Rozdział V

## Wilk pośród Wilków

Niebo było bezchmurne, lecz chłodny i silny wiatr i tak zmuszał do odziania się w cieplejsze stroje. Towarzysze z wolna jechali ku twierdzy Kirkwall, rodowej siedzibie Lightbringerów.

-Ile jeszcze mamy jechać? - przerwał milczenie Garan.

-Dopóki nie zestarzejemy się i nie pospadamy z koni - z uśmieszkiem odpowiedział mu Matteo.

-Kiedy nadejdzie wreszcie ten dzień, gdy powiesz coś bez sarkazmu, padnę trupem z wrażenia, Matteo - wtrącił się Dima.

-Inaczej bym zwariował, przyjacielu - odparł, unosząc lekko trzymaną w ręku butelkę winą, po czym upił duży łyk.

-Sami bogowie przerażeni są zapewne na myśl o tym, co zrobisz z odziedziczoną częścią majątku, pijaczyno - zaśmiał się Dercer.

-Będę pił, dopóki nie będę miał w sobie więcej alkoholu niż krwi, jeśli dobrze pójdzie.

-A więc cała nadzieja na to, że ten wasz ród nie upadnie leży na Feradanie. Ten przynajmniej nie wypija ilości piwa porównywalnych do zapotrzebowania całej armii. Prawda, Fer?

-Co? - odpysknął Feradan, zostając wyrwany z rozmowy z Luną.

-Ten to niebawem zapomni, jak się nazywa przy niej - zaśmiał się Dima.

Po godzinie drogi, towarzysze stanęli na wzniesieniu, pod którym znajdowała się niewielka gospoda.

-Tam spędzimy noc - oznajmił Matteo, spoglądając na zachodzące już słońce.

-Okazja do wypicia? - zapytał Dercer.

-Żebyś wiedział - zamruczał z zadowoleniem Matteo.

Wędrowcy weszli do gospody, otwierając ciężkie, okute drzwi. W środku przywitało ich ciepłe światło rozpalonych świec. Goście raz za razem wybuchali śmiechem, pochłonięci swymi rozmowami i opróżnianiem kufli. Gruby i niski karczmarz życzliwie spojrzał na podróżników, uśmiechając się.

-Co podać, strudzeni drogą wędrowcy?

-Coś do jedzenia i po piwie! - zawołał Dima.

-Robi się! Jeno przetrę te kufle.

Winter Wolf podszedł do lady, kładąc na niej mieszek złota, po czym wrócił do towarzyszy, którzy zdążyli wybrać stolik i zasiąść wokół niego.

-No więc? Ile jeszcze tej drogi? - zapytał Dima, przeżuwając oderwany kawałek bochenka chleba.

-Jutro południem powinniśmy być na miejscu - odparł Matteo.

-A więc niebawem będziemy musieli się rozejść?

-Możecie zostać u nas. Z pewnością będzie jeszcze wiele okazji do walki razem.

-Zobaczy się, przyjaciele.

-Będziecie zawsze mile widziani w naszych progach - w końcu odezwał się Feradan.

-No proszę, nareszcie i nasz kochaś coś powiedział! - zakrzyknął Dima.

-Sami też powinniście znaleźć sobie kobiece towarzystwo... Dobrze by wam to zrobiło - powiedziała z przekrzywionym uśmieszkiem Luna.

Następna godzina minęła towarzyszom na rozmowie. Solidnie upity Dercer przestawał myśleć trzeźwo i pozwalał sobie na coraz więcej, aż wreszcie powiedział:

-Właściwie dlaczego jedziesz do Kirkwall, Luno?

-Towarzyszę Feradanowi. Stoi przed nim ciężki wybór, od którego zależeć będzie cała jego przyszłość...

-Feradan nie potrzebuje ciebie, a nas - przyjaciół. Jest członkiem oddziału. Tak było, jest i będzie.

-Nie tym razem, Dercer.

-A skąd możesz to wiedzieć? Ledwie się pojawiłaś obok i już nas niszczysz. To przez ciebie on się zmienia i poważnieje.

-Wybór jest jego i jestem pewna, że wybierze dobrze.

W międzyczasie Feradan wracał do stolika, przecierając oczy ze zmęczenia, gdy wtem usłyszał rozmowę Luny i Dercera.

-Niczego nie jesteś pewna. To my go znamy najlepiej, nie jakaś szlachecka zdzira - wymajaczył Dercer, kierowany upojeniem alkoholowym.

-Odszczekaj to... - wycedził gniewnie przez zęby Feradan, zbliżając się do stołu.

-Oto i jest. Wcześniej nigdy byśmy się nie pokłócili... A teraz manipuluje tobą ta kurwa.

Feradan naprężył się, tracąc cierpliwość i uderzył zamaszyście w stół, który odbił się i spadł na Dercer, przewracając go razem z drewnianym krzesłem, które złamało się pod jego ciężarem i siłą upadku.
Poszkodowany z trudem uniósł się z ziemi i chwiejąc się na nogach wymierzył uderzenie pięścią, skierowane na twarz atakującego. Feradan jednak bez większego trudu uchylił się przed uderzeniem i wbiegł w zwiadowcę, uderzając nim o posadzkę gospody. Następnie usiadł na jego brzuchu i uderzył przyjaciela kilkakrotnie w twarz, dopóki nie zatrzymali go Dima i Garan.

-Dlaczego przerywacie? Nie ma zabawy bez bójki! - wtrącił się po pijacku Matteo, odpychając mężczyzn.

-Zamknij się i pomóż nam ich rozdzielić! - zakrzyknął Garan.

-Nie rozkazuj mi - rzucił niechętnie Matteo, uderzając rozmówcę prostym uderzeniem w nos, które powaliło go na ziemię. Chwilę później Dima rzucił się na Matteo, kopiąc go w podbrzusze i poprawiając uderzeniem w podbródek. Wtem Feradan wstał z Dercera i złapał Foxa za kołnierz, odrzucając go od swego brata.

-Dosyć! - krzyknęła Luna z zażenowaniem, po czym wyszła z gospody.

Dzięki takiej reakcji, Feradan puścił Dimę i wybiegł za dziewczyną.

-Wybaczcie, panowie - powiedział Matteo, pocierając podbródek.

-Nie ma sprawy... Taki już jesteś - odparł Garan, trzymając się za krwawiący nos.

Feradan wybiegł z gospody, po czym rozejrzał się po okolicy, szukając Luny.
Dziewczyna stała pod stojącym kilka metrów dalej dębem, wytężając wzrok przed siebie.
Z opuszczoną głową podszedł do niej, mówiąc:

-Wybacz za to. Próbowałem cię bronić...

-Przyjmij dziedzictwo i zapomnij o wszystkim - rzuciła nagle Luna.

-Co? Dlaczego?

-Inaczej pozbędziesz się nie tylko nazwiska i majątku, ale także rodziny i przyjaciół. Nie chcę tego.

Feradan zafrasował się, wzdychając ociężale. Uniósł głowę ku górze, spoglądając na gwieździste niebo. Zdał sobie sprawę, że stoi właśnie przed prawdopodobnie jednym z najcięższych, jeśli nie najcięższym wyborem w swym życiu. Jego przyszłość zależała od tego, co powie ojcu następnego dnia. Wybór między dziedzictwem *Niosących Światło*, a działaniem w cieniu.