C1: Denise helpt Nick met zijn verband

‘Als jij het wilt doen, graag,’ zei Romano dankbaar. Tot nu toe was hij dan wel niet licht in zijn hoofd geworden, maar bij de gedachte aan het verbinden van Nicks wond en al het stromende bloed dat eruit sijpelde, begon daar al gauw verandering in te komen.

   ‘Natuurlijk, gekkie,’ antwoordde Denise lieflijk. ‘Ik ben het immers gewend.’

   ‘Nou, zeg dat wel,’ glimlachte Romano opgelucht, omdat Denise hem, zoals altijd, te hulp schoot. En ze had ook gelijk. Denise was zo’n ontzettende kluns dat ze zichzelf al meermaals had gesneden, geschaafd of open had gehaald tijdens doodnormale, dagelijkse bezigheden.

   ‘Wat bedoel je daar mee?’ antwoordde Denise meteen, terwijl ze hun pas richting de keuken hervatten.

   ‘Gewoon,’ zei Romano nonchalant, ‘al ongelukken en bezoeken aan het ziekenhuis.’

   ‘Gelukkig gaat het nu al een tijdje goed,’ zuchtte Denise. ‘Ik heb in elk geval geen pijn meer.’

   Ze bereikten de keuken, waarin Laura druk in de weer was met het afwassen van alle borden, bekers, potten en pannen van de inboedel. Ze was zo verwoed in de weer met de afwasborstel, dat spetters lauw water en schuim alle kanten op spatten en vlekken maakten op haar trui.

   ‘Lekker bezig, Lau,’ zei Denise, terwijl Romano zich bukte en kastje voor kastje opentrok tot hij de EHBO-doos voor Nick had gevonden. ‘Als je wilt kan ik zo wel even helpen?’

   ‘Nee, hoeft niet,’ zei Laura zonder om te kijken. Ze zette het zoveelste glas op het houten aanrechtblad, bij de al immens grote stapel. ‘Ro zou me namelijk al helpen, maar nog voordat het afwasmiddel was opgelost, liet hij me staan om jullie te begroeten.’

   ‘Nou, je hoort het, Ro,’ lachte Denise meteen, die de EHBO-doos die Romano haar overhandigde aanpakte. ‘Werk aan de winkel… Zeker wel jammer dat Jess er nu niet is om je te helpen?’

   ‘Héél jammer,’ beaamde Romano spottend – al bevatte Denises opmerking een kern van waarheid. Jess, een vriendin van Denise, had hij namelijk één keer eerder ontmoet, op Denise haar verjaardag. Toen hadden ze samen afgewassen en dat was Romano best goed behalve (al had Patrick het ook toen niet kunnen laten om hem af te kraken).

   Terwijl Romano zich bij Laura aan het aanrecht vestigde, draaide Denise zich weer om en liep terug richting het woongedeelte van de villa, waar inmiddels iedereen weer was neergestreken en druk in gesprek was geraakt over de ‘grap’ van Romano.

   ‘Maar die jongen kan echt niks,’ zei Patrick. ‘Zelfs één goeie grap bedenken lukt hem niet.’

   ‘En jou wel?’ vroeg Ilse plagend terug. Romy lachte.

   ‘Uiteraaaaaard!’ riep Patrick bijna uit.

   ‘Natuurlijk, Pat,’ zei Denise, die zich naast Nick op de bank liet zakken, de koffer op haar schoot legde en hem open klikte. ‘Jij bent nu al de Prankweek-kampioen.’

   Nick stak zijn hand uit, terwijl Denise verwoed opzoek ging naar wat verband in de overvolle, ongeorganiseerde EHBO-doos. Mocht ze zich later deze avond, of week, nog eens vervelen, kon ze altijd nog minimaal een uur de tijd doden door de inhoud van de koffer uit te zoeken.

   ‘Er zit niet echt een tempo in, Denies,’ merkte Patrick na een minuut of twee hoofdschuddend op.

   ‘Dan moet je niet bij mij zijn,’ mompelde Denise

   ‘Nee, het zal wel weer aan mij liggen,’ merkte Nick op. Zijn hand begon zichtbaar te slapen: hij moest zijn vrije, niet-gewonde hand gebruiken om hem te ondersteunen en de druppels bloed, die langs zijn vingers gleden, op te vangen. ‘Zoals altijd.’

   ‘Jij bent leuk,’ antwoordde Denise. Ze had eindelijk wat verband gevonden. ‘Nee. Het ligt aan deze doos. De helft ontbreekt, de andere helft lig kriskras door elkaar. Je kan hier amper wat vinden – maar ik heb het hoor.’

   Zo snel ze kon wikkelde Denise het nodige verband stevig om Nicks handpalm heen, knipte het af en legde er kundig een knoop in. Met een trotse blik bekeek ze het geleverde werk.

   ‘Ziet er goed uit,’ zei Romy, die langs Denise keek.

   ‘Ja, toch?’ vroeg Denise onzeker, al was ze nog zo trots op haar werk. Dat onzekere bleef haar altijd najagen. Ze wilde zich altijd bewijzen tegenover anderen, bang om hen teleur te stellen.

   ‘Zeker,’ beaamde Nick, met een quasi-Marokkaanse stem en een ondeugende blik in zijn ogen.

   ‘Mooi.’ Denise stopte alles wat ze had gebruikt weer terug in de koffer en klapte hem dicht. ‘Dan zit mijn werk er hier weer op – nu is het jouw beurt om iets te doen.’

   ‘Wollah?’ Nick keek Denise verbaasd aan. ‘Zoek je ruzie?’

   ‘Nee, onze bagage,’ antwoordde Denise serieus. ‘Dat ligt nog op de achterbank van de auto.’

   ‘En laat me raden, nu wil je dat ik het haal?’

   ‘Nou, jij kan zo als waarzegger gaan werken, schat,’ glimlachte ze.

   ‘Oké, oké. Ik ga al.’ Nick zuchtte en draaide zich richting Patrick. ‘Heb je anders zin om even mee te lopen OF blijf je liever hier?’