Azg'haiva

> – Dragh'mra ekh tu houla, ponoć znaczy „wypierdalaj w podskokach albo odgryzę ci uszy‟.
>
>
>
>

## Wstęp

Mniejszy Krater Azg'haiva jest owiany nie tylko tajemnicą, ale i gęstą, mleczną mgłą, utrzymującą się większość dni w roku i uniemożliwiającą lepsze rozeznanie w terenie. Ciężko określić, jak właściwie powstała ta dodatkowa dziura w skałach, okolona niemal szlifowanym klifem, wypełniona powietrzem o zapachu zupełnie niepowtarzalnym i rześkim. Słońce ledwie się prześlizguje po tutejszych wzgórzach i łąkach, do podłoża wysokich lasów nie dociera w ogóle. Mówi się, że Azgowie żyją wieczną nocą, że nie akceptują cykli ustalonych przez zewnętrzne państwa, a ruch na nieboskłonie nic dla nich nie znaczy. Ich widzące w mroku oczy opalizują niczym wilcze ślepia w kniei, a przynajmniej tak twierdzą ci, którzy zetknęli się z nimi w ciemnościach i przeżyli. Ciała mają wielkie, przerastają swoją masą nawet niemałych Ornbrunów. Wszyscy, nawet kobiety, ostrzą zęby w szpice. Przyzwyczajeni do wilgotnego chłodu swojego zakątka, nie zwykli okładać się metalem, tylko futrem i ochronnymi warstwami różnokolorowej masy z oślizgłych korzeni i skalnych łupków. Mrozy przychodzą tu często, bez ostrzeżenia i bez wyraźnego schematu. Wtedy też cały wodny całun Azg'haivy ścina się lodem, ziemia tnie stopy, drzewa grożą deszczem ostrzy, a powietrze rozdrapuje płuca. Zimno w większości przypadków odchodzi szybko i niespodziewanie, pozwalając glebie odparować na nowo. Ponoć dzikie plemiona Północy wyczuwają pod swoją grafitową skórą, kiedy dokładnie zbliży się naturalne niebezpieczeństwo i potrafią odpowiednio się do tego przygotować.

## Plemiona

Nie wiadomo ile dokładnie było plemion dzielących Azg'haivę, tuż przed tym jak pojawił się Valkean. Azgowie nigdy nie byli ludem pojednanym. Zdarzało im się wiązać krótkotrwałe sojusze tylko z okazji wyprawy do Większego Krateru, często kończące się krwawą jatką tuż po powrocie, czy to z powodu niesprawiedliwego podziału łupów, czy dlatego, że ktoś krzywo spojrzał na brankę wodza. Jeśli akurat nie robili problemów Ulanom, północnym osadnikom Thalassex, czy elumarskim pustelnikom, nieustannie żarli się między sobą. Taka prawdopodobnie jest już ich natura. Te ciemnoskóre bydlęta nie wiedzą czym jest poczucie humoru, są sztywni jak kokoulański kapłan w łapach maga krwi. W jednym jednak są zdecydowanie niezawodni – potrafią przyprawić o ciarki praktycznie każdą zewnętrzną nację. Azgowie uczą się naprawdę niepokojących rzeczy dzięki swojemu szóstemu zmysłowi i świetnemu wyczuciu otoczenia. Jako jedyni potrafią przeżyć w górach korony krateru. Nie tylko przeżyć, ale i poruszać się po nich. Otępiające było zdumienie kolonii Thalassex, kiedy dzicy z Północy spełźli po klifach pod świeżo postawione osady. W gruncie rzeczy nie potrzebują przesmyku, by opuścić swoją dziuplę. Co innego ci, którzy zechcieliby wejść.

## Bariera komunikacyjna

Nikt nigdy nie dogadał się z ludami Azg'haivy. Kłopot jest nie tyle z barierą językową (pomijając już dość zniechęcające plotki na temat kanibalizmu), co z tradycyjnymi ślubami milczenia, składanymi przez wojowników Azgów na imponującą część życia. Dzicy odmawiają komunikowania się z ludźmi, by posiąść umiejętność kontaktu z duchami, a przynajmniej zostało ustalone, że tak twierdzą. Prawdopodobnie wszyscy mieszkańcy Mniejszego Krateru wierzą w opatrzność Wielkiego Ducha, mniejsze byty z kolei są swoiste dla poszczególnych plemion. Z jakiegoś powodu Północ nie rodzi zbyt wielu Abominantów, dlatego też plugawców oszczędza się i nie wystawia do walki. Zamiast tego pełnią funkcje uzdrowicieli i szamanów, choć oczywiście ich zdolności spirytualistyczne mogą być tu kwestią zupełnie umowną.

## Zwierzęca natura

Azgowie są silnie związani ze swoimi zwierzętami. Często zawiązują z nimi relacje trwalsze niż z krewniakami. Mniejszy Krater obfituje w długonogie, masywne bestie, na widok których niejednemu Zewnętrznemu przeszło przez myśl, że może powodem, dla którego dzicy są tak wielcy, mogłoby być
spółkowanie z tymi potworami. Czworonożne chowańce Azgów, odpowiednio podpuszczone, potrafią wpaść w prawdziwy szał krwi, tratując i rozbijając twardymi łbami wszystko na swojej drodze. I tego postanowili się od nich nauczyć. Dlatego najgorszym, co może spotkać cię w wachlarzu atrakcji, serwowanych na Północy, jest solidnie ponad dwumetrowy berserker. Warto wspomnieć, że przeciwnik nie musi być konkretnie berserkerem, by być gotowym na śmierć w każdym miejscu i w każdym czasie, tak długo, jak jest pewny, że coś osiągnie. Wojownicy Azg'haivy to chyba najbardziej osławieni samobójcy.

## Azg'haiva teraz

Niejasne jest, co stało się z Azg'haivą po tym, jak przez przesmyk przeszła armia Valkean. Ale co do jednego, państwa środka mają pewność – od tamtej pory, od czterech lat, nikt stamtąd nie wyszedł.

> „Gdy wykonamy Taniec Duchów, bizony powrócą
>
>
>
> Malujmy się na wojnę, teraz krew i ogień płoną!
>
> Wielki Duch daje nam siłę, niech zabierze nas ku niebu
>
>
>
>
> Azgowie są odważni, nie boimy się śmierci!
>
>

> Było wiele zabijania, a będzie więcej!
>
>
>
> Szaman odprawia taniec, wzywa nas ku wojnie!
>
>
>
>
> Topory śpiewają z dumą,
>
>

> Niech biały człowiek ginie!‟
>
>