Chapter Twenty

Postanawiam zaryzykować i dzwonię do firmy taksówkarskiej. Na szczęście, Lauren jest akurat wolna i może za chwilę podjechać. Serce niemal podchodzi mi do gardła, gdy zauważam wjeżdżającą na plac taksówkę.

Jak na złość, dosiada się do mnie jeszcze jedna kobieta. Jauregui lustruje nas przez sekundę wzrokiem, posyłając mi wściekłe spojrzenie.

- Nazwisko? - zwraca się do kobiety, kompletnie mnie ignorując.

- Cabello - mamroczę szybko.

- Z tobą nie rozmawiam - warczy cicho. - A pani?

- Ja nie zamawiałam. Stała taksówka, to pomyślałam, że wolna i wsiadłam - tłumaczy blondynka, obserwując nas uważnie.

- Nie, nie, pani jest zajęta.

- Nie, pani jest wolna - wtrąca Jauregui, zaciskając szczękę. - To znaczy zajęta, ale przez panią - wskazuje na kobietę.

- Nie kłam, ja cię zamawiałam - ściskam torebkę, bo cała sytuacja zaczyna mnie powoli irytować.

- Pani mnie zamawiała - odpala silnik. - Proszę.

- Ja nie zamawiałam. A pani w którą stronę? - zerka na mnie.

- Na obrzeża miasta - zagryzam wnętrze policzka, a kobieta posyła mi uśmiech.

- Ja do centrum, to po drodze.

- Najpierw ona wysiada - mamrocze zirytowana Lauren, na co muszę przygryźć wargę, by się nie uśmiechnąć.

- Nie będzie mi pani mówiła, z kim mam jechać w taksówce, którą ja zamówiłam - blondynka puszcza mi oczko, więc odwdzięczam się jej uśmiechem.

- Ona ją zamawiała - zielonooka gestykuluje mocno, wskazując na mnie palcem.

- Nie dość, że prostak i cham, to jeszcze zmienia zeznania. Centrum, proszę - mówi spokojnie kobieta, za co szczerze ją podziwiam. Lauren chyba w końcu daje za wygraną i włącza się do ruchu.

Po kilku minutach niezręcznej ciszy, postanawiam sprostować całą sytuację. Przesuwam się na skraj fotela i muskam delikatnie jednym palcem tatuaż na karku dziewczyny. Jauregui jednak szybko się odsuwa, skupiając wzrok na drodze.

- To ja jestem cham i zmieniam zeznania - mówię po chwili. Kobieta spogląda na mnie zaskoczona, ale nie odzywa się ani słowem. - Pozory mylą - wzruszam lekko ramionami.

- Oj, mylą, mylą - warczy cicho szatynka.

- Taylor przyszła do naszego programu, zanim cię poznałam. Wtedy odeszłam z show i przez trzy dni nie pracowałam, ale wróciłam, bo wysypał się uczestnik, a naopowiadałam tych wszystkich strasznych bzdur, bo...

- Przepraszam, pani się w tym łapie? - blondynka spogląda na Lauren, a ta jedynie kręci głową.

- Nie i co więcej, ja wcale nie chcę się w tym łapać - szepcze.

- Ona musi wystąpić - wzdycham cicho.

- Wiem, mówili mi. Jak nie wystąpi, to stracisz pracę i live wam się wysypie - mamrocze, co uderza prosto w moje serce. Chyba nigdy nie była tak chłodna...

- Nie, bo ma talent.

- I co, nie stracisz pracy? - zerka na mnie w lusterku.

- Stracę - rozkładam ręce.

- Punkt dla pani, niestety - kobieta spogląda na Jauregui i posyła jej pokrzepiający uśmiech.

- Lauren, pozwól jej, proszę - ściskam dziewczynę za ramię, ale ta szybko wyrywa się spod mojego uścisku.

- Posłuchaj, Taylor wystąpi, bo dała ci słowo. A w naszej rodzinie to coś znaczy - zatrzymuje się powoli na uboczu. - Masz to, co chciałaś. Możesz już iść.

Zagryzam wnętrze policzka, wiedząc, że nic więcej już nie wskóram. Blondynka zerka na mnie ze zrozumieniem, ale nic tu po mnie. Cicho się żegnam, powstrzymując łzy i wychodzę z samochodu. Resztę drogi do domu mamy postanawiam pokonać na piechotę.