Segment 2

## Dialog Gwiazdora i Kochanki

### Akapit 26

*(Dźwięk dzwoniącego telefonu, przełączania aparatury, sygnał, dźwięk podnoszenia słuchawki)*

**Leon** Grabowski, słucham.

**Konstancja** Proszę, co za chłodne przywitanie - jakbyś w ogóle się za mną nie stęsknił, kotku.

**Leon** To ty? *(ściszonym głosem)* O co chodzi? Wyraźnie ci mówiłem, żebyś nie dzwoniła pod ten numer.

**Konstancja** No wiesz co, wczorajszego wieczora miałeś zupełnie inne podejście.

**Leon** Daruj sobie szczegóły, jeszcze ktoś usłyszy.

**Konstancja** Leon, nie możesz wymagać od stęsknionej kobiety, że będzie cierpliwie czekała na znak - nie, kiedy mamy tyle wspólnych kwestii do omówienia…

**Leon** Nie przypominam sobie, żebyśmy mieli jakieś wspólne interesy, kobieto.

**Izabela (żona Leona)** *(głos z pokoju)* Leon, czy coś się stało? Kto dzwoni?

**Leon** To w związku z pracą, nie interesuj się… ptysiu. Zajmij się lepiej swoimi obowiązkami.

**Konstancja** A pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno temu TO JA byłam dla ciebie "ptysiem"… Dobrze, przejdźmy do konkretów - czy pamiętasz swoją obietnicę w sprawie autorskiego programu telewizyjnego?

**Leon** Programu? Jakiego niby programu?

**Konstancja** Obiecałeś, że porozmawiasz z szefostwem, żeby znaleźli dla mnie miejsce w ramówce!

**Leon** Skarbie, chyba coś ci się pomyliło, musiałaś coś źle zrozumieć…

**Konstancja** Dobrze pamiętam, co mówiłeś, Leon. *(Konstancja zaczyna stukać o coś paznokciami ze zniecierpliwieniem)* Czekałam wystarczająco długo, znosiłam wszelkie wymówki odnośnie zmian w kierownictwie, godzin emisji i innych, wyssanych z palca historyjek. Dość tego *(uderzenie dłonią o coś twardego)* - miałam otrzymać swój własny program. Przeprowadzać wywiady z wielkimi aktorami, piosenkarzami. Wdową po generale…

**Leon** Chyba za dużo wypiłaś…

**Konstancja** Nie przerywaj mi. Mało tego, obiecałeś również wypromować mojego przyjaciela, a tymczasem nie poruszyłeś tematu ani razu.

**Leon** Czy ty naprawdę liczysz na…

**Konstancja** Skończmy te gierki, Leon. Słucham, jaka jest twoja odpowiedź?

**Leon** Dość tych bzdur! Zachowujesz się jak wariatka! To poważna stacja telewizyjna, szukamy POWAŻNYCH i SZANOWANYCH prezenterów, a nie rozhisteryzowanych pogodynek! Jeśli tego nie rozumiesz to naprawdę jesteś tępa. Jeśli zaś chodzi o tego twojego pożal się Boże przyjaciela artystę, to od początku uznałem to za przedni żart i nikomu z szefostwa nie będę tym zawracał głowy.

**Konstancja** Co?! Jak śmiesz. To był MÓJ temat! Sama ci go przedstawiłam! *(dźwięk tłuczonego szkła/porcelany)* Zebrałam całą dokumentację, przygotowałam się pod każdym calem, a ty masz CZELNOŚĆ mi odebrać tę rozmowę?! Moją szansę na powrót?!

**Leon** Powrót? Jaki powrót? Taki od początku był twój plan - wybić się na mojej popularności, by odzyskać uwielbienie i chwałę?! Nie licz na to, „słonko” - kto raz się stoczył na dno, nigdy się z niego nie wygrzebie! Na zawsze zostaniesz zapamiętana jako nic nie warte zero!

**Konstancja** Leon, błagam… Przecież wiesz, że to nie tak… Pamiętasz, jaka jest moja sytuacja, rozmawialiśmy o tym nie raz! Potrzebuję twojej pomocy!

**Leon** A czemu miałbym coś z tym robić? Widziałem, jaką żałosną istotą jesteś i stwierdziłem, że w sumie czemu nie, mogę się trochę zabawić. Moja żona i tak jest bezużyteczna, a ty… ty chociaż jesteś bardziej… uczuciowa. Miałem świadomość, że im więcej ci będę dawał, tym bardziej zachłanna się staniesz. Na początku to nawet zabawnie było patrzeć, jak za wszelką cenę starasz się mi zaimponować… Ale z czasem przestałaś mnie interesować. A teraz jeszcze możesz zaszkodzić mojemu wizerunkowi. Na to NIE MOGĘ pozwolić.

**Konstancja** *(chwila ciszy)* Jak śmiesz!

**Leon** To koniec, „kotku”.

**Konstancja** *(chwila ciszy)* Jeszcze tego pożałujesz, sukinsynie! Nie wiesz, na co mnie naprawdę stać!

*(Dźwięk trzaśnięcia słuchawką, sygnał)*

## Dialog Kochanki i Więźnia

### Akapit 27

*(Dźwięk dzwoniącego telefonu, przełączania aparatury, sygnał, dźwięk podnoszenia słuchawki)*

**Stanisław** Słucham.

**Konstancja** Mam informacje, które mogą cię zainteresować.

**Stanisław** Kto mówi?

**Konstancja** Mamy wspólnego znajomego.

**Stanisław** Nie znam pani. *(chrząknięcie)* Proszę natychmiast się przedstawić.

**Konstancja** Moja tożsamość jest w tym wypadku bez znaczenia.

**Stanisław** Wystarczy. *(dźwięk otwieranej butelki z piwem, pociągnięcie)* Mam dość takich głupich żartów. Skoro nie chce pani nic powiedzieć…

**Konstancja** Poczekaj chwilę! Jeśli teraz się rozłączysz, stracisz jedyną szansę na otrzymanie bardzo istotnej informacji o Leonie Grabowskim!

**Stanisław** Zaraz, co? Leonie Grabowskim?

**Konstancja** Wiedziałam, że akurat to nazwisko przykuje twoją uwagę.

**Stanisław** Trudno zignorować bydlaka, przez którego moje życie uległo diametralnej zmianie. *(kaszlnięcie)*

**Konstancja** A nie wygląda na takiego, prawda? Słynny prezenter, ulubieniec tłumów… Zbawiciel, chciałoby się rzec. Szkoda by więc było, żeby jakieś zdarzenie z jego przeszłości zostało… powiedzmy, że „przekazane” dalej komuś z szefostwa stacji – nikt by tego przecież nie chciał.

**Stanisław** Oby to, co pani ma mi do powiedzenia było rzeczywiście istotne, inaczej…

**Konstancja** Inaczej co? Oboje dobrze wiemy, że twoja sytuacja nie jest najlepsza. Dzięki tej… wymianie uprzejmości możemy tylko zyskać.

**Stanisław** *(pociągnięcie z butelki)* Dobrze, słucham.

**Konstancja** Weszłam w posiadanie pewnej bardzo interesującej fotografii. Jesteś na niej ty, jest i Grabowski…

**Stanisław** *(krztusi się piwem)* Zaraz, zaraz… Zdjęcie z wiecu? Niemożliwe! Byłem pewien, że wszystkie kopie zostały zniszczone…

**Konstancja** Na nasze szczęście Grabowski jest zbyt zakochany w swoim obliczu, żeby niszczyć takie pamiątki.

**Stanisław** To fakt, próżność zawsze była jego największą wadą. *(chrząknięcie)*

**Konstancja** Tak, jak i miłość do alkoholu. Pewnego razu pokazał mi swoją kolekcję osobliwych trofeów – najbardziej szczycił się właśnie wspomnianym zdjęciem. Upajał się swoją wspaniałością i przebiegłością, rzekomo dzięki którym udało mu się rozwinąć skrzydła pod sztandarem partii, mimo wyraźnego sprzeciwiania się jej parytetom w minionych latach. Kiedy w końcu usnął, postanowiłam zaopiekować się tą wyjątkową pamiątką. Wtedy jeszcze nie sądziłam, że tak szybko może mi się przydać…

**Stanisław** Skończony idiota. Ale, ale – co pani będzie z tego miała?

**Konstancja** Ja? Zwykłą przyjemność z patrzenia, jak ta gnida idzie na dno.

**Stanisław** Czyżby nadepnął pani na odcisk? Niemożliwe. Konstancji Orzechowskiej, swojej kochance?

**Konstancja** Skąd…

**Stanisław** Nietrudno się było domyślić. *(kaszlnięcie)*

**Konstancja** Zgoda, przemawia za mną chęć zemsty – Grabowski potraktował mnie jak zwykłą szmatę po tym wszystkim, co mu zaoferowałam. Ale jednocześnie chciałabym pomóc w sprawie – w gruncie rzeczy, niewiele nas różni.

**Stanisław** Droga Konstancjo, pani życie prywatne mnie absolutnie nie interesuje *(pociągnięcie z butelki)* – może się pani spotykać, z kim zechce i sypiać, z kim popadnie. Nie szedłbym też aż tak daleko w swoich przypuszczeniach, bo szukać podobieństw między nami. Niemniej… pani propozycja jest warta rozpatrzenia. Przemyślę to jeszcze.

**Konstancja** Jestem pewna, że tego nie pożałujesz. Będę czekać na twoją odpowiedź.

*(sygnał rozłączenia, dźwięk odkładanej słuchawki)*

## Dialog Gwiazdora i Więźnia

### Akapit 28

*(Dźwięk dzwoniącego telefonu, przełączania aparatury, sygnał, dźwięk podnoszenia słuchawki)*

**Leon** Grabowski, słucham.

**Stanisław** Proszę, proszę, pan Gwiazdor! Kopę lat się nie słyszeliśmy…

**Leon** Kto mówi?

**Stanisław** Nieładnie nie rozpoznawać starego przyjaciela, Leoś, oj nieładnie… *(kaszlnięcie)*

**Leon** Co to za bzdury?! Proszę się przedstawić albo natychmiast się rozłączam!

**Stanisław** Leon, Leon. Nie jesteś w sytuacji, w której mógłbyś stawiać warunki. Widzisz właśnie z rozczuleniem spoglądam sobie na nasze zdjęcie z dawnych lat. Tyle się wtedy działo…

*(słychać w tle dźwięk włączanego odkurzacza i odkurzania)*

**Leon** Jakie zdjęcie? *(na chwile odwraca głowę od słuchawki, krzyczy do wnętrza mieszkania)* Wyłącz to kobieto, nic nie słyszę! *(dźwięk odkurzacza cichnie)* O czym pan do cholery mówi?!

**Stanisław** Teraz zgrywasz taką wielką gwiazdę, ale nie pamiętasz starych znajomości… Ale pewnych wspomnień nie zdołasz pochować, Grabarz… *(chrząknięcie)*

**Leon** M-Majer? To Ty? Jakim cudem? Przecież gdy widziałem cię po raz ostatni, zostałeś…

**Stanisław** Złapany przez Milicję. Tak, zgadza się. Minione 15 lat spędziłem w więzieniu, lecz niedawno wypuścili mnie na wolność. To był bardzo pouczający okres, zapewniam cię… *(kaszlnięcie)*

**Leon** Cóż, to dobrze, że możesz wreszcie zmienić swoje życie na lepsze. Po jaką cholerę dzwonisz?

**Stanisław** Widzisz, panie Gwiazdor… Tak się szczęśliwie składa, że to właśnie ty jesteś moją przepustką do lepszego życia. Nie będę ukrywał, nic tak nie poprawia nastroju, jak zasłużona zemsta.

**Leon** Zemsta? Sam jesteś sobie winien. Gdybyś nie starał się tak żarliwie agitować swoich poglądów, tylko tak, jak normalni ludzie…

**Stanisław** "Normalni", czyli kto? Ty? Nie rozśmieszaj mnie! Taki był z ciebie wielki wyznawca idei wolności, taki obrońca praw ludzi, że przy pierwszej możliwej okazji sprzedałeś mnie i resztę swoich kolegów tym kundlom z partii! Wolałeś im lizać buty, byleby tylko zyskać odrobinę chwały i poklasku, zamiast skupić się na potrzebach tych, którzy najbardziej potrzebowali pomocy!

**Leon** Ja przynajmniej coś w życiu osiągnąłem i mam jeszcze przed sobą przyszłość - za to ty, drogi przyjacielu… Tobie już nic nie zostało. Tyle lat zgrywałeś "dobrego Samarytanina" i widzisz, czym się to dla ciebie skończyło? Prawie połowę życia spędziłeś w kiciu. A wystarczyło siedzieć cicho i posłusznie wykonywać polecenia tych, jak to ich nazwałeś, "kundli" - teraz nikt by ci nie zagroził. Ale ty i cała ta hołota jesteście siebie warci. Jeżeli nie masz mi nic więcej do powiedzenia, to przestań marnować mój czas - bo za chwilę załatwię ci powrót do jeszcze cieplutkiej celi…

**Stanisław** Ciesz się póki możesz, szujo. Widzisz, jak wspominałem wcześniej, mam przed sobą fotografię z tego pamiętnego wiecu, o którym dopiero co rozmawialiśmy. Ja, reszta chłopaków, ty… Jak miło, że klepiesz po ramieniu naszego drogiego przywódcę, uśmiechnięty od ucha do ucha, w drugiej ręce trzymając flagę z naszym symbolem… *(chrząknięcie)*

**Leon** Tani blef. Nie możesz mieć takowego zdjęcia, ponieważ wszystkie zostały spalone, gdy przyjęto mnie do partii.

**Stanisław** I tu się mylisz, Leoś. Dobrze wiem, że posiadasz jedyną kopię tejże fotografii… Czy raczej - POSIADAŁEŚ. Poświęciłeś może chwilkę czasu na przejrzenie swoich "trofeów" po ostatniej libacji?

**Leon** Co?! Skąd… TA PODSTĘPNA KUR… Dobra, gadaj - jakie są twoje warunki?

**Stanisław** Bardzo proste - publiczne oczyszczenie z zarzutów, przeprosiny i zadośćuczynienie finansowe, może być… 20 tysięcy na początek. A, i wszystko oczywiście na żywo w twoim autorskim programie.

**Leon** OSZALAŁEŚ?! Miałbym się zgodzić na taki… taki absurd?! W życiu!

**Stanisław** Spokojnie, jeszcze ci żyłka pęknie. Z wiarygodnego… źródła wiem, że masz zaplanowany pewien ważny wywiad. Szkoda by było, gdyby wspomnienia o nieboszczyku Generale nie weszły na antenę, bo pan redaktor okazał się nieprawomyślny… *(kaszlnięcie)*

**Leon** Nie… Nie zrobisz tego. Nie masz jaj.

*Stanisław* Czyżby? Zapewniam cię, 15 lat w pierdlu potrafi ukształtować charakter człowieka. Ja nie mam nic do stracenia… Myślisz, że się zawaham, skoro mogę zesłać cię na to samo dno, do którego trafiłem PRZEZ CIEBIE?

**Leon** Dobrze, dobrze! Ale musisz… dać mi czas. Wprowadzenie czegoś takiego do ramówki może wymagać czasu. Muszę przekonać kierownictwo, rozumiesz.

**Stanisław** Masz trzy dni. Zegar tyka - jeśli nie dopełnisz swojej części umowy, stracisz wszystko…

*(trzask słuchawki, sygnał)*

Materiały do tworzenia gry Switchboard.

* Design Doc
* Postaci
* Scenariusz