Zonnepoot: De poes met het Opalen Hart

*Jonge poes, zo zal je niet sterven. Jij vond de steen, jij verdient een wens.*

Als Halley nog maar een jonge poes is wordt ze weggesleurd door een rivier naar een voor haar onbekende bestemming.

De rivier verandert haar leven echter voorgoed.

In haar nieuwe huis begint Halley de vaardigheden van een Magiër te ontwikkelen, maar er is echter een probleem.

Ze is de Poes met het Opalen Hart.

## Proloog

De rivier kabbelde rustig voor terwijl er aan de waterkant vol kiezels twee kittens speelden. Een van de kittens was zwart, haar blauwe kittenogen speurde de oever af terwijl haar broertje, een zwart katertje met witte sokjes, haar van achteren besloop. De zwarte kitten tikte speels met haar poot een witte kiezel vooruit, om er daarna zelf snel achterna te duiken. Door die actie viel haar broertje, die net bovenop haar wilde springen, met zijn neus tussen de steentjes.

‘’Auw! Halley, waarom deed je dat?’’

Halley grinnikte, schepte een stel kiezels op en zwiepte ze naar haar broertje.

‘’Wacht maar...’’ Noco schepte nu ook wat kiezels op, om vervolgens zijn zusje ook onder vuur te nemen.

Halley sprintte snel richting het water, de steentjes waren glad onder haar poten en ze stond even stil zodra ze de waterrand bereikte. *Zou ik er echt ingaan?* Het was Halley en Noco altijd verteld dat de rivier gevaarlijk was, maar hoe hij er nu bijlag leek een jonge mus nog gevaarlijker dan deze strook water. De snelle pootstappen van Noco klonken al op de kiezels, en Halley zette en poot in het water, om het daarna meteen weer zo snel mogelijk terug te trekken. *Koud!* Achter zich voelde Halley nu echter weer een regen van steentjes op haar rug neerkomen, ze nam een beslissing. Halley zette zich af en dook de rivier in.

Halley mocht dan wel groot zijn voor haar leeftijd, haar brein was nog steeds in kleine kittenmodus. Ze had van tevoren kunnen kijken hoe diep de rivier was, zich herinneren wat er allemaal in leefde, of desnoods even adem kunnen nemen voordat ze er in sprong. Halley deed het allemaal niet. Al snel leek de stenenregen op de oever veel beter. De stroming zoog de jonge poes, die nog steeds meer water van lucht in haar longen had, langzaam richting de bodem van de rivier. Halley had haar ogen wijd opengesperd, ze probeerde de omgeving in zich op te nemen en zo snel mogelijk een weg naar boven te vinden. Maar dat lukte niet. Spartelend om naar boven te komen voerde de stroming haar steeds verder en verder weg, duisternis begon haar zichtveld in te kruipen. En opeens was daar licht! De jonge poes bewoog wild met haar poten en deed verwoede pogingen om het te bereiken, en voor deze ene keer leek de stroming haar te helpen. Halley lette al niet meer op de brandende pijn in haar longen of de kou, die zich langzaam van haar lichaam meester had gemaakt. Daar was licht. Het licht leek van een hartvormige steen af te komen die half verborgen tussen andere stenen op de bodem lag. De steen was een staartlengte breed, en glinsterde als de sterrenhemel op een heldere nacht. Halley graaide ernaar met haar poten, proberend de glinsterende steen binnen haar bereik te krijgen, toen raakte het puntje van haar poot de steen aan. Een warme gloed begon zich door Halley’s lichaam te verspreiden en ook de pijn ebde langzaam weg. Maar de stroming begon weer aan haar vacht te trekken, wanhopig deed Halley pogingen de steen tot zich te houden, maar de stroming was te sterk en sleurde het zwarte poesje weer mee. De stem, Halley had zich later niet meer kunnen herinneren of er iemand bij was die sprak, maar ze hoorde de stem duidelijk in haar hoofd galmen, het deed bijna pijn.

*Jonge poes, zo zal je niet sterven. Jij vond de steen, jij verdient een wens.*

Halley opende haar mond om te praten, wat geen goed idee bleek te zijn want een golf rivierwater vond zijn weg weer naar binnen.

*Ik wil blijven leven!*

De mysterieuze stem leek Halley’s noodkreet gehoord te hebben. De stem keerde terug, harder nu, Halley kreeg er bijna koppijn van.

*Als dat je wens is, zal ik hem volbrengen. Maar ga je akkoord met de consequenties?*

Consequenties? Dat woord kende Halley niet. Ze besefte zich echter wel dat haar tijd aan het dringen was, wat het ook was, ze moest het aanvaarden.

*Dan bij deze, poes met het opalen hart, leef!*

Halley had de steen al die tijd nog vaag zien gloeien vanuit de verte, maar nu was de gloed opeens verdwenen. Halley spartelde weer met haar poten, ze wilde terug naar de steen, de steen was hoop geweest, net zoals de stem. Nu waren ze beide weg. De stroming werd weer sterker, en Halley was weer overgeleverd aan de genade van het woeste water. Er leek nu echter iets veranderd te zijn, de stroming dreef haar langzaam naar boven, en de pijn en kou bleven weg. *Voelt het zo om dood te zijn?* Nee, Halley kon niet dood zijn, de stem had het zelf gezegd. Poes met het opalen hart, leef. Maar wat was een opaal hart? Betekende het net zoiets als een goed hart? *Vast wel.* Het oppervlakte kwam langzaam in zicht, Halley vocht om haar kop boven water te krijgen maar het lukte nog steeds niet. Op dat moment kwam er een golf en het lichaam van de poes werd opgetild en langzaam naar het land gebracht. Het drong nauwelijks tot Halley door dat ze de oever aanraakte, de oever was hier anders, waar het bij haar huis vooral uit kiezels had bestaan werd de strook land hier gevormd door grof zand met wat kleine plantjes ertussen. Halley stond wankel op, haar poten leken wel stokjes. Toen trok haar maag samen, haar lichaam probeerde al het rivierwater er uit te krijgen. Even later zakte Halley door haar poten, vermoeid, nat en met een ranzige smaak in haar mond. En met nog iets dat ze niet wist.

Ze was de poes met het opalen hart.

## Hoofdstuk 1

Halley werd langzaam wakker van het geluid van tegen elkaar botsende potjes. Voorzichtig deed ze haar ogen open om al snel op te merken dat er nu een bed van mos onder haar poten lag. Halley keek op naar waar het geluid vandaan kwam en zag een bruine, cyperse kater met groene ogen en cape met zijn voorpoten in een tas rommelen, naast hem lag een staf. Halley volgde de bewegingen van de kater aandachtig, was hij de kat die mos onder haar had gelegd? Hoe had hij dat gedaan zonder haar te bewegen? De kater keek op van zijn werk en een lag brak door op zijn gezicht.

‘’Ah, je bent wakker. Je mag van geluk spreken dat je nog leeft, je hebt veel water binnengekregen en een diepe snee op je borst.’’ Halley boog haar kop en zag nu dat er inderdaad bloed aan haar vacht kleefde op de plek waar de kater op gewezen had. De kater boog zich nu over haar heen en trok met zijn bek de kurk van een sterkruikend flesje.

‘’Ik zal dit op je wond smeren, het zal even prikken maar daarna wordt het weer beter.’’ Halley knikte maar, ze wist niet wat ze van de kater moest denken. Hij hielp haar, ja, maar wat als hij helemaal niet zo aardig was als hij leek? De kater liet uit het flesje een paar druppels op de wond vallen en Halley kromp in elkaar van de pijn, het voelde bijna alsof er een stel vlammen aan de snee likten.

‘’Zo, nu dat behandeld is zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Kuzo, ik ben een Magiër bij de Guild van Conan, een stukje verderop naast de rivier.’’ Halley knikte voorzichtig, proberend niet met haar kop bij het sterkruikende mengsel te komen. Ze besloot dat de kater te vertrouwen was en schoof iets rechterop in haar mosnest.

‘’Mijn naam is Halley, ik kom van verder stroomopwaarts bij de rivier.’’ De kater grinnikte. ‘’Daar lijkt het wel op, ja.’’ De kater deed Halley aan iemand denken, iemand die, zodra ze eraan dacht, een leeg gevoel in haar borst opwierp. Kuzo leek op haar vader, zijn manier van praten, zijn ogen, zelfs hoe hij liep, lichtjes mankend met zijn voorpoot was hetzelfde. Kuzo leek door te hebben dat ze naar zijn poot keek en hij trok hem omhoog.

‘’Tja, dat is de schuld van die stomme Pugomancer, een van zijn zombiehonden was een stuk sterker dan we dachten, hij besloot mijn poot te grazen te nemen. Ik heb geluk dat ik nog leef, net zoals jij.’’

‘’Zombiehonden?’’ Er klonk iets van schrik in Halley’s stem door. Ze had haar ouders hen al te vaak horen waarschuwen om meteen weg te gaan als ze er een tegenkwamen.

‘’Rustig maar, er zijn zat goede ridders en magiërs in onze Guild, meestal raakt er niemand gewond.’’

‘’Mag dan ook meevechten?’’ Halley zag dat de kater haar verbaasd aankeek.

‘’Ik had verwacht dat je terug naar huis zou willen gaan. Maar onze Guild is altijd opzoek naar nieuwe katten, je zult je er snel thuisvoelen.’’ Halley slikte even, zo had ze haar vraag niet bedoeld. Hoe langer ze er echter over nadacht hoe beter het idee haar eigenlijk beviel. Ja, ze mistte haar familie en dat zou ze altijd blijven doen, maar ze dachten waarschijnlijk allemaal dat ze dood was. En hadden haar ouder geen plannen gehad zich bij de Guild aan te sluiten nu het gevaar steeds dichterbij kwam? Als ze met Kuzo mee zou gaan zou hij haar wonden verder kunnen behandelen, ze zou haar ouders snel weer kunnen zien zodra zij zich bij de Guild aansloten.

‘’Ik ga mee naar de Guild, als het goed is komen mijn ouders daar binnenkort ook naartoe.’’ Kuzo stond op en nam zijn tas in zijn bek. ‘’Je kunt nu als het goed is gewoon weer lopen, ik beloof je dat we niet te snel zullen gaan.’’ Halley knikte en probeerde zichzelf omhoog te werken, maar de kracht in haar poten besloot weg te blijven. Pas bij haar derde poging kreeg ze het voor elkaar trillerig op haar poten te staan. Kuzo bleef gewoon geduldig wachten bij een bosje varens terwijl Halley moest vechten om bij iedere stap overeind te blijven. *Hoe moet ik dit ooit de hele weg vol blijven houden?*

## Hoofdstuk 2

Als Kuzo er niet was geweest had Halley de Guild nooit bereikt. De kater bleef haar steeds weer aanmoedigen en als ze pauze namen liet hij van mos weer een zacht bed groeien waar ze dan in neerplofte om haar pijnlijke spieren te ontspannen. Kuzo stond nu op, en wees met zijn staart in de verte, waar een klein zwart stipje aan de horizon te zien was.

‘’Daar is ons kasteel, we zullen er zo zijn.’’ Halley knikte en draaide zich om in haar mosnest, haar achterpoot was irritant gaan tintelen alsof er allemaal kleine beestjes in beten. Kuzo keek haar bezorgd aan.

‘’Pijn?’’ Halley schudde haar kop, het prikkende gevoel ebde al weer langzaam weg uit haar poot, en echt pijn had het geen moment gedaan. Kuzo wenkte haar nu om op de staan, waarschijnlijk zouden ze aan de laatste etappe van de reis beginnen. Zodra Halley wankelend naar de kater toegelopen was sprak hij weer.

‘’De zon gaat straks onder, we zullen het laatste stuk in het donker moeten lopen.’’ Een rilling liep over Halley’s rug, ze had nooit echt van de nacht gehouden. Overdag kon je altijd alles om je heen zien, weten dat er niks was om je zorgen over te maken. In de nacht was dat echter anders, de nacht was duister en vol gevaar.

‘’Kuzo, u bent toch een magiër? Kun u dan de duisternis niet wegjagen?’’ Kuzo moest lachen, en schudde zijn kop.

‘’Nee, kleine poes. Niemand, zelfs de krachtigste tovenaars en magiërs kunnen zoiets niet. Als je je erin specialiseert kun je vuur maken en daarmee een deel van de duisternis verdrijven, een deel, meer niet.’’

‘’Kunt u dat dan niet?’’ Vroeg Halley hoopvol. Weer schudde Kuzo zijn kop.

‘’Ik heb me gespecialiseerd in genezing en het samenwerken met planten, waar denk je anders dat die mosnesten steeds vandaan kwamen? Vaak hangt het van je trait af waar je je in gaat verdiepen.’’

‘’Wat is mijn trait?’’ Halley werd nieuwsgierig, het leek haar wel gaaf om controle te hebben over planten, net zoals Kuzo. Maar een tijdje terug had ze ook een poes gezien die zonder touw een vlieger makkelijk in de lucht hield, er steeds trucjes mee makend.

‘’Op het kasteel is wel iemand die je kan helpen, ze is een tijd geleden mijn leerling geweest en ook gevorderd in magie. Zij heeft de trait te zien welke trait en skills je hebt. Het is erg handig.’’

Halley knikte en keek weer achterom naar haar mosnest, het liefst zou ze er de rest van de tijd in blijven liggen maar ze begreep dat ze weer verder moesten. De zon begon al steeds lager te zakken. Tot Halley’s verbazing pakte Kuzo even later zijn staf en liep hem oplichten, de steeds donkerder wordende omgeving met een groene gloed beschijnend. Ze besloot maar niet te vragen hoe hij het deed, het was vast een of andere ingewikkelde magiërstruc. Het kasteel in de verte kwam steeds dichterbij en voordat Halley het doorhad stonden ze al voor de poort.

‘’Goed gedaan,’’ Fluisterde Kuzo in haar oor. ‘’Ik had verwacht dat we er veel langer over zouden doen.’’ Bovenop het grote, stenen bouwwerk verschenen twee katten die streng naar beneden keken.

‘’Naam.’’ Zei de grootste van de twee, Halley kon zijn vachtkleur niet zien in het donker, maar zijn gele ogen keken dreigend naar beneden, klaar om aanvallers te doden.

‘’Kuzo en Halley, waarom vraag je het toch steeds als je me gewoon kent, Malen.’’ De kater bleef strak naar beneden kijken, zijn collega opende de poort en Halley kon voor het eerst naar binnen kijken.

Binnen de poorten was het ondanks dit uur, nog erg druk. Twee katten waren elkaar met houten zwaarden te lijf aan het gaan terwijl drie andere toekeken. In de andere hoek stonden weer twee katten bij een ketel waar een groene smurrie in kookte, Halley moest bijna kokhalzen zodra ze de geur rook. Een paar andere katten zaten met elkaar te kletsen, of gewoon vooruit te staren en niks te doen. Kuzo onderbrak Hallley’s observering door zijn staart op haar schouder te leggen.

‘’Ga naar binnen en vraag om Cato, zij zal je naar je kamer brengen.’’ Halley knikte en voordat ze het wist was Kuzo verdwenen en stond ze alleen op het plein.

## Hoofdstuk 3

Het leek alsof alle katten hun ogen op Halley hadden gericht terwijl ze over het plein richting de ingang van het kasteel liep. De katten die eerst nog vrolijk hardop met elkaar hadden zitten praten gingen over op een zacht gefluister zodra ze in de buurt kwam. Halley voelde zich alleen en had liever gehad dat Kuzo nu nog naast haar liep, al was het alleen om haar ervan te verzekeren dat de katten het niet over haar hadden. De grote, houten poort kwam in zicht en de wachter die erbij zat knikte even toen Halley hem passeerde, maar zodra ze hem voorbij was bleef hij haar volgen met zijn ogen.

*Wat heeft iedereen hier?*

Doordat Halley naar de wachter bleef kijken, had ze niet door dat ze regelrecht op een lapjespoes afliep. Het was echter al te laat en ze knalde vol tegen de poes aan, die de stapel lakens die ze vasthield op de grond liet vallen. Halley kwam ook met een klap op de stenen neer en kreunde even van de pijn. Zodra ze weer overeind gekomen was viel er een bloeddruppel op de stenen voor haar.

‘’Alles oké?’’ Vroeg de poes, ze leek zelf niets te hebben en was al weer begonnen met het opstapelen van de lakens.

‘’Ja, ik ben opzoek naar Cato, weet u misschien waar ik haar kan vinden?’’ Een glimlach brak door op het gezicht van de poes.

‘’Je bent precies tegen de goede poes aangelopen, ik ben Cato. Ben jij de poes waar Kuzo me een bericht over had gestuurd?’’ Halley knikte. Cato ging haar voor door de gang, de lakens weer netjes op haar rug gestapeld en stopte even zodra ze bij de trap waren. Zodra Halley de poes weer ingehaald had kreeg ze het gevoel dat de poes haar aan zat te staren. Zodra ze echter Cato’s blik kruiste wende de poes haar ogen af en zette ze haar voorpoot op de trap.

‘’We moeten twee trappen omhoog.’’ Halley volgde de poes zonder verder nog een woord te zeggen. Na twee trappen kwamen ze aan op een overloop met links en rechts genummerde kamers. Aan het einde van de gang zaten twee enorme glas-in-loodramen met daarop een veldslag van katten tegen een stel zombiehonden afgebeeld. Cato liep naar de deuren aan de linkerkant en weer er eentje aan.

‘’Kamer zevenendertig,’’ De poes opende de deur, bij haar handeling vielen de schone lakens bijna van haar rug af. ‘’Ik hoop dat je het naar je zin zult hebben. Kuzo zal nog wel een bericht sturen als hij je wil spreken, zo doet hij dat altijd.’’ Halley knikte en keek de kamer rond. Dit was mooier dan ze ooit had kunnen dromen. De kamer was groot er werd verlicht door een grote glazen kroonlichter die het licht in alle richtingen weerspiegelde. Aan de muur zaten twee grote glas-in-loodramen, deze keer stond er een dicht bos vol met prooi op afgebeeld, overdag zouden deze ramen de kamer vullen met vrolijk, gekleurd licht. Nu in het donker kon ze er de binnenplaats nauwelijks door onderscheidden. Tegen de linkermuur van de kamer stond een nest, het nest zag er zacht en uitnodigend uit. Opeens werd Halley overvallen door vermoeidheid, ze was vandaag bijna verdronken en had daarna een enorm eind gelopen om hier te komen. Snel vervolgde ze haar pas richting het nest. Terwijl ze naar het nest liep passeerde ze een spiegel, haar adem stokte in haar keel terwijl ze er een blik inwierp. Toen ze vanmorgen haar weerspiegeling in de rivier had gezien had ze de poes gezien die ze altijd was. Een lange, zwarte vacht, stippels bij haar snuit en rug, heldere, kittenblauwe ogen. Nu stak er echter iets uit de vacht bij haar linkeroor, ze bewoog haar poot ernaartoe. Het voelde hard aan en glinsterde in allerlei kleuren in het licht van de kroonluchter. Halley klemde haar klauwen er omheen en probeerde het weg te halen, misschien had ze het wel opgepikt tijdens haar tocht door de rivier. Maar er was geen beweging in het steentje te krijgen. Het zat vast.

## Hoofdstuk 4

Halley kon niet slapen. Elke keer als ze haar ogen sloot kwam de kolkende rivier terug die haar dieper en dieper naar beneden zoog, klaar om een einde aan het leven van de poes te maken. Ook kwam steeds de gloeiende steen terug in haar dromen, en de stem, de stem die Halley zowel de rillingen bezorgde als haar troostte. Toen Halley uiteindelijk in slaap viel, was het al bijna licht.

Een ritmisch tikkend geluid op de deur haalde Halley uit haar slaap. Knipperend tegen het felle licht probeerde de poes haar poten onder zich te krijgen, maar ze deden pijn van de lange wandeling van gisteren. Weer het getik. Halley boog haar kop naar de grote glas-in-loodramen, maar er was geen spoor te zien van regen. De zon scheen vrolijk boven de horizon terwijl een paar kleine schapenwolkjes de helderblauwe lucht bedekten. Het getik herhaalde zich nog een keer, nu harder dan de vorige twee keer. Het geluid leek vanuit de richting van de deur te komen.

*Wie is dat?*

Nieuwsgierig als ze was wist Halley bij haar derde poging eindelijk op haar poten te komen en liep ze richting de deur.

‘’Wie is daar?’’ Mauwde ze, haar stem klonk krakerig en opeens realiseerde Halley zich dat ze sinds het water uit de rivier niets meer binnen had gekregen.

‘’Waarom vraagt iedereen altijd wie ik ben, terwijl ik altijd van tevoren meld dat ik komen zal?’’

‘’Kuzo!’’ Snel opende Halley de deur en inderdaad, aan de andere kant stond de cyperse kater al op haar te wachtten.

‘’Goedemorgen Halley, wacht, wat zeg ik eigenlijk. Het is al bijna middag!’’ Halley schaamde zich een beetje dat ze zo lang doorgeslapen had, eigenlijk voelde ze nu nog steeds de drang om zich in het warme nest op te rollen en naar de zorgeloze droomwereld te reizen.

‘’Sorry Kuzo, ik-‘’ De kater kapte haar zin af met een zwaai van zijn staart.

‘’Is niet erg. Mikasha is ook een uitslaper, je zal ook niet eerder dan dit bij haar terecht kunnen. Leuke edelsteen op je hoofd trouwens, staat leuk bij je ogen.’’ Halley’s poot schoot naar haar linkeroor en voelde dat het vreemde steentje nog geen aanstalten had gemaakt weg te gaan, Kuzo begon te lopen en Halley ging met een zucht achter hem aan.

‘’Wat is er, zit je ergens mee?’’ Halley twijfelde even, maar besloot Kuzo toen te vertellen over de vreemde steen.

‘’Die steen in mijn hoofd, ik heb dat er zelf niet neergelegd.’’ Kuzo keek haar fronsend aan.

‘’Je had het niet toen ik je op de oever vond, ik nam aan dat het iets was wat je er zelf in had gedaan. Je weet wel, poezen en hun glimmerdingentjes.’’ Halley schudde haar kop en Kuzo bleef de rest van hun tocht stil in gedachten verzonken. Halley bekeek ondertussen de nummers op de deuren, ze waren al twee trappen omhoog gegaan en liepen nu langs deur achtenvijftig, om vervolgens nog een trap op te gaan.

‘’Hoe ver moeten we omhoog?’’ Kuzo leek even op te schrikken uit zijn gedachtes en murmelde wat. Toen hij Halley’s vragende blik ontmoette gaf hij antwoord.

‘’Mikasha’s kamer is helemaal bovenin de hoogste toren,’’ Halley slaakte een zicht van ergernis, nog meer trappen om op te klimmen. ‘’ze houdt zelf van die hoogte, als ik zo’n belangrijke positie had zou ik gewoon op de begane grond gaan zitten, geen gedoe met trappen of katten die maar net hun ene poot voor de andere kunnen zetten.’’ Hij wierp een schuine blik op Halley die nog steeds af en toe struikelde over haar vermoeide poten. Ze liepen nog even door, ze passeerde gang na gang en Halley begon steeds meer een beeld van de omvang van het kasteel te krijgen, als ze het moest beschrijven zou ze gewoon het woord enorm gebruiken, want dat was het ook. Net toen Halley het wilde opgeven versmalde de gang en kreeg het uiteinde ronde hoekpunten, een stenen wenteltrap sierde het uiteinde van de gang. Zwijgend liep Halley Kuzo achterna, iets in haar zei dat de kamer bovenin deze toren moest zijn, hoger dan waar ze nu waren kon een kat toch niet leven? De wolken zouden hem of haar dan gewoon verslinden. De trap naderde zijn einde en bovenaan kwam een houten deur tevoorschijn met daarop in plaats van een kamernummer een in dunne lijntjes geschilderd gouden oog.

‘’Waar wachten we nog op, Halley. Laten we naar binnen gaan zodat ik je aan mijn oude leerlinge kan voorstellen.’’

## Hoofdstuk 5

De deur zwaaide open en Halley kon de poes zien zitten. Halley had verwacht een dromerige poes te zien, maar dat was de poes die voor haar verschenen was absoluut niet. Ze had een pikzwarte vacht waaronder duidelijk een stel spieren te zien waren. Om haar poten en staart droeg ze gele banden en om haar net droeg ze een geel amulet gemaakt van een vreemde steen. Dit was niet iemand die je graag tegenover je wilde hebben in een gevecht.

‘’Mikasha, dit is Halley, Halley, dit is Mikasha, mijn vroegere leerlinge.’’ Halley knikte en Mikasha deed dat ook.

‘’Zou ik nu maar beginnen?’’ Grinnikte ze. Halley ging een beetje zenuwachtig voor de poes staan, ze had geen idee wat er nu zou gebeuren. Zou het pijn doen? Of voelde je er helemaal niets van? Halley wist het niet. Mikasha sloot nu haar zwavelgele ogen en concentreerde zich op Halley. Het maakte Halley zenuwachtig. Nerveus deed ze een stapje naar achteren, maar Kuzo stond daar al en hij duwde haar terug op haar plek. Toen Mikasha haar ogen weer opende zag ze er voldaan uit.

‘’Nu heeft ze als Skill Heldhaftig,’’ Halley keek van Mikasha naar Kuzo en zag teleurstelling in de ogen van de kater. *Is dat niet goed om te hebben?* ‘’haar Trait wordt Fiery, en haar tweede Skill zal Magisch zijn.’’ Mikasha keek Kuzo strak aan, Halley draaide zich weer naar de kater om en zag nu, in tegenstelling van daarnet, blijdschap in de ogen van de kater stralen.

‘’Halley, zou je mijn leerling willen worden?’’ Halley keek de kater verbaasd aan. Betekende dat dat ze net zo zou worden als Mikasha? Ze wist niet of ze veel plezier zou halen uit het lezen van katten hun Skills en Trait. Kuzo zag haar twijfelen. ‘’Je zal een Magiër worden, ik kan je leren je Trait, Fiery, te kunnen gebruiken. Je zou een Magiër van vuur kunnen worden, jij zou voor het licht kunnen zorgen dat ik niet kon maken op mijn weg hiernaartoe.’’ Halley was nu nog meer in de war, *Magiër?* Mikasha was geen Magiër, dat was duidelijk te zien. Ze dacht nu weer na over de vraag. Kuzo’s leerling worden leek haar zo slecht nog niet, ze had weinig zin om bij iemand te gaan zitten waarvan ze nog nooit had gehoord, en tot nu toe kende ze nog maar drie katten, eigenlijk vier als je die wachter-*wat was zijn naam ook al weer?*-Malen, meetelde.

‘’Ik doe het.’’ Kuzo glimlachte bij Halley’s antwoord, en ging haar alweer voor de kamer uit, met zijn staart Mikasha gedagzwaaiend. Toen Halley een poot op de eerste traptrede zette zuchtte ze, nu moest ze alle treden weer af gaan naar kamer zevenendertig, als ze pech had nam Kuzo haar mee naar de binnenplaats. Langzaam de trap afsjokkend besloot ze het maar te vragen.

‘’Kuzo, wat gaan we nu doen?’’ De kater stond stil onderaan de trap die ze net af waren gegaan en dacht even na.

‘’Ik zou je aan wat katten kunnen voorstellen en je een rondleiding geven, of je kunt zelf op verkenningstocht gaan.’’ Halley twijfelde, ze zou meer leren als ze met Kuzo meeging, maar het alleen verkennen sprak haar toch wat meer aan.

‘’Ik ga voor het tweede.’’

Kuzo knikte, ‘’Zie je vanavond bij het banket.’’ Halley was in de war, *was er een banket?* Opeens dacht ze terug aan het moment die ochtend toen ze zichzelf eraan herinnerde dat ze sinds de rivier niets meer gegeten of gedronken had, ze versnelde haar pas door de gang om Kuzo bij te benen.

‘’Is er nu ook al ergens iets te eten of te drinken?’’ Vroeg ze.

‘’Ja en nee.’’ Antwoordde Kuzo, wat Halley alleen maar in de war bracht. ‘’Nee, het is niet toegestaan eten buiten de etenstijden uit de keuken te halen, maar als je een van de koksleerlingen spreekt zal je makkelijk aan een maaltje komen.’’ Halley knikte dat ze het begreep en volgde Kuzo nu naar de keuken, die tot haar pech, ook op de begane grond bleek te zijn. Na eindeloze trappen afgedaald te zijn stopte Kuzo voor twee grote deuren, met daarnaast een kleine. Halley gokte dat daarbinnen het voedsel geserveerd werd, en dat de kleine deur voor de koks was. Ze bleek gelijk te hebben toen de deur zich opende en een kortharige, wit met lichtbruine kater eruit geschopt werd, om vervolgens zich meteen weer te sluiten.

‘’Weer in de problemen, Levi?’’ Snorde Kuzo naar de kater die nu overeindkrabbelde, zijn lichaam op mogelijke verwondingen inspecterend.

‘’Ik moest voedsel naar de wachters brengen aangezien die de vorige maaltijd gemist hadden, ik struikelde over iemands poten en viel. Alle muizen zaten onder de aarde, niemand die daar echt blij mee was.’’ Halley snorde nu ook, ze mocht deze kater wel.

‘’Levi, waarom leid jij Halley niet even rond.’’ Halley keek Kuzo verbaasd aan, had ze hem niet verteld dat ze het kasteel alleen wilde ontdekken? Levi leek erg enthousiast.

‘’Ja, dat zal ik doen. Wacht even-‘’ Hij ging de deur weer binnen, Halley hoorde een aantal katten naar hem schreeuwen, even later kwam hij er weer uit met twee muizen.

‘’Ik kan je niet alles laten zien op een lege maag, hier, tast toe.’’

## Hoofdstuk 6

De muis smaakte verrukkelijk, Halley kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst zoiets gegeten had. Zodra de eerste hap in haar maag belande voelde ze ook een golf van rust door zich heentrekken. Al die tijd had ze honger gehad, maar het werd steeds overmand door andere emoties, sterker dan de drang naar voedsel. Levi leek niet zo hongerig te zijn als zij en keek rustig toe hoe ze aan het eten was, de muis nog steeds voor zijn gevlekte poten.

‘’Hendorus gaat me deze keer echt vermoorden als ik terugkom, de muizen die Betty vangt zijn meestal alleen maar voor de katten met de hoogste rangen.’’

Halley keek verward op van haar muis, dat waren te veel nieuwe namen in een zin.

‘’Oh, je kent hen natuurlijk nog niet.’’ Levi leek haar verwardheid te begrijpen en was bereid alles uit te leggen, hij zou nu tenslotte haar gids zijn.

‘’Hendorus is de hoofdkok, hij is een zeer grote kater, als je hem ziet kan het niemand anders zijn dan hij. Hij is tevens ook mijn oom, dat is ook de rede dat ik hier nu als koksleerling zit, mijn moeder was een van de bediendes hier en haar wens was dat ik in haar broers voetsporen zou treden, nu is ze alleen dood. Mijn vader is een van de poortwachters, misschien heb je hem al ontmoet, zijn naam is Malen.’’

Halley slikte nog een hap overheerlijke muis door en knikte, Malen had inderdaad bovenop de poort gestaan toen ze hier aankwam.

‘’Betty,’’ Vervolgde Levi nu zijn verhaal. ‘’is een van de jagers. Als zij de patrouille leidt kun je er wel zeker van zijn dat wij lekker eten hebben in de avond. De jagers gaan ook altijd als verkenners mee met gevechten aangezien zij het beste zijn in zich ongezien voortbewegen en het zoeken naar sporen.’’

Levi bukte zich nu ook naar zijn muis toe, het leek er op dat hij klaar was met vertellen, net zoals Halley al klaar was met haar muis, ze besloot een vraag te stellen die haar al een tijdje dwars zat sinds het horen over eten.

‘’Waarom hebben we alleen toegang tot eten in de avond? Wat als een kat heel erg moe is en vroeg wil slapen, dan kan hij of zij niets eten?’’

‘’Oh, dat is geen probleem.’’ Mauwde Levi met een kalme stem tussen twee happen door. ‘’De katten die de maaltijden missen hebben mij. De reden dat we alleen maar in de avonden eten is omdat iedereen prima kan functioneren met maar een maaltijd per dag, en als we veel meer zouden eten hebben we veel meer jagers nodig, veel meer jagers betekend minder krijgers, minder krijgers betekend een slechtere verdediging, een slechtere verdediging betekend dat er doden gaan vallen. En ach, niemand houd van dode katten.’’ Zijn stem dwaalde even af, en Halley vermoedde dat hij aan zijn moeder dacht.

‘’Heb je ook nog andere familie behalve je vader?’’ Halley schoof met haar poot de botjes van haar muis in een spleet bij de muur die, bij nadere inspectie, al vaker voor dat doeleind gebruikt bleek te zijn.

‘’Ja, ik heb nog twee broers, beide eerder geboren dan ik. Ze houden er nogal van daar een punt van te maken. Tobias zit bij Malen als leerling bij de wachters, en Marijn is een leerlingkrijger.’’ Hij slaakte een zucht alsof hij daar veel liever zat dan bij de koks, wat Halley zeer waarschijnlijk leek.

‘’Ben jij eigenlijk Kuzo’s leerling?’’ De nieuwsgierigheid droop van Levi’s stem af, maar er was ook iets anders, iets van angst.

Halley knikte, ‘’Ik heb alleen nog geen les gehad, ik hoop dat het leuk wordt.’’

‘’Laten we maar gaan.’’ Opeens stond Levi op en ging haar voor naar de grote houten deuren die naar buiten leidden. Halley stond snel op en liep achter Levi’s wit-bruine staart aan, de binnenplaats op.

## Hoofdstuk 7

Dit was de eerste keer dat Halley de binnenplaats goed kon bekijken, toen ze binnenkwam was het al donker geweest. De drukte overspoelde Halley als een vloedgolf, overal leken katten bezig te zijn, allemaal met hun eigen ding. Levi leek als eerste op de ketel in de hoek af te gaan, deze had Halley ook gezien toen ze hier net aankwam, alleen stonden er toen maar twee katten bij en was de ketel gevuld met een groene stinkende smurrie. Nu was het echter veel drukker, er liepen een stuk of acht katten rond met vachtkleuren die varieerden van zwart tot lapjes. De geur was ook een hele verbetering, waar Halley er eerder bijna van had moeten kokhalzen, was de geur nu aangenaam. Terwijl Levi en zij steeds dichter bij de ketel kwamen, overviel een gevoel van heimwee Halley. De geuren van de ketel waren allemaal zo bekend, ze rook de geur van de eekhoorns die haar vader meestal ving, de bloemen die naast hun huis groeiden, de waterplanten die aan de zijkant van de rivier groeiden en, dit verbaasde haar nog wel het meest, Noco. Ze rook de geur van haar broertjes vacht, de geur die haar neus altijd vulde als ze zich in de avond naast hem opkrulde. Halley scheurde haar blik los van de ketel en keek naar Levi, tot haar verbazing zag ze hem ook naar de ketel staren, zijn poten vielen stil en zijn mond opende zich om meer van de heerlijke geuren tot zich te kunnen nemen. Nu viel het Halley ook op dat lang niet alle katten met de drank bezig waren. Ze zag twee katers die hun oefenzwaarden nog in hun handen hadden, een poes met een tas vol prooi rond haar middel, een andere kater met een vuile vacht en ogen die bijna dichtvielen van vermoeidheid, maar met de grootste inspanningen van de kater toch openbleven zodat hij van de ketel kon blijven genieten. Een poes, die duidelijk niet zo onder de indruk was van het drankje, probeerde de twee katers met de oefenzwaarden weg te krijgen van de ketel.

‘’Hop, hop. Jullie weten dat jullie nu aan het werk moeten zijn, jullie mentoren zullen niet blij zijn als ze jullie hier treffen.’’ Een van de katers liep weg van de ketel, hij keek nog even over zijn witte schouder maar liep toen weer terug naar het oefenveldje waar Halley ook katten bezig had gezien toen ze hier aankwam.

‘’Marijn,’’ De stem van de poes klonk streng nu, alsof ze een jonge kitten toesprak die van plan was kattenkwaad uit te gaan halen. ‘’hop, ga! Als jullie mentoren het niet doorkrijgen vertel ik anders gewoon dat jullie hebben staan lanterfanteren, ook aan Levi!’’ Halley was naar voren gelopen en zat nu naast Levi die het schouwspel met een triomfantelijke grijns op zijn gezicht bestudeerde.

‘’Wat is dit voor een drank?’’ Vroeg ze aan de bruin-witte kater, hij draaide zijn kop naar haar om, scheurde zijn ogen los van zijn wegsjokkende broer.

‘’Ik weet de naam niet, ik heb geen flauw idee waar het voor dient maar ik weet wel dat hij geweldig is. Iedere keer als ze het brouwen ruik ik overheerlijke geuren. Verse houtduif, regen na een warme dag, de geur van mijn moeder…’’ Levi’s stem verstomde toen de poes ook de slaperige kater en de poes met haar prooitas wegjoeg, ze wendde zich nu tot Halley en Levi.

‘’Wat doen jullie hier? Hebben jullie niets beters te doen dan hier te staan snuiven?’’ Halley opende haar mond om iets te zeggen maar Levi was haar al voor.

‘’Halley is nieuw hier, ik leid haar rond maar toen werden we afgeleid door de voortreffelijke geuren die uit uw ketel kwamen.’’ De poes knikte begrijpelijk en draaide haar kop om naar de ketel waar nu nog maar twee katten stonden, de rest was allemaal weggejaagd.

‘’Niemand lijkt de geuren van dit drankje te kunnen weerstaan, iedereen discussieert altijd waar het naar ruikt, maar dat is toch simpel? Het ruikt gewoon naar een sparrenbos vol met geurige zwammen op een regenachtige dag in de herfst.’’ Halley keek de poes twijfelend aan, dat was zeker niet waar zij de drank naar vond ruiken, maar ze besloot de poes niet tegen te spreken, in plaats daarvan stelde ze een vraag die al even op haar lippen brandde.

‘’Waarvoor is deze drank precies?’’

‘’Oh, jonge katten. Nieuwsgierig als altijd.’’ Halley keek de poes verbaasd aan, zelf vond ze haar er helemaal niet oud uitzien, ze was lang niet zo oud als de andere poes die bij de ketel stond, haar snuit was helemaal bedekt door grijze haren. De poes leek niet op Halley te letten en vervolgde haar antwoord.

‘’Deze drank is een slaapdrank. Het wordt vooral gebruikt voor katten met nachtmerries, verwondingen of slapeloosheid. Het drankje kan ook verdovend werken als je er teveel van neemt, daarom proberen we ook de meeste katten ervan weg te houden aangezien je niet weet of een toevallig er een flesje mee vult.’’

Slaapdrank, dat klonk ergens wel logisch in Halley’s oren. De heerlijke geuren kwamen ook altijd voor in haar mooiste dromen. Naast Halley kwam Levi nu in beweging, hij tikte met zijn staart op Halley’s schouder om haar te laten merken dat ze weer verder gingen.

Levi ging haar nu voor naar de poort, hij maakte een grote boog om het oefenveldje, met daarop Marijn, heen. Waarschijnlijk wilde hij zijn zandkleurige, cyperse broer niet laten merken dat hij er was, en dus zijn gesprek met de poes gehoord had. Toen ze vlak voor de poort stonden hield Halley halt. Levi stopte even daarna en keek om waar ze bleef, zijn groene ogen keken Halley bezorgd aan. Maar dat zag ze niet, het enige wat Halley zag was het uitzicht.