Alanderzy

Alanderami zwyczajowo nazywa się ludy żyjące od wybrzeża półwyspu Alandzkiego, aż po podnóże Gór Nebal na zachodzie. Do 1580 roku całe te ziemie były rządzone pod jednym berłem króla Wilchelma II z dynastii Medevenów, władca umarł jednak nie pozostawiając po sobie męskiego potomka. Zgodnie z jego testamentem, ziemie Królestwa Alandu zostało podzielone pomiędzy córkę Wilchelma, Annę von Medeven, która otrzymała Voltar oraz bratanka Rubena von Ersten, któremu przypadło całe Elterhoven. Nikt nie był specjalnie zadowolony z takiego przebiegu sprawy, jednak Cesarskie wojska stacjonujące zaraz przy granicy i niecierpliwie oczekujące na rozpoczęcie "misji stabilizacyjnej" sprawiły, że nikt nie odważył się zakwestionować testamentu Wilchelma.

### Polityka

Pomimo silnych dążeń Alanderów do całkowitej niezależności, położenie pomiędzy dwoma supermocarstwami wcale nie ułatwiało tego zadania. W przeszłości praktycznie cały półwysep Alandzki należał do Penarczyków, dopiero za czasów Wilchelma I uzyskał niepodległość. Czasy swobody nie trwały jednak zbyt długo, bowiem po podziale Alandu Cesarzowi udało się wymusić na księciu Rubenie złożenie hołdu Torionowi. Sam książę oficjalnie kreowany jest na wielkiego przyjaciela Cesarza i zwolennika Torionu. Oko wprawnego obserwatora dostrzeże jednak, że ubiera się wedle północnej mody, a ponad to chodzą pogłoski jakoby potajemnie sprzyjał Capellańczykom. Nie wiadomo ile w tym prawdy, jednak faktem jest, że Elterhoven ma podpisane wiele korzystnych umów handlowych z krolestwami Capelli.

Księstwo Voltaru oficjalnie pozostaje neutralne, choć w praktyce nie ma większego znaczenia. Złoty wiek Voltaru skończył się wraz z wojną domową w Rionie, kiedy zwolennicy Cesarstwa zajęli całą połudiową część Rionu, praktycznie odcinając Voltar od handlu z północą. Wbrew słowom sceptyków nie zabiło to całkowicie handlu, a choćby ze względu na ogromne zapotrzebowanie Riończyków z południa na wszelkie towary. Nie da się jednak zaprzeczyć, że roczny utarg kupców z księstwa spadl zauważalnie - nie jest ono już krainą mlekiem i miodem płynącą, jak niegdyś, ale nadal pozostaje jednym z najlepszych miejsc na robienie interesów na kontynencie - zwłaszcza ze względu na bardzo korzystny system podatkowy.

Voltarem od dziesięciu lat niepodzielnie rządzi księżna Anna von Medeven, zwana także czasem Czarną Anną ze względu na swoje kruczoczarne włosy. Księżna ma już 29 lat, jednak ani myśli wychodzić za mąż - prawdopodobnie głównie ze względu na możliwość całkowicie samodzielnych rządów. Z biegiem czasu silna władczyni zyskała sobie sympatię poddanych i uznanie sąsiednich państw.

### Nauka

Na terenie półwyspu Alandzkiego znajduje się niewiele uczelni. Dostęp do edukacji ma każdy, kto posiada odpowiednią ilość koron lub florenów w sakwie - zarówno waluta Cesarstwa jak i Capelli jest tutaj respektowana jako środek płatniczy. Mało kogo stać na porządne wykształcenie, gdyż pobieranie nauk słono kosztuje - drogo lub bardzo drogo, w zależności od dziedziny wiedzy. Na taki wydatek mogą sobie pozwolić jedynie najzamożniejsze rody szlacheckie czy obrzydliwie bogate rody kupieckie, których jest co najmniej kilkanaście w Voltarze i kilka w Elterhoven. Pomimo tego, większość Voltarczyków umie czytać i pisać, a często także rachować - umiejętności te, niezbędne w kupieckim fachu są nabywane w miejskich rodzinach już od najmłodszych lat - zwykle za pośrednictwem rodziców, niekiedy z pomocą wynajętych za kilka koron nauczycieli.

### Magia i Religia

O ile w Voltarze większość mieszkańców przywykła do najróżniejszych dziwacznych towarów oferowanych przez wszelkiej maści magików na rynkowych straganach czy widziała pokazy Magii w wykonaniu Mistycznych Sztukmistrzów, to Elterhoven jest nieco zacofane pod tym względem - z pewnością przekonał się o tym już niejeden czarodziej, który musiał uznać wyższość tłumu chłopów uzbrojonych w widły i kosy, oddalając się w trybie ekspresowym.
Najbardziej lubianym wyznaniem przez Alanderów jest oczywiście Mercatos, choć wyznawcy wyznawcy Silvany trafiają się tu równie często, zwłaszcza w Elterhoven.

### Kultura i Ekonomia

Voltar słynie na całym kontynencie z handlu - nie posiada praktycznie żadnych bogactw naturalnych, jednak przez wieki był usytuowany na granicy dwóch mocarstw, co pozwoliło mu doskonale rozwinąć handel - ten oficjalny, ale i także ten mniej legalny. Popularne powiedzonko mówi, że w Voltarze można wszystko kupić i wszystko jest na sprzedaż. Najważniejszym świętem księstwa jest Jarmark Mercatosa, który przyciąga kupców i podróżników z całego kontynentu, niezależnie od tego czy są Toriończykami czy pochodzą z Królestw Capelli.

W Elterhoven natomiast handel odbywa się głównie na wybrzeżu, w głębi lądu natomiast najczęstszym zajęciem ludności jest rolnictwo - które przynosi tutaj dochody wyższe niż gdziekolwiek indziej, między innym z powodu sporego eksportu na północ, zwłaszcza do Rionu. W przeciwieństwie do swoich bogatszych braci z Voltaru, Alanderzy z Elterhoven ubierają się raczej prosto, po chłopsku. Często noszą tradycyjne stroje ludowe, które przetrwały w niezmienionej formie przez kilka setek lat. Zazwyczaj nie mają więcej niż dwóch par ubrań - jedne odświętne i drugie codzienne, do pracy w polu. Hucznie obchodzoną tutaj uroczystością jest Święto Chleba, podczas którego można spróbować wielu różnych rodzajów chleba dostarczonych przez mistrzów piekarskich z całego księstwa.