Drakenmeester

Fandom
 Duur
 Data

Wanneer zijn vorige leerling een gruwelijke fout heeft begaan, wil Talahm opzoek naar een nieuwe pupil. Dit is geen gemakkelijke opgave, aangezien Talahm opzoek is naar een Drakenmeester. Hij vind uiteindelijk iemand. Een naïeve tiener, die luistert naar de naam Niru. Samen keren ze terug naar de Drakengilde. Maar Talahm is zijn oude leerling, Zerin, uit het oog verloren. En dat had hij nooit mogen doen.
## Informatie

 **Personages**

* Talahm uit het rijk Nagarak
* Niru uit het rijk Niryt
* Zerin uit het rijk Ouroz

 **Drakenfamilies**

* Asta Altin - de Gouden drakenfamilie
* Nigrum Kuroh - de Zwarte drakenfamilie
* Azul Ultur - de Blauwe drakenfamilie

    Talahm was al enkele weken op reis. Zijn zoektocht ging hem leiden naar alle uithoeken van het koninkrijk. Talahm had potentiële leerlingen gezocht in zijn eigen rijk, Nagarak, maar vertikte het om te gaan zoeken in het gouden rijk Ouroz.
Daar kwam zijn vorige leerling vandaan. Zerin, die al op jonge leeftijd in de leer was bij de Drakenmeester Talahm, had een gruwelijke fout gemaakt waardoor hij een van de meest zeldzame draak de dood in had gejaagd.

Dus Talahm had zijn gevallen leerling niet meer aangekeken of gesproken en was direct op reis gegaan. Zijn nieuwe leerling mocht deze stomme fout niet maken. Dat liet Talahm niet toe. Maar een Drakenmeester zoeken was geen gemakkelijke opgave.

Een groot deel van de bevolking had nog nooit een draak gezien, dus hoe kon zo’n iemand een speciale band creëren met een draak? Zerin was al snel ontdekt door Talahm, maar nu moest de man goed zoeken. Talahm was vele bedriegers, profiteurs en lafaards tegengekomen, maar een Drakenmeester was ver te zoeken.

Talahm was aangekomen in het rijk Niryt. Het was geen groot rijk en bestond vooral uit kleine boerendorpjes. Maar het maakte Talahm niet uit waar de Drakenmeester vandaan kwam, zijn afkomst deed er niet toe. Of je nu een koningszoon was of een boerenzoon, je kreeg dezelfde training.

En die training zou tientallen jaren kunnen duren, want een draak leer je niet binnen een jaar kennen. Nee, je moest een band opbouwen met deze draak. Een bijzondere, een sterke. Zo sterk dat je je leven op zou willen offeren zonder te aarzelen als je draak in gevaar is. Maar je moet als Drakenmeester ook alles weten van de andere draken naast je eigen draak. Ondanks dat er niet veel draken zijn, verschilt elke draak enorm met de andere.

Maar goed, Talahm zou pas de geschikte draak kunnen uitzoeken, als hij een nieuwe leerling had gevonden. Talahm had enkele dagen in de hoofdstad gevonden, maar vond veel mensen niet waardig om een draak te mogen berijden. Ze leefden een simpel bestaan en hielden graag dingen zoals ze waren. Talahm besloot daarom om de kleine dorpjes af te gaan. Dan had hij binnen een dag iedereen ontmoet, wat fijn was, want er zat haast achter zijn zoektocht. Het enige nadeel was dat deze dorpjes toch vrij ver van elkaar af lagen. Talahm mocht niet klagen over de lange reis, vond hij zelf. Zijn leven was gewijd aan het opleiden van een Drakenmeester, dus een eindje lopen hoorde erbij.

En daar was Talahm eindelijk. In een nietszeggend dorpje van Niryt. Talahm vond het niet echt gastvrij of sociaal, dus het zou nog een karwei worden om met iedereen een praatje te maken. Talahm kreeg tot zijn verbazing een kandidaat naar hem toegeschoven. Het was de zoon van de dorpsoudste. Talahm walgde wel een beetje. Alsof hij een verwend kind zou kiezen.

Nee, zijn leerling moest oprecht zijn en tevreden zijn met het leven alleen al. De jongen van de dorpoudste bewees maar weer eens waarom Talahm afkomst niet belangrijk vond.
Die avond mocht Talahm verblijven bij de dorpsoudste. Als zijn zoon geen Drakenmeester werd, kon de man in ieder geval opscheppen dat hij Talahm kende. Talahm had verveeld de verhalen van de man aangehoord tijdens het avondmaal. De Drakenmeester wilde liever verder met zijn zoektocht, maar het hoofd stond erop. Een beetje rust kon eigenlijk toch geen kwaad?

De volgende dag voelde Talahm dat hij een goede kandidaat zou vinden. Met deze gedachten ging hij enkele families af. Hij sprak met de ouders en daarna kort met de kinderen. Talahm zag al snel wanneer een kind geen sprankje potentie in zich had of interesse. Die hoefde hij ook niet. Kinderen die geen zin hadden om voor een draak te zorgen waren het niet waard.

Ergens tegen de middag leek Talahm meer geluk te hebben. Hij had met de ouders gesproken van een belovend iemand. Niru was zijn naam. Zijn ouders hadden hun kind die dag nog niet gezien, maar raadde Talahm aan om naar de grasheuvels te gaan. Talahm moest even zoeken, maar vond de jongen uiteindelijk. De jongen was een jaar of veertien en speelde met zijn hond tussen het hoge gras.

Hij rende de heuvels af en keek naar de wolkerige hemel. Talahm sprak hem aan en kwam gelijk met de deur in huis. Talahm zag iets in die jongen. Daarom liet de Drakenmeester zijn draak komen. De aardse draak was wellicht ver weg, maar kon de roep van zijn meester duidelijk horen. Al snel had de draak de afstand van de lange reis van zijn meester afgelegd in slechts enkele minuten.

En daar schrok Niru van. In het veld stond nu plots een reusachtige draak voor hem. Maar Talahm zag dat de jongen ook niet doodsbang was. Niru vond de draak wel interessant en raakte hem zelfs aan. Daarop slaakte de bruine draak een kreet, waarop Talahm wist dat deze jongen iets bijzonders in zich had. Hij kon een speciale band leggen tussen zichzelf en een draak. En daar was Talahm naar opzoek.

    Voordat Niru het kon beseffen was hij samen met Talahm op weg naar Altharun. Talahm had zijn zoektocht voltooid toen hij Niru had ontmoet en kan met een trots hart terugkeren naar zijn thuis, de Drakengilde. Er was niet veel nodig geweest om de naïeve boerenjongen naar zijn kant te trekken. Avontuur, rijkdom en respect stonden op Niru te wachten wanneer hij de leerling werd van de beroemde Drakenmeester Talahm.
Niru had nooit de hoofdstad van zijn eigen rijk gezien, laat staan de rest van de wereld. Niru was daarom diep onder de indruk toen hij Althurahn binnen liep. Het was een oude stad die direct aan de kust lag. Het was geen rijk of hoofdstad en hoorde eigenlijk nergens bij. Maar het was wel een van de meest belangrijkste plekken in de wereld.

Altharuhn was legendarisch vanwege zijn uitmuntende drakenmeesters. Een drakenmeester werd je niet zomaar en Altharuhn legde daar een schepje bovenop. Elk rijk kende sowieso een drakenmeester per generatie, maar Altharuhn had door de eeuwen heen, maar een aantal drakenmeesters gehad. Talahm was ook een van deze zeldzame uitzonderingen. Dus hij moest de eer hoog houden.

Drakenmeesters kregen wellicht veel betaald voor hun hulp en advies, maar ze pronkten niet met hun rijkdom. De drakengilde was een simpel huis op de hoek van de straat en was zoals elk burgerlijk huis in Altharuhn van hout en dikke stenen gemaakt.

Talahm ging als eerste de gilde binnen, gevolgd door de verbijsterde Niru. Talahm ging alvast de trap op en liet zich gelijk bijpraten door zijn opzichter. Want ja, hij was er enkele weken niet geweest.

Niru keek de kamer rond en wist niet zeker waar hij aan begonnen was. Was dit zijn avontuur? Zijn lotsbestemming? Gek genoeg voelde Niru geen heimwee. Hij voelde zich hier wel thuis. Hij zette zijn spullen even aan de kant, maar schrok toen hij iemand op een bank in de woonkamer zag. Niru werd op een jaloerse, verbeten en dodelijke blik aangekeken.

Dit gaf de nieuwe leerling de rillingen over zijn rug. Stamelend probeerde Niru contact te vinden met de jong volwassene, maar die gaf geen krimp. Niru voelde zich erg ongemakkelijk en had niet veel zin in deze confrontatie. Gelukkig kwam zijn meester hem uit de brand helpen. Talahm kwam naar beneden gelopen en nam Niru mee naar zijn opzichter.
Niru voelde zich een beetje als een nieuw kledingstuk. Overal mee naartoe genomen en dan laten zien. Niru had er een hekel aan, maar hij wilde zijn meester natuurlijk niet boos maken.

Talahm was geen persoon waarmee je veel kon praten. Dat had Niru de eerste weken tijdens de trainingen ontdekt. Niru had verwacht dat zijn drakentraining zwaar zou worden, maar blijkbaar had hij het goed onderschat. Talahm noemde de jongen oud en dom, tot groot plezier van de jaloerse jongen die altijd op de bank zat.

Niru had de jongen nauwelijks op een andere plek gezien. En altijd met een boek. Een dagboek dacht Niru. Hij vond het maar vreemd. Dus wanneer Niru even pauze had, ging hij ronddwalen in de stad opzoek naar antwoorden. Want die kreeg hij niet van zijn meester. Al gauw kwam Niru erachter waarom Talahm niet sprak over de jongen.

Een van de wachter wist Niru te vertellen dat dat de vorige leerling van Talahm was. Zerin werd hij genoemd, maar zijn echte naam wist de wachter niet. Nu zat Niru met nog meer vragen in zijn hoofd. Een ding wist Niru wel, hij zat tussen twee vuren in.
De gemoederen liepen hoog op toen Niru op een dag zijn tekst over drakenkarakters had verprutst. Natuurlijk kreeg Niru de volle laag van zijn meester over zich heen.

Hoe moest Niru nou weten welk karakter de draak Nigrum van de Zwarte Drakenfamilie had? En toen liep het uit de hand, want Zerin, die nog steeds in de gilde te vinden was, wist het wel. Zonder op te kijken en emotieloos had hij het antwoord gegeven; kort lotje, ijdel, trouw en niet vergevingsgezind. En helaas was Talahm dat ook een beetje.

Zerin werd in de rug geduwd door zijn oude meester en viel zo hard op de grond dat het bloed uit zijn mond kwam gesijpeld. Natuurlijk wist Niru niet wat hij moest doen, nu hij weer midden in het vuur stond. Maar Niru probeerde wel op een goede manier te handelen. Hij wilde het dagboek, wat was gevallen, teruggeven aan Zerin, toen hij iets aparts zag.

Voor het eerst zag Niru dat Zerin een gouden hangertje droeg om zijn nek. Zo naïef dat Niru was, vroeg hij ernaar. En zo verbeten Zerin was, griste hij zijn dagboek uit de handen van de jonge leerling en liep woedend de deur uit.
Nou, Niru was niet echt blij waar hij in terecht was gekomen. Maar al snel daarna kon hij zijn zorgen delen met een vriend. Er was een drakenei uitgekomen in het rijk en Talahm vond dat Niru de geschikte kandidaat was om voor de nieuwe draak te zorgen.

En zo werd Niru de meester van Azul, een zorgeloze, blauwgekleurde draak van de Ultur familie. Maar op een draakje die even groot was als een hond, kon Niru niet op rijden. Niru moest zijn draak eerst africhten en verzorgen. Met deze kleine draak kwamen er veel taken bij. En Niru kon het weten. Talahm liet zijn leerling dag en nacht werken.

Zerin was na een paar dagen teruggekeerd naar de gilde. Onkruid, vond Talahm het. Niru had toch wel wat medelijden met Zerin gekregen. Talahm was niet de meest makkelijke man. Daarom wilde Niru een keer gaan praten met Zerin. Nadat Talahm was gaan slapen, bracht Niru de jonge Azul naar de gilde en liet hem zien aan Zerin.

Niru dacht een sprankje geluk te zien in de ogen van Zerin. Maar deze veranderde snel toen Talahm woedend de trap af kwam lopen. Talahm schreeuwde en tierde over het feit dat Zerin nooit meer een draak mocht zien, laat staan aanraken. Niru, die er niets van begreep, moest toekijken hoe leerling en meester tegen elkaar stonden te schreeuwen.

Toch begonnen er een paar puzzelstukjes op zijn plek te vallen, toen Niru het gevloek en gescheld negeerde. Iets in het verhaal had hij eerder gehoord. In Niryt was er een keer een omroeper geweest die vertelde dat er een oorlog gaande was tussen twee rijken.

De strijd werd gestreden met draken en hun meesters. Het was een gevecht tussen een ervaren drakenmeester en een veel belovende leerling die een van de zeldzaamste draken bereed, namelijk Asta van de Gouden drakenfamilie. Er waren slechts drie gouden draken in de wereld en Asta was daar een van. En haar meester was Zerin, wat Niru kon opmaken van de ruzie. Talahm verweet Zerin blijkbaar van de dood van de jonge gouden draak.

Een drakenmeester beschermt namelijk zijn draak tegen elke prijs, dat had Niru al de eerste dag geleerd. Maar blijkbaar verloor Zerin de strijd tegen de andere drakenmeester en kwam daarbij de de gouden draak om het leven. Onvergefelijk volgens Talahm.

En na die strijd was Zerin, volgens Talahm, niet meer waardig om een drakenmeester te worden. Talahm ging meteen op reis en liet Zerin achter. En Niru wist zelf al wat daarna gebeurde. Hij was de nieuwe leerling van Talahm, waar hij wel aandacht aan gaf.

Nogmaals werd Zerin verjaagd van de plek die hij zijn thuis noemde. Zerin vertrok en werd meer dan een jaar niet meer gezien.

 Azul was in een jaar tijd gegroeid tot een berijdbare draak. En Niru? Hij voelde zich vaak een schildknaap, die alles moest doen wat zijn meester hem vertelde. Maar hij had een goede band met Azul. Het was zijn eerste en beste vriend. Ookal kon Azul niet met Niru praten, toch begrepen ze elkaar. Ze konden samen eindeloos genieten van de hemel.
Vliegen vond Niru het mooiste wat er was. En wat deed Talahm in de tussentijd? Hij bleef zoals hij eerst was. Hij was in elk opzicht niets veranderd. Hij was geen gelukkiger mens geworden doordat Niru een goede drakenmeester werd. Hij voelde zich niet trots op zijn nieuwe leerling, maar een mislukking was hij ook niet. Zo was Talahm, geen gevoel. Zijn rol was die van een leermeester.

Talahm was Zerin uit het oog verloren. Uit het oog, uit het hart. Bijna dan. Maar Zerin was zijn oude leermeester helemaal niet vergeten. Nee, integendeel. Zerin voelde zich onbegrepen en genegeerd. Hij liet het er niet bij zitten. Wat had hij nog te verliezen? Waarom wilde hij nog leven? Zerin ging het gevecht niet meer uit de weg. Hij zou Talahm confronteren met het feit dat hij een egoïstische en respectloze drakenmeester was.

Met deze gedachten ging Zerin op bezoek bij zijn neef, koning van het purperen rijk Arcqvon. Gelukkig gaf zijn neef wel gehoor aan Zerins verhaal. De koning had een hekel gekregen aan Talahm nadat Zerin de beruchte drakenstrijd had verloren. De koning vond het gevecht niet gelijkwaardig, aangezien het tussen een leerling en een drakenmeester ging. Zerin mocht in Arcqvon blijven, zolang als hij wenste, maar Zerin had een ander verzoek.

En toen brak de dag aan die veel verandering teweeg zou brengen. Toen de laatste zon overgoten uren van de dag aanbraken, rees er een storm op vanuit het purperen rijk. En deze storm bracht niet alleen regen en onweer met zich mee. Nee, de storm volgde zonder besef, de vrouwelijk draak van de zwarte drakenfamilie, Nigrum.

En wie bereed de draak? Het was iemand in een gouden harnas. Een van de wachter van Altharuhn zag de storm aankomen en tot zijn schrik ook de reusachtige draak in de verte. Snel ging hij naar Talahm en vertelde wat hij had gezien. De drakenmeester riep onmiddellijk zijn leerling en samen rende ze naar de drakenstallen. Talahm was woedend. Want hij wist wie de drakenrijder was op de zwarte draak. Zerin.

Zijn verbannen leerling was naar zijn neef gegaan en had een draak weten te bemachtigen. En wat voor draak? De meest temperamentvolle en onbedwingbare van ze allemaal. Maar geen andere kon Zerin krijgen. De gouden drakenfamilie was onbereikbaar en met de blauwe draken kon Zerin geen band scheppen.
Zo naderde Zerin met Nig de oude stad die aan de kust lag. Zerin stond op het hoofd van de zwarte draak, tussen haar hoorns in. Zerin had verwacht een aardse draak te zien, maar in plaats daarvan kwam Niru met Azul. Dit keer ging Zerin wel een gesprek aan met Niru. Zerin waarschuwde hem. Talahm had hem gebruikt.

Niru was slechts een pion in het egoïstische spel van een onwaardige drakenmeester. Maar Niru geloofde nog in het goede. Zerin wilde de strijd niet aangaan met een onervaren leerling. Maar Niru stond erop. Hij zou de stad beschermen. Zerin herkende de woorden die Niru zei. Hij had ze ook gezegd tijdens zijn eerste strijd. Het waren de woorden van Talahm.

Zerin wilde Niru waarschuwen. Dat het zijn eigen dood werd, als hij zich ermee zou blijven bemoeien. Het was een strijd tussen Zerin en Tallahm. Niru bleef trouw aan zijn meester. Zerin probeerde hem de slechte kant van Tallahm te laten zien. Zerin was een leerling van de drakenmeester, en kijk hem nu. In de steek gelaten, geslagen, verbannen en nu zou Zerin gaan vechten tegen zijn meester. Dit zou Niru ook overkomen, daar was Zerin van overtuigd.
En net op dat moment waarop Niru Zerin leek te gaan geloven, werd Zerin aangevallen. Maar door wat? Maar door wie? Het was Azul. Het vuur van Azul raakte Nigrum, waardoor de vrouwelijke draak woest werd. De vele male grotere zwarte draak raasde met opgesperde bek naar de kleine blauwe draak en wist Azul te doden. Azul stortte neer. Samen met Niru. Ze vielen samen ergens in Altharuhn.

Maar daarmee was het verhaal niet ten einde. Zerin wilde Niru redden, maar voelde plots hoe een pijl door zijn gouden harnas ging. Nigrum werd ook aangevallen. Door een vreselijk geluid wat alleen zij kon horen. Ondanks de pijn die de zwarte draak voelde, probeerde ze voorkomen dat haar meester in de zee zou vallen. Uiteindelijk viel Zerin.

Zijn val werd enigszins gebroken door de takken van een boom, maar daarna lag hij bewegingsloos op de grond. Nigrum kon niets meer doen voor haar meester. Ze werd op afstand gehouden door het vreselijke geluid. Het was Tallahm die dit geluid maakte met een klein instrumentje. En daar kwam de drakenmeester van Altharuhn.

Hij betrad het plein waar de boom stond met daaronder Zerin. Talahm keek met een dodelijke blik naar zijn vroegere leerling. Zerin kon nauwelijks praten, maar kon de wereld niet verlaten zonder eerst nog zijn woede te hebben uitgesproken tegen zijn leermeester. Zerin vertelde dat een drakenmeester niet alleen zijn draak beschermde, maar een draak ook zijn meester verdedigde. Talahm was als een vader voor Zerin, maar liet hem in de steek.

Het was niet eens Zerin schuld dat hij de strijd verloor. Hij had nooit mogen strijden, dat had Talahm moeten doen. Hij was de drakenmeester van Altaruhn. Zerin was een pion geweest, waar Talahm zich achter verschool. Maar wat Zerin het meeste zeer deed was de dood van zijn draak. Hij ging eraan kapot. Hij had geen rede meer om te leven en was enkel omringd door kou, schuldgevoel en verlies.

Talahm begreep eindelijk door welke hel hij Zerin had gestuurd. En blijkbaar stond hij ook op het punt dat te doen bij Niru. Zerin voelde hoe de pijn de pijl de overhand nam, maar Zerin wilde nog enkele woorden kwijt. Hij vroeg aan Talahm om niet bij Niru dezelfde fouten te maken die hij bij hem had gemaakt. Niru moest in de voetstappen treden van de drakenmeester van Altharuhn, Talahm. Maar Talahm weigerde Zerins wens te vervullen.

Helaas stierf Zerin na deze woorden. Talahm weigerde met een enkele rede. Hij was niet meer de drakenmeester van Altharuhn, dat was Zerin nu. Niru zou in zijn voetstappen treden, maar dit had Talahm niet meer tegen zijn oude leerling kunnen zeggen.

Wat later kwam Niru strompelende naar het plein toegelopen. Talahm zat nog steeds bij het leveloze lichaam van Zerin. Niru besefte wat Zerin had doorgemaakt het laatste jaar, want nu had hij hetzelfde meegemaakt. Hij had verloren van een echte drakenmeester en daarbij zijn enige vriend verloren.

Azul had Niru beschermt tijdens hun val door de lucht. Azul was niet meer. En die pijn was een stekend gevoel in zijn hart. Niru kon niet bevatten hoe veel malen erger die pijn was geweest voor Zerin, aangezien hij zijn draak al heel zijn leven kende. Talahm was overmand door schuldgevoel, en kon niets anders doen dan Zerin de laatste eer te bewijzen.

Talahm herstelde de status die was vergaan van Zerin en gaf hem officeel de titel als drakenmeester. Als enige in het gehele koninkrijk in welke tijd dan ook, kreeg Zerin een standbeeld. Iets mooiers kon Talahm hem niet geven. Iets kostbaarders of waardevollers ook niet. De gouden hanger van Zerin, wat eigenlijk de gouden schub was van zijn draak, bleef bij hem en droeg hij in zijn graf. Zijn graf. Een praalgraf zo eervol, dat niemand kon vergelijken noch evenaren, lag in het rijk Ouroz. Zerins rijk. Het rijk waar de laatste twee gouden draken woonden.

En waar een leven eindigde ging een ander leven verder. Niru bleef de leerling van Talahm en zou een drakenmeester worden. Drakenmeester van Altharuhn. Hij zou in Zerins voetstappen treden en de stad beschermen. En zo, enkele jaren later, is Niru te vinden in de lucht tussen de wolken.

Zwevend over de stad aan de kust, op een draak. Op een draak met gouden en zwarte schubben. De draak en meester hadden zo’n sterke band, dat wanneer de een valt, de andere ook zou vallen. En dat was wellicht de belangrijkste regel van een drakenmeester, maar ook een vreselijke straf.