Peneron II Waleczny

Peneron podczas Wyprawy po Upadłą Gwiazdę

Benir (syn)

Ederedaia (córka)

Królestwo Itwilii

*"Peneron, syn Gallelina Chybkorękiego, jeden z moich najwierniejszych rycerzy. Członek jednej z najlepszych szlacheckich rodzin. Rycerz poziomu przodownika."*

― Egenad I Odnowiciel do kompanii Penerona II Walecznego

**Peneron II** **Waleczny** był czternastym królem Itwilii. Jego dzieje takie jak zdobycie Upadłej Gwiazdy lub poprowadzenie Itwilii podczas Drugiej Wojny Światła i Mroku, zostały spisane w czwartym tomie Kronik Ragand w rozdziale *"Wojny Złodziei i Trzech Królów"*.

## Biografia

Peneron urodził się w bogatej rodzinie rycerskiej królewskiego herbu pawia *Atenai* 18 stycznia 2436 roku w mieście Brohren, gdzie spędził swoje całe dzieciństwo.

Mały Peneron nie znał dobrze ojca, ponieważ kiedy ten miał zaledwie trzy lata, Gallelin został wezwany do armii z powodu toczącej się od 2430 roku Wojny Łupieżców. Brohren było narażone na atak ze strony Drarończyków, więc król Keiragam postanowił uderzyć jako pierwszy. Armia Itwilii spaliła niewielkie miasto na granicy z Draronem jako ostrzeżenie. Po kilku tygodniach ciszy Gallelin wraz z niewielką częścią armii został wycofany do Brohren, jednak został zaatakowany w połowie drogi przez hordy dzikich goblinów i orków dowodzonych przez Dukkę Groźnego. Gallelin zginął w tej bitwie wraz z królem Keiragamem, a jego śmierć przypieczętowała los Penerona.

Po śmierci ojca podczas Wojny Łupieżców nastoletni Peneron był wychowywany przez matkę oraz przez przyjaciela Gallelina, który przeżył wojnę – Gālderasa. Przez siedem lat trenował na Akademii Rycerskiej i dzięki ciężkiej pracy i wrodzonemu talentowi został rycerzem rangi pierwszej. Podczas jednego z zadań poznał księżniczkę Erelę, jego późniejszą żonę. Młody rycerz obiecał, że gdy ukończy szkołę, poślubi ukochaną. Gdy Peneron zakończył naukę, postanowił zostać na stałe w stolicy ze względu na Erelę. Zamieszkał w niewielkiej kamienicy dzieląc połowę domu ze swoim kuzynem Imagarem, ponieważ nie chciał zostać wpisanym w szeregi armii tak jak został wciągnięty jego ojciec.

Chcąc wyrwać się z miasta na jakiś czas i przy okazji zarobić, przyjął zadanie znalezienia Upadłej Gwiazdy wraz z Archiwaldem i Raganallem Morenahgiem. Myśląc o nadchodzącym wyzwaniu Peneron udał się do swojego dobrego przyjaciela jak i przyjaciela jego całej rodziny - Galderasa. Dostał od niego Miecz Królów - Niathenrema, który krasnolud zabrał poległemu Gallelinowi po jego śmierci. Nie miał pojęcia jak bardzo przydatny miał się później stać. Podczas wyprawy udało mu się zabić Dukkę ostrzem, które było symbolem znienawidzonych przez orka królów i odwrócić bieg Bitwy w Wietrznym Przejściu. Po powrocie do kraju uczestniczył w walkach na południu Itwilii dobijając resztki armii Dukki. Zaledwie trzy tygodnie po powrocie otrzymał wezwanie do armii z powodu wybuchu Wojny Trzech Królów. Peneron został wysłany do obrony rodzinnego Brohren. Gdy dowództwo uznało, że utrata kontroli nad całą wschodnią częścią Itwilii i upadek Brohren jest tylko kwestią czasu, kilku rycerzy zostało wysłanych do Blis, aby błagać o wsparcie i zmianę taktyki wojny. Jednym z tych posłańców był Peneron. Król Egenad jednak zignorował ostrzeżenia dowódców Brohren i sam pojechał z ogromną armią do miasta, aby osobiście bronić go przed natarciem. Egenad przeliczył się niemiłosiernie i poległ podczas Bitwy o Brohren. W międzyczasie Peneron stacjonował w Blis, gdzie poślubił swoją dawną ukochaną księżniczkę Erelę. Oboje nie byli pewni, czy przeżyją wojnę, więc pobrali się szybko w Świątyni Księżycowej.

Dwa dni po zakończeniu oblężenia Brohren do stolicy dotarła wieść o śmierci króla Egenada oraz generała Hugeda, który w razie śmierci króla miał go zastąpić. Przez ślub z siostrą dawnego króla, Peneron miał najbliżej do Białego Tronu, więc następnego dnia został szybko i nieoczekiwanie koronowany.

Nowy król wydał rozkaz natychmiastowej mobilizacji wojsk i powrotu do Blis i Ragand. Jako katalizator starcia wybrał pewnego posłańca, którego wysłał do Draronu, aby zmusić Drarończyków do natarcia nie na podnoszące się z popiołów Thredan, ale na potajemnie zbrojone Blis i Ragand. Ostatnia bitwa Wojny Trzech Królów rozegrała się pod Blis jesienią 2478 roku. Armia Draronu została ostatecznie rozgromiona, a symboliczna tarcza i hełm żołnierza został wysłany do Syditil.

Jako symbol zwycięstwa nad Drarończykami, król Peneron kazał wykonać z kawałka Gwiazdy medalion na srebrnym łańcuszku nie wiedząc o złej mocy w klejnocie. Cień jednak nie mógł przejąć całkowitej kontroli nad Peneronem, gdyż odłamek Gwiazdy był zbyt mały. Był jednak na tyle duży, żeby uzyskać niewielki wpływ na umysł władcy. Wieloletnie noszenie wywołało łatwą irytację, zapędy narcystyczne oraz częściową ślepotę. To w połączeniu z głębokim przekonaniem o zniszczeniu całego plemienia Dukki doprowadziło do zignorowania plotek o powstawaniu kolejnych, tym razem większych skupisk plemion goblinów i orków na południu Isimadu.

Przez niechęć Penerona do walki tuż pod nosem Itwilii wybuchła Druga Wojna Światła i Mroku. Przez pierwsze trzy lata wojny król nie wydawał oficjalnego rozkazu mobilizacji, aż do momentu, w którym Ertai Lonelay uświadomił Peneronowi, że jest manipulowany przez Gwiezdny Medalion. Gdy władca zorientował się, że przez jedenaście lat żył w błędzie, spróbował zniszczyć klejnot, jednak został powstrzymany przez czarodzieja. Peneron ogłosił natychmiastową oficjalną mobilizację jak i pierwsze od dziesiątek lat pospolite ruszenie. Wysłał prośbę o pomoc na Inis, ufortyfikował miasta od Brohren po Blis i przygotował się do wojny.

Gdy armia Badugina podeszła pod Blis, ich pan dał Peneronowi możliwość oddania Gwiezdnego Naszyjnika oraz Gwiazdy, ale król nie zgodził się wiedząc z kim ma do czynienia. Kiedy niemalże całe Blis upadło, a pozostałości armii schowały się w wewnętrznych fortecach, Peneron postanowił wydać ostatni rozkaz i przeszarżować przez szeregi wojsk Antarodu dołączając do armii Venatura Krewkiego, który zdołał przypłynąć z Inisu i otoczyć lewą flankę Czarnej Armii. Szaleńczy pomysł opłacił się osłabiając tylne flanki armii Badugina walczącej w międzyczasie z Inisanami. Wreszcie nadszedł czas na zniszczenie naszyjnika, który kontrolował króla przez lata. Peneron podrzucił go do góry i jednym zamachnięciem miecza rozbił go na drobne kawałki. Król Peneron II Waleczny poległ podczas tej bitwy walcząc u boku króla Venatura Krewkiego. Wraz z nim poległ jego starszy syn Benadir oddając koronę Balarirowi, który miał potem dokończył dzieło ojca dobijając resztki armii Badugina na okolicznych wyspach.

## Kalendarium

18.01.2436 - Narodziny Penerona w Brohren

2451 - Przyjęcie na Akademię Rycerską w Blis

2453 - Poznanie księżniczki Ereli

2458 - Ukończenie nauk na Akademii

2462 - Wyruszenie na Wyprawę po Upadłą Gwiazdę

2463 - Awansowanie na kapitana w armii Blis

29.10.2478 - Ślub z Erelą

30.10.2478 - Koronacja na Władcę Białego Tronu

4.07.2489 - Śmierć króla Penerona podczas obrony Blis w trakcie Drugiej Wojny Światła i Mroku

## Ciekawostki

* Imię *Peneron* pochodzi od iderdaiskiego słowa *'pener'* "twardość".
* W niektórych kronikach imię Penerona II jest zapisywane jako *Penron II*. Nie do końca wiadomo skąd wzięła się ta oboczność.
* W momencie koronacji, Peneron poprosił, aby otrzymać tytuł 'Peneron II', a nie 'Peneron I' ze względu na osobę, po której odziedziczył swoje imię. Peneron Mściciel nie był królem Itwilii, przez co ten gest nie uzyskał aprobaty wielu szlachciców, którzy nazywali króla Peneronem I.
* Gdy Peneron spotkał po raz pierwszy Erelę, ta spytała o jego imię. Nie chcąc zbliżyć się do księżniczki przez jego rodzinne relacje ale przez jego charakter, młody rycerz przedstawił się jako *Eralien*, ten który chodzi. Ten gest stał się nawykiem Penerona przez jego pozostałe lata jako rycerz Atenai, kiedy liczyła się dyskrecja.