Mastodonia: Story Cubes 2

Po ekscesach Lucasa Walimiliona vel Waligrosza już dawno słuch zaginął,
jednak gospodarczo-ekonomiczne reperkusje jego zbrodniczego życia
jeszcze długo odciskały piętno na życiu mieszkańców całej gminy. Nie
inaczej było z magistrem Francem Karapiejko, nauczycielem matematyki z
wiejskiego gimnazjum w Paszołowicach obok Binderben. Gdy po krachu na
miejscowej giełdzie owoców i warzyw przyszło mu obniżyć ceny korepetycji
 do dwunastu ziemniaków za godzinę, zmuszony został w akcie desperacji
poszukać dodatkowego źródła utrzymania. Jednak jako człowiek łagodnej
natury nie miał szans przebić się na lokalnym agresywnym rynku pracy,
gdzie lokalni przodownicy pracy podrzynali gardła konkurentom za garść
jeżyn. Jedynym wyjściem było zatem działanie w szarej strefie.

Jako pedagog z długim stażem Franc był doświadczony w pracy z podziemiem
 przestępczym, postanowił więc powołać się na stare znajomości. Spakował
 swój cały dobytek - dyplom magistra, fajkę, okulary, czarny
sweter-golf, sandały i zestaw pomocy naukowych - plastikowych figur,
brył i WEKTORÓW, po czym udał się na niebezpieczną eskapadę za garaże.

Za garażami jak to za garażami, kwitł handel źle przefiltrowanym
alkoholem i rosyjskimi fajkami prosto z przemytu. Dobra zza granicy
przemycały garbate starowinki, przenosiły fanty, jakże by inaczej w
swoich garbach... ale do rzeczy!

Franc Karapiejko dobrze znał te rejony, bo za młodu, zanim stał się
szanowanym profesurem nauk matematycznych, sam przebierał się za garbatą
 starowinkę i przemycał nic innego jak czekolady.
Ten nielegalny interes pozwolił mu się kształcić na matematyka. Nigdy
nie sądził, że jego przeszłość wróci do niego niczym mroczny i ponury
CIEŃ CZYHAJĄCY ZA JEGO PLECAMI. Jednak od przeszłości nie da się tak
łatwo uciec...

Przed sobą zobaczył człowieka Owcę. Tak, to był On, nie dało sie go
pomylić z nikim innym. Ten zapach owczej wełny rozchodzący sie już na 50
 kroków przed nim rozwiewał wszelkie wątpliwości. Franc rozejrzał sie na
 boki niespokojnie szukając jakiejś kryjówki, bądź bocznej uliczki w
którą mógłby uskoczyć i schować sie przed nielubianym jegomościem.
Niestety każdy skrawek ziemi był zajęty przez handlarzy. Nie mając za
wielkiego wyboru udał, że pilnie przygląda sie śmieciom wystawionym
przez starowinkę w duchu mając nadzieje, że zostanie niezauważony. Cóż,
jak zawsze sie przeliczył.
- Witaj Franc. - Człowiek Owca przed nim stanął z tym swoim ironicznym
uśmiechem na twarzy. - Dawno sie nie widzieliśmy. Beeeek. Co to Beeek
przygnało cie w to miejsce zapomniane przez świat, policję i polityków?

- Witaj, mój stary znajomy, który próbujesz zamaskować swoją wzgardę dla
 poważnego wykształcenia nieprzystosowaniem krajowych uniwersytetów do
edukacji parzystokopytnych. - odpowiedział kulturalnie magister - W te
zapomniane przez cywilizowaną część sołectwa rejony zaprowadziła mnie
trudna sytuacja finansowa, spowodowana spadkiem popytu na moje zawodowe
usługi.
- Bęęęęędzie dla Ciebie propozycja. - odpowiedział Pan Owiec - W czasach
 podstawówki byłeś baaaaardzo dobry z WFu. Może więc zainteresuje Cię
informacja o nielegalnej lidze BEEEEEJZBOLU, która rozpoczyna się za
garażami w tym tygodniu?

Czas zwolnił, prawie się zatrzymał.

Franc zmarszczył czoło, a twarz wykrzywiła mu się w ponurym grymasie.
- Bejsbol... - Pomyślał, przełknął ślinę i spojrzał się bojowym spojrzeniem na Pana Owcę.
- Ile?
- 10kg szynki, 5 kalafiorów, 20 ciastek oreo, 30 kg kartofli. - WYCZYTAŁ
 z kartki trzymanej w prawej ręce pan Owca, po czym nastąpiła chwila
ciszy, którą przerwało mrugnięcie oczu Franca.
- Za mecz. - Dopowiedział wełniasty.
- Biorę w ciemno. Macie już skład?
- Jesteś ostatni, za dwa dni za garażami gracie ze "Starymi Ropuchami".

Franc kiwnął panu Owcy na zgodę, odwrócił się i zaczął iść w swoim
kierunku i wtem coś mu się przypomniało. Z potem, który oblał jego twarz
 odwrócił się w tył, jednak nie znalazł tam Pana Owcy, była tylko
przytłaczająca cisza i pustka (handlarze nie wytrzymawszy napięcia
rozmowy uciekli gdzie pieprz rośnie). Biedny magister przypomniał sobie
kto gra w tej drużynie i zwątpił w życie.
- The Darkest Potato... - Powiedział szeptem sam do siebie. - Będę grał z tą bestią w ziemniaczanej postaci... co ja narobiłem?

Tej nocy Franc nie zasnął. Kolejnej przespał tylko połowę. W końcu
nastał dzień meczu i nic nie wskazywało na to, że Karapiejko sobie
poradzi.

Gdyż z samego rana wstał lewą nogą, co naprawdę zapowiadało serię
niefortunnych zdarzeń. Spojrzał w lustro i zauważywszy swoją ZIEMISTĄ
cerę pomyślał, że warto może przynieść zwolnienie z wfu. Niestety, jego
mama juz od dawna nie żyła... w tym mieście, wiec mógł nie zdążyć dostać
 się do jej mieszkania w Sogowie Dolnym, ale! Od czego są podrabiane
zwolnienia! Żwawo wyrwał więc kartkę z notesu i napisał
"Proszę o zwolnienie mojego syna z gry w piłkę bejzbolową w dniu dzisiejszym, z powodu.
podpisano
matka, Grażysława Karapiejko "
Całkiem zadowolony ze swojego dzieła i pełen nadziei, że może jakimś
trafem uda mu się zdobyć chociaż te 30 kilo ziemniaków, udał się za
garaże w poszukiwaniu pana Owcy, aby pokazać mu swoje zwolnienie.

Pan Owca już na niego czekał. Franc sięgnął więc do kieszeni by pokazać
mu zwolnienie. Natrafił jednak na nicość. Zwolnienie zostało w pokoju na
 biurku. Położył je tam na widoku by nie zapomnieć, i jak się zawsze
dzieje w takich przypadkach - zapomniał.
- Szlag - mruknął pod nosem z NIETĘGĄ MINĄ. Wówczas Pan Owca go zauważył.
- Doskonale, już jesteś! Bałem się że nie przyjdziesz. Tu masz koszulkę, przeibeeeraj się w barwy drużyny i śmigaj na boisko!
- Znaczy tego, chciałem... zaraz, a gdzie reszta naszych? - Franc
zauważył że nikt za garażami nie nosi barw koszulki którą otrzymał.
- Wszyscy przynieśli zwolnienia od rodziców. Beeędziesz musiał zagrać sam.

Franc się załamał. Większego pecha to już mieć nie mógł. Zaczął
kombinować, jak się ukradkiem wymknąć zza garaży, gdy zaczepił go
mrożący krew w żyłach głos.
- Ej, ty! Gogusiu w czerwonym! Chodź no tutaj!
Nie wierzył własnym uszom. Właśnie został przywołany przez tego, kogo
się najbardziej obawiał. Przez samego The Darkest Potato. Powoli się
obrócił i spojrzał na jego bulwiastą, dziesięciocentymetrową sylwetkę.
Unikał jego złowrogo łypiących oczek jak mógł, lecz na nic się to zdało.
- Ty i ja. Solo. Teraz.
Chwilę później jedli razem lody. Franc zastanawiał się, o co też może chodzić Potato, że zaciągnął go tak na ubocze.
- Zastanawiasz się pewnie, o co też może mi chodzić, że zaciągnąłem cię tak na ubocze, mam rację?
- Jakbyś czytał w moich myślach - odparł nieśmiało Franc.
- Powiem krótko. Zaimponowało mi że nie stchórzyłeś jak reszta leszczy z
 waszej drużyny, tylko stawiłeś się na mecz. W dowód uznania
postanowiłem, że też będę reprezentował naszych w pojedynkę. Walka
będzie bardziej wyrównana.
Francowi trochę ulżyło. Może jednak ten mecz nie będzie tak jednostronną
 masakrą, jak się spodziewał. Co prawda nadal nie uśmiechało mu się grać
 przeciwko The Darkest Potato, ale po krzepiących słowach z jego strony
nie wydawał mu się aż taki koszmarny jak dotychczas.
- To bardzo miło z pana strony, panie Potato! - odparł z ulgą.
- No, to leć na boisko, zuchu! Zaraz się zaczyna!

Franc odbiegł pośpiesznie, a The Darkest Potato spoglądał na niego z oddali, mrucząc pod swym kartoflanym nosem:
- Niakniakniakniakniakniakniak! Połknął haczyk. Nie zdaje sobie nawet sprawy, w jakie bagno się właśnie wpakował...

Mimo ulgi jaką poczuł Franc po rozmowie z Najmroczniejszym Ziemniakiem
po chwili przez głowę przeleciała mu przez głowę myśl i zawisła nad nim
niczym chmura:
- Mój matematyczny zmysł waruje! Coś tu nie gra. Według jednej z teorii
MATKI MATMY jeżeli ziemniak jest dla ciebie miły, to wiedź, ze coś się
dzieje!
Obejrzał się na Ziemniaka i zobaczył w jego pełnych skrobi oczu chęć mordu. Już raz to widział...
- A więc to tak... - Powiedział do siebie - Więc muszę coś zrobić...
Podbiegł do swojej torby, w której miał cały swój dobytek i wyciągnął
starożytny artefakt przekazywany w jego rodzinie od pokoleń. "Drewniany
tłuczek do ziemniaków nieskończonego bulu Komara". [błąd zamierzony]
Schował go pośpiesznie do spodni i wyszedł na przeciw swojego
przeznaczenia...

Serce w piersi biło mu jak oszalałe wygrywając melodię Ta-bum, ta-bum,
ta bum... na boisku za garażami zebrali sie już wszyscy. Kibice oblegli
każdy skrawek zaplutego chodnika oraz niemrawo rosnącej trawy. Pan Owca
przechadzał sie miedzy nimi zbierając zakłady oraz oferując coś co było
pseudo gorącym hot-dogiem (nie chciał wiedzieć, co stanowiło jego skład,
 ale mięsem to na pewno nie było). Drużyna przeciwników już czekała na
niego na boisku radośnie wymachując pałkami bejsbolowymi, zaś na niego
czekała siatka na motyle? Miał grać siatką na motyle? Że niby chwytać w
nią piłki zaś trzonkiem odbijać je? Skoro przyszło mu grać w
jednoosobowej drużynie to musiał przyznać, że to jakaś jest alternatywa,
 ale czy wtedy tę grę będzie można nazwać bejsbolem? Nieee... od
początku to nie była czysta gra, tu za garażami obowiązywały inne
zasady. Graj bądź giń.

Franc wziął głęboki wdech, dumnie pierś swą wypiął, pochwycił za siatkę
na motyle i ruszył dziarskim krokiem na środek boiska. Co ma być to
będzie....\

Wszedł na prowizoryczne boisko witany przeraźliwym buczeniem
nieprzychylnej widowni złożonej z całego tabunu nadgniłych roślin,
przestarzałych sprzętów gospodarstwa domowego i parzystokopytnych
(chociaż w ich przypadku lepszym określeniem byłoby beczenie).
Wystawiony na krytykę jego wykształcony umysł przeląkł się, jakby znów
trafił na dywanik u swojego promotora. Mimo to jednak starał się iść
przed siebie sprawiając wrażenie pewnego swych umiejętności.

The Darkest Potato już czekał na pozycji miotacza. Jednakże nie był już
to ten sam zwyczajny kartofel z którym uciął sobie pogawędkę przed
meczem. Zamiast zwyczajnego ramienia z jego boku sterczała stalowa,
kolosalna kończyna, wyglądająca jak połączenie rąk Megazorda i Optimusa
Prime. Ziemniak podrzucał nią niedbale kulę armatnią, która w
nadchodzącym meczu posłużyć miała za piłeczkę. Mając takie osprzętowanie
 The Darkest Potato mógł wesoło pogwizdywać i łypać groźne na magistra
spod daszka czapeczki.

Franc pobladł, lecz po chwili otępienia zauważył, kto siedzi na
trybunach. Dokładnie naprzeciw niego, na honorowym miejscu V.I.P. (za
które posłużył rozklekotany pawlacz) zasiadała największa szycha jaką
gmina kiedykolwiek widziała. Lucas Walimilion vel Waligrosz we własnej
osobie obserwował boisko przez przyciemnione okulary, pogryzając
sczerniały popcorn.

"Co u licha robi tutaj człowiek, który zagarnął dla siebie 93% majątku
gminy?" Pomyślał Karapiejko. "Czyżby był fanem baseballu? A może po
prostu bawi go ta bezwstydna mordownia?" Nieważne co było powodem, Franc
 wiedział, że lepszej szansy na poprawę swojego losu nie dostanie.
WYKRZYKNĄŁ więc do Waligrosza:

- Szanowny Don Lucasie! Nazywam się Franc Karapiejko i za chwilę
udowodnię, że w naszej gminie nigdy nie urodził się większy kozak!
Zostanę czempionem tego sołectwa!

Waligrosz łypnął nań z pod nosa, nie powiedział ani słowa, ale uścisk,
natężenie jego wzroku wbiło się w magistra po czym wywołało u niego
strach, ale Karapiejko był nauczycielem matmy, nie poddał się strachowi.

Po wymianie tych spojrzeń jeszcze bardziej pewny siebie Franc chwycił za
 przestrzeń chwytającą siatki na motyle i przeciągle krzyknął w stronę
swego oponenta:
- Na co czekasz!? Zaczynaj! - Najczarniejszy z czarnych widząc jednak
nieuzasadnioną pewność siebie swego rywala zapragnął ją trochę
podburzyć. Chwycił "piłkę" do gry i wyrzucił ją wysoko w powietrze, na
odległość niemalże jednego targowiska. Chwila ciszy.
- Dalej jesteś taki pewny? - Zapytał Ziemniak. Piłka spadła. W powietrzu
 było słychać tylko oddechy ludzi i innych żyjących istot oglądających
tę wymianę zdań.
- Zaczynaj. - Pomyślał Franc. - Zaczynaj już i skończmy to! - Krzyczał w myślach magister, ale nic nie powiedział.
The Darkest Potato chwycił "piłkę" i udał się na miejsce miotacza.
Karapiejko stanął na miejscu pałkarza i delikatnie mówiąc: spróbował
przymierzyć się do odbicia tej kuli armatniej, nogi mu się jednak nie
trzęsły. Może i stał nie tak jak wymagała tego "meta" bejsbolu, ale stał
 i był pewny.

Tylko nie wiedział czego.

Trzeba Ci wiedzieć drogi czytelniku, że w garażowy bejsbol grało się na
podobnych zasadach jak w ten zwykły (choć bliżej temu do palanta było) z
 tą zmianą, że tutaj grało się do ostatniego sprawnego zawodnika.

Czas zwolnił. Najczarniejszy zamachnął się i posłał "piłkę" w kierunku
Franca. Ten natomiast zamachnął się, zrobił to idealnie. Gdyby "piłka"
była piłką i leciała w strefę odbicia Franc z pewnością posłałby ją w
eter, może i nawet zaliczyłby "home run".

Gdyby.

Kula armatnia wręcz wystrzelona z mechanicznego ramienia The Darkest
Potato trafiła bowiem prosto w klatkę piersiową magistra, a ten poleciał
 w tył na jakieś dwa metry. Minęła ta sekunda zawahania, która zawsze
mija w takich chwilach i dopiero po niej gawiedź zbiegła się wokół
ofiary sportu.

Podszedł też i miotacz. Spojrzał spode łba na Karapiejki i rzekł:
- Kto pierwszy miota ten wygrywa.

Franc otworzył usta, ale jedyne co z nich wyszło było NIEMĄ WYPOWIEDZIĄ

Oczy zasnuły mu się mgłą. Może to z upływu krwi, ale powietrze
zafalowało i pojawiły mu się przed oczami retrospekcje z dzieciństwa,
kiedy wuef był dla niego przyjemnością i ani w głowie było mu
przynoszenie zwolnień od mamusi. Czy tak to miało się skończyć? Poczuł
wzbierające w oczach łzy i palący rumieniec na policzkach. Leżał wciąż
przygnieciony armatnią kulą i zajęty swoimi myślami gdy wśród tłumu
gapiów zapanowało poruszenie. Słyszał krzyki i wiwaty, skądś zaczęły
sypać się kwiaty i nagle wyskoczył znikąd koleś z mikrofonem i z
towarzyszącą kamerą, krzycząc
-MAMY CIĘ!
Potrząsał leżącego Franca za rękę, gratulując mu wygranej w nowym
realityszoł "Robimy durniów z biednych ludzi za worek ziemniaków i
paczkę Oreo, a także szynkę i kalafiory", obsypał go rzeczonymi dobrami
po czym odszedł a zaraz za nim rozeszła się cała gawiedź. Ostatni
oddalił się The Darkest Potato, który, aby ostatecznie pognębić
przeciwnika, zaczął obgryzać jeden z jego kalafiorów a na odchodne
rzucił mu jeszcze pełne pogardy spojrzenie i rzekł
-Nigdy ze mną nie wygrasz, łapiesz?

-Jeszcze zobaczymy- mruknął bardzo, bardzo cicho pod nosem Karapiejko.