SVR: Een teken van rovers (9)

<-- Hoofdstuk 8 ✴ Hoofdstuk 10 -->
Ik gooide mijn slaapzak van schrik door de tent, een gesmoorde kreet slakend. Buiten hoorde ik gestommel, voetstappen en zware stemmen. Daarna was het ijzig stil.

Ondanks de kou van de nacht, strompelde ik naar buiten. Mijn lange haar woei voor mijn gezicht door de wind en een lichte regen sneed in mijn ogen. Het was alsof de natuur me verbood om te zien wat er aan de hand was. ‘Lumina!’ schreeuwde ik. ‘Lumina!’ Ik had het me toch niet verbeeld? Nee, die gil was echt geweest.

De grond leek te wankelen onder mijn voeten, omdat ik te snel was opgestaan. Er schoten steken van pijn door mijn voorhoofd en het voelde alsof ik elk moment weer in slaap zou vallen. Mijn zicht was wazig. Toch kon ik een lang, slank figuur onderscheiden, dat aan de rand van het grasveld lag.

Het zou toch niet zijn wie ik dacht dat het was?

Ik sprintte erop af. Tegelijkertijd sprong een andere gestalte uit het struikgewas, zijn witte vleugels zilver glinsterend in het maanlicht. Het duurde even voordat ik zag dat het Hawk was. Hij moest vast op wacht hebben gestaan.

‘Wat is er gebeurd?’ hijgde ik.

‘Dat weet ik toch niet!’ snauwde Hawk terug. ‘Er waren hier opeens vreemdelingen! Ik ben ze gevolgd, het bos in…’

‘Het bos in? Maar je moest op wacht staan! Nu is er iets gebeurd met…’ Ik wierp een blik op de gestalte die bewusteloos voor onze voeten lag. Ja, het was haar echt. ‘…Lumina.’

Hawk snoof en knielde neer. Hij tastte het grasveld af, totdat hij uiteindelijk Lumina’s arm wist vast te pakken. De engel legde twee vingers op haar pols. ‘Ze heeft een regelmatige hartslag’, zei Hawk, mijn beschuldiging negerend. ‘Het ziet ernaar uit dat ze knock-out is geslagen.’ De kalmte waarmee hij het zei, deed me enigszins bedaren. Misschien was het allemaal niet zo erg als het leek.

Mijn blik gleed naar een buidel die van haar riem af was gescheurd. De inhoud ervan – een identiteitsbewijs, het demonenkompas, een portemonnee en een paar foto’s – lag verspreid over het grasveld. Wie de indringers ook waren, ze hadden iets willen stelen. Ik haalde diep adem. Wie weet waren het gewoon menselijke rovers, of zwervers, die dachten dat we iets kostbaars bij ons hadden. Ik raapte de portemonnee op en liet het briefgeld door mijn handen glijden. Ook Lumina’s bankpas zat er nog in; de dieven waren dus niet op geld uit.

‘Ik maak de anderen wakker’, meldde Hawk snel.

Terwijl de engelenjongen alle tenten open ritste, boog ik me nog eens over Lumina. Het demonenmeisje had donkerrode aderen zichtbaar op haar gezicht en haar handen, al waren die nauwelijks te zien in de donkere nacht. Dat was vanmiddag toch nog niet zo geweest? Ik begon me steeds meer zorgen te maken.

‘*What the hell* is hier gebeurd?’ riep Nathaniël uit. De jongen stormde uit de tent die hij met Lumina deelde.

‘Ik weet het niet’, zei ik eerlijk. ‘Hawk vertelde dat er vreemdelingen waren. Hij ging ze achterna, maar in de tussentijd is Lumina neergeslagen.’ Ik toonde hem de inhoud van de buidel. ‘Ze hebben dit ding open gemaakt. Heb jij enig idee wat er nog ontbreekt?’

Nathaniël leek geen last te hebben van het duister. Hij bekeek de voorwerpen die ik in mijn hand hield nauwkeurig, waarna hij lijkbleek werd.

‘Oh mijn god…’

De demonenjongen begon haastig op zijn knieën door de weide te woelen. Hij was duidelijk op zoek naar iets, maar ik wist niet wat. Het geld was er nog, evenals Lumina’s paspoort, het kompas en ook haar foto’s. Wat zou er verdwenen zijn?

Gladys en Rosalynn kwamen er zwijgend bij staan. Rosalynns pupillen waren groot van angst, terwijl Gladys de bewusteloze Lumina bezorgd in zich op nam.

‘Ze… ze…’ Nathaniël keek op en kruiste mijn blik.

‘Ja?’ moedigde ik de zwijgzame jongen aan. ‘Wat is er?’

Nathaniël stond op, keek om zich heen en balde zijn vuisten. Ik meende dat ik zijn rode ogen zag opgloeien. Ook op zijn huid werden die aderen zichtbaar, en hij ontblootte zijn tanden. ‘Wie heeft dit gedaan?!’ schreeuwde hij. Zijn stem was een octaaf lager dan normaal en er klonk een soort vreemde galm in. Een huivering gleed over mijn ruggengraat. Wat was er met hem aan de hand?

Hawk hoorde de verandering in Nathans stem ook. ‘Rustig maar’, suste de engel. ‘Ik weet niet wie het hebben gedaan, maar ik weet wel in welke richting ze vertrokken zijn. We vinden ze…’

Hij was nauwelijks uitgesproken of Rosalynn onderbrak hem.

‘Hoe bedoel je, vinden? We gaan die overvallers toch niet achterna? Moeten we onze ouders niet bellen?’ Ze friemelde nerveus aan haar salopette. ‘Ik bedoel, ze hebben Lumina al neergeslagen. Misschien hebben ze wel wapens! Zwaarden en zo.’

Ik wilde opmerken dat zwaarden wel onze minste zorg waren en dat ik eerder aan vuurwapens dacht, maar hield me in.

Op dat moment klonk er een zacht gekreun van Lumina. Het meisje opende haar ogen en de aderen trokken langzaam weg. ‘Wat…’ mompelde ze duf. Opeens schoot ze overeind. Ik zag haar even ineen krimpen van de pijn, maar ze herstelde zich snel. ‘Er waren engelen. Een stuk of vijf. Waar zijn ze heen?’

De rovers… waren *engelen*. Hawk verstrakte bij dit nieuwe detail.

Al mijn hoop op “gewoon wat rondzwervende mensen” verdween. Wie dit ook waren, ze hadden het duidelijk gericht op Lumina. De prinses van hun eeuwige rivaal: de demonen.

Nathaniël keek woest naar Hawk. ‘Jij stond op wacht!’ schreeuwde hij. ‘Je had ze moeten zien!’ Deze keer protesteerde Hawk niet. Hij liet zijn schouders hangen en sloeg een keer zwak met zijn vleugels. Al zijn agressie leek weggesmolten te zijn.

‘Het spijt me.’

De demon leek niet tevreden, maar richtte zich nu tot Lumina. ‘Ze hebben je *fricking* demonensleutel meegenomen!’

Lumina zweeg. Ze krabbelde overeind en speurde de grond af, duidelijk op zoek naar die demonensleutel. ‘Wat is dat ding?’ vroeg ik. ‘En waarom zouden de engelen het willen hebben?’

De demonenprinses haalde diep adem. ‘Een demonensleutel is iets heel belangrijks. Bijna niemand heeft er een in zijn bezit… alleen mijn vader, enkele hoge legeraanvoerders en ik. Het is een magisch object waarmee je een poort kan maken naar de Onderwereld.’ Dat klonk inderdaad als behoorlijk machtig. Langzaam begon de ernst van de situatie tot me door te dringen, en ik voelde me opeens klaarwakker.

‘Engelen zijn aartsvijanden van demonen, toch?’ fluisterde Rosalynn. ‘Gaan ze er iets slechts mee doen?’

‘Niet als wij dat kunnen voorkomen’, zei Gladys. ‘Hawk, jij zei dat je had gezien in welke richting ze op gingen. We moeten daarheen gaan en die sleutel terugkrijgen.’

Rosalynn leek nog steeds niet overtuigd van het plan en gek genoeg bleek ook Lumina haar twijfels te hebben. ‘Ik denk niet dat dit een goed idee is’, mompelde ze behoedzaam. ‘Die engelen zijn… serieus.’ Een glimp van angst schoot door haar rode ogen. ‘Denk na. Ze moeten ons gevolgd zijn, hebben zich verborgen in het bos en vervolgens hebben ze mij uit mijn tent getrokken zonder dat Nathaniël het merkte.’ Ze wierp een blik op haar broer. ‘Ik denk dat dit geen gasten zijn om mee te spotten.’

‘Dat maakt niet uit’, zei ik. Ik was er verrast over hoe vastberaden ik klonk. ‘We moeten koste wat kost dat ding terugkrijgen. Als engelen zo de Onderwereld binnen kunnen dringen, is dat een gevaar voor iedereen. Toch?’

Het duurde even voor Lumina knikte. ‘Oké. Als jullie het willen, dan doen we het.’

Hawk was ongewoon stil tijdens deze discussie. Hij had echt spijt, besefte ik. Ergens was het zijn schuld dat die schoften onze kampplaats binnen hadden kunnen vallen. Bovendien waren de indringers engelen, net als hijzelf. Hij moest zich schuldig voelen voor wat ze Lumina hadden aangedaan. Toen iedereen hem verwachtingsvol aankeek, leek hij op te schrikken uit zijn diepe gedachten. ‘Ze gingen die kant op’, merkte Hawk kortaf op. Hij wees in de richting waar ik hem vandaan had zien komen rennen.

‘Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ga niet meer slapen vannacht’, bromde Nathaniël. Hij leek weer de oude te zijn, al zou ik nooit vergeten hoe heftig hij had gereageerd op het nieuws van de verdwenen demonensleutel. Was dat normaal voor demonen? Om zulke lichamelijke veranderingen te krijgen als ze boos waren?

Nathaniël mocht er dan weer normaal uit zien, hij had zich duidelijk nog niet over zijn woede heen gezet. ‘Ik weet niet of ik me nog wel *veilig* voel’, voegde de demon toe. Hij wierp een boze blik op Hawk.

Gladys zuchtte. ‘Je hebt gelijk. Laten we onze spullen inpakken en vertrekken. Als we die engelen nog willen inhalen, zullen we snel moeten lopen.’ Mijn maag draaide zich om toen ik me realiseerde dat we opnieuw de bossen in zouden gaan. Geen voorzieningen meer, geen winkels, geen vervoer. Het kwam weer op ons aan, net zoals twee dagen geleden.

‘Waar wachten we dan nog op?’ zei Lumina twijfelachtig. ‘Laten we gaan.’

<-- Hoofdstuk 8 ✴ Hoofdstuk 10 -->