Star Fox 64: Woede

***Woede*** is een creepypasta.

## Proloog

Als kind was ik - zoals de meeste kinderen van mijn leeftijd - dol op videogames, omdat ik de jongere zus was die mijn broer in de meeste games in het voordeel had en de consoles waren van hem. Ik hield van de Nintendo 64, *Zelda*-games, *Mario*-games, allemaal typische games. Toen mijn broer verhuisde, bleef ik achter met de N64 en een x-aantal keuzegames, maar hij nam de meeste anderen mee. Dus jaren gingen voorbij, ik speelde de games nogsteeds af en toe, maar raakte meer geïnteresseerd in moderne games. Soms ging ik terug naar mijn kindertijd. Het hele verhaal begon ongeveer een kwartaal geleden, ik was naar het huis van mijn broer gegaan, we maakten grapjes, speelden wat games, de gebruikelijke dingen. Toen ik op het punt stond te vertrekken, vroeg hij of ik nog één van de oude N64-games wilde spelen - die op zolder stof lagen te vergaren - we gingen ernaartoe om ze te bekijken. De meesten van hen besloten we te verkopen, maar *Star Fox 64* (1997) trok mijn aandacht. Als kind was ik nooit goed in de game, misschien kon ik mijn vingers niet snel genoeg bewegen, maar ik had het opgegeven. Maar ik was altijd in voor een nieuwe poging, dus nam ik het mee naar huis. Omdat ik het die dag druk had, legde ik het in mijn kast en vergat het nog ongeveer een week. Maar al snel pakte ik mijn Nintendo 64 weer, vastbesloten om hem te verslaan, niet wetende wat me te wachten stond. Toen ik het eruit haalde en het stof uit de cartridge blies, leek er niets beschadigd te zijn. Het was dezelfde oude game waar ik als kind zo veel mee had geworsteld.

## Gameplay

Bij het opstarten van de game koos ik een nieuw opslagbestand en negeerde het voltooide bestand van mijn broer - ik heb de mijne jaren geleden uit frustratie verwijderd - de besturing was nu beter beheersbaar, ik raakte al snel verdiept in de eerste paar levels. Nu terugkijkend had ik de kleine verandering in dialoog moeten opmerken, niets belangrijks, Slippy en Peppy die me niet bedankten toen ik ze redde om te voorkomen dat ze neergeschoten zouden worden, iets grovere opmerkingen van Falco, maar ik was me er niet van bewust. Ik merkte niet hoe laag de gezondheid van sommigen van mijn teamgenoten werd, vaak redde ik ze net op tijd. Tegen de tijd dat ik bij Fichina aankwam, waar Star Wolf voor het eerst in de game verschijnt, waren mijn vingers verslagen, ik was een complete spaz die de game speelde. Ik verloor het level en liet de slimme bom afgaan. Zodra dat gebeurde, veranderde het kleurenpalet. Alles werd donkerder, dit verbaasde me. Ook begon de grond te exploderen, als in typische in-game-explosies. Ik was er vrij zeker van dat dit niet de bedoeling was, plotseling kwam heel Star Fox in zicht, elk schip explodeerde vervolgens in de typische game-explosie die gewoonlijk voor vijanden werd gebruikt. De energie van het schip was bijna nul, ik zag een Wolfen, wetende dat ik werd geslagen en bezorgd over wat er aan de hand was tijdens het bericht dat op het scherm verscheen, schokte me.
Wolf dook op, hij zei: 'Ik zal je in de steek laten, zoals je bij ons deed.' Ik staarde naar het scherm, terwijl Star Wolf wegvloog, de camera draaide uit en liet Fox' schepen alleen zien vliegen boven een nogsteeds exploderend Fichina, terwijl het scherm verdonkerde. Wolfs woorden waren nogsteeds heel brutaal. Ze vervaagden na een paar minuten en werden vervangen door 'opnieuw proberen' in donkere vetgedrukte letters, nauwelijks zichtbaar. Ik sloot de game af en rende snel door de gang om mijn laptop te pakken. Ik zocht beelden op van Fichina, wat ik zag was heel anders dan mijn game. Ik belde mijn broer, hij was sceptisch maar kwam toch langs. Ik zette nerveus de game aan, alles was weer normaal. Ik startte mijn game op en kwam weer op Fichina en liet mijn broer het spelen. Hij versloeg het, gemakkelijk. Maar wanneer Star Wolf normaal gesproken weg zou vliegen, vloog Wolf dicht bij het schip van Fox en deed ons schrikken. Hij vloog toen weg. We zaten daar gewoon in shock, minstens een minuut. Het was alsof Wolf tegen ons had gesproken en ons ervan had beschuldigd de game te staken. Onzeker over wat we anders moesten doen - en volledig geschokt - gingen we door met het spelen van de game.
Er begonnen steeds meer vreemde dingen te gebeuren, wanneer teamgenoten spraken, zeiden ze dingen als: 'Waarom deed je dat?' of 'Verrader!' Tegen de tijd dat we bij de laatste fase kwamen, waren we allebei diep geschokt, maar volledig gefixeerd op de game. Toen Andross naar boven kwam, schreeuwde hij zo hard dat ik snel op de mute-knop drukte, maar die wilde niet dempen.
Hij zei: 'Waarom heb je ons verlaten, waren we niet goed genoeg voor je? Wil je weten hoe het VOELDE!?' Ons schip werd onmiddellijk vernietigd, er kwam een ​​zwart scherm, het leek alsof de game was gecrasht. Terwijl ik langzaam opstond om de Nintendo 64 uit te schakelen, verschenen er heftige woorden op het scherm.
Ze lazen: 'We haten je, we zouden je moeten vermoorden voor wat je ons hebt aangedaan,' in Wolfs stem. Ik heb de Nintendo 64 met geweld losgekoppeld, maar de woorden bleven dreigend op het scherm geplakt. Ik heb zelfs geprobeerd de tv uit te zetten, er gebeurde niets. Mijn laatste, wilde poging was om de tv los te koppelen, toen ik een hard, lang, hoog geluid hoorde en de woorden vervaagden. Het was voorbij.

## Epiloog

In die kamer, met mijn broer, voelde ik me echt bang. Voor het eerst in jaren omhelsden we elkaar om ons te troosten. Toen we eindelijk tot bezinning kwamen - tenminste, een beetje - was ons eerste instinct om iets te doen, wat dan ook, om de game van ons weg te krijgen. Toen ik het uit de console trok, brandden mijn vingers bijna, de cartridge was heet. We zetten het op Craigslist en eBay, voor een zeer lage prijs. Het was in minder dan een dag verkocht, met opluchting was het uit onze handen. Ik vraag me nogsteeds af of ik iemand anders aan iets slechts heb onderworpen. Maar zolang de game weg is, kan het me echt niet schelen.