Bir Kuklanın Günlüğü

> Thame Asari'de, eski zamanlarda işlenmiş bir suç vardır. Bu suç ülkedeki türünün tek örneğidir ve ilk yaşandığı zaman yetkililer ne yapacağını bilemediler. Bu bir kurgusal bir şey olmadığından dolayı da çocuklara öğüt verici belki de bir şey barındırmıyor. Cadılarla anlaşma yapıp lanetlenmiş ahşap kukla zanaatkarcısı, çocukları kuklaya çevirerek cadılara kurban etmekten tutuklanmıştı. Kuklacı her şey itiraf ettiğinden lanetlenmiş olan tüm çocuklar özel bir yetimhaneye yerleştirilmişti. Fakat oradan kaçanlar da oldu. Şu an nerede oldukları bilinmiyor ve gerçekten de Thame Asari dışındaki tüm devletleri ilgilendiren bir şey. Yine de gerekli önlemler her ne kadar isteseler de alınamıyor çünkü o kaçanların nerede olduğuna dair hiçbir işaret yok. Öğrencilerimden birisi bu günlüğü bulunca da bana getirdi. Olanları öğrenince oldukça ürperdim. Siyah ve biraz yırtık pırtık bir vaziyette bulunan küçük bir not defterine yazılmış olan bu günlüğün birkaç sayfası yırtık. Kalitesiz kurutulmuş hayvan derilerinden oluşmakta kağıtları ve iplerle birbirine bağlanmış. Ayrıca hem kapağında hem de bazı sayfalarda da kan izleri bulunmakta. Gerçekten bu günlük elime geçince tüylerim diken diken olmadı desem yalan olur. Bu defterde ise şunlar yazıyor.
>
>

*Günlüğümü her kim bulduysa, yaşadıklarımı anlatmak istiyorum. Bunu herkesin öğrenmesini istiyorum.*

*Adım David, 15 yaşımdayım ve küçük bir köyde yaşıyorum, daha doğrusu yaşıyordum. Köyde neredeyse herkes beni çok severdi. Sanırım sevilmemde ailemin de etkisi var, babam; köyün yöneticisi gibi bir şeydi. Annemse köydeki insanlara hep elinden geldiğince yardım etmeye çalışırdı.*

*Günün birinde köyün merkezine bir dükkân açıldı. Köyde neredeyse kimsenin böyle bir dükkân açılacağından haberi yoktu. Hatta muhtemelen babamın bile yoktu. Herkes burada ne satıldığını merakla öğrenmek istiyordu. Elbet ki oraya gidecek ilk kişiler bizlerdik; çocuklar.*

*Ailelerimiz her ne kadar tek başımıza köy merkezine gitmemize izin vermese de bunu gizlice yapacaktık. Önceden izin verirlerdi ama son zamanlarda komşu köyden gelen çocukların kaybolduğuna dair olan haberler ailelerin tereddüt etmesine sebep oluyordu.*

*Tam 7 kişi dükkâna gitmek için yola çıktık. Dükkânın önüne geldiğimizde hepimiz durduk ve dışarıdan vitrine bakmaya başladık. Vitrindeki tabelada “Kuklacı” yazıyordu. Artık buranın ne sattığını anlamıştık. Ama yine de merakımız biraz olsun dinmemiş, aksine daha da artmıştı. İçeri hemen girmek istiyordum. Kapıyı açtım ve içeriyi iyice bir izledikten sonra tedirgin bir adımla içeriye girdim. Kuklacı tezgâhta kuklalarından birini temizliyordu. Baklava desenli gömleği, mavi önlüğü ve ak sakalları vardı. Bizi görünce yüzünde bir gülümseme oluştu, “Hoş geldiniz, çocuklar!”*

*Herkesin yüzünde bir gülümseme oluştu. Ardından, meraklı gözlerle her yeri inceledik. İçerisi dışarıdan göründüğünden çok daha genişti. Kuklalar mükemmel denecek bir biçimde dizilmişti. İçeride loş bir aydınlatma olsa da kuklalar ön planda duruyor, hemen göze çarpıyordu. Kuklalar o kadar gerçekçiydi ki, neredeyse canlılar diyebilirdim. Bu biraz olsun ürkütücüydü. Ama yine de içerisinin manzarasından hepimiz etkilenmiştik.*

*İçeriyi iyice inceledikten sonra herkes Kuklacı’ya döndü. Kuklacı da eliyle göstererek, “Beğendiniz mi bakalım?” diye sordu. Kuklacı’nın bu samimi tavırları herkesi mutlu etmeye yeterliydi bile. Herkes başını salladı. Ben, “Hepsi canlı gibi duruyor!” dedim heyecanla.*

*“Elbette, çünkü işimi iyi yapıyorum. Her işte olduğu gibi, bu işte de bazı püf noktalar var. Mesela kuklaların gözlerine iyi bakın. Onlar aslında gerçek gözler, hayvan gözleri. Hayvanların gözlerini bir maddeyle dondurup kuklalara koyuyorum. Sonundaysa bu canlı kuklalar oluşuyor.”*

*Gerçekten etkilenmiştim. Kuklalardan birini incelemek için can atıyordum ve Kuklacı’ya kuklalardan birini inceleyip inceleyemeyeceğimi sordum. O da “Tabii ki,” diyerek kabul etti. Ardından, bana tezgâhta duran kuklayı uzattı. Kukla neredeyse benim boyumdaydı. Kuklanın yer yerine dokundum, gerçekten çok güzeldi. Kuklacı gerçekten işine değer veriyor olmalıydı. Kuklayı iyice inceledikten sonra geri uzattım ve teşekkür ettim.*

*Keşke o dükkâna hiç gitmeseydim.*

*O gece evde yalnızdım. Annem ve babam bir işi için şehre gitmişlerdi. Sonraki gün ancak geri dönebilirlerdi. Kapıyı kimseye açmamam ve gece dışarı çıkmama gerektiğini gayet iyi biliyordum. Her ne kadar haylaz bir çocuk olsam da, bunların bana yalnızca zarar getireceğinin farkındaydım. Zaten, ilk defa yalnız kalmıyordum. Diğer günlerden ne farkı olabilirdi ki?*

*Keşke uyumasaydım. Keşke… Uyumasaydım…*

*Gecenin ortasında bir sesle uyandım. Anlam veremediğim bir sesti. Annem ve babam erken dönmüşlerdir diye düşündüm. Ama hayır, tahmin ettiğin şey oldu. Daha ne olduğunu anlamadan boynumda bir acı hissettim. Bir iğne batırılmıştı.*

*Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Gözlerim karanlığa yavaş yavaş alışırken anlık bir ışık her yeri aydınlattı. Dışarısı fırtınalıydı ve bir yıldırım içeriyi aydınlatmıştı. Aydınlanmayla birlikte her şey netliğe kavuşmuştu. Evet, o dükkândaydım. Evet, o adam oradaydı. Karşımda. Elindeki mumu yaktı. Mum ışığıyla birlikte yüzündeki samimiyetten eser kalmamıştı artık. Onun yerini şeytani, korkunç bir yüz almıştı. Ne kadar uğraşsam da hareket edemiyordum.*

*Hiç beklemediğim bir anda söze girdi, “Tekrar hoş geldin. Seni tekrar görmek beni sevindirdi.” Şeytani bir sırıtma takındı yüzüne. Elleriyle atölyenin zeminini işaret edip bakmamı istedi ve o yeri mum ışığıyla aydınlattı. Yerde anlayamadığım semboller vardı. Kırmızı bir boyayla çizilmişti. Kuklacı, çemberin etrafındaki mumları teker teker yakmaya başladı. Sembol artık daha net bir biçimde görülebiliyordu.*

*“Bunu kanımla yaptım. Cadılarla bir anlaşmam var. Sizin gibi veletlerin ruhları için can atıyorlar. Diğer köydeki işim biter bitmez buraya geldim. Sizin ruhlarınız karşılığında beni zengin ediyorlar, bununla da kalmayıp ruhunuzu ayırdıktan sonra kalan bedeninizden kuklalar hediye ediyorlar. Gerçekten cömertler.”*

*Duyduğum şeyler gerçek olamazdı. Bir kâbus görüyor olmalıydım. Vücudum titremeye başladı. Böyle bir şeyi kaldıramazdım. Korku, adeta gözlerimin her bir yanını sarmıştı.*

*Kuklacı, çok geçmeden arkasındaki çembere girdi ve anlamadığım dilde bir şeyler söyledi. Son sözünü söyledikten sonra dükkân karanlığa gömüldü, bütün mumlar söndü. Dışarıda fırtına devam ediyor, hatta şimşek çakıyor ancak yine de dükkânı aydınlatamıyordu. Her yer karanlıktı. Çok geçmeden, yine bir şimşekle beraber dükkân aydınlanmıştı. Anlık aydınlanmayla gördüğüm tek şey Kuklacı’nın dükkândan ayrılışıydı. Yalnızca kapıya doğru bakabiliyordum, etrafıma bakamıyordum. Artık, titremiyordum da… Bir kuklaya dönüştüğümü o an acı bir şekilde fark ettim.*

*Sabah olduğunda Kuklacı, hiçbir şey olmamış gibi dükkâna geldi ve her zamanki gibi hayatına devam etti. Öğlene doğru dükkâna biri geldi. Bu bizim köyden bir çocuktu. Beni pek tanıdığını sanmıyorum. Kuklacı’yla konuşup ona para uzattı ve Kuklacı parmağıyla beni gösterdi. O an konuşmaya çalıştım, denedim. Yardım istemeye çalıştım. Keşke başarabilseydim. Çocuk beni mutlu bir şekilde kucağına aldı ve evine götürdü.*

*Daha sonra onun ne denli iğrenç bir insan olduğunu öğrendim. Benim üzerimde diğer insanlara yapamadığı şeyleri yapmayı deniyordu. Bu benim için korkunçtu. En kötüsü de, her şeyi hissedebiliyordum. Bu benim için çok büyük bir eziyetti.*

*Birkaç gün sonra kaybolduğum haberinin yayıldığını duydum. Kuklacı, köyü terk etmiş fakat yine de yakalan mıştı. İşlediği tüm suçları itiraf etmiş, idama mahkûm edilmişti.*

*Tekrar normal insan vücuduma kavuşmuştum, artık bir kukla değildim. Onun ölümüyle anlaşmanın sona erdiğini düşünmüştüm. Ama olay hiç de öyle değilmiş, anlaşma bozulamaz. Anlaşma yalnızca başka birine aktarılır. Şimdi ise, bu anlaşma bana geçti. Cadılarla artık ben çalışıyorum. Artık hedefimde sen varsın. Sıra sende.*

> Bunu bırakan her kimse yazının başından da belli olduğu üzere okunması için öğrencimin çalıştığı eğitim kurumuna bırakmış. Fakat izini sürememişler, ayrıca bu tür yetimhaneden kaçan azımsanamayacak kadar kişi olduğundan da gerçekten büyük bir tehdit olabilir. Kukla dükkanı idamın hemen ardından mühürlendi, birkaç ay sonra da bilinmeyen kişiler tarafından kundaklandı. Belki de içerisinde kimsenin bilmesini istemeyeceği şeyler vardı. Fakat her ne varsa o kül bulutlarıyla beraber havaya karıştı...
>
>