Wiejskie Zaślubiny

Zabiły ślubne dzwony. Dopiero wtedy uświadomiłeś sobie, że szukanie tej pokraki, niczym purchaw przez bohaterów książki zćpanego Mickiewicza, zajęło ci tyle czasu, że spokojnie mógłbyś opróżnić spiżarnię (i bez wątpienia byłoby to znacznie bardziej produktywne zajęcie niż coś co przypominało spędzanie bydła z pastwiska na udój). Zaczęło się coś co na pierwszy rzut oka skojarzyło ci się wyłącznie z wielkim exodusem - ze starych, kurnych i rozpadających się chat w wiosce zaczęły na ulice wylegać całe tłumy wiejskich gości, zbijać się w pomniejsze hałaśliwe tłuszcze, aby połączyć się ostatecznie w wielką pojedynczą tłuszczę tworząc niesamowity zgiełk, a następnie szturmem skierować się w stronę wiejskiego kościoła. Kiedy tłum zbliżył się do bram zabytkowego przybytku, z masy wystrzeliła Balbina, przebierając swoimi tłustymi raciczkami prędzej niż wzrok mógł podążyć, wraz ze swoją siostrą Aldoną przypominającą straszydło na wróble. Zajęły strategiczne miejsce na schodach przed wejściem do budynku, aby móc wszystkich po kolei witać i odbierać nieszczere gratulacje przesiąknięte albo zazdrością starych panien i rodziców tych, które skończyły z małorolnymi chłopami, albo nienawiścią do niemców ze względu na ich powroty i upominanie się o swoje dawno utracone chałupy zbudowane za żydowskie skarby.

*Chodźta już, ksiądz czeka* - zawołała tłusta torba i zaczęła się kolejna uroczysta tradycja wiejska. Heinz Glantzlich zdecydowanie nie był zainteresowany wiejskimi zwyczajami, więc wszedł marszowym krokiem w dawnym wojskowym mundurze, swojej chlubie, do kościoła, mamrocząc pod nosem niemieckie wyzwiska. Pochód naturalnie rozpoczął sam Rektor Rolnik, jedna z najważniejszych, jeśli nie najważniejsza, osobistość w całym rejonie. Był lekko skacowany, a jego sztruksowa brązowa marynarka była wymięta niczym miętówka wycmoktana przez stare wysuszone dziadygi przed włożeniem protezy, ze szwów gdzie nie spojrzeć wyłaziły źdźbła siana, a jego biaława fryzura była zmierzwiona na wzór Florydy po przejściu huraganu. Nie będąc w formie i nie chcąc okazywać tego przed pomniejszymi rolnikami, którzy być może nie byli znaczący w skali makro regionu to zdecydowanie nie było powodu dawać im pożywki do plotów i nowinek, wysłał więc w imieniu całej uczelni do złożenia gratulacji Pamelę Boszko (co dobitnie świadczyło o jego stanie).

*Niechaj będzie pochwalony -* wypaliła Pamela - *Wszystkiego najlepszego i w ogóle. I ten yyyy szczęśliwego zamążpójścia eee waszego syna i takie tam. Niech się nie rozwiodą -* po czym przystąpiła do obcałowania Balbiny niczym na babcinych imieninach. Balbina była kompletnie zaskoczona, jednak postanowiła nie wykłócać się o to, że to nie syn a córuchna ma dziś ożenek, wiedząc, że byłoby to afrontem w stosunku do Rektora Rolnika (pomijając fakt obrzydzenia jednej i drugiej kontaktem cielesnym z takim potwornym wynaturzeniem za jakie się nawzajem uważały).

Następni w kolejce byli Irek Dolny, w garniturze przywodzącym na myśl garnitur na trupa do trumny, wyraźnie wiekowy i nadgryziony przez mole, przesiąknięty zapachem naftaliny, nieumiejętnie zamaskowany najtańszą wodą toaletową jaką miała na stanie sprzedawczyni w lokalnym wiejskim sklepie, bez krawata i z rozpiętą u góry koszulą; Pin Da Dolna w tradycyjnej chińskiej różowej sukience do ziemi przypominającej ciasno okutany ręcznik plażowy wokół ciała włączając w to kostki, z wielkimi obwisłymi rękawami, w których mieściły się obie dłonie, z obowiązkową czerwoną kokardą z tyłu sukni, na nogach miała białe frotowe skarpety i wielkie tradycyjne drewniane chodaki w stylu "sandały na szczudłach". Na głowie nie mogło zabraknąć chińskiego koka przebitego niezbędną chińską pałeczką, a z boku głowy przypiętego motyla z barwionego szkła. Brwi podkreślone patriotycznie polskim węglem, usta w szkarłatnym kolorze (efekt zamoczenia ich w gęsiej krwi), a twarz przykryta gęsto pudrem ze zmielonej kredy. Razem z nimi podszedł Jędrek Dolny, który kupił najdłuższy dostępny garnitur, co skończyło się tym, że ten kończył się w połowie łydek i przedramion, przy każdym ruchu odsłaniając jeszcze więcej gołego ciała. Ze znoszonych wyjściowych butów, po ojcu, sterczały postrzępione granatowe skarpety garniturowe naciągnięte na giczoły do granic możliwości, a spod marynarki na rękach na wierzch wyłaziła pożółkła biała koszula, także zdecydowanie za mała. Rozglądał się z przygłupim uśmieszkiem na wszystkie strony chyba nie wiedząc do końca co się dzieje.

*Hmmm szczęścia -* odburknął Irek - *Prezent dostaniecie później.*

*為什麼這個肥胖的女人在這里站著像一隻看門狗？ -* wyciongkała Pin Da zagubiona w obcej i dziwacznej kulturze

*Dzień dobry, chyba będzie padać -* dodał Jędrek

*Chodź głupi synu, wchodzimy -* popędził go Irek

Balbinie nie było do śmiechu, biorąc pod uwagę, że inaczej wyobrażała sobie pławienie się w chwale wydania córuchny za tak dobrą partię, ale jeszcze nic nie stracone, to dopiero początek procesji, więc nie pozwoliła sobie na starcie uśmieszku. Następnie zaczął zbliżać się ogromny nos, który prowadził za sobą Olgę Dzieciuch, rudą zgarbioną dziewuchę w prostacko prostym błękitnym fartuchu robiącym za sukienkę i idealnie współgrającym z kolorem włosów. Szła uczepiona, niczym gibon gałęzi, koślawej łapy Pietrka Dolnego, który szedł w przymałej i przyciasnej czerwonej kiecce rodem z dyskotekowych imprez, spod której świeciły różowe koronkowe stringi - wzorowo kurwi strój. Udało mu się nawet znaleźć perukę Marylin Monroe dopełniając całość kreacji. I może ktoś zdesperowany odnalazłby go za pociągającego gdyby nie zgrabiałe, powykoślawiane i zdeformowane ciało przywodzące na myśl jedynie wysuszoną mumię, z łopatkami odstającymi niczym rekinie płetwy. Olga Dzieciuch, jako wybitny informatyk, nieobyta w towarzystwie nie wiedziała jak się zachować, ale podpatrzyła Pamelę Boszko i postanowiła przytulić pulpetowatą gospodynię. Skończyło się na tym, że wbiła swój wielki, wścibski kinol w oko Balbiny, oślepiając ją na resztę wieczoru. Uciekła przestraszona z powrotem uczepić się łapska Pietrka.

*Ojej, nie chciałam -* zaszczebiotała Olga

*Ojojoj boli... ale do wesela się wykuruje, nie przejmujśtaj się -* wyjojczała w bólu Balbina

*No dobrze... Nasze wesele będzie równie wspaniałe, jak nie lepsze, prawda Pietruś? -* zmieniła temat Olga.

Pietrek otworzył usta jakby chciał odpowiedzieć, lecz żadne słowa nie padały, dopiero po kilku dłuższych chwilach sięgających minut padło:

*Yhym*

I zniknęli w zawilgoconych wnętrzach kościoła. Balbina nie zdążyła otrzeć łzawiącego oka, kiedy to w górę schodów piąć zaczęła się kolejna para. Prawdziwe gwiazdy wieczoru. Nikt inny jak seksbomba Pigwa Sosnowska w cekinowej kiecce przykrywającej ledwo pośladki prosto z Ptak Outlet Łódź, wysokie szpilki rodem "przydrożna uwodzicielka" z Raya, różowa portmonetka Majkel Korsarz z Aliexpress, wypsikana silnie piżmowym Chammel No.5 z bazaru, nastroszona fryzura jak po ataku przez wściekłą kurę przy zbieraniu jaj utrwalona całą puszką lakieru i ciężki makijaż zrobiony przez utalentowaną (acz bezrobotną) koleżankę-makijażystkę. Obok niej kroczyła jej wyjątkowo wrodzona w nią latorośl w szarych szortach Iron Pole Dance M (założone tylko raz), czarnych wysokich koturnach z kolorowym na wzór Pstrokatej Pindy pedicurem, bordową koszulką z wielkim dekoltem i jeszcze większym wycięciem na plecach, białym boa wokół szyi (ustawicznie twierdziła, że ślubnym) i gęstym, poskręcanym włosiem zakrywającym płaski szczyt głowy, nie pomijając niemal identycznego jak matka makijażu, niewątpliwie robionym przez tego samego utalentowanego rzemieślnika. Ich pochód był iście widowiskowy - miało się wręcz wrażenie, że wszystko wokół pociemniało, a schody zostały zaatakowane kolorowymi reflektorami latającymi we wszystkich kierunkach niczym szperacze, co i rusz wzbogacane błyskami stroboskopowymi. Płaski Mózg energicznie i z werwą wchodziła po schodach zgrabnie uginając nogi, sprawiając wrażenie, że zaraz rzuci się na rurę wykonać artystyczny taniec, a matka, znacznie ponętniej, wchodziła krzyżując noga przez nogę bez zbędnego pośpiechu. Obie odpowiednio także ruszały innymi częściami ciała. Zdecydowanie nie dziwi, że zajęło chwilę zanim znalazły się na szczycie, a kiedy się tam znalazły, Balbina po raz kolejny musiała przetrzeć załzawione oczy, tym razem podrażnione blaskiem.

*Oj Balbisiu, ubrałyśmy cię już niesamowicie ponętnie, ale nawet tak ciężki makijaż ci nie pomoże na zmęczenie życiem, bo przecież nie jesteś jeszcze tak starą babą, żeby tak wyglądać. A przynajmniej mi się tak wydaje -* rzeczowo stwierdziła Pigwa - *masz, weź to -* mrugnęła i wręczyła Balbinie Hash-Gomorę, przy okazji wbijając swoją szpilkę w stopę gospodyni, ponownie ją załzawiając

*Ale ja...* - zaczęła Balbina

*Ciiiiiiiiiiich -* przyłożyła palec do ust Płaski Mózg i ponętnie ją uciszyłą - *na nasz koszt -* i ruszyły dalej.

Wtedy to Pigwie złamał się obcas, ale jako samotna i zaradna gospodyni wiejska, wyciągnęła z różowej portmonetki Majkel Korsarz Kropelkę i skleiła tandetnego buta, a następnie ruszyła zająć swoje miejsce, najlepiej takie gdzie będzie ją najlepiej widać.

W górę ruszyły kolejne osoby. To Paulina Pypeć, wychudzona blondyna wyglądająca jak zarażona wyjątkowo złośliwym grzybem od Łysej Magdy tracąc sporą część włosów, będąc stanem przejściowym między końcowym stadiem jaki prezentuje Magda, a człowiekiem zdrowym. Jej alabastrową, anemiczną cerę na twarzy przecinały bardzo liczne niebieskie żylaki przywodzące na myśl dzikuny zagłębione w tkance podskórnej, pełzające i żywiące się jej tkankami. Razem z nią szła Ta Druga Paulina, stomatolożka z wielodzietnej patologicznej acz chrześcijańskiej rodziny, co odbiło się na jej stylu - ubrana była w XVIII-wieczną koszulę nocną, uplamioną bobofrutem, którego uwielbiała wykradać rodzeństwu i sączyć powoli jak ambrozję, i białe tenisówki.

*Och, nareszcie kościół, będę mogła się wyspowiadać, bo czuję jak diabeł depcze mi już po piętach. W nocy słyszałam jakieś zawodzenie, demony jakieś czy coś, Boże drogi -* zaczęła przeżywać Ta Druga Paulina, ostentacyjnie ignorując Balbinę, bo ta jej zdaniem ubrała się niestosownie. Gospodyni natomiast postanowiła się nie odzywać, przypominając sobie o Miśce.

Jednak zanim te zniknęły w przejściu, schody pokonywał już Bauman, stary, elegancki dziad, na pierwszy już rzut oka wyjątkowo arogancki, ale też wyraźnie uszczęśliwiony, jakby spełniał jedno ze swoich marzeń. Balbina nie wiedziała w sumie co on tu robił, ale płacił, więc Stańczyk kazał go bezwzględnie ugościć! Stanął przed sadłowatą gospodynią i przyjrzał się jej od stóp do głów, od różowych acz niezwykle już ubłoconych szpilek, w których platfus był powyginany na wzór chińskich niewolnic łamiących sobie kośpyry bandażami, ciemnych rajstop już podziurawionych w kilku miejscach, czarnej sukienki, w której cyce zwisały niczym pomelo zawieszone w siatce na wieszaku i chybotały na wszystkie strony jak ledwo zastygnięta galareta, gołe ramiona z tłustymi, celuloidowymi skrzydłami chyboczącymi się jeszcze bardziej niż biust, nie zapominając o plamach wątrobowych i dziwnych brodawkach pokrywających ich całą powierzchnię, przez zropuszałą i silnie wytapetowaną twarz, kończąc na poskręcanych roztrzepanych kłakach zawiniętych zeszłej nocy na wałki (odświętnie) oraz kapeluszu z zaschniętym ptakiem na czubku, jakoś bardziej wypłowiałym i parchatym niż wczoraj.

*No, no, widzę, iż iście wieczorowa kreacja na wiejską potańcówkę jaka się odbędzie potem. Jak na razie te zaślubiny przechodzą moje najśmielsze oczekiwania, lepiej mogłoby być wyłącznie jeśli wiejska para przyjechałaby tu ujeżdżając świnie wyciągnięte dopiero co z gnoju, ale i bez tego będą to wspomnienia na całe życie. Wsiuńskie prostaczki zbiegły się z całej okolicy, każdy jeden bardziej wypaczony od poprzedniego, wszystko odbywa się w jakiejś zapchajdziurze dawno odciętej już od świata bez perspektyw na przyszłość, para młoda to jakaś baba-dziwoląg, niby młoda a tak oderwana od rzeczywistości jak 80-letnia baba z demencją, nie inaczej jest z wyłysiałym niemcem, który wygląda iście groteskowo - gruby brzuch i dystroficzne łapy, jak kasztanowy ludzik, więc nic dziwnego, że dziewki poszedł szukać na wsi, gdzie zwierząt tyle, że jak zobaczy się takie wynaturzenie to nawet nie dziwi, mariaż z konieczności, a wszytkiego dogląda gruba, pękata kuchara raz w życiu spuszczona ze smyczy, bo tyle przygotowań, że ani mąż, ani teść nie mają czasu stać, jej pilnować i doglądać tego co przygotowuje, co i rusz rugając za najmniejszy błąd. Jak mówiłem, jedyne takie dośwaidczenie w życiu /vlad -* podsumował Władysław, specjalista od wiejskich zaślubin. Zniknął w murach kościoła, a Balbinie nie było już do śmiechu, nie tego się spodziewała przygotowując ślub swojej pierworodnej.

Nie miała jednak czasu na rozczulanie się nad sobą, gdyż Laputa Siemaszko postawiła już swoje czarne pantofle na niskim, niemalże płaskim obcasie na pierwszym schodku, zaraz po tym jak przepchnęła się przez tłum stojący w kolejce, gdyż nie miała zamiaru już więcej czekać, aż wszyscy się wewleką do środka. Żylaste nogi miała opięte białymi rajstopami, które u szczytu zasłaniała jej wyjściowa czarna biurowa garsonka z przypiętą białą broszką na piersi. Zaćmione oko, wraz z tym niezaćmionym, wodziło po wszystkich gościach i okolicy, bez wątpienia bezwzględnie oceniająco. Szła wyprostowana energicznym ciężkim krokiem, co drugi stopień utykając na jedną nogę. Kiedy dotarła na szczyt z grymasem, wypaliła:

*Na miłość boską, ruszże się kobieto, a nie stoisz jak tępy kołek na pastwisku, bo do jutra nie skończymy tego cyrku!*

Nie czekając na reakcję Balbiny, ruszyła w kierunku wrót do wnętrza, potrącając bezlitośnie gospodynię barkiem po drodze i trzasnęła za sobą drzwiami. Balbina już nie tylko była zasmucona i obolała, ale także wstrząśnięta, oszołomiona i zagubiona. I właśnie wtedy musiała kolejna cholera zacząć wspinać się po schodach. Toż to ta cholerna wścibska sąsiadka, gruba, z włosiem prosto spod prostownicy, tak sztywnym, że niemal przylepionym do głowy, w starej kiecce kupionej 20 lat temu na wesele siostry i narzuconą na to dziwnie niedopasowaną kamizelką z podróbami pereł poprzyczepanymi w na pozór losowych miejscach, z tego samego materiału perłopodobnego miała bransoletkę wcinającą się w sadłowate nadgarstki, oczy umalowane ciemnoniebieskimi cieniami, usta ostrym różem i policzki pokryte różem na wzór świnki piggi. Szła u boku męża ubranego w tak samo wiekowy garnitur (kupiony z tej samej okazyi), zdecydowanie o rozmiar za duży. Był lekko grubawy, głównie ze względu na piwny brzuszek, czerwony nos alkoholika, cała twarz i dłonie ogorzałe od słońca i roboty, przerzedzona fryzura zaczesana na bok i wciąż wilgotna, gdyż tradycyjnie zmoczył ją dla lepszego ich ułożenia. W ręku dzierżył parasolkę, choć nie zapowiadało się na deszcz przez najbliższe dwa tygodnie, ale wścibska żona uważała, że tak jest bardziej wyjściowo i elegancko. Jak tylko się wspieli, fałszywe babsko od razu rzuciło się do obścisków.

*No i jak tam Balbinka, wszystkie przygotowanka już zrobione? No i jak śliczniutko żeś się wystroiła, ojej, prawdziwa damulka, jeszcze cię żem takiej nie widziała! -* zaszczebiotała - *Powiem ci, żem widziała kiejdę twojej córuchny. Piękniutka, ile na nią wydałaś?*

*1500 złociszy -* wyznała Balbina, kompletnie rozbrojona pochlebstwami sąsiadki.

*Aż tyle?! Olaboga, za tyle to ja całe wesele żem bym zrobiła! Ostatnim razem, z pół roku temu, jak byliśmy w mieście sprawunki załatwiać to żem u żyda widziała taką za połowę ceny! A w ŁapCiuszku przy Śliwie to i cały tuzin bym nakupiła. I to ładniejszych a nie takich jak świni z gardła wywleczonych. No i mam nadzieję, że zamówiliśta kateryng, bo chyba nie zamierzata podawać tych swoich wiejskich wyrobów? -* zaczęła komentować wredna baba po tym jak poznała cenę.

Balbinie aż się w środku zagotowało. Od samego rana wysłuchiwała wyłącznie upokorzeń i obraz, ale miarka się już przebrała. Wiejska gospodyni nie wytrzymała tego wszystkiego i bez zapowiedzi złapała za kudły znienawidzonej sąsiadki, pochyliła ją do przodu silnym pociągnięciem i zaczęła mocarnie okładać pięścią po nerach i głowie doskonale wyćwiczonym ruchem ubijania schabowego. Mąż ofiary, wbrew pozorom zniewieściały pantoflarz, nie wiedząc co poczynić, zaczął tłuc Balbinę parasolką. Aldona także się dołączyła kopiąc wredną sąsiadkę po kostkach. Na dole rozpoczął się jazgot i przerażenie, przynajmniej pozorne, bo jeszcze zanim wszystko się skończyło, powstało sporo plot. Aby to szybko zakończyć natychmiast rzuciłeś się wraz z kowalem do rozdzielenia walczących. Ty odciągnąłeś Balbinę, Kowal sąsiadkę z mężem, jednak za bardzo się zamachnął i zrzucił ją ze schodów. Na szczęście tylko się poobijała i śmiertelnie przestraszona wbiegła do kościoła zająć swoje ulubione miejsce na balkonie, gdzie wszystkich dobrze widać. Procesja ruszyła dalej, jednak zanim udało się wspiąć kolejnej parze, z czeluści kościoła wynurzył się brzuch, a za nim jego właściciel. To ks. Wianej.

*Blypevjefs=gfjdsfvssfsjdf KURWA! Właaazić do śrooodka! Na co kurwa czekacie! -* wykrzyczał tubalnym głosem.

Nikt nie śmiał protestować, przerwano procesję i wszyscy tłumnie ruszyli do środka. Balbina stała w amoku po tym wszystkim, po obdarciu z oczekiwań i marzeń. I właśnie wtedy nadjechali państwo młodzi. Siedzieli na ogrodowej ławce przymocowanej do starej zardzewiałej bietki służącej głównie do przewozu bydła i świń, ale także podczas wykopków do przewożenia kartofli czy kompostownika do użyźnienia gleby. Luksusową karocę ciągnęły dwie podstarzałe chabety odciągnięte od pługa, którymi powoził Stańczyk. Kiedy zajechali na podwórze kościoła i gwałtownie zahamowali, od ławki oderwała się noga i panna młoda, cała w bieli, runęła na podłogę umazaną folwarcznymi ekskrementami. Jednak szybko wstała i się otrzepała. Ruszyli do kościoła przystąpić do ceremonii, a Stańczyk został naprawić ławkę i nadmuchać kilka balonów oraz przyczepić kilka puszek do bietki, jak na ślubny powóz przystało. Przed wejściem przekonany byłeś, że usłyszałeś jakiś złowieszczy śmiech dobiegający z pobliskiego lasu. *Niemożliwe -* pomyślałeś sobie i wszedłeś do środka.

Kiedy znalazłeś się w środku kościoła, doznałeś szoku, spodziewałeś się obskurnego drewnianego próchnialstwa rozpadającego się pod własnym ciężarem, lecz w środku ze ścian kapało wręcz złotem, okna ozdabiały iście mitrzowskie witraże, ławki wysłane były atłasami i jedwabiem, a dywany niewątpliwie perskie. Kler bez wątpienia nie oszczędzał na ozdobach. Zająłeś ostatnie wolne miejsce w samym środku kościoła, mając dobry widok na wydarzenia tak dziejące się z przodu jak i z tyłu budynku. Było to dobre miejsce, choć ławki były poustawiane za blisko siebie, przez co uciskały ci brzuch. Pietrek i Jędrek Dolni siedzieli jak podczas zjazdu na cebuli w aquaparku, mając kolana pod brodami. W pierwszych rzędach zasiadły rodziny młodych, ale też jakimś cudem znalazła się tam Laputa Siemaszko oraz damy na salonach Sosnowskie.

Wianej dał sygnał do rozpoczęcia ceremonii. Do tego celu wynajęto, za namową Olgi Dzieciuch i Płaskiego Mózgu, utalentowaną i niezwykle profesjonalną artystkę Kaję Rataj, mistrzynię wokalu i gitary, finalistkę Mam Talent, która miała zagrać marsz weselny, ale nie mogła się go nauczyć, więc zagrała co innego. Ruszył pochód młodych do ołtarza.

Pierwszy ruszył Kajetan Glantzlich u boku z Heinzem, który uroczyście maszerował w swoim mundurze i podśpiewywał głośno pieśni bojowe, tworząc potworny dysonans z Kają Rataj. Osoby, dla których nie starczyło miejsca i stały w przejściu, blokując drogę, zwyczajnie kopał nie wypadając z rytmu. W końcu dotarli do ołtarza. Kajetan bez wątpienia nie potrzebował żadnej pomocy ze strony oświetlenia, gdyż sam skupiał całą uwagę na sobie swoją świecącą glancą. Następnie ruszyła Pstrokata Pinda uczepiona ramienia Stańczyka, bijąc pstrokatym blaskiem i brokatem jeszcze mocniej niż łeb lubego, stwierdziłeś, że stanowili wyjątkowo dobraną parę. Balbina poryczała się rzewnymi łzami wzruszenia, Sosnowskie biły oklaski i huczały, nieźle się przy tym uginając, jak małpy wypuszczone do lasu. Kiedy w końcu oboje znaleźli się przy ołtarzu, Laputa wstała z miejsca, podeszła do Kaji Rataj, wyrwała jej z łap gitarę i roztrzaskała o posadzkę, a potem dle pewności zdzieliła nią też przez łeb Kaję, nie mogąc już więcej słuchać tego okropnego brzdękania i piania jak zarzynanej kury. Wszyscy goście odetchnęli z ulgą.

*Blypevjefs=gfjdsfvssfsjdf zebraliśmy się tutaj, aby połączyć tę dziewkę z tym niemcem węzłem małżeńskim -* zaczął Wianej - *Czy jest ktoś przeciwny temu aktowi? Jeśli tak to niech wstanie, albo się kurwa zamknie na wieki BLYHYRUGG!*

Ku zaskoczeniu wszystkich z miejsca zerwała się cała blada i zlana potem Ta Druga Paulina, wskazując palcem na poddasze. *Demon -* wydarła się przerażona. I wtedy spostrzegłeś tam Miśkę, uczepioną belki stropowej i łypiącą na wszystkich podłym wzrokiem. Ta Druga Paulina natychmiast wyciągnęła z torebki wiertło diamentowe typu ostry walec 14 i założyła na turbinę, znając trick z niedokładnym zamocowaniem, tak że kiedy odpaliła stomatologiczną końcówkę, ta wystrzeliła wiertło w stronę Miśki i raniła ją w łopatkę. Dziwoląg z jazgotem uciekł z kościoła, a Paulina straciła przytomność po tak przerażających przeżyciach. Nie przejmując się tym, kontynuowano ceremonię. Wianej nakazał powtarzać Pstrokatej Pindzie słowa.

*Czy wyjdziesz za mnie, czystą niewiastę, w zdrowiu i chorobie, dopóki śmierć nas nie rozłączy?*

*Wyleziesz taś za mnie, niepokalaną dziewkę, w ikrze i niedołęstwie, dopóki nie pagibniem?*

*Jawohl! -* zgodził się Kajetan. On także musiał wyklepać podobną formułkę.

*A jakże! -* zgodziła się Pinda i Wianej ogłosił, że oficjalnie zostali małżeństwem.

Przystąpili do pocałunku, z racji pokraczności Kajetana, ten zrobił rybi dziób i cmokając zassał się w usta małżonki. Balbina wpadła w histerię i krokodylimi łzami zmyła cały makijaż. Sosnowskie nie wytrzymały napięcia i zaczęły skakać wokół całującej się pary, naskakując na nowożeńców, hucząc jeszcza bardziej i szarpiąc się za włosy. Olga nie wiedząc co się dzieje ze względu na nieobycie także ruszyła się przyłączyć do małpich harców, jednak Pietrek nie mógł wygrzebać się z zesztywniałej pozycji i zanim mu się udało, było już po fakcie. Laputa zanim do tego doszło opuściła już przybytek, kierując się na salę weselną, wiedząc, że potem będzie to wyjątkowo upierdliwa czynność, gdyż drogi, zgodnie z wiejskim zwyczajem, zostaną zagrodzone przez pazernych wieśniaków robiących Bramki (no i oczywiście nie miała zamiaru uczestniczyć w tej jarmarcznej histerii). Irka przebudziły te okropne wrzaski, a kiedy się zaczęły, Pin Da się przeraziła, rozwalając mahjonga po całym rzędzie.

Kiedy już się wycałowali, Wianej przystąpił do udzielenia komunii. Ucieszyłeś się, że w końcu będziesz mógł coś przekąsić, jednak na oczach wszystkich tłusty ksiądz obżarł wszystkie opłatki, a wiernym rozkazał pić wino, na co uradowała się Pigwa i pierwsza stanęła w kolejce. Następnie rozpoczęto kolejną tradycję - deptanie kielichów. Jednak Glantzlichom wydało się nudne zwyczajne deptanie i stwierdzili, że odwołają się do niemieckich korzeni footballowych i będą kopać kielichy w ścianę. Skończyło się na tym, że Balbina miała okruchy szkła w oczach i nie mogła opanować łzawienia do końca tygodnia. Wszyscy skierowali się na podwórze. Para zgodnie ze zwyczajem zaprosiła Wianeja na wiejskie weselisko i zasiedli w luksusowej karocy z bietki. Zrobili kilka zdjęć i ruszyli w drogę na zabawę, brzęcząc puszkami po piwie przyczepionymi przez Stańczyka, po drodze musząc jeszcze pokonać Bramki, a goście podążyli za nimi.

Wielkie Wiejskie Wesele