Ocalały

Autorem tego artykułu jest Splashmc123.

## Wstęp

Artykuł opowiada o ucieczce dr. Martina Splashmeyera z Parku Jurajskiego po incydencie o którym opowiada film z roku 1993.

## Rozdział 1: Bunkier

W bunkrze nr.3 panuje całkowity chaos. Padło wszystko: zasilanie, telefony, światła. Można oczywiście wyjść z bunkra i iść w stronę Centrum dla zwiedzających, co zrobiła połowa z nas. Na początku było nas dwudziestu. Czternastu wyszło już z bunkra, zanim uświadomiliśmy sobie, że ogrodzenia pod napięciem mogą być wyłączone, a dinozaury na wolności. Z bunkra wyszło czternaście osób. Zostało nas sześć.Jednak i tak będziemy musieli opuścić bunkier, jednak weźmiemy ze sobą większe zapasy. Ruszymy do wschodniego doku lub lądowiska helikopterów. Będziemy decydować w trakcie podróży. I tak jesteśmy na północy, w odległości około 50-60 kilometrów od celu. Zacząłem dialog z resztą bunkra- Panowie, musimy ruszać -powiedziałem -Tylko jak i gdzie. Jesteśmy tu uwięzieni. Czas pogodzić się ze śmiercią - zaczął Jack Rackhold jeden z myśliwych - Czekaj Jack czy my w bunkrze nie mamy trzech Winchesterów z pełnym magazynkiem? -powiedział mój przyjaciel dr. Henry Wu - Mamy w zapasie na poziomie drugim - powiedział Daniel Milestone kolejny myśliwy - Bierzmy wszystko i idziemy - podsumowałem.

## Rozdział 2: Podróż

Po około piętnastu minutach wyruszyliśmy dalej. Szliśmy przez dżunglę gdy nagle usłyszałem jak ktoś, lub coś biegnie przez krzaki. Usłyszałem także znajomy grzechot... Miałem to z tyłu głowy. Plecak obijał mi się o plecy. Ciągle to samo. Nie mogłem nie myśleć o tamtym grzechocie. Dilofozaur! To musiał być on! Ściślej mówiąc ona, jednak nazwa jest w formie męskiej. Jednak nie miałem czasu aby rozmyślać. Nagle moim oczom ukazał się piękny widok. Jeep strażników. Razem z całą drużyną rzuciłem się pędem w jego stronę. -Ja prowadzę- krzyknąłem. Drużyna przyznała mi rację gdyż ja znałem Isla Nublar najlepiej. Ruszyliśmy w stronę lądowiska dla helikopterów.

## Rozdział 3: Ucieczka

Mijaliśmy Centrum dla zwiedzających, gdy o mało nie dostałem zawału serca... W lusterku ujrzałem T.Rexa. Swoją drogą ciekawe dlaczego w stacyjce Jeepa były kluczyki. Ktoś musiał tego Jeepa opuścić. Znaleźliśmy go przy wjeźzdie do wschodniego doku jednak droga była zalana. Na miejscu znaleźliśmy pustą puszkę. Zobaczyłem też dilofozaura. Chyba coś jadł. Raczej jadła. Bądź co bądź nie chciałem bliżej ani podchodzić ani dłużej się przyglądać. W ucieczce przed T.Rexem spojrzałem na pedał gazu... To co tam było mnie zszokowało...krew...ludzka..krew..to..co..ja..widzi..ałem..to..były..zwłoki..zwłoki...czło..wieka.Już..go..nie.. uratuje..muszę..wziąć..się..w graść. T.Rex był już w odległości już koło kilometra od nas. -Widzę helikopter!- krzyknął James MacCoy robotnik w Parku- Powiedz komuś by wystrzelił racę przez okno. Muszą nas zobaczyć!-odkrzyknąłem- Gotowe!- krzyknął Jack Rackhold- Lądują!- krzyknął jeszcze raz. Wysiedliśmy z auta i wbiegliśmy na pokład helikoptera. Kiedy byliśmy na wysokości koło 4-5 metrów nad ziemią cały helikopter się zatrząsł- Co to było?!- krzyknął Alan Grant- T.Rex...to T.Rex- odpowiedziałem z przerażeniem. Poszedłem do kabiny pilota. Miałem za sobą szkolenie na pilota więc postanowiłem być drugim pilotem. Z Hernanem Raguzą jak przedstawił się pilot podnieśliśmy maszynę na pułap 7 metrów a T.Rex musiał puścić na 5 metrze bo inaczej wyrwalibyśmy mu głowę z tułowia. Kiedy odlatywaliśmy usłyszałem w oddali przerażający ryk. Kiedy odlatywaliśmy zauważyłem stado brachiozaurów. Kiedy znaleźliśmy się na pułapie 200 metrów nad ziemią wszedłem do przedziału pasażerskiego i wysapałem do Johna Hammonda- Ten..Park...to..jednak..nie....był...dobry...pomysł-.

## Epilog

W roku 1996 udałem się do Palo Alto. Spotkałem się tam z Ianem Malcolmem. Mieliśmy być świadkami w sprawie incydentu do jakiego doszło w Parku. Mieliśmy ujawnić kłamstwa Petera Ludlowa. Byłem co prawda jeszcze pracownikiem InGenu jednak nie zobowiązywała mnie zmowa milczenia. I tak trwają rozmowy na sprzedażą firmy jakiemuś Masraniemu. Przynajmniej nieoficjalne.