Agrestowe Serce/Historia

> Tu macie strzeszczenie (dla leniwych), a niżej streszczenie szczegółowe.
>
>

## Streszczenie:

Rodzi się Kremik. Początek jej życia mija spokojnie, aż do mianowania na ucznia. W jedną z niespokojnych nocy postanawia się przejść po terenie Klanu Bluszczu, ale po za obozem. Trafia na drogę grzmotu i zostaje potrącona przez potwora dwunożnych. Gdy kotka już chciała się żegnać z życiem budzi się w domu dwunożnych. Przez wypadek jej łapa została zamputowana. Do czasu wyzdrowienia kotki, zostaje z dwunożnymi, następnie oni ją wypuszczają. Kremowa Łapa natrafia na samotnika Bursztyna, który pomaga jej wrócić do domu. Na drodze czeka ich wiele trudności, największą z nich jest rzeka. Kotka przez brak łapy nie daje sobie rady przepłynąć, lecz wyławia ją jej towarzysz. Pozostała droga przebiega im spokojnie. Kremowa Łapa żegna się z Bursztynem i wraca do klanu. Tam czeka na nią jej rodzina i przyjaciele bardzo ucieszeni jej powrotem. Niedługi czas po wróceniu kotki następuje jej mianowanie na wojownika. Kilka dni po mianowaniu ginie Szałwiowa Gwiazda wraz z jej przyjacielem Lodowym Sercem, przez co Kremowa Pręga popada w depresje. Z zaburzeń pomaga jej wyjść Srebrne Futro i Dymny Wiatr. Dalej jednak miewa sny z Lodowym Sercem, a w późniejszym czasie także z innymi członkami Klanu Gwiazdy.

## **Streszczenie szczegółowe:**

Historia tej kotki nie zaczęła się nadzwyczajnie. Urodziła się w klanie jak normalny kociak, została uczennicą i rozpoczęła naukę. Wszystko zmieniło się pewnej niespokojnej nocy. Kremowa Łapa nie mogła zasnąć przez hałasy burzy. Po kilku godzinach usiłowania zasnąć zadecydowała, że pójdzie się przejść gdzieś poza teren obozu. Tak też zrobiła, wyszła z obozu i poszła przed siebie. Nie znała za dobrze jeszcze terenu Klanu Bluszczu a rozpoznanie trasy utrudniał jej strasznie padający deszcz oraz mgła. Nim się zorientowała, stała na drodze grzmotu, a w jej stronę pędził potwór. Wiedziała, że niezależnie co zrobi nie ma szans uciec, potwór był coraz bliżej. Kremowa Łapa nagle poczuła straszny ból, który jednak szybko minął, a ją zaczęła pochłaniać ciemność. Przez głowę przemknęła jej myśl, że dołączyła do Klanu Gwiazdy, żałowała nocnej przechadzki, w końcu gdyby została w obozie nic by jej się nie stało. Kiedy ostatecznie chciała się pożegnać z życiem usłyszała dziwne głosy. Nie były to głosy kotów tylko jakiś innych stworzeń. Do jej nozdrzy docierał przyjemny zapach podobny do zapachu lawendy. Gdy otworzyła oczy uderzył ją blask słońca. Gdy obraz się wyostrzył zorientowała się, że jest w domu dwunożnych i bezsilnie leży na legowisku. Od razu gdy zobaczyła dwunożną zbliżającą się do niej podniosła się na łapy po czym runęła na ziemię, w tym samym momencie poczuła wielki ból, nie mogła się skupić i dostrzec, z którego miejsca dokładnie dochodzi ból. Nie miała pojęcia czemu tak trudno było jej utrzymać równowagę i czym spowodowany był ból. **Gdy zaczęła się rozglądać dostrzegła, że nie posiada przedniej lewej łapy.** Uderzył ją straszny strach, smutek oraz wielka tęsknota za domem. Nie wiedziała gdzie jest i ile minęło od wypadku. Chciała jak najszybciej znaleźć odpowiedź na męczące ją pytania. Gdyby był tu Lodowe Serce wiedziałby co zrobić w tej sytuacji. Zawsze mu zazdrościła spokoju, który posiadał nawet w najcięższych warunkach. Wiedziała, że dopóki jej noga nie wyzdrowieje będzie musiała zostać u dwunożnych, nic innego nie mogła zrobić.  Po kilku tygodniach nadszedł dzień, w którym mogła opuścić dwunożnych. Pomimo wszystko wiedziała, że bardzo jej pomogli, gdyż zabrali ją do obcinacza i przez ten cały czas karmili ją tym obrzydliwym jedzeniem dla kotów z puszek. Zawsze zastanawiała się co to za biały krążek, który znajdowała w karmie, jadła go pomimo tego, że nie miał smaku, gdyż wiedziała, że to jej pomoże. Dwunożni nie chcieli trzymać Kremówki (tak ją nazywali) dłużej z dala od domu, wiedzieli, że musi tęsknić za miejscem, z którego ją zabrali. Otworzyli drzwi na oścież a Kremówka zaczęła kuśtykać przed siebie na tyle szybko na ile pozwalał jej stan. Nie miała pojęcia gdzie jest oraz jak wrócić do domu. Wiedziała też, że łapa będzie jej dokuczać jeszcze nie raz w drodze powrotnej. Miała tylko nadzieję, że Klan Bluszczu jeszcze na nią czeka. Gdy rozmyślała o tym gdzie może być natknęła się na starego kocura. Czuć było, że nie raz korzystał z życzliwości dwunożnych. Pomimo swojego wieku był dość dobrze zbudowany także jak na pieszczocha.

-Co taka młoda i piękna kotka robi sama na ulicy?- Miauknął z ciekawością nieznajomy kot.

-Z tego co wiem potrącił mnie potwór dwunożnych, i znalazłam się tu. Wiesz może jak dojść do lasu?- Kremówce chyba nigdy na niczym tak nie zależało, jak na usłyszeniu od niego twierdzącej odpowiedzi. Nieznajomy zamyślił się i po chwili odmiauknął.

-Pewnie chodzi ci o ten las gdzie żyją te zdziczałe koty. Tak wiem gdzie on jest, mogę cię zaprowadzić. Lecz to naprawdę długa, a czasami też i trudna droga.-Na tą odpowiedź Kremówka bardzo się ucieszyła. Jedyne czego teraz chciała to przytulić się do Lodowego Serca i położyć się w swoim legowisku.

-Naprawdę, będę wdzięczna jeżeli zaprowadzisz mnie tam.- Odmruczała z bardzo szczęśliwym pyszczkiem.

-No to ruszajmy, nie ma na co czekać.-Z zapałem odpowiedział kocur-Nie wiemy też ile wytrzymają moje stare stawy.-Dodał żartobliwie.

Pierwsze trzy dni przeszli bez najmniejszych problemów, jedyne co było kłopotem to boląca i utrudniająca noga Kremówki. Po pewnym czasie ból nie był już aż tak dokuczliwy, a kotka nauczyła się już z nią bez problemu poruszać. Kremówka na horyzoncie widziała już las. Dopiero po tym czasie zaczęły się tworzyć większe problemy.

-Żeby dostać się do lasu musimy przedostać się na drugą stronę rzeki.- Rzeka ta była strasznie głęboka oraz szeroka. Zakańczał ją wodospad, więc prędkość wody była strasznie wysoka.

-A-ale ja nie umiem pływać, szczególnie jeżeli nurt jest taki silny. Po za tym łapa będzie mi to strasznie utrudniać. -W oczach Kremówki gościł strach, naprawdę bała się wody. Skoro ledwo nauczyła się chodzić bez łapy, to co dopiero pływać.

-Jeżeli mi zaufasz nic nam się nie stanie.-Powiedział Bursztyn (tak miał na imię nieznajomy kocur), w jego oczach gościł spokój przez co Kremówka się trochę uspokoiła.

-Uhh... No dobrze zaufam ci.-Gdyby od tego nie zależał powrót do klanu za nic by się nie zgodziła. Lecz jeżeli chciała wrócić do domu musiała się zgodzić.

-To skaczemy na trzy...dwa...jeden!!!-Na ten znak oboje wskoczyli do wody, Kremówka machała łapami najmocniej jak tylko mogła. Lecz było to na marne, nurt był na tyle silny, że niezależnie od siły jaką wkładała w pływanie Kremówka poprostu zbliżała się do wodospadu. Jej towarzysz natomiast radził sobie świetnie, pewnie nie raz już to robił. Kremówce zabrakło sił i poddała się sile wody. Do tego wszystkiego doszedł straszny ból łapy.

-BURSZTYN, RATUNKUU!!!-Starała się miauczeć jak najgłośniej, chociaż woda dostająca się do jej pyska to utrudniała.

-Trzymaj się!-Usłyszała głos Bursztyna obok siebie i poczuła jak jego silny pysk ją chwyta. Po krótkiej chwili znaleźli się na drugim brzegu rzeki. Kremówka wciąż krztusiła się wodą. Przez jakiś czas nie mogła wykrztusić z siebie słowa, jedyne na co mogła zrobić to bezsilnie leżeć na brzegu.

-Dziękuję, że mnie uratowałeś.-Kremówka powiedziała z podziwem w głosie. Bursztyn wzruszył tylko ramionami jakby nie było to nic wielkiego i odparł.

-Nie masz za co, w końcu obiecałem, że cię zaprowadzę więc dotrzymam słowa.-Od razu po tych słowach ruszył dalej, a Kremówka pokuśtykała za nim. Po kilku godzinach marszu zaczęła wyczuwać znajome zapachy kotów z Klanu. Dzięki temu zapomniała o piekielnym bólu.

-Jesteśmy niedaleko.-Tymi słowami kocur przerwał jej zamyślenie.

-Wiem, czuje zapachy kotów z Klanu Bluszczu. Jak to możliwe, że pomimo swojego wieku tak dobrze pływasz.-Było to pytanie, które męczyło ją od czasu nieprzyjemnego spotkania z wodą.

-Gdy byłem młodszy bardzo dużo pływałem, a tego się nie zapomina. Poza tym sporo się ruszam więc moje stawy i mięśnie nie są w aż tak złym stanie.-Miauknął z przekonaniem i pewnością w głosie.- No to jesteśmy na miejscu, powinnaś już znać dalszą drogę.-Gdy to mówił stanęli przed lasem, w którym znajdował się obóz.

-Bardzo ci dziękuję, nawet nie wiesz jak mi pomogłeś. Nie zapomnę ci tego, jeżeli będziesz potrzebować pomocy wiesz gdzie mnie szukać.-Kiedy skończyła mówić przytuliła się do boku Bursztyna, a on odwzajemnił uścisk.

-Jesteś niesamowitą kotką, życzę ci powodzenia bez jednej łapy, bo jest to chyba trochę kłopotliwe.-Oboje zaczęli się śmiać. Ponownie się pożegnali, a potem rozeszli się w swoje strony. Pomimo braku łapy Kremówka nigdy nie biegła tak szybko. Pędziła do obozu ile sił w łapach. Chciała tylko zobaczyć znajome pyszczki przyjaciół. Zatrzymała się przed wejściem, a w jej głowie zaczęło pojawiać się wiele wątpliwości, co jeżeli ja wygnają albo co gorsza nikogo nie będzie na miejscu. Z myślenia wyrwał ją Lodowe Serce wychodzący na patrol z kilkoma innymi kotami. Wszystkie trzy koty wraz z Kremówką stanęły jak wryte z szeroko otwartymi oczami.

-KREMOWA ŁAPA!!!

-LODOWE SERCE!!!- Krzyknęli niemal w tym samym czasie, od razu po tym przytulili się do siebie.

-Tęskniłam za wami.- Powiedziała ze łzami w oczach.

-Ja też, ale gdzie byłaś przez tyle czasu?- Po tych słowach postanowili, że pójdą z tym do Szałwiowej Gwiazdy. Opowiedziała z konkretami całą historię przywódczyni i zastępcy. Oboje nie mogli uwierzyć, że w zaledwie cztery księżyce aż tyle przeżyła.

-Ta łapa nie będzie dla ciebie za bardzo uciążliwa, poradzisz z nią sobie?- Miauknęła z troską w głosie Szałwiowa Gwiazda.

— Raczej bez łapy. — odpowiedziała żartobliwie Kremówka. — Tak poradzę sobie.- Dodała z szacunkiem.

— A tak właściwie, co to kremówka?- Zapytał z ciekawością Lodowe serce.

-Takie białe pożywienie dwunożnych. Tamci dwunożni do, których trafiłam bardzo je lubili oraz często je jedli. Bursztyn mi wytłumaczył, a ja zorientowałam się, że nie raz to widziałam.- Miauknęła ze śmiechem w głosie. Porozmawiali jeszcze chwilę, po rozmowie Kremówka poszła przywitać się ze swoim rodzeństwem, mamą oraz resztą klanu. Jednak w końcu nadszedł ten długo wyczekiwany przez kotkę dzień, dzień mianowania, uczucia strachu i smutku przeważały jednak nad szczęściem. Od urodzenia walczyła o posadę medyczki, a dziś jej szanse zaczęły być już znikome. Wiele kotów uważało, że przez brak łapy nie nadaje się na  wojownika, pomimo iż szkolenie szło jej wyśmienicie.  Większość sądziła, że powinna od razu przejść na posadę starszyzny bądź zostać wieczną karmicielką. Kremowej Łapie jednak nie podobały się te poglądy, jeżeli nie mogła zostać medyczką, postanowiła służyć Klanowi jako oddany Wojownik. Tak też się stało, została mianowana. Podczas ceremonii widać było dumę w oczach [[Lodowego Serca]], wiedział jak wiele przeszła oraz, że przykładała się do treningu bardziej niż większość uczniów. Jednak niedługi czas po mianowaniu jej były mentor odszedł wraz z przywódczynią klanu. Po tej katastrofie Kremowa Pręga zapadła w depresje. Były to dwa jedne z bliższych jej kotów. Jedyną kotką z klanu, która jakkolwiek przejmowała się jej stanem była [[Srebrne Futro]]. Kotka rozumiała ją jak nikt inny, w końcu sama straciła partnera. Po dłuższym czasie, wspólnymi siłami udało się im razem wyjść z złego stanu, tym samym stając się bardzo dobrymi przyjaciółkami. Kremowa Pręga bez zawahania oddałaby życie na [[Srebrne Futro]], a ona za nią. Stany lękowe jednak nie opuściły na dobre kotki. Uciec od problemów pomógł jej również powrót [[Dymnego Wiatru]] do klanu, z którym się związała. Nie była to relacja przepełniona miłością, bardziej chodziło o zrozumienie i przyjaźń. W snach dalej wracała do dni spędzonych razem z Lodowym Sercem. W późniejszym czasie w snach zaczął nawiedzać ją cały klan gwiazdy, nie wiedziała jednak, że oznacza to zupełnie nowy początek.

Już od bardzo dawna rządy w Klanie Bluszczu nie podobały się Kremowej Prędze jak i jej przyjaciółce Srebrnemu Futrze. Gdy doszła do tego sprzeczka z przywódczynią, obie kotki zadecydowały o odejściu z klanu. Była to bardzo spontaniczna decyzja, lecz Kremowa Pręga wiedziała, że tego właśnie chce. Pomimo, że jej cel, zostanie medyczką, był w zasięgu wzroku, gdyż była właśnie na niego szkolona i tak postanowiła zaryzykować. W dzień planowanego odejścia nie panowały sprzyjające warunki. Była to pora nagich liści, kotki postanowiły zebrać ekipę kotów równie chętnych i wyruszyć w nocy. Przez szalejącą śnieżyce kilka kotów zrezygnowało z podróży na nowe miejsce obozowe. Ostatecznie grupa składała się z kilkunastu kotów. Znalazły się tam również kociaki, które opóźniały podróż. W pierwszą noc nie zaszli zbyt daleko, wszystkim już po dwóch godzinach podróży doskwierało zmęczenie. Postanowili więc zrobić krótki postój na polowanie i nabranie sił. Srebrne Futro wybrała kilka kotów na polowanie, a Kremowej Prędze powierzyła zostanie na miejscu i dopilnowanie kociaków oraz innych kotów. Gdy kotka zobaczyła, że wszyscy już zasnęli, sama postanowiła uciąć sobie krótką drzemkę. Przez panującą pogodę jej łapa dawała o sobie znać. Przeszywał ją ostry i nagły ból. Jedyne co miała pod łapą to korę wierzby, której użyła do ulżenia sobie w cierpieniu. Po tej czynności zapadła w bardzo niespokojny sen.

***Gdy kotka się obudziła, poczuła dziwne ciepło. Nie pasowało jej to do okoliczności, w końcu panowała śnieżyca. Kiedy otworzyła oczy, ujrzała czyste niebo z milionem małych, świecących punkcików, którymi były gwiazdy. Pomimo tej dziwnej sytuacji, odczuwała ogromny spokój. Powoli wstała i zaczęła nasłuchiwać, w końcu ktoś musiał tam być. W krzakach obok usłyszała szelest, a z nich wyłoniła się śliczna kotka. Była cała biała, z wyjątkiem czarnej plamki przy lewym oku. Przez kilka długich chwil, trwała wpatrzona w nią zielonymi oczami. Kremowa Pręga nie wiedziała, kto to i czego od niej chce. Gdy cisza potrwała jeszcze chwilę, wojowniczka postanowiła ją przerwać.***

***-Kim jesteś i czego chcesz? – Kiedy wypowiedziała te słowa, śnieżnobiała kotka usiadła i zaczęła lizać łapę. Nie zapowiadało się na odpowiedź, lecz gdy skończyła się czyścić, w końcu odmiauknęła.***

***- Nazywam się Lawendowa Mgła, mogłaś o mnie już słyszeć. Jestem dawną wojowniczką Klanu Bluszczu, aktualnie już od kilku lat biegam z Klanem Gwiazdy. Czego chcę? Przekazać ci ważną informację. Kierujcie się na dawne terytorium Klanu Hiacyntu, tam możecie się osiedlić. Chciałam również cię pochwalić za odwagę i oddanie przyjaciołom, mam nadzieję, że wam się uda. A ja będę nad tobą cały czas czuwać. – Przy ostatnich słowach kotka zaczęła się rozpływać. Kremowa Pręga miała jeszcze wiele pytań, których nie będzie jej dane wypowiedzieć. To co męczyło ją najbardziej, to dlaczego ktoś z Klanu Gwiazdy miałby się pokazać akurat jej, a nie Srebrnemu Futrze.***

           Kiedy obudziła się ze snu, akurat wracały koty z polowania. Gdy tylko oczom kotki ukazała się jej przyjaciółka, od razu do niej podbiegła i opowiedziała o swoim śnie. Srebrne Futro bez chwili zawahania uwierzyła jej i wydała ogłoszenie, że po zjedzeniu ruszają w dalszą podróż. Tak jak rzekła, tak też wszyscy zrobili i po nie całej godzinie, znowu maszerowali przed siebie. Kremowa Pręga obstawiała tyły w razie jakiegoś kłopotu, a dzięki samotności miała dużo czasu na analizacje snu. Dalej nie mogła uwierzyć, że to właśnie jej tą informację zesłał Klan Gwiazdy. Z zadumy wyrwał ją pisk, któregoś z kociaków. Biedak musiał się potknąć i wpaść w zaspę. Musiało się jednak stać coś poważniejszego skoro malec aż tak wył. Kiedy kotka do niego podbiegła, zaczęła go badać. Okazało się, że skręcił sobie łapę. Na szczęście Kremowa Pręga pomyślała o wzięciu kilku ziół z legowiska medyka. Wyposażyła się w sitowca, który umożliwił jej usztywnienie łapy, a później wzięła kociaka na swój grzbiet. Nic innego nie było pod ręką, tylko śnieg, więc na razie kociak musiał wytrzymać bez niczego innego. Przy odrobinie szczęścia, skręcenie nie będzie poważne i może się zrosnąć w tydzień, albo dwa. Dalsza podróż zajęła im około księżyca. Po drodze zatrzymywali się w jaskiniach, norach i gęstszych zaroślach. W połowie podróży temperatura zaczęła wzrastać, a śnieg topnieć. Czuć było, że wielkimi krokami zbliża się pora nowych liści. Kremowa Pręga była bardzo uszczęśliwiona tym faktem. Po drodze znalazła żywokost, a jego korzenie wykorzystała do szybszego wyleczenia skręcenia łapki kociaka. Tak jak myślała, malec bardzo szybko wyzdrowiał i już po półtorej tygodnia mógł chodzić o własnych siłach. Kiedy dotarli na miejsce ich nowego obozu, wszyscy zamiast  odpoczywać wzięli się do budowy. A już po dwóch dniach wszystko mogło normalnie funkcjonować. Jednak Srebrne Futro i Kremowa Pręga nadal nie mogły odpocząć. Musiały jak najszybciej udać się do księżycowej sadzawki znajdującej się za terytorium Klanu Chmur. Jeżeli Klan Gwiazdy zaakceptuje tą decyzję, Srebrne Futro zostanie przywódczynią Klanu Malwy, a Kremowa Pręga jego medyczką. Klan zostawiły pod rządami Szybkiego Ogona. Podróż minęła im szybciej niż przedtem oraz bardzo przyjemnie. Kotki miały pełno tematów do rozmowy. Gdy dotarły na miejsce towarzyszył im niesamowity stres. Nie wiedziały czy  zostaną zaakceptowane, po za tym to wielki dzień dla ich obu. Gdy stanęły naj piękną i przejrzystą taflą wody, obie zaczęły z niej powoli pić.

*K**iedy kotka zaczęła widzieć duchy kotów z Klanu Gwiazdy, z jej pola widzenia zniknęła przyjaciółka. Wiedziała jednak, że tak może być. Naprzeciw jej wyszła Lawendowa Mgła z innym kotem u boku. Była to Wschodzące Słońce, była medyczka Klanu Chmur. Kremowa Pręga słyszała o niej wiele opowieści, a blizny na ciele pokazywały ile kotka przeżyła. Medyczka podeszła do niej i rzekła zupełnie obce imię „Agrestowe Serce”, chwilę po tym prawie wszystkie koty zniknęły, a została tylko Lawendowa Mgła.***

***-Klan Gwiazdy zaakceptował cię jako medyka, lecz wiedz, że to nie jest prosta ścieżka. Wiem, że chciałaś być w tym miejscu od kociaka i mam nadzieję, że mnie nie zawiedziesz. – I tak jak reszta rozpłynęła się, a Agrestowe Serce otworzyła oczy.***

Kiedy kotka podniosła głowę z nad sadzawki, Srebrne Futro jeszcze śniła. Nie wiedziała ile to potrwa, więc poszła pod krzak i położyła się. Gdy tak leżała i patrzyła w gwieździste niebo, miała wrażenie, że wszyscy przodkowie coś do niej szepczą. Szepty te były jak usypiająca melodia, sen był w tej sytuacji jak zbawienie. Po paru chwilach pochłonął kotkę już na dobre…