Chapter Two

- Przestań, to tylko bielizna! - zauważam, że brunetka biegnie za mną w samych stopkach i koszulce. Ignoruję ją jednak, pośpiesznie wsiadając do samochodu. Zamykam się od środka, gdy uderza w szybę i odpalam silnik. - Naprawdę się tym przejmujesz?!

Powstrzymuję łzy i ruszam do przodu. Nie wiem, czy jestem bardziej zła czy smutna. I kogo w tej sytuacji zabić. Nagle jednak przypominam sobie o prezentacji reżyserki, która tkwi w kieszeni mojego płaszcza. Cofam się więc do tyłu, co Lucy odbiera ze zwycięskim uśmiechem.

- Twoja prezentacja - otwieram szybę i wciskam jej pendrive. Pochyla się w moją stronę wyraźnie z siebie zadowolona. - Nie spodziewaj się mnie na planie, składam wypowiedzenie - mamroczę i odjeżdżam z piskiem opon.

\*\*\*

Lauren's POV

- Ally, błagam, ostatni kurs - modlę się do telefonu, ale słyszę tylko głębokie westchnięcie.

- Nie, Lauren. Spójrz, ile dzisiaj jeździsz i która jest godzina - upomina. Zaciskam mocniej ręce na kierownicy, cicho sapiąc.

- Za krótko? - udaję głupka. Prawda jest taka, że potrzebuję tych pieniędzy i przyjaciółka dobrze o tym wie.

- Za długo. Zdejmuję cię dzisiaj z kursowania - rozłącza się. Wzdycham ciężko, gryząc wargę.

- Głupia baba - blokuję telefon. Zerkam na drogę, ale w tym samym czasie jakiś samochód wyjeżdża z przeciwległej ulicy.

Próbuję wyhamować, ale nie jestem w stanie tego zrobić przed znakiem "ustąp pierwszeństwa". Samochody się ze sobą zderzają, lecz na szczęście nie na tyle, by komuś stała się krzywda. Podskakuję na siedzeniu, zaciągając ręczny i wyłączając silnik.

Z drugie wozu wychodzi brunetka, która cała aż emituje złością. Wcale się jej nie dziwę. Pewnie na jej miejscu też bym siebie zabiła. Postanawiam jednak wziąć odpowiedzialność za swój czyn i staję z nią oko w oko.

- To ja miałam pierwszeństwo - warczy. Kulę się pod tym tonem, chowając dłonie do kieszeni.

- Wiem, przepraszam. Zagapiłam się - tłumaczę szybko, ale dziewczyna nie wygląda, jakby była tym zainteresowana. Poły jej płaszcza nieznacznie się rozsunęły, ukazując jedynie czarną koronkową bieliznę. Klnę w duchu, starając się utrzymać na wodzy swoje podniecenie. - Nie jest ci zimno?

- Każdy by się zagapił! - wyrzuca dłonie do góry. Przez chwilę mam wrażenie, że mnie uderzy, ale wtedy uświadamia sobie, że pokazuje za dużo. Szybko zapina płaszcz, spoglądając mi w oczy. - Jest mi cholernie ciepło - cedzi przez zęby.

Coś w jej spojrzeniu mówi mi, że powinnam wziąć ją w ramiona i przytulić. Powstrzymuje mnie jednak dźwięk syren radiowozu. Upadam przed nią na kolana i patrzę błagalnie w oczy.

- Proszę, zaraz zabiorą mi prawko, a ja nie mogę stracić tej pracy. Potrzebuję pieniędzy - składam ręce jak do modlitwy. - Obiecuję, że wyklepię ci te wgniecenie i zapłacę za mechanika.

- Może właśnie powinni ci zabrać prawko! Byłoby mniej wypadków - mamrocze.

Ku mojemu zdziwieniu, gdy podchodzą do niej dwie funkcjonariuszki, bierze całą winę na siebie i zaczyna im się tłumaczyć. Stojąc na uboczu słyszę jedynie część rozmowy, z której wyłapuję, że została zdradzona. To by wyjaśniało jej zapłakane oczy oraz zły humor.

- Dziękuję - podchodzę do brunetki, kiedy patrol policji odjeżdża. Na szczęście skończyło się to tylko upomnieniem. Przeszywa mnie mrożącym krew żyłach spojrzeniem, ale w kącikach ust błąka się jej uśmiech. - Jak mogę się odwdzięczyć?

- Wiesz, co? Śpieszę się - wsiada do samochodu. Udaje mi się zablokować drzwi ręką, zanim na dobre je zamyka.

- Nie chcę cię poderwać, tylko zapłacić za mechanika - spoglądam na nią. - Daj mi swój numer.

Nieznacznie schodzi z tonu i zaczyna dyktować mi szereg cyferek. Uśmiecham się delikatnie, zapisując je po kolei, a na wszelki wypadek puszczam jej sygnał.

- Teraz jedź bezpiecznie - mruczę, zamykając drzwi.

- Na pewno będę - posyła mi lekko uśmiech i odjeżdża, oglądając się na mnie.