Wielka Wojna W Obronie Świata

**Wielka Wojna W Obronie Świata** zwana też **Wielką Wojną** lub **Wojną Przeznaczenia** to wydarzenie kończące Czwartą Erę oraz największy konflikt zbrojny w dziejach Alderonu - przynajmniej od dnia upadku Alkhara. Trwała ona przez dwa długie lata i przyczyniła się do spustoszenia znacznych części Ennoru, a także całkowicie przewróciła dotychczasowy ład, kładąc kres państwom Easterlindzkim i na dobre zmieniając granice większości krain. Stoczono ją między mrocznymi hordami Aramira Wiecznego, Pana Podziemnego Świata do którego dołączyło się z czasem większość prawdziwych tyranów, nikczemników i wszelkiego plugastwa a niemal wszystkimi wolnymi ludami Ennoru w decydującej fazie połączonymi w Przymierze Wolnych Krain, które ostatecznie cudem chyba tylko zatryumfowało i odparło rzesze ciemności.

## Preludium

### Geneza

#### Dawno temu

Gdy upadł Melkor i załamał się Thangorodrim zaś wszyscy źli tego
świata zostali pokonani wydawało się, że już nic nigdy nie zagrozi
Palisorowi i krajom sąsiednim, a pokój będzie panować wiecznie. Mylili
się jednak ci którzy tak sądzili, bowiem jeden z dawnych sługów Czarnego
 Pana zwany Aramirem przetrwał i wśród mroku najgłębszych podziemi
świata zbierał sługów i popleczników do wielkiego ataku.

W Drugiej Erze Świata z bramy Utumno wyszła armia jakiej dawno
nie widział świat, a orkowie starli w proch północne królestwa i wdarli
się do Palisoru. Atoli zbyt szybko Aramir wypróbował swe siły co stało
się przyczyną jego zguby.

Albowiem w tych dawnych dniach ludzie, elfy, gnomy, krasnoludy,
celadrimowie i wiele innych dawno już zapomnianych ras w obliczu
zagrożenia związało się w ligę jakiej nigdy przedtem ani potem nie
widział wschód Śródziemia i w wielkiej bitwie o Cuivienen zadali
nieprzyjacielowi wielką klęskę, zaś niedobitki wojsk Aramira uciekły z
powrotem do podziemi. Resztki zła zostały niebawem pokonane a bramy
Utumno zapieczętowano. To był koniec ostatniego z Czarnych Władców w
Palisorze. Albo przynajmniej tak wszystkim się zdawało.

Aramir powiem nie zginął na polu bitwy jak sądzone, lecz ciężko
raniony uszedł samotnie wgłąb Udun gdzie ponownie zaczął w Królestwie
Podziemia zbierać różne plugawe istoty pod swoimi rządami. Z biegiem lat
 rosła jego potęga ale nie atakował. Nie teraz. Czekał. Czekał całe
dziesięć tysięcy lat.

## Historia

### Pochód na Południe

Po ostatecznym upadku Cathay i klęsce generała Changa Lu na wschodzie nie istniała już żadna siła zdolna przeciwstawić się hordom Aramira. Ostatnia z twierdz dawnego Państwa Środka została zdobyta z początkiem marca, zaś operujące w regionie Hunan siły regionalnego watażki imieniem Cau Li zostały otoczone i do reszty zmasakrowane, tym samym kładąc kres działalności Ludowej Armii, choć nielicznym oddziałom udało się zbiec w stronę gór, skąd odtąd starały się nękać okupanta.

Tym samym armia Aramira mogła już skupić się na następnym celu jakim były krainy Hildorien, co do których wykorzystania Czarny Pan miał pewne strategiczne plany. Po dwudniowej przerwie i przegrupowaniu się blisko milionowa kohorta orków, trolli i wszelkiego innego plugastwa uderzyła na dawne lenno Cathay'u, leśne państewko Guangxi, które z kolei mogąc wystawić do boju co najwyżej sześć tysięcy woja nawet nie próbowało podejmować walki i padło po dwóch dniach, może po za miastem Guilin, którego mieszkańcom trzeba uczciwie przyznać, że bronili się jeszcze przez prawie dzień od upadku kraju, aż w końcu pewne braki w żołnierzach (spowodowane śmiercią wszystkich obrońców) zmusiły miasto, a raczej to co po nim zostało do bezwarunkowego poddania się. Równocześnie pobite zostało lokalne plemię Muagów - którzy nie bronili się nawet tyle co ich południowi sąsiedzi, całkowicie kapitulując w dwie godziny od rozpoczęcia wojny.

Następnie niczym już nie blokowany potencjał sił ciemności uderzył z pełną mocą na kraje Hildorien. Siedmiu miejscowych książąt: Aroch, Artsír, Berg XII, Elmir, Ermon, Hethron, Ucim i Sulam już wcześniej zawarło przymierzę w celu obrony swych włości, gdy tylko doniesiono im o podboju Cathay przez mroczne amie, nie spodziewali się oni jednak, że nieprzyjaciel tak szybko dotrze pod ich granice to też nie przygotowali się dostatecznie do obrony. Ciemne legiony wlały się wgłąb ich krajów, błyskawicznie zajmując przygraniczne twierdze i miasta, które o inwazji dowiedziały się dopiero gdy czarna konnica