Ingvar Temosyus

Venn Amherst (była partnerka)

**Ingvar Temosyus** — porucznik łowców Gennara, wytrawny myśliwy, członek zgrupowania Ferum Lupis. Dawny partner obecnej przywódczyni Loży Cerridwen, Venn Amherst.

### Wygląd i charakter

Ingvar jest niezaprzeczalnie przystojnym oraz zadbanym mężczyzną. Po rodzicach odziedziczył błękitne oczy i ciemno-szatynowe włosy, o które zwykł dbać skracając je regularnie i myjąc co drugi dzień — nawyku tego zresztą nabrał mniej więcej wtedy, gdy poznał Venn. Poza tym jest wysoki i dobrze zbudowany, co idealnie komponuje się z jego odzieniem i twarzą, wzbudzając respekt wobec dbającego o siebie porucznika Ferum Lupis. Co do tego drugiego, to jako łowca plugastw zwykł nosić cienką kolczugę i utwardzoną, skórzaną tunikę, pikowane nogawice i wysokie buty. Do zrobionego przez siebie pasa zawsze doczepia sakwy, kilka noży i wykuty miecz krótki.

Charakter Ingvara niezaprzeczalnie zmienił się przez parę lat: choć zaczął jako zahartowany w Noctevii łowca-samotnik i trwał w tym stanie do blisko 22 roku życia, później stopniowo otwierał się na ludzi w Esto Centum, do którego przybył. W wieku 25 lat poznał Venn Amherst, w której wkrótce nierozsądnie się zakochał. Był to w zasadzie najszczęśliwszy okres jego życia, trwający zaledwie dwa lata, dopóki zainteresowanie partnerki czarną magią stało się na tyle natężone, że skłoniło ją do opuszczenia go jako człowieka przeciwnego temu typowi użytkowania many. Od tamtej pory zaczął stopniowo wracać do swojego dawnego "ja", powoli zamykając się w sobie i maksymalnie ograniczając kontakty jedynie do trzech przyjaciół: Robina, Lerrona i Torana. Ten pierwszy dostrzegł jego ponadprzeciętny potencjał i zdolności, po czym pomógł mu ostatecznie odnaleźć się na świecie i ukierunkować myślenie w stronę wyższego celu; wprowadził go do gildii Łowców Gennara. Tamże jego zdolności zarówno trzeźwego i chłodnego myślenia w trudnych sytuacjach, jak i fizycznego dostosowania łowieckiego oraz niebywałego sprytu zostały docenione i prędko uhonorowane pozycją porucznika w kręgu Ferum Lupis. W tamtym czasie Ingvar rozpoczął nowy rozdział w życiu, który trwa do dziś. Jak sam uważa, podjął bardzo istotną i dobrą decyzję, która oczyściła jego umysł i pozwoliła przysługiwać się filozofii, którą począł wyznawać.

Poza tymi cechami, wśród łowców wyróżnia się także wysoce rozwiniętym poczuciem moralności oraz niezwykle istotną dbałością o sumienie, którego nienawidzi plugawić. Zawsze stara się podejmować dobre decyzje niosące za sobą obiektywnie sprawiedliwe skutki, jest też oddanym przyjacielem dla tych, którzy są tacy dla niego. Mimo wszystko pozostaje jednak zamknięty w sobie, stara się nie oddawać wodzy emocjom ani nie okazywać ich zbytnio w towarzystwie tych, którzy nie należą do grona jego zaufanych osób.

### Życiorys

Młodość Ingvara trwająca do blisko piętnastego roku życia mijała bardzo błogo, żył bowiem jako syn zamożnego bankiera oraz jego żony malarki. Powoli kończył się kształcić, gdy w wyniku nieznanej mu intrygi jego rodzice zostali zamordowani, a jego zaczął ścigać wyjęty spod prawa gang. Wtedy też zabrał się ze swoim przyjacielem Toranem, będącym przejazdem w Esto Centum, w podróż w rodzinne strony owego krasnoluda — do noctevijskiego Nortenmarku. Tamtejsi miejscowi i rodzina Torana przyjęli młodego siedemnastolatka jak swojego i pozwolili mu rozwijać łowiecki potencjał jeszcze przez kilka lat, przez które zarobił sporo pieniędzy i wyrobił sobie markę jako wytrawny łowczy. Wtedy też poznał Lerrona, wędrownego najemnika z Kentaloru, którego poznał podczas wspólnej walki z kodo. Z nim jednak spotykali się tylko okazjonalnie, ze względu na jego późniejsze intensywne podróże.

Miał 24 lata, gdy opuścił Noctevię wraz z Toranem i udał się na południe, w celu rozpoczęcia spokojnego dorabiania się majątku we wspólnym warsztacie kowalskim. Ostatecznie osiedli w Azumore i tam rozpoczęli spokojny okres swojego życia opierający się jedynie na życiu towarzyskim i zarabiania niemałych pieniędzy na stalowym rzemiośle. W tamtych okolicach czasowych nawiązał być może pierwszy kontakt wzrokowy z uczącą się w miejskiej akademii magii Venn Amherst, choć pewniejszy kontakt z nią nawiązał dopiero trzy lata później, gdy wspólnie ruszyli na misję zleconą przez niejakiego Kruka, znajomego widywanego tamtymi czasy Lerrona. To właśnie po niej ostatecznie zbliżyli się do siebie i zostali parą. Zamieszkali właśnie w Azumore w dość dużym domu, tak więc żyjący razem z nimi krasnoludzki przyjaciel Ingvara nie sprawiał im żadnych nieprzyjemności, i vice versa.

Niestety ten szczęśliwy okres trwał jedynie dwa lata, po których Venn zmęczona ciągłymi sporami i namowami Ingvara na odsunięcie się od tematu czarnej magii wreszcie odeszła w nieznaną mu stronę, zostawiając go samego ze schorowanym krasnoludem w domu. Także on zostawił go wkrótce później, jednak nie z własnej woli — męczony nieznaną cyrulikowi, ostrą chorobą wreszcie znalazł ukojenie w śmierci na rok po odejściu czarodziejki. Ingvar zostawszy sam z domem i całym majątkiem, zamknął warsztat i samego siebie na jakiekolwiek kontakty z zewnątrz. Pomógł mu nowo poznany przyjaciel Robin — szeregowy łowca Gennara z oddziałów Ferum Lupis. To właśnie on pomógł mu pozbierać się przez rok spędzony na nieudacznych próbach podniesienia się z ziemi, po czym wprowadził do swojej gildii. Ingvar, początkowo niechętnie nastawiony, wkrótce został ciepło powitany przez łowców i wyjątkowo uznany po tym, jaką inteligencją i sprytem wykazał się na pierwszym polowaniu. Został awansowany na porucznika wyjątkowo szybko, gdyż z czasem budził się w nim coraz większy zapał, a był tym silniejszy, im bliżej było łowcom do szych Loży Cerridwen, z której członkiniami widziano Venn Amherst. Ostatecznie działa w Zakonie do dziś, za cel obierając separowanie od czarnej magii tylu osób, ile tylko się da, a przede wszystkim spotkanie na swojej drodze dawnej ukochanej i rozszarpania jej na wióry.