Awicenna Egrof

**Rasa**: człowiek

**Wiek**: 17 lat

**Wzrost**: 179 cm

**Waga**: 60 kg

**Profesja**: córka kowala ‒ pomaga w kuźni, zajmuje się gospodarstwem.

**Bóstwo**: Han.

**Znaki szczególne**: bardzo krótko obcięte włosy, poparzone dłonie.

**Życiowe motto**: „Szerokość życia jest ważniejsza niż długość życia”.

**Charakter**: Ciekawska, żądna wiedzy i przygód dziewczyna. Umysł Awicenny jest ruchliwy i niespokojny, ciągle poszukuje nowych informacji. Dziewczyna ma ambicje sięgające dalej niż granice jej wioski ‒ marzy o tym, żeby zostać wybitną alchemiczką. Wierzy, że z pomocą tajemniczego mistrza alchemii Ibsinala, uda jej się posiąść tajemnicę tej sztuki ‒ sztuki, której owoce mają zapewnić ludziom długie życie i bogactwo. Kocha swoją rodzinę, szczególnie ojca i stara się zawsze postępować zgodnie z jego wolą. Awicenna jest nieco skryta i wycofana, bardzo ostrożna w kontaktach z nowo poznanymi ludźmi. Ma dobre serce i stara się pomagać bliźnim ‒ jednak nigdy nie przekłada potrzeb innych nad swoje własne.

**Wygląd**: Wysoka, smukła dziewczyna, o łagodnych rysach twarzy i delikatnej urodzie. Ma wąskie, niebieskie oczy i lekko zadarty nos. Jasne blond włosy, niegdyś sięgające niemalże do ziemi, obcina bardzo krótko ‒ tuż przy skórze głowy. Jest to następstwem pewnego alchemicznego eksperymentu, w trakcie którego jej długie włosy stanęły w płomieniach. Przerażona Awicenna, próbując ugasić ogień trawiący włosy, dotkliwie poparzyła sobie dłonie ‒ dlatego też jednym z jej atrybutów stały się czarne, skórzane rękawiczki, które zakrywają szpecące poparzenia. Nigdy nie zdejmuje rękawiczek i nie opowiada o tym wypadku. Dziewczyna zawsze nosi też metalowy medalion w kształcie podkowy. Został on wykuty przez jej ojca, ma jej stale przypominać o tym kim jest i skąd pochodzi. Awicenna nie przywiązuje zbyt dużej wagi do ubioru, ceni sobie przede wszystkim funkcjonalność i wygodę. Jej ulubioną częścią garderoby jest szeroki, bordowy szal z wełny merynosów, który dostała od babci.

**Historia**: Awicenna, nazywana przez przyjaciół i bliskich Awi, wychowała się w wiosce **Vestigium**, położonej kilka kilometrów od miasta **Reebis**, w chacie przy górskim zboczu. Mieszka razem z ojcem Fornaksem, mistrzem kowalskim, jego rodzicami ‒ Feroksem i Carmeną ‒ oraz Malleusem, który pomaga w pracy w kuźni. Jej życie było zawsze dobrze naoliwionym mechanizmem: codziennie dbała o dom, gotowała, robiła zakupy, czasami uczyła się w kuźni obróbki metali. Od kiedy tylko ojciec nauczył ją czytać i pisać, każdą wolną chwilę poświęcała książkom, co bardzo różniło ją od mieszkańców wioski. Niektórzy kpili z ambicji Awicenny, nazywali ją „uczoną” i „naukowcem”. Śmiali się, że nauka to nie jest zajęcie dla kobiety, która powinna zajmować się tylko gospodarstwem. Nawet jej własny dziadek zwykł mawiać: „Kobieta, która się uczy, jest jak pies, chodzący na tylnych łapach. Nigdy nie zrobi tego tak dobrze, jak mężczyzna, ale i tak niezwykłe jest to, że w ogóle to robi”. Spokojne, jednostajne życie przerwało przybycie do wioski tajemniczego wędrowca ‒ Ibsinala. Mężczyzna spowity peleryną unikał pokazywania twarzy, nie chciał opowiadać ani skąd przybył, ani dokąd zmierza. Jedyną rzeczą, którą o sobie powiedział było to, że posiadł on „świętą sztukę przemiany materii” ‒ alchemię. Jego pobyt w Vestigium przewrócił życie Awicenny do góry nogami. Spijała każde słowo z jego ust, obserwowała jak przyrządza tajemnicze mikstury, łączy substancje, których nigdy w życiu nie widziała. Ibsinal okazał się dobrym nauczycielem, w kilka tygodni nauczył dziewczynę podstaw sztuki alchemii. Całą duszą zapragnęła zgłębić wszystkie jej tajemnice. Pewnego dnia Ibsinal zniknął bez słowa, wyszedł z chaty zanim zdążył zapiać kogut. Był to prawdziwy cios dla Awi: źródło jej wiedzy o świecie odeszło. Postanowiła odszukać alchemika i wędrować z nim tak długo, aż ten zdąży nauczyć jej wszystkiego, co sam umie. Złożyła ojcu obietnicę, że jak tylko zdobędzie upragnioną wiedzę, wróci na do domu, poślubi Malleusa i swoimi umiejętnościami będzie służyć okolicznym mieszkańcom. Przygotowania do podróży w nieznane przerwała zaraza. Awi szybko uległa chorobie i została uznana za zmarłą.