Transcript aflevering 15

**Afl. 15**

Jill: En nu gaan ze allemaal één voor één lijden, te beginnen met …

(Jill haalt een foto uit haar zak)

Jill: Pauline!

(Jordi wandelt op straat)

Jordi: Wat heb ik gedaan?

(Jordi stopt en kijkt voor zich uit)

(Jordi kijkt verbaasd)

Jordi: What the fuck!

Pauline: Waar zullen we eerst naar toe gaan?

Valentine: Misschien eerst naar het toilet?

Pauline: Ja, strak plan!

(Pauline gaat naar het toilet)

(Jill ziet Pauline binnengaan)

(Jill gaat ook binnen)

Pauline: Eu… Pardon, mevrouw, maar wat u doet is heel onbeleefd.

Jill: Awel, meiske, da boeit mij dus geen reet.

(Jill klopt Pauline)

Pauline: Au! Wie ben jij?

Jill: Je kent me niet, maar ik ken wel je beste vriend.

Pauline: Jordi?

Jill: Ja, en ik wil zijn man dood hebben.

Pauline: Walt?

Jill: Ja, slim meisje!

Pauline: En waarom?

Jill: Ik zal je dat wel uitleggen als je dood bent!

(Jill klopt nog eens)

(Pauline valt met haar hoofd tegen de wc-pot)

(Pauline is bewusteloos)

Jill: Goed gedaan Jill!

Jordi: Wat is hier gebeurd?

(Jordi ziet een diepe put in de straat)

Jordi: Hoe komt die hier?

(Jordi kijkt eens in de put)

Jordi: Hoe diep zou dat zijn?

(Iemand duwt Jordi)

(Jordi valt in de put)

Jordi: Hey, wie ben jij?

Emma: Dag, Jordi! Nu zit je wel diep in de put he?

Jordi: Emma? Heb jij dit gedaan?

Emma: Ja, en je gaat daar nog een tijdje blijven, want je moet
afkoelen.

Jordi: En hoe kan ik hier eten?

Emma: Oh, ik kom je wel een paar keer bezoeken.

Jordi: Emma! Waarom?

Emma: Dat vroeg ik me ook af, toen je Walt wou neerschieten, maar Sofie
raakte!

Jordi: Daar heb ik echt spijt van!

Emma: Ze zijn haar nu aan het onderzoeken!

Jordi: Gaat het erg zijn?

Emma: Ja, het kan zelfs zijn dat ze dit niet overleeft.

Jordi: Dat meen je niet.

Emma: Jawel!

Jordi: Het was echt niet mijn bedoeling om Sofie te raken.

Emma: Nee, dat weet ik. Je wou Walt hebben he?

(Stilte)

Emma: Hoe komt het dat je ooit zo slecht bent geworden?

Jordi: Geen idee! Maar hoe komt deze put hier?

Emma: Daar heb ik ook geen idee van.

(Emma gaat weg)

Jordi: Emma! Kom terug! Ik ben nog niet uitgepraat! Emma!!!

Valentine: Pauline blijft wel erg lang weg.

Yana: Ja, he. Moeten we eens niet gaan kijken?

Valentine: Misschien, maar is dat niet onbeleefd?

Yana: We kloppen toch?

Valentine: Oké.

(Yana klopt op de deur)

(Stilte)

Yana: Pauline!

Valentine: Waarom antwoordt ze niet?

Yana: Pauline!!!

(Stilte)

Yana: Dan doe ik wel gewoon de deur open.

(Yana doet de deur open)

(Er is niemand)

(Pauline wordt wakker)

Jill: Dag Pauline. Hoe is het?

Pauline: Wie ben je?

Jill: Ken je me niet meer? We hebben elkaar ontmoet in het toilet.

Pauline: Jij? Waar ben ik?

Jill: Je bent in een huisje in de middle of Nowhere.

Pauline: En waar is dat?

Jill: In Brazilië.

Pauline: Ja, maar waar ergens?

Jill: Dat mag je niet weten.

Pauline: Foef!

Jill: Ja, dat ben ik.

Pauline: Wat is jouw naam?

Jill: Mijn naam is Jill. Jill De Smet.

Jordi: Help! Oh, wat roep ik nu? Niemand hoort me toch.

(Jordi ziet een ‘geheime’ doorgang)

Jordi: Wat is dat?

(Jordi duwt ertegen)

Jordi: Het lijkt wel een deur.

(Jordi duwt harder tot de doorgang zichtbaar wordt)

Jordi: Wat is dit?

(Jordi gaat door de doorgang)

Jordi: Wow!

(Jordi ziet een gang)

Jordi: Het was hier precies ooit leefbaar.

(Jordi ziet een schilderij aan de muur hangen)

Jordi: Wat een enge vent!

(Jordi ziet ‘verse’ voetstappen)

Jordi: En ik ben hier precies niet alleen.

Dokter: We hebben resultaten.

Imani: En?

Dokter: We denken dat Sofie het niet zal overleven.

Emma: Oh nee!

(In het ziekenhuis)

(Naomi slaapt)

*Man van Naomi: Slaapwel.*

*Naomi: Slaapwel schat. Maak het*
niet te laat, he. Ik wil nog wel een pleziertje hebben.

*Man van Naomi: Oh, straks als ik*
kom slapen…

*Naomi: Oké!*

*(3 uur later)*

*(Man van Naomi komt in de kamer)*

*(Naomi slaapt)*

*(Man van Naomi heeft een pot bij)*

*(Man van Naomi slaagt met de pot*
op Naomi)

Naomi: Aaaaaaaah!

Dokter: Wat is er?

Naomi: Ik herinner mij iets.

Jordi: Hallo! Is hier iemand?

(Stilte)

Jordi: Hallo!!!

(Jordi hoort iets achter hem)

Jordi: Hallo?

(Jordi draait zich om)

(Het schilderij is weg)

Jordi: Dit is eng!

(Jordi draait zich terug om)

Jordi: Is hier echt niemand?

Michiel: Jawel.

Jordi: Wie ben jij?

Michiel: Ik ben Michiel.

Jordi: En wat doe jij hier?

Michiel: Ik zoek een graftombe.

Jordi: Ja, en als ik dat niet geloof maak je me iets anders wijs.

Michiel: Het is echt.

Jordi: Ja, het zal wel.

Michiel: Kan je me alsjeblieft geloven?

Jordi: Maar jij bent ouder dan mij.

Michiel: Hoe oud ben jij?

Jordi: 24. Jij?

Michiel: Ik ben 49.

Jordi: Oké!

Michiel: Ik ben vele ouder dan jij.

Jordi: Ik krijg precies het gevoel dat ik je ken.

Michiel: Dat is gestoord.

Jordi: Jij bent ook gestoord. Je ‘zoekt een graftombe’.

Michiel: Dat is echt waar, die van mijn vader. Hij is hier 25 jaar
geleden begraven.

Jordi: En hoe oud was hij?

Michiel: 49 jaar. Hij was 24 jaar toen hij mij kreeg en nog iemand,
mijn tweelingbroer, maar hij is ook dood door zijn eigen dochter zelfs.

Jordi: Zo oud ben jij nu? En zo oud ben ik nu? En dat verhaal komt mij
zo bekend voor!

Michiel: Dat kan.

Jordi: Hoezo?

Michiel: Geen idee. Dat kan gewoon.

Jordi: Wacht eens even. Jij… Hoe heette je broer?

Michiel: Chris. Waarom?

Jordi: Mijn vader heette ook zo, mijn zus heeft hem vermoord. Had je
boer ook een zoon?

Michiel: Ja, maar ik heb mijn neefje en nichtje nooit gekend.

Jordi: Je hebt net je neefje leren kennen.

Dokter: Hoezo? Herinneren? Zal het niet gewoon een droom zijn?

Naomi: Je weet nog niet eens wat ik ga zeggen.

Dokter: Oké, vertel het dan maar.

Naomi: Mijn man!

Dokter: Waar?

Naomi: Nee, mijn man! Hij heeft het gedaan!

Dokter: Hoe heet je man?

Naomi: Geen idee. Dat heeft hij me nooit verteld.

Dokter: Maar wacht eens, jij had toch geheugenverlies?

Naomi: Ik weet dat niet, ik heb de hele tijd geslapen.

Dokter: Maar eerst wist je niet wie je man was.

Naomi: Jawel, maar ik heb hem niet meer gezien na dat geval op straat.

Dokter: Hoe komt dat jij dat weet?

Naomi: Ik zeg het toch, ik heb nooit een hersenschudding gehad!

Dokter: Maar jawel!

Naomi: Nee!

Dokter: Maar hoe kan dat?

Naomi: Geen idee.

Dokter: Maar je man heeft je nooit z’n naam verteld?

Naomi: Nee.

Dokter: Maar hoe kan ik dat weten?

Naomi: Doe mij in slaap.

Dokter: Wat?

Naomi: Ik heb toch ook gezien wat hij me heeft aangedaan!

Dokter: Oké! Maar dat is gevaarlijk!

Naomi: Ik neem het risico!

Dokter: Oké, dan zullen we dat doen.

Naomi: Ja.

Michiel: Wat? Nee, dat kan niet.

Jordi: Denk aan alle feiten, jij bent mijn nonkel!

Michiel: Oké. Ik probeer het te geloven, maar dat lukt niet echt goed.

Jordi: Toch is het zo.

(Jordi ziet een poort)

Jordi: Ik denk dat ik iets heb gevonden!

(Jordi doet de poort open)

Michiel: Oké.

Jordi: En ik denk dat ik nog iets gevonden heb.

(Jordi ziet de graftombe)

Michiel: Mijn papa!

Jordi: Mijn opa!

(Michiel kijkt naar de tombe)

(Michiel ziet een briefje)

Michiel: Een brief.

Jordi: Wat staat erin?

Michiel: Als iemand dit leest, ben ik dood. Gesneuveld in de oorlog
tussen mijn broer ik. Maar ik wil wel dat je zegt tegen mijn zonen en de
dochter van Chris en van Michiel dat ik van hen hou.

Hij wist dat hij dood ging gaan.

Jordi: Heb jij een dochter?

Michiel: Ja.

Jordi: Dus ik heb een nicht? Hoe heet ze?

Michiel: Emily.

Jordi: Wat is jouw achternaam?

Michiel: Michiels.

Jordi: Oh my God! Emily
Michiels is mijn nicht?

Michiel: Jij kent haar?

Jordi: Ja. Ik ken haar goed.

*Man van Naomi: (Aan de telefoon)*
Ik wil graag een aangifte doen.

*Telefoon: Ja?*

*Man van Naomi: Iemand heeft mij*
bestolen.

*Telefoon: Wat is zijn naam?*

*Man van Naomi: Michiel Michiels.*

*Telefoon: En uw naam?*

*Man van Naomi: Thomas Peeters.*

(Machientje zegt piep)

Dokter: Oh shit!