Οντοαξιωματικότητα

Οι αξιωματικοί αλγόριθμοι (όχι στατικές λίστες) των υποστατών κόσμων, πρέπει να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της αξιωματικότητας, δηλαδή την μη πληρότητα [των αξιωμάτων συγκεκριμένου αξιωματικού συστήματος] ή/και την ασυνέπεια [των αξιωμάτων συγκεκριμένου αξιωματικού συστήματος]. Στο δικό μας Σύμπαν αυτό συμβαίνει με την εντροπία (η μεγάλη εκδήλωση οντολογικής εντροπίας στο Σύμπαν είναι η οντολογική/υποστατική διαστολή του). Επίσης η απροδιοριστία του Heisenberg δεν αποτελεί μόνο παρατηρησιακό φαινόμενο, αλλά εκτελεί οντολογικό/υποστατικό ρόλο (αντιμετωπίζει προβλήματα της αξιωματικότητας).

Ένας υποστατός κόσμος πρέπει να είναι αυτόγονος (η εικασία "Θεός" αποτελεί
μετάθεση προβλήματος το οποίο εμφανίζει δύο προβλήματα: 1. δεν επιλύει την αυτογονία του, 2. η προσωποσύνη και η προσωπική ηθική δεν αποτελούν οντοαξιωματικά προαπαιτούμενα). Η οντοαξιωματικότητα = αξιωματικότητα της υποστατότητας, πρέπει έστω μερικώς να είναι ανοιχτή (να μην είναι αυστηρά ορισμένα και περιορισμένα όλα τα αξιώματα... για την ακρίβεια ο διαδραστικός οντοαξιωματικός αλγόριθμος) ώστε να μπορεί έκαστη οντοαξιωματικότητα (υπάρχουν άπειρες οντοαξιωματικότητες και δεν υπάρχει η ενιαία οντοαξιωματικότητα του Παντός [είναι ανέφικτο διότι θα εμπεριείχε αμοιβαία αποκλειόμενες οντοαξιωματικότητες - επίσης έκαστη οντοαξιωματικότητα πρέπει να είναι **οντολογική μηχανή Turing**, δηλαδή η ίδια η οντοαξιωματικότητα πρέπει με την ίδια αλγοριθμική/διαδικαστική φύση να συναποτελεί το hardware και το software του εαυτού της, χωρίς εξωγενή βοήθεια, κι αυτό είναι ανέφικτο να συμβεί στην οντοαξιωματικότητα του Παντός [αυτή δεν υπάρχει διότι δεν είναι μαθηματικά ή/και αλλομαθηματικά εφικτό να πληροί τα κριτήρια της οντολογικής μηχανής Turing]) να εκδηλώνει υποστατούς κόσμους.

### Anything smoothly procedural is true. But no natural procedure is perfectly smooth.

If the ontoaxiomatics = ontological physics = the exact way a substantial world works = the full causal connectome and procedurality (= procedures and natural laws) of a specific cosmos were totally defined, that world would not meet the axiomatic criteria for substantiality/substantial worlds. No natural world can be based on magic/unprocedurality/the supernatural/divine immaterial something/etc. Natural worlds are based on ontological axiomatic algorithms which have to deal with axiomatic incompleteness and/or inconsistency, in our universe the grand-scale entropy is the expansion of the universe (the expansion of its substantiality) and also the Heisenberg uncertainty principle plays an ontological role dealing with the limitations of axiomaticity (how to make axiomatic system based on axiomatic lists or in this case interactive algorithms) (but it has to include all the alternatives if we don't merely want to focus on a specific observer). Thus for an observer the universe cannot seem perfectly smooth = of a rationality totally revealing the full exact causality.

Also the Hubble volume and its wider visible universe can be hypernymised (being observed in a thought [impossible] experiment from larger and larger macrostates). Thus the manyworlded noun "the Entire Universe" is incalculable. Is the Entire Universe infinite or does it loop again and again? Is the Entire Universe a universe of the same nature or does it include infinite natures thus infinite different physics when observed (in a thorough experiment) in ever hypernymic orders of magnitude? We cannot have rigorous answers on things relating to the ontologically open regions of the ontoaxiomaticity of the universe itself (if the axiomatics of our universe wasn't open [not strictly defined to the full] our universe wouldn't be self-caused (it wouldn't exist). The God hypothesis transfers the problem of self-causality to God, and it is doubly useless, because personhood and personal ethics aren't ontoaxiomatic[al] prerequisites. (We cannot expose the extra entropy between simulated and fundamental worlds before we define the entropy of ontoaxiomatics.)