Imperium Sylvatii

### Istotne regiony

Sylvation, Wielka Prowincja Montarii, Wicekrólestwo Imbrii, Marchia Morska, Marchia Auxmerii, Kolonie Nemańskie, Kolonia Eristes

## Polityka Wewnętrzna

### Ustrój

Pryncypat cesarski, diarchia dziedziczna (dawniej)

## Polityka Zagraniczna

### Sojusze

Marchia Południowa (kolonia), Halkirk (kolonia)

### Partnerzy handlowi

Isfahanidzi, Halkirk, Marchia Południowa, wiele paramońskich polis, Wielkie Księstwo Olaine, Dalvik, Markomeria, Farundia,

**Imperium Sylvatii**, zwane też Pierwszym Imperium Sylvatii- państwo, które zajmowało południową część kontynentu Sylvatica. Niegdyś było największym państwem świata, którego kolonie znajdowały się na wszystkich znanych dzisiaj kontynentach. Przez 200 lat, do roku -50, posiadali niepodzielną władzę nad wszystkimi ludźmi rodzimego kontynentu. Jedynym ludem Sylvatici jaki nie został przez nich podbity był Ród Paramona, który ostatecznie doprowadził do upadku Imperium.

### Historia

#### Dawne czasy

Wielką plamą na honorze dzisiejszych historyków jest to, że tak naprawdę nie wiadomo kiedy, ani kto założył Imperium Sylvatii. Znawcy przedstawiają dwie teorie na temat tego, że żadne informacje na temat antycznych czasów nie przetrwały do dnia dzisiejszego:

Dwukrotne splądrowanie Pałacu Imperialnego i jego biblioteki doprowadziło do zniszczenia części zbiorów.

Druga teoria mówi, że królowa Sylvia Bolivar zniszczyła historię rodów poprzedzających Bolivarów oraz historię własnego rodu w odwecie za odebranie jej władzy w przez brata Barbata.

Za umowną, nigdy nie zweryfikowaną datę powstania Imperium przyjmuje się -1200 rok.

#### Rządy Bolivarów

Jedynymi znanymi władcami z dynastii Bolivarów jest rodzeństwo, Barbat i Sylvia. Przed ich rządami w Sylvationie panował ustrój diarchii dziedzicznej, dlatego w momencie śmierci ich poprzednika władza przypadła dwójce najstarszych dzieci: Barbatowi i Sylvii.

Opisane poniżej zdarzenia są półlegendarne i w żaden sposób niepotwierdzone, a wersje podawane w różnych rejonach Imperium różnią się od siebie treścią.

Barbat, nie chcąc dzielić się swoją władzą z siostrą, doprowadził do wygnania Sylvii, kiedy miała zaledwie 14 lat i wprowadził monarchię. Przez następne sześć lat niedoszła władczyni tułała się od królestwa do królestwa, aby odnaleźć sojuszników niezbędnych do popełnienia zemsty na swoim bracie.

Do rządów króla Barbata w późniejszych kronikach odnoszono się negatywnie, choć część dzisiejszych historyków podważa starożytne teksty mówiąc, że kronikarze mogli chcieć zdobyć przychylność później panujących dynastii

Po sześciu latach wędrówki poznała księcia Merkadiosa, drugiego syna władcy królestwa Meros - Arediusa, który postanowił wesprzeć ją dowodzoną przez siebie armią królestwa. Książę postanowił to zrobić, o ile Sylvia poślubi go, co miało doprowadzić do włączenia dynastii Bolivarów do dynastii Merkadiosa.

Sylvia wraz z armią Merkadiosa i wsparciem części wojsk rodzimego państwa, zdobyła Sylvation, a swojego brata zrzuciła z wieży zamku, którego później przemianowano na Pałac Imperialny.

Po przejęciu władzy nowa królowa rządziła Sylvationem przez następne 20 lat, w momencie jej śmierci władzę przejął jej mąż ustanawiając nową dynastię Merkadów.

Królowa oficjalnie przekształciła ustrój diarchii w lepiej sprawdzającą się monarchię. Dzięki jej silnym rządom Sylvation zdołał uzyskać niepodważalną supremację na rodzimym półwyspie podbijając okoliczne państewka. Na cześć swojego zwycięstwa ogłosiła się cesarzową, uznając, że tytuł królowej jest za niski w porównaniu z jej prestiżem.

#### Rządy Merkadów

Dynastia Merkadów przejęła władzę w momencie śmierci królowej Sylvii, ostatniego przedstawiciela dynastii Bolivarów.

Została zapoczątkowana przez Merkadiosa, męża Sylvii Bolivar, aczkolwiek nowy władca zdążył jedynie zmienić nazwę swojego nowego państwa na Sylvatię, a niedługo po tym zmarł.

Przez najbliższe dekady Merkadowie umacniali swoją władzę nad Sylvationem, dążyli do syntezy kultury starosylvatiańskiej z meroską. Władcy nigdy nie zapomnieli o swoim meroskim pochodzeniu i nieprzerwanie próbowali zdobyć władzę w Meros.

Kilka pokoleń później w -1082 roku król Montar zwany Zabójcą Kolosa, poprowadził armię sylvatyjską przeciw zbuntowanym konstruktom, gdzie zasłynął niszcząc wielkiego kolosa Kagrunna przy pomocy paramońskiej balisty. Kilka lat po powstrzymaniu szalonych konstruktów zdecydował się na podbój terenów dzisiaj zwanych Montarią, gdzie kazał wybudować miasto Montarea, które stało się stolicą prowincji. Jego następnym osiągnięciem było przejęcie władzy w królestwie Meros, które za jego rządów cieszyło się szeroką autonomią.

Niestety dla Merkadów dwa pokolenia później dynastia wymarła w wyniku krwawego przewrotu przeprowadzonego przez mającego posłuch wśród ludu hostillara Favona.

#### Rządy Favonów

Nowy król Favon po przejęciu władzy w -1030 roku zakończył on autonomie jaką cieszył się lud meroski. Przemianował on prowincję Meros na Imbrię, a stolicę regionu przeniósł ze starożytnego miasta Meros do niedawno wybudowanego nad morzem miasta Halikanum, aby skrócić drogę do stolicy prowincji i mieć lepszą kontrolę nad regionem.

Drugim istotnym władcą z tej dynastii był Quintius zwany Pechowym. Był on założycielem pierwszej kolonii sylvatyjskiej, która zajmowała południową część Kontynentu Pierścienia. Czerpał z niej ogromne przychody, dzięki którym sfinansował największą armię południowej części kontynentu.

Pewny swego zwycięstwa postanowił zaatakować wszystkich swoich sąsiadów, lecz po kilku miesiącach przyszła wiadomość z kolonii. Została ona najechana przez barbarzyńskich tubylców, którzy zmusili lokalne wojska Sylvatii do odwrotu. Cesarz nie mogąc pozwolić sobie na wysłanie swoich sił z kontynentu do pomocy swojej kolonii, postanowił ją pozostawić samą sobie.

Jednak bez pieniędzy ze swoich zamorskich włości nie mógł opłacać swojej wielkiej armii. Po pokonaniu większości wrogów jego armia, poirytowana brakiem żołdu, postanowiła zbuntować się i wyruszyła by splądrować stolicę Sylvatii.

W momencie zajęcia miasta w -826 roku nowy dowódca armii najemników - hostillar Justus, przypuścił szturm na Pałac i zabił cesarza Quintiusa, a następnie został obwołany przez swoje wojsko na nowego cesarza.

#### Rządy Justusów

Mimo radykalnego przejęcia władzy przez założyciela dynastii, rządy Justusów do -50 roku można określić jako okres największego rozkwitu Imperium, co na pewno wpłynęło na niezwykle długi czas panowania tego rodu. Justusowie ustabilizowali sytuację wewnętrzną kraju, usprawnili chwiejną gospodarkę zakładając bardzo dochodowe kolonie, dbali o rozwój kulturowy oraz technologiczny, a także zjednoczyli kontynent, który dopiero od rządów Rodomusa Justi - pierwszego władcy zjednoczonego kontynentu zaczęto nazywać Continentem Sylvatica.

#### Wojna Cesarzy

Osobny artykuł: Wojna Cesarzy

Błogi stan Imperium zakończył się w -52 wraz z wejściem w dorosłość dwóch bliźniaków urodzonych w rodzinie cesarskiej: Horatiusa i Eligiusa, którzy rozpoczęli między sobą wojnę o władzę, która była kontynuowana przez ich potomków przez następne 200 lat.

#### Zakończenie Wojny i upadek Pierwszego Imperium Sylvatii

Mimo zakończenia wojny domowej w 157 roku przez cesarza Honorata, Imperium zdążyło już utracić hegemonię nad kontynentem oraz wszystkie zamorskie kolonie. Kolejni władcy próbowali odebrać dawne tereny swojego państwa, lecz prowadziło to do coraz większych strat terytorialnych.

Za upadek Pierwszego Imperium przyjmuje się pierwszą dekadę II wieku, gdy zmarł ostatni męski potomek dynastii Justusów, a także dokonano niepełnego rozbioru terytorialnego Sylvatii, któremu winni są Imperium Magnemanów, Isfahanidzi i Chazarowie.

Z pozostałych ziem Imperium powstały trzy najpotężniejsze państwa: Drugie Imperium Sylvatii, Rada Montaryjska i Auxmeria.

Oczywiście powstało wiele mniejszych, mało wpływowych państewek.

### Ustrój Polityczny

W początkach znanej historii Sylvatii funkcjonowała diarchia dziedziczona przez dwójkę najstarszych dzieci starszego z rządzących królów. System ten został później zamieniony na lepiej funkcjonującą monarchię absolutną, która jednak wraz ze zwiększającym się terytorium państwa traciła na znaczeniu na korzyść pomniejszych władców regionów oraz przedstawicieli wyższych szczebli wojskowych.

### Polityka Zagraniczna

Polityka zagraniczna Imperium była bardzo ograniczona, gdyż ustawami senatu zakazano handlu z innymi państwami, bo mogło to doprowadzić do rozwoju gospodarczego potencjalnych rywali. W związku z tym Sylvatia nie miała żadnych sojuszy (wykluczając autonomiczne kolonie), za to stworzyło to wielu wrogów.

### Siły Zbrojne

W związku z oficjalnym upadkiem państwa nie ma ono żadnych legalnie funkcjonujących sił zbrojnych. Sporadycznie pojawiają się pogłoski o działających niezależnie grupach żołnierzy, które wcześniej stanowiły część sylvatyjskiej armii, ale przez brak zorganizowania nie osiągnęli jeszcze żadnych istotnych sukcesów w walce z najeźdźcami.

### Podział Administracyjny

Imperium Sylvatii dzieliło się na trzy podstawowe grupy administracyjne:

Prowincje, czyli najstarsze z regionów Sylvatii stanowiące główne ośrodki gospodarcze państwa. Są to najbardziej rozwinięte pod względem technologicznym i kulturowym regiony.

Kolonie były to regiony, które trafiły do Imperium relatywnie niedawno i nie osiągnęły jeszcze stopnia rozwinięcia gospodarki pełnoprawnych prowincji. Cechuje je najwyższy przyrost ludności i to z nich ludzie najczęściej trafiają do wojska.

Marchie - zazwyczaj tereny przygraniczne tworzące bufor, którego celem było zatrzymanie wojsk wdzierających się do Imperium. Gospodarka była tam słabo rozwinięta, ale za to słynęły z najlepszych ośrodków szkoleniowych dla wojska oraz z wytrzymałych twierdz. Zazwyczaj wojsko i administracja w tych rejonach była utrzymywana przez inne regiony administracyjne.

### Geografia

Jeszcze 15 lat temu, przed upadkiem Imperium kontrolowało obszary wokół Głębokiej Czerni. Na południu państwo sięgało aż do południowego wybrzeża przy cieśninie między oceanami Bermudiusa i Zewnętrznym. Główną część północnej granicy stanowiła najdłuższa rzeka kontynentu - Erpidens. Zachodnim krańcem Imperium przez niemal całą jego historię była linia brzegowa z Oceanem Bermudiusa, zaś wschodnia kończyła się kilkadziesiąt kilometrów od linii brzegowej Ciemnej Głębi.

### Demografia

Przeważającą część populacji stanowią ludzie z rodu Parmenasa (ok. 96%), następni względem liczby są Paramończycy (ok. 3%), ostatnią znaczącą grupą są Asteryjczycy (ok. 1%).

### Kultura

Imperium Sylvatii od tysiąclecia przodowała w rozwoju kulturowym względem innych ludzkich państw, lecz utraciła status centrum kultury na rzecz Cesarstwa z Pierścienia. Powstała tu większość ludzkich dzieł sztuki całego świata, niestety w związku z licznymi wojnami w ostatnich dwustu latach utracono dużą część z tego dorobku.

W dawnych czasach Sylvatyjczycy w każdej dużej miejscowości budowali teatry, w których przedstawiano jeszcze dzisiaj popularne sztuki lub prowadzono walki gladiatorów.

Język starosylvatyjski, czyli język państwowy Pierwszego Imperium, stał się podstawą dla języków państw powstałych z kolonii imperialnych, a nawet dzisiaj w części państw jest wykorzystywany jako język uniwersalny pozwalający na łatwą komunikację międzynarodową.

### Magia

Jeszcze 300 lat temu wszyscy Sylvatyjczycy powiedzieli by, że magowie byli największym szczęściem jakie spadło na Imperium, lecz w -52 roku według kalendarza oberzoeskiego wszystko się zmieniło. Walkę o władzę rozpoczęli wtedy Horatius i Eligius. Horatius był pierwszym znanym cesarzem, który wywodził się z Rodu Asteriusza. Zgromadził on wokół siebie magów z wielu akademii magicznych, by walczyli za jego prawo do rządzenia. Dwustuletnia wojna jaka nadeszła, wytworzyła zupełnie nowy wizerunek maga - okrutnego dewastatora miast i wsi, bezwzględnego mordercy. Po porażce następców Horatiusa, nowi cesarze zakazali nauczania i praktykowania magii, czarodziejów i rasę Asteryjczyków wygnano z państwa, co doprowadziło do dramatycznego w skutkach osłabienia Imperium.

### Religia

Mimo dużego poziomu rozwoju kulturowego nie występuje tu żaden kult bogów, którzy stali się dla ludności kontynentu symbolem wszelkiego zła, zdrady i nieszczęścia. Nie buduje się tutaj żadnych świątyń chwalących bogów, chociaż nie ma wątpliwości, że Sylvatyjczycy wierzą w ich obecność.

Mimo tego, że każdy mieszkaniec Imperium jest w stanie zapewniać, że nie wyznaje żadnego boga, ale każdy z nich przechowuje w domu figury przedstawiające patronów ludzkości: Parmenasa, Asteriusza, Paramona oraz jedną figurę bez twarzy i z uproszczoną formą dla zachowania pamięci o innych Żelaznych Ludziach, którzy nie przetrwali Wielkiego Exodusu. Takie figury często są odlane z drogocennych metali, przystrojone w kamienie szlachetne i wykonane z ogromnym zaangażowaniem.

Mitologia ludzi z Continentem Sylvatica pochodzi od Paramończyków, którzy dzielili się swoją wiedzą, by ci nie zaczęli tworzyć własnych kultów istot boskich.

### Gospodarka

W ostatnim stuleciu Imperium wdrożyło politykę izolacjonizmu i dążyło do samowystarczalności, co jednak zakończyło się niepowodzeniem doprowadzając do kolejnego kryzysu w państwie.

W czasach kolonializmu głównym źródłem dochodów państwa był handel dalekomorski egzotycznymi towarami, jednak po załamaniu się systemu kolonialnego głównym źródłem przychodów musiało się stać rolnictwo i handel w obrębie Ciemnej Głębi prowadzony między prowincjami i marchiami.

Górnictwo prowadzono na dużą skalę, lecz głównym odbiorcą rudy żelaza było wojsko, co nie przynosiło takich przychodów jak eksportowanie towaru za granicę.