Sukno z gronostajów

Postanowiłeś od razu, będąc jeszcze pełnym sił i pełnym na żołądku, rozpocząć od najtrudniejszego z zadań. Sukno z gronostajów to legendarny artefakt zakonu rektorów, któremu to Moryś przewodniczy. Tkanina tak piękna, że choć światowej sławy modystki, w tym sama Emi Bannani, próbują skopiować ten krój to ich wykonania są jedynie dalekim echem, wielorybim śpiewem wobec oryginału. Tak delikatna, że nosząc ją nie tylko nie zyskujesz ciężaru, lecz wręcz przeciwnie unosisz się niczym liść na wietrze jesiennego poranka. Jednocześnie jednak tak trwała, że choćby przyszło tysiąc atletów i każdy zjadłby tysiąc kotletów to nie rozerwaliby taka to trwałość. Słyszałeś też, że sukno pozwala na zupełną niewidzialność, choć trzeba tu dodać, że nie tyle sprawia, że noszący je znika, lecz wszystkie bezwartościowe i irytujące patajchła zupełnie się rozpływają przed oczami.

Jak jednak możesz zdobyć ten przedmiot skoro zwykle sam Moryś trzyma go na swoich barkach? Choć wydaje się to prawie niemożliwe to jednak długotrwały trening i filmowa sesja ze Stevenem Seagullem doskonale przygotowały cię do tej misji.

Nie tracąc wiele czasu porywasz cysternę z mlekiem, następnie zaś kręcąc bączki na autostradzie pobudzasz mleko do fermentacji. Uzyskując odpowiednią zsiadłość zamykasz próbkę tak oto uzyskanej toksyny bakteryjnej w rubinowym sygnecie zabranym od mleczarza, któremu poderżnąłeś gardło. W te pędy ruszasz do Dwumiasta, bo Sopot się nie liczy, by niczym kot dachówkowiec wdrapać się na gmach biblioteki gumed. Następnie spuszczając się poprzez komin w iście bożonarodzeniowym stylu zsiadłe mleko wpuszczasz wprost w nieopacznie pozostawiony herbaciany kubek bibliotekarki. Ta myśląc, że przyrządziła bawarkę, niczego nie podejrzewając, wypiła trunek, by następnie zamknąć się w toalecie na najbliższe parę godzin. Wiesz, że musisz dobrze wykorzystać ten czas. Zakradasz się więc do półki z literaturą anatomiczną, zręcznie omijając czerwone lasery oraz zapadnie z rekinami by wykraść jedną z najpotężniejszych ksiąg – „Neuroanatomię czynnościową i kliniczną pod redakcją Janusza Morysia i Olgierda Narkiewicza”. Powołując się na zaklęty tam czar rezurekcji przywołujesz na świat Adolfa Hitlera – założyciela uczelni. Wspólnie opracowujecie plan mający na cel przejęcie uniwersytetu i wyrwanie jej z rąk niewątpliwie żydowskich. Decydujecie się ruszać natychmiast, licząc na element zaskoczenia, jednocześnie jednak w locie dogadując się z „uczelnią” w Łodzi. Twój oddział do którego należy też Hitler oraz wyjątkowo obślizgły anatom Polgnój ma za zadanie przejąć kontrolę na basenownią, gdzie w czystej esencji spaczenia pławią się ciała topielców stając się idealnymi rezerwuarami many.

Korzystając z jednej z wind towarowych planujecie zjechać więc na najniższy poziom lochów. Jednak winda po drodze się zacięła, jako, że przekroczyliście dopuszczalną masę. Z wściekłością uderzasz w ścianę, jednak za wyjątkiem wgniecenia pozostała ona nienaruszona. Wygląda na to, że znaleźliście się w potrzasku.

„UWAGA INTRUZI! UWAGA INTRUZI!” – zabrzmiał w twoich uszach dźwięk, po czym ściany dookoła ciebie rozbłysły czerwonym światłem lamp alarmowych.

Po chwili winda znów ruszyła, jednak tym razem nie na dół, lecz w bok. Jechaliście tak przez dobre dziesięć minut przy akompaniamencie systemów ostrzegawczych, by wreszcie z głośnym piskiem nagle się zatrzymać. Wtedy też winda zaczęła wirować niczym ciuciubabka w beczce z kapustą, aż wreszcie drzwi rozsunęły się wypuszczając was kompletnie zdezorientowanych na zewnątrz. Za nim zdążyliście pozbyć się zawrotów głowy cała sfora studentów poprzebieranych w uniformy gestapo zaczęła was dziko okładać pałkami i kopać glanami. To samorząd studencki, wszyscy członkowie tej elitarnej grupie są bezwzględnie posłuszni Morysiowi, to zaciekli fanatycy, zaś każdy z nich, zgodnie z opowieściami jaki krążą, ma na ramieniu wytatuowane logo uczelni poprzez które jest w stanie wezwać swojego Pana.

Wreszcie kiedy już przestałeś miotać się niczym głupia ryba w poszukiwaniu tlenu jeden z samorządowców pochylił się nad tobą by zdjąć swoją maskę i odsłonić absolutnie paskudne oblicze tlenionej głupiej pindy.

„Witaj w dżungli tłuściochu!” – wyszeptała ci do ucha po czym jeszcze raz zdzieliła po łbie pałką. Ciemność spowiła twój wzrok.

Przebudzenie