C2: Patrick blijft

‘Maat, als je het niet erg vindt, blijf ik liever hier,’ antwoordde Patrick en hij sloeg een arm om Ilse heen. ‘Ik denk dat Ilse en ik namelijk nog even andere plannen –‘

   ‘O, God,’ onderbrak Denise hem. Ze wist meteen wat hij daarmee bedoelde. Ze was ook niets anders gewend van zowel Patrick, Ilse als Nick, als ze zich in elkaars aanwezigheid bevonden. ‘Dit gaat alweer helemaal de verkeerde kant op – Nu al.’

   Patrick keek Denise met een plagende blik in zijn ogen aan. ‘Nee, wil je geen details, Denies?’

   ‘Details?’ Denise schudde haar hoofd. ‘Nee, bedankt.’

   ‘O?’ Patricks mondhoeken krulden zich om. ‘Dus, ik mag ook geen details over jullie seksleven aan Nick vragen? Jammer dit weer.'

   ‘Nou, Pat, stop,’ zei Denise, die het schaamrood op haar wangen voelde verschijnen. ‘Waarom zou je dat überhaupt willen weten?’

   Patrick haalde zijn schouders op. ‘Gewoon belangstelling.’ Zijn blik gleed van Denise over op Nick. ‘Dus, Nick – vertel.’

   ‘Bij nader inzien loop ik zelf wel even naar de auto,’ slikte Denise snel. Ze stond meteen op en vroeg de autosleutel van Nick. Iets waardoor Patrick nóg meer getriggerd werd om door te vragen.

   ‘Zullen wij anders even meelopen?’ vroeg Ilse, want hoewel ze zelf soms ook de meest ranzigste details deelde en altijd in was voor zo’n gesprek, vond ze het niets om Denise in het donker alleen door het bos te laten lopen.

   ‘Als jullie dat zouden willen doen,’ antwoordde Denise opgelucht. Ze keek Romy en Ilse aan. ‘Graag.’

   ‘Nou, Pat,’ zei Romy, ‘daar gaan je plannen met Ilse.’

   ‘Ja, wat is dit dan,’ mompelde Patrick binnensmonds. Hij keek Ilse met grote ogen, ongelovig aan. ‘Dan had ik zelf ook wel mee kunnen lopen.’

   ‘Maar nu kun je iets doen wat je veel leuker vind,’ zei Ilse, die Patrick een kus op zijn voorhoofd gaf en iets in zijn oor fluisterde.

   Opnieuw begon Patrick te glunderen en knikte enthousiast. ‘Dat is zeker waar, Ils.’

   ‘Nou, jullie vermaken jezelf wel?’ vroeg Denise, die inmiddels naar de deur was gelopen en op het punt stond de drempel over te stappen. Ilse en Romy trokken hun jassen aan.

   ‘Uiteraard, Denies,’ grijnsde Patrick. ‘Ik zal Nick eens grondig ondervragen over jullie seks-‘

‘Juist - Ik ben er vandoor,’ antwoordde Denise. Ze stapte de veranda op en verdween uit het zicht, met Ilse en Romy in haar kielzog. Al snel was het drietal in de donkere schaduwen van de bomen verdwenen.

### Edwin, Steven & Lisanne

##### De poorten van de Villa - 21:11

‘Wat gek,’ zei Edwin, terwijl Lisanne steeds verder het bospad opreed. ‘Er staat een auto voor dit hek.’

‘Waarschijnlijk van een van de anderen,’ opperde Steven vanaf de achterbank. Hij was eindelijk goed wakker en wreef over zijn knorrende buik. ‘We zijn écht laat.’

‘Maar waarom parkeren ze dan hier hun auto?’ merkte Edwin scherp op. ‘Dat huis is helemaal dáár.’ Edwin wees de verte in, naar het enorme huis. De lampen van dat huis waren inmiddels nog de enige lichtpuntjes die te bekennen waren. De bewoonde wereld lag enkele kilometers achter hen en de zon was volledig achter de bomen verdwenen.

  ‘Geen idee,’ zei Lisanne, die afremde en achter de andere auto parkeerde, ‘maar het is wel verschrikkelijk kut, dat ik daardoor ook niet kan doorrijden.’

  ‘Dus, wat nu?’ Edwin keek zijn metgezellen aan. ‘Lopen?’

  ‘Lopen?’ Steven keek Edwin met afgrijzen aan. ‘En nóg later komen? Straks is het eten koud!’

  ‘Tja, wat wil je anders?’

  ‘Ram die auto gewoon keihard door dat hek heen,’ mopperde Steven. Hij zag het écht niet zitten om met zijn bagage naar het huis te moeten lopen. Hij had dankzij Romano maanden geleden al veel te veel moeten lopen in Londen. Dat liet hij zich geen tweede keer gebeuren.

  ‘Ja, bekijk het,’ antwoordde Lisanne. ‘Dan is dadelijk heel mijn auto naar de knoppen.’

  ‘Boeie,’ antwoordde Edwin, die zelf ook niet bijster veel zin had in een avondwandeling door de sneeuw, met koffers op sleeptouw.

  Voordat de heren nog andere, slechtere plannen konden voorstellen, opende Lisanne haar portier en stapte uit. De dikke sneeuwlaag knarste onder haar voeten. Een frisse avondbries streek langs haar gezicht.

  Met een klik op de afstandsbediening van de auto opende ze haar kofferbak en liep om de auto heen. Ze hees met behulp van Steven en Edwin hun koffers eruit. Ze sleepten ze met moeite achter zich aan, de sneeuw door.

  Al gauw bleek de sneeuw niet hun grootste uitdaging.

  Steven trok gewelddadig aan het ijzeren hekwerk. ‘Hij gaat niet open.’

  ‘Niet open?’ Edwin probeerde het ook. Er was geen beweging in te krijgen. ‘Ja, verdomme, en nu?’

  ‘Ik weet het niet,’ gaf Lisanne toe. ‘Zal ik Romano even een appje sturen OF hebben jullie een ander idee?’