Janczarat

Galery przez góry przeciągniemy...

Jedno z głównych mocarstw w znanym wszechświecie znane ze swojej zdecentralizowanej natury.

## Historia

Historia janczaratu, jak można się domyśleć jest dosyć długa i wiele elementów w ogólnie przyjętej wersji pozostaje w sferze dyskusji co do ich prawdziwości. Niemniej jednak lepiej wiedzieć cokolwiek, nawet jeżeli w kilku sprzecznych wersjach, z których jesteśmy w stanie wysnuć własne przypuszczenia. Bez dalszego przedłużania przejdźmy więc do historii

### Okres Altajski

Ten najstarszy okres historii janczaratu jest najtrudniejszy do odtworzenia z powodu niemal całkowitego braku dowodów wynikającego z działań ówczesnego Imperium Rikan, które to unicestwiło cywilizacje Altajską. Jedyne zachowane informacje o tamtym okresie zostały zachowane w równej mierze dzięki przypadkowi jak również wysiłkowi członków tego, co pozostało z Floty Obronnej Altaiu. Złożyło się bowiem, że na pokładach okrętów znajdowały się biblioteki, zarówno cyfrowe jak fizyczne, mające na celu służyć załogom jako forma rekreacji. W owych zbiorach znajdowały się podręczniki historii oraz kilka prac bardziej szanowanych historyków Altajskich z różnych epok. Jednocześnie też wśród załóg było co najmniej kilku Altajan, którzy wykazywali znaczne zainteresowanie tematem. To właśnie oni w latach po unicestwieniu pracowali próbując utrzymać pamięć o dawnych czasach.

Najstarsze wydarzenia, które zostały uznane za historyczne pochodzą z okolic 4000-3500 RPP, kiedy to istniało pierwsze państwo na planecie zapamiętane w annałach jako Władztwo Nieba (alt.: Cennetin Hakimiyeti), które to miało serce w Pół-Mieście o nazwie Ufuk, którego nazwa oznacza miejsce, w którym niebo styka się z ziemią. Pół-miasta, co warto wytłumaczyć, były najstarszym sposobem osiedlania się na Altaju przez tysiąclecia, zasadniczo aż do czasu rewolucji kosmicznej. Określenie to odnosiło się do społeczności, która swoje koczownicze zabudowania przerobiła na bardziej permanentne poprzez np. dodanie wykopu w ziemi pod namiotem pełniącego rolę piwnicy, lub zbudowanie budynków gospodarczych obok. Pół-miasta rozbijane były na planie koła z zabudowaniami przywódcy w samym środku i z jego poddanymi dookoła, z czego struktura ta rozchodziła się na fraktal, czyli wokół zabudowań jednego poddanego było zabudowania jego poddanego, a wokół tych były te tamtego poddanych i tak aż nie skończą się członkowie społeczności. Często też pomniejsze zgrupowania wewnątrz społeczności odgradzały się od swoich sąsiadów tworząc de facto osady w osadach, z który całość też zwykle była ufortyfikowana, co sprawiało, że raz rozbite i ufortyfikowane pół-miasto stawało się samo w sobie siecią fortów będących niemal niemożliwą do zdobycia zwłaszcza, gdy technologia poszła do przodu.

Wróćmy jednak do Ufuku i państwa, które powstało wokół niego. Stało się to w czasach panowania niemal legendarnej dynastii Kurtadamlar mającej pochodzić od unii Ojca-Nieba z Wilczycą. Jakby nie było, dynastia ta podporządkowała sobie sąsiednie plemiona, z których uformowano właśnie Ufuk. Następne pokolenia powoli rozszerzały ten wpływ na okoliczne społeczności, co niezbyt się podobało sąsiadom i około roku 3900 RPP zawiązała się konfederacja. Została ona pokonana w decydującej bitwie i jej członkowie przyłączyli się do zwycięzców. Wówczas to postanowiono rozciągnąć idee struktury pół-miasta na większą skale. Otóż we Władztwie Nieba poddane miasta nie mogły mieć w swoim centrum zabudowań wodza, ponieważ wodzem był wódz Ufuku. Ta innowacja w myśli państwowej była naprawdę przełomowa.

Koniec epoki Władztwa Nieba miał miejsce około roku 3500 RPP wraz ze wzrostem znaczenia innych państw w rejonie. Główną przyczyną było powstanie krwiożerczego Władztwa Żelaza, które jako pierwsze stworzyło rozdzielenie klasy wojowników od reszty społeczeństwa, co pozwalało im utrzymywać stałą, profesjonalną armię, która mimo bycia mniejszą od sąsiednich, była od nich o rzędy wielkości skuteczniejsza. Przez kolejne wieki rozprzestrzenianie się idei i technologii doprowadziło do powstawania kolejnych państw, które gwarantowały swoim poddanym bezpieczeństwo. Dochodziło też do coraz większych w skali konfliktów między państwami. Doprowadzało to do wzrostów i upadków cywilizacji i z każdym takim cyklem lud Altaju stawał się coraz bardziej skuteczny w utrzymywaniu stabilności cywilizacji, nawet kosztem organizmów państwowych. Ta feniksowa idea odrodzenia z popiołów jako silniejszym stała się podstawą nurtu filozoficznego, który zdominował Altai około 1500 RPP a nazywał się Nizam-i Cedid, czyli Nowy Porządek. Zakładał on, że wszelkie struktury organizacyjne są tylko formami kontroli, schematami kooperacji między ludźmi i grupami i powinny być traktowane jak narzędzia tak samo jak architekt traktuje geometrie, czy kapłan traktuje starożytne pisma. Tak samo też ludzie powinni traktować społeczeństwo, w którym żyją, jako narzędzie organizacji ludzi i metodę ochrony przed zagrożeniami.

Kilka stuleci później doszło do gwałtownego rozwoju technologicznego zapoczątkowanego przez górskie Władztwo Mgły, które w przeciwieństwie do większości innych państw na planecie miało dostęp do znacznych zasobów minerałów, więc przez pokolenia utrzymywali się z eksportu narzędzi, broni i innych wyrobów innym państwom. Sprawiło to, że we Władztwie Mgły skoncentrowało się mnóstwo wiedzy na ten temat. Tak też to państwo było zarzewiem rewolucji przemysłowej, która zaczęła się od ciągle rosnącego zapotrzebowania na wyroby metalowe na Altaju, co wymusiło zwiększenie wydobycia minerałów, co spowodowało powstanie nieprzewidzianych problemów, których rozwiązanie wymagało stworzenia nowych technologii. Ten samonapędzający się cykl sprawił, że w przeciągu około stulecia poziom życia na planecie zwiększył się o wiele bardziej, niż przez poprzednie tysiąclecia.

Historycznym momentem tego okresu jest oczywiście pierwszy załogowy lot w kosmos, który odbył się w 312 RPP i był on efektem wielu dekad rozwoju, badań i rywalizacji między władztwami Altaju. Pierwszym altajczykiem w przestrzeni kosmicznej był niejaki Celal Dogramaci. W ciągu kilku następnych lat dochodziło do kolejnych postępów, aż w 301 RPP osiągnęli oni lot międzyplanetarny. Natomiast już w 296 RPP doszło do pierwszego kontaktu z inną kosmiczną cywilizacją, jaką było Imperium Rikan.

Po wstępnym szoku wynikającym z odkrycia, że nie są sami we wszechświecie doszło do okresu ostrożnej współpracy pomiędzy dwoma państwami. Problem pojawił się dosyć szybko, gdy okazało się, że filozofie leżące u podstaw obu państw okazały się w znacznym stopniu niekompatybilne. Rikanie tego okresu kierowali się dosyć sztywną społeczną hierarchią i w całkowicie niezrozumiały dla altajczyków sposób postrzegali ten system nie jako kolejne narzędzie, które można dowolnie modyfikować, lub zmieniać na inne gdy przestanie działać, a raczej jako byt sam w sobie. Problemy zaczęły narastać nie ze strony altajczyków, którzy zwyczajnie nie rozumieli swoich nowych sąsiadów, a od Rikan, a dokładnie Rikańskiego wywiadu i części klasy rządzącej, którzy obawiali się, że Nizam-i Cedid rozprzestrzeni się także wśród ich poddanych. Rozpoczął się więc wielodekadowy program pozbycia się tego problemu. Oczywiście równolegle Imperium było wewnętrznie coraz bardziej sceptyczne co do własnej formy rządów uważanej przez niższe klasy za wyzyskiwające ciężko pracujących obywateli. Prawdą jest, że pośród tego powstało kilka mniej lub bardziej popularnych ruchów inspirowanych uproszczonym przedstawieniem idei Nowego Porządku.

Tak czy inaczej około roku 240 RPP Imperium zaczęło otwarcie krytykować rządy Altaju o destabilizowanie ich państwa oraz wspieranie radykalnych grup terrorystycznych. W końcu 11.02.234 RPP czara goryczy przelała się i doszło do inwazji Imperium Rikan na Zjednoczone Władztwa Altaju. Można powiedzieć, że ten ruch był gwoździem do trumny obu państw, ponieważ w jego konsekwencji neutralne dotąd stronnictwa wewnątrz Imperium postanowiły sprzeciwić się władzy centralnej. Nie uratowało to jednak ZWA, które w akcie desperacji przeciw przeważającemu wrogowi stoczyło zaciekłą bitwę kosmiczną rozciągającą się na przestrzeń kosmiczną całego układu. Koczownicze tradycje wojskowe, znaczny poziom decentralizacji kontroli sił zbrojnych, jak również sprytne i szybkie improwizacje sprawiły, że Chanowie poszczególnych grup zadaniowych zmienili coś, co miało być kilkudniową operacją pacyfikacyjną w ciągnącą się 8 miesięcy wojnę podjazdową. W końcu, w akcie desperackiej potrzeby zwycięstwa Rikanie zaczęli sterylizować planety układu bronią jądrową aż 12.12.234 RPP doszło do ostatniej bitwy na orbicie samego Altaju, gdzie kilkaset nadal zdolnych do walki okrętów Floty Obronnej przez tydzień dawało odpór kilkukrotnie liczniejszemu i lepiej wyposażonemu przeciwnikowi. Ósmego dnia pozostało już tylko ledwo sto okrętów broniących ostatni niezbombardowany obszar planety jakim był rejon starożytnego Władztwa Nieba. Okręty uformowały półsferę obronną z ciężko uszkodzonym krążownikiem „Gokyuzu” Kahana Kurtadama w centrum formacji. Po powierzchni zbliżała się szaleńcza burza radioaktywnego ognia, popiół zakrywał powoli niebo, pozostawiając tylko prześwit zajmowany przez uszkodzone okręty, które desperacko zestrzeliwały nadlatujące pociski, kilkukrotnie taranując rakiety, gdy nie miały już czym strzelać. Wraki Altajskich, jak i Rikańskich okrętów płonęły przechodząc ku powierzchni przeklętej planety, aż resztka życia zgasła w nuklearnym ogniu wraz z okrętem flagowym, który w końcu nie wytrzymał i spadł na ruiny przedwiecznego Ufuku, a ci, którzy przeżyli wykorzystali szalejące inferno i elektromagnetyczny chaos, aby uciec Rikańskiej flocie. Ironia dziejów chciała, że „Gokyuzu” w języku altaju znaczy niebo.

### Okres Najeźdźców

Z upadku Altaju wyszło zaledwie 38 okrętów, z czego 3 stanowiły okręty transportowe z uratowanymi cywilami. Po opuszczeniu układu ocalałym udało się nawiązać kontakt z kolejnymi 5 okrętami powracającymi z Koryoiskich przygód aby wspomóc ojczyznę. Z powodów problemów technicznych, fali samobójstw wśród załóg i ocalałych i innych komplikacji po stracie świata karawana ocalałych na początku 233 RPP wynosiła 33 okręty, z czego najcięższy był lekki krążownik rakietowy w obecnej klasyfikacji „D”, potem było 9 okrętów klasy „C” w tym 3 transportowce, 14 okrętów klasy „B” oraz 9 klasy „A”. Morale było skrajnie niskie, ale pod warstwą desperacji i fatalizmu płonął ogień, który miał wzniecić pożar w galaktyce Oczu Boga trwający kolejne wieki.

Po przegrupowaniu w pustce pomiędzy układami Chanowie zwołali zgodnie ze zwyczajem Kurułtaj, na którym mógł się wypowiedzieć każdy, który brał udział w wojnie. Prawie sześć tysięcy głosów opowiedziało się za zemstą na Rikanach i ich stronnikach, furia Altaju miała się nie skończyć „póki Rik nie strawi nuklearny ogień, głowy ich władców nie skończą nabite na włócznie, a ich sojusznicy nie upieką się w popiele własnych domów!”. Tak też zwiadowcy zostali wysłani na skraje Rikańskich układów, gdzie mieli zlokalizować potencjalne cele ataków, okręty transportowe zostały połączone i przerobione na mobilną bazę floty, a Kurułtaj przed tym wszystkim wybrał spośród Chanów nowego Kahana w postaci Osmana, dowódcy okrętu klasy „C” „Diyor”. Tak zaczął się okres najazdów ałtajskich na przestrzeń kosmiczną Rikan i ich sojuszników.

#### Bitwa o Bogdanusa

Pierwszy atak miał miejsce już 30.05.233 RPP, kiedy to placówka nasłuchowa na granicy układu Mannelige nadała komunikat o wykryciu niezidentyfikowanego okrętu, po czym zamilkła. Na pomoc wysłano okręt patrolowy „Fafnir”, który także zaginął bez wieści. Kilka godzin później placówka wydobywcza w pasie asteroid w tym rejonie nadała desperacką prośbę o pomoc i także zamilkła. Dowództwo floty w układzie postawiło w gotowości wszystkie dostępne jednostki kosmiczne spodziewając się ataku ze strony nieznanego przeciwnika. Do niczego jednak nie doszło. Po regulaminowych 12 godzinach bez kontaktu dowództwo oddelegowało kolejne 3 okręty do zbadania co zaszło na obrzeżach układu. Zwiadowcy donieśli, że nie mogli zlokalizować wraku „Fafnira”, jak również, że posterunek został zniszczony w wyniku łańcucha eksplozji. Najdziwniejsze było to, że placówka wydobywcza została tylko lekko uszkodzona, ale ogołocono ją z dronów wydobywczych oraz sprzętu służącego do pozyskiwania i wstępnego przetwarzania urobku. Zdarzenie zostało zaraportowane, ale wyższe szczeble uznały to za zwykły atak piratów i po wypłaceniu odszkodowań sprawę zamieciono pod dywan.

W 14.08.233 RPP karawana okrętów transportujących części zapasowe dla bazy floty w układzie Bogdan, tuż przed wykonaniem skoku z punktu przeładunkowego odebrała sygnał o nagłej wzmożonej aktywności piratów na skraju układu i ryzyku, że mogą oni posiadać inhibitor załamania. Wieści te dotarły do dowódcy grupy na strzeżonym kanale floty, nadawcą był patrolowiec „Fafnir”. Dowódca nie znający historii z Mannelige oraz nieskłonny pomimo prośby pierwszego oficera o sprawdzenia co to za okręt, podziękował za ostrzeżenie. „Fafnir” przesłał także proponowany inny algorytm załamania, który miałby pozwolić na ominięcie potencjalnej blokady. Oficer nawigacyjny po wprowadzeniu algorytmu potwierdził to. Pierwszy oficer jednak zauważył wielką czerwoną flagę. Skąd ten patrolowiec wiedział dokąd się udają? Podzielił się tym spostrzeżeniem z kapitanem, ale został zbyty. Karawana wykonała skok, po czym nigdy nie pojawiła się w punkcie docelowym. Sprawa wywołała wrzenie na wyższych szczeblach, ale flota miała więcej pilących spraw do uporządkowania w związku z szalejącym kryzysem politycznym w kraju.

Układ Bogdan leży w strefie zewnętrznej i składa się z trzech niezdatnych do zamieszkania planet skalistych oraz dwóch gazowych olbrzymów poza którymi znajduje się pas asteroid. Większy z gazowych olbrzymów – Bogdanus – wybrany został aby na jego orbicie zbudować stacje kosmiczną stanowiącą bazę floty oraz centrum kontroli i koordynacji grup szybkiego reagowania na obszar najbliższych dziewięciu układów, poza tym mniejszy  olbrzym - Bogdanal - mieścił na swojej orbicie stacje będącą punktem kontrolnym, przez który muszą przelecieć okręty chcące dostać się do Bogdanusa. Sama baza była wyposażona w doki zdolne pomieścić nawet kilkaset okrętów wojskowych oraz wystarczająco dużo okrętów wsparcia, aby mogły one działać niezależnie przez co najmniej kilka miesięcy. W 26.06.232 RPP siły patrolowe układu Varyag zaalarmowały dowództwo na Bogdanie, że są atakowani przez okręty nieznanego pochodzenia prowadzące skuteczny ogień spoza zasięgu ich uzbrojenia pokładowego, prośby o wsparcie wkrótce stały się błaganiami o pomoc, gdy kolejne okręty otrzymywały krytyczne trafienia rakietami nadlatującymi zadawałoby się znikąd. Admirał Quisling, w którego rękach leżało bezpieczeństwo okolicznych układów bezzwłocznie kazał zorganizować i wysłać do Varyaga grupę zadaniową wyposażoną w broń dalekiego zasięgu wraz z eskortą. Zapytany o wsparcie logistyczne kazał je pominąć, ponieważ tylko by spowalniało okręty bojowe. Po dwóch godzinach grupa zadaniowa złożona z 30 okrętów czekała na pozwolenie na skok, który otrzymała niemal natychmiast. Po dodarciu do celu podróży od razu zdali raport, że walki są ciężkie, ale wykrywają tylko kilka wrogich okrętów w układzie. Dowódca grupy zaraportował też, że liczba przeciwników może być o wiele większa, gdyż nowe pociski nadlatują z wielu miejsc, w których skanery niczego uprzednio nie wykryły. Quisling miał zapytać, czy będą potrzebowali dodatkowego wsparcia, ale wtedy do centrum dotarł raport z układu Beyne, w którym zgłoszono takie samo zajście. Następnie lawinowo zaczęły docierać błagania o grupę zadaniową do wszystkich pozostałych układów. Admirał przeczuwał, że coś jest bardzo nie tak, ale wyraził zgodę na wysłanie grup do wszystkich układów oraz poinformowanie centrali o tym niespodziewanym ataku, który to wyglądał na zapowiedź zmasowanej inwazji ze strony nieznanego wroga.

Kiedy ilość okrętów bojowych w dokach zmniejszyła się do niespełna stu, godzinę przed planowanym pojawieniem się przybyła karawana wiozący zaopatrzenie do bazy. W ramach wyjaśnień oficer dyżurny został poinformowany, że punkt przeładunkowy był atakowany przez nieznanych sprawców strzelających rakietami z wielu miejsc naraz. Przekazał on ten dziwny raport w górę pytając o zgodę na wpuszczenie transportu. Podobno admirał Quisling osobiście autoryzował przepuszczenie karawany i jednocześnie nakazał skontaktowanie się z punktem przeładunkowym. Odpowiedzią była cisza. Rozkazał więc wysłać jak najszybciej grupę zwiadowczą aby sprawdziła co się stało. Tymczasem okręty karawany wykonały krótki skok między Bogdanalem a Bogdanusem i zaczęły podchodzić do dokowania. Kontrola lotów zbyt późno zorientowała się, że okręty nie zwalniają do podejścia i rozpoczęła alarm bojowy. Wtedy to poszycie transportowców rozerwało się ujawniając rój dronów górniczych. Wierze obronne bazy zareagowały z opóźnieniem, ale były w stanie uszkodzić jeden transportowiec i zniszczyć kilka dronów. Reszta roju zdołała jednak obsiąść zadokowane okręty, których załogi spieszyły zająć stanowiska bojowe i zaczęła proces spawania ich ze stacją. Skanery natomiast wykrywały nagłe skoki w poziomie energii transportowców. W pierwszej chwili nikt nie wiedział co się właściwie dzieje, ale w ciągu następnych minut admirał Quisling połączył kropki. Było niestety o wiele zbyt późno na reakcje. Potężne kadłuby transportowców zderzyły się z poszyciem stacji, aby następnie zmienić się w obłoki plazmy, gazu i pyłu, których ekspansja sprawiła, że silniki korygujące pozycje stacji wyłączyły się z powodu przeciążenia i teraz cała baza zdana była na siłę grawitacji olbrzyma. To, co miało być ochroną przed niespodziewanym atakiem od strony planety, stało się ostatnim gwoździem w trumnie bazy. Ci, którzy przeżyli eksplozje i promieniowanie neutronowe mieli do wyboru zostać i umrzeć, a wystrzelić się z kapsuł ratunkowych  i liczyć na dryf w pustce. Jakby nie patrzeć porażka Imperium była całkowita.

W następstwie zniszczenia bazy floty w układzie Bogdan Rikanie musieli całkowicie przegrupować swoje siły w rejonie. W czasie, który im to zajęło Altajanie łupili co się dało i za zdobyte fundusze poszerzyli swoją flotę o kilka zgrupowań pirackich, jak również kilkanaście watah koryoi zainspirowanych możliwością zdobycia chwały w tym nierównym konflikcie. Tak czy inaczej do 230 RPP w wyniku osłabienia Floty Imperialnej flota Kahana Osmana potroiła swą liczebność. Było to bardzo ważne ze względu na nadchodzące wydarzenia. Jak można się było spodziewać, imperium nie zamierzało odpuszczać i szykowało się do kontrataku.

#### Rewolucja w Sumi

Pod koniec 230 RPP Kahan uznał, że siły floty są już wystarczające aby móc rzucić kolejne wyzwanie wrogom Altaju. Widział aż za dobrze, że jego zwycięstwo wysłało wstrząsy po niestabilnym już cielsku Imperium, którym targnął kolejny kryzys polityczny i wkrótce Imperator może zostać zdetronizowany i zastąpiony radą tymczasową. To był dobry czas na kolejne uderzenie.

Cywilizacja Sumi kontrolowała dwadzieścia trzy układy w strefie zewnętrznej, z czego tylko pięć posiadało planety zdatne do zamieszkania. Była ona też jednym z cenniejszych wasali Imperium Rikan, które w zamian za obietnice wsparcia w obronie otrzymało znaczne przywileje gospodarcze dla swoich firm i korporacji. Tak samo też Sumińskie wojska pancerne i ciężkie okręty kosmiczne stanowiły cenny dodatek do sił ekspedycyjnych Imperium. Jeśli Altaj miał się zemścić, to Sumi musieli upaść. Osman wiedział jednak, że musi wymyśleć coś nowego, żeby przeciwnicy nie nauczyli się jego metod. Na szczęście ludzie robią się strasznie kreatywni, gdy stoją przed groźbą całkowitej eksterminacji.

10.01.229 RPP na planecie Helisiniki doszło do zamieszek w kompleksie przemysłowym produkującym płyty pancerne niezbędne w produkcji nowoczesnych czołgów oraz okrętów kosmicznych. Powodem miały być pogarszające się warunki po tym jak zarząd zakładu zgodził się na dostarczenie płyt pancernych Imperialnej flocie, która nadal lizała rany po katastrofie w układzie Bogdan, jak również z powodu programu rozbudowy floty przez samych Sumi po zachwianiu wiary w zdolności swojego seniora. Podobnie było na planetach Karlya, Oulu i Tamepare, gdzie produkowano lasery okrętowe, jak i na Inerinio, gdzie powstawały nowoczesne rakiety przeciwokrętowe. Niezadowolenie wśród pracowników, którzy w głównej mierze byli Sumi, zwiększał fakt, że spora część wyższych stanowisk, jak również personel ochrony stanowili Rikanie. Co prawda do 01.02.229 RPP wszystkie rozruchy ucichły, często tłumione z użyciem brutalnej siły, ale jednak niechęć pozostała w sercach robotników. W ramach represji część załóg została zwolniona, a na ich miejsce zatrudniono ludzi z zewnątrz, głównie Rikańskich uchodźców uciekających przed niestabilnością polityczną oraz brakiem bezpieczeństwa ze strony floty. Do końca 02.229 RPP wszyscy nowi pracownicy zaaklimatyzowali się do nowych warunków i, co podobało się zarządom, niechęć Sumińskich pracowników do wykonywania zadań zmalała.

21.02.229 RPP w Sumińskiej przestrzeni kosmicznej zaczęło dochodzić  do brawurowych ataków na karawany zaopatrzeniowe. Atakujący nie wykazywali chęci przechwycenia ładunku, ale jego zniszczenie. Spowodowało to rozruch w Sumińskim społeczeństwie, które domagało się zwiększenia ochrony okrętów transportowych. Rząd w obliczu wściekłego tłumu ustąpił i przeforsowana została ustawa o przyspieszeniu procesu powiększania floty. W życie weszły także nowe regulacje co do rozmiaru i składu karawan. Wysłana została oficjalna prośba o pomoc do Imperium, które nie mogąc sobie pozwolić na jeszcze większe pogorszenie własnego wizerunku wysłało dwie grupy zadaniowe mające wesprzeć flotę Sumi. Przez następne miesiące karawany były nadal atakowane zaraz po wyjściu z punktów przeładunkowych, ale obecność rikańskiej floty działała jak skuteczny straszak.

01.05.229 RPP na planetach, których miejscowi pracownicy zostali zastąpieni przez rikan doszło do regularnej rewolucji. Okazało się, że spora część nowych pracowników albo należała do radykalnych ugrupowań socjalistycznych, albo w ogóle nie miała powiązań z Rikiem. Przez ostatnie trzy miesiące we współpracy z przemytnikami, którzy wykorzystali zmniejszenie restrykcji i kontroli na okrętach transportowych szmuglowali wyposażenie bojownikom szkolonym w nieużywanych częściach fabryk przez Koryos i niezidentyfikowanych instruktorów. Czas ten był wszystkim, czego potrzebowali aby się przygotować i teraz nastał idealny moment na uderzenie. Bardzo szybko siły ochrony zostały pokonane, a zarządcy, którzy nie zdążyli opuścić planet, skazani na śmierć w trybie natychmiastowym. Poziom przygotowania i skoordynowania rewolucjonistów sprawił, że jakakolwiek reakcja była niemożliwa i Sumi straciła pięć planet produkujących strategiczne zasoby, bez których nie będą ani oni ani Rikanie w stanie ukończyć swoich okrętów.

Sprawy się skomplikowały, gdy po stronie rewolucjonistów stanęły załogi Sumińskich okrętów mających pilnować spokoju w układach oraz kilka okrętów nieznanego pochodzenia, prawdopodobnie Koryoi. Ta siła pozwoliła rewolucji bardzo szybko zająć nie tylko planety, ale całe układy i nawiązać kontakt z pozostałymi ogniskami rewolucji.

Wieść o tych wydarzeniach dotarła na Suomii (świat macierzysty) dopiero 09.05.229 RPP z powodu zamieszania i problemach w przemieszczaniu. Natychmiast powstała rada kryzysowa, która pod naciskiem rikańskich doradców nakazała ministerstwu obrony zorganizowanie i przeprowadzenie akcji kontrrewolucyjnej, w całej przestrzeni Sumi obwołany został stan wojenny. Niestety dla wszystkich wokół, informacje te wydostały się do opinii publicznej Imperium, jak również krajów wasalnych, co sprawiło, że ruchy socjalistyczne na setkach światów nabrały odwagi do wyrażenia sprzeciwu wobec tyranii, doszło do zamieszek i regularnych walk ulicznych również na świecie stołecznym.

Z powodu zamętu i nacisków MOS postanowiło pozostawić najcięższą część swojej floty, czyli 10 pancerników i 17 krążowników w 5 układach stołecznych, gdzie miały oczekiwać wzmocnienia przez okręty powstałe w ramach programu rozwoju floty. Jednostki te były jednak w większości poniżej pełnej sprawności bojowej, wielu brakowało opancerzenia, kilka miało nawet nieukończone części kadłuba. Panika wzięła jednak górę nad rozsądkiem i wszystkie zdolne do lotu i walki jednostki w liczbie 188 dostało przydziały do obrony układów stołecznych.

Tymczasem Wiceadmirał Blixt będący dowódcą rikańskiej ekspedycji podjął decyzje o połączeniu obu grup w jedną i przyłączeniu się do Sumińskiej floty. Sztab generalny zgodził się na jego propozycje. Powstał wstępny plan stłumienia rebelii zanim się rozprzestrzeni poprzez systematyczne odzyskiwanie kontroli w kosmosie, a następnie przeprowadzanie inwazji naziemnych. Był to czaso i zasobochłonny plan, jednak strategiczna wartość zbuntowanych światów nie pozwalała na bardziej radykalne środki. Ktoś ze sztabu wyszedł z propozycją użycia broni neutronowej w celu sterylizacji świata, ale został upomniany, że placówki na powierzchni powstały z myślą o blokowaniu szkodliwego promieniowania. Broń prionowa także została wykluczona ze względu na ryzyko długotrwałego skażenia.

Tworzenie planu trwało kolejny miesiąc, podczas którego ataki podjazdowe nękały pozostałe kolonie Sumi, na szczęście nie doszło do znacznej eskalacji. Niektórzy analitycy sugerowali, że mogło dojść do walk wewnętrznych po stronie rebelii, inni natomiast wskazywali, że może tu chodzi o przygotowywanie ofensywy równolegle z flotą. Tak czy inaczej do 03.07.229 RPP trwała cisza przed burzą.

Tego pamiętnego dnia rozpoczęła się ofensywa, podczas której głównodowodzącym zjednoczonej floty był Sumiński admirał Varkaus, a jego odpowiednikiem wśród wojsk lądowych był Generał Iivari. Pierwszym celem był układ Inerinio, którego zabezpieczenie miało odciąć rewolucjonistom dostęp do broni przeciwokrętowej. Operacja ta była bardzo ryzykowna według analityków, którzy brali pod uwagę potencjalne możliwości przeciwokrętowe przeciwnika. Aby zniwelować to ryzyko admirał Varkaus postanowił przeprowadzić dokładny rekonesans oraz przygotował kilka niespodzianek na podstawie rozmów z Wiceadmirałem Blixtem, który brał udział w katastrofie Bogdańskiej jako dowódca jeden z grup zadaniowych w randzie pułkownika floty.

Układ Inerinio składa się z trzech niezdatnych do zamieszkania, ale bogatych w surowce planet, pierwsza planeta nosi nazwę Inerinio Pienempi, druga to Inerinio właściwe, natomiast trzecia to Inerinio Suurempi. Pierwsza i trzecia posiadały na swoich powierzchniach rozległe struktury wydobywcze, których urobek był transportowany na drugą planetę, której kompleks przemysłowy produkował w głównej mierze rakiety przeciwokrętowe, ale również wiele innych produktów, jak dużej mocy silniki odrzutowe oraz lekkie pojazdy transportowe i sprzęt wymagany aby przedsiębiorstwa w układzie były samodzielne. Poza tym w przestrzeni dryfowały asteroidy przyciągane w pobliże planet w celu wygodnego wydobywania dodatkowych surowców.

Pierwsze do układu wskoczyły eskortowane przez patrolowce okręty zwiadu elektronicznego. Wykryły one nieznaczne zgrupowanie okrętów na orbicie samego Inerinio oraz kilka na obrzeżach układu jak również po jednym na orbitach pozostałych planet. Zwiad zaraportował, że przeciwnik zdaje się ich nie zauważać. Minęło kilka godzin zanim zwiad zaraportował skończenie pełnego skanu. W raporcie tym znajdowały się także wspomnienia o dziwnym zachowaniu kilku patrolowców, które zachowywały się jak okręty komunikacyjne, czyli pojawiały się i znikały, ale zostało to uznane za coś normalnego. Mając rozeznanie w sytuacji admirał rozkazał pierwszej grupie wejść do układu.

Grupa ta składała się głównie z lekkich okrętów klas A i B w liczbie 43 oraz dwóch okrętów flagowych klasy C. Ich zadanie polegało na ściągnięciu na siebie uwagi floty rewolucjonistów i uwiązaniu ich w walce z dala od planet, które miały chronić. Pierwsza część tego zadania została wykonana bezproblemowo i już minuty po pojawieniu się grupy zadaniowej zauważono reakcje okrętów przeciwnika, które zaczęły przemieszczać się zgodnie z Sumińską doktryną w celu przeprowadzenia zwiadu. Admirał Varkaus miał według wspomnień swojego adiutanta skomentować, że czas i koordynacja reakcji była nieodpowiednia, ale nie był w stanie dokładnie wskazać co mogło być przyczyną tego stwierdzenia. W tym czasie 38 z 56 okrętów floty obronnej układu wykonało niezsynchronizowany skok w pobliże studni grawitacyjnej gwiazdy układu, co zostało zaraportowane admirałowi jako „wycofanie się” przeciwnika. Varkaus nie kupił jednak tego jako dobrego omenu i rozkazał pozostać pierwszej grupie być czujnymi, wydał jednak rozkaz aby grupa druga, w której skład wchodziły okręty Rikan zmieniły algorytm załamania na taki, który wyprowadzi ich w pobliże skupiska floty rebelianckiej.

Kiedy grupa wiceadmirała Blixta zmieniała współrzędne wyjścia i czekała aż komputery nawigacyjne wykonają odpowiednie kalkulacje, grupa pierwsza otrzymała rozkaz zbliżenia się do Inerinio Suurempi na dystans, na którym teoretycznie pociski przeciwnika nie będą miały ich w swoim zasięgu. Za sugestią jednego z oficerów dowódca grupy zasugerował na punkt zborny wybrać luźne skupisko asteroid daleko poza teoretycznym zasięgiem rakiet z powierzchni planety. Admirał zgodził się na to, ale z naciskiem na zachowanie wzmożonej czujności. Manewr ten trwał kolejne 6 godzin, podczas których zarejestrowano i zaraportowano ruchy wrogich okrętów, które nie wykonywały prawie żadnych ruchów. Wiceadmirał Blixt skomentował to jako „czekanie aż będą mogli użyć pełnej siły ognia”. W końcu jednak, około pół godziny przed zakończeniem manewru pierwszej grupy, grupa druga ogłosiła pełną gotowość do skoku i natychmiast dostali pozwolenie na wykonanie go.

Wszystkie 50 okrętów jednocześnie zniknęło z punktu zbornego floty i natychmiast pojawiło się ćwierć obwodu gwiazdy od swoich ofiar. Rikanie posiadali znaczną przewagę w kwestii siły ognia i opancerzenia swoich jednostek, jednak przeciwnik przewyższał ich w kwestii manewrowości. Z tego powodu Blixt postanowił wykonać bardzo ryzykowny ruch i rozkazał ustawić punkt wyjścia w dolnych częściach korony, a następnie przemieszczenie się w osłonie plazmy na tyle blisko przeciwnika, żeby ten nie miał czasu na uniknięcie ataku. Wymagało to mnóstwa wyczucia i zaufania między kapitanami, ponieważ w momencie wyjścia wszystkie jednostki zostaną oślepione i będą musiały niemalże po omacku dotrzeć do celu.

Ten akt brawury wprowadził nieopisaną konsternacje wśród Sumian, którzy po nie wykryli pojawienia się Rikan w układzie. Nawet admirał Varkaus, który do tej pory zgodnie ze zwyczajem siedział w fotelu dowodzenia, zerwał się na równe nogi, gdy komunikat od grupy pierwszej doniósł o braku kontaktu z grupą Blixta. Przewidując najczarniejszy scenariusz, czyli że cała grupa wpadła w anomalie rozkazał przygotować trzecią grupę, czyli trzon sił, która miała zająć orbity planet i zająć obrońców zanim grupa czwarta, czyli okręty desantowe nie miałyby czystego podejścia. Inną rzeczą, która nie dawała mu spokoju był fakt, że przeciwnik zdawał się być zbyt pasywny w stosunku do jego pierwszej, nagłej reakcji. Niemniej jednak rozkaz został już wysłany i tylko nieodpowiedzialny dowódca wysyłałby sprzeczne ze sobą sygnały podkomendnym. Tak więc zgodnie z ustalonym wcześniej planem grupa 62 okrętów bojowych wykonała skok do swojego celu.

Sumianie pojawili się w bezpiecznej odległości od pozostałych dwóch planet już podzieleni na dwie podgrupy 30 i 32 okrętowe. W większej, przeznaczonej na główną planetę znajdował się okręt flagowy admirała, jedyny we flocie pacyfikacyjnej krążownik klasy D „Akras”, na którego cześć wieki później nazwano okręt flagowy Sfery Dobrobytu. Nie uprzedzajmy jednak faktów. Gdy tylko Sumianie pojawili się w układzie w pełnej sile ktoś z planety spróbował nawiązać kontakt z nimi, dokładnie to z admirałem. Licząc na szanse kapitulacji i bez Rikan na horyzoncie Varkaus zgodził się na rozmowę, której zapis zachował się do naszych czasów i zostanie zaraz przedstawiony oczywiście w formie tłumaczonej i unowocześnionej, ale z zachowaniem oryginalnego przekazu.

*Admirał Varkaus: Z tej strony Admirał Varkaus z Floty Obronnej Republiki Sumi. Wasze siły w tym układzie są w mniejszości i nikt nie przybędzie wam z pomocą. Poddajcie się tu i teraz, a zachowacie życie.*

*Oficer Rewolucjonistów: Z tej strony Komisarz Bezpieczeństwa Interinio, możesz mi mówić Sisu. Admirale, ze względu na łączącą nas więź proszę cię abyś wycofał swoją flotę z układu. Nikt tutaj nie musi umierać.*

*AV: O czym ty mówisz? To wy jesteście w gorszej pozycji, powinniście się poddać, każdy rozsądny by to zrobił!*

*OR: Ej, admirale… Zaklinam cię. Wycofaj flotę.*

*AV: Jako oficer republiki nie mogę tego zrobić.*

*OR: Admirale… Miej litość nad swoimi ludźmi, pomyśl o tym ilu z nich ma rodziny, które czekają na ich powrót. Pomyśl o tym i każ im się wycofać.*

*AV: Każdy z astronautów w tej flocie jest w pełni świadom ryzyka, jakie niesie ta praca. Nie możemy się wycofać, chyba, że nas zmusicie, a nie wygląda na to, żebyście byli w stanie.*

*OR: Admirale… Wycofaj się. Jeśli tego nie zrobisz nie okażemy wam litości. Musisz być ślepy, żeby nie widzieć jak wokół ciebie zatrzaskuje się pułapka. Jeśli teraz się nie wycofasz, wszyscy zginiecie!*

*AV: Nie mogę przyjąć twojej oferty, byłoby to zdradą republiki! Powiedz swoim, żeby przygotowali się do walki!*

*OR: W imieniu Rady Rewolucyjnej, przepraszam rodziny poległych za to, co się teraz stanie…*

Po tej wymianie zdań admirał miał być w widocznym szoku. Jedna z wersji historii mówi, że oficer, z którym rozmawiał był w istocie jego dawnym przyjacielem, ale nie zostało to nigdy jasno potwierdzone. W każdym razie po chwili wydany został rozkaz kontynuowaniu ataku zgodnie z planem. W ciągu następnych minut rozpętało się piekło.

Najpierw mostek „Akrasa” zalała fala komunikatach o tym, że asteroidy w znacznej części układu nagle zwiększają swój poziom energii. Następnie z każdej z nich wystrzelone zostało po kilka rakiet przeciwokrętowych. Varkaus spodziewał się podobnego zagrania, a w każdym razie przygotował się na zmasowany atak rakietowy każąc zamontować na wszystkich okrętach dodatkowe systemy obrony nawet kosztem modyfikowania systemów przeznaczonych dla wojsk naziemnych. Najgorzej wypadła w tym wszystkim pierwsza grupa, która znajdowała się w roju asteroid i okręty wchodzące w jej skład musiały przyjąć z bardzo krótkiego dystansu całą salwę. Na chwilę pustkę rozjaśniło mrowie eksplozji, gdy rakiety zestrzeliwały się, uderzały w kadłuby odparowując kolejne warstwy pancerza i rozdzierając poszycie. Dziesiątki załogantów zginęło rozszarpani szrapnelami, lub uduszeni w przestrzeni. Kobiety i mężczyźni jeszcze minuty wcześniej pewni zwycięstwa teraz umierali w szoku i niedowierzaniu jak ich ciała gotowały się wewnątrz skafandrów przebitych rozgrzanymi do białości fragmentami poszycia, lub topili się we własnej krwi, czy też zwyczajnie poddawali się szokowi utraconych części ciał. Cała Sumiańska formacja rozproszyła się, aby móc łatwiej manewrować i unikać pocisków, które uparcie goniły konkretne okręty. Co chwilę gdzieś następowała seria eksplozji ślących w przestrzeń rozszarpany wrak jakiegoś okrętu.

Dopiero po chwili Varkaus rozkazał skupić ogień na asteroidach, mając wciąż na oku flotę przy gwieździe. W chwili, gdy pierwsze asteroidy zostały zniszczone część rakiet utraciła sterowność i pomknęła w przestrzeń. Wówczas także z korony gwiazdy zaczęto wykrywać sygnatury Rikańskich jednostek, które w iście cudownym wyczuciu chwili wyłoniły się z burzy i runęły na rufy rebelianckich okrętów siejąc śmierć i zniszczenie. Tylko kilka patrolowców zdołało się ewakuować przed całkowitym zniszczeniem. Ten etap bitwy można było uznać za zakończony zwycięstwem atakujących. Po przegrupowaniu jednak okazało się, że było ono dosyć kadmejskie. Pierwsza grupa straciła 13 okrętów ze wszystkimi na pokładzie w tym jeden okręt klasy C, kolejne 21 były ciężko uszkodzone, a pozostałe pomimo obrażeń mogły kontynuować walkę. 8 rikańskich okrętów nie wynurzyło się z korony i uznano je za stracone ze wszystkimi na pokładzie. Te którym się udało były w opłakanym stanie zaczynając od utraconych systemów sensorów i komunikacji, usmażonej elektronice i zawodzących innych systemach. Koniec końców tylko 23 okręty grupy wiceadmirała Blixta mogło kontynuować walkę w zadowalającym stopniu. Najlepiej wyszła z tego grupa trzecia, która straciła tylko 7 okrętów i ciężkie uszkodzenia odnotowano na kolejnych 20 w tym na „Akrasie”. Tymczasem rewolucjoniści stracili 33 patrolowce klasy A, a reszcie udało się uciec.

Spodziewając się, że w każdej chwili może nadejść uderzenie Varkaus rozkazał ciężko uszkodzonym okrętom wycofanie się do sojuszniczych doków oraz aby grupa inwazyjna weszła do układu. W międzyczasie ocalałe okręty miały zorganizować blokadę planet i z wykorzystaniem zwiadu elektronicznego określić miejsca lądowań. Przegrupowanie i pozostałe akcje trwały wiele godzin, w zasadzie zaczął się już kolejny dzień, gdy nagle sensory okrętów zwiadowczych wykryły pojawienie się w układzie kilku okrętów, które po upływie około godziny zniknęły.

Tymczasem zaczęła się inwazja równolegle na wszystkie trzy planety. Już przy zbliżaniu się okręty zostały powitane huraganowym ogniem broni przeciw orbitalnej, ale mimo tego większości udało się dotrzeć na powierzchnie. To niestety był dopiero początek problemów.

W chwili, gdy wojska naziemne tworzyły perymetr wokół strefy lądowania, do dowództwa floty dotarł meldunek, że wróg przypuścił atak na 3 układy-kolonie Sumi. Rikańscy doradcy potwierdzili, że na szpicy były okręty, z którymi zetknęli się w 233 RPP i teraz udało im się zidentyfikować je jako nieco zmodyfikowane jednostki Altajskie, co wzbudziło konsternacje wśród wojskowych, gdyż według wszelkich raportów cała cywilizacja altaju została wymazana z rzeczywistości. Niemniej jednak właśnie z nimi walczyli i na ten moment zdawało się, że trzymali w szachu.

Dowódcy floty pacyfikacyjnej po szybkiej naradzie uznali, że jest to próba odciągnięcia ich od inwazji Interinio i zmuszenia do powrotu do przestrzeni kontrolowanej przez rząd, dlatego też postanowiono pozostać na pozycjach i zorganizowanie własnej akcji na tyłach przeciwnika, żeby to rebeliantów zmusić do zaprzestania ofensywy i powrotu do swoich układów. Miało to się stać ponieważ według danych wywiadu ilość sprzętu włożonego w inwazje stanowiła prawie całość jednostek, które dołączyły do rewolucjonistów, czyli około 120 okrętów różnych klas i przeznaczenia podzielone mniej więcej po równo w 3 grupy, co było wystarczającą siłą dla rzucenia wyzwania garnizonom kolonialnym dodatkowo przerzedzonym przez rajdy piratów oraz potrzebę oddelegowania niektórych okrętów w celu obrony światów stołecznych. Doświadczeni oficerowie floty widzieli w tej okazji jednak ukrytą groźbę zasadzki. Pierwszą rzeczą była ilość sił użytych do tej operacji, taki gambit wycelowany w pomniejsze kolonie był dosyć podejrzany, ponieważ gdyby wróg był na tyle zdesperowany, żeby uderzyć wszystkimi swoimi najlepszymi jednostkami celem ściągnięcia floty z powrotem na teren rządowy, to wybraliby raczej któryś z układów stołecznych, których zaatakowanie zmusiłoby naczelne dowództwo do wydania rozkazu powrotu. Jednak atak nastąpił w cele na tyle odległe na liście priorytetów, że taki rozkaz był niepotrzebny, chyba, że dowództwo floty samo postanowiłoby powrócić. Dodatkowo pozostawienie centralnych dla rebelii układów tylko z ochroną patrolowców, które, jak zobaczono wcześniej, były mało skuteczne przeciw pełnoprawnym okrętom wojennym. Dlatego oficerowie na czele z Admirałem Varkausem podejrzewali, że w pozostałych układach znajdują się dobrze przygotowane linie obronne, o których wywiad nie był w stanie się dowiedzieć, lub gdzie poza tymi układami czekają siły rezerwowe gotowe zamknąć wnyki i unieszkodliwić grupy zadaniowe wysłane aby przejąć kontrolę nad przestrzenią tych układów. Debaty na ten temat trwały w sztabie kilka dni, podczas których najeźdźcy mimo niedużej liczby byli w stanie unieszkodliwić sporą część sił garnizonowych i umocnień orbitalnych oraz rozpocząć systematyczne oblężenie placówek powierzchniowych. Nie doszło jednak do uderzeń sił naziemnych, a tylko do ostrzałów rakietami kosmos-ziemia. Raporty o tym przekazywał wywiad posiadający w układach okręty rozpoznania.

Dopiero 10.07.229 RPP dowództwo floty w porozumieniu z naczelnym dowództwem w obliczu zadowalających postępów na powierzchni oraz przeprowadzenia zwiadu w pozostałych układach, który potwierdził, że siły zostały zredukowane do zaledwie kilku do kilkunastu patrolowców, postanowiono zaryzykować i przeprowadzić skoordynowany atak na serce rebelii oraz wyswobodzenie obleganych układów. W międzyczasie jednak wywiad i siły porządkowe miały pełne ręce roboty, ponieważ rewolucyjny ferwor wrzał w całej republice, nawet na samym Suomi. Dlatego też rząd wpadł na pomysł aby ta operacja przeprowadzona została z odpowiednio dużym udziałem mediów państwowych i prorządowych. Miano ku temu celowi wykorzystać eksperymentalny wówczas system stacji nadawczo-odbiorczych pozwalający na nadawanie nawet z odległych układów niemal na żywo.

Plan był całkiem prosty, flota pacyfikacyjna dostanie wsparcie w formie 12 krążowników ze światów stołecznych i uderzy na siły oblegające. Tymczasem zebrane z wolnych flot patrolowych i garnizonowych grupy uderzeniowe prowadzone przez 4 pancerniki i tyleż samo krążowników uderzy i pozostałe zbuntowane układy i zamknie je w oblężeniu. Admirał Varkaus nie był zadowolony z faktu częściowej zmiany swojego przydziału podczas, gdy jego zadanie nie zostało do końca wykonane. Po drugiej stronie spektrum stał Blixt, którego aż świerzbiło, aby zemścić się na Altajanach za śmierć jego towarzyszy.

Kiedy 17.07.229 RPP dopracowywano szczegóły ataku całym MOS wstrząsnęła informacja, że wróg przeprowadził skomplikowany atak na stocznie kosmiczne w układach Rakyla, Yiste oraz Lippen, w których to naprawiane były okręty, które ucierpiały w inwazji na Interinio oraz inne, które odniosły uszkodzenia w innych walkach. Przez pierwsze godziny nie wiedziano jednak jak wielka była skala zniszczeń i dopiero 21.07.229 RPP sztab dowiedział się, że wszystkie trzy stocznie wraz ze wszystkimi okrętami, które w nich były zadokowane. Analiza nagrań, zachowanych czarnych skrzynek oraz innych danych pokazała, że stocznie te zostały zinfiltrowane przez agitatorów rewolucyjnych, którzy przekonali stoczniowców do sabotowania prac, co spotkało się z brutalną odpowiedzią władz i otwartymi starciami. Walki trwały tylko kilka godzin, ale zostały ze sobą zgrane w czasie, aby wyglądały na skoordynowany atak z zewnątrz. Kwestą sporną wśród historyków jest stwierdzenie z czyjej winy stocznie zostały zniszczone, gdyż dowody rzeczowe wskazują tylko, że w pewnym momencie zadokowane okręty wystrzeliły swój arsenał na ślepo krytycznie uszkadzając konstrukcje stoczni. Oczywiście już 22.07.229 RPP media obu stron użyły tego wydarzenia aby obrzucić drugą propagandowym błotem. Sprawiło to, że kilkadziesiąt okrętów zostało odwołanych z akcji i przywrócone do zadań garnizonowych.

Z powodu krytycznej sytuacji na froncie domowym rząd potrzebował decydującego zwycięstwa aby pokazać, że druga strona jest tą gorszą. Tak też 01.08.229 RPP, kiedy już tylko ostatnie placówki na obleganych planetach trzymały pozycje, a postępy w układzie Interinio zasadniczo się zatrzymały, ruszyła operacja „Grom”.

Grupa uderzeniowa „Akras”, o której poczynaniach wiemy najwięcej składała się z 51 okrętów bojowych w tym 19 rikańskich pod dowództwem wiceadmirała Blixta, 5 krążowników wliczając w to okręt flagowy oraz 28 lżejszych okrętów, poza tym udział miało wziąć 20 okrętów pomocniczych, w tym 6 okrętów zwiadu elektronicznego. Ich celem był układ Halsua posiadający trzy różnej wielkości gazowe olbrzymy oraz 5 planet skalistych bliżej  wielkiej niebieskiej gwiazdy, których powierzchnie były całkowicie wypalone wiatrem słonecznym. To właśnie na nich wciąż broniły się podziemne twierdze-kopalnie zdolne wytrzymać długotrwały ostrzał bronią kosmiczną. Natomiast w atmosferach gazowych olbrzymów najeźdźcy utworzyli ukryte stacje naprawczo-zaopatrzeniowe pozwalające im prowadzić długotrwałe operacje w układzie. Dodatkowo wywiad donosił, że znajduje się tam także okręt, który uznano za koordynujący operacje całej floty, przechwycono nawet jego nazwę – „Diyor”. Plan działania grupy zakładał dostanie się do układu i zabezpieczenie orbit obleganych planet, a następnie przystąpienie do szukania i niszczenia baz na gazowych olbrzymach, lub rozbicia wroga w decydującej bitwie jeśli sytuacja na to pozwoli.

Zgodnie z Sumińską doktryną pierwsze do układu weszły okręty zwiadu, każdy eskortowany przez jeden okręt klasy A i jeden klasy B. Zajęły one pozycje na odległych krańcach strefy działań, aby móc dawać pełne przedstawienie działań znajdujących się w niej sił. Już po kilkunastu minutach wykryło obecność 4 potężnych sygnatur energetycznych zinterpretowanych jako punkty nasłuchowe, jak również po kilkanaście obiektów na orbitach obleganych planet, które jednak pozostawały poza możliwością identyfikacji przez zakłócenia. Varkaus uznał za priorytetowe pozbawienie przeciwnika możliwości prowadzenia rozpoznania, tak więc rozkazał utworzyć na szybko grupy zadaniowe składające się z krążownika i 4 lżejszych jednostek i wysłanie ich w pobliże celów, tymczasem on i rikanie skoczą w pobliże głównej planety układu – Lahti – i przeprowadzą rozpoznanie bojem, przy okazji zdobywając trochę materiałów dla mediów.

Grupy zadaniowe wykonały skok i pojawiły się w pobliżu wyznaczonych celów w taki sposób, aby ich dzioby były skierowane do wnętrza układu, a one same znajdowały się w formacji ścianowej. Po chili dowódcom ukazał się dosyć nieprzyjemny widok, otóż to, co na skanerach mogło wyglądać jak sygnatura okrętu, lub stacji nasłuchowej było w rzeczywistości unoszącym się w przestrzeni reaktorem z domontowanym nadajnikiem nieznanego przeznaczenia. Tak samo też grupa Varkausa odkryła, że wszystkie obiekty wykryte na orbicie były satelitami wyposażonymi w broń energetyczną, które prowadziły stały ostrzał powierzchni. Po Altajanach i rebeliantach nigdzie nie było ani śladu, nawet po dłuższym przeszukaniu układu. Tak więc admirał rozkazał zniszczenie nadajników i satelit, a następnie nawiązanie kontaktu z kimkolwiek, kto jeszcze jest na powierzchni.

Prawie natychmiast po zniszczeniu nadajników, gdy okręty zbierały się, aby wykonać skok, w ich pobliżu wykryte zostały nagłe skoki energii charakterystyczne dla wybudzanych z trybu ciemnego okrętów. Zanim Sumianie zdążyli zmienić pozycje, czy choćby namierzyć przeciwników, już w ich stronę pędziły rakiety przeciwokrętowe wystrzelone z 3 punktów przeciw każdej grupie, a przestrzeń przecięły smugi broni energetycznej. Obrona była niezorganizowana i dziurawa, więc tylko kilka rakiety zostało strąconych zanim dosięgnęły celu. Lasery i strumienie cząstek przecinały pustkę wgryzając się w poszycia i pozostawiając jarzące się rany na potężnych cielskach boskich rydwanów. Ogień Altajan okazał się jednak o wiele skuteczniejszy i celniejszy niż Sumian, którzy mieli problemy ze zlokalizowaniem i odpowiednim wymierzeniem strzałów przeciw swym napastnikom. W jednej z pierwszych salw krążownik „Huppu” otrzymał bezpośrednie trafienie w mostek, który na rikańską modłę znajdował się w odstającym od kadłuba kiosku, zginęli wszyscy na nim obecni. Varkaus chcąc uratować sytuacje rozkazał podzielenie swojej grupy na cztery i ruszenie z odsieczą, jednocześnie skontaktował się bezpośrednio z okrętami zwiadu i nakazał wyostrzenie sensorów na strefach walk. Nie wiedział, że tylko na to czekali przeciwnicy, którzy w czasie, który już tu spędzili zamontowali dosyć skomplikowany system wykrywania komunikacji znając doktrynę floty od załóg zbuntowanych jednostek. Tak też Varkaus nieświadomie wydał położenie swoich oczu i uszu przeciwnikowi., jednak w czasie jaki zajął flocie wroga określenie okrętów wywiadu, te rozpoczęły oznaczanie i śledzenie napastników.

Dopiero kiedy „Akras” wykonał skok aby zastąpić w boju „Huppu” i osłaniać jego wrak, czatownicy donieśli o pojawieniu się w ich sąsiedztwie trójokrętowych grup przeciwnika. Były to okręty klasy A i B, uzbrojone przede wszystkim w rakiety dalekiego zasięgu, które wystrzeliły po zbliżeniu się do swoich celów. Eskorta próbowała przechwycić nadlatujące pociski, lub zwabić je na siebie, ale okazało się, że wszystkie z pierwszej fali wycelowane były w o wiele ważniejsze cele. Jeden po drugim okręty zwiadu przyjmowały trafienia, które rozdzierały ich poszycie i rozrzucały w przestrzeń rozgrzane do białości odłamki, a w ich wnętrzach korytarze i kajuty wypełniały fale ciśnienia zdzierające z astronautów skafandry i zmieniające organy w papkę. Dopiero, gdy ostatnia rakieta dosięgła celu, grupy uderzeniowe skupiły się na krótko na eskorcie, lecz po oddaniu kilku niezdarnych strzałów uciekły z pola walki.

Tymczasem „Akras” i rikanie dotarli do złapanych w zasadzkę okrętów i wspólnie zmusili napastników do wycofania się, niestety żaden z wrogich okrętów nie został zniszczony. Varkaus widząc, że flota pozbawiona została kluczowego aspektu rozkazał flocie uratować co się da z wraków i przegrupować poza systemem. Tak zatem pierwszy dzień operacji zakończył się stratą 6 okrętów wywiadu elektronicznego, krążownika oraz lekkich uszkodzeniach na kolejnych 13 jednostkach. W innych miejscach niestety sytuacja nie przedstawiała się o wiele lepiej. Zasadniczo w żadnym układzie Sumianie nie osiągnęli spodziewanej dominacji kosmicznej i utracili średnio po 3 okręty na układ. Tymczasem na Interinio wojska naziemne przeżywały trudne chwile będąc atakowane przez zmodyfikowane rakiety Ziemia-kosmos, teraz zdolne do działań ziemia-ziemia.

Konsolidacja sił i wymyślenie planu przez grupę Varkausa trwało kilka dni, głównie z powodu utraty wglądu w to co dzieje się w układzie. 03.08 229 RPP nastąpiło jednak bardzo niespodziewane zdarzenie, otóż Osman Kahan zdołał nawiązać kontakt z „Akrasem” podczas, gdy trwały narady dowódców. Rozmowa która wówczas nastąpiła została uwieczniona tak samo jak ta z układu Interinio. Oto jej transkrypcja;

*Osman-Kahan: Witaj Varkaus-Kahan i ty Blixt-Chan oraz wszyscy inni chanowie floty. Jestem Osman-Kahan, dowodzę siłami w tym, jak również w innych układach. To mojemu Władztwu zawdzięczacie stratę tych wszystkich dobrych wojowników, którzy polegli w ostatnich miesiącach.*

*Admirał Varkaus: Witaj Osman-Kahanie. Czemu zawdzięczamy tę rozmowę?*

*OK: Pragnę osobiście porozmawiać z moim przeciwnikiem, który skryty pośród wrogów mego ludu nie rozumie, że to co robi może doprowadzić go do zguby. Varkaus-Kahanie, jesteś dobrym wodzem i twoi chanowie wykazali, że też nie mają sobie równych w odwadze i sztuce wojennej, a wojownicy stawali zawsze na wysokości zadania zyskując chwałę nieprzemijającą. Niestety tak długo jak stoicie pośród Dzieci Rik, tak długo ta bezmyślna rzeź będzie trwać, tak długo wojownicy będą tracić życie. Nie chcecie tego przerwać?*

*AV: Szanowny Kahanie, dziękuje za dobre słowa, ale moi… oficerowie i żołnierze wykonują wolę ludu Sumi. Tą wolą jest zniszczenie was i tych, którzy razem z wami chcą ten lud zniszczyć. Jeśli jedyne co oferujesz to propozycja zdrady, to nie widzę sensu w kontynuowaniu tej rozmowy.*

*OK: Jesteś tak bardzo pewny, że to co robisz to spełnianie woli… ludu? Z tego co widzę twój lud dąży w tej chwili do zmiany tego jak zbudowane jest wasze społeczeństwo. Zewsząd dochodzą coraz głośniejsze głosy łączące się wspólną ideą. Tą ideą jest to, że obecny system w którym żyjecie nie jest już odpowiedni. Ty i twoi… sojusznicy jesteście w mniejszości.*

*AV: Tak, może jesteśmy w mniejszości, ale przynajmniej reprezentujemy porządek. Wy i cała ta wasza rebelia, którą wspieracie rodzi tylko chaos, zniszczenie i śmierć. Czemu mielibyśmy pozwolić na to? Czemu mielibyśmy dać ludziom samemu się wyniszczyć?*

*OK: Ponieważ taka jest właśnie wola tego ludu. Pragną zmiany i dążą do zmiany, wy z kolei stoicie jako filary starego porządku. Jesteście jak kamienne klify, w które biją fale. Jesteście twardzi i nieugięci, święcie wierzący w swe idee. Ale czy tędy droga Varkaus-Kahanie?*

*AV: Co chcesz przez to powiedzieć?*

*OK: Wasz sztywny opór sprawia, że jedyną odpowiedzią jaką znacie jest brutalna represja tych, którzy myślą inaczej. Wasza republika skorzystałaby gdyby zamiast mordować, zaczęła słuchać. Rozejrzyj się, niech każdy z twoich Chanów też się rozejrzy, niech każdy wojownik weźmie głęboki oddech i rozejrzy się. Co widzicie? Czy naprawdę działacie zgodnie z wolą waszego ludu? Czy może tylko garstki tyranów?*

*Wiceadmirał Blixt: Dość tego! Admirale, upraszam o zakończenie tego połączenia! Ten człowiek próbuje namieszać nam w głowach! To muszą być jakieś ałtajskie sztuczki!*

*AV: Wiceadmirale, z całym szacunkiem, ale co pan wygaduje?*

*WB: Byłem tam, żyłem w czasach gdy Altai rozsiewał po Imperium te swoje zgubne filozofie, żeby nas zmiękczyć i pokonać. Nie pozwolę aby spotkało to Sumi!*

*OK: Blixt-Chanie, nie ma pan pojęcia o czym pan mówi. Gdyby nasze filozofie były zmiękczające i osłabiające, to czemu ludzie mieliby je przyjmować?*

*WB: Ponieważ są one zwodnicze i podstępne, jak wy sami! To dzięki wam Imperium teraz jest w stanie w jakim jest, to wy sprowadziliście tę wojnę!*

*OK: Władztwo Rik jest w stanie w jakim się znalazło ponieważ wasi przywódcy przerazili się do szpiku samą myślą, że idea z zewnątrz może zburzyć więzienie, w którym trzymają swoich poddanych. Gdyby twoje Władztwo było tak potężne jak twoi panowie chcą byś myślał ty i wszystkie Dzieci Rik, to nie istniałaby idea na tyle przekonująca, aby wam zagrozić. Tymczasem patrz! Byle pomysł tego, że zmiana to coś normalnego sprawił, że kazano wam wymordować Altai! Wasze Władztwo jest jak kra, która skuła rzekę, wydaje się twarde i niezmienne, ale to na czym powstało zmienia się nieustannie i jeśli ono nie zmieni się również, to jak kra skruszy się i odpłynie! Wiem, że rozumiesz ten przykład!*

*WB: Imperium… Jest silne PONIEWAŻ jest niezmienne! IMPERIUM JEST PORZĄDKIEM! To my jesteśmy imperium, każdy rikanin jest częścią tego bytu, my wszyscy budujemy tego kolosa, który nazywamy naszym państwem! Ty i twoi koczownicy nigdy tego nie zrozumieją, bo jedyne co znacie to bycie roznoszonymi przez wiatr po stepach!*

*AV: Wiceadmirale Blixt! Przywołuje pana do porządku! Proszę się opanować, albo opuścić mostek!*

*WB: Nie może mi pan rozkazywać! Jestem oficerem z nadania Jego Imperatorskiej Mości, a pan jest tylko jego poddanym!*

*AV: Chorąży Henriksson, proszę zabrać pańskiego przełożonego na podstawie ustępu 89 punktu 678 regulaminu Floty Imperialnej: „Oficer dowodzący tymczasowo nie może pełnić obowiązków z powodu niestabilności emocjonalnej”. Wykonać!*

*WB: Nie może pan tego zrobić! Chorąży! Proszę mnie zostawić!*

*Chorąży Henriksson: Zgodnie z regulaminem floty, nie mogę pozwolić panu na dowodzenie w obecnym stanie…*

*WB: [pomruk gniewu] Sam wyjdę. Admirale, gdy będę znów potrzebny, znajdzie mnie pan w mojej kajucie na „Sleipnirze”…*

*[odgłos kroków]*

*OK: Może jednak jest dla was cień nadziei na zmianę…*

*AV: Szanowny Osman-Kahanie, dziękuje za rozmowę, ale chyba nic więcej dzisiaj nie uzgodnimy.*

*OK: W pełni rozumiem, Mam tylko nadzieje, że przemyśli pan moje słowa. Niech sprzyja wam szczęście wojowników.*

*AV: Do zobaczeniu w boju.*

To krótkie spięcie na najwyższym szczeblu niestety spowodowało kolejne dyplomatyczne tarcia pomiędzy Suomi, a Rikiem, ale co ważniejsze w tej chwili całe zajście wzbudziło konsternacje wśród wywiadu i oficerów ponieważ według operatorów sensorów okręt, z którego nawiązano łączność znajdował się tylko ledwo poza zasięgiem broni pokładowej. Fakt tak bliskiego podejścia wywołał niemałe poruszenie. Niemniej trwała wojna i trzeba było działać. Nie mogąc liczyć na zwycięstwo w pojedynczej, decydującej bitwie Sumianie zdecydowali, że najpierw skupią się na ocaleniu resztek lojalistów z powierzchni planet, a dopiero potem przejdą do rozprawienia się z Osman-Kahanem i jego flotą.

Tak więc 04.08.229 RPP Grupa Varkausa wykonała skok i bez większych problemów, jednak dosyć powoli oczyściła orbitę Lahti i 06.08.229 RPP udało się skontaktować z resztką ocalałych, którzy zostali ewakuowani, a z planety uczyniono tymczasową bazę wypadową floty, gdzie okręty logistyczne wyładowały swoje ładownie i zaczęły regularne kursy zaopatrzeniowe. Tymczasem Blixt powrócił do dowodzenia rikańskimi okrętami, ale robił to ze znaczną rezerwą.

Do 07.09.229 RPP Sumianie oczyścili pozostałe planety skaliste, oraz odbyli kilka nierozstrzygających potyczek z wrogiem. Tak samo sytuacja miała się na innych frontach, gdzie zamiast szumnego, propagandowego zwycięstwa trwały ślimacze zapasy. Tego dnia doszło to rozruchów na kolejnych koloniach niezadowolonych z tego jak wojna wpływa na warunki życia kolonistów. Z małą pomocą rebeliantów kolejne 5 uprzednio lojalnych układów zmieniło strony. W siłach zbrojnych też zaczynały pojawiać się głosy niezadowolenia. Głównie od żołnierzy wywodzących się spoza Suomi, którzy widzieli w działaniach rządu raczej paniczne reakcje tyranów niż zdecydowane akcje przedstawicieli ludu.

29.09.229 RPP grupa Varkausa miała niezwykłe szczęście, gdy jeden z okrętów patrolowych zauważył ałtajski okręt wychodzący z atmosfery największego gazowego giganta i znikający w skoku. Admirał kazał obserwować te okolice i 08.10.229 RPP był prawie pewien, że odnalazł jedną z baz wypadowych wroga. Teraz trzeba było znaleźć sposób na wykorzystanie tej informacji.

14.10.229 RPP plan był gotowy. Najpierw okręt patrolowy potwierdzi, czy przeciwnik nadal używa tego samego miejsca na wychodzenie z atmosfery, następnie grupa uderzeniowa 3 rikańskich okrętów, na których pokładzie znajdować się będą żołnierze kosmodesantu, razem z 2 okrętami eskory wejdą do atmosfery, zlokalizują stacje i ją zinfiltrują. Ich celem tam będzie zdobycie lokalizacji innych pokrewnych instalacji, na które skoordynowany atak przeprowadzą pozostałe okręty floty. 16.10.229 RPP plan został wdrożony w życie i okazał się znacznym sukcesem. Rikanie odnaleźli bowiem stacje i dostali się na jej pokład. Pomimo zaciętego oporu załogi zdołali też przechwycić potrzebne dane i zbiec zanim placówka uległa samozniszczeniu.

17.10.229 RPP rozpoczęto drugą fazę, która okazała się tytanicznym przedsięwzięciem z powodu ilości zakłóceń wywoływanych przez ciągłe burze jonowe gazowych olbrzymów. Niemniej jednak rozpoczął się najbardziej brzemienny w skutkach etap tej wojny, chociaż biorący w nim udział mogli nie być tego świadomi w tamtym momencie. Admirał Varkaus na pokładzie „Akrasa” dowodził bezpośrednio grupą mającą na celu uderzenie w centrum dowodzenia wroga, w którego pobliżu miał znajdować się „Diyor” i sam Osman-Kahan. Grupa ta składała się z okrętu flagowego, krążownika klasy D, dwóch korwet rakietowych klasy A oraz niszczyciela klasy C.

W pierwszym ruchu okręty zeszły do atmosfery olbrzyma w pobliżu lokalizacji celu, Varkaus nie chciał schodzić bezpośrednio nad celem, gdyż obawiał się ewentualnej broni przeciwokrętowej wycelowanej w kosmos. Trzymając się blisko siebie, aby nie stracić kontaktu w trudnych warunkach Sumianie zmniejszali wysokość jednocześnie zbliżając się do celu i w końcu po kilka godzinach w zasięgu ich skanerów znalazło się centrum dowodzenia przeciwnika, jak również 3 okręty przecinające im drogę. Wśród nich był „Diyor”, który jako pierwszy otworzył ogień. Smugi laserów rozbłysły w gazach rozświetlając przestrzeń między grupami i zmuszając okręty do ciągłego manewrowania, aby utrudnić celowanie przeciwnikowi.

Pierwsze godziny starcia przebiegły na lekkiej wymianie ognia, który nie okzał się celny w żadnym stopniu, za to obaj dowódcy wykorzystali ten czas aby za pomocą złożonych manewrów znaleźć się w lepszej ppozycji niż przeciwnik. Varkaus wykorzystał swoje dwa większe okręty aby ukryć w ich cieniu korwety i kontynuował lot w dół aby znaleźć się pod stacją i móc zniszczyć jej silniki. Tymczasem Osman rozproszył nieco swoje okręty, który co i rusz pojawiały się i znikały wśród zakłóceń. Wtem ze stacji wyleciał rój kilkunastu dronów bojowych, które runęły w stronę Sumian. Sporadyczne błyski i smugi lekkich rakiet szybko ustąpiły miejsca oślepiającemu pokazowi świetlnych lanc i rozbłysków pośród ciężkich, burych chmur. Co chwilę cały ten batalistyczny krajobraz zamierał w rozbłyskach piorunów, które niczym sieci zarzucone przez bogów opalatały walczące okręty podobne rybom w głębi morza. Drony roiły się wokół węzłów uzbrojenia niczym ławice małych drapieżników, które próbowały przegryźć grupą skórę rannego wieloryba i z takimże mizernym skurkiem łamały sobie na nim swe zęby. Tak też Sumińskie okręty broniły się, odganiając chmary bronią pokładową jak wieloryb odgania natrętne ryby swymi wielkimi płetwami. Jednak cel atakujących, mimo względnej nieskuteczności został osiągnięty. Trzy Altajskie okręty korzystając z wymuszonych manewrów spadły na wroga jak drapieżne wilki spadają na stado przeżuwaczy, mając na celu rozproszyć je i zagryźć ich młode. Tak samo też dwa z tych okrętów nawiązały walkę z „Akrasem” i drugim okrętem, podczas, gdy „Diyor” runął pomiędzy nimi, zasłaniany przez drony, wprost ku korwetom, które wypaliły w niego wszystkim co mogły poświęcić. I tak jak jagnięta próbują bódź, kopać i gryźć wilka, który dusi je swymi szczękami, tak i te okręty niewiele mogły zdziałać przeciw napastnikowi, który wystrzelił po dwie rakiety na okręt i poleciał dalej niesiony grawitacją, a za nim runęły dwa gorejące wraki, lecz w odróżnieniui od nich, on zakrążył i wzleciał jak orzeł wprost na rufę „Akrasa”, gdzie ten nie posiadał cięższego uzbrojenia, lecz Varkaus nie zamierzał tak łatwo się dać zabić i rozkazał wyłączyć główny napęd, a następnie włączyć wsteczny ciąg i odwrócić okręt dziobem w dół. Oba okręty, niczym rydwany wiozące herosów minęły się w gąszczu błyskawic wymieniając tytaniczne ciosy, które wymierzone gdzie indziej mogłoby strzaskać miasta. Tymczasem korzystając z momentu, niszczyciel runął na jednego ze swych oprawcą stawiając g między sobą, a stacją i drugim przeciwnikiem, po czym wystrzelił pełną salwę rakiet, które minęły pierwszy okręt i, niczym oszczepy rzucone przez wytrawnych myśliwych ku grubej zwierzynie, dosięgły swego celu krytycznie uszkadzając drugi okręt, który zmienił się w kulę ognia oświetlającego pobliskie chmury, który tak szybko jak zajaśniał tak stał się kolejną, tym razem smolistoczarną chmurą, z której ku zagładzie i zapomnieniu runęło w ogniu to co zostało z okrętu. Kolejne pociski natomiast pomknęły wprost ku stacji zadając jej ciężkie uszkodzenia. Tymczasem „Akras” wymieniał ciosy z mniejszym od siebie, ale równie zaciekłym i zabójczym „Diyorem” w sposób, który tylko zobaczenie tego na żywo mogłoby oddać pełnię destruktywnego piękna tego morderczego spektaklu. Lasery i strumienie cząstek błyskały podpalając gazy pomiędzy i wgryzały się w cielska przeciwników pozostawiając na nich jarzące się rany. Rakiety śmigały jak rącze ptaki myśliwskie uderzające w przeciwników z mocą huraganów, lub, co częstsze rozpadały się zanim docierały do celu. Tak samo też pozostałe okręty mierzyły się ze sobą jak równy z równym, podczas gdy stacja w ich sąsiedztwie poddawała się pożarom jak człowiek ugryziony przez jadowitego skorpiona poddaje się gorączce nie mając nikogo, kto udzieliłby mu pomocy. Tak też centrum dowodzenia powoli traciło moc i zaczynało opadać ku zagładzie. Tymczasem Niszczyciel sczepił się ze swym wrogiem w morderczych zapasach, jak „Diyor” i „Akras”, lecz tutaj zamiast tarczy i włóczni kąsającej z daleka, obaj walczący poszli na sztylety tnąc i dźgając brzuch, krocze i piersi drugiego. Tak to oba okręty wymieniały ogień na dystansie zbyt bliskim by móc jakkolwiek uniknąć trafień i tak też oba coraz bardziej się do siebie zbliżały w tym ostatecznym, apokaliptycznym tańcu unosząc się przy tym coraz wyżej i wyżej ku gwiazdom. Dzielni wojownicy i wojowniczki, którzy poświęcili całe swe życia doskonaleniu swego fachu teraz padali w podartych kombinezonach, o ciałach zwęglonych, lub zakrwawionych na podłogi okrętów, pośród swych przyjaciół, rywali, wrogów i bliskich. Padali oni niezależnie od strony, jak kłosy zboża padają pod kosą żniwiarza, tak ich życia dobiegały końca. Bez chwały i bez pamięci, tak jak nie pamięta się o pojedynczych nasionach zasianych na polu, ani o pojedynczych kłosach skoszonych w żniwa, taki los czekał ich wszystkich. Wtedy oba okręty, ciągnąc za sobą warkocze płomieni i pajęczynę błyskawic zderzyły się ze sobą rozbryzgując we wszystkie strony iskry, płonące części i konających załogantów, by następnie wydać swe ostatnie tchnienie i runąć w otchłań. Ostatni na placu boju pozostali już tylko herosi, równie zmęczeni i równie przepełnieni nienawiścią i gniewem. Oba okręty broczyły ze swych boków żywym ogniem. Załogi obu uwijały się gasząc pożary i ratując kogo tylko się dało. Obaj dowódcy wiedzieli, że koniec jest bliski, i niewiele brakuje aby obu ich spotkała śmierć. Wtedy to obaj nakazali w tym samym momencie rozpędzić swe okręty i uderzyć frontalnie na przeciwnika. W tym przypływie heroicznego gniewu, w którym korytarze wypełniły się ogniem, szrapnelem i radiacją, od których ciało odchodziło od kości, kombinezony były rwane jak stare łachmany, a oczy wraz z całymi twarzami zwyczajnie się topiły, z tym gniewem oba okręty rzuciły się na siebie. To „Akrasowi” było dane zadać ostateczny cios, godząc w samo serce „Diyora” i niszcząc jego zasilanie oraz mostek. Wrak runął w płomieniach ku nicości, a ciężko ranny zwycięzca poczołgał się ku gwiazdom.

Dzień ten był czarnym dniem zarówno dla Altaju, który stracił większość pozostałej siły, ale również dla Sumi i Riku. Republika z powodu niestabilności i stratom na froncie poddała się i zaczęła prawdziwe negocjacje z rewolucjonistami, ostatecznie doprowadzając do reform, które pozwoliły państwu istnieć przez kolejne wieki. Admirał Varkaus kilka lat później odszedł w stan spoczynku i zamieszkał na jednej z kolonii, gdzie z synem Sisu i jego dziećmi, gdzie założyli małą wytwórnię zabawek. Imperium słabło coraz bardziej i nie mogło nic zrobić w kwestii oddzielenia się republiki od korony. Tak więc Wiceadmirał Blixt wraz ze wszystkimi siłami Rikan powrócił do ojczyzny i przez kolejne lata brał udział w akcjach przeciwpirackich oraz w dławieniu zamieszek. Zmarł on w 217 RPP, gdy podczas wizytacji został zaatakowany nożem.

Tymczasem Altajanie pozbawieni Kahana powrócili do pustki, by przez kolejne lata lizać rany i atakować osamotnione przyczółki Rikan, aż w 223 RPP doszło do końca pewnej epoki.

## Janczarzy

Z perspektywy politycznoorganizacyjnej Janczarat jest bytem półpaństwowym. Wszystkie planety kontrolowane przez tę grupę, zwane Tımarem, cieszą się zasadniczo całkowitą autonomią dopóki nie zalegają z płaceniem trybutu swym władcom. Forma opłaty za spokojne życie waha się w zależności od wielu czynników, od poziomu rozwoju świata, po dominujący typ ludzi ją zamieszkujących. Najczęstszymi rodzajami opłat są surowce naturalne, żywność, czy okręty kosmiczne i sprzęt ciężki. Najcenniejszy w oczach Janczarów jest jednak Trybut Krwi, czyli oddanie przez populacje swoich dzieci na szkolenie. Przez stulecia kontroli płacenie trybutu stało się dla Tımar integralną częścią kultury, co połączone z promowaniem wśród populacji konserwatyzmu i lęku przed zmianami, daje janczarom rozległe i niezwykle stabilne zaplecze gospodarczo logistyczne.

Janczarzy natomiast zamieszkują wyłącznie stacje kosmiczne, nomadyczne floty i kilka planet szkoleniowych. Nie mają jednego stałego miejsca, które można by określić stolicą, zamiast tego rolę tą sprawuje okręt flagowy obecnego Sułtana. Z jego pokładu wydawane są rozporządzenia Wezyrów do poszczególnych dowódców rozproszonych po kosmosie. Sprawia to, że w zasadzie codzienne funkcjonowanie państwa jest ciągłymi manewrami i ćwiczeniami w koordynacji na ogromną skalę.

### Trybut Krwi

Najbardziej charakterystycznym zwyczajem Janczarów jest ich sposób poboru. Wspomniany wcześniej Trybut Krwi odnosi się tylko do tych Tımar, którzy spełniają określone wymagania co do swojego fenotypu i zgodności biologicznej. Po wybraniu odpowiedniej populacji, dowódca odpowiedzialny za rejon, w którym znajduje się ta planeta ma obowiązek powiadomić mieszkańców co do wysokości i częstotliwości opłaty, a potem dopilnować jej uiszczenia. Standardowo wiek poborowych wynosi 6 lat.

Gdy partia rekrutów zostanie zebrana, transportowani są do przypisanej placówki edukacyjnej, gdzie przez kolejne 6 lat poddawani są odpowiedniemu szkoleniu fizycznemu i mentalnemu, który ma na celu wytworzenie w rekrutach odpowiedniego światopoglądu i mistycyzmu. W tym też czasie stopniowo dzieleni są na mniejsze grupy związane z tym, w czym przodują, jak również wprowadza podstawowe modyfikacje genetyczne. Kiedy osiągają wiek 16 lat rozdzielani są na grupy zgodnie ze swoimi umiejętnościami i wysyłani są na jeden ze Światów Prób. Następną część szkolenia przechodzą już w specjalnych warunkach swoich nowych światów.

Jeśli chodzi o modyfikacje, to najbardziej rzuca się w oczy to, że janczarzy są sterylizowani na początku szkolenia niezależnie od płci, a ich układy moczowe są normalizowane, dzięki czemu przez kolejne 12 lat ich ciała i umysły są kształtowane w taki sposób, żeby najskuteczniej spełniały narzucone standardy. Z tego powodu dorosły janczar pozbawiony jest jakiegokolwiek owłosienia, a jego skóra ma stalowoszary kolor. Posiadają także zakamuflowane w ciele wszczepy pozwalające im ukrywać drobne wyposażenie jak żyłki, strzałki, czy małe ostrza.

### Kultura i zwyczaje

**Kurułtaj** - coroczne walne zgromadzenie Janczarów, podczas którego dochodzi do Sądu Zdolności, podczas którego oficerowie wyżsi rangą dokonują osądu swoich podkomendnych na podstawie zeznań ich podkomendnych. Na Kurułtaju obowiązuje przysięga prawdomówności oraz zakaz używania zeznań podkomendnych jako podstawy do późniejszego traktowania go w niegodny sposób. W przypadku wojny, zwoływany jest po jej zakończeniu.

**Jatagan** - rytualny pojedynek, którego nazwa pochodzi od zakrzywionego ostrza używanego do walki

**Dabka** - forma grupowego, rytualnego tańca, polegającego na symulowanym pojedynku na miecze pomiędzy oddziałami wysyłanymi na tę samą misje.

**Nur** - zwyczaj personalizowania hełmów tak, aby przyłbica wyglądała jak twarz

**Chalbaga** - zbiór tradycji związanych z życiem jako część oddziału Janczarów. W jego skład wchodzą między innymi: świętość utensyliów służących do gotowania (wspólny garnek, lub kociołek, łyżki, noże itd); zasady zachowywania się przed, w trakcie i po posiłku; zasady odnoszące się do dbania o ciało i sprzęt.

### Struktura

Janczarat ma dosyć dynamiczną strukturę, która przez wieki była zmieniana aby skuteczniej stawiać czoła wyzwaniom z którymi się mierzyli. Pierwotnie byli oni prostą hierarchią opierającą się na tradycyjnym podziale społecznym Altaiu, to znaczy określone mniejsze grupy rządzone były przez Chanów wchodzących w skład Kurułtaju, który na czas wojny wybierał spośród siebie Kahana. Poza tym wewnętrzna struktura była zależna od widzimisię konkretnego Chana.

Pierwsza reforma systemu wprowadzona została w 223 RPP, gdy Kurułtaj wybrał na Kahana Tuvę. Młody przywódca w płomiennej przemowie przekonał Chanów, że w obecnej formie lud Altaiu czeka niechybna zagłada. W celu zapobieżenia jej, rozkazał przerwać rajdy na Rikan i wycofać się w przestrzeń. Tam, Altaianie wyłowili z pustki jajo zawierające genetystę-renegata Artaszumarę, który w ramach długu wdzięczności oddał się na służbę Tuvy tym samym zaczynając proces, który doprowadził do stworzenia Nowej Armii, Janczarów w języku Altaiu. W tym czasie także Tuva podporządkował sobie kilka populacji, które miały płacić trybut krwii, dzięki któremu Artaszumar mógł prowadzić eksperymenty mające na celu stworzenie perfekcyjnych wojowników. Działania te doprowadziły do tarć pomiędzy Kahanem, a większością Kurułtaju, które zakończyły się wojną domową. Po stronie Tuvy opowiedział się tylko Artaszumar i kilku Chanów, ale wystarczyło to, do przeprowadzenia czystki drugiej strony.

W konsekwencji Kurułtaj został rozwiązany, a w jego miejsce ustanowiony została rada Aghów, z których jednym został Artaszumar. W tej formie Janczarat dokonał swojej pierwszej inwazji na Rik. Porażka w tej kampanii przyczyniła się do kolejnych reform, tak samo każdy kolejny konflikt miał wpływ na to jak obecnie przedstawia się struktura Janczartu. Ten element kultury nazywany jest **Nizam-i Cedid** czyli Nowy Porządek.

Obecnie najwyższą władzę pełni **Sultan**, który dzierży tę pozycje dożywotnio i zajmuje się głównie sprawami natury dyplomatycznej i reprezentatywnej. Pełni też role przywódcy religijnego i przewodzi on wszystkim ważnym ceremoniom wśród janczarów. Pod nim znajduje się rada **Wezyrów**, którzy zajmują się codzienną administracją. Jest na przykład **Wezyr Skarbu** zajmujący się finansami Janczaratu, czy **Wezyr Floty**, którego zadaniem jest utrzymanie łańcucha dostaw dla flot. Pojedynczymi sektorami rządzą **Bejowie**, którzy mają za zadanie utrzymywanie płynnego oddawanie trybutu przez miejscowe populacje. W kwestiach wojskowych Janczarat opiera się **Aghach**, którzy dowodzą grupami zadaniowymi i pomniejszych Chanach dowodzących określonymi formacjami.

Sami Janczarzy podzieleni są na trzy główne grupy wyznaczane na podstawie ich predyspozycji psychicznych. Największą grupą są **Cemaat**, którzy zdolni są do instynktownej kooperacji w większej grupie. Można ich porównać do wilków, jeśli chodzi o zdolności współpracy między sobą i z innymi oddziałami. Kolejną grupą są **Sekban**, którzy są zbyt indywidualistyczni, aby skutecznie działać w zorganizowanych oddziałach. Potrafią jednak dobrze współpracować z innymi jako "wolni strzelcy" przez co znajdują się idealnie w zwiadzie, infiltracji i sabotażu. Ostatnią grupą są **Beylicy**, którzy wybierani są ze względu na swoje tendencje socjopatyczne i psychopatyczne. Można ich porównać do rozpędzonych taranów. Z tego względu formowani są w niemal samobójcze oddziały uderzeniowe. W radzie wezyrów reprezentują ich **Ilkhani**.

### Światy Prób

Mimo, że Janczarzy nominalnie nie zamieszkują planet, to jednak posiadają oni pewne stałe placówki w kilku miejscach swojego terytorium. Ich pełna liczba i dokładna lokalizacja są ściśle strzeżoną tajemnicą państwową. Jednak między sobą Janczarzy bardzo często przechwalają się o tym, z którego świata pochodzą. Światy te są bowiem najbardziej niegościnnymi dla życia środowiskami, których jedynym celem jest tworzenie kolejnych pokoleń zaprawionych w bojach, twardych wojowników.

Proces, w którym powstają ci wojownicy jest w gruncie rzeczy bardzo prosty, ale wszechobecny mistycyzm i ciężkie warunki dają tym bardziej spektakularne rezultaty, w im cięższych warunkach zachodzi. Rekruci są zsyłani do placówek po pełnym przejściu procesu przemiany w Janczara w tak zwanej Ceremonii Próby, podczas której rytualnie są wyrzucani z bezpieczeństwa środowiska laboratoryjno-szkoleniowego i oddani dziczy, w której muszą przetrwać i uzyskać mentalność wojownika-łowcy. Na samych światach Janczarzy walczą przeciwko przyrodzie oraz sobie nawzajem, tworzą własne doktryny kulturowo-religijne i walczą o dominacje pod okiem obserwatorów pilnujących ich z orbity. Obserwatorzy ci mają za zadanie utrzymanie ciągłego stanu wojny na swoim świecie, ingerując jak tylko uznają za stosowne. Mają też oni obowiązek przekazywać mieszkańcom swoich placówek wole Sultana. Gdy tylko jego kaprys wymagać będzie zwerbowania określonej ilości wojowników, taką też wiadomość otrzymują Janczarzy na dole. Mają oni za zadanie za wszelką cenę spełnić wymóg, który jest stawiany, aby zaliczyli się do rekrutacji.

Kiedy jakiś Janczar opuści Świat Próby, otrzymuje on Trzy Szanse. Każda szansa to możliwość zawiedzenia w powierzonej misji, co jest oznaczane podłużnym cięciem na twarzy. Jeśli wykorzysta wszystkie szanse, jest zrzucany na ponownie na świat próby, z którego udało mu się wcześniej wydostać.

#### Gandvik

Planeta znajdująca się na odleglejszej granicy zielonego pasa swojej gwiazdy, przez co jest dosyć chłodnym miejscem do życia. W większości pokrywa jest wieczne wzburzonym oceanem i wulkanicznymi wyspami. Istnieje tylko kilka stałych lądów, na których rosną wytrzymałe rośliny i żyją nieliczne zwierzęta lądowe. Wyspy te stanowią często terytoria, na których walka jest zakazana i różne grupy mogą wymieniać się ideami i materiałami. W wodach Gandviku żyją natomiast najprzeróżniejsze zwierzęta, od niegroźnych rybowatych, które żywią się filtrowanymi z wody organizmami, po potężne Smoki Morskie żywiące się wszystkim mniejszym od siebie, więc często też okrętami Janczarów. Z tej planety pochodzą najlepsze załogi pojazdów bojowych w janczaracie. Z tej planety pochodzi Rytuał Liny polegający na tym, że Janczarzy na początku kariery otrzymują sznur, na którym każdy awans jest oznaczany węzłem, a każda degradacja odcięciem jego kawałka.

#### Nizam Rik

Górzysta planeta pokryta lasami, która z kosmosu jest łudząco podobna do planety Rik i przez Janczarów prześmiewczo nazwana "Nowym Rik". Jest domem mnóstwa zabójczych zwierząt i roślin, a pogoda jest równie niebezpieczna, co jakakolwiek forma życia. Pochodzą z niej najtwardsi i najbardziej krwiożerczy Beylicy i Sekbani.

#### Wanadan

Resztki zbuntowanej planety zniszczonej przez Janczarat, które służą za miejsce szkolenia najniebezpieczniejszych astronautów i piechurów kosmicznych w wszechświecie. Trafiają tutaj najlepiej zapowiadający się kadeci, którzy są wyrzucani na skraju chmury asteroid w małym statku kosmicznym z resztkami paliwa i bez możliwości skoku. Ci którzy przetrwają w tym środowisku stają się awangardą floty Janczaratu. Z tego świata wywodzi się ostatnich 5 Sultanów.

#### Eteros

Górzysta planeta o niskiej grawitacji i rzadkiej atmosferze zamieszkiwana przez całą masę istot przystosowanych do latania. W tych warunkach powstają najlepsi piloci i poskramiacze, jakich można tylko sobie wobrazić.

## Tımar

Jak już zostało wspomniane, Janczarzy stanowią tylko niewielki procent populacji. Większość stanowią Tımar, czyli wszelkich kształtów i rozmiarów rasy cywilizowane, które poddały się władzy Janczarów. Światy przez nich zamieszkałe są prawdopodobnie najspokojniejszymi miejscami we wszechświecie, przez panujące tam prawa i zachowanie porządku. Jest tak, ponieważ tubylcy mają pełną autonomie dopóki płacą trybut Janczarom i nie łamią Zasad Poddaństwa, na których zgodzili się zostać poddanymi. Podstawową zasadą jest to, że Tımar mają całkowity zakaz posiadania jakichkolwiek sił zbrojnych, a tym bardziej prowadzenia wojen między sobą na powierzchniach planet. Nie mogą także opuszczać swoich światów bez zgody Beya. Karą za złamanie którejkolwiek z Zasad jest zdziesiątkowanie populacji planety, lub nawet całkowita eksterminacja. Z tego powodu, przez pokolenia kultura Tımar wyewoluowała w stronę prawie całkowitego pacyfizmu i humanitaryzmu.

Większość cywilizacji Tımar jest na dosyć wysokim poziomie rozwoju, niektóre nawet zdolne do budowy wysokiej jakości okrętów kosmicznych. Poziom życia też zazwyczaj jest równomiernie wysoki. Rzadko się zdarza spotkać miejsca niebędące koloniami, w których nie ma dostępu do czystej wody, czy pomocy medycznej. Można by się pokusić nawet o stwierdzenie, że światy te są utopijne w swym stanie i poziomie życia. Wiszące w powietrzu zagrożenie bezwzględnym pokazem siły skutecznie utrzymuje ten wymuszony pokój.

Naturalnie wśród Tımar pełno jest ruchów pragnących oddzielenie się od Janczaratu, ale nie mają one większej popularności, ponieważ konsekwencje publicznego poparcia takiego światopoglądu przez rząd planetarny, czy nawet część populacji są zbyt straszne, aby podejmować ryzyko. Dodatkowo też, wielu Sekbanów nieustannie przemieszcza się po planetach Tımar tropiąc co bardziej radykalne grupy malkontentów i wymierzając im kary w brutalnych pokazach siły.

Obecnie wiadomo o tylko trzech planetach, które otwarcie sprzeciwiły się porządkowi, by w konsekwencji zostać ukaranymi. Pierwszą z nich był Sarkland, którego populacja po długiej konspiracji powstała w zbrojnej rewolcie, zabijając Beya wraz z siłami reakcyjnymi. Janczarzy nie puścili tego płazem i przy użyciu silników swoich największych okrętów wysterylizowali powierzchnie planety. Miało to miejsce ponad 200 lat temu, ale do tej pory poziom radiacji nie pozwala się choćby zbliżyć do orbity tego świata. Drugim był Wandan, który poszedł drugą Sarklandu, ale jego kara była dotkliwsza, ponieważ powierzchnia posłużyła za poligon nowego uzbrojenia okrętowego, co spowodowało, że po miesiącu planeta zmieniła się w chmurę asteroid. Najnowszym nabytkiem na tej niesławnej liście jest Corduene, której Bey zwrócił się przeciwko władzy Sultana pod koniec 122 RP. W odpowiedzi Janczarzy wysłali Izmaila Aghę, który spacyfikował powstańców wykorzystując ich kulturową słabość potrzeby silnego lidera i zabił w pojedynku zbuntowanego Beya, a następnie kazał zabić każdego samca miejscowej rasy, który pełnił jakąkolwiek przywódczą rolę na planecie. Wydarzenie to wywołało olbrzymie kontrowersja wśród członków Pleneum, ponieważ tak samo jak poprzednie dwa było emitowane na wszystkich kanałach komunikacyjnych Janczaratu.

Ekonomicznie planety Tımar w dużej części czerpią zyski z turystyki. Dzięki zachowaniu środowiska i gospodarki w stanie na tyle dobrym, żeby kolejne pokolenia nie miały powodów do buntowania się, światy te są według wielu niemalże rajami. Janczarat wykorzystał to i na najatrakcyjniejszych planetach otwarte są kurorty dla bogatych istot z zewnątrz. Aby dostać pozwolenie na pobyt, wymagana jest zgoda miejscowego Beya, oraz dość pleno, aby wykupić bilet. Na miejscu turyści moją wolną rękę dopóki przestrzegają prawa, za którego złamanie są natychmiast wydalani poza granice Janczaratu.