Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/6 - Okropna bitwa i traci się przyjaciół

*Jechałem na karym wałachu przez gminy i powiaty. Przed wjazdem do Kaczkowa pułkownik i major powiedzieli, że będziemy nocować w stolicy. Do tej pory sypialiśmy w stodołach miejscowych gospodarzy. Pogoda szybko się zmieniała, na przemian padał śnieg, świeciło słońce i wiał dość silny wiatr, który często zmieniał kierunki. Sławek, Malina i Klonowski byli moimi nieodłącznymi towarzyszami podróży. Przez całe jej trwanie wymyślaliśmy lub wyciągaliśmy z pamięci następne dowcipy i opowiadaliśmy je sobie nawzajem, zanosząc się śmiechem.*

*W Kaczkowie dostaliśmy czteroosobowy pokój w hoteliku. Ogrom miasta mnie zachwycał i przytłaczał. Jeszcze nigdy dotąd nie widziałem tylu budynków, ludzi i pojazdów naraz. Dostałem łóżko przy oknie, naprzeciwko mnie był Klonowski, za to łóżka położone bliżej drzwi zajęli Malina i Sławek. Z nudów zaczęliśmy opowiadać sobie historie. Zaczął Malina:*

*- Stary Szkodoń, najstarszy mieszkaniec mojej wsi, opowiadał o tajemniczym wydarzeniu, w którym brał udział, kiedy miał dwadzieścia lat. Zbierał wtedy grzyby w lesie i ze zmęczenia usiadł na wystającym kamieniu. Nagle podszedł do niego nieznajomy człowiek ubrany na czarno. Powiedział Szkodoniowi, żeby wstał i odszedł dwadzieścia kroków stamtąd. Szkodoń spełnił polecenie, a tamten poszedł. Szkodoń w chwilę później zrozumiał, o co chodziło temu tajemniczemu człowiekowi. Kiedy odszedł na wskazany dystans, w kamień, na którym wcześniej siedział, uderzył piorun. Szkodoń nigdy więcej nie spotkał tego mężczyzny ani nie dowiedział się, kim mógł być.*

*Drugą opowieść wysnuł Sławek:*

*- Wujek Sieciech opowiadał, że kiedy był nastoletnim chłopcem, poszedł na ryby. W pewnym momencie jego wędkę złapał ogromny sum. Miał ze trzy metry długości. Wujek mocował się z nim ile sił, ale sum wciągnął go do wody razem z wędką. Wujek przepłynął tak kilka metrów, po czym wędka wyrwała mu się z rąk. Wyszedł z wody przestraszony, ale szczęśliwy, że wyszedł z tego cały i zdrowy.*

*Trzecia historia była moja:*

*- Kiedy miałem dziesięć lat, poszedłem na spacer po okolicy. Nagle przyszła burza i zaczął padać ulewny deszcz. Pobiegłem do dziurawej wierzby i schroniłem się w niej. Dziura była wystarczająco duża, żebym swobodnie tam wszedł i osłonił się od deszczu. Siedziałem tam do końca ulewy, po czym wyszedłem i wróciłem do domu. Do dziś pamiętam strach, który mnie wtedy sparaliżował.*

*Ostatni zabrał głos Klonowski:*

*- Mój dziadek opowiadał kiedyś o dole pełnym skarbów. Któregoś razu poszedł na spacer do lasu. W pewnej chwili zboczył na teren, gdzie przeważnie nie chodził. Tam jego uwagę zwrócił pewien zasypany dołek. Odkopał go i znalazł skrzynię pełną błyszczących złotych monet. Niezmiernie się ucieszył i pobiegł do wsi opowiedzieć o swoim znalezisku. Kilka dni później dziadek i kilku mężczyzn ze wsi poszło zobaczyć te monety, ale okazało się, że zostały wykopane przez kogoś i w tym miejscu został pusty dołek.*

*Nazajutrz wyjechaliśmy z Kaczkowa, w którym nie byłem już nigdy później, ruszyliśmy w dalszą drogę i pokonywaliśmy następne kilometry. Nocowaliśmy w stodołach i na piętrach gospód, a linia frontu była coraz bliżej i bliżej.*

*- Jakie macie nastawienie do walki? - zapytał Klonowski.*

*- Jestem odważnym patriotą i będę walczył do ostatniej krwi - zadeklarował dumnie Malina.*

*- Ja też, jeśli będzie trzeba, oddam życie za ojczyznę - powiedział Sławek.*

*- Ja również będę dzielnie walczyć - uzupełniłem ich odpowiedzi.*

*Wszyscy uważaliśmy się za dumnych patriotów, którzy są gotowi do walki ze złymi, pozbawionymi szlachetności, mieszkańcami Sułtanatu. Droga stawała się coraz krótsza, a w końcu, obozując koło jakiejś wsi, dowódcy kazali nam powtarzać manewry, żebyśmy byli przygotowani. Zapowiadali, że za dwa dni spotkamy Kalifidów i będzie musiała zostać stoczona bitwa. Każdy był uzbrojony w krótką włócznię, lekki miecz i niewielki topór. Wszystkie ruchy zostały oczywiście dokładnie przećwiczone.*

*Bitwa zaczęła się, co chyba oczywiste, bardzo niespodziewanie. Kazali nam dosiadać koni, piechota wyruszyła naprzód, a zza lasu zaczęli wychodzić bądź wyjeżdżać wrogowie. Piechurzy silnie stawili opór. Nasza piechota miała szaro-niebieskie mundury, a jazda brązowo-zielone, z kolei piechota tamtych ubrana była na biało-czerwono, a jazda na czarno. Zaczęły latać strzały, wielu żołnierzy krzyczało pod wpływem emocji. Spomiędzy drzew wynurzało się coraz więcej Kalifidów, a grady strzał nieustannie padały na nasze wojsko, za każdym razem kogoś trafiając i dolatując prawie do pozycji, w której się właśnie znajdowałem. Sławek popędził przed siebie i ruszył wprost na nacierającą jazdę. Wyjął miecz z pochwy i zaczął pojedynkować się z krępym nieprzyjacielem, który podjechał bezpośrednio do niego, uzbrojony w krzywy bułat. Wielokrotnie zderzali swoje ostrza, ale nie mogli trafić jeden drugiego. Do mnie podjechał od tyłu jakiś czarny jeździec i wycelował we mnie włócznię. Na szczęście jeden z naszych kuszników zastrzelił go, zanim zdążył zrobić mi krzywdę. Kusznicy strzelali na potęgę, a pikinierzy przebijali kolejne konie i ludzi. Zewsząd płynęła krew, a pole bitwy wypełniło rżenie i ludzkie wołania. Zaraz przede mną ktoś spadł z konia i zaczął być tratowany przez innych. Po chwili prawie zrzucono mnie z konia, ale utrzymałem się w strzemionach i nie spadłem. Potem przebiłem włócznią pewnego agresywnego wąsacza. Następnie wzięli mnie na lasso i zrzucili z konia. Odciąłem sznur mieczem. Kilka centymetrów od mojego ucha przeleciała strzała. Potem zderzyłem mój topór z włócznią biegnącego wrogiego piechura. Przez następne kilka minut biegałem po polu bitwy z bronią, rozglądając się na wszystkie strony w poszukiwaniu straconego wierzchowca. Ktoś mnie popchnął, zaliczyłem glebę i miecz wypadł mi z ręki. Podniosłem go, dźgnąłem pod żebro wroga, który się po niego schylał i biegłem dalej. Umierający koń prawie na mnie upadł, potem potrącił mnie ciężko ranny kusznik. Wreszcie odnalazłem z powrotem konia. Już ktoś na nim siedział. Rąbnąłem tamtego toporem w kark, a kiedy spadł, wskoczyłem w siodło i pognałem na Kalifidów. Nadal ich przybywało i wybiegali lub wyjeżdżali z lasu coraz to nowi, pomimo licznych strat. Przez ułamek sekundy widziałem Klonowskiego i Malinę, którzy stojąc obok siebie, pojedynkowali się z przeciwnikiem uzbrojonym w maczugę na łańcuchu. Zaraz koło mnie padł trupem łucznik, zaraz obok niego nasz jeździec spadł z konia i zaplątał się w krzaki, w które ja też niechcący wlazłem. Próbowałem się wyrwać spomiędzy gałęzi, kiedy zobaczyłem Sławka w niebezpieczeństwie. Pozbawiony konia, jak ja przed chwilą, stał naprzeciwko trzech szarżujących na niego Kalifidów z włóczniami. Wśród nich był jakiś oficer, poznałem to po bardziej ozdobnym mundurze. Ze wszystkich sił próbowałem oswobodzić się z krzaków i ruszyć mu na pomoc, ale nie dawałem rady. Na szczęście jacyś dwaj pikinierzy przybiegli mu z pomocą i nadziali na piki oficera i jego pomagierów. Wreszcie przeciąłem mieczem ostatnią gałąź, z powrotem dosiadłem konia i pojechałem przed siebie. Zobaczyłem wierzchowca Sławka, który szamotał się bez jeźdźca w siodle i postanowiłem mu go dostarczyć. Złapałem rumaka za wodze i poprowadziłem w stronę kolegi. Już mu go podawałem, kiedy nagle przejechali koło nas dwaj jeźdźcy. Wtedy niechcący puściłem cugle, koń gdzieś przepadł, a Sławek też. Zawołałem donośnym głosem jego imię, ale nigdzie nie było go widać. Wreszcie zauważyłem, że tamci dwaj wzięli go na lasso i ciągną go za sobą. Popędziłem w ślad za nimi, kiedy samotna strzała wbiła się w grzbiet mojego konia, który zawył z bólu, stanął na tylne nogi i prawie mnie zrzucił. Nie spodziewałem się tego, więc byłem przestraszony i podenerwowany. Serce wściekle kołatało w piersiach. Po chwili przyleciała następna strzała, tym razem trafiając go w pysk. Mój wierzchowiec padł martwy, a ja stałem się w ten sposób piechurem. Wzruszyłem się, widząc konanie dzielnego karego wałacha.*

*Po chwili obróciłem się i zobaczyłem pod drzewem rannego i wyczerpanego majora Grybiszewskiego. Nie widząc i nie mogąc uratować Sławka, pośpieszyłem mu na pomoc. Miał dwie strzały wbite w obie ręce, rysę na czole i na nodze, a jego wszystkie rany krwawiły. Również pozbawili go konia, a nawet broni, bo nie miał przy sobie miecza, topora czy nawet włóczni.*

*- Jak cię zwą? - zapytał mnie swoim dostojnym głosem.*

*- Czesław Jagoda.*

*- Dziękuję ci, Jagoda, że się dla mnie poświęcasz - powiedział.*

*- Drobnostka - odrzekłem z udawaną skromnością. Podałem mu swój topór, żeby miał się czym bronić i ruszyliśmy do dalszej walki. Ja miałem dużo energii, on znacznie mniej. Po chwili zobaczyłem samotnego konia, więc złapałem go za wodze, a major z moją pomocą na niego wszedł i powoli pojechał. Łeb konia został w szybkim tempie wzięty na lasso, ale ja przeciąłem sznur mieczem i przebiłem włócznią wroga, który to zrobił. Pojechałem z majorem między sosny, gdzie właśnie nie toczyła się walka. Obok nas leżały dwa trupy - jeden naszego pikiniera z klatką piersiową przebitą mieczem, a drugi wrogiego jeźdźca z szyją przerąbaną toporem. Major ciężko oddychał, a ja go pilnowałem. Zsadziłem go z konia i siedzieliśmy obok toczącej się bitwy. Strzały i bełty latały tu i tam, lała się krew, ranni i zabici upadali na ziemię, konie ich tratowały...*

*Po kilku godzinach dowództwo kalifidzkie dało znać swoim żołnierzom, że kończą walkę i należy się wycofywać. Tak też zrobili i bitwa, nierozstrzygnięta, została zakończona. Po odjeździe ostatnich wrogów wyszedłem na pole walki. Leżały na nim stosy trupów, które oglądałem z pewną dozą odrazy. Ten miał rozpłatane czoło, tamten strzałę w głowie, trzeciego przebiła pika, czwartego przygniótł ranny koń, piątemu przecięli nos, szósty zmarł od krwotoku...*

*Znalazłem kilka znajomych trupów. Najpierw rzucił mi się w oczy leżący na ziemi i jeszcze oddychający pułkownik Boguwolski. Grybiszewski podszedł do niego i ze wzruszeniem zwrócił się:*

*- Panie pułkowniku, jak pan się czuje?!*

*- Odchodzę, umieram, idę na tamten świat - wysapał dowódca.*

*- Nie! Nie może być! - wołał rozdrażnionym głosem major.*

*- Tak, pozdrówcie moją rodzinę i wszystkich w Strachocie - powiedział pułkownik, po czym wydał ostatnie tchnienie i umarł.*

*Dalej, wokół ciał Kalifidów, leżeli martwi Przemek Malina, Bogdan Klonowski i Sławek Kajka.*

KONIEC ROZDZIAŁU SZÓSTEGO