Mesna Vega

## Genel Bilgiler

Soğuk bir kış günüydü. O sırada aldığı ve verdiği nefesler buhar olup çıkıyordu ıssız sokakta. Ellie Martinez, arkadaşı Manolya Davidson ile o karanlık ve ıssız sokakta Lucifer isimli Bara doğru hızlı adımlarla ilerliyorlardı. Sonunda Bar tabelasını gördüklerinde duraksadılar. Girip girmemekte tereddüt edercesine birbirlerine baktılar bir an. Bu bar belki de şehrin en karanlık ve tekin olmayan barıydı. Kararlarını vermişçesine başlarını onaylayarak salladılar. Ve yavaşça Barın girişine ilerlediler. Barın önünde duran koca cüsseli adamlar gerekli kontrolleri yaptıktan sonra bu iki genç kızı içeriye aldılar. Küçük koridorda yavaşça ilerleyen iki genç kız etrafı inceleyerek girişe doğru adımladılar. Belki de kaderleri onları bu yola sokmuştu. İki kız içeri doğru girdiklerinde ortamın gerçekten tatmin edici olduğunu iliklerine kadar hissetmişlerdi. Gülümseyerek içeri girmiş ve o yanık ter ve sigara kokusu birbirine karışmış insanların arasına adım atmışlardı. Barmene ulaşıp 2 Votka söylediler. Gelen içkileri hızlıca yudumlayıp, alkolün kanlarında kol gezmesine izin verdiler. İlerleyen saatlerde ikili iyice kendinden geçmiş ve insanların arasında deli gibi dans etmeye başlamışlardı. O sırada saatlerce oturduğu lobide Ellie'ye gözünü kestirmiş olan Damon Vega, bardağındaki son yudumu da alıp Ellie'ye doğru tekin olmayan adımlarla ilerlemeye başladı. Yavaşça ellerine beline doğru attı ve dansın ritmiyle birlikte kıza ayak uydurmaya başladı. Ellie ise alkolün verdiği adrenalin ile birlikte yavaşça kafasını yana çevirdi ve gözlerini buz gibi mavi olan yakışıklı koca cüsseli adama çevirdi. Dudakları o sırada yukarı doğru kıvrıldı ve koca cüsseli adamla birlikte yükselen sese kulak verdi. İlerleyen saatlerde ise Ellie arkadaşı Manolya'yı barda bırakmış, Damon'ın küçük ve dağınık evinde kendisini bulmuştu. Gece asıl şimdi başlıyordu. Çünkü Damon madde bağımlısının tekiydi ve şuan parmağında oynatabileceği küçük bir kız vardı. Sinsi bir gülümseme peydah etti dudaklarında Damon'un. Belki de bu geceki arkadaşını bulmuştu. Yavaşça dolabına doğru yöneldi. Enjektörleri eline aldı ve içerisinde madde olan şişeye daldırdı. 2 enjektörü hazırladıktan sonra turnikeleri de eline aldı ve koltukta masumca oturan Ellie'ye yaklaştı. Yanına sakince oturdu ve gözlerinin içine baktı. Ellie ise merakla elindeki enjektörlere bakıyordu. İçindeki şeytana ayak uydurmak ve denemek istedi ve istekle buz mavilere dikti gözlerini. Alt dudağını dişleri arasına sıkıştırdı ve kıkırdadı. Hala alkolün etkisindeydi. O gece olanlar oldu. Bir tane kar tanesi düştü zemine. İz bıraktı. Sonra gök kırmızıya boyandı. Bir ağırlık çöktü sisli havaya. Sonra kırmızılıklar içinde bembeyaz kesildi yeryüzü. Bir tohum düştü anne rahmine. Bir madde bulaştı damarlarına. Herşey o gün başladı. Günlerce belki aylarca takıldı bu ikili. Damon, bu küçük zengin kızcağızı sırf maddeye ulaşabilmek için kullandı. Fakat herşey öyle güzel gitmemişti. Madde aldığı öğrenilen Ellie, ailesi tarafından reddedilmişti ve artık Damon'a gelir sağlayamıyordu.Ve o sıralarda peydah gösteren mide bulantıları, sıklaşmıştı. Damon artık Ellie'yi kullanamayacağını ve para kaynağının kesildiğini anladığında, küçük kızdan kurtulmak istedi. Ama o gece bunu yapamadı. Ellie, küçük ve ince parmaklarıyla Damon'ın elini tutup, o sıcacık yuvaya götürdü. 'B-bizi..' Yutkundu. 'Y-yalnız mı bırakacaksın?'Damon'ın dudaklarından çıkan 'Siktir' kelimesi aslında ne kadar büyük bir boka battığının kanıtıydı. Lanet etti kendisine. Ve bu laneti getiren kadına en büyük laneti tek tek satır satır uygulayacaktı. Maddenin etkisiyle gür bir kahkaha duyuldu rutubet kokulu evin içerisinde. Bu Lucifer'ın çığlığı gibiydi. Lanetli ve bir o kadar da tekinsiz. Zaman su gibi akıp giderken, Ellie Damon tarafından zehirlenmeye devam ediyordu. Ve Damon bundan oldukça memnun gibiydi. Hayatını zehir edecek ve aldığı bu sorumluluğun cezasını bu küçük kızdan çıkaracaktı. Ve gün gelip çattı. O sancıları iliklerine kadar hissetti Ellie. Doktora gidecek parası olmadığı için oracıkta, rutubet kokulu yerde, bu karanlık dünyasına getirdi Mesna'sını. Steril bir ortamda dünyaya gelmese de, gayet sağlıklı doğmuştu minik kızı. Kucağına aldığında gözleri parıl parıl parlıyordu Ellie'nin. Mesna'nın sıcak bir kahve çekirdeğini andıran teni babasına benziyordu belki de. Sonra Damon'a baktı. Ruhsuzdu. Gözleri gibi buz gibiydi suratı. Gülümsemesi söndü yüzünde. Ciddiyete büründü. Ama inanıyordu.. Alışacaktı. 'Ah benim buz kalpli Sevgilim.. Umarım bir gün sevdirebiliriz kendimizi sana.. Ah benim Lucifer'ım, baksana kızına işte, bir kerecik baksana.. Görsene bizi..' diye geçirdi içinden. Sevmeyecekti.. Damon için ise asıl oyun şimdi başlamıştı. Hırsla kolları arasından almıştı küçük Mesna'yı. Umursamazca Ellie'nin özenerek hazırladığı beşiğe fırlatırcasına bırakmış ve rotasını Ellie'ye çevirmişti. İlk şiddetini o gün görmüştü Ellie. O buz gibi odada, çıplak ayaklarını yere sürterken hissetmişti acıyı. Morarmaya başlayan teninde gezdirdi gözlerini. Canı gerçekten acımıştı. Vücudu yoksunlukla titremeye başladığında, kendisini madde enjekte ederken buldu. Çocuğunun çığlık seslerini duymuyordu bile.. Maddenin vücuduna verdiği hisle ilk önce sersemledi.. Daha sonra ışıldayan gözlerle ve büyümüş pupillalarıyla etrafına bakındı. Rahatlamış bir ifade ile bebeğinin çığlıkları eşliğinde kafasını sandalyede geriye atıp derin bir nefes verdi. Zaman ilerliyordu. Mesna ise o pis, soğuk ve rutubetli evde, en önemlisi de annesi babası olarak gördüğü kişilerin şiddetine maruz kalarak büyüyordu. Ellie ise parasının son demlerini harcamaktaydı. Paraları bitmişti. Damon desen çalışmıyordu ve resmen Ellie'ye işkence çektiriyordu. Şiddet görmediği bir gün yoktu fakat aldığı madde yüzünden hissedemez hale gelmişti. Madde kanlarına karışırken yaptıklarının farkında bile değillerdi. Hele ki Mesna'ya verdikleri zararların.. Yine bir gün daha Mesna 4 yaşındayken, Ellie ve Damon eve hiddetle girmişler ve birbirlerinin boğazını sıkacak raddeye gelmişlerdi. Mesna gördüğü tablo ile bir köşeye sinmiş ağlamaklı gözlerle onları izlemekteydi. Yükselen seslerle birlikte daha çok korkan küçük Mesna, hıçkırıklara boğulmaya başlamıştı. O sırada çileden çıkan Damon, buz gibi gözlerini küçük kıza dikmiş, ağlamamasını söylemeye, hatta bağırmaya başlamıştı. Mesna ise durmuyor, daha da hiddetli ağlıyordu. Artık son raddesine gelen buz gözlü adam, kolundan tuttuğu gibi odasındaki dolabın içine fırlatmış ve dolaba kilit vurmuştu. Mesna'nın kapı kapanmadan duyduğu son ses ise kanını dondurmuştu. 'Tanrı sizi değil beni lanetlemiş. İkinizden de iğreniyorum. Ama oyunum daha bitmedi. Bu kız o dolaptan çıkarsa, kendini öldü bil Ellie!' Ve Mesna 5 gün boyunca o dolabın içinde aç ve perişan bir halde kilitli kalmıştı. 5. Günün sonunda bir parlaklık belirdi. Mesna önce gözlerini kıstı. Daha sonra heyecanla etrafına bakınmaya başladı. Ellerini gerdi, sonra bacaklarını. İyice tutulmuştu. Fakat ona uzanan büyük ellerle birlikte irkildi. Damon hırsla tuttu kollarından ve sürüklercesine yere fırlattı. Küçük bir yakarış çıktı Mesna'nın dudakları arasından. Sonra Ellie'nin odaya girdiğini gördü. Sırıtarak Damon ve Mesna'yı izliyordu. Elinde de kuru ve küflenmiş bir ekmek bulunmaktaydı. Mesna aç ve susuz kalmış titreyen bedenini sakinleştirmek istercesine kastı. Gerildi.. Daha sonra saçları arasında hissettiği sızıyla küçük bir yakarış Van buldu dudaklarında. Damon küçük kızın saçlarını sertçe parmakları arasına dolamış, Ellie'den aldığı o küflü ve kuru ekmeği Mesna'nın küçük dudakları arasına sıkıştırmaya çalışıyordu. Kuru ekmek küçük kızın dudaklarını keserken, küçük parçaların bir kısmı da ağzına yerleşmiş ve tükürükleri arasında ıslanmıştı. Mesna ise bu anların bitmesi için, içinden Tanrısına dua ediyordu.'Ye bakalım güzel kızım. Ye ki büyü. Büyü ki babacığına bol bol para getir. Getir ki seveyim seni.. Ye hadi, aç o küçük ağzını!' Mesna dolan gözlerini gizleyerek babasının ona zorla yedirmeye çalıştığı ekmeği ağzında geveledi. Ellie ise parlayan gözlerle Damon'a bakıyordu. Kıkırdadı. Kızını beslemeye çalışması onu mutlu etmişti. Seviyordu işte. Kızını ve kendisini seviyordu. Gülümseyerek sevdiği adama baktı. Delirtebilecek bir güzelliği vardı. Delirmişti de. Aldığı maddeler, gördüğü şiddetler ve baskılar onu gerçekten delirtmişti. Arada sırada kendi kendisine kıkırdıyor, hissettiği yalnızlık ona hiç iyi gelmiyordu. Belki de şizofrendi? O sırada Damon söyledikleriyle irkildi. Para kazanmak? Bu fikir ona güzel gelmişti. Küçük bir çocuğunu kim reddedebilirdi ki? Aklına gelen sinsi planlarla bir kahkaha patlattı. Daha sonra küçük kızların saçlarını yavaşça bıraktı ve başını okşadı. Mesna bu hareketiyle biraz durulurken aslında gerçekten korkması gerekiyordu. Damon kapıdan çıkmadan önce sessizce mırıldandı. 'Çok işime yarayacaksın küçük kız..Hemde çook..' Birkaç gün sonra Mesna masasına oturmuş, 'Küçük Kurbağa' şarkısını mırıldanarak söylerken tatlı tatlı resim çizmekle uğraşıyordu. Evin içerisindeki o sisli bulutlar geçmiş gibiydi. Sakinlikle ellerine bakındı küçük Mesna. Pastel boyaları ellerini ve beyaz elbisesini biraz kirletilmişti. Dudaklarını büktü ve gülümseyerek yaptığı resime geri döndü. Babasını çizmişti. Siyah bir gölge gibiydi. Yanında elini tutan ve boyu o siyah gölgeden çok daha kısa olan kendisini çizmişti. Diğer yanına ise annesini. Ona göre mutlu bir aile tablosuydu. Arkaya da yaz kış dumanı tüten bir ev. Gökyüzünü masmavi bulutlar kaplıyordu. Aradan kendisini göstermiş sapsarı bir güneş, resime enfes bir görüntü katmıştı. Mesna keyifle kağıdı parmakları arasına aldı. Bunu babasına vereceki. Babası da mutlu olup, Mesna'yı sevecekti. Belki kocaman sarılırdı kim bilir? O sırada sokak kapısı açıldı. İşte gelmişti. Heyecanla sandalyesinden fırladı. Eline aldığı resimleri kapıya doğru koştu. Damon, koca cüssesi ile kapıda belirdi. Küçük Mesna'yı görünce sırıttı. Koluna sülük gibi yapışmış Ellie ise küçük Mesna'yı öylece süzdü. Madde aldığı belliydi. Bomboş bakınıyordu etrafına. Yavaşça salona doğru geçtiler. Damon bugün keyifliydi. Aklındaki planlar oturmuş gibiydi. Ve bu yönde hallettiği işleri, gözlerinin parlamasına sebep olmaktaydı. Sakince oturdu koltuğa. Mesna'yı alacaklı gözüyle süzmeye başladı. Bembeyaz teni, sapsarı saçları ve buz gibi mavi gözleriyle kendisini andırıyordu. Büyüyünce gerçekten onun işine yarayacaktı. Sırıttı. 'Benim küçük kızım. Bugün ne kadar da şık olmuşsun. Azrailine göre fazla güzel..' Mesna ilk başta anlamadı. Gülümsedi. Babası onu çok sevmişti. Kafasını hevesle salladı. Fakat birkaç dakika sonra içeri giren siyah adamlar keyfini kaçırmıştı. Bir süre sohbet eden Damon ve siyah adamlar ellerini anlaşmışçasına salladılar. Odaklarında Mesna vardı. Korktu küçük kız. Geriye doğru birkaç adım attı. Fakat arkasında beliren koca bir beden geri kaçmasına engel oldu. Kafasını çevirdi ve bakışlarını babasına odakladı. Parıldayan ve keyifli bakışlarla küçük kızını izliyordu. Korkuyordu.. Gitmek istemiyordu. Onaylamaz bakışlarla babasına baktı son defa. Hayır.. Burada kalmayacaktı.. Korkuyla titreyen dizlerinden sonunda güç bulabildiğinde bir anda fırladı olduğu yerden. Küçük adımlarıyla sokak kapısına doğru koşmaya başladı. Aldığı derin nefesler boğazına yapışmaktaydı. Arkasından gelen büyük adımlar ayaklarının dolanmasına sebep oluyordu. Küçük kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Son bir adım attı ve küçük ince parmakları kapının kolunu buldu. Fakat daha aşağı dahi indiremeden bir el sardı belini. Korkuyla bir feryat duyuldu boşlukta. Tuttuğu gibi kucağına aldı küçük bedeni.. Kıpkırmızı olmuş gözleriyle hararetli bir şekilde etrafına bakıyor, minik bacaklarını sağa sola hareket ettiriyor, çırpınıyordu. Aynı bir balığın karaya vurmuş, suya girmek için çırpınan küçük bedeni gibiydi.. Ne kadar çırpınsa da kurtulamadı büyük kollardan. Damon hiç zorlanmadan aldığı minik bedeni, salona götürüp tam ortasına doğru fırlattı. Mesna aldığı darbe ile ufak bir çığlık attı. Tirtir titriyordu bedeni. Damon ise aldırış dahi etmeden yanan şömineye doğru ilerledi. Asılı olan demiri aldı ve bir şarkı mırıldanmaya başladı. 'Küçük Mesna küçük Mesna, kuyruğun nerede? Nerede kuyruğun söyle bakalım benim güzel kızım? Aaa aaa buradaymış..' diyerek alevlerin arasında ısıttığı demiri Mesna'nın göğsüne doğru bastırdı. Yana doğru çevirdi ve o şekilde bastı göğsüne kızgın demiri. Alevlerle harlanmış demir küçük kızın bedenini cayır cayır yakarken, Mesna olduğu yerden çığlıklar atıyordu. Damon sırıttı. Demiri çekti ve şömineye doğru ilerledi. 'Yaramaz çocuklara nasıl ceza verilir biliyor musun benim minik kızım? Evet aferin kızıma artık biliyorsun.. Peki ateşi neden severim bunu biliyor musun?' gözlerini yerde acıdan kıvranmakta olan Mesna'ya çevirdi. O sırada demiri ateşle dövüyordu. Demir ısınmıştı. Kıpkırmızı kesilmişti. Sonra önüne döndü ve kaldığı yerden devam etmeye başladı. 'Çünkü insanları dizginliyor ve kim olduğunu hatırlatıyor.. Hmm.. Peki sen kimsin Mesna?' Sırıttı. 'Evet, benim minik bir kuklamsın. Resim çizmeyi seviyordun değil mi minik kuklam? Sana resim çizeceğim ve bu resimi hiçbir zaman yanından ayıramayacaksın..Bu resim sana kim olduğunu, nasıl bir yol çizmen gerektiğini söyleyecek..' İyice ısınan demiri ateşten ayırdı ve Mesna'ya doğru döndü. Önünde diz çöktü. Acıdan kısılmış gözlerle babasını izliyordu Irına.. Küçük dudakları acıdan aralanmış, derin derin nefesler alıp veriyordu.. Damon hırsla diğer çizgiye ters bir şekilde demiri değdirdi acıdan kıvranan bedene.. 'X' e benzeyen işaret, Damon'u tatmin etmişti. Biraz daha bastırdı. Derin bir yara oluşturmuştu bedeninde..Mesna acıdan bayılacak raddeye gelmişti ki geri çekti demiri.. 'İşte şimdi olduuu. Beğendin mi babacığının resmini? Bunu yaptım ki, bir daha yaramazlık yapamayasın.. Bana itaat edeceksin minik kuklam. Ve bu izi her gördüğünde, benden başkasına itaat edemeyeceğini, o minik kalbine kimseyi alamayacağını anlayacaksın. Bu resmi her gördüğünde acıyı hissedeceksin ki küllerinden doğasın. Evettt, şimdi.. Benim minik kuklam bana itaat edecek ve amcalarıyla ufak bir serüvene adım atacak.' Yanında duran adamlara baktı. Şaşkınlıkla olanları izlemekteydiler ama seslerini dahi çıkarmadılar. Ellerinde altın bir top tutuyorlardı. Ve birazdan o topu alacak, şekil vereceklerdi. Mesna, son umut annesine bakmak istedi. Satılmıştı. Evet Mesna ailesi tarafından sırf para için satılmıştı. Annesinin umurunda dahi değildi.. Sadece bir köşeye oturmuş, olanları sırıtarak izliyordu. Ama gözleri Damon'daydı. Ona deli gibi aşıktı ve görmüyordu bile yaptıklarını.. Acıyla kıvrandı yerde küçük bedeni.. Hareket dahi edemiyordu. Siyah adamlar Damon'un onayını alarak küçük kızı sırtladılar. Mesna'nın çırpınmaya dahi takati kalmamıştı. Sokak kapısına çıktıklarında Mesna gözlerini gökyüzüne çevirdi. Yağmur yağıyordu. Belki de sadece kan kusuyordu gökyüzü.. Yollar kan olmuştu. Damla damla akıyordu küçük bedeninden. Derin bir nefes alarak acıyı yok saymaya çalıştı ama vardı. Acı hep var olacaktı. Transa girmiş gibi bomboş baktı gökyüzüne. Arkasından gelen anne ve babasını farketmişti. Ama kalbi acıyordu. Neden yaptıklarını düşündü. 'Canım babam.. Canım babam.. Vicdanın nerede..' babasının sesi bir anda kulaklarını doldurdu.. 'Vicdanım yok, vicdanım yok.. Harlarım ateşte..' Bir damla gözyaşı aktı gözlerinden.. Yere doğru süzüldü. Toprağa değdi. Hıçkırdı. Arabanın açılan kapısından içeriye yavaşça yerleştirildi. Mesna ise sakince arka pencereye çevirdi yüzünü. Hüngür hüngür ağlamaya başladı. Pencereye dayadı yumruğunu.. Camdan babası ve annesini görebiliyordu.. Gözlerini Mesna'nın gözlerine dikmişler, Mesna'nın getireceği paraların sıcaklığını hissederek kahkaha atıyorlardı. Canı acıdı. Bir insanın anne ve babası neden bunu yapabilirdi? Anlayamadı. Ve anlayamayacaktı.. Saatler süren yolculuk sonrasında bir adaya getirildi Mesna.. Yediği tokatları, bedenine dokunan elleri, kopan her saç telini sayamadı artık. 7 yaşına kadar bu adanın bir parçası oldu. Sevme bahanesiyle alındı kucaklara.. Büyük ve iğrenç kokulu ağızların maskarası oldu. Her gün çığlıklar attı Tanrısına.. Yıldızlara.. Sonra bedeninde bulunan o iğrenç resime.. Bedenine dokunan ellerden tiksindi. Onu sarmalayan kollardan.. Ama yediği dayağın artık son bulması için durmayı tercih etti. Duracaktı ki dayak yemeyecekti. .Duracaktı ki bunun sonunun geleceğini biliyordu.Sadece itaat edecekti.. Akıllı bir kızdı.. Ne zaman nerede ne yapması gerektiğini bilirdi. Küçük siyah bedeninde oluşan yaralara bakındı bir süre. Yaşlı ve buruşmuş bedenlerin kollarında bir kukla gibi kullanılmaktan nefret ediyordu. Çığlıklarını çoğu zaman kendisi bile duymuyor, çoğu zaman gündüzleri üzerindeki ağırlıktan kurtulmak için elinde kalan küçük ayıcığına sarılıyordu. Daha sonra dudaklarındaki acı tat geldi ağzına. Çırpındıkça kollarına sarılan, bağırdıkça dudakları üzerine kapanan iri yapılı eller, Mesna'nın canını çok yakmaktaydı. Oysa arkadaşlarıyla birlikte bebekleriyle evcilik oynamak, şarkılar söylemek, yaramazlıklar yapması gerekmiyor muydu? Mesna yanlış mı biliyordu yoksa? Çocukluk bu değil miydi zaten? Daha küçücük yaşında annesi ve babasının sıcacık kollarından çıkmış, buz gibi bir soğuğa atılmıştı. Mesna 8 yaşına geldiğinde Siyah adamlara gelen telefon tarafından adadan çıkartıldı. Mesna ise sadece nefret eder bir şekilde kaldıkları küçük barakada gözlerini gezdiriyordu. Sanki aklına kazımak istermiş gibi. Uzun bir deniz yolculuğu sonrası büyük bir patika yola saptı ara. Anlamıştı.. Ailesinin yanına götürülüyordu. Heyecanlıydı. Kurtulmuş muydu yoksa? Evet evet.. Emindi.. Bu sefer gerçekten kurtulmuştu. Araba birkaç saat sonra tanıdık evin sokakları arasında görüldü. Evet, evine gelmişti sonunda Mesna.. Ona acı veren evine.. Her şeyin başlangıcı olan evine.. Yavaşça indi araçtan Mesna. Sakin adımlarla ilerledi evinin kapısına.. Kapıda Damon ve Ellie beklemekteydi. Yüzlerine bile bakmadan içeriye doğru ilerledi. Siyah adamlar ve Damon küçük bir sohbetin ardından içeriye girdiler. Kontrol amaçlı pencereden baktı Mesna geldiği arabaya. Sokakta tozu dumana atarak geriye dönüyordu.. Gitmişti.. Yavaşça arkasında döndü minik Mesna.. 'Minik kuklam.. Ne kadar da büyümüşsün. O kadar büyümüşsün ki, bize para getirir olmuşsun. Altın kızım benim.. Gel bakayım buraya..' diyerek kollarını açtı Damon. Ama Mesna irkilerek geriye doğru bir adım attı. Damon sırıttı. 'İtaatkar kızım benim.. Bugün seninle küçük bir yolculuğa çıkacağız.. Ellie, sen ve ben.. Amerika'ya gidiyoruz. İşlerimiz büyüyor güzel kızım..Sayende..' Tiksinerek baktı babasına Mesna.. İğreniyordu ondan ve yaşattıklarından. Yavaşça kafasını salladı. İtaat etmekten başka seçeneği yoktu. Hazırlıklar birkaç saat içerisinde tamamlandı. Arabalara binildi ve Havaalanına doğru yolculuk başladı. 'Canım babam.. Canım babam.. Vicdanın ne..' aklına gelen melodi ile kafasını iki yana doğru salladı. Canı sıkılmıştı. Unutamıyordu..Sadece yolu izliyordu. Sonunda Havaalanına geldiklerinde özel kiralanmış olan jeti görünce şaşırdı Mesna.. Sayesinde zengin mi olmuştu? Ama nasıl?.. Sorgulamadı. Ağır adımlarla bindi özel jete. Koltuğa oturdu ve kemerini bağladı. Sessizce sadece gökyüzünü izledi. Birgün gerçekten özgür olabilecek miydi? Gökyüzünde özgür bir kuş gibi kanat çırpabilecek miydi? Zordu.. Çocuk yaşta kırılan hayallerini bir köşeye itip babasının kolları arasındaki kafesten çıkamayan, tutsak bir güvercin olacaktı belki de.. Düşünceleri arasında aşağıya doğru iniş gerçekleşti. Fakat bu iniş çok erken olmuştu. Jet tekerleklerini indirmiş ve gelmesi gereken ülkeden çok çok uzakta bir yere iniş yapmıştı. Şaşırdı ve ne olduğunu anlamadan bir kargaşa çıktı. Maskeli 2 adam anne ve babasına silahını doğrultmuş, maskenin verdiği o rahatsızlık hissiyle boğuk bir sesle ikiliye yere oturması gerektiğini söylemekteydi. Damon ve Ellie çaresizce ne olduğunu anlamaya çalışırken bakışlar Mesna'yı buldu. Mesna ise bomboş gözlerle maskeli adama bakmaktaydı. Dolan gözlerini sıkıca kapattı Mesna.. Korkmamalıydı.. Korkmamalıydı. 'Küçük kurbağa küçük kurbağa kuyruğun neredee?..' 'Özgürsün küçük kız. Kimsenin bilmediği bir ülkeye getirdim seni. Burada seni bulacaklarını biliyorum. Farkedileceksin. O güzel kalbin elbet farkedilecek.. O koyu ten rengin kasıp kavuracak insanları.O buz mavisi gözlerin, sonunda parlayacak..Kendine iyi bak Mesna.. Haydi git şimdi.. Özgürsün ve özgürlüğünün tadını çıkar..' Tuhaf bir bakış attı kalın sesiyle kendisine birşeyler söyleyen adam. Özgürsün mü demişti? Ama nasıl?.. Tedirgin adımlarla kenara doğru kaydı Mesna.. Elleri terlemişti. Doğru söylüyordu değil mi? Kurtulmuş muydu? Yıldızlar sesini duymuş muydu minik Mesna'nın?.. Gülümsedi. İnce sesiyle yanıtladı karşısındaki kahramanını.. 'Seninle bir gün karşılacağız değil mi Amca.. Ve o gün beni parlayan buz mavisi gözlerimden tanıyacaksın. Tanımamazlık etme sakın. Çünkü seni.. Kahramanımı asla unutmayacağım..' ve unutmadan mırıldandı. Küçük kurbağa.. Küçük kurbağa.. Kuyruğun nerede?.. Galiba Küçük Kurbağa artık özgür Kahraman Amca..' O günden sonra herşey küçük Mesna için çok ağır geçmişti aslında. Her şeyin daha kolay olacağını düşünmüş, fakat beyaz arkadaşlarının yanında fazlaca hor görülmüştü. Hiçbir şey onu kurtaran amcasının dediği gibi olmamıştı. Tek başına gittiği şehirde belki de tek şansını bir savcı tarafından evlatlık edinildiğinde kullandığını sanmıştı, fakat bir suikast sonucunda babasını da kaybetmişti. Aldığı acılarla birlikte çocuk esirgeme kurumunda kalmamak için günlerce saklanmıştı. Ten renginin insan ayırdığını hiç bu denli hissetmemişti. Boğazının düğüm düğüm olduğu sahnelerde, daha fazla direndi küçük Mesna. Direndi de.. Kaldığı pis ara sokaklarda yer edindi kendisine. Aç karnına bekledi kurtarılmayı. Bir zaman sonra karşısına 35 yaşlarında, vücudunun diri olduğu fark edilebilir bir adam çıktı. Olacaklardan habersiz bir şekilde adamı takip ederken buldu küçük Mesna. Adamın çokça işine yarayacaktı. Küçük bir kız çocuğundan kim şüphelenbilirdi ki? Bu uyuşturucu taciri adam, zamanla Mesna'yı eğitmeye ve sokaklarda işe koyulmasına sebep oldu. Küçük bir kız çocuğu olduğu için kimse şüphelenmiyor, sattığı mallardan aldığı paraları güvenli bir şekilde bu adama götürüyordu. Yıllar geçtikçe gelişti Mesna. Fakat bir zaman sonra işlerinde aksamalar olmaya başladı. Bu sayede aldığı mallar karşılığında parasını ödeyemeyen Mesna, çalıştığı kişiye parasını götüremiyor ve bu adamın çokta hoşuna gitmemeye başlıyordu. Girdiği büyük borç batağından sonra Mesna, kurallar gereği infaz edileceğini bildiği için kaçmayı tercih etti. Bir gece vakti birkaç eşyasını aldıktan sonra elinde olan mallarla birlikte arkadaşından aldığı yardım ile yolculuğa çıktı.Ve Mesna o anda Los Santos'un bilinmez topraklarına ayak bastı. Bu sefer tedirgin değildi. Korkak hiç değil. Bu sefer güçlü bir yükselişti..