Zdeptać szczura przechodzącego przy twojej nodze

Próbujesz dojrzeć cokolwiek w parszywej i zawilgoconej ciemnicy, ale jedyne co udaje ci się spostrzec to jeszcze bardziej parszywe szczurzysko maszerujące na swoich różowych kurzych łapach przywodzących na myśl zwyrodniałe członki niedorozwiniętego bachora po terapii przeciwwymiotnej Talidomidem. Na samą myśl aż cię wzdrygnęło, a co gorsza, wstrętny parszczęga zbliżał się do ciebie powolnym jak ślepiec bez laski do obtłukiwania kostek ruchem, bezczelnie zagrażając ci wszawicą, pchlicą, dżumą i tyfusem. Nie mogąc ryzykować wykonałeś szybki wypad, celując rozlazłym od otłuszczonego platfusa butem, jednak chybiłeś. Obcas zahaczył o spękany i niedbale wylany beton na zimnej posadzce, co poskutkowało zwyczajnym lecz bolesnym wypierdzieleniem się na podłoże. Leżałeś przez chwilę bez ruchu, pozwalając uspokoić się rozjuszonemu od tłuszczycy sercu szalejącemu w tłuszczykardii. Kiedy już ustabilizowało się na stałym tętnie odpowiadającym podwojonemu tętnu suchoklatesa, postanowiłeś wstać. Ból przeszył twoją nienaturalnie wygiętą kośpyrę. Szybko zdjąłeś znoszone sapiegi i obejrzałeś platfusa. Był złamany!

Nie mając innego wyjścia, potoczyłeś się w stronę najbliższego szpitala. Na pogotowiu zastałeś ogromną kolejkę, ludzie pojawili się u bram placówki szukając wybawienia od najgorszych przypadłości - kataru, bólu zęba, uciążliwej czkawki czy zawału. Nie mogąc tak długo czekać, szybko podałeś adres do Znachora, a co bardziej opornym rozdałeś po główce czosnku. Nie wiedzieć czemu zawałowcy nadal nie ruszyli się z miejsca. A co gorsza, na oddziale pojawił się zator - jak się okazało, jeden ze stażystów - Karol Siemaszko - wbił w dupę lokalnego żula igłę, ale zadanie tak go przerosło, że przebił się do kości i spowodował wysiew odłamków kostnych po krwioobiegu. Co prawda i tak nikogo nie interesował los obleśnego dziada z rozdętą wątrobą, ale był to dobry moment na odzipnięcie i wyżycie się na tragicznym studencie.

W końcu podszedłeś do recepcji.

*Witam*

*Czego?!*

*No ja chciałbym zostać przyjęty przez piedoklepę*

*A po co?!*

*No kośpyrę połamałem*

Wyjątkowo skwaszona okularnica w białym dla zasady fartuchu i dziwnym kawałku papieru wiszącym na łbie niczym diadem postukała w okienko z tabliczką

*I po co tu pan przylazł?! Zapisy do podologa dopiero od stycznia! Skończyły się terminy!*

*Ale mam złamanego platfusa!*

*Brak terminów!*

*No ale patrz kobieto, jest złamany!*

*Nie robimy zapisów bez terminów!*

*Ale...*

W tym momencie zadzwonił telefon. Krowa odebrała z wyraźną pretensją i z jeszcze większą rozmawiała przez słuchawkę. Następnie rozłączyła się, rzucając słuchawką na miejsce.

*Właśnie zwolniło się miejsce, zapiszę pana i proszę sobie stąd iść!*

*Do piedoklepy?*

*Nie, na oddział onkologii!*

Szybko wypełniłeś niedorzeczną ankietę pytającą o takie rzeczy jak twój wiek, imiona rodziców, skończoną podstawówkę i telefon do przyjaciela (naturalnie podałeś ten do Triopa) i udałeś się na górę.

Drzwi na oddział były zabezpieczone tajnym kodem, aby czasem nikt nie wykradł wypadających włosów pacjentów na handel. Zacząłeś się dobijać, wykrzykując  *Blypevjefs=gfjdsfvssfsjdf KURWA! OTWIEERAJA BLEEEEBLYYYP BLLE TE DRZWI BLHYRUGG!* jednak nikogo nie było w zasięgu wzroku. Korzystając z zaawansowanych zdolności hakerskich, podszedłeś do rozszyfrowania tajnego kodu. Po wbiciu 1234 zamek w drzwiach stanął otworem. W przedsionku i korytarzu oddziału nie było nikogo prócz nieprzytomnego pacjenta leżącego na środku oraz kałuży moczu wypływającej z jednego z pokoi. Zdawało ci się także, że słyszysz alarm z monitora pracy serca. Nie mając innego wyjścia, ruszyłeś wzdłuż korytarza, poszukując jakiegoś pracownika. Szybko odnalazłeś w strategicznym miejscu, gdzie drzwi stały otworem. Wewnątrz gnieździło się całe stado bezkształtnych pielęgniarek w drewnianych białych chodakach, zażerających się ciastem marchewkowym przyniesionym przez jedną z nich (akurat przypadała jej kolej, ale leniwa kupiła w społemowskim sklepie, licząc, że jutro następna w kolejce upiecze smaczniejsze) i zapijając się arabicą i herbatą lipton, porozsiadanych na rozlazłych kanapach i plastikowych krzesłach. Były zbyt zajęte obgadywaniem lekarzy i salowych, aby cię zauważyć. Podszedłeś więc i zapukałeś. Z początku cię zignorowały, więc zapukałeś mocniej, wgniatając tanie drzwi.

*No czego, nie widać, że jesteśmy zajęte?!*

*Zostałem właśnie zapisany na oddział*

*To czekać proszę! Przecież się nie rozdwoimy, na miłość boską! Już człowiek na chwilę nawet nie może przystanąć i złapać oddechu!*

Czekałeś grubo ponad godzinę, zanim jakakolwiek z bab się ruszyła. Na oddziale było gorąco, przywodząc ci na myśl tropikalne klimaty, tak jakby osoba odpowiedzialna za termostat robiła wszystko, aby zarazy mnożyły się jedna za drugą, wykańczając tych irytujących pacjentów. Babiszcze, jak się dowiedziałeś, Siostra Ela, zaprowadziło cię do masowej sali, gdzie oprócz ciebie, znajdowało się 5 innych pacjentów. Jak się okazało, łóżko z metalowych prętów było zarazem za małe jak i zbyt liche, żebyś mógł na nim spać, więc babsztyl rozłożył ci śpiwór w kącie, pod kontaktem, do którego podpięte były dwa przedłużacze, a do nich cały gąszcz ładowarek do telefonów, tabletów i laptopów. W telewizorze na pieniądze właśnie leciał Makłowicz, nie wiedzieć czemu stały program, poza Trudnymi Sprawami i Wiadomościami, w szpitalu.

*A teraz czekać na lekarza!*

*A kiedy będzie?*

*A skąd mam do cholery wiedzieć, co ja, wróżka?!*

*A gdzie go mogę znaleźć?*

*Co mnie to obchodzi!? Jak przyjdzie to przyjdzie!*

I wróciła do pokoju pielęgniarskiego, gdzie właśnie doszła grupa pielęgniar z hematologii. Próbowałeś odnaleźć lekarza w pokoju lekarskim, ale to było naiwne, był zamknięty na cztery spusty, a może raczej na jeden. Napisałeś do niego maila, lecz ten nigdy nie odpisał. Zadzwoniłeś do niego, lecz ten nie odbierał. W końcu, kilka godzin później, kiedy już się poddałeś, drzwi do pokoju lekarskiego stanęły otworem. Wylazł z nich dziad z podkrążonymi oczami i roztrzepaną fryzurą - z wyraźnymi oznakami drzemki. Szybko zaciągnąłeś go na badanie.

*Co pana tu sprowadza?*

*Złamałem giczoł*

*Hmm rozumiem. Czy jest pan na coś uczulony?*

*Nie. Złamałem patfusa.*

*Hmmm no tak tak. Jakieś choroby współwystępujące?*

*Nie! To znaczy tak! Nie ważne, mam złamaną girę!*

*Yhym tak, widzę. Jakieś choroby w rodzinie? Występowały jakieś zaburzenia krzepliwości u krewnych?*

*Nie! Mam złamaną nogę!*

*Tak tak. I kiedy zaczęły się dolegliwości? Wystąpiły nagle? Zauważył pan, aby zaczęły się jakoś nasilać w związki z jakimiś czynnościami?*

*Toż mam złamaną gicz!*

*Czy miał już pan wcześniej podobne problemy?*

*Czy pan mnie w ogóle słucha, mam połamaną girę!*

*No tak tak, przejdźmy do badania.*

*Nareszcie!*

*Proszę otworzyć usta i mówić AAAAAA*

*Że co?*

*No AAAAAAA*

*Ale na cholerę?! Mam złamaną nogę!*

*Proszę chwileczkę zaczekać. SIOSTRA ELA!!!!!!!*

\*cisza\*

*ELA!!!!!!!!!*

*NO CO?!!??!?!?!?!*

*ELA, CHODŹ TU!!!!!!!!*

*NO PRZECIEŻ IDĘ!!!!!!!*

*GDZIE SĄ TE PATYKI??!?!?!?!*

*JAKIE PATYKI?!?!?!?!?*

*NO TE PATYKI!!!!! DO BADANIA!!!!!*

*TOŻ SĄ!!!!!!!!*

*ALE NIE TE!!!!! TE WIĘKSZE!!!!!*

*A SKĄD MAM WIEDZIEĆ?!?!?!?!!*

*A TO JA SIĘ NIMI ZAJMUJĘ??!?!?!?! PRZYNIEŚ JE!!!!!*

*Noż kurwa, człowiek nawet na chwilę usiąść nie może, a co ja jestem, tragarz! Za takie psie pieniądze to powinni się cieszyć, że w ogóle tu pracuję! Kurwa, wielki lekarz, a ty mu usługuj... -* bluzgała w oddali, byle było ją słychać, w końcu wróciła z większymi patykami i bezczelnie - *COŚ JESZCZE?!!?!?!*

*NIE, TO WSZYSTKO! A teraz proszę mówić AAAAAAAAA*

Po skończonym badaniu, lekarz w końcu postawił diagnozę

*No jakby to powiedzieć... ma pan tłuszczaka*

*No mam, co z tego, od dawna go hoduję!!!! Mam złamanego platfusa!*

*No tak tak. Powinniśmy przystąpić do natychmiastowej chemioterapii, będzie pan musiał tutaj trochę poleżeć.*

*Ważne, żeby tylko prosto się zrosła!*

Postanawiasz:

1. Przystąpić do terapii

2. Zażądać wnikliwych konsultacji

3. Amputować nogę i zamówić taką jaką ma Maczuga