Filip Grabarz

Filip Grabarz po grabieniu

Twór **Gnuśności** zamieszkujący Ziemię w wymiarze GRH-73. Grabarz. Zajmuje się tym, co każdy grabarz - grabieniem. Urodzony w Akademii Pana Keksa. Przynajmniej taka jest oficjalna wersja zdarzeń. Jego zainteresowania to grabienie, small talk z Panem Keksem i rzucanie kamieniami w przejeżdzające samochody. Pracuje za darmo bo mówi, że nie lubi pieniędzy ale za to lubi grabić. Jedzenie i schronienie zapewnia mu Pan Keks. Nie musi pić, nie odczuwa takiej potrzeby, do dzisiaj nie wiadomo dlaczego. Jego zawód pasjonuje go od najmłodszych lat. Ceni ciężką pracę i wysiłek fizyczny. Nie lubi zdjęć dlatego na jedynej jego fotografii jest wkurwiony. Zawsze gdy grabi słucha czegoś na swoim walkmanie. Od roku 2017 zaciekły wróg **Odgrabacza Hektora**. Kiedyś, gdy nikt nie patrzył zjadł wiewiórkę.

## Historia

### **Młodosć (0-18)**

#### **Pierwsze lata i znalezienie się w Akademii (0-8)**

Nikt nie wie jak niemowlęta znalazły się na terenie Akademii Pana Keksa. Dzieci zostały znalezione na dziedzińcu przez samego Pana Keksa, który od razu postanowił przygarnąć jednego z nich do swoich niekoniecznie skromnych progów. Natomiast drugi noworodek został zabrany przez mężczyznę do pewnego pokoju, pokoju, którego dziecię już nigdy nie opuściło. Filip, bo tak nazwał go Pan Keks, nie był szczególnie inteligentnym dzieckiem w akademii. W oczach każdego oprócz Pana Keksa uchodził za okolicznego matoła. Przez panujące procedury w ośrodku ciała martwych uczniów często walały się po korytarzach, a żywot ówczesnego grabarza - Grabarza Kewina, dobiegał końca. Staruszek nie był w stanie wykonywać już swojej pracy w należyty sposób dlatego Pan Keks go zabił. Przed śmiercią Grabarza Kewina sześcioletni Filip często podglądał co robi Kewin i gdzie zabiera ciała z korytarzy oraz co z nimi robi. Z każdym razem, gdy oglądał, gdy to robił czuł jeszcze większe zafascynowanie tym zawodem, wiedział, że to jest to chce robić w swojej przyszłości. Jednego dnia został przyłapany na swoim uczynku, lecz Kewin nie odebrał tego negatywnie. Wiedział co za jakiś czas może mu się przytrafić, z torby wyciągnął swojego walkmana i podarował go Filipowi jako pozostawione przez siebie dziedzictwo na Ziemi. Gdy nadszedł czas uczęszczania na wykłady Pana Keksa oraz zdobywania doświadczenia Filip miał osiem lat. **[przez 3 lata pracował tam inny grabarz ale raz zakopał żywego nieprzytomnego ucznia z korytarza więc został zabity]** Przez parę pierwszych zajęć Filip posiadał kartę bezpieczeństwa i nie był pytany przez Pana Keksa. Natomiast po miesiącu uczestniczenia w lekcjach sielanka się skończyła. Filip został zapytany przez Pana Keksa o wyjaśnienie koloru magenta **[tu wstawic odnosnik do koloru kiedys].** Nie odpowiedział na to pytanie, nie znał odpowiedzi. Cała klasa odwróciła się do nieszczęśnika wiedząc, co go czeka. Filip był za głupi, żeby zrozumieć powagę sytuacji. Pan Keks spojrzał na Filipa jakby stracił własnego rodzonego syna, aczkolwiek nie zabił go. Taka sytuacja miała wcześniej miejsce w akademii tylko raz. Pan poprosił Filipa o wyjście z klasy i rozmowę w cztery oczy. Nie dało się ukryć, że Pan Keks był załamany tym co sie stało, lecz powiedział Filipowi, że ten może wybrać śmierć w tym miejscu lub objąć stanowisko Grabarza Akademii do końca życia. Filip nie wiedział jak zareagować, spodziewał się kary, a otrzymał dar od losu i to do końca życia.

#### **Składzikowy incydent (8-9)**

W dzień podania błędnej odpowiedzi przez Filipa i po rozmowie w cztery oczy Pan Keks wrócił do klasy, a chłopcu kazał pójść i czekać na niego w składziku akademii, do którego wręczył mu klucze. Pan Profesor kontynuował lekcję, a Filip czekał na niego siedząc na starym taboreciku. Nudzący się młokos zaczął bawić się kluczami, które po paru minutach nie znajdywały się już w dłoniach Filipa, lecz w kanalizacji akademii. Chłopak był uwięziony. Pan Keks skończył ostatnie zajęcia dnia i kończył pracę, zaczynał się weekend. Wychodząc z budynku mężczyzna czuł, że czegoś zapomniał ale nie był w stanie sobie przypomnieć więc postanowił udać się na cotygodniowe spotkanie klubu golfowego w sasiądującym mieście. Głodujący w składziku Filip nie miał innego wyjścia niż zjeść dwa palce u swojej nogi. Wybrał lewą, przynajmniej do dzisiaj tak mówi mimo, że zdarza się mu kuleć na prawą. Pan Keks wrócił 3 dni później, w poniedziałek, dalej czuł, że czegoś zapomniał ale zignorował to i poszedł pisać wiersze do swojego biura. W pewnym momencie zabrakło mu atramentu więc musiał udać się po niego do składziku. Szukawszy wszędzie kluczy olśniło go co cały ten czas siedziało mu z tyłu głowy, przypomniał sobie komu oddał owe klucze przed wyjazdem. Westchnął i stwierdził. że w sumie to nie potrzebuje już atramentu i może pisać ołówkiem, wrócił do swojego biura i kontynuował pisanie poematów. Miał wyjebane w ten atrament i Filipa. Chłopiec uwięziony w czterech ciasnych ścianach po długim czasie bez nawadniania się zemdlał z odwonienia. Po paru godzinach tworzenia sztuki Pan Keks udał się to do toalety odcedzić kartofelki. Jak wiadomo, przez specjalną dietę Pana Keksa, na jego mocz nie działają siły grawitacji i przyciągania dlatego pare sekund po opuszczeniu jego układu moczowego mocz zaczyna unosić się w powietrzu. Przemierzająca kanalizację uryna przypadkiem trafiła do pokoju, w którym leżał Filip. Żółta ciecz trafiła prosto do ust młodzieńca, jakby jej przeznaczeniem było znaleźć się właśnie tam. Chłopiec ocknął się i czuł sie jak nowy, jego pragnienie całkowicie zniknęło, pozostał jedynie głód. Filip stwierdził, że jest głodny więc wyszedł ze składziku i udał się w stronę stołówki. Drzwi były otwarte ten cały czas, okazało się, że przyszły Grabarz Akademii nie zamknął za sobą drzwi na klucz wchodząc do składziku.

#### **Początki pracy i przejście w dorosłość (9-18)**

Czternaście miesięcy, tyle czasu minęło od składzikowego incydentu. Od tamtego czasu Filip nie odczuł uczucia pragnienia ani razu, po swoim występku na zajęciach nie został i nie miał już zostać dopuszczony do żadnych z nich. W tym wolnym czasie czytał, a raczej próbował czytać o sztuce grabienia. Spośród dwóch opcji danych mu przez Pana Keksa wybrał tę, która dała mu dalej żyć przy okazji wkraczająć na ścieżkę prowadzącą do jego upragnionego zawodu - grabarza. Nastał więc w końcu czas, aby spełniać swój obowiązek pracy i wziąć się do roboty. Sztukę grabienia na jego zajęciach przygotowujących pokazał mu sam Pan Keks. Ujawnił najlepsze techniki operowania szpadlem, jak obchodzić się z ciałem, jak oddać szacunek (a konkretnie go nie oddawać) martwemu oraz w jakim miejscu składuje się każdego nieboszczyka opierając się na jego osiągnieciach w akademii. Lata mijały, łopaty rdzewiały, uzdolnieni uczniowie kończyli akademię ,a niektórzy nie opuszczali jej progów do końca ich istnienia, tak toczyło się życie. Filip dziennie zachodził do akademii zająć się martwymi. Początki nie były najłatwiejsze, nie był on najsilniejszy, niektóre ciała potrafiły dużo ważyć, jednak nawet z takimi trudnościami radził sobie Filip. Pomagał mu walkman Kewina Grabarza oraz słuchanie piosenek na nim. Filip był za głupi, żeby zaopatrzyć się w nowe piosenki, dlatego ciągle słuchał czterech tych samych. Z czasem targanie zwłok stało się dla niego dzienną rutyną, nie przeszkadzało mu to, w końcu to jego praca marzeń.

Z każdym ciałem obchodził się jak nauczył go Pan Keks. Już po 3 latach pracy otrzymał Order Najlepszego Grabarza Akademii, nikt owego nie otrzymał wcześniej. Filip czuł się wyróżniony, mimo uczniów akademii, którzy często robili sobie z niego jajca, to motywowało go do cięższej i częstszej pracy i pozwalało zostać silnym. W wieku 16 lat otrzymał swój własny uniform, który widać na jego jedynym zdjęciu. Jest szyty na zamówienie za każdym razem kiedy Filip urośnie. Lub, gdy jego bary urosną. Nie nosi nic innego poza nim, nie ma innych ubrań, twierdzi, że ich nie potrzebuje skoro ma uniform, dlatego strasznie jebie. W dniu 18 urodzin otrzymał szpadel z jego inicjałami, na który zaklęcie niezniszczalności nałożył Pan Keks. Pierwszą rzeczą, którą zrobił ze szpadlem było zmasakrowanie twarzy jednej z ofiar tego dnia w akademii. Szpadel oraz ślad po mordzie nieboszczyka Filip ma zawsze przy sobie do dzisiaj.

### **Dorosłość (18-39)**

#### **Dymy w Akademii (18-24)**

Około trzy miesiące po imprezie urodzinowej Filipa Grabarza w Akademii zaczęła się niezła zadyma. Ze wszystkich obecnie występujących incydentów i gorącej atmosfery panującej przez parę miesięcy na uczelni tylko jeden był istotny w żywocie Grabarza, ponieważ dowiedziano się, że jeden z uczniów to absolwent akademii, który z pozyskaną wiedzą odmłodził swoje ciało, aby móc uczęszczać na nowe wykłady, ponieważ podstawa programowa zmieniła się od czasu, kiedy ostatnio uczęszczał na zajęcia. Mogłoby się wydawać, że nijak tyczy się to Filipa, aczkolwiek, to go poproszono o zajęcie się delikwentem. Grabarz zrozumiał swoje zadanie na swój prosty sposób - znaleźć i zgładzić swym szpadlem a następnie rozkoszować się aktem grabienia. Po opuszczeniu biura Pana Keksa, w którym Filip usłyszał swoje zadanie, potknął się o framugę drzwi i leżał nieprzytomny twarzą w dół. Zawieszono w tym czasie lekcje. Panoszącego się w akademii gagatka znaleziono bez pomocy Filipa parę dni później i zabito. Ciało rzucono na cmentarz obok akademii z myślą, że zajmie się nim Filip. Grabarz obudził się tydzień po znalezieniu odmłodzonego absolwenta w tym samym miejscu - pod biurem Pana Keksa. Średnio komukolwiek chciało mu się pomagać, natomiast Pan Keks nie opuścił biura od tamtego czasu więc nie wiedział co się stało. Rozkojarzony całą sytuacją Filip nie wiedział, że zadanie zostało już ukończone więc wybrał się na poszukiwanie podejrzanego. Złapał za szpadel i ruszył. Szpadel kompetentnie oblizał, do połysku, był w stanie widzieć na nim swoje odbicie na tle niegdyś zostawionego śladu. Mężczyźnie rysopis poszukiwanego pomylił się dwa razy z normalnymi uczniami akademii, których twarze niestety zostały zmasakrowane szpadlem Grabarza, którego nazwał wówczas "Krętaczem". Za całą sytuację dostał srogi ochrzan, ale to później. Gdy zorientował się, że zabite przez niego osoby, nie były tymi, którymi powinny być zaszedł na cmentarz z dwoma ciałami na barach, żeby zapewnić im przeprosinowy pochówek. Truchło wcześniej rzuconego tam absolwenta nie znajdowało się już w tym samym miejscu. Niczego niepodejrzewający Filip załączył swoje bujacze na walkmanie i rozpoczął pochówek jednej z przypadkowych ofiar, po wykopaniu dołu i wrzuceniu ciała do środka, nim zdążył obrócić się i zerknąć na drugie ciało został wepchnięty do dołu z trupem, a następnie zasypany. Ostatnie co widział przed ostatnim promykiem światła była łudząco podobna do poszukiwanego twarz, jednakże wyglądała ona młodziej. Zasypany Filip średnio odczuwał strach w zaistniałej sytuacji, miał swojego walkmana, było mu tylko trochę ciasno. Strasznie go to wkurwiało, że nie mógł się podrapać więc zdecydował, że zje obok leżącego trupa. Zaczął od nóg. Cały proces trwał całkiem długo, lecz gniew Filipa nie dawał mu przestać. Z czasem stwierdził nawet, że nie smakuje tak źle. W tym czasie grasujący po akademii absolwent miał jeden cel, zabić Pana Keksa i ukraść wszystkie księgi z jego biura po czym jak najszybciej się ulotnić. Duszący się powoli Filip wyszedł bez problemu spod ziemi, w końcu zasypywało go jakieś dziecko i zrobiło to nieumiejętnie. Nie wiadomo czemu nie chciał wyjść wcześniej. Do dziś podczas opowiadania tej historii omija ten temat. Wziął szpadel i pędem ruszył do biura Pana Keksa powiedzieć mu co się stało. W biurze zastał martwego Pana Keksa oraz rzezimieszka pakującego wszystkie księgi. Popadnięty w furię Grabarz rzucił się na młodzieńca i bezlitośnie go zabił po czym od razu podszedł do ciała Pana Keksa, złapał i podniósł jego głowę. Filip zapłakał. Łzy spłynęły na twarz martwego Pana Keksa. Był dla niego jak ojciec. Przypomniał sobie, ile niespełnionych marzeń Pan Keks zostawia w tym momencie na tym świecie i nigdy ich już nie spełni. Wszystkie najmilej spędzone z nim chwilę przeszywały jego myśli w głowie. Jego uśmiech, chwile ciszy i spokoju, tak krótkie, tak ulotne. Jedyne co po nim zostanie to księgi, w których dokumentował swoją wiedzę, miłe wspomnienie w głowach jego przyjaciół no i może trauma, którą wyrządza uczniom. Szlochający dalej nad trupem Filip spostrzegł, że łzy, które chwilę temu spadły na twarz przybranego ojca wchłonęły w jego ciało. Grabarz zaczął uciskać głowę i zorientował się, że to jedynie poduszkowy manekin pozostawiony przez Pana Keksa. Rozgladający się z radością po biurze Filip zauważył otwarte okno oraz usłyszał, że z ciała zabitego młokosa dobiega płacz niemowlęcia. Nagle brzuch rozerwały małe rączki. Narodziło się następne życie. Najwidoczniej absolwent dzięki posiadanej wiedzy był w stanie opracować technologię pozwalającą na przyspieszone samozapłodnienie z istniejącej już w sobie komórki co pozwalało na ciągłą reprodukcję samego siebie. Przyspieszony również był rozwój użytkownika. Filip ujrzawszy narodzony płód zbliżył się do niego. Zmierzył go swym tępym wzrokiem po czym przepołowił go szpadlem. Wcześniejszy płacz grabarza był na tyle głośny, że woźny zaalarmował o incydencie Pana Keksa, który przybył do akademii godzinę później. Okazało się, że uwinął się na tygodniowe spotkanie klubu golfowego. Pogratulował grabarzowi zimnej krwi i tego, że obronił jego cennych zapisków.

#### **Pierwsza przyjaźń (24-27)**

Przez parę lat pobyt Filipa w akademii nie zmienił w jego życiu za wiele. Wydarzenia sprzed sześciu lat podnosiły go na duchu, gdy przypominał sobie moment, w którym Pan Keks go pochwala. Nie zmieniło się również nastawienie ludzi do grabarza. Nie posiadał on wówczas najlepszego przyjaciela, lub nawet zwykłego kumpla, swoje słowa zamieniał jedynie z Panem Keksem, gdy ten nie był zajęty. Zdarzyła się również nieudolna wymiana "Dzieńm domry" z woźnym. Do czasu. Pewnego, niewyróżniającego się od innych, dnia Filip zajmował się trupami, jak zawsze. Chwycił ostatniego, zrobił co należało, po czym ściągnął walkmana. Jednakże koło drzewa, pod którym składował wcześniej ciała znalazło się jeszcze jedno i to zadziwiająco stare, podchrapujące pod nosem. Jakiś menel drzemał w najlepsze na terenie akademii. Filip spokojnie zbliżył się do niego i znając swoje wytyczne przywalił szpadlem w łeb śpioszka, który odleciał jak piłka golfowa. Bezgłowe ciało pozostało w nieruchu. Naprawdę profesjonalne uderzenie. Przechodzący za ogrodzeniem człowiek gwizdnął z zachwytu po czym pogratulował zamachu. Filip ucieszył mordę i podbiegł do niego i zapytał o ulubiony kolor. Nieschludnie ubrany nieznajomy dzierżący butelkę bimbru odrzekł, że Indygo, oraz przedstawił się jako Głuszec, dla ziomków - Deafer. Grabarz zachęcił go, aby przyszedł, oraz zapewnił, że nie zrobi mu krzywdy. Chcący przeskoczyć ogrodzenie menel zahaczył o spodnie i spadając na drugą stronę zerwał większość z nich. Stwierdził, że już lepiej będzie mu bez nich więc paradował w samych slipach, nie było stać go na nowe spodnie więc był zmuszony pałętać się po świecie w taki sposób. "Przynajmniej bimber jest cały". Tak myślał Głuszec. Mężczyźni zasiedli pod drzewem gdzie wcześniej leżały truchła i dyskutowali o wielu rzeczach. Przychlast zdawał się być mądrzejszy od Filipa, lecz nie była to wielka różnica. Rozmawiali o wielkości uszu, jak sie robi szyby, o wcinaniu brudu z pępka oraz ilodniowy smakuje najlepiej, pijak przedstawił swoją zagwozdkę dlaczego nie można drukować więcej pieniędzy, a grabarz opowiadał o swoim przybranym ojcu, podczas gdy mężczyzna słuchał z niedowierzaniem o intelekcie głowy akademii. Po paru godzinach śmiechu Głuszec powiedział, że na niego już czas po czym opuścił teren akademii. Filip czuł się jak nigdy, w końcu miał kogoś z kim mógł porozmawiać, oraz kogoś przy kim czuł się jak prawdziwy człowiek. Liczył na kolejne spotkanie z jego nowym przyjacielem, nie wiedział jednak, kiedy ono nastanie. Jak okazało się tydzień później włóczęga odwiedził go ponownie z butelką bimbru i zapewnił, że będzie pojawiać się regularnie, również ze swoim trunkiem. Nic w ostatnim czasie nie uszczęśliwiło Filipa tak jak ta wiadomość. Mijały tygodnie, grabarz wciąż wykonywał swoją pracę jak należy, pracę, w dodatku wymarzoną, zawsze stawia na piedestale, nawet nad nową przyjaźnią, Korytarze akademii pozostawały puste od trupów codziennie od czasu panowania Filipa jako grabarza. Po takim czasie znajomości z Głuszcem mężczyzna postanowił powiedzieć o swym przyjacielu Panu Keksowi. Profesor powiedział, że o owej przyjaźni wie, oraz docenia zaufanie w jego kierunku ze strony Filipa i nie widzi nic złego w spotykaniu się w czasie wolnym, o ile po akademii nie walają się ciała. Uradowany Filip popędził na czekającego już z bimbrem Głuszca i razem spędzili resztę dnia.

Deafer nawet zagadał do stróża prawa, który przechadzał się za ogrodzeniem. Mówił jak to świat się zmienia, że kupiłby sobie poduszkę i jakieś inne nieistotne gówno. Policjant średnio go słuchał ale głupio było mu odejść. Półtora roku od pierwszego spotkania mężczyźni spotkali się jak co tydzień, jednak tym razem kloszard przyniósł ze sobą cztery butle trunku. Z początku wszystko toczyło się spokojnie, lecz z czasem nieokrzesany Filip wpadł na pomysł ścięcia drzewa swym szpadlem. Wszystko skończyło by się jedynie paroma uszkodzonymi nagrobkami, lecz również nieokiełznany Głuszec stał na głowie na jednym z nich przez co został uderzony oraz zmiażdżony przez ogromne drzewo. Nieprzejmujący się przez alkohol w jego krwi sytuacją Filip, mimo to ruszył na pomoc przyjacielowi. Ujrzał, że drzewo zgniotło jedynie lewą stopę jego nieprzytomnego kompana do szklanki. Jednakże dla bezpieczeństwa zdecydował się na amputację od nóg do mostka i swym szpadlem umiejętnie odciął ponad połowę ciała poszkodowanego. Następnie zaniósł je do sali zajęć robotyki, gdzie sam utworzył oraz zamontował automatyczną protezę po czym zemdlał od nadmiaru alkoholu. Widząc ślady krwi na korytarzu Pan Keks zaszedł ich śladem do sali gdzie zastał dwóch nieprzytomnych mężczyzn. Nie mógł uwierzyć, że Filipowi udało się coś takiego pokroju, dlatego, gdy tylko nieświadomy poprzednich zdarzeń grabarz się obudził Pan Keks powiedział mu, że uratował jego przyjaciela, oraz wiele mu zawdzięcza za przyniesienie go do tej sali. Zdecydował się przemilczeć sytuację dla dobra Filipa.

#### **Odkrywcze wypady i ich konsekwencje (27-34)**

Dwadzieścia siedem lat, przez tyle czasu noga Filipa nie wykroczyła poza tereny akademii, a jego kubki smakowe nie zaznały smaku innego niż zupki gerbera od Pana Keksa, wiewiórka, ludzkie ciało, mocz oraz bimber. Dowiedziawszy się o tym podczas jednej z rozmów, w połowie zmechanizowany Głuszec nie mógł uwierzyć własnym uszom. Zaproponował grabarzowi wypad na śmietniki, gdzie znajdzie dla niego najlepsze kąski. Filip nie do końca wiedział czy chce oraz czy może to zrobić, jednak po wysłuchaniu opowieści o wytwornych smakach, które oferuje świat za akademią uległ pokusie i pierwszy raz przekroczył progi akademii, wszystko zrobił bez wiedzy Pana Keksa. Głuszec szybko popędził do najbliższego śmietnika znajdującego się na zapleczu restauracji, z którego wyciągnął resztkę golonki i wręczył ją Filipowi oraz podarował mu bimber do popicia. Grabarz zjadł ją na raz, razem z kością. Przemierzające przełyk Filipa mięso otworzyło mu oczy na to, ile dotychczas w swoim życiu przegapił. Pan Keks widział co robi Filip, nie spodobało mu się to, że bez jego wiedzy zdecydował się opuścić teren akademii, lecz widząc uśmiech na twarzy swojego przybranego syna uznał, że jeszcze nie czas na interweniowanie. Konsekwencje opuszczenia terenu akademii przedstawi grabarzowi później. Menel zabrał swego przyjaciela dalej, gdzie kazał zaczekać mu przed lokalem. Zmechanizowany włóczęga wszedł do restauracji. Po chwili ciszy z budynku było słychać liczne okrzyki, a po czasie mężczyzna wybiegł z dwoma pudełkami pizzy. Krzyknął do Filipa, aby ten również się zmywał i spotkał się z nim pod pierwszym ograbionym kubłem. Tak zrobili, po czym skosztowali włoskiego placka z serem po raz pierwszy w życiu. Deafer spełnił swe marzenie, a Filip znów, mimo swojej głupoty, dostrzegł jak ograniczany był przez akademię i Pana Keksa. Po wyżerce Kloszard zabrał grabarza na kabaret, w którym Filip nie rozumiał nic, lecz śmiał się cały spektakl tak głośno i tępo, że mężczyźni zostali wyrzuceni oraz pobici, gdy ochrona dowiedziała się, że nie posiadali biletów. Jednak mimo nieprzyjemnej sytuacji Filip czuł się jak nigdy - wolny, co i tak nie zmieniło jego podejścia do grabienia. Głuszec zdecydował się zabrać grabarza w kolejne miejsce. Mężczyźni spokojnie kroczyli chodnikiem i kierowali się na drugą stronę ulicy. Podczas przekraczania jezdni potrąciła ich ciężarówka. Obaj stracili przytomoność. Ciężarówką prowadził nikt inny jak sam Pan Keks, który ujrzawszy ile rzeczy odkrywa Filip w tak krótkim czasie za sprawą tego menela jebanego zdecydował się usunąć go z życia jego syna, a przynajmniej w pewnym sensie.

Grabarz obudził się w swoim, niezmienionym od momentu dołączenia do personelu uczelni pokoju w akademii bez ani jednego uszczerbku na zdrowiu. Zapytał co stało się z Głuszcem. Pan Keks powiedział, że również trzyma się dobrze i już za niedługo będa mogli spotykać się razem. Jednakże wcześniej wspomniane przez Pana Keksa konsekwencje były doprawdy surowe, ponieważ Filip w rzeczywistości już nigdy nie ujrzy tego samego Głuszca, z którym popijał bimber co tydzień, albowiem od tamtego dnia żul został zamknięty w czeluściach akademii, głęboko pod ziemią, gdzie nikt, a tym bardziej Filip go nie znajdzie, grabarzowi zabroniono również opuszczać teren akademii. Deafer pokazał zdecydowanie za dużo życia poza akademią, co pogarszało wizerunek akademii oraz Pana Keksa w oczach Filipa. Musiał być usunięty. Prawdziwy włóczęga od teraz zastąpiony został już dawno opatentowanym wynalazkiem Pana Keksa, na którego nałożono skórę w górnej połowie ciała, aby wciąż wyglądał tak samo. Jego zadaniem były cotygodniowe spotkania z Filipem z kosztowaniem ulubionego trunku, aby ten niczego nie podejrzewał, w końcu to jego jedyny przyjaciel. Pan Keks nie mógł pozwolić na to by grabarz się zmienił. To dlatego posunął się do czegoś takiego. Nad ofiarą sytuacji do dziś przeprowadzane są badania, lecz jest traktowany jak najłagodniej jak to możliwe, ponieważ profesor jest mu wdzięczny za zaprzyjaźnienie się, umilenie życia Filipa oraz pomoc w rozwijaniu się akademii za sprawą przeprowadzanych na nim testów. Głuszec nie jest już ani trochę podobny do tego jak wyglądał kiedyś, badania go zmieniły. Często prosi personel o śmierć, lecz zostaje ignorowany.

#### **Zwariowane zastępniki (34-39)**

##### Stojące liczydło (34)

Tradycyjne cotygodniowe spotkania wciąż miały miejsce, jednak jeden dzień nie wystarczał na zaspokojenie nudy Filipa. Grabarz osiągnął niesłychaną wprawę w swoim zawodzie. Albowiem jego umiejętności grabienia w momencie, w którym otrzymał order najlepszego grabarza akademii lata temu to zaledwie połowa tego, co jest w stanie zrobić dzisiaj. Na korytarzach rzadko kiedy widzi się trupy, a nawet, gdy to się stanie to w przeciągu pięciu minut można zauważyć Filipa zajmującego się martwymi. Jest w tym bez wątpienia najlepszy. Jednakże ma to również swoją złą stronę. Grabarz nie ma co ze sobą poczynić po skończeniu pracy, jeśli nie spotyka sie owego dnia z Deaferem. Dlatego pierwszym zajęciem, które wymyślił sobie Filip było policzenie do liczby "tysiąc pięćset sto dziewięćset", i nawet mu się udało, po czterech dniach. Robił to w każdym wolnym czasie, który miał. Po prostu stał w miejscu i liczył, nie do końca wiadomo jak to zrobił skoro ma problem z doliczeniem do dwudziestu.

##### Pierwszy kontakt z kobietą (34-35)

> Motyw Muzyczny: Elvis Presley - Can't Help Falling in Love
>
>

Następnym obiektem zainteresowań Filipa stała się kobieta ze stołówki akademii - Gloriana. Był to pierwszy raz kiedy Filip ujrzał tak piękną kobietę. Pewnego dnia przenosząc ciała rozglądał się uważnie po korytarzach uczelni w poszukiwaniu zajęcia. To wtedy, mimo wieloletniej już służbie Gloriany, spostrzegł ją po raz pierwszy. Nakładała chochelką zupę ze strupa, a dzieci podchodziły i odbierały swoje dania od kobiety po czym wsuwały cały talerz pyszności. Grabarz stał w miejscu zdumiony. Ciała martwych uczniów powoli osuwały się z jego barków na ziemię, gdy ten podziwiał piękno jadłodajki. Ta skończywszy rozdawanie pierwszego dania zwróciła swój wzrok w kierunku Filipa, który podkulił ogon z zaczerwienioną twarzą. Narzucił ciała na barki i szedł dalej. W drodze na cmentarz wciąż myślał o kobiecie. Chciał wrócić do niej po skończeniu pracy, jednakże to akurat dziś spotkać miał się z Głuszcem, którego końcowo wystawił. Deaferowi nie robiło to różnicy, w końcu był już tylko zaprogramowaną do towarzystwa maszyną. Przesiedział parę godzin samemu w miejscu spotkań z Filipem po czym niepostrzeżenie wrócił do kryjówki w Akademii. Tymczasem Filip po nieumiejętnym wyrwaniu mleczy i innych chwastów z terenu akademii zmierzał do Gloriany, która kończyła już zmywać naczynia na stołówce i zbierała się do powrotu do swojej kwatery. Na zaplecze stołówki do wychodzącej już kobiety wtargnął Filip, który podarował zebrane kwiaty i patrzył się z wytrzeszczem w oczy kobiety próbując wypowiedzieć jakieś słowa. Jadłodajka podziękowała Filipowi i zaśmiała się pod nosem przy tym coś mamrocząc. Po dziesięciu sekundach ciszy kucharka powiedziała: "Dosyć tego Filipie. Od zawsze myślałam, że jest coś z tobą nie tak, lecz nie wiedziałam, że aż tak bardzo. Odejdź." Filip się zesrał. Rzadkie, podmokłe gówno wypłynęło spod uniformu grabarza i rozpłynęło się tworząc małą kałużę na kuchni. Gloriana bez chwili namyślenia opuściła pomieszczenie, a Filip stał w bezruchu do godziny trzeciej nad ranem. Dopiero wtedy ocucił się z transu po czym upadł ze zmęczenia. Śpiące, zasrane ciało wpadło do garnka ze strupami zostawiając na widoku jedynie łydki i stopy i leżało tam aż do rana. Gdy kobieta zjawiła się rano na kuchni zobaczyła Filipa w garze po czym westchnęła i wyciągnęła go z garnka. Okazało się, że przesiąknięty moczem oraz gównem uniform grabarza przez noc zdołał zostawić nieprzyjemny posmak na nowych i świeżych strupach. Przez ten incydent owego dnia na stołówce podano jedynie deser - małżowiny uszne z sosem borówkowym. Oczywiście ten brak zorganizowania został zgłoszony do odpowiednich służb akademii, które przekazały to dalej do samego Pana Keksa. Profesor dowiedziawszy się o tym udał się do Gloriany, która tłumaczyła się szczerze, że to wina Filipa, który wczoraj nabrudził. Keks słuchał kobiety z grzeczności, gdy ta tylko skończyła mówić w mgnieniu oka teleportował się za nią po czym ją przewrócił i oderwał skórę z pleców. Wypraszał sobie obwinianie jego przybranego syna po czym zadrwił z jadłodajki skacząc po jej plecach jak na trampolinie wydając dziwne dźwięki a następnie się ulotnił. Gloriana nie mogła przestać pracować, mimo poczucia niesprawiedliwości wciąż tkwiła w niej chęć rozprzestrzeniania dobra. Na podrażnione plecy założyła koc termiczny, a na to swój fartuch. Następny dzień równał się także z kolejną wizyta Filipa pod urokiem Amora. Tym razem grabarz przyniósł ze sobą coś co nazwał "blanbą". W rzeczywistości był to patyk owinięty w ubrania martwych uczniów. Nie wiadomo jakie powiązanie miała nazwa do przedmiotu. Mężczyzna podarował babie badyla ze łzami w oczach. Najwidoczniej znaczył dla niego dużo. Jednakże mimo to zdecydował się go podarować. Zniechęcona już do Filipa Gloriana złamała patyk na jego oczach, a resztki ciuchów rzuciła mu w twarz. Wszystkie motyle w brzuchu Filipa zniknęły w mgnieniu oka. Złapał kucharkę za łydkę po czym złamał ją w pół na swoim kolanie. To samo zrobił z drugą łydką, a następnie wyszedł. Płacząca z bólu kobieta wyczołgała się z kuchni zostawiając przy tym pomieszczenie pustym, a dzieci - głodnymi. Tego dnia w akademii z głodu zmarło czterech uczniów. Gloriana znaleziona została w połowie korytarza przez ochronę, która zabrała ją do pielęgniarza. Ten dał jej do dyspozycji wózek na dwadzieścia jeden godzin oraz listek rumianku. Kobieta wiedziała, że w akademii jest już skreślona. Udała się złożyć wypowiedzenie do biura samego Pana Keksa. Rozmowa z profesorem przeszła bez problemów oraz zgrabnie, a dwójka ludzi pożegnała się kulturalnie i rozeszła w swe strony. Gloriana w stronę głównych drzwi budynku akademii, a Pan Keks tuż za nią z giwerą, z której oddał strzał, gdy kobieta przekroczyła próg drzwi.

##### Dokuczliwy lecz zdrowy rywal (35-39)

Minął rok od zniknięcia Gloriany. Gdy Filip dowiedział się o tym nieszczególnie był przejęty tym faktem, najpewniej po tym co zrobiła mu kobieta. Wrócił do codzienności. Spotkania z Głuszcem dalej miały miejsce, mężczyźni dobrze sie na nich bawili, lecz poza tym Grabarzowi przyjemności nie sprawiało już w zasadzie nic. Praca dalej była dla niego kaszką z mleczkiem. Znów nie miał co robić. Zauważywszy to już pare lat temu Pan Keks zdecydował się w końcu zainterweniować, gdy zobaczył Filipa wykopującego dół na dwieście czterdzieści metrów dla martwego ucznia. Filipa wyciągnieto dźwigiem.

Pan Keks wezwał na służbę człowieka z tajnego personelu akademii, o którym nie wiedział nawet Filip - Odgrabacza Hektora - przystojnego młodzieńca, którego nadanym zadaniem było wykopywanie ciał pogrzebanych już wcześniej uczniów. **{"}** Otrzymany rozkaz nie zdziwił Hektora, ponieważ ten już wystarczająco dużo czasu był zaznajomiony z tym, jaki jest Pan Keks. Początkowo nie wiedział czemu musi to robić. Po prostu wykonywał swoją pracę, jednakże z czasem, gdy raz z oddali zawrzeszczał na niego wyjątkowo tępo wyglądający mężczyzna zrozumiał o co może chodzić Panu Keksowi. Kontynuował swoją pracę i starał się być niezauważony przez Grabarza akademii. Po około miesiącu drażnienia ****Filipa Grabarza**** Hektor otrzymał nowe wytyczne od Pana Keksa. Wymagały od niego bardziej ryzykownych ruchów, albowiem od teraz Odgrabacz musiał uważnie przyglądać się Filipowi oraz wykopywać świeżo zakopane ciała po to, aby Filip oszalał jeszcze bardziej. Niestety anonimowość Hektora od tamtego czasu utrzymała się zaledwie tydzień, kiedy to Grabarz spostrzegł kto stoi za zakłócaniem jego pracy. Hektor nie był gotowy na ten moment. W oczach Filipa nie było już widać ani głupoty, ani człowieczeństwa. Chwycił za swój szpadel, jego złość lekko rozrywała jego uniform Grabarz spojrzał oraz rozpoczął szarżę na Hektora. Członek Aprilis był w ogromnym szoku, nie ruszył się o centymetr, był przerażony. Pierwszy raz widział coś takiego, taki gniew. Przytłaczająca aura Filipa wyssała z niego jakiekolwiek pokłady odwagi. Po prostu tam stał, mogłoby się wydawać, że w tym ułamku sekund pogodził się ze śmiercią, z tym, że zostawia swoje cztery ukochane.

Gdy już ujrzał tępy pysk przed sobą zamknął oczy i czekał na najgorsze. Jednakże zdziwiło go to, co się stało, Hektor nie umarł, nie poczuł ani zadrapania. Stało się tak, ponieważ podczas szarży Filip potknął się o upuszczony przez Odgrabacza szpadel. Gdy spojrzał za siebię ujrzał Filipa z głową wbitą w przewracające się drzewo próbującego wykrzyczeć "Kuuuurczęęęęm!". Przerażony Hektor zaczał uciekać, gdy tylko podniósł się z ziemi. Wiedział, że dopóki nie otrzyma nakazu, nie może przestać wykonywać swojej pracy, dobrze znane są mu procedury akademii. Następnego dnia Hektor ponownie zaczął wykopywać zakopane już przez Filipa ciała. Oczywistym było również, że Filip znów ujrzy mężczyznę i tak też było. Coś do niego krzyczał ale nie wiadomo co bo średnio radzi sobie z mówieniem. Gdy Hektor wciąż nie oddalił się od ciał Filip znów zaczął swą szarżę. Strach obszedł Odgrabacza po całym ciele, jego szpadel, podobnie jak ostatnim razem, wypadł na ziemię, a Filip potknął się o niego. Sytuacja wyglądała tak samo jak dnia poprzedniego. Hektor wygrał, ponownie, choć nie dotykając swojego przeciwnika ani razu, uszedł z życiem bez szwanku. Zauważył, jak zajebiście tępy jest Filip oraz jak, mimo jego niesamowitej tężyzny oraz siły fizycznej dać sobie z nim radę. Z czasem Hektor zyskał wiele pewności siebie, w sytuacjach, gdzie Filip chciał podnieść rękę na Hektora, Odgrabacz wykonywał sztuczkę ze szpadlem raz po raz, a ta działała bez zarzutu za każdym razem. Stał się wirtuozem swojej pracy. Zgodnie z nowootrzymanymi wytycznymi miał drwić z Filipa i tak też robił. Trwało to miesiącami. Gdy ten znów podbiegał do niego Hektor bawił się szpadlem niczym czerwoną płachtą przed bykiem dorzucając przy tym kawał o facjacie Grabarza, którego ten pewnie nawet nie rozumiał. Z dnia na dzień zmieniał się w coraz gorszą osobę, jednakże jego prawdziwe ja wciąż tkwiło w jego środku. Nie miał na myśli tego co mówi. Był dobrym człowiekiem. Pewnego dnia, gdy grabarz znów leżał nieprzytomny wyciął na jego uniformie dziure w miejscu kutasa, tak że każdy mijający Filipa uczeń czy personel był w stanie ujrzeć dyndające zgrzybiałe prącie i mosznę pochłonięte przez dwudziestotrzyletni zarost. O problemie grabarz dowiedział się dopiero, gdy upadł na ziemię na kolejnym spotkaniu po którym oprzytomniał ze złamanym prąciem, które dostało wzwodu akurat, gdy Filip szarżował na Hektora. Odgrabacz zobaczył co się stało. Zignorował rozkazy i został przy FIlipie, aż ten nie oprzytomniał. Grabarz wstał. Pierwsze co chciał zrobić to trącić mężczyznę lecz coś go powstrzymało. Ból prącią. Kolos upadł na ziemię. Odgrabacz przeprosił go za wszystko. Nie wspomniał nic o tajnej misji nadanej przez Pana Keksa. Wytłumaczył, że po prostu na tym polega jego praca. Filip mu uwierzył. Hektor znając sytuację Filipa oraz powód dlaczego został powołany do działania zaproponował mu inne wyjście - ciągłe rywalizacje w grabieniu i odgrabianiu. Grabarz przystał na propozycję. O sytuacji dowiedział się Pan Keks, który całą sprawę bacznie monitorował od początku przez ukrytą w ciele Hektora kamerze. Czasem śmiechnął, gdy Filip się wywrócił. Tego dnia wieczorem udał się do domu Hektora z klamką, i to nie jedną. Zapukał do drzwi, które otworzyła jedna z żon Hektora. Pan Keks wytłumaczył kim jest oraz po co przychodzi, a Tatiana wpuściła go do środka. Profesor zamontował klamkę w drzwiach w korytarzu oraz łaziencę po czym poszedł do Hektora. Objął mężczyznę ramieniem, powiedział, że sprawa załatwiona oraz, że jego propozycja dla Filipa to świetny pomysł po czym podziękował mu za to co robi dla jego syna. Opuszczając mieszkanie podrzucił wcześniej przygotowane i ukryte w płaszczu gówno do butów leżących w korytarzu. W jego rodzimych stronach to gest wdzięczności. Filip i Hektor rozpoczęli swą rywalizację. **{"}** Filip uwielbiał każdy pojedynek. Podchodził do niego ze słomianym zapałem. Nie chciał dać odgrabaczowi wygrać. Nie do końca wiadomo czy lubił swojego rywala, jednakże jasnym było na pewno, że znalazł w końcu coś do roboty poza spotykaniem się z Głuszcem.

1. ↑ Odgrabacz Hektor (Okres pracy w Aprilis Akademii: Okres Filipowy)