Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/10 - Wystrzałowa straż ogniowa

*Spędziłem następne dni i tygodnie w domu komendanta. Pewnego słonecznego dnia postanowił zaprowadzić mnie do remizy i zapoznać z tajnikami straży ogniowej. Miał zamiar przedstawić mi strażaków i pokazać sprzęty, którymi się posługują. Zaznaczył też, że straż jest bardzo symboliczna i w całym życiu ugasił tylko jeden pożar.*

*- Był to pożar piekarni, miałem trzydzieści sześć lat. Dwie ściany spaliły się na popiół, resztę udało nam się ocalić. Na szczęście nikt nie zginął - opowiadał.*

*Weszliśmy do środka remizy. Wewnątrz stał powóz cały pomalowany na czerwono, wyposażony w dużą pompę i długą sikawkę. Na ścianie na haku wisiały mundury i złożone pozostałe węże.*

*- Niech pan Czesław zgadnie, ilu jest tu strażaków.*

*- Dziesięciu?*

*- Pudło, trzech.*

*- Tylko tylu?*

*- Jak widać, więcej nie potrzeba. Ja, Robert Wattington i Garbold Bellinham. Garbold jest naszym woźnicą, ja komendantem, a Robert skarbnikiem. Wkrótce ich panu przedstawię.*

*- Trzech strażaków, kto by pomyślał.*

*- Nasz wóz nazywa się Worms-chart 01. Nazwaliśmy go na cześć naszego artysty i pierwszego tutejszego komendanta. Proszę spojrzeć na ścianę, na której wisi galeria portretów. Ten pierwszy, barczysty z krzaczastymi brwiami, to Dunkan Worms we własnej osobie. Drugi to Edmund Bikeleigh. Trzeci to Mitch Folder, następny Garland Wigg, za nim Derrik Billins, ostatni dwaj to Podrik Drawer i mój wychowawca i mistrz, nieżyjący już William Rade. Ja zawisnę w tej galerii jako ósmy, kiedy przestanę pełnić obowiązki komendanta, co mam nadzieję, nie stanie się prędko.*

*Po chwili do remizy weszło dwóch elegancko ubranych niziołków. Pierwszy, obdarzony okrągłą głową, małymi wąsami i falowanymi brązowymi włosami, przedstawił się jako Garbold Bellinham. Drugi, wyższy i szczuplejszy, obdarzony bardzo krótko ostrzyżonymi blond włosami i noszący okrągłe okulary, przedstawił się jako Robert Wattington.*

- *Ja jestem Czesław Jagoda, szlachcic z Taszowa w Rolniczynie i były uczeń klasy drugiej - odpowiedziałem. Słysząc to ostatnie, byli mocno zaskoczeni. Powiedzieli mi o swoich funkcjach, powtarzając tym samym słowa Mallarda.*

*- Dlaczego jest pan u nas? - zapytał Wattington.*

*- Znalazłem się tu przypadkowo. Wszedłem po pijaku do pociągu, a on zawiózł mnie tutaj. Teraz mieszkam u pana komendanta.*

*- Dobrze się mieszka? - zapytał Bellinham.*

*- Oczywiście, jest bardzo wygodnie - odpowiedziałem.*

*Nazajutrz zapisałem się do pracy na plantacji Kanefielda. Nadal spałem na łóżku u Chestera. Pierwszego dnia przyszedłem do pracy w pożyczonym płaszczu, największym, jaki udało się znaleźć pani Gwyneth i z butelką herbaty do popijania. Przy podcinaniu gałęzi było nas sześciu. Byli to po kolei od stojącego najbliżej mnie do najdalej: Barney Powder, średniego wzrostu, rudawy ze sterczącymi włosami, Harvey Kringley, szczupły z zadartym nosem, blond włosami i okrągłymi policzkami, Donald Wisdom, wyższy od reszty, z brązowymi włosami i baczkami na policzkach, najstarszy w grupie, brodaty i niski Humphrey Trunker i przysadzisty blondyn z wąsem i okrągłą jak Księżyc w pełni twarzą Logan Fieldmouse. Pan Oliver Kanefield przyszedł o dziesiątej zobaczyć, jak idzie nam praca. Był ubrany w białą marynarkę i takie same spodnie, a na głowie miał pasujący melonik. Podpierał się parasolem. Był to siedemdziesięcioletni niziołek o eleganckiej prezencji, obdarzony orlim nosem, wąską twarzą i krótką siwą bródką. Włosy miał zaczesane do tyłu. Towarzyszyła mu wnuczka o imieniu Linna, córka jego najmłodszego syna. Spotkałem ją wtedy pierwszy raz, a odegra w tej historii dość znaczącą rolę. Była czternastolatką o długich blond włosach i szczupłej sylwetce. Była ubrana w skórzane palto i szarą spódnicę. Przyglądała się uważnie naszej pracy.*

*- Nastroje panom dopisują? - zapytał nas jej dziadek.*

*- Tak, wszystko gra - odpowiedział Fieldmouse, najbardziej z nas narwany.*

- *A jak z apetytem, grubasie? - ciągnął pan Oliver.*

*- Wytrzymam do obiadu.*

*- Humphrey, ty stary byku, jak zdrowie?*

*- Dobrze, nie mogę narzekać.*

*- Twoje wnuki nie chcą ostatnio czekolady?*

*- Owszem, chcą, ale obiecałem, że dam im pod koniec miesiąca.*

*- A dobrze żyjesz z żoną?*

*- Pewnie. Molly dostaje po buźce co ranek i co wieczór, a poza tym wszystko układa się cacy.*

*- Doskonale, tego się spodziewałem. Jak, Kringley? Nie tęsknisz już za tą ukochaną? Nie chce ci się wieszać w lesie?*

*- Nie, nie, nabrałem nowych sił. Pomyślałem, po tym jak Hazel wyjechała, że po niej znajdzie się następna, a jak z tamtą się nie uda, to będzie jeszcze inna, aż w końcu się kiedyś ożenię.*

*- Czyli jesteś teraz optymistą?*

*- W pełnym tego słowa znaczeniu. Mam masę energii i muszę ją spożytkować.*

*- To pożytkuj dalej, życzę szczęścia. Donald, jak u ciebie? Finansowo stoisz dobrze?*

*- Nie, raczej kiepsko, dlatego siódmy sezon tu pracuję.*

*- No to niedobrze. A w życiu prywatnym dobrze?*

*- Tak, odkrywam na nowo miłość do Winifred. Ona potrafi być naprawdę słodka.*

*- Zostałeś mi ty, Barney? Piszesz coś czasem?*

*- Jestem w trakcie pisania trzeciej powieści.*

*- Jak się nazywa?*

*- "Awantura w kawiarni w Sułtanacie". To powieść przygodowa, orientalna. Teraz jest na takie moda, więc piszę, co będą chcieli czytać. Zarobiłem całkiem sporo na poprzednich dwóch, jeszcze do tej pory nie wydałem. Myślę, że z trzeciej też hojnie mi się zwróci.*

*- To twórz dalej, powodzenia życzę.*

*- Dziękuję bardzo.*

*- Ostatni jest pan Czesław. Tęskni pan za ojczyzną?*

*- Tak, coraz bardziej.*

*- Ale nie tak nie do zniesienia?*

*- Nie, da się wytrzymać. Myślę, że spędzę tutaj jeszcze dobre parę miesięcy.*

*- Ja też miałem poczucie dość głębokiej tęsknoty, kiedy wyjechałem w delegację do Hagalonu. Było to dziewiętnaście lat temu. Albo kiedy sprzedawałem perfumy w Sułtanacie trzydzieści dwa lata temu. W pana ojczyźnie byłem raz, czterdzieści lat temu, też w delegacji handlowej, pierwszej w życiu. Dużo w życiu podróżowałem, ale zawsze pocieszała mnie myśl, że zostawiłem dom pełen ciepła i kochającą rodzinę i mogę do nich wrócić w każdej chwili.*

*- Cieszę się, że znalazłem kogoś, kto myśli podobnie jak ja - powiedziałem.*

*- A co się panu Czesławowi najbardziej spodobało w naszym kraju?*

*- Wie pan, wszystko jest dobre. Mieszkańcy są mili, domy są ładne, krajobrazy malownicze, a jedzenie smaczne. Wszystko mi się podoba, a jedyne, co mi przeszkadza, to ta obcość kulturowa i brak swoich.*

*- Mieszka pan u Mallarda, z tego co mi wiadomo.*

*- Tak, w porządku gość, dużo gada, ale mądrego miło posłuchać.*

*- On taki jest, gaduła nad gadułami, ale cóż, taki się urodził i ja go nie zmienię.*

*- Brakuje mi Sławka, mojego kolegi ze szkolnej ławy, który zginął na wojnie. Chyba za nim tęsknię najbardziej i wiem, że nigdy więcej się nie zobaczymy.*

*- Rozumiem. Mnie też w życiu wiele razy spotkała śmierć bliskich osób. Najmocniej wzruszyła mnie śmierć mojej matki dwadzieścia trzy lata temu. Jest poczucie pustki, ale z czasem zostaje zastąpione przez inne wydarzenia, szczególnie kiedy jest co robić i czym się zajmować.*

*- Tak, ma pan rację. Sławek był kimś szczególnie mi bliskim. Znałem się z nim od siódmego roku życia. Często się odwiedzaliśmy. Długo by wyliczać nasze wspólne zabawy i spacery. Mieliśmy masę wspólnych pomysłów. Był dla mnie jak trzeci brat, lepszy od dwóch prawdziwych, bo tamci za bardzo zajmują się sobą. Dopiero po jego tragicznej śmierci zrozumiałem, ile straciłem. Zwątpiłem w sprawiedliwość Boga, który pozwala na śmierć takich młodych i dobrych osób jak on.*

*- U nas, jak zapewne pan już wie, w Boga wierzą tylko krasnoludy i odwiedzający "duzi" ludzie.*

*- Wiem, nie rozumiem, jak wy tak potraficie.*

*- Z czasem zrozumie pan. Trzeba dokładniej poznać naszą kulturę, a wtedy wszystko stanie się jasne. Dobrze, muszę już iść, do widzenia panom.*

*Pan Kanefield i Linna odeszli, a my pracowaliśmy do przerwy obiadowej, a po posiłku przez następne cztery godziny.*

*Pewnego dnia, kiedy miałem wolne, Kelly zabrała mnie do salonu fotograficznego F. Ashburna, bo wyjątkowo zależało jej, żebym miał swoje zdjęcie. Dałem się namówić i poszliśmy. Salon mieścił się w niewielkim budynku, przeszklonym od przodu. Nad wejściem wisiała duża tablica z nazwiskiem właściciela. Weszliśmy do środka. Tam zobaczyłem jakieś czarne pudło na stojaku, które okazało się być aparatem do robienia zdjęć. W pomieszczeniu znajdował się chudzielec z burzą siwych włosów i podkręconymi wąsami, noszący okulary w grubej czarnej oprawce. Był ubrany w brązową kamizelkę, niebieskie spodnie i białą koszulę.*

*- Dzień dobry - powiedzieliśmy.*

*- Witam, panno Mallard. A kim jest ten wysoki kawaler?*

*- Czesław Jagoda z Rolniczyna.*

*- Aha, czyli jeden z tych dużych. Jest pan drugim nie-niziołkiem, który robi sobie tutaj zdjęcie, a prowadzę ten zakład od sześciu dekad. Przychodzi tutaj dość często pewien skąpy krasnolud.*

*- Poprosimy dwa zdjęcia - front i profil - rzuciła Kelly.*

*- Panienki czy kawalera?*

*- Pana Czesia.*

*- Dobrze, już przystępuję do działania. Proszę usiąść na stołku i siedzieć przez trzy minuty. Proszę przyjąć pozę, która pana nie zmęczy.*

*Usiadłem z założonymi rękami. Wysiedziałem wyznaczone trzy minuty. Fotograf oślepił mnie błyskiem lampy, na co prawie się skrzywiłem.*

*- Gotowe. Proszę zgłosić się po zdjęcia najwcześniej pojutrze, a najpóźniej za miesiąc. Należy się dziesięć pundów - powiedział. Kelly zapłaciła.*

*- A panienka nie robi sobie zdjęć?*

*- Dziś nie.*

*Wtedy do salonu weszło dwóch wielkich typów w końskich skórach. Jeden był blondynem, a drugi brunetem. Blondyn trzymał w ręce laskę z wielkim G na gałce. Za nimi wszedł do środka malutki człowieczek z wielkim, obwisłym brzuchem, brodą do połowy ciała, rudymi włosami związanymi w kucyk z czarną tasiemką, olbrzymim nosem, malutkimi oczkami i brwiami jak krzaki. Za nim weszło dwóch podobnych drabów, w sumie było ich czterech. Zrzucił z siebie czerwone futro, które wziął ochroniarz idący jako ostatni. Był to miejscowy fabrykant Awskarlawer Granmot - według pana Mallarda najbogatsza osoba w okolicy. Pod czerwonym futrem miał białą koszulę z falbankami, a na nogach nosił szerokie czerwone spodnie pasujące do futra.*

*- Cześć, stary pryku! - rzucił do fotografa.*

*- Ile szanowny pan sobie życzy zdjęć? - zapytał Ashburn.*

*- Sześćdziesiąt. Muszę się znaleźć na kartach kilkudziesięciu czasopism, a mają być w różnym formacie.*

*- Co pan rozkaże.*

*- Tak, tak, starcze, pan każe, a mały sługa musi, takie prawo i los. Taka sprawiedliwość naszych Bogów. W naszych Bogów pan wierzysz?*

*- Ateistą jestem.*

*- Milcz, psubracie! Musisz!*

*- Dobrze, przepraszam za szczerość...*

*- Teraz siadam na krześle, Mabam, postaw tutaj!*

*Wskazał jednemu ze swoich osiłków miejsce, a tamten postawił krzesło. Po wypowiedzianym imieniu rozpoznałem w rosłym brunecie Hagalończyka. Krasnolud fotografował się z różnych stron i w różnych pozach, a ja z Kelly opuściliśmy ten zakład, jeszcze raz dziękując fotografowi. Spotkanie z krasnoludem nie należało do przyjemnych.*

KONIEC ROZDZIAŁU DZIESIĄTEGO