Andrzej

**Andrzej** – karczmarz, właściciel oberży "Na Polance". Prowadził ciemne interesy: handlował kradzionymi przedmiotami, podawał gościom jedzenie z mięsa pochodzącego od kłusowników. Wielu ludzi przejeżdżało przez jego karczmę, więc Andrzej wiedział wszystko, co działo się w okolicy.

Andrzej znał się z Fryckiem jeszcze przed spaleniem Skalicy. Obaj się lubili i szanowali, chociaż Frycek uważał, że nie zna bardziej chciwego człowieka niż Andrzej.

Mateusz i Frycek trafili do niego po opuszczeniu Ledeczka. Młodzi cieśle chcieli sprzedać mu kradziony pierścień, gdyż wiedzieli, że karczmarz zajmuje się takimi sprawami. Mimo początkowego oporu Andrzej odkupił ozdobę. Jakiś czas później przyjaciele zaproponowali mu współpracę - będą razem napadać na podróżnych i ich okradać. Wszystko miało odbywać się pod przykrywką, że ograbiani byli złodzieje, którzy wcześniej zrabowali Skalicę albo karawany Zygmunta. Andrzej odmówił udziału i przyznał, że Mateusz jest szalony skoro myśli o tym na poważnie. Ostatecznie karczmarz dał się przekonać Henrykowi do zaangażowania się w sprawę. Andrzej powiedział, że powinni napadać w przebraniach Kumanów, aby wina spadała na najeźdźców. Gdy Henryk zdobył prawdziwe zbroje Połowców, Andrzej, Mateusz i Frycek uznali, że to nikogo nie przerazi. Powinni wyglądać nie jak prawdziwi Kumanie, ale tak, jak ludzie uważają, że Kumanie wyglądają. Karczmarz odesłał Henryka do Miłomira, aby dowiedział się, jak ludzie wyobrażają sobie Kumanów.

Andrzej poprosił Henryka o pomoc w rozwiązaniu problemu z Adamem. Niedawno przybył do niego syn karczmarza ze Skalicy i opowiedział mu swoją historię. Młody Adam udał się do spalonego domu, aby odkopać skarb zakopany przez ojca, lecz gdy dotarł do osady majątku już nie było. Andrzej chciał, aby Henryk dowiedział się, kto okradł chłopaka. W trakcie śledztwa dowiedział się, że złodziejem był mężczyzna ubrudzony sadzą, który niósł worek podobny do worków węglarzy. Henryk wrócił do Andrzeja, a ten stwierdził, że mógł to być jeden z węglarzy mieszkających na północ od Równej. Gdy Henryk przycisnął karczmarza, Andrzej wyznał, że zna imię złodzieja i ten próbował mu sprzedaż srebrny krzyżyk na czerwonej wstążce, dokładnie taki sam, jaki skradziono ze skarbu Adama, lecz Andrzej nie chciał go kupić, bo to wydawało mu się podejrzane. Gdy Henryk odnalazł podejrzanego węglarza, ten w trakcie przesłuchania zdradził, że karczmarz tak naprawdę kupił krzyżyk. Odzyskawszy zrabowany majątek Henryk mógł postanowić czy zwrócić go Adamowi, podzielić się nim z Andrzejem, czy zatrzymać wszystko dla siebie.

Wkrótce Mateusz wpadł na pomysł napadu na kamieniołom w Talmberku, aby zrabować transportowane dla skalników pieniądze. Andrzej stanowczo odmówił udziału, gdyż uznał, że dla niego to zdecydowanie za wiele. Próbował przekonać Henryka, aby ten uprzedził pana Borzka o planowanym napadzie, żeby dowódca wysłał silniejszą eskortę, co miałoby przestraszyć Mateusza i Frycka i skłonić ich do zrezygnowania z planu. Henryk mógł poinformować Mateusza o planowanej zdradzie karczmarza. Przyjaciele postanowili wspólnie, że po udanej kradzieży mogą wrobić w nią Andrzeja. Gdy Henryk zdobył worek z pieniędzmi, monetami mógł podzielić się z Fryckiem i Mateuszem a pusty worek podrzucić w piwnicy oberży "Na Polance", aby następnie udać się do pana Borzka i oskarżyć o napad karczmarza albo karczmarza wraz z Mateuszem i Fryckiem. Straż przeszukała oberżę, znalazła worek, lecz Andrzej nie był w stanie się wytłumaczyć. Zaczął krzyczeć o zdradzie i nawet wyciągnął miecz, ale strażnicy go obezwładnili i powiesili przy drodze obok oberży, samego lub razem z Fryckiem i Mateuszem.