WPW

Wielkie Pole Wspólne, ogólnie rozpoznawane jako stacja WPW, to największa zbudowana stacja kosmiczna, położona w połowie drogi między Ariel a Marsem, za pasem asteroid. Jej rozbudowa nieprzerwanie trwa od dziesięcioleci. Jej budowa została zlecona przez Cesarza Czwartego, który pragnął stworzyć miejsce będące obszarem wymiany myśli ludzkiej oraz dobrem każdego narodu.

Jest to wielopoziomowa aglomeracja miejska, podlegająca bezpośrednio pod cesarza. WPW zarządza powoływany przez cesarza Rządca, wraz z mianowaną przez siebie Radą stacji. By zachowywać neutralność i równowagę interesów, do rady powoływanych jest po trzech przedstawicieli każdej z planety, którzy mieszkają na stacji co najmniej od trzech lat.

WPW jest jednostką autonomiczną, posiada własny budżet. Utrzymuje się z prowadzenia portów gwiezdnych oraz ceł nałożonych na przewożone towary. Stacja, jako twór sztuczny, nie posiadała własnej atmosfery, dlatego powietrze oraz woda są tam najcenniejszymi towarami.

Sprowadzone na WPW rośliny są pod ścisłą ochroną botaników, prowadzących szklarnie soniczne, w których badają nowe gatunki, mogące wyżywić ludność ze wszystkich nieprzyjaznych terenów.

**Społeczeństwo**

Choć z początku Wielkie Pole Wspólne było budowane jako tymczasowe schronienie dla podróżnych, wielu ludzi osiedliło się tam na stałe, tworząc kolejną narodowość nazywaną Interplanetarni lub pogardliwie stacjarzami. Mieszkający tam ludzie posiadają obywatelstwo swoich przodków, którzy przeprowadzili się z rodzinnych planet na stację, jednak aby wyróżnić się spośród wielu nowo przybyłych, na przedramieniu noszą błękitną wstążkę lub chustkę. Od wielu lat na WPW działa ruch mający doprowadzić, do uznania stacji jako odrębnej planety i nadania jej równych praw suwerenności jakie przysługują Ziemi, Marsowi czy Ariel.  Ruch ten działa pokojowo, przedstawia się jako samozwańczy Pokojowy Rząd WPW, który organizuje pikiety oraz domaga się od niezależnych sądów uznania ich narodowości.

**Geografia stacji**

Stacja ta składa się z 268 poziomów, o różnych wielkościach i wysokościach. Poziomy te w naturalny sposób dzielą się na trzy strefy - niską, średnią i wysoką.

Poziomy niskie (1 do 50) to poziomy pełne kasyn i barów. Znajdują się tam również małe lokale mieszkalne, często nie większe niż kajuty na promach. W powszechnym mniemaniu, poziomy niskie to gniazdo przestępczości, dom ubogich i zbuntowanych rodzimych mieszkańców WPW.

Poziomy niskie składają się z bardzo wąskich, niskich korytarzy, które nie posiadają własnego oświetlenia, jedyne światło które tam dociera pochodzi z witryn sklepów barów. Korytarze są na tyle wąskie, że nie wjedzie tam poduszkowiec osobowy.

Od poziomu 20 korytarze są już szersze i można się tam poruszać poduszkowcem jednoosobowym, jednak należy uważać, ponieważ nie wytyczono tam osobnej trasy dla pojazdów i pieszych. W niskich poziomach nie znajdzie się również rośli, które nie mogą tam rosnąć przez brak świetlików.

Poziomy średnie ( 51 - 200 z wyłączeniem poziomów 100 - 190, które są poziomami portowymi) to miejsce bardziej przyjazne, będące kolebką klasy robotniczej, oraz miejscem gdzie znajdują się wszystkie instytucje oraz urzędy. Można się tu swobodnie poruszać poduszkowcem, piętra są szerokie i wysokie, z własnym oświetleniem, które od poziomu 60 imituje już światło słoneczne. Im wyżej, tym można spotkać więcej roślinności, nad którymi czuwają ogrodnicy stacji.

Poziomy wysokie (201 do 268 ) to miejsce, w których odbywają się wszystkie polityczne zjazdy oraz kongresy. Jest to reprezentacyjna część stacji, wypełniona wysokiej renomy restauracjami oraz drogimi rozrywkami. Znajdują się tutaj też hotele dla przyjezdnych polityków. Kilka ostatnich pięter jest przeznaczonych jedynie na pomieszczenia rządowe, sale konferencyjne oraz miejsca na obrady.