Ar-Pharazôn

**Ar-Pharazôn** był 25, a zarazem ostatnim królem Numenoru. Był aroganckim, zarozumiałym, manipulującym, barbarzyńskim, chciwym i okrutnym człowiekiem, który chciał rządzić światem. Pod wpływem Saurona Ar-Pharazôn został przekonany do ataku na Valinor, krainy Valarów, w celu uzyskania nieśmiertelności.

## Biografia

Pharazôn urodził się w roku 3118 Drugiej Ery. Był synem Gimilkhada, młodszego brata króla Tar-Palantira. Początkowo przyjaźnił się z Amandilem, ostatnim władcą Andúnië i przywódcą Wiernych – Numenorejczykami, którzy wciąż byli lojalni wobec Valarów. Pharazôn ostatecznie wyruszył do Śródziemia, gdzie dowodził armią Numenorejczyków. Po śmierci ojca, Pharazôn powrócił do Numenoru z wielkim majątkiem, który rozdał swoim ludziom.

Kiedy Tar-Palantir zmarł w 3255 r., Pharazôn zmusił córkę zmarłego króla, Miriel, by za niego wyszła, zmieniając jej imię na Zimraphel, adunaicką formę jej imienia. Było to sprzeczne z jej wolą i było sprzeczne z prawem Numenoru zakazującym małżeństwa między bliskimi kuzynami. Rozpoczął panowanie ​​i nazwał siebie królem Ar-Pharazônem.

Wkrótce po tym, jak został królem, Ar-Pharazôn usłyszał o atakach Saurona na numenorejskie osady w Śródziemiu. Kapitanowie królewscy powiedzieli mu, że Sauron chciał przejąć ich twierdzę i uznał się za Króla Ludzi. Wściekły Król zdecydował, że nazwie siebie Królem Ludzi i weźmie Saurona za swojego sługę. Po pięciu latach przygotowań Ar-Pharazôn i jego flota popłynęli do Przystani w Umbarze. Następnego dnia zaatakowali Mordor, a sługi Saurona przestraszyły się potęgi króla. Sauron uniżył się przed Ar-Farazonem, który zdecydował, że Sauron zostanie wzięty do niewoli do Númenoru.

Kiedy Sauron przybył do Numenoru, został doradcą Ar-Pharazôna i wykorzystał swoją moc do skorumpowania Numenorejczyków. Sauron wykorzystał strach ludzi przed Valarami i przekonał ich, by czcili Morgotha ​​i potępiali Eru Iluvatar. Ar-Pharazôn zaczął czcić Morgotha, najpierw w tajemnicy, ale potem otwarcie. Sauron poradził nawet Ar-Pharazonowi, aby ściął Nimloth, Białe Drzewo Numenoru. Z początku Ar-Pharazôn był niechętny, bojąc się, że linia królów zginie, jak to przepowiedział Tar-Palantir. Ale zgodził się i drzewo zostanie ostatecznie ścięte.

Ar-Pharazôn dowiedział się, że Isildur, wnuk Amandila, ukradł owoc z drzewa Nimloth. Ar-Pharazôn odsunął Amandila ze stanowiska. W Armenelos, stolicy Numenoru, król i Sauron zbudowali ogromną świątynię poświęconą kultowi Morgotha. Ołtarz został zbudowany w ofierze, a jego pierwszą ofiarą był Nimloth. Wierni zostali później składani w ofierze masowo, podobnie jak ludzie ze Śródziemia – w nadziei, że Morgoth uwolni ich od śmierci. Nałożył także karę śmierci na tych, którzy odważyli się wejść na Meneltarmę, która niegdyś była świętą górą Numenoru. Ar-Pharazôn stał się największym tyranem od czasu Morgotha, ale nadal był pionkiem Saurona.

W końcu Ar-Pharazôn zaczął się starzeć i bał się śmierci. Rozpaczliwie szukał rozwiązania. Sauron wymyślił plan: zaatakuj Valinora i zyskaj życie wieczne. Ar-Pharazôn zgodził się na to, a w 3310 roku zaczął budowanie Wielkiej Armii.

Podczas gromadzenia armii Valarowie wysłali ostrzeżenia do Numenorejczyków. Burze i chmury w kształcie orła zostały zauważone, a ziemia zaczęła drżeć. Ale król nie poruszył się i oświadczył, że podbije Valinor.

Przygotowania wojenne zostało ukończone w 3319. Ar-Pharazôn wszedł na pokład swojego statku Alcarondas, odzian w zbroję. Popłynął o zachodzie słońca, nigdy więcej nie zobaczył jego śmiertelny wzrok. Widząc wielką górę Taniquetilu, król zastanawiał się nad odwrotem, ale postanowił kontynuować. Armia ludzi zaatakowała Tirion, gdzie Ar-Pharazôn ogłosił swoje pragnienie podboju.

Valarowie odpowiedziali, wzywając Eru do pomocy i oddając tymczasowo straż na Ardę. Eru złamał świat i sprawił, że Valinor stał się niedostępny dla ludzi. Ar-Farazon i jego żołnierze zostali zabici przez spadające wzgórza, gdzie pozostali do ostatnich dni. Númenor został zatopiony pod powierzchnią morza, zabijając wszystkich, którzy nie uciekli i których kulminacją była śmierć żony królowej Zimraphela, gdy próbowała wejść na Meneltarmę.