Duistere Hemelen: Vraag van vlinders (2)

## Hoofdstuk 2

Geuren van kruiden drongen Donderpoots neus binnen en wekten hem op uit zijn slaap. Het medicijnhol was bomvol en er waren maar liefst zes nesten. Leeuwenmaans wonden waren nog niet genezen, al ging het de goede kant op en Havikpoot, Roodborstpoot, Engelpoot en hijzelf hadden zich ook moeten verplaatsen naar Pluispoots hol, door de wonden die ze gisteravond in het gevecht hadden opgelopen. Gelukkig waren ze niet al te ernstig. Het uitstapje van de vier leerlingen was niet in het goede keelgat gevallen bij velen, aangezien ze nog geen dag in de Clan waren en meteen al in de problemen waren gekomen. Donderpoot had snel een smoes moeten verzinnen toen ze hem en zijn vrienden gingen ondervragen en had gezegd dat ze waren aangevallen door de zwerfkatten, wat iedereen wel leek te geloven. Op een paar na dan, zoals Zwartklauw, zijn zoon, Ravenklauw, en Stekeldoorn.

Alle katten in het hol leken ongeveer op hetzelfde tijdstip wakker te worden. Roodborstpoot, die vroeger bekend had gestaan als Sabina en een eenling was, strekte zich even uit en krulde zich daarna weer op. Donderpoots snorharen trilden geamuseerd. *Ze zal wel moeten wennen aan de dagelijkse plichten van een leerling en het niet kunnen uitslapen!* Hetzelfde gold voor Havikpoot, die zou moeten wennen aan het vaste mentorschap en Engelpoot zou moeten leren bevelen op te volgen. Zij had het Clanleven al eens eerder meegemaakt, maar dat was haar niet al te goed bevallen, wist Donderpoot. En dat kwam niet alleen maar door haar broer die het ook voor haar verpestte. Woede ontwaakte in hem als de vonken van een beginnende vlam toen hij aan Duivelpoot dacht: de verrader in de Clans die samenwerkte met zijn vader om iedere kat rond het meer aan zijn einde te laten brengen.

Donderpoot draaide zich om toen hij Pluispoot hoorde kreunen. ‘Mogen we alweer gaan of zijn onze wonden nog niet goed genoeg geheeld.’ De lichtgrijze kater snoof geërgerd en legde zijn kop weer tussen zijn poten. Hij spitste zijn oren alsof hij naar iemand die naast hem stond luisterde, maar Donderpoot kon niet zien wie. ‘Jullie zijn allemaal weer beter, maar als de wonden weer beginnen te bloeden, moeten jullie meteen terugkomen. En omdat ze nog zo vers zijn is het verstandig om even te wachten met vechttraining,’ bromde hij. Donderpoot viel een beetje stil. Hij wist dat Pluispoot eerst de weg van een krijger wilde volgen en nu hij zijn pad had moeten veranderen was hij zoveel ongelukkiger. ‘Oké, bedankt!’ mompelde hij zo enthousiast mogelijk, maar Pluispoot reageerde niet meer.

‘En ik?’ vroeg Leeuwenmaan terwijl hij zijn hoofd op tilde. Pluispoot fronste voor een hartslag en mauwde toen: ‘Jij kan nog voor een paar dagen geen trainingen geven, maar ik denk dat je wel alvast de patrouilles kan gaan verdelen en vooral voldoende rust moet houden.’ Leeuwenmaan knikte en hees zichzelf overeind. ‘Dankjewel voor je zorgen, Pluispoot. Je begint al steeds meer op een echte medicijnkat te lijken!’ Pluispoot zuchtte en draaide zich om. Donderpoot keek twijfelend naar de lichtgrijze kater en toen weer naar zijn mentor die het hol uit trippelde. *Misschien is het maar beter om hem even alleen te laten,* besloot hij uiteindelijk.

Zodra hij het medicijnhol uitliep, hoorde hij zijn drie vrienden achter hem aankomen. Hij keek glimlachend achterom, maar in zijn buik kriebelden zenuwen. Wat als katten dachten dat ze zijn meelopers waren? Dan zouden ze nog minder snel geaccepteerd worden in de Clan en dat was het laatste wat Donderpoot wilde. Havikpoot keek glimlachend terug. ‘Wat is er?’ vroeg hij aan zijn broer. Donderpoot schudde zijn hoofd en trippelde weer verder door de koude sneeuw. ‘Niks,’ antwoordde hij. *Ze zullen er vast al snel beginnen bij te horen, daar ben ik zeker van!* stelde hij zichzelf gerust. *Ik hoef voorlopig ook niet meer problemen te hebben dan Schaduwpoot en Duivelpoot!*

‘Ah, daar hebben we onze vier deugnieten.’ Alle vier de leerlingen draaiden zich direct om naar rechts om en zagen Sneeuwster op hen af komen lopen. Donderpoot boog respectvol zijn kop. ‘Sneeuwster,’ groette hij zijn leider. Maar de witte kater leek er niet voor de gezelligheid te zijn. Sneeuwster keek nog even zijdelings naar Leeuwenmaan, die zijn taken weer dankbaar overnam van Gaaienveer, maar de lach die langzaam op zijn gezicht verscheen, verdween weer toen hij naar de leerlingen keek. Hij keek ieder één voor één streng aan voordat hij hen toesprak. ‘Zulke leerlingenuitstapjes wil ik niet nog eens hebben, dat begrijpen jullie toch wel? Met die gewelddadige zwerfkatten op de loer en Bladkaal haar ziektes die op weg zijn, kunnen we ons geen gewonden veroorloven. Dat zal er alleen maar voor zorgen dat jullie sneller een virus kunnen oplopen. Echt, het is voor jullie eigen veiligheid! Beloven jullie het niet meer te doen?’

Zonder een blik met elkaar te wisselen, knikten de vier jonge katten tegelijk. ‘Dat beloven we,’ miauwden ze in koor. Sneeuwster knikte goedkeurend. ‘Fijn. Deze keer zullen jullie geen straf krijgen, maar bij de tweede keer …’ Hij hoefde zijn zin niet af te maken, want alle vier begrepen ze al wat hij bedoelde. Daarna knikte hij naar Havikpoot en Roodborstpoot. ‘Jullie kunnen muizengal bij Pluispoot ophalen, niet als straf, maar juist als les, want de oudsten zullen jullie alvast wat meer leren over het leven in een Clan. De twee keken elkaar even snel aan en knikten toen blij. Vervolgens liep Sneeuwster weer weg en ging naar de kraamkamer, waar zijn kits op hem aan het wachten waren.

‘Dat heeft hij goed gespeeld,’ snoof Roodborstpoot geamuseerd. Donderpoot keek zijn vriendin vragend aan. ‘Hoe bedoel je?’ ‘Ons laten denken dat we dit in ons eigen voordeel doen, maar eigenlijk wil hij ons gewoon sterk houden voor de Clan en zorgen dat de teken van de oudsten afgehaald worden. Hij brengt het alleen zo dat we het nog liever zullen doen, wat erg slim is van hem,’ legde de schildpadpoes uit. Donderpoot keek de DonderClanleider bewonderend na. Gisteren hadden enkele Clangenoten zich nog afgevraagd of Sneeuwster wel klaar was voor het leiderschap en nog veel fouten maakte, maar nu leek het alsof hij altijd al leider was geweest. *Maar gisteren lag er ook nog geen sneeuw, alles kan gewoon zo snel veranderen!*

En zo snel veranderde ook de rust in het kamp.

Een vogel viel plots vanuit de lucht naar beneden en belandde met een harde plof op de grond. Bloemenvacht en IJsspikkel die er dichtbij zaten sprongen gillend overeind, wat nog meer aandacht trok van de andere katten in het kamp. Sneeuwvlokken vlogen in het rond toen de chaos toenam. Gaaienveer en Zwartklauw ontblootten direct hun klauwen en tanden; klaar om aan te vallen. En daarna was het stil. Veldenzang kalmeerde iedereen en liep naar de vogel toe en besnuffelde het nauwkeurig. ‘Geen zorgen, het is een gewone, dode vogel. Hij kan mooi op de prooistapel,’ miauwde ze opgelucht toen ze weer opkeek. Donderpoots spanningen verlieten zijn maag zodra hij zuchtte en hij keek om zich heen of iedereen ongedeerd was, wat waarschijnlijk wel zo was.

‘Dit moet wat betekenen!’ riep Bloemenvacht toen. Hulstklaver knikte instemmend. ‘Dit is vast een teken van de SterrenClan!’ Stekeldoorn liep snuivend naar de vogel toe. ‘Volgens mij is het gewoon een dode vogel, niks aan de poot!’ ‘We kunnen het toch beter voor de zekerheid door Pluispoot laten onderzoeken!’ mompelde Veldenzang en de rest van de DonderClankatten murmelden goedkeurend. ‘Pluispoot!’ Spikkelbloem dook het medicijnhol in en kwam er nog geen hartslag later met de medicijnkat weer uit. Pluispoot staarde vermoeid en ongelukkig naar de vogel en inspecteerde het zorgvuldig. ‘Ik zie hier geen teken in hoor. Het is gewoon een dode vogel,’ bevestigde hij. Spikkelbloem versmalde haar ogen. ‘Is het echt geen teken dat er doden zullen vallen in Bladkaal? Of juist verhongering?’ Pluispoot staarde droogjes terug naar de schildpadpoes. ‘Ja, want daarom sturen ze ons een dode vogel, zodat we zullen verhongeren,’ mauwde hij sarcastisch. Spikkelbloems blauwe ogen flitsten boos terug, maar ze zei niks terug.

‘Zie je wel, zelfs Pluispoot, onze medicijnkat, zegt dat het niks is! Laten we gewoon verder gaan met onze taken.’ Stekeldoorn zwiepte geïrriteerd met zijn staart en wilde zich net omdraaien toen Slangentand wat terugzei. ‘Misschien komt dat omdat jullie nooit verder kijken dan je neus! Dit gebeurt niet zomaar, we moeten het serieus nemen!’ Veldenzang en IJsspikkel vielen haar vriendin bij met instemmend geknik, evenals Bloemenvacht en Spikkelbloem. Stekeldoorns nekharen rezen langzaam overeind. ‘Twijfel jij aan je medicijnkat?’ gromde hij. De rode poes hief haar kin op. ‘Ik twijfel eraan of het wel de juiste beslissing was om hem medicijnkat te maken, ja. Bloemenvacht had al ervaring!’ Stekeldoorn opende zijn mond weer op wat terug te kaatsen, maar Leeuwenmaans brul stopte hem net op tijd. ‘Genoeg!’ Boos trippelde de gevlekte kater de Hogerichel af. ‘We hebben deze discussie al eens gehad. De SterrenClan koos Pluispoot uit, niet Bloemenvacht. Hij heeft gewoon tijd nodig om aan zijn nieuwe taak te wennen! We zien vanzelf wel of dit wat betekende of niet, wie weet vertellen onze voorouders hem wel wat meer als hij ze weer spreekt.’

Iedereen begon weer lichtelijk te ontspannen, maar de warme sfeer in het kamp was verdwenen, en dat kwam niet alleen door de ijskoude bries en de sneeuw. Donderpoot was nog steeds zo verstard als een steen. Zorgen vulden zijn maag, waardoor hij het gevoel kreeg alsof hij zojuist heel de prooihoop had opgegeten. Was zijn Clan echt zo erg verdeeld geraakt sinds hij was weggegaan om zijn ouders te zoeken? *We waren ooit zo hecht, maar nu is alles veranderd. En we kunnen niet eens de schuld geven aan een verrader zoals in de SchaduwClan! Toch?* Een rilling liep over zijn ruggengraat en hij huiverde. Zou één van zijn Clangenoten samenwerken met Duivelpoot en Waska? *Nee, dat kan niet. DonderClankatten zijn de meest loyale van allemaal! We moeten verenigen als we het tegen de zwerfkatten willen opnemen!*

Nadat de katten van de DonderClan weer aan het werk waren gegaan, leek het wel alsof er zojuist niets was gebeurd. Roodborstpoot en Havikpoot trippelden langs hem naar het oudstenhol met de stinkende muizengal. Donderpoot rilde nogmaals, deze keer *wel* omdat het zo koud was. *Gelukkig heb ik een dikke vacht, anders had ik het nooit volgehouden!* Hij schudde de klevende sneeuwvlokken van zijn buik van zich af en trippelde naar Leeuwenmaan. ‘Wat moet ik doen? Nu we nog niet kunnen trainen …’ Zijn mentor glimlachte met glimmende ogen. ‘Bereid je maar vast voor op de zware training die je zal krijgen als ik weer beter ben! Voor nu kan je samen met Slangentand, Engelpoot en Pluispoot wat kattenkruid gaan verzamelen. Ik weet dat Pluispoot nog niet genoeg had en met die dode vogel in het kamp wil ik geen risico nemen, ondanks dat niemand nog ziek is nu.’ Donderpoot knikte begrijpend en wilde zich omdraaien om de rest van de groep te halen, totdat hij erachter kwam dat ze al achter hem stonden.

‘Kweekt Pluispoot nog niet zijn eigen kruiden? Dat gebeurt altijd al in de DonderClan,’ mopperde Slangentand die vast en zeker nog geïrriteerd was door het incident van net. Pluispoots ogen vlamde op toen hij het commentaar hoorde. ‘Ik kan er niks aan doen dat ik pas een maan na Ochtenddauws dood te horen kreeg dat ik de nieuwe medicijnkat moest worden en er nu pas achter ben gekomen waar ze dat deed! Alle bruikbare kruiden zijn bedorven nu,’ snauwde hij. Donderpoot voelde een steek van schuld voor de kater. Totaal onvoorbereid had hij zijn leven moeten veranderen en een pad moeten bewandelen die hij zelf nooit gekozen had. *En nu legt iedereen alles ook nog op* zijn *schouders en moet* hij *dadelijk de schuld op zich dragen van de doden.* ‘Geen zorgen, Leeuwenmaan, wij zullen zorgen dat Bladkaal ons deze keer niet zal verslaan!’ beloofde hij vlug, zodat de spanning tussen Slangentand en Pluispoot niet nog hoger opliep. *Hij was nog eens haar leerling! Hoe kunnen ze het zo slecht met elkaar vinden?* Maar hij wist ook wel dat niet elke mentor en leerling een sterke band hadden. Slangentand en Pluispoot waren het levende bewijs daarvan.

Zijn zin om weer het kamp uit te gaan verminderde met elke pootstap die hij zette. Pluispoot sprak met niemand, Slangentand was net zo stil en Engelpoot was diep in haar gedachten verzonken. Hij keek om naar de schildpadpoes. ‘Waar denk je aan?’ vroeg hij vriendelijk. Engelpoot schrok op en lachte toen. ‘Niets hoor,’ snorde ze. Hij sprong vanuit de sneeuw wat dichter naar haar toe en ze liepen zij aan zij verder. Heel even miste hij het samen zijn met haar, alleen en in de gevaarlijke bergen met niet te veel zorgen aan hun kop. Maar nu waren ze terug in de Clans en was het enige waar ze aan konden denken problemen. *Zolang Duivelpoot niet verdreven wordt uit de Clans, zullen we nooit rust krijgen!*

Donderpoot voelde hoe Engelpoot telkens naar hem keek als hij heel even zijn kop van haar afwendde en deed zijn uiterste best om niet te blozen. Zou vandaag de dag zijn misschien? De dag waarop hij haar eindelijk kon bekennen wat hij voor haar voelde? *Maar hoe krijg ik haar weg bij de rest?* Ze kwamen steeds dichterbij het Tweebeennest, dus had het geen zin om zijn vriendin nu nog apart te nemen. *Misschien nadat we de kruiden hebben verzameld!* Zijn hart begon al steeds sneller te bonken bij de gedachte. Had hij echt wel de moed om het haar te vertellen? *Wat zal ze zeggen? Wat moet ik doen als ze “nee” zegt? Kunnen we dan nog wel gewoon vrienden zijn?*

‘Waarom ben je zo gestrest?’ vroeg Engelpoot hem toen ze hem onderzoekend bekeek. Donderpoot keek verschrikt op en duwde direct de overeind staande haren op zijn vacht omlaag. ‘N-Niks!’ Hij liep snel wat meer vooruit zodat hij haar niet onder ogen hoefde te komen. *Muizenbrein!* schold hij zichzelf uit. *Hoe kan ik zo stom zijn om het te laten merken?* *Ze denkt waarschijnlijk dat ik niet eens mijn eigen nest kan maken nu!* Hij schudde de paniekerige kriebels van zijn vacht af en trippelde rustig in stevige passen verder naar het verlaten Tweebeennest.

Het van hout gemaakte nest kwam al snel in zicht. Het was een tijdje geleden dat Donderpoot de griezelige plek had bezocht en nog steeds bezorgde het hem zenuwachtige prikkels. Telkens als hij dichtbij kwam, dacht hij dat het zou instorten. Het was ook zo gammel en breekbaar. Maar hij kon zijn spanningen niet laten merken. Engelpoot, noch Slangentand en Pluispoot leken bang te zijn en liepen door alsof er niks aan de hand was. De witoranje kater dwong zichzelf om te ontspannen. *Wat is er met me aan de hand? Waarom ben ik zo angstig en op mijn hoede? Ik ben veilig in mijn Clan!* Als hij zich niet eens meer in DonderClanterritorium op zijn gemak kon voelen, waar dan wel? Hij was toch niet zolang weggeweest dat hij nu zo vervreemd was gemaakt van de plaats die hij zijn thuis noemde?

Opeens slaakte Pluispoot een kreet. Donderpoot keek op en sprong vanuit de sneeuw naar de geschrokken medicijnkat toe. ‘Wat is er?’ vroeg Engelpoot ongerust. De lichtgrijze kater wees met een trillende staart voor zich uit. Donderpoot volgde zijn blik naar een paar uitstekende, dode, donkergroene steeltjes die slap op de sneeuw lagen te rusten. Hij verstarde toen de koude stilte hem omhulde, want hij wist wat dit betekende. *Als we geen kattenkruid hebben zullen we hoogstwaarschijnlijk onze verdoemenis tegemoetkomen deze Bladkaal!* Hij keek naar Engelpoot, die even verschrikt naar het verloren kruid staarde en diep slikte. ‘Dit is vreselijk,’ mompelde ze. De schildpadpoes boog haar kop en haar start viel zachtjes op de grond. Pluispoot fluisterde nog een paar woorden tegen zichzelf en begon het kattenkruid daarna uit te graven.

‘Wat doe je?’ vroeg Donderpoot fronsend, terwijl de lichtgrijze kater druk bezig was met ontruimen van de sneeuw. ‘Er moet nog wat over zijn!’ riep Pluispoot angstig uit. Toen hij opkeek schenen zijn glazige bruine ogen, recht in de amberkleurige van Donderpoot. ‘Ik ben een medicijnkat van niks en ik zou niet weten wat ik zonder kattenkruid moet beginnen tegen Groenhoest.’ Een vlaag van medelijden voor de kater overspoelde Donderpoot weer. *Al het gezeur over hem, geeft hem alleen maar minder zelfvertrouwen!*

Engelpoot streek vriendelijk met haar staart over Pluispoots schouders. ‘Ik denk niet dat andere medicijnkatten zouden weten welke andere kruiden zouden werken tegen Groenhoest, anders was de vraag naar kattenkruid nooit zo groot geweest.’ Pluispoot staarde hulpeloos naar de besneeuwde grond. ‘Maar ze zouden in ieder geval meer weten dan ik! Waarom heeft de SterrenClan niet gewoon Bloemenvacht gekozen?’ Donderpoot deed een stapje dichter naar zijn vriend toe en boog zijn nek om hem goed aan te kunnen kijken. ‘Omdat jij intelligent bent, Pluispoot. Als er iemand ooit een ander geneesmiddel vindt voor Groenhoest, ben jij het wel. En wij zullen er altijd voor je zijn om je te helpen.’ Engelpoot knikte instemmend. ‘Zeker weten!’ Pluispoot keek glimlachend weer op en snikte zachtjes. ‘Dank jullie wel,’ murmelde hij. ‘Maar voor nu moeten we druk op zoek gaan naar andere plekken waar het groeit!’

Nog voordat Donderpoot kon antwoorden, verscheen Slangentand om de hoek van Tweebeennest. ‘Ik heb al iets gevonden,’ miauwde ze triomfantelijk. Ze gebaarde met haar staart om haar te volgen en verdween om de hoek. Pluispoot en Engelpoot draafden snel achter haar aan, maar Donderpoot staarde de schildpadpoes nog even na met een trots gevoel. Hij voelde zich net een ouder die tegen zijn jong praatte toen hij Pluispoot wat moed had ingeblazen, zeker met Engelpoot naast zijn zijde. *Zouden we ook zo zijn als we onze eigen kits hebben? Zou ze die wel willen?* Hij schudde de sneeuwvlokken uit zijn vacht en trippelde snel achter zijn Clangenoten aan. *Eerst maar eens zien of ze überhaupt wel partners met me wil worden!*

Slangentand schoof wat sneeuw op de hoek van het verlaten Tweebeennest aan de kant en knielde naast wat kattenkruid op de grond. Pluispoot zuchtte opgelucht. ‘Dat is tenminste iets! Alleen weet ik niet of het genoeg is voor heel Bladkaal, maar voor nu wel.’ Hij plukte er een paar uit de grond en legde het naast hem neer, maar liet ook nog wat over op de grond. ‘Waarom neem je niet alles gelijk mee?’ vroeg Donderpoot nieuwsgierig. ‘De overige plantjes zijn nog te klein en ik wil ze laten groeien, zodat ik er dadelijk meer aan heb,’ antwoordde de lichtgrijze kater. ‘Slim bedacht!’ prees Engelpoot hem. Maar Slangentand was er minder blij mee. ‘Is dat wel verstandig? Ze staan hier de helft van de dag in de schaduw en met die dodende vrieskou zullen ze het niet overleven! Kunnen we het niet gewoon allemaal meenemen?’ Haar vroegere leerling staarde bedenkelijk naar de grond, maar schudde uiteindelijk zijn hoofd. ‘In het medicijnhol zullen ze ook sterven op een gegeven moment en groeien kunnen ze daar niet. We kunnen beter wat minder meenemen en op de SterrenClan vertrouwen dat het zal groeien.’ Slangentand zuchtte rollend met haar ogen, pakte de helft van het stapeltje kattenkruid op en trippelde weg. Pluispoot staarde haar weifelend na, maar liep daarna achter haar aan met de rest van de kruiden in zijn mond.

‘Zullen Engelpoot en ik anders nog verder zoeken naar meer kattenkruid?’ opperde Donderpoot snel. *Dit is mijn kans om alleen met haar te zijn!* Slangentand draaide zich om en liet haar kruiden zachtjes op de grond vallen. ‘Goed idee. Als we niet snel wat meer vinden zal deze Bladkaal een grotere moordmassa worden dan dat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt.’ Donderpoot knikte begrijpend naar de poes en wendde zich toen om naar de schildpadpoes en samen liepen ze dieper naar het bos.

Engelpoot zuchtte geërgerd toen ze wat verwijderd waren van Pluispoot en Slangentand. ‘Dit is hopeloos, Donderpoot! Ik wil niet zoiets nutteloos doen, want we weten allebei dat we geen kattenkruid zullen vinden. Verder in het bos hebben ze nog minder zonlicht en hebben ze geen bomen die hun water stelen, dus waarom verspillen we hier onze energie aan? We kunnen beter gaan jagen ofzo.’ ‘Het is het proberen waard. Niet geschoten is altijd mis,’ miauwde hij droogjes terug, al moest hij toegeven dat zijn vriendin wel gelijk had. ‘Als we niks vinden kunnen we altijd nog gaan jagen,’ stelde hij daarna voor. Engelpoot knikte glimlachend. ‘Goed idee.’

Donderpoots hart begon steeds sneller te bonzen en zijn ogen flitsten steeds vluchtig naar zijn vriendin. Eindelijk had hij zijn moment alleen met haar bereikt en kon hij haar vertellen wat hij voor haar voelde. Allerlei angstige gedachtes spookten door zijn hoofd en de zenuwprikkels knetterden in zijn vacht. ‘Dus … hoe vind je het in de DonderClan?’ verbrak hij de stilte ongemakkelijk. Engelpoot keek verrast achterom. ‘Prima, beetje dramatisch en chaotisch de laatste tijd, maar wie wordt niet gek van al die veranderingen telkens?’ De witoranje knikte kort. ‘Ja, daar heb je wel gelijk in,’ mompelde hij. Zijn poten zakten diep weg in de sneeuw, waardoor Engelpoot niet kon zien dat hij zijn klauwen gefrustreerd in- en uittrok. *Waarom heb ik niet de moed om het haar te zeggen?*

‘Maar wat wilde je me *echt* vragen?’ vroeg Engelpoot plots door. Donderpoot verstarde, terwijl die poes dichterbij kwam. Ze gaf hem een vriendschappelijk stootje en gooide wat sneeuw op hem. ‘Eh, niks?’ murmelde hij. Zijn poten schuifelden oncomfortabel heen en weer en toen hij de schildpadpoes aankeek zag hij dat ze haar ogen had vernauwd. ‘Kom op, Donder, ik weet heus wel dat er iets is. Je gedraagt je de hele tijd al zo raar! Na alles wat we samen hebben meegemaakt kan je me het toch wel vertrouwen?’

Donderpoot sloeg zijn oogleden neer. ‘Nee, dat is het niet. Ik weet dat ik je wel kan vertrouwen, maar het gaat alleen juist om *jou* nu.’ Engelpoot deinsde gekwetst achteruit. ‘Oh, dus het ligt aan mij,’ prevelde ze somber. Donderpoot keek geschrokken op. ‘Nee!’ riep hij snel, zijn nekharen waren overeind gekomen door zijn angst en frustratie. ‘Het is gewoon dat ik niet weet hoe ik iets moet zeggen, maar laat maar zitten.’ De schildpadpoes deed weer een stapje naar hem toe, zodat ze hem kon geruststellen door met haar staart over zijn rug te strelen. ‘Wat probeer je me te vertellen dan? Je weet dat je alles bij me kwijt kan toch?’ *Ja,* wilde hij zeggen, *daarom ben ik ook verliefd op je.* En dit was toch precies het perfecte moment om dat hardop te zeggen? *Het is nu of nooit!*

Hij draaide zijn kop naar haar toe en keek haar recht in haar prachtige oranje ogen aan. Het zachte, koude briesje zorgde ervoor dat haar vacht leek te golven en deed haar neusje trillen. Donderpoot voelde zich alsof zijn hart zo hoog sprong als een boom toen hij haar zo mooi zag. ‘Ik weet ook wel dat ik alles bij je kwijt kan,’ begon hij fluisterend. Hij haalde wat meer adem, want hij wilde het liefst dat alles zo snel mogelijk voorbij was, maar ook weer niet dat hij het dadelijk moest gaan herhalen. Het leek wel alsof alles in zijn lichaam in een tweestrijd was. ‘Wat ik probeer te zeggen is …’ Zijn stem stierf weg, maar Engelpoots nieuwsgierige ogen haalden hem toch over om verder te gaan. ‘Dat ik je leuk vind … e-en ik vroeg me af of jij hetzelfde voor mij voelt.’