Zielony Klin

**Zielony Klin** (ukr. **Зелений Клин**, ros. **Зелёный Клин**) – autonomiczne nieuznawane quasipaństwo położone na obszarze dawnego Obwodu Amurskiego.

## Historia

19 sierpnia 1991 r. Giennadij Janajew dokonał w Moskwie zamachu stanu wymierzonego w Michaiła Gorbaczowa, w krótkim czasie opanowując ważniejsze punkty w Moskwie, a także istotne połączenia kolejowe łączące główne ośrodki władzy z koleją transsyberyjską. Na pucz zareagował Borys Jelcyn, który ogłosił, że Rosyjska FSRR nie akceptuje decyzji Państwowego Komitetu ds. Stanu Wyjątkowego i do momentu legalnego obrania władzy, to on trzyma tymczasową władzę w Rosji. Oczywiście zebrał wokół siebie paru generałów, którzy poparli jego decyzję. Również CIA sypnęło pieniędzmi dla ludzi Jelcyna w celu dalszego destabilizowania sytuacji. Obie siły trzymały siebie w szachu obawiając się, że druga strona ma dostęp do broni atomowej. Dlatego wkrótce, cały arsenał atomowy został zabezpieczony przez służby Jelcyna, dzięki czemu 1 września 1991 roku doszło do szturmu budynków kontrolowanych przez juntę. Jelcynowi udało się odeprzeć wojsko od Moskwy, a także przekonać wielu dowódców do przejścia na jego stronę. Wkrótce udało mu się odepchnąć siły wojskowe aż do Jekatynburga, a tam umocnić granicę. Komuniści utrzymali się na linii Jekatynburg-Omsk-Nowy Urengoj kontrolując także dalsze obszary na wschodzie i wykorzystując dostępność surowców naturalnych. Wkrótce wybrali oni nowego przewodniczącego - Anatolija Łukjanowa. Warto zaznaczyć, że nie oznaczało to jednak wojny domowej, przepływ osób pomiędzy obszarem kontrolowanym przez komunistów i obszarem kontrolowanym przez liberałów istniał, także zezwalano na wymianę handlową i transportową, która była jednak uzależniona od decyzji obu ośrodków władz. W tym samym czasie w jednym państwie funkcjonowały dwie głowy państwa: Prezydent ZSRR (Anatolij Łukjanow) i przewodniczący Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR, który wkrótce został wybrany na nowo utworzony urząd prezydenta Rosji (Borys Jelcyn).

### Rozwiązanie Związku Radzieckiego

Jelcyn 8 grudnia 1991 roku wraz z przedstawicielami Ukrainy i Białorusi ogłosił w radzieckiej części Puszczy Białowieskiej rozwiązanie Związku Radzieckiego i niepodległość Rosji, Ukrainy i Białorusi. Ludzie nie byli optymistycznie nastawieni do nowego porządku: cały czas obawiano się zagrożenia w postaci sił komunistycznych, a nieostrożnie sprywatyzowane rosyjskie państwowe spółki doprowadziły do wytworzenia się fortun oligarchów. Szybko nastąpił kryzys gospodarczy. Część osób straciła pracę, większość straciła część pensji. Mocno ucierpiała branża wydobywcza, zależna od okupywanej przez komunistów linii żelaznych. Prezydent Jelcyn zdecydował się wtedy na podjęcie planu radykalnych reform, nie tylko gospodarczych, a także politycznych i ustrojowych. W 1993 roku na mocy referendum ogłosił rozwiązanie Rady Najwyższej i powołanie Dumy Państwowej na co nie zgodziła się większość deputowanych postradzieckiego parlamentu, która rozpoczęła okupację Białego Domu. Przeciwko Jelcynowi stanęli nie tylko moskiewscy komuniści, a także studenci, narodowi bolszewicy i część armii obwiniający prezydenta za błędy i kompromitowanie państwa za granicą (prezydent był alkoholikiem, a jego uzależnienie było często komentowane przez zagraniczną prasę). Te trzy ostatnie grupy połączył jeden radykał - Władimir Żyrinowski - lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W tamtym momencie to nie Rada Najwyższa stała się ofiarą historycznych przemian w Rosji, a sam prezydent Jelcyn, który został zmuszony do ucieczki do ambasady USA, co tylko umocniło pozycję Żyrinowskiego.

### Rząd Federacji Rosyjskiej z tymczasową stolicą we Władywostoku

Borys Jelcyn dzięki wsparciu Stanów Zjednoczonych powołał swój rząd we Władywostoku, korzystając z faktu, że komuniści byli skupieni na walce z siłami Żyrinowskiego, przez co ich władza na rosyjskim Dalekim Wschodzie zdecydowanie się osłabiła i coraz częściej przechodziła w ręce watażków. Dzięki amerykańskiemu wsparciu Jelcynowi udało się zorganizować administrację na prawie całym pacyficznym wybrzeżu Rosji. Amerykanie zaczęli jednak dostrzegać zagrożenie w zbyt dużym wzmocnieniu władzy Jelcyna i nie zgodzili się na dalszą integrację terytoriów oraz wykorzystano amerykańską obecność wojskową do zmuszenia watażków do współpracy. W ten sposób większość z nich przekształciła się w quasipaństwa, których łączyło podporządkowanie wobec Stanów Zjednoczonych, akceptacja dla amerykańskich wojsk na swoim terytorium oraz całkowite oddanie wydobycia złóż naturalnych amerykańskim gigantom. Amerykanów nie interesowało kto staje na czele quasipaństw, dla nich liczyło się przede wszystkim to, by ich interesy były nienaruszone.

### Zielony Klin

Wraz z rozwojem wojny domowej pomiędzy komunistami Łukjanowa a nacjonalistami Żyrinowskiego obszary na wschodzie byłej Rosyjskiej FSRR ulegały dalszej destabilizacji. Obwód amurski stał się obszarem starcia sił bezpieczeństwa z normalnymi siłami wojskowymi, co było wyniszczające dla całego obwodu. Strony nie były w stanie się pokonać, dlatego walka była niezwykle wyniszczająca i prowadziła do ogromnych strat. W związku z tym prezydent Jelcyn wykorzystał ucieczkę Wiktora Janukowycza z Rusi, na której władze przejął Aleksander Łukaszenko. Ukraiński prorosyjski polityk miał zebrać grupę ukraińskich najemników obszaru dalekowschodniego i odbić Obwód Amurski. W zadaniu przedostania się do granic tego regionu wsparły go siły US Army.

Na miejscu siły ukraińskie sprytnie wykorzystały skłócenie wojskowych ze służbami i wykorzystując ich wzajemne wyniszczenie, zajęły stolicę regionu i zaczęły ją fortyfikować, ściągając na ten obszar kolejnych ukraińskich migrantów uciekających z Federacji Rusińskiej oraz wsparcie dalekowschodnich Ukraińców. W ten sposób Janukowycz umocnił władzę i stworzył własną klikę, na czele której stanął, oficjalnie podlegając jako obszar podlegający władzy Jelcyna, faktycznie sprawując jednak rządy o dużej autonomiczności.

## Idee narodowe

***Dyktat Ukraińców –*** Ukraińcy pomimo stanowienia mniejszości przejęli władzę w Obwodzie Amurskim. Dla rosyjskiej większości ta sytuacja jest nieakceptowalna, co jest powodem stałego paraliżu państwa i ciągłych konfliktów. Narasta antagonizm między narodami, a także pojawiają się obawy o to, że milcząca rosyjska większość w końcu powstanie przeciwko ukraińskim okupantom. Z kolei wśród ukraińskiej elity buduje się coraz większa pogarda wobec Rosjan, niektórzy z Ukraińców proponują nawet, by zmuszać Rosjan do noszenia warkoczy wstydu, tak jak Mandżurowie zmuszali do tego Chińczyków. Janukowycz będzie musiał zdecydować się, jaką politykę wobec Rosjan będzie prowadził, choć będzie musiał przy tym pamiętać, że zarówno jedna, jak i druga strona może być bardzo rozczarowana jego decyzjami.

***Baćko nasz Janukowycz –*** W przeciwieństwie do ukraińskiej inteligencji żołnierze skupieni wokół Wiktora Janukowycza, są całkowicie oddani swojemu watażce i zawdzięczają mu utworzenie własnego organizmu państwowego, w którym faktycznie są wolni od wpływów Moskali. Przywódca ma pod swoją kontrolą grupę wiernych żołnierzy, który zawdzięczają mu bardzo wiele. Z drugiej strony watażka musi mieć świadomość, że powinien dbać o poziom życia swoich podopiecznych, tak by ci mogli być cały czas wdzięczni za dobrobyt, który on im zapewnił.

***Wpływy Gazneftu i US Army –*** Każdy watażka musi zdawać sobie sprawę, że o ile ataki na włości innych watażków są dopuszczalne przez amerykańskie siły interwencyjne, o tyle wydobycie należące do amerykańskiej spółki Gazneft jest święte i nie może zostać zakłócone, ponieważ może spotkać się to z twardą odpowiedzią amerykańskich żołnierzy lub wynajętych przez konglomerat najemników. Dotyczy to zarówno pól wydobycia, jak i najważniejszy szlaków transportowych pomiędzy kopalniami, rafineriami i portami.

***Szarpanina watażków –*** Tereny na wschód od Kraju Krasnojarskiego stały się areną nieustającej walki watażków, którzy napadają na siebie nawzajem celem uzyskania cennych zasobów, a czasami nawet porwania jeńców, których wykorzystuje się do niewolniczej pracy. Zmusza to rządy poszczególnych quasipaństw do stałego utrzymywania wysokich wydatków na zbrojenia i zaspokajania wszelkich zachcianek armii, również tych najbardziej absurdalnych. Naturalnie buduje to bardzo silną pozycję wojskowych w każdym z państw.

***Postradziecka broń jądrowa –*** To państwo odziedziczyło po Związku Radzieckim część sowieckiego arsenału jądrowego. Państwo to ma problemy ze znalezieniem odpowiedniej liczby fachowców zdolnych do konserwacji tej broni oraz jej sprawnym używaniem, co może oznaczać, że jedynie część posiadanego przez nie arsenału może zostać użyta. Ponadto przechowywanie takiej broni może być niebezpieczne, zwłaszcza w obliczu braku wykwalifikowanych kadr. Więcej na: Broń jądrowa.

## Polityka

Janukowycz na obszarze byłego Obwodu Amurskiego nie ma łatwo. Jego władza nie rozciąga się na cały teren Zielonej Ukrainy, lecz ogranicza się przede wszystkim do Nowej Odessy, gdyż nie jest on w stanie zapewnić sobie pełni lojalności zwłaszcza rosyjskiej administracji na obszarze całego obwodu. Ponadto nie wszyscy Ukraińcy są mu wierni. Kilka miesięcy temu wierność wypowiedział mu Petro Poroszenko, który już od dłuższego czasu miał być skonfliktowany z Janukowyczem. Ogłosił się on nowym hetmanem, zebrał siły kilku tysięcy wiernych żołnierzy, których określił kozakami priamurskimi i schronił się na obszarze kosmodromu Swobodny, skąd prowadzi zaczepne rajdy przeciwko Janukowyczowi i innym watażkom.

W samej Nowej Odessie działa siatka szpiegów i dywersantów pod dowództwem generała FSB Nikołaja Kowalowa, który został wysłany tutaj razem z generałem Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej Aleksandrem Lebiedem do Obwodu Amurskiego na początku obecności Jelcyna na wschodzie Rosji. Pomimo wzajemnego szacunku dwóch rosyjskich wojskowych, po kilku tygodniach rozpoczął się konflikt między nimi, dotyczący w głównej mierze przydziału amunicji, zapasów i paliwa. Konflikt ten spowodował wyniszczenie regionu i doprowadził finalnie do przyjścia wojsk Janukowycza, który wykorzystał konflikt i zajął ten obszar, ogłaszając powstanie Zielonego Klina.

FSB nie może zapomnieć żołnierzom piechoty konfliktu i nieustannie wyrzuca poborowoym odpowiedzialność za przejęcie władzy przez Ukraińców. Same siły bezpieczeństwa są zakonspirowane, przebywają w większych miastach i dokonują paraliżujących ataków na ukraińską infrastrukturę. Natomiast walkę partyzancką łącznie z otwartymi bitwami przeciwko siłom ukraińskim prowadzi wcześniej wspomniany popularny rosyjski generał Aleksandr Lebied, określany amurskim Robin Hoodem. Cieszy się on ogromnym poparciem miejscowych Rosjan, którzy chętnie przekazują mu zaopatrzenie i żywność, gdy tylko zawita do ich wiosek. Jego ludzie, nazywani "leśnimi" są bardzo trudni do namierzenia dla ukraińskich władz kraju.

## Gospodarka

Gospodarka tego quasipaństwa jest oparta przede wszystkim na usługach i przemyśle pozanaftowym i pozagazowym. Wpływy Gazneftu oznaczają ogromne straty dla rządu ze względu na brak podstawowego źródła dochodów. Jest to przyczynek do wzrostu nastrojów antygazneftowych oraz problemów społecznych. W związku z tym państwa watażków często prowadzą wyprawy wojenne przeciwko innym państwom, by rabować ich dobra i w ten sposób zabezpieczać własną gospodarkę.

## Wojsko

Armia syberyjskich quasipaństw jest oparta na wzorcu radzieckim i radzieckich kadrach dostosowanych do nowoczesnej walki podjazdowej. Ze względu na ciągłe napadanie sąsiednich państw, siły zbrojne tych państw są niezwykle zaprawione w boju, a żołnierze walkę uznają za jedyny sposób na utrzymanie i zabezpieczenie bytu swoich rodzin. Siły zbrojne są potrzebne również do obrony własnych granic przed wojskami innych watażków. To wszystko jest przyczyną niezwykle ważnej roli wojskowych w państwach watażków.