De wonderlijke wereld van Gumball: Rouwen

***Rouwen*** is een creepypasta.

## Leeswaarschuwing

Dit is een tragisch verhaal, als u extreem gevoelig bent, raad ik u af om dit verhaal te lezen.

## Proloog

Ik heb altijd van Cartoon Network gehouden. Toen ik opgroeide was het mijn favoriete zender om naar te kijken. Vandaag de dag heeft het nogsteeds een aantal goede shows, zoals *Tijd voor avontuur* en *Regular Show*. Eén van de nieuwere shows op de zender, *De wonderlijke wereld van Gumball*, is een leuke en licht vermakelijke show. Op een dag keek ik naar Adult Swim toen ik me realiseerde dat ik zo laat was opgebleven ​​dat ik de tijd niet eens had bijgehouden, het was al vier uur 's nachts. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo laat naar Adult Swim heb gekeken, dus ik bleef wakker om te zien wat er zou gebeuren als het afgelopen was. Tijdens een reclamepauze verscheen er een kleine bumper onderaan het scherm, waarin stond dat er een speciale aflevering van *De wonderlijke wereld van Gumball* zou verschijnen. Ik was een beetje in de war over een aflevering van een zeer populaire, nieuwe televisieserie die zo vroeg zou verschijnen, maar ik verveelde me en besloot ernaar te kijken, ook heb ik de aflevering opgenomen, zodat ik hem later met mijn broertje zou kunnen kijken.

## Aflevering

Het flashy en energieke intronummer speelde, hoewel het een beetje anders werd gespeeld dan ik me herinner. De muziek was een beetje anders, het logo van de show was niet geanimeerd en normaal gesproken zegt Gumball hoe de aflevering heet, maar dat was hier niet het geval. De kleuren waren ook nogal slordig uitgevoerd, bijna zoals iets dat een klein kind zou doen op een Etch-a-Sketch, Doodle Board of een Glow Board. Ik negeerde het, in de veronderstelling dat het alleen voor deze 'speciale' aflevering was gedaan. De titel van de aflevering was *Rouwen*, een soort trieste titel, maar ik heb er niet echt op gelet. Het begon met Gumball, de 12-jarige protagonist van de show, die alleen stond met zijn gezicht naar een hoek van zijn slecht verlichte klaslokaal op Elmore Junior High. Hij zag er absoluut ellendig uit, heel anders dan de opgewekte houding die hij gewoonlijk had. Er was niemand anders in de kamer, zelfs zijn beste vriend en adoptiebroer Darwin de goudvis-zuigvis-hybride niet en de ramen in de kamer lieten duidelijk zien dat het donker was. Ik begon echt in de war te raken: waarom zou hij 's avonds op school zijn en waarom stond hij helemaal verdrietig en alleen in de hoek? Nadat Gumball ongeveer een minuut somber in de hoek had gestaan, veranderde het tafereel plotseling. We waren in het huis van Gumball, opnieuw is het tafereel stil en een beetje verontrustend. Gumballs vader Richard - een roze konijn zoals Gumballs jongere zus Anais - kwam vanuit de keuken binnen, hij zag er nog droeviger uit dan Gumball in de vorige scène. Richard droeg ​​niet zijn gebruikelijke kleding, hij was gekleed in een mooi en net zwart pak, een beetje onkarakteristiek voor hem, aangezien hij er meestal bijloopt als een slons. Hij zuchtte, liet zich op de bank vallen en begon intens te snikken en klonk als iemand die zojuist iets belangrijks is kwijtgeraakt. Ik begon een beetje griezelig te worden: waar was de gekke, leuke tekenfilm waar ik normaal gesproken naar uitkeek om samen met mijn jongere broer te kijken? Dit was iets heel anders. Ik begon te denken dat dit misschien iets was dat de makers deden als experiment of zoiets, misschien een test van de animatie of het geluid en dat het experiment per abuis live uitgezonden werd. De aflevering was veel rustiger geweest dan gewoonlijk, alleen subtiele geluiden en heel weinig muziek en de animatie was niets bijzonders om over naar huis te schrijven. Het werd een beetje gedaan als een amateurflits op Newgrounds, de karakterontwerpen waren enigszins slordig en gehaast en de live action achtergronden die voor de show werden gebruikt, zagen er ook anders uit. Hoe verward en enigszins bang ik ook was, om de één of andere reden bleef ik ernaar kijken. De arme Richard zat nogsteeds te snikken op de bank. Toen ging de voordeur plotseling open en ik schrok een beetje op bij zo'n hard geluid en Gumballs moeder Nicole - een blauwe kat zoals hij - kwam binnen. Net als Richard droeg ze niet haar gebruikelijke outfit, om de één of andere reden droeg ze een nette zwarte jurk en een mooie zwarte hoed die erbij paste. Nicole ging op de bank zitten om haar man te troosten, ook al keek ze zelf ook erg bedroefd en ook zij had tranen in haar ogen. Op dit punt begon het huilen van Richard pijnlijker en ellendiger te klinken. Dit was niet het normale huilen in de cartoon, dit was realistisch en bijna deprimerend huilen, het klonk als echt gehuil van een volwassen man, ik moest me inhouden om zelf niet te snikken. Eindelijk - na wat uren leek - eindigde het trieste tafereel bij hen thuis en keerde het terug naar de school. Deze keer waren we niet in het klaslokaal van Gumball, maar in het kantoor van directeur Nigel Brown. Nicole en Richard waren daar, in hun gebruikelijke kleding. Ze zagen er normaler en gelukkiger uit dan daarnet, zoals ik van de cartoon gewend was, maar ergens ook enigszins bezorgd. Nigel zag er echter buitengewoon verdrietig uit. Rustig en somber liet hij hen weten dat hun kinderen, Anais en Darwin, eerder die dag na de lunch niet aanwezig waren. De rest van de dag waren ze helemaal niet meer gezien. Nicole was meteen woedend op de directeur, ze begon grof te schelden, iets dat ze normaal nooit zou doen en zoals je niet zou verwachten in een Cartoon Network serie. Ik lachte hier zachtjes om, omdat het zo 'niet haar' was. Dit veranderde echter algauw, Richard moest zich opnieuw inhouden om niet te huilen en ook de ogen van Nigel begonnen te tranen toen hij hen vertelde dat ze uiteindelijk waren gevonden, maar dat ze niet levend waren gevonden. Vervolgens ging hij in op grafische en bijna misselijkmakende details en beschreef hij hoe hun lichamen werden gevonden, terwijl Richard en Nicole in totale shock zaten. Ik kon nauwelijks geloven wat er gebeurde. Hoe kon zo'n vrolijke en leuke familieserie zo'n donkere en verwrongen wending nemen? Ik overwoog de televisie uit te zetten, maar ik was te bang om nu in het donker te blijven zitten, bijna verstijfd van angst en intens gestoord door de vreselijke dingen die hij zei. Nog een flashback, de scène was eerder die dag en de animatie in deze scène was nog slechter dan eerder. Ik kan het me niet zo duidelijk herinneren, maar ik denk dat hij zijn herinnering begon met te zeggen dat de school de politie had gebeld toen Anais en Darwin voor het eerst vermist werden, in de veronderstelling dat de kinderen er gewoon vandoor waren gegaan en hadden besloten van school te gaan. Ze zeiden dat het heel ongebruikelijk was voor zowel Darwin als Anais om als delinquenten van school te gaan spijbelen. Darwin was een beetje naïef en een beetje gek, maar hij was een braaf kind en zou er niet eens van hebben gedroomd om zoiets te doen. Van Anais was het nog minder waarschijnlijk dat ze weg zou rennen, ze was een echte A-student, ondanks dat ze nog maar vier jaar oud was, wat ook de politie verontrustte, aangezien zowel een weerloos 4-jarig meisje als een jonge tienerjongen vermist werden. De school was grondig gecontroleerd, dus begon de politie het zwaarbeboste gebied buiten de school te doorzoeken. Het duurde niet lang voordat de politie het gruwelijke lot van Anais ontdekte. Op een kleine open plek buiten de school werd het hoofd van Anais gevonden in een doos. Je had waarschijnlijk verwacht dat zoiets in de schattige kunststijl van de show zou worden getoond, maar dat was helemaal niet zo. Realistisch bloed bedekte de doos, van binnen en van buiten, terwijl het hoofd van Anais op de normale manier was gedaan, maar doordrenkt was met bloed en wat andere vloeistoffen, die blijkbaar niet allemaal van haar waren. Er zat een briefje in de doos, schijnbaar met haar bloed geschreven. Tijdens de aflevering werd nooit vermeld wat er precies op het briefje stond, maar het leidde blijkbaar naar de rest van haar stoffelijk overschot en Darwins zwaar verminkte lijk. Wat ik me het meest herinner van deze scène was hoe misplaatst het leek. Al het vlees en bloed uit de afgeslachte en uiteengereten overblijfselen van Darwin en Anais werd op een zeer realistische en verontrustende manier gedaan. Het leek alsof de scène afkomstig was van een foto van een plaats delict, gemaakt door een professional en niet uit een tekenfilm. De manier waarop deze scène werd geanimeerd was ook anders dan het grootste deel van de show. Je weet misschien dat de personages uit deze serie zijn gemaakt in enorm verschillende animatiestijlen, van Flash-animatie tot CGI en ik denk dat er zelfs een personage is gedaan door iemand die zijn kin ondersteboven houdt om een ​​gezicht te trekken. Deze specifieke scène leek op niets dat ik ooit eerder in de show had gezien, elk klein detail op Darwins gezicht was duidelijk getekend, hij leek een beetje op een zombie, zijn gezicht was erg bleek en zijn ogen waren door iemand uitgestoken. Het ging Anais niet beter af, althans… wat er nog van haar over was. Ze was naakt en haar maag was opengesneden, haar darmen lagen verspreid over de bomen en struiken in het bos, wederom in een zeer morbide en realistische stijl. Tegen de tijd dat deze ongelooflijk verontrustende flashback ten einde was, voelde ik me erg ziek, dus rende ik snel naar de badkamer om over te geven. Ik voelde me beter nadat ik had gepoept, dus ik besefte dat ik een goede timing had en tijdens een reclamespot naar de badkamer was gerend. Op dat moment merkte ik dat deze aflevering vrij lang duurde: normaal gesproken duurt een aflevering - de intro en outro meegerekend - elf minuten en wat extra seconden, maar deze aflevering duurde ongeveer een halfuur. Tegen die tijd vroeg ik me af of er informatie was over *Rouwen* op IMDB of zoiets, dus terwijl de reclames nog speelden, zocht ik wat informatie over deze aflevering op Google. Er kwam niets naar voren, er bestond nergens informatie die ook maar enigszins leek op de naam of plot van deze aflevering. Nu ik ongelooflijk bang was en me afvroeg of iemand anders keek, belde ik snel mijn broer Larry - die niet meer thuis woonde - en vroeg hem Cartoon Network aan te zetten en te kijken of hij dezelfde dingen zag als ik. Hij was behoorlijk kwaad dat ik hem op dit tijdstip wakker maakte, maar hij is een aardige vent en vertelde me dat hij voor me zou kijken. Ik bedankte hem en bleef aan de lijn toen de show terugkwam van de reclamepauze. Het tafereel was gelukkig verdwenen uit de gruwelijke aanblik van de verminkte kinderen en we gingen weer terug naar het kantoor van de directeur. Ik vroeg Larry of hij tekenfilmdieren zag praten of huilen, aangezien ze dat op mijn tv deden. Tot mijn verbazing zei hij dat hij zoiets niet had gezien, maar dat het een herhaling was van een oude *Looney Tunes* short. In totale shock, liet ik de telefoon vallen en rende naar de tv om hem uit te zetten, maar hoe hard ik ook op de knoppen drukte, hij ging helemaal niet uit, ik probeerde elke knop en geen enkele deed iets. Ik heb ook geprobeerd de stekker uit het stopcontact te halen, maar niets werkte, de tv bleef hoe dan ook aan. Larry had inmiddels opgehangen, in de veronderstelling dat ik een grap uithaalde of zoiets, denk ik. Ik was weer alleen. Mijn deur was op de één of andere manier van buitenaf op slot gedraaid en de deur van de badkamer was nu ook op slot. Het leek erop dat ik geen andere keus had dan de politie te bellen, aangezien mijn andere familieleden die avond weg waren, dit was de reden dat ik überhaupt zo laat op kon blijven om naar Adult Swim te kijken. Toen ik haastig het nummer draaide, liet ik per ongeluk mijn mobiele telefoon in mijn glas Pepsi vallen. Ik was erg bang en had geen andere keus dan de aflevering af te kijken. Ik deed alle lichten in mijn kamer aan en kroop onder de dekens, verstopt zoals mijn kleine broertje doet als ik hem met mij enge films laat kijken. Ik had blijkbaar iets gemist, maar de ouders van Gumball waren nogsteeds in gesprek met Nigel, dus niet zo veel. Nicole was gekalmeerd en vroeg hem of het goed ging met Gumball, blijkbaar omdat ze zich hem niet meer had herinnerd toen Nigel haar vertelde wat er met Anais en Darwin was gebeurd. Hij keek even verward en geschokt en legde haar uit dat hij dacht dat Gumball vandaag ziek was en dat hij de hele dag alleen thuis was geweest met de buikgriep. Nicole jammerde, terwijl Richard hem zachtjes, op een heel vreemde toon, vertelde dat ze dachten dat Gumball vanochtend in de bus was gestapt, maar dat bleek dus niet zo te zijn. De politie werd opnieuw gebeld om het gebouw en het kleine bos buiten Elmore Junior High te doorzoeken. Ze hadden hem in het klaslokaal van juffrouw Lucy Simian gevonden, hangend aan een strop, met een mes achter zich en bloed op zijn kleding en het mes. De aflevering eindigde met het beeld van het dode lichaam van Gumball dat daar in de hoek hing en het beeld vervaagde langzaam naar zwart. De aftiteling rolde stil, niet zoals de gebruikelijke manier waarop Cartoon Network irritant een promo uitzendt die de helft van het scherm samendrukt, deze aftiteling rolde ongewoon langzaam en ze waren ook niet zo leuk om naar te kijken, een beetje griezelig, gewoon witte tekst - geschreven in een moeilijk leesbaar lettertype - die op een zwarte achtergrond scrollt. Ik herkende alleen de naam van Ben Bocquelet, aangezien hij de maker van de show was, alle andere namen waren mensen van wie ik nog nooit had gehoord. In de copyrightvermelding aan het einde stond: © Cartoon Network Studios, 2001. Dat was ongelooflijk vreemd, aangezien de pilot voor de show pas verscheen in 2008 en de show zelf pas voor het eerst werd uitgezonden in 2011. Nadat dat allemaal voorbij was, werd het scherm in een ​​fractie van een seconde statisch, gedurende welke een aantal ongelooflijk griezelige en tussen statische intervallen schokkende videoclips werden vertoond. Ik kan ze mij allemaal nog heel duidelijk herinneren. De eerste was een foto van een persoon in een plaagdoktersoutfit, daar werd ik om de één of andere reden altijd bang van en de manier waarop de persoon in het pak werd gefilmd was net zo slecht, er scheen een rood licht, iets waar ik ongelooflijk gek van werd. De laatste was degene die me het meest stoorde en ervoor zorgde dat ik zowel moest huilen als moest overgeven. Het was een jongen - die sterk leek op mijn broertje - die in zijn gezicht werd geschoten door een persoon die sterk leek op mijn vader. Je kon duidelijk de hersenen van het kind zien en het bloed spatte op de muur. Ik begon ongecontroleerd en hysterisch te kreunen en snikken na dat traumatiserende fragment, zo erg zelfs dat ik flauwviel.

## Politieonderzoek

Toen ik wakker werd, was mijn deur ontgrendeld en stond mijn televisie uit. Ik belde de politie via de huistelefoon in de keuken en meldde dat ik een aantal zeer verontrustende dingen op tv had gezien en dat mijn deuren op slot waren. Toen ze aankwamen, konden ze niets vinden dat leek op wat ik me vannacht herinnerde. Zelfs mijn internetgeschiedenis was gewist, ze gingen er gewoon van uit dat ik een nachtmerrie had gehad, terwijl ik zeker wist dat dat niet het geval was. Gelukkig had één van de agenten door dat ik de aflevering opgenomen had en toonde de beelden. Dezelfde agent nam mij mee naar een klein restaurant, zodat ik mijn gedachtes kon opfrissen. In het restaurant herinnerde ik me dat mijn familie op bezoek was bij mijn tante en dat ze rond de middag of zoiets terug zouden zijn. Het was al elf uur, dus de agent en ik reden terug en troffen een hele ploeg politiewagens en zelfs enkele overheidsagenten bij mijn huis aan. Ze legden mij uit dat mijn broertje vermist was en dat mijn vader en moeder de hoofdverdachten waren. Ik raakte in paniek en probeerde hen te vertellen over het verontrustende fragment van de jongen die op mijn broertje leek, die in het hoofd werd geschoten, maar ze wilden niet luisteren. Ik logeerde bij mijn oudere broer Larry, die mij ook niet wilde geloven en nogsteeds volhield dat hij alleen maar een oude tekenfilm van *Looney Tunes* zag en helemaal niets griezeligs of raars. De politie vertelde me uiteindelijk dat ze contact zouden opnemen met Turner Broadcasting en hen over het incident zouden vertellen. Een vertegenwoordiger van Turner Broadcasting kwam naar het huis van mijn neef om privé met mij te praten over wat ik die avond had gezien en meegemaakt. Hij was erg aardig, maar het leek allemaal een beetje op een soort front. Nadat ik hem alles had verteld wat ik me herinnerde, stemde hij ermee in om de programmering van die dag af te spelen vanaf het moment dat het incident met de verontrustende *Gumball*-aflevering had plaatsgevonden. Tot mijn schrik werd er op dat moment alleen maar een oude *Looney Tunes* short uitgezonden, niets meer en niets minder.

## Epiloog

Uiteindelijk ontdekte ik dat Ben Bocquelet een Twitter-account had, dus stuurde ik een chatbericht over de aflevering en alles dat ik gezien had, dit was het antwoord dat ik kreeg: 'Eén ding: hoe heb je die aflevering in hemelsnaam gevonden? Ik had nooit, nooit, NOOIT gedacht dat ik nog een keer aan die oude schaamte zou denken. Vertel dit aan niemand, Sarah, maar *De wonderlijke wereld van Gumball* gaat verder terug dan je zult weten. Als tiener had ik een heel saaie baan en ik schetste kleine tekeningen van de Wattersons en wat andere personages. De aflevering die je zag, mocht door niemand anders worden gezien dan door mij en een paar vrienden van mij. Het was heel erg vreselijk om te doen, maar we hebben de aflevering als grap gemaakt. Een man uit mijn oude baan, die een eikel was en iedereen haatte, had een kind verloren aan een gestoorde seriemoordenaar, die blijkbaar nog ergens rondloopt. Hoe dan ook, we hebben het zo gemaakt dat we de spot konden drijven met de manier waarop hij gewoonlijk op zijn werk kwam, huilend als een dwaas. Daarom zag je meneer en mevrouw Watterson zo vaak huilen in de aflevering. Ik weet het, het spijt me heel erg voor wat ik heb gedaan... Daarom probeerde ik die suffe aflevering jaren geleden te begraven. Echt waar, ik ging met mijn vrienden het platteland in, groef een gat en begroef het. Wat ik echter niet begrijp, is hoe je het bloed en de ingewanden en zo hebt beschreven. We hadden geen scène waarin de lichamen van Darwin en Anais werden gevonden. Het enige dat in de aflevering gebeurt, is dat de ouders worden geïnformeerd dat de lichamen van de kinderen nooit gevonden werden en dat ze huilen als een gek. We hebben in de aflevering helemaal niets getekend. Wij zijn niet zo ziek. Dit is mijn theorie: de gek die het kind van de man vermoordde, vond de band die we begraven hadden, bekeek hem en bewerkte hem grondig. Vervolgens kaapte hij op de één of andere manier het lokale tv-station in de buurt van jouw stad en kreeg de aflevering uitgezonden op jouw lokale Cartoon Network zender. Waarom je broer het niet kon zien, zou ik niet weten. Waarom het lijkt alsof jij de enige bent die het heeft gezien, weet ik ook niet. Sorry, maar ik weet het gewoon niet. Nu, voor de uitleg waar je op hebt gewacht, de clips aan het einde. IK WEET HET NIET. ECHT NIET. Het spijt me zo, uit de grond van mijn hart, maar ik weet niet waarom die clips zijn uitgezonden, dat weet ik gewoon niet. Het spijt me, echt waar, maar ik en mijn vrienden zijn degenen die die scènes hebben gemaakt waarin Richard en Nicole huilden, dat is alles. Het spijt me zo, Sarah, het spijt me zo diep dat je dit moest zien.
- Beste wensen, Ben Bocquelet en iedereen die betrokken is bij *Rouwen*.'