Luciusz von Lucce

Anton von Lucce (młodszy brat) [martwy]

### Dzieciństwo

Luciusz przyszedł na świat w -519 roku w Luccine. Jako dziecko żył w luksusie jaki zapewniała mu stabilna pozycja jego ojca będącego nadwornym strategiem księcia Rudolfa. Nigdy niczego mu nie brakowało, a dzieciństwo spędził na podróżach oraz kształceniu się. Od najmłodszych lat był szkolony przez swojego ojca w tajnikach strategii wojskowej z nadzieją, że w przyszłości to właśnie on przejmie tytuł strategosa. W czasie swoich podróży po dworach imperium nabył nieco ogłady i liznął nieco dworskiej dyplomacji. Otrzymał również profesjonalne szkolenie w posługiwaniu się bronią białą lecz nigdy bezpośrednia walka nie szła mu za dobrze.

W roku -511 matka Luciusza, Anabelle, zmarła przy porodzie młodszego brata Luciusza, Antona, który również zmarł niewiele później. Ostatnią wolą Anabelle było przekazanie, wtedy ośmioletniemu, Luciuszowi pewnej mapy pochodzącej z księstwa Delfina która ponoć miała posiadać magiczne właściwości.

### Rebelia Waldensena

Od roku -510 nauka Luciusza została wzbogacona o praktyczne doświadczenia towarzyszenia swemu ojcu przy naradach wojennych i obserwowaniu prawdziwych bitew w trakcie rebelii Waldensena. Okazało się, że młody Luciusz ma spory potencjał. Bystrze obserwował przebieg kampanii i swymi trafnymi uwagami oraz spostrzeżeniami nie raz zaskakiwał swego ojca jak i księcia Karla. Prawda była taka, że o ile dotychczas Lucispherios był pierwszorzędnym strategiem, jego postępujący wiek i częste choroby sprawiały, iż wiele rzeczy potrafiło mu umknąć. Miał też tendencję do stosowania starych i sprawdzonych taktyk nawet w sytuacjach gdy te nie była najoptymalniejsze. Świeża perspektywa i spostrzegawczość jego syna okazywała się niezwykle pomocna. Tak też z roku na rok trwania rebelii coraz więcej obowiązków Lucispheriosa przechodziło na Luciusza, aż z czasem pod sam koniec kampanii książę Karl oficjalnie mianował go na nowego strategosa księstwa.

Jego pierwszym poważnym zadaniem jako pełnoprawnego strategosa było zaplanowanie oblężenia Twierdzy Wilczego Kła. Był to dla Luciusza moment przełomowy gdyż jak dotąd mimo ciągłego uczestnictwa w tej kampanii najważniejsze decyzje strategiczne i tak spoczywały w rękach jego ojca, natomiast teraz Młody von Lucce dostał całą scenę tylko dla siebie. Z zapałem zabrał się za przygotowania do odbicia stołecznej twierdzy i z radością przewodził naradzie wojennej przed bitwą. Samo oblężenie rozpoczęło się od szturmu lekkiej jazdy na mury. Do dziś nie wiadomo czy była to taktyczna gafa spowodowana nadmiernym entuzjazmem stratega, czy cyniczna kalkulacja mająca na celu pozbycie się drobnej szlachty księstwa która mogła stanowić dość liczną konkurencję o ziemie i tytuły po wojnie. Nie przejmując się śmiercią posłanej kawalerii Luciusz nakazał sforsowanie murów oddziałom chłopskim. Drabiny, tarany i masa piechoty szybko przełamały pierwszą linię obrony i pozwoliły Młodemu von Lucce przejść do następnej fazy swojego planu. Ciężka jazda i doborowa piechota szybko wlały się do twierdzy przenosząc walkę na jej dziedziniec. Widząc, że jego plan działa doskonale, Luciusz samemu dołączył do oddziału który przebił się najgłębiej. Był jednym z pierwszych którzy dotarli do komnaty Waldensena i wraz kilkoma innymi bohaterami pokonując buntownika ostatecznie zakończył wojnę.

### Losy po wojnie

Za swój udział w odbijaniu księstwa z rąk buntowników Luciusz otrzymał zamek o nazwie Kohleburg od księcia. Mógł on teraz w nowej powojennej rzeczywistości cieszyć się własnym zamkiem i tytułem barona wraz ze wszystkimi korzyściami płynącymi z bycia posiadaczem ziemskim. To wraz z faktem, że w przyszłości miał odziedziczyć wszystkie trzy miejscowości posiadane przez jego ojca wróżyło mu bardzo komfortowe życie. W tym momencie warto wspomnieć, że Luciusz von Lucce był dość ekscentrycznym człowiekiem. Lubił biesiady, alkohol i płatne towarzystwo płci przeciwnej. Jego siła woli była zbyt słaba by móc oprzeć się pokusom ciała. To sprawiło, że jego pierwszą decyzją po wojnie było użądzenie wielkiej biesiady świętującej wygraną. Na owe wydarzenie przeznaczył większość pieniędzy ze swego skarbca. Oprócz wielu potraw na potrzeby uczty sprowadził też ogromne ilości alkoholu. Natomiast do zapewnienia sobie i swym gościom licznych uciech zatrudnił najdroższe kurtyzany jakie mógł znaleść. Wiele zuchwałuch aktów rozpusty miało wtedy miejsce w kohleburskiej sali biesiadnej, a skala tych ekscesów zainteresowała samego Shalladara, który wykorzystał cielesne słabości biesiadników by zanieczyścić lokalną żyłę many swym wpływem. Zabawa w zamku trwała w najlepsze do samego rana kiedy pijackie wygłupy doprowadziły do spalenia lasu przy Kohleburgu. Młody von Lucce obudziwszy się na kacu i dostawszy rachunek za szkody wyrządzone przez jego współbiesiadników dopiero zrozumiał, że grubo przesadził z organizowaniem tej biesiady.

1. ↑ Niestety owa mapa przepadła i jak dotąd nikt jej nie znalazł. Przypuszcza się, że została zniszczona we Wronkach.