Vesperr Qinfir

## Historia

Pochodzę z niewielkiego miasteczka na pograniczu o nazwie Dirtar. Moje wczesne życie niczym nie różniło się od innych elfów w moim wieku, igraszki w lesie, spacery, i nauka prostego życia. Moi rodzice byli prostymi właścicielami karczmy, ojciec obsługiwał zaś matka zabawiała gości swym śpiewem bądź grą na swym ulubionym flecie.

Pewnego dnia podczas wypadu w las z innymi znajomymi elfami, jak to głupie młodziaki nie słuchający ostrzeżeń, zapuściliśmy się głębiej, tam gdzie dzikie zwierzęta miały swój dom. Miała to być swego rodzaju „przygoda” by rozjaśnić nasze monotonne życie. Niestety jak się później okazało weszliśmy na terytorium watahy wilków. Jak tylko nas wywęszyły zapewne stwierdziły że będziemy dobrą kolacją. Gdy nas zaatakowały wszyscy w panice zaczęli uciekać, lecz ja wiedziałem że nie ma takiego sensu gdyż dogonią nas bez problemu. Więc wezbrałem w sobie każdy skrawek odwagi i postanowiłem odwrócić uwagę wilków od mych kompanów, co na szczęście lub nieszczęście mi się udało. Gdy odbiłem w biegu w inną stronę wszystkie bestie poleciały za mną. Nie łudziłem się że wyjdę z tego cało, jeśli w ogóle wyjdę a nie skończę jako kolacja. Gdy już nie byłem w stanie biec dalej, odwróciłem się w stronę nadciągającej watahy chwyciłem za najbliższą gałąź i czekałem, jak myślałem na pewną śmierć. Wilki wpadły do zagajnika w którym byłem i już przygotowywały się do ataku, wtem zza jednych krzaków wystrzeliła smuga, nigdy nie widziałem czegoś tak szybkiego. Dopadła ona najbliższego wilka, wtedy zobaczyłem że jest to starszy elf dzierżący miecz, i gdy zadał on cios bestii z miecza wydobył się zielony płomień, który podpiekł wilka po czym skoczył do następnego. Wataha widząc to musiała uznać że już nie jestem łatwym posiłkiem więc uciekła z powrotem w las. A ja tymczasem w zdumieniu patrzyłem się na mojego zbawce.

Tak oto spotkałem mego nauczyciela. Gdy opowiedziałem mu co się stało uśmiechną się i powiedział żebyśmy więcej nie wkraczali na niebezpieczne tereny lasu, zaś ja nie mogłem wyjść z podziwu jego umiejętnościom więc błagałem go by mnie nauczył by taka sytuacja więcej nie miała miejsca. Zapewne musiał coś we mnie zobaczyć ponieważ się zgodził. I tak oto zostałem uczniem jednego z największych mistrzów Bladesinging'u na świecie, choć ja sam jeszcze tego nie wiedziałem. Tak właśnie mijały mi następne kilka dekad, pomoc w karczmie a później spotkanie z nauczycielem w zagajniku. Nauczyciel zawsze był surowy i wymagający, zaś ja nie tylko uczyłem się od niego magi lecz także fechtunku krótkim mieczem. Jak zawsze podczas sparingów z nim zawszę przegrywałem, ale jednego dnia udało mi się go zaskoczyć i pokonać, pamiętam to jak dziś, więc nauczyciel był dumny i pozwolił mi zakończyć trening na dziś, przez co pełen radości wróciłem do wioski by świętować. Następnego dnia jak zwykle przybyłem do zagajniku gdzie ćwiczyliśmy, ale nauczyciela nie było. On nigdy się nie spóźniał więc postanowiłem ruszyć na jego poszukiwania. Po niedługim czasie znalazłem niedaleko leśną chatkę, a gdy do niej wszedłem zauważyłem mego nauczyciela leżącego w łóżku, martwego. Na stoliku obok zauważyłem list zaadresowany do mnie. Kiedy go przeczytałem dowiedziałem się że nauczyciel był chory i że doskonale wiedział że nie zostało mu dużo czasu, zaś jego ostatnim marzeniem było przekazanie jego spuścizny w formie jego wiedzy i umiejętności godnemu uczniowi, i że takiego właśnie znalazł w mojej osobie, po tym jak zareagowałem tyle lat temu jako młodzik w przypadku niebezpieczeństwa. Nie uciekałem jak inni zapewne i tak od pewnej śmierci, lecz wybrałem opcję poświecenia i uratowania mych towarzyszy, nawet jeśli miało by to oznaczać pewną śmierć. Już tego pierwszego dnia był pewny że jestem godny miana jago następcy, a wczorajszy dzień dowiódł tego że nauczył mnie wszystkiego co mógł, co sprawiło że mógł odejść w spokoju mając pewność że ja będę kontynuował udoskonalenia stylu.

Tak więc postanowiłem wyruszyć do stolicy naszego księstwa i zaciągnąć się do wojska by móc chronić mych pobratymców i bliskich. Z ciężkim sercem opuściłem rodzinną wioskę i ruszyłem w podróż. Gdy dotarłem szybko znalazłem miejsce gdzie zbierali ochotników. Trening żołnierski był niczym w porównaniu z naukami jak wcześnie przeszedłem, przez co szybko zostałem zauważony jako talent nie tylko szermierski ale także magiczny. Zostałem więc przeniesiony z baraków do szkoły oficerskiej. Gdy ją ukończyłem zostałem wcielony do bractwa czczącego Sair, boginię magii, oczywiście jako członek także wymagany był tatuaż znaku Sair, mój był umiejscowiony na plecach między łopatkami. Czas mijał spokojnie jak to bywa podczas pokoju. Okolicznościowe misje i zwiady. Pewnego dnia zostałem przydzielony jako dowódca zwiadu granicznego niedaleko mojej rodzinnej wioski, byłem niezmiernie szczęśliwy gdyż w końcu będę mógł odwiedzić rodzinę oraz grób nauczyciela.

Nie długo po odwiedzinach, wraz z zespołem ruszyliśmy na zwiad pogranicza. Pierwszy dzień przeszedł bez żadnych problemów. Drugiego dnia zaś znaleźliśmy ślady, jakby przez las przechodził duża grupa osób. Czym prędzej ruszyliśmy za tymi tropami, po kilku godzinach zrozumiałem że ślady kierują w stronę Dirtar, przyspieszyliśmy tępa gdyż wiedziałem że sytuacja z Teokracją Storiana nie są zbyt najlepsze. Gdy dotarliśmy na obrzeża lasu Dirtar płoną, w oddali słychać było krzyki oraz można było zobaczyć wojsko Teokracji. Byłem załamany bo wiedziałem że nasza grupa nic tam nie wskóra, jedynie co by nas czekało to śmierć. Więc ze łzami w oczach rozkazałem czym prędzej ruszyć do najbliższego obozu wojsk by z raportować co się stało. I być może uratować następne wioski przed zniszczeniem. Tak oto rozpoczęła się wojna pomiędzy Księstwem Vraneian, moim domem, a Teokracją Storiana. Zaś jedyne co pozostało po moim domu i rodzinie, to flet który przy ostatnim spotkaniu dostałem od matki.

Następne kilka lat wojny mijało szybko, jak w amoku, bitwa za bitwą, oblężenie za oblężeniem. Jedno z nich pamiętam dokładnie, bo to tam właśnie zostałem zauważony przez dowództwo. Oblężenie Dramemount, które było oplatane z jednej strony przez rzekę. Podczas jednej z prób zdobycia miasta przez Teokracje oficer głównodowodzący został zestrzelony z łuku, niestety nie przeżył. W tedy odpowiedzialność dowodzenia spadła do następnego najwyższego rangą oficera, mnie. To nie był czas na strach i zastanawianie się czy wytrzymamy do nadejścia posiłków po prostu siedząc za murami. Wiedziałem że w taki sposób nie damy rady, musiałem coś wymyślić. Wpadłem na pomysł, osłoną nocy przedostaniemy się przez kanały prowadzące do rzeki, a stamtąd przekradniemy się pod wodą do obozu i z sabotujemy przeciwną armię. Plan się powiódł, nawet bardziej niż sobie wyobrażałem, bo przeciwnicy myśleli że to posiłki nadciągają więc odpuścili ataki na dzień i próbowali ogarnąć co się stało. Dzięki temu zdobyliśmy na tyle czasu by nadciągnęły posiłki z księstwa. Niestety posiłki także otrzymała Teokracja co spowodowało stratę Dramemount, ale na szczęście tym samym kanałem zdołaliśmy wyprowadzić ludność z miasta i się wycofać. Po tym zostałem awansowany do rangi Kapitana, za zasługi w uratowaniu tak wielu osób i przedłużenie oblężenia tak długo.

Kolejne lata, i kolejne walki gdzie moje umiejętności były coraz bardziej rozchwytywane, dostałem nawet pseudonim „Tańczący z Ostrzami”, to zapewne przez moje umiejętności Bladesinging'u w połączeniu z magią animacji.

12 roku wojny uczestniczyłem w bitwie o Hounreach, strategicznego miasta handlowego. W tym czasie większość księstwa zostało przejęte przez Teokracje, ale ja sobie obiecałem że będę walczył do końca, do ostatniego tchu, dopóki Sair jest ze mną. Tak oto podczas bitwy użyłem po raz pierwszy nowego czaru i sposobu walki. Jakimś cudem przedostałem się na tył wroga w miejsce gdzie ich magowie przywoływali deszcze ognia na naszą armię. W doskoku do nich wykrzyknąłem inkantacje mojego czaru blokującego wszelką magie, po czym rozpocząłem rzeź nie mogący nich zrobić magów. W momencie gdy kończyłem wyrzynanie ich, usłyszałem krzyki „Zabójca Magów!”, chyba właśnie wtedy przylgną do mnie ten przydomek. I tak oto stałem pośród wrogów, otoczony, więc w pośpiechu złożyłem modlitwę do Sair i rzuciłem się w tył do ataku chcąc przebić się z powrotem do naszych oddziałów, które widząc że przeciwni magowie polegli zaceli walczyć z odnowioną nadzieją. W końcu udało mi się przedostać, z niemałym trudem no i z kilkoma ranami. Ale w tym momencie z lewej flanki z lasu wyłoniły się posiłki Teokracji, które ruszyły na nas. Wiedziałem że nie mamy szans teraz wygrać bitwy, więc zarządziłem odwrót, wiedząc że tak jak tyle lat temu w lesie muszę pozostać i odciągnąć uwagę wojsk. Wezbrałem w sobie tyle magi na ile mnie było stać i wykonałem sekwencję, która nadała mi tytuł „Tańczącego z Ostrzami”, po czym rozpocząłem rzeź. Udało się, wszystkie oczy przeciwników były wlepione we mnie, ale ja wiedziałem że jestem na skraju wytrzymałości i mocy magicznej. Błagałem Sair by napełniła mnie ponownie magią, by mógł odwrócić losy bitwy, w końcu od tylu lat jestem wyznawcą, tak dużo krwi oddałem jej i tym ziemią. Byłem gotowy oddać nawet swoje życie w tym momencie, by tylko moja ojczyzna odbiła najeźdźców i przetrwała jako nasz naród. Tak więc walczyłem, ciąłem, pchałem wrogów, ale czułem że siły magiczne ze mnie uchodzą. Sair nie pomogła. W rozpaczy i złości wpadłem w szał i ponownie zacząłem walczyć, do utraty tchu, do końca wszelkiej magii w moim ciele. Ostatnie co pamiętam z tego momentu, to ja klęczący w błocie z krwi wymachujący mieczem na zbliżające się włócznie, a później ciemność.

Gdy odzyskałem świadomość moje ciało targną ból, nie tylko fizyczny ale także „magiczny”, wiedziałem wtedy że przekroczyłem limit. Następnie doszły do mnie informacje że po bitwie Księstwo skapitulowało. Nie mogłem w to uwierzyć, tyle przelanej krwi, tyle poległych towarzyszy, na próżno. Lepiej byłby gdybyśmy walczyli do końca. Nie mogłem pogodzić się z decyzją władz, oraz z tym że Sair nas, mnie opuściła. Wtedy też postanowiłem że nie poprzestanę walczyć, choćbym miał wystąpić przeciw samym bogom. Moja niezłomność i chęć walki nie spodobała się rządzącym, którzy chcieli pokoju, przez co zostałem uznany za renegata i wygnany.

Tak oto opuszczony przez własną ojczyznę i przez Sair, opuściłem ziemie księstwa wyruszyłem w podróż, by wykurować rany i odzyskać dawniej posiadane umiejętności magiczne. Ponad to sztyletem przekreśliłem znak Sair na mych plecach by pamiętać o tym jak mnie opuściła w momencie gdy najbardziej jej potrzebowałem. Moja wędrówka i kuracja, trwała prawie 60 lat podczas których widziałem więcej bezczynności bogów. Postanowiłem więc że nigdy więcej nie oddam swojego losu w ręce bóstw, i od tej pory sam będę sterował swoim przeznaczeniem. Tak oto przybyłem do Audrockii, w końcu w pełni zdrowia fizycznego oraz płomyka powracającej do mnie magii.