Elven Legacy: Siege

Elven Legacy: Siege

Drugi oficjalny dodatek DLC do osadzonej w realiach fantasy, epickiej strategii turowej rosyjskiego studia Ino-Co. Został wydany 17 listopada 2009 roku przez Paradox Interactive. Gra zawiera dziewiętnaście premierowych scenariuszy, a także misję bonusową, dostępną po osiągnięciu heroicznych zwycięstw (oznaczonych złotą rangą). Do dyspozycji dostajemy także dwie zróżnicowane armie oraz troje nowych bohaterów. Są to: Sir Karel, Inkwizytor Morcius i Dowódca Adrian. Warto też dodać, że wykonanie questów i zadań wpływa na przebieg poszczególnych misji.

Akcja rozszerzenia rozgrywa się kilka miesięcy po wydarzeniach, których świadkiem byliśmy w pierwszym dodatku (Elven Legacy: Ranger), czyli po powrocie Zakonu Markusa z banicji i założeniu przez niego królestwa Nowego Ticsus. Wygnane elfy pod przewodnictwem swego pana, Saggitela, kolejny raz sprowokowały ludzi i stanęły przeciw nim, jednak ludzie byli na to przygotowani. Wzburzony gniewem rycerz Świętej Inkwizycji, sir Karel wraz z przedstawicielem Nowego Ticsus, strażnikiem Corneliusem, przeprowadzają odwet, którego celem jest Saggitel. Każdy z bohaterów ma za sobą potężną armię. Na drodze do ostatecznego tryumfu czeka więc wiele krwawych bitew i oblężeń prastarych, niezdobytych twierdz krasnoludów, urzekających miast elfów i historycznych metropolii Eolii.

## Fabuła

### Podwaliny pod Fundamenty

Po „ujarzmieniu Mirralii”, jak zapisano w kronikach, na lądzie powstało Nowe Ticsus. Dzięki temu Leranse stało się silniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Resztki orkijskich klanów znajdujących się po złej stronie granicy zostały bezlitośnie wymordowane, zamieszki baronów – stłumione. Natomiast kolejna plaga spadła na ludzkie włości – szaleństwo Farrakha rozszerzało się na coraz więcej miast.

Ojciec Morcuis oraz brat Cornelius, każdy na rozkaz swego władcy, szukali sposobu na zatrzymanie ekspansji Potępionych. Zabawne, ale to właśnie wspólny wróg naprowadził ich na ten sam trop. Był nim Sagittel, wyrzutek i zdrajca. Pewnego dnia jego elfy powróciły na ziemie królestw ludzi.

### W imię Marcusa! – zima roku 636 a.M.v., Sincerus, Parsa [ścieżka Karela]

„Sir Karelu, obowiązki wzywają, abyś stawił się z rycerzami na świętej ziemi klasztoru Sincerus. Posłańcy donoszą, iż elficcy wygnańcy znów ponowili swe ataki. Pogoń tę zarazę mój synu! I niech moc Marcusa będzie z tobą!”

Z pamiętnika sir Karela:

Spisuję te myśli na osobnym zwoju, jako że rozkazy wysłały mnie w drogę. List od Wielkiego Inkwizytora mówi jasno: „elficcy wygnańcy”. Lord Sagittel musi być razem z nimi. Czas wypełnić mą przysięgę. Nie popełnię tego samego błędu co moi polegli bracia, którzy nie docenili wroga. Elfy są straszliwym przeciwnikiem. Co gorsza, mam bronić terenu, z którego zostały jedynie ruiny… W każdym razie, moi rycerze są gotowi. Wyruszamy. W imię Marcusa!

Panował srogi mróz, ale bezchmurne niebo zapowiadało piękny dzień. Padające z wysoka promyki słońca odbijały światło od przybrudzonych szczątków kirysów i hełmów, będących strażnikami pamięci wielkiej rzezi, jaką zgotowały tej ziemi elfy parę lat wcześniej. To był dzień wielkiej tragedii, bo właśnie wtedy runął wspaniały klasztor, skarbnica artefaktów całego świata, której ruin teraz przyszło im bronić. Oczywiście nie chodziło tutaj o utrzymanie żadnego strategicznego punktu. Rycerstwo Parsa miało ginąć w obronie świętych przybytków, nie ważne jak, nie ważne gdzie. Obrona wiary. To wystarczyło, aby bić się o byle pagórek.

- Rycerze, bracia moi! - przemawiał Karel z siodła swego wierzchowca - Wróg, który zbezcześcił nasze świątynie, powrócił na te święte ziemie. Wygnane elfy zbliżają się do klasztoru Sincerus! Obrońcy proszą o naszą pomoc, a my musimy przybyć na czas! Bracie Tarry, osadź garnizon w fortecy Arzen i broń się tam tak długo, jak to możliwe. Masz do dyspozycji kilka jednostek. Na chwałę Marcusa, bracia!

W ruinach, za kamieniami, płotami i walącymi się ściankami kulili się żołdacy z pobliskiego garnizonu. Bardzo umocnili się w duchu na widok zaciężnych wojsk Zakonu. Sir Karel niezwłocznie przejął dowodzenie nad obrońcami, a następnie pieczołowicie zaczął przygotowywać plany odparcia ataku. Teren im sprzyjał, mogli rozlokować wojska aż po linię rzeki. Niestety armia nie liczyła tak wielu żołnierzy, aby móc pokryć cały teren. Karel nie chciał rozdrabniać oddziałów na zbyt małe grupy, które stałyby się łakomym kąskiem dla szyjących zza drzew cieni. Dowódca czuł się odpowiedzialny za wszystkich podległych mu ludzi, nawet tych, których przejął dopiero teraz.

Według szacunków, główne siły wroga miały wejść do bitwy około południa. Elfów prowadził do walki elitarny oddział Sagittela. Składający się na niego siepacze doskonali znali się na taktyce i manewrach, dlatego ich wyeliminowanie otrzymywało priorytetową rangę. Wśród wojsk zakonu znajdowało się z kolei wielu nowych rekrutów, niezahartowanych młokosów, co istotnie miało niebawem rzutować na wszystkie postawione cele. Karel już wkrótce sam się o tym przekonał.

Długousi pojawili się punktualnie. Wychodzili z lasu, mrowili się na traktach, wychodzili z ruin, szli nawet od strony wody, prowadząc swe wierzchowce po zamarzniętym lodzie. Najpierw zaogniła się wschodnia flanka. Przeskakując od drzewa do drzewa, łucznicy wypuszczali śmiercionośne strzały, a potem przepadali bez śladu. Zaskoczeni wojacy czuwający na skraju lasu myśleli, że to oni czekają w zasadzce. Panika gwałtownie zaczęła się powiększać, ale na szczęście interwencja konnych i pieszych włóczników przerzuconych od strony brzegu pomogła uratować sytuację. Wtedy elfy uderzyły właśnie z tego drugiego, odsłoniętego kierunku. Dowódca widział, jak jego plany zaczęły się sypać jak stos spalonego chrustu. Zimny pot wystąpił mu na czoło, wielka gula stanęła w gardle. Musiał improwizować. Wyciągnął więc z ruin klasztoru wszystkie siły i rzucił je do bitwy na lewy brzeg, byleby tylko powstrzymać oflankowanie swoich oddziałów.

Elfy nacierały fala za falą, aby w którymś momencie osiągnąć moc maksymalnego natarcia. Nacisk zmuszał zakonników do systematycznego cofania się, oddalając szanse na dopadnięcie wrogich dowódców, bezpiecznie schowanych w lesie po drugiej stronie rzeki. Od ciepłej krwi przelanej topił się śnieg. Odgłosy zarzynanych  obrzydzały okolicznym mieszkańcom piękno bezchmurnego popołudnia. W powietrzu czuć było desperację.

Straty własne owszem, rosły wykładniczo, ale sytuacja nie była beznadziejna. Każda kolejna fala nacierających wyczuwalnie uderzała słabiej, wytracała pęd potykając się o piętrzące się trupy poległych braci i sióstr. Za parę godzin elfy zostaną zmuszone do odwrotu, każdy atak za wiele ich kosztuje – pomyślał dowódca.

Tymczasem bitwa trwała. W końcu całe wojsko cofnęło się do ruin, garnizon fortu Arzo niemal w całości został wyrżnięty. Poświęcenie tych żołnierzy opłaciło się, elfy atakowały już tylko od północy. Impet natarcia słabł coraz bardziej, aż w końcu załamał się całkowicie. Ah, gdyby tylko wiedzieli, że wytrzymałość obrońców również wisiała na włosku. Sir Karel po stokroć dziękował Marcusowi, że elfom zabrakło jedynie odrobiny determinacji.

- Zwyciężyliśmy! Sincerus wytrzymało! Niedługo mnisi odbudują klasztor, lecz elfia zaraza nie zniknie dopóki ich przywódca, Sagittel Wygnaniec pozostaje żywy. Bracia, ruszamy w ślad za wrogiem!

Młody dowódca wypełnił swój obowiązek, lecz kosztem wielu straconych żyć. Więcej niż połowa stanu osobowego leżała martwa, rannych strach było liczyć. Sir Karel odniósł zwycięstwo dla Zakonu, a jednocześnie poniósł osobistą porażkę. Chociaż nigdy nikomu się do tego nie przyznał, tamtą noc gorzko przepłakał z powodu tak wielu ofiar jego decyzji.

### Tysiące Potępionych - przedwiośnie roku 636 a.M.v. [ścieżka Adriana]

Rozkaz przyszedł pewnego mroźnego dnia 636 roku. Nadawcą był brat Cornelius. Należało udać się do północnego Leranse, do obszaru opanowanego przez potępionych. Jedynie z garstką najlepszych żołnierzy. Brzmiało to jak samobójcza misja, lecz dla żołnierza Marcusa posłuszeństwo jest cnotą.

W miarę jak zbliżali się do zakazanej strefy, konie coraz bardziej robiły się niespokojne. Adrian wiedział, że niedługo będzie trzeba iść dalej na piechotę. Wytłumaczy żołnierzom, że pobudzone wierzchowce będą tylko spowalniać marsz, w takim razie lepiej będzie zostawić je w bezpiecznej odległości za linią drzew. Tak naprawdę chodziło o tajny charakter misji. Kapitan jak najdyskretniej miał zdobyć ruiny zamku Tulua i odkryć, czego elfy Sagittela tam szukały. Wzmożona obecność elitarnych drużyn zdradzała, że było tam coś szczególnego.

Oddział rozpoznania minął najdalej wysunięty przyczółek jakieś dwie godziny temu. Mimo wczesnej wiosny, dalej leżały śniegi, zaś z każdym powiewem wiatru, nozdrza drażnił słodkawy zapach śmierci. To był znak, że należało zsiadać z koni, byli już blisko. Kapitan miał pod sobą dzielnych, bitnych żołnierzy. Raczej trudno było przestraszyć zakonnika Ticsus, lecz Potępieńcy nie byli jednak zwykłym przeciwnikiem. Tam, gdzie umarli wracają zza grobu, a całe legiony ulegają morderczej klątwie Farrakha, tam nawet truchleje najmężniejsze serce. Rozkaz trzeba było wszak wykonać. Kapitan zebrał się w sobie, wyszedł przed szereg i wygłosił motywacyjną przemowę. To był zasłużony, charyzmatyczny dowódca. Podkomendni podziwiali jego odwagę i prawość, mówili na niego „Skała”. Wskoczyliby za nim w ogień. Adrian poprowadzi ich w coś znacznie gorszego niż ogień, byleby tylko uwierzyli, że święte imię Marcusa jest mocniejsze niż czarna magia demona. Po gromkich wiwatach uznać można było, iż uwierzyli.

Siła wiary i dyscyplina procentowały już od samego początku. Chociaż elfie drużyny nękały mocno, to morale utrzymywało się na wysokim poziomie. Ducha umacniały stosy ubitych zombie, a i elfi miecznicy wcale nie byli niezwyciężeni. Wszystko szło w miarę pomyślnie, do czasu. Sprawy zaczęły się komplikować krótko po podniesieniu tajemniczej, acz dziwnie znajomej płaskorzeźby. Najwyraźniej właśnie tego szukali wysłannicy Sagittela.

Owy rajd na potępionych zadziałał jak strącenie gniazda os. Zalegająca za górami horda zombie ruszyła leniwie w stronę Tulua. Między nimi maszerowały opętane oddziały ciężkich kuszników oraz elfi zdrajcy łuku i miecza. Na domiar złego, od strony północnej granicy wkroczyli do działania bitewni kapłani z Leranse – fanatycy, którzy mieli za wroga każdego, kto znalazł się – choćby przypadkiem – w zakazanej strefie. Adrian wiedział, że jedynym sposobem było przedostanie się przez most za zrujnowanym kościołem. Problem w tym, że trzeba było albo wyjść naprzeciw potępieńcom, albo cofać się i spróbować pokonać góry. Kapłani zaatakowali bez ostrzeżenia, niepomni na żaden dialog. Rąbali jednakowo diabelskie pomioty jak i współwiernych. Żołnierze Ticsus znaleźli się w potrzasku. Każdy dowódca wierzy, że w jakimś stopniu zawiódł, jeśli jego decyzje prowadzą do utraty życia swoich żołnierzy. Ale czasem nie da się uniknąć mniejszego zła, jeśli dzięki temu można ocalić wielu. Czasem trzeba kogoś poświęcić, aby nie stracić wszystkich. Adrian wydał rozkaz wycofania się w góry wierząc, że fanatycy i potępieńcy będą za bardzo skupieni na sobie, aby ścigać uciekających. Niestety nie uszło to uwadze kapłanom Marcusa. Jeden mocny oddział odłączył się od walki i rzucił w pościg. Adrian miał pod sobą zbyt skromne siły, aby mogli to przetrwać. Należało wydostać się ze strefy za wszelką cenę, ale jeżeli nie zabezpieczy odwrotu, zostaną zdziesiątkowani. Dowódca wydzielił więc cztery drużyny dobrych żołnierzy, których dyslokował w lesie przed wzniesieniem. Wiedział, że zostawia ich na pewną śmierć. „Oddanie życia za Marcusa jest najwyższym zaszczytem” – powtórzył Skała, po czym zniknął za wzniesieniem. Musieli oczywiście nadkładać drogi, ale do tego czasu most był już odblokowany. W oddali nadal słychać było odgłosy walki. Zaniepokojony ilością potępieńców, Adrian jak najszybciej musiał spotkać się z Corneliusem. Przegrupował oddział i niezwłocznie ruszył do Laryd mając nadzieję, że pozostały w Raveno garnizon zdoła odeprzeć nadchodzący atak nieumarłych.

### **Uciekający Baron (misja 2a) – wiosna roku 636 a.M.v. [ścieżka Adriana]**

Adrian wprzód wiedział, że płaskorzeźba to jedynie początek, chociaż trudno mu było odgadnąć, w co Cornelius chce go wciągnąć. Skała miał czekać na dalsze rozkazy stacjonując w międzyczasie na granicy z Laryd.

Niespełna miesiąc upłynął na peryferiach tej sielskiej krainy. Wojsko cieszyło się wiosną, nie zapominając jednak o regularnych treningach. W końcu przybył posłaniec z wiadomością od dowódcy. Rozkaz – jak zawsze pilny – nakazywał przekroczenie granicy, a następnie skierowanie się w stronę zamku Mascon. W dalszej części listu stało, że wejście na larydiańskie ziemie koniecznie musi odbyć się w barwach barona Folaire’a. Adrianowi nie podobała się ta maskarada, cała sprawa pachniała jakimś spiskiem. Wbrew swemu afektowi, posłusznie poczynił prędkie przygotowania i już nazajutrz pozorowany oddział przemaszerował na terytorium sąsiedniego księstwa. Cornelius miał na nich czekać w zrujnowanej kaplicy nieopodal zamku.

Przy posterunku granicznym nie było żywej duszy, co stanowiło raczej nienajlepszy prognostyk. Wszakże nie minęło wcale wiele czasu, a wnet wszystko się wyjaśniło: dezerterujący oddział spotkany parę mil od granicy przybliżył nieco aktualną sytuację kraju: chłopska ruchawka przeniosła się już z Mirralii do Laryd, tłuszcza niesiona wiatrami rewolucji gromi każdego reprezentanta odmiennego stanu, zaś baron Kasi szturmuje zamek opanowany przez rebeliantów. A zatem tutaj też wojna domowa: pomyślał Adrian. Wypytawszy uciekinierów o rozmieszczenie własnych sił, dowódca uznał, że z pomocą rozrzuconych po polu machin oblężniczych, nie powinno być większych trudności w odbiciu tego zamku. Przeciwnik miał być liczny, ale słabo uzbrojony, praktycznie niezorganizowany. Adrian, chociaż nienawidził tchórzostwa, to wcielił dezerterów z powrotem w swe szeregi, dając im jeszcze jedną szansę na odzyskanie honoru. Będą walczyć na pierwszej linii, a jeśli polegną – mała strata.

Oblężenie trwało krótko i było jednym z łatwiejszych, w jakim przyszło mu dowodzić. Wróg nie był w stanie nic poradzić na miażdżącą przewagę w uzbrojeniu, popełniał też całą masę błędów. Wszak to był tylko motłoch. W każdym razie, mało zawzięty opór pozwolił dotrzeć do celu w trzy dni, Cornelius był na miejscu. Zgodnie ze swym denerwującym zwyczajem, tropiciel obiecał wyjaśnić całą tę konspirację, lecz dopiero w bezpiecznej kryjówce.

### **Larydiańska Herezja (misja 2b) – wiosna roku 636 a.M.v. [ścieżka Adriana]**

Adrian wprzód wiedział, że płaskorzeźba to jedynie początek, chociaż trudno mu było odgadnąć, w co Cornelius chce go wciągnąć. Skała miał czekać na dalsze rozkazy stacjonując w międzyczasie na granicy z Laryd.

Niespełna miesiąc upłynął na peryferiach tej sielskiej krainy. Wojsko cieszyło się wiosną, nie zapominając jednak o regularnych treningach. W końcu przybył posłaniec z wiadomością od dowódcy. Rozkaz – jak zawsze pilny - Adrian miał udać się na południe Laryd, aby zniszczyć tamtejszych okultystów odprawiających mroczne rytuały. Agenci donoszą, że przywódcy sekty przebywają w wiosce Ebro oraz Omillas. Po stłamszeniu heretyckich ognisk, kapitan spotka się z Corneliusem przy klifach i zda raport z tego, co udało mu się znaleźć w zamku Tulua.

Nie uszły uwadze Adriana subtelne oznaki lęku u szykujących się do wymarszu żołnierzy. Znali już treść rozkazów i wcale im się one nie podobały. Przeklęte ołtarze ofiarne, mroczni magowie, zapomniane bóstwa – kto wie, z jakimi okropieństwami przyjdzie im walczyć tym razem. Kapitan nie mógł i nie chciał pozwolić, aby strach zapuścił korzenie zbyt głęboko. Zebrał podwładnych na odprawie i przypomniał starcie pod Tulua, kiedy przyszło im walczyć z największym złem Illis, jaką jest esencja Farrakha. Wielu wtedy poległo, ale Zakon wyszedł zwycięsko. Ci, do których idą teraz, powinni drżeć, ponieważ idą po nich tępiciele nieumarłego plugastwa i pogromcy Potępionych, a oni są najgorsi z najgorszych. Plac oszalał, zanim wybrzmiało jeszcze ostatnie hasło. Radosne okrzyki na cześć Marcusa przeplatały się z żarliwymi modlitwami o łaskę chwalebnej bitwy, o zwycięstwo lub śmierć okupioną życiem co najmniej tuzina heretyków. A w końcu trzeba oddać, że nic tak nie radowało Adriana, jak mordowanie przeciwników wiary właśnie.

Rozpalona płomiennym kazaniem, święta armia przetoczyła się więc przez lasy, wzgórza i bagniska otaczające zdeprawowane wioski, gromiąc złych wyznawców z niebywałą gorliwością. Widząc tak wielką furię oraz determinację u wojowników Marcusa, większość kapłanów wolała zawczasu opuścić miejsca kultu i salwować się ucieczką, widocznie nie będąc przekonanym co do potęgi swojej magii. Cornelius był więcej niż zadowolony.

### Na podejściu – wiosna roku 636 a.M.v., Królestwo Parsa [ścieżka Karela]

Z pamiętnika sir Karela:

Po zwycięstwie pod Sincerus chciałem ruszyć w pościg za elfami, kiedy tylko dotrą nowe posiłki, ale sprawy potoczyły się inaczej. Opat klasztoru poprosił mnie o pomoc w odbudowaniu umocnień. Sama jego prośba nie powstrzymałaby mnie, ale Dexter, Wielki Inkwizytor, to samo nakazał w swoim liście.

A teraz, po dwóch miesiącach, nadeszła kolejna pilna wiadomość. Elfy zajęły północną część Parsy i teraz oblegają Odemir! Moim zadaniem jest zniszczenie oblegających sił wroga. Gdybym tylko wykorzystał ten czas na szkolenie wojowników… Szkoda, że tylko kilku rycerzom udało się przejść próbę i wstąpić do zakonu. Ale nie będę się już wahać – jutro wyruszamy. Ojciec Morcius czeka na mnie w Odemirze.

Horyzont zdobiły łuny palonych wiosek pobudowanych wzdłuż rzeki. Nozdrza drażniły tumany gryzącego dymu. Tłumy ludzi uciekało w przeciwną stronę, niektórzy wozami, inni jedynie z naprędce spakowanym podręcznym bagażem, jeszcze inni tak jak stali. W pamięci Parsan wciąż żywe były wspomnienia rzezi dokonanej dwa lata wcześniej. Nie mogli w to uwierzyć, że trauma znowu się powtarza mimo zagwarantowanych przez królową elfów traktatów. Sir Karel liczył na to, że przynajmniej część ludności jeszcze stawia opór. Może udałoby się zorganizować jakąś milicję z odzyskanych wiosek, które nękałyby zaplecze oblegającej armii elfów. Czas naglił i należało zdecydować, którym brzegiem rzeki poprowadzić swoje siły.

- Bracia, musimy dotrzeć do Odemiru przed zachodem słońca! Wzdłuż brzegów Tar biegną dwie drogi prowadzące do fortecy. Obie zajęte są przez przeciwnika, ale szlak wzdłuż północnego brzegu powinien być łatwiejszy do przemarszu ze względu na płaski teren, nawet jeśli grasuje na nim elficka kawaleria. W lasach wzdłuż drugiego brzegu czai się mnóstwo łuczników, nie mamy sił ani czasu do zabawy z nimi w kotka i myszkę! Trzymamy się razem, pamiętajcie! Pod żadnym pozorem nie angażować mi się w pojedyncze potyczki!

Karel w zwartym szyku poprowadził swych ludzi wzdłuż północnego brzegu. Masa konnego rycerstwa wspierana przez pieszych halabardników doskonale sprawdzała się w oczyszczaniu równin. Niepowstrzymana siła szybko parła naprzód, wyzwalając kolejne wioski spod okupacji wroga, włączając do oddziałów nowych ochotników. Tym razem elfy wyraźnie nie miały pomysłu jak przejąć inicjatywę i zatrzymać tarana, który wbił się z impetem w oblegające siły, niwecząc całkowicie wysiłki zdobycia twierdzy Odemir. Elfy pierzchły mostem za rzekę. Trochę czasu zajmie, zanim się przegrupują.

Ojciec Morcius powitał dowódcę sił zakonu w nadpalonych wrotach podgrodzia. Miał zmierzwione włosy, a w jego szaty wplątana była słoma.

- Miło mi cię poznać, Karelu! Ta stodoła nie jest najlepszym miejscem na spędzenie reszty życia. Zwłaszcza w towarzystwie śmierdzących gnojem rycerzy i ich koni. Uratowałeś mnie! Chwała Marcusowi za taki zaszczyt!

- Ojcze Morcius.

- Pomińmy formalności, Karel. Co dalej, jakie są twoje rozkazy?

- Wielki Inkwizytor Dexter nakazał mi unicestwienie wszystkich elfickich banitów, którzy nękają ziemie Parsy.

- Cóż, rozkazy Dextera muszą zostać wykonane. Nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli się przyłączę, prawda?

### Ogień w mieście – wiosna roku 636 a.M.v., Stolica Laryd, Laryd [ścieżka Adriana]

To, co Cory powiedział Adrianowi, pachniało kłopotami już na kilometr. Jak to się w ogóle stało, że wpakowałem się w polityczną intrygę? – pomyślał Adrian. Toczony wewnętrznym konfliktem, kapitan lubił pocieszać się myślą, że dowódca nie ma pod ręką lepszego człowieka niż on.

Skała zastanawiał się również nad znaleziskiem w ruinach zamku Tulua. Ta płaskorzeźba przedstawiająca położenie stolic starożytnych prowincji Eolii była z jakiegoś powodu iskrą nowych konfliktów. Co jest w tej mapie takiego niezwykłego, dlaczego szuka jej elfi wygnaniec oraz Mistrz Zakonu zarazem? Już niedługo siły zbrojne Nowego Ticsus same miały znaleźć odpowiedź na te pytania.

Tymczasem nowe rozkazy kierowały ich do serca królestwa Laryd. Zwiadowcy donoszą, że zbiegli z bagnisk kultyści zebrali się w stolicy królestwa – mieście Laryd i dołączyli do tamtejszych współwyznawców. Okazało się bowiem, że miasto już od jakiegoś czasu było we władaniu arcykapłanów mrocznego kultu, pociągających za sznurki tamtejszego dworu. Udało im się nawet zgromadzić wokół siebie liczne rycerstwo, których zatrute umysły nakazują im chyba wierzyć, że stoją w obronie prawości. A zatem jak brzmiała dokładnie treść rozkazów? Zdobyć miasto szturmem.

Adrian roześmiał się na głos, kiedy to usłyszał. Ale Cornelius nie żartował. Tylko szaleniec brałby szturmem tak małymi siłami jakąkolwiek twierdzę, a co dopiero stolicę Laryd. I w tym momencie kapitan sam wytłumaczył sobie ów absurd, bo przecież wiedział, że Cory był właśnie takim szaleńcem. Szaleńcem Marcusa. Co by nie mówić, ten obłęd zaliczył na poczet zakonu w ostatnim czasie wiele spektakularnych zwycięstw, które przywróciły mu przyćmiony niegdyś blask. Aczkolwiek samobójcze pomysły Cory’ego zawsze pociągały za sobą życia wielu świetnych żołnierzy, którzy mogliby się jeszcze dobrze przysłużyć zakonowi, gdyby wprowadzić w plany odrobinę więcej zdrowego rozsądku. Skała rozgrzewał się do białości, kiedy tylko o tym myślał. Z drugiej strony takie poświęcenie dla wiary bardzo go pociągało. Taka postawa to wzór do naśladowania i rzeczywiście, Cornelius zasługiwał na to, aby być tak postrzegany. Adrian często fantazjował o podobnym statusie. Marzył, że dla jego podwładnych on również będzie kiedyś idolem. Bardzo go to podniecało, choć bał się do tego przyznać nawet przed sobą samym.

Znajdując się na przedpolu, Adrian zgodnie ze swym zwyczajem stanął przed linią zbrojnych, wyprostowany i dumny. Jak zawsze miał szeroko rozstawione nogi, a jego halabarda jak zawsze trzymana była pod idealnym kątem, nie chybocząc nawet odrobinę. Wyglądał wtedy jak utrwalony w kamieniu heros strzegący przejścia do uświęconej ziemi. Powiódł wzrokiem po zahartowanych wojną twarzach i gromko zawołał:

- Laryd przesiąka herezją! Mroczny kult zawłaszczył jej świątynie! My, żołnierze świętego Marcusa  walczymy z tym bluźnierstwem dla dobra tego miasta! Musimy je zająć jeszcze dzisiaj, przed zachodem  słońca! Wy znacie mnie, ja znam was! Dlatego kiedy mówię, że zajmiemy stolicę przed zachodem słońca, to tak się stanie!

- Przekroczymy rzekę i uderzymy z dwóch kierunków. Brat Cornelius razem z doborowymi oddziałami dywersyjnymi zajmie dwa okoliczne forty dostarczające miastu zaopatrzenie, zaś my szturmujemy bramy! Główny arcykapłan kultu ma zostać wzięty żywcem! Odmaszerować!

Wspomnianymi fortami miały być położone po obu stronach rzeki forty del Valle oraz Hortz. Aby się do nich dostać, należało wpierw przebić się przez wysuniętą linię obrony przeciwnika, co wymagało podzielenia sił Zakonu na jeszcze jeden dodatkowy batalion, który odwracać miał uwagę wroga na tyle, aby tropiciele Corneliusa  mieli czas potajemnie przeprawić się na drugą stronę. Czas miał tutaj kluczowe znaczenie. Należało zająć oba forty, zanim strażnicy zapalą umówione sygnały przejścia tych umocnień w pełny stan gotowości. Wyeliminowanie garnizonów powinno znacznie ułatwić zamknięcie okrążenia.

Legendarne umiejętności Corneliusa oczywiście nie zawiodły. Jednak mimo pomyślnych działań na zapleczu, oblężenie mocno się przeciągało. Sukcesy na przedpolu mocno spowalniały zaklęcia magów, nękających armię Ticsus z wysokich baszt zamku. Ostatecznie wszystko zaczęło przyspieszać, jako że dla fanatyków wiary nadprzyrodzone przeciwności to prędzej woda na młyn, niż obezwładniający lęk zniechęcający do dalszej walki. Dlatego szerząca się w szeregach zaraza, czy przypalona skóra towarzyszy broni jeszcze tylko wzmagała zawziętość zakonników.

Laryd nieuchronnie wpadło w ręce napastników. Kiedy przywódca kultu wreszcie zdał sobie z tego sprawę, wziął nogi za pas sekretnym tunelem, ale wpadł prosto na żołnierzy Adriana próbujących dostać się do miasta tą samą drogą, co zadawało kłam o rzekomej sekretności tego przejścia. Nie został wzięty żywcem. Natomiast czy został zabity? Jak próbował relacjonować swojemu przełożonemu kapitan:

- Cory, czarnoksiężnik jest martwy. A przynajmniej powinien być… Widziałem jego rany, po czymś takim nie masz prawa wstać. Ale kiedy żołnierze przeszukiwali jego rzeczy, ciało zniknęło. Zobacz za to co znaleźliśmy w torbach.

- Przywódcy sekt często gromadzą siły witalne swych wyznawców, przecież sam to wiesz… eh… możemy jeszcze usłyszeć o tym magu… dobra, czytaj co tam masz!

Znaleziony list sugerował, że elfy Sagittela zawarły pakt z kultystami. A zatem ich wzmożone działanie w Laryd, w świetle tych odkryć wydawało się zaplanowane. Coraz bardziej prawdopodobne jest, że miało to głębsze dno, niż mogło się wydawać. Potwierdzać to miały niedopałki dokumentów znalezionych w kominku w gabinecie czarownika…

***TO BE CONTINUED...***

1. ↑ [1]