Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/15 - Czas rzucić to wszystko!

*Następnego dnia, targany negatywnymi emocjami, poszedłem nocą pod kalifidzki sklep z dywanami, wziąłem z chodnika okrągły kamień i wybiłem nim szybę w drzwiach. Od razu pobiegłem do kamienicy. Pomyślałem, że całe podejrzenie padnie na miejscowych krasnoludów. Rzut kamieniem bardzo mnie uspokoił i wyładował przykre odczucia. Teraz czułem się wolny i uspokojony. Kalifidzi pozbawili mnie najlepszego towarzysza w życiu, więc teraz cały naród w moich oczach był winny. Po przemyśleniu całej sprawy nie uważam swojej postawy za słuszną, ale wtedy czułem się zobowiązany coś zrobić z tym paskudnym sklepem. Miałem nadzieję, że Granmot go rozwali, tak jak upadło przez niego kilkanaście sklepów i zakładów, które pożyczały mu pieniądze, których nigdy nie oddał.*

*Poszedłem spać rozluźniony i świetnie się wyspałem. Poczułem jednak okropną tęsknotę za ojczystym krajem. Rolniczyńska mowa Dybickiego i Sudyłakowicza mi nie wystarczyła, wolałem być otoczony przez wszystkich mówiących po rolniczyńsku, dźwięk języka peińskiego coraz mocniej mi przeszkadzał. Tutaj nie było żadnych ładnych dziewczyn, z którymi można było nawiązać intymną relację, która była dla mnie coraz potrzebniejsza. Brakowało mi wszechobecnego w ojczyźnie mięsa i alkoholu.*

*Rano przywitałem się z panem Wolimirem, po czym poszedłem na śniadanie przez las do Ammurta. Był tam Dybicki, więc dosiadłem się do niego.*

*- Panie Jagoda, słyszał pan o wczorajszym wybiciu szyby w sklepie Kalifidów? Wszyscy podejrzewają krasnoludów, szczególnie Granmota i jego pomocników.*

*- Jeszcze nie słyszałem - skłamałem.*

*- W sumie mniejsza o to. Rzadko zdarzają się takie wypadki? Poza tym mam dobrą wiadomość.*

*- Słucham uważnie.*

*- Pojutrze jadę na misję handlową pociągiem. Mógłby się pan ze mną zabrać.*

*- Pewnie, że się zabiorę, obrzydła mi mocno ta cała Peinia.*

*Po śniadaniu złożonym z owsianki i chleba razowego wróciłem na chwilę do kamienicy i powiadomiłem pana Sudyłakowicza, że niedługo odjeżdżam. Nieco go to zasmuciło.*

*- Chętnie bym się z wami zabrał, ale starych drzew się nie przesadza - powiedział.*

*- Może pan się zabrać, przecież nikt pana tu nie trzyma - zachęcałem go. Przekonał się po chwili, mówiąc:*

*- Dobrze, pojadę. Granmot dostanie tę kamienicę, a tymczasem ja pojadę do Rolniczyna, żeby chociaż w ostatnim dniu życia zobaczyć te nasze gęste lasy, rozłożyste drzewa, bezkresne pola, zielone łąki, błękitne rzeki, jeziora i stawy, których nie widziałem przez pięćdziesiąt pięć lat. Człowiek ma ogromny sentyment do tych miejsc i zdarzeń.*

*- Cieszę się, że zmienił pan zdanie - powiedziałem i ruszyłem na plantację. Pan Kanefield był już na miejscu, a pracownicy stopniowo dochodzili. Po chwili do dziadka dołączyła Linna. Kiedy wszyscy się zebrali, od razu przedstawiłem im swój plan.*

*- Rolniczyn to piękny kraj, niby źle, że ubędzie mi pracownika, ale dobrze, że wreszcie zobaczy pan ponownie utraconą pół roku temu ojczyznę - powiedział pan Oliver.*

*- Chcę jechać z panem, żeby pozwiedzać - odważnie oświadczyła Linna. Jej dziadek nieco się zdziwił, ale się zgodził.*

*Zapowiedziałem, że jutro przyjdę pracować po raz ostatni, a Kanefield zobowiązał się dać mi ostatnią wypłatę. Logan Fieldmouse wzruszył się, słysząc o moim pożegnaniu.*

*Obiad zjadłem u Redwooda, który po usłyszeniu, że wyjeżdżam za dwa dni, uścisnął mnie mocno i wzruszył się. Był to niziołek bardzo emocjonalny. Na obiad była zupa pomidorowa z długimi kluskami. Wróciłem na plantację. Wieczorem poszedłem z Kelly do Ashburna zrobić ostatnią sesję zdjęciową, którą ona chciała zachować jako pamiątkę znajomości ze mną. Pozowaliśmy w różny sposób. Na partyjce kart pożegnałem się z Bellinhamem i Wattingtonem. Na kolacji, ponownie u Hubbekuppa, powiadomiłem Dybickiego, że odjedziemy w czwórkę.*

*Wszystko postanowione. Pamiętnik zostawiam na miejscu, niech go ktoś kiedyś znajdzie. Wracam do siebie. Czas rzucić to wszystko!*

KONIEC ROZDZIAŁU PIĘTNASTEGO