Bojkotimi i prodhimeve të huaja

Bojkoti i prodhimeve të huaja, veçanërisht atyre të armiqve është një luftë speciale që zhvillojnë besëlashtët kundër armiqve në kushtet kur shteti nuk kryen punën e vet si duhet. Me anë të kësaj praktike synohet dëmtimi i armikut, moslejimi i armiqve që të fusin vendin tonë nën ndikimin e vet, ndihmesa prodhuesve vendas, dëshmimi i përditshëm i besimit dhe bindjes ndaj zotave etj. Besëlashtët e konsiderojnë veprim të pamoralshëm dhe kriminal, t'u japësh para atyre që kanë kryer krime çnjerëzore mbi popullin tonë. Një veprim i tillë vë një hije turpi e korie mbi atë që blen prodhime të tilla. Sepse sipas besimit të lashtë, një njeri që blen prodhimet e atyre gjakësorëve, ai është në gjendje që edhe vetë të bëjë aso krime kundër popullit të vet.

## Bojkoti i prodhimeve serbe

Bojkoti i produkteve serbe ndikon pozitivisht në forcimin e shqiptarëve në rajon dhe dobësimin e Serbisë. Bojkoto çdo mall me kodin 860

## Bojkoti i prodhimeve turke

Shoqata "Bojkotoni prodhimet turke" ka shpalosur programin e vet me anë pyetje-përgjigjesh:

Kush jemi ne?

 Fushata ‘Bojkoto Prodhimet Turke’ është nismuar
nga të rinj vullnet-mirë, me sens qytetar dhe kombëtar, që shqetësohen
për fatin e vendit. Kjo fushatë bën thirrje për bojkotimin e prodhimeve
dhe mallrave turke që po bëjnë kërdinë brenda tregut të Kosovës. Bartës
të fushatës bojkotuese ndaj prodhimeve turke mund të jetë secili nga ne.
 Aktivizmi qytetar i ndërtuar mbi synimin për t’i dhënë impuls Prodhimit
 VENDOR dhe tregut të njësuar shqiptar, fokusohet në vetëdijësimin e
shqiptarëve nga konsekuencat negative që sjell importi i mallrave nga
Turqia.

 Pse duhet të bojkotohen prodhimet turke?

 Dy
shtetet shqiptare, Kosova dhe Shqipëria janë buzë kolapsit të plotë
ekonomik. Importet masive, prania e kudondodhur e prodhimeve të huaja
rezultojnë të jenë katastrofike për perspektiven e prodhimit vendor. Në
kushtet e politikave të pafavorshme fiskale dhe mos-interesimit
shtetëror, prodhimet serbe dhe turke sikur kanë krijuar një duopol në
tregun e Kosovës. Serbia dhe Turqia, nga loja e madhe gjeopolitike, i
kanë zhvendosur projektet e tyre në Kosovë me qëllim të ri-shtrirjes së
kontrollit në sfera të interesit. Imperializmi politik, kulturor dhe
ekonomik i Turqisë neo-otomane është reflektuar si askund tjetër në
Kosovë. Një vit pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, përkatësisht në
vitin 2009, sipas Zyrës së Statistikave të Turqisë, eksporti i saj në
Kosovë ka kapur vlerën prej 190 milionë eurosh. Brenda pak vitesh,
eksporti turk drejt Kosovës është rritur me progresion gjeometrik, duke
arritur në 210 milionë. Duke përfituar nga turbo-privatizimi, Turqia ka
krijuar të tillë hegjemoni në Kosovë sa kontrollon astetet më të
rëndësishme në vend (Aeroporti, KEDS-i, ndërtimi i autostradës etj).

 Arsyet politike

 Politika e jashtme turke vërtitet rreth projektit neo-otomanist,
përpjekje për një rikonfigurim të ri gjeopolitik që do të vinte në pah
superioritetin e Turqisë si lojtar me pretendime globale. Vizioni i
imperializmit turk, i quajtur shpesh edhe neo-otomanizëm, është skicuar
nga Ahmet Davotugllu. Ashtu siç e zbulon në librin e tij ‘Thellësia
Strategjike”, Turqia nuk i fsheh ambiciet e saj për një rikthim në
Ballkan, veçmas në Kosovë, Shqipëri e Maqedoni. Megjithë deklarimet
retorike të zyrtarëve turq për marrëdhënie të barabarta, Turqia ka
krijuar rrjete të tëra agjenturore që e kamuflojnë penetrimin e saj në
Kosovë, Shqipëri e Maqedoni. Në këto rivendikime, Turqia ka gjetur një
aleat të besueshëm: Serbinë. Ankaraja ka nisur t’i trashë lidhjet me
Serbinë qysh prej kohës sa ishte kryeministër, Vojsllav Koshtunica, kur u
 ri-vendosën lidhjet diplomatike. Në tetor të vitit 2009, kryetari i
atëbotshëm turk, Abdullah Gyl vizitoi Beogradin ku u takua me homologun e
 tij serb, Boris Tadiq. Kreu i shtetit turk kishte deklaruar se ‘Serbia
është çelës për stabilitetin në Ballkan’. Ky afrim i hapi rrugën
nënshkrimit të Marrëveshjes për Tregtinë e Lirë në janar të vitit 2010.
Si Turqia ashtu edhe Serbia tumirin politikën e ndarjes së Kosovës në
sfera të interesit: Beogradi në njërën anë bllokon Trepçën, Brezovicën
dhe pasuritë minerare, duke kontestuar pronësinë e tyre; Ankaraja në
anën tjetër ka dorën e lirë që të mbizotërojë tregun në Kosovë.

 Arsye ekonomike:

 Prodhimet turke njihen për cilësinë e tyre të dyshimtë. Dyshimet bëhen
më të prekshme kur kihet parasysh se plot nga kompanitë turke që
eksportojnë në Kosovë, kanë linja të veçanta prodhimi. Prej vitesh,
Dogana e Kosovës ka pikasur humbje milionëshe si pasojë e makinacioneve
nga pala turke meqë ka një mospërputhje mes asaj që autoritetet turke
thonë se eksportojnë në Kosovë dhe statistikave të Doganave tona me atë
se çka është importuar nga Turqia. E ashtuquajtura Marrëveshje për
Tregti të Lirë, e nënshkruar në vitin 2013, e dëmton Kosovën për 20
milionë euro në vit. Duke qenë se vlera e importit nga Turqia është 200
milionë euro në vit dhe ajo e eksportit në Turqi vetëm 8 milion, kjo
Marrëveshje shënon kapitullimin e plotë të Kosovës dhe shkatërrimin e
perspektivës së saj ekonomike meqë prodhimi vendor është asfiksuar si
pasojë e konkurrencës së pabarabartë dhe mungesës së masave
anti-dumping.

 Arsye kulturore:

 Turqia,
kushtetutshmërisht, nuk njeh pakicë shqiptare brenda territorit të saj,
pavarësisht se vlerësimet edhe nga vetë pala turke, flasin për një
pakicë shqiptare disa milionëshe. Ajo është subjekt i asimilimit
sistematik dhe sistemik si pasojë e mungesës së shkollimit në gjuhën
shqipe. Krejt ndryshe ndodhë në Kosovë ku njihet kushtetutshmërisht një
pakicë turke, madje turqishtja është gjuhë zyrtare në dy komuna në
Kosovë (Prizren dhe Mamushë). Si pasojë e fondeve milionëshe që derdhen
nga TICA, në Kosovë e Maqedoni vijon të rritet numri i atyre që
deklarohen si turq. Që nga viti 2009, Ambasada turke në Prishtinë ka
shumëfishuar kërkesat për rishikimin e teksteve të historisë në emër të
pajtimit mes dy popujve. Rekomandimet e Ankarasë janë inkorporuar në
tesktet mësimore të historisë në Kosovë gjatë kohës sa ministër i
Arsimit ishte Ramë Buja. Këto zhvillime sikur determinojnë të ardhmen e
afërt të Kosovës që pozicionohet si e nën-renditur brenda një Turqie
ekspansioniste. TICA përmes projekteve në rrafshin kulturor po e krijon
ngadalë por sigurt infrastrukturën ideologjike të rikthimit të ndikimit
turk në Kosovë. Ky proces ka marrë tipare klasike të akulturimit të
shqiptarëve: ashtu si Serbia që e keqpërdor historinë mesjetare për
qëllime politike, të njëjtën po e bën edhe Turqia (kujto shënimet e
përvitshme në tyrben e Sulltan Muratit në Mazgit; karnevalet turke në
Prizren e maskarada të ngjashme). Për fat të keq, brezi i ri po mëkohet
me një identitet të ri që varion nga turqizmi e deri te islamizimi.
Ekziston një korelacion midis shërbimeve të inteligjencës turke dhe disa
 imamëve me ndikim në Kosovë. Vetë kreu i BIK-ut, Naim Ternava shprehet
në superlativ për ‘lidhjet e gjakut’ mes shqiptarëve dhe turqve (sic!),
përderisa imamë si Shefqet Krasniqi, Enes Goga, Irfan Salihu dhe Fatmir
Latifi avokojnë hapur e pa teklif interpretimin turk të historisë. Ky
process transformimi po merr hove shqetësuese sepse po krijon divizione
të panevojshme brenda shoqërisë shqiptare. Kësaj po i kontribuojnë jo
pak vetë zyrtarët turq, siç ngjau së fundmi me deklaratat shpifarake të
historianit të Erdoganit, Talha Ugurluel që goditi mbi themelet
identitare të kombit shqiptar. Mediume të propagandës pro-turke në
Kosovë po bëhen Bashkësia Islame e Kosovës (ku njerëzit kyç mbajnë
lidhje me shtetin turk), imamët e lart-cekur, organizatat jo-qeveritare
që mbajnë siglën e TICA-s si dhe organizime (para)politike si Lëvizja
Islame Bashkohu (LISBA) e Fuad Ramiqit, Forumi Rinor Mysliman (degëzim i
 LISBA) i drejtuar nga Nol Zhita, Partia ‘Fjala’ me orientim
turko-islamik, e drejtuar nga Gëzim Kelmendi si dhe Radio 'Kosova e
Lirë' e drejtuar nga Ahmet Qeriqi. Në Maqedoni, mediumet kryesore të
propagandës pro-turke janë Lëvizja ‘Besa’, asociacione të ndryshme e
organizata ‘bamirëse’ si dhe kryetar të caktuar komunash (shumë prej të
cilëve njerëz të BDI-së). Në Shqipëri ky proces e ka kapur për hunde
vetë Qeverinë përmes kryeministrit, Edi Rama, ndërkohë që në terren
agjitojnë shoqëri e qerthuj që sponzorizohen nga shteti turk (PDIU e
Shpetim Idrizit, Lëvizja ‘Shqipëria e Re’ e Edmond Vlashaj si dhe
individë të përveçëm nga publicistika, institucionet arsimore etj).
Kanali zyrtar i propagandës turkomane në botën shqipfolëse është
‘TheOsmanlit’ që promovon një version të historisë sipas optikës turke.

 Bojkoto Turqinë!

 Konsumimi i prodhimeve turke është mundësi për imperializmin turk në
botën shqiptare. Konsumimi i prodhimeve turke manifestohet me deficit
tregtar, prodhim vendor të shkatërruar, mungesë mirëqenie e vendesh
pune. Bojkotimi i prodhimeve turke është një mundësi për bujkun,
pemëtarin, vreshtarin, blegtorin dhe prodhuesin shqiptar. Bojkotimi i
prodhimeve turke është investim për të tashmen dhe të ardhmen: një
ekonomi e fuqishme shqiptare është bazamenti kyç i faktorizimit të
shqiptarëve
 Të blesh prodhime turke do të thotë se paguan vullnetarisht:
 -propagandën turke
 - racizmin anti-shqiptar në Turqi;
 - krijon vende të reja në Turqi;
 - forcon pozicionin e saj në trevat shqiptare
 - forcon rrymat ekstremiste fetare.