Evenement verhaaltjes

hallo! Deze pagina is voor de verhaaltjes van het evenement! Hier kan je hem vinden!

https://kzc.fandom.com/nl/f/p/4400000000000029473

Zo zet je je verhaaltje op deze pagina:

## Titel van je verhaal van Vinkhart (gebruikersnaam)

Intro, bijv. Hoi lezer, blablablabla, veel plezier (hoeft niet)

Jouw uitkomst van de generator.

Verhaal, verhaal (nog. 100 woorden)

## Uitzonderlijke liefde van Perzikpootjes

Hai, lezers ik heb een verhaal geschreven dat sws uit meer dan 100 woorden bestaat, maar het is hopelijk niet te groot. Veel leesplezier^^

***Mijn uitkomst:*** nachtblauw die met de trein op reis gaat voor avontuur!

**laten we beginen met het verhaal!**

Nachtblauw rekte zich uit voor het krijgershol. Ze keek zoekend om zich heen, zou de groep die naar de grote vergadering ging al vertrokken zijn? Tot haar opluchting zag ze de groep verzamelen voor de kampingang. Ze snelde er naar toe en begroette haar moeder vrolijk.'Zo, goedemorgen slaapkop', lachte haar moeder. Ook nachtblauw kon een snor niet onderdrukken.

Zo liepen ze zij aan zij, moeder en dochter naar vierboom. Ondertussen kletsten ze wat en luisterden naar de muziek die afkomstig was van de vogels, maar nachtblauw was ook diep verzonken in gedachten. Ze wilde op avontuur! En ze zou vanavond bij aankomst wegsluipen. 'Mam, ik wil weg op avontuur'. Bladhart- de naam van haar moeder- keek haar verbaasd aan, maar leek haar ook te snappen. 'Als jou hart het zegt denk ik dat het het beste is, weet dat ik van je hou', antwoorde haar bladhart warm. nachtblauw drukte zich tegen haar moeder aan.

Aangekomen bij vierboom sloop ze weg, ze wist niet waar ze heen ging, maar dat was juist het leuke aan avontuur! Na lang lopen kwam ze aan bij een plek voor tweebenen. Ze stonden daar te wachten en er waren boommonsters, die waren heel lang en leken op bomen, mensen gingen in de buik om te reizen ofzo. Na even kijken naar tweebenen voelden ze klauwen in haar nek. Ze draaide zich om, wierp de kater van zich af en drukte hem tegen de grond. 'Best goed voor een boskat....' de kater stopte abrupt met miauwen, toen hij recht in de ogen van nachtblauw keek. 'Ik weet dat ik knap ben, maar weet jij wat die dingen zijn', miauwde nachtblauw vrij zelfverzekerd. De kater keek haar nieuwsgierig aan met zijn donkergroene ogen.

*Ik word niet verliefd en ik ben niet verliefd* zei nachtblauw tegen zichzelf

'Dat noemen tweebenen een trein. Wil je er een stukje in rijden?' vroeg de lichtbruine kater. 'Ja, lijkt me wel leuk denk ik' moppelde nachtblauw, bang iets verkeerds gezegd te hebben. 'Oke, als je me los laat laat ik het je zien'. nachtblauw tilde 1 van haar poten op en sloeg hem in het gezicht van de kater. 'Die is voor dat je me aanviel!' snauwde ze. Daarna tilde ze haar andere poten op en liet hem gaan. De kater wenkte haar met zijn staart. Nachtblauw volgde behoedzaam en samen slopen ze de trein in. In het begin was nachtblauw doodsbang als de trein ging rijden, maar naar mate ze langer reden maakte ze super veel plezier. Ze stoeiden, tongden en lachten, maar uiteindelijk moesten ze uitstappen. 'Als je me te pakken hebt gaan we eruit!' snorde nachtblauw vrolijk. Ze rende naar boven, onder de stoelen door en weer naar beneden. Ze stormde naar de kamer van de bestuurder van de trein, maar ze kon niet meer remmen en stootte haar hoofd. 'Nachtblauw! Gaat het?!' riep de kater ongerust. 'ja.... ja dauwstorm het gaat wel', moppelde ze. De twee liepen de trein uit en kwamen in een bos waar ze een nest maakten. 'Dauwstorm, ik ben verliefd',snorde nachtblauw, terwijl ze zich tegen hem aan drukte. 'Ik ook, ik ook', snorde dauwstorm.

*Dat ik door een treinreis verliefd ben geworden. Ik hou van hem met heel mijn hart voor altijd* dacht nachtblauw

**Einde hopelijk vond je het leuk**

## Nacht & Druppel: Op vakantie op Vakantie-eiland van Spitsvleugel

hey ik had het evenement gezien en het leek mij superleuk om mee te doen! Ik vond het erg leuk om aan te werken en ben blij met het grappige verhaal dat eruit is gekomen. Ik had bij aardvleugels generator dit gekregen: Nachtblauw met de boot door familie. Veel plezier met lezen !! XD

Nachtblauw zuchte het was heel vroeg in de ochtend en verse dauwdruppels glinsterde in het vroege ochtendlicht. Weer een saaie dag net als altijd. Haar nestgenoot Druppeldauw lag opgerold naast haar. Ze strekte haar poten uit en rende de buitenlucht in, de wind raasde heerlijk door haar vacht. Ze zou als verrassing voor haar moeder en nestgenoot een heerlijke dikke vogel vangen. Ze wilde net door de Doorntunnel lopen toen haar moeder haar riep: ’Nachtblauw kom mee, ik heb een verrassing voor jullie’. Nachtblauw keerde met een zucht terug naar het krijgershol. ‘Ik heb een reis voor jullie geregeld, jullie gaan per boot naar een schitterend vakantie-eiland’ vervolgde haar moeder enthousiast. Nachtblauw staarde haar moeder verbaasd aan, haar hoofd tolde van de vragen. ‘Druppeldauw is ook al wakker, jullie worden als de zon op zijn hoogst is opgehaald door de poesiepoes Courgette bij het tweebeenhek’. Nachtblauw slaakte een kreet van blijdschap

‘Boot, we komen er aan’.

Druppeldauw en zij waren naar het tweebeenhek gelopen en ze wachtten nu op Courgette. Eindelijk komt hij aanlopen, het is een grappige dikke kater. ‘Daar zijn onze vakantiegangers’ buldert hij. Nachtblauw lacht in zichzelf om zijn grappige stem. Hoewel Nachtblauw niet wist wat vakantie was, klonk het toch goed in haar oren. Na een lange reis door de tweebeenplaats kwamen ze eindelijk aan bij hun bestemming aan een heel, heel, heel , HEEL groot meer. ‘Hier is de boot, veel plezier ermee’ riep Courgette hen na terwijl hij weg rende. ‘Wacht’ riep Druppeldauw, maar de mollige kater was al verdwenen. ‘Hier zitten we dan’ miauwde Druppeldauw verdrietig. Nachtblauw sprong wel een meter in de lucht toen er een hard getoeter klonk. Haar nestgenoot gilde: ‘Nachtblauw, er komt een mega gigantische vis op ons af zwemmen’. Nachtblauw keek angstig omhoog. De gigantische vis torende hoog boven hen uit. Ze las de letter op de zijkant van de vis (Ze hebben leren lezen van hun moeder). Er stond in grote letters:

**‘Droomvakantie-eiland BOOT'**

Dit moest het zijn. ‘Kom Druppeldauw die gigantische vis heet Boot, moeder zij dat we via Boot naar ons eiland moesten.’ Nachtblauw volgde Druppeldauw via een soort van gekke afgezaagde boom de ijzeren vis op. Er liepen veel tweebenen rond en de twee zussen bleven de hele tijd laag bij de grond om niet gezien te worden. ‘Ik ruik iets heel lekker’ zei Druppeldauw opeens. Nachtblauw stak haar neus in de lucht en die vulde zich met een heerlijke warme vette geur. Zonder na te denken rende ze op de geur af. Ze kwam uit in de buik van de vis waar een tweebeen gele stokjes in een sissend ding gooide. Langzaam sloop ze dichterbij, maar de tweebeen had haar gezien. Hij schreeuwde iets vreemds in tweebeentaal terwijl hij met een dikke vinger naar haar wees. Nachtblauw sprong op de plek waar de tweebeen bezig was en siste nijdig tegen de tweebeen. Het water stroomde haar in haar mond bij het zien van die gele gebrade stokjes. Dit was vast niet moeilijker dan vissen dacht ze. Ze stak haar poot uit en haalde die door het sissende ding.

‘ AU, Aiaiaiaiaiaiaiaiaiia’. Haar poot was verbrand!. Ze sprong gek van de pijn met drie poten de kamer rond. De tweebeen keek naar haar en plotseling begon hij te lachen. Het was een eng bulderend geluid.

*Hoe durft hij mij uit te lachen.*

Het maakte haar boos. Ze sprong en klauwde naar het gezicht van de tweebeen en hij viel jankend op de grond, zijn dikke vingers had hij om zijn gezicht geslagen. Nachtblauw grijnsde en lachte om de domme tweebeen.

‘Nachtblauw, waar hing je uit, Ik zie het eiland Vakantie’ riep Druppeldauw. ‘Nieuwe tweebeenvriend’ giechelde ze toen ze Druppeldauw zag zitten naast de jankende tweebeen. ‘Laten we maar snel gaan'. Hinkend liep ze achter haar zus naar de bovenkant van de ijzeren vis. ‘Wat mooi hé’ zei Druppeldauw dromerig. Nachtblauw had verwacht dat de ijzeren vis zou stoppen bij Vakantie-eiland om de katten eruit te laten, maar hij zwom er gewoon langs.

*Onbeschoft!*

‘We moeten zwemmen’ gilde Druppeldauw angstig. Nachtblauw dacht geen seconde langer na en stortte zich in het hemelsblauwe water. Ze ging meteen kopje onder en ze sloeg haar poten wild op en neer om haar kop boven water te houden, ze kreeg veel van het water binnen. Het smaakt erg vies het was Zout!. Na een tijdje kreeg ze haar lichaam onder controle en het lukte haar om weer gewoon te zwemmen. Hijgend kwamen ze uiteindelijk aan op een wondermooi eiland. Er stonden vreemde bomen met harde noten erin en het zand was mooi geel. In de verte kon ze een hele jungle zien. ‘We zijn er’ miauwde Druppeldauw opgelucht. Ze zagen tweebenen op een vachtje liggen op het gele zand. ‘Dat ziet er goed uit’ riep Nachtblauw verrukt. Ze ging liggen en genoot van de zon. Op het eiland beleefde de twee zussen de tijd van hun leven. Ze dronken uit een kokosnoot zwommen in meertje verkende de jungle en haalde grappen uit met tweebenen. ze bleven voor altijd op Vakantie-eiland wonen!

hun moeder had het uitgemaakt met hun vader en ze werd partners met Courgette. Samen startte ze een nieuw gezin op en ze leefde nog lang en gelukkig net als Nachtblauw en Druppeldauw.

EINDE (bedankt voor het lezen :D)

## Opzoek naar het mysterieuze sterrenland van Lentehart

**Hoi hoi!! ik zag dit evenement en moest hier gewoon aan meedoen. Lees het maar en laat weten wat je er van vind (op mijn prikbord vind ik altijd leuk :))**

**Mijn uitkomst:** *Anna die met het Vliegtuig op reis gaat voor avontuur!*

*Voor nu: veel leesplezier! pootjes van Lente ^^*

´Anna? Let je even op? Wat ben je aan het lezen? Katten opzoek naar mysterieus Sterrenland? ´ de stem van mevrouw Havik galmde door haar hoofd. Die middag zat ze op kattenschool, ze was aan het lezen in een boek; Katten opzoek naar mysterieus Sterrenland. Ze was helemaal verdiept in haar boek totdat ze opmerkte dat mevrouw Havik, haar juf tegen haar aan het praten was. Ze merkte het op maar ze was al te laat: De hele klas keek haar met een grijns aan en toen barstte het los zelfs mevrouw Havik lachte mee. Ze rende huilend het klaslokaal uit en de school. Ze vestigde zich bij de oude Eijk en las even in haar boek: ¨Heb je een droom ga ervoor hoe ver het ook is je kunt het¨ Stond erin. Ze wist hoever het vanaf school naar het ¨Internationale vliegveld¨ was, maar zou ze dat echt durven? Helemaal alleen naar sterrenland? ´Ja´ Dit moest ze doen. Ze moest haar klasgenoten laten zien dat Sterrenland echt bestond.

Later stond ze op het ¨Internationale vliegveld¨ Hoe kom ik in het vliegtuig? Dacht ze.

Wat als ik nou... ze zag een klein spleetje in de muur richting het vliegtuig. Ze wurmde zich erdoorheen en ze sprong het vliegtuig in en ging richting... uhm, waar gaat de reis eigenlijk heen? Ze spitte snel haar boek door en kwam erachter dat Sterrenland helemaal niet bestond! Maar wacht, waar moest ze nu heen? Ze zat nu vast in het vliegtuig en misschien kon ze dan nooit meer naar huis? Opeens hoorde ze een bekende stem haar naam omroepen het was Mevrouw Havik ze zei tegen de piloot dat ze eruit moest en zag Mevrouw Havik staan. ´Anna! Fijn dat je er weer bent, kom je weer terug naar school? We missen je! ´ zei Mevrouw Havik. ´Dankjewel Mevrouw Havik´ zei Anna en ze gaf Mevrouw Havik een dikke knuffel. ´Noem me maar Kate hoor´.

**Einde!! liefs Lente ^^**

## Peters reis van Goudvoet

Hoi hoi!! Dit is mijn verhaal voor het evenement. Ik hoop dat je hem leuk vindt! Ik vond het heel moeilijk om een kat "gewoon" op reis te laten gaan, dus het is half per ongeluk gebeurt. Ik hoop dat dat niet erg is! (Hij is iets langer geworden dan ik had gehoopt XD)

**Mijn uitkomst:** Peter die gewoon met de auto op reis gaat

Peter opende zijn ogen en keek om zich heen. Zijn steegje zag er nog net zo uit als het had gedaan toen hij zijn ogen had gesloten. En het regende nog steeds. Molly lag nog naast hem te snurken en hij gaf haar een zacht likje over haar kop. Ze was de enige familie die hij nog had. Hun moeder was overleden toen zij nog kits waren en hun vader hadden ze nooit gekend. Er viel een dikke druppel op Peters kop en hij keek omhoog. De doos waar ze in sliepen lekte weer eens. Molly gromde boos en opende ook haar ogen. ‘Ik haat regen!’ miauwde ze terwijl ze zich eens uitrekte, ‘We moeten maar even een ander plekje opzoeken.’

Net toen Molly en Peter een fijn droog plekje hadden gevonden kwam de zon tevoorschijn. ‘Serieus…?’ gromde Molly chagrijnig en ze probeerde haar vacht uit te schudden zoals ze de honden uit de buurt zo vaak hadden zien doen. Het lukte nog steeds niet. ‘Ik heb honger.’ Miauwde Molly en Peter keek om zich heen. Eten was er niet. Toen kwam er een kleine tweebeen aanlopen. De tweebeen kwam naar de twee katten toe, ging op zijn hurken zitten en stak een voorpoot uit. ‘Wat moet dat hier?’ grauwde Peter en hij zwaaide agressief met zijn staart. Ineens voelde hij de vacht van zijn zusje langs de zijne strijken en hij keek haar boos aan. Molly trippelde naar voren, wreef haar kop tegen de poot van de tweebeen en pakte toen het stukje vlees uit de uitgestoken voorpoot. Om de een of andere vage reden was zijn chagrijnige zusje altijd beter geweest met die beesten dan hij. Ze aten het stukje vlees op en moesten toen weer eens rennen voor hun leven, omdat de honden hen hadden gespot.

De dagen daarna was Molly steeds vaker weg en kwam ze elke keer steeds later terug. Tot ze op een keertje definitief vertrok. ‘Luister, het spijt me, oké?. Hij is gewoon zo aardig en ze geven me genoeg te eten. Het is echt beter daar en als je niet mee gaat ga ik wel alleen.’ Miauwde zijn zusje. ‘Je weet dat ik het verschrikkelijk zou vinden om bij tweebenen te wonen, Molly. Sorry…’ miauwde Peter en Molly draaide zich om en trippelde weg.

Die nacht ging het weer hard regenen en Peter had het kouder dan ooit. De grond onder zijn buikvacht was nat en hij kon mijn geen fijne houding vinden. Na een tijdje besloot hij dat hij hier niet zou kunnen slapen en hij stond op en liep weg. Zijn vacht werd loodzwaar en hij hoorde ergens dichtbij een paar honden opgewonden blaffen. ‘Muizenstront!’ Peter zette het op een lopen en de honden kwamen dichterbij. Toen hij bij het donderpad aankwam zag hij een monster aan de rand stilstaan. Er leek niemand in de buurt te zijn en de achterkant van het monster stond een heel klein beetje open. Peter overwoog erin te springen. Ach, waarom niet? Als hij het niet zou doen zouden die honden hem te pakken krijgen. Hij sprong. De spleet was nauw, maar Peter wist zich erdoorheen te wurmen. Binnen was het warm en droog en Peter krulde zich op en viel in slaap.

Er viel een zonnestraal op Peters kop en hij opende zijn ogen. Hij stond op en verloor bijna zijn evenwicht. Het monster was wakker geworden en weggegaan! Snel keek hij om zich heen. Hij voelde wind langs zijn kop strijken en zag dat er een uitgang was. Hij kon erdoor naar buiten kijken! Toen viel het hem op hoe snel ze gingen en hij aarzelde. Als hij sprong, zou hij dat dan wel overleven? Peter haalde diep adem en sprong. Heel even voelde het alsof hij een vogel was geworden. Toen begon hij te dalen. Met een harde klap kwam hij neer en hij slaakte een kreet van pijn. ‘Au!’ Wonder oven wonder leefde hij nog, maar waar moest hij nu heen. Peter keek zijn monster na en besloot toen het donderpad de andere kant op te volgen.

Die nacht sliep Peter in de schuurtje van een aardige zwart-witte kater die hij onderweg tegen was gekomen. ‘Hoe ver is het van hier naar de grote tweebeenplaats?’ vroeg hij hem. ‘De tweebeenplaats? Ongeveer een dag lopen.’ Peter knikte tevreden. ‘Moet ik met je mee?’ vroeg de kater. ‘als dat kan zou dat fijn zijn.’ ‘Is goed. Ga nu maar slapen. We vertrekken morgen ochtend vroeg.’ De kater draaide zich om en trippelde naar zijn hoekje. Peter sloot zijn ogen en viel na een hele tijd aan Molly denken eindelijk in slaap.

De kater, die Karel heette, maakte hem bij zonsopkomst al wakker. ‘Tijd om te gaan.’ Miauwde Karel. Peter bromde wat en stond toen op. ‘Kom maar mee.’ Peter trippelde achter hem aan en zo liepen ze de hele ochtend door. Toen de zon bijna op zijn hoogst stond kreeg hij honger. ‘We kunnen wel even stoppen.’ Mauwde Karel, ‘Ik zal wel kijken of ik hier iets voor je kan vangen.’ En de kater sprong het struikgewas in. Even later kwam hij terug met een dikke muis. ‘Waar heb je dat geleerd?’ vroeg Peter verbaast. De meeste huiskatten konden niet jagen. Peter ook niet, behalve die ene keer dat hij een mager muisje had gevangen. ‘Geleerd van een vriend.’ Antwoordde Karel en ze begonnen de muis op te eten. Toen hun buiken weer vol zaten liepen ze door en bij zonsondergang zagen ze de tweebeenplaats in de verte liggen. Bijna thuis! ‘Je zult het verder zelf moeten doen.’ Miauwde Karel en Peter knikte. ‘Dankjewel voor je hulp.’ ‘Geen dank. Het was fijn om weer eens op weg te zijn.’  De kater draaide zich om en trippelde aar huis, terwijl Peter naar de tweebeen plaats sprintte.

Peter had de nacht doorgebracht onder een struikje en trippelde nu de tweebeenplaats in, maar hij kwam er al snel achter dat dit niet zijn thuis was. Hij had de verkeerde tweebeenplaats! Peters opwinding vloeide door zijn poten weg en hij ging beteuterd op de grond zitten. Wat moest hij nu? Toen zag hij een maar al te bekende vacht tussen de tweebenen. Molly! Peter sprong op en racete naar zijn zusje en haar tweebeen. ‘Peter!’ miauwde ze verrast toen ze hem zag en hij gaf haar een likje over haar kop. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze en Peter schudde zijn kop. ‘Lang verhaal. Ik vertel het je later.’ ‘Je kan wel met ons mee.’ Miauwde Molly en ze wees naar haar tweebeen. ‘Vooruit dan maar.’ Mauwde Peter en ze sprongen samen in het monster van Molly’s tweebeen en reden naar huis.

**Einde!**

## Simons nieuwe start van Vinkhart

**Mijn uitkomst**: Simon die voor avontuur op reis gaat met een boot

Simon was zijn normale leven helemaal zat. Hij at droge brokjes, liep wat buiten rond en zong liedjes als ‘’Rosanne’’ en ‘’Kijk omhoog’’ met Nick, zijn huisgenoot. Helaas zat die tijd erop. Nick en Simon waren uit elkaar gegaan (dit voorjaar). Nu zat Simon dus helemaal alleen op de bank. Simon zuchtte. ‘’Zo kan ik niet blijven zitten,’’ zei hij hardop. Hij stond op om zijn koffers te pakken en op avontuur te gaan, toen hij bedacht dat hij helemaal geen koffers had. Dan maar zonder, dacht hij. Hij kroop moeizaam door zijn kattenluikje (hij was een beetje dik) en hij keek naar zijn vrijheid: zijn tuin! Ja, je hoort het goed. Zijn tuin. Simon had namelijk best wel veel verdient (ong. een kleine €2,75 miljoen), dus hij kon zijn eigen huis kopen. Toen Simon op de schutting sprong dacht hij opeens dat hij wat was vergeten. Hij dacht even na en besefte toen dat hij zijn vissen vergeten eten was te geven. Snel ging hij naar binnen om zijn dierbare vissen eten te geven en daarna weer snel naar buiten. Toen hij zijn mooie woonplaats Volendam uit was moest hij even sniffen. ‘’Doei prachtig, bruisend en geweldige Volendam!’’zei hij. Zijn plan was om naar Amsterdam te gaan. Hij had uitgerekend hoe lang het duurde om er heen te lopen voor een kat: 7 uur. Hij liet het vissersstadje achter hem en ging op pad

**5 minuten later.**

‘’Hijg, hijg, hijg!’’ zuchtte Simon, ‘’wat is dit vermoeiend! Ik moet er al bijna zijn!’’ Hij keek op zijn Apple-Cats en zag dat hij nog 6 uur en 55 minuten moest. Hij zuchtte weer. ‘’Zo lang!’’ zei hij, ‘’er moet een makkelijkere manier zijn.’’ Simon dacht hard na… Hmmmm, dacht hij, laat ik eerst een dak zoeken. Daken geven heel veel inspiratie. Simon klom moeizaam op een dak, maar hij kon maar niets bedenken. Opeens barste hij in een solo uit:

‘’Ik ben zo alleen! Zo alleen! Ik ben zo alleen! Ik miiiiiiiiiiiiis mijn…. Visseeeeheeeeheeen!’’

De mensen vond het zo mooi dat hij zelfs schoenen toegeworpen kreeg. Hij was ontroert. ‘’yo!’’ hoorde Simon op eens. Hij keek onder zich en zag een hond staan. ‘’Ehh.. Yo?’’ zei Simon. De hond was een soort Samson, een bearded collie. ‘’Kom ff naar beneden jij!’’ Zijn haar zwabberde voor zijn ogen. ‘’Ik ben Jan Smit, bro!’’ Simon naar Jan Smit en besloot naar beneden te klimmen. ‘’Ik ,ehhh, ben Simon en ik ga op avontuur.’’ Jans staart ging vrolijk heen en weer. “Hallo Simon Ikgaopavontuur!’’ zei hij net zo vrolijk als zijn staart was, ‘’Ik ga mee! Op jouw avontuur dan!’’ Simon staarde hem aan. ‘’ Wacht even, wat???” zei hij. ‘’ja, ja’’ zei Jan, ‘’Ik ga mee!’’ De iets wat dikkere kat dacht na. Stiekem zou hij gezelschap wel fijn vinden. ‘’Oke dan,’’ zei hij, ‘’Maar je moet wel vervoer regelen’’ Jans staart ging nog harder heen en weer. ‘’Okiedokie! Komt goed! Volg mij maar!’’ En Simon volgde zijn nieuwe vriend.

‘’We zijn er!,’’ zei Jan. Ze stonden in een haven met heel veel luxe jachten. Jan liep naar en van de grootste jachten van de haven. ‘’Yo Gerard!, ’’ riep de vrolijke hond, ‘’Jan hier’’ Er kwam een Franse poedel het dek op lopen. Hij had een zonnebril op. ‘’Jaahaaaa!’’ zong Gerard heel erg hoog, ‘’Hier is Gerard Joling! Wat is er Jannie?’’ De poedel keek naar beneden. ‘’Nou,’’ zei Jan, ‘’mogen wij ff een lift naarre… Wat was het ook alweer Simon Ikgaopavontuur?’’ Simon keek zijn vriend aan. “Amsterdam,’’ zei hij, ‘’En ik heet Simon.’’ ‘’Ehe.’’ Zei Jan. Gerard stootte een hoge toon uit en zei toen: ‘’ja.’’ Jan sprong aan boord en zei: ‘’Toppie, bro!’’ Simon liep het looptrap op en stapte voorzichtig aan boord. Voordat Simon kon bedanken ging Gerard zingen (weer heel hoog): ‘’We gaan naar Amsterdaham!’’ Jan ging liggen op een bed aan de voorkant van de boot. “Hey Woedel, vaar naar Amsterdam’’ zei Gerard tegen een grijs bolletje die met een snoer in een stopcontact zat. De Woedel antwoorde: ‘’Ik gaar de achterham’’ Gerard zuchtte en liep naar de Woedel toe. Zijn discussie met de Woedel stierf naar de achter grond. Simon liep naar Jan toe. ‘’Wauw!’’ zei hij tegen de langharige hond, ‘’wat een jacht.’’ Jan draaide zich om. ‘’Jep!’’ antwoorde hij, ‘’ik heb zo mijn vriendjes. Kom erbij liggen!’’ Net toen Simon sprong schoot het jacht naar voren met een rotsnelheid en de Woedel zei: ‘’Ik vaar naar Amsterdam’’ Simon kon zich nog net vastgrijpen aan het ligbed. Jan en de poedel deden alsof er niets aan de hand was.

**Wat later**

‘’We komen aan in : Amsterdam,’’ zei de Woedel. Gerard liet het jacht parkeren in de havens van Amsterdam en liet Simon en Jan uit de boot. Simon en Jan waren in korte tijd hele goede vrienden geworden. ‘’Doeiiiiii!’’ zong Gerard. ‘’Doei!’’ zeiden Simon en Jan tegelijk. Toen Simon Amsterdam zag wist hij het zeker. Dit was zijn stad. Hier ging hij wonen! ‘’Wauw!’’ zei Simon, ‘’hier ga ik wonen!’’ Opeens stopte Jans staart met kwispelen. ‘’Oh,’’ zei hij, ‘’ik kan geen woning betalen. Ik ben altijd een zwerfhond geweest…’’ Simon keek zijn nieuwe beste vriend aan. ‘’Jij gaat natuurlijk bij me wonen gekkie!’’ Jans staart ging zo hard kwispelen dat je hem bijna niet meer kon zien. Simon sloeg een staart om Jans harige rug en samen liepen ze Amsterdam in.