Aretuza

**Aretuza** - szkoła, akademia czarodziejek leżąca na Wyspie Thanedd. W Aretuzie studiuje m. in. dwanaście dziewcząt z najznamienitszych rodów Redanii. Adeptki mają zakaz opuszczania wyspy. Jeżeli ktoś postronny ma sprawę do czarodziejek, to może się dostać jedynie do Loxii na najniższy poziom szkoły. W pałacu odbył się wielki bankiet, na którym gościem był m. in. Geralt.

## Dane z książek Sapkowskiego

- Ile teraz płaci się rocznie czesnego w szkole w Aretuzie?
 Ciri nadstawiła uszu.
- Tysiąc dwieście novigradzkich koron - powiedział Giancardi. - Dla nowej adeptki dochodzi immatrykulacja, coś koło dwustu.
- Podrożało, cholera.
- Wszystko podrożało. Adeptkom niczego się nie żałuje, żyją w Aretuzie jak królewny. A z nich żyje połowa miasta, krawcy, szewcy, cukiernicy, dostawcy...

— Czas pogardy, str. 61
- A tam gdzie te śliczne krużganki i mostki? I ogrody? Jak to się trzyma skały, że nie spadnie... Co to za pałac?
- To właśnie Aretuza, o którą pytałaś. Tam znajduje się słynna szkoła dla młodych czarodziejek.

— Czas pogardy, str. 68
Przeklęci więc są czarownicy i bliski jest dzień gniewu, w którym ogień z niebios zniszczy ich plugawą wyspę! Runą wówczas mury Loxii, Aretuzy i Garstangu, za którymi właśnie zbierają się ci poganie, by swe knowania obmyślać! Runą te mury...

— Czas pogardy, str. 71
A gdy nadszedł wieczór, wiedźmin i Yennefer dołączyli do kolorowego orszaku zmierzającego do Aretuzy - pałacu, w którym miał odbyć się bankiet. I teraz, w Aretuzie, Geralt dziwił się i przeżywał zaskoczenia, choć obiecywał sobie, że niczemu się nie będzie i nie da się niczym zaskoczyć.

— Czas pogardy, str. 106
Olbrzymia centralna sala pałacu zbudowana była w kształcie litery "T". Dłuższy bok miał okna, wąskie i nieprawdopodobnie wysokie, sięgające niemal pod wsparte kolumnami sklepienie. Sklepienie też było wysoko. Tak wysoko, że trudno było rozeznać detale zdobiących je fresków, w tym zwłaszcza płeć golasów stanowiących najliczniej powtarzający się motyw malowideł. W oknach były witraże, które musiały kosztować prawdziwą fortunę, ale mimo tego w halli wyraźnie czuło się przeciąg. Geralt dziwił się, że świece nie gasną, ale po dokładniejszej obserwacji przestał się dziwić. Kandelabry były magiczne, a może nawet iluzoryczne. Światła w każdym razie dawały sporo, nieporównywalnie więcej niż świece.
 Gdy weszli, wewnątrz bawiła się już dobra setka ludzi. Sala, jak ocenił wiedźmin, mogła pomieścić co najmniej trzykrotnie więcej, nawet wtedy, jeśli pośrodku, jak kazał zwyczaj, ustawiono by stoły w podkowę. Ale tradycyjnej podkowy nie było. Wyglądało ma to, że ucztować będzie się na stojąco, wytrwale wędrując wzdłuż ścian ozdobionych arrasami, girlandami i ustawiono rzędy długich stolików.

— Czas pogardy, str. 106
W dole szumiało morze, wyspa Thanedd stała wśród białej piany przyboju. Fale rozbijały się o mury Loxii znajdującej się dokładnie pod nimi. Loxia skrzyła się od świateł, podobnie jak Aretuza. Górujący nad nimi kamienny blok Garstangu był natomiast czarny i wymarły

— Czas pogardy, str. 137
## Ważniejsze postaci związane z akademią

### Kadra

* Margarita Laux-Antille - rektorka,
* Tissaia de Vries - była rektorka,
* Triss Merigold - absolwentka, miała prowadzić ćwiczenia,
* Klara Larissa Winter - założycielka,
* Nina Vivero - nauczycielka,
* Biruta Icarti - nauczycielka,
* Nina Fioravanti - założenia aury na Garstang,
* Leticia Charbonneau - jedna z pierwszych rektorek.

### Słynne absolwentki

* April Wenhaver,
* Augusta Wagner,
* Carla Demetia Crest,
* Ilona Laux-Antille,
* Jade Glevissig,
* Leticia Charbonneau,
* Nora Wagner,
* Violenta Suarez,
* Yanna z Murivel;
* Sabrina Glevissig
* Yennefer z Vengerbergu

## Ciekawostki i inne informacje

* Aretuza to w mitologii greckiej najada (nimfa) z Peloponezu, towarzyszka Artemidy, nazwa ta dotyczy także gatunku parzydełkowca, zwanego żeglarzem portugalskim.
* Adeptek, którym udawało się przebrnąć przez egzaminy i dopiero po jakimś czasie okazywało się, że nie nadają się na czarodziejki (z powodu lenistwa lub niskiej inteligencji), akademia nie zostawiała na lodzie. Większość z nich, a zwłaszcza te wysoko urodzone, zostawała prawniczkami.