Transpłciowość, androgynia i hermafrodytyzm a Tradycje

TRANSPŁCIOWOŚĆ, ANDROGYNIA I HERMAFRODYTYZM WŚRÓD MAGÓW TRADYCJI

Devyn Williams i Qiana Armistead, dwójka badaczy zajmujących się niebinarnymi i transpłciowymi tożsamościami w historii i współczesności Tradycji sugerują następującą nomenklaturę:

Hermafrodytyzm jest kategorią nieścisłą biologicznie i w odniesieniu do ludzi jest niewłaściwa. Ma jednak wartość w kontekstach historycznych, w związku z pewnym kompleksem symbolicznym. Termin stosuje się do postaci czysto nadnaturalnych, których natura nie jest wyjściowo ludzka – jest to też termin zwyczajowo stosowany przez Solificati, więc może mieć zastosowanie do nich, zwłaszcza w kontekście skonstruowanego alchemicznie ciała (Heylel, Celestine) ale lepiej mówić o hermafrodytyczności niż o hermafrodytyzmie.

Interseksualność stosuje się do zjawiska naturalnego, do osób od urodzenia wykazujących na poziomie biologicznym cechy jednej i drugiej płci – na różnych poziomach, ponieważ istnieje więcej niż jeden wariant interseksualności. Takie osoby mogą identyfikować się w różny sposób i często są zmuszane do identyfikacji męskiej lub żeńskiej (także za sprawą interwencji chirurgicznej wkrótce po urodzeniu).

Androgynia to posiadanie zarówno cech męskich i żeńskich – zgodnie z terminologią wprowadzoną przez Śpiącą badaczkę Sandrę Bem osoba androgyniczna to osoba wykazująca w wysokim stopniu cechy (kulturowo) męskie i żeńskie (z kolei osoba niezróżnicowana będzie wykazywać te cechy w niskim stopniu). W takim znaczeniu androgynia odnosi się przede wszystkim do cech psychocznych i kulturowych, do gender, płci kulturowej. Niemniej jednak czasem, zwłaszcza w kontekście historycznym, jest to termin tożsamy z hermafrodytyzmem. Williams i Armistead postulują jednak używanie go w odniesieniu do samych cech psychicznych i cech wyglądu, w oderwaniu od tożsamości i identyfikacji.

Transpłciowość (Transgender) to identyfikacja z płcią inną, niż przypisana. Może obejmować zarówno identyfikację z przeciwną płcią w systemie binarnym, jak i każdą identyfikację niebinarną (genderqueer, genderfluid, agender etc). Może się wiązać z transseksualnością, w wypadku której pojawia się dążenie do dopasowania ciała do identyfikacji.

Trzecia płeć to termin z zakresu antropologii, obejmujący wiele zjawisk z różnych kultur. Termin jest nieprecyzyjny, bo podstawą jego powstania jest binarystyczne podejście do płci kultury europejskiej, podczas gdy niektóre kultury Pierwszych Narodów wyróżniały nawet pięć płci. Termin ma sens jeśli pisze się z punktu widzenia europejskiego, ale nawet wtedy należy doprecyzowywać, jakie zjawiska ma się na myśli i jak powinny były one być definiowane i nazywane w ich własnym kulturowym kontekście, jak są rozumiane przez ludzi, którzy należą do tych kategorii.

Gender reversal to termin odnoszący się przede wszystkim do okazjonalnego, często uwarunkowanego warunkami kulturowymi (rytuał, teatr, karnawał) przyjęcia ubrania, roli czy zachowania odmiennej płci. Nie musi iść w parze z transpłciową tożsamością.

Stosunek do transpłciowości u poszczególnych tradycji jest zróżnicowany i zależy od konkretnej frakcji.

Niemniej jednak historia zakodowała w przedstawicielach Tradycji pewne schematy i uprzedzenia. Ich obiektem są przede wszystkim te osoby, które podległy magicznej zmianie płci – i to w stronę interseksualności i hermafrodytyczności. O ile przejście między standardowym płciami jest postrzegane w najgorszym wypadku jako ekscentryzm, o tyle retoryka „magicznie skonstruowanego hermafrodyty” przypomina analogiczną transfobiczną retorykę w dyskursie feministycznym. Uprzedzenia jednak mogą być traktowane różnie: część magów może mieć resentymenty, inni uznają takie podejście za przestarzałe i pełne przesądów. Prawdopdobnie dlatego nie jest znanych – poza kilkoma Solificati – wiele osób które zdecydowały się na magiczną modyfikację swojego ciała w kierunku pośrednim. Magowie posiadający, z tych czy innych przyczyn, ciało androgyniczne osiągnięte chirurgicznymi technikami mogą być też obiektem niechęci.

Zakon Hermesa oficjalnie uznaje, że coś takiego jak czyjaś identyfikacja płciowa – czy orientacja seksualna – to sprawa prywatna i nie należy się w to wtrącać. W praktyce oznacza to zepchnięcie tych tematów na margines, niewprowadzanie – poza pojedynczym domem – żadnych środków antydyskrymninacyjnych, nie uznawanie praw transpłciowych uczniów dyskryminowanych przez konserwatywnych mistrzów. O ile kobiety od zarania dziejów radziły sobie w Zakonie relatywnie nieźle (mimo uprzedzeń i nadużyć. Jednak mit Seshaty i istnienie takich postaci, jak Trianoma, czy gnostycka wizja płci, zrobiły swoje), o tyle orientacja seksualna i transpłciowość były spychane na margines.

Kontestowanie ról płciowych, rytualny homoseksualnizm, crossdressing czy trzecia płeć nie należą do hermetyckiego repertuaru. Jak na razie próby wprowadzenia ich były marginalne.

Dom Thig miał u swoich narodzin ważny epizod homoerotycznego związku pomiędzy założycielem i jednym (lub więcej?) uczniami. To kontestacja tradycji: i równocześnie nawiązanie do tradycji greckich. Była jednak podszyta wykorzystywaniem, stała się powodem podejrzliwości wobec Thigów, została zarzucona w XX wieku i Thigowie do niej nie wracają. Mimo iż praktykowana przez nich technomancja wymusiła pewien progresywizm, Thigowie byli domem przede wszystkim męskim. Upadek domu w początku XXI wieku sprawia, że nie ma za bardzo szansy wykorzystać szans progresywizmu i przeanalizować homoerotyczne wątki z początku istnienia domu. Brak jakichkolwiek odniesień do transpłciowości czy symbolicznej androgynii, przypadek Thigów jest jednak wart wspomnienia z uwagi na to, że pokazuje obecność nieheteronormatywnych zachowań w Zakonie.

Dom Shaea zawsze był mały, bardzo sfeminizowany. Nie wiadomo było wiele o zachowaniach seksualnych i identyfikacjach płciowych aż do momentu, kiedy Fathia Kashaf zaczęła pokazywać się publicznie z dwójką partnerów: mężczyzną i kobietą. Seshati uważają takie wybory za prywatne, ale nie naciskają na ukrywanie ich. Mają sporo narzędzi antydyskryminacyjnych: jednak nie umieją wykorzystać tego by zrobić sobie reklamę na zewnątrz ani by rzeczone narzędzia przeniknęły do reszty Zakonu. Nie ma dokładnych danych dotyczących transpłciowych Seshati, ale rozmówczynie (i rozmówcy) jasno wskazują, że narzędzia antydyskryminacyjne odnosiłyby się też do nich a dom jest otwarty na takie osoby.

Dom Ziracach miał założenie płynności płci i orientacji wpisane w założenia. Jego założycielka nosiła męskie ubrania i być może była transpłciowa. Inni członkowie też znani są z crossdressingu. Ziracach szokowali mainstreamowy hermetyzm swoim bardzo ekstatyckim podejściem. Upadek domu sprawił, że ich ideały nie przeniknęły do mainstreamu.

Dom Skopos liczy obecnie trzy osoby: jedna z nich, Diane, wyoutowała się jako niebinarna i używa zaimków neutralnych. Nie ma to żadnego miejsca w paradygmacie domu.

Dom Xaos wywodzi się z domu Thig, zajmuje się magią chaosu. Trudno powiedzieć, na ile płciowa i seksualna płynność jest wpisana w ich zasady i praktyki. Virginia Chapel, zwana Kalisti, głowa domu, jest otwarcie pansexualna i przypisuje się jej praktykowanie rytualnych stosunków seksualnych z przedstawicielami obu – czy raczej wszystkich – płci. Dom Xaos znany jest z ostatnecyjnego łamania zasad.

Dom Quaesitor jest obojętny na sprawy tożsamościowe – a jednak rozmówcy wspominali o jednej niebinarnej osobie wśród wysokich rangą Quaesitori. Jednak nie podawali nazwiska, rzeczona osoba jest niewyoutowana i rozmówcy chcą zachować jej anonimowość.

Dom Ngoma podobnie jak eutanatoska sekta Mazimbabwe wywodzi się z tradycji Shona, u których najwyższe bóstwo, Mwari, jest dwupłciowe. Wydaje się, że w przeszłości Ngoma byli dość otwarci, lecz ich zaangażowanie w politykę sprawiło, że przyjęli homofobiczne i transfobiczne pozycje i do Zakonu Hermesa weszli już z takim nastawieniem.

Dom Criamon – jest parę sugestii, że w przeszłości Criamoni mogli być dość otwarci i akceptować niebinarne tożsamości.

Verbenae mają rozdwojenie jaźni. Uważana za naturalną, kosmiczną i metafizyczną binarność męskiego i żeńskiego utrudnia zauważenie możliwości pośrednich. Biologiczna, wiązana z macierzyństwem kobiecość jest wartościowana bardzo wysoko i traktowana jako dar wyższych sił, Bogini: rezygnacja z niej powoduje podejrzenia. Werbeny wiążą się albo z konserwatywnymi ruchami neopogańskimi i rodzimowierczymi, albo z feminizmem. W ramach tych pierwszych mają skłonność do konserwatyzmu – który dla Ogrodników Drzewa okazał się w XX wieku tragiczny w skutkach. W ramach drugiego pozytywne wartościowanie kobiecości, podejrzliwość w stosunku do patriarchatu – i męskości – buduje skłonność do przejęcia z ruchów feministycznych także elementów transfobicznych.

Z drugiej strony Verbenae mają długą tradycję opierania się na ruchach ludowych, na grupach wykluczonych, wspierania emancypacji – co niekoniecznie musi oznaczać tylko emancypację kobiet. Tradycja wchłonęła większość europejskich religii i zwyczajów ludowych, ale i szamanizmów: wraz z ich własnymi tradycjami gender reversal: crossdresingu i innych form zwyczajowego i rytualnego łamania granic płci. Te tendencje przez stulecia istniały na marginesie głównego nurtu Verbenae. Ogrodnicy Drzwa, dominujący i nadający ton tradycji ignorowali je, tymczasem cieszyły się popularnością wśród pozostałych frakcji. Istnieją historię o Tkaczach Życia, którzy zmieniali – niejednokrotnie nie raz – płeć, jednak Tkacze Życia zawsze byli postrzegani jako indywidualiści i nie wpływali na główne nurty Tradycji. Z kolei wśród Poszukujących Księżyca istnieje silny nurt określany mianem queerbena: nurt gromadzący osoby nieheteronormatywne i transpłciowe, pozwalający na swobodne poszukiwania i ekspresję, zachęcający do nich.

Jeśli chodzi o homoseksualizm, tutaj przyzwolenie zawsze było większe. Posiadanie kochanków obojga płci jest, poza bardzo konserwatywnymi wyjątkami, uważane za normalne. Co więcej, w nurtach powiązanych z XX-wiecznym feminizmem relacje homoseksualne są nawet wartościowane wyżej, jako łamiące patriarchalną hierarchię.

Związek Eloine z Heylelem interpretowany jest różnie. Niektórzy twierdzą, że Eloine zakochała się w jego męskiej połowie – obecnie, pod wpływem Poszukujących Księżyca, zaczyna dominować przeświadczenie o panseksualnej orientacji Eloine.

Kult Ekstazy: Sahajiya są znani ze swojej seksualnej otwartości, skłonności do eksperymentów i przyzwolenia na dowolną ekspresję własnej tożsamości i pożądania, przynajmniej tak długo, jak nie narusza ona granic innych (Kult Ekstazy jednak miewa problem z cudzymi granicami częściej, niż chce się przyznać.). Wolność to najważniejsza cnota Ekstatyków. Stereotypowy Kultysta Ekstazy jest bi (jeśli nie pan) seksualny i promiskuityczny. Realia są niejednokrotnie inne, niż stereotyp, Ekstatycy mogą być i ascetami, transgresja oznaczać może nie tylko transgresję seksualną i poszukiwanie ekstazy w orgazmie. Tak czy inaczej, jednostka i jej wolność są najważniejsze i nie można zabronić jej wyrażać własnej tożsamości. Osoby nieheteronormatywne i transpłciowe zachęcane są do swobody, otaczane opieką, Kult Ekstazy włącza się często w działania na rzecz praw LGBTQIA, zgodnie z zasadą, że wolność innych jest czymś, o co należy walczyć.

Ponadto Sahajiya uznają crosdressing jako element indywidualnej ekspresji i sztuki, wspierają też sztukę tworzoną przez środowiska LGBTQIA.

Bractwo Akashic w większości ma podobny problem, co Zakon Hermesa: nie pyta, nie mówi, ignoruje: i nie daje możliwości ekspresji. Indywidualna doskonałość ciała, umysłu i duszy jest celem, w dążeniu do którego seksualność i płciowość jest albo obojętna, albo sprawą indywidualną. Niektóre szkoły wymagają ascezy, także na poziomie seksualnym. Inne są niezwykle  konserwatywne i nie akceptują nieheteronormatywnych ekspresji. Jednak Bractwo Akashic ma silne nurty wolnościowe, zakładające dowolną ekspresję przynajmniej roli płciowej (kobiety przyjmujące męskie role są częste wśród historycznych Vajrapani). Inne czerpią z azjatyckich nurtów rewersji genderowej i ludowych i szamanistycznych zwyczajów związanych z trzecią płcią, crossdressingiem i homoerotyzmem. Szkoły Jnani czerpią z szamanizmów. Błękitne Skóry z Li Hai z kolei stawiają na indywidualną wolność równie mocno, jak Kult Ekstazy.

Jesienna Bryza tradycyjnie uważana jest za kobietę, która przyjęła męską rolę społeczną. Wiadomo też, że była biseksualna. Są interpretacje sugerujące jej niebinarność, ale nie można tego zweryfikować, ponieważ brak jakichkolwiek wypowiedzi samej Bryzy które by to potwierdzały.

Osobną kwestią są Wu-keng. Stara szamanistyczna tradycja zaczęła praktykować crossdressing w momencie wpadnięcia w szpony demonów i zakłada się, że był to element podporządkowania cechu jego panom. Jednak istnienie szamanistycznych tradycji również przktykujących przyjmowanie ról przeciwnej płci i nie będących infernalistami podważa tę tezę. Jak było naprawdę z Wu-keng – nie wiadomo. Trudno też powiedzieć, jaką pójdą drogą, jeśli staną się nową szkołą w obrębie Jnani. Te Wu-keng, które udało się uwolnić w większości wykazują jakieś elementy transpłciowości, jednak nie można w 100% stwierdzić, ile z tego to część ich tożsamości, wykorzystana przez ich „małżonków” a ile jest narzuconą przez demony przemocą. Znany jest jeden przypadek Wu-keng, który po uwolnieniu przybrał tożsamość męską.

Niebiański Chór – brak konkretnego paradygmatycznego podejścia do problematyki. Chór jest podzielony. Nawet silna chrześcijańska frakcja wewnątrz chóru nie jest jednomyślna. Wielu konserwatywnych chrześcijan cały czas wywierających wpływ na chór próbuje forsować pogląd personalistyczny (w znaczeniu teologii katolickiej) i integralną koncepcję płci człowieka, w której strona fizyczna, duchowa i psychologiczna stanowią jedność. Bardziej kierujące się w stronę gnostycyzmu sekty dodają do tego, że owszem, płci może być natomiast więcej i włączają osoby interseksualne jako trzecią płeć. To nadal jest wykluczające dla osób transpłciowych, ale są też nurty uważające różne niebinarne warianty za w jakiś sposób uświęcone. Historycznie istnieją wzmianki o interseksualnych czy transpłciowych przywódcach lokalnych kultów. To zostało ucięte w XV wieku, kiedy hermafrodytyzm został skojarzony z siłami diabelskimi (via Heylel). Progresywizm niektórych frakcji Chóru został zamordowany przez politykę. Jednak przypomniany w badaniach Willamsu i Armistead Sevan, jeden z promientnych Chórzystów w XIV i XV wieku, gnostyk, współpracownik (nie jest do końca jasna ich relacja) Valorana i, wedle opisów, hermafrodyta, pokazuje ciekawy i bardzo zapomniany kontekst funkcjonujący w tamtym okresie. Wiele wskazuje na to, że symbolika androgynii była niezwykle silna nie tylko wśród Solificati i że pojawienie się Heylela trafiło na niezwykle podatny grunt. Zdrada Heylela zbiega się w czasie ze zniknięciem Sevana, który wcześniej rozważany był jako Pontifex Maximus. Niemniej jednak w XV wieku znika i zostaje zapomniany na wiele stuleci, jakby historia go wymazała.

O ile teologia Chóru jest tutaj pogmatwana, o tyle praktyczna strona zależy od lokalnego kontekstu kulturowego i od wyznawanej przez Chórzystę religii, jednak z uwagi na represyjność większości religii osoby LGBTQIA ciągną raczej do religijnych frakcji Kultu Ekstazy albo do Mówców Marzeń. Do Chóru ciągną głównie przebudzeni o konserwatywnych poglądach religijnych i to sprawia, że brak uporządkowanej polityki antydyskryminacyjnej i że często Chór wypowiada się o osobach LGBTQIA negatywnie, choć w jego hierarchii są też osoby progresywne. Sam obecny Pontifex Maximus nie wypowiedział się na te tematy jednoznacznie, co jest też mu często zarzucane.

Mówcy Marzeń – wywodzenie się z tradycji nieeuropejskich, z kultur „tradycyjnych” i „plemiennych” sprawia, że Mówcy Marzeń mają zupełnie inny paradygmat związany z płcią. Pierwotnie tradycja powstała z połączenia magów północnoamerykańskich i afrykańskich. Pierwsze Narody wniosły do tej unii swoje kategorie płciowe, o wiele bardziej złożone, niż te europejskie. Także inne kultury, których tradycje Mówcy Marzeń wchłaniali przez kolejne lata wnosiły swoje kategorie i swoje pojęcie płci. Mówcy Marzeń są konstelacją różnych wierzeń: także dotyczących płci. Jednak dość powszechne jest przekonanie, że płeć to coś więcej, niż mężczyźni i kobiety. Podobnie ma się sprawa z seksualnością i orientacją seksualną – z tym, że w wielu kulturach osoby homoseksualne są uważana za inną płeć, więc właściwie kategoria homoseksualizmu nie istnieje. Dodatkowo Mówcy Marzeń mają silną tradycję rytualnego zagospodarowywania „dodatkowych” płci i gender reversals. Contraries są frakcją w 90% złożoną z magów z Pierwszych Narodów praktykujących między innymi crossdressing. Przyjmowanie przez szamanów – stale lub chwilowo – roli innej płci należy do powszechnych praktyk.

Obecność i wysoka pozycja wśród brazylijskich Mówców Marzeń niebinarnego (i prawdopodobnie interseksualnego) Cruz wpisuje się w całościowy obraz akceptacji płci innych niż męska i żeńska.

Mówcy Marzeń przyjęli do siebie część ocalałych Wu-keng. Są zdania, że crossdressing i traspłciowość były wpisane w tę tradycję od początku, nie są narzucone przez demony i nie zachęcają dawnych infernalistek do odrzucania ich.

Opustoszali – heteronorma jest przestarzała. Przymysowa cispłciowość też. Naprawdę. Nawet, jeśli większość ludzi wybiera binarne kategorie i identyfikacje, nie oznacza to, że wszyscy będą zachowywać się zgodnie z jednoznacznymi kulturowymi modelami. Owszem, średniowiecze i okres wiktoriański były – przynajmniej w powszechnym wyobrażeniu – mizogniczne i patriarchalne. Ale zadaniem Opustoszałych jest kontestowanie i reinterpretacja. Zresztą model romantycznego poety i model rycerza to dwie zupełnie inne ekspresje męskości, obie są równie prawomocne, podobnie jak pozostałe. Gorsety są piękne na każdej płci. Zbroja też. Idźcie od nas z heteronormą, ogranicza nam ekspresję naszego „ja”. Wstąpienie ma w dupie to, jaki masz gender i orientację.

Dzieci Eteru – naprawdę, płeć to najmniejszy problem. Eterytów płeć i orientacja nie obchodzą. Tradycyjnie Synowie Eteru byli bardzo mizognistyczni, ponieważ wywodzili się z mizogynistycznych środowisk. Przyjmowanie kobiet na naukę było widziane niechętnie, Eterytki łatwo uderzały o szklany sufit. Przypadki takie jak Lady Agatha były rzadkie, częściej zdarzały się Przebudzone kobiety, które mimo wielkich umiejętności magicznych nie mogły dobić się do mistrzostwa, a nawet osiągnięcie stopnia adeptki było dla nich trudne. Pełniły rolę asystentek i sidekicków, podejrzewa się, że kilka takich kobiet było bardziej kompetentnych, niż ich mistrzowie. W drugiej połowie XX wieku do głosu dorwały się Eteryckie feministki. Alexis Hastings została redaktorem naczelnym Paradigmy w 1998 roku i ogłosiła stosowanie parytetu w przyjmowaniu artykułów, co wzbudziło burzę i skandal w Tradycji (bo przecież nie ma dość kompetentnych naukowczyń!). Pojawiły się też feministyczne utopie. Wiek XXI przyniósł formalne równouprawnienie i zmianę nazwy tradycji, choć wielu starszych Eterytów zachowuje mizognistyczne poglądy. Progres w prawach LGBTQIA to tak naprawdę kwestia przyszłości.

Osobną sprawą jest problem niebinarnych istot i osób będących efektem eksperymentów i stworzonych sztucznie. Dzieci Eteru jeszcze w pierwszych dziesięcioleciach swojego istnienia odmawiały nadania płci stworzonym przez siebie kreacjom. Sztuczni ludzie i roboty mieli być płci pozbawieni, sterylni, ponieważ wykraczali poza człowieczeństwo i mieli być albo czystymi bytami anielskimi, albo pozbawionymi popędów lojalnymi sługami. Na ten obraz nałożyło się kilka czynników, z jednej strony wywodząca się z hermetyckiej części korzeni Eterytów koncepcja homunkulusa, z drugiej wiktoriański kontekst utożsamiający popędy seksualne ze zwierzęcością i agresją. Istota podległa, pozbawiona płci i popędu była bezpieczna, nie zagrażająca. Brak męskiej lub żeńskiej płci został utożsamiony z aseksualnością, nijakością i przedmiotowością.

Eksperyment protoeterytów, który stał się inspiracją dla historii opisanej przez Mary Shelley we Frankensteinie, znany pod imionami Adam oraz Elias (nie jest pewne, które z tych imion jest jego własnym wyborem) jest tradycyjnie uważany za istotę męską, choć zapiski jego twórcy wskazują na użycie także żeńskich komponentów. Jednak Adamowi/Eliasowi przypisano męskość z uwagi na jego wygląd zewnętrzny oraz przypisywaną mu agresję. Za przypisanie Adamowi/Eliasowi płci męskiej odpowiada prawdopodobnie też jego dążenie do niezależności i podmiotowości. Zbadanie, czy Adam/Elias faktycznie postrzegał się jako mężczyzna jest na ten moment niemożliwe.

Problem interseksualności i niebinarności u ludzi był tradycyjnie spychany na margines, do czego przyczyniło się też odcinanie się wczesnych Synów Eteru od ich poprzedników w Radzie – Solificati.

Nauka, zwłaszcza biologia, pokazała jednak sporo możliwości ekseprymentowania z płcią i nowe badania historyczne wykazują, że istniały wśród Synów Eteru w końcu XIX i przez niemal cały XX wiek osoby transeksualne, które jednak nie wyoutowały się nigdy i trzymały się w ukryciu, ale którym przebudzona nauka dała możliwość skutecznej korekty płci. Jest wielce prawdopodobne, że gdyby się ujawniły, spotkałyby się z ostracyzmem ze strony większości tradycji. Transfobia wśród Etrytów powszechna była także wśród żeńskich przedstawicielek tradycji, zwłaszcza, że wiele z nich w okresie walki o własne prawa przyjmowały radykalne stanowiska. Podejście, wedle którego transmężczyzna to zdrajczyni płci żeńskiej, a transkobieta jest podejrzana nie było obce XX-wiecznym eterytkom i utrzymuje się ciągle dość mocno.

Wirtualni Adepci – Choć Tradycja przyciąga, zwłaszcza w ostatnich latach, sporo reaktywnych, antysystemowych sfrustrowanych białych chłopców z alt-rightowymi tendencjami, Wirtualni Adepci jako całość są niezwykle progresywni. Dużo zrobił fakt, że za założycieli i prekursorów  Tradycji uchodzą Ada Lovelace oraz Alan Turing: niezależnie od tego, jak orientację seksualną ostatniego czasem się marginalizowało. Historia Śpiących zapomniała w którymś momencie znaczenie kobiet dla rozwoju informatyki, przeszacowała znaczenie mężczyzn: Wirtualni Adepci w momencie dołączenia do Tradycji w latach 60 XX wieku także mieli moment, w którym większość ich rzeczników była męska i w którym przyciągali przede wszystkim męskich akolitów i przebudzonych. Ale nurt feministyczny i queerowy pojawił się prędko, był silny i agresywny, Adeptki nie miały wcale ochoty być spychane na margines. Transhumanizm, Manifest Cyborga Donny Haraway i nurt cyberfeminizmu, kontestującego prymat ucieleśnionej płci przyjęły się wśród Wirtualnych Adeptów błyskawicznie. Adepci płci innej niż męska są w Tradycji awangardą awangardy.

Choć rzeczywistość czasem zmuszała do ukrywania się za męskimi awatarami, równocześnie społeczeństwo Adeptów płci innej niż męska pracowało nad tworzeniem kategorii tożsamościowych, którymi mogłoby się opisywać. Prędko nawiązała się współpraca z progresywnymi częściami innych tradycji, z Oustoszałymi, z częścią bardziej progresywnych Eteyrytów (tu było jednak więcej starć, niż można by się spodziewać z uwagi na radyklane pozycje feministycznej frakcji wśród Dzieci Eteru), z Poszukującymi Księżyca z Werben, z Kultem Ekstazy. Queerowi Adepci wspierali i wspierają progresywną fantastykę i queerową kulturę geekowską, która jest dla nich trochę poligonem doświadczalnym a trochę miejscem rekrutacji.

Wirtualni Adepci są prawdopodobnie jedyną – poza Opustoszałymi – Tradycją, której brak resentymentu względem Solificati i Heylela. Devyn Williams, niebinarnu Adept, wdału się na początku wieku XXI w dyskusję w środowisku złożonym z różnych tradycji dotyczącą problematyki niebinarności i trzeciej płci. Argumenty, jak potem Devyn to określiłu „ad Heylelum” padły dość szybko i zmusiły Devyn do zajęcia konkretnego stanowiska, przeszukania źródeł i odpowiedniego ustanowienia swojej opinii. Te poszukiwania stały się przyczynkiem do badań nad niebinarnością w historii Tradycji, prowadzonych wspólnie z Werbeną Qianą Armistead.

Reaktywna frakcja Wirtualnych Adeptów istnieje i prowadzi własne działania, ale funkcjonuje trochę w odcięciu od reszty nurtu. Czasem próbuje podgryzać część progresywną, ale choć jest widoczna wśród Śpiących, wśród Przebudzonych jest nieliczna. Progresywna część Tradycji uważnie ich obserwuje, uważając, że bez nadzoru staną się „pożywką dla Nephandi”. Problemem jest najbardziej duża ilość reaktywnych akolitów.

Eutanatoi – Podobnie jak Kult Ekstazy, tak i Chakravanti wywodzą się z kultury Indyjskiej, rozpoznającej istnienie więcej niż dwóch płci oraz androgynię jako pewną formę doskonałości. Ponadto wiara w reinkarnację wytwarza przekonanie, że człowiek niekoniecznie musi urodzić się w ciele, które jest w stanie zaakceptować jego dusza. Jeśli dusza była wyjątkowo nastawiona na jedną płeć, a ciało jest płci przeciwnej, pojawiają się niezgodności, które należy usunąć. Eutanatoi, przynajmniej ci powołujący się na tradycje indyjskie, są w związku z tym dość tolerancyjne. Historia zna sporo indyjskich Eutanatoi będących hidżrami: przebudzeni hidżrowie ciągną albo do Chakravanti, albo do Kultu Ekstazy, ponieważ obie te tradycje dają miejsce osobom znajdującym się na marginesie społeczeństwa i nie podporządkowują się hinduistycznym zasadom czystości.

Wiadomo o pojawiających się wśród hinduskich Chakravanti praktykach związanych z gender reversals, wywodzących się głównie z lokalnych kultów i leworęcznej tantry.

Mazimbabwe mają podobnie dużą akceptację dla zróżnicowanych tożsamości: w tradycyjnej religii ludu Shona, która stała się kontekstem dla rozwoju grupy, naczelny bóg, Mwari jest dwupłciowy. Mazimbabwe weszli w kontakt z Chakravanti wcześniej, niż z białymi kolonistami i nigdy nie pozwolili sobie narzucić binarystycznych kategorii. Co więcej, wpływ Chakravanti prawdopdobnie sprawił, że obie strony zaczęły podtrzymywać tę otwartość.

Grupy Eutanatosów wywodzące się z tradycji Greckich – Hierochtonoi – oraz Celtyckich – Aided – przebywając więcej w europejskim kontekście łatwo nabrały bardziej binarystycznego nastawienia, ale nadal, Eutanatoskie podejście do społeczeństwa zakłada sporą inkluzywność.

Są Eutanatoi, którzy wchodzą w tradycję z uprzedzeniami. Nie ma żadnych środków na zwalczanie takich podejść, są one uważane za sprawę indywidualną. Jeśli mistrz konkretnego maga je wypleni – doskonale. Jeśli się mu nie uda, trzeba mieć nadzieję, że mag nie uzna swoich uprzedzeń za odstawę do przekazania komuś Dobrej Śmierci, gdyby tak się stało, mag najpewniej jest upadły. Nie są jednak znane takie przypadki i można zakładać, że wypowiedzi Eutnatosów na ten temat są raczej hipotezami i nikt nie próbował przenieść swoich uprzedzeń w praktykę.

Inni

Ahl-i-Batin z tego co wiadomo są zamknięci na problematykę LGBTQIA – może z wyjątkiem odosobnionych przypadków homo- i biseksualizmu. Niewielka ilość i konieczność konsolidacji ze społecznością muzułmańską oraz silna obecność w konserwatywnych środowiskach sprawiają, że Batini łatwo przejmują konserwatywny, zamknięty dyskurs i nie pozwalają na wyłomy. Takie są przynajmniej spekulacje. Fakt, że niedawno Ahl-i-Batin przyjęli jako dyplomatę niebinarną Solificati sugeruje, że mogą być bardziej tolerancyjni… przynajmniej, jeśli w grę wchodzą praktyki innej grupy magów.

Solificati tradycyjnie wiązani są, przynajmniej symbolicznie, z hermafrodytyzmem. Postać Heylela stała się symboliczna na wielu poziomach. Ale samo zaistnienie Heylela było zakorzenione  w koncepcjach wyjątkowo silnych w tym okresie nie tylko wśród Solificati. To jednak u nich przybrały one formę, to oni zdecydowali się stworzyć doskonałą ludzką istotę będącą połączeniem męskiego i żeńskiego pierwiastka.

Z punktu widzenia współczesnych koncepcji samo to, że męski i żeński pierwiastek były w przypadku Heylela postrzegane tak binarystycznie, jest problematyczne. Może to właśnie przesądziło o porażce eksperymentu – twierdzą Devyn Williams i Qiana Armistead. Jednak są wskazówki, że niektórzy Solificati do dziś uważają, że Heylel był udanym eksperymentem i najdoskonalszą kreacją ich Tradycji. Niemniej jednak nie wiadomo nic na temat tego, by eksperyment został powtórzony. Prawdopodobnie Solificati uważają, że powinien pozostać jednorazowy… Przynajmniej w takiej formie, ponieważ androgynia jako ideał nadal funkcjonuje w tradycji i uważa się ją za konieczną do osiągnięcia doskonałości. Rebis jest męsko-żeński i męsko-żeński powinien stać się Solificato czy Solificata na drodze do osobistego Wstąpienia. Najczęściej oznacza to androgynię psychiczną, ale istnieje jakiś (nieznany) odsetek Solificati, którzy zdecydowali się na modyfikację ciała w stronę hermafrodytyczności. Co ciekawe, tacy hermafrodytyczni Solificati bardzo rzadko decydują się na używanie zaimków innych, niż męskie i żeński: posługiwanie się innymi formami gramatycznymi to zjawisko dopiero ostatnich lat, osoby takie jak Celestine Keshet wybierają rodzaj męski, żeński lub oba naprzemiennie.

Wu Lung – niewiele wiadomo o transpłciowości, hermafrodytyczności i androgynii u Wu Lung. Przypuszcza się, że w dawnych czasach mogły istnieć instytucje związane z jakiegoś rodzaju trzecią płcią: ponieważ z trzech najwyższych stanowisk u tradycyjnych Wu Lung jedno jest wyraźnie męskie a jedno wyraźnie żeńskie, spekuluje się, że w zamierzchłej przeszłości trzecie mogło być pośrednie, zgodnie z taoistyczną zasadą równowagi. Jednak trudno to ocenić, nie są obecnie dostępne dobre dokumenty odnośnie kształtowania się paradygmatu Wu Lung.

Wu-keng – nie wiadomo, czy Wu-keng praktykowali gender reversals od samego początku, czy zostało im to narzucone. Niektóre z obecnych Wu-keng przekazują mit o ukrytych w Umbrze zapiskach sprzed ich niewoli. Ich znalezienie mogłoby rzucić nieco światła na sprawę.

Inne Cechy – są zbyt małymi grupami/zbyt mało o nich wiadomo, by ocenić

Technokracja – przypuszcza się, że unia Technokratyczna ma równie złożone nastawienie, co tradycje. W XX wieku, w momencie nasilenia się dyskursu związanego z transseksualnością wśród niektórych radykalnych feministycznych magiń spośród Werben – i Dzieci Eteru – pojawiły się stwierdzenia, że transseksualizm jest eksperymentem Technokracji mającym na celu narzucenie kontroli nad ludzką płcią oraz że jest dziedzictwem Heylela i pomysłem podsuniętym przez Nephandi. Jest to rzecz jasna bzdura, ale do dziś istnieją magowie wierzący w takie rzeczy.

Nephandi i Maruderzy – uważanie transpłciowości i niebinarności za związanych z Nephandi (bo zło) czy Maruderami (bo chaos) jest marginalne, ale się pojawia, niestety. Prawdę mówiąc jednak, transfobia i inne uprzedzenia bywają narzędziami Nephandi.

Poza magami

Wampiry – nie zostało to dobrze przebadane, ale spekuluje się, że wiele naprawdę starych wampirów przestaje identyfikować się jako mężczyźni czy kobiety – a jeśli zachowuje tę identyfikację, to tylko z uwagi na przyzwyczajenia. Wiadomo, że co najmniej dwa klany mają tendencję do wykraczania poza binarność płciową: Torreadorzy oraz Tzimizce, którzy mają możliwość modyfikacji swojego ciała.

Wilkołaki – Powszechne mniemanie, że Garou podchodzą do płci bardzo naturalistycznie, uznając tylko dwie płcie i nie akceptując orientacji innych niż heteroseksualna wynika z pobudek bardzo nieciekawych założeń że: a) zjawiska transpłciowości i orientacji nieheteroseksualnych nie mają podstaw w biologii b) Wilkołaki nie mają kultury, a jeśli są jakiejś podporządkowane, to jest to kultura tożsama z europejską. Zrównanie wilkołak=dziki opiera się na uprzedzeniach. W rzeczywistości plemiona związane z Pierwszymi Narodami (Wendigo, Uktena, w przeszłości Croatan) wyróżniają podobną ilość płci, co one. Co do pozostałych, będą przyjmować nastawienie obecne w kulturze, z której się wywodzą czy z której wywodzą się poszczególni przedstawiciele. Jednak założenie, że wilkołaki będą ze swojej natury binarystyczne powinno zostać odrzucone. Istnieją przekazy, z których wynika, że wilkołaki posiadają własne rytuały pozwalające na modyfikację biologicznej płci.

Fae – brak dokładnych danych, ale zakłada się, że fae mogą być równie zróżnicowane, co inne istoty. Nie wiadomo, jak często interseksualizm pojawia się wśród „prawdziwych” fae oraz wśród odmieńców (spekulacje, że częściej, niż u innych istot nie są poparte żadnymi badaniami). Zakłada się, że niektóre rodzaje fae mogą z natury nie odpowiadać ludzkim kategoriom płci a inne mogą być od początku zmiennopłciowe i hermafrodytyczne.

Duchy – do duchów można spokojnie stosować termin hermafrodytyzm/hermafrodytyczność. Na pewno hermafrodytyczny jest potężny byt będący personifikacją Pożądania, podobnie hermafrodytycznymi duchami są hestilki, mniejsze duchy pożądania i miłości. Poza binarność płciową potrafią też wykraczać demony, zwłaszcza związane z wypaczeniem pożądania. Wiele duchów nie posiada płci w ludzkim znaczeniu tego słowa.

Osoby transpłciowe, niebinarne i hermafrodytyczne:

Heylel Teomim - hermafrodytyczny Solificato (stworzony z dwóch osób, mężczyzny i kobiety)

Daniel Świętojański - transmężczyzna, Eutanatos

Celestine Keshet - hermafrodytyczna Solificata, wyjściowo żeńska

Yu Lin Wei - transkobieta, była Wu-keng, Akaszytka

Ainowa - transkobieta, Werbena

Jess Bramanti - niebinarna osoba śpiąca

Cruz - niebinarne, interseksualne Mówca Marzeń

Malowany Koń/Oreb - niebinarna zmiennopłciowa osoba, Mówca Marzeń, Wyrocznia

Nahuel - transgenderowy mężczyzna

Diane - osoba genderfluid, Zakon Hermesa

Devyn Williams - niebinarnu Wirtualny Adept

Arne Holt - niebinarny, Zakon Hermesa

Sevan - opisywany jako hermafrodyta, przywódca gnostyckiego kultu w Niebiańskim Chórze w XIV wieku

Jin Hua - transkobieta, Wu-keng

Ratree Malai - kathoey, były Wu-keng, Mówca Marzeń