Atilla Boz

## Ailesi

Günlerden perşembeydi hava ufaktan serin ama açık bir havaydı. Her zamanki gibi ceketini aldı ve arabasına atlayıp poligona doğru yola çıktı. Poligonun yakınında bulunan fırından kahvaltılık bir kaç yemek alıp işine koyuldu. Gelen insanlara hem atış eğitimi veriyor hem de belli saat aralıklarında kendi başına atış yapıyordu. Gelen öğrenciler ve müşteriler Metehan’dan çok hoşnutlardır. Öğrenciler yalnız Türkiye tarafından değil başka ülkelerden gelen insanlarda sadece Metehan dan eğitim almak istiyordu. Günlerden bir gün patronu Aybars bey Metehan’ı yanına çağırdı.

**Aybars:** Mete hoş geldin geç otur.
**Metehan:** Hoş buldum Aybars bey, bir sorun yoktur umarım
**Aybars:** Hayır bir sorun yok aksine senin için güzel bir haberim var

Metehan bu sözün ardından dikkatli bir şekilde Aybars’ı dinlemeye başlar.

**Aybars:** Mete az önce bir telefon aldım. Beni arayan New York dan ünlü bir atıcı eğitmeni Jason Garciaydı. Kendisi senin nişancılığını duymuş ve Amerika’da görmek istediğini söyledi. Ne dersin gitmek ister misin?

**Metehan(hiç düşünmeden):** Elbette Aybars bey benim için bir şereftir.

Aybars’ın yüzünde aniden bir gülümseme oluşur ve sakin bir ses tonuyla;

**Aybars:** Böyle düşüneceğinden emindim yüzümüzü kara çıkarma Mete sana güvenim tam. Uçağın bu gece havalanıyor evine git ve hazırlıklarını tamamla

Mete hızlı ve emin adımlarla evine doğru yola koyulur. Heyecanlı bir şekilde eşyalarını toplar ve havalimanına gidip uçağına biner. Uçağına bindiği andan inişine kadar heyecandan yerinde duramayan Mete, New York'a adım attığı anda bütün heyecanlı hali bir anda kaybolur ve sakin bir o kadar kendinden emin bir kişiye dönüşür. Havalimanında onu genç yaşlarda elinde *METEHAN BOZ* yazılı kartonla bekleyen birini görür ve yanına doğru gider. Yarım yamalak ingilizcesiyle karşısında bulunan genç adamla konuşmaya çalışır. Genç adam eliyle Metehan’a sakin ol dercesine işaret ederek ’‘Metehan bey sakin olun bende türküm uzun vakittir burada yaşıyorum Türkçe konuşun lütfen *der. Metehan gülümseyerek’ ‘Teşekkür ederim beni büyük bir dertten kurtardın. Artık gidebilir miyiz"der. Mete ve genç adam arasında yolculuk esnasında koyu bir sohbet başlar kim olduklarına dair konuşmaya başlarlar. Genç adamın aracın arka aynasına bakar ve Metehan’ın beyazla gri tonları arasında saçı dikkatini çeker. Çekinerek ve birazda utanarak;*

**Genç Adam:** Metehan bey özür diliyorum. Yaşınız daha genç saçınız boyamı acaba?
**Metehan(hafifçe gülümser):** Yok saçım baba tarafından gelen bir şey. Doğduğumdan beri saçım bu halde...

İlk olarak oteline yerleşir ve hiç durmadan eğitim verilecek alana doğru ilerlerler. Poligon şehirden oldukça uzaktadır. Poligona ulaştıkları anda Metehan gözlerine inanamaz. Poligon hiç görmediği kadar büyük ve son teknoloji ile donatılmıştır. Etrafına şaşkın bir şekilde bakınırken Aybars beyle konuşan ünlü eğitmen Jason Garcia Metehan'ın yanına doğru gelir ve Jason, Metehan’a doğru bakınır ve hafif bir gülümseme ile elini uzatır

**Jason (ufaktan bozuk bir türkçe ile):** Hoş geldin Metehan, dört gözle seni bekliyorduk yolculuğun güzel geçmiştir umarım.
Metehan: Teşekkür Jason bey yolculuk iyiydi. Lütfen şaşkınlığımı mazur görün burası çok güzel. Hiç oyalanmadan işe koyulalım isterseniz.
**Jason:** Merak etme Mete bu kadar istekli olacağını bende düşünmüştüm...

Jason ve Metehan hiç durmadan işe koyulur. Verilecek eğitimleri ayarlarlar ve takvimlerini oluştururlar. Eğitime gelenler normal vatandaşlar yerine cidden eğitim almak isteyen kişileri görür. Mete önceki gibi olmayacağını daha ilk geldiğine anlamıştı. Gelen kişiler genellikle güvenlik görevlileri, avcılık yapmak isteyenler vs. kişilerden oluşmaktaydı. Mete bulunduğu yerde çok mutluydu. Eğitimler tüm hızıyla ilerlerlerken günlerden bir gün eğitim almak isteyen savaş muhabirleri gelir. Aralarında bulunan bir kişiye Metehan sadece bakar ve hiçbir şey yapamaz. Gelen kişi siyah saçlı siyah gözlü 1.70 boylarında hafif yuvarlak yüzlü Amy'dir. Mete sıra sıra eğitim verirken sıra ne zaman Amy'e gelse heyecandan konuşamaz ve elleri titrer. Günü bir şekilde bitirir ve oteline doğru gider. Yatağına uzanır ve tavana doğru bakınarak;

**Metehan:** Galiba aşık oluyorum... Yok yok saçmalama Mete... acaba... neyse sakin ol ve uyu yarın düşünürsün bunları.

Sabah olur kahvaltısını yapar ve aracına biner. Poligonun kapısına geldiğinde kapıda onu bekleyen birine fark eder. Kapıya yakınlaşır ve araçtan yavaş bir şekilde iner. Kişiye dikkatli bir şekilde bakar ve Amy olduğunu anlar. Amy'e doğru yaklaşır ve yüzündeki şaşkın ifadeyle;

**Metehan heyecanlı bir ses tonu):** Merhaba Amy, nasılsın ?
**Amy (ufaktan heyecanlı bir ses tonuyla):** Teşekkürler Metehan... akşam bir şeyler içmek... ister misin?

Fazlasıyla şaşkın ve bir o kadar mutlu bir ses tonuyla “Olur... yani... tabi tabi olur neden olmasın!! "der. Gün boyu akşamın nasıl olacağını nasıl davranmasını gerektiğini düşünür. Fakat asıl onu şaşırtan şey onun ilk hamleyi yapmasıydı... Akşam olur kahvelerin içerler hoş ve tatlı bir sohbet başlar aralarında. Bu sohbetler aralarında güzel bir ilişkinin başlamasına neden olur... Aralarındaki bağ o kadar güçlenmiştir ki bir akşam Mete ve Amy evlenmeye karar verirler... Amy ve Metehan yaşamlarını devamını Türkiye'de devam ettirmek isterler. Metehan eski işine geri döner Amy savaş muhabirliğine devam eder... Aradan çok uzun olmayan bir vakit geçer ve Amy hamile kalır. Bu doğum evliliklerinin ilk meyvesi olur. Doğan bebek aynı babası gibi beyaz saçlı mavi gözlüdür ve ismini Metehan'nın büyük babasının adı olan ATİLLA olarak kararlaştırılır…(0-20 yaşlar)

## Özgeçmiş

Atilla bir anda ailenin merkezi haline gelmiştir. Ufak yaşından itibaren annesinden çok babasıyla vakit geçirmeye başlamıştır. Daha bebek haliyle babası onu poligona götürmekteydi. Annesi işinden dolayı Atilla ile pek vakit geçiremese de hep yanında olmaya çalışırdı. Atilla ilkokul zamanlarında pek konuşmayan sakin bir çocuktu.
Çevresindeki çocuklar gri tonlarındaki saçından hep onla dalga geçerlerdi. Bundan dolayı pekte arkadaşı yoktu. Her okul çıkışı eve gitmek yerine babasının yanına gidip atışları izlemeyi severdi. Ortaokul ve lise çağına gelince babası ona ok atma eğitimi vermeye başladı. Ok atmak onun tamamen hobisi olmaya başlamıştı. Ne kadar ok atmaktan hoşlansa da ateşli silahlara ilgisi çok daha büyüktü. Babası bu ilgisinden hoşlanmış ve ona dağlık alanlar da az da olsa atış eğitimi vermeye başlamıştı...Lise zamanında okuldan çok sokaklarda vakit geçirmeye başlar. Sokaktaki arkadaşları onun dış görünüşünü çok severler. Bu davranışları Atilla'yı daha çok sokaklara iter. Sokaklarda vakit geçirmesi ve arkadaş edinmesi Metehan’ın ne kadar hoşuna gitse de Amy'nin hiç hoşuna gitmez. Sokaklar Atilla için tıpkı bir evi olmuştu. Evine sadece uyumak için gidiyordu okulda onun sadece uğrak yeri olmuştu. Bazı zamanlarda poligona gidip babasıyla vakit geçiriyordu...

### Annesi’nin Ölümü ve Yıkımlar

Aradan zamanlar geçer ve Amy için yeni bir iş gelir. Bu iş Afganistan'da olan bitenlerin basına yayılması gerektiğine dair bir işti. Gidecekleri olan yer tam olarak savaşın kalbiydi. Amy korkusuz biriydi verilen işlere gözü kapalı atlardı. Aynı zamanda oldukça da zeki biriydi. Türkçeyi öğrenmekte pekte zorlanmamıştı. Amy Afganistan'a doğru yola çıkmadan önce Metehan’ı arar. Konuşurken her zamanki işlerden birine gidiyormuşçasına bir konuşma geçmişti aralarında. Aslında Amy hissetmişti bir şeylerin olacağını. Konuşma bitiminde tek bir cümle kurmuştu “Ne olursa olsun Atilla'yı koru... "Bu son cümle Metehan çok etkilemişti. Direkt olarak çalıştığı yerdeki televizyona doğru ilerledi. Televizyonun kenarında bulunan kumandayı aldı ve haberi sunacağı kanalın düğmesine bastı... Sunum normal bir şekilde ilerliyordu. Her zamanki çatışma sesleri vardı ama uzakta olduğunu biliyordu. Haberi izlediği esnada Atilla kapıdan içeriye doğru girdi. Mete haber hakkında Atilla'yı bilgilendirdi...

**Atilla:** Baba o kadar zorsa neden kabul etti. Anlam veremiyorum tam olarak savaşın ortasında şuan.
**Metehan:** Sakin ol evlat annen ne yapmasını bil...

Konuşma bir kurşun sesiyle durdu. İkisi de hızlı bir şekilde kafalarını ekrana çevirdi. Yayın kesilmemişti kamera yere düşmüş bir şekilde Amy'e dönüktü. İkisi de donuk bir yüzle ekrana bakıyordu... Çatışma sesleri artmıştı. Amy durumu anlamış son bir defa kameraya doğu bakarak “Kendinize iyi bakın sizi sev...’’ Bir anda elindeki mikrofon yere düşmüştü. Mikrofonun düşüşü ardından Amy'nin cansız bedeni yere düşmüş olan kameranın kadrajının önüne düşmüştü. Yayın aniden kesilmiş Atilla ve Metehan donuk bir biçimde ekrandan gözlerini ayıramıyorlardı. Metehan sakince elini ceketinin cebine atıp aile fotoğrafını avcunun içine aldı. Gözlerinden iki damla gözyaşı akarak fotoğrafın üstüne düşer. Ağzından sadece bir cümle dökülür “Bizde seni seviyoruz elmasım…" Atilla kendini sokağa atmıştı. Sakince köşe bir yerde oturup donuk bir şekilde sokağa bakıyordu. Ağlayıp ağlamam arasında giderken gözünden bir damla gözyaşı akarak önüne düşmüştü. Elinin tersiyle gözyaşını silerek sokağı gözlüyordu. Ayağa kalkarak poligona doğru ilerledi ve babasına sıkıca sarıldı... Cenazeyi New York'a götürüp Amy'nin babasının yanına gömdüler. Bu yaşananlar Atilla ve Metehan için dönüm noktası oldu. O günden sonra ne Atilla için nede Metehan için işler hiç iyi gitmedi Atilla tamamen okulu bıraktı sokaklarda hayatını sürdürmeye başladı. Sağda solda ne iş bulabilirse çalışıyordu. Metehan işi bırakmış birikimini kullanıyor evden dışarıya çıkmıyordu. Kendisini tamamen içkiye vermişti...(20-25 yaş aralığı)Aradan yıllar geçer Atilla bulaşık yıkayarak geçimini sağlamaya çalışırken bir yandan babasıyla ilgileniyordu.

### İllegale Hayata İlk Giriş

Psikoloji yeterince sağlamdı ne kadar kötü bir hayatı olsa da yaşamaya çalışıyordu. Arkadaşları bile Atilla'ya yardım etmeye çalışıyordu.
Maddi olmasa bile manevi yardımlarda onun için yeterliydi. Hayat onun için işin içinden çıkılmaz bir hal almıştı. Oda biliyordu hayatının böyle devam edemeyeceğini ama elinden bir şey gelmiyordu...Bir gün yakın dostu olan Cenk gelir. Cenk zamanında ufak çaplı illegal işlere karışmış maddi durumu fena sayılmayan, Atilla'nın en yakın dostuydu.

**Cenk:** Atilla bırak şu işi konuşmamız lazım.

Atilla işinden izin alarak Cenk ile her zamanki oturdukları yere giderler ve aralarında para kazanmanın başka yollarını aramalarına dair bir konuşma geçer. Atilla, Cenk'i iyi tanırdı bu konuşmanın sonu illegal işlere çıkacağından emindi. Atilla sakin bir konuşma şekliyle "Sadede gel Cenk bu konuşmanın sonu nereye varacağını biliyorum" der. Cenk daha fazla uzatmadan iş hakkında konuşmaya başlar. Atilla ne kadar istemese de hayatının böyle sürmeyeceğini biliyordu. Daha fazla düşünmeden Cenk ile iş hakkında detaylıca konuşmaya başladılar. Cenk işi veren kişi ile konuşmak için Atillayı alır ve mekandan uzaklaşırlar. Konuşacakları kişi aslında Metehan’ın eski patronu Aybarstı. Aybars Atillayı tanımasa da Atilla , Aybarsı fazlasıyla tanıyordu. Tanışma faslında soyadını ve adını farklı bir şekilde söylemişti. Tanışmadan sonra verilecek olan işler hakkında konuşmaya başladılar... Atilla, Cenk ve iki yakın dostu sıra sırta verilen işlerde başarılı olurlar. Kazandıkları paralar dört arkadaşı fazlasıyla memnun ediyordu. Metehan ne zaman paranın nerden geldiğini sorsa Atilla yarım yamalak cevap vererek savuşturuyordu. Metehan bir gün Atillayı takip eder. Atilla da yeni iş için dostları ile Aybarsın yanına gidiyorlardı... Metehan takibinin sonucunda her şeyi öğrenmişti. Para aslında Atillanın yaptığı illegal işlerden gelmekteydi. İşi vereninde Aybars olduğunu öğrenmişti. Metehan sinirinden ne yapacağını şaşırmış bir şekilde evine gitti. Sakince koltuğuna oturdu ve Atillanın gelmesini bekledi. Gece geç saatlere doğru Atilla eve gelir. Metehan ani bir hareketle sert bir şekilde oğluna yumruk atar. Atilla ne olduğunu bile anlamadan yere düşer. Bir yandan yanağını tutarken bir yandan kalkmaya çalıştığı esnada.

**Atilla:** Ne yapıyors...

Sözünü bitirmeden yüksek bir ses tonuyla

**Metehan:** Seni takip ettim yaptığın işleri biliyorum! Sen ne yaptığını sanıyorsun ha !!!!??
**Atilla:** Ehh yeter be! Hayatımı milletin ağzının kokusunu çekerek geçiremezdim. Çok biliyorsan kalkıp kendin çalışsaydın ayyaş herif!!

Tartışmalar yan sokaktan bile duyulur olmuştu. Tabi asıl dinleyicileri Aybarstı. Atillanın kim olduğunu öğrenmişti. Aybars işin içine Metehan’ında girmesiyle işlerin sarpa saracağını anlamıştı. İşlerin daha fazla uzamaması ve kendisinin ifşa olmaması için işlere koyulur...

### Gizli Bilgilerin Ortaya Çıkışı

Atilla o tartışma sonrası evden ayrılır ve dostları ile takıldıkları yere geceyi geçirmek için gider. Sabah olur ve dostları ile buluşmak için anlaştıkları yere doğru ilerler. Buluşma noktasına vardığında onu sadece Cenk beklemekteydi.

**Atilla:** Cenk diğer ikisi nerde biliyor musun ?
**Cenk:** Bende sen biliyorsun sanıyordum...

Daha konuşmaları bitmeden anayol üzerinden siyah renkli camları tamamen açık 4 kapılı bir araç iki dostun yanına doğru hızlıca gelerek ateş açmaya başlar. İkisi de bir anda ne olduğunu anlamadan saklanmaya çalışır. Açılan ateş onlara olmadığını yaylım ateşi olduğunu anlarlar. Sesler bir anda kesilir. Araçtan iki kişi inerekten bagajdaki kişileri yere bırakırlar ve hızlıca oradan uzaklaşırlar. Atilla ve Cenk yavaşça saklandıkları yerden çıkarlar. Hızlı adımlarla yerde yatan iki kişiye doğru ilerlerle. Yerde cansız bir şekilde yatan kişiler dostlarıydı. Kafalarından vurularak öldürülmüşlerdi. Atilla ve Cenk donuk bir yüzle cesetlere bakıyorlardı. Cesetlerin üzerinde bulunan bir kağıt parçası Atilla’nın dikkatini çeker. Yavaşça eğilerek kağıdı alır ve kağıtta yazılı olan cümleyi sesli bir biçimde okur.

 **SIRA SİZDE...**

**-A**

O gün Atilla geçen akşam olan tartışmayı Cenk'e anlatır ve bunu kimin yapabileceği hakkında konuşurlar. Araştırmalarının sonucu Aybars olduğunu öğrenirler. Atilla ve Cenk intikam almak için her türlü yola başvuracaklarına dair yemin ederler. İki dost ne zaman bir fırsatını bulsa saldırmaya çalışır. Ne kadar saldırsalar da Aybars’a bir türlü ulaşamazlar. Her seferinde yanındaki adamları hedef olur...

### Hayatların Son Bulması

Atilla ve Cenk çevreleri tarafından fazlasıyla sevilen kişilerdi. İster istemez bilgilere rahat ulaşabilirlerdi. Yine bir gün aralarında ne yapmaları gerektiğine dair konuşurken yanlarına tanıdıkları biri gelerek Aybars'ın nerede olduğunu bildiğini söyler. Her ikisi de bu habere çok sevinir ve bölgeye doğru giderler. Bilgi gerçekten de doğrudur Aybars tam olarak karşılarında durmaktaydı...

**Atilla:** Kardeşim adamımız burada sakin olup ne yapmamız gerek...

Konuşması sona ermeden Cenk koşarak Aybars'a doğru ateş açmaya başlar. Atilla, Cenk'e ne kadar dur dese de boşadır. Atilla da hiç durmadan Cenk'in ardından koşmaya başlar. Çatışma bir hayli uzun sürer. Cenk ve Atilla çatışma sonunda birinin sağ çıkamayacağın anlar. Cenk , Atilla’ya bakınarak

**Cenk:** Kardeşim intikamımızı ne olursa olsun al
**Atilla:** Ne diyorsun şuradan bir sağ çık...

Bunlar Cenk'in son sözleriydi. Atilla'yı güvenli bir yere iterek karşı tarafa doğru koşmaya başlamıştı. Kendisini kardeşi için feda etmişti. Atilla bir anda donup kalır bir yandan ateş sesleri de devam ederken bir yandan yerde cansız bir şekilde yatan kardeşi Cenk’e bakıyordu. O kadar kargaşa içerisinde kendisine şu sözleri söyledi ‘’Merak etme kardeşim intikamımızı alacam. Kanın yerde kalmayacak.’’ Kendine gelir silahını yerden alır ve bir ara sokağa girer. Elini beline atar ve son mermilerini silahına doldurdu. Bir yandan Cenk'i düşünüyor bir yandan polis araçlarının siren seslerini dinliyordu Sokağa doğru elleri silahlı dört kişi girer ve " Atilla saklanma çık ortaya!!!" diye bağırıyorlardı. İçinden sadece tek bir cümle dökülebilmişti "Yanına geliyorum anne...". Derin bir nefes aldır ve silahını sıkıca kavrar. Tam ateş etmek için çıkacağı anda başka bir yerden silah sesi gelir. Karşısında duran kişiler Atilla yerine arkalarında bulunan kişiye ateş etmeye başlamışlardı. Gelen kişi Metehan’dı. Onun sokak arasına girdiğini fark etmişti. İki grup arasında çatışma başlar. Bir yandan polis sirenin sesi yaklaşıyor bir yandan çatışmaya devam ediyorlardı... Çatışma sonucunda Atilla ve babası kanlar içerisinde bayılarak yere düşmüşlerdi...
Atilla'ya sadece bir kaç kurşun isabet etmişti yerde yarı baygın bir şekilde çevresine bakınıyordu. Başında polis memurları ambulans çağırmaya çalışırken babasına göz ucuyla bakmaya çalışıyordu... Gözlerini tekrar açtığında hastanedeydi. Kurşunlar başarılı bir şekilde çıkarılmıştı. Uyandığında ağzından tek bir kelime çıkabilmişti "Baba... " Ağrıları vardı ama bir yandan babasını merak ediyordu. Karşı sedyede yatan cansız bedenlere baktı ve hiçbiri Aybars değildi. Sol tarafına doğru baktığında sayısız kurşun yemiş olan babasının cansız bedenini gördü. Bakışlarını yukarıya doğru çevirir ve gözlerinden yaşlar akmaya başlar... Hayatında kim varsa kaybetmişti. İlk başta Annesi şimdi yaptığı hatalardan dolayı dostları ve son tartışmadan sonra hiç konuşmadığı Babası Metehan...(25-30 yaşları arası)Yıllarca hapiste kaldır. Hapishanedeyken psikolojik yardım almaya başlar. Aldığı yardımlar bir nebzede olsa ona yaramaz. Hapisten çıkacağı gün görevlilerden eşyalarını almaya gider. Alabildiği eşyalar sadece babasının cebinde çıkardıkları aile fotoğrafı ve iki adet yüzüktür. Ne yapacağını bilmiyordu. Aybars hala hayattaydı. Onun peşine düşemeyeceğini biliyordu. O yüzden eski tanıdıklarından yardım alarak Romanya’ya doğru yola çıkar... Hayat burdan sonra Atilla için çok değişmişti. Kendine çeki düzen vermiş, türklerin olduğu bir lokantada garsonluğa başlamış eski hayatını tamamen bir kenara bırakmıştı. Fakat ettiği intikam yemini hiç bir zaman aklından çıkmıyordu. Çevresindeki herkes onu sever ve sayardı...Günlerden bir gün işine geldi kıyafetlerini giydi ve çalışmaya başladı. Her zamanki gibi gün gibiydi onun için. Taki kapıdan içeriye Sofya girene kadar. Annesine benziyordu siyah saçlı mavi gözlü 1.70 boylarında yuvarlak yüzlü biri geldi. Aynı babası gibi donup kalmış Sofya’ya doğru bakıyordu. Sofya boş bir masa bulup oturdu. Etrafına bakınarak bir garson arıyordu. O sırada Atillayı gördü ve göz göze geldiler. Sofya, Atillaya bakarak hafifçe gülümsedi. Sofya da donup kalmıştı ikiside sadece bakışıyordu. Atilla kendini silkeledi ve kadının yanına giderek;

**Atilla (heyecanlı bir ses tonuyla):** Buyurun... hanımefendi ne arzu ederseniz?
**Sofya:** Şeyyy... menüyü alabilir miyim acaba

Atilla hızlı adımlarla menüyü alıp kadına uzatır. Menüye bir süre bakındıktan sonra yemek istediği yemeği gösterir. Atilla Sofya’nın söylediklerini dinlemiyordu sadece ona bakıyordu. Sofya birkaç defa seslendikten sonra kendini silkeledi ve menüyü alıp yemeğimi getirdi... Sofya yemeğini yedikten sonra hesabı ödedi ve çıktı. Atilla hala kendine gelememişti ne yapacağını bilmeden işine devam etti... Aradan günler geçer Sofya her gün gelir ve her gün Atillayı yanına çağırıp menüyü ister. Yine bir gün menüyü istediği esnada Atillaya doğru dönerek elini uzatır ve "Adım Sofya" der. Atilla şaşkın bir ifadeyle kadının elini hafifçe sıkarak "Memnun oldum bende Atilla " der... Akşam olur iş çıkışına doğru Sofya kapının önüne gelir. Atilla, Sofyaya doğru ilerler

**Atilla:**\*\* İyi akşamlar Sofya hanım.
**Sofya:** İyi akşamlar Atilla... bey... eğer müsaitseniz bir kaç bir şeyler içmek ister misiniz?
Aynı babası gibi şaşkın bir ifadeyle
**Atilla:** Olur... yani... tabi neden olmasın.

O akşam Atilla ve Sofya arasında hoş bir sohbet başlar. İkisi de hayat hikayelerini zamanında ne işler yaptığını birbirlerine anlatıyorlardı. Atilla ne kadar anlatmak istese de geçmişini üstü kapalı bir şekilde anlatmayı tercih ediyordu. Bu sohbetle buluşmalar nerdeyse her gün olmaya başlar ve aralarında tatlı bir ilişki başlamış olur.
Atilla ne zaman Sofya ile buluşsa geçmişini, yaşadığı onlarca olayları ölümleri bir anda unuturdu. Onun yanında o kadar mutluydu ki zaman onun yanında yavaşlardı resmen. Sanki hayatının bütün zamanında o varmış gibi hissediyordu. Psikolojisi düzelmeye başlamıştı geçmişi geçmişte bırakmayı öğrenmişti ama şunu da biliyordu geçmişi dönüp dolaşıp onu bulacaktı... Aralarındaki ilişki o kadar kuvvetlenmişti ki Atilla artık evlenme teklifi etmeyi düşünüyordu. Akşam saatlerine doğru Atilla hazırlıklarını yapmıştı. Her zamanki gibi sohbetlerini ediyorlardı. Atilla çok heyecanlıydı bir yanda yüzüğü sıkıyor bir yandan sol bacağını sallıyordu. Yüzük annesinin yüzüğüydü onun için çok değerliydi. Akşam saati olmuştu ve ortam çok uygundu. Artık yapmasını gerektiğini biliyordu zamanı gelmişti. Yavaşça ayağa kalktı. Sofya meraklı gözlerle Atillaya bakıyordu ne yaptığını anlamaya çalışıyordu. Atilla yavaşça dizinin üstüne çöktü ve elini sağ cebine atarak yüzüğün olduğu kutuyu çıkartarak;

* + Atilla:\*\* Sofya hayatım benimle ev...

İlerden siyah renkli camları tamamen açık 4 kapılı bir araç yaklaşıyordu. Atillanın dikkati bir anda araca doğru döner. Araçtaki kişi Aybarstı... Atilla durum anlamıştı peşini bırakmayan geçmiş onu burada da bulmuştu. Yüzüğü masaya bırakıp ayağa kalktı ve araca doğru yavaş adımlarla yürüdü. Aybars silahını çıkartarak Atillaya doğrultu ve ateş etmeye başladı. Tam ateş ettiği esnada bir yere saklanmayı başarmıştı fakat Sofya kurşunların hedefi olmuştu. Kurşunlardan biri Sofya’nın tam kalbine isabet etmişti. Aybars olay yerinden hızlıca uzaklaşıp kaçmıştı. Atilla, Sofya’yı hızlıca kucaklayarak hastaneye yetiştirmeye çalışıyordu fakat artık çok geçti. Tek yapabildiği saçlarını okşamak oldu...

### Edilen Yeminin Son Buluşu

Yapacağı şeyi biliyordu ettiği yemini yerine getirmek ve geçmişini tamamen temizlemek. Kaçak yollarla Türkiye geldi. Eski tanıdıkları vasıtasıyla bir adet beylik tabanca buldu. Türkiye’nin her yerinde onu arıyordu. Biliyordu o Türkiye’ye kaçmıştı. Bundan emindi… Araştırmalarının sonucunda onu Erzurum'da bulmuştu. Direkt olarak bir hamleye kalkışmadı. Yaptıklarını izledi, hayatını nasıl devam ettirdiğini anlama çalıştı. Aslında durum Aybars için çok vahimdi. Eski gücü kalmamış yalnız başına yaşamaya çalışıyordu. Resmen ölümü bekliyordu... Atilla kafasına koymuştu. Her zaman geçtiği yolda sakince bekledi ama saklanmadı. Uzaktan Aybarsın geldiğini fark etti ve yolun ortasına doğru yürüdü. Aybarsın kafasını eğmiş yere bakarak yürümekteydi. Biraz daha yürüdüğü zaman Atillanın ayaklarını görmüştü. İlk başta kim olduğunu anlamamıştı. Kafasını hafifçe kaldırdığında karşısındaki kişinin Atilla olduğunu anlamıştı. Onun için bir son olduğunu biliyordu. İkisi birlikte dağlık bir alana hiç konuşmadan yürümeye başladı… Issız kimsenin olmadığı bir yere geldiler. Bulundukları dağ oldukça eğimli ve arka tarafı uçurumdu. Aybars uçurum kısmına doğru yavaşça yürüdü. Gözlerini Atilla’nın silahına kilitlenmiş bir biçimde bakınıyordu. Atilla silahı yavaşça kaldırarak Aybarsın kafasına doğrultmuştu. Aybars ellerini sağa ve sola açarak Atillaya doğru son bir cümle kurdu "Geçmiş hiçbir zaman peşini bır… " sözünü bitmesini beklemeden Atilla tetiğe basmıştı. Aybarsın cesedi uçurumdan aşağı yuvarlanarak parçalanmıştı. Atilla uçurumun kenarına doğru yürüyerek şu sözleri söyledi "Peşimi bırakmayan geçmiş artık yok"

## Los Santos Yolculuğu

Hayata dair hiç bir ümidi kalmamıştı. Bir elinde babası ve annesinin yüzüğü bir elinde aile fotoğrafı vardı.. Annesi, babası, dostları ve son olarak eşi olacağı kadının ölmesi... Artık onun için bir geçmiş dahi yoktu. Artık içi rahattı ettiği intikam yeminini yerine getirmişti. Elinde son bir çare kalmıştı. Zamanında dostlarının tavsiyesi olan Los Santos. Cebinde kalan son parası ve hatıraları ile Santos'a doğru yola koyuldu.