Ród Zhenova

**Ród Zhenova** — Orditulski ród, panujący od kilkuset lat do czasów dzisiejszych w Królestwie Orditulu jako Wysocy Królowie tego państwa.

## Historia

### II era i czasy Satniru

Nazwa oraz historia tejże rodziny pochodzi od Zheny, ich protoplasty. Zhena żył pięćset lat przed powstaniem Satniru jako wasal króla Dorilku, mającym włości w okolicy obecnego Kasterwiz. Przez osiemset lat, dynastia ta pozostawała, ze zmiennym szczęściem, jednym z najważniejszych rodów w królestwie. Rodzina ta urosła nieco w siłę, gdy król Dorilk, Alos XXVI Berthiudaz, zmarł bezpotomnie. Powołując się na koligację rodzinne, zajęli Dorilk, tytułując się królami tego państwa. Doszło do “resetu władców” — i to właśnie od swych dobroczyńców, Zhenova przejęli tradycję nazywania swych pierworodnych “Alos”.Niestety — Alos II był świadkiem cesarskiego podboju Sewalu. Próbował sam bronić się przed inwazją Satniru, który dał radę go pobić. Jednakże, obrona ta nie skończyła się dla nich katastroficznie. Złożył hołd Satnarowi — dość specyficzny, biorąc pod uwagę, że cesarscy widzieli siłę oraz autorytet króla Dorilku. Cesarz, w ramach pokoju, nadał Alosowi II tytuł wysokiego króla Górnego Orditulu, przyjaciela Cesarstwa i gubernatora Dolnego Orditulu. De facto, dzięki Satnarowi, jego władza oraz potęga mocno wzrosły, zwłaszcza przy wzięciu pod uwagę, że kontrolował on 90% Orditulskich nizin jako gubernator. Co najlepsze, była to dziedziczna funkcja, dlatego też te ziemie pozostały w rękach Zhenovów.

Mimo swej dość upartej natury, Alos II i jego następcy stali wiernie po stronie Cesarstwa — czy też może raczej na uboczu — zwyczajnie nie szkodząc, a w wielu momentach nawet pomagając swojemu suwerenowi. Przykładem może być pomoc przy pacyfikacji rankejrońskich powstań — Orditulanie z ochotą ruszali, chcąc zemścić się na Rankejronach. W ramach nagrody za pacyfikację X powstania Rankejronów, otrzymali nowe ziemię — konkretnie nową granicę Dolnego Orditulu, sięgają aż do ujścia Sewalu. Za to, jako nagroda za pomoc w pacyfikacji XI powstania, Alos VIII otrzymał Sewalenę. Istepanar XII, po XII powstaniu, wręczył również Orditulanom Sartennę — jednak XIII powstanie (i zresztą ostatnie) zmiotło cesarską administrację. Ziemie uzyskane przez ród Zhenova zostały utracone, gdy Święta Armia Rankejrońska ruszyła, chcąc odzyskać swe terytoria, nawet zabierając część ziem Orditulu. Przykładem tego jest Misthalk (aktualnie Mysta), miasto orditulskie, wierzące w Pramatkę, które zostało złupione i zdobyte po drodze. Mimo tego, Zhenovowie pozostali lojalni, dopiero w 592 roku oficjalnie ogłaszając swą niepodległość od Cesarstwa. Dużą rolę w całym przedsięwzięciu posiadał Mavegnar, a także inne cesarskie państewka, które chciałyby Orditul zatrzymał rankejrońską nawałę i podgryzał rebeliantów.

### Panowanie Alosa XI

W 636 roku, Alos XI Zhenova wstąpił na tron, wybrany przez orditulskich możnych. Kuzyn Alosa, Kurt, był tym faktem wysoce niepocieszony, twierdząc iż to on powinien być prawowitym Wysokim Królem Orditulu. Planował wojnę domową, w której miał przejąć tron. Plan był może i dobry, jednak w rzeczywistości do żadnej wojny domowej nie doszło — ponieważ szybka akcja stronników wybranego niedawno króla przechwyciła pretendenta, wręczając go Alosowi. Prawowity monarcha zaś potraktował swego kuzyna dość litościwie, wsadzając Kurta do aresztu domowego, jednocześnie zmuszając kuzyna do obietnicy, że rezygnuje z praw do tronu w Kasterwiz.

Wydarzenia, które miały miejsce dwa lata później, jedynie potwierdziły obawy Alosa co do swoich krewnych.

W 638 roku, Kurt Zhenova zbiegł z ciemnicy, wraz z pomocą pochodzącą z dworu królewskiego. W trakcie tej akcji, zginął Galbar Skewe, marszałek dworu, który został zasztyletowany. Wśród konspiratorów znalazły się takie osobistości jak kanclerz koronny, Stahlan das Patherke, oficer gwardii i kochanek Kurta, królewicz Pirbard das Mehorn czy dworzanin Armhand das Patrahna. Uwolnili oni pretendenta, a następnie kanclerz koronny wysłał list w stronę każdego z królów, posądzając ich o zdradę. Dzięki szybkiej reakcji króla, część z magnatów pozostała dalej po stronie prawowitej władzy, jednak dawni stronnicy zdrajcy znów poparli Kurta. W taki sposób doszło do drugiej wojny domowej w Orditulu. Po kilku miesiącach walk, Kurt zginął w trakcie jednej z bitew, zabity przez zbrojnego lojalistę. Wraz z nim, padła cała rebelia. Dzięki propagandzie, sprawiedliwym rządom, a także szybkiej wygranej, lud wiwatował, gdy zdrajcy zostali publicznie poćwiartowani i ścięci. Na ten moment, Orditul mógł odetchnąć…Jednakże, rebelia nie była jedyną rzeczą, która przytrafiła się królowi Alosowi XI w 638 roku — urodził mu się również syn, Alosoz Alos Zhenova. Niestety, pod koniec żywota Alosa XI, zdarzył się… okropny „wypadek”. Jego pierworodny syn został znaleziony zasztyletowany, a ciało odkrył brat, przyszły król, Armhand III Zhenova. Stary władca, myśląc że doszło do bratobójstwa, wrzucił Armhanda do aresztu. Widać wtedy było, że wiek zaczął ciążyć na umyśle króla, który niedługo później zmarł, co doprowadziło do elekcji w Orditulu.

### Marsz Narodów

Głównymi kandydatami byli Alosoz Alos Zhenova, następnie Alos XII oraz Alosoz Armhand. Dzięki swej przemowie, Armhandowi udało się ledwie wygrać, przyjmując tytuł Wysokiego Króla Orditulu i miano Armhanda III. Wojna prowadzona przeciw Helkikplu, ujmując to w proste słowa, była zdecydowanym niepowodzeniem. Wojska, pod przywództwem das Benedechta oraz Wysokiego Króla Armhanda III, zostały rozbite na stokach Zephrnyrs. Bitwa ta spowodowała rozłam w państwie orditulskim, kiedy niektórzy górale oraz nielojalni królowie podnieśli swe sztandary ku Kurtozowi Hermannowi, synowi Kurta oraz (w tym czasie) dziedzicowi Helkikplu. Sytuacji nie ułatwiło dołączenie się Aretenny do wojny, co oznaczało że państwo górskie miało potężnego wroga po obu stronach. Po zniszczeniu Hanzary, Hermann oraz Armhand, dwóch wrogów, razem przybyli pod zniszczone miasto, chcąc je odbudować. Wtedy właśnie ujawnił się Alosoz Alos, zaginiony po bitwie na stokach Zephrnyrs. Doszło właśnie tam do kolejnej elekcji w Orditulu — którą, w praktyce jednogłośnie — wygrał wnuk Alosa XI. Alos XII objął władzę w królestwie, właśnie pogrążonym w wojnie domowej.