SVR: Duizenden sterren (6)

<-- Hoofdstuk 5 ✴ Hoofdstuk 7 -->
Het was alsof we het zo hadden uitgekiend. Onze eerste nacht samen was een bijzondere: ster na ster viel uit de duistere hemel, als een meteorietenregen. Het liefst wilde ik op mijn rug in het gras gaan liggen en kijken. Dat zat er niet in. We moesten ons focussen op het opzetten van de tenten, wat een stuk lastiger bleek dan ik vooraf had gedacht.

Rosalynn had een schattig, klein tentje mee, roze met een rood bloemetjespatroon. Hawk maakte gebruik van een oude legertent, zo zag het eruit. Nathaniël en Lumina deelden een wat grotere slaapplek. Gladys had haar tent al opgezet zonder enige moeite.

‘Hoe werken deze stokken?’ vloekte Hawk binnensmonds terwijl hij de tentstokken in de grond beukte.

Rosalynn pakte haar tentje en gooide het in de lucht. Als een vlinder die ontpopte, klapte het ding zich uit en landde op de grond. Het meisje begon haar spullen erheen te slepen, onder andere een gigantische knuffel die de helft van haar tas in moest nemen.

‘Waarom heb je dat ding mee?’ vroeg Hawk geïrriteerd.

‘Ik ga niet weg zonder Beer.’ Rosalynn aaide de teddybeer over zijn hoofd. ‘Anders krijg ik heimwee.’

Hawk rolde met zijn ogen en ging verder met het opzetten van zijn tent. De mijne was niet zo ingewikkeld, gelukkig. Ik had hem al eens gebruikt, toen ik met mijn vader in het Westwoud kampeerde. Het was één van de enige keren geweest dat Ferdinand me mee naar buiten had genomen.

‘Wow! Een vallende ster!’ Rosalynn wees naar de flits van licht in de nachtelijke lucht.

Nathaniël glimlachte, iets wat ik hem nog niet had zien doen vandaag. ‘Ja, vandaag is het de dag dat de meteorietenzwerm Lyriden over Noord-Amerika vliegt. Het zal de hele nacht sterren regenen.’ Rosalynn keek Nathaniël bewonderend aan, voordat haar blik weer naar de vallende sterren ging.

Ik zette mijn tent op en gooide een paar dingen naar binnen, te lui om alles nu uit te pakken. ‘Heeft iemand eten?’ vroeg ik. ‘Ik heb honger.’

Lumina ritste haar rugzak open en haalde een blik tomatensoep tevoorschijn, samen met een klein gasstel en een gasflesje. Het moest zwaar zijn om dat mee te sjouwen, maar demonen waren dan ook sterker dan mensen – en dus zeker sterker dan vampiers. ‘Warm jij het op?’ vroeg ze Nathaniël. De jongen knikte. Zijn bruine haar werd nu verlicht door de gloed van de volle maan, waardoor het er goud uitzag.

Ik ging op het grasveld liggen, mijn handen achter mijn hoofd. Rosalynn ging op haar buik liggen. Anders zou haar bloem natuurlijk afgekneld worden, zo bedacht ik me.

‘Wie wil er gehaktballen bij zijn soep?’ vroeg Nathaniël terloops.

Rosalynn schoot overeind. ‘Nee! Alsjeblieft, eet geen gehaktballen! Jullie gaan toch geen dieren opeten? Ik vind het al erg genoeg dat we tomaten moeten eten. Die arme tomatenplant…’ Ze pruilde. Nathaniël haalde zijn schouders op en stopte het pak gehaktballen weer terug in de tas. Ik kon Rosalynn voor even wel vervloeken – ik had juist zo’n zin gehad in vlees. Gelukkig leek tomatensaus ergens wel op bloed.

Vampiers konden wel zonder bloed, maar aangezien ik mijn hele leven weinig anders gedronken had, voelde ik een vreemd verlangen naar het rode spul. Misschien konden we kijken of hier ergens magiërsshops in de buurt waren. Deze winkels leken gewoon voor mensen bestemd te zijn, maar hadden een extra verdieping vol spullen voor wezens zoals wij.

Zwijgend bleven we in het gras liggen. Gladys begon verveeld de vallende sterren te tellen en toen ze bij drieënveertig was, was de soep klaar.

Nathaniël deelde het uit in wegwerpbekertjes. ‘Auw’, snauwde Hawk toen hij zijn hand verbrandde aan het loeihete plastic. Zijn reactie was zo plots dat de tomatensoep over de rand klotste en op zijn vest terecht kwam. Vloekend sprong hij op en gebruikte het water uit zijn drinkfles om de vlek weg te vegen en de brandende pijn te verkoelen.

‘Gaat het?’ vroeg Lumina.

‘Het gaat prima’, reageerde Hawk snibbig. Toch meende ik een kleine traan van pijn onder zijn pilotenbril vandaan te zien komen. Zou hij dat ding altijd aan houden? Ook als hij sliep?

Ik ritste mijn tas open. ‘Wil je een zakdoek?’

‘Ik zei: het gaat prima!’ herhaalde Hawk, zichtbaar boos nu.

‘Maar je ogen tranen...?’ waagde ik op te merken.

‘Ik. Huil. Niet.’

‘Stop maar, Ferox’, fluisterde Lumina. ‘Je maakt het niet bepaald beter.’ Ik stopte het pakje zakdoekjes weer terug, verbaasd vanwege Hawks reactie. Misschien gebruikte hij die bril wel om zijn emoties te verbergen.

We aten onze soep met kleine hapjes. ‘Nog een vallende ster!’ riep Rosalynn enthousiast, voor de weet-ik-veel-hoeveelste keer. ‘Kijk, Hawk, vind jij het niet mooi?’

‘Prachtig.’ Hawks stem was sarcastisch. En dat terwijl engelen bekend stonden om hun liefde voor mooie dingen. Ik kreeg het idee dat er iets niet in de haak was.

‘Kijk, daar, een vallende ster!’ zei ik en wees naar links. Iedereen keek… behalve Hawk. En opeens wist ik waarom hij een zonnebril droeg. Dat niemand het gemerkt had… ‘Hawk?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Ik weet niet of het onbeleefd is om dit te vragen, maar… eh… ben je blind?’

Hawk knikte ijzig. ‘Ja.’

Rosalynn wilde iets zeggen, opende haar mond, maar sloot hem weer. Lumina’s lippen verstrakten in een blik van medeleven en schuld. ‘Het spijt me. We hadden het door moeten hebben.’

‘Ik ben redelijk goed in het verbergen, niet?’ vroeg Hawk. Er klonk een spoor van triomf in.

Nu ik beter naar de huid bij zijn pilotenbril keek, zag ik littekens. Ik huiverde. Misschien was hij niet blind geboren… ik besloot om er niet naar te vragen, deels omdat ik bang was voor zijn reactie, deels omdat ik het verhaal niet wilde horen. Hawk nam geen aanstalten om zijn bril af te doen. Daar was het vast nog te vroeg voor; tenslotte kenden we elkaar pas een dag.

‘Op onze eerste reisdag’, zei Lumina dan om de stilte te verbreken. Ze hief haar beker… iets te ruw. Opnieuw spatte er tomatensoep over de rand, recht in haar schoot. ‘Au-auw!’ jammerde ze. Onwillekeurig moest ik lachen, en ik voelde me gelijk een stuk beter toen ik zag hoe Hawk ook een grijns toonde.

<-- Hoofdstuk 5 ✴ Hoofdstuk 7 -->