22

## UWAGA!

**TO OPOWIADANIE ZAWIERA POWAŻNE TEMATY, OPISY KRWI, GORE, PRZEMOC! TO OPOWIADANIE NIE JEST DLA DZIECI, LUB DLA OSÓB WRAŻLIWYCH! JEŚLI SPRAWIA TO TOBIE DYSKOMFORT TO DLA TWEGO DOBRA LEPIEJ NIE CZYTAĆ!**

22
--

## Prolog

***Obraz rozjaśnia się z czarnego.***

**Tak cicho, tak spokojnie. Tylko tumany kurzu otaczają okolicę. Niebo nie jest tak błękitne jak powinno być. Jest niby żółte, niby szare. Deszcz? Możliwe, że tego dnia odwiedzi suchą krainę. Czy ten dzień ma być wyjątkowy? Każdy czeka na wodę. Zwłaszcza dom tak odseparowany od świata, że można założyć, iż jego domownicy są jednymi tutaj zamieszkującymi. Zapewne szukali schronienia od okrutnego świata. Nikt ich nie znajdzie, prawda? Zielone oczy obserwowały tworzące się ciemnożółte tumany kurzu popychane przez wiatr. Tak ładnie się odcinały na ciemnożółtym piaszczystym podłożu, które zlewało się z jasno-kremowym futrem właścicielki owych oczu. Siedziała przed budynkiem, gdzie za nią na drewnianej werandzie siedziała jej zielonooka matka. Obydwie miały taki sam odcień zieleni, jak ciemna letnia trawa, wysuszona przez słońce. Tumany kurzu jeszcze raz wzbiły się w górę na wysokość metra, zakręcając się od góry, a potem rozwiewając na wietrze. Mała suczka zmrużyła oczu. Sylwetki? Nie...niemożliwe. Tylko oni tu mieszkali. To brak wody, przecież mogło zanosić się na deszcz, który był tak pożądany. Ale przecież szybko się poruszały, jednocześnie były tajemnicze i bezkształtne. Niby walec u góry i ciało. Zielone oczy zmrużyły się w dwie szparki. Teraz młoda suczka nie miała wątpliwości, że to nie halucynacja.**

-Mamo...-zapytała odwracając swoją jasno-kremową głowę w rudymi uszami, które były jeszcze bardziej rude od spodu. W spojrzeniu widać było niepewność.

-Tak Kasha?-zapytała suczka oplatając ogon wokół białych łap. Matka tak łagodnie się na nią patrzyła, jednocześnie odbijając wiedzę.

-Ktoś tu idzie.-udzieliła odpowiedzi zestresowana suczka. Jej oczy zaczęły jeszcze bardziej być niepewne, gdy do jej nosa nic nie docierało, a postaci były coraz bliżej.-Mamo oni wyglądają dziwnie...-powiedziała łypiąc na poruszające się sylwetki, będące pięćset metrów od domku. Raz po raz zakrywane przez tumany kurzu. Po ich rozwianiu, niby w horrorze bez twarze postaci były coraz bliżej. Matka suczki zmarszczyła czoło po ostatnim zdaniu córki i wpatrywała się w oddal. Nagle jej zielone tęczówki zmalały i zaczęły odbijać strach.

-Przyszli...-wydusiła z siebie zdanie, jakby wszelakie siły na poprawnie wypowiedziane zdanie zostały uwięzione w gardle, z momentem pojawienia się niewidzialnego węza zaciskającego pętlę na gardle matki Kashy. Gdy pojawili się zza tumanu kurzu w odległości stu metrów, matka nadal stojąc sparaliżowana zerwała się z werandy wrzeszcząc z przerażenia. Przeskoczyła cztery schodki jednym susem. Gnała w kierunku Kashy z prawie obłędem w oczach.-KASHAAA!!-krzyknęła z zachrypnięciem.

**Młoda suczka siedziała w przerażeniu. Oczyma obserwując jej matkę. Tęczówki miała równie małe co ona. Nie mogła pojąć co spowodowało, że jej matka w jednej chwili była sparaliżowana ze strachu, a teraz biegła niczym oszalała i krzyczała jej imię ze wszystkich sił. Czy to miało związek z bez twarzowymi? Ona też ich się bała. Do tego stopnia, że nie potrafiła znaleźć w sobie odwagi, aby spojrzeć w ich kierunku, zobaczyć gdzie są.**

-KAASHA!! NIE STÓJ TAK, TYLKO DO DIASKA BIEGNIJ!-krzyknęła jej matka, będąc dziesięć metrów od niej. Kasha zachłysnęła się powietrzem. Jej matka nigdy tak do niej nie mówiła. Dlaczego?-BROOWN!-zakrzyczała dorosła suczka Tundry Amerykańskiej. -KASHA! NIE STÓJ PROSZĘ! RUSZAJ SIĘ! JEŚLI CI ŻY-wrzasnęła jej matka, robiąc ostry zakręt na piasku. Miała pysk otwarty, by ją wziąć prawda? Nie...Nagle z otwartego pyska trysnęły gęste krople szkarłatu. Masywna suczka opadła w połowie zakrętu na ziemię. Z jej głowy wyciekała krew i mózg.

-M-ma-mamo...?-wyjąkała pół-szeptem suczka wpatrując się przestraszona w ciało matki. Strach paraliżował ją, głaskał zimnymi łapskami śmierci, dając odczucie chłodu. Jej matka nie ruszała się. Zielone oczy podrygiwały od nacierających łez. Obejrzała się za siebie. Bez twarze były pięć metrów od niej. Otworzyła pysk, nie zdolna wydusić krzyku. Wycofywała się niezgrabnie do tyłu. Prawa tylna łapa trafiła na szary ostry kamień. Trysnęła krew z opuszki. Kasha przekoziołkowała z zaskoczenia i bólu do tyłu. Szybko wstała i uciekła, chowając się za drewnianą belką.

-Violet?! Kasha!?-dobiegł męski głos z piaskowego budynku. Zza drewnianej belki widziała jak na werandę wchodzi jasnorudy pies z ciemnorudymi uszami, o tęczówkach w kolorze żółci. Stanął w miejscu widząc na piasku martwe ciało żony. Kasha tak bardzo pragnęła podbiec do ojca, ale się bała ruszyć. -Wy dranie!-krzyknął odsłaniając ciemnofioletowe dziąsła i ukazując białe kły. Zbiegł z werandy szarżując prosto na wroga. -Zabiliście mi żonę! Moją przyjaciółkę od wielu, wielu lat! A jak coś zrobiliście mojej córce to wasze zamaskowane mordy wzbogacą się o jeszcze dodatkowe dziury, zaraz po tych, które wyrządzę w zemście za żonę!!-warknął.

**Kasha teraz widziała idealnie bez twarzowych. Ubrani w białe skafandry z czarną, kwadratową przysłoną na oczy, odbijającą niemrawe światło. Nie pokazywały ich twarzy. Wydawali się bez ekspresji. Pewnie tacy byli. Nawet uszy były schowane w walcowatym białym hełmie. Tuż pod mieli szare metalowe koła. Na łapach czarne gumowe buty. Przypominali w tej wydmowej i kanionowej scenerii kosmitów. Przepasani równie białym pasem z wysuniętymi metalowymi ramionami, po których boku były czarne karabiny. Po prawej stronie pasa mieli dziwne narzędzia, niby magnez z kształtu, jednak węższe od spodu, przez rączkę. Brown skoczył na grzbiet pierwszego psa. Gryzł wściekle biały skafander. Pies jednak zapewne jakąś niemą komendą wycelował karabin w psa w ułamku sekundy, z słyszalnie jedynie odgłosem poruszanego metalu. Karabin wystrzelił w jego szyję, gdyż samiec Tundry Amerykańskiej opadł w dół. Z gardła wydostał się chrapliwy gulgot, po czym ześlizgnąwszy się z grzbietu napastnika począł się słaniać na łapach. Łapał uciekając powietrze w łapczywych haustach. Na białe futro u szyi ściekała szybko wyciekającą strużka krwi. Bez twarzowi przyglądali się jego agonii. Brown upadł na ziemię, a jego ciałem zaczęły rzucać agonalne spazmy. Łapy młóciły piach próbując zatrzymać powietrze. W końcu z żółtych oczu uciekło światło, a źrenice się powiększyły w zimnym, pośmiertnym wyrazie. Morderca ojca suczki kiwnął tylko głową. Rozglądał się przez chwilę. Kasha modliła się w duchu by jej nie znalazł. Skuliła się za drewnianą belką najbardziej jak mogła. To się nie działo naprawdę! To się nie działo naprawdę! Oni zaraz ją znajdą jeśli tak dalej będą się rozglądać! NIE! Chodzą po terenie! Za co? Za co? Ale z drugiej strony...Nagle przed belką o grunt uderzył gumowy hebanowy but, wznosząc tumany kurzu w górę. Zielonookiej powietrze uciekło z płuc, jednocześnie jakby blokując się w połowie drogi. Nic się nie działo, a oczekiwanie ciągnęło się wiekami. Może jednak jej nie zauważono. Nagle wysunął się metalowy chwytak sięgając do jej prowizorycznej kryjówki. Suczka odwróciła się tyłem, próbując wpełznąć w akcie desperacji pod szczelinę. Chwytak był szybszy. Złapał ją za rudą plamę sierści na karku i pociągnął do tyłu. Szczeniak wydał z siebie niemal agonalny krzyk wymieszany z piskiem. Przednimi łapami drapała grunt chcąc się złapać czegokolwiek. Wyciągnął ją. Stała oko w oko z bez twarzowym bytem. Serce w jej malutkiej klatce piersiowej biło jak oszalałe. To był koniec, prawda?**

-*Mamo, tato, czekacie już na mnie?*-zadała pytanie samej sobie w myślach, tonem praktycznie pogodzonym z jej losem, a jednocześnie wystraszonym i wyciszonym. Jej zielone oczy były szerokie z strachu, nie można tego samego było rzec o tęczówkach. Grupa bez twarzowych podeszła marszowym krokiem do niej. Zebrani w półokrąg stali nad nią. Z pasa mordercy jej rodziców wysunęło się to dziwne urządzenie, które zapamiętała bo przykuło jej uwagę. Z jego końcówek przebiegły dwie poziome błyskawice. Prąd...Suczka pisnęła. Rzuciła się do ucieczki, jednak urządzenie ugodziło ją w kark. Oczy zaszły w głąb czaszki, a ona sama upadła na ziemię. Obraz szybko zrobił się czarny. Resztkami błyskawicznie uciekającej świadomości wyszeptała.-Mamo...tato...idę...-po czym straciła przytomność.

**Oczy były takie ciężkie, prawie można by rzec sklejone. Może dlatego otwierały się tak powoli, a może dlatego iż była zmęczona. Z drugiej strony jeśli umarła to powinna je jak najszybciej otworzyć, by ujrzeć ojca i matkę. Szarpała się jeszcze chwilę z powiekami. Świadomość dochodziła do niej. Dzięki temu czuła pod futrem zimny blat. Teraz udało się jej otworzyć. Ale zaraz je prawie zamknęła, gdy tuż nad nią świeciły rząd sześciu szpitalnych lamp zawieszonych na białym prostokątnym suficie, na prostokątnym lekkim stropie. Zamknęła ja. Próbowała się poruszyć, jednak teraz zobaczyła, że jej łapy są przykute metalowymi kajdanami do srebrzystego stalowego stołu. Błyszczał się odbijając białe światło. Widziała zarys swojego ciała. Rozglądała się po pomieszczeniu. Miało białe ściany, praktycznie pomalowane tak gładko, że bez skazy. Podłoga była tak samo biała, widać było kafelki, oddzielone jasnoszarymi pasmami. Przed nią stało nie zaskakująco, białe biurko. Na nim czarny monitor, z zielonymi literkami wyświetlonymi w jakiś ciągach. Projektor obok wyświetlał spiralną helisę DNA, z niebieskimi bokami i pomarańczowymi łączeniami. Przy biurku było krzesło, czarne. A po lewej szklana szafka z różnymi brązowymi butelkami, czasem probówkami w statywach. Dolne półki zawierały strzykawki różnej wielkości, tak samo jak igły. Niektóre tak duże, że ból po ich wkłuciu musiał być ogromny. Kasha rozglądała się po pomieszczeniu, mrugając aby przyzwyczaić wzrok. Jednak także z niedowierzania. Tak wyglądało życie pośmiertne? A gdzie mama i tata? Dlaczego była skuta? Czego jest tak cicho? Czego pachnie tak dziwnie? Czego jest tak zimno?**

-Czy ja umarłam?-zadała pytanie do siebie szeptem, rozglądając się wokół. Uniosła oczy w górę, jednak źrenice zmniejszyły się w kontakcie z ostrym, białym światłem.-Mamusiu? Tatusiu?-zaczęła wołać swoich rodziców. Do jej oczu napłynęły łzy. -Gdzie ja jestem!?-załkała. Jeśli oczy były oknem do duszy to jej dusza była obrazem rozpaczy i trwogi. Drzwi za-pipczały, rozsunęły się na bok. Suczka ich nie zauważyła, ale dlatego iż były białe. Oczywiście...

**Do pomieszczenia wszedł pies rasy Dalsky, ubrany w lekarski fartuch. Suczka cofnęła się do tyłu nieufnie, powodując brzdęk kajdan o blat stali. Pies odwrócił wzrok. Jego oczy...Były tak bardzo niebieskie, że praktycznie nienaturalnie. Uśmiechnął się sztucznie. Podszedł powolnym krokiem do Kashy. Ta położyła uszy po sobie i obserwowała go rozedrganymi oczyma.**

-Nie musisz się już martwić.-powiedział z sztucznym aksamitem w głosie. Łeb był na wysokości stołu. Te nienaturalnie niebieskie oczy patrzyły się prosto w jej. -Tu będziesz bezpieczna. Kasha na imię Ci, tak?-zapytał obserwując ją nadal. Jego głos miał ten dziwny akcent. Białe, gęste futro było w czarne plamki. Lewe ucho oklapnięte w dół. Na szyi nosił sznurek, a na końcu sznura kartę. Suczka nie odpowiedziała, patrzyła tylko na niego.-Jesteś Kasha?-ponowił pytanie. Ona tylko kiwnęła niemrawo głową. Niezdolna mówić. -Pewnie zastanawiasz się gdzie jesteś.-skwitował z dziwnym błyskiem w oczach, nie było w nim współczucia. Było coś udającego współczucie. -To taki specjalny budynek. Zwie się laboratorium.-mówił kierując wzrok na hologram helisy DNA.

-*Laboratorium?*-zadała sobie pytanie w myślach.-*Jak ja tu trafiłam?*-do jej głowy napłynęło kolejne pytanie. Pomieszczenie nie miało żadnych okien, nie wiedziała gdzie jest. Nagle wspomnienia z wydarzeń zalały ją. Ile już tu była? Ile czasu minęło? Jej wargi zaczęły drgać z nią samą, gdy w głowie odtworzyła projekcję, jak to pocisk przeszywa głowę jej matki, jak to krew wraz z mózgiem rozbryzgują się, a potem dzielny ojciec tracący życie w agonii. Rozedrgała się na dobre. Barki górowały nad głową. Oczy suczki były wielkie i drgały, z nich skapywały łzy, zaś zęby wywinęła w grymasie.

-Mogę Ci pomóc.-przemówił pies, który musiał ją obserwować. Podniosła na niego pytający zielony wzrok. Zdający się pytać: jak? Ona tylko chciała wiedzieć gdzie jest. To wszystko tak bardzo ją przytłaczało. -Zaraz Cię wypuszczę, ale widzisz nie mogę Ci bez tego pomóc malutka.-mówił patrząc się na helisę ponownie. Wzrok przeniósł na szklaną szafkę, a następnie w dół. Na metalowe urządzenie na okrągłym podeście, z prętem i igłą na końcu. -Najpierw jednak muszę zrobić coś bolesnego. Wybacz.-rzekł, Przesunął prawą przednią łapą urządzenie, które okazało się być na kółkach, a przedłużenie pręta na jakiejś gumie. Wziął ją w pysk i zbliżył do lewej przedniej łapy. Oczy Kashy stanęły. Próbowała się wyszarpać do tyłu.

**Szarpnęła do tyłu, pysk rozdziawiając w niemym wołaniu o pomoc. Szarpała się, jednak Dalsky był starszy, łapą przytrzymał jej plecy. Suczka zaczęła gwałtownie oddychać i cicho szlochać. Szloch wezbrał na sile, kiedy poczuła piekący i ostry ból. Przedzierał się przez jej skórę!**

-Przestań to mnie boli!-zawyła z bólu, unosząc głowę i zamknęła oczy w próbie zatrzymania bólu. Pies nie przestawał robić czegoś przy jej łapie. Czuła jak ryje wzór. Kolejny identyczny obok. Po chwili było po wszystkim. Otworzyła oczy. Lewa przednia łapa miała wygrawerowany numer: 22. Nic nie rozumiała co może oznaczać. Mokrymi oczyma od płaczu, z zamazaną wizją od łez obserwowała łapę. Ból powoli przemijał. Wzrok zwróciła na psa Dalsky.-Miałeś mi pomóc!-zawołała z żalem.

-Widzę, że w końcu przemówiłaś Kasho, wybacz nie powinienem już tak do Ciebie kochaniutka mówić. Nie potwierdziłaś imienia jak pytałem.-mówił z jakimś dziwnym uśmiechem, podłym. Suczka otworzyła w oburzeniu malutki pyszczek. -Ból jednak to magiczny motywator, 22.

## Rozdział 1

**Z pomieszczenia wyszła otumaniona. Jej myśli pokryte były niewidzialną mgłą. Codzienność. Nie wiedziała ile tu jest. Rzadko też kiedy widziała inne psy na ogromnych korytarzach, które sklepiały się w łuk od góry i ponownie tworzyły prosty sufit. Pełne metalowych drzwi, które były wysokie na trzy metry. Wszystko oświetlone białym światłem. Owe korytarze prowadziły do zwykłych, gabarytowo nieporównywalnie mniejszych. Zielonooka zdążyła zauważyć, iż te prowadziły do gabinetów. Zawsze na codzienne badania towarzyszyli jej bez twarzowi. Ostatnio miała tyle koszmarów. Nie mogła zapomnieć widoku martwych ciał jej rodziców. Teraz zdawało się być trochę lepiej. Była padnięta. Czy to przez tą ogromną strzykawkę z płynem jaką jej wstrzyknięto? Wizja zaczęła tracić na ostrości, nie wiedziała gdzie stawia łapy. Biała podłoga zlewała się w białe morze bieli. Runęła do przodu. Po chwili poczuła kopnięcie w kręgosłup. Zapewne odczułaby mocniej ból, ale jej głowa nic nie rejestrowała. Otoczyli ją bez twarzowi. Górowali nad jej szczenięcym ciałem. Z pasa jednego coś się wysunęło. Co to było? Wszystko było zamazane, widziała tylko kontury. Poczuła znajomy ostry ból. Co jej wstrzykiwali tym razem? Oczy na chwilę poleciały w tył głowy. Gdy ocknęła przytomność białe światło zdawało się jeszcze być bardziej agresywne niż było. Wszystkie kolory były jakieś żywsze, kolory o których nie śniła. Wizja była nadal lekko przymulona. Widziała zamglone kontury, ale jakby teraz czuła w żyłach życie. Kopnięto ją ponownie, tym razem poczuła ból niewiele mocniej. Mogła jednak wstać o swoich łapach. Nie oczekiwała komend od bez twarzowych. Oni wiecznie milczeli, ubrani w swoje białe ołowiowe kombinezony. Ruszyli przed siebie. Przystanęła. Jej wizja na chwilę nabrała ostrości, a kształty wróciły do normy. Nie powinno jednak widzieć się rozchodzących się rozmazanych, podłużnych ścieżek od wszystkiego. Żółte nalepki z dziwnym czarnym znakiem na niektórych mijanych drzwiach piekły w oczy. Co się działo? Jeden z bez twarzowych przesunął chwytakiem kartę po czarnej płytce skanera, znajdującego się po prawej stronie ogromnych stalowych drzwi. Te rozsunęły się. Wyszli na ogromny korytarz? Szli przed siebie. Dziś było dużo psów. Suczka rozglądała się zielonymi oczyma dookoła. Zostawili ją przy jednych z drzwi i odeszli marszowym krokiem. Zaczęła się rozglądać dookoła. W odległości pięciuset metrów była ściana z rzędem trzymetrowych drzwi. Dokąd one prowadziły? Lampy tutaj były bolesne dla oczu. Nad drzwiami był na całej odległości balkon, oddalony od drzwi o dwa metry w górę. Otoczony szybą pancerną. Widać było rząd okien w kształcie trapezu o czarnych szybach. Nad owym balkonem, był jeszcze jeden. Jednak szyby, były inne. Całość tworzyła jedna, ciemna szyba w kształcie trapezu równoramiennego. Po środku wisiała lampa i jakiś szary przedmiot, podobny kształtem do prostokąta. Przechodzące psy w większości były ubrane w fartuchy, nie mieli jednak zawieszek z kartą. A ich wzrok zdawał się być pusty, jakby w środku nić już nie było. Uwagę przykuły czarne znamienia na ich lewych przednich łapach. Co oznaczały owe numerki? Powietrze tutaj było chłodne, pachniało niczym. Kasha rozglądała się na boki, musiała przysiąść w momencie gdy obraz rozjechał się jej w dwie różne strony. Znowu nic nie widziała. Czy to się kiedyś skończy? Czy ten koszmar się zakończy? Usłyszała kroki. Widziała tylko białą plamę na tle srebrzystych drzwi, owa plama miała czarne paćki. A na górze lodowato niebieskie dwie kule. To był pies? Zaczęła węszyć, tyle jej zostało. Czuć było chłodem, oraz różnymi substancjami, zapach psa był ledwie wyczuwalny. Postać obniżyła głowę. Czy to był ten sam Dalsky, do którego przychodzi parę razy dziennie. Owe oczy nie miały nienaturalnego, wręcz nie dającego spokoju koloru. Odsunęła się do tyłu, niezdolna ocenić kto to. Gdyby tylko jej wizja wróciła.**

-Nie musisz się mnie bać, jestem psem. Wiem nie widzisz mnie dokładnie. Widać to po Twoich nienaturalnie ogromnych źrenicach.-przemówił głos. Nie, to zdecydowanie nie był ten dziwny pies. Głos należał do suczki, choć był głęboki. Kasha nabrała trochę więcej pewności. Nadal pozostawała jednak w podobnym dystansie od suczki.-Przejdzie Ci.-rzekła siadając wyprostowana obok suczki i patrząc się przed siebie. Jej głos był zapewniający. Kasha zamrugała zaskoczona. Jednak suczka dodała jej pewności, że ten stan jest tylko przejściowy. Ciekawiło ją to skąd o tym wie.-Zawsze przechodzi...-dopowiedziała mrocznie dorosła nieznajoma. -Nie czaj się, nie jestem jednym z tych diabłów.-mówiła odwracając głowę lekko w jej stronę. -Zrobili Ci to, prawda? Tak samo jak ten numer?-pytała, ton nie szukał odpowiedzi. Znał je. Zielonooka kiwnęła głową. -Jesteśmy w podobnej sytuacji. Ja także mam ów parszywy numer.-rzekła i popatrzyła ponuro na lewą przednią łapę. Głos jej nabrał mroku. -Tch. Nie wierzę im. Stali się gorsi niż myślałam, że mogą się stać. Zaciągać tu szczeniaki? Jakim diabłem trzeba być?-prychnęła z początku, zmieniając ton na bardziej ironiczny. -Przykro mi, że musisz przez to przechodzić malutka...Pamiętasz coś jeszcze z swojego życia zanim tu trafiłaś?

**Kasha pokręciła przecząco głową. Westchnęła smutno. Pamiętała już wszystko jak przez mgłę.**

-Ja także.-odpowiedziała smutno dorosła suczka Dalsky wzdychając smętnie. W głowie Kashy znów się zakręciło, tym razem zakręcając całe jej małe ciałko. Poczuła stabilizujące szczęki na jej kręgosłupie. Były delikatniejsze niż gesty bez twarzowych. Przypominały jej coś co czuła kiedyś. To uczucie należało do jej życia? Wydawało się zamierzchłe. Obraz ponownie uległ zmianie. Stał się ostrzejszy. Teraz widziała lepiej suczkę Dalsky o puszystym futrze i szpiczastych oczach. Nos jej zdobiła szrama, a oczy były smutne, a zarazem współczujące.

**Nieznajoma mówiła coś o numerach...Kasha zerknęła na jej łapę. Miała w takim samym miejscu co ona wytatuowany numer: 109. Zielonooka złapała kontakt wzrokowy z niebieskooką. Jej oczy mimo lodowatego koloru, który coś jej przypominał, zdawały się być najbardziej bratnią rzeczą jaką pamięta od czasu dostania się do owego miejsca. Pomieszczenie przeszył jednorazowy dźwięk. Weszło cała horda bez twarzowych. Każdy podchodził do psów.**

-Chodź malutka. Pomogę Ci dostać się do pokoju.-powiedziała Dalsky wstając. Mała Tundra Amerykańska użyła jej łapy z numerem jako podpory. Obydwie ruszyły przed siebie do otwartych drzwi na drugim końcu pomieszczenia. Weszły w niezmiernie długi, biały korytarz. Węższy niż te laboratoryjne. Pojawił się numer na drzwiach odpowiadający numerowy Kashy na łapie. Dalsky kiwnęła głową. Czerwona dioda kamery skierowała się na małą suczkę, precyzyjniej mówiąc jej łapę. Drzwi otworzyły się niemo, prowadząc do pomieszczenia obitego poduszkami, z łóżkiem przy ścianie na przeciw drzwi. Kasha weszła, jednak w połowie drogi odwróciła się, posyłając wdzięczne spojrzenie na Dalsky, dopóki drzwi się nie zamknęły...

**Siedziała na zimnym stole, ponownie wpatrując się w hologram helisy. Rutyna. Zawsze to samo. Niezmienne zimne, białe ściany, z gładką podłogą odbijającą ostre, światło lamp. Wyświetlacze, z zapisanymi informacjami, które dla suczki były nie do rozszyfrowania. Doliczając fakt, że nie umiała czytać jako szczeniak. Szklane szafy stały się codziennością, z przechowywanymi przez nie strzykawkami, igłami i różnymi dziwactwami, jakie wstrzykiwano jej dożylnie. Niby nie kończąca się jawa. Pomieszczenie owiane było martwą ciszą. Wiedziała na co czeka. Nie zdziwiło jej już syknięcie otwieranych drzwi, ani odgłos łap. Nie odwróciła się w kierunku źródła dźwięku, nie żeby musiała. Wiedziała kto to...**
-Witam, witam. Czyżby to moja ulubienica?-zapytał sztucznie lukrowany głos z wyróżniającym się akcentem. Wpatrywała się w blat stołu.-Ach, rozumiem jesteś dziś małomówna. No cóż, zdarza się.-kontynuował właściciel głosu przechadzając się w stronę szklanej gabloty z preparatami.-Powiedz mi...22...-wydawało jej się, że zmienił lekko ton głosu. Z sztucznie lukrowego, owa lukrecja przybrała ciemniejsze zabarwienie. Mroczne i drwiące. Stał odwrócony sięgając po ampułkę.-Jak tam twa głowa? Nawiedzają Ciebie jakieś przerażające myśli?-w tej chwili odwrócił głowę, a jego nadnaturalnie niebieskie oczy błysnęły złowieszczo. Nie było w nich złości, ale nicość wymieszana z posiadaną przez Dalsky'ego wiedzą.

-Ostatnio.-odrzekła krótko czując się niekomfortowo widząc te dziwne, niebieskie ślepia wpatrzone prosto w nią. Wzrok odwróciła lekko w prawy bok.

-Rozumiem.-odpowiedział jedwabiście Dalsky. Zwinnym ruchem zebrał strzykwę z igłą i ruszył do niej. Obserwowała igłę uważnie, zastanawiając się co ona zawiera. Zawierała jakiś płyn, po którym czuła się raz dziwnie, raz odurzona. Igła przedarła jej się przez skórę. Płyn wypełnił jej żyły. Suczka uspokoiła jeszcze bardziej oddech. Jej głowa próbowała przypomnieć sobie coś miłego, ale co? Swędziała ją niby coś znajomego, ale nie mogła odgrzebać wspomnienia. Na chwilę zdawało się, że widzi podobne oczy do swoich. Do kogo one należały? Były znajome i kojące. Musiał to być jej bliski. Blade wspomnienie zniknęło, przy fali mocnego bólu w łapie. Otworzyła szerzej oczy z paniki. Wcześniej się to nie zdarzało. -Boli Cię?-zapytał niebieskooki. Ta pokiwała głową. Uśmiechnął się.-Możesz wrócić. Wierzę, że będziesz najbardziej wyjątkowym psem jakiego spotkałem. Jestem pewien, że jeszcze w dorosłym życiu będziesz wywoływać strach wśród Twoich wrogów. Jestem o tym bardziej niż przekonany.-mówił z przerażająco lekkim uśmieszkiem i błyskiem w oczach. Zdawał się niby czytać jej przyszłość. Wypowiadał się z taką pewnością siebie. Czy to co mówił było prawdą? Dlaczego mieliby się jej bać? Nie chciała tego.

**Drzwi rozsunęły się, jak zwykle z najmniej słyszalnym dźwiękiem. Weszli bez twarzowi. Nigdy nie odzywając się do niej ani słowem. Przyszli po nią. Zawsze tak było, mieli ją odprowadzić do pokoju, albo czasem do ogromnej sali, pełnej zrujnowanych psich żyć. Białe ściany ponownie ją witały. Takie zimne i białe. Lampy migały nad nią. Chód narzucony przez nich był marszowy. Krótkie łapki Kashy ledwo nadążały. Nie miała pojęcia jak długo przebywała w owym ośrodku. Każdy dzień zdawał sie być ciągnącą się wiecznością. Dni upływające na rutynie zamazywały się w głowie. Linie oddzielające dni stały się nie do rozróżnienia. Ile minęło odkąd tu trafiła? Przed nią nagle pojawiły się wielkie metalowe drzwi. Wiedziała dokąd one prowadzą. Zaraz ujrzy halę, a w niej rozpacz. Niby krąg piekła, tyle że ból i cierpienie wyły w ciszy i bzyczeniu lamp. Wepchnęli ją do środka, a suczka o mało co nie upadła. Odwróciła głowę posyłając im spojrzenie smutnych i wściekłych oczu. Nie widziała ich twarzy, one zawsze pozostaną zakryte. Choć może kiedyś znajdzie się okazja, ażeby je ujrzeć? Ale to tylko marzenie. Nie realne do zrealizowania. Wiedziała jednak, że ja obserwują. Niby mutanta. Potem odwrócili się jednocześnie, drzwi zamknęły wydzielając od spodu syk i lekką mgłę. Usłyszała równy tupot łap. Jakby znajomy. Odwróciła głowę i ujrzała jedyny znajomy jej pysk, który nie był powiązany z personelem.**

-Jesteś tu Młoda.-odparła Dalsky, lekko unosząc kąciki warg w ukontentowaniu. Kasha obserwowała uważnie suczkę. Czasem się widywały, od tamtego spotkania. Jednak młodziutka suczka, mimo rodzącej się swego rodzaju sympatii, podchodziła do 109 z rezerwą. Skinęła swoją główką na powitanie. -Najmłodsza. Z tych co tu widziałam.-skwitowała przenosząc spojrzenie znad niej w dal, przed siebie. -Czujesz się dobrze?-zapytała, coś w rodzaju troski wybrzmiało w jej głosie.

-Tak, dzięki.-odpowiedziała suczka. Ich głosy się różniły, ona miała wyższy, typowo szczenięcy głos. Starsza suczka mówiła dość nisko. -109?-zapytała suczka. Dalsky zastrzygła uchem, zachęcając ją do dalszej wypowiedzi. Kasha zaczęła niepewnie.-Mogę tak na Ciebie mówić?

-Nie masz jak inaczej. Nie pamiętam swojego imienia...-przemówiła bez emocji. Jej niebieskie oczy zabłysły smutkiem. Widać, że wspomnienia o utraconej osobowości ją bolały. Otworzyła pysk, by coś powiedzieć, ale widząc smutne, a zarazem ciekawskie spojrzenie u szczeniaka, ugryzła się w język. Odwróciła wzrok w lewo. Słychać było tylko westchnięcie.

**Kasha pokiwała głową, słysząc pozwolenie starszej suczki. Chciała się ją o coś zapytać, możliwe iż tylko ona znała odpowiedź na nurtujące ją pytania, takie jak dlaczego to robią, co ich motywuje, jak mogą żyć z tyloma zniszczonymi przez nich samych żywotami? Mogli? A może nie...Może bez twarze reprezentują, to czym są. Bez twarzowymi monstrum. Tyle pytań, tak trudnych, w tak młodej głowie. Zielonooka obserwowała swoje łapy, unikając spoglądania na naznaczający ją numer. Nie chciała myśleć, co oznaczał. Ale też nie mogła powiązać faktów, dlaczego unika tego wspomnienia. Znowu to drapanie w głowie. Westchnęła ciężko. Barki nad głową, uszy położone wzdłuż głowy. Siedziała tak wraz z niebieskooką, wyprostowaną, z spojrzeniem utkwionym w balkonie naprzeciw. Dalsky słysząc wzdychnięcie Kashy zastrzygła uszami i skierowała wzrok na nią.**

-Co jest? Mówiłam, że możesz na mnie mówić 109. Sama kiwałaś głową. Słuchaj jeśli o to się przejmujesz, że musisz mnie tak nazywać to nie ma powodu. Teraz nie ma to już dla mnie znaczenia.-przemówiła ponownie Dalsky. Jej głos brzmiał, tak jakby sam fakt, iż jest znana jako TYLKO numer, nie sprawiał jej kłopotu. Niby uznała, że przyzwyczaiła do faktu.

-Nie chodzi o to.-odrzekła mocniej suczka, a ból błysnął w zielonych oczach. Łzy nazbierały się jej do oczu. Tęczówki podrygiwały, blokując słone, krystaliczne strugi. Nie płakała jednak. Zaskoczona 109 zamrugała, ale nie przerywała suczce. Kasha patrzyła się nadal w łapy.-Nie zastanawiasz się po co to? Dlaczego to robią?-mówiła marszcząc czoło.-Czy robią to bo mają powód, a może go nie mają? CO BYŁO WARTE TEGO BÓLU?!-mówiła coraz szybciej, jej ból wylewał się w jej tonie głosu. Nie rozumiała tego. Na koniec poleciały pierwsze łzy, a sama suczka wypowiedziała się mocniej. Lejące się łzy skapywały jej. Popatrzyła się w tej chwili na towarzyszkę.-Ja nic nie pamiętam...nie pamiętam jak się nazywam...kim jestem...odebrano mi wszystko...-odwróciła głowę, mówiła nadal, łzy moczyły nadal futro na policzkach. Zacisnęła jednak zęby, by nie zaszlochać. -...109...proszę! Powiedz mi! Błagam!-skierowała głowę w jej kierunku, zielone oczy szkliły się od łez i bólu. Tęczówki trzęsły się, wyrażając niemą, błagalną prośbę, wypływającą z ogromnej desperacji.

**Dalsky nie wiedziała co powiedzieć. Otworzyła pysk, a jej bez emocjonalne oczy, zwężały się w szparki, wypełnione zagubieniem, skonfundowaniem, a może bólem. Zaskoczona jaki ból nosi w sobie to szczenię. Jakie głębokie pytania obciążały jej głowę. Przez chwilę patrzyła na nią ze współczuciem. Kasha nadal wyczekiwała odpowiedzi, wbijając desperacko, błagalne spojrzenie prosto w nią. Objęła suczkę lewą łapą, pozwalając jej wtulić się w futro. Ciche szlochania podrzucały ciało suczki w ostrych szarpnięciach.**

-...Dlaczego!?-zapytała przez łzy suczka.-Ja nic nie rozumiem! Dlaczego nas tu trzymają!?-kontynuowała, kolejne szarpnięcia przeszywały jej malutkie ciałko. Mówiła wystarczająco głośno, dosadnie i wściekle, by ukazać ból dręczonymi przez nią pytaniami. Dalsky zrobiło się suczki tak bardzo szkoda. Serce ją ścisnęło. Emocja, której dawno nie czuła.

-Ja-...ja nie wiem...-odpowiedziała zamykając oczy. Powstrzymywała łzy. Nie rozumiała ich pochodzenia, ale nie chciała ich tu okazać. Wiedziała jedno. Musi trzymać małą przy sobie. Analizowała pytania suczki i nagle zaczerpnęła powietrza. Czyżby ona także dzieliła jej ból? Ile minęło odkąd sama sobie zadawała te pytania? Dlaczego pozwoliła im umrzeć? Poddała się? Tak...opuściła ją wola walki. Szczenię przypomniało jej dawne pragnienia. Takie same jak ona. Nie mogła pozwolić małej na krzywdę. Ten świat był okrutny. Westchnęła głęboko.-Obiecuję Ci, że razem znajdziemy na nie pytania! Razem do tego dojdziemy! Choćby nie wiem co!-mówiła z determinacją spoglądając na suczkę, która uspokoiła się w jej objęciach. Patrzyła na nią z nadzieją, wyrażoną w zapłakanych oczach.-Tak. Zrobimy to razem. A kiedy to zrobimy, uciekniemy stąd! Będziemy wolne! I już nigdy, przenigdy nie będziemy widziały tego miejsca! Wykasujemy je z naszych wspomnień, jeśli to możliwe!-mówiła z determinacją, która lśniła w jej niebieskich oczach. Uniosła głowę przed siebie. Marszcząc czoło, wpatrywała się w balkon. Łeb miała uniesiony wyżej, niż zazwyczaj. Wyglądała inaczej, niż zazwyczaj.

-Dobrze. Odkryjemy po co tu jesteśmy! A kiedy przyjdzie czas, pokażemy im! Pokażemy im, jakim błędem było nasze cierpienie!-mówiła wściekła Kasha, z równie wielką determinacją patrzyła się przed siebie.-Będziemy cierpieć, dopóki oni tu są! Ale bez nich wszystko będzie inne! Obiecuję, że kiedyś zakończę to! Zakończę to wszystko!-kontynuowała zdeterminowana i wściekła mała Tundra Amerykańska. Futerko na jej karku zjeżyło się. -Zrobię to, choćby nie wiem co! Dowiem się dlaczego! Dowiem się kim jestem! A potem zakończę to! Wszystko i wszystkich!-jej ton głosu się nie zmieniał. Z oczy kapały jeszcze ostatnie, zezłoszczone łzy. Westchnęła ciężko, a następnie popatrzyła się na towarzyszkę.-Czy ich koniec zakończy nasz ból? Czy jak zadamy im ból, to będziemy spełnieni?

**Oczy zielonookiej krzyczały wściekłością, ale i tlącą się nadzieją. Pragnęła w to wierzyć, równie dobrze jak w to, że to ona położy temu kres. Dalsky obserwowała ją, bliska wzruszenia, od tak dawna tego nie czuła. Głębokie myśli suczki zaskakiwały ją, ale równie szybko się z nimi zgadzała.**

-Tak.-odpowiedziała krótko. Kasha zmarszczyła czoło i pokiwała zdeterminowana głową. Skierowała wzrok na wprost. Siedziały razem, w kompletnej ciszy, wpatrując się w ciszy przed siebie. Po dłuższym czasie Kasha zmęczona płaczem wtuliła się jej futro na boku.

**109 uciekło powietrze z płuc, jakie to miłe czuć jej zaufanie, bliskość. Potem kiwnęła głową- zrobią to razem, a ona będzie jej strzec, nawet jeśli miała by umrzeć. Obydwie miały plan.**

**Zimne ściany były niby synonimem wszystkich tu pracujących. Hala tak wielka, że ogromna ilość psów trzymanych tutaj, nie wyrażała ich ilości. Jakby specjalnie zakrzywiając prawdę. Wszyscy nie byli psami, a żałosnymi bytami. A ich przysłowiowe szczury doświadczalnie pozbawione życia, oczu nie miały wyrazu, dawno go utraciły. Zielonooka siedziała pod ścianą, obserwując otoczenie.**
-*Musi tu być jakiś słaby punkt. Nie ma rady, by było inaczej. Ale gdzie…*-myślała zwężając zielone oczy w szparki. Wzrokiem powoli przesuwała po każdym punkcie. *-Musi to być miejsce, które jest niestrzeżone na tyle dobrze, by uciec. -*dochodziła w głowie suczka rasy Tundra Amerykańska, wzrokiem wodząc po pomieszczenia. Analizując wszelkie możliwe punkty, jako potencjalne opcje.-*Skądś, skąd będą mogli nas widzieć, a jednocześnie nie mieć ochrony…*-analizowała suczka. Jej wzrok spoczął na balkonie. Czy to miejsce z przyciemnianą szybą, było jej odpowiedzią na pytania? A może nie.

**Poczuła tylko poruszenie futra obok siebie. Przekierowała wzrok lekko w bok, nie po to by znaleźć potwierdzenie tożsamości, ale dać znak iż wie o jej obecności. 109 patrzyła w tym samym kierunku co ona. Czyżby myślała o tym samym? Lewe ucho młodziutkiej suczki drgnęło. Niebieskooka powoli skierowała na nią wzrok, opuszczając go.**

-Nad czym myślisz?-zapytała odbijając ciekawość w jej spojrzeniu. Obserwowała uważnie młodą suczkę, ciekawa co ów zaskakujący młody umysł wymyślił.

-Musi być stąd jakieś wyjście.-odpowiedziała rezolutnie zielonooka. Jej oczy wpatrywały się uważnie w towarzyszkę. Ciekawa czy ona myśli tak samo jak ona. Liczyła na to. Jeśli potwierdziła by jej teorię, to mogłyby razem uciec! Dowiedzieć się kim są, a potem ona zakończy ten koszmar! 109 przypatrywała jej się.-Słaby punkt musi istnieć. Miejsce, które jest słabo pilnowane, a takim byłoby miejsce z którego oni mają do nas dostęp, a jednocześnie nie ma ochrony. Najciemniej zawsze pod latarnią.-mówiła zdeterminowana i pewnie siebie Kasha. Oczy błyszczały. Obejrzała się na towarzyszkę, która miała wytrzeszczonymi niebieskie oczy.-Uważasz inaczej?-zapytała spokojnie.

-Nie…jestem po prostu pod wrażeniem Twojego intelektu. Jak na tak młodego psa, jesteś bardzo inteligentna.-odpowiedziała 109 z zaskoczeniem i uznaniem w oczach. Odwróciła wzrok w prawy bok. Głos jak zawsze niski, bez emocji.-Nie wiem czy to co wysnułaś jest prawdziwe. Jeśli okazałoby się to prawdą, mogłybyśmy uciec. Dostać się tylko do bram zewnętrznych, a potem nas tu nie ma.

-Ale dojście do bram nie będzie łatwe. Musimy znać plan tego budynku.-zauważyła młoda suczka. Z powagą wpatrywała się na towarzyszkę.-Nie mamy odpowiedzi nawet na połowę nurtujących nas pytań! Jeśli popełnimy taki błąd, to zawsze będziemy pod największą superwizją.-przemówiła Kasha, spokojna. Nie chciała podejmować zbędnego ryzyka. Towarzyszka zamknęła oczy, medytując nad tym co powiedziała.

-Masz rację.-odpowiedziała nisko. Oczu nie otwierała.-Nie możemy działać pochopnie. Jesteś za młoda, by to wiedzieć, ale czasem niektórych wypuszczają na dwór. Kiedy mnie wypuszczą poszukam martwego punktu. Tak jak powiedziałaś muszą mieć słaby punkt. -dopowiedziała, z niezmienną ekspresją pyska. Brzmiała tak pewnie. Kasha zastrzygła uchem. Skoro ich wypuszczali, to może kiedyś jej się uda w ten sposób uciec. 109 musi tylko rozeznać się w terenie. -Młoda, Twój umysł ziście jest ciekawy.-skwitowała, otwierając dopiero niebieskie oczy, które zabłyszczały. Spojrzenie utkwione w balkonie, zdającym się suczce Dalsky przybliżać.

-Hmph…tak myślisz?-zapytała zielonooka, niepewność oraz ciekawość zalśniły w tęczówkach. Powątpiewała, iż jest aż tak inteligenta. Przecież tylko stwierdzała fakty.

-Tak. Od początku jesteś zaskakująca.-udzieliła jej odpowiedzi niebieskooka, podnosząc się na cztery łapy z pozycji siedzącej. Stała wpatrzona przed siebie, czynność charakterystyczną dla niej.-Dojdziemy do tego.-niska barwa głosu zabrzmiała pewnie i zdecydowanie. Kasha skinęła głową w potwierdzeniu.

**Wracając z badań tego dnia ogarnęło ją wyczerpanie. Kości bolały, mięśnie palił ból, słaniała się na łapach, by przejść owy odcinek. Musiała przeć do przodu, mimo tego iż nie miła sił, że łapy odmawiały unoszenia jej ciężaru. Zmarszczyła w determinacji czoło idąc przed siebie. Nie da się tak łatwo! Będzie walczyć! Ogromne metalowe drzwi rozsunęły się z sykiem przed nią, oraz bez twarzowymi. Zamrugała zaskoczona, ale weszła do środka. Nie chciała by kolejny raz ją wepchnięto. Wśród pustkowia, a jednocześnie oceanu psów wyglądała tylko jednej postaci. Musiała tu być. Wodząc spojrzeniem znalazła ją. Ruszyła w jej kierunku.**
-109.-zwróciła się Kasha do niej. Tamta gwałtownie przekierowała spojrzenie na nią.

-Znalazłaś mnie?-niby stwierdzała fakt, ale jej ton wyrażał bardziej pytanie i zaskoczenie. Zielonooka skonfundowaną kiwnęła powoli głową. Czego miałaby jej nie znaleźć? Dalsky musiała zgadnąć to o czym myśli, bo wypowiedziała jej myśl na głos.-To nie możliwe, że z wejścia widziałaś mnie, aż tu.

**O czym ona wygaduje? Oczywiście, że mogła ją zobaczyć, bo ją zobaczyła. Kasha czuła dezorientację. Odrzuciła to uczucie jednak gdzieś na tyły umysłu. Ostatnio zbyt wiele razy czuła dezorientację… Musiała zmienić temat. Ale myśli zaczęły jej się kłębić w głowie. Czy to co mówiła 109 było prawdą? Czy jej dostrzeżenie było naprawdę niemożliwe z tego punktu? Co tłumaczyłoby to zdarzenie? Znowu tyle pytań, a tak mało odpowiedzi. Westchnęła kręcąc głową.**

-Co Ciebie trapi?-dopytywała niebieskooka suczka rasy Dalsky. Jej białe futro wraz z ciapkami odbijało białe światło lamp. Nachyliła lekko w głowę w dół. Młoda suczka uznała, że nie ma sensu drążyć tego tematu. I tak jej towarzyszka nie znała odpowiedzi na jej pytania, skoro sama była zaskoczona faktem, iż ją zauważyła. Kasha sama postanowiła znaleźć odpowiedź na to pytanie. W swoim czasie to swoim, ale zrobi to.

-Nie, nic...-skłamała. Popatrzyła się z ukosa na 109, która uważnie patrzyła na nią. Przez chwilę tak się sobie przypatrywały. Po chwili zrozumienie błysnęło w jej oczach i skinęła łbem. Zapadła cisza, przerywana bzyczeniem lamp. Młoda Tundra Amerykańska przypomniała sobie jedno pytanie, które chciała zadać suczce.-109!-zawołała. Tamta zastrzygła uchem, patrząc się na nią.-Byłaś na dworze?

**Towarzyszka pokręciła głową, oczy nie wyrażały żadnych emocji jak zawsze. Popatrzyła na swoje łapy, a następnie zaczęła przemawiać swoim niskim głosem.**

-Nie byłam na dworze, od wielu, wielu lat. Innych wypuszczają częściej. Jeśli takowe szczęście im się przytrafi. Nie wiem dlaczego ja nie...-skomentowała. Wbijając wzrok w łapy. Następnie lekko uśmiechnęła się pod nosem. Czy takim psem była zanim tu trafiła? Zdawała się być pewna siebie i chytra w owej chwili. Oczy błyszczały, zdawały się rozgryźć ich.-Jeśli zapytać mnie, to wiem. Oni nienawidzą silnych, niezależnych psów. Pewnie wiedzą, że pragnę dać stąd dyla.-dopowiedziała patrząc przed siebie. Cały czas uśmiechała się z pogardą.-Obserwują nas. Dlatego mnie nie wypuszczają. Umieją wyczuć zagrożenie.-brzmiała przekonana o tym co mówi. Jej głos choć pozostał bez emocji, przykrywał prawdziwe emocje suczki, których nie okazywała wylewnie.

-Czyli uważają Ciebie za zagrożenie?-zauważyła zielonooka unosząc brwi do góry. 109 prychnęła pogardliwe pod nosem.

-A czy na ich miejscu nie uważałabyś mnie za zagrożenie? Chcę stąd uciec i mam determinację. Mam powód by żyć. -przekierowała nią wzrok. Jej oczy zdawały się pytać. Wyrażały ogromny stoicyzm. Pod nim, jednak była ogromna determinacja, potwierdzenie dla słów suczki o białym futrze w czarne ciapki.

-*Czy oni też tak o mnie myślą?* -zadała sobie pytanie w głowie mała suczka. Jej zielony wzrok powędrował w kierunku balkonu. Zmrużyła oczy, miała wrażenie, że w pewnym miejscu widzi czarną sylwetkę. Ale nie mogła być tego pewna. Słowa towarzyszki odbijały się jej echem w głowie. Zwłaszcza to, co jakiś czas temu powiedział niebieskooki samiec Dalsky.

**Potężne metalowe drzwi się rozsunęły, jak zwykle sycząc i wydzielając od spodu podmuch pary wodnej. Białe kłęby, niczym widmo unosiły się w powietrzu, by zniknąć niecały metr nad powierzchnią ziemi. Do środka wepchnięto psa rasy, której nie dało się określić. Zapewne Kundel. Stał okrakiem, pod potężnymi barkami rysowały się twarde mięśnie. Sam brązowooki dyszał, a wzrok płonął wściekle. Za nim stali bez twarze. Odwrócił się, a wzrokiem piorunował bezkształtne masy. Białe zęby wywinął w warkocie.**

-Gnidy!-krzyknął, co odbiło się echem po pomieszczeniu. Uwaga wszystkich skupiła się na nim. -MYŚLICIE, ŻE TERAZ WAM POMOGĘ!?-wrzasnął, a białka stały się bardziej widoczne, niż wyraźnie mniejsze tęczówki z źrenicami. Gdyby stać bardzo blisko psa, można by zauważyć odznaczające się żyłki w oczach.

**Kasha uważnie go obserwowała. Nurtowało ją pytanie, o co konkretnie był wściekły. Zdecydowanie wszystkie emocje wzięły nad nim górę. W żołądku poczuła coś dziwnego, czyżby ona go rozumiała? 109 siedziała przy niej, z niezmiennym, kamiennym wzrokiem.**

-J-J-JAK MOGLIŚCIE POMYŚLEĆ, ŻE PO TYM WSZYSTKO BĘDZIE Z WASZYM CHORYM PLANEM!? Wy...wy...DIABŁY!-krzyknął agresywnie pies. Stanął w miejscu, zamknął oczy. Jakiś wstrząs przeszył jego ciało. On umierał? Zadawała sobie w głowie pytanie Kasha. Nie...on...płacze...szlocha! Rzeczywiście, samiec Kundla o szarym futrze stał i szlochał. Co takiego stracił? -Z-z-zabiliście j-ją...m-moje jedyne szczęście...-kontynuował wściekle pies, ale głos osłabiał szloch. Wydawał się teraz taki nieszczęśliwy, pokonany. Łapy zatrzęsły się od nim i skulony upadł na podłogę. Powietrze przeszył wrzask, okrzyk rozpaczy, ojcowskiego bólu. Pies nie krzyczał...wydzierał się z bólu. Wrzeszczał, łkał uderzając łapą w podłogę. Zadarł głowę do góry, wydzierają się w agonii żałoby do sufitu.

**Kasha obserwowała tą scenę. Było jej żal psa, czuła jego ból, gdy powiedział że stracił córkę. Obecny widok wręcz był przygnębiający. Istna rozpacz, która całkowicie wchłonęła psa. Nie wiedziała, że uchyliła lekko pysk. Czyżby oczekiwała na dalszy rozwój wydarzeń. Każdy obserwował psa, który wygiął się w łuku wyjąc z płaczu. Dla niego już nie było ratunku. Bez twarze stały w wejściu. Obserwując go zza przysłon.**

-ZABIJCIE MNIE!! ZABIJCIE MNIE!-wrzeszczał w niebo. Powoli przeniósł wzrok na bez twarze. Gwałtownie wstał i błyskawicznie do nich podbiegł. Upadł przed nimi, korząc się w błagalnej pozycji. Uniesioną miał tylko głowę.-ZABIJCIE MNIE!! SŁYSZYCIE!!? ZABIJCIE!!!!-darł się przez łzy pies, który prawie złapał za ołowiany strój bez twarzowego. Desperacko pragnął umrzeć. Sięgnął po karabin, aby sam siebie zabić, ale właściciel broni wyrwał mu ją. Inne bezkształtne masy stały, nic nie robiąc. Jakby wręcz chcieli jego bólu.-CO JEST Z WAMI!!? WY DIABŁY! NIGDY NIE BALIŚCIE SIĘ ZABIJAĆ! ROZRYWALIŚCIE MOJĄ MAŁĄ NA CZĘŚCI! PO CO?! BY DAĆ ORGANY! KŁAMALIŚCIE, MÓWIĄC ŻE JEJ POMOŻECIE, ŻE BĘDZIECIE TYLKO TESTOWAĆ LEK NA CHOROBĘ! UŚMIERZCIE MI BÓL! CHCĘ UMRZEĆ!-darł się pies. Potem przestał szybko, opuszczając łeb i szlochając. Barki podskakiwały mu za każdym razem.-...Pragnę umrzeć...proszę...-błagał już pół-szeptem. Głos ochrypnięty. Drzwi się zamknęły z sykiem, wydzielając biały tuman mgły, który spowił siedzącego w rozpaczy psa, z barkami nad łbem.

**Wszyscy się odwrócili. Kasha go jednak obserwowała. Jej zielone tęczówki podrygiwały, pod napływem emocji. Nie okazywała ich, ale czuła jak futro się jej lekko zjeżyło, a po kręgosłupie przebiegł ją chłodny dreszcz. Słyszała wszystko co pies mówił. Mówił prawdę. Był w za dużym bólu psychicznym, zbyt dużej desperacji, aby zginąć żeby kłamać. Ujawnił on szereg kłamstw. Kasha zmarszczyła gniewnie czoło, przypominając sobie wyznanie psa, kiedy wspominał o brutalnie zamordowanej córce.**

-*Zakończę ten ból.*-pomyślała zdeterminowana.-*Nie zasługują, aby cokolwiek im się należało.* -wściekłość gotowała się w młodej suczce. Widziała jego ból, rozumiała w jakich mękach musiała zginąć jego córka. Wstała i podeszła do niego, obserwowała go z pewnej odległości. Nie wiedziała czy coś mówić, albo może zamilczeć. -*Co mam mówić...nie rozmawialiśmy...to bezsensu...Ale milcząc nic nie zmienię. Może jego nienawiść pomoże zakończyć w jakiś sposób do piekło?-*kontemplowała zielonooka.-To potwory.-przemówiła obserwując psa.

**Jego kąciki warg uniosły się w szyderczo-oszalałym uśmieszku. Począł ponownie podrygiwać. Z każdą chwilą coraz gwałtowniej. Potem zadarł głowę do tyłu i wybuchł niekontrolowanym, historycznym śmiechem. Zaskoczona Kasha cofnęła się o krok do tyłu i zamrugała. Czy powiedziała coś nie tak? Przecież stwierdzała fakty...**

-Potwory!?-zapytał śmiejąc się histerycznie. Następnie wypowiedź podkreślił jeszcze głośniejszym śmiechem. Białka znowu dominowały, nad tęczówkami. Malowała się w nich dzikość...ale i nie dzikość...co to było?-My WSZYSCY jesteśmy tu potworami!!-zawołał, gdy zmienił nastrój błyskawicznie z śmiechu na gniew. Tylko na koniec wypowiedzi uniósł pogardliwie kąciki warg i zachichotał nisko.-Wszyscy...

-My nic nie zawiniliśmy.-odparowała na spokojnie Kasha, choć czuła lekkie ukucie gniewu. Owszem pies był w żałobie, ale musiał widzieć, że to ich wina.

-Nic?-zapytał patrząc się pogardliwie. Prychnął.-My przyczyniamy się do tego piekła....rozumiesz? Nie...nie rozumiesz!-bełkotał coraz głośniej.-PRZYZWALAMY IM NA TO!-wydarł się.-TY TYLKO STOISZ! STOISZ JAK INNI! JAK TE BEZ TWARZOWE POTWORY! PRZYZWALASZ IM NA TO! POZWALASZ NA TO PIEKŁO! A WIESZ DLACZEGO!? BO ZAPOMNIAŁAŚ KIM JESTEŚ! WSZYSCY NIE WIEMY KIM JESTEŚMY!-darł się na całe gardło. Wściekłość niczym ogień tliła się w jego oczach. Młoda suczka zamrugała zaskoczona. Zdezorientowana jego nagłym wybuchem złości ponownie cofnęła się o krok.-SZKODA MI CIEBIE! ONI ZNISZCZĄ NAS WSZYSTKICH! NIE WIEMY KIM JESTEŚMY! NIE MAMY OSOBOWOŚCI!-wykrzyczał w napływie jeszcze większej agresji. Suczka opuściła wzrok, mrugając.

-Dlatego możemy się dowiedzieć. Dowiedzieć kim byliśmy. Musimy odnaleźć sposób, by to zrobić, a potem-

-TE DIABŁY ZABRAŁY CI WSPOMNIENIA! WYMAZAŁY CI JE! TERAZ ROZUMIESZ!?-w kolejnym wrzasku wylał prawdę. Kashy utknęło powietrze w płucach. Ciało przebiegły dreszcze. Bała się, była skonfundowana, ale czuła też olśnienie. Jakby dostrzegła światło w ciemnym tunelu, ale światło którego tak szukała oświetlało tylko dalszy krąg piekła. Czyli jednak...zabrano jej wspomnienia...ona nic nie pamiętała. Łzy szoku napłynęły jej do oczu. Paraliż wiadomości odebrał głos.-TWOJA RODZINA ZOSTAŁA WYMORDOWANA! NIE ŻYJĄ! A TY TEGO NIE PAMIĘTASZ!-wydzierał się pies.

**Zielonooka miała wrażenie, że wszystko zamiera w miejscu. Przebiegły ją jeszcze większe ciarki. Tęczówki podrygiwały w przerażeniu, ona z lekko otworzonym pyskiem stała sparaliżowana. Jej rodzina nie żyje...zabili ją...opuściła wzrok na łapy, do oczu napłynęły łzy. A ona ich nie pamięta...Jedyna pamięć o nich, dowód że żyli, została wymazana...Zmarszczyła czoło, czując przypływ nienawiści. Nie wiedziała do kogo bardziej. Do tych co zabrali to, czy do samej siebie, że pozwoliła tej pamięci umrzeć. Nienawidziła ich całym sercem. Wszystko w tle było niby wyizolowane. Pies coś dalej wrzeszczał, ale jej sterroryzowane zielone tęczówki podskakując patrzyły się w łapy. Pojawił się kształt przed nią. Nie zamierzała go dostrzegać, nie chciała. Niczego tutaj nie kochała.**

-*Zabili mi rodzinę...a ja nie pamiętam ich...-*rozmyślała suczka. Głos w głowie był przerażony, pogrążony w żałobie. Żałobie tego co się stało. Marszcząc czoło spróbowała odzyskać wspomnienia.*-Muszę odzyskać je! Chcę wiedzieć jak wyglądali, kim byli! Kim ja byłam?*-obstawiła sobie za cel młoda Tundra Amerykańska. Ale żadne wspomnienie nie przyszło. Nic...tylko pustka...Wykrzywiła wargi, hamując płacz, drgały jej kąciki warg.*-Nawet nie pamiętam jak wyglądają...A to wszystko przez nich...*- na samą myśl o oprawcach poczuła nienawiść. Przez mgłę myśli dobijał się głos. Najpierw cicho, potem głośniej.

-Młoda? Młodziutka, czy mnie słyszysz?-głos stał się wyraźny. Kasha podniosła łeb. Nad nią stała 109. Wzrok miała bezmian, choć lśniło w nim może trochę troski. Mała zielonooka nie kontaktowała. Kiwnęła instynktownie głową. Krzyczący pies zniknął. Wyszeptała pytanie:

-G-g-gdzie on jest?

**Jej towarzyszka westchnęła ciężko, odwracając głowę w lewo.**

-Przekroczył linię krzycząc na Ciebie. Powiedziałam, mu żeby dał Tobie spokój. On sam jest w żałobie...później się uspokoi.-kontynuowała 109.-Ja wiem-

-Dlaczego?!-zadała stanowczo pytanie maleńka suczka o jasnym kolorze futra. Dalsky zamrugała zaskoczona. Nie rozumiała genezy pytania.-Dlaczego na to przyzwalamy?-mówiła jakby opuściła ją wszelka nadzieja. Wyrażała w tonie głosu niezrozumienie, zagubienie.

-Nie wiem...-pokręciła głową 109. Zdawała się być równie bezradna co ona. Jej niebieskie oczy zmatowiały na chwilę, jakby ukazując jej własne zmęczenie.-Ja naprawdę nie wiem...

-Oni są diabłami...prawdziwymi diabłami....a my nimi także...bo na to pozwalamy...-kontynuowała nadal w szoku suczka rasy Tundra Amerykańska, przez to jej ton głosu był cichszy. Tęczówki wbiła w nieokreślony punkt w podłodze. Niebieskooka Dalsky zamknęła oczy. Maleńka psina poczuła ogon na plecach, ale odsunęła się. Nie chciała tego. Chciała spokoju. Czuła zaskoczone spojrzenie towarzyszki. -Nie walcząc jesteśmy równie chorzy co oni...odebrano nam wolę walki...dziś byłam tego świadkiem...-rzekła wstając i poczłapała zmęczona przed siebie.

**Tej nocy myślała nad rozegranymi wydarzeniami. Przed oczyma miała cały czas obraz bólu Kundla, jego chęć do popełnienia samobójstwa, z jak wielką desperacją walczył o karabin, to co krzyczał...jak mu zabito córkę...A także prawdę...Ona nie pamiętała nic. Jej życie było niczym. Nie wiedziała nawet jak się nazywa...**

-*Nie mamy tożsamości...Mamy tylko numery...tylko tyle nasze życia są warte. Ale jak będę duża i silna, to zakończę to! Zakończę raz na zawsze! Położę tym diabłom kres! Ja...ja ich zabiję! Zabiję wszystkie diabły! Co do jednego! Wyrżnę Was.*-w przypływie złości i nienawiści, brzmiąc w jej głosie i przepływie nienawiści, powzięła sobie cel. Cel, jaki będzie nią kierował. Cały czas czoło miała zmarszczone. Ona się ich wszystkich pozbędzie, raz na zawsze. Co do jednego.

## Rozdział 2

**Jeśli istniała jakaś pewna rzecz w życiu, to taka iż codziennie chodziła na testy, coś jej wstrzykiwano. Nawet nie wiedziała co. Obserwowała tylko hologramowy helisy, oraz ampułki. W lepszych dniach nie dzika zawrotów głowy, a bywamy takie gdzie musiano jej pomagać wrócić do pokoju, w jakim się znajdowała. Dalsky napełnił czymś strzykawkę. Ukontentowany z okrutnym uśmieszkiem podszedł do Kashy.**

-Obiecuję, że nic nie poczujesz. Choć tch…nawet jeśli byś poczuła, to i tak nic nie powiesz. Ze mną nie jesteś rozmowna, boli mnie to wiesz?-kontynuował z błyskiem w przerażająco niebieskich ślepiach. Opuścił wzrok w połowie zdania na podłogę. By z udawanym bólem podnieść go na suczkę. Spotkał się z zimnym odbiciem zielonych oczu.-Nic mi nie odpowiesz?-zadał pytanie drwiącym tonem głosu. Czuł swoją wyższość. -No nic.-wzruszył ramionami pies w fartuchu. Potem podszedł i wstrzyknął gwałtownie zawartość strzykawki.

-*Co ty próbujesz osiągnąć?*- zadała sobie pytanie w myślach suczka. Obserwując psa zielonymi ślepiami. Powoli stawała się jego wzrostu.- *Kompletnie nie wiem po co. Ale dowiem się. Ty świnio. Ile ja tu siedzę, tyle będzie trwało twoje cierpienie. Będę wiedziała co mi odebrałeś, niech tylko odzyskam swoje wspomnienia! Myślisz, że możesz igrać sobie z życiem? Życia takich jak ty, nic nie znaczą.*- kontynuowała przemyślenia Kasha. Jej głos w głowie pełen pogardy, czasem przerywany gromadząca się wściekłością. Pies odstawił strzykawkę. Odwrócił się i uśmiechnął.

-Jestem przekonany, że jesteśmy coraz bliżej rezultatów mojej pracy.-skwitował uśmiechając się szyderczo. Jednocześnie ślepia wyrażały dumę, oczekiwanie na efekty lat co jej robiono. Co oni właściwie robili? Nigdy jej nie mówiono, co zawierają w sobie strzykawki. Wiedziała tylko, że tylko, że jakoś wymazali jej wspomnienia. Szukała konkretnej oznaki, że owa z ampułek zawiera coś co by zdawało się jakąś poszlaką. Ale wszystkie były bezbarwne. Etykiety specjalnie zaklejono. Kolejna rzecz, która ją intrygowała. Po co mieli by to robić?

**Patrzyła się na miejsce wkłucia. A następnie uniosła pusty wzrok na psa. Obserwowali siebie przez chwilę. Lód, chowający ogień, przeciw miodu, kryjącego truciznę. Żadne nie puściło kontaktu wzrokowego. Czas zdawał się zastygnąć. W głowie suczki przelatywały różne myśli.**

-*Kim jesteś? Czy sprawia tobie to przyjemność? Czy cieszy ciebie zadawanie bólu innym? Jaki jest cel tego co mi robisz? Powiedziałeś, że w przyszłości moi wrogowie się będą mnie bać. Kim są ci wrogowie? Jeżeli ja już mam wroga. Bliżej znajdującego się mnie.*-myślała zielonooka. Głos w głowie miała stoicki, ale wypełniony pogardą. Pogardą dla tych, co byli winni temu wszystkiemu. Drzwi się rozsunęły z sykiem. Weszli bez twarze. Przyszli po nią. Nie pozwoliła im siebie zdjąć z łóżka. Sama zeszła, kierując się do wyjścia.

**Przechodziła przez biały korytarz, który znała już na pamięć. Wiedziała dokąd konkretnie prowadzi ta droga, czego oczekiwać. Nie zdziwił ją widok ogromnych drzwi w kolorze srebrnym. Zadarła głowę patrząc się na nie. To była brama do piekła. Do źródła wszelkich nieszczęść. Para otoczyła jej łapy kłębiąc się wokół nich. Jej białe skarpety na przednich łapach i zakończenie prawej tylnej chwilowo, zlały się kolorystycznie wraz z parą. Zielone oczy smętnie obserwowały to w głębokim zamyśleniu. Kiedyś para okrywała ją całą. Teraz maksymalnie sięga do jej podbrzusza.**

-*Ile minęło od tamtej pory?*-zaczęła myśleć. Zagubiona w tym świecie.-*Ile mam lat?*

**Weszła tak jak zawsze, zostawiając bez twarze w tle. Zignorowała syk zamykanych drzwi. Szła powoli przed siebie, obserwując siedzące smętnie psy, niektóre z nich krążyły po hali, bez głębszego celu. Kasha zmarszczyła czoło, widziała brak woli walki, bezsilność, wykończenie, złamanie ducha. Nie wiedziała kim były te psy. Ale kiedyś mieli imię, osobowość, życie. Przechadzając się, dwie małe kulki przykuły jej uwagę. Zatrzymała się obserwując je zielonymi oczyma. Oddech stanął w jej gardle. Przy ścianie siedziały dwa szczeniaki- bracia. Jeden czarny, drugi podobny, ale lekko podpalany. Ich wzrok wyrażał przerażenie, zagubienie, smutek. Znaleźli się sami, w tym piekle. A ona nie mogła nic zrobić...Warknęła w myślach na siebie. To zagubienie przypominało jej własne, kiedy tu trafiła...Czy te szczeniaki zostały już pozbawione wspomnień? Nie! Jeśli nadal je mają, to ona o to zadba! Podeszła do nich, górując nad nimi. Jej własne spojrzenie, było bez wyrazu, choć im współczuła.**

-Czy wiecie kim jesteście?-zapytała. Głos zmienił się jej, miała niższy. Przerażony wzrok uniósł się w jej kierunku. Obserwowała ich łapy. Ich łapy zdobiły numery: 999 i 1000. Obydwoje zdawali się być sparaliżowani, nie umieli wydobyć z siebie słowa.-Czy pamiętacie wasze imiona?-zadała pytanie, kładąc specjalny nacisk na zdanie. Oni lekko, wręcz niezauważalnie skinęli głowami. Miała ich pytać? Czy to było ważne? Najpierw musiała coś jeszcze powiedzieć. O tak...-Nie możecie sobie pozwolić wymazać wspomnień. Odbiorą wam wszystko, tożsamość, rodzinę, imię. Będziecie tylko pionkami w ich grze. Kierowani przez te diabły wcielone, które będą wam codziennie coś wstrzykiwać. Aż nie wypełnią swego.-przemawiała z mroczną powagą suczka rasy Tundra Amerykańska. Dwójka szczeniąt wbiła w nią przerażone spojrzenia.-Musicie walczyć! Nie pozwólcie sobie odebrać woli walki! Widzicie te pozbawione życia psy? To się z wami stanie, jeżeli nie będziecie mieli woli walki. Staniecie się ich sługusami.-kontynuowała wypowiedź zielonooka, jej głos brzmiał nadal lodowato, ale nabrał ostrości. Zmarszczyła czoło.-Ja będę walczyć i przysięgam, że ich wszystkich zabiję! Zabiję te diabły! Zakończę to cierpienie!-mówiła z palącą się nienawiścią w zielonych ślepiach, powoli jeżąc ciemno-rudą plamę sierści na karku.

**Wstała i odeszła. Nienawiść się w niej buzowała. Barki powoli podrygiwały przy każdym kroku. Chciała iść do siebie, nie chciała przebywać w tym pomieszczeniu. Wolała wiedzieć co musi zrobić, w końcu dzień ucieczki, o którym marzyła nadejdzie. Musi skrupulatnie zaplanować wszystko. A następnie sposób śmierci jej wrogów. Zada im ból, o jakim im się nie śniło. Idąc zamyślona wpadła na czyjąś łapę. Uniosła zielone oczy do góry. Przed nią stała znajoma postać, ale jej niebieskie oczy wyrażały irytację.**

-Co Ty tym dzieciom nagadałaś!?-fuknęła 109, trzepiąc ogonem w bok. Widać było, że się powstrzymuje od wybuchnięcia. Jej niebieskie oczy spotkały zielony ogień.

-Pomogłam im zostać sobą.-odparła oschle Kasha, która równie się powstrzymywała od wybuchu złości. -*Co jest z Tobą 109!? Straciłaś wolę walki?*-pytała rozzłoszczona w myślach. Obydwie mierzyły siebie wzrokiem. Dalsky mrugnęła, jakby opanowując się. To nie stopiło ostrego lodu.

-Zostać sobą!? Mogłaś to ująć inaczej! To małe dzieci!-mówiła oburzona niebieskooka Dalsky z numerem 109 na swojej łapie. Tundra Amerykańska poczuła wściekłość.

-I kłamać!? Pozbawić ich woli walki?! Tak jak Ty siebie pozbawiłaś?!-zadała ostrzej pytanie suczka, czując buzującą wściekłość.

-Nie widzisz ich rodziców?! I tak przeżyli wiele! Ja nie zrzuciłam tego-odparowała Dalsky, która mimo niskiego, względnie opanowanego głosu, poczęła tracić swoją cierpliwość.

-A potem i tak się dowiedziałam! Zatem szkoda było Twojego zachodu!-warknęła suczka, bliska krzyku. Jej oczy były jak pożar gniewu i nienawiści. Odeszła kończąc rozmowę. Zostawiając towarzyszkę z tyłu. Wściekła na jej podejście. Czyli utraciła wolę walki. Będzie musiała sama uciec. Zrobi to! Uszy wyłapały odgłos łap uderzających o podłogę. Szła przed siebie, ignorując go.

-Zaczekaj!-rozległa się prośba.-Ja nie utraciłam woli walki! Tylko nie chcę byś wpadła w tarapaty! I tak im nie pomożesz! Proszę! Odwróć się!-wołała za nią suczka. Kasha przyspieszyła tempa, zostawiając 109 z tyłu. Dalsky przestała ją gonić, zatrzymując ze ślizgiem. Stała bokiem patrząc niebieskimi oczyma na odchodzącą suczkę. Wściekła na samą siebie, że zawiodła. Wynikało to z jej własnej winy...

-*Utraciłaś wolę walki. Czekanie Ciebie znużyło...muszę to zrobić sama.*-myślała suczka kierując się do przodu. Przed nią czekał cel. Musiała znaleźć się na dworze. Musieli mieć jakiś system nagród. Skoro nie każdy mógł wychodzić. 109 mówiła, że ją uznają za zagrożenie. Ją może jeszcze nie...po coś może jest im potrzebna. A ona się tego dowie.

**Siedziała w swoim pokoju. Obite poduszkami białe ściany znała idealnie. Jej mała klatka, więzienie. Symbolizowało, że nadal jest w tym piekle. Zielonooka leżała wpatrując się w sufit. Tak bardzo pragnęła stąd się wydostać, położyć temu kres. Widziała całą prawdę. Oni działali tak samo, działają i będą działać. Jeśli nie wprowadzi się zmian, to zostanie wszystko takie samo. Brali szczeniaki, tak jak musieli kiedyś ją wziąć. Choć wymazali jej wspomnienia, to zostawili te jakie nabyła w instytucji. Ale jaki sens życia, jeśli nawet nie wiedziała jak się nazywa. Po prostu była. Istniała. Nic jej tak nie irytowało, jak to. Choćby dostać kawałek utraconej osobowości, wiedzieć jak się nazywa. Wypełnić dziurę. Być kimś. Czy to naprawdę wiele w tym świecie? Zapewne tak...ten świat był okrutny. A ona sama pozostawiona samej sobie, była po środku pustyni. Nie wiedziała, w którym kierunku ruszyć. Od czego zacząć. Miała plan, ale potrzebowała punktu odniesienia. Wszystko w głowie sobie skrupulatnie zaplanowała. Problemem było, że nie mogła sobie tak po prostu uciec. Musiała znaleźć odpowiedzi na pytania, a nawet jak to zrobi nie wiedziała w którą stronę, jak wyjść na dwór...Dwór! Jak wyglądał dwór? Kiedyś była na dworze...jak to było być nie zamkniętym? Wzrok wlepiła w jeden punkt na suficie, kontemplując.**

**Nie wiedziała ile minęło czasu od jej kłótni z 109. Od tego czasu unikała suczki, widziała jak ją Dalsky obserwuje. Żadna jednak nie zrobiła kroku, by znowu ze sobą rozmawiać. Wyłapywała spojrzenie niebieskich oczu, czyżby zdawało się tęskne? Ale jeśli tak, to czego zaczęła się jej czepiać...obydwie kiedyś razem coś postanowiły. Siedząc w zamyśleniu, usłyszała odgłos syreny. Zawyła tylko raz. Zaskoczona zielonooka uniosła wzrok w górę. Z sufitu spuszczał się pręt, a potem zaczął wyświetlać czarny równoległobok. Do pomieszczenia weszły psy, jakich wcześniej nie widziała. Ubrani w zielone stroje, hełmy.**
-*Kim Wy jesteście?-*zadała pytanie w myślach, uważnie obserwując przybyszy.-*Dlaczego jesteście dziwnie ubrani? Co tu robicie?*-zadawała ciche pytania suczka. Wiedziała, że zaraz powód ich wizyty zostanie podany. Może nawet dowie się kim oni są. Rozglądając się ukradkiem po innych, widziała to samo zaskoczenie. A czego ona szukała? Wiadomo, że nikt nie będzie wiedział...Zauważyła siedzącą na tyłach 109, ale jej spojrzenie jak zawsze bez emocji. Zresztą ona jak inni nie znała odpowiedzi...

**Broń trzymana była prosto, lufy wycelowane w sufit. Stali w zwartej formacji. Jednocześnie rozstąpili się, dając wyjść psu w zielonej czapce do przodu. Jego pierś zdobiły różnego rodzaju zawieszki. Od niebieskich, czerwonych tasiemek, kończąc na różnokształtnych metalowych płytkach z nich zwisających. Suczka wcześniej takiego nakrycia głowy nie widziała. Był to Labrador o złocistym futrze. Rąb zamienił się w słup białego światła. Oświetlając tylko psa, stojącego tuż w środku okręgu. Inne światła zgasły, pogrążając ich w mroku, gdyby nie łuna słupa światła. Pies trzymał cały czas łeb opuszczony. Napięcie narastało. Każdy wyczekiwał, że coś powie. Rozpoczęły się szepty. Psy musiały komentować pod nosem jego samego.**

-Witajcie!-zawołał podnosząc swój łeb. Czekoladowe oczy odbiły światło reflektora. Szepty umilkły. Jego głos był niczym jedwab, gładki i czarujący. Miał jednak w sobie charyzmę, jednocześnie sugerował, że jest to osobnik z którym nie wolno zadzierać.-Zapewne zastanawiacie kim jesteśmy. Nie musicie się nas bać, taka jest moja odpowiedź. Ci żołnierze, którzy dziś mi towarzyszą są by napisać historię. Odwiedziłem to skromne laboratorium, gdzie dokonywany jest cud. CUD, do którego nie przyłączają się nie oni, nie ja! ALE WY! WY!-mówił z takim zapałem, brzmiał tak przekonująco. Suczka widziała miny psów, zaciekawione tym co mówi. Niektórzy jak ona poddawali w wątpliwość "cud", o którym pies mówił. -To największy zaszczyt być tu i teraz.-oznajmił melodyjnie, skłaniając łeb ku dołowi.

-*Kłamca. Czego tu naprawdę jesteś? Przyszedłeś tak po prostu sobie zobaczyć piekło? Jak znajdę sposób, to ja wam pokażę piekło.*-pomyślała suczka, chociaż jej głos w głowie stopniowo zwiększał swoją nienawiść i gniew w wypowiedzi, na pysku pozostała niezmienna. Bacznie obserwując przybyłych żołnierzy.

-Jestem tu by Wam podziękować!-zawołał unosząc spojrzenie nad zgromadzonych, powoli przesuwał je nad widownią. Był taki pewny siebie, przekonany o swoim. W oczach widniało sztuczne uznanie. Następnie wykrzywił pysk w bok, jakby w bólu.-Aż głupio mi się pytać, po tym ile dla nas robicie...-zaczął dramatycznie Labrador. Kasha uniosła lekko brew do góry.

-*Przyszedłeś, bo masz powód.-*skwitowała suczka o jasnym futrze, oraz jasnobrązowej plamie na plecach. Uszy w dwóch odcieniach rudego położyła na chwilę po głowie. Nienawiść w niej zagotowała się.

-Ja...ja...muszę o coś was poprosić...bohaterzy! Wstyd mnie prosić...ale sytuacja zaistniała na horyzoncie nie zmusza. Tylko do waszej odwagi mogę się odwołać. Nasi wrogowie poczynają się zbroić, jeśli nie zaradzimy temu wyniszczą nas! Nasz kraj! Nie możemy na to pozwolić! Skoro oni się zbroją, niech tak będzie! My będziemy gotowi! Odpowiemy! Bohaterzy! Pragnę was powołać jako moich rekrutów! Czy odpowiecie? Jeśli nie pomożecie zmiotą nas, zabiją! A jeśli odpowiemy, to lata spędzone tutaj OBIECUJĘ, nie będą spędzone na marne! WRÓCICIE DO DOMU, NIE TYLKO TO, ALE JAKO BOHATERZY!-przemawiał jedwabistym głosem brązowooki. Czasem na jego pysku widniał grymas bólu, jakby wypowiadana prośba była czymś niewyobrażalnie trudnym dla niego.

**Wśród tłumów rozległ się wiwat. Psy wyły, szczekały na potwierdzenie, oczarowane grą słów wojskowego psa. Bardzo nieliczni mieli smutne wyrazy pyska. Kasha zaś poczuła jak w niej gotuje się. Był za duży chaos, by ktoś mógł ją zauważyć.**

-*Świnio! Obiecujesz nas uwolnić! Nie jesteś panem mojego życia!*-mówiła w myślach nienawistnie Kasha, gniew wylewał się na jej myśli. Czoło miała zmarszczone.-*Chcesz nas użyć jako siły poborowe, do twojej walki. Nie naszej. Nie obchodzą ciebie nasze życia. Szukasz tylko okazji. A wszyscy tu zgromadzeni są głupi, że dają ci się podpuścić. Specjalnie budowałeś w nich sztuczną nadzieję, że mogą wyjść. Ale ty ich nie uwolnisz. Jesteś jak oni! Taki sam diabeł! Taki sam potwór! A ja nienawidzę takich jak ty! Gdy ciebie słuchałam, miałam ochotę ciebie zabić. Abyś cierpiał.-*ciągnęła nienawistny i gniewny monolog w myślach suczka. Wszystko się w niej gotowało. Obserwowała gniewnie to psa, to bez twarze. Ona ich wszystkich nienawidziła. Pies poczekał, aż wiwaty ustaną.

-Dziękuję! Dziękuję Wam wszystkim! Jestem zaszczycony. -składał podziękowania, na koniec wieńczącej je pochyleniem głowy. Kiedy ją uniósł, jego oczy były niczym stal.-Od jutra rozpoczniecie wszyscy trening! Nauczę was jak walczyć! Wierzę, że razem dokonamy tego, postawimy się. Najlepszych spotka nagroda. Wiem, jak długo byliście tu. Wszyscy, którzy się wykażą będą mieli dostęp, aby wychodzić na dwór! Rozmawiałem z przełożonym Waszym. Wiem, że jest to niezwykła rzadkość. Dlatego chcę, by stała się codziennością!-zarządził pies. Kiedy wspomniał o dworze, każdemu zabłysły oczy.

**Zielone tęczówki Kashy błysnęły. Zauważyła okazję, jak zrealizować swój plan. W końcu nadarzyła się jej okazja! Nie mogła pozwolić sobie, by emocje weszły jej w drogę. Stłamsiła gorejącą wściekłość.**

-*Udało się! Niedługo to zakończę! Będę trenować jak najciężej, aby dostać ten ochłap nagrody, który dałeś. I choć myślisz, że innych tym zachęciłeś, tym właśnie otworzyłeś drzwi do własnej i ich zagłady!*-mówiła zdeterminowana suczka, czując napływ ekscytacji.-*I choć bardzo ciebie i ich nienawidzę! Dziękuję! Dziękuję za to, że otworzyłeś mi drzwi do mojego planu!*

**Zebrano ich w tej samej hali co zawsze. Przez chwilę idąc, wyjątkowo zatłoczonym korytarzem, który świecił pustkami zawsze, widziała znajomy wzrok niebieskich oczu. Kasha chciała częściowo wiedzieć, czy pies omamił także 109. Ale dobrze pamiętała tamtej bez emocjonalne spojrzenie. Nie wiadomo, co myślała na jego temat. Chciała do niej podejść i zapytać. Może tamta znowu odzyskała wolę walki. Tłum był za duży, by się przecisnąć. Ale poczekała w wejściu. Białe futro w czarne ciapki mrugnęło obok niej, zatrzymując się.**

-Ufasz mu?-zapytała wprost zielonooka suczka rasy Tundra Amerykańska. 109 miała ten sam spokój w swoich oczach co zawsze.

-Nie.-wyszeptała. Stanęła tak blisko młodej suczki, by pysk mieć przy jej uchu.-Ale myślę to samo co ty. Lepiej chodźmy zając dobre miejsca.-wyszeptała. Odsunęła pysk, aby jej następne zdanie było już normalnie wypowiedziane.

-Co z Twoją wolą walki? Czego ją wtedy utraciłaś?-zadała pytanie Kasha, nie kryjąc zarzutu w tonie głosu. Dalsky zatrzymała się. Barki miała nad głową. Opuszczony łeb, odwróciła w lewy bok, aby patrzeć na suczkę.

-Ja jej nie utraciłam Młoda. Nie mogłam pozwolić, by Tobie coś zrobili. Pamiętasz ten dzień? Kiedy byłaś mała? Kiedy złożyłaś obietnicę?-zadawała pytania niebieskooka suczka. Kasha dobrze pamiętała ten dzień. Nurtujące pytania wylały się, a ona poprzysięgła sobie ich koniec. Zielonooka kiwnęła głową na potwierdzenie, a także jako zachętę do kontynuacji wypowiedzi. -Wtedy przypomniałaś moją utraconą wolę walki. Poczułam coś, czego nie czułam od dawna. Obiecałam sobie Ciebie chronić. Wiem, że jesteś młodym, walecznym i wolnym duchem.-ciągnęła 109. Jej oczy zaszyła mgła, kiedy cytowała swoją przysięgę.

**Zaskoczona Kasha zamrugała. Starsza suczka nigdy jej nic nie mówiła. Przez głowę przebiegło jej pytanie: dlaczego? To samo pytanie uciekło z jej gardła, pół-szepczącym tonem. Dalsky ponownie skierowała na nią wzrok. Tysiące pytań kłębiły się w głowie suczki.**

-Bo wtedy po raz pierwszy poczułam z kimś więź. Jesteś mi bliska...gdyby przez to coś Tobie zrobili, nie wybaczyłabym sobie.-tłumaczyła suczka o białym, puszystym futrze. Jej głos pod koniec przycichł, jakby już za coś siebie obwiniała. Zielonooka patrzyła na nią uważnie. Zdziwiona wyznaniem towarzyszki. -Czy teraz mnie rozumiesz?-zapytała patrząc z przebłyskiem nadziei w niebieskich ślepiach. Suczka Tundry Amerykańskiej westchnęła.

-Tak...-udzieliła krótkiej odpowiedzi. Ruszyła przed siebie.-Zajmijmy miejsca.-oznajmiła, kierując zielone spojrzenie na środek hali, specjalnie oświetlony. Dalsky kiwnęła głową. Stojąc obok siebie Kasha zauważyła, że starsza suczka sięga jej do barków, gdzie kiedyś to 109 była tą wyższą.

**Szła przed siebie, przepychając się do przodu usadowiła się w pierwszym rzędzie. Tuż obok niej spoczęła jej towarzyszka. Na środku stał kolejny wojskowy. Inny, niż ten z wczoraj. Jego popiersie nie było takie zdobne, miał tylko zielony płaszcz na sobie. Owczarek Niemiecki z lekko siwiejącym pyskiem obserwował zgromadzonych. Wzrok niczym stal. Podekscytowane szepty brzmiały w tle.**

-CISZA!-krzyknął, jednocześnie uciszając szepty.-Ja wiem, że nie przywykliście do dyscypliny! Ale to się zmieni! Zmiażdżę was! A potem urzeźbię godnych rekrutów naszej armii! Zaczynacie od zera! W tej chwili nic umiecie! Jesteście niczym, ale ja was ulepię!-kontynuował brązowooki. Niektóre psy spuściły łby na obelgi. -Jestem kapral Taylor i będę nadzorował wasze szkolenie!-ponownie wykrzyczał. Wzrok prędko skierował w prawy bok. Następnie lewy. -Nie umiecie nawet stać na baczność...-skomentował pogardliwe. -Macie szansę walczyć dla Morany. Wiem dobrze, że nie jesteście Morańczykami.-ciągnął chłodno, lecz pogardliwie pies. Następnie powiódł wzrokiem po wszystkich.-Ale macie szansę nam pomóc. Stając po stronie Morany, jesteście prawie jak my.-dopowiedział, akcentując słowo *prawie.* Przez chwilę uśmiechnął się pogardliwie.

**Kasha słuchała go uważnie, powstrzymując się od krzyku gniewu. Wbiła łapy w ziemię, czując pod poduszkami lodowato chłodną posadzkę. Była ona niczym studzący ogień lód.**

-*Morańczycy...a więc tak się nazywacie.-*skomentowała z lodowatą nienawiścią suczka. Nagle samą ją przeszły dreszcze, kiedy wypowiedziała nazwę państwa.-*A kim ja jestem? Skąd pochodzę?*-pytanie prawie ją zadławiło. Straciła kolejny aspekt tożsamości. On płynął wraz z krwią w jej żyłach, ale została od niego odcięta. Prawie zrobiło się jej niedobrze.

**109 ciągle ją obserwowała. Wzrok miała pytający, jednak zielonooka czując łapę Dalsky na swojej odsunęła swoją. Chciała pozostać sama, kiedy pewna część świata, istniejąca w niej, została jej odebrana. Łapy wbiła mocniej w podłogę. Tęczówki poczęły podrygiwać, czując ogromny gniew, nienawiść.**

*-Diabły wcielone...Zabraliście mi też moją tożsamość narodową!? Kto was mianował bogiem!? Bo zachowujecie się jak on, samozwańczy bogowie! Ja...ja...Ja was nienawidzę! Tak mocno, że moja nienawiść sama w sobie mogła by was zakończyć. Wyrżnę was, mam ochotę was zabić. Zapłacicie za zgotowane piekło! Co myślicie sobie w tych waszych zasranych łbach?!*-myślała suczka, z tak ogromnym gniewem oraz podpalającą go mocniej nienawiścią. Serce suczki rozcinał ból. Straciła tożsamość narodową. Zacisnęła mocniej szczęki, prawie zgrzytając zębami. Musiała powstrzymać je od drżenia, wszelka emocja mogłaby zniweczyć jej plan.

-BACZNOŚĆ GNIDY!!-wydarł się nagle Owczarek Niemiecki. Wszystkie psy wyprostowało w trwodze, niektóre wtuliły ogon pod siebie. Zwłaszcza dwójka szczeniąt. Dwaj bracia stali wystraszeni, futrami muskając futro każdego z nich. Kapral wodził po każdym wzrokiem. Brwi agresywnie uniósł w górę, widząc dwójkę szczeniąt. Podszedł z taką agresją do nich, że młodziaki poczęły drżeć. -A co my tu mamy...?-zapytał z chłodem. Brązowe oczy były jak przerażająca otchłań. Górował znacznie nad szczeniakami. Jeden z nich pisnął. Owczarek Niemiecki obniżył swój pysk na jego poziom.-Taka oznaka, to oznaka słabości. My jej nie potrzebujemy...1000.-przemawiał groźnie, kończąc wypowiedź zerknięciem na łapę szczenięcia, a numer wypowiadając z przeciągnięciem i pogardą. -Łatwo można ją wyeliminować...Tak jak jej źródło...-pogroził.-Rozumiesz to?

**Maluch cofnął głowę do tyłu. Łapy jego drżały tak mocno, że brat musiał go wspierać. Potem 1000 kiwnął odważnie główką. Spróbował stanąć na baczność, wyprężając swoją małą pierś do przodu. Puch szczenięcy błyszczał w świetle słupa światła i przygaszonych lamp.**

-Rozumiem!-wycisnął z siebie czarno-podpalany piesek z białym numerkiem na łapce. Jego bursztynowe oczy chciały wyrazić determinację, chcąc odpędzić od siebie psa. Owczarek Niemiecki z siwiejącym pyskiem patrzył się mu w oczy jeszcze przez chwilę, próbując złamać małego psa. Tamten mimo drżenia starał się wytrzymać spojrzenie. W końcu starszy pies kiwnął głową.

*-Sługus armii...*-syknęła w myślach z pogardą zielonooka. Obserwując nienawistnie przez chwilę Owczarka Niemieckiego w płaszczu wojskowym.

-Rozpoczynamy szkolenie! Zacznijmy od biegów, które stwierdzą waszą wytrzymałość. W końcu musimy wiedzieć, kto się nadaje na front.-zakomenderował podpalany pies z czarną, siwiejącą kufą. Na niej przebiegała malutka blizna, eksponująca się tylko pod odpowiednim kątem. -Miejcie nagrodę na uwadze.-rzucił. -Macie obiec tą halę dookoła dwadzieścia razy!-oznajmiał brązowooki. Nie było reakcji, zatem zmarszczył agresywnie czoło.-CZEKACIE NA SPECJALNE ZAPROSZENIE!? JUŻ! DO ROBOTY ROBAKI!

**Psy wstały, podnosząc się w pośpiechu z miejsc. Ruszyli do biegu. Kasha marszcząc czoło w determinacji, nadal myślała, robiąc wewnętrzny monolog:**

-*Wykaż się! Jeśli nie wykażesz cały Twój plan spłynie na niczym! Niech ten pasożyt się patrzy, niech ma uciechę, niedługo się nią zadławi na śmierć...*

**Ruszyła przed siebie. Łapy odbijały się od posadzki. Gnała przed siebie, wyprzedzając innych. Miała cel! Musiała o niego walczyć! Powoli wysuwała się na prowadzenie. Robiąc zakręt, łapa poślizgnęła się i runęła do przodu upadając na pysk. Zaskoczona wydała z siebie westchnięcie, a potem chrząknięcie, gdy kości dolnej szczęki ją zabolały w miejscu upadku. Psy obok niej biegły, omijając ją i wracając do rytmu. Ta leżała zaskoczona. Potknęła się...jeśli to zauważył kapral, a czuła na sobie jego wzrok to straci okazję.**

*-Niech to! Niech by szlag tą łapę! Stracę okazję!-*denerwowała się w myślach Tundra Amerykańska, lekko jeszcze zamroczona po mocnym upadku z pędu.-*Szlag! Patrzy się! Wstawaj! Nie leż! Jeśli nie chcesz się poddać, to wstawaj i biegnij! Musisz walczyć!-*rugając, motywowała siebie. Podjęła próbę wstania, ale zaraz poczuła jak ktoś w nią wpada, prawie tratując jej lewy bark. Upadła ponownie na pysk.-*Niech by cię!*-warknęła, podnosząc się. Kątem oka widziała, że kapral poruszył się do przodu, powoli poruszając się w jej kierunku. Tęczówki gwałtownie się zmniejszyły.-*Co jeśli uzna, że nie jestem godna? Nie! NIE! Nie mogę na to pozwolić! Wstawaj i walcz dalej!*-myślała, będąc lekko ogłuszona w głowę. Czując przypływ adrenaliny, który powoli przywracał jej czystość umysłu. Owczarek podszedł do niej, gdy wstawała.

-Co to za leżenie gnido?-zapytał oschle, patrząc stalowy wzrokiem. Lewy bark górował nad prawy, prawie stała, na wpół siedziała. Odwróciła głowę. Na same nazwanie jej gnidą, zagotowało się w niej z nienawiści. Nie...nie mogła sobie teraz pozwolić...-Czyżby słabość...22?-dopytywał. Kiedy wypowiedział, numer, którym tak gardziła, ten którego nienawidziła całym sercem, ogień gniewu podsyciła jeszcze większa fala. Jej szarpnięcie mięśni czoła ją zdradziło.-22 obijasz się. Typowe dla tych spoza naszej wielkiej nacji.-mówił stając jej teraz na łapie. Chciała warknąć, a wściekłość zaczęła malować się w oczach. -Nie lubisz jak się mówi na ciebie 22? To dobrze...jesteś niczym poza numerem...zupełnie niczym. Myśląc sobie zaprawdę jesteś niczym. Nie wiesz jak się nazywasz, nie znasz swoich korzeni, ni kraju ni rodziny. Nie żeby to miało jakieś znaczenie. Tacy jak ty są jak robaki. Wypełzacie z gleby, zdani na łaskę swych panów.-zaczął obelgi z błyskiem chorej, lodowatej okrutności oraz pogardy w brązowych ślepiach. Kasha wywinęła wargi w zezłoszczonym grymasie.-Mogę ciebie zmieść. Tak jak to zrobiliśmy nie raz...z każdym z tych nędznych żyć...

-*TY ZASRANA GNIDO! ZASŁUGUJESZ, BY ZGINĄĆ! ZNAJDĘ SPOSÓB, BY CIEBIE ZABIĆ! TAK, BYŚ GINĄŁ W AGONII! ŻYCZĘ CI OKRUTNEJ ŚMIERCI! MYŚLISZ, ŻE TAK JAK RESZTA JESTEŚ PANEM NASZYCH ŻYĆ!? KIM BYŁ BYŚ, BEZ TYCH CO DALI CI TWOJĄ POZYCJĘ!? Czyni ciebie to gorszym ścierwem...Jesteś nikim, wykonujesz tylko rozkazy...I ty uważasz inne życia za gorsze od siebie? Ty? SŁUGUSIE?*-wydzierała się w myślach rozwścieczona zielonooka. Nienawiść, gniew wylewały się w jej myślach, sercu i żyłach. Dając jej jeszcze większą motywację do dalszej walki.-*I choć bardzo mam ochotę ciebie zabić...teraz nie mogę...Grah...*-myślała, tocząc bój w myślach z własną nienawiścią, która sugerowała jej już teraz rzucić się na kaprala.-*...Nie...Nie mogę! Jeszcze nie! Muszę zakończyć to szkolenie...muszę wiedzieć po co to robicie...poznać wasze techniki...bym mogła je obrócić przeciw wam...WALCZ!-*mówiła w myślach z ogromnym bólem. Nadal będąc rozdartą. Na koniec oczy błysnęły w determinacji. Wyrwała łapę spod jego łapy i pognała przed siebie.

**Czuła jego zaskoczone i niedowierzające spojrzenie na sobie. Ona jednak musiała gnać do przodu! Musiała walczyć! Musiała nadrobić zaległości! Jeśli ktoś ma się dostać w nagrodzie na dwór, to będzie to ona! Choćby miała paść z wycieńczenia! Biegła przed siebie, starając się pędzić coraz szybciej. Choć płuca wołały o powietrze, nie mogła sobie pozwolić na taką słabość. Zmarszczyła mocniej czoło, przyspieszając. Wymijała psy, chciała ich wszystkich wyprzedzić. Wysuwając się na prowadzenie, poczuła drapanie w gardle. Chciała odpocząć, ale zmusiła siebie do jeszcze większego wysiłku. Musiała walczyć dalej! Dalej! Adrenalina i motywacja pulsowały w jej tętnicach. Motywując siebie do jeszcze szybszego tempa. Zaczęły migotać znajome futra, które widziała. Zaliczyła jedno z okrążeń. Krótki sukces zdawał się być dawką sił. Niby frunęła nad ziemią z zawrotną szybkością. Psy, które mijała obserwowały ją z szokiem. Czego tak szybko biegła? Nawet kapral Taylor, miał zwykle niezłomne stalowe spojrzenie, zaskoczone. Wkrótce pędziła najszybciej. Zaliczając kolejne kółka, wysuwając się dawno na przód.**

-*Jeszcze dwa kółka! Dwa kółka!-*motywowała siebie zadowolona suczka, choć poczuła smak krwi w gardle.-*Nie mogę teraz przerwać! Głupie, słabe ciało!-*zrugała swoje fizyczne możliwości w myślach, musiała dodać sobie jeszcze trochę determinacji. Bez niej nie dałaby rady. Zaczęła jeszcze biec szybciej. Poduszki łap poczynały ją palić wraz z mięśniami, które tak długo były w stagnacji. Będąc w połowie kółka poczuła ulgę.-*Jeszcze tylko półtora! Nie możesz im pozwolić wygrać! Dwór! Musisz tam wyjść!-*sama myśl o dworze dodała jej sił, jakich potrzebowała na koniec. Dokończyła swoje okrążenia i zatrzymała się. Musiała usiąść. Dysząc, wywiesiła język. Całe ciało zdawało się płonąć od wysiłku. Skierowała głowę w kierunku biegnących, czując ukłucie satysfakcji. Zakończyła biegi jako pierwsza. Ciekawe co 109 na to powie! Co powie kapral Taylor! O tak, chciała zobaczyć jego minę.

**Lekko zdębiały pies patrzył na nią. Widząc, że ona się patrzy na niego powrócił do stalowego spojrzenia. Lekko ją dziwiły nadal dziwne spojrzenia innych psów. Są zazdrośni? Możliwe, w końcu skończyła bieg jako pierwsza. Ale ich wzrok spoglądał na nią, jakby coś jej wyrosło, a nie jak na rywalkę. Nie rozumiała nic z tego. Co się takiego stało, że sie na nią tak patrzyli? Czyżby uznali ją mimo wszystkiego za słabą? Przez to, że żałośnie się wywróciła? Niech to! Jeśli tak jest to będzie się musiała starać jeszcze bardziej, aby udowodnić swoją wartość. Musi udowodnić, że jest silna, nie słaba. Zawiedziona własnym niepowodzeniem spojrzała gniewnie w bok. Inni powoli zaczęli kończyć swoje koła. 109 była w środku, z przeciętnym wynikiem. Sapała, kiedy usadowiła się obok suczki rasy Tundra Amerykańska.**

-Byłaś bardzo szybka Młoda. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałam.-komentowała suczka, która mimo spokojnego głosu, zdawał się wyrażać uznanie. Uszy młodej suczki zastrzygły, lekko zadowolona z uznania starszej suczki, która jej towarzyszyła.

-Tego tak się inni patrzą?-zadała pytanie zielonooka, ponownie strzygąc swoimi uszami. Dalsky spojrzała na nią skonsternowana. Jakby jej pytanie było czymś oczywistym. Otworzyła lekko biały pysk, by zacząć mówić. Jedyna część ciała, bez czarnych ciapek.

-Tak. Byłaś niewiarygodnie szybka Młoda.-udzieliła odpowiedzi na pytanie 109. Nadal lekko mrugała, jakby nie dowierzała, że takie pytanie mogło w ogóle paść. -Mówię przecież, że nigdy czegoś takiego nie widziałam...-przemówiła z mrocznym tonem głosu. Obserwowała nadal suczkę rasy Tundry Amerykańskiej. Tamta odwzajemniła spojrzenie.

**Inne psy kończyły powoli swoje okrążenia. Na samym końcu byli dwaj mali bracia, a niewiele przed nim szary Kundel, który pogrążając się w depresji nie chciał ukończyć biegów. Zmusił się. Numer na jego łapie tylko przypominał kim jest- 11. Końcówkę prawie przeszedł. Kapral Taylor zmarszczył czoło widząc to, podszedł do niego gdy tamten się zatrzymał. Kopnął go w brzuch. Szary pies syknął z bólu, upadając.**

-Mogłeś się wysilić robaku.-warknął z pogardą pies z siwiejącą kufą. Szary pies wpatrywał się pusto w podłogę. Jego wzrok i umysł pozbawiony kompletnie wszelakich emocji. Słuchał, jakby poddał się. -Słyszysz mnie?!-syknął starszy pies, przybliżając pysk z wyszczerzonymi zębami do ucha psa. Tamten kompletnie nie reagował. Ponownie dostał kopnięcie w brzuch, teraz upadł, tak iż leżał teraz na brzuchu. Dostał ponownego kopniaka. -Co jest robaku? Nie bronisz się? Pozwolisz mi się zakatować na śmierć?-mówił Owczarek Niemiecki nie przerywając tortur w brzuch psa. Przez chwilę oczy błysnęły chorą ekscytacją z zadawania bólu. Szary pies tylko stękał i marszczył czoło w bólu czując kopnięcia w jamę brzuszną.

**Kasha obserwowała to z boku. Patrząc na Owczarka Niemieckiego z wzrokiem, który mógłby ciskać noże. Lekko naprężyła do góry mięśnie czoła w lekkich nerwach. Siedziała ciut przygarbiona obserwując scenę.**

-*Czego pozwalasz im wygrać? Czego nie walczysz? No walcz! Walcz! Masz szansę!-*dopingowała psu w myślach zielonooka. Czuła coraz większy zawód widząc, że pies jakby oczekiwał na śmierć. Owczarek Niemiecki dalej go kopał, uderzał w jamę brzucha. Z psyka psa o szarej sierści wydobyła się z kaszlem plamka szkarłatnej krwi. -*Pozwalasz się temu ścierwu zakopać na śmierć!? WALCZ!-*irytowała się w myślach suczka, która prawe stała z miejsca pod napływem gniewu, 109 jednak zagrodziła jej lekko łapą drogę. Lekkim pokręceniem głowy dała znać, że to zły pomysł.

**Szary pies lekko się uśmiechnął w kącikach warg. Brązowe oczy spoglądały gdzieś w dal. Powoli tracąc blask życia. Ponownie wykasłał krew, która rozbryzgnęła się na podłodze, będąc w idealnym kontraście na białym tle. Kapral począł go kopać i bić w klatkę piersiową. Wszyscy obserwowali to w trwodze. Bojąc się poruszyć, odetchnąć. Coś chrupnęło, przerywając mroczną ciszę i bzyczenie lamp. Brązowe oczy psa zgasły, a z pyska pociekła ciemnoczerwona strużka gęstej i lepkiej cieszy. Leżał z otwartym lekko pyskiem oraz w lekkim uśmiechu. Owczarek Niemiecki przypatrywał się jego zwłokom przez chwilę.**

-Dobra eliminacja.-wyszeptał usatysfakcjonowany. Szarpnął łbem do góry, obserwując wystraszone psy.-Jeśli kiedykolwiek zobaczę oznakę słabości, a co gorsza buntu...-zaczął mrocznie.-To ja je wyeliminuję...permanentnie...-dopowiedział z błyskiem groźby w oczach. Kasha obserwowała to nadal w szoku. 11 zginął. On chciał zginąć...od tamtego dnia pragnął jednego...śmierci...czyżby nie mógł sobie wybaczyć śmierci córki? W głowie odtwarzała sobie scenę z dnia, gdy dostał napadu szału. Kiedy chciał siebie zabić. Uśmiechał się...czyli czekał na śmierć...ile cierpiał, aby zaznać spokoju? Gdyby wiedziała ile tu jest? Nienawiść skręciła jej żołądek od środka. -Wracać do treningu bezwartościowe śmieci.-fuknął pies odchodząc na środek polany.

**Wraz z innymi zielonooka wstała, aby ponownie zacząć biec. W głowie przewijały się jej jak w kalejdoskopie obrazy z zakatowania 11 na śmierć. Ona ich nienawidziła serdecznie! Po wszystkie dni!**

**Obudziła się wcześniej niż zazwyczaj. Przez to leżąc mogła porozmyślać. Wpatrywała się w sufit, pomieszczenie było na wpół ciemne. Przystosowane do nocnej pory, jednak nie całkowicie, ze względu na jego brak okien. Zastanawiała się co takiego można było zrobić, by tu trafić? Dlaczego się tu trafiało? Czy polegało to na jakiejś selekcji? Sama nie wiedziała. Miała więcej pytań niż odpowiedzi...wszystko było takie konfundujące. A ona nie miała nikogo, kto by pomógł. Miała 109, ale Dalsky wychodziła z tego samego punktu co ona...Choć łapy po treningach ją bolały, musiała to zignorować.Choć czy to ma sens...? Co jeśli plan się nie powiedzie...? Narazi tylko jej towarzyszkę na kłopoty, nie tylko ją ale i siebie...Ale musiała zaryzykować, prawda...? Światła powoli zwiększały natężenie. Jej przemyślenia przerwał głos rozsuwanych drzwi. Grupa złożona z czterech ołowianych brył czekała na nią. Oczywiście, oprócz treningów musieli coś jej wstrzykiwać...Nawet nie wiedziała co. Na samą myśl poczuła ukłucie złości. Ześlizgnęła się z łóżka. Opuszkami uderzając o twardą nawierzchnię. Zaczęli posuwać się do przodu, skręcając w lewo. Teraz wpatrywała się w mijane drzwi. Każdy z nich miał numer. Wszystkie miały numery z drugiej dziesiątki.**
-*Czy tam za drzwiami znajdują się psy, które równie cierpią co ja? A jeśli tak, to co myślą? Kim są? Czy pochodzą z tego samego miejsca co ja? Czy...żyją?*-zadawała pytania w myślach zielonooka, gdy mijali drzwi białe drzwi z przezroczystymi plakietkami, a na nich wygrawerowanymi czarnymi numerami. Przeszli przez korytarz, dochodząc do większych nieznacznie od poprzednich stalowych drzwi. Rozsunęły się, po przeciągnięciu karty przez czytnik znajdujący się po ich prawej stronie. Weszła na szerszy korytarz. Niektóre drzwi były wklęśnięte Daleko na przedzie widniały stalowe drzwi na tle białej ściany, nie wiadomo dokąd prowadziły. Po drodze gdzie nie gdzie stały metalowe stoliki, na nich nie było pozostawione praktycznie nic. Korytarz rozgałęził się w prawo i lewo, oraz z drogą po środku prowadzącą wprost do nieznanych stalowych drzwi. Ona wiedziała, że skręcą w lewo.

**Kolejny długi i szeroki korytarz. Czasem z porozstawianymi metalowymi stolikami, tu ostały się kontenery na nich. Widniał na nich czarny znak na żółtym tle. To tam pewnie gromadzili zużyte strzykawki. Szli przed siebie marszowym krokiem. Kasha wyczekiwała, aż ujrzy skręt w prawo, potem dojdą do zwężonego korytarza. Na samym końcu będą metalowe drzwi, które znała. Nic się nie zmieniło. Po dwóch minutach doszli. Weszła do pomieszczenia, gdzie czekał odwrócony plecami Dalsky. Obserwował model helisy. Czy jej się zdawało, czy niektóre struktury helisy, miały zamiast żółtych łączenia z subtelnie zaznaczoną czerwienią i zielenią. Pies obserwował hologram na tyle uważnie, że nie zauważył jak suczka wchodzi. Jedynie odgłos drzwi przywrócił go do rzeczywistości. Odwrócił się zwinnie. Niebieskie oczy błyszczały tak nienaturalnie. Niby znany kolor. Jednak ten kolor, nie dawał jej spokoju. Zbyt wynaturzony na prawdziwy kolor, wywodzący się z natury. Uśmiechnął się tak lekko, że wyglądał jakby przez chwilę stracił rozum.**

-Siadaj. Już się zabieram do działania.-odrzekł ekscentrycznie, jednocześnie bez głębszych emocji. Niby zjawa podszedł do szklanej gabloty. Wyciągnął grubą strzykawkę. Jedną z tych najgrubszych, z ogromną igłą. Tym razem sięgnął po ampułkę z fioletową cieczą. Kasha wytrzeszczyła oczy.

-*Co ty mi do diaska wstrzykujesz posrańcu?*-zapytała z dawką nienawiści. Niewiedza tak ją irytowała. -*Czego ja tu nic nie wiem!? Czego tyle pytań, a zero odpowiedzi! Jak to mnie denerwuje!!-* myślała z irytacją, napinała i rozluźniała łapy. Oddech zdecydowanie jej przyspieszył przez gotującą się w niej złość. Dalsky napełnił strzykawkę płynem. Nacisnął dwa razy lekko tłok, wyciskając dwie małe kropelki za każdym razem. Odwrócił się stojąc zrelaksowany.

-Nie musisz się tak napinać. Znasz te zabiegi, nie ma co się napinać.-mówił podchodząc powoli do niej. Niebieskie ślepia błyszczały nienaturalnym kolorem. On uniósł w górę kąciki warg, w uśmiechu. Kasha zamarła. Widział jej ruchy! Ale jak...

-Ja...ja byłam zdziwiona tą substancją i strzykawką.-skłamała na poczekaniu, kłamiąc psu w żywe oczy. W duchu prosiła by kupił jej kłamstwo. Spojrzała na jego plakietkę, wystającą z kieszonki blisko kołnierzyka. -Panie...Mabray...-przeczytała nazwisko wygrawerowane czarnymi literami na plakietce. Dalsky lekko stanął, działo się to przez ułamek sekundy, ale widać było szok w ślepiach. Potem zabłysnęło w nich coś...ukontentowanie? Ulga?

-Bystra jesteś.-skomentował pies. Przyłożył igłę do żyły by się wkłuć, niebieskie oczy błyszczały. Pysk miał przy jej uchu. Kąciki wywinięte w niby leciutkim serdecznym uśmiechu. Wstrzykując powoli fioletową ciecz do żył suczki.-Rozumiem Twój strach...taka duża igła...przecież każdy może się bać...-szeptał mrocznie.-...Jednak to napinanie mięśni zostaw sobie...-mówił z pociemniałym spojrzeniem. Jego głos był teraz niski. Tęczówki suczki zmniejszyły się w panice. Czyżby przejrzał ją?! Nie! Kończąc zastrzyk, kiedy ostatnie krople wpływały dożylnie wypowiedział się głośniej, nadal z tym samym tonem głosu.-...Bo góra wszystko widzi...zawsze.-mówił uśmiechając się lekko z zębami.

**Zaskoczona suczka uniosła brwi do góry. Zmieniając jej wyraz pyska z wcześniej przerażonego na skonfundowany. Patrzyła się na psa rasy Dalsky, który zamknął oczy i jedwabistym tonem głosu przemówił:**

-Nie ma sie czego bać...jesteśmy już tak blisko celu...

**Wypowiedź zdawała się mu przynosić ulgę. Jakby wyczekiwał czegoś wielkiego. *Ale czego?*-zadała sobie pytanie we własnej głowie suczka. Drzwi rozsunęły się. Czekały na nią Bez Twarze. Zeszła ze stołu, cały czas obserwowana przez ukontentowanego psa, z spojrzeniem lustrującym, dumnym. Obejrzała się za siebie w wejściu, on stał na samym środku, widząc ją. *Co miał na myśli...?* Zastanawiała się zielonooka. Myśl nie dawała jej spokoju. Oczekiwała, że rusza do pokoju, jednak skierowali się w stronę ogromnych drzwi do hali. Kiedy weszła, widziała porozstawiane sztuczne, wykonane z gumy sylwetki psów. Zmarszczyła czoło w zdziwieniu. Skierowała się do jednego zrobionego z niebieskiej gumy. Niewiele wyższy od niej. Niektóre były wykonane z szarej gumy, a jeszcze jeden z czarnej. Zastrzygła uchem słysząc tupot łap. Odwróciła głowę, za nią stała niebieskooka Dalsky. Jej oczy tak bardzo się różniły od nienaturalnych ślepi, i choć ich jedyne podobieństwo to był kolor, to ten odcień ją uspokajał. Kojarzył się jej z czymś naturalnym, zmarszczyła czoło czując, że nie może porównać z czym... Suczka o zielonych tęczówkach popatrzyła na manekiny.**

-Co one tu robią?-zadała pytanie. 109 sapnęła i pokręciła głową.

-Na moje oko, to pewnie posłużą dziś w treningu...-odrzekła niebieskooka spoglądając na niebieski manekin.-Hmph...-mruknęła głośno. Tundra Amerykańska zastrzygła uchem.

-Co?-zapytała drugą suczkę Kasha. Tamta jakby wyrwana z ciągu myśli, popatrzyła na nią. Chwilę utrzymywały kontakt wzrokowy, następnie druga suczka pokręciła przepraszająco głową.

-Wybacz, ja tylko głośno myślałam...Lepiej usiądźmy Młoda.-zaoferowała biała suczka w czarne ciapki. Druga suczka z brązową plamą na plecach kiwnęła głową. Ruszyły przed siebie. Trening nie długo miał się rozpocząć. Świadczyły o tym gromadzące się psy. Kasha je obserwowała jak siadają to w tylnym rzędzie, niektóre w pierwszym.

**Drzwi rozsunęły się, a na środek wszedł kapral Taylor. Szedł agresywnym krokiem i takiej samej manierze się zatrzymał. Powodził przez chwilę wzrokiem po grupie, patrząc w jednym momencie i na Tundrę Amerykańską o zielonych oczach.**

-Wasza grupka, która zdołała przekonać mnie, że coś z was będzie dostąpiła zaszczytu, że dziś przeprowadzimy lekcję z walki. Będzie ona konieczna, kiedy natraficie na przeciwnika. Dziś nauczycie się nie tylko gdzie gryźć te świnie, aby zadać im ból i śmierć. Ten etap treningu nauczy was walczyć i jak strzelać z naszej broni! W razie czego nawet wy, zwykłe robactwo, musi wiedzieć jak obsługiwać broń. Jeśli dacie radę, to możecie być zadowoleni, że wasze nędzne żywoty się na coś przydadzą. Nie martwcie się jednak robaki...znajdziemy użytek nawet jeśli odpadniecie, jak ci którzy już to zrobili...-tłumaczył pies, aby na koniec przybrać mrocznie, grożący ton głosu. Z niebezpiecznym błyskiem w brązowych ślepiach.-Te oto manekiny posłużą za waszych oponentów. NA POZYCJE!-zakomenderował wrzeszcząc. Każdy miał swój manekin. Zielonookiej przypadł ten w szarym kolorze. -Jeśli przyjdzie do walki, musicie powalić przeciwnika, obracając jego mocne strony w jego słabe! Jeśli jest większy od was atakujcie go sprytem! Inaczej pozbędzie się on waszego nędznego żywota. Zacznijmy od ugryzień w gardło! Macie gryźć dopóki przeciwnika nie ogarną konwulsje! ATAKUJCIE SZCZURY!-wytłumaczył kapral Taylor, na koniec ponownie wrzeszcząc.

**Kasha zmarszczyła swoje czoło, patrząc się na szyję szarego manekina. Przycupnęła gotowa do skoku.**

-*Pomyśl sobie, że to te ścierwa, które nie zasługują żyć! Zabij ich!-*motywowała siebie swoim gniewem i nienawiścią. Następnie skoczyła na manekin, wyciągając przednie łapy do przodu, gdzie inne psy zawieszały się na manekinach, trzymając się ich szyj, to suczka wywróciła wręcz swój manekin. Gryząc jego szyję napastliwe. Gniew w niej pulsował. Inne psy przestały atakować, obserwując zielonooką.-*Gińcie diabły!*-warknęła w myślach, dalej agresywnie gryząc.

-22! OPANUJ SIĘ!- wrzasnął kapral Taylor, podbiegając do suczki, która gryzła manekin gdzie popadnie. Pies złapał ją zębami za ciemnorude futro na kłębie i odciągnął do tyłu. Zaskoczona wzięła haust powietrza w płuca. Wylądowała na ziemi. Ktoś przytrzymywał jej klatkę piersiową łapą. Szybki oddech zaczął się uspokajać. Widziała obraz do góry nogami. Psy patrzyły na nią w przerażeniu. Ona skierowała wzrok na instruktora. W oczach widniało tak wiele emocji, strach, podziw, złość.-Coś ty odwaliła!?-zarządzał agresywnie.

-Ja...-zaczęła, znowu łapiąc oddechy.-Ja chciałam pokazać jak mi bardzo zależy zostać najlepszą.-wypowiedziała pół prawdy głośno oddychając suczka. Brązowe ślepia patrzyły się prosto w jej. Pies zmarszczył czoło kontemplując.-Chcę dowieść swojej wartości.-broniła się zielonooka.-Czy nie do tego nas zachęcacie? Nie chcę być robakiem...ja...ja pragnę być wojownikiem.-mówiła, starając się brzmieć przekonująco.

**Owczarek Niemiecki skinął głową po chwili namysłu i puścił ją. Choć to zrobił patrzył na nią nieufnie. Popatrzył się na żołnierza i wydał mu rozkaz podniesienia manekina. Suczka wstała z białej podłogi. Widziała spojrzenie swojej towarzyszki. Tamta pokręciła łbem i odwróciła wzrok w bok. Zielonooka zmarszczyła czoło. Nie mogła jej obwiniać! Podniosła się na równe łapy. Brązowooki pies wydał kolejne polecenie:**

-Teraz chcę, byście dobrali się w pary i przećwiczyli ten ruch. Tylko nie pozabijajcie się gnidy.-mówił głośno pies, kończąc wypowiedź skierował wzrok na Tundrę Amerykańską. Miała wrażenie, że te słowa kieruje właśnie do niej. Zielonooka skierowała spojrzenie w kierunku 109, która zrobiła to samo. Jednomyślnie kiwnęły swoimi głowami. Podeszły do siebie. -PRZYGOTOWAĆ SIĘ!-wydarł się na głos pies z blizną na pysku. Kasha przypadła do pozycji gotowej do ataku, równie jak 109. Wbijały w siebie wzrok. Gotowe do ruchu. -ATAK!

**109 skoczyła na nią pierwsza, Kasha zaskoczona cofnęła się w bok. Dalsky przeleciała nad nią o włosek. Tundra Amerykańska obróciła się. Strzepnęła ogonem. Przygotowując się do skoku wyskoczyła do przodu. Jednak jej towarzyszka kopnęła ją łapami w brzuch. Tundra Amerykańska upadła na ziemię z hukiem. Lekko otumaniona wstała kręcąc łbem. Poczuła czyjś ciężar na plecach. W zaskoczeniu rozszerzyła tęczówki. Zaczęła wierzgać.**

-Przetocz się na plecy i spróbuj mnie podciąć następnym razem. Musisz być sprytniejsza.-wyszeptała jej do ucha niebieskooka. Suczka Tundry Amerykańskiej wzięła sobie rady 109 do serca. Przetoczyła się na plecy przygniatając Dalsky, która wydała z siebie chrząknięcie tracąc dech w płucach. Wyskoczyła do przodu, obracając się do przodu by widzieć drugą suczkę. Niebieskooka wstała kierując się w stronę suczki.

**Kasha wyskoczyła do tamtej, która ją zręcznie ominęła chcąc ją atakować. Marszcząc czoło w determinacji obróciła się prawie jak wąż, podsuwając łapy pod przeciwniczkę. 109 utraciła równowagę i upadła na pysk. Zielonooka zaczekała, aż towarzyszka jej wstanie. Wstając Dalsky wydawała się zaskoczona, wzrokiem pytając: dlaczego nie ruszyła na nią? Nie wypowiedziała tego na głos. Kasha wyskoczyła powalając suczkę. Przybliżyła szczęki do gardła. Wzrokiem widziała jak inne psy trenują podobny ruch. Pewien pies rasy Husky, próbował doskoczyć do Dobermana, ale został uderzony przez oponenta łapą w głowę. Wyskoczył ponownie, jednak masywniejszy pies wziął go za gardło i trzymał. Podszedł do nich brązowooki instruktor.**

-507, won! WON MI Z TEJ HALI!-krzyknął brązowooki. Zaskoczony Syberian Husky, cofnął się do tyłu o krok, kładąc uszy po sobie.

-A-ale p-panie instruktorze!-jąkał się, Owczarek Niemiecki zmarszczył czoło słysząc nazwę, zatem pies się szybko poprawił.-K-kapralu...ja chcę trenować! Błagam!-mówił. Jednak kapral Taylor zdzielił go łapą w pysk. Czarno-białego psa o brązowych oczach odrzuciło do tyłu. Kasha zmarszczyła pysk widząc ową scenę.

-Wynoś się śmieciu! Morana nie potrzebuje takich jak ty!-mówił stanowczo i ostro, idąc krok do przodu. Wchodząc w strefę osobistą psa. -Wypad bezwartościowy robaku. Już nie przydasz się nam.-toczył jad z pyska. Przerażony Husky wycofał się.-Odprowadzić go do celi! On już nie jest kadetem.-warknął.

**Żołnierze ubrani w zielone mundury wraz w towarzystwie Bez Twarzy przyszli po psa, który zaczął panikować. Jeden z nich syknął, kiedy Husky o numerze 507 zaczął im się szarpać. Żołnierz, który był psem rasy Alaskan Malamute, przystawił mu karabin do czoła i wysyczał:**

-Jeżeli nie przestaniesz skamleć brudny robaku, to twój mózg zaraz znajdzie się na ścianach!

**Wystraszony pies zachłysnął się powietrzem w przerażeniu pod wpływem groźby. Z załamaniem w oczach poczłapał za psami. Zaś Kasha obserwowała to nadal stojąc na 109. Zmarszczyła nienawistnie czoło. Gotowało się w niej, kiedy widziała całe zajście. To nigdy się nie zakończy, jak ICH się nie zakończy! Kapral Taylor zarządził powrót do treningów. Jej towarzyszka leżała na podłodze.**

-D-dobrze ci poszło.-przemówiła lekko jąkając się na początku. Kasha kiwnęła głową. Czuła dumę, ale nie mogła zapomnieć o Husky'm.

-*Może on także chciał być kimś...A wy mu zabraliście wybór...Nic nie znaczący bogowie, którzy nie wiedzą co się dzieje, kiedy otworzą bramy piekła..Zabraliście mu okazję do bycia wolnym! Choć sami jesteście sługusami! Traktujecie siebie jak jakiś...PANÓW!-*myślała gniewnie sunia o jasnym kolorze futra. Jej oczy przypominały dwa mocno palące się słupy zielonego ognia gniewu.

-Młoda!-syknął ktoś jej do ucha, wybudzając ją z transu myśli. Była to 109.-Lepiej walcz teraz ze mną. Patrzą.

**Mówiąc to przypomniała zdanie, jakie wypowiedział drugi Dalsky...Rozszerzyła tęczówki zdając sobie sprawę, że pewnie w tej chwili ją skądś obserwują. Jeśli nie pokaże, że jej zależy to może się jej nie udać. Musiała przeć do przodu! Odwróciła się i przypadła w pozycji gotowej do walki.**

-Zaczynajmy.-odparła krótko, trzepiąc ogonem na bok w oznace swojej gotowości.

**Ile minęło od treningów walk do momentu, gdy pozwolili im dotknąć broni? Czarne karabiny lśniły w świetle białych lamp. Suczka obserwowała jeden z nich. Przesunęła po nim łapą, czując na opuszkach chłód.**
-To jest broń używana przez nasze wojsko. Broń kalibru 10 mm. Karabin VX Moranian Killer. Idealny do ostrej wymiany ognia. Inne narody mogą o nim pomarzyć. Nasi wrogowie, którzy zagrażają naszemu dostatkowi, którzy wiszą jak widmo zguby nad naszą ojczyzną Moraną, mają gorszą od nas broń. Jeśli będą chcieli nas zabić, to my musimy ich!-tłumaczył zebranym kapral Taylor. Kasha rozglądała się na boki, przez głowę przebiegła jej pewna obserwacja i myśl:

-*Na początku było nas tak dużo...Teraz jest nas niewiele...Co się stało lub stanie z tymi co odpadli?*

**Owczarek Niemiecki przeszedł do przodu o krok. Pokazując instrukcje obsługi na niebieskim manekinie. Przyłożył oko do lufy i pociągnął za spust. Złoty pocisk wystrzelony poszybował w powietrzu. Godząc manekin prosto w klatkę piersiową, gdzie u żywego psa znajdowało by się serce. Odstawił broń na bok.**

-Teraz wasza kolej.-zakomenderował. Wszystkie psy przysiadły do broni. Każdy wymierzał w niebieski manekin.-Pamiętajcie nędzne szczury, od tego zależy wasza ocena...Macie dwa strzały.-dopowiedział, dodając atmosferze nerwowości. Każdy począł strzelać po kolei, oceniany przez instruktora. Kasha poczuła, że musi to zdać. Lekki stres opanował. Czy manekin drżał? Wystrzeliła pocisk, drasnął on szyję, prawie nie robiąc szkody manekinowi. Poczuła trwogę, kiedy podszedł do niej Taylor i patrzył się przez dłuższą chwilę. Zaczęła się coraz mocniej stresować. Obraz zdawał się skakać. Pociągnęła za spust, ale pocisk uderzył w łapę. Owczarek Niemiecki prychnął i odszedł. Jedna suczka, zaczęła z nerwów się trząść. Karabin podrygiwał jej. Taylor podszedł i wytrącił ostrym uderzeniem karabin z łap suczki.-Moje gratulacje robaku...-wymamrotał sarkastycznie. Zaskoczona Golden Retriever zerknęła na niego.-Możesz posłużyć nam za mięso armatnie naszej armii.

**Na same słowa Kasha poczuła ochotę, aby warknąć. Nie znała Goldenki, ale to nie oznaczało, że jej egzystencja mogła się sprowadzać do bycia mięsem armatnim! Suczka o złotym futrze i oklapniętych uszach wycofała się do tyłu. Zmarszczyła pysk. Wstała na równe łapy. Odwróciła się w bok.**

-Co jest gnido? Nie starasz się?-kpił brązowooki pies.

-Nie...-odpowiedziała nisko Golden Retriever-ka. Owczarek Niemiecki spiął mięśnie czoła i wystąpił na środek. Szedł jak zawsze agresywnie.

-OTO WYNIKI! NAJLEPSI: 643, 100, 313, 447, 555! POD ZNAKIEM ZAPYTANIA JEST NUMER 444. Swoim zachowaniem pokazała tchórzostwo. Daje jej teraz szansę, by wykonała ostatni strzał!-sugerował pies, patrząc znacznie na suczkę o złocistej sierści.

-Nie...nie będę waszym mięsem armatnim...SPRZECIWIAM SIĘ INSTRUKTORZE!-mówiła statecznie suczka, by na koniec krzyknąć. Owczarek Niemiecki zdawał się być w jednej chwili zaskoczony. Potem zmarszczył czoło. Wargi wywijając we wściekłym warkocie.

-Czy wiesz na co się piszesz? Co ciebie będzie czekać?-dopytywał kapral Taylor, ciskając wzrokiem piorunami w suczkę o numerze 444. Ta kiwnęła poważnie głowa i uniosła łeb wysoko, przemawiając dumnie:

-Jestem gotowa na karę, po ogłoszeniu wyników.

-Niech ci będzie gnido najgorsza, najbrudniejszy kundlu...Skoro chcesz swojej śmierci, aby twoi towarzysze mogli na nią patrzeć...-zgodził się Owczarek Niemiecki.-NIE ZDALI: 856, 945, 213, 191 i 22!-wygłaszał wyniki pies z czarną kufą upstrzoną siwymi kosmkami. Zielonooka poczuła jak cierpnie jej krew. Zawaliła...zawaliła na ostatniej prostej! NIE! NIEE! Przecież miała być w najlepszych! Nagle na sali wydarł się głos:

-PANIE KAPRALU! JA CHCĘ UDOWODNIĆ SWOJĄ WARTOŚĆ! PROSZĘ O SZANSĘ!

**Każdy skierował skonsternowane spojrzenie na zielonooką suczkę, która wystąpiła przed szereg. Łeb mając zadarty wysoko, a w oczach determinację i prośbę. Serce kołatało się w piersi, gdy czekała na odpowiedź. Musiała to zrobić! Musieli jej pozwolić! Przecież dobrze jej szło! Musiała! Kapral Taylor uniósł brew do góry w zaciekawieniu.**

-Dlaczego miałbym tobie robaku pozwolić?-dopytywał wydając się zaciekawiony. Kasha westchnęła, będzie musiała skłamać częściowo. Nie mogła wyjawić prawdziwych powodów, ale te mogą posłużyć za fałszywe, jeśli zmieni dla Taylor'a cel w wypowiedzi. Mówiąc o tym, nadal będzie czuła tą samą determinację.

-BO CHCĘ WYRŻNĄĆ ZAGRAŻAJĄCYCH MI WROGÓW! WSZYSTKICH W PIEŃ! CO DO JEDNEGO!

**Owczarek Niemiecki się jej przyglądał przez dłuższą chwilę, następnie pokierował wzrokiem po tłumie. Skinął głową na tak, jednak na pysku malował się okrutny uśmieszek.**

-Pozwalam wam 22, ale...pod jednym warunkiem...-mówił mrocznie. Suczka poczuła dreszcze biegnące wzdłuż kręgosłupa i podnoszące sierść na sztorc.-...Zabijesz zdrajcę o numerze 444.

**Zielonookiej zrobiło się prawie niedobrze, a w głowie zaczęło kręcić. Łapy stały się niby z waty, nagle takie słabe, takie pełne niemocy...Bała się, że zaraz upadnie na podłogę.**

-*Ja nie chcę innych zabijać...ale...mam to robić? Czy mój plan jest warty tego życia?*-toczyła konflikt sama ze sobą. We własnej głowie. Tęczówki wodziły po łapach. A czas zdawał się zamarznąć.-*Czy zabijając ją nie będę taka jak oni...? Czy nie stanę się tym potworem, o którym mówił 11?*-kontynuowała przerażona w myślach.-*To nie ona zasługuje na śmierć...*-dopowiedziała. Co mogła zrobić? Wtem przypomniała sobie jeszcze jedną wypowiedź numeru 11, który wrzeszczał, że zabrali jej wspomnienia, zamordowali rodzinę. Nie wie kim jest...miała plan ich zakończyć.-*Kim ja jestem?...*-ciągnęła. Poczuła przypływ determinacji.-*I choć bardzo mnie to boli...będę musiała im to udowodnić...bo czy nie potwór, gotów zabić potwora?*-mówiła z bólem i determinacją we własnej głowie.-Tak jest!-przyjęła rozkaz, który wypowiadając rozdzierał jej serce.

**Wystąpiła na środek, przed nią wyszła 444. Zielone oczy Kashy zdawały się przepraszać przez chwilę. Wyskoczyła do przodu, ale Golden Retriever odskoczyła w bok. Ta przeleciała, jej oponentka ruszyła z zębami na nią. Zdezorientowana dała się powalić na ziemię. Poczuła zęby na skórze. Zaczęła kopać drugą suczkę tylnymi łapami w brzuch. Wśród tłumu łap do góry nogami widziała 109! 109! Jej słowa! *Musisz być sprytniejsza!***

-*Muszę być sprytniejsza!-*powtórzyła w głowie suczka rasy Tundry Amerykańskiej. W głowie zrodziła się szybko taktyka. Zielonooka przestała walczyć, następnie zebrała siły i nacierając do przodu z krzykiem powaliła drugą suczkę. Kłami szukała miękkiego gardła. 444 uderzała ją szaleńczo łapami. Jednak na próżno...Zielonooka znalazła to czego szukała. Zamknęła w bólu oczy i przegryzała się. Poczuła metaliczny smak na języku. Ciałem złocistej suczki zaczęły wstrząsać spazmy. Szarpała się rozpaczliwie.-*Przepraszam! Tak bardzo ciebie przepraszam! Wybacz mi...WYBACZ! WYBAACZ! Obiecuję, że ciebie pomszczę. Twoja śmierć...*-łkała w głowie Kasha. Ostatnie zdanie, choć w myślach zdawało się być zbyt bolesne do bycia myślą.-*...Twoja śmierć nie pójdzie na marne...*

**Brązowooka przestała wierzgać, jej tęczówki wypełniła matowość. Brak światła. Stała się dziwnie lekka, a jednocześnie sztywna. Tundra Amerykańska ją wypuściła. Kremowy pysk z rudym pasmem ciągnącym się od nosa, aż po oczy był naznaczony krwią w okolicy warg, a białe kły całe szkarłatne. W głowie suczki 444 opadła z głuchym łoskotem na ziemię. Jej poduszka na łapie miała dziwny znaczek...bliznę? Nie to był czarny znak, wytatuowany...Widniało na nm drzewo, a za nim góry z rozciągającą się doliną. Kasha zamarła, a w gardle poczęło ją ściskać. Co on oznaczał? Kogo właśnie zabiła? Czyją krew ma na łapach? Do niej podszedł powoli kapral Taylor.**

-Brawo. Jestem z ciebie dumny. Wykazałaś się prawdziwą bezwzględnością. Takiej oczekujemy od naszych żołnierzy na polu bitwy.-ciągnął niby jedwabiście, choć stanowczo. -22! ZDAJESZ TRENING! Zabijając tego parszywego robala, udowodniłaś swojej wartości.-zakończył i skinął głową na odchodne.

**Nad ciałem suczki stała sparaliżowana Kasha. Zielone tęczówki podrygiwały w szoku. Ta scena, ten trup...wywoływał swędzenie w głowie, ale nie wiedziała dlaczego. Stała w lekkim rozkroku. Załamana. Chciała powstrzymać płacz, choć łzy nagromadziły się w jej kącikach oczu.**

-*Komu ja właśnie odebrałam życie...? Kim była zanim tu trafiła?*-myślała z drgającym głosem w myślach. Czuła się znowu taka samotna, taka przerażona i opuszczona...Dlaczego to się działo? Poczuła muśnięcie łapy. Odwróciła głowę, potrząsając nią by pozbyć się łez z kącików oczu. Obok niej stała 109. Jej spojrzenie bez zmian.-*Czy-czy ona mnie zostawi, po tym co zrobiłam?*-pomyślała z przestrachem.-Ja musiałam...dla większego dobra...-przemówiła cicho, lecz z łamiącym się głosem.

**Niebieskie tęczówki 109 pociemniały kiedy skierowała wzrok na trupa przy jej łapach. Zamknęła oczy. Teraz zielonooka zaczęła się obawiać, czy rzeczywiście nie zostanie sama...109 musi jej nienawidzić za to.**

-Ja...ja wiem...-odpowiedziała niskim tonem głosu. Zamykając jeszcze mocniej powieki.-...Jesteśmy na naszej wojnie...musiałaś, by móc zdać...teraz będziesz mogła zapewne wyjść na dwór...tak jak chciałaś...A przecież dzięki temu uciekniemy...-mówiła obniżając poważnie ton swojego głosu. Suczka o rudych uszach miała przyciemniałe tęczówki. Mimo celu, nadal czuła poczucie winy. Zabiła niewinną osobę...

-Zabiłam niewinną osobę...Ona była kiedyś kimś...A ja jej to odebrałam...-mówiła z dużym natężeniem winy suczka rasy Tundra Amerykańska. Poczuła łapę na swoim barku. Dalsky chciała jej jakoś pomóc. Jednak Kasha pokręciła głową, jakby mówiąc iż to nic nie da.-...To nic nie da...Krew została przelana...-kontynuowała.-...Nie pozwolę by jej śmierć poszła na marne...-przemówiła z większą stanowczością i determinacją.-...Pomszczę ją...zabijając te potwory chodzące na ziemi...

**Mówiła i choć tak bardzo nie chciała, to po policzkach spłynęły jej dwie łzy. A pysk począł podrygiwać. Zacisnęła zęby, hamując płacz. Musi być silna! Potem zamknęła oczy, kiedy kolejne łzy pociekły jej po policzkach. Kapiąc na białą podłogę. Zostawiając plamki. Dalsky przytuliła się do niej. Kiedy to w młodej Kashy w owej chwili przelewały się: żałość, gniew, smutek i nienawiść...**

**Hala była opustoszała. Kiedyś mimo swoich rozmiarów, widać było inne psy. Teraz oprócz nielicznych, czyli wybrańców, którzy zakończyli szkolenie, nie było nikogo. Obserwowała wszystko ze spokojem. Śmierć Retrieverki nadal nawiedzała ją w snach. Widziała ów znak, ową chęć życia w oczach...była równie niezależna co ona...a ta jej odebrała życie...Zielonooka westchnęła wbijając spojrzenie w łapy. Równie od tamtej pory nie wypuszczono jej na dwór. Czyżby jej cel uciekł? Czyżby rzeczywiście śmierć złocistej suczki poszła na marne...Tundra Amerykańska przygryzła wargę, hamując płacz. Wlepiła wzrok w balkon przed nią.**

*-Tam.-*przemówiła krótko w myślach.-*To tam są wrogowie.* -kontynuowała spokojnie, ale czuła dużą wściekłość. Jej czoło groźnie się zmarszczyło. Gotowało się w niej tyle złości, nienawiści, ale i smutku. Naprężyła swoje mięśnie w siadzie, jakby już się szykowała do bitwy.

-Uważaj. Za bardzo się marszczysz.-zauważyła siadając obok niej 109. Kasha odwróciła głowę, nie gubiąc ekspresji z pyska. -Wiem co czujesz, ale-

-Ale!?-warknęła agresywnie suczka rasy Tundry Amerykańskiej.-Czemu mam nie być wściekła? Nie widzisz tego balkonu?-odpowiedziała sfrustrowana. Dalsky zamrugała, otwierając pysk, by coś powiedzieć, ale suczka się jej wcięła, zanim ta zdążyła wykrzesać z siebie głos. Wskazała głową balkon.-Tam są nasi wrogowie. Nie wśród nas.

-Ja nigdy nie mówiłam-

-Nic nie robienie jest równie złe. Ile dłużej mamy czekać? Nadal nie wypuszczono nas na dwór...-mówiła, kończąc swoje zdanie obniżeniem tonu głosu. Wskazywał on na mrocznie stwierdzenie faktów, niż zawód. Niebieskooka skierowała wzrok w bok. Chciała jej coś odpowiedzieć, cokolwiek.

-Nie wiem...-udzieliła odpowiedzi bezsilnym tonem głosu, na koniec zamknęła oczy i pokręciła głową, podkreślając sytuację.

-Właśnie! Nie wiesz...NIKT nic nie wie...Co...Co jeśli nigdy nas nie wypuszczą?-syknęła początkowo suczka, wyrzucając trochę frustracji z siebie. Na koniec jej głos brzmiał bardziej na przerażony. Tęczówki gwałtownie pomniejszyły swoje rozmiary. A panika poczęła narastać w piersi.-Jeśli tak będzie...to czy jestem potworem?-zadała pytanie, nie spuszczając wzroku z łap. Dalsky wydała dźwięk, jakby zachłysnęła się powietrzem.

-N-nie!-odpowiedziała kręcąc głową. Mimo swego stoickiego tonu głosu, słychać było zmianę. Towarzyszka 109 położyła uszy po sobie, wzdłuż jasnej głowy. Chciała opanować strach, przełknęła ślinę. Wprawiając w ruch mięśnie gardła.

-109...-przemówiła stanowczej Kasha. Starała się brzmieć poważnie i stanowczej. Jakby chciała zapanować nad myślą, że jest tylko mordercą...uwięzionym w małej klatce...-Obyś miała rację...Inaczej udowodniłam tylko jak niczym się od nich nie różnię.-kontynuowała poważnie suczka, oraz z lekkim gniewem. Gniewem na siebie i na oprawców. Niebieskooka popatrzyła na swoje łapy, nie wiedząc co powiedzieć.-Milczysz. Czyżbyś już uznała mnie za potwora?

-Nie...Przecież mówiłam...-przemówiła suczka, która próbowała brzmieć łagodniej. Na koniec lekko się uśmiechając.-Nie wiedziałaś o tym. Takie są realia.

-I czego się uśmiechać? Ja nie mam powodu...-udzieliła odpowiedzi zielonooka Tundra Amerykańska, z pociemniałym i pustym spojrzeniem. Wydawała się przez chwilę zmęczona. Łeb miała niżej.-Zabiłam ją...a ja nie chciałam zabijać tutejszych...czy ten koszmar kiedyś się zakończy...-rozmyślała na głos suczka, mając posępny ton głosu. 109 otworzyła pysk, by coś powiedzieć, ale Kasha przerwała jej.-Nie musisz nic mówić...Zrobiłam to co zrobiłam...Myślałam...myślałam, że będzie inaczej...Ale gdy zobaczyłam ten znak...na jej łapie...pomyślałam że musiało się za nią kryć więcej, niż tylko numer...Kim była...?

**Dalsky obserwowała ją, z lekkim zaciekawieniem. Może nawet szokiem. Zastrzygła uchem na wzmiankę o znaku na łapie zamordowanej. Pochyliła głowę w bok.**

-Znak?-wyłapała jedno słowo.-Co to był za znak?-zapytała wracając do niskiego tonu głosu, mimo zaskoczenia i ciekawości malującej się w oczach. Zielonooka skierowała lekko wzrok w jej stronę. Pusty i pociemniały.

-Znak...-powtórzyła głucho. Wzięła głęboki oddech i westchnęła.-..Było to drzewo...a za nim...za nim góry.-mówiła marszcząc czoło w grymasie rozpaczy na wzmiankę o znaku. Poczuła pieczenie w kącikach oczu. Odwróciła łeb całkowicie w drugi bok. Nie chciała okazywać słabości. Chciała pozostać silna. 109 wydawała się zaskoczona i zaciekawiona.

-Rozumiem...Myślisz, że coś oznaczał?-zapytała unosząc wzrok, który spuściła na krótką chwilę. Wyrażał on spokój.

-Na pewno...musiał...inaczej, po co miała by go mieć? Czy to, że miała go na lewej łapie ma powiązanie z... nami? Czy tak nas znakują?-pytała, wzrokiem gdzieś daleko. Kontemplując nad tym co próbowała przeanalizować. Zerknęła na swój znak, przyciągając łapę bliżej siebie.-*Czy byłyśmy takie same? Nosiłyśmy znamię...choć jest ono różne...*-przebiegały jej myśli przez głowę, gdy posępnym wzrokiem obserwowała numer. Przypomniała sobie uczucie, kiedy widziała znak na łapie 444. To tak bolało...-...Czy to też była sprawka tych diabłów?-zapytała na głos swą towarzyszkę, choć miała nadal wzrok wbity w punkt na łapie.

-Możliwe...nie wiem...naprawdę bym Ci powiedziała Młoda...gdybym umiała...-udzieliła odpowiedzi, kładąc uszy po sobie. Sama wbiła swoje spojrzenie niebieskich tęczówek w białe łapy pokryte czarnymi ciapkami.

-*Jeśli to ich sprawka...-*pomyślała w nagłym przypływie nienawiści Kasha. Głos w głowie lekko zadrżał.-*...To ja tak ich nienawidzę! Nikogo tak nienawidziłam...I nikomu tak mocno śmierci nie życzyłam...Powybijam...Żaden nie ostanie się...Ani jeden z parszywych diabłów!*-myślała gniewnie. Przed oczyma miała obraz dzielnej suczki, która postawiła się instruktorowi, stanęła z nią do walki i jej znaku na łapie. Łza skapnęła z oka Tundry Amerykańskiej, ale szybko zamrugała, nie pozwalając kolejnym uciec.

**Usłyszała jak 109 wstaje. Popatrzyła na nią. Tamta odwróciła łeb przez ramię. Wzrok ten jeden z nielicznych razy, wyrażał coś czego nie umiała sama określić. Zmęczenie? Strach?**

-Powinnaś odpocząć...Dużo masz na głowie.-zasugerowała suczka o białym futrze w czarne ciapki i odeszła przed siebie.

**Śniła o suczce. O złotym futrze. Jej dzielne brązowe spojrzenie, wpatrzone prosto w jej. A potem krew, wszędzie tyle krwi. Krew brukająca jej białe skarpetki na łapach. Odznaczając się jakże widocznie. A przed nią leżało ciało. Z rozdziawionego pyska lała się krew. Kasha wpatrywała się w suczkę i jej znak. Nagle oczy martwej suczki, skierowane do przodu zerknęły prosto na nią. Zaskoczona Tundra Amerykańska odsunęła się parę kroków w tył, mając łzy strachu w oczach. Martwa zaczęła coś bełkotać, a krew wylewająca się z jej pyska broczyła ziemię. Wylewając nie strumienie, a wodospady krwi. Lepka ciecz uniemożliwiła Tundrze Amerykańskiej ruch. Poczęła się szarpać.**

-*Morderca...*-tyle dało się dosłyszeć z bełkotu suczki. Mówiła coś jeszcze, ale zielonooką z koszmaru wyrwało ją potrząsanie łapą. Z zaspanymi oczyma spojrzała w górę. Zasnęła na podłodze w hali. Nad nią stała 109. Niby jaśniejąca sylwetka, choć z początku niby mroczny cień.

-Co jest?*-*zadała sennie pytanie w głowie. Zdezorientowany wzrok chodził po pomieszczeniu, każdy się krzątał. Podniosła swój łeb wyżej, kierując wzrok na suczkę.

-Jest zbiórka. Mają jakiś komunikat.-odparła krótko suczka mówiąca niskim tonem głosu, odkręcając łeb w tył. Jakby dając znak by młodsza od niej suczka wstała i udała się w wskazane miejsce. Zaspana Tundra Amerykańska jęknęła zmęczona i przeciągnęła się, ziewając potężnie.

**Na środku stał znajomy jej Owczarek Niemiecki, jak zwykle z stalowym spojrzeniem, wypełnionym pogardą. Siwe włoski pobłyskiwały w świetle białych lamp. Gdy stanęła, blisko 109, w drugim rzędzie była już bardziej wybudzona. Zadała sobie w głowie pytanie: *Po co nas wezwał? Musi mieć* jakiś powód...**

-Jakiś czas temu ukończyliście szkolenie!-mówił donośnym tonem głosu. Przeleciał wzrokiem po tłumie, niby w poszukiwaniu kogoś. Spojrzenie brązowych ślepi zatrzymał na Kashy.-Udowadniając swoją lojalność naszej sprawie. Dokonując różnych dowodów waszej lojalności.-kiedy to mówił z pewnego rodzaju okrutną satysfakcją i dumą, cały czas miał wzrok wlepiony w zielonooką. Ta poczuła przypływ winy. Wzrok kaprala podkreślał chorą satysfakcję z poparciem dla tego czynu.-Kiedy je mieliście rozpocząć, obiecano najlepszym wyjść na dwór!-kontynuował krzycząc.

**Serce Kashy zabiło z dwoma emocjami na raz, które przez swoją sprzeczność toczyły ze sobą spór o dominację. Jedna z nich to była nadzieja. Dwór! Może jej się uda! A druga bardziej racjonalna myśl pytała, czy ona znajdzie się w wybranych. Bądź co bądź do momentu strzelania była w najlepszych, a swoją lojalność musiała okupić...zabójstwem...Na samą myśl ścisnęło ją w gardle.**

-*Czy to było wystarczające...?*-zadała pytanie w myślach zielonooka, na chwilę tracąc skupienie i patrząc się w lewy dolny róg. Ucho jej zastrzygło słysząc kontynuację myśli starego psa.

-Owi najlepsi, będą mogli od dziś wychodzić na dwór.-mówił. Zielony wzrok zabłyszczał, nie wiedziała dlaczego. Cel miała tak blisko, a jednocześnie tak daleko.-Uznałem jednak, że za dokonanie, udowodnienie lojalności, przejaw cech jakich nasza matka ojczyzna Morana oczekuje, oraz za wcześniejsze wyniki, wraz z wymienionymi zaszczytu dostąpi kadet 22.-mówił. Na chwilę oczy psa błyszczały tak okrutnie, gdy myślał o cechach oczekiwanych przez jego naród. Jakby się tym upajał. Spojrzenie wróciło do powagi, kierując je na zgromadzonych pod koniec wypowiedzi.-KADECI! STAŃCIE PRZY POŁUDNIOWEJ BRAMIE! Nie długo nastąpi jej otwarcie...-oznajmił na koniec i powolnym chodem odszedł.

**Serce Kashy zabiło. Wielka ulga zalała ją. To było to! Jej cel...plan posunął się do przodu. Zielone tęczówki suczki tak błyszczały, była taka zadowolona. Ale zaraz pociemniały w momencie, gdy przypomniała sobie cenę, którą musiała zapłacić, by się dostać do tego celu...Zmarszczyła czoło w gniewie. Teraz miała siły. Cel jej dodał. Jej walka jej dodawała. Tak jak i nienawiść.**

-*Och...nie martw się...już się tam ustawiam robaku...Pomszczę ją. Zabiję ciebie, chcę widzieć twoje cierpienie, bo ty na życie nie zasłużyłeś. Urodziłeś się po to by tylko służyć. Niewolnika nikomu nie powinno być szkoda, prawda?-*kontynuowała z dozą nienawiści w głosie. Mimo spokojnego głosu w głowie, owy płomień było słychać. Widziała niebieskie tęczówki, teraz błyszczące w świetle lamp. -Udało się nam.-odparła poważnie, lecz z lekką satysfakcją zielonooka wstając na cztery łapy.

-Jestem dumna z Ciebie Młoda.-przemówiła Dalsky z numerem sto dziewiątym na łapie.-Wszystko to czego dokonałaś. Bardziej nie mogłam być z Ciebie dumna. Twoja chęć walki jest niezwykle ciekawa. Na pewno w przyszłości będzie największą Twoją bronią.-ciągnęła poważnie suczka, lecz także jej głos, zwykle jednolity, wyrażał uznanie.

**Kasha odwróciła się. Zielone tęczówki i niebieskie wpatrywały się w siebie. Kiwnęła głową, lecz zanim ruszyła w kierunku bramy przemówiła:**

-Nie martw się. Ja znajdę nam wyjście...

**Na koniec odwróciła się i z zdeterminowanym spojrzeniem poszła w kierunku bramy. Kolejka się nie zebrała, choć Kasha widziała idące psy. Ustawili się przed nią. Numer setny stał na czele, był to Malinois o płowej sierści, z czarnymi uszami i wargami. Za nim stała Spanielka z numerem 555, niższa, o złotym futrze i zielonkawo-złotych oczach. 313 była jako trzecia, Kundelka o brązowym futrze w ciemniejsze pręgi. Złote oczy wyrażały podekscytowanie. Numer 643 rozmawiał odwrócony głową z 447. Pierwszy pies był Dalmatyńczykiem, drugi był Rottweilerem. Przechodząc obok nich usłyszała konwersację.**

-Ale świetnie! Wyjdziemy na dwór! Jak wygląda świat?-pytał podekscytowany Dalmatyńczyk, brązowe tęczówki zdawały się jaśnieć. Ogon lekko merdał. Gdyby nie panował nad sobą, merdał by zdecydowanie energiczniej. Widać, było iż stara siebie pilnować.

-Nie wiem, ale emocje zaraz mnie rozniosą! Tyle siedzieliśmy tutaj. A jednak teraz stoimy przed bramą, bo wykazywaliśmy się najlepiej.-odpowiedział Rottweiler z początku z ekscytacją, na koniec napłynęła duma w głosie. Nawet swego rodzaju wyższość.

-Było warto.-odparł ze skinieniem głowy jego nakrapiany rozmówca. Popatrzyli na przechodzącą Kashę, która ustawiła się na przedzie. Spojrzeniem zdeterminowanych i lekko gniewnych oczu patrzyła na bramę. Była w pełni gotowa!-Spójrz tylko...za kogo się uważa, że stoi na czele?-zadrwił. Rude ucho suczki zastrzygło, a ona sama powstrzymała warkot.

-Uważa siebie za lepszą od nas, zapewne.-wtrąciła się Spanielka, wzruszając obojętnie ramionami.-Nie oszukujmy się, miała najlepszy wynik w biegach.-kontynuowała wysokim tonem głosu. Mówiła jakby stwierdzała obojętnie, na luzie fakty.-Zapewne po tym sodówka jej strzeliła do głowy.-zakończyła wzruszając ramionami.

**W Tundrze Amerykańskiej się zagotowało, wargi poczęły podrygiwać w duszonym warczeniu przez nią.**

-Z tego co wiem, to w głowę ona musiała mieć coś wcześniej.-zachichotał Rottweiler.-W końcu pamiętamy jak rzuciła się na manekin.-kontynuował drwiny masywny czarno-podpalany pies. Suczka, o której była mowa odwróciła się gwałtownie do tyłu z warczeniem.

-Jak śmiesz wygadywać takie bzdury!? Nie rozumiesz swojej sytuacji!? NIKT z nas nie jest tu złym. To te diabły nimi są!-odwarknęła suczka, podnosząc lekko ton głosu. Zielone oczy zapłonęły gniewem.-Jesteś pewien, że odpowiada tobie bycie marionetką w łapach Morany? Lubisz być pociągany za sznurki zapewne?-mówiła wlepiając w niego spojrzenie.

**Zaskoczony 447 zamrugał i cofnął się do tyłu. Dumna mimika twarzy zniknęła, ale wkrótce zastąpiło ją oburzenie, gdy pies starał się wybronić. Nie chciał się przyznawać, że weszła mu na ego.**

-Co ty wygadujesz?!-zapytał zaskoczony pies. Wlepiając spojrzenie swoich ślepi w suczkę.

-Udajesz głupiego, czy serio jesteś głupcem? Nie sądzisz chyba, że trenowali nas po to, by nam pomóc? Robili to, bo chcieli mięsa armatniego na front. Z konkretnych powodów, chcieli nas.-mówiła suczka, wpatrując się z psa. Rottweiler prychnął dumnie odwracając spojrzenie w bok.

-Stuknięta kretynka. -mruknął pod nosem. Suczka warknęła, chcąc rzucić się na psa, nawet szarpnęła sobą do przodu, ale w tej chwili zawył przez sekundę alarm. Niski dźwięk wypełnił powietrze. Suczka odwróciła łeb.

**Ogromne metalowe drzwi, jeszcze większe niż te, które prowadziły do hali malowały się przed nią. Były gigantyczne, a metal połyskiwał srebrnym światłem, odbitym od lamp. Ściany w tym miejscu były mniej oświetlone, zwężały się w niby zaokrąglony prostokąt, tworząc sklepienie. Ściany dawały kolor niebieskawo-szary. Brama wydała dźwięk, jakby sapnęła. Powoli drzwi się rozsuwały. Wpuszczając naturalne, białe światło do środka. Kasha obserwowała to z szeroko otwartymi oczyma. Cofnęła się do przodu, stojąc w lekkim rozkroku. Ogon zadarty wyczekująco w górę. Z każdą sekundą, gdy brama wolno się otwierała, czuła wzrastającą euforię wyczekiwania. Miała wrażenie, że serce z napływu dziwnych emocji znalazło się bliżej klatki piersiowej niż zawsze. Jakby zaraz miało się wydostać. Brama otworzyła się. Jaskrawe światło, które wpadło, początkowo oślepiło psy. Odwrócili się do przodu. Tundra Amerykańska miała wrażenie, jakby zamarła w czasie. Czuła się jakby wkraczała do obcego świata. Mrużąc oczy poczęła jako pierwsza iść do przodu, od zewnętrznej strony czekały Bez Twarze z bronią. Jednak zignorowała ich, gdy wyszła. Miała wrażenie, że oddech jej uciekł i poszybował gdzieś. Z zadartą głową w górę widziała błękitne niebo. Takie piękne. Taki piękny kolor. Tak ciepło ją witał. A na nim białe maźnięcia pędzlem, niedbałe kryształki lodu, które były wysoko nad ziemią. Szła do przodu. Będąc zachwycona ogromem świata. Pysk miała lekko uchylony, a oczy przez chwilę zdawały się być spokojne. Lekki powiew wiatru musnął jej futro. Zamknęła oczy, smakując jego słodkie muśnięcie. Wdychała tyle nowych zapachów. Czuła się jak w raju. Taki ogrom, niewyobrażalny ogrom. Widziała przed sobą biały mur. Wyrastający z ziemi wysoko do nieba. Gdzie nie gdzie były wieżyczki strażnicze. A na nich poruszały się psy, ubrane w zielone mundury. Hełmy lekko odbijały światło, wraz z hebanowymi karabinami, które lśniły w blasku słońca. Słońce! Odwróciła ze zmrużonymi oczyma głowę. Jasna kula tak jaśniała, tak przyjemnie ogrzewała. Piach uniósł się w górę, wraz z kolejnym powiewem wiatru. Obserwowany w zachwycie z szerokimi oczyma przez zielonooką. Pozostali wychodzili za nią, z równym zachwytem obserwując świat.**

-Jest wspaniały!-zawołał Malinois, z zachwyconymi oczyma. Zdawał się być równie podekscytowany co ona. -Jest-jest-jąkał się z zachwytu. Tak jak reszta, nie umiał wydusić z siebie słowa. -Jest taki ogromny! -zawołał, zadzierając płowy łeb w górę. Obserwując z zachwytem pędzące chmury po niebie. Konkretnie wpatrywał się w te kłębiaste. Od spodu bardziej ciemne.-Ja-ja.-wyduszał z siebie. Szedł przed siebie.-Czego jest-nie umiał dokończyć pytania z zachwytu.

-Spójrzcie!-zawołała suczka o numerze 313. Jej wzrok był tak szczęśliwy jak u szczenięcia. Każdy skierował spojrzenie w jej kierunku.-Znalazłam schody, a w górze spójrzcie!-mówiła z takim podekscytowaniem. Nie umiała nazwać, betonowej półki, wysuniętej z budynku. Była ona na wysokości murów. -Może zobaczymy więcej!-zawołała i popędziła jako pierwsza.

-STÓJ!-zawołał za nią Malinois, 313 odwróciła się stojąc na schodach. Wzrok miała pytający.-Skąd możemy wiedzieć, czy można tam...

-Można.-odpowiedział niski głos.-Ten jeden raz. Zasłużyliście swoją pracą, jak na takie robaki.-kończył wypowiedzieć wyłaniający się z bramy Owczarek Niemiecki w mundurze, z siwą kufą. Szczęśliwa Kundelka spojrzała po towarzyszach i pognała jako pierwsza.

**W duszy zielonooka poczuła lekkość, pognała za Kundelką. Przeskakiwała betonowe stopnie. Chciała tak szybko zerknąć na świat z góry. Przypomnieć sobie jego urok, bo znała już jego okrutność. Gnała, po czym skręciła w prawy bok, na półkę z betonu. Stanęła w miejscu. Przed nią rozciągała się dolina, a w tle zielone pagórki, porośnięte kwieciem. Między nimi jeszcze większa dolina, a potem horyzont, w oddali w dole granatowa linia bezkresu. Od strony zachodniej wyrastał las. Korony drzew lśniły ciemną zielenią w promieniach słońca. Świat był taki wielki. Wszystko skąpane w złotych promieniach. Ta przestrzeń, ogrom. Zdawała się wołać do niej. Miała lekko przymrużone oczy. Zamyślone, wyrażające spokój, tęsknotę. Za czym czuła tęsknotę? Uniosła głowę do góry, obserwując chmury, czuła się tak lekko, coś łaskotało ją w żołądku. Przymknęła oczy, kiedy znowu zawiało. Co to było do czego tak jej duch się wyrywał?**

-Świat jest-usłyszała radosny głos Malinois, tuż obok siebie. Pies stał i z radością patrzył w dół. -Piękny!-wołał pies. -Hah! Spójrzcie! Spójrzcie! Jest tyle miejsca! Wszyscy mogli by się pomieścić z hali! Każdy mógłby mieć coś dla siebie! Czy tak jest?-kontynuował z taką ekscytacją. Miał tyle radości co szczenię.

-*Czy tak jest? Czy tak wyglądał dom?*-zadała pytanie w głowie Kasha, otwierając w połowie powieki. Gdzieś, bardzo, ale to bardzo daleko w oddali coś błysnęło. Tęskne spojrzenie pokierowała na granatowy bezkres dotykający prawie nieba od dołu. A może to było niebo odbite w jakimś lustrze? Zastanawiała się co to był za rozbłysk.-*Drugie słońce?*

**Rozbłysk był krótki, niewielki, praktycznie nieznaczący nic punkcik. Jak igła na tle gór. A światło białe, jaśniejsze niż to słoneczne. Czym on był? Znowu pytanie...A może to tylko coś co zdarzało się zawsze? Może to zjawisko codzienne? Popatrzyła się na las, minęła po drodze wieżyczkę. Obok jednego z żołnierzy stał ukontentowany kapral Taylor. Czego zdawał się lekko uśmiechać? Pomyślała kierując spojrzenie na korony drzew.**

**Siedzieli na dworze, dopóki białe punkciki na granatowym niebie nie rozbłysły. Z jasną mleczną smugą, wymieszaną z brązem. Było tak lekko, tak spokojnie. Siedziała na tarasie, wpatrzona w nocne niebo. Zachwycała się tym widokiem. Taki odległy. Wyciągnęła łapę do gwiazd. Były zimne, dalekie. A jednocześnie widziały wszystko. One wiedziały kim ona jest. Strażnicy historii, którzy zawsze milczeli. Dopóki sam Owczarek Niemiecki nie ogłosił powrotu, pozostała w bez ruchu. Wracając jeszcze raz popatrzyła się na niebo. Takie inne, niż to co widziała wcześniej. Zdawała się już tęsknić za tym widokiem. Wchodząc do środka, widziała czekającą w wejściu 109. Wpatrywała się w horyzont. Ona zapewne też chciałaby być wraz z nią na dworze. Widząc suczkę, Dalsky podeszła do niej.**

-Jak było?-zapytała tuż w wejściu.

-Ja...ja...-powtarzała się suczka, sama nie wiedziała co chciała wyrazić. Wypaliła to co przyszło jej do głowy jako pierwsze, jednocześnie czując iż mówi prawdę. -Ja chcę tam wrócić. 109 skinęła w zrozumieniu głową, zaś Tundra Amerykańska wyszeptała.-Następnymi razami będę wypatrywać drzwi, którymi stąd uciekniemy...-ogłosiła z lekką nutką tęsknoty. A oczy błysnęły w zamglonej determinacji.

**Obydwie tego wieczora siedziały obok siebie w hali. Obserwowały głównie swoje łapy. Zielonooka zastanawiała się nad jedną rzeczą, nie dającą spokoju. Czym był ów mały rozbłysk? Co to było? Jej zamyślenie zauważyła niebieskooka. Skierowała pytający wzrok na nią. Kasha czuła na sobie jej wzrok i przesunęła tęczówki w lewy bok, gdzie siedziała 109. Zdawały się zachęcać do zadania pytania na głos. Dalsky się spostrzegła, zamrugała i zapytała suczkę na głos:**

-Co Ciebie trapi?

-Nie...Nic.-skłamała zielonooka, odwracając wzrok w prawy bok. Nie wiedziała co robić. Suczka obok niej westchnęła i pokręciła swoją głową.

-Nic? Ale przecież widzę-zaczęła 109, ale Kasha spojrzała na nią znacząco. Wzrokiem mówiąc, aby nie kończyła. Chciała pomyśleć nad tym co zaszło. Mieć czas do namysłu. Zapewne to było światło słoneczne odbite od niebieskiej otchłani.-Uparta jesteś, wiesz? Nawet bardzo...-kontynuowała Dalsky o niebieskim kolorze tęczówek. -Wiesz...dla niektórych Twój niezależny duch może być problemem.-dopowiedziała. Jej towarzyszka lekko zmarszczyła czoło.-Nie dasz się przekonać, by czasem nie być taka zaparta, co?-pytała 109, próbowała swój głos zabarwić odrobiną droczenia. Jednak zielonooka pokręciła głową.

-Nie...-przemówiła, po czym wstała.-Idę spać.-rzuciła krótko i poczłapała przed siebie.-*Nie przestanę być uparta. To jedyna siła oporu...*

**Potoczyła się w kierunku ogromnych metalowych drzwi. Zadarła głowę, wpatrując się w małe czarne pudełko, zawieszone wysoko nad ziemią. Chciała stąd wyjść! Nie tylko z hali, ale z całego kompleksu. Drzwi rozsunęły się, w wejściu stały szare, ołowiane bryły, z czarnymi przysłonami.**

-Chcę wyjść stąd.-zażądała, patrząc stanowczo. Kierowała spojrzenie na ich przesłony.-*Jak wyglądają wasze gęby? Czy chowacie je z poczucia winy, czy dlatego iż jesteście potworami? A potwór nie ma twarzy...*-analizowała sytuację suczkę, mówiąc w myślach z pogardą i gniewem. Po chwili jeden z nich skinął odwrócił się i ruszył. Drzwi nadal pozostały otwarte, zaś ona ruszyła za nimi.-*Możecie iść sobie obojętnie...Jeszcze możecie...*-myślała w momencie gdy obserwowała ich idąc z tyłu.

**Łapa zbrudziła się, gdy postawiła ją na mokrym piachu. Z ziemistego zabarwienia, przybrał kolor mocno brązowy. Szare chmury wisiały ciężko nad niebem. Suczka zadarła pysk w górę. Większość dni, kiedy wychodzili były słoneczne i ciepłe. Ten różnił się. Owszem był niewiele chłodniejszy, ale dało się czuć różnicę temperatur. Krople przylegające do jej futra wnikały pod nie, mocząc skórę. Wodziła wzrokiem po murze, między wieżyczkami. Pamiętając o swoim celu. Gdzieś musiał być ślepy punkt. Ponaglała siebie w myślach, ale na razie nic nie znalazła. Inne psy równie zadzierały pyski w górę.**

-Z nieba leje się woda.-zawołał Rottweiler, mrugając oczyma.-To niesamowite.-zauważył, a gdy kropla wylądowała mu na nosie potrząsnął łbem, by ją zrzucić. -Ile razy jestem tutaj, tyle jestem spokojniejszy. W końcu zaznałem życia.-dopowiedział. -Ciekawe dlaczego z nieba leje się woda? Przecieka?-pytał. Kasha zamrugała oczyma, równie ciekawa jego pytania.

-*Powinniśmy to wiedzieć...Kiedyś wiedzieliśmy...*-dopowiedziała z goryczą w myślach. Zastrzygła uszami, kiedy usłyszała niski chichot.

-To się nazywa deszcz. Larwo.-przemówił siwiejący Owczarek Niemiecki.-Pomyślałem, że taka wiedza się wam przyda...w niedalekiej przyszłości...-przemówił ton głosu niby omen. Rottweiler kiwnął głową w zrozumieniu. Pies z blizną na pysku zadarł głowę w górę-Zanosi się na większą ulewę. Wracać do środka, wydawanie na leki, byłoby w tym przypadku moim zdaniem zbędne, aczkolwiek na razie byłby to konieczny wydatek...-dodał z niezadowoleniem.

**Tundra Amerykańska odwróciła łeb do tyłu, by zerknąć na dwór, jeszcze przez jedną chwilę. Jej spojrzenie zatrzymało się na tylnej ścianie wybrzuszenia, z którego wyrastała wieżyczka. Oczy rozszerzyła, kiedy ją olśniło. To będzie ślepy punkt. Jeśli dobrze oceniła sytuację, to ściana odetnie widoczność wieżyczki strażniczej z lewej strony, a po prawej zasłoni taras. Poczuła napływ ekscytacji poprzez odkrycie przełomowego znaleziska. *Muszę o tym powiedzieć 109! Przy następnym wyjściu na dwór będzie musiała się wymknąć, dopóty brama się nie zamknie. Trzeba potem szybko dostać się pod wieżyczkę, musi mieć z dołu wejście. Strażnicy nie są problemem. Ja i 109 dobrze walczymy. Mając ją przy swoim boku, wiem iż mogę na nią liczyć.* Planowała. Psy wróciły do środka wraz z Owczarkiem Niemieckim. Wzrokiem szukała konkretnego futra, wodząc po hali. Zadowolenie ogarnęło ją widząc, siedzącą niebieskooką przy szarych drzwiach od strony ściany. Podeszła do niej, niby nic. Nie chciała zwracać na siebie uwagi.**

-109.-zawołała, kiedy znalazła się półtora metra od Dalsky. Tamta podniosła zwieszony łeb. Oczy zabłysnęły, jakby zachęcając do mówienia. Kasha nachyliła się do przodu. Lekki uśmieszek triumfował na pysku.-Znalazłam coś...-oczy jej towarzyszki zabłysnęły bardziej, w zafascynowaniu. Zachęcając do dalszej wypowiedzi.

**Weszła do pokoju badań. Na pewno musiało być w okolicach poranka, niedawno wstała, a kiedy wracała z dworu była już późna noc. Przypomniała sobie konwersację między numerem 100, a 555. Wróciła wspomnieniami.**

**Wracali wieczorem, suczka szła jako ostatnia chłonąc widoki. Niebo przybrało mieszane kolory. Z obecnie dominującym różem, im bliżej linii horyzontu przeobrażało się w ognistą pomarańcz, na której tle tlił się ciemnoczerwony półokrąg. Unosząc się wyżej nieboskłon ciemniał, przybierając kolor fioletowy, a gdy zadrzeć najwyżej głowę można było dostrzec granatowy odcień. Tam błyszczały niezliczone, białe punkciki. Chmury z ciemnofioletowych, zmieniały kolor bliżej słońca na intensywnie różowy. Zastrzygła uchem słysząc rozmowę Spanielki z Malinois.**

-Ostatnio na niebie coraz więcej dziwnych obiektów. To nie są ptaki, ale umieją latać.-zauważyła suczka o złotym futrze, patrząc na swojego towarzysza.-Co mogą oznaczać?-zadała pytanie z błyskiem niepewności w swoich zielonkawo-złotych oczach. Jej kompan rozmowy pokręcił przecząco głową. Nikt tu nic nie wiedział. Taka była prawda. -Coś się szykuje...te ptaki muszą mieć z tymi wiele wspólnego. Bardzo skrzeczą. A ich kształty są dziwne. Niby ptak, ale jednak...-kontynuowała swoje rozmyślania 555. Oczy Spanielki pociemniały sama była skonfundowana.

-Może kiedyś będzie nam dane się dowiedzieć...-westchnął Malinois obserwując swoje łapy i na chwilę patrząc się na towarzyszkę. Patrzyli się na siebie przez chwilę. 555 w końcu westchnęła i pokręciła głową. W świetle zachodzącego słońca jej futro przybrało intensywnie miedziany kolor, wymieszany jakby z ciekłym złotem.-Nie wierzysz w to?-zapytał mrugając w zaskoczeniu.

-Nie...-odpowiedziała krótko, ale ciszej. Z całą nadzieją porzuconą. Głos praktycznie miała szepczący, zrezygnowany.

-Czemu?-dopytywał 100, obserwował suczkę z zaciekawieniem. Zastrzygł nawet uchem.

-Gdybyśmy mieli się dowiedzieć czegoś o tych ptakach, już by nam powiedziano...Ale nie wiemy...-odpowiedziała suczka podtrzymując poważny ton swojego głosu. Ponownie przeniosła spojrzenie na wyższego od siebie towarzysza.

-Wiem z jakiego punktu wychodzisz, ale...ale nas wypuszczają. Za każdym razem dowiadujemy się czegoś. Może kiedyś dowiemy się i tego?-zasugerował optymistycznie pies rasy Malinois. Na chwilę z błyskiem w swoich tęczówkach, jakby próbując zarazić towarzyszkę optymizmem. Zdawało się działać, przez chwilę uniosła kąciki warg w lekkim, choć serdecznym uśmiechu.

-Jesteś optymistą...-skwitowała nadal się uśmiechając, choć głos miała smutny, jakby wypowiadała coś gorzkiego.-...100...-zwróciła się do psa po numerze. Przez chwilę głos zdawał się jej ugrząźć w gardle. Wypowiedzenie numeru psa na głos, wywoływało w niej jakiś ogromny smutek. Zielonkawo-złote oczy wyrażały ten sam ból, jakby owy numer nie był czymś co chciała wypowiedzieć, jednocześnie czymś co chciała i musiała. Malinois patrzył na nią przez chwilę.

**Weszli razem na halę. Kasha będąc w pobliżu usłyszała rozmowę. Czymże są owe ptaki? Nie łopoczą skrzydłami, a jednak mają zdolność poruszania się po nieboskłonie. Zadarła głowę do góry, ale spojrzenie zielonych tęczówek napotkało jedynie ciemniejące fioletowe chmury i coraz bardziej granatowy płaszcz na sklepieniu niebieskim, pełen białych punkcików.**

**Z zamyślenia wyrwał ją głos. Początkowo niby odległy, zamazany. Później stawał się coraz bardziej wyraźny, aż do momentu gdzie mogła już przypisać do kogo należał i rozróżnić słowa jakie padały.**

-Jestem zadowolony. Wyglądasz na zdrową, a to oznacza iż wszystko należycie się przyjmuje. Nie czujesz się źle prawda?-dopytywał z błyskiem dumy w ślepiach, ale także swego rodzaju sprytu, który dało się zauważyć również w jego gładkiej barwie głosu. Poruszał się niczym widmo, szybko i płynnie. Igła strzykawki błyszczała swoją srebrzystą barwą. Wzrok suczki powędrował na samą strzykawkę. Znów bezbarwna ciecz...-Czujesz się dobrze, prawda?-dopytywał kładąc akcent na słowo: "dobrze".-Nie kłamiesz mnie?-zapytał przyciszając ton głosu. Nienaturalny niebieski zdawał się być kluczem do dusz. Błyszczał i przerażał, gdy Dalsky patrzył się w milczeniu, cały w bezruchu. Jak drapieżnik czekający na swoją ofiarę.

-Nie...-odpowiedziała spokojnie suczka, choć czuła pulsowanie krwi w żyłach.-*Niech to! Czy on się czegoś domyśla?*

**Dalsky bardzo krótko uśmiechnął się w kącikach warg i skinął głową. Gładkim ruchem znalazł się przy suczce podając jej zastrzyk. Nie spuszczał z niej wzroku. Potem pokiwał głową. Obserwowali siebie w milczeniu. Niebieskooki wywinął wargi w przerażającym, lekkim uśmiechu wytrzeszczając oczy. Suczka zeszła ze stołu.**

-22...-zawołał, głos wypełniony pogardą i satysfakcją z tego. Suczka stanęła czując jak rośnie w niej złość. Prawie zawarczała. Ostatkiem sił się opanowała.-...to ciekawe, że tak wolny duch jest okrążony...-dopowiedział opuszczając lekko łeb w dół. Suczka zaskoczona uniosła brwi do góry.

-*C-Co? O czym wygadujesz?*-dopytywała w myślach, nie wiedząc co pies mógł mieć na myśli. Potem skręciła przez lewę ramię i wyszła z pokoju, nie mogąc znieść obecności psa. -*Wolny duch...okrążony...*-powtarzała sobie to w głowie idąc z wytrzeszczonymi oczyma, a wzrokiem utkwionym we własnych białych końcówkach przednich łap.

**Szła wraz z Bez Twarzami przez korytarz. Prowadzili ją w kierunku jej pokoju. W sumie to było nawet dobrze. Rutyna była nieprzerwana do momentu, gdy jeden z Bez Twarzy, idący na początku stanął. Sama poczęła zastanawiać się co się mogło wydarzyć.**

-*Co jest? Nigdy wcześniej Bez Twarze nie stawały w drodze do pokoju...Czego stoicie potwory?-*pytała siebie w myślach, naznaczając ostatnie słowo jakie padło w jej myślach buzującą w niej złością. Obserwowała bardzo uważnie swoje otoczenie. Po chwili przewodniczący małej grupy wykonał bardzo płynny obrót dyktując nowy kierunek.-*Gdzie wy mnie prowadzicie?*-pytała w myślach zielonooka suczka.

**Wyszli z korytarza skręcając w znacznie większy korytarz. Rozszerzyła swoje tęczówki rozpoznając miejsce. Doskonale teraz wiedziała w jakim kierunku zmierzają. Pytaniem było dlaczego. Stanęła przed ogromnymi metalowymi drzwiami, które niezmiennie rozsunęły się z sykiem wydzielając parę od spodu, obmywającą jej łapy. Zdezorientowana weszła do środka.**

-*Dlaczego tu mnie zaprowadzili? Zmierzaliśmy do pokoju i nagle zmieniliśmy kurs...Nastąpiło to kiedy stanął ten Bez Twarzowy...Czyli to oznacza, że musiał otrzymać sygnał z góry, by tu się udać. Zdarzyło się to nagle, nie wiedzieli o tym wcześniej, nie zostali uprzedzeni. Co ustalono od góry, skoro padła decyzja by zmienić kierunek?*-próbowała znaleźć wyjaśnienie sytuacji, po analizie.

**Przemieściła się w głąb hali. Zauważyła, że tym razem było w niej więcej psów niż ostatnimi czasy. Od psów w mundurach, które okręgiem otoczyły kaprala Taylor'a angażując się z nim w rozmowę, po psy jakie zostały wyrzucone z szkolenia. Wzrokiem wodziła za nakrapianym futrem. Szukała swojego jedynego rozmówcy. Wśród tłumu, na uboczu znalazła białe uszy upstrzone czarnymi ciapkami. 109 siedziała bliżej ciemno-białej ściany, która nie była oświetlona tak intensywnie jak inne. Zdecydowanie można rzecz, że była gorzej oświetlona. Zaczęła się przeciskać przez tłum, podążając w kierunku znajomego jej futra. Przecisnęła się przez morze futer.**

*-Rany tu jest tyle psów. Aż zdążyłam zapomnieć ile nas tu naprawdę jest. Dużo tu jest psów.-*mówiła swoje obserwacje w myślach. Czasem odwracając głowę na boki. Patrzyła z zdziwieniem, ale także zaciekawieniem. Na końcu zdania zatrzymała się przez sekundę, łapiąc powietrze gdy zdała sobie z czegoś sprawę. Jej zielone tęczówki się zmniejszyły. Aby zaraz zaszyć się mgłą smutku.-*Tyle żyć zrujnowanych przez nich...Ile odebranych marzeń...tożsamości...-*westchnęła ciężko. Ruszyła dalej, kontynuując rozmyślania.-*Dlaczego tak się dzieje? Czego niektóre życia są mniej ważne od innych?*-myślała. W końcu znalazła wzrokiem białe futro w czarne ciapki. Podniosła łeb i westchnęła.-Dalej Ciebie wywiać nie mogło?-zapytała.

-Hmph...-mruknęła w zamyśleniu suczka rasy Dalsky.-Po prostu uznałam, że nie ma sensu siedzieć bliżej. I tak stąd wszystko widać. Myślisz, że nie zadbałam by nie mieć czegoś pod kontrolą?-zadała pytanie wpatrując się niebieskimi oczyma w towarzyszkę. Tundra Amerykańska pokręciła głową, ale przestała w połowie.

-Czy tu da się mieć jakąkolwiek kontrolę?-zadała ponuro pytanie zielonooka patrząc się prosto na 109. Dalsky zamrugała, potem odwróciła łeb w prawy bok. Jej wzrok miała ciemny.

-Nie...-przemówiła jeszcze niższym tonem głosu, głośnością niewiele głośniejszy szeptu. Westchnęła na tyle ciężko, że jej barki poruszyły się do góry. -Po prostu chciałam mieć względną kontrolę...wiesz...stąd się dobrze widzi, a tu nie ma tyle psów. A przecież nie miało to znaczenia, gdzie jestem. I tak mnie znalazłaś.-przemówiła wyprostowując się. Na koniec brzmiała nonszalancko.-Zatem moje położenie chyba nie jest ważne, skoro zmarnowałaś taki odcinek drogi, tylko po to by zamienić ze mną parę słów.-przemawiała pewnie suczka o niebieskich oczach.

-Nie miałam z kim pogadać.-odparła krótko zielonooka.-A najwidoczniej coś się dzieje, skoro zebrali wszystkich...-mówiła wodząc wzrokiem, który zrobił się smutny i ponury.-Wszystkich, którym ta instytucja odebrała życie, którzy posiadali imiona, marzenia...a jednak im to odebrano...dlaczego? Co zrobili? Samą egzystencją sobie na to zasłużyli?-kontemplowała z dozą żalu i powagi młoda suczka rasy Tundra Amerykańska.

-Kto wie...-odpowiedziała prawie równie zamyślona 109. Wpatrywała się w pusty okrąg, oświecony światem.

**Drzwi do hali się otworzyły. Do pomieszczenia wmaszerował pies o złocistej sierści, która w świetle lamp zdawała się być utworzona z promieni słonecznych. Jego pewny, gładki krok wręcz powodował podziw, a jednocześnie strach, czując jaką siłę on dzierży. Czekoladowe oczy były niczym stal. Za nim marszowym krokiem weszły umundurowane psy. Czarne obuwie dudniło o posadzkę. Starzejący się Owczarek Niemiecki przerwał rozmowę i stanął na baczność, salutując. Labrador wszedł na środek pomieszczenia, specjalnie oświetlony. Obserwująca go zielonooka suczka zmarszczyła czoło. Nagle jej wzrok przyłapał kształt na balkonie. Podniosła wzrok i zaskoczona uniosła brwi widząc cały personel, w tym Dalsky'ego o nienaturalnym kolorze ślepi. Stał on na samym środku, z przodu. Zdawali się na coś czekać...Oczywiście! Czekali na to co powie Labrador. Brązowooki Labrador zarzucił głowę do tyłu lekko.**

-Witam was tu zgromadzonych!-przemówił jedwabiście.-Niezmiernie mnie rozpiera duma, widząc was tu wszystkich! Dzielni lekarze!-mówił i skinął głową.-Dzielni ochotnicy!-skinął ponownie łbem.-Dzielni wojownicy!-powtórzył gest.-Jak dobrze was widzieć. Kiedy tu ostatni raz byłem to miejsce było takie smutne. Cieszę się, że mogłem je rozweselić. Chciałbym przynieść dobre wieści...ale...-dramatycznie zwiesił głos. Odwrócił bardzo lekko głowę w lewo, prawie niezauważalnie. Równie niezauważalnie skinął łbem. Za nim pojawił się ekran w kształcie rombu, wysunięty z sufitu na czarnym ramieniu. Rozbłysnął na nim obraz.-Ale ich nie mam...

**Ekran ukazał budynki, a raczej zgliszcza które trawił ogień. Wśród tłumu rozległo się zaskoczone westchnienie. Obraz się zmienił ukazując jadące po ulicach czołgi.**

-Nastało to czego tak bardzo się obawiałem...-zawiesił głos ponuro, tak jak głos zwiesił swój łeb. Następnie wystrzelił energiczne łeb do góry, mówiąc donioślej.-Inne narody nas zaatakowały! Bezpodstawnie zabierając sen Morany o dobrobycie jej spokojnie żyjących obywateli! Te potwory mordują nasze rodziny! Chcąc zabrać nam ziemię...-mówił, za nim pojawiło się nagranie maszerujących żołnierzy w niebieskich płaszczach, po to by kadr zmienił się na kadr z pola bitwy, gdzie następowała wymiana ognia. Kamera ukazywała stertę martwych ciał, z ranami postrzałowymi, od głów, po brzuch. Krew była wszędzie, zabarwiając piach na szkarłat.-...Nie można na to pozwolić! Czy nasz dom ma cierpieć!? Czy to uzasadnia atak innych nacji? NACJI, które jeszcze tak nie dawno toczyły ze sobą wojny? I choć niektórzy z nich jak Tanda są za mali, by samodzielnie stanowić dla nas zagrożenie, to w diabelski sposób wykorzystują i sprzymierzają się z sąsiadami z Kritanty. Stanowią ogromne zagrożenie dla snu o raju, jaki pragniemy tu stworzyć, nie rozumiejąc naszych wartości. Ich wspólny wróg- Azrail, zaatakował pierwszy, dając tym czarcim pomiotom zielone światło do wojny z nami. Wykorzystując niszczycielską siłę swoich bomb. Bombardując miasta, gdzie zginęło tysiące cywili. Następnie wzięci z zaskoczenia zostaliśmy z boków zaatakowani przez te świnie. Myślą, że wojna na wiele frontów osłabi to supermocarstwo, które mam zaszczyt nazywać swoją ojczyzną. Jednak...zapominają o jednej rzeczy...-zwiesił głos, na chwilę go przyciszając. Telebim za nim ukazywał nagranie z wybuchającej bomby, zbombardowanych miast, a także okrętów wojennych wypływających z portów. Ukazano żołnierzy w niebieskich płaszczach związanych łańcuchem, którzy szli korowodem.-To przez lata szkoleń, idei, pomysłów, pomocy rządu, technologii, Morana może zachować dominację wojskową! Nikt nie dorównuje naszej wielkiej, wspaniałej armii!

-*Ile kłamstw…Masz tak zakłamaną mordę, że aż mi się chce puścić pawia…*-myślała sobie z odrazą zielonooka. Obserwowała go nienawistnym wzrokiem. Będąc obserwowaną przez swoją towarzyszkę. Wiedziała co musi buzować w zielonookiej, ale jednocześnie nie chciała by to było zbyt oczywiste. Szturchnęła ją lekko i niezauważalnie pokręciła głową. Ruchem warg nakazując by słuchała. Tundra Amerykańska zmarszczyła czoło, ale skinęła głową.

-Jeżeli nie chcemy widzieć naszych rodaków jako jeńców, trzeba przeciwstawić się temu szaleństwu!-kontynuował tak donośnie pies, że głos jego powoli począł odbijać echo od ścian. Ucichnął. W powietrzu zawisła niecierpliwość z oczekiwaniem. Telebim ukazywał wymianę ognia na morzu. Jeden z okrętów wojennych wroga dostał. Wybuchł ogień. Przerażona załoga uciekała skacząc za burtę. Okręt trafił kolejny pocisk. Zabijając pozostałych, a także przygniatając tych co wyskoczyli, wraz z sobą pociągając ich na mroczne dno oceanu.-DLATEGO UŻYCZCIE NAM SWOICH ZDOLNOŚCI! NASI WROGOWIE POŻAŁUJĄ, ŻE ŚMIELI TKNĄĆ NASZ CZYSTY NARÓD! CZYSTY OD BRUDU, JAKI U NICH JEST, ZAZDROSZCZĄ NAM!-krzyczał.-DLATEGO NA OGIEŃ JEST TYLKO JEDNA ODPOWIEDŹ! WYPOWIADAMY IM WOJNĘ!-zakończył z krzykiem przemówienie, kładąc duży nacisk na ostatnie słowo. Rozniosło się ono echem po całej hali.

**Labrador stał z uniesionym łbem, jakby mierzył w gwiazdy. Rozległo się radosne wycie wśród psów, a także brawa. Zatem wojna...czy na pewno to wszystko było prawdą?**

-*Co tu jest prawdą, a co nie? Kto kogo zaatakował?*-pytała siebie suczka.-*Zaraz...*-zatrzymała samą siebie w myślach, zmniejszając w szoku zrozumienia swe zielone tęczówki.-*Czy metalowe ptaki na niebie miały z tym coś wspólnego?*-pytała siebie. Nie wiedziała jak to skomentować, czuła tylko drżenie łap. Jeśli to prawda, to czymże te ptaki były, a co gorsze co potrafią? Odwróciła wzrok na swoją towarzyszkę, której oczy błyszczały. Niebieski kolor w tym świetle zdawał się wyjątkowo być intensywny. Praktycznie nienaturalny. Każdy począł się rozchodzić, gdy Labrador wyszedł z eskortą z hali. -109...jeśli to jest prawda...-poczęła dzielić się swoimi przemyśleniami suczka. Miała nadzieję, że jej podejrzenie się sprawdzi.

-Możliwe.-odpowiedziała, nadal patrząc się przed siebie w dal.-Jeżeli dobrze wykorzystamy sytuację, to uciekniemy. Ale do tego czasu nie przerywaj rutyny. Jeżeli razem będziemy się trzymać to nasz plan uda się. Bynajmniej takie jest założenie.-mówiła nie odrywając wzroku od ściany suczka rasy Dalsky. Wstała i odwróciła się przez ramię.-Po każdym wyjściu na dwór, spotkajmy się tu. Ok?-zapytała. Zielonooka pokiwała głową. Niebieskooka brzmiała na zmęczoną.

**Dalsky odeszła, ogon ciągnęła praktycznie za sobą. Zmierzała w kierunku wyjścia. Zdawała się zmęczona, ale wyglądało na to, iż jeszcze ma siły. Kasha wzrokiem wyhaczyła członków grupy, która wychodzi na dwór. Podeszła bliżej nich z chęcią dowiedzenia się czegoś więcej. Malinois rozmawiał z 313 i 643. Kundelka zastrzygła uszami słysząc jej kroki i odwróciła się. Uniosła brew do góry w pytaniu.**

-A Ty 22, coś Ci potrzeba?-zapytała suczka o pręgowanym futrze. Ton głosu starała się zachować neutralny. Jej rozmówcy przerwali rozmowę i obserwowali przybyłą. Zapytana stanęła i skinęła głową.

-Słyszałam, że rozmawiacie o tej sytuacji.-skłamała na bazie analizy sytuacji wypływającej wyłącznie z jej domysłów. Psy zrobiły zaskoczone miny.-*Jeżeli źle się wstrzeliłam trudniej będzie jej poznać poglądy trójki psów. Jednak* *jeśli mówię dobrze, to będzie to tylko wyglądało na to, że byli zbyt nieostrożni i za głośno rozmawiali. Nawet jeśli nie mają nic do ukrycia. Ich zaskoczone miny mogą być na to dowodem.*-analizowała dalej w myślach rozważają każdą możliwą opcję. Malinois zamknął oczy i powoli pokiwał głową. Spanielka zaś cały czas ją uważnie obserwowała, a potem rzuciła psu pytające spojrzenie.

**Nastąpiła chwila oczekiwania. Czwórka psów wpatrywała się w siebie. W końcu 313 przemówiła jako pierwsza.**

-Czego taka ciekawa?-zapytała suczka zielonooką. Musiała coś szybko wymyślić, jeśli miałaby się dowiedzieć czegokolwiek. Wspomnieniami pognała do momentów, w których choć jedno z nich przejawiało fascynację w jedną lub drugą stronę. Doszła do wspomnienia ich pierwszego wyjścia na dwór, oraz ekscytacji psa rasy Malinois.

-Wiem, że ty byłeś wyjątkowo optymistyczny, gdy wyszliśmy po raz pierwszy na dwór. Twierdziłeś, że na świecie jest tyle miejsca, że każdy z hali zdołałby się pomieścić, mam rację? Jednak skoro jest wojna, to co teraz z twoim marzeniem?-pytała go suczka z spokojem w zielonych tęczówkach. Obydwie rozmówczynie psa popatrzyły w jego kierunku. Sam Malinois stał zaskoczony, oczy wypełniał chwilowy przypływ nostalgii, za tym co czuł wtedy, za pragnieniem. Opuścił łeb w dół.

-To prawda...chciałem w to wierzyć.-mówił pies, który brzmiał wyjątkowo smutno. To nie był jego ciepły i pogodny ton. Wzrok miał wbity w łapy.-W końcu ten świat istnieje po coś...nie wiemy nawet jak powstał. Dlaczego mamy ze sobą walczyć o coś, co kiedyś było niczyje? Jest taki duży, czy naprawdę komuś potrzeba, aż tyle ziemi...?-pytał mówiąc z bólem, czarne uszy położył wzdłuż płowej głowy w żalu.

**Suczka rasy Tundry Amerykańskiej przysiadła słuchając psa w zaciekawieniu. Malinois wyglądał jakby dopiero teraz ukazał swoją prawdziwą naturę, pod przykrywką wiecznej pogodności. Bursztynowe tęczówki zdawały się być pogrążone w ogromnym i głębokim zamyśleniu. Jednocześnie cierpiąc.**

-Ten świat umie tylko jedną rzecz...świat? Nie...to my...tylko my jesteśmy zdolni do nienawiści, tak ogromnej by wszczynać wojny.-mówił pogrążając się coraz bardziej w smutku i rozpaczy. Głos się mu zawiesił w połowie.-Widziałaś ten film. Każdy cierpiał na tej wojnie.-kontynuował przemyślenia Malinois unosząc wzrok do góry.-Nie obchodzi mnie to kto zaczął! A szlag by to!-wyrzucił gwałtownie z siebie, lekko jeżąc płowe futro na karku. Zielonooka obserwowała go ze spokojem i zaskoczeniem.-Nie obchodzi mnie to. Co mnie natomiast obchodzi, to kierunek w którym zmierza ten świat. Jeśli ktoś uznał, że chce mieć więcej niż mu dano, to dlaczego inni mają cierpieć? Czego nikt nie może zobaczyć, jak wielki jest ten świat...przecież zawsze istnieje dialog...Gdybyśmy się umieli dogadać...Nie byłoby tego...-jego zielonooka słuchaczka zastrzygła uszami. Pozostałe dwie słuchały w zupełnej ciszy i bezruchu.

-Czyją zatem stronę trzymasz?-zapytała psa suczka rasy Tundry Amerykańskiej, chciała by pytanie wybrzmiało jak najbardziej neutralnie.

-Ja? Chyba stronę, gdzie będę wiedzieć, że przynajmniej walczę w imię owego szczęścia...Kiedy ja nie chcę przelewać krwi...prosili nas o to...ale ja boję się zabijać.-mówił i opuścił głowę.-Boję się umierać.-przemówił łamiącym głosem. Zamknął powieki, by powstrzymać już wypływające łzy.

**Tundra Amerykańska zamarła słysząc, kiedy wspomniał o jego chęci nie zabijania innych. Od razu jej głowę nawiedził obraz martwego ciała 444. Matowe oczy, które utraciły blask iskry życia. Oraz szkarłat zalewający białą podłogę. Jej własne białe końcówki łap ubrudzone właśnie w niewinnej krwi. Wspomnieniami wracając do momentu, kiedy i jej myśl przebiegło zdanie: *Ja nie chcę innych zabijać...ale...mam to robić?*. Z szarpnięciem powietrza w płucach przywołała siebie do rzeczywistości. Oczy miała wilgotne od łez. Dłużej nie mogła znieść myśli o tym co zrobiła. Malinois w tym momencie począł drżeć.**

-Ja sobie zdaję sprawę, że nie wrócimy...ja mogę nie wrócić...pewnie trafi mnie jakiś odłamek i przy odrobinie szczęścia pragnę, bym nic nie czuł. Chcę umrzeć bezbolesną śmiercią.-mówił z gorzkim uśmiechem jednak nadal drżał.-Chciałem jeszcze zobaczyć jak wygląda świat...musi być taki piękny...-uśmiechał się na chwilę takim uśmiechem, jakby pogodził się już z ową myślą. Zmartwiona Spanielka podeszła bliżej niego i wtuliła się w jego klatkę piersiową, nic nie mówiąc. Po prostu będąc przy nim. -...Chyba jednak nie będzie mi dane go zobaczyć jakim go chciałem ujrzeć...Będę widzieć tylko górę trupów...do której się przyczynię...Ja siebie zatracę....Nie chcę zabijać, nawet jeśli nie miałbym wyjścia...czy będę zmuszony zabić?-przemawiał drżącym głosem.

**Kasha wpatrywała się w niego oczyma, które same miały zmniejszone tęczówki, podrygiwały lekko. Walczyło w niej tyle emocji, poczucie winy, żal, gniew, nienawiść, niepewność. Skinęła głową, opuszczając wzrok znowu wspomnienia do niej powróciły falą. Czuła ten paraliż, jak ją opanowuje, poczucie winy, które gryzło. Jednocześnie tak bardzo nienawidziła swoich oprawców, nie wiedziała co już czuje w owej chwili.**

-*Dlaczego jestem niepewna?*-pytała siebie w myślach, wpatrując intensywnie w białe końcówki łap.-*Chyba wiem...*-przemówiła, w momencie gdy olśniła ją pewna myśl.-*Jesteś takim samym diabłem co oni...nie zajęło ci długo podjęcie decyzji...zabiłaś ją...*-myślała, w głowie zaczęło się jej kręcić, oddychała szybciej. Musiała zakończyć rozmowę w owej chwili, jeśli chciała wyjść na silną! Uniosła łeb.-Jesteś dobrym psem. Mam nadzieję, że będzie nam dane jeszcze rozmawiać...ja muszę iść...źle się czuję...-przemówiła na początku ze skinieniem głowy. Na koniec częściowo kłamiąc i mówiąc prawdę.

-Rozumiem...-przemówiła 313 ze skinieniem głowy.-Czuj się lepiej...-wypowiedziała krótkie zdanie i popatrzyła na dwójkę psów.

**Zielonooka szła do wyjścia, prawie nie zwracając uwagi na otaczający ją świat. Chciała stamtąd wyjść i zapomnieć o tym. Skierowała się do ogromnych drzwi, nie patrzyła nawet w kamerkę. Pragnęła jak najszybciej wyjść. Drzwi się otworzyły, czekały już na nią Bez twarze. Zaprowadzili ją do jej pokoju. Całą drogą miała spojrzenie utkwione gdzieś w dal, bez konkretnego punktu, czując ciężar winy na barkach. Gdy tylko weszła do pokoju, a drzwi się zamknęły usiadła na łóżku i w ciszy poczęła płakać.**

**Następnego ranka wstała ob**
**o**
**lała, połowę nocy przepłakała w ciszy. Czuła się, jakby ktoś uderzył ją w tył głowy. Drzwi się otworzyły do pomieszczenia wszedł Bez Twarzowy, trzymał metalową tacę. Na niej stała mała biała miska z ryżem, a obok miska na wodę. W grubiański sposób postawił ją na stoliku tak, że trochę wody wylało się na ziemię. Spojrzała zmęczonymi zielonymi oczyma na jej pierwszy posiłek dnia. Zwlokła się z łóżka. Bez Twarzowy wyszedł. Ona zaś patrzyła się w tacę, widząc swoje odbicie na tafli wody.**

-*Dziś mniej niż zazwyczaj...nie to, żeby było tego wcześniej nie wiadomo ile...*-skwitowała w myślach patrząc ponuro na taflę wody, gładką niczym lustro. Nachyliła się i poczęła jeść. Kończąc posiłek otworzyły się drzwi, do środka weszła grupa Bez Twarzowych. Wyprowadzili ją z pomieszczenia. Skręcili w dobrze jej znany korytarz.-*To się nigdy nie skończy...nie, chyba że ktoś położy temu kres.*-mówiła w myślach obserwując prowadzących ją Bez Twarzowych. Doszła do drzwi, w środku czekał na nią Dalsky.

**Choć stał odwrócony plecami do drzwi, wiedział że przyszła, w końcu odwrócił bardzo powoli głowę do tyłu. Jego ślepia o nienaturalnym kolorze błysnęły, a pysk przebiegł okrutny uśmieszek. Ciało obrócił równie wolno co łeb.**

-22...-przemówił przeciągając słowo, starając się przywlec ton głosu aby brzmiał jak jedwab. Suczka rasy Tundry Amerykańskiej poczuła uczucie gniewu, nienawidziła tego zwrotu. -Usiądź.-zakomenderował. Skierował się w kierunku gablotki.-Powiedz mi, co sądzisz o tej sytuacji?-zapytał, jego ton głosu przybrał zaciekawioną barwę.

-*Bada grunt.*-zauważyła w myślach suczka.-To było do przewidzenia...to wszystko wisiało w powietrzu, a teraz są tego konsekwencje.-mówiła. Dalsky podniósł łeb, obserwując ją z zaciekawieniem. Przeraziła się uznając, że mogła za dużo powiedzieć.-Konsekwencje wrogości innych przebrzydłych nacji...niech sobie nie myślą, że mogą tak zabierać innym szczęście.-mówiła, uszy kładąc lekko wzdłuż głowy. W jej głowie widziała obraz martwej 444, szaleństwa w oczach szarego Kundla. Wypowiadając się cały czas przed oczyma miała ich obraz.-To wina naszych wrogów, którzy chcieli odebrać nam szczęście. Dlatego pragnę ich wyrżnąć...co do nogi...nie obchodzi mnie to ilu ich jest, pytam gdzie są...-mówiła nabierając wściekłego tonu.

**Dalsky obserwował ją z błyskiem w oczach, po chwili skinął głową i uśmiechnął się bardzo lekko.**

-Cieszy mnie to. Zaprawdę nasi wrogowie mają się czego obawiać.-mówił, wziął ampułkę z gabloty i napełnił jej zawartością strzykawkę, by następnie podać zielonookiej zastrzyk. Uśmiechał się lekko, suczka wyszła tak jak zawsze z pomieszczenia, czując wściekłość. Skierowali ją w kierunku ogromnej hali.

**Każdy się krzątał, umundurowane psy szły w kierunku wyjścia na dwór, każdy krzątał się. Podszedł do niej umundurowany pies. Był rasy Malinois. Zmierzył ją wzrokiem.**

-Ty jesteś 22, jedna z Elitarnej Grupy?-zapytał ozięble z nutą wyniosłości. Suczka skinęła głową. -Za mną.-zarządził, po czym się odwrócił. Podążyła za nim.

**Przechadzała się wzdłuż hali, po której kroczyła wiele razy. Szła za jednym z filarów, przed nią w małej wnęce stała dobrze jej znana grupka. To z nimi wychodziła na dwór. Rozmawiali o czymś, Dalmatyńczyk mówił o czymś entuzjastycznie. Kiedy ją zobaczyli każdy skinął głową. Przez chwilę złapała dłuższy kontakt wzrokowy z numerem setnym. Jego oczy były puste od strachu. Przypomniała sobie rozmowę jaką razem odbyli. Wyglądał na przerażonego, przeczuwał iż pójdą na front. Żołnierz poprowadził ich do drzwi, które były dobrze schowany, były metaliczne. Za nimi znajdowały się schody, całe pomieszczenie było ciemne. Szli po schodach pod górę, zakręcając w połowie. Doszli na górę. Przed nimi widniało przeszklone okno, a za nim betonowa półka. Wyjście na taras. Żołnierz rasy Malinois otworzył drzwi za pomocą przycisku, znajdującego się po prawej stronie pomieszczenia wymalowanego na kolor grafitowy. Z metalowy elementami, również w tym kolorze. Niebo przykrywały szare chmury, nadając światu ponurego blasku. W dole była masa psów ubranych w mundury. Otworzyła lekko pysk. Rozglądając się, zauważyła półkę nad nimi, schowaną w tyle lekko. Na niej ktoś stał, widać było fragment krzesła i czapki wojskowej. Zostali poprowadzeni do samej barierki. Malinois obok niej drżał tak silnie, jak podrygiwały jego tęczówki.**

-To się nie dzieje naprawdę...-mówił przerażony. 643 przytuliła się głową do jego boku, mając smętny wyraz pyska.

-Ale to się dzieje...ja też się boję...nie rozumiem po co to jest...-odpowiedziała Spanielka zamykając z bólem oczy.-Wiesz? Miałam marzenie by kiedyś zamieszkać tam.-mówiła otwierając lekko oczy, ruchem pyska do przodu wskazała miejsce gdzie horyzont spotykał się z szarą nawierzchnią.-Chciałam mieć swój domek...i być z Tobą...-mówiła ciszej, Jej oczy napełniły lekko łzy. Suczka rasy Tundry Amerykańskiej obserwowała ich z boku. Oczy miała wypełnione bólem, współczuciem, gniewem.

-*Oni wszyscy mają marzenia...*-powiedziała z gorzkością, której akompaniowała złość. 643 skierowała wzrok w lewo, zauważyła że stoi obok nich.

-A Ty? Jakie Ty masz marzenia?-zapytała patrząc swoimi zielonkawo żółtymi tęczówkami prosto w jej zielone. Choć pytanie miało wybrzmieć w delikatnie ciepłym tonie głosu, nie dało się ukryć bólu związanego z czekaniem na nieuniknione. Zaskoczona Tundra Amerykańska zamrugała.

*-Nikt mnie nigdy o to nie pytał*.- pomyślała. Spojrzała się w dół na swoje łapy, a potem wzrok skierowała na tłum zebrany w dole.-Chciałabym stąd uciec i zakończyć ten horror.-wyszeptała gorzko.

**Oczy 643 błysnęły, jakby ktoś dał jej nadzieję. Z boku napełniły się jej łzy do oczu. Malinois odwrócił także łeb i choć smutny, patrzył z nadzieją, wzrok miał jednak wyraz jakby uważał, że nie doczeka się tego.**

-Dziękuję.-wyszeptała 643. Zaskoczona Tundra Amerykańska otworzyła lekko pysk ze zdziwienia. Marszcząc czoło wzięła się w garść, uśmiechnęła się z determinacją i pewnością siebie. Oczy wyrażały gotowość. Jej niższa towarzyszka odwzajemniła uśmiech. Jakiś głos wydał komendę, który wyrwał suczki z zamyślenia.

**Skierowała wzrok w dół. W dole właśnie przechodziły liczne pułki. Psy maszerowały rytmicznie, zielone mundury, przyodziane w płaszcze. Czarne hełmy pobłyskiwały, choć zapewne nie tak intensywnie gdyby padło na nich światło słoneczne. Karabiny mieli przerzucone przez ramiona. Buty wymachiwały rytmicznie, w paradzie przed tarasem. Łby skierowane mieli w prawo, czyli idealnie w kierunku gdzie znajdował się taras za nią. Odwróciła lekko głowę, ale nie widziała nikogo przy barierze. Popatrzyła się ponownie w dół. Wzrok jej padł na żołnierza o niebieskich oczach, oraz futrze w różnych odcieniach brązu. Maszerował rytmicznie. Miała wrażenie, iż ów żołnierz także jej się przypatruje. Pułk zatrzymał się frontalnie przed tarasem. Na balkonik wyszedł pies rasy Alaskan Malamute. Futro miał grube, przyozdabiane bliznami na kufie i jedną na prawym oku. Biel mieszała się z czernią. Na piersi miał liczne medale.**

-Żołnierze! Przybyliście tu, aby poznać nową broń! Stojąca na tarasie grupka psów, jest owocem ciężkich prac naszych uczonych! Jutro wieczorem zostanie przeprowadzona próba, której będę obserwatorem. Jej wynik może być kluczowy dla wygrania tej wojny!-przemówił pies.-W tym czasie tutejsza służba medyczna zajmie się wami i waszymi predyspozycjami, do uzyskania czegoś co wywinduje naszą morańską rasę!-zakończył donośne przemówienie pies.

**W dole rozbrzmiały wiwaty. Zielonooka patrzyła w szoku słysząc o jakiejś próbie. Co oni będą chcieli z nimi zrobić? Wchodząc do hali, w niedaleko drzwi siedziała 109. Nakrapiany ogon miała owinięty wokół łap. Żołnierz widząc ją zmarszczył czoło.**

-Co tu robisz?-warknął. Ona dumnie uniosła pysk do góry, spojrzenie nadal lodowate. Przemówiła swoim niskim głosem.

-To nie jest teren z ograniczonym wstępem. Czekałam tylko na przyjaciółkę.-mówiła obserwując psa spojrzeniem niebieskich oczu. Z tym wyrazem i światłem Tundra Amerykańska miała wrażenie, że te oczy przypominają jej czyjeś, ale czyje? -Chyba mi nie zabronisz, co?-zapytała. Malinois fuknął i pokręcił głową. Odszedł wraz z resztą grupy. Podeszła bliżej.-Młoda, wyglądasz na zmęczoną. Gdyby tylko inne nacje nas nie zaatakowały. Nie mówię, że jesteśmy bez grzechu, bo są. Ale zastanawiam się, czy doszłoby to tego, gdyby nie było takiej nienawiści. Wybacz, paplam bzdury. Pragnę po prostu uciec stąd i być tam gdzie moje miejsce. Wszystko w porządku?-ciągnęła, wzrok odległy. Na koniec jej ton stał się lekko zatroskany.

-Nie wiem...jutro wieczorem chcą na mnie i innych uczestnikach jakąś próbę przeprowadzić...na dworze było tyle żołnierzy...coś się kroi.-mówiła zielonooka wpatrując się w swoje łapy. Poczuła oddech 109, na uchu.

-Wiem, podsłuchałam rozmowę. Przyjadą same szychy. Wszystko będzie pogrążone w chaosie, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik...-szeptała niskim tonem głosu 109, powieki miała zmrużone.-...Dlatego jutro uciekniemy...

**Tej nocy suczka ciężko spała. Rzucała się na posłaniu, owa bezsenność wywołana przez ekscytację. W końcu! W końcu pierwszy etap jej planu! Wiedziała jednak, że musi jakoś zasnąć. Przycisnęła pysk do prowizorycznej poduszki i zacisnęła jeszcze mocniej powieki. Chwilę leżąc w oczekiwaniu na sen. Przekręciła się na drugą stronę. Pewne myśli nie dawały jej spokoju, a wręcz rozbudzały, podtrzymując. *Było jeszcze tyle pytań bez odpowiedzi...czy uciekając zdołam na nie odpowiedzieć? Czy to także nie jest to czego chcę? Ale przecież taki był plan...ja...*myślała suczka, przekręcając się ponownie w lewą stronę. Westchnęła bardzo ciężko i wysunęła łapy do przodu. Teraz uspokoiła oddech, dzięki temu zapadła w sen. Śniła tak naprawdę o niczym, widziała ciemność. Wybudziło ją tylko syczenie otwierających się drzwi. Zerwała się z posłania. Do pomieszczenia weszli Bez Twarzowi. Za nimi nonszalancko i powoli wszedł ku jej zdziwieniu doktor. Patrzyła osłupiała na niego, mrugała parę razy. On nigdy do niej nie przybywał, zawsze było na odwrót.**

-Witaj 22.-powiedział jedwabiście, sam numer wypluł prawie z gardła w udawanej słodyczy. Nienaturalnie niebieskie oczy zaświeciły się mu szyderczo.-Piękny dzień, wiesz?-zapytał odwracając łeb w lewą stronę.-Zastanawiasz się pewnie dlaczego zaszczyciłem ciebie moją osobą, co?-wypytywał wpatrując się w nią ślepiami. Były one błyskotliwe, inteligentne. Jej milczenie i szok zdawały się być dla niego idealnym potwierdzeniem.-Idealny na to byś pokazała co potrafisz. Och tak.-kontynuował.-mówił zniżając głos, jego oczy błysnęły w oczekiwaniu. Podszedł bliżej do niej. Wyciągnął z kieszeni fartucha strzykawkę.-Spokojnie, to tylko akurat witaminy. Chcemy byś była w jak najlepszej kondycji.-przemawiał wciskając tłok i skupiając na nim całą uwagę.-Ochroniarze odprowadzą do hali na chwilę tam zaczekasz wraz z innymi członkami Elitarnej Grupy i podążycie za kapitanem Weberem.-kontynuował odchodząc od niej.-Pozdrów swoją koleżaneczkę ode mnie, ostatnio rzadko się widujemy.-rzekł przez ramię na odchodne.

**Bez Twarzowi podeszli do zielonookiej Tundry Amerykańskiej i poprowadzili w kierunku hali. Ustawili ją przy drzwiach, które były tuż za schodami po lewej stronie, zasłaniała je biała kolumna i odnóże drzwi, Była to wnęka. Siedziała tam jako pierwsza, wzrokiem wypatrując samicy Dalsky.**

* Zmiana sceny

**Przez ciemny korytarz, po metalowej podłodze wojskowym krokiem szły psy. Dalsky prowadził, a za nim szedł Alaskan Malamute wraz z Labradorem, Owczarkiem Niemieckim z siwiejącą kufą i blizną na pysku, niebieskooką Dobermanką, a także masywnym Amstaffem, obok którego również w mundurze maszerował Owczarek Staroangielski. Obok nich, z lewej strony była przyciemniana szyba.**

-To jest niezmierny zaszczyt tu Was marszałku Voigt gościć, jak również generała Morin'a. Umiejętności naszej podopiecznej, choć nietestowane jeszcze będą prawdziwą bronią Morany. Jest tym czego szukaliśmy. Znaleźliśmy nad rasę.-przemawiał poważnie, aczkolwiek dumnie Dalsky. Malamute i Labrador spojrzeli się kątem oka na niego z uznaniem.-Ale jest problem...pracujemy nad nim rzecz jasna, ale jej temperament jest ciężki do okiełznania, zbyt wolna i niezależna. Jednak jestem przekonany, że wkrótce dzięki mojej małej interwencji i ukierunkowaniu może zmienić zdanie.

**Obydwa psy rzuciły mu szybkie, ostrzegawcze i zaciekawione spojrzenie kątem oka. Maszerowali słabo oświetlonym korytarzem do grafitowych drzwi.**

* Zmiana sceny

**Zebrali się już wszyscy. Tundra Amerykańska niecierpliwie rozglądała się po hali.**

-*Szlag. Gdzie ją wcięło?-*myślała rozglądając się.

-Co tak sie rozglądasz?-zapytał Dalmatyńczyk stojący tuż za nią. Lekko zamrugała, czując jak futro ją pali. Mogła być ostrożniejsza!

-Tak się patrzę. Mogę przecież.-mówiła i odwróciła wzrok oraz głowę. Samiec pokiwał głową. -*Niech to. Zaraz by plan mógł się sypać. 109 gdzie jesteś?-*myślała niecierpliwie. Nagle ktoś ją zaczepił stukając łapą o barki. Odwróciła łeb. Za nią stała Dalsky o błyszczących niebieskich oczach. Łbem dała sygnał, aby ruszyła za nią.

**Potruchtały przez korytarz, aż do bramy. 109 patrzyła na nią uważnie.**

-Słuchaj plan jest taki. Podejrzałam jak otwierają te gigantyczne drzwi. Przycisk jest tutaj, w tej hali. Nacisnę go, uciekamy, jeśli zajdzie potrzeba walki do do niej staniemy. Naszym celem jest sforsowanie muru. Mamy opcję schody, a jeśli owa nie będzie możliwa, bo ochroniarze ją zajmą to.-mówiła, ale na chwilę zamrugała.-To po bokach wieży strażniczej jest drabinka. Po niej się wespniemy.-mówiła. Zielonooka skinęła głową w zrozumieniu.

-Kiedy uciekamy?-zapytała.

-Teraz. Wszystkie wojska są tutaj.-odparła przez ramię 109, szła do filaru.-Ustaw się na pozycję blisko drzwi. Ja idę nacisnąć to ustrojstwo.-zakomenderowała suczka o białym futrze w czarne ciapki. Tundra Amerykańska szła obok niej. Płynnym ruchem odbiła w bok, klucząc i skacząc niepostrzeżenie między kolumnami. Dotarła do ostatniej. Najbliżej drzwi. Stamtąd odległość wyniosła niespełna piętnaście metrów. Przycupnęła w gotowości.

**109 rozejrzała się dookoła, aby upewnić że teren jest czysty i nikt jej nie obserwuje. Następnie podeszła do wnęki między ścianką, a kolumną i nacisnęła przycisk. Halę przeszył dźwięk alarmu, świadczącego o otwieranych drzwiach. Potężne metalowe drzwi rozsuwały się. Zmieszani żołnierze odwracali się. Oczy suczki o kremowym futrze były szerokie od wyczekiwania. Błyszczały gotowością.**

-*To się dzieje naprawdę! No jeszcze kawałeczek!-*komentowała podekscytowana w myślach. Drzwi rozsunęły się na tyle szeroko, że można było swobodnie we dwójkę uciec. Puściła się biegiem. Zielone tęczówki błyszczały od ekscytacji. Czasami unosiła się w powietrzu dając masywne susy. Za nią ciut wolniej biegła jej towarzyszka. Pochylona mocno do przodu.

-UCIEKAJĄ!-zawołał ktoś. Cała sala rozbłysła czerwonym, przerywanym światłem. Dzwonek alarmu ranił uszy. Musiały jeszcze dobiegnąć kawałek! Zza drzwi, od strony zewnętrznej wbiegł niewielki oddział Bez Twarzowych. Zielonooka suczka zmarszczyła w pewnej siebie determinacji czoło.

-*Tym razem nadszedł czas zapłaty! Mam 109 ze sobą!*-myślała i uśmiechnęła się lekko pod nosem. Jej towarzyszka stanęła bokiem, nacierający na nią pies został mocno odepchnięty barkiem.

**Kasha zdzieliła jednego łapą, stając na swoich tylnych. Jednym susem skoczyła na kolejnych, czuła gniew.**

-*GIŃCIE! ZDYCHAJCIE!-*myślała z gniewem rzucając się na kolejnego z wysuniętymi przednimi łapami.-*I CO!? JESTEŚCIE W DEFENSYWIE!*-triumfowała ciskając jednego o ścianę. Ów osobnik podjął próbę wstania, ale opadł. -*I co? Myśleliście, że mnie zniewolicie?-*Zerknęła kątem oka na 109, gdy trzymała napastnika pod sobą. Dalsky świetnie sobie radziła. Robiła uniki w bok. Jeden Bez Twarzowy skoczył na nią. Tundra Amerykańska zmarszczyła czoło. Wypuściła oponenta i skoczyła na grzbiet atakującego 109.

**Wgryzła się mu w szyję, czując na języku smak jego skafandra. 109 zanurkowała dołem, wyrzuciła tylne łapy w powietrze. Bez Twarzowy wydał stłumiony jęk i opadł. Poczęły taranować, kłapiąc szczękami. Przekroczyły próg! Zmrużyły oczy w oślepiającym świetle zachodzącego słońca. Gnały przed siebie. Wzbijały w powietrze tumany piachu. Robił on spiralne zakręty w powietrzu. Z bocznych schodów zbiegał oddział Bez Twarzowych, 109 ostro wygięła ciało w łuk, równie ostro skręcając w bok. Jej młodsza towarzyszka podążyła za nią. 109 popatrzyła na nią.**

-Plan A diabli wzięli!-wysapała nabierając tempa. Gnała przed siebie, nie zwalniając aby na chwilę. Niewiele przed nią pędziła Kasha, suczka starała się biec wolniej, by 109 nadążała.-Zatem kierujemy się do muru. Dasz radę go sforsować?-zapytała na chwilę patrząc się na mur, ogradzający cały kompleks. W owym świetle zdawał się być wykonany z bursztynu, albo przypominał płomień. Zielonooka kiwnęła głową, marszcząc czoło w determinacji.

-Oczywiście, że dam.-udzieliła pewnej siebie odpowiedzi. Mur był coraz większy, przysłaniał pole widzenia. Dobiegły i ostro się zatrzymały pod nim. Za sobą wzbijając tumany kurzu. 109 dała głową znak, aby jej młodsza koleżanka weszła pierwsza. Patrzyła w górę z determinacją. była coraz wyżej.

**Na wieży strażniczej dawno już wyły syreny. 109 wspinała się za nią. Zielone tęczówki zdawały się być jak dwa zielone płomienie. Była taka uradowana, pełna ekscytacji, w końcu ucieka! *To się udaje!* Jej marzenie powoli się spełnia, jej wrogowie jeszcze będą odczuwali tego skutki! Myślała z nieukrywaną ekscytacją. Wchodziła coraz wyżej. Patrzyła w górę, w ciemniejące niebo, w kolorze jasnego indygo. Na którym świeciły dwie gwiazdy. *Niebo było tak blisko, a to znaczy...wolność!* Pomyślała z słodyczą. Usłyszała dźwięk, a jej ucho zastrzygło. Był to szybki trucht. Po bokach wieży strażniczej usłyszała tupot butów o kamień.**

*-*Biegnijcie sobie ile chcecie! Ja nie dam się wam zniewolić! Pożałujecie dnia, w którym mi wszystko odebraliście, wraz z imieniem!-mówiła półgłosem, który pobrzmiewał zdeterminowanie, ale też gniewnie i nienawistnie. Zmarszczyła czoło wspinając się po kolejnej barierce.-Hah! Właśnie tu i teraz uciekam! Przegracie tą wojnę, już to się dzieje!- była już na wysokości 10,9 metrów, według podziałki obok naklejonej.

**Nagle powietrze przeszył świst. Suczka poczuła punktowy ból w barku. Zachłysnęła się powietrzem. Oczy rozszerzyły się szeroko, tęczówki zmalały od szoku. Poczęła tracić równowagę, straciła oparcie dla tylnych łap. Przednimi próbowała się złapać poręczy, ale jej mięśnie straciły na sile. Kiedy opuszka lewej przedniej łapy się ześlizgnęła, straciła równowagę. Miała wrażenie, że opada w wolnym tempie. Zmrużyła lekko powieki. Widziała tylko jak niebo, które było tak blisko oddala się. Z lewego oka wypłynęła łza. Jej łapy były cały czas uniesione w powietrzu. Jakby chciały dotknąć nieba, a nie mogły. Plan trafił szlag.**

*-Dlaczego spadłam? Wszystko szło tak dobrze...przecież był plan...oni mieli zaznać zemsty...znowu to samo...-*myślała tracąc przytomność, tuż przy ziemi oczy zapadały się w głąb czaszki. Straciła przytomność, potem chwilę z hukiem upadła, wzniecając w powietrze masę tumanów kurzu. Leżała bokiem. Podeszli do niej Bez Twarzowi. By zgarnąć jej ciało.

## Rozdział 3

**Otwierała oczy, które były bardzo niemrawe. Jej przytomność mocno była zamglona. Zdawało jej się, że idzie rytmicznie. Odwróciła lekko wzrok w bok. Obok niej maszerowali Bez Twarzowi. Niemrawe spojrzenie skierowała w dół. Łapy miała spętane łańcuchem. Lekko kulała od braku przytomności. Czasem zataczając się w bok, gdy traciła przytomność. Odzyskując ją przez sekundy unosiła głowę w górę, patrząc na lampy alarmowe półprzytomna. Potem głowa luźno opadała w dół. Wokół niej cały czas w ciemności rozbłyskiwało czerwone światło alarmu, wraz z jego krótkim, wyjącym dźwiękiem pięć sekund. Szli po metalowej podłodze. Gdzieniegdzie widniały białe drzwi. Korytarz miał tego samego koloru ściany, które wyglądały w czerwonym świetle co parę sekund jakby wzięte z piekła, tak były czerwone. Powieki opadały co chwila, po to by się zaraz otworzyć. Obraz był zamazany. Podeszli do większych białych drzwi. Rozsunęły się z sykiem. Weszli do okrągłej hali, jej ściany wykonane były z ciemnego metalu. Podłoga biała, po środku stał okrągły podest, na którym stały bo bokach pale. Zza podestu wyszedł Dalsky z diabolicznym wyrazem oczu. Charakteryzował się stoickim spokojem. Pomieszczenie było oświetlone tylko w miejscu, gdzie był podest. Reszta pogrążona w ciemności, bądź wyższe ściany, oświetlone niewielkimi, punktowymi, nic nie dającymi lampami. Wschodnia ściana była jako jedyna w kształcie prostokąta, a na samej górze, cztery czarne szyby.**

-Witaj 22. Dobrze ci się spało?-przywitał się cynicznie pies podchodząc bliżej. Suczka popatrzyła na niego bokiem z pogardą. Była przykuwana w tym czasie do podestu. -Powinnaś wypocząć po takiej wyczerpującej ucieczce, co?-pytał obserwując jak jej przednie łapy przymocowywane są za pomocą ciężkich i ogromnych łańcuch do metalowych pali. Potem jej tylne łapy zostały spętane. Mimo stanu nieprzytomnego patrzyła na niego wściekle, nic nie mówiąc.-Myślisz, że pozwolilibyśmy ci uciec? Naprawdę w to wierzyłaś? Jesteś zbyt kluczowa dla Morany, byśmy tak po prostu dali ci uciec. -mówił patrząc na nią ozięble. Głos dostojny i wyniosły, a zarazem przypominał lód.-Jesteś ulepszoną rasą. Początkiem nowej ery, do tego dążyliśmy. Od początku. Twój duch musi być tylko dobry kierunek.-mówił dalej samiec Dalsky. Jego oczy były najjaśniejszą rzeczą w pomieszczeniu.

-Gdzie jest 109?-rzuciła oschle pytanie suczka, patrząc z boku na psa. Wzrok miała grożący, ton głosu jednak kontrastował względem psa Dalsky. Choć był bardziej wytonowany przez środki nasenne, które dopiero powoli ją puszczały.

-109?-zapytał pies strzygąc uszami. Na pysku miał pogardliwy i pewny siebie uśmieszek.-Ach...109 nic nie jest. Jest bezpieczna.-mówił, oczy wyrażały niezmierzony spokój i pogardę.

-Zgadza się...-odrzekł niski żeński głos z tyłu. Z ciemności wyszła suczka rasy Dalsky.-...Bracie.-jej niebieskie oczy zaprawdę świeciły.

**Zielonooka zachłysnęła się powietrzem. Poczuła jakby cały budynek zawalił się na nią, czując ciężar w żołądku. Miała wrażenie jak serce podchodzi jej do gardła, dusząc ją wewnętrznie, zapominając jak się oddycha. To się nie działo naprawdę. Otworzyła aż lekko pysk ze zdziwienia, tęczówki zmniejszone podrygiwały. Serce poczęło bić tak szybko, a zarazem nadal będąc ociężałe jak nigdy dotąd. Przy samcu Dalsky stała biała suczka w czarne łaty. Znana jako 109. Jej niebieskie oczy teraz przybrały nienaturalny niebieski kolor, zdawały się nawet świecić. Stała ze stoickim spokojem. Te oczy...Tundra Amerykańska sięgnęła wspomnieniami do momentu gdy raz wydawały się jej znajome, ale nie mogła określić do czyich...Jej wspomnienia zaczęły biec, układając wszystko w jedną, spójną, całość. Od momentu poznania, po walki na treningach oraz wiedzę o przycisku i teście! Wróciła do rzeczywistości, porównując obydwie tęczówki. Obydwie tak samo nienaturalnie niebieskie. Zdawała się dusić coraz bardziej oswajając się z rzeczywistością. Nie! To nie może być prawda!**

-1-109? O czym ty wygadujesz?-przemówiła zielonooka suczka o rudych uszach. Uśmiechnęła się nerwowo, jako reakcja na tę całą sytuację.-Żartujesz, co nie? Gówniane poczucie humoru, wiesz?-mówiła z nerwowym śmiechem momentami. Nie wierzyła w to. 109 mrugnęła raz. -On Ciebie zmusza, wy-

-22...jesteś zaprawdę taka niezależna.-przemówiła patrząc na nią niebieskimi oczyma. Zielonooka suczka zdębiała w szoku, patrząc niedowierzająco w milczeniu. -Twój niezależny duch zawsze był zbyt mocny.

**Tundra Amerykańska wybudziła się z transu. Zamrugała parę razy, niby otrząsnąć się z pierwszego szoku. Czuła gniew w żyłach, żal, poczucie zdrady.**

-Dlaczego?! Dlaczego to zrobiłaś!?-zapytała mocniej suczka o brązowym nosie. Zmarszczyła czoło patrząc na 109 z wyrzutem.

-Dlaczego?-zapytała nonszalancko przechylając głowę na lewy bok.-Ktoś musiał nadzorować twój charakter, jaka jesteś. Byśmy wiedzieli jak ciebie ukierunkować, co jest twoim paliwem napędowym, na co uważać.-tłumaczyła, a jej niski głos rozbrzmiewał prawie po sali. Suczka Tundry Amerykańskiej zmarszczyła czoło.

-Ale zawiedliście!

-Czyżby? Zapomniałaś już, że wymazaliśmy ci pamięć? Włącznie z tożsamością?-ucięła wypowiedź suczki suczka o niebieskich oczach. Patrzyła na nią lodowato spokojnie.-Czy zaprawdę uważasz, że nie mamy środków zrobić to ponownie?-zapytała 109 obserwując ją ze stoickim spokojem, głos jej, który znała jako bez emocjonalny, w lekkim stopniu zmienił barwę pewną siebie.

**Młoda suczka czuła powoli pulsujący gniew od zdrady w żyłach, mordując jej zdrajczynię wzrokiem. Tamta obserwowała ją ze stoickim spokojem. Samiec Dalsky odwrócił w jej kierunku głowę i krótkim kiwnięciem dał sygnał. 109 ruszyła powolnym krokiem do przodu. Zielonooka szarpnęła w bok. Słysząc brzdęk łańcuchów, oraz ich opór, który uniemożliwiał ruch. Najeżyła rude futro na karku. Zęby wyszczerzyła w warkocie.**

-Ty...ty...-mówiła, czując wzbierające łzy do oczu. Przypominając sobie jak pierwszego dnia znalazła u niej pocieszenie, gdy była jeszcze małym szczenięciem.-Ty...okłamałaś mnie! Mówiłaś, że razem stąd uciekniemy! I CO!? TO WSZYSTKO BYŁO KŁAMSTWEM! Jak mogłaś mi kłamać w żywe oczy!? JAK!?-krzyczała wylewając cały ból zdrady. Oczy wyrażały wszystko, gniew, rozpacz, zdradę, wyrzut. Pociekły z nich łzy gdy szarpnęła do przodu.-...Te wszystkie słowa to były puste obietnice...bym ci zaufała...ty gnido...Dlatego znałaś te plany, guzik. otwierający bramę..!-mówiła wyrzucając gniewnie. Nagle zrozumienie ją dotknęło. Przypomniała sobie świst, i moment gdy spadła. Zmniejszone tęczówki gwałtownie szarpnęły w zrozumieniu i szoku. -Parszywa larwo! ZAPLANOWAŁAŚ NIEPOWODZENIE! Jesteś gorsza od larwy! Wężu! Nienawidzę ciebie! NIENAWIDZĘ!-mówiła zielonooka to krzycząc, to czując jak ciekną jej łzy i opadają na boki. Nie mogła się patrzeć.-Gdy widzę twój spokojny, obrzydliwy ryj myślę sobie, ile razy musiałaś myśleć, że jaka jestem głupia i musisz udawać!-wołała wściekle rozżalona suczka o zielonych oczach. Ton wyrażał odrazę.-Jesteś tak obrzydliwym, zakłamanym bytem. Rzygać mi się chce widząc tą mordę!-mówiła z szarpnięciem do przodu. Łańcuchy brzdęknęły napinając się maksymalnie. 109 podeszła bliżej.

-Musiałam to zrobić.-powiedziała spokojnie swoim niskim głosem bez emocji.

-MUSIAŁAŚ!? KURNA! KTO CI KAZAŁ!?

-Widzisz ty masz za silnego ducha, który jest zbyt wolny by go okiełznać.-kontynuowała.-Obserwowałam ciebie, by dowiedzieć się czy narodzi się w tobie nienawiść. Narodziła. Ale musisz wiedzieć, że to nie z naszej winy. To inne państwa zagrażające naszemu bezpieczeństwu pchnęły nas do tego.-mówiła spokojnie 109.

-ZAMKNIJ SIĘ KŁAMCO!-krzyknęła na całą salę Tundra Amerykańska wystawiając kły i szarpiąc do przodu. Brzdęk łańcuchów i jej krzyk odbiły się echem po sali. Na chwilę pozostawiając ją w ciszy. Opuściła łeb w dół i zaszlochała. -Byłaś dla mnie przyjacielem...jak rodzina...

**Dalsky zamrugała pojedynczo i podeszła do przodu. Obserwowała suczkę z uniesionym łbem. Wzrok wypełniał chłód.**

-Zaraz odbędzie się twój test, ale nie uda się bez mojej pomocy.-mówiła. Kasha podniosła w górę zapłakane oczy, które patrzyły z obrzydzeniem i nienawiścią na suczkę. Oczy 109 świeciły diabolicznie. Jej brat stał w tle i przypatrywał się z lekkim triumfującym uśmieszkiem. Oczy dwóch suczek spotkały się.-Widzisz...ja też mam moc...-mówiła patrząc się na chwilę w prawy bok, potem przekierowując wzrok na rozmówczynię. Jej świecące na bladoniebieski kolor oczy zaświeciły mocniej, przebijając cyjanowy kolor.

**Zielonooka suczka zachłysnęła się powietrzem.**

**Słońce świeciło na błękitnym niebie. Gdzie nie gdzie kłębiły się białe puchowe chmury, z ciemniejszym spodem. W dole było gwarno. Kamienne budynki górowały nad baldachimami stoisk, które były w różnych kolorach. Czasem były one beżowe w zielone pasy, czasem w czerwone, a czasem jeszcze w żółte. W dole siedziały psy sprzedające różne rzeczy, po warzywa, chleb aż po produkty życia codziennego. Powietrze wypełniała kakofonia zapachów. Aromat różnych przypraw zmieszany z wonią wielu kwiatów, w tym i tych egzotycznych przypominały jakby zapachy wzięte prosto z jakiegoś rajskiego ogrodu. Zapach świeżych wypieków, których skórka lśniła w promieniach słońce zachęcały do kupna. Warzywa układane były według różnych kompozycji. Czasem kolorystycznie, przez co drawnianie skrzynki stały blisko siebie. Z tyłu szerokiej ulicy prężyły się kamienice, wymalowane na kolor jasnego beżu. Przyozdabiały je drewniane łączenia, albo czasem rzeźbione filary i sylwetki psów. Często stojących na tylnych łapach i opierające się przednimi łapami o drzewo. W powietrze wzbijały się kolorowe latawce z masą wstążeczek na lince, albo balony. Sprzedawcy waty cukrowej cieszyli się klientelą. Stragan z lodami oferował wiele smaków, o którym świadczyła feeria kolorów. Na piaszczystej ziemi, z której wyrastały stare płytki chodnikowe często przebiegały goniące się szczeniaki. Od lewej strony uliczka przeobrażała się w plac, na którego środku stała fontanna, mająca kolor piaskowca. Przed nią górował wysoki budynek wymalowany na żółto, jego filary i ornamenty miał wymalowany na jasnoszary kolor. Z jego wieży środkowej powiewała flaga w kolorze głębokiej zieleni. Krople wody wytryskujące z fontanny opadały na granitową kostkę. Pisk szczeniaków bawiących się mieszał się z gwarem rozmów, albo kupców. Lato było ciepłe, lecz nie upalne. Tworząc idealną pogodę.**
**Jeden z diabełków wybuchł na granitowej kostce. Białe łapki odskoczyły do tyłu, jednak rozległo się radosne szczeknięcie. Mała zielonooka suczka stała z uniesioną lewą łapą blisko siebie. Jej tęczówki skrzyły, przypominając radosne ogniska, albo iskry które chwilę wcześniej poleciały z diabełka. Zastrzygła rudymi uszami, odwróciła głowę w tył. Zdawała się, że usłyszała wołanie. Wpatrywała się w kierunku części uliczki, zza placem, gdzie przeważały budynki wykonane z kamienia. Teraz słyszała je bardziej wyraźnie.**

-Kasha! CZEKAJ!-wołał czyjś drobny głosik. W jej kierunku biegła mała suczka rasy Golden Retriever. Oczy suczki błysnęły. Złocisto futra sunia zatrzymała się z ostrym zahamowaniem. Brązowe tęczówki odbijały światło słoneczne przypominając bursztyny. Chwilę sapała, aby złapać oddech.-Musisz skosztować tych lodów! Są nie z tej Ziemi!-mówiła na koniec zamykając oczy.

-No dobra. To gdzie są te NIEZIEMSKIE lody?-zapytała suczka rasy Tundry Amerykańskiej przybliżając pyszczek bliżej pyska drugiej suczki, jej głowa odwrócona była lekko w bok. A jej mina była równie zadziorna co błysk w oku. Druga suczka skierowała głowę na przeciwną stronę placu. -Ok.

-Ale...-przeciągnęła suczka, teraz przybierając zadziorny uśmiech, jej brązowe oczy zalśniły przebiegle. Była równego wzrostu co suczka z brązową plamą na futrze na plecach. Zielonooka zastrzygła uszami.

-Ale?-powtórzyła pytanie unosząc brew do góry, będąc zaintrygowana. W poduszkach łap czuła lekkie swędzenie z wyczekiwania. Zamrugała zszokowana czując uderzenie łapy na brązowym nosie.

-ŚCIGAMY SIĘ!-zawołała Golden Retriever, odwracając się aby lekko przez ramię. Gnała już przed siebie z radosnym piskiem. Do podłoża przycupnęła młodziutka suczka rasy Tundry Amerykańskiej. Tęczówki zabłysnęły z determinacją.

**Wyskoczyła w powietrze wysuwając wszystkie kończyny. Potem puściła się za drugą suczką. Razem wymijały liczne łapy, tak aby nie wpaść na nikogo. Zielonooka położyła nawet uszy wzdłuż głowy. Ząbki wyszczerzone miała w zadziornym oraz dziarskim uśmiechu. Czoło lekko zmarszczone w determinacji. Jej towarzyszka była zwinna. Musiała nieźle kluczyć.**

-No co jest? Wymiękamy?-zawołała gdzieś z przodu brązowooka, zdecydowanie starając się brzmieć zadziornie. Tundra Amerykańska tylko uśmiechnęła się mocniej i przybrała na prędkości, robiąc kolejny łuk aby nie wpaść na przechodnia.

-HAH! W Twoich snach Erin!-zawołała szczekając na koniec z zadziornością. Zbliżały się do fontanny. Powoli czuła na miękkim, puchowym futerku bryzę od fontanny i jej rześkość. Ominęła kolejną osobę. Teraz trochę się przerzedziło. Wypatrywała złocistego futra przyjaciółki. Na razie nie było go widać.-Gdzie Ciebie wcięło?-zastanawiała się na głos. Fontanna była w zasięgu łapy dorosłego psa o dużych wymiarach. Wyskoczyła w powietrze, na chwilę zamknęła oczy smakując słodkiego wiatru muskającego jej futro na policzku. Czuła, że może latać. Wylądowała na brzegu fontanny.

**Widziała wiele drobnych ciałek, czasem jej wzrostu, czasem mniejsze, a także większe, które kąpały się w fontannie. Szukała wzrokiem złotego futra. Czuła tysiące kropel spadających jej na pysk oraz futro. Zmrużyła oczy, aby je powstrzymać i wyostrzyć wizję. Nagle zachłysnęła się głośno powietrzem, czując uderzenie od tyłu. Przez chwilę straciła równowagę i znalazła się pod wodą, która zaczęła zalewać jej nozdrza, uszy i oczy. Z głośnym haustem powietrze szybko wydostała się na powierzchnie. Nad nią na brzegu fontanny stała dumna Goldenka z dziarską miną. Z jej uszy i futra na policzkach skapywała ciężko woda.**

-Dobra kąpiel?-zapytała uśmiechając się z zadziornym błyskiem w oczach.

-Cicho siedź.-odpowiedziała suczka z równie zadziornym błyskiem w swoich zielonych tęczówkach. Podpłynęła bliżej brzegu. Potem wciągnęła suczkę do wody, gdy ta siedziała i straciła gardę. Na chwilę zniknęły obydwie pod krystaliczną powierzchnią wody. Czując jak wpływa do uszu, zalewa nozdrza, piecze w oczy. Po chwili przyzwyczaiły się do słabszej widoczności. Ich futerka falowały i unosiły się pod wpływem wody.

**W końcu wypłynęły na powierzchnię z głośnym zaczerpnięciem powietrza. Goldenka odkaszlała wodę, jako że nie spodziewała się, iż się pod nią znajdzie. Jej towarzyszka natomiast była przygotowana z momentem ataku. Unosząc się na wodzie, machając łapami patrzyły się na siebie.**

-Haha. Bardzo śmieszne.-powiedziała wywracając oczy suczka. Zielonooka uśmiechnęła się zaczepnie.

-No co Erin? Ja też chciałam byś się orzeźwiła.-mówiła dalej zadziornie i zaczepnie się uśmiechając suczka o kremowym futrze. Retrieverka wywróciła oczyma, mimo to uśmiechała się pod nosem. Wypłynęła na brzeg fontanny, stając na nim. Odwróciła głowę do tyłu.

-Chodź.-mówiła z zachęcającym ciepłem. Jej tęczówki odbijały światło słoneczne, upodobniając się do bursztynów. Natychmiastowo zgrabnie zeskoczyła z murku otaczającego fontannę. Jej towarzyszka kiwnęła energicznie głową idąc za nią. Brnąc w wodzie podeszła do murka. Wspięła się na niego, a następnie gdy już stała na szarym kamieniu zeskoczyła na chodnik.

**Łapy dotknęły kamienia, czując dopiero różnicę w temperaturze. Kamień był bardziej nagrzany, niż ten jaki był pod powierzchnią wody. Erin stała odwrócona bokiem. Spojrzeniem wypatrując zielonookiej. Tundra Amerykańska podbiegła do niej truchtem. Suczka rasy Golden Retriever kiwnęła głową. Ruszyły w kierunku różnych drewnianych budek, wymijając psy w ciszy. Podeszły do pierwszej z nich. W czterech metalowych kontenerach, w kształcie walca, pod spodem był cel po jaki przyszły suczki. Każde z naczyń naklejone miało białą kartkę z własnoręcznie napisanym smakiem. Obserwowały je z wielkimi oczyma, czując częściowo gamę smaków na językach już w wyobraźniach. Z głębi drewnianej budki wychylił się cień. Była to starsza suczka rasy Owczarek staroangielski. Na szarym karku i białej krtani miała przerzuconą do tyłu czerwoną chustę w białe grochy wykonaną z lnu. Przewiązana pod krtanią tworzą coś na kształt motyla.**

-Witajcie młode damy. Co dziś sobie życzycie?-zapytała trochę ochrypłym, starczym głosem. Ton miała przyjazny i ciepły. Erin wystąpiła jako pierwsza do przodu głośno się zastanawiając. Oczy miała wlepione w stanowisko. Jej towarzyszka stanęła obok.

-Ja chyba wezmę te truskawkowe.-powiedziała w końcu suczka o złotym futrze i oklapniętych uszach. Brzmiała zdecydowanie. Starsza suczka siedząca po drugiej stronie uśmiechnęła się i pokiwała głową w geście przyjęcia zamówienia. Potem skierowała wzrok na zielonooką. Ta zamrugała, nadal nie była zdecydowana. Wzrokiem wodziła po metalowych naczyniach. Westchnęła. Chyba wybór czegoś tak łatwego jak smak lodów nie powinno być trudne, prawda?

-Hmmm...-zamyśliła się głośno. Tym razem wodząc od tyłu. Wzrok spoczął na środkowym kontenerze.-Chyba wiem!-przemówiła pewniej i z błyskiem w oczach. Erin podniosła lekko uszy do góry ciesząc się. -Poproszę waniliowe.-przemówiła pewniej.

-Jasne, już podaję.-odparła starsza suczka, skierowała się na chwilę w głąb pomieszczenia. Wzięła w pysk szypce i nabierała po gałce do wafelków. Postawiła je na stoliku.-Proszę. To będzie 5 srebrnych monet.-rzekła suczka. Młoda zielonooka zamrugała, ale jej przyjaciółka już sięgała do niewielkiej sakiewki zawieszonej na szyi. Wyciągnęła monety, stając na dwóch łapkach, tak by dosięgnąć jak najwyżej. Starsza suczka uśmiechnęła się ciepło widząc jej starania. Wyszła z budki i podała każdej z osobna po lodzie.-Smacznego dziewczynki.-powiedziała z ciepłym głosem.

-Dziękujemy proszę pani!-zawołały obydwie jednocześnie. A mała Tundra Amerykańska kiwnęła jeszcze krótko głową. -Do widzenia!-następnie pożegnały się i poszły w kierunku z którego przyszły.

**Każda przez chwilę jadła loda w ciszy. Postanowiły usiąść pod fontanną, aby bryza opadała na ich plecy, chłodząc je. Każda delektowała się smakiem. Zielonooka kosztowała wanilii na języku. *Rzeczywiście smakuje jak wanilia!* Pomyślała. Spojrzała kątem oka na przyjaciółkę, która spokojnie lizała swoją gałkę o smaku truskawki. Tundra Amerykańska zerknęła na swoją gałkę. Znacznie mniejsza niż u Erin, przez to że jadła łapczywie. To samo musiała chyba myśleć Golden Retriever.**

-Co? Jemy łapczywie?-zapytała uśmiechając się zadziornie. Zielonooka wywróciła oczyma pomrukując.-Zawsze byłaś w gorącej wodzie kąpana.-stwierdziła z żartem.

-Nie zawsze!-odpaliła suczka z brązowym nosem, chcąc się jakoś obronić. Jednak jej towarzyszka zdawała się myśleć inaczej.

-Jesteś, jesteś.-mówiła, a potem skupiła wzrok na swoim truskawkowym lodzie. Suczka o kremowym futrze z brązowymi plecami fuknęła cicho. Swoją gałkę tym razem jadła wolniej. Na chwilę przerwała i zadarła głowę do góry.

**Niebo było tak błękitne. A przykrywające je chmury snuły się po nim. Choć były tak wysoko. Promienie słońca je oświetlały, a w powietrzu leciały ptaki. Kremowy pyszczek miała lekko rozchylony, a oczy z tęsknym zachwytem. Przybierając wyraz jakby nad czymś intensywnie myślały. Poczuć wiatr pod łapami...**

-Co tak niebo obserwujesz?-zapytała Erin, uważnie obserwując przyjaciółkę. Nie ukrywała ciekawości w głosie i wzroku.

-Pomyśleć, że te ptaki obserwują nas z perspektywy jakiej nie poznamy. Wolne od przywiązania do ziemi. Wolne...-mówiła lekko patrząc się na drugą suczką. Tamta popatrzyła w niebo.

-Hmph...coś w tym jest. Choć ja zawsze myślałam nie tyle nad tym, co że obserwuje je każdy. Teraz inni na świecie. Czy to noc, czy dzień. I jakimś cudem, mimo że to samo niebo, to wygląda inaczej.-kontynuowała druga suczka. Widziała, że zielonooka przyjaciółka uważnie jej słucha, o czym świadczył intensywny wzrok.

-Wiesz co?-tamta zastrzygła uszami.-Robisz charakterystyczną minę jak myślisz.-dopowiedziała. Erin zamrugała, jej towarzyszka skinęła głową rozbawiona.-Tak. Patrzysz się intensywnie i otwierasz pysk lekko.

-Och Ty!-westchnęła z udawaną irytacją. Obydwie się zaśmiały, a potem w ciszy dokończyły jeść lody patrząc się czasem na siebie.

**Ruszyły w dalszą drogę. Nagle pod łapy Erin i jej samej spadł kamień, odbijając się parę razy od gruntu. Obydwie stanęły, a także odwróciły przez ramię. Za nimi stały trzy psy. Jeden, Kundel o jednym stojącym, a drugim oklapniętym uchu stał na czele i podrzucał kolejny kamyk. Uśmiechnął się pod nosem i rzucił w Kashę. Suczkę na chwilę zamroczyło. Potem czując złość warknęła w jego stronę. Jeżąc lekko rude futro na barkach.**

-Idioci i tyle.-mruknęła pod nosem Erin, jednak miała stanowczy wyraz pyska. Potem odrzuciła głowę w bok, gdy kamyk trafił w jej nos.-EJ!-krzyknęła rozzłoszczona. Już coś miała powiedzieć, ale widziała jak jej przyjaciółka rusza przed siebie. Skoczyła do psa, który dał jej kamykiem w głowę. Zamroczona cofnęła się do tyłu.-Nosz...idiotka głupia.-fuknęła pod nosem Goldenka i poszła interweniować.

**W tym czasie Tundra Amerykańska potrząsnęła głową, rozbryzgując drobne krople krwi na grunt. Oczy skierowała na psa. Skoczyła, wywracając go.**

-Gnoju! Przeproś ją!-warknęła suczka. Futro zjeżyło się na jej karku. Stojąca obok Goldenka krzyknęła z boku:

-Wystarczy debilko! Zaraz wpakujemy się w bagno, jak nie ogarniesz natury swojej!

**Zielonooka wystrzeliła głowę w bok. Wzrok nadał zdenerwowany, choć teraz wyrażało się niezdecydowanie. Puścić? Patrzyła to na Erin, to na psa.**

-Ale-

-To cham i debil. Nie zamierzam marnować na niego czasu. Uwierz mi Kasha, że gdybym chciała również dostałby ode mnie. Ale nie ma co wszczynać idiotycznych bójek. Jesteś na jego poziomie, czy wyżej? Bo się wydaje, że wyżej. Nie musisz schodzić do poziomu takiego dna. Nawet nie oczekuję przeprosin. I tak będą nieszczere. -kontynuowała spokojnie, choć stanowczo Erin. Podkreślając wzrokowo, że ona również nie dałaby sobie w kaszę napluć. Obserwowała ją szeroko otwartymi oczyma towarzyszka. Zamknęła mocno powieki, aż czoło się jej zmarszczyło.

-*Porzucę walkę...wyjdę na słabą...a jak zaatakuje? Ale Erin ma racje...kiedy...agh...decyduj się!-*prowadziła ze sobą wewnętrzny monolog zielonooka. Wystawiła zęby na wierzch w grymasie, a kąciki warg lekko podrygiwały.

-Babo...nie udowadniaj na siłę mu wyższości. Wiesz dobrze, że są walki, które za wszelką cenę należy kontynuować, bo przyświeca im cel. Ale są też takie bezsensowne...Naucz się kiedy. A teraz CHODŹMY!-nalegała Golden Retriever. Jej tęczówki pod koniec, jak i ton głosu wyrażały desperację. Dla zaakcentowania tupnęła łapą.

**Zielonooka Tundra Amerykańska westchnęła ciężko. Zeszła z psa i ciężkim krokiem podeszła do towarzyszki. Chwilowo nie patrzyła na nią. Goldenka zmierzyła wzrokiem nadal leżącego psa. Potem pobiegła za jej przyjaciółką.**

-Ej...To nie znaczy, że masz słabą wolę. Po prostu to nie była walka, godna udziału.-próbowała pocieszyć, idąc truchtem. Tundra Amerykańska westchnęła bardzo ciężko. Powieki na wpółprzymknięte, a łeb opuszczony. Ogon jakby wlókł się za nią.

-Nie lubię przegrywać...jeśli będę godzić się na porażki i takie zachowania, to się powtórzy...nie ma sensu gadać czczych słówek...on i tak się nie zmieni...sama to mówiłaś...-kontynuowała z lekkim rozdrażnieniem w głosie, nadal obserwując przednie łapy i nierówną kostkę granitową. Erin zamknęła oczy i westchnęła.

-Tak mówiłam...-mówiąc nadal jej powieki zakrywały oczy.

-Zatem czego?-drążyła temat zielonooka suczka z rudymi uszami, wzrok tkwiła w jednym miejscu. A ostrzejszy ton głosu, kładł nacisk na pytanie. Golden Retriever zamrugała zaskoczona.

-Czemu? Co czego?-zapytała wyraźnie zdumiona, z szeroko otwartymi oczyma patrzyła na przyjaciółkę.

-Czego nalegałaś? Gdybym mu pokazała, gdzie takich miejsce, to by tego nie powtórzył.-pytała zielonooka suczka. Idąca obok niej towarzyszka stanęła na chwilę w miejscu.

-Możliwe...pewnie popełniłam błąd...ale dlatego, bo możliwie jestem słaba...nie każdy jest odważny...ja uznałam, że z głupim się nie ma co kłócić...może to zła filozofia, a może dobra. Nie wiem, ale po prostu za łatwo się dajesz prowokować...jeśli cały czas będziesz podążać za impulsami, to co Ty tak naprawdę będziesz miała z tego? Już dałaś się zranić...Nie mówię tylko o ranach fizycznych w przyszłości, ale i na umyśle...Możesz się sparzyć..-spytała patrząc na nią głębokim wzrokiem. W końcu zielonooka suczka uniosła łeb. Wpatrywały się obydwie. Na koniec druga suczka zastrzygła wyprostowanymi uszami.

-Wiesz, że łatwo nie ufam.-zaoponowała suczka marszcząc czoło z determinacją. Erin patrzyła się w bok, ale słysząc odpowiedź przyjaciółki uniosła przenikliwe oczy w górę.

-Nie. Ale można wykorzystać Twoje ideały. W ogóle wykorzystywanie ideałów to popularna metoda...dlatego proszę Cię...-mówiła naznaczając to błagalnym, ale spokojnym wzrokiem. Tundra Amerykańska obserwowała ją.

-Nie dam się. Dobrze o tym wiesz. A teraz chodźmy. Chyba widzę naszych rodziców.-mówiła z przekonaniem i pewnością siebie. Następnie odwróciła głowę do tyłu. Na tle kamienic stały dwie pary psów. Golden Retriever pokiwała głową i poszła.

**Doszły do dorosłych psów. Erin z wyglądu przypominała matkę. Jedynie kształt pyska i oczu, wraz z tęczówkami dziedziczyła po ojcu. Obydwoje trzymali koszyki wiklinowe w pyskach. Tak jak rodzice zielonookiej. Kiwnęli na pożegnanie głowami. Młodsza Goldenka podążyła za rodzicami. Na koniec, aby odwróciła się i przemówiła:**

-To pa.

-Pa.-odpowiedziała zielonooka. Odprowadzała przyjaciółkę wzrokiem, aż nie zniknęła w dół alejki, w tłumie psów i straganów. Odwróciła wzrok na rodziców. Byli czymś strapieni. Wydała z siebie zduszone westchnienie zaskoczenia. Zielone oczy wyrażały zaskoczenie.-Mamo...Tato? Co jest?

**Dwa psy popatrzyły na nią, a potem na siebie. Jasnorudy pies z żółtymi tęczówkami pokręcił lekko głową. Jego zielonooka partnerka kiwnęła lekko głową. Potem zmieniła wyraz pyska na ciepły i spojrzała na córkę.**

-Skąd ta krew!?-zapytała zezłoszczona suczka tej samej rasy co jej ojciec. Zielonooka odwróciła wzrok w bok.-Nie unikaj wzroku! Znowu wdałaś się w bójkę? Mówiłam Ci tyle razy!-beształa ją matka.

-Ja tylko broniłam Erin przed debilem! Oberwałam lekko!-broniła się suczka, położyła swoje rude uszy wzdłuż głowy. Przed suczkę wystąpił bliżej jej ojciec.

-Violet ma rację. Nie możesz tak lekkomyślnie się zachowywać. Kiedyś Ci się naprawdę coś stanie...-mówił ojciec suczki. Mała Tundra Amerykańska otworzyła pyszczek, aby coś powiedzieć na obronę, ale jej ojciec zakończył dyskusje.-Nie. Koniec tematu. W domu pomożesz przy powidłach.

**Suczka fuknęła i kopnęła kamyk na nierównej kostce. Wpadł do jednych z szczelin, które wypełniała pod spodem ziemia. Suczka wlokła się pewien odcinek miasta w ciszy. Migały jej różne futra, psy, biały w czarne ciapki o niebieskich oczach i stojących uszach, czarny Labrador, szary Kundel o brązowych oczach, oraz różne psy. Podniosła wzrok i popatrzyła na rodziców, idących na przedzie w kierunku bramy miasta. Brama była ogromna i górowała. Zbudowana z zimnego, szarego kamienia. Miała przynajmniej 12 metrów wysokości.**

-To o czym rozmawialiście?-spytała spokojniej.

-Nic. Tylko porozmawialiśmy z państwem Besiegt o polityce. Takie lekkie niepokoje na tle zagranicznym, ale to zawsze. Nie przejmuj się.-odpowiedział jej ojciec.-Tu wszyscy mamy się dobrze. Cieszmy się spokojem, jaki jest w chwili obecnej. Cieszmy się dniem.-kontynuował, jakby chciał zapewnić.

**Suczka kiwnęła głową krótko. Jednak myśli nie dawały jej spokoju.**

-*Co on ukrywa...bo brzmi jakby chciał wiedzieć, że wszystko jest w porządku...on zapewnia siebie!*-doszła do spostrzeżenia, rozszerzyła szerzej tęczówki zdając sobie sprawę.

-Nie zostawaj w tyle!-zawołała Violet. Ich córka skinęła głową i pobiegła z całych sił. Przechodząc przez bramę, widziała drewniane skrzynki. Ogromnych rozmiarów.-*Po co są? Są za długie na jedzenie...*-analizowała sytuację. Z tyłu, z prawej strony po skrzynie przyszedł pies ubrany w brudno-zielony mundur.-*Żołnierz...ale czemu?*-myślała.-*Chyba, że-*

**Wizja nagle jakby rozjechała się we wszystkie możliwe kierunki tworząc niezliczone pasy. Niby tunel. Nad nim pędziło wiele obrazów. W tak oszołamiającej prędkości, że trudno było coś z nich wyłapać. A jednak głowa suczki stawała się przejrzystsza. Jakby wybudzała się z długiego snu. Widziała momentami urywki zabaw z Erin, błękitu nieba, potęgi lasów, ciepłego wzroku matki. Wszystko zaczęło pędzić jednak. W pewnym momencie nałożył się też i dźwięk. Słyszała wyraz, który na początku brzmiał jak echo, odległe. Ale z sekundą powtarzał się coraz głośniej i wyraźniej. Rozpoznawała go...**

-KASHA!

-KASHA!

**Widziała w niewyraźnych obrazach tumany kurzu, jakby za niebieskim filtrem walczące psy, krew, ciała. Czuła wszystkie emocje za jednym zamachem. Strach, żal, gniew, nienawiść, radość, wolność. Jej ciało zaczęło dygotać z doznawanego napływu wrażeń. Łapy ugięła, gdyż nie podtrzymywały ciężaru ciała.**

***Obraz miał wrażenie odsunięcia się z zbliżenia na oko.***

**Z jej oka rozedrganego wypłynęła pojedyncza łza. Spłynęła powoli po lewym policzku. Wzrok ponownie widział salę, a przed nią stała Dalsky, której tęczówki się świeciły. Podtrzymywała dobrze znany, ponury wyraz pyska.**

-J-j-j-jestem...mam na imię...K-Kasha...pam-pamiętam je...wy...wy mi je...zabraliście...-mówiła w tak wielkim szoku, że ton głosu ledwo było słychać i był rozedrgany. Tak jak jej szczęki.-Ja wszystko...pamiętam...-mówiła przerażona.-Mama...Tata...-mówiła, a jej tęczówki zmniejszyły się i podrygiwały. Zaczęły wypływać z nich łzy. Zamknęła je na chwile, by powstrzymać.

-Odzyskałaś wspomnienia.-przemówiła bardzo monotonnie 109. Mrugając, aby raz. Kasha stała przykuta w pozycji, przykulonej. Nadal drgała ciężko.

-Czemu mi je zwróciliście?-zapytała unosząc zapłakane oczy i pełne bólu. Zdawały się nie rozumieć całej sytuacji.

-Zobaczysz. Nie jesteś jakaś wyjątkowa, nie czujemy do ciebie empatii. Jesteś brudną rasą, którą trzeba powstrzymać.-kontynuowała niebieskooka Dalsky. Jej ton głosu niski jak zwykle. Obserwowała ją z góry. Wyniośle.

**Kasha załkała głośno, otwierając pysk. Salę wypełnił głośny szloch. Tundra Amerykańska podrygiwała z szarpnięciami od płaczu. Powieki ściskała mocno, jednak to nie tamowało napływu łez.**

-DLACZEGO!? DLACZEGO!?? CO ONI ZROBILI BY ZGINĄĆ?! NIC! NICZYM NIE ZASŁUŻYLI! NIKT NIE ZASŁUŻYŁ! TO W WASZYCH CHORYCH GŁOWACH COŚ SIĘ POSRAŁO! NIE MACIE PRAWA DYCHAĆ!-wrzeszczała suczka, między płaczem. Patrzyła z takim żalem i nienawiścią na suczkę przed nią.-BYŁAŚ MI JAK SIOSTRA 109! ALE MNIE ZDRADZIŁAŚ! CAŁY CZAS KŁAMAŁAŚ! CAŁY CZAS O WSZYSTKIM WIEDZIAŁAŚ! JAK POMÓC, UKŁAD MIEJSCA, UCIECZKA! TY NIGDY W NIĄ NIE WIERZYŁAŚ! ONA NIE MIAŁA PRAWA SIĘ UDAĆ! ŚMIAŁAŚ SIĘ ZE MNIE PODŁA ŻMIJO, GDY JA ŻĄDAŁAM WOLNOŚCI! BYŁAŚ MI PRZYJACIELEM, ALE NIGDY NIE MIAŁAŚ SZCZERYCH INTENCJI! TY...-darła się w żalu i gniewie Kasha.-TY CHORY POSRAŃCU!!-wykrzykując szarpnęła łańcuchem do przodu. Brzdęknął.

**109 obserwowała ją bardzo spokojnie. Kasha szarpnęła ponownie do przodu, łańcuch pociągnął ją do tyłu. Sapnęła. Wyskoczyła kolejny raz, uderzając nim o ziemię. Kolejny i kolejny. W pewnym momencie zaczęła się drzeć.**

-ZABIJĘ!-krzyknęła szarpiąc do przodu. Łańcuch trzymał ją, choć ona napierała do przodu. Wyskoczyła ponownie chcąc się uwolnić. Potem ponownie, tyle że wyżej, upadła na dół.

-Szarp sobie ile wlezie. Darcie gęby nie pomorze. Zmęczysz się.-przemówiła opanowana 109 i mrugnęła pojedynczo. Kasha leżała na podeście, sapała, ale wzrok miała gotowy do walki. Wstała na dwie łapy. Krzycząc na całe gardło ciągnęła do przodu. Szarpała, ciągnęła. Nic. Dyszała coraz mocniej. Opadła z sił w końcu. Stała w pozycji przykulonej. Dyszała ciężko.-Już to zrobiłaś. Przegrałaś tą walkę.

**Kasha zamknęła oczy, jej klatka piersiowa unosiła się w wdechach. Chciała wyrównać oddech. Po policzkach skapnęły jej łzy. Przypomniała sobie czuły wzrok Violet, kochający Brown'a.**

-Mamo...Tato...-jęknęła pod nosem. Czuła się taka bezsilna. Oddech się wyrównał całkowicie. -*109 ma rację...to koniec...*-mówiła w myślach. Jednak teraz przypomniała sobie ciało 444 i obietnicę.-*NIE! Nie mogę! WALCZ! Muszę! No dalej! Walcz!-*mówiła do siebie w myślach. Nalegała ostro.

**Nagle poczuła całkowity spokój i impuls. Mięśnie raz drgnęły. Potem drugi raz. Trzeci. Zdawały się silniejsze. Po ciele przebiegał nieznany dotąd impuls. Tajemniczy, ale wypełniał siłą, jakiej nie czuła. Musi ich zakończyć! To był jej cel. Czuła gotującą wściekłość pod futrem. Wyszczerzyła zęby. Ona ich wszystkich wyrżnie! Walcz! Walcz! Walcz! Ostatni raz wzięła oddech. Otworzyła oczy, całe były zielone, świeciły się. WALCZ! Szarpnęła do góry łańcuchem. Pękł z brzdękiem rozbryzgując ogniwa po podłodze. Kajdany trzymające jej łapy pękły w pół. Przez chwilę, gdy stała na dwóch łapach, uwolniona, miała wrażenie zwolnionego tempa. Stała na tylnych łapach, przednie lekko zgięte, a wokół nich fruwały odłamki łańcucha. Mięśnie zdawały się być silniejsze, niż nigdy przedtem. Opadła na łapy. Wodziła wzrokiem po sali. Przed nią stała przerażona 109. Jakby widziała potwora. Sparaliżowało ją w miejscu. Z wyciem głębokim zrzuciła się na przód. Jakby krzyk wściekłości, która tyle lat się kumulowały. Okrzyk popychający do zadania pierwszego ciosu wrogowi, który zdawał się być nietykalny. Teraz włócznia dostała się w jej łapy. I ta włócznia ugodzi w wroga.**

-*TY!!!*-warknęła w myślach i rzuciła się w kierunku Dalsky. Rzuciła się jej do gardła. Tamta wysunęła się do przodu, zatem ugryzienie trafiło w klatkę piersiową. Poczuła ogromny ból i ciśnienie, naciskające na nią.-*ZABIJĘ! WYRŻNĘ!*-myślała wściekle suczka, gryząc z pełną nienawiścią 109. Która aby chrypiała z przerażenia przez chwilę. Potem krzyczała w agonii.

**Do suczki na ratunek podbiegł Owczarek Niemiecki z siwiejącą kufą, którego Kasha dobrze znała.**

-TY DIABLE!-krzyknął celując w nią karabin. Tundra Amerykańska przestała atakować 109. Odwróciła się w jego kierunku. Poczuła większy przypływ sił i nienawiści.

-*TO TY ZABIŁEŚ 444!*-wrzasnęła rozwścieczona w myślach. Skoczyła na niego wywracając i popychając, aż do ściany. Karabin wypadł mu i uderzył z hukiem o podłogę. Przerażony pies miotał się pod nią.-*ROZWALĘ CI TWÓJ CHORY MÓZG!*-krzyknęła z nienawiścią, jakiej nie czuła, w myślach. Zaczęła go okładać silnymi ciosami w głowę. Krew trysnęła na jej futro.-*ROZWALĘ!*-krzyczała, kontynuując ciosy. Pies z początku był przytomny. Jednak w pewnym momencie jego oczy stały się matowe, a futro na łbie zlepione dużą ilością krwi.

**W kącie kuliła się 109, rozedrgana. Oczy wypełniało śmiertelne. przerażenie.**

-Idziesz wypełnić cmentarze...-szepnęła do siebie niebieskooka Dalsky. Obserwowała jak kapral bezwiednie podryguje przy uderzeniu. Nie żył. -Alarm...włączcie alarm...eksperyment zawiódł...-mówiła coraz szybciej z przerażeniem.-ALARM! WŁĄCZCIE TEN ALARM, BO NAS POZARZYNA! -wrzasnęła w przerażeniu.

**Do walki włączyli się pozostali żołnierze, strzelali usilnie do suczki, jednak ta z warkotem i wyciem wściekłym skakała do nich, taranując to ciałem, albo tłukąc na śmierć. Sala zaczęła rozbłyskiwać na czerwono. A regularne wycie syreny oznaczało tylko jedno. Kasha stała po środku, dyszała. Uniosła łeb. Spojrzała na drzwi. Przykucnęła i zaczęła biec. Uderzyła bokiem w metal, który się wygiął. Cofnęła a potem ponownie go zaatakowała. Drzwi uległy. Pojawiła się w nich wyrwa. Ciemny korytarz wypełniała krwista czerwień. Słyszała tupot biegnący w jej stronę. *Nie dam się! Nie!* Mówiła w myślach. Biegła przez korytarz niczym strzała. Barkiem staranowała kolejne drzwi, z boku wyłaniały się psy w białych kostiumach i żołnierze. Wzięła metal w zęby i cisnęła za siebie. Szukała wyjścia. Ten korytarz...w tej ciemności, wypełnionej, aby krwistą czerwienią wydawał się mroczny i tajemniczy. Czy ona tędy nie szła już kiedyś? Jeśli tak, to kiedy? Jej głowę wypełniło wspomnienie, który rozbłysło w ułamku sekundy. Było niewyraźne. Ale ją tu prowadzili, gdy była odurzona środkiem nasennym i się wybudzała! Jeśli tak, to gdzieś musi być wyjście. Zobaczyła drzwi i pobiegła. Żółte rozbłyski przeszyły powietrze, ale opadła na ziemię. Przed nią biegli żołnierze. *Czyli stamtąd wychodzicie. Tam jest wyście.* Analizowała. Rzuciła się z warkotem do przodu. Śliznęła spodem wymijając strzał, capnęła zębami pierwszego psa, rasy Pudel. O czarnych włosach i czekoladowych oczach. Cisnęła nim w towarzysza. Obydwoje uderzyli z głuchym hukiem o ścianę. Zobaczyła znajome drzwi, nabrała prędkości. Te były lżejsze. Za pierwszym razem puściły. Biegła przed siebie. Łapy bębniły rytmicznie o metalową podłogę. Mijała w zawrotnym tempie szyby działające na zasadzie lustra weneckiego z lewej strony. Z prawej drogę na balkon. *Czyli to było widać z dołu...*pomyślała ponuro. Zza nią słyszała tupot. Posiłki skądś musiały za nią ruszyć. Nie! Nie da się złapać! *Odzyskałam wspomnienia, to teraz odzyskam wolność!* Poczuła się jeszcze bardziej zdeterminowana. Łapy fruwały praktycznie nad ziemią. Dawała susy. Na horyzoncie pojawiły się drzwi, w szerokości wąskiego korytarza. Wystawiła lewy bark do przodu. Uderzyła z łoskotem. Nie ruszyły. *J-jak to?* Zdziwiła się. Drzwi pozostawały nietknięte. Bolał ją, aby bark. Pulsując. *Dlaczego nie puściłyście!?* Krzyknęła czując presję czasu i frustrację. Skoczyła ponownie, ale nic. Pozostawały nietknięte. A pościg zaczął się przybliżać. Wypróbowała metody ostatni raz. Nic. *Szlag by to...*Zaklęła. Rozglądała się na boki. Po jej obecnej prawej stronie, gdzie okno kierowało się na halę, przy ściance ciemno-szaro-niebieskiej było małe pudełko. Z podobną budową co widziała. Inaczej zaprojektowane. *Jeśli nic mu nie zrobię odbiorę szansę na ucieczkę z tego piekła...szlag...zadziałaj.* Mówiła czując presję. Przykucnęła i wyskoczyła uderzając bokiem o pudełko. Nawet nie zmiażdżyło się. Nic. Poczuła narastającą panikę. *Zatem będę musiała walczyć!* Postanowiła. Przybiegł pierwszy żołnierz strzelił w jej kierunku, ale odskoczyła na bok. Ponownie, zatem powtórzyła ruch. Zacieśniała odległość. Dorwała go, wyrwała zębami broń i cisnęła za siebie. Potem skoczyła mu do gardła i zacisnęła szczęki. Metaliczny smak wypełnił język. Psem szarpnęły konwulsje. Walczył o resztki życia na próżno. Potem zastygł na zawsze. Nadbiegali kolejni, w tym psy w białych kostiumach. Strzelali do niej. A Bez Twarze trzymały szypce, w których były strzykawki wypełnione płynem. *Wyy...na was też czekałam! Chodźcie!* Zachęciła w myślach do walki. Doberman wystrzelił do niej, niczym strzała przypadła do ziemi i wykorzystała swoją szybkość. Doskoczyła z wysuniętymi łapami mu do gardła. Uderzając o szybę pociągnął ze ślizgiem krew w dół. Bez Twarzowy próbował wymierzyć w nią. Zmierzyła go z warkotem. Łbem wywróciła do przodu. Upadł na bok, jego towarzysz posuwał się do niej. Szybko wzięła leżącego w bok i rzuciła z całych sił w kierunku atakującego. Siła uderzenia wyrzuciła ich na sam koniec. Husky w mundurze wykonał prawie celny strzał. Kula musnęła prawie palce na przedniej łapie, na której widniał numer. Rzucili się na przeciw siebie, on próbował osłonić się strzałami. Ona pędziła. Przypomniała sobie ruch ze szkolenia. *109...WIDZISZ TO!? TWOJE RUCHY OBRACAM, PRZECIW TWYM TOWARZYSZOM!*. Powieliła ruch. Brązowookiego psa o szaro-białym futrze rzuciło o ścianę. Teraz nacierał na nią kolejny biały kształt. Zamachnął się. Igła musnęła aby powietrze. Suczka wykonała obrót gwałtowny. Będąc odwrócona przodem do drzwi. On zaś tyłem do nich. Skoczyła na niego. Uniknął. Jednak zaraz wyskoczyła ponownie. Uderzyli o drzwi. Potrząsnęła głową. Z jego kieszeni wypadła karta. Suczka bez namysłu wzięła ją w zęby. Przeciągnęła po czytniku. Z sykiem drzwi się rozsunęły. Przybiegały posiłki. Kule świsnęły jej nad uchem, gdy wybiegała. Trzymała kartę w pysku i mknęła niczym błyskawica przed siebie. Zobaczyła drzwi, pościg pędził. Przeciągnęła kartę. Drzwi ponownie rozsunęły się, wydobywając spod spodu parę. Widniała przed nią klatka schodowa. Białe schody, skupione w spirali. Pognała na górę. Schody pokonywała susami, mijając nie raz co trzy. Pościg wbiegał po schodach rytmicznie za nią. Słychać było krzyki nawołujące do zwiększenia tempa i dalszego pościgu. Zakręcała ponownie. Ujrzała kolejne drzwi. Przesunęła kartę, ale nastąpił dźwięk o odmowie. Rzuciła plastik w bok. Wystawiła bark i rzuciła się na metalowe drzwi. Wygięły się. Ponowiła próbę. Coraz bardziej. Pościg był już prawie za nią. Ostatni raz wyskoczyła. Przeturlała się od siły wyrzucenia. Prawie na piętro wbiegli już żołnierze i Bez Twarze. Jednak teraz poczuła wiatr na futrze. Stała na górze muru. Nad nią granatowe niebo, upstrzone gwiazdami rozpościerało swój bezmierny płaszcz. Z małej budki wystającej wydobyły się strzały. Rzuciła się dalej do przodu. Na dworze wyły syreny. Z przodu i z tyłu biegli żołnierze i Bez Twarze. Co 40 metrów były wieże strażnicze. Teraz od środka rozświetlone na żółto. Sama perspektywa dodała jej sił. Jednak wiedziała, że zaraz ją odetną. Czy będzie musiała z nimi stanąć do walki? Przystanęła na środku. Okrążyli ją. Lufy karabinów wymierzali w nią. Powoli podszedł jeden z Bez Twarzy. Warknęła gardłowo, aby odstraszyć. Cofnął się do tyłu. Rozglądała. *Zawalczę, jeśli trzeba.* Zaczęli napierać, ona cofała do tyłu. *WARA! Zawalczę o swoją wolność!* Szczeknęła agresywnie w prawo, gdy za bardzo się prawa flanka zbliżyła. Stała przy krawędzi muru. *To nie może być koniec...*Lufy odbijały żółte światło. Zawyła głęboko, jakby obwieszczała bój. Zbliżali się coraz bardziej. Choć warczała, działało to na chwilę. Bez Twarz zbliżał się do niej z lewej, drugi z przodu, a trzeci z prawej. Wszyscy trzymali igły, które albo ją uśmiercą, albo uśpią i znów wróci do tego piekła. Obejrzała się do tyłu. Pod spodem były usypane wały z piasku. Zrzuciła się do tyłu. Znowu leciała. Wystrzelili pociski, świszczące kule spadały wraz z nią. Poczuła siłę upadku, gdy uderzyła o górę piasku. Zabrakło jej tchu. Mur górował przed nią, żołnierze i Bez Twarze patrzyli w dół. Oddychała głośno. *Erin...gdziekolwiek jesteś...czy o to chodzi w sensownych bojach...a może stchórzyłam, chcąc uratować życie...*myślała. Stan powoli ją puszczał. *Wstawaj proszę...zaraz będzie po Tobie...a obietnica 444....rodzice...*tu głos się jej załamał *pójdą na marne...*Wstała ociężale. Przed nią widniał ciemny sosnowy last. Psy z góry ruszyły by zbiec za nią. Kupi sobie czas. Wystrzeliła ze wszystkich sił. *JESTEM WOLNA!* Pomyślała, biegła przed siebie, po miękkiej trawie. Muskała jej poduszki, była ciepła, przeciwieństwo zimnego betonu, jaki znała. Drzewo szybko się przybliżały. *WOLNA.* Jednak do głowy wleciały wspomnienia. Czymże to okupiła...Ból 11, śmierć...nie...zabójstwo 444...lata cierpień...zdrada 109...Otaczał ją już mroczny, gęsty bór. Jej bieg był cichszy. Gnała przed siebie. Nie wiedziała dokąd. Ale jak najdalej z tego piekła. Dobiegła do chatki wewnątrz lasu. Jej oczy przestały świecić. W głowie zrobiło się słabo. Kasha zatoczyła się ze zmęczenia i upadła z łoskotem na ziemię. Całkowicie bez sił. Wykończona.**

## Rozdział 4

**Było tak ciemno. Tak słabo. Niemrawe odgłosy docierały, jednak trudno było o wychwycenie jakiegokolwiek słowa. Otworzyła lekko oczy, lecz nadal ukazywały zamazany obraz. Nie widziała nic prócz jasności i ciemności od dołu. Przymknęła ponownie oczy. Zza zasłony ciemności dobiegały do niej niewyraźne dźwięki. Rozmowa? Westchnęła ciężko. W głowie chciała wstać, ale nie znalazła sił. Jęknęła cicho. Głosy bardzo powoli stawały się wyraźniejsze. *Gdzie ja jestem??* Zadała sobie niemrawo pytanie w głowie suczka. Ponowiła próbę otworzenia oczu. Ale szarawa jasność spowodowała, że zamknęła oko. Chwilę odczekała w ciemności. *Nie mogę znaleźć sił...co jest...Czy ja umarłam?* Myślała. Tym razem otworzyła powoli oczy, najpierw mając je przymrużone. Po dłuższej chwili niewyraźny obraz ukształtował się w pomieszczenie. Przed nią było okno, przez które wpadało szare światło. Pod nim drobny zlew i szafki. Całe pomieszczenie wykonane z drewnianych, uwypuklonych na ścianach belek. *CO? Gdzie ja jestem? Pojmali mnie, gdy byłam nieprzytomna?* Rozglądała się panicznie po pomieszczeniu. Przy białej lodówce, o zaokrąglonych kształtach stały dwa psy. To do nich należały wcześniej słyszane głosy. Jeden z nich był masywnym Rottweiler'em, drugi zaś chudszym i szczupłym Pungsan'em.**

-Myślisz?-zapytał unosząc płowe brwi do góry Rottweiler. Był nietypowym przedstawicielem swojej rasy. Jego futro w większości było czekoladowe, nie czarne. A łaty płowe. Jednak najbardziej wyróżniały go jego niebieskie oczy. Miał donośny głos.

-Nie mamy chyba wyboru...-odpowiedział głosem o wyższej barwie biały pies. Jedynie aby uszy oraz od karku do ogona miał beżowe. Oczy miał lodowo niebieskie. Na koniec opuścił łeb w bok. Rottweiler kiwnął głową.

-Rozumiem.-przemówił.

**Kasha przymrużyła podejrzliwie oczy. *O czym gadają? Szlag...gdybym obudziła się wcześniej, może bym wiedziała coś więcej.* Leżała na niewielkim łóżku, które stało tuż obok okna. Prześcieradło było znajomo białe. Spojrzała na nie w dół i zmarszczyła pysk. Pościel zaś jasna, ale pozostawała w kolorze szarego brązu. Zmusiła mięśnie by wstały. Jednak zdołała unieść je lekko nad ziemię, zanim zadrżały i upadła na materac. Miękkie uderzenie wyrwało dwa psy z zamyślenia. Odwrócili głowy w jej kierunku. *Szlag...nie dało się cichaczem...a chyba nie jestem w pełni sił...nie wiem co mi jest...*Rottweiler spojrzał się na nią przenikliwie. Zmierzyła go wzrokiem, choć on nadal zachowywał spokój i poważną twarz. Biały psiak uniósł z zaskoczenia, aby brwi do góry. Lodowe oczy wyrażały więcej emocji, niż u poprzednika. Po nim można było wyczytać zaskoczenie.**

-Obudziłaś się.-zauważył biało-beżowy nieznajomy. Spojrzała i na niego. Drugi pies zamrugał.

-Gdzie ja jestem?-zapytała ostrzej, choć zachowując chłód w głosie. Rozglądała się na boki.

-Znaleźliśmy Ciebie nieprzytomną, przed chatką.-wyjaśnił niższy pies, nadal ją obserwując. Wtedy jej głowę zalały wspomnienia, zanim straciła przytomność. Biegła do upadłego. A jej serce kołatało w klatce piersiowej. Biegła przez czarny bór, aż zatrzymała się przed chatką, gdzie upadła. Wszystko to widziała jakby z wizją tunelową. Z zamyślenia wyrwał ją głos. -Co się stało?-zapytał wyrażając troskę w swoich oczach. Suczka położyła uszy wzdłuż głowy i odpowiedziała chłodno:

-Straciłam przytomność.

-Taak...ale miałem na myśli JAK.-odpowiedział przeciągając samogłoskę. A na koniec dając stanowczy nacisk na pytanie. Popatrzył się na nią. A Rottweiler z tyłu przez chwilę wydawał się zaciekawiony.

-Nie wiem.-wzruszyła ramionami i odwróciła pysk bok, obserwując świerkowy las przez okno, pokryte wieloma kroplami. -Zatem? Kim jesteście?-zapytała nadal utrzymując wzrok wbity w okno.-*Muszę się dowiedzieć, czy mają coś wspólnego z Moraną.*

-Ja jestem Balto. Balto Fortier.-przemówił niebieskooki Rottweiler schylając szybko głową. Potem spojrzał w prawy dolny róg na swojego przyjaciela.-A to jest-

-Sam mogę powiedzieć...-przemówił biały psiak, choć niepewnie. Na koniec odwrócił wzrok w drugi bok schylając lekko psyk. Rottweiler schylił głowę w zrozumienia.

-Wybacz.

-Ja jestem Ernest Mitchell...-powiedział i szybko skinął głową. Starał się brzmieć pewnie siebie. Suczka przeniosła znowu wzrok z okna w pełni na nich.

-A Ty?-zapytał pies imieniem Balto. Ponownie uniósł swoje płowe brwi wyżej, jakby nimi także zadając nieme pytanie. A nawet komendę. Suczka obserwowała ich uważniej. *Mówić? Hmmm...Jeśli są z Morany za wszelką cenę będą chcieli kupić moje zaufanie...Ale gdybym użyła fałszywego, to wtedy jeden z nich mógłby się na czymś dać przyłapać*.-Chyba masz imię, prawda?-zapytał samiec Rottweilera unosząc pytająco czoło.

-Tak.-odpowiedziała zdecydowanie. -Jestem Carlye Reiser.-przedstawiła się. Dwa psy kiwnęły głowami.

-Miło mi Ciebie poznać Carlye.-przemówił niższym głosem czekoladowo płowy Rottweiler i schylił głową.

**Zapadła cisza. Każdy patrzył na siebie, to niezręcznie w bok. Nikt nie wiedział od czego zacząć rozmowę. Wstępnie znali swoje tożsamości. Krople deszczu bębniły cicho w okna, wpuszczające szarawe światło to chatki leśnej. Która pachniała jakżeby inaczej drewnem. Składała się z dwóch pięter. Schody były w rogu domu, praktycznie schowane. Prowadziły wraz z balustradą na górę. Obok nich stał wieszak, a za rogiem zaczynały się szafki kuchenne. Zielonooka popatrzyła na dwa psy.**

-To jak mnie znaleźliście?-zapytała przerywając piszczącą, nieprzyjemną oraz niezręczną ciszej. Obydwa psy wyrwały się z zamyślenia i popatrzyły na nią.

-Wraz z Balto wracaliśmy z zakupów. Normalnie tu nie mieszkamy, ale mój przyjaciel i ja chcieliśmy, odpocząć.-tłumaczył psiak. Kończąc zdanie Balto popatrzył na psa rasy Pungsan, a tamten na niego. Wydawałoby się, że przeciągnął prawie samogłoskę.-To było rano.

**Pomarańczowe niebo rozpościerało się nad lasem, który znajdował się na niewysokim wzniesieniu nad miastem w dole. Ogniste chmury z jaskrawo różowymi dekorowały niebo. Od zachodu zostawiając niknący pas granatu, zamieniającego się powoli fiolet, by ten stał się różem. Przez ściółkę leśną maszerowały dwa psy. Na plecach nieśli dwa plecaki, z różnymi pakunkami zwiniętymi w rulon. Ułożonymi jeden na drugim, czasem dodatkowo owinięte w białe lub brązowe płótna. Rottweiler szedł z przodu. Wydawało się, że pakunek nic nie waży. Sądząc po jego energicznych ruchach. Pungsan miał problem w nadrabianiu chodu. Częściej musiał truchtać, gdy za bardzo się oddalał, a czasem by dotrzymać drugiemu psu kroku. Nie dało się też zamaskować jego szybszego oddechu.**

-Ernest, pomóc Ci?-zapytał niebieskooki Rottweiler patrząc z boku na borykającego się psa. Biały pies podniósł szybko głowę, mimo wcześniejszego sapnięcia. Brwi miał lekko zmarszczone w determinacji.

-Dzięki, za ofertę, ale dam radę Balto.-powiedział z kiwnięcia głowy na koniec. Rottweiler zamrugał dwa razy. Opuścił lekko łeb w dół i zamknął oczy, akceptując wybór psa.

-Dobrze, w takim wypadku chodźmy.-zadecydował Balto. Szli do przodu w ciszy przez las. Rottweiler odwrócił się do tyłu. Obserwował to co zostawia w tle. Słońce dopiero wschodziło. Niewiele wyglądając zza horyzontu. Aby wierzch ognistego dysku. Odbijał się on w niebieskich tęczówkach.

**Jego towarzysz również się zatrzymał i odwrócił w kierunku słońca. Na pagórku porośniętym ciemnozieloną trawą i świerkami, wraz z sosnami i dębami stały dwa psy. Wszystko skąpane w czerwonawej poświacie wstającego słońca. Unosiło się do góry, a wszystko skąpane w coraz to blednącej czerwieni. To był nowy dzień, inna historia.**

-Spokojnie.-wypowiedział na głos Ernest, napawające się widokiem. Balto pokiwał głową.-Chodź. Lepiej będzie jak już to zakończymy.-oznajmił biały Pungsan. Rottweiler, który mu towarzyszył bezsłownie odwrócił się i zaczął maszerować do przodu. Obejrzał się ostatni raz przez ramię.

**Szli teraz przez budzący się do życia las. Akompaniował im cichy podmuch wiatru, który poruszał liśćmi w koronach drzewach, które zaczęły przepuszczać pierwsze promienie nowego dnia, rzucając pierwsze ciapki na ściółkę leśną. Ptaki ponownie śpiewały swoje symfonię. Żyły własnym życiem, niczego nie świadome. Niektóre przelatywały nad głowami, aby umościć się w gniazdach, gdzie ich młode wyczekiwały śniadania. Wszystko pachniało. A nieliczne kępki fioletowych wzgórz, zawilców, a także połyskującym indygo kępki niezapominajek. Poruszały się spokojnie, praktycznie będące w bezruchu gdyby nie wietrzyk. Dwa psy maszerując patrzyły się na łapy. Słońce rzucało już jasne promienie na krainę. Wchodzili na wzniesienie. W tej części dominowała głównie trawa, a porastające drzewa były na bokach w odległości piętnastu metrów od psów. Niczym zielony dywan, ścieżka ciągnęła się pod górę. Dwa psy będąc bliżej szczytu uniosły łby. W promieniach dnia powoli wyłoniła się drewniana chatka. Odbijała promienie od swoich okien. Zwiastowało to spokój. Widząc chatkę obydwu psom zaświeciły się radośnie oczy. Wymienili krótko spojrzenia, a następnie przyspieszyli kroku. Okna lśniły złotem, jakby wymieszanym z rubinami, w świetle wschodzącego dysku ognia. Choć wokół niej przeważnie kwitła trawa, miejscami trochę wybujała, to scenerię ozdabiały posadzone tulipany. Lekko podrygujące na porannym wietrze. Płatki barwione w pomarańczy. Szli przez parę sekund, będąc w odległości pięciu metrów, stanęli. Czując szok. Coś leżało…ktoś…Wymienili wystraszone spojrzenia niebieskich tęczówek. Ciało nie oznaczało nic dobrego. Była martwa? Narosło pytanie. Możliwe…z tej odległości, ciężko było wychwycić czy klatka unosi się i upada w odwiecznym rytmie życia. Masywniejszy skinął głową, wziął parę korków w przód, jednocześnie przerzucając cały ciężar ciała na tyle łapy, by wydawać jak najmniej szelestu. Nie wiadomo, czy to nie była też i jaka pułapka. Odwrócił się ledwo przez ramię i dał znak, by towarzysz ruszył się. Jego białe futro, mimo zabarwienia blednącego różu, który coraz bardziej ustępował błękitowi, nie maskował tej bieli. Odznaczał się, aż za dobrze na ciemnym tle trawy i linii drzew. Pierwszy znalazł się blisko leżącej. Przypatrywał się, wyglądała na martwą. Za chwile doszedł jego towarzysz. Szok przebiegł w cyjankowych tęczówkach. Gwałtownie odwrócił pysk w kierunku stojącego przyjaciela, który choć uniósł w górę brwi, pozostawał spokojny, bynajmniej zachowywał pozory. W głowie starał się analizować, to co widzi. Mają trupa…i to skąd…Pungsan aż otworzył pyszczek lekko, przypatrując się. Wtem wychwycił, dosłownie nikłe opadnięcie boku w dół, a potem piękne wzniesienie do góry. Zamrugał parę razy. Może to jawa, nie spał od wczoraj. Ale potem ponownie. Postanowił to skonsultować z przyjacielem. Tknął go barkiem w bok, a pyskiem wskazał na bok. Oczy wręcz zdawały się krzyczeć, by spojrzał, ponieważ nieznajomy pies żyje. Rottweiler podszedł bliżej, tym razem zachowując jeszcze większą ostrożność. Rzeczywiście oddychała, ale była nieprzytomna, gdy tknął ją lekko łapą i przemówił.**

-Słyszysz mnie?

**Nic. Kompletnie nic, żadnej reakcji.**

-Nie możemy jej tu tak zostawić.-powiedział biały pies, odwracając łeb w tył. Głos lekko zaznaczał niepokój i skonfundowanie sytuacją. Miało pójść inaczej. Kluczowe miało. Towarzysz chwile milczał, następnie zamknął oczy.

-Nie….nie możemy…to zbyt ryzykowne dla nas samych. Jeśli pozwolimy jej tu leżeć, a okaże się być niebezpieczna może nas zaatakować, może równocześnie ściągnąć niechcianą uwagę na nas. Lepiej ją mieć na oku, ale pod kontrolą. Wezmę wyrazie czego tylko sznur.-rzekł niebieskooki, sięgnął pyskiem do plecaka.

**Chwile szperał w nim, a po chwili wyjął szarobrązowy powróz. Trzymając w zębach zarzucił do przyjaciela, który zanim złapał klepnął w powietrzu i pozbierał go z ziemi. Spętali łapy.**

-Jesteś pewien, że to dobry pomysł? Jak się obudzi? No wiesz…-mówił przytłumionym głosem drugi pies.

-To nie jest permanentne. Na razie to środek zapobiegawczy, chyba nie muszę Ci tłumaczyć dlaczego tu jesteśmy.-odpowiedział spokojnie drugi niebieskooki, jednak jego oczy mieniły się lodem zamarzniętej powierzchni jeziora.

**Pungsan kiwnął głową i skończył robotę. Przyjaciel wziął ją na barki. Jednak zanim, niebieskooki zamrugał, chwile przypatrując się jej łapom. Następnie wrócił do pomocy. Przekraczając próg domu z przyjacielem podtrzymywał jej ciało. Rottweiler w połowie drogi stanął i opuścił na szarą kanapę Zakomenderował:**

-Zamknij drzwi. A, i Ernest? Przygotuj jakieś posłanie. Wolałbym, żeby nadal była zachowana pewna odległość.

**Biały pies skinął głową, podbiegł przez drewnianą podłogę do drzwi, stając na dwóch łapach nacisnął na klamkę zamykając je. Potem pyskiem przekręcił spust. Skręcił w lewo, ta część chatki była przyciemniona. Z tej strony nie znajdowało się żadne okno, a wczesna pora nie wymagała włączenia świateł. Schody były schowane w rogu, tak że trzeba było jeszcze skręcić. Ich spód był widoczny, lecz nie same stopnie. Na ścianie na przeciw psa wisiał obraz przedstawiający zakwitające tulipany przy drewnianej ścianie. Wszedł na górę, powoli będąc oświetlany przez dwa okna, otaczające z przodu i tyłu. Jedno kierowało się na słońce, drugie na bezkresny las. Niektóre z drzwi były zamknięte. Do takiego pomieszczenia musiał wejść Ernest. Ponownie wymagało to skręcenia, tym razem w prawo, idąc prosto ukazały się zamknięte drzwi. Po ich otworzeniu można było stwierdzić, iż za nimi chowało się pomieszczenie na zasadzie szafy. Na drewnianych, sosnowych półkach leżały różne materiały. Na samym dole kupka białych, schludnie ułożonych w kostkę prześcieradeł. Wziął jedno z góry, zamknął tylną łapą drzwi i zbiegł na dół. Zaścielił łóżko, jego przyjaciel stał w kuchni.**

-Już.-oznajmił. Rottweiler szybko się odwrócił, skinął głową. Podszedł do suczki, przerzucając przez ramię wziął na plecy i zaniósł.-Co z nią chcesz zrobić?-zadał pytanie niebieskooki.

-Wszystkiego dowiemy się, gdy się wybudzi. Zadecydujemy co z nią zrobimy. Jeśli jest szpiegiem, to czeka ją pewna śmierć. Jeśli nie, to mamy szansę zyskać sojusznika.-wypowiedział się swoim grubszym tonem głosu pies. Wziął w zęby kawałek prześcieradła i lekko okrył łapy. Uniósł brew widząc jak Ernest patrzy się na jej łapy.-Nie. Na razie nie.

-Wiem, wiem...-mruknął pies, schylając głowę.-Jestem zbyt zmęczony. Nie wiem jak Ty, ale ja idę w kimę. -rzekł biały psiak, pokierował się na kanapę i runął.

-Dobra, w takim razie będę mieć na nią oko. W ogóle ktoś musi stać na straży.-dopowiedział Balto. Przeszedł pod schody, skąd uniósł klapę wszedł do piwnicy, a następnie wyciągnął jeden słoik konfitur.

**Wizja szybko zaszła czernią białemu psu, nie wiedział ile przespał godzin, jednak budząc się za oknem było już ciemno. Uniósł łeb, rozglądając się chwilę po pomieszczeniu. Tylko w kuchni, bardzo słabym światłem mieniła się lampa naftowa. Balto siedział na taborecie i strugał coś. Ernest miał jeszcze przymrużone oczy, wstał mozolnie, potykając się lekko w drodze. Dopiero wybudzał, a mizerne światło w tej części domku nie pomagało. Stanął na linii cienia oraz światła. Śpiącym głosem zapytał półszeptem swojego druha:**

-Balto?

**Rottweiler uniósł oczy znad struganego przedmiotu. Ernest zerknął w dół, aby zobaczyć. Z niewielkiego fragmentu drewna, od spodu pokrytego jeszcze szarobrązową korą, wyłaniała się powoli głowa jelenia. Balto postawił wszystko na stoliku, tuż obok zmywaka.**

-Wstałeś.-rzucił. Biało-kremowy pies skinął powoli głową. Raczej było to rozpoczęcie rozmowy, niż jakaś rewelacja wielka. Musiał czytać psu w myślach, lub po prostu tak dobrze go znał, gdyż wystarczyło lekkie zwrócenie tęczówek u tamtego w tył.-Nie obudziła się.

-Okej. Teraz ja mogę przejąć wachtę. Leć spać Balto.-zaoferował Ernest, przeciągając się do przodu i ziewając. Na koniec powyciągał jeszcze tylne łapy do tyłu. Obecnie czuł się bardziej wybudzony. Wszedł do aneksu kuchennego. Rottweiler zszedł z taboretu. Podszedł do Balta i dotknął swoim czołem, czoła drugiego niebieskookiego psa.

**Obserwował jak tamten odchodzi, kieruje się na kanapę i pada. Odwrócił wzrok na zlew, nic ciekawego, potem pokierował wzrok zza okno, nic prócz czerni pochłaniającej wszystko. Nie było nic widać w promieniu dziesięciu metrów. Lampka stała trochę za nim, w zagięciu niewielkim. Miał okazje przyjrzeć się lepiej przyszłej figurce przyjaciela. Wziął w łapę i obracał figurkę, przypatrując się zadziwiającym detalom na niej. Oczy wyraźnie zaznaczone, delikatny zarys sierści, wychodzące z głowy masywne poroże, powyginane lekko. Zaczął strzyc uszami, z ciemności wydobywał się cichy jęk. Oczy gwałtownie się rozszerzyły, pośpiesznie odstawił rzeźbę na blat. Wszedł do pokoju, stanął i zaczął nasłuchiwać. Znowu, takie teraz jakby majaczenie. Uniósł brwi, słysząc iż dźwięk dobiega z miejsca, gdzie leżała znaleziona suczka. Chwile rozmyślał. *A jak to zasadzka? Wtedy nawet nie pisnę...co ty gadasz? Jest związana. Musisz zobaczyć co się dzieje, a w razie czego zbudzić Balto.* Rozmyślał niebieskooki. Szybko wrócił się do kuchni, stanął na dwóch i wziął w zęby zieloną rączkę lampy naftowej. Trzymając rozjaśniała mu się droga. Stanął przed posłaniem, stawiając swoje jedyne źródło światła na dole. Suczka leżała na boku, nadal zamknięte oczy, ale mamrotała niezrozumiałe słowa przez sen, czy cokolwiek to było. Lekko podrygiwały jej mięśnie, nie był to spokojny sen. Leżała na lewym boku, akurat zasłaniając łapy z tamtej strony. Poruszała nerwowo łapami, w bardzo niedbały sposób, ze względu na sznur. Psiak miał pomysł, ale trochę się obawiał czy będzie reakcja. Przyłożył łapę do jej czoła, lekko rozpalone. Na opuszkach pojawiły się lekkie przebarwienia, nie wiedział czy są bardziej jasne czy sine, ale na przeczucie podpowiadało, że nie jest to zdrowy objaw. Na każdej z opuszek występowało to. Zacisnął oczy w próbie przypomnienia, czy wcześniej one były. Nie mógł sobie przypomnieć, takie coś by przykuło jego uwagę, a zatem nie mogło wcześniej się pojawić. *Czyli to wynik sznurów! Muszę je ściągnąć! Nie! A co Balto powie?* Doszedł do wniosku, aż sam lekko rozszerzył oczy i uniósł brwi. Zerknął przez ramię, Balto głęboko spał. Musiał działać, podszedł do śpiącego kompana i trącił go łapą. Chwilę musiał poszturchać go, aby tamten się obudził.**

-Ernest?-spytał niemrawym tonem głosu Rottweiler, mając praktycznie jeszcze posklejane od snu oczy. Ernest stał jak na szpilkach przy kanapie.

-Chodzi o nią! Majaczy, czoło rozpalone i dziwne odbarwienia na opuszkach, których nie było, wiem bo bym zobaczył!-rzucił słowotokiem biały pies o kremowych końcówkach uszy, oraz prędze na grzbiecie do ogona. Rottweiler automatycznie zamrugał, potrząsnął łbem i zeskoczył z łóżka.-To ten sznur, musi powodować niedokrwienie!-ciągnął szybko, idący obok pies.-Chciałem sam zdjąć, ale równocześnie skonsultować to z Tobą!-mówił niepewnie pies i zerknął lekko na podłogę.

-Dzięki, że mnie powiadomiłeś.-podziękował Rottweiler, szybko rzucił sam okiem na suczkę. Potem wziął sznur w zęby i poluzował znacznie, praktycznie, iż mogły spaść.-Wygląda na lekko schorowaną. W tym stanie mało co może zrobić.-wytłumaczył, odwracając się do swojego przyjaciela. Tamten kiwnął głową.

-Pójdę poszukać jakiego okładu w szafie, lub czegoś co zbije gorączkę.-oznajmił biały psiak. Pobiegł do szafek w kuchni, biorąc lampę w zęby. Postawił na blacie i rozpoczął poszukiwania. Ścierka leżała blisko, uprana i lśniąco biała. Zdjął, namoczył i podszedł szybszym krokiem. Położył na głowie suczki i sam przytwierdził okład łapą.-O to już ogarnę sam. Idź spać Balto.-przemówił patrząc z troską.

**Rottweiler pokręcił głową, przeciągnął to w przód to w tył i usiadł przenosząc ciężar ciała na tylne kończyny.**

-Daj spokój. Później odeśpię.-oznajmił poważnie. Biały pies kiwnął głową, przysiadł się obok.-Nie ma co siedzieć tu. Wrócę do strugania.

**Pungsan mimowolnie wstał i podążył za nietypowym Rottweilerem. Po prostu chciał przyglądać się jak powstaje figurka. Tak siedząc w kompletnej ciszy, czasem Balto unosił wzrok na psa i wymieniali się ciepłymi spojrzeniami. Dnieć zaczęło powoli, około czwartej niebo szarzało, przechodząc z odcieni ciemnej szarości w względnie jaśniejsze tony. Na horyzoncie zalegały ciężkie, sine nimbostratusy, zwiastujące nadejście deszczu. Rottweiler wstał od blatu, przeszedł do przedpokoju, ponownie schodząc do piwnicy, tym razem wyszedł z strzelbą myśliwską.**

-Nie długo wracam.-powiedział w wyjściu. Biały pies podszedł i otworzył drzwi, żegnając spojrzeniem w wejściu.

-W porządku, tylko uważaj na siebie, proszę.-mruknął, patrząc głęboko się w lodowe oczy wyższego psa. Tamten kiwnął głową i wyszedł.

-Jak się uda to może co dobrego przyniosę na obiad.-rzucił przez ramię, z lekką nutą uśmiechu. Ernest uśmiechnął się w wejściu odprowadzając wzrokiem Balta, dopóki nie zniknął mu z oczu w leśnej gęstwinie. W sumie nie miał co robić, dlatego tuż po zamknięciu drzwi, skierował się do półki po przeciwnej stronie domu od obrazu. Wyciągnął książkę oprawioną w zieloną, skórzaną okładkę.

**W końcu chwila spokoju. Z resztą choć suczka nadal majaczyła, miał wrażenie iż przycichła. Za parę godzin sprawdzi jej stan. Tak sobie zaplanował. Zobaczy czy polepszy. W tym czasie w dość łaskoczącej żołądek atmosferze powrócił do literek. Siedział sam przy oknie, oświetlony światłem lampy naftowej, barwiącej jego futro na żółtawy kolor, po środku lasu. Po całej wędrówce i rozgardiaszu, chwila takiego oddechu była dla niego miłe widziana. Przerzucając kartki mijał mu czas i zanim się zorientował niebo zaczęło ponownie szarzeć, z początku robiąc się ciemnoniebieskie. Zgasił lampkę. Patrzył na pomieszczenie. Jak cicho, mógł słyszeć bicie własnego serca. Uznał, że minęło wystarczająco dużo czasu, aby zobaczyć jak się miewa nieznajoma. Wykonał parę korków w przód i podszedł do jej posłania. Przy okazji wymieni okład, zaplanował. Przyłożył łapę do czoła. Nadal rozgrzane, ale nie tak mocno jak jeszcze parę godzin w tył. To był dobry znak, to znaczy że nie będzie trzeba żadnych leków, zwłaszcza iż ich brak, oraz biorąc pod uwagę nieprzytomny stan. Zerknął jeszcze na opuszki. Pozbawione dziwnych plamek już. Zadowolony strzepnął na bok ogonem. Wziął ścierkę z jej czoła w zęby i poszedł na nowo namoczyć. Woda obijała się o metalowy zlew. Wracając była przyjemnie chłodna. Poprawił okład przyciskając go łapą. Suczka zmarszczyła czoło. Ernest poczuł jak staje mu serce. Budzi się? Co ma robić? Nie ukrywał przed sobą, iż zaczął czuć niepokój. Budzi się? Co ma zrobić? Przywitać? Zawołać Balto? Szukać go? Tysiące opcji chodziło mi po głowie. Postanowił finalnie, że poczeka na rozwój wydarzeń. Za chwilę suczka się uspokoiła, coraz ciszej mówiąc przez sen. Po paru minutach słyszalny był aby jej oddechy. Uspokojony przeszedł do swoich dalszych czynności. Późniejszym rankiem, ale nadal wczesnym wrócił Balto z przerzuconą pardwą przez prawy bark.**

-Świetnie! Padam z głodu!-wykrzyczał Ernest, wyraźnie zadowolony. Rottweiler zamknął drzwi, odstawił strzelbę. Poszedł do kuchni, gdzie już czekał biały pies z misą na pierze. Wkrótce oskubali zabitego ptaka, po czym zaczęli przyrządzać go. Gotować, głównie gotował Balto. Ernest latał po różne składniki i nakrywał stół. W końcu wszystko było załatwione. Przyrządzona pardwa leżała na stole. Ernest oblizał się po pysku.-Jeśli wygląda tak pysznie, jak smakuje, to Balto chwała Ci! Smacznego!

-Dzięki Ernest. Wzajemnie.-pożyczył mu niebieskooki Rottweiler. Zabrali się do jedzenia. Chwilę później niebieskie oczy znad przeciwka psa powędrowały za jego tył.-Co chodzi?

-O nic!-zaprzeczył z lekkim przerażeniem Ernest w swoich cyjanowych oczu. Jednak to spowodowało, iż Balto uniósł niedowierzająco, prawą brew do góry, nie zmieniając jego stoickiego wyrazu pyska. Psiak o kremowych końcówkach uszu westchnął.-Bo ja...ja....ja...ja chciałem jej zostawić trochę, gdy się obudzi.

**Balto westchnął, przysłaniając lodowe oczy powiekami. Otwierając je spojrzał psu głęboko w niebieskie oczy, tamten lekko spojrzał w dół. Rottweiler przemówił swoim głosem:**

-Słuchaj...wiem, że chcesz dobrze, ale nie mamy jak tego przechować. Nie wiem kiedy się obudzi.

-Oh...-westchnął smutnie piesek.-skończył jeść śniadanie. Bez słowa odstawił talerz do zlewu. Zaczął zmywać. Stanął obok niego Balto i szepnął mu w ucho.

-Jak myślisz, co ją tu przywiało i dokąd zmierza? Czy jej pojawienie się przysporzy nam kłopotów, czy ulży?

-Nie wiem Balto...-odszeptał kierując spojrzenie cyjanowych oczu w dół.-Co jak przysporzy?-uniósł skonfundowany wzrok w górę na drugiego psa, wpatrując okrągłymi oczyma w niego.

-Wtedy będziemy musieli ją zabić. Poza tym musimy wiesz...wiedzieć jak to...załatwić.-dopowiedział, naciskając bardzo znacząco na ostatnie słowo. Wzrokiem sam dawał znać do zrozumienia o co chodzi.-Nic nie może wyjść. Tu jest najlepiej.

-Tak...masz rację..-przyznał mu rację biały pies.-Jest inna...niż inne psy...tak mnie się wydaje...ale używając zawartości z mojej torby, powinniśmy dać radę.-zapewnił pies o futrze białym niczym śnieg, oczy przypominały zamarznięte kałuże, odbijające w sobie zimowe niebo.

-Myślisz?-pytanie miało treść nie tyle pytającą, ile bardziej szukał opinii drugiego psa. Szukał doprecyzowania, jakby swego rodzaju potwierdzenia.

-Nie mamy chyba wyboru...-westchnął ciężko, spoglądając w dół. Wolał, by do tego nie dochodziło...może uda się znaleźć inne rozwiązanie, ale na tą chwilę, innego nie było, pozostając w niewiedzy...Spuścił łeb.

-Rozumiem.-zapewnił o swojej wyrozumiałości niebieskooki Rottweiler. Patrzył na niższego od siebie psa, który nadal stał z pochylonym w dół łbem.

**Między nimi nastąpiła cisza, wieńcząca rozmowę w nieoficjalny sposób. A może, była tylko pauzą w wymagającej większej uwagi i czasu konwersacji? Balto odwrócił poważnie wzrok w bok, kierując go zza krajobraz rozpościerający się za oknem. Nagle ciszę przerwało ciche i miękkie, lecz słyszalne uderzenie. Obydwoje wystrzelili głowami w wiadomym i jedynym kierunku, skąd mógł dobiegać dźwięk. Ernest rozszerzył oczy w kompletnym szoku, a Balto uniósł brwi do góry jedynie. Biały psiak poczuł to ściskanie w żołądku...zaraz się dowiedzą tej prawdy, która ostatnio była głównym tematem rozmów i myśli. Tymczasem Rottweiler przenikliwie ją obserwował. Próbował wyczytać cokolwiek z jej ruchów, zachowania, mimiki. Sam głęboko odczuwał niepokój, ale napiął mięśnie gotów do obrony własnej. Nieznajoma zmierzyła go zielonymi oczyma. Zachował powagę...**

-*A więc to ty...zadziora...*-skomentował w myślach Rottweiler.

**Wszystko wróciło do chwili teraźniejszej, bez wtrąceń o własnych, prywatnych przemyśleniach, historia nie musiała być już powtarzana. Kasha znała co się wydarzyło po jej wybudzeniu. Nadal obserwowała ich nieufnie. Nie mogła ukryć, że pomimo zachowania stoickiego spokoju, pewne elementy historii rzucały jej pytania. *Dlaczego tu przybili z taką ilością rzeczy? Co wy knujecie?***

-Akurat jedliśmy. To Ci przyniosę trochę.-zaoferował biały pies, kierując się w kierunku brytfanki, na której było aby niewiele z pardwy. Kasha uniosła brew, nigdy nie czuła aż tak bogatego zapachu. Jedzenie, które zwykła jeść było mdłe i mało wonne. Podsunął jej talerz, gdy ona z ostrożnością podeszła do stołu i usiadła przy nim. *Nigdy nie siedziałam przy takim stole. Wróć.* Do jej głowy przebiło się bardzo nikłe wspomnienie, gdzie jako szczeniak zasiadała przy stole. Wśród rodziców. Za oknem lał wtedy deszcz. *Jadłam, tyle że w tamtych warunkach tego nie było, a przy odebranych wspomnieniach, nigdy nie mogłam wyobrazić sobie innego sposobu jedzenia. Tamto po prostu było, innego wyjścia nie mogłam sobie wyobrazić, będąc całkowicie odciętą od świata. Nie miałam jak.* Zerknęła na jedzenie.

-Co tak się patrzysz na to jedzenie?-przemówił Balto, unosząc podejrzliwie brwi do góry. Jego chłodne, zimne oczy nic nie zdradzały. Suczka zastrzygła uszami, sama starała się nic nie zdradzać. Zaklęła w myślach.

-Dawno nie jadłam…tej…No…pieczeni.-wybroniła się, szybko skacząc wzrokiem w boku, szukając nazwy. Potem patrzyła bezpośrednio się w oczy Balta. Obydwa pay niewzruszone, jakby z zachowaniem dystansu. Każdy brał drugiego z dozą niepewności. Rottweiler w końcu kiwnął głową.

-Gość w dom, Bóg w dom.-przytoczył powiedzenie. Odwrócił się, a potem zerknął przez ramie, zanim wyszedł na górę.-Smacznego. A i przyrządzę Ci pokój.

-Dziękuję. Jest w porządku, mogę tu.-powiedziała. Zjadła to co miała na talerzu. Oblizała się, choć na zewnątrz tego nie okazywała, to w głębi czuła ukłucie dziecinnej satysfakcji, smakując coś innego. Przyszedł wieczór, a ona położyła się spać. Kierując się do pokoju, przechodził obok biały pies.

-Dobranoc Carlye.-pożyczył jej z subtelnym, acz szczerym uśmiechem. Zamrugała przez chwilę, po czym kiwnęła głową.

-Dobranoc.-odparła krótko i bez wyrazu większego. Psiak skierował się na górę i w końcu zapadła noc. Przed pójściem spać, patrzyła za okno. W głowie kłębiło się tysiące myśli. *Oni tam gdzieś są i mnie szukają. Będą próbowali mnie odnaleźć. To stało się ich celem, moja ucieczka nie tylko wiąże się z ich własnym zagrożeniem, ale i świat zyska świadomość, że pracują nad czymś.* Zmarszczyła czoło. *Odnajdziemy się. Oni mnie, a ja ich.* Fuknęła cicho pod brązowym nosem, i spróbowała zamknąć oczy, by zasnąć.

**Od momentu, gdy znalazła się w chatce minął już jakiś czas. Co prawda, były to zaledwie cztery miesiące, jednak okres jaki spędziła w ośrodku wydawał się czymś niezmiernie odległym. To nie odprowadziło zielonookiej suczki, od swoich zamiarów. Po prostu teraz skupiła się na pomaganiu dwójce psów. Nie ufała im, i jeśli miałaby być szczera, to wiedziała, że oni równie trzymają ją na dystans. . Zwłaszcza Balto, który nie spuszczał z niej swojego lodowoniebieskiego wzroku. Ernest w przeciwieństwie do drugiego psa, okazał się być znacznie bardziej przyjazny. Od samego początku wykazywał się troską, a po miesiącu czasu szukał okazji, aby dłużej z nią porozmawiać. Głównie to on ciągnął ją za język. Mimo tego, wytworzyła się dziwnego rodzaju, swoista więź, jakby poczucie, Zza oknem liście poczynały przybierać rdzawą barwę. Kroczyła jesień, dając o sobie znać chłodniejszymi porankami i wieczorami, a także zalegającą mgłą. Opady deszczu zdarzały się znacznie częściej. Dni, choć otoczenie uległo diametralnej zmianie, to pozostawały rutynowe. Wstawała, pomagała im w obowiązkach domowych, spożywali śniadanie, ponownie obowiązki, obiad, obowiązki, kolacja i odpoczynek. Ostatnio przydzielano ją do grabienia liści. Ernest w tym czasie zajmował się ogródkiem. Nad którym siedział z zamyśloną minął, gdy pracował. Balto rąbał w głębi lasu drzewo, by potem pociąć je na opał. Zagarnęła grabiami, trzymanymi w zębach liście na pokaźną stertę obok. Zerknęła z ukosa na psa o cyjanowych oczach. *Wygląda na osobę, która nie wyciągnie dużo w tym świecie. Wystarczy mocniejszy dmuch i go zmiecie. Prędzej czy później, coś go zabije.* Skomentowała na chwilę przerywając pracę. Pies kończył pieczołowicie obwijać krzak róży, by był zabezpieczony od zimna. Jego ruchy były z wyczuciem i subtelne. Ona chwilę popatrzyła i ruszyła dalej do zagarniania liści. Skończyła po czasie, gdy się odwróciła siedział za nią Ernest. Uniosła wzrok.**
-Ile tak siedzisz już?-rzuciła oschle, rzucając grabie na bok. Z miękkim odgłosem upadły na lekko zaszronioną trawę. Biały pies wzruszył obojętnie ramionami, jakby mało go to obchodziło. Wyrzucił z siebie zdanie:

-Czekałem aż skończysz.

-Ta?-zadała pytanie Kasha, unosząc obojętnie brew w górę. Pokiwał głową.-Po co?

-Chodź, pokażę Ci coś.-zaoferował, wstając na równe łapy. Zamerdał ogonem dwa razy, w cyjanowych oczach przebijała się iskra. Uniosła wzrok.-No chodź.-nalegał. Westchnęła bardzo ciężko i kiwnęła głową. Na dobrą sprawę skończyła i miała czas wolny. Poza tym powinna zachowywać się normalnie, by nie wzbudzać podejrzeń.

**Szli przez las, który od spodu spowijała mgła, przybielając wszystko w promieniu dwudziestu metrów. Wręcz czarne, ponure pnie wyłaniały się zza niej, a rdzewiejące liście przybierały szarawy kolor. Obecnie szli przez bór, igiełki nadal miały tą samą głęboką zieleń, jak jeszcze parę miesięcy wstecz. Na niektórych z nich osadzone były krople. Doszli do małej polanki, którą przecinał szary pas, o brązowym, kamienistym podłożu.**

-Jedno z moich ulubionych miejsc tutaj.-oznajmił żywiej Ernest, przysiadając na tylnych łapach, tuż nad strumykiem. Z zachwytem obserwował okolicę.-Nie ważne jaka jest pogoda, tu zawsze jest tak pięknie. Czasem należy po prostu zaczekać na lepszy moment i się prze pogodzi.-mówił, zadzierając wysoko głowę i obserwując niebo. Suczka przysiadła.

-Strumyk?-zapytała unosząc brwi. Ledwo mogła przypomnieć sobie, czy widziała u siebie strumienie, raczej nie. Ernest pokiwał głową. Chwilę siedzieli w ciszy. Patrzyła się na krystalicznie czystą wodę, która ukazywała w różnym odcieniu brązowe kamyki, jej powierzchnia poprzecinana drobnymi zaburzeniami, gdy woda napotykała przeszkodę w postaci większych, wystających kamieni, a także nurt. Patrzyła na swoje odbicie.-Nic się nie prze pogodziło.-skomentowała.

-Mówiłem, należy zaczekać. Czasem wyczekiwanie na słońce zajmuje trochę czasu.-zerknął w bok psiak, uważnie ją obserwując. Zapadła chwila ciszy. On patrzył na świerki po lewej stronie, w pewnej odległości, ona obserwowała odbicie. -Właściwie to zabrałem Cię tu, by porozmawiać.-przemówił.

**Kashy stanęło serce i subtelnie rozszerzyła oczy. Mógł wiedzieć? Jak? W końcu jej podejrzenia mogły się okazać słuszne, a wtedy będzie zmuszona do ataku. Napięła mięsnie i rzuciła obojętnie wzrok w kierunku Ernesta. Uniosła pytająco brew. Psiak spojrzał w dół, nie wiedział jak zacząć. Chwilę szukał odpowiedniego doboru słów.**

-Emm...em....jakby to zacząć...em...-myślał, ciągle obserwując łapy i jedynie patrzył się to w jeden bok, to drugi. Kasha nerwowo strzepnęła prawym uchem w bok.

-No mów.-ponagliła. Pies najwidoczniej tego potrzebował, bo uniósł wzrok, popatrzył chwilę w jej zielone oczy i zerknął na jej przednią łapę. Miała wrażenie, że świat staje i robi się ciężkie powietrze. Teraz wyczekiwanie było namacalne. Gotowa była atakować, ale musiała usłyszeć co ma do powiedzenia wpierw. -Skąd masz...no wiesz...ten numer...?-zadał nieśmiało pytanie. Miał świadomość, że pyta o coś, co potencjalnie może być delikatnym, osobistym, tematem. Jednak dłużej nie mógł znosić oczekiwania.-Widziałem go, już wtedy, ale nie pytałem.-wytłumaczył się.

**Kasha obrzuciła go nieufnym wzrokiem, a jej oczy poczęła mrużyć nieufnie. *Wiedział, a nic nie mówił...Jak dużo jeszcze wie?* zapytała samą siebie w myślach. Zmierzyła go przenikliwym i chłodnym wzrokiem.**

-Co cię to?-wyrzuciła, czując że musi zaznaczyć granicę. Ernest zamrugał, i lekko drgnął.

-Ja nie chciałem być wścibski. Tylko chciałem się dowiedzieć. Nie musisz mi odpowiadać teraz, lub kiedykolwiek. Twoja sprawa. Byłem po prostu ciekaw. Wiesz, nie na co dzień takie rzeczy się widzi. Nie mówiłem nic, bo też nie było okazji i czasu.-wytłumaczył się z początkową niepewnością, ale już później poszło mu znacznie bardziej gładko. Suczka nie spuszczała z niego nieufnego wzroku.

-Czy twój przyjaciel, też wie i milczy jak grób?-zapytała, nie kryjąc nieufności w głosie, nadal miała niebezpiecznie zmrużone oczy. Ernest pokiwał głową.

-Ale powiedziałem, mu że to pewnie jakiś tatuaż. Bo to po części jest tatuaż.-bronił się Ernest. Po chwili spuścił poważnie wzrok w dół.-Morana Ciebie skrzywdziła?

**Nie drgnęła na zewnątrz, choć wewnątrz serce już tak. Musiała zdecydowanie przycisnąć mocniej tego psa i odwieść od tematu. Za bardzo zaczął węszyć.**

-Nie.

-Okej, czyli-

-Zwykły tatuaż. Nie twój interes.-wyrzuciła oschlej, jej oczy groźniej zabłysnęły, dając znać psu, że to koniec tematu i nie doczeka się większych wyjaśnień. Skierowała pysk w bok, jak i biały pies. Musiała jeszcze wypytać więcej o te dwa psy, które dużo wiedziały, a milczały. A ufniejszy pies, był w stanie więcej powiedzieć, niż kamienny Balto.-Zatem, o co chodzi z tobą i Balto?-zapytała. Ernest zaczął głośniej się jąkać i zarumienił.

-CO? Dlaczego pytasz?!-zapytał, trochę speszony. Kasha uniosła brwi, nie zmieniając mimiki pyska. O co mu chodziło?? Dziwiła się, to było tylko pytanie.

-Co?-powtórzyła sama.-Nie o to mi chodziło. Co tu robicie, TO miałam na myśli.-wypowiedziała poważnie. Reakcja psa była jej obca, wręcz dziwna. Pies spuścił speszony, gwałtownie łeb w bok. Zakrywając to niezręcznym i nerwowym śmiechem. Patrzył przez prawe ramię na przepływającą wodę.

-Ah. Dobra, to już czaję.-próbował podejść do tego na całkowitym luzie. Jednocześnie udając, jakby nic z jego strony się nie stało. Zamyślił się nad konkretną odpowiedzią. *Głupia nie jest. Nie sądzę, by podała mi całkowite wytłumaczenie Nie może się dowiedzieć tym bardziej.* Rozmyślał Ernest. Zerknął przyjaźniej, tak by nie tracić z pozoru.-Ach, my? My tak tu tylko.

-Miały być wakacje, coś długie są, nieprawdaż Ernest?-zadała pytanie, wbijając w nań swoje zielone ślepia uważnie. Pies zszokował się wewnątrz. Rzeczywiście to dziwnie wygląda, będzie musiał obronić ich obydwoje, jeśli mają zachować wiarygodność w oczach Carlye. W tym czasie, w ciszy, zielonooka wyczekiwała na odpowiedź. *Dlaczego? Po co tu jesteście?* zadawała sobie pytania w głowie, futro na policzkach lekko powiało na wietrze.

**Wewnątrz Pungsan czuł jak powoli serce mu zaczyna walić, a pokrywająca wszystko wokół mgła zdawała się niby gęstnieć. Jej umysł, tak jak stwierdził, to głupich nie należał. Panika drobna wkradła się, opanowując jego ciało i układ nerwowy. Miał wrażenie, że siedzi na ostrzach. *Nosz! Domyśliła się. w końcu jesteśmy tu od czterech miesięcy, zapadła już jesień. Muszę cokolwiek powiedzieć, ale uważać, by nie chlapnąć czegoś, co by podważyło rzekome wakacje! Balto nosz!* Biadolił w myślach biały pies. Czuł jak klatka piersiowa nie przyjemnie kłuje, włącznie z trzewiami. To było jak jakieś przesłuchanie, czy co? Zielone oczy wpatrywały się w niego, szukając jakiegokolwiek śladu zawahania. *Jeśli zaczniesz debilu panikować otwarcie, to koniec! Koniec!* Natrętne myśli weszły do głowy, nie pomagały, gdyż sama świadomość powodowała uwalnianie jeszcze większych dawek stresu. Zaczął intensywnie się zastanawiać nad odpowiedzią, co zdawało się trwać wieczność. W końcu coś przyszło, po upływie nieskończoności, jakby się zdawało, w rzeczywistości była to niespełna chwila.**

-A bo wiesz, takie dłuższe, jesienią dużo tu zawsze roboty. Wojna też zrobiła swoje, musieliśmy wcześniej się na nie udać po prostu i na razie tu jest bezpieczniej, niż w mieście, z którego przybyliśmy.-wytłumaczył się, w jakimś drobnym stopniu psiak o kremowych końcówkach uszu mówi prawdę. Ale on sam wiedział w jak dużym. Suczka uważnie się mu przysłuchiwała, strzepnęła rudymi uszami na koniec i kiwnęła głową.

*Ciekawe co i jak dużo wie o tej wojnie. Trzeba jakoś gładko spytać.* Snuła myśli suczka rasy Tundra Amerykańska.

-Duże zniszczenia u was?-spytała, starając się by brzmiało to jak zupełnie normalne pytanie. Ernest przez chwilę milczał, potem pokiwał powoli głową, z pewnego rodzaju zadumą i zamyśleniem.

-Tak...-przemówił, Balto popatrzył na niego z zrozumieniem. Cyjanowe oczy psa zaszły swoistą mgłą smutku, stając się niczym ciemniejsze stawy. Obniżył swój głos, prawie mówiąc na jednym wydechu, wszystko półszeptem.-Pamiętam to jak dziś...-zamknął na chwilę boleśnie oczy. Miał przed oczyma ciemne nocne niebo, kamienice z piaskowca, które przybrały kolor dzikiej pomarańczy od gorejących płomieni. Brukowana droga wbijała się w jego łapy. Jego oczy strzeliły, wypełnione paniką, jak gdy zwierzyna widzi swego myśliwego, pomniejszone lekko podrygiwały.-Obudziły mnie w nocy syreny, a następnie wyjrzałem przez okno...Moje miasto znajdowało się w płomieniach...Wybiegłem na ulicę, lampy niknęły w walce z łuną pożarów. Każdy biegł w różnym kierunku jak oszalały, aby uratować życie. Mnie coś jakby sparaliżowało.-widział jak wygięty w łuk stał i z stulonymi od trwogi uszami wpatruje się w żywy nocny koszmar.-Ale uratował mnie Balto.-w głowie pojawił się obraz jak z ciemności, wyłaniając się z powoli nadciągającej dymnej zasłony, łukowato zatrzymując się, stanął masywny pies. Jego niewzruszone lodowoniebieskie oczy, przybrały żywy odcień. Same po części zdawały się palić, odbijając słupy dymu i ognia. Uniósł brwi i wpatrywał się w zatrwożonego psa.

**Wspomniany pies, siedział , gdzieś wbijając nieprzeniknione spojrzenie niebieskich ślepi w dal. Zapewne sam wracał wspomnieniami do wydarzeń z owej pamiętnej nocy. Jakby wyrwany z zamyślenia chwilowego biało-kremowy psiak, wziął gwałtownie oddech. Brwi ściągnął w boki. Do oczu napełniły się łzy, a zaczął mówić drżącym głosem. Widząc najpewniej cały pogrom, żniwo śmierci zebrane przez nią tamtej nocy.**

-Huk pożarów, trawiły wszystko co znałem! I te nieszczęsne psy! Ja nadal pamięta ten swąd! Gdzieś ktoś wołał, pozostawiony w budynku, błagał agonalnie o pomoc, ale gdy odwróciliśmy się, więźba podtrzymująca dach, runęła w morze ognia i na zawsze zamilkł...-zamknął wystarczająco rozedrgane oczy. Próbując wymazać ogrom zniszczeń. Kasha obserwowała to z poważną twarzą. Balto podszedł do Ernesta i położył na jego smuklejszych barkach swą potężną łapę. Zwrócił głowę w kierunku Kashy.

-Miasto szybko upadło. Zabrałem go do siebie, jednak po czasie byliśmy zmuszeni uciekać. Ta chatka kiedyś należała do moich rodziców, a jeszcze wcześniej do moich dziadków. To jest nasze schronienie.-wtrącił się, a jego niski ton głosu rezonował po pomieszczeniu. Zielonooka widziała jak utkwił w niej wzrok. Z pełnym kamiennym wyrazem wytrzymywała je, sama wpatrując się prosto w jego oczy.

-Rozumiem. Podobna rzecz spotkała moją wioskę.-skłamała, jednak wiedziała że używając terminu wioska ma większą wiarygodność, niż miałaby wysunąć się z miastem, którego nazwy całkowicie by nie znała, tym bardziej oni, żyjący w tym świecie i mający z nim stały kontakt, nie jak ona- odcięta przez większość życia.

-To przykra rzecz, moje kondolencje.-wypowiedział się jeszcze raz Balto, starając się zmienić na niewiele cieplejszy wyraz pyska. Kiwnęła krótko głową w podziękowaniu, geście przyjmujące sztuczne kondolencje, bo jakże mogą być prawdziwe, skoro ona powiedziała nieprawdę, nie miała świadomości co stało się z jej miastem rodzinnym. Ernest uspokojony spojrzał współczująco na nią.

-Ojej...Morana jest bezlitosna.-dopowiedział, na chwilę zamyślił się. Nastąpiła cisza, wieńcząca rozmowę. Potem nie padły już słowa, a Balto i Ernest wyszli z pomieszczenia, suczka spędziła ten dzień na pracy dalszej w ogrodzie. Siedząc sama i rozmyślając nad historią Ernesta.

*Jeśli ufać im, to spotkało ich również nieszczęście. Morańczycy powinni zapłacić, wyrządzają każdemu krzywdę. Czy moja historia, była dla nich wiarygodna? Mam cichą nadzieję...*myślała kończąc składować liście na przeznaczoną, specjalnie do tego kupkę.

**Nastąpiła noc. Księżyc był w nowiu, a dziś wyjątkowo gwiazdy zdawały się świecić albo słabiej, albo wierzchołki drzew skutecznie je przysłaniały. Powietrze zdawało się zatrzymać w miejscu, jakby przyroda zatrzymała oddech, oczekując zbliżającej się zagłady. Na skraju lasku pojawiło się stożkowate światło wielu latarek. Rozdzierających egipskie ciemności. Szybkim krokiem poruszali się żołnierze, z karabinami w gotowości do strzału. Niektórzy z nich mieli hełmy na głowach, inni czapki. Na czele szedł w płaszczu wojskowym Malinois. Jego brązowe spojrzenie wyrażało dziką gotowość. Przedzierali się przez ściółkę leśną. Gotowość i zażarcie, które opisywał brak uśmiechu, kompletny kamień, ukrywający diabła pod sobą. Sarna spożywająca późną kolację uniosła gwałtownie łeb, oświetlona białym i żółtym światłem latarek. Kierowali się praktycznie w szybkim chodzie marszowym. W jego oczach był mord.**
**Tymczasem szary dymek uniósł się w powietrze. Gdzieś z gałęzi odleciała sowa, już słysząc nacierającą obławę. Niebieskie oczy strzeliły w górę. Balto siedział przed chatką, chroniło niewielkie zadaszenie. Wpatrywał się w linię horyzontu, stamtąd odleciała sowa. Po chwili wpatrywania, w oddali, ujrzał nikłe białe i żółte punkciki. Zmarszczył czoło, wiedział czym to pachnie, potem wbiegł jak oparzony do chatki i wydarł się na głos.**

-WSTAWAĆ! JUŻ! SĄ TUTAJ!-zawołał. Kasha podniosła zaspana głowę, mruknęła coś pod nosem. W tym czasie zaspany Ernest zwlókł się po schodach. Stał na półpiętrze, patrząc prawie śpiący, o co chodzi Baltu.

-Co jest?-zapytała zaspana Kasha.

-NIE MARNOWAĆ CZASU, TYLKO WSTAWAĆ! MORANA JEST TU! OBŁAWA! ERNEST WEŹ TORBĘ MIGIEM!-wydawał rozkazy głośno Balto, jego oczy nie ujawniały paniki. Ernest i Kasha wybudzili się na to migiem. Biały pies kiwnął głową i pobiegł na górę. Suczka zaś spojrzała w okno. I ona widziała punkciki. Balto zaś pakował rzeczy do torby, włącznie z apteczką. Wziął swoją broń i przerzucił przez ramię. Przypominał dowódcę, co sama Kasha zauważyła w myślach: *Nic po nim nie widać. Jest zupełnie opanowany. A teraz brzmi jak dowódca.* Masywny pies stał po środku.

**Wewnątrz pies jednak zaczął zadawać sobie pytania, gdy z stojącą obok suczką, czekali na Ernesta. *Dlaczego? Dlaczego tu są? Nie możliwe...Musieli mieć jakiś powód...Ale jaki? Czyżby-* W tym momencie spojrzał kątem oka na stojącą tuż po jego lewej stronie suczkę. Nie zdradzał swoich intencji. Patrzył z wyczekiwaniem na schody. Tymczasem na górze głównie pies o białej sierści walczył z czasem. Torba gdzieś się zawieruszyła. Z paniką w cyjanowych oczach szukał przy włączonej lampce, najpierw potykając się zasłonił kotary. Przetrząsnął cały pokój. Pościel walała się na podłodze. *Gdzie jest to zasraństwo!? Przecież tu było! Nie! Nie! Nie, NIE W TAKIM MOMENCIE!* Panikował w myślach Ernest. Zanurkował pod łóżko. Nic. Złapał się nerwowo za głowę, czując szybkie bicie serca, a także gorejący oddech zagrożenia na karku, ono zbliżało się nieustannie. Świat zdawał się mu kręcić, a on wraz z nim. W chaotycznym wieże spojrzenie spoczęło na szafie. Tam jeszcze nie szukał, z nadzieją w gardle, chwiejnym krokiem podszedł do mebla. Pacnął go łapą, drzwiczki z skrzypnięciem się otworzyły. Wśród słabo docierającego światła, każda z półek była pogrążona bardziej w ciemności, jednak na tyle widoczne, by wychwycić nikłe zarysy i kolory. Na dole stała torba. Pochwycił ją w zęby. W szaleńczym pędzie biegał po schodach. Tak, że na jednym stopniu się potknął i runął jak długi. Skrzywił się w bólu, ale nie było czasu na leżenie. MUSIAŁ wstawać. Serce i trzewia były dziwnie lekkie, rozedrgane. Wstał i ruszył. Balto już czekał z Kashą, wyłączył wszelkie światła. I wyglądał zza kurtyny. Zwrócił się w ich kierunku.**

-Ernest, Carlye. Użyjecie tego.-powiedział, przeszedł trzymając jedynie zapaloną lampę naftową w pysku. Otworzył właz do piwnicy w drewnianej podłodze. -Jest to tunel, który wydrążyli moi dziadkowie, wyjście jest po drugiej stronie lasu. Ja zostanę tu i będę osłaniał Was. Ernest pilnuj torby. Carlye, trzymaj się jego.-dyktował Balto, podał lampę w pysk suczki. Zeszli do piwnicy.

**Zeszli do drewnianego pomieszczenia, bardzo niewielkiego. Całe obite deskami i wsparte na czterech palach. Drewniane półki, z miejscowymi pajęczynami, chowały konfitury. Ernest trącił łapą skrzynię, przesunęła się, a pod nią otworzył kolejny właz. Puścił na chwilę torbę i pociągnął na mosiężny chwyt. Ponownie wziął czarną torbę i wraz z nią wskoczył. Rozległ się głuchy odgłos. Kasha popatrzyła na właz, zerknęła na górę. Wiedziała, że musi. *Niech to...znowu wyścig z czasem w ucieczce...zawsze może coś nie pójść.* Pomyślała suczka, zamknęła oczy, z płuc uleciało ciężkie westchnienie, wraz z lampą skoczyła. Pod opuszkami wyczuła chłód i pył. Lampa zakołysała się, rzucając dynamiczne cienie na ziemiste ściany, wsparte jedynie drewnianymi belami. Wyszła na prowadzenie. Oświetlała całą drogą. Powietrze różniło się od tego, co było na powierzchni. Cechowała je wilgoć, wieczny chłód i zapach spiżu. Biegli przed siebie, wiedząc tylko, że muszą dobiec na drugą stronę. Kasha odwracała wzrok do tyłu. Widziała w świetle lampy naftowej, dyndającą z pyska torbę. *Co tam jest tak cennego? Może jakieś pamiątki.* Myślała, Ernest podniósł wzrok na nią, kiedy jej spoczywał na torbie. Na chwilę patrzyli się na siebie. Potem ona odwróciła wzrok. Czując w łapach siłę, zaczęła znacznie się wysuwać na prowadzenie. Do momentu, gdy nie słyszała tupotu łap białego psa. Zahamowała, grudki ziemi wryły się w jej białawe futro na łapach. Po chwili dobiegł zziajany Ernest. Popatrzył na nią wdzięcznie, skinął głową, i niewyraźnie przez uszy torby wymamrotał słowa podziękowania. *Dziwne...znowu czułam się jak wtedy na treningu...*Pomyślała i wbiła wzrok w ziemię, wracając wspomnieniami. Jednak szybko wyrwało ją szturchnięcie, zdeterminowanego Ernesta.**

-Nie twczas na stanie.-wymamrotał przez uszy, wręcz ponaglając ją cyjanowym wzrokiem. Wyrwana tylko kiwnęła głową, z lekko rozszerzonymi oczyma. Ruszyli dalej do biegu. Tym razem pilnowała się, by utrzymać tempa psu. Serca biły oszalałe, zwiększały swoją pracę i wyrzutowość krwi. Płuca pobierały i domagały się wręcz większej ilości powietrza. A gardziel lekko paliła Ernesta.

**Tymczasem na górze Balto wyjrzał bardzo delikatnie zza firanki. Właz był zamknięty i zasłonięty. Latarki były coraz bliżej, świecąc coraz to bardziej intensywnie. Wziął parę kroków w ciemność, korzystając z gęstwiny mroku pod schodami. Z przeładowaną bronią, czekał na dalszy rozwój wydarzeń, kompletnie pozostając w bez ruchu. Z oczami koloru lodowatego niebieskiego, który zaprawdę oddawał ich lodowaty spokój. Obława zatrzymała się w odległości pięciu metrów od chatki. Malinois uniósł wzrok do góry. Patrzył się z kamiennym wzrokiem, przez który przebiła się diaboliczność. Bez ekspresyjnym spojrzeniem zerknął w bok. Kiwnął na psa, aby podeszli bliżej. Stanęli pod nimi. Malinois zapukał donośnie i agresywnie.**

-Otwierać! Natychmiast!-wydał ostro, donośnym tonem głosu rozkaz. Ponawiał agresywne dobijające się pukanie. -Otwierać te drzwi!-domagał się stanowczym zawołaniem. Balto spiął mięśnie i nie ruszał się w mroku. Daremne pukanie ustąpiło. Dowodzący pies odszedł dwa kroki w tył. Skinął na towarzyszącego mu Owczarka Niemieckiego. Drugi podszedł do drzwi, uderzył kolbą blisko okolic zamka i kopnął je, pchając z całych sił do środka. Drzwi skrzypnęły, ale jeszcze trzymały się w zawiasach. Mięśnie Rottweilera, były w gotowości. Ponownie uderzenie wyrwało drzwi z zawiasów.

**Do pomieszczenia weszły wszystkie uzbrojone psy. Wyposażone w załadowaną i gotową do wystrzału broń. Przyświecali sobie mroki leśnej chatki latarkami ręcznymi. Rozglądali się.**

-Przeszukać tą chatkę! Migiem! Gdzieś musi być coś! Ukryte pomieszczenie, czy coś!-komenderował brązowooki.-Ale uważajcie na niedogodności.-dał dziwnie znać, po czym wraz z towarzyszącym mu Owczarkiem Niemieckim i sześciorgiem innych psów, udali się po schodach na piętro.

**Reszta miała rozkaz przeszukać parter. Kopnęli w dywan w salonie, szukając włazu, nic. Wywracali stoły, a nawet otwierali szafki, wysypując zawartość. Nieświadomi byli, że stali się obserwowani. Czarny Labrador z ręczną latarką, odziany w hełm i długi płaszcz, przyświecał drogę. Zatrzymał się tuż nad włazem. Zmrużył ciemne oczy w szparki. Strzelił głową do tyłu.**

-Właz! Znalazłem właz! Do piwnicy jak domniemywam.-zawołał krzyczącym prawie, niskim, głosem. Z kuchni buty wojskowe, uderzające w pośpiechu o posadzkę, skierowały się w stronę znaleziska. Bieg doszedł z góry.

**Zanim pozostali żołnierze dobiegli do psa. Z ciemności wyłoniły się gwałtownie jasno-niebieskie oczy. Trzymał w zębach scyzoryk, wokół bioder przepasany paskiem, do niego zaś przymocowana broń i granaty. Szybkim zamachem uderzył w szyję psa, zadając mu szybkie cztery ciosy. Spod futra trysnęła fontanna krwi, pies wypuścił latarkę, która potoczyła się po podłodze. Złapał się łapą za szyję i zaczął krztusić się krwią. Słaniając się na łapach upadł na ziemię, mocząc się w kałuży szkarłatu pod nim. Błyskawicznie pies odwrócił się i pochwycił broń palną. Z kuchni dobiegli jako pierwsi. Strzelił do pierwszego, padł. Otworzył się ogień. Balto przeturlał się po podłodze, chowając za kanapą, oddawał kolejne strzały, poszedł drugi. Zmienił susem lokalizację, biegnąc do tyłu, odwrócony w powietrzu wystrzelił dwa strzały, które trafiły trzeciego psa. Żółty błysk z świstem przeleciał mu nad uchem, robiąc dziurę w drewnie. Z krzykiem Balto pędził na dwa psy, strzelały do niego, a w oczach była determinacja. Wyminął kuli, sam strzelając w przednią łapę, najbliżej stojącego. Dalmatyńczyk upadł z jękiem na ziemię. Turlając się do przodu, doskoczył do leżącego, odebrał mu pistolet i strzelił w głowę. Zawartość czaszki poszła na podłogę. W oka mgnieniu, odwrócił się i oddał strzał do towarzysza rasy Golden Retriever. Padł trafiony. W kuchni to było na tyle. Wziął parę głębszych oddechów, skręcił głowę słysząc jak dudniące łapy są już na dole. Pozgarniał szybko leżącą broń, właściwie aby pistolet i naboje. Rozejrzawszy się po pokoju, skrył się zza rogiem kanapy. Zbiegły psy.**

-Co tu się u diabła stało!? Mówiłem, żeby uważać!-warknął Malinois, tracąc powoli swoją spokojną fasadę. Strzelił zniecierpliwiony wzrokiem w bok. To zamieszanie wykorzystał Rottweiler. Wyskoczył zza kanapy i oddał strzał w kierunku dowódcy. Niestety chybił, pies skierował wzrok w jego kierunku. Na chwilę świat zdawał się zatrzymać, wokół mrugających światełek wystrzałów, brązowe oczy z szokiem obserwowały, wręcz w niedowierzającym dowierzaniu, spokojne niebieskie. Potem zmarszczył mocno czoło i wykrzywił się w grymasie gniewu.-Zabić gada.-wydał rozkaz.

**Rottweiler wyskoczył oddając dwa strzały, przeturlał się po podłodze. Drogę z karabinem zagrodził mu pies w hełmie, rasy Husky, o rudo-białym futrze. Zmierzyli się wzrokiem. Metal dusił w szyję Rottweilera. Brązowooki napastnik nacierając na niego, przeparłszy go do framugi, z zaciętym wyrazem pyska, podduszał go. Rottweiler przednie łapy miał trochę na duszącym go metalu, tylnymi młócił powietrze, starając się kopnąć przeciwnika. Powietrze paliły, błagały po powietrze! Nie! Nie dało się tego wewnętrznego ponaglania i ognia znieść! Choćby łyk powietrza! Malinois już ruszył w jego kierunku. Strzelający oczyma niebieskooki wychwycił to. *Nie, nie mogę. Muszę kupić jeszcze czas!* Choć serce waliło, i zaczął tracić wizję, odważył się by zamachnąć łbem. Uderzył w łeb Husky'ego, który zamroczony puścił chwyt, potrząsnął głową. Rottweiler wziął leżący na podłodze karabin i zdzielił psa po łbie i plecach, tamten z głuchym westchnieniem upadł ogłuszony na ziemię. Głowa Balta skręciła w bok, opanowanym spojrzeniem patrzył się w kierunku Malinoisa, który zaś mordował go wzrokiem swych ciemnych jak noc tęczówek. Ciągle trzymając hebanową broń, pies cisnął z serii, wrogie psy rzuciły się w bok, ich sylwetki migały w urywanym, wręcz stereoskopowym świetle. Przybierając bezpieczne pozycje, padały pierwsze strzały od nich. Rottweiler padł na ziemię szybko, czołgał się do tyłu, równocześnie musiał pamiętać o osłonięciu siebie. Ulewa łusek bębniła o deski, wyścielające podłogę. Brązowooki Malinois sam pochwycił za pistolet, przymocowany do jego skórzanego pasa, jaki opiewał w biodrach. Z nienawiścią celował w Rottweilera, strzały padały bez przerwy, miały gdziekolwiek, ale uderzyć, nawet uśmiercić psa. Niebieskooki przedstawiciel swojej rasy, toczył się prawie cały czas na boki. Kiedy uszy falowały od rzutu na bok, słyszał też jak świszczą wokół kule, niebezpiecznie blisko przecinające powietrze wokół. Swoją wściekłością rozrywały posadzkę, czyniąc z niej coś na kształt drewnianej imitacji sera. Balto próbował się bronić, ale był pod ostrzałem ze wszystkich stron, tu już musiał myśleć sprytniej, jeśli chciał ocalić nie tylko swoje życie, ale i pozostałe dwa. Jeszcze raz przewracając się na lewo, dobył za spust, celował w dowódcę, musiał zaczekać na odpowiednio dobry moment, gdzie będzie miał możliwość oddania strzału z najlepszej pozycji, obecnie broń celowała w ścianę, blisko ucha wrogiego psa. Turlający się świat wokół, gwałtownie stanął, teraz! Pociągnął za spust, wypuszczona kula przecięła powietrze, niczym kometa zostawiając za sobą ogon, jakby w zwolnionym tempie łuska opadła na ziemię, a sam pies został godzony w prawą część klatki piersiowej. Złapał się za, już zabarwioną szkarłatem, tkaninę. Pomieszczenie wypełniło ostre krztuszenie się, któremu akompaniowała muzyka wystrzałów. Balto nie czekając, szybko przeturlał się na prawo i ruszył do samoobrony. Do Malinoisa podbiegł Owczarek Niemiecki, łapa trzymała broń, wymierzoną w Rottweilera. Kolejny błysk i huk, przecięły powietrze. Rottweiler schował się za regałem, jego niebieskie oczy strzeliły. Regał z książkami, które w momencie upadku, rozsypały się, został rzucony na właz. Wybiegł za drzwi, przeszedł do skulonej, wręcz myśliwskiej pozycji pod oknami. Parę krzyków stłumionych rozległo się wewnątrz chatki. Plecami przywarł do zewnętrznej ściany. Wzdłuż pleców wyczuwał falowane drewno. Tuż w górnym rogu, znajdowało się okno. Czekał na dogodny moment. Obława zgromadziła się przy rannym dowódcy.**

-Majorze Blitz!-zawołał Owczarek Niemiecki, który obserwował psa brązowymi oczyma. Tamten ponownie odkrztusił lepką ciecz, z grymasem bólu na pysku, a nawet rozgoryczenia porażką, cisnął ostro wzrokiem w kierunku psa.

-Powiedziałem zabić go! Wszystko ma iść zgodnie z planem!-wycedził rozdrażniony pies przez zęby. Drugi rangą pies, zamrugał, otworzył pysk, aby zaoponować.-Powiedziałem! Rozkaz! Żadnych ale! Ten drań coś planuje...wybiegł, bo chce nad oddalić od tego włazu...odblokować przejście!-pomimo bólu, Blitz, łapiąc z trudem oddech, opierając się o ścianę, brzmiał bez zmiennie stanowczo. Zgromadzone psy kiwnęły głowami i wspólnymi siłami, opierając się na tylnych kończynach pchnęły rzucony regał. Z grymasem Malinois wstał.-To tylko powyżej płuca.-rzucił.

**Stanął z swoimi żołnierzami nad włazem, kiwnął łbem na stojącego tuż obok Setera Irlandzkiego. Pies w czapce wojskowej kiwnął głową, pochwycił zębami za uchwyt i pociągnął. Nad ziejącą, czarną dziurą, stanął Malinois, wbijając swoje ciemne oczy. Chwilę ją obserwował, wręcz jakby drapieżnik obserwujący ofiarę, tyle iż jego wzrok wyrażał wręcz niewzruszony spokój.**

-Zejść w dół, drań ma przejście zapewne gdzieś.-zakomenderował. Zgromadzeni wojskowi, zawołali chóralnie "rozkaz". Przyświecając latarkami schodzili w dół. Stożki żółtego światła, przecinały ciemność, ukazując wzbijające się drobiny kurzu. Patrzyli to zza słoikami, to za regałami. W końcu ów Seter zatrzymał się przed skrzynią. Pchnął ją łapą, na tyle mocno, że odleciała do tyłu, uderzając o szafkę z konfiturami, zatrząsało meblem, a jeden z słoi upadł, rozbryzgując drobiny szkła.

-Majorze! Znalazłem!-zawołał. Ciemnooki przedstawiciel swojej rasy, o czarnym prawie futrze, uniósł tylko pysk w górę lekko, przeświecany od dołu, rzucał mroczne cienie na jego rysy łba. Seter pociągnął za uchwyt wykonany z mosiądzu. Rozwarła się klapa. Dał łapą znać by część wskoczyła.

**Biegnące korytarzem dwa psy, gnały przed siebie w tym czasie czując ponaglający czas. Spod lessowego sklepienia, miejscami przedzierały się wewnątrz pomniejsze białe korzonki. Czasem widać było w kształcie liter "s", grube i potężne korzenie drzew. Łapy szusowały nad powierzchnią, nie zważając na pomniejsze kamyki. Na belkach, zawisały ciemnoszare pudełeczka z diodami wyłączonymi. W wypadku lessowych grudek, łapa po prostu rozgniatała ją, obracając grudę ziemi w pył. Światło z lampy szybko przemieszczało się po ścianach, rzucając na nierówne ściany wielkie oraz wydłużone cienie. Zaczęli słyszeć krzyki, gdzieś bardzo daleko za nimi. Ernestowi rozszerzyły się oczy. *Gonią nas!***

-Gonią nas!-zawołał z tyłu, z przerażeniem w szeroko rozszerzonych oczach, przyspieszył, również jak przodująca suczka.

-Wiem.-skinęła. Zmarszczyła nienawistnie czoło. *Ooo, tak dobrze. Przyjdźcie do mnie. Sami się podajecie na talerzu.* Zahamowała gwałtownie, wzbijając tumany kurzu. Jeżąc futro na karku, cisnęła w Ernesta lampę.-Trzymaj!

-A-a-CARLYE! Co ty wyprawiasz!?-zapytał skonsternowany Pungasn.-Biegnij!

-Bierz to! Rozprawię się z nimi!-rzuciła patrząc zdeterminowana przez ramię.

-ZATRZYMASZ!? Nie dasz rady idiotko!-wykrzyczał niebieskooki. Obejrzał się niepewnie za siebie, kroki się zbliżały. Zmarszczył czoło.-To nie czas na zabawę w bohatera!-dopowiedział mocniej, musiał ją jakoś przekonać.

-Nie.-wyraziła opór, takim tonem głosu, że nie chciała słyszeć innej opcji.

-Nie rozumiesz! Zaraz tu zginiemy!-ponaglał pies, cisnął lampę na ziemię, łapami objął ją za barki. Fuknęła i odsunęła się do tyłu.

-Co robisz Ernest!?!?-warknęła, rzucając go delikatnie z siebie. Biały pies zdawał się na wystraszonego, ale i teraz zdeterminowanego. On ma cel by przeżyć.

-Balto zaraz aktywuje detonatory!-wykrzyczał.

**Suczka zamrugała w szoku, rzuciła wzrokiem na boki, najpierw w prawo, potem ledwo. *A więc te pudełka to detonatory...To miała być pułapka, dla tych co się mogą przedostać!* Pomyślała, z lekko szerokimi oczyma spojrzała w oczy Ernestowi, który zdawał się ją już błagać, by dalej pobiegli. Zacisnęła oczy, czując gorzki smak, będzie musiała załatwić pierwsze uderzenie kiedy indziej...*Niech to!* Wargi uniesione, dodatkowo lekko drgające zaraz zaszły na zęby. Otworzyła oczy, pochwyciła lampę w zęby i ruszyła przed siebie, nie patrząc Ernestowi w oczy. Biały pies odetchnął z ulgą. Ruszył za nią. Na powierzchni Balto wyjął drobny pilocik, z czerwonym guzikiem pośrodku. Obejrzał się przez siebie. Według jego wyliczeń, powinni być już na górze. Wcisnął guzik. Diody wewnątrz korytarza zapaliły się. Zielone oczy odbiły ich złowieszczą łunę. *Przez moją złość, jesteśmy skazani na pogrzebanie żywcem!* Zbliżający się za nimi pościg, zaciskał odległość. Prowadził go Owczarek Niemiecki. Nagle jakby w zwolnionym tempie, spojrzał w bok, na diodę która, zaczęła właśnie ziać czerwienią, a teraz zaczęła migać, coraz to szybciej.**

-ODWRÓT!-wydał rozkaz Owczarek Niemiecki. W panice psy zakręciły i desperacko rzuciły do ucieczki. Jakiś poślizgnął się i uderzył tylnymi kończynami w ścianę. Rozległ się pierwszy głuchy wybuch od strony włazu, posyłając w powietrze chmurę pyłu i kurzu. Kolejne detonatory odpalały się, zaraz po nim, idąc aż do końca, jeden po drugim. Wsparcie belkowe załamało się, a sufit opadł na ziemię, powodując zasypanie korytarza. Stojący na wierzchu Malinois rozszerzył oczy i zaniemówił, oświetlony lekko ogniem od dołu. Przez dziurę w górę wystrzeliła fontanna kurzu i lepkiej cieczy. Rozbiło się za nim okno, do pomieszczenia wleciał, czarny, elipsowaty przedmiot. Rozszerzył oczy. Przedmiot dobrze mu znany potoczył się po podłodze. Rzucił do przodu, szukając ukrycia. Granat wybuchł, wyrzucając chatkę w powietrze. Części jakie się ostały stanęły w pomarańczowych płomieniach.

**Kolejne wybuchy, niczym domino, rozlegały się po korytarzu, depcząc po piętach dwójce psów. Kasha obejrzała się za siebie, zaraz do nich dojdzie! *Muszę coś zrobić! Muszę!* Do jej głowy napłynęło wspomnienie z treningu, gdy biegła szybciej niż inni. Skręciła ciałem lekko w bok, pochylając łeb podrzuciła Ernesta. Pungsan wylądował niezgrabnie na jej jasnobrązowych plecach.**

-Czymaj się tamf.-wypowiedziała niewyraźnie, przez trzymaną lampę. Spięła mięśnie kończyn i ciała. Rzuciła się do biegu, zaczynając przyspieszać, mknęła przez cały koniec korytarza niczym strzała. Mrużąc w determinacji czoło, z krzyczącym psem na plecach, gnała przed siebie. *Oby to zadziałało.* Belki niknęły tak szybko obok, iż nie sposób je było wzrokiem zarejestrować. Przed nimi pojawiła się ściana, a na niej drabinka. Rzuciła lampę za siebie, gdy zahamowała pod drewnianą konstrukcją.

-CO ROBISZ!?-wykrzyczał przez trzymaną torbę Ernest, ale zaraz wziął głośno powietrza, czując jak leci prawie w tył. Objął przednimi łapami mocniej suczkę za gardło, która wspinała się po szczeblach. Wybuchy, wcześniej przytłumione, przybierały na sile.-Zaraz gruchnie!-ponaglił. Suczka znalazła się na wysokości, gdzie mogła uderzyć o klapę głową. Wspierając przednie kończyny na ostatnim szczeblu uderzyła potężnie głową blisko zamka. Stare spróchniałe drewno, szybko puściło. Susem wyskoczyła na powierzchnię. Dookoła nadal noc, grały świerszcze, gdzieś zahuczała sowa. Pod łapami zimna, muskająca trawa. Dysząc stanęła w pół rozkroku. Ernest zeskoczył z jej pleców. Nagle zmrużyli obydwoje oczy, gdy ugodziło ich światło latarek.

-Dobry wieczór.-przywitał się męski głos. Na tle linii drzew, przybliżając się podszedł Tervuren, o długiej i płowej sierści. Ubrany w wojskowy płaszcz i hełm. Dookoła stała grupa żołnierzy podobnie ubrana, a w nich wymierzali lufami. Kasha rozszerzyła z Ernestem w szoku oczy. -Dokąd uciekacie?-zapytał z zadowolenie, patrząc na nich z góry. Potem zamachnął łapą i uderzył w kark, nokatując.

* Obraz się ściemnia, zmiana sceny.

**Obudziła się z cichym jękiem. Łapy spowijały metalowe łańcuchy. Suczka nie dowierzała, w to co widzi! Jak!? Jakim cudem!? *Nie! To niemożliwe!* Mówił w myślach Ernest, rozglądając się na boki. Tervuren postąpił krok do przodu, a zęby ukazał w szyderczym uśmiechu. Wychwycił to.**

-Szukasz kogoś?-zapytał z jadowitym jedwabiem w głosie. Cofnął się trzy kroki w prawo, z tyłu, bardziej w ciemności. Na tle krzaków, spętany kajdanami siedział, poobijany Balto. Rozbrojony całkowicie. Patrzył się w dół. Ernest rozszerzył pysk w niedowierzaniu.

-A-a-ale jak to-wydukał w szoku pytanie, psiak z kremową pręgą na plecach. Patrzył szukając odpowiedzi w oczach przyjaciela, któremu ufał. Rottweiler na chwilę uniósł wzrok smętnie na niego, przepraszając za niepowodzenie. Paląca porażka, nie pozwoliła na długo podtrzymać kontaktu wzrokowego, tego też spuścił niebieskie spojrzenie na łapy.

-Widzisz, może jest on wybitnym strategiem, ale tu podwinęła się mu łapa. Po wybuchu, uciekł w głąb lasu, gdzie my czekaliśmy, cały czas przy wejściu, takie padły rozkazy majora Blitza.-tłumaczył z przekonaniem, podtrzymując sztuczny jedwab w głosie, gdyż za nim kryła się trucizna. -22...w końcu...Tyle pieczeni na jednym ogniu. Wódz nie będzie się posiadać z radości.-przybliżył trochę pysk w kierunku dwójki.-Niebezpieczny eksperyment i dwie gnidy.-kontynuował. Ernest i Balto wyprostowali się, ich tęczówki pomniejszyły w szoku. Rottweiler uniósł brwi do góry.

-*Eksperyment?*-zapytał siebie w głowie Rottweiler.

-Huh!? O czym on wygaduje Carlye?-zapytał zszokowany, a wręcz przerażony Ernest. *Zaraz...to ma sens...*zatrzymał się pies. Do jego umysłu, poczynały napływać obrazy, numer na łapie, jej szybkość. *To się układa w całość! Dlatego tu przyszli, a przy okazji mają nas...*Analizował pies. Kasha na pytanie nie odpowiedziała. Morderczą nienawiścią patrzyła się psu w oczy.

-Ale niestety, dziś nocy nie aresztujemy, jak źle.-przemówił z spokojem, zabarwionym sadyzmem. Trzy psy rozszerzyły oczy.-Tylko 22 jest nam potrzebna, ŻYWA. -kontynuował, kładąc szczególny akcent na stan, którym cechowała się każda istota, każdy organizm- tchnienie życia.

**Kasha rozszerzyła oczy. *Oni ich zabiją! Przeze mnie! Nie! Nie!* Świadomość uderzyła na nią, jak tafla wody, gdy spada się z ogromnych wysokości. Tervuren wyprostował się, oświetlany od tyłu, bardziej miał widoczną sylwetkę, dzięki czemu zaznaczały się jego potężne barki. Odwrócił się i przeszedł do tyłu, tylko by zaraz ponownie stanąć pyskiem do zatrzymanych psów.**

-Nie potrzeba nam gnid jak ta dwójka. Zdrajca i robal. Takim delikwentom, jak wasza dwójka, należy się jedynie śmierć. Przeładować broń.-mówił, zmieniając tonację, już nie mówił z sadystyczną troską. Przemawiał stanowczo i wyniośle, co również wyrażało się w jego brązowych tęczówkach. Jednak jeden element ją zaskoczył, czym świadczyły na sekundę uniesione brwi. *Zdrajca i robal?*

**Ernestowi zaczęło wraz z Baltem bić serce, jednak nie tylko oni do głowy suczki, ciągiem zaczęły napływać, nawiedzające koszmarne obrazy, od śmierci rodziców, po zabicie 444. *Nie! Nie może ktoś ponownie przeze mnie umrzeć! Nie wiem o co mu chodzi, ale na razie Ernest i Balto są czymś na zasadzie podpory.* Analizowała intensywnie sytuację zielonooka. Zaczęła szybciej oddychać słysząc znajomy odgłos, przeładowanej broni. W świetle latarek, hebanowe lufy strzeliły w ich kierunku. Tervuren obserwował ich stoickim wzrokiem. Idealnie oddawał mroczny klimat nieba i bezwietrzną noc. Pozbawioną światła księżyca, znajdującego się za chmurami obecnie. Odwrócił tylko głowę i powoli przemówił, unosząc przednią łapę w wolnym tempie do góry. Suczka spięła się, obrazy do niej napływały, a ona zdawała się bezsilna. Nawet nie mogła się poruszyć, przywiązana do pnia szpiczastej sosny. Szarpnęła do przodu, próbując się wyszarpać, ale nic. Pozostawała bez swoje siły, która kiedyś ją oswobodziła z podobnych, ciemiężących wolność łańcuchów. Ponowiła daremnie próbę, ale tytanowe oczka, wbijały się pod jej futro i ocierały o skórę i kości pod nią.**

-Cel...-powiedział pies, jego prawa łapa była już w połowie drogi i się prostowała. Lufy, niby w zwolnionym tempie, obniżyły się na wysokość głów dwójki. Zielone oczy suczki strzeliły w desperacji! Musiała cokolwiek zrobić! *Musze przywołać tą moc!* Zmarszczyła czoło, próbując przyzwać ten dziwny impuls. Nic! Zamrugała, przecież czuła gromadzące się pod nią emocje! *C-c-co? Gdzie to jest?* Zdziwienie płynęło, jak chłodna fala po ciele. Zacisnęła zęby. *No dalej! Dalej! Błagam!* Prosiła, spinając całe ciało, niestety daremnie. *Czego!? Czego!?* Szarpała się do przodu, z ostrymi kremowymi wzgórzami, jakie przecinały jej czoło. Rozszerzyła błagalnie oczy, czując nachodzące do oczu łzy bezradności. *Jak się to aktywowało!? JAK!? AKTYWUJ SIĘ! AKTYWUJ! ROZKAZUJE!* Krzyczała w myślach i wydając okrzyk na zewnątrz. Tervuren rzucił nonszalancko, aby okiem w tył. Suczka dyszała, tytanowy łańcuch dusił ją już.

**Oczy miała wytrzeszczone i zaszklone, łapała powietrze płytko. *Jesteś bezradna! TAK! BEZRADNA, JAK WTEDY! NIE! ZAWSZE! ZNOWU KTOŚ UMRZE! TA KREW JEST NA TWOICH ŁAPACH! BEZRADNA, SŁABA ŚWINIO!* Cała drżała z złości na ciele. Po policzkach spływały łzy, a barki podskakiwały w głośnych szlochach. Widziała przed oczyma znowu te obrazy! Ale nic nie pomagały! Wewnątrz czuła taką pogardę względem samej siebie, chciała zbić tego żałosnego szczeniaka, nic nie znaczącą skorupę. Stanęła znowu w obliczu paraliżującej bezradności. Bezradności, której nie znosiła. Szarpiąc się z rozpaczliwym krzykiem krople łez spadały na boki.**

-P-przepraszam!-wyszeptała przez łzy, zamknęła oczy.-Proszę....SZLAG NO AKTYWUJ SIĘ! AAA! BEZUŻYTECZNA SZMATO! NIENAWIDZĘ CIĘ!-wydarła się na głos, płacząc głośno i szarpiąc do przodu. Nic. Oparła się o drzewo i brała głośne oddechy. Serce prawdopodobnie było słyszalne na drugim końcu lasu. Słyszała jego walenie po uszach. Bezradność ją zdawała się podduszać, a ona przypominała zwierzę w wnykach. *-*Muszę ich ochronić...pomogli mnie...nie mogę zawieść...proszę...aktywuj się...-szeptała do siebie, starając się przez zamknięte oczy łzy. Krystaliczny strumyk, spłynął po kremowej grani, opadając kroplami na ziemię. Chciała ich ochronić. *Muszę ich ochronić.* Powtarzała sobie suczka, czując ponownie nagromadzającą się wściekłość. Prawie w migających obrazach, wyobrażała sobie ich leżące ciała, z krwią sączącą się z łba i pyska. Te obrazy, choć wykreowane w głowie stawały się przerażające. *Nie-Nie mogę na to pozwolić! ZMOBILIZUJ SIĘ!* W głowie odbijał się jej echem Tervuren. Zalewały ją myśli. *Pojmą mnie i znowu tam wsadzą...wszystko, co osiągnęłam pójdzie na marne...znowu mnie tam zniewolą...będzie tak samo-nie-wróć-gorzej...większe restrykcje...Muszę zawalczyć o moją i ich życie, o naszą wolność. Ja-*

**Mięśnie spięły się jej, dreszcz jeżący włoski, przebiegł wzdłuż ciała. Kolejny gwałtowniejszy roznosił się po mięśniach, napełniając je spokojem i siłą. Determinacja zaciskała je mocniej, łapy przyciągnęła bliżej siebie, wbijając pazury w grunt. Kolejny najmocniejszy dreszcz obiegł ciało. Poczuła ten przypływ, związany z postanowieniem obrony, zdawała się kipieć, czymś prawie, że spoza tego świata, nieopisaną siłą. Otworzyła oczy gwałtownie, które już świeciły na zielono. Kiedy Tervuren opuszczał jakby w zwolnionym tempie łapę w dół. Szarpnęła do przodu, oczka łańcucha poleciały do tyłu. Drzewo jęknęło, uszkodzone przewróciło się z rykiem. Podnosząc złowrogo do góry i wyrywając z ziemi korzenie. *Ja nie poddaję się.***

-PA-uciął, prawie przy końcu komendy Tervuren, słysząc trzask. Odwrócił głowę, i otworzył pysk w najgorszym przerażeniu w życiu. Na tle drzewa, dysząc i stojąc w pozycji gotowej do ataku, stała jeszcze parę sekund wcześniej uwięziona suczka. Obserwowała go takim wzrokiem, Tervuren poczuł się jak nagle z roli drapieżnika spada do ofiary. Zielone oczy świecące, mignęły przed nimi, a on wrzasnął. Coś trzasnęło. Ciało podrzuciła do góry, a z gardła pociekła krew, bezwiednie pies opadł na ziemię.

**Umundurowane psy, trzęsącymi łapami trzymały broń. Otworzyli ogień, ale na pyskach malował się strach jakiego nigdy nie znali, paraliżował ich ciała. Jeden wydarł się w przerażeniu, jak suczka przykucnęła i doskoczyła do niego. Nie mógł nawet strzelać, bo łapa trzęsła się zbyt mocno i nie miała siły chwycić za spust. Wydarł się następnie w agonii. Suczka przygwoździła go ziemi i gryzła bezlitośnie, coś trzeszczało, daremne były jego krzyki i uderzanie łapami. Po chwili ustały. Obserwujące psy w hełmach, otwierały pyski z trwogi. Podjęli próbę otwarcia ognia do suczki. Jej potężna sylwetka stała na pozbawionym życia psie. Złote błyski migały w chaotycznych strumieniach wokół niej, zdawały się być desperacką próbą zawalczenia o życie. Z boku, przyciśnięty do krzaka Balto obserwował zajście z otwartym i przerażonym pyskiem. *C-Carlye-?* Tylko tyle zdołał pomyśleć. Podobne uczucia towarzyszyły Ernestowi, który zaczął drżeć, a uszy położył wzdłuż głowy. Patrzył na zlęknięte umundurowane psy. Ich broń trzęsła się jeszcze mocniej, a strzały nie były zdecydowane, a dawały zbędne odczucie złudzenia, że coś dadzą. Suczka uniosła łeb, a następnie na tle ciemnych pni odwróciła łeb w ich kierunku. Świecące na ostrą zieleń ślepia, oraz ciągnąca się poświata, z wyszczerzonymi kłami nadawały jej iście diabolicznego wyglądu.**

-DIABEŁ!-wykrzyczał jeden z wystraszonych żołnierzy. Skierował karabin w kierunku jego łba. *Nie dam tobie bestio litościwej śmierci!* Warknęła w myślach suczka, spięła mięśnie, barki zarysowały się mocniej. Odbijając się od drzewa, skoczyła na niego z pełnym orężem uzębienia na wierzchu. W oczach białego Owczarka odbijały się przerażenie i jego ucieleśnienie śmierci. -NA POMOC!-wydarł się, a okrzyk przerodził w gardłowy. Pochwyciła go drącego się w szczęki, młócił łapami powietrze.-ZABIJCIE MNIE!-zawołał błagalnie do towarzyszy, lekko podduszony. Potem kły na gardzieli opadły w dół, a spod śnieżno-białego futra wypłynęły karmazynowe strużki. Zmieniła chwyt i ugryzła w kark. Chrupnięcie spowodowało zesztywnienie ciała.

**Psy w hełmach, choć strzelały zza osłony drzew, poczęły się rozbiegać. Nieopodal, właściwie zza krzakiem, była większa skała, wskoczyła, odbiła się, wyginając ciało w łuk. Doskoczyła na po bliższe drzewo, z którego spadła na Kaukaza. Pies upadł, tracąc dech od impetu. Pochwyciła nienawistnie zza jego łapę, pociągnęła mocno do góry, miażdżąc opór w zębach. Szary pies wydał agonalny okrzyk. *Wyrżnę was! Wyrżnę w pień!* *Nie masz prawa bytu poparańcu!* Patrzyła się nienawistnie, Kaukaz obrócił się, ale zaraz kły ugodziły w gardziel. Zeskoczyła z cielska i pognała do kolejnego drzewa, poruszając się zwinnie i prędko. Wystraszony Golden Retriever, wymierzył pistoletem maszynowym sobie w pysk, wystarczyło pociągnąć za cyngiel. Oparłszy się o drzewo, przybrał pozycje, w przeciwieństwie do pierwszej ofiary, ten sam zadecydował o sobie, pociągając za spust. Kolejny na liście był Malamute wrzeszczący, złapany za gardło, podrzucony do góry, złapał dech, póki upadek go nie wykończył. Dog Niemiecki krzyknął, poczuł jak suczka przypiera go do drzewa zaciska kły na gardle, lecąc w bok. Upadł w kałuży na ziemię. Ernest, który to obserwował dłużej już nie mógł patrzeć, odwrócił wzrok w bok i zacisnął mocno oczy. Choć to były wrogie psy, to było równie straszne. Zakrył sobie łapami uszy. Chciał odciąć się od tego, czego został świadkiem, cały trząsł się. *T-t-to jest jakiś koszmar! Koszmar! Carlye! Czym jesteś!?* To była Carlye, Carlye której już ufał! Znał! Tymczasem Carlye doganiała uciekającego Sznaucera Olbrzymiego. Jego czarne futro, zdawało się wśród ciemności lasu błogosławieństwem. Suczka przykucnęła i wskoczyła na gałąź jednej z sosen. Przebiegając z sosny na sosnę, w powietrzu deptała psu po piętach. Sznaucer w hełmie sagankowatym, obejrzał się przez prawe ramię. Brązowe tęczówki ściągnęły się w dwa małe punkciki. Suczka zeskoczyła na niego. Wystawiła tylną łapę, którą zgięła w locie i kopnęła nią psa. Nie mógł nawet zareagować, uderzyło nim o drzewo, zginając jak harmonijkę, która zostawiła po sobie lepki ślad na korze. Stanęła, i zaczęła węszyć, rozglądając się. *No dalej, naprawdę myślicie, że to was ominie?* Coś mignęło między krzakami, automatycznie rzuciła się do biegu. Borzoj, przemknął między drzewa.**

-*Uciekając slalomem, będę miał większe szanse dostać się na drugą stronę i wystrzelić flarę.*-pomyślał i ściągnął płowe brwi. Był biały w płowe plamy. Gnał, a ciemne pniaki migały obok. Cały sprzęt mu ciążył mocno, ale pragnął zachować życie. Usłyszał trzask za sobą. Rzucił wzrokiem na chwilę do tyłu. Z ciemności w zastraszającym tempie wyłoniła się Tundra Amerykańska, która biegła w jego kierunku. Skręcił w bok, ale ona nie dała się zmylić. Biegnąc cały czas slalomem, starał się walczyć o życie.-*Szlag! Nie da się jej zgubić!* Spiął się z całych sił i przyspieszył. Musi dobiec na drugą stronę! Borzoj prawie fruwał nad runem leśnym. Obejrzał się lekko do tyłu. *Co? Nie ma jej! Udało mi się ją zgubić!* Zatriumfował w tle. *Moi towarzysze...nie zginiecie daremnie!* Czuł determinację, oraz lekką nutkę żałoby. Coś mignęło po jego lewej, odwrócił wzrok. Jasnobrązowe oczy rozszerzyły się w szoku. *Nie! Nie może być! Przecież ją zgubiłem!* Przerażone ostatnie myśli przebiegły mu po głowie, a on sam zabrzmiał żałośniej. Suczka uderzyła całą siłą w jego bok. Wyrzuciło nim, niczym szmacianą lalką, wrzasnął przez chwilę, a potem cisza. Cały las już milczał.

**Uniosła w pozycji łowieckiej łapę i zgięła. Nasłuchiwała wszelkiego szelestu, ale okolica powróciła do stanu rzeczy wcześniejszego. Spięła mięśnie i przecinając las, dobiegła na polankę na której się znajdowały dwa psy, które w tym czasie w ciężkim szoku i trwodze, obserwowały skutki wręcz masakry dookoła. Próbując pojąć, czego byli świadkami właśnie. Krzaki zaszeleściły. Balto uniósł łeb. Z krzaków wyskoczyła Kasha.**

-Pomóż nam to przegryźć!-zawołał niebieskooki, wyciągając spętane przednie łapy do przodu. Suczka cięższym chodem podeszła do niego. Obnażyła zęby. Przez chwilę unieśli brwi, czując jak walą im serca w niepewnym oczekiwaniu. Och, jak poczynało gryźć. Czy oni też zaraz skończą jak morańscy żołnierze? Nachyliła się, Balto uniósł w wyczekiwaniu brwi. Mentalnie szykując się na najgorsze. Ernest zacisnął oczy. Suczka przecięła zębami pęta i szarpnęła nimi do przodu. W niepewności oko otworzył Ernest. Balto...nadal żył!-Teraz Ernest.-poprosił spokojniej już Rottweiler.

**Ernest cofnął się do tyłu nieufnie, w oddali Balto kiwnął zapewniająco głową. Drżące łapy zostały wyciągnięte. Jedno oko zamknięte, drugie na wpół otwarte, by obserwować co się dzieje. Jedno ugryzienie, szarpniecie i był wolny. Od razu czuł jak sterta kamieni spada z jego serca, otarł łapą sobie czoło. I zaśmiał się lekko, próbując odreagować nerwy. Tymczasem łapy suczki zadrżały, uniosła łeb do góry, zielone oczy przestały świecić. Opadła bezwiednie na bok, tracąc gwałtownie siły, leżała na boku i brała głębokie oddechy. Jej oczy na wpół przymknięte od obezwładniającego wykończenia**

-Carlye-!-wykrzyczał Ernest, wstając na dwie łapy. Usiadł w bezpiecznej odległości pięciu metrów. *Jest wykończona...nie ma sił mnie zaatakować, ale warto zachować ostrożność. Leży prawie nieprzytomna...czekaj-* Myślami wrócił do momentu, gdy ją odnaleźli przed chatką! Oczy psa rozszerzyły się, gdy spłynęła na niego świadomość! *No przecież-!*

**Obok jego barku otarł się przechodzący bok Balto, który w łapie trzymał strzykawkę, wypełnioną płynem, mając tłok w gotowości.**

-Czym jesteś?-zapytał bezprecedensowo, obserwując ją grzmiącym, lecz stoickim wzrokiem. Jego płowe brwi miał ściągnięte. Suczka uniosła niemrawo łeb. Widziała, jak po szkle, w którym zaklęta była substancja spływa kropla cieszy. Cyjanowooki psiak rozszerzył oczy, widząc strzykawkę. Rottweiler górował nad suczką.

**Z zgliszczy płonącego budynku, trzymając siebie za klatkę piersiową, z rozcięciem na głowie, gdzie krew strużką spływała na pysk, wyszedł kulejący Blitz. W tle dogorywały jeszcze pomniejsze płomienie, trawiąc głównie kamienne elementy inwentarzu chatki. Z zgliszczy kłębił się ciemny i śmierdzący dym. Wlokąc łapę za sobą Malinois wywlekał się z chatki. Spod czarnych warg psa, wypływała kolejna strużka krwi. Wszędzie był poobijany, ledwo co szedł. Brzuch płonął gorącem, pomimo braku śladowym tańczących języków ognia. Mundur w tej okolicy był przesączony krwią. Ledwo co idąc pies wyszedł z zgliszczy i stanął dwadzieścia metrów przed nią. Sięgnął do pasa, aby wyjąć srebrną broń. Przeładował duży i podłużny walec, z czerwonym obrysowaniem na spodzie. Uniósł łapę w górę.**
-Czas na plan B...niech zajmie się tym elita elit...-wyszeptał słabym głosem. Przystawił łapę do ucha i wystrzelił. Niczym kometa z swoim warkoczem, na niebie pojawiła się czerwona smużka, która na dużej wysokości zatoczyła pół-łuk i kierowała się z świecącym, jednocześnie najjaśniejszym odcieniem czerwieni w dół flara. Pies uśmiechnął się i prychnął krwią, a barki podskakiwały w niemym śmiechu. Upadł następnie pyskiem na ziemie, z tym grymasem na pysku wiecznie odbitym.

**Na jajowatym, porośniętym trawą wzgórzu, które oddzielone było dwoma pomniejszymi, przypominające lekkie pociągnięcia pędzlem stała grupka psów. Nad nimi rozpościerało się kruczo czarne niebo, które przybrało lekko fioletowo brązowy kolor. Widzieli w oddali zakole boru. Czarne, odwrócone plecami sylwetki obserwowały przez lornetki flarę. Łącznie było ich sześcioro. Brązowa suczka, ubrana w mundur i płaszcz, z przepaską na klapie, opuściła lornetkę. Na oczach miała dodatkowe okrągłe gogle z lekko wysuniętymi do przodu soczewkami, o złotawych ramkach, założonych na skórzany pasek, przesłonięte zieloną szybką. Pod nimi kryły się niebieskie oczy.**
-Przyjęłam wystrzeloną flarę. Misja zakończyła się niepowodzeniem.-przemówiła suczka rasy Owczarek Niemiecki, odznaczała futrem w różnych odcieniach brązu. A przez masę pasów, opiewających ciało, przerzucony miała kołczan. Wokół jej oczy miała ciemnobrązowe łaty, udające odwrócone, nieregularne krople wody. Głos miała poważny i niski. -Przyszła kolej na nas.-stwierdziła fakty. Sięgnęła do pasa, przeładowała wyrzutnię i wystrzeliła białą flarę w nocne niebo. Sięgnęła do krótkofalówki, przystawiając blisko pyska.-Flara wystrzelona, rozpoczynamy misję. Bez odbioru.-przemówiła, w tle trzeszczało.-Dalej, ruszamy.-zakomenderowała.-Mamy cel do osiągnięcia...

***Obraz unosi się w górę, nad wzgórze, ukazując całą okolicę z lotu ptaka.***

## Rozdział 5

***Obraz się rozjaśnia z czerni.***
**Stalowe spojrzenie Balta utkwione było w leżącej przed nim suczce, która mogła jedynie aby leżeć. Nie czuła w mięśniach ani krzty siły, już nie mówiąc o tym przeszywającym impulsie, napełniający jej ciało niewyobrażalną energią. Uniesiony łeb zwrócony był w kierunku Rottweilera. Jeszcze na wpół przymknięte oczy, jakby zaspane utkwione były w psa. Zdawała się jakby została dopiero obudzona i nie wyspana obserwuje całe zajście. Równie dobrze można na odwrót, czym byłoby trafniejsze określenie, że zmęczona i śpiąca, z opadającą momentami głową. Świadoma, że pies mówi na poważnie. Kubeł zimnej wody został na nią wylany, gdy oczy powoli powędrowały na strzykawkę. Dawka jakiejś adrenaliny wyrwała ją z letargu. Gwałtownie uniosła brwi do góry, a oczy równie szybko się rozszerzyły, z drgającymi tęczówkami. *Co!? Planują na mnie użyć tej zawartości! Ale CO to jest!? Skąd to mają?* Automatycznie pytanie przemknęło przez umysł suczki. Wypełnione strachem i niepewnością. Zmrużyła lekko oczy, marszcząc czoło próbowała przebrnąć przez mgłę zmęczenia, skąd to mogli mieć. Wzrok mimowolnie powędrował na otwartą, postawioną na ziemi torbę. Jedynie co mogła, to otworzyć lekko pysk. *A więc po to była im potrzebna ta torba...To żadne dokumenty...a jeśli już to nie wszystko...Oni mi nie ufali, tak jak ja im...*Stwierdziła z nutą trwogi. Jednocześnie ostatnie zdanie wybrzmiało jakoś pewniej w jej głowie, była tego świadoma, a to tylko potwierdziło jej tezę. Powoli przeniosła spojrzenie na mierzącego ją wzrokiem psa.**

-Zatem?! CZYM jesteś?-położył nacisk na pytanie pies o oklapniętych uszach. Nie spuszczał z niej oczu. Eksponując strzykawkę, włącznie z nieustępliwym lodem bijącym z oczu, chciał przewiercić jej sumienie na wskroś. Poznać prawdę. Bez ogródek, w dosadnym tonie kładł nacisk na określenie jej bytu. Zamrugała zdziwiona, nadal leżała w pozycji lewa łapa podkulona, zaś prawa wyciągnięta.

-C-Co to pytanie?-zapytała nie kryjąc szoku i oburzenia. Wzrokiem strzeliła w prawą stronę, gdzie stał Ernest i odwrócił od niej wzrok, najpewniej w poczuciu winy. Marszcząc lekko brwi, ponownie przerzuciła wzrok na Balto.-Oczywiste, że psem.

-Doprawdy?-odpowiedział pytaniem na pytanie barczysty pies, unosząc brwi do góry. Ton głosu zdradzał, że nie przyjął tej odpowiedzi za satysfakcjonującą i doczekiwał się innej.-Jesteś mi skora wyjaśnić, CO tu zaszło parę minut temu, wróć, CO zaszło tej nocy?-jego ton brzmiący z początku spokojnie, nabrał kamiennej surowości pod koniec. Suczka wróciła wspomnieniami do niedawnej obławy i bardziej mglistego wspomnienia walki.

*-Szlag, muszę zważać na odpowiedź. Balto nie zadowoli byle jaka odpowiedź. Jak wyjaśnić co tu się stało...wróć...on samej mówił tej nocy, a przecież-*do głowy napłynęły konkretne słowa Tervurena, jeszcze przed całym zajściem: "Nie potrzeba nam gnid jak ta dwójka. Zdrajca i robal. Takim delikwentom, jak wasza dwójka, należy się jedynie śmierć." *Miał ich na myśli, ale pytanie pozostanie, kto jest kim? I jak to rozumieć? Nie wiem, czy to będzie rozsądna karta do zagrania, ale warto zaryzykować.* Uniosła zdecydowanie wzrok na Rottweilera.-Nie wiem. Możliwe, było to z przyczyn, o której ten pies wspomniał. Ale niekoniecznie musiałam być głównym powodem obławy, mogłam jedynie być dla nich drugiej pieczeni na jednym ogniu, o której mogli nie wiedzieć, a dowiedzieli się w momencie gdy wyszłam na powierzchnię.-mówiła nabierając stanowczości. Głos suczki stawał się głośniejszy.

**Słysząc to dwójka psów zamrugała, przyglądając się jej uważnie. Przez taflę lodu, spowijającą duszę Balto, udało się dostrzec przerębel, dający wzgląd na nieufność i niezadowolenie z odpowiedzi.**

-Co indykujesz?-zapytał, starając się zachować chłód i stoickość wypowiedzi.

-TO, że niekoniecznie w ich planach chodziło o mnie. Mogło chodzić o was.-dopowiedziała na koniec zdecydowanie mówiąc wszystko mocniej, dobitniej. Balto zamrugał zaskoczony poważnym oskarżeniem, zaś Ernest pozostawał w szoku. Sytuację wykorzystała suczka. Nabierając zadziorności pewnej kontynuowała z podobny wyrazem przekonania na pysku.-Ta. Jakie mam podstawy sądzić inaczej? Nie znam was. Ba, daliście mi lewą wymówkę o wakacjach, niezłe wakacje co?-spojrzała się teraz na biało-kremowego psa. Spuścił on łeb.

-Słuchaj-próbował wybronić sytuację, lecz zielonooka wcięła się Ernestowi w słowo.

-Co ważniejsze, tamten pies wypowiedział ważne słowa. Mówił coś o zdrajcy i robalu. Definitywnie nie chodziło tu o mnie. Na potwierdzenie wspominał, że 22 ma być żywa. Wyrok miał paść na was. Dziwne, wręcz wygodne bardzo, że trafiacie do chatki w momencie, w którym ja tam trafiam. Równie wygodny jest fakt, że nocą, pośrodku lasu, organizują obławę. Musieli jakoś wiedzieć o tej chatce. Tu nasuwa się mnie pytanie, czy może to nie było zaplanowane?!-wypaliła Kasha. Dwa psy wydały westchnienie oburzenia, bardziej słyszalne u Ernesta. Stały z otwartymi pyskami.

**Balto zmarszczył czoło przez chwilę, a Ernest obserwował w rosnącym przerażeniu jak pies zdaje się być groźny. Jego tęczówki przypominały ciskające sople lodu. Po chwili niebieskooki Rottweiler zamknął oczy i westchnął ociężale. Otwierając ponownie przeobraziły się w niczym nie zmąconą, zamarzniętą taflę. Błyszczała w nich jednak groźba wejścia na lód.**

-Na twoim miejscu, nie byłbym taki skory do oskarżeń.-powiedział i przerzucił wzrok na strzykawkę. Podkreślając, że się nie zawaha nacisnął lekko na tłok. Więcej przezroczystej, aczkolwiek niewiadomej cieszy skropiło szklane ścianki. Suczka zamrugała szybciej, a potem dodając jedynie groźnego wyglądu stuliła rude uszy wzdłuż głowy i odsłoniła kremowe wargi.-Zdajesz sobie sprawę z swojego położenia, prawda?-zapytał, teraz już kompletnie brzmiąc lodowato. Opuścił niżej głowę, aby być na tej samej linii wzrokowej co suczka. Na koniec oczy błysnęły i uniósł płowe brwi w górę. -Nie masz sił. W przeciwnym razie, już byś wykorzystała swoją moc diabła i pozbyła się mnie i Ernesta.-kontynuował analizę pies.

-Szlag...*Niech to...nie jest w ciemię bity. Gdybym mogła tylko się poruszyć, ale teraz mam nieodpartą potrzebę odpoczynku. Nie wiem, czy byłabym w stanie się przemienić ponownie. Na dodatek ta strzykawka...muszę choćby dowiedzieć się co w niej jest...ale skoro używa jako groźby może to być trucizna.-*zaklęła suczka w myślach. Próbowała w trakcie rozważań poruszyć ciałem, ale były to ospałe i słabe ruchy łap. Uniosła wyżej wargi, czując bezradność. -Planujesz mnie otruć?

-Tak. Jeśli nie będziesz skora do kooperacji.-odpowiedział szybko, jednak bez głębszego wzruszenia pies. *A jednak, to jest trucizna.* Brzmiał jakby stwierdzał oczywiste fakty, typu iż bez powietrza życia nie ma. Suczka rzuciła okiem na Ernesta, który stał i wielkimi oczyma wpatrywał się w sytuację.

-Dlaczego milczysz?-zapytała bezpośrednio białego Pungsana. Wyrwany z zamyślenia uniósł głowę i zamrugał.

-Ja-ja. słuchaj Carlye-

-Przesłuchuję teraz ciebie nie ty jego.-wciął się swym niskim tonem głosu Balto, dzięki czemu uchylił towarzysza od odpowiedzi na pytanie. W jego pamięci nadal widniały obraz wręcz rzezi psów, jakie parę chwil wcześniej, w tamtym czasie, miały odbyć na nich wyrok. -Widziałem twoją moc diabła. Bez cienia wątpliwości, chcieli ciebie żywcem...Ten numer na łapie, to ty. Carlye...o ile masz tak na imię.-powiedział, kierując spojrzenie chwilowo w dół. Na koniec strzelił nim prosto na suczkę, jakby akcentując swoją nieufność.

**Suczkę niemal wmurowało, uniosła brwi w zdziwieniu. Rottweiler okazał się bardzo sprytnym przeciwnikiem, który zachowywał swoje przemyślenia dla siebie, dopóki nie przyjdzie czas. *N-nie wierzę. Skubany drań...*Suczka obserwowała go, a następnie ściągnęła nieufnie brwi na czoło.**

-Możliwe. Możliwie nie.-odpowiedziała z chłodną nonszalancją.

-Nie dajesz mi wyboru. Masz ostatnią szansę, albo zaraz, obiecuję ci to, wstrzyknę ci ją dożylnie, powoli zabija, ale jest skuteczna. Podobna do wody. Zatem, CZYM jesteś?-kontynuował bez głębszego wzruszenia pies, wspominając o truciźnie patrzył zamiennie, na strzykawkę, to na suczkę.

**Kasha starała się wyczytać coś z spojrzenia drugiego psa, który zdawał się być przerażony zajściem. Nie wiedziała, czy pozostawał w szoku, czy znając Balta lepiej, niż ona, naprawdę Rottweiler mógłby ją zabić. *Szlag...gdybym mogła zregenerować szybciej siły, to bym uciekła stąd. Nie dogoniliby mnie. Niech to! Jestem zbyt słaba, by stawić im czynny opór...wybierając dalej stawianie się, narażam się na pewną śmierć. Wtedy moja misja, ległaby w gruzach...Choroba ciężka...Nie wiem czy mam inne wyjście w obecnej chwili...*Stanęła przed wyborem dosłownie życia lub śmierci. Zamknęła oczy i ciężko westchnęła. Otwierając je uniosła tęczówki z powrotem, na wyczekującego Balto.**

-Dobra, niech ci będzie.-przystanęła.-Ale-na to słowo, masywny pies zaciekawił się.-...ty i twój towarzysz będziecie mi musieli potwierdzić, że nie stoicie po stronie Morany. Pamiętajcie, że mój stan obecny, jest przejściowy. W momencie odzyskania sił, będę mogła wrócić do swojej przemienionej formy, załatwiając was, jak tamtych wszystkich, gdy uznam, że jesteście po stronie Morany.-mówiła, patrząc się z przebiegłością, a nawet przerażającym wzrokiem. Wiedziała, że po części improwizuje. *Gadam co tylko zauważyła, na bazie dwóch odrębnych razy...nie wiem, czy tak jest...ale to musi wystarczyć, w końcu nie trwa wiecznie.* Ernest wydobył cichą głoskę z gardła. Popatrzył w kierunku Balto, wyczekując reakcji. Rottweiler schylił głowę, na gest zgody.

-W porządku, niech ci będzie. Jednak, to najpierw ty mówisz. To nie jest tak, że ci ufam, albo jakaś kurtuazja. Ale w czasie moich wyjaśnień, mogłabyś zregenerować siły i nas zaatakować.-mówił, zmieniając wyraz pyska na chwilowo bardziej ugodowy. Ponownie mimika uległa zmianie i wypatrywał z powagą, w oczekiwaniu na odpowiedzi. Zmarszczyła brwi.

-Tak, nie jest niczym rewolucyjnym, że jestem 22. Morana, gdy byłam dzieckiem porwała mnie. Mordując na moich oczach mych rodziców.-wypaliła, choć w połowie zatrzymała się, a jej oczy rozszerzyły, gdy wspomnienie napłynęło do umysłu.

-I?-wyrwał ją niski głos Balto z zamyślenia. Suczka kiwnęła głową z mruknięciem zgody.

-Przenieśli mnie do jakiegoś laboratorium. Wymazywali mi wspomnienia, i podawali jakieś dziwne substancje, po których zawsze źle się czułam. Co domniemywam, musiało mieć związek z eksperymentami, czego skutkiem jest owa zdolność jaką posiadam.-ciągnęła swoją opowieść zielonooka suczka. Ernest wziął westchnienie i przyłożył łapę do pyska w szoku.-Poznałam tam jako dziecko jeden z eksperymentów-wróć-nie wiem czym była. 109. Miałyśmy w planach zbiec. Ale zdradziła mnie, co doprowadziło do aktywacji mocy. Tak uciekłam i znalazłam się opodal waszej chatki. Reszty nie wiem, zemdlałam.-zakończyła z mieszanymi emocjami w głosie. Wyczekiwała na reakcję dzierżyciela strzykawki.

**Zdawał się chwilę rozmyślać, o czym świadczył wzrok wbity, gdzieś hen daleko w linię drzew. Gdy ponownie na nią popatrzył, ślepia błyszczały ciekawością.**

-Co chcesz teraz zrobić?-zadał proste pytanie. Suczka zaskoczona mrugnęła, a potem przybierając groźny, wręcz diaboliczny wyraz pyska odpowiedziała mu:

-Co chcę? Chcę dowiedzieć się kim jestem, a przede wszystkim...wyrżnąć w pień te bestie z Morany.

-Rozumiem.-skinął głową. Podszedł, nadal dzierżąc strzykawkę do suczki. *Jak to?! Przecież im powiedziałam!* Słowa utknęły jej w gardle, zdolna wydawać z siebie głoski.

-ZACZEKAJ!-krzyknęła, czując chwilowe rozluźnienie w płucach. Pies jednak nadal stał, po czym wypuścił strzykawkę, wydająca z siebie głuchy odgłos, gdy spotkała się z gruntem. Rottweiler cofnął się o krok i przychylił pysk do pyska suczki.

-Choć, moje powody rozbiegają się od twoich, to myślę, że to co nam pozwoli siebie zrozumieć, to pewne porachunki z Moraną.-przemówił, wbijając jej w oczy w swoje spojrzenie.

-Huh?

-Ja też mam coś do powiedzenia...

**Pomar**
**ańczowe światło**

**lamp**

**opadało na nierówny i szary bruk. Opuszka dotykając go wydawała charakterystyczny odgłos. Pies w nastoletnim wieku idzie z brązową czapką przez nocne ulice miasta. Budynki niczym sad, wzdłuż ulicy, przybrały kolor szarej pomarańczy. Głównie kamienice, o czerwonych dachach. Wszystko skąpane w ciepłym świetle, czarnych słupów z przeszkleniem na lampę w czarnej, dekorowanej klatce. Po prawej stronie ciemna tafla wody, stała niczym niezmącona, przypominając masło. Owe granatowe masło, odbijało na swej powierzchni biały bochen, upstrzony srebrzystymi rodzynkami. Mniejsze punkciki, choć niezliczone, przeglądały się w wodzie. Czarny płaszcz rozciągał się w nieskończoność, wraz z wodą, aż do linii horyzontu, gdzie świat zdawał się kończyć. Czasem na noc, jakaś łódka przymocowana do słupa, tuż zza niczym nieodgrodzoną ścieżką, pojawiała się. Poruszał się przez znane mu ulice. W pysku niósł aktówkę, oraz zwisającą z boku siatkę wypełnioną pieczywem. Napawając się spokojem niebieskooki Rottweiler podziwiał nadmorskie, nocne miasto. Białka biły ciepłem, nie tylko przez rzucaną poświatę od lamp, ale sam w sobie zdawał się iść pewniej. Na ławkach już prawie nikt nie siedział, czasem jakiś pies, to jeden starszy z podobną, choć szarą czapką. Odwrócony tyłem do wody, po jego prawej wznosiła się lampa. Po przeciwległej stronie chodnika i jezdni, którą czasem jeździły automobile, między kamienicami ziała „wyrwa”, prowadząca na nową, wewnętrzną ulicę. Pies rozejrzał się i przeszedł przez jezdnię. Będąc po drugiej stronie chodnika, w większości przechodził obok witryn sklepowych, oferujących różne artykuły. Co bardziej kreatywny właściciel, pozwalał sobie na różne formy dogodny klientom, jak na przykład baldachimy. Letnia noc pachniała charakterystycznym zapachem. Napawając dziwnym spokojem. Skręcając w uliczkę, Balto kierował się w kierunku domu. W kolejnej odnodze ulicy, usłyszał brzdęk. Uniósł wyżej uszy do góry, starając kroczyć dalej, zdając sobie sprawę z zagrożenia. Przyspieszył chód. Nagle usłyszał bieg łap. Odwrócił łeb, a przed wzrokiem mignęła mu jasna plama. Uczepiła zębami za siatkę i w akcie desperacji próbowała wyrwać. Szybko zerknął w dół, skąd ciągnęło. Za uchwyt siatki, pociągał wychudzony, z widocznymi żebrami pies, wręcz wyliniały. Pod suchymi, niewyrobionymi mięśniami, rysowały się kości. Jednak cyjanowe oczy błyszczały wygłodniale. Z powarkiwaniem ciągnął za siatkę.**

-Puszczaj to!-warknął przez zaciśnięte zęby, jeszcze dziecięcym głosem wyższy pies. Oprawca skierował tylko wzrok w górę, zmarszczył pysk, unosząc wargi i wydobył z siebie warkot. Pociągnął mocniej. Siatka rozerwała się. Całe pieczywo wypadło na nawierzchnię. Biały pies zanurkował, pochwytując chleb w zęby. Z podkulonym ogonem, pędząc aż zadziwiająco szybko, ze względu na swój stan, skręcił w lewo. W kierunku ciemnej uliczki. Rottweiler warknął i zaklął. Schylił się, i pozbierał pieczywo, wciskając do aktówki. -Nie daruję mu!-warknął i pobiegł w kierunku alejki. Z ostrym skrętem wbiegł do alejki. Rozglądał się na boki. *Nie powinno tu być nikogo, słyszałem tylko jeden odgłos, ale nie można być za pewnym.*

**Przed sobą w coraz to bardziej ciemniejącej alejce, kompletnie pozbawionej światła, jak cała ulica, od której odchodziła jako odnoga. Drobne światło padało tylko z okien, nieliczne i częściej z wyżej usytuowanych. Balto widział kościste tylne nogi psa. Zmarszczył czoło. Biały pies obejrzał się przez prawe ramię. Uniósł szerzej brwi widząc pościg. Rozszerzył oczy i skręcił mocno w bok. Zacisnął chwyt na ukradzionym bochenku chleba. Gnał przed siebie, zdając sobie sprawę, iż obrabowany pies depcze mu po piętach. Ponownie wziął mocniejszy zakręt, tym razem w prawo. Płuca od dłuższej chwili wołały o ustanie i spokój. Białego psa jednak motywowała chęć przeżycia i głód. Tylną łapą kopnął w drewnianą skrzynię, ustawioną wzdłuż ściany kamienicy. Z charakterystycznym dźwiękiem sześcian potoczył się po bruku. Rottweiler prawie wpadł na rzuconą przeszkodę, ale wykonał niedbały skok, lądując krzywo. Pozbierawszy się jak najszybciej ruszył do dalszego pościgu. Obecnie brał susy, pozwalając mu na przemierzenie większych odległości. Pungsan znowu skręcił w prawo, po to by doznać szoku. Cyjanowe tęczówki zmalały. Przed nim wznosiła się kamienna ściana. Odwrócił łeb do tyłu, widząc nadbiegającego psa. Mruknął, szukał skrzynek, ale nic nie było. Jedyną formą zaczepienia zdawała się być rura. Stanął na tylnych łapach, próbując zaczepić się przednimi i podciągnąć w górę. Daremnie. Wtem, ciemna łapa wymierzyła cios w jego pysk. Odleciał, przeturlawszy się aż do ściany. Ogłuszony potrząsnął głową. W trakcie upadku wypuścił bochen chleba. Balto podszedł do niego i zmierzył wzrokiem. Chwilę go obserwował, lodowate tęczówki zdawały się płonąć ogniem. Skulony pies, patrzył spod ściany. Dokładniej obserwując go, biała sierść nie była czysto biała, i nie chodziło tu o kremowe końcówki uszu, czy pręgę na plecach i górze ogona, nie, było ono brudnawe, miejscami szare. Szkieletor w swym przerażonym wzroku patrzył na psa. Drugi niebieskooki pies w czapce, podniósł łapę do góry, z zamiarem oddania ciosu. Tak zastygnąwszy, spozierał na rabusia. Czując powoli wkradający się do świadomości głos sumienia.**

**-***Jest wychudzony, ale nie może go to usprawiedliwiać. Każdemu teraz ciężko się żyje.*-bił się z myślami. Planował go ukarać za kradzież. Przed oczyma stanął mu widok przedstawicielki swojej rasy, miała bardziej jasne futro od niego, a oczy ciemniejsze, choć nadal w odcieniu niebieskiego. Jej szyję zdobiły perły. Kolejnym wspomnieniem była ponownie suczka, tyle że przykryta kraciastym, zielonym kocem i kaszląca. Jej silna postura zrobiła się słaba. Pod wpływem tego Balto zmarszczył oczy, spojrzał wściekle na złodzieja bochenka.*-Niech to…ale tu chodzi o przeżycie, mojej strony, lub jego.* Łapa zawieszona jeszcze w powietrzu spadła zaciśnięta w pięść na łeb psa. Kopnął złodzieja jeszcze raz w bebech. Prychnął i skierował się po leżący chleb.

**Niestety nie docenił siły wygłodnienia, bo mimo poobijania, do drugiemu psu strzeliły dziko oczy. Słaniając się przy wstawaniu, doskoczył do chleba, porwał go w zęby. Zerknął w oczy zszokowanemu psu, co zdawało się jakby czas zwolnił. Wybiegł z ślepego zaułka i pędząc skierował się w lewo. Balto zamrugał, a potem potrząsnął głowę.**

-Wróć!-zawołał.-Że też tobie współczułem przez chwilę!-skarcił pies, unosząc wargi. Ruszył ponownie w pogoń. Biało-kremowy ogon migał mu w odległości dwudziestu metrów. Miał przewagę wystartowania. Jednakże, Balto wykorzystując siłę mięśni szybko skracał odcinek, dzielący go, a złodzieja. Już go znowu miał dogonić, gdy pies skoczył do oświetlonej suteryny, znikając. -Ugh!-niebieskooki postanowił przecisnąć się przez okno, ale jego barki i masywniejsze ciało uniemożliwiały. Poza tym, pies zdawał się być parę lat młodszy od niego. W postanowieniu znalezienia drzwi obszedł dookoła całą kamienicę, tylko by widzieć drzwi wejściowe do mieszkań. W gniewie uniósł płowe wargi. Zawiedziony spojrzał na leżącą obok niego aktówkę smutniejszymi oczyma.

**Skierował się do domu. Była to jedna z kamienic, na uliczce, gdzie został okradziony. Tak naprawdę po środku drogi. *Gdyby ten pchlarz mnie nie okradł…brakowało mi paru metrów…co ja powiem w domu…*fuknął. Stanął w bramie i nacisnął na klamkę. Metal skrzypnął przy otwieraniu. Znajdował się pod łukowatym sklepieniem. Przeszedł tunel, a potem dotarł na podwórko wewnątrz. Doszedł do kamiennych schodów, oraz brązowych drzwi. Po klatce schodowej, gdzie stopnie wykonano z drewna, szedł ciężko. Ciągle mając wzrok ku dole. Wszedł do domu, ciszej zamykając drzwi. Z salonu, w kierunku przedpokoju, do którego wpadało żółte światło, wszedł samiec Rottweilera, o czarnym jak smoła futrze i jasnych tęczówkach.**

-Jak synu?-zapytał. Balto nie odpowiedział, jedynie skierował wzrok w bok. Starszy pies podszedł bliżej, niechętnie, aczkolwiek syn podał mu aktówkę. Czarno-podpalany Rottweiler otworzył torbę, aby zobaczyć spłaszczone pieczywo. Uniósł, a potem opuścił je.-Dlaczego tak wyglądają? Miałeś siatkę.-przemówił mocniej.

-Ta…ale okradł mnie taki pchlarz…zabrał bochen dla matki.-warknął Balto, czując rozgoryczenie, malujące się również na jego pysku.-Wybacz Ojcze…zawiodłem…próbowałem odzyskać, ale nie doceniłem go…

-Hmph. Rozumiem.-mruknął pies. Młodszy z nich niepewnie uniósł wzrok do góry, wyczekując reakcji ojca, jakiejś zmarszczki złości. Ale takiej nie spotkał.

-Mama nie umrze…prawda? Nie tak jak Cara?-głos Balta wypełniała nutka niepewności, odbijająca się w jego spojrzeniu. Widać było po nim inną emocję…strach. Ojciec westchnął, zamykając powieki, w kolorze podpalanym.

-Nie wiem Synu…mam nadzieję, że nie…zeszły rok był wystarczająco trudny…-przemówił, teraz wydawał się na starszego i zmęczonego. Z płuc uciekło ciężkie westchnienie. Balto przełknął głośno ślinę. Nerwowo patrząc w bok i rozluźniając, oraz napinając łapy co chwila.-Najpierw śmierć Cary…nie dożyła nawet roku…moja córeczka…a potem zachorowała Rosa…-sumował do siebie wydarzenia. W przypływie smutku młody pies opuścił łeb.

-Balto, wróciłeś?-zawołał kobiecy, schorowany głos z pokoju, na końcu korytarza. Młody pies uniósł głowę.

-Tak Mamo!-zawołał, po czym niepewnie przeszedł do pokoju.

**Rosa leżała w łóżku, jej oczy były podkrążone, dając matowy wyraz. Pies stanął niepewnie w wejściu, spuszczając głowę. Zmartwiona suczka westchnęła z przejęcie. Zawołała syna po imieniu, ten przeszedł po dębowej podłodze, w kierunku szerokiego łóżka, wykonanego z tego samego surowca.**

-Co się stało?-zapytała delikatnie Rosa, wyczekując w swych oczach odpowiedzi, a wręcz szukając poszlak na pysku syna. Ten opuścił bardziej głowę i zmarszczył czoło.-Ojej-

-Jakiś zapchlony gnój mnie okradł, gdy byłem prawie przy domu. Wyszarpał siatkę, która rozerwała się. Zabrał bochen, choć starałem się, naprawdę starałem go odebrać. A resztę zapakowałem do aktówki. Wybacz.-żalił się z nutą złości pies, wlepiając wzrok w posadzkę, na koniec znów uniósł wargi.-Obiecuję, że już do tego nie dojdzie Mamo.-zapewnił nie tylko unosząc wzrok, ale i kładąc zapewniająco łapę na łapie matki.

-Wiem Balto, wiem, że się starałeś.-pocieszała suczka o dominującej brązowej, krótkiej sierści, niegdyś lśniącej, teraz zmatowiałej.

-Starania nie wystarczą.-odpowiedział, Rosa uniosła wzrok. Pysk zdobiła poważna mina.-Zostanę mundurowym i będę pilnował, by taka kanalia jak on nie zaburzali porządku, odbierając uczciwo zarabiającym psom środki na życie i inne.-zadeklarował z kamienną powagą.

**Przez okno, do na ciemnożółto oświetlonego pomieszczenia wskoczył niedbale lądując Pungsan. Stęknął przy lądowaniu. W pomieszczeniu, przy naprzeciwległej ścianie stała szafka z różnymi butelkami, przed nią stolik, a przy nim wyższe krzesła. Po lewej stronie szafki stała framuga po drzwiach, jaka została po drzwiach, których już nie było. Zza kasą siedział pies rasy Pit bull, o jasnobrązowym futrze i białym pysku. Zaangażowany w rozmowę z suczką Pudla, o czarnej wełnie, jej brązowe oczy, zdobiły ekstrawaganckie rzęsy, zakręcone do góry, a powieki zdobił złoty makijaż. Obwinięta wokół szyi białym boa. Ernest podnosząc się, odchrząknął przerywając im rozmowę. Obydwa psy, wyraźnie zirytowane, że rozmowa została przerwana skierowały głowy w jego kierunku.**
-Wybaczcie, że przerywam, ale zdobyłem chleb.-powiedział podchodząc nieśmiało i wypuszczając z pyska bochen na drewno, które miejscami zdobiły różne plamy.

-Dobrze, przyda się.-rzuciła obcesowo suczka Pudla, wyciągnęła chudą łapę, jedynie wokół nadgarstka miała wełny, przysunęła chleb bliżej. Pokazując to rozmówcy. -Spójrz Ricard, pchlarz coś zdobył.-skomentowała. Pit bull zaśmiał się gromko, prawie dławiąc śmiechem. Zareagował na tyle ekspresyjnie, że kufel trzymany w łapie postawił i wylał trochę płynu na ladę.

-Dobrze! Dobrze! Zawsze więcej pieniędzy u nas w kieszeni Amayo.-dopowiedział, obcierając łapą swój pysk. -Smark poobijał się.-kolejna salwa śmiechu.

**Psiak czekał nadal skulony i wzrokiem wyczekiwał na swoją kolejkę. Wyczekiwał, że teraz zostaną jak zazwyczaj, złote monety, albo co lepiej dostanie choćby piętkę, by mógł się pożywić. Tego patrzył z nadzieją. Niestety, psy wróciły do rozmowy. Na białym pysku malowało się zawiedzenie. Położył smutniej uszy i westchnął. *Ki głodny jestem…*Zebrał się i nieśmiało bąknął:**

-Przepraszam-

-Co znowu!?-syknęła Pudlica, obracając głowę i wywracając podirytowana brązowymi oczyma.-Ernest, nie widzisz, że tu rozmawiam? Panie…czego w ogóle tu się zjawiasz? Natasha powinna bardziej, nie wiem, pilnować tego smroda, czy zakazywać mu w ogóle tu przebywać, kręci się pod łapami.-krytykowała ostro Amaya.

-Och…wybacz…przepraszam…ja chciałem tylko trochę chleba…-przemówił, bardziej pod nosem. Słowa Amayi go zabolały, toteż upuścił pysk. Całe ciało było ciut poobijane, a żołądek ssał nieprzyjemnie. Od paru dni pusty.

**Wtem z otworu wejściowego wyszła samica Pungsana, strzepnęła puszystym ogonem. W przeciwieństwie do drugiego psa, cała była kremowa, a oczy miała w kolorze ciemnego niebieskiego. Charakteryzowała się wyniosłym wyrazem pyska, jaki i kolczykami złotymi w uchu, mocniejszą kreską i fioletowymi powiekami. Ernest ucieszył się i zeskoczył ze stołka.**

-Matko-

**Serce zdawało stanąć, gdy spojrzała na niego pogardliwie.**

-Znowu ty?-zamknęła oczy i westchnęła.-Czego?!-zapytała oschle.  Ernest spuścił wzrok.

-Mogę trochę chleba…poproś Amayę…-wypowiedział cicho.

-Matko…-wywróciła oczyma.-Weź oddaj mu kawałek, bo nas nie przestanie poczwara zadręczać.-powiedziała niskim tonem głosu suczka imieniem Natasha. Amaya wzruszyła aby nonszalancko ramionami i pchnęła bochen przez ladę w kierunku koleżanki.-Masz. Nażryj się i idź.-rzuciła.-Najlepiej to dziś idź spać gdzie indziej, a teraz jazda z drogi.-rzuciła, już nie patrząc na syna, przeszła obok, pchając go lekko w bok.

**Łzy, które stały od dobrej minuty w oczach, spłynęły po policzkach. Z płaczem pochwycił bochenek i uciekł, wyskakując przez okno w suterynie.** **Nie wkładając wysiłku w przeciśnięcie się, jako że pies był wystarczająco chuderlawy. Potykając się, przebiegał przez ulice, aż dotarł do oświetlonego na żółto rynku. Przemknął obok centralnie postawionego gmachu ratusza, którego za dnia żółte ściany były obecnie jeszcze intensywniejsze. Minął kamienice, te w przeciwieństwie do dobrze znanych mu, szarych budowli, z szczypiącym się tynkiem, były eleganckie. Frontony eksponowały historię i cudo architektury w swoich zawijasach. Zwłaszcza w okolicy okien. Z dachami płaskimi i wyłożonymi czerwoną dachówką. Zakręcił, mijając jakieś stoliki restauracyjne, a potem znalazł się po bocznej stronie, jednej z tych kamienic, choć już nie w samym centrum rynku. Wypuścił chleb i go spałaszował. Nie czekając, aż kto sprytniejszy wyrwie mu nagrodę starań. Z mlaskaniem rzucił się na pieczywo i biorąc potężne kęsy, przegryzał szybko i połykał, jeszcze nie w pełni pogryzione jedzenie. Ssący żołądek powoli wypełniało utęsknione uczucie nasycenia. Na bruku po posiłku, pozostały okruchy, Pungsan w swej desperacji dokończył wszystko, nie pozostawiając rzeczonych drobin. Cały czas pożywiając się głośno. Oparł plecy o ścianę i westchnął. Miał chwilę spokoju, jednakże do głowy naleciały wspomnienia z niedawnych chwil, w tym i słowa matki. Pogarda z jaką patrzyła. Westchnął i spojrzał smętnie w dół. Z drewnianej werandy zza rogiem ciężki odgłos kroków przeszył powietrze. Pojawił się pies, Airedale, z wieżowatą, białą czapką kucharską, po środku karbowaną, a na ciele zawieszony fartuch, który opiewał ciało psa. Pies w średnim wieku, trzymał chochlę. Był on o krótkim, kędzierzawym, brązowo-czarnym futrze. A pod nosem charakteryzował się zawijanym, czarnym wąsem.**

-TY GAŁGANIE! WYPAD MI STĄD, TY BRUDNA GNIDO! KLIENTÓW MI ODSTRASZYSZ!-krzyknął walecznie, rozsierdzony kucharz. Faktycznie buchał złością, z uniesioną chochlą podbiegł do psa i go uderzył metalem po głowie. Biały pies wydał głuche stęknięcie. Zamykając oczy i odskakując próbował się ratować, mimo dzwonienia w uszach i ogólnego ogłuszenia.-ZAPCHLONE GNIDY! PEŁNO ICH NA ULICACH TERAZ! CZY DZIEŃ, CZY NOC! RZĄD POWINIEN SIĘ WAMI ZAJĄĆ!-dawał upust Airedale, bijąc chudego psa srebrną chochlą. Przyciągając uwagę, psów zgromadzonych w lokalu gastronomicznym, a także przechodniów.

-AU!-jęknął głośno Ernest, zakrywając łapami głowę, starał się wyrwać spod ataku, kończyło się to upadkiem, w momencie gdy chochla wylądowywała mu na plecach. Po ponownym upadku, zaczął wymachiwać łapami, kopiąc powietrze. Przeturlał się na bok, brzdęk rozległ się tuż obok niego. Zerknął przez na siedzące psy. Rozszerzył oczy, widząc ponure pyski, a wręcz z iskrą ciekawości. Większość rozdrażniona przerwanym posiłkiem. *Dlaczego każdy jest obojętny?!* Poczuł łzy w oczach. Atakujący pies już znowu wymierzał cios, Pungsan cofając się na plecach podjął próbę ucieczki. Kiedy metal rozbił się o bruk, Ernest powstał na łapy. Niedożywienie zakręciło mu w głowie. Potrząsnął łbem, by się pozbyć nieprzyjemnego wrażenie i ruszył biegiem.

-NIE WRACAJ MI TU!-zawołał za nim Airedale wymachując w powietrzu, ciągle dzierżoną w łapie chochlą. Ernest nie zamierzał…czuł wszędzie siniaki i piekący ból na ciele.

**Przemknął przez uliczkę. Wbiegł na większą arterię, żółte światło latarni oświetlało ulice i drogę obok. Płaczący pies mijał przechodniów, nie zwracając na nich większej uwagi. Znalazł się na końcu drogi, przywarł do ściany, gdzie była suteryna. Pchnął łapą okno, mając obraz cały rozmazany od łez. Przecisnął się do pomieszczenia. Panował w nim ziąb, ściany kamienne, z miejscowymi pajęczynami w rogach. Naprzeciw zaryglowanych i zabitych deskami od środka drzwi, leżał materac. Sprężyny prezentowały się punktowo. Nie zważając na to pies runął na materac. I wpatrywał się w sufit. Z jasnych, szerokich oczu ciekły łzy, a on sam szlochał. Żal drapał go od środka. Niesprawiedliwość okropnie ciążyła mu, zdawała się przygniatać, niczym głaz. Jeśli to byłoby jedyne zmartwienie…*Nie zasługuje żyć…*jęknął boleśnie w myślach piesek. Serce i żołądek, zdawały się materializować ból, przeistaczając go w odczuwalny, dokuczliwy ból fizyczny. Ściskający w dodatku za gardło. Ściągnięte w żalu oczy, ponownie wytoczyły liczne potoki. *Tak byłoby lepiej…*Ciężar odczuwalny, przypominał wewnętrzną burzę w jego umyśle. Nie wiedział ile czasu minęło, ale w końcu głowa zaczęła go niemiłosiernie boleć, oczy przekrwione, a mięśnie zmęczone. Za oknem panowała ciemność, nie licząc światła lampy, która stała tuż frontalnie przed suteryną. Przykrył pysk ogonem i zamknął oczy.**

——————————————————

**Stojąc przed lustrem Rottweiler poprawił sobie brązowy kaszkiet.**

**DALSZA CZĘŚĆ DO REMONTU!!**