Scalenz: Fate NOVEL

## Licence

*Copyright ® 2022 by Quantumra*

*Illustrations ® 2022 by Quantumra*

*All rights reserved. No part of this book may be reprocuded or transmitted in any form or by any means, electric or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the publisher.*

*All the characters and events portrayed in this story are fictitious.*

*It was published as a Web Novel in Turkey by Quantumra in 2022.*

*It cannot be obtained elsewhere. Fully copyrighted by Scalenzverse Wiki and Quantumra. ®*

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

## FATE - Before the story (TÜRKÇE)

***CHAPTER 1:***

Kader ve seçeceğin yol, işte hayatın tüm meselesi buydu. Uriel bu konu için, "Kaderini oynatamayacak isen neden var oldun? Öyleyse kaderinin olmasına ne gerek var?" demişti. Kaderine mahkum olan insanlar aciz insanlardır. Uriel böylelerini sorgulamayı tercih ederdi: *neden var oldun?*

"Tanrı'nın zevkinden dolayı mı yaratıldık?" dediler, - "Hayır."

"Ölmek için mi?" diye sordular ve yeniden "hayır," dedi Uriel.

"Tanrı'ya ibadet etmemiz lazımdır fakat bizim fikirlerimiz önemli midir ki?" diye sordular (ve cevabın bu olduğunu iddia ettiler), "Belki de ibadet etmek için var oldunuz ama bu da değil." demişti Uriel. Akusa ise bunların hiçbirini önemsemiyordu. Ona göre bu sorunun cevabı, "Tanrı insani düşünceleri önemsemez bile. Tanrı serttir, bencildir." şeklindeydi. Aynı şekilde Tanrı'ya inanan topluma göre bu düşünce daha farklıydı.

"Tanrı her zaman vardı. Bizi yaratan O'ydu. O istedi ve oldu. Bizim yaratılma sebebimiz O'ydu."

Bazı meallere göre Uriel'in kaderimiz ve tanrımız için söylediği önemli sözler vardır. Ichisaki Akusa'nın doğduğu bu kasabada ise durum farklıydı, din meallerini rahip çeviriyordu. Belki de dini kendi lehine kullanıyordu. Rahibin mealine göre Uriel şöyle demişti:

"Bunu gerçekten bilmek istiyor musunuz? Onu size anlatsam anlayabilir misiniz? Mesela gücünün sırrı olmadığını, istediği her şeyi yapabildiğini. Tanrı için dünyaya geldiğinizi... Tanrı bir -varlık- değildi, Tanrı zaten varlığı yaratan yokluğun ta kendisiydi. Kaderiniz ve yaşam amacınızı Tanrı belirledi ki ona ibadet edesiniz, bazı zamanlarda iyilik yapınız, Tanrı'nın kurallarına uyunuz. Tanrı bu (fiilleri) bir zaman içinde yapmadı, çünkü Tanrı zaten zamanın dışındaydı ve zamanı da yaratmıştı. O en yüce varlıktı."

Peki neden? Neden var olmayı bir tanrıya borçlu kılıyoruz ki? Bunları teist tanrının yaptığı ne malum? - kim bilir... Akusa'nın kasabasındaki bu din inancı, toplumun cehaletini ortaya koyuyordu. Onlara göre tanrıya karşı gelmek ölümdü. Bu cezalandırılmalıydı. Tanrının varlığı ise kesindi, kimisinde "tanrı varsa ben kanırım, yoksa da bir şey kaybetmem" gibi bir düşünce aşılıydı. Bu gerçekten aptalca bir zihniyetti. Tanrının var oluşu kısıtlanıyordu burada. Kaderin bir anlamı kalmıyordu, oysa kader senin yaşaman için vardı. Doğuyorsun, büyüyorsun, ölüyorsun. Bu kaderdi. Ancak bazı insanlar, büyüdükçe büyüme eylemine birkaç öğe daha ekler. Eski bir keşiş bu konuyu farklı yorumlamıştı: "Her zaman ne istediğini bilmen gerektiğini unutma ve her zaman istediğinin peşinden git. Tanrı da bunu istiyordur. Kendi kaderini kendin çizmelisin."

**"Her şeyden pay çıkar ve istediğin şeyin peşinden koşmayı bırakma - bir gün ona ulaşacaksın."** (Ç.N: Keşişin sözünden çıkarılan mesaj) - Belki de bu doğru değildir. İnsanlar her istediğini yapabilir mi, yoksa bu sadece bir uydurma mıdır? Belki de insanlar hedeflerinin peşinden giderlerse başarılı olurlar. O güne kadar insanların başarı, kader ve tanrı inancı çok fazla kez değişmişti. İnsanlar çok fazla şeye inanıyorlardı. Ama hepsi geldi ve geçti, hepsi değişti veya reddedildi. Şimdi, evet, insanlar bunun değiştirilemeyecek veya reddedilemeyecek bir şey olduğuna inanıyor. Fakat bu inanç bile yanlış olabilir. Akusa'ya göre tanrının yaşaması için bir neden yoktu, onun var olması ihtimali seyrekti. Tanrıyı toplumlar öldürmüştü; yaptıklarıyla, değiştirdikleriyle. Akusa'ya karşı herkes bir tavır koyuyor, onu şeytan olarak benimsiyorlardı. Akusa'nın köyünde tanrıya inanmayan bazı kişiler (Akusa gibileri) idam edilmişti. Fakat rahibe göre bu bir kuraldı, inanmayan veya karşı gelen cezasını almalıydı. Toplum ölümden korkuyordu fakat rahip sayesinde içleri rahattı da. Rahiplere "Ölüm nedir?" gibi bir söz sorsaydık cevabı basitmiş gibi davranırdı ve ahiret derdi. Ceza sistemi de diyebilirdi. Bir gün rahibe sordular "Ahiret nedir?" Rahip bunun üzerine (kutsal) kitabı açtı ve satırları okumaya başladı (Sthell - Fate: 1,24):

"Y'aozin, sana verdiğim karanlıktan faydalanıyor musun? Peki ya sen, Kharon, faydalanıyor musun? Cevap basit, değil mi, tabii ki faydalanıyorsunuz. Çünkü o gücü size ben bahşettim. Sen onunla cezai sisteme sahip bir ateş ocağı oluşturdun. Kharon Araf'takiler hakkında ne düşünüyorsun? Peki ya sen Y'aozin, Cehennem'e ne dersin? 'Peki ya iyilikleri mükafatlandıracağımız bir yer niye yok?' diye sorgulardın ya Kharon: Tanrı'ya inananları mükafatlandırdık biz yeryüzünde. Onlara iyiliği, güzelliği bahşettik. Onlar (yaşayanlar) yeryüzünde yeterince iyilik yaptıysa ve ibadet ettiyse zaten orada haklarını almışlardır. Biz mahşeri sadece cezalar için yarattık, iyilikler yerini bulmuştur. Sende bunu bilerek insanların canını bize getiriyorsun, öyle değil mi Kharon?"

Kısacası kaderin sonu kesin ama kaderin gelişimi kesin değildi. İşte bunu toplum belirleyecekti, siz belirleyecektiniz. Rahiplerin insanlara aşıladığı düşünce şekli buydu. Tanrı'ya inanan insanlar öyle düşündüler ki... kaderinin yönünü sen belirliyorsun, sonucunu bekliyorsun. Kötülük yapmazsan ve ibadetini yaparsan ceza almıyorsun. Bu düşünce mantıksız değil miydi? "Tanrı bizi seçti, biz ise insanlara inancı gösteriyoruz. Ben size sadece Tanrı'nın dediklerini iletiyorum, Tanrı'nın cezalarını gösteriyorum. Bunun dışında herkes ne isterse yapabilir. Seçim hakkı sizindir." dedi rahip.

"Ne düşünmeliyim/yapmalıyım?" demişti biri keşişe, keşiş (rahibin aksine) şöyle cevap verdi: "Düşüncelerini bilemem, ancak bunu sen bilebilirsin." Yine sordular, "ne amaçlamalıyım, amacım nedir?" Sonra keşiş şöyle dedi: "Tanrı istedi diye varsın, ama Tanrı seni bir şey yapmanı istediği için yaratmadı, bu özgürlüğü sana o bahşetmişti. Git kalbinden ne geliyorsa onu yapmaya çalış. Amacını sen belirlersin, kaderini sen yazarsın." Her şey açıktı, kader insanların elindeydi, bu kaderi insanoğlu kullanacaktı. Bazı insanların kaderi bu seçimlerin sonucunda yok olurdu. Onların bedeni ruha dönüşürdü, kaderleri ise defterdeki bir yazıya. Tanrı onların canlarını alması için Kharon'u gönderirdi. Zamanın birinde bir rahibin söylediğine göre garip bir olay yaşanmıştı. Gezgin birisi melek görmüştü rüyasında. Melek ona evreni anlatıyordu, ayetlerin oluşumunu, kaderin oluşumunu ve bitişini. Sahabe bu olay için meleğin şu sözünü alıntılamıştı:

"Kaderini sen yaz, ben kaderine ayak uydurabilirim. İstediğini yap, sonucunu gösterebilirim. Sen kaderini yaz, ben bitireyim."

Sahabe meleğe evreni sormuştu, Tanrı'yı sormuştu, melekleri sormuştu. Ve sahabenin bu sorular doğrultusunda aldığı cevap şu şekildeydi:

"Zamanın olmadığı ve mekansallığın yok olduğu bir durumun ardına Tanrı yeniden bir evren yarattı. Öncelikle bu evrene 4 yüce melek atamıştı. 4 yüce melek evrendeki her şeyi kurmuştu. Kadim Başmelek (Archangel), Y'aozin ve Kharon'u yarattı. Ardından o melekler Araf'ı ve Cehennem'i yarattılar. Ama iyilik, var oluştan beri olan bir 'imkansızlık' olduğu için cennet yaratılmamıştı. İnsanlar gerçekten iyiliği hedefleyebilirse buna ulaşırlardı. Bundan sonra Başmelek Uriel'i yarattı. Uriel, yaşayanları yöneten melekti. Kharon ise Araf'tan ve ölümden sorumlu bir melekti. Y'aozin adlı melek, cehennemden ve saf kötülükten sorumlu melekti. Bu 2 melek (Kharon ve Y'aozin) öbür dünyanın baş tacıydı. Önce Tanrı ve Başmelek zamanın akışını yok sayacak bir şekilde iki melek yarattılar -ki evren bir zamana bağlı olmadan oluşsun ve zaman zaten yoktu-. Ayrıca bu 2 melek birbirine paralel 2 evren ve bu evrenler içinde farklı seviyelerde akan zamanlar inşaa etmişlerdi. İki melekte çok yetenekliydi. Araf ve Cehennem hazırdı. Araf sabit bir boşlukken, cehennem 2 katmanlı Y'aozin tarafından yaratılan özel bir alandı. Tanrı hiçbir meleği kayırmazdı, Tanrı'ya göre her melek eşitti. Başmelek Archangel'a göre Y'aozin ve Kharon tamamen farklı tarafın alternatif kardeşleriydiler. Güçleri aynı, yaptıkları aynı fakat kendileri farklıydı. Tüm her iş bittikten sonra Tanrı Başmelek'e

**-Görevin bitti. Şu andan itibaren, evrenin sorumlusu benim.**

demişti. Sonra normal bir evren ve ruhlar alemi için bir evren yarattı, bu evrenlerde zamanı oluşturdu. Geceyi ve gündüzü birbirlerine kovalattırdı. Ruhlar aleminin ruhani üst-insanları normal insanların erişemeyeceği fakat hayatları boyunca erişmek isteyeceği varlıklardı. İnsanlar ise normal evrende yaşayacak olanlardı.

Tüm her şeyin ardına Uriel canlıları yarattı; hayvanlar/bitkiler, üst-insanlar ve normal insanlar. Bu, tüm evrenin başlangıcıydı. Evren baştan beri kusursuz yaratılmıştı. İnsan tasvirine göre Tanrı, tüm bu çizginin üzerindeydi, belki de televizyondan dizisini izlermiş gibi tüm bu olanları izliyordu. Bu tasvir, insanların Tanrı'nın yönettiği ve seyir olarak gördüğü bir gerçeklik ilişkisine itelemişti. Tanrı insanları dükkandaki bir oyuncak, televizyondaki bir dizi, oyunundaki bir karakter veya rüyasındaki bir varlık olarak görüyordu. Bu Tanrı durumu ortada karışıklıklar yaratıyordu. Aslında bilinen şeyin başlangıcı bu evrenin yaratılmasıyla başladı. Varoluş düzleminde her şeyin evrende bir yeri vardı. Evrendeki yasalar Tanrı tarafından ustaca hazırlanmıştı. Fiziki durumlar için, biyolojik durumlar için, yaşam için, felsefe için, kimya için, toplum için, güç için yasalar yaratılmıştı. Ayrıca Tanrı, insanlara enerjiyi bahşetti ki kullanabilsinler ve güçlensinler. Evrenin içinde yatan bu enerji, özel güçler kullanılmasını sağlayabilirdi. Uriel ise bunları bir enerji olarak bırakmadı, canlıların kullanabileceği bir kaynak yaptı. Fakat zaman geçtikçe Uriel gibi nazik biri kibirleniyordu. Bunun üzerine Tanrı,

'Uriel, neredeyse her şeyi bildiğini söyleyebilirim. Ama *neredeyse*nin ötesine geçemiyorsun. Daha fazla şey bilmek ister miydin, daha fazla şey bilebilir miydin? Daha fazlasını bilip daha faydalı olabilir miydin?' dedi.

Bunun üzerine Uriel çekindi. Kabahatini farketmişti ama yine de sevinmişti de. Çünkü Tanrı bu ölçütleri planlayarak söylemişti ki, Uriel başarılarının da farkına varsın, kabahatlerinin de. Uriel bu kabahatini farkettikten sonra Tanrı'nın yarattığı şeylere bir baktı. Her şeyi evrenle birlikte yaratmıştı. Bütün bu sistemler, evrenler, diğer canlılar ve dahası... tüm evren bir anlam kazanmıştı. Matematiği ve yasaları yaratmıştı Tanrı. Çok yüce biriydi. Matematikte eşitliği ve oranı sağladı, evrendeki minik hesapları sonsuza oranladı; suyun hareketini açıklayacak yasayı oluşturdu, sabahın ve gecenin oluşumunu planladı. Uriel'in tasviriyle Tanrı denilen bu *algılanamaz ve hiç var olmamış* olan varlık, tüm durum fenomenlerini ve var olmuş şeylerin ötesine geçerdi. Bu sayede evrenin mantığını dayatabilirdi. Bu yüzden (kutsal) kitapta da şu yazar;

'Tanrı var oluşu düşündü ve akılla şekil verdi, bu sayede felsefik ve fiziki açıdan var oluş durumu oluştu. Zamanın üstündeyken bir akış düşündü, zamanı oluşturdu. İnsanı yaratmayı buyurdu ki, insan, kötülük-iyilik arasındaki farkı anlasın ve insanoğluna layık olsun. Olamayanlar ise cezalandırılsın. İşte Tanrı'nın kudreti buydu, peki ya şimdi sen ne yapacaksın ey insanoğlu?' (Suret-ıl 2:32-5)

Bana sormuştun ya (gezgin), işte sana cevabını vereyim. Tüm her şeyden 'önce' ise şu olaylar gerçekleşmişti:

Başka bir hiyerarşi olayı. Bu hiyerarşi, tek evren düzeneğine dayanmaktaydı. Tanrı, önceki evreni yaratırken, gücüyle kurgusal durumu kaldırmıştı ve tüm varoluşsal güçleri yoksulluk durumuna getirmişti. Tanrı evreni yarattığı zaman evrenin içindeki fiziksel orantıları ve matematiksel bütünlükleri karıştı. Mutlak bir sonsuzluk yarattı ve bu mutlak sonsuzluğa ulaşana kadar giden sıralı tümleme kardinalleri yarattı. Geniş kardinalleri ve geniş, eksili, küçük kardinalleri kapsayacak işlemleri evrenin en alt kümelerine kadar yerleştirdi ki evrendeki hiç kimse 'güçsüzlük' sancısı çekmesin. Sanki evren bir azim, çaba istiyordu. Merdivenden çıktıkça bir alt katmanı elinde tutuyor ve onları niteliksiz bir varoluş, bir rüya alemi olarak görüyordun. Fakat o evrenden sadece 2 kişi kaldı - Başmelek ve Tanrı. Tanrı bu evrende güç dengesini sağlayamamıştı, bu yüzden önceki evren yok oldu. O evrendeki herkes bir azim içinde yükselmeye çalışırken matematiğin üstüne kadar çıkmaya çalışan bu varlıklar, mutlak bir sonsuzluğa erişmişti, bu ise evreni tümden çökertti. Evrendeki merdivenlere adım adım gelen her kişi merdivendeki her şeye mantıken eriştiği ve boyutsal olarak yaklaştığı için matematiksel düzen yerle bir olmuştu. Öyle ki, Archangel bile evrendeki sonsuz kardinalite seviyelerinin üstüne çıkmış ve sonsuza kadar matematiksel olarak ulaşacak kadar kardinalite seviyesinde evrenler yaratabilir ve en alt kümenin altında bir yere o evrenleri yerleştirebilirdi. Sanki elinde bir kitap tutuyor ve kitaptan evrenin yapılışını öğreniyor gibi. Bu yüzden evrendeki her şey bir yıkıma doğru gitti. Evrende normal işleyen bir fizik durumu da yoktu. Evren bu ekolojik dengeleri sağlayamazken Tanrı'nın varlığı yüzünden evren yerle bir oldu. Tanrı, evrenin içine girip orada kalacaktı. Fakat Tanrı dediğimiz bu hiçlik, algılanamıyordu. En alt kümeleri aşan her canlı normal bir düzlem tarafından algılanamazdı ama buna rağmen hiç kimse Tanrı'yı algılayamıyordu. Bunun sebebi Tanrı'nın hiç var olmamış olmasıydı. Hayali değildi, gerçek de değildi. O var olmamıştı ama var olmuştu da. İşte siz insanların ürettiği 'Tanrı Paradoksu' buradan geliyor. Tanrı matematikten de yoksundu, gerçeklikten de, hayalden de. Ama bunları yaratan da O'ydu.

Bu olayların ardına Tanrı'nın yeni yarattığı evrende hiyerarşi sağlanamadı ve evren çöktü. Yaşayan varlıklar en alt kümelerin bile bir araya girmesiyle yok olan ekolojik denge arasında kaldı. Tüm fenomenlerin yok olmasının ardına herkes var oluş durumundan ve 'hiçlik' temasından silindi. Sadece Tanrı kalmıştı ama Tanrı, Başmelek'i de oradan kurtarmıştı."

Gezgin meleğin ona anlattıklarını böylece bitirdi. Fakat tüm bunları düşünmek bile kafa yorucuydu.

### ***CHAPTER 2:***

Bir gün bir keşişe soru sordular: "Ana melekler şu ana kadar ne iş yaptı ki? Kaderin farkındalar mı?"

Keşiş ise Uriel ve Archangel arasında geçen bir konuşmadan bahsetmişti. Kader ile bağlantılı olan bu konuşma, meallerde ve kutsal kitaplardaki ayetlerde geçmekteydi. Evrenin yaratılışı ve kaderin oluşumu ile alakalı olan bu konuşmayı keşiş hikayeleştirerek aktarıyordu:

*Ethereal Catedral'de olmayan zamanın bozulmuş döngüsünde, var oluşların karıştığı diyarda...*

Başmelek sordu:

> **"Uriel, ne yapmayı planlıyorsun?"**
>
>
> **"Ne hakkında efendim?"** <başını eğerken çekinik bir yüz gösteriyordu>
>
>
> **"Başını kaldır, eğmene gerek yok. Kastettiğim şey insanların hayatı. Bu konuda ne yapmayı planlıyorsun? İnsanlara nasıl bir hayat vereceksin?"**
>
>
> **"Bence insanların yaşamları önemli efendim. Kendi yaşamlarını kendileri yönetmeliler."**
>
>
>
> **"Bunu neden istiyorsun? İnsanlar kendi kaderlerini kontrol ederse bizim işimiz ne olacak?"**
>
>

Archangel bu soruyu sorarken gülümsemişti. Her ne kadar bu sorgulayıcı gülümseme Uriel'i tedirgin etse de Uriel sakinliğini korudu ve şöyle cevap verdi:

> **"Efendim, bu hayatta insanlar mutlu olmalı, değil mi? Bizim işimiz herkesin canını verip, almak. İnsan kaderini kendi yazacak ki, biz ona göre bu kararlardan birisini seçeceğiz."**
>
>
> -
>
>
>
> **"Bu sence de sıkıcı değil mi Uriel? Bu döngü, bu düzen. Hiçbir şey olmuyor gibi ama aynı zamanda olaylar akıp gidiyor. Çok monoton..."**
>
>

Uriel yaşadığı düzen boyunca bu tarz şeylerle büyümüştü. Evrenden önce yaratılmıştı ama şimdi evrenin kaderine yön verenlerden biriydi. Belki kalbi yoktu ama duyguları vardı. Başmelek, Uriel'in duygusallığını ve yardımseverliğini bildiği için ona derinden dokunmayı başarmıştı. Uriel ise sabırla buna cevap verdi:

> **"Canlıların sonsuza kadar yaşamasını istiyorum. Umutlar arasında açan bir şefkat çiçeği, canlılar arasında iyi kalpli olanlara verilen bir ödüldür. Canlılar iyi kalpli ya da güçlü oldukları sürece her şeyi yapabilirler. Yeter ki bunu başarabilecek potansiyeli görsünler. Gelecekte doğacak insanlar da olacaktır. Bize karşı geleceklerdir, bize hakaret edeceklerdir, bizi sevmeyeceklerdir, bize inanmayacaklardır. Böyleleri de günahkârdır. Bu yüzden herkes gerçek hayattan sorumludur. Tanrı ne dilerse onu yapar efendim. O yüzden bu olaylarla iç içe olduğumuz sürece sıkıcı olacak bir şey olmayacaktır, her zaman yeni bir şey gerçekleşecektir."**
>
>

Archangel'ın Uriel'e karşı yaptığı sorgu sanırım bitmişti. Archangel Uriel'i neden sorguluyor, neden onunla uğraşıyor; bunu bilmiyoruz. Fakat bildiğimiz bir şey varsa o da meleklerin kaderden haberdar oldukları ve Uriel'in iyi kalpli bir melek olduğuydu.

> **"İnsanları neden daha da fazla güçlendirmedin Uriel?"**
>
>
> -
>
>
>
> **"İnsanoğlu yaşadığı sürece savaşlara girecek. Aralarından gerçekten güçlüler çıkacak, hatta bazıları kudretli Kharon, ben veya Y'azoin'den bile daha güçlü olacak. Ancak bu süre zarfında hiçbir insan evrenini mahvedecek kadar güce sahip olmamalı. Her insan arasındaki denge, iyilik ve güzellik ile sağlanır. İnsanların ve üst-insanların gerçek hayatını normalleştirdim. En iyisi buydu sanırım."**
>
>

Böylece keşişin anlattığı konuşma sona ermişti.