Lebu

**Lebu -** młodszy brat Cuny.

## Wygląd

Lebu jest żółtozielonym samczykiem Lemoni Limau. Ma żółty, lwioziemski nos, duże, ciemnozielone oczy, ciemnozielone pręgi i niewypełnione rozetki na ciele, długi ogon i duże, ciemnozielone uszy z żółtozielonymi plamkami. Jako nastolatek otrzymał na szyi bliznę, a na lewym uchu - dwa nacięcia.

## Charakter

Lebu jest ciekawym świata psotnikiem o optymistycznej naturze i prawdziwym darze denerwowania siostry.

## Historia

Lebu przyszedł na świat w Jaskiniach Limao. Bardzo ciekawiło go to dziwne, jakby odległe światło, które wpadało do jaskini przez mały otwór. Wszyscy wciąż mu powtarzali, że to światło to słońce i że świeci ono nad przerażającym, niebezpiecznym dla nich światem na górze oraz żeby przestał się tym interesować. Jednak ich wypowiedzi tylko zaczynały sprawiać, że owe światełko coraz bardziej zaczynało intrygować małego Lebu. Pewnego dnia, przechadzając się przy granicach jaskini zauważył, że w jednym miejscu jest nawrzucane sporo kamieni... spomiędzy których również dochodziło światło! Od tamtego czasu lubiał przysiadać przy tym miejcu i obserwować wielki baobab, jedyną rzecz stamtąd widoczną. Kiedy trochę podrósł, postanowił, dla lepszego widoku, rozkopać parę mniejszych kamieni ustawionych na boku. Gdy to zrobił, oniemiał. Na świecie ponad nimi nie było tylko wielkiego baobabu! Ta myśl wstrząsnęła nim. Na początku wychylał przez otwór tylko głowę. Później wychodził cały, ale zaraz wracał, aż pewnego dnia, wbrew prawu, postanowił pozwiedzać ten dziwny, jasny świat. Po paru dniach wędrówki zrozumiał, że wcale nie jest tam aż tak źle, jak mawiała starszyzna, ale nie było też tak wspaniale, jak myślał, jednak nie miał zamiaru zawrócić. Jeszcze nie.

Z czystej ciekawości coraz bardziej zagłębiał się w zewnętrzny świat żywiąc się słodkimi owocami z drzew, wedle jego oceny znacznie lepszych od czegokolwiek, co jadł w jaskiniach.

Żył sobie tam przez parę dobrych lat, podczas których otrzymał swoje trzy blizny i nadgryzienia na uchu, jednak mimo tego nie miał zamiaru wracać.

W tym samym czasie Cuna bardzo martwiła się o brata. Wiedziała, że jeśli naprawdę wyszedł z jaskini, sam przypieczętował swój los. Nawet, gdyby przeżył, zostałby wygnańcem, lub w najgorszym wypadku by go zabito, żeby nie rozpowiedział o Jaskiniach.

Dlatego właśnie postanowiła odszukać brata, choć równało się to z pewną śmiercią.

Szukała go przez wiele miesięcy, aż w końcu znalazła - całego i zdrowego, kiedy starał się zatrzymać spór pomiędzy dwoma nosorożcami.

Była bardzo zdenerwowana. Od razu wygarnęła Lebu, co o nim myśli, jak głupio postąpił wychodząc na świat i jak bardzo wszyscy się o niego martwili.

Lebu nie mógł pojąć, dlaczego. Zwierzęta z powierzchni były takie sympatyczne, a drapieżniki pokusiły się o polowanie na niego tylko raz - kiedy zauważyły, że jego futro specjalnie jest w niemaskujących kolorach, ponieważ mięso Lemoni Limau jest okropnie gorzkie i powoduje długotrwały ból brzucha stały się dobrymi kompanami. Innymi słowy, Powierzchnia była całkiem bezpieczna.

Mimo zapewnień brata Cuna nie chciała wierzyć, że ta wyschnięta, popękana kraina zamieszkana przez dziwne, często przerażające zwierzęta jest jakkolwiek zdatna do życia. Kiedy jednak Lebu udowodnił jej swoje słowa zaczęła wątpić we wszystkie prawa obowiązujące w Jaskiniach Limao. Mimo to bardzo tęskniła za domem, więc Lebu postanowił jej pomóc.

Plan Lebu był ryzykowny, jednak Cuna była gotowa zaryzykować śmierć.

Pewnego dnia zakradli się w pobliże Jaskiń i - wiedząc, że dorosłe Lemoni Limau śpią, kiedy słońce znajduje się wysoko na niebie, ale ich dzieci niekoniecznie - Cuna zaczęła nawoływać szeptem swoich przyjaciół. Gdy zaciekawione dzieciaki podeszły do rozkopanej górki kamieni, której oczywiście nikt nie ważył się ruszać, Cuna i Lebu zaraz opowiedzieli im o wspaniałościach Powierzchni: o bezpiecznej przestrzeni, wielu mocnych drzewach do wspinaczki, nadmiarze jedzenia i wielu sympatycznych stworzeniach, które nie miały najmniejszego zamiaru ich jeść. Małe Lemoni Limau uległy pokusie i wraz z Cuną i Lebu ruszyły ku pokrytej słońcem równinie.

Ich rodzice natomiast strasznie się martwili. Członkowie rady myśleli, czy nie udzielić stęsknionym za pociechami matkom i ojcom udzielić przepustki i pozwolić im iść na poszukiwania, ale tu rodził się problem - nikt tak naprawdę nie wiedział, jakie niebezpieczeństwa kryły się na Powierzchni, więc Rada nie wiedziała, jak przygotować ich do prowadzenia poszukiwań na obczyźnie.

Jak łatwo przypuszczać, Rada podzieliła się na trzy grupy - jedna kategorycznie odmawiająca udzielenia pozwolenia, druga gotowa sama pójść na poszukiwania i trzecia kompletnie nie zabierająca w sporze głosu, a którą obie strony czasem dość drastycznymi sposobami starały się przekabacić, aby wsparła ich rację. Skończyło się to dla obu stron niezbyt pomyślnie, ponieważ grupa obojętnych członków Rady uparła się i koniec.

Każdego dnia sporu Rady do wszystkich stron dołączało coraz więcej innych Lemoni Limau, aż owa kłótnia przerodziła się w walki, a później, w największą wojnę, jaką Jaskinie Limao kiedykolwiek widziały.

## Ciekawostki

* Lebu jest ulubieńcem swojego twórcy wśród Lemoni Limau. Na drugim miejscu jest Tambura.