Chłodny Wzrok

**Chłodny Wzrok (ang. Coldsight) -**Wojownik Klanu Kryształu. Partner Srebrnej Burzy, ojciec Kryształowej Łapy, Zmarzniętego Liścia, Złotej Łapy, Klonowego Nosa i Różyczki.

## Wygląd

Chłodny Wzrok to masywny, długowłosy kocur o szarym futrze, które od innych wyróżnia się wieloma plamkami i znaczeniami na łapach, pysku oraz ogonie. Jego oczy są zawsze zmrużone, co nadaje mu agresywniejszego wyglądu, z kolei jego ogon jest jest strasznie długi i puchaty. Jedynie zimą ma szansę, aby polować nie starając się zbytnio o niewidoczność. Jego wygląd odstrasza potencjalną zwierzynę, która z daleka widzi jasne, długie kępki, które nie można nazwać jednolitą sierścią z powodu licznych blizn. Największa rana leży na prawym uchu kocura, a raczej jego braku. Zostało ono uszkodzone w wyniku walki z byłym mentorem — Gołębim Blaskiem.

## Charakter

Kocur ten jest jedynym dobrym wytłumaczeniem słowa "tajemniczość". Wszystkie jego emocje, wybuchowy charakter i czułość, którą chciałby okazać chowają się pod wieczną maską krytyki i szyderczości. Wygrałeś walkę — nic. Zabiłeś mu matkę? To nie robi większego znaczenia, oczywiście nie licząc tego, że wypatroszy cię pod osłoną nocy... ok, uznajmy, że o niczym nie wiesz. Wszystko się zmienia, kiedy nikt obcy niczego nie widzi. To, co robi w obozie ogranicza się do straszenia kociaków borsukami. Swoich pobratymców traktuje jak najważniejsze osoby na świecie (którymi według niego są), a jest skłonny zrobić dla nich wszystko. Oczywiście wszystko to dla jedynie dla p–o–b–r–a–t–y–m–c–ó–w, w których skład wchodzi rodzina Chłodnego Wzroku, koty czystej krwi i te, które ukazały mu swą wartość. Reszta to zwykłe pieszczochy, które boją się pobrudzić pazurków.

Każdemu daje wybór — albo zostajesz wierny klanowi i jesteś w stanie oddać za niego życie, albo możesz go zmienić, tylko nie pokazuj mu się wtedy na oczy, bo prawdopodobnie cię rozszarpie. Samotników jest w stanie tolerować, ale co innego z włóczęgami i pieszczochami. Nim się obejrzysz już ich nie będzie chociażby przez piorunujący wzrok oraz wielkość kocura, którą potęguje długie, nastroszone futro. Dla bardziej odważnych oferuje głębokie blizny, czasem nawet śmiertelne. Sojusze dla niego oznaczają chwilowy rozejm, nic po za tym, a spróbuj tylko go nagiąć! Resztę jest raczej w stanie zaakceptować, ale pamiętaj! Nigdy, ale to **nigdy** z nim nie zadzieraj!

## Historia

Chłodek urodził się w Klanie Kryształu, będąc najsilniejszy z jego miotu. Nie umiał leżeć spokojnie, był dosłownie wszędzie, od rana do wieczora, a jedynie w nocy padał na legowisko wykończony dniem u boku matki. Często zaczepiał inne koty poszukując uwagi oraz przyjaciela do zabawy. Z początku myślano, że nie może otworzyć oczu, jednak to było złudne wrażenie, gdyż takie były, zwyczajnie zmrużone w szparki. Z tego został najbardziej zapamiętany — z oczu, które zawsze były przymknięte. Chłodek był bardzo spory jak na kociaka. Już w wieku czterech księżyców dorastał młodym uczniom. Często świerzbiły go łapy, aby wymknąć się z nimi na patrol, ale uczniowskie wypady miały miejsce jedynie w dzień, kiedy obóz był dobrze pilnowany. Jak każdy inny kociak wprost uwielbiał gonić za liśćmi i kulkami mchu, często przeszkadzając jednak starszym w pracy. Najbardziej szczęśliwy był jednak, kiedy mógł zjeść ze stosu. Zdecydowanie nie gardził mlekiem matki, aczkolwiek jedzenie leśnej zwierzyny dawało mu poczucie dorosłości. Nieprędko wyrósł z kocięcych zwyczajów, gdyż mimo wyniosłości jego charakteru i poważnymi manierami dalej bawił się w wiele zabaw.

Gdy do obozu napłynęła wieść, że w górach spadł śnieg, kociak chciał koniecznie go zobaczyć. Często był opisywany jak śnieżna zamieć (z charakteru jak i z wyglądu), Chłodek jednak w rzeczy samej nigdy nie widział tego zjawiska, bo pomimo mroźnej zimy śniegu nie było nigdzie widać. Więc góry były jego nowym celem, który koniecznie musiał zaliczyć. Pod osłoną nocy sprawdziwszy którędy łatwiej mu będzie wyjść, obrał drogę przez śmietnisko. Skąd wiedział gdzie iść? Cóż, mimo, że las był gęsty, a noc ciemna, góry wybijały się ponad krajobraz tego terenu. "Czy tędy mam iść?" przeszło mu przez myśl. Miejsce to znał jedynie z opowieści, ale cóż, w najlepszym wypadku po prostu zawróci.

Noc ta była zimna. Poduszki jego łap były zmoczone równie mroźną rosą, która zbierała się na podłożu. Przez myśl mu przeszło, że może spotkać nocny patrol, więc obrał najbliższą drogę, która była jednak najbardziej stroma. To był jego pierwszy błąd. Znajdując się wystarczająco blisko, wskoczył na jedną skałę, a następnie drugą, trzecią... Nawet nie zauważył, kiedy wdrapał się tak wysoko, że teraz widział wszystkie korony drzew. Ciągnęła go jedynie ciekawość świata. Niebawem zauważył, że z góry osuwa się mała warstwa białego puchu.

— Śnieg! —

Zalewie sekunda, a już by spłoszył całą zwierzynę w lesie. Zdobył się jednak na wypowiedzenie tego mniej donośnym tonem. Chciał strasznie go dotknąć, polizać, sprawdzić czy rzeczywiście jest zimny i czy odciskają się w nim łapy, ale na przeszkodzie stał jeden problem — był zbyt wysoko. Jedynym wyjściem z tej sytuacji było wskoczenie na skalną półkę. Pamiętacie może o rosie na trawie? Niestety, kiedy wypadł przednimi łapami przed siebie, poślizgnął się niefortunnie. Przednimi łapami złapał się gruntu, ale jego małe pazurki nie miały gdzie się zaczepić. Spadł bezwładnie z wysokości, która miała około dwa lisy. Z jego lewego boku zaczęła cieknąć dosyć obficie krew. Zanim się podniósł popatrzał w górę, a na niebie zaczęła gościć jutrzenka. Chciał się teraz znaleźć w obozie, z dala od tego miejsca. Więcej wkrótce...

## Cechy postaci

### **Głos**

Jego ton jest niski w porównaniu do innych kotów. Chociaż wydaje się zdecydowany, to nie jest zbyt głośny. Zdania Chłodnego Wzroku są za zwyczaj wypowiadane spokojnie, co daje wrażenie opanowania.

### **Krok**

Wojownik za zwyczaj chodzi twardo, pewnym siebie chodem. Trzyma wysoko uniesioną głowę, a podczas konwersacji świdruje wzrokiem swojego rozmówcę.

## Galeria

Chłodny Wzrok jako **wojownik**Chłodny Wzrok jako **uczeń**