Xadia

Smoki

**Xadia** (Ad."Xadmar", El."Xadinia") ongiś znana jako **Ardor** (PQ. „Arandorê” Av. „Irdori”; „Wielki Kraj”; „Ûrêzâin” Ad. „Południowe Królestwo”) to rozległy region za Górami Smoczymi na najdalszym południu Haranu, zamieszkiwany przez największą w Ennorze populację elfów, a także licznych ludzi i smoki (jest to chyba jedyny obszar na planecie gdzie rasy te żyją w zgodzie).

## Opis

Xadia jest znacznym acz mało znanym regionem, słynącym ze swego piękna i różnorodności, a także niezwykłemu zagęszczeniu pola magicznego. Obecnie jest to jedno wielkie zjednoczone państwo, albo raczej krainy, gdyż administracja nigdy nie była tu szczególnie rozwinięta (uważa się ją za złą i szkodzącą życiu).

Xadia podzielona jest na dziesięć mniejszych regionów w których ludzie i elfy (albo raczej istoty z elfami pokrewne) żyją w szczęściu i zgodzie pomagając sobie nawzajem. Sama w sobie kraina jest uważana za jeden z siedmiu wielkich cudów południowego świata jako, że w całym Ennorze niewiele jest krain mogących równać się z nią pięknem krajobrazu.

Całą krainą zarządza de facto wielka rada licząca trzynastu reprezentantów (6 elfów, 6 ludzi i 1 smok) od wieków działająca ze sobą w zgodzie (albo raczej obecnie nie działająca, ale także zgodnie), a pod jej zarządzaniem poszczególne regiony stale bogacą się i rozwijają (choć nie przesadnie).

Tak więc Xadia jest krainą miłą dla oka i zjednoczoną, atoli nie zawsze tak było. Podobno w dawnych czasach była ona podzielona między wojujących ze sobą elfów i ludzi, którzy podzielili region (będący wówczas półwyspem a może i wyspą) na kilka zwalczających się frakcji w wyniszczającej wojnie. Ostetecznie konflikt ten został zakończony przez trójkę znanych przez każdego mieszkańca krainy bohaterów: Rayli i Calluma Elwindi oraz Ezrana Kelvariona, którzy uratowali kraj przed zagładą i zaprowadzili pokój. Od tamtych wydarzeń mających miejsce blisko dwa tysiące lat temu rozpoczęła się jednak era pokoju (Piąta Era Ardoriańska)

## Roślinność, zwierzęta i klimat

Krainy Ardoru cechowały się różnorodnym klimatem, dawniej w większości równikowym, dziś już bardziej umiarkowanym. Olbrzymie
połacie Xadii a szczególnie jej wschodniej części są porośnięte przez gęste
dżungle, choć mimo tego krajobraz jest bardzo zróżnicowany. Xadia cechuje się niezwykłym zróżnicowaniem roślinności i zwierząt o niezwykłej zdolności pochłaniania energii magicznej. Ziemie te są znane też z występowania na nich Natharinath Erdyr- jednych z najbardziej jadowitych węży świata.

## Magia i religia

Po upadku Dworu Ardor jakieś siedem tysięcy lat temu, w jego krainach rozwinął się bardzo niezwykły
system magiczno religijny. Opierał się de facto na Sześciu Domenach,
lecz były one nazywane źródłami pierwotnymi i przypisywane kolejnym
"żywiołom" takim jak: Niebo, Słońce, Ziemia, Gwiazdy, Księżyc czy Ocean.
 O dziwo system działał znakomicie, gdyż każde z Pierwotnych Źródeł
rzeczywiście łączyło się z jedną z domen. Tak więc np. magia księżyca
była oparta na domenie duszy, zaś magia oceanu na domenie umysłu.

Znana jest tutejsza szkoła magiczna założona przed dwoma tysiącami lat przez wielkiego bohatera i podobno wspaniałego człowieka - Calluma Elwindi. Religia z kolei oparta jest na kulcie natury i ochronie jej przed wykorzystywaniem do niecnych celów. Szczególnie z przyrodą związane są elfy, które stworzyły z jej poszczególnymi aspektami coś więcej niż tylko więź.

## Historia

W Xadii stosuje się odmienny od naszego kalendarz, wyznaczający kilka er wraz z kolejnymi kluczowymi dla dziejów wydarzeniami.

### Pierwsza Era Ardoriańska

Xadia znana wówczas jako Ardor wraz z innymi krainami południa została ukształtowana prawdopodobnie za Dawnych Dni na skutek Wojny Potęg między bogami.
 W czasach uwięzienia Alkhara oraz Wojen o Beleriand, Ardor był
zamieszkiwany przez kilka plemion elfów Avari, nieliczne grupy dzikich ludzi
oraz krasnoludy mieszkające na południu krainy Gan.

Okres ten zwano Pierwszą Erą Ardoriańską o której nawet legendy niewiele mówią, a która była dniami dzikimi, gdy kraj porastała wielka dżungla. Ostatecznie "era" zakończyła się zdobyciem krainy przez czarnego władcę Alkhara i zdominowaniem jej mieszkańców.

### Druga Era Ardoriańska

Pod koniec Pierwszej Ery Alkhar założył tam swoją zapasową twierdzę - Dwór
Ardoru. Baza ta miała szczególe znaczenie, mianowicie to w niej na
zlecenie Władcy Ciemności miał powstać mechanizm mający zniszczyć znienawidzone
przez niego Słońce i Księżyc, kierownikami projektu mianował zaś Ardanę
(swoją kochankę i najpotężniejszą wśród złych Elfów) i Mórësaura. W
ostatnich dniach I Ery, kiedy siły Valarów zwyciężyły w Wojnie Gniewu,
Ardor znajdował się po za terenem walk, a Taimo zapomniał o nim przez co
 słudzy Alkhara rządzili tymi ziemiami nawet po jego upadku.

Tak oto narodziła się dynastia Ardany a jej książęta w imieniu
Ardany Nieśmiertelnej przez tysiąclecia rządzili nad południem
Śródziemia. Co ciekawe architekci z Ardoru nigdy nie zaniechali planów
stworzenia cudownej broni i przez kolejne tysiąclecia po Wielkiej Bitwie
 kontynuowali jej budowę. Przez cały okres swojego panowania, władcy
rządzili żelazną ręką, mordując przeciwników i praktykując mroczne
rytuały.

Wraz z ostatnimi stuleciami Drugiej Ery na skutek wojen z
Atlantydą oraz krótkiej dominacji Navaroga, królestwo zaczęło podupadać a
 wiele ziem na czas jakiś uniezależniło się od "Wyroczni". Jednak
królestwo trwało, nie było bowiem na południu świata żadnego elfa ani
człowieka ani nawet smoka, który mógłby się przeciwstawić Mrocznej Pani.
 Więc mimo osłabienia królestwo trwało i po przeorganizowaniu sił
ponownie zaczęło podbijać kolejne ziemie na południu. Choć liczni
królowie próbowali się jej przeciwstawić, Ardana i jej dzieci były
niezwyciężone. I zapewne niebawem Mroczna Królowa osiągnęłaby swój cel,
na zawsze zdobywając południe.

Atoli tak się nie stało a to dzięki grupie bohaterów pod wodzą zaginionej wnuczki Ardany, która zjednoczyła stawiające opór królestwa i w walnej bitwie zniszczyła broń ostateczną zabijając przy tym Ardanę i kończąc okres mroku.

### Trzecia Era Ardoriańska

Od tego czasu Ardor podzielony był na liczne królestwa z których
największymi zdają się być właśnie Hathor, Mûmakan i Tantûrak (dawna
kolonia Atlantów). Nowi władcy poprzysięgli, że ich ludy będą żyły w
zgodzie a mieszkańcy żadnego z królestw już nigdy nie będą praktykować
czarnej magii. Dawni bohaterowie przeminęli a historia stała się
legendą.

Przez ponad tysiąc lat ludzie i elfy żyli w zgodzie, a na wielkim jeziorze kwitło miasto Elarion, stolica śmiertelników południa. W tym czasie mieszkańcy krainy wraz z postępującym dobrobytem powoli zapominali o dawnych złych wiekach a także odeszli od nazwy Ardor powoli przemianowując region na Xadię (poprzednia nazwa zbyt bardzo kojarzyła się z Ardaną). Niestety z czasem ludzie i elfy zaczęli kłócić się między sobą, sojusz powoli zanikał i narastała wrogość oraz pogarda.

Szalę goryczy przelał zaś Wielki Głód podczas którego cała Xadia wiele wycierpiała. By ochronić swój lud przed niechybną zagładą ludzki mag Ziard odnalazł stare czarnomagiczne zwoje i nauczył się jako pierwszy na południu człowiek od półtora tysiąca lat zakazanej magii, która pomogła mu przywrócić dobrobyt.

Ale to spotkało się ze stanowczym sprzeciwem elfów a także smoków otwarcie już pogardzających ludźmi. Między Ziardem a władcą smoków Sol Regemem wybuchła kłótnia, która doprowadziła do ostatecznego konfliktu. Wybuchła wojna: Ziard spłonął od płomieni smoczego władcy, lecz wpierw udało mu się oślepić Sol Regema, miasto Elairon zostało zniszczone, zaś cała Xadia spustoszona.

### Czwarta Era Ardoriańska

Po tym konflikcie większość dawnych monarchii zostało zniszczonych, a zwycięscy w wojnie elfowie i smoki wygnali ludzi na zachód dzieląc Xadię na dwa regiony: elficka Xadia i ludzkie królestwa zachodu. Nowa królowa smoków - Luna Tenebris rozkazała utworzyć wyrwę między krainami tak by już nigdy żaden śmiertelnik nie wszedł do Xadii.

Ludzie tymczasem powoli podnieśli się, stworzyli kolejne królestwa - początkowo walczące między sobą, lecz z czasem zawarły one pokój sprzymierzając się przeciwko znienawidzonym elfom, o których teraz mawiano, że są krwiożerczymi bestiami i pomiotami szatana (elfy zresztą podobnie mówiły o ludziach).

Po około siedmiuset latach powstało królestwo Katolis, które wzrosło na ruinach dawnego Hathoru i z czasem stało się najpotężniejszym z pięciu królestw ludzi na południu. Przez pewien czas sytuacja między ludźmi a elfami nawet się załagodziła, lecz gdy minęło kolejne trzysta lat nastąpiła wielka katastrofa: ludzie by ochronić się przed głodem wtargnęli do Xadii i zabili magmowego tytana dla jego serca, które jako jedyne mogło pomóc w przetrwaniu zimy. Nie wyszło bo choć zdobyli serce, natarł na nich smoczy król Avizandum, który zabiła królową Sarai i wielu dobrych ludzi. W odwecie wiele lat później jej mąż korzystając z potężnej czarnej magii zabił go co rozpoczęło kolejną wojnę.