Sulon

**Sulon** – jedno z bóstw Herbii. Syn Stwórcy, brat Turoniona i Drwimira. Jego domenami są wiatr, przyroda, mądrość, wróżby. Jest stwórcą rasy elfów.

## Sulon a elfy

Sulon stworzył elfy w samych początkach świata.

Wedle jednej z legend uczynił to wspólnie z Osurelą, zrzucając liście dębu na jej dłonie. Wedle wersji zyskującej od lat osiemdziesiątych popularność na Archipelagu, bezpośrednimi przodkiniami elfów, stworzonymi właśnie przez Sulona i Osurelę (lub Sulona i Krinn), są zamieszkujące herbiańskie morza syreny.

Najwcześniejszymi ulubieńcami pana wiatru były Elfy Wysokie, jednak odwrócił się od nich tak dawno, że nikt już nie pamięta, czy ich utrata dominacji w świecie była tego powodem, czy raczej skutkiem. O ile w zamierzchłej przeszłości Wysokie Elfy chowały swoich zmarłych zakonserwowanych w tak zwanej *żywicy,* licząc na przywrócenie do życia, o tyle po utracie łaski zaniechały tego zwyczaju, skłaniając się ku przemianie ich w wieczne diamenty, wprawiane w rodowe kolie o funkcji drzew genealogicznych.

Jako drugie stały się faworytami boga wiatru Elfy Leśne. Mieszkańcy Fenistei cieszyli się łaską swojego pana aż do jesieni 83 roku III ery, kiedy to miała miejsce poprzedzona koszmarnymi snami wszystkich nosicieli elfiej krwi Noc Spadających Gwiazd. Przyczyną gniewu Sulona był fakt, iż jego dzieci straciły szacunek do natury i pozwoliły na karczowanie pradawnej puszczy. Większość Leśnych Elfów wówczas zginęła w straszliwej katastrofie, która zniszczyła doszczętnie całe ich państwo. Części udało się uciec, jednak los uchodźców we wrogim Keronie nie był znacznie lepszy od śmierci. Garstka ocalałych rok po tragedii zebrała się nad Jeziorem Gwiazd i wyruszyła na poszukiwanie nowej ojczyzny na wschodnich morzach pod wodzą Trójki. Nienawiść Sulona prześladowała i prześladuje jego wyklęte dzieci do dzisiaj: sama przyroda, dawniej przyjazna, zdaje się ich nienawidzić i utrudniać im życie. Fenistejską puszczę zamieszkały natomiast tajemnicze istoty zwane *Gwiazdami,* które niektórzy uznają za nową rasę sulońskich dzieci.

Po rozczarowaniu postawą Leśnych Elfów pozostała Sulonowi jeszcze jedna grupa: Elfy Wschodnie. Mieszkańcy Archipelagu w trakcie fenistejskiej Nocy Spadających Gwiazd otrzymali znak łaski: wielkie drzewo na jednej z wysepek urosło tak gwałtownie, że rozsadziło sulońską świątynię, wkrótce stając się (wraz z samą Wyspą Drzewa) ważnym miejscem pielgrzymek i centrum ożywionego kultu. Od tego czasu Elfy Wschodu cieszą się rosnącym powodzeniem, sprzyja im wiatr, sprzyja natura i prawdopodobnie trwa właśnie ich Złota Era.

O stosunku Sulona do Mrocznych Elfów nic powszechnie nie wiadomo, ponieważ one same też są dla większości Herbian zagadką.

## Znaczenie kultu w świecie

Kult **Sulona**
 i jego dzieci jest znacznie bardziej rozproszony i znacznie mniej jednorodny,
niźli południowy kult Drwimira. Choć wszyscy wiedzą, że
najpowszechniejszy jest w Królestwie Keronu, na Archipelagu i że sięga
też na północ – do Turonu – to szybko zauważyć można, że nie czczą wszystkich dzieci Sulona ani nawet jego samego,
lecz jedynie jego dzieci – Sakira lub Tenatira.

Podobnie dzieje się wszędzie –
Sulon spychany jest na drugi plan, a poczesne miejsce u wyznawców
zajmują Patroni. Każdy ma swojego, który czuwa nad jego profesją.
Pierwszy wyjątek, to marynarze, zwłaszcza pochodzący z północy – ci
wciąż oddają hołd odwiecznemu bogu wiatrów; drugim wyjątkiem jest (a raczej była do 83 roku)
Fenistea. Na terenie Fenistei nie istniały zbyt liczne świątynie – świętymi
miejscami były stare drzewa i niektóre pagórki. Najważniejszym z nich byłt
 prastary dąb rosnący niemal w centrum puszczy, podobno od początku
Herbii, a z którego liści miała wedle mitu powstać elfia rasa. Było to centrum
kultu Osureli i Sulona zarazem.

Nie
 należy jednak twierdzić, że powszechność Patronów oznacza całkowite
zapomnienie Sulona. Pamięć o tym bogu ciągle pojawia się w kulturze i
żadne ważne wydarzenie nie może obejść się bez krótkiego hołdu oddanego
Sulonowi w Świętym Gaju, który posiada każde miasto i niektórzy feudalni
 panowie. Na środku takiego gaju – który czasem jest jedynie
symbolicznym wzgórzem – stoi najczęściej marmurowy posąg Sulona, przed
którym składa się dary i celebruje obrządki.

Sulońscy kapłani zapoczątkowali filozofię Wędrowców Ścieżki.

## Sulońscy druidzi z Fenistei

Druidzi - hermetyczna i bardzo
wpływowa w Fenistei grupa kapłanów, która sprawowała opiekę nad miejscami kultu.
 Odprawiali rytualne obrzędy mające ścisły związek z naturą i składali
ofiary. Często byli nieprzychylni wobec ludzi, jako siewców cywilizacji i
wrogów natury. Powszechnie wiadomo, że podczas Krwawej Wojny na przełomie
 X i XI w. II Ery na ołtarzach Loliusza palono ludzi żywcem. Niektórzy
twierdzą, że elficcy kapłani robili to aż do końca istnienia ich państwa.

## Dzieci Sulona

* Osurela – patronka miłości, urody, małżeństwa, sztuki i artystów - wszystkiego, co dobre i piękne (odwieczna przeciwniczka Krinn, córki Drwimira).

* Kariila – patronka macierzyństwa i plonów, opiekunka głodujących, pani obfitości.
* Sakir – patron wojny; Zakon Sakira stanowi ważną siłę w Keronie, zajmuje się tępieniem demonów, nieumarłych, domorosłych czarowników, chętnie rozpala stosy.

* Ukir – patron strzelców, łuczników i myśliwych.
* Loliusz – pan lasów.
* Tenatir – patron kupców i handlu.