De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 25 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 25

‘Het spijt me dat Waska zo gemeen tegen je deed,’ miauwde Duivelpoot verontschuldigend toen hij naast haar ging liggen. Schaduwpoot keek verbaasd opzij. De zwartgrijze kater bood zelden zijn excuses aan. Ze haalde haar schouders op. ‘Jij kan er weinig aandoen. Ik heb hem nooit gekend, geen wonder dat hij niet mag. Maar hij heeft Heemstvleugel vermoord en vast ook de medicijnkatten!’ Duivelpoot gaf haar een waarschuwende tik met zijn staart en ze begon haar toon te verlagen. ‘Niet iedereen mag het weten! Weet je wel niet wat dat voor mij zou betekenen? Mistster zal me direct verbannen als hij weet dat mijn halve familie tegen de Clans samenspant!’

Schaduwpoot boorde haar klauwen in de grond. Ze wist dat ze Duivelpoot het niet kon aandoen om het geheim te vertellen, maar de Clans moesten weten wat het gevaar was! ‘Je gaat het toch niet vertellen?’ vroeg Duivelpoot angstig. Schaduwpoot schudde haar kop. ‘Ik zal je dat niet aandoen, maar als Engelpoot of Waska weer een aanval doet naar ons toe, dan zal ik niet langer kunnen zwijgen.’ Duivelpoot zuchtte. ‘Dat begrijp ik. Waarom moet mijn vader zo slecht zijn? Het spijt me zo dat hij Heemstvleugel heeft vermoord en waarschijnlijk met hulp van Engelpoot ook nog de medicijnkatten.’ Schaduwpoot streek meelevend met haar staart over zijn korte, ruwe vacht. ‘*Jij* hoeft je niet te verontschuldigen voor *Waska’s* daden. Wie weet is Engelpoot juist wel slecht geworden *door* hem. Jij hebt gelukkig meer van je moeder in je, of zit die ook in het complot?’ Hij schudde zijn kop verdrietig. Het was voor het eerst dat Schaduwpoot emotie in hem zag dat echt was. ‘Mijn moeder is helaas wel echt dood, dat was geen leugen. En zij was geweldig, maar ze verkoos Engelpoot altijd boven mij. Ze was altijd bang voor iets, maar ik weet niet wat.’ Schaduwpoot keek bedenkelijk naar de grond. ‘Misschien was ze wel bang voor je vader.’

Opeens stond de zwartgrijze kater op. Hij knikte bedroefd. ‘Dat zou kunnen,’ antwoorde hij. Daarna strompelde hij weg, het leerlingenhol in. Ze voelde een steek van compassie voor de kater. *We hebben dezelfde vader – een verschrikkelijke – maar ik heb nooit gekend. Duivelpoot heeft met hem geleefd, is met hem opgegroeid en houdt van hem.* Waska’s woorden schoten terug door haar hoofd*. “Jij moet eens op je woorden letten! Zulke dingen kunnen nare gevolgen hebben.”* De woorden bezorgden haar een rilling. Ze wist zeker dat het een bedreiging was. Maar wat zou het kunnen betekenen? Zei hij het om haar de mond te snoeren?

Ze werd uit haar gedachtes gerukt toen Lijsterbloem haar naam schreeuwde. ‘Jij denkt toch niet dat je daar mag zitten luieren? Aan het werk!’ Schaduwpoots nekharen rezen overeind. Hoe durfde die achterlijke poes haar nog te commanderen! Ze had alles al gedaan voor vandaag! En deze keer was Bruinpoot eindelijk eens gaan trainen met Sparrentak, dus moest ze alles *zonder* extra hulp doen. ‘Eigenlijk wilde ik haar even spreken, Lijsterbloem,’ miauwde Vleugelpoot verlegen. Lijsterbloem keek de kater verontwaardigd aan en versmalde haar ogen. ‘Je doet het toch niet om haar van haar taken te houden? Ze heeft weer genoeg geluierd voor vandaag!’ Schaduwpoot ontblootte haar klauwen. Kon die poes zich niet één keer niet met haar bemoeien? Vleugelpoot schudde zijn hoofd en ze vroeg zich af hoe haar broer zo rustig kon blijven. Zodra Schaduwpoot ook maar in de buurt kwam van Lijsterbloem, voelde ze zich al geïrriteerd raken. ‘Ik wil haar gewoon even iets vertellen.’ Lijsterbloem snoof en trippelde weer terug naar het oudstenhol. ‘Als het maar niet te lang is.’

Schaduwpoot stond op en liep naar haar broer toe. ‘Dus wat is er?’ vroeg ze vrolijk. Ze was niet normaal blij dat haar broer eindelijk weer met haar wilde praten. De stilte tussen hen had te lang geduurd, vond ze. Maar Vleugelpoot zei niets en keek om zich heen, alsof hij nog iemand verwachtte. Haar hart zonk naar haar poten toen ze zag dat Pruimpoot ook naar hen toe kwam. ‘Je wilde me spreken?’ vroeg de donkerbruine poes aan haar broer. Vleugelpoot knikte. ‘Wel buiten het kamp.’ Schaduwpoot stapte opzij zodat haar broer er langs kon. ‘Goed idee.’ Haar zus keek haar kwaad aan. ‘Wat doet *zij* hier?’ Schaduwpoot gaf haar de kwade blik terug. ‘Hij wilde mij ook spreken.’ Pruimpoot bromde boos, maar trippelde achter Vleugelpoot aan het kamp uit.

Schaduwpoot sloeg haar ogen neer en ging achter haar broer en zus aan. *Zij is duidelijk nog boos over het hele Roodpoot gebeuren. Maar ik ben er klaar mee. Ze stelt zich zo erg aan! Jaloerse vos dat ze is.* Ze liepen best een stuk van het kamp af en de nieuwsgierigheid dat kriebelde in Schaduwpoots buik, werd alsmaar groter. Wat zou Vleugelpoot te vertellen hebben? Was het een geheim dat alleen zij en Pruimpoot wisten? *Vast niet, dat zou hij nooit met Pruimpoot delen. Die lult alles door aan Roodpoot!* Ze wist nog maar al te goed hoe Pruimpoot haar geheim had doorverteld toen ze nog kits waren: Schaduwpoot was stiekem het kamp uit geslopen, omdat ze dacht iets te horen en toen ze terugkwam had ze haar gehele avontuur verteld aan haar zusje. Pruimpoot was zo jaloers geweest dat ze het gezegd had tegen Zwartvleugel, waardoor Schaduwpoot straf had gekregen. *Pruimpoot kan geheimen goed bewaren, maar als ze je wil terugpakken, maakt ze het meteen openbaar!* dacht Schaduwpoot bitter.

‘Dit is wel ver genoeg,’ besloot Vleugelpoot. Hij hield halt en ging zitten. Met zijn staart gebaarde hij dat Schaduwpoot en Pruimpoot dat ook moesten doen. Schaduwpoot keek haar broertje onderzoekend aan. Zijn kop was gebogen en hij staarde naar zijn poten. ‘Dus … wat is er?’ vroeg Pruimpoot om de ongemakkelijk stilte te verbreken. Vleugelpoot zuchtte even en keek zijn twee zussen toen weer aan. ‘Ik heb van de SterrenClan een droom gekregen.’ Hij pauzeerde even, zijn ogen vertroebelde en zijn nek begon weer te buigen. ‘*Ik* moet de volgende medicijnkat van de SchaduwClan worden,’ mompelde hij.

Schaduwpoot sprong verrast op haar poten. Die had ze niet zien aankomen. Pruimpoot deed precies hetzelfde en dacht er waarschijnlijk net zo over. ‘Maar dat is geweldig nieuws!’ barstte de poes toen uit. Schaduwpoot knikte instemmend en trippelde naar haar broertje toe. Ze begon zijn rug te strelen met haar staart. ‘Waarom ben je er niet blij mee? Ik weet zeker dat je fantastisch zult doen!’ Vleugelpoot schudde zijn kop. ‘Dat is het niet. Ik vind het gewoon jammer dat we nu niet meer met z’n drieën gezamenlijk krijgers kunnen worden. Ik zal nu een heel ander pad bewandelen en meer van jullie gescheiden zijn.’ Schaduwpoot stak haar nek onder zijn kin en duwde het omhoog. ‘We zullen *altijd* elkaar hebben, echt waar. Ik zal je helpen met kruiden verzamelen, je prooi bezorgen en je beschermen. Als het niet te druk is kan ik zelfs mijn nest naar het medicijnhol verplaatsen! En als we gewoon elke dag lekker samen prooi eten, moet het goed komen, toch?’ Pruimpoot leunde liefdevol tegen haar broertje aan. ‘We zullen nog steeds evenveel van je houden. En als je tijd over hebt kunnen we altijd er nog samen op uit gaan! Ik zal je *nooit* in de steek laten, Vleugelpoot.’ Schaduwpoot glimlachte. ‘Ik ook niet.’

Ze bleven even zo staan met z’n drieën, luisterend naar de vogels die zongen, de kikkers die kwaakten, de takken die ritselden door de bomen. Schaduwpoot voelde dat ze een brok in haar keel kreeg en liet haar staart op de grond vallen. ‘Daarbij zou ik toch geen krijger worden met jullie. Doordat ik nu een maan verspild heb aan het verzorgen van de oudsten en moederkat, word ik ook een maan later krijger.’ Ze hoorde Pruimpoot zachtjes tevreden snorren, maar schonk er geen aandacht aan. Ze zou dit moment niet verpesten door ruzie te maken met haar zus, dat zou ze Vleugelpoot niet aandoen. ‘En ergens is het natuurlijk wel jammer dat we niet zij aan zij kunnen vechten in de strijd, maar een medicijnkat in de Clan is zo belangrijk. Als je het echt zo druk krijgt dat we elkaar niet meer kunnen spreken, dan zal ik mezelf verwonden zodat je wel met mij *moet* praten.’ Vleugelpoot spinde en gaf zijn zus een lik over haar wang. ‘Bedankt.’

Hij stond op, met zijn neus naar het kamp gericht. Hij leek een stuk zelfverzekerder dan eerst. Ze keek even naar Pruimpoot, haar ogen glommen trots. Heel even leek de ruzie tussen hen vergeten te zijn. Ze hadden hun broer opgevrolijkt en dat was het enige wat ze allebei graag wilden. ‘Dan is het nu tijd om het Mistster te vertellen.’ Pruimpoot ging naast hem staan. ‘Wij zullen er voor je zijn.’ Schaduwpoot knikte en samen gingen ze weer terug naar het kamp. *Dit is hoe broers en zussen moeten zijn, dacht ze, niet zoals ik en Pruimpoot ons de hele tijd gedragen.*

Ze naderden al weer snel het kamp. Mistster zat samen met Motvlucht een prooi te delen vlak voor zijn hol. Schaduwpoot hoopte maar dat hij tijd zou nemen voor Vleugelpoot. *Als hij met Motvlucht is, houdt hij er echt niet van om gestoord te worden.* Ze wierp een blik op de mooie, grijze poes met haar vriendelijke, gele ogen. Iedereen, behalve Motvlucht, leek te weten dat Mistster een oogje op haar had. En laatst ving ze ook via Wolkvacht op dat Sparrentak en Motvlucht ook steeds vaker gezien werden samen. Ze keek weer terug naar haar leider. Misschien merkte hij wel dat er concurrentie aankwam. Waar was Sparrentak eigenlijk? Ze keek om zich heen, maar kon de bruine kater nergens spotten. Hetzelfde gold voor zijn leerling, Bruinpoot. Een voldaan gevoel vulde haar maag. Ze waren nog niet terug van de training, wat goed nieuws was, want dat betekende dat Bruinpoot eindelijk eens fatsoenlijk trainde met zijn mentor. *Misschien heeft Motvlucht Sparrrentak wel overgehaald om eindelijk eens met zijn leerling het kamp uit te gaan.*

‘Mistster, kan ik u even spreken?’ onderbrak Vleugelpoot de conversatie tussen de twee katten beleefd. Mistster keek even op, zijn ogen flitsten geërgerd en Schaduwpoot gokte dat haar leider niet blij was dat hij werd gestoord. ‘Ga maar,’ miauwde Motvlucht terwijl ze opstond. ‘Ik moet toch nog op jachtpatrouille met Nachthulst en Witdoorn.’ Mistster knikte, zijn ogen glinsterden vol genegenheid. Schaduwpoots hart maakte een sprongetje. Hij vond haar echt heel leuk. ‘Fijne jacht!’ riep Mistster haar na. Daarna wendde hij zijn kop naar de drie leerlingen. ‘Dus wat is er aan de hand?’ Nog voordat Vleugelpoot zijn mond kon openen, werd hij onderbroken door een schreeuw van Druppelvacht. ‘Schaduwpoot! Pruimpoot! We gaan trainen?’ Schaduwpoot draaide zich verbaasd om naar haar mentor, haar poten begonnen enthousiast te tintelen. ‘Mag *ik* ook mee?’ Druppelvacht knikte blij. ‘Omdat jij en Duivelpoot zo goed je taak hebben vervuld, heeft Mistster jullie straf eerder opgeheven.’

Schaduwpoot deed haar best om niet in de lucht te springen. Eindelijk mocht ze weer trainen! Ze keek over haar schouder naar Mistster. ‘Bedankt!’ Mistster knipperde vriendelijk met zijn ogen. ‘Maar laat het niet nog een keer gebeuren!’ waarschuwde hij. Schaduwpoot knikte. ‘Ik zal het niet meer doen, belooft!’ Ze merkte nu pas Vleugelpoots angstige blik en trippelde snel nog naar hem toe. ‘Je kan dit!’ fluisterde ze bemoedigend in zijn oor. Vleugelpoot haalde diep adem en hief zijn kin op. ‘Je hebt gelijk. Ik kan dit!’ Pruimpoot streek met haar staart over zijn kop. ‘Zet hem op broertje!’ Daarna rende ze gauw naar haar mentor toe en Schaduwpoot stoof erachteraan.

De pretlichtjes in Druppelvachts blauwe ogen waren duidelijk te zien. Haar mentor had er ook weer zin in om met haar te trainen. ‘Ik hoop dat je hiervan geleerd hebt,’ miauwde hij serieus. Schaduwpoots hart zonk. Was de ruzie tussen hen nog steeds niet over? Ze knikte langzaam. ‘Als we hard doorwerken kan je nog samen met je zusje krijger worden!’ snorde hij toen een stuk vrolijker. Schaduwpoot keek blij op. ‘Ik zal mijn uiterste best doen!’ Druppelvacht duwde zijn neus tegen haar wang. ‘Als jij dat doet, doe ik het ook.’ Vreugdevol trippelde Schaduwpoot verder door het bos. Roodpoot sprong fleurig naar haar toe. ‘Eindelijk kunnen we samen trainen! Ik heb er zoveel zin in!’ Schaduwpoot grijnsde. ‘Ik ook!’ Alles leek perfect. Ze mocht weer trainen, de SchaduwClan kreeg een nieuwe medicijnkat en al haar ruzies waren opgelost. Ze liet haar blik op Pruimpoot vallen. *Nou ja, bijna alle ruzies dan.*

Ze kwamen uit bij een kleine opening in het bos. Het grasveldje was omringt door struiken. Schaduwpoot wist dat dit het favoriete trainingsplekje van haar mentor was, omdat niemand kon vluchten als ze zouden verliezen. Blauwpels ging zitten in het midden van de open plek, haar blauwgrijze vacht verlicht in het zonlicht. Even leek het alsof haar blauwgrijze krullen golfjes waren in een wild stromende rivier dat haar vacht was. ‘We willen wat partnergevechten oefenen. Kraaienvleugel zal ook mee vechten, dus kies je partner.’ Schaduwpoots blik schoot meteen naar Roodpoot, maar ze was niet de enige, want Pruimpoot keek net zo hoopvol naar de rossige poes als zij.

‘Wil je met mij?’ vroeg Schaduwpoot voorzichtig. Een woedende bliksemflits schoot door Pruimpoots gele ogen. Roodpoot keek allebei de katten weifelend aan. ‘Met *mij* zal je winnen!’ miauwde Pruimpoot. Schaduwpoot versmalde haar ogen en staarde haar zus boos aan. *Dat ik een maan geen training heb gehad betekent niet dat ik zwakker ben geworden!* Of was dat wel zo? Ze schudde haar kop. *Al het jagen heeft me vast in vorm gehouden!* ‘Maak je keuze,’ bromde Druppelvacht geïrriteerd, het duurde hem te lang. Roodpoot kromp ineen, haar woorden waren bijna onverstaanbaar. Schaduwpoots hart begon sneller te bonken. Ze voelde Pruimpoots vernietigende blik op haar branden. *Zal ze voor Kraaienvleugel gaan, zodat ze ons allebei niet kwetst door de ander te kiezen? Maar dit is mijn eerste training met haar! Ze kan toch wel één keer voor mij kiezen?*

‘Ik kies Schaduwpoot.’ *Yes!* Roodpoot schonk Pruimpoot een verontschuldigende blik. ‘Sorry, maar dit is mijn eerste training met Schaduwpoot!’ Pruimpoot leek het niet eens gehoord te hebben en focuste zich alleen op Schaduwpoot. ‘Jij moet ook *alles* verpesten! Ik wenste dat je nooit geboren was, jij stom stuk kikkerstront!’ Schaduwpoot deed geschrokken een stap naar achter. Een pijnlijke steek schoot door haar heen en ze kromp ineen. Haar zusjes woorden deden haar meer pijn dan verwacht. *Ze wil dat ik niet besta.* Ze boog haar kop verdrietig en hoorde haar zusje boos wegstormen door de struiken – en twee hartslagen later ook Blauwpels. Zo boos had Schaduwpoot haar zusje nog nooit gezien. Kraaienvleugel liep naar Roodpoot toe en samen gingen de twee katten weg. De enige die overbleven op de open plek waren Schaduwpoot en haar mentor.

Druppelvacht schudde zijn kop. ‘Ik had kunnen weten dat dit zou gebeuren. Waarom doen jij en Pruimpoot nou altijd zo? Jullie zouden je moeten gedragen als *zussen*! Jullie zijn allebei zo ontzettend getalenteerd en zouden een meesterlijk team vormen! Maar blijkbaar kiezen jullie ervoor om jullie talent te gebruiken voor ruzie maken.’ Schaduwpoot reet de aarde open met haar klauwen. ‘Het is geen keuze! En als het zo was dan is het niet de keuze die ik *wil* maken,’ miauwde ze somber. Druppelvacht stapte dichter naar haar toe. ‘Wat is er dan wel aan de hand?’ Schaduwpoot keek haar mentor hopeloos aan. ‘Het is gewoon dat Pruimpoot zo jaloers is! Het is allemaal haar *eigen* schuld! Ze moet gewoon anderen ook eens wat gunnen!’ Druppelvacht knipperde begrijpend met zijn ogen en zuchtte. ‘Ik snap je, echt waar, en ik kan me voorstellen dat het moeilijk kan zijn voor je, maar misschien moet je Pruimpoot wat meer ondersteunen. Ik weet dat ze zegt dat jij geen vrienden hebt in de Clan, maar als je hebt opgelet zal je merken dat Pruimpoot ook niemand heeft, op Roodpoot en Vleugelpoot na dan. Jij hebt wat betere sociale vaardigheden en maakt gemakkelijker vrienden. Als je dat nou eens gebruikt om Pruimpoot te helpen met het maken van nieuwe vrienden, zal ze minder boos worden als jij een keer met Roodpoot in een team zit, zonder haar. En zodra jullie vriendengroep groter is geworden zullen jullie minder op elkaars poten trappen, of misschien zelf eindelijk eens vriendinnen worden. Familie is heel belangrijk, Schaduwpoot, vergeet dat niet.’ Ze bleef stil. Het enige wat ze deed was staren naar de grond. Ze wist dat haar mentor gelijk had, maar waarom was het dan zo moeilijk?

Uiteindelijk knikte ze. ‘Je hebt gelijk. Ik zal mijn excuses aanbieden en haar proberen te helpen.’ Druppelvacht glimlachte bevredigd. ‘Goed zo.’ Misschien zal het hierna dan eindelijk over zijn. Ze trippelde achter haar mentor aan door de struiken. Niet veel verderop waren Blauwpels en Pruimpoot ook met elkaar in gesprek. Toen de twee poezen hen hoorden aankomen, ontmoette Schaduwpoot haar zusjes ogen. Het vuur was uitgedoofd en haar gele ogen leken bewolkt met het overgebleven as. Ze gokte dat Blauwpels net zo’n gesprek had gevoerd als Druppelvacht met haar. De blauwgrijze kater neusde haar naar Pruimpoot toe. ‘We zien jullie weer terug in het kamp,’ miauwde hij. Schaduwpoot keek twijfelend over haar schouder naar hem. Druppelvacht gaf haar een bruusk, bemoedigend knikje en liep daarna samen met Blauwpels terug naar het kamp. Schaduwpoot staarde naar haar poten, niet wetend waar ze moest beginnen. Er viel een ongemakkelijke, lange stilte en ook Pruimpoot begon op haar poten te schuifelen.

‘Het spijt me,’ mauwde Schaduwpoot toen. ‘Roodpoot zal vanaf nu *jouw* vriendin zijn. Ik heb Bruinpoot al waar ik mee optrek.’ Ze keek verrast op toen ze Pruimpoot haar kop zag schudden. ‘Nee, dat hoeft niet. Het is gewoon dat ik nog nooit een vriendin als Roodpoot heb gehad en toen ze jou boven mij verkoos was ik gewoon zo gekwetst – en misschien ook een beetje jaloers.’ Schaduwpoot stapte voorzichtig naar haar zus toe. ‘Ik kan misschien ook zo’n vriendin als Roodpoot worden. Als we vanaf nu gewoon dingen samen doen of de ander eens wat gunnen kunnen we vast veel betere zussen worden. Ik beloof dat ik voortaan niet de held zal proberen uithangen – althans, niet zonder jou. We zullen samen op avontuur gaan en samen straf krijgen van Mistster.’ Pruimpoot glimlachte, haar ogen waren vol emotie, maar toch glinsterden ze. ‘Dat zou ik graag willen. Jij weet net zo goed als ik dat *wij* later de beste krijgers zullen worden van de SchaduwClan, en als we onze krachten bundelen kunnen we elke Clankat aan!’ Pruimpoot boog verontschuldigend haar kop. ‘En wat ik zei over dat ik wenste dat je niet geboren was, is niet waar. Ik ben heel erg blij dat ik een sterke zus heb die wat competitie voor me vormt!’ Schaduwpoot boog naar voren en wreef met haar wang langs die van Pruimpoot. Nu was alles echt vergeven en vergeten. De ruzie was opgelost. ‘Ik hou van je, Pruim.’ Pruimpoot gaf haar een lik tussen haar oren. ‘En ik ook van jou.’