Wirus VCIG

**VCIG (*Virus Carnis Immuto Genum*)** - ikosaedralny wirus należący do rodziny pikornawirusów, kwasie nukleinowym ssRNA, wywołujący chorobę o tej samej nazwie. Po raz pierwszy przeniesiony na tereny Watahy Srebrnego Chabra prawdopodobnie z pobliskiej wsi. Niebezpieczny zwłaszcza dla psowatych, jednak pojawiały się również przypadki zarażonych zajęcy. Objawy choroby, którą wywołuje, do tej pory zaobserwowano jedynie u ssaków.

Choroba wywoływana przez niego jest bardzo zaraźliwa i niemal od razu rozprzestrzenia się w formie epidemii, toteż pojedyncze zachorowania w naturalnym środowisku w praktyce nie są możliwe.

Zmanipulowaną genetycznie odmianą VCIG, jest VCQ.

## Zakażenie

Zakażenie następuje podczas kontaktu z innym zawirusowanym zwierzęciem lub środowiskiem, w którym mogło pozostawić cząsteczki wirusa w ciągu ostatnich godzin. W organizmie wirus rozprzestrzenia się szybko, objawy u chorego osobnika widoczne mogą być w czasie jednego do trzech dni.

## Przebieg choroby

Przebieg choroby dzieli się zazwyczaj na kilka etapów. Trwają od kilku do kilkunastu dni i objawiają się podobnie.

Wszystko rozpoczyna się nagłym, silnym osłabieniem, zachwianiem równowagi i trudnościami w poruszaniu. Następnie skóra na całym ciele zaczyna wysychać i się kurczyć, w efekcie czego pojawiają się piekące, trudno gojące rany, przypominające rany cięte.

Po kilku lub kilkunastu dniach następuje śmierć, albo zanik objawów. Organizm ma możliwość się bronić, toteż rany zaczynają szybko się goić, a bezwład ustaje. Choroba może przejść, lecz jeśli organizm zupełnie nie wyeliminuje wirusa, wszystko zaczyna się od nowa. Obok starych obrażeń powstają nowe, a zwierzę dotknięte chorobą ma jeszcze mniej sił, niż poprzednio.

W tym przypadku nadal są szanse na samoistne wyleczenie, dopiero przy trzecim nawrocie można uznać przypadek za beznadziejny.

*"Schemat jest taki: zarażasz się i przez kilka dni czujesz, jakbyś miał zaraz wypluć swoje wnętrzności. Nie możesz ustać o własnych siłach, wszystko cię boli, coś cały czas huczy ci w głowie. Twoja skóra kurczy się i rozrywa, masz wrażenie, że zaraz wylezą ci spod niej wszystkie mięśnie, aż w końcu taplasz się we własnej krwi. Po paru dobach wszystko to przycicha a rany się zasklepiają. Wtedy może to pójść w dwie strony, albo z tego wyjdziesz i szybko zapomnisz o tym smutnym epizodzie w twoim życiu, albo wszystko to, o czym przed chwilą mówiłem, powróci ze zdwojoną siłą. I będzie powtarzać się, dopóki zupełnie cię nie wykończy**"*

## Leczenie

Nie jest znane lekarstwo na VCIG, może on jednak zostać samoistnie zwalczony przez silne organizmy. Najmniejsze szanse na wyleczenie mają zwierzęta stare, osłabione, chore i w wieku młodzieńczym. U tych ostatnich choroba może doprowadzić do powikłań, nieznacznie upośledzających układ nerwowy.

## Historia zachorowań

Do tej pory miały miejsce trzy epidemie VCIG.

Pierwsza nastąpiła w zimie. Zanotowana liczba chorych wyniosła jedenaście przypadków, w tym sześć śmiertelnych. Zmarłych zarejestrowano jedynie w WSC.

Druga, cztery lata później w okresie zimowo-wiosennym, miała zasięg większy, niż pierwsza. Liczba chorych wyniosła dwadzieścia, z czego dwanaście ofiar śmiertelnych. Zmarłych zarejestrowano w WSC i WWN.

Epidemia trzecia nadeszła kolejne cztery lata później, w okresie zimowo-wiosennym. Liczba chorych wyniosła około trzydziestu. Zmarłych odnotowano w WSJ (około dziesięcioro) i w WSC (czworo).

1. ↑ "Od Jaskra CD Astelle"