Αναρχοπάνκης

Ο ανήκων στην Anarcho-punk. (Βλ. Βικούλα για ορισμό). Το μουσικό αυτό είδος αναπτύχθηκε στην δεκαετία του 1970 και άκμασε στην δεκαετία του 1980. Η ετυμολογία της λέξης punk είναι αβέβαιη. Κατά μία θεώρηση η αρχική σημασία της λέξης είναι σάπιο ξύλο χρησιμοποιούμενο ως ξυλεία από όπου κατέληξε να σημαίνει ο,τιδήποτε το άχρηστο (η σημασία αυτή μαρτυρείται το 1869) και μετά ένα ανεπιθύμητο πρόσωπο (μαρτυρείται από το 1908). Μία άλλη θεώρηση είναι ότι προέρχεται από το ισπανικό *pu(n)to* = *πόρνη,* το οποίο επίσης ήταν μια αρχική σημασία της λέξης, μόνο που δεν ταιριάζει φωνολογικά. Στον 20ο αιώνα η λέξη έφτασε να σημαίνει έναν μικρο-εγκληματία, χούλιγκαν, μέχρι που όρισε το μουσικό και πολιτιστικό κίνημα της punk rock στη δεκαετία του 1970.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

1. Το κάνανε και σε άλλα μπαράκια αλλά κυρίως σε εμάς. Εμείς συνεχίζαμε. Σίγουρα έχω πάει περισσότερες από δέκα φορές αυτόφωρο, αλλά και αυτό συνήθεια ήταν. Μετά βάζαμε και υπεύθυνους, αυτό που λέμε αυτοφωράκιας, και δεν πήγαινα εγώ. Η εποχή των έντονων τσακωμών έχει περάσει. Τότε ήταν σχεδόν καθημερινότητα. Σίγουρα όταν άρχιζε μια φασαρία υπήρχε και ο φόβος του πώς θα εξελιχθεί. Το ’80 ήταν οι συμμορίες. Μάλωναν ομάδες μεταξύ τους. Πιο πολλοί οι **αναρχοπάνκηδες** που το θεωρούσαν το μαγαζί δικό τους επειδή παίζαμε και τη μουσική τους. Το ’90 ήταν πιο μεμονωμένοι. Έψαχναν χαζές αφορμές. Για παράδειγμα, επειδή ήταν πολύς κόσμος και για να ανέβει κάποιος στις τουαλέτες έπρεπε να σπρώξει στα σκαλιά για να περάσει, πατούσε κάποιον και μετά κατέβαινε πετώντας. Ήταν αυτή η ατμόσφαιρα. Γίνανε πολλά αλλά ευτυχώς κάτι εξτρίμ δεν υπήρξε. Γενικώς το ’90 ο κόσμος διαμορφώθηκε διαφορετικά, κάποιοι ερχόταν και από περιέργεια ή για να βγάλουν και το βράδυ τους. Ορισμένοι κοιμόντουσαν μέσα. Πλέον έρχονται όλοι, όλες οι φυλές του κόσμου. Μπορείς να συναντήσεις οποιονδήποτε και να σου συμβεί το ο,τιδήποτε μέσα στο Berlin. (Berlin: Το μπαρ που δεν κοιμάται ποτέ).
2. **αναρχοπάνκηδες** με reggae ανησυχίες . . . τελικά το sandinista έκανε δουλειά. (ΑV).
3. Μεταξύ αυτών που χρωστάμε όλοι στο πανκ είναι και μια μικρή ωραία ιστορία (γνωστή και ως «Thatchergate»), της οποίας πρωταγωνιστές είναι κάποιοι ευαίσθητοι **αναρχοπάνκηδες**, η Μάργκαρετ Θάτσερ και η αντισοβιετική υστερία. Το 1982, η Μ. Βρετανία ενεπλάκη σε έναν δίμηνο πόλεμο με την Αργεντινή λόγω της σύγκρουσης των δύο χωρών για το καθεστώς των νησιών Φώκλαντ στον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Η Μ. Βρετανία βγήκε νικήτρια από τον μίνι πόλεμο, η αργεντινική χούντα κατέρρευσε γρηγορότερα λόγω της απώλειας κύρους και η Μάργκαρετ Θάτσερ κέρδισε άνετα τις εκλογές του 1983. Κάπου ανάμεσα στις μεγάλες συνέπειες του πολέμου, όμως, κρύβεται και ένα διαμάντι, από αυτά που κάνουν τόσο ευχάριστη την ανασκαφή στις υποσημειώσεις της Μεγάλης Ιστορίας. Η συγκεκριμένη υποσημείωση στο Μεγάλο Βιβλίο του Παρελθόντος γράφτηκε από τους Crass. Οι Crass δημιουργήθηκαν το 1977 και είναι μάλλον οι πιο συνεπείς ιδεολογικοί εκφραστές του αναρχοπάνκ, ενός όρου που έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από μερικές παραμάνες, μια μοϊκάνα και 2 ριφφς. Από μουσική άποψη οι Crass σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ακούσει κανείς, αλλά σε επίπεδο καλλιτεχνικού και πολιτικού οράματος η σημασία τους είναι πολλαπλάσια από την πολύ μικρότερη από όσο θα έπρεπε φήμη τους. Μια ματιά στις performances τους, στα κολάζ και στον ποιητικό λόγο που χρησιμοποιούσαν –επενδυμένα με έναν ιδιαίτερα τραχύ ήχο– θα σας πείσει. Η επιμονή τους στην βαθιά πολιτική τέχνη είναι αξιοθαύμαστη, πράγμα που αποδεικνύεται και από την ιστορία που ακολουθεί. Στο κλίμα του πολέμου και των ακόλουθων εκλογών, οι Crass αποφάσισαν το 1983 να τρολάρουν το ψυχροπολεμικό σύστημα με έναν εντυπωσιακό τρόπο. Ο ιθύνων νους και μπασίστας τους, Peter Wright, έφτιαξε ένα πλαστό ηχητικό όπου η Θάτσερ και ο Ρήγκαν μιλούσαν για έναν επερχόμενο πυρηνικό πόλεμο με τους Σοβιετικούς, όπου η Ευρώπη θα ήταν το βασικό θέατρο –σχέδιο που όντως υπήρχε στο μυαλό των ψυχροπολεμικών ελίτ ως ενδεχόμενο. Επιπλέον, στη συνομιλία υπήρχε μια αναφορά στη βύθιση του βρετανικού πολεμικού πλοίου «Sheffield» κατά τον πόλεμο, με την Θάτσερ να φαίνεται να λέει πως αυτό έγινε επίτηδες για να έχουν οι Βρετανοί τη δικαιολογία για να επιτεθούν με πλήρη ισχύ στους αντιπάλους τους. Η κασέτα με το ηχητικό στάλθηκε σε Ολλανδούς δημοσιογράφους, οι οποίοι την έβγαλαν στη δημοσιότητα, με αποτέλεσμα (άλλη) μια μικρή ψυχροπολεμική υστερία. Το αμερικανικό State Department θεώρησε πως η κασέτα ήταν μέρος μιας καλά ενορχηστρωμένης σοβιετικής προπαγάνδας, και συγκεκριμένα της KGB. Εκπρόσωπός του, μάλιστα, δήλωσε πως «αυτό το είδος δραστηριότητας ταιριάζει στο μοτίβο των πλαστογραφήσεων που κυκλοφορούν από την KGB». Η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών MI6, σκεπτόμενη πιο ρεαλιστικά, απέδωσε την κασέτα στις υπηρεσίες πληροφορίων της Αργεντινής ή σε κάποια βρετανική αριστερή οργάνωση. Οι εφημερίδες σε ΗΠΑ και Βρετανία ενθουσιάστηκαν, βγάζοντας άρθρα με τίτλους όπως «How the KGB fools the West’s press» (*The* *Sunday* *Times*, 8/1/1983). Το πιο γελοίο σημείο της υπόθεσης είναι πως το State Department επανήλθε στην υπόθεση δηλώνοντας πως η κασέτα ήταν μέρος μιας «ολοένα και πιο προηγμένης ρωσικής καμπάνιας παραπληροφόρησης». Η προέλευση της κασέτας τελικά έγινε γνωστή με ασαφή ακόμα τρόπο το 1984 από τον *Observer*, στον οποίο οι Crass δήλωσαν ότι ο σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν μια συζήτηση για αυτά τα ζητήματα και να υπονομεύουν τη θέση της Θάτσερ εν όψει των εκλογών. Η βαθιά πολιτική συναίσθηση των Crass φαίνεται και από το ότι στα παραπάνω πρόσθεσαν πως ένα άλλο κίνητρο για τη δημιουργία της κασέτας ήταν η υποστήριξη του βουλευτή του Εργατικού Κόμματος και ένθερμου αντιιμπεριαλιστή Tam Dalyell, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της ανήθικης καταβύθισης του αργεντινικού πλοίου «General Belgrano» (στο οποίο βρίσκονταν 323 άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους –δηλαδή το 1/3 των συνολικών απωλειών του πολέμου). (Skra-punk).