Corlin Copperheart

## Wygląd

Corlin jest gnomem średniego wzrostu, który wyróżnia się wśród tłumu, ponieważ za jego przenikliwym spojrzeniem kryją się oczy koloru ciemnej fuksji.  Nad nimi znajdują się wielkie, krzaczaste i nieopanowane brwi, które podobnie jak jego zaczesane do tyłu włosy, mają kolor kruczoczarny. Tak jak większość gnomów ma spiczaste uszy, ale w odróżnieniu od nich ma wielki, masywny nos, który bardziej pasuje do krasnoluda. Do tego ma wykrzywione dłonie, z których odstają długie, chude i żylaste palce, niczym u pianisty. Mimo wszystko, ta dziwaczna mieszanka wielu różnych szczegółów wygląda nadzwyczaj dobrze.

Copperheart ubiera się elegancko, zawsze nosi na sobie brązową kamizelkę ze złotymi guziczkami, pasujące do kamizelki spodnie, powszechne gnomskie kozaki, biały i niezbyt skomplikowany żabot oraz brązowy płaszcz. Często można go również spotkać z fajką, którą pali swój ulubiony tytoń, sprzedawany jedynie w sklepie starego, poczciwego ***Fernanda***. W żadnym innym miejscu w mieście ***Waterfalls*** nie można znaleźć tego tytoniu, ponieważ w ogólnej opinii ludności miasta, jest bardzo słaby i ohydny w smaku. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że ***Fernand*** zamawia go tylko ze względu na Corlin’a.

Warto również dodać, że manierą gnoma jest trzymanie się za klapy swojego płaszcza. Kiedy nie gestykuluje swoimi rękami, mimowolnie kieruje swoje dłonie na tę pozycję, tak jakby same chciałyby się tam znaleźć.

## Osobowość

Detektyw Copperheart jest jak na gnoma przystało bardzo związany ze swoją kulturą i jej tradycjami. Razem ze swoją rodziną uczestniczy we wszystkich gnomskich obrządkach. Do tego wyznaje większość, jeżeli nie wszystkie gnomskie zabobony, mimo tego, że zdaje sobie sprawę, że są one nieprawdziwe. Robi tak dlatego, że jest to dla niego swego rodzaju forma kultywacji gnomskiej kultury, którą bardzo sobie ceni.

Gnom jest również bardzo odważny jak na swoje gabaryty. Nie ma on w sobie żadnej magicznej mocy, specjalnej broni, a jedynie swój intelekt i złoty język. Nie boi się rywali większych od niego. Jest przy tym wszystkim zbyt pewny siebie, dlatego często wpada w niemałe kłopoty. Niemniej jednak jego nadzwyczajna odwaga i nabrzmiałe ego bardzo często ratowało jego skórę.

Można mu wiele zarzucić, ale nigdy nieuprzejmości i braku szacunku. Każdą napotkaną istotę traktuje jako równą sobie i okazuje jej należyty szacunek. Wśród ludności miasta ***Waterfalls***, poza niecodziennym kolorem jego oczu, jest głównie z tego znany. Jednakowoż jest też również niesłychanie asertywny. W tym też wierzy, że niezależność jedynie służy każdej osobie, ponieważ ktoś kto ślepo wypełnia rozkazy i nie zastanawia się, czy to co robi jest zgodne z jego własnymi ideami i moralnymi zasadami, w pewnym sensie przyzwala na swego rodzaju tyranię i samemu sobie odbiera w ten sposób wolność. Z tego też powodu jego przełożeni mają z nim niekiedy problemy, ponieważ jego niekonwencjonalne metody i własna ocena sytuacji nie jest do końca zgodna z obowiązującym w Waterfalls systemem prawnym.

Należałoby również dodać, że Corlin przez swoje wyolbrzymione ego, jest niesłychanie uparty i rzadko kiedy potrafi przyznać, że się myli. Wolałby zjeść krasnoludzkie odchody, niż się do tego zmusić.

## Historia

W mieście ***Waterfalls***, na obrzeżach dzielnicy ***West Bank***, urodził się i wychowywał gnom o imieniu Corlin Copperheart. Należał on do zamożnego rodu gnomów, który posiadał swoją własną rodzinną posiadłość. Jego ojciec ***Farfiz*** był właścicielem ***Biblioteki Publicznej im. Mageloth Dordie***. Została tak nazwana po słynnej na cały kontynent elfickiej nauczycielce, która w swoich czasach wykorzystywała zbiór ksiąg swojej rodziny w celu edukacji dzieci z niższych warstw społecznych. Dzięki niej wiele rodzin zyskało szansę przeżycia w coraz szybciej rozwijającym się świecie. Dlatego biblioteka ***Farfiza Copperheart’a*** w większości gromadziła księgi o charakterze edukacyjnym, podręczniki do szkół etc. Mimo to, dla swoich dzieci, ***Farfiz*** dodawał do rejestru ksiąg tytuły, będące opowieściami fantastycznymi, opowiadaniami obyczajowymi i komediami romantycznymi. To właśnie tam, młody Corlin spędził dużą część swojej młodości, zaczytując się w historiach swoich ulubionych bohaterów. Upodobał sobie popularną serię książek kryminalistycznych, opowiadających o dochodzeniach niziołka ***Belzore’a Loneflow’a,*** w fikcyjnym mieście ***Windshire***. Corlin bardzo utożsamiał się z protagonistą powieści, który był podobnie jak on niewielkich rozmiarów i nikt nie spodziewał się po nim osiągnięcia wielkich rzeczy. To właśnie przez postać napisaną przez ***Quiviel Saelfine*** młody Copperheart wykształcił w sobie wewnętrzną potrzebę do niesienia sprawiedliwości. Dlatego poszedł w ślady ***Loneflow’a*** i zainteresował się detektywistyką. Jego matka ***Aribi*** nie pochwalała planów na przyszłość Corlin’a. Pracowała ona jako księgowa w zakładzie zajmującym się produkcją gwoździ i liczyła, że jej synek podobnie jak ona będzie pracował za biurkiem w bezpiecznych warunkach. ***Farfiz*** z czasem przekonał swoją żonę, że młody gnom powinien spełniać swoje marzenia i powinien przynajmniej spróbować swoich sił w tym zawodzie.

Rodzeństwo Corlin’a w przeciwieństwie do niego nie miało tak ambitnych planów na swoje przyszłe życie. Miał on cztery siostry - ***Rosili’e***, ***Lilipin’e***, ***Breenoa’e*** i ***Dogani*** oraz trzech braci - ***Hisston’a***, ***Bilwin’a*** i ***Calbar’a***. Nie mieli oni żadnych marzeń dotyczących ich funkcjonowania w życiu dorosłym. Interesowała ich jedynie teraźniejszość i co się wokół nich działo w danym momencie. Ich rodzice byli przykładni i traktowali każde swoje dziecko równo, a także starali się każdego wychować jak najlepiej i zbytnio go nie rozpieścić, co im się ostatecznie udało.

Życie w domu Copperheart’ów wiodło się bardzo szczęśliwie, a przynajmniej tak je zapamiętał Corlin. Zmieniło się to jednak, kiedy młody gnom osiągnął wiek dwudziestu pięciu lat. Doszło wtedy do inwazji przeróżnych stworzeń na miasto, w którym gnom się wychowywał. W jego wyniku, została zniszczona posiadłość Copperheart’ów znajdująca się na obrzeżach miasta, a rodzina Corlin’a musiała opuścić swoje ziemie i uciekać w głąb miasta ***Waterfalls***, gdzie zostali przygarnięci przez starą przyjaciółke ***Aribi***, jeszcze z czasów, kiedy ta pobierała nauki w Szkole Wyższej dla dziewcząt, na wydziale matematycznym. Pani ***Odanove Puddlespell*** była przemiłą kobietą, która starała się zapewnić jak najlepsze warunki dla potomstwa swojej przyjaciółki. Odwracała ich uwagę od nieszczęśliwych wydarzeń poprzez zabawy, gotowanie wymyślnych potraw i częstowanie ich różnymi kolorowymi cukierkami, z których każde z nich miało inny, niepowtarzalny smak. Jednym razem Corlin zjadł takiego fioletowego cukierka w kształcie pierścienia, który smakował jak czarna porzeczka zmieszana z odrobiną jabłek. Był to najsmaczniejszy cukierek jaki gnom w życiu zjadł. Niestety, pani ***Puddlespell*** nigdy nie podzieliła się z nimi, gdzie kupowała te cukierki, dlatego gnom nigdy nie zasmakował tego ponownie. Od tamtej pory Corlin próbuje wszystkich cukierków, jakie tylko napotka w trakcie swojego życia, ponieważ według niego, zawsze istnieje cień szansy, że może natrafić na to, czego szuka.

Mimo utraty domu, biblioteka ***Farfiza*** i zakład ***Aribi*** pozostały nietknięte, więc rodzice gromadki gnomów byli w stanie dalej utrzymywać swoją rodzinę. Szybko znaleźli sobie kwaterę mieszkalną w środku miasta, którą jak najszybciej zasiedlili. Miasto ***Waterfalls*** w ogólnym rozrachunku nie zostało poszkodowane w wyniku tego ataku. Jedyne co zostało zniszczone, to tereny na obrzeżach miasta, ale wszystkie najważniejsze ośrodki przemysłowe i administracyjne znajdowały się głęboko w jego środku.

Młody gnom, aby przybliżyć się do spełnienia swoich dziecięcych marzeń,  po osiągnięciu dorosłości, wstąpił do Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego na kierunku kryminologii. Poznał tam znacznie od siebie młodszego ***Reinalda Fevodru***, człowieka pochodzącego z rodziny znanych w okolicznych miastach lekarzy, mającego na ten moment zaledwie dziewiętnaście lat. Nigdy jednak nie interesował się medycyną i nie chciał iść w ślady swoich przodków. Wolał samemu decydować o swoim losie i robić to, co sprawiałoby mu przyjemność. Nie pałał tak wielką pasją do kryminologii jak Corlin, ale mimo wszystko sprawiała mu ona dużą satysfakcję. W trakcie pięciu lat nauki obaj mężczyźni zostali najlepszymi przyjaciółmi. Byli nierozłączni, wszystko robili razem. Krążyły nawet plotki, że mieli ze sobą romans, ale gnom z człowiekiem po prostu bardzo dobrze się ze sobą dogadywali. Nawet po zakończeniu swojej edukacji na uniwersytecie, dalej trzymali się razem i rozpoczęli pracę w tym samym komisariacie policji miasta ***Waterfalls***. Początkowo zostali zatrudnieni jako zwykli posterunkowi, ale ze względu na swoje wykształcenie i błyskawiczne postępy bardzo szybko awansowali na wyższe stanowiska. Pragnęli zostać detektywami i rozwiązywać zagadki wielu niewyjaśnionych przestępstw swojego miasta, ale wiedzieli, że powinni najpierw zebrać jak najwięcej doświadczenia w służbie mundurowej i przy okazji wyrobić sobie dobrą opinię wśród swoich dotychczasowych współpracowników. Mieli już nawet plan, aby założyć własne prywatne biuro śledcze i pracować jako partnerzy. Niezależni od policji, mogliby sami wybierać sprawy, których by się podejmowali. Ograniczeni jedynie przez kodeks prawny, którego przysięgli strzec.

Na świecie wybuchła wojna. Wielka wojna, która miała zmienić losy tego świata. Tak przynajmniej była opisywana. Miasto Waterfalls nie odczuło tej wojny tak, jak wszystkie inne. Ze względu na swoje położenie geograficzne atak na to miejsce był niezwykle trudny do zorganizowania, a oprócz tego jako główny eksporter wszelkich towarów potrzebnych żołnierzom na froncie było pod szczególną ochroną. Część historyków pozwala sobie nawet na stwierdzenie, że ten okres był dla tego miasta najbardziej zyskownym w całej jego historii.

Wojna trwała i jeszcze daleko było do jej końca. W jej trakcie, niezbędna była pilna pomoc służb mundurowych z ***Waterfalls*** - byli potrzebni w niedalekim mieście ***Galliewatch***. Wrogowie mieli zinfiltrować to miasto od środka i stacjonujący tam nieliczni żołnierze potrzebowali jakiegokolwiek wsparcia, w celu pozbycia się intruzów z wielkiego, na ten czas nawet większego od ***Waterfalls*** miasta. Wysłany został tam oddział policji, na którego czele stanął Corlin Copperheart. Według przełożonych, nie była to zbyt skomplikowana misja, z którą gnom powinien był sobie w stanie poradzić, a przy okazji zebrać więcej doświadczenia w terenie. Do oddziału, który ze sobą zabrał należał jego przyjaciel ***Reinald.***

Corlin był pewny siebie. Wiedział, że cała operacja pójdzie zgodnie z jego planem. Przy tym stanowisku utrzymywał go ***Fevodru***, który nie śmiał nawet wątpić w powodzenie tej misji. Gdy jednak wkroczyli na tereny ***Galliewatch***, czuli, że coś w tym mieście nie pasowało. Wszystkie ulice były puste. W budynkach znajdowali się mieszkańcy zbyt przerażeni, żeby z kimkolwiek rozmawiać. Do tego nie byli w stanie namierzyć żołnierzy, którzy wysłali im wiadomość. Corlin podjął wtedy decyzję o kontynuacji powierzonej im operacji i wejściu w głąb każdego zaułka miasta w celu dogłębnego zbadania sytuacji. Gnom w duchu podejrzewał, że może to być jedna wielka pułapka, ale wierzył, że w razie takiej sytuacji fortuna będzie po jego stronie. Niestety najgorsze obawy nadkomisarza się potwierdziły. Z kanałów wyłoniły się niezliczone ilości przeróżnych potworów. Niektóre przypominały szczury wielkości krasnoludów, z zębami ostrymi jak brzytwa i szponami długimi jak noże do mięsa. Inne natomiast przybierały formy mieszanek insektów ze sobą, jakby w mroku kanałów, bez jakiegokolwiek promyka słońca, od wielu pokoleń krzyżowały się ze sobą najpaskudniejsze poczwary tamtych otchłani. Najstraszniejsze z nich były jednak istoty ubrane w czarne peleryny, których jedyną widoczną częścią ciała były ich wielkie, wytrzeszczone i przekrwione oczy o białych tęczówkach. Przypominały swoimi kształtami ludzi, ale jednocześnie były tak wykrzywione i tak nienaturalne, że aż prawie nierzeczywiste. Ich spojrzenie powodowało tak wielki strach, że osoby które się w nie wpatrywały zastygały w miejscu. Jakby ich umysły nie były w stanie pojąć, co przed sobą widzą i skupiały się jedynie nad tym jednym zadaniem. Zdawało się, że wszystkie te stworzenia niczym heroldzi Vory, Bogini Destrukcji, przybyły na te ziemie aby nieść jej wolę zniszczenia wszelkiego życia. Oddział Corlin’a nie miał szans z taką siłą. Zarządził on odwrót, ale było już za późno. Część z jego ludzi stała się już potrwaką niektórych stworzeń, które wygłodniałe kłóciły się o każdy kawałek skóry, mięśni i kości. Skierowali się do najbliższego budynku, który wcześniej badali. Miał on tylko dwa wejścia, które znajdowały się po jego przeciwległych stronach. Po zabarykadowaniu drzwi, którymi weszli do środka, prędko udali się w kierunku drugiego wyjścia.

Niestety, tam też znajdowały się stwory domagające się ich krwi. Mieli niewiele czasu do namysłu. Corlin pod wpływem chwili rozkazał kilkunastu swoim podwładnym ustawić się przed wejściem do piwnicy budynku, podczas kiedy reszta miałaby wejść po schodach na wyższe piętro. Powiedział im, że gdy tylko potwory przebiją się przez drzwi i zaczną poruszać się w ich kierunku, mają natychmiast zejść do piwnicy i zamknąć się w jakimś pomieszczeniu. Zapewnił ich również, że kiedy poczwary znajdą się w piwnicy, razem z resztą oddziału spróbują wysadzić ich jak najwięcej, a niedobitków rozstrzelać. Mieli nadzieję, że będą mieć dostatecznie dużo czasu, żeby uciec z budynku, a następnie z miasta, zanim nadejdzie następna fala tych krwiożerców. Przystąpili więc do wykonywania powierzonych im zadań. Copperheart zdawał sobie jednak sprawę z tego, że nie mają ze sobą na tyle materiałów wybuchowych, aby pozbyć się ich wszystkich. Do tego stwory szybko by zareagowały na zakradającą się za nimi grupę istot przebranych w kolorowe stroje. Wiedział, że był to zbyt ryzykowny manewr, dlatego kiedy przyszedł moment zejścia z górnego piętra i osaczenia potworów, wydał polecenie o natychmiastowym odwrocie wszystkich pozostałych jednostek. Jego plan powiódł się, razem z resztą swojego oddziału udało mu się wydostać z tego przeklętego budynku i później uciec z ***Galliewatch***. Niezbędna do tego była ofiara czternastu osób, którzy skutecznie odwrócili uwagę ścigających ich straszydeł. Każda z tych osób miała jakąś rodzinę, do której chciałaby wrócić. Niektórzy mieli dzieci, które nie zdawały sobie sprawy, że już nigdy więcej nie zobaczą swoich ojców i matek. Nie było tam przy nich nikogo, ale można śmiało założyć, że byli pożerani żywcem i powolnie umierali w długich i bolesnych cierpieniach. Odczuwali każdy pojedynczy ząb, który rozrywał ich skórę na strzępy. Kości łamały się pod wpływem ciężaru ciał stworów, które ich wszystkich pokrywały. Część z nich była rozpuszczana od środka przez pajęcze insektoidy. Inni natomiast wykrwawiali się, kiedy szpony przecinały ich żołądki, wątroby, płuca oraz serca. Strach przed śnieżno białymi ślepiami w dali skutecznie nie pozwalał im utracić przytomności. Zapominali o powodzie dla którego się tu znaleźli. Nie myśleli nawet o tym, że ich przymusowa ofiara może komuś uratować życie. Nie byli w stanie. A wszystkie te ich boleści były spowodowane jedną utylitarną decyzją. Jedna osoba determinowała o tym, kto tego dnia umarł, a kto przeżył. Jedna osoba bawiła się losami tych istot niczym jakiś bóg.  I był nią właśnie sam Corlin, który do końca swoich dni będzie musiał nieść ze sobą brzemię tych wszystkich zbyt szybko zakończonych żyć. Brzemię każdego pojedynczego dnia, którego ich pozbawił.

***Reinald*** nie spodziewał się po swoim przyjacielu takiego okrucieństwa. Jego zdaniem decyzja o porzuceniu swoich przyszła do Copperheart’a zbyt naturalnie. Tak jakby objawiło się jego prawdziwe oblicze bezdusznego gnoma, dążącego do osiągnięcia wszystkich swoich celów poprzez użycie każdych dostępnych środków. Nawet tych, które przeczą wszystkim jego zasadom moralnym. Według niego, podejście Corlin’a do tej sytuacji w taki sposób obnażało jego brak empatii i jakichkolwiek emocji. Od tego wydarzenia ***Reinald*** odwrócił się od swojego dotychczasowego przyjaciela i unikał go za wszelką możliwą cenę. Przeniósł się do innego komisariatu policji, ale niedługo potem rzucił pracę i wyruszył do innego miasta. Gnom nie słyszał o nim już więcej.

Corlin nie pokazywał tego po sobie, ale wydarzenia z tamtego dnia prześladowały go przez wiele następnych tygodni. Każdej nocy słyszał we śnie krzyki swoich poległych pobratymców. Ich duchy następnie podążały za nim niczym sępy, cały czas wypominając mu, że to przez niego utraciły możliwość życia na tym samym świecie co on. Gnom miał się potem budzić i resztę nocy spędzać na szlochaniu do swojej poduszki. Poczucie winy spowodowało nawet, że nie przybył na pochówek swoich zmarłych towarzyszy. Uważał, że jako ich morderca nie miał najmniejszego prawa uczestniczyć w ich uroczystości pogrzebowej.

Z czasem udało mu się w pewnym stopniu zaakceptować swoją przeszłość. Przyrzekł sobie, że już nigdy więcej nie zostawi swoich kompanów na pastwę losu. Zobowiązał się żeby zawsze poszukiwać sposobu by kogokolwiek uratować, nawet poświęcając przy tym wszystko to co miał. Tylko tak mógł jakkolwiek odpokutować za swoje winy. Jednak nikt nie widział jego dylematów egzystencjalnych, ponieważ wraz z nieustającym upływem czasu nauczył się maskować swoje prawdziwe emocje. Przeciętna osoba nie była w stanie odróżnić kiedy przedstawiał prawdę, a kiedy ją oszukiwał.

Jednym ze sposobów radzenia sobie z przeżytą traumą, stała się dla Corlin’a praca. Nie mógł jednak znieść widoku komisariatu, w którym dotychczas pracował. Przynosiło mu to zbyt wiele wspomnień i zbyt wiele bólu. Dlatego gnom odszedł z pracy w policji i otworzył własne biuro detektywistyczne, w centrum dzielnicy ***West Bank***, gdzie również zamieszkał. Z tego powodu, że spędził tam swoje wczesne dzieciństwo czuł się tam bardzo swobodnie. Jego mieszkanie nie było zbyt wielkie, ale dla Copperheart’a było wystarczające. Spędzał tam niewiele swojego czasu, gdyż większość dni mu mijała albo za dużym, dębowym biurkiem w jego biurze, albo w zakamarkach miasta, gdzie rozwiązywał tajemnicę zaginięć dzieci, prowadził śledztwo w sprawie morderstw czyichś rodzeństw czy odkrywał zdrady małżonków. Pracując z wieloma kryminalistami nauczył się myśleć jak oni. Zdobył także wiele przydatnych umiejętności, jak znajomość języka goblinów, czy fachu złodzieja. Lokalna policja nie popierała jego metod, ale nie interweniowali, ponieważ jego działalność była dla nich bardzo pożyteczna. Nie musieli zajmować się brudną robotą, a przestępczość była ciągle wyłapywana i wyplewiana. Niestety Corlin przekonał się, że jego walka z niesprawiedliwością była bezsensowna, gdyż miejsce każdego złapanego kryminalisty zajmował inny przestępca. Nie poddał się jednak i brnął cały czas przed siebie.

W trakcie swojej detektywistycznej kariery, Corlin Copperheart nieraz spotykał dwie dziewczyny, stosunkowo niską półelfkę ***Shyanne***, będącą pocieszycielką wszystkiego co spotkała na swojej drodze, oraz ***Bodolin***, lodową goblinkę o silnym charakterze. Często kiedy rozwiązywał sprawy zlecone mu przez policję, spotykał je na komisariacie. Głównym powodem ich obecności tam miały być mniejsze bójki, zwykle spowodowane porywczością młodej goblinki. Widząc jak ***Shyanne*** starała się załagodzić sytuację i przekonać policjantów o niewinności swojej i ***Bodolin***, lub zarzekając się o tym, że był to już ostatni taki raz, Corlin rozczulał się i szeptał kilka słów do swoich dawnych znajomych, aby ci zlitowali się nad tymi niereformowalnymi, ale nie niebezpiecznymi istotkami. Z czasem nawet one zauważyły, że gnom bardzo często ingerował w ich pobyt w areszcie, ale niewiele razy zdarzyło się im z nim zamienić słowa, gdyż detektyw Copperheart szybko powracał do swojej pracy i zaczynał nowe dochodzenia.

Po zakończeniu się wojny, Corlin zainteresował się pewną sprawą. Kiedy prowadził dochodzenie w sprawie zdrady żony jednego z wpływowych w mieście gnomów, ***Feljin’a Hopos’a***, otyłego właściciela stalowni o wyłupiastych oczach i dwóch podbródkach, musiał zbadać transakcje wykonywane na jego nazwisko. Ku jego zdziwieniu, wiele środków było odprowadzanych do nieznanego źródła. Nie była to niesamowita poszlaka, ale nie dawała mu spokoju. W trakcie innych śledztw również zauważył podobną tendencję innych wpływowych gnomów do odprowadzania swoich środków pieniężnych do podejrzanych źródeł. Razem z tymi dziwnymi transakcjami związany był znaczący spadek ogólnej przestępczości w mieście, wzrost ilości osób, które zmarły w wyniku przedawkowania narkotyków oraz sporadyczne zaginięcia wielu osób, których nigdy później nie odnaleziono. Według policji wyniki tych statystyk były jedynie związane z zakończeniem wojny i zamknięciem niedawno odkrytego podziemia przestępczego. Gnom czuł jednak, że za tym wszystkim kryje się coś więcej. Nie wiedział co, ani nie miał na to żadnych stanowczych dowodów, ale wiedział, że w jego mieście dzieje się coś bardzo złego. Nie mógł na to pozwolić i kontynuował swoje śledztwo, do czasu, gdy komendant główny miasta ***Waterfalls*** o imieniu ***Kergin Rez*** wezwał Corlin’a do siebie. Wyjaśnił mu, że dla bezpieczeństwa swojego i swojej rodziny powinien trzymać się z dala od tej sprawy, zanim stanie się coś, czego obaj by nie chcieli. Właśnie wtedy Copperheart zrozumiał, że jego miasto było zabijane od środka przez skorumpowane władze, dla których liczył się jedynie zarobek i stanowiska, zamiast życia ludności nad którą sprawowali pieczę. Wiedział też, że od tej pory nie powinien się wychylać. Dalej pracował nad tym, by w końcu uwolnić miasto od tej kleptokratycznej trucizny, ale z biegiem czasu pojawiało się coraz więcej pytań, ale nie ubywało odpowiedzi.