Endus III Wielki

Córki:

* więcej

**Endus III Wielki** (ur. 1031, zm. 1410) - ostatni władca Aktyni i pierwszy król Endusonii. Syn Endusa I Wielebnego i królowej Tiny.

## Opis

**Wygląd**

Endus III bardzo podobny był do ojca, Endusa I. Miał czarne włosy i brodę. Był wysoki i szeroki w barkach. Jego oczy były brązowe i miał rodzinne piegi. Raczej nie różnił się od Wielebnego.

**Charakter**

Endus III był dosyć gwałtowny i porywczy. Był dobry dla najbliższych członków rodziny i poddanych, lecz nie tolerował żadnego buntu. Bał się, że ktoś przejmie władzę i zrzuci go z tronu i bardzo był przewrażliwiony na tym punkcie. Miał też dobre cechy: był kochającym ojcem i mężem, hojnym i odważnym władcą. Prowadził wiele wojen, co wskazuje o jego waleczności. Między innymi powstrzymał natarcie Niemców na Endusonię podczas wojny z Endusem 1,5. Dobrze dowodził i w końcu zwyciężył. Walczył w bitwie pod Gorzowem, jak i w wielu innych.
Endus III jako władca dużo zrobił dla swojego państwa. Dlatego dostał przydomek: Wielki.

Król ten był nieco nieuporządkowany. Bałaganił, szczególnie nie przejmował się walającymi się po zamku papierami. Bardzo złościła się na to jego macocha - Abigail.

**Zainteresowania**

Endus III interesował się między innymi architekturą. Wybudował wiele zamków, chramów, ratuszów itd. Budynki budowano najpierw w stylu romańskim, potem w gotyckim, a większość była przepiękna (nie licząc szopy na narzędzia, którą władca sklecił własnoręcznie). Mówi się, że Trzeci: "Zastał Aktynię drewnianą, a zostawił murowaną". To prawda, dużo zdziałał.

Nie oznacza to, że wcześniejsi władcy, tacy jak Endus II lub Emmanuel żyli w jakiejś dziczy. Po prostu Wielki zlecił budowę większej ilości zamków, bo żył dłużej.

Endus III zajmował się również pisarstwem, tak jak jego ojciec w ostatnich latach życia. Wielki dokończył kilka dzieł Wielebnego i napisał swoje, takie jak powieść "Wojna z Endusem 1,5". Jednak jeśli chodzi o dokończenie jednego z dzieł Wielebnego - "Kiejstut - dzieje wybitnego króla" - to Endus III zachował się trochę po chamsku. Wielebny pisał naprawdę dobrą książkę, opisującą wspaniałe panowanie Kiejstuta. Natomiast Endus III, który nienawidził Kiejstuta, chciał najpierw zniszczyć książkę. Jednak ostatecznie tego nie zrobił, bo była to pamiątka po ojcu, ale dopisał na końcu: "tu rękopis się urywa", zamiast normalnie dokończyć książkę tak jak pozostałe dzieła Wielebnego. Endus IV sprzedał książkę o Kiejstucie wybitnemu pisarzowi enduskiemu - Janowi z Jasnolasu. Ten postanowił dokończyć dzieło, którego fragmenty są omawiane na lekcjach enduskiego.

Chciał również zniszczyć jedyne malowidło Wielebnego. W 1190 Endus I postanowił bowiem namalować obraz. Na swoim jedynym malowidle ukazał scenę pocałunku rozstających się małżonków, Kiejstuta i Anny. Po ukończeniu dzieła Wielebny podarował je Abigail. Obraz chciał potem zniszczyć Endus III, który nie lubił Kiejstuta, ale zachował obraz, ponieważ był on pamiątką po Abigail, którą Wielki kochał.

Lubił zabawy, tańce, spektakle teatralne i ... pływanie :) Często jechał nad jezioro z rodziną, by pobawić się trochę w wodzie ;)

**Relacje**

Endus III dogadywał się z najbliższymi członkami rodziny, takimi jak tata Wielebny, czy rodzeństwo. Kochał swą żonę Annę i denerwowały go jej zdrady, choć nie miał zamiaru porzucić królowej. Swoją macochę, Abigail, kochał jak rodzoną matkę.

Nienawidził za to np. Kiejstuta. Gdy tylko po wskrzeszeniu wrócił do Wilna, chciał śmierci Kiejstuta i jego przyjaciół - cóż, jak mógł patrzeć na osobę, która znacznie przyczyniła się do śmierci jego samego. Dostał nauczkę za straszne potraktowanie Endusa 2,(6), ale nie mógł wybaczyć Kiejstutowi przywiązania do drzewa, co doprowadziło do kolejnych sytuacji.

Z Olgierdem i Vanessą się przyjaźnił, z mężczyzną walczył bowiem w czasie wojny, a kobietę władca sam uratował. Jednak po sprawie z Kiejstutem zmienił nastawienie do tej dwójki i jeśli nie chciał ich zabić (mimo wszystko byli to jego przyjaciele), to na pewno wygnać.

Inne osoby Endus III lubił, a one lubiły jego.

Obecnie zdania są nieco podzielone - prawnuk Wielkiego, Endus VI sądzi, że można wybaczyć Trzeciemu zbrodnię na Endusie 2,(6), bo władca ten uczynił wiele innych dobrych uczynków. Sądzi, że tamten czyn był warty potępienia, ale nie należy przedstawiać Wielkiego jako postać jedynie negatywną. Endus VI pragnie rehabilitacji i gloryfikacji swego pradziada.

Z kolei cesarz Oganessonii, Emmanuel V, nie lubi Endusa III. Twierdzi, że dobre uczynki władcy nie usprawiedliwiają jego złych poczynań. Jednak każdy może sądzić jak chce. Pewne jest to, że Endus III jest postacią bardzo kontrowersyjną i jego osoba nadaje się do tematów na rozprawki w liceum.

## Życiorys

**Dzieciństwo i młodość**

Endus III był synem króla Endusa I i Tiny. Niestety tylko miesiąc po porodzie, królowa została zamordowana przez Dyziusza, podczas "rzezi Liechtensteinu". Osierocone bliźniaki (bo Endus III miał siostrę bliźniaczkę, Jagnę) nie miały matki, a ktoś przecież musiał je wykarmić. Dlatego Wielebny podjął decyzję i oddał dzieci do pałacu Endusa Mocnego w Kownie, gdzie wykarmiła je Żaklina.

Gdy Jagna i mały Endus ukończyli czwarty rok życia wrócili do Wilna, do ojca, dziadków i wujków.

Endus uczył się w ważnych wileńskich szkołach, poznawał sztukę władania orężem i rządzenia państwem. Nie wiadomo było, czy chłopak będzie kiedyś władał Aktynią, ale było to całkiem prawdopodobne. Endus jednak nie był wzorowym uczniem, chociaż także źle z nim nie było. Tak mijały kolejne lata...

Wkrótce potem król Endus III poślubił Annę - było to dobre małżeństwo, jeśli nie liczyć głupich zdrad Ani.

**Wejście na tron i pomszczenie poprzedników**

Kiedy Emmanuel I umarł 27 lutego 1060 roku, nie wiedziano, kto będzie królem Aktyni. Syn dotychczasowego monarchy, Emmanuel II był zbyt mały, by wstąpić na tron. Oganesson i jego żona Rzepicha III chcieli, aby to właśnie Endus III objął władzę w państwie. Żeby było też bardziej obiektywnie, zorganizowano wybory w Wilnie. Mieszkańcy mogli zagłosować, która osoba z rodziny królewskiej powinna zostać królem. Wynik był oczywisty - Wielki uzyskał 72% głosów.

1 kwietnia 1060 roku Endusa III koronowano. Ludzie cieszyli się i wiwatowali.

Pierwszą ważną decyzją, którą podjął Endus III było pomszczenie poprzedników - Endusa II i Emmanuela. 7 kwietnia odbył się sąd nad Dyziuszem. Okrutnika oskarżono o zabójstwo Tiny von Liechtenstein, otrucie Emmanuela, ucieczkę przed władzą i prawem i za zorganizowanie rzezi Liechtensteinu. 30 kwietnia w położonym na dalekiej Syberii Jekaterynburgu stracono Dyziusza.

Natomiast w latach 1060 - 1062 Endus III poprowadził Aktyńczyków na tzw. wielką wojnę z wikingami. Endus III chciał się zemścić na Normanach, którzy z zimną krwią zadźgali mu stryja, Endusa II Hojnego. W końcu źli ludzie północny się poddali i Endus III przyłączył do Aktyni Gotlandię i część Danii. Przywódców wikingów stracono w Jekaterynburgu.

**Endus III a Endus 0**

Kiedy Endus 0 pojechał do Mąkolic i został sołtysem wsi, stoczył walkę ze złymi mąkolakami, na których czele stał Batbayar. Endus III dowiedział się o jakichś rozróbach w wiosce i postanowił udać się do niej wraz ze swoją armią. Władca był wtedy chory, bolała go głowa i miał gorączkę. Gdy przyjechał z rycerzami, ujrzał jak Szalony zadaje ostateczny cios Batbayarowi. Monarcha zemdlał na widok swego stryja, gdyż uważał go za zmarłego. Żołnierze Endusa 0 nie zorientowali się, że wojsko królewskie nie jest dalszym ciągiem wspólników Batbayara. Dlatego królewscy wojowie musieli walczyć z mąkolakami.
Endus III jak już wspomniano, nie czuł się tego dnia dobrze, dlatego nie potrafił dobrze poprowadzić swych wojów do zwycięstwa. W efekcie Endus 0 zwyciężył i wziął wojów do niewoli. Nie zauważył, że jednym z jeńców był sam król.

Endus 0 czuł, że Endus III walczył przeciwko niemu, ale nie wiedział, że przetrzymuje króla w niewoli. Postanowił zemścić się na Wielkim i odebrać mu władzę, która należała się Szalonemu. Endus 0, twierdził tak, bo niesłusznie uznano go za zmarłego, a królem został jego brat. Na brata nie był zły, ale obecnie rządził już przecież bratanek! Jakaś dziesiąta woda po kisielu z bocznej linii zamiast prawidłowego władcy! To się Szalonemu nie spodobało i razem ze swoją armią ruszył na Wilno.

Jechał na czele wielkiej armii. Jednak w pewnym momencie żołnierze zorientowali się, że jednym z niewolników jest Endus III. Pomyśleli, że Endus 0 ich oszukał, bo przecież jak dojadą do Wilna to tam nie będzie króla, który jest u nich w niewoli. Stwierdzili, że Szalony wykorzystuje ich do zrealizowania jakiś własnych nikczemnych planów, a nie do słusznego przejęcia władzy. Wypuścili Endusa III i zawrócili.

Wielki był zbyt osłabiony, żeby samodzielnie wrócić do stolicy, więc doczołgał się do jakiejś chałupy i skorzystał z gościnności wieśniaków. Nie był zatem świadkiem sytuacji, jak Szalony wjechał sam jeden do Wilna, choć sądził, że nadal prowadzi swoich żołnierzy...

**Endus III i nieślubni synowie Wielebnego**

Endus III z wiadomych przyczyn nie lubił nieślubnych synów Endusa I. Pewnego razu na przykład do Wilna przybył Endus Wygnaniec. Podbiegł do wrót zamku królewskiego i zaczął w nie walić. Wrzeszczał, że Endus III powinien abdykować i oddać mu władzę. Wściekły król wygnał przybysza za granicę.

Natomiast jeśli chodzi o Endusa 2,(6), to Endus III bał się, że książę będzie dla niego konkurencją i że zagraża jego władzy. Dlatego pewnej nocy kazał zlikwidować mężczyznę. Wysłał do niego mordercę, który zabił młodego księcia. Jednak sprawiedliwość dopadła złego władcę - syn Endusa 2,(6), Kiejstut znacznie przyczynił się do śmierci okrutnego króla.

Innym razem przyszedł do Wilna Endus bez Ziemi. Chciał poznać ojca. Ale Wielebny i Wielki obawiali się, że powtórzy się historia okrutnego Endusa 1,5. Zdecydowali, że nie ugoszczą przybysza. Dali mu tylko flaszkę Eliksiru Życia i "puścili wolno", kazali mu iść świat. Endus bez Ziemi nie dostał jednak żadnych pieniędzy. Musiał emigrować do Wielkiej Brytanii. Tam zamieszkał u jakiegoś pana, bo przecież ziemi żadnej nie posiadał...

**Podział Aktyni w czasach Endusa III**

W roku 1060 alchemik Zygmunt odkrył w końcu upragniony Eliksir Życia. W tymże roku spożył go zatem między innymi władca, Endus III.

18 maja 1075 Emmanuel II skończył 18 lat. Zarządzał on oddania mu aktyńskiego tronu. Uważał, że jest prawowitym władcą tego państwa, gdyż to on jest synem Emmanuela I, a nie Endus III. Rozpoczął się spór Emmanuela II i Endusa III, który trwał aż 5 lat.

Zakończyła go Abigail, dopiero w 1080 roku. Zaproponowała ona podział Aktyni na dwie części - na północ i południe. Północą władać miał Wielki, a południem jego kuzyn. Mężczyźni zgodzili się na taki układ.

Abigail, która wpadła na tak genialny pomysł, pozwolono wybrać miejsce, gdzie zostanie podpisany dokument podziałowy. Kobieta oceniła, że jej rodzinna wioska, Miodowno, będzie do tego odpowiednim miejscem. Dlatego przez tydzień, właśnie Miodowno stało się centrum całego aktyńskiego świata. Mieszkały w nim najważniejsze państwowe persony... Tak ważne jest Miodowno.

W Miodownie, podczas owego zjazdu, Emmanuel II poznał Izabellę. Pobrali się wkrótce potem i kobieta została cesarzową.

**Endus III i Endus 1,5**

W 1164 pod bramę zamku wileńskiego nadjechał nieznany jeździec i zażądał spotkania z byłym królem, Endusem I Wielebnym. Wpuszczono go. Przybysz spędził w komnacie Endusa I ponad 2 godziny. I prawie 2 godziny służba siedziała pod drzwiami, podsłuchując. W końcu wrota rozwarły się i wyszedł z nich Wielebny, z oczami jak talerze. Okazało się, że jeźdźcem był jego nieślubny syn z Dobrawą - Endus 1,5. Przybysz zamieszkał w Wilnie, mimo niechęci rodziny królewskiej. Endus 1,5 nie był lubiany wśród dworu. Nawet jego ojciec zachowywał się tak, jakby w ogóle jego syn nie istniał. Młodzieniec nie chciał być w ten sposób traktowany i postanowił zwrócić na siebie uwagę - niestety sięgnął do drastycznych metod. W pewnym momencie zaginęły ulubione dwórki królowej Anny, skarbnik i wielki stajenny - wszyscy zostali zamordowani. Pewnej nocy do komnaty Anny wdarła się postać i próbowała zabić królową, dusząc ją poduszką. Na szczęście kobieta w porę zauważyła napastnika i zdołała go odepchnąć. Zawołała straże i złego człowieka pojmano.  Okazało się, że za wszystkie zabójstwa winny był Endus 1,5. Endus III oświadczył krótko - ściąć.

15 lipca 1165 miała się odbyć publiczna egzekucja w Jekaterynburgu, ale Endus 1,5 zbiegł. Nie znaleziono go, bowiem zmienił swoją tożsamość. Zamieszkał jako Martin Johann Waldsberg w niemieckim Zwickau. Ale nikt w Wilnie nie wiedział, gdzie znajduje się uciekinier.

**Endus III na wojnie z Niemcami**

W tym artykule trzeba opisać przede wszystkim Wielkiego, więc dalsze historie Endusa 1,5 tylko krótko streszczę :)

Endus 1,5 w 1173 zabił kasztelana Berlingradu i mianował się nowym. Ludzie uwierzyli mu, że poprzedni kasztelan po prostu wyjechał - Okrutny miał talent do przemawiania i przekonywania gawiedzi. W 1175 poślubił Vanessę, przyjaciółkę enduskiej rodziny królewskiej i zamieszkał z nią w Berlingradzie. Jednak kobieta odkryła, że jej mąż Martin to tak naprawdę Endus 1,5 i poinformowała o odkryciu Wilno - wysłała wiadomość gołębiem pocztowym.

Endus III zdecydował się pojechać wraz z najbliższymi rycerzami do Berlingradu w ramach poselstwa. Chciał zobaczyć na własne oczy, czy doniesienia Vanessy były zgodne z prawdą. Wjechał z przyjaciółmi do niemieckiego miasta. Akurat na rynku przemawiał Endus 1,5. Wielki od razu rozpoznał w nim okrutnika i powiedział o tym mieszkańcom Berlingradu. Ale Endus 1,5 rzekł, że Endus III kłamie i że to on jest wszystkiemu winny, że ciemięży naród niemiecki (a była to nieprawda). Wielki pomyślał, że może teraz tłuszcza zobaczy, jaki naprawdę jest Okrutny. Ale lud uwierzył swojemu kasztelanowi i zaczął ciskać w króla i jego przyjaciół przedmiotami! Endus III musiał uciekać z Berlingradu. A Endus 1,5 nazwał siebie Księciem Niemiec i ogłosił niepodległość państwa niemieckiego. A Vanessę uwięził w twierdzy Schwarzenstein. Zdarzyło się to w 1178.

Po błyskawicznym powrocie do Wilna Endus III zorganizował swoją armię. Zdecydował też, kto z rodziny królewskiej pójdzie walczyć w obronie ojczyzny. Wszystko trwało krótko i już Endus III na czele wojska dotarł na front. Celem było dość szybkie pokonanie wroga, a także uwolnienie Vanessy z twierdzy (o tym Endus III dowiedział się od gońców). Wielki dowodził armią, ale nie wiedział, że w jego najbliższym otoczeniu kręci się szpieg - Hrabia von Grau. On donosił o wszystkich poczynaniach władcy Endusowi 1,5. Do utrudniało prowadzenie wojny, ale w końcu Wielki odkrył zdrajcę. Von Grau uciekł jednak do swojego pana, do Berlingradu.

Endus III, gdy sytuacja na froncie nieco się ustabilizowała, zdecydował się wykonać operację odbicia Vanessy. Ruszył z rycerzami do twierdzy, nie wiedząc, że Vanessa już stamtąd uciekła. Koniec końców doszło do tego, że spotkali się wszyscy - Endus III i jego przyjaciele, Wielebny (ten wyruszył na wojnę mimo zakazu syna, chciał udowodnić, że potrafi walczyć, a w rezultacie po pijanemu dołączył do grupy zbójów), Abigail z Hanką, Lilką i Rafałem (którzy poszli ratować Wielebnego :P) i Vanessą. Cała ta grupa postanowiła zamieszkać przez kilka dni w przejętej przez nich twierdzy Schwarzenstein. I to był błąd, bo Endus 1,5 zastawił tam na nich pułapkę. Gdy wszyscy spali, otoczył twierdzę swoimi żołnierzami, aby uniemożliwić enduskiej rodzinie ucieczkę. Jego plan był straszny. Następnego dnia, gdy Endusończycy obudzili się przerażeni, sam Okrutny wygłosił mowę "pożegnalną". Wyzwał rodzinę od najgorszych i dokończył swój plan - kazał podpalić twierdzę (była ona zbudowana głównie z drewna, taki stary, lepszy gród). Endusończycy myśleli, że zginą w płomieniach. Ale Wielki zachował zimną krew. Z przyjaciółmi stoczył bitwę z rycerzami niemieckimi, tarasującymi wyjście z twierdzy. Wszystkim udało się opuścić twierdzę-pułapkę.

Następnie rodzina enduska udała się do Gorzowa, gdzie rozegrała się najważniejsza bitwa w czasie całej tej wojny. Hetman Maćko stoczył zażarty pojedynek z Hrabią von Grau i zabił go. Starcie obserwował Endus III. Jednak król nie był świadomy, że w tym samym momencie, gdy oglądał śmierć zdrajcy, jakiś Niemiec pędził na niego z włócznią. Król stał tyłem i nie widział wroga. W ostatniej chwili, kilka metrów za plecami władcy, rycerz imieniem Dąb, dopadł niemieckiego żołnierza i uratował królowi życie. Wielki bardzo się przeraził. Nie wiedział, jak mało brakowało! Nazwał Dęba bohaterem i wybudował mu po wojnie pałac, dał Eliksir Życia i dziewkę.

Długo jeszcze trwała wojna, ale w końcu Berlingrad upadł. Endus III wraz z Wielebnym i Abigail wszedł do zamku Endusa 1,5, aby go schwytać. Znaleźli go. Sądzili, że jest bezbronny. Abigail już podeszła do niego z wałkiem, gdy ten ją zaatakował. Zrobił jej bardzo dużą krzywdę. Potem Endus 1,5 stoczył pojedynek z Endusem I. Akurat tą potyczkę Wielebny zwyciężył i z pomocą syna pojmał samozwańczego księcia.

Wojna się skończyła. Niemcy znów były enduskie. W 1182 odbyły się procesy nad zwolennikami Endusa 1,5 i samym wodzem. Endusa 1,5 przetransportowano do Jekaterynburga i stracono. Tak się skończyła ta tragiczna historia.

**Sprawa z Kiejstutem**

W 1072 urodził się Endus 2,(6).  Był synem Endusa I i Pauliny - zdrada. Endus III nie był do niego przyjaźnie nastawiony. Pogodził się, że Wielebny zdradził jego matkę Tinę z Abigail (kochał swoją macochę), ale że Wielebny ma pełno dzieci z innymi to już niezbyt. W dodatku Endus 2,(6) robił się dość popularny w państwie. Dodatkowo dużo się przechwalał i w kółko wytykał różne błędy Wielkiemu. Endus III nie mógł tego znieść i denerwował się, że Endus 2,(6) będzie chciał go zrzucić z tronu. Ciągle Endus 2,(6) mówił, że on rządziłby Endusonią zdecydowanie lepiej, raz wspomniał nawet o wydzieleniu mu jakiejś dzielnicy. Endus III się wkurzył i niestety dokonał okropnego i strasznego czynu...

Endus 2,(6) poznał kobietę o imieniu Maria, z którą się pobrał. W 1099 hucznie świętował zajście kobiety w ciążę. Pijany Endus 2,(6) wyszedł z pałacu, aby wysikać się w krzakach (jakby nie było sławojki). Nagle naszła go fantazja, aby wdrapać się za wieżę. Wszedł na nią i wychylił się. Wtedy ktoś go popchnął i Endus 2,(6) spadł. Zginął.

Scenę wypchnięcia widziała Maria i od razu chwyciła łuk i wybiegła z pałacu. Zobaczyła zabójcę, biegnącego w kierunku głównej bramy zamku. Strzeliła z łuku i trafiła mordercę. Podbiegła do niego. Był to jakiś prosty mężczyzna, widać, że wynajęty przez kogoś. Gdy mężczyzna ujrzał Marię wysapał: "To Endus III..." i wyzionął ducha. Maria obiecała sobie zemścić się na królu.

Jednak nie doczekała tego. Leżąc na łożu śmierci, powiedziała swojemu jedynemu synowi, Kiejstutowi o zabójstwie Endusa 2,(6). Kazała Kiejstutowi zemścić się na enduskim królu i koniecznie odebrać mu władzę. Mężczyzna obiecał matce, że na pewno pomści swego ojca.

Idealną okazją do tego była wyprawa Endusa III do Archangielska w 1190 roku. Kiejstut i jego przyjaciel August również udali się w tamte strony. Olgierd, syn Kiejstuta i jego żona Vanessa zostali w Wilnie, aby przygotować Endusończyków na niecodzienną zmianę. August zapłacił kilku silnym wieśniakom, żeby do niego dołączyli. Zaplanował zasadzkę na Endusa III. Gdy Wielki jechał ścieżką z trzema rycerzami, August i grupa wieśniaków wyskoczyli z krzaków. Po krótkiej bitwie rycerze króla uciekli, a sam jeden władca na siedmiu nie mógł zbyt wiele zdziałać. Poddał się. Kiejstut, który obserwował zdarzenie w zaroślach, podszedł do enduskiego króla i powiedział mu, że to zemsta za zabójstwo jego ojca. Następnie Kiejstut i August przywiązali Endusa III do drzewa, licząc, że jakiś jeździec moze go kiedyś odwiąże. Odjechali do Wilna.

Endus III stał przywiązany do drzewa. Wołał o pomoc. Niestety nie miał pojęcia, że tego dnia miała się odbyć bitwa między dwiema bandami zbójów. I to do tego na polance obok tego drzewa! Rozbójnicy nadeszli. Nie zważając na przywiązanego do drzewa mężczyznę, dwie strony zaczęły walczyć. Tuż koło głowy króla świstały strzały i latały maczugi. Po kilku minutach bitwa się skończyła. Wszyscy prawie polegli, Tylko jeden zbój "zwycięskiej" bandy przeżył. Gdy zobaczył Endusa III, pomyślał, że to jakiś niedobitek. Warto dodać, że drzewo złamało się tylko kilka centymetrów nad głową króla Endusonii!

Zbój odrąbał pień wraz z królem i przeniósł go nad urwisko, w dole którego płynął strumień. Z zimną krwią rzucił kłodę w przepaść i Endus III upadł na kamienie. Eliksir Życia ochronił go, zredukował obrażenia, ale nie na długo. Zbój wziął łuk i wystrzelił strzałę. Stracił równowagę i upadł w przepaść. Jego strzała trafiła natomiast Endusa III, na którego jeszcze spadły jakieś inne, małe kamienie. Tak umarł enduski król... Jednak przypadek (a może przeznaczenie) chciał, że jego ciało dopłynęło do obozu wędrownych Murzynów. Ci zanieśli ciało do chaty szamana. Czarownik odprawił jakieś modły i ciało wzniosło się i zaczęło połyskiwać. Cała wieś śpiewała i tańczyła, tak że po chwili króla ożywiła.

Endus III spędził ponad tydzień w obozie Murzynów, zanim wrócił do Wilna. A gdy już tam wrócił, zastał dziwny widok. Zobaczył Kiejstuta z koroną na głowie, a obok niego Annę, która z głupoty wyszła za Kiejstuta. Endus III powiedział Kiejstutowi wprost, co o nim sądzi. Że przyczynił się do jego śmierci i pozbawił władzy. Natomiast Kiejstut oddał Wielkiemu koronę i oświadczył, że była to zemsta i nauczka oraz Endus III już wystarczająco dużo wycierpiał (nawet umarł).

Jednak to nie wystarczyło Endusowi III. Zdał sobie sprawę, że zabójstwo Endusa 2,(6) było wielkim błędem i pożałował tego, ale nie mógł puścić płazem tego, co wyrządził mu Kiejstut. Krzyknął na straże, by pojmali Kiejstuta, Augusta jego żonę Janję, Olgierda i Vanessę. Tą ostatnią trójkę chciał puścić wolno, bo przyjaźnił się z małżeństwem, a Janja nic mu złego nie uczyniła. Jednak Kiejstuta i Augusta chciał ściąć. W zamku nie było wtedy jednak nikogo, kto mógłby dokonać wyroku, bo Kiejstut wyprosił wszystkich wiernych Endusowi III. Wtedy Wielki postanowił dokonać egzekucji osobiście. Na szczęście Janji, Vanessie, Olgierdowi i Kiejstutowi udało się uciec. W sali tronowej został tylko Wielki i August. Endus III dobył miecza i rzucił Augustowi rękawicę. Walczyli, raz wygrywał Endus III, raz August. Ale w pewnym momencie August wyleciał przez okno. Na szczęście na ziemi leżała olbrzymia poduszka, od której August się odbił i przeżył upadek. W końcu Kiejstut, August, Olgierd, Vanessa i Janja uciekli bardzo, ale to bardzo daleko. Żyli długo i szczęśliwie.

A Endus III odzyskał władzę i zaprowadził dawny porządek.

**Wielki i ognisko**

Endus III bardzo interesował się pisaniem i napisał wiele książek. W pewnej chwili cały pałac tonął w kartkach, na co złościła się Abigail. Wtedy Endus III wpadł na pomysł, aby wszystko co niepotrzebne spalić. Ognisko odbyło się w 1209 roku. Wszyscy się cieszyli i tańczyli wokół ognia.

**Rozkwit państwa w XIII wieku**

Po zakończeniu wojny z Niemcami sąsiedzi przestali nękać Endusonię na wiele lat. Ten okres nazywany jest I Złotym Wiekiem. Rozwijała się wtedy kultura, utworzono wiele akademii. Wybudowano tysiące kilometrów dróg. Endus III rozkazał budowę zamków i pałaców. Jednym słowem - wszystko stawało się piękne i nowoczesne, godne XIII wieku. Wzniesiono wiele chramów i kościołów. Za koniec Złotego Wieku uważa się datę 1340, kiedy to umarli Endus I i Abigail. Wielki zaczął się obawiać, że niedługo i jemu skończy się działanie eliksiru... Dlatego w 1341 postarał się z Anną o potomka - następcę tronu. Urodził się Endus IV Dzielny.

**Wielki i Matematyk**

Pewnego razu w 1248 Endus III zaprosił do swojego zamku matematyka. Potrzebował pomocy w obliczaniu jakichś ważnych rachunków, od których miały zależeć losy państwa i ogólnie trzeba to było zrobić. Wielki obawiał się, że sam zrobi jakiś błąd rachunkowy i wszystko skończy się jakąś klapą. Do zamku przybył zatem Endus Matematyk, który miał do wykonania 2 bardzo długie obliczenia. Jednak był to bardziej wiejski uczony i mało znał się na arytmetyce, a w dodatku akurat miał problemy finansowe i potrzebował pieniędzy. Postanowił nieco oszukać króla, poprzestawiać parę przecinków, licząc na to, że władca nie zorientuje się i jeszcze mu dopłaci. "Rozwiązał" już jedno działanie, z drugą kartką poszedł do swojego tymczasowego pokoju. Tam zastała go Anna i bardzo zainteresował się matematykiem, sama nie znała się na cyferkach, nie znała tabliczki mnożenia. Zaintrygowała ją praca matematyka. A temu jedno tylko było w głowie. Już chciał się zabawić z głupiutką Anną, jak Anonim, czy Kiejstut. I tak się bawili, znowu Ania dużo chciała. Gdy już było po wszystkim, Endus III wszedł nagle do pokoju matematyka i krzyknął, zobaczywszy swą żonę bez ubrania.

"Co tu się dzieje?" - wrzasnął król.

"Robiłam TO z Matematykiem. Było wspaniale! Matematyk był świetny i tak dobrze..." - mówiła spokojnie Anna. Wielki wściekł się i krzyknął: "Dość". Przed momentem dodatkowo zerknął na rozwiązaną kartkę Matematyka i spostrzegł, że chyba wyszło dziwnie zbyt mało i pomalutku sprawdził. Zauważył oszustwa Matematyka, jakieś odjęte zera i podejrzane minusy. Był wściekły, że mężczyzna chciał go oszukać i jeszcze zalecał się do jego żony! Tego było już za wiele. Endus III kazał zabić Matematyka.

Ale on błagał litości. Wtedy Endus III powiedział, że puści Matematyka wolno, jeśli na jego oczach rozwiąże poprawnie działanie matematyczne. Endus zgodził się.

Widok był straszny. W ciemnej celi Matematyk głowił się nad ułamkami, pierwiastkami i logarytmami. Obok stał Wielki z marsową miną, dzierżąc w dłoni nóż - gotowy do wymierzenia kary. Matematyk rozwiązywał, upraszczał wynik, aż doszedł do takiej sytuacji:

2
0

=
.
.
.

{\displaystyle 2^0=...}

. Mężczyzna zastanawiał się: czy to wynik 0? Czy 1? A może 2.... Pocił się ze strachu na widok Endusa III. Ze stresu i nie wiedzy napisał:

2
0

=
0

{\displaystyle 2^0=0}

. Wynik oczywiście był błędny, ponieważ powinno wyjść 1. Endus III cisnął nożem, ale broń wbiła się w ścianę 3 centymetry od głowy Matematyka. Król nie miał drugiego noża, co dało Matematykowi czas na ucieczkę. Zbiegł z zamku i już nie wrócił. Od tamtej pory nazywany jest również "Endusem

2
0

{\displaystyle 2^0}

".

Anna płakała, bo Endusa Matematyka pokochała i więcej chciała. Endus III próbował ją uspokoić, ale królowa wpadła w histerię i darła się na cały regulator. Krzyki usłyszała nawet wróżka Sybilla. Postanowiła zobaczyć, co się dzieje. Zastała niezłe zamieszanie. Mogła swobodnie wejść do zamku, bo strażnicy właśnie zajęci byli przywiązywaniem królowej Anny do łóżka. Endus III nie chciał więzić Anny, czy się nad nią znęcać - to ona krzyczała, że zrobi krzywdę innym lub zabije siebie. Kobieta dalej wyła. Sytuację wykorzystała nasza ukochana szarlatanka, Sybilla. Zawsze miała przy sobie w pogotowiu Eliksir Miłości. Postanowiła uwieść Endusa III w takiej chwili rozproszenia. Odurzyła go eliksirem - i już go miała w garści. Sybilla chciała go poślubić, ale nie czuła do niego mięty. Chciała po prostu zostać królową, dostać się do rodziny królewskiej, mieć władzę. A Endus III mógł zrobić dla niej wszystko. I już następnego dnia odbył się ślub Sybilli i Endusa III. Wróżki nawet nie interesowało to, że oficjalnie król miał przecież żonę - chciała tylko ślubu i władzy. Stanęli przed ołtarzem w pogańskim chramie. Żerca przeczytał im słowa przysięgi do powtórzenia. Endus III i Sybilla powiedzieli sobie: "Tak". Gdy kapłan zawołał: "Ogłaszam was mężem i żoną. Teraz możecie się pocałować", do chramu wbiegła Anna z mieczem i wrzasnęła: "Protestuję!", Odwiązana od łóżka królowa zrozumiała, kogo tak naprawdę kocha najbardziej. Endusa III! Gdy dowiedziała się o ślubie, wiedziała, że to jakiś urok. Machnęła mieczem między Sybillą a Wielkim. Rzuciła się na niego i pocałowała, aby zdjąć klątwę. Nie wiedziała, że całowanie jest tylko mitem i nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wielki wyrywał się. W końcu ktoś mądry na sali powiedział, że odtrutką na urok miłosny jest mocz lisa z tymiankiem. Trzeciemu podano zatem to obrzydlistwo. Gdy Endus oprzytomniał i pojął, co się wydarzyło, kazał schwytać Sybillę. Ale tej już w chramie nie było - zgodnie z tradycją magicznie sobie znikła...

Ślub na szczęście został unieważniony, bo kapłan uznał, że król był odurzony i nie podejmował decyzji świadomie. Endus III chciał schwytać wróżkę, nie że zabić, ale zaaresztować. Ale Anna prosiła go, by tego nie robił. Nie zdawała sobie sprawy, jaka naprawdę była Sybilla. Anna nie wiedziałaby też, co robić w wolnym czasie - zazwyczaj chodziła do Sybilli. Endus III zgodził się, uniewinnił wróżkę, ale miał ją na oku.

Taki był koniec tej dziwnej opowieści. A Sybilla była zła, bo nie dostała się do rodziny królewskiej. Cóż, w końcu jej się to uda. Ale dopiero za 1200 lat.

**Wielki i Anna u Endusa Psiarza**

Pewnego listopadowego dnia w 1267 Abigail i Wielebny wzięli Annę i Endusa III do swojego znajomego, mieszkającego koło Gdańska - Endusa Psiarza. Miał on gigantyczne psiarnie, a w środku setki psów, różnych ras i maści. Wielebny i Wielcy udali się z Psiarzem  na zwiedzanie psiarni. Ale jakże tam było zimno! Jak w przysłowiu! Anna wróciła do Wilna zakatarzona. Tydzień leżała w łóżku, a alchemik Zygmunt parzył jej ziółka. A Endus Psiarz od tej pory ogrzewał swoje psiarnie.

**Schyłek I Złotego Wieku i wojna z Mongolią**

Złoty Wiek skończył się wraz ze śmiercią Abigail i Endusa I, ale przede wszystkich wraz z wojną z Mongołami. Wybuchła ona w 1362. Wojna ta trwała dość długo, zważywszy na to, że front znajdował się bardzo daleko od stolicy kraju. Dopiero w 1370 po bitwie pod Jekaterynburgiem udało się przełamać atak. W 1375 przekroczono dawną granicę z Mongolią  i dopiero w 1381 przejęto ją całą. Mongolskich przywódców stracono jak zwykle w Jekaterynburgu. Zdecydowano, że cała Syberia zostanie przyłączona do Endusonii oraz oczywiście Mongolia. Królestwo sięgało od tej pory aż do Pacyfiku!

**Ostatnia wojna Endusa III**

W 1406 Endus III poszedł na ostatnią wojnę w swoim życiu, w trakcie której zajął Alaskę. Wojna skończyła się w 1408 pokojem w Jakucku. Była to ostatnia wojna tego króla.

**Śmierć**

Endus III umarł 15 lipca 1410 roku. Kilka lat później świat opuściła Anna, jego żona. We wrześniu ukoronowano Endusa IV, ale skończyła się pewna epoka w Endusonii, pełna tajemnic i przygód.

## Ciekawostki

* Endus III Wielki był pierwszym królem Endusonii.
* Endus III to chyba najbardziej kontrowersyjna postać w całej Endusonii.
* Endus III nigdy nie zdradził swojej żony - nawet w pałacu Endusa Mocnego. Będąc tam, rozmawiał jedynie z niewiastami.
* Endus III nigdy nie poznał swojej matki - Tina zginęła niedługo po jego narodzinach. Endusa III wykarmiła Żaklina.
* Abigail była dla Endusa III jak matka
* To Endus III powiedział Abigail o śmierci jej męża:
	+ "Kochana macocho. Twój mąż, Wielebny, nie żyje" - rzekł król.
	+ "Nie!" - odpowiedziała jego macocha i umarła natychmiast.
	+ "Kochana macocho, nie umieraj! - krzyknął Endus III, ale ona go już nie słyszała, bo umarła.
* Endus, w przeciwieństwie do jego ojca, był bardzo dobrym dowódcą.
* Żona Endusa III, Anna, miała być najpierw żoną innego władcy, Endusa II. Nastąpiła jednak pomyłka podczas pisania i dlatego jest ona małżonką Wielkiego. Cóż, może i dobrze? :P