Szron

***Szron (ang. Frost) -*** pięcioletni wilczak czechosłowacki, członek Sfory z Miasta Duchów zajmujący tam stanowisko bety. Wykorzystywany przez Disturbed Warrior w uniwersum Sfory.

## Wygląd

Szron jest dobrze zbudowanym, wilkowatym psem o wysokości 75 centymetrów w kłębie. Pies ma umaszczenie podobne do husky - łapy, brzuch, spód ogona oraz pyska jasne (w większości białe, gdzieniegdzie brązowawe), wierzch zaś pokryty cienką warstwą ciemniejszej (czarnej) sierści. Ma czarną końcówkę ogona, nos tej samej barwy oraz ciemnobrązowe oczy.

## Charakter

Szron to wyjątkowo aktywny, czujny i inteligentny pies. Mimo iż jego rasa zwykle źle znosi samotność, on dał radę się do niej przyzwyczaić, kiedy okazało się to konieczne. Ma silny instynkt terytorialny. Od dziecka potrafi radzić sobie w mieście samodzielnie, jest pewny siebie i zazwyczaj opanowany, choć czasem zdarzają mu się agresywne zachowania. Nie bardzo ufa obcym.

## Historia

Szron od urodzenia był psem z ulicy. Jego psia mama była bezpańska. Wychowywała swoje szczenięta w jamie powstałej wśród niesprzątniętych gruzów pewnego budynku. Tam siedziały całymi dniami, podczas kiedy ona próbowała zdobywać pożywienie. Pojawiała się głównie w porach karmienia oraz na noc. W ten sposób Szron żył przez kilka pierwszych miesięcy swojego życia.

Pewnego dnia jednak psia mama nie wróciła - podczas prób zdobycia pożywienia schwytał ją hycel. Małe pieski zostały same, głodne i przestraszone. Szron jako pierwszy odważył się opuścić bezpieczne schronienie i poszukać zarówno mamy jak i jedzenia na własną łapę. Choć udało mu się zdobyć to drugie, zgubił drogę powrotną do rodzeństwa. Kompletnie pogubiony w terenie coraz bardziej oddalał się od swojego domu, nocując w każdej spokojnej szparze, w jaką potrafił się wcisnąć. Po pewnym czasie pogodził się z tym, iż już prawdopodobnie nie zobaczy rodziny.

Samotne, uliczne życie tak młodego pieska nie było łatwe, jednak jego pocieszny, szczenięcy wygląd bardzo ułatwiał zbieranie pożywienia od zauroczonych nim dzieci. Naturalnie nie zawsze wystarczało to do wyżywienia się, ale mimo tego bywało dość przydatną alternatywą. Żeby metoda nie traciła skuteczności, pies nauczył się, że musi czasem kąpać się w pobliskiej fontannie gdyż ludzie nie lubią pewnych zapachów. W ten sposób egzystował niemal przez całe życie, polując na ptactwo, żebrząc i zdobywając resztki ze śmietników. W międzyczasie był raz członkiem miejskiej sfory z bazą w niedalekim lesie, jednak nie przypadła mu ona do gustu, dlatego dość szybko ją opuścił.

Wielkie Warczenie tak naprawdę niewiele zmieniło w jego życiu - wyeliminowało wprawdzie czynnik ludzki, jednak dało też większą swobodę w wykradaniu jedzenia bez jego pomocy, co się nawzajem wyzerowało. Całkiem wygodnie mu się prosperowało, nawet mimo konieczności walki z innymi zwierzętami, kiedy wchodził na tereny sporne lub chciał tej samej zwierzyny co one.

Właśnie w momencie drugiej z wymienionych sytuacji poznał Umbrę, przyszłą alfę Sfory z Miasta Duchów. Suczka polowała na tłustą kaczkę, której chciał także on. Mimo iż rzucił się na rywalkę, ta nie chciała z nim walczyć, choć nie omieszkała w ostateczności się przed nim bronić. Nieco zdziwiony jej reakcją, po niedługim czasie odpuścił. Seterka zaproponowała mu podział zdobyczą (większa część dla niej, mniejsza dla niego) lub dołączenie do jej grupy i najedzenie się do syta. W innym wypadku ucieknie mu z całą kaczką, była pewna, że da radę.

Przy pierwszym spotkaniu pies się nie zgodził. I faktycznie, nadspodziewanie prędka suczka mu uciekła. Aczkolwiek kiedy zaczęli wpadać na siebie częściej, a ona wciąż ponawiała propozycję, postanowił w końcu zaryzykować i przystać na to. Wtedy został zabrany do kwatery w opuszczonym centrum handlowym, gdzie poznał towarzyszy Umbry. Gdy dowiedział się, że psia grupa nie ma pojęcia, czym jest sfora, postanowił zaprowadzić tam swoje porządki. Usystematyzował hierarchię i zadania poszczególnych członków, a w zamian za to, kiedy zyskał ich zaufanie, został betą.

## Umiejętności

Szron jest świetnym myśliwym. Samodzielność i niesamowita wytrzymałość w połączeniu z odziedziczonym po owczarku oddaniem i chęcią obrony bliskich oraz terytorium czynią z niego doskonałego psa obronnego. Potrafi przystosowywać się do nowych sytuacji, jest także całkiem niezłym nauczycielem dla innych psów. Jedynie do nadmiernie rozrabiających szczeniąt brak mu cierpliwości.

## Relacje

### Umbra

Okoliczności ich poznania się były dość specyficzne. Początkowo pies nie wiedział, co sądzić o seterce - z jednej strony miał ją za bardzo lekkomyślną, z drugiej zaś odważną. Po dołączeniu do sfory ich relacja nieco się wyklarowała. Oboje żywią do siebie nawzajem sporo szacunku, spokojnie można nazwać tę parę przyjaciółmi.

### Saber

Mała spanielka nierzadko go irytuje swoją wszędobylskością i skłonnością do psot. Szron starał się nauczyć jej dyscypliny, jednak szybko odpuścił, widząc, iż do niczego to nie doprowadzi. Czasem jednak bywają chwile, kiedy jego sympatia do szczeniaka wzrasta. Podsumowując wszystkie plusy i minusy, tę relację z jego strony można określić jako neutralną.

## Ciekawostki

* Imię Szron wzięło się od tego, iż początkowo, za szczeniaka, czarna końcówka jego ogona była na końcach pokryta jeszcze króciutkimi, białymi końcówkami, które wyglądały jak osadzony na futrze szron.
* Nie znosi łowić ryb. Jego zdaniem są obrzydliwie obślizgłe i nie do utrzymania w pysku.
* Dzieci z restauracji, do których czasem przychodził prosić o jedzenie, nauczyły go kilku sztuczek, takich jak "proś" czy "turlaj się".