Kleryk

Ludzka kleryczka

Kleryk był boskim sługą bóstwa, potężnej istoty, lub swojej wiary jako takiej, służącym im bojową mocą i boską magią, napędzaną własną siłą wiary. Jako przedstawiciele boskiego autorytetu, klerycy byli wzmacniani zarówno przez rytualne szkolenie, jak i szczególną łaskę. Stosunkowo rzadko klerycy wzbudzali zarówno szacunek, jak i przerażenie, w zależności od ich celów i komu służyli.

## Kultura

Religia była dosyć ważna dla większości ludzi w Sidrillonie, którzy uważali, że bogowie byli bardzo realnymi i aktywnymi istotami, co nie było zbyt dalekie od prawdy. Z tego powodu służenie bogom było czymś, co większość ludzi robiła jako zwykłą część swojego życia. Klerycy byli elitarnymi agentami bogów, obdarzeni mocą przekraczającą możliwości zwykłych kapłanów i przysięgali przestrzegać zasad swojej religii w sposób, w jaki przeciętny śmiertelnik nie był w stanie. Niektórzy duchowni służyli przedwiecznym, czy diabłom, składając plugawe ofiary w zamian za część mocy, ale większość pozostawała sługami prawdziwie boskich istot.

Bogowie różnili się tak samo jak ludzie, a co za tym idzie, ich boscy agenci, tacy jak klerycy, którzy mogli być dobrzy lub źli, praworządni lub chaotyczni, zależni od tego, kogo czcili i dlaczego. Dobrzy klerycy najczęściej uzdrawiali i chronili, pomagając potrzebującym, podczas gdy źli terroryzowali i niszczyli, zwiększając moc swojego bóstwa i siebie. Ogólnie rzecz biorąc, nie-źli duchowni byli bardziej powszechni, ponieważ dobre lub neutralne bóstwa przyciągały więcej czcicieli niż źli. Jednak niektórzy źli bogowie, tacy jak Tharizdun, byli relatywnie popularni, z dużym legionem wyznawców i duchownych chętnych do wykonywania ich rozkazów. Podobnie, chociaż wielu duchownych należało do uporządkowanych i zorganizowanych kościołów, chaotyczni bogowie mieli również swoich duchownych sług.

Stosunkowo niewielu kleryków stawało się wędrownymi duchownymi, wyruszającymi na przygodę tylko wtedy, gdy czuli się do tego zmuszeni przez swego boga, być może z chęci szerzenia idei swego bóstwa lub z rozkazu przełożonych i hierarchii kościelnej. Kilku duchownych przyjmowało awanturniczy styl życia z bardziej przyziemnych powodów. Bez względu na motywacje duchowni byli cenionymi towarzyszami, zazwyczaj służącymi jako uzdrowiciele i okazjonalnie przywódcy.

Prawie wszyscy duchowni byli wyświęcani na członków jakiejś organizacji religijnej, choć niektórzy działali bardziej niezależnie i nawet ci, którzy byli związani hierarchią, niekoniecznie odpowiadali przed bezpośrednim przełożonym. Większość kleryków dokonywała wyboru kariery stosunkowo wcześnie, chociaż niektórzy zostawali zmuszani do niechętnej służby przez swojego boga. Kościoły były często, choć nie zawsze, związane z konkretnym bogiem, chociaż niewielu bogów przewodniczyło więcej niż jednemu kościołowi naraz, z których niektóre walczyły ze sobą o różne interpretacje dogmatów ich boga (lub panteonu).

## Umiejętności

Klerycy powszechnie używali lekkiej lub średniej zbroi, tarcz, prostej broni i boskiej magii jako swoich głównych narzędzi podczas przygód. Wielu duchownych było również wyszkolonych w używaniu ciężkiej zbroi. Wzmacniali te zaklęcia, znane również jako „cuda” poprzez święte symbole ich bóstwa, które nosili ze sobą. Kapłani byli również ekspertami w rzucaniu rytuałów, ulepszonych zaklęć, które wymagają niesamowitej ilości czasu i przygotowania do użycia, ale które często miały dramatyczne skutki. Inni mogli zamiast tego wybrać szkolenie w przygotowywaniu receptur alchemicznych.

Duchowni mogliby również nauczyć się bezpośredniego dostępu do nakierowywania boskości ich bóstwa poprzez swoje ciało. Ta moc przejawiała się na kilka sposobów, z których najczęstszym była zdolność do przeganiania nieumarłych, lub nawet ich niszczenia. Niektórzy mroczni duchowni nauczało się zamiast tego kontrolować nieumarłych, szczególnie ci o złej naturze. Większość kleryków mogło nauczyć się nakierowywać boskość w oparciu o domenę, lub naturę bóstwa, lub wiary, którą czcili.

Wystarczająco doświadczeni klerycy mogli nawet bezpośrednio powołać się na interwencję swojego bóstwa, bez używania nakierowania boskości. W przypadku pomyślnej prośby pomoc bóstwa mogła przybrać jedną z kilku form, od zaklęcia po coś bardziej niezwykłego. Takie prośby o pomoc były jednak trudne do wykonania, a bogowie niechętnie odpowiadali znacznie częściej niż raz na dziesięć dni. Niektórzy duchowni byli potężnymi uzdrowicielami dzięki specjalnemu szkoleniu i błogosławieństwu swoich bogów, które zwiększyły moc dostępnych dla nich uzdrawiających cudów.

## Boskie Domeny

* **Domena życia** - Domena Życia skupiała się na świetlistej pozytywnej energii – jednej z podstawowych sił wszechświata – która podtrzymywała wszelkie życie. Bogowie życia promowali witalność i zdrowie poprzez uzdrawianie chorych i rannych, troskę o potrzebujących oraz odpędzanie sił śmierci i nieumarłych. Prawie każde dobre bóstwo mogło mieć wpływ na tę domenę, w szczególności bóstwa rolnictwa, bogowie uzdrawiania lub wytrzymałości oraz bogowie domu i społeczności.
* **Domena światła** - Bogowie światła promowali ideały odrodzenia i odnowy, prawdy, czujności i piękna, często używając symbolu słońca. Niektórzy z tych bogów byli przedstawiani jako samo słońce lub jako woźnica, która prowadziła słońce po niebie. Inni byli niestrudzonymi strażnikami, których oczy przeszywały każdy cień i widziały każde oszustwo. Kapłani bogów światła to oświecone dusze napełnione blaskiem i mocą wnikliwej wizji ich bogów, odpowiedzialni za przeganianie kłamstw i wypalanie ciemności.
* **Domena natury** - Bogowie natury byli tak różnorodni jak sam świat przyrody; od nieodgadnionych bogów głębokich lasów, po przyjazne bóstwa związane z określonymi źródłami i gajami. Druidzi czcili przyrodę jako całość i mogli służyć jednemu z tych bóstw, praktykując tajemnicze rytuały i recytując zapomniane modlitwy we własnym tajemnym języku. Ale wielu z tych bogów miało również kleryków, czempionów, których rola, w popieraniu interesów konkretnego boga natury, była ważniejsza. Ci duchowni mogli polować na złe potworności, które plądrowały lasy, błogosławić żniwa wiernych lub usychać plony tych, którzy gniewali bogów.
* **Domena wojny** - Wojna miała wiele manifestacji. Mogła stworzyć bohaterów z zwykłych ludzi. Mogła być rozpaczliwa i przerażająca, a akty okrucieństwa i tchórzostwa mogły przyćmiewać akty doskonałości i odwagi. W obu przypadkach bogowie wojny strzegli wojowników i nagradzali ich za ich wielkie czyny. Kapłani takich bogów przodowali w bitwach, inspirując innych do walki w słusznej sprawie lub wykonując akty przemocy jako modlitwy. Wśród bogów wojny byli bogowie honoru i rycerskości, a także bogowie zniszczenia i grabieży oraz bogowie podboju i dominacji. Inni bogowie wojny przyjmowali bardziej neutralną postawę, promując wojnę we wszystkich jej przejawach i wspierając wojowników w każdych okolicznościach.
* **Domena wiedzy** - Bogowie wiedzy cenili przede wszystkim uczenie się i zrozumienie. Niektórzy uczyli, że wiedzę należy gromadzić i dzielić się w bibliotekach i na uczelniach, albo promowalo praktyczną wiedzę o rzemiośle i wynalazkach. Niektóre bóstwa gromadziły wiedzę i zachowywały jej sekrety dla siebie. A niektórzy obiecywały swoim zwolennikom, że zdobędą ogromną moc, jeśli odkryją sekrety wieloświata. Wyznawcy tych bogów studiowali ezoteryczną wiedzę, zbierali stare księgi, zagłębiali się w tajemne miejsca na ziemi i uczyli się wszystkiego, czego mogli.
* **Domena burzy** - Bogowie, których portfolio obejmowało Domenę Burzy rządzili burzami, sztormami i niebem. Należeli do nich bogowie błyskawic i grzmotów. Wśród żeglarzy bogami tej domeny były zazwyczaj bóstwa oceaniczne i patroni żeglarzy. Bogowie Burz wysyłali swoich duchownych, aby wzbudzali strach w zwykłych ludziach, albo po to, by utrzymać ich na ścieżce prawości, albo by zachęcić ich do składania ofiar przebłagania, aby odegnać boski gniew.
* **Domena oszustw** - Bogowie oszustw to psotnicy i podżegacze, którzy nieustannie rzucali wyzwanie przyjętemu porządkowi zarówno bogów, jak i śmiertelników. Są patronami złodziei, łotrów, hazardzistów, buntowników i wyzwolicieli. Ich duchowni to niszczycielska siła na świecie, przebijająca dumę, szydząca z tyranów, okradająca bogatych, uwalniająca jeńców i lekceważąca puste tradycje. Woleli podstępy, figle, oszustwa i kradzieże niż bezpośrednią konfrontację. Do tej samej domeny należały również bóstwa farta.
* **Domena śmierci** - Domena Śmierci dotyczyła sił powodujących śmierć, a także negatywnej energii, która dawała początek nieumarłym stworzeniom. Takie bóstwa były patronami nekromantów, rycerzy śmierci, liszów, władców mumii i wampirów. Inni bogowie śmierci ucieleśniali także morderstwo, ból, chorobę lub truciznę, albo świat podziemny. Zazwyczaj były to złe bóstwa.
* **Domena ładu** - Domena Ładu reprezentowała dyscyplinę, a także oddanie prawom rządzącym społeczeństwem, instytucją lub filozofią. Kapłani Ładu rozmyślali nad logiką i sprawiedliwością, służąc swoim bogom. Kapłani Porządku wierzyli, że dobrze opracowane prawa ustanawiały legalne hierarchie, a ci, których prawo wybierało na przywódców, musieli być szanowani. Ci, którzy byli posłuszni, musieli robić to najlepiej, jak potrafili, a jeśli ci, którzy przewodzili, nie chronili prawa, musieli zostać zastąpieni. W ten sposób prawo tkało sieć zobowiązań, które tworzyło porządek i bezpieczeństwo w chaotycznym wieloświecie.
* **Domena pokoju** - Pokój kwitnął w sercu zdrowych społeczności, między przyjaznymi narodami oraz w duszach o dobrym sercu. Bogowie pokoju inspirowali ludzi wszelkiego pokroju do rozwiązywania konfliktów i przeciwstawiania się siłom, które próbowały powstrzymać rozkwit pokoju. Klerycy Domeny Pokoju przewodniczyli podpisywaniu traktatów i często byli proszeni o arbitraż w sporach. Błogosławieństwa kleryków jednoczyły ludzi i pomagały im dźwigać nawzajem swoje ciężary, a ich magia pomagała tym, którzy byli zmuszeni walczyć o pokój.
* **Domena zmierzchu** - Przejście od światła do ciemności często przynosiło spokój, a nawet radość, gdy kończył się dzień pracy i zaczynała się godzina odpoczynku. Ciemność mogła również sprowadzać grozę, ale bogowie zmierzchu strzegli przed okropnościami nocy. Klerycy, którzy służyli tym bóstwom przynosili pocieszenie tym, którzy szukali odpoczynku i chronili ich, zapuszczając się w nadciągającą ciemność, aby zapewnić, że ciemność jest pocieszeniem, a nie przerażeniem.
* **Domena grobu** - Bogowie grobu czuwali nad granicą między życiem a śmiercią. Dla tych bóstw śmierć i życie pozagrobowe były fundamentalną częścią działania wieloświata. Opieranie się śmierci lub bezczeszczenie odpoczynku zmarłych było obrzydliwością. Bóstwa te uczyły swoich wyznawców szacunku dla zmarłych i oddawania im należnego hołdu. Wyznawcy tych bóstw starali się uśpić niespokojne duchy, zniszczyć nieumarłych, gdziekolwiek ich znajdowali, i ulżyć cierpieniu umierającym stworzeniom. Ich magia pozwalała im również powstrzymywać śmierć stworzenia, chociaż odmawiali użycia takiej magii, aby przedłużyć życie stworzenia poza jego śmiertelne granice. Klerycy grobu to zazwyczaj dobre istoty.
* **Domena kowalstwa** - Bogowie Kowalstwa byli patronami rzemieślników pracujących z metalem, od skromnego kowala, który utrzymywał wioskę w podkowach i lemieszach do pługów, po potężnego elfiego rzemieślnika, którego magiczne strzały z mithrilu powalały demonicznych lordów. Bogowie Kowalstwa uczyli, że dzięki cierpliwości i ciężkiej pracy nawet najbardziej trudny do przekształcenia metal mógł zostać przekształcony z bryły rudy w pięknie wykonany przedmiot. Kapłani tych bóstw poszukiwali przedmiotów straconych przez siły ciemności, wyzwalali kopalnie opanowane przez orków i odkrywali rzadkie i cudowne materiały niezbędne do tworzenia potężnych magicznych przedmiotów. Wyznawcy tych bogów byli bardzo dumni ze swojej pracy i gotowi tworzyć i używać ciężkiej zbroi oraz potężnej broni, aby chronić innych.
* **Domena arkan** - Magia to energia, która wypełniała ludzkie ciała i napędzała zarówno destrukcję, jak i tworzenie. Bogowie domeny arkan dokładnie znali sekrety i potencjał magii. Dla niektórych z tych bogów wiedza magiczna to wielka odpowiedzialność, która wiązała się ze szczególnym zrozumieniem magicznej natury rzeczywistości. Inni bogowie arkan postrzegali magię jako czystą moc, którą można wykorzystać tak, jak uznało się to za stosowne. Bogowie tej domeny byli często kojarzeni z wiedzą, ponieważ nauka i tajemna moc szły w parze.
* **Domena krwi** - Domena Krwi skupiała się wokół zrozumienia naturalnej siły życiowej we własnym ciele fizycznym. Moc krwi była mocą poświęcenia, równowagą życia i śmierci oraz kotwicą ducha w śmiertelnej skorupie. Kapłani krwi starali się dotrzeć do połączenia między ciałem a duszą za pomocą boskich środków, wykorzystać ukryte rezerwy woli we własnej witalności, a nawet manipulować ciałami innych lub je psuć poprzez te tajemne rytuały. Wykorzystywali tajemną magię krwi, odkrytą przez zakony łowców krwi z Exandrii.
* **Domena umysłu** - Ta ścieżka łączyła boskie oddanie i moc psychiczną. Siły związane z domeną umysłu uczyły wyznawców, że umysł był największym narzędziem i najpotężniejszą bronią. Kapłan domeny umysłu uczył się ujarzmiać własną moc mentalną, a następnie używać tego psionicznego daru, by chronić wiernych i ranić wrogów.
* **Domena miłości** - Miłość mogła zarówno naginać umysły, jak i inspirować serca. Była to siła, która zmuszała innych do utraty kontroli i poddania się swoim impulsom, ale mogła również obudzić siłę i determinację, by uzbroić opuszczone serce. Niektórzy duchowni miłości nieśli światu radość i nadzieję. Byli latarniami światła, która przypominała, że o niektóre rzeczy warto walczyć. Starali się zaprowadzić pokój i przyjaźń wśród ludzi na całym świecie. Walczyli tylko wtedy, gdy musieli, i woleli używać swojej magii, aby zakończyć walki jak najmniejszym rozlewem krwi. Inni modlili się do bóstw pożądania i seksu. Tam, gdzie bogowie piękna byli dobrzy, bogowie pożądania byli małostkowi, kapryśni i domagali się nieustannej chwały i uwielbienia. Niektórzy faworyzowali bohaterów – śmiertelnych kochanków, których obdarzali łaską i uczuciem – podczas gdy inni po prostu starali się szerzyć hedonizm i ekscesy. Chociaż czasami tacy bogowie mogli wzbudzać w innych odwagę, częściej pielęgnowali chciwość, nieuczciwość, zazdrość i obsesję. Zwolennicy takich bogów byli uszyci z podobnego materiału i starali się zdominować pragnienia innych lub szerzyć swoje lubieżne ewangelie każdemu, kto zechciał słuchać.
* **Domena powietrza** - Wolni i żądni przygód, ci klerycy czcili bóstwa powietrza, zawsze pozwalając wiecznie płynącym wiatrom kierować nimi w ich życiu.
* **Domena sztuki** - Sztuka była powszechnie podziwiana przez rozumne stworzenia, jeszcze zanim powstała cywilizacja. Malowanie, muzyka, taniec i inne rzeczy mogły być doceniane przez wszystkich. Istniały bóstwa, które chciały szerzyć takie dary na całym świecie, znaleźć najbardziej uzdolnionych praktykujących i doskonalić swoje talenty. Klerycy sztuki byli często myleni z bardami.
* **Domena handlu** - Bogowie handlu postrzegali systemy monetarne i instytucje finansowe jako szczyt osiągnięć śmiertelników. W abstrakcyjnych koncepcjach wartości, własności i wymiany, ci, którzy podążali za tymi bogami, studiowali i znajdowali metafizyczne prawdy i znaczenia. Wyznawcy tych bogów byli równie często praktykującymi kupcami, jak bankierami, doradcami finansowymi i duchownymi, którzy sprawowali władzę nad publicznymi rynkami.
* **Domena mroku** - To prawda, że klerycy mroku rozkoszowali się ciemnością nocy i ciemnością znajdującą się tylko głęboko pod ziemią, ale pamiętać należało, że ciemność była stanem naturalnym. Noc była ciemna, przestrzenie między gwiazdami były ciemne i jaskinie wyrzeźbione przez powolne topnienie wody przez kamień były ciemne. Ale co kryło się w tej ciemności? Jakie tajemnice kryła noc? Klerycy Mroku używali mrocznej magii. Najczęściej byli osobami chaotycznymi, nierzadko złymi, nierzadko łącząc swoją ścieżkę z ścieżką łotra.
* **Domena ziemi** - Bogowie ziemi i kamienia, tacy jak Gaia i Grumbar, lub bogowie wysokich szczytów górskich, tacy jak Skadi czy Dunatis, często należeli do najstarszych w panteonie. Wielu bogów śmierci, podziemi, skarbów lub chciwości mogło również zaoferować tę domenę swoim klerykom. Domena reprezentowała glebę, moc kamienia, siłę podłoża skalnego i całe ciało planetarne.
* **Domena ognia** - Rodowody śmiertelników od dawna miały silny związek z ogniem; to mistrzostwo w ogniu było pierwszą technologią opracowaną przez jakąkolwiek grupę dążącą do cywilizacji. Ogień był pierwotną siłą, a bogowie, którzy twierdzili, że ogień jest częścią ich portfolio, byli często podobnie pierwotni. Ogień był kamieniem węgielnym cywilizacji, a jednocześnie nigdy tak naprawdę nie był oswojony; jego obecność wywoływała niebezpieczeństwo i pozostawała silnie związana z nieprzewidywalnością, zniszczeniem i katastrofą. Kapłani, którym przyznano błogosławieństwa Domeny Ognia, byli często postrzegani podobnie, chociaż na zewnątrz mogli wydawać się spokojni i opanowani, w ich wnętrzu krążyła niebezpieczna moc, która, gdy zostawała pobudzona i uwolniona, mogła siać zniszczenie.
* **Domena mrozu** - Bogowie lodu i zimna byli surowi i sztywni w swoich poglądach. To bóstwa zimy i lodu. Kapłani tej domeny nie uważali zimna za zło lub dobro. Wierzyli, że zima i inne trudne chwile w życiu są tutaj jako osąd. Surowe prawo, które sprawdzało siłę ludzi i uznawało ich za zdolnych lub nie. Ci, którzy przeżywali, byli godni i wychodzili jako surowsi. Żerowali na słabych, jak wilk.
* **Domena łowów** - Bogowie i boginie łowów panowali nad pogonią za zdobyczą zarówno przez zwierzęta, jak i humanoidy. Niektórzy byli dobrodusznymi patronami tych, którzy szanowali swoją zdobycz i polowali tylko na to, czego potrzebowali do życia. Inni, byli wygłodniałymi pożeraczami, którzy rozkoszowywali się samym polowaniem i zjadali wszystko, co jadalne, a ich kły ociekały kwaśną śliną. Kapłani z domeny polowania nauczali o świętym związku między drapieżnikiem a ofiarą. Wiedzieli, że zanim nastało rolnictwo, społeczności polegały na dobrodziejstwach zapewnianych przez polowania i ich praktykujących.
* **Domena szaleństwa** - Bogowie szaleństwa nie tylko żyli w szaleństwie, ale byli przez nie wzmacniani. Rozpoznawali szaleństwa wieloświata i przyjmowali je całym sercem. Ich zwolennicy starali się wywołać zamęt, gdziekolwiek się udawali, doprowadzając nawet najbardziej krzepkich do szału. Ci duchowni byli tak oddani sprowadzaniu szaleństwa innym, że sami chcieli wejść w krainę szaleństwa.
* **Domena aberracji** - Bóstwa z tej nadprzyrodzonej domeny przewodniczyli zapomnianym tajemnicom i niezrozumiałym prawdom. Istoty te były stare, gdy wieloświat był młody i posiadały klucze do jego wewnętrznych działań. Klerycy tej domeny nierzadko potrafili przyjmować częściowo aberracyjnę naturę, jak i mutować ciała innych istot.
* **Domena nocy -** Bogowie nocy i księżyca strzegli krain śmiertelników nawet po tym, jak bogowie światła wyruszyli, by walczyć z niewypowiedzianym złem. Pilnowali nocnych okrucieństw, ciesząc się tylko, że świat śmiertelników wciąż pozostawał wolny. Dla tych bóstw światło oznaczało więcej niż światło fizyczne, dotyczyło również większego dobra. Odebranie wolności istocie musiało być ostatecznością. Wyznawcy tych bóstw często pochodzili z tragicznych sytuacji, ciesząc się tylko, że żyli, walcząc o dobro śmiertelnych ludzi. Ich magia łączyła ciemność ze światłem i wolność z przymusem. Świątynie nocy były często powiązane z bóstwami zmierzchu, jak i na odwrót. Podczas gdy klerycy zmierzchu skupiali się na protekcji, klerycy nocy skupiali się na walce.
* **Domena plagi** - Domena Plagi skupiała się na obrzydliwej energii chorób – jednej z podstawowych sił entropii we wszechświecie. Niewiele dobrych bóstw mogło mieć wpływ na tę domenę, chociaż niektóre bóstwa natury postrzegały chorobę jako naturalną część egzystencji na planie materialnym. Bogowie trucizn i chorób poszukiwali zdrowych i pełnych nadziei, czyniąc ich słabymi, rannymi i umierającymi. Wyznawcy bóstw zarazy nosili poszarpane szaty i spokojnie poruszali się po zaułkach dużych miast i odległych osad, szukając nowych chorób i dzieląc się nimi ze światem. Często nosili maski przypominające dzioby ptaków.
* **Domena wody** - Bogowie rzek, jezior, deszczów i mórz różnili się między sobą, od gniewnych lordów burz po łagodnych nosicieli życia. Bardziej gwałtowni bogowie burz panowali nad domeną burz, ale bogowie życia morskiego, uzdrawiających wód, płynących rzek i błogosławieństw deszczu należeli do innej domeny. Domeny wody. Kapłani tych bóstw błogosławili rybaków bezpieczeństwem i obfitym połowem, a rolników deszczem dającym obfite zbiory, wykorzystywali życiodajne wody do oczyszczania chorób i leczenia chorych, a także do ochrony świętości rzek, jezior i mórz. Nie powinno się było jednak mylić tej spokojnej natury z pacyfizmem, ponieważ duchowni wody bronili swoich podopiecznych, w razie potrzeby gwałtownie.
* **Domena czasu** - Bogowie czasu rządzili upływającymi latami i zmieniającymi się porami roku. Bóstwa te nadzorowali przyczynę i skutek, zapewniając tło, na którym rozwijał się bieg historii. Są także bogami losu i nieuniknionego, odpowiedzialnymi za wypełnienie się przepowiedni i losów śmiertelników. Kapłani bogów czasu otrzymywali wiedzę o wydarzeniach z odległej przeszłości i dalekiej przyszłości, a ich zadaniem było ochrona proroctw i zapewnienie kluczowych momentów w historii. Klerycy tych bóstw wykorzystywali mistyczną moc dunamis.
* **Domena bestii** - Bogowie kleryków bestii byli bardzo nieliczni. Zazwyczaj ci bogowie promowali dzikość i brutalność. Dla niektórych bóstw inteligencja i wiedza były bezbożne, ponieważ prowadziły do nielojalności i odstępstwa od normy. Tak więc ci bogowie wspierali nie tylko dosłowne bestie, ale wszystkie bestie. Ci, którzy czcili tych bogów, byli zazwyczaj bandytami, myśliwymi, dzikusami i banitami. Niektórzy bogowie domeny bestii wysyłali swoich duchownych, aby stłumili innowacje i zatrzymać postęp techniczny. Inni bogowie z tej domeny byli bóstwami polowań, czy też brutalności.
* **Domena smoków** - Bogowie smoków byli nieliczni w porównaniu z innymi bogami, ale wzbudzali strach i podziw u wielu. Ich wyznawcami były potężne smoki lub bardziej humanoidalni słudzy, tacy jak smokowcy, koboldy, lub inne istoty, które czciły legendarnych smoczych bogów. W szczególności Bahamut i Tiamat mieli wielu zwolenników wśród niesmoczych wyznawców. Klerycy smoczych bogów wychwalali moc smoków, jednocześnie starając się pomagać i chronić te smoki, które były sprzymierzone z ich smoczym bogiem.
* **Domena szlamu** - Bogowie, którzy mieszkali na Planie Parażywiołu Szlamu lub mieli tam swoje pochodzenie, rządzili oślizgłymi stworzeniami, bagnistymi i błotnistymi krainami, półstałymi ciałami i wszystkim, co jest amorficzne. Ponieważ wiele szlamów było żrących, duchowni tej domeny mieli również pewną władzę nad kwasem. Bóstwa tej domeny były nieliczne, a klerycy rzadcy.
* **Domena solidarności** - Solidarność była ważną cnotą. Bogowie tej domeny starali się wpajać każdemu cnotę solidarności. Przekuwali grupy ludzi w grupę akolitów z jednym tylko celem, zostać uznanym za godnego chwalebnego życia pozagrobowego i zaszczepiali w każdej osobie zdolność do zjednoczenia się w jednym działaniu w dążeniu do celu.
* **Domena siły** - Sama siła to nic, ale gdyby została wykorzystana, otwierała nieograniczone możliwości. Siłę do zmiażdżenia wrogów, siłę do pomocy innym, siłę do pokonania każdego wyzwania. Bez względu na rozum, posiadanie siły było bezcenne. Kapłani takich bogów bardzo różnili się w swoich działaniach, niektórzy szukali coraz większych wyzwań, aby rozkoszować się potęgą ich boga, podczas gdy inni żyli spokojnie wśród zwykłych ludzi, oferując swoje silne ramiona w codziennych próbach prostego życia. Bogowie siły bronili dalszego rozwoju własnej siły swoich duchownych i potępiali, gdy jej potencjał pozostawiony był bezczynnym rękom.
* **Domena ambicji** - Domena Ambicji skupiała się na walce o przetrwanie, która była nieodłącznym elementem boskiego projektu wszechświata. Całe życie było zamknięte w cyklu rywalizacji, nieustannej historii drapieżników i zdobyczy. Bogowie, których portfolio obejmowało domenę ambicji, zachęcali swoich wyznawców do bycia drapieżnikami. Kapłani tych bogów nauczali, że życie ma naturalną hierarchię, a dążenie do wspinania się po tej hierarchii – a przy tym zdobywanie władzy, sławy i fortuny – była najbardziej boską rzeczą, jaką mogli zrobić śmiertelnicy. Bóstwa Ambicji to także często bóstwa chciwości.
* **Domena zapału** - Zapał był cnotą uznawaną przez wszystkie bóstwa. Bóstwa tej domeny były odpowiedzialne za kultywowanie gorliwości u różnych istot, które znajdowały się pod ich opieką i podejmowały się tego zadania z odpowiednim entuzjazmem.
* **Domena honoru -** Domena Honoru jest dla tych, którzy mieli duże poczucie szacunku dla sztuk magii i wojny. Byli wykwalifikowanymi wojownikami na polu bitwy i poza nim, ale nie pozwalali, aby ten styl życia przejął ich życie. Szanowali wszystko, co świat miał do zaoferowania, i walczyli w taki sposób, aby to odzwierciedlić. Bóstwa tej domeny mocno trzymali się swoich przekonań i obowiązku czynienia tego, co najlepsze dla świata. Nie oznaczało to jednak, że zakazywali działań wojennych lub zabijania, ale że cenili honorową walkę między przeciwnymi siłami.
* **Domena czartów** - Kleryk tej domeny to kleryk od istoty z niższych sfer. Ktoś, kto całe swoje życie poświęcił na służenie demonowi lub diabłu jako kapłan.
* **Domena fey** - Kleryk domeny fey to taki, który czcił bóstwa fey lub same fey, w przeciwieństwie do czarnoksiężnika, który zawierał z nimi pakt lub druida, który był ich sojusznikiem. Fey dawali swoim klerykom władzę nad naturą i zdolnościami podobnymi do umiejętności fey. W końcu kleryk fey zostawał dotknięty magią Feywildu i całkowicie przekształcał się w istotę fey.
* **Domena hulanek -** Tam, gdzie było społeczeństwo, postęp i ciężki dzień pracy, tam był alkohol do spożycia i łaska boga do zdobycia. Duchowni tej domeny zachęcani byli do wzniecania dyskusji przy kieliszku najlepszego wina, inspirowania hałaśliwych opowieści przy beczce piwa i szerzenia słów radości i oddania.
* **Domena żółtego płomienia -** Ta domena była ekskluzywna dla dwóch bóstw. Bóstwa karalucholudzi, oraz Tiamat, jego mistrzyni. Płomień Tiamat był żółtym płomieniem, wzorowanym na, tak przez nią znienawidzonym, płomieniu szału, jako jego imitacja i jednocześnie przeciwieństwo. Płomień Tiamat miał za zadanie wypalić całe spaczenie, którym, według Tiamat jest wszystko co powiązane z Odległymi Krainami. Chaos miał pochłonąć wszystko, zjednoczyć całe życie w jeden byt, powrócić do epoki Yggdrasila, wypalić skazę z bóstw. Tiamat chciała przejąć władzę nad multiwersum, choć nie jako wszechwiedząca władczyni, ale jako wysłanniczka Złotego Światła i płomieni, źródeł życia i boskości. Chciała kierować całą ludzkością, jako jeden połączony byt, przekazywać im mądrość Złotego Światła i kierować ich do oświecenia, ascendowania całej ludzkości do boskich sługów Tiamat. Klerycy Tiamat i jej płomienia byli osobami, które uważali obecny stan rzeczy za błędny. Są to nihiliści, którzy twierdzili, że wszechświat należałoby spalić, bo jego obecny stan i istnienie życia oraz indywidualności skutkowało tylko cierpieniem i złem.
* **Domena głębin** - Klerycy tej domeny to mroczni kapłani mrocznych i krwiożerczych sił czających się głęboko pod wodą. Domena ta została stworzona przez viriańskiego dawnego kapłana Marsa o imieniu Alderik. Otrzymał od wizję od bezdennego znanego jako Jundag. Widział on świat podczas ery, która miała przyjść, ery głębokiego morza. Podczas niej morze miało zalać świat, a śmiertelne dusze miały porzucić bóstwa. Zostać nasyceni mrokiem i energią magii krwi i zmienić się w męty, zaś sami śmiertelnicy mieli przemienić się w przerażające bestie.
* **Domena piasku** - Od niesamowitych cywilizacji pojawiających się na pustyni po bogactwo wiedzy i skarbów zagubionych na wydmach tych rozległych obszarów; wiele bóstw było łatwo reprezentowanych przez fragmenty kultury pustynnej. Niektórzy z piaskowych bogów skupiali się na surowości, jaką musiało znosić ciało, aby przetrwać, a z tej surowości powstawali wielcy wojownicy. Inne bóstwa należeli do bardziej iluzorycznej kategorii, i uczyli, że najlepszym sposobem na ukrycie tajemnic, innym niż zakopanie, jest uczynienie z nich mirażu.
* **Domena mistycyzmu** - Podczas gdy prawie wszyscy klerycy czerpali swoją moc z kultu określonego boga, istniały skryte sekty pustelników, które czerpały swoją moc z wiary w siebie. Spędzali życie w cichej samotności, opanowując swoje umysły i dążąc do oświecenia. Po latach treningu i medytacji ci mistrzowie klasztorni byli w stanie obudzić oko umysłu, ich potencjał psioniczny. Używając tej wewnętrznej mocy, mogli tworzyć boską magię, podobnie jak tradycyjny kleryk. Po przebudzeniu ci psioniczni klerycy często czuli się zmuszeni do wykorzystania swoich darów dla dobra wszystkich. Często można ich było spotkać wędrując po wsi, pomagając wszystkim, których spotykali w dążeniu do oświeconego stylu życia w harmonii z otaczającymi ich ludźmi.
* **Domena zniszczenia** - Klerycy z domeny zniszczenia wiedzieli, jak użyteczna mogła być przytłaczająca moc lub jak niebezpieczna mogła być. Zazwyczaj wyznawcy złych bogów, takich jak Tharizdun, Gruumsh czy Tiamat, wiedzieli, że czczenie zniszczenia nie zawsze oznaczało spalenie wszystkiego na ziemi, ale zamiast tego wiedzieli, jak okiełznać i kontrolować moc, która była w ich zasięgu. Inni klerycy zniszczenia to klerycy bóstw dla których zniszczenie było tylko częścią większego cyklu, zniszczenia i odrodzenia.
* **Domena run** - Domena Run korzystała głównie z mocy asów i gigantów. Ta domena skupiała się na magii run, która zawierała w sobie magiczną esencję boskości. Samo połączenie magii i boskości było naśladowane przez tę domenę. Osoby oddane tej domenie wędrowali po państwach, aby szkolić się w mistycznych ścieżkach Odyna i innych bóstw, a także działać jako strażnicy magii w Haderheimie. Szukali wszelkiego rodzaju magii, aby zrozumieć jej naturę i wykorzystywali ją na swoją korzyść w imieniu różnych bóstw.
* **Domena protekcji** - Domena protekcji skupiała się na ochronie ludzi przed przestępcami. Bogowie i boginie zapewniali ochronę, aby ich wierzący przetrwali i nadal przekazywali swoje święte słowo.
* **Domena losu** - Los był uważany za siłę potężniejszą od samych bogów. Kosmiczna siła z którą wszystko, śmiertelne czy nie, było powiązane. Klerycy tych sił byli wróżbitami, wyroczniami i prorokami. Starali się odkryć tajemnice przeznaczenia. Poprzez swoją magię uzyskiwali tajemniczą wiedzę o rzeczach przeszłych, teraźniejszych i przyszłych.
* **Domena gwiazd** - Ogromna otwarta pustka, usiana jasnymi kropkami światła w olśniewających kolorach – nocne niebo fascynowało i budziło podziw w sercach czujących gatunków i cywilizacji od zarania dziejów. Nic dziwnego, że wiele serc pragnęło sięgnąć gwiezdnej magii.
* **Domena apostazji** - Kleryk, który odrzucał boga, któremu kiedyś służył, teoretycznie byłby pozbawiony magii i stałby się bezsilny. Jednak, dzięki jakiejś tajemnej mocy, niektórzy kapłani odstępcy, heretycy, niegdyś najbardziej nieugięci wyznawcy swojego bóstwa, dzierżyli bezbożną energię pochodzącą z dziury pozostawionej przez ich boga. Zatem domena odstępstwa nie była prawdziwą domeną, ale raczej zbiorem wyrzeczonych się kleryków, którzy porzucili swoją wiarę. Nie reprezentowali boga, raczej służyli sobie i tym, którzy się z nimi sprzymierzali.
* **Domena herezji** - Heretycy na różne sposoby widzieli swój kościół przez inny pryzmat i dostrzegali wady swojej grupy. Niezależnie od tego, czy była to korupcja, kłamstwa, czy nieprawidłowy cel, ich zadaniem było zdemaskowanie kościoła i wymierzenie sprawiedliwości instytucji, która mogła uważać się za stojącą ponad prawem.
* **Domena kosmosu** - Kapłani Domeny Kosmosu byli często ciekawskimi podróżnikami, którzy odważali się zagłębić dalej niż zasięg większości śmiertelników, nawiązując kontakt z bóstwami, które koordynowały ruch kosmosu i błogosławiły tych, którzy odważyli się je znaleźć, możliwością podróżowania i odkrywania każdego zakątka płaszczyzny materialnej i poza nią.
* **Domena bólu** - Większość kleryków czciło pewne bóstwo, które ucieleśniało boską domenę, zyskując moce z ich kultu. Niektórzy jednak znajdowali ukojenie w salach pokutnych wybranej przez siebie religii, a w ciemności i krwi znajdowali nowe miejsce swojego kultu.
* **Domena zbiorów** - Kapłani z domeny pszenicy wierzyli, że tylko dzięki rolnictwu, a dokładniej podstawowym uprawom zbóż, ludzie mogli naprawdę rozkwitnąć, ponieważ w obliczu głodu sztuka, kultura, a nawet sama cywilizacja rozpadłyby się. W związku z tym czczili tych, którzy stworzyli strefy bezpieczeństwa przed brutalną dzikością, którą nazywali Naturą, od rolników po bogów żniw, uzyskując z kolei podobne zdolności do przekształcania nieokiełznanej dziczy.
* **Domena podróży** - Nie byłoby prawie żadnej cywilizacji, gdyby nie odważni odkrywcy z dawnych czasów. Bogowie domeny podróży często patrzyli życzliwie na tych podróżników i ułatwiali im drogę, aby mogli bezpiecznie dotrzeć do celu. Mogli podążać za kupcami i poszukiwaczami przygód, każdy z własnym motywem i tempem, ale często z tą samą żądzą wędrówki.