Tancerka

# Lola Noir

Padało. Jasne, że padało. Są miejsca, w których pada zawsze.

Wieluń nocą był... cóż, nie miał wiele wspólnego z Paryżem czy Wiedniem. *Moskwa Śląska.* Lola prychnęła cicho i zaczęła pudrować twarz specjalnym puszkiem. *Ani Moskwa, ani Śląska*. Jej powieki błyszczały już od granatowego brokatu, już podkreśliła usta na czerwono i dała Annah – za dnia Ani – zawiązać sobie gorset. Zleci z niej już za godzinę, na koniec występu. Ale to będzie wtedy, wtedy Lola Noir na powrót stanie się zwykłą Aśką, a na razie może siedzieć i wpatrywać się w lustro.

Było coś perwersyjnego w tym, że dalej przyjeżdżała na występy do rodzinnego miasteczka, na co dzień ściągała przecież tłumy. Ale z drugiej strony… lubiła tę świadomość, że robi ojcu na złość. Że w obitej czerwonym pluszem salce za barem mogą zasiadać – i zasiadają – jego koledzy z pracy i z kościoła, ci z dyskretnymi znakami macek. Współwyznawcy. Wiedzieli, że jest jego córką. A ona wiedziała, że oni wiedzą, i właśnie dlatego zaplecze Meduse Magique wypełniało się po brzegi. Ojciec był znaną postacią.

A skoro nie chciał jej pomóc, musiała sobie radzić i zarabiać sama.

A skoro nie chciał jej pomóc, musiał cierpieć.

Nie żeby o tym rozmawiali, jakże. Nie była w domu od dobrych trzech lat, od nocy, którą później nazwała Nocą Pierwszych Razów. Pierwszy raz pokłócili się tak ostro, pierwszy raz wybiegła z domu po to, żeby nie wrócić, i pierwszy raz nie miała gdzie spać.

Wybiegła wtedy, zapłakana, jak stała. Przebiegła obok kościoła (połyskujące czarne płyty przed wejściem miały jej zapaść w pamięć już na zawsze, sama nie wiedziała dlaczego), minęła pocztę, zamkniętą na cztery spusty i nieprzyjazną, stanęła na zbiegu kilku uliczek i zebrała myśli.

Wieluń nocą nie miał jej do zaoferowania za wiele – chyba tylko ostatni nocny pociąg do Krakowa. Znała go tylko ze szkolnej wycieczki, parę lat wcześniej, i pamiętała niewiele poza uczuciem absolutnej wolności. Fantazjowała czasami o wtopieniu się w tłum, anonimowości, o tym, że mogłaby być *kimkolwiek*. A nie córeczką tatusia, ukochaną, Tą, która pójdzie w ślady, wychuchaną i pilnowaną. Wygrzebała ostatnie drobne. Wskoczyła do pociągu, jeszcze zdyszana, z rozpalonymi policzkami.

Spojrzała sobie w oczy w pociągowej toalecie. Tusz do rzęs spłynął od płaczu, zostawiając czarne obwódki wokół oczu. *Okropne*. Albo… *z charakterem*.

Tamtej nocy na świecie zjawiła się Lola Noir.

Jeszcze wiele miało się zmienić i wiele wydarzyć. Sprawy się skomplikowały, może nadmiernie. Nastolatka, którą wtedy była, nie mogła podejrzewać, co wynika z niektórych znajomości i że spotkanie nie tego człowieka, w nie tym miejscu, może oznaczać problemy na całe życie.

Ale tego wszystkiego miała się dowiedzieć później.

Na razie Lola Noir się zjawiła – i nigdy już nie zniknęła.

Lola odrzuciła do tyłu lśniące, czarne włosy, posłała sama sobie całusa w lustrze i pchnęła drzwi garderoby. W Wieluniu ludzie nie gwizdali i nie klaskali na powitanie swojej gwiazdy, oni wstrzymywali oddech. *Sformatowani*.

\*\*\*

– Co to jest, Asia? Co budujesz?

– Mikroskop. – Sześciolatka z powagą ustawiła zielony klocek na żółtym. – Do oglądania bakteriów, widzisz? Takie duże są, bo mikroskop je większa.

– Powiększa?

– Większa.

Dziewczynka pokazała opiekunce dwa niebieskie klocki.

– Tatuś też takie ogląda! I ja też chcę.

– Jak będziesz grzeczna i zjesz całą zupę, to może pokaże ci prawdziwy mikroskop.

– Naprawdę?

– Spytaj go wieczorem, jak wróci z pracy.

Ale wieczór nadszedł i minął, a tata nie wracał. Zielono-żółty mikroskop co prawda stał w swoim kątku, ale jakby stracił urok, wyglądał zupełnie jak konstrukcja z kilku klocków. Asia obrażona kopnęła go i całość rozsypała się na boki.

\*\*\*

Były też inne dni, dni, kiedy brali z kałuży próbki wody i oglądali różowe, lśniące dżdżownice po deszczu. Nikogo innego tata nie zabierał na te wyprawy, choć trzeba przyznać, że nikt więcej się nie prosił, jakoś nikogo z jej rodzeństwa nie interesowały rośliny, prawa fizyki ani to, jak działa świat.

– Moja najmądrzejsza córeczka – mówił czasami, kiedy udawało jej się zapamiętać jakieś fakty albo rozwiązać zadanie.

Rosła wtedy z dumy jak rzeżucha zasadzona w wacie.

One night in wielun Wiki