Aono, Hintaro

**Hintaro Aono** – japoński szlachcic, pasażer pierwszej klasy "Lewiatana".

Aono jest jednym z pierwszoosobowych narratorów powieści "Lewiatan". Część wydarzeń przedstawiona jest w postaci dziennika spisywanego przez Japończyka.

## Wygląd

Aono jest opisany jako niewysoki, szczupły Azjata o trudnym do określenia wieku. Miał rzadkie wąsiki, bystre skośne oczy i smukłe ciało. Po statku chodził w drewnianych klapkach, lekkiej jukacie i bez spodni. W trakcie wydarzeń z powieści "Lewiatan" miał 27 lat.

## Życiorys

Hintaro urodził się około roku 1851 jako trzeci syn swojego ojca, głowy rodu Aono. Pochodził z Kagoshimy, miasta leżącego obok Nagasaki w księstwie Satsuma. Jego rodzina od pięciuset lat była samurajami. Byli bardzo starym i wpływowym rodem.

W 1871 roku z woli ojca Hintaro został wysłany do Francji na studia medyczne, co odebrał jako hańbę, gdyż w odróżnieniu od dwóch starszych braci nie zostałby wojskowym. Najstarszy z braci został wysłany do szkoły marynarski wojennej w Anglii, co było postrzegano jako ogromny honor, gdyż służba w cesarskiej flocie była uważana za najbardziej zaszczytną. Drugi z braci został wysłany do akademii wojskowej w Niemczech, gdyż armia japońska miała reformować się na wzór niemieckiej. Aono był bardzo dumny z obu swoich braci. Mimo wewnętrznego sprzeciwu Hintaro uszanował decyzję ojca, którego wola była najważniejsza. Przed wyruszeniem do Europy Hintaro został wyswatany z Kioko-san, którą miał poślubić po powrocie do ojczyzny, gdy dziewczyna będzie miała 14-15 lat.

W latach 1871-1878 Aono studiował medycynę na akademii w Sorbonie. 19 marca 1878 roku wsiadł w Southampton na pokład "Lewiatana" płynącego do Indii. Hintaro wstydził się bycia lekarzem, więc na pokładzie statku podawał się za oficera wojskowego, absolwenta akademii Saint-Cyr. Przed wypłynięciem do Azji Japończyk wyrzucił swój złoty znaczek wieloryba, gdyż widniały na nim litery JAP, które były znakiem kompanii morskiej Jasper-Artaud Partnership. Jednak Aono odczytał je jako słowo "Jap" będące obraźliwym określeniem Japończyków stosowanym przez Europejczyków. Hintaro czułby się upokorzony, nosząc przywieszkę, więc pozbył się jej. Ze względu na brak znaczka komisarz Gauche od razu zwrócił uwagę na Azjatę i polecił umieścić go w salonie "Windsor" jako jednego z głównych podejrzanych o morderstwa na rue de Grenelle. Gdy Gauche zapytał go o brakującego złotego wieloryba, Hintaro odebrał to jako celową uwagę, która miała go zhańbić i wybiegł z jadalni.

Aono podczas postoju w Port Saidzie kupił na bazarze pół setki egipskich tykw. Były one wielkości głowy i były bardzo twarde. Azjata rozłupywał je jednym ciosem w ramach ćwiczeń fizycznych i duchowych.

5 kwietnia Hintaro zorientował się, że z jego torby lekarskiej zniknął jego najlepszy skalpel, co wprawiło go w niepokój. Ostrze zostało skradzione przez zbiegłego czarnoskórego niewolnika z plemienia Idanga, lecz Aono tego nie wiedział. Podczas obiadu Japończyk został zapytany przez Fandorina o japońską armię, przez co wpadł w panikę, gdyż rozmowa na ten temat mogła ujawnić, że wcale nie jest oficerem. Hintaro wybiegł z jadalni i udał się na pokład szalupowy, gdzie zajął się fizycznymi ćwiczeniami, co pomagała mu uspokoić się i zastanowić nad problemami. Wkrótce wpadł na pomysł, że powie Rosjaninowi, że jako oficerom nie wolno im rozmawiać z cudzoziemcami na temat japońskiej armii. Podczas kolacji Aono rozmawiał z Erastem Pietrowiczem na temat gimnastyki, gdyż obaj mężczyźni już wcześniej zauważyli, że interesują się ćwiczeniami fizycznymi, więc mieli wspólny temat do rozmowy. Po kolacji Hinatro jako ostatni przybiegł z salonu, słysząc krzyk madame Clébère. Jako obcokrajowiec nie od razu zrozumiał wykrzykiwane słowa, więc najpóźniej pojął powód zamieszania. Po rzekomym ataku Murzyna na żonę bankiera Aono zbadał ją, ale nie znalazł żadnych śladów napaści na jej ciele, a w zgięciach łokci dostrzegł ślady po ukłuciach igieł. Japończyk chciał podzielić się z pozostałymi swoimi spostrzeżeniami, lecz madame Clébère zwróciła uwagę, że przybiegł z salonu jako ostatni, więc jest tchórzem. Upokorzony Hintaro wrócił do swojej kajuty, gdzie oddał się rozłupywaniu tykw egipskich, aby pozbyć się wewnętrznego gniewu. Pod pretekstem zobaczenia japońskich rysunków do Aono przyszła miss Stamp, która zauważyła, że mężczyzna jednym ciosem roztrzaskiwał twardą tykwę, więc kobieta zaczęła podejrzewać, że to Azjata zabił lorda Littleby, gdyż jego siła pozwoliłaby mu gołymi rękami rozłupać ludzką głowę. Później Aono dyskretnie zapytał doktora Truffo, czy to on szczepił żonę bankiera, ale pokładowy lekarz zaprzeczył. Od tego momentu Japończyk jako pierwszy zaczął podejrzewać madame Clébère, gdyż jego zdaniem była ona silną i zdrową kobietą a zachowywała się jakby była słaba i źle się czuła, więc Azjata domyślał się, że kobieta coś ukrywa.

Wraz z upływającym rejsem Japończyk zaczął darzyć Fandorina co raz większym szacunkiem, gdyż zrozumiał, że Erast Pietrowicz jako Rosjanin łączył w sobie natury europejską i azjatycką.

Ostatecznie 8 kwietnia Hintaro podzielił się z komisarzem swoimi podejrzeniami co do żony bankiera.

Gdy 14 kwietnia podczas kolacji rozległ się alarm pożarowy, Aono pobiegł do kajuty, skąd wrócił, niosąc kolorowy węzełek. Nie wiadomo, co znajdowało się w środku.

Następnego dnia Gauche wraz z indyjską policją kolonialną aresztowali Hintaro pod zarzutem zabójstwa profesora Sweetchilda, lorda Littleby oraz jego służby. Śledczy podczas przeszukania kajuty Azjaty znaleźli w niej rozłupane tykwy, więc byli świadomi, że Aono mógłby zabić lorda. Znaleźli również torbę lekarską z brakującym skalpelem, więc zaczęli podejrzewać, że Japończyk celowo ukrywał swoją prawdziwą profesję, aby odsunąć od siebie podejrzenia, skoro śledczy domyślili się już, że służba lorda Littleby została zamordowana przez kogoś, kto znał się na medycynie. Brakujący skalpel sugerował, że Hintaro zabił profesora Sweetchilda, a następnie pozbył się narzędzia zbrodni. Podczas aresztowania Aono zaatakował inspektora Jacksona, wytrącając mu pistolet z ręki, po czym chciał wybiec z salonu, aby popełnić samobójstwo, co miałoby uratować go przed hańbą w postaci niesłusznego oskarżenia o zbrodnie. Za drzwiami czekali policjanci, którzy zatrzymali Hintaro. Jednak Azjata nie został wyprowadzony ze statku, gdyż Fandorin wziął go w obronę i udowodnił, że Japończyk nie był mordercą.

Po tym wydarzeniu Hintaro uznał Erasta Pietrowicza za swojego *onjin* i zawdzięczał mu życie. Azjata był gotowy służyć Rosjaninowi, ale Fandorin nie pojmował powagi tej deklaracji i odpowiedział, że Aono może się odwdzięczyć, ucząc go języka japońskiego. Japończyk przeżył przemianę wewnętrzną, gdyż zrozumiał, że w nim samym żyje nie tylko on, ale także wszystko inne, co istnieje, a i w tym wszystkim, co istnieje żyje również on sam, czyli jestt częścią Jedności. Od czasu wyjścia na jaw, że Aono nie jest mordercą, a w dodatku jest lekarzem "windsorczycy" zaczęli patrzeć na niego inaczej. Zaczęli go lubić i szanować. Nawet madame Clébère wydawała się darzyć go sympatią. Od tego momentu Hintaro zaczął uważać, że nikt spośród "windsorczyków" nie jest mordercą, gdyż państwo Truffo byli zbyt dobroduszni, aby skrzywdzić kogokolwiek. Milford-Stokes bywał nerwowy, ale Aono dostrzegł w jego oczach ogromne cierpienie i wiedział, że ktoś o takim spojrzeniu nie mógłby zabić człowieka. Madame Clébère nie mogła zamordować profesora, bo jako jedyna została z komisarzem w salonie. Natomiast miss Stamp była zbyt delikatna, aby własnymi rękami popełnić morderstwo.

Gdy 15 kwietnia kapitan Cliff stracił przytomność, Aono zbadał go i stwierdził, że mężczyzna doznał wylewu krwi do mózgu i należy go jak najszybciej przetransportować do szpitala. Tę diagnozę potwierdził doktor Truffo.

19 kwietnia pan Aono razem z panią Truffo, Fandorinem i madame Clébère poszedł obejrzeć ciało Régnier, który rzekomo popełnił samobójstwo. Gdy Maria Saintfontaine zaatakowała Fandorina nożem do owoców, Hintaro stanął w obronie Rosjanina i kopnięciem wytrącił ostrze z ręki napastniczki. Po chwili został postrzelony przez Marię. Jednak kula ledwie drasnęła płuco i utkwiła w dolnej części prawej łopatki. Aono przeprosił doktora Truffo, że ten będzie musiał go operować. Fandorin oznajmił Japończykowi, że już nie jest *onjin*, bo Hintaro spłacił swój dług, co Azjata przyjął z uśmiechem.

## Charakter

Pan Aono wyznawał zasadę, że lepiej jest milczeć niż powiedzieć coś głupiego i narazić się na śmieszność. Z tego powodu Hintaro w towarzystwie przeważnie nic nie mówił i rzadko się odzywał.

Lubił oddawać się ćwiczeniom fizycznym. Ćwiczył, gdy wpadał w gniew i musiał odzyskać wewnętrzny spokój. Uważał, że doskonałość fizyczna nie ma większego znaczenia, gdyż pojawia się w ślad za duchową jak wagony za parowozem. Hintaro twierdził, że wschodnia gimnastyka zdecydowanie przewyższa zachodnią.

Aono uważał, że Europejczycy są niedoścignionymi ekspertami we wszystkim, co dotyczy wiedzy, ale Azjaci posiadają mądrość. Twierdził, że dla Europejczyków podróż jest ważniejsza od celu, a Azjaci zawsze pamiętają, do czego dążą. Dzięki temu Europejczycy zawsze zwyciężają w drobnych potyczkach, ale to Azjaci wygrywają na końcu. Zdaniem Aono Europejczycy byli zbyt wielkimi indywidualistami i nie myśleli o sobie jako o jednym społeczeństwie, za często myśleli "ja", a za rzadko "my", przez co nie mogli poznawać sytuacji z różnych punktów widzenia.

Jak każdy Japończyk, był posłuszny cesarzowi. Uważał, że cesarz, przeprowadzając rewolucję Meiji, odważył się na ogromny eksperyment: połączenie wschodniej mądrości z zachodnią wiedzą. Aono uważał, że Rosja ma wiele wspólnego z Japonią, bo także jest rozdarta między Zachodem i Wschodem, ale w odróżnieniu od Japonii stara się stać europejskim krajem i porzucić swoje azjatyckie korzenie. Aono twierdził, że Rosja ma szanse stać się wielkim mocarstwem, jeżeli podąży drogą Japonii.

Uważał, że japońscy samuraje wcale nie przepadli przez to, że cesarz wprowadził politykę równych szans i zakazał nosić przy pasie dwa miecze. Działania cesarza zdaniem Aono miały oznaczać, że cały naród japoński został awansowany do stanu samurajskiego, więc Japończycy nie powinni toczyć między sobą wewnętrznych sporów, lecz zjednoczyć się w walce przeciwko reszcie świata.

Aono uważał, że nie ma niczego niehonorowego w walce z kobietą, gdyż kobiety potrafią walczyć nie gorzej od mężczyzn. Jednak walcząc z kobietą, należy posługiwać się kobiecą bronią, a walcząc z mężczyzną, bronią męską.

Uważał, że człowiek, któremu powierzono zadanie, nie ma prawa kierować się uczuciami natury osobistej. Szczególnie jeśli jest kapitanem i odpowiada za statek. Zdaniem Aono sensem i obowiązkiem władzy jest walka z chaosem i budowanie harmonii.

Jako Japończyk Hintaro postrzegał służbę w wojsku za jedyne zaszczytne zajęcia dla potomka samurajskiego rodu. Z tego powodu bardzo wstydził się tego, że sam nie był wojskowym, ale lekarzem.

Nie lubił Europejczyków, których uważał za barbarzyńców. Nie lubił także europejskich zwyczajów.

Miał w zwyczaju po posiłku wyciągać papierową serwetkę, głośno w nią smarkać, a potem starannie zmiętą odkładać na brzeg talerza - rytuał ten przyprawiał pozostałych stołowników o mdłości. Hintaro uważał, że kilkukrotne korzystanie z jednej chusteczki do nosa jest obrzydliwe.

## Ciekawostki

* Na pokładzie "Lewiatana" Aono mieszkał w kajucie numer 24 o powierzchni dwustu stóp kwadratowych. W powieści występuje nieścisłość, gdyż pojawia się informacja, że miss Stamp również mieszkała w kajucie numer 24.