Księstwo Wilka

Księstwo Wilka jest usytuowane w północno wschodniej części Imperium. Twierdza Wilczego Kła pełni funkcję jego stolicy. Władcą tego księstwa jest Karl von Lauft, młodszy brat Sigurda von Lauft.

## Opis

Księstwo znajduje się tuż u podnóża wyznaczających granicę Imperium Gór Północnych, co wiąże się z obeconością licznych kopalń i łatwym dostępem do licznych surowców mineralnych takich jak węgiel, saletra, miedź i złoto. Na terenie księstwa znajdują się także liczne lasy iglaste, liściaste, jak i mieszane.

Na południowym wschodzie księstwa, terenach niegdyś należących do Księstwa Czarnej Róży, występują bagna. Zostały one przyłączone do Księstwa Wilka w wyniku secesji ziem należących do Telesphore'a Tvardowskiego i wsparcia wilczej odnogi rodu Kovalskich.

Przez Księstwo Wilka w czasach Wieku Niezgody przeszło wiele kryzysów a sytuacja była częstokroć bardzo niestabilna, stąd jak i z powodu licznych wpływów bóstw chaosu powstało powiedzenie, że "Wilk chaosem stoi".

## Mieszkańcy

Mieszkańcy Księstwa Wilka to w większości ludzie, lecz w lasach spotkać można także elfy, a przez pewien czas na terenie miejscowości Wronki obozował krasnoludzki klan Bruhninów. Oprócz ludzi imperialnych, w księstwie żyją także Derelingowie zamieszkujący Khazad-Rim, Khazad-Morgulis i Khazad-Thelnai. W niektórych rejonach księstwa, zwłaszcza jego północnej części, spotkać można także Nordów.

Większość drobnej szlachy tego księstwa tragicznie zginęła pod Twierdzą Wilczego Kła, szarżując jej mury w celu odbicia jej z rąk Albusa Waldensena i jego popleczników pod sam koniec wojny domowej. To jak i inne niepowiązane wydarzenie sprawiły, że szlachenie urodzeni stanowią stosunkowo niewielki procent mieszkańców księstwa.

Z uwagi na liczne wojny i kryzysy populacja księstwa zmalała znacznie, jednak dalej niektóre względnie prosperujące rejony takie jak Północna Derelingia, czy Marchia Raptora dają nadzieję na repopulację.

## Zwyczaje

O ile podobnie do reszty imperium w Księstwie Wilka panuje feudalna hierarchia tak tutaj jest ona znacznie luźniejsza, a możliwości awansu społecznego stosunkowo częste. Książę Karl von Lauft znany jest ze swojego konkretnego, bezpośredniego i nieobfitującego w górnolotne ceremoniały podejścia. Nawet zwykły chłop wykazując się odpowiednim merytem jest w stanie z czasem dostąpić wysokich urzędów, a i nobilitacja jakiegoś człowieka znikąd nie jest czymś niesłychanym.

Różnice między chłopem a szlachcicem zacierają się jeszcze bardziej gdy na stół stawiany jest ulubiony napitek mieszkańców tago księstwa - alkohol. Zazwyczaj nalewka lub piwo, choć w zależonści od regionu pija się też wódkę, miód pitny lub słynne kepeiskie wino. Alkohol zbliża do siebie każdego i lud księstwa Wilka dobrze o tym wie. Czy sołtys wioski z krasnoludem, czy książę ze swymi wasalami, czy dwaj kupcy załatwiający interesy, odrobina alkoholu i każda bariera dzieląca pijących pryśnie niczym mag dźgnięty ithorytem.

## Najważniejsze Rody

* **von Lauft** - Dynastia panująca w Księstwie Wilka. Obecnie nad księstwem piecze trzyma młodsza jej linia zapoczątkowana przez księcia Karla. Główną siedzibą wilczej linii tego rodu jest Twierdza Wilczego Kła, aczkolwiek niegdyś w jej domenie znajdował się również Kohleburg.
* **von Lucce** - Ród ten wywodzi się z biednej szlachty która swój dorobek i dobre imię zawdzięcza swojemu dobremu intelektowi oraz chwytaniu się każdej możliwej pracy na rozmaitych dworach książęcych. Jeden z jego członków wiele lat temu za swoje zasługi na dworze von Lauftów otrzymał 3 miejscowości; Luccinę, Wronki i Komisch, które były rozwijane przez kolejne pokolenia von Lucce. Obecnie szczęśliwa passa rodu von Lucce dobiegła końca i jego główna linia całkowicie wygasła zostawiając swoje dotychczasowe włości bez dziedzica. Ważniejszymi przedstawicielami tego rodu byli: Lucispherios von Lucce, Luciusz von Lucce.
* **Gostyccy** - Ród pochodzący ze wsi Raptorzeń lub, według legendy, okolic Khazad-Thelnai, gdzie protoplasta tego rodu zasłynął w walce przeciwko raptorom, straszliwym bestiom które obecni przedstawiciele rodu kojarzą głównie ze swego herbu. Gostyccy z czasem pogrążyli się w długach a ich rodzinny Raptorzeń został im odebrany. Później jednak, dzięki odwadze, determinacji i lojalności dla księcia, obecna głowa rodu Kazimierz Gostycki zarówno odzyskał stare gniazdo rodu jak i otrzymał nowe ziemie takie jak Raptor Rise, a nieco później Kohleburg. Córka Kazimierza, Joanna Gostycka, wżeniła się w ród Sokołowów.
* **Tvardowscy** - Dereliński ród wywodzący się z Khazad-Rim, nad którym czuwają ze swojej wieży znajdującej się w tymże mieście. Parają się magią, alchemią, mutagenizmem, a także, jak można łatwo odgadnąć patrząc na ogromny teleskop wystający z dachu wsześniej wspomnianej wieży, astronomią i wszelkimi jej pochodnymi. Podstawy pod obecne znaczenie tej rodziny postawił wybitny alchemik Telesphore Tvardowski, który przyłączył swe wcześniej będące częścią Księstwa Czarnej Róży ziemie do Księstwa Wilka. Jego następca i obecna głowa rodu, Gedeon Tvardowski, nie jest nawet prawdziwym człowiekiem, a homunculusem stworzonym przez Telesphora. Gedeon ponoć poślubił pewną sukkubicę i płodzi z nią teraz homunculuso-sukkubie kambiony, dodając kolejną warstwę niecodzienności to tego już i tak osobliwego rodu.
* **Kovalscy** - Ród wywodzący się z okolic Khazad-Morgulis. Za protoplastę tego rodu uważany jest wilczy kowal runiczny Magnus Kovalski. W pewnym momencie Kovalscy rozbili się na dwie linie: wilczą utworzoną przez Charlesa Kovalskiego, oraz derelińską zapoczątkowaną przez Blaua Kovalskiego. Córka Charlesa, Izabela Kovalska-Wolfstein, zasłynęła jako wybitna maginżynier, lecz umarła zabita przez swój własny magiczny system immunologiczny. Jej brat, Jan Kovalski, nosił tytuł podczaszego kohleburskiego, lecz zginął w pożarze lasu nie zostawiając po sobie potomka. Wilcza linia Kovalskich całkowicie wymarła pozostawiając samą linię derelińską.
* **Waldenseni** - Ród wywodzący się z zamku Waldenhoff (obecnie znanego jako Raptor Rise). Potężni arystokraci którzy często stawali w kontrze do von Lauftów. Kulminacyjnym momentem ich potęgi ale też i powodem ich upadku było wszczęcie przez Albusa Waldensena wojny domowej w Księstwie Wilka. Korzystając ze śmierci Rudolfa von Lauft, Albus samozwańczo mianował się księciem i wyruszył na kampanie mającą na celu podporządkowanie sobie całego księstwa. Jego powstanie jednak po dziesięciu latach ciężkich walk zostało stłumione a on sam zginął z rąk lojalistów księcia Karla. Syn Albusa, Henryk Waldensen, był przez pewien jeszcze czas od stłumienia rebelii szabelanem Raptor Rise, lecz po tym jak, kierując się tradycją swej buntowniczej rodziny, zdradził swego suwerena, również spotkała go śmierć. Jedyną obecnie żyjącą, acz pochodzącą z nieprawego łoża, przedstawicielką tego rodu jest pół-gigantka Livia, która poślubiła Kazimierza Gostyckiego.
* **Sokołowowie** - Boczna linia imperialnej dynastii panującej w Falconholdzie. Głowa rodu, Dymitr Sokołow, jest wasalem Kazimierza Gostyckiego i w jego imieniu włada wsią Raptorzeń. Poślubił córkę swego suwerena - Joannę. Dymitr ma prawa do tronu imperialnego jednak brakuje mu władzy i środków by samodzielnie wysunąć swe roszczenia, niemniej młody Sokołow stanowi cenny as w rękawie księcia Karla.

## Najważniejsze Miasta i Twierdze

* **Twierdza Wilczego Kła** - Twierdza na północy księstwa częściowo wbudowana w północne pasmo górskie. W jej ścianach jest ithoryt skutecznie utrudniający używanie magii na jej obszarze. Z uwagi na swoje położenie wyśmienicie nadaje się do długotrwałej obrony.
* **Luccina** - Miasto pośrodku księstwa. Bogate i nieogrodzone murami. Jego nazwa jest powiązana z rodem von Lucce którego to włościami było od dawna. W -500 roku została tam wybudowana katedra kultu Val'ris, roztaczając nad okolicą wpływy tej bogini, a w następnym spalona w wyniku spontanicznej czystki dokonanej na kulcie krwii. Po stłamieniu buntów i początkowej odbudowie, miasto zostało nadane Kunegundzie van Bleitenhoff, Hierofantce kultu Wilczej Krwii.
* **Kohleburg** - Zamek na północnym zachodzie księstwa. Obok niego znajdują się cenne kopalnie węgla które zaopatrują całe księstwo w ten cenny kruszec.
* **Raptor Rise** *(daw. Waldenhoff)* - Zamek na zachodzie księstwa, przy granicy z Księstwem Nietoperza. Dawniej główna siedziba rodu Waldensenów, od -500 roku pod władaniem Gostyckich.
* **Khazad-Rim** - Miasteczko handlowe znajdujące się na ziemiach dawniej należących do Księstwa Czarnej Róży. Od roku -500 istnieje tam żyła many. Miejscowość ta jest we władaniu rodu Tvardowskich.

## Historia

### Panowanie Rudolfa i Aneksja Derelingii Północnej

W trakcie panowania księcia Rudolfa w roku 537 p.e.i. korzystając z zamieszania jakie stworzyła wtedy Derelińska Wojna Domowa, Telesphore Tvardowski władający przygranicznym miasteczkiem Khazad-Rim oderwał swoje ziemie od Księstwa Czarnej Róży i złożył hołd lenny dla księcia wilka. Khazad-Morgulis przy wsparciu lokalnego posiadacza ziemskiego Charlesa Kovalskiego również zostało wtedy włączone do Księstwa Wilka. Tak samo, idąc za przykładem innych miast w regionie, Khazad-Thelnai niezadowolone polityką WRACA postanowiło przyłączyć się do secesji. W ten sposób całe ziemie na północ od Raikwaldu trafiły pod pośrednie władanie księcia Rudolfa. Te tereny sporne stały się kością niezgody między Wilkiem a Czarną Różą, lecz z uwagi na trwającą wojnę domową państwo magów nie miało możliwości ich odzyskania, tymbardziej, że sami mieszkańcy tych ziem jak i okoliczna szlachta byli w znacznej większości negatywnie nastawieni do już wtedy mało popularnej Rady Arcymagów. Północna Derelingia stała się integralną częścią Księstwa Wilka i, wolna od magistokracji z Khazad'Arin, rozpoczęła erę rozkwitu gospodarczego.

Panowanie Rudolfa można określić jako okres względnego spokoju, rozwoju i pokojowej ekspansji. Jedni chwalą go za mądre rządy i skuteczną politykę, inni twierdzą, że większość jego sukcesów wynikało z zwykłego szczęścia i sprzyjającej koniunktury, ganiąc go jednocześnie za krótkowzroczność, która przysporzyła jego następcy wiele kłopotów. Tak czy inaczej przez większość poddanych został zapamiętany jako dobry władca.

### Rebelia Waldensena

Niestety czasy względnego spokoju mąci śmierć księcia Rudolfa w 510 roku p.e.i. Jako że starszy z synów Rudolfa - Sigurd - Objął już swym panowaniem stabilniejsze ówczas Księstwo Nietoperza, Księstwo Wilka przypadło, wtedy piętnastoletniemu, Karlowi. Sytuację tę skrzętnie wykorzystał niejaki Albus Waldensen. Zbierając część szlachty z zachodu księstwa wypowiedział on bunt przeciwko nieletniemu książątku, samemu deklarując się prawowitym księciem. Waldensen deklarował swoją wierność Imperatorowej Elegiannie i władzy płynącej ze stolicy Imperium - Falconholdu. W jego oczach von Lauftowie byli buntownikami próbującymi obalić rządy Imperatorowej. Tak w każdym razie sam deklarował swoje poglądy, lecz dla dużej części księstwa był on po prostu zdrajcą i buntownikiem który pragnął korony książęcej dla siebie.

Wojna rozpoczęta przez Waldensena trwała dość długo i z początku Albus zdawał się nawet mieć przewagę. W pierwszych fazach rebelii walki toczyły się głównie na zachodzie w okolicach Waldenhoff. Siły pretendenta dość szybko przejęły należący do von Lauftów Kohleburg. Zajazd na dworek von Leifdanów i podporządkowanie sobie ziem tego rodu utorowało natomiast drogę wojskom Waldensena na Twierdzą Wilczego Kła. Potężna armia buntowników podchodząca pod ową twierdzę zmusiła młodego księcia Karla do wycofania się na tereny Północnej Derelingii, która stała się głównym ośrodkiem jego lojalistów. Głównymi bohaterami pierwszej połowy tej wojny byli lojalni Karlowi: mag-mutagenista Telesphore Tvardowski, dowódca oddziałów Silbernkreuzen Charles Kovalski, strategos Lucispherios von Lucce i już dość sfatygowana swą przypadłość lecz dalej nie dająca w pełni za wygraną magini Izabela Kovalska-Wolfstein. W trakcie tego wszystkiego, południowa miejscowość o nazwie Kepeios ogłosiła się wolnym miastem i de facto przestała odpowiadać tak przed Karlem jak i Albusem.

Z czasem jednak front powoli ustabilizował się gdziś na północ od Lucciny i na zachód od Komisch, a buntownicy stracili na impecie. Mimo nagłej i niespodziewanej śmierci Telesphore'a w 505 roku p.e.i. i stale pogarszającego się stanu Izabeli, wojska lojalistów nie straciły znacząco na sile. Wręcz przeciwnie. Można by rzec, że wraz z wiekiem księcia Karla rosło nie tylko jego doświadczenia i charakterystyczna mu charyzma, lecz także ogólny entuzjazm jego popleczników. Godnym następcą dla dwójki niegdyś tak potężnych magów stał się homunculus Gedeon Tvardowski. Niedołężnego już Starego von Lucce zastąpił jego sun Luciusz, a starego wilkołaka Charlesa na pierwszej linii wspomógł, też już niemłody acz zaprawiony w boju, Kazimierz Gostycki. Von Luccowie zarządzili masowy pobór chłopstwa z Lucciny, Komisch i Wronek do specjalnie uformowanych oddziałów kosynierów by wspomóc armię. Do wojsk lojalistów dołączyli także pewni krasnoludzcy najemnicy (m.in. Kazdun Khadgar i Karphlin Losthison), a także dwa oddziały najemnych magów. Na czele takiej armii książę Karl ruszył odbić kontrolowane przez buntowników ziemie. W pierwszej kolejności lojaliści przełamali front zachodni i przejęli dawną siedzibę rodu uzurpatora - Waldenhoff. Dalej ruszyli na północ gdzie po krótkich walkach odbili Kohleburg. Wreszcie, po drodze tworząc na zgliszczach dworku Leifdanów warowny obóz, później zwany jako Woragia, dotarli pod mury Twierdzy Wilczego Kła. Samo oblężenie było dość krótkie. Po zbudowaniu odpowiednich maszyn oblężniczych natychmiastowo zarządzono szturm na zamek. W wyniku nieprzemyślanej szarży lekkiej jazdy w tej batalii zginęła znaczna część wilczej szlachty. Mimo dużych strat ciężkozbrojne oddziały dowodzone przez Gostyckiego przedarły się przez bramę i związały walką wrogich żołnierzy na dziedzińcu. Kosynierzy szturmowali mury, a magowie prowadzili ostrzał wspierający zdejmując kolejne balisty rozmieszczone na wieżach. W końcu część lojalistów przedarła się do wnętrza twierdzy gdzie napotkawszy Albusa Waldensena po krótkiej potyczce, jak ówczas sądzili, zabili go, a w rzeczywistości po prostu doprowadzili do stanu w którym nie był w stanie już walczyć, tak czy inaczej, oficjalnie kończąc tę wojnę.

Przegraną buntowników często przypisuje się niewydolności logistycznej i marnej organizacji. Niektórzy wskazują też możliwość sabotażu od wewnątrz. Prawdą jest, że im dłużej trwała wojna tym coraz więcej osób odwracało się od Waldensena, odpowiedzialnego przeciaż za te długie 10 lat konfliktu. Już pod sam koniec wojny poparcie dla pretendenta było dość nikłe. Jego największą siłą było wsparcie z poza Księstwa Wilka. W trakcie oblężenia Twierdzy Wilczego Kła główny człon waldensenowej elity stanowili strzelcy z Księstwa Sokoła.

### Panowanie Karla

Po stłumieniu rebelii książę Karl w pierwszej kolejności sowicie wynagrodził swoich sojuszników. To właśnie wtedy swoją potęgę zbudował ród Gostyckich. Wtedy też książę wydał pozwolenie kultowi Val'ris na zbudowanie katedry w Luccinie i swobodną działalność na terenie księstwa. Kult krwii pod przewodnictwem hierofantki Kunegundy van Bleitenhoff zasłynął z pomocy medycznej jakiej udzielał wojskom Karla podczas rebelii. Przyczyniło się to też do polepszenia się jego wizerunku wśród lokalnych mieszkańców. Szlachetna postawa podczas wojny i coraz to bardziej otwarta działalność zaowocowały wieloma nawróceniami i popularyzacją kultu Krwawej Damy na terenie księstwa.

Mimo zakończenia głównego konfliktu księstwem dalej targało wiele problemów. Pewien lokalny szlachcic swym niegodnym zachowaniem spowodował zanieczyszczenie kohleburskiej żyły many wpływami Shalladara. Spowodowało to przejęcie Wronek przez wyznawców bóstwa rozpusty. Ponadto kohleburskie kopalnie węgla przez pewien czas były nieczynne z powodu infestacji pełzaczami. Innym problemem były luccińskie rozruchy śródzimia 499 roku p.e.i. w których spłonęła katedra Sanguin Dame de Luccin. Na terenie księstwa odnotowano też powstanie dwóch nowych bóstw chaosu - Rothgaara i Nemei. Na szczęście te i inne problemy z czasem zostały rozwiązane, a księstwo mogło wytchnąć przed kolejnymi wyzwaniami.