Crashed

***Lauren's POV***

Usiadłam. Nie czuję kolana. *To tylko chwilowe*, tak to sobie tłumaczyłam. Chyba przestałam kontaktować się ze światem.

- Lauren, miałaś chodzić! - głos nauczycielki odbił się echem w mojej głowie. Czy ona faktycznie to powiedziała?

- Lo, wszystko w porządku? - zapytała Dinah, która siedziała obok. Nie ćwiczyła na w-f'ie, bo miała nogę w szynie gipsowej.

- Nie czuję kolana - mówię szeptem. Nawet nie wiem, czy mnie usłyszała, ale chyba tak, bo zaraz przyszła pani profesor.

- Ale jak to nie czujesz kolana? - mówi przestraszona. Delikatnie ściąga mi opaskę i dotyka go. Robi mi się gorąco, za gorąco. Motylki w brzuchu, szybsze bicie serca. Dlaczego musi tak na mnie działać? - Chyba masz gorączkę - dotyka opuszkami palców moje czoło i dłoń. - Kiedy miałaś ostatni zastrzyk w te kolano?

Nie wiem, co powiedzieć. Nie dociera nic do mnie. Jakby świat przestał istnieć. Była tylko ona i ja.

- Dwa tygodnie temu - mówię pospiesznie. Lauren, nie kompromituj się do końca.

- Miałaś tak już wcześniej? - pyta, siadając obok na ławce i ponownie dotyka mojego kolana. - Dinah, leć po pielęgniarkę - dziewczyna podnosi się powoli i tak szybko, jak może, idzie.

- Nie, nigdy mi się to nie zdarzyło - trochę mi słabo. Za zimno, za gorąco.

- O matko, a może to od tych zastrzyków? - spoglądam w jej oczy. Ten brązowy kolor doprowadza mnie do stanu hipnozy.

- Nie wiem, kiedyś mi tylko drętwiała i to wszystko.

- Ale rozmawiałaś o tym z lekarzem? - jest przestraszona. Nic dziwnego.

- Tak i powiedział, że to normalne w moim przypadku - kłamię. Lekarz nie był tym zachwycony. Ale nie chcę przestraszyć pani Cabello jeszcze bardziej. Przecież nie powiem jej, że mogą mi amputować nogę.
W tym samym czasie przyszła pielęgniarka. Pani Camila wytłumaczyła jej wszystko i starsza kobieta zaczęła badanie. Niestety nie mogła nic na to poradzić.

- Powinnaś się zwolnić u wychowawczyni - powiedziała.

- Odwiozłabym ją, ale nie przyjechałam do pracy samochodem - wtrąciła pani Cabello. - Dopilnuję, żeby zwolniła się u Smith.

Pielęgniarka pokiwała głową i wróciła do swojego gabinetu. Pani Camila kazała mi iść do szatni i się przebrać. Potem zwolniła mnie u wychowawczyni i dopilnowała, żeby ktoś mnie odebrał. Mama jak zwykle nie mogła wyjść z pracy, dlatego zadzwoniłam do babci.

\*\*\*

Późnym wieczorem napisała do mnie Ally.

**A**: Jak tam? Żyjesz jeszcze? :D

**L**: Tak, ze mną wszystko w porządku :D Byłam u lekarza i niedawno wróciłam.

**A:** I co powiedział? Będziesz normalnie funkcjonować? ;)

**L**: Jest ryzyko, że mi ją amputują, ale jakoś przeżyję.

**A**: Boże, Lolo! Jak możesz tak mówić?!?! Masz całe życie przed sobą. I ty chcesz chodzić z jakąś cholerną protezą?!

**L**: Moje życie skończyło się wraz ze śmiercią taty, Ally. Mnie już nie da się uratować ;) A teraz muszę lecieć, mam jeszcze wziąć leki i położyć się spać.

**A**: Pamiętaj, że wszyscy mamy nadzieję, że odzyskasz pełną sprawność. Trzymaj się! :\*

Zamknęłam laptopa i położyłam się na łóżku.

\*\*\*

***Camila's POV***

Kilka dni wolnego i rozleniwiłam się jeszcze bardziej. Uwielbiam spać i każdy dzień wolny wpływa na moje lenistwo. Ach, cudowny czas. Przeciągnęłam się powoli. Klasa ustawiła się już w dwuszeregu. Nigdzie nie zauważyłam Lauren. Ta dziewczyna z każdym dniem ciekawi mnie coraz bardziej. Zastanawiam się jaka jest naprawdę.

- Dzień dobry! - krzyczą dziewczyny. Odpowiadam im tylko uśmiechem i czytam listę obecności.

- Nie wiecie, co dzieje się z Lauren? - pytam, gdy robią rozgrzewkę.

- Nie kontaktowała się z nikim od Święta Zmarłych - mówi Normani. - Nie było jej nawet ostatnio w szkole.

- Pisałam z nią tego samego dnia, kiedy nie czuła kolana - odzywa się Ally. Patrzę na nią z zaciekawieniem. - Była u lekarza i powiedziała, że jest możliwość, że amputują jej nogę - słowa dziewczyny wywołały lekkie poruszenie wśród pozostałych. Na mnie zresztą też.

- Ej! Dziewczyny! Robimy dalej rozgrzewkę - krzyczę i wracam do gabinetu w-f'istów. Otwieram dziennik. Szybko odnajduję jej adres i zapisuję go na kartce.

\*\*\*

Po skończonej pracy pojechałam do Lauren. Czułam, że moim obowiązkiem jest sprawdzić co u niej. Drzwi otworzyła kobieta, około czterdziestu czterech lat. Domyśliłam się, że to mama dziewczyny. Nie były podobne do siebie ani trochę.

- Dzień dobry! Czy tu mieszka Lauren Jauregui? - pytam spokojnie, mimo że serce wybija nierówny rytm.

- Tak, to moja córka - mówi kobieta ze zdenerwowaniem.

- Gdzie mogę ją znaleźć? - świetnie, Camila, może najpierw wypadałoby się przedstawić.

- Proszę zejść w dół i skręcić w lewo, na końcu korytarza powinna zastać pani metalowe drzwi. Zapewne znowu ćwiczy - mówi, przyglądając mi się uważnie.

- Dziękuję - pospiesznie idę wyznaczoną mi drogą. Ostrożnie otwieram drzwi i opieram się o futrynę.
Na środku wisi worek treningowy. Lauren sprytnie oddaje ciosy. Nigdy bym nie przypuszczała, że trenuje boks. Patrzę na nią spokojnie. Jest niesamowita.

W pewnym momencie zatrzymuje się i odwraca. Spogląda na mnie zdziwiona i marszczy czoło.

- Pani profesor? - na dźwięk jej głosu przechodzą mnie ciarki. Cholera, dlaczego muszę tak na nią reagować?

- Musiałam sprawdzić czy wszystko u ciebie w porządku. Dziewczyny nie mówiły za wiele. Podobno od Święta Zmarłych nie kontaktujesz się z nikim - wzdycha, a jej oczy robią się szklane. Jednak po chwili prostuje się i patrzy mi prosto w oczy.

- Chciałam pobyć trochę sama - mówi formalnie.

- Czy to dlatego, że chcą ci amputować nogę? - pytam, a dziewczyna patrzy na mnie skoncentrowana. - Ally mówiła dzisiaj na w-f'ie.

- Wredna szuja - śmieje się pod nosem. - Ma za długi jęzor!

Podchodzę do niej bliżej. Kropelki potu spływają po jej czole. Nie mogę się powstrzymać i ścieram je delikatnie opuszkami palców. To wszystko jest silniejsze ode mnie. Pochylam się nad nią i ledwie muskam jej usta. Dziewczyna chwyta mnie w pasie i pogłębia pocałunek. Nie wiem kiedy znajduję się przyciśnięta do ściany, a jej nieustępliwe ręce wsuwają się pod moją koszulkę, która po chwili ląduje na ziemi. Napiera na mnie mocniej, pocałunki przenosi na szyję. Czuję jak robi mi kilka malinek. To podnieca mnie jeszcze bardziej.

- Lauren, bo ja jeszcze nigdy... - mówię szeptem. Dziewczyna odrywa się na chwilę i patrzy na mnie z czułością.

- Obiecuję, że będę delikatna - powoli kiwam głową i znów czuję jej usta na moich.

Spokojnie zsuwa mi spodnie, by zagłębić palce w moim wnętrzu. Jęczę, poddając się rytmowi jej dłoni.

\*\*\*

***Lauren's POV***

Przytulam ją do swojego torsu. Nie ma nic lepszego od uroczej i słodkiej nauczycielki w-f'u. Od teraz już jest cała moja. I zawsze będzie. Znalazłam swój mały kawałek nieba w jej ramionach.