Odcinek V- Wyrzutki

Od czasu śmierci Hidekiego minął miesiąc. Daichi poradziła sobie z zabiciem go. Nie miała wyrzutów sumienia ani koszmarów. Jednak mimo to nie mogłem jej tak zostawić. Zbyt wiele dla mnie zrobiła. Pomogła mi odzyskać człowieczeństwo, uratowała mnie i przede wszystkim nie zostawiła mnie dlatego że jestem ghoulem.

Jeśli coś można było nazwać miłością to chyba było to.

Na moje szczęście Hideki był debilem. Nie pomyślał i wypuszczeniu informacji w razie jego śmierci. Ale to mogły być tylko pozory. Miałem się na baczności żebyśmy byli bezpieczni. Oboje.

Po szkole Daichi chciała iść do mnie. Chyba miała powód. Od tamtego zdarzenia prawie w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy. Musiałem się jeszcze wiele nauczyć. Wcześniej postrzegałem ją tylko w kategorii jedzenia. Nigdy nie widziałem w ludziach nic innego.

Szliśmy w milczeniu. Daichi od tamtego dnia była jakaś cicha i zamyślona.

-Wszystko w porządku?- spytałem

W sumie nawet jak na mnie to pytanie pokazało że jestem debilem. Mimo to nie odpowiedziała.

-Hej. Daichi.

-Hę? Co się stało?

-Pytałem czy wszystko w porządku.

-A.... tak.

Nie wydaje mi się. Widać było że jest z nią coś nie halo. Czy to przez zabicie Hidekiego? Każdy reaguje inaczej na zabójstwo.

-Co się stało?

-Mówię że nic.

-Znam się na ludziach za dobrze. Widać po tobie że coś się z tobą dzieje. O co chodzi? Hideki? Nauka? Problemy w domu?

-Problemy z chłopakiem.

Co? Jak? Z kim?

-Ty masz chłopaka?

Popatrzyła na mnie zawiedziona. O kurde. Mówiła o mnie. Jednak nie byłem takim geniuszem będąc człowiekiem.

-No to o co chodzi?

-Właśnie o nic.

A więc o to jej chodziło. Kiedy zabiła drugiego człowieka powinienem był trochę bardziej uczestniczyć w tym co się wokół niej dzieje. Niestety wolałem zostawić ją samą. Byłem beznadziejnym chłopakiem.

-Przepraszam.

Jak na człowieka Daichi jest strasznie szybka. Zdarzyła się do mnie przytulić zanim wyczułem ruch.

-Dlaczego?- spytała- Dlaczego w ogóle ze mną nie rozmawiasz? Unikasz mnie, nie odbierasz telefonu..... myślałam że dopadło cie CCG albo że zdychasz z głodu. Martwię się o ciebie. Zwłaszcza teraz kiedy dowiedziałam się kim jesteś.

Kim. To słowo wyryło się w mojej pamięci. Nie użyła słowa czym tylko kim. Nie traktowała nas ghouli jak bezrozumnych istot.

-Przepraszam. Jeszcze muszę się wiele nauczyć jak być człowiekiem.

Wyczułem obcy zapach. Człowiek i.....quinque. CCG.

-Możesz nie mieć okazji Spider.

Czyli Hideki zostawił komuś informacje.

-Czy może wolisz Czerwonooki Shinigami? A może Złowieszczy szpon?

Dużo wiedział. Najgorsze że byliśmy w samym środku miasta. Wokół pełno ludzi. Do tego Daichi była ze mną.

-Mogę chociaż poznać imię tego kto odbierze mi życie?

-Amon. Fakt faktem że mam pełne prawo cie zabić ale mam też rozkaz pojmania Himenami Daichi.

-Niby za co?- uniosłem się

-Sam fakt że tu jest zaprzecza tym co zostawił po sobie Hayakawa. Napisał że jeśli nie uda mu się ciebie pokonać to Himenami stanie się twoim pokarmem. Z tego co widzę nie tylko jest świadoma tego że jesteś ghoulem ale również to ona zabiła Hidekiego.

Było źle. Wyciągnąłem w to wszystko Daichi. Musiałem coś zrobić. Daichi tylko mocniej mnie przytuliła i szepnęła.

-Zrób to.

Kagune wystrzeliło jak szalone. Amon zdarzył wyciągnąć swoje quinque. Wielki młot. Też mi broń. Kiedy brał zamach przylepiłem je do podłoża. Był w pułapce. Z tyłu ktoś wyskoczył.

-Interesujące.

Jakiś stary, siwy dziad. Zablokowałem jego błękitne quinque ostrzami dwóch kagune. Następnie przykleiłem mu stopy do podłoża.

-Naprawdę interesujące. Dopóki twoje pajęczyny nie zostaną odklejone są równie mocne co kagune dlatego nigdy nie mogliśmy z nich robić quinque.

Zalepiłem ich pajęczyną. Chwyciłem Daichi i uciekliśmy.

Przelecieliśmy chyba z pół Tokyo. Wylądowaliśmy na dachu jakiegoś budynku. Skończyła mi się pajęczyna.

Przez to kagune było słabsze.

-Daichi wybacz że cię w to wyciągnąłem.

-Nie. Jest dobrze.

Co? Przeze mnie była poszukiwana w dodatku właśnie o mało co nie zginęła a według niej jest dobrze.

-Widzisz ja od zawsze była najlepsza w klasie. Wysokie oceny do tego wszyscy faceci się za mną uganiali.

Ale nigdy nie miałam prawdziwych przyjaciół.

Życie Daichi nie było tak kolorowe jak myślałem. Wiecznie szeptali za jej plecami że ma wszystko. Urodę, wiedzę i umiejętności. Jakby tego było mało żaden z chłopaków nie traktował jej poważnie. Najlepsza ale jednocześnie najgorsza.

-Dzień po zabiciu Hidekiego poczułam że nie jesteś taki jak oni. Nie dlatego że jesteś ghoulem to dlatego....

-Że zamiast fałszywych uśmiechów brałem pod uwagę jak się czujesz?

-Tak.- powiedziała ze łzami w oczach.

Pocałowałem ją. Jej bicie serca przyspieszyło. W zapachu wyczułem, zaskoczenie i radość. Sam nie rozumiem czemu to zrobiłem. Może dlatego że ona również traktowała mnie inaczej niż reszta. W ich oczach zawsze byłem wyrzutkiem a teraz potworem.

-To co teraz?- spytała

-Hideki może i podał im adres mojego mieszkania ale mam jedną kryjówkę. Muszę zabrać stamtąd moje rzeczy chowane na czarną godzinę.

-Czyli co?

-Uciekamy. Nie wiem dokąd ale jedno jest ważne....

-Że będziemy razem?

-Tak.

Nie mogłem pozwolić jej odejść. Przez strach i żal zatraciłem się w głodzie i żądzy mordu. Jednak dzięki niej odzyskałem moje człowieczeństwo i ponownie się zatraciłem. Tym razem w niej. Tak oto kończy się mija historia. Historia jak z ghoula zmieniłem się w człowieka.

Poprzedni odcinek:

Odcinek IV- Hideki Hayakawa