Imperium Agetyjskie

### Państwo Alaickie

Największe dotychczas znane światu imperium powstało na południu, swe korzenie zaś znajduje ono w mieście Alai, niegdyś jedynie jednej z wielu osad opisywanych przez felareńczyków, dziś zaś jeden z większych ośrodków miejskich na świecie.

##### Początek

Alai zostało zbudowane na wielkiej rzece Qada, która to swymi źródłami sięga Qaiharu, jednego z południowych państw, wcześniej Alaici prowadzili pół nomadyczny tryb życia jak większość mieszkańców południa, na podstawie znalezisk i podań można wysunąć wnioski jakoby pierwsze ślady kultury Alaickiej nad rzeką Qadą sięgają czasów przed przybyciem Felarenów zza morza.

Około 150 lat po pojawieniu się wzmianek o Alaitach odnaleziono miejsce pierwszej lokacji Alai, położonej na prawej stronie Qaddy. Osada ta zbudowana została na planie okręgu z pierwowzorem murów wzniesionych z piaskowca z okolicznych wzgórz. Osada ta najprawdopodobniej nie przetrwała zbyt długiego czasu ze względu na podmokły teren, który występuje w tej części miasta Alai do dziś.

Ważne daty:

około 200 IIEN - pierwsze wzmianki o Alaitach

około 350 IIEN - założenie osady Alai

##### Druga lokacja Alai i okres Hamadytów

Kilkadziesiąt lat po założeniu pierwszego Alai i upadku tegóż projektu odnajdujemy źródła dotyczące nowej lokacji miasta, po drugiej stronie rzeki na nieco wzniesionym ponad poziom rzeki wzgórzu, z którego widok był idealny na ruch w dół lub w górę Qady. Wtedy też powstały pierwsze oznaki centralizacji wśród Alaitów i powstały pierwsze świątynie Waruza i innych ważnych dla dzisiejszych mieszkańców imperium bóstw. Alaici okres ten przede wszystkim spędzili na rozbudowie systemów irygacyjnych wokół Qady i konsolidacji, kolejny okres w ich historii nazywamy od władców panujących, a więc Hamadów.

W okresie tym, zwanym okresem Hamadów Alai nie było ważnym graczem w regionie, choć miasto wzrosło do sporych jak na standardy południa obszarów to kraj Alaitów nie był ani zbyt bogaty ani bardzo waleczny. Co więcej tereny plemion Alaickich oraz samego miasta znajdowały się na pograniczu wpływów dwóch miast walczących o wpływy - Dav'halu oraz Burairy. Najemnicy z Alai stali się ważnym elementem armii obu stron, a ziemie Alaickie były miejscem wielu ważnych bitew i potyczek.

Oba te miasta uznawały Alaitów za swych poddanych, przez 3 pokolenia Alaici walczyli po stronie jednych lub drugich lawirując w tym jakże zawiłym konflikcie. Według kronik za rządów Hamada IV Alaickie wojska rozbiły w puch Davhalczyków, którzy to po 2 letnim oblężeniu poddali swe miasto w ręce władcy Alai. Wzrost potęgi Alaitów zaniepokoił władców Burairy, którzy spróbowali zagarnąć nowe zdobycze Hamadów dla siebie lecz odbyło się to bez skutków. Na przestrzeni 3 wojen Burairczycy zostali rozbici, a Hamad V odebrał od władcy Burairy, Alhamada, hołd i trybut wcielając miasto w obręb swego władztwa.

Ważne daty:

około 390 IIEN - Druga lokacja Alai

412 IIEN - Pierwsze wzmianki o wojskach Alaickich wspierających Burairę

482 IIEN/32 r.O.z.Q - Podporządkowanie Burairy przez Hamada V

521 IIEN/70 r.O.z.Q - Bezdzietna śmierć Hamada VII, wielka rada i wstąpienie na tron Jalafa I

##### Dynastia Jalafów

Okres Jalafów w historii Alaitów to okres przełomu i rozwoju, można by rzec że gdyby nie ta dynastia, Aget nigdy nie zbudowałby swego imperium, państwo Alaickie zawdzięcza bowiem właśnie Jalafowi II i III tereny, które dziś nazywamy trzonem imperium. Jalaf I odziedziczył po Hamadach państwo dosyć silne, miało jednak ono kilku ważnych w regionie rywali. W górę rzeki Qady znajdowały się państwa Mehajevu, Fahiru i Tulsy, te trzy państwa-miasta tworzyły razem koalicję, która kontrolowała handel i spływ różnorakich towarów z doliny Qaiharu, uderzało to w Burairę, których to władcy obok walk z Dav'halczykami również spierali się z koalicją trzech miast. Wraz z przyłączeniem Burairy przejęto również ten konflikt, dodatkowym problemem byli nomadzi na południe od Burairy, którzy to rozzuchwalili się na tyle by najeżdzać Alaickie państwo aż po samą stolicę. Na zachód zaś znajdowało sie bogate Humzuc oraz Ballah, największe miasto na południu.

Jalaf rozpoczął swe rządy od wzmocnienia władzy nad nowo podbitymi przez Alaitów ziemiami i reformą armii, którą to oparł na masowym poborze i hodowli słoni wojennych, kolejne lata swego panowania spędził na umacnianiu władzy i niszczeniu plemion nomadów na południu. Jalaf I zginął w potyczce z niejakimi Ahalaiftami.

Jalaf II wstąpił na tron z wcześniejszym przygotowaniem i doświadczeniem wojennym, przez okres swych rządów przetoczył się na wschód wzdłuż Qady gdzie pobił Mehajevczyków zmuszając ich do trybutu, rozbił również wojska Ballah wspierane przez Humzuc. To ostatnie za wsparcie koalicji przeciwko Alaitom zostało ukarane najazdem, a ostatecznie spaleniem miasta co dziś widzimy poprzez ruiny na północ od miasta Humzuc. Jalaf II zginął w bitwie jak przystało na wielkiego wojownika, jego brat Jalaf zwany później trzecim objął władzę i kontynuował dzieło brata zadając kolejne ciosy swym sąsiadom. Przez swe długie bo aż 40 letnie panowanie Jalaf zdobył Ballah, a także Fahir oraz zmusił Tulsę do zniesienia opłat za spływ towarów z Qaiharu. Po nim władzę objął syn i następca, a więc Jalaf IV, który skonsolidował państwo Jalafów budując drogi i system komunikacji po Qadzie. W swych rządach okazał się być władcą mądrym i sprawiedliwym lecz gdy trzeba był okrutny dla swych wrogów. Jalaf IV nie poszerzył wpływów imperium lecz zatrzymał koalicję Harmanadu i zdusił bunt w miastach podbitych przez swojego ojca. Jalaf IV podłożył podwaliny pod ostateczne podboje swej dynastii, które to zmaterializowały się w kampaniach Jalafa V, według zapisków wiemy o dwóch wielkich bitwach pod Talesh gdzie rozbito wojska tego miasta wspierane przez buntowników z Fahiru, najemników z Qaiharu i Tulsy, a także Afdalskich wojowników.

Gdy większość południa znalazła się pod berłem Jalefa zapragnął on dotrzeć do ujścia Qady, zbudował on wielką flotę i ruszył w dół swej rzeki. W długie kampanii rozpoczął on podbój ujścia Qady, które w okresie Jalafów było niezwykle bogatym i różnorodnym obszarem, rozsiane nad rzeką było wiele niezależnych miast handlujących i walczących między sobą. Władca Alai przybył na te ziemię splądrował on wiele miast, a przede wszystkim Hajar, Tyjar i Mizzah. Po miastach tych nie zostało nic poza ruinami pośród których dziś gra panuje cisza. Wojska Alaickie podeszły pod Taelath, które to zdecydowało się poddać po usłyszeniu wieści o krwawym losie swych sąsiadów. Jalaf V zmarł nieoczekiwanie, najpewniej otruty przez grupę dworzan. Nie pozostawił on po sobie potomka co doprowadziło do wstąpienia na tron Amafa I z rodu Aglahydów

---Ważne daty:

521-545 IIEN/70-94 r.O.z.Q - Rządy Jalafa I i II, Budowa państwa Jalafów, podporządkowanie Mehajevu

546-586 IIEN/95-135 r.O.z.Q - Rządy Jalafa III - podbój Humzuc, Ballah i Fahiru

587-599 IIEN/136-150 r.O.z.Q - Podbicie Taleshu i ujścia Qady

600 IIEN/151 r.O.z.Q - Śmierć Jalafa V, koniec dynastii Jalafów

#### Dynastia Amafów

Przewrót pałacowy, jaki odbył się w Alai był skutkiem konspiracji możnych, których to zaniepokoiła rosnąca pozycja Jalafa V, został on zamordowany, a miasto opanowały wojska buntowników, które na tron wyniosły Amafa I. Był to władca dobry z perspektywy możnych, lecz słaby z perspektywy sąsiadów imperium. Za rządów jego oraz jego syna skarbiec stał się opustoszały, Imperium utraciło wpływy w Talesh, ujściu Qady oraz przegrało wojnę z Imperium Harmanadu, Amafowie, pomimo iż rozdawali tytuły i przywileje możnym nie przynieśli tym samym możnym, jak i mieszkańcom imperium bezpieczeństwa, co było tragiczne w skutkach. Gdy zmarł Amaf II władzę po nim objął jego młodszy brat Afet, nikt wtedy jeszcze nie wiedział, że będzie on jednym z bardziej kompetentnych władców imperium.

Afet miał być marionetką możnych, lecz, jak się okazało był dosyć kompetentnym władcą, pierwsze lata swego panowania spędził na reformach i wzmocnieniu kontroli nad pozostałymi w rękach Alaitów ziemiach, Początek swych rządów Afet skupił na przechyleniu szali w wojnie z Harmanadczykami, zreformował on armię i dzięki wsparciu felareńskich najemników rozbił on armię Tilshameha IV, pana i władcy Harmanadu. Zwycięstwo to pozwoliło przerwać oblężenie Humzuc, zaś następujaca po tym kampania w okolicah Al-Jaffiry zmusiła Harmanadczyków do negocjacji i podpisaniu trwałego pokoju.

Afet zwrócił się wtedy na wschód gdzie Qaiharczykowie położyli swoje łapska na wschodnich rubieżach imperium, przez 3 lata Afet plądrował dolinę Qaiharu lecz nie zdołał jej przyłączyć, finalnie zdołano odzyskać terytoria zdobyte podczas rządów Jalafów na wschodzie.

Jednakże rosnąca pozycja na dworze sprawiła jednak że znaleźli się jego przeciwnicy i tak jak za Jalafa i Afet stał się celem spisku. Zmuszony do uchodzenia znalazł on wsparcie w Burairze, która to wraz z innymi miastami liczącymi na przywileje wsparła Afeta w jego walce o utrzymanie władzy, trwająca kilka lat kampania wojenna doprowadziła do odzyskania Alai i centrum imperium.

Afet przystąpił do opanowania pozostałych zakątków imperium, które bez problemu mu się podporządkowały, by zjednać sobie elity i ułatwić sobie odzyskanie kontroli nad krajem zachował starą administrację, ułaskawił zdrajców, przebaczył swym wrogom i kontynuował wizję budowy wielokulturowego imperium na południu, należy bowiem pamiętać że na tym etapie Alaickie Imperium składało się z kilku kultur i dziesiątek miasteczek, jak i większych miast. Tolerancyjna polityka przynosiła korzyści, dzięki czemu Afet mógł kontynuować swoje podboje. Zmarł tuż przed niedoszłą do skutku inwazją na ziemię niejakich Jarameitów.

Afet uhonorowany został przydomkiem Wielki, pozostawił silne imperium ze wzmocnioną władzą i lojalnymi elitami.

---Ważne daty:

151 r.O.z.Q-165 r.O.z.Q - Rządy Amafa I

166 r.O.z.Q-185 r.O.z.Q - Rządy Amafa II

186 r.O.z.Q-190 r.O.z.Q - Początek rządów Afeta I, konsolidacja i kampanie przeciwko Harmanadom

191-194 r.O.z.Q - Kampanie przeciwko Qaiharczykom, odzyskanie wschodnich granic imperium

195-202 r.O.z.Q - Wojna domowa w Imperium, utrzymanie władzy przez Afeta

203-210 r.O.z.Q - końcowe lata rządów Afeta, odzyskanie ujścia Qady

##### Wojna po śmierci Afeta

Gdy Afet zmarł, Państwo Alaickie zostało podzielone między 3 z 4 synów Afeta, centralny obszar wraz ze stolicą Alai poprzysiągł wierność najstarszemu synowi, Harenowi. Obszary zachodnie poprzysięgły wierność młodszemu Baradowi, który ulokował swoją siedzibę w starym mieście Ballah, drugim największym w imperium.

Miasto Fahir poparło zaś Sufona dzięki mariażowi trzeciego syna Afeta z córką lokalnego możnego.

Czwarty z synów Afeta a więc Aget, będący młodym zarządcą w Taleshu z nadania swego ojca poparł najstarszego Harena.

Wojna rozpoczęła się od zwołania przez Harena chorągwi, który liczył na szybkie obalenie swych braci i ugruntowanie swej władzy, Barad jednak sprytnym był i sam zebrał chorągwie Ballah i Humzucu, a także zbierając posiłki z Haramanadu, z którym to jego ojciec tak wojował. Obie armie spotkały się pod Sahim gdzie Haren starł się z Baradem w nierozstrzygniętej bitwie. Pole pod Salum ścieliło 10.000 trupów, obie strony były wymęczone co wykorzystać zechciał Sufon atakując podstępnie Mehajev, ta jednak oparła się na tyle by Aget zebrał chorągwie Taleshu, wsparcie od swego starszego brata i zdążył ruszyć na Fahir. Miasto na widok armii Ageta wydało mu bitwę lecz Aget wykorzystał swe słonie by rozbić szyki przeciwnika na wieść o tym Sufon cofnął się spod Mehajevu i doszło do bitwy nieopodal wsi Ahlusam. Aget rozbił wojska swojego brata i zmusił go do poddaństwa, nadał mu Fahir w lenno i obiecali więcej przeciw sobie włóczni nie podnosić.

Samowolna decyzja Ageta rozwścieczyła Harena, który wyklął w swym szaleństwie młodszego brata i odebrał mu Talesh. Aget jednak nie zgodził się z tą decyzją i zebrał swe wojska by stawić mu czoła. Wsparł go Sufon, z którym wspólnie wydali pod Qahzain Harenowi bitwę, pomimo przewagi liczebnej (Mówi się iż Haren na polę przywiódł 40 000 włóczni) dwaj młodsi bracia rozbili tyranicznego Harena, który to po raz kolejny uciekł do stolicy. Nie było to jednak zwycięstwo bez strat, zginął bowiem Sufon raniony strzałą, a także wiele tysięcy żołnierzy obu stron przysłoniło trawę. Wykorzystał to Barad, który zdobył Taleath i szykował się z najemnikami z felarnii do kampanii celem zdobycia stolicy. Baradowi jednak zbyt długo zeszło u ujścia Qady, bowiem Haren zebrał kolejne wojska i gdy Aget zdobywał Mehajev to najstarszy z braci zeszturmował Dav'Hal włączając miasto do swej domeny. Dwie armie spotkały się pod ruinami Hajar gdzie odbyła się największa bitwa tej wojny, Haren wystawił w pole 30.000 piechoty, 3.000 kawalerii i korpus 50 słoni wojennych, Barad zaś na polu stawił się z 40.000 piechoty w tym 5.000 felareńczyków oraz 5.000 kawalerii. Trzykrotnie wojska Harena rozbijały się o linie Barada, a gdy nadeszła chwila sam Barad poprowadził swą kawalerię. Szarża przerodziła się w potyczkę kawaleryjską podczas której Barad osobiście przebił włócznią swojego brata. Widząc upadek królewskiego sztandaru wojska Harena zbiegły lub poddały się.

Gdy Barad zbierał łupy i liczył martwych Buraira poddała się Agetowi, ten nie chciał uznać władzy Barada i wysunął roszczenia do tronu prawem podboju, pod swą komendą miał mniejszą armię, bowiem Barad po uzyskaniu armii Harena w pole mógł wystawić nawet 70 000 żołnierzy, Aget zaś posiadał w porywach połowę tej liczby, miał on jednak po swojej stronie miasto Humzuc, które wsparło go po wzięciu za żonę córki najwyższego zarządcy miasta.

Kolejny rok obie strony testowały się, nie dochodziło do większych bitew, których Aget unikał starając się zbudować większą armię, oblężenia zaś Baradowi nie wychodziły bowiem stracił on 5.000 żołnierzy tylko w jednym nieudanym szturmie na Burairę. W roku 217 Aget gotów był wyruszyć w pole. Jego flota przepłynęła w dół wielkiej rzeki i wysadziła armię na zachód od stolicy, bitwa na rzece doprowadziła do zwycięstwa Ageta co wykorzystał na swą korzyść. Barad na prędce wyruszył z Alai i spotkał się z Agetem w dolinie Farwusy, gdzie przez trzy dni obie strony walczyły zajadle o tamtejsze wsie w bitwie na niespotykaną skalę, składającą się de facto z kilku różnych bitew dziejących się na przestrzeni kilkunastu lub też kilkudziesięciu kilometrów od siebie. W Farwusie starło się ze sobą 55.000 żołnierzy Ageta i 60.000 wojowników Barada. Po trzech dniach Aget zatryumfował rozbijając słoniami korpus wroga pod wsią Amasalfa, bitwa w dolinie Farwusa zakończyła się stratami 25.000 żołnierzy po stronie Barada, w tym część przeszła na stronę Ageta oraz około 12.000 po stronie Ageta.

Osłabiony Barad utracił wpływy w stolicy, przybył do niej 4 dni po bitwie i rozpoczął przygotowania do oblężenia, jednakże gdy Aget nadszedł pod mury miasta to juz dawno obrało go królem, Barad został zamordowany, a jego ciało sprowadzone na wozie przed Ageta. Tak też Aget zjednoczył imperium tak jak jego ojciec.

Ważne daty:

211 r.O.z.Q - Śmierć Afeta I, początek wojny domowej

212 r.O.z.Q - Bitwa pod Sahim

213 r.O.z.Q - Bitwa pod Ahlusam

213 r.O.z.Q - Bitwa pod Qahzain

214 r.O.z.Q - Bitwa pod Hajar

217 r.O.z.Q - Bitwa pod Farwusą

#### Rządy Ageta Wielkiego

Aget zastał imperium podłamane ekonomicznie, ale wciąż liczące się politycznie. Zdołał pokonać chwilowe trudności i rozpoczął Złoty Okres w historii Południa lecz to historia na inną opowieść. Swe rządy rozpoczął od uhonorowania swych braci którym to wyprawiono wielkie pogrzeby po czym rozpoczął czystki na nielojalnych możnych. Rozbudował on mury stolicy i pierwsze lata panowania spędził na odbudowaniu miast i infrastruktury imperiów. Wreszcie w 223 Aget wyruszył na swoją pierwszą kampanię wojenną zbierając trzydziesto tysięczną armię i kierując się w górę Qady, gdy wielka armia dotarła pod Tulsę starła się z lokalnymi siłami po czym szturmem zdobyła miasto, Qaiharczycy odpowiedzieli na ten akt agresji gromadząc wojska i ruszając na zachód. Aget rozbił w puch armię Qaiharczyków wspieraną przez niedobitki wojsk Tulsy.

Po bitwie pod Tulsą mądrzy panowie Qaiharu złożyli hołd Agetowi poddając się jego woli a ten w swej wspaniałomyślności oszczędził mieszkańców Qaiharu plądrowania i dalszej pożogi. zwycięstwo to zapewniło Agetowi nową pulę rekrutacyjną a także żyzne i bogate ziemie. Władca Alaitów zajął się reorganizacją nowych terytoriów po czym w roku 225 zebrał wojska po czym przekroczył przełęcze Taleshu uderzając na państewka Al Tiflash, Al Afdal i Yaldarn. Kampania trwała do 229 roku gdy Yaldarn poddało się królowi Alai. Wojska Agetyjskie bowiem tak zaczęto nazywać rodzące się imperium króla alaitów, dotarły do granic państwa jarameickiego z którym boje toczyli zabafirczycy, felareński lud panujący w regionie na morzu i lądzie.

##### I Wojna Harmanidzka

Podbojom Ageta na wschodzie bacznie przyglądał się Demur, władca Harmanadu, państwo Demura zaznało już porażki z rąk Alaitów i pewnym dla Harmanadczyków było że wkrótce nawała uderzy i na nich. By przygotować się do wojny pan Harmanadu zreorganizował armię a także zbudował sieć sojuszy z plemionami na zachodzie.

Wojna wybuchła w 230 gdy zmarł Demur a jego syn Amur zdecydował się wykorzystać uwikłanie Ageta w tłumieniu buntu miasta Yaldarn. Harmanadczycy uderzyli na Humzuc oblegając miasto a ich podjazdy jeźdźców na wielbłądach dotarły aż pod Alai i Ballah. Aget początkowo został zaskoczony sytuacja lecz szybko zaadaptował się. Nadał prawa Yaldarnowi i ruszył na zachód ratując Alai przed zdobyciem. Amur wydał Agetowi bitwę pod murami miasta która zakończyła się nie będąc rozstrzygnietą. Harmanadowie wycofali się do Humzucu gdzie oczekiwali na posiłki, Aget wiedział że musi negocjować inaczej potężne państwo Harmanadu rozbije krok po kroku jego młode imperium. Król Alaitów zrzekł się Humzucu na rzecz Harmanadu i wypłacił trybut Amurowi. Tym działaniem zapewnił sobie czas na działanie i reformy które opłaciły się 3 lat później w postaci udanej kampanii w Ummah a także zdobyciem Al Ih w roku 233.

##### II Wojna Harmanidzka

Po kolejnych podbojach i zreformowaniu armii Aget gotowy był uderzyć na Harmanad, przekroczono granice w okolicy Ballah i uderzono na Humzuc od północy, tamtejszy garnizon stawił silny opór i Aget musiał oddelegować część sił do utrzymania oblężenia, dam król wyruszył na zachód w kierunku Al Jaffiry która wytrzymała pierwszy szturm. Seria bitew w okolicy miasta zmusiła Ageta do wycofania się na wschód gdzie wciąż trwało oblężenie Humzucu. Wojna weszła w fazę zastoju, Humzuc padł po roku w trakcie których obie strony plądrowały pogranicze drugiej strony. Gdy padło miasto Humzuc wojna znów nabrała dynamicznego tempa lecz 2 lata kolejnych bitew potyczek nieudanych oblężeń zmusiły strony do rokowań, Aget uzyskał Humzuc z przyległościami i podpisano rozejm.

W trakcie kolejnego rozejmu z Harmanadem Aget zajął się problemem plagi komarów lat 235-237 a także rosnącego problemu koczowniczych talbasytów zamieszkujących południowe pustynie. W latach 236-239 rozpoczęły się również starcia z Jarameitami które ze względu na brak zaangażowania większych sił nie kończyły się decydującymi starciami.

Po uporaniu się z komarami i jarameitami Aget zgromadził armię z całego imperium a także najął felareńskich najemników dzięki czemu zgromadził liczącą 70 000 żołnierzy armię z którą ruszył w kierunku Harmanadu. Tamur syn Amura zgromadził zaledwie 40 000 żołnierzy ze swego sporego państwa, nie wsparli go Talbasyci co znacznie utrudniło pozycję młodego władcy. Aget uderzył z kilku kierunków i w 2 lata opanował większość państwa harmanidzkiego, broniły się jedynie miasta na zachodzie i oblężony Harmanad. Oblężenie wielkiego miasta trwało kolejny rok do czasu gdy możni i mieszczaństwo zamordowało Tamura poddając miasto Agetowi, w ten sposób zakończyła się długoletni konflikt Alaitów z Harmanadem

Gdy Aget pokonał Harmanadów stał się niepodważalnym władcą południa, jedynie od zachodu graniczył z niezwykle bogatymi państwami złotego wybrzeża gdzie Aldahabla - "Złote Miasto" dominowało nad swymi sąsiadami. Problemem dla rosnącego imperium były również nomadyczne plemiona Talbasytów które od stuleci żyły na południu a państwa miasta południa rozbijały pojedyńcze plemiona biorąc w niewolę talbasytów. Aget kolejne lata spędził na rozwoju armii i utrzymywaniu podbitych terytoriów w ryzach. Na dworze zdawano się sądzić że król zaprzesta podbojów, wszak był już dobrze po siedemdziesiątce. Zadziwiło jednak wszystkich bowiem Aget raz jeszcze zebrał swoje wojska i ruszył z Alai do Taleath skąd ruszono na wschód wielką armią. Aget zsiadł z konia na granicy z Jarameitami, którą przekroczył w roku 241.

##### Ostatnie Wojny Ageta

Ostatnia wojna Ageta Wielkiego odbyła się w latach 241-243. Aget wraz ze swoją armią przekroczył granice z państwem Jarameitów i rozbił pod Lazareą oblegające miasto wojska Zabafirskie. Aget nastepnie ruszył pod Zabafirę gdzie rozbił kolejne wojska felareńskie. Nie mogąc zdobyć miasta szturmem zdecydował się ruszyć na stolicę Jarameitów i ich święte miasto - Jaramedth, gdzie pokonał wojska proroka Afametha. Chwilowa przerwa w kampanii nastała , Agetyckie wojska zabezpieczyły całą południową Jarameitię a w roku 242 ruszono ponownie. Zabafirczycy zbierali się w Ataście skąd zamierzano ruszyć na armię zdobywcy i zatrzymać jego pochód na północ. Aget wyruszył im naprzeciw i armia zabafiry ponownie musiała uciekać do warownych miast. Król Alaitów ruszył więc na wschód obszedł jezioro Naegińskie i wziął miasto szturmem. Jego armie dotarły do rzeki sus gdzie zatrzymał się podbój. Aget narzucił warunki Zabafirczykom i unicestwił państwo Jarameitów. Zachęcony podbojem Quarthu wyruszył na północ najeżdzając Ifarytię.

Wojna zaczęła się najazdem Ageta na miasto Hashar w dawnej Ifarytii, liczniejsze wojska Agetyjczyków zdołały przełamać obronę zabafirskich wojsk a wkrótce większość sił zabafiry wycofały się na wybrzeże, w odpowiedzi na to Ardan wysłał swego syna, Yardana by sprowadził pożogę na tereny swych wrogów, uzyskał on wsparcie floty Quartu która to w zamian za 800 skrzyń złota wsparła najazd na ziemię zabafiry, horda wkroczyła na tereny Ifarytii i złupila liczne miasta, wkrótce jednak spotkali się z wojskiem Ageta który to rozbił armie Arvenów w bitwie nad rzeką Targetą, ta zmiana sytuacji pozwoliła na opanowanie większości Ifarytii przez wojsko Agetyjskie a po krótkiej przerwie niezwyciężone armie z południa udały się na marsz na północ, złupiono liczne ziemię lecz zaczęły doskwierać problemy zaopatrzeniowe, rozwiązaniem była twierdza Ar-var która strzegła drogi na północ do Quartu, bronił jej solidny garnizon Arveński i po dwóch tygodniach oblężenia twierdza dalej się trzymała, wykorzystał to Ardan który osobiście ruszył na południe i zmiażdżył armie Ageta zabijając wielkiego króla, Zabafira wykorzystała ten moment i zdołała odzyskać zachodnią ifarytię zmuszając armie Agetyjskie do ucieczki przez wschodnią część krainy.

#### Rządy Aketa Wspaniałego

Aket wstąpił na tron w Alai w młodym wieku, początek jego rządów charakteryzowała bierność i wzrost sił rodów arystokrackich. Jednakże gdy dorósł przejął rządy silną ręką i dokonał czystki na arystokratach. Aket zapragnął być władcą tak wielkim jak jego ojciec, to też rozpoczął własne podboje zdobywając Złote Miasto i całe złote wybrzeże a także zagarniając kosztem Khaganatu Ifarytię. W Ifarytii założył wiele miast, zajął się rozbudową floty i kolonizacją a także zniszczył Dochas Ur oraz zdobył Zabafirę. Aket zmarł w roku 335 jego syn Tamin wkroczył na tron.

##### II Wojna Zabafirska

Kilka miesięcy po zdobyciu Kamaratu i Asamavu, Aket kierując się potrzebą odbicia utraconych ziem podjął decyzję o wypowiedzeniu wojny Zabafirze. Po stronie Zabafiry stanęła Liga Felarnijska, a w późniejszym etapie także Imperium Akkadyckie. Od razu po dostarczeniu deklaracji wojny, armie Imperium przekroczyły granicę w dwóch miejscach i z początku bez jakiegokolwiek oporu parły naprzód. I Armia pod dowództwem Wodza Ayyama, wyruszyła spod Falai, bez walk zajęła Razę oraz rozpoczęła oblężenie Szihiru. W międzyczasie II Armia pod przywództwem samego króla Aketa maszerowała bezpośrednio na Zabafirę, lecz drogę ku niej zablokowała mu Zabafirska Armia. Zabafirczycy aby uniknął oskrzydlenia podpalili pobliski las, jednakże Aket wstrzymał marsz, kazał rozbić i poczekać aż pożar zgaśnie. Gdy II Armia czekała, I Armia rozpoczęła atak i szturmem zajęła Szihir. Po zajęciu miasta, ściągnięto uzupełnienia i wyruszono w kierunku Zabafiry, aby oblężyć wrogą stolicę od południa. Po wypaleniu się lasu, Aket z podległymi mu oddziałami ruszył na ufortyfikowanych, w położonym na trakcie miasteczku, Zabafirczyków. Bitwa trwała prawie dwa dni, ostatecznie jednak przy marginalnych stratach własnych II Armia Imperium unicestwiła armię Zabafiry i po krótkim marszu oblężyła miasto od północy.

Kiedy armie Imperium dominowały na lądzie, Felarnijczycy uderzyli na morzu. Zabierając ze sobą prawie połowę felarnijskiej floty, flota Imperium składająca się w pełni z okrętów transportowych wspierana przez nielicznych najemników poniosła znaczną porażkę, której dalszą konsekwencją był udany atak Felarnijczyków na Falai. Dodatkowo wynajęte przez Ligę Felarnijską konne kompanie najemnicze zdołały przedostać się na terytorium Imperium i zaczęły mordować napotkaną na swojej drodze ludność cywilną.

Po długim ostrzale Zabafiry, widząc brak większych sukcesów Aket nakazał zdobyć miasto szturmem. Wojska Imperium na czele z osławionymi Czarnymi Turbanami ruszyły do ataku na skonstruowanych przez wybitnych Agetyjskich inżynierów olbrzymich wieżach oblężniczych. Po niezwykle krwawych walkach udało się zdobyć mury, jednakże po otrzymaniu raportu nt. fortyfikacji i liczebność pozostałych Felarnijskich wojsk, Aket wezwał swoje wojska do odwrotu do obozu.

W międzyczasie Felareńscy agenci zdołali przekonać do współpracy stacjonujących w stolicy Imperium, Synów Maleba. Zdradzieccy najemnicy podstępem zdobyli Imperialną Akademię Wojenną, przejęli kontrolę nad większością miasta i przystąpili do oblężenia kompleksu pałacowego. Oblężenie skończyło się równie szybko co zaczęło ponieważ do miasta dotarły wieści o podpisaniu z Zabafirą pokoju, w którym Felarnijczycy zgadzali na oddanie wszystkich, poza miastem Zabafirą, ziem posiadanych w Felarnii. Gdy do Alai dotarła prowadzona przez króla Aketa armia, najemnicy złożyli broń i poprosili o ułaskawienie. Król Aket ostatecznie zdecydował się wybaczyć najemnikom, jednakże zostali oni zobowiązani do nieodpłatnej walki po stronie Imperium.

##### Podbój Złotego Miasta

Niedługo po podpisaniu pokoju z Zabafirczykami, Aket ponownie zebrał swe wojska i ruszył ku Złotemu Miastu. Pierwszym miastem po przekroczeniu przełęczy, które bez walki poddało się Aketowi był Tasarat. Panowie Tasaratu po przybyciu pod jego mury armii Aketa, przywitali króla królów bogatą ucztą oraz ofiarowali mu wiele bogatych darów. Tasarat został włączony do Imperium, a jego mieszkańcy mogli odetchnąć z ulgą.

Następne na drodze ku Złotemu Miastu, leżało miasto Tasamav. Gdy prowadzona przez króla Aketa armia dotarła pod miasto, jego mieszkańcy jasno dali do zrozumienia, że tanio skóry nie sprzedadzą.

#### Rządy Tamina

Tamin dowiedział się o śmierci swojego ojca gdy toczył kampanie na południu między innymi zakładając miasto Masarat. Rozbił on siły swojego brata Maveta i utrzymał władzę i skierował swoje oczy na południe. Ziemie na południu nie były znane dopóki syn Aketa - Tamin, nie rozpoczął ekspansji na południe. Pierwsze lata zajęły Imperium powolny marsz i kolonizację wzdłuż wybrzeża jak i ciągłe walki z nomadami na pustyniach, którzy de facto do dziś nie są w pełni podporządkowani. Na cześć Tamina nazwano nowe miasto w Ifarytii - Taminę. Jego historia nie została jeszcze zakończona.