Werna

### Siły zbrojne

nieokreślone, pospolite ruszenie złożone z rycerzy i czarodziejów wraz z prywatnymi armiami. Dodatkowo chorągwie miejskie.

### Istotne regiony

Podgórskie Klify, Lankonia, Kotlina Farakantu, Płaskowyż Harakar, Krater Kumakuński, Werna wysoka (górzysta część)

## Polityka Wewnętrzna

### Język państwowy

W całek krainie starocesarski w lokalnych dialektach, miejscowo lokalne języki autochtonicznej ludności.

## Polityka Zagraniczna

### Partnerzy handlowi

Cesarstwo, państwa-miasta południowego kontynentu

**Werna** - sojusz militarno-gospodarzczy małych księstw położony na południowym zachodzie kontynentu pierścienia. Jest ważnym sojusznikiem Cesarstwa Bazylejskiego. Ustrój jest niejednolity, choć opiera się na feudalizmie i miastach w których rządzą miejscowe rady.

Założenia sojuszu werneńskiego opierają się na wspólnym podtrzymywaniu statusu niezależnych państw i choć nie wyklucza wewnętrznych konfliktów, w tym wojen, jednoznacznie opowiada się za jednością wobec zagranicznych agresji. Rada książąt tłumi wszelkie przejawy lokalnych zapędów w kierunku centralizacji.

Choć Werna istnieje od zarania dziejów w niezmienionych granicach jako rejon zamieszkania ludów o wspólnym języku, nigdy nie stworzyła jednolitego państwa. Prawdopodobnie to było powodem jej słabości na polityczne wpływy, co spowodowało że okresowo stawała się lennem Cesarstwa. W odróżnieniu od niego nigdy nie była kolonią Imperium Sylvatii, przeciw któremu toczono wojny jako sojusz miejscowych plemion. Działania te spowodowały mocne zjednoczenie językowe, kulturowe i religijne całego rejonu Werny.

Liga Werneńska powstała w roku 64 w celu ochrony przed narastającym imperializmem Korhu. Do otwartej wojny doszło jednak dopiero w roku 220, gdy Werna wypowiedziała wojnę, otwierając drugi front i odciągając znaczną część armii zmierzającej w kierunku Basilopolu.

### Ludność

Mieszkańcy Werny trudnią się w większości pasterstwem i hodowlą bydła. Ziemia jest ciężka do uprawy i rosną na niej jedynie specyficzne gatunki bulwy będące pożywieniem niższych warstw. Krowa urosła do rangi narodowego symbolu, stanowiąc znak całej ligi.

Większość ludności mieszka w wioskach nad którymi górują siedziby feudałów, budowane w niedostępnych miejscach z lokalnych surowców takich jak granit, piaskowiec i wapień. Górskie zamczyska na półkach skalnych, nad rozpadlinami, bądź blokujące wąwozy są codziennym widokiem.

Domy w miastach i wsiach budowane są podobnie - zazwyczaj są jednopiętrowe, dość szerokie, z małym ogrodem. Surowiec do ich budowy pozyskuje się z naturalnych wychodni i rozpadlin łatwo łupliwych skał. Dachy kryte są dachówką produkowaną z gliny w którą obfituje kotlina Farakantu, słynąca ze znakomitych ceramicznych wyrobów i fajansu.

### Siły Zbrojne

Armia Werny składa się z kilkudziesięciu pomniejszych prywatnych armii w których skład wchodzą chorągwie lokalnych feudałów. W większości składa się z pospolitego ruszenia w proporcjach (zazwyczaj) jednego rycerza w pełnym oporządzeniu do czterech lekkozbrojnych piechurów. Wojsko w większości przystosowane jest do walki w rodzimym górzystym terenie i oblężenia miast. Werneńczycy upodobali sobie jako broń szczególnie glewie i łuki a górska ludność o tradycjach plemiennych wojowników opanowała sztukę posługiwania się nimi do perfekcji.

Podstawowym wierzchowcem rycerzy są konie. Zdarzają się też wierzchowce latające takie jak Pierzaste Żmije Skrzydlate.

### Klimat

Werna położona jest na dość wysoko położonych terenach stąd klimat znacząco różni się w różnych miejscach. Nizinne kotliny przez większość dnia są pokryte mgłą, stosunkowo ciepłe i parne, natomiast wyżyny i wzgórza w niektórych miejscach przez większość roku pokryte są śniegiem. Taka mozaika klimatyczna powoduje że na styku poszczególnych ekosystemów można znaleźć różne gatunki roślin nie występujące nigdzie indziej.

### Gospodarka

Tak jak w Północnych Księstwach, każdy szanujący się feudał posiada swojego nadwornego czarodzieja. W Wernie jednak stało się to sposobem na napędzenie słabej gospodarki opierającej się na rolnictwie.

W wielu miejscach budowane są manufaktury produkujące alchemiczne mikstury i komponenty z których najpopularniejszą jest Ogień Werneński. Zyskał on jednak popularność jako broń dopiero gdy największe transporty dotarły do jednostek wojskowych w cesarstwie.

Niemal każdy feudał kontroluje przynajmniej jedną świetnie zarządzana kopalnię w której wydobywa się różne minerały np. herbatyt będący transparentną aromatyczną skałą z zatopionymi w niej fragmentami ziół. innymi surowcami są karait i akrait nigdy nie występujące obok siebie. Mają przeciwne właściwości i strukturę kolejno: czarnego i białego perłowego proszku. Pierwszy z nich dodawany do broni, narzędzi i ceramiki zmniejsza ich masę, powodując gwałtowną reakcję chemiczną zwiększającą temperaturę, pomimo że proces jest niezwykle niebezpieczny, uzyskane wyroby są lżejsze zachowując w większości swoje właściwości mechaniczne. Drugi dodawany do paszy, zaprawy murarskiej i kruszców zwiększa ich masę nie zmieniając objętości i właściwości.

Dzięki odkryciu powyższych substancji udało się uzyskać szereg wyrobów o nadzwyczajnych właściwościach takich jak: Lankońska stal będąca nieco lżejsza i świetna do produkcji kolczug, Biała laka która pozwala na barwienie i utwardzanie skóry oraz Furfernikl czyli gęsty i twardy wafel szybko zaspokajający głód i wysoce kaloryczny. Jego dłuższe spożywanie powoduje awitaminozę, jednak pozwala na łatwe skompresowanie racji żywnościowych.

Szczególnie popularne w ostatnich czasach są meble w stylu lankońskim, będące warościowym towarem eksportowym i symbolem werneńskiej precyzji. Również w Kraterze Kumakuńskim występują piaski będące surowcem do produkcji słynnego na całym kontynencie Werneńskiego Szkła.