Ból, rzeczywistość i życie od nowa

## Zimno serca

Zimny jesienny poranek przyniósł wczesne przymrozki i pierwsze pożółkłe liście. Plotkowano o niskiej temperaturze, jaką przyniosła noc, i która świadczyła o kiepskiej jesieni. Mieszkańcy Silver Lake już teraz wyjmowali zimowe kurtki oraz płaszcze.

Wszyscy poranni przechodnie przyglądali się siedzącemu przed domem antropomorficznemu kotowi. Chłopak o szarym futrze w ciemne pasy kulił się z zimna, ubrany tylko w czarny t-shirt z motywem motyla i wąskie spodnie. Brakowało nawet skarpetek. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, co się stało w tym wyblakłym, żółtym domu. Chłopak siedzącego na dworze kota znowu się o coś obraził i wyrzucił swojego wielce ukochanego przed drzwi, nie zważając na jego zdrowie. Kiedyś milsi przechodnie próbowali pomóc nieszczęsnemu Mishy Kemberowi, ale tylko za to mocniej oberwał, więc zostawili go i jego problemy w spokoju.

Misha nie miał siły postawić się swojemu chłopakowi, przez co był skazany na to cierpienie. Inni ludzie po prostu by odpuścili, uznaliby to za bezsens. Ale ten kot bał się został sam. Znosił więc te upokorzenia, choć przyjaciele wiele razy radzili, żeby zerwał z agresywną fossą, bo inaczej mocno ucierpi.

W końcu drzwi od mieszkania zostały uchylone i chłopak mógł wrócić do środka.

– Mam nadzieję, że przemyślałeś swoje zachowanie i nie będziesz więcej przesalać mojego jedzenia? – Fletcher, chłopak Mishy, nawet nie udawał miłego. Obnażył zęby w geście dominacji i wściekłości. Kot tylko przytaknął i schował się do sypialni.

Powoli nie dawał rady. Z każdym kolejnym dniem coraz bardziej marzył o poddaniu się, o ucieczce z pomocą najprostszych ze sposobów. Tuż koło miasta było jezioro. Jego zielonkawa woda powinna szybko i na zawsze wyciszyć problemy realnego świata. A znalezienie kamieni to bułka z masłem.

Na szafce nocnej stało zdjęcie sprzed pół roku. Misha i Fletcher obejmują się na tle wodospadu, uśmiechnięci i zadowoleni. Brązowe futro Fletchera opalizowało w słońcu złotym blaskiem. Fossa była przystojna i pociągająca, a wtedy jeszcze był miły i opiekuńczy. Kto by pomyślał, że...

Misha westchnął. Wyciągnął spod materaca – jedyne jak dotąd miejsce, którego nie przeszukiwał Fletcher – list napisany przez niego już tydzień temu. Przeczytał jego treść.

*Fletcherze Rojazie,*

 *próbowałem wytrzymać te pół roku, mając nadzieję, że sprostam Twoim oczekiwaniom. Ale nic się nie zmieniało, a jak już, to tylko na gorsze. Nie potrafię znieść Twojego traktowania. Może kiedyś zrozumiesz, jak bardzo mi na Tobie zależało. Na tym wszystkim. Ale uświadomiłeś mi, jak mało znaczę dla tego świata. Że jestem nikim. I nie zasługuję na istnienie.*

 *Jeśli będziesz tak łaskawy i skontaktujesz się z moimi przyjaciółmi, powiedz im, że doceniam ich życzliwość i pomoc. Zawsze będę o nich pamiętać, nawet po drugiej stronie.*

 *Z żalem w sercu, Misha Kember.*

List znaczyło kilka słonych plam i naderwany róg. Miało to być pożegnanie. A data odejścia właśnie została wyznaczona na dzisiaj.

Kot odłożył list pod materac, ostrożnie jakby to była porcelana. Musi czekać, aż Fletcher wyjedzie wieczorem na samotną pizzę i wtedy zostawi list na poduszce i wyjdzie, klucze odkładając pod wycieraczkę.

Dzień minął w mgnieniu oka, tak że mężczyzna nawet nie wiedział, co się stało. Kojarzył tylko momenty, coś o obiedzie, kolejne krzyki Fletchera, aż zaczęło się robić ciemno i fossa wyjechał na swoją pizzę, bo według niego jedzenie z takim przegrywem jest żałosne. Ha. Gdy wróci, tego przegrywa już nie będzie.

Cisza panująca w domu na swój sposób przerażała Mishę, ale nie zamierzał teraz się wycofywać. Wyjął przeklęty list, położył go na poduszce, a następnie wyślizgnął się przez drzwi jakby uciekał, chociaż przecież nikogo innego nie było w pobliżu.

Na zewnątrz również było cicho, ponuro, wyglądało to wszystko jak przedwczesna żałoba. Gałęziami nie poruszał żaden podmuch, ptaki i inne zwierzęta milczały, u sąsiadów paliło się pojedyncze światło, niby świecące oko rejestrujące z trudem ruchy uciekiniera.

Błysk. Znowu dziura w pamięci, niesamowicie czarna, i tylko widok mętnej toni jeziora, skrzącej się blaskiem księżyca. Kompletna nicość, w której tak przyjemnie będzie się zanurzyć i zniknąć.

Kamienie schowane w kieszeniach bluzy ciążyły nie gorzej niż ten na sercu. Miały zostać kotwicą, która przymocuje na stałe do dna.

Nie można powiedzieć, że Misha cokolwiek myślał, albo tym bardziej czuł. Świat stanął w miejscu, milczący, z szacunkiem oglądając tragiczną scenę przyszłej śmierci. A może odwracał z odrazą wzrok od pręgowanego śmiecia, który i tak był tylko błędem wśród całego istnienia?

Noga sama wysunęła się za pomost. Stopa straciła oparcie. Ciało ciągnięte siłą grawitacji pochyliło się do przodu. Powieki zacisnęły się panicznie, chroniąc oczy przed uderzeniem tafli wody.

## "Dziękuję"

Nagłe szarpnięcie pociągnęło ciało Mishy do tyłu, w przeciwnym kierunku niż miał nastąpić upadek. Kot trafił w cudze objęcia, otoczony niezwykle puszystymi, ciepłymi rękoma.

W niedoszłym samobójcy wezbrała fala wściekłości i rozpaczy. Cały starannir obmyślony plan zmienił się w ruinę przez jakiegoś pomiota o cnotliwym serduszku. Jakim prawem! Po co wtrąca się w nie swoje sprawy? Nie zna ich genezy. Niech spada na drzewo!

– Ty głupku! Idioto! Po co się wtrącasz! Znajdź sobie inne o... soby...

Chłopak przerwał w pół zdania. Jego ciał zmieniło się w żywy posąg, gdy mięśnie spięły się w szoku.

Oto przed sobą miał twarz, o której myślał, że nigdy już jej nie zobaczy. Poczciwą twarz, o przyjaznych oczach i ciepłym uśmiechu, w tym momencie wywróconym do góry nogami. Twarz prawie w ogóle niezmienioną od czasów liceum. Oblicze Patricka Rowena.

Cisza stanowiła wymowny element tej konwersacji. Szczególnie w połączeniu z błyszczącymi od łez ślepiami mieszańca.

Kot bez słowa dał się zaciągnąć do samochodu, w końcu dalej - co stwierdził z niemałym zdziwieniem - ufał wilczakowi. Nie chciał też rozmawiać, co stary przyjaciel rozumiał doskonale, prowadząc w milczeniu. Tylko radio pozostało niezrażone ponurą atmosferą.

Podjechali na parking domu pod wynajem, gdzie pewnie pies nocował, ale nie wysiedli. Zostali w samochodzie, czekając na pierwszy ruch. Kogokolwiek. Inicjatywę podjął, jak zawsze tak było, Patrick.

– Misha... – chłopak ostrożnie dobierał słowa. – Nie wiem, co się stało i nie zamierzam pytać, ale... Chcesz spędzić u mnie noc?

Jak zwykle. Cały Rick. Wyrozumiały i gotowy pomóc. Nigdy nie zmusi do tłumaczenia problemów. Nigdy ich też nie zbagatelizuje. Jego typowy ton empatycznego wilczka znacznie podniósł Mishę na duchu. Kiwnął głową.

W mieszkaniu dalej się do siebie nie odzywali. Patrick przygotował kanapki, herbatę i obaj usiedli w staromodnym salonie. W telewizji grano jakieś reality show o życiu nowojorskiej rodziny na zapuszczonej wsi, jak to jest im ciężko, bo nawet ciepłej wody pod prysznicem nie na. Kot nie interesował się jednak narzekaniami mieszczuchów. Zastanawiał się nad tym, co dopiero się wydarzyło.

Rick wrócił! Jest tu, tuż obok. Wrócił do jego życia. Siedzi sobir spokojnie, zajadając kanapkę z szynką. Jest tu. Żywy i prawdziwy. I z każdym pofalowaniem prązowego futra, każdym realnym oddechem, życie zdawało się piękniejsze.

Stare uczucia, zagrzebane przed lata pod ziemią, by je ukryć, rozpaliły się na nowo. Ognisko, które miało już zgasnąć, wubuchnęło świeżym płomieniem. Jednak ten gorący pożar przygaszał lód wątpliwości.

Co prawda uczucia Mishy się nie zmieniły, ale w końcu minęło kilka lat. Wilk mógł już nic nie czuć do rówieśnika z liceum, a pomagał tylko ze względu na swoją przyjazną naturę. Ale przyjaciel to przyjaciel. Nigdy nie mieli wrogich relacji. Mogli sobie ufać.

Misha mógł zaufać jemu.

– Patrick? – nie zauważył, że jego głos jest wyprany z emocji.

Wilczak spojrzał na niego pytająco. W sumie mógł nazwać go po przezwisku. Jak przyjaciela.

– Dziękuję.

Nie umiał zdobyć się na więcej, słowa ugrzęzły mu w gardle. Chciał powiedzieć więcej, wszystko, każdą swoją myśl, całą historię, wyrazić swoje emocje. Ale nie mógł. Dlatego próbował to zmieścić w jednym słowie.

– Dziękuję ci.

I to wystarczyło. Kot poczuł na ramieniu uścisk wielkiej, przyjaznej dłoni. Bez wstydu przysunął się do swojego wybawcy, żeby czuć kojące ciepło umięśnionego ciała. Ciepło, którego ostatnio tak bardzo brakowało.

– Jesteś w stanie powiedzieć, co się stało? – głos był miły, empatyczny, troskliwy. I taki przyjemnie dojrzały. Pies całkowicie udanie przeszedł mutację.

Misha jednak dał negatywną odpowiedź. Nie był na to gotowy. Położył głowę na oparciu sofy i zamknął oczy. Było późno, była noc, więc morzyło go zmęczenie.

Słuchał telewizyjnych dźwięków, podczas gdy Patrick sprzątał po kolacji. Naprawdę prawie w ogóle się nie zmienił, cały czas był pracowity i wyrozumiały. Nie miał problemu z przygarnięciem dawnego kumpla pod dach, nie wymuszał wyjaśnienia spraw. Po prostu był. To najbardziej się liczyło.

Silne ręce podniosły chude ciało kota w górę, zabierając... gdzieś. Po kilkunastu krokach, bardzo ostrożnych i cichych, odłożyły je znowu, na coś bardzo miękkiego. Poprawiły poduszkę, a potem przykryły ciepłą, puszystą kołdrą. Odgłosy stóp, następnie drzwi zostały zamknięte.

Tysiące myśli wirowało po głowie Mishy Kembera. Czuł się wolny niczym Ikar i Dedal po ucieczce z wyspy Krety. Żeby tylko nie podleciał za blisko słońca.

Mimo skupienia tylko mgliście pamiętał o Fletcherze. Fossa na pewno zareaguje agresywnie, nie było wątpliwości, ale z wielkim, napakowanym Patrickiem nie miał szans. Z tej racji kot w ogóle się nie przejmował.

Wszystkie te myśli i zmęczenie spowodowane dzisiejszym dniem ułożyły Mishę do snu. W końcu odpłynął w ramiona niebytu, ciało zostawiając w łóżku.

Ciepłego, czułego pocałunku w czoło już nie zarejestrował.