Birsu Reçel

## Genel Bilgiler

### Fiziksel ve Kişilik Özellikleri

Birsu, 1.70 boyunda sakin, azimli ve sabırlı bir kişiliğe sahiptir. Saçları annesininki gibi kızıl, gözleri mavi renktedir. Yüzünde ve vücudunda çilleri vardır ve teni hassastır. İnsanlara karşı ne kadar dost canlısı gözükse de kolay kolay içini dökemez.

## Özgeçmiş

### Ailesi

Birsu Reçel, 20 Şubat 1999 yılında İstanbul’da doğdu. Annesi Leyla, küçüklüğünde ailesinden çok şiddet görmüş ve istemediği bir adam olan Ahmet ile evlenmek zorunda kalmıştı. Babası Ahmet ise esnaf ve paranın değerini bilmez, alkole, kumara harcayan bir insandı.

### Çocukluk ve Gençlik Dönemi

Birsu okul çağına gelene kadar anne ve babasının kavgalarıyla büyüdü. Durumları da babası yüzünden iyi değildi. Kazandığı tüm parayı alkole ve kumara harcıyordu. Çoğu zaman alkollü eve gelip ortalığı dağıtırdı. Birsu okul çağına geldikten sonra babasından şiddet ve hakaret görmeye başladı. Çoğu zaman annesi araya girip, Birsu’yu koruyordu. Birsu’nun da içinde annesini koruma içgüdüsü zamanla artmıştı. Ona zarar gelmesine, üzülmesine dayanamıyordu. Babası Ahmet kendine ve işine olan öfkesini kızından ve karısından çıkarıyor, onları suçluyordu. Psikolojisi bozuk ve kompleksli bir adamdı. Birsu okula giderken vücudundaki morlukları utancından kapatmak zorunda kalıyordu. İnsanlara karşı hep içine kapanık ve korkaktı. Annesi her zaman onu okuması için tembihlemiş ve hayatını kurtaracak tek yolun bu olduğunu söylemişti. Birsu annesini dinleyip derslerine sıkıca sarılırdı. Etrafında çok arkadaşı olmazdı, genel olarak dersleriyle ilgilenirdi. Liseye geçtikten sonra Ozan adında bir çocuk Birsu ile çok ilgilenmeye başladı. Fakat Ozan, Birsu’nun dikkatini çekmeye ve konuşmaya çalıştıkça Birsu iyice kabuğuna çekiliyordu. Birsu bir yandan ne kadar konuşup sohbet etmek istiyor olsa da hem dersleri, hem kendi, hem de annesi için kötü olacağını düşünüyordu. Ozan’ı ne kadar terslese de durmuyordu. Bir gün Ozan, bir seferliğine buluşmak istediğini, buluştuktan sonra eğer Birsu istemez ise bir daha asla ısrar etmeyeceğini söyledi. Birsu bir süre düşündükten sonra kabul etti ve okul çıkışı annesine okulda çalışma yapacağını söyleyip Ozan ile buluştu. Ozan o kadar hayat dolu ve neşeliydi ki, Birsu’nun üzerindeki çekingenliği yavaş yavaş azaltmaya başlamıştı. Başta çok konuşmasa da Birsu zamanla Ozan’a alıştı ve sohbet etmeye başladılar. Konu aileye geldiğinde Birsu tek kelime bile etmiyordu, Ozan da onu zorlamıyordu. Sohbet ederlerken Birsu’nun gözü balonlara takılmıştı. Ona balonlar çok güzel, rengarenk gelmişti. Bunu fark eden Ozan hemen kalkıp kocaman kırmızı bir balon almıştı. Birsu şaşırıp ne diyeceğini bilememişti, çok sevinmişti. İlk defa birinden hediye alıyordu. Biraz daha sohbet ettikten sonra çok geçe kalmaması gerektiği için Birsu kalktı. Ozan giderken umarım bu son buluşmamız olmaz dedi. Birsu içinden umarım olmaz dese de Ozan'a hoşça kal dedi. Birsu balonu atmaya kıyamadı ve yolda buldum derim düşüncesiyle eve doğru ilerledi. Birsu eve girdiğinde babası yine alkollü ve sinirliydi. Kumar oynamış ve evin kirasını kumarda kaybetmişti. Annesi perişan gözüküyordu. Babası yine öfkesini onlardan çıkarmaya çalışıyordu. Birsu eve geç geldiği için ona patladı ve kavga ettiler. Babası, Birsu’nun kolunu o kadar sıkmıştı ki acısından babasına bağırdı. Bunun üstüne babası Birsu’ya tokat attı ve Birsu’nun dudağı patladı. Annesi hiçbir şey yapamadı. Babası okuldan almakla tehdit etti, küfürler savurdu. Sonrasındaysa evden o gecelik çekip gitti. Bu olaylar yaşandıkça Birsu’nun içinde babasına karşı olan nefret büyüdükçe büyüdü. Onun gibi insanların cezasız kalmasına, yakalanmamasına tahammül edemiyordu. İleride polis olup hem kendini ve annesini, hem de başka kadınların, çocukların, şiddet gören herkesin güvenliğini sağlayacağına kendine ve annesine söz verdi. Ozan ile ara sıra görüşmeye devam etti. Ozan onu hayata bağlayan ve neşelendiren tek kişiydi. Onun sayesinde kendine özgüveni artmıştı. Ona çok değer veriyordu. Liseyi zor da olsa geçti ve mezun oldu. Mezun olduktan hemen sonra annesi ömür boyu gördüğü şiddetten ve yaştan ötürü amansız bir hastalığa yakalandı. Birsu’yu derinden etkileyen bu durum polis akademisine hemen başlayamamasına sebep oldu. Babasına güvenmediği için tüm gün annesinin yanında duruyor ve onunla ilgileniyordu. Bu olaylar esnasında Ozan da her zaman Birsu’nun yanında oldu. Birsu annesinin hastalığından babasını suçluyordu. Babası da yaşlandığı için artık Birsu’ya eskisi gibi davranamıyordu. Annesinin durumu zamanla kötüye gidiyordu ve sürekli ilaç alacak paraları da yoktu. Bu sebeple iş arayışına girdi ve bir kafede yarı zamanlı garsonluk işi buldu. Yaklaşık bir sene sonra 22 Şubat’ta annesini kaybetti. Birsu bu durumu bir süre kabullenemedi. Babasını görmeye tahammül edemiyordu. Geçen sene Ozan üniversiteye başlamış ve kendi evine çıkmıştı. Birsu da bir sabah babası evde yokken eşyalarını toplayıp evden çıktı ve kendini toparlayana kadar Ozan’da kaldı. Fakat Birsu kendine gelemiyordu. İstanbul onu boğuyordu. Yeni bir sayfa açıp geçmişte kalan acıları unutmaya ihtiyacı vardı. Annesine verdiği sözü tutması gerekiyordu. Bu sebeple garsonluktan kalan parasıyla ulaşım için gereken ihtiyaçlarını karşıladı ve Los Santos’a, polis akademisine gitmeye karar verdi.