Bohater zawsze pozostanie bohaterem/5

**Rozdział 5.**

Marinette złapała się za głowę i zaczęła chodzić nerwowo dookoła pokoju.

-Nie... Nie wierzę... Tikki, ja... Ja nie powinnam jej zostawiać! Powinnam była to przewidzieć... Chronić ją!

-Marinette, nie możesz się obwiniać! Ale przede wszystkim, powinnyśmy teraz działać... Pomóc jej, zamiast myśleć o przeszłości.

Marinette westchnęła. Niechętnie, ale musiała zgodzić się z Tikki. Powinna TERAZ pomóc swojej przyjaciółce.

-Dobrze... Tikki... Kropkuj!

Po chwili już przemieniona Marinette wychodziła ostrożnie przez okno swojego pokoju, starając się, aby nikt jej nie zauważył. Nie mogła pozwolić, aby ktokolwiek oprócz Czarnego Kota dowiedział się o jej aktualnej misji. Jednego była pewna - to, co się teraz działo, na pewno nie było... Rutynowe. Dlatego z drugiej strony bała się *próbować* pokonać Alyę w pojedynkę. Dlatego musiała odnaleźć Czarnego Kota, i to jak najszybciej.

Szybkimi, a zarazem cichymi ruchami zahaczała swoim jo-jo o budynki. Uśmiechnęła się pod nosem. To było wręcz śmieszne, że nikt jej dotąd nie zauważył. Po chwili opanowała się i wróciła myślami do Czarnego Kota.

"No, kici, kici, gdzie jesteś?"

\*\*\*\*\*

Adrien leżał na łóżku w swoim pokoju, z rękoma założonymi za kark, rozmyślając nad swoim życiem.  Nad ojcem. Nad parą niesamowitych oczu Marinette... A może jednak Biedronki. Westchnął. Nie, nie może, NIE POTRAFI dłużej żyć w nieświadomości. Wkrótce musi się dowiedzieć prawdy. Kim jest Biedronka?

Wstał z łóżka. Spojrzał na okno w nadziei, że zobaczy swoją ukochaną, nie było tam jednak nic oprócz budynków i pomarańczowo-złotych drzew. Liście zwiewał wiatr, sprawiając, że drzewa powoli odsłaniały ciemne gałęzie. Jeden ze złotych liści wleciał przez uchylone okno prosto na biurko chłopaka. Adrien podniósł go, z rezygnacją spuszczając wzrok. I wtedy dostrzegł ją kątem oka, przemierzającą Paryż, wyglądającą na bardzo zdenerwowaną. Biedronkę.

Oddech mu przyśpieszył, oczy zaczęły się świecić. Wiedział, że ona go teraz potrzebuje. MUSIAŁ wydostać się z domu, ignorując przy tym rozkazy i zakazy ojca... Ale dla niej było warto. Już miał zamiar zawołać Plagga i przemienić się, kiedy usłyszał pukanie do drzwi.

"Nathalie... Choć raz dałabyś mi chwilę prywatności" - pomyślał chłopak, po czym westchnął i otworzył swojej służącej.

-Adrien... Ojciec kazał mi przekazać Ci, że to wszystko dla Twojego dobra... Aby Cię chronić. Chyba słyszałeś o tych wszystkich ostatnich atakach... - Nathalie wyglądała na wyraźnie zmartwioną.

-Ochraniają nas już Biedronka i Czarny Kot, nie potrzebuję do tego ojca, który przez połowę mojego życia mnie ignorował!

-Adrien, twój ojciec był załamany po tym wypadku samochodowym powinieneś mu wybaczyć!

Adrien nie wiedział, co się zdarzyło 4 lata temu, ale był pewien, że nie był to zwykły wypadek samochodowy. Jego ojca przecież stać na ukrycie wszelkich informacji... Nawet przed własnym synem...

Chłopak zacisnął pięści. Postanowił już nie kłócić się z Nathalie, to nie miało sensu.

-Tak... Masz rację. Potrzebuję się czegoś napić, mogłabyś... zrobić mi herbaty? - Adrien niemal zatrzasnął drzwi przed nosem zdziwionej Nathalie.

Oparł się plecami o ścianę i odetchnął. Po chwili wziął głęboki wdech i krzyknął:

-Plag, wysuwaj pazury!

-Co się dziej... - zaczął mówić zaspany Kwami, ale nie skończył, bo znajdował się już w pierścieniu chłopaka.

Nie minęły dwie sekundy, a nikogo nie było w pokoju.

\*\*\*\*\*

"Gdzie ten kocur jest?!" - pomyślała mocno wkurzona Marinette, oczywiście w postaci Biedronki.

Dwa razy przeleciała dookoła Paryża i od już 10 minut siedziała na tej wieży Eiffla, a jej współpracownik wciąż się nie pojawiał. Już miała zamiar kopnąć jeden z żelaznych elementów, gdy coś nagle zmaterializowało się przed jej oczami.

Nareszcie.

-Witam, *moja Lady*. Tęskniłaś?

-Aż za bardzo - Biedronka uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, jednak po chwili zmarszczyła brwi. - Pewnie słyszałeś o tych... Dziwnych wydarzeniach? Chyba wiem, kto to. I wiem, gdzie szukać.

-Mam wrażenie, że ja też wiem - powiedział i wskazał na grupkę rozwrzeszczanych policjantów tłoczących się pod jednym budynkiem. - Masz jakiś plan?

Jednak Biedronki nie było już obok niego.

-Ja zawsze mam jakiś plan! - krzyknęła, będąc w połowie drogi na sąsiedni budynek.

-I za to cię kocham - szepnął cicho Adrien, po czym ruszył za dziewczyną.

\*\*\*\*\*

Strach. Złość. Nienawiść. Cierpienie.

Tylko to czuła Alya. Każdego dnia.

Siedziała skulona na swoim łóżku i wpatrywała się w swoją prawą rękę. Która była cała czarna. A raczej, ubrana w czarną rękawicę.

Już od dwóch dni, odkąd... to coś się na niej pojawiło, na zmianę z psuciem wszystkiego w życiu innych ludzi próbowała dociec, kim przedtem była... Ale jakaś blokada jej w tym przeszkadzała. Jedyne, co pamiętała, to skrawki wspomnień. Przyjaźń z Marinette. Wypadek rodziców. Biedroblog. Biały motyl i głos w jej głowie. I jeszcze coś, a raczej ktoś... Nino.

Przez chwilę poczuła ukłucie w sercu. Co to było? Jak nazywało się to... Uczucie? Nie pamiętała.

Ponownie spojrzała na swoją "rękawicę". Jeszcze straszniejsze było to, że nie mogła tego ustrojstwa kontrolować. Coś robiło to za nią, coś wystrzeliwało za nią "promienie" nienawiści i te dziwne błyskawice. To znaczy, przedtem to zależało od niej, ale ostatnio straciła nad tym kontrolę.

Nagle wokół niej pojawiła się czarna mgła, dokładnie ta sama, co dwa dni temu. Otoczyła lewą rękę dziewczyny, na której również pojawiła się rękawica...

I w tym momencie Alyi nagle zrobiło się jakby wszystko jedno. Była całkowicie zrezygnowana. Po prostu spojrzała obojętnie na swoje ręce, po czym skierowała swój wzrok na okno. Oprócz policjantów kłócących się bez przerwy od kilku godzin zauważyła tam dwa inne kształty. Jeden był czerwony w czarne kropki, a drugi czarny...