Kaiser Jakob II Pius

**Kaiser Jakob II Pius -** (pełen tytuł: **Z łaski Ariesa Jaśnie Oświecony Kaiser Jakob II Pius, Imperator Ludzkości, Obrońca Wiary, Cesarz Bogutzdorfu i Król Okulitzberga, Hrabia von Romaenstein, Arcyksiąże Friedlandu, Wielki Feldmarszałek Armii Imperialnej, Wielki Graf Północy, Namiestnik Marchii Południowej, Wschodniej i Zachodniej etc.**) - obecny władca Imperium. Syn Volkmara II Szalonego i lady Anny z Wulgdorfu, brat lady Aristei, mąż Anastasii Mojmirowicz. Swój przydomek "Pius" (ant. Pobożny) zyskał dzięki wspieraniu Kościoła Ariesiańskiego, oraz różnym działaniom zmierzających do krzewienia wiary, jego przeciwnicy twierdzą, że raczej zdewociał podczas pobytu w klasztorze.

## Biografia

### Wczesne życie

Urodził się w 2E2464, jako syn Kaisera Volkmara II i lady Anny. Pochodzi z dynastią von Romaenstein wywodzącej się bezpośrednio od Wulfryka I Romaena. Jako jedyny syn od początku był przygotowywany do objęcia tronu po swoim ojcu. Już jako dziecko brał udział w posiedzeniach Rady Imperialnej i kampaniach wojennych prowadzonych przez swojego ojca. W wieku 8 lat został zaręczony z carską córką, ponieważ jego ojcu zależało na zawarciu pokoju z Caratem. Rok później na świat przyszła jego siostra Aristea.

### Kryzys Imperium

Sześć lat później jego ojciec zaczął widocznie podupadać na zdrowiu. Nadworni medycy stwierdzili początkowe stadium choroby psychicznej. Nie wyjeżdżał nigdzie poza stolicę, przestał praktycznie prowadzić jakąkolwiek politykę zagraniczną. Możnowładcy wykorzystali sytuacje i w kraju zapanowała samowola. Skarbiec pustoszał, a przygraniczne wioski były plądrowane przez barbarzyńskie plemiona. Imperator zerwał także zaręczyny swojego syna z córką Cara, co odebrał jako obrazę wycofując pakt handlowy, co jeszcze bardziej pogorszyło stan imperialnej gospodarki. Imperatora coraz bardziej drążyła choroba całkowicie go zmieniając. Szlachta stwierdziła, że nie będzie poddana szaleńcowi, więc wypowiedziała mu posłuszeństwo. Volkmar nie mógł nic zrobić z chaosem w swoim państwie, poprzez swoją chorobę, która w końcu doprowadziła do jego śmierci.

W wyniku buntu możnowładców nie dopuszczono do koronacji piętnastoletniego Jakoba, lecz zamknięto go w klasztorze, aby władzę w kraju mógł przejąć hrabia Ordlandu - Dietgardt von Kruger, który stał na czele zbuntowanej szlachty. Jednak szlachta nie pozwoliła mu na koronacje, gdyż byłoby to sprzeczne z tradycją. Imperium trwało w bezkrólewiu przez 5 lat, co doprowadziło je do katastrofalnej sytuacji gospodarczej i politycznej, między innymi do uniezależnienia się Wolnych Księstw. Kiedy Dietgardt von Kruger zginął podczas potyczki z Ostrowianami, arcybiskup Markolf von Noffke wydostał dwudziestoletniego Jakoba z klasztoru i koronował na Imperatora.

### Początki panowania

Wsparty przez Kościół nowy Imperator dość szybko zjednoczył Imperium. Każdy hrabia na powrót musiał złożyć mu przysięgę wierności. Kolejne hrabstwa zginały kolana przed nowym władcą. W końcu jedynym zbuntowanym hrabstwem został Ordland. Trzej synowie Dietgardta nie kwapili się bowiem do poddaństwa Kaiserowi. Jakob zebrał armię i najechał Ordland, zdobył jego stolicę - Vomberk, a zbuntowanych szlachciców kazał powiesić.

Po stłumieniu buntu Jakob mógł wreszcie zacząć umacniać swoje państwo. Zawarł korzystne traktaty handlowe z Republikami Solnymi. Jego polityka zagraniczna skupiła się głównie na umacnianiu granic i przymierzu z Caratem. Ożenił się z siostrą Cara - Anastasią, tym samym pieczętując sojusz obydwóch państw. Przeprowadził reformę wojskową, zwiększając liczbę ciężkiej kawalerii oraz machin oblężniczych. Próbował również podporządkować sobie Wolne Księstwa, jednak ta kampania nie odniosła większego sukcesu.