Zakon Pięści Ignitusa

Skryty w górach Penarskich, ozdabiany wielkimi płonącymi czarami oraz rzeźbami w skale nacechowanymi symboliką kultu pana ognia, znajduje się klasztor sławnych na całym kontynencie Pięści Ignitusa. Wzniesiony w 1032 roku pierwotnie pełnił funkcję świątyni Oweodda - wtedy to w czasie wielkiej bitwy na Lodor pod koniec III ery świata zarówno kapłani kontynentu, jak i wierni widzący spadające komety na niebie zebrali się w niej, by czuwać w modlitwie. Tysiące wyznawców zebranych w jednym miejscu, pogrążonych w zadumie i refleksji, modlących się do Oweodda, przypominało bastion dusz zamknięty za uświęconymi murami. Gdy doszło do zagłady Płomiennego i narodził się jego następca, Ignitus, miejsce to zostało przemianowane na klasztor, w którym najgorętsi wyznawcy składali przysięgę wierności swojemu nowemu władcy.

Z początku klasztor nie różnił się specjalnie od innych, jednak najwyżsi kapłani, znając historię tego miejsca, postanowili nadać mu wyróżnienie - placówka stała się jednocześnie miejscem samodoskonalenia i świątynią. Nie od dziś wiadomo, że wnętrza nie składają sie wyłącznie z kaplic i kamiennych tablic z prawdami Ignitusa. To także bogato zdobione wnętrza przyprawiające o samozachwyt niejednego kolekcjonera drogocennych, rzadkich przedmiotów oraz wielu złodziei, którzy przypłacili życie, próbując okraść dobytek Pięści.

Drzwi do klasztoru stoją otworem przed każdym, kto pragnie przyjąć do siebie błogosławieństwo Ignitusa, jednakże nie wszyscy są w stanie podołać temu przeznaczeniu. Droga Ignistusa poprzedzona jest ciężką pracą, czasochłonnymi modlitwami oraz długim, sumiennym treningiem. Wędrówka ta jednak nie należy do samotnych, albowiem wsparcie może przyjść od samych wyznawców, którzy we wspólnocie dzielą trudy swojego powołania. Ta otwartość i zaufanie nigdy nie jest poprzedzane pychą, z kolei wzajemna chęć rywalizacji jedynie pogłębia i utwierdza międzyludzkie relacje.

Mimo powszechnie przyjętej opinii najważniejszy element szkolenia w tym miejscu to nie walka, a panowanie nad emocjami. Nie mogą ulegać bezmyślnej furii, wierząc, że brak kontroli nad nią to stawianie siły ponad efektywność. Zamiast tego wyprowadzają celne, bo opanowane, ale nadal gniewne uderzenia w czułe punkty przeciwnika, nie oszczędzając go w najmniejszym stopniu. Walczą, by zabić. Umiejętność nagłego zaprzestania w każdej chwili jest tym, co najbardziej oddziela ich od berserkerów, więc nie zdarza się im "stracić panowanie nad sobą".

Z powodu licznych czar ognia i wszędzie obecnego światła niektórzy mówią, że nad siedzibą mnichów boga wojny słońce nigdy nie zachodzi. Nie ma tutaj jednolitej ciszy nocnej, więc jest to miejsce zawsze tętniące życiem, niezależnie od pory dnia. Klasztor nie jest też tak zamknięty na gości, jak pozostałe - nie jest wcale wielką rzadkością, by wędrowni wyznawcy szukający chwilowego schronienia zostali ugoszczeni i za symboliczne sumy (lub w przypadku kapłanów - bez opłat) mogli spędzić tu noc i spożyć strawę. Jedyny okres, w którym zakon naprawdę jest zamknięty to zaćmienie słońca - wtedy to na okres całego dnia (lub, jeżeli zaćmienie trwa dłużej - do dnia końcu zaćmienia) brama zostaje zamknięta, a w całym kompleksie obowiązuje absolutna cisza. Jeżeli w tym okresie za uświęconymi murami znajdują się goście, to nie są oni wypraszani - informuje się ich jednak z wyprzedzeniem, że mają obowiązek uszanować i uczestniczyć w milczeniu i modlitwie.

Pięści Ignitusa nie mają narzuconych przez kodeks praw, chyba, że decydują się by pozostać w klasztorze i dążyć ku samodoskonaleniu. W tym wypadku przestrzegają okolicznych praw, pod warunkiem, że nie są one niezgodne z prawami i poleceniami pochodzącymi od Ignitusa, bądź prostym, czteropunktowym kodeksem:

1. Nigdy nie odmawiaj wyzwaniu, chyba, że jest ono wyraźnie nieuczciwe.
2. Każdego dnia będziesz doskonalił swoje ciało, umysł i duszę.
3. Nie wolno ci pozwolić, by emocje kiedykolwiek zapanowały nad twoim rozsądkiem.
4. Nie łam raz złożonej przysięgi.