Plamka - słuchowisko

**Plamka -** słuchowisko radiowe o charakterze komediowym z lat 90-tych 20-go wieku reżyserowane przez Tomasza Grochoczyńskiego, trwające 32 minut i 23 sekund (część I trwa 28 minut i 13 sekund, a część II 24 minut i 10 sekund).

## Zachęta do wysłuchania

Plamka to syn króla Białowąsa I, władcy Królestwa Białych Niedźwiedzi. Nie jest zwykłym niedźwiedziem - jest tak strasznie biały, że aż przezroczysty. Widać tylko jego nos podobny do czarnej plamki i nie większy od śliwki. Jako ciekawskie, pełne energii i pomysłów dziecko bardzo interesuje się eksploracją Białej Wyspy i ludźmi. Z tego też względu gdy spotyka Wojtka, który bardzo chce dostać się do domu, zabiera się z nim w podróż do ludzkiego miasta.

## Transkrypcja

### CZ. I

Żeby przedstawić Plamkę, trzeba zacząć od Królestwa Białych Niedźwiedzi. Każdy kto o tym królestwie słyszał, każdy wie, że leży ono gdzieś na Białej Wyspie w krainie wiecznych śniegów. Ale gdzie to jest dokładnie, nie wie chyba z ludzi nikt. Może to i lepiej.

- Z ludźmi nigdy nic nie wiadomo. - mawiał potężny władca niedźwiedziego ludu - król Białowąs I.

Historia, którą wam opowiemy zaczęła się właśnie przed Lodowym Murem i Lodową Bramą Królestwa Białych Niedźwiedzi.

*Potężny król rozkazał nam uważnie strzec królestwa bram,*

*Odważnie strzec królestwa bram nasz mądry król rozkazał nam.*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzima bardzo dzielną straż!*

*Choć brama wielka jest jak byk,*

*Tej bramy nie odnajdzie nikt!*

*Wśród śniegów jej nie znajdzie nikt,*

*Choć brama wielka jest jak byk!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

*A jeśli człowiek przyjdzie tu, nauczkę dobrą damy mu!*

*Sprawimy wielkie lanie mu, jeżeli człowiek przyjdzie tu!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

- Bracie niedźwiedziu, zdaje się, że wymówiliśmy w złą godzinę! Nadchodzi człowiek!

- Człowiek?

- Człowiek.

- Rzeczywiście, człowiek. Hyp, uciekajmy, bracie niedźwiedziu!

- Stój! Nie możemy uciekać. Przecież jesteśmy bardzo dzielną strażą!

- Masz rację... bardzo dzielnej straży uciekać nie wypada.

- Niby tak.

- Ale on już tu idzie. Co z nami teraz będzie? Ojej, ojej...

- Ojej, ojej...

- Ojej, ojej...

- Ojej, niedźwiedzie, ojej...

- Ty... ty tylko... nie zbliżaj się do nas!

- Ojej, ojej...

- Kim jesteś i czego tu szukasz?

- A... ojej...

- Ojej...

- Ojej... Chcesz wtargnąć do naszego królestwa?

- Ojejej, ojejej...

- Nazywam się Wojtek Kowalski i nigdzie nie chcę wtargnąć. Słowo honoru. Niech panowie niedźwiedzie pozwolą mi odejść.

- Spytajże go...

- Dobrze... Przedtem powiedz: po coś tu przyszedł?!

- Zabłądziłem, proszę panów niedźwiedzi. Dziś rano wyszedłem z domku tatusia, bo na tej wyspie jest stacja meteorologiczna w której pracuje mój tatuś. Chciałem trochę pojeździć na nartach, narty się połamały i do tego zgubiłem drogę. Niech panowie niedźwiedzie pokażą mi w którą stronę mam iść i ja sobie pójdę.

- Nie ma tak dobrze! Pójdziesz do tej swojej stacji metere... meterelelele...

- Meterele...

- Meteorologicznej.

- Właśnie! Pójdziesz, opowiesz co widziałeś i jutro będziemy tu mieć gromadę ludzi na karku.

- Kiedy ja naprawdę... Jeśli panowie chcą, obiecam uroczyście...

- Hehehe! Nic nam po twoich obietnicach! Musimy zaprowadzić cię do króla!

- Tak, musimy... Zaraz otworzę bramę.

- Człowiek!

- Człowiek!

- Patrzcie, prowadzą człowieka!

- Jaką ma śmieszną głowę!

- Okrągłą niczym kula śniegowa!

- Jakie cienkie nogi!

- I tylko dwie!

- Cicho tam, nie drażnijcie człowieka!

- Słyszeliście chyba, że ludzie to niebezpieczne stworzenia!

- Może on gryzie?

- A... a może drapie?

- W prawdzie pazury ma niezbyt wielkie...

- Ale za to groźnie dzwoni zębami!

- Hehehe! Nie bójcie się, bracia niedźwiedzie, pilnujemy go dobrze! A ty, czemu tak tymi zębami dzwonisz?!

- Bo... bo ja się proszę pana niedźwiedzia okropnie bo... boję. Nie... niech pan niedźwiedź powie, co... co t...teraz ze mną będzie?

- Co? Z tobą będzie... ano będzie... co rozkaże król, miłościwie nam panujący Białowąs I. Właśnie te stopnie prowadzą do królewskiego pałacu.

- Oj, e...

- Co ty wyprawiasz, łamago?! Chodzić nie umiesz?!

- Te stopnie są bardzo śliskie...

- Ech...

- One chyba są zrobione z lodu.

- A z czego mają być?! Z masła?!

- Hahaha!

- Lód jest najlepszym materiałem budowlanym. Wszystko u nas buduje się z lodu.

- Bracie niedźwiedziu?

- No?

- Idź do pałacu, zamelduj królowi o naszym jeńcu.

- Aa...aa...

- A ty nie trzęś się jak barani ogon! Hahaha! Król Białowąs jest władcą mądrym i dobrotliwym. Jeśli naprawdę zabłądziłeś, krzywdy ci nie zrobi.

~ Jaśnie oświecony minister śniegu!!! Jaśnie oświecony minister lodu!!! Jego Wysokość, król Białowąs I!!!

*Król Białowąs, król niedźwiedzi!*

*Na lodowym tronie siedzi!*

*Dobrotliwie kiwa głową!*

*Niech nam żyje król Białowąs!*

*Król Białowąs, król niedźwiedzi!*

*Na lodowym tronie siedzi!*

*Dobrotliwie kiwa głową!*

*Niech nam żyje król Białowąs!*

*-* Wasza Wysokość, należałoby teraz przesłuchać tego człowieka...

- Czy... czy... czy Wasza Wysokość po... ozwala?

- Moja Wysokość... emrerm... pozwala.

- Człowieku! Człowieku imieniem Wojtek...

- Jestem, panie ministrze śniegu.

- To ciebie pojmano przed bramą królestwa?

- Tak, panie ministrze śniegu.

- A... a po coś tu przyszedł?! Żeby wykraść nasze tajemnice?!

- Wcale nie. Wcale nie, ja niechcący. ja zabłądziłem, panie ministrze lodu.

- Niechcący zabłądzić! Nie wierzymy ci ani my, a... ani Jego Wysokość!

- A właśnie, że Moja Wysokość wierzy... ermerm... Trzeba odróżnić prawdę od kłamstwa. I chociaż z ludźmi nigdy nic nie wiadomo, nie wszyscy ludzie są źli... ermrerm... Temu człowiekowi zupełnie dobrze z oczu patrzy.

- Czy... czy Wasza Wysokość chce go uwolnić?

- Tak... ermerm... Moja Wysokość chce go uwolnić... ermerm... On nie miał żadnych złych zamiarów. Po prostu zabłądził!

- Tak tak!

- Yyy... Strażnicy! Ermerm... Odprowadzić chłopca do stacji meteorologicznej!

- Nasz miłościwy Panie... ale... my nie znamy drogi do stacji metere... meterely...

- Drogę wskaże wam Plamka! Dworzanie! Ermerm... Idźcie po Plamkę! A my, panowie ministrowie, zmęczyliśmy się tym przesłuchaniem!

- Tak, zmęczyliśmy się...

- Tak, erm... chodźmy coś przekąsić!

- Proszę mi powiedzieć...

- Może my pójdziemy coś przekąsić, bracie niedźwiedziu?

- Świetna myśl, bracie niedźwiedziu, trzeba wzmocnić się przed drogą.

- Tak!

- Proszę panów niedźwiedzi, o jakiej plamce mówił król Białowąs?

- A, Plamka to niedźwiadek.

- Ukochany syn króla.

- Najbielszy, biały niedźwiadek.

- W całym królestwie!

- Ta...

- A czemu... a czemu się tak dziwnie nazywa?

- To z powodu nosa, który wygląda jak mała, czarna plamka!

- Nie większa od śliwki!

- No!

- Poczekaj tu grzecznie, a... a my niedługo wrócimy!

- Hehehehehe!

- Co co... co to to to?

- Dzień dobry. To ja. Hihihihi!

- Kto to?

- Plamka.

- Plamkę widzę...

- Hehehe...

- Ale nie widzę niedźwiedzia!

- Hehehe...

- Miał tu być niedźwiadek!

- Hehe... To właśnie ja.

- Ty? To czemu cie nie widać?

- Bo ja jestem najbielszy biały niedźwiadek w całym królestwie. Tak strasznie biały, że aż przezroczysty.

- Chyba bujasz... Rzeczywiście! Widzę tylko czarną plamkę! Rzeczywiście, nie większą od śliwki!

- Jeśli nie wierzysz, podejdź do tej plamki i wyciągnij rękę... aksh!

- Ajoj!

- Hehehe!

- A plamka ma zęby! Oj, puszczaj!

- Hahaha! Nie bój się! Chciałem cię przekonać, że mówię prawdę! Jestem tylko bardzo białym niedźwiadkiem. Takim białym, że widać tylko mój nos, podobny do czarnej plamki. Dlatego nazywają mnie ,,Plamka". Głupie imię, prawda?

- Zbyt mądre nie jest. Ale jak cię nazwać inaczej? Każdy, kto na ciebie spojrzy, widzi tylko plamkę.

- Czasem nawet i tego nie widzą... Wiesz, kiedy bawimy się w chowanego biorę pigułę śniegu, przylepiam do nosa i mogą mnie długo szukać!

- Fajny sposób - z taka pigułą na nosie dużo można zdziałać. No, ale ruszajmy w drogę. Wiesz, gdzie jest ta stacja meteorologiczna?

- Pewnie, że wiem! Dwa małe domki i wysoka wieża na drugim końcu wyspy. Czasem w pobliżu siada wielki, warczący ptak...

- To samolot. Dziś właśnie mam nim odlecieć z tej wyspy.

- Jak ja ci zazdroszczę!

- Nie ma czego. Tutaj u was w polarnej krainie jest... jest bardzo pięknie.

- Ale tam, gdzie ty mieszkasz jest na pewno jeszcze piękniej! Słyszałem o wielkich miastach pełnych różnych dziwów! W tych miastach są podobno wspaniałe ogrody - Ogrody Szczęścia i Radości!

- Ogrody Szczęścia i Radości? O jakich ogrodach mówisz?

- Taki ogród nazywa się... nazywa się... Wiedziałem, ale zapomniałem.

- Może pamiętasz chociaż na jaką literę zaczyna się ta nazwa?

- Na jaką literę, czekaj... na literę... ,,Z"! Tak, z całą pewnością na ,,Z"!

- Ogrody Szczęścia i Radości na ,,Z"? Nie przypominam sobie takiego ogrodu. Ale jak sobie przypomnę, to ci zaraz powiem.

- Wiesz co? Żebyś nie musiał się spieszyć z tym przypominaniem polecę z tobą w daleki świat, a ty po drodze sobie przypomnisz! Dobrze? Zabierz mnie... Wojtek... Wskoczę do tego warczącego ptaka tak, że nawet nikt nie zauważy...

- I jeszcze czego?! Pasażerów na gapę zabierać nie wolno! Zresztą, tu jest twój dom. Po co miałbyś stąd wyjeżdżać?,,Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma", tak?! Przekonałbyś się szybko, że najlepiej w domu!

- Zabierz mnie... Co ci szkodzi?!

- Mowy nie ma! Bardzo cię proszę, Plamko, porzuć te głupie myśli! Oj, zdaje się, że zdążyłem w ostatniej chwili. Samolot właśnie ląduje! Nie mam chwili czasu do stracenia! Żegnaj, Plamko! Pozdrów króla Białowąsa!

**\* \* \***

- Smaczne były ryby, bracie niedźwiedziu, a... ale ta przegryzka trwała nieco za długo. Wojtek i Plamka bardzo nas wyprzedzili. Wyjrzyj za tę skałę, może są już na miejscu?

- Hyp? Hyp? Nic nie widzę. Za wysoko.

- Ajaijaji... To stań na ramiona, będziesz widział lepiej... Ee... e...

- Widzę!

- Jaki ty ciężki...

- Na białym polu siedzi wielki, warczący ptak... idzie Wojtek... tak, to on.

- Jaki ty ciężki...

- Zbliża się do warczącego ptaka...wchodzi temu ptakowi do ucha... już wszedł...

- Nie dam rady, nie mogę!

- A teraz coś mignęło, jakby jakaś plamka, czy... czy co... o... o...! Zresztą, może mi się zdawało. Ćśśś! Ruszył z miejsca... zrywa się do lotu... Spójrz, bracie niedźwiedziu, spójrz! To właśnie ten ptak! Poleciał... Trochę przestraszyłem się, bracie niedźwiedziu, a ty?

- Ja także przestraszyłem się odrobinę. Ale, już po strachu. Możemy wracać. Tylko gdzie jest Plamka? Plamka!

- Plamka!

- Plamka, wracamy!

- Wracamy!

- Plamka, odezwij się!

- Gdzie jesteś?

- Gdzie jesteś?

- Nie zauważyłem, żeby tędy przechodził - co się z nim stało?

- Hy! Przecież Plamce widać tylko nos. A jeśli, przechodząc tędy odwrócił nos w drugą stronę, mogliśmy go nie zauważyć!

- Sprytnie to odgadłeś, bracie niedźwiedziu, na pewno tak było.

- Na... na pewno.

*Nie mało sprytu trzeba mieć, by tak jak my wszystkiego strzec!*

*By ciągle tropić, węszyć, strzec, nie mało sprytu trzeba mieć!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi,*

*Królestwo Białych Niedźwiedzi ma bardzo dzielną straż!*

**\* \* \***

- Hahahahaha!

*Hej, nareszcie, hej, nareszcie!*

*Jestem w mieście, jestem w mieście!*

*Plamka w mieście jest nareszcie!*

*Plamka w mieście jest!*

*W mieście same przyjemności,*

*Najweselsze wesołości!*

*Więc dlatego z tej radości,*

*Hopsam sobie tak!*

*Hahaha!*

*Hej, hej*, *tralalali!*

*Ale się udało mi!*

*Hej, hej, tralala!*

*Szurum burum, hopsasa!*

*Hej, hej, hihihi!*

*Ale się udało mi!*

*Hej, hej, tralala!*

*Szurum burum hopsasa!*

- Hihihihi...

- Plamka? Plamka! Na pewno gdzieś tu musisz być. Wyraźnie słyszałem twój głos. Plamka, odezwij się! Jesteś tu?!

- Skąd. Mnie tu wcale nie ma.

- Nie ma? No to trudno... Chwileczkę! Jeśli cię tu nie ma, czemu odpowiedziałeś na moje pytanie?!

- Bo... nie odpowiadać na czyjeś pytanie jest bardzo niegrzecznie.

- Racja. Ale z tego wynika, że jednak jesteś. Widzę cię! Widzę twój nos! Plamka, nie chowaj nosa!

- No dobrze, dobrze. Ale powiedz mi Wojtek, jak domyśliłeś się, że przyleciałem z tobą?

- Dostrzegłem cię już w samolocie. Schowałeś nos między fotele.

- Prawda. Schowałem go dobrze.

- I co z tego? Tobie się zdaje, że jak schowasz nos, to dalej ciebie nie ma?! Uważaj, Plamko! Idzie pan dozorca, a ty leżysz na chodniku!

- Dobrze, leżę. Ale co to szkodzi, przecież chodnik jest czysty!

- To ty chłopcze powiedziałeś, że chodnik jest czysty? Masz rację, zupełnie czysty. Nie będę go zamiatał, pójdę dalej... eah!

- Hihihihi!

- Gdzie diabeł?! Przecież tu nic nie ma... eah!

- Hihihihi!

- Jednak coś tu musi być, dwa razy przez coś fiknąłem koziołka.

- Przez Plamkę pan fiknął, panie dozorco, przez Plamkę na chodniku!

- Kpisz sobie, czy co?! Przez jaką plamkę na chodniku?! Przez jakąś plamkę na chodniku nie można fiknąć koziołka!

- Jeśli Plamka jest niedźwiedziem, to można.

- Jeśli plamka jest niedźwiedziem?! Eee, tego już za wiele! Ale ja cię oduczę kpić ze starszych! Zaraz dostaniesz miotłą... no?! Gdzie jest moja miotła?! Gdzie jest miotła...?! Co ona wyprawia?! Miotła! Stój, powtarzam! Stój, zaczekaj! Mam cię... a teraz mi nie uciekniesz!

- Apsik!

- A co to znaczy? Miotła kicha?

- To nie miotła! Plamka kicha, panie dozorco. Pewnie w tym pojemniku do śmieci jest kurz i dlatego Plamka kicha.

- Plamka ki...?

- Psik!

- Kicha?

- Plamka to biały niedźwiedź. Najbielszy ze wszystkich niedźwiedzi.

- Ze wszystkich niedźwiedzi?!

- Psik!

- Taki... taki strasznie biały, że aż przezroczysty.

- Aż przezroczysty?

- Psik!

- Biały niedźwiedź powiadasz?

- Psik!

- Taki strasznie biały, że aż przezroczysty?

- Apsik!

- Ano zobaczymy! A, mam cię... Hehe! I to ma być biały niedźwiedź, ten gruby?! Chyba obaj kpicie sobie ze mnie, ale ja wam zaraz te głupie żarty wybiję z głowy!

- Widzisz, Wojtek? Hyhyhyhy... Uciekliśmy jakoś panu dozorcy. Szkoda, że tak się rozgniewał... hy... Nie zdążyłem spytać go gdzie jest Ogród Szczęścia i Radości na ,,Z". Jak myślisz, Wojtek? On by chyba wiedział... Co to? Nie ma Wojtka? Wojtek? Wojtek! Wojtek... nie ma... Widocznie zgubiliśmy się podczas ucieczki... Pral-nia che-mi-czna... Wspaniale! To właśnie jest mi potrzebne! Taki brudny nie mogę pokazać się w Ogrodzie Szczęścia i Radości. Jest tam kto? Jest kierownik pralni?

- Jestem, oczywiście jestem, dzień dobry szanownemu panu, czym mogę służyć?

- Chciałbym, żeby pan mnie wyprał, bo jestem okropnie brudny.

- Tak, tak, rozumiem. Oczywiście, oczywiście, chodzi o wypranie futra, proszę zdjąć i zostawić. I proszę... przyjść za dwa tygodnie.

- Zdjąć? Zostawić? To niemożliwe, futro jest przymocowane.

- Nie, nie, nie, oczywiście, nic nie szkodzi, zaraz odprujemy...

- Nie, nie, nie, nie! Moje futro jest przymocowane raz na zawsze. Trzeba je wyczyścić bez odpruwania, że tak powiem ,,na kliencie".

- Eee... prze... prze... przepraszam, nie bardzo rozumiem, co znaczy jak to ,,na kliencie"?

- ,,Na kliencie" czyli ,,na mnie".

- Eee... ym... ,,na kliencie" nie czyścimy. Niech pan sobie poszuka innej pralni!

- Dobrze, poszukam.

Poszedł więc niedźwiadek imieniem Plamka szukać innej pralni, a po drodze pytał wszystkich napotykanych przechodniów, czy wiedzą, gdzie jest Ogród Szczęścia i Radości na ,,Z", ale nikt nie wiedział.

- O wow... ojejejejej, jaki wielki człowiek... hop, hop! Hop, hop! Słyszy mnie pan tam z góry?

Słyszę dobrze, Plamko. O co chodzi?

- Chodzi o to, czy zna pan ogród, którego nazwa zaczyna się na ,,Z"!

Owszem. Znam taki ogród.

- Naprawdę? Naprawdę zna pan ten Ogród Szczęścia i Radości?

Tego nie powiedziałem. Spytałeś, czy znam ogród, którego nazwa zaczyna się na ,,Z". Tak, znam go.

- O jak dobrze! O jak dobrze!

Ale nie wiem, czy on jest Ogrodem Szczęścia i Radości.

- Jest! Na pewno jest! Proszę szybko powiedzieć jego nazwę!

Zoologiczny. Ogród zoologiczny. Leży niedaleko stąd, o tam.

- Zo-o-logiczny... Zoo-logiczny! Zoologiczny!

### CZ. II

W ten sposób niedźwiadek imieniem Plamka dostał się do ZOO, które uważał za cudowny Ogród Szczęścia i Radości. Przyjęli go tam od razu i dokładnie wyczyścili jego brudne futro, tak, że znów stało się tak strasznie białe, że aż przezroczyste. Naturalnie, bez żadnego tam odpruwania, lecz tak, jak sobie życzył - ,,na kliencie".

Przy wejściu do ZOO wisi zawiadomienie, że właśnie tu przebywa najbielszy z białych niedźwiedzi polarnych. Proszę bardzo, można go od rana do wieczora oglądać.

Z początku przychodziło dużo ludzi. Potem trochę mniej, wreszcie zupełnie mało. No bo mówią: ,,yyy... właściwie, żadnego niedźwiedzia tam nie ma, tylko jakaś czarna plamka" i odchodzą, rozczarowani. Biednemu niedźwiadkowi robi się coraz to smutniej, tęskni za utraconą wolnością, przeważnie drzemie, skulony w kłębek. Czasem tylko pogawędzi ze swym najbliższym sąsiadem, którym jest niejaki Groszek - z zawodu nosorożec.

Y, oj! Chyba źle mi się powiedziało - nosorożec to nie zawód! Y... prawda?

W każdym razie sąsiad Plamki imieniem Groszek jest dobrze wychowanym, sympatycznym nosorożcem.

*Ptaszki to mają przyjemne sny,*

*Bardzo do ptaszków uśmiechnął się los.*

*Mogą na skrzydłach po niebie się kręcić.*

*To jest takie coś.*

*Niejeden nosorożec też pragnąłby - niebożę!*

*Ulecieć w błękitu przestworze.*

*Wysoko nad chmurami szybowałby jak orzeł...*

*Niestety - nosorożec nie może.*

*Dużo jest krain przedziwnej piękności,*

*Tu wieczna zima, a tam - ciągle maj.*

*Lecz najpiękniejszy jest kraj nosorożców,*

*Bo to rodzinny kraj.*

*Niejeden nosorożec powróciłby za morze,*

*Do domu, daleko za morze.*

*Wysoko nad chmurami szybowałby jak orzeł...*

*Niestety - nosorożec nie może.*

*A czemu on nie może jak sokół, albo orzeł,*

*Ulecieć w błękitu przestworze?*

*Być może mu odwagi brak?*

*Być może mu fantazji brak?*

*A może on za ciężki jest,*

*Być może...?*

- Plamka, śpisz? Plamka! Jeśli nie śpisz, odezwij się i powiedz, gdzie jesteś!

- Jestem tu gdzie mój nos. A mój nos jest u góry, na skale.

- Widzę go! Powiedz mi tylko, czy ty jesteś przed nosem, czy z tyłu, za nim.

- Za nim. Mój nos jest zawsze pierwszy, a ja dopiero potem.

- To tak jak z moim rogiem. On też jest na samym początku, a ja zaczynam się dalej.

- Powiedz mi, Groszku, do czego właściwie jest ci potrzebny ten wspaniały róg?

- Wspaniały? Mówisz to chyba przez grzeczność. Ten róg jest bardzo brzydki i w ogóle nie nadaje się do niczego.

- Do niczego? A na przykład do rozszarpywania przeciwników?

- Ja nie mam przeciwników. A nawet, gdybym miał, to po co miałbym ich rozszarpywać?

- No... żeby zjeść.

- Nigdy nie jadłem przeciwników. Oni są chyba niesmaczni. Wolę marchew, buraki, sałatę, kapustę, groszek...

- Najsmaczniejsze są ryby. A z ryb - wiesz co? Śledzie... Ach, śledzie! Śledzie to najwspanialszy przysmak świata! W moim kraju wyciągam je sobie łapą prościutko z morza. Jak one wtedy smakują!

- Tutaj także dostajesz ryby, Plamko.

- Niby tak. Ale to nie to samo. A w ogóle, to powiem ci, Groszku, coraz bardziej tęsknię za moja piękną, Białą Wyspą. ten ogród wcale nie jest Ogrodem Szczęścia i Radości. Możeby stąd uciec?

- Uciec? Hmm...

- Co powiedziałeś, Groszku?

- Powiedziałem ,,hmm...", bo namyślam się, czy można stąd uciec. Hmm... no cóż, nie jest to rzeczą niemożliwą, zwłaszcza dla ciebie. Pójdziesz w stronę wyjścia i nawet nikt cię nie zauważy.

- A mój nos? Mogą zauważyć nos, bo wygląda jak czarna plamka.

- Albo jak czarna, fruwająca w powietrzu muszka. Tak! Powinieneś udawać muszkę, oczywiście, jeśli potrafisz bzykać.

- Bzykać? To nic trudnego. Bzzz bzz bzzz... Jestem teraz podobny do muszki? Bz bz bzzz...

- Zupełnie podobny - udajesz ją doskonale! Hyhy! Gorzej ze mną... jak myślisz, kogo ja mogę udawać? Może... motylka?

- To byłoby trudne. Motylki nie mają rogów na nosie. A jeśli już mowa o nosach, motylki chyba w ogóle nie mają nosów.

- Humpf...

- Czekaj! Mam pomysł! Ani ty nie będziesz motylkiem, ani ja nie będę muszką! Przebiorę się za... człowieka! Tak, za człowieka!

- O...

- Włożę buty, spodnie, płaszcz, kapelusz, wtedy wyjdę sobie spokojnie z ogrodu prowadząc na smyczy pięknego - a w każdym razie sympatycznego - psa.

- Psa? Po co ci pies?

- Bo ty nim będziesz, Groszku. Krótko mówiąc, żeby uciec z ogrodu musisz udawać psa.

- Jeśli tak uważasz... tylko czy ja jestem podobny do psa?

- Bardziej niż do motylka. Zresztą będziesz miał obrożę i smycz. To powinno wystarczyć.

- A róg? Co zrobimy z rogiem?

- Hm, przykryjemy go czymś. Może zawiąże się na nim kokardkę... albo nie! Lepszy będzie kaganiec. Duże psy zwykle noszą kagańce. Najważniejsze jednak, żebyś nauczył się szczekać. Wtedy już na pewno wszyscy uwierzą, że jesteś prawdziwym, najprawdziwszym psem. Czy wiesz, jak się szczeka?

- Hmm... hum... yyy... Wiedziałem! Ale zapomniałem... Chwileczkę! Już wiem! Muuu!

- Ależ nie, nie tak!

- Y, no to miau!

- Też nie! Szczeka się zupełnie inaczej.

- W takim razie ćwir-ćwir! Ćwir-ćwir!

- Posłuchaj, Groszku! Ani ,,muu!", ani ,,miau!" ani ,,ćwir-ćwir!". Szczeka się ,,hau-hau!". Zapamiętaj to dobrze. Bo jeśli potem coś pokręcisz, wszystko się wyda. Od razu poznają, że nie jesteś psem.

- Hau-hau... hau-hau... hau...

- No! Teraz dobrze szczekasz. Mam nadzieję, że wszystko się uda i jutro będziemy już na wolności.

*Ptaszek ćwierka, piesek szczeka ,,hau-hau-hau!",*

*Bo przygoda znów nas czeka,*

*Hau-hau-hau!*

*Dobrze nam jest w tej wygodzie hau-hau-hau,*

*Ale lepiej na swobodzie hau-hau-hau!*

*Chyba uda się ucieczka hau-hau-hau!*

*Będzie śmiechu cała beczka hau-hau-hau!*

*Wiele wrażeń znów nas czeka, więc wesoło piesek szczeka: hau-hau-hau-hau hau-hau-hau hau-hau-hau-hau!*

**\* \* \***

- Słyszała już pani?

- A o czym, kochaniutka, o czym?

- Że z ogrodu zoologicznego uciekł niedźwiedź i nosorożec.

- Niedźwiedź i nosorożec, coś okropnego!

- Do widzenia, kochaniutka, pędzę dalej!

- Słyszał już pan, kochaniutki?

- O czym kochaniutka, o czym?

- Że z ogrodu zoologicznego uciekły cztery niedźwiedzi i osiem nosorożców!

- Cztery niedźwiedzie i osiem nosorożców, coś okropnego! Nie wie pani, czy to jest jakiś wypad godowy?

- Nie wiem, kochaniutki, do widzenia! Pędzę dalej!

**\* \* \***

- Wojtek! Wojtek! Jesteś tu, czy cię tu nie ma?! Wojtek!

- Słuchaj, Plamko. Tak długo już chodzimy, a jeszcze nie wytłumaczyłeś mi, po co ciągle szukamy jakiegoś Wojtka?!

- Chcę wrócić do domu na moją kochaną Białą Wyspę i tylko Wojtek może mi w tym pomóc.

- Rozumiem. Ale jeśli nawet znajdziesz Wojtka, nie wiadomo czy on cie pozna, bo wyglądasz zupełnie inaczej. Jesteś bardzo przebrany.

- To prawda, że jestem bardzo przebrany, ale Wojtek pozna mnie po głosie!

- Lody! Lody! Lody! Lody! Lody!

- O lody! nie mogliśmy lepiej trafić! Wojtek na pewno lubi lody, więc tu przyjdzie! Wystarczy trochę poczekać!

- Niewygodnie mi w tym kagańcu. Mogę go już zdjąć?

- Nawet o tym nie myśl. Musimy ciągle udawać, że my to wcale nie my. Jeśli idzie sobie pan z psem, to wszystko w porządku. Ale gdyby szedł niedźwiedź z nosorożcem, to już o wiele gorzej.

- Lody! Lody! Lody! Lody! Lody! Lody!

- Nigdy w życiu nie jadłem lodów. Czy mógłbym spróbować jak one smakują?

- Dobrze. Ale kiedy podejdziemy, nie odzywaj się. Najwyżej możesz powiedzieć ,,hau-hau!".

- Lody! Lody! Lody! Lody! Lody! Lody! Lody! Lody!

- Dzień dobry.

- Hau-hau.

- Jaki miły piesek, czy on lubi lody?

- Jeszcze nigdy nie próbował. Za to ja bardzo lubię lody. Nie wiem tylko, czy ma pan te, które jada się w moim kraju.

- Mam lody najrozmaitsze - lubi pan waniliowe?

- Waniliowych nie lubię.

- To może kakaowe?

- Kakaowych też nie lubię.

- Truskawkowe?

- Nie lubię.

- Orzechowe, bakaliowe?

- Nie lubię.

- No to wreszcie jakie lody pan lubi?!

- Śledziowe! Ogromnie lubię lody śledziowe!

- Nie mam takich lodów! Proszę, oto duża porcja lodów waniliowych, niech mi pan głowy nie zawraca! Lody! Lody! Lody! Lody! Lody! ody!

- Daj spróbować! Daj spróbować! Brrr! Okropnie zimne! Czy nie możnaby tego zagrzać? W moim kraju rodzinnym wszystko jest gorące. Bardzo gorące...

- A w moim kraju wszystko jest zimne. Cudownie zimne! Jak ta porcja lodów! Szkoda, że one nie są śledziowe, tylko waniliowe, ale trudno. Zjem i tak.

- Nie wiem, czy pojadę z tobą na Białą Wyspę. Jeśli tam wszystko jest takie zimne, jeszcze się przeziębię. Tobie, Plamko te lody nie zaszkodzą? Zjadłeś je chyba trochę za szybko.

- Nic mi nie będzie, Groszku. Z całą pewnością... ekhe! Nic mi nie będzie.

- Czemu tak dziwnie mówisz? Oj, mnie się zdaje, że po tych waniliowych lodach zachrypłeś.

- Zachrypłem? Chyba nie... ekhe! Ekhe! Rzeczywiście zachrypłem. Ale nie rozumiem, co mi mogło zaszkodzić. Ekhe! Już wiem! Na pewno wanilia!

- Spójrz, Plamko. Może to ten chłopiec, którego szukasz?

- Tak! To on! Wojtek! Mój drogi przyjacielu! Odszukałem cię wreszcie!

- Przepraszam, kim szanowny pan jest? Czyżbym pana znał?

- Znasz! Doskonale! Jestem Plamka!

- Plamka? Plamka zupelnie inaczej wygląda!

- Ale jeśli Plamka jest przebrany... ekhe! Wygląda właśnie tak.

- Plamka zupełnie inaczej mówi!

- Ale jeśli Plamka zachrypnie, mówi właśnie tak. Ekhe! Ekhe! Naprawdę jestem Plamka. uwierz mi! Wojtek! Wojtek!!!

- Myślę, że on ci nie wierzy. A ja chyba wróce do ogrodu zoologicznego, bo tam, gdzie chce wrócić Plamka, dla mnie jest stanowczo za zimno. Przepraszam, Plamka. Szanujące się nosorożce nigdy nie latają w samolocie. A na Białą Wyspę trzeba podobno lecieć jakimś warczącym ptakiem...?

**\* \* \***

- Ojej! Ojej! Ojej!

- Trochę przestraszyłem się, bracie niedźwiedziu, a ty?

- Ja także przestraszyłem sie odrobinę. Ale już po strachu z tym warczącym ptakiem. Przyleciał Wojtek z Plamką.

- Tak.

- Zaraz... powinni nadejść od strony stacji metere... meterelele...

- Terelele...

- Mete... daj spokój, nie o to chodzi. Chodzi o to, że na spotkanie Plamki Król Białowąs wysłał właśnie nas. A wiesz dlaczego?

- Bo jesteśmy bardzo dzielną strażą królewską. Spójrz. Idzie Wojtek.

- A z nim kto?

- Jakiś obcy, groźny człowiek. Ojej, uciekajmy, bracie niedźwiedziu!

- Rety!

- Nie uciekajcie! No te... no to ja Plamka.

- Ten tutaj to jest Plamka, najbielszy z białych niedźwiedzi w całym królestwie.

- Wi... wi... witamy...

- Witamy cię, Plamko u bram Białego Miasta - stolicy naszej Białej Wyspy.

- Biała Wyspa! Białe Miasto! Jakże za wami tęskniłem! Hahahaha!

*Hej, nareszcie, hej, nareszcie!*

*W swym rodzinnym jestem mieście!*

*Co za szczęście, że nareszcie,*

*Plamka w domu jest!*

*Pamiętajcie drodzy moi!*

*Pamiętajcie mili moi!*

*Że najlepiej pośród swoich niedźwiedziowi żyć!*

*Hej, hej, hihihi!*

*Ale się udało mi!*

*Hej, hej, tralala!*

*Szurum burum, hopsasa!*

*Hej, hej, hihihi!*

*Ale się udało mi!*

*Hej, hej, tralala!*

*Szurum burum, hopsasa!*

- Spójrz, Wojtek. Czy jestem znowu biały?

- Jesteś.

- Taki biały, że aż przezroczysty?

- Tak! W samą porę pozbyłeś sie przebrania, bo właśnie widzę nadchodzących dworzan królewskich.

- Jaśnie oświecony minister śniegu! Jaśnie oświecony minister lodu! Jego Wysokość król Białowąs I!!!

- Zbliż się, Plamko, mój ty lekkomyślny synu... ermrarm... Nie gniewam się, bo chyba zrozumiałeś swój błąd.

- Tak, czcigodny ojcze. Ułożyłem nawet taką piosenkę:

*Pamiętajcie drodzy moi!*

*Pamiętajcie mili moi!*

*Że najlepiej pośród swoich niedźwiedziowi żyć!*

- Bardzo słusznie... ermerm. A teraz niech podejdzie człowiek imieniem Wojtek. Ermerm... Za pomoc, której udzieliłeś synowi naszemu - Plamce - honorujemy cię Orderem Zorzy Polarnej. Ermerm...

- Wspaniałe!

- Jakie to niezwykłe!

- Panie ministrze śniegu, gdzie jest order... erm?

- Zaraz przypnę, Wasza Wysokość...

- Moja Wysokość przypnie sama... ermerm! Ponadto człowieku imieniem Wojtek... ermerm... nadajemy ci godność najwyższą... ermerm... nadajemy ci tytuł, jakiego nie nosił jeszcze nigdy żaden człowiek. Oto zostajesz mianowany Honorowym Niedźwiedziem!

- Honorowym Niedźwiedziem...!

- Dzięki ci, królu, za tytuł zaszczytny. Dzięki za order, który błyszczy wspaniale! On jest chyba zrobiony z lodu, prawda, Wasza Wysokość?

- Moja Wysokość musi cię zmartwić. Wprawdzie order istotnie miał być zrobiony z czystego lodu, ale podobno w twoim kraju lód mógłby się roztopić. Ermermerm... Dlatego zamiast lodu daliśmy...

- Wasza Wysokość, daliśmy...

- Daliśmy zwyczajne diamenty, szmaragdy, rubiny...

- Nie szkodzi, Wasza Wysokość! I tak mój Order Zorzy Polarnej jest bardzo piękny.

- Prawdziwa zorza polarna jest jeszcze piękniejsza. Ermerm... Ona rozświetla nam wszystkie radosne... ermerm... uśmiechnięte dni.

- Chciałbym, żeby taki dzień był właśnie dziś. A co zrobić, proszę króla, żeby dzień był uśmiechnięty?

- To jest bardzo prosty sposób. Trzeba uśmiechać się samemu. Hehehehe!

- Hihihi!

- Hahaha!

- Heheheh! Heheheh!...