Changers

## Informatie

Het verhaal gaat over Mensen die in Dieren kunnen veranderen: Changers.

### Hoofdpersonages

**Kyla** -. Een dertienjarig meisje met groen-grijze oogkleur. Ze heeft lang zwart haar met rode strepen die ze in een staart over haar nek draagt.

**Han** -. Een oude zwerver die altijd wat te vertellen heeft.

**Finn** -. Een dertienjarige jongen, die veel geheimen draagt en veel dingen heeft meegemaakt.

-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-\_-

In het verhaal komen er ook een aantal eenheden/voorwerpen/robots aan de pas:

**Skyline** -. Een skateboard maar dan zonder wielen. Er zitten kleine raketmotortjes op de plek van de wielen en die houd ze een klein stukje van de grond. Achter zit ook een raket en daardoor vlieg je naar voren. Als je zo'n Skyline wil besturen moet je goed kunnen balanceren. Kyla is goed met zo'n Skyline, en kan daardoor wel de 140 km per uur halen.

**Huisbot** -. Een huisbot is een robot die zoals je al aan de naam hoort, in een huis woont. Er is altijd maar 1 Huisbot in een huis. Huisbots houden het huis schoon, en proberen mensen soms op te vrolijken.

**Gevechtsbot** -. Een gevechtsbot die vaak wordt gebruikt tijdens gevechten. Meestal worden ze als verkenners ingezonden. Alle Gevechtsbots dragen een laser en pistool.

**Wachters**-. Gewoon, hetzelfde als de politie.

## Proloog

Het was ijskoud. De man dwaalde door de landschappen van het ijzige Ura. Hij had een geen jas aangetrokken, en was zo te zien onderweg... maar waar naar toe? Hijzelf wist het ook niet. Hij vertrouwde op zijn instinct.

Je zou je nog af kunnen vragen waarom er een man in een ijskoud gebied ronddwaalde zónder jas. Dat vroeg hij zichzelf ook wel eens af. Bijvoorbeeld toen hij klein was. Nou was hij er al aan gewend.

Plotseling zag hij een jakhals door de sneeuw ploeteren. Een jakhals? Ja, een jakhals. Instinctief pakte hij zijn amulet met een hand beet. De amulet werd warm en in een flits veranderde de man in een ijsbeer.

"Hallo, Herg." zei de jakhals. Kon de jakhals praten? Ja dus. "Waarom moest ik hier komen?" zei Herg. Je zou denken dat een ijsbeer een diepe stem zou hebben, nou, deze ijsbeer had een tamelijk hoge stem. En hij kon praten.

"Je hebt je niet voor niets aangesloten bij het bond van Premiejagers.” Zei de jakhals. “Je hebt gelijk. Zeg maar wat de opdracht is dan."

IJskoud vuur brandde in de ogen van de Jakhals voordat hij begon te vertellen;

## Hoofdstuk 1

Ik rende hard. Te hard. Ik werd achterna gezeten door een aantal dieren, en ik wist niet waarom.

De dieren hadden me bijna te pakken. Ik zette mijn laatste krachten in, en kwam net voor de klappende kaken van een leeuw weg.

Ikzelf had ook geen flauw benul waarom ik in een Woestijnlandschap rende, achterna gezeten door een aantal dieren. Onder andere een leeuw. Een leeuw. In Silverwind hadden ze geen leeuwen. Robots misschien, die zo'n leeuw nadoen.

Ik dacht maar dat ik een goede reden had om te rennen. Niet opgegeten worden. Ook als dit een of andere droom was: Niet opgegeten worden. Het lijkt zó simpel. Misschien zou je in een droom een oneindig lang uithoudingsvermogen hebben. Ík weet dat ik snel ben. Maar uiteindelijk raak je toch echt wel uitgeput.

Ik kon de adem van de leeuw in mijn rug voelen. Plotseling klonk er een luide flits en ik draaide me om. Had ik dat maar niet gedaan. Er stond een groep mannen voor mijn neus. Waar de leeuwen waren? Ik wist het niet. Eentje pakte mij bij mijn keel. Hij praatte niet, hij gromde als een wild beest. Ik rook de stank van een sigaret, en ik keek naar links. Een kale, tamelijk brede man had een sigaar aangestoken.

De man die mij bij mijn keel had kneep harder. Ik kreeg bijna geen lucht.

Bezweet werd ik wakker. Ik keek verwilderd om me heen. Geen dierenveranderende mensen, geen mensenveranderende dieren. Gelukkig.

Ik liep naar beneden voor het ontbijt. Mijn moeder zat al aan tafel. "Wat is er, Kyla?" vroeg mijn moeder, die mijn gevoelens altijd doorboorde. "Uhm..." hoe moest ik het zeggen? Terwijl ik lang nadacht, kwam Nyte binnen, de huisrobot. “Hallo allemaal.” Zei hij met zo’n eentonige stem. “Hallo Nyte,” zei ik, blij dat ik niet even niet de vraag van mijn moeder hoefde te luisteren.

Nyte ruimde de tafel af. "Kyla," zei mijn moeder nu dringend. Ik zuchtte. "Ik had vannacht een nachtmerrie. Zo meteen leg ik meer uit. Ik liep naar boven, liep de trap op, deed mijn kamerdeur op slot en deed een raam open. Via het raam sprong ik soepeltjes naar beneden en ik rende weg.

Ik wist al precies waar ik naar toe ging; naar Han. Han was een zwerver, een best oude zwerver. Hij had altijd veel verhalen te vertellen. Terwijl ik mijn Skyline pakte, haalde ik een dropje uit mijn achterzak. Lekker.

Ik haalde het knipje aan de zijkant van de Skyline over, en het apparaat kwam tot leven. Ik stapte op de Skyline, en door de bewegingssensoren op de bovenkant schoot het ding vooruit. Ik zigzagde tussen de elektrische auto’s door op de openbare weg, en sloeg op gegeven moment links af. Daar lag het park. Ik sprong van de Skyline af, en tegelijkertijd ging de Skyline uit en vloog naar mijn hand. Ik bond de Skyline weer op mijn rug en liep regelrecht naar het bankje waar Han op zat.

Han begroette mij door zijn hand op te steken, en ik deed hetzelfde. Ik ging naast hem zitten en begon te vertellen: “Han, ik had gisteravond een droom, en ik wil die aan jou vertellen. In mijn droom zaten dieren achter mij aan. Na een tijdje kwam er een flits. Ik keek achterom en zag een aantal mannen. Geen dieren.” Ik zuchtte. “Ik weet dat het stom klinkt, maar het voelde zo levensecht.” Sprakeloos keek Han naar voren, waar een aantal kleine vogeltjes aan het scharrelen waren. Ik zag dat hij naar woorden zocht. “Kyla. Ik vind het niet belachelijk. Ik denk dat er wat in zit.”

“Kijk, toen ik vroeger klein was, had ik gehoord van een grote groep mensen die in dieren konden veranderen. In de weken daarna kwamen er veel vreemde mensen naar Silverwind. Mijn moeder duwde mij altijd weg van deze zogenaamde “Changers”. Stiekem was een kleine Changerjongen mijn vriend. Hij heette Titan. Hij veranderde af en toe in een merel. Hij zei dat hij soms “drang had om in een Merel te veranderen”. O, ja, Kyla, je herkent Changers aan het amulet dat ze dragen. Titan had er meerderen, aangezien hij ze soms stal van mensen. Als ik er toevallig een in mijn zak heb zitten...”

Hij grabbelde in een van zijn zakken en haalde er een Amethist uit. “Kijk Kyla, zo ziet zo’n Changeramulet eruit. Het is gewoon een edelsteen.” Ik knikte afwezig.

Op mijn kamer lag ook zo’n edelsteen. Mam zei altijd dat hij van Pap was geweest, en meer wilde ze er niet over kwijtraken.

Het verhaal van mijn vader is dat hij op gegeven moment gewoon, weg was. Ik heb samen met mijn moeder heel Silverwind afgezocht, maar tevergeefs. Hij was vast dood gegaan bij een ongeluk. Dat is tenminste wat ik en Mam wilden geloven.