Nie ufaj sprzedawcy

Pewnego wieczoru zaplanowaliśmy z kolegami, abyśmy urządzili noc u mnie, aby pograć. W zamyśle mieliśmy, aby skopiować grę na inne komputery, a potem zagrać w nią razem. Problem był w tym, że żaden z nas nie miał dysku, na który można by było to przenieść i wrzucić na inne sprzęty. Zaczęliśmy więc szukać w internecie. Po około godzinie znaleźliśmy ofertę sprzedaży dość pojemnego dysku o wyjątkowo niskiej cenie. Powiedzieliśmy sobie, iż jest to idealna oferta, której nie można zmarnować. Jako że zabawa odbywała się u mnie, to ja musiałem zadzwonić. Po kilku próbach ktoś odebrał. Słychać było mężczyznę, około lat 40. Był zasapany, jakby nosił coś ciężkiego, lub po prostu się przepracował. Rozmowa przebiegła mniej więcej tak:

— Witam! Przepraszam, że dzwonię tak późno, ale czy jest możliwość kupienia od pana dysku dzisiaj? — zapytałem nieśmiało.

— Dobry wieczór. Tak, jest możliwość, aby odebrać ten nośnik dzisiaj. Proszę podjechać pod 2601 Lougheed Hwy, Coquitlam. — mężczyzna odpowiedział zimnym głosem.

Uradowany tym, że nasza nocka jest uratowana, pojechałem z moim znajomym pod podany adres. Kiedy dotarliśmy, zapukaliśmy do drzwi mężczyzny. Ten nam otworzył i wpuścił do środka. Poprosił, abyśmy usiedli przy stole, a on wnet przyniesie dysk. Nie ukrywam, że w domu było czuć smród zgniłego mięsa. Mój przyjaciel kątem oka dostrzegł kamerę mierzącą w stronę otwartych drzwi do garażu. Wtenczas nie zauważyliśmy nic dziwnego. Wracając do wystroju jego domu — w domu było zimno, część okien powybijanych. Nie było się czego dziwić. Owy nieznajomy mieszkał prawdopodobnie sam, a znając z własnego doświadczenia, wiem jak ciężko jest zadbać o dom. Po pewnej chwili mężczyzna wrócił i przedstawił się jako Mirosław. Miał gęsty zarost, blizny, ale za to był schludnie ubrany. Za dysk poprosił symboliczne 50 złotych. Czułem do niego sentyment, więc pożegnałem się z nim miło na koniec, podając mu rękę. Kiedy wychodziliśmy, odwróciłem się raz jeszcze. Mężczyzna do nas machał, więc odmachałem mu z powrotem. Ucieszył się. Kiedy byliśmy w moim samochodzie, pod jego domem zauważyłem, że spod jego bramy garażowej wylewa się ogromna kałuża krwi. Przeraziłem się. Z drugiej strony pomyślałem, że to niekoniecznie musi być krew. Z lekkim grymasem na twarzy odjechałem spod jego domu i ruszyłem w stronę mojego. Kiedy wróciliśmy do mojego mieszkania, podpiąłem dysk do swojego komputera i zauważyłem w nim dziwny plik. Nazywał się "Żałuj". Kiedy odpaliłem plik, to po 5 sekundach mój komputer się wyłączył. Gdy włączył się ponownie, mężczyzna do mnie zadzwonił i wypowiedział coś w stylu:

— Żałuj, że to zrobiłeś — kontynuował — Będę u ciebie za godzinę.

Osobiście potraktowałem to jako żart, ale dziwne było to, że mężczyzna do mnie zadzwonił od razu po restarcie komputera. Po chwili zupełnie zapomniałem o sprawie. Przerzuciłem na dysk Killing Floor'a i graliśmy tak... Aż do momentu, kiedy zjawił się on, a raczej to, co zostawił pod drzwiami. Tym razem był to pen-drive. Podłączyłem go do komputera. Znajdowało się na nim kilkadziesiąt nagrań. Odpaliłem te z podpisem "Krwista kąpiel". Na filmie pokazana była matka z dziećmi... Jedno wyglądało na 6 miesięcy, a drugie na 3. Matka płakała i prosiła, by nie zabijać jej dzieci. Ten nie słuchał. Podszedł do jednego z dzieci, przystawił wielki nóż, raczej jego czubek, do czoła niemowlęcia. Wtedy ten zamachnął się i ugodził je śmiertelnie. Potem podszedł do drugiego. Tym razem z typową dziecięcą pieluszką. Dziecko przypiął do jego małego fotelika, na jego twarzy położył pieluszkę i... Oblał je benzyną. Kiedy odszedł, podniósł pudełko zapałek, podpalił jedną i rzucił w stronę dziecka. Zaczęło się palić. Dziewczynka krzyczała z bólu i płakała niemiłosiernie. Matka musiała patrzeć na cierpienia i śmierć swoich dzieci. Potem podszedł do matki, szarpnął ją i pociągnął ją w stronę jednego z jej martwych dzieci. Kazał jej położyć głowę na brzuchu dziecka i sprawdzić, czy serce bije. Ona powiedziała, że nie bije. Wnet mężczyzna podniósł nóż jeszcze raz i zaczął go wbijać w całe ciało dziecka. Jego powodem było to, żeby się upewnić, że go nie oszukuje. Po wszystkim zabrał kobietę z kadru i prawdopodobnie zaprowadził do piwnicy. Na końcu nagrania widać, jak kamera kieruje się w stronę stołu, przy którym siedzieliśmy. Na nagraniu... Na jego końcu było widać właśnie nas. Siedzieliśmy przy stole i rozmawialiśmy. Gdyby nie to, że ze mną był Przemek, to prawdopodobnie znalazłbym się tam jako kolejna ofiara.

Po obejrzeniu nagrania nie mogłem przestać ronić łez... Jeden ze znajomych zaproponował, abyśmy jak najszybciej zadzwonili na policję. Przedstawiliśmy sprawę tak, jak ją zobaczyliśmy. Podaliśmy adres zamieszkania mężczyzny, a materiały przekazaliśmy policji. Przez resztę nocy nie mogliśmy się ruszyć, siedzieliśmy niczym posągi. Postanowiliśmy, iż najlepszą możliwą opcją jest zostanie u mnie na kilka dni. Wszyscy spali w jednym pokoju. Każdy miał przy sobie coś do samoobrony: nóż kuchenny czy nawet zwykły widelec. Następnego dnia zostaliśmy powiadomieni o tym, iż przestępca został znaleziony w swoim miejscu zamieszkania podczas próby samobójczej.

Historia ta wydarzyła się rok temu, a każdy kto nawet teraz otworzy plik, będzie monitorowany przez tajemniczą postać, która ma w tym udział, ale mimo wszystko jest na wolności. Od 6 miesięcy widzę go, jak za mną chodzi.

Plik mam, jak ktoś chce. Koniec pasty, pozdrawiam.