Ardenia

**Ardenia** było dawniej największym państwem na świecie ze stolicą w Temerze. Położone jest na wschodnim początku przesmyku łączącym Kontynent z Vistruono; oddzielająca również południe Kontynentu od państw północy i Abbdebach. Ardenia rozciąga się od najwęższego miejsca na przesmyku aż do Gór Śnieżnych, które stanowią naturalną barierę państwa. Wschodnia granica nigdy nie została oficjalnie ustosunkowana, z opuszczoną bazą wypadową i kilkoma osadami granicznymi na preriach Ceru. Granica północna przebiega wzdłuż Parzeki i zasięgu wpływów Yalen. Na południu Ardenia graniczy z ziemiami orków usytuowanymi na Równinie Verdii.

Ardenia podzielona jest na prowincje, które sięgają granic dawnych państw, zdobytych przez armie ardeńskie w okresie wielkich wojen. Państwa, które zdecydowały się złożyć Ardenii hołd zyskały większe ziemie i profity niż te, które nie skorzystały z tej możliwości. Prowincje podzielone są na *trybuty*, które wzięły swoją nazwę od trybutów uiszczanych przez lordów, burmistrzów i baronów, którzy w trakcie wojny zdecydowali się złożyć hołd i wesprzeć Ardenię, mimo przynależności do innego królestwa. Trybutanci bardzo często wychodzili na tym z własnymi prowincjami. Do dziś niektóre rodziny nazywa się rodami zdrajców, zwłaszcza te, które poddały swoje ziemie pod koniec krwawej ery. Trybuty płacono złotem, zasobami, pożywieniem i/lub wsparciem jednostkowym.

W Ardenii panuje monarchia elekcyjna. Technicznie rzecz biorąc, Ardenia powinna być nazywana cesarstwem lub imperium, ale korona nigdy nie przeszła takiej reformacji. Tytuły królewskie, które ma pod sobą król Ardenii, nadal świadczą o istnieniu państw „równych” Ardenii, mimo iż de facto anektowane królestwa królestwami nie są. Obce państwa często nawiązują do Ardenii jako imperium na czele z cesarzem.

## Historia

### Preludium i początki

Historia Ardenii sięga zamierzchłych czasów, kiedy na Kontynencie panowało czterdziestu dziewięciu królów pięćdziesięciu państw. Wiele z nich, choć wywodziło się ze wspólnych przodków i kulturowo były bardzo podobne, miały również własne zdania na temat wierzeń swych obywateli. Po zachodniej stronie Gór Szarych wierzono w jednego boga, którego anioły opiekowały się z osobna różnymi aspektami ludzkiego życia; gdzieniegdzie i one stały się bogami, a ich ojciec był bogiem-opiekunem bogów. Na południu, w Verdii, Archii i Costa Nimphur wierzono natomiast w trójkę postaci, które niegdyś doznały błogosławieństwa z nieznanego kierunku, wstąpiły na wyżyny bytowania i władały ludzkością ze szczytów Gór Śnieżnych, maszerując z północy na południe.

Wojna za wojną kapłani i pobożni wydawali się coraz bardziej wykazywać nienawiść do swoich władców. Kiedy królowie wypowiadali wojny sąsiadom, mówili, że są to święte wojny i konflikty na tle religijnym, ale chodziło jedynie o władzę, ziemię, bogactwo i prestiż. Kapłani wielu tych religii zebrali się w pewnym momencie, zjednoczeni marzeniem o braterstwie. Nie byli to oczywiście kapłani popularni w swoich stronach, dlatego właśnie zebrali się pod osłoną nocy w środku największego lasu na Kontynencie. Wielu z nich zostało przepędzonych ze swoich wioskowych świątyń, wypędzeni przez seniorów kościoła, lub przez samych królów — którzy zazwyczaj byli głowami kościołów w swoich państwach. Nie był to proces, który się dobył w ciągu jednej nocy. Od czasów narodzin takiego pomysłu musiało minąć wiele lat, nim w ogóle został wdrożony w życie. Całe szczęście Wiek Plugastwa się kończył. Jeśli ludzkość nauczyła się czegokolwiek w ciągu tego półtysiąclecia to właśnie jedności. Ruchy pojednawcze z końca ery sprawiły, że „popierający herezję” kapłani byli dużo bardziej skłonni do publicznego przymierza z innymi. Około pięćdziesięciu lat przed założeniem Ardenii nastąpiło pierwsze spotkanie między Temerą, a Riverstone. Świadkami niemal każdego spotkania były tamtejsze elfy, mamy więc całkiem dokładne sprawozdania z tego okresu.

Pierwszym, który przemówił był kapłan Bazil z południa. Podziękował tuzinowi wyklętych braci, którzy przybyli, za zdobycie się na odwagę, by rzeczywiście się tam zjawić. Była to naprawdę garstka ludzi. Ciężko być renesansowym kapłanem i nie dać sobie zwariować w świecie, który według ciebie jest niepoprawny lub nie popaść w akceptację i w końcu zostać jednym z tych szarych ludzi, którzy ślepo idą za prowadzącym. Tak mniej więcej brzmiały jego słowa. Faktycznym inicjatorem był mężczyzna o imieniu Hurst, ale mówił mało i po cichu. Był blady i stary, lecz biła od niego silna aura autorytetu.

Spotkania odbywały się początkowo bardzo rzadko, gdyż obawiano się opresji. Dopiero kiedy zmarł temerski król i na tron wstąpił jego syn, Roderik, coś się zmieniło. Młody król był bardzo inteligentnym człowiekiem. Zauważył pewną szansę w koncepcji wydalonych ze swoich środowisk kapłanów. Zaczął sponsorować ich spotkania. Jaką szansę widział w owym przedsięwzięciu? Zgodności nie ma; być może wiedział, że wojny religijne wykończą kontynent zmęczony plugastwami; być może idea jedności bardzo mu przyświecała; być może chciał wykorzystać naiwnych kapłanów, by przejąć faktyczną władzę w państwie — tak jak to się w końcu stało. Jakiekolwiek były jego intencje, Roderik zasiał ziarno, które wkrótce miało wykiełkować, stać się państwem, jakiego nie widział wcześniej nikt, państwem tak wielkim, potężnym i niezachwianym, że od jego nazwy zapisywać się będzie epokę, w której powstało.

Minęło pięć lat od pierwszego sponsorowanego spotkania w Temerze, kiedy postanowiono, że powstanie nowej religii podłoży fundacje pod nowe państwo. Spisano wszystkie postanowienia i doktryny, które wysunęły się w ciągu pół wieku. Zefonizm był gotowy. Nazwa wzięła się od prefiksu „zepho-”, który oznaczał „multitudę”, tak jak wiele religii złączyło siły, wybrało podobieństwa i odrzuciło całkowicie błędne i nielogiczne właściwości swoich wyznań. Król Roderik był pierwszym spoza liczącego już dziesiątki ugrupowania kapłanów, który został namaszczony i przyjął nową wiarę. Oddał Riverstone w ręce kapłanów, skąd mogli zarządzać swoim państwem. Był największym przyjacielem nowej religii.

Króla namaścił Mądrość Zephos. Minął jednak miesiąc, nim zdecydowano, kto ma zostać głową państwa. Religia istniała, państwo niejako też, ale przez miesiąc cały proces zatrzymał się, by można było wybrać władcę i głowę kościoła. W ciągu kilku tygodni pozostało tylko kilku kandydatów. Byli wśród nich Bazil, który wykazał się największą inicjatywą w trakcie tworzenia fundacji pod religię, Stary Anzelm, kapłan-generał i przyszły twórca Zakonu Kleryków, Igor z Tihr, Hurst, który rozpoczął działania proreligijne i młody Adaniel, któremu nikt nie ustępował śmiałością i lekkością pióra w kontaktach zarówno z arystokracją, jak i z prostymi ludźmi. Wybór był ciężki, gdyż głowy nowego kościoła, zwłaszcza takiego nieorganicznego, który z dnia na dzień ma się po prostu stać, nie jest czymś, co ma przyjść łatwo. Wybór padł na Hursta. Stary Hurst ponoć nie powiedział nic podczas swojej „koronacji”, a jedynie pokłonił się wszystkim zebranym i uśmiechnął, pierwszy raz od pięćdziesięciu lat. Wraz z tytułem Mądrości, przyjął imię Zephos, by pokazać, że jest teraz głową kościoła ludzi wszystkich, „zjednoczonych”.

Nienazwane państwo rozwijało się powoli. Kapłani nie mieli doświadczenia w administrowaniu ziemią i jej mieszkańcami. Jedynie piątka wybranych wcześniej na kandydatów w jakimkolwiek stopniu wiedziała, z czym to się je. Długowieczny Zephos był ponoć kardynałem wschodniej religii. Stary Anzelm był generałem, a Bazil przed wieloma laty studiował teologię właśnie pod starym generałem (wtedy jeszcze nie Starym), nauczył się więc tego i owego. Igor z Tihr wielokrotnie był czymś w rodzaju proboszcza w wielu wielkich i małych parafiach, zanim dowiedział się o nowej idei kościoła. Adaniel natomiast dniami i nocami spisywał słowa swoich przyjaciół (mówi się, że pierwsza ludzka Litteria pochodzi spod jego pióra), przydał się więc w sprawach biurokracji, dokumentacji i dyplomacji. Tak powstała Rada Pięciu i jej pięć pozycji – Magister lub Regent, Marszałek, Skarbnik, Wielebny i Kanclerz, w tej kolejności.

Rada radziła sobie znakomicie, lecz ich podwładni nie wiedzieli, co tak naprawdę ze sobą zrobić. Ich tereny były niewielkie. Roderik miał ponoć oddawać swoje ziemie organicznie, powoli nawracając mieszkańców swojego państwa i przekazując ich w dobre ręce nowych zarządców. Oddanie części lasu nie było trudne, z powodu ograniczonej populacji leśnych terenów. **Zefonia**, jak nazywano niekiedy to państewko, otrzymało jedynie Riverstone i okoliczne tereny, lecz pobliskie wioski nadal należały do Temery. Państwo było złożone jedynie z duchownych i mieszkańców Riverstone, którzy mieli się nagle dostosować (jak się potem dowiedziano, Roderik od lat planował ten ruch — miasto jedynie na papierku zostało oddane z dnia na dzień). Lecz pięćdziesiąt lat planowania nie mogło skończyć się fiaskiem. Na szczęście duchowni mieli swojego rycerza w lśniącej zbroi (dosłownie; zanim historia posunęła się dalej, Roderik znany był jako Roderik VII Złoty, ponieważ rzadko pokazywał się publicznie bez swojej złotej zbroi). Oddając swoje ziemie, sponsorując spotkania i inne przedsięwzięcia Zefonii, Roderik wkupywał się w łaski duchownych. Z perspektywy czasu jest to niemal oczywiste, że przyszły faktyczny król Ardenii planował każdy ruch i powoli zmierzał ku temu, co nieuniknione. Mówi się, że „kapłanów mianował budowniczymi, państwo postawił na miękkiej glinie i pomalował wapienne ściany złotem”. Rzeczywiście, jeśli chodzi o praktyczne dokonania, nie zrobił dla państwa nic wielkiego. Wspomagał jedynie kapłanów, lecz pod koniec to on spił całą śmietankę.

Nie minęło pół roku od powstania państwa, kiedy pierwsza grupa młodych kleryków straciła zainteresowanie i wróciła w rodzinne strony. Roderik już wtedy mógłby z łatwością przekonać Radę o połączeniu państw, ale musiał zaczekać na moment, w którym zgarnąłby wymarzone profity, pozostawiając Zephosowi całą resztę.

Dowiedziawszy się o całym przedsięwzięciu, okoliczni królowie wyśmiali pomysł i zignorowali religię. Nawet nie przyglądając się jej z bliska, wiedzieli, że kryzys jest bliżej niż dalej i nie ma się czym przejmować. Zagrożony poczuł się jedynie król Gorhodon z Góry, władca państwa, które położone było wokół dzisiejszych Gór Temery. Zagroził, że jeśli owa „banda heretyków” nie zaprzestanie swoich działań, spali całą puszczę. Udało mu się zniechęcić kolejnych wierzących. W ciągu kolejnego roku „banda heretyków” była niewiele większa od początków, „roku zero”.

Niespodziewanie król Gorhodon z Góry zaatakował miasto Riverstone wraz ze swoimi przybocznymi wojakami i zebranymi podczas marszu prostaczkami, którzy chcieli iść na wojenkę z heretykami. Roderik tylko czekał na takową okazję. Był gotów do konfliktu niemal natychmiastowo, gdyż Temera jako jedno z niewielu królestw wprowadziła armię stałą; taka armia była na kontynencie rzadkim zjawiskiem ze względu na koszt utrzymania żołnierzy, a jej koncept pochodzi z czasów wielkiej mitycznej utopii, której granice miały mieć taki sam zasięg, jak granice dzisiejszej Ardenii – Darashii. Gdy tylko usłyszał, że Gorhodon z Góry maszeruje na Riverstone, Roderik wyruszył na czele swojego wojska w górę rzeki. Oblężenie zaczęło się nad ranem. Gorhodon z Góry był w zasięgu wzroku od Riverstone już poprzedniego wieczora, ale wykorzystał znaną taktykę „lotnika” – podjeżdżał do zamku z pochodniami, by postraszyć mieszkańców, a następnie wracał w głąb lasu. W ten sposób większość jego wojsk mogła wypocząć przed nadchodzącą bitwą, a broniący nie spali, niepewnie oczekując na atak.

Pisząc, że oblężenie się rozpoczęło, powinienem był wspomnieć, że skończyło się, zanim Gorhodon z Góry dotarł do murów miasta. Nad ranem po zachodniej stronie rzeki, która spływała z gór do miasta, czekał na niego Roderik ze swoją armią. Królowie spotkali się po przeciwnych stronach nurtu i przeprowadzili krótki dialog. Gorhodon z Góry przybył jedynie ze swoją przyboczną drużyną, ale była to kawaleria, mógł więc uciec, zanim Roderik i jego wojsko przeprawiliby się przez Riverrun na drugą stronę.

Tak też się stało. Zephos w swoim „Doświadczeniu” opisuje, jak głupi był Złoty Król, odstraszając górskiego psa z powrotem do jego budy, zamiast zaatakować po cichu. Następnie także stara się usprawiedliwić, po tym, jak okazało się, że mężowie Temery, kiedy opuścili Riverrun z drugiej strony, zastali jedynie truchła wojaków, w tym zwłoki króla, „naszprycowane strzałami jak jeż”. „Korona godna ciebie” powiedzieć miał jeden ze stronników Roderika do martwego Gorhodona, nawiązując do kształtu wystających pocisków. Złoty Król rzeczywiście zaatakował po cichu, zawiązując przymierze z okolicznymi elfami. Elfy zabiły ludzi Gorhodona z Góry tak szybko, że ci nie zdążyli nawet uświadomić sobie, że są martwi.

Roderik wjechał na rumaku martwego przeciwnika do miasta, powitany przez gromkie brawa, krzyki radości i wyrazy wdzięczności. Po niewielkiej, przygotowanej na szybko uczcie Roderik, Zephos i Rada Pięciu zamknęli się w sali tronowej i negocjowali aż do wieczora. Pół roku później Roderik został koronowany Jego Wysokością Roderikiem I Ardenem. Odrzucił dawne tytuły i przydomki. Chciał, by zapamiętano go Ardenem, jednym z wielu członków swojego rodu. Jak to ta kultura ma w zwyczaju, państwo nazwano na jego cześć – po dwóch latach od założenia tego bezimiennego kraju. Mądrość i kapłani zyskali niezależność i władzę religijną, ale władza wszelka, poniekąd absolutna, przekazana została Roderikowi. Zephos zgodził się na oddanie korony bardziej niż chętnie. Być może nie chciał prowadzić własnego państwa, a być może był to kolejny z wielu spisków Roderika. Temera być może przestała istnieć, a być może zmieniła tylko nazwę. Obie wersje są tak naprawdę poprawne, gdyż po połączeniu państw jedyne czym różniła się Temera sprzed dwóch lad od ówczesnej Ardenii to właśnie tylko tym – nazwą. No i tym, że król był pierwszym, a nie siódmym, a zwierzchnictwo kościoła nie leżało już poza nim.

### Wojna domowa i podział państwa

W roku 519 w Ardenii wybuchła dawno oczekiwana wojna domowa. Wielu spodziewało się nadchodzącego konfliktu już od lat. Największe państwo na świecie musiało kiedyś podupaść, jak mawiali niektórzy, jednak faktem jest, że zmiany, jakie przechodził Zefonizm oraz otrzymanie tytułu Mądrości przez kontrowersyjnego Tamira mocno konfliktowało z interesami magów. Słaba pozycja korony oraz wybranie na tron młodego, bo dziesięcioletniego władcy, jedynie przyspieszyły proces upadku. Keldron II miał stać się symbolem, jego przodkowie pochodzili nie tylko z rodów Halvenów i Doliordów, ale także Ardenów. Miał on być ikoną, złotym dziecięciem, urodzonym w koronie, prawdziwie błękitną krwią. Jednak nie trzeba być specjalistą w dziedzinie polityki, żeby zauważyć, jak bardzo młodzieniec był manipulowany przez Mądrość Tamira, który to zresztą naciskał na elekcję Keldrona w tak młodym wieku i obiecywał jego poplecznikom błogosławieństwo, bogactwa i inne cuda wianki.

Gdy w 519 roku król Keldron II rozesłał listy po całej Ardenii oraz poza jej granice, w których wzywał do stolicy wszystkich silnych magów, prosił ich o pomoc i obiecywał tytuły szlacheckie, bogactwa i ułaskawienie dla grzeszników czy kryminalistów, jego siostra, księżniczka Zarianna, sama lub z pomocą doradców wyczuła, że nadciąga wielkie zło i zorganizowała zebranie swoich popleczników oraz przeciwników jej brata daleko na południu. Zarianna była już dorosłą kobietą, również pochodziła z trzech królewskich rodów oraz polityka nie była jej straszną, a Tamir nie brał jej pod uwagę w elekcji ze względu na jej płeć oraz paranie się magią. Motywacji do wystąpienia przeciwko bratu miała więc zanadto, królewska krew dawała jej ważny powód, a napędzała ją nienawiść do Tamira.

Na mocy traktatu z orkami Zarianna była w stanie zająć północną część Równiny Verdii; ten sojusz z ludem uważanym za dzikusów napędzał propagandę wśród jej wrogów, którzy niekiedy nazywali ją Orczą Żoną i głosili plotki, jakoby miała na mocy traktatu sypiać z wodzami różnych klanów każdej nocy. Zarianna jednak liczyła na to, że doda jej to pewnego pazura; kto wie, czy nie ma w swojej armii hordy orków, czy jej dzieci to nie krwiożerczy półorkowie, albo czy kontakty seksualne z szamanami nie obdarowały jej jakąś nieczystą potęgą. Faktem było, że opuszczona Verdia była idealnym miejscem na zebranie sił przeciwko Keldronowi i tylko to się liczyło.

W międzyczasie do stolicy zajechało wielu podróżników z różnych krain — magowie, czarodziejki, alchemicy, czarnoksiężnicy, zaklinacze.