Afrosajuz

**Związek Zjednoczonych Republik Afrykańskich**, **ZZRA** (ang. **Union of African United Republics**, **UAUR**), potocznie **Afrosajuz**. Afrykańskie państwo federalne graniczące z Unią Frankofońską, Liberią, Zairem, portugalską Angolą, Republiką Południowej Afryki, Rodezją Południową, portugalskim Mozambikiem, Federacją Wschodnioafrykańską oraz Zjednoczoną Republiką Arabską. Państwo składa się z sześciu części, które nie są połączonym wspólnym terytorium. Z punktu widzenia Lagos (stolicy państwa) państwo to posiada cztery półeksklawy oraz jedną eksklawę.

## Historia

W 1957 r. Ghana pod kierownictwem socjalisty Kwame Nkrumaha ogłosiła niepodległość. W Ghanie starał się on także budować gospodarkę socjalistyczną opartą na nacjonalizacji i systemie nakazowo-rozdzielczym. W tym czasie poczyniono wiele inwestycji, np. budując elektrownie atomowe. Rozbudowywany był także policyjny charakter państwa, którego propaganda wkrótce stała się antyamerykańska, ze względu na odnalezione powiązania pomiędzy sprawcami niedoszłego zamachu stanu a CIA. Nkrumah zrozumiał wówczas, że jedynym kluczem do stabilnego rozwoju Afryki jest zjednoczenie się z innymi państwami afrykańskimi i budowa bloku na tyle silnego, że byłby on odporny na zachodnie intrygi. W 1960 r. podjął decyzję razem z prezydentem Gwinei Ahmedem Sekou Touré, który jak on był zwolennikiem panafrykanizmu, o powstaniu federalnego państwa socjalistycznego. Ze względu na bliski sojusz ze Związkiem Radzieckim, prasa zachodnia kąśliwie nazywała to porozumienie Afrosajuzem. Nazwa ta przyjęła się nawet wśród panafrykańskich komunistów.

W ruch zaangażowało się wielu wpływowych polityków i działaczy, jednak prawdziwa zmiana przyszła wraz z rokiem 1964, kiedy prezydent Nigerii - Nnamdi Azikiwe - zadeklarował chęć dołączenia do sojuszu, która została rozpatrzona pozytywnie. Po tym wydarzeniu, kiedy tak liczne państwo zasiliło Afrosajuz, ruch ten rozlewał się błyskawicznie. Poparcia mu udzieliło także wiele ikon walki o wolność ludzi i przeciwników imperializmu. Propagowali go: Argentyńczyk Che Guevara lub Woltańczyk Thomas Sankara. Na wiele krajów rozlał się entuzjazm co do inicjatywy panafrykanizmu socjalistycznego. W ten sposób do Afrosajuza przyłączyły się jeszcze: Sierra Leone, Zambia, Madagaskar, Somalia oraz Etiopia, które dziś współtworzą Afrosajuz.

Wśród czarnej ludności trudno było wybrać przywódcę zjednoczonego Afrosajuza, dlatego (całkiem oryginalnie) wybrano na niego osobę spoza Afryki. W przemówieniu inauguracyjnym na prezydenta, założyciel ruchu Kwame Nkrumah określił Argentyńczyków mianem Murzynów Ameryki Łacińskiej, także walczących przeciwko zachodniemu imperializmowi o wolność swojego narodu. Od wielu lat na czele partii stoi 72-letni Ernesto Che Guevara, który mimo pięknych słów uważany jest raczej za kandydata kompromisowego. Faktycznym liderem federacji, mającym obecnie największe wpływy, jest Nigeryjczyk Nnamdi Azikiwe.

## Idee narodowe

***Czas wendety* –** Niektórzy politolodzy i badacze tematu twierdzą, że Afrosajuz nie został wcale wzniesiony na chwalebnych ideach zjednoczenia socjalistów skrzywdzonego kontynentu, tylko na nienawiści do dawnych kolonizatorów. I rzeczywiście coś w tym jest, większość afrykańskich parlamentarzystów nie boi się mówić o potwornościach, jakie Zachód uczynił w Afryce, a nawet potrafią posuwać się do stawiania żądań odszkodowań, które na Zachodzie są raczej wyśmiewane, niźli miałyby być traktowane poważnie. Jednak Afrykanie stanowią ogromną siłą, którą, jeśli zostanie uwolniona, a problemy wewnętrzne Afryki – zlikwidowane – może się przebudzić.

***Konflikty etniczne i plemienne –*** Ogromnym problemem dla Afrosajuza są nienawidzące się nawzajem plemiona, które przez całe swoje istnienie ze sobą walczyły, nigdy nie mogąc dojść do porozumienia. Burzy to stabilność państwa, któremu ledwie udaje się ograniczać ambicje lokalnych wodzów przez mediacje lub zastraszanie. Jednym z większych konfliktów jest wewnętrzny spór o to, do którego kraju związkowego powinien przynależeć Ogaden: do Somalii czy do Etiopii.

***Białych zastępują żółci* –** Kiedyś to biali budowali gospodarkę Afryki tworząc własne manufaktury i plantacje, zmuszając rasę negroidalną do katorżniczej pracy w roli niewolników. Jednak rasy kaukaskiej w tej części Afryki już nie ma, a dawni niewolnicy są wolni. Do wschodnich brzegów kontynentu przybyli natomiast Chińczycy, którzy rozpoczęli serię inwestycji w Czarny Ląd. Z Pekinu przybywa wiele firm państwowych, ale także rzesze spółek prywatnych, które budują PKB Afrosajuza (ekonomiści mówią, że coroczne kilkuprocentowe wzrosty gospodarcze w kraju czarnych socjalistów są powodowane właśnie chińskimi inwestycjami). Państwo Środka tą polityką tworzy grunt pod budowę dobrych stosunków dyplomatycznych i tym działaniem wspiera sojuszników z sąsiedniego kontynentu. Niektórzy mogą nazwać Chińczyków nowymi kolonizatorami, jednak określenie to nie ma racji bytu. Bowiem rasa mongoloidalna nie niewoli negroidalnej, a dają im wolność wyboru czy zamierzają współpracować, czy też nie i właśnie dzięki temu Afrykańczycy będą Azjatów traktować lepiej, a Europejczyków, przez ten kontrast, znienawidzą jeszcze bardziej.

***Karta Rewolucji Afrykańskiej* –** Co kilka lat powinna zostać zaktualizowana Karta Rewolucji Afrykańskiej, określająca priorytety w rozwoju Afrosajuza na następne lata. To ważne, by dalszy przebieg Rewolucji Afrykańskiej został ustalony przez parlamentarzystów Afrosajuza. Z bardziej oryginalnych pomysłów warto wymienić popieraną przez niektórych ideę komunokracji Kennetha Kaundy, inni natomiast filozofii ujamyy (socjalizmu tanzańskiego). Inną ciekawą koncepcją, którą od lat propaguje Didier Ratsiraki jest zawarta w "Boky Mena" (czerwona książeczka) konfepcja pięciu filarów rewolucji afrykańskiej: chłopów i robotników, kobiety , armię, młodych intelektualistów i przywództwo partyjne, według której całe społeczeństwo Afrosajuza powinno zostać w takiej hierarchii zorganizowane. Powinno określić się także stosunek kierownictwa Partii do obecnych trendów w polityce światowej.

***Porażka kolektywizacji wsi* –** Polityka budowania kołchozów, którą Afrosajuzowi doradzał Sowjetsajuz, okazała się całkowitą katastrofą w warunkach afrykańskich. Ludzie nie zamierzali pracować bez perspektywy pełnego zarobku, na najniższym szczeblu poczucie solidarności klasowej okazało się być nieobecnym, a idea dbania o dobro wspólne - istniejąca jedynie w teorii. ,Władza co roku musi dopłacać ogromne sumy do wspólnotowych gospodarstw rolnych. Obecnie ją na to stać, dzięki dużemu popytowi na eksportowane surowce, jednak w przyszłości może to zaważyć o finansach państwa.

***Międzynarodowy Ruch Wyzwolenia Afryki* –** W całej Afryce: W Unii Frankofońskiej, w RPA, a nawet w południowym Sudanie działa Międzynarodowy Ruch Wyzwolenia Afryki (MRWA), którego celem jest zrzucenie obcego, nieafrykańskiego i nienegroidalnego jarzma i przyłączenie tych terytoriów do Afrosajuza. Partyzanci są wspierani militarnie przez Afrosajuz, a na ich czele stoi wybitny myśliciel, a także bojownik - Kenneth Kaunda - który wspiera rozwój ruchu z izolowanej Zambii.

## Polityka

Aktualnie trwają spory w kierownictwie partii. Premier Nnamdi Azikiwe jest zwolennikiem polityki ocieplania relacji z Zachodem, co z kolei Che Guevara uważa za zachowawczość. Zdaniem Argentyńczyka powinnością Afrykańczyków jest dalsza walka o wyzwolenie ciemiężonych braci. Podobne do Che Guevary zdanie zachowuje Thomas Sankara, rewolucjonista, który musiał uciec z terenów Unii Frankofońskiej, jednak osobiście jest przeciwnikiem tego, by na czele państwa stał biały, przez co żywo zwalcza jego politykę.

Ciekawymi postaciami w partii jest starszy Didier Ratsiraka z Madagaskaru - polityk uważający, że całe społeczeństwo afrykańskie powinno być zbudowane na podstawie hierarchiczności oraz zwiększenia władzy i kontroli aparatu centralnego, przez co oskarża się go o odchylenie prawicowe. Najciekawszą postacią jest bardzo młody, dwudziestoparoletni imigrant ze Związku Radzieckiego, czarnoskóry, który nazywany był tam Czarnym Leninem i którym to pseudonimem często się posługuje. Beness Aijo jest zwolennikiem natychmiastowego rozpętania wojny przeciwko kolonizatorom i zbrojnego wyzwolenia innych czarnoskórych kontynentu.

## Gospodarka

Gospodarka Afrosajuza jest oparta na systemie nakazowo-rozdzielczym, jednak napotyka pewne problemy. Tak jak dzięki inwestycjom państw socjalistycznych zdołano dokonać procesu industrializacji, tak program kolektywizacji rolnictwa okazał się być zupełną porażką. Problemy ekonomiczne Afrosajuza wynikają przede wszystkim z korupcji oraz rozproszenia i izolacji ogniw władzy administracyjnej. Największym problemem jest sytuacja ludności zambijskiej, która to część Afryki jest izolowana międzynarodowo.

## Wojsko

Afrykańskie Wyzwoleńcze Siły Zbrojne oparte są na dwóch filarach: armii profesjonalnej, na którą składają się głównie żołnierze i oficerowie dawnych państw, które utworzyły Afrosajuz oraz na panafrykańskiej armii ludowej, która wywodzi się z dawnych i obecnych struktur partyzanckich. Poza tym część wojskowych jest zamieszana w handel narkotykami oraz nielegalnym wywozem surowców, niekiedy zdarza im się także terroryzować miejscową ludność i pobierać od niej podatki. O takie praktyki oskarżają się wzajemnie zarówno profesjonaliści, jak i panafroludowcy, co stanowi czynnik destrukcyjny dla Afrosajuza.