Baniak i Dawid pod Grunwaldem

Las pomiędzy Stębarkiem a Łodwigowem, Państwo Zakonu Krzyżackiego, 14 lipca 1410

Rozdział 1

Władysław obudził się na największym kacu jakiego w życiu pamiętał. Może dlatego, że na większość kaców po prostu pił więcej i nie pamiętał ich wcale. Na szczęście wiedział wiele o odpowiedzialności. Można pić czeską gorzałę i palić litewską machorkę do 5 rano, a potem zasnąć w rurze, ale jeśli rano wstaniesz i pójdziesz do pracy, to wszystko będzie zacnie, nawet jeśli jesteś iure uxoris Królem Polski, Wielkim Księciem Litewskim. Machnął ręką wzdłuż łoża w poszukiwaniu Jadwigii, jednak nie mógł jej znaleźć. Oblał się brudną wodą z cebrzyka i rozejrzał. Nie był w zamku na Wawelu, ani nawet grodzie w Wilnie. Znajdował się w jakimś dziwnym namiocie. “Karwia, aż tak żeśmy się z jenerałami pochlali, żeśmy zawędrowali do lasów? Wyszedł z namiotu nawet nie przejmując się zakładaniem koszuli. Obrzucił wzrokiem otaczający go, gęsty, dębowy las.

* Wasza wysokość! Wasza świetlistość! - usłyszał zza siebie. Krzyk uderzył go w głowę niczym młot kowalski.
* Czego, na Boga i wszytskich anieli!?
* Panie mój, rycerzy dwóch błędnych przybywa z poselstwem, z nikim mówić nie chcą, jeno z tobą, panie.

To był Zyndram z Maszkowic, oboźny wojsk litewskich i polskich. Na jego wypolerowanej zbroi, w której musiał się gotować w lipcowym słońcu, była jaczka z wymalowanym słońcem, herbem jego rodu.

* Dawaj ich mie tutaj, ino chyżo bośmy spóźnieni na naradę. - odparł wódz, przypominając sobie powoli, że przygotowują się do bitwy.

Po dłuższej chwili, która w upale i na kacu wydawała się wiecznością, Jagiełło ujrzał Dwóch nieznanych mu rycerzy, prowadzonych przez Zawiszę i Zyndrama. Przybysze ukłonili się do samej ziemi, a ten wyższy zaczął rozmowę.

* Bądź pozdrowiony, panie mój i władco, Władysławie II Jagiełło! Przybywa do twego obozu Antoni herbu Bańka wraz z towarzyszem Dawidem Moniuszko, rycerze błędni chcący do twej armii dołączyć i w bitwie wziąć udział. Wiedzą dysponujemy która zwyciężyć Jungingena nam pozwoli.

Jagiełło Złapał się za głowę i spróbował rozgrzać zwoje mózgowe. Powoli alkohol ustępował.

* Nie ma co mitrężyć, mości Antoni, na naradę się z nami udasz. Potem wieczorem poznasz wodzów i rycerzy. Napijemy się…

Rozdział 2

Popijawa trwała w najlepsze. Antoni herbu Bańka i Dawid Moniuszko okazali się świetnymi kompanami, którzy nie dość, że pili okowitę równo z zaprawionymi w pijaństwie rycerzami Litewskimi, to jeszcze pokazali jak z wysuszonych nad ogniem liści grążela i machorki skręcić nową formę zażywania tytoniu. Było to łatwiejsze, mocniej kopało a co najważniejsze, wyglądało niewiarygodnie zawadiacko.

Po kilku godzinach zabawy, muzyki i skoków przez ognisko przyszedł czas na gwóźdź programu - pojedynki na miecze ćwiczebne. Przybyszów zapytano, który z nich lepiej umie się potykać. Zgodnie stwierdzili, że Moniuszko, więc to jego wystawiono naprzeciw Zawiszy. Obydwaj rycerze chwiali się i zataczali, ale w końcu uformowano wokół nich owal ringu.

Zawisza skoczył pierwszy. Zamarkował cięcie mieczem od góry i kiedy Dawid postawił blok, zmienił kierunek uderzenia tak, aby ten przeszedł przez zasłonę przeciwnika pod kątem prostym. Dawid uskoczył z gracją nadwornego błazna, wykonał piruet i sam uderzył rycerza w pierś głowicą miecza. Zawisza przeszedł do błyskawicznego kontrataku, jednak oponent znów zaskoczył go swoją reakcją, bo prześlizgnął się pod ostrzem, zszedł z linii ataku i jakby od niechcenia uderzył go płazem w tyłek. Tłum zaśmiał się, wzmagając w rycerzu gniew. Rzucił się do ostatniego, morderczego ataku. Takiego, którym zwykle wykańczał przeciwników w pojedynkach na śmierć i życie. W tym momencie tłum, wcześniej zaśmiewający się i wiwatujący, zamarł w przerażeniu i podziwie. Dawid Moniuszko GOŁĄ RĘKĄ zbił lecące ostrze Zawiszy, po czym przysunął się do niego, obrócił o 180 stopni i przytknął stępioną klingę do jego gardła. Tłum bił brawo, Władysław gwizdał.

Do końca zabawy Bańka i Moniuszko wygrali wszystkie walki. Pozostał tylko ostatni pojedynek, aby wyłonić czempiona wieczoru. Przyjaciele stanęli naprzeciwko siebie. Byli piekielnie pijani, jak zresztą wszyscy inni. Dawid nie był w stanie unieść miecza zbyt wysoko, a Antoni mrużył oczy, ewidentnie nie widząc zbyt wiele. Wokoło rycerze, żołnierze i najemnicy zakładali się o kosztowności i groszaki. Do pojedynku jednak nie doszło, bo Dawid nagle upadł na ziemię podparty o własny miecz i zaczął pochrapywać.

Cała armia Polsko-Litewska przeszła do tańców i przyśpiewek przy jeszcze większych ilościach alkoholu.

Rozdział 3

15 lipca 1410, pola pod Grunwaldem, Państwo Zakonu Krzyżackiego

Ulrich von Jungingen, wielki mistrz Zakonu, stał na polu w towarzystwie swoich dowódców. Czekał na poselstwo Księcia Litewskiego, które miało ustalić początek bitwy. Był upalny dzień i wszyscy rycerze pocili się w swoich zbrojach, jednak wytrwale czekali na początek wydarzenia, które miało zakończyć trwającą od roku bitwę.

W końcu Ulrich nie wytrzymał, popędził swojego konia do galopu i ruszył w stronę obozu wroga. Z naprzeciwka wyszło do niego czterech mężczyzn, wszyscy zataczali się i potykali wychodząc na spotkanie dostojnego rycerza-zakonnika. W jednym z nich Ulrich rozpoznał Witolda, księcia Litwy, drugi zaś był Władysławem Jagiełło, królem Polski.

Jeden z heroldów Jungingena zatrzymał swoją klacz przed mężczyznami i zsiadł z niej pobrzękując pancerzem. Podszedł do monarchów i wbił przed nimi dwa miecze, które wcześniej zabrał ze zbrojowni.

* Królu Władysławie, Książę Witoldzie, zową mnie Heinrich von Schwelborn i jestem Heroldem Zakonu Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. Niosę wam tu te dwa nagie miecze, abyście…

W tym momencie dwóch pozostałych rycerzy polskich, których nie rozpoznało poselstwo, wybuchnęło śmiechem.

* NAGIE HAHAHAHA BANIAK SŁYSZAŁEŚ TO!? NAGIE MIECZE HAHAHA
* HAHAHAHAHAHAHAHAHAAHAH
* AAAAAHAHAHAHAHAHAHA NAGIE

Heinrich zerknął nerwowo na towarzyszy.

* Aby wezwać was do bitwy i nasze spory na wieki zakończyć. Krzywdy zmyć krwią przelaną a…

Monarchowie dołączyli do śmiechów swojej obstawy. Teraz dopiero Herold zauważył, że czuć było od nich przetrawionym alkoholem. Polacy naprawdę nie mieli w sobie za grosz klasy i honoru. Jagiełło usiłował coś powiedzieć, ale z jego przepitego gardła wydobył się jedynie nieskładny bełkot. Do akcji wskoczył wyższy z nieznajomych, który ewidentnie przejął inicjatywę jako najbardziej trzeźwy z dowódców.

* Jestem Antoni herbu Bańka, mości Heroldzie. Mówię w imieniu władcy Polski i byłego Wielkiego Księcia Litewskiego. Mieczów ci u nas dostatek, ale i te przyjmiemy. - po tych słowach złapał za rękojeści obu broni wbitych głęboko w glebę ziemi chełmińskiej - A do walki staniemy za godzin kilka. Czekajcie aż ujrzycie nas na skraju lasów. Wtedy ruszyć do boju możemy.

Rycerz wyciągnął bez wysiłku oba miecze z ziemi i jeden rzucił swojemu kompanowi. Odwrócili się dupą do poselstwa najbardziej znaczącej organizacji kościelnej w europie i ruszyli do swojego obozu.

Rozdział 4

Kilka godzin później

51 chorągwi Zakonu krzyżackiego poruszyło się, kiedy zobaczyli liczebność wroga. Polacy i Litwini mieli ponad 90 chorągwi oraz pomoc tatarów i czechów. Niby 21 tysięcy konnych krzyżaków powinno wystarczyć, jednak samych litwińskich piechurów było ponad 30 tysięcy. Obok Jagiełły i Witolda widać było Prymasa Mikołaja Trąbę oraz dwóch nowych nieznajomych, poznanych rankiem przez Heroldów. Byli tam też znani rycerze - Zawisza Czarny, Zyndram z Maszkowic, Siemowit IV, Książę Janusz. Widniały znane w całej europie chorągwie z herbami - Jastrzębiec, Dębno, Leliwa, Wadwicz czy Gryf. Zakonnicy nie dali jednak się przestraszyć i na rozkaz Ulricha von Jungingena ruszyli w stronę wrogów aby raz na zawsze rozstrzygnąć ten konflikt.

Po stronie Polaków i Litwinów morale były jeszcze gorsze - podczas wieczornej popijawy niektórzy żołnierze pogubili lub popsuli broń. Nieliczni nieśli teraz patyki zaostrzone na końcach, rozbite butelki czy kawałki pancerzy w pośpiechu zeszlifowane tak aby można było nimi dźgać czy ciąć. Niektóre miecze ćwiczebne zostały na szybko naostrzone, ponieważ zabrakło prawdziwych. Dżalal ad-din i Najman-beg, wodzowie tatarskiej części armii którzy dopiero przedwczoraj spróbowali alkoholu, ledwo trzymali się w siodłach. Nagle od strony chorągwi nadwornej dało słyszeć się pieśń. Władysław patrzył na pędzących w ich stronę krzyżaków wsłuchany w pierwsze wersy “Bogurodzicy”. Kiedy padły słowa “kyrie eleison”, władca uniósł swój miecz i ruszył w dół stoku na spotkanie wroga. Koń Antoniego stanął dęba prostopadle do reszty armii, a rycerz uniósł swój nowy miecz krzycząc “Za wodzem! Kyrie eleison!”

Kiedy armia Polsko-Litewska wyjeżdżała rząd za rzędem z lasu, Ulrich już wiedział, że przegrali. Nie oddałby walki po najniższej linii oporu, jednak wiedział, że nie skończy się to dobrze.

kolejne kilka godzin później

Baniak powalił kolejnego krzyżaka. Nie wiedział co stało się z jego koniem - pewnie uciekł. Obejrzał się na Dawida, który właśnie krzyczał “Masz swoje gott mit uns skurwysynu” tłukąc kawałkiem połamanej włóczni jednego z krzyżackich artylerzystów. Towarzysz złapał Moniuszko za ramię i odwrócił do siebie. W ręce nie miał już miecza, a z powrotem pistolet z tłumikiem.

* To jest ten moment. Przed chwilą Prymas zawrócił po raz drugi czeskich najemników. Zaraz krzyżacy zaczną spierdalać. Musimy się wmieszać w tłum i udać do Malborka.
* Ale jesteś pewien, że on tam jest?
* Tak, na sto procent. Musimy zebrać dawną ekipę i zacząć wszystko od początku.

Obydwaj pseudorycerze założyli narzuty pokonanych krzyżaków i pobiegli w stronę obozów wroga.

* Nie rozumiem dlaczego nie możemy wejść tam podczas oblężenia Malborka. - Wydyszał Dawid kiedy zrobili przystanek na oddech.
* Żeby przypadkiem ktoś go nie dźgnął w walce, ty łbie zakuty

Rozdział 5

Malbork, 17 lipca 1410 rok. Kilkanaście godzin do rozpoczęcia oblężenia.

Dwóch rycerzy, niedobitków spod Grunwaldu, weszło do oberży. Wyższy rzucił karczmarzowi srebrnika i zażądał po łacinie dwóch piw. Stuknęli się i wychylili za zbawienie dla zmarłych kompanów. Nie wyglądali na krzyżaków, byli zbyt zaniedbani i brudni, żaden zakonnik nie wszedłby w tym stanie do gospody. Dodatkowo odkąd tylko przyjechali wraz z resztkami armii wypytywali o przybysza z Imperium Osmańskiego, który jak wiadomo był naczelnym informatorem zakonu. Zaczęto ich podejrzewać o szpiegostwo, jednak nie dało się im tego udowodnić.

Do ich stolika przysiadła się zakapturzona postać, wbijając w blat długi nóż. Niewzruszony Baniak napił się jeszcze piwa, odstawił kufel obok noża i otarł półprzezroczysty wąsik z pianki.

* Zaareb? - zapytał rycerz niewzruszony agresją przybysza - wszędzie poznam tę prędkość.
* Teraz nazywam się Abuyin ibn Djadir Omar Khalid Bhen Khaji al Sairidi. Czego chcecie?
* Zabieramy cię z powrotem do dwudziestego pierwszego, Zaareb. Formujemy od nowa całą organizację. Cyberpunk to była zła decyzja, przemyśleliśmy to.

Syryjczyk milczał przez chwilę. Zerwał się z krzesła z prędkością dźwięku. Zapewne w tym tempie za kilkanaście minut byłby z powrotem w imperium osmańskim. Dawid jednak przez kilkanaście poprzednich miesięcy był na dzikim zachodzie i pojedynkował się z najszybszymi na świecie. Zanim syryjczyk zdążył oderwać rękę od stołu, Moniuszko wyciągnął nóż z blatu i wbił w dłoń starego przyjaciela. Zaareb chciał jęknąć, ale powstrzymał się. Baniak wbił mu lufę pistoletu w podbrzusze.

* Siadaj i słuchaj kurwa. Odbudowujemy Apsyde, odmładzamy się jeszcze bardziej i zaczynamy wszystko od nowa. Bez Różyka, bez Krylsona, bez ryzyka. Wchodzisz w to? Kurwa człowieku będzie jak na początku, kasy jak lodu, kobiety, szybkie samochody. No weź nie pierdol. Wchodzisz?

Zaareb powoli skinął głową.

* No i zajebiście. Pora na odrodzenie Apsydy.