Czarna Lilia/Historia

Gdy ta młoda kotka otworzyła oczy po raz pierwszy, ujrzała swoje rodzeństwo, a raczej malutkie, puchate kulki które smacznie spały idealnie obok niej. Maluchy były wręcz przytulone do siebie. Niezwłocznie zaczęła tak głośno miauczeć, pacać Meszkę oraz Spokojnego swoją malutką łapką tak, by przerwać im sen. Obudzić i pokazać, że jako pierwsza otworzyła oczy. Gdy już osiągnęła swój cel, poszła dalej drzemać, ignorując nędzne krzyki kulek obok oraz innych kociąt w żłobku.

Następnego dnia Szałwiowa Gwiazda opowiadała im o innych klanach oraz potężnych kotach które rządziły danymi terytoriami, szczególnie zaciekawił ją Klan Chmur i pytała o praktycznie wszystko co się da w ten sposób irytując innych przez znaczne przedłużanie historii. Nie przejmowała się tym i z uśmiechem na pysku kontynuowała.

Gdy mama skończyła im opowiadać historię kończąc na ,,*Może kiedyś i wy zostaniecie tak **potężni** jak oni...*", po czym polizała Czarną w ucho uśmiechając się, patrząc prosto w jej zielone jak liście drzewa, czy co najmniej paproć-.. oczy. Kocię odzwierciedliło spojrzenie matki i wstała pod namową Spokojnego w ramach zabawy, myśląc nad słowami matki.

— *Czy zostanę kiedyś faktycznie przywódcą? Oby. To musi być takie super!* — Przycupnęła po czym chwilę później skoczyła na swojego brata udając, że rozrywa mu bark swoimi malutkimi pazurkami. Potem pacnęła go swoją łapą mocniej niż zazwyczaj, w ten sposób powalając go. Już miała ogłosić swoją wygraną całemu żłobku ale Spokojny momentalnie się podniósł i powalił Czarną przytrzymując ją za kark. Czarna szaleńczo próbowała zrzucić swojego brata z siebie, udając, że faktycznie ją to boli, jednakże cały wysiłek poszedł jak zwykle na marne. syczała oraz prychała, wiła się jak wąż ale nic z tego. Zmęczyła się, odpuściła i zauważyła radość Spokojnego z wygranej. Kocurek zeskoczył z kotki i po dłuższym namyśle krzyknęła, że jeszcze kiedyś z nim wygra, bijąc powietrze ogonem. Brat odpowiedział jej specyficznym wyrazem pyska odwracając się, udając, że nic się nie zdarzyło podszedł do innego kociaka i postanowił bawić się z nim ignorując swoją siostrę.

—*Co on sobie myśli?! Mysi móżdżek!* — pomyślała, denerwując się na swojego brata.

Młody kociak w cętki postanowił wybiec ze żłobka. Czuła, że emocje ją ponoszą i musi zaprzestać. Wymijała teraz spokojnym krokiem koty z klanu nawet nie odpowiadając im na przywitania czy samo "*Jak się czujesz*".

— *Chcę spróbować nornicy!* — Pomyślała i tym razem stojąc przed stosem zwierzyny, już miała brać swoją porcję gdy nagle zaczepiła ją uczennica Klanu Bluszczu, Mleczna Łapa.

— *Co robisz?* — Zapytała, pewnie nawet nie myśląc nad swoim pytaniem.

— *A co mogę robić?! Chcę zjeść.* — Odprychnęła chamsko łapiąc za zwierzątko.

— *Przecież jesteś kociakiem, gdzie twoja mama? Kto nią jest?* — Mleczna Łapa zadawała coraz więcej pytań irytując w ten sposób młode kocię. Puściła owłosioną kreaturę i pobiegła do żłobka zostawiając za sobą rówieśniczkę która teraz była zmuszona sama sobie odpowiadać na pytania.

Gdy już w końcu dotarła do posłania na którym leżała Szałwiowa Gwiazda wraz ze wtulonym w siebie jej rodzeństwem, Czarną przybiła zazdrość i kocię postanowiło jakoś wepchnąć się pomiędzy jej rodzeństwo. Próbując zrealizować swój plan kotka skończyła słysząc ponowny, żałosny wrzask innych kociąt przebywających w żłobku, w tym jej rodzeństwa. Kotka bezproblemowo zasnęła ponownie to ignorując. Czuła ciepło, wygodę oraz zapach matki. Nic więcej nie było jej trzeba, no chyba, że zabawy, tego nigdy nie jest za wiele.

Gdy kotka pogrążyła się po paru męczących minutach w głębokim śnie, wyobraziła sobie niesamowitą polanę, pustą przestrzeń gdzie nie ma żadnych krzyczących maluchów, rozkazujących uczniów i dorosłych. Idealna kraina, nawet muchy nie słychać! Tego mi potrzeba. Wyobraziła sobie po tej myśli pulchnego królika w którego od razu się wgryzła. Poczuła, że to nic nie daje i zaczęła gryźć coraz mocniej i mocniej aż w końcu znalazła się w czarnej nicości, gdzieś, gdzie niczego nie ma. Co znowu? Gdzie mój królik! Krzyknęła.

Kocię otworzyło oczy budząc się w środku nocy. Słyszała teraz jedynie pochrapywanie wszystkich kotów ze żłobka i nie miała zamiaru siedzieć w tym miejscu ani chwili dłużej. Po paru sekundach namysłu Czarna miała już opracowany plan ucieczki spod ogona matki. Powolnie oraz leniwie przeciągnęła się tak, by chociaż trochę przesunąć ogon przywódczyni. Już była wręcz pewna, że jej się uda wyrwać ale nie, nie, nie, otóż nie tym razem. Szałwiowa Gwiazda zauważyła ruchy jednego ze swoich kociąt i z powrotem przysunęła ją do siebie nie pozwalając uciec. Kotka zażenowana postanowiła ponownie kontynuować sen, wiedząc, że wiercenie się i tak nic nie da. Zamknęła oczy pozwalając swojej wyobraźni zaszaleć parę uderzeń serca potem.

Czarna bawiąc się kulką mchu wraz z Oberżynkiem, kociakiem przebywającym we żłobku, (walczyli o to, kto jest silniejszy, a raczej kłócili się i postanowili w ten sposób udowodnić sobie nawzajem, że któreś z nich jest lepsze, a nie takie samo.) dostrzegła kątem oka nadchodzącego szaro białego kocurka w pręgi. Ciemniejsze pręgi i przepiękne, błękitne oczy. Wstała, zrzucając z siebie Oberżynka który postanowił tym razem ją pogryźć i strzepnęła z siebie kurz.

— *Witaj! Co się stało?* — Zapytała poirytowanym głosem, próbując być miła, gdy kociak wreszcie dotarł. Był to Aksamitek. Kociak Klanu Bluszczu, równy urwis co ta trójca.

— *Mam dla was ofertę.* — Rzekł maluch i usiadł owijając swój ogon wokół łap. Oblizał pyszczek i bez czekania na odpowiedź przedstawił im propozycję. Po skończeniu powiedział tak:

— *Będzie super. Idziecie?* —

—*Nie jestem pewna co do tego..*— Pomyślała mała, czarna kotka, a Oberżynek zignorował przybysza i dalej próbował rozczepić kulkę mchu swoimi malutkimi pazurkami.

Gdy kotka ponownie się obejrzała, zauważyła, że młodziaka już nie ma, jego pręgowana, szara oraz puchata kita znikała w otchłani wejścia do obozu. To wyglądało dosłownie tak, jakby to wyjście go zjadało, pochłaniało w całości. Kotka spojrzała na dalej bawiącego się Oberżynka który w pewnym momencie znów skoczył na Czarną i tym razem wgryzł się w jej ucho. Powalając ją, zaczęła go drapać po brzuchu i maluch zlazł z niej w końcu, wijąc się z bólu. Kazała mu na chwilę zaprzestać. Gdy wykonał polecenie, zaczęła mieć mu za złe to, że nie zwrócił nawet uwagi na to, że ktoś się do nich odezwał.

Następnego dnia czarne kocię ponownie się wybudziło. Tylko tym razem za dnia. Jako psotny, puchaty maluch jak zwykle ciekawość bierze górę i oczywiście, naturalnie tym razem jej mama pozwoliła na zabawę ze swoim rodzeństwem poza żłobkiem. Zabawę, hehe, tak. Malutka kotka wymknęła się z obozu po cichaczu, jakimś magicznym cudem udało jej się przemknąć tak by nie zostać dostrzeżonym. Jej sprytny plan wypalił i po chwili stania i wpatrywania się we wszystko co możliwe dostrzegła przepięknego motyla, i w tym momencie pierwszy raz uznała, że coś jest, że tak ujmę "lepsze" wizerunkowo od niej. Pozwoliła mu przelecieć obok siebie, wpatrywała się teraz w każdy trzepot jego malutkich, pięknych, niebiesko-czarnych skrzydeł o białych kropkach. Zastanawiała się co to. Przecież Szałwiowa Gwiazda nigdy jej nie opowiadała o tych stworzeniach, a wydają się okropnie ciekawe. Są groźne? A może za chwilę wyląduje w jego żołądku..*Nie! To niedorzeczne. Taki maluch miałby mnie skrzywdzić? Jest mniejszy od mojej poduszki od łapki! Haha.*

Od tamtej chwili minęło kilka księżyców, a nasza czarna, egoistyczna kotka stała się uczniem. Drozdowa Pieśń na pierwszej lekcji oczywiście jak przystało, oprowadził ją po calusieńkim obozie, a potem nietypowo nakazał jej pokazać, a potem wymienić gdzie co jest i potem powiedzieć kto gdzie powinien przesiadywać. Kotka wymieniła i pokazała mu co trzeba, to znaczyło, że ma doskonałą pamięć, bo nie wszyscy umieją tak zapamiętać. W niebieskich, a wręcz granatowych oczyskach mentora błysnęła iskra dumy, a sam kocur uśmiechnął się i pogratulował kotce mówiąc, że ma wspaniałą pamięć. Po wyczerpującej przechadzce po całym obozie, padła jak martwa na swoje posłanie w legowisku uczniów. Nie zważała na to czy chrapie, czy nie, bo była tak padnięta, że nawet atak sfory na obóz by jej nie obudził. Jak zasnęła, tak zleciała cała noc, szybciej niż te 6 księżyców.

Poranne światło które zapewniało jej słońce, obudziło młodą kotkę która jeszcze dosłowną chwilę temu padała z łap. Nie była w stanie się podnieść od razu czy nawet otworzyć ślepia, wczorajszy trening wymęczył ją do takiego stopnia, że teraz wszystkie mięśnie ją strasznie bolały. Ale nowy dzień, kolejny trening. Nim zdążyła się umyć, do legowiska wbiegł jak oparzony jej mentor i zastrzygł w jej stronę uszami. W ten sposób powiedział jej bezgłośnie "Chodź! Czeka ciebie dzisiaj coś nowego." Kotka wstała leniwie i podążyła za wręcz pędzącym mentorem. Wybiegli z legowiska uczniów i przebiegając przez centrum, kotka dojrzała kątem oka białego wojownika z plamką na oku oraz niebieskimi ślepiami. Coś w nim jej przypasowało, bo potem przez resztę polowania z mentorem myślała tylko i wyłącznie o nim. Nie wiedziała co się dzieję. Ale chyba dzięki temu zyskała motywację, bo goniąc mentora dogoniła go, a potem przegoniła, pokazując, że jest gotowa na ten trening jak nigdy. Drozdowa Pieśń nagle się zatrzymał i spojrzał w stronę zielonkawych krzaków, a potem w nie zanurkował i nim się obejrzała, wyszedł z nornicą w pysku. Upuścił ją przed kotką i powiedział.

— *Teraz twoja kolej, zaraz ci pokażę jak dokładnie to się robi. Chyba, że już umiesz? Chodź za mną.* — Zażartował i teraz cętkowana uczennica podążała ponownie za nim. Mijała tak wiele zapachów, nowych miejsc, że robiło się jej aż niedobrze z tego powodu. Ponownie nie mogła się skupić na tym co robi i przypadkowo nawet wlazła w drzewo. Odleciał z niego ptak, brązowawy o białych oraz czasami czarnych miejscach. Kotka nie znała jego nazwy, jedyne co zrobiła to przyjrzała mu się dokładnie i teraz patrzyła przed siebie, nie w ziemie czy błękitne niebo. Przez dłuższą chwilę tak szli aż w końcu przez ponowną nieuwagę kotka wlazła w gałąź i tym razem kocur nakazał jej bardziej uważać. Chyba, że chce wrócić z pustymi łapami do obozu.

Weszli nagle na łąkę, miejscami odizolowaną od drzew na kilka długości ogona lisa, jak mogliście się domyśleć, znajdowały się na niej liczne, kolorowe kwiaty. Najbardziej spodobał jej się krwistoczerwony z czarnymi kropkami. Uczennica zapytała swojego mentora, wpatrując mu sie w oczy, co to za kwiat, a on zaś odparł na jej pytanie "Mak". Spodobała jej się ta nazwa. Z opowiadań matki dowiedziała się, że kiedyś w klanie był nawet kociak o imieniu Mak. Do tej pory nie ciągnęło jej do poznania go, nie interesowało ją to aż tak bardzo, po prostu to jak nazywają tą roślinę bardzo jej się spodobało. Nie zbyt wiedziała co tutaj mają upolować, bo nie było nigdzie ani śladu żadnej zwierzyny. Nawet mysiego ogona. Przelatywały nad jej głową co jakiś czas motyle, dokładnie takie, jakie widziała za kociaka przy chwilowej ucieczce z obozu.

Po dosyć długiej przechadzce po łące, podeszli do brudnego i pokrytego mchem, ogromnego korzenia drzewa. Pierw kotka nie wiedziała jak go ominąć, bo dołem się nie dało przez zbyt małą szparę, musiała go przeskoczyć albo iść na około. Opcja numer jeden jej się bardziej podobała, jak nie spróbujesz to się nie dowiesz. Przywarła nagle do ziemi i zastrzygła wąsami, nie minęła chwila i kotka znajdowała się już na pniu. Wyszło jej za pierwszym razem. A w przypadku jej mentora, musiał on się podeprzeć tylnymi, muskularnymi łapami albo w przeciwnym wypadku by upadł na ziemie i musiał próbować od nowa. Zaraz po pokonaniu ogromnego pnia, weszli w nowy głąb lasu i w tym momencie kotkę opanowała wręcz ogłuszająca cisza. Czarna nie mogła wytrzymać i z nerwów zaczęła wbijać swoje pazury w ziemie i je chować, dosłownie ugniatała ją. Drozdowa Pieśń nagle pobiegł przed siebie, tak szybko jak tylko potrafił. Nie zważał na to, czy młoda go dogoni czy też i nie. Nawet nie rzucał jej żadnego spojrzenia, po prostu biegł.

Uczennica zignorowała to i wbiegła w krzaki obok. Dostrzegła tam dosyć pulchnego królika i słyszała jak jej mentor włazi w gałąź. Trzask sprawił, że królik który niegdyś jadł trawę ze spokojem, nie podejrzewając co go czeka, nagle zaczął się panicznie rozglądać i nastawiać uszu. Kotka siedziała schowana w krzakach i czekała na odpowiedni moment. Przybrała ostrożnie pozycję myśliwską i nagle skoczyła, wysuwając pazury. Nim zwierzę zdążyło zareagować, wiło się jak wąż w szczękach uczennicy. Czarna zaczęła wbijać się w głębiej w królika aż w końcu uznała dany moment za odpowiedni i wykończyła go zaraz po tym jak wbiła mu swoje pazury w cielsko. Poczuła jak słabnie i zadowolona z siebie, dumnie poszła do miejsca z którego chwilę temu uciekła. Usiadła tam spokojnie i zaczęła oblizywać zakrwawiony pysk, a potem łapy. Nie była pewna czy mentor wróci ale uznała, że warto zaczekać. W razie niebezpieczeństwa pogna w stronę miejsca z którego przybyła.

Siedziała tak długo aż słońce nie zaczęło zachodzić. Kocur nie wracał, a ona nie miała całego dnia czy też i nocy. Na niebie kreował się piękny, szkarłatny kolor wymieszany z intensywną pomarańczą. W niektórych miejscach pojawiał się lekki żółty, a różowawe chmury zaczęły się z każdą kolejną chwilą rozpraszać ukazując wręcz niewidoczny na razie księżyc. Znudzona uczennica wstała i przeciągnęła się. Biorąc swoją zdobycz w pysk, rzuciła spojrzenie w miejsce gdzie zniknął jej mentor i zaczęła powoli wracać. Napotkała ten sam pień co wtedy i wykonała dokładnie ten sam ruch co wcześniej. Tym razem to ona musiała się podeprzeć by nie spaść.

Wlazła na kolorowawą łąkę, kwiaty przybierały kolory nieba, a ona zbliżała się z każdym krokiem w stronę obozu. W pewnym momencie nie była pewna gdzie iść, dlatego postanowiła podążać przed siebie i w ten oto sposób odsłownie minęła się z obozem klanu, bo był on praktycznie cały czas na wyciągnięcie jej łapy. Gdy się zorientowała, zaczęła się śmiać z siebie i odszukała wejście do niego. Nim jednak to zrobiła, zastała tam swojego mentora.

— *Co? Przecież tyle czekałam na niego. Jak to możliwe by się tutaj znalazł?! Jest inna droga?...* — Zamyśliła się i podeszła do kocura obrzucając go specyficznym i złym spojrzeniem. Nic nie mówiła, bo wiedziała, że z nim nie wygra. Przyjrzała mu się dokładnie i dostrzegła ponowną iskrę dumy i zadowolenia w jego ślepiach. Minęła go obojętnie i wbiegła do obozu, gdy znajdowała się w centrum, podeszła pod stertę zwierzyny i odłożyła królika którego upolowała parę godzin wcześniej. Nie zastała już tego śnieżnobiałego kocura ale miała nadzieję, że to nie było ostatnie spotkanie z nim. Dzisiaj wzięła ze sterty dla siebie jedynie nornicę, ale dopiero gdy upewniła się, że starszyzna, kociaki i reszta już zjedli. Po skończeniu swojego niezbyt wielkiego posiłku, kotka pognała o resztce sił do legowiska uczniów i padła dokładnie tak samo jak dzień temu. Tym razem niestety nie na swoje posłanie, a idealnie obok niego. Ponownie było jej to obojętne. Za szybko i bardzo się męczyła, a jak chce zostać wojownikiem, musi temu zapobiec.

Następnego dnia mentor jej nie budził, nawet pewnie nie zaglądał do tego legowiska.

— *Czyżby zapomniał? A może mam dzień lenia?—* Pomyślała kotka i uznała, że albo jest strasznie zapracowany, albo umęczony.

Kotce nie zależało na odpowiedzi, wiedziała, że jej nie dostanie tak łatwo. Bo nie tak działa życie. Zamiast się zastanawiać nad tym, przerwała niepotrzebne myśli i pognała jak nowonarodzona w stronę legowiska wojowników. Spał tam kocur którego widziała wczoraj, przyglądała mu się chwilę, a potem jak gdyby nigdy nic dała nura z powrotem w stronę legowiska uczniów. Nie mogła się na niego napatrzeć, a w jej sercu dudniło dziwne uczucie, ciepłe i bardzo miłe dla niej. Leżąc na swoim posłaniu, wpatrywała się z uśmiechniętym pyskiem w sufit legowiska. Nie była pewna czy wtedy ktokolwiek ją zauważył na "podglądaniu" kocura ale nie dbała o to. Ważne, że przyjrzała mu się dokładnie.

Nagle jak na złość zauważyła figurę kształtującą się w wejściu. To nie był nikt inny jak jej mentor. Drozdowa Pieśń. Wyrwał ją z marzenia i zaczął przedstawiać jej strasznie szczegółowo oraz z ostrożnością hierarchię, a także kodeks wojownika. Potem jak zwykle przepytał ją, chciał się upewnić czy jego paplanie nie poszło na marne. I okazało się, że nie, że znów go zadziwiła. Zapamiętała każdy punkt ze szczegółową informacją i sama wyniosła z nich wnioski, bo potem umiała bardziej sie rozgadać niż jej mentor. Wychodząc z legowiska, dał jej znać, że to na tyle i wkrótce powinna zostać prawowitym wojownikiem klanu bluszczu. W tym momencie młodą uczennicę rozparła duma, nie spodziewała się, że tak łatwo przyjdą jej treningi. Ale wiedziała, że to jeszcze nie jest koniec. Czeka ją porządny test z wielu rzeczy, będzie zmuszona w późniejszym czasie uczyć innych albo nawet wychowywać własnie kociaki. Nie była pewna czy się takowych doczeka, ale pomarzyć zawsze można. Tego nikt nikomu nie zabroni.

Młoda jak zwykle pragnęła wiedzy, doszukiwała się jej gdzie tylko się dało, nawet przy wsłuchiwaniu się w tłumaczenie mentora zastanawiała się czy to ma jakiś konkretny, grubszy sens. I miało, u niej wszystko miało. I to znaczny, potem wyniosła jak zwykle z tego większe wnioski. Uczennica jak każdy inny uczeń, strasznie nie mogła się doczekać aż zostanie wojownikiem. Marzyła by potem mieć kociaki, a w rozdzielnych, długich snach objawiły jej się trzy malutkie, puchate pociechy. Jedna była śnieżnobiała, łaciata, koło niej pojawił się obcy Czarnej przedmiot, coś na wzór zielonego domu. Kotka nie miała pojęcia co to może oznaczać, myślała, że chodzi o pieszczochy dwunożnych. Koło niego pojawił się kolejny śnieżnobiały, oczywiście rozbrykany. Nie umiał wysiedzieć na miejscu. On miał koło siebie zaś dosyć masywną kroplę wody, był najmniejszym kociakiem jakiego widziała do tej pory.

Nastał dzień mianowania, kotka była bardziej podekscytowana niż przy byciu mianowanym na ucznia, ten dzień świadczył o tym czy się jej udało, czy nie. Przeszła sprawdzenie jej bez problemu, pamiętała każdy szczegół, a opowiadanie o hierarchii czy kodeksie wojownika sprawiało jej wręcz przyjemność. Kotka wystąpiła przed szereg klanowiczów zaraz po tym jak usłyszała swoje imię i Szałwiowa Gwiazda rzekła:

— *Ja, Szałwiowa Gwiazda, przywódca Klanu Bluszczu, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tą uczennicę. Ciężko pracowała, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam ją wam jako wojownika. Czarna Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?"*Czarna kotka przez pierwsze podrygi jak zwykle nie wiedziała co odpowiedzieć, była zbyt podekscytowana. Spojrzała nagle w oczy matki i powiedziała nerwowym, a jednocześnie szczęśliwym głosem.

— *Obiecuję.* — Powiedziała uczennica, a wtem przywódczyni spojrzała na nią ponownie i znowuż to rzekła.

— *A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Czarna Łapo, od dziś będziesz znana jako Czarna Lilia. Klan Gwiazdy honoruje twoje oddanie i lojalność, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Klanu Bluszczu.*— Ciche powtarzanie jej nowego, wojowniczego imienia przez rówieśników, po krótszej chwili zamieniło się w dosyć głośny gwar który było słychać prawdopodobnie w każdym zakątku Klanu. Nie ucichło zbyt szybko, wręcz nie chciało przestać. Kotka stała dumna z siebie i wpatrywała się w teraz kolejno w każdego członka klanu. Widziała tam od starszych wojowników, po kociaki które dopiero co nauczył się chodzić. Rozpierała ją duma, nie potrafiła opisać tego co aktualnie czuje, ale wiedziała, że są to same pozytywne i przyjemne emocje. W pewnym momencie dostrzegła śnieżnobiałego kocura w tłumie i utkwiła w nim swój wzrok. Po dłuższej chwili nawiązali kontakt wzrokowy i kotka miała ochotę podejść do niego i wtulić się w jego futro. Nawet jeżeli go nie zna, nie wie o nim kompletnie nic ani nawet nie wie co przeszedł.

Gdy wreszcie ustał, bo trochę to zajęło, koty się rozproszyły i został właśnie ten kocur. Dokładnie ten z którym w dalszym ciągu nawiązywała kontakt wzrokowy. Nie zapowiadało się na to by szybko skończyli, bo chyba nie chcieli. Jedyne co im przeszkadzało to pytania ze strony klanowiczów. On siedział lekko zgarbiony, a kotka zaczęła powolnie od niego podchodzić, wolniej niż do zwierzyny łownej. Nie chciała by to wyglądało tak jakby miała sie na niego zaraz rzucić. Gdy już dotarła do kocura, usiadła koło niego. Idealnie obok, w centrum obozu Klanu Bluszczu.

Czuła jakby ktoś ją obserwował, nie myślała, że ta myśl będzie ją gnębić na tyle by rozejrzeć się dookoła. Dostrzegła jedynie uciekającego kociaka ze żłobka. Nie udało mu sie daleko zajść albowiem jego matka podbiegła i schwytała go, niosąc za kark wbiegła z powrotem do żłobka i teraz siedzieli tylko on i Czarna Lilia. Nowo mianowana wojowniczka Klanu.

— *Zastanawiałam się od dawna ale nie miałam zbytnio odwagi by się zapytać..* — Zaczęła czarna kotka, zawieszając się. Czuje jakby zalewało ją dziwne uczucie, kłujące jak cierń, jakby powiedziała coś nie tak.

— *Tak?* — Powiedział kocur i ponownie na nią spojrzał. Jego ogon poruszył się lekko w jej stronę ale nie za blisko.

— *...Mogłabym prosić o twoje imię?* — Zapytała zawstydzona. Wpatrywała mu się teraz uważnie w jego intensywnie niebieskie spojrzenie.

— *Mówią na mnie Dymny Wiatr. A ty jesteś Czarna Lilia z tego co mi wiadomo. Mam rację?* — Zapytał kocur, śmiejąc się cicho pod nosem.

— *Tak! Jestem Czarna Lilia. Dymny Wiatr... Ale piękne imię..* — Zamyśliła się. Nawet nie zauważyła, że wręcz to wykrzyknęła. W dalszym ciągu żaden kot nie miał zamiarów wyłazić z legowiska, a pogoda nie sprzyjała, bo było strasznie gorąco. Upalne promienie zaczęły razić koty w grzbiet, tworząc przez to nieprzyjemną atmosferę. Dwójka udała się w stronę legowiska wojowników. Tam zastali zbitą kupkę kotów które smacznie leżały albo zajmowały się samymi sobą. Czarna Lilia położyła się tuż obok Dymnego Wiatru nawet nie myśląc nad tym co robi. Kocur pierw nie wiedział jak zareagować, ale chyba mu to nie przeszkadzało i owinął swój ogon wokół niej, zasypiając. Kotka czuła teraz lekki podmuch wydobywający się z jego nosa. Sztywne oddychanie i brak kontaktu oznaczało, że kocur zasnął.

Kolejnego dnia Dymny Wiatr obudził Czarną Lilię która dopiero przy drugim pacnięciu z jego strony się faktycznie obudziła. Ospałym głosem zapytała

— *Co się dzieje?* — Spojrzała na śnieżnobiałą kreaturę która ją aktualnie obudziła ze smacznego snu. Nie chciało jej się wstawać ale gdy przypomniała sobie kto faktycznie ją budzi, wstała jak oparzona i nawet nie chciała odpowiedzi na swoje pytanie. Dymny Wiatr ruchem ogona nakazał jej iść za sobą, nic nie mówił by nie zbudzić pozostałych. Nim się obejrzeli, wylądowali w centrum obozu, a tam jak zwykle wręcz nie było życia. Wszyscy odpoczywali schronieni przed upałami.

Wyszli z obozu i udali się w głąb lasu. Kotka dumnie i uważnie podążała za kocurem, dokładnie tym o którym myślała przez tak długi czas. Chyba zabrał ją na polowanie, bo zatrzymał się nagle i zatrzymał również i ją, a kotka jak zwykle bujała w obłokach. Posłuchała się kocura i teraz stała jak drzewo pokryte mchem na przeciwko niej. Nie miała zamiaru iść póki kocur nie pokaże jej, że dosłownie wyraża na to zgodę. Po chwili stania w ogłuszającej ciszy, kocur nakazał jej ponownym ruchem ogona podążać za nim, wbiegli na jeszcze nowszą łąkę, taką, której ta kotka nigdy wcześniej nie widziała na własne oczy. Kocur wskoczył nagle w liczne dmuchawce, a większość ich nasion poleciała na Czarną. Kotka przez chwilę była zdezorientowana, ale dostrzegła, że kocur idzie ponownie w jej stronę. Trzymał w pysku kwiat maku. Dokładnie ten, który tak bardzo podobał się Czarnej podczas jednego z treningów. Zbliżył się jeszcze bardziej i teraz stali pysk w pysk ze sobą. Wpatrzeni w siebie, myśleli o wielu rzeczach. Kotka usiadła i dalej wpatrzona w Dymny Wiatr, usłyszała.

— *Wiem, że znamy się tak okropnie krótko i strasznie mało o sobie wiemy, ale czuje, że to właśnie ty jesteś tą odpowiednią.* — Rzekł, podając kotce kwiat maku i dodał nagle — *To z tobą chciałbym wychować nasze przyszłe kociaki, przyglądać się im jak rosną, a w późniejszym czasie starzeć się u twojego boku. Z nikim innym nie pragnę tego tak bardzo jak z tobą. Czarna Lilio, czy chciałabyś zostać moją partnerką?* — Zapytał i stał teraz ze spojrzeniem pełnym obawy jak i zarówno równie wielkiego szczęścia. Kotka od razu odparła

— *Nawet nie wiesz jak bardzo! Tak, chciałabym!* — Wykrzyknęła i wtuliła swój pysk w jego śnieżnobiałe futro. Przez ciało Dymnego Wiatru przemknął dreszcz ekscytacji i kocur również wtulił się w kotkę. Polizał ją po głowie i siedzieli teraz tak, wtuleni w siebie. Czarna nie chciała by ten dzień kiedykolwiek się kończył. Był najpiękniejszym dniem w jej całym życiu. Nagle nad ich głowami przeleciał niebieskawy motyl. Dokładnie taki jak ten, którego próbowała złapać jak była kociakiem.

Po powrocie do obozu kotka skierowała się wraz z nim z powrotem do legowiska wojowników. Nim wrócili niebo zdążyło pochmurnieć i przybrać bardzo ciemną barwę. Zapowiadało się na niezłą ulewę, bo już gdy byli w wejściu do obozu zaczęło kropić. W ostatniej chwili wskoczyli razem do wgłębienia i w tym momencie deszcz lunął, niosąc ze sobą grzmot, a chwilę po nim ukazała się biała, oddalona od nich iskra. Kotka nigdy przedtem nie widziała tak masywnie spadającego deszczu, krople spadały z nieba mocząc wszystko do okoła. W bardzo malutkim przeciągu czasu powstawały lekkie kałużę które nie były zbyt wygodne, szczególnie w obozie. Wojowniczka usłyszała nagle kolejny intensywny i bardzo głośny trzask. Nie umiała go opisać, potem było głośne grzmienie i lekki pobłysk. Wtuliła się ponownie w bok Dymnego Wiatru i próbowała zasnąć. Huk lekko ją przestraszył, ale dzięki tej przechadzce szybko się zmęczyła i zasnęła. Tym razem nie miała żadnego konkretnego snu. Nie przeszkadzało jej to. Ważne, że teraz ma swojego partnera. Kogoś, kto jej nie powinien opuścić do samego końca.

Z ranka niebo było błękitne i pełne białych chmurek, rozprowadzały się w piękny sposób po niebie. Coś jak jej cętki ale znacznie estetyczniejsze. Jaśniejsze miejsca na niebie bardzo spodobały się kotce, a słoneczne promienie zaczęły wariować w wejściu do zagłębienia. Dawały przyjemne ciepło, szczególnie po tak mroźnej i mokrej nocy. Powoli zbliżała się pora opadających liści. Kotka wstała, rozciągając się szybko i pognała w stronę stosu zwierzyny. Wygrzebała z niej masywnego królika i wróciła równie szybko do miejsca gdzie jej partner jeszcze chwilę temu smacznie drzemał. Aktualnie siedział i zajmował się toaletą podczas gdy ona zaproponowała mu wspólny posiłek. Przerwał nagle toaletę i ugryzł kęs królika. Przesunął go łapą w stronę Czarnej i w taki sposób go skończyli.

Kotka oblizała swoje wąsy i postanowiła podzielić się językami ze swoim nowym partnerem. Chciała siedzieć tylko i wyłącznie z nim oraz koło niego. Nie zwracała uwagi na mijające ich koty czy nawet bieganie medyka w tę i we w tę. Może i ciekawym wzrokiem zerknęła tam chociaż na sekundę, ale nie dłużej. Jedyne co teraz się liczyło to śnieżnobiały kocur obok.

Nim zdążyła się obejrzeć, doczekała się z nim jednego kociaka. Dokładniej Słodkiego. To był pierwszy kociak w życiu jakiego dosłownie podarował jej Klan Gwiazdy. Nie mogła własnym oczom uwierzyć. Była chyba najszczęśliwszą karmicielką w całym klanie. Po paru męczących i zimnych nocach, a zarówno przepięknych dniach i jeszcze piękniejszych widokach, kotka doczekała się aż jej malutka pociecha otworzy oczy, a w późniejszym czasie nauczy się dobrze człapać, nie chwiejąc się. Od tamtej chwili brykał tak szybko i tak dużo, że wracając do matki po niezłej zabawie z innymi kociakami we żłobku, padał z łap i zwijał się w malutki, śnieżnobiały kłębuszek. Zasypiał wręcz od razu. Ciekawe o czym śnił, bo wierzgał często niemiłosiernie, pomrukując cicho.

Gdy już uznała, że młody jest w stanie zostać chociażby chwilę samemu w żłobku, udała się wraz ze swoim partnerem poza obóz. Prawdopodobnie w celach upolowania czegoś wspólnie dla klanu. Przebiegli szybko przez centrum mijając legowiska i gdy już wyszli z obozu, dostrzegli w oddali małego kociaka który błędnie krążył po lesie, nerwowe ruchy wskazywały na to, że jest oszołomiony. Kotka przywarła brzuchem do ziemi i naleciła swojemu partnerowi to samo. Zanim zdążyła pomyśleć jak to wygląda, nieznany kociak dostrzegł ich i nogi zaczęły się pod nim uginać. Wydał z siebie cichy pisk, spoglądając teraz prosto na nich. Kotka wstała, myśląc, że tamta taktyka kompletnie nie miała sensu i podeszła do niego powolnie, jednakże pewnym ruchem.

— *Hej, zgubiłeś się?* — Zapytała i spojrzała na młodego. Mogła dostrzec na nim obróżkę z napisem, co wskazywało na to, że uciekł dwunożnym. Jego zadbane, łaciate futerko wręcz przesiąkało zapachem dwunogów, a on sam był ogarnięty kompletnie obcym i nowym mu zapachem. Dokładniej zapachem kotów leśnych i ogółem lasu. Było tutaj tyle rzeczy do zwiedzenia, że nie mógł sobie nawet wyobrazić jak to jest żyć w klanie czy chociażby łapać zwierzynę dla swoich pobratymców. Przez dłuższą chwilę gdy postanowił wymienić się zdaniem, Dymny Wiatr zgodził się by maluch dołączył jednakże jedynym warunkiem było

—*Jeżeli Szałwiowa Gwiazda, nasza przywódczyni, oraz reszta nie ma nic przeciwko, to dlaczego nie? I tak byłbyś zdany na nas albo inny patrol, albowiem wtargnąłeś na nasz teren, nie miewamy tutaj często lisów, a dla takiego malucha mogłyby zrobić wyjątek i z chęcią ciebie skosztować...*— Zaśmiał się cicho i zauważył, że przez przypadek, albo umyślnie, wystraszył go jeszcze bardziej. Młody zatrzymał się i czuł dosłownie jakby nogi mu zamarzły. Chociaż nie było aż tak zimno, ze strachu wszystko jest możliwe.

Po dotarciu do obozu, cały klan zaczął specyficznie wpatrywać się w nowego, a on szedł posłusznie za kotką z łbem wpatrzonym w ziemie. Jego malutki ogon był ciągnięty przez niego po ziemi. Wydawał się na pogrążonego we własnych myślach albo smutnego, nie miał odwagi spojrzeć komukolwiek w oczy. Musiał przeżywać ogromny stres, nawet jak na kociaka Dwunożnych. Sytuacja i miejsce było dla niego kompletnie nowe, ale nie posiadał miejsca w które mógłby powrócić. Wyprostowany który do tej pory zajmował się Findlem, bo tak ma, a raczej miał on właśnie na imię, zginął w nieznanych okolicznościach. Zawsze wypływał w morzę, a potem wracał z jakimś niezłym przysmakiem dla niego. Pewnego razu nie wrócił. Findel z nadzieją czekając na niego, zdążył się porządnie wyspać i niefortunnie zwiedzić las. Napotkał wtedy na Czarną Lilię i jej partnera.

Po paru dniach pobytu w obozie klanu, Findel zyskał nowe imię. Klanowiczom dużo zajęło by się przyzwyczaić do niegdyś kota domowego, jednakże aktualnie nosił miano Kolorowej Łapy, a naszą Czarną Lilię rozpierała jak największa duma. Mogła dokładnie tak jak jej matka kiedyś przypatrywać się jemu i widzieć jak rośnie w siłę na najlepszego wojownika w lesie. Nie liczyło się już w tym momencie jego pochodzenie. Po stracie swojego partnera kotka musiała przecież w kimś pokładać nadzieje.

Z czasem jak Findel zyskał nowe imie, ona zyskała nowego ucznia. Dokładniej mowa o Różanej Łapie, ciemnej kotce w białe ciapki o bursztynowych ślepiach, przybierający kolor lekkiego brzoskwiniowego. Praktycznie od razu zabrały się za treningi i tuż zaraz po ceremonii i rozejściu się kotów, Czarna wzięła sprawę we własne łapy i postanowiła postarać się wyszkolić Różaną Łapę najlepiej jak potrafi.

— *Różana Łapo!* — Zawołała czarna kotka w poszukiwaniu swojej uczennicy. Nie zastała jej odziwo w legowisku uczniów, a żłobku. Chyba zapomniała, że wczoraj została mianowana na ucznia. Cętkowana kotka pognała nagle w stronę żłobka i wbiegając do środka, ukarciła swoją uczennicę pacnięciem w ucho. Przez co obudziła się i dosłownie podskoczyła. — *Wstawaj! Czeka nas trening.* — Prychnęła, śmiejąc się pod nosem.

Gdy jej uczennica wreszcie zorientowała się gdzie jest, chyba spaliła się ze wstydu. Podniosła się sztywno z zaszklonym oraz wyspanym wzrokiem i spojrzała na swoją mentorkę, otwierając pyszczek by coś powiedzieć. Nic jej nie przyszło na myśl i ucichła szybko zanim zdążyła cokolwiek pisnąć. Czarna Lilia zastrzygła uszami w celach ukazania jej, że to ten czas kiedy odbędzie się ich pierwszy trening. Młoda pognała za nią w stronę centrum obozu, rozglądając się jakby widziała to miejsce pierwszy raz na oczy.

Jako pierwsze ujęła Strzelistą Skałę. To właśnie na niej Różana Łapa została mianowana, dokładnie tak samo jak reszta jej pobratymców. Tuż przy, a raczej w niej jest lekkie zagłębienie prowadzące do legowiska przywódcy. W nim wypoczywała sama przywódczyni. Z jamy dobiegały lekkie pochrapywania, a potem potężne ziewnięcie i para pięknych, świecących w ciemności oczu. Były zwrócone w ich stronę. Młoda czując niepokój, ugięła pod sobą nogi, a potem poprosiła Czarną Lilię, by pokazała jej resztę obozu. Skierowały się truchtem w stronę kolejnej jamy. W niej również było ciemno, ale już nie tak zimno jak przy Strzelistej Skale. Miły zapach ziół dobiegający z niej wręcz kusił by wejść do środka i się rozejrzeć, a potem uciąć sobie drzemkę.

W pewnym momencie Czarna Lilia zorientowała się, że odpłynęła, a jej uczennica stała obok niej wpatrując się. Zadała nieśmiało pytanie czy byłaby skłonna pokazać jej resztę, na co ona odparła, że nie musi nawet pytać. Tak właśnie minął im ten dzień, a uczennica potem opowiadała wszystkim uczniom w żłobku co widziała, gdzie co jest i po co się tam znajduje.