recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Jonge zon

De jonge zon is de kleinste maar krachtigste van de twee zonnen van Taletoch.

De jonge zon is een kleine, felgele zon die de voornaamste bron van warmte en leven is in de wereld. In tegenstelling tot de oude zon, die altijd hetzelfde blijft, is de jonge zon in de winter kleiner en in de zomer groter. Wel blijft hij altijd kleiner dan de oude zon, maar staat hoger aan de horizon tijdens het middaguur. De jonge zon komt ongeveer een uur na de Oude zon op en gaat ook een uur later onder.

In het geloof van Tsuirogh staat de stervende zon symbool voor de Verloren landen, terwijl de jonge zon symbool staat voor de nieuwe wereld van Tsuirogh zelf. Beide zonnen komen ook voor op de vlag van het land: de oude zon zinkend, de jonge zon rijzend. Ook in het Shaktrahmi geloof spelen beide zonnen een grote rol. De jonge zon wordt verpersoonlijkt door Hasmogr, de zoon van de oude zon, die aangeroepen wordt tijdens de zonnewendes.
Stokahim

Stokahim, de 'muur van de hemel' was een grootschalig project in de 16e eeuw om het verboden 'land achter de torens' te beschermen in de Verloren landen. Het land achter de torens was een hoogland, omringt door bergen, gelegen boven de hoofdstad Sodan Seligt. In principe werd het gebied al beschermd door de hoge bergkammen waartussen het gelegen was, maar midden 16e eeuw besloot de heersende Orde der Tempeliers dat het geheimzinnige gebied volledig afgesloten diende te worden van de buitenwereld. Hiertoe werden grote expedities uitgerust die door de onherbergzame bergen trokken langs de grenzen van het hoogland om zwakke punten en laagtes tussen de kliffen en bergkammen te identificeren. In deze laagtes werden hoge muren gebouwd van rotsblokken die soms wel 200 voet hoog waren. Het geheel van muren en bergen werd de muur van de hemel genoemd door zijn hoogte en ligging in de bergen. Het is onbekend wat de huidige staat van de bouwwerken is, aangezien sinds de totale ineenstorting van het land in de 20e en 21e eeuwen er niemand meer in het gebied geweest is.
Adeig

De Adeig of IJsrivier is een belangrijke rivier in Tsuirogh, die vanuit het meer van Takárd naar de IJszee stroomt. De Adeig is een snel stromende rivier die in vrij korte tijd de afstand aflegt van zijn bron op ruim 10.000 voet naar zijn monding in de Sabhawan baai. Dit grote hoogteverschil zorgt er voor dat de Adeig veel watervallen kent in zijn bovenloop, en pas dichter bij zijn monding wat breder en kalmer wordt. Het is een moeilijk begaanbare rivier, maar het ijskoude, kraakheldere bronwater dat de rivier voortbrengt vormt de basis van het succes van de hoofdstad Umibuile, die grotendeels afhankelijk is van de Adeig voor zijn drinkwater. Ook drijft de kracht van de rivier vele molens en waterraderen aan die de nijverheid van Umibuile mogelijk maken.

De Adeig heeft verschillende aftakkingen, zoals de Ageal en de Ageach, die ook in Umibuile uitkomen.
Fatacos

De Fatacos is een groot schiereiland in het zuiden van Kaglas. De naam Fatacos betekent 'reuzenvoet' en verwijzing naar de legende van de reus Namha. In tegenstelling tot het grootste deel van het land bestaat de Fatacos niet uit rotsbodem en wilde begroeing. De vruchtbare rivierklei en vlakke bodem maken het tot een rijk landbouwgebied. Het is dan ook de graanschuur van Kaglas en economisch gezien het rijkste en belangrijkste gebied van het land. De Fatacos beslaat een groot deel van de zuidelijke kust van Kaglas en wordt gescheiden van het vasteland door de Haraebal baai. Aan de uiterste oostelijke punt van Fatacos lag eeuwenlang een primitieve vuurtoren, die inmiddels vervangen is door vuurschepen. Om deze reden draagt de punt van het schiereiland de naam Tintean, of vuurtong. In het westen grenst de Fatacos aan de uitlopers van het Kaneam gebergte.

Men vermoed dat de Fatacos de eerste streek van Kaglas was die bewoond werd. Deze eerste inwoners waren vluchtelingen uit de Verloren landen die een thuis vonden aan de zuidelijke kust van het land en aan de Haraebal baai. Het is echter onbekend of dit al plaatsvond in de 21e en 22e eeuwen, of pas later. Waarschijnlijk woonden deze vluchtelingen meerdere eeuwen in de vruchtbare grond van Fatacos en stichten er dorpen voordat ze zich gedurende de 26e en 27e eeuw over het land verspreidden en gemeenschappen stichtten langs de oostelijke en noordelijke kust. De Fatacos is hiermee de bakermat van de beschaving van Kaglas, en de hoofdstad van het land, Hatras, ligt dan ook gedeeltelijk in het gebied.

Door zijn economische en strategische belang is de Fatacos regelmatig onderdeel geweest van gevechtshandelingen. Het gebied speelde een rol in beide oostelijke oorlogen. Tijdens de eerste oostelijke oorlog werd de Fatacos jarenlang bezet door de legers van Kuma Rem Mer en had veel te leiden onder het bewind van legerkapitein Rako, wiens manschappen een dusdanig grote reputatie voor bloeddorstigheid opbouwde dat hij ontslagen werd uit het leger. Zijn onafhankelijke militie bleef echter ook daarna nog actief met oogluikende toestemming van de senaat van Kuma Rem Mer en maakte veel slachtoffers. Tijdens de tweede oostelijke oorlog speelde een groot deel van de strijd zich in de Fatacos af, maar de strijd was minder heftig en langdurig dan tijdens de eerdere oorlog.
Comité van de Senaat

De politiek van Kuma Rem Mer kent vele senaatscomité's die grote invloed uitoefenen op het landsbestuur. Er bestaan permanente comite's, zoals het beruchte Comité voor staatsveiligheid, en tijdelijke comité's. De meeste permanente comité's hebben een loge in de stad waar zij samenkomen om zaken te bespreken. Deze comité's zijn de voornaamste machtsfactor in het land, terwijl de openbare senaatszittingen in de Hal van de republiek in de praktijk weinig belang hebben.

De comite's onstonden na het instellen van de Senaat begin 28e eeuw. Er werden vanuit de senaat gelijk verschillende bestuurlijke comité gekozen, vaak wisselend van inhoud, opdracht en samenstelling. Hun taak was om een specifiek probleem op te lossen, zoals riolering in de hoofdstad, landbouwproblemen in Nishterum of de vloot. Gedurende de late 28e en vroege 29e eeuw wisten enkele van deze comité een permanente taak te krijgen. Zo kwam er een onderscheid tussen permanente en tijdelijke comité's. Deze comité's werden een machtsbasis voor senatoren om hun invloed uit te breiden en een belangrijke factor in het bestuur.
Oostelijke zeearm

De oostelijke zeearm is één van de zes zeeën. De grenzen van de oostelijke zeearm zijn niet geheel duidelijk; traditioneel wordt de zee ten oosten van Hatras en ten zuiden van Kazetir tot deze zee gerekend.

De gematigde zeestroom die zich noordelijk van de verloren landen in westwaartse richting beweegt splitst zich voor de kust van Kazetir, aan de oostelijke punt van het Noordereiland in twee grote stromen. De noordelijke tak, die uitmond in de ijszee, en de tak die zich zuidelijk van Kaglas beweegt en uitmond in de Aqor Sent. Deze golfstroom gematigd en zorgt voor een regenachtig maar zacht klimaat en rustige zee. De zuidkust van Kaglas is dan ook het meest vruchtbare deel van dat land. De oostelijke zeearm is niet veel bevaren verder en het is onbekend waar zich de oostelijke grens bevind. Niemand heeft zich ooit tot voorbij de kusten van de verloren land gewaagd.
Inosodan

De Inosodan is een grotendeels opgedroogde rivierbedding, maar was ooit de voornaamste rivier in de Verloren landen.

De naam Inosodan betekent in de oude taal ‘gezegend leven’ aangezien deze rivier stroomde door een verder droog en woest land en de levensader was voor de bloei van de hele samenleving. De bron van de Inosodan is onbekend, maar hij stroomt vanuit de oostelijke woestijn richting het westen en mondt uit in de baai van Gorsodan. Langs de oevers van de Inosodan werd de stad Sodan Seligt gebouwd die gebruik maakte van het schone water van de rivier voor drinkwater, landbouw en handel. Daarnaast vormde de rivier de natuurlijke scheidslijn tussen het rijke en arme deel van de stad, die elkaar uiteindelijk alleen nog ontmoeten op het eiland Hitestet.

*Verdroging van de Inosodan*

Het is onduidelijk waarom de Inosodan vanaf midden 17e eeuw langzaam begon te verdrogen, feit is wel dat de waterwerken die gepland werden vanaf begin 20e eeuw met de bedoeling de verdroging tegen te gaan uiteindelijk een averechts effect hadden, en de totale ineenstorting en daaropvolgende donkere eeuwen die eind 20e eeuw begonnen zijn een direct gevolg van de grote waterwerken van de jaren twintig en dertig. Er word wel beweerd dat de Orde de verdroging veroorzaakt heeft met hun vruchteloze pogingen om Muk Shak Tar, het ‘land achter de torens’ tot bloei te brengen door middel van aftakkingen en dammen in de Inosodan. Enig bewijs hiervoor is echter nooit geleverd aangezien niemand ooit het land achter de torens daadwerkelijk gezien heeft, en in hoeverre deze theorie enige waarheid bevat of volledig toegeschreven moet worden aan rancune is onduidelijk. Andere theorieën stellen dat de opkomst van de Shaktrahmi samenhangt met de ondergang van Sodan Seligt, maar hoe zij betrokken zouden zijn bij de klimatologische veranderingen van de 20e eeuw is onduidelijk. De verdroging van de Inosodan was uiteindelijk één van de belangrijkste oorzaken van de massale emigratiegolven richting het Noordereiland.
Anvek Hok

Anvek Hok was een fort en wachtpost aan de noordwestelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Hok gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Hok betekent in de oude taal zoveel als 'westelijke wachter'. Samen met Anvek Kit bewaakte Anvek Hok de noordelijke kust van het land en de toegang tot het Land achter de torens. Anvek Hok was gelegen op een hoge klif, uitkijkend op de Oostelijke zeearm en de Take Shimi eilanden.

Anvek Hok werd in navolging van Anvek Kit, Anvek Min, Anvek Rolig en Anvek Ork in 1981 verlaten tijdens de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen. Het was daarmee één van de laatste bemande forten die de controle hield over de kustlijn van de Verloren landen. Hierna verviel het tot een ruïne. In 2962 werd de ruïne ontdekt door de wetenschapster Soía uit Kuma Rem Mer, op haar route vanaf Anvek Kit langs de noordwestelijke kust. Zij maakte aantekeningen over het fort, maar kon geen manier vinden vanaf de zee om het fort te bereiken op zijn hoge klif.
Adeas

De Adeas is een belangrijke rivier in Tsuirogh die ontspringt in het Nandeas gebergte en uitmondt in de noordelijke zeearm. De Adeas vormt de grens tussen de koude Gurkantan hoogvlakte en het vruchtbare land van Tohcasah. De Adeas stroomt door een kloof richting de zee. Door zijn diepe ligging stromen alle stroompjes en rivieren vanuit de Nandeas bergen in het zuiden uit in de Adeas. De Tohcasah vallei is hierdoor een vruchtbare, vochtige vallei zeer geschikt voor landbouw. De naam Adeas betekent simpelweg Zuidelijke rivier in het Tsuirogh.

Langs de Adeas liggen verschillende steden, en het grootste deel van de bevolking van de zuidelijke gebieden woont langs de oevers van de rivier. In het oosten, in de bovenloop van de rivier ligt de vestingstad Glasdeas, gebouwd rondom een fort van begin 28e eeuw. Verder stroomafwaarts ligt de stad Eileas, en aan de monding van de rivier de belangrijke havenplaats Abadeas, de voornaamste stad in de regio. De Adeas speelt een belangrijke rol in vervoer, communicatie en handel tussen de verschillende steden in het zuiden van Tsuirogh.
Anam Uidhinn

Anam Uidhinn is een postuum uitgegeven boek met mystieke teksten van de 29e eeuwse Kaglasí dichter en lekenmonnik Odhra. Het is een moeilijk te begrijpen werk waarover vele studies geschreven zijn. Er is geen eenduidige conclusie over de betekenis ervan en meningen lopen uiteen tussen mensen die voorspellingen voor de toekomst in het werk zien of boodschappen uit het hiernamaals, en historici die in het werk vooral de persoonlijke religieuze overtuigingen van de oude Odhra zien.

"Ik zag drie goudkleurige zuilen

uit de grond rijzen als uit as

en ik zag drie mannen gebonden

één met touwen

één met ketenen

en een derde met woorden."

~ Odhra
Kiturim

Kiturim of noordtoren, is een fort van Kuma Rem Mer in het hooggebergte van de Nandeas. Kiturim is gelegen op een klif boven de bronnen van de rivier de Einikuru. Het is het hoogstgelegen constant bewoonde punt in de wereld op bijna 9000 voet. Kiturim is een vreemde combinatie tussen een fort en een kerk. Officieel is het een fort aangezien het bevoorraadt en bemand wordt door militairen en onder het bestuur van het leger staat. Maar in de praktijk dient het geen militaire functie maar een religieuze. Kiturim werd gebouwd in 3082 om in de gaten te houden en te voorkomen dat de rivier die de haven van Roshimer draaiende houdt verder zou opdrogen.

De toren is altijd bemand en heeft als taak om het waterpeil elke dag te controleren, een taak die met veel ritueel gepaard gaat. De Einikuru wordt ook wel 'eeuwig levende' genoemd en de rivier wordt aanbeden als een god die het leven brengt aan het land. Een aanstelling op Kiturim is dan ook zeer prestigieus en eervol maar niet eenvoudig en wordt alleen toegekend aan soldaten die tevens een functie bekleden in de staatskerk. 's Winters kan het leven in Kiturim zwaar zijn en soms raakt het ingesneeuwd voor vele weken, desondanks is er nooit tekort aan vrijwilligers om deze taak op zich te nemen.
Lijst van Abten uit de Verloren landen

Dit is een onvolledige, maar zo compleet mogelijke, lijst van de Abten en leiders van de Orde der Tempeliers, het heersende bewind over de Verloren landen. Door de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen is er veel kennis verloren gegaan en het is onmogelijk om een volledige lijst samen te stellen.

Uit de fractiestrijd van de 11e eeuw kwam de Orde der tempeliers naar boven en het jaar 1100 wordt traditioneel beschouwd als het begin van hun machtsperiode, die duurde tot 1981.

Begintijd

- 1113 Tyrmu de Eerste, grondlegger van het ambt van Abt

(1113-1151) onbekend, in deze tijd begint de bouw van de bovenstad.

1151-1154 Kōha

1154-1157 Kōtor

1158-1181 onbekend.

1181-1184 Tyrmu de Tweede

1184-1187 Torei

1187-1190 Seigei

(1190-1222) onbekend.

1222-1225 Tyrmu de Derde

1125-1128 Magyak

1128-1131 Vintsu

(1131-1321) onbekend, in deze tijd begint de kolonisatie van Muk shak tar.

1321-1323 Chodd de ongelukkige, werd vergiftigd binnen een jaar.

1323-1325 Jigeir de hervormer, werd gedwongen tot aftreden na pogingen de macht van de Abten uit te breiden.

(1325-1415) onbekend, in deze tijd heerst er fractiestrijd binnen de orde, en het is onbekend wie de abten waren, mogelijk waren er geen onbetwiste abten.

Absoluut bestuur

1415-1465 Annui de Grote, sticht het absolute bestuur der Abten.

1465-1497 Bureka, tijdens zijn bewind vonden grote uitbreidingen aan de bovenstad plaats.

1497-1513 Keitor de Strenge, stelde de strikte wetten in op sociale hygiëne, die de benedenstad onder controle moesten brengen.

1513-1534 Ningar

1534-1548 Richi

1548-1589 Annui de Tweede, tijdens zijn lange, maar zwakke bewind werd de Earror Shaktrahmi opgericht.

1589-1611 Garzei

1611-1631 Seiha

1631-1642 Kenha

1642-1698 Ankell, tijdens zijn lange, maar inefficiënte bewind begon de langzame economische stagnatie.

1698-1712 Anteo de Oude, was een krachteloos bestuurder.

1712-1730 Annui de Derde, de laatste abt met absolute macht, hij werd afgezet door de orde en vervangen voor een stroman.

Herstel van de controle van de Orde

1730-1742 Tyrmu de Vierde

1742-1751 Susho, wordt enkel nog herinnerd als verdachte in de zaak van het Shobola spook.

(1751-1880) onbekend

1880-1891 Tormei

(1891-1923) onbekend

1923-1935 Saityr de Goede, probeerde geen politiek spel te spelen, maar was in het jaar van rampen 1924 zeer zichtbaar om het volk te troosten.

1935-1937 Tengeir, probeerde temidden van de chaos en stofstormen de macht weer over te nemen en werd uit weg geruimd door zijn eigen wacht.

(1937-1981) onbekend, dit was een periode van chaos en verval, waarin weinig historische documenten bewaard bleven. In 1981 werd het paleis van de Abt officieel verlaten, het is onbekend wie de laatste Abt was.
Gurkantan

De Gurkantan of 'groene zeeën' is een uitgestrekte, dunbevolkte hoogvlakte die een groot deel van Tsuirogh bestrijkt. De Gurkantan vlakte is een koud, winderig en heuvelachtig gebied en is ongeschikt voor landbouw. De enige mensen die er wonen leven van veeteelt en jacht. De Gurkantan loopt naar het noorden glooiend omhoog. De Gurkantan grenst in het westen aan de Falaiwan baai, in de Noordelijke zeearm, en kijkt uit op Spiorashim. De westkust bestaat uit hoge kliffen en is ongeschikt voor visserij. In het noorden grenst de Gurkantan aan Hocaern, een bergachtig en koud gebied wat evenals Gurkantan dunbevolkt is, maar nog wel enige dorpen kent en zelfs een stad. Verder naar het oosten loopt Gurkantan af naar de vallei van de Adeig rivier en de Jotalam. De oostelijke helft van Gurkantan is iets minder koud en hoog dan het westen en kent enige bewoning. In het zuiden wordt de Gurkantan onderbroken door de Adeas rivier, die door een diepe kloof stroomt en de hoogvlakte scheidt van de lager gelegen Tohcasah vallei en het Nandeas gebergte.
Chodd

Chodd was een Abt van de Orde der Tempeliers in de Verloren landen. Zijn bijnaam 'de ongelukkige' dankt hij aan zijn korte bestuur en langzame dood. Chodd werd volgens de overlevering gekozen tot Abt in 1321, in een tijd dat de Abten weinig macht bezaten en slechts voor vier jaar dienden. Weinig is bekend van de ideeën van Chodd, zijn werken of uit welke fractie van de Orde hij gekozen werd.

In 1322, nog geen jaar na zijn aantreden werd Chodd vergiftigt. Het is onduidelijk waarmee hij vergiftigt werd, theorieën die geopperd zijn op grond van de weinige bekende symptomen zijn vergiftiging met water van de Charuvek plant, of een dosis van de Íjok-gur bloem. Chodd stierf echter niet direct en zijn doodstrijd duurde nog meerdere maanden. Hij stierf uiteindelijk begin 1323, zonder nog bij bewustzijn te komen.

Het is niet duidelijk waarom Chodd gedood werd, of door wie. Machtstrijd binnen de orde was gebruikelijk, maar in het geval van Chodd lijkt er geen duidelijk motief te zijn. Eén van de verdachten is zijn opvolger Jigeir, een jonge, ambitieuze politicus die de macht van de abt wilde uitbreiden en zelf tot aftreden gedwongen werd twee jaar later. Andere verdachten zijn rivaliserende fracties binnen de orde of zelfs de Centrale raad zelf.
Atabail

Atabail, de nieuwe stad, is een belangrijk stadsdeel in Hatras, de hoofdstad van Kaglas. De wijk ligt ten zuiden van de Haraebal en is door enkele bruggen verbonden met de oude stad aan de noordzijde van de Haraebal. Oorspronkelijk was enkel de noordelijke oever van de rivier bebouwd, maar vanaf de late 28e eeuw ontstond er enige nijverheid en handel aan de zuidelijke oever. Hier werd ook de haven van de stad gebouwd. De haven was een groot succes en Hatras groeide snel uit tot een belangrijke handelsstad. Al snel werd de haven te klein voor de hoeveelheid schepen die aanmeerden in de stad, en in de 29e eeuw werden al plannen gemaakt om de haven uit te breiden. Begin 30e eeuw werd begonnen met de uitbreiding van de haven die de naam Ata seòm kreeg, of nieuwe haven. Rondom de havens ontstond een drukke industrie met vele bedrijven en ook enkele woningen. Dit was het begin van de zuidelijke stad.

Na de overgave van Hatras en de bezetting door Kuma Rem Mer in de Eerste oostelijke oorlog werd een deel van de oude industrie en dokken naast de haven omgebouwd tot een nieuw stadsdeel met moderne huizen in de stijl van Roshimer. Dit werd de Atabail. De wijk werd grootschalig aangepakt en huisde al snel meer inwoners dan de oude stad aan de overzijde van de rivier. De directe verbinding met de havens en de vruchtbare Fatacos vallei in het zuiden maakte de wijk tot een aantrekkelijke woonplaats voor velen. Tijdens de 30e en 31e eeuwen werd de wijk meermaals uitgebreid. De huizen zijn beduidend kleiner dan die in de oude stad en zijn vooral geschikt voor kleinere gezinnen, waar veel oude huizen hele families konden herbergen. Dit betekende een belangrijke verandering in de sociale structuur van het land.

Het centrale punt van de nieuwe stad is Carnoch Hei: het plein van de vrede, vernoemd naar de vrede van Asapotum, die een einde maakte aan de eerste oostelijke oorlog. In de volksmond heet het echter Carnoch Koro: het plein der martelaren, naar de slachtoffers van de blokkade van Hatras. De wijk heeft een strakke opzet met grote rijen appartementen langs brede lanen. Een deel van deze huizen is gebouwd in oude loodsen en dokken van de haven, maar het merendeel is nieuw gebouwd. De moderne stijl van de woningen trekt vooral jongere mensen, veel oudere inwoners van Kaglas voelen zich niet thuis in deze woonblokken, en bewenen de afbraak van de traditionele familiebanden.
Ravenous Wolf

## Game Information

### Description

Wake with the Werewolves, if you are the last killing role on the Werewolves team you may kill two players each night.

### Abilities

Kill with the other Werewolves and if you are the last of the killing Werewolves you may select two people to kill at night.

### Attributes

You can attack if the other Werewolves agree.You can talk with the other Werewolves at night.

### Goal

Kill all non-Werewolves.

The Ravenous Wolf can bring the game to a swift end in the Werewolves favor if they are left alive last. Because of this it is very important for you to avoid the Villages watchful eye. You should hang back and let the Werewolf do the attacking as this gives you a better chance of staying alive and not getting caught. Think of a good claim first, be aggressive throw your Werewolf under the bus or stay silent and hidden. Whatever the situation calls for to avoid attention. The less suspicious you look the better, you should let the Werewolf take the heat for you. It is important for you to survive because if you die early you are no better than a basic Werewolf. The best case scenario for you is to have all the Werewolf Supports survive and the Werewolf and other Werewolf Killings die as this allows for the best use of your ability.

## Mechanics

* If you are the last of the killing Werewolves alive you may attack two people each night.
	+ If you are role-blocked neither of your targets will be attacked.
* During the night you and your other Werewolves will discuss and decide who to kill and which of you will do the killing. If you are the one elected to kill you will do so by typing "I will kill INSERT NAME HERE"
* If you type "I will kill INSERT NAME HERE" you will do the actual killing, provided that you are alive and not role-blocked. This has the following implications; whoever does the actual killing will:
	+ Be visible to a Watcher who watches the target or a Tracker watching you.
	+ Alert an adjacent Insomniac that you awoke.
	+ Be killed by a War Veteran, Hero, Bomber, or Mass Murderer at that location.
	+ Receive a message if the target is immune or healed. Note that if one of the other Werewolves does the attacking, you will *not* receive any message when they attack an immune target or their target was healed.
	+ If you are role blocked by the Jailer, Escort, Mercenary, Concubine or Cryogenicist you will not perform your kill for the Werewolves.
	+ If a Fortune Teller controls you, you will be forced to attack their new target. If a Captain controls you, you will have the choice to kill nobody or the target the Captain provides.
* If you die and there is no living Werewolf or Werewolf Killing, any last Werewolf Support will lose their old ability and become a basic Werewolf. If there are multiple Werewolf Support, a random one will be selected to become the new Werewolf.
Fatamear

De Famatear eilanden zijn een lange reeks rotseilanden aan de uiterste noordkust van Kaglas. De Fatamear eilanden zijn in feite bergpieken van een uitloper van de Kaneam bergen in het westen. De eilanden scheidden de Ijszee van de Midraebal baai en het vaste land van Kaglas. De eilanden zijn kaal en rotsachtig en rijzen steil op uit de zee, met slechts weinig bewoonbare stroken land of bruikbare stranden.

De naam Fatamear betekent 'reuzenvingers' in het Kaglasí. Deze naam verwijst naar een oude legende over de reus Namha, de aartsvijand van de oergod Omlan, schepper van de wereld. Namha was jaloers op de godin en wilde ook een rol spelen in de schepping. Hij probeerde echter de mensen en dieren te onderwerpen aan zijn macht en gedroeg zich als een tiran. Hierop doodde Omlan hem en gebruikte zijn lichaam om de aarde verder vorm te geven. De Fatamear eilanden worden gezien als de laatste plek waar Namha nog probeerde omhoog te grijpen totdat Omlan hem definitief begroef. Vandaar de naam reuzenvingers. Mede door deze legende hebben de eilanden altijd een enigszins sinistere klank voor veel inwoners van Kaglas.

De eilanden worden bewoond door een kleine groep mensen die zich afzijdig houden van de rest van Kaglas en de rest van de wereld. Deze bevolking leeft in kleine gemeenschappen onder moeilijke omstandigheden en leeft van van de jacht en visserij. Om te overleven in de koude klimaat moeten deze inwoners elke dag voedsel en brandstoffen verzamelen voor de grote vuren die zij bouwen om warm te blijven. In het verleden werd wel beweerd door vissers van het vasteland dat de vuren bedoeld waren om schepen op de klippen te lokken en te plunderen. Dit en andere kwade verhalen werden jarenlang verteld en leidden tot veel wantrouwen en angst over en weer. Waarschijnlijk stammen de inwoners van de eilanden af van vroege Kaglasí die zich hier vestigden, maar zelf beschouwen zij zich als afstammelingen van de Kaneamisí. Door de lange isolatie heeft de bevolking van de Fatamear eilanden een eigen cultuur en dialect ontwikkelt.
Kāu

De Kāu zijn een clan in het Koninkrijk der Wateren. De naam Kāu verwijst naar een oud woord voor zeilen en de Kāu zijn dan ook een clan die vrijwel geheel leeft van de visserij en handel en zich weinig tot niet bezig houdt met het leven op het land. De Kāu leven in het uiterste zuid-westen van het Koninkrijk en zijn één van de weinigen die zich regelmatig op de Naamloze leegte wagen. De clan bestrijkt een relatief groot gebied maar zijn niet al te talrijk.

Er is weinig bekend over de achtergrond en cultuur van de Kāu en zij spelen geen grote rol in de geschiedenis van het rijk. De clan wordt bestuurd door een gekozen leider, vaak een oude vrouw, die leiding geeft aan het volk en ondersteund wordt door militaire leiders waar nodig. De tradities en verhalen van het rijk worden door de Kāu zeer hoog geacht, en de clan is dan ook één van de meer orthodoxe.
Abadeas

Abadeas is een stad in het uiterste zuid-westen van Tsuirogh. Abadeas betekent in het Tsuirogh zoveel als 'monding van de Adeas' en de stad is dan ook gelegen aan de monding van die rivier. Abadeas is de belangrijkste havenstad en handelsplaats aan de westkust van Tsuirogh. Abadeas is de enige stad in Tsuirogh die rechtstreeks zicht heeft op een ander land, en kijkt uit op Potolisol en Nokiturim in Kuma Rem Mer.

**Geschiedenis**

Abadeas werd officieel gesticht in 2690 door kolonisten vanuit de Jotalam vallei op zoek naar vruchtbare grond. Men vond die grond in Tohcasah na een lange tocht door de Gurkantan hoogvlakte en besloot een stad te stichten aan de kust. In 2692 en 2695 volgden not twee konvooien kolonisten en begon de stad te groeien, tot de volledige bevolking ergens tussen 2700 en 2701 spoorloos verdween. De verdwijning van de stad is een nooit opgehelderd mysterie. Toen nieuwe kolonisten arriveerden in 2701 troffen zij de stad verlaten maar in tact aan. Over de eeuwen zijn er verschillende theorieën geopperd over dit mysterie, maar de regering ging uit van een aanval door vijandige stammen of troepen vanuit de oostelijke Tohcasah of Nandeas en stichtte als reactie hierop Glasdeas, een versterkte vestingplaats.

Abadeas werd opnieuw bevolkt en ontwikkelde zich tijdens de 28e en 29e eeuw als de centrale plaats en officieuze hoofdstad van west Tsuirogh. De stad draait op handel met Kuma Rem Mer en met het eigen achterland, en in mindere mate op landbouw en visserij. De visserij op de westelijke zee is gevaarlijk, en men blijft liever uit de buurt bij de Samefaclan en Spiorashim eilanden in die zee. De Wao Kita baai is echter een rustige zee, en de handel met de zuiderburen is de voornaamste bezigheid.

Tijdens de burgeroorlog was Abadeas korte tijd in handen van de Beath, maar het grootste deel van de tijd was de stad een trouwe steun aan de regering. Abadeas heeft als succesvolle en relatief rijke handelsstad altijd een sterke band gehad met de hoofdstad Umibuile, en kent ook nog steeds een hoger dan gemiddeld aantal stemmers op de Toitspart, die in deze regio niet populair is. Sinds de 31e eeuw is de stad verdeeld tussen deze staatspartij en de plattelandspartij Fearn ag Beatu. Er is slechts weinig steun voor Beath of Saors an Toit in Abadeas.

**Heden**

De stad staat tegenwoordig bekend om zijn rijkdom en zijn handelsgeest en kent een ontspannen, losse sfeer die vrij atypisch is voor de rest van het land. De stad kent ook een kleine immigrantenkolonie uit Kuma Rem Mer, en is cultureel diverser dan de meeste streken in Tsuirogh. De stad kent een levendig centrum met vele winkeltjes en dranklokalen waar de bevolking bijeenkomt. Abadeas is gelegen aan de zuidelijke oever van de Adeas, in een kloof. De noordoever is een steil oplopende helling die naar de Gurkantan vlakte voert.
Ātupār

Ātupār of 'groene stenen' zijn zeldzame en kostbare groene sierstenen die gevonden worden in het centrale gebied en het noordwesten van het Koninkrijk der Wateren. Ātupār zijn feitelijk geen stenen, al worden ze wel zo genoemd, maar verharde delen van een zeldzame schelpensoort die voortkomt in ondiepe wateren langs de kusten van de westelijke Aqor Sent. De schelpen worden gegeten door de Naka Ana, een slangachtige roofvis. Deze vis kan de harde delen van de schelpen niet goed verteren en scheidt na enkele dagen een bal uit: de Ātupār. Deze 'stenen' worden gevonden in en vlakbij de holen van deze vis, veelal langs de kusten van de eilanden van het Koninkrijk der wateren.

Het oogsten van deze stenen is levensgevaarlijk, aangezien men moet duiken vlak langs de rotswanden van de eilanden om ze te vinden, maar met grote snelheid aangezien anders de grote diepte waarop ze liggen niet bereikt wordt. Dit snel duiken langs scherpe kliffen vergt veel oefening en wordt uitsluitend beheerst door de inwoners van het Koninkrijk die dan ook als enige de stenen verhandelen. De handel in deze stenen is de voornaamste bron van inkomsten voor het Koninkrijk, en de stenen leveren grote prijzen op in Kuma Rem Mer, waar zij zeer gewaardeerd worden om hun doffe groene glans en schoonheid. De stenen worden gebruikt in allerlei sieraden door de rijke elite van het land.
Spira

Spira zijn bovennatuurlijk wezens uit de legenden van Kaglas. Volgens de overlevering zijn zij geschapen door de kwaadaardige reus Namha die vlak voor zijn dood met zijn laatste levensadem nog leven trachtte te blazen in vreemde, onnatuurlijk wezens. Omdat hij al half stervende was zijn deze wezens maar half tot leven gekomen, daarom zijn zij normaal gesproken niet of moeilijk zichtbaar en leven teruggetrokken in de bossen, de aarde en de bergen. Deze wezens kunnen soms wel bezit nemen van het lichaam van de dieren van herders en hen opzetten tegen hun meesters, of kunnen mensen doen verdwalen in de bossen. Aangenomen wordt dat ze te zwak zijn voor echt kwaad, maar wel schade kunnen doen. Deze Spira worden verdeeld in de Cham, ofwel de niet-zijnden, de lichaamloze kwaadaardige krachten die proberen mensen tot het kwade te verleiden, en de onschuldigere Meabla, die vooral kleine trucs uithalen als spullen verbergen of mensen laten verdwalen. De Spira werden beroemd door het werk van de dichter Odhra, die verhalen over hen verzamelde en opschreef voor het publiek.
Take Shoda

De Take Shoda is een eilandengroep in de Aqor Sent, voor de westelijke kust van de Verloren landen. De eilanden zijn glooiende landmassa's met steile kliffen aan de randen en enkele stranden. De naam Take Shoda betekent in de oude taal zoveel als 'bruine landen' een naam die verwijst naar de weinig vruchtbare bruine grond op de eilanden. Weinig is bekend over de bewoners van de Take Shoda. Onduidelijk is wanneer de eilanden voor het eerst bewoont werden, bekend is wel dat de eilanden tijdens de hoogtijdagen van de Verloren landen bewoond waren.

In tegenstelling tot de noorderlijker gelegen Take Shimi leefden de inwoners van de Take Shoda grotendeels van landbouw en waagden zij zich bij voorkeur niet op de zee. De eilanden vormden een landbouwcultuur met meerdere dorpen en kleine steden, maar kenden veel armoede en regelmatig hongersnoden. De bevolking leefde zelfvoorzienend en er werd weinig gehandeld met het vasteland. Het is onbekend of de eilandbewoners oorspronkelijk van het vaste land kwamen, of een gescheiden volk waren. Alle kennis over de cultuur van de bewoners is verloren gegaan tijdens de sociale ineenstorting van de 21e eeuw, toen de eilanden overspoelt raakten met vluchtelingen van de Verloren landen.

Er is een, impopulaire en niet breed gedragen, theorie dat de inwoners van de Take Shoda gevlucht waren voor de grote exodus van de 21 eeuw, en de grondleggers waren van het Koninkrijk der Wateren. Er is echter niets om deze theorie te ondersteunen.
Dubglas

Dubglas, het 'Zwarte fort', is een fort ten zuiden van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. Dubglas is samen met Eargado en Thugado onderdeel van de verdedigingswerken die gebouwd werden naar aanleiding van de burgeroorlog die tussen 3023 en 3028 woedde in het land. Dubglas was het centrale fort van de verdedigingslinie. Het werd gebouwd op een heuvel, uitkijkend over de Adeig, de voornaamste rivier van de hoofdstad. Het fort bestaat uit twee ringen met een centraal gebouw, half verzonken in de heuvel. Ironisch genoeg is het fort gebouwd kort na de laatste oorlog die in Tsuirogh werd uitgevochten. Het fort is dus in zijn bijna tweehonderd jaar oude geschiedenis nooit in een oorlog betrokken geweest. Het heeft echter wel een belangrijke functie gekregen als onofficieel centrum van de politieke macht in Umibuile. Waar officiële bijeenkomsten gehouden worden in de Daotaig en Toitaig in het centrum van de stad, komen belangrijke functionarissen van de Tempel, parlement en de legerleiding geregeld bijeen in het fort voor geheime beraadslaging. Het fort draagt de naam 'zwart' vanwege de donkerzwarte aarde van de heuvel waarop hij gebouwd is.
Rolignato

Rolignato was een kleine havenstad in de Verloren landen. Rolignato was gelegen iets ten zuiden van de hoofdstad Sodan Seligt, langs de weskust van het land. Rolignato lag in een lange smalle baai van de Aqor Sent, omringt door steile kliffen. Er is weinig bekend over de geschiedenis van Rolignato. De naam betekent zoveel als "kalme haven", verwijzend naar de baai die dusdanig diep landinwaarts ligt dat het weer er feitelijk altijd goed is, maar ook verwijzend naar het feit dat Rolignato een kalme stad was, zonder de soms gespannen politieke situatie van andere steden als Sikre Nato of Sodan Seligt.

Rolignato was als stad erg gericht op de hoofdstad, en speelde vooral een rol als secundair centrum. Het had een lokale functie als haven voor visserij. Rolignato was politiek sterk afhankelijk van Sodan Seligt en kende een conservatieve, behoudende cultuur. Hoe groot Rolignato was is niet geheel duidelijk, de schattingen lopen uiteen van een groot dorp tot een redelijke handelsstad. Feit is wel dat het een onafhankelijk bestuur had en een eigen divisie van de Orde der Tempeliers, al was deze afdeling volledig afhankelijk van de hoofdstad.

Rolignato werd beveiligd door de Anvek Rolig wachtpost.
Tsuirogh (taal)

Het Tsuirogh is de taal van het gelijknamige land. De taal heeft een duidelijke verwantschap met de oude taal maar is toch duidelijk verschillend. Er is een duidelijke link tussen het Tsuirogh en het Kaglasí, maar veel minder met de standaardtaal van Kuma Rem Mer. Het Tsuirogh wordt weinig gesproken buiten het eigen land en kent ook geen rijke literaire of muzikale traditie. De politieke en maatschappelijk elite van Tsuirogh spreekt naast de eigen taal vaak ook de standaardtaal, het merendeel van de bevolking spreekt echter geen andere talen. Het Tsuirogh heeft ook een belangrijke religieuze functie binnen de Tempel in ballingschap.
Bailanam

Bailanam, het thuis der zielen, is de belangrijkste tempel van Hatras, de hoofdstad van Kaglas. De tempel is gelegen aan het water, in het oudste bewoonde deel van Hatras, en vormt het centrum van de oude stad. Het gebouw bestaat volledig uit hout, uniek voor Kaglas, waar steen een veel gebruikelijker materiaal is. De tempel is één ruimte, omringt door een ring van zuilen bestaande uit hele bomen. De tempel is versierd met vele verwijzingen naar de mythologie en geschiedenis van Kaglas en is opgedragen aan alle gestorvenen van het land en als thuis voor alle dolende geesten.

Het is onduidelijk wanneer de Bailanam precies gebouwd is, maar men vermoed ergens in de 28e eeuw. De tempel vormt samen met Crokaglas het religieuze centrum van het land, en de meeste belangrijke vieringen, zij het herdenkingen of feesten, worden gevierd bij deze tempel. Ook trekt de tempel vele pelgrims, die vanuit alle delen van het land toestromen om de tempel te bezoeken.
Kliffen van Korivis

De kliffen van Korivis zijn een natuurlijk fenomeen aan de zuidkust van Kuma Rem Mer. De kliffen zijn gelegen tussen Roshimer en Asapotum aan de Aqor Sent. Op deze plek loopt het hoogland van de Asuterum en de Ao Collem bergen vrij bruusk af richting de zee om te eindigen met een lange kustlijn van kliffen die variëren van 150 voet tot bijna 1000 voet hoogte. De kliffen bestaan uit een grijsblauwe rotssoort en lopen vrijwel kaarsrecht omlaag de zee in. Het is een zeer populaire bestemming voor toeristen.

In het verleden hadden de kliffen van Korivis een kwade naam. In ongenade gevallen politici of legerleiders kregen soms de keuze tussen verbanning, de doodstraf of een 'zelfgekozen' dood door van de kliffen af te springen. Dat laatste werd gezien als eervol en in zulke gevallen werd de familie van de gestorvene met meer respect behandeld. Om dit voor elkaar te krijgen werden mensen soms door hun eigen familie een 'handje geholpen' met hun 'vrijwillige' sprong. Deze gruwelijke praktijk had zijn hoogtepunt tijdens de late 29e en vroege 30e eeuw, maar is inmiddels al meer dan een eeuw in onbruik geraakt. Tegenwoordig zijn de kliffen door hun natuurlijke schoonheid een populaire bestemming.
Hocaern

Hocaern, de 'Wilde hoek' is een landstreek in het noord-westen van Tsuirogh. Hocaern wordt gevormd door middelhoge bergen, heuvels en vele kleine meertjes, moerassen en stroompjes. Het is een ruig, winderig en koud gebied, wat dunbevolkt is. De enige dorpjes bevinden zich in de smalle dalen tussen de rotsen en enkele kleine vissersplaatjes langs de kust. Hocaern kent één stad, Sagariwa, gelegen op een hoge klif aan de westkust.

Hocaern grenst in het noorden aan de Ijszee, in het westen aan de Noordelijke zeearm en in het zuiden aan de Gurkantan hoogvlakte. Hocaern werd voor het eerst bewoond in de late 28e eeuw, toen de bewoners van Jotalam en het oosten zich verspreidden over het land. De eerste kolonisten arriveerden over zee, vanuit Umibuile, en stichten kleine vestigingen aan de kust. Hocaern is een gebied van grote natuurlijke schoonheid, maar de grond is niet vruchtbaar en leent zich niet goed voor landbouw. De bevolking leeft er merendeels van de visserij, en in mindere mate van veeteelt en jacht.
Raad van Cultuur van Tsuirogh

De Raad van Cultuur is samen met het Parlement één van de twee regerende organisaties van Tsuirogh. De Raad van Cultuur doet dienst als dagelijkse leiding en uitvoerende macht in het land, terwijl het parlement de wetten maakt, bediscussieert en voorlegt aan de Raad.

De raad van cultuur werd ingesteld samen met het parlement als onderdeel van de vredesbesprekingen na het einde van de burgeroorlog in 3028. Afgesproken werd dat democratische partijen de meerderheid van de zetels zouden krijgen in het parlement, terwijl de uitvoerende macht in handen kwam van een comité dat voor 50% in handen was van de Tempel en voor 50% van het parlement. Dit comité werd uiteindelijk de Raad van cultuur, zo genoemd omdat zij als officiële taak hebben de 'cultuur en tradities van Tsuirogh te beschermen'.

De raad heeft 12 zetels. 6 daarvan worden aangewezen door de Tempel, en de politici in die zetels kunnen op elk moment door de tempelleiding worden afgezet of vervangen. In tijden van onrust kan dit leiden tot fractiestrijd en snelle opvolging, maar vaak betekent het dat sommige raadsleden tot hun dood hun zetel behouden. De andere 6 zetels worden aangewezen door het parlement dat hier elke 10 jaar voor stemt. Voor elke zetel is een twee derde meerderheid in het parlement nodig. In veel gevallen hebben Tempel en Toitspart deze twee derde meerderheid in eigen hand gehad en bestond de Raad uitsluitend uit leden van Toitspart en Tempel. In recentere jaren heeft Toitspart iets aan macht ingeboet en heeft men afwisselend geleund op steun van kleine partijen voor de Toitspart kandidaten, of een pact gesloten met Beath om elkaars kandidaten te steunen.

De huidige raad bestaat uit 6 leden van de Tempel, 4 van Toitspart en 2 van Beath. De raad komt voor officiële gelegenheden bijeen in de Toitaig tempel in Umibuile.
Sinesort

De Sinesort, of Godenpoort, was de enige doorgang tussen de Benedenstad en Bovenstad in Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. De poort was rijk versierd en een populair aangezicht van de stad, maar was ook gehaat als symbool van de rijkdom van de elite, de ongelijkheid in het land en de hygiënewetten van 1512.

Tijdens de 12e eeuw werd voor het eerst een muur gebouwd tussen de benedenstad en bovenstad. Deze muur was niet hoog en eerder symbolisch dan praktisch van aard. De muur werd versterkt en uitgebreid in de 14e eeuw en opnieuw in de 15e eeuw. Tijdens die laatste verbouwing werd ook een poort aangelegd, bewaakt door leden van de Grijze wacht. Hiermee werden de stadsdelen definitief gescheiden. Begin 16e eeuw werd de poort verder uitgebreid tot het bouwwerk wat het nu is. Het werd versierd met de mooiste beelden en decoraties als symbool van de rijkdom en macht van de Orde der Tempeliers en het land.

De poort kende drie doorgangen en werd bewaakt door een vast detachement van de Grijze wacht. De middelste doorgang was enkel voor de leden van de Orde zelf, de linker- en rechterdoorgang waren bedoeld voor de overigen inwoners van de bovenstad. Inwoners van de benedenstad konden de bovenstad slechts onder zeer bijzondere omstandigheden betreden met nadrukkelijke toestemming van de Abt of een lid van de Centrale raad.
Huka

De Huka is een van de clans van het Koninkrijk der Wateren. De Huka zijn een van de grotere clans, maar houden zich grotendeel afzijdig van internationale verwikkelingen, en speelden in tegenstelling tot veel andere clans geen grote rol tijdens de Tweede zee-oorlog. De naam Huka verwijst naar de eeuwige mist die hangt over de Dode wateren, aangezien de Huka vooral huizen in het uiterste noord-westen van het rijk, grenzend aan de Dode wateren.

De Huka leven traditioneel van visserij en van de handel in de waardevolle Ātupār stenen. Zij verhandelen deze stenen niet zelf met andere landen, maar verkopen ze aan andere clans met internationale contacten, zoals de Ani, Mata en Wai. De Huka zijn een relatief gesloten gemeenschap met een vrij traditionele religieuze overtuiging. Het geloof in de Koning op het water is nog sterk in deze gemeenschap en zij weigeren dan ook een leider te kiezen die zijn rol zou vervangen. Beslissingen worden genomen in overleg en bij consensus tussen de familieoudsten.
Nish Vigal

Nish Vigal, of Westwacht, is een fort aan de zuid-westelijke kust van Kuma Rem Mer. Nish Vigal ligt aan de Aqor Seishi of Spookzee en bewaakt samen met het noordelijker gelegen Nokiturim het westland van Kuma Rem Mer.

Tijdens de Eerste zee-oorlog werd Nish Vigal aangevallen en vernietigd door een invasieleger vanuit Murkan. Het fort was al langer slecht onderhouden en werd slechts verdedigd door een klein regiment van nog geen 20 soldaten, waarvan er 5 omkwamen en de rest vluchtte. Het invasieleger trok zich daarna snel weer terug. Het incident was niet groot, maar het feit dat een vijandige mogendheid het gewaagd had een aanval te plegen op het grondgebied van Kuma Rem Mer, en met succes schokte de senaat in Roshimer dusdanig dat er in 3111 een staakt het vuren werd afgesproken tussen beide landen. Nigh Vigal werd na de oorlog opnieuw opgebouwd en aanzienlijk versterkt.
Udonus

Udonus was de laatste koning van Kuma Rem Mer. Hij kwam aan de macht in 2910 en werd slechts twee jaar later door senatoren gedood, wat leidde tot het einde van de monarchie en de start van de republiek Kuma Rem Mer.

Udonus kwam aan de macht in een lastige situatie. Al vanaf 2861, met het aantreden van koning Sushur, was er sprake van een machtsverschuiving binnen het rijk. Sushur en zijn hofhouding hielden zich steeds meer bezig met religieuze rituelen en het bouwen van tempels en paleizen, en lieten de praktische kant van het landsbestuur steeds meer over aan de Senaat. Deze trend zette zich voort tijdens het ambtstermijn van zijn opvolgers. De senaat beïnvloedde ook steeds vaker de keuze van een opvolger. Vanaf 2892 ging dit nog een stap verder, en de senaat bepaalde openlijk dat zij voortaan de opvolging van de troon zouden besluiten. De koningen werden in feite in dienst gesteld van de senaat en bewust slechts kort aan de macht gelaten om te voorkomen dat zij hun macht zouden consolideren. Dit wordt ook wel de periode van de paleiskoningen genoemd.

Udonus had tot zijn aantreden als koning in 2910 nooit enige aanwijzing gegeven dat hij vijandig stond tegenover de senaat. In tegendeel, hij was als adjudant van zijn voorganger Kanmus altijd een pleitbezorger geweest van de Senatoriële macht. Toen hij echter de kroon kreeg liet hij zich vrij vlot van een andere kant zien. In zijn eerste maanden als koning stelde hij enkele oude vrienden aan op belangrijke posities die geen banden hadden met de senaat. Iets wat voor veel onrust zorgde onder de senatoren. Ook liet hij zich opvallend vaak in publiek zien in zijn militaire ornaat en bemoeide hij zich met politieke besluitvorming waar zijn voorgangers verre van gebleven waren. De druppel voor veel senatoren was toen Udonus trachtte de macht van het staatsveiligheidscomité te beperken.

Het is nooit duidelijk geworden wie de opdracht gaf voor de moord op Udonus of wie er rechtstreeks bij betrokken waren. Wat we weten is dat hij onderweg was naar een gezamenlijke tempeldienst met meerdere senatoren in de Kukijin tempel op Terashimo. Toen hij door de poort wilde gaan die toegang geeft tot dit deel van Terashimo werd hij door senatoren en vermoedelijk ook door tempelwachters aangevallen en gedood. Volgens de overlevering zakte hij bloedend ineen tegen de muur naast de poort en liet daar voor eeuwig een rode gloed achter. Deze muur heet sindsdien de muur van Udonus. Hij werd begraven in Meaterum, de traditionele rustplaats van de koningen.
Grijze wacht

De Grijze Wacht was een speciale militaire afdeling van de Orde der Tempeliers, in de Verloren landen, die dienst deed als geheime dienst en militaire politie. De Grijze wacht werd opgericht in de 15e eeuw, en stond onder directe controle van de Abt van de orde. De naam Grijze wacht stamt niet, zoals vaak gedacht wordt, af van een grijs uniform, maar van het feit dat de wachters onopvallend te werk gingen en in de massa konden opgaan. De Grijze wacht was zeer gevreesd onder de inwoners van Sodan Seligt, waar zij grote macht had. In andere steden was de invloed minder groot, maar de wacht was desondanks gevreesd in het hele land.

De rol van de Grijze wacht was vooral het opsporen en bestrijden van oppositie tegen de orde, complotten binnen de orde zelf en vooral het bestrijden van de Shaktrahmi sekte. Er is discussie onder historici over de grootte en macht van de Grijze wacht. De vooraanstaande historicus Tustar heeft wel geopperd dat de werkelijk invloed van de wacht feitelijk veel kleiner was dan gedacht, en dat hun werkelijk macht er in bestond mensen het beeld te geven van alomtegenwoordigheid. Dit leidde er toe dat mensen zelf elkaar aangaven uit angst om zelf bestraft te worden.

De leden van de Grijze wacht waren uitsluitend leden van de Orde, geselecteerd op hun religieuze overtuigingen en persoonlijke loyaliteit aan de Abt. Zeker tijdens de hoogtijdagen van het absolute bestuur van de Abten werd de wacht regelmatig ingezet als privéleger in de machtsdisputen binnen de orde.