Celizja

## Celizja, Carstwo Celizyjskie

Język Urzędowy: Celizyjski

Stolica: Cirpala
Typ państwa: Monarchia absolutna
Głowa Państwa: Caryca Sonja Tarov
Populacja: 50.067.000
Jednostka monetarna: Kopiejek
Największe miasta: Iblusk, Smolnygrad, Ninieck, Novygrad oraz Stalovygrad
Mieszkaniec: Celizyjczyk/Celizyjka

### Położenie

Celizja leży na dalekim północnym zachodzie Kentaru, zajmując większość Półwyspu Lodu. Na połnocy graniczy z Nörtlandem, wschód zaś stanowi długa linia brzegowa Morza Łez. Wybrzeże usłane jest setkami bardzo głębokich fiordów, niżej przechodzących w strome, poszarpane klify. Sprawia to wrażenie, jakby Celizja siłą próbowała wedrzeć się w niegościnne, zimne morze. Na południowym wschodzie Carstwo graniczy z wiecznie niespokojną Meranią, od której oddzielone jest słonymi bagnami i mokradłami, tworzącymi wąski dwustu milowy pas lasów i równin. Są to pozostałości dawnych terytoriów Morskich Łez, które obecnie podzielone są między Celizję i Nortcliff. Granica pomiędzy tymi dwoma państwami przebiega dokładnie na wodach rzeki Akra (po elficku Ilira). Wpada ona następnie do Morza Łez, po drodze przepływając przez ruiny dawnej stolicy elfów, Listral. Na południowym zachodzie granicę z odwiecznym rywalem Celizji, Vestlandem, tworzy potężna rzeka Kripsa. Biegnie ona, aż do ujścia rzek w Morzu Mroźnym. W wyniku ostatnich działań wojennych granica z Vestlandem przesunęła się z południowej odnogi (Krispy Czarnej), aż do północnej (Krispy Czerwonej). Celizja straciła przy tym twierdzę Krasny Tarovgrod, mieszczącą się pomiędzy odnogami, jednak wciąż uważa te ziemie za swoje. Na zachodzie granicę Carstwa Celizyjskiego tworzą potężne masywy Gór Celizyjskich.

Rzeźbę terenu Celizji można podzielić na dwie części. W zachodniej przeważają wyżyny oraz Góry Celizyjskie. Im dalej jednak na wschód i południe, tym teren staje się bardziej równinny. Północną część kraju stanowi niemal bezleśna tundra, zwana wieczną zmarzliną, pokrytą przez praktycznie cały rok śniegiem. Niżej tereny przechodzą w tajgę z bardzo gęstymi lasami iglastymi, porastającymi większość kraju. Tutaj granicę stanowi rzeka Cirpalica, od której nazwę swoją zawdzięcza stolica Celizji, Cirpala. Posiada swe źródło wysoko w Górach Celizyjskich, przepływa przez środek stolicy, przecinając ją na dwie części, a następnie ciągnie się dalej na południowy wschód, by w końcu wpaść do Morza Łez. Na południe od Cirpalicy teren staje się bardziej równinny, pozwalając na uprawy niektórych warzyw i zbóż wytrzymujących niskie temperatury. Dopiero bardzo niewielki pas z lasami mieszanymi, stanowiący południową część kraju, pozwala na drobne uprawy bardziej różnorodnych warzyw.

Zachodnie tereny Celizji stanowią dawne tereny elfów i nie są obecnie zbyt gęsto zamieszkane. Wynika to głównie z górzystości i niegościnności terenu, który nie sprzyja osiedleniu się. Życie toczy się tam w dawnych miastach i osadach elfów, które w większości zachowały swój dawny charakter czy styl architektoniczny.

Klimat Celizji należy do surowych i nieprzyjaznych. Lata są krótkie i dość chłodne, zaledwie przez parę tygodni można się cieszyć naprawdę ciepłymi, jak na Celizję, dniami. Zimy zaś są długie, śnieżne i siarczyste. Utrzymują się szczególnie długo w części kraju leżącej powyżej rzeki Cirpalicy oraz na terenach wyżynnych, blisko Gór Celizyjskich. Tamtejsze warunki klimatyczne porównywalne są do tych, panujących w Nörtlandzie.

### Władza i Społeczeństwo

Władzę w Celizji pełni od pięciu wieków dynastia Tarovów. Jest to najstarszy i najdłużej panujący ród królewski w historii całego kontynentu. Co ciekawe, władza jest całkowicie skupiona w jednej konkretnej ręce - i równie dobrze może to być mężczyzna, jak i kobieta - co pokazała obecna władczyni. Władcy Celizji tytułują się jako Car lub Caryca, zaś obecną jest Sonja Tarov. Słynna na całym kontynencie Sonja, często nazywana Krwawą, przekroczyła już czwartą dekadę swego życia i zdołała już „przeżyć” trzech mężów. Caryca samowładną i nieograniczoną głową państwa, jedynym i najwyższym prawodawcą oraz sędzią. Ustrój Celizji, który bez zmian trwa od początków panowania dynastii, najłatwiej można opisać jako monarchia absolutna lub wręcz totalitaryzm.

Państwo to jest całkowicie kontrolowane przez tak zwane Centrum, czyli rade głównych doradców carycy zajmujących się poszczególnymi elementami państwa. Posiadają władzę prawie absolutną w podporządkowanych sobie obszarach i odpowiadają jedynie przed Carycą. Pierwszym członkiem Centrum jest Kanclerz Vladimir Sierov, zajmujący się gospodarką królestwa począwszy od jego przemysłu a na rolnictwie kończąc. Drugim członkiem Centrum jest Marszałek Ivan Borisov, głównodowodzący olbrzymią armią Celizji. Trzecim Nikita Gordiejev, zajmujący się skarbem, handlem i sprawami zagranicznymi Celizji. Ostatnim zaś Dimitrij Rusakov, szef tajnych służb, kontrwywiadu i wywiadu Celizyjskiego.

Mimo swojej ogromnej, prawie nieograniczonej władzy, ludzie ci są jednak równie zastraszeni przez Carycę jak cała reszta społeczeństwa. Są po to, by służyć, a z każdego ich niepowodzenia czy rozczarowania Carycy, zostaną wyciągnięte surowe konsekwencje. Całe Carstwo Celizyjskie opiera się bowiem od wieków na dewizie „Wszystko dla Państwa”. Caryca włada dla państwa, ministrowie rządzą dla państwa, armia walczy dla państwa, obywatele pracują dla państwa. Nie ma od tego ustępstw, nie ma od tego alternatyw. Każdy przejaw opozycji czy sabotażu jest likwidowany w szybki i bezlitosny sposób. W Celizji nie istnieje pojęcie wolnego słowa, a każdy głos sprzeciwu, to głos martwego człowieka.

Celizyjskie społeczeństwo jest połączeniem feudalizmu z monarchią absolutną. Szlachta istnieje jak w każdym innym państwie, jednak tytuły szlacheckie nie oznaczają tego samego. Tytuł jest nagrodą, pokazem przychylności władcy. Można ją jednak bardzo szybko stracić, tak samo jak i tytuł, a także dobra, które mogą zostać częściowo, bądź w całości zarekwirowane na rzecz Państwa.

Mieszczanie to w większości robotnicy stanowiący najliczniejszą warstwę społeczną, napędzającą całą gospodarkę kraju. Podobnie jednak jak wyższe sfery, są zastraszeni i niepewni jutra.

Chłopi stanowią w Celizji stosunkowo nieliczną część społeczeństwa, w porównaniu do innych państw Kontynentu. Żyją jak żyli ich ojcowie, od wieków tak samo. Ich największym zmartwieniem jest przede wszystkim czy zima nie będzie zbyt sroga i starczy im zapasów.

Biorąc pod uwagę, że Celizyjczycy są drugim najliczniejszym państwem, zaraz po Rokanie, są narodem żyjącym w dość dużej ciasnocie. Oznacza to bardzo duże zagęszczenie, a co za tym idzie, bardzo duży stopień urbanizacji kraju. W Celizji nie ma małych wiosek czy wsi. Są tylko miasta, mniejsze czy większe, jednak są to miasta. Miasteczka na południu bywają dość prymitywne, w szczególności te w pobliżu małych plantacji upraw. Im dalej na północ, tym budownictwo staje się bardziej solidne. Podstawowym materiałem budowy w Celizji jest drewno, o które nie trudno ze względu na gęste lasy na terenie całego terytorium. Dlatego też większość miast jest wykonana prawie w całości z drewna. Wyjątkiem jest stolica, która z założenia miała być twierdzą nie do zdobycia, co udowodnione zostało podczas ostatniego najazdu Vestlandu. Do jej budowy przetransportowano setki ton kamienia z terenów górzystych.

W Celizji istnieje kilka organów czuwających nad bezpieczeństwem państwa i społeczeństwa. Wewnętrznego spokoju pilnują nie tylko regularni żołnierze, ale też strażnicy i tajna policja rekrutująca się z najlojalniejszych osób, często szkolonych od dziecka. To właśnie ci ostatni, zwani Dłonią Carską, są największą siłą w Celizji. Dzięki nim ustrój jaki trwa od wieków miał szanse zaistnieć i trwać do dziś. Dzięki nim wewnętrznych niepokojów nie ma, bowiem najczęściej duszone są już w zarodku. Przestępczość w kraju jest praktycznie znikoma, a wszystko to dzięki zsyłkom do przymusowych obozów pracy w kopalniach na zachodzie kraju. Wszyscy wrogowie i osoby, którym udowodniono zdradę kraju, są bezlitośnie rozstrzeliwani przez pluton egzekucyjny.

### Kultura i Nauka

Pośród populacji Celizji panuje kultura kolektywistyczna, mająca jednak znamiona myślenia indywidualistycznego, powszechnego na południu cywilizowanego świata. Pewien poeta opisał kiedyś Celizjan jako płatki śniegu – każdy jest piękny i wyjątkowy, lecz stopnieje bez kontaktu z innymi. Mentalność ta wyjątkowo klarownie przejawia się w trzech słowach, będących dewizą kierującą działaniem całego kraju - „Wszystko dla Państwa”. Przydział prac istnieje dla Państwa. Każdy obywatel żyje dla Państwa i każdy z nich służąc dla niego zginie.

W Celizji panuje system powszechnej edukacji opłaconej przez państwo, obecny w każdym mieście. Nauka dzieli się na dwa etapy – szkoły elementarnej oraz akademii. Pierwszy z nich jest obowiązkiem każdego obywatela od szóstego do dwunastego roku życia i obejmuje zakres nauki czytania i pisania, praw panujących w kraju, dyscypliny, wiedzy o naturze oraz szerokiego zakresu przyziemnych umiejętności. Jeśli któreś z dzieci wykaże się wybitniejszymi osiągnięciami, w którejś z dziedzin, otrzymuje państwowe stypendium pozwalające wstąpić mu do jednej z wielu akademii – specjalistycznych szkół, przez kolejne trzy do sześciu lat szkolą młodego obywatela do zostania ekspertem w wybranej dziedzinie życia, aby bardziej rozwinąć umiejętności mające przysłużyć się dla wspólnego dobra państwa. Osobom niespełniającym wyśrubowanych wymagań natychmiast zostaje przydzielona rola w społeczeństwie, najczęściej obejmującą pracę fizyczną.

Oczywiście nie panuje zupełna sprawiedliwość w tej kwestii – miejsca w akademiach są ograniczone, zazwyczaj w przedziale dwudziestu-trzydziestu dzieci na rok, zaś stypendium nie jest potrzebne, jeśli rodzina jest w stanie opłacić koszta dalszej nauki dziecka. Co za tym idzie, w szkołach elementarnych zazwyczaj panuje napięta atmosfera i konkurencja o przychylność nauczycieli. Co bogatsi mieszczanie znaleźli już własne, pogardliwe określenie na to zjawisko – wyścig szczurów.

Ze względu na powszechność piśmiennictwa oraz wyjątkowo niskie ceny drewna w Celizji, wyjątkową popularnością cieszy się tam literatura. W samej Cirpali istnieje pięć wydawnictw prasowych, zajmujących się wyłącznie publikacją krótkich opowiadań i powieści podzielonych na części. Większość z nich nigdy nie opuszcza granic kraju ze względu na trudności w przekładzie celizyjskiego na inne języki. Wiele słów i terminów występujących w tym języku nie ma swojego odpowiednika w innych językach z powodu różnic kulturowych. Przepaść ta nie jest tak wielka jak w przypadku Rokan, lecz powszechne jest na południu przekonanie, że celizyjska myśl jest odmienna od reszty.

Odmienność tę Celizja stara się z dumą podkreślać na każdym kroku. Mają swój alfabet, swój ubiór, swój kalendarz. Wyjątkowo często w ich sztuce czy to malarstwie, krawiectwie czy też poezji przejawia się motyw zimy i płatków śniegu. Nowy rok wyznaczają pierwsze, zimowe opady śniegu wypadające na wrzesień, choć ze względów logistycznych i politycznych Celizja używa tego samego systemu miesięcy co reszta świata – ich kalendarz ma znaczenie jedynie symboliczne. Przeciętny Celizyjczyk jest dumny z owej specyfiki ojczyzny i na obczyźnie podkreśla ją na każdym kroku. Dla niego wszystko w Celizji jest lepsze – alkohol, płeć przeciwna, literatura, muzyka. Za granicą wszystko jest inne, dziwne.

Należy również wspomnieć o wielkiej nienawiści żywionej przez cały naród do elfów. Początki tego konfliktu są dawne i zatarte w celizyjskich księgach historycznych. Najprawdopodobniej krwawe wygnanie Morskich Łez rozpoczęło się z powodów tak przyziemnych jak strach przed nieznanym i chciwość ówczesnych władców. Obecnie elfy są kozłem ofiarnym, na którego zrzucane są całe zła świata, a ostatnie zaatakowanie Meranii przez Latgalet jedynie podsyciło płomienie nienawiści. Jakiekolwiek nie były powody tej animozji, jedno jest pewne – przekroczenie granicy celizyjskiej dla elfa jest wyrokiem śmierci.

### Religia i Magia

Naród celizyjski jest bardzo religijny, acz w odmienny od reszty świata sposób. Teoretycznie rzecz biorąc, bóstwem patronującym temu krajowi jest Yune – nieomal wszystkie świątynie są jej poświęcone. W praktyce jednak czczony jest jedynie jeden aspekt tej bogini – zima. Wierzenia Celizyjczyków opierają się o tę porę roku od najdawniejszych czasów, co jest widoczne po dziś dzień w tamtejszych powiedzeniach i przesądach. Pozostałe domeny Yune, morze i wiedza, są w nabożeństwach traktowane po macoszemu lub zwyczajnie pomijane. Należy również wspomnieć o fakcie, że religia jest najprawdopodobniej jedynym aspektem życia obywateli, którego państwo nie próbuje kontrolować. Inne bóstwa nie cieszą się taką popularnością, co Pani Zimy, lecz mają swe świątynie i kręgi wyznawców.

To czy religijność celizyjska wynika ze szczerej wiary, czy też z wielu państwowych świąt będących dniami wolnymi od pracy jest sprawą dyskusyjną. Podobnie jak to, czy obywatele Celizji zdają sobie sprawę, że wyznają w większości tę samą boginię, co wielu młodych elfów.

Magia na terenie Celizji jest całkowicie zakazana, taka jest oficjalna wersja państwowa. W praktyce jednak magia jest kolejnym instrumentem władzy i jest całkowicie kontrolowana przez państwo. Ma na celu znajdowanie i szkolenie nowych członków organizacji represyjnych, ich specjalizacją zaś jest szkoła Poznania i Odrzucania. Istnieją, oczywiście, również inne zgromadzenia magów szkolące się w dowolnej dziedzinie, jednak są one zakonspirowane i obserwowane przez wiecznie czujne oko władz. Każdy mag bezwzględnie musi być zarejestrowany, posiadać odpowiednią licencję i być gotowym w każdej chwili służyć państwu. W Celizji nikt nie przyzna się do tego, że jest magiem, jest to bowiem porównywalne do otwartego przyznania się do szpiegostwa. Wszyscy magowie poza kontrolą państwa są traktowani jak wrogowie państwa i z reguły kończą tak samo szybko jak oni.

Społeczeństwo jest bardzo nieprzychylnie nastawione do magii, uważając ją za niepotrzebną i niebezpieczną, zaś niedawny Krach Magiczny tylko upewnił naród o słuszności tego zakazu. Obecnie, w celach bezpieczeństwa, każde jednorazowe użycie magii jest ściśle kontrolowane, a wszelkie wykroczenia i niedozwolone użycia surowo karane.

### Ekonomia

Gospodarka Celizji opiera się głównie na przymusowej pracy całego społeczeństwa. Nie licząc ogromnych ilości drewna, nie ma tu zbyt wielu zasobów naturalnych, które można by eksportować. W Górach Celizyjskich jest kilka kopalni, w tym bogate złoża kamieni szlachetnych, a także rudy miedzi i cyny. Wpływy rolnictwa są niewielkie, wynika to głównie z klimatu niesprzyjającego uprawie zbyt wielu zbóż i warzyw, które z reguły ledwo wystarczają na własne potrzeby. Znacznie większą rolę odgrywa przemysł zbrojeniowy, stoczniowy i odzieżowy, oferujący swe produkty armii oraz zwykłym cywilom.

Podstawą diety Celizyjczyków są ryby. Połowy są niezwykle obfite wzdłuż całego wybrzeża Morza Łez. Dodatkowo cała flota statków wielorybniczych zapewnia nie tylko Celizji, ale także większości kontynentu niezwykle drogi i cenny tran. Oprócz tego poluje się na ogromne foki i morsy, gnieżdżące się na plażach u podnóża tysięcy klifów na wybrzeżu. Eksportowane są głównie ryby i inne owoce morza. Szczególnie popularne są śledzie, które stanowią sporą część przychodów Celizyjczyków.

### Polityka i relacje z innymi państwami

Polityka wewnętrzna w Celizji jest bardzo skomplikowaną sprawą. Wszystko kontrolowane jest przez państwo, te zaś przez Caryce. Wszyscy służą państwu i jego władczyni, zaś buntownicy giną. Istnieje, co prawda, możliwość wybicia się, jednak trzeba dołożyć naprawdę wielu starań i zaskarbić sobie przychylność Carycy, by możliwe było osiągnięcie tego celu. Państwo nie dba o jednostki, państwo dba o swój naród, zaś naród dba o dobro państwa.

Polityka zagraniczna Celizji oparta jest na jej odwiecznych tradycjach militarystycznych i imperialistycznych. Posiada ogromne ambicje do stania się kolejnym mocarstwem na mapie kontynentu, którym zresztą w mniemaniu Celizyjczyków już jest. Pierwszym przejawem tych zapędów było stworzenie koalicji po trwającej parę wieków wojnie z Morskimi Łzami. Składała się ona z Celizji, Meranii oraz Nörtcliff i dzięki walkom stoczonych w latach 1374-1378, odniosła ostateczne zwycięstwo, wypędzając dotychczas zamieszkujące ich lasy elfy.

Niebezpieczny sposób prowadzenia polityki przez Carstwo i jego liczne zaczepki słowne czy też militarne, wywołały już niejedną wojnę. Na przestrzeni lat Celizja prowadziła liczne wojny ze znienawidzonym Vestlandem, który udzielił schronienia Morskim Łzom, dając początek trwającemu do dziś konfliktowi. Ponadto wojny toczone były również z wiecznie niespokojną Meranią, barbarzyńskim Nörtlandem, a także z Nörtcliff, gdzie powodem sporu były granice. Od ponad dwustu lat Celizja była członkiem Koalicji Królestw Capelli, wstępując do niej przede wszystkim ze względów bezpieczeństwa w obliczu coraz bardziej realnego zagrożenia ze strony Cesarstwa, pragnącego poszerzać swe terytorium.

W ostatnim stuleciu Celizja doznała olbrzymiego upokorzenia w wyniku Wojny Dwudziestoletniej (1546-1568), zwanej później Prowokacją Celizyjską. Przez swój nieudany spisek przeciwko Latgalet, Carstwo zostało zmuszone do zapłacenia elfom olbrzymich kontrybucji, co bardzo niekorzystnie wpłynęło na sytuację gospodarczą kraju.

Obecnie Carstwo Celizyjskie, po minionej wojnie z Vestlandem i rozpadzie Koalicji Królestw Capelli, zwróciło swe spojrzenie w stronę rozrastającego się Cesarstwa Rokan. Nadszedł czas wielkich przygotowań, odbudowy armii i nadszarpniętej gospodarki, a także stopniowego wzmacniania swej pozycji politycznej.