ขบวนการปลดปล่อยเกย์

**ขบวนการปลดปล่อยเกย์** เป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมและการเมืองในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ถึงกลางทศวรรษ 1980 ที่กระตุ้นให้เลสเบี้ยนและเกย์มีส่วนร่วมในการกระทำโดยตรง ที่รุนแรง และตอบโต้ความอัปยศทางสังคมด้วยความภาคภูมิใจของเกย์ ในจิตวิญญาณของสตรีนิยม ใน ความเป็นส่วนตัวทางการเมืองรูปแบบพื้นฐานของการเคลื่อนไหวคือการเน้นไปที่การออกไปหาครอบครัว เพื่อน และเพื่อนร่วมงาน และใช้ชีวิตแบบเลสเบี้ยนหรือเกย์อย่าง เปิดเผย

**เหตุจลาจลสโตนวอลล์** ในหมู่บ้านเกย์ หมู่บ้านกรีนวิช แมนฮัตตัน นครนิวยอร์กเป็นสถานที่เกิดเหตุจลาจล Stonewall ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 และกลายเป็นแหล่งกำเนิดของขบวนการสิทธิ LGBT สมัยใหม่ และขบวนการปลดปล่อยเกย์ที่ตามมา ในช่วงต้นทศวรรษที่เจ็ดสิบ การเดินขบวนทางการเมืองประจำปีผ่านเมืองใหญ่ ๆ (โดยปกติจะจัดขึ้นในเดือนมิถุนายน เดิมทีเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบปีของเหตุการณ์ที่สโตนวอลล์) ยังคงเป็นที่รู้จักกันในนามการเดินขบวน "การปลดปล่อยเกย์" จนกระทั่งต่อมาในช่วงอายุเจ็ดสิบ (ในศูนย์เกย์ในเมือง) และจนถึงยุคแปดสิบ (ในชุมชนเล็กๆ) การเดินขบวนก็เริ่มถูกเรียกว่า "ขบวนพาเหรดความภาคภูมิใจของเกย์ " การเคลื่อนไหวเกี่ยวข้องกับชุมชนเลสเบี้ยนและ เกย์ในอเมริกาเหนืออเมริกาใต้ยุโรปตะวันตกออสเตรเลียและนิวซีแลนด์

การปลดปล่อยเกย์ยังเป็นที่รู้กันว่าเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมต่อต้านของเวลา (เช่น กลุ่มเช่นภูตหัวรุนแรง ) และเจตนาของนักเสรีนิยมเกย์ที่จะเปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกสถาบัน พื้นฐานของสังคม เช่นเพศและครอบครัวนิวเคลียร์โดยไม่คำนึงถึง ไม่ว่าพวกเขาจะเกี่ยวข้องกับหลักการที่แท้จริงของสิทธิเกย์หรือไม่  โดยทั่วไป แล้วการเมืองเป็นแบบหัวรุนแรงต่อต้านชนชั้นและต่อต้านนายทุน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายดังกล่าวจึงมีการใช้การยกระดับจิตสำนึกและการดำเนินการโดยตรง ในขณะที่เอชไอวี/เอดส์การเคลื่อนไหวและการตระหนักรู้ (ในกลุ่มต่างๆ เช่นACT UP ) ทำให้เกิดคลื่นลูกใหม่ของเลสเบี้ยนและเกย์ในช่วงทศวรรษที่ 1980 และกลุ่มหัวรุนแรงยังคงมีอยู่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แนวคิดสุดโต่งของการปลดปล่อยเกย์ก็ถูกบดบังในกระแสหลักโดยกลุ่มใหม่ๆเกย์ชายและหญิงที่เน้นเรื่องสิทธิพลเมืองและการเมืองกระแสหลัก

คำว่า*การปลดปล่อยเกย์*บางครั้งหมายถึงการเคลื่อนไหวในวงกว้างเพื่อยุติการกดขี่ ทางสังคมและกฎหมาย ต่อกลุ่ม LGBT บางครั้ง คำว่า*ขบวนการปลดปล่อยเกย์*ยังถูกใช้ในความหมายเดียวกันหรือใช้แทนกันได้กับขบวนการ*สิทธิของเกย์* คณะกรรมการวันปลดปล่อยถนนคริสโตเฟอร์ก่อตั้งขึ้นในนิวยอร์กซิตี้เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบปีแรกของการจลาจลสโตนวอลล์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีระหว่างประเทศของงานปลายเดือนมิถุนายนเพื่อเฉลิมฉลองความภาคภูมิใจของเกย์ เทศกาลเกย์ไพรด์ประจำปีในกรุงเบอร์ลิน ,โคโลญจน์และเมืองอื่นๆ ในเยอรมันเป็นที่รู้จักกันในชื่อChristopher Street Daysหรือ "CSD"

 สถานที่
 สาเหตุ
 เป้าหมาย
 วิธีการ
 ผล

## ที่มาและประวัติการเคลื่อนไหว

แม้ว่าการจลาจลที่สโตนวอลล์ในปี 1969 ในนิวยอร์กจะถูกจดจำในฐานะจุดประกายที่ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวครั้งใหม่ การต่อต้านการบุกค้นบาร์ของตำรวจไม่ใช่เรื่องใหม่ ตั้งแต่ปี 1725 ลูกค้าต่อสู้กับการจู่โจมของตำรวจที่บ้านมอลลี่ ที่มีพฤติกรรมรักร่วมเพศใน ลอนดอน

การเคลื่อนไหวที่จัดตั้งขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุโรปตะวันตกมีบทบาทมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 โดยมีการผลิตสิ่งพิมพ์ จัดตั้งกลุ่มทางสังคม และรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสังคมและกฎหมาย ในช่วงต้นทศวรรษ 1890 การพิจารณาคดีของออสการ์ ไวลด์ได้รับการรายงานอย่างกว้างขวางในเยอรมนี และกระตุ้นให้เกิดการถกเถียงเรื่องการรักร่วมเพศ ซึ่งนำไปสู่ขบวนการปลดปล่อยคนรักร่วมเพศในเยอรมนี ซึ่ง เป็นการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิเกย์ยุคใหม่กลุ่มแรก

การเคลื่อนไหวของช่วงเวลาก่อนการปลดปล่อยเกย์ทันที ตั้งแต่ สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองจนถึงปลายทศวรรษที่ 1960 เรียกรวมกันว่าขบวนการคนรักร่วมเพศ ขบวนการคนรักร่วมเพศได้รับการอธิบายว่าเป็น "จารีตทางการเมือง" แม้ว่าการเรียกร้องการยอมรับทางสังคมของความรักเพศเดียวกันจะถูกมองว่าเป็นมุมมองที่ผิดขอบโดยวัฒนธรรมที่โดดเด่นในเวลานั้น

## 1960s

ต้นทศวรรษ 1960 นครนิวยอร์กภายใต้การบริหารของนายกเทศมนตรีวากเนอร์ถูกรุมเร้าด้วยการคุกคามชุมชนเกย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก กรม ตำรวจนครนิวยอร์ก พวกรักร่วมเพศตกเป็นเป้าหมายของแรงผลักดันเพื่อกำจัดเมืองที่ไม่พึงปรารถนา ดังนั้นมีเพียงมาเฟีย เท่านั้น ที่มีอำนาจและทรัพยากรทางการเงินในการบริหารบาร์และคลับ เกย์ ในปี 1965 ได้รับอิทธิพลจากคำปราศรัยของ Frank Kameny ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 Dick Leitsch ซึ่งเป็นประธานของ New York Mattachine Societyสนับสนุนการดำเนินการโดยตรง Kameny ผู้ก่อตั้ง Mattachine Washington ในปีพ.ศ. 2504 ได้สนับสนุนปฏิบัติการทางทหารที่ชวนให้นึกถึงการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชนของคนผิวดำ ในขณะเดียวกันก็โต้เถียงเรื่องศีลธรรมของการรักร่วมเพศ

หน่วยงานควบคุมสุราแห่งรัฐนิวยอร์ก (SLA) ไม่อนุญาตให้ให้บริการคนรักร่วมเพศในบาร์ที่มีใบอนุญาตในรัฐภายใต้บทลงโทษด้วยการเพิกถอนใบอนุญาตในการดำเนินการของบาร์ การปฏิเสธที่พักสาธารณะนี้ได้รับการยืนยันโดยคำตัดสินของศาลในช่วงต้นทศวรรษที่ 1940 การศึกษากฎหมายเกี่ยวกับกฎหมายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของเมืองที่ว่าจ้างโดย Mattachine New York สรุปได้ว่าไม่มีกฎหมาย*ใด*ห้ามคนรักร่วมเพศรวมตัวกันในบาร์ อย่างไรก็ตาม กฎหมายห้ามพฤติกรรมที่ไม่เป็นระเบียบ ซึ่ง SLA ตีความว่าเป็นพฤติกรรมรักร่วมเพศในบาร์ Leitsch แจ้งกับสื่อมวลชนว่าสมาชิกสามคนของ Mattachine New York จะมาปรากฏตัวที่ร้านอาหารในฝั่งตะวันออกตอนล่าง ประกาศเรื่องรักร่วมเพศของพวกเขา และเมื่อมีการปฏิเสธการให้บริการ จะทำการร้องเรียนต่อ SLA สิ่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "Sip-In" และประสบความสำเร็จในความพยายามครั้งที่สาม[ *ต้องการคำชี้แจง* ]ที่Juliusใน Greenwich Village อย่างไรก็ตาม "Sip-In" ได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวาง และผลที่ตามมาคือการดำเนินการทางกฎหมายต่อ SLA ทำให้หน่วยงานไม่สามารถเพิกถอนใบอนุญาตได้เนื่องจากการชักชวนให้รักร่วมเพศในปี 2510

ในช่วงเริ่มต้นของการประท้วงเพื่อสิทธิเกย์ ข่าวเกี่ยวกับ ค่ายกักกันผู้รักร่วมเพศ ในคิวบาเป็นแรงบันดาลใจให้ Mattachine Society จัดการประท้วงที่สหประชาชาติและทำเนียบขาวในปี พ.ศ. 2508

ในช่วงหลายปีก่อนปี 1969 องค์กรนี้ยังมีประสิทธิภาพในการให้นครนิวยอร์กเปลี่ยนนโยบายการกักขังชายรักร่วมเพศของตำรวจ และยกเลิกแนวปฏิบัติในการจ้างงานที่ออกแบบมาเพื่อคัดกรองคนที่เป็นเกย์ อย่างไรก็ตาม ความสำคัญของการบริหารใหม่ของJohn Lindsayและการใช้สื่อโดย Mattachine New York ไม่ควรมองข้ามในการยุติการกักขังของตำรวจ ต่อมาลินด์เซย์ได้รับชื่อเสียงจากการให้ความสำคัญกับการระงับปัญหาสังคมในเมือง และตำแหน่งนายกเทศมนตรีของเขาที่ประจวบกับจุดจบของการกักกันควรถูกมองว่ามีความสำคัญ ปลายปี พ.ศ. 2510 กลุ่มในนิวยอร์กเรียกว่า Homophile Youth Movement in Neighborhoods (HYMN) โดยพื้นฐานแล้วเป็นการดำเนินการคนเดียวในส่วนของCraig Rodwellได้ใช้สโลแกน "Gay Power" และ "Gay is Good" ในสิ่งพิมพ์HYMNAL *แล้ว*

ทศวรรษที่ 1960 เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในตะวันตก และการปฏิวัติทางเพศและ วัฒนธรรม ต่อต้านมีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงในวัฒนธรรมย่อย ของคนรักร่วมเพศ ซึ่งในสหรัฐอเมริการวมถึงร้านหนังสือ หนังสือพิมพ์และนิตยสารที่จำหน่ายต่อสาธารณะ และศูนย์ชุมชน ในช่วงเวลานี้เองที่ลอสแองเจลิสได้เห็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ครั้งแรกของเกย์ ในปี 1967 ในคืนวันปีใหม่ เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบหลายคนได้แทรกซึมเข้าไปในโรงเตี๊ยมแมวดำ หลังจากจับกุมลูกค้าหลายคนในข้อหาจูบเพื่อฉลองโอกาสนี้เจ้าหน้าที่เริ่มเฆี่ยนตีลูกค้าหลายคนและในที่สุดก็จับกุมผู้เข้าร่วมบาร์อีก 16 คนรวมถึงบาร์เทนเดอร์สามคน สิ่งนี้ก่อให้เกิดการจลาจลในบริเวณใกล้เคียง ท้ายที่สุดนำมาซึ่งการประท้วงทางแพ่งที่มีผู้เข้าร่วมมากกว่า 200 คนในอีกหลายวันต่อมาเพื่อประท้วงการบุกค้น การประท้วงพบกับกองทหารตำรวจติดอาวุธ จากเหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการตีพิมพ์*The Advocate*และองค์กรMetropolitan Community Church (นำโดยบาทหลวง Troy Perry ) ถือกำเนิดขึ้น

พื้นที่ไม่กี่แห่งในสหรัฐอเมริกามีการผสมผสานของวัฒนธรรมย่อยที่หลากหลายมากกว่า Greenwich Village ซึ่งเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นเกย์ข้างถนน กลุ่มหนุ่มสาวผู้อ่อนแอที่หลีกหนีจากครอบครัว สังคม และชุมชนเกย์ พวกเขาสะท้อนถึงการเคลื่อนไหวต่อต้านวัฒนธรรมมากกว่ากลุ่มรักร่วมเพศกลุ่มอื่นๆ พวกเขาปฏิเสธที่จะปิดบังเรื่องรักร่วมเพศ พวกเขาถูกทารุณ เป็นพวกหัวรั้นที่ดื้อรั้น พวกเขาเสพยา ต่อสู้ ขโมยของในร้าน และรังแกชายเกย์ที่มีอายุมากกว่าเพื่อความอยู่รอด อายุ พฤติกรรม เครื่องแต่งกายที่เป็นผู้หญิง และความประพฤติของพวกเขาทำให้พวกเขาโดดเดี่ยวจากฉากเกย์อื่นๆ แต่อาศัยอยู่ใกล้ถนน พวกเขาสร้างนักรบที่สมบูรณ์แบบสำหรับการจลาจลสโตนวอลล์ที่ใกล้เข้ามา ความเป็นไปได้ทางสังคมที่ เกิดขึ้นใหม่เหล่านี้ บวกกับการเคลื่อนไหวทางสังคมแบบใหม่เช่นพลังสีดำการปลดปล่อยสตรีและการจลาจลของนักศึกษาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2511 ในฝรั่งเศส ได้ประกาศยุคใหม่ของลัทธิหัวรุนแรง หลังจากการจลาจลสโตนวอลล์ในนครนิวยอร์กเมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 หลายคนในขบวนการปลดปล่อยเกย์ที่เกิดขึ้นใหม่ในสหรัฐอเมริกาเห็นว่าตนเองมีความเกี่ยวข้องกับฝ่ายซ้ายใหม่มากกว่ากลุ่มคนรักร่วมเพศที่จัดตั้งขึ้นในเวลานั้น คำว่า "การปลดปล่อยเกย์" สะท้อนถึง "การปลดปล่อยสตรี"; แนวร่วมปลดปล่อยเกย์ ตั้งใจนำชื่อ มาจากแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามและแอลจีเรีย และสโลแกน "Gay Power" ซึ่งเป็นคำตอบที่ท้าทาย ต่อขบวนการคนรักร่วมเพศที่เน้นสิทธิ ได้รับแรงบันดาลใจจาก Black Power ซึ่งเป็นการตอบสนองต่อขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง

## แนวหน้า 1965–1967

Vanguard เป็นองค์กรเยาวชนเพื่อสิทธิเกย์ที่ดำเนินงานตั้งแต่ปี 2508 ถึง 2510 ในซานฟรานซิสโก ก่อตั้งขึ้นโดย Adrian Ravarour และ Billy Garrison และ นิตยสาร *Vanguard*ก่อตั้งโดย Jean-Paul Marat และ Keith St.Clare Joel Williams ขอให้ Ravarour ช่วยเหลือเยาวชน LGBT Tenderloin ที่ถูกเลือกปฏิบัติ เมื่อเห็นสภาพของพวกเขา Ravarour นักบวชเป็นผู้นำแนวหน้าเป็นเวลาสิบเดือนและสอนสิทธิเกย์ จากนั้นนำสมาชิกแนวหน้าในการเดินขบวนเพื่อสิทธิที่เท่าเทียมกัน หลังจากที่เขาลาออกในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2509 เจพี มารัตก็เข้าร่วมแนวหน้าและเป็นผู้นำในการประท้วงหกเดือน Glide Church เริ่มให้การสนับสนุนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2509 โดยช่วยเหลือแนวหน้าในการสมัครเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรและสมัครขอทุน EOC องค์กรสลายตัวเนื่องจากการปะทะกันภายในปลายปี 2509 และต้นปี 2510 อดีตสมาชิกได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็น The Gay and Lesbian Centre และ Glide ได้เปลี่ยนทิศทางของกองทุน EOC ที่ตั้งใจให้ Vanguard จัดตั้งหน่วยงานบริการและองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรแห่งใหม่ The Hospitality House

## 1969

เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2512 ในซานฟรานซิสโก ลีโอ ลอเรนซ์ (บรรณาธิการของ*Vector นิตยสารขององค์กร* คนรักร่วมเพศที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาสมาคมเพื่อสิทธิส่วนบุคคล) เรียกร้องให้มี "การปฏิวัติรักร่วมเพศปี 2512" กระตุ้นให้เกย์และเลสเบี้ยนเข้าร่วม เสือดำและกลุ่มฝ่ายซ้ายอื่น ๆ และ "ออกมา" *จำนวน*มาก ลอเรนซ์ถูกไล่ออกจากองค์กรในเดือนพฤษภาคมเนื่องจากสมาชิกมีลักษณะ "ขี้อาย" และ "ชนชั้นกลาง ดื้อรั้น และขี้ขลาด"

จากนั้นลอเรนซ์ได้ร่วมก่อตั้งกลุ่มติดอาวุธ คณะกรรมการเพื่อเสรีภาพรักร่วมเพศ ร่วมกับเกล วิททิงตัน, มาเธอร์โบ๊ทส์, มอร์ริส ไคท์และคนอื่นๆ วิททิงตันถูกไล่ออกจากบริษัทเรือกลไฟแห่งรัฐเนื่องจากเป็นเกย์อย่างเปิดเผย หลังจากที่ Mother Boats มีรูปถ่ายของเขาปรากฏใน*Berkley Barb*ถัดจากหัวข้อข่าว "HOMOS อย่าปิดบัง!" บทความปฏิวัติโดย Leo Laurence ในเดือนเดียวกันนั้นCarl Wittmanซึ่งเป็นสมาชิกของ CHF ได้เริ่มเขียนหนังสือ*Refugees from America: A Gay Manifesto*ซึ่งต่อมาจะอธิบายว่าเป็น เผยแพร่ครั้งแรกใน*San Francisco Free Press*และเผยแพร่ทั่วประเทศ ไปจนถึงนิวยอร์กซิตี้ เช่นเดียวกับ*Berkeley Barb*กับเรื่องราวของลอเรนซ์เกี่ยวกับการริเริ่มก่อการกองโจรเกย์ของ CHF และภาพถ่ายของ Mother Boats

ในไม่ช้า CHF ก็เปลี่ยนชื่อเป็น Gay Liberation Front (GLF); แนวร่วมปลดปล่อยเกย์เป็นเครือข่ายองค์กรหลวม ๆ ทั่วสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศที่กำหนดเป้าหมายทางการเมืองและรูปแบบองค์กรของตนเอง แถลงการณ์จุดประสงค์หนึ่งข้อของ GLF อธิบายความทะเยอทะยานในการปฏิวัติของพวกเขา:

> เราคือกลุ่มชายและหญิงปฏิวัติที่ก่อตั้งขึ้นด้วยความตระหนักว่าการปลดปล่อยทางเพศอย่างสมบูรณ์สำหรับทุกคนจะเกิดขึ้นไม่ได้เว้นแต่สถาบันทางสังคมที่มีอยู่จะถูกยกเลิก เราปฏิเสธความพยายามของสังคมในการกำหนดบทบาททางเพศและคำจำกัดความของธรรมชาติของเรา
>
>

มาร์ธา เชลลีย์นักเคลื่อนไหวแนวร่วมปลดปล่อยเกย์เขียนว่า "เราเป็นผู้หญิงและผู้ชายที่ต่อต้านโครงสร้างบทบาททางเพศและโครงสร้างครอบครัวเดี่ยว ตั้งแต่ความทรงจำแรกสุดของเรา"

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 แนวร่วมปลดปล่อยเกย์ได้บริจาคเงินให้กับเสือดำ ซึ่งผู้นำบางคนแสดงความรู้สึกเกลียดชังคนรักร่วมเพศ สมาชิกกลุ่ม GLF ที่โดดเด่นยังเป็นผู้สนับสนุนระบอบการปกครอง ของ Fidel Castro อย่างแข็งขัน การกระทำเหล่านี้ทำให้ GLF ซึ่งเป็น กลุ่มเล็กๆ จำนวนไม่น้อย ได้รับการสนับสนุนที่เป็นที่นิยมในนิวยอร์กซิตี้และสมาชิกบางส่วนก็ออกจากกลุ่มเพื่อก่อตั้งกลุ่มแนวร่วมนักเคลื่อนไหวเกย์ จะหายไปจากฉาก การเมือง*ของ* นครนิวยอร์กหลังจากขบวนพาเหรดเพื่อรำลึกถึงสโตนวอลล์ ครั้งแรก ในปี2513

Mark Segalซึ่งเป็นสมาชิกของ GLF ตั้งแต่ปี 1969–71 กล่าวต่อ[ *เมื่อไร?* ]เพื่อผลักดันสิทธิเกย์ในสถานที่ต่างๆ ในฐานะผู้บุกเบิกขบวนการสื่อเกย์ในท้องถิ่น เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและอดีตประธานของทั้ง National Gay Press Association และ National Gay Newspaper Guild *ข่าวเกย์ฟิลาเดลเฟีย*ที่ได้รับรางวัลซึ่งเพิ่งฉลองครบรอบ 30 ปี ในปี พ.ศ. 2516 ซีกัลขัดขวางรายการข่าวภาคค่ำของซีบีเอสร่วมกับวอลเตอร์ ครอนไคต์เหตุการณ์ที่เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์ทั่วประเทศและดูโดย 60% ของครัวเรือนอเมริกัน หลายคนเห็นหรือได้ยินเกี่ยวกับการรักร่วมเพศเป็นครั้งแรก [ *ต้องการอ้างอิง* ]ก่อนที่เครือข่ายจะตกลงที่จะหยุดการเซ็นเซอร์และอคติในแผนกข่าว ซีกัลได้ดำเนินการขัดขวาง*The Tonight Show*ที่นำแสดงโดยจอห์นนี่ คาร์สันและบาร์บารา วอลเตอร์สในรายการ*ทูเดย์*แสดง. หนังสือพิมพ์การค้า Variety อ้างว่า Segal ทำให้อุตสาหกรรมมีค่าใช้จ่าย 750,000 ดอลลาร์ในการผลิต เทปล่าช้า และสูญเสียรายได้จากการโฆษณา นอกเหนือจากการเผยแพร่แล้ว Segal ยังรายงานเกี่ยวกับชีวิตเกย์จากสถานที่ต่างๆ เช่น เลบานอน คิวบา และเบอร์ลินตะวันออกในช่วงการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน เขาและบ็อบ รอสส์ อดีตผู้จัดพิมพ์ของ Bay Area Reporter ของซานฟรานซิสโก เป็นตัวแทนของสื่อเกย์และบรรยายในกรุงมอสโกและเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในการประชุมเกย์อย่างเปิดเผยครั้งแรกของรัสเซีย ซึ่งเรียกว่ากำแพงหินของรัสเซีย [ *ต้องการอ้างอิง* ]เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาได้ประสานงานกับเครือข่ายสื่อสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับเกย์ในท้องถิ่นทั่วประเทศเพื่อเฉลิมฉลองเดือนตุลาคมในฐานะเดือนแห่งประวัติศาสตร์ของเกย์[ *ต้องการอ้างอิง* ]โดยมียอดรวมการพิมพ์ที่เข้าถึงผู้คนกว่าครึ่งล้านคน [*ต้องอ้างอิง* ]ความมุ่งมั่นของเขาที่จะได้รับการยอมรับและความเคารพต่อสื่อเกย์สามารถสรุปได้ด้วยการต่อสู้ 15 ปีของเขาเพื่อให้ได้เป็นสมาชิกใน Pennsylvania Newspaper Association ซึ่งเป็นหนึ่งในองค์กรที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นที่ยอมรับมากที่สุดของประเทศสำหรับหนังสือพิมพ์รายวันและรายสัปดาห์ การต่อสู้สิ้นสุดลงหลังจาก*The Philadelphia Inquirer*,*Philadelphia Daily News*และ*Pittsburgh Post-Gazette*ร่วมมือกันและเรียกร้องให้ PGN เข้าร่วมเป็นสมาชิก ในปี 2548 เขาผลิตคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการของฟิลาเดลเฟียในวันที่ 4 กรกฎาคมสำหรับผู้ชมประมาณ 500,000 คน รายการนี้นำแสดงโดยเซอร์เอลตัน จอห์น,แพตตี ลาเบลล์,ไบรอัน อดัมส์และรูฟัส เวนไรท์. ในวันครบรอบปีล่าสุดของ PGN บทบรรณาธิการใน*The Philadelphia Inquirer*กล่าวว่า: "Segal และ PGN ยังคงก้าวต่อไปอย่างน่าชื่นชมต่อความท้าทายที่HL Mencken ตั้งขึ้นสำหรับหนังสือพิมพ์ นั่นคือ การกดขี่ผู้สะดวกสบายและปลอบโยนผู้ทุกข์ยาก"

## 1970s

สมาชิกของแนวร่วมปลดปล่อยเกย์ (GLF) ระหว่าง การแสดง ละครข้างถนนในลอนดอน สมาชิกสองคนของ แนวร่วมปลดปล่อยคนรักร่วมเพศ ต่อต้านทุนนิยม (สเปน: *Frente de Liberación Homosexual* , FLH) จากบัวโนสไอเรสอาร์เจนตินา ในปี พ.ศ. 2514

ในช่วงฤดูร้อนปี 1970 กลุ่มต่างๆ ในเมืองอย่างน้อยแปดเมืองของอเมริกาได้รับการจัดระเบียบอย่างเพียงพอเพื่อจัดกำหนดการเหตุการณ์พร้อมกันเพื่อรำลึกถึงการจลาจลที่สโตนวอลล์ในวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนมิถุนายน เหตุการณ์มีตั้งแต่การเดินขบวนทางการเมืองจำนวนสามถึงห้าพันคนในนิวยอร์ก และอีกหลายพันคนในขบวนพาเหรดในลอสแองเจลิส ซานฟรานซิสโก และชิคาโก ในขณะที่กลุ่มที่ใช้ชื่อแนวร่วมปลดปล่อยเกย์ปรากฏทั่วสหรัฐฯ แต่ในนิวยอร์ก องค์กรดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยกลุ่มแนวร่วมรณรงค์เพื่อสิทธิเกย์ (Gay Activist Alliance) กลุ่มที่มีแนวทาง "เกย์ลิบ" เริ่มผุดขึ้นทั่วโลก เช่นกลุ่มรณรงค์ต่อต้านการประหัตประหารทางศีลธรรม (CAMP, Inc.) และกลุ่มแนวร่วมปลดปล่อยเกย์ในออสเตรเลีย แคนาดา สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร กลุ่มเลสเบี้ยนLavender Menaceก่อตั้งขึ้นในสหรัฐอเมริกาเพื่อตอบสนองต่อทั้งการครอบงำของผู้ชายในกลุ่มเกย์ปลดปล่อยอื่น ๆ และความ รู้สึก ต่อต้านเลสเบี้ยนใน Women's Movement ลัทธิเลสเบียนได้รับการสนับสนุนให้เป็นทางเลือกสตรีนิยมสำหรับผู้หญิง และกระแสแรกของการแบ่งแยกเลสเบี้ยนเริ่มปรากฏขึ้น [ *จำเป็นต้องอ้างอิง* ]

ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันฮิวอี้ นิวตันผู้นำกลุ่มแบล็กแพนเทอร์ แสดงการสนับสนุนการปลดปล่อยเกย์อย่างเปิดเผยในจดหมายของเขาที่ชื่อว่า "จดหมายจากฮิวอี้ถึงพี่น้องสตรีผู้ทรงอำนาจเกี่ยวกับการปลดปล่อยสตรีและขบวนการปลดปล่อยเกย์" [37 โดยระบุว่า:

> ไม่ว่าความคิดเห็นส่วนตัวของคุณและความไม่มั่นคงของคุณเกี่ยวกับการรักร่วมเพศและขบวนการปลดปล่อยต่างๆ ในหมู่คนรักร่วมเพศและผู้หญิง (และฉันพูดถึงกลุ่มรักร่วมเพศและผู้หญิงว่าเป็นกลุ่มที่ถูกกดขี่) เราควรพยายามรวมตัวกับพวกเขาในรูปแบบการปฏิวัติ
>
>
> ...
>
>
>
> บางคนกล่าวว่า การรักร่วมเพศ คือความเสื่อมโทรมของระบบทุนนิยม ฉันไม่รู้ว่าเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า ฉันค่อนข้างสงสัยมัน แต่ไม่ว่าในกรณีใด เรารู้ว่าการรักร่วมเพศเป็นข้อเท็จจริงที่มีอยู่จริง และเราต้องเข้าใจในรูปแบบที่บริสุทธิ์ที่สุด กล่าวคือ บุคคลควรมีอิสระในการใช้ร่างกายของตนในแบบที่เขาต้องการ
>
>

คำกล่าวนี้ของนิวตันเป็นการปฏิวัติ มีองค์กรสิทธิพลเมืองผิวดำอีกองค์กรหนึ่งที่เห็นว่าเกย์และเลสเบี้ยนเป็นกลุ่มที่ถูกกดขี่อีกกลุ่มหนึ่งในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษนี้ นิวตันตระหนักถึงความท้าทายเดียวกันกับที่กลุ่มผู้ถูกกดขี่ทั้งสองเผชิญ เขาเขียนในจดหมายของเขา:

> เราไม่ได้พูดถึงคนรักร่วมเพศมากนัก แต่เราต้องเกี่ยวข้องกับขบวนการรักร่วมเพศเพราะมันเป็นเรื่องจริง ฉันรู้จากการอ่านและจากประสบการณ์ชีวิตของฉัน การสังเกตของฉัน ว่าคนรักร่วมเพศไม่ได้รับเสรีภาพจากใครก็ตามในสังคม บางทีพวกเขาอาจเป็นคนที่ถูกกดขี่มากที่สุดในสังคม
>
>

นอกจากนี้ นิวตันยังเรียกร้องให้ลบคำดูถูกในคำศัพท์ของเสือดำ สิ่งนี้ช่วยให้ขบวนการปลดปล่อยเกย์ก้าวหน้าและทำให้ถูกต้องตามกฎหมายมากยิ่งขึ้น

*แม้ว่ากลุ่ม Comite Pederastique de la Sorbonne* ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีอายุสั้นจะมีการประชุมระหว่างการจลาจลของนักศึกษาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2511 การเปิดตัวอย่างเป็นทางการของขบวนการปลดปล่อยเกย์สมัยใหม่ในฝรั่งเศสเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2514 เมื่อกลุ่มเลสเบี้ยนจากแนวหน้า กลุ่มรักร่วมเพศ d'action révolutionnaire (FHAR) ขัดขวางการออกอากาศสดทางวิทยุชื่อ: "รักร่วมเพศ ปัญหาที่เจ็บปวดนี้" แขกรับเชิญที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ ได้แก่ ไอรา ซี. ไคลน์เบิร์ก เฮอร์แมน ไคลน์สไตน์ นักบวชคาทอลิก และคนแคระ ทันใดนั้นกลุ่มเลสเบี้ยนจากผู้ชมก็ตะโกนว่า "ไม่จริง เราไม่ได้ทุกข์! ลงกับเฮเทอโรคอป !" ผู้ประท้วงบุกขึ้นเวที หญิงสาวคนหนึ่งจับศีรษะของนักบวชแล้วทุบลงบนโต๊ะซ้ำๆ ห้องควบคุมตัดไมโครโฟนอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเป็นเพลงที่บันทึกไว้ ต่อมาในวันที่ 15 พฤษภาคม การเดินขบวนของ Gay Power โดยเฉพาะครั้งแรกเกิดขึ้นในยุโรปที่เมืองÖrebroประเทศสวีเดนนำโดยกลุ่มที่รู้จักกันในชื่อGay Power Club  [ sv ]

## บันทึกคำอธิบาย

1. แม้ว่าการเคลื่อนไหวจะรวมชาว LGBT ทุกคนเสมอ แต่ในสมัยนั้นคำที่ใช้รวมกันคือ "เกย์" และต่อมาเรียกว่า "เลสเบี้ยนและเกย์" เช่นเดียวกับในช่วงปลายทศวรรษที่ 80 และต้นยุค 90 "เควียร์" ถูกเรียกใหม่เป็นคำเดียว ทางเลือกแทนสตริงชื่อย่อที่ยาวขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้โดยกลุ่มการเมืองหัวรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำว่า 'เกย์' เป็นที่นิยมมากกว่าการกำหนดก่อนหน้านี้ เช่น รักร่วมเพศหรือรักร่วมเพศซึ่งยังคงใช้อยู่โดยสำนักข่าวกระแสหลัก เมื่อพวกเขาเสนอข่าวเกี่ยวกับคนที่เป็นเกย์ *The New York Times*ปฏิเสธที่จะใช้คำว่า 'เกย์' จนถึงปี 1987 จนถึงเวลานั้นยืนกรานว่า 'รักร่วมเพศ'
2. **↑** ในขณะที่ทศวรรษ 1970 เป็นจุดสูงสุดของการปลดปล่อยเกย์ในนิวยอร์กซิตี้และพื้นที่เมืองอื่นๆ แต่ยังคงใช้ "การปลดปล่อย" แทน "ความภาคภูมิใจ" ในพื้นที่ที่มีการกดขี่มากกว่าจนถึงกลางทศวรรษ 1980 "เควียร์" ไม่ได้รับการยอมรับมากนักในฐานะคำทั่วไปของ LGBTจนกระทั่งต่อมาในทศวรรษที่ 1980

## อ้างอิง

1. ↑ "Gay liberation", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-04-10, สืบค้นเมื่อ 2023-04-30