De Zonnezoon: Hoofdstuk 2

*“Waarom wilde vader ons niet? Gaf hij niks om ons?”*
*“Hij was bang. Bang dat jullie zijn ondergang zouden worden.”*

## Hoofdstuk 2

~ Torch ~

**De Zonnezoon** is een fictieverhaal geschreven door Morgenpoot.

## Hoofdstuk 2 *(Torch)*

Het was een drukte van belang. Aan de rand van Amberkust, een klein gehucht aan de rand van Fortian, stonden op een grasveld tientallen legertenten opgesteld.

Torch stond in een rij van tientallen jongemannen. Allemaal waren ze erop gebrand om geselecteerd te worden voor de troepen van Generaal Mirro, één van de meest beruchte legerleiders van het rijk. Regelmatig trok hij langs dorpen en steden om nieuwe manschappen te werven, maar alleen de sterksten werden aangenomen.

Zelf was Torch amper vijftien. Natuurlijk wist hij dat Generaal Mirro alleen soldaten van boven de achttien accepteerde, maar hij hoopte door te komen als iemand van die leeftijd. Hij was toch niet zo vreselijk klein? En puistjes had hij niet. Onder zijn licht getinte huid rimpelden spieren, en bovendien had hij een praatje ingestudeerd om indruk te maken op de generaal.

Voor hem werd de rij kleiner en kleiner. De jongemannen die aan de beurt waren geweest, kwamen langs hem lopen: enkelen met een triomfantelijke blik, anderen met een rood hoofd van schaamte omdat ze waren afgewezen. In zijn hoofd oefende Torch weer even zijn zinnetjes: waarmee hij van dienst kon zijn in het leger, wat hij wel niet allemaal kon, en hoe loyaal hij wel niet was.

De man voor hem ging de legertent binnen. Torch wiebelde heen en weer op zijn tenen, terwijl hij maar aan één ding dacht: hij was vanaf nu Torch, achttien jaar oud. Achttien jaar. Dat herhaalde hij steeds vaker, in de hoop het ook zelf te gaan geloven.

‘Jij bent.’ De man voor hem keek vrolijk; waarschijnlijk was hij geaccepteerd. ‘En ik waarschuw je, Generaal Mirro is nogal humeurig.’ Torch slikte en dwong zichzelf ertoe de man toe te knikken, voordat hij de legertent in ging. Het rook er naar muffig stof en zweet; kortom, geen fijne geur.

‘Goedemiddag’, hakkelde Torch. Hij schold zichzelf vanbinnen uit. Nu moest hij juist zelfverzekerd overkomen, niet klunzig!

Voor hem stond een grote stoel, eerder een troon te noemen, met aan weerszijden twee wachters in volle wapenuitrusting. In het midden zat Generaal Mirro. Het was een man van in de veertig, met een bruin, kort baardje en een prachtige fluwelen mantel om zijn schouders geslagen. ‘Naam’, bromde Generaal Mirro.

‘Torch.’ Hij probeerde zo rustig mogelijk te klinken, terwijl zijn hart als een razende begon te bonken: zo hard dat hij bang was dat Mirro het zou horen. ‘Leeftijd?’ Dit was de vraag waar hij zo op had geoefend, zolang totdat het geloofwaardig klonk.

‘Achttien’, zei hij met vaste stem. ‘Achttien jaar oud.’ Er viel een korte stilte, totdat Mirro die verbrak. ‘Achttien jaar oud?’ vroeg hij met smalende stem. ‘Echt waar?’ Torch voelde hoe hij rood werd. ‘E-echt waar meneer. Ik ben gisteren achttien geworden.’ De generaal rekte zich op zijn gemak uit. ‘Gefeliciteerd met je verjaardag, dan’, antwoordde hij droog. ‘Ga verder.’

Torch voelde een steek van opluchting; hij kreeg dus nog een kans! ‘Ik zou u goed van dienst kunnen zijn’, ging hij, zo opgewekt mogelijk, verder. ‘Ik kan zwaardvechten, boogschieten en ik ben klein en wendbaar. Ik kan geruisloos sluipen, omgaan met paarden, zwemmen en ben sterk genoeg om dagen te lopen met zware bepakking.’

Het was lang stil, zo stil dat je een speld kon horen vallen. ‘Klinkt veelbelovend’, glimlachte Mirro. Hoop fladderde rond in Torch’ hart, als een vlinder. Die hoop werd meteen weer de grond ingeboord toen de generaal verder ging.

‘Kom maar terug als je wel oud genoeg bent. Ik kom hier heus nog wel een keer terug, in dit gehucht. Als zelfs jochies van jouw leeftijd zo graag tot mijn leger willen behoren dat ze zoiets stoms wagen.’

Hij gebaarde met zijn hand naar de uitgang, als teken dat Torch kon gaan. Met tranen die brandden in zijn ogen liep hij weg; hij had zich nog nooit zo vernederd gevoeld.

Toen Torch voorbij liep, legde een van de achterste mannen in de rij geruststellend een hand op zijn schouder. ‘Geen zorgen, dit is niet jouw bestemming.’

Knipperend met zijn ogen, nam Torch de man in zich op. Hij had zwart haar met enkele grijze plukken erdoorheen, en een gehavend gezicht. Op zijn blote arm tekende zich een litteken af; Torch huiverde toen hij bedacht hoeveel pijn het had gedaan.

‘Hoe weet u dat nou?’ reageerde hij met knikkende knieën. ‘Ik ken u niet eens.’ De man bleef hem met dezelfde, kalme blik aanstaren, zonder te reageren. ‘Hallo? Bent u doof of zo?’

Al Torch’ zintuigen bevolen hem om het op een rennen te zetten. Hij sprintte weg, zo snel hij kon, over graspollen heen springend. Hijgend liet hij zich neerploffen achter de dichtstbijzijnde legertent.

Door een kier zag hij een paar soldaten zitten; ze dronken bier, lachten samen en sloegen elkaar dronken op de schouders. Voor het eerst vroeg Torch zich af of hij dit leven echt had gewild, zelfs al was hij aangenomen. Maar als hij in de troepen van generaal Mirro kwam, de meest fameuze van het koninkrijk, dan kon hij misschien de koning ontmoeten… Zijn vader.

Torch balde zijn vuisten toen hij eraan dacht hoe erg het was mislukt. Hij had werkelijk geloofd dat Mirro geïnteresseerd was, en hij had werkelijk gedacht dat hij er als een volwassene uit zag. Tuurlijk niet! Iedereen die niet blind was kon zien dat hij pas vijftien was! Vanbinnen schold hij zichzelf uit voor de ergste dingen die hij kon bedenken.

Zo bleef hij daar een tijdje piekeren. Hij merkte pas laat hoe moe hij wel niet was, en besloot maar weer naar huis te gaan.

Toen hij het grasveld overstak, waagde Torch het om nog even te kijken of de man al aan de beurt was geweest. Maar hoewel de rij nauwelijks was gekrompen, was de vreemde man verdwenen.

## Wordt vervolgd

Zie hoe het verder gaat in De Zonnezoon: Hoofdstuk 3.