D1B: Ze gewoon verwelkomen

##### In de Villa – 21:06

Net toen de laatste zonnestralen de hoogste takken van de boom aantikten, bereikten Nick en Denise de enorme villa. Hoewel ze vanuit de verte al onder de indruk waren geweest van het immens grote gebouw, zakten de monden van zowel Nick als Denise pas open van verwondering toen ze vlak voor de enorme houten veranda, inclusief onder gesneeuwde barbecue, stonden.

   ‘Wauw’ fluisterde Denise met een brok in haar keel. Het huis was minstens acht keer zo groot als haar eigen huis in Sliedrecht én minimaal zes keer zo groot als haar ouderlijk huis, en zelfs dát had ze toen der tijd al groot gevonden. ‘Het is echt enorm…’

   Nick knikte. ‘Ons vakantiehuis in Zweden was een paar jaar geleden al groot, maar dit…’

   ‘Hoe heeft Romano dit ooit kunnen betalen?’ vroeg Denise zich hardop af. Ze wist dat Romano wel vaker dure aankopen had gedaan – zoals die keer dat hij 512 staatsloten had gekocht, maar dit… Dit was zelfs voor een van haar beste vrienden next-level.

   ‘Geen idee,’ antwoordde Nick handenwrijvend, in een poging zichzelf te warmen. ‘Misschien van het resterende Wie is de Mol-budget?’

   Denise liet haar blik over de enorme ramen van het gebouw glijden, ‘Dat lijkt me sterk. Ik bedoel, zoveel budget hebben we hem nou ook weer niet gegeven – wat was het? Zo’n 40 euro?’

   ‘In totaal?’ Nick keek zijn vriendin aan.

   ‘Nee, natuurlijk niet, gekkie! Per persoon,’ antwoordde ze lachend. ‘Met 40 euro totaal was er helemaal niks van dat weekend terecht gekomen…’

   ‘Nou, door Corona anders ook niet,’ merkte Nick op, alvorens hij naar voren stapte en aan zijn klim richting de veranda begon. Het hout van de trap kraakte gevaarlijk onder het plotselinge gewicht.

   Denise volgde zijn voorbeeld en liep ook, nog altijd rillend van de kou de veranda op. Nog voor ze de deur bereikt hadden vloog deze echter al open, waardoor het doffe licht van enkele spaarlampen over de drempel heen scheen. Patrick liep met rollende ogen de drempel over en sloeg amicaal een arm om Denise haar schouder, waarna hij haar volledig omhelsde.

   ‘Red me,’ fluisterde hij, duidelijk geïrriteerd, in haar oor. ‘Op de manier waarop Ilse zich nu gedraagt hou ik het hier geen hele week uit.’

   ‘Wat is er dan?’ vroeg Denise zo zacht mogelijk, en keek over zijn schouder bezorgd naar de deuropening waarin Ilse – al even geïrriteerd – verschenen was. Ze hield Patrick met over elkaar geslagen armen en een norse blik nauwlettend in de gaten.

   ‘Ja, Romy,’ mompelde Patrick. Hij liet Denise weer los, waardoor ze haar tijdelijke kacheltje verloor. ‘Ze doet weer eens moeilijk om niks: Romy wilde graag weer meteen vertrekken omdat ze zich niet bepaald welkom voelde en eigenlijk sowieso niet eens wilde komen, maar toen ik tegen haar zei dat ik dat begreep, werd mevrouwtje hier meteen weer hysterisch én kraakte ze mijn hele plan om een grap met jullie uit te halen af.’

   ‘Omdat je Romy steunde?’ vroeg Denise voorzichtig, al was ze blij dat Ilse voorkomen had dat Patrick een grap met haar had uitgehaald, was ze toch even bang geweest dat er oude koeien uit de sloot gehaald zouden worden tijdens de vakantie. Ze wist dat Ilse behoorlijk jaloers kon zijn en even dacht Denise dan ook terug aan de periode waarin ‘kwartet’ voor een gedeelte van de groep een hele andere betekenis had gekregen.

   ‘Zo, zijn jullie er ook eindelijk?’ vroeg Romano, die achter Ilse in de deuropening verscheen. Hij veegde zijn handen met een ondeugende glinstering af aan de handdoek in zijn handen. Hij keek van Nick naar Denise en vervolgens weer terug. ‘Hoe vonden jullie mijn grap?’

  ‘Je grap?’ vroeg Denise voorzichtig. ‘Welke, eh, grap?’

  ‘Het hek natuurlijk!’ zei Romano met een grijns. ‘Ik heb er vanmiddag allemaal water opgegooid, zodat hij vastgevroren zou zitten en iedereen verplicht was om te rijden.’

   ‘O – was dat een grap?’ vroeg Nick. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Boefje.’

   ‘Ja, teleurstellend, ik weet het,’ vulde Patrick hoofdschuddend aan. Even vergat hij zijn afkeer jegens Ilses gedrag, aangezien hij Romano kon beledigen. ‘Ik zei het hem ook al.’

   ‘Nou, dat niet alleen. We moesten van het pad af, in de hoop ergens een doorgang te vinden.’

   ‘Dat was toch nergens voor nodig?’ zei Romano meteen. ‘Dit huis heeft gewoon een –‘

   ‘Achteringang,’ zei Denise. Die het Romano behoorlijk kwalijk nam dat ze dankzij hem honderden meters hadden omgelopen. ‘Maar dat wisten wij natuurlijk niet.’

   ‘Had even geappt,’ antwoordde Romano. ‘Dan had ik het jullie met liefde verteld.’

   ‘Daar geloof ik niks van,’ zei Patrick meteen. ‘Jij, met je slechte humor, gaat echt je eigen grap niet om zeep helpen.’

   ‘Je hebt een punt,’ gaf Romano met tegenzin toe. ‘Daar zou ik niks aan vinden.’

   ‘Nee, maar misschien kun je het de rest besparen,’ stelde Denise voor. Ze gruwelde bij de gedachte dat de rest het zelfde noodlot nog zou moeten ondergaan. ‘Stuur ze anders even een berichtje dat ze meteen achterom rijden.’

   ‘Zal ik ondertussen even onze auto pakken?’ Opperde Nick, die bij de gedachte aan het feit dat ze al hun bagage op de achterbank hadden laten liggen. Hij keek Patrick aan. ‘En, Pat, loop je gezellig mee OF blijf je hier?’