Federacja Alpejska

**Federacja Alpejska** (niem. *Alpenföderation*, także **Niemcy Południowe** (niem. *Süddeutschland*) – śródlądowe państwo będące skutkiem połączenia Austrii oraz południowych landów niemieckich położone w Europie Środkowej, federacja jedenastu krajów związkowych ze stolicą w Wiedniu.

## Historia

Już w Poczdamie w 1945 r. Harry Truman proponował powstanie Federacji Naddunajskiej złożonej z Badenii, Wirtembergii, Bawarii, Austrii oraz Węgier, której stolica mieściłaby się we Wiedniu. Wówczas nie poparto tej koncepcji, ze względu na potrzebę budowy silnej RFN w kontrze do zagrożenia komunistycznego. Później natomiast, projekt Trumana częściowo się spełnił...

W 1955 roku, po długich protestach całego Bloku Wschodniego oraz większości Ruchu Państw Niezaangażowanych, zachodnioniemieckich intelektualistów, polityków partii rządzącej Holandii, a także części chadeków, Rząd Federalny RFN zdecydował się nie przystępować do NATO.

W 1958 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję autorstwa polskiego ministra spraw zagranicznych Adama Rapackiego nt. utworzenia strefy bezatomowej w Europie Środkowej obejmującej RFN, NRD, Polskę oraz Czechosłowację. Pomimo zagrożenia, że rozwiązanie to mogłoby uderzyć w obronność Zachodu (bowiem Zachód tracił w ten sposób miejsca rozmieszczenia głowic nuklearnych, natomiast Wschód zyskiwał możliwość szybszego uderzenia bronią pancerną, w której miał przewagę), Plan został przyjęty. Zostało to spowodowane pozwoleniem rządu Danii na rozmieszczenie na jej terytorium broni jądrowej.

*Osobny artykuł: Kryzys naftowy.*

W 1962 Niemcami wstrząsnęła Afera der Spiegel, w wyniku której znacząco spadło zaufanie do rządu federalnego wśród zwykłych obywateli. Wówczas siły rządowe zaatakowały redakcję periodyka Der Spiegel, który został oskarżony o zdradzenie tajemnic państwowych w wyniku opublikowania artykułu na temat słabego stanu technicznego Bundeswehry. Sytuacja w Niemczech Zachodnich zaczęła tym bardziej się pogarszać od roku 1973, czyli już za władzy Kai'a-Uwe von Hassela. Kanclerz nie był w stanie opanować kryzysu gospodarczego, który wybuchł w wyniku Wojny Jom Kippur. Produkcja przemysłowa Niemiec oparta na ropie naftowej zaczęła się wkrótce załamywać przy cichym wsparciu zarówno NRD (do którego ropa była dostarczana przez Związek Radziecki), jak i niezbyt przychylny niemieckiemu przemysłowi Paryż. Połączyło się to z okresem, w którym keynesizm zawiódł Niemcy: wystąpiła stagflacja, czyli inflacja, która nie szła w parze ze wzrostem gospodarczym, lecz występowała równolegle do stagnacji ekonomicznej i wzrostu bezrobocia.

W RFN znamienne było tworzenie się w ramach partii socjaldemokratycznej ruchu Młodych Socjalistów (Jungsozialisten - Jusos) występujących zwarcie jako lewe skrzydło atakujące kierownicze czynniki Partii Socjaldemokratycznej. Tradycyjny podział na odłamy lewicowy, prawicowy i centrowy został prawie całkowicie wyparty przez podział generacyjny, przy czym siłą uderzeniową Młodych Socjalistów byli studenci. Operując znajomością teorii marksistowskiej przeciwko pragmatycznie nastawionym działaczom robotniczym i rozporządzając wolnym czasem,  Młodzi Socjaliści górowali na zebraniach partyjnych wygrywając wybory do władz. Wypróbowaną metodą było przeciąganie zebrania do późnej nocy, gdy starci, zmęczeni i zobowiązani do pójścia następnego rana do pracy, opuszczali salę, po czym dopiero odbywały się wybory władz partyjnych przynosząc sukces Młodym Socjalistom.

Niemal powszechną sympatię zyskała rebelia studencka u większości pisarzy, artystów, filozofów, socjologów i politologów oraz dziennikarzy, zwłaszcza radiowo-telewizyjnych. w RFN pisarze Heinrich Boell i Guenther Grass wyrażali z nią swoją solidarność. Telewizja przedstawiała ją z sympatią i nadawała jej jak największy rozgłos, a krytykowała policję i wszelkie środki represji. Prasa była bardziej podzielona, gdyż jej duża część była finansowano zależna od czynników prawicowych, zwłaszcza od magnata wydawniczego Axela Springera.

W 1976 po kilku latach nieudolnych prób zmiany sytuacji ekonomicznej kraju przez von Hassela rozpoczęły się największe strajki robotnicze w historii Niemiec Zachodnich. Stanęły zakłady fabryki, przemysł lekki i ciężki, transport a nawet komunikacja miejska. Strajkujących robotników wsparła pozostała część robotników: grupy studentów, głównie lewicowa młodzież, rozpoczęły strajk okupacyjny uniwersytetów, który wkrótce wiązał się z atakami zaczepnymi skierowanymi przeciwko studentom. Korzystając z autonomii uniwersytetów (zakazu wstępu dla policji) młodzież potrafiła zaatakować małe grupy policjantów, by następnie uciec na teren uniwersytetu. Wielu rektorów (często lewicujących) w solidarności ze studentami (lub pod ich groźbami) nie wpuszczało policji na teren akademii. Ponownie skompromitowało to możliwości państwa zachodnioniemieckiego.

Sytuacja stała się dramatyczna, kiedy inflacja wzrosła do tego poziomu, że nawet wzrost płac policjantów sprawił, że ta grupa zawodowa spadła poniżej granicy ubóstwa. Doprowadziło to do zawiązania się (nielegalnego z punktu widzenia Kodeksu Pracy RFN) Ogólnoniemieckiego Związku Zawodowego Policjantów, który wkrótce wystosował swoje żądania. Gdy kanclerz von Hassel odmówił spełnienia żądań policjantów, ci (w złości) przekazali broń protestującym oraz przeszli na ich stronę. Szybko doprowadziło to do otwartych walk i strzelanin, które wiązały się z interwencją wojska. Sam kanclerz von Hassel został zabity przez jednego z generałów, który oskarżył go o niekompetencję, co również dodatkowo podzieliło Bundeswehrę.

W tym momencie rozpoczęto opracowywanie planu interwencyjnego przez NATO. Taki scenariusz był rozpatrywany przez Stany Zjednoczone oraz Wielką Brytanię, jednak Francja (wówczas nieobecna w strukturach wojskowych sojuszu) odmówiła możliwości przeprawy wojsk sojuszniczych przez swoje terytorium, a Holandia i Belgia (z obawy o ewentualne straty natury materialnej na ich terytoriach) również odmówiły. Sama Francja przeprowadziła własną interwencję, która wiązała się z zabezpieczeniem własnej granicy, ponownym przyłączeniem Kraju Saary do V Republiki oraz wprowadzenia wojsk "stabilizacyjnych" do Nadrenii, celem ochrony kraju. Generalicja, która dotychczas była podzielona na trzy frakcje: zwolenników wymierzenia wyroku śmierci kanclerzowi, zwolenników zamordowanego von Hassela i nielicznych komunistów wspierających protestujących, podzieliła się ponownie, gdyż część ze skłóconych i zwalczających się elit wojskowych postanowiło wspomóc francuską interwencję humanitarną. W ten sposób duża część sprzętu oraz personelu Bundeswehry przekroczyła Ren. Nie było to zjawisko zadowalające Paryż, gdyż Bundeswehra nie chciała dać się rozbroić, więc stale była elementem zagrażającym francuskim interesom w Nadrenii, mimo wszystko (by zachować twarz) naturalnie przyjęto owe wojska.

Wkrótce bratobójcza wojna opanowała cały kraj: walczyli młodzi ze starymi, biedni z bogatymi, wykształceni postępowo z wykształconymi konserwatywnie, miasto ze wsią. Strona konserwatywna pozornie lepiej wyposażona, jednak ze skłóconym dowództwem i z mniejszym morale stanęła naprzeciwko rewolucjonistów silnym duchem, rządzonym przez powołany Komitet Rewolucyjnym z Ulrike Meinhof i Andreasem Baaderem na czele i wspieranych potajemnie przez Blok Wschodni. Wkrótce całe państwo zostało opanowane przez wojenny wigor. Ostatecznie linia frontu ukształtowała się na granicy landów Bawarii i Badenii-Wirtembergii z Saksonią, Turyngią i Hesją. Tam również doszło do zawieszenia broni na podstawie rezolucji ONZ. Niemcy zostały rozbite ponownie na cztery części: rewolucyjną (północną), NRD (wschodnią), wojska federalne (południową) oraz francuską (zachodnią). Wkrótce liczba ta została zredukowana do trzech stron po zjednoczeniu NRD z rewolucyjnymi siłami na północy.

W południowych Niemczech trwały rządy wojskowe, zakończone przejęciem władzy przez Franza Josefa Straußa, polityka chadeckiego znanego z zapędów autorytarnych. Bawarczyk wykorzystał swoje wpływy i znajomości oraz, wobec niemożliwości negocjowania z komunistami, rozpropagował koncepcję powrotu do unii Niemców Południowych. Koncepcja ta przyjęła się wśród Austriaków, którzy czasy związku niemieckich katolików pod przewodnictwem dynastii Habsburgów uważali za najpiękniejszy okres w historii Marchii Wschodniej.

Franz Josef Strauß stał na czele Federacji Alpejskiej aż do swojej śmierci w 1998 r. Wówczas niezdecydowani deputowani wybrali tymczasowo na stanowisko kanclerza kobietę, pierwszą w historii na tym stanowisku, żonę jednego z mniej istotnych działaczy byłej CDU - Hannelore Kohl. Jednak ze względu na narastające problemy wewnętrzne i zagraniczne, wkrótce będzie trzeba wybrać faktycznego, nie tymczasowego przywódcę państwa.

## Idee narodowe

**Przeklęta wampirzyca -** Tak jak Andreas Baader w Niemczech Północnych nie jest przy najlepszym zdrowiu, tak samo Hannelore Kohl również nie trzyma się najlepiej. Nie chodzi tu jednak tylko o kondycję fizyczną, a prędzej o kondycję psychiczną oraz inne komplikacje zdrowotne. Na początku swoich rządów Hannelore Kohl dawała się prowadzić swoim doradcom jeśli chodzi o jej politykę, jednak wraz z czasem oraz wraz ze zdobywanym doświadczeniem, kobieta ta zaczęła prowadzić coraz bardziej własną politykę i często nie zgadza się ze swoimi doradcami, działając wbrew nim. Jest chociażby szalenie uprzedzona do Rosji, którą duża część chadeków uważa za istotnego partnera gospodarczego. Poza tym rozwijająca się u niej fotodermatoza nie pozwala wychodzić jej na światło dzienne, przez co wszystkie sprawy z nią związane muszą odbywać się w nocy lub w przyciemnionych pomieszczeniach, co jest coraz bardziej niewygodne oraz niepraktyczne.

***Kraj gór, rzek i katolików* –** Góry to element tożsamości Federacji Alpejskiej, zresztą bardzo przydatny, gdyż państwo to swoją obronę opiera na wielości pasem górskich. Mimo mniejszości luterańskiej, to katolicy stanowią większość mieszkańców kraju i prawie całość jego elit. W kraju panuje społeczna gospodarka rynkowa, a jej postulaty realizuje Partia Rozwoju Federacji (Entwicklungspartei Föderations). Ruch ten jest coraz bardziej podzielony, a wśród jego działaczy trwa zażarta walka o zostanie następcą Hannelore Kohl.

***Porozumienie Zagrzebskie –*** Południowe Niemcy formalnie są sygnatariuszem, a de facto przywódcą Porozumienia Zagrzebskiego – ekonomicznej unii Federacji Alpejskiej, Słowenii i Chorwacji, w której panuje wolny rynek i wolny przepływ towarów. W praktyce doprowadziło to do wprowadzenia niemieckich monopoli na rynki Słowenii i Chorwacji, a także stopniowego uzależnienia od Wiednia tych państw, co i tak ekonomicznie się im opłaca i wpływa stymulująco na gospodarki Lublany i Zagrzebia. O dołączenie do Porozumienia Zagrzebskiego zabiegają także Węgry oraz Bośnia.

***Trybunał w Karlsruhe –*** Na granicy niemiecko-niemieckiej, dokładnie na granicy Niemiec Południowych (Federacji Alpejskiej) i Niemiec Francuskich (czyli Republiki Federalnej Niemiec ze stolicą w Bonn) stoi budynek Bundesverfassungsgerichtu, czyli Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdził kilka ciekawych rzeczy, które należy przytoczyć, by zrozumieć politykę środkowoeuropejską: uznał on np., że RFN nie mógł zaakceptować granicy na Odrze i Nysie, gdyż jest tylko częścią Rzeszy Niemieckiej, która nie jest obecnie w stanie funkcjonować, a jej ziemie znajdują się tylko pod polską administracją, a prawnie są częścią Rzeszy (Ostgebiete des Deutschen Reiches unter polnische Verwaltung). Trybunał żyje własnym życiem, obecnie określając np. że żaden rząd na terenie dawnej Rzeszy Niemieckiej nie może podjąć decyzji, która byłaby obowiązująca w momencie faktycznego zjednoczenia Niemiec.

***Dogadzanie stypendiami –*** W Federacji Alpejskiej schroniło się wielu wybitnych intelektualistów i wykładowców, którzy nie zamierzali służyć socjalistom na północy, a także nie chcieli zamieszkać w strefie francuskiej. Dzięki temu Niemcy Południowe mogą poszczycić się najlepszymi uniwersytetami, na które chętnie zapraszają obiecujących zagranicznych studentów fundując im stypendia. Zapewnia im to pozytywną opinię o Wiedniu wśród inteligencji całej Europy.

***Podzielone Niemcy* -** Niemcy zjednoczone zostały w swojej historii tylko raz. Mimo, że ponad 100 lat temu, to jednak to wydarzenie ma nadal ogromny wpływ na życie polityczne narodu niemieckiego. Młodzi będą dążyć do zjednoczenia, nawet kosztem życia...

## Polityka

W Federacji Alpejskiej, od jej powstania, władza sprawowana jest przez Entwicklungspartei Föderations (EPF - Partia Rozwoju Federacji). Na stanowisku kanclerza, pierwszy raz w historii Niemiec, jest kobieta, Hannelore Kohl, którą jednak uważa się za przejściowego przywódcę. Na jej stanowisko ostrzą już sobie ząbki zarówno inni członkowie partii, jak i przedstawiciele opozycji.

### Entwicklungspartei Föderations

Jednym z głównych kandydatów na następcę Kohl jest Lothar Späth, uważany za bardzo pragmatycznego polityka, który zasłynął z wielu sukcesów gospodarczych w Badenii-Wirtembergii. Jest on zwolennikiem szerszej współpracy Federacji Alpejskiej z krajami Europy Wschodniej, Rosją oraz Chinami. Nie przeszkadza mu ani autorytarna forma rządów w tych krajach, ani zdenerwowanie amerykańskiego ambasadora jego pomysłami.

Jego zupełnym przeciwieństwem jest skrajnie konserwatywny Heiner Geißler, który jest zwolennikiem nawiązania ścisłej współpracy wojskowej i politycznej z USA. Popiera pomysł utworzenia Atlantyckiej Unii Gospodarczej. Znany z niewyparzonego języka, który co jakiś czas potwierdza swoimi zdecydowanymi wypowiedziami na temat rodziny, wychowania, imigracji oraz polityki bezpieczeństwa.

Jako pragmatyk i człowiek umiarkowany jest określany Kurt Biedenkopf, naukowiec, ekonomista, znający partię jak własną kieszeń. Dzięki swoim sukcesom w administrowaniu Salzburgu oraz ambitnym planom gospodarczym porównywany do Ludwiga Erharda.

Interesującym politykiem partii jest Edmund Stroiber, premier Bawarii, czyli bardzo wpływowy działacz EPF. Jest on zwolennikiem Związku Wypędzonych, słowianofobem oraz popiera stanowisko Trybunału w Karlsruhe co do nielegalności zaanektowania przez Polskę wschodnich kresów Niemiec.

Friedbert Pflüger jest na razie mało istotnym, jednak zdobywającym na popularności działaczem partyjnym. Słynie przede wszystkim z nastawienia proekologicznego oraz skupia się na kwestiach związanych z przemianą energetyczną w Federacji. W polityce zagranicznej jest zwolennikiem kooperacji zarówno z Waszyngtonem, jak i autorytarnymi państwami Europy Wschodniej, takimi jak Polska. Zasłynął z kontrowersyjnych wypowiedzi negujących istnienie narodu ukraińskiego.

Ciekawym członkiem EPF jest paneuropeista Otto von Habsburg, który uważa, że w obliczu zagrożeń i procesów destabilizacyjnych nadchodzących zarówno ze Wschodu, jak i z Zachodu, Europa powinna się zjednoczyć w jedną unię polityczną. Postulat uważany przez politologów za nierealny.

### Volksfront

Front Ludowy to koalicja zawiązana przez przedstawicieli dawnych partii lewicowych, które znalazły się w zdecydowanej mniejszości w Federacji Alpejskiej. Wśród jego członków można wyróżnić interesującą teolog. Uta Ranke Heinemann, która jest tzw. lewicową katoliczką, skonfliktowaną z Kościołem Katolickim i negującą prawdy wiary, jest polityk Frontu Ludowego. Startowała z ramienia Frontu Ludowego do parlamentu z hasłami zerwania z dyktatem konserwatystów oraz liberalizacji przepisów aborcyjnych. Innym wyróżniającym się przedstawicielem tego ugrupowania jest Horst Mahler, były przedstawiciel Rote Armee Fraktion, który porzucił częściowo, choć niecałkowicie, swoją terrorystyczną działalność i zaangażował się w pomoc prawną dla najuboższych.

## Gospodarka

W Federacji Alpejskiej występuje społeczna gospodarka rynkowa, będąca połączeniem systemu panującego w Bawarii, Badenii, Wirtembergii oraz Austrii przed wojną domową w Niemczech. Występuje duża progresja podatkowa, a im obywatel tego państwa jest zamożniejszy, tym bardziej objęty jest przeróżnymi podatkami. W kraju tym występuje bardzo niskie bezrobocie, a nierówności społeczne należą do jednych z najmniejszych na świecie. Inflacja jest stabilna, ale rosnąca.

## Wojsko

Po kompromitacji Bundeswehry w wojnie domowej w Niemczech, przy konstruowaniu nowego państwa zdecydowano na całkowite oparcie Sił Zbrojnych Federacji Alpejskiej, do której nie zostali wcieleni niemieccy oficerowie o stopniu wyższym niż pułkownika. Państwo to posiada samodzielny przemysł zbrojeniowy, który zapewnia odpowiedni sprzęt wszystkim dwóm rodzajom sił zbrojnych: lądowemu oraz powietrznemu. Z racji uznania za podtrzymany Austriacki Traktat Państwowy z 1955 r. strategia bezpieczeństwa państwa przybrała charakter defensywny.