Bitwa pod Aristajonem

coś tam pierdu jakiś wstęp się dopisze, jak doszło do bitwy i tldr nwm chuj

Przed bitwą (jeśli będzie co do powiedzienia)

## Przebieg bitwy

Ale zanim balony się wzniosły, już pierwsza potyczka, oto lekkokonny bordreński zwiad przeczesujący łagodny grzbiet biegnący pomiędzy pozycjami Koalicji i Bordreny wykrył wroga, nie, więcej, niż wykrył; natknął się na niego w zgoła przypadkowy sposób. Chaotyczne starcie trwało krótko, bordreńscy jeźdźcy wiedzieli wszak, że nie jest ich zadaniem powstrzymywanie wroga. Straty po obu stronach są pomijalne, parudziesięciu ludzi. Nim minęła chwila, balony Bordreny poderwały się w niebiosa, ich czasze, gdyby nie dystans, byłyby idealnym celem dla strzelców i lekkiej artylerii. Podstawowa ich rola, jednakże, nie jest bojowa; rozpoznanie, tak, to jest naistotniejsze; przed okiem obserwatora nie skryje się niemal nic!

Dwu-i-pół-krotna przewaga liczebna to nie jest jedyny atut po stronie koalicji; mają też analogiczną przewagę w ilości magów, czy też, mówiąc precyzyjniej, kapłanek. Jak dobrze wszyscy wiemy, magowie lubią swe urocze zdolności do przenoszenia pocisków wprost z wylotu lufy tuż przed oczy przeciwnika. Nie inaczej jest tutaj; dziesiątki drobnych wyrw w Eterze w każdej minucie otwiera się przed czaszami balonów, wypluwając pociski z hakownic. Balony, by nie zostać strącone, szybko są ściągane w dół. Mgła wojny wraca.

Bordreńscy kanonierzy chrapią; przeciwnik, jak najgorszy tchórz, kryje się za drzewami i grzbietem biegnącym w poprzek pola, nie da się więc w niego sprawnie strzelać. Degeneraci.

Kanonada rozpoczęła się, gdy... dwanaście, dobrze pamiętam? Nieistotne, kilkanaście najcięższych armat oblężniczych, jakie posiada Bordrena, zaczęła pozbywać się swych zapasów zebevytu, plwając ogniem w kierunku pozycji Notejny. Efekt? Co, spodziewaliście się, że powiem? Na jakiej podstawie!? Wiele drzew zostało zwalonych, jeśli coś było w obszarze, gdzie mierzyli, to dostało sążnisty dzień sądu; jeśli.

Po oddaniu trzech zebevytowych salw, artyleria oblężnicza przerzuciła się na rutynowe plucie ogniem w kierunku grzbietu wzgórza i tego, co tuż za nim, już nie wybuchowym dobrodziejstwem, a starymi, dobrymi kulami armatnimi, czasem poprzetykanymi granatami artyleryjskimi. Straty, nieznane, rzecz jasna, ale... Magiczne wspomaganie zostało raz jeszcze użyte przez koalicję, niezwykle produktywnie zresztą. Pięć wyrw pojawiło się nad pozycjami artylerii - pozycjami, które były wszak znane, dzięki odpowiedniej obserwacji i temu, że armaty dawały z siebie, ile fabryka dała. Jedna została zneutralizowana szybko przez jedną z bordreńskich kapłanek, a w jednej z nich pocisk nie zdołał zostać przeniesiony w porę, lecz oto trzy ciężkie pociski zebevytowe trafiły w relatywne pobliże bordreńskiej artylerii. Jakie były efekty? Tego też nie wiadomo, ale w następnej salwie pięć dział już milczało.

Znaczy, dwie rzeczy. Primo, drobna errata, nie każde z tych dział oblężniczych to 243-funtówki, są też 81-funtówki. A co do mobilności artylerii oblężniczej, której obsługa miała kilka dni na przygotowanie swojej pozycji, daję tutaj armatę 110-funtową.

Kanonada trwa dalej. Artyleria oblężnicza Bordreny pluje ogniem, tym razem o krwiście zebevytowym posmaku, wszędzie, gdzie obserwatorzy widzą, że rusza się coś w lesie, na grzbiecie lub nawet w mieście. Pramatka jeno wie, ilu ludzi zginęło od kolejnych dwóch salw, zwłaszcza, że dwa z pięciu uciszonych dział na nowo otworzyły ogień. I zaraz znowu umilkły, ha, bo oto kolejne pociski zebevytowe, sztuk pięć, spadły na pozycje artyleryjskie. W kolejnej salwie już tylko cztery armaty Bordreny się odezwały. Na pozycjach sartenosewaleńskich i notejneńskich trwa jakieś przeformowanie, ale zdaje się, że artyleria prochowa nie jest w stanie ich dosięgnąć, a pneumatyki nie zadały strat na tyle poważnych, by zanihilować jakąś formację. Grentyna ruszyła się, bez przygotowania artyleryjskiego, w sumie to bez walki wyganiając, niemal bez walki, Bordreńczyków, z ich wysuniętych pozycji. Ponadto, tylne formacje Bordreny ruszyły brzegiem zalanych bagien ku wojskom Notejny, by połączyć obie armie i upewnić się, że nie zostaną one od siebie odcięte. Cóż jednak z wycofującymi się Bordreńczykami? Ci na skrajnym zachodzie, och, oni nie musieli się o nic martwić, nawet jeden nie zginął w odwrocie, ale ci bliżsi miastu nie mieli tyle szczęścia, ostrzelani przez fortową artylerię podczas swej rejterady ponieśli straty liczone w setkach zabitych i rannych. Prócz tego jednak, Bordreńczycy, widząc, że magicznie wspomagana artyleria koalicji uwidziała sobie za cel właśnie centrum ich pozycji i obozu, przenieśli swą artylerię konną na bezpieczniejsze i nieco niższe pozycje; jak się okazało, pozycje o tyleż lepsze, że pozwalające pneumatykom średniego i ciężko-polowego wagomiaru na ostrzelanie znajdujących się za grzbietem pozycji Notejny, im również niechybnie zadając spore straty.

O, jeszcze konnica koalicji z północy podjechała bliżej

- bombardowanie dalej trwa, z pewnością wojska Notejny i Dwójkorony ponoszą niemałe straty, gdy kolejne zebevytowe i prochowe pociski eksplodują pośród ich lokalizacji. Niestety dla atakujących, nie jest tak dobrze; prochowe działa okazują się być absolutnie bezużyteczne wobec wroga skrytego za grzbietem, a pneumatyki nie są wystarczająco silne, by pokryć pozycje przeciwnika przytłaczającym ogniem. Co gorsza, wspierana magicznie artyleria Aristajonu zrobiła sobie wyjątkowo uroczy poligon z centrum bordreńskich pozycji, waląc w domniemane pozycje najcięższej artylerii. No, domniemane to złe słowo, bo faktycznie po kilku kolejnych strzałach salwy oblężnicze umikły całkowicie, albo działa są nieoperacyjne, albo wstrzymały ogień, by ich pozycja pozostała sekretna. Na osłodę jednak powiem co innego - gdy na grzbiet wzgórza Sewaleńczycy wtoczyli swe armaty, chcąc, z leśnej polany, rozpocząć ostrzał bordreńskich pozycji, grad pocisków spadł na nich, absolutnie ich przygniatając; latająca bateria i działa prochowe pierwszej linii w końcu miały cel, w który mogły trafić.

- Grentyna rozstawiła się do pożądanych przez siebie pozycji, gotując się do ataku. Póki co, jednak, ich artyleria milczy, a ich pozycje nie są ostrzeliwane przez Bordreńczyków; może to kwestia tego, że Grentyńczycy ustawili się za grzbietem, pozostając poza zasięgiem prochówek, a ich milczenie czyni ich mało interesującym celem dla wysoce zajętych pneumatyków obrońców.

Wieża Świątyni Pramatki Wspomożenia Wiernych w Aristajonie zawaliła się, gdy magicznie przeniesiony pocisk z armaty prochowej trafił prosto w jej nasadę. Nie wiadomo, czy było to na polecenie Arystotrasa, ale czterdziestometrowa wieża dzwonnicza posypała się jak domek z kart, a dziwnym trafem, w następstwie tego ataku armaty forteczne z Aristajonu umilkły; czyżby garnizon używał ŚWIĄTYNI SAMEJ PRAMATKI jako punktu obserwacyjnego?

A, jeszcze artyleria z murów Aristajonu zaczęła huraganowy ostrzał wysuniętych na północ pozycji armii Bordreny, ale dobrze okopana piechota nie robi sobie z tego niemal nic; baterie forteczne nie mają dosyć amunicji zebevytowej, by nią szastać, więc uderzają normalnymi, śmiesznymi kulami.

Notejna wychodzi na pozycje do ataku, obie strony napierdalają się swą ukochaną artylerią ile manufaktura dała; każde średnie i ciężkie działo Bordreny może już strzelać, ale tak samo z armatami Notejny; no, poza tymi z tyłu, ale one są właśnie podciągane do przodu albo robią za materiał do sztuczek magicznych. Grentyna rozciąga swoje formacje, ale przesuwa ciężar swoich sił ku Notejnie. Dalej Bordreńczycy w nią nie strzelają, a oni sami też nie atakują.

o, ale Grentyna podciąga artylerię.Poza tym artyleria miejska uczy wysunięte bordreńskie okopy, czym jest Verdun Jedyny powód, dla którego brygadier Hendenberjon nie nakazał samowolnie odwrotu to to, że wie, że uciekając przez pole poniosą jeszcze większe straty.

Król Jan został ranny odłamkiem w trakcie wizytowania pierwszych szeregów, rana niegroźna, ale zawsze.

Gdy artyleria Koalicji została wtoczona na grzbiet, jasnym było, że jakakolwiek przewaga Bordreny była ułudą. Armaty króla Arystotrasa grzmiały, desperacko starając się wyeliminować przeciwnika, nim jego kanonada się rozpocznie, ale nie, nic to, zebevyt, proch i ołów nie zdołały przetrzebić szeregów artylerii Koalicji, nie bardziej, niż działa bordreńskie przerzedził wznowiony ostrzał z miasta. Także Grentyna, dotąd milcząca, otworzyła ogień, pokrywając północne stoki wzgórza ogniem. Bordreńczycy byli przytłoczeni, gdy kanonada się rozpoczęła; mimo, że byli wojskiem karnym, schronionym za wałami i w okopach, przewaga artyleryjska sięgała niemal dwóch do jednego. Trąby odezwały się, wpierw za formacjami Notejny, a wkrótce później na całej linii. Pierwsza masowa armia Rankejronii, wspierana przez swych sewaleno-sarteńskich braci, ruszyła w luźnym szyku naprzód. Spokojny marsz trwał, mimo, że co chwila to kula bordreńskiego jegra, to pocisk z armaty odbierał życie piechurom. Natarcie spowolniło się, gdy Arystotras posłał swoich grenadierów konnych i strzelców polnych, idealną wręcz kopię cesarskich odpowiedników, do szargania flank maszerującej piechoty, lecz ci zostali przepędzeni przez sewaleńskich jeźdźców, zadając wszakże im spore straty - koncepcja grenadiera konnego mogła być durna, ale wiatrówkarz w siodle potwierdził swoją niesamowitą użyteczność. Niemniej, natarcie postępowało. Arystotras, zdaje się, żywił wielką nadzieję na to, że Grentyna, rządzona wszak przez jego krewniaka, przejrzy na oczy i stanie razem z nim. Pierwotna pewność, że tak się stanie, ustąpiła miejsca wątpliwościom, gdy Grentyńczycy otworzyli ogień, a teraz, gdy sztandary z czerwonym orłem ruszyły naprzód, ku jego pozycjom, był już pewny, że na dzisiejszym polu Grentyna będzie mu wroga. Natarcie Grentyny, zaczęte wespół ze zmasowaną kanonadą, dotarło do awangardy bordreńskiej szybko, prędzej, niż Notejna. Pramatka jeno wie, czy to na rozkaz króla, czy przez decyzję oficera, ale ów północny przyczółek został porzucony, a stanowiąca tę awangardę brygada piechoty rzuciła się do odwrotu ku głównym pozycjom. Arystotras widział, że w dniu dzisiejszym zwycięstwo jest perspektywą nieprawdopodobną. Wielu nazywało go Szalonym, Rycerskim, ale zdecydowanie nie był głupcem. Czeladź została posłana do ekspresowego zwijania obozu, a twarde regimenty Praxitu umiejscowione na pierwszej linii, gotowe do odpierania wrogiego natarcia dosyć długo, by odwrót mógł być przeprowadzony. Notejneńskie wojska wchodziły w coraz to efektywniejszy zasięg bordreńskiej artylerii, oto hakownice i trzyfuntówki dołączyły do chóru, plwając ogniem w luźne formacje piechoty, szczególnie celując właśnie w artylerię Koalicji. Straty były poważne, przytomny, lecz wstrząśnięty król Jan już chciał polecić wstrzymanie ofensywy, ale żaden z adiutantów nie zrozumiał bełkotu wypływającego z jego ust. Kanonada trwała nadal, tymczasem, także ze strony Koalicji, a straty Bordreńczyków rosły równie szybko, co nacierających; polowe umocnienia okazały się czynnikiem wyrównującym siły. Grentyńczycy wdarli się na północne pozycje Trójkorony, mocniej umocnione, niż od strony Notejny i Sewaleny, lecz dalece uboższe w artylerię. Przytłaczający ogień armat utrudnił zorganizowanie oporu wojskom króla Arystotrasa, te jednak, wbrew przeciwnościom odparły pierwsze natarcie; kusze, wiatrówki i hakownice raziły en masse szturmujących okopy i wały, a grentyńska konnica nie zdążyła dokonać manewru oskrzydlającego przez swoje cofnięte pozycje, obserwując tylko, jak pierwsze natarcie piechoty załamuje się po intensywnej walce na przedpolach wałów i na nich samych. Gdy jednak Notejna i Sewalena dotarły na trzysta metrów od pierwszej linii okopów, ogień ich artylerii wzmocnił się ogromnie, najwyraźniej wstrzymywali swój pełen potencjał. Przygwożdżeni Bordreńczycy odpowiadali ogniem nadal, lecz gdy wielkie "Urra!" przeszło przez pole bitwy wraz z ruszeniem do natarcia szturmowej piechoty Koalicji, nie byli w stanie zapewnić napastnikom krwawej łaźni. Notejneńczycy i Sewaleńczycy, oczywiście, ponieśli spore straty, wdzierając się na wały i w okopy, a krwawa walka wręcz, do jakiej tam doszło, z pewnością zrodziła tuziny nowych linii szlacheckich - wszakże jak nie nobilitować wojowników, którzy w takim starciu się wykazali. Bordreńczycy nie byli durniami, cofając się bardziej i bardziej, ku drugiemu pierścieniowi umocnień, dokąd wcześniej cofnęli większość swojej lekkiej artylerii. Przetrzebieni w trakcie odwrotu, aż pod wały ścigani przez żołnierzy królów Jana i Lajosa, zdołali odgryźć się skoncentrowanym ogniem. Mimo, że reszta formacji była już tak blisko walki, szturmowcy nie wytrzymali - oni też nie są wszakże głupi - i cofnęli się w okopy i za wały, które przed chwilą zdobyli. Wymiana ogniowa trwała dalej, konnica sprzymierzonych tymczasem spróbowała na obu flankach dokonać manewru flankującego, lecz po raz kolejny strzelcy konni, grenadierzy konni, kirasjerzy i rodzime rycerstwo króla Arystotrasa zdołało, może nie tyle odepchnąć wroga, co skierować go pod lufy swych armat. Do zmroku nie brakowało już wiele, a król Bordreny otrzymał optymistyczne raporty od nadzorców ewakuacji obozu. Nie było sensu kontynuować walki - mimo, że pierwszy szturm, jak i drugi, mający miejsce w międzyczasie, zostały odparte, artyleria koalicji dziesiątkowała jego park armatni, a żołnierze byli zmęczeni - napastnicy nie ustępowali im wszak jakością. Grentyńczycy, Notejneńczycy i Sewaleńczycy podjęli kolejną, trzecią już próbę szturmu, lecz i tym razem nie udało się przebić przez bordreńskie pozycje; no, może poza jedną rotą z Regimentu Osobistego Królewicza, jednej z gwardyjskich formacji Notejny. Przebiwszy się przez pozycje wroga, ale nie mogąc wbić się w zatłoczone melee okopów, gnali dalej przed siebie, prosto ku królewskiemu pawilonowi. Wiedząc, jak istotny dla dalszego trwania wojny jest Arystotras, szturmowcy rzucili się do natarcia. Niestety, jak się okazuje, kontrnatarcie okazało się dalece efektywniejsze; Makowa Gwardia, poprowadzona w tym wypadku przez bękarciego brata monarchy, Hajenryna Rogajlona, wyrżnęła ich co do nogi. Moment później, jednakże, pechowy (albo szczęśliwy) granat artyleryjski trafił właśnie w okolice pawilonu, raniąc odłamkami króla Arystotrasa i jego planujących ostatnie detale odwrotu sztabowców. Rany okazały się niezbyt poważne, ale utrudniły monarsze dalsze dowodzenie - o ile właśnie zapadająca noc była ciemna, wszak był nów, to mrok, który zapadł w jego prawym oku był dalece ciemniejszy. Rażone ogniem artyleryjskim i szargane przez sprzymierzoną konnicę, wojska Bordreny wycofały się w oparciu o zmontowany w międzyczasie wagenburg. Ranny król Jan nie był w stanie koordynować pościgu, a jego generałowie, upojeni tryumfem i pomni tego, jak zmęczone są ich wojska, wysłali jedynie konnicę do pościgu, samemu zajmując się, wespół z Grentyńczykami, łupieniem obozu; Arystotras, świadom, o ile ważniejsze dla prowadzenia wojny są choćby armaty i wozy, niż kolekcja porcelanowych kubków, zostawił całkiem sporo rzeczy, które rozochoceni i ucieszeni żołnierze przeciwnika mogli zdobyć; oczywiście, tu i ówdzie w obozie natrafiono na miny, które zapewnily wystrzałowy koniec zbyt nieostrożnym rabusiom, ale nic to. Bitwa jest zakończona. Armia Koalicji zwyciężyła, tak taktycznie, jak i strategicznie. Mimo, że ich straty, około 47 000 zabitych i rannych, przekraczają 34 000 ofiar po stronie Bordreny, to proporcjonalnie utracili mniej żołnierzy. Ofensywa Arystotrasa została zatrzymana, a jego wielki park artyleryjski utracił szacunkowo 1/3 swojej siły, zwłaszcza w dziedzinie artylerii oblężniczej - rezultat gorszy, niż 1/5 strat artyleryjskich Koalicji. Ponadto, nie wszystkie zapasy, wozy i zaplecze zostało ewakuowane w porę; Bordrena, do końca roku, przymusowo traci swoją SUPREME LOGISTICS wracając do poziomu rozbudowanej służby tyłowej. A Arystotras traci oko i trochę dumy.

Coś tam o konsekwencjach bitwy