Duistere Hemelen: Groeiende problemen (9)

## Hoofdstuk 9

Schaduwpoot hijgde en pufte. Voor het eerst in tijden was ze weer aan het trainen. De afgelopen dagen had ze van zonsopgang- tot ondergang in het leerlingenhol gezeten en niets gedaan. Daardoor was wel haar conditie wat achteruitgegaan en daar merkte ze nu de gevolgen van. Rennend achtervolgde ze haar mentor en Pruimpoot. Die twee waren een stuk sneller dan zij. Blauwpels had gelukkig evenveel moeite om door de sneeuw heen te komen. Ondertussen kwam het koude, witte spul al tot Schaduwpoots buik en daardoor kreeg ze het alleen maar kouder. *Als de zon nou eindelijk zou schijnen, smelt het misschien weg!*

‘Kom op, Schaduwpoot! Nog even volhouden!’ riep Druppelvacht naar achteren. Schaduwpoot gromde. Hij had het veel makkelijker! Hij was groot en had niet de lange haren van zijn zus die in de weg zaten. ‘Zet je wat harder af tegen de grond’, gaf Druppelvacht haar als tip, nadat hij even op haar gewacht had. ‘Zo kom je wat hoger en heb je minder tegenstand van de sneeuw.’ Schaduwpoot knikte en begon wat meer te springen dan te rennen, maar ze was al zo erg uitgeput dat zelfs met hogere sprongen ze niet ver vooruit kwam.

‘Gewonnen!’ schreeuwde Pruimpoot toen blij uit. ‘Ik ben als eerste bij de oever!’ Snel rende Schaduwpoot achter haar aan, maar toen ze vlakbij haar zusje was, gleden haar poten weg en viel ze recht in de dikke laag sneeuwvlokken. Pruimpoot barstte in lachen uit, terwijl Druppelvacht haar weer overeind hielp. ‘Het was geen wedstrijd, hè’, bromde Blauwpels toen ze naar haar leerling toe strompelde. Pruimpoot haalde haar schouders op. ‘We moesten heel het territorium door rennen naar de oever, dus een wedstrijd genoeg voor mij en ik heb gewonnen!’ Blauwpels rolde met haar ogen maar kon een glimlach niet onderdrukken. ‘We deden het alleen maar omdat jullie eindelijk uit jullie Bladkaalslaap waren gekomen! Daardoor hebben jullie wel wat achterstand opgelopen en is ook jullie conditie verslechterd.’ De ogen van de bruine poes bewolkten. ‘Ja, nou sorry, ik had gewoon wat tijd nodig’, mompelde ze somber. Blauwpels streek meelevend met haar staart over Pruimpoots schouders. ‘Geen zorgen, ik snap het maar al te goed, maar dat neemt niet weg dat we er nu extra hard aan moeten werken als je nog voor *Nieuwblad* een krijger wil worden.’

‘Er is niet eens een *kans* voor mij om dat te halen’, zuchtte Schaduwpoot ongelukkig. Doordat ze een maan voor de oudsten en moederkatten had moeten zorgen, werd ze ook een maan later krijger als straf voor dat ze de Clans wilde wijzen op hoe slecht Engelpoot was. *Ik zat zo fout. Het is mijn schuld dat nu alle ogen op haar gericht zijn!* Met een schok besefte ze wel niet hoe goed Duivelpoot het had gespeeld. Hij had haar doen geloven dat zijn zus slecht was, waardoor hij alle aandacht van hem had afgeworpen. *Hoe slim!* Ze klemde haar kaken op elkaar. *En hoe dom van mij … Ik kan niet geloven dat ik me zo makkelijk heb laten bespelen!*

‘Hé, we komen er wel!’ miauwde Druppelvacht bemoedigend. ‘Wie weet kunnen we Mistster nog overtuigen als we extra goed ons best doen!’ Schaduwpoot knikte traag. Ze wilde dat maar al te graag, maar ze wist dat het niet zou gebeuren. En waar zou ze de energie vandaan halen? Alleen al een klein beetje door het territorium rennen maakte haar bekaf! ‘Kom’, zei Blauwpels toen, ‘we gaan terug naar het kamp. Pruimpoot en ik moeten nog op jachtpatrouille en volgens mij moeten jullie op grenspatrouille, nietwaar?’ Druppelvacht knikte bevestigend. ‘Dat klopt, maar gelukkig leid ik de patrouille, dus kunnen we het nog lekker rustig aan doen.’ Vervolgens draaide hij zich om en liep samen met Blauwpels terug naar het kamp.

‘Dat was leuk, hè?’ miauwde Pruimpoot blij. ‘Voor jou misschien’, bromde Schaduwpoot, ‘omdat je hebt gewonnen.’ Haar zusje grijnsde breed. ‘*Precies*!’ Schaduwpoot schepte wat sneeuw om hoog met haar poot en gooide het toen recht in Pruimpoots gezicht. De bruine poes slaakte een speelse kreet en stormde op Schaduwpoot af, maar gelukkig wist Schaduwpoot nog net op tijd te vluchten. Ze sprintte op Druppelvacht en Blauwpels af en vloog tussen hen door. ‘Wat he–’ begon Blauwpels, maar ze werd weer onderbroken toen ook Pruimpoot langs haar schoot en haar omver beukte. Schaduwpoot hoorde Druppelvacht nog net lachen en daarna schoot ze er weer vandoor. ‘Ik zal je krijgen!’ gromde Pruimpoot. De sneeuw zorgde ervoor dat Schaduwpoot niet heel snel was en haar zusje kwam telkens dichterbij. Haar spieren verslapten steeds meer en ze werd steeds moeier, maar wilde nog niet opgeven. *Als ik dit al niet eens kan, hoe kan ik dan ooit de kracht hebben om tegen Duivelpoot in te gaan?*

Plots voelde ze een mep op haar achterpoot en vloog ze onderuit. Pruimpoot slaakte een triomfantelijke kreet en gooide snel allemaal sneeuw op Schaduwpoot. Haar beeld werd zwart en ze snakte adem. Snel gooide ze het koude deken weer van zich af en sprong overeind. Toen ze de aanstekelijke lach van haar zusje hoorde, kon ze de hare ook niet meer inhouden en samen rolden ze over de grond. Het voelde heerlijk om zo met haar zusje te kunnen spelen. *Sinds het einde van Bladval zijn we echt onafscheidelijk geworden. Zoals zussen moeten zijn.*

‘Zorg er nou maar voor dat je genoeg energie overhoudt en het niet verspilt!’ miauwde Druppelvacht terwijl hij naar hen toe liep. Aan zijn stem te horen was hij niet echt boos en had juist een vrolijke twinkeling in zijn ogen. Schaduwpoot glimlachte en schudde de sneeuw uit haar vacht. Ze had zich in tijden niet zo blij gevoeld als zojuist. Voor een flits van een seconde had ze al haar problemen even vergeten, maar ze kwamen net zo snel weer terug. *Vleugelpoot had hier bij moeten zijn …,* dacht ze. *De drie muisketiers die weer samen waren, verenigd en zonder onderlinge ruzie.* Nu waren er nog maar twee over en dat zou nooit hetzelfde kunnen zijn. *En dat allemaal door Duivelpoot! En … door* mij*.*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Schaduwpoot voelde hoe de energie langzaam haar lichaam verliet. Ze kwam nauwelijks door de hoge sneeuw heen en had niet genoeg kracht om te springen. Gelukkig was zij niet de enige die moe was. Heel haar patrouille leek weinig puf te hebben om nog lang de HemelClangrens te gaan en markeringen achter te laten. De enige die niet depressief was geworden door de constante duisternis, was Sparrentak. Schaduwpoot keek verwonderd naar de bruin gestreepte kater en vroeg zich af waarom hij opeens zo vrolijk was. *Hij lijkt steeds meer over Heemstvleugel heen te komen, eindelijk. Dat is in ieder geval goed voor hem … en voor de SchaduwClan want hij heeft nog een hoop taken in te halen!*

‘Jij ziet er stuk beter uit dan een maan geleden’, begon ze het gesprek met de kater vriendelijk. Sparrentak glimlachte toen hij haar naast zich zag lopen. ‘Ik *voel* me ook veel beter. Ik ga er meer op uit en ik denk dat ik langzaam wat meer over mijn verlies heen kom. Al zal ik Heemstvleugel nooit willen vergeten, is hij nu niet meer de enige aan wie ik denk en dat zorgt ervoor dat ik niet langer denk aan de dingen die ik niet heb, maar meer aan de dingen die ik op dit moment *wel* heb.’ Zijn staart ging vrolijk heen en weer terwijl hij sprak. Het was echt weer de Sparrentak die ze als kind had gekend die weer naar boven kwam. ‘Heb je nog tips?’ miauwde ze ietwat triest, maar met een gespeeld lachje rond haar snuit. Sparrentaks gele ogen verdonkerden en straalden medeleven uit. ‘Ik denk dat dat voor iedereen een zoektocht is die ze zelf moeten maken, maar ik ben in ieder geval hier voor je als je over ze wil praten. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe je nu alweer met vier poten sterk op de grond staat! Je bent tenslotte meer verloren dan ik en ik deed er veel langer over … ik kan me niet voorstellen hoe erg het voor je is.’ Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘We moeten door. Elk moment denk ik wel aan Zwartvleugel en Vleugelpoot, maar daarom moet ik doorgaan voor hun.*’ Ik moet en zal hun wreken. Duivelpoot zal boeten voor wat hij heeft gedaan,* voegde ze in haar gedachten er nog aan toe. *En hij weet gelukkig niet dat ik hulp heb ingeschakeld.*

‘Wie weet kunnen we samen eens een spelletje organiseren. Ik denk dat iedereen wel wat leuks kan gebruiken tijdens *Bladkaal’*, opperde de kater. Schaduwpoot knikte. ‘Dat is een goed idee! Bruinpoot zal vast ook mee willen doen als hij beter is.’ Ze dacht even aan haar goede vriend die bij IJzelpoot in het medicijnhol verbleef vanwege zijn withoest. Ze zuchtte zachtjes en sloot haar ogen snel. *Neem hem niet van mij af, SterrenClan, alsjeblieft. Ik kan niet nog meer dierbaren verliezen!* ‘Ik weet zeker dat hij erbovenop komt. Hij is jong en sterk en zijn levendigheid alleen al zal genoeg zijn om de withoest te verslaan’, stelde Sparrentak haar gerust. ‘Ja, dat denk ik ook wel.’ Het gesprek viel langzaam stil en Sparrentak ging naar Motvlucht toe, die ongewoon stil was tijdens een patrouille, om haar op te beuren vermoedelijk. De grijze poes keek even op, maar leek niet per se blij te zijn. *Ik ben in ieder geval niet de enige die er helemaal doorheen zit.*

Ze had best veel medelijden met de poes. Motvlucht wilde altijd al zo graag een leerling en toen had ze eindelijk IJzelpoot toegewezen gekregen en benoemde Mistster haar tot nieuwe medicijnkat. *Geen wonder dat ze even niet lekker in haar vel zit.* Na een paar hartslagen leek Sparrentak het op te geven en liet de verdrietige poes met rust. ‘Die is ook lekker chagrijnig’, fluisterde een speelse stem toen in haar oor. ‘Misschien is dan toch eindelijk zwanger. Zal Mistster wel leuk vinden.’ Schaduwpoot kon het niet helpen om te lachen, ondanks dat ze oprecht met de poes te doen had. Ze gaf Nachthulst een stootje en trok met haar staart over zijn oor. ‘Niet zo flauw doen’, grinnikte ze. Nachthulst grijnsde. ‘Ik heb je in ieder geval een lach op je gezicht getoverd, dus het was de flauwheid waard.’ Witte pretlichtjes dwarrelden als sneeuwvlokjes in zijn ogen en Schaduwpoot verzonk erin. Ze was zo blij met een vriend als Nachthulst in deze tijd. *Hij is zo knap,* dacht ze zo plots dat ze er zelf even van schrok. Ze knipperde gauw met haar ogen en keek blozend weg. Ze had veel te lang naar hem gestaard. *Eerst wil ik zekerheid hebben dat hij mij ook leuk vindt, alleen dan zal ik verder durven te gaan.*

‘Ik ben blij om te zien dat het weer wat beter met je gaat’, miauwde de zwarte kater toen wat serieuzer. ‘Al zal het nog steeds wel pijn doen.’ Schaduwpoot knikte. ‘Ik denk niet dat het ooit nog weg zal gaan, die pijn’, bekende ze, ‘maar het gaat wel wat beter ja. Ik weet dat Vleugelpoot en Zwartvleugel allebei hadden gewild dat Pruimpoot en ik weer verder gingen met ons leven en onze training.’ ‘Dat denk ik ook, ja. En hoe sneller je training klaar is, hoe eerder je weer bij *mij* in het hol kan slapen’, snorde hij. Schaduwpoots oren werden weer heet en ze draaide even haar hoofd van de kater weg om goed te kunnen ademhalen. ‘Ik denk dat ik extra rustig aan ga doen! Anders krijg ik door jouw *gesnurk* weer slaaptekort!’ Nachthulst liet een speelse grom horen. ‘Hé! Ik snurk niet!’ Schaduwpoot haalde haar schouders op en gooide met haar voorpoot wat sneeuw tegen zijn oor aan. ‘Misschien dat je het met die *dove* *oren* van jou niet hoort!’ Ze proestte het uit en rende gillend vooruit. Snel schoot Nachthulst in de achtervolging, zijn grote sprongen deden de besneeuwde bosgrond trillen.

Zodra ze achterom keek, zag ze hoe Nachthulst sprong en als een schaduw over haar heenging. Ze zette zich af tegen de grond en beukte met haar hoofd in zijn onderbuik. ‘Oef!’ blies Nachthulst uit en toen zijn lichaam de grond raakte nog een tweede keer. Schaduwpoot sprong zelfs op hem. ‘Ik ben nog altijd in vorm!’ verklaarde ze trots. Nachthulst grijnsde, pakte haar toen met beide poten beet en nam haar met zich mee toen hij zich omrolde, zodat Schaduwpoot in de sneeuw zou belanden. Hij wreef haar tegen de sneeuw aan en propte wat sneeuw in haar bek. ‘K-K-Koooouuddd!’ riep Schaduwpoot bibberend zodra ze de vlokken had uitgespuugd. Nachthulst sprong voldaan van haar af. ‘Niet altijd te vroeg juichen jij.’ Schaduwpoot rolde met haar ogen en lachte. Daarna sloeg Nachthulst snel zijn staart om haar heen, zodat ze weer wat warmer werd. Schaduwpoot stopte zijn neus in zijn vacht en ademde diep in. Warme rust vloeide als een rivier door haar heen en ze voelde zich zo gelukkig. *Dank je, Nachthulst.*

Toen de rest van de patrouille hen inhaalde, bereidde Schaduwpoot zich alvast voor op een boze preek van Druppelvacht, omdat ze veel te luidruchtig waren geweest, maar die kwam niet. Druppelvacht liep alleen maar rustig door en wenkte de twee katten vriendelijk met zijn staart om zich weer bij de rest aan te sluiten. Nachthulst trok zijn staart weer terug, waardoor er een vlaag van kou over Schaduwpoot vloog, en hij voegde zich weer bij het groepje. Schaduwpoot ontmoette Druppelvachts blik, zoekend voor een waarschuwing, maar Druppelvacht staarde haar alleen maar liefdevol aan. *Hij is blij dat ik me eindelijk weer wat beter voel. En ik ook.* Snel trippelde ze naar hem toe en begon dicht naast hem te lopen. Ze was zo blij dat hun band zoveel verbeterd was sinds het begin. *Ook hij is een echte vriend van me geworden nu.*

Opeens stopte haar mentor en stak zijn neus in de lucht. ‘Zijn we de grens overgestoken?’ vroeg hij geschrokken. Schaduwpoot snoof ook aan de lucht. Het wemelde van de HemelClan. Motvlucht kwam naast hem staan en fronste. ‘Nee, dit is gewoon SchaduwClanterritorium’, bevestigde ze. ‘Dan zijn ze gewoon *weer* de grens overgestoken, dat stelletje kraaien!’ gromde Nachthulst. Schaduwpoots blik vloog naar Sparrentak, die verstarde. ‘Kan het niet gewoon zijn dat de wind ze mee heeft gebracht?’ opperde hij. Druppelvacht stak zijn staart hoog op. ‘Welke wind?’ vroeg hij. ‘Het is wind*stil*.’

‘Dit moeten we aan Mistster melden!’ besloot Motvlucht en Druppelvacht en Nachthulst knikten instemmend. ‘Ik snap niet dat ze het nog durfden te doen nadat Mistster ze er nog op heeft gewezen op de Grote Vergadering!’ siste Nachthulst. ‘Misschien zijn ze ons wel aan het uitdagen!’ Druppelvacht keek peinzend richting de grens. ‘Ik snap alleen niet dat ze dit seizoen moeten uitkiezen om problemen te veroorzaken. Alsof we het niet al erg genoeg hebben!’ ‘Daarbij is dit nu al de tweede keer, nu kunnen ze niet meer weg komen met een “*ongelukje*”!’ Motvlucht zwiepte met het puntje van haar staart heen en weer en keek met versmalde ogen tussen de bomen door.

Schaduwpoot spitste haar oren toen ze doffe pootstappen hoorde. ‘Er komen HemelClankatten aan!’ zei ze gealarmeerd. ‘Mooi’, miauwde Motvlucht, ‘dan kunnen ze het bewijs met eigen neus ruiken!’ Nachthulst sprong snel naar de grens toe. ‘Jullie moeten we net hebben!’ riep hij boos. Snel ging de rest van de grenspatrouille erachter aan en Druppelvacht trok Nachthulst terug. Schaduwpoot herkende IJzelstorm aan het hoofd van de patrouille, die rustig op de SchaduwClankatten afliep. ‘We kunnen ook gewoon rustig beginnen, zonder die *beschuldigende* toon in je stem’, miauwde de witte kater kalm, maar hard. Nachthulsts haren schoten overeind, maar hij hield verstandig zijn mond. De rest van de HemelClankatten kwam er ook bij staan. Leeuwenvuur keek met vijandige ogen naar hun en Kiezelstaart keek een beetje angstig en nerveus. *Waarschijnlijk wilde zij ook geen problemen en al helemaal geen* gevecht*.* De laatste in de groep was een grote witte kater, die Schaduwpoot nog niet eerder had gezien. *Dat moet wel die nieuwe kater zijn! Ik snap wel waarom ze hem zo graag in de Clan wilde hebben, wat ziet hij er sterk uit!*

‘We hebben jullie geursporen *alweer* gevonden op ons grondgebied’, legde Druppelvacht uit, de haat vonkte van zijn tong af. Leeuwenvuur snoof. ‘Nonsens! De wind heeft het waarschijnlijk gewoon gedaan. Misschien was het wel de SterrenClan om te laten zien dat *wij* meer territorium verdienen omdat we de grootste Clan zijn.’ Nachthulst gromde luidkeels. ‘Alsof zij ook maar iets *goeds* doen de laatste tijd!’ Met een boze flik van zijn staart, snoerde Druppelvacht de zwarte kater de mond en keek waarschuwend om. Schaduwpoot tikte Nachthulst zachtjes aan en wenkte hem om wat achteruit te komen. ‘Laat Druppelvacht dit maar afhandelen’, fluisterde ze. Nachthulst snoof geïrriteerd en stapte onwillig achteruit. ‘Ze zijn gewoon zo’n doorn in het oog!’ Schaduwpoot knikte instemmend. ‘Dat zijn ze zeker.’

‘Het is windstil’, beet Druppelvacht Leeuwenvuur toe. ‘En het zou nooit in één strook geblazen kunnen worden.’ Leeuwenvuurs plagende blik verstrakte snel weer. ‘Misschien was het de *nieuwe* wel.’ Met zijn staart wees hij naar de grote witte kater, die hem meteen boos aanstaarde. IJzelstorm keek snel naar Leeuwenvuur en knikte toen langzaam. ‘Ja … *inderdaad*! Heldere Hemel is nog net nieuw en kent de regels en vooral de grenzen niet zo goed. Toen ik hem er alleen op uit stuurde tijdens de jacht, moet hij vast even de grens zijn overgestoken.’ Heldere Hemels bek viel open van verbazing en hij staarde de andere witte kater in boze ongeloof aan. Schaduwpoot kon nog maar net haar lach inhouden bij het zien van zijn gezicht.

‘Dus hij heeft gejaagd hier?’ vroeg Druppelvacht bozer. IJzelstorm schudde zijn hoofd. ‘Natuurlijk niet, hij is *super* onhandig, vandaar dat hij ook de grens is overgestoken, hè.’ Heldere Hemel knipperde met zijn ogen en zijn bek viel nog wat verder open van verontwaardiging. ‘Waarom zouden we ze eigenlijk geloven dat er geursporen op hun territorium zijn aangetroffen? Ik geloof het pas als ik het met mijn eigen neus kan ruiken!’ Hij stapte naar voren om te gaan snuffelen, maar Sparrentak versperde hem snel de weg. ‘Zelfs een kit kent dat trucje! Dat je *zelf* gaat ruiken, zodat je kan zeggen dat er niks is en dan vervolgens kan weglopen en zeggen dat er nu een geurspoor is doordat jij bent wezen kijken! En alleen degene die de grens *zelf* is overgestoken zou daarom zo zijn geur willen maskeren.’ Sparrentak vernauwde zijn ogen en keek Leeuwenvuur beschuldigend aan. Schaduwpoot was onder de indruk van de bruine kater. *Ik heb hem nog nooit zo gezien!*

‘Alsof ik dat ooit zou doen!’ gromde Leeuwenvuur woedend. ‘Ik ben een *eervolle* krijgskat!’ Nachthulst snoof. ‘Ja, dat zegt degene die een *vossenhart* als partner neemt.’ Schaduwpoot kon haar lach niet meer inhouden. Met de blik van Heldere Hemel en Nachthulsts flauwe grap werd het haar net te veel. Het was namelijk ook waar dat Leeuwenvuurs partner Vossenhart was. *Wat een vreselijke naam zeg! Hoe erg zal ze daar wel niet mee gepest zijn?* Motvlucht flikte met haar staart als teken dat ze stil moesten zijn en Druppelvacht keek boos om. Haar mentors boze blik was echter niks vergeleken met die van Leeuwenvuur. ‘Wat zei je daar?!’ vroeg hij woest. Hij maakte zich groot en breed en ontblootte zijn tanden naar Nachthulst, die geen ene kick gaf.

‘Blijf rustig, Leeuwenvuur’, miauwde IJzelstorm streng, maar wel aardig. De goudbruine kater forceerde zijn haren zichtbaar om plat te gaan liggen, maar het vuur in zijn ogen was nog lang niet gedoofd. Ergens was het wel jammer dat er geen echt vuur was, vond Schaduwpoot. *Dan was het tenminste wel warm!* Maar al snel bedacht ze zich dat dan heel het territoria van de Clans verwoest zou worden. *En door dit verhitte gesprek is het ook niet al te koud…*

‘Kiezelstaart, ruik jij dan maar’, stelde Sparrentak voor. ‘Leeuwenvuur en Heldere Hemel zijn allebei verdacht en ik denk dat we van iedereen jouw eerlijkheid het meest vertrouwen.’ Druppelvacht keek even naar Sparrentak en knikte toen instemmend, evenals Motvlucht. ‘Ja, Kiezelstaart, ga jij maar.’ Motvlucht stapte opzij en wees naar de plek waar ze de geursporen hadden aangetroffen. De kleine grijze poes knikte en liet toen voorzichtig naar de aangewezen plek toe. Ze snuffelde aan de grond en stak toen haar neus in de lucht. Daarna begon ze te knikken. ‘Ja, dit is inderdaad Heldere Hemel geweest! Vergeef ons, we zullen hem wat beter laten opletten voortaan.’ Druppelvacht vernauwde zijn ogen. ‘Dat is jullie geraden! Bij drie keer is het geen toeval meer, weet dat wel’, snauwde hij. ‘Zullen we doen’, beloofde Kiezelstaart toen ze zich weer bij haar eigen patrouille aansloot. Heldere Hemel staarde haar boos aan en opende zijn mond om wat te zeggen, maar voordat er wat uitkwam, propte IJzelstorm zijn staart in zijn mond en duwde hem daarna naar voren. ‘Fijne dag nog’, bromde hij vooraleer hij met zijn patrouille vertrok.

Schaduwpoot staarde de groep HemelClankatten nog even na. Iets klopte er daar niet. De HemelClankatten gedroegen zich erg vreemd, maar ja, daar waren het dan ook HemelClankatten voor. Schouderophalend draaide ze zich om en volgde Druppelvacht weer. ‘Konden jullie nog irritanter zijn?’ vroeg hij pissig met een blik op Nachthulst en Schaduwpoot gericht. Ze boog haar kop, net als haar zwarte vriend. ‘Sorry’, miauwde ze verontschuldigend. Motvlucht keek wantrouwend achterom, naar de HemelClankatten. ‘Ze *logen*, dat weet ik zeker.’ Druppelvacht knarsetandde luid. ‘Joh, maar we konden er niks tegen beginnen en nu hebben we ze een excuus gegeven. Maar we zullen ze nog wel krijgen. Dit is nog niet afgelopen!’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Eindelijk naderde de patrouille het kamp. Schaduwpoot keek een beetje teleurgesteld naar de hoop met prooi, maar gelukkig had ze toch niet zulke erge honger. Meteen besloot ze om Bruinpoot op te gaan zoeken in de kraamkamer, maar voordat ze bij het medicijnhol was, huppelde de bruine leerling al vrolijk het hol uit. ‘Ik ben alweer beter!’ verklaarde hij blij. Schaduwpoot glimlachte. ‘Dat is geweldig nieuws!’ Bruinpoot knikte. ‘En het mocht ook wel want ik heb zoveel kruiden moeten slikken! Ik krijg die smaak *nooit* *meer* van mijn tong verwijderd!’ Schaduwpoot gaf hem een snelle lik over zijn wang. ‘Wees nou maar blij dat je genezen bent, klaagkop. Het had veel erger kunnen afgelopen!’ ‘Dat is waar, maar IJzelpoot doet het echt al goed! Ik heb veel vertrouwen in haar!’ miauwde hij. ‘Dat is fijn om te horen!’ snorde ze. ‘Ik ga even een kijkje bij haar nemen om te zien of ze nog hulp nodig heeft. Ze zal wel even moeten bijkomen van een hele dag met jou opgescheept te zitten.’

Bruinpoot keek haar verbaasd aan. Het zag er zo zielig uit dat Schaduwpoot zich even schuldig voelde. ‘Ben ik zo erg om bij te zijn dan?’ vroeg hij een beetje verdrietig. Schaduwpoot schudde snel haar hoofd. ‘Nee, natuurlijk niet, gekkie. Het was met een grapje! Ik vind het in ieder geval altijd erg leuk met je.’ Meteen verdween de verbazing en het verdriet van zijn gezicht en in plaats daarvan verscheen er een grote grijns. ‘Zolang *jij* het fijn vindt bij me, maak ik me nergens zorgen over!’ Schaduwpoot voelde zich weer warm worden bij haar oren en trippelde gauw richting de kraamkamer, haar gevoelens negerend.

‘Hé, IJzelpoot! Hoe gaat het ermee?’ vroeg ze zodra ze het medicijnhol binnenstapte. Ze slaakte bijna een kreet toen ze zag wat voor rotzooi het er was. Het witte poesje zat in het midden van het hol, met hangende schouders en een gebogen nek. Hopeloos staarde ze in het niets. ‘Ik ben zo’n kluns! Ik kan er helemaal niks van!’ snikte ze. Snel haastte Schaduwpoot zich naar haar toe en ging bij haar zitten. ‘Hé, het is niet erg. We snappen dat het allemaal nieuw en moeilijk voor je is. Ben je er niet trots op dat je Bruinpoot al genezen hebt? Ik heb Vlamhart nog *nooit* iemand zo snel zien laten genezen!’ IJzelpoot zuchtte, het leek er niet op dat Schaduwpoots poging om haar wat beter te laten voelen had gewerkt. ‘Maar Vlamhart had vast ook niet meteen *al* haar kattenkruid opgemaakt in één keer! Ik had veel zuiniger moeten zijn … Wat als er nog meer zieken komen? Dan wordt alles nog veel erger en kan ik niks meer doen!’ Het witte poesje begon nog meer te snikken en te snotteren en begroef zich in Schaduwpoots vacht.

Schaduwpoot krulde haar staart om IJzelpoot heen. ‘Rustig maar, het komt echt wel goed. Ik zal Bruinpoot wel vragen om je te helpen met opruimen en dan ga ik opzoek naar kattenkruid. Is dat een goed idee?’ IJzelpoot haalde haar gezicht weer uit Schaduwpoots vacht. ‘W-Wil je dat echt voor me doen?’ Schaduwpoot knikte bevestigend. ‘Natuurlijk! Jij bent de medicijnkat! Als ik jou niet help, zal dat later tegen me gaan werken en ik wil het ook gewoon omdat ik je vriendin ben.’ IJzelpoot glimlachte en haalde een poot over haar gezicht om de nattigheid weg te vegen. ‘Zal Bruinpoot het niet erg vinden om mij te moeten helpen?’ vroeg ze nog een tikkeltje onzeker. Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Zelfs als hij dat vindt – wat waarschijnlijk niet zo is – kan hij er weinig tegenin brengen! Iedereen moet gewoon naar je luisteren nu je medicijnkat bent, dus dan vind ik dat je daar ook goed gebruik van moet maken.’ IJzelpoot glimlachte. ‘Ik vind het ook niet per se heel erg om te doen. Het is gewoon zoveel … En ik ben bang dat ik het nooit ga onthouden allemaal. Ik weet zelfs al niet eens meer hoe *kattenkruid* eruit ziet …’

‘Je komt er wel!’ bemoedigde Schaduwpoot haar. ‘Echt waar, al kost het veel werk, je zal er komen. Bruinpoot stond in ieder geval al onder de indruk van hoeveel je al wist! En over kattenkruid hoef je je geen zorgen te maken. Ik weet nog wel hoe het eruit ziet.’ IJzelpoot keek haar verontwaardigd aan. ‘Hoe weet jij dat dan? Oh … laat maar.’ Haar stem stierf langzaam weg en ze keek schuldig de andere kant op. ‘Ja … in de korte tijd dat hij medicijnkat was, heb ik gelukkig wat van hem opgestoken.’ Een donkere wolk verscheen voor haar zicht en ze verliet in stilte het hol. Ze had heel de patrouille niet aan haar broer gedacht, maar als zijn blije, slimme gezicht dan weer voor haar verscheen, raakte het haar ook tien keer harder. *Ik mis je zo, broertje. Begeleid me alsjeblieft naar de juiste kruiden!*

Ze liep de open plek over en ging naar Bruinpoot toe, om uit te leggen dat hij IJzelpoot even moest helpen. Gelukkig begreep de kater het en ging zonder gemaar naar het medicijnhol toe. Schaduwpoot liep langs het leerlingenhol naar de uitgang van het kamp, maar stopte toen ze zwak gehoest hoorde. Ze keek naar binnen en zag Wolpoot en Fretpoot allebei hoesten in hun nesten. *Oh nee! Het is zich al aan het verspreiden!* Haar hart begon sneller te kloppen en snel trippelde ze het kamp uit, met een stuk meer vastberadenheid om de kruiden te vinden. *Waar was nu ook alweer kattenkruid te vinden?* Ze wist dat het groengrijze bladeren had en een harige steel. *Paarse bloemen waren er ook bij te vinden en het lijkt een beetje op netels!* Haar herinneringen aan het kruid begon langzaam terug te komen, SterrenClan zij dank! *Oh ja, en het ruikt heel lekker! Ik moet dus op mijn reuk af gaan.*

Ze rook aan de lucht, al had ze weinig verwachtingen, want het moest wel erg toevallig zijn als ze het nu al meteen vond. Ze was dan ook niet verbaasd dat ze geen lekkere geur rook, maar haar neus vond wel wat anders: de geur van Duivelpoot. *En aan de sterkte van de geur te merken, is hij hier pas net geweest! Eens zien wat hij nu weer van plan is …* Ze begon te snuffelen en liet haar neus de richting bepalen. Ze begon haar tempo te versnellen, zodat ze hem eindelijk in zicht kreeg. De zwartgrijze kater liep in een snelle pas richting de oever van het meer en hij was overduidelijk iets van plan. *Maar het zwerfkattenkamp is toch de andere kant op? Wat heeft hij hier te zoeken?*

Plots draaide hij zich om naar links en begon te rennen richting de HemelClangrens. Schaduwpoot rende achter hem aan, maar stopte toen haar hart ook stil begon te staan. Opeens wist ze precies wat hij van plan was. *Dit is allemaal mijn schuld! Ik had Donderpoot nooit moeten vragen om me te helpen. Nu komt hij ook in de problemen!* Ze had al een erg goed voorgevoel over wat hij zou gaan doen. Iets wat ze zelf ook al had meegemaakt: een waarschuwing. Maar geen gewone, nee, waarschijnlijk een *dodelijke*. Ze kreeg het benauwd van binnen en probeerde haar poten zo ver te krijgen om Duivelpoot achterna te gaan en hem tegen te houden, maar ze stond vast aan de grond genageld. *Het spijt me zo, Donderpoot. SterrenClan sta hem bij en voorkom dat Duivelpoot iets vreselijks doet!* Maar ergens wist ze dat het niet zou helpen. Als de SterrenClankatten wat hadden kunnen doen, hadden ze dat nu al wel gedaan. Waarschijnlijk stond iedereen machteloos tegenover de kwaadaardige kater. Maar toch hielp had Schaduwpoot ook op een manier. Nu wist ze weer dat ze geen moment mocht verspillen om lol te hebben. Ze moest zich focussen op het onderuithalen van Duivelpoot en de Clans te laten zien dat hij een verrader was. *En nu ook nog met het kattenkruid verlies erbij … mijn problemen worden alsmaar groter! En wanneer zal het tijd zijn voor oplossingen?*