Chapter Three

Camila's POV

Następnego dnia idę do firmy, by zabrać swoje rzeczy. Niestety już na wstępie przeszkadza mi Lucy, która sterczy nade mną.

- To nie byłam ja - próbuje się marnie tłumaczyć, podczas gdy chowam kolejne rzeczy do pudełka.

- A kto to był? - warczę. Dziewczyna przez chwilę wygląda na skruszoną, jednak nie trwa to długo. Zaraz potem przybiera postawę oschłej reżyserki.

- Nie wiem - wzrusza ramionami. - Czy to moja wina, że miałyśmy kryzys?

- Kryzys? - podnoszę brwi i parskam pod nosem. Zamykam pudełko, wymijając ją jednym ruchem. - Nie wiedziałam o tym.

- Ciężko powiedzieć komuś, kogo się kocha, że nastał kryzys - łapie mnie za łokieć i odwraca w swoją stronę. - Poza tym między nią a mną do niczego nie doszło. Jedynie jakieś buziaczki, loffki, nic poważnego.

- Ale gdyby nie ja... To by doszło, prawda? - przekręcam lekko głowę.

- No właśnie, gdyby nie ty - uśmiecha się i próbuje się zbliżyć, ale cofam się do tyłu. - Poza tym przyszłaś nie wtedy, gdy byłyśmy umówione.

- Tak, miałam przyjść jutro, czyli dzisiaj, a przyszłam wczoraj, więc to ja cię okłamałam! - wzdycham ciężko i uśmiecham się do niej. - Nie no, Lucy. Jesteśmy takie same!

- Przemyślisz sobie to wszystko - łapie za pudełko i zerka mi prosto w oczy. - A potem wrócisz i mnie przeprosisz.

- Puść to - warczę, dostając niemal furii na jej słowa. - Puszczaj - brunetka szarpie mocniej, więc odpuszczam i zostawiam rzeczy w jej rękach, a następnie szybkim krokiem opuszczam studio.

\*\*\*

- Może wynajmiemy kogoś za pieniądze? - sugeruje moja siostra, a Dinah łapie ją za dłoń. Przez chwilę nawet zazdroszczę im, że mają siebie... - Matka się wścieknie, że ślub nie idzie po jej myśli.

- Nie jestem taka... - przygryzam wargę.

Wtedy wibruje mój telefon, ale przyjaciółka jest szybsza. Łapie go i jednym ruchem przejeżdża po ekranie.

- Kto to? - spoglądam na nią morderczym wzrokiem.

- Lucy - wzdycha i odkłada urządzenie na miejsce. - Wiem, że i tak byś nie odpisała - przytakuję jej lekko, rozkładając się wygodnie na leżaku. Wtedy telefon daje o sobie znać po raz kolejny.

Obie się na niego rzucamy, co doprowadza do tego, że spada na ziemię i przesuwa się o kilka centymetrów. W tym samym czasie z basenu wynurza się czarnoskóra dziewczyna, ujmując ostrożnie urządzenie. Widzę, jak blondynka testuje ją wzrokiem, przełykając ciężko ślinę.

- Lauren od puknięcia przesyła pozdrowienia - zerka na ekran, nim podaje mi komórkę, którą od razu przytulam do piersi. - Cześć, Dinah.

- Taka jedna dziewczyna mnie puknęła w samochodzie... samochodem... Wgniotła mi drzwi... - tłumaczę nerwowo, a przyjaciółka wymienia z nią uścisk.

- To fajnie - uśmiecha się lekko, przenosząc swój wzrok na Hansen. Przełykam ciężko, uświadamiając sobie, że to pierwsza miłości Jane.

- Normani, poznaj Camilę - wskazuje na mnie dłonią. - A to Sofii.

- Narzeczona Dinah - przedstawia się, wyraźnie lustrując wzrokiem swoją rywalkę.

Dziewczyny wymieniają kilka uprzejmości, które i tak są sztywne. Wykorzystuję ten czas, by odpisać Lauren i przekazać jej namiary na mechanika. Kiedy czarnoskóra odchodzi, Dinah zaprasza nas do baru, zamawiając jakieś drinki.

- To może ta Lauren by mogła z tobą pójść - sugeruje przyjaciółka. Wzruszam lekko ramionami i opieram policzek o pięść.

- Raczej wątpię, że będzie chciała. W końcu byłam niemiła - wzdycham ciężko.

- Przecież nie musisz z nią sobie układać życia, tylko poudawać przez kilka godzin, że to robisz - blondynka uderza mnie w ramię. Sofii mierzy ją ponurym spojrzeniem i bez słowa odchodzi od baru.

- Sof? - Hansen ogląda się za nią, ale koniec końców jej wzrok zatrzymuje się na mnie.

- Dobra - unoszę dłonie w obronnym geście. - Zadzwonię do niej.