Insurekcja Oerlańska 2440-2441 i.c.n.

**Rezurekcja oerlańska 2440-2441 i.c.n.** Sarastylskie powstanie przeciw Arcykrólestwu Alfhediji kierowane przez Reavanol i Imperium des Flumine, które rozpoczęło się wczesną jesienią 2440 i.c.n., a zakończyło się zimą 2441 i.c.n. Swym zasięgiem objęło Oerlany i część Jukatonii.

**Geneza**

Oficjalną przyczyną wybuchu powstania było złe traktowanie ludności zamieszkujące ziemie Sarastylii, zawieszenie wolności do zgromadzeń, wprowadzenie podatku prewencyjnego oraz ordynansów. W 2438 i.c.n. Alfhedijczycy rozbili rozbudowaną sieć stowarzyszeń i zgromadzeń na terenie Jukatonii i głównie Oerlanów. Olaf Aganteros, alfhedijski herrgrabia i członek Prowincjonalnej Rady Oerlańskiej rozpoczął prześladowania organizacji niepodległościowych. Dodatkowo powziął on decyzję o wykorzystaniu swych niekonwencjonalnych prerogatyw tj. ordynansów zarządzanych w chwili wystąpienia zagrożenia regionu.

W pierwszym ze swych regulacji zawieszał swobodę żurnali, ograniczając prawo do wydawania pism dla osób, które otrzymały zgodę lokalnych władz. Zgodę ową musieli dostać również wszyscy eseiści oraz impresorzy. Drugi ordynans ograniczał prawo do zakupu ziemi i nieruchomości do najbogatszych i lojalnych wobec władz Prowincjonalnej Rady Oerlańskiej. Trzeci przywracał do władz wcześniej odsuniętych intrygantów i kolaborantów.

**Początki**

Ordonanse i reszta działań Aganterosa spotkały się z rozwielmożnionym oburzeniem, zbulwersowanie opanowało równo wszystkie warstwy społeczne. Mieszczanie i studenci w większych miastach wznieśli uliczne barykady. Do powstania nawoływała szczególnie inteligencja, duchowni i zachodni prowokatorzy. Olaf Aganteros skonsternowany skalą wydarzenia zarządził zbrojną pacyfikację. Jednak siły alfhedijskie nie były przygotowane do tak gwałtownych rozruchów.

Powstańcy opierając siły głównie o pospólstwo i plebs zdobyli garnizon pod Crindèrlionem. Następnego dnia, wraz z uzbrojoną przez oddziały reavanolskie ludnością cywilną opanowali stolicę. Herrgrabia Aganteros z wiernymi mu dowódcami wojskowymi i ridderami wycofał się z Crindèrlionu i początkowo nie podejmował większych działań przeciwko powstańcom.

W Novambarisie Prowincjonalna Rada Oerlańska powołała złotą straż, której zadaniem było rozbrojenie zrewoltowanej ludności cywilnej Crindèrlionu. Broń odbierano powstańcom, zakazano też używania rewolucyjnych kokard niebiesko-biało-złotych.

Jednak nieudane próby rozbrojenia armii powstańczej kierowane przez herrgrabię Aganterosa doprowadziły tylko do eskalacji konfliktu. Początkiem Deceniusa powstała zdalnie sterowana przez reavanolski wywiad Rada Regencyjna Koronna pod przewodnictwem Juliena de Urindubbele, która zabiegała sarastylskich magnatów, rycerstwo i rządców ziemskich o podjęcie bezzwłocznej akcji zbrojnej przeciwko wojskom alfhedijskim. De Urindubbele jeszcze przed końcem roku ogłosił się przywódcą powstania.

**Przebieg**

Oerlany podzieliły się, po stronie Alfhediji opowiedziały się włości wschodnie, zaś zachód ze stolicą był kontrolowany przez buntowników. Arcykrólestwo początkowo zaskoczone w szybkim tempie zaczęło reorganizować swoje siły w Oerlanach. Po kompromitującej utracie garnizonu w Crindèrlion, Arcykról Zaran nakazał rozwiązać Prowincjonalną Radę Oerlańską i ściąć wszystkich jej członków w tym Olafa Aganterosa. Następstwem tego Arcykról wysłał do Oerlanów nowego dowódcę - swego syna Fridjolfa, oraz posiłki zza Arguy jednak dosyć niewielkie z powodu trwającej wojny z Addylanami. Fridjolf nie chciał prolongować konfliktu, tym bardziej, albowiem był świadom, że arcykról nie dośle mu wsparcia i że musi sobie radzić z tym co ma, postanowił zatem zlikwidować problem u źródła.

Zastawił pułapkę na Juliena pod Zwartestromem, a następnie wziął De Urindubbele oraz towarzyszących mu szlachciców i rycerzy do niewoli. Fridjolfid nakazał ich przewieść do Resuitberga, gdzie przywódca buntu miał zostać rozerwany końmi, a jego sojusznicy mieliby stanąć po stronie Arcykrólestwa. W czasie rozpoczęcia egzekucji Resuitberg nawiedziły nienaturalne ciemności, a następnie burze, a wraz z nimi nieopisane zjawiska. To zamieszanie wykorzystał Julien de Urindubbele i wraz z garstką popleczników uciekł do Crindèrlion.

W tym czasie ustabilizowała się sytuacja na froncie. De Urindubbele zabezpieczył swoją północną flankę poprzez zyskanie w osobie Witenbledzkiego Aardtabla Rubena Dughorsta wiernego sprzymierzeńca, który popierał go od początku powstania i nienawidził Alfhediji. Kontrole sprawował również nad Stinrendvil i manewrował na południowym skrzydle przy Altemach zagrażając bezpośrednio Alfhediji od północy. Tymi działaniami mocno się zabezpieczył. Chociaż Aardetabl Johan van der Zwarteroos ze Stinrendvil przystąpił się do powstania Juliena, to nie popierał go w pełni. Rzeczywistą władze w Stinrendvil sprawował jednak regionalny monopolista i działacz gospodarczy Wout de Leikos, który sympatyzował z Alfhedijczykami. Dla Alfhedijczyków najważniejszy cel został osiągnięty, wciąż kontrolowali największe złoża złota w Scitenin, mieli tam sympatyzującego Aardetabla Jaydena Kukenhoffa oraz przekupionych rajców miejskich i duchownych.

Utrzymanie przez Arcykrólestwo prawego brzegu Grenu w okolicach Volkdorpu miało szczególne znacznie, to stamtąd nadchodziły posiłki i zasoby wydzielone z trwającego na południu konfliktu. Jednakowoż przez to, że Julien kontrolował Witenbled zagrażał bezpośrednio Scitenin, a tym samym bezpośrednio kopalniom złota, obie strony były świadome, że frontalny atak zakończyłby się rzeźnią, dlatego front całkowicie się ustabilizował. Od buntowników oddzielało ich tylko neutralne Bedaigle.

Zarówno Juliena de Urindubbele jak i Fridjolf próbowali przeciągnąć na swoją stronę Aardetabla Bedaigle Daafa de Stronttera. Obie strony zdawały sobie sprawę ze strategicznego położenia Bedaigle, znajdowało się ono w centrum Oerlanów więc jego zajęcie pozwoliło by stworzyć nowe możliwości obu stronom, ponadto Bedaigle było największym miastem handlowym poza stolicą i posiadałało ogromne ilości dobrze prosperujących gospodarstw i urodzajnej ziemi mogącej wyżywić ogromne armie. Obie strony planowały przejęcie miasta jednak Bedaigle pozostawało neutralne. Obie armie przygotowały się na oblężenie miasta. Taka sytuacja doprowadziła do