1:Atolia

## Atolia

### Geneza

   Początki miasta nad rzeką Atolią są słabo zbadane. Intensywna zabudowa w III wieku po założeniu Quarthu sprawiła, że ślady dawnej wsi zostały zgubione, a jedynymi śladami są opowieści samych Atolijczyków. Sami uznają oni swoje pochodzenie od nieznanego miasta na północy, z którego przywędrowali na skutek niewyjaśnionej katastrofy, która zniszczyła ich oryginalne miejsce pochodzenia. Możliwe jest więc, że Atolijczycy przybyli do Thallasii w okresie kryzysu I wieku p.z.A. lub w następujących wiekach ciemnych, kiedy brak silnych scentralizowanych władz uniemożliwiał jakąkolwiek kontrolę nad większym obszarem.

### Rozwój

Po założeniu Atolia była jednym z wielu wsi w okolicy, jednak dzięki korzystnemu położeniu rozwijała się dosyć szybko, ściągając osadników i rolników z terenów południowej Thallasii. W okolicy II wieku p.z.A. była już miasteczkiem na tyle silnym, by postawić pierwsze mury i rozpocząć opanowanie okolicznych terytoriów. Większość dolnego biegu rzeki Atolii zostało zagarniętych przez rozrastające się polis pod koniec II wieku p.z.A. Na początku III wieku p.z.A. Atolia była już silnym miastem w regionie, z murami oraz z pałacem królewskim.

## Historia

### Przybycie do Thallasii

Atolijczycy wraz z Dochidajczykami byli jednymi z pierwszych Thallasian, którzy przybyli do nowej krainy. Oba ludy walczyły razem, a na ich czele stanęli członkowie tego samego rodu, którzy uznawali się za potomków Andeora (jednak po jakimś czasie dynastia w Dochidei zaczęła się nazywać Dochideonami, a w Atolii - Andeoradami). Po zwycięstwach odniesionych nad Halahitami ludy się jednak podzieliły - Atolijczycy i bliskie im plemiona osiedliły się w Nizinie Atolijskiej w 25 roku o.z.Q., zakładając wiele poleis powiązanych rodami panującymi i współpracującymi w chwilach próby.

### Rozwój na Nizinie Atolijskiej

Kolejne stulecia upłynęły powoli - Atolia rozwijała się, około roku 10 p.z.A. wytyczono pierwsze mury (zwane Starymi Murami), zaś w ciągu kolejnych lat wytyczono pierwsze działki rolne, utworzono port, a także nawiązano kontakty z innymi miastami thallaskimi w regionie. Atolia uczestniczyła w tym czasie w I Atolijskiej Wojnie Sukcesyjnej (55-57 r. o.z.Q.), na krótki czas popadając w zależność od Valos. Samo miasto gwałtownie się rozrastało w tym okresie, pomimo okazjonalnych sporów z okolicznymi poleis (chociażby wojna 138 r. o.z.Q. między sojuszem Atolii, Vekki i Relli przeciwko Valos i Penuathos), a król Atolii zyskiwał coraz większe znaczenie w regionie.

### Rządy Filipa III Obrońcy

W roku 170 p.z.A. na tron wstąpił ambitny i mądry władca - Filip III Obrońca. Wzmocnił on potencjał militarny Atolii oraz nawiązał rozliczne relacje dyplomatyczne, aż w roku 176 p.z.A. zaczął bardziej intensywne działania. Najazd Dauvenów, który rozpoczął się rok wcześniej, sprawił że niemal wszystkie poleis niziny Atolijskiej szukały pomocy w walce z Dauvenami. Po spaleniu Hverty król Filip zwołał spotkanie wszystkich zagrożonych państw i powołał do życia Ligę Atolijską, organizację wojskowo-dyplomatyczną. Przeprowadził wielką reorganizację armii (tzw. reformę Króla Filipa), która do dnia dzisiejszego kształtuje większość jednostek w Thallasii. Atak Dauvenów został odparty w Bitwie pod Titalą (177 rok p.z.A.). Król Filip po tym wydarzeniu rozpoczął również reformy społeczno-gospodarcze, promocję rolnictwa oraz założył w roku 180 p.z.A. Akademię Atolijską, największy ośrodek intelektualny Thallasii. Atolia zaangażowała się również w procesy kolonizacyjne (tworząc Pentapolis et Atolineum), które w Thallasii i Felarnii znane są jako Wielka Kolonizacja, jednak pozostała daleko w tyle za liderami rozwoju - Quarthem i Zabafirą. Koniec życia Filipa (lata 185-200) przypada na okres ekspansji Ligi Atolijskiej na południe, zajęcie Valos oraz Penuathos, a także zawarcie traktatu z Hvelą.

### Rządy Perseusza oraz kryzys sukcesyjny

Po śmierci króla Filipa w 200 roku p.z.A. władzę objął jego syn, król Perseusz. Nie mając talentu swojego ojca, skłócił się ze swoim bratem, Kyriuszem, który był w młodości ulubieńcem króla Filipa. W kwestii polityki wewnętrznej nie przeprowadził wielkich reform, poza rozbudową Atolii oraz umocnieniem Titali i Relli. W zakresie polityki zagranicznej w roku 205 p.z.A. i śmierci ostatniego władcy miasta Ligi Atolijskiej sprzed powstania Ligi powołał do życia Królestwo Atolii, zastępując dotychczasową Ligę nowym tworem. Nie wszystkim przypadło to do gustu, zwłaszcza Kyriuszowi, który liczył po cichu na stanowisko w Penuathos i dużą niezależność. W roku 208 Kyriusz uciekł z Atolii do pobliskiego Królestwa Falki i zebrał tam poparcie dla swojej eskapady po tron. Wojna wybuchła rok później od ataku wojsk Falki na Penuathos oraz od próby zamachu stanu w samej Atolii. Chociaż wielu dworzan uzbrojonych w miecze stanęło po stronie Kyriusza, zadecydowała postawa elitarnej gwardii królewskiej - Hieros Aletanos, którzy wierni pamięci króla Filipa obronili prawa Perseusza do tronu. Wojna między Atolią a Falką po roku 213 i bitwie nad Jeziorem Ithiline zatraciła kontekst sukcesyjny (zginął w niej bowiem Kyriusz). Ostatecznie pokój zawarto po wyparciu Falki z Penuathos, z ciężkimi stratami dla obu stron, w roku 215. W tym samym roku, pod ciężarem trosk zmarł król Perseusz. Na tron wstąpił jego syn, Aukmenos.

### Stabilizacja Thallasiańska

Aukmenos, widząc państwa Thallasii i rozwijającą się możliwość wynikającą z Wielkiej Kolonizacji poświecił większą cześć rządów na dyplomatyczne starania, zakończone powstaniem w roku 225 Hegemonatu Thallasańskiego - inicjatywy, która miała powstrzymać raz na zawsze agresję Dauvenów i Falki w Thallasii, a także zapewnić pokój. Przez okres swoich rządów starał się prowadzić spokojną politykę, widząc zniszczenie, jakie przyniosła wojna z Falką oraz kryzys sukcesyjny. Nie toczył żadnej wojny na granicy swojego państwa, jednak kilkakrotnie interweniował na południu Thallasii w przypadku mniejszych konfliktów.

### Rządy Authenosa i Wielka Wojna Północna

W roku 230 zmarł Aukmenos, a na jego miejsce wstąpił Authenos. Młody król przez historię oceniany jest jako ambitny władca, przeciw któremu skierował się los. Jego rządy trwały 23 lata - początkowo kontynuował pokojową politykę swojego ojca, w 235 przeprowadził wielką reformę administracyjną wprowadzającą nowy system zarządzania ziemiami Królestwa, oraz na dobre zakończył z tradycjami podziału ziemiami wynikającymi z lat Ligi Atolijskiej, w 237 doszło do wybuchu wojny z Dauvenami, w której Atolia radziła sobie wyjątkowo dobrze, jednakże związanie części sił na północy doprowadziło do sytuacji, w której południowa granica Królestwa Atolii była niezwykle narażona. Wykorzystał to król Ivarr z Falkenhaven, który najechał Atolię wielką barbarzyńską armią bijąc Authenosa pod Valos i zdobywając miasto w 238 r. p.z.A.. Po porażce pod Valos wojska Falki rozlały się po południu Królestwa Atolii, zaś heroiczna obrona Penauthos i miasta Authenos nie przechyliły szali wojny. W Hveli wojska hegemonatu zdołały wyjść obronną ręką, jednak musiały porzucić oblężenie Hveli. Zdemoralizowana porażkami na wszystkich frontach armia atolijska nie była już zdolna do prowadzenia skutecznie dalszej walki. Król zmuszony został pertraktować - zgodził się na warunki Króla Ivarra podpisując Traktat z Valos, wypłacając ogromny trybut wynoszący 5 rocznych dochodów Królestwa, podobne zobowiązanie wymusili na Atolii barbarzyńcy z Dauvengardu. Trybuty wymusiły na Authenosie ustanowienie horrendalnych podatków oraz zmniejsze armii, nie spodobało się to możnym, którzy obalili Króla Atolii i obwołali jego syna Ateliona na następcę Authenosa.

### Rządy Ateliona

Atelion, rządzący od 253 roku, okazał się władcą słabym, możni wykorzystali go, by zyskać więcej władzy i przywilejów, rządził on krótko samodzielnie, bowiem jedynie 4 lata, w których trakcie Atolia utraciła prestiż i ostatecznie straciła władzę w Hegemonacie Thallaskim, od tamtego czasu nie obrano nowego hegemona - aż dopiero w 269 r. wybrano króla Illionu. Atolia pogrążyła się w chaosie, kraj został podzielony na 3 marchie, które zaczęły same płacić trybut barbarzyńskim królestwom w zamian za ochronę i zaprzestanie najazdów, Atelion kontrolował tym samym jedynie ziemie okalające stolicę jak i samo stołeczne miasto Atolia. Marchie zaś, chociaż nominalnie zależne od metropolii, są niezależnymi bytami. W roku 257 znaleziono Ateliona ze sztyletem w płucu, pogrzeb nie był ekstrawagancki i przeszedł po mieście bez echa.

### Chaos roku 257 i Wojna Obronna

Rok 257 stał się przełomowy w atolijskiej historii, miasto wpadło w chaos po tym jak kilku możnych próbowało zagarnąć tron dla siebie, Atelion nie zostawił bowiem męskiego dziedzica, jedynie 10-letnią córkę, wybuchła wojna domowa, która skończyła się najazdem Króla Ivarra z Falkenhavn. Pod pretekstem zaległości z zapłatą trybutu, Falkenhavn chciało usadzić własnego kandydata na północnym tronie i zabezpieczyć przynajmniej jedną granicę swojego państwa. Armia Falkenhavn w sile 15 000 ludzi ruszyła na stołeczne miasto, pragnąc zdobyć stolicę i uzależnić od siebie państwo. Wtedy to kuzyn Ateliona, Filip zwany "Rycerskim" zebrał siły możnych korony, a więc tych, którzy poddani byli bezpośrednio królowi, oraz przekonał do swojej sprawy przywódców gwardii królewskiej, Hieros Aletanos ponownie okazali się niezwykle ważni w historii Atolii, bowiem z ich pomocą Filip odparł Ivarra spod murów Atolii i zakończył wojnę domową, koronując się jako Filip IV w 260 roku, kończąc kryzys sukcesyjny.

### Rządy Filipa IV

Filip IV zmuszony został do zapłaty trybutu Królowi Falkenhavn, był on bowiem za słaby by odpierać ciągłe ataki ze strony południowego sąsiada, skupił się on na reformach gospodarczych, wskrzeszając miasto stołeczne do życia. Największym jego dziełem było jednak zreformowanie armii, odchodząc od dawnych atolijskich Hoplitai (którzy stali się formacją bardziej wspierającą). Armia Filipa oparta została o trzon piechoty Feadetarai, Fedetajrowie uzbrojeni zostali w długie na 5 metrów włócznie oraz niewielkie tarcze ze względu na masę głównej broni, armia atolijska wspierana jest również formacjami Hoplitai, które to chronią flanki lub stanowią garnizony twierdz, kawaleria atolijska stała się tez bardziej opancerzona i zdolna dokonywać niszczycielskich szarż na linie wroga.

Filip IV rządził do roku 300, jego mądre, ale i wymagające wyczucia rządy okazały się dla Atolii chwilą wytchnienia i odbudowy, po wielu latach Filip gotów jest podnieść swój miecz, ale i pióro, aby odzyskać to co zostało zatracone, oraz by odbudować potęgę Atolii. Królestwo jest jednak zaledwie cieniem swojej dawnej świetności - pozbawione większości terytoriów, surowców, wojsk, ludności i nade wszystko - siły.

#### Wojna Hegemona Andrianosa

Po wyborze w roku 269 nowego Hegemona - został nim Andrianos I, król Illionu - cały Hegemonat ogłosił embargo Królestwa Falki. W reakcji na to działanie Falkeńczycy wypowiedzieli wojnę Hegemonatowi i uderzyli na miasto Targiae. Był to początek II Wojny Północnej, w Atolii zwanej III Wojną Atolijsko-Falkeńską (po Wojnie Domowej i po uderzeniu w trakcie Wielkiej Wojny Północnej). Wojska Atolijskie pod wodzą Filipa uderzyły na Valos, rozpoczynając wieloletnie oblężenie tego miasta, a oddział wojsk wyruszył z Marchii Zachodniej i zdobył Varburg, ustanawiając Królestwo Varburga - wasala Atolii, będącego jednak państwem falkijskim. Ostatecznie Valos upadło w 279 roku - wraz z upadkiem tego miasta oraz zdobyciem Aegotium i Meodeium na południu wojna Hegemona Andrianosa dobiegła końca, zaś Królestwo Falki rozpadło się na 3 części - prothallaski Varburg, centrum kraju w Falkenhavn oraz Królestwo Jarndarnhavn na wyspie, zajmujące się piractwem i grabieżą.

#### Zjednoczenie kraju

Filip odziedziczył królestwo po swoim wuju, ale odziedziczone państwo było podzielone. Potężne rody panowały w Marchii Zachodniej, Wschodniej i Północnej, ograniczając władzę króla. W trakcie III Wojny Atolijsko-Falkeńskiej ród Ipperionów (będący starym rodem atolijskim) - zarządcy Marchii Wschodniej, tytułujący się książętami - ogłosili niepodległość i wszczęli wojnę przeciwko Atolii, powołując się na niesprawiedliwy trybut. Z racji na zdradę, król Filip wysłał swoje wojska na Vekkę, zarazem dogadując się z innymi arystokratami w Marchii Wschodniej w celu przywrócenia władzy atolijskiej. Możnowładcy niechętni rodowi Ipperionów zorganizowali bunt przeciwko swojemu władcy, zabijając jego i jego syna, zostawiając jedynie najmłodszego Ipperiona z niewielką armią z kontrolą Vekki. W obliczu olbrzymich trudności młody książę ogłosił przejście na religię Molocha, rozpoczynając obrzydliwy zwyczaj oddawania ofiar z ludzi temu demonowi. Efektem kampanii i krótkiej bitwy pod Vekką - zakończonej całkowitym zwycięstwem nad wojskami molochitów i Marchii Wschodniej - było przywrócenie autorytetu króla i bezpośredniej władzy nad Marchią Wschodnią.

W tym samym czasie wykryto powiązania zarządcy Marchii Zachodniej z Królestwem Aviru - wrogim Atolii z racji na sojusz z Falką. Zarządca wysłał swoje wojska jako wsparcie dla Avirczyków, a także nie wywiązywał się ze swojego obowiązku wspierania króla Atolii w jego kampaniach przeciwko Falce. W efekcie wykrycia spisku zaaresztowano zarządcę, a Marchia Zachodnia również została przyłączona do Królestwa Atolii. Z kolei Marchia Północna zawiązała bliski sojusz z królem, który oddał swoją córkę jako narzeczoną syna zarządcy Marchii. W efekcie Marchia Północna pozostała regionem z dużą autonomią, acz bardzo bliskimi powiązaniami z rodziną królewską i wiernymi sojusznikami Atolii.

#### Dwa najazdy

Wojna z Falką oznaczała konflikty z wieloma innymi państwami, które miały z Falkeńczykami powiązania. W szczególności Atolia weszła w konflikt z dwoma najeźdźcami - Królestwem Dauvenów, które złamało wieczny sojusz, a także potężną flotą klanów Veithyra i Węża, pochodzącymi z dalekiego Narlindu - ojczyzny Falkeńczyków. Flota ta, licząca 200 okrętów z wieloma wojownikami, uderzyła na miasto Atolię, w której dowodzenie przejął książę Demetriusz. W trakcie wielkiej bitwy 10 tysięcy Atolijczyków i innych Thallasian pokonało ponad 30 tysięcy najeźdźców, zmuszając ich do pozostawienia olbrzymiej części floty na brzegu i zakończenia wielkiego rajdu, który splądrował już Kaparos i Byzantion. Wraz ze zwycięstwem doszły też wieści o napaści Dauvenów. Książę Demetriusz wybierając najmniej okrwawione jednostki z garnizonu Atolii wyruszył na spotkanie Dauvenów, zaś flota atolijsko-attijska zniszczyła łodzie, z których korzystali barbarzyńcy. Podczas bitwy w lesie Philoe oraz kampanii polegającej na gonieniu Dauvenów książę Demetriusz znowu osiągnął zwycięstwo, całkowicie niszcząc liczący ok. 8 tysięcy ludzi oddział wroga. Dauvenowie po tej klęsce okazali się osłabieni, tak więc Atolijczycy wykorzystując siły zwolnione w wyniku wygranej z Falką pokonali oddziały Dauvenów pod Atmyrią i przywrócili granicę sprzed Wielkiej Wojny Północnej, zarazem wspierając barbarzyńskie plemiona na wschodzie, które zbuntowały się przeciwko władzy dauveńskiej. Za swoje zwycięstwa w dwóch kampaniach Demetriusz uzyskał przydomek "Barbaroktonos" - "Barbarzyńcobójca", stał się również niezwykle popularny w atolijskim społeczeństwie.

### Rządy Demetriusza

Król Filip IV "Zjednoczyciel" zmarł w 300 roku - po 40 latach rządów.

## Gospodarka i społeczeństwo

### Gospodarcza rola Atolii

Królestwo Atolii jest nazywane "Spichlerzem Thallasii", obejmując najżyźniejsze tereny regionu. W okresie od Ciemnych Deszczów aż po początek Wczesnego Rozkwitu Atolia jest jedynym krajem, który zaopatruje w żywność resztę Thallasii. Ta rola przypada jej od ponad 100 lat, szczególnie od wzrostu wielkości państw thallaskich i pojawiającego się przeludnienia.

Zarazem Atolia posiada drugie największe złoża surowców w Thallasii po Talysie - posiadając rozległe kopalnie żelaza, miedzi, a nawet złota. Jednak od obalenia Authenosa coraz większy wpływ w polityce i w gospodarce Atolii uzyskała Gildia Malethaos, co spowodowało znaczne podwyżki ceł na transport produktów rolnych drogą morską.

### Społeczeństwo

Atolijczycy, z racji na żyzne ziemie i olbrzymie plony od początku oparli swoją klasowość na ziemi - tak jak w Dochidei status społeczny manifestował się przez konie, w Attii - przez bogactwo handlowe, tak w Atolii głównym źródłem statusu społecznego i bogactwa była ziemia. W związku z tym to właśnie własność ziemi stała się podstawą obywatelstwa - obywatele, nawet mieszkający w obrębach miasta, byli właścicielami ziemi, zaś najwięksi właściciele (którzy w okresie panowania Filipa III stali się Wielkimi Rodami) posiadali własne latyfundia.

Atolijczycy przeszli przez ostatnie 100 lat olbrzymią zmianę - z poleis, gdzie główny podział stanowili arystokraci kontra plebejusze przekształcili się w duże królestwo ze zróżnicowanymi klasami, z instytucjonalizowanym podziałem wywodzącym się z dawnych klas we wszystkich miast Ligi Atolijskiej.

## Poczet Królów Atolii

1 r. o.z.Q. - założenie Atolii przez Filipa I, wnuka Andeora i Atolii, a także brata Maeliana I Periplomenosa, pierwszego króla Dochidajczyków

1 - 13 r. p.z.A. - rządy Filipa I, utworzenie pierwszych murów wokół Atolii

13 - 35 r. p.z.A. - rządy Aleksandra I, opanowanie terenów dookoła Atolii i uczynienie z niej jednej z ważniejszych poleis nad Zatoką Pargijską

35 - 55 r. p.z.A. - rządy Perseusza I, budowa pierwszej drogi między Atolią a Rellą, okolicznym miastem thallaskim

55 - 57 r. p.z.A. - Pierwsza Atolijska Wojna Domowa, toczona między 3 synami Perseusza. Ze wsparciem okolicznego Valos, potężnego miasta, królem został środkowy syn, Aukmenos I. Atolia na jakiś czas popadła w zależność od Valos.

57 - 59 r. p.z.A. - rządy Aukmenosa I, Atolia jest zależna od Valos, jednak z czasem wydobywa się na niezależność w obliczu zjednoczenia elit przeciwko zewnętrznemu najeźdzcy

59 - 72 r. p.z.A. - rządy Filipa II, współpraca z innymi poleis Niziny Atolijskiej i wysłanie kontyngentu wojskowego wspierającego Kaparosa w jego walkach z upadającym Imperium Nisajskim. Na czele kontyngentu stanął sam Filip, który zmarł w trakcie wyprawy na czerwonkę.

72 - 95 r. p.z.A. - Regencja Olympias, żony Filipa II, po śmierci jej męża. W obliczu małoletniości syna Perseusza. Olympias współpracowała w trakcie regencji z Demetriuszem z rodu Iperrionów (swoim bratem), kontynuując wsparcie dla walki Kaparosa.

95 - 105 r. p.z.A. - samodzielne rządy Perseusza II, zakończenie wojny Kaparosa i pokój w całej Nizinie Atolijskiej

105 - 115 r. p.z.A. - rządy Perseusza III, wzrost znaczenia Atolii oraz nawiązanie sojuszu atolijsko-rellijskiego, do którego potem dołączyła Vekka, a które skierowane było w dominację Valos uzyskaną podczas Atolijskiej Wojny Domowej

115 - 128 r. p.z.A. - rządy Demetriusza I, to za jego panowania wybuchła wojna między Sojuszem Trzech Miast a Valos i uzależnionym od niej Penuathos. Chociaż początkowo Valos było w stanie pokonać wojska sprzymierzonych w bitwie pod Penuathos (1to wygrana w bitwie pod Atolią zakończyła dominację Valos na północnej części Niziny Atolijskiej i zagwarantowała rozszerzenie ziem Królestwa Atolii

128 - 140 r. p.z.A. - rządy Authenosa I, zawarcie traktatu handlowego z osadą rybacko-handlową na Pardze, gdzie osiedliło się wielu Atolijczyków. Poza tym okres odbudowy po wojnach Demetriusza I

140 - 148 r. p.z.A. - rządy Aukmenosa I, króla, który jako pierwszy został uznany za reprezentanta Vekki, Titali i Relli podczas negocjacji miast Niziny Atolijskiej. Uzyskany wzrost znaczenia polis Atolii w gronie miast Niziny Atolijskiej pozwolił na zwiększenie prestiżu i znaczenia Królestwa.