Mainizm

**Mainizm** - religia monoteistyczna wywodząca się z Śatrii, wyznająca bóstwo o imieniu Asur, tytułowane Panem Jednoznacznym. Religia dopuszcza małżeństwa poligamiczne oraz prowadzenie świętej wojny przeciwko niewiernym, uznaje jednak możliwość pokojowego ich nawrócenia. Założona została przez proroka Maina, w wyniku objawienia, którego doznał. Jedna ze szkół mainickich uznaje, że Main był jedynie jednym z proroków i przedstawiona przez niego wizja wiary jest uproszczona i ułagodzona, niedostowana do czasów ostatecznych, które według niej właśnie trwa. Nie znajduje to jednak większej popularności.

## Historia

Mainizm założony został w roku 499 przed Satnirem, co stanowi zarazem rok pierwszy kalendarza śatrijskiego. W tym właśnie roku prorok Main, przebywając w rodzinnym Emiracie Hafri, doznał objawienia, na temat Asura i zaczął nieść jego nauki w dorzeczu Timhusu i zachodnich emiratów Śatrii. Jego nauczanie miało swoje pierwsze centrum w Ismadenie. Prorok został jednak wygnany z tego miasta przez lokalnego szacha, jeszcze w pierwszym roku nauczania. Rozwój religii pozwolił jednak na zebranie licznych wienych, którzy pod wodzą Maina zdobyli Ismaden i wypędzili zeń szacha, ustanawiając tam Wielką Agiarę, najważniejszą świątynię mainicką. Następcami zmarłego niedługo później maina byli jego bezpośredni uczniowie Mazdak i Ferim, a później ich następca Burnan, przyjęli oni tytuł Yamaga - najwyższego kapłana i następcy proroka. Dzięki doktrynie świętej wojny i lepszej organizacji, trzech pierwszych Yamagów, zwanych Wielkimi Yamagami zjednoczona przez nich Śatria została nawrócona, a także część dorzecza Ikuszu zamieszkana przez politeistycznych Deneshktyjów została zdobyta przez Śatrijów. Zjednoczenie zakończyło się jednak wraz ze śmiercią trzeciego Wielkiego Yamaga i odtąd tytuł ten ograniczony został do przywództwa jedynie sakralnego.

Podczas drugiego okresu zjednoczenia Śatrii, za czasów dynastii Aramanidów doprowadził do zajęcia całego dorzecza Ikuszu i podporządkowania Deneshkti Śatrijom i religii Asura, choć stopień faktycznego nawrócenia tego ludu był różny zależnie od regionu. Proces jednoczenia trzeciego Śatrii, a także wzrost ambicji imperialnych Emiratu Siabziwaru doprowadził do istotnych zmian w mainizmie. Zarówno Imperium Saffarydzkie, jak i inne kraje Śatrii rozpoczęły działalność ewangelizacyjną poza dorzeczami Ikuszu i Timhusu, doprowadzając między innymi do nawrócenia Tarralynu. Jednocześnie po Drugiej Wojnie Saffarydzkiej, wobec jasnego podporządkowania Yamaga Śamraytowi oraz jego niechęci do Deneshktyjów zaczął się ruch Nowej Agiary, którzy przekazywał zwierzchność nad kościołem w ręce udzielnych władców Śatrii.

## Teologia

Zapisy wyznaczające prawdy wiary mainizmu zebrane są w Amenę, księgę spisaną przez proroka Maina. Miał on poznać je dzięki Etechelowi, wysłannikowi Asura, którzy przekazywać je miał Mainowi w ciągu wielu objawień. Etechel jest jednym z sześciu lub siedmiu, jeśli wliczany jest Main świetlistych istot, które służa i wspierają Asura. Ten zaś w wierze Śatrijów jest usposobieniem dobra, sprawiedliwości, miłości i mądrości.

Mainizm naucza, że zło pochodzi od Tamaza, mrocznej istoty występującej przeciwko Asurowi. Kontakt z jego wytworami grozi w mainizmie grzechem zbrukania, którego mainiści wystrzegać się mają pielęgnując duchową i codzienną czystość, także przez higienę. Ogień uznawany jest za najczystszy z wytworów Asura oraz za symbol szczęścia i w najważniejszych świątyniach - agiarach płonie on bez przerwy. Po śmierci człowiek zbrukany skazywany jest na wieczyste męki, a czysty dostępuje zbawienia w raju, osądem zmarłych zajmuje się Isa, kolejna z istot służących Asurowi. Naucza się, że potomek Maina powróci niegdyś z dalekiej północy i pod mianem Saoszjanta poprowadzi dobrych ludzi przeciwko Tamazowi i jego wytworom. Zostaną one pokonane i zniszczone, a na całym świecie zapanuje wieczny pokój.

Amena spisana jest wierszem, po starośatrijsku. Przekazy mainizmu zawierają w niej zbiór modlitw i religijnych inwokacji, ale także prawa religijne stanowiące o tym, co prowadzi do zbrukania, a więc jakich czynności, pokarmów i przedmiotów człowiek unikać ma w życiu.

Wraz z ekspansją manizmu na południe wśród ludności Tarralynu, zwłaszcza warstw niższych pojawiło się zjawisko mainizmu ludowego. Stanowiło ono pewne synkretyczne wymieszanie elementów tradycyjnych politeizmów tego regionu czy nawet uduchowienia jeszcze bardziej pierwotnego z oddawaniem czci Asurowi, jako potężnemu bóstwu, jednak niejedynemu. Podobnie spokrewnione z Śatriami ludy Wielkiej Pustyni Słonej i Królestw Północy wyznają swoisty asuriański folklor, gdzie obecność prawd wiary mainizmu proper miesza się z ich tradycyjnymi kultami. Obecność w mianizmie poza Asurem także służących mu świetlistych istot, a także wrogiego mu Tamaza ułatwia prawdopodobnie rozpowszechnianie się takich ludowych wariantów religii.

## Asur

*Do napisania, na razie zostaje by zalepić hiperłącze.*

## Struktura organizacyjna

Tradycyjnie Yamag - kapłan opiekujący się Wielką Agiarą w Ismadenie jest głową mainizmu i jedyną osobą, od której wymaga się celibatu. Choć kapłaństwo mainickie ma być posłuszne i wierrne władzy świeckiej, to ta właśnie wierność doprowadziła w ostatnich dekadach do upadku autorytetu yamaga. Lokalnymi głowami reglii, przewodzącymi jej na danym obszarze są Moabadowie, a pojedynczymi Agiarami zajmują się Herbadowie.

## Denominacje Mainizmu

### Stara Agiara

Starą Agiarą nazywany jest dawny główny nurt mainizmu, który uznaje prymat Yamaga. Dominuje w Imperium Saffarydzkim i w Wysokim Królestwie Tarralynu.

### Nowa Agiara

Nowa Agiara jest ruchem w mainizmie wyrosłym na gruncie zakończenia Drugiej Wojny Saffarydzkiej i zamachu w Sabarce, w wyniku którego najpierw Król Gemiduru, a później inni mainiccy władcy zaczęli tytułować się głowami lokalnych mainickich struktur kościelnych, nadając prymat władzy świeckiej. Był to zarazem wyraz także religijnej, a nie tylko politycznej niezależności od Imperium Saffarydzkiego. Dominuje we wszystkich pozostałych państwach mainickich.

### Badacze Pism Asurowych

Stosunkowo nowy nurt w mainizmie, który nie uznaje objawienia proroka Maina za ostateczne, lecz kieruje się objawieniami swojego proroka i przywódcy Baharahego Cenocha. Jego wizje mają być dla badaczy kontynuacją nauk Maina i zapowiedzią zbliżających się czasów ostatecznych.