Igor Petrovic - Czym ona dla mnie jest?

Igor siedział w kajucie oparty o ścianę. Jego nieobecny wzrok spoglądał to na zdjęcie, które trzymał w ręce, to za małe okrągłe okno: na wzburzone Morze Północne, którym wracali do domu, a raczej do szkoły: do Durmstrangu. Jego myśli były tak samo niespokojne jak wody na które patrzał. Podróż, turniej, uczucia, emocje, tęsknota, ambicja, zawiedzione oczekiwania - to wszystko mieszało się w jego głowie tworząc sztorm myśli i obrazów.

Chłopak nagle się poruszył, jakby w jego głowie pojawił się plan, myśl, która poprowadziła go do działania. Chwycił za jeden ze swoich notesów i wyrwał z niego kilka kartek. Chwycił za pióro i atrament. Bez pomocy magii zaczął pisać. Dźwięk szeleszczącego papieru wypełnił kajutę.

*"Marion*

*Od blisko godziny wpatruję się w twoje zdjęcie. Nie cierpię naginać swoich myśli do pisania listów, znacznie lepiej idzie mi pisanie tekstów w innej formie. Muszę się jednak wziąć w garść. Wiatr kłębi się w mojej kajucie, słyszę ryk wzburzonego morza. Powinienem odpoczywać, przygotowywać się psychicznie na powrót do Durmstrangu, a jednak siedzę tutaj wpatrując się w twoją twarz.*

*Myślałem, że zima mi nie straszna. Jestem Rosjaninem, wychowałem się w miejscu gdzie nawet latem chłód bywa irytujący.  Jednak przez ostatnie pół roku przywykłem do ciepła, zarówno klimatu wysp jak i twojego ciała, dotyku. Teraz, będąc tu sam, w drodzę do domu czuję jak zimno wdziera mi się do głowy.*

*Powinienem odpoczywać, powinienem nie myśleć o tobie tyle, bo jeszcze długa rozłąka przed nami, a jednak wciąż staje mi przed oczyma twoja twarz, tamtego dnia, tamtego wieczora: w namiocie nad jeziorem.*

*Od tamtej pory zadaję sobie jedno pytanie: Czym ona dla mnie jest?*

*Piszę ten list, bo znalazłem odpowiedź, tutaj pośrodku Morza Północnego, w zimnej kajucie, przy wiejącym wietrze.*

*Wracam do Szkoły, którą reprezentowałem. Szkoły, która nie znosi porażki. Szkoły, która zawsze musi być najlepszą i tępi każdą oznakę słabości. Zawsze byłem najlepszy, zawsze stawiano mnie za przykład. Dyrektor w przemowach często mawiał: “Patrzcie na niego. Bądźcie jak on.” I taki byłem. Perfekcyjny uczeń Durmstrangu.*

*Jednak teraz oczekiwania mnie przygniotły. Nie dlatego, że nie byłbym w stanie im sprostać. Oczekiwania mnie przygniotły, bo pojawił się wybór: między byciem idealnym, a szczęściem którego doznałem.  Zacząłem czuć, że mam dość spełniania oczekiwań kogoś w imię bycia lepszym w jakimś nieistniejącym konkursie na najlepszą szkołę. Bo co to zmienia: kto wygrał albo jak perfekcyjnym trzeba być by ktoś był zadowolony?*

*Wygrałaś sprawiedliwie. W Turnieju byłaś lepsza. Tak jak powiedziałem, wtedy przy pucharze: ja już swoje wygrałem, znalazłem w Hogwarcie coś znacznie ważniejszego. Obawiam się jednak, uczniowie w mojej szkole, przez wzgląd nasze uczucie, widzą to zupełnie inaczej. Nie widzą, że byłaś lepsza. Widzą to tak, że ja oddałem to zwycięstwo tobie. Nie mogą przełknąć porażki, są zbyt dumni, by zrozumieć, że przegrałem sprawiedliwie.*

*Stałem się wrogiem publicznym numer jeden, kozłem ofiarnym tej porażki. Z modelu Czarodzieja idealnego stałem się tym, który oddał zwycięstwo innej szkole. Jak wrócimy, będę znosił obelgi, pełne nienawiści spojrzenia, może i nawet chęć zemsty. Być może przesadzam i  nie będzie tak źle, może wciąż budzę w nich strach i respekt, wiem jednak, że nie będzie tu już dla mnie tak jak kiedyś.*

*Zniosę to wszystko. To chciałem ci napisać. I teraz prosze, nie bierz czasem tego do siebie, nie piszę o tym byś mnie żałowała, czy współczuła. Pisze to z innego powodu. Zniosę to wszystko by kiedyś odejść stąd i być bliżej ciebie. Zniosę absolutnie wszystko co będzie trzeba w odpowiedzi na pytanie, na które pisząc ten list znalazłem odpowiedź: Czym ona dla mnie jest?*

*A odpowiedź brzmi: Wszystkim.*

*Chcialbym jeszcze więcej coś na…"*

Igor szybko zamknął list w swoim notesie słysząc dźwięk otwieranych drzwi. Do środka kajuty wpakowało się dwóch kolegów chłopaka. Ivan i Sasza. Nie traktował ich jak przyjaciół, nie traktował ich w ogóle jak kolegów, ale pewnego razu, jak byli młodsi, przyczepili się do niego i teraz trzymają się z nim. Bywają użyteczni, a nawet w trudnych chwilach go nie opuszczają. O ile Igor nie czuł sie z nimi jakkolwiek związany, tak oni z nim byli na pewno, a on momentami był wdzięczny, że są. Tak po prostu.

Teraz jednak spiorunował ich chłodnym spojrzeniem. Przeszkodzili mu.

- Co tam Romeo?  - zapytał Ivan, który miał grzywkę niczym typowy rosjanin z prowincji.

- Nic… - warknął Igor pokazując swoje niezadowolenie. Zazwyczaj mówił krótko i treściwie.

- Pan Dyrektor cię wzywa do swojej kajuty. - zakomunikował Sasza

- No - przytaknął Ivan - Pewnie chce ci powiedzieć jakie konsekwencje czekają cię z racji oddania zwycięstwa Bobuttom...Bobatom… Boobsbottom… no wiesz, pedałom z Francji.

- Daj mu spokój, poza tym sam jesteś Pedał.  - wtrącił Szasza

- A ty pederasta i zboczeniec - odpyskował mu Ivan.

- CISZA! - warknął zdecydowanym tonem Igor, z taką niesamowitą mocą, jakby dźwięk uderzenia biczem przeszył powietrze w kajucie. Obaj ucichli posłusznie.

Chłopak wstał zakładając swój długi czarny płaszcz. Wyglądał w nim złowieszczo przystojnie. Poprawił różdżkę z ciemnego drewna i ułożył sobie włosy. Dla bezpieczeństwa schował notatnik z listem do kufra, który zabezpieczył czarami.

Kajuta dyrektora była obszerna i wykwintna, duże dębowe biurko, proporzec z godłem Durmstrangu dumnie wisiał na ścianie za nim. Dookoła w różnych miejscach leżały stosy książek, magiczne przyrządy, miał tu też swoje łóżko i prywatny kącik.

Dyrektor był starszym, poważnym mężczyzną o typowo chłodnym i groźnym rosyjskim wejrzeniu. Takim też wyrazem twarzy powitał Igora.

- Chciał mnie Pan widzieć, Panie Dyrektorze. - powiedział chłodno lecz z należnym szacunkiem Igor gdy wszedł. Pamiętał o manierach jakie mu wpajano.

- Siadaj - powiedział krótko Dyrektor i wyciągnął z jednej z szuflad w biurku list i podał go Igorowi. Pokazał na zdobioną pieczęć i przeczytał czerwony napis na niej - Magicheskaya Politsiya Rossiyskoy Federatsii. Możesz mi wyjaśnić Igorze, czemu policja się tobą interesuje?

- Nie wiem Panie Dyrektorze. - powiedział spokojnie Igor i dodał równie chłodno, ale tym razem nieco bezczelnie - Jeszcze nie otworzyłem listu, Panie Dyrektorze.

- Derzkiy - warknął Dyrektor, a Igor otworzył oficjalny list adresowany do niego.

*Pan Igor Petrovic*

*Szanowny Panie*

*Zawiadamiam Pana w dniu dzisiejszym, o otwarciu sprawy dotyczącej zaginięcia Pani Kateriny Petrovic.*

*Zaginięcie pańskiej Matki, zostało zgłoszone przez urzędnika pocztowego, który zauważył powracające sowy z nieodebraną korespondencją. Po przybyciu na miejsce zamieszkania, Pani Kateriny Petrovic nie znaleziono. Z racji braku kontaktu z nią przez kolejne dni, a także brak pozostawienia przez niej jakiejkolwiek formy informacji gdzie przebywa, jestesmy zmuszeniu przyznać status pańskiej matki jako: Zaginiona.*

*Jest Pan również wezwany do złożenia wyjaśnień w tej sprawie, przesłuchanie odbędzie się…*

Igor zamknął list. Z trudem powstrzymał emocje by zachować swoją naturalną twarz. Wstał i odwrócił się w kierunku wyjścia.

- Pozwoliłem ci wyjść? - spytał Dyrektor a Igor się zatrzymał

- Nie Panie Dyrektorze - odwrócił się Igor powstrzymując zły, absolutnym wysiłkiem woli zachowując kamienną twarz. Przejął się, mocno się przejął ale tylko on mógł o tym wiedzieć, nikt inny.

- Załatw co trzeba gdy wrócimy, cokolwiek przeczytałeś w tym zawiadomieniu. Dostaniesz urlop szkolny. Egzaminami się nie przejmuj, i tak je pozdajesz.

Igor ukrył zaskoczenie. Patrzał na wymagającego dyrektora neutralnie.

- Dziękuję, Panie Dyrektorze. Załatwię to, Panie Dyrektorze.

Mężczyzna wstał i podszedł do niego. Położył mu rękę na ramieniu:

- My w Durmstrangu cenimy sobie siłę, godność, porządek, szacunek i dumę. Mówię te słowa co roku na powitanie nowych uczniów. Reprezentujesz każdy z tych przymiotów chłopcze. Czego jednak nie mówię, a co wynika z naszej natury jest to, że jesteśmy tylko ludźmi. Powinniśmy walczyć ze swoimi słabościami, ale nie z wszystkim walczyć się da Igorze. Ja to rozumiem, ty to prawdopodobnie też zrozumiałeś, ale uczniowie i uczennice w szkole mogą tego nie rozumieć. To wymaga doświadczenia i pewnej dojrzałości. Cokolwiek usłyszysz jak wrócimy, pamiętaj. Jesteś tylko człowiekiem. I jednym z najlepszych uczniów jakich ma do zaoferowania Durmstrang. Dlatego pozamiataj swój prywatny bałagan, potrzebuje cie. Szkoła cię potrzebuje. - zakończył rozkazem monolog Dyrektor.

Igor nie pokazując jak dobrze zadziałały na niego pokrzepiające słowa Dyrektora skinął lekko głową:

- Tak jest Panie Dyrektorze, Oczywiście Panie Dyrektorze. Dziękuje… Panie Dyrektorze.

- Możesz iść. Powodzenia.

Gdy dotarli do Durmstrangu, Igor nie wrócił do szkoły. Udał się na przesłuchanie, po czym wysłał list, który napisał wcześniej do Marion, by następnie zniknąć z radaru kogokolwiek. Słuch po nim zaginął, tak samo urwał się wszelki kontakt. Gdziekolwiek był, szukał odpowiedzi na pytanie: Gdzie się podziała jego Matka?