Redmond I Davender

**Redmond I Davender**, zwany **Cearzem-Szeryfem** lub **Grabarzem Cesarstwa** - (ur. 377, zm. 432) samozwańczy Zachodni Cesarz po nagłej śmierci Markusa Ostatniego w roku 422. Ostatecznie król Davenderu. Karierę rozpoczął od stania się najmłodszym szeryfem w młodej historii Cesarstwa Ludu. Został mianowany zwierzchnikiem południowej Bardii w roku 394. W niedługim czasie został jedną z najbardziej wpływowych osób w państwie ze względu na jego zasługi w walce ze szlacheckimi powstaniami (szczególnie w Buncie Marsecji). Zaczął przewodzić stronnictwu szeryfów w roku 416 i miał kluczową rolę w *niemej* elekcji ostatniego Cesarza Zachodu. Odpowiedzialny był również za jego śmierć i przewrót, w wyniku którego zapanował nad zgliszczami Cesarstwa - częścią Burbonii oraz Davenderu. Rządził tymi ziemiami jako cesarz-samozwaniec przez krótki okres, gdyż jego niedawni sojusznicy obrócili się przeciw niemu. Nie mając boskiego namaszczenia, pozostawał wyłącznie szeryfem bez pana, którego autorytet łatwo zachwiać. Stąd rozpoczął działania by stać się przynajmniej królem Davenderu. Udało mu się to w roku 424 po stłumieniu groźnego buntu chłopstwa. Przez resztę swojego życia starał się odbić serce upadłego Cesarstwa, bez skutku. Jego potomkowie rządzili brązowym wybrzeżem przez kolejne kilka dekad.

Mąż Yany. Ojciec Gottholda.

### Życiorys

#### Odmówiony Cesarstwa, przyjęty w Davenderze

Nie było odpowiedzi od proroków - nikt nie pojawił się na hucznie planowanej koronacji. Gorycz i frustracja spowodowała pojawienie się grupy ludzi w sercu cesarstwa, która chciała dokonać zamachu stanu. Pierwsza taka grupa została rozbita, kolejnej niemal się udało, ale Redmond i tak przeżył. W końcu zamiast intryg i konszachtów wybuchło zbrojne powstanie wymierzone w rządy Szeryfa-Cesarza. Musiał odejść on z metropolii, lecz wciąż obserwował ją z daleka. Niestety *sercowi baronowie* wykurzyli go i ze swoich włości. Redmond miał nie zobaczyć stolicy przez kilka następnych lat, a jego nawet tytularna władza nad Zachodnią Koroną dobiegła końca.

Domena Redmonda znacząco się ograniczyła. Coraz więcej ludzi odwracało się przeciwko jego władzy i wiązała się w zbrojne konfederacje, które zapewnić im miały niezależność. Wygnany "Cesarz" znalazł schronienie u swoich najlojalniejszych przyjaciół - szeryfów z wybrzeża Davenderu. Oddali mu w posiadanie kilka zamków, miasteczek i wiele wsi. Razem planowali co dalej.

Redmond nie chciał poprzestać na tak ograniczonej kontroli i bytowi na równi ze swoimi przyjaciółmi. Zorganizował ambitną kampanię zwaną *lizaniem ran*. Podczas jej trwania, Szeryf-Cesarz podbijał niepodległe chłopskie wspólnoty i dogadywał się z różnymi włodarzami, powiększając swoją strefę wpływów. Celem tej kampanii było otoczenie i zdobycie wielkiego miasta handlowego - Harpagonu. Była to historyczna stolica Davenderu.

Grudzień roku 422 przyniósł ogromny sukces w postaci otwarcia harpagońskich bram dla armii odszczepieńców Redmonda. Kolejne dwa miesiące zajęło mu wyłącznie konsolidacja swojej władzy nad regionem. Jego przyjaciele byli bardzo sceptyczni, z czego najbardziej Ernest z Ravenel. Zorganizował on kampanię styczniową przeciwko dominacji Redmonda, lecz jego starania poszły na marne. Nie był on typem człowieka zrzeszającego wokół siebie ludzkie masy. Burmistrzowie nie przyłączyli się do niego, a większość szeryfów Davenderu ogłosiła swą neutralność, poza jednym, który wsparł Redmonda (Justin z Bellicar). Bunt Ernesta został szybko rozbity, a sam jego przywódca zabity w bitwie. Aczkolwiek wielu walczących po jego stronie rozpierzchło po Zachodnim Davenderze organizując się w grupki bandytów lub najmeników dla tamtejszych panów i stali się nową siłą polityczną. Zwani byli Synami Ravenel.

#### Godny królestwa

Redmond w roku 423 musiał upewnić się, że jego kompani będą mu bezgranicznie posłuszni. W momencie zdobycia Harpagonu był już pewien, że jego nowym celem jest odbicie Cesarstwa. Jednak zanim do tego miało dojść, potrzebował on boskiego namaszczenia - coś co nie udało mu się zdobyć w momencie zagarnięcia cesarskiej władzy. Do otrzymania swojej korony, najbliżej mu było poprzez opanowanie całego historycznego Davenderu, a więc pomniejszy lordów z północy, a przede wszystkim krnąbrnych mieszkańców zachodniej części królestwa.

Lordowie z północy posiadali wielką niechęć do Redmonda, dlatego związali się z księciem Kedven. Mimo to, Szeryf z Harpagonu zdołał zniszczyć swoich wrogów bez większego problemu. Jego nabytki terytorialne objęły całą Bardię. To ze wschodem były problemy. Graniczne miejscowości zostały zajęte bez wysiłku, ale to dlatego, że ich mieszkańcy uciekali dalej na zachód zostawiając za sobą pola spalonej ziemi. Kampania ta była krwawa i trwała aż do roku 424. Redmond wygrał w kilku większych potyczkach, lecz przegrał w jednej poważnej bitwie, gdzie przeciw niemu stanęli wszyscy *Synowie Ravenel*.

Rok 424 przynosi przełom, gdyż Redmondowi udaje się poróżnić swoich wrogów i zająć wszystkie ważniejsze miasta bez rozlewu krwi. W teorii całe Davender jest jego - w praktyce poza gościńcami oraz wioskami. Z końcem kwietnia wybucha ogromne powstanie chłopskie. Jego uczestnicy dość mieli traktowania przez szeryfowską armię. Zdobyli oni kilka ważnych zamków i miast, lecz ostatecznie to Redmond znów zwyciężył. W ostatni dzień lata został koronowany przez proroka Nocy, zostając pierwszym królem Davenderu od setek lat.