Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/8 - Pijany w pociągu

*Po piwie u Purchały mocno szumiało mi w głowie. Uściskałem kilku towarzyszy broni, zaśmialiśmy się donośnie, po czym wyszedłem przed lokal. Zakołowany, podśpiewując piosenki zasłyszane u woźnego Jazia, wszedłem do jakiejś budki, rozłożyłem się na kocu, który w niej leżał i zasnąłem. Śniło mi się wiele rzeczy naraz. Najpierw rozmowa z rodzicami i siostrą, potem polowanie z wujami, potem spacer ze Sławkiem, którego teraz można było zobaczyć tylko w snach, drzewa w naszym lesie, sceny z ostatniej bitwy, Klonowski i Malina i wiele innych. Kiedy po raz pierwszy się obudziłem, zobaczyłem w drzwiach tej budki dwójkę niewielkich osób. Pomyślałem, że to dzieci.*

*- Czego chcecie, dzieciaczki? - wycedziłem. Oni spojrzeli na siebie i powiedzieli coś w niezrozumiałym dla mnie języku, po czym odeszli stamtąd. Wtedy ponownie zamknąłem oczy i zacząłem śnić. Przyśniła mi się wielka rzeka, pełna szumiącej wody i pływających ryb, bardzo czysta i przejrzysta. Potem śniło mi się, że idę po łące, a obok mnie idzie Sławek. Na łące suszyło się siano, Niebo było błękitne i płynęły po nim z wolna białe chmury, a trawa była soczyście zielona. Razem ze Sławkiem usiedliśmy pod gruszą i prowadziliśmy jakąś rozmowę. Wtedy obudziłem się drugi raz. Zorientowałem się, że jadę, a budka tak naprawdę jest częścią jakiegoś dużego pojazdu. Przestraszyłem się, bo nie było ze mną nikogo z mojego oddziału. Za oknem bardzo szybko migały pola, drzewa, domy, krzaki i pastwiska. Nie wiedząc, co poradzić, złapałem się za głowę i myślałem. Tymczasem pojazd jechał do przodu i mijał kolejne obiekty. Nie wiedziałem, gdzie jestem i zupełnie straciłem orientację. Ociężały położyłem się znowu. Popatrzyłem na ciemnobrązowy sufit, pozbawiony jakichkolwiek ozdób. Usłyszałem jakiś gwizd od przodu i trzask pod sobą. Nie wiedziałem, jak ten obiekt wygląda w całości, bo nigdy dotąd nie widziałem czegoś takiego, a tym bardziej w tym nie jechałem. Rozejrzałem się po budce i zobaczyłem skrzynki z bronią. Wyglądała na obcą. Na skrzynkach były jakieś napisy, których nie rozumiałem. Pode mną ciągle trzeszczało, zrozumiałem, że to dźwięk tej maszyny. Wsłuchiwałem się w ten turkot z zamkniętymi oczami, ale nie zamierzałem dłużej spać.*

*Pojazd pędził do przodu, szybko mijając wsie. W pewnej chwili dojechał do jakichś słupków pomalowanych na różne kolory. Wtedy zatrzymał się i stał dłuższy czas. Zobaczyłem kilku małych ludzi, którzy wyszli z pojazdu i rozmawiali o czymś ze zwykłymi ludźmi. Teraz, pod wpływem światła słonecznego, zorientowałem się, że to nie dzieci, ale niziołki. Po załatwieniu kilku spraw i uściśnięciu rąk ponownie weszli do pojazdu, a maszyna ruszyła w dalszą drogę. Zrozumiałem, że było to przekraczanie granicy. Byłem nieco przestraszony zaistniałą sytuacją. Uświadomiłem sobie, że jestem gdzieś za granicą razem z niziołkami, a mój oddział został kilometry stąd. Postanowiłem nie panikować i czekać na dalszy rozwój wydarzeń.*

*Droga mijała bardzo sprawnie. Ciągle przysłuchiwałem się turkotowi i patrzyłem przez okna. Ten pojazd był o wiele szybszy od koni. W pewnej chwili zobaczyłem brzeg morza. Słońce bardzo ładnie odbijało się w wodzie. Dalej była następna granica do przekroczenia, w końcu słońce schowało się za horyzontem i nastała ciemność. Ponownie zasnąłem. Kiedy się obudziłem, maszyna stała. Jakiś niziołek wszedł do miejsca, w którym siedziałem i z mocnym akcentem zapytał:*

*- Przepraszam bardzo, kim pan jest?*

*- Jestem Czesław Jagoda, szlachcic zaściankowy i żołnierz jazdy.*

*- Co pan tu robi?*

*Nie wiedziałem, co odpowiedzieć, aż w końcu zebrałem się w sobie i powiedziałem:*

*- Wszedłem tu przypadkiem.*

*- Zapraszam za mną - oznajmił niziołek. Wstałem z miejsca i poszedłem za nim. Okazało się, że jestem w jakimś miasteczku. Odurzenie piwem już całkiem mi minęło.*

*- Czy jest pan głodny? - pytał niziołek.*

*- Tak, długo nie jadłem - odpowiedziałem.*

*- To zapraszam za mną - powiedział po raz drugi. Zaprowadził mnie do jakiejś gospody. Wtedy mogłem zobaczyć całą maszynę. Składała się z dwunastu połączonych części, a z przodu miała dymiący komin. Wokół nas siedziały same niziołki, byłem jedynym dużym człowiekiem. Niziołek złożył zamówienie w swoim języku. Po chwili dostaliśmy chleb z dżemem i herbatę.*

*- Dziękuję - powiedziałem z uśmiechem.*

*- Drobnostka - odrzekł. Opowiedziałem mu historię swojego życia, zaczynając od zaścianku, a kończąc na bitwie. Ze smutkiem powiedziałem mu o śmierci Sławka i dwóch innych.*

*- Ja w tej wojnie straciłem dwóch towarzyszy, moich dobrych znajomych Athelstana i Willibalda. Na szczęście zaraz wracamy do domu. Zostanie pan ze mną?*

*- Na razie będę musiał.*

*- Jestem Ethelred Mallard.*

*- Czesław Jagoda.*

*Uścisnęliśmy ręce.*

*- Ma pan, panie Jagoda, jakiś zawód?*

*- Nie, jestem jeszcze uczniem.*

*- A ja jestem komendantem straży ogniowej w Howlersfield, jedynej takiej straży na świecie. W moim miasteczku urodził się Dunkan Worms, słyszał pan zapewne o Wormsie?*

*- Tak, na zajęciach artystycznych.*

*- No właśnie. Był malarzem, rzeźbiarzem, strażakiem, sprzedawcą i wiele innych prac podjął w ciągu 125 lat swojego życia. Mamy koszule z jego wizerunkiem, kubki, upominki, co jakiś czas jest wystawa jego prac. Można powiedzieć, że jest on najsłynniejszą postacią w naszym kraju. Jego wizerunek zna chyba każdy. Nawet dzieci uczą się o nim w szkołach.*

*- Nawet kubki z nim są? - zdziwiłem się.*

*- Tak... Czego to nie wymyślą dla pieniędzy? A ogólnie jak samopoczucie, panie Jagoda?*

*- Możliwie.*

*- Ja też nie narzekam. Uważam, że tylko słabi narzekają, a my, strażacy, powinniśmy być mocni. Tak samo żołnierze.*

*- Zgadzam się.*

- *Moja rodzina nie może się doczekać mojego powrotu. Żona ostatnio pisała.*

*- Ciekawe, jak jest u mnie.*

*Spojrzałem na Mallarda. Był krępy, miał brązowe włosy i bokobrody i niebieskie oczy. Sądząc z twarzy, miał około pięćdziesięciu lat, ale bardzo ładnie się starzał. Wróciłem myślami do mojej rodziny i zacząłem zastanawiać się, kiedy zobaczę ich następnym razem. Potem razem z komendantem weszliśmy do bryczki pocztowej, która zawiozła nas do jego miejsca zamieszkania. Trasa przebiegła bez kłopotów.*

KONIEC ROZDZIAŁU ÓSMEGO