Test2

Ciało Vuodecka nie umknęło grawitacji Kashmarr’k. Zamiast lecieć niczym meteor i podobnie jak one paląc się w atmosferze, poczęło jednak orbitować wokół niej, stając się sztucznym satelitą.

Łajno, które stanowiło tu substytut asfaltu, przywiodło Kaiowi na myśl wspomnienia z wczesnego dzieciństwa, mianowicie z czasów, gdy razem z matką na własną rękę pewnego dnia udał się na zakupy na miescowy targ. To właśnie tam po raz pierwszy zetknął się z wąchanym teraz przez siebie odorem.

Było to nieopodal główej osada na Alphanor — to właśnie w jej obrębie mieszkała kiedyś rodzina Tecków. Choć z pozoru zabudowania wyglądały na biedne, ich konstrukcja wiązała się z tradycją bardziej aniżeli brakiem innych perspektyw. Większość mieszkańców była przeciętnie majętna, ale na pewno nie biedna — planeta bowiem, która do ostatnich dni wojen klonów zachowywała neutralność, przechodziła rozkwit gospodarczy za sprawą kopalni odkrywkowych ulokowanych wzdłóż równika. Technika, jaką eksploatowano kolejne warstwy gleby, nie była jednak szkodliwa dla klimatu.

Filíp wylądowała na pasażu nieopodal targu. Wzięła ze sobą jeden ze śmigaczy pozostający na wyposażeniu jej męża Barra, jednak nie żeby on sam o czymkolwiek wiedział. Wręcz przeciwnie — w snutej przez niego wizji ich wzajemnego współżycia kobieta miała być kurą domową, czyli dbać o gospodarstwo w czasie jego pobytu w pracy, a od czterech lat opiekować się dzieckiem, póki co jednym.

— Pobaw się na około czy coś — matka spojrzała na swojego syna, siedzącego na stanowisku pasażera. Nie miał on pod sobą tzw. „poddupnika” czy też innego fotelika, o pasach już nie wspominając. — Tylko się nie oddalaj, żeby cie jaki zboczeniec nie porwał.

Filíp obróciła się, uśmiechając się delikatnie ze znanego sobie powodu, po czym od razu udała się w stronę targu. Składał się on z dwóch rzędów straganów stojących wzdłóż jego prawej i lewej strony. Osoby zarabiające na życie w ten sposób przeważnie były już na emeryturze lub dopiero niedawno wyszły z nałogów i problemów finansowych; w efekcie więc nie załapały się na emeryturę oferowaną przez administrację. Mieszkanka tego świata dość sprawnie wybrała stoisko, w którym zaopatrzy się w prowiant. Miała bowiem przy sobie kilka kredytów, które wyjęła z munduru małżonka w czasie prasowania.

— Przepraszam, za ilę dostanę te meilooruny? — kobieta zagadała sprzedawcę, który akurat zajęty był obsługiwaniem pewnej młodej, szczupłej i zgrabnej blondynki.

— A to niech pan weźmie worek, potem zważę i zobaczę — uśmiechnął się ekspedient, kończąc pomagać poprzedniej klientce. Był to stary, siwy mężczyzna rasy Gotal z gęstą brodą, ubrany raczej w szarych odcienich.

Mężczyzna podał Filíp worek, gawędząc o czymś ze sprzedawczynią ze straganu obok. Przyszłej zbieraczki złomu jednak nie za bardzo obchodziły miejscowe ploteczki, toteż pospiesznie wypełniła torbę kilkunastoma najdorodniejszymi sztukami.

— Proszę — powiedziała, podając Gotalowi siatkę z owocami do zważenia.

Ekspedient położył pakunek na wadze, po czym odpowiednio uregulował ciężarki.

— Ile płacę? — zapytała Filíp zobojętniale.

Jej rozmówca zbliżył palce do dolnej wargi.

— Hmm — zastanawiał się. — Dwa kredyciki za wszystko i szafa gra — uśmiechnął się. — Tak po uprzejmości.

— Phi, panie — Filíp wybuchła wymuszonym śmiechem, podając straganiarzowi kwotę. — Za dwa kredyty łącznie to ja sobie włożę jeszcze kilka.

I zaczęła pakować do worka kilka dodatkowych owoców, po czym odeszła.

Z perspektywy czasu Kai nie wiedział, jak oceniać ówczesne poczyniania swej matki. Kraść meilooruny tylko dlatego, że nie podoba się kumuś ich cena, z pewnością do rzeczy moralnych nie należy. Z drugiej strony, chłopak miał wtedy dopiero 4 lata i nie za bardzo obchodziły go takie tematy — grunt, że mógł się porządnie najeść, jak tylko wróci do śmigacza. Do niedawna był przekonany, że jego ojciec także gardził tego typu kradzieżami. Po tym jednak, co się stało, Kai był raczej zdania, że kradzieże to żaden problem w porównaniu do rzeczy, jakich admirał się dopuszczał — jak chociażby beszczeszczenie zwłok.