Legenda o Smoczych Bliźniakach

- Usiądźcie. Przeczytam wam dzisiaj legendę.

- Jaką legendę, mamo?

- Legendę o Smoczych Bliźniakach.

Kobieta otworzyła starą księgę, zgarnęła sprzed oczu swe bordowe kosmyki oświetlane płomieniami z kominka, poprawiła oprawione w prostokątne ramy okulary i zaczęła czytać:

- Dawno, dawno temu żyło dwóch bliźniaków. Wyglądali jak dwie krople wody. Mieli kilkanaście lat i żyli w przepięknym, magicznym mieście, którego złote wieże przebijały chmury. Miasto było otoczone lazurowym morzem, odbijając w swej toni promyki słońca... Nikt nie zna imion tych bliźniaków, ale każdy zna ich nazwisko… Marble. - Kobieta podniosła oczy znad książki i spojrzała na dwójkę swych dzieci. Pięcioletni chłopak leżał w łóżku, pod kołdrą, słuchając czujnie, podczas gdy jego piętnastoletnia siostra siedziała na materacu i patrzyła przez okno na leniwy księżyc w pełni.

- Marble? Jak my - powiedział chłopiec.

- Jak my… - powtórzyła kobieta z lekkim uśmiechem na ustach i kontynuowała opowieść: - Bliźniacy często chodzili główną ulicą miasta. Nikt nie zwracał na nich uwagi. Wszystko się miało zmienić później… Pewnego dnia niebo ogarnęła ciemność. Słońce zniknęło i każdy usłyszał okropny, głośny ryk. Mieszkańcy miasta spojrzeli w górę i zobaczyli stado bestii. Były ich setki. Ogromne skrzydła wisiały nad wieżami i odcinały światło dnia. “Smoki! Smoki!”, krzyczeli mieszkańcy, chowając się do domów, a wtedy na miasto spadło morze ognia. Płomienie miały taką moc, że łamały wieże i mury miasta. W środku, na głównej ulicy, zostali tylko oni - bliźniacy. Stanęli do siebie plecami i sięgnęli po różdżki. Ich jasne rdzenie wyglądały jak zrobione ze śnieżnobiałych koralowców. Unieśli je w górę i zamknęli oczy. Zaczęli czarować.

Ogień, który pustoszył miasto, uniósł się, niczym szafirowy obrus podniesiony ze stołu. Pod jego płachtą zostały zwęglone budynki i ciała. Ci, którzy przeżyli, wyszli na zewnątrz. Widzieli bliźniaków z różdżkami w dłoniach. Spojrzeli w górę, a ich oczom ukazało się ogniste niebo. Smoki pływały w płomieniach uniesionych przez bliźniaków, a chwilę później płomienie zgasły. Bliźniacy podnieśli dłonie do góry i ziemia zadrżała. Nad miastem uniosła się kopuła wody. Smoki ziały ogniem i napierały na barierę, ale żaden z nich nic nie mógł zrobić. Wtedy z morza wyskoczyły słupy wody, by złapać smoki i wciągnąć je do wody. Dwójka chłopców ocaliła miasto i od tego czasu byli nazywani Smoczymi Bliźniakami. Mieszkańcy wysławiali ich każdego dnia i przekazali im ogromny skarb. Koniec.

- Koniec…? - zapytał zawiedziony chłopiec, z kolei jego siostra odetchnęła z ulgą.

- Tak, Everest, to koniec - odpowiedziała matka i spojrzała na kilkunastoletnią Lenore. Spotkały się wzrokiem i siedziały w milczeniu…

\*\*\*
Mężczyzna złapał za klamkę starych, drewnianych drzwi, pchnął je i wskazał ręką, by syn wszedł do środka. Everest, który dzień wcześniej dostał list z zaproszeniem do szkoły Hogwartu, zaczął stawiać wolne kroki, schodząc po schodach w ciemność piwnicy. Jedynym źródłem światła były wiszące na ścianach po obu stronach świece z niebieskimi płomieniami.

- Ojcze, co to za miejsce? Gdzie idziemy? - zapytał chłopiec, schodząc coraz niżej.

- Zaraz zobaczysz, Evereście - odpowiedział mężczyzna, idąc za synem i podpierając się swoją laską. Gdy zamilkli, słychać było tylko uderzanie jej drewnianej końcówki.

Doszli do końca korytarza. Była tam czarna ściana, na której namalowano wizerunek dwóch chłopców unoszących w górę jasne różdżki, a przed nią ciężka, obsydianowa skrzynia. Ryland, ojciec Everesta, wskazał na nią różdżką i po wieku przebiegły błękitne linie. Skrzynia się otworzyła i chłopiec podszedł bliżej. Środek był wypchany czarną jak węgiel, miękką tkaniną. Były w niej dwa wgłębienia. Jedno było puste, w drugim leżała różdżka. Była standardowych rozmiarów, a najbardziej w oczy rzucała się jej biała, koralowa, chropowata struktura.

- To moja różdżka, ojcze? - zapytał chłopiec, patrząc przez ramię na mężczyznę.

- Tak - odpowiedział Ryland i wskazał dłonią na zawartość skrzyni, by ośmielić Everesta do sięgnięcia po nią.

Everest złapał za rączkę różdżki i uniósł ją. Czuł, jak wzbiera w niej moc. Nagle wszystkie świece w korytarzu zgasły, włosy chłopca zaczęły się unosić, a chwilę później usłyszał dochodzący z oddali ryk wielu bestii. Ryland przez ten czas stał niewzruszony.

Everest podniósł jeszcze wyżej różdżkę i wtedy jego wzrok padł przez nią na malowidło ścienne. Dwójka znajdujących się tam chłopców zdawała się wpatrywać w niego, jakby żyli.

- Będziesz naszą dumą, Evereście - powiedział Ryland. - Zastąpisz siostrę...