Brat Franziskus vel. Joachim Kurze

### Krewni

matka: Merlinda Schöber (piekarka)ojciec: Hans Kurze (marynarz, zaginął) rodzeńśtwo: Otton Kurze i Gerhilda Holman spowinowaceni: Piett Holman

## Wygląd zewnętrzny

### Kolor oczu

ciemnoniebieskie

Gdy Joachim Kurze został akolitą Mananna, przyjął klasztorne imię Fraznziskus. Większość jego dawnych znajomych zwraca się jednak do niego po dawnym nazwisku z czasów, gdy jeszcze był marynarzem i zwiedzał dzikie plaże.

## Biografia przed wydarzeniami przybyciem do Broekwater

### Młodość w Broekwater

Joachim Kurze urodził się w miasteczku Broekwater w roku 2474 kalendarza imperialnego. Syn żeglarza Hansa Kurze i piekarki Merlindy Schöber, był pierwszym potomkiem tej pary. Oprócz niego w latach 2476 i 2477 urodzili się kolejno Otton Kurze i Gerhilda Kurze – młodszy brat i siostra Joachima.

Joachim był niesfornym dzieciakiem. Gdy tylko nauczył się, jak samemu chodzić, zaczął odkrywać i eksplorować okolice domu. A potem sąsiedztwa. W wieku 8 lat już bardzo ochoczo kręcił się po miasteczku i powodował wszelkiej maści problemy. Nie był w tym osamotniony – w jego eskapadach towarzyszył mu jeszcze jeden chłopiec, zwący się Vernon Meiss. Byli w podobnym wieku i mieli podobny temperament – obydwoje lubili kręcić się po Broekwater i pakować się wspólnie w kłopoty. Rzucali starymi rybami w mewy na nadbrzeżu, gonili szczury przemykające między domami i wielokrotnie wdawali się w bójki z innymi dzieciakami. W ciągu tych kilku lat zawiązała się między nimi bliska przyjaźń, która trwała i trwa do dzisiaj – nawet, jeśli nie widują się tak często jak niegdyś.

Związane jest to z karierami, jakich dwójka młodych ludzi się podjęła gdy byli wystarczająco dorośli by decydować za siebie. Bowiem gdy Vernon Meiss dołączył do straży miejskiej w Broekwater, Joachim mając 16 lat ruszył w zupełnie przeciwnym kierunku, zaciągając się na statek i wypływając na morze, śladami swego ojca.

Jego matce i siostrze bardzo nie spodobała się ta decyzja. Powody były proste – ojciec Joachima, Hans zaginął na morzu w roku 2487, gdy jego pierworodny syn miał 13 lat. Statek na którym pływał, zwący się „Żelazna Fala” nigdy nie powrócił do portu i nikt nie odnalazł jego szczątków. Sprawę uznano za kolejną tajemnicę morza szponów, która nigdy nie zostanie rozwikłana.

Mimo to młody Joachim sam postanowił się zaokrętować. Od lat czuł zew morza, który wzywał go i kusił. Przestwór oceanu krył w sobie nieznane i obiecywał przygodę, której Joachim nie mógł przepuścić. Dołączył do załogi statku „Oblubienica Cara” i ruszył w świat.

### Kairera żeglarska

Przez następne lata życie Joachima pełne było przygód i niebezpieczeństw. Przemierzał morza i oceany, podróżując między największymi portami świata. Niejednokrotnie odwiedzał Marienburg, największe i najpiękniejsze miasto jakie widział w życiu. Czasem zawijali na wschód, do dalszych portów Imperium i do zimnego Kislevu, w którym zawsze tracił cały żołd na alkohol. Odwiedził również Bretonnię, kraj zamieszkały przez ludzi z kijem w dupie i wielkim bogactwem w kieszeniach.

Czasem zdarzało mu się nawet zawinąć do dziwnej i egzotycznej krainy zwanej Estalią, w której jedyną rzeczą cieplejszą od słońce są estalijskie kobiety.

Mimo, że wraz z załogą niejednokrotnie zdarzało im się nucić ponuro „Estalijskie dziewczyny” to zawsze cieszył się, gdy wracał w rodzinne strony. Gdy tylko zawijali do Broekwater, zazwyczaj w ramach ostatniego przystanku przed portem w Marienburgu, odwiedzał on rodzinę i przyjaciół. Wychylił niejeden kielich z Vernonem, który z każdą wizytą wspinał się coraz wyżej w hierarchii straży miejskiej. Spędzał godziny, opowiadając historie ze swych wypraw swemu bratu i siostrze. Ottonowi zawsze świeciły się oczy gdy słuchał brata, i to zapewne z tego powodu sam po kilku latach wyruszył na morze, przyprawiając matkę i siostrę o zawał. Skoro już o siostrze mowa, to Gerhilda zawsze okropnie fukała, gdy Joachim opowiadał o swych wojażach – zwłaszcza, gdy docierał do fragmentów o Estalii.

I tak mijały lata. Podróże, wizyty w domu, litry alkoholu i niebezpieczne przygody. Zdaje się, że nie mogło być lepiej. Jednak w końcu Manann miał się upomnieć o Joachima Kurze.

### Katastrofa morska i nawrócenie

Zdarzyło się to w roku 2509, na wiosnę. Od kilku już lat młody żeglarz przemierzał oceany na pokładzie okrętu „Młot Imperatora”. Dorobił się niezłej pozycji i szacunku wśród załogi. Jednak tamta podróż była bardzo pechowa – z powodu kiepskich warunków pogodowych i opóźnień w portach, znaleźli się na środku oceanu w noc Mitterfruhl – wiosennej równonocy. Każdy głupi wie, że to zły pomysł, kusić pana oceanów w noc, w trakcie której jest najpotężniejszy. Wiedzieli, że Mananna można przebłagać jednak nie mieli odpowiedniej ofiary z młodego zwierzęcia. Dlatego też w akcie desperacji, gdy zapadł zmrok odprawili wiele rytuałów, które miały na celu zdobyć przychylność boga mórz. Wyrzucali sentymentalne pamiątki i śpiewali szanty. Jak się okazało, zrobili to na darmo.

Manann jest bogiem mściwym i zmiennym – i taki sam jest ocean, którym rządzi. Tej nocy znikąd nadeszła potężna burza, która zaczęła miotać statkiem niczym szmacianą lalką. Manann bawił się ich krypą i mógł ją zatopić w dowolnym momencie. Wielu dobrych marynarzy zostało zmiecionych z pokładu, znikając w mrocznej toni poza statkiem. Spotkało to również Joachima, który w pewnym momencie poczuł jak traci balans i wylatuje poza burtę, a następnie zanurza się w zimnej wodzie.

Słyszał już historie o tych, którzy wypadają poza burtę. Słyszał o potworach, które pożerają takich nieszczęśników. Słyszał o tym, że jeśli się nie pospieszysz to statek zniknie wśród burzy. I słyszał też oczywiście, że po kilkunastu minutach zamarzasz i toniesz sam z siebie. Słyszał wszystkie te opowieści, więc nie wahał się zbytnio. Gdy tylko wynurzył się spod wody, chwycił za jeden z dwóch swych mieszków i cisnął go w ocean. Zawsze dbał, by w tym mieszku znajdowały się same złote monety – tylko takie zadowalały Mananna. A potem zaczął się modlić.

Zdaje się, że jego ofiara faktycznie coś zdziałała. Znikąd pod jego rękoma wynurzył się kawałek deski, bez wątpienia odpadł od ich statku w trakcie sztormu. Chwytają się swojej, dosłownie, ostatniej deski ratunku zaczął szukać wzrokiem „Młota Imperatora”… i ze zdziwieniem stwierdził, że widzi błysk całkiem niedaleko. Nieważne co to było, ważne że coś się tam świeciło. Natychmiast zaczął płynąć w tamtym kierunku. Co więcej, fale przestały rzucać go z boku na bok, lecz zamiast tego popchnęły go naprzód, w kierunku tego światła. Gdy już do niego dotarł, złapał się go na oślep i poczuł jak słabnie a następnie stracił przytomność.

Kiedy ją odzyskał, znajdował się już na pokładzie statku. Według opowieści reszty załogi, zupełnie znikąd morze wypluło go z powrotem w kierunku statku i w ostatnim akcie desperacji owinął rękę wokół olinowania okrętu, które spadło poza burtę. Tylko to, że jego ręka zaklinowała się między skręconymi linami konopnymi pozwoliło mu przeżyć. Nie pozostawiło go to jednak bez pamiątki – przez długą chwilę liny opinały się wokół jego ręki i wżynały się w nią, kalecząc ją gdy on zwisał nieprzytomny. Do dzisiaj nosi głębokie bruzdy wokół lewego ramienia i jest ono nie do końca

sprawne – często cierpnie i odmawia posłuszeństwa. Gdy spytał o światło, nikt nie potrafił mu udzielić odpowiedzi. Wszystkie lampy i świece na pokładzie zostały zalane i zgasły w trakcie sztormu.

Gdy człowiek przeżyje takie zdarzenie, tylko jedno wyjaśnienie przychodzi mu do głowy: cud. To wstawiennictwo boga, to ofiara, która przebłagała Mananna pozwoliła mu przeżyć. A gdy człowieka dotyka cud, i dostaje drugą szansę w życiu, wiele może się zmienić.

### Wstąpienie do klasztoru Mananna w Marienburgu

Burza ucichła nad ranem, i w ciągu kilku następnych dni statek wrócił do Marienburgu. Był środek wiosny i statek szykował się do kolejnych wypraw. Jednak nie Joachim. Wypisał się z załogi ku oburzeniu kapitana i reszty marynarzy, oraz odebrał swój żołd. Potem zaś, zaczął krążyć po dokach w Marienburgu. Szukał kogoś, pewnej konkretnej osoby. I w końcu go znalazł: Kapłan Mananna.

Duchowny doglądał właśnie rozładunku jednego ze statków. Był chudym, lecz muskularnym człowiekiem, z krótkimi, czarnymi włosami i brodą skręconą w warkocze. Nosił szaty kapłańskie barwy błękitno-morskiej, na które nałożył zbroję z symboliką Mananna. Przedstawił się jako brat Ottfried von Krüger – rycerz zakonu Synów Morza.

Joachim poprosił kapłana o rozmowę. Opowiedział mu o cudzie, jaki ocalił jego życie na morzu i zaczął domagać się od rycerza, by przyjął go na swego ucznia. Po tym jak pan morza ocalił jego życie, chciał oddać mu je w służbie. Chciał zostać kapłanem Mananna, choćby nie wiem co.

Von Krüger zamyślił się, a następnie nakazał mu dołączyć do marynarzy oporządzających statek po podróży. Chciał się najpierw przekonać, jak kandydat radzi sobie z codziennymi obowiązkami i ze statkami. Jak można było się spodziewać, Joachim bez trudu radził sobie wśród żeglarzy co zadowoliło rycerza.

Po ciężkim dniu harówki i udowadniania swojej wartości, Ottfried von Krüger przedstawił Joachimowi propozycję. Nie mógł przyjąć go na nauki, bowiem nie taką misją parają się Synowie Morza. Jednak zamierzał polecić go innemu kapłanowi, który nauczy go więcej niż rycerz by mógł. Nauczy Joachima pokory dla morza i zrozumienia dla natury kryjącej się za panem morza.

Kurze przystał na tę propozycję, przez co już następnego dnia znalazł się przed wejściem do głównej świątyni Mananna w Marienburgu. Zgodnie z obietnicą, Von Krüger przedstawił go innemu kapłanowi – ku zdziwieniu Joachima, była to kobieta, nosząca imię Hulda Hauptmann.

Przedstawiała zdecydowanie bardziej typowy obraz kapłana Mananna. Nie nosiła na sobie zbroi, lecz zdobne szaty w barwach morza. W jej włosy wplecione były wodorosty, które z jakiegoś powodu ciągle utrzymywały wilgoć, sprawiając, że niekiedy z jej głowy skapywały krople morskiej wody. Twarz była zacięta i pozbawiona litości – zupełnie, jakby przedstawiała galion statku, wyciosany z twardego drewna.

I tak zaczęła się długa nauka Joachima. Hulda okazała się wymagającym nauczycielem, który pokazywał wszystkie strony wiary w Mananna. Jednego dnia potrafiła być spokojna i cicha, by następnego znęcać się nad swoim uczniem niczym najgorszy sztorm na morzu. Nie była przekonana w personalną interwencję Mananna w życie Joachima – powiedziała, że jeśli przetrwa szkolenie pod jej okiem, wtedy będzie mógł twierdzić, że Manann ma go w swej opiece. Czasem ciężko powiedzieć, czy żartowała czy była poważna.

Ku swemu niezadowoleniu, Joachim spędził wiele czasu w głównej świątyni w Marienburgu. Uczył się teologii, rytuałów Manannitów oraz zwykłej umiejętności czytania i pisania, której brakowało młodemu żeglarzowi. Oczywiście, towarzyszył również swojej mistrzyni w jej podróżach. Czasem jako akolita. Częściej jako służący, któremu zlecano najcięższe prace. Według jej słów „umacniała jego ciało i ducha na czekającą go próbę”. Joachim nie wierzył w to zbytnio, ale z każdym rokiem powoli godził się z tym losem i uczył się pokory. Gdy jednak stawał się zbyt ugodowy, Hulda pilnowała by dać mu powody i możliwość do buntu, utrzymując go w zawieszeniu między pokorą a buntem. Nadając mu prawdziwej dwoistości Mannanitów.

Minęło osiem lat. To był dziwny okres w życiu Joachima. Przekroczył wiek 40 lat, markujący prawdopodobnie większość jego życia. Z narwanego nastolatka, który następnie stał się przygodowym i odważnym żeglarzem, zmienił się w twardego i poważnego mężczyznę, który ma w sobie zarówno siłę jak i mądrość. Czerpie ze swoich doświadczeń i z nauki, jaką odebrał w świątyni Mananna. Z jednej strony nadal w jego sercu płoną iskierki ciekawości i chęć przeżycia przygód. Z drugiej, kieruje się obecnie wartościami duchowymi i spirytualnymi w życiu. Ta dualność, zdaje się być szanowana przez jego nauczycielkę Huldę, która dwa lata temu zdobyła tytuł wysokiej kapłanki świątyni w Marienburgu.

W roku 2517 akolita Joachim Kurze otrzymał nietypowy list z Broekwater, w którym jego stary przyjaciel Vernon Meiss, którego nie widział do prawie 10 lat zapraszał go do ich rodzinnego miasta. W tym samym czasie Hulda powoli sugerowała Joachimowi, że zbliżać się może jego ostatni egzamin przed kapłaństwem – niesławne „wyjście przed maszt”. Gdy usłyszała, że otrzymał zaproszenie do Broekwater, uznała, że niegłupim może być pozwolić Joachimowi na krótki odpoczynek od życia świątynnego. Dlatego z błogosławieństwem Huldy i ciekawością, o czym chce porozmawiać Vernon Meiss, akolita Joachim Kurze wyruszył na szlak, kierując się starą drogą wybrzeżną, do swojego domu. Do Broekwater.

## Charakter i osobowość

Joachim jest człowiekiem wewnętrznie sprzecznym i nieprzewidywalnym – czyli zupełnie taki, jakim powinien być kapłan Mananna.

Z jednej bowiem strony, po ośmiu latach spędzonych w świątyni w Marienburgu okazało się, że potrafi być osobą bardzo inteligentną i rozważną. Ma talent do spisywania i zapamiętywania różnych wydarzeń oraz wykazuje zainteresowanie historią. Oprócz tego, często stanowi głos rozsądku w wielu dyskusjach – potrafi być spokojny i pomocny wobec innych, zwłaszcza wobec ludzi potrzebujących wsparcia kapłana. Jeśli coś wymaga dyskrecji, potrafi być spokojny i delikatny jak najmniejsze uderzenie fali o piach.

Z drugiej jednak strony, Joachim ponad połowę swojego życia spędził na morzach i oceanach, wśród ogorzałych i niebezpiecznych ludzi w trakcie groźnych przygód. Potrafi być twardy i wymagający wobec innych, jak również zachowywać się impulsywnie. Jeśli czuje się zagrożony, nie będzie bał się sięgnąć po wierny kordelas zwisający u jego pasa. Jeśli czuje, że coś musi być powiedziane bezpośrednio i jasno, zrobi to – nie będzie się patyczkował.

Tak więc, jest zmienny, niczym morze, które jest jego ukochanym żywiołem.

Joachim jest również człowiekiem wiernym swoim przyjaciołom – ceni sobie ludzi, którym może zaufać. W ciągu swego życia, nauczył się ufać tylko tym, którzy potrafią czekać na niego nawet przez wiele lat, w trakcie gdy on wałęsa się po morzach i oceanach. Oznacza to, że ma wąską grupę przyjaciół i rzadko zawiązuje nowe przyjaźnie, lecz jeśli ktoś jest w tym gronie – będzie w nim już na zawsze i będzie mógł liczyć na jego szacunek.

Warto nadmienić również, że jego różne tryby życia spowodowały, że lubi bardzo różne rzeczy. Z jego czasów podróżnika i włóczykija została mu miłość do gotowania i próbowania nowego jedzenia – była to jedna z rzeczy, na jakiej najbardziej mu zależało. Oczywiście oprócz przygód, bogactw i kobiet. Zaś czas spędzony w świątyni w Marienburgu wykształcił u niego nowe zainteresowania. Przekonał się, że lubi pisać i czytać książki. Jest zafascynowany historią i modlitwami – najbardziej, gdy może połączyć te dwie rzeczy. Uwielbia badać historię powstawania modlitewników i ludowych modlitw.