Raven's Prophecy

## Prolog:

To była największa bitwa jaką pamięta najstarszy kot żyjący na tym świecie. Bitwa między kotami z lasu, a kotami z osiedla dwunogów - BloodClanem.

Koty z lasu były prowadzone przez ich przywódcę - wielkiego i potężnego kota nazywanego przez tamtych Ognistą Gwiazdę.

BloodClan zaś prowadził wielki i potężny Bicz - lider wszystkich kotów.

Była to niezwykle krwawa walka, wiele kotów w niej zakończyło swój żywot. Blood była partnerką Bicza. Piękną, zgrabną ale też i silną, szarą kotką z jaśniejszym pyskiem i ogonem. Była zaraz po Gnacie, największą sprzymierzycielką Bicza.

Blood walczyła dzielnie, chodź na jej czerwonej obroży wysadzanej kłami psów i innych kotów pojawiła się już krew. Mimo to, kotka nie zwracała na to uwagi. Szczerze nie chciała walczyć, lecz chciała być wierna Biczowi. Dodatkowo nie mogła uciec z pola walki widząc ile krwi jej przyjaciół się tu przelewa. Walczyła dzielnie nie żałując pazurów ani kłów.

- No, no, no. Nieźle walczysz. Jednak masz trochę mięśni. - wyszedł zza krzewów obok niej Bicz i przejechał ogonem po pysku Blood. Kotka zamruczała, mimo iż wiedziała że nie jest to czas na takie rozmowy...

- Dziękuję Biczu, dla Ciebie i twoich rozkazów zrobię wszystko. - miauknęła.

- Mam taką nadzieję. Wygramy tą bitwę. - powiedział Bicz z taką pewnością, że Blood musiała mu uwierzyć.

- Oczywiście że tak. Czy ty... zabiłeś już lidera kotów z lasu?

Czarny kot zaczął się śmiać, a strużka krwi spłynęła po jego obroży.

- Był prosty niczym mysz na osiedlu dwunogów. - mruknął Bicz. - Teraz wystarczy wykończyć tych padalców. Spotkamy się gdy ta bitwa się skończy. - z tymi słowami zniknął tak szybko jak się pojawił.

Blood kiwnęła głową sama do siebie.

- GIŃ! - usłyszała całkiem blisko Siebie wrzask i głośny jęk. Odwróciła się.

*"Gnat..."*

Czarno-biały zastępca Bicza właśnie mordował białego kocura z dość grubym ogonem. Martwe ciało wojownika spadło na trawę.

- Blood. - Gnat podszedł do kotki gdy tylko ją zobaczył. - Zabiłem go, myślisz że Bicz będzie ze mnie dumny?

- On zawsze jest z Ciebie dumny. Gdy wygramy tę bitwę... - zaczęła z pewnością Siebie szara kotka, gdy nagle zza krzewów wyskoczył szaro-brązowy wojownik i zatopił kły w skórze Gnata. - UWAŻAJ GNAT!

Gnat i kot z lasu zaczęli się toczyć po polanie w szaleńczej walce.

Blood na chwilę straciła panowanie nad łapami.

*"Muszę mu pomóc! Ale... NIE MOGĘ!"* pomyślała z paniką.

- AH! - wrzasnął biało-czarny wojownik, a krew zaczęła spływać po nim jak po wodospadzie.

- GNAT! ZOSTAW GO! - Blood skoczyła na napastnika i wbiła w niego swoje pazury. Do jej oczy napłynęły łzy. Nie była zbyt ostrożna i dziki kot uciekł. Blood odwróciła się i krzyknęła z przerażenia. - GNAT!

Czarno-biały zastępca Bicza leżał martwy na ziemi.

*"Nie! Nie! Nie!"* Kotka z paniką podbiegła do niego i wtuliła pysk w martwe, jeszcze ciepło od krwi ciało Gnata.

Byli bardzo bliskimi przyjaciółmi. Nigdy... nigdy nie przyszłoby jej do głowy że... mógłby umrzeć.

- Będę tęskniła... - szepnęła i polizała kocura po pysku, a łza spłynęła po jej pysku.

Wreszcie wstała i rozejrzała się.

*"Tyle krwi... tyle martwych kotów..."*

Zaczęła iść pomiędzy ciałami kotów. Przeszła obok martwego, rudego kocura, gdy nagle usłyszała jęk. Odwróciła się.

*"Co..."* Rudy, pręgowany kot otworzył oczy i popatrzył na nią. "*To... kot z lasu, ale on... NIE! Przecież przed chwilą nie żył! Uh... nie... muszę... nie mogę go zabić... NIE MOGĘ NO!"* podeszła do rudego kocura.

Blood patrzyła na rudego kocura który zaczyna nagle oddychać, a jego powieki się podnoszą. Były pełne bólu i żalu, a jednak z każdą sekundą kot wyglądał jakby... lepiej?

- Hej, ty. Wstawaj, szybko. Musisz stąd szybko uciec, zanim ktoś się na serio zabije.- miauknęła rozglądając się uważnie czy nikt jej nie widzi.

Kot wyglądał na zaskoczonego. Z trudem wstał, a krew spłynęła po jego ciele.

- Czemu mnie nie zabijesz ponownie? - spytał.

*"Ponownie?"* Zdziwiła się Blood *"Co on gada?"*

- Nie chcę... ja... nie mogę... po prostu uciekaj, proszę!

- Mój klan walczy, a ja będę walczył z nim. Ale ty... Ty jesteś inna niż te wszystkie inne koty z BloodClan. Jesteś dobra. Dziękuję, nigdy ci tego nie zapomnę. - miauknął rudy kocur.

Blood spojrzała niechętnie na swoje łapy, a potem znów podniosła wzrok.

- Nie szukam sprzymierzeńców. Nie chcę mieć Ciebie na sumieniu. - powiedziała wreszcie.

- Żegnaj. - miauknął kot z lasu i ruszył w stronę miejsca bitwy.

*"On naprawdę jest wierny swoim..."* pomyślała Blood i westchnęła.

- ZDRAJCA! - Blood aż podskoczyła i odwróciła się z paniką.

Ostry - duży, brązowy kocur patrzył na nią z nienawiścią w oczach.

- ZDRAJCZYNI! POMAGASZ KOTOM Z LASU! - wrzasnął i ruszył na kotkę.

Kocur rzuca się na zaskoczoną Blood i przygniata do ziemi.

- Nie! Nie jestem zdrajczynią! Zostaw mnie mysi móżdżku! - krzyknęła z paniką w głosie Blood i zaczęła się szarpać.

*"Zabije mnie..."* pomyślała w panice.

Ostry wbił kły w szyję kotki, a ta odruchowa przesunęła pazurami w okolicach jego brzucha.

- AAA! - Ostry puścił ją i zatoczył się, po czym upadł na ziemię.

Blood wstała szybko

"Nie, nie, nie! Co ja robię!"

- OSTRY! - Blood podbiegła do kota.

*"Próbował mnie zabić, ale... miał racje... a teraz ja go zabiłam!"*

- Zd… zdrajczyni... - wyjąkał brązowy wojownik, po czym jego głowa opadła na ziemię.

- Przepraszam... - wyjąkała Blood. - Masz racje, jestem zdrajczynią... przepraszam...

Ruszyła prędko w kierunku miejsca bitwy.

*"Muszę znaleźć Bicza... muszę... muszę mu.."*

 - AH! TO NIE KONIEC OGNISTA GWIAZDO! AAAH! - usłyszała nagle wrzask.

- BICZ!- krzyknęła i ruszyła w kierunku głosów.

Koty z przerażeniem widocznym na oczach otaczały dwa walczące koty.

"To.. TO JEST OGNISTA GWIAZDA?!" pomyślała z przerażeniem Blood widząc kota która rzuca się na Bicza, a ten bezbronny teraz, macha pazurami w powietrzu. Blood patrzyła na niego. "TO TEN KOT KTÓREGO POMOGŁAM! POMOGŁAM PRZYWÓDCY KOTÓW Z LASU! BICZ!"

Bicz upadł na ziemię, próbował wstać, ale zatoczył się i upadł na ziemię.

- Bicz!

- Bicz nie żyje!

"NIE! TO NIE MOŻLIWE!"

- BLOODCLAN! UCIEKAMY! SZYBKO!

- NIGDZIE NIE UCIEKAM! - krzyknęła Blood, ale nikt na to nie zareagował. Podbiegła do ciała Bicza.

- Nie! Bicz! Nie mogę i Ciebie stracić! To moja wina! Przepraszam! - kotka położyła pysk na ciele Bicza. Bicz, proszę, otwórz oczy. P-proszę... ty... nie możesz umrzeć. Jesteś dla mnie wszystkich... ty... Bicz. Nie możesz odejść! Nie możesz! Słyszysz Bicz?! BICZ!

Gdy Blood wróciła do "obozu" klanu krwi została wygnana za zdradę. Uważano że to z jej winy zginął Bicz. Później już nikt jej nie widział.

## Rozdział 1

- Czy to wszystko prawda, mamo? - pisnęła Raven, przytulając się do boku swojej matki. Była małą, chudą, czarną kotką z białymi kropkami na pysku. Tylko to sprawiało że można było ją ujrzeć w nocnych ciemnościach.

- Oczywiście. - Zamruczała Strumień - matka Raven i polizała ją.

- Kiedyś też będę wielką wojowniczką! - zapaliła się koteczka i aż podskoczyła. - Będę tak Bicz, zobaczysz mamo.

Kocica przewróciła pobłażliwie oczami.

- Życie wojownika jest bardzo trudne i niebezpieczne. - odparła. - BloodClan nie istnieje już od wieków, a pozostały jedynie leśne klany wiodące klanowe życie.

- A ty wiesz gdzie mieszkają klany? - zaciekawiła się Raven i wspięła się na grzbiet swej matki.

- Nie. - Kotka pokręciła głową. - Mówi się że mieszkały kiedyś w dawnym lesie, który został zamieniony w kolejne osiedle dwunogów. Podobno gdy dwunodzy niszczyli las, klany uciekły i znalazły nowe miejsce do życia - daleko stąd.

- Chciałabym jej kiedyś zobaczyć. - Raven spuściła głowę i przeturlała się na ziemię.