Lothar von Falkenhayn

* Wampir
* Człowiek

*Ten artykuł jest o członku drużyny Łowców Wampirów. Czy chodziło Ci o Wilk?*

**Hint:** Żeby poczytać szczegółowe historie o życiu Lothara, patrz: Lothar, dzieje z życia.

### Krótki Życiorys

Urodzony 2094 IC na zamku Falkenberg jako trzeci syn Mathilde i Arnulfa von Falkenhayna, 48-tego barona Pogranicza.

Wiecznie zajęty ojciec zostawił wychowanie swego potomka baronowej oraz licznym guwernerom obecnym na zamku, z których najważniejszym okazał się zamkowy kasztelan Otto Horn**.** To właśnie on wpoił chłopcu rodową maksymę „Rodzina. Obowiązek. Honor”, zaniedbaną i odłożoną w kąt przez obecnego barona.

Młody Lothar dzieciństwo spędził beztrosko, tłukąc się drewnianymi mieczami z innymi dziećmi na dziedzińcu, ucząc się rodowej historii i marząc o tym czego może dokonać w przyszłości. Blisko trzymał się ze swoim starszym bratem Dietrichem, na którego patrzył niemal bezkrytycznie. To właśnie Dietrich pokazał mu różne ukryte zakamarki rodowego siedliszcza, w tym i przejście poza mury, przez które Lothar zwykł wymykać się do lasów okalających zamek.

Dobrze czuł się w towarzystwie starych drzew rosnących na pagórkowatych zboczach, nierzadko obserwował też zwierzynę która je zamieszkiwała; pewnego razu przez ścieżkę którą obserwował przebiegło stado wilków. Nagle przewódca stada popatrzył się w miejsce, w którym ukrywał się chłopiec i Lothar mógłby przysiąc, że zwierzę wwierca się spojrzeniem w najgłębsze zakamarki jego duszy. Trwało to tylko chwilę, a potem wataha odbiegła zostawiając chłopca z postanowieniem w sercu: pójście w ślady komtura Heinricha von Falkenhayna- bohatera wojen wampirzych i oddanego rycerza Ulryka- boga wilków i zimy, patrona wojowników i Północnego Imperium.

Cel był realny, bowiem począwszy od osiągnięcia odpowiedniego wieku, mały Lothar (na skutek zawodu jaki sprawił jego starszy brat Boris), kształtowany był na rycerza. Kiedy chłopak skończył 13 lat jego matka zmarła w połogu, rok później zgorzkniały ojciec odesłał Lothara do Middenstag gdzie znajduje się garnizon Rycerzy Pantery. Stało się tak mimo protestów, próśb a w końcu płaczu: nie z powodu opuszczenia zamku, a przez chęć dołączenia w poczet rycerzy Białego Wilka. Arnulf pozostał jednak nieugięty, licząc zapewne że rycerz stanowiący część osobistej gwardii grafa lepiej przysłuży się dobru rodziny.

Na miejscu Lothar przez przez 4 lata giermkował komturowi Heinrichowi Lettmanowi, staremu przyjacielowi rodziny i sławiąc się uratowaniem życia komtura przed toporem bestigora został pasowany na rycerza w samym sercu Drakwaldzkiej Puszczy.

Zaraz po tym, świeżo pasowany Lothar von Falkenhayn brał udział w masakrze Ottiliańskich oddziałów, które próbowały przekroczyć rzekę Talabec. Wydarzenie to mocno zmieniło młodego rycerza, który do tej pory mierzył się tylko ze zwierzoludźmi. Było to pierwsze z wielu starć na granicy jego ojczyzny. Kolejne lata Lothar spędził w podobny sposób, czy to na polach bitew, czy na czystkach Drakwaldu ze zwierzoludzi, mutantów i innego plugastwa, okazjonalnie bywając na Falkenbergu lub w samym Middenheim na wezwanie grafa.

W międzyczasie ojciec Lothara ożenił się po raz kolejny i na świat przyszedł najmłodszy brat – Reinmar, zwany Szpaczkiem, do którego Lothar bardzo się przywiązał.

Podczas agresji Konrada Lothar przeszedł w chorągwi rycerzy Pantery cały szlak bojowy, aż do bitwy na Ponurych Trzęsawiskach, w której walczył wspólnie ze swoim bratem Dietrichem, prowadzącym wojska baronii Pogranicza. Następnie został w Sylvanii jako ochotnik w Chorągwi Rycerskiej by tam dowiedzieć się o śmierci ojca. Wracając by wziąć udział w ceremoniach pogrzebowych, otrzymał Znak: na drogę wtargnął wielki biały wilk, przystanął i popatrzył swoimi złotymi ślepiami; Lothar mógłby przysiąc że to ten sam co przed 20 laty. Wtedy serce rycerza ogarnęła pewność; jego przeznaczenie leży w Sylvanii, a ta szlachetna bestia została przysłana jako wiadomość. Kiedy rycerz otworzył usta by złożyć podziękowania, wilka już nie było. Lothar bez namysłu zawrócił konia na trakt do Sylvanii.

Nachhexen 2123 IC

Lothar von Falkenhayn poległ w pojedynku z Archibaldem Krwawym na Nawiedzonych Wzgórzach

### Łowcy

Łowcy wampirów tak? Ironiczne, nie przeczę- zachichotała rozparta na w fotelu sylwetka Barnabasza Nieśmiertelnego - Co ty właściwie o nich sądzisz? Bo przecież wiesz, że tak naprawdę zwrócą się w końcu przeciwko Tobie, prawda Lotharze?

Lothar zamyślił się.

Sigrid... nie wiem co się z nią dzieje, zmienia się ale jakoś inaczej niż ja, bardziej podskórnie. Mam wrażenie że powoli traci dobry osąd sytuacji, nie wiem ile jeszcze wytrwa w roli formalnego lidera drużyny, chyba ją to przytłacza. Zawsze sądziłem że krasnoludy twardo stąpają po ziemi, ale Sigrid powoli przestaje się aplikować do tej zasady; poddaje się emocjom i sentymentom, których nie rozumiem, jak choćby w stosunku do Echo. Cóż się z nią stanie, jeśli ta znowu wróci do starych nawyków? Złamie ją to? Czy Echo sama to zrobi? Sentymenty... czynią Cię słabym, tak jak ja jestem słaby przez miłość do mojej rodziny. Sigrid ma łatwiej, jej bliscy są bezpieczni w górach Zhufbaru, a mimo to dała się tak odsłonić... nie rozumiem jej. Jestem jej wdzięczny za uspokojenie mojego głodu, ale wcale nie jestem pewien że stanęłaby za mną gdyby Raoulet próbował uwolnić mnie od egzystencji. Tak...zdecydowanie traci zimną krew, zwłaszcza po tym co zrobiła w Schwartzhafen...drugi raz nie pozwolę sobie na coś podobnego Mistrzyni.

Elmira Mrozowa. Kiedyś patrząc na tą dziewczynę zadawałem sobie pytania: co ona w ogóle tu robi, czy ma jakiś cel? Dzisiaj? Ha, szczerze mówiąc wciąż nie wiem czego pragnie Elmira Marozowa. Natomiast widzę że cokolwiek to jest, będzie do tego dążyć z determinacją i po swojemu. Ma siłę żeby wziąć przeznaczenie w swoje ręce, to pewne; dodatkowo jest świetnym przywódcą, dobrym wojownikiem i ma głowę na karku; jeżeli Sigrid kiedyś nie podoła, być może ona powinna. O dziwo, ufam jej i w jej osąd, a jej moralność pomaga mi czasem ujrzeć tą ciężką do ujrzenia granicę między tym co właściwe, a tym co nie; co więcej, sądzę że w jakiś sposób jesteśmy podobni. Ktokolwiek komu zdecyduje się w przyszłości służyć będzie miał z niej ogromną korzyść i oby zdawał sobie z tego sprawę...a jeśli Elmira zdecyduje się nie klękać przed nikim, tym lepiej dla niej.

Raoulet. Przyznam że nie spodziewałem się go więcej zobaczyć...to...komplikuje sprawy. Nie wiem co wróciło z klasztoru Shallianek, ale mam wrażenie że pod tą maską kryje się mniej żywego człowieka niż poprzednio. Jest...bardziej okrutny, w tym jak szlachtował tego Vargheista było coś niepokojącego. Sądzę że prędzej czy później, będziemy musieli skrzyżować ostrza, bynajmniej nie z powodu jakiejś niechęci do niego, wręcz przeciwnie, mam do niego pewną sympatię: potrafi być szlachetny, bitny i jak na morrytę nie jest dogmatycznie skrzywiony. To budzi pewne niewielkie nadzieje, że będę w stanie przemówić mu do rozsądku, ale jeśli nie...cóż, nie mam zamiaru podłożyć mu głowy pod ten brzydki miecz, mam zbyt wiele do stracenia. Nie da się egzystować na dłuższą metę z kimś, kto został ukształtowany przez Morra, żeby zakończyć istnienie takich jak ja.

Lyrelle. Zmienna i humorzasta jak pogoda na morzu szponów. Można jej jednak zaufać, niejeden sekret zachowała dla siebie, choć ciężko powiedzieć czy z rzeczywistej sympatii, czy też dlatego że wszystko jest jej obojętne; mam wrażenie że sprawy drużyny niezbyt ją zajmują i podróżuje z nami tylko po to że łatwiej osiągnąć jej jakiś wyższy cel. Ostatnio jej nihilizm tylko się powiększa, mam nadzieję że nie zgubi nas tym wszystkich, tak jak wtedy kiedy prowokowała Gaulta. Co ją wtedy naszło...i jeszcze ten jej brat, ta rodzina zbyt blisko ociera się o śmierć. Zresztą nieistotne, będę potrzebował jej pomocy, a sądzę że jest mi jej nieco dłużna. Do tego czasu nie daj się zabić Lyrelle.

Echo. Zawsze chętny do zabawy niziołek, który wpakuje się w każde niebezpieczeństwo jeśli pozostali łowcy go poproszą. A jednocześnie mutant i zabawka demona, którego ponoć go odrzuciła, ciężko mi uwierzyć że to stan na zawsze. Jeśli nie wyprzesz się Chaosu zdecydowanie i ostatecznie, zeżre Cię od środka, przeżuje, a to co wypluje będzie wypaczaniem dawnego Ciebie. Jeśli Echo tego nie rozumie, to proces jaki rozpoczęła jest już zbyt daleko posunięty, jedyna niewielka nadzieja tkwi w tym, że teraz posiada prawdziwą krew ze swojej krwi, dla której może się starać coś zmienić. Chaos zawsze znajdzie drogę przez słabości oferując łatwe rozwiązania; Echo gubi jej własny strach, czy to przed śmiercią, czy przed kalectwem, czy w obawie o członków drużyny, a ten demon doskonale o tym wie. Wolność oddana ze strachu...nie wiem jak można być tak ślepym. Zresztą nieistotne. Jeśli demon powróci, nie będę się wahał.

Wygłodzony wilk zbliżył się niepewnie. Zwierzę początkowo uciekło kiedy jego wilczy towarzysz po udanym polowaniu zmienił się w ludzką postać, jednak teraz wizja posiłku przywabiła go z powrotem.

-Smacznego- powiedział Lothar rzucając kawał mięsa ze świeżo zabitego jelenia, w kierunku ostrożnie podchodzącego wilka. Zwierzę ostrożnie zbliżyło się i zaczęło pochłaniać ochłap.

-Nie będzie Ci przeszkadzać jeśli się wygadam?

-....

-Znakomicie. Wiesz, w końcu zacząłem poznawać inne wampiry to...ciekawe doświadczenie.

-.....

-No więc Barnabasz... w niewytłumaczalny sposób mam do niego cień sympatii. Ciężko mi to przechodzi przez gardło, ale jego kąśliwe uwagi zapewniają mi trochę rozrywki. Nie będę też odmawiał tego że pomógł mi przy rozlicznych okazjach, w tym wracając hrabiemu pamięć na tyle, że stał się moim nowym Mistrzem. Z drugiej jego patronizujący ton zaczyna mnie już wkurwiać, nie mówiąc już o tym że jeśli mu się to opłaci zdradzi mnie szybciej niż będę w stanie powiedzieć "Sigmar pochwalony". Jednak co tu kryć, przez długi czas nawet jeśli nie z powodu dobrych intencji, to dotrzymywał mi towarzystwa, będąc jedynym który mógł zrozumieć to czym się stałem w lochach Sternieste. Bez względu jednak co bym nie sądził, moje słowo jest wszystkim czym jestem; nekraracha dostanie więc swoją trumnę i lepiej żeby nikt nie próbował mi w tym przeszkodzić.

-Elena Breslauer. Cóż, jest Lamią, których reputacja pewnie nie jest bezzasadna. W końcu nie ma róży bez kolców. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że wbrew swoim słowom dla niej także jestem pionkiem, który odpowiednio przesunięty może załatwić kilka jej problemów. Wie także zdecydowanie więcej niż powinna. Jeśli jednak da mi to czego pragnę, mogę zagrać w jej grę, załatwić kilka naprzykrzających się pionków, umocnić Bresaluerów w Warten. Stawką jest bowiem wszystko.

-Sullivan. Stary wampir, dzięki któremu wciąż mogę chodzić po tej nieszczęsnej krainie. Bez niego...nie miałbym możliwości pomszczenia swojej rodziny, naprawienia błędów, odmienienia zakonu. Będę mu za to wdzięczny dopóki dycham. Być może to mój jedyny prawdziwy sojusznik i jedyny przyjaciel na jakiego mogę liczyć w Sternieste...dobrze jest mieć kogoś komu mogę zaufać, potrzebowałem tego jak diabli. Nie mam zamiaru więcej zobaczyć go w takim stanie jak w lochach Sternieste, sprawię że nowy zakon będzie tym czym być powinien od samego początku, jeśli nie dla tego żałosnego trupa Imperium, to dla jednego starego wampirzego rycerza.

Albrecht Nictus: wuuuja

-Sigrid...zaskoczyła mnie. Nie oczekiwałem że zostawi za sobą Sylvanię, ale też nie sądziłem zobaczyć jej...takiej. Cały gniew w moją stronę jakby wyparował, przytłumiony przez coś innego. Przez Co? Wątpię że kiedyś mi to powie, ale sam fakt że podeszła do mnie z wyciągniętą ręką biorę za dobrą monetę. Skoro akceptuje mnie jako Templariusza, to może jednak współpraca jest możliwa i nie planuję tego łatwo zaprzepaścić. Szczerze współczuję jej zostawienia za sobą domu i rodziny, brzemię obowiązku jest ciężkim do noszenia. Mam nadzieję że znajduje pocieszenie w tym że ma do kogo wracać. Swoją drogą ciekawe co zaszło pomiędzy nią a Echo? Myślałem że w ostatnich tygodniach życia niziołka będzie dla niej szczególnie miła.

-Elmira & Valea...nawet nie będę próbował tego zrozumieć.

-Echo. Od ostatniego spotkania zrobiła się jakaś apatyczna...chociaż nie wiem jak ja bym się zachował gdyby moje życie zmierzało do końca. Cóż pozostaje tylko współczuć losu jaki ją czeka, oby znalazła jakieś ukojenie w swoich ostatnich tygodniach, a może i dniach.