De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 28 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 28

Schaduwpoot had heerlijk geslapen. Voor het eerst had ze niet een berg problemen op haar liggen en kon ze genieten van de rust. Ze had besloten even afstand te houden van Duivelpoot en Waska en zich te focussen op haar relatie met haar zus en de rest van haar Clangenoten. Ze moest ervoor zorgen dat ze weer een goede naam had bij iedereen. Voorzichtig stond ze op, ze wilde Pruimpoot en Vleugelpoot niet wekken en wilde vooral niet dat Pruimpoot een ochtendhumeur kreeg. Drama in de Clan hadden ze vandaag niet nodig. Ze ademde diep in en genoot van de frisse kruidengeuren om haar heen. Zij en Pruimpoot hadden vannacht bij Vleugelpoot geslapen, net zoals de andere dagen sinds Vleugelpoot bekend had gemaakt dat hij de nieuwe medicijnkat van de SchaduwClan zou worden.

Plots keek Pruimpoot op. ‘Ruik je dat?’ Schaduwpoot stak haar neus buiten het hol om de lucht te proeven. ‘WindClan- en RivierClan geuren!’ miauwde Pruimpoot terwijl ze de open plek om rende. Schaduwpoot fronste. *Worden we aangevallen?* Tijgerpoot kwam uit het leerlingenhol gelopen. ‘Er komen katten aan!’ waarschuwde de kater. Aswolk en Motvlucht kwamen snel uit het krijgershol gehaast. Ook Ravenhart en Zwartvleugel keken op vanuit de schaduwen, waar ze samen aan het praten waren. Mistster en Varenschaduw kwamen uit het leidershol gelopen, hun ogen bewolkt met zorgen. ‘Het zal vast geen hinderlaag zijn, er heerst vrede tussen de Clans en met de WindClan en RivierClan hebben we sowieso al lang geen ruzie meer mee gehad,’ hoorde Schaduwpoot Varenschaduw mompelen. Mistster snoof zachtjes. ‘Maar het waren wel bondgenoten van de HemelClan tijdens de Grote Oorlog!’

Nog geen twee hartslagen later kwamen Muisstaart en Witklauw, die de wacht hadden gehouden, samen met Hazenster en Rietsteel het kamp binnen lopen. Schaduwpoot zuchtte opgelucht. *Het zijn maar twee katten.* Aan verraste blikken van haar Clangenoten te zien, hadden zij de twee katten ook niet verwacht. Pruimpoot keek met versmalde ogen om zich heen. ‘Misschien is dit een afleidingsmanoeuvre! We moeten onze ogen blijven openhouden en onze oren gespitst!’ siste ze. Schaduwpoot ontspande. ‘Maak je niet druk, het is vast weer iets met de medicijnkatten!’ Op hetzelfde moment kwam Vleugelpoot zijn hol uit getrippeld. ‘Wat doen *zij* hier?’ vroeg hij ongerust. Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Dat weten we nog niet.’

‘Hazenster, Rietsteel,’ begon Mistster vriendelijk toen hij hun groette met een knik, ‘Wat brengt jullie in ons kamp?’ ‘We vroegen ons af of de SchaduwClan ook al een nieuwe medicijnkat kandidaat heeft gevonden. We willen alle nieuwelingen graag samenbrengen op het eiland zodat we kunnen beslissen hoe we hen gaan trainen. Bladkaal komt eraan dus de tijd begint te dringen.’ Mistster wenkte Vleugelpoot met zijn staart om naar voren te komen. De donkerbruine kater twijfelde even, maar stapte toen voorzichtig naar voren. ‘Vleugelpoot is onze nieuwe medicijnkat.’ Rietsteel glimlachte naar Schaduwpoots broer. ‘Welkom bij de groep.’ Vleugelpoot lachte verlegen terug. ‘Dank u wel.’ ‘Varenschaduw heeft de leiding over het kamp zolang ik weg ben,’ verkondigde de SchaduwClanleider. Daarna trippelde hij naar Hazenster en Rietsteel en Vleugelpoot ging snel achter hem aan. ‘Succes!’ miauwde Schaduwpoot snel. Vleugelpoot keek over zijn schouder en knipperde dankbaar met zijn ogen. Schaduwpoots buik begon te kriebelen met nieuwsgierigheid. *Wie zouden de medicijnkatten van de andere Clans zijn?* Leeuwerikzang wist ze al, maar de rest?

‘Wacht!’ riep Wezelklauw nog voordat het groepje was verdwenen door de doorntunnel. Mistster stopte en draaide zich om. ‘Wat is er?’ ‘Is het wel verstandig om jullie daar zonder krijgers naartoe te laten gaan? De laatste keer dat de medicijnkatten bij elkaar waren werden ze allemaal *vermoord*!’ Mistster fronste en schonk Hazenster een blik. ‘Houtster heeft Roodklauw meegenomen, Leeuwenmaan is ook gekomen en ik ben met Vederstorm gekomen. Dus als er nog iemand meegaat moet het wel goed komen denk ik,’ zei de WindClanpoes. Mistster knikte instemmend. ‘Kom jij maar mee Wezelklauw.’ Trots krulde de donkergrijze kater zijn staart en liep achter zijn leider aan. Met z’n allen verdwenen ze in de tunnel en iedereen in het kamp keek hen nog lang na.

Schaduwpoot draaide zich om naar haar zusje. ‘Zullen we ze volgen?’ vroeg ze. De pretlichtjes dansten ondeugend in haar ogen. Een flits van verrassing schoot door Pruimpoots gele ogen. ‘Wil je dat echt doen? Dadelijk kom je weer in de problemen! En dan word je nooit krijger.’ Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Ik heb *alles* over voor avontuur! En als we voorzichtig genoeg zijn, zullen ze het echt niet merken.’ Haar staart zwiepte vrolijk door de lucht. Het was weer een tijdje geleden sinds ze voor het laatst op avontuur was geweest, en toen eindigde het helemaal verkeerd. Maar wat kon er dit keer gebeuren? Het was maar een afspraak met de nieuwe medicijnkatten! Ze wisten nog niks van kruiden en behandelingen af, dus wat zou het nut zijn om hen te vermoorden? Tenslotte was Engelpoot nergens meer te bekennen geweest en Waska’s woede was ook wat gedoofd volgens Duivelpoot.

Uiteindelijk knikte Pruimpoot. ‘Ik heb ook wel zin in wat avontuur! Zal ik Roodpoot ook vragen om mee te gaan?’ Schaduwpoot boog haar kop. ‘Ik hoopte eigenlijk dat dit weer eens een belevenis werd die wij *samen* zouden delen. Niet dat ik Roodpoot niet mag hoor! En als je het echt graag wil kan ze nog steeds mee.’ Pruimpoot schudde haar kop. ‘Nee, ik vind het ook wel leuk om alleen met jou op ontdekking te gaan! Ik ben allang blij dat we überhaupt gaan! En met zijn tweeën vallen we wat minder op.’ ‘Laten we meteen gaan!’ miauwde Schaduwpoot enthousiast. Zij aan zij met haar zus trippelde ze naar de kampuitgang, maar werden teruggeroepen door Varenschaduw. ‘Wat gaan jullie doen?’ vroeg ze streng. ‘We wilden graag samen jagen,’ reageerde Schaduwpoot op beleefde toon. ‘Ik weet niet of het een goed idee is om twee leerlingen er alleen op uit te sturen,’ mompelde Varenschaduw. Schaduwpoot knipperde dringend met haar ogen. *Alsjeblieft! Eindelijk kunnen ik en mijn zus normaal met elkaar omgaan. Dit avontuur hebben we nodig!*

Schaduwpoot was nog steeds een beetje bang dat Pruimpoot toch weer tegen haar zou keren. Alles was zo snel vergeven en vergeten. Ze vond dat niet erg, maar toch knaagde er iets aan haar wat haar verontrustte. Snel drukte ze de gedachte weg. Ze moest zich geen zorgen maken, het zou vast allemaal wel goed gaan. ‘Nou ja, vooruit ook maar. Als jullie maar flink wat prooi mee terug brengen!’ Pruimpoot en zij wisselden een blik en grijnsden naar de commandant. ‘Kent u ons nog niet langer dan vandaag?’ zei Schaduwpoots zus. Maar de poes had zich al omgedraaid en trippelde naar Ravenhart toe. Nog voordat ze een stap verder konden zetten, versperde Zwartvleugel hen de weg. Schaduwpoots vacht prikkelde geïrriteerd. Als ze nog langer werden opgehouden zouden ze de bijeenkomst nooit halen!

Zwartvleugel gaf hen allebei een liefdevolle lik over hun kop. ‘Ik ben zo blij dat jullie het eindelijk goed gemaakt hebben met elkaar! Nu gedragen jullie je pas als *echte* zussen!’ Schaduwpoot glimlachte snel. ‘Wij zijn ook blij dat het weer goed is,’ antwoordde ze. Pruimpoot knikte en schoot door de doorntunnel, niet wachtend op een reactie. ‘Brengen jullie wat lekkers voor mij mee terug?’ riep Zwartvleugel hen nog na. ‘Doen we!’ riep Schaduwpoot terug terwijl ze achter haar zus aan rende. ‘Succes!’

Nadat ze de doorntunnel door waren schudde Pruimpoot snel haar pels uit. ‘*Eindelijk* zijn we uit het kamp zeg!’ Schaduwpoot knikte, maar het antwoord dat ze wilde geven, werd verstoord door geritsel van de struiken. ‘Wie is daar?’ vroeg ze. Nog geen hartslag daarna schoot Duivelpoot eruit. Schaduwpoot keek verontwaardigend naar haar zus. Ze wilde net haar mond openen om zijn naam te roepen, maar Duivelpoot sprintte door en leek hen nauwelijks op te hebben gemerkt. ‘Wat had hij voor haast?’ snoof Pruimpoot. ‘Misschien was hij een konijn achterna aan het gaan,’ opperde Schaduwpoot. Pruimpoot draaide zich weer om met een flik van haar staart. ‘Ach, het is niet ons probleem.’

Samen renden de twee zussen door het sparrenbos, genietend van de vrolijke geluiden om hen heen en de zonnestralen die hun pad verlichtten. De vallende sparnaalden gleden vanzelf weer uit Schaduwpoots vacht en belandde op de grond. Al snel schakelde het bos zich over naar moeras; ze hadden het RivierClanterritorium bereikt. ‘Vanaf hier moeten we wat rustiger gaan,’ hijgde Pruimpoot. Ze verlaagde het tempo en trippelde langs de oever. Schaduwpoot bleef steeds blikken werpen op de rest van het RivierClanterritorium. Als ze betrapt zouden worden door RivierClankrijgers, zouden er alleen nog maar meer problemen komen. *We hebben niet eens nagedacht over een goed excuus waarom we hier zijn!*

Haar poten zonken steeds verder weg in de modder. Door de vochtigheid gisterennacht was het erger dan normaal en waren ze een stuk slomer. ‘Schiet op!’ siste Pruimpoot. Schaduwpoots ogen weken af van haar poten en zag dat Pruimpoot op de droge stukken van het moeras liep. ‘Pruim! Je bent veel verder van de oever verwijdert dan twee staartlengtes!’ miauwde Schaduwpoot vol ongeloof. Pruimpoot haalde haar schouders op. ‘Zo gaat het veel sneller en we hoeven ons niet druk te maken over onze geursporen! De RivierClan weet heus wel dat de katten van de andere Clans hun territorium moeten oversteken! Ze zullen het vast niet raar vinden om SchaduwClangeuren wat verder van de oever te vinden.’ Schaduwpoot strompelde door het slijk naar de drogere stukken. Pruimpoot had een goed punt en hoe eerder ze bij het eiland waren, hoe beter.

Al snel verhoogden de twee zussen hun pas en begonnen ze te rennen. Het geluid van bruisend water vulde Schaduwpoots over. Ze snakte verschrikt naar adem. Ze waren de rivier helemaal vergeten! De stenen zouden nu veel gladder zijn door de vroege ochtendvocht dan in de avonden dat ze naar de Grote Vergadering ging. Ook Pruimpoot leek het te merken en ze hield halt voor het water. ‘Zal ik eerst gaan?’ stelde Schaduwpoot voor. Pruimpoot schudde haar kop. ‘Ik ben heus niet bang!’ Na dat gezegd te hebben, sprong de donkerbruine poes naar de eerste steen. Schaduwpoots hart stond even stil toen ze zag dat Pruimpoots achterpoten weggleden, maar nog voordat ze het water raakten, sprong haar zus al naar de volgende. Toen Pruimpoot de overkant heelhuids had bereikt, kon Schaduwpoot eindelijk weer ademhalen. ‘Kom op, zus! Je kan het!’ moedigde Pruimpoot haar aan.

Schaduwpoot haalde adem door haar neus en blies de lucht rustig weer uit door haar mond. *Ik kan dit*, zei ze tegen zichzelf. Ze spande haar spieren aan en waagde de sprong. Zodra haar poten het gesteente bereikte, schoten haar klauwen uit. Wanhopig zocht ze naar houvast, maar haar achterpoten gleden steeds verder naar achteren en ze viel met haar achterwerk het water in. Ze klemde haar kaken stijf op elkaar en probeerde niet te gillen. ‘Schaduwpoot!’ riep Pruimpoot geschrokken. Eindelijk vond ze een plek waaraan ze zich aan kon vasthouden. Met al haar kracht trok ze zichzelf uit het water. Snel sprong ze door en belandde veilig op het drassige gras. *Ik heb het gehaald!* Ze schudde haar natte vacht uit en bleef even zo staan. De stenen waren echt veel gladder dan dat ze de vorige keren waren geweest. Pruimpoot drukte zich tegen haar aan en gaf haar een lik. ‘Dat ging nog bijna fout ook!’ Schaduwpoot knikte. ‘Maar ik ben er nog! En nu snel naar het eiland!’

De twee SchaduwClanleerlingen sprintten naar de omgevallen boomstam toe die een brug vormde naar het eiland. Ook de boombrug was een stuk gladder, maar doordat ze hun klauwen er stevig in kon boren ging het een stuk gemakkelijker. Heel zachtjes slopen ze naar de struiken die de open plek op het eiland ommuurden. Ze verstopten zich in een eikenbladhortensia-struik en keken vanaf daar naar de katten die zich verzameld hadden in de Bliksemkuil. Tussen Houtster en Roodklauw in zat Dauwpoot, zijn ogen glinsterden vrolijk. *Taanpoot hoopte al dat haar broer het werd!* *En zo te zien is Dauwpoot ook erg blij met zijn nieuwe beroep.* Melkpoel leek ook tevreden met haar leerling, maar toch waren haar ogen gevuld met twijfels en zorgen. Bij Vonkster en Leeuwenmaan zat Pluispoot. *Dat is de broer van Merelpoot!* De lichtgrijze kater leek een stuk minder blij en staarde verdrietig naar de grond. Haar borst begon te zwellen van trots toen ze haar broertje zag, al leek hij onzeker en zat constant te schuifelen op zijn poten. Mistster murmelde iets in zijn oor en meteen zat Vleugelpoot stil, zijn hoofd uit verlegenheid wat teruggetrokken.

Van de WindClan wist ze al dat Leeuwerikzang er zou zijn, maar wat haar vooral verbaasde was dat de RivierClan nog niemand nieuw had. De enige RivierClankatten die er zaten waren Rietsteel en Visster. ‘Zoals ik al zei, Wezelklauw, zal ik dat *zelf* oplossen,’ snauwde de RivierClanleidster. ‘Voor nu hebben we Rietsteel en die is ervaren genoeg om Bladkaal in zijn eentje aan te kunnen!’ Vonkster keek bedenkelijk naar de grond. ‘Maar waarom zouden we een halvemaan verspillen zodat Rietsteel en Melkpoel ze kunnen trainen als hun SterrenClanmentoren het ook kunnen doen?’ Leeuwenmaan knikte instemmend. ‘We kunnen beter doen dat ze elke kwart maan, tussen de Grote Vergadering en halvemaan vergadering in, hier samen komen. Zo leren ze het veel sneller en veel meer. Hoe eerder ze klaar zijn met trainen, hoe beter!’ ‘Dat is inderdaad een goed idee,’ reageerde Rietsteel, ‘Al is een medicijnkat nooit klaar met trainen.’ Houtster hield haar kop schuin. ‘Maar is dat niet te veel informatie achter elkaar? Hoe kunnen ze dat ooit onthouden?!’ Mistster bromde. ‘Normaal zouden ze *elke* *dag* dingen leren. Ik denk dat ze het heus wel aankunnen hoor.’

‘En wat nou als ze iets vergeten dan? Of de geneeskrachten van kruiden per ongeluk omwisselen?’ vroeg Vederstorm. Rietsteel hief zijn kop op. ‘De SterrenClan zal hen helpen dan. Onze voorouders zullen ons echt wel bijstaan in deze moeilijke tijden!’ Opeens begon Pruimpoot te snuffelen. ‘Wat is er?’ vroeg Schaduwpoot zachtjes. ‘Niks, ik rook gewoon een rare geur.’ De rest van het gesprek tussen de katten hoorde ze niet meer, want zelf werd ze ook omhuld door vreemde geuren.

Uit het niets klonk er een keiharde kreet in de verte. Schaduwpoot spitste haar oren, ze dacht de stem herkend te hebben. *Duivelpoot?* ‘We moeten hier weg!’ siste Pruimpoot. ‘Wat was dat?’ vroeg Hazenster. ‘Onze krijgers zullen dat wel afhandelen,’ miauwde Roodklauw. ‘Voor nu is dit belangrijker.’ De andere katten knikten instemmend en ze begonnen weer verder te discussiëren. ‘Kom snel!’ Pruimpoot was al uit de struik gesprongen en rende naar de boombrug toe. Schaduwpoot haastte zich snel achter haar aan en ontblootte haar klauwen alvast zodat ze die snel in de stam kon steken. Voordat ze het wist stond Pruimpoot alweer aan de overkant. Snel stak ze de brug over. Ze keek fronsend naar het water. Ze zag enkele schors stukjes van de boom in het water drijven en wist vrijwel zeker dat zij en Pruimpoot allebei geen schors van hun klauwen hadden moeten verwijderen. *Maar wie dan wel?*

Tijd om er verder over na te denken kreeg ze niet, want er klonk nog een kreet en Pruimpoot stormde ervandoor. Nu ze het voor de tweede keer hoorde, wist ze zeker dat het uit het SchaduwClanterritorium kwam en dat haar vriend haar hulp nodig had. *Duivelpoot is in gevaar!* Alles leek even stil te zijn. Stilte voor de storm. En toen brak het onweer los. De lucht werd gevuld door kreten. Strijdkreten, angstkreten, pijnkreten, alles steeg op naar de hemel. Elke haar op Schaduwpoots vacht stond overeind en haar hart ging hevig tekeer in haar borst. ‘De RivierClan wordt aangevallen!’ riep ze naar Pruimpoot. ‘Maar wij ook!’ Pruimpoot leek net zo angstig als Schaduwpoot zelf en geen van beiden wisten wat ze moesten doen. ‘Ik zal kijken wat er met Duivelpoot aan de hand is. Als het geen groot gevaar is vraag ik Varenschaduw om een patrouille hiernaartoe te sturen! We moeten de RivierClan helpen!’ miauwde Schaduwpoot. Pruimpoot knikte. ‘Goed idee. Dan zal ik ze nu al gaan helpen en kijken wat eraan de hand is!’ Schaduwpoot sprong vlug naar haar zus toe en gaf haar een lik over haar wang. ‘Succes! En doe voorzichtig!’ ‘Jij ook!’