Manfred van Deregen

### Pełny tytuł

**Manfred I van Deregen, z łaski Pani i woli narodu Król Federacji Pięciu Księstw, Książę Veutheim, hrabia Grettvern, baron Lörhelm, lord Avgen, Áthail, Amstelvoren, Terreden, Varbo, Devven etc*.*

## Informacje biograficzne

### Miejsce śmierci

Derehaven, Veutheim, Federacja Pięciu Księstw

### Grupa społeczna

Do 1351 mieszczaństwo;
Po 1351 szlachta

## Rodzina

### Rodzice

Adolf Deregen, Wilhelma-Martha Burgghusen

### Dzieci

Erich van Deregen, Frederik van Deregen, Gustav van Deregen, Katherina van Louffen, Else van Tettingen

## Renoma

### Znany z

Udział w wojnie avgardzko-aethelskiej
Kolonizacja Imevardu
Bitwa o Przełęcz Vargezalską
Podbój Enetheas
Proklamowanie Księstwa Veutheim
Proklamowanie Federacji Pięciu Księstw

## Odznaczenia

Order Białego Lwa (IMV)
Order Złotego Orła (REN)
Wielki Krzyż Krzyża Żelaznego (VTH)
Krzyż Honoru (VTH)
Medal za wojnę avgardzko-aethelską (AVG)
Medal za kolonizację Wysp Imevardzkich (REN)

Złoty Laur (REN)

**Manfred van Deregen** (ur. 7 lodu 1311 w Avgen, Księstwo Avgardu, zm. 15 deszczu 1368 w Derehaven, Veutheim, Federacja Pięciu Księstw) - Król Federacji Pięciu Księstw, pierwszy Książę Veutheim oraz założyciel ów księstwa. Pierwsza głowa rodu van Deregenów. Przed zakończeniem kolonizacji Wysp Imevardzkich znany jako Manfred Deregen, pułkownik armii avgardzkiej pod przywództwem hrabiego Waltera Denherta, wchodzącej w skład armii Cesarstwa Rendonu. Pod kolonizacji proklamował powstanie księstwa Veutheim oraz mianował się jego pierwszym księciem. Przewodniczył Żelaznemu Paktowi, który przemienił się w Konfederację Pięciu Księstw, na której czele stanął.

## Młodość

Manfred Deregen dorastał w Avgen, w Księstwie Avgardzkim, wcielonym w 1334 w Cesarstwo Rendonu w wyniku unii personalnej. Był on jedynym synem lokalnego tkacza, Adolfa Deregena, który dożył wieku nastoletniego. Od najmłodszych lat wykazywał się niemałą wytrzymałością oraz hartem ducha. Wśród swoich przyjaciół plasował miejsce lidera i chętnie rozstawiał kolegów po kątach.

## Służba w wojsku

W wieku 16 lat, w 1327, Manfred Deregen zaciągnął się do wojska avgardzkiego, by służyć na froncie w wojnie avgardzko-aethelskiej. Odznaczył się wielokrotnie męstwem w boju oraz niebywałą charyzmą, co pozwoliło mu szybko piąć się po szczeblach wojskowej kariery. Wraz z końcem wojny, w 1330, został mianowany na pierwszy stopień oficerski i rozpoczął służbę w osobistej gwardii hrabiego Waltera Denherta. Wedle niektórych podań był on wówczas najmłodszym oficerem armii avgardzkiej spoza stanu szlacheckiego. W przeciągu następnych pięciu lat awansował trzykrotnie, osiągając wraz z rokiem 1335 stopień pułkownika.

### Kolonizacja Wysp Imevardzkich

W 1335 wyruszył wraz z armiami Rendonu na Wyspy Imevardzkie w celu kolonizacji. Dowodził pułkiem wojów spod sztandaru hrabiego Waltera Denherta i osiągał liczne zwycięstwa. Największym z nich była bitwa o Przełęcz Vargezalską, gdzie jego wojsko rozgromiło w drobny pył elfie zastępy, wspierane przez zamieszkałe w rezerwacie na Argadenn stworzenia magiczne.

### Odkrycie Enetheas

W 1346 roku wojska Manfreda Deregena zostały przez niego oddelegowane do sprawdzenia, skąd przypływają kolejne elfie okręty wsparcia, które uparcie utrudniają całkowite zajęcie Leaarholl (dziś Learpholl). Dzięki temu odkryto istnienie kolejnej wyspy - Enetheas. Deregen, dowiadując się o odkryciu, nie chciał czekać i od razu ruszył do swojego pana, by skłonić go do ataku na elfią wyspę. Denhert odmówił jednak, argumentując, że nie ma wystarczających sił, by porwać się na przejęcie całej, najpewniej obwarowanej wyspy. Słysząc to, pewny siebie dowódca postanowił zaatakować wyspę samodzielnie. Zanim do tego doszło, skontaktował się ze znajomym pułkownikiem, Siverdtem Dietingenem, stacjonującym na wyspie Lathen, by wsparł on jego atak z północy, kiedy on i jego armia uderzą z południa. Plan jednak z początku nie poszedł po myśli Deregena.

### Przełamanie obrony i oblężenie Tec'helonu

Okazało się, że na południu wyspy znajduje się elfia stolica - kolejna, co mocno zdziwiło Deregena, i jest niemalże niezniszczalną twierdzą. Wojska avgardzkiego pułkownika zmuszone były do odwrotu, po czym Deregen zarządził atak na sam środek wyspy. Jego wojska dobiły brzegu w okolicach, w których potem powstała stolica Konfederacji Pięciu Księstw - Áthail. Wówczas północ była już opanowana przez wojska Dietingena. Oto więc razem z nim Deregen ruszył w szpicy na południe - na Tec'helon. Jeszcze tego samego roku, 1346, Tec'helon został oblężony.

Oblężenie trwało 4 lata i z początku nie zapowiadało się na udane. Po roku wybuchła tzw. Plaga Thealońska, która zebrała straszliwe żniwo wśród żołnierzy Deregena. Część z jego wojów zdezerterowała, a morale reszty stale malały. Mówi się, że gdyby nie charyzma i upór ducha Deregena, Tec'helon odparłby oblężenie. Tak się jednak nie stało.

### Początek Veutheim

W 1350 roku oblężenie dobiegło końca. Manfred Deregen przemianował podbitą wyspę na Veutheim i ogłosił się jej księciem. Zmienił również nazwisko, dodając do niego przedrostek "van", co w tradycji avgardzkiego ludu odznaczało członków szlachty (podobną praktykę zastosowano w Księstwie Argathu, używając w tym celu przedrostka "von"). Kontynuując swoje reformacje, Manfred van Deregen nakazał kompletnie zburzyć elfią stolicę i na jej gruzach postawić nową, własną stolicę - Derehaven. Jedynym co nakazał ocalić od zniszczenia była Biblioteka Cesarska, wkrótce przemianowana na Grettvernską.

Za tymczasową siedzibę swojego rodu obrał miejscowość, którą przekształcono wcześniej w miejsce stacjonowania wojsk Deregena, użytych do oblegania Tec'helonu - Lörhelm. Następnym krokiem był podział Veutheim pomiędzy jego i jego trzech zaufanych dowódców, z Dietingenem włącznie. Region, który osobiście objął panowaniem nazwał Grettvern, od avgardzkich słów „grett”, oznaczające „wielki” oraz „vern” oznaczający tarczę. Zgodnie z podaniami nazwę tę przyjęto po pierwszych obradach zarządzonych przez samozwańczego księcia. Miał on nazwać te ziemie swoją wielką tarczą przed zapomnieniem.

Samozwańcze wejście w stan szlachecki Manfreda van Deregena rozjuszyło hrabiów, którzy podbili tereny Wysp Imevardzkich. Najbardziej zdenerwowany był Walter von Denhert, który przez długie lata odmawiał uznania księstwa oraz nie utrzymywał z nim stosunków dyplomatycznych. Zdanie zmienił jednak potem, kiedy do bram przyszłego Imevardu zaczął pukać władca Rendonu.

## Czasy szlacheckie

### Walka o niezależność od Rendonu

Pierwsze lata istnienia samodzielnych księstw imevardzkich nie obyły się bez interwencji ze strony Cesarza Rendonu, Dexiona I, który uważał podbite ziemie za swoje. Żądał, aby podległe samozwańczym książętom ziemie zostały mu zwrócone w trybie natychmiastowym, gdyż dotychczasowo ich status międzynarodowy był kwestią sporną. By osłodzić gorycz swego żądania zagwarantował władcom księstw zachowanie obecnych tytułów i ziem. Jedyne co miało się zmienić, to mieli oni uznać władzę Cesarza ponad swoją. Staliby się wówczas kolejnymi księstwami Cesarstwa. Żadnemu z książąt, oprócz księcia Acronu, nie podobała się ta propozycja. Najgłośniej swój sprzeciw wyrażał Manfred van Deregen, wygłaszając słynne przemówienie, wzywające ludy Imevardu do zjednoczenia. Sprowokowało ono bardzo głośny i pozytywny odzew połowy księstw Wysp Imevardzkich, jednak do zjednoczenia była jeszcze daleka droga.

W roku 1353 Manfred van Deregen rozpoczął nawiązywanie kontaktów handlowych ze wszystkimi państwami Empirionu, poza Cesarstwem Rendonu. Wkrótce do tych samych czynów dołączyły pozostałe księstwa. Był to symboliczny prztyczek w nos Dexiona I, który rozwścieczył go tak bardzo, że nakazał on postawić w gotowość największą flotę Rendonu - zawisła groźba wojny.

Państwa avgardzkie, takie jak Veutheim, Aegon i Argath deklarowały, że nie boją się wojny. Dumnie podkreślali swoją zwycięską kampanię sprzed paru lat i wyrażali pewność, że Rendon i ich floty im nie straszne. Bardziej ostrożnym podejściem wykazywał się Vitaut Vernadin, książę Thalvonu. Uważał on, że wszelka eskalacja z użyciem zmęczonych trwającą przeszło dekadę wojną jest niebezpieczna i powinna być unikana wszelkimi sposobami. Podobne zdanie wyrażał Tristan Guthrie, książę Acronu. Wiadomo było jednak, że jest on wysłannikiem samego Dexiona I i nadal pozostaje mu wierny. Manfred van Deregen podczas Obrad Virillskich otwarcie wytknął ten fakt Guthriemu, za co został wyproszony z sali. Uniesiony emocjami Guthrie wyszedł zaraz za nim. Doszło między nimi do głośnej sprzeczki, zakończonej ciosem z pięści w twarz, jakim poczęstował Guthriego van Deregen. Po tym wrócił na salę obrad, dumnie ogłaszając, że nauczył szpiega kto trzyma władzę na tych ziemiach. Vernadin był oburzony tym faktem, jednak jego prawa ręka, Dagobert Zinovac, szybko uspokoił księcia. Władcy zaczęli naradzać się między sobą. Van Deregen wciąż nawoływał do zjednoczenia, wskazując na zagrożenie ze strony Rendonu. Dla reszty książąt sytuacja zaczynała robić się coraz bardziej zero-jedynkowa. Albo wybierają Dexiona, albo van Deregena. Denhert jednak opierał się pomysłowi, by syn mieszczanina został ich wspólnym władcą. Van Deregen sprawnie spuentował jego wypowiedź, wytykając, że syn mieszczanina przejął samodzielnie o wiele więcej ziem i zabił o wiele więcej elfów niż on i jego generałowie razem wzięci. Sala zamilkła, a po chwili Erhard Degenhardt, książe Aegonu zaczął nawoływać do koronowania van Deregena na króla. Degenhardt rozumiał van Deregena najlepiej. Sam podbił rozległy i bardzo trudny geograficznie teren, zasiedlony nie przez nieprzygotowane elfy, ale przez bitnych i zdyscyplinowanych ludzi, którzy odmówili z nim współpracy. Wytknął przy tym Vernadinowi, że odmówił mu pomocy w podbijaniu ziem Aegonu, mimo, że jego armie cierpiały duże straty, a elfy padały szybko i łatwo. Van Deregen uciszył wtem kłótnię uderzeniem w stół, krzycząc do książąt, że właśnie dlatego potrzebują zjednoczenia. By pojednać się jako zwycięscy, a nie trwać jako rywale. Zapewniał, że jako król będzie gwarantował każdemu księstwu swobodę, jedynie reprezentując ich wszystkich razem we wszelkich spotkaniach - szczególnie tych z przedstawicielami Rendonu.

Wciąż problematyczna jednak była kwestia Acronu, ale i na to van Deregen znalazł sposób. Zaproponował schwytanie Guthriego i osądzenie go jako zdrajcę. Vernadin znów zaprotestował, obawiając się gwałtownej reakcji Rendonu. Wówczas von Denhert zaproponował alternatywne rozwiązanie. Zaoferował, że sprowadzi Guthriego do Dedheim w charakterze zwykłej wizyty, po czym zderzy go z koniecznością ustąpienia z tronu Acronu. Po tym zjednoczeni władcy mieliby proklamować na księcia wybranego przez siebie prominentnego acrońskiego możnego - koniecznie takiego, który byłby wierny zjednoczonym księstwom i stroniłby od Rendonu. Plan został zaakceptowany i wdrożony w życie z dniem zakończenia Obrad. Konspirację nazwano "Żelaznym Paktem".

### Początek Federacji Pięciu Księstw

Plan von Denherta powiódł się. Tristan Guthrie został zmuszony do ustąpienia tronu Acronu nowemu księciu, a nazywał się on Rhys Thornton. Był on byłym wojskowym, podległym pod Zinovaca podczas podboju środkowych Wysp Imevardzkich, a potem osiadł w Drownhall. Niedługo po zmianie władzy w Acronie zmarł Dexion I, a berło Cesarza przejął jego syn, Dexion II. Był on jednak przeciwny interwencji rendońskiej w imevardzką politykę, skupiając się na polityce wewnętrznej kraju. Wówczas, stan polityczny Wysp jak nigdy sprzyjał zjednoczeniu. Manfred van Deregen nie tracił ani chwili. Od razu po śmierci Dexiona I i ogłoszeniu przez jego syna odejścia od agresji wobec książąt imevardzkich zwołał kolejne obrady. Tym razem zaprosił książęta do nowo wybudowanego Athail. Miała być to nowa stolica nowo powstałego państwa. Na ów obradach van Deregen ostatecznie uzgodnił wszystkie formalności z książętami innych księstw i wraz z wybiciem północy nowego dnia - 1 dnia miesiąca Klanów 1354 roku proklamował powstanie Federacji Pięciu Księstw. Koronację zaplanowano na tydzień później. Książę van Deregen był człowiekiem przesądnym. Uważał, że koronacja w ósmy dzień miesiąca, od wyglądającej jak znak nieskończoności cyfry, zapewni nieskończoność rządom jego nowej dynastii. Równocześnie na dziedzica mianował swego urodzonego rok wcześniej pierworodnego syna, Ericha.

### Ostatnie lata życia

Następne lata życia Manfred van Deregen spędził spokojnie, rozwijając swoje państwo twardą ręką i upewniając się, że jest ono samowystarczalne i samodzielne. Został ojcem jeszcze czterokrotnie. Zmarł w 1368 roku, po długiej walce z nieznaną chorobą, którą ukrywał od czasów oblężenia Tec'helonu. Przeżył zaledwie 57 lat, lecz historycy są zgodni, że w przeciągu swego niedługiego życia osiągnął więcej niż niejeden Cesarz przez całość panowania swej dynastii.