Dalloway

*" (...) Ujrzeliśmy je, mieniące się w świetle porannego słońca wybrzeża Dalloway, ich widok skruszyłby nie jedno kamienne serce (...) " ~ Joseph Clouard ~ "Dziś i Nazajutrz"*

## Dalloway

### Mieszkańcy

Ludzie
```
Dallowayczycy
```

```
Peregrinczycy
```

```
Raymonowie
```

```
Emidaranie
```
Elfy

```
 Lanari - Dzieci Blasku
```

```
 Ishini - Dzieci Mroku
```
Krasnoludy

```
  Huranie
```

```
  Duranie
```

```
  Buranie
```
Smoki

Coldogi

Jaberwocky

Trolle

Wielkie Pająki

Navjhi

Phantonowie

Duchy

Skrogi

### ***POŁOŻENIE***

Dalloway - *Daleka Kraina* - Zielona wyspa, leżąca na wschód od Blaysland, za Upiornym Morzem Anaranth. Ze względu na swoje odległe położenie, w dodatku na wschodzie - rejonie nieznanym ludom kontynentu - ma ona status legendy i przez wiele lat za taką właśnie uchodziła.

Od reszty świata, Dalloway oddziela z zachodu Anaranth - Upiorne Morze - cieszące się złą sławą przez wzgląd na jego liczne sztormy i burze, lecz tym co najbardziej odstrasza żeglarzy od zapuszczania się na te wody, są przerażające legendy o widmowych statkach i upiornych ich załogach. Na południu wyspa graniczy z Morzem Błękitnym - Talthemeare - , które swą nazwę zaczerpnęło od nieskazitelnie wręcz czystych wód mieniących się w błękitach i turkusach. Z kolei od północy Dalloway otacza Morze Smutków - Anarlameth - , nazwane tak przez elfów Lanarii, uciekających ongiś z upadłego królestwa Morfemiru. Wschodnie brzegi wyspy okala Morze Nieznane - Nefhemeare - , gdyż nikt nigdy nie zapuścił się na jego wody, do czasu ostatniej podróży Josepha Clouarda i Billyego Crincha roku 28 Piątego Milenium.

***KRAJOBRAZ***

Sama wyspa jest bardzo zróżnicowana pod względem klimatycznym. Porastają ją bujne lasy, kształtu zaś nadają jej doliny i równiny. Wschodnią część wyspy łukiem okalają Góry Kryształowe, a na jej południu rozciąga się Wąska Pustynia - Dunaway - , zwana także Plażą Dalloway - Castaway - , której brzegi całują wody Talthemeare. Największą rzeką pędzącą wartkim nurtem przez krainę, jest Melowmere i jej liczne rozgałęzienia, zwana także Złotą Żyłą przez dawną funkcję jaką pełniła - stanowiła ongiś szlak handlowy krasnoludów i elfów jeszcze przed przybyciem na wyspę ludzi. Elfy zaczarowały ją tak, by raz na pół roku zmieniała kierunek w którym płynęła, ażeby ułatwić przepływ towarów między nimi a krasnoludami. Na północy krainy rozpościera się wielka elficka puszcza, zwana Księżycowym lasem, Srebrnym Lasem lub też przez Peregrinnczyków Zaklętą Ziemią, a na zachód od niej znajdują się graniczące z Upiornym Morzem Bagna Oeflock, gdzie ostały się zabłąkane niedobitki szarańczy Skrogów. Z ważnych geograficznych miejsc można też wyróżnić znajdujące się na wschód od bagien Jezioro Snów - Leneth Luem , przy którym osiedliła się spokojna społeczność Raymonów, Zamek Peregrinn wznoszący się na południowy wschód od centrum krainy przy Jeziorze Róż - Leneth Rosa, Port Peregrinn Bay usadowiony na zachodnim brzegu wyspy i położone nieopodal niego Wrota Dalloway - Bliźniacze półki skalne skierowane wierzchołkami ku sobie, pod którymi przebiegała droga do centrum krainy - Manyway - z którego można było podążyć już w dowolnym kierunku . Wielkie Drzewo Tallahrinu, będące domem księżycowych elfów w leśnym sercu Zaklętej Ziemi, Kryształowe Groty, którym zachodnie góry zawdzięczają swą nazwę. i znajdujące się na południe od Manyway i na północ od Dunaway, Countryway - wielka rolnicza kraina, stanowiąca spichlerz królestwa Peregrinn. Warto również przytoczyć kilka najważniejszych wiosek i miasteczek wyspy :

Wsie :

- Luem - Wioska zlokalizowana na północnym zachodzie wyspy, przy Spokojnym Jeziorze, dwa dni drogi na wschód od Oeflock, którą zamieszkuje rolnicza społeczność Raymonów. Wieś została założona przez Luem'a Reymona - praprawnuka uciekinierów z Syonu - krainy na wschód od pustyni Akhal Norad - którzy stali się obiektem uprzedzeń i drwin ze strony rdzennych Peregrinnczyków. Pod koniec swego życia, stary już wówczas Luem ujrzał we śnie sporych rozmiarów jezioro, i usłyszał dobywający się z oddali głos, który zapraszał jego i jemu podobnych do osiedlenia się w tamtej okolicy. Tak też starzec poprowadził z centrum krainy niewielką grupę pobratymców, w poszukiwaniu wyśnionego miejsca. Po kilku miesięcznej wędrówce Syonyjczycy dotarli do miejsca z sennej przepowiedni. Wtedy to Luem nakazał im aby ci pozostali tam i żyli w odosobnieniu, aż do dnia gdy ich dom odwiedzi człowiek, którego będą mogli nazwać przyjacielem. Pouczywszy swój lud staruszek zmarł, a Syonyjczycy, którym przewodził na znak pamięci o swoim pasterzu, przyjęli wtedy miano Rayomnów, zaś osadę która powstała niedługo po tym, nazwali od jego imienia Luem.

- Przylesie Małe - Wioska położona w centrum krainy, granicząca z Lasem Racreedy, stąd pochodziło dwoje rycerzy okrągłego stołu. Sawyer Racreedy - najwybitniejszy łucznik Królestwa Pereginn i Ruby Song - Najmłodsza z grona zakonu. Ludność Przylesia , trudniła się przede wszystkim chowem zwierząt i wycinką drzew. Wioska przez długi czas cieszyła się popularnością wśród odwiedzających ją kupców i podróżników. W złotym czasie swego rozkwitu, nazywana była nawet Wielkim Tartakiem Królestwa Peregrinn, stanowiąc bliskie i wydajne źródło drewna. Zmieniło się to jednak po ociepleniu się relacji między królem Edmundem Peregrinnem a elfim królem Elliothem Telunarii. Wtedy to władca księżycowych elfów zaproponował królowi Peregrinnowi umowę handlową polegającą na dostępie do niewielkiego skrawka jego lasu, na terenie którego w bardzo szybkim tempie rosły całkowicie odporne na ogień drzewa. W zamian Ellioth zażyczył sobie regularnych dostaw pitnej czekolady Timothy, którą od kilku pokoleń wedle tajnego przepisu przyrządzali właściciele fabryki położonej niedaleko granic zaklętego lasu. Tak też została zawarta potrójna umowa między królem Edmundem, elfim królem Elliothem i Goldiverem Timothy ówczesnym właścicielem fabryki. Peregrinn pozyskał zatem niewyczerpane źródło bardzo wytrzymałego drewna, Telunarii mógł codziennie cieszyć się smakiem wyjątkowej czekolady, a rodzina Timothy przez bardzo długi czas pobierała sowitą zapłatę od swego monarchy za dzieło ich pracy, importowane w głąb leśnego kraju elfów. Trójporozumienie nie było jednakże korzystne dla Przylesia, które przestało być już tak istotne dla królestwa, zostało zmarginalizowane do tego stopnia że z wolna popadło w biedę i zapomnienie, nawet mimo przebiegającego nieopodal szlaku handlowego. Kilka lat później, na znak swego buntu i ku chęci pomocy swym pobratymcom, młody chłopak Sawyer Racreedy zebrał wokół siebie grupę przyjaciół i począł napadać na przejeżdżających przez leśny szlak kupców, grabiąc ich dobra i oddając biednym mieszkańcom Przylesia. Racreedy i jego banda szybko okryli się niesławą wśród Peregrinnczyków, znających prawdę tylko z perspektywy okradzionych handlarzy. Jakiś czas później po przybyciu na wyspę Ulbrehta Trauma, wedle planów króla Edmunda został założony zakon rycerzy okrągłego stołu na czele z gelfrahtckim przybyszem. Sir Ulbreht dowiedziawszy się o Racreedym, postanowił zwerbować go w szeregi nowo powstałego zakonu, w zamian za pochylenie się króla nad losem ubogich mieszkańców Przylesia. Po przyjęciu do grona nielicznego jeszcze okrągłego stołu, Sawyer każdego dnia upominał się o dotrzymanie warunków umowy jaką zawarł z Traumem, lecz dumny Peregrinn co raz, zwlekał z udzieleniem pomocy, zasłaniając się sprawami ważniejszymi od zapyziałego Przylesia Małego. Znając podejście króla do kwestii pobratymców Racreedyego ,ten prawdopodobnie jakiś czas później opuściłby królewski dwór. Jednakże szczęśliwym zrządzeniem losu, miała miejsce próba zamachu na życie jego królewskiej mości w samym środku miasta. Jakimś sposobem do stolicy wtargnął niezauważenie samotny Jaberwocky, którego celem stał się spacerujący z nieliczną eskortą król. Uporawszy się ze strażą, wielki ptak zaatakował bezbronnego Peregrinna, lecz w samą porę przybyli mu na pomoc Sir Ulbreht i uzbrojony w łuk i strzały Racreedy. Zasypany gradem pocisków stwór, zwalił się na ziemię i został dobity przez Sir Trauma. Oszołomiony władca, podziękował swym wybawcą i przeprosił młodego łucznika, obiecując że jeszcze tego samego dnia los Przylesia zostanie odmieniony raz i na zawsze. W ten sposób Racreedy otrzymał tytuł "Sir" i został pełnoprawnym rycerzem okrągłego stołu. Trzy lata po incydencie z Jaberwockym, do stolicy królestwa przybyła z Przylesia Małego, młoda nastoletnia dziewczyna imieniem Ruby, znająca sławę swego pobratymca i idola ze szczenięcych lat. Zakochana w łuczniku jeszcze z przed czasów jego rozpoznawalności, zapragnęła wstąpić w szeregi bractwa okrągłego stołu, by móc być blisko wybranka swego serca. Na specjalnej naradzie złożonej z Sir Ulbrehta, Sir Leynarta, Sir Luny i Sir Racreedyego, odbyło się głosowanie w sprawie przyjęcia młodej Song do zakonu. Wynik obrad pozostawił jednak sprawę zapalonej kandydatki, nierozstrzygniętą. Mistrz Traum i drugi w dowodzeniu Sir Lioncore opowiedzieli się na korzyść Ruby, lecz przeciwko im głosom wystąpili Sir Luna i Racreedy we własnej osobie. Każdy z zakonu przedstawił swoje argumenty, lecz mimo długiej dyskusji, podjęto decyzję o tymczasowym zawieszeniu kwestii dziewczyny, ku jej rozpaczy i niezadowoleniu. Szczęśliwym trafem, na chwilę przed rozejściem się zgromadzonych, na salę obrad wkroczył pijanym krokiem Sir Lusoe Liverteun - najwybitniejszy szermierz bractwa okrągłego stołu, którego jedynymi słabościami były wino i błękitne rozgniewane oczy wilczej damy. Sir Lusoe, oburzony za brak zaproszenia do grona obradujących, ku złości Sawyera i Luny , poparł kandydaturę młodej Song, biorąc pełną odpowiedzialność za jej szkolenie. Tak też królestwo zawdzięczało Przylesiu Małemu już dwóch rycerzy okrągłego stołu.

Miasteczka :

- Mellowmere - Miasteczko położone u brzegów rzeki Mellowmere, której to zawdzięcza swoją nazwę. Zostało założone przez poszukiwaczy zatopionego ongiś złota z łodzi handlowych elfów i krasnoludów. Jest najważniejszym miastem na północy Królestwa Rodu Peregrinn. W czasie Wojny Domowej Dalloway pełniło ono funkcję tajnego posterunku granicznego popleczników Astrinrouse, gdzie znajdował się oddział najemników pod wodzą Anyi Tassani i Hoberta Liverteun, choć samo miasteczko do końca wojny pozostawało pod kontrolą Prochowców. Przez jakiś czas miasteczko gościło też Kompanię Zapchlonego Kundla. Po wydarzeniach z wyprawy do Ormiliore, właściciel największej w mieście karczmy "Wpłukiwane Złoto" Kurt Stanley, na cześć kompanii, opracował dwa nowe rodzaje piwa, mleczne i ogniste, temu pierwszemu nadał nazwę "Mleczny Clouard", a drugiemu " Płomienny Crinch".

- Greywitch (Cmentarzysko Greywitch, Wzgórza Cmentarzy/ Planowo Dachschandsville) - "Miasteczko" grobów zlokalizowane na wschód od centrum krainy, założone przez ród Dachschandue, na terenach należących pierwotnie do sabatu elfickich wiedźm, pozostałych pod z dawna nieistniejącym kulcie zaćmienia. Wiedźmy w akcie zemsty za wykarczowanie lasów i przepędzenie ich z ich domu, rzuciły na okolicę klątwę, przez którą ziemia obumarła. Niedoszli nowi mieszkańcy nie widząc dla siebie przyszłości w miejscu skrajnego nieurodzaju porzucili pomysł osiedlenia się w Greywitch, a jedynym faktycznym budynkiem jaki tam pozostał była uprzednio zbudowana rezydencja Dachschandue, stanowiąca symboliczny dom dla członków owego rodu, który to jednak przez większość czasu stał opustoszały. Z racji na posępną okolicę, Greywitch na przestrzeni lat przekształciło się w wielką nekropolię, z której to swego czasu nazywaną prześmiewczo Grobowym Miasteczkiem, ku uszczypliwości rodu Dachschandue. Zaniechano jednak tych zgryźliwych uwag, po tym jak Sir Crusoe wywodzący się z ów właśnie rodu, zapisał się na kartach historii jako bohater Dalloway, pokonując Czarnoksiężnika Zalama. Greywitch wielokrotnie odegrało znaczącą rolę w dziejach historii Dalloway. Przed powstaniem cmentarzy, okolica stanowiła sekretny dom Kultu Zaćmienia, założonego przez odszczepieńców z plemienia księżycowych elfów, przybyłych z kontynentu po zniszczeniu ich królestwa - Morfemiru. Fanatycy stanowili niewielki odłam elfickiej społeczności, a ich los i wierzenia przypieczętowały tragiczne obrazy wojny i walki, które toczyli z przeważającym w liczebności nieumarłym wrogiem. Po upadku Srebrnego Kraju, elfowie spod korony Morfendila, popadli w wielowieczną rozpacz, lecz byli i tacy, których z wolna ogarnęło szaleństwo. Beznadziejne przekonanie o rychłej zgubie wszelkiego życia, gromadziło wokół siebie coraz więcej wiernych, toteż w obawie o dobro ogółu, zostali oni przepędzeni przez ówczesnego elfiego króla Talliotha Telunarii, poza granice leśnego królestwa. Wygnańcy, chcąc zaznaczyć swoją odrębności, przyjęli miano elfów Ishini - zaćmienia - po czym ruszyli w głąb Dalloway w poszukiwaniu odizolowanego i bezpiecznego miejsca. Dotarli oni do Ciemnego Lasu, na południowym zachodzie wyspy, gdzie w swym pozbawionym granic szaleństwie, prześcigali się w coraz to kolejnych absurdalnych kazaniach. Oprócz braku zdrowego rozsądku, łączył ich także strach. Obłęd ten wyczuł z Podziemia Foribal. który ostatnimi czasy ustąpił miejsca Lorakowi, w szerzeniu chaosu. Wiecznie pragnący uwagi i lęku świata wobec swego majestatu, zaczął zsyłać na obłąkanych elfów straszne wizje i fałszywe proroctwa. W niedługim czasie, fanatycy oddali Upadłemu Aniołowi cześć, co stało się jednym z czynników Wojny Nowiu i Zaćmienia, bratobójczego konfliktu elfów w Dalloway. Jakiś czas później na kontynencie swój los przypieczętowało wcielenie Władcy Śmierci. Androus Rinch został pokonany, a nieumarłe legiony raz na zawsze pogrzebano pod ziemią. Lecz mimo tak druzgocącej porażki Lorak, nie poprzestał na kilku wiekach wojny, omamił on nowego ucznia, Heinricha Trauma, który to jednak stanowił jedynie część większego planu, na końcu którego Władca Umarłych miał raz jeszcze wstąpić do świata żywych. Nim jednak wybrał jednego z potomków czarownika - jak stanowiła treść uprzednio zawartego paktu - zamierzał zwlekać w nadziei że choć jeden z ocalałych klejnotów dusz, trafi na wyspę, na której schronili się elficcy uciekinierzy. Ku jego szczęściu, po klęsce Heinricha, jego dawny przyjaciel, a zarazem pogromca Anthon Radikin, zabrał ze sobą obsydianowy klejnot dusz, jak polecił mu przed swą śmiercią Traum. Działanie to miało na celu odciągnięcie władcy umarłych od tajnego zagrania obu panów przeciw niemu i okazało się pełnym sukcesem. Lorak bez reszty skupił swoją uwagę na podróży Anthona do Dalloway. Czarodziej po prawie roku poszukiwań, dotarł w końcu do legendarnej wyspy, co uczyniło go pierwszym człowiekiem, który postawił stopę na jej brzegach. Kilka miesięcy później odnalazł on elfów z Morfemiru i pod osłoną księżycowej łaski, zdradził swoje cele królowi Talliothowi, który mimo wielkich wątpliwości przystał w końcu na plan Radikina. Zaniepokojony Lorak, nie mogąc poznać tematu rozmów, dzięki obecności klejnotu, skontaktował się pod postacią Morfendila, z jego córką Morfineą - siostrą Talliotha - i zmamił jej serce obietnicą, wiecznego życia w zaświatach, pod warunkiem że wykradnie ona klejnot i złoży w specjalnym rytuale, ofiarę z własnej córki Ellaysy. Ukryty władca śmierci, pragnąc zatraty jak największej liczby elfów, polecił naiwnej kobiecie, zebranie licznego grona chętnych i pouczył ją by cały plan odbył się za plecami jej brata, gdyż jak tłumaczył, duma elfiego króla jeszcze długo nie pozwoli mu go zrozumieć. Po bardzo długim czasie mamiących wizji, niczego nieświadoma Morfinea, przystała na śmiertelny pakt. Wiele miesięcy później zgromadziła wokół siebie zastępy popleczników. Elfowie skuszeni wizją bezbolesnego przejścia do świata, w którym zobaczą swych poległych bliskich, czekali już tylko na rozkaz. I tak pod osłoną noc, w wielkim sekrecie Morfinea, wykradła z królewskiego pałacu obsydianowy klejnot dusz, odurzyła zaklęciem swoją jedyną córkę i za radą fałszywego ojca poprowadziła omamionych elfów do Ciemnego Lasu, do siedziby elfów zaćmienia. Następnego dnia, król Tallioth dowiedziawszy się o ucieczce swej siostry, a co gorsza o chęci złożenia przez nią w ofierze własnej córki, wpadł w gniew. Po zrzuceniu winy na czarodzieja i uwięzieniu go na królewskim placu, na szczycie Tallahrinu, elfi władca, ogłosił wszystkich uciekinierów wrogami królestwa, co spotkało się z mieszaną opinią wśród jego pobratymców. Król nakazał szykować się do wojny, z obawy przed destrukcyjnym wpływem Władcy Umarłych na Morfineę i o życie ukochanej siostrzenicy. W tym samym czasie elfy spod sztandaru Morfinei, dotarły do siedziby fanatyków Foribala i za radą fałszywego Morfendila, ci zniewolili ich i przejęli ich miano. Dopełniły się wtedy słowa Nue, o rywalizacji między Foribalem, a Loraka. Jako że Władcy Umarłych swą duszę mógł zaprzedać jedynie śmiertelnik, ten zamierzał napuścić na siebie elfów, którym dana jest złudna nieśmiertelność. Ciemny las przekształcił się w upiorny bastion, napiętnowany praktykowanymi swego czasu obrzędami Upadłego Anioła. Niedługo po zajęciu pozycji obronnych, Morfinea została ostrzeżona przez swoich zwiadowców o maszerującej w ich stronę armii jej brata. Za radą ukrytego Loraka, nie czekając na atak , sama go wyprowadziła. Elfy spod jej sztandaru szły na wojnę oddane sprawie bez reszty, skrępowane fałszywą, lecz bezgraniczną nadzieją, która rozpalała ich serca. Tak też ku zdumieniu króla Talliotha , odziane w ciemne zbroje oddziały stawiły się w Krainie Rozdroży - Manyway - formując formacje bojowe. Zachęcony niniejszym obrotem wydarzeń, król wbrew radom starego czarodzieja, wydał rozkaz do ataku, za co przypłacił później dotkliwymi stratami. Ishini z pełnym zaangażowanie wycinali w pień zastępy Telunariich, ci zaś walczyli niechętnie przeciw swej braci, a wraz z rozwojem bitwy ogarniało ich coraz większe przerażenie. Armia zaćmienia z każdą minutą sukcesywnie zbliżała się do pozycji głównodowodzących księżycowych elfów, dziesiątkując ich oddziały. Gdy jednak zwycięstwo ishinich zdawało się nie uniknione, od południa, z Krainy Wielkich Równin, nadciągnęła armia krasnoludów pod wodzą króla Moridana Ognistobrodego, wracająca właśnie po wygranej wojnie domowej w Ormiliore. Lud Colidoru widząc bratobójczą walkę długouchów, postanowił z całym impetem uderzyć na armię która pierwsza stawi im opór. Krasnoludzki Król osobiście poprowadził szarżę Psich Jeźdźców w kierunku walczących, by wcześniej od swych wojowników zidentyfikować wroga. Tak też gdy oddziały włóczników Ishini, wysunęły się w kierunku krasnoludzkiej kawalerii, Ognistobrody odbił swą przednią straż na zachód, by reszta jego pobratymców wiedziała z którym przeciwnikiem przyjdzie im walczyć. Silnie opancerzona armia Moridana, nie imała się łuczniczych salw, dzielnie odbijając jedną , za drugą , puki nie dotarła do linii wrogich szeregów, a gdy już to nastąpiło, południowa flanka Ishinich została rozbita. Wtedy zaniepokojona Morfinea, wydała rozkaz wytresowanym przez dawnych kultystów Foribala, trollom zakutym w kolczaste obroże. Oszalałe bestie wdarły się pomiędzy krasnoludzkich wojaków, zadając im wielkie straty, wtedy to z odsieczą przybył im na pomoc król Tallioth na białym rumaku ze swym synem Elliothem i królewską gwardią. Telunarii wykorzystał zamieszanie wśród osaczających go oddziałów by przedrzeć się do linii krasnoludów walczących z siłami Morfinei. Tak też sam powalił w szarży dwie bestie, a wtórował mu Ellioth, wypuszczając z cięciwy lśniącą strzałę prosto w kierunku trzeciego trolla atakującego króla od flanki. Królewski oddział Lanarii, zaczął osłaniać krasnoludzki odwrót, odpierając ataki bestii i wojowników zaćmienia, gdy nagle straszliwy ryk jednego z trolli, wytrącił z równowagi książęcego rumaka. Upadający na ziemię Ellioth złamał wówczas nogę, i z pewnością zginąłby, miażdżony kamienną buławą przeciwnika, gdyby nie bohaterski władca krasnoludów, stający w jego obronie. Moridan, mimo iż był największym krasnoludem w historii, nawet w połowie nie dorastał rozmiarom potwora z którym toczył nierówny pojedynek. Powstrzymywał go jednak w długiej i wyczerpującej walce, wspierany powolnym ostrzałem uziemionego Elliotha. Ognistobrody w decydującym starciu, przyjął na swoją magiczną tarczę, okropny cios jaki młotem wymierzyła mu bestia. Runiczne pismo, oddało stworzeniu cały impet uderzenia, tym samym odrywając mu rękę, lecz z królewskiego puklerza pozostały tylko strzępy. Troll upadł martwy, a krasnoludzki król ruszył w stronę rannego i nieprzytomnego Elliotha. Osłabiony po walce wziął kalekiego elfa na ręce i ruszył utykając w kierunku swoich oddziałów. W międzyczasie szala zwycięstwa przechyliła się na niekorzyść Ishinich, przygotowujących się do odwrotu w mrok Ciemnego lasu. Morfinea jednakże na chwilę przed ucieczką, pognała na karym jak noc koniu w kierunku Moridana, i w akcie zemsty, wystrzeliła ku niemu czarną strzałę, gdy ten zbliżał się już do tryumfujących pobratymców. Król upadł na kolano, a jego wojownicy osłupieli, lecz gdy Ognistobrody powstał i zmierzając ku nim, po raz drugi został trafiony, krasnoludy co sił pognały mu na pomoc. Moridan upadał i wstawał, aż w końcu, nie podniósł się więcej, otoczony przez swych braci, skonał oddając życie za następcę elfickiego tronu. Po bitwie, Tallioth podziękował ludowi Colidoru i opłakał, razem z synem króla Moridana. Lecz Wojna się nie skończyła, a krasnoludy łaknęły pomsty za swego poległego bez honoru władcę. Telunarii podzielił resztki swych sił, część z nich stanowiła eskortę dla Elliotha, który wraz z grupą krasnoludów, udał się do bezpiecznej twierdzy Colidoru, druga część elfickiej armii, po opatrzeniu ran, w towarzystwie licznych zastępów Moridana, którym dowodził wówczas już Wielki Wódz Orthan. Gdy połączone siły dotarły do siedziby Morfinei i jej popleczników, napotkały się z nielicznym lecz niezwykle zaciętym oporem, atakującym z zaskoczenia w krótkich odstępach czasu. Zjednoczona armia, maszerowała przez ciemny las, przedzierając się przez kolejnych wrogów, aż nawiedziła ich znienacka gęsta jak mleko mgła. Wśród bieli rozciągniętej między drzewami, Talliothowi ukazała się jego siostra odziana w bitewny rynsztunek i bez słowa poczęła z nim walczyć. Po krótkim lecz, efektownym pojedynku, Telunarii pokonał jednakże Morfineę i w wielkim gniewie, zażądał oddania siostrzenicy pod swą opiekę. Lecz wtedy elfka uśmiechnęła się tylko i znikła. Wtedy to elfi król pognał pieszo na południowy kraniec puszczy, by chwilę później, będąc już na wybrzeżu, ujrzeć jedynie oddalający się statek, z Morfineą i jej córką - raz jeszcze znikającą we mgle. Tak Zakończyła się Wojna Nowiu i Zaćmienia. Zrozpaczony Tallioth, powrócił w głąb lasu, gdzie stacjonowały siły Orhtana. Krasnolud gorzko zaklną z powodu ucieczki Morfinei, po czym powiedział królowi o uwięzionych w leśnych grotach elfkach. Bezsilny i zadumany, Telunarii spojrzał tylko na pomarszczone i wychudłe cienie kultystek Foribala i w akcie litości oswobodził je z ich klatek. Król zebrał swoje siły i razem z krasnoludami opuścili przeklęty las, pozostawiając w nim trzynaście elfickich kobiet, które w przyszłości stworzą Sabat Wiedźm. Tal Miasta : Peregrinn, Blackbear,

Lecz Dalloway to także to co leży po wschodniej stronie jej gór - Ormiliore - Niewielki stepowy region na południu krainy, od wieków zasiedlony przez krasnoludy. W rejonie tym można wyróżnić tzw. Klify - jedyne i największe na całej wyspie, stanowiące jej wschodnie wybrzeże, na których to pobudowany został Skarbiec Ormiliore - siedziba królestwa krasnoludów. Na północ od niego znajduje się Rozpadlina, zwana także Spękaną Ziemią - jałowy teren ozdobiony licznymi zapadliskami, niewielkimi płaskowyżami i wąwozami , które razem tworzą istny kompleks kamiennych labiryntów. Z kolei na północ od niej znajduje się Czarna Góra, usypana z węgielnej skały i żużlu, w której niegdyś zasiadał krasnoludzki władca Buran. Ostatnim miejscem o jakim warto wspomnieć w przypadku Dalloway, jest sąsiadująca z nią niewielka wysepka, zwana Ishimą, miejsce kultu elfów zaćmienia, na której skryli się po przegranej wojnie. Jest ona porośnięta mrocznymi lasami a jej centrum stanowi Ishimura - Góra Mroku .Znajduje się niedaleko południowo-zachodniego wybrzeża Dalloway.

***STWORZENIA***

Dalloway przez wzgląd na swoje zróżnicowane środowisko naturalne, jest domem dla wielu niezwykłych stworzeń, poczynając od pospolitej dzikiej zwierzyny, takiej jak : wilki, jelenie, niedźwiedzie czy zające i kangury, idąc przez zwierzęta gospodarne, a kończąc na Coldogich, Jaberwoky, Trollach, Smokach, Górskich Krętorogach, Wielkich Pająkach i Skrogach.

***HISTORIA***

***Krasnoludy na Wygnaniu***

Kronikarze z Peregrinn datują powstanie ludzkiego królestwa Dalloway na ostatnie wieki trzeciego milenium (Czas Feudalnych zmian na kontynencie i ekspansji Słutanatu na Wielkiej Pustyni). Z kolei najstarszym wydarzeniem w historii samej wyspy, było przybycie na jej brzegi krasnoludów - ocalałych uciekinierów z Forbelionu, ok 340 roku Pierwszego Milenium. To właśnie lud Hurana Pierwszego, po wodzą jego syna Ornana Wybawcy, przypłynął do Dalekiej Krainy i jako pierwszy osiedlił się na niej i pobudował swoje królestwo - Ormiliore - nazwane tak na cześć upadłego ongiś kraju Małego Narodu. Krasnoludy zamieszkały po wschodniej stronie Gór Księżycowych, gdzie na Klifach wzniosły swoją siedzibę - Twierdzę Ornana - zwaną także Skarbcem Ormiliore. Przez kolejne wieki lud ten opływał w dostatek, a królestwo rozkwitało. Nim jednak powstało Ormiliore, krasnoludy zmuszone były wylądować na północnych brzegach wyspy, gdyż wschodnie jej wybrzeże było dla nich nie do sforsowania przez wzgląd na znajdujące się tam klify. Przybyli oni do Mroźnej Zatoki, nazwanej później przez nich Przylądkiem Siarczystego Mrozu. Stamtąd powędrowali oni na południe, wzdłuż Kryształowych Gór, by z końcem swej wędrówki odbić na wschód. Wyprawa była dla krasnoludów sroga i bardzo wyczerpująca. W pewnym momencie od rychłej śmierci głodowej ocaliło ich plemię Coldogich - Wielkich Dallowayskich Psów, które zaprosiły ich do swych jaskiń i podzieliły upolowaną zwierzyną. Od tamtej pory między Coldogi, a Krasnoludami zawiązała się długowieczna przyjaźń. Po wielu trudach lud Ornana wydostał się z mroźnych gór by następnie obrać nowy kierunek ku Klifom. Poczęli oni przedzierać się przez Rozpadlinę, tereny spękanej i jałowej ziemi, na której (na domiar złego) natrafili na wielkie agresywne ptaki, wyglądem przypominające zwyczajne indyki. Rozgorzała między nimi, a krasnoludami krwawa bitwa, lecz i tym razem ocalałym z Forbelionu pomogły Coldogi. Ptaki przegrały bitwę, a zwycięzcy raz jeszcze umocnili swoją przyjaźń. Po walce, wódz Coldogich wyjaśnił Ornanowi iż wtargnęli oni na teren Jaberwoky, ich odwiecznych wrogów, i że powinni czym prędzej udać się na południe, gdyż Wielkie Ptaki są mściwe i na pewno będą chciały wziąć odwet. Za radą Coldogi, krasnoludy opuściły Rozpadlinę i dotarły w końcu do upragnionych Klifów. Kilka dni po rozbiciu przez wędrowców obozowiska, zostało ono zaatakowane przez szukające zemsty Wielkie Ptaki, lecz tym razem nie mogli oni liczyć na pomoc psich przyjaciół. Krótką batalię w obozie przypłacił życiem król Ornan , ugryziony przez jadowite kły jednego z Jaberwoky. Ostatecznie jednak krasnoludy pokonały swoich prześladowców ,a umierający Ornan przekazał ostatnią wolę swoim synom

***Rozkwit Ormiliore i Gildia Odkrywców***

***Wojny Smoków***

***Wielka Zwada i Pierwsza Wojna Krasnoludów***

***MIESZKAŃCY***

Dalloway zamieszkują głównie ludzie. Są oni rozsiani po całej krainie, w wioskach i miasteczkach, lecz ich największy odsetek skupiony jest w stolicy Królestwa Peregrinn. Ludzie w Dalloway wiodą spokojne życie, obchodzą święta i rocznice wydarzeń historycznych a ich narodowym trunkiem od czasów Lobbiego Timothy stała się pitna czekolada.

Nie lubią zmian, to też gardzą lub co najmniej z niechęcią podchodzą do wszelkiego unowocześniania, choćby w dziedzinie rolnictwa. Cenią sobie ciszę i spokój , lecz równie chętnie spędzają czas na hucznych zabawach.

***Ludzie*** w Dalloway dożywają średnio osiemdziesięciu lat w zdrowiu. Ciężko jest jednoznacznie zdefiniować wygląd ludzi z Dalloway, choć zazwyczaj są oni szczupli, średniego wzrostu , a najczęstszymi kolorami ich włosów są czarne, blond i rude. Charakterem są beztroscy ale i buntowniczy jeśli zajdzie taka potrzeba, gotowi do pospolitego ruszenia i walki o umiłowany pokój

***Elfy*** zamieszkujące Dalloway, to w głównej mierze elfy z Księżycowego Lasu , zwanego także Zaklętą Ziemią. Są oni - jak to elfy - nieufni w stosunku do obcych spoza granic ich królestwa. Podobnie jak ludzie z królestwa Peregrin, mają swoje święta , takie jak Rytuał Srebrnej Nocy lub Urodziny ich Świętego Drzewa - Fenahrinu .

Elfy przez swą nieśmiertelność stały się kapryśnie, cyniczne i aroganckie w stosunku do śmiertelników.

### ***SŁOWNIK DALLOWAY***

- Dall - Daleki/Daleka/Dalekie

- Way - Droga/Kraina/Kraj

- Rosa (Rouse) - Róża

- Leneth - Jezioro

- Mere - Rzeka

- Mellow - Złoty/Złota/Złoto/Złote

- Meare - Morze

- Faer - Las

- Nefhe - Nieznany/Nieznana/Nieznane

- Casta - Wybrzeże/Plaża

- Duna - Pustynia

- Dune - Piasek

- Oef - Gęsty/Gęsta/Gęste

- Flock - Bagna/Bagno