Historia Rahandrel

Rytualne Zwoje Ludu Rahendrel

\*Zwoje, które masz przed sobą przedstawiają obraz nędzy i rozpaczy. Są stare, bardzo stare i zniszczone. Każde dotknięcie kruszy i tak już ledwie trzymające się karty ciemnego pergaminu ze skóry nieznanego ci zwierza . Rozwijając z ogromną delikatnością kolejne rulony dostrzegasz drobne runy składające się na niezrozumiałe dla Ciebie pismo. Nie trudno domyślić się, że jedynie właściciele, a zapewne nawet nie wszyscy z nich, potrafią odcyfrować starożytne zapiski. Po nieudanej próbie odczytania czujesz nieodpartą pokusę zwinięcia kart i zostawienia ich tam gdzie je znalazłeś\*

\*Dla wybranych członków rasy Rahendrel pisma przedstawiają ogromną wartość. Zawarte są tu stare rytuały religijne przedstawiające w najdrobniejszych szczegółach odpowiednie fragmenty tekstów opisujących Kult Cienia. Rytuały, modlitwy, formuły starodawnych zaklęć i przepisów alchemicznych, dokładne opisy miejsc kultu, jego przedmiotów oraz hierarchię. Oprócz tego wśród papierów znajduje się wczesna historia Kultu.

Od zawsze grzech słodził swoje robaczywe ciało, wydając się czymś prostym i przyjemnym. Jak wszystkie inne, Rasy Starsze również miały swoją młodość i swoją naiwność. Kiedy mrok wydał się światłem, żerując na dziecięcych jeszcze elfich umysłach. Ów Cień objawił części Jasnego Ludu najgorsze oblicze świata - pełne krwi, pragnienia i głodu. Skusił elfów obietnicami bezpieczeństwa, jedynego i prawdziwego - w jego ramionach. Chcąc uniknąć przyszłości pełnej bólu i ognia, uciekły za swoim przewodnikiem w Góry Nebal. Tam założyły osadę dziś znaną jakoNitheil'tare - Upadłe Miasto.

Wydarzenie to było początkiem Kultu Cienia nieświadomie czczącego demoniczną istotę, która nazywała siebie Królem Cieni. Ale nosiła też wiele innych tytułów. Patrzącego przez Mrok, Znającego Serca, Obrońcy Życia. Elfy miały Króla Cieni za dobrego choć posępnego opiekuna. Wiele wieków przeżyły pochowane w górskich zakątkach niczym szczury po kątach. Bezpiecznie choć gorzko, dopóty Król nie postanowił zagrać na zupełnie innych strunach ich dusz. Zaoferował im to czego najbardziej im brakowało - szczęście. Zaoferował im potęgę. Skradł sekrety mefereńskich magów z Khaaranath i wypaczył, tworząc nowy i mroczniejszy rodzaj Sztuki - magię cienia.

Tak rozpoczął się początek końca, początek Upadku. Poznanie sekretów magii drastycznie zmieniło Kult. Osadnicy z Nitheil'tare pogrążyli się w dekadenckich rozrywkach, w niemoralnych przyjemnościach. Jak twierdzili, sięgnęli nieba i mogli zmiażdżyć gołymi stopami każdego wroga. Przypominali bandę zwierząt przepychających się o pozycję w stadzie. Wszystkie złe myśli, efekt użytkowania cienistej esencji, wydawały się wisieć w powietrzu, przybierając postać cienistej mgły. Nie wiadomo czyje oczy zwróciła ku sobie. Czy duchów z Gór czy też samych Bogów - nie miało to znaczenia. Wiadomo, że coś postanowiło wymierzyć elfom zasłużoną karę, nad Nitheil'tare nadciągał Gniew. Według podań była to burza ognia i kwaśnego opadu, wichura krusząca skały i wzruszająca ziemię.

Przywódcą dawnego Kultu Cienia był mag Drel'ris Rahen. Przewidział on jego nadchodzącą zagładę i zaplanował ocalenie. Otworzył portal zwany Bramą Cienia, wcześniej namawiając wszystkich mieszkańców do przejścia przezeń gdzie miało czekać ich całkiem nowe życie i świetlana przyszłość. Jednak jak bywało z magią cienia, tak i w tym przypadku jej potęga pozwoliła uratować Kult, ale zabiła tego, który ją wyzwolił. Drel’ris poświęcił swoje życie dla uratowania kultu. Jego ciała nie odnaleziono.

Nitheil'tare wyludniło się. Gniew niszczył wszystko co napotkał, rzucając mrok zapomnienia na Upadłe Miasto. Ostały się jedynie ruiny, ale wszelkie inskrypcje nawet wyryte w kamieniu strawił ogień. Nie pozostało ani jedno imię, ani jedna twarz na pomniku.