Dream Killer

*To tylko sen Dorothy... To tylko sen...*

-Czas zacząć zabawę! - głos wydobywał się ze...ze wszystkiego. O ile cokolwiek tu było.- Wiem, że śpisz. I właśnie dlatego nie oszukasz mnie, słyszysz mnie bardzo dobrze.

Gdzie jestem? Nic nie widzę... O ile to sen to musi to być koszmar. W ciemności zaczęłam odróżniać kolejno różne meble. Krzesła, ławki....

Zapaliło się światło, ja znam to miejsce! Znaczy...nigdy tu nie byłam ale gdzieś je już widziałam.

- Panie i panowie! Pomóżmy zagubionej duszyczce. Ona też zasługuje na piękne sny - Znowu ten głos. Jakie znowu piękne sny? Mózgu obudź się! W mojej głowie rozbrzmiewa śmiech... - Pytanie pierwsze, jak masz na imię? - Imię??? Jakie znowu imię?! No tak jakieś na pewno mam, ale to chyba mój najmniejszy problem.

-L...Lillian...- To powiedziałam ja, nie? Znowu dźwięk dochodził zewsząd. No tak, podobno to sen, wszystko dzieje się w mojej głowie. Właściwie logiczne. Mimo to, miło wiedzieć. Fajnie, że mam jakąkolwiek wolną wolę. Ludzie, kreskówek nie oglądacie? A gdzie to sławne " To twoja głowa, twój sen i twoje wybory ". Świetnie!!- Kim jesteś? - Czytasz mi w myślach! No tak, jesteś mną. Proszę, mądrze dobieraj pytania. Albo jeszcze lepiej - obudź się!!

-Dream Killer, misiu. - Dream...Killer? Misiu? Błagam, chce się obudzić, chce odzyskać wolę!- Zaczniemy grę. Jeśli wygrasz - obudzisz się, jeśli przegrasz - zginiesz. - Nie no lepszego koszmaru nie mogłam mieć.

"Ja" wstała z ławki i rozejrzała się po sali. To jakaś sala lekcyjna, jednak większość ławek i krzeseł była przewróconych i zniszczonych. Na końcu sali wisiała tablica, wyglądała na nową. Na niej napisane było czerwoną farbą :

### ***Zaczynamy misiu***

Znowu ten cały "misiu". Tak, jakaś dziewczyna podająca się za.... jak jej tam? "Dream Killer" chce zagrać ze mną w jakąś grę a ja przejmuję się tym jak mnie nazywa.

"Ja" upadłam na podłogę. Co się dzieje??? Zaczęłam się czołgać w stronę ściany.

-Misiu...Ence-pence, cieszę się wielce. - W głowie huczy mi każde jej słowo zaś jak zaczyna się śmiać... przecież to tylko sen! Nie powinno mnie to boleć! - Wybiła godzina, gra się zaczyna... - To boli...chcę krzyczeć...

-Przestań! Błagam! Co ja ci takiego zrobiłam?!? - To...to byłam ja. Udało mi się. Powoli zaczęłam wstawać, każdy ruch sprawiał, że miałam ochotę się poddać, nie dam jej jednak tej satysfakcji. Straszny wierszyk ucichł wraz z moimi słowami.

-Ty...jak?!? - Wszędzie słychać było krzyki, na pewno nie bólu, bardziej irytacji.

Wybiegłam (a raczej wyczołgałam się) z sali. I tyle zostało ze szkoły. Otoczenie wyglądało na jakieś centrum handlowe. Zaniedbane, zniszczone, jak po klęsce żywiołowej - ale jednak centrum handlowe. Weszłam do pierwszego, lepszego pomieszczenia. Znajdowało się tam łóżko, stolik, szafa i resztki czegoś co mogło być kiedyś innymi meblami. Pokój hotelowy? Pierwsze co mi przyszło na myśl to wszystkie horrory które oglądałam po nocach.. Z łóżka z hukiem spadł materac. Lillian, pomartwisz się potem. Podeszłam do okna. Las...raczej nie skończy się tam na wilku z "Czerwonego Kapturka" czy wiedźmie z "Jasia i Małgosi".

Koło mnie coś zaczęło skrzypieć. Szafa! Powoli spojrzałam w lewo na uchylone drzwi szafy. W ciemności można było odróżnić sylwetkę drobnej osoby. Ktoś tam siedział. Drzwi powoli się otwierały, a zza nich wyszła dziewczyna. Wyglądała na max czternaście lat, brunetka na której głowie włosy były upięte w dwa koki. Była bardzo blada, jakby niewyspana. Mimo iż widziałam ją po raz pierwszy wiedziałam kim jest. *Dream Killer...*Z szafy wyszły za nią cztery pluszowe misie. Co tu się do cholery dzieje?

- Cześć misiu - szeroko się do mnie uśmiechnęła. Spojrzałam na okno, gdybym do niego nie podeszła pożyłabym dłużej - ta myśl nie chciała opuścić mojej głowy. Zamknęłam oczy, przez długą chwilę czułam szarpanie pluszowych łapek.

Obudziłam się w...dziecięcym pokoju. Ale, co się dzieje? W momencie gdy do mojej głowy wpadało milion myśli spojrzałam w dół na moje pluszowe łapki...

-Jak się spało misiu? Jeszcze zbyt wiele osób nie miało tak pięknych snów....

~Solariee