THE SILENTS OF THE LAMBS

Była piękna majowa noc. Bezchmurne niebo wspaniale ukazywało miliony gwiazd i niesamowitą tarczę pełnego księżyca.

– Ciągle leje… Czy ten jebany deszcz nigdy nie przestanie padać ? Jeszcze trochę a wyrosną mi płetwy! – Tygrysek nie krył poirytowania.

– Ma to swoje plusy… Na przykład Gófer, jeśli jeszcze żyje, popierdala teraz z wiadrami i wylewa wodę ze swoich tuneli. – stwierdził z uśmiechem na ustach Puchatek. Wtem cała czwórka wpadła do wielkiej rwącej rzeki…

– Ppppanowie, tu tego nie było… – stwierdził niepewnie Prosiaczek.

– Rollyn…, rollyn…, rollyn on the river… – podśpiewywał głucho Kłapołuchy.

– Sprawa jest poważna… Myślę, że dość już tej kąpieli. Wychodzimy – stwierdził tygrysek, po czym nasi bohaterowie wstali i wyszli z wody.

– To był chyba najbardziej psychodeliczny kwas dzisiejszej nocy… – powiedział Puchatek.

– A tak fajnie mi się śpiewało… – wystękał Kłapołuchy.

– Myślę, że dobrym pomysłem byłoby rozpalenie ogniska i osuszenie się – stwierdził Prosiaczek.

– No a nie łatwiej byłoby iść do domu i tam się wysuszyć ? – zapytał lekko zdziwiony Tygrysek.

– No byłoby, ale tak jest bardziej romantycznie. Niech Kłapouch i Tygrysek skoczą po jakieś drewno a ja z Prosiaczkiem rozpalimy ognisko – rzekł Puchatek. Już po chwili Puchatek, Prosiaczek i Tygrysek grzali się przy ognisku. Po pewnym czasie dołączył do nich Kłapołuchy.

– Panowie znalazłem wino i trochę mięsa. Upieczemy ? – zapytał Kłapołuchy.

– No co ty głupi ? Wino chcesz piec ? – Puchatek nie krył zdziwienia.

– Nie wino tylko mięsko. Będą dobre szaszłyki. – odparł Kłapołuchy. Po czym cała czwórka obaliła wino i zabrała się do jedzenia szaszłyków.

– A ciekawe co się dzieje z Góferem. Czy nadal wylewa wodę ze swoich kanałów ? Jak myślicie ? – zapytał Puchatek.

– Ja tak właściwie to go nigdy nie lubiłem… – stwierdził Tygrysek.

– To nie jedz – Odparł leniwie Kłapołuchy.

– Oooo kkkkurwwwa! – wystękał przerażony Prosiaczek.

– Coś czułem, że to mięso jest jakieś lewe. Strasznie śmierdziało stęchlizną… – Stwierdził odgryzając kość przedramienia Puchatek.

– Mam nadzieję, że chociaż ketchup był prawdziwy… – jęknął polewając udko czerwonym płynem Tygrysek.

– A skąd niby o tej porze w lesie wziąłbym pomidory, konserwanty, barwnik naturalny E-20, kwasek cytrynowy i wreszcie butelkę ? – zapytał Kłapołuchy.

– Uff. Ale dobrze, że dodałeś cebulki bo byłby nie do zjedzenia… – wycedził przez zęby Puchatek.

– A tak w ogóle to skąd ty się Kłapołuchy tu wziąłeś ? Przecież nie mieszkasz z nami w lesie od początku ? – zapytał Tygrysek.

– Dobrze, że o to pytasz. No więc przyjechałem do was ze Stanów Zjednoczonych. Uciekłem tam z zamkniętego zakładu dla morderców-psychopatów. Tak naprawdę nazywam się Hannibal Lektor. Na mnie był właśnie wzorowany bohater „Milczenia Owiec”.

– To świetnie. Wiedziałem, że tylko pozornie jesteś taki spokojny. Wiedziałem, że twoja dusza jest rozrywana setką krzyczących jaźni… – rzekł z dumą w głosie Puchatek.

– Ale skąd oni wzięli ten tytuł ? – zapytał Tygrysek.

– Bo „Star Wars” był już zajęty – odparł smutnie Kłapouch.

– Dobra. Nażarci, napojeni, wyschnięci. A teraz do domów spać! – Wrzasnął Tygrysek. Po chwili wszyscy rozeszli się do domów. Ranek okazał być się jak zwykle piękny i słoneczny.

– Jak zwykle kurwa pada. Ja to pierdolę, dziś nigdzie nie wychodzę…! No może oprócz stawienia się na komisję wojskową !?… – Zdziwił się Tygrysek otwierając poranną pocztę. Wśród sterty dwóch listów znajdowało się wezwanie na komisję wojskową.

– To jakiś przekrent… W tej bajce nie ma wojska! Był Wojski ale to nie to… A z resztą cholera ich tam wie… Dziś za godzinę… Dobra coś się wymyśli… – Rzekł smętnie Tygrysek włączając telewizor. Właśnie „leciał” serial „Wujek dobra rada” ze S. Mikulskim w roli głównej.

– …”Wujek dobra rada” …co…? Znajdź jakąś radę dla mnie wuju… – wycedził przez zęby Tygrysek.

– To proste. Zrób sobie krzywdę, złam nogę lub coś innego. Nie będziesz mógł brykać przez pewien czas ale armia uzna cię za nieprzydatnego do służby – odezwał się z ekranu „Wujek dobra rada”.

– Jasne!!! Połamię sobie ręce i nogi… Nie będę mógł co prawda brykać przez pewien czas ale… Co tam… ważne, że mnie armia nie wcieli… – to mówiąc Tygrysek rozpędził się i przypierdolił w pobliskie drzewo. Pogotowie stwierdziło liczne złamania oraz potłuczenia, wstrząs mózgu, ginekomastię, chorobę wrzodową odbytnicy, stulejkę, raka macicy, wrzody żołądka, arytmię serca, chorobę wieńcową, kiłę, rzeżączkę, syfa i wilka. Pacjent został zapakowany na wózek i odwieziony na komisję wojskową. Tam czekali już Puchatek, Prosiaczek, Kłapołuchy, Krzyś i zapakowany w kaftan bezpieczeństwa, przeżywający jeszcze resztki złego trip’a Królik Pierwszy wezwany został Krzyś. Po chwili jednak wyszedł z hukiem zamykając za sobą drzwi.

– Motyla noga! A tak chciałem być żołnierzem! – rzekł zawiedziony Krzyś.

– Ooo kurwa, jakie on ma fajne przekleństwa… – jęknął głucho Kłapołuchy.

– Co, nie wzięli? – zapytał z niedowierzaniem Prosiaczek.

– Niee tam… Najpierw zaglądali mi do dupy, potem coś mówili o jakiś częściach rowerowych…

– O pedałach? – zapytał Puchatek.

– Tak, tak! I za raz mnie wykopali bo podobno takich jak ja to nie biorą! Niech to kurzy dziób! – dodał zawiedziony Krzyś.

– Powiedz tak jeszcze raz a jak ci przypierdolę… – wycedził przez zęby prosiaczek.

– Och… Jak ty mówisz… Nie wolno tak brzydko mówić… Powiem maaamieee… łeeeeee! – i Krzyś z płaczem pobiegł do domu.

– Taaa. Przyprowadź ją tutaj. Nakręcimy pornola ze świniami i twoją starą! – krzyknął Tygrysek.

– Smarkam na ciebie synu szklarza! Twoja matka była chomikiem a ojciec śmierdział skisłymi jagodami! – dodał Prosiaczek.

– Jak coś takiego jeszcze chodzi po ziemi… Ciekawe dlaczego te łowiące pipy go jeszcze nie dopadły… Jak bym był nieco młodszy to dopiero bym mu dał motylą nogę… – stęknął głucho Kłapołuchy. W tym właśnie momencie wkroczyli do sali Łowcy Pip.

– Oddział stać! – wrzasnął piąty z nich.

– A wam co? Macie mózgi w kolorze kamuflażu ? – Tygrysek patrzył na łowców jak na bandę idiotów.

– Rekrutancie Tygrysku! Służba ojczyźnie to nasz wspólny zbiorowy obowiązek! – rzekł trzeci z nich.

– Frajerscy Łowcy! Służba ojczyźnie w czerwonych beretach jest niczym innym jak całowanie lwa w dupę. Przyjemność żadna a niebezpieczeństwo utraty życia ogromne! – dodał Kłapołuchy.

– Mylicie się rekrutancie Kłapołuchy! Jesteśmy dumni, że możemy bronić ojczyzny od wszelkich wrogów i pip. – przerwał mu ósmy z nich.

– Zetną wam włosy… Hehe! – uśmiechnął się Puchatek.

– Łowcy! Spierdalamy! – wrzasnął trzeci z nich po czym obydwaj w pośpiechu wybiegli z sali.

– Do dupy z nimi robota. – stwierdził Prosiaczek. Po paru godzinach nasi bohaterowie byli w domach i żaden z nich nie został zaakceptowany przez komisję wojskową. Najbardziej zły z nich był Tygrysek, który musiał spędzić na wózku następne dwa miesiące a do wojska go nie wzięli ze względu na płaskostopie.