Za żelazną kurtyną cz.1

Nowosybirsk, Rosja

*Po środku szczerego pola stał kamienny budynek z wielką anteną nadawczą, na zewnątrz było tylko ogrodzenie z siatki i mały posterunek z rosyjskim żołnierzem ubranym w grube ubrania z futer, na ramieniu trzymał karabin maszynowy na pasku. Wiał lekki arktyczny wiatr gdy przed posterunkiem deportował się wysoki mężczyzna w długim wełnianym płaszczu z czarnym szalem, który powiał na wietrze. Nie nosił czapki, miał krótkie ,równo przystrzyżone, kruczo czarne włosy i czarną brodę nałożoną na śniadą cerę. Szedł szybkim krokiem do posterunku, żołnierz poderwał się momentalnie i wycelował w nieznajomego karabin krzycząc:*

-Stoyte, kto idet?

*Mężczyzna zatrzymał się i odparł spokojnie:*

- Ya Igor' Karkarov, agent magicheskoy sluzhby bezopasnosti RF.

- dokumenty,

*Karkarow sięgnął do kieszeni i wyciągnął jakieś pożółkłe papiery i podał strażnikowi, ten je przeczytał i opuścił broń.*

- Podozhdi zdes' tovarishch *- Odparł i podszedł do stróżówki wykonując jakiś telefon, po którym wrócił do Karkarowa.*

- Na menya - *rzekł strażnik i Karkarow ruszył za nim do wejścia do budynku gdzie przez domofon porozumiał się ze strażnikami ze środka a ci otworzyli mu drzwi od zewnątrz. Karkarow wszedł bez słowa a drzwi za nim zamknęły się z trzaskiem. Przed nim rozpościerał się ciemny korytarz prowadzący do jakiegoś większego pomieszczenia. W przedsionku panował pół mrok oświetlały go tylko nieznaczne lampy po bokach ścian, nie było tu ani jednego okna. Ruszył szybkim krokiem do głównego pomieszczenia gdzie znajdowała się stacja nasłuchowa. Duże pomieszczenie z różnorakim sprzętem do nasłuchiwania i obsługi potężnej anteny i radiostacji długofalowej, sześcioro operatorów siedziało na krzesłach ze słuchawkami na uszach, jeden tylko mężczyzna chodził i sprawdzał coś gdy ci pracowali, gdy jednak dostrzegł karkarova, momentalnie do niego podszedł.*

- Witam Panie Karkarov

- Witam towarzysza Lipskiego

- Skoro przywitanie mamy za sobą chodźmy. *Karkarov skinął tylko głową i Lipski zaczął prowadzić go do innego pomieszczenia z którego udali się do piwnicy, piwnica wyglądała jak każda inna z tą różnicą, że gdy Lipski sięgnął po różdżkę i wypowiedział jakieś słowa zaklęcia na jednej ze ścian pojawiły się drzwi od windy i otworzyły z charakterystycznym dźwiękiem. Lipski stał dalej gdy karkarov ruszył do windy i zjechał na dół. Drzwi otworzyły się a przed nim rozpościerał się betonowy korytarz na pewno gruby jak diabli, oświetlony zielonymi lampkami w parze, ze zgaszonymi czerwonymi. Bunkier atomowy – pomyślał Karkarov – i poszedł w głąb. Przed nim malowały się potężne okute żelazem i zapewne ołowiem drzwi z zasuwkowym wizjerem. Karkarov zapukał solidnie a zasuwka się momentalnie odsunęła i ktoś popatrzył na niego, by za chwilę potężne drzwi otworzył się z jazgotem. Karkarov wszedł do środka, w pomieszczeniu, które było strażnicą zapewne było trzech czarodziejów ubranych w granatowe mundury z różdżkami przy pasie w małych kaburach, dwoje grało w eksplodującego Dimitrija, taki odpowiednik eksplodującego durnia znanego w Wielkiej Brytanii. Czarodziej, który mu otworzył zapytał:*

- Towarzysz Karkarov do Towarzysza Zajcewa? - Zapytał

- tak - odpowiedział krótko

- za mną. *- Strażnik poprowadził go dalej w głąb otwierając kolejne drzwi, a potem kraty gdy znaleźli się na piętrowym bloku oni byli na samym szczycie, a w dół był jeszcze trzy pietra. Strażnicy we dwóch patrolowali korytarze. Z jednej z cel wyciągali jakiegoś więźnia, był nim mężczyzna na oko pod pięćdziesiątkę o niegdyś czarnych włosach, na pewno bo miał prześwity między siwymi włosami. Karkarow podszedł bliżej, żeby mu się przyjrzeć, z ciekawości, jakby gdzieś go wcześniej widział. Karkarov podszedł do niego gdy go wyprowadzali, a strażnicy zatrzymali się zmieszani. Strażnik odpowiadający za odprowadzenie Igora skinął im głową dając tym samym sygnał, że mają stać. Mężczyzna był pochylony, gdy jednak Igor do niego podszedł ten podniósł głowę i wymamrotał: - To ty...*

*Igor chwycił go za podbródek i podniósł jego twarz wyżej do światła.*

- Newton, Darius Newton – *Odparł Karkarow. -* Nie przypuszczał bym, że wytrwasz przy życiu tyle lat. Jednak ci to przyznam twardy z ciebie mały czarodziej. - *Igor poklepał go po policzku a Darius zrobił grymas nienawiści.*

*Karkarov puścił go i wrócił do strażnika, a Dariusa znowu zaczęli ciągnąć i wsadzili go do celi. Strażnik zaprowadził go do gabinetu, w środku unosił się dym papierosowy, było to niezbyt przyjemnie wyglądające pomieszczenie, prawie puste z wyjątkiem dużego starego biurka i kilku par krzeseł, jednych pod ścianą, a drugich przed biurkiem. Na fotelu siedział szczupły, wysoki, siwy mężczyzna po sześćdziesiątce. Gdy Wszedł igor ten podniósł wzrok.*

-Siadajcie towarzyszu Karkarov, dostałem magiczną depeszę od Ministra Nemirofa, przybył pan porozmawiać z Elizabeth Newton z domu Travers. *Oznajmił sięgając po papierosa.*

-Tak.

*Odpalając papierosa rzekł:* - Myślałem, że Magiczna Duma zaniechała tego projektu po tym jak nie udało ci się dotrzeć do jej syna w Hogwarcie.

-Duma uznała, ze nie będzie ryzykować międzynarodowego skandalu, gdyby faktycznie mnie nakryli i ktoś jakimś cudem by mu uwierzył w moje istnienie.

-A co się zmieniło przez te lata, że wznowili sprawę?

-Nowe wydarzenia i źródło informacji.

-Ciekawe, słucham zatem, jak Pan wie jestem w pełni wtajemniczony w sprawę i przez lata przesłuchiwałem osobiście panią Newton. Musze przyznać że jest twardą wiedźmą jak na taką kruszynkę.

- Nasi agenci dorwali kogoś z jej rodziny.

- Doprawdy? Kogo takiego? Myślałem, ze większość gryzie piach albo zapadli się pod ziemię.

- Bo po części tak jest, jej ojciec, Evan Travers odnalazł się martwy, ale dotarliśmy do jego brata wuja Pani Newton, Finna Traversa.

- Ciekawe, ciekawe, ale co on wie?

- To młodszy brat Traversa, mimo to okazało się że wie dużo o tej całej sprawie.

- Dlaczego go do mnie nie przyprowadzono zatem? Wyciągnąłbym z niego wszystko, przecież wiesz.

- Tak, to nie ulega wątpliwości, ale on poszedł na współprace

- Współpracę? - Naczelnik się uśmiechnął

- Tak, okazło się, że pan Travers ma niewyparzony i długi język. Ktoś z naszych podsłuchał jak ten w jednym z pubów w Szkocji opowiedział innym czarodziejom legendę, bajeczka ta wydawała się jakaś zmyśloną bujdą na początku, by nacieszyć podpitych już towarzyszy butelki, gdy zaczął podawać interesujące szczegóły i wspomniał o tym czymś. Tym co miała Pani Newton.

- Głupiec z niego, a jak go przekonaliście? Wykupiliście jego długi i to wystarczyło ?

- Wykupienie długów pomogło bardzo, ale to nie tylko to, okazało się, że jest także pazerny na złoto, więc nie musieliśmy się uciekać do brutalnych metod. Kupiliśmy jego lojalność. A uwierz mi, chciwość to bardzo potężna żądza, nie to co strach ale równie potężna. I tak pan Travers wyśpiewał nam dużo interesujących rzeczy i to pozwoliło Ministrowi na wznowienie projektu.

- Wspaniale, to po co zatem nam są jeszcze potrzebni Newtonowie Igorze?

- Finn był tylko obserwatorem, nie powiernikiem, a powiernicy wiedzą wszystko.

- A jej mąż? Jaki z niego mamy pożytek? Biedak nic nie wie jak by, to strata czasu go tu trzymać, powinniśmy go zlikwidować na początku.

- Może i trza było, ale dopóki żyje Elizabeth może przeżywać katusze, a to wreszcie ją złamie. Pokazywanie męża torturowanego Crucio to okropny widok kiedy nie można nic zrobić.

- Mimo wszystko i to jej nie złapało. Wydaje mi się...nie, nie wydaje mi się, ale jestem pewien, że rzucono na nią Fideliusa. I to ustaliliśmy dwa lata temu, tak więc wtedy też zmieniliśmy metody.

- Bez rezultatu jak mniemam?

- Z małym skutkiem.

- To się dzisiaj zmieni.

- Doprawdy?

- Tak, mam coś co spowoduje, że zacznie współpracować.

- Co to takiego?

*Igor sięgnął do wewnętrznej kieszeni płaszcza i wyciągnął dwie menażki a zaraz za tym położył pukiel włosów.*

- Co to jest? Eliksir wielosokowy?

- Tak.

- A te włosy?

- To włosy Archibalda Newtona.

- Skąd je masz? Z waszego spotkania w Hogwarcie?

- Nie, zdobyte całkiem niedawno, w Hogwarcie odbywa się Turniej trój magiczny, bierze w nim udział także Durmstrang, mamy tam swojego agenta, zdobył je na samym początku turnieju i przesłał do naszych brytyjskich szpiegów, a ci wysłali je do Moskwy.

- Chcesz odegrać teatrzyk z jej synem...,a druga menażka?

- Jest dla ciebie towarzyszu, zamienisz się we mnie.

- A ty w chłopaka. - *Naczelnik się uśmiechnął podle*

- Dlaczego wcześniej na to nie wpadłeś Igorze, to genialne.

- Wiem.

Naczelnik sięgnął po słuchawkę i wykonał telefon

- Zna naczelnik akta numer 766/2017

- Incydent w Moskwie z Newtonami, oczywiście, każdy szczegół.

- Więc... - *Karkarov sięgnął po menażki i otworzył jedną dodając do niej włosy Archiego i zaraz po chwili wypił miksturę. Naczelnik uczynił podobnie wypijając drugą. Oboje przemienili się w swoje role, a Igor wyczarował sobie szkolne ubranie z Hogwartu i przebrał dając swoje ubranie naczelnikowi.*

- Jak wyglądam? - zapytał naczelnika Igor.

- Jak angielski paniczyk.

- Idealnie.

*Oboje wyszli z biura, a Igor zaprowadził "Archiego" do sali przesłuchań. Sala była podzielona weneckim lustrem i drzwiami do właściwego pomieszczenia gdzie siedziała kobieta, była drobna na pewno teraz drobniejsza niż igor. Widział ją dwa lata temu ostatnio gdy tu był, postarzała się mocno, zmarszczki i worki pod oczami uwydatniły się jeszcze bardziej, mimo to widać było, że była niegdyś śliczną kobietą, podobała się Igorowi, jako kobieta. Najpierw do sali wszedł naczelnik pod postacią Igora.*

- Witaj Elizabeth powiedział od progu, a kobieta podniosła wzrok i nagle zdębiała a jej oczy otworzyły się szerzej jak by z niedowierzania.

- Karkarow, co tu ty robisz? - Zapytała.

- Przybyłem po informacje, czy to nie oczywiste.

- Nic ode mnie nie wyciągniesz szujo - odparła agresywnie.

*Igor podszedł do jakiegoś małego gabinetu z dokumentami i wyciągnął jakąś teczkę, przejrzał ją milcząco i wyciągnął jakieś zdjęcie i pokazał Elizabeth*

- Przyjrzyj się dobrze, urodziwy młodzieniec prawda?

Elizabeth spojrzała na zdjęcie i zmiękły jej nogi

- Archie... - *Elizabeth wyciągnęła dłoń po zdjęcie a Igor je jej podał. Pani Newton rozkleiła się, po jej policzkach zaczęły cieknąć łzy i przytuliła zdjęcie. Igor jak i strażnicy wpatrzyli się w reakcje kobiety, nie zrobiło to na nich wrażenia prócz Igora, który lekko przez ułamek sekundy się uśmiechnął.*

- Potrzebujemy wiedzieć jak wyciągnąć z twojego syna tę moc, jak to działa, jak go kontrolować.

- I użyć przeciwko innym krajom magicznym?

- To nie istotne dla Ciebie Elizabeth.

- Nie zdradzę ministerstwa, nigdy. *- Pani Newton rzuciła zdjęciem w Igora.*

- Być może. - *Igor podszedł do drzwi i otworzył je, a z nich wyszedł Archie, kobieta zamarła na jego widok po czym rzuciła się w stronę syna, w porę jednak strażnicy ją złapali magią i unieruchomili tuż przed chłopcem. Archie rzucił się w stronę matki, ale Igor czujnie złapał go zaklęciem.*

- Mamo... *- Odparł Archie* - Mamo, mamo to ty. Myślałem, ze zginęłaś. Mamo. - *Archie zaczął płakać, a Elizabeth szarpała się by, chociażby móc dotknąć syna.*

- Teraz wróćmy do naszego przesłuchania Eli. - *Igor pozwolił sobie na zdrobnienie jej imienia*

*- Powiesz nam co chcemy albo Igor uniósł różdżkę i wypowiedział zaklęcie Crucio, a Archie padł na ziemię i zaczął się miotać w potwornym bólu.*

- Ahhhh. Przestań, proszę, Błagam! To tak boli! Mamo...Mamo...

*Elizabeth zamarła na chwilę i rzuciła się na kolana.*

- Przestań, Przestań Igorze powiem ci wszystko....wszystko tylko nie krzywdź mojego chłopca.

- Dobrze. - *Igor przerwał zaklęcie.* - Wyprowadźcie chłopca, jak mi powiesz to co chce to może pozwolę ci spędzić czas z twoim synem.

*Elizabeth była zdruzgotana, ze wszystkiego czego by się spodziewała tego nigdy nie brała pod uwagę, była pewna że Archie był bezpieczny, Dorothy nie pozwoliłaby go zabrać, a jeśli posłuchała jej to na pewno umieściła go w Hogwarcie, najbezpieczniejszym miejscu na świecie. Czy może Hogwart już nie jest taki bezpieczny? Po wojnie odbudowano szkołę i wyciągnięto wnioski z ataku Voldemorta.*

*Igor kazał zaprowadzić Elizabeth do gabinetu naczelnika, a w środku zostało dwóch strażników, pozostała straż zabrała Archiego, a Elizabeth spojrzała z troską na syna. Archie odwzajemnił spojrzenie.*

*Igor usiadł na miejscu naczelnika i zapalił papierosa, Elizabeth usiadła przed nim, a strażnicy stanęli pod ścianą.*

- Dobrze Elizabeth, zacznijmy od początku. Moskwa 2017 rok grudzień kilka dni przed świętami bożego narodzenia. Przybyliście do Moskwy aby spotkać się z rosyjskim zdrajcą, Anatolim Siemienowiczem, Siemienowicz był już na naszym celowniku, mieliście się spotkać z nim wtedy o północy na placu czerwonym aby przekazał wam tajne dokumenty Dumy Magicznej. Dlaczego zabraliście na misję swoje dziecko? To mnie nurtuje.

- To Siemienowicz nas wystawił prawda?

- Tak, pod wpływem Imperiusa śpiewał jak skowronek, na godziny przed waszym spotkaniem zapadła decyzja ze interweniujemy nie mogliśmy dłużej uważać go za lojalnego, nie po tym gdy przechwyciliśmy jedną z jego sów. Zaufaliście nie temu agentowi pani Newton. - Igor się uśmiechnął

- Wracając, po co wzięliście chłopca? Dla przykrywki rodzinnego wyjazdu?

- Nie, to wszystko miało być inaczej. Z początku mieliśmy jechać wszyscy i nie na misję, jednak w ostatniej chwili gdy byliśmy już na miejscu dostałam sowę z ministerstwa o Siemienowiczu i o jego przejęciu przez Brytyjskie ministerstwo. Byliśmy na miejscu dlatego to my dostaliśmy te zadanie.

- Dziwię się że pozwolili ci na ten wyjazd, przecież wiedzieli że masz to coś w sobie, to było głupie że pozwolono ci jechać. Chyba, że nie miałaś już tego ze sobą. I tak było prawda?

- To prawda. Przekazałam tę moc Archiemu gdy ten skończył sześć lat. Potem bacznie obserwowałam go jak to przyjął wyglądało, że wszystko jest z nim w porządku, a zaklęcie dobrze go chroniło przed jego wpływem, jednak po czasie zauważyłam niepokojące objawy. Zaczął mieć koszmary, moczyć łózko i zaczął mówić do lustra sam do siebie, ja wiem, że dzieci w takim wieku mają wybujałą wyobraźnię, ale gdy zobaczyłam pewnego razu odbicie Archiego w łazience, zamarłam. Ja jako dziecko nie miałam takich problemów, być może to kwestia psychiki ale nie wiem. Myślałam o jakiejś terapii dla niego ale na mugolskich psychologów nie miałam co liczyć, pozostawał mi Mungo lecz, nie chciałam by ministerstwo się o tym dowiedziało i zamknęło mojego syna w wariatkowie. Poszukałam zatem oklumatów, najlepszych na świecie. Znalazłam dwóch. Pierwszym był Profesor Jorgen Bergstein przebywający w Ameryce, oraz Profesor Anatoli Diatłov. To Siemieniowicz nas umówił z Diatłovem. Chcieliśmy pomóc naszemu synkowi.

-Rozumiem. Terapia się udała? - Zapytał zaciekawiony igor

- Pierwsza sesja wypadła dosyć dobrze, szkoda, ze była ostatnia. Nie mniej jednak jedna noc przespał dobrze i nie miał już halucynacji.

- Dobrze, zaspokoiłaś moją ciekawość. Wracamy do kolejnych pytań.

- Jak kontrolować Obsukrusa i w jaki sposób go przekazać?

- Obskurusa? To co jest w Archim to nie Obskurus. Obskurusy tak nie działają, poza tym Archie nigdy nie tłumił talentu magicznego. Pamiętam jak użył magii pierwszy raz kiedy kichnął i zamroził cały swój stolik łącznie z jedzeniem.

*Elizabeth otarła łzę, gdy pomyślała o tym zabawnym i szczęśliwym wspomnieniu.*

- Czyli uważasz, że to nie obskurodziciel? A więc co to jest?

- To jakaś mroczna istota zrodzona z czarnej magii, bardzo łatwo go nazwać obskurusem, ale to nie to.

- A więc?

- Moim zdaniem to jakiś demon, według legendy przybył na wyspy z Ameryki do klasztoru mnichów, znaleziono go jako rozbitka. Jak się potem dowiedziałam z moich badań, płynął na pokładzie U.S.S Reliant, który zatonął podczas sztormu na Oceanie Atlantyckim. Statek płynął wraz z brytyjską ekspedycją z wyspy Roanoke, gdzie w tajemniczych okolicznościach wyparowała cała kolonia.

Igora przeszył dreszcz ekscytacji i wpatrywał się w Elizabeth coraz bardziej.

- To dlatego twoja córka pojechała do Ameryki? Nie uciekła prawda? Papierosa?- Zaproponował

- Chętnie... - Elizabeth wzięła, a igor jej odpalił go. Eli nie paliła od lat, pierwszy papieros od ponad pięciu lat, smakowała się nim przez chwile by wypuścić dym.

- Skąd o tym wiesz?

- Finn Travers, mówi ci to coś?

- Wójek Finn, to niemożliwe.

- A jednak.

*Elizabeth się zezłościła, ale po chwili znowu wróciła do dalszej rozmowy.*

- I tak i nie. Dorothy...Była nas nas zła że zrobiliśmy coś takiego Archiemu. Nie rozumiała że tak trzeba było i że to tradycja, której nie dało się uniknąć. Wytłumaczyłam jej wszystko i opowiedziałam o legendzie. Ona pewnego dnia po prostu spakowała się i wyjechała zostawiając list pożegnalny. Nie mogłam jej powstrzymać, ani moje próby namawiania na powrót nic nie dały, nawet Darius nie był w stanie zmienić jej zdania. Na szczęście wyjechała do Evana, swojego dziadka do Nowego Jorku, dlatego byłam spokojna o jej bezpieczeństwo.

- Dobrze, a jak kontrolować tego demona? Jak udało się to zrobić?

- Zapewne Finn wypaplał ci legendę?

- Oczywiście.

- Krew Traversów na mocy paktu trzyma go w ryzach.

- I jesteś w stanie nim sterować?

- Do pewnego stopnia tak.

- Skąd wiesz? Używałaś go ?

- Tak. Kilka razy,ale tylko przez moment, nie dłużej. Wiem, ze wykorzystano tę moc podczas pierwszej wojny światowej.

- Intrygujące. Czyli jeśli będziemy kontrolować twojego syna to będziemy kontrolować i tego demona.

- To zależy.

- Co masz na myśli.

- Musi znać odpowiednie zaklęcie i mieć silną wolę. Bez tego uwolni go na świat.

- A co jeśli się uwolni?

- Tego nie wie nikt, na pewno nic dobrego. Uwolnił się raz i wtedy powstrzymało go 28 rodzin magicznych.

- Rozumiem. Nauczyła byś Archiego tego zaklęcia? Żeby je kontrolował dla nas?

- Nie mam zapewne wyjścia prawda?

- Nie nie masz.

- Nauczę go, ale to ja chcę demona z powrotem.

- Słucham?

-Wyciągnę z niego demona i z powrotem stanę się jego panią, chce oswobodzić syna. Będę na wasze usługi dopóki Archie i mój mąż będą bezpieczni i zdrowi i nie będą w więzieniu.

- I mielibyśmy się na to zgodzić?

- Złoże przysięgę wieczystą służyć wam do końca życia, a wy wpuścicie mojego męża i syna.

- Możemy zmusić do tego Archiego.

- Możecie, ale nie macie pewności, czy Archie zdoła opanować zaklęcie i czy zdoła opanować demona.

-Igor Zastanowił się. Musze porozmawiać z Ministrem Nemiroffem. Skończyliśmy. - *Powiedział Igor skinął do strażników, ci otworzyli mu drzwi i ten wyszedł, w korytarzu zaczął wracać do swojej prawdziwej formy i udał się do sali przesłuchań, gdzie siedział już odmieniony Igor Karkarov. Naczelnik opowiedział mu wszystko co Elizabeth mu powiedziała.*

- Zadzwonię do ministra Nemiroffa i trzeba porwać chłopaka z Hogwartu, koniecznie, tym razem bez porażek.

*Igor ruszył do wyjścia z więzienia.*

C.D.N

Autor: Norrin