Sodan Seligt

Sodan Seligt was de hoofdstad en grootste stad van de Verloren landen en de gehele toenmalige wereld. De naam Sodan Seligt betekent in de Oude taal 'gezegend heiligdom'. De stad lag aan de monding van de rivier de Inosodan, aan de Gorsodan baai, in het westen van de Verloren landen. Gedurende een groot deel van de geschiedenis was Sodan Seligt het economisch, politiek, cultureel en religieus centrum van de wereld. De stad kende een groot aantal wijken en monumentale bouwwerken en speelde een grote rol in de ontwikkeling van de wereld. Tijdens de catastrofe van de 21e eeuw werd de stad definitief verlaten, en het is onbekend wat de huidige gesteldheid is van wat eens de parel van de oude wereld was.

**Geschiedenis**

*Oudheid*

De oorsprong van Sodan Seligt ligt in de oudheid van de Verloren landen. Tussen 700 en 800 ontstaat aan de monding van de Inosodan een stadje met een kleine markt en verschillende ambachtsgildes. Gedurende de jaren 800-900 groeide de stad snel. Deze groei ging gepaard met toenemende sociale conflicten tussen wisselende coalities van gildes, boeren en verschillende religieuze ordes waarvan de oorsprong of geschiedenis onbekend is. Uiteindelijk zou deze onrust uitmonden in een langdurige factiestrijd tussen grofweg 900-1100. Deze strijd werd uiteindelijk gewonnen door de Orde der Tempeliers die een strikt aristocratisch bewind vestigden over het land. De Orde koos Sodan Seligt als hoofdstad en basis van hun macht. Ten noorden van de oude stad, die aan het water lag, bouwden zij een bovenstad. Hiermee kwam er een duidelijk onderscheid tussen de rijke elite van Sodan Seligt en het gros van de bevolking, die gedwongen was te leven in wat de benedenstad ging heten.

Midden 13e eeuw koloniseerde de Orde het hoogland 'achter de torens' ten noorden van de bovenstad. Dit gebied werd onder direct bewind gesteld van de Orde en was voor het exclusieve gebruik van de leden. Vele legendes zijn later gevormd over wat er gebeurd zou zijn in dit gebied, maar weinig is er over bekend. Ook onbekend is of de kolonisatie van het hoogland een oorzaak was van de machtsstrijd die tussen 1355-1415 uitbrak binnen de orde. Bekend is wel dat verschillende facties binnen de Orde streden om de macht. Uiteindelijk wist de Abt Annui de macht te grijpen en een de facto monarchie te vestigen, waarbij de Abt regeerde en zijn opvolger koos.

Onder Annui en zijn opvolgers brak er een periode van rust en voorspoed aan die bekend staat als de 'eerste gouden eeuwen' van de Verloren Landen. Tussen 1450 en 1620 werden zowel de benedenstad als de bovenstad grootschalig uitgebreid en economisch was er sprake van een grote groei. De abten waren echter niet alleen geïnteresseerd in economische ontwikkelingen. Ook het leger werd sterk uitgebreid en bracht de tot dat moment redelijk chaotische en anarchistische benedenstad onder strikte militaire controle met behulp van de gevreesde Grijze wacht. In 1512 werd bovendien een strikte wet op de hygiëne afgekondigd die in de praktijk neerkwam op een strikte geografische verdeling op basis van afkomst en sociale klasse. Hieruit ontstonden de verschillende wijken in de benedenstad. Uit het verzet tegen deze regels ontstond vermoedelijk ook de beruchte Earror Shaktrahmi sekte.

*Middentijd*

Vanaf midden 17e eeuw kwam er een einde aan de economische groei van het rijk. Een reeks droge zomers en daardoor slechte oogsten zorgden voor voedseltekorten en een scherpe afname van de handel. Hiermee begon een lange periode van langzame klimaatverandering waarbij de achterlanden steeds meer verdroogden en de rivieren langzaam droogvielen. De Shini-Jort woestijn rukte steeds verder op. In eerste instantie was hier in Sodan Seligt nog weinig van te merken, maar gedurende de 18e en 19e eeuw werd de stagnatie steeds meer merkbaar.

Politiek gezien kwam er in 1730 een einde aan het bestuur van de Abten. Na een relatief geweldloze paleiscoup nam de Centrale raad van de Orde de macht over. De abten bleven in naam machthebbers, maar in de praktijk vervulden zij voortaan een symbolische functie zonder veel macht. De periode tussen 1730 en 1923 staat bekend als de 'tweede gouden eeuwen' een periode van vrede en voorspoed, maar in feite was er sprake van een langzame economische en sociale stagnatie. De verdroging van de landbouwareaal ging gestaag door, de Orde hield vast aan tradities en er vonden geen grote projecten plaats. Het land teerde vooral op oud succes en negeerde grotendeels de groeiende sociale en klimatologische problemen. Hier kwam abrupt een einde aan in het jaar 1924.

*Duistere en Grijze eeuwen*

Aan de relatief rustige middentijd kwam abrupt een einde in 1924, het jaar dat bekend werd als het 'Jaar van de rampen'. Grote stormen verwoestten delen van zowel de beneden- als bovenstad, de Inosodan stroomde uit zijn oevers en door de ernstige verdroging van de grond kon het water niet goed opgenomen worden waardoor hele gebieden onder water kwamen te staan. Het meest desastreus was echter de vernietiging van grote delen van de oogst. Door gebrekkige voorraden leidde dit tot hongersnoden onder grote delen van de bevolking.

De Orde besloot als reactie op de hongersnoden het landbouwareaal uit te breiden en een groot netwerk van waterwerken en putten te laten aanleggen in de Inosodan in de benedenstad om verdere verdroging van de grond te voorkomen. Deze werken die plaats vonden tussen 1924 en 1933 leidden in de praktijk echter tot meer verdroging en verzilting van het land. Het gevolg hiervan was dat tussen 1934 en 1938 grote delen van het land geteisterd werden door stof- en zandstormen. Dit leidde tot de eerste migranten, die op zoek gingen naar nieuw land.

Tussen 1955 en 1973 vond de eerste grote emigratiegolf plaats, waarbij velen het land verlieten op zoek naar een nieuw leven. Sommige van deze migranten werden later de eerste inwoners van de Noordelijke rijken. In dezelfde periode trok de Orde zich steeds meer terug in het land achter de torens. De Shaktrahmi maakten gebruik van het ontstane machtsvacuüm en de sociale onrust om hun macht sterk uit te breiden.

In 1981 werd het paleis van de Abt officieel verlaten en later dat jaar ook de Tempel. Hiermee kwam er een einde aan het eeuwenlange bestuur van de Orde. Deze totale ineenstorting van de sociale orde leidde de periode van de grote volksverhuizingen in. Boeken, cultuur en kennis gingen massaal verloren tijdens de exodus van mensen uit wat nu de Verloren landen werden, en er is weinig precies bekend over de 21e eeuw, die daarom ook wel de Duistere eeuw genoemd wordt. Sodan Seligt raakte volledig verlaten en de laatste vluchtelingen kozen de zee over de Gorsodan baai.

In 2962 trachtte de beroemde wetenschapper Soía Sodan Seligt te bereiken voor onderzoek, maar een storm sloeg haar schip de zee op voordat zij de stad kon bereiken. De huidige staat van de stad is dan ook onbekend.

**Geografie**

Sodan Seligt ligt in het noordwesten van de Verloren landen, in een baai omgeven door hoge kliffen. In het noorden, westen en zuiden is de stad omgeven door bergen, in het oosten ligt een hoogland dat uitloopt op de Shini-Jort woestijn. De stad zelf ligt in een smalle vallei aan de monding van de Inosodan. De stad is grotendeels gelegen aan de oostkant van de rivier, vlak voordat deze uitmondt in de Gorsodan baai. De Gorsodan baai is onderdeel van de Aqor Sent, die de stad verbind met andere steden en forten zoals Rolignato en Sikre Nato. De stad wordt bewaakt door het Anvek Sodan fort, gelegen op een hoge klif aan de westzijde van de baai en uitkijkend op de havens van de stad.

De stad was sinds de hygiënewetten van 1512 strikt verdeeld in verschillende wijken, elk met hun eigen bevolkingsgroep. Voor de rijkste en hoogstgeplaatste inwoners was de Shibola, de bovenstad, in het oosten van de stad. Deze luxe wijk was gelegen in een smalle, oplopende vallei, tussen twee bergen. In het uiterste oosten van deze wijk, op een platform, uitkijkend over de stad lagen de voornaamste gebouwen van de Orde en de Abten. Daarachter lag het land achter de torens, Muk Shak Tar. De bovenstad was gescheiden van de benedenstad door een hoge muur, en de enige toegang was de Sinesort poort, in het midden van de stad. Op de bergen aan beide zijden van de bovenstad lagen Tartuk en Tartai, de torens van de zon en de maan.

Ten westen van de muur lag Shobola, de benedenstad. Hier woonde het grootste deel van de bewoners van de stad. Shobola bestond uit verschillende wijken. Direct in het centrum, beneden de Sinesort lag Bol Tak, een rijke wijk, voorbehouden aan de rijke en vooraanstaande burgers. Ten noorden van Bol Tak lag het Vurkann moeras, een ontoegankelijk gebied dat vermeden werd. Onder Bol Tak lagen twee grote wijken, even hoog qua prestige, maar gescheiden op beroep. In het zuiden Bol Kura, de wijk der ambachtslieden, en ten noorden Bol Kōr, de wijk der handelaren. Verder naar het westen en noorden van de stad lagen de arbeiderswijken Bol Hit en Bol Min. Bol Min was tevens de havenwijk van de stad.

Ten westen van de Inosodan lag nog Bol Min Miz, de wijk 'bezuiden het water'. Hier woonden allen die geen officiële functie of rechten hadden binnen het strikte systeem van de stad. Vreemdelingen, criminelen, armen en paria's vonden hier hun thuis. Deze wijk grensde aan de Kinodan vlakte, de graanschuur van de stad. Een bijzondere plek midden in deze gouden, golvende vlakte was de Meinefel, een rotsachtig labyrint met een slechte naam, waar mensen ver van weg bleven. Er wordt gezegd dat de Shaktrahmi hier hun rituelen hielden.

De enige plaats waar mensen elkaar konden ontmoeten was op de Hitestet, een eiland midden in de rivier, die vrij toegankelijk was voor leden van alle wijken (m.u.v. de bovenstad). Hier ontwikkelde zich de meest levendige markt van het land. Het eiland werd al snel gezien als een vrijplaats, waar alle soorten handel, gesprekken en discussies plaatsvonden. De naam Hitestet betekent dan ook Volksplaats.