Familiegeschiedenis uit het oude Japan

Yashahime: Prinses half-demon, een verhaal uit het 16de eeuwse Japan (2020-2022)

## Chronologie

### Verwant aan

In het diepst van de nacht
Een onverwacht bezoek
Een onderzoek naar Inuyōkai
Een lange reis
 Ritueel achter een waterval
In de weides
 Jakens Durf
Afscheid van Kaede's dorp

### Hoofdstuk 1

Towa was een brief aan het schrijven voor haar adoptievader  Sōta Higurasi, vermits hij haar als jong meisje had gevonden toen ze strandde in de moderne tijd. Dit dankzij het portaal in de boom der eeuwen. Ze werkte aan de brief in Kaede's hut.

De volgende morgen zou ze samen met haar zus Setsuna en hun nicht Moroha alle spullen terugsturen die ze hadden meegenomen uit het moderne Japan. Dit was gebeurd voordat ze met hun drieën aan hun avontuur gestart waren in het 16de-eeuwse Japan.

Bij de brief die ze had geschreven zaten twee dikke papyrusrollen. De ene papyrus bevatte haar avontuur met haar zus en nicht. De tweede papyrusrol bevatte het avontuur die haar tante, priesteres Kagome, samen met haar man, een halfdemon Inuyasha, hadden beleefd in hun jonge tijd.

Het was een enorm avontuur geweest: eerst had ze samen met haar zus Setsuna en Moroha een sterke Quilin demon moeten opsporen. Kort erna hadden ze haar en Setuna’s moeder Rin samen met haar zus en nicht moeten redden van de boom der eeuwen. Nadat dit gelukt was, was het trio gedwongen geweest om haar vader Sesshōmaru, haar oom Inuyasha en tante Kagome, die de ouders waren van Moroha, te hulp te schieten bij het verslagen van Kirinmaru. Na vele tegenslagen en offers was dit op een haar na gelukt.
Na een dik uur schrijven was haar brief af. Vervolgens voegde ze er nog een portret van haar hele familie bij.

### Hoofdstuk 2

Towa herinnerde zich nog levendig wat zij, haar zus en nicht allemaal hadden moeten doen om deze demon te verslaan. Verder was ze vaak genoeg gewaarschuwd dat spullen meebrengen uit het moderne Japan problemen opleverde. Het was al een groot geluk dat de schade die de moderne spullen hadden opgeleverd niet erger was. Maar desondanks was Towa gefascineerd geweest door het moderne Japen, die hetzelfde was maar toch zo verschillend.

Desondanks deze verschillen had ze besloten om bij haar biologische ouders nicht, oom en tante te blijven in het 16de-eeuwse Japan. Het was haar echte thuis en geboorteplek, een gevoel dat ze nooit echt had gehad toen ze tien jaar in het toekomstige Japan verbleef. Ze liet in de brief aan haar adoptieouders weten dat ze de Japanse sociale dienst en haar school moesten laten weten dat ze haar biologische ouders, zus en nicht had gevonden en dat ze voortaan bij haar biologische familie zou verblijven.

Towa verliet Keade's hut en zag dat iedereen diep in gesprek was. Sesshōmaru was aan het praten met Rin, Inuyasha met Kagome en Setsuna met Kaede. Kagome ging naar Kaede toe om te bespreken hoe ze hun gecombineerde spirituele krachten zouden gebruiken om nog eenmaal het portaal naar de toekomst te openen in de boom der eeuwen, zodat de spullen erdoor zouden kunnen.

Towa overwoog even om zich in het gesprek te mengen, maar zag ervan af. Hoe fascinerend ze die toekomstige wereld ook had gevonden, ze wist dat ze er nooit thuis zou horen. Bovendien had ze belangrijkere dingen te doen, zoals haar oom en tante mededelen dat ze bij haar ouders wou blijven.

Ze wou het net gaan zeggen toen Sesshōmaru zijn mond open deed
en voorstelde dat zij haar zus en hun moeder zouden meegaan naar zijn thuisbasis;
hij was immers nog steeds de heer van het westen, een titel die hij voordien tijdelijk had afgestaan om hun moeders leven te redden

Towa's hart maakte een sprongetje. Nu kon ze haar plan doorzetten zonder iemands gevoelens te moeten kwetsen. Haar oom en tante zouden toch niet weigeren? Maar tot haar verwondering leken ze er niet te gelukkig mee. Ze wisten ongetwijfeld dat Moroha haar nichten zou missen. Rin reageerde hierop door te zeggen dat haar partners thuisbasis maar drie dagen reizen naar het westen lag, een reis die Sesshōmaru vaak maakte toen ze nog onder de hoede van Kaede was, als kind. Dit fleurde de blikken van haar oom Inuyasha, Moroha en Kagome op

In dat geval, vonden ze, moest Towa alleen nog maar haar keuze maken. Ze hoefde er niet over na te denken en bedankte haar oom en tante voor alles wat ze gedaan hadden. Setsuna was blij; eindelijk zouden zij, haar zus de kans krijgen om hun ouders te leren kennen nadat ze jarenlang afwezig waren geweest vanwege het gedoe omtrent een sterke demon.

Kagome was de eerste die onbewust problemen had veroorzaakt door moderne spullen naar het 16de eeuwse Japan te brengen toen ze als tiener tussen de twee werelden was gaan reizen op haar queeste om het heilige juweel dat demonen enorme krachten gaf, te vernietigen. Nu zou ze haar best doen om de balans te herstellen. Het eerste wat ze moest doen, was alle spullen terugsturen naar de tijd waar ze vandaan kwamen. Dan zou het weer goed komen.

Na het avontuur van hun kinderen hadden ze alle spullen samen gepakt die uit de moderne tijd kwam, zelfs Towa's schooluniform. Een enorme rugzak met de spullen en Towa's brief en twee rollen papyrusrollen zaten erin. Sesshōmaru liet weten aan zijn gezin dat ze morgenochtend hun reis naar het westen zouden aanvangen. Naar hun nieuwe leven in zijn thuisbasis. Tegen zonsondergang zouden Kaede en Kagome het portaal in de boom der eeuwen openen, die de enorme rugzak met de moderne spullen terug zou sturen naar de toekomst.

Eens dit besproken was, begonnen Rin, haar kinderen en Moroha met het pakken van hun proviand voor de aankomende reis van drie dagen.

Inuyasha was intussen in gesprek met Sesshōmaru. Eens hadden de broers elkaar gehaat, maar doordat ze zoveel samen hadden meegemaakt op hun avonturen, en later die van hun kinderen , was er eindelijk een sterke band tussen de broers ontstaan, iets wat hun overleden vader Tōga, de grote hondendemon en de heer van het westen voor Sesshōmaru, altijd had gewild.

### Hoofdstuk 3

Het liep tegen zonsondergang en Kagome en Keade hadden zich samen met de anderen verzameld aan de boom der eeuwen. Eerst zouden Kagome en Keade de spullen terugbrengen naar waar ze thuishoorden. Intussen zou Sesshōmaru samen met Rin de kinderen naar hun huis gaan in het dorp, waar ze nog eenmaal zouden overnachten voor hun reis van drie dagen aan te vangen. Keade en Kagome gingen naar de boom en openden de tijdspoort in het laatste daglicht. Kort erna gooiden ze met hun tweeën de enorme rugzak in de poort, de poort sloot en de rugzak met de spullen uit het moderne Japan waren verdwenen.

Sōta Higurasi was aan het rondwandelen op het binnenplein van zijn ouderlijk huis samen met zijn dochter Mei, toen ze plotseling een enorme windvlaag voelden. Hij riep tegen zijn dochter dat ze zich moesten verstoppen. Hij wist namelijk dat dit geen gewone windvlaag was, maar die van een tijdspoort. Het was en vlaag die hij eerder had gevoeld, toen Moharu, Setsuna en Towa terug reisden naar het 16de eeuwse Japan.

Een grote rugzak landde op het midden van het binnenplein. Verrast boog Sōta zich erover om alles te inspecteren. Toen dat gebeurd was, zuchtte hij van opluchting. De tijd zou niet meer beïnvloed worden door de moderne spullen, dacht hij tevreden. Hij was blij nu de spullen de tijdlijn niet zouden veranderen, maar hij dacht met pijn in het hart aan Towa, zijn adoptiedochter en zijn oudere zus.

Mei was nieuwsgierig geworden en liep naar de enorme rugzak toe. Ze opende hem en vond de brief van haar adoptie zus, het familieportret en twee dikke papyrusrollen, die bovenop de spullen lagen. Ze wist meteen dat Towa, haar biologische zus en nicht niet zouden terugkomen. Ze voelde pijn en een intens verdriet, maar misschien was het ook maar beter zo. Towa had nooit in de pas kunnen lopen in het moderne Japan.

Bovendien was het heen en weer brengen van moderne spullen een gevaarlijke aangelegenheid. Er hing altijd een groot prijskaartje aan vast; de kleinste verandering zou een catastrofe kunnen veroorzaken. Haar vader Sōta was intussen naar haar toe gekomen en zag de brief, het portret en de papyrusrollen. Hij ging vervolgens samen met zijn dochter naar binnen, waar zijn moeder en grootvader waren.

Terug in het 16de-eeuwse Japan lag iedereen te slapen. Moroha lag in een hut tussen haar ouders in. Haar nichten lagen een hut verder en lagen eveneens tussen hun ouders in te slapen. Moroha werd even wakker. Ze had wel honderden vragen voor haar ouders. Maar ze wilden hen niet storen nu ze eindelijk een goede nachtrust hadden. En bovendien zou ze mettertijd wel antwoorden krijgen. Toen hoorde ze iets, het leek wel het gekrijs van een nachtvogel, ergens ver weg. Een uil misschien, of een nachtzwaluw.

Ze ging kijken en vond haar nichten, Towa en haar zus Setsuna. Towa was met intens verdrietige ogen naar de sterren aan het staren, Setsuna probeerde haar te troosten.

Moroha wist meteen dat Towa verdriet voelde om het verlies van haar adoptiefamilie
Ze liep naar Setsuna toe, die haar vroeg om hun moeder te halen; misschien kon zij Towa troosten. Eigenlijk had Moroha ook liever gewild dat haar nichten bij haar zouden blijven, maar ze wist dat een kind beter kon opgroeien bij zijn of haar ouders. Zolang die van haar hielden, was dat het beste.

Ze ging Rin rechtstreeks halen. Moroha liep naar binnen en schudde Rin wakker die opgekruld lag op een stuk lange vacht dat uit de rechterschouder van Sesshōmaru groeide. Rin knipperde even met haar ogen en vroeg zacht wat er was. Moroha wenkte haar enkel. Rin sloop op haar tenen de hut uit om haar man niet te wekken. Eenmaal buiten wist ze meteen wat haar oudste dochter scheelde en ze nam Towa in een stevige omhelzing. Ze fluisterde troostende woorden die uiteindelijk overgingen in een zacht slaaplied.

Setsuna keek op, ze kende de tonen; eens had ze die eerder gehoord. Ze vroeg haar moeder fluisterend wat het was, waarop haar moeder zei dat het een slaaplied was dat ze kort na hun geboorte had gezongen en verbaasde zich erover dat dat haar jongste dochter de tonen herkende. Als snel werden de beide tienermeisje rustig en begonnen ze in slaap te vallen.

Moroha was ook slaperig geworden van het lied en ging terug naar haar hut, waar haar ouders waren; Rin nam vervolgens haar half slapende dochters mee. Terug binnen krulde Rin zich samen met haar dochters op het lange stuk vacht dat uit Sesshōmaru’s rechterschouder groeide, wat hen verwarmde en hen dicht tegen Sesshōmaru’s lichaam aandrukte.

### Hoofdstuk 4

Het liep tegen de ochtend en iedereen was vroeg op, waarna iedereen genoot van een stevig ontbijt in Kaede's hut. Eens de maaltijd was afgerond gingen ze allemaal naar buiten. Zowel Rin als haar tienerdochters stonden gepakt en gezakt klaar. Moroha was nog aan het praten met Towa en Setsuna, waarna de drie afscheid namen. Eens er afscheid was genomen, nam Sesshōmaru zijn hondengedaante aan, waarna Rin en haar dochters op de enorme rug van de hond klommen. De reis kon beginnen; de tocht zou drie dagen duren. Ze zouden over moerassen, bossen en akkergronden vliegen. Towa en Setsuna keken hun ogen uit; hoger en hoger stegen ze.

Moroha zag ze vertrekken en was verbaasd over de kleine gouden strepen in de enorme zilverwitte vacht van Sesshōmaru. Haar vader beantwoorde haar onuitgesproken vraag. "De strepen geven aan dat je oom zijn partner heeft gevonden, zei Inuyasha met een glimlach. Hondendemonen kunnen eeuwen wachten op een geschikte partner, evenals halve hondendemonen als ik." Haar vader liet zijn haar schitteren in de zon en ook daar zag Moroha kleine gouden strepen in. "Het is waar wat hij zegt", bevestigde Kagome.

Al snel was de gigantische zilverwitte hond uit het zicht verdwenen, als een soort vreemde wolk die de lucht inschoot. Moroha en haar ouders bleven staan kijken hoe de hond kleiner en kleiner werd, om uiteindelijk te verdwijnen. Eens Sesshōmaru en zijn gezin waren verdwenen, gingen Kagome, Inuyasha en Moroha aan de gang met hun dagelijkse activiteiten in het dorp. Kagome ging kruiden plukken met Moroha, zodat Kagome medicatie van de kruiden kon brouwen. Inuyasha ging de mannen helpen om het land te bewerken voor rijst en andere gewassen. Kaede ging op haar ronde om zieken te behandelen met de medicatie die Kagome voorheen had gebrouwen.

Intussen in de lucht begon de tweeling honderden vragen op hun ouders af te vuren. Rin grinnikte even waarop Setsuna en Towa net als hun moeder de zachte telepathische stem van hun vader in gedachten hoorden. "Rin, zei hij, zou je willen starten met het verhaal over het ontstaan van onze relatie? Ze moeten het immers weten, daar hebben ze recht op."

Rin glimlachte en begon te vertellen. Ze vertelde haar tiener dochters dat ze hun vader ruim twintig jaar geleden had gevonden, op een leigrijze dag toen haar dorp was aangevallen door een bende rovers. Hijzelf was toen zwaar gewond na een van de vele gevechten met Inuyasha, wat er toe geleid had dat Sesshōmaru zijn linkerarm had verloren. Hun vader gromde bevestigend. Towa en Setsuna’s moeder vertelde dat ze Sesshōmaru als kind van acht jaar had proberen te verzorgen, maar dat hij dit geweigerd had, en geprobeerd had haar op afstand te houden, maar uiteindelijk zo uitgeput was dat hij haar wel in de buurt moest laten.

Sesshōmaru's zachte telepathische stem nam het verhaal over. "Na ongeveer een week waren mijn wonden genezen en keerde mijn krachten langzaam terug. Kort erna vond ik jullie moeder levenloos terug. Een van de laatste rovers die in het dorp zaten, had haar te pakken gekregen en vermoord. Ik kon haar terugbrengen met Tenseiga, een zwaard dat ik van mijn vader, jullie grootvader, had geërfd, net als Inuyasha die op zijn beurt het zwaard Tessaiga had geërfd." Setsuna en Towa luisterde aandachtig en probeerde te onthouden wat hun ouders vertelden, wat niet makkelijk was. "Tenseiga kan honderden doden met één zwaai eenmalig terugbrengen, voegde Rin toe. Tessaiga kan honderden demonen doden in één gevecht." Sesshōmaru’s zachte telepathische stem kwam terug,: "Ik heb vele gevechten gevoerd met jullie oom om de Tessaiga, maar uiteindelijk kreeg ik mijn eigen zwaard: Bakusaiga. Een zwaard gecreëerd uit mijn eigen lichaam. Ik verkreeg het in een gevecht met Naraku. Tijdens datzelfde gevecht kreeg ik mijn linkerarm terug. Naraku zat achter het heilige juweel aan, een juweel dat demonen enorme krachten geeft. Dat juweel werd uiteindelijk voorgoed vernietigd door Kagome en Inuyasha." Hun vaders telepathische stem viel stil.

"Ik reisde een aantal maanden mee met jullie vader, als meisje van acht jaar. Deze reis duurde totdat Kagome, Inuyasha, jullie vader, Miroku, Sango en Shippō, een jonge kitsune erin slaagde om Naraku te doden. Opnieuw instemmend gegrom. Hierna werd ik ondergebracht bij Kaede, die me opvoedde. Ik bleef bij Kaede wonen totdat ik achttien jaar was. Sesshōmaru kwam me zo nu en dan bezoeken. Eens ik volwassen was vroeg jullie vader om opnieuw met hem te reizen. Ik stemde in".

"Was hij dan niet verouderd?" vroegen Towa en Setsuna verrast aan hun moeder. Hun vaders telepathische stem antwoordde: "Nee niet lichamelijk; hondendemonen leven heel lang. Ik heb de fysieke verschijning van een negentienjarige. Het zelfde geld voor jullie oom Inuyasha, desondanks dat hij maar half demon is net als jullie." De twee stonden perplex.

Kort erna voelde Setsuna en Towa dat ze opnieuw slaperig aan het worden waren. Het was geen wonder ook, de zon begon onder te gaan. Al zouden de twee graag blijven luisteren. Rin zag het en beloofde haar tienerdochters om morgen verder te vertellen. Een paar minuten later liet Sesshōmaru's weten dat ze de daling zouden inzetten en een onderkomen zouden zoeken voor de nacht.

Ze vonden een lege grot, geen wolven of beren waren aanwezig. Sesshōmaru nam zijn gewone gedaante terug aan, waarna hij Rin hielp met het bereiden van een maaltijd, bestaande uit een dikke soep gemaakt van gedroogde groenten die in het proviand hadden gezeten. Het smaakte heerlijk; Setsuna en Towa begonnen vervolgens een slaapplek te bouwen voor het hele gezin.

Eens dat gebeurd was, vroeg Sesshōmaru of ze op de vacht die uit zijn rechterschouder groeide, zouden slapen. Rin en haar dochters knikten instemmend, vervolgens gingen ze liggen en krulden ze zich op. De vacht dekte hen alle vier toe en hield warm. Nog geen tien minuten later waren ze alle vier onder zeil.

### Hoofdstuk 5

Terug in Kagome en Kaede's dorp, kort nadat Sesshōmaru en zijn gezin waren vertrokken, was Moroha begonnen met vragen af te vuren op haar moeder, terwijl ze naar geneeskrachtige kruiden zochten. Kagome had wat Salie vast toen ze zuchtte en begon te vertellen op de terugweg naar het dorp. "Kort na je geboorte en die van je nichten, nu 14 jaar geleden, werden we aangevallen door een demon waarvan we toentertijd niet wisten dat hij een handlanger was van een Quilin demon. Hij was even sterk als Sesshōmaru en Inuyasha’s overleden vader Tōga.

Deze Quilin demon heette Kirinmaru. Wat we niet wisten was dat tijdens de aanval Rin werd ontvoerd en in de boom der eeuwen werd opgesloten." Moroha vroeg verbaasd wat er dan met haar nichten was gebeurd. Haar moeder antwoordde dat Sesshōmaru kort voor de aanval zijn kinderen, om Rin extra rust te gunnen, na haar bevalling tijdelijk onder gebracht had bij zijn, moeder Vrouwe Shina.

"Toen hij terug kwam was Rin verdwenen. We zochten haar overal. Toen ik en Inuyasha haar uiteindelijk opgesloten vonden in de boom der eeuwen, gingen we Sesshōmaru halen. Eenmaal daar kreeg Sesshōmaru de taak van de geest van de boom de eeuwen om Kirinmaru te doden. In eerste instantie wou hij dit alleen doen, maar besefte dat hij het niet alleen kon en vroeg ons om hulp. Hij stond tegelijk tijdelijk zijn titel als heer van het westen af,om Rin te kunnen redden.

We stemden ermee in en zorgde ervoor dat jij als baby door Haichi, een dienaar van de monnik Miroku, een van onze beste vrienden, naar de bergen werd overgebracht. Daar zou de wolvendemon Kōga, een goede vriend van ons, samen met zijn vrouw en hun eigen kinderen, voor je opvoeding zorgen zolang wij deze demon bevochten." Moroha stond perplex. "Maar hoe komt het dat ik me van die tijd niks herinner?" vroeg ze haar moeder. "Dit kwam door de droomvlinder, zei haar moeder, een tweede handlanger van Kirinmaru.

Op een gegeven moment raakte je gescheiden van je adoptiefamilie. Je was toen acht jaar, dit vertelde Kōga me later, eveneens door toedoen van Kirinmaru, waarna hij er voor zorgde dat je herinneringen werden weggehaald en jij ver weg van je adoptiefamilie terecht kwam". Moroha was stil. "Dus zo ben ik op mijn eentje in de wildernis terecht gekomen, met een paar vage herinneringen van wie jullie waren." Kagome knikte instemmend. Ze waren intussen terug aangekomen bij het dorp en de zon was intussen onder, ook Inuyasha was terug van het land.

Moroha haar vragen waren voor het grootse deel beantwoord, maar ze had nog een vraag. "Waarom zijn jullie me niet komen zoeken?"

"We konden dat niet, antwoordde haar moeder, ook onze herinneringen aan jou werden gewist door de vlinder, en het kostte ons meer dan tien jaar om deze demon te verslaan. Het lukte ons uiteindelijk omdat jij, Setsuna en Towa zich op het laatste moment bij ons voegden om Kirinmaru te verslaan. Dat terwijl geen van ons nog wist wie jullie waren en omgekeerd door de droomvlinder noch ik noch je oom, je nichten niet, je vader en jijzelf niet." Moroha ging vervolgens samen met haar ouders hun hut in, waar ze avond eten aten en naar bed gingen.

### Hoofdstuk 6

De volgende morgen werd iedereen uitgerust wakker in de grot waar ze hadden overnacht. Sesshōmaru en zijn gezin aten snel een koude kom soep die was overgebleven van de soep die Rin de vorige avond had klaargemaakt. Ze pakten alles terug in, waarna Sesshōmaru voor een tweede keer zijn enorme hondengedaante aannam en ze vertrokken voor de tweede etappe van de driedaagse reis. Eenmaal terug in de lucht ging Rin verder met haar en Sesshōmaru’s verhaal. Towa en Setsuna waren een en al aandacht. "Ik en Sesshōmaru reisden hierna nog twee jaar samen, gedurende onze tweejarige reis ontwikkelden we romantische gevoelens voor elkaar en leerde elkaar door en door kennen."

Het gesprek werd onderbroken door het felle, schelle geschreeuw van twee adelaars die niet al te ver van hen af door de lucht vlogen. "Wees gerust, liet Sesshōmaru zijn tienerdochters telepathisch weten, "die zullen ons niks doen."

"Vechten demonen wel is tegen dieren?" wou Setsuna weten. "Sommige wel", liet hun vader telepathisch weten. "Het is namelijk zo dat sommige dieren tegen demonische krachten kunnen, waar mensen niet bestand tegen zijn. Helaas delven deze dieren uiteindelijk vaak het onderspit", zei hun vader.

Towa en Setsuna gruwden hier even van, waarop Rin zei dat niet alle demonen dit deden. De adelaars namen het zekere voor het onzekere en vlogen door. "Mooie vogels, fluisterde Towa. Ik wou dat ik ook kon vliegen".

"Dat doe je nu toch ook?" merkte Setsuna op. "Ja maar dan écht vliegen. Uit mezelf." Setsuna schoot in de lach, waarop hun vaders telepathische stem antwoordde dat het hen beide misschien ooit zou lukken, eens ze hun tienerjaren achter zich hadden gelaten. "Worden we dan misschien volledig demon?" vroeg Towa. "Dat kunnen we niet voorspellen", zeiden Rin en Sesshōmaru tegelijk. "Het kan alle kanten uit", antwoordde Rin.

"Inuyasha is zelf nooit een volledige demon geworden, zei Rin, maar is in staat om enorme sprongen te maken en hoge snelheid te ontwikkelen." Hun moeder ging vervolgens door met het verhaal. "Aan het eind van onze tweejarige reis trouwden ik en jullie vader in Kaede's dorp. Het jaar erop werden jullie geboren", liet Rin weten. Hun vaders zachte telepathische stem vulde aan: "Jullie moeder was erg moe en uitgeput na haar bevalling, waarop ik jullie naar jullie grootmoeder Vrouwe Shina bracht, zodat jullie moeder kon aansterken."

Hun vader viel stil waarop Rin het terug over nam: "Enkele uren nadat jullie vader met jullie weg was werden we aangevallen door een demon waarvan we toen nog niet wisten dat hij een handlanger was van Kirinmaru. Hij was een sterke Quilin demon, hij was de gelijke van jullie vader en grootvader Tōga. Deze demon ontvoerde me, waarna ik werd opgesloten in de boom der eeuwen en in een diepe slaap werd gebracht."

Sesshōmaru gromde uitzinnig van woede, zijn enorme honden lichaam trilde, waarna zijn telepathische stem het overnam. "Toen ik terug kwam van jullie grootmoeder merkte ik dat jullie moeder was verdwenen. Ik, Inuyasha en Kagome gingen haar zoeken."

"Het waren jullie oom en tante die me vonden in de boom der eeuwen", vulde Rin aan.

Sesshōmaru nam over. "Kort nadat Inuyasha en Kagome Rin hadden gevonden, kreeg ik de opdracht van geest van de boom der eeuwen om Kirinmaru te verslaan, omdat hij een grootte bedreiging vormde voor het verleden, heden en toekomst. Als ik Kirinmaru wist te verslaan, zou de boom jullie moeder laten gaan en zo niet, zou ze eeuwig opgesloten blijven. In eerste instantie wilde ik dit alleen doen, maar besefte dat dit niet zou lukken. Hierop vroeg ik jullie oom en tante om hulp. Ze gingen akkoord, waarop ze ervoor zorgden dat jullie nicht als baby in veiligheid werd gebracht, waarna we samen op de queeste vertrokken. Vlak voor vertrek legde ik ook tijdelijk mijn titel als heer van het westen af. We maakten nog een tussenstop bij jullie grootmoeder, waar ik vroeg dat ze jullie zou grootbrengen. Ze stemde in. Wat ik echter niet wist ging, hun vader verder, was dat jullie grootmoeder nadat ze jullie twee jaar had opgevoed, jullie achterliet in het bos, vanwege een rite van *moed en lafheid*, daar zouden jullie de komende twee jaar overleven, en sterker worden, terwijl ik, jullie oom en tante meer dan tien jaar op Kirinmaru bleven jagen."

"Aan het eind van deze twee jaar dat jullie in het bos overleefden, werd het bos in brand gezet door een van de vele handlangers van Kirinmaru, hierdoor werden jullie twee gescheiden. De boom der eeuwen stuurde Towa tijdens deze brand naar het toekomstige Japan, terwijl Setsuna achterbleef in het 16de eeuwse Japan en uiteindelijk terecht kwam bij de demonenjagers." Setsuna onderbrak haar vader en vroeg waarom ze zich niks herinnerde van deze twee jaar. "Dat, mijn dochter", antwoordde Rin ," kwam door de droomvlinder. Hij wiste jullie geheugen net als dat van ons, jullie oom en tante en dat van Moroha ook." Sesshōmaru’s stem nam het verhaal weer over : "Na meer dan tien jaar jagen op deze demon konden we hem eindelijk verslaan, maar alleen omdat jullie en Moroha ons op het laatste moment ter hulp schoten, onwetend wie jullie waren."

Hun ouders waren uitverteld; Setsuna en Towa’s geheugen tolde van de hoeveelheid informatie die ze te verwerken hadden gekregen. De vlucht verliep vervolgens in stilte verder. Uiteindelijk begon de zon opnieuw onder te gaan. Het werd tijd om een schuilplaats voor de nacht te zoeken. Dit maal vonden ze een verlaten dorp, omringd door verschillende heuvels. Het was er griezelig stil en verlaten, maar Rin verzekerde haar tienerdochters dat niemand hen zou aanvallen. Er waren voldoende lege huizen die nog stevig genoeg waren om in te schuilen. Towa schrok even toen er een vleermuis voorbij vloog, Setsuna stelde haar gerust. Hun ouders kozen een stevige hut uit vanuit de lucht. Kort erna zetten ze de daling in eens op vaste grond legde de tweeling een vuur aan, waarop Rin aan de slag ging om opnieuw een maal te bereiden van de rest van het proviand. Sesshōmaru (terug in mensenvorm) hielp hun moeder. Ze aten hun buik alle vier rond. Sesshōmaru liet vervolgens weten dat ze morgen bij het ochtendgloren hun laatste etappe van de driedaagse reis zouden aanvangen. Towa en Setsuna waren opgelucht; al snel zouden ze zich kunnen vestigen in hun nieuw thuis. Een paar minuten later krulden ze zich alle vier op en vertrokken naar dromenland.

### Hoofdstuk 7

"Nu Krinmaru en de droomvlinder verslagen zijn door ons allen, zal het geheugen van ons allemaal terugkeren", liet Kagome haar dochter weten. "En maar goed ook", voegde Inuyasha eraan toe. Moroha knikte instemmend. Iedereen was druk bezig met zijn activiteiten toen er in de verte een tornado verscheen. Moroha wou net aan haar vader vragen wat het was, toen haar ouders ogen begonnen te schitteren. "Dat moet Kōga zijn", glimlachten ze. "Kōga? zei Moroha. Bedoelen jullie de wolven demon die me heeft grootgebracht de eerste acht jaar van mijn leven?"

"Ja", antwoordde Kagome, "je herinneringen komen terug."

De tornado stopte vlak voor hen alle drie en week uiteen. Kōga verscheen, Moroha keek hem aan en plots schoten er acht jaar aan herinneringen door haar geheugen. Ze herinnerde zich hoe Kōga en zijn vrouw Ayame voor haar hadden gezorgd, hoe ze met hun kinderen had gespeeld, had leren jagen, te overleven. Ze hadden haar ook geleerd om haar zintuigen tot het uiterste te benutten, om zo elk verdacht geurtje of dier op te sporen. Moharu’s hoofd duizelde ervan. "Kōga", sputterde ze. "Hallo Moroha, dat is lang geleden. Wat ben je gegroeid. En aan je gezicht te zien herinner je je alles terug nadat die rottige vlinder demon je geheugen voorheen had gewist."

"Welkom Kōga, wat brengt je hier?" vroeg Kagome verrast.

Moroha kon even niks meer uitbrengen toen de herinneringen terug bleven vloeien. Het was overweldigend als een storm die door haar hoofd raasde. Ze was dankbaar dat ze haar herinneringen terug had. Ze was blij dat ze geen half leven meer zou leiden, maar een compleet leven. Ze zou er ten volle voor gaan.

Kōga was intussen in gesprek met haar ouders. Hij vroeg of ze alle drie op bezoek in de bergen zouden komen, zodat Moroha een dagje zorgeloos met zijn kinderen zou kunnen optrekken om herinneringen op te halen. Haar ouders stemden in, waarop Moroha dankbaar was voor deze kans. Het zou het gemis van haar nichten, die ze op het moment ervoer, wat afzwakken en haar de kans geven om haar leven weer op orde te brengen. Inuyasha liet weten dat hij Kagome zou dragen, waarop hij vroeg aan Moroha of ze het goed zou vinden dat Kōga haar zou dragen. Moroha stemde in.

Een paar minuten later waren ze vertrokken. Al snel haalden Inuyasha en Kōga enorme snelheden. Slechts enkele uren later arriveerde ze bij Kōga’s thuisbasis, een grot waar de wolvendemonstam verbleef. Ze hoorden het huil al van ver en zagen slanke lichamen met spitse snuiten tussen de rotsen voor de opening. Het huilen was een zeer diepe en respectvolle begroeting. Aangekomen bij de ingang van de enorme grot namen de wolven hun menselijke gedaante aan, al behielden ze hier en daar nog iets wolfachtig. Kōga ging binnen waarna hij zijn vrouw begroete, waarna Ayame op haar beurt, Inuyasha, Kagome en Moroha begroette.

Een paar minuten later werd Ayame bij toeval omver gelopen door haar twee kinderen. Moroha wist hoe ze heetten nu haar herinneringen terug waren. Het tienermeisje heet Abigail en de tienerjongen heette Abel. De twee tieners stortten zich vervolgens speels op Moroha, waarna ze alle drie uitbundig begonnen te stoeien. De andere wolvenkinderen deden mee. In hun speelsheid veranderden ze van mensenkinderen in wolvenwelpen. Moroha genoot hier met volle teugen van, terwijl Inuyasha en Kagome diep in gesprek waren met Kōga en zijn vrouw. Tijdens dit gesprek bedankte haar ouders Kōga en zijn familie uitgebreid omdat ze jarenlang voor hun dochter hadden gezorgd, terwijl zij en Sesshōmaru nog op queeste waren om Krinmaru te doden.

Het liep tegen de avond toen Moroha en de andere tieners en kinderen uitgespeeld waren. De jongere welpen zochten een plekje op om te slapen, dicht tegen elkaar aan gekruld. "Het bloed van de wolven, het stoomt door elk van ons", lachte Kōga. "Daar heb je gelijk in", antwoordde Kagome. Een paar minuten later werd een enorm wild zwijn onder de hele stam verdeeld. De wolven kenden kennelijk niks van tafelmanieren en schrokten alles zo snel als ze konden op. Inuysaha en Kagome lagen in een deuk,. "Inderdaad, de wolf zit nog in jullie, dat valt niet te ontkennen", zei Inuyasha, terwijl hij eveneens meedeed. Dit leverde hem een afkeurende blik op van Kagome en Moroha, maar  ze zagen het grappige er wel van in.

Kōga stelde vervolgens aan Inuyasha en Kagome voor dat ze de nacht bij de wolven zouden doorbrengen, het was immers te laat om nog terug te keren naar het dorp. Moroha hoorde dit en zette een hoopvolle blik op; haar ouders gingen akkoord. Bovendien vonden haar ze dat je het niet veiliger kon hebben dan bij de wolven. Als het terug licht werd, konden ze terug naar huis.

Iedereen ging vervolgens naar bed, Moroha ging liggen bij Abigail en Abel om daar te slapen. Ze had dit immers altijd gedaan toen ze nog bij de wolvendemonen woonde, tegen elkaar opgekruld, wat lekker knus was. Inuyasha en Kagome sliepen op de vacht van een lang gedode beer. De rest van de tieners en kinderen onder de wolvendemonen sliepen op de vacht van een edelhert. Kōga en Ayame sliepen als hoofden van de wolvenstam op de vacht van een enorme holenleeuwin die eens het jachtgebied van de wolven onveilig had gemaakt. Het was stof geweest voor vele verhalen, toen Moroha nog bij de wolven woonde. Verhalen die nu terugkwamen, maar voordat een van de verhalen volledig in Moroha’s geest verscheen, sliep ze in. De volgende morgen gingen ze terug naar huis, waar Moroha voorgoed zou leven, samen met haar ouders.

### Hoofdstuk 8

Bij het krieken van de dag vertrokken Rin en haar familie voor hun laatste dag reizen naar het westen. Setsuna en Towa zeiden niet veel; hun hoofd tolde nog altijd van de hopen informatie die ze de voorbije twee dagen te horen hadden gekregen van hun ouders. Ze waren nu vooral benieuwd naar wat er voor hen lag. Hoe zou hun nieuwe thuis eruit zien? Zouden er nog hondendemonen zijn, zoals hun vader? Zoveel vragen waar ze nog antwoord op wilden, en steeds moesten ze zich voorhouden dat ze er nog zouden komen.

Terwijl ze hier alle twee nog over nadachten, verschenen er flitsen in hun hoofd en ze beseften dat het herinneringen waren, herinneringen die de droomvlinder hen voorheen had afgenomen. De herinneringen vertelden het verhaal van de twee jaar dat ze bij hun grootmoeder, Vrouwe Shina, hadden doorgebracht. De tweeling deed hun mond open en bracht haar ouders op de hoogte van deze terugkerende herinneringen. "Het verbaast me niks", liet de zachte telepathische stem van hun vader weten. Toen Rin dit hoorde was ze blij. Ze zouden weer een geheel vormen, een echt gezin. Eindelijk kwam alles op zijn poten terecht, na al die jaren van onzekerheid, vechten en overleven.

Halverwege de middag verscheen er een enorme hondendemon langs Sesshōmaru’s linkerzij. Het was duidelijk een vrouwelijk exemplaar aan haar manen te zien, deze waren echter niet zo ruig als die van Sesshōmaru. Rin, Towa en Setsuna wisten instinctief dat het om Vrouwe Shina ging, hun grootmoeder en Rins schoonmoeder. De sterke vrouw die de meisjes in hun eerste twee levensjaren had grootgebracht. Een paar minuten later hoorden Rin, Sesshōmaru, Setsuna en Towa een zachte vrouwelijke stem in hun hoofd. "Ik ben trots op jullie, mijn kleindochters. Soms vreesde ik dat jullie nooit zouden kunnen opgroeien tot wie jullie nu zijn... en moet je nu eens zien. Jullie zijn prachtige jonge vrouwen geworden. Ik wens jullie alle vier het beste, vervolgde de stem, jullie zijn altijd welkom in mijn huis." Kort erna verdween de stem en draaide Vrouwe Shina weg, en vloog richting het oosten waar haar kasteel lag. Setsuna, Rin, Sesshōmaru en Towa riepen haar nog een afscheidsgroet na.

"Jullie zullen haar nog zien", verzekerde Sesshōmaru zijn kinderen. "We komen dichter bij onze bestemming". Towa en Setuna raakten opgewonden; over korte tijd zouden ze voor het eerst hun nieuwe thuis te zien krijgen. Tegen de avond zagen ze de eerste omtrekken van een klein kasteel, gelegen op een westelijke bergtop. De meest westelijke berg van Japan, omringd door bossen en met sneeuw bedekte pieken.

Toen ze het kasteel naderden werden ze ineens omringd door hopen hondendemonen, vrouwelijke en mannelijke exemplaren, maar geen van hen was zo groot als Sesshōmaru. Hij was hun leider, hun koning bijna. Rin liet haar kinderen weten dat Sesshōmaru zo groot was vanwege zijn leeftijd, zijn echte leeftijd die tegen de duizend jaar liep. Enkel zijn moeder, Vrouwe Shina, was nog vijfhonderd jaar ouder. Hierom genoot hij zoveel respect bij zijn soortgenoten, die hem nu blaffend en jankend begroetten. Het geblaf en gejank werd gevolgd door telepathische stemmen die Sesshōmaru en zijn gezin vervolgens verder begroetten. Towa en Setsuna waren overdonderd, maar ze vonden het geweldig en genoten er met volle teugen van. Toen ze bijna bij het kasteel waren, werden ze op hun laatste meters begeleid door twee van hun vaders voornaamste dienaren. Twee grote zwarte hondendemonen met spitse oren. "Welkom thuis", gromden ze uiterst beleefd tegen de kinderen. Ze vlogen naar de poort van het kasteel, die langzaam zwaaiend openging. De binnenplaats was in één woord prachtig. Standbeelden stonden uitgespreid tussen netjes onderhouden haagjes.

Een fontein klaterde in het midden en vogeltjes zongen overal. Hun vader landde geluidloos, waarna Towa, Rin, en Setsuna van Sesshōmaru’s rug afsprongen. Een minuut later nam hun vader zijn gewone gedaante weer aan, gevolgd door de twee honden die hen op hun laatste meters hadden begeleid. Overal klonk nu het vreugdevolle geblaf van de honden. De groep die hen bij aankomst had begroet, namen vervolgens eveneens hun menselijk gedaante aan. Ineens waren ze omringd door honderden mannen en vrouwen. "Dit is waar jullie zullen leven", zei Sesshōmaru, "mijn dierbare dochters. Jullie nieuw thuis"

Setsuna en Towa stonden perplex, maar keken ernaar uit om er te wonen. Kort erna gingen ze het kasteel binnen, waarna hun nieuwe leven begon.

### Epiloog

Sōta zat aan de open haard samen met zijn vrouw en dochter. Hij had de brief van Towa gelezen. Hij zou haar missen, maar wist dat er voor Towa geen betere plaats was om op te groeien. Ver weg in het historische Japen, waar de drukte van de moderne beschaving haar nooit zou bereiken, wat beter was voor haar.
Ze had zich nooit echt aangepast aan het moderne Japan, waar verantwoordelijkheid en goed gedrag cruciaal was. Towa was het altijd gewend geweest om wild en vrij te zijn, zichzelf te zijn, en deze kans zou ze nu hebben in het historische Japan, bij haar biologische familie en ouders, dacht Sōta .

Einde

## Personagelijst

* **Inuyasha (half hondendemon):** is de jongste zoon van de grote hondendemon Töga en een menselijke moeder genaamd Izayoi. Hij is de vader van Moroha (een kwart hondendemon) en de man van Kagome Higurashi. Hij is dol op gevechten en kan soms arrogant zijn, met een kort lontje, maar hij geeft enorm veel om Kagome en zijn dochter. Hij zou alles voor hen doen.

* **Vrouwe** **Izayoi (mens), (overleden):** is de menselijke moeder van Inuyasha en de grootmoeder van Mohora.

* **Kaede (priesteres/mens):** is een vriendelijke oudere dame die altijd iedereen wilt helpen, ze is erg geduldig maar kan soms ook hard uit de hoek komen. Ze is eveneens het hoofd van haar dorp.

* **Kagome Higurashi (priesteres/mens):** is een persoon met groot hart, ze is zeer empathisch daarom zal ze nooit twijfelen om iemand te hulp te schieten. Ze is de vrouw van Inuyasha en de moeder van de kwart hondendemon Moroha.

* **Kōga (wolvendemon):** is de leider van de clan wolvendemonen, samen met zijn vrouw Ayame. Hij heeft  een ietwat ruig temperament, maar zal instinctief alles doen om zijn stam en bondgenoten te beschermen. Hij voedde Moroha de eerste acht jaar van haar leven op, dit op vraag van Moroha's ouders.

* **Kirinmaru (Quilin demon):** is een krachtige Quilin demon die reeds verslagen is in dit verhaal

* **Moroha (kwart honden demon):** is de enige dochter van Kagome en Inuyasha. Ze heeft het vriendelijke en aangename karakter van haar moeder, maar heeft evenals haar vader een kort lontje, en kan impulsief zijn. Ze is de half-nicht van Setsuna, Towa en Sesshōmaru

* **Rin (mens):** is de vrouw van Sesshōmaru en de moeder van hun twee kinderen Setsuna en Towa. Ze heeft een open hart en een vrije persoonlijkheid. Ze is altijd respectvol naar anderen. Ze is eveneens een zeer zorgzame moeder naar haar kinderen toe.

* **Sesshōmaru (hondendemon):** is de enige zoon van Vrouwe Shina en de grote hondendemon Tōga. Hij is de oudere halfbroer van Inuyasha. Hij is de man van Rin en de vader van Setsuna en Towa en de halfoom van Moroha. Hij had voorheen een koude persoonlijkheid en haatte mensen en halfdemonen, dit verandert echter nadat hij Rin ontmoet, waarna zijn echte open, warme, beschermende persoonlijkheid naar buiten komt.

* **Setsuna (half hondendemon):** is de jongste tweelingdochter van Rin en Sesshōmaru. Ze heeft een kalme en vriendelijke persoonlijkheid. Ze staat altijd op uitkijk voor haar oudere tweelingzus Towa en steunt haar waar nodig.

* **Sōta Higurashi (mens):** is de jongere broer van Kagome. Hij is een zorgzaam en vriendelijk persoon, en adopteerde Towa toen ze als vierjarige  in het toekomstige Japan strandde. Hij voedde Towa samen met zijn eigen dochter Mei en zijn vrouw tien jaar op

* **Towa (half hondendemon):** is de oudste tweelingdochter van Sesshōmaru en Rin. Ze is eveneens de zus van Setsuna. Ze heeft een levendige, speelse en ietwat rebelse persoonlijkheid, maar heeft een goed hart.

* **Tōga (hondendemon, overleden):** is de vader van Sesshōmaru en Inuyasha en de grootvader van Towa, Setsuna en Mohora.

* **Vrouwe Shina (hondendemon):** is de moeder van Sesshōmaru en de grootmoeder van Towa en Setsuna.

## Opmerking

Dit verhaal is een fanfictie gebaseerd op de Japanse animatie series *InuYasha*, *InuYasha: De laatste Act* en *Yashahime: Prinses half-demon, een verhaal uit het 16de eeuwse Japan* ende vier films *.* Het verhaal is verder gebaseerd op mijn theorieën rond deze drie series en de vier films. Als u het echte verhaal wilt kennen, raad ik u aan deze drie series en de vier films te kijken