Charakteryzacja Postaci? Niepotrzebna Cz. 1: Biała Pani

**Kalipso, 91 r. Ery Światła**

-Ogygia to miejsce niebezpieczne, dzikie i przede wszystkim głupie. – słowa Siewcy Vandureda, chociaż wypowiedziane lata temu, nadal pojawiały się w myślach wojownika. – Przybyliście tutaj jako niechciane i niekochane dzieci, sprzedane za najmarniejszą z cen. Dachu nad głową, bezpieczeństwa, przyjaźni, wyszkolenia ani szczęścia nie dali wam wasi rodzice. Wszystko to co macie, zyskaliście od Białej Pani. I tak jako ona chroni was przed biedą jaka panuje w Ogydze, tak waszym zadaniem jest chronić jej życie. Od momentu w którym opuścicie to miejsce, przestaniecie żyć dla siebie. – w przypływie nieczęstej sympatii, na ustach Vandureda pojawił się ciepły uśmiech. – Chociaż prawdę mówiąc, nigdy nie mieliście okazji by to zrobić, prawda?

Cythrion musiał się mentalnie zgodzić z tym założeniem – nigdy nie miał okazji, by żyć dla siebie samego. Jego pierwszym wspomnieniem było oddanie do Samotnej Góry, gdzie przeszedł rygorystyczny trening by zostać członkiem Świętego Zastępu. Trenował, uczył się a nawet oddychał po to by przysłużyć się Despocie. Nawet więzi braterstwa, które zawiązał, były wyłącznie z innymi członkami Zastępu.

Ale kiedykolwiek tego żałował? Widział jak wyglądała reszta Alfarii, szczególnie po Wojnie o Sukcesję Lyttonu. On sam nigdy nie zaznał prawdziwego głodu, nigdy nie musiał obawiać się o swój dom, nigdy nie zawiódł się na swoich bliskich. Jego przeznaczeniem było umrzeć za kogoś…ale tym kimś była osoba która zapewniła mu dobrobyt. Chociaż Cythrion był na tyle inteligentny by brać pod uwagę, że ten sentyment mógł zostać mu wbity do głowy, wyryty w tkaninę jego myśli, by zapewnić absolutną lojalność.

Jednak nawet jeśli tak było, jeśli jego całe życie było w rzeczywistości smutną tragedią i przeznaczone mu było zginąć u boku Despoty, to Cythrion nie umiał się tym jakoś szczególnie przejąć. Nie umiał powiedzieć czy czyniło go to silniejszym czy słabszym.

Teraz jednak nie miało to znaczenia. Despota przybyła.

Cythrion, wysoki Zoyer o niebieskich łuskach, stał przy wyjściu z Serca Ogygi wraz z dwójką swoich towarzyszy. Każdy z nich ubrany był w bogate, szare szaty, pod którymi kryły się kolczugi oraz mniej dekoracyjne acz bardziej wytrzymałe włókna. Spośród swoich towarzyszy tylko on nie nosił hełmu – zawsze utrzymywał że jakakolwiek ochrona na głowie ograniczała jego sokoli wzrok, tak przydatny w misjach.

Przed nimi stała teraz Biała Pani. Blada istota, o dwie głowy niższa od samego Cythriona. Ubrana była w fioletową suknię, niemal całkowicie skrytą pod elementami udekorowanego, płytowego pancerza oraz metalową opaskę, zakrywającą całe czoło. Gdyby Cythrion nie znał jej lepiej i widział tą białowłosą istotę po raz pierwszy, z pewnością uznałby ją za chorowitą. Być może piękną, być może szkaradną ale z wojowniczego punktu widzenia będącą równie wielkim wyzwaniem co strach na wróble.

Ale wystarczyło tylko spojrzeć w jej oczy…Cythrion słyszał kiedyś że są one zwierciadłem dusz. Miał nadzieję że to nieprawda – jego najszczerszym życzeniem było zaimponowanie Białej Pani a nie rozważania nad jej przerażającą naturą. Ilekroć jednak patrzył w jej błękitne oczy, nie mógł powstrzymać niepokojącego dreszczu. Jakby jego podstawowa, zwierzęca natura ostrzegała go, że napotkał większego drapieżnika. Były one niczym wodny wir – nie w romantycznym sensie, Cythrion za młodu bał się że pewnego dnia po prostu go pochłoną.

- Moja Pani. – rzekł Deisos, padając na jedno kolano. Reszta wojowników zrobiła to samo.

Biała Pani jednym gestem nakazała im wstać, po czym zwróciła się do Deisosa. Spośród wszystkich zgromadzonych, to właśnie z nim miała najlepsze relacje. Cythrion czuł czasem zazdrość z tego powodu, którą trzymał jednak głęboko ukrytą. Gdyby stracił kontrolę nad tą częścią siebie, czułby się jak rozwydrzone dziecko, wściekłe że rodzice nie poświęcają mu dosyć uwagi.

A Cythrion w swej opinii przyznawał że na tą uwagę nie zasłużył. Nigdy nie wstawił się szczególnym męstwem, chociaż pożądał okazji by je wykazać.

- Nie powinniśmy marnować czasu. – rzekła Biała Pani, głosem równie pozbawionym emocji jak jej twarz. –Proszę, towarzyszcie mi w tej podróży.

Wszyscy członkowie Zastępu zgodzili się. Tak jakby mieli inny wybór.

Każdy z członków oddziału stanął wokół Białej Pani – Deisos i Cythrion z przodu, dwójka innych z tyłu. Będąc w tej formacji, mogli opuścić Serca Ogygi.

Fakt że Biała Pani czuła chęć przejścia się po stolicy swojego dominium nikogo nie dziwił. Despota Zjednoczonych Prowincji co jakiś czas lubiła przechadzać się po Kalipso, obserwować jego życie i przeprowadzać interakcje z jego mieszkańcami. Miało to miejsce tak często, że już dawno zrezygnowano z nawet sugerowania by zamykać ulicę i obstawiać je strażą. Drobna eskorta wystarczała.

Tym bardziej że od czasów Wielkiej Zarazy te wizyty nabrały w oczach mieszkańców niemal religijnej wartości. To w tamtym, prawdopodobnie najmroczniejszym, czasie dla Zjednoczonych Prowincji, Biała Pani chodziła pośród zarażonych by przekazywać im lekarstwa i nieść obietnicę lepszego jutra. Obietnicę która nie zawsze mogła zostać spełniona.

Cythrion rozglądał się dookoła szerokiej ulicy, szukając potencjalnych zamachowców. W tej części stolicy budynki były wyższe, jakiś wyjątkowo pewny siebie strzelec mógłby próbować oddać strzał. Ktoś inny mógłby spróbować wybiec z tłumu z ostrzem w dłoni.

A miałby z czego wybiegać.

Dookoła kamiennej ulicy stały tłumy ludzi, przyglądających się przechodzącej procesji. Ich wzrok wbity był w Białą Panią, jej twarz jak zawsze robiąca za pozbawioną ekspresji maskę. Część wpatrywała się z zastanowieniem, inni ze strachem, jeszcze inni z należytym oddaniem. Wśród tłumów łatwo było wypatrzyć członków Ruchu Jedynej Wiary, padających na kolana i wypowiadających swe modły. Cythrion odruchowo skupił wzrok na sięgającej za plecy kobiecie, tylko by odkryć że wyciągnęła ona Naszyjnik Wiary i zacząć płakać ze szczęścia.

Cythrion nie musiał się obracać by wiedzieć że stojący za nim bracia skrzywiają się na ten widok. Nie było tajemnicą że członkowie Świętego Zastępu nie pałali zbytnią sympatią do reszty mieszkańców Zjednoczonych Prowincji. Zastęp istniał by chronić Białą Panią, mieszkańcy ZPO głównie kryli się w jej cieniu. Dla wielu widok reakcji mieszkańców Kalipso tylko potwierdzał jak słabi i niegodni Despoty byli.

Cythrion jednak nie podzielał tego sentymentu. Był on gorącym zwolennikiem Hefianizmu – filozofii spisanej przez Hefajstuna, członka Zastępu który zginął w czasie Oblężenia Serca Ogygi. W jej myśl widział mieszkańców ZPO jako logistyczne zaplecze całego Świętego Zastępu. Ich oddanie widział więc jako zaletę i surowiec który należało wykorzystać. Nie zamierzał jednak szczególnie obnosić się ze swoim światopoglądem – społeczeństwo Świętego Zastępu miało wiele filozofii, a ostatecznie żaden Strażnik nie zamierzał wychodzić na miasto i mordować ludzi.

- Nasza Pani twierdzi że lubi wychodzić, gdyż dzięki temu może przyjrzeć się życiu mieszkańców, prawda? – zapytał Deisos, ani przez chwilę nie przestając czujnie rozglądać się na otaczające ich tłumy.

Cythrion zamrugał intensywnie, zdziwiony że jego towarzysz miał ochotę na pogawędkę akurat w czasie chronienia Despoty. Ostatecznie jednak nie znalazł żadnych przeciwwskazań by pogrążyć się w dyskusji, czujnie jednak obserwując wszystko dookoła.

- Tak, na tym mają polegać te marsze. – potwierdził Cythrion, skacząc wzrokiem po wszystkich otwartych oknach w okolicy, wyszukując oznak zagrożenia.

- Czy to ma wiele sensu? – zapytał Deisos. – Nie przyjrzy się ich normalnemu życiu, ilekroć wychodzi z Serca Ogygi, egzystencja w Kalipso staje w miejscu. – mężczyzna wskazał palcem na otaczające ich, lojalne tłumy. –Wszystko co widzimy to wpatrujące się w nas tłumy. Jaki to ma sens?

Nim Cythrion zdążył odpowiedzieć, odezwał się inny głos.

- Zawsze możesz spytać u źródła. – powiedziała Biała Pani, tonem wyrażającym brak zainteresowania. – W końcu stoję tuż za Tobą.

- Wybacz, Pani. – odpowiedział Deisos. – Uznałem że zadanie takiego pytania mogło być uznane za kwestionowanie twojej woli.

- Rozmawianie na ten temat za moimi plecami uznałeś za bardziej stosowne? – zapytała Biała Pani, bawiąc się kosmykiem swoich włosów i skupiając się bardziej na swoich strażnikach niż okolicznych tłumach.

Cythrion ledwie powstrzymał uśmiech. Fakt że „ulubieniec” Białej Pani znalazł się na jej celowniku sprawiał, że jego głęboko skrywana zazdrość poczuła niesamowitą satysfakcję. Zoyer jednak szybko zdusił ją w sobie, czując wyrzuty sumienia z powodu swojej podświadomej radości.

- Z całym szacunkiem, moja Pani, ale to ty jesteś za moimi. – odpowiedział Deisos, uśmiechając się lekko.

Biała Pani gwałtownie się zatrzymała i to samo zrobili jej strażnicy. Każdy z nich spojrzał na siebie nawzajem jak i na otaczające ich tłumy. Czy Biała Pani uznała tą dyskusję za niestosowną i zamierzała ukarać Deisosa tu i teraz? Oczekiwała przeprosin? A może jej błękitne oczy wypatrzyły jakieś odległe zagrożenie, którego nie wyłapali członkowie Świętego Zastępu.

Po tak wielu latach treningu, mięśnie członków Zastępu zaczęły automatycznie się spinać. Byli gotowi zareagować natychmiast, jakkolwiek wyglądałoby zagrożenie.

- Lunałki. – powiedziała Biała Pani, podnosząc głowę i patrząc na ostatnie piętro położonej obok piekarni.

Cythrion zaczął się zastanawiać. Znał wiele „słów kluczy”, których używano by móc szybko przedstawić bardziej skomplikowane sytuacje. Te słowa potrafiły być bardzo specyficzne, dzięki czemu łatwiej zapadały w pamięć. Jednak Lunałki z niczym mu się nie kojarzyły.

Był to rodzaj wypieków, stworzonych z wędzonego mleka Chromanesów i który przyjmował najczęściej postać półksiężyca. Cythrion próbował połączyć to z jakimś rodzajem zagrożenia, jednak nic konkretnego nie przychodziło mu do głowy.

- Będę tam. – Biała Pani pokazała palcem na otwarte okno na ostatnim piętrze piekarni. – Nie wyłamcie drzwi.

Nim którykolwiek ze strażników był w stanie jakoś zareagować, wokół Białej Pani pojawiła się owalna ściana wyładowań elektrycznych. Ludzie w tłumie, nierozumiejący czego są świadkami, natychmiast zaczęli się wycofywać, niejednokrotnie wpadając na siebie nawzajem.

Dzięki manipulowaniu pola elektromagnetycznego wokół siebie, Biała Pani była w stanie natychmiast unieść się w powietrze i płynnie wlecieć do okna które wcześniej wskazała.

Cythrion, Deisos i dwóch innych strażników spojrzało na siebie nawzajem po czym natychmiast pognało w tłum oddzielający ich od piekarni.

- Z drogi! – zakrzyknął Zoyer, wyciągając broń.

- Jak już skończysz piec, powinniśmy naprawdę sprawdzić skąd to poruszenie na zewnątrz. – rudowłosa żona piekarza, Erta, powiedziała te słowa, wkładając swoje roczne dziecko na krzesło.

Antor, niski brunet o zaroście równie wielkim co brzuch, jedynie machnął na to dłonią, cały czas stojąc przy swoim domowym piecu. Bycie sprawnym piekarzem pozwalało mu na niemałe luksusy. Dzisiaj wykorzystywał jeden z nich, jaki był dostęp do domowego pieca i odpowiednik składników, by przygotować dla swojej rodziny coś specjalnego.

- Tak długo jak nic nie wybucha a niebo nie robi się czerwone, to mnie to nie obchodzi. – stwierdził Antor, machając na to ręką. – Wypieki prawie gotowe. Nalej trochę wina do pucharu, żono.

- Oczywiście oczywiście. – odpowiedziała Erta, głaszcząc swoje dziecko, sięgając po leżący na stole szklany puchar i odwracając się w stronę kuchni. – Naprawdę nie powiniene…

Słysząc że głos jego żony nagle zamarł, Antor odsunął się na chwilę od pieca.

- Czego nie powinienem? – zapytał piekarz a gdy się odwrócił, jego serce prawie stanęło.

Na parapecie, tuż przy otwartym na oścież oknie, stała istota. Światło Słońca uderzało zza jej pleców, okalając przednią część jej sylwetki w trudnym do natychmiastowego przejrzenia cieniu. Zarówno Antor jak i Erta poczuli jak serca na moment przestają im bić, objęte strachem. W tych pierwszych momentach, jedyne co byli w stanie zobaczyć, to parę lśniących, niemal zwierzęcych oczu, wyrastających z mrocznej sylwetki.

Gdy jednak przeszedł pierwszy szok, pojawił się za nim drugi. Para zrozumiała bowiem, że stoi w obecności Białej Pani.

Despota Zjednoczonych Prowincji, widząc przerażenie na twarzach domowników postanowiła spróbować ich uspokoić.

- Dzień Dobry. – powiedziała Biała Pani swym nieczułym głosem, unosząc dłoń w geście powitalnym.

Erta natomiast straciła kontakt z rzeczywistością i upuściła puchar, roztrzaskując go. Roczniak siedzący na krześle z jakiegoś powodu uznał to za bardzo zabawne.

Temu dźwiękowi towarzyszył jeszcze głośniejszy huk, powstały gdy oddział Świętego Zastępu wyważył drzwi, wbiegając do środka. Erta natychmiast odskoczyła, wpadając w ramiona niemal równie przerażonego męża. Dziecko z kolei, nieprzyzwyczajone do takich hałasów, zaczęło płakać.

- Żadnej kultury. – powiedziała Biała Pani, wzdychając i wchodząc nieproszona przez okno. – Prosiłam żebyście nie wyważali drzwi.

- Słyszeliśmy trzask! – powiedział Cythrion, wychodząc przed szereg. – Obawialiśmy się o twoje bezpieczeństwo, Pani.

- I jestem za to wdzięczna. – powiedziała Despota, przechodząc w stronę przerażonej pary.

Antor, zbierając w sobie całą swą odwagę, popchnął swoją żonę w stronę krzesła na którym nadal płakało ich dziecko. Następnie zrobił krok w stronę Białej Pani, chcąc skupić na sobie jak najwięcej jej uwagi.

- M-moja Pani… - zaczął piekarz, drżącym głosem. W jego głowie mieszały się najróżniejsze myśli, nigdy dotąd nie pałał strachem wobec przywódczyni Zjednoczonych Prowincji jednak teraz był gotów wyskoczyć z własnej skóry by przed nią uciec. – Jesteśmy tylko prostą rodziną, wybacz nam proszę jeżeli w jakiś sposób Cię uraziliśmy.

Erta szybko złapała dziecko i pomimo własnego przerażenia, zaczęła je uspokajać. Biała Pani spojrzała na rodzinę po czym wbiła wzrok w podłogę.

- Obawiacie się mnie? – zapytała kobieta.

Nim którekolwiek z małżonków zdołało się wysłowić, wypowiedział się Deisos.

- Moja Pani, pragnę zauważyć że weszłaś na to piętro bez zapowiedzi. – rzekł strażnik, zastanawiając się przez chwilę. – I przez okno.

Cythrion spojrzał krzywo na swojego towarzysza, jednak nie zaprzeczył jego słowom.

Biała Pani, zamiast odpowiedzieć swojemu strażnikowi, ku zaskoczeniu wszystkich padła na jedno kolano. Kładąc dłoń na swojej lewej piersi, uniosła wzrok w kierunku piekarza.

- Moje najszczersze przeprosiny, moją intencją nie było zakłócenie waszego spokoju. – rzekła Biała Pani, jej głos równie nieżywy co zwykle, jedynie nieco bardziej melancholijny. – Nie obawiajcie się, proszę. Nie przybyłam tutaj żeby nikogo krzywdzić.

Cythrion patrzył na to z niedowierzaniem. Nie miał problemu z mieszkańcami Kalipso, jednak widok jego Pani, głowy Świętego Zastępu, klękającej przed zwykłym, nic nieznaczącym człowiekiem…to spowodowało uczucie które złapało go za żołądek.

Antor natomiast, natychmiast poczuł jakby ktoś zrzucił mu ciężar z barków. A pierwszą rzeczą jaką zrobił po oczyszczeniu się ze strachu, było intensywne kręcenie głową.

- Ależ nie, moja Pani. –powiedział piekarz, wyciągając dłonie przed siebie. – Proszę, wstań. – Antor, będący prostym mężczyzną, nie wiedział jak zareagować. - Ten dom to część twojego królestwa, twoje prawo by tu przebywać jest jeszcze większe niż nasze. Proszę, to my nie zdołaliśmy Cię godnie powitać. Po prostu… - mężczyzna poczuł że zaczyna mu się nieco kręcić w głowie. – Po prostu…

Antor próbował nadążyć za swoimi myślami. To było za dużo, po prostu zbyt wiele nieprawdopodobnych wydarzeń na jego twardo trzymającej się rzeczywistości głowę. Przerażenie, realizacja że odwiedził go ich wszechpotężny władca, jej przeprosiny, sposób bycia…

Antor nawet nie zauważył kiedy przestał mówić i zaczął po prostu głośno dyszeć. Jego ciało zaczęło się pocić, jego umysł odpływać. Im dłużej patrzył na tą dziwną istotę, ten abstrakcyjny byt decydujący o życiu i śmierci milionów mieszkańców Ogygi, tym bliżej był pełnoprawnego ataku paniki.

Gdyby taka sytuacja wydarzyła się równie ikonicznym postaciom, jak Imperator Netro bądź Żelazna Czwórka, byliby oni w stanie szybko uspokoić tego prostego człowieka. Odwołać się do rzeczy które najbardziej go przerażały i uśpić je kilka celnie dobranymi słowami. Upewnić go w przekonaniu że nic mu nie grozi. Biała Pani widziała że jej działania przynoszą skutek ocierający się o czarną komedię, jednak w całym swoim nieskończenie długim doświadczeniu, nie miała pojęcia jak może to poprawić.

- *Jest beznadziejnie niezręczna*. – pomyślał Cythrion, prawdopodobnie po raz pierwszy rzucając szczerą krytykę swojej przywódczyni.

Wtem, nadeszła interwencja. Erta, zwykle dużo mniej odważna od swojego bardziej fizycznie imponującego męża, znalazła w sobie odwagę by się odezwać.

- M…moja Pani, twoje przybycie jest dla nas niezwykłym zaszczytem. – powiedziała kobieta, trzymając na rękach swoje zdezorientowane dziecko. – Jesteśmy jednak zdziwieni. Jest tak wiele domostw w Kalipso, tak wiele miejsc do których mogłabyś zajrzeć. Czym sobie zasłużyliśmy na ten zaszczyt?

Biała Pani, w odpowiedzi, natychmiast wstała. Antor i Erta instynktownie zrobili krok do tyłu, przeklinając swoje ciała za tą reakcję. Małżeństwo jak i członkowie Zastępu patrzyli, jak starożytny wzrok Białej Pani przenosi się za plecy piekarza i jak dłoń która zniszczyła całe miasta kilkoma ruchami wskazywała na piec.

- Lubię Lunałki. – powiedziała Despota, jakby te słowa miały być wyjaśnieniem jej zachowania.

Niestety, lepszego wyjaśnienia nie mieli dostać.

- M…mam nadzieję że będzie dobre, moja Pani. – rzekł Antor, kładąc talerz tuż przed Białą Panią.

Erta rozejrzała się wokół. Naprzeciw siebie miała obraz, do którego jeszcze się nie przyzwyczaiła – i do którego pewnie nie zdoła się nigdy przyzwyczaić. Biała Pani, Despota Zjednoczonych Prowincji, Pogromczyni Katharsis i najpotężniejszy z bytów w Ogygi, siedział przy stole, wpatrując się łapczywie w kawałek wypieku.

W jej spojrzeniu było coś co powinno być czyste, niewinne. Ale takie nie było. Erta nie mogła zrzucić z siebie wrażenia że za tą postacią kryje się dzika bestia, zamknięta w zbyt mało wytrzymałej klatce.

Wokół Białej Pani stali z kolei jej strażnicy. Zaoferowano im by usiedli. Odmówili.

Wszyscy wpatrywali się w Despotę, która z kolei skupiała się wyłącznie na Lunałce. Pomimo widocznej chęci, nie sięgała ona jednak po parujący wypiek. Nim zaniepokojona para zdążyła zapytać dlaczego, władczyni sama przemówiła.

- To wasz deser, ja go tylko zakłóciłam. – stwierdziła Biała Pani, jej głos neutralny i odległy. – Nie zjem póki i wy sobie nie nałożycie.

- O…oczywiście, Pani. – powiedział Antor, natychmiast odbiegając od stołu i nakładając wypieki na talerze. – Czy twoi strażnicy również zechcą skosztować, moja Pani?

Cythrion pochwalił mężczyznę w myślach. Wiedział że nie ma sensu ich pytać o zdanie.

- Tak, zechcą. – odpowiedziała Biała Pani.

- Jeśli my dostaniemy, to zostanie mniej dla Ciebie, Pani. – rzekł Deisos.

Biała Pani zmarszczyła nieco brwi.

- Nie, nie zechcą. – odpowiedziała kobieta, głosem nieporównywalnie żywszym niż dotąd.

Antor usiadł więc obok swej żony, kładąc jeden talerz przed sobą i dwa dla Erty i dziecka.Tyle wystarczyło, by Biała Pani wzięła wypiek w swoje dłonie.

Nikt inny jeszcze ich nie brał, były zdecydowanie za gorące. Przede wszystkim jednak, rodzina była zbyt przeżarta presją by móc cieszyć się tym wypiekiem, póki nie upewnią się że Despota jest zadowolona.

Biała Pani wzięła kęs, przeżuła i połknęła. Jej twarz nie drgnęła nawet o drobinę. Próba wyczytania jakichkolwiek emocji była niemożliwa. Zapadła długa, niezręczna cisza. Antor znalazł jednak w sobie dość odwagi, by ją przerwać.

- I jak, moja Pani? – zapytał piekarz.

Biała Pani oblizała usta, na których pojawiły się poparzenia po wypieku i spojrzała na niego.

- Chcesz zostać Lordem? – zapytała swym martwym głosem, gdy jej poparzenia zaczęły nienaturalnie szybko znikać.

Antor momentalnie zdębiał. Jego żona z wrażenia również niemal upuściła swoje dziecko. Strażnicy jedynie spojrzeli po sobie, jednak pozostawili sytuację bez komentarza. Jedynie Cythrion zastanawiał się, czy serca tych ludzi wytrzymają ten dzień.

- To był żart. – powiedziała Biała Pani, bez krzty dowcipu w głosie. – Kryteria dostania się do Rady Lordów nie są aż tak niskie…nawet jeśli nie zawsze to widać.

Antor natychmiast się zaśmiał. Gwałtownie. Histerycznie. Początkowo była to mieszanka stresu i pewna chęć zaspokojenia swojej władczyni. Po kilku sekundach odkrył jednak, że naprawdę go to rozbawiło. Jego żona, równie rozbawiona, też zaczęła się śmiać. Napięcie gwałtownie opadło, nawet jeśli niezwykłość sytuacji nie.

Wtedy Cythrion to ujrzał. Błysk w oku władczyni Zjednoczonych Prowincji. Wtedy zrozumiał że chęć skosztowania wypieku, jakkolwiek niezwykle istotna, była tylko pretekstem. Tak naprawdę chciała być blisko swoich poddanych. Chciała by dzięki niej się uspokoi. Była w tym po prostu absolutnie do niczego.

Śmiech został przerwany przez nagły płacz dziecka, zaniepokojonego nagłym wzrostem hałasu. Erta natychmiast próbowała uspokoić małego, podczas gdy Biała Pani jednym ugryzieniem pochłonęła resztę wypieku. Despota uniosła w górę dłoń i pusty talerz natychmiast wpadł w ręce Antora. Mężczyzna, teraz już bardziej rozluźniony, natychmiast wstał i wyruszył po dokładkę.

Matka tymczasem bezskutecznie próbowała uspokoić swoje dziecko. Biała Pani, widząc to, oparła się na stole, gwałtownie się wypinając. Stojący wokół niej członkowie Świętego Zastępu nijak nie zareagowali – poza Deisosem, który zrobił lekki krok w bok, by być bezpośrednio za Białą Panią.

Cythrion spojrzał na towarzysza, zastanawiając się jaki stoi za tym cel taktyczny. Deisos w odpowiedzi poruszał tylko znacząco brwiami. Cythrion nie zrozumiał aluzji.

Biała Pani delikatnie pokręciła palcem i woda z leżącego niedaleko kubka natychmiast ożyła, przyjmując postać unoszącego się w powietrzu strumienia, tańczącego przed dzieckiem. Uwaga małego natychmiast przechwyciła tą zmianę, jego łzy przestały płynąć a na twarzy pojawiło się zdziwienie.

Despota z satysfakcją poruszała palcem dalej a strumień zaczął tańczyć w jeszcze bardziej imponujący sposób, który drobny móżdżek malucha próbował uchwycić w jak największych detalach. Na samo zakończenie przedstawienia Biała Pani zatrzymała wodę w miejscu, dotykając ją dłonią i zamieniając w parę wodną. Głowa malucha z zainteresowaniem zaczęła poruszać się na wszystkie strony, szukając pośród mgiełki uprzednio sprawiających taką radość kształtów.

- Booop. – powiedziała Biała Pani, komicznie wręcz martwym głosem, przyciskając delikatnie nos niczego niespodziewającego się malucha.

Chłopiec zaśmiał się, klaszcząc w dłonie. Erta jedynie zaczęła instynktownie mrugać, podczas gdy usatysfakcjonowany Antor położył talerz z drugą Lunałką.

Cythrion skupił się na byciu zdziwionym. Nie spodziewał się takiego poziomu interakcji społecznej od swojej Pani.

- Io mnie tego nauczyła. – powiedziała Despota, głosem tak obdartym z emocji że trudno było stwierdzić, czy mówi to z dumą, niezręcznością czy po prostu przekazuje informację.

Antor instynktownie zaczął pocierać ręce. W jego domu była władczyni Zjednoczonych Prowincji, której smakowały jego wypieki i która przeprowadziła „sztuczkę” Lady Kyrene na jego synu. Gdy wieść się rozniesie, będzie bogaty.

Ten dzień nie zaczął się dla niego najlepiej, ale z pewnością najlepiej się skończy.

- Boooop. – powiedziała Biała Pani, raz jeszcze dotykając małego w nos, telepatycznie przyciągając do swoich ust parującą Lunałkę i pożerając ją w dwóch gryzach. – Dhobrz… - kobieta pokręciła głową, połykając resztki wypieków w ustach by łatwiej było ją zrozumieć. – Dobrze że nie odwracacie mojej uwagi. Mogłabym przez przypadek rozbić jego czaszkę.

I tym sposobem tak trudno tworzona, przyjazna atmosfera została zniszczona przez powrót strachu. Wiedziona matczynym instynktem Erta natychmiast przytuliła do siebie swojego syna, odsuwając go od Białej Pani. W oczach rodziców znów pojawiła się mieszanka niezręczności i strachu.

Despota, widząc to, natychmiast usiadła.

- To był żart. – powiedziała kobieta, w jej głosie dało się nawet usłyszeć cząstkę żalu.

Antor chciał coś powiedzieć, jednak został wyprzedzony.

- To był najgorszy żart jaki w życiu słyszałem, moja Pani. – stwierdził na głos Deisos.

Cythrion po raz pierwszy chciał zaatakować innego członka Świętego Zastępu. Biała Pani również nie zareagowała przyjaźnie na ten komentarz, delikatnie i niemal niezauważalnie się skrzywiając.

- Uważasz że śmieszniejsze byłoby gdybym zamiast tego przerobiła twoje piszczele na proszek, Deisosie? – zapytała Biała Pani, bez agresji jakiej można by było spodziewać się w takiej odpowiedzi.

- Wszystko byłoby śmieszniejsze! – stwierdził Deisos. – Nawet to!

Biała Pani nic nie powiedziała, jedynie patrząc na dwójkę rodziców. Ci, odruchowo, odwrócili wzrok. Jeśli ktokolwiek jednak oczekiwał od władczyni Zjednoczonych Prowincji jakiejkolwiek emocjonalnej reakcji, to z pewnością się zawiódł.

- Rozumiem. – powiedziała Biała Pani, wstając od stołu. – Na nas nadszedł już czas. To był cudowny posiłek, dziękuję. – kontynuowała kobieta, jej ton boleśnie monotonny. – Jeśli to nie problem, chciałabym dwie Lunałki na drogę.

Biała Pani wysłuchała próśb swoich poddanych i wyszła drzwiami. Gdy despota i jej Zastęp opuszczali domostwo piekarza, zostawili ze sobą dwójkę dorosłych, którym mieszanka ekscytacji i strachu miała nie pozwolić zasnąć przez następne noce.

Cythrion, idąc tuż obok swojej Pani, zaczął się zastanawiać. Sam nie był duszą towarzystwa, mało kto w Świętym Zastępie nią był. Bycie towarzyskim w niczym nie pomaga służeniu Despocie, w wielu przypadkach może nawet przeszkadzać. Jednak poziom który prezentowała Biała Pani w rozmowie z tymi ludźmi był na zupełnie innym poziomie.

Strażnik sięgnął pamięcią do innych społecznych wydarzeń w których Biała Pani brała udział. Zebrania Rady Lordów, bitwy, spotkana dyplomatyczne, egzekucje… Cythrion sam z siebie nigdy nie zauważył by jego Pani w którymkolwiek z tych spotkań zachowywała się tak niezręcznie. Co było tak niezwykłego w tym spotkaniu?

Gdy strażnicy wyszli z budynku i zobaczyli wciąż czekające tłumy, lojalnie wypatrujące swojej władczyni, Cythrion poczuł nagłe oświecenie. We wszystkich wydarzeniach w których ją widział, była ona Despotą. Władczynią Zjednoczonych Prowincji, która z pozycji siły przeprowadzała interakcje z innymi siłami o jasno zdefiniowanym statusie. Cele były jasne, jej pozycja i pozycja ich rozmówców też. Teraz jednak kobieta nie próbowała być Despotą. Próbowała być Białą Panią, robiącą miłą niespodziankę zwykłym ludziom.

Cythrion poczuł lekkie ukłucie w sercu. Z perspektywy lojalnego strażnika, było dla niego po prostu smutne, że przez swoje doświadczenia jego Pani wie jak grozić, zastraszać i niszczyć swoich wrogów, jednocześnie nie mając najmniejszego pojęcia jak rozmawiać z ludźmi, którym tak desperacko chciała służyć.

- Chyba wiem jak odpowiedzieć na twoje pytanie, Deisosie. – powiedział Cythrion, w zamyśleniu pozwalając sobie na chwilę stracić uwagę dotąd skupianą na tłumie.

Deisos spojrzał na towarzysza ze zdziwieniem, podczas gdy pochód Białej Pani zaczął zbliżać się do zakrętu.

- Pytanie? – zapytał mężczyzna.

- Zastanawiałeś się dlaczego nasza Pani tak lubi te spacery. – zaczął Cythrion. – Sądzę że-

Zoyer nie zdążył skończyć swojego zdania. W czasie gdy jego uwaga była momentalnie odwrócona, z tłumu wyskoczył mężczyzna. Potężny, wysoce umięśniony Rodionycz, o charakterystycznej dla tego ludu białej skórze, ubrany w zwykłe, brudne łachmany. Mężczyzna ten, pomimo swojej poważnej postury, z zaskakującą szybkością i zręcznością wybiegł wystarczająco by mieć Białą Panią w linii prostej względem siebie.

- ŚMIERĆ DESPOCIE!! – mężczyzna wydarł się tak głośno jak tylko jego gardło zdołało, zamachując się trzymanym w ręce ostrzem i ciskając nim w swój cel.

Strażnicy natychmiast zaczęli odwracać się w stronę Białej Pani i robić pierwsze ruchy w ich kierunku. Rodionycz użył jednak niemal całego swojego Vril’la tylko na ten jeden rzut – ostrze leciało więc tak szybko, że większość postronnych nawet nie widziała jego trasy, słysząc jedynie świst wiatru.

Biała Pani jednak nie należała do tych ludzi. Ostrze zbliżało się do niej z niemałą prędkością, nakierowane pomiędzy jej oczy. Nie zdołało jednak dotrzeć do celu. Despota Zjednoczonych Prowincji, bez żadnego widocznego wysiłku, złapała ostrze pomiędzy dwa palce prawej dłoni.

Cała ulica zamarła, członkowie Zastępu też stanęli momentalnie w miejscu, pomimo faktu że zdążyli zrobić tylko jeden krok. Biała Pani była bezpieczna, więc ich uwaga zwróciła się w stronę napastnika. Nie konsultując się nawet ze sobą, doskonale wyszkoleni wojownicy natychmiast się podzielili – Deisos i jeden ze Strażników ruszyli w stronę Rodionycza, Cythrion i drugi ze Strażników pozostali przy Despocie.

- Nah. – powiedziała Biała Pani, podrzucając nóż w powietrzu, łapiąc go za rękojeść i ciskając od niechcenia w stronę zamachowca.

Nawet biegnący członkowie Zastępu nie zauważyli kiedy ostrze ich minęło. Zamachowiec też nie zdążył nawet zauważyć kiedy zginął – nóż którym chciał zamordować Despotę momentalnie wbił mu się tak głęboko w czaszkę, że z czoła wystawał tylko fragment rękojeści. Siła uderzenia była tak wielka, że cisnęła jego potężnym ciałem w powietrze i zakręciła Rodionyczem dwukrotnie w powietrzu, nim ten ponownie uderzył w ziemię.

Dźwięk jego upadającego ciała był niemal tak głośny jak huk, jaki powstał gdy Biała Pani rzuciła tym narzędziem.

Cythrion patrzył ze zdumieniem na swoją Panią, jej twarz jak zawsze nieporuszona. Dopiero teraz miał czas by poczuć wyrzuty sumienia z powodu utraty swej uwagi. Zawsze chciał jej zaimponować, a teraz jedynie ją naraził. Gdyby nie jego nieuwaga, to ostrze w ogóle nie dotarłoby do Despoty. Fakt że Biała Pani ewidentnie poradziła sobie sama nieszczególnie go pocieszał – nie dość że zawiódł to jeszcze był kompletnie bezużyteczny. Mężczyzna szybko się jednak otrząsnął, najważniejsze było bezpieczeństwo Despoty, jego sumienie nie było priorytetem.

Ludzie wokół zaczęli szaleć. Część z nich krzyczała, rozumiejąc tylko że stało się coś niebezpiecznego. Część zaczęła się modlić, błogosławiąc dzień w którym ujrzeli fragment mocy Boga. Większość zaczęła jednak wiwatować, widząc że osobnik który próbował podnieść rękę na Despotę padł martwy. Członkowie Zastępu nie patrzyli przychylnie na ten hałas – tworzył on hałas, który mógł zostać wykorzystany przez potencjalnego drugiego zamachowca.

- Moja Pani. – powiedział Cythrion, podchodząc do Despoty. – Powinniśmy się natychmiast wycofać.

To był moment w którym Cythrion zauważył ruch. Ok. 5 metrów za plecami Białej Pani, mężczyzna wyszedł z tłumu. Normalny, młody mężczyzna, nie wyróżniający się absolutnie niczym. Poza bronią którą trzymał w dłoni.

Drugi zamachowiec był całkowicie opanowany. Jego serce biło równomiernie, jego dłoń nie drżała. Ciało Cythriona zareagowało automatycznie. Strażnik natychmiast wyminął swoją Panią. Zamachowiec wycelował. Cythrion momentalnie znalazł się na linii wystrzału. Mężczyzna pociągnął za spust.

Chwilę później dało się usłyszeć huk. Kula nie doleciała jednak do celu jakim była czaszka Białej Pani. Na jej drodze stanęło ciało Cythriona. Kula niefortunnie przebiła się przez jego szyję, zmieniając pod wpływem uderzenia kierunek na tyle, że po wyleceniu z ciała Zoyera kompletnie ominęła ciało Despoty.

Ciało Cythriona nie upadło natychmiast na ziemię tylko dlatego że Biała Pani je złapała.

Strażnik wpatrywał się ze strachem w niebiosa, próbując złapać oddech. Rana była jednak zbyt poważna, jego płuca zaczęły wypełniać się krwią. Jego ciało drżało, Zoyer poczuł jak czas wokół niego zwalnia gdy instynkty desperacko próbują walczyć o życie.

Umysł samego wojownika też desperacko walczył. Cythrion ze wszystkich sił starał się nie umrzeć. Nie chciał odchodzić w ten sposób. Nigdy nie zrobił nic by zapisać się w Księdze Chwały. A teraz miał umrzeć tak żałosną i prostą do uniknięcia śmiercią? Gdyby właśnie nie umierał, mógłby to uznać za nieśmieszny żart.

Nie minęło kilka sekund, a na linii wzroku Zoyera pojawiła się Biała Pani. Cythrion próbował coś powiedzieć, jednak jedyne co wychodziło z jego ust to krew. Mimo to, próbował desperacko. Chciał coś powiedzieć, przeprosić, nadać tej chwili jakiś sens, nawet jeśli sprawiał sobie samemu tylko niepotrzebny ból.

Ku jego zdumieniu, Biała Pani położyła uspokajająco dłoń na jego głowie. I chociaż dookoła panował huk, umierający Zoyer był w stanie usłyszeć jej spokojny głos.

- Juuuuż, spokojnie. – Biała Pani niemal szeptała. – Zrobiłeś co do Ciebie należało. Nie umierasz na darmo. Odchodzisz jako dumny członek Świętego Zastępu.

Oczy Cythriona rozszerzyły się gwałtownie gdy ujrzał coś, co wydawało się być przedśmiertnym majakiem. Szeroki uśmiech na twarzy Białej Pani.

- Jestem z Ciebie dumna. – powiedziała Despota. – Zawsze byłam.

Słysząc te słowa, strażnik przestał walczyć. Jego serce zwolniło a później całkowicie się zatrzymało.

A gdy odszedł Cythrion, twarz Białej Pani powróciła do stanu swej neutralnej maski. Kobieta odłożyła ciało swojego strażnika i wstała, wbijając wzrok w drugiego zamachowca. O niego nie było co się martwić – mężczyzna leżał na ziemi, jego kark trzymany przez jednego z członków Zastępu, podczas gdy dwóch kolejnych stało obok, wyczekując kolejnego potencjalnego zamachowca.

Despota zrobiła kilka kroków w stronę mężczyzny który próbował ją zamordować. Cały tłumy natychmiast ucichły, podświadomie wyczuwając ciężar atmosfery. Wielu nie chciało patrzeć na to co się wydarzy, jednak nikt nie mógł odwrócić wzroku.

Mężczyzna uśmiechnął się. Jemu i jego towarzyszowi nie udało się zamordować Despoty, ale nie łudzili się że osiągną ten cel. Chodziło o przekaz. A trup członka Świętego Zastępu również go przekazywał.

- Moje imię jest – zaczął mężczyzna, wypuszczając cały dotąd tłumiony stres by wykrzyczeć światu swój manifest.

Biała Pani poruszyła palcem wskazującym. W tym momencie, jakaś niewidzialna siła cisnęła w dolną szczękę przemawiającego mężczyzny, z taką siłą że ten momentalnie odgryzł swój język i połamał zęby. Zamiast przemówienia, jedynym co wyszło z jego gardła był opętańczy krzyk niemożliwego do opisania bólu.

- Absolutnie nieistotne. – powiedziała Biała Pani i chociaż jej głos nadal pozostawał neutralny, w niektórych momentach dało się wyczuć ledwie powstrzymywany gniew. –Dlaczego miałbyś chcieć je ogłosić? Szukasz chwały?

Zamachowiec krzyczał tak głośno, że nie był w stanie usłyszeć jej słów. Ból był tak wszechogarniający że mężczyzna dawno zacząłby się rzucać, gdyby nie był twardo trzymany.

- Zadałam Ci pytanie. – powiedziała Biała Pani, kładąc nogę na dłoni mężczyzny z taką siłą, że ta kompletnie rozpadła się pod jej metalowym butem. Mężczyzna w odpowiedzi zaczął krzyczeć jeszcze głośniej. – Mógłbyś przynajmniej słuchać.

Mężczyzna zaczął desperacko kiwać głową, ze łzami w oczach patrząc na mieszankę mięsa i skruszonych kości, jaką jeszcze chwilę temu nazywał swoją dłonią.

- Nie zdobyłeś żadnej chwały. – powiedziała Biała Pani, patrząc z góry na cierpiącego zamachowca. –Wszystko co zrobiłeś, to zabiłeś niewinnego człowieka. Nie jesteś bohaterem. – Biała Pani kucnęła przy mężczyźnie, dając znak Deisosowi by ten podniósł nieco jego głowę. Następnie zaczęła szeptać do jego ucha, równie martwym tonem co zawsze. – I już nie zdążysz nim zostać.

Biała Pani przyglądała się jak przerażenie i rozpacz mieszają się na twarzy tego złamanego człowieka. Przyglądała się dość długo, by wszyscy stojący wokół mogli w pełni zrozumieć, że sprowadziła tego spokojnego mężczyznę do tak desperackiego stanu w zaledwie kilka sekund. Bo jeśli ktoś w tłumie jeszcze łudził się że zdoła skrzywdzić Despotę, to ten drobny pokaz siły z pewnością sprowadził ich do brutalnej i niezaprzeczalnej prawdy.

Biała Pani wstała i uniosła dłoń w górę. Członkowie Zastępu puścili zamachowca, a wola Despoty uniosła go kilkadziesiąt centymetrów nad ziemią. Mężczyzna wił się i płakał, jednak nie był w stanie nic zrobić.

- Twoje życie było nieistotne, ale nie obawiaj się, twoja śmierć przejdzie do historii. – powiedziała Despota, nadal utrzymując swojego zamachowca w powietrzu. – Po tym co się z Tobą stanie, nikt nie pomyśli nawet by pójść w twoje ślady. – nastąpiła chwila przerażającej ciszy, po czym kobieta dodała. - Chyba że chciałbyś przeprosić.

Słysząc to, mężczyzna natychmiast zapomniał o swoich celach. Ból był nie do zniesienia, ale świadomość jeszcze bardziej godzącego w resztki jego godności końca była znacznie gorsza.

- PHARPHASMAM! – krzyczał mężczyzna pozbawiony języka, ze złamanymi zębami i zdartym gardłem. – PHARPHASMAM! PHARPHASMAM! PHARPHASMAM! PHARPHASMAM! PHARPHASMAM! PHARPHASMAM! PHARPHASMAM!

Powtarzał te słowa, dodatkowo raniąc swoje usta, aż w końcu jego gardło stało się zbyt wymęczone by wydać jakikolwiek dźwięk. Nastąpiła intensywna, niemal niemożliwa do wytrzymania cisza. Spośród tysięcy obecnych dusz, żadna nie wydała nawet dźwięku.

- Jaka szkoda. – powiedziała Biała Pani, z twarzą na wzór perfekcyjnej maski, żaden mięsień nie zdradził emocji. – Nic z tego nie zrozumiałam.

Nim Despota wystrzeliła mężczyznę nad tłumy, ten zdołał coś zauważyć. Bo chociaż jej twarz nadal pozostawała niewzruszona, w jej oczach, zwierciadle duszy, nastąpił drobny ruch. Zamachowiec nie był w stanie tego zrozumieć, jednak zobaczył owianą w czerwień sylwetkę. Tak podobną do Białej Pani, acz zupełnie inną. Klaszczącą w swe dłonie by celebrować to co miało się z nim stać.

Ten obraz trwał jednak zaledwie ułamek sekundy i zamachowiec nawet nie zauważył kiedy znalazł się kilka metrów nad jednym z tłumów. Krew lecąca z jego ust i dłoni spadała na mężczyzn i kobiety niczym deszcz.

- Ten mężczyzna próbował mnie zabić. – powiedziała Biała Pani, ze swym standardowym spokojem acz dość głośno by usłyszały ją tłumy. – Waszą władczynię. Despotę Zjednoczonych Prowincji.

Despota dała zamachowcowi dość czasu by zauważył, że tłum nad którym się unosi składa się praktycznie w całości z Jedynowierców.

- Jestem ciekawa co o tym sądzicie. – powiedziała Biała Pani, przekrzywiając głowę i opuszczając dłoń.

Zamachowiec nie miał nawet siły krzyczeć, jednak tłum był więcej niż chętny by prześcigać się w okrucieństwie. Wiedzeni gniewem na to, że ktoś podniósł rękę na ich Boga oraz strachem, że zawiodą w świętym teście swego oddania, masy zaczęły rozrywać na strzępy człowieka który sądził że zdoła zabić Despotę.

Biała Pani wpatrywała się w obraz kończyn wylatujących z tłumu z ekspresją która niczego nie zdradzała. Jej poddani wykonali za nią ostatni krok. Legendy będą pamiętały o bezimiennym zamachowcu, który został rozerwany na strzępy przez wierny tłum.

Kobieta odwróciła się od wciąż trwającej rzezi na resztkach tamtego mężczyzny, kierując się w stronę swoich strażników. Dwóch z nich trzymało już Cythriona na rękach, sam Deisos stał obok, patrząc na Białą Panią z sympatią i szacunkiem.

- Moja Pani, to co powiedziałaś Cythrionowi…to było piękne. – powiedział Deisos, czując potrzebę by powiedzieć cokolwiek by upamiętnić śmierć towarzysza. – Jestem pewien że w ostatnich chwilach znacznie mu to ulżyło.

Biała Pani jedynie wbiła wzrok w ziemię.

- Więc na imię miał Cythrion, tak? – spytała kobieta.

Mężczyzna momentalnie rozszerzył oczy i delikatnie opuścił szczękę. Oczywiste implikacje tego pytania postanowił jednak zostawić za sobą. Nie były one teraz tak istotne.

- Tak, moja Pani. – odpowiedział mężczyzna, tonem niemal równie neutralnym jak ona.

Biała Pani sięgnęła do pasa, wyciągając zeń opakowanie z którego wyciągnęła jedną z Lunałek. Wpatrywała się w nią i przez jeden, niemożliwie krótki moment, jej oczy zaszkliły się. Nim jednak mogły z nich polecieć łzy, kobieta ponownie się opanowała

- Chcę wracać do domu. – powiedziała spokojnie kobieta, przechodząc obok nieprzeliczonych par oczu, ruszając do Serca Ogygi i wkładając w dłoń poległego strażnika swój smakołyk.

Despota nie wróciła na ulice Kalipso przez następne trzy lata.