Aharla Taash

**Aharla Taash** - Togrutanka, Mistrzyni Jedi, jedna z członkiń Tarczy Republiki.

## Wygląd

Różowy kolor skóry, niebiesko-białe montrale, barwy ułożone nieregularnie.

## Charakter

Spokojna, samo opanowana. Często wzdycha z zadumą, potrafi wytłumaczyć wszystkie swoje zachowania Kodeksem Jedi.

Nie lubi hałasu ani zbyt dużego tłoku blisko siebie (bycia w tłumie), woli przebywanie w niewielkiej grupie osób. Lubi od czasu do czasu w całkowitej samotności posłuchać szumu wody, lecz nie przez długi czas.

## Historia

Aharla nie pamięta swojej biologicznej rodziny, wie o niej tylko tyle, że miała czworo rodzeństwa, a jej ojciec był w tym czasie sklepikarzem na dolnych poziomach serca galaktyki. Jako zaledwie kilkumiesięczne dziecko została zaniesiona do Świątyni Jedi na Coruscant, by tam zostać przebadaną na obecność Mocy i ewentualnie wyszkoloną na Jedi.

Togrutanka została wzięta do Zakonu, mimo iż nie jest szczególnie silna w Mocy została wychowywana od podstaw według ideałów Jedi od najmłodszych lat. Przez kilka pierwszych lat Jedi opiekujący się dziewczyną próbowali ją wyczuć, mimo że jej więź z Mocą jest na poziomie poniżej przeciętnej, Aharla miała talent przyswajania informacji z łatwością, była ciekawa historii i cieszyła się z nauki najbardziej ze wszystkiego.

W wieku lat ośmiu została przeniesiona ze Świątyni na Coruscant do enklawy na Denon, z powodu nadmiernej ilości adeptów w tym czasie świątynia na Coruscant nie była w stanie zadbać o wszystkich. Na Denonie natrafiła na swojego przyszłego mistrza - archeologa zakonnego, świeżo mianowanego, 39-letniego Mistrza Johnna Quobe, który wtedy dopiero co zakończył szkolenie padawańskie swojego pierwszego ucznia.Trafiła do adepckiego klanu Helios który w swojej pieczy trzymał właśnie Mistrz Quobe. Klan Helios gromadził padawanów jej pokroju, głodnych wiedzy i z natury spokojnych.

Kolejne lata spędzała na przyswajaniu wiedzy i treningach, przede wszystkim skupiając się na pracy nad własnym charakterem, marząc o byciu taką jak Jedi, o których codziennie czytała godzinami w archiwach. W końcu, po czterech latach w enklawie przyszedł czas prób. Jej próby pre-padawańskie nie szły za dobrze, mimo iż Aharla wyróżniała się spośród grupy rozumieniem kodu Jedi i nadmiernym samoopanowaniem jak na swój wiek, miała problemy z używaniem Mocy wynikające z jej nie najmocniejszej więzi z Mocą, przez co również miała problem ze zdaniem jednej z prób, która miała być czymś nieszczególnie specjalnym - podniesieniem średniej wielkości upadłego konaru z drzewa. Udało jej się to dopiero za trzecim podejściem, które wybłagała od swoich "egzaminatorów".

Po zdaniu prób przyszedł czas czekania, przed 13 rokiem życia któryś z mistrzów miał wziąć ją na padawana. Mijały dni, tygodnie i miesiące, mimo wielu rekomendacji od wszystkich nauczycieli, z którymi miała styczność, wszyscy z jej klanu adepckiego zostali wybrani oprócz samej Aharli, aż w końcu na dwa dni przed jej trzynastymi urodzinami dziewczyna straciła nadzieję i próbowała się pogodzić że wszystkie jej wysiłki poszły na marne. Zrezygnowana Togrutanka jedynie siedziała i czytała losowe rzeczy w archiwach następnego dnia, wiedząc, że jej los jest przesądzony, nie wiedziała że Mistrz Quobe, który wyjechał na wyprawę badawczą ponad rok wcześniej, właśnie wrócił do swej enklawy. Na wejściu archeolog po powitaniach zaczął pytać o jego grupę, którą opuszczał, zostawiając ich do prób pod okiem Mistrzyni Datenshi, jego zastępczyni w enklawie, gdy usłyszał że została tylko jedna z adeptów, która jeszcze nie została wzięta na padawana, popędził jej poszukać.

Przez rok na skutej lodem Ilum, wykonując ciągłe badania przy mdłym świetle lamp, jego wzrok został przytępiony i nawet nie rozpoznał, że młoda Togrutanka, którą zapytał w drzwiach do archiwów: "Czy Aharla Taash nadal jest w bibliotece?" to właśnie ta adeptka, której szukał. Kolejne lata spędziła, podróżując po najbardziej wysuniętych krańcach galaktyki razem ze swoim mistrzem, zgłębiając historie miejsc w których była, pisząc raporty i wysyłając je wspólnie z mistrzem do świątyni na Coruscant.

Jako adeptka była bardzo pojętna, co z wiekiem się u niej jeszcze bardziej rozwinęło, chłonęła każde słowo swojego mistrza jak piaski Tatooine każdą kroplę wody, okres padawański Aharli można by uznać za dość nudny, nie działo się nadmiernie dużo w jej życiu, a użytek z miecza świetlnego był ograniczony o mniej niż minimum, co bardzo ją samą cieszyło.

Po dziesięciu latach nauki padawańskiej pod okiem Mistrza Johnna uznał on, że dziewczyna jest gotowa do prób, lecz ta, sądząc, że nie jest gotowa, lub bardziej bojąc się, że znów nie uda jej się coś za pierwszym razem, odwlekała to przez kolejne cztery lata. W wieku 27 lat w końcu zgodziła się z mistrzem, że jest gotowa do prób, wiedząc, że jej mistrz już od czterech lat nie był w stanie jej nauczyć zbyt wiele i po specjalnych przygotowaniach czuła, że nie powtórzy swoich błędów z prób pre-padawańskich.

Na okres prób powrócili razem z Mistrzem na Denon, próby były przygotowane gdy już tam dotarli, lecąc z drugiego końca galaktyki, a sama Aharla zwarta i gotowa by stawić im czoło.
Próby odwagi, ciała i umiejętności walki mieczem świetlnym odbyły się na samym Denonie, będąc tym samym zadaniem, Jedi wykryli tam siatkę szpiegowską nieznanego pochodzenia, którą koordynowała użytkowniczka Ciemnej Strony - Twi'lekańska Gin'nila.

Aharla dostała się ukradkiem do kryjówki szpiegów, udając kuriera mającego wiadomość dla ich liderki. Strażnicy dali się nabrać i poprowadzili dziewczynę wprost do liderki, a wychodząc, zamknęli drzwi, które ta zablokowała zaraz po ich wyjściu. Sithanka - jak się okazało -  wyczuwając w młodej prawie-Jedi Jasną Stronę, rzuciła się na nią z mieczem świetlnym o barwie fioletowej i podwójnym ostrzem. Walczyły zajadle, niszcząc prawie wszystko w pomieszczeniu na skutek dość chaotycznej walki, obie doznały wielu poważnych ran w czasie walki, która trwała dość długo, by zmęczenie dało się odczuć u obojga kobiet, aż w końcu Aharli udało się wytrącić przeciwniczce miecz z ręki i ogłuszyć ją, po czym zabrała Sitha do aresztu enklawy, z którego wkrótce później uciekła, a Jedi dali radę się jedynie dowiedzieć, że mianowana Lord Sith została ledwie na cztery dni przed całym zdarzeniem.

Próby ducha i instynktu odbyły się na odległej Felucii, gdzie poleciała razem wraz ze swoim dotychczasowym mistrzem, jego przyjaciółką Mistrzynią Datenshi i przedstawicielem najwyższej rady z Coruscant. Razem z nimi została wysłana w najdalsze odmęty dżunglowej planety, w rejon z którego czuć było silną obecność Ciemnej Strony, miała zbadać, czym jest to spowodowane, i pozbyć się tego.

Obszar ten był wielkim pustkowiem, na którym nie żyło nic oprócz bujnej roślinności, która wydawała się umierać w powolnym tempie. Mistrzowie czekali za nią przy statku, a ona poszła wgłąb mrocznego miejsca całkiem sama.
Wewnątrz czekały na nią wizje, widziała iluzje Togrutan, do których była podobna, padawanów i adeptów, których znała i którzy wprost powiedzieli, że jej zazdrościli, wizję Mistrzów odlatujących bez niej i siebie samą - wróżącą najgorsze scenariusze. Wymagało to od niej dużo siły woli by nie dać się sprowokować przez zaczepki iluzji czy też nie zwątpić w nauki Jedi przez ich gadanie. Szła tak i szła, wydawało jej się, że przeszła już pół planety, i zaczęła tracić wiarę w siebie, a co za tym idzie, ciężej jej było zachować pogodę ducha.

Po kolejnej dłuższej chwili marszu natrafiła na źródło ciemnej energii. Był nim wbity w drzewo aktywny holokron nieznajomego jej Sitha. Gdy podeszła do niego, ten chciał zrobić jej krzywdę, lecz jako projekcja nie był w stanie na zbyt wiele. Usiadła przed urządzeniem i zaczęła rozmawiać z jego projekcją. Zajęło jej to długie godziny, aż w końcu udało jej się przekonać projekcję do swojej racji. Gdy to się stało, projekcja zniknęła, otoczenie odżyło, a przed nią pojawiła się prosta ścieżka powrotna do cierpliwie czekających mistrzów.

Nie wiedziała, co się stało, lecz nie zdziwiło ją to. Wiedziała, że Moc chodzi swoimi ścieżkami i że ją prowadzi, dlatego jej się powiodło. Jej próba, jak się później dowiedziała, polegała tak naprawdę nie na znalezieniu źródła mrocznej energii, lecz na przekonaniu projekcji do światopoglądów Jedi, czyli dokładnie to, co właściwie zrobiła.

Po zaliczeniu prób, przez dwa lata urzędowała na Denonie, badając historię planety i tym podobne, wykonując to do czego czuła się powołana przez Moc - do bycia historykiem Zakonu, osobą zbierającą informacje. W tym czasie wybuchła wojna, świątynia Jedi na Coruscant została zniszczona, a enklawa na Denonie prawie całkowicie opustoszała. Adepci zostali pod pieczą Aharli, Mistrza Datenshi, Mistrza Adsona i kilkorga innych Rycerzy Jedi, w bardzo małym składzie, nadal zajmując się adeptami kończącymi swój trening.

Rok później, gdy wszyscy adepci albo zdali swoje próby i zostali padawanami, lub w inny sposób służyli Zakonowi, czy też nie zdali i zostali oddani ich rodzinom, enklawa została rozwiązana. Młoda jedi wzięła w czasie tego roku pod swą opiekę jednego z adeptów, czternastoletniego nautolanina Kixa Dilla, na swojego padawana. Kix był pojętnym uczniem, który przypominał jej ją samą, różnili się tym, że Kix miał lepszą pamięć i lepiej radził sobie z Mocą. Jego szkolenie szło szybko, pojmował materiał, który jej przekazał Mistrz Quobe w połowę czasu, w którym ona to przyswajała.

Wspólnie podróżowali, mimo wojny nadal gromadzili informacje do archiwów do świątyni przeniesionej na Tython. Po trzech latach treningu wspólnie z uczniem uznali, że jest gotowy do prób. Wojna zdążyła się już uspokoić, więc odesłała go na Tython, gdzie później, po zakończeniu prac na planecie, na której aktualnie stacjonowali, do niego dołączyła. Gdy przyleciała, Kix był już ex-padawanem czekającym na przyznanie tytułu, dołączyła do niego w ostatniej chwilii i z dumą patrzyła, jak jej uczeń stał się pełnoprawnym Jedi, a ona sama otrzymała wtedy tytuł Mistrza.

Późniejsze lata spędzała jak resztę życia - na nauce, nad księgami i badając dawne cywilizacje, utrzymując kontakt z Mistrzami enklawy na Denonie i jej byłym uczniem - Kixem. Po pięciu latach po mianowaniu Kixa na Rycerza, zdecydowała się na kolejnego padawana a tym razem, padawankę - selkathkę o imieniu Jhassa.

Jhassa była uparta, z czystym sercem i dobrymi intencjami. Gdy Aharla ją spotkała w Świątyni na Tython jako adeptkę po próbach, miała na ludzkie standardy 15 lat. Jej trening szedł powoli, lecz nie aż tak powoli jak jej własny.
Po ośmiu latach Jhassa zaczęła się upierać, że przyszedł czas na próby, lecz Aharla protestowała. Wiedziała, że jej padawanka nie jest jeszcze gotowa. Były wtedy na Jabim, odległej planecie z niezbadaną historią. Kobiety pokłóciły się, Jhassa poszła się przejść, a Aharla zajęła się wysyłaniem danych, które zebrały do archiwistów zakonnych. Po kilku godzinach Mistrzyni zaczęła się martwić o padawankę i poszła jej szukać, znalazła ją - pojmaną przez rycerza z włócznią świetlną i w złotej zbroi. Togrutanka zaczęła uciekać, aż w końcu zgubiła mężczyznę, który chciał, by ta podzieliła los biednej Jhassy. Kobieta lojalnie wróciła po ciało padawanki, pożegnała ją ze zwyczajem Jedi i uciekła z planety swoim statkiem, który nie był oficjalnym statkiem Zakonu lecz typowym statkiem badawczym.

Krótko po wyjściu z atmosfery Jabima Mistrzyni Taash dostała raporty z galaktyki o pojawieniu się nowego zagrożenia - imperium Zakuul. Powróciła na Coruscant, gdzie nie była od bardzo wielu lat, i z pomocą zaprzyjaźnionych Jedi rok spędziła pod przykrywką słynnej doktor historii galaktyki, a swoje prawdziwe ja ukrywała, lecz żyła cały czas zgodnie z kodeksem i w kontakcie z innymi Jedi, jak i służąc Republice.