Ferenia

**Język urzędowy:** Torrański

**Stolica:** Lebeila

**Zarządca:** Kanclerz Hector Espinosa

**Jednostka monetarna:** Korona cesarska

**Największe osady:** Amida, Maplebrook

**Mieszkaniec:** Ferreńczyk, Ferrenka

**Położenie**
Ziemia
 Ferreńska leży na północ od Półwyspu Torrańskiego, w
południowo-zachodniej części kontynentu, umieszczona między granicami
Latgalet, Khaar i Torranii. Liczne strumienie, szerokie niziny oraz
delikatne pagórki czynią z Ferrani idealny teren do zagospodarowania
rolnego. Jeśli wierzyć mieszkańcom tych terenów, ich ziemie są
najpłodniejsze na całym kontynencie. Zapewne mieszkańcy Quemettici,
gdyby tylko znali język wspólny, wykłócaliby się z tym stwierdzeniem,
jednakże nie da się zaprzeczyć, że plony z Ziem Ferreńskich karmią
zdecydowaną większość obywateli Cesarstwa.

Ze względu na
zagospodarowanie praktycznie całej przestrzeni tej dość niewielkiej
krainy, naprawdę trudno jest uświadczyć w niej lasy z prawdziwego
zdarzenia. Owszem, w Ferrani znajduje się parę niewielkich zagajników,
lecz znaczną część drzew porastających wzgórza i równiny tego państwa
zostało wyciętych z biegiem czasu. Mimo to, by nie gniewać Silvany,
pozostała roślinność jest nietykalna a ścinanie drzew i polowanie
regulowane prawnie.

Klimat również sprzyja uprawie roli. Zimy tu
są krótkie, a lata długie i deszczowe. Rzadko kiedy na terenie
Spichlerza Południa występują opady śniegu, chodź na przełomie zimy i
wiosny często wzmagają się silne wiatry i opady deszczu, a czasem nawet i
 gradu. Z tego też powodu czasem mówi się, że Ferrenia ma pięć pór roku
zamiast czterech.

Na wschodzie Ferrani jest mało zaludniony, ale
cieszący się wielkim zainteresowaniem kartografów, historyków i magów,
Horyzont Piasków. Jest to mający około mili długości pas, na którym
żyzna ziemia zaczyna stopniowo przeradzać się w pustynię Khaarską.
Według tęgich głów świata, wszelkim prawom logiki zaprzecza te
sąsiedztwo żyznych ziem i jałowej pustyni, a mimo to nie da się
zaprzeczyć istnieniu takiego położenia tych dwóch krain.

**Władza i społeczeństwo**
Ziemię
 Ferreńską od zarania dziejów zamieszkiwały niziołki. Po dziś dzień
wioski złożone w całości przez przedstawicieli tej rasy są rozsiane po
całym jej terytorium i to właśnie oni zajmują się zarządzaniem sporej
części pól rolnych. Teoretycznie rzecz biorąc, są oni obywatelami
Cesarstwa i podlegają jego prawom. W praktyce jednakże nie wchodzą w
drogę ludziom częściej, niż wymaga tego opłacenie podatków. Największą
osadą niziołków jest Maplebrook, stanowiące swoisty punkt spotkań dla
mieszkańców wszystkich wsi. Tam też sprzedają produkty swej pracy,
spotykają się z odległą rodziną, opowiadają historie życia przy kuflach.
 Najludniejsze i najgłośniejsze Maplebrook jest w Dniu Mercatosa.
Obecnym burmistrzem tej mieściny jest [insert halfling name here] i to
on de facto ma największy posłuch pośród swoich pobratymców.

Ziemie
 Ferreńskie stały się częścią Cesarstwa Torionu w trakcie na przełomie IX i X wieku.
 Integracja Torrańczyków i niziołków zaszła pokojowo i bez rozlewu krwi
między dwoma ludami. Zasady wspólnej koegzystencji są proste i
niezmienione od setek lat – niziołki uprawiają znacznie więcej ziem niż
potrzeba na ich własne potrzeby, sprzedając nadmiar obywatelom
Cesarstwa, a w zamian cieszyli się ochroną wojska powstającego imperium.
 I choć współcześnie nie ma potrzeby na trzymanie dużych ilości wojska
na tych terenach, dobrobyt przyniesiony przez wymianę handlową sprawia,
że niziołkom nie spieszy się do wytknięcia faktu otoczenia przez
sojuszników Cesarstwa.

Z prawnego punktu widzenia stolicą Ferrani
 jest Lebeila – miasto portowe bardzo podobne do innych miast portowych
Torionu, z którego żywność jest roznoszona przez wozy i statki na teren
prawie całego Cesarstwa. Urzęduje w nim kanclerz Hector Espinosa
pilnujący porządku i stałych dostaw w imieniu Cesarza. Nie jest to zawód
 ani wyjątkowo ciężki, ani cieszący się poszanowaniem na scenie
geopolitycznej, ale na własnym ziemiach jest bezdyskusyjnie
najważniejszą osobą, która w razie problemów wie o kogo i gdzie pytać,
zarówno pośród ludzi jak i niziołków.

**Ekonomia**
Praktycznie
 cała ekonomia oparta jest o uprawę roli. Na zachodzie, terytoriach
zamieszkałych w większości przez ludzi, tereny rolne są zajęte głównie
przez pastwiska dla zwierząt, głównie bydła i owiec. Ciepły klimat
pozwala też na hodowlę winogron i oliwek, którymi również z powodów
logistycznych zajmują się głównie wysocy mieszkańcy Ferrani. Na polach
pod opieką niziołczych wiosek rosną przede wszystkim zboża, ziemniaki,
rzepa i chmiel. Szczególnym rarytasem na kontynencie jest Fereńska mąka,
 uznawana za najlepszą na całym El Continente. Również oliwy i alkohole,
 zarówno wina jak i lekkie niziołcze piwa, cieszą się wielkim wzięciem
pośród mieszkańców Cesarstwa.

Na wschód, blisko Horyzontu
Piasków, umieszczone jest miasto Amida. Jego populacja jest w większości
 ludzka, choć niziołkowie stanowią znaczą jej część. Amida jest ważnym
punktem produkcyjnym i handlowym przez który przechodzą szlaki handlowe z
 Khaar i Latgalet.

**Religia i Magia**
Ze
względu na styl życia i źródła dochodu regionu największą popularnością
cieszą się kulty Silvany i Mercatosa. Parę mil za murami Leibeli
znajduje się prawdopodobnie największa na świecie świątynia Matki Natury
 obejmująca cały zagajnik. Wierni nie będący kapłanami dla własnego
bezpieczeństwa są wpuszczani jedynie do kaplicy wydrążanej w pniu
martwego, starego dębu. Jest ona na tyle wielka aby pomieścić wszystkich
 wiernych przychodzących w trakcie świąt takich jak Silvasteria, czy
Święta Przebudzenia. Wielki Dąb został trafiony przez piorun w roku 1427
 w trakcie wielkiej wycinki lasów. Zostało to potraktowane jako symbol
gniewu Silvany, który doprowadził do szybkiego zaniechania wylesienia
oraz założenia świątyni.

Kult Mercatosa jest mniejszy acz wciąż
widoczny. Skupia się głównie w miastach i wsi Maplebrook, a dobrobyt
wynikający z handlu doprowadził do wielkiej popularności tego bóstwa
pośród niziołków, nawet tych prowadzących osiadłe życie. Posiada on
swoje świątynie w sercu każdego z trzech rynków Ferranii, a także na
traktach i szlakach handlowych.

Magia w teorii jest pod pełną
kontrolą Kapituły, jednakże nie ma tu żadnych akademii magicznych, a
większości miłych panów z Elemont nie chce się podróżować na „zadupie
gdzie nic się nie dzieje” (cytat z raportu maga Kapituły z roku 1542),
póki coś się tam nie wydarzy.