"Ogień, Krew, Przebudzeni i Babcia Sambo!"

Wszystko się kiedyś kończy i wszystko się kiedyś zaczyna. Gdy uznany za zmarłego Veridian, trafił na nieznany mu ląd wiedział już ze jego dawne życie się skończyło. Zmieszany, bez żadnego planu, zaspokajając swój głodny żołądek zauważył jak trójka podejrzanie wyglądających osobników mu się przygląda. Obcy zaczepili go, uświadamiając ze podobnie jak on są ocalałymi z epidemii. Nie mając lepszego planu na życie postanowił się do nich przyłączyć. I tak drużyna powiększyła się o kolejna osobę.

Drużyna w końcu trafiła do Ruldi. Niestety nie w całości. Po niefortunnym ataku dwójki rozwścieczonych trolli Nessa i Slaan rozdzieliły się i nikt nie wiedział gdzie są.

Ruldi... Wieś która miała zapoczątkować ich nowy start w życiu. Wieś którą odwiedzili aby ukraść wspaniałe wino. Wieś która... jest umarła.

Przyjaciele od razu spostrzegli ze coś jest nie tak. Ruldi zostało odgrodzone palisadą, a most prowadzący do miasta został zburzony. Tak jakby wojsko... Nie chciało się czemuś wydostać...

Po kilku rozmowach okazało się, ze pod miastem zostały odkryte ruiny, a w nich zostało otworzone przejście z którego wyszły niebezpieczne cienie. Cienie te operowały żywych i „ożywiały” umarłych. Ciekawość Burima i Awicenny nie pozwoliła drużynie po prostu odpuścić. Veridian nie ufny jeszcze nowym towarzyszom wolał się nie wychylać, chociaż po długiej dyskusji i zbieraniu informacji stwierdził ze może mu się to opłacać. Za to Fjarnskaagl... miał całkiem co innego na głowie. Odkrył on, ze Veridian nie do końca mówił prawdę na temat tego kim jest. Czuł on bowiem od Veridiana magiczna energię. Mroczną energię.

Drużyna postanowiła zbadać ruiny a przy okazji pomoc jednemu z niziołków uratować jego babcie, pewnej wdowie przynieść obrączkę, a Pani kapitan - zamknąć przejście i uratować innych przed cieniami i Przebudzonymi.

Późną nocą, aby nie być widocznymi przez Przebudzonych, drużyna w asyście dwóch wojowników i członka Zakonu Kawek ruszyli do wioski.

Niestety, hałas jaki powodowali doprowadził do tego że Przebudzeni często ich atakowali. Podczas już pierwszej walki drużyna straciła wojowników.

Kolejno towarzysze odwiedzali poszczególne domy. Odzyskali obrączkę, uratowali starsza panią, przy okazji ratując rodzinę niziołków, a także znaleźli ojca zleceniodawcy z Veluci. Ojciec zleceniodawcy niestety... stał się „przyjaznym przebudzonymi”. Nie ryzykując, został szybko zgładzony, a drużyna podjęła się wypełnieniem jego ostatniej woli. Dostarczenie jego ostatnich słów do syna.

Przyjaciele odkryli wejście do ruin i udali się na ich penetrowanie. Pomieszczenie po pomieszczeniu, korytarz po korytarzu trafiając co chwile na przebudzonych i zagładzając ich, drużyna w końcu trafiła na pewna zagadkę która polegała na ustawieniu „braci” w odpowiedniej kolejności. Po przeszukaniu praktycznie każdego pomieszczenia, zebraniu wszystkich wskazówek a także przedmiotów (miecz, chochla, laska, flet i młotek), rozwiązali bezbłędnie zagadkę a nagrodą okazał się magiczny młot. Młot został oddany Veridianowi jako, ze był on najlepszy w posługiwaniu się bronią jednoręczną. Przyznał on się także drużynie, ze jest magiem mroku, przeciwieństwem Fjarnskaagla. I w końcu mag światła i mroku stanęli ramie w ramie aby zakończyć istnienie zła w tych ruinach.

Szczelina przez która przechodziły cienie mogła zostać zamknięta tylko przez zadanie jej ogromnych obrażeń za jednym razem. Momentalnie się regenerowała. Członek gildii, na szczęście przygotowany miał przy sobie 3 bomby.

Niestety, zwycięstwo miało gorzki smak. Na samym końcu, kiedy już wszyscy, uśmiechnięci i zrelaksowani mieli oddać ostatni cios złu. Ogromna ręka wyłoniła się ze szczeliny i podchwyciła członka Zakonu, który wyciągał z torby ostatnia bombę. Przyjaciele mogli jedynie patrzeć jak umiera ich towarzysz broni.

Ponownie ze szczeliny wyłoniły się dłonie, próbując rozszerzyć ja, chcąc dostać się do tego świata. Burim wymierzył ze swojej kuszy w bomby i gdy wypuścił bełt, reszta drużyny zamknęła drzwi, mając nadzieje ze podmuch ognia ich nie dosięgnie.

Niestety, bomby spowodowały, ze ruiny zaczęły się rozpadać, niszcząc przy okazji cześć miasta.

Drużyna bez przeszkód uciekła z podziemi, udając się do Pani kapitan. Dostając mały majątek za zasługi, a także wóz z koniem od kucharza Sambo, któremu uratowali babcie. Czwórka towarzyszy, bogatsza o nowe przedmioty, pieniądze i nowe doświadczenia ruszyła po kolejne przygody.