Pojedynek

Izmail-Agha patrzył na wyświetlacz przedstawiający w czasie rzeczywistym sytuacje na planecie pod nimi. Model przedstawiający główny port kosmiczny, służący także jako stolica planetarna, rozjaśniony był sygnaturami energetycznymi i najeżony wykrytymi przez zwiad i analizę obrazową gniazdami oporu. Czas dany buntowniczemu Tumul-Bejowi na złożenie broni i oddanie się w ręce wysłanników Wezyra Sprawiedliwości celem odbycia sądu powoli się kończył.

- Agho! Hamid-Chan melduje zakończenie Dabki i pełną gotowość bojową! – Głos oficera komunikacyjnego wyrwał Izmaila z zamyślenia.

- Dobrze, czyli już wszyscy. – powiedział bardziej do siebie niż do oficerów na mostku. – Czy były jakieś próby komunikacji od Tumul-Beja?

- Nie Agho. Wykrywamy tylko nasilony przepływ danych w powierzchniowej sieci komunikacyjnej.

- Naradzają się. – skomentował Izmail.

- Agho! Mam raport od Ugodej-Chana! Jego Sekbani zajęli pozycje przy głównych arteriach komunikacyjnych prowadzących do Kosmoportu. Są gotowi do wprowadzenia pełnej blokady.

Izmail przytaknął tylko. Wszystko było w odpowiednim miejscu, by uderzyć we wroga i go całkowicie zniszczyć. Ta mała rebelia skończy się jeszcze zanim do niej dojdzie. Taka jest wola Sultana, więc taka jest też wola całego Janczaratu. Pogładził rękojeść swego jataganu o wygiętym ostrzu, które odebrało już niejedno życie. Wolałby, żeby konflikt ten rozwiązany został poprzez pojedynek, jak to przystoi wojownikom, ale wiedział jak tchórzliwy z natury był Tumul. Teraz niedołężność jego charakteru sprowadzi śmierć na całą populacje jego stolicy. Nic mniej nie zaspokoi gniewu ich pana, ani nie przywróci równowagi Wielkiego Ducha. Tylko śmierć rozwiązuje konflikt o władzę, ponieważ tylko śmierć jest na tyle strasznym potwierdzeniem gróźb, żeby nikt lekkomyślnie nie poddawał ich wątpliwości.

- Agho! Mamy próbę kontaktu z planety! Prosto z pałacu Tumul-Beja! – zaraportował nagle oficer.

- Połącz. – rozkazał krótko Agha, a po chwili na ekranie pojawiła się twarz buntownika.

- Niech Wielki Duch ześle na ciebie zdrowie i powodzenie! – powiedział formalnie namiestnik planety.

- Niech Wielki Duch ochroni cię przed złem i nieszczęściem! – odpowiedział tym samym tonem dowódca. – Rozumiem, że przemyśleliście nasze żądania, Beju.

- Tak, naradziliśmy jak to mamy w zwyczaju my, wolni ludzie, Agho. – odparł z westchnieniem władca. – Wolimy zachować życia naszych poddanych, których strzeżenie przykazał nam Sultan, Mówiący Słowami Wielkiego Ducha. Dlatego stanę w szranki Jataganu z wybranym czempionem w miejscu ku temu sposobnym.

- Spotkamy się przed waszymi umocnieniami na wlocie autostrady A-47. – warknął krótko Izmail. – Tak jak każe obyczaj tylko my i nasi przyboczni. Zwycięży ten, kogo stronę weźmie Wielki Duch.

- Będziemy czekać, jak każe obyczaj. – odpowiedział rozmówca po czym się rozłączył.

Agha rzucił tylko kilka krótkich rozkazów wychodząc w pośpiechu w stronę głównego hangaru. Po drodze dołączyli do niego jego przyboczni Beylicy, potężni wojownicy, którym był w stanie zaufać własnym życiem. Na miejscu dołączyli do niego Chanowie grup szturmowych. W tej grupie udali się ku powierzchni.

Tumul-Bej dotrzymał słowa i teraz obie grupy stały przed potężnymi umocnieniami kosmoportu najeżonymi lufami broni dzierżonej przez obrońców zdeterminowanych bronić swoich rodzin do samego końca.

- Czy wybrałeś swego czempiona, Agho? – spytał butnie Tumul-Bej wychodząc kilka kroków przed swoich przybocznych.

- Jestem czempionem Sultana, a więc też swoim własnym – odpowiedział Izmail wychodząc mu naprzeciw. – Co stawiasz na Ostrzu Jatagana?

- Twoje wojska opuszczą ten świat i wrócą do Sultana, aby mu przekazać co następuje: „Tanno jest światem suwerennym, który nazbyt długo korzył się przed tobą. Od teraz Insanlar z Tanno rządzić będą sobą podle swego uznania bez ciebie jako Pana. Już nigdy Janczarat nie otrzyma choćby nasionka, czy łyka wody pochodzących z tego świata. Taka jest wola Insanlar.” – zrobił pauzę, aby sprawdzić reakcję na te słowa. – Taka jest moja stawka. Co ty stawiasz na Ostrzu Jatagana?

- Wszyscy twoi stronnicy poddadzą się woli Sultana i dobrowolnie udadzą z nami na proces. Wszyscy żołnierze Insanlar złoża broń, którą później zniszczą i to samo uczynią z umocnieniami. – spojrzał na gadzie twarze obrońców na szańcach. – Następnie oddadzą się nam, aby być osądzonymi za swoje winy. Taka jest moja stawka.

- W imieniu swoim, ludu Tanno i Wielkiego Ducha przystaje na to. Niech ostrza i wola Wielkiego Ducha rozstrzygną, kto stoi z prawdą.

- W imieniu Sultana, Janczaratu i wielkiego Ducha przystaje na to. Niech ostrza i wola Wielkiego Ducha rozstrzygną, kto stoi z prawdą.

Po tych słowach obaj zaczęli przygotować się do pojedynku zgodnie z rytuałem. Ściągnęli z siebie wszelkie odzienie, a w tym czasie ich przyboczni utworzyli wokół nich krąg. Walczący stanęli naprzeciw sobie na asfalcie dzierżąc zakrzywiane ostrza. Wspaniale ukształtowane ciało Izmaila znaczyły ślady dziesiątek potyczek. Blizny układały się srebrzystymi pręgami na szarej skórze przyozdobionej czarnymi tatuażami upamiętniającymi chwalebne czyny i rytuały.

Tumul był mniej okazały przez długie życie w dostatku, ale pod zaokrągleniami nadal znać było mięśnie godne Beylika, którym też dorównywał wzrostem i z których się wywodził.

Agha stanął trzymając swe ostrze za plecami, z lewą ręką ugięta i zasłaniającą jego szeroką pierś. Bej stał luźno jatagan opierając na prawym ramieniu, ostrzem do góry z lewą ręką zwieszoną. Zaczęli krążyć wokół siebie niczym dwa drapieżniki gotowe rozerwać sobie wzajemnie gardła w śmiertelnym boju o padlinę. Izmail był niczym stary wilk, kroczący uważnie i sprężyście o mięśniach napiętych jak postronki. Tumul podobny był do lwa, który tupiąc i dumnie krocząc próbuje zmusić przeciwnika do ucieczki. Nagle Agha skoczył jak wściekły wilk wprost ku gardłu przeciwnika. Obrócił korpus rozpoczynając ruch, który poruszył jego prawicą podobną w ataku do jadowitego węża. Bej odruchowo odstąpił o krok i zasłonił się lewicą jednocześnie tnąc z góry. Jego ostrze podobne rzeźnickiemu nożu trafiło w rękę Izmaila i zdarło z niej skórę od barku po przedramię. Nie dało mu to jednak zwycięstwa, gdyż przeciwnik uderzając nadgarstkiem w jego nadgarstek wykorzystał krzywiznę klingi, która wgryzła się w jego szyje tak jak krzywy dziób drapieżnego ptaka wgryza się w ciało ofiary. Krew obu bryznęła ochlapując przeciwnika i szary asfalt. Posoka wrogów zmieszała się ze sobą na nawierzchni jakby nawet ona walczyła ze sobą przepełniona nienawiścią. Wszystko skończyło się tak nagle jak się zaczęło z Izmailem stojącym i broczącym z paskudnej rany nad wijącym się w agonalnych konwulsjach Tumulem. Skończył jego cierpienie szybkim cięciem i mimo mroczków zasłaniających świat przed oczami podniósł w powietrze okrwawiony jatagan na znak zwycięstwa.