Retrybut: Droga wiary

Spisuję te słowa o Retrybucie, człowieku wiary nieobłudnej i szczerej, który pozostaje w sercu i mojej pamięci; ja jego uczeń poczułem się bez jego namowy w przekonaniu do spisania jego żywota, zwę się uczniem jego sam z siebie, nie za jego namową, nie mając na myśli szkodliwej wiary jakobym nie miał sam Chrystusa jako swojego Pana, o mym przyjacielu piszę nie jako Panu lecz o przykładzie z którego sam pożytecznie wyciągam wnioski w mej niedoskonałej podobnie jak i z jego niedoskonałej praktyki, i chodź mógłbym powiedzieć jak i święty Paweł powiedział unikając tłuczenia: "Bądźcie uczniami moimi jak i ja jestem uczniem Chrystusa" to rzecz tą zaznaczam gdyż cel mój to budować, nie szkodzić i prowadzić do zamieszania. Pan nasz bowiem nie jest autorem zamieszania, jaki toczy ten świat, lecz porządku i prostoty, której w prostej ewangelii objawił każdemu człowiekowi, w tym i dziękuje Bogu za to, że sam jako prosty uwierzyłem, i dziękuje za tych którym okazał więcej łaski, mądrzejszym ode mnie, których przyprowadził do siebie mimo ich wiedzy, a nie raczej wpadli w pychę.

Przekonanie moje by pisać te świadectwo, wynika nie z powodu żądzy pochwały za moje życie, za trud i za czyn, nie siebie stawiam jako jego punkt, lecz w pokorze spisuje świadectwo o człowieku, by dać otuchę i wsparcie tym którzy kroczą już drogą wiary.

Był pewien człowiek za mojego życia, który nie chodził w Panu, nie znał Chrystusa, nie znał upamiętania, nie miał celu życia, był też inny człowiek, znał Pana, znał jego prawo, znał swoją winę, wyznał Chrystusa.

Grzesznik widząc tego człowieka, zapytał: Jak mogę mieć korzyść z twojej wiary? Jak sam możesz mieć korzyść z niej samej? Mówił: Twój cel jest płonny, bo jest bezużyteczny, ogranicza cię, czemu ma mnie ograniczać to, czego nie da się wykorzystać do mojego zamiaru?

Zamiarem grzesznika był grzech, świadomością grzesznika była pustka, boli gdyż nie jest pełna, nie może być pełna, bo zacznie oskarżać tym czym zostanie zapełniona w sumieniu. Jeżeli grzesznik napełni swą świadomość skruchą, przyzna że jest grzesznikiem, jeżeli przyzna, poniży sam siebie przed tym przeciwko któremu grzeszył.

"Nie uwierzę" mówił grzesznik do chrześcijanina, ponieważ nie chce, mam wszystko czego mi potrzeba. Ale czas mijał nieubłaganie, aż ów człowiek zestarzał się mocniej i osłabł, przytłoczony ciężarem rzeczywistości przez słabość umysłu i ciała, przyszedł do chrześcijanina w przewlekłym lęku o swe życie, lecz ten już nie żył, bo odszedł do Pana.

Zanim jednak odszedł, grzesznik pamiętał, że zostawił mu Biblie - słowo Boga żywego, by w dogodnym czasie mógł się z nią zapoznać. Wówczas, czy to z pychy czy to z ślepoty, nie wiem, uznał że on sam kreuje swoje życie i nie potrzebuje on pytań, sam posiada odpowiedzi w zakresie swojego życia.

Odszedł a Biblie znalazł w swym domu i wyrzucił, uznając że czcze wymysły chrześcijan odpowiadają za jego lęk i gorsze samopoczucie. Przenosząc swoją winę na inny obiekt, człowiek ten miał trzech cielesnych sojuszników i duchowych wrogów.
Pychę, żądzę i dobre o sobie mniemanie. A wszystkie one z hardości i oporu, ponieważ do żadnego nie miał dowodu, aby wpadać w pychę, aby wynosić siebie wyżej, aby uspraiwedliwiać swój żywot.