Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 21

## Hoofdstuk 21

Saffira was
in de buurt, ze wist het. *Volgens de dorpelingen was die tempel hier ergens.*
Cani liep naast haar paard, de hond kon haar makkelijk bij houden, in het
moeraslandschap van Swarp kon je je nogal moeilijk met een paar manoeuvreren. *Genoeg! Ik ga te voet verder.* Ze sprong af haar paar en bond het vast aan een boom.
*Een beetje ironisch, zoeken naar een kaart.* Eerlijk gezegd maakte het
haar niet uit naar wat ze moest zoeken, ze was al bij genoeg dat ze uit de
woestijn was, en weg van Skupno die altijd zo veel van haar vroeg. Ze kon nog
steeds niet geloven dat koning Dura haar deze opdracht toe vertrouwde, ze zou
hem niet teleurstellen. Al dat ze wist was dat deze kaart de weg wees naar een
machtig, magisch artefact en dat het ergens in een tempel in Swarp verstopt
lag. Enkele dorpelingen die in de buurt woonden hadden haar een verhaal
verteld, dat al vele generaties oud was. Over hoe op een dag een man het dorp
bezocht, hij droeg een opvallend voorwerp bij zich, volgens de legende was het
gemaakt van goud en straalde het licht uit. De man was uitgehongerd en
verdwaalt in de bossen, de dorpelingen hielpen hem. De volgende de dag was hij
weg. Maar er was nog iets opvallends gebeurt. Het dorp leed dit jaar van een
ontzettend slechte oogst, maar toen de man weg was waren alle granen en
groenten opeens volgroeid en volledig gezond.

Dan had je
nog een ander verhaal, recenter. Een dorpsbewoner zou enkele maanden geleden
een tempel hebben gevonden, vermoedelijk de tempel waar deze kaart lag. De man
had Saffira de weg gewezen en gezegd hoe ver het ongeveer was, ze moest er nu
toch echt bijna zijn. Plotseling dook Cani de struiken in. “Cani? Wat doe je?
Kom terug!” Snel liep ze achter hem aan, ze schreeuwde, maar haar hond stopte
niet. Uiteindelijk stopte Cani met rennen, Saffira haalde adem. “Waar was dat
voor nodig?” vroeg Saffira vermoeid terwijl ze tegen een stenen muur leunde. *Wacht? Een stenen muur.* Saffira keek naar de muur, ze wandelde in het rond en hakte
enkele planten omver met haar dolk. Al snel vond ze een ingang, ooit moest het
een stevige deur zijn geweest, maar doorheen de jaren was het hout beginnen te
rotten. Met een harde trap stampte ze de deur in, erachter bevond zich een
lange trap. *Dit is het!* “Goed gedaan Cani!” zei ze terwijl ze haar hond
over zijn kop aaide.

De trap liep
uit in een gang met enkele zijdeuren. Elke deur leidde naar een kamer, maar er
was niet veel te zien in de kamers. Voorraadkamers, een slaapkamer, het leek
wel alsof er ooit iemand woonde, maar dan heel lang geleden. De gang eindigde
in een kamer vol boekenkasten. De boeken zaten vol met stof en de meeste waren
niet meer intact. Aan het eind van de kamer kwam ze uit op de een muur, op de
muur stond tekst geschreven. Ze wist niet wat het zei, het was in Oud-Elfs
geschreven en ze herkende slechts enkele woorden. *Hier ligt de kaart dus*
niet. *Ze liep verder langs de muur en kwam uit bij een tafel met een boek*
erop, het was verassend goed bewaard. Er lag een grote laag stof op en hier en
daar kon ze niet alles lezen wat er in stond, maar voor de rest was het boek
volledig intact. Ze keek op en sprong gillend achteruit van schrik waardoor ze
bijna het boek liet vallen. Voor haar zat, in een oude stoel, een skelet. Het
was al oud, de beenderen waren zwart in de plaats van wit. *Iew.* Snel
richtte ze haar aandacht ergens anders op. Het boek. Ze opende het en begon te
lezen.

*Dag 1 van het onderzoek naar de Gouden Appel*

Mijn naam is Rickard Sofius en ik ben een onderzoeker die werkt aan de
universiteit van Intellecta. Mijn passie is magische voorwerpen en artefacten,
in het bijzonder de Gouden Appel, Fructus Aurum, zoals hij in het Elfs wordt genoemd.
Dit voorwerp zou je magische krachten vergroten en zou in het verleden zijn
gebruikt door vele mythische figuren, de elfen zouden hem hebben gebruikt om
Stotella te veroveren, millennia geleden. Uit mijn onderzoek hebben ik kunnen
afleiden dat het niet gewoon één voorwerp is. Voor zover we bekend zijn geraakt
de kracht van de appel na een tijd op en verdwijnt het voorwerp. Na enkele
jaren groeit er dan een nieuwe vrucht in de Tuin van Nymphoria. Als ik de
Gouden Appel wil vinden, moet ik opzoek naar die tuin.

*Dag 4*

Het vinden van de tuin zal moeilijker zijn dan ik dacht. Het lijkt dat zijn
locatie voortdurend veranderd.

*Dag 10*

Ik ben erachter gekomen dat er een magische kaart bestaat die naar de tuin
leidt. De kaart moet ergens in Elefthia liggen, aangezien de laatste eigenaar
van de Appel een elf was, ik vertrek morgen naar Elefthia om mijn onderzoek
verder te zetten.

*Dag 26*

Ik denk dat ik op een goed spoor zit, ik ben in contact gekomen met enkele
elfen die me willen helpen, ze zouden een spoor hebben gevonden.

*Dag 52*

Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk heb ik de kaart bemachtigt! Er waren
wat problemen, maar ik heb ze opgelost. Ik wil er niet te diep op ingaan, ik
kan alleen maar zeggen dat nu niemand me nog zal tegenhouden.

*Dag 64*

Een groot probleem! Ik had de tuin gevonden, ik volgde de kaart en kwam uit bij
de poort van de tuin, maar hij wou niet openen, ik weet niet hoe ik hem open
krijg.

*Dag 80*

Ik ben teruggekeerd naar Intellecta, op zoek naar een manier om die poort te
openen.

*Dag 82*

Dessra heeft oorlog verklaart aan Alran, de tweede Alraanse-Dessraanse oorlog
is begonnen. Het ziet er naar uit dat ik mijn onderzoek tijdelijk stop zal
moeten zetten.

*Dag 444*

De oorlog is nu al meer dan een jaar bezig en het ziet er niet goed uit voor
ons land. In al die tijd ben ik niet echt bezig geweest met dit onderzoek, maar
nu lijkt het dat de Gouden Appel misschien het enige is wat ons land kan
redden.

*Dag 450*

Ik heb iets gevonden! In een oud boek staat dat alleen zij die een puur hart
hebben de tuin van Nymphoria kunnen betreden. Duidelijk heb ik geen puur hart…

Er is maar één iemand die de tuin kan betreden: koning Zhoras, de koning van
Alran. Deze jonge koning heeft een goede weerstand gegeven tegen de Dessraanen
en voor de oorlog was hij ook een goede en nobele heerser. Ik ben vertrokken
naar Capitala om de koning mijn aanbod te vertellen.

*Dag 480*

De koning is op mijn aanbod ingegaan, hij vertrek met een expeditie naar de
Tuin.

*Dag 512*

Ja! Het is gelukt, de koning heeft de Appel bemachtigt, we keren nu terug naar
Alran. Zhoras zal eerst leren hoe hij met de appel moet omgaan.

*Dag 600*

Ik heb voor de eerste keer de Appel in actie gezien, in een veldslag. Zhoras
was onverslaanbaar, de macht van de Appel is veel groter dan ik had verwacht.

*Dag 666*

Ik vraag me af of de macht van de Appel niet te groot is.

*Dag 800*

Ik weet niet of mijn plan lukt, hoewel de koning nu zo machtig is, winnen we de
oorlog nog steeds niet en het gaat niet goed met Zhoras, hij is niet meer de
nobele heerser van vroeger, hij is geobsedeerd met winnen en vraagt me steeds
hoe de kracht van de Appel kan vergroten, ik zeg hem dat ik het niet weet, dat
maakt hem boos.

*Dag 1102*

De koning is gek geworden. Ik heb onderschat wat macht met een man kan doen, de
Gouden Appel is hier een duidelijk voorbeeld van. Misschien had hij een puur
hart toen hij de Appel ontving, maar dat is nu niet meer het geval. Bij elke
veldslag stuurt hij zijn mannen de dood in, hij verwaarloost zijn volk en denkt
alleen nog maar aan Dessra verslaan. Dit is mijn schuld, ik moet ingrijpen.

*Dag 1233*

Ik weet niet of ik juiste beslissing heb gemaakt. Ik heb de Appel gestolen van
de koning, de volgende dag besloot hij om toch ten strijden te trekken, hij
stierf, de oorlog is voorbij, we hebben verloren. Ik word gezocht door de
Alraanse overheid, ze willen mijn hoofd. Het kan me niet schelen wat ze met me
doen, maar ze mogen de Appel niet bemachtigen. Ik de geschiedenis van de Appel
onderzocht tijdens de oorlog, en het lijkt alsof hij alleen maar verdriet en
onheil zaait. Het is duidelijk, geen enkel mens heeft een echt puur hart, ik
moet dit voorwerp verstoppen. Niemand mag het vinden!

*Dag 1235*

Terwijl ik rond reis met de Appel ontdek ik hoe machtig het voorwerp wel niet
is, mijn spreuken lijken wel 10 keer zo sterk.

*Dag 1250*

Ik heb de magie van de Appel gebruikt om een tempel te creëren in Swarp, deze
tempel is bedekt met spreuken waardoor niemand hem zal kunnen vinden, behalve
ik. Ik weet niet hoelang de spreuken intact blijven, 100 jaar? 200 jaar?

*Dag 1300*

Ik heb een grote fout gemaakt! Ik wou zien of een soort magie ook werkt met de
Appel, Zwarte Magie…Het werkte! Dit is verschrikkelijk, als een zwarte magiër
de Appel bemachtig zijn de gevolgen catastrofaal! De Appel is verdwenen, de
magie is op, dit had ik verwacht. Ik…Ik…Waarom gebruikte ik Zwarte Magie, magie
heeft een prijs en bij Zwarte Magie is die het grootst. Ik heb het gevoel dat
ik mijn verstand verlies…De kaart heb ik nog, die mag niemand vinden. Ik heb de
kaart verborgen in het hart…

*Dag 3000*

Vijf jaar na de Tweede Alraanse-Dessraanse oorlog beginnen de twee landen weer een
oorlog met elkaar. Mensen kennen niets anders dan geweld.

Dat was het
laatste wat er stond. Saffira legde het boek op de tafel en keek met een dubbel
gevoel naar het skelet, nu wist ze wie het was. *De kaart ligt in het hart,*
wat betekent dat zelfs? *Ze wandelde een tijdje door de kamer, totdat ze bij*
de muur met de tekst uitkwam. Haar oog viel op een woord: kardia. Eerst dronk
het niet tot haar door wat er stond, maar toen besefte ze het. *Kardia! Hart*
in Oud-Elfs. *Ze legde haar hand op het woord en fluisterde: “Kardia”. De*
letters begonnen te gloeien. Saffira deed enkele stappen achteruit. Ze hoorde
een luid geluid en de muur ging omlaag en verdween in de grond. Erachter zag ze
een kamer met in het midden een stenen tafel. Ze wandelde er heen, erop lag een
gouden cilinder, een koker waar iets in kon. Ze opende de koker, erin zat een
vel papier in. *De kaart!* Toen ze de kaart vasthield, twijfelde ze. Ze
dacht terug aan het boek, was het wel een goed idee om de kaart mee te nemen?
“Geef dat maar aan ons!” riep een stem achter haar.

Verrast
draaide ze zich om, in de ingang van de kamer stonden drie mannen, ze waren
alle drie gewapend. “Grijpen we haar Josephus?” vroeg één van de mannen aan een
andere man met een grijze baard. “Ze geeft ons de kaart wel, wij zijn met drie,
zij is alleen. Geef ons de kaart meisje, je weet niet wat je vast hebt.”
Saffira zuchtte, ze stak de kaart terug in de koker en deed een stap naar
voren. Eén van de mannen liep op haar af om de koker aan te nemen, maar toen smeet
Saffira de cilinder op de grond, deze rolde weg. De man dook erachter aan, maar
Saffira nam vliegensvlug haar boog en schoot een pijl op de man af, hij was
opslag dood. Josephus greep de koker en liep de kamer uit. De andere man liep met
een getrokken zwaard op haar af. Ze schoot een pijl op hem af, maar de man ving
het op met zijn schild. Ze schoot er nog één af, maar de pijl vloog weer tegen
het schild. *Tijd om iets origineels te doen!* Ze liep op de man af, deze
bukte met zijn schild beschermend voor zich, maar dan deed Saffira iets wat de
man niet zag aankomen. Ze zette haar voet op het schild en stootte zich af
waardoor ze over de man heen sprong. Ze land met een koprol en draaide zich
snel om, vervolgens schoot ze een pijl in de man zijn rug. Dat duurde allemaal
slechts enkele seconden. Geen tijd om te controleren of hij dood was, ze moest haar
kaart terug halen! Het was haar kans om een eigen leven te leiden, dat had Dura
haar beloofd. “Waar is die man?” Ze rende de tempel uit, toen ze iets opmerkte
in haar ooghoek. Net op tijd sprong ze opzij om het zwaard te ontwijken. Het
was Josephus, hij had gewacht aan de uitgang. Ze keek naar haar boog, die was
in twee gesneden. Ze smeet hem weg, Josephus zwaaide weer met zijn zwaard,
Saffira ontweek de slag, maar ontdekte dat ze geen kant op kon. Voor het eerst in
een lange tijd was ze bang, bang voor haar leven. Ze had zich te druk gemaakt over
die kaart, dat ze vergat uit te kijken, normaal zou dit nooit gebeurt zijn. “Je
had beter geluisterd meisje!” Josephus hief zijn zwaard wederom op, maar toen
hij deze wou neer brengen, sprong er een beest uit de struiken en beet in zijn
arm. Het was Cani! Schreeuwend van pijn liet Josephus zijn zwaard vallen. Hij stampte
tegen Cani. “Vuile rothond!” *Nu of nooit!* Saffira nam Khaelens dolk, die
aan haar rug hing, en stak hem in Josephus keel. Die hoestte bloed op, voordat
hij op de grond viel. Saffira bukte om de kaart op te pakken, ze wierp nog één
blik op Josephus. “Dat krijg je als je tegen mijn hond sjot.”

* Vorig hoofdstuk
* Volgend hoofdstuk(komt binnenkort)