Ako, Estudyante

Naitano’ng ko minsan sa isa’ng estudyante; “why do you go to school?” Unang sagot sa akin, “s’yempre.” Sa tono ng nag-iisip nya’ng kilay kung bakit nga ba, gusto nyang manlang ay ipahiwatig sa akin na sa edad nya, “matik” dapat kasi na nag-aaral s’ya. Tumango ako. Naintindihan ko ang pahiwatig ng pangungunot-noo n’ya.
Ibinaling ko ang tanong sa isa pang estudyante. At sa isa pa; “why do you go to school?” tanong sa kanila. At para’ng nagkopyahan ang mga ito sa narinig ko’ng standard answer nila --
Gusto kong makatulong naman sa mga magulang ko ‘pag nakatapos na ako;
Gusto kong maiahon sa hirap ang pamilya namin;
Para may maganda akong kinabukasan;
Para makahanap ng maganda’ng trabaho balang araw;
I go to school because I want to become rich someday.
Paulit-ulit pinakinggan ng isip ko ang alingawngaw ng malinaw na pahiwatig ng natamo’ng sagot ng pag-uusisa ko; Nasa eskwela ang mga kabataan natin para sa maginhawa’ng buhay. Ang hanap ng estudyante sa paaralan ay kasaganahan. Sa panahon natin, ang sukatan ng ginhawa at kasaganahan ay ang pagkakaroon ng sapat na pananalapi -- ng marami’ng pera.
I go to school to earn good money to have good life to secure good future.
“Good answer!” ang biglang napa-Ingles nari’ng nasabi ko. “Not bad.” ang sambit pang idinagdag. “Good…”
Sabihin na nga’ng pilit ngunit nagawa ko parin naman ngumiti. Bigo kasi ako’ng marinig ang gusto sana’ng marinig na sagot nila na ang totoo’y sa simula pa lang ay hindi naman talaga inasaha’ng kariringgan ‘ni man isa sa kanila’ng inusisa.
Gano’n pa man, hindi ko parin isusuko ang pag-asa’ng isa’ng araw, sa tano’ng ko’ng BAKIT KA NAG-AARAL? manlang ay may isa’ng kariringgan na tapat-magsasabi’ng DAHIL GUSTO KO’NG MATUTO -- GUSTO KONG MAG-ARAL.
Manlang ay isa. Sana.
Kung bakit ang estudyante ay nasa paARALan ay dahil gusto n’yang mag-ARAL. Dahilan kung bakit ang tawag sa kanya’y mag-aARAL.
Nakalulungkot na kung ‘di man dahil sa hirap ng buhay ay binulag na nga yata ng kung ano-ano pang iba’ng mga dahilan ang mga mag-aaral natin at para’ng lahat sila’y naliligaw sa pagpunta sa paaralan.
Kailan na nga ba natin huli’ng narinig na may isa’ng estudyante manlang ang nagsabi’ng:
Ako... Mag-Aaral. Nag-aaral ako sa Paaralan dahil gusto kong matuto. Dahil gusto kong mag-aral.
Gusto ko’ng matuto’ng sumulat ng awit… ng nobela… ng tula.
Gusto ko’ng mag-aral magpalipad ng eroplano.
Gusto ko’ng matuto’ng gumawa ng mataayog na gusali… mahahaba’ng tulay.
Gusto ko’ng matuto’ng magturo; paano maging isang magaling na guro.
Magiging nurse ako. Aaralin ko pano hindi maging masakit magkasakit.
Minsan, may isa’ng mag-aaral ang nagsabi ng gano’n. Ang sa kanya; “Magpapakadalubhasa ako’ng doktor sa mata. Ipanunumbalik ko ang malinaw na paningin ni Ina. Hindi nga ba’t siya ang nag-opera ng mata ni Dona Teodora Alonso na kanya’ng ina.”
Kailangan bang pambansa’ng bayani ka muna para karunungan at kapantasan ang nanaisin mong sadyain sa paaralan -- sa pamantasan -- at hindi basta lang pera’ng pambili ng maganda’ng buhay?
Sa kanya’ng pumasok sa paaralan -- sa pamantasan -- at lumabas na marunong, maalam, dalubhasa, kaya’y pantas, ano’ng kagandahan ng buhay ang hindi kaya’ng bilhin ng kanya’ng inani’ng karunungan?
Isipin nalang; Ilan sa atin ang kung sukatin ang halaga ng computer ay sa batayan ng pagliliba’ng hindi man pakikipagsosyalan -- ng panlipuna’ng pakikipag-ugnayan. Ilan sa kabataan ang sukat-pakinabangan ang computer sa pag-AARAL? Meron?
DIYOS KO PO! Kung ang buong silid aklatan ay nasa dulo ng daliri nalang, paano kaya’ng ginamit ni Rizal, ni Nanong Kapule, ni Balagtas, NI EINSTIEN ang kapangyarihan na mayroon tayo ngayong mga mellenials.
Gusto kong magkaroon ng marami’ng kaibigan -- FACEBOOK.
Masarap mag-on line gaming -- DOTA.
Nakakalibog kasi mga video nila -- YOUJIZZ.
Ano ba… DIYOS KO PO NAMAN..!
Kaya si Rizal, hayun at hindi na umalis sa MONUMENTO. Sakaling madaan ka’t magtano’ng; BOSS, SA’N BA ‘YUNG DAAN PAPUNTA’NG PAARALAN? Tawagin na daw s’yang bayani pero hindi’ng-hindi kapapaguran, manlang ay kangangawitan, ang hintayin ka’t baka nga isa’ng araw ay maisip mo paring hanapin ang tamang daan tungo sa paaralan… papunta sa pamantasan. Sa paghahanap ng kaalaman -- ng karunungan.
Kuya, pano ba maging Presidente ng Pilipinas?
Ambisyoso ba? ‘Yan si Bunso!
Ano bang sistema ng pamahalaan ang bagay sa bansa natin?
Political scientist naman ‘tong isa’ng ‘to. Ayos ha.
Mano’ng, pa’no pa ba namin mapagbubuti pa ang Saliga’ng Batas ng Republika namin?
Papunta’ng kongreso naman ‘tong isa’ng ‘to.
Kuya, ano ba ang katarungan?
Attorni kaw ba yan?
Huwag daw mag-alala at may cellphone narin naman sila. Sakaling magtanong, itatawag ka pa nila ng Grab o kahit Uber pa. Sagot nila pati baon mo. At kahit magsama ka pa. Sa driver, ipagbibilin ka; “Sir, pakihatid po sa eskwela.”
Yung ay kung sakali’ng sa paaralan ka nga papunta hindi sa pagawaan ng diploma.
Makaaasa. Sa Monumento, sa Welcome Rotonda, sa Quezon City Circle, sa Balintawak, Nakatambay lang sila. Hinihintay ka. Hindi para maging bayani din na tulad nila. Aagawan mo pa sila. Para lang MAG-ARAL ka. Kasi nga, MAG-AARAL ka.
Para sa una mong aralin: ANG UNANG SIGAW SA BALINTAWAK…
“ANO’NG PARA MAGKA-PERA… SA ESKWELA..? TAGAIN KAYA KITA.” -- Adres Bonifacio
Tara po… Aral na..!

Ferdinand A. Oreas (talk) 16:52, Marso 15, 2018 (UTC)