Francesco II Chciwy

Król Francesco Paolo II rodu Távros zwany chciwy urodzony w 216 roku p.w.e. w Loures. Syn Camillo oraz Margarity, najstarszy z trójki rodzeństwa, król Santierry zwanej wtedy Raigos w latach 196 - 113 p.w.e., żył 103 lata i zmarł w 113 p.w.e. w Loures.

**Książę Francesco**

Dzieciństwo księcia było spokojne i beztroskie. Wychowywał się w Loures, gdzie akademia uczyła go wszelkiej niezbędnej wiedzy do przyszłego władania krajem. W 186 roku p.w.e. umarł jego młodszy brat Giorgio na nieznaną chorobę co spowodowało Francesco był jedynym dziedzicem tronu, ponieważ jego siostra Amalda, mająca 6 lat, została już zaręczona z księciem innego hrabstwa Raigos.

W późniejszych latach książę zakończył edukację ogólną i skupił się na nauce administracji, dyplomacji oraz nauczenia się wszystkich języków swoich sąsiadów. W krótkim czasie udało się mu pojąc wszystkie te dziedziny co jego nauczyciele uznali za znak geniuszu.

**Król** **Francesco**

W wieku 20 lat został koronowany na króla Raigos w dniu śmierci jego ojca, który odszedł we śnie. Już od pierwszego dnia król zaczął zaskakiwać swój lud, jego pierwszą decyzją było wysłanie swoich emisariuszy do sąsiednich krajów z prośbą o spotkanie w celach nawiązania współpracy, co było nie codzienne ponieważ poprzedni władcy raczej prowadzili politykę izolacyjne. Pierwsze na listy odpowiedziały Królestwa Tiamaru oraz Krasnoludów i dzięki wcześniejszym nauką udało się mu przekonać te kraje do szerokiej współpracy na tle finansowym, kulturowym oraz militarnym. Przyczyniło się do ogromnego skoku królestwa a dzięki współpracy relacje z państwami coraz bardziej się polepszały. Dzięki porozumieniu Raigos dostało:

* Technologię lepszej obróbki metali oraz jak wydobywać kruszce efektywniej
* Napływ nowych pracowników, budowali swoje zakłady i przekazywali swoją wiedzę
* Poznanie systemu liczenia oraz monetarnego
* Punkty zbytu na towary produkowane w Raigos
* Nowe nauki, prawa oraz mapy
* Wiarę w 4 bogów

W późniejszym okresie do współpracy również dołączyło Królestwo Kirande oraz Draconi, a w 173 roku udało się porozumieć z Królestwem Elfów i Raigos sfinansowało budowę pierwszego portu na ziemiach królestwa co przyczyniło się do rozwoju żeglugi i odkryć geograficznych. Posiadając całą tą widzę król Francesco postanowił wprowadzić zmiany w całym królestwie w dziedzinach prawa, podatków, administracji oraz systemu monetarnego. Przyczyniło się do kolejnego błyskawicznego rozwoju kraju i powstało dobrowolne niewolnictwo podatkowe oraz skarb Raigos pękał w szwach od bogactw.

**Kolonizacja**

Dzięki technologi od elfów, szybko rozwinęła się flota Raigos, która zaczęła przeszukiwać okolice w celach zbudowania kolonii. Pierwszą wyspą, którą udało się zasiedlić, była najbliżej królestwa. Dostała ona nazwę Corte i błyskawicznie zaczęto ją kolonizować oraz poszukiwać nowych roślin oraz bogactw pod ziemią. Chwilę później zajęto wyspę Santana, która była obok oraz wyspę Elienta a także półwysep na północy kontynentu do momentu natrafienia na przylądek krwawych pereł, gdzie teren jest praktycznie niemożliwy do zajęcia. W tym samym czasie król się ożenił z jedną z księżniczek królestwa Adalis, a ta urodziła mu 2 synów, Bratisa i Alfonsa.

**Podeszły wiek**

Francesco wiedząc że lata i że robi się coraz starszy postanowił zawezwać swoich magów, alchemików i zielarzy na tajne spotkanie, aby opracowali sposób na długowieczność dla niego. Naukowcy potrzebowali prawie 10 lat pracy, kilku ton materiałów i mnóstwa pieniędzy na opracowanie odpowiedniej formuły, która ostatecznie powstała gdy król miał już 63 i na bazie jej stworzono eliksir wieczności. Po długim zabiegu podania wywaru naukowcy oznajmili że się udało i król powinien się już nie starzeć, co po kilku latach okazało się prawda, bo wygląd Francesco nic się nie zmienił ale zauważono że stan psychiczny zaczął się pogarszać.

**Koniec współpracy**

Król mentalni zaczął się starzeć szybciej niż powinien, uważa się że był to efekt uboczny eliksiru. Francesco zaczął podejmować niezrozumiałe decyzje, wprowadzać nowe podatki, a czasem konfiskować majątki. Jednak najbardziej nierozważnym pomysłem było stopniowe wycofanie się ze współpracy z innymi krajami. Król uważał że dobra Raigos należą do niego i nic nie będzie dawać innym za to pozostali mają dać więcej ponieważ to on stworzył to porozumienie, co bardzo się nie spodobało innym państwom i ostatecznie w 123 roku p.w.e. współpraca została zakończona i wszystkie królestwa odcięły się dyplomatycznie od Francesco, a lud nadał mu przydomek chciwy. Ostatnie lata władcy były co raz gorsze, kolejne podatki, konfiskowanie majątku oraz atak na kolonię Wermor i zajęcie połowy wyspy. W 113 roku nastąpiła tragedia w rodzinie królewskiej, szalony Francesco postanowił sprawdzić swoich synów w pojedynku na śmierć i życie, który miał zadecydować kto przejmie tron po królu. Pojedynek ostatecznie wygrał Afonso ale nie był w stanie zabić brata, jednak Francesco złapał go za rękę i wbił miecz w syna. Gdy do króla dotarło co uczynił zawezwał swoich doradców i oznajmił że od teraz Alfonso jest królem a sam popełnił samobójstwo na oczach wszystkich. Cała rada zaczęła ukrywać to wydarzenie, wezwano kilku arcykapłanów aby wyczyścili pamięć wszystkich którzy to widzieli i jedynie jeden arcykapłan wiedział co zaszło a wszyscy dostali wersję, że do komnat wdarł się skrytobójca, który zabił Bratisa i samego króla. Kraju został pochłonięty w żałobie po odejściu króla ale dosyć szybko została zakończona a kilka dni później odbyła się koronacja 35 letniego syn Francesco Alfonsa.