F1

# Opowieść fizyka, część 2

Im dłużej spoglądałem na uporczywie odmawiający współpracy ekspres do kawy, tym bardziej nie działał. Gdybym potrzebował jakiekolwiek dowodu, że w tym chorym kraju nic nie może się porządnie udać, to stał przede mną. Raz jeden, ciężko pracujący człowiek nauki, usiłujący uratować ostatnie ledwo tlące się szczątki kultury, próbuje poradzić sobie ze świdrującym zdradzieckim bólem głowy – to wszystko staje przeciwko niemu.

Jeszcze do tego wszystkiego dźwięk uderzającym o parapet kropel wcale nie okazał się chwilową przeszkodą. Zamiast tego świst zimnego powietrza wcisnął się do środka i tylko szybkie zamknięcie okien uratowało mnie przed obejrzeniem, że dzisiejszy wieczór w Wieluniu miał wyglądać dokładnie tak samo jak cała egzystencja. Mokry, ciemny i śliski.

Z takimi właśnie dylematami musiał się tu mierzyć ostatni sprawiedliwy. Czy umrzeć z braku kawy – ostatniego cudownego specyfiku, będącego w stanie choć na chwilę uśmierzyć eksplodującą głowę, czy też porwać się na niemożliwą misję i pobiec do najbliższej speluny, ryzykując atakiem piorunów i wściekłych kropel?

Już nawet byłem gotowy upodlić się do końca i zrobić coś, czego żałowałbym do końca życia – zadzwonić do jednej z najgorszych zaraz tej ziemi, mafii wysysającej krew z każdego porządnego człowieka, słowem po taksówkę, żeby zabrała mnie do domu, kiedy usłyszałem, że może się stać inaczej.

Policja wciąż kręciła się po biurze, usiłując zebrać wszystko, co naprowadziłoby ich na trop tego, co się stało z tym kretynem N. Starsza kobieta w mundurze monotonnym głosem zadawała kolejne pytania Nowakowej, zajmującej się tymi wszystkimi prymitywnymi pseudopracami jak obsługa telefonów i kalendarzy. Ale gdy padło pytanie, czy N. miał jakichś wrogów, kogoś, kto źle mu życzył, przez moją zbolałą czaszkę przebiegła niepokojąca konstatacja.

Korzystając z moich niezwykłych zdolności aktorskich, wyrobionych przez lata użerania się z urzędnikami w sprawie rozliczania grantów, przybrałem najniewinniejszy na świecie uśmiech, po czym spokojnym krokiem ruszyłem do swojego biurka, żeby zgarnąć te papiery, które wcześniej włożyłem do szuflady.

Przecież służby publicznej nie interesuje, kto popełnił zbrodnie. Oni chcą tylko jak najszybciej znaleźć coś, co będzie dobrze wyglądało w raporcie, po czym wrócić na komisariat, gdzie będą mogli całymi dniami zajadać ciastka, pić paskudną kawę i ignorować potrzeby zwykłych obywateli. Oznaczało to, że jeśli wpadną na jakiś ślad, to z pewnością nie będą chcieli robić potem już nic więcej.

Dlatego z największą ostrożnością, żeby nie zwrócić na siebie uwagę, ostrożnie użyłem klucza, wyciągnąłem wydruki i dyskretnie włożyłem je do swojej teczki.

Kompletnie nie rozumiem, co poszło nie tak. Nagle trójka stojących w biurze policjantów podbiegła do mnie, kazała się zatrzymać i rzucić wszystko, co miałem. W obliczu tak oczywistej groźby nie miałem najmniejszego wyboru.

Funkcjonariuszka od przepytywania, spoglądając na mnie wzrokiem tak pełnym nienawiści i pogardy, jaki może być żywiony tylko dla kogoś, kto nigdy nawet nie słyszał o tak fundamentalnych prawach ludzkich jak szacunek dla drugiej osoby; podniosła upuszczone przeze mnie karty i zaczęła czytać.

– Uprzejmie donoszę, że… Szanowny panie kierowniku, chciałbym zgłosić, że w tym miesiącu pracownik N. naraził całą placówkę na straty rzędu… Ten człowiek jest niebezpieczny i powinien zostać… Powinien zostać natychmiast zwolniony… Posiadam dowody, że N. ukradł w całości wytwory mojej pracy naukowej i domagam się natychmiastowej sprawiedliwości…

Gdy odczytywała kolejne fragmenty moich słów, spojrzenia wszystkich obecnych skupiały się na mnie. Podejrzewałem, że tak to się skończy. Wiedziałem, że kiedy nadejdzie ten nieuchronny moment i prawda zostanie odczytana na głos, posłaniec będzie do odstrzału. W idealnym świecie każdy by zrozumiał, że takie słowa nie mogłyby w żaden sposób świadczyć przeciwko mnie. Przecież każdy by rozumiał, że ktoś taki jak ja nie zniżyłby się, żeby dotknąć parodię naukowca, jaką był niewątpliwie N. Ale żyliśmy tu i teraz i mogłem się spodziewać, co o mnie teraz myślą.

Nie mogłem iść do więzienia. Kto by się wtedy zajmował Stefanem? Natychmiast sprzedaliby moje mieszkanie, a jego oddaliby do schroniska, gdzie cierpiałby z samotności i tęsknoty do końca swoich dni. A ja, w placówce pod zaostrzonym rygorem… Nawet nie chcę sobie wyobrażać, co ci ludzie by ze mną zrobili.

Tak nie może być. Opresyjni przedstawicieli dyktatury nie ograniczą mojej wolności. Wiedziałem, że nie mam wyboru i muszę się postawić.

Miałem w sobie całą wściekłość za wszystkie lata upokorzeń, porażek i podłego traktowania. Miałem w sobie też wielki ból, niepozwalający mej głowie poprawnie funkcjonować. Mogłem tylko użyć tego bólu, żeby prowadził mnie dalej, żeby zmienił się w energię dającą mi wolność.

Nie spodziewali się, że błyskawicznie podrzucę stojącą przy wejściu gaśnice i śmiałym ruchem oślepię ich wszystkich syczącą białą mazią. Lecz wiedziałem, że to ich zatrzyma ledwie na moment. Natychmiast rzuciłem się do ucieczki. Minąłem schody prowadzące do tylnego wyjścia i znalazłem się na zewnątrz.

Pogoda wcale się nie uspokoiła. Wciąż deszcz uderzał niczym tornado, wiatr dotykał każdej komórki mego ciała. Nie miałem czasu do namysłu. Za chwilę całe miasto będzie mnie poszukiwać. Stanę się wrogiem publicznym numer jeden. Porozwieszają plakaty, w radiu, telewizji… Musiałem wymyślić gdzie nie będą w stanie mnie znaleźć.

Na szczęście rozwiązanie pojawiło się równie szybko. Służby miejskie w swej nieudolności nawet nie udawały, że zejścia do kanałów powinny zostać przykryte włazami. Niewiele myśląc, zszedłem po drabince, używając całej silnej woli, jaką byłem w stanie w sobie zgromadzić, by nie ześlizgnąć się po mokrym metalu.

Kiedy w końcu znalazłem się na dole, cały ból, cały gniew zniknął.

Nadszedł czas, by przemyśleć kolejny krok.

One night in wielun Wiki