Decadence Wiki

Decadence Evreni ve Dünya:

Alternatif bir 1960'ların ortasında, Dünya, kendi kaderini karmaşık bir dansın içinde bulmuştu. İkinci Dünya Savaşı'nın yaraları henüz sarılamamış, derin yaralar açılmıştı dünyanın kalbinde. Postapokaliptik bir manzara, yıkımın, yağmurların ve zamanın dokunuşuyla şekillenmişti. Hüzünlü bir perdelenin ardında, insanlık, çaresizliğin kollarına savrulmuştu.

Durmaksızın yağan yağmurlar, gökyüzünden gelen acı bir dokunuştu. Bu yağmurlar sadece su taşımıyor, beraberinde getirdiği hastalıklarla da bir kara veba gibi yayılıyordu. Ziraat sistemleri çökmüş, topraklar boğulmuş ve insanlık, suyun ihtişamını küçümseyerek bu felaketi beklemiyordu. Yağmur damlaları, umutla ıslatılmış toprakları değil, umutsuzluğun tohumlarını ekmişti.

Dünya genelindeki çöküş, bir trajedinin parçasıydı. Ortalama yaşam süresi 52 yaşa düşmüş, toplumlar gözyaşları altında sarsılmıştı. Otoriter rejimlerin yükselişi, devletin soğuk elinin her yere uzandığı bir çağın habercisiydi. Tesisatçılar, bu yeni dünya düzeninde yüceltilmiş, teknik bilgiye açılan kapıların muhafızları olmuşlardı. Işıksız şehirlerde, gizemli laboratuvarların içinde, insan eliyle yaratılmış felaketlerin izleri silinmezdi.

Küreselleşmenin ardında bir zamanlar bağlı olan dünya, şimdi parçalanmış, yerel sınırların ardına çekilmişti. İletişim ağları kopmuş, ticaretin kalbi durmuştu. Avrupa'nın eski güzellikleri, kendi içine kapanmış, kültürel kırılma noktalarında savrulmuştu. Okyanus ötesi ülkeler, bir zamanlar gizemli diyarlardı; şimdi bilinmezlikle örtülü mezarlıklar.

Decadence evreni'nin merkezi, Lysbourg şehri ve onun eteğindeki on komünden oluşuyor. Lysbourg, yağmurların gözyaşlarına karışarak yükselen bir metropol, yıkıma inat Fransız mimarisinin yankılarını taşıyan bir güzellikti. Şehir, 30,000 kişilik bir nüfusu barındırıyordu. Ancak bu nüfusun çoğu, şehir merkezinin gölgelerinde değil, banliyölerin sessiz sokaklarında yaşamaktaydı.

Lysbourg'un kalbindeki şehir merkezi, devletin sıkı denetimi altında yükseliyordu. Yüksek binalar, devlet görevlileri, sanayiciler ve gizemli medya patronlarına ev sahipliği yapıyordu. Rêve Yayınları'nın soluk ışığı, Hugo Duvallier'in gölgesinde parlıyordu. Bu yayınevi, Decadence öncesinin izlerini takip etmek ve kültürel mirası korumak amacıyla çalışan bir ekibe ev sahipliği yapıyordu.

Şehrin dışında, banliyöler sessizce varlıklarını sürdürüyordu. Her biri, kendine özgü bir karaktere ve hikayeye sahip on komün, Lysbourg'un eteğinde hüzünlü bir dansa katılıyordu. Rivage Vert'in sakin suları, Verdantière'in gizemli cılız ormanları, Châteaulin'in sessiz sokakları, Auroval'ın direniş dolu günleri ve Boisclair'ın sade yaşamı, bu hikayenin renkli paletini oluşturuyordu.

Yayın Evleri:

Lysbourg'un yağmur altında parlayan metropolünde, iki büyük yayınevi varlıklarını sürdürüyordu. Rêve Yayınları, devletin baskısının gölgesinde, Hugo Duvallier'in önderliğinde kültürel mirası canlı tutma misyonunu sürdürüyordu. Hugo, yaşlı ama savunmacı bir karakterdi. Rêve Yayınları, kitap arkeologlarına kaynak sağlamak, geçmişi gün yüzüne çıkarmak için çalışan bir ekibe ev sahipliği yapıyordu. Leon, Hugo'nun güvenini kazanmış, geçmişin izini sürme görevini üstlenmiş deneyimli bir kitap arkeologuydu.

Diğer tarafta ise Lyrical Yayınevi rekabetin ve özgürlüğün farklı bir yüzüydü. Rêve Yayınları'ndan farklı olarak, devlet desteklerini genel bilgilendirme amaçlı kullanarak kitlelere ulaşmaya çalışıyorlardı. İki yayınevi arasında sadece iş stratejileri değil, aynı zamanda politikaları ve içerikleriyle de belirgin bir ayrım vardı. Decadence sonrası dünyasında izlerini sürmeye çalışan bir topluluğa hizmet etme amacı her ikisini de bir araya getiriyordu.

Leon:

Hikayemizin merkezinde, uzun boylu, seyrek saçlı, zayıf ve kasvetli ruhuyla Leon duruyordu. Tam adı Léonex Thormond'du. Boisclair komününde, yağmurun nüfuz ettiği toprakların altında, Leon Rêve Yayınları'nda kitap arkeologu olarak uzun yıllardır görev yapıyordu. Hugo Duvallier'in patronluğunda çalışarak, geçmişin teknik bilgisini araştırma ve yayma görevini üstlenmişti. Leon, işine olan bağlılığı ve geçmişe duyduğu merak sayesinde, Rêve Yayınları'nın en deneyimli kitap arkeologlarından biri olmuştu.

Ancak Leon, sadece bir araştırmacı değildi. Onun karakteri, sadece kendi geçmişinin değil, Decadence sonrası dünyasının karmaşıklığı ile de şekillenmişti. Yağmurun etkisi altındaki Lysbourg'da, Leon'un görevi, gizemli geçmişi çözerek ve eski eserleri analiz ederek insanlığın kültürel mirasını canlandırmaktı. Ancak zaman içinde, pragmatizme tapınıldığı bu dünyada "teorik" metinlere yönelmişti. Leon'un içsel dünyası, toplumsal iyiye ve dolayısıyla kendisine de hizmet eden teknik bilgi ile geçmişin, spesifik ne işe yaradığı belli olmayan bu kültürel mirası arasında sıkışıp kalmıştı. Nihayetinde içinde taşıdığı bu merakını dindiremiyordu.

Leon'un hikayesi, hem yayınevi içindeki entrikalarla hem de dünyanın gizemlerini çözmeye çalışırken karşılaştığı zorluklarla dolup taşıyordu

Lysbourg Şehri ve Komünler:

Lysbourg, yağmurun melodisiyle süregelen bir metropoldü. Yağmur damlalarının ritmi, kıyı şehirlerini sular altında bırakırken, Lysbourg kendi özgün güzellikte varlığını sürdürüyordu. Fransız mimarisinin izlerini taşıyan şehir merkezi devletin kontrolü altındaydı. Burada 30,000 kişi yüksek sınıftan bireyler olarak yaşıyordu. Sanayiciler devletin can damarlarından biri olarak şehirde konaklamaktaydı. Fakat Lysbourg'un asıl nüfusu şehir merkezinin dış kısımlarında yer alan banliyölerde yaşayanlardan oluşuyordu.

Lysbourg'un etrafındaki on komün, şehir merkezini çevreleyen hüzünlü bir atmosfer içinde yaşamaktaydı. Rivage Vert'in sakinliği, Verdantière'in gizemi, Châteaulin'in sessizliği, Auroval'ın zorlukları ve Boisclair'ın sade yaşamı, Lysbourg'un yarı kapalı toplumunu oluşturuyordu. Her bir komün kendine özgü bir karaktere sahipti. Ziraatla uğraşanlar, sanayide çalışanlar, her bir komün kendi içinde bir dengeyi sağlıyordu.

Toplum ve Nüfus:

Dünya genelindeki çöküş, toplumu derinden etkilemişti. Ortalama yaşam süresi 52'ye düşmüş, hükümetler otoriterleşmiş ve özel birimler prestij kazanmıştı. Lysbourg'daki nüfus 30,000 kişiden oluşurken, Leon’un yaşadığı Boisclair komünü 612 kişiyi barındırıyordu. Bu küçük topluluklar, zorlu koşullara rağmen bir arada yaşama mücadelesi veriyordu. Her bir komün kendi kaderini çizmiş, ancak Lysbourg şehriyle birlikte bu postapokaliptik dünyada varlığını sürdürmeye çalışıyordu.

Teknoloji ve Hidroteknik:

Yağmurların etkisiyle gelişen hidroteknik teknolojiler, suyun efektif kullanımını sağlarken, su içerisindeki minerallerin kullanılmasına olanak tanımıştı. Gaz maskeleri ve teknik ekipmanlarla donatılmış tesisatçılar, bu gelişmiş teknolojiyi kullanarak su kaynaklarını kontrol etmekte ve arıtmaktaydı. Tesisatçılar, toplumun can damarıydı ve bu önemli görevleri nedeniyle devletin gözetimi altındaydı. Hidroteknik aynı zamanda sanayide de kullanılıyordu, ancak bu avantajdan sadece varlıklı sınıflar faydalanabiliyordu.

Hükümet ve Otorite:

Otoriter rejimlerin hakim olduğu evrende, hemen hemen her toplum bu rejimlerin kontrolü altındaydı. Tesisatçılar gibi özel birimler, otoritenin en üst düzeydeki destekçileriydi ve maddi imkanlarla destekleniyorlardı. Lysbourg, faşist bir diktanın gölgesinde, sıkı bir kontrol altında yaşayan bir topluluğa ev sahipliği yapıyordu. Devlet, tesisatçıları sadece su kontrolü için değil, aynı zamanda toplum üzerindeki kontrolü güçlendirmek için de kullanıyordu.

Yağmurun Kökeni:

Küresel çapta devam eden yağmurların kökeni belirsizdi. İnsan müdahalesi, gizli deneyler veya doğanın bir tepkisi olup olmadığı hala net değildi. Bu belirsizlik, toplumun yaşadığı çöküşle birlikte dünyanın gizemli bir atmosferine bürünmüştü. Yağmur, yaşamın bir parçası olmuş, ama beraberinde getirdiği sırlar ve zorluklarla dolu bir dünyanın habercisi olmuştu.