Kaanens

**Cesarstwo Kaanens** *(kaa. Kaanenzo Erhenraanza, Hur. Satnir Kaanenzel)*, to największe i najpotężniejsze państwo Vaalhandu – położonego na dalekim wschodzie kontynentu Białych Ludzi.

**Cesarstwo Kaanens**
 Ludność wszystkich włości: | około 46 milionów

Kaanens to największe z vaalilskich państw, od wielu wieków chwalebnie dominujące nad północną częścią Vaalhandu - niewielkiego kontynentu, który jest centrum cywilizacji Vaalilów. Scentralizowane, biurokratyczne imperium, gdzie bezimienni cesarze królują pośród pałacowych intryg, jest nieco skostniałe strukturą, ale nadal potężne: militarnie, marynistycznie, kulturalnie oraz handlowo.

## Religia

W przeciwieństwie do wierzeń Noorluntu i wielu innych vaalilskich państw religia Kaanens jest dalece mniej oziębła. Zamiast czcić surowego, bezimiennego demiurga, z pasją oddają cześć Słońcu Niezwyciężonemu *(kaa. Aarda Nebaarenseckt)*, a języki płomieni stały się symbolem imperium, od wzoru na fladze, przez weksykologię, zwyczaje pogrzebowe (kremacja ciała na stosie pogrzebowym) po nawet kształt ceremonialnej broni - flambergery cieszą się sporą popularnością. W Kaanens panuje wolność religii, jednakże odstępstwo od helioteizmu jest karane śmiercią bądź wygnaniem.

Niezależnie od odmiany, helioteizm kładzie duży nacisk na swobodę osobistą, optując za prawami człowieka oraz robotnika, jak również uznając niewolnictwo za największą zbrodnię.

### Helioteizm ortodoksyjny

Słoneczny Cesarz jest otaczany praktycznie boską czcią, będąc uznawanym przez większość Kaanenserów za syna i pomazańca Słońca, a warstwa kapłańska jest hierarchiczna i scentralizowana. Jedną z ciekawszych praktyk jest czasowa apostazja, przyjmowana oryginalnie w formie pokuty, jednakże obecnie pozwalająca nawet na życie jako ateista w kraju Słońca

### Helioteizm autarchistyczny

Purytańska sekta Autarchistów pod duchowym przewodnictwem heretyckiego kapłana imieniem Iuuvenz Alba Korzagne z powodzeniem szerzy swoje ideały w Wicekrólestwie – zamorskich posiadłościach Cesarstwa. Nie uznają oni prymatu Cesarza ani kasty kapłańskiej, wierzą natomiast w odrodzenie cnoty vaalilów, marząc o utworzeniu nowego, religijnego kraju. Pod koniec roku 682 Wicekról Ludejwiig Nootenzeimar zezwolił na ich legalną działalność w koloniach, pod warunkiem zaprzestania jawnej agitacji politycznej.

## Społeczeństwo

Także organizacja społeczna jest inna od reszty Vaalhandu. Zamiast sztywnego systemu cechów i gildii, gdzie jednostka jest odrębna zupełnie od swej rodziny i identyfikująca się tylko z grupą interesów, Kaanens posiada bardziej klasyczny model oparty o rodziny. Także arystokracja jest w nim silniej ugruntowana, a wielowiekowe familie grandów kontrolują większość interesów i ziemi. Co więcej, w Kaanens charakterystyczne dla Vaalilów trzyczłonowe nazwy osobowe są wyróżnikiem plebsu – arystokraci pieczętują się bowiem normalnie imieniem i nazwiskiem, a to ci bez błękitnej krwi podają swe imię, miejsce urodzenia i gildię, do której należą.

## Historia

Kaanenserzy dowiedzieli się o istnieniu nowego kontynentu około roku 400, gdy żeglarze z Gedaanz powrócili z wieściami o nowym imperium na zachodzie, lecz długo się nimi nie interesowało, bowiem pierwsze kolonie (Miodowe Brzegi w Nosthros) zostały założone w VII wieku, mniej więcej pokrywając się z kolonizacją Nowego Noorluntu.

Długa imperialna tradycja, niemal boski kult oddawany cesarzowi, i religijny ferwor nakazujący choćby walczyć z handlem niewolnikami czy „mrocznymi sektami" oraz bardzo agresywna polityka Noorluntu w Vaalhandzie sprawiły, że Kaanens w końcu obudziło się z politycznej stagnacji, w latach 654-656 miażdżąc w krwawej wojnie Noorlunt i przejmując jego kolonie, a upokorzoną metropolię dzieląc na nowe, mniejsze wasalne państewka. To jest też modus operandi Kaanens, które ma ustalone od dawien dawna granice i ani myśli ich zmieniać - sieć wasali, klientów, protektoratów i autonomicznych prowincji otacza Cesarstwo ze wszech stron.

W roku 682 tarcia w koloniach i atak na Wilaamodamm sprawiły, że Kaanens dołączyło do IV Wojny Medeviirskiej po stronie Satniru, jednakże po uzyskaniu w ugodzie przeprosin i paru nowych terytoriów z chęcią się z niej wycofało, nie musząc marnować swojego potencjału militarnego w odległej krainie.

## Pełen tytuł cesarza

*Jego Arcymajestat, Słoneczny Cesarz Kaanens, Pierworodny Syn i Strażnik Vaalhandu, Wielki Pan Ehrentaady, Król Dwunastu Domen, Namaszczony i Natchniony przez Słońce Niezwyciężone, Nieśmiertelne i Niegasnące, Dziedzic Anasaandra Wygnanego, Najjaśniejsza Gwiazda Bezkresnej Konstelacji, Opiekun Wszystkich Vaalilów, Król Noorluntu, Tarknys, Elrind, Praven i Gedaanz, Książę Aadeern, Moogund, i Darklen, Władca wszystkich wysp Mórz Zachodnich, Wielki Pan Nowego Kaanens i Miodowych Brzegów, Zwierzchnik Fraadaluntu, etc. etc.*

## System dziedziczenia Cesarstwa

Cesarz adoptuje swego dziedzica w ceremonii w złotej komnacie, de facto w oczach prawa kreując go na nowo; cesarz ma cztery rodzaje dzieci:

* Aurogeneta, zawsze jeden, "tronowy syn", następca i współrządca imperium.
* Gogogeneta, dziecko z małżeństwa cesarz
* Hetajrogeneta, dziecko konkubiny cesarza
* Erejrogeneta, dziecko kochanki cesarza

Wszystko to to czysto kwestie prestiżowe i związane z wianem, jakie otrzymają od ojca. Aurogeneta niemal zawsze ma chociaż piętnaście lat, zwykle będąc młodszy od cesarza o przynajmniej 10, zazwyczaj aurogeneta jest tym z gogogenetów lub hetajrogenetów, którego cesarz najchętniej widziałby na tronie, ewentualnie jakiś przyjaciel cesarza lub jego syn. Właśnie, ekskluzywnie mężczyźni. Kobiety są dopuszczone do służby w administracji i w strukturach kościelnych, ale korona cesarska jest ekskluzywnie męska, bo taka jest, wedle teologii, natura słońca.