recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
17.01

Jesteś moim największym pragnieniem

Wewnętrzną tęsknotą

Ukojeniem nerwów

Ziemią obiecaną

Cudownym porankiem

Lekiem na ból

Powolnym pocałunkiem

Morzem rozkoszy

Oceanem wspomnień

Zatraceniem zmysłów

Idealnym wzorcem

Ukochaną księżniczką

Najpiękniejszym skarbem

Najjaśniej świecącą gwiazdką

I to właśnie sprawia, że jesteś moja
Chapter XIV

Lauren's POV

Lekko oszołomiona ruszam za dziewczyną do garderoby. Niemal od razu przypieram ją do najbliższej ściany i zaczynam całować bez opamiętania. Mój mózg nawet nie rejestruje momentu, w którym po prostu rzucam się na Camilę jak zwierzak.

Udaje mi się powstrzymać w ostatniej chwili, nim doszłoby między nam do czegoś więcej niż całowanie. Kiedy odrywam się od brunetki, ta jest cała zadyszana i zdezorientowana. Jednak na jej usta wpływa cudowny uśmiech, który kojąco działa na moje nerwy.

- Oh, Lauren - wzdycha cicho i opada delikatnie na mój tors. Od razu obejmuję ją w talii, żeby nie straciła równowagi.

- Chciałabyś wyjść ze mną na kawę? - pytam, oblizując usta. Nigdy nie byłam z dziewczyną po jej pierwszym razie i nie mam pojęcia, jak mam się zachować.

Cabello nie jest jak wszystkie pozostałe partnerki, z którymi współpracowałam. Zdecydowanie nie chciałabym zostawiać jej teraz samej.

Czuję, że mięknę. Gdzie podziała się Lauren-suka, która ma wszystko gdzieś? Relacja z Camilą chyba całkowicie przywróciła mi człowieczeństwo.

- Wiesz, że tak - szepcze cicho, ujmując czule mój policzek. Przymykam na to powieki, biorąc głęboki oddech.

Mogę to zrobić. Ona nie jest taka jak matka. Nigdy nie doprowadzi mnie do takiego stanu.

- Camz... - sapię bezgłośnie. Zagryzam wnętrze policzka i zaciskam mocniej powieki.

*Czuję kolejne uderzenie, na co kulę się i wciskam plecy w ścianę. Matka spogląda na mnie z góry.*

*- Jak mogłaś ukryć słodycze od ciotki?! Twoja siostra cierpi, a ty grzeszysz?! - wrzeszczy, zadając następne ciosy. - Nigdy nie dostąpi zdrowia, jeśli będziesz tak robić!*

*Opadam na kolana i łapię się za bolący policzek. Paczka od kochanej cioci Miram leży na podłodze. Matka bez słowa ją podnosi i wyrzuca do śmietnika. Podsuwa mi też miskę z grochem. Czyli mogę się liczyć z tym, że jutro nie będę mogła chodzić...*

- Lauren, hej - Camila potrząsa moim ciałem, aż całkowicie odzyskuję świadomości. - Spokojnie, nikogo tutaj nie ma oprócz nas.

Oddycham głęboko i wpadam prosto w otwarte ramiona dziewczyny. Znowu pozwoliłam, aby przeszłość ogarnęła mnie od środka. Nie wiem nawet, kiedy to się stało.

- Już dobrze - kołysze nami delikatnie, troskliwie przejeżdżając palcami po moich włosach. - Obiecuję, że nie pozwolę cię więcej skrzywdzić - daje mi buziaka w czoło i układa dłonie w dole pleców. Na terenie zakazanym...

- Nie tam - szepczę cicho, zaciskając mocno powieki. Nie, nie, nie... Na pewno wyczuje, co zrobiła moja matka.

- W porządku, kochanie. Nie tam - cofa ręce, ale nie zabiera ich z mojego ciała. Przeciąga je w górę i z wolna zaczyna głaskać ramiona.

Nie wiem, ile tak stoimy, ale uspokajam się coraz bardziej w tym czasie. Brunetka nie puszcza mnie ani na moment, nawet wtedy, gdy odchylam się lekko, żeby móc złożyć czuły pocałunek na jej ustach.

- Może na tą kawę pójdziemy do mnie, hm? - sugeruje, muskając czule mój tatuaż na karku. Od razu poprawia mi tym humor.

- Ale obiecaj, że nie będzie tam Dinah. Po raz kolejny zemdleje na mój widok - uśmiecham się.

- Obiecuję. Jest teraz w pracy - śmieje się cicho.
09.01

Uwielbiam twój uśmiech

Czułe słowa szeptane o poranku

Drobne pocałunki podczas przytulania

Kochanie się do późnej nocy

Twój uroczy śmiech

Troskę o mnie

Rozmowy do późna

Wzajemne wsparcie

Robienie tych samych rzeczy

Twoje idealne ciało, którego nienawidzisz

Małe gesty, które potrafią rozpalić

Uwielbiam wszystko, co związane z tobą
Skoda 120 S

Škoda 120 L "užovka" is main car in beware

car info:

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Skoda 120 (S body type)

weight: 950kg (without passenger) - 41.5% front

layout: R/R

engine: 101Nm torque @ 3500rpm (111Nm after engine upgrade)

Car Location: Trailer Park

Driver: Player

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Trivia

- Car using RPM gauge and a steering wheel from the skoda 120 GLS.
I że cię nie opuszczę...

Ta miłość była silniejsza niż strach...

Część I: Zaczęło się dość niewinnie. Dwie kobiety, jedna miłość. Lecz w tej relacji pojawił się ktoś trzeci... Jedna wiadomość, która przyniosła zgubę wszystkim. Czy będą w stanie zaufać na nowo?

Część II: Lauren i Camila są szczęśliwym małżeństwem i oczekują narodzin drugiego dziecka. Jednak po roku od ostatnich wydarzeń wracają strach i niepokój. Ktoś ponownie zagraża im oraz ich przyjaciółkom. Czy koszmar sprzed lat i rodzinna tajemnica wpłyną na rozwiązanie zagadki?

Część III: Mija pięć lat od śmierci Vivian Rose Morgado i odnalezienia się Leny. Jednak po latach A wraca. Tym razem jest bardziej niebezpieczny i żądny krwi.

Część I:

1. Prolog: Lost in Love
2. Serce nie sługa
3. Give Me Love
4. Rany na ciele i rany na sercu
5. Upojna noc
6. Wystarczyło powiedzieć
7. Kochanie, w naszej szafie jest trup
8. Zakazany owoc
9. Jak w klatce
10. Gołębie serce
11. Ostatni raz
12. Gramy na moich zasadach
13. Blaski i cienie
14. Udawać Greka
15. Wyścig szczurów
16. Cisza przed burzą
17. Błędne koło
18. Czarna owca
19. Piąte koło u wozu
20. Game Over
21. Wiele twarzy
22. Pr-Awdziwe oblicze
23. Nieczyste zagranie
24. Bratnia dusza
25. Epilog: Początek końca

Część II:

1. Angel
2. The First Secred
3. Polowanie na mysz
4. Blind
5. Upragniony spokój
6. Bergs&Son
7. 24 godziny
8. 16 godzin przed
9. Mission Impossible
10. Tajemnica sprzed lat
11. Vivian
12. Niespodzianka
13. cAłA prAwdA
14. Drużyna A
15. Tożsamość
16. The Lady Killer
17. Epilog: Zemsta to dopiero początek

Część III:

1. Koszmar z przeszłości
2. Zakopana żywcem
3. Droga śmierci
4. Nieczyste intencje
5. Kombinatorka
6. Do trzech razy sztuka
7. Matka idealna
8. Zdrada najbliższych boli najbardziej
9. Domek dla lalek
10. Nieoczekiwana pomoc
11. Na skraju
12. Rozdział specjalny - Czyli jak A przygotowuje się do świąt
13. That Girl Is Poison
14. Finally?
15. Epilog: Święta, święta i po...
16. Rozdział specjalny - Czyli jak A radzi sobie w więzieniu
Epilog: Blood Is The New Black

***\*Rok później\****

- Wybierz najlepszą dynię na świecie! - krzyczy Lauren, śmiejąc się wesoło. Pcha taczkę, na której siedzę, przemierzając dokładnie pole.

- Chyba jednak wybór pozostawię tobie - odwracam głowę w jej stronę, uśmiechając się lekko. Ta prycha pod nosem i rusza na przód.

- Mamusiu! - na moich kolanach pojawia się nagle Ethan. Uśmiecham się radośnie, czochrając jego czuprynkę. - Ciocia Dinah pomogła wybrać mi kostium - chwali się, wypinając dumnie pierś do przodu.

- Przystojny z ciebie wampirek, maluchu - zielonooka całuje jego czoło, a potem znowu wraca za ster taczki. - Gdzie zgubiłeś siostrę?

- Tutaj jestem, mamusiu - Lena wspina się po szatynce aż całkowicie czepia się jej pleców.

- Mamy piękna parkę, Camz - słyszę wesoły głos Lauren. - Nasza córka przypomina hrabinę Batory.

- Gdzie jest moja Camrenowa rodzinka? - nim zdążę odpowiedzieć żonie jakąś cięta ripostę, Dinah pojawia się na horyzoncie. - Tutaj jesteście - udaje zadyszaną. - Wszyscy was szukają, pora zacząć zabawę.

Zeskakuję ze swojej prowizorycznej karocy, łapiąc Jauregui za dłoń i splatając nasze palce razem. Dzieciaki wyprzedzają nas i pędem lecą za blondynką.

- Ja chcę odkopać wujka Polka!

- Wcale, że nie! Ja to zrobię!

- Carpe diem, Camz - śmieje się pod nosem dziewczyna. Zatrzymuje się w miejscu, obejmując mnie w talii i składając drobnego całusa na moim nosie. - Ale znaleźli sobie zabawę...

- Dinah z Lucy świetnie to rozegrały - parskam. - Odkopywanie ciał? Czemu nie...

- Kto by pomyślał jeszcze rok temu, że Lucy zostanie matką chrzestną naszych dzieci - mamrocze z uśmiechem. Przyciąga mnie do pocałunku, ale zaraz potem odrywam się od niej.

- Skoro już o chrzestnych mowa - mruczę, a z kieszeni wyciągam zrobiony przeze mnie na drutach kombinezon.

- Ty tak na serio? - pyta Lauren, a w jej oczach dominuje radość.

- Lauren Michelle Jauregui - mówię poważnie. - Może nasze obecne dziecko przejmie coś po mnie w genach.

- Oj, Camz - przytula mnie do siebie, a następnie obraca nasze ciała dookoła własnej osi. - Tak się cieszę!

- Ja też.

- Kto by pomyślał, że jeden wieczór Halloween może zmienić nasze życie na zawsze?

- Na pewno nie ja - uśmiecham się i składam czuły pocałunek na jej malinowych ustach.
Epilog: Cała prawda

**Camila's POV**

Chyba nigdy do końca nie zrozumiem postępowania Lauren. Dziewczyna była dla mnie jedną wielką zagadką i myślę, że to nigdy się nie zmieni. Cóż, teraz pewnie w żaden sposób nie mogę na nią wpłynąć.

- Cześć, Lo - uśmiecham się słabo, zerkając na nagrobek, a następnie kieruję swój wzrok na dziewczynę, siedzącą na ławce. Jak zwykle mi jedynie przytakuje, patrząc się tępo przed siebie. Od jej próby samobójczej minęły dwa tygodnie, w których szatynka jest bardzo milcząca.

- Zginęli, kiedy miałam piętnaście lat - mruczy po chwili, wskazując na grób rodziców. - Po ich śmierci zajął się mną bliski przyjaciel rodziny. Wciągnął mnie w... W swoją sektę. Był pewnego rodzaju moim guru, mentorem, a ja wierzyłam w każde jego słowo. Byłam w niego tak bardzo zapatrzona, że straciłam przez niego swoją dziewczynę.

- Przykro mi - szepczę cicho, zerkając na zielonooką.

- Wmówił jej,że mam kogoś innego. Nie stawiałam oporu, pozwoliłam mu na to - bierze głęboki oddech i po raz pierwszy od jakiegoś czasu spogląda na mnie. - I też pozwoliłam jej wierzyć, że tak właśnie jest. Odcięłam się od wszystkich. A potem ta próba samobójcza. Twierdził, że ojciec byłby ze mnie dumny i moje postępowanie jest jak najbardziej dobre. Teraz rozumiem, że chciał się mnie po prostu pozbyć.

- Co z twoją byłą dziewczyną? -marszczę lekko brwi, patrząc na nią uważnie.

- Z Natalie. Z moją kochaną Natalie - mówi gorzko, przygryzając wargę. - Odnalazłam ją jakiś czas temu - serce mi niemal podchodzi do gardła, kiedy tylko o tym słyszę.

Chwilę później dostrzegam na cmentarzu burzę blond włosów, a postać dziewczyny wyłania się zza jednego z pomników. Przełykam ciężko, obserwując uważnie ruchy Lauren.

Szatynka się podnosi, więc robię to samo. Jednak obie dziewczyny stają naprzeciw siebie. Natalie patrzy wprost na Lauren, a Lauren wprost na Natalie. Czuję palące łzy na policzkach oraz pękające na pół serce. Co ja sobie w ogóle wyobrażałam... To było prawie oczywiste, że szatynka nigdy mnie nie pokocha.

- Tęskniłam - mówi blondynka, podchodząc bliżej Jauregui, ale ta cofa się kilka kroków do tyłu.

- Po co tu przyszłaś? - rzuca dosyć ostro, zajmując miejsce tuż przy moim boku.

- Myślałam... Myślałam, że skoro teraz znam całą prawdę to uda się nam naprawić to, co się posypało - dziewczyna wygląda na przybitą, ale wtedy szatynka ujmuje moją dłoń i zaciska na niej swoje palce.

- To niemożliwe - mruczy, patrząc wprost na mnie. - Całe moje serce należy właśnie do tej kobiety.
Chapter XVI

- Uważam, że powinnaś opowiedzieć jej o tym wszystkim - terapeutka zerka na mnie znad dokumentów. Wzdycham cicho, pocierając skronie. - Czego aż tak bardzo się boisz?

- Że to będzie dla niej za dużo - oblizuję usta i odchylam się na krześle. - Że tego nie wytrzyma i odejdzie.

- Kocha cię - mruży oczy. - Powiedziała ci to.

Biorę głębszy oddech, czując, jak gorąc pali mnie od środka. Nigdy nie zapomnę, jakie wrażenie wywarły na mnie te słowa. Zawsze wiedziałam, że brunetka reaguje na każdy mój najmniejszy gest, ale nie przypuszczałam, że to mogłoby zamienić się w miłość.

- Tak, ale będąc na granicy snu - mamroczę. Kobieta zsuwa lekko okulary na nos i zapisuje coś w swoim notatniku. Przełykam ciężko ślinę, zaciskając palce na oparciu krzesła. - Nie wiem, jak mam to interpretować.

- Z tego, co mówiłaś, jest bardzo inteligentną i wyrozumiałą dziewczyną - wzrusza ramionami. - A ty - wskazuje na mnie palcem - za wiele rzeczy analizujesz.

Drapię się w kark. Odkąd pamiętam, musiałam wziąć na siebie odpowiedzialność za chorobę siostry. Miałam zaledwie trzy latka, kiedy pojawiła się na świecie. Urodziła się poważnie chora, a matka spędzała przy niej całe dnie. Gdy obie wróciły do domu, zaczęła o wszystko obwiniać mnie.

Jej chora obsesja z czasem robiła się nie do wytrzymania. Biła mnie i krzywdziła na każdy możliwy sposób, byle bym tylko rozumiała powagę sytuacji.

- Nigdy nie dopuszczałaś do siebie nikogo zbyt blisko - mówi ze stoickim spokojem. - I zobacz, gdzie przez to wylądowałaś.

- Na twojej niewygodnej kozetce bez perspektyw? - podnoszę brwi, a terapeutka spogląda na mnie morderczym wzrokiem.

- Cóż, przynajmniej jesteś szczera - wzdycha i ściąga okulary. Prostuję nieco palce, uśmiechając się pod nosem. - Chodziło mi o to, że nadal nie uporałaś się z przeszłością. A Camila może ci w tym pomóc. Jest z tobą bliżej niż ktokolwiek wcześniej.

- Więc, co mam zrobić według ciebie? - marszczę brwi. Niemal czuję, jak krzesło pali mnie niemiłosiernie. Wiem, że nie powinnam siedzieć tutaj, tylko być w drodze na plan i całować się z Camilą.

- Zabierz ją do siebie, zrób kolację, a gdy będziesz czuła się bardziej pewnie, opowiedz o swojej przeszłości - zerka na mnie z delikatnym uśmiechem. Nagle odzyskuję dobry humor. Przecież to mogę zrobić.

- Dziękuję, Ash - uśmiecham się szeroko. - Tak właśnie zrobię.
3 marca część 3

Przyciągam kobietę do pocałunku w momencie, gdy moje plecy zderzają się z drzwiami. Dłońmi od razu wędruję na jej biodra i wciągam nas do sypialni. W czasie drogi nauczycielka ściąga z nas wszystkie ubrania, aż zostajemy nagie.

Powoli popycham nas na łóżko i zawisam nad nią. Napieram na jej usta, całując ją namiętnie. Nauczycielka uśmiecha się przez pocałunek, obejmując mnie za kark.

- Mam na Ciebie ochotę - szepcze, wypychając biodra w moją stronę. Mruczę cicho i zaczynam całować jej szyję. Brunetka wplątuje palce w moje włosy i ciągnie za nie.

Powoli muskam jej skórę, zostawiając po sobie drobne ślady. Od czasu do czasu przygryzając jej szyję. Następnie zjeżdżam na piersi, łapiąc w usta jej sutek. Kobieta wygina się w łuk, wbijając mi paznokcie w ramiona.

Moja dłoń wędruje do jej kobiecości, masując ją powoli. Brunetka przyciąga mnie do siebie za pośladki, więc swobodnie układam się między jej udami. Camila rozkłada bardziej nogi, wypychając biodra w moją stronę. Powoli ocieram nasze łechtaczki o siebie, ściskając jej dłonie. Czuję jaka jest mokra, a jej soczki wylewają się aż na uda.

- Tak dobrze cię czuć - sapie, wbijając mi paznokcie w pośladki. Jęczę cicho i dociskam się do niej centralnie, a odgłos naszych soków rozlega się przy każdym pchnięciu.

- Cholera, Camz - skomlę, opierając się na dłoniach po obu stronach jej głowy. Spoglądam Camili prosto w oczy i nie mija chwila, a obie dochodzimy, jęcząc swoje imiona.

Opadam na brunetkę, a ta przyciąga mnie bliżej i całuje w czoło.

- Tęskniłam za tym - szepcze, obejmując mnie w talii. - I za tym, jak za każdym razem się we mnie wtulałaś - uśmiecha się lekko, muskając delikatnie moje usta. - Tego nie można porównać do niczego innego na tym świecie.

- Camz... - biorę głęboki oddech. - Koch... Kochanie, ja też tęskniłam - mruczę, rezygnując ze swojego poprzedniego pomysłu.

- I nie odchodź więcej - głaszcze mnie po policzku, więc wtulam się w jej dłoń. - Cokolwiek będzie się działo, poradzimy sobie razem.

- Tak - uśmiecham się i całuję ją czule. Kobieta nie przestaje mnie głaskać, uśmiechając się cały czas.

- Randka? - proponuje, ciągnąć delikatnie za moją wargę, a ja chichoczę i kiwam lekko głową.
Dla Ciebie

Dam tej dziewczynie wszystko, czego zapragnie

Zaprowadzę przed ołtarz i uczynię swoją żoną

Dam jej wszystko, na co ma ochotę

I te obrączki szczerozłote

Które połączą nasze ciała

A serca gorące złączy miłość

Dam jej wszystko, co najlepsze

Mały kawałek nieba

Myślę o niej w dzień i w nocy

I tak bardzo kocham patrzeć w jej oczy

Tylko przy niej mam swoją własną rzeczywistość

Tylko z nią pragnę być

I dam jej wszystkie skarby z ziemi

Bo gdy tylko ją zobaczyłam

W sercu pojawiła się jakaś awaria

A ja wciąż kocham ją jak wariatka
I'm on fire

Twoje palce w moich włosach

Przyciągające spojrzenie

Jestem w ogniu, kochanie

Lecisz do mnie jak ćma

Nie mam jak się przed tym bronić

Ten żar jest zbyt intensywny

Wystarczy, że mnie dotykasz

A mój zdrowy rozsądek znika

Moje zmysły się rozszalały

Jesteś najmocniejszym afrodyzjakiem

Nigdy bym nie pomyślała, że ktokolwiek będzie tak na mnie działał
Darling, I'm amazed

Darling, I'm amazed at the way you loved me all the time

I'm amazed at the way you pulled me out of time

You're the only woman who could ever help me

Darling, I'm a girl, maybe I'm a lonely girl

Who's in the middle of something

That she doesn't really understand

I'm amazed at the way I really need you

Baby, won't you help me to understand?
Camila Cabello - ciekawostki

1. Potrafi grać na gitarze.
2. Kocha jeść.
3. Nigdy nie farbowała włosów.
4. Waży około 50 kg.
5. Ma 157,5 cm wzrostu.
6. Numer buta - 37.
7. Jej ulubiony kolor to niebieski.
8. Nie ma prawa jazdy.
9. Uwielbia czekoladę.
10. Najlepiej dogadywała się z Dinah.
11. Ma dwa psy - Ringo i Milo.
12. Ma dwie oktawy głosu.
13. Jej znak zodiaku to Ryby.
14. Nosi ubrania XS.
15. Ma wszystkie albumy Demi.
16. Spotykała się z Austin'em Mahone.
17. Przez swoją młodszą siostrę nazywana jest Kaki.
18. Uwielbia  Demi Lovato, Eda Sheerana, One Direction, Little Mix, Alejandra Sanza, Celię Cruz, Taylor Swift, Johna Mayera, Justina Biebera.
19. Uwielbia pizzę hawajską.
20. Chciałaby zostać dentystką, dziennikarką lub pisarką.

Media społecznościowe:

* Snapchat: camilacabello
* Twitter: https://twitter.com/camilacabello97
* Instagram: https://instagram.com/camila\_cabello/
* Tumblr: waakeme-up
Epilog: Młode wilki

Zdecydowanie wszystko poszło zgodnie z planem. One szczęśliwe, wychowujące swoje dwie córeczki i za każdym dniem zakochane w sobie coraz bardziej. Lata mijały, lecz dziewczyny wciąż pozostawały beztroskie.

Siedziała na swoim ulubionym niebieskim motorze i łapała wiatr we włosy. Była szczęśliwa, zwłaszcza, że za nią z tyłu siedziała jej żona. Camila obejmowała talię szatynki, spoglądając co chwila to tyłu. Mała Lena trzymała się kurczowo swojej starszej siostry Michelle, która jechała za rodzicami również na swoim ulubionym motorze. Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie fakt, że przez niedopatrzenie wjechały w ulicę jednokierunkową.

\*\*\*

***Max's POV***

- Była moją przyjaciółką, była moją kuzynką, ale to nic w porównaniu do tego, że była najlepszą matką i żoną na całym świecie - w moich oczach już dawno zagościły łzy, które właśnie teraz wypuściłem. Zgniotłem kartkę ze swoją przemową, uznając ją za głupotę, przecież i tak powiem co innego. - Ten wypadek, który zdarzył się kilka dni temu jest dowodem na to jak bardzo Lauren i Camila się kochały, jak bardzo kochały swoje dzieci. Jak coś robić to razem, prawda? - zaśmiałem się gorzko. Ludzie zebrani na pogrzebie czterech najważniejszych osób w moim życiu, spojrzeli po sobie ze współczuciem. Z roztargnieniem wyrzuciłem kartkę do kieszeni marynarki i objąłem dłonią mikrofon. - Wiecie, jakie słowa krążą teraz w mojej głowie? Jakby w moich uszach rozbrzmiewał głos Lauren Michelle Jauregui w własnej osobie. "Jeśli to sprawiło, że jesteśmy wszystkie razem, szczęśliwe i bezpieczne, to bez zastanowienia zrobiłabym to samo". - spojrzałem na swoją dziewczynę, która w tej chwili wycierała załzawione oczy moją lnianą chusteczką.
Chapter XI

Błogie ciepło przeszywa całe moje ciało, gdy leżę w silnych ramionach najpiękniejszej dziewczyny na świecie. Lauren poprosiła Marka i ekipę, żeby dali nam trochę czasu na ochłonięcie. Zrobili to dość niechętnie, jednak nikt nie odważył się zakłócić naszego spokoju.

Wsłuchiwałam się w powolne bicie serca szatynki, mając zamknięte oczy i będąc kompletnie wyczerpana. To mnie jednak uspokajało. Dodatkowo dłoń zielonookiej, głaszcząca moje plecy, wprowadzała mnie w cudowny stan. Nie chciałam się nigdzie stąd ruszać. A raczej nie chciałam rozstawać się z Jauregui nawet na chwilę.

- Masz jakieś plany na potem? - pyta cicho, wsuwając mi palce we włosy. Niemal zamruczałam, kiedy delikatnie je przeczesała. Wyczuwam jej uśmiech na moją reakcję. - Chcesz wyskoczyć na kawę?

- Chętnie - mówię, jeszcze chwilę przytulając się do niej mocno. Później stopniowo się prostuję i zerkam na dziewczynę. Zdecydowanie wolę być bliżej niej. - Myślisz, że Mark da nam na dzisiaj spokój?

- Jeśli zaraz się nie ubierzesz, to nawet jego obecność nie przeszkodzi mi zrobić z tobą, co tylko zechcę - sapie mi cicho do ucha, obejmując ramionami moją talię. Drgam lekko na jej słowa i rumienię się mocno. Tylko Lauren potrafi powiedzieć coś tak seksownego.

- Um... Zaraz wrócę - szepczę nieśmiało i idę do garderoby.

\*\*\*

Lauren's POV

*- Chcesz się stąd wydostać, mała dziwko? - jego głos odbija się echem od ścian. Przeszywa mnie dreszcz.*

*Wszyscy spuszczają wzrok. Mężczyzna zagradza mi drogę, opierając się dłonią o futrynę. Zaciskam mocniej palce na pasku torby i zerkam na niego niepewnie. Zauważam błysk triumfu w jego oczach. To nie dzieje się naprawdę.*

*- Wiesz, że stąd nie ma ucieczki? - unosi brew. - Albo oddawaj kasę i wypad.*

*- Nie - przeciskam się przez niego gwałtownie. Chyba się tego nie spodziewa, bo traci na chwilę równowagę. Jednak w krótkim czasie jego dłoń zaciska się na mojej lewej kostce, powodując upadek.*

*Wszyscy wiedzą, że Ethanowi nie należy się sprzeciwiać. Prawdopodobnie popełniłam najgorszy błąd swojego życia, ale nie przejmuję się tym teraz. Już mi nie zależy. Wreszcie wyrwę się z tej dziury.*

*- Pożałujesz jeszcze tego! - warczy, a palcami sięga po coś błyszczącego. Rwący ból przeszywa moje udo, gdy nagle wbija mi nóż. Właściwie pod wpływem adrenaliny wyrywam się z silnego uścisku mężczyzny.*

*Blizna. Biała, szeroka, ciągnąca się przez całe udo blizna. Jedyne, co mi pozostało.*

- Lauren? - ktoś potrząsa moim ramieniem, aż otwieram oczy. Spoglądam na brunetkę, siadając gwałtownie. - Krzyczałaś przez sen. Wszystko w porządku?

- Zasnęłam? - marszczę brwi i przecieram twarz dłonią. - Przepraszam, to ze zmęczenia. Nie sypiam ostatnio najlepiej.

Brązowooka z czułością przebiega palcami po moich włosach. Jej wzrok wyraża zmartwienie, a jednocześnie wyraża troskę. Mogłabym po prostu położyć głowę na jej kolanach, zamknąć oczy i...

- Chodź, pojedziemy do mnie.
Diamenty

Wszystko, czego chcę to kochać się z tobą

Wróćmy do naszego domu i zasłońmy zasłony

Muzyka już leci w stereo

Kochajmy się tak słodko

Moja śliczna dziewczyno

Dam Ci cały świat

Dam wszystko, co zechcesz

Może lody i kino?

Później wspólne bambino

Pobudzimy wytwory wyobraźni

Miłość do Ciebie to cały mój skarb

Bo twoje oczy są jak diamenty

A ciało jak brylanty

Jakie perły świata Ci oddać, kochanie?
Spider Child

The **Spider Child** is an NPC in *Beware*.

## Description

She is a young child (approximately 10-12-years-old based on size) wearing an outfit that makes her appear like a spider. Her headpiece covers her eyes and features four luminescent fake eyes (or possibly goggles) while her outfit features pieces of reflective material that resemble spider legs. Her appearance can be startling as her spider "appendages" as well as her "eyes" glow in the dark, and, at first glance, she may indeed look like a massive spider in your headlights. However, she is quite harmless, even friendly, and will approach you for help to find the Hazmat Child.

## Gameplay

She is found wandering in the woods once the first power switch has been turned on. When you are near her area, you will notice lots of white spiders on the forest floor. When approached by your vehicle, she will flee with great speed. However, if you go near her and stay still, she will come up to your vehicle and get into the front passenger seat.

If you then take her to her home in one of the campers under a lattice of what appear to be Christmas lights, she will exit the vehicle and run to his camper, returning with a photograph of her next to a much smaller child in an orange hooded suit, possibly a younger brother. She once again gets in the passenger seat.

In order to find the other child, you must tail the mysterious Bus which roams the map. Turn off your lights and maintain a fair distance so that the Bus will come to a stop and its passengers will disembark. The Spider Child then exits the vehicle when the young child is seen approaching. Together they return to the vehicle and the other child sits in the back seat. The Bus passengers will make no attempt to reclaim the child and will continue their unknown work as usual.

## Story

Her home is where the Old Man's car spawns with the Child, implying she may be the Old Man and Babushka's grandchild as well and the Child's oldest sibling.

## Trivia

Judging by height, she is the oldest of the three known child characters

According to the game files, her name is Amla
Carpe diem, kochanie

Ulotna jak wiatr

Piękna jak noc

Ukryję się w twoim blasku

Bo bardzo boję się ciemności

Jesteś moim talizmanem

Tylko przy tobie nie boję się niczego

Tylko ty odstraszasz złe sny

Potrzebuję Cię jak powietrza

Nie potrafię bez Ciebie funkcjonować

Moje serce bije tylko dla Ciebie

A moje myśli skupiają się wyłącznie wokół twojej osoby

Kocham Cię tak bardzo

Bo każdy chce miłości

Na jaką zasługuje

Niebo mi daj

A ja pokaże Ci cały świat

W którym jesteśmy tylko MY

I nikt więcej

Ucieknijmy do gwiazd

Oddajmy się wszystkim pokusom

Żyjmy tak jakby nie miało być jutra

Carpe diem, kochanie!
Czym jest szczęście?

Szczęście jest pojęciem względnym

Ukazuje się w najmniej przewidzianych momentach

Szczęście to jej uśmiech o poranku

Drobne gesty pokazujące miłość

Czułe słowa szeptane na dzień dobry

Delikatne pocałunki wyrażające niepewność

Zmysłowy dotyk, który daje bliskość

Szczęście to cała ona w najprostszej odsłonie

Mogłaby stać nago, a i tak będziesz się martwił, czy nie jest jej zimno

Szczęście to miłość w całej okazałości

Poczucie bezpieczeństwa przy ukochanej osobie

Bose kroki rano w kuchni

Piękne wspomnienia kształtujące przyszłość

Zasypianie w swoich ramionach

Szczęście to MY
Błędy

***"Moja historia nie jest smutna, bo jej źródło było dla mnie szczęśliwe i przyniosło chwile, o których nie zapomnę do końca. Smutne jest tylko odrzucenie, które jest jedynie fragmentem całości."***

Dziś wypijemy za błędy

Chociaż pewnie zabraknie nam nocy

I alkoholu

Każdy z nas popełnił ich za dużo

Lecz niektórzy żałują

Więc dlaczego karma wraca?

Dlaczego nie jesteś taki sprawiedliwy, Boże?

I karzesz nieodpowiednich ludzi

Którzy cierpią niewinnie

Nigdy więcej nas nie osądzaj

Sami zrobimy to lepiej
Chapter Thirteen

- Wiedziałaś, wiedziałaś! - zarzuca mi i wybiega na deszcz.

- Sofii! - wołam. - To nie jest tak... - wzdycham, ale dziewczyna macha jedynie ręką i ucieka w stronę domu. Przecieram twarz dłońmi, czując, jak pierwszej krople deszczu moczą mi włosy.

Chwilę później nad moją głową pojawia się parasol, a przyjemne ciepło jego właścicielki ogrzewa plecy. Odwracam się w stronę Lauren, która uśmiecha się delikatnie. Do mnie. Specjalnie do mnie.

- Dziękuję, że mnie nie wydałaś - szepczę. Szatynka zerka mi uważnie w oczy i pochyla się w moją stronę.

- Ale ja naprawdę tak myślę - przekrzykuje gwar miejski. - Myślałam, że po śmierci rodziców już nigdy... Z nikim... W końcu mam siostrę pod swoją opieką. A potem pojawiłaś się ty. I moje życie wywróciło się do góry nogami - oblizuje usta. - Daj nam szansę.

- Lauren, to nie jest takie proste - mówię cicho, powstrzymując łzy. Nic nie poradzę, że w ciągu tego czasu zaczęłam... Ona zaczęła... Ona stała się kimś ważnym w moim życiu. - Tu nie chodzi tylko o mnie i o ciebie.

- Rozumiem - wciska mi w dłoń parasolkę i wychodzi na deszcz.

- Laur...! - krzyczę za nią, ale szybkim krokiem opuszcza plac, ukrywając się pod marynarką. Wzdycham ciężko i przecieram twarz dłonią. Znowu zjebałam.

\*\*\*

**Lo<3:** Jak się trzyma Dinah?

Zerkam na przyjaciółkę, która przechyla powoli kieliszek za kieliszkiem. Rozsiadam się wygodnie w fotelu i bawię się pustą szklanką. Dobrze, że Normani przyjdzie później, bo inaczej by się upiła bardziej.

**C:** Tęskni za Sofii. Chociaż jest zbyt dumna, by to przyznać.

Nalewam sobie soku i wypijam go jednym łykiem. Postanowiłam zachować dzisiaj trzeźwość umysłu, zanim Hansen wpadłaby na jakiś głupi pomysł. Kto wie, co chodzi po głowie pijanej kobiecie.

**Lo<3:** Jakoś na pewno się ułoży. Muszą sobie dać trochę czasu i wyjaśnić to, gdy emocje opadną.

**C:** Miejmy nadzieję. Chcesz wyskoczyć na kawę? W tym całym zawirowaniu dawno nigdzie nie wychodziłyśmy.

**Lo<3:** Jestem za. Wpadnij jutro, to gdzieś nas porwę 😘

**C:** Trzymam za słowo 💕

- Chociaż ty masz cholerne szczęście - blondynka opada przy mnie na drugim fotelu. Zerkam na nią zaskoczona, ale ona uśmiecha się jedynie rozmarzona. - Nie udawaj, że nie wiesz, o czym mówię. Widzę, jak na ciebie patrzy. Jak ty patrzysz na nią. Kochasz ją, Canola - uderza mnie w plecy, aż wszystkie organy mi przeskakują. Zaczynam cicho kaszleć i morduję przyjaciółkę wzrokiem. - Nawet nie próbuj zaprzeczać.
Epilog: Pornostar

**\*Dwa miesiące później\***

- Więc to już nasz ostatni film? - zerkam uważnie na dziewczynę, kiedy zagryza wargę i bawi się nerwowo palcami.

- W życiu nie przepuściłabym analu z tobą w roli głównej - śmieję się cicho, a brunetka rumieni się i chowa twarz we włosach. - A tak serio... - zatrzymuję ją i obejmuję delikatnie w talii. - Zamierzam raz na zawsze skończyć z branżą porno.

- Wiesz, że ludzie i tak będą cię z nią kojarzyć? - Camila zarzuca mi ramiona na kark, opierając się o mnie. - Zostanie ci łatka super pornostar do końca życia.

Wzruszam lekko ramionami. Przyjemny wiatr rozwiewa nasze włosy, na co się uśmiecham i korzystam z okazji, by skraść dziewczynie czuły pocałunek.

- Wiem to - ujmuję jej policzek. - Ale nie jest dla mnie ważne to, co myślą inni. Znalazłam już swoje szczęście przy twoim boku. I nie potrzeba mi niczego więcej.

Usta brunetka wyginają się w szerokim uśmiechu. Odwzajemniam ten gest i puszczam ją ostrożnie. Cabello splata ze sobą nasze dłonie, powoli ruszając naprzód.

- Więc zakończmy ten rozdział na dobre - promienieje. Lubię ją taką widzieć. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy codziennie wprowadzałam ją w taki stan i nigdy mi się to nie znudzi.

Trzymając się za ręce, idziemy do studia nagraniowego. Brązowooka nie oddala się nawet na krok, ciesząc się przy tym promykami słońca. W ostatnim czasie korzystała z tego bardzo często, oczywiście poza przygotowaniami do ślubu.

W garderobie Kate po raz ostatni robi nam szybki makijaż. Na plan filmowy wchodzę jako druga, więc do tego czasu rozglądam się dookoła. W tych ścianach spędziłam około sześć lat. Pozwalam sobie na chwilę sentymentu, analizując wszystko od momentu, gdy tutaj trafiłam. Kim bym się stała, gdyby nie Mark? Prawdopodobnie zgniłabym w starym magazynie wśród szczurów. Albo...

Dotykam kciukiem blizny na sercu. Możliwe, że wróciłabym do domu... Do matki... I przeżywałabym ten cały koszmar od nowa. Albo co gorsza, zakończyłabym swoje życie, wieszając się na kroplówce Taylor.

Na ziemię sprowadza mnie donośny głos reżysera. Czym prędzej ruszam na plan, dostrzegając Camilę w białej pościeli, która idealnie kontrastuje z czerwoną bielizną. Przełykam ciężko ślinę, czując, jak podniecenie wypełnia mi podbrzusze.

Tak kobieta będzie moją przyszłą żoną. Ta kobieta sprawia, że wariuję na jej punkcie. Ta kobieta wpędzi mnie kiedyś do grobu swoim seksapilem. Ta kobieta... Po prostu kocham tą kobietę.
Chapter Fifteen

Lauren's POV

Biorę głęboki oddech, nim wchodzę do domu dziewczyny, używając zapasowego klucza, który mi dała. Wszystko wygląda zupełnie tak samo, jak ostatnio, gdy u niej byłam. Czyżby każdą wolną chwilę spędzała w pracy?

Przecieram twarz dłonią i wchodzę do kuchni. Pierwsze, co postanawiam zrobić, to coś ugotować. Prawdopodobnie znowu zostanie dłużej w pracy, bo ma przesłuchać jakąś uczestniczkę. Wzdycham ciężko. Przynajmniej w weekend mogliby jej odpuścić.

Odkładam swój plecak na krzesło i biorę się za przygotowanie zapiekanki. Staram się za bardzo jej nie nabrudzić, na bieżąco więc zmywam po sobie. Mam nadzieję, że przynajmniej będzie jej smakować.

Kolejny punkt na mojej liście to naprawa szafki. Wyciągam z plecaka młotek oraz gwoździe i powoli ją zbijam. Na koniec także przykręcam uchwyć, a ubrania, które z niej wylatują, układam ładnie na kupkach. Wreszcie wygląda to tak, jak powinno.

Następnie wymieniam rozwalony kontakt i dokręcam nóżkę do kanapy, a książki stawiam na niewielkiej szafce. Żeby się nie przewróciły, podpieram je masywnym wazonem, do którego wkładam bukiet kwiatów. Potem idę do sypialni, gdzie zbijam łóżko kupione dzisiaj. Układam na nim materac dziewczyny i opadam na niego.

Wzdycham ciężko. Zaczynam się zastanawiać, jak można skrzywdzić tak cudowną osobę. Camila zdecydowanie zasługuje na kogoś lepszego niż Lucy.

\*\*\*

Camila's POV

Kiedy zapalam światło, zauważam pierwsze zmiany, jakie zaszły w moim domu. Piękny zapach wiedzie mnie prosto do lodówki. Znajduje się tam przygotowana zapiekanka, więc od razu wstawiam ją do piekarnika.

Po omacku idę do swojej sypialni. Delikatne przebłyski światła z drugiego pokoju padają na sylwetkę szatynki. Uśmiecham się nieznacznie, widząc, jak słodko drzemie na nowym łóżku. Musiała się pewnie nieźle napracować.

Serce ściska mi się boleśnie. Postanawiam nie zakłócać jej snu, więc przechodzę do łazienki. Opieram się dłońmi o umywalkę i zerkam w lustro.

- Więc, Lauren, naopowiadałam Lucy o tobie różnych nieprawdziwych rzeczy, aby była zazdrosna. I by generalnie myślała, że poznałam kogoś fajnego. Ale wyszło zupełnie na odwrót, bo teraz twoja siostra ma przeze mnie kłopoty. A raczej przez to, że reżyserka nie chce się zgodzić na inną piosenkę. I w ogóle naściemniałam jej, że masz własną wytwórnię płytową, co tydzień jeździmy na zakupy do Mediolanu...

Biorę głęboki oddech i przemywam twarz wodą. Następnie opieram czoło o lustro, prawdopodobnie zostawiając na nim ślad. Zaciskam mocno powieki.

- O Boże... - uderzam pięścią w szkło, ale na szczęście się nie rozlatuje. - Jak najmniej szczegółów... Dasz radę.
7 listopada

- Rozgrzewka! - informuje nas pani profesor, a sama bierze zeszyt i wchodzi do kantorka. Oblizuję usta i rozglądam się dookoła, ale każdy jest zajęty sobą. Korzystając z okazji, idę niezauważona za nią.

- Tak myślałam, że przyjdziesz - słyszę jej głos gdzieś z boku, a chwilę później wychodzi z końca kantorka. Przełykam ciężko i zamykam za sobą drzwi, podchodząc do niej. Łapię kobietę za uda i sadzam na stoliku, mocno wpijając się w jej usta.

Całujemy się czule, a zarazem namiętnie. Nauczycielka przesuwa palcami po moich plecach, od czasu do czasu mocniej je drapiąc. Przylegam do niej bardziej, gryząc przy tym jej wargę.

- Stęskniłam się - sapie w jej usta, a kobieta wygina się pod wpływem mojego dotyku na biodrach. Od naszego ostatniego razu minęły zaledwie trzy dni, ale uczucia do brunetki i tak wygrały.

- Szybki numerek, Lo, bo nie mamy za dużo czasu - jęczy i wypycha biodra w moją stronę. Wzdycham cicho i przywieram ustami do jej szyi, całując ją powoli, a dłoń wędruje do jej spodni.

Nie tracąc ani chwili, zaczynam ją powoli masować, a pocałunkami krążę po linii jej dekoltu. Wolną dłonią ściskam i drażnię jej pierś, a palcami drugiej powoli w nią wchodzę. Czuję niedosyt, kiedy kobieta pojękuje, więc wsuwam w nią następny palec, żeby poczuć ją jeszcze lepiej.

- Tak cudownie się na mnie zaciskasz - szepczę jej do ucha, gryząc je lekko. Camila skomli głośniej i wygina się w łuk, oblewając moją dłoń swoimi sokami. Oblizuję usta i poruszam szybciej, pozwalając jej dojść.

Kiedy troszkę normuje oddech, odchylam jej spodnie i wylizuję ją do czysta. Nauczycielka wplątuje palce w moje włosy, oddychając ciężko. Składam jeszcze drobny pocałunek na jej wzgórku, a chwilę później unoszę się do góry i całuję ją delikatnie.

- Wolałabym tego nie kończyć - mruczy cicho, obejmując mnie za kark. - Ale lekcja nadal trwa - chichocze i zeskakuje ze stolika, poprawiając ubrania. Muskam jeszcze delikatnie jej usta, nie mogąc się powstrzymać przed objęciem jej talii. - Wyjdź tylnym wyjściem z kantorka. Udasz, że byłaś w toalecie - kiwam lekko głową, a chwilę potem wychodzę.

Kiedy wchodzę na halę, dziewczyny dalej robią rozgrzewkę. Staję koło Dinah i zaczynam się rozciągać, a przyjaciółka zerka na mnie dosyć dziwnym wzrokiem.

- Czuć seksem - mamrocze, machając ręką i zatykając nos.

- Zamknij się, DJ - warczę. - Chyba nie chcesz, żeby wszyscy wiedzieli, co ty i Normani robicie na lekcjach.
24.11

Jesteś blisko

A zarazem daleko

Oddalasz się z każdym moim krokiem

Wyciągam dłoń

Chcę Cię dotknąć

A ty wtedy znikasz jak sen

Nie wiem już czy żyłam na jawie

Może byłaś tylko moim wymysłem

Szukam odpowiedzi na wiele pytań

Kiedy mi na nie odpowiesz?

Gubię się w życiu

Bo byłaś moim drogowskazem

A teraz nawet nie ma dla mnie światełka w tunelu

Umieram

Powoli

Bez Ciebie
Epilog: Niebo mi daj

- Cześć - szepczę cicho do słuchawki telefonu. Jauregui zaciska dłoń, aż bieleją jej knykcie, a przekrwione oczy spoglądają na mnie bez wyrazu. - Jak się dziś czujesz?

- Daję radę - sapie ledwie. Nagły atak duszności sprawia, że odsuwa się od szyby, zginając się w pół. Zrywam się ze swojego miejsca, ale podchodzi do niej strażnik i niezbyt delikatnym ruchem sadza z powrotem na krześle.

Ostatkiem sił podnosi słuchawkę. Sama wracam na swoje miejsce i obserwuję ją uważnie zmartwiona. Wygląda wręcz żałośnie. Przetłuszczone włosy, przekrwione oczy, liczne zadrapania na twarzy, siniaki. Mam jedynie nadzieję, że rana postrzałowa na udzie się już zagoiła...

Zbliżam się do szyby. Układam na niej dłoń, jakbym chciała dotknąć szatynki. Ta jednak spuszcza głowę i kaszle kilka razy, aż wreszcie spogląda na mnie niepewnie.

- Lo, czy oni... Czy oni cię biją? - ogromna gula rośnie mi w gardle. Zielonooka jedynie mi przytakuje. Nie jestem w stanie wykrztusić z siebie ani słowa. Kraja mi się serce na samą myśl, jak pozostali więźniowie traktują moją ukochaną.

- Jest tu taka jedna... Pobiłam się z nią ostatnio. Wylądowała w szpitalu, założyli jej kilka szwów. Teraz zaskoczyła mnie w nocy - przełyka ślinę, zerkając mi w oczy. Biorę głęboki wdech i zagryzam wnętrze policzka do krwi. Metaliczny posmak rozpływa mi się w ustach, ale nie zwracam na niego uwagi. Paznokcie wolnej dłoni wbijam sobie w udo. - Dostałam metalowym prętem - wskazuje na siniaka na skroni. - Oczywiście, już została przeniesiona do innej celi, ale... Pozostałe więźniarki nie patrzą na mnie zbyt przychylnie.

- Obiecuję... Obiecuję, że już niedługo Cię stąd wyciągnę - szepczę. Szatynka bierze głęboki oddech i również przykłada delikatnie dłoń do szyby, równając ją z moją. - Twój prawnik jest w stanie udowodnić, że działałaś w samoobronie. Rozmawiałam z nim. Wszyscy, dosłownie wszyscy, robimy wszystko, by ci pomóc.

- Jauregui, czas odwiedzin się skończył - strażnik szarpie kobietę gwałtownie za ramię, aż podnosi się. Sama też wstaję i patrzę, jak zostaje popchnięta do innego pomieszczenia.

Wzdycham cicho i zbieram swoją torebkę. Próbuję powstrzymać łzy, kiedy opuszczam budynek. Ręce mi się trzęsą, więc sięgam po swój telefon z zamiarem zadzwonienia do prawnika.

Urządzenie niemal wypada mi z dłoni, gdy zaczyna nagle wibrować. Wzdycham cicho i szybko odbieram, zanim osoba po drugiej stronie się rozmyśli.

- Tak, słucham?

- Pani Camila Cabello? Dzwonię z kliniki ginekologicznej. Przyszły już wyniki i pani doktor prosiła przekazać, że testy krwi wyszły pozytywnie.

- Co to oznacza? - przełykam ciężko ślinę. Czuję nagły atak duszności.

- Gratuluję, jest pani w ciąży.
Chapter Eleven

- Powrót reżyserki Lucy - dziewczyna wygładza koszulę i uśmiecha się do mnie szeroko. Odwzajemniam gest, wysiadając z samochodu.

Ze względu na deszcz, szybkim krokiem wchodzimy do budynku, gdzie ma się odbyć próba ślubu Sofii i Dinah. Wszyscy zajmują już swoje miejsca, więc ruszam powoli do przodu.

- To jest wujek John i ciotka Maria - wskazuję kolejno na swoją rodzinę. - A tę kobietę już znasz - wzdycham, gdy moja matka pojawia się na horyzoncie.

- Gdzie się podziewałyście tyle czasu? - mamrocze, układając dłoń na moich ramionach. - Dzwonię i dzwonię, a ty nic - słyszę wyrzut w jej głosie.

- Przecież smsowałyście - Lauren marszczy brwi. Serce podchodzi mi do gardła. Po raz kolejny ją okłamałam...

- Ale dwa dni temu - unosi teatralnie rękę i przyciąga dziewczynę bliżej do siebie. - Mam dla ciebie misję specjalną.

Kiedy matka ciągnie zielonooką gdzieś w bok, ja w tym czasie podchodzę do Sofii. Nerwowo poprawia suknię ślubną i zerka na mnie. Wzdycham cicho, siadając obok niej na ławeczce.

- Grubo, jest grubo - szepczę jej do ucha.

- No co ty. Został tydzień, jeszcze z piątkę polecę - poprawia stanik. Wywracam oczach i powstrzymuję śmiech.

- Nie o tym mówię - rozglądam się dookoła.

- Wiem, matkę poniosło - bierze bukiet i podaje mi drugi. Wygładzam lekko płatki kwiatów, nie za bardzo wiedząc, co zrobić z dłońmi.

- Dalej niesie - szepczę, oglądając się do tyłu. Zaczynam niekontrolowanie chichotać, aż Sof uderza mnie łokciem w żebra.

- Czy ona zaprosiła moich współpracowników? - kręci lekko głową. - Gdzie, do cholery, jest Dinah? Ileż można się ubierać? - zerka na mnie. - Idź po nią. Masz minutę.

Wywracam oczami i zostawiam swój bukiet na ławeczce, a następnie ruszam w stronę pomieszczenia, gdzie przebiera się moja przyjaciółka. Zastaję tam również Normani, która powoli masuje jej skronie. Obie, jak na zawołanie, spoglądają na mnie, kiedy osuwam się po ścianie.

- Mam mały problem - wzdycham. - Lauren to siostra Taylor - mamroczę, a blondynka zerka na mnie zaskoczona.

- Wow, powoli, a kim jest Lauren? - Normani posyła mi delikatny uśmiech.

- Przyszła niedoszła dziewczyna Camila, która udaje jej byłą - odpowiada Hansen, uśmiechając się niewinnie.

- Udaje też bogatą reżyserkę. Nie wie o tym, że zabiera mnie co tydzień na zakupy do Mediolanu, ma własną wytwórnię płytową, prywatny helikopter i stadninę koni - wzdycham ciężko. - A ja tylko chciałam, by Lucy myślała, że poznałam kogoś fajnego.

- A ona jest fajna? - dopytuje czarnoskóra.

- Ona jest bardzo fajna - uśmiecham się rozmarzona.

- Więc może po prostu powiedz jej prawdę - poklepuje Dinah po ramieniu i podaje jej marynarkę.

- Jak ona powiedziała ci prawdę, to nie miałyście kontaktu od lat - mamroczę. Pamiętam doskonale, jaka załamana była blondynka, gdy dowiedziała się, że Normani jest hetero i bierze ślub.

- Komu jeszcze powiedziałaś? - wzdycha ciężko Kordei, ale widzę po niej, że się nie gniewa.

- Tylko Camili - Hansen bierze głęboki oddech i zakłada marynarkę. - Okej, chodźmy. Zrobię to.
Chapter XV

- Powiesz mi, co się stało? - szepcze cicho dziewczyna w moją klatkę piersiową, gdy leżymy na jej łóżku.

- To przebłyski przeszłości - przytulam ją mocniej, wsuwając nos w jej włosy. Zaciągam się ich zapachem, ponownie odzyskując spokój.

- Mogę ci jakoś pomóc? - przekręca się bardziej na mnie i spogląda mi w oczy. Brązowe tęczówki wyglądają na zatroskane i zmartwione.

- Po prostu bądź - uśmiecham się lekko. Przejeżdżam czule palcami po jej szczęce, aż wreszcie łączę nasze usta w spragnionym pocałunku.

Dziewczyna od razu go oddaje, zarzucając mi ramiona na kark. Obejmuję ją w talii i przyciągam bliżej. Stopniowo jednak dawkuję każdą pieszczotę, aby nie rzucić się na nią, jak w garderobie.

Odrywam się od Camili kilka minut później. Brunetka wygląda na nieco rozkojarzoną i nieobecną. Chichoczę na to cicho, po raz kolejny uświadamiając sobie, jak na nią wpływam.

- Hej, tylko nie mdlej jak Dinah - śmieję się i pstrykam ją w nos. Cabello płonie ogromnym rumieńcem i chowa twarz w moją szyję. Przechodzą mnie przyjemne dreszcze, kiedy ciepły oddech owiewa mi skórę. - Camz...

- Mogę? - oblizuje usta, aż czuję koniuszek jej języka na swojej krtani. Jęczę na to cicho, będąc w stanie jedynie przytaknąć.

Brązowooka nie traci ani chwili i zaczyna mnie tam całować. Skomlę, kiedy odkrywa mój czuły punkt i zarazem fetysz. Członek reaguje niemal natychmiast. Nawet on wie, że brunetka jest tuż obok.

Prawie spuszczam się, gdy dziewczyna zasysa moją skórę, robiąc piekącą malinkę. Jej dłonie śmiało wędrują po moim ciele, zatrzymując się w okolicy klatki piersiowej.

- A tu mogę? - spogląda mi w oczy, uśmiechając się niewinnie.

- Proszę - sprawnie ściągam z siebie koszulkę i stanik, patrząc na dziewczynę. Ta oblizuje usta i wlepia wzrok w moje piersi jak zahipnotyzowana.

Z ogromną czułością sięga po jeden z sutków, przejeżdżając po nim kciukiem. Syczę cicho i wypycham biodra. Mogę się jedynie domyślać, jak mokre są bokserki.

Brunetka zaczyna powoli pieścić moją klatkę piersiową, od czasu do czasu się ocierając. Pozbywam się także jej garderoby, aby móc swodobnie ją dotykać.

- Chcę cię poczuć - sapie cicho, łapiąc w dłoń mojego penisa.

Unoszę biodra, dotykając w tym samym czasie jej kobiecości. Jest mokra. Bardzo mokra. Soczki spływają po moich palcach, mocząc też prześcieradło. Camila wygina się w łuk, jęcząc przeciągle.

Porusza na mnie dłonią w górę i dół, podczas gdy masuję jej łechtaczkę. Kiedy stopniowo zwiększam tempo pieszczot, dziewczyna ulega temu i pociera szybciej członka. Przygryzam wargę, drżąc na całym ciele, a ruchy brunetki tylko bardziej nakręcają.

Wbijam się w nią ostrożnie jednym palcem, przez co kwili i muska kciukiem główkę penisa. Skomlę, przyspieszając ruchy. Brązowooka zaciska się na mnie, dochodząc mocno. Zatrzymuję jej dłoń i spuszczam się na swój brzuch. Camila opada z uśmiechem na moje ciało, wtulając się.

- Obiecaj mi, że Dinah nie wpadnie tu zaraz - uśmiecham się i całuję ją w czoło. Śmieje się cicho, układając głowę na moim ramieniu.

- Kocham cię, Lauren - szepcze, będąc już na granicy snu.