Schubben van kwarts: ♦ Even alleen (13) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1g) ♦ | ♦ Phandalin (2a) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Even alleen

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Hoofdstuk 13: Even alleen

Achter de bar van "De Stenen Heuvel" stond een man van middelbare leeftijd met piekig bruin haar, een groezelig baardje en vrolijke groene ogen.

Hij was al druk in gesprek met Sildar op het moment dat Reala en Aramis zich bij de oude krijger voegden.

'Mijn redders,' stelde Sildar hen voor met een wijds armgebaar. 'Als dank zou ik graag voor jullie overnachting hier willen betalen, maar de aardmannen hebben me aardig uitgekleed en ik kan morgenochtend pas een voorschot op mijn soldij aanvragen. Excuses, Toblen. Als het mag, kan het dan voor een nachtje op de pof?'

'Jouw ken ik wel langer dan vandaag, Sildar, dus dat is geen probleem. Ik verwacht echter wel van de vreemdelingen dat ze boter bij de vis doen,' zei de waard en hij schatte de moraliteit van zijn nieuwe gasten in.

'Hoe later de avond, hoe naakter het volk?' zei hij in een poging het ijs een beetje te breken. 'Welkom in "De Stenen Heuvel", dame en heer. Ik hoop niet dat deze ouwe krijger u te veel problemen heeft veroorzaakt.'

'Niet meer problemen dan ik voorzien had,' zei Reala koel en ze haalde de zilverstukken uit de beurs. 'Een warme maaltijd voor mijn reisgenoot hier en bed of bedstee, meester Toblen?'

'Twee knusse bedsteden per kamer, juffrouw, met zachte donzen kussens en warme wollen dekens,' antwoordde de waard met een brede glimlach.

'Wellicht kunnen u en Aramis een kamer delen om de kosten te drukken,' opperde Reala aan Sildar.

'Oh, nee, niks daarvan. Niks persoonlijks, meester Aramis, maar ik ben de afgelopen nachten alleen maar omringd geweest door aardmannen en ben blij nu een nacht slaap voor mezelf te kunnen hebben,' zei Sildar haastig.

'Dan delen Aramis en ik wel een kamer,' opperde Reala. Toblen dook voor een moment onder de bar en kwam met twee sleutels weer naar boven.

Hij overhandigde er één aan Sildar en één aan Reala, vertelde ze waar ze hun kamers konden vinden en verdween toen naar achteren om wat maaltijden te bereiden.

'Ik ga maar meteen naar boven,' verkondigde de Cancion-elf en ze rekte zich uit. De tabaxi keek haar een beetje beduusd aan. 'Wat?'

'Ik...' begon Aramis en het leek er op alsof hij wilde protesteren, maar hij slikte zijn woorden op het laatste moment in. Hij kreeg zijn gezicht echter niet helemaal meer in de plooi waardoor de twijfel er nog altijd vanaf te lezen was. Reala porde hem zachtjes tegen de schouder ten teken dat hij zijn zin af moest maken.

'Het is niets, juffrouw. Slechts een te haastige conclusie van een seniele kat. Het is uw aandacht niet waard. Ik dank u hartelijk voor de maaltijd, juffrouw en ik zal me weldra bij uw voegen.'

Iets in zijn toon klopte niet. Het klonk geknepen, geleerd bijna. Nu wist Reala uit eigen ervaring dat zijn bloemrijke taalgebruik iets was dat aangeleerd was, maar de woorden die nu uit zijn mond kwamen, leken op een les die de tabaxi niet had willen leren.

'Het is niet dat we in de bossen een gordijntje tussen ons inspanden,' merkte Reala droog op.

'Zoals u wenst, juffrouw,' antwoordde hij alleen maar zonder haar aan te kijken.

Was dat angst in zijn ogen? Waar kwam dat vandaan? Was hij bang ze de magie weer de overhand zou nemen als ze sliepen?

'Aramis,' begon de Cancion-elf en ze legde haar hand op zijn arm.  'Ik heb geen kwade intenties. Ik ga eerst een uurtje mediteren om een beter inzicht in mijn mana te krijgen en hoogstwaarschijnlijk zal dat de boel wel weer in orde maken.'

'Zoals u wenst,' zei de tabaxi weer.

'Aramis...'

'Zoals u wenst, juffrouw! Zoals u wenst. Meer kan ik niet voor u betekenen,' siste Aramis fluisterend.

Voor Reala ook maar kon reageren had hij de sleutel uit haar handen gegrist en was hij naar boven gelopen. Ze hoorde nog net hoe hij de deur achter zich dichtsloeg. Een beetje verbouwereerd bleef de Cancion-elf in de gelagkamer achter.

Oké, waar ging dat over? Had ze iets verkeerds gedaan? Of gezegd?

De rest van de gasten hadden zich om Sildar geschaard om naar zijn verhalen te luisteren. Geen hond leek op haar en Aramis te hebben gelet. Dat was tenminste een zorg minder, maar Reala voelde de slaap achter haar ogen prikken en wilde inmiddels wel echt haar kamer gaan opzoeken.

Ze vreesde echter dat Aramis een moment voor zichzelf nodig had. Een lang moment.

'Meester Toblen,' begon Reala dan ook toen de waard weer uit de keuken tevoorschijn kwam met twee borden vol vlees, groente en brood.

'Mejuffrouw, wat kan ik voor u doen?' antwoordde Toblen met een brede glimlach, terwijl hij het eten bij Sildar op tafel zette.

'Heeft u toevallig nog een kamer vrij. Mijn reisgenoot en ik slapen bij nader inzien toch liever apart,' zei Reala. 'En heeft u ook nog een kam die ik mag lenen?'

'Ach zo,' zei Toblen en hij ging weer achter de bar staan. 'Die kattensnuit heeft toch niks vervelends gedaan mag ik hopen, juffrouw? Er worden geen schone juffers lastig gevallen in mijn herberg moet u weten.'

'Oh nee, meester Toblen. Allerminst. Ik vertrouw Aramis met mijn leven, maar er is de de laatste dagen veel gebeurd en we hebben allebei wel de behoefte aan wat tijd en ruimte voor onszelf. Vijf zilverstukken per kamer toch?'

'En drie zilverstukken voor het eten.'

Reala keek in haar beurs. Naast haar twee goudstukken hadden ze dan nog maximaal vijf zilverstukken te besteden als ze morgen een uitrusting gingen kopen. Dat was nauwelijks genoeg voor proviand. Ontbijt was in ieder geval geen optie meer.

Met wat hopelijk een stalen gezicht was, schoof Reala hem de gevraagde som geld op. Toblen veegde het snel bij elkaar en stopte het weg in de kas. Ze kreeg er de sleutel en, na wat zoeken, een kam voor in ruil. De Cancion-elf zei de waard goedenacht en ging ook naar boven toe.

Ze bleef nog een moment voor de deur van Aramis' kamer staan. Na een moment van twijfel klopte ze toch snel aan.

'Hé, Aramis. Ik slaap vanavond toch twee deuren verder. Alvast welterusten en ik zie je morgenochtend hopelijk weer. Oh, en je eten staat beneden koud te worden,' zei Reala gelijk nadat ze geklopt had.

Zonder op antwoord te wachten sprintte ze naar haar eigen kamer en deed ze snel de deur achter zich dicht. Wel hoorde ze nog hoe verderop een deur openging en even later de treden van de trap piepten. Gelukkig. Hij ging nog eten.

Reala slaakte een diepe zucht. Ze keek de kamer rond. In zowel de linker- als de rechterwand was een bedstee ingebouwd met kleurige rood-wit geschaakte gordijntjes er voor.

Een raampje tegenover de deur keek uit op een matig onderhouden grasveldje en aan het plafond hing, net iets te laag, een mijnwerkerslamp die Reala zou kunnen aansteken als ze daar de behoefte aan had. Ze vond haar nachtzicht op het moment echter voldoende in combinatie met het licht van de maan.

Voor de rest stond er nog een blauwe pispot in de hoek en kon ze onder de bedstee haar bezittingen opbergen.

Met een diepe zucht deed ze de deur achter zich op slot en ging in de linker bedstee zitten. Toblen had niet overdreven. Het matras was inderdaad heerlijk zacht. Het werd plotseling wel heel erg verleidelijk om niet gewoon te gaan liggen en heerlijk aan één stuk door te gaan liggen slapen in, voor het eerst in hele lang tijd, een zacht bed.

Maar eerst moest ze haar magie weer fatsoenlijk onder controle krijgen. Het was lang geleden dat ze een blik had geworpen op haar manapoel. Veel te lang eigenlijk. Vroeger deed ze het bijna dagelijks als deel van een ritueel, maar haar gewoontes waren op een niet al te beste wijze veranderd en het was tijd dat ze het goede van vroegere tijden weer op zou pakken.

Zeker nu ze 's nachts een paar extra ogen zou hebben die de wacht konden houden. Als Aramis tenminste nog van plan was om met haar mee te reizen. Hopelijk kon hij vannacht een beetje tot zichzelf komen, anders werd het morgen wel een hele ongemakkelijke dag.

Reala maakte het zich gemakkelijk in de bedstee. Ze ging in kleermakerszit op het matras zitten, sloeg de deken over haar knieën en leunde lichtelijk tegen de achterwand waardoor ze zo de bedstee uit kon kijken. Het was misschien niet de meest elegante meditatiehouding, en haar moeder zou haar er een oorveeg voor geven, maar het was comfortabel.

Iets te comfortabel.

De Cancion-elf begon haar hoofd leeg te maken van alle gedachten die er doorheen spookte, maar in plaats van bij haar mana-poel uit te komen, werd ze verwelkomd door de vriendelijke beelden van een goede droom.

Eindelijk rust.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Het moest zo halverwege de ochtend zijn geweest toen het geluid van lachende gasten en de geur van gebakken brood de kamer van de Cancion-elf wisten te bereiken.

Het kon wachten.

Onder de wollen dekens was het nog heerlijk warm en rustig en voor die vijf zuurverdiende zilverstukken wilde Reala ook vol van deze luxe genieten. Wanneer had ze voor het laatst op een matras gelegen? Vijf jaar? Misschien minder, maar dan telde ze bedden van mos en stro mee.

Reala wist nog steeds niet hoe ze de afgelopen jaren was doorgekomen. De grootste vraag was echter hoeveel tijd ze nog had. Haar hand gleed langs haar hals en haar vingers beroerde de schubben die weer in aantallen gegroeid waren. Dit kon niet goed zijn.

Met een beverige zucht trok Reala haar knieën op tot haar neus. Ze had het Witte Woud nooit mogen verlaten. Toen was de kilte gekomen. De kilte, de schubben, de vreemde magie die door haar aderen bonsden als de stroming tegen een steen.

Magie was magie, had ze altijd geleerd. Het was slechts de toepassing wat het de benaming "wit" of "zwart" maakte, maar in de praktijk kwam het meeste toch neer op grijze gebieden en ieders perspectief van de situatie. Dit leek echter geen kwestie van perspectief meer.

De kille straling die de schubben door haar lichaam zond, voelde daadwerkelijk kwaadaardig. Daar tegenover stond echter weer haar magische energie die plotseling veel meer naar licht en leven leek te hangen dan ooit te voren. Het was sowieso al een vreemde situatie.

Door dagelijkse meditatie had ze over de jaren haar magie echt aan haar lichaam, geest en ziel gebonden. Nu leken de bovennatuurlijke stromen bijna los van haar te staan. Alsof het niet langer haar eigen was. Het was een naar gevoel en het idee alleen al maakte de Cancion-elf al misselijk.

Ze zou weer moeten mediteren.

Reala vreesde echter voor wat ze tegen zou komen als ze zich in hogere sferen wist te begeven. Er was een speciale mantra waarbij je geest zich in je manapoel zou bevinden, maar ook dit had ze al jaren niet meer gedaan.

De Cancion-elf twijfelde er niet aan dat ze ieder woord in minstens drie talen nog herinnerde. Het was niet dat ze vreesde dat ze niet meer haar mana-poel wist te bereiken, maar wat ze er zou aantreffen.

En dan was er nog het gedoe met Aramis dat ze ook nog moest op te zien helderen. Oh, en het gebrek in geld om ook maar in hun basisbehoeften te kunnen voorzien.

Waarom had ze ook alweer op avontuur gewild?

De onrust spoelde over Reala heen als koud water. Ze gromde wat in haar kussen voor ze de deken van zich afgooide en haar lichaam de koele morgenlucht mocht verwelkomen. Ook de kilte vestigde zich weer gelijk in haar botten.

Met weinig enthousiasme begon de Cancion-elf de klitten uit haar haar te kammen, terwijl ze een snelle berekening maakte van alles wat ze nodig hadden.

Laarzen, voetwikkels, ondergoed, onderkleding, bovenkleding, handschoenen, mantel, een riem. Alles natuurlijk bestand tegen winters weer. Oh, en dan kwamen er nog dingen zoals wapens en bescherming bij als ze hun brood wilden gaan verdienen als avonturiers, om over helingsdranken en dergelijke niet eens te spreken.

En dan had je ook nog de standaarduitrusting zoals een paar slaapzakken, wat compact keukengerei, rantsoen, touw en dat soort dingen. Dat allemaal bij elkaar zou al snel een grove honderd goudstukken gaan kosten. Nog maar zesennegentig te gaan dan...

Hopelijk had de nacht Aramis wat rust gebracht, want Reala voelde haar goede humeur door de planken van de vloer sijpelen. Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Ze hoopte alleen dat hun wegen zich niet hier zouden scheiden. Samen waren ze een stuk sterker dan alleen.

En misschien had ze meer naar gezelschap verlangt dan ze eerst dacht.