Het onbekende in

## Voorwoord

Heyaa! Dit is een nieuw verhaal van mij. Ik ga hier proberen volop aan te werken! Waarschijnlijk gaat het mij 5 à 6 maanden kosten om dit verhaal af te krijgen, sinds het een enorm groot gaat worden. Dit verhaal is allesbehalve gebaseerd op iets uit het echte leven, zoals *Basil's verhaal.* Ik zal proberen elke zondag een hoofdstuk te plaatsen.

*Dit verhaal bevat geen spoilers over de boekenreeks Warrior Cats, al is het er wel gebaseerd op.*

## 1: "Een vuile lucht, een bijeenkomst en een waardig afscheid"

Faith lag zoals elke middag te dutten in zijn mandje. In zijn dorp was het vredig en hij was bevriend met alle buurkatten. Hij leefde inmiddels al 3 jaar bij Mary, zijn eigenaar. Hij werd pas wakker toen er buiten een ekster schril krijste, waarna die schreeuw abrupt werd onderbroken. Zelfs van binnen hoorde hij de vertrouwde triomfkreet van zijn buurpoes. Faith stond op en rekte zich uit, om natuurlijk naar buiten te stappen en naar haar vangst te kijken. Savannah stond al op hem te wachten. ‘Heyaa, hoe gaat ‘ie?’ vroeg ze, chill en cool als altijd.

‘Ik was aan het dromen over kabeljauw, ja! Tot jij die ekster uit mijn territorium kwam plukken.’ snorde hij.
‘Alsof jij die zou hebben kunnen pakken, sufferd.’ miauwde ze speels en de zandkleurige poes porde in zijn schouder, waardoor hij bijna omviel.
‘Zo licht als een muisje, zo te zien’, grijnsde ze. ‘Maar goed, er wordt een bijeenkomst georganiseerd met alle katten van de buurt. Op het dak van Ziggy’s huis. We nemen een heleboel prooi mee en het wordt het festijn van het jaar!’
‘Dat lijkt me wel tof. Moet ik iets meenemen?’
‘Ja, iedereen moet wat eten meenemen. Jij bent toch goed in die sardientjes open te snijden? Neem die anders maar mee! Vanavond, als de maan vol is.’ sloot ze haar zin af. De zandkleurige poes pakte de ekster en maakte dat ze naar haar huis kwam. Faith keek haar nog verwonderd na. Ze kon boomklimmen, jagen en vechten. Hij bakte daar niets van en hoewel hij zich daar niet voor schaamde, hij zou haar nooit indruk kunnen geven. En dat wou hij o zo graag.

Faith spurtte zich in de opslagkamer en begon voorzichtig op de rekken te klimmen, naar het schap waar de sardientjes stonden. ‘Verdomme’, mompelde hij, toen hij een blikje erwten liet vallen. Het viel met een stevige klang! op de grond en de hele opslagruimte lag nu vol ermee. ‘Mary zal weer kuiswerk hebben, zo te zien.’ murmelde hij beschaamd. Hij pakte drie blikjes sardienen mee en sprong soepel het rek af, op een plek die niet besmeurd was met erwtenmoes. Hij was klaar voor de bijeenkomst!

‘Serieus, Faith? Moeite om op een dak te raken?’ vroeg Rowan verachtelijk. De donkerrood cyperse kater keek vanaf een verdieping hoger naar hem neer. ‘Kom, sukkel. Geef die sardienen hier, ik help je wel.’ grijnsde hij. Faith gaf hem een onhandige grijns terug en hees zich overeind met Rowan, die zijn tanden in Faith’s nekvel had gezet. Na een heel sleurwerk kwam hij eindelijk boven, met een verbaasde blik op de bijeenkomst. Minstens vijf nieuwe katten hadden zich gevestigd in de buurt, en het was een heel festijn. Op de schoorsteen zaten Rowan , Ziggy en Ayla (de drie organisators van de bijeenkomst) van de ekster te eten die Savannah had gevangen. Maar waar was die? Omdat hij haar nergens zag besloot hij het te vragen aan zijn overbuur, Blaze. De feloranje kater zag er een beetje zat uit. ‘Uh Blaze, zit er iets in die kaviaar ofzo? Alcohol?’
De kater liet even een boer voordat hij antwoord gaf. ‘Excuseer, ik weet niet wat er in die kaviaar zit. Maar goed Faithje, zeg me eens wat je zielige hartje beroerd.’

‘Ha-ha, wat zijn we weer grappig, hoor!’ riep hij sarcastisch. ‘Ik vroeg me af waar Savannah is’, miauwde hij ‘net zoals Ranger.’

‘Aaaaaaah, die twee.’

‘Ja, wat is er daarmee?’

‘Die zijn weg.’ antwoordde Blaze kortaf. ‘Vertrokken met hun eigenaren. De mijne zit ook al vanalles in te pakken.’
Vertrokken?

Faith voelde zich vernederd. Savannah, zijn beste vriendin, en buurpoes, gewoon vertrokken zonder waarschuwing en afscheid?
‘Waarom?’ vroeg hij hees.

‘Heb je het niet gevoeld, jong? Er komt iets op dit dorp af. Iets gevaarlijks. En onze huismensen blijken het al te weten.’

Die ochtend, als Faith op Mary’s schoot lag, was zijn baasje volop in de weer. Ze was gestopt met aaien en was geconcentreerd op haar tablet. De oude vrouw keek soms met een verdrietige blik rond te kijken naar hun kleine huisje. Zo kende Faith haar alllesbehalve. Normaal zou Mary met een vrolijke blik op haar gezicht rondlopen, meestal volop met nieuwe ideeën. En hoewel hij haar niet kon verstaan, legde ze alles aan hem uit. Hij voelde zich ook niet wel. Hij was nog steeds verdrietig dat Savannah vertrokken was, de poes waarop hij zo lang indruk had willen maken. En niet alleen dat: Hij voelde het nu ook. Er zat iets aan te komen. Het hing in de lucht, als een vuiltje. Bezorgd stond hij op en ging in een drafje naar buiten, met de bedoeling Blaze te spreken. Voor de kater zijn huis stond er al een vrachtwagen. Hij herinnerde zich de plek waar zijn overbuur vaak zat: Het dak. Faith’s grootste vijand in omstreken en ver daar buiten. Zuchtend begon hij zich angstig naar boven te worstelen om na een hele tijd boven te komen. Hijgend keek hij rond en zag Blaze eenzaam op de rand van het dak zitten. Wat een durfal, dacht hij bewonderend, denkend aan zijn hoogtevrees. Net zoals zijn arachnafobia. En zijn angst om te falen. O, dan waren er nog veel, maar er was geen tijd om dat op te sommen. ‘Blaze? Gaat het, rakker?’ vroeg hij bezorgd. Ongemakkelijk ging hij naast de oranje kater op de rand zitten. Zonder natuurlijk naar onder te kijken. ‘We zijn weg hier, Faith. Weg uit deze gevarenstrook. Maar dit is mijn thuis achterlaten. Hier woon ik al heel mijn leven. Het is net mijn geschiedenis achterlaten, om verwoest te worden. Als, als ik ooit terugkom, dan zal dit niet onze wijk zijn. Dit zal een andere realiteit zijn, allee, voor mij toch.’

‘Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Ik zal het over een paar dagen ook wel voorhebben.’

‘Ja, wie weet.’

‘Enne… wat denk je dat er op ons afkomt?’
‘Waarschijnlijk een of andere aardbeving. Whiskey en Colorado vertrekken ook vandaag, trouwens. Je kunt ze nog gedag gaan zeggen.’

‘Zal ik later doen. Ik wou eerst afscheid nemen. Je bent altijd een vriend voor mij geweest, tenminste een die in mij geloofde. Ik ga je missen.’ mauwde hij droevig.

‘Onze paden scheiden hier, Faith. Elk pad eindigt ooit. Alleen weten we niet wanneer en waar.’