d'Arduinna' diep in de Ardennen! Daar zouden oma Caitlín en Birgit Morrigan mogelijks nog steeds kunnen wonen.

Magali, Gwendolien en Matthias leggen verder hun ervaringen samen, terwijl mama Nele nerveus blijft beweren dat er niks aan de hand is. Hoezo kwamen zij de voorbije dagen alle drie in contact met dezelfde haarloze man, telkens in een andere hoedanigheid? Wie is die man, wat wil hij?

Matthias en Magali zullen de nacht bij hun ouders doorbrengen terwijl Gwendolien naar huis gaat. De volgende dag zullen ze vroeg vertrekken richting de Ardennen, waar ze hopen hun onbekende oma en tante te kunnen ontmoeten voor meer broodnodige inzichten in wat er allemaal gaande is.

Gwendolien kon echter niet opmerken hoe ze stiekem gevolgd werd. Toen ze haar huis binnen trad werd ze langs achter aangevallen door een sterke man. Ze rook nog een vreemde, bedwelmende stof in de lap die voor haar mond werd gehouden en toen werd het haar plots zwart voor de ogen...

## **Nacht woensdag 2 september op donderdag 3 september, Samuel**

Na een saaie, schijnbaar eindeloze dag zonder verder geluid (behalve een bewaker die ditmaal zijn avondeten bracht), valt Samuel na nog wat televisie kijken in slaag. Hij droomt van een nauwe gang met aan de ene kant hijzelf als pad en verder in de gang een wilde kat met één blind oog. De twee starten een gesprek met elkaar, zich afvragend wat ze precies doen daar, terwijl de gang steeds kleiner lijkt te worden.

Op het moment dat de gang te klein lijkt te worden voor beiden, wordt Samuel wakker van de deur die opengaat. Daar rijdt Karl een ziekenhuisbed de kamer in met daarop een slapende jonge vrouw. Dokter Ijssel neemt ook van haar bloed af en gaat met zijn vreemde scanner over haar hele lichaam. Men hangt nu ook stijlvolle vrouwenkleren in de wandkasten. Dokter Ijssel zegt tegen Samuel dat het “nu allemaal niet lang meer duren zal, dat hij gezegend is!” Karl kan het niet laten om Samuel na te roepen “dat hij wel blij moet zijn met zo een mooie meid op de kamer te slapen” en dat hij “van haar af moet blijven.” Samuel zit daar verbluft naar te kijken – wat gebeurt hier toch allemaal?

Als de heerschappen de kamer weer hebben verlaten, benadert Samuel de slapende jonge vrouw en legt haar zijn handen op. Terwijl hij haar geneest van de resterende effecten van alcoholvergiftiging en chloroform en ze vervolgens weer bij haar positieven komt, leert hij meerdere vreemde dingen: ze is magisch actief maar volstrekt ongeoefend, met potentieel voor levens- en mentale magie, en bovendien is ze van hem familie!

## **Nacht woe 2 op donderdag 3 september, Samuel en Gwendolien**

Gwendolien wordt wakker, vreemd helder, op een plaats die ze niet kent, in een zacht bed. Er brandt kunstlicht. Boven haar is een jongeman gebogen met lang sluik haar. Niet het type waar zij gewoonlijk mee optrekt, denkt ze! Die jongeman wijkt terug terwijl Gwendolien rechtop gaat zitten en defensieve vragen begint te stellen – waar is ze, wie is hij, heeft hij haar ontvoert? Ze herinnerde zich toch gewoon haar huis?

Ze voelt haar lichaam en merkt dat ze al haar spullen kwijt is maar wel nog haar kleren draagt en haar barnstenen hanger.

Gwendolien en de jongeman maken angstvallig kennis met elkaar en ze leren dat ze beiden naar deze vreemde plaats werden gebracht. Gwendolien gelooft maar weinig van het gebazel van die vieze hippie. Hoezo is hij van haar familie? Aan haar kant van de familie is zeker niemand zo schamel als hij! Hoezo is ze magisch actief? Dat zei paps ook al! Wat was er toch allemaal gaande?

De jongeman reageert gefrustreerd op Gwendolien's onwil om haar duidelijk te maken dat ook zij magische krachten bezit. Nadat Gwendolien hem vertelt dat 'knappe mannen' haar helpen om beter te focussen, stapt hij naar de spiegel en ziet Gwendolien hoe hij zijn spiegelbeeld weet te veranderen en op George Clooney begint te lijken! Mja, veel beter, dat hij zo maar blijft!

De jongeman nodigt haar uit om haar magische krachten op hem uit te proberen. Gwendolien probeert het en probeert in zijn hoofd te treden. Verbazend genoeg lukt dat! Drie maal na elkaar ziet ze in zijn hoofd herinneringen. Eén van een betoging in Brussel waarbij twee meisjes weglopen terwijl de jongen de betogers tegen de politie opruit, één van een kindertijd waarbij een jongen in de bossen een kring van heksen waarneemt en zich afvraagt of hij zelf ook zijn kleren moet uittrekken en één van een springerige, speelse meid die half mens, half hermelijn lijkt? Bij die laatste herinnering komt Samuel – want zo blijkt de jongeman te heten, zo leerde Gwendolien – in verzet en duwt haar weer uit zijn hoofd.

Dus – oké. Magie bestaat en Gwendolien lijkt het te kunnen beheersen! Samuel en Gwendolien wisselen nu namen uit, met Samuel treurig omdat hij haar heeft moeten toestaan in zijn diepste privé. Hij vertelt haar over de verpleegster of over de glazig kijkende bewakers met wie iets hee vreemd aan de hand is – kan Gwendolien haar mentale magie gebruiken om de conditionering van die personen te verbreken?

## **Nacht van donderdag 3 september, Samuel en Gwendolien**

Plots is er weer gerommel aan de deur. Samuel laat nog net zijn magische vermomming vallen, tot verdriet van Gwendolien. Binnen stappen twee bewakers met glazige uitdrukkingen, de cynische Karl en dokter Ijssel. Gwendolien start meteen met haar manipulerende rituelen en legalistisch gedreig – “ik ken belangrijke mensen! Eén telefoontje en jullie gaan achter tralies!” Maar dokter Ijssel luistert niet, handenwringend en buigend ontvangt hij iemand anders in de kamer. Daar stapt een prachtige, rijzige man de kamer binnen, met een ijskoud gezicht, priemende, doordringende ogen, een antieke wandelstok en een tijdloos, duur uitziend kostuum.  Ook al is Gwendolien lang niet ongevoelig voor deze indrukwekkende verschijning, het is Samuel die meteen lijkt te voelen dat hij deze man volgen en vertrouwen wil. Gwendolien probeert nog om te begrijpen waarom Samuel plots zo vreemd reageert, maar helaas wil dat niet zo lukken, met Samuel's hippie gezicht en ongewassen, sluik haar.

Dokter Ijssel stelt de man voor als Vodalus en de nieuwkomer komt kennis maken met Samuel en Gwendolien. “Dus dit zijn Samuel en Gwendolien Morrigan, het gebroed van Caitlin Morrigan? Goed gedaan Hans, je zal krijgen wat je hebt verdiend!” Even later spreekt hij met commanderende stem en volgen Samuel en Gwendolien hem – tot hun eigen verbazing – automatisch de kamer uit.

Omringd door een heel gezelschap treden ze uiteindelijk een ruime kamer in met daar twee hospitaalbedden en tal van vreemde apparaten. Vodalus commandeert andermaal dat ze moeten gaan liggen op de bedden. Samuel gehoorzaamd zonder verder protest, Gwendolien zet echter nog een hele show op en vraagt Karl om een koffie. Karl grijnst en Vodalus en de anderen lijken het toe te staan. Nadat Gwendolien haar koffie heeft gekregen gaat ook zij op een bed liggen en worden beiden ingesnoerd. Ondanks de ontzettend intense omgeving en hun vreemde neiging om Vodalus te gehoorzamen voelen Gwendolien en Samuel nu wel dat dit heel erg mis is en proberen ze uit hun betovering – en de bondage – los te breken.

De bewakers maken nu de enkelband van Samuel en het amulet van Gwendolien los. Tot haar eigen verbazing weet Gwendolien door de conditionering van de bewaker die haar het amulet afhandig maakt door te breken. De man kijkt plots vol verbazing naar zijn omgeving, maar knikt als Gwendolien hem toefluisterd dat hij gewoon verder moet doen maar later hulp roepen.

Een glazen kast wordt rond de ziekenhuisbedden geïnstalleerd en tal van draden, monitors en dergelijke worden aangesloten. Naast de bedden worden twee bollen geïnstalleerd met een doorzichtige rubberen buis tussen de armen van Gwendolien en Samuel en de bollen. Dokter Ijssel plaatst voorzichtig de enkelband en het amulet in de bollen, waar ze onder invloed van een vacuüm of zo in het centrum lijken te zweven. Dit is heel erg mis!

“En nu?”, commandeert Vodalus dokter Ijssel.

Met groeiende paniek horen Samuel en Gwendolien dokter Ijssel aan.

“Herr Vodalus, het is dus wat we dachten: bij magi komt toverkunst uit de symbiose tussen hen en hun Avatar. In het verleden is ofwel de patiënt overleden ofwel de Avatar vervlogen telkens we hun magie wilden distilleren.”

“Nu weten we één weg: we vangen de Avatar op in een amulet zodra de ziel het lichaam verlaat. Probleem is dat de Avatar zonder de sterfelijke ziel alle medewerking weigert. Maar als je hen onsterfelijkheid biedt, zoals voorgesteld, zou het mogelijk moeten zijn om – na verdere testen – hun Avatars de zintuiglijke impulsen te geven die ze doen denken dat die nog steeds in hun originele behuizing zitten. Het is omslachtig maar we verwachten eindelijk een goed resultaat.”

“Is de behuizing voor de Avatars klaar?”, vraagt Vodalus met dominerende stem.

Dokter Ijssel wijst naar de glazen bollen.

"Zodra de transfer compleet is, worden de Avatars samen met hun bloed naar de stasis box gebracht en via hun warme bloed en moderne software getoond dat ze nog in hun lichamen zitten. Daarna hebben we normaal gezien alle tijd om de Avatars te leren onafhankelijk van hun lichamen te functioneren.”

“Prima!”, declameert Vodalus. Met zijn vingertoppen haalt Vodalus zijn arm open. Kleverig bloed druipt er uit. Dokter Ijssel drinkt er lustig van. “Dank u heer”, zegt hij diep buigend.

“Start de procedure!”, commandeert Vodalus.

Gwendolien en Samuel zijn nu in diepe paniek. Samuel probeert om los te komen van zijn bondage. Dokter Ijssel komt naar beiden toe en fluistert hen toe: “er is verdoving voorzien, het gaat geen pijn doen.” Gwendolien begrijpt niet hoe ze er in slaagt om in het hoofd van dokter Ijssel te breken, maar ze doet het, en de man grijpt naar zijn hoofd en stort neer.

Vodalus lijkt geen vrede meer te nemen met al dit oponthoud. “Genoeg!”, buldert hij, en hij duwt op een knop die twee pompen in werking doen schieten. Samuel en Gwendolien zien hoe hun levende bloed door de twee rubberen buizen wordt gepompt. Gwendolien is op van angst en valt bewusteloos. Met zijn laatste kracht probeert Samuel verder los te breken, maar ook al heeft hij al een deel van zijn linkerhand vrij, zijn kracht begint hem te verlaten, en uiteindelijk wordt het ook hem donker voor de ogen, terwijl hij voelt wat hij enkel kan omschrijven als het einde...

Maar het is geen einde.

Plots wordt er een zoute, kleverige, olie-achtige vloeistof via een beker in de dode (?) monden van Gwendolien en Samuel gedruppeld. Het voelt alsof ze na vrieskoude aan een warm vuur worden gebracht en daar een glas rum krijgen voorgeschoteld. Ook al is deze ervaring vreemd, na de eerste aarzelende slok drinken ze uitbundig de rest van de kelk leeg.

Stilaan komt het leven (?) tot Gwendolien en Samuel terug. Een stem ver weg commandeert hen om te kijken. Een stem – die ze even later herkennen als de dominerende tenor van die onvergetelijke Vodalus – kijkt hen diep in de ogen. Wat hij zegt lijkt de nieuwe werkelijkheid te worden.

Hij zegt twee dingen die blijven hangen bij beiden:

> ***“De behandeling was zachtaardig en voelde erg aangenaam en warm aan, als in slaap vallen in een donzig bed en daarna uitgeslapen en vol levenslust weer wakker worden."***
>
>

> "***Je voelt dankbaarheid. Dit was een mooi geschenk.”***
>
>

Terwijl het leven (?) steeds duidelijker terug komt tot Gwendolien en Samuel, keert de stem zich tot anderen in de kamer.

“Het is bijna ochtend. Ik ga nu. Breng hen terug naar hun kamer en behandel hen goed. Morgen nacht zal ik terugkeren. We hebben veel werk voor de boeg.”

## **De ochtend van donderdag 3 september, Magali en Matthias**

Magali en Matthias dromen dezelfde droom, namelijk dat ze respectievelijk als de het coyote-archetype Huehuecoyotl en het vos-archetype Reinaert elkaar ontmoeten in de gangen van een fabriek waar kippen worden ingepakt in plastiek. Reinaert neemt het voortouw om te leren waar het gejank van een bange kat vandaan komt – ergens aan het einde van de lopende band? Beiden beleven zware tegenwind en moeten verpakkingsmateriaal ontwijken dat ook hen probeert in te snoeren. Uiteindelijk zien ze hoe de kat wordt ingepakt en afgevoerd, met een grijnzende ‘meneer proper’ die er handenwrijvend op zit te kijken. Daarna worden ze beiden wakker.

Magali’s kamer is alweer een puinhoop. In paniek belt ze haar persoonlijke assistente Nathalie Seigneur, om haar raad te vragen. Die luistert geduldig en biedt aan om het appartement van Magali op te laten ruimen. Ze zal verlof regelen voor Magali maar waarschuwt ook voor een strategische vergadering van ISG en moederbedrijf Academi in Brussel komende maandag. Magali laat echter weten dat ze daar wellicht moeilijk voor kan voorbereiden, met alle vreemde dingen die gaande zijn. Daarna zegt Magali dat ze later zal terugbellen (wat ze uiteindelijk niet doet) en ze gaat naar de keuken, koffie zoeken. Moeder Nele is bezorgd maar uiteindelijk trekt ze met de stofzuiger naar Magali’s kamer, om deze op te ruimen.

Ondertussen wordt Matthias wakker bovenop een glijbaan in de nabijgelegen speeltuin. Een jong meisje duwt tegen hem en vraagt hem of hij daar geslapen heeft. Daarna loopt ze weer naar haar mama, die fronsend staat te kijken. Buurvrouw José, berucht vanwege haar eindeloze roddelgedrag, klaagt tegen Matthias ‘dat het toch niet kan, zo een volwassen man aan de drugs’ en dergelijke. Matthias wimpelt haar af, zoekt en vind een ingang in het eigen huis, en glipt naar binnen alsof er niks aan de hand is.

Matthias en Magali ontmoeten elkaar vervolgens in de keuken en wisselen ervaringen uit. Ze leren dat ze beiden dezelfde droom hebben gedroomd. Ook melden ze dat de vos en de coyote tegen hen fluisteren, alsof die steeds prominenter in hen aanwezig worden en hun eigen mening proberen doen gelden.

En hoe zou het met Gwendolien zijn? Als Magali de coyote is en Matthias de vos, is Gwendolien dan de kat die werd weggevoerd? Zou er iets met haar gebeurd zijn?

Als bij wonder gaat plots de vaste lijn. Aan de andere kant: Rachida, de kuisvrouw van Gwendolien! Ze is overstuur, want de deur van Gwendolien’s huis stond open en in de hal en de woonkamer waren sporen van ontvoering te vinden: een omgeduwde kapstok en een doek met een weeë geur. Van Gwendolien geen spoor. Magali weet Rachida zover te krijgen dat ze de zaak loslaat en weer naar huis gaat, aangezien “Gwendolien te lang is uitgeweest en teveel heeft gedronken en straks naar hier zal komen”. Magali zou wel haar loon voor vandaag uitbetalen.

Magali en Matthias besluiten om samen naar papa Luc te gaan, die in de bibliotheek over oude foto-albums gebogen zit. Ze willen beter begrijpen wat er nu precies gaande is? Luc herhaalt wat hij de avond tevoren al zei, namelijk dat de ‘avatars’ diep in zijn kinderen zich stilaan naar de voorgrond lijken te begeven, en dat ongetwijfeld zullen blijven doen totdat Magali en Matthias zélf hun inherente krachten controleren. Op de vraag van zijn kinderen hoe het dan met hem zélf zit, lamenteert hij dat hij zijn eigen krachten heeft onderdrukt om met zijn vrouw Nele te kunnen trouwen – waarna zijn lichaam helemaal is weggepieterd...

Ook bespreken ze met hun papa Gwendolien – er zijn vreemde dingen aan de hand bij haar thuis! Uiteindelijk besluiten Matthias en Magali erheen te gaan en het huis beter te onderzoeken en later terug te keren. Zonder mama iets te zeggen, want dat zou voor onnodig drama zorgen, voor men meer weet…

Zo doen ze het. Met hun motoren rijden ze door een stad die andermaal vast staat in de file. Zonder problemen komen ze aan bij Gwendolien’s huis. Daar zien ze haar auto, de dag tevoren door haar geparkeerd. Met Matthias’ reservesleutel gaan ze naar binnen en vinden er inderdaad wat Rachida had omschreven. Gwendolien’s jas en handtas zijn niet aanwezig. Haar pistool is niet te vinden, maar wel vijf reserve patronen vol kogels, die Matthias meeneemt. Een verder onderzoek buiten het huis doet hen in de struiken een nieuwe verpakking vinden van een fles ‘sevorane’. Onderzoek via smartphone leert Magali dat dit een professioneel anesthesisch product is, gebruikt in moderne ziekenhuizen. Vandaar dus die vreemde geur in huis! Gwendolien is verdoofd afgevoerd door iemand die ze wellicht niet had gezien!

Wat nu te doen? Gewoon naar de politie stappen zou vragen opleveren waar men nu geen antwoord op kan of wil geven. Matthias suggestie is bellen naar Jan Van Mechelen, de rechercheur die hij ontmoette in de Nieuwe Wandeling. Die man leek hen eerlijk.

En dat doen ze! De man is één en al oor en belooft hen discretie als ze met hem afspreken in de Spinnekop, een cafeetje niet ver van zijn politiekwartier, om samen alles wat gaande is te bespreken.

Enige tijd later ontmoeten Magali en Matthias in de Spinnekop de rechercheur, een oude agent die muf ruikt en die om elf uur in de ochtend reeds aan het bier zit en smerige shag rookt. Hij neemt het dossier erbij dat hij aanlegde over de familie De Paepe, omdat het tjokvol vreemde voorvallen zit die niemand weet te verklaren.

Ook vertelt hij aan Matthias en Magali dat zijn collega Ellen Goossens ondertussen navraag doet rond het huis van Gwendolien om te zien of iemand iets vreemds heeft gezien. En dan volgt de onthulling: iemand die nog laat met zijn hond wandelde heeft inderdaad ook daar een dienstwagen opgemerkt van FPC Gent, een splinternieuwe en
semi-private kruising tussen een psychiatrie en een gevangenis naast de Gentse wijk De Muide. Alles wijst erop dat zowel ene Samuel Morrigan als nu ook Gwendolien daarheen zijn verplaatst, maar rechercheur Van
Mechelen kreeg geen toegang tot het centrum en het personeel beweerde ook dat Samuel daar niet was.

Magali en Matthias hebben er genoeg van. Deze rechercheur, Derrick of Mulder of wat dan ook, lijkt een figuur waarmee zijn collega’s lachen. Hij kan hen niet helpen. Dan maar zelf dit mysterie uitklaren! Ze krijgen de nodige gegevens mee van de rechercheur, over Samuel Morrigan en de patiënten binnen het FPC, en keren weer naar huis om dit alles met hun vader te bespreken. De rechercheur zouden ze op de hoogte houden!

Terwijl Matthias even later moeder Nele bezighoudt, kijkt vader Luc vreemd op van het persoonsdossier van die ‘Samuel Morrigan’ – daar prijkt duidelijk als moeder de naam van Birgit Morrigan, de zus die hij al zoveel jaar niet meer zag! Hij kijkt versteld op: blijkbaar had ook zij een zoon gekregen! Maar het is duidelijk dat er iets vreemd aan de hand is en dat zowel Gwendolien als Samuel tegen hun wil naar het FPC lijken te zijn afgevoerd...

Magali en Matthias zitten samen in de bibliotheek van hun papa om een ‘aanvalsplan’ op te stellen. Enig onderzoek leert Magali dat het hoofd van de FPC-dienst ‘observatie’, ene Karel Mertens, nog in haar klas heeft gezeten, toen ze studente criminologie was! Daar kwam ze goed mee overeen, dus misschien zou ze hem kunnen overhalen om haar een rondleiding te geven in het centrum en haar zo inspiratie te geven voor ‘meer menselijke gesloten centra voor vluchtelingen’? Ook downloadt ze een brochure voor de naasten van wie patiënt is in het FPC, om te zien wat er kan of moet.

Ondertussen spendeert Matthias zijn tijd om in contact te komen met Igor Vlassov, zijn oude kompaan vanuit de Nieuwe Wandeling aangezien op de patiëntenlijst van het FPC de naam prijkt van Olaf Davidov, een Tsjetjeen met een zwaar drugprobleem die steeds weer vervalt en die sinds kort in het FPC is opgenomen. Terwijl Magali er in slaagt om een afspraakje te versieren met Karel Mertens, doet ook Matthias een hoop telefoontjes die hem er uiteindelijk in doen slagen om een ontmoeting met Olaf Davidov te pakken te krijgen, zogenaamd als iemand die dringend nieuws brengt over zijn familie...

Afzonderlijk van elkaar vertrekken Matthias en Magali naar het FPC. Voor Matthias naar binnen gaat, ontmoet hij een Rus die hem een pakje geeft voor Olaf en een blokje heroïne om in zijn schoenen binnen te smokkelen. Matthias sluipt ook rond het centrum en kijkt eens goed rond. Het valt hem op dat één blok van het centrum in de stijgers staat zonder dat er arbeiders te zien zijn. Reinaert, zijn Avatar, begint een gesprekje met hem: “er is iets vreemds aan de hand met die stijgers – geef je eens over aan je talenten om het beter te bekijken?” Voor het eerst geeft Matthias toe, waarna zijn beleving van materie en ruimte ontzéttend verscherpt wordt en hij tot op de millimeter nauwkeurig lijkt te weten uit welk materiaal zijn omgeving bestaat... Inderdaad: dat is geen functionele stelling, eerder dient die om het gebouw erachter van het gezicht te onttrekken. Matthias sms’t dit nog door naar Magali vooraleer hij naar binnen gaat, Olaf tegemoet.

Matthias wordt voorbij de veiligheidsvoorzieningen geleid en zal een kwartier tot een half uur krijgen met Olaf Davidov in zijn cel in de dienst ‘observatie’. Het is duidelijk dat de man ver heen is in zijn verslaving. Maar dankbaar met het blokje heroïne is hij zeker!

Na de ontmoeting spreekt Matthias nog een functionaris aan, omdat 'Olaf er zo slecht uitzag’ en ‘Matthias zich zorgen maakte om zijn medicatie’? Hij mocht even wachten in de wachtzaal.

Ondertussen heeft Magali haar ontmoeting met haar oude vriend aan het onthaal. Hun contact is warm en de man is maar al te bereid om allerhande dingen uit te leggen terwijl ze door het gebouw wandelen. Magali leidt hem stiekem in de richting van de dienst ‘intensieve zorgen’, waarover Matthias’ tip ging. Uiteindelijk belanden ze voor een grote stalen dubbele deur, die een stuk van de dienst afsluit voor spiedende ogen. Magali daagt Karel uit: vroeger was hij zo een geniepige durfal, en hun belevenissen waren zo wild? Is hij nu zelf ook niet benieuwd om te weten wat er achter de deur ligt? De man laat zich langzaam vermurwen en belt uiteindelijk aan.

Terwijl Magali en diensthoofd Karel wachten aan de deur, is Matthias ten einde raad. Hij heeft geen idee meer wat hij doen kan. Daarom keert hij naar binnen en begint een gesprek met ‘Reinaert’ – kan die hem niet helpen? De stem fluistert terug: “als je bereid bent om helemaal de controle te lossen, wandel dan de toiletten in”. Matthias doet dit. Even lijkt er niks te gebeuren! Of toch wel? Als Matthias weer de deur uitstapt, merkt hij dat hij in heel andere toiletten is dan tevoren!

Een veiligheidsagent wandelt binnen. Die kijkt Matthias onderzoekend aan, terwijl hij lijkt na te denken of Matthias daar wel hoort te zijn.

Matthias is het beu. Hij wil de man intimideren en stampt de deur open waar die net is gaan zitten. Een gevecht ontstaat. Maar Matthias bakt er weinig van. Twee keer kan de veiligheidsagent de slagen ontwijken. Uiteindelijk vraagt hij: “waarom sla je mij”, waarna zijn verbaasde ogen vallen op Matthias’ naamplaatje. “een gast onder de naam De Paepe… Heb je toevallig een zus die Gwendolien heet?”

Beiden worden op dat moment opgeschrikt. Iemand loopt roepend voorbij de deuren van het toilet. “Hulp! Iemand heeft een epileptische aanval!”

Die ‘iemand’ was de waker die uiteindelijk de metalen dubbele deuren had geopend naar het afgesloten deel van het FPC en vervolgens weigerde Magali en diensthoofd Karel er binnen te laten. Waarna ook Magali toegaf aan het geniepige stemmetje van Huehuecoyotl in haar. “Wil je zien wat we samen kunnen?”, fluisterde de stem haar toe. Magali liet de controle los, waarna een stroomstoot uit een nabij stopcontact de wachtpost zieltogend op de grond liet belanden.

De bewaker in de toiletten liet er geen gras over groeien. “Vlug, volg me, ik breng je naar Gwendolien!” En Matthias en de man sprintten, voorbij een verraste Magali.

## **Donderdag 3 september, late namiddag, Magali en Matthias**

De bewaker die Magali en Matthias door de afgesloten vleugel van het FPC leidt, stelt zich in de vlucht voor als Thomas Van Marcke. Hij werkt in het centrum als technicus. De afgelopen dagen en weken waren voor hem heel wazig, tot Gwendolien er vannacht in slaagde om tot zijn psyche door te dringen en hem om zijn hulp vroeg. Thomas merkte tot zijn afschuw dat hij deelnam aan een gruwelijk experiment op Gwendolien en nog iemand. Wat er precies gebeurd is, weet hij niet, want na zijn hulp met de installatie van allerlei apparaten diende hij de kamer te verlaten. Sindsdien houdt hij zich stil en doet hij alsof er niks aan de hand is, maar hij staat stijf van de angst. “Jullie moeten opschieten! Zo dadelijk komt er hulp voor Karl, de hoofdbewaker!”

## **Donderdag 3 september, late namiddag, Gwendolien en Samuel**

Met moeite werden Gwendolien en Samuel wakker. Ze voelden zich heel erg vreemd. Het was alsof iets wat stilaan vertrouwd was geworden, niet langer aanwezig was. Aan de andere kant leken ze erg te snakken naar… bloed? Ze zagen het bloed pulseren in de aderen van de anderen in de kamer, en konden zich nog net bedwingen om hen te bespringen, toen ze beseften dat het bekenden waren. Magali was er, en Mathias, en beiden herkenden ook de technicus die eerder in de zaal was geweest waar… wat precies was gebeurd? Hun herinnering was verward. Hadden ze een cadeau gekregen of waren ze vervloekt? Ze voelden die indrukwekkende man – Vodalus – ergens in Gent in diepe rust. Verder ging hun aandacht naar andere personen heel ver weg. En het gevoel dat daar bij gepaard ging was… betrokkenheid, of méér, genegenheid???

Samuel verdringt een groeiende paniek – waar is zijn avatar, Sebulba? Hij kan hem niet meer voelen! “Sebulba, waar ben je?”, klaagt hij… Dit verlies was teveel om te dragen.

## **Donderdag 3 september, late namiddag, iedereen**

De drie redders helpen Gwendolien en Samuel – Gwendolien weet zijn naam te vertellen en dat hij een directe kozijn is, de zoon van de (voorheen onbekende) zus van hun vader! – rechtop en zetten hen in beweging. Net op tijd, of net te laat, want plots blinken de lichten naar rood en vertelt een vrouwenstem door de speakers “dat het FPC in lockdown gaat in vijf minuten en dat bezoekers zich naar de uitgang moeten reppen”.

Vlug volgt het gezelschap Thomas naar de kamer van de beveiliging. Die is leeg, want bewaker Karl, die de vleugel bezette, is eerder al bewusteloos – of erger – neergegaan. Verschillende mensen gaan op zoek in de ruimte. Matthias vindt een schouderholster met een Glock 17 erin (helaas zijn Gwendolien’s patronen nog elders), Gwendolien grijpt een briefje mee van een zekere dokter IJssel aan Karl, Samuel vindt de sleutels van de lockup kastjes en haalt er zijn eigen spullen uit (maar laat die van Gwendolien liggen…), en de anderen morrelen aan de veiligheidsdeur die leidt naar het binnenplein van het FPC.

Gelukt! De deur gaat open! Maar… door de regenwolken komt schaars zonlicht gevallen, en dit heeft op Gwendolien en Samuel een schrikbarend effect. Een lichtstraal raakt de hand van Gwendolien, die meteen zwart blakert. Samuel kan zijn primaire doodsangst voor het zonlicht niet weerstaan en schuilt onder een mat. Magali bedekt Gwendolien in alle stoffen die ze kan vinden en weet haar mee naar buiten te nemen, ook al pruttelt zij ernstig tegen.

Op dat moment barst de deur open. Daar staan de hoofdbewaker Karl en twee veiligheidsagenten. Karl ziet er erg slecht uit, vanwege de elektriciteit die eerder door hem was gegaan. Maar hij staat terug rechtop en ziet er razend kwaad uit!

Samuel heeft geen zin in een rel, en samen met Thomas steken ze hun handen omhoog om zich over te geven. Magali trekt Gwendolien verder naar buiten, maar die weigert plots, om zich los te rukken, terug naar binnen te hollen en zich ook onder de mat te verstoppen. Matthias is wel klaar voor een gevecht, en richt het pistool dat hij vond op de belagers. Dat doet één van hen terugdeinzen. Maar dan gooit Karl zich op Matthias. Er vallen slagen heen en weer. Matthias gebruikt het pistool als knuppel en weet Karl een gerichte slag toe te dienen. Echter, een deel van de wonden herstelt zich!

En dan gebeurt iets ongelooflijks: Samuel, die al moeite had om te weerstaan aan de honger, laat zijn controle glippen en zet zijn tanden in de nek van de bewaker, die was afgeleid vanwege het kabaal rechts van hem. Het duurt niet lang vooraleer de man alle tegenstand staakt en zich gedwee laat doen. Matthias heeft niks gezien, die is te druk bezig met zijn eigen handgemeen. Maar Thomas kan eindelijk de doodschrik niet meer aan en zet het op een lopen, naar buiten, voorbij een twijfelende Magali.

Het bloed dat stroomt uit de nek van de eerste bewaker maakt dat Gwendolien’s zelfcontrole het begeeft. Ze gooit zich als een razende op de tweede bewaker en lijkt sneller dan Samuel te willen drinken. Het duurt niet lang vooraleer de twee bewakers hun bewustzijn verliezen door het vele bloedverlies.

Buiten krijgt Magali een telefoontje van Karel Mertens, haar ex-klasgenoot die haar binnen het FPC had begeleid, die zich ernstige vragen stelt over waar ze is? Snel legt Magali in en keert op haar stappen terug. Ze ziet Matthias en Karl voor zich in gevecht, en slaat hem tegen de slapen. Met de hulp van Gwendolien en Samuel kreunt Karl uiteindelijk, verdwaasd en verdoofd, onder de computerterminals.

Maar lange respijt zou men niet hebben! Snelle voetstappen naderden vanuit de gangen, en een traangasgranaat rinkelte de aanpalende gang in. Thomas had eerder al het gezelschap gewezen op de vluchtgang die Vodalus gebruikte om het centrum in en uit te gaan. Helaas was die enkel via Karl’s elektromagnetische kaart toegankelijk. Matthias wachtte echter niet, en vroeg zijn avatar Reinaert om hulp. Hij loste de controle, gaf zich over aan krachten die hij niet begreep, en het stalen luik van de tunnel veranderde in karton – maar niet enkel dat, ook een stuk van de vloer, het tapijt en de muur! En een stekende hoofdpijn vloerde hem bijna. Maar de gang was vrij! En het gezelschap aarzelde niet om erin te duiken, weg van hier!

Een eind in de tunnel zag het gezelschap hoe Karl over de rand gebogen riep naar hen. Het kon niet dat hun achtervolgers hen zomaar achterna zouden kunnen! De gezamenlijke krachten van Magali – voor het eerst als enigszins gecontroleerde magie – en Matthias – andermaal in het wilde weg – maakten dat de computers in de kamer boven hen ontploften en ook het plafond van de gang deels naar beneden kwam. Men liep snel weg van deze gekte, dieper de tunnel in.

Een kleine kilometer lang namen ze bochten links en rechts. De TL-verlichting had het begeven, maar Gwendolien en Samuel wisten nog redelijk goed te zien en leidden de anderen verder. De familie – nu samen – grepen de gelegenheid aan om te praten over wat er allemaal gaande was, wie ze waren, waar ze heen konden? Meerdere pistes kwamen aan bod: hun contact bij de politie (Jan Van Mechelen), Samuel’s kraakpand in Antwerpen, het huis van de ouders van Magali, Gwendolien en Matthias, het huis van Gwendolien, of toch de heksencommune van de Morrigan familie, waar Samuel was grootgebracht? Men neigde naar de laatste optie, omdat die duidelijk het veiligste was, en uiteindelijk wist Samuel te zien dat hij een sms’je had gekregen van Trees en Hermelijn, dat hem vertelde dat ze ook naar de Ardennen waren getrokken – dat gaf de doorslag!

Aan het einde van de tunnel kwam men uit in een kamer, die duidelijk was verbouwd om plaats te maken voor de ingang. Er brandden talloze kaarsen, er waren krijttekeningen aangebracht en er lagen botjes en prullen allerhande in een rituele opstelling waarvan de meer occult lieden van het gezelschap zigeunermagie in zagen. Verder in de kamer neuriede een klein meisje, dat verlegen naar hen keek. Samuel trad voorzichtig naar haar toe, en later naar de anderen in de groep, terwijl ze tal van kleine ritueeltjes en testen leek te doen, en verbluft leek van de resultaten. Maar toen een stem van boven haar riep, vluchtte ze snel weg.

Een gezelschap van zigeuners verzamelde zich rond het gebouwtje. Magali, die met haar kennis van Spaans, Frans en Italiaans genoeg noties had van Romaanse talen, verstond in verhakkeld Roemeens bange, opgewonden woorden als “duivels!”.

Het was onduidelijk hoe het kleine meisje er precies in slaagde om terug tot bij hen te geraken, maar als bij toverslag wist ze blijkbaar gebruik te maken van een stiller moment om samen met haar broer Marko tot bij het gezelschap te geraken. Marko sprak wel Nederlands, en vertaalde voor zijn zus, die blijkbaar Yasmina heette. Hij vertelde de familie dat Yasmina contact kon maken met de geestenwereld en haar voorouders en had begrepen dat ze een rol te spelen hadden ver voorbij dit moment. Men moest hier weg, vooraleer de zigeunerclan ertoe zou komen om hen over te leveren aan Vodalus, die op weg zou zijn!

En zo gebeurde: op een onbewaakt moment kort na zonsondergang (een moment dat volgens Yasmina heel even veilig was voor Gwendolien en Samuel, maar al snel niet meer, omdat Vodalus zou ontwaken en hen op het spoor komen), leidde het tweetal hen door het kamp richting de haven, waar een gammele boot op hen wachtte. Yasmina gaf hen nog elk een amulet van oud kinderspeelgoed, botjes en kroonkurkjes. “Dat zou de boze geesten op afstand houden!”.

Op de boot, die vaarde richting een plaats waar Yasmina’s sympathisanten voor hen een oud busje hadden voorzien, contacteerde Vodalus Gwendolien en Samuel, elk afzonderlijk, in hun hoofden, met de vraag waar ze heen waren gegaan? Hij smeekte hen om terug te keren, “want ik heb jullie nog zoveel te bieden!” Maar beiden vroegen om tijd om alles even op een rijtje te zetten. Samuel merkte dat Yasmina’s amulet zijn link met Vodalus leek te breken, maar Gwendolien wou “van dat vieze ding” niks weten.

Thomas Van Marcke overhandigde een sportzak met daarin de spullen van Gwendolien en Samuel die door het FPC in beslag waren genomen. Die had hij snel nog meegegritst voor hun vlucht. Dan zei hij, angstig, zijn vaarwel. Hij zou zich een tijdje gedeisd houden, misschien op reis gaan, na alles wat hij gezien had.

En zo geschiedde het dat het viertal in een oud zigeunerbusje vertrok richting hun (voor drie van hen) onbekende familie, op zoek naar antwoorden en houvast...

## **Donderdag 3 september, nacht, iedereen**

Met Marko aan het stuur van het oude Roma-busje, in felle kleuren en behangen met beschermende amuletten, reden ze naar het gehuchtje Borzée, in de buurt van La Roche. Samuel zat vooraan en gaf instructies over hoe te rijden. Achteraan het busje zaten Gwendolien, Magali en Matthias te praten over wat er nu allemaal gebeurd was. Ze wilden hun diverse verhalen samenleggen en meer begrijpen. Wat waren de vreemde krachten die Magali en Matthias ervaarden? Waren Samuel en Gwendolien werkelijk vampieren geworden? Bestond dit allemaal wel echt? En wie zat er achter hen aan? Wie was die Vodalus? Waren ze wel veilig in dit busje? Om zeker te zijn trok Gwendolien uiteindelijk ook schoorvoetend die 'lelijke amulet' van Yasmina aan - wie weet hielp het wel echt om Vodalus ervan te weerhouden haar te volgen.

De nieuw-samengestelde familie had veel te vertellen, en de tijd ging snel vooruit. Matthias keek nu en dan zorgvuldig uit het busje om te zien of ze niet werden gevolgd. Maar zover hij het kon afleiden, waren ze zo veilig als ze zijn konden, al viel dit gammele, felgekleurde busje wel heel erg op tussen al die blinkende SUV's op de snelweg.

Voorbij Namen tikte Marko op het dashboard - de benzine was bijna op. Het busje stopte aan een tankstation. Magali betaalde met haar bankkaart de benzine in de tank, zowel als meerdere jerrycans extra, een EHBO-koffer en vier nieuwe, lege SIM-kaarten. Matthias keek nog eens zorgvuldig rond maar zag geen achtervolgers. Daarna zette het gezelschap de reis voort, zonder verder belet.

Aangekomen in Borzée, troffen ze daar een verlaten, overgroeid gehucht aan. Het dichtbijgelegen natuureducatief jeugdcentrum was recent afgebroken. Ze gaven Marko de extra jerrycans en zeiden hun vaarwel. Rokend en krakend trok het busje op uit de vallei, terug richting Gent.

Aarzelend stapte het viertal richting het complex van 'La Recluse d'Arduinna', volledig omgeven door een explosie van groene klimplanten. Samuel voelde zich dusdanig nerveus om terug te zijn op de plaats waar hij opgroeide, dat hij achteraan de groep bleef en enkel naar zijn voeten kon staren.

De groep werd geconfronteerd door een kat in het struikgewas die luid blies richting Gwendolien en Samuel. Die laatste probeerde het dier nog te paaien, maar het liep uiteindelijk toch weg.

De familie bereikte nu een eeuwenoude eiken poort in het hoofdgebouw. Magali gebruikte de deurklopper - iemand moest het doen. Gwendolien en Samuel verstopten zich achteraan de groep. Het struikgewas naderde hen en greep Samuel en Gwendolien bij de benen en de armen. En toen ging de poort open. Daar stond een struise vrouw met een jachtgeweer, geladen en gericht op Magali's gezicht. "Wat moeten jullie hier?", riep ze uit. Haar blik ging over de bezoekers, en werd toen lijkbleek toen ze Samuel zag. "Zoon - wat is er met jou gebeurd?" Vlug loodste ze het gezelschap naar binnen, naar de warmte van het haardvuur en de gezelligheid van een ruime woonkamer, volledig uit hout en natuurlijke materialen opgetrokken.

   De vrouw bleek Birgit Morrigan te zijn, de moeder van Samuel en - dus - de directe tante van Gwendolien, Magali en Matthias. Zij was in shock, maar herstelde zich duidelijk snel: hier was een dieper verhaal bloot te leggen en een probleem op te lossen. Gedane zaken nemen geen keer, dat weet een Verbena-heks als geen ander.

Het vijftal settelde zich in de warme zetels. Birgit gaf wie wilde verse soep. En toen opende zich op de eerste verdieping krakend een andere deur. Een oude vrouw, schijnbaar gemaakt uit niks dan botten en perkament, worstelde zich de antieke trap af. Samuel keek opnieuw naar de grond, terwijl de anderen begrepen: als dit de moeder was van tante Birgit, dan kon dit niemand anders zijn dan hun directe grootmoeder aan de zijde van hun vader: Caitlin Morrigan, houwdegen, matriarch, matron, onbetwiste leidster van de 'Cercle d'Arduinna'-heksenkring, en de vrouw van wie zowel vader Lucas als neef Samuel was weggevlucht.

Oma Caitlin Morrigan nam met schurende stem het gesprek over en domineerde de kamer en het gezelschap. Terwijl Birgit het gezelschap ten dienste stond en zich verder op afstand hield, was de afkeer af te lezen van Caitlins gezicht. Hier was nu het resultaat van de daden van de Morrigan-mannen: de kinderen van Lucas Morrigan die haar hulp nodig hadden omdat ze hun latente magische krachten niet langer konden beheersen en er zonder training wellicht aan ten onder zouden gaan, en de zoon van Birgit, sinds lang van huis verdwenen, teruggekeerd als een levende dode. Nee, tevreden was ze duidelijk niet met deze hele zaak. Maar ook haar resolutie was evident: dit waren slachtoffers in de eeuwenoude oorlog tussen de Verbena-heksenkring en Vodalus van de vampierenclan Tremere, een oorlog die al talloze levens had geëist aan beide zijden. Veroordeling zou het tij niet keren, maar leiding misschien des te meer.

En die leiding nam Caitlin meteen: ze genas via handoplegging de meeste fysieke en psychische wonden die haar kleinkinderen hadden opgelopen en ze stuurde haar dochter uit om 'de Kring samen te roepen in de ochtend', om haar kleinkinderen de training te geven die ze nodig hadden, en verzamelde wat druppels bloed van haar nageslacht in een grote kuip vol andere ingrediënten. Een vreselijk stinkende walm steeg al snel op uit de ketel. Caitlin liet zich er volledig door bevangen.

De weg vooruit was duidelijk voor haar. Ze richtte zich tot haar kleinkinderen, en zei: "Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat de avatars Sebulba en Calypso nog leven. Ik voel hen. Ze zijn gevangen, niet dood. Vodalus heeft ze. Wat hij ermee wil doen: geen idee. Zijn groter plan is mij niet duidelijk. Het slechte nieuws: hij was ook op jacht naar Matthias en Magali en is er niet mee gestopt. Hij zal blijven doorgaan tot hij heeft wat hij zoekt. Jullie hebben een veilige basis nodig, waarin jullie jullie krachten kunnen consolideren en samenballen, om niet meer te moeten weglopen, maar terug te vechten, om hem eindelijk af te maken en hem de avatars weer afhandig te maken."

Een jong meisje, voorheen onopgemerkt, meldde op dat moment aan het gezelschap dat de gastenkamers waren klaargemaakt. De komende dag zou dan eindelijk de training volgen om disciplines of magische sferen bewust te kunnen gebruiken. Iedereen koos voor een welverdiende nachtrust. Behalve Gwendolien: zij boog zich in de bibliotheek over oude, stoffige boeken over de oorlog tussen Vodalus en de Verbena.