Pogranicze

\*\*\*\*\*

### Zdrada Północny i Upadek Pogranicza (2123KY)

W nocy 9 Brauzeit 2123 KY, na zamku Falkenberg doszło do zamachu. Korzystając z pomniejszonej liczebności garnizonu i wewnętrznej zdrady zamachowcy prowadzeni przez Uśmiechniętego Rycerza, wycieli w pień garnizon i nieomal wszystkich mieszkańców zamku, łącznie z baronem Dietrichem von Falkenhaynem i jego potomkami poza bękarcim synem: Oliwierem który umknął rzezi i zbierając po drodze niedobitków, wyruszył do Sylvanii w celu odnalezienia swojego wuja Lothara.

Można swobodnie przyjąć że zbrodnia miała swój początek w Talabeclandzie, który niecały dzień po incydencie, nim ktokolwiek zdążył ochłonąć, wysłał desant na drugą stronę Talabecu tłumacząc to koniecznością zażegnania prowokacji i zapanowaniem nad wybuchem chaosu w prowincji. Przygraniczne odziały Falkenhaynów stawiały opór przez 3 dni, ale kiedy dotarło do nich że tym razem posiłki z Falkenbergu nie przybędą, poszczególne chorągwie zakopały sztandary i albo uciekły w las by dalej nękać najeźdźców, albo złożyły broń i w zamian za obietnicę powrotu do swych rodzin.

Czwartego dnia odziały Talabeclandu dotarły pod Ahlenhof. Miasto było przygotowane do obrony, ale na wieść że baron nie żyje, a Middenheim nie będzie ich bronić, rada miasta zdecydowała otworzyć bramy. Var Ulryk Pogranicza zdecydował się pozostać na miejscu, by wspierać wiernych w nadchodzących czasach. Miasto zostało obsadzone garnizonem, a Ottiliańscy żołnierze ruszyli dalej, przed zmrokiem wkraczając do zmasakrowanego Falkenbergu i po raz pierwszy w historii zatykając Talabeclandzkie flagi na blankach zamku. Szczególnym despektem był fakt, że obok Talabeclandzkich barw zawisło też godło von Herderów, z którymi Falkenhaynów od kilku wieków łączyła rodowa wróżda i przelana krew. Kiedy Wilmar von Herder ucztował spijając najlepsze wina z piwniczki Dietricha, prowadzona przez niego ekspedycja rozpełzła się zabezpieczyć resztę prowincji.

\*\*\*\*

Wilibald von Herder siedział w osobistych komnatach barona Dietricha, grzejąc obolałe ciało przed kominkiem. W tak wietrzne dni jak ten, stare rany bolały szczególnie mocno, Wilibald właściwie nigdy nie miał zamiłowania do żołnierki, a bolesne rany odniesione podczas bitwy pięciu armii, sprawiły że szczerze znienawidził wojaczkę i rzadko wypuszczał się z zamku. Okazji osobistego wkroczenia na Falkenberg, nie mógł jednak przegapić.

Wzrok Wilibalda skierował się na portret Dietrich wraz z najbliższą rodziną i Wilibald zasalutował mu pucharem z ironicznym uśmiechem. Z rozmysłem nie zdjął na razie żadnego z licznych bohomazów przedstawiających obecnych Falkenhaynów i ich protoplastów, chciał żeby patrzyli na chwilę jego tryumfu.

Cienie nagle zamigotały i wydłużyły się dziwnie, baron odwrócił się w kierunku kominka. Olbrzymi łeb czarnego wilkora wiszący nad paleniskiem sprawiał wrażenie jakby wpatrywał się we wbitego w fotel von Herdera. Bestia została upolowana jeszcze przez ojca barona Arnulfa i rok jej zabicia był wyjątkowo pomyślny w historii Pogranicza.

Wilibald von Herder odegnał nieprzyjemne odczucie, które nagle pojawiło się ni stąd, ni zowąd i zanotowawszy w myślach by kazać służbie zdjąć to paskudztwo, udał się na spoczynek.

\*\*\*\*\*

Szóstego dnia odziały Rady Regencyjnej dotarły pod Schoppendorf, który zdecydował się stawić opór. Mieszczanie cztery dni stawiali opór najeźdźcom, do momentu aż dowódca jednej z bram nie postanowił kupić sobie bezpieczeństwa zdradą. Odziały Talabeclandu wdarły się do miasta dokonując znacznej grabieży, a następnie dowództwo rozkazało ściąć całą radę miejską na miejskim rynku, Wydarzenia te zostały nazwane **Krwawą Niedzielą**.

Von Kolbergowie i von Tarwitzowie na wieść o tym co się dzieje porzucili swoje zamki (von Tarwitzowie uprzedni podpalając twierdzę) i pakując wszystko co cenne uciekli wraz z rodzinami do Eldgasen. Von Kerstingowie albo nie dowierzając wieściom, albo z wrodzonej upartości postanowili bronić twierdzy, uprzednio odsyłając kobiety i dzieci. Oblężenie trwało prawie dwa tygodnie, a obrońcy konsekwentnie odrzucali kolejne propozycje poddania, walcząc do ostatniego żołnierza.

Po zdobyciu zamku, Talabecland mógł mówić o prawie pełnej kontroli nad pograniczem; jakikolwiek opór w pozostałych wsiach i osadach, kończył się surowymi represjami. Ponadto uspokojone łatwym zwycięstwem dowództwo szybko pozwoliło na rozluźnienie dyscypliny, co znacznie nasiliło plagę gwałtów, rabunków i wymuszeń, tak typowych dla rozhulanego żołdactwa. Okrucieństwa Talabeclandzkich regimentów rychło doprowadziły do powstania partyzantki, której sprzyjało gęste zalesienie.

\*\*\*

Kapitan Birger pogładził sumiasty jak u suma wąs, rozejrzał się po niewielkiej osadzie drwali, następnie po swoich ludziach i przemówił z wysokości konia.

-No dobra ludzie, na pewno nie ukrywacie tutaj żadnych partyzantów albo uciekinierów z wojska? Wiecie jak baron von Herder każe za nielojalność. - Birger zauważył że mężczyzn było niewielu - Pewnie poszli strzelać naszym w plecy do lasu - sarknął w myślach.

-Aye, tak jak mówiłem. Żadnych par-te-zatów - brodaty drwal o posturze dębu splunął na ziemię patrząc się na niego ponuro. Obok niego stało może trzech podobnych posturą mężczyzn, ale tylko ten jeden zdradzał autorytet przywódcy. Za nimi tłoczyła się gromadka kobiet i podrostków.

Zza pleców Birgera wysunął się obdartus śmierdzący gorzałką i bełkocząc wskazał na składzik - Kłamią Wielmożny Panie, sam żem widział jak ukrywali chłopaka pod podłogą składu.

Drwal splunął mu pod nogi. Niecałe dwa dni temu pobił pijaczka za próbę kradzieży żyta z magazynu - Masz czelność znowu tu przyłazić złodzieju? Za słabo dostałeś ostatnio? - Zbliżył się demonstrując wielkie pieści. Obdartus czmychnął za konia Birgera.

-Powoli, powoli. Rozumiesz, musimy zbadać każde zgłoszenie. Pozwolisz więc że sami sprawdzimy- Birger nie czekając na potwierdzenie, z uśmieszkiem wysłał pół tuzina ludzi żeby sprawdzili szopę. Krótko potem z budynku rozległy się krzyki, szczęk żelaza, a po kilku minutach ze składu drewna wyszła szóstka jego ludzi niosąc ciało chłopaka w poplamionym krwią czerwono-czarnym mundurze. Jeden z Talabeclandczyków trzymał się za płytką ranę na ramieniu.

Kapitan Birger spojrzał się po stężałych twarzach drwali i wydał rozkaz, nagle tuzin oszczepów wycelowano w osadników, których zepchnięto pod ścianę szopy. Konni kusznicy zaczęli kręcić korbami. Widocznie zadowolony Birger podniósł dłoń - Mieliście okazje zostać porządnymi poddanymi, psy! Baron nie potrzebuje kłamliwych ukrykańskich kundli na swoich ziemiach! - wykrzyknął kapitan.

- To nie są wasze ziemie bydlaki!!- Drwal widząc na co się szykuje z rykiem rzucił się przed szereg, wyrwał włócznię z rąk jednego z żołnierzy i tylko wystrzelonym bełtom można było zawdzięczać, że stracił równowagę i trafił żołnierza w udo zamiast w brzuch. Zaraz po tym rannego drwala rychło osaczono i przebito włóczniami. Birger wydał komendę i kusze znowu wycelowano w cywilów. Kobiety zaczęły krzyczeć i wzywać ratunku, Bogów i mężów. Dzieci płakały. Mężowie rzucali wyzwiskami i próbowali osłaniać kobiety i dzieci. Kusznicy kręcili korbami, strzelali, kręcili, strzelali, aż pod murem znalazła się zbitka ciał. Wtedy do akcji wkroczyli oszczepnicy dorzynając rannych.

Po dokonaniu masakry Kapitan Birger rozkazał odciąć głowy drwala i żołnierza Falkenhaynów, po namyśle decydując się na jeszcze kilka głów co groźniej wyglądających osadników. W końcu baron płacił od łba partyzanta, a jego ludzie po dzisiejszej akcji zasłużyli na kolejkę.

-Spalcie te budy! Nie będziemy ich potrzebować - kapitan wydał rozkaz i kilku żołnierzy podłożyło ogień pod budynki.

Nagle przypomniawszy sobie o czymś, od niechcenia rzucił kilka srebrników obdartusowi, którego twarz w międzyczasie zrobiła się szara z przerażenia - Baron docenia twoją pomoc łachmyto. - rzekł Birger gładząc z satysfakcją sumiasty wąs i patrząc na ogień powoli ogarniający zabudowania.

-Do następnej wioski!- Birger ryknął na swoich ludzi, którzy spięli konie. Wkrótce krajobraz pokrył dym z palonych chat

\*\*\*\*\*

Mało zaludnione i w dużym stopniu pokryte przez Drakwald obszary rządzone przez von Dohnów nie stanowiły łakomego kąska dla Rady Regencyjnej, a ich zdobywanie mogło przynieść znaczne straty, toteż zdecydowano się odłożyć temat na przyszłość, zadowalając się uzyskaniem mętnej deklaracji nieszkodzenia i współpracy ze strony seniora rodu von Dohnów. Do Eldgasen zaczął rychło napływać strumyczek uciekinierów, którzy woleli zaryzykować ucieczkę, niż życie pod butem Ottilian.

Niedługo po zajęciu prowincji, Pogranicze zostało uznane za tereny sporne i ziemie niczyje, stanowiąc barierę między terenami obu frakcji, ale w praktyce okupowane przez Talabecland. Plotki o ocalałych Falkenhaynach są dementowane.

I tak właśnie, obszar który przez kilkaset lat opierał się Talabeclandzkim inwazjom, zwierzoludziom i nieumarłym, wiernie stojąc w przy książętach Middenlandu został sprzedany , zdradzony i zajęty w niecałe trzy tygodnie,

### Okupacja Talabeclandu (2123 KY-???)

Trzy miesiące po inwazji, z Talabheim przybyły posiłki: stołeczny regiment z Taalbastionu wraz z Chorągwią Byczej Gwardii. Oficerowie Talabheim przejęli kontrolę nad żołnierzami garnizonowymi i przeprowadzili niemal dziesiątkowanie pośród wojskowych, prowadząc w mieścinach publiczne niby-sądy, w których skazali na śmierć przez powieszenie niemal co drugiego oficera dowodzącego i co trzeciego podoficera von Herdera.

Wyroki wykonano nad Talabekiem na starych drzewach zwieszających się nad rzeką, jak również w największych miastach prowincji.

\*\*\*\*

Czy ktoś ma jakieś ostatnie słowa? - powiedział obojętnie Anders von Auerhart, z racji szlachetnych rysów twarzy i bystrego wzroku który zawsze znajdował obijających się żołdaków, zwany Sokołem. Obojętność wynikała z faktu że była to już siódma publiczna egzekucja jaką prowadził w tym tygodniu, a był dopiero Bezahltag. Anders robił to próbując uspokoić nastroje w prowincji, które wrzały jak kocioł zupy; ledwie dziś rano doniesiono mu raport a martwym mytniku, którego znaleziono na jednym z drzew u skraju Grenzenwaldu, a patrol który ochraniał drogi w okolicach Bad Hohne od dwóch dni nie dawał znaku życia. Anders obawiał się najgorszego.

- Niech piekło pochłonie tego durnego Von Herdera - skrzywił się w myślach von Auerhart - Jak trudne może być upilnowanie własnych żołnierzy? Co im na łby padło, żeby tak traktować naszych przyszłych poddanych? - Anders pochodził z Południowego Talabeclandu i nie wyznawał się za bardzo na stosunkach panujących wzdłuż Talabecu. Dla niego zresztą nie miały znaczenia, miał jedno zadanie: zaprowadzić stabilność i powoli wprowadzać Pogranicze w obręb Ottilańskiego Imperium, którego zgromadzeni tu ludzie już byli obywatelami, nawet jeśli nie zdawali sobie z tego jeszcze sprawy.

Jeden z żołnierzy, z dystynkcjami kapitana i długimi jak u suma wąsiskami ryknął - Skurwysyny!!! Wykonywaliśmy rozkazy barona jak dobrzy żołnierze!! Za co nas wieszacie?!! Za kilka martwych ulrykańskich kundli?!! Zrobiliśmy wam tylko przysł - Anders osobiście wykopał stołek spod nóg krzykacza, nie bez satysfakcji. Był imperialnym oficerem i swoje dystynkcje nosił z honorem, podobne kanalie budziły w nim wyjątkowe obrzydzenie.

-Niech się stanie sprawiedliwość! - wykrzyknął von Auerhart strając się nadać głosowi emfazę, po czym dał znak ręką. Ośmiu pozostałym żołnierzom w barwach von Herderów wykopano stołki spod nóg. Anders spojrzał na ponury tłum mieszkańców Ahlenhofu, niektórzy pokiwali głowami, ale większość w milczeniu patrzyła się na dyndających wisielców. Po dłuższej chwili tłum zaczął się rozchodzić.

-Panowie, to by było na tyle, dziękuję za wasz czas. - von Auerhart skinął głową stojącym po jego prawicy Ver Ulrykowi oraz burmistrzowi Ahlenhofu.

Blady burmistrz Kettler wydukał jakieś zdawkowe uprzejmości, po czym szybko oddalił się do swojej rezydencji; Anders sięgnął pamięcią: od ich pierwszego spotkania burmistrz kulił się w sobie, ewidentnie bojąc się nie tylko o swoją pozycję, ale i życie. W końcu każdy już słyszał o tym co stało się z radą miejską Schoppendorfu - von Auerhart jeszcze raz przeklął w myślach bezmyślność von Herdera.

Ver Ulryk Pogranicza Leif Hallstad skinął mu zdawkowo głową i na moment ich spojrzenia spotkały się. W stalowoszarych oczach ulrykanina płonęła bezbrzeżna i niczym nie zmącona nienawiść. Gdy Leif odwrócił się i odszedł do świątyni, Anders pozwolił sobie na wzdrygnięcie. Dzięki niech będą Rhyi że na razie trzyma uszy po sobie- pomyślał żołnierz.

Jego adiutant stojący z tyłu wręczył mu najświeższy raport, dotyczący zaginionego patrolu. Po wyrazie twarzy adiutanta, von Auerhart już widział że jego treść nie przyniesienie mu dobrych wieści.

-Długo, oj długo zajmie nam zrobienie z tych ziem spokojnej Talabeclandzkiej prowincji - westchnął Anders spoglądając na pustoszejący rynek i ruszył w kierunku dalszych obowiązków.

\*\*\*\*\*

Na Falkenberg wkroczyła Bycza Gwardia i miejscowi twierdzą, że nad bastionem nie powiewa żaden sztandar, zaś Von Herder był widziany w powozie kierującym się do Talabheim, ale drwale twierdzą że widzieli jak kopał swój własny grób na skraju Drakwaldu.

\*\*\*\*\*\*

Generał Anders Auerhart patrzył z rezygnacją na sztandary powiewające nad właśnie otwieraną bramę Falkenbergu. Najbardziej rzucały się w oczy te obarczone herbem von Herderów, trzema czerwonymi rybami nad srebrną wodą Talabecu, ale sporo było też flag samego Talabeclandu, gdzieniegdzie można było też zauważyć herby klientów Herderów: Dzika Borschnitzów, Czaplę Rosenbergów, czy oracza von Lindenbergów.

Tyle przykazów ustnych o konieczności działania z rozwagą, nieafiszowania się, a ten dureń obwieszcza całemu Imperium, że nie tylko jesteśmy sprawcami całego tego nieszczęsnego bałaganu, ale jeszcze jesteśmy z niego dumni - Anders jęknął w duchu - Dodatkowo te raporty... jeśli choćby połowa z nich jest prawdą to na Pograniczu nie ma już wojska, tylko bandy żołdaków nad którymi nikt nie sprawuje żadnej kontroli- Auerhart ścisnął usta co jego adiutant, Franz Gwisdendorf nauczył się już rozpoznawać jako zwiastun nadchodzących konsekwencji. Z oblicza generała skierowanego na herb von Herdera, Franz był w stanie przewidzieć w kogo konsekwencje najprawdopodobniej zostaną skierowane.

Wjechawszy na dziedziniec wraz z eskortą Byczej Gwardii, Anders nie zaszczycił salutujących żołnierzy nawet spojrzeniem, zbył szambelana zapraszającego go najpierw na spoczynek oraz kolację i mimo że rzyć bolała go od całodniowej jazdy konnej, to nie zatrzymując się nawet by rzucić okiem na pokaźny szpaler obrazów zgromadzonych przez poprzednich właścicieli zamku ruszył do komnat okupywanych przez von Herdera. Generał z każdym przebytym stopniem wydawał się robić bardziej zły. Tuż za nim jak cienie maszerowali milczący Byczy Gwardziści stukając trzonkami halabard o kamienne posadzki zamku.

Jeden z nich Konrad Scheltz, był tuż za Auerhartem, kiedy ten otworzył szeroko drzwi do byłych komnat barona Dietricha. Dzięki czemu Konrad miał sposobność zobaczyć przez otwory maski całe spektrum emocji, które przeszło przez twarz barona Wilibalda von Herdera: najpierw irytację, że ktoś w taki bezczelny sposób wchodzi mu do komnat, następnie wystudiowany uśmiech, kiedy pojął że to oczekiwany wysłannik Taalbastionu, a na końcu sposób w jaki uśmiech ten stężał na twarzy, kiedy baron zobaczył wyraz twarzy generała Auerharta.

Nim Wilibald zdążył cokolwiek wydukać, Anders Auerhart zatrzasnął z hukiem drzwi.

Nieco przeciwnie do swojej zwyczajowej dyskrecji, gwardzista stanął na warcie, starając się wyłapać choć pojedyncze wrzaski dobiegające zza ciężkich, dębowych drzwi:

-DUREŃ..SAKRAME..IMBE...RADA...ROZKA...A...TY...CO...MA...?!!

-... - to Wilibald musiał wydukać swoją odpowiedź.

-TO?!!...TAAL...RYIA....ZRUI- głosy oddaliły się bardziej od drzwi niknąc niemal zupełnie.

Po jakiejś chwili nastała cisza i drzwi się uchyliły: stał w nich bardzo czerwony na twarzy generał Auerhart.

-Baron wyjeżdża. Rada regencyjna chce mu pogratulować \*doskonale\* wykonanego zadania i absolutnie konieczne jest jego osobiste stawienie się na Taalbastionie w celu zaraportowania sukcesów - rzekł Anders z bardzo złowróżbnym wyrazem twarzy.

-Odprowadźcie go do powozu panowie, przed baronem długa droga i im szybciej wyruszy tym lepiej- wskazał na resztę strażników.

Wilibald von Herder, śmiertelnie blady na twarzy otworzył usta.

-Chciałbyś coś powiedzieć baronie? Nie? Tak myślałem - Anders szybko przerwał jakąkolwiek formę oporu na jaką von Herder byłby w stanie się zdobyć.

Bycza Gwardia wkroczyła do komnaty i stanowczo, acz w miarę delikatnie podniosła Wilibalda z fotela i poczęła odprowadzać go schodami w dół.

Generał Anders Auerhart spojrzał się na olbrzymi łeb wilkora wiszący nad kominkiem i odpędzając nieprzyjemne i dziwnie niespodziewane uczucie, ruszył za gwardią dopilnować rozkazu.

\*\*\*\*\*

Po wstępnej czystce i okresie chaosu, wraz z ciężką północną zimą przyszło odrobinę spokoju. Naturalnie o ile można mówić o spokoju, w przypadku ciężkiego wojskowego reżimu.

## Topografia

Życie ludności Pogranicza wyznaczają rzeki i lasy. Największą rzeką jest Talabec, który nie tylko broni przed południowymi sąsiadami, ale także karmi tutejszą ludność, zapewniając stabilne dochody i wyżywienie wielu rodzinom rybaków i poławiaczy. Na zachodzie płynie odnoga Talabecu: rzeka Delb, która uchodzi do Delberz, a na wschodzie Drakwasser, płynąca dalej aż do Hochlandu. Południową granicę baronii wyznacza rzeka Talb, kończąca swój bieg przy Grimminhagen. Rzeki nanoszą żyzne mady, idealne gleby pod uprawę, toteż niemal cała produkcja rolna baronii, znajduje się w ich niedalekiej okolicy.

Krajobraz jest w przewarzającej większości pokryty gęstymi lasami, które niestrudzenie karczują lokalni drwale. W obszar baronii wchodzi południowy skraj lasu Drakwald, mrocznego miejsca pełnego zwierzoludzi i innego plugastwa. Pokryty starymi ponurymi sosnami i olchami las, niechętnie poddaje się wpływom człowieka, powoli jednak, rok w rok, dekada w dekadę, rozmiar puszczy Drakwaldzkiej stopniowo się zmniejsza.

W środkowo-wschodniej części prowincji, znajduje się Grenzenwald (las graniczny), w którym dominują drzewa liściaste, dociera więcej słońca i częściej można spotkać bandytę czy kłusownika, niż złowrogiego bestigora lub mutanta. Grenzenwald jest miejscem gdzie władcy Falkenbergu chętnie wybierają się na polowania, żyje w nim duża populacja wilków na cześć których ulrykańscy kapłani zbudowali na jego skraju kapliczkę.

W górzysty teren pomiędzy Holdorfem i Ahlenhofem, tam też wprasowany został w górę zamek Falkenberg, największa twierdza graniczna Middenlandu. Obszar zamku otoczony jest dziką przyrodą, a świeże górskie powietrze znacząco odbiega od leśnych zapachów reszty baronii.

Blisko Holtdorfu znajdują się liczne złoża żelaza i miedzi (dla której póki co nie znaleziono dobrego zastowania), odkryte w 1893 IC. Niegdyś znajdowała się tam również kopalnia srebra, jednak złoże uległo wyczerpaniu. Na tych terenach w miejsce wykarczowanych lasów pojawiły się wrzosowiska.

## Ludność

Ludzie Pogranicza przywykli do zagrożeń: Talabeclandzkie rajdy, zwierzoludzie w lasach, czy surowe zimy. Nic dziwnego że mieszkańcy Pogranicza stanowią mieszaninę twardych i nieskorych do kompromisu ludzi, znakomity materiał na żołnierzy. Dla zazwyczaj ubogiej populacji południowego Middenlandu, stabilny żołd i wyszkolenie to najlepsza droga do społecznego awansu; syn który służy w armii baronii, jest zazwyczaj obiektem dumy całej rodziny, a po odsłużeniu służby może liczyć na skrawek ziemi.

Prawie połowa mieszkańców Pogranicza mieszka leśnych osadach, gdzie trudni się wyrębem lasów. Reszta bytuje w większych ośrodkach miejskich, wsiach, lub osadach rybackich na brzegach rzek.

Niemal cała populacja prowincji to prawowierni Ulrykanie, wyjątkiem są przyjezdni i miastowi kupcy, którzy niekiedy wyznają Hendricha. Choć Taal i Rhyia są poważani, na ich zbyt żarliwe wyznawanie patrzy się krzywo, kojarzą się bowiem ze znienawidzonymi Talabeclandczykami.

Podobnie jak większość mieszkańców Middenlandu, ludzie Pogranicza nie należą do najbardziej tolerancyjnych i wyrozumiałych, ale szczególną niechęć żywią do swoich sąsiadów zza rzeki. Lata wzajemnych najazdów, palenia wsi i okresowych okrucieństw sprawiły że Talabeclandczyk jest traktowany przez wielu jako największe zło regionu.

## Najważniejsze Osady

### **Laer**:

Populacja: około setki

Źródła Dochodu: Drewno, Świnie, Rolnictwo

Ważne budowle: prom przez rzekę Drakwasser

Między Laer a Ahlenhofem leży zameczek von Kerstingów

### **Ahlenhof:**

Stolica Pogranicza, jeden z ważnych punktów na mapie handlowej północnego Imperium

Populacja: ponad 10 tysięcy

Źródła Dochodu: Handel, Drewno, Bydło, Rolnictwo, Wyroby Stolarskie

Ważne budowle: Prom przez rzekę Talabec, solidne fortyfikacje, Imperialna Szkoła Oficerska im. Manfreda Zwycięskiego

**Bad Hohne:**

Populacja: 85

Źródła Dochodu: Gorące Źródła, turystyka

Ważne punkty: Uzdrowisko w Bad Hohne

### **Schoppendorf:**

Jeden z ważnych punktów na mapie handlowej północnego Imperium, zaczątek przemysłu hutniczego w Baronii

Populacja: 2,500

Źródła Dochodu: Handel, Wytapianie, Wędzarnie Ryb

Ważne punkty: Huta w Schoppendorfie

### **Holtdorf**:

Populacja: 150

Źródła Dochodu: wydobycie rudy żelaza

Ważne punkty: prom przez rzekę Talb, kopalnie rudy żelaza

### **Eldgasen**:

Populacja wsi: 200

Źródła Dochodu: Drewno, Uprawy, Hodowla Zwierząt

Ważne punkty: Rodowa Siedziba Von Dohnów, zamek Dohngard

### **Kutenholz**:

Populacja: 1450

Źródła Dochodu: Handel, Sery, Drewno

Ważne punkty: Druga pod względem wielkości prefektura strażników dróg w Middenlandzie, Jedyne miejsce produkcji Kutenholzkiego Pleśniowego (tegoroczny zwycięzca corocznego Hohlandzkiego plebiscytu na najlepszy wybór sztuki serowarstwa)

Ponadto: Nieprzeliczona ilość mniejszych wiosek i wioseczek, obozów drwali, traperów i rybaków.

## Armia

Pogranicze będące regionem nieustannie trwających walki jest wyjątkowo silnie zmilitaryzowane. Szczególną uwagę przykłada się do szkolenia i dyscypliny, co egzekwuje solidnie przygotowany korpus oficerski szkolony w Imperialnej Szkole Oficerskiej, założonej przez Manfreda Zwycięskiego. Głównodowodzący siłami Pogranicza nosi tytuł Grenzenmarschalla.

Wśród sił Pogranicza, dominuje więc solidnie wyszkolona piechota, mogąca trzymać linię przez przez jak najdłuższy czas. Taką funkcję pełnią właśnie odziały pełniące służbę na brzegu i brodach Talabecu, której zadaniem jest obrona brzegów rzeki i brodów przez jak najdłuższy czas, dając moment baronowi na zebranie chorągwi i przybycie z odsieczą. Szczególną estymą cieszą się ciężkozbrojni weterani, którzy na swój ekwipunek zarobili nienaganną służbą, bądź szczególnymi czynami na polu bitwy.

Naturalnie istnieją też formacje kawalerii, zarówno lekkiej jak i ciężkiej, złożonej głównie z rycerzy domowych i wasali Falkenbergu.

Jeśli chodzi o formacje strzeleckie, te są niezbędne w funkcjonowaniu armii i nauczyły się dobrze koordynować wraz z oddziałami piechoty. W starciach z lżej opancerzonymi Talabeclandzczykami częściej używa się łuków, niż kusz.

Za rządów Dietricha, pochłoniętego modernizacją baronii, na Pograniczu upowszechnia się użycie prochu strzelniczego; z Hochlandu zamówiono 120 sztuk muszkietów i amunicji do nich, a ponadto na zamku Falkenberg dokonano przebudowy muru, na którym w kluczowych miejscach pojawiły się tarasy wraz z armatami. Na zamku zaczęli bywać inżynierowie z Hochlandu i Nuln, a w Schoppendorfie planowane jest stworzenie odlewni armat w niedalekiej przyszłości.

## Władze regionu

Władzę nad tym terenem od wielu wieków sprawuje ród Falkenhaynów, któremu podlegają wszystkie mniejsze rody szlacheckie okolicy. Niegdyś szlachta miała do powiedzenia więcej w sprawach baronii, a bywały okresy gdzie otwarcie kwestionowała pozycję Falkenbergu jako centrum władzy regionu. Te czasy dawno już minęły i większość największych rodów Pogranicza została wybita do cna podczas wojny o sukcesję w Middenlandzie przez Wilhelma Zwycięskiego, wyjątkiem są von Dohnowie z Eldgasen. Ponadto na Pograniczu stoi kilka zameczków pomniejszych rodów, którym Falkenhaynowie nadali nieco ziemi i przywilejów, by efektywniej sprawować kontrolę nad prowincją. Te rody to: Kerstingowie, Tarwitzowie i von Kolbergowie.

Choć obecnie Falkenhaynowie sprawują niemal pełnię władzy nad Pograniczem, tak jednak liczą się ze zdaniem miast i gildii. Rady miejskie cieszą się sporą autonomią w podejmowaniu decyzji ustalając choćby wysokość ceł na konkretne towary, czy wybierając burmistrza. W każdej z rad trzech największych miast jedno miejsce jest zarezerwowane dla namiestnika barona, który pilnuje żeby polityka miasta nie stała w sprzeczności z planami aktualnego możnowładcy. Szczególne znaczenia ma stanowisko burmistrza stolicy prowincji, z którym baron ma zwyczaj konsultować się co najmniej raz w miesiącu.

Wyjątkową sytuacją kiedy zbierają się wszyscy notable Pogranicza, jest Wielka Rada Baronii.

### Von Dohnowie z Eldgasen

Jedynym znaczącym rodem ocalałym z pogromu byli von Dohnowie z Eldgasen, którzy do dziś sprawują bezpośrednią kontrolę nad zachodnią częścią baronii. Jako wieczni oportuniści, podczas wojny domowej von Dohnowie szybko zmienili stronę wspierając Falkenhaynów, tym samym zachowując w miarę silną pozycję. Choć oba rody nie darzą się nawzajem miłością, von Dohnowie lojalnie wypełniają wszystkie wasalne obowiązki, nie dając Falkenhaynom powodów do niepokoju.

Po śmierci Erharda von Dohny w Bitwie Na Ponurnym Trzęsawisku, obecną głową rodu jest 15-letni Bernard von Dohna nieustannie słabujący na zdrowiu.

### Wielka Rada Baronii

Jest organem doradczym, mającym symbolizować jedność władz Pogranicza w obecności poważnego kryzysu. Ostatnia zebrała się podczas II Wampirzej Wojny, w celu ogłoszenia powszechnego poboru do armii i zwiększenia kontyngentów.

Poza wszystkimi istotnymi przedstawicielami Falkenhaynów, w skład rady wchodzą:

Burmistrzowie trzech największych miast Pogranicza: Ahlenhofu, Kutenholz i Schoppendorfu

Kasztelan Falkenbergu

Przedstawiciele von Dohnów i innych rodów Pogranicza

Ver-Ulryk Pogranicza