Królestwo Itwilii

*"[...] jednym z trzech wielkich królestw ludzi była Itwilia. Królestwo to zajmowało całą zachodnią część wyspy, a stolicą tego potężnego państwa było Blis, gdzie dynastia Adgiomarów rządziła nieprzerwanie od setek lat. Dynastia przetrwała dziesiątki krwawych wojen i nie ugięła się przed żadnym wrogiem, tak samo jak sama Itwilia."*

— Kroniki z Ragand Tom I: Upadek Gwiazdy, "Problem władcy Białego Tronu"

**Królestwo Itwilii** lub po prostu **Itwilia** (wcześniej znane jako **Królestwo Nowej Iderii**) było królestwem w zachodniej części Isimadu. Powstało w 2081 roku KE wraz z rozwiązaniem sporu między Adgiomarem Wielkim a Ergadonem Wielkim.

## Historia

### Iderinowie przybywają

Tysiące lat minęły na Isimadzie bez większych sporów. Elfy schowały się głęboko w lasach, krasnoludy kopały coraz głębiej w górach, a smoki pustoszyły łąki zabijając dzikie zwierzęta. W roku 2076 KE na zachodni brzeg Isimadu dotarli Iderinowie z dalekiej Iderii, pod wodzą dwóch braci Adgiomara i Ergadona. Spotkali oni elfów, które zaciekawione gośćmi, wyszły z lasu i przywitały przybyszy. Iderinowie poznali kulturę elfów i poznali historię Basimów i Wielkich Wojen. elfy wiedziały, że jeśli ludzie będą żyć w zgodzie z Basimami to oni nagrodzą ich tak jak nagrodzili elfów po wojnie z Baduginem. Lud przyjął nową religię. Wybudowano miasto u podnóża sporego wzgórza i nazwano je "Letheran" co znaczy po prostu "miasto" w języku Iderinów. Jednak bracia nie mogli wybrać, którzy z nich zostałby królem nowego królestwa, więc rozpętał się konflikt, który trwał 4 lata. Lud zaczął już się buntować, gdyż ludność ginęła z powodu sporu między rodzeństwem. Bracia postanowili zakończyć sprzeczkę pokojowo i podzielili królestwo na pół. Z początku, oba królestwa nazywały się Nową Iderią, lecz po kilku pokoleniach, królestwo Adgiomara zostało nazwane Itwilią , a państwo jego brata, żartobliwie nazwane przez elfów In-Anat, oznaczającego "ludzki mur" w mowie bogów.

### Mściwy król

Pierwszy król przyszłej Itwilii; Adgiomar, umarł kilka miesięcy po zakończeniu wojny o tron Nowej Iderii. Tron Letheranu przejął jego starszy syn Arathar. Arathar był mądrym i sprawiedliwym władcą, królestwo stawało się coraz bardziej królewskie w trakcie jego panowania. Jednak jego panowanie było zagrożone. Część ludzi, którzy żyli na dalekich rubieżach królestwa, czuli się jakby król nie był zainteresowany ich losem. Po wielu napadach goblinów, wschodni Itwilini zmienili swoją religię. Przeszli na stronę goblinów, aby ataki ustały. Ich nienawiść do króla rosła, a król nie miał pojęcia o antykrólewskich nastawieniach, z powodu spisku, przez którego informacje z rubieży wschodnich nie docierały do stolicy. Zamiarem spisku było obalenie króla przez bunt na rubieżach, jednak stołeczni spiskowcy stracili kontrolę nad buntem. Mieszkańcy wschodnich rubieży zaczęli wyznawać Badugina. Sytuacja pogorszyła się, kiedy nowa religia dała im znacznie więcej niż wyznawanie Basimów i Eartosa. Buntownicy okrzyknęli się kontrmagami, czarnoksiężnikami, Arrahir. Arrahirowie ruszyli po koronę Arathara, chcąc posadzić na tronie swojego wybrańca; Pedrana. Kolejne wioski poddawały się czarnoksiężnikom, jednak po dotarcie do stolicy, napotkali opór. Król dzielnie bronił swojego pałacu, jednak Arrahirowie przebili się przez wszystkie bramy, prowadzące do Marmurowego Pałacu. Król nie został stracony. Buntownicy przebrali go w łachmany i wyrzucili ze stolicy, jak zwykłego chłopa. Król, chcąc odzyskać swój tron, zaczął długą modlitwę. Modlił się przez całe pięc dni, bez jedzenia, bez picia. Basimowie ulitowali się nad byłym królem i nadali mu dar języka. Od tego momentu, Arathar mógł używać czarów. Mściwy król rozpoczął swoją zemstę. Sam zaczął wybijać Arrahirów, jednego po drugim. Arathar odbił koronę z rąk Pedrana i sam zabił wszystkich Arrahirów, którzy chcieli przejąć władzę w stolicy.

### Pierwsza Wojna Światła i Mroku

Choć ciało Badugina zostało zniszczone, jego duch przeżył i schował się na południu wyspy, gdzie stała brama Perkazyn - przejście śmierci, skąd porywał zmarłych. Gdy dobra istota umiera, jest nagradzana przez bogów miejscem w Orbenarze. Ludzie, którzy żyli niezgodnie ze swoją naturą zostają w Anuzăitanie aby dostać drugą szansę, jednak życie ludzi i innych istot nie zostało stworzone tak aby istnieć w nieskończoność. Badugin za pomocą Bram Śmierci znalazł sposób aby przejąć kontrolę nad słabymi umysłami martwych istot i przywrócić je do życia. Przez tysiąc lat, Badugin zbierał potajemnie armię orków, goblinów i koboldów. Król Ergovar ruszył całą swoją armią na Antarod. Jednak Badugin spodziewał się ataku ze strony Itwilinów. Dwa wojska stoczyły wielką Bitwę pod Fenaden. Ergovar sam rzucił się na Badugina, który był w stanie obrać fizyczną postać za pomocą mocy z Perkazynu. Pojedynek znacznie oddalił się od pola bitwy. Do końca nie wiadomo co stało się z Ergovarem, jednakże legendy głoszą, że Ergovar został zabity przez władcą ciemności, ale jego dusza pokonała Badugina, porzucając ograniczające ją ciało. Ponoć Ergovar był pierwszą z trzech zaginionych dusz Eartosa. Gdy dusze połączą się z Cieniem, Eartos powróci. Inna legenda mówi, że Ergovar pokonał Badugina i przygwoździł jego zbroję swoim mieczem zawierającym klejnot mocy w głowicy. Podobno zbroja ta leży z mieczem, wbitym w hełm, w głębi jaskini gdzieś w Czarnegórach.

### Wojna Łupieżców

Dra'rończycy, patrząc na bogactwa Itwilii i In-Anatu, postanowili zrabować Brohren. Pojedynczy atak zmienił się w prawdziwą wojnę. Brohranie odparli atak Dra'ronu, wraz z pomocą z Blis i  i ruszyli do kontrataku. Wojna była bardzo krwawa i osłabiła oba królestwa. Itwilia dotarła aż pod stolicę Dra'ronu, nie udało sie jednak jej zdobyć. Kontratak Itwilinów zawierał również zrabowanie miast i wiosek. Od tamtego momentu Itwilia i Dra'ron byli gotowi do zniszczenia się nawzajem w akcie zemsty. Sytuację wykorzystały gobliny i orkowie z Czarnegór. Gdy zebrali armię i ruszyli na Itwilię, wojna między ludźmi została zakończona. Osłabione wojska Itwilii, które dowiedziały się o ataku na Lumuid, ruszyły na odsiecz. Lumuid zostało obronione przed goblinami, a Itwilia ruszyła w pogoń za przetrwańcami. Ostatnia bitwa wojny, rozegrała się na Fėrgo Ůrut'yr. Ta bitwa została niestety przegrana z kretesem. Król Keiragam zginął od strzały wystrzelonej z łuku Duķki - przywódcy goblinów z Czarnegór.

### Upadła Gwiazda

W 2462 roku z nieba spadła gwiazda, kolejny klejnot mocy serca Eartosa. Upadła ona w dolinie na zachód od Gór Skalistych. Astronomowie z Wizgarot i Blis ujrzeli spadający klejnot i postanowili zawiadomić o tym króla Egenada. Po hulaszczych rządach króla Lartheima Itwilia była bliska upadku. Potrzebna była siła, która ochroniłaby królestwo przed nasilającymi się atakami ze strony goblinów i orków. Jednak gwiazda upadła na terenie Dra'ronu, którzy był od dawna w konflikcie z  Itwilią. Zbrojna wyprawa mogłaby spowodować atak ze strony Dra'rończyków. Wysłano więc trójkę mężczyzn; Penerona; rycerza z Blis i dalekiego kuzyna króla, Archiwalda; ucznia czarodzieja Firona, oraz Raganalla Morenahga; łowcy pochodzącego z Iundis, wioski znajdującej się w Dra'ronie. Kompania dotarła do gwiazdy, gdzie spotkała ledwo istniejącą duszę Badugina. Badugin nie chciał aby zabrano klejnot, nie tylko stracił by część mocy, ale jego wrogowie mogliby stawiać opór podczas zbliżającej się wojny. Cień chciał przekonać kompanię do pozostania w świecie marzeń, który Badugin był w stanie utworzyć wizję. Jednak kompania sprzeciwiła się, mówiąc, że od powodzenia misji zależy przyszłość Itwilii. Cień więc zaatakował. Kompania, współpracując, pokonała Badugina, jednak król Dra'ronu; Gariadok Okrutny, dowiedział się o planach Itwilinów od Duķki, przywócy goblinów z Lumuid i wysłał Dralanima, generała wojsk Syditil z armią i goblinami. Kompanię uratował Huged zwany Pięściogłowym, tworząc udawaną armię. Jednak wojsko Itwilii zginęłoby gdyby nie pomoc Baharei. Itwilini pokonali Dra'rońską armię i wrócili do Blis wraz z gwiazdą.

### Wojna Trzech Królów

Bitwa o Upadłą Gwiazdę rozpoczęła Drugą Wojnę Ludzi Isimadu. Gobliny z Lumuid rozproszyły się w mniejsze bandy po śmierci Duķki. Wojna trwała całe 16 lat. Drugą bitwą tej wojny było oblężenie Tiranum, miasta znajdującego się kilka mil na wschód od Brohren. Tiranum dzielnie broniło się przez 3 dni, dopóki wsparcie z Brohren dotarło do miasta. Armia Dra'ronu wycofała się, gdy tylko dowiedzieli się o przybywających Brohrenach. Wojsko z Brohren nawet nie widziało żywego żołnierza Dra'ronu pod murami Tiranum, kiedy dotarli do miasta. Dra'rończycy rozbili się na dwie armie. Jedna ruszyła przez Dul-Anat, podczas gdy druga ruszyła przez Góry Centralne. Jednak czarodzieje z Wizanuzăi, powiadomieni przez Wizgărot, zaatakowali armię Dra'ronu, biegnącą przez Leśne Przejście. Wizgărot zabroniło Wizanuzăi atakować. Dra'rończycy stracili 1/3 armii w bitwie w Leśnym Przejściu, jednak większą stratę ponieśli czarodzieje. Starty były tak wielkie, że większość przetrwańców ruszyła do Czarnej Fortecy z powodu braku czarodziejów do utrzymania Domu Magii. Itwilia przygotowała się do kolejnego ataku Dra'rończyków. Jednak Dra'ron siedział cicho przez 3 kolejne lata. W końcu, w 2466 roku, Dra'ron ruszył przez Dul-Anat, przypuszczając atak na Brohren z południa i północy. Strażnica Meno Ebrohren została zapalona przy pierwszym znaku Dra'rończyków. Egenad, sam poprowadził armię Blis. Huged i Gerad ruszyli z Ragand. Bitwa o Brohren była największą bitwą tej wojny. Trwała przez 2 tygodnie. Podczas bitwy, bitwa była przegrana przez Itwilię. Huged i Egenad zginęli pod salwą strzał. Gerad zamknął swoje wojska w mieście i zaczął planować strategie wraz z królem Brohren - Urethem. Wysłano więc dziesiątki gołębi w stronę Czarnej Fortecy. Czarodzieje dotarli dzień po zdobyciu Brohren przez Dra'ron. Cała ludność została brutalne wybita, a głowy Egenada, Hugeda i Gerada zostały nabite na Dra'rońskie piki. Role odwróciły się, Dra'rończycy zamknęli się w Brohren, jednak Bahirowie dobrze znali plany miasta i dostali się do tylnych części północnej dzielnicy przez tajne przejście i powoli wibili armię Dra'ronu. Po wielkiej tragedii, żałoba trwała przez miesiąc. Nowym królem Itwilii został Peneron i kazał wykuć sobie naszyjnik z kawałka Upadłej Gwiazdy, jako nowy symbol władzy królewskiej. Peneron wezwał armie z Pevaronu, Thredan i Brinan i ruszył, w kontrataku, na Żelazne Pole, gdzie stało graniczne miasto Dra'ronu; Degov. Miasto zostało splądrowane, całe armie Dra'ronu plądrowały w tym czasie okolice Tiranum, nic nie wiedząc o armii Penerona na północy. Wojna zakończyła się w tym samym miejscu, w którym się zaczęła. Wojska Penerona, idące na wschód, do innych miast Dra'ronu, spotkały armie Dra'ronu pod wodzą Garianota, nowego kapitana Baharei. Bitwa była jeszcze bardziej krwawa niż pierwsza. Jednak nie było tam Dra'rońskich łuczników, legendy głoszą o odmowie Raganalla; nowego przywódcy łowców. Król Blis ledwo uszedł z życiem. Baharei zostali wybici, a Dra'ron wycofał się po sporych stratach. W kolejnych latach bitwy wciąż były toczone w Leśnym Przejściu i okolicach Brohren, jednak żadna bitwa nie była tak krwawa jak Druga Bitwa w Wietrznym Przejściu.

### Druga Wojna Światła i Mroku

Dzikie bandy goblinów,  które uciekły z Antarodu po Pierwszej Wojny Światła i Mroku, zaczęły zbierać się w większe grupy, klany, aż w końcu zaczęły wracać do Antarodu po wezwaniu Badugina. Ataki band goblinów ucichły. Smoki z wysp północy zaczęły wracać do Antarodu, niszcząc po drodze miasta i wioski. Mniejsze wioski In-Anatu zostały wysiedlone z powodu gęstych mgieł i czarnych chmur, wiszących nad ziemią przez dzień i noc. Antarod pochłonął całą powierzchnie Czarnegór i Ciemnych Wzgórz. Lumuid stało się jednym z fortec orków. Kilka lat przed ostateczną bitwą, druga dusza Eartosa; Ertai, rozpoczął poszukiwania Wielkich Klejnotów w celu wykucia Exaliona; miecza, który byłby w stanie zniszczyć Perkazyn. Podczas gdy armia Badugina ruszyła na wszystkie stolice miast, Ertai zakradł się do Antarodu i wrzucił miecz do Perkazynu wraz ze sobą.

### Wyprawa do Masfeny i Angamonii

Pokonanie Badugina i zniszczenie Perkazynu spowodowało ucieczkę Mrocznych Istot z Isimadu, jednak nie z całego archipelagu. Znaczne grupy orków zbratały się z mieszkańcami Masfeny i Angamonii, których łączyła nienawiść do mieszkańców Głównych Wysp. Balarir; piętnasty król Itwilii, zorganizował wyprawę, by sprawdzić czy plotki o wielkiej armii Masfeny, tworzonej przeciw Itwilią, są prawdą. Bahirowie i rycerze Blis wyruszyli na jednym wielkim statku; Orle, w stronę Angamonii. Jednak armia została na Isimadzie, drużyna Orła miała za zadanie dokonać zwiadu i określić najlepsze trasy dla wielkiej armii Blis. Orzeł został napadnięty przez szajkę piratów przy brzegu Angemonii, przez co musiał zmienić kurs na północny-zachód. Orzeł dotarł do brzegu Ongaty. Załoga spotkała tam tubylców, mniej rozwiniętych technologicznie ludzi o nieco ciemniejszej karnacji. Dzięki grupie tłumaczy, Ongaci zawarli sojusz z Itwilinami w celu pokonania Masfenów i armii goblinów, którzy napadali i zniewolili rodziny mieszkańców Ongaty...

### Król dyplomata

Po śmierci Balarira Dobitnego, Biały Tron przejął jego syn; Fidaron. Sposób jego rządów był znacznie bardziej pokojowy niż jego ojciec lub dziadek. Jednak jego największym osiągnięciem była unia personalna między Itwilią a In-Anatem. Fidaron połączył dwa królestwa, które żyły osobno od 500 lat. Ostatni król In-Anatu - Oromir, umarł bez syna, więc, naturalnie, korona miała przejść na najbliższego członka rodziny, w tym przypadku, tą osobą była Serala; siostra Oromira. Jednak szlachta nie chciała uznać Serali jako króla In-Anatu. Magnateria rządała męskiego następcy tronu, męża Serali. Na całe szczęście, Serala miała słabość do młodego króla Itwilii. Małżeństwo połączyło dwa królestwa, ale tylko personalnie. Oficjalnie, królestwa były osobnymi państwami. Od tamtej chwili, każdy nowy król Itwilii był również władcą In-Anatu.

### Benarir

Po ponad 200-tu latach unii personalnej, król Selar zwany Brodatym z powodu stojej bujnej, czarnej brody, zaczął tracić wsparcie ludu In-Anatu. Mieszkańcy In-Anatu chcieli mieć własnego króla, nie chcieli być częścią królestwa Itwilii. Król postanowił połączyć dwa państwa w jedno, tym razem oficjalnie. Tak powstała unia realna między Itwilią a In-Anatem w 2671 roku KE. To był początek Benariru. Nie do końca wiadomo skąd się wzięła ta nazwa. Jedna z dwóch teorii głosi, że jest to nieco zniekształcone słowo "Benarga" znaczące "królestwo" w Ideridai. Druga z teorii wyjaśnia powstanie słowa od połączenia słów "Benar" i "Irga" znaczącego "Miejsce Króla".

## Regiony

Królestwo Itwilii zostało podzielone przez króla Arathara I na trzy dystrykty:

* Królestwo Stołeczne
* Królestwo Wschodnie
* Królestwo Południowe

Królestwo Stołeczne było częścią, gdzie rezydował król Itwilii. Stolicą tej części było Marmurowe Miasto - Blis. Królestwo Wschodnie było najbiedniejszą częścią Itwilii. Było zarządzane przez księcia marchii wschodniej, który siedział na swoim tronie w Brohren. Królestwo Południowe istniało do Pierwszej Wojny Światła i Mroku. Jego stolica w Fenaden została zburzona podczas oblężenia w 2250 roku. Po jej zniszczeniu, Królestwo Południowe zostało włączona do Królestwa Stołecznego.

## Ciekawostki

* Nazwa '*Itwilia*' pochodzi najprawdopodobniej od ideridaiskiego słowa '*itvia*' - łąka. W niektórych notatkach z Kronik Ragand można znaleźć określenie *itewi eitvia* (kraina łąk), co też mogło dać początek nazwie królestwa.