Zilvermist Fanfictions/Korte verhalen: Schok

**Even ter info:**

Dit verhaal is samen met mijn beste vriendinnen geschreven.

**OPGELET!**

Dit verhaal is redelijk emotioneel en er gebeuren wat erge dingen in.

**korte inhoud**

Het nieuwe schooljaar is begonnen. De school Sint-Sofia staat op ontploffen, Zes meisjes leren elkaar op een bijzondere manier, elk met z’n eigen geheimen en problemen. Zes korte verhalen vertellen het leven van de Zes meisjes, hoe ze elk apart omgaan met hun geheimen.

**Niemand weet: Isa**

**1**

Het is donderdagochtend. Isa staat op meteen denkt ze weer aan datgene dat gister is gebeurd. Ze schrikt horend dat iemand de trap op komt. Het is haar moeder. Isa kan haar niet meer inhouden na het al zolang geheim te moeten houden. Ze vertelt haar moeder hoe haar stiefvader haar mishandeld en dat ze dat niet meer wil. Haar moeder zegt dat ze overdrijft en wordt boos. ‘’Jij denkt altijd slecht over je nieuwe vader, hij wil gewoon zoals een echte vader voor je zijn. Hij doet dan zo zijn best en jij zit hier beschuldigingen te geven die op niets slaan! Dit is niet oké Isa ik dacht dat ik je anders had opgevoed! Isa begint te huilen. Waarom gelooft mijn eigen moeder mij niet?! Huilend loopt ze naar beneden. Ze ziet haar stiefvader aan de ontbijttafel zitten. Hij lacht op die manier zoals gisteren en vraagt wat er scheelt op een poeslieve manier. Isa antwoordt nog altijd huilend: ‘’Jij weet goed genoeg wat er scheelt!’’ Ze rent naar buiten met haar moeder schreeuwend achter haar over hoe onbeschoft ze is. Isa loopt huilend naar school. Haar vriendin Nona staat te wachten op het afspreekpunt onder het brugje. Ze komt meteen aanrennen als ze Isa ziet wenen. “Meisje toch wat is er?”, vraagt ze. Isa legt alles uit van begin tot einde hoe haar vader haar gewoon mishandeld.. Een poosje staan ze daar zwijgend. Haar vriendin stapt op haar fiets en doet teken dat ze mee moet komen want dat ze anders te laat gaan zijn. zwijgend fietsen ze verder tot haar vriendin zegt: “Misschien overdrijf je gewoon en wilt je stiefvader echt alleen goed doen?” Zwijgend staart Isa haar vriendin aan. Meent ze dit? Gelooft mijn hartsvriendin mij ook al niet? Ze zegt maar niks en haar vriendin begint over een ander onderwerp maar Isa luistert niet ze zit met andere gedachten. Zou ze zich echt te druk maken? Ondertussen komen ze aan op school. Ze zegt of vraagt er maar niks meer over. Aangekomen op school staat iedereen rond Max, het slimste kind van de klas misschien zelf van de school. Vragend gaan Isa en haar vriendin naar de menigte. Ze zien Sophie op hun afkomen.” Max heeft alle antwoorden voor op het wiskunde examen gevonden!” Waarom zou Max alle antwoorden willen hij haalt al alles op alles zonder de antwoorden vooraf te weten?”, merkt Isa op. “Hij vraagt geld voor in ruil de antwoorden te geven.”, antwoordt Sophie. Ineens horen ze de luide stem van de directeur.” En wat is hier gaande!”, roept hij uit. Iedereen is muisstil. Op dat moment gaat de bel. Iedereen spurt naar binnen maar Max is te laat. “Jij mag met mij meekomen Max.” zegt hij. Later die dag komt Max terug het lokaal binnen. Hij is muisstil en gaat gaan zitten. Als de bel gaat staat iedereen rond Max. “Wat is er gebeurd?”  “Wat heeft hij gezegd?”  “Heb je straf gekregen?” , hoort Isa in de gang galmen. Isa, Nona en Sophie stappen voorbij de menigte en vangen nog net op hoe Max vertelt: “Ik heb hem gewoon gezegd dat ik iets super interessants aan het vertellen was!” “En is die daar ingeluisd?” ,horen ze iemand anders uitroepen. “Ja, tuurlijk. Ik ben hier het voorbeeldigste kind van de school met mijn scores.” , stoeft Max. Isa en haar vriendinnen stappen door.” Max altijd met zijn gestoef, kom wij gaan wel eten.”,zegt Nona. Tijdens het eten durft Isa niet weer te beginnen over haar stiefvader. Misschien overdrijft ze echt wel…

**2**

Als het belsignaal gaat springt iedereen op. Isa wilt niet naar huis. Vandaag is haar moeder later thuis en is ze met haar stiefvader alleen. Aan de fietsstalling durft ze er niet over te beginnen tegen Nona. Wat nu als ze boos wordt omdat ik overdrijf? Ik zal wel gewoon afwachten hoe het deze avond is. Roddelend fietsen ze naar huis aan het bruggetje nemen ze afscheid van elkaar. Isa fietst alleen verder naar huis. Ze krijgt het benauwd als ze voor de deur staat. Gewoon doen, Isa. Je overdrijft. Als ze binnenkomt ruikt ze spaghetti. Haar lievelingseten! Haar stiefvader zit in de zetel.” Ah, je bent thuis! Ik heb speciaal spaghetti gemaakt. Je moeder vertelde dat dat je lievelingseten is.” Hij komt dichter bij haar staan. Rustig Isa, hij heeft speciaal spaghetti gemaakt voor jou, denkt ze. Ondertussen staat hij al zo dicht dat Isa zijn adem hoort. “Jij bent een misbaksel van je moeder dat ons het geluk niet wenst!”,roept hij uit. Isa stampt hem opzij en rent huilend naar boven. Haar kamer kan ze nog net op tijd dicht doen voor hij in haar kamer staat. “Isa dit is normaal dit doen vaders bij hun dochters.”  Isa schreeuwt het uit. “Dit is niet wat mijn vader bij mij deed nochtans!” Zo snel als ze kan pakt ze een tas en stopt daar zo veel mogelijk spullen in. Haar stiefvader nog altijd bonkend op de deur. Zo snel als ze kan springt ze uit het raam op het tuinhuis dak. Ze rent de straat op. Ze heeft geen idee naar waar ze zou moeten. Naar haar vriendin? Maar wat zou die wel niet van haar denken dan. Ze gaat naar het park en hoort muziek spelen. Ze ziet 2 jongens gitaar spelen en drummen. Het meisje dat er naast zit is de zangeres. Ze zingt prachtig. De drummer kijkt op als hij haar ziet. “Wat is zij mooi”, denkt hij. “Maar is ze nu aan het huilen?” Isa applaudisseert als het liedje voorbij is. “Jammer dat ze geen geld mee heeft”, denkt ze. Nu gaat ze echt niet meer naar huis. Mees staat op ( de drummer ) en komt op Isa af. Isa schrikt en veegt haar tranen weg. “Wat is jouw naam?”, vraagt Mees. “Ik heb je hier nog nooit gezien.”, gaat Mees verder. “Ik ben Isa”, antwoordt ze. “En jij?” “Mees”, antwoordt hij terug. Het blijft even stil totdat Mees vraagt waarom ze aan het huilen was. “Gewoon ruzie thuis”, antwoordt Isa. Mees wordt geroepen om terug verder te spelen en zegt gedag. Isa loopt het park uit. Waar kan ze naartoe? Misschien moet ze gewoon terug naar huis gaan. Twijfelend loopt ze richting haar huis. Ze ziet dat haar moeder ondertussen is aangekomen. Dat geeft haar moed en ze doet de voordeur open. Haar moeder komt de gang al binnen lopen. “Wat denk jij wel niet!”, schreeuwt haar moeder uit. “Je vader maakt speciaal voor jou je lievelingseten en jij vertrekt gewoon omdat het je niet aanstaat!”, gaat haar moeder tierend verder. “Ga maar naar je kamer en denk daar maar eens goed na!” Isa staart geschokt naar haar moeder. Wat heeft hij haar wijsgemaakt? Isa probeert er tegenin te gaan en uit te leggen wat er echt gebeurt is maar haar moeder wilt het al niet meer horen. Isa gaat stampvoetend naar boven en gaat gaan liggen op haar bed. Ze voelt haar ogen prikken en begint te huilen. Waarom gelooft niemand haar? Snel veegt ze haar tranen weg horend dat iemand de trap opkomt naar haar kamer. Het is haar moeder. “Ik ga nog even naar de winkel. Jij blijft in je kamer en maak dat je niet weer zoiets in je hoofd haalt!” Isa snakt naar adem als haar moeder weer de trap afgaat. Moet ze dan weer alleen thuis zijn met haar stiefvader? Als ze de auto van haar moeder ziet wegrijden doet ze de deur van haar kamer op slot. Ze hoort haar stiefvader al de trap opkomen. “Je kunt niks ertegen doen meisje.”, zegt hij. “Je moeder gelooft je zelf niet, wie zou dat dan wel doen?” Ze hoort een harde bonk op de deur. Van angst neemt Isa een knuppel vanonder haar bed als ze nog meer bonken hoort. Normaal speelde ze met haar vrienden op het pleintje er honkbal mee, maar nu is het voor iets anders goed. Ze hoort nog een hardere bonk en ziet dat in haar deur een barst komt te zitten. Isa snakt nog meer naar adem. Wat als de deur kapot is en als hij binnen komt? Isa staart naar haar raam. Zou ze? Maar dan gaat haar moeder haar nog altijd niet geloven en nog kwader zijn. Maar wat moet ze dan doen, hem slaan met de knuppel? Door haar getwijfel heeft haar stiefvader de deur al ingetrapt en komt hij op haar af. Hij slaat haar op haar kaak. “Je bent een misbaksel!”, roept hij uit. Isa begint te huilen van de pijn. Haar vader pakt een foto van haar moeder en zij voor dat hij er was en gooit die naar haar hoofd. Isa voelt de foto schuren langs haar vel en voelt bloed langs haar hoofd sijpelen. Van woede slaat ze met de knuppel op zijn hoofd. Ineens hoort ze haar moeder luidkeels schreeuwen. Isa staart haar stiefvader bewusteloos op de vloer aan en dan haar moeder. Haar moeder kijkt verdrietig,woedend en teleurgesteld naar haar dochter. Ze ziet de wonde op haar dochter haar hoofd en haar blik veranderd. “Isa, wat is er gebeurd?”, zegt ze in shock. Isa begint te huilen. “i-ik”, begint ze. “Hij mishandelde mij.”, gaat ze door.

3

Isa en haar moeder staan nog altijd in haar kamer te bekomen van de shock als haar stiefvader wakker wordt. Haar stiefvader ziet eerst Isa en begint haar uit te schelden. zijn blik glijdt naar haar moeder en hij stopt abrupt. “I-ik bedoel.”, probeert hij nog. “Ik weet al alles, doe geen moeite!”, schreeuwt haar moeder. “En dat ik je dan eerst nog geloofde!” Haar stiefvader staat recht en sprint de trap af vluchtend naar buiten. “Doe geen moeite.”, zegt Isa haar moeder nog. Haar stiefvader doet de deur open en staat oog in oog met de politie. Isa is opgelucht als haar stiefvader eindelijk weg is. Haar moeder geeft haar een knuffel. “Sorry voor alles, Isa.”,zegt ze. “Het is ok, mama. Ik snapte je wel. Je had juist een nieuwe vriend…”, antwoordt Isa. “Ik had nog altijd naar jou moeten luisteren”, zegt haar moeder. “Gelukkig is nu alles voorbij.” Ja, gelukkig, denkt Isa. “Ga je mee naar de winkel? We gaan vanavond een moeder-dochter avondje houden!” Isa is heel blij nog eens naast haar moeder in de zetel te zitten kijkend naar een serie. Als Isa de volgende ochtend wakker wordt kijkt ze op naar haar wekker. 8u10!! Ze had al lang wakker moeten geweest zijn! Sprintend met twee voeten tegelijk loopt ze de trap af. Haar moeder heeft vers fruitsap en een gekookt eitje gemaakt. “Ah, daar ben je slaapkop.”, zegt haar moeder als ze beneden is. “Moest je me niet wakker maken het is al 10 na!”, roept Isa uit. “Oei, ik had nog niet gemerkt dat het al zo laat was. Dan moet ik ook door naar het werk!” Isa gniffelt in zichzelf. Zo kent ze haar moeder weer. Isa drinkt snel een glaasje fruitsap uit en eet haar gekookt eitje op. Snel kleed ze haar aan en sprint met haar fiets naar het bruggetje waar ze altijd met haar vriendin afspreekt. Pas nu herinnert ze zich dat ze nog niks verteld heeft. Isa komt mega goed gezind aan. “Zo goed gezind, maar wel bijna te laat.”,zegt haar vriendin. “Ja, ik zal je straks alles vertellen.”, antwoordt Isa. “Nu moeten we door anders zijn we te laat.”Als ze aankomen aan de schoolpoort gaat de bel. Ze zetten hun fietsen in de stalling en sprinten naar hun les. Isa kan niet wachten om het te vertellen en begint al fluisterend alles aan haar vriendin uit te leggen. “Wat is het antwoord hierop, Isa?”, vraagt meneer Pauwels. Isa wordt helemaal rood. “Ik weet het niet, meneer.”, stamelt ze. “Ik zou je naar de directrice moeten sturen, Isa. Heel de les ben je alleen nog maar aan het praten tegen Nona!”, antwoordt de meester. Nona komt voor haar vriendin op en zegt: “Meneer, het is heel belangrijk nieuws daarom was ze zo aan het babbelen. We zullen nu zwijgen, meneer.” Meneer Pauwels kijkt Nona aan met een gefronste blik. “Voor deze ene keer is het goed, maar volgende keer zitten jullie bij de directrice.”,vervolgt hij. Isa wiebeld op haar stoel. Wat heeft ze toch geluk met zo een vriendin, denkt ze. Loja roept door de klas: “Isa let nooit op, meneer. Dat heb ik al meer gezien tijdens andere lessen.” Loja kijkt met een triomfantelijke blik naar Isa. Isa staart haar verbijsterd aan. Er ontstaat geroezemoes in de klas. Max staat op en zegt: “Dat is echt niet waar, meneer. Isa babbelt nooit.” Er ontstaat goedkeurend geknik in de klas en een paar leerlingen roepen “Oee.” “Stilte graag!”, roept de meester door de klas. “Loja, ik wil geen opmerkingen meer horen over andere. Anders mag jij bij de directrice gaan zitten!”, gaat hij verder. Loja draait met haar ogen samen met haar vriendin Lily. Isa denkt aan Mees. Waarom denk ik aan Mees, denkt ze in zichzelf. Als de bel gaat lopen Isa en Nona de school uit. “Ik ga even langs het park.”, zegt Isa als ze de fiets opstappen. “Oke! Tot morgen!”,roept Nona. Isa fietst naar het park stiekem hopend dat Mees daar zit. Ze zet haar fiets aan de struik vast en loopt het park in. Haar hart maakt een sprongetje als ze Mees op het bankje ziet zitten. Mees kijkt op en zwaait naar haar. Isa stapt op Mees af. “Hey.”, zegt Mees. Isa wordt vuurrood. Kan ze nu niet gewoon hey terugzeggen, denkt ze. “H-hey.”, stottert ze. “Gaan we anders verder wandelen samen?”, zegt Mees. Isa knikt aangezien ze niks kan uitbrengen. Na een paar minuutjes wandelen zien ze een meisje naar voorgebogen aan de rand van de rivier staan. “Wat is zij aan het doen?”, zegt Mees. Isa kijkt op net dromend aan hoe zij en Mees hun eerste kus hier zouden hebben. Isa schrikt. “Is dat Amy!”, roept ze uit. Op dat moment springt Amy in de rivier. Isa sprint er naartoe en schreeuwt het uit. “Bel de ambulance, snel!”, roept ze uit. Mees pakt snel zijn gsm en belt de ambulance. Isa staat gestrest naast Mees en kijkt op. Net op dat moment kijkt Mees ook op naar haar. Isa wordt weer helemaal rood. Waaraan denk je nu, Isa! betrapt ze zich. Je klasgenoot is misschien wel in levensgevaar! Mees wordt ook een beetje rood. Zou hij ook- stop er mee Isa! Op dat moment hoort ze de sirenes dichterbij komen. Isa rent het park uit met Mees achter zich aan. Ze wijst de weg aan de ambulanciers en vertelt de politie wat er gebeurt is. “Gaan jullie nu maar rustig naar huis.”, zegt de politieman na een tijdje. “Dan kunnen jullie samen nog wat ‘chillen’, dat is toch hoe de jeugd het zegt tegenwoordig hé!”, gaat hij verder met een knipoog. Isa en Mees kijken elkaar fronsend aan en schieten in de lach ondanks de toestanden. “Ok bedankt, meneer. Zeker weten dat alles goed komt met haar?”, vraagt Isa nadat ze gestopt zijn met lachen. de politieman knikt en verzekerd het haar. Isa en Mees lopen het park uit. “Ik had het niet zo verwacht om elkaar beter te leren kennen.”, lacht Mees. “Ja, Inderdaad.”, antwoordt Isa zenuwachtig. “jammer maar ik moet nu wel door.”, zegt Mees. “Niet erg hoor.”, antwoordt Isa zo dat hij niet merkt hoe erg ze het eigenlijk vind. Isa zegt gedag en loopt naar huis.

**4**

Isa stond op en at zoals gewoonlijk nu haar moeder weer normaal is een gebakken eitje en een glaasje fruitsap en stapte op de fiets. Nona en zij fietste samen naar school. Als ze de hoek omslaan remt Isa zo hard dat ze bijna valt, maar dat maakt haar niks uit want wat ze ziet is nog veel erger. Nona staart haar verbijsterd aan en kijkt in de richting naar waar Isa kijkt. Nona ziet alleen de grote wonden op Loja haar wang en begint te smoezen tegen haar vriendin. Maar Isa ziet alleen maar Mees, Loja kussend op haar wang waar grote wonden op te zien zijn. Isa kijkt met een verdrietige en teleurgestelde blik toe maar ziet al niet meer dat Mees ook haar een verdrietige blik geeft. Nona merkt dat er iets anders scheelt, want zij weet nog niks over Mees. “Wat is er om zo verdrietig over te zijn?”, vraagt ze. “H-het is die jongen… Dat is Mees. Ik zag hem gisteren nog in het park.”, antwoordt Isa. “Daarom wou je dus zo graag naar het park!”, roept haar vriendin uit. “Ja, maar toen zagen we amy in de rivier springen en konden we niet echt praten.”, gaat Isa verder. “Amy? In de rivier?”, roept haar vriendin nogmaals uit. “Ja, dat vertel ik je later wel nog eens. Maar ik dacht dus echt dat we een klik hadden en hij heeft helemaal niks gezegd over dat hij een vriendin had!”, roept nu ook Isa uit. “Misschien wil hij niet met zo een bitch samen zijn!”, lacht Nona. Isa kijkt haar met een serieuze blik aan. “Sorry, Isa. Een grapje kan toch geen kwaad?”, zegt Nona na de blik van Isa. “We moeten naar de les en ik moet Mees gewoon uit mijn hoofd zetten!”,zegt Isa. “Zo ken ik je weer!”, antwoordt Nona en samen lopen ze naar de klas. Als ze binnenkomen geeft Loja haar een vernietigende blik. Waarom kijkt ze nu weer zo?, denkt Isa. Maar Loja had wel de blik van Mees gezien die hij Isa gaf

**5**

De volgende dag staat Isa op. Vandaag is het schoolfeest!, denkt ze. Ze sprint met haar fiets naar Nona haar huis. Daar hebben ze samen afgesproken om een leuke outfit uit te kiezen. Als ze alle twee een outfit hebben uitgekozen fietsen ze samen naar school. Op het moment dat Isa en Nona de schoolpoort binnenwandelen komt ook Mees binnenwandelt. Isa probeert hem niet aan te kijken maar de verleiding is te groot. ze kijkt op als Mees ook net opkijkt. Snel kijkt ze terug weg. “Ga nou gewoon naar hem toe.”, moedigt Nona haar aan. Isa kijkt haar vriendin bang aan. “Doe het maar.”, fluistert Nona verder. Mees gaat de school al binnen en Isa loopt met bange benen achter hem aan. In de immense drukte zag Isa hem eerst niet staan. Maar toen zag ze zijn prachtige haren boven de menigte uitkomen. Isa stapt twijfelend op hem af. Ze wordt weer vuurrood als ze oog in oog met hem staat. “K-kunnen we even spreken?”, probeert Isa. “Misschien niet hier maar in de andere gang bij de kluisjes.”, gaat Isa met iets meer zelfvertrouwen verder. Mees knikt en loopt achter Isa de andere gang in. “Ik ben dom en blind geweest.”, begint Mees. Isa staart hem aan. Wat bedoelt hij?, denkt ze. “Ik was al langer op jou, maar met Loja haar problemen durfde ik het te vertellen.”, gaat hij verder. Isa hoort al lang de rest niet meer. Zei hij nu dat hij op mij is?, denkt ze in zichzelf. Wanneer ze ontwaakt uit haar droom voelt ze al de zachte lippen en ruikt ze de zoete rozengeur van Mees. Droomt ze?, vraagt ze zich af. Wanneer ze haar ogen open doet ziet ze in haar ooghoek Loja staan met een woedende blik. Snel duwt ze Mees van zich af. Mees kijkt haar met een trieste blik aan, niet wetend dat Loja achter hem staat. Hij kijkt achter zich in de richting waar Isa verbijsterd in aan het staren is. Dan ziet ook hij Loja staan. Loja draait zich briesend om en beent de coulissen in. Isa kijkt Mees aan maar voor ze iets kunnen zeggen hoort ze door de school galmen: “En nu, de beeldige Loja Smith!” Isa is nog in shock van wat er net gebeurt is maar dit had ze al helemaal niet verwacht. Tegelijkertijd beginnen Isa en Mees te stappen en botsen daardoor op tegen elkaar. “Sorry.” , zegt Isa met rode wangen. “Isa, ik wil dat je weet dat ik echt meende wat ik zei en Loja kan daar niet tussenkomen, nooit.”, zegt Mees. Isa bloost en geeft hem een kusje op zijn wang. “Laten we nu gaan luisteren naar het liedje van Loja. Ik wil wel weten over wat zij een liedje zou schrijven.”, antwoordt de niet-wetende Isa. Mees kijkt haar scheef aan. Hij weet alles al tenslotte. Isa zoekt haar vriendin en gaat naast haar staan. Als Nona ziet dat Mees achter haar aankomt geeft ze een knipoog. Isa kijkt stralend haar vriendin aan. “Niets kan mijn dag nog stuk maken.”, denkt ze tot als het liedje van Lola begint. Ze zingt over dat ze mishandeld wordt. “Hoe durft ze daar een liedje over te schrijven!”, fluistert Nona. “Jij hebt sowieso veel ergere dingen meegemaakt!”, gaat Nona door. Isa luistert het liedje af en kan niks uitbrengen. “Dan ook nog over dat ze Mees verloren is! Hoe zou dat nou komen als ze altijd zo gemeen is snap ik Mees he-le-maal!”, roept Nona nu harder uit. Isa kijkt opzij naar Mees. Hij kijkt met een trieste blik naar het podium. Hij gelooft het dus!, denkt Isa in zichzelf. “Nona, ik denk dat we maar beter naar huis kunnen gaan.”, zegt Isa met een wat bozige stem. “Dat denk ik ook.”, antwoordt Nona. Zonder Mees nog een blik te gunnen lopen ze naar buiten, stappen op hun fietsen en rijden naar Nona haar huis aangezien het nog best vroeg is. “Ik kan het gewoon niet begrijpen hoe een kreng zij kan zijn!”, roept Nona uit als ze alle twee knus op het bed zitten. “Jij moet er iets aandoen Isa! Morgen ga je maar is op haar af en zeg je goed u gedacht!”, gaat Nona door. “Ik weet niet of dat dat de beste oplossing is Nona.”, antwoordt Isa. “Waarom niet? Ten slotte heeft ze je vriendje afgepakt en gelogen over haar mishandeling. En dan nog eens voor de show alsof doen dat ze de wonde op haar hoofd heeft opengekrabt!”, roept Nona uit. “Misschien heb je wel gelijk morgen ga ik mijn gedacht eens zeggen!”, zegt Isa zelfzeker. Isa schrikt ineens op. “Ik ben Amy helemaal vergeten! Kunnen we nu gaan?”, kijkt Isa haar vriendin vragend aan. “Tuurlijk!”, antwoordt Nona. Samen fietsen ze naar het ziekenhuis. Aan de balie vragen ze waar Amy Van Evene ligt. De vrouw wijst vriendelijk de weg. Als ze haar kamer binnenkomen zien ze dat Amy roerloos in haar bed ligt. Isa kijkt geschrokken op Amy neer. “Ligt ze in coma…” fluistert Isa verbijsterd. “Misschien moeten we met haar praten en herinneringen ophalen. Ze zeggen dat dat helpt.”, antwoordt Nona. Isa en Nona vertellen in volle tuigen over grappige gebeurtenissen in de klas. “Bewoog ze nu niet haar hand!”, schreeuwt Nona uit. Amy doet haar ogen open en kijkt geschrokken naar Isa en Nona. “Is alles ok?”, vraagt Isa. Nog voordat Amy kan antwoorden komt er al een dokter binnen. “Meisjes, kunnen jullie Amy even laten rusten? Ze zal nog even moeten bekomen.”, vraagt de dokter. Isa en Nona zwaaien naar Amy en gaan naar buiten.

**6**

De volgende ochtend staan Isa en Nona aan het bruggetje te overleggen hoe ze het gaan aanpakken. “Jij moet het zeggen, Isa. Als ik zie dat er iets gebeurd grijp ik meteen in!”, vertelt Nona. Isa knikt zenuwachtig en fietst achter Nona aan. Als ze de schoolpoort binnen wandelen is Loja nog nergens te bespeuren. Nona bespreekt nog even wat ze moet zeggen wanneer Loja net de schoolpoort binnenwandelt. Isa stormt meteen zelfzeker op haar af. “Jij wilt ook altijd in de belangstelling staan hé!”, roept ze uit. Ze brabbelt verder over hoe zij mishandeld werd tot als Loja ertussen komt. “Wat denk jij wel niet kreng!, roept Loja uit. “Jij bent een maand mishandeld, ik al heel mijn leven!”, gaat ze tierend verder. Loja wijst naar haar gezicht en rolt haar mouwen op waar littekens en blauwe plekken op te zien zijn. Isa slaakt een gil als ze ook een diepe snee in haar arm ziet. Loja tiert verder over haar moeder met een alcoholverslaving en haar vader met drugs. Op dat moment komt Nona van op een afstand naar hun toe, niet wetend wat er gezegd was geeft ze Loja een harde stomp. Nog voor dat ze het wist kreeg Nona al een harde klap op haar gezicht. Toen ging de bel en Loja rende weg. Isa bleef verbijsterd achter met een huilende Nona. op hetzelfde moment dat Isa en Nona binnenkomen komt meneer Pauwels binnen. Er kwam een mooi meisje achter hem aangelopen met prachtige smaragdgroene ogen. “Dit is Ariel. Vertel maar wat over jezelf Ariel.”, begint meneer Pauwels. Het nieuwe meisje vertelt over hoe ze in een gastgezin samen met haar zusje leeft. “Mijn ouders en broers zijn omgekomen in een massamoord.”, gaat ze verder met tranende ogen. “Naast wie mag Ariel komen zitten? galmt de stem van meneer Pauwels weer door de klas. Niemand steekt zijn hand op. Isa zou wel willen maar er was geen plaats meer naast haar. Uiteindelijk steekt Loja haar hand op en gaat Ariel naast haar gaan zitten. Als de bel aankondigt dat de dag voorbij is pakt Isa haar spullen bijeen. “Moeten wij Loja niet helpen?”, vraagt Isa aan Nona als ze naar buiten wandelen. Isa had alles vertelt aan Nona wat Loja die ochtend had verteld aan haar. “Wat zouden we kunnen doen?”, vraagt Nona. “Ik denk niet echt dat ze van ons hulp wil.”, gaat ze verder. Naast elkaar fietsen ze tot aan het bruggetje waar ze afscheid van elkaar nemen. Isa zit peinzend op haar kamer. “Ik kan de politie bellen, maar zou ze dat willen?”, vraagt Isa zich af. Zonder verder na te denken drukt ze het nummer van de politie in. Isa vertelt zonder enige twijfeling wat er met Loja aan de hand is en dat het zo niet verder kan gaan. “We gaan direct ter plaatsen. Dit kan inderdaad zo niet verder gaan. Bedankt om ons te verwittigen.”, zegt de man aan de lijn. Isa zucht opgelucht als ze aflegt. Nu kan Loja hopelijk in rust verder leven denkt ze nog als ze de trap afgaat op weg naar de verrukkelijke geur van haar lievelingseten: Spaghetti! Isa wil net aan tafel schuiven als de bel gaat. Haar moeder zucht. “Wie komt er nu nog zo laat als het zo rotweer is!”, roept ze uit. “Ik ga wel, mam.”, zegt Isa. Als Isa de deur opent ziet ze Mees doorweekt van de regen aan de deur staan met bloemen. “Het spijt me, Isa. Voor alles! Jij bent echt de enige die iets betekent voor mij, echt niet Loja.”, zegt Mees met een trieste stem. Isa antwoordt niet maar gaat bij hem in de regen staan. “Ik hou ook veel van jou.”, fluistert ze. Terug voelt Isa vlinders in haar buik als ze de zachte lippen van mees proeft. Deze keer is er geen Loja in de buurt en duurt de kus heel lang. “Je mag wel bij ons eten.”, kan Isa nog tussen het kussen uitbrengen en doorweekt gaan ze allebei het huis terug in.

**Waarom ik?: Loja**

**1**

De bel galmde door de gangen en lokalen. Loja stond recht en pakte haar boeken van Frans in. Ze deed haar boekentas op haar rug en liep het lokaal uit. “Loja!” Haar vriendin Lily kwam op haar af. Samen liepen ze door de gangen vol met kluisjes. De andere leerlingen van Sint Sofia weken uiteen toen de meisjes passeerden. Dat was begrijpelijk, Loja en Lily zagen er intimiderend uit. Loja had blond halflang haar met blauw-groene punten, blauwe ogen en droeg een korte lichtblauwe jeansbroek, wit croptop en een lichtblauw lang hemd. Lily had zwart-paars haar en een zwart leren vest en lange witte broek aan.Loja herkent Isa en Nona - twee klasgenoten - die hen verbaast nakijken. Een kleine eerstejaars rende snel voorbij maar struikelde over Lily’s voet. Hij viel op de grond en zijn lip begon te trillen. “Wat is hier aan de hand!” mevrouw De Kopelare kwam door de menigte lopen. “Wat - Loja, Lily en Jozef, meekomen naar mijn kantoortje!” Loja keek Lily aan en draaide met haar ogen. Ze liepen achter mevrouw De Kopelare aan. “Wat moet dat betekenen! Een eerste jaar op de grond duwen!” “We hebben hem niet op de grond geduwd mevrouw,” legde Loja zo kalm mogelijk uit. “Ja ja! Dat zeggen ze allemaal!” snuifde De Kopelare. “We hebben niks gedaan!” zei Loja, al kon ze haar frustratie moeilijk verborgen houden. “Jozef?” De Kopelare kijkt naar de Eerstejaars. “I-ik ben gestruikeld over haar voet,” stotterde hij, en hij wees naar Lily. De Kopelare keek hen even aan. “Ga maar,” zei ze dan. Zuchtend verlieten Loja en Lily de kamer. “Dat was niet aardig tijdens de les,” Loja draaide zich om en keek recht in de groene ogen van Nona. “Zeker als je weet wat Isa meemaakte,” “Wat Isa de laatste maand meemaakte is niets vergeleken met mij!” Brieste ze. Ze duwde Nona opzij en beende naast Lily de schoolpoort uit. “Tot morgen, en succes. Hopelijk zien ze je rapport niet,” Lily stapte op haar fiets en reed weg. Loja ging op een bankje zitten en haalde de blauwe map tevoorschijn.

Rapport Loja Suzanne Smith

Wiskunde                                                                                                    52%

Nederlands                                                                                                 71% Frans                                                                                                           65%

Engels                                                                                                         80%

Biologie                                                                                                       12%

Aardrijkskunde                                                                                          43%

fysica                                                                                                          23%

Zuchtend stak ze de map weer in haar tas en wachtte op de bus.

toen ze thuiskwam zat haar moeder zoals gewoonlijk aan tafel met drie lege en twee volle flessen bier. Ze pakte een fles en nam er een grote teug van en hikte even. Haar vader kwam binnenwandelen met een zakje met wit poeder in. "Net gekocht!" Brulde hij tegen Loja´s moeder. Loja zet haar rugzak met een plof neer en gaat naar haar kamer. Shit denkt ze. Mijn rapport zit - "Loja! Beneden komen! Nu!," brulde een stem. Loja schuifelde de trap af.  Haar vader keek haar woedend aan. "Drie onvoldoendes!" Riep hij, en er land speeksel op Loja´s wang. Hij slaat haar op haar arm en trekt haar mee. "Drie uur kelder!" "Nee!" Loja worstelde zich los en spurtte naar haar kamer. Ze hoorde de zware stappen van haar vader en de lichtere van haar moeder de trap opkomen. In paniek deed ze haar deur op slot en schoof haar bureaustoel voor de deur. Haar vader beukte tegen de deur.  Als die niet open ging riep hij iets tegen haar moeder. Ze kwam terug met iets en haar vader deed de deur open. Hij kwam binnenstormen, struikelde over de bureaustoel en keek Loja vernietigend aan. Ze voelde tranen in haar ogen prikken maar gaf niet toe. Haar moeder kwam dreigend met een stok op haar aflopen. Ze sloeg een paar keer op Loja´s gezicht. De striemen begonnen meteen te branden. Loja stortte in elkaar. Drukte haar armen tegen haar borst en huilde. Haar moeder riep iets en ze liepen weg. Loja ging bibberig rechtop staan en deed haar deur weer op slot. Ze snotterde en ging voor haar make-up tafel zitten.Toen ze in de spiegel keek zag ze dat haar ogen rood en opgezwollen waren en er liepen diverse brandende rode striemen over haar gezicht. Ze deed make-up op zodat de striemen niet te zien waren.  Ze dacht even na en pakte dan haar gsm. Loja belde Lily. Zij was samen met haar vriendje Mees de enigste die er van wist. “Wat is er Loja?” vroeg Lily zodra ze de gsm opnam. Loja vertelde haar alles. Van haar slechte rapport, haar vader die haar wou opsluiten en haar moeder die haar sloeg. “Arme meid. Ik weet iets. Voor school moeten we een lied schrijven over ons leven en de beste drie gaan door voor het schoolfeest. Doe jij dat ook maar. Dan lucht je je hart in muziek, zoals je fijn vind,” en Lily hing op. Loja boog zich over het vel papier en dacht na.

**2**

De volgende ochtend ging Loja’s wekker al heel vroeg af. Het was zeven uur toen ze klaar was om te vertrekken. Nadat de bus om half acht toekwam aan de halte liep ze het schoolterrein op ze had de make-up van haar gezicht geveegd en daarom stonden er vijf rode strepen op haar gezicht. “O Loja toch!” zei Lily geschrokken. Toen ze langs een groepje klasgenoten liepen slaakte Nona een kreet en keek Isa verbijsterd naar haar gezicht. De twee hartsvriendinnen begonnen meteen te smoezen. Lily wierp ze een vuile blik toe maar Loja negeerde ze. “Wat!?” snauwde ze tegen een eerstejaars die naar haar wees. “Loja,” Ze keek achterom en zag Mees staan. Hij ging op zijn tenen staan en gaf haar een kus op haar wang. Recht op een opgezwollen streep. “Dank Je-” De bel ging. Isa keek Loja en Mees beschuldigend en gekwets aan. Mees keek triest naar Isa, en Loja keek Isa vernietigend aan. “Goedemorgen allemaal en ga zitten,” Mevrouw De Poort keek de klas rond. “Neem jullie werkboek,” Loja pakte haar map uit haar tas en deed hem open. “Doe het boek Nederlands voor derdejaars open op pagina 124,” Na de les Nederlands liep ze door de gang naar haar kluisje. Ze keek naar het rechthoekige grijze ding en dacht dat een laag graffiti mooi zou staan. Alsof ze het kon raden wat Loja dacht kwam Lily net aanlopen met twee bussen graffiti. Een groene en een paarse. Nadat Loja een paarse draak met groene accenten op haar kluisje gespoten had ging de bel die aangaf dat de pauze voorbij was. “Goedemorgen,” zei Meneer Saferijn. “Ik wil jullie - Ik heb jullie niet gevraagd jullie boeken te pakken Lopez!” Max werd vuurrood en stak snel zijn boek weer in zijn tas. “Ik wil dat jullie mij de definitie van een Rationaal getal geven,” Lily’s hand schoot de lucht in. “Ja, Rozendale?” zei meneer Saferijn. “Een rationaal getal is het quotiënt van twee gehele getallen waarvan de deler niet nul is,” Dreunde Lily op. “Een antwoord dat is overgenomen uit jullie boek, maar dat wel klopt,” Isa grinnikte, maar hield daar meteen mee op toen ze Loja zag kijken. “Ja, Smith?” Loja had haar hand opgestoken. “Als u zegt dat het juist is, dan kan Lily het toch?” “Ik had niet van je verwacht dat je het zou snappen, Smith. Een antwoord overnemen wil niet zeggen dat je het snapt,” “Maar hoe weet u of ze het wist,” “Nablijven, Smith,” Woedend sloeg Loja haar boek open. Isa en Nona lachten luid, maar als lievelingetjes van Meneer Saferijn keek hij zelfs niet eens naar hen. Na een blokuur het gezaag van Saferijn te moeten aanhoren liepen ze naar hun kluisjes. Loja botste tegen Sirene aan en duwde haar weg. Loja stak haar boeken weg en pakte haar betaalsleutel. “Wat is het om te eten?” vroeg ze aan Lily. “Geen idee, maar daar komen we snel genoeg achter,” ze liepen naar de eetzaal en begonnen aan te schuiven. “Het is spaghetti,” zei Lily opgetogen. Nadat ze een taartpunt en een bord spaghetti betaald had gingen ze aan een tafeltje zitten.

s’ Avonds sloop Loja heel stil het huis binnen. Haar moeder was voor de verandering weer eens aan het drinken en haar vader stond te roken. Loja sloop naar haar kamer en draaide de deur op slot. Ze nam haar gitaar op haar schoot en begon een melodie voor haar lied. Uiteindelijk vond ze de juiste melodie. Ze kreeg het stuk in de vingers toen haar moeder aan kwam stampen. “Zet die Kutmuziek uit Loja!” brulde ze in Loja’s oor. Ze gaf Loja een klap op haar gezicht en stormde de kamer uit.

**3**

De volgende dag was het immens druk op school. Loja was zo verstandig om haar ouders niets over het schoolfeest te vertellen. Toen zag ze Isa. Ze stond Mees te kussen naast de kluisjes. Loja was ziedend. Isa zag haar staan en liet Mees met rode wangen los. Mees keek haar verbijsterd aan, maar keek dan om zijn schouder en zag Loja. Loja liet zich niet van haar stuk brengen en ging naar de coulissen. Ze zette haar gitaar weg en liep naar Lily. “Heb je ze gezien!” snoof Loja. “Die vuile gluiper en dat rotkind? Ja, die zag ik. Ze deden het niet bepaald stiekem,” zei Lily niet onder de indruk. “Kijk,” Lily gaf Loja een spiegel. De striemen waren aan het genezen maar er stond een rode vlek op haar gezicht, waar haar moeder haar geslagen had. Loja krabde even aan haar voorhoofd en er sijpelde bloed over haar neus. Ze had een van de striemen opengekrabt. “O Loja toch,” zuchtte Lily, en ze pakte een zakdoek uit haar tas. Ze depte hem tegen Loja’s voorhoofd en wreef ermee over haar neus. “En nu, de beeldige Loja Smith!” brulde de presentator; Loja rende naar de coulissen; ze was helemaal vergeten dat ze moest optreden! Ze griste haar Gitaar van de grond en liep het podium op. Zodra ze aan de microfoon stond begon ze de melodie te spelen.

Toen ik nog klein was, was je nog mild

toen ik groter werd ging je steeds verder

Je sloeg me nu al vaak gewoon omdat je wou

zette moeder aan om mij ook pijn te doen.

Maar ik ben het zat, kan het niet meer aan.

Ik vraag me altijd af wanneer is dit gedaan?

Ja, ik ben slecht, maar jij bent nog veel slechter

en ik ben slecht, maar dat wisten jullie al lang

Wat ik wil is liefde, maar wat jij wil is geen leven,

Ja ik ben slecht, dat is wat jij hebt gedaan.

Vond eindelijk troost, kon soms dingen vergeten

maar nu is die zelfs weg, weg met een ander

Ik wil dit niet meer, hoop dat het snel stopt,

ik wil niet meer alles verstoppen.

Maar ik ben het zat, kan het niet meer aan.

Ik vraag me altijd af wanneer is dit gedaan?

Ja, ik ben slecht, maar jij bent nog veel slechter

en ik ben slecht, maar dat wisten jullie al lang

Wat ik wil is liefde, maar wat jij wil is geen leven,

Ja ik ben slecht, dat is wat jij hebt gedaan.

Toen Loja stopte met spelen kon ze een speld horen vallen. Toen riep Lily “Bravo!” en begon iedereen te applaudisseren. Mees keek haar schuldbewust aan en Isa praatte verbijsterd met Nona.

**4**

Door het lied dacht iedereen nu anders over Loja. Toen ze de volgende dag de schoolpoort doorliep kreeg ze veel meelevende blikken. Isa kwam op haar af. “Jij wil ook weer altijd in de belangstelling staan hé!” riep ze. Loja keek haar verbijsterd aan. “ Jij weet niet hoe het is om mishandeld te worden! En dan schrijf je er een liedje over?! Ik wil wedden dat als ik dat niet verteld had dat het mij overkwam je niet eens aan dat lied begonnen was!” “Wat denk jij wel niet kreng!” schreeuwde Loja. “Jij bent één maand mishandeld, ik mijn hele leven. Dit-” ze wees naar haar gezicht “Was mijn moeder! en dit mijn vader!” nu sloofde ze haar mouwen op zodat er lange rafelige littekens, blauwe plekken en het ergste diepe sneden waar Loja’s vader in haar arm gesneden had. Isa slaakte een gil, maar Loja hoorde het niet. “Heb jij een moeder die alchoholverslaafd is? Heb jij een vader die bijna al zijn geld uitgeeft een drugs en sigaretten!? Ik dacht het niet!” Nona - die niet wist wat er gezegd werd - gaf Loja een stomp. Loja draaide zich bliksemsnel om en gaf haar een klap in haar gezicht. Toen de bel ging rende Loja weg, terwijl Isa bezorgd naar een huilende Nona keek. Ze ging op haar plaats zitten. Meneer Pauwels opende de deur en er kwam een knap meisje binnen met lang golvend bruin haar, smaragdgroene ogen en een lichtbruine huidskleur. “Dit is Ariel. Ariel, vertel wat over jezelf,” “Ik ben Ariel,” fluisterde ze. “Ik woon met mijn zusje Margriet bij een gastgezin, want mijn ouders en broers zijn omgekomen bij een massamoord,” er biggelde een traan over haar wang. “Wie wil naast Ariel zitten?” niemand stak zijn hand op. Uiteindelijk stak Loja haar hand op. Ariel ging dankbaar aan de andere kant van Loja zitten en snoot haar neus. Na de schooldag liep ze naar de bushalte. Toen ze thuis aankwam liep Loja direct naar haar kamer. Ze begon net aan haar huiswerk toen ze ze hoorde. Loeiende sirenes die steeds dichterbij komen. Eerst besteedde Loja er niet veel aandacht aan, tot zo voor haar huis tot stilstand kwamen. Toen ging de bel. Loja haaste zich naar beneden en deed de deur open. “Goedenavond, ik kom voor meneer en mevrouw Smith,” zei een vriendelijke politieagente. Ze keek onderzoekend naar Loja’s gezicht. Oke, kom maar mee,” Ze liep voor de vier agenten uit naar de keuken. Meneer en Mevrouw Smith, jullie staan onder arrest,” zei de vrouw met een blond staartje. “Voor wat nu weer!” brulde mijn vader. “Voor het fysiek mishandelen van jullie dochter. En u meneer ook voor drugsgebruik,” zei de kleine man. Ze klikten mijn vader en moeder in de boeien en leidden ze weg. “Ik heb met juffrouw Rozendale afgesproken dat u bij haar kan wonen. U moeder zit elf jaar in de gevangenis en uw vader achttien,” zei de agent. Hij liep haar huis uit en liet een verbijsterde Loja achter.

Loja werd wakker in een vreemd bed, in een vreemde kamer. Het duurde even om te beseffen dat haar ouders opgepakt waren en zij bij Lily woonde. Vandaag moest ze naar de rechtszaal. Lily’s moeder voerde Loja naar de rechtbank en Loja ging naar binnen. Ze ging nerveus op haar stoel zitten toen haar ouders binnen gevoerd werden. Ze werden in glazen cabines geplaatst toen de rechter binnenkwam. “Loja, vertel wat je ouders je aandeden,” vroeg de hoofdrechter vriendelijk. Loja vertelde alles. Na drie uur mocht ze de zaal verlaten. Gelukkiger dan ze ooit geweest was verliet ze de Rechtbank.

**5**

De volgende dag liep Loja goedgehumeurd de school binnen. Ginny Cools kwam op haar af lopen. “Ach dààr is ons slachtoffertje dus!” kirde ze. “Ga weg Ginny,” gromde Loja. “Ooooo! Voel je je op je teentjes getrapt!” lachte Ginny gemeen. “Laat haar met rust Ginny!” Lily en Isa gingen bij Loja staan. Loja voelde een golf van genegenheid voor het kleine meisje. Lily had Loja verteld dat Isa de politie had gebeld. “Ach, je hebt beschermertjes nodig,” pestte Ginny hatelijk. Nona kwam naast Ginny staan. Ze was veel veranderd sinds zij en Isa ruzie hadden. Nona vond dat Isa haar verraden had en dat Loja haar vriendin had afgepakt. Ze had zich twee dagen voor het weekend aangesloten bij Ginny en haar groepje. Ze pesten iedereen die hen niet aanstond. Nona had verteld over Isa en Loja en daarom waren zij hun volgende doelwit. “Luister even Ginny, zou je ons alstublieft met rust kunnen laten,” zuchtte Lily. “Al goed al Goed!” kirde ze. “Maar jullie zijn nog niet van ons af. “Ginny! Laat Ze met rust!” Mees kwam aanlopen. Hij was de populairste jongen en Ginny was ook al lang verliefd op Mees. Ginny keek Mees aan en knipperde met haar ogen. “Dag Mees,” flirtte ze. Isa keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar Mees lachte haar vierkant uit. “Laat ze met rust,” zei Mees waarschuwend. Isa keek hem dankbaar aan. “Al goed, als jij het zegt,” flirtte Ginny, en ze liep weg. Nona en de rest van de Ginny’s liepen haastig achter haar aan.

**Help me: Ariel**

**1**

“Ik zie je binnen een uur Ariel!” Ariel haar gastmoeder zwaaide Ariel uit en de auto reed de hoek om. Zuchtend draaide Ariel zich om en liep het huis van haar psychologe binnen. “Dag Ariel, ga maar zitten,” Sofie keek Ariel vriendelijk aan. “Neem deze draadjes in je handen en sluit je ogen,” zei Sofie vriendelijk. Ariel deed wat ze zei en sloot haar ogen. Er klonk een hoge schreeuw uit een hoek op. Verscheidene mensen gilden en lieten zich op de grond vallen. Mijn adem stokte toen ik ze zag. Vijf in zwart geklede mannen met bloederige griezelige messen vast liepen door de gangen. Een van hen kwam de ging in waar ik met mijn zusje, broers en ouders liep. Hij sneed de keel van een gillend meisje door en ze viel op de grond. Ik gilde en liet mezelf vallen. Tomas sprong voor moeder toen de mannen op haar afkwamen. De man met het langste mes stak het door Tomas’ buik heen in die van moeder en ze vielen op de grond. Mijn vader was de volgende. Verlamd van angst draaide ik me op mijn zij en keek toe. Ze staken hun mes in Daans arm en benen. Hij schreeuwde van pijn. Mijn jongere zusje Margriet huilde geluidloos en verstopte zich achter Daan. Met grote ogen van angst staarde ze me aan. Uiteindelijk staken ze hun mes in Daans keel. Hij viel op Margriet en er lande bloed op me. Ik hield mijn adem in toen de moordenaars door de winkel liepen… “Stop maar,” zei Sofie sussend. Blijkbaar was Ariel gaan gillen en zat ze op haar knieën huilend op de grond. “Het is oké, hier ben je veilig,” Sofie nam haar vast. “Ze… Ze hebben ze vermoord,” snikte Ariel. “Ga maar, je moeder zal er zijn,” “ Ze is mijn moeder niet,” mompelde Ariel, maar Sofie hoorde haar niet. Ariel gaat met haar gastmoeder Dorothe mee naar huis. Toen ze het huis binnenliep viel Margriet in haar armen. Ze huilde stille tranen terwijl Ariel haar sussend over haar rug wreef. “Kom kom, meisjes,” Zei Dorothe een tikkeltje van streek. “Hoe was jullie eerste schooldag?” Hun gastvader James komt zijn kantoor uit gelopen. “Wel goed,” mompelden Ariel en Margriet. De volgende ochtend schrok Ariel verlamd van angst wakker. Margriet lag in het bed boven haar en snurkte een beetje. Ariel liep stilletjes de trap af en hoorde Dorothe en James met elkaar praten in de keuken. Ariel drukte haar oor tegen het sleutelgat om ze beter te kunnen horen. “-Wat ik moet doen. Ze zijn zo van streek, maar telkens als ik Margriet wil opvrolijken barst ze in tranen uit, en Ariel kijkt altijd met zo’n kille woedende blik naar me alsof mijn schuld is dat ze dood zijn,” snikte Dorothe. Ariel deed de deur open en kwam binnen. “Goedemorgen,” mompelde ze schuldbewust. “O, dag Ariel,” Dorothe deed een poging haar betraande gezicht droog te wrijven en haalde haar neus op. Ze zette een pan met roerei en spek op tafel en Ariel schepte dankbaar op. Na het eten ging ze naar school. Margriet mocht uitslapen, zij was nog niet klaar voor school. Ze stapte op haar fiets en reed door het park naar school. Ze stopte abrupt toen ze iets zag. Een meisje werd door een jongen die haar broer kon zijn het bosje in gesleurd en zijn vrienden volgden hem gretig. Ariel vroeg zich af wat er gebeurt was, maar fietste dan door. Ze vroeg zich af wie het meisje kon zijn omdat ze haar vaag herkende, toen ze hetzelfde meisje later op de dag Loja, Lily, Isa en Mees aan het pesten was. Ginny Cools. Dat was haar naam. Even later kwam er een meisje de school binnen lopen. Haar gezicht was uitgemergeld en ze was dun. Alles wees erop dat ze al een tijdje niet gegeten had. Ariel keek haar verbaast aan en liep naar haar toe. “Ik ben Ariel,” zei ze voorzichtig. “Amy,” zei het meisje kort  en ze liep door. “Nee luister nou. Ik zoek iemand die me kan helpen-” “Wat jij doet boeit me niet,” zei Amy. “Mijn leven is verwoest,” “het mijne ook!” schreeuwde Ariel. Amy keek verrast om. Ariel gooide alles eruit. Van het begin tot het einde van de massamoord, hoe bang ze was geweest. Ze had dit nog nooit tegen iemand verteld, maar bij Amy had ze het gevoel van thuis zijn dat ze sinds de dood van haar ouders en broers nooit meer gehad heeft. De bel ging en Ariel liep achter Amy aan naar de klas. S’ Middags kwam Ginny Cools op haar af. “Ik heb gehoord dat je bijna begon te wenen in de klas,” treiterde ze. “Laat ons met rust,” bromde Amy. Ginny grijnsde en liep met de anderen mee terug naar buiten.

**2**

“Mag ik een paar vragen stellen alstublieft?” vroeg de vrouwelijke politieagente vriendelijk. Ariel knikte zenuwachtig. “Hoe zag de man eruit die u zich het best kan herinneren,” zei de mannelijke agent bruusk. “De man die mijn broer Tomas en mijn moeder vermoordde was groot. Hij had een dikke neus en grote bruin ogen. Zijn natuurlijke haarkleur was zwart denk ik, maar het was blond geverfd. Ook had hij een bruine moedervlek van zijn oog tot aan zijn mond denk ik lopen,” zei Ariel met trillende stem. “En de rest,” zei de man. “Weet ik niet meer,” Ariel trilde. De agent sloeg op haar op haar kaak. De vrouwelijke agente sprong recht en keek hem vol afgrijzen aan. “Je. Zegt. Niks,” zei hij doodkalm tegen haar, terwijl hij zijn pistool op haar richtte. “Vertel van het begin tot het einde wat er gebeurde,” zei hij dwingend tegen Ariel.  “Er klonk een hoge schreeuw uit een hoek op. Verscheidene mensen gilden en lieten zich op de grond vallen. Vijf in zwart geklede mannen met bloederige griezelige messen vast liepen door de gangen. Een van hen kwam de gang in waar ik met mijn zusje, broers en ouders liep. Hij sneed de keel van een gillend meisje door en ze viel op de grond. De man met het langste mes stak het door Tomas’ buik heen in die van moeder en ze vielen op de grond. Mijn vader was de volgende. Ze staken hun mes in Daans arm en benen. Hij schreeuwde van pijn. Mijn jongere zusje Margriet huilde en verstopte zich achter Daan. Uiteindelijk staken ze hun mes in Daans keel. Hij viel op Margriet en er lande bloed op me…,” Ariel begon te huilen toen ze er aan terug dacht. “Ga!,” schreeuwde de agent. Ariel trilde van top tot teen toen ze het politiekantoor verliet.

Toen ze daarna bij Sofie ging vertelde ze niet over het voorval. Ariel nam de touwtjes terug in haar handen en sloot haar ogen. Ik lag doodstil op de grond terwijl zwarte laarzen voorbij stampten. Ik zag Margriets ogen nog net onders Daans lijk. Net toen ik omhoog keek zag ik dat de moordenaars de winkelbedienden hadden uitgekleed en vastgebonden. Ze doorzochten de kassa’s en staken het geld in hun zakken. Daarna sneden ze de kelen van de winkelbedienden door. Naast me sprong er een man recht die angstig een naam schreeuwde. De mannen sneden zijn polsen door en hij viel dood op me… “Kun je er over vertellen?” verward knipperde Ariel met haar ogen tegen het felle licht. Er biggelde een traan uit haar ooghoek toen Ariel haar hoofd schudde. Ze fietste deze keer naar huis. het was een lange rit, maar het deed haar deugd om door de ondergaande zon te fietsen. Toen ze uitgeput maar vrolijker dan ze in tijden geweest was het huis binnenliep begroette ze Dorothe vrolijk. Dorothe keek haar verrast aan, maar glimlachte toen van oor tot oor. “Dag Ariel! We hebben lasagne klaargemaakt,” Ariel bedankte haar en huppelde naar de keuken. Ze at drie grote porties en ook een klein taartje als dessert. Toen ze s’ avonds naar hun slaapkamer gingen zong Ariel weer een liedje voor Margriet. Ze kroop in bed en liet haar ogen net toevallen toen ze een schreeuw hoorde. Ik droom maar dacht ze, en ze viel weer in slaap.