recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
IV

*Widzę ją po raz kolejny. Siedzi niedaleko mojej piwnicy na pewnego rodzaju pryczy (podobne mają w więzieniach). Towarzyszy jej pająk rozmiarów ludzkich, jest dla niej niegroźny, chyba oswojony. To prawdopodobnie czarna wdowa, bo ma czerwoną klepsydrę na brzuchu. Dziewczynka bawi się bronią, śpiewając pod nosem coś w rodzaju "śmierć nadejdzie dziś". Powtarza to ciągle.*

*Kiedy moja ukochana schodzi po schodach, żeby sprawdzić, czy ze mną wszystko w porządku, dziewczynka od razu zwraca na nas swoją uwagę. Jej oczy są czarne, wygląda jakby w ogóle nie miała gałek ocznych. Tylko czerń.*

*Pająk powoli rusza w naszą stronę. Łapię ukochaną za dłoń i ciągnę do góry po schodach. Jednak z klatki nie ma żadnego wyjścia. Splatam ze sobą nasze palce i wspinam się na najwyższe piętro. Niestety właz na dach jest zamknięty. Szarpię mocno za kłódkę, ale ani drgnie. Wtedy ukochana trąca mnie w ramię, wskazując na jedną ze ścian. Siedzi już na niej czarna wdowa, gotowa do ataku w naszą stronę. W ostatniej chwili ciągnę swoją dziewczynę w dół, żebyśmy szybko mogły zbiec po schodach. Biegniemy przez całą klatkę schodową, ale kilka pięter później wpadamy na dziewczynkę z piwnicy.*

*Dopiero teraz mam szansę się jej przyjrzeć. Wyłupiaste czarne oczy, smukła sylwetka, jakby od dawna nic nie jadła, biała sukienka pobrudzona zaschniętą krwią i dłoń zaciskająca się na pistolecie. Jest tylko jedno wyjście.*

*Wykorzystuję chwilową nieuwagę dziewczynki i ciągnę swoją ukochaną do niewielkiego okienka. Szybko się do niego wspinamy, a chwilę potem zeskakujemy na daszek od klatki, na którym bardzo często oglądałam z wujkiem gwiazdy.*

*Ciągnę ukochaną w dół i na szczęście obie lądujemy miękko na trawie. Pająk niebezpiecznie szybko zsuwa się po ścianie bloku, więc czym prędzej ruszamy w przeciwnym kierunku. Na ulicach nie ma ani jednej żywej duszy, a wszędzie panuje gęsta mgła. Naszą drogę ucieczki odgradza z jednej strony dziewczynka, a z drugiej czarna wdowa.*

*Pająk jest gotowy skoczyć na nas, ale w tym samym momencie dziewczynka unosi pistolet i strzela. Trafia prosto w moje serce, na co upadam, a chwilę później umieram na udach swojej ukochanej, zalewając jej spodnie krwią.*

- Kurwa mać - podnoszę się gwałtownie, siadając na łóżku. - Okoliczne bloki, że też wcześniej na to nie wpadłam - przebieram się szybko w jeansy oraz bluzę i dzwonię do Dinah, sprowadzając ekipę techników do piwnicy jednego z osiedli, na którym mieszka Camila.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

Zapraszam wszystkich serdecznie również na "Kryształ dusz" 💕
Beautiful life

Every time I close my eyes

I can touch the colors around me

Suddenly I realize everything I thought
was impossible is here

And my heart sings in a world so
incredible

And everything burns much brighter

I want to fly into this beautiful life

I thinkt it'd be nice with you

Set the night on fire if we want to

Hanging out with the stars and the big
moon

I very well thank you how do you do
Epilog LPOV

- Witam panią Jauregui - obejmuję Camilę od tyłu, całując ją czule w tył głowy i uśmiechając się w jej włosy.

- Witam cię, żono - chichocze cicho i odwraca się w moją stronę.

- Wyglądasz przepięknie - komentuję, przygryzając wargę i przejeżdżam palcem po koronce jej sukienki. - Ale porywam cię na wspaniały miesiąc miodowy. Nie zamierzam się więcej tobą dzielić z rodzinką - łapię jej dłoń i ciągnę w stronę schodów. Chwilę później pomagam jej wyjść z sukienki ślubnej i założyć inną. Oczywiście nie mogę utrzymać rączek przy sobie i powstrzymać swoich zboczonych komentarzy na temat tego, co będziemy robić na wyspie.

- Jedziecie już? - mama zatrzymuje nas przed wejściem, uśmiechając się serdecznie. Cieszę się, że wszystko w miarę wróciło do normy i znowu mogę na nich polegać. Nawet mój ojciec odrobinę się zmienił i przestał być taki nieczuły wobec mnie.

Obie zgodnie przytakujemy, a kobieta przytula nas na pożegnanie. Chwilę później wracamy na salę, żeby pożegnać się z gośćmi weselnymi. Każdy życzy nam szczęścia i powodzenia na nowej drodze życia, nawet rodzice brunetki, którzy chyba w jakimś stopniu mnie zaakceptowali.

- Laur, skarbie - babcia zarzuca mi dłoń na ramiona, a ja schylam się nieznacznie do niej. - Przywiozłabyś mi z tej wyspy jakieś prawnuczki, co - daje mi kuksańca w bok z uśmiechem.

- Babciu - rumienię się i odsuwam lekko od kobiety. - Że jeszcze ci takie rzeczy w głowie.

- Na starość to tylko takie rzeczy - porusza zabawnie brwiami, na co kręcę głową z rozbawieniem. Staruszka przytula najpierw mnie, a potem Camilę.

- Przypilnuj jej tam - szepcze dziewczynie na ucho, licząc, że nie będę tego słyszeć. - Ona sama jeszcze nie wie, że chce mieć rodzinę. Trzeba ją trochę uświadomić.

- Dobrze, babciu - śmieje się brunetka i przytula kobietę. - Obiecuję, że na wszystko przyjdzie czas.

Żegnamy się z babcią, a następnie idziemy do samochodu. Zerkam na dziewczynę z uśmiechem i odpalam silnik. Po kilku minutach znajdujemy się już przy strumyku.

- Obiecałam, że cię tutaj zabiorę - uśmiecham się i otwieram jej drzwi. Idziemy w stronę altanki, podziwiając nocną panoramę, ale moje oczy i tak zwrócone są w stronę Camili. - Być może za kilka lat przyprowadzimy tu swoje dzieci - obejmuję ją od tyłu i całuję w głowę. - Ale wszystko w swoim czasie.

- Teraz czuję, że żyję - śmieje się cicho, zerkając na mnie kątem oka. Odwraca się w moją stronę i zagina lekko moją koszulę, a następnie muska opuszkami palców moje blizny. Biorę na to głęboki oddech, ale nie zamierzam jej powstrzymywać. Nie teraz. Uśmiecham się delikatnie i całuję ją czule w czoło.

- Nigdy wcześniej tego nie potrzebowałam - obejmuję ją w talii i spoglądam w oczy. - Ale pojawiłaś się ty i mój świat wywrócił się do góry nogami. Teraz naprawdę czuję, że mam dla kogo żyć i radzić sobie z problemami.

- Jutro ma nowe znaczenie - ujmuje w dłonie moją twarz i całuje powoli. - Kocham cię.

- Kocham cię, skarbie - szepczę, patrząc jej prosto w oczy i przytulam mocno do siebie.
11.12

Żal i smutek

Rozpacz i bezsenność

Jak żyć w tym świecie pełnym obłudy?

Brak mi Ciebie

Tęsknię

Pusta po tobie jest nie do zniesienia

Łzy cieknące

Krew płynąca

To koniec

Nie ma już ratunku

Uwielbiam twoje oczy

Nie podasz mi ręki

Chociaż wiesz, że w nich tonę

Nie ma już nic

Bez Ciebie jestem jak kwiat bez wody

Usycham

Umieram

Upadły już nadzieje
Chapter Ten

Wymieniam z Lucy mnóstwo wiadomości, ale w dalszym ciągu nie mogę się z nią dogadać. Chyba naprawdę robi sobie żarty, wybierając dla Taylor taką piosenkę. Wzdycham ciężko i opieram się o samochód, nie dając za wygraną.

- Ale mnie wsadziłaś na minę - podskakuję na głos szatynki i spoglądam na nią. Jest ubrana jedynie w jeansy i ciemny t-shirt, choć i tak prezentuje się w nim cudownie.

- Oh... Bo nie mogłam się dodzwonić - tłumaczę, wygładzając sukienkę.

- Nie mogłaś się dodzwonić... - wygląda, jakby szukała czegoś po kieszeniach. - Bo zostawiłam telefon w domu.

- W takim razie jedźmy po niego - zajmuję miejsce kierowcy, ale zielonooka macha ręką, bym się przesiadła. - No tak - uderzam się w czoło i powoli wędruję na drugie siedzenie. W tym momencie mój tyłek znajduje się na wprost Lauren, na co się rumienię. - Przepraszam...

- Kochanie, co ja twojego tyłka nie widziałam? - uśmiecha się łobuzerko i wsiada do środka.

\*\*\*

- Chodź, poznasz moją rodzinę - szepcze szatynka, gdy w dalszym ciągu wymieniam wiadomości z Lucy. Nie skupiam się zbytnio na jej słowach, kiwając jedynie głową i wysiadając z samochodu. - No chodź - ciągnie mnie delikatnie za łokieć.

- Dobrze, ale odpiszę matce - zerkam na nią i uśmiecham się przepraszająco.

- Okej, to po drodze - wbiega po schodach. Ruszam powoli za dziewczyną, blokując telefon.

- Też mam kogoś udawać? - pytam z uśmiechem, kiedy otwiera mi drzwi.

- Siebie - puszcza oczko, więc wchodzę do środka. - Zapomniałam telefonu! - woła od progu.

- Najpierw uprany portfel, teraz telefon. Niedługo zapomnisz odebrać Tay ze szkoły.

- A jaka jest ta twoja koleżanka? Ma raczej piękny umysł czy ciało?

- A to właśnie - wchodzimy do salonu, gdzie dostrzegam jedną z uczestniczek mojego programu. - Moja taktowna ciocia i przyjaciółka Ally oraz dyskretna siostra Taylor - obie zrywają się z miejsca, gdy dostrzegają mnie w progu. Przechylam lekko głowę, a starsza przekazuje mi na migi, bym nic nie mówiła. - Koleżanka Camila.

- Camila - podaję dłoń blondynce, która ją przyjmuje.

- Ally.

- Taylor? - witam się także z dziewczynką.

- Tak, ale mówi się na mnie Tay - uśmiecha się nerwowo.

- Daj mi chwilę - szepcze zielonooka. - Teoretycznie w tym czasie nie powinny ci nic zrobić, ale ja bym uważała - ostrzega i znika za ścianą.

Na chwilę zapada głucha cisza. Kobieta uśmiecha się do mnie przepraszająco, nerwowo bawiąc się palcami. Odwzajemniam ten gest, nie do końca wiedząc, co powiedzieć.

- To właśnie my - szepcze, gdy ma pewność, że Lauren nas nie słyszy. - Dziękujemy, że pani nas nie wydała.

- Bo my robimy taką niespodziankę dla Lo - uśmiecha się siostra zielonookiej. Kiwam z podziwem głową.

- Niespodzianka... Super pomysł - pokazuję jej kciuk.

- Nie miejscu Lucy też byłabym zazdrosna. Lauren to najlepsza partia, moje geny - chichocze blondynka, a ja jej wtóruję. Wtedy wraca do nas szatynka, a atmosfera robi się jakby bardziej napięta.

- Idziemy? - zerkam na nią. Przytakuje mi i pokazuje dziewczynom, że ma ich na oku, a następnie otwiera drzwi.
05.01

Spadłaś z nieba

Dałaś mi skrzydła

Nauczyłaś mnie latać

Odzyskałam nadzieję

Pomogłaś mi się podnieść

Wyciągnęłaś do mnie dłoń

Dzięki tobie stałam się aniołem z bliznami

Chociaż tak naprawdę podpisałam pakt z diabłem

Dzięki tobie jestem lepszym człowiekiem

Chociaż tak naprawdę zawsze byłam niewystarczająca

Bo ty jesteś moim aniołem, któremu oddałam serce
Happiness is you

Sprawiasz, że to wydaje się magią

Bo nie widzę nikogo innego oprócz Ciebie

Kocham kiedy dzwonisz nieoczekiwanie

Jesteś dziewczyną idealną

Zasługujesz na to wszystko

I jesteś tego warta

Zdobyłaś to

Zdobyłaś moje serce

Nikomu się wcześniej nie udało

A ty masz je całe

Zatracam się w twojej miłości

Znowu wniosłaś radość do mojego życia

Szczęście to ty z każdą wadą i zaletą
25.11

Krew spływa po moich nadgarstkach

Nikt nie słyszy mojego krzyku

Duszę go w sobie

Moje oczy straciły blask

Nie pamiętam, kiedy skupiałam się na czymś innym niż myślenie o Tobie

Bez Ciebie nawet nie jestem człowiekiem

Upadam na dno

Bez możliwości podniesienia się

Moje błędy mnie przygniatają

Krew miesza się ze łzami

Nie usłyszysz już nic

Wszystko zostało zamknięte w drewnianej trumnie dwa metry pod ziemią
Chapter Twelve

Prawie wybucham śmiechem, widząc Lauren przebraną za pastora. Moją matkę chyba już do końca poniosło. Kompletnie zwariowała na punkcie tego ślubu.

- Mam przeszycia w kolorze bukietu - słyszę, jak Dinah cicho szepcze Sofii do ucha. Ta jednak ze złością odwraca się w kierunku zielonookiej, zajmując swoje miejsce.

- W dupie mam twoje przeszycia - warczy, kiedy staję za nią. Przez chwilę mam wrażenie, że słyszała całą rozmowę i źle ją zrozumiała.

- Czy możemy zaczynać? - Lauren marszczy brwi, trzymając swoją "rolę" w lewej dłoni. Kątem oka zauważam matkę, która z tyłu dyryguje wszystkim. - Sof...

- Sofii - przerywa jej gwałtownym ruchem ręki. Szatynka uśmiecha się nieznacznie pod nosem, próbując to jednak ukryć.

- Czy ty, Sofii, bierzesz...

- Stop - znowu jej przerywa, będąc chyba jeszcze bardziej zdenerwowaną. Zakładam, że nasza rodzicielka chciała po prostu rozbawić gości. - Ona musi pierwsza - wskazuje na moją przyjaciółkę.

- A więc, Dinah, bo ty musisz pierwsza - zwraca się do blondynki, na co chichoczę cicho pod nosem. - Czy bierzesz sobie tę oto Normani... - nagle wszyscy wybuchają śmiechem, łącznie z matką, która wręcz pokłada się na podłodze. Czyli to jej celowe zagranie...

- Ciebie to śmieszy?! - warczy moja siostra, uderzając Hansen bukietem w ramię. - To ma natychmiast przestać!

- Dlaczego ma natychmiast przestać? - blondynka przybiera obronną postawę, a ja cofam się nieznacznie do tyłu. Chyba naprawdę zaczyna się robić gorąco. - Właśnie to mnie śmieszy. Ale ten układ między nami już nie.

- Wiedziałam, wiedziałam - Sof wznosi oczy ku górze.

- Musisz zrozumieć, że ja... - wzdycha, a moja siostra przerywa jej gwałtownie. Chyba naprawdę słyszała naszą rozmowę, ale w dalszym ciągu nie wie, że Normani jest hetero i ma męża, czym bardzo zraniła Dinah w przeszłości.

- Nie chcę tego słuchać!

- Próbuję ci coś wytłumaczyć! - łapie ją za ramiona, ale ta wyrywa się i zaczyna uderzać bukietem po całej klatce piersiowej.

- To nie próbuj!

- Sof, daj jej powiedzieć - wtrącam się, czego od razu żałuję, widząc mordercze spojrzenie siostry.

- Proszę bardzo. A może ty zdradzisz kilka swoich sekretów! - warczy. - Wyjaśnij, kim tak naprawdę jest Lucy! - wskazuje na nią dłonią od góry do dołu. - Powiedz, że między wami to wszystko jedna wielka ściema!

- Między nami nie ma żadnej ściemy - przechodzi mnie dreszcz, kiedy Lauren obejmuje mnie ramieniem i patrzy wściekle na młodszą Cabello. Nie wierzę, że właśnie za mną obstała...

- A między nami jest - odzywa się nagle Hansen. Wygląda na zranioną, czemu wcale się nie dziwię.

- Przepraszam państwa za ten cyrk - krzyczy Sofii i rzuca w blondynkę resztkami bukietu. - To już się więcej nie powtórzy. Przynajmniej z moim udziałem!

Łapie w dłonie koniec sukni i na tyle, na ile pozwalają jej szpilki, rusza biegiem w stronę wyjścia. Zerkam przepraszająco na szatynkę, dając jej buziaka w policzek, a następnie ruszam za siostrą.
29.01

Jesteś moim najsilniejszym uzależnieniem

Pragnę Cię każdą komórką swojego ciała

Przyciągasz mnie do siebie, rozpalając wokół ogień

A ja lgnę do Ciebie jak ćma

Nie potrafię Ci się oprzeć

Zburzyłaś mury dookoła mojego serca

Tylko ty jesteś jego właścicielką

Wiesz jak rozpalić moje zmysły

Powolnymi subtelnymi ruchami

Nikt inny nigdy tak na mnie nie działał

I te wszystkie rzeczy sprawiają, że jesteś najbardziej wyjątkową osobą, jaką znam
1

- Rozgość się - zielonooka zabiera mnie do swojego biura. To kolejna rzecz, jaka mnie zaskakuje. A mianowicie to, że pomieszczenie jest tak przestronne i nowoczesne. Zresztą, idealnie pasuje do kobiety.

- Kazała mi pani wziąć ze sobą tą kopertę - mówię niepewnie, podając jej plik dokumentów. Szatynka przytakuje i uśmiecha się szeroko.

- Cieszę się, że się zdecydowałaś - chowa kartki do biurka. - Wszystko tutaj jest do twojej dyspozycji, tak jak już pisałam. Niedostępna jest jedynie moja sypialnia. Potem pokażę ci także twój pokój. Oczywiście, z basenu i siłowni możesz korzystać do woli.

- Mam być na każde pani zawołanie, tak? - rumienię się. Kobieta chichocze i odchyla się na krześle.

- Tak jest w umowie - w jej rysach zauważam coś z poważnej pani prezes, co powoduje małą powódź między moimi nogami. - Ale oczywiście, możemy negocjować. Rozumiem też, że nie zawsze będziesz w stanie...

Unoszę dłonie w geście obronnym i rumienię się mocno. Domyślam się, że chodzi jej o moją miesiączkę, a to nadal wstydliwy temat.

- Ile obecnie przebywa tutaj dziewczyn? - pytam nieśmiało.

- Razem z tobą dziesięć - układa dłonie na biurku. Rzuca mi się w oczy kilka słabych blizn w okolicy kciuka, ale nim zdążę się im przyjrzeć, szatynka je zakrywa.

- I ty z nimi... - oblizuję usta.

- Tak - uśmiecha się lekko. - Nie myśl sobie, że robię to codziennie - chichocze. - W dużej mierze chodzi o to, że lubię odmienić los innych ludzi. Te dziewczyny trafiły tu po tym, jak były prześladowane przez jednego z alfonsów...

- To przykre - spuszczam wzrok na swoje dłonie.

- Nie ma co smutać - macha ręką. - Zrozumiałaś całą umowę?

- Ja... - przełykam ciężko ślinę. - Tak. Żadnej głębszej relacji, prawda? - zerkam na nią.

- Nie nadaję się do związków - prostuje się. W jej oczach zauważam coś mrocznego oraz ogromną pewność siebie. - Dlatego po prostu w nie nie wchodzę. Seks bez zobowiązań jest lepszy.

- A kiedy my... - jąkam cicho, rumieniąc się.

- Wszystko w swoim czasie - przygryza wargę i uderza opuszkami palców o biurko. - Dam ci chwilę na oswojenie się i zaklimatyzowanie.

- Więc, co teraz? - spoglądam jej w oczy. Mroczny błysk znowu się w nich pojawia.

- Teraz pokażę ci twój pokój, a potem oprowadzę cię po okolicy.
Chapter Seven

- Bawisz się w gwiazdę filmową? - chichoczę cicho na widok szatynki. Błyszcząca marynarka odznacza się w słońcu, dodając jej tylko uroku.

- No co? W końcu jestem Lucy, poważna reżyserka - prostuje się i spogląda na mnie z uśmiechem. - Ładna sukienka.

- A dziękuję - rumienię się. Jakiś czasu dostałam ją od Vives, ale naprawdę lubiłam w niej chodzić. - Prezent od mamy. Jedziemy?

- Jasne - rzucam jej kluczyki, które łapie w locie. Otwiera mi także drzwi od samochodu, więc mogę chwilę dłużej podziwiać jej wdzięczne ruchy.

\*\*\*

Lauren's POV

- Wtedy stanęłyśmy na dziobie tego statku, objęłam ją i krzyknęłam: "jestem królową tego świata". A to wszystko dlatego, że Camila była obok - łapię brunetkę za dłoń. Jej matka z przejęciem chłonie kolejne moje słowa, uśmiechając się przy tym.

- Chyba już to gdzieś słyszałam - macha ręką. Spoglądam na dziewczynę z nadzieją, a ta uśmiecha się do mnie dyskretnie.

- Bo już ci to opowiadałam, mamo - kiwa głową. Kobieta wygląda, jakby dostała olśnienia.

- Faktycznie - stuka palcami o stół. - Nie mniej jednak cieszę się, że jesteś tu z nami. Camila trafiła na najlepszą partę w mieście.

- Dziękuję, mamo - mamrocze Dinah, odchylając się lekko na krześle. Uśmiecham się pod nosem, powstrzymując śmiech. - Pójdę po coś do picia. Kochanie? - zerka na Sofii. - Mamo? Lauren?

- Lauren? - matka Camili podskakuje na krześle, a mi odpływa cała krew. Cholera, wydało się...

- To znaczy Lucy - blondynka macha ręką. - Mylą mi się te wszystkie kobiety.

- Jakie kobiety? - Sof patrzy na nią wkurzona. Chrząkam cicho, zastanawiając się, jak rozluźnić napięcie.

- Wszystkie kobiety - wzdycha ciężko i idzie do domu. Spoglądam na Camilę, ale jakby zbladła i zaciska dłonie na stole.

- Lucy, kochana, czy ty jesteś przesądna? - pyta matka dziewczyna, łapiąc moją dłoń.

- Nie... To znaczy tak - sapię. Kobieta zabiera mnie do salonu, gdzie na półce stoją porcelanowe figurki. Przyglądam się im z uwagą i zagryzam wnętrze policzka. Tego się nie spodziewałam...

- Tak się cieszę, że spotkała cię na swojej drodze - układa dłoń na moich plecach i wolno pokazuje kolekcję kotków machających łapkami. - Już myślałam, że nikt z nią nie wytrzyma i zostanie sama. A tu proszę... Przecież zawsze mogła przyprowadzić, na przykład taryfiarza z ogonem.

- Taryfiarza z ogonem? - marszczę brwi, patrząc na kobietę.

- No tak, czyli z dzieckiem innej baby - uśmiecha się. - A tymczasem ty jesteś taką dobrą partią.

- Mamo, kruszonka już dochodzi - z opresji ratuje mnie Camila, która pojawia się w salonie. Oddycham z ulgą i podchodzę do niej.

- Oczywiście. Ładna sukienka, Camila. Naprawdę podziwiam twój gust, Lucy - uśmiecha się i wychodzi do kuchni. Marszczę brwi.

Brunetka nieznacznie blednie, ale nie daje po sobie tego poznać. Pstrykam ją w nosek, kręcąc lekko głową.

- Nos ci rośnie. Jak u Pinokia.

- Udało ci się ujarzmić smoka. Ona naprawdę cię polubiła - szepcze cicho. Uśmiecham się lekko i chowam dłonie do kieszeni.

- Nie mi. Reżyserce, a nie taryfiarzowi z ogonem - biorę głęboki oddech.

- Zabiję ją - dziewczyna wywraca oczami, ruszając w stronę kuchni, ale łapię ją w ostatniej chwili za biodra.

- Nie. Mam lepszy pomysł.
09.12

Patrząc na Ciebie

Szukam miłości

Mam nadzieję, że moje oczy wyrażają moje uczucia do Ciebie

To jedyne, co mi pozostało

Jestem naga bez Ciebie

Taka bezbronna

Niczym zjawa sunę się po tym świecie

Bo bez Ciebie jestem nikim

Jak pies zostawiony na zimnie

Ciągle czekam, że wrócisz i powiesz jak mnie kochasz

Pozostaje mi nadzieja, że twoje uczucie wciąż jest trwałe
Gwiazdka

Codziennie błyszczysz

Jesteś jak gwiazdka

Rozświetlasz mi noc

Jesteś jaśniejsza nawet od Księżyca

On tylko może pozazdrościć Ci urody

Czuwasz nade mną

Lśnisz specjalnie dla mnie

Dajeszmi swój blask

A kiedy spadasz?

Lecisz prosto na ziemię

Wpadasz w moje ramiona

W nich również świecisz

Zachwycasz mnie bardziej

Tracę przy tobie rozum

Zakochuję się bardziej

Czy zawsze będziesz przy mnie?

Zachwycisz mnie swoim blaskiem?
22.01

Tylko przy tobie zanika świadomość

Rzeczywistość przestaje się liczyć

Znikają bariery

Upajam się tobą

Jesteś jak najsilniejszy narkotyk

Którego nigdy nie będę miała dość

Zatracam się coraz mocniej

Pragnę Cię bardziej z każdą chwilą

Wdarłaś się pod moją skórę

Jesteś nieodłączną częścią mnie

Ostatnim brakującym elementem mojego serca

Tylko ty jesteś jego właścicielką
14.01

Gdzieś w głębi duszy szukamy siebie

Nasze dłonie łączą się w czułym geście

Ramiona zginają się w uścisku

A usta wyznaczają coraz to nowe mokre ścieżki

Ciała splatają się w jedność

A my pośród ogników namiętności tkwimy w powolnych pocałunkach

Zatracając się w sobie coraz bardziej

Złap moją dłoń

Poprowadź przez życie

Będziemy sobie wzajemnie drogowskazem

Bo znalazłam gwiazdkę, która świeci tylko dla mnie
Ból

Ból

W każdym słowie

W każdym geście

Czy wrócą te chwile radosne?

Czy pokochasz mnie tak jak kiedyś?

Spoglądam Ci w oczy

Znowu widzę ten ból

On tkwi również w moim sercu,

Które kocha Cię tak namiętnie

Nigdy nie przestanie

Czemu to robisz, skarbie?

Spróbuj ukoić nasze myśli

Uwolnij te ciężkie

Zostaw te wspaniałe

Źle mi bez Ciebie

Byłaś przy mnie zawsze

W każdym słowie

W każdym geście

Czy znajdę ukojenie?
24 września

- Myślisz, że cię lubi? - pyta Dinah, kiedy rozciągamy się pod drabinkami. Wzruszam lekko ramionami, a wzrok nas obu pada na kobietę. Jak zwykle siedzi z nosem w swoim zeszycie, wpisując do niego jakieś oceny.

- Ja sama siebie nie lubię, więc czemu ona by miała? - śmieję się, ale szybko przestaję, bo Dinah wali mnie w żebra. Niemal zginam się w pół, łapiąc się za bolące miejsce.

- Wszystko dobrze, dziewczynki? - nauczycielka podchodzi do nas ze zmartwioną miną.

- Tak, pani profesor - uśmiecham się do niej uroczo, przygryzając lekko wargę. Cabello kręci głową z rozbawieniem i wraca na swoje miejsca. Spoglądam na Hansen morderczym wzrokiem i uśmiecham się sztucznie.

- Dzięki, Dinah - mamroczę, zaczynając się rozgrzewać. Na szczęście nic nie mówi, za co jestem jej wdzięczna.

Nauczycielka po rozgrzewce pozwala zagrać nam w badmintona i każe dobrać się w pary. Oczywiście, jestem skazana na blondynkę, która z uśmiechem podaje mi rakietkę.

- Niech cię szlak, Dinah Jane - mamroczę, patrząc na nią z mordem w oczach.

- Też cię kocham, Laur - śmieje się i zaczyna odbijać lotkę. Dziewczyna robi to coraz szybciej i szybciej, aż w pewnym momencie wywalam się o własne nogi.

- O matko, Lauren! - kobieta podbiega go do mnie, od razu wyciągając dłoń w moją stronę. - Nic ci nie jest?

- Panuję nad sytuacją - mamroczę, powoli wstając. Kostka zaczyna mnie boleć, więc jakoś kuśtykam do ławki.

- Kaleka no. Moja mała kaleka - mówi nauczycielka, na co niemal znowu się przewracam. Czy ona powiedziałam, że jestem jej? O Jezusie Nazarejski i wszystkie aniołki w niebie!

- Każdemu się zdarza - wzruszam lekko ramionami i posyłam Cabello łobuzerski uśmiech. Ta kręci z rozbawieniem głową i siada obok mnie.

Kilkanaście minut później wypuszcza nas do szatni, ale kiedy próbuję wstać, jej dłoń zaciska się na moim łokciu. Zerkam na nią i jak się okazuje, kobieta patrzy na mnie z troską.

- Obiecaj mi, że będzie na siebie uważać, Lo - prosi cicho, spoglądając mi w oczy.

- Po co to wszystko, proszę pani? - marszczę brwi, a nauczycielka wzrusza lekko ramionami.

- Jesteś naprawdę cudowną osobą. Szkoda by było, gdybyś coś sobie zrobiła - uśmiecha się do mnie. - Poza tym masz taką pozytywną aurę. Lubię cię - puszcza mi oczko, na co niemal się rozpływam.

- Gdyby coś mi się stało, to by miała pani jeden problem z głowy - mamroczę i odwracam się w stronę wyjścia, ale kobieta staje tuż przede mną z złożonymi rękoma.

- Nawet nie próbuj tak mówić - ruga mnie, grożąc palcem. - Nie jesteś problemem. Na pewno nie moim.

- Przepraszam, mam teraz trochę problemów - szepczę, odwracając wzrok.

- Chcesz mi o tym opowiedzieć? - układa dłoń na moim ramieniu i uśmiecha się delikatnie.

- Zależy, ile ma pani czasu...

- To moja ostatnia lekcja - ciągnie mnie na ławkę.
CamRen Wiki

## **Witamy na CamRen Wiki**

CamRen Wiki to niesamowita społeczność fanów Lauren Jauregui & Camili Cabello, którzy znajdą tutaj coś dla siebie. Na stronie będą pojawiać się wiersze, opowiadania, a także ciekawostki o tej dwójce.

## **Na stronie znajdziesz:**

1. Opowiadania i FanFiction
2. One Shot
3. Wiersze mojego autorstwa
4. Informacje i ciekawostki na temat Lauren Jauregui oraz Camili Cabello

KontaktKontakt do mnie:
* Wattpad: https://www.wattpad.com/user/MissJauregui16
* Sweek: https://sweek.com/pl/profile/812944/74088
* Instagram: https://www.instagram.com/missjauregui16/
* ASK: https://ask.fm/MissJauregui16

Pages - Informaction
1. Future - 6 031 słów
2. Opowieść halloweenowa - 8 680 słów
3. Another you - 5 877 słów
4. Another you 2: Młode wilki - 6 245 słów
5. One Shot
6. Opowieść walentynkowa - 4 131 słów
7. Myśli samobójcy - 4 643 słowa
8. Magiczne misie - 5 526 słów
9. Opowieść wigilijna - 9 371 słów
10. I że cię nie opuszczę...
11. Opowieść wielkanocna
12. Riddle 1: Zakochana w bokserze - 10 582 słowa
13. Riddle 2: Zakochana w milionerce
14. Wnuczka Elizabeth Bathory
15. Baby, I'm witch
16. Opowieść mikołajkowa
17. Napad na serce
18. Love's to blame - Wszystkiemu winna jest miłość
19. 365 dni
20. Sweet Poison
21. Dance With Me
22. Kryształ dusz
23. 50 miejsc, w których Camren robi to
24. Magiczna miłość misia Kamisia
25. W ogniu namiętności
26. Kilka chwil miłości
27. Bonds of love
28. Ukojona dusza powstałego misia - 1 777 słów
29. Z pamiętnika upadłych misiów - 1 657 słów
30. Mess-Age
31. Lauren Jauregui - ciekawostki - 181 słów
32. Lauren Jauregui - biografia - 176 słów
33. Camila Cabello - ciekawostki - 129 słów
34. Camila Cabello - biografia - 151 słów
35. Fifth Harmony - 277 słów

Jak pomóc?

Jeżeli chcesz pomóc mi udoskonalić stronkę to napisz mi, co o niej myślisz lub też co chciałbyś jeszcze na niej zobaczyć.

Wyróżniony obraz
Dach

Wejdźmy na dach nocą

Żeby pooglądać gwiazdy

Twoje oczy świecą jak diamenty

Ten widok zapiera mi dech w piersiach

Uwielbiam, gdy jesteś szczęśliwa

Chochliki w twoich oczach mnie tylko w tym utwierdzają

Wiesz jak bardzo je kocham?

Niebieskie perły, które codziennie wyznaczają mi drogę

Są tylko moje

Kochajmy się tam

Wiatr będzie pieścił nasze ciała

Kiedy zawędruję pocałunkami w krainę rozkoszy
04.12

Weź moją miłość

Zatrać się w niej

Nikt nigdy nie kochał tak bardzo jak ja

Wszystkie smutki odchodzą w niepamięć

Miłość nie pamięta złego

Wszystkie skarby zebrane są w tobie

Jesteś jak diament

Upajasz mnie swoją osobą

Zatracam się coraz bardziej

Kiedy to dostrzeżesz?

Kiedy uratujesz?

Teraz wiem, czym jest miłość, skarbie
Fight

I always believed that love will surrender

Didn't ever wanna lose control

You made me believe that love was forever

And love could sustain us through every fight

I'll let go of all of the other

Pretenders they were wasting my time

I never thought that I would say this

But I can see us having babies

That I might give you my heart
Finally?

Policjanci prowadzą nas na pole kempingowe, gdzie już kiedyś byłyśmy. Przeklinam samą siebie, że na to nie wpadłam i nie sprawdzałam wszystkich miejsc, gdzie ukrywało się dawne A. Jednak chyba nikt się nie spodziewał, że wróci ono do miejsc, w których zostało prawie nakryte.

Funkcjonariusze pukają do drzwi przyczepy, a pozostała ekipa pilnuje wszystkie możliwe drogi ucieczki. W progu staje młoda kobieta, trochę wyższa od Camili w czarnej bluzie i kapturze.

- O co...? - spogląda na nas zdezorientowana, ewidentnie szukając drogi ucieczki.

- Pani Melanie Darken? - szatynka kiwa lekko głową, a policjanci od razu zakuwają ją w kajdanki. - Jest pani zatrzymana za nękanie, prześladowanie oraz wielokrotną próbę zabójstwa - policjanci zabierają kobietę do radiowozu. Korzystając z okazji, przemykam się do przyczepy.

Znajduje się tam prawie wszystko. Nasze zdjęcia, filmiki... Dosłownie wszystko. Na komputerze odkrywam również kamery w naszym domu i więzieniu w celi Valerii.

Pocieram mocno skronie w momencie, gdy Camila obejmuje mnie i ciągnie do tyłu.

- Już dość, Lo - mruczy mi uspokajającym głosem i prowadzi do wyjścia. - To już nie będzie mieć znaczenia.

Wtulam się mocno w ciało kobiety, zaciskając palce na jej koszulce. Ta głaszcze mnie powoli po plecach, dając czułe pocałunki w czoło. Dodatkowo kołysze nami lekko, aby bardziej mnie uspokoić. Po tym, co zobaczyłam i co się stało, jestem jeszcze bardziej wstrząśnięta niż byłam wcześniej. W dalszym ciągu nie dociera do mnie ta cała sytuacja.

- Pani Jauregui - zaczepia nas jeden z policjantów, wyraźnie zawstydzony, że nam przerwał. - Dostałem informację, że pani ojciec oraz były partner pani Cabello również zostali już zatrzymani - informuje nas, a następnie się odmeldowuje i odchodzi.

Zginam się lekko w pół i klękam na ziemi, kuląc się w pozycji embrionalnej. Camila klęka tuż przy mnie, starając się mnie objąć.

- Błagam, niech to już się skończy - szlocham cicho w jej koszulkę, a kobieta głaszcze mnie po głowie. Wtulam się w nią najmocniej jak potrafię, zaciskając palce na jej koszulce. Wciąż nie mogę się uspokoić, tracąc nadzieję, że cokolwiek się ułoży.

- Już dobrze, kochanie - całuje mnie w czoło, przyciągając bliżej do siebie. - Wszystko będzie dobrze. Mamy siebie, mamy rodzinę i wspaniałych przyjaciół. Teraz wszystko się zmieni - głaszcze mnie powoli, drapiąc po karku i kołysząc nami.

\*\*\*

- Tak szybko nie wyjdą z celi - mówi adwokat, podając mi dłoń. Dziękuję jej za wygraną sprawę i uśmiecham się lekko. - Na pewno, gdyby byłoby to same nękanie, dostaliby jedynie zakaz zbliżania się, ewentualnie kilka miesięcy pozbawienia wolności. Ale do tego wszystkiego dochodzi wielokrotna próba zabójstwa, więc jest możliwość, że nie wyjdą nawet na zwolnienie warunkowe czy przepustkę.

- Jaka jest szansa, że potem nie będą nas prześladować? - pytam, siadając na jedynym z krzeseł. Pani adwokat zajmuje miejsce obok mnie, ściągając togę.

- Jeśli wyjdą na wolność to oczywiście wystosujemy odpowiednią sprawę o zakaz zbliżania się - tłumaczy, zerkając w akta sprawy. - Ale sąd zastosował wobec nich wzmożoną kontrolę.

- Dziękuję, pani - uśmiecham się, wstając. - Teraz będzie lepiej.
9

*Zerkam uważnie na przyjaciółkę, która właśnie zamawia nam jedzenie. Sylvia wygląda, jakby flirtowała z młodym kelnerem, całkowicie nie przejmując się tym, że na nią czekam. Odpuściłam sobie imprezę u Lucy, bo chciałam też spędzić trochę czasu z innymi, a poza tym obecność dziewczyny nieco mnie już przytłaczała. Blondynka doskonale to wiedziała i postanowiła mnie wyciągnąć na miasto, ale kończy się to jak zwykle.*

*- Jestem, przybywam! - krzyczy, aż wszystkie osoby w lokalu się na nią spoglądają. Ta całkowicie się tym nie przejmując, zajmuje miejsce obok mnie i uśmiecha się szeroko. - Coś taka przybita? - szturcha mnie w bok, patrząc na mnie uważnie.*

*- Tak jakoś - wzruszam ramionami, chowając dłonie w rękawach bluzy. Przyjaciółka nie komentuje tego w żaden sposób, wychyla się jedynie, żeby spojrzeć na kelnera. Wydaje mi się, że już przywykła do tego, że jestem małomówna. A przynajmniej, że staram się mówić więcej, ale ciężko mi to wychodzi.*

*- Nie żałujesz, że opuściłaś imprezę? - pyta nagle, zakładając ręce na piersi. W duchu chce mi się śmiać, bo to ostatnie miejsce, gdzie chciałabym się znaleźć.*

*- Niezbyt. Nie kręcą mnie te klimaty - wzdycham cicho, pocierając skroń. - Przynajmniej od kiedy Lucy znalazła sobie tych dziwnych znajomych.*

*- Poszłabym tam tylko po to, żeby się nawalić - mamrocze, wyglądając na rozmarzoną. Parskam cicho śmiechem, kręcąc lekko głową. To takie typowe dla Sylvii. Bez alkoholu nie ma dobrej zabawy. Od zawsze mi to powtarza. - No co? Jestem trzeźwa od tamtego weekendu.*

*- Nic nie mówię przecież - unoszę dłonie w geście obronnym. Na szczęście dziewczyna nie ciągnie dalej tego tematu, tylko znowu zerka w kierunku kelnera. Po kilku minutach przychodzi z gotową pizzą i napojami, posyłając do Sylvii dyskretne uśmiechy.*

*- Pójdę do łazienki - chrząkam cicho, nie mając najmniejszego zamiaru uczestniczyć w ich amorach. Oboje chyba nie zwracają na mnie uwagi, więc wymykam się do toalety.*

***Żałuj, że Cię tu nie ma. Moi znajomi chcą Cię poznać - L.***

*Na ekranie telefonu dostrzegam wiadomość od Lucy, którą od razu usuwam. Nic jej nawet nie odpisuję, tylko wyciszam i chowam urządzenie do kieszeni. Przemywam szybko twarz zimną wodą i wracam do Sylvii, mając nadzieję, że nie ma tu już tego kelnera.*

*- Dobrze, że jesteś. Lucy do mnie wypisuje - mamrocze blondynka, pokazując mi najnowszą wiadomość od przyjaciółki. Wzdycham cicho i siadam naprzeciwko niej, wzruszając lekko ramionami.*

*- Do mnie też, ale nie chcę teraz z nią gadać - mówię i nakładam na talerz kawałek pizzy.*

*- Ostatnio zaczyna świrować - Sylvia podsuwa mi szklankę z napojem, uśmiechając się lekko. - Odkąd zaczęła mieć świadomość, że zakochałaś się w nauczycielce, to jest cholernie zazdrosna i narwana. Zgaduję, że ci ludzi też nie są przypadkowi.*

*- Coś sugerujesz? - marszczę brwi, upijając trochę coli. Dziewczyna kręci lekko głową, wzruszając ramionami. Wygląda, jakby coś wiedziała, ale postanawiam dłużej nie dopytywać.*

*W pewnym momencie moje dłonie zaczynają się trząść i kręci mi się w głowie. Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, nastaje ciemność.*
12

Camila's POV

Z zapartym tchem słucham kolejnych historii z życia szatynki. Widzę, jak bardzo jest rozemocjonowana, nie powstrzymuje nawet łez. Może trochę wykorzystuję sytuację, ale układam dłoń na jej ręce i dotykam powoli blizn. Wtula się we mnie bardziej, nie wyrywając się spod mojego dotyku, co odbieram za dobry znak.

- Były jeszcze epizody, gdy przypalała mnie papierosami - szepcze. - To stąd te okrągłe blizny. Najbardziej nienawidziła, kiedy wracałam z siłowni ze zdartymi knykciami. Wtedy jeszcze dodatkowo przypalała te rany.

- Mój Boże - sapię i przyciągam ją bliżej. Tulę zielonooką najmocniej, jak potrafię, z wolna głaszcząc jej plecy. Czuję na policzkach własne łzy, ale staram się trzymać emocje na wodzy. Potrzebne jej teraz wsparcie...

- A teraz dotarłam tutaj - chowa twarz w zagłębienie mojej szyi. - Do ciebie. I powoli zaczynam się oswajać z twoim dotykiem - nie omieszkam się zareagować na te słowa niczym innym, jak czułe dotykanie jej pleców. Wlewam w to wszystkie swoje uczucia i przytulam ją mocno.

- Jestem z ciebie dumna, skarbie. Tak bardzo dumna - cmokam szatynkę w czubek głowy. - Nie poddałaś się, choć było ciężko. I otworzyłaś się na mnie.

- Tylko ty możesz mnie dotykać - szepcze i zawisa nade mną, patrząc mi prosto w oczy.

- Tylko ja? - pytam, oblizując usta. Kobieta przytakuje z uśmiechem, całując mój policzek. - Całą ciebie?

- Całą. Zawsze - deklaruje.

Uśmiecham się i popycham ją delikatnie na plecy. Patrzy na mnie nieco zaskoczona, kiedy przejeżdżam dłonią po jej członku, a następnie go ujmuję. Zaczynam powoli poruszać na nim palcami, aż twardnieje pod moim dotykiem.

Lauren wypycha biodra i rzuca mi gumkę. Trochę niezgrabnie ją zakładam, ale szatynka nie komentuje tego w żaden sposób. Łapie mnie za biodra i wciąga na siebie, bym mogła swobodnie ją dosiąść, co oczywiście robię.

- Mogę być na górze? - uśmiecham się zwycięsko. Kobieta chichocze i mi przytakuje, podnosząc się na łokciach. Korzystam z okazji i całuję ją, wolno poruszając się na niej.

Dłonie zielonookiej wędrują do moich piersi, które pieści czule. Odwdzięczam się jej czułymi pocałunkami oraz szybszym opadaniem bioder. Niemalże czuję, jak wypełnia mnie całą, na co skomlę i zaciskam się na jej penisie.

Chwilę później łapiemy wspólny rytm pchnięć, jęcząc przy tym. Szatynka gryzie delikatnie moją wargę, po czym subtelnie ją przygryza. Sapię i zaciskam się na niej mocniej, szybciej się poruszając. Jauregui podtrzymuje mi biodra, wbijając się gwałtownie, czym doprowadza nas obie go orgazmu.

Opadam zmęczona na jej klatkę piersiową i wtulam się mocno. Nim zapadam w sen, przejeżdżam powoli palcami po każdej najdrobniejszej bliźnie. Jest cała moja.
Epilog cz.1: Narzeczona na niby

- Aż tak bardzo mi nie zależało, żeby przyjechał - szepcze moja mama do Lauren, kiedy ja próbuję zrzucić ryż z włosów. Sof cała promienieje, wtulona w bok Dinah, gdy goście składają im życzenia.

- Wyślemy mu zdjęcia - szatynka uśmiecha się szeroko. - Mamo - dodaje po chwili, co zaskakuje nas obie. Kobieta przytula ją, uśmiechając się przy tym. Ten obrazek wywołuje również mój uśmiech, ale nie komentuję tego w żaden sposób.

- Tata! - krzyczy nagle Sofii, biegnąc w stronę jakiegoś samochodu. Zagryzam wnętrze policzka, zerkając na rodzicielkę.

- Zawsze się spóźniał ten chu... - zaczyna, lecz powstrzymuje ją uścisk Lauren. Zielonooka kiwa mi głową, więc także biegnę do mężczyzny, wtulając się w niego mocno.

\*\*\*

- Odbijany - szepcze nagle szatynka, aż wpadam plecami na jej klatkę piersiową. Ojciec uśmiecha się do nas, choć dziewczyna nie odwzajemnia tego i porywa mnie do tańca.

- Straciłam poczucie czasu - przyznaję szczerze. - Przepraszam - dodaję, mimo że nie wygląda na złą.

- Dobrze bawiłam się z przyszłą teściową - chichocze, składając pojedynczy pocałunek na moim czole. Gryzę wargę i spoglądam na nią zaskoczona.

- Naprawdę chcesz wziąć ze mną ślub? - oblizuję usta. - Po tym, co ci, a właściwie nam, zrobiłam?

- Tak - przytakuje i marszczy brwi. - Kocham cię.

- Powinnaś mnie nienawidzić - spuszczam wzrok. Słyszę, jak dziewczyna cicho wzdycha, ale nie mam odwagi na nią spojrzeć.

- Wtedy tym bardziej wzięłabym z tobą ślub i męczyła się do końca życia - wyczuwam nutkę rozbawienia w jej głosie. Zagryzam wnętrze policzka, a wtedy szatynka pociąga mnie w jakieś ustronne miejsce. - Czy mogę ci pokazać, jak bardzo cię kocham? - szepcze mi do ucha, aż przechodzą mnie dreszcze. Cholera...

Nim zdążę się zorientować, co się dzieje, dziewczyna napiera na moje usta. Czuję, jak pożądanie i podniecenie wybucha na całym moim ciele. Od razu oddaję pocałunek, wsuwając dłonie w jej włosy.

Zielonooka bez żadnych gierek przechodzi szybko do konkretów. Unosi lekko moją sukienkę, a ja w tym czasie jedną ręką rozpinam jej rozporek. Sprawnie wyciągam sterczącego członka, gdy odsuwa na bok majtki i zatapia palce w moich wargach sromowych, na co skomlę.

Wyciąga z kieszeni gumkę i rzuca mi ją. Szybko zakładam zabezpieczenie, wypychając biodra w jej stronę. Szatynka przejeżdża kilkakrotnie dłonią po mojej kobiecości, aż mogę się wreszcie nabić na jej penisa.

Szybko łapiemy wspólny rytm pchnięć, całując się przy tym. Wbijam paznokcie w ramiona Lauren i jęczę w jej usta. Kiedy pociera mój punkt G, zaczynam się na niej zaciskać. Twardnieje wtedy jeszcze bardziej i drży, więc przyjmuję ją głębiej, na co skomli.

Orgazm przychodzi niespodziewanie, aż tracę grunt. Jauregui jednak w porę przytrzymuje mnie w tali i jęczy, gdy wypełnia prezerwatywę. Opadam delikatnie na jej klatkę piersiową, kompletnie wyczerpana. Szatynka przytula mnie mocno do siebie i całuje w czoło.

- To był... - przygryzam wargę.

- Kompletny przypadek - kończy za mnie.

- Tak, dokładnie.

- Ale i tak cię kocham - uśmiecham się szeroko, a moje serce raduje się na sam widok jej tak szczęśliwej.

- Też cię kocham, Lo.
13.12

Z lawiną uczuć

Przyszło mi się zmierzyć

Z wodospadem emocji

Przyszło mi stanąć oko w oko

Z huraganem wspomnieć

Przyszło mi walczyć

Z wiatrem przewrotności

Przyszło mi to pokonać

Z tysiącem niewypowiedzianych słów

Przyszło mi milczeć

Więc nie dziw się teraz

Dlaczego jestem taka cicha

I pomimo, że słucham Cię uważnie

Odpowiadam dopiero po dłuższym namyśleniu

Bo z niespełnioną miłością

Przyszło mi żyć
20 października część 2

Kobieta przyciąga mnie do siebie za koszulkę i przeradza pocałunek w bardziej namiętny. Nie oponuję, tylko podnoszę ją za uda i sadzam na biurku. Moje dłonie od razu wędrują pod jej koszulkę, a wkrótce później ląduje ona na podłodze.

- Zrób to, Lauren - sapie, patrząc mi prosto w oczy. Przygryzam mocno wargę, nie dowierzając, że taka bogini siedzi przede mną.

Układam dłonie na jej piersiach, miętosząc je w palcach. Są takie cudowne i idealne. Od razu nurkuję w nich, całując czule obie półkule. Następnie łapię jej sutek w zęby, odginając miseczkę stanika. Na zmianę go liżę i ssę, patrząc Camili prosto w oczy. Drugą dłonią zjeżdżam do jej jeszcze okrytego krocza i pocieram ją lekko przez spodnie. Nauczycielka wygina się w łuk, wbijając mi paznokcie w ramiona.

- Cholera, Lo - jęczy głośno, wypychając biodra w moją stronę. Czuję jaka jest mokra i chętna, przez co sama czuję ogromne podniecenie. - Proszę... - wygina się bardziej, robiąc mi czerwone ślady paznokciami na plecach pod koszulką.

W ekspresowym tempie pozbywam się reszty jej ubrań, popychając ją na biurko. Klękam przed nią, rozszerzając jej uda i całuję ją po nich. Nauczycielka wsuwa dłoń w moje włosy, przyciągając mnie bliżej do siebie. Zostawiam drobne pocałunki najpierw na jednym, później na drugim biodrze. Widzę, jak kobieta się niecierpliwi, więc nurkuję między jej nogami i wtulam nos w jej łechtaczkę.

- Tak wspaniale pachniesz - szepczę, patrząc brunetce w oczy, a Camila się odchyla i jęczy głośno. Uśmiecham się na to i wsuwam język między jej wargi sromowe, mogąc ją w końcu posmakować. Wylizuję powoli jej soczki, które zdążyły się nagromadzić od naszych pieszczot. Palcami natomiast zaczynam jej łechtaczkę, koniuszkiem języka muskając wejście pochwy.

- Kurwa, Lauren, nie baw się! - niemal krzyczy, ciągnąc mnie za włosy. Rzucam jej szybkie spojrzenie, a następnie wchodzę w nią językiem tak głęboko, jak tylko się da. Moje palce przyspieszają ruchy, podobnie jak język.

Kobieta już nie oponuje, tylko krzyczy w ekstazie, dochodząc mocno, a ja staram się złapać jej wszystkie soczki i spić.

- Oh, Lo - prostuje się i przyciąga mnie do pocałunku. Od razu go oddaję, przytulając nauczycielkę do siebie. - Spotkajmy się w weekend. U mnie. Tak, żeby nikt nam nie przeszkadzał.
02.02 + Tłumaczenie

Los dos inventamos la aventura del amor

Quiero en tus manos abiertas buscar mi camino

Y que te sientas mujer solamente conmigo

Y descubrir el amor juntos cada mañana

Hoy busco en la noche el sonido de tu voz

Y donde te escondes para llenarte de mí

Quiero apagar en tus labios la sed de mi alm

Tłumaczenie:

Dwójka tworzących miłosną przygodę

Chcę w twoich otwartych ramionach szukać mojej drogi

Żebyś czuła się kobietą tylko ze mną

I znaleźć miłość, razem, każdego ranka

Dziś szukam w nocy dźwięku twojego głosu

I miejsca, gdzie się chowasz, aby napełnić Cię mną

Chcę w twych ustach zgasić pragnienie mej duszy
01.12

Wróciła nadzieja

Może jutro będzie lepiej

Jestem gotowa na to, co przyniesie los

Wszystko inne zostaje w tyle

Twoja bliskość mnie otumania

Jesteś jak narkotyk

Bardzo silny

Uzależniasz

Czuję się innym człowiekiem

Bo chcę być dobra dla Ciebie

Życie nabrało sensu

Pokażesz mi znowu moją drogę?

Przejdziemy przez nią razem?

Tylko ja i ty

Gdzie po raz kolejny znikną bariery

Wierzę, że jeszcze kiedyś się uda
Błękit

Błękit jej oczu mnie uspokaja

Chciałabym mieć ją przy sobie

Serce ma czyste tak jak łza

A myśli wolne niczym wiatr

W nich tylko miłość ma

Zawsze słodko rumieni się

Gdy ją łapię za rękę

Wypełniam szczęściem nasze dni

Jej uśmiech jest moim największym skarbem

Zasługuje na to wszystko

A ja dam jej wszystko, co najlepsze

Tak delikatna niczym kwiat

Skradła całe moje serce
3 marca część 1

Lekko poddenerwowana staję przed gabinetem wf'istów. Wiem, że Camila jest tam sama, widziałam ją jak wchodziła. Ręce mi się trzęsą, bo od tego wydarzenia w styczniu praktycznie ze sobą nie rozmawiałyśmy. Przecieram oczy i niepewnie wchodzę do pomieszczenia.

- Lauren? Co ty tu robisz? - pyta zdziwiona kobieta, wstając z miejsca. Przełykam ciężko i zza pleców wyjmuję bukiet kwiatów.

- Wszystkiego najlepszego, pani profesor - oblizuję usta, wręczając nauczycielce róże.

- Pamiętałaś? - w jej oczach błyszczą łzy, a brunetka niemal rzuca mi się na szyję. Obejmuję ją mocno i wtulam w siebie, natomiast nos wsuwam w jej włosy.

Nie wiem, ile tak stoimy, ale w pewnym momencie kobieta odrywa się ode mnie i napiera na moje usta. Zaskoczona dopiero po chwili oddaję pocałunek, układając dłonie na jej biodrach.

- Tęskniłam - sapie po chwili i wplątuje palce w moje włosy.

- Ja też - trącam nosem jej, a nasze spojrzenia się krzyżują.

Nauczycielka popycha mnie delikatnie krzesło, a następnie siada na moich kolanach. Przyciągam ją blisko do siebie i całuję czule w policzek.

- Nie odchodź już więcej - szepcze, łapiąc moją twarz w swoje dłonie. Patrzę jej prosto w oczy i kiwam lekko głową. - Obiecaj mi to, proszę.

- Obiecuję, Camz - mówię cicho i głaszczę ją delikatnie po talii.

- Wpadnij dzisiaj do mnie - masuje lekko kciukami moje kości policzkowe. - Nie chcę sama spędzać tego dnia.

- Dobrze - uśmiecham się i całuję ją słodko w usta. Przez chwilę tak siedzimy, ale zaraz potem dzwoni dzwonek na przerwę.

Żegnam się z nauczycielką, a na korytarzu niemal wpadam na Dinah. Marszczę brwi, a przyjaciółka ciągnie mnie w bok.

- Gadaj jak było, bo umieram z niewiedzy - mamrocze, kierując się w stronę Ally i Normani, które już na nas czekają.

- No dobrze - wzruszam ramionami, drapiąc lekko kark.

- A co więcej? - blondynka unosi brwi, stając przede mną z założonymi rękoma.

- Zaprosiła mnie dzisiaj do siebie - wzdycham cicho, opierając się o ścianę.

- Moje Camren! - Brooke niemal na mnie wpada, przytulając mocno. - To ja może wam gołąbków zrobię? - zerka na mnie podejrzliwie.

- Ally... Daj już z tym spokój - dziewczyny kręcą zrezygnowane głowami, spoglądając na siebie wymownie, a ja się uśmiecham.

- Wiem, że gołąbki się najlepsze na wszystko, ale innym razem - śmieję się i przytulam delikatnie przyjaciółkę.
Epilog: Póki śmierć nas nie rozłączy

Pogrzeb Lauren odbył się tydzień później. Oczywiście, trumna była zamknięta. Podobno ciało było tak zmasakrowane.

Stałam z boku, patrząc na to wszystko jakby we śnie. Tobby, mój obecny chłopak, towarzyszył mi. Zaraz po wyjściu ze szpitala poszłam do klubu i zaciągnęłam go do łóżka. Wiem, że zachowałam się jak egoistka, ale nie chciałam by mama obwiniała o ciążę Lauren. To nie byłoby fair wobec wszystkich. Moje zachowanie również było naganne, ale nie mogłam postąpić inaczej. Ona na zawsze będzie w moim sercu, a domniemane małżeństwo z Tobby'em nawet nie będzie formalnie ważne.

\*\*\*

Tobby okazał się być wspaniałym ojcem, ale nie mężem. Od początku nie było między nami tej chemii, którą przeżywałam z Lauren. Dziewczyna od zawsze była w moim sercu. Nawet teraz, gdy od kilku lat planowałam doszczętnie zerwać z Tobby'em i wyprowadzić się z Michelle do matki albo innego miasta.
Siedziałam, wpatrując się w nagrobek siostry. Jeszcze nigdy nie zabrałam tu swojej córki. Bardzo chciałam, aby nastolatka poznała swojego prawdziwego rodzica. Ona nigdy nie będzie dzieckiem mężczyzny, który rzekomo mnie kocha. Mimo, iż każdy tak myśli to Michelle jest zbyt podobna do Lauren. Myślę, że nawet mama to zauważyła.

- Camz - słyszę cichy głos gdzieś za mną. Tylko jedna osoba tak do mnie mówiła.

Rozglądam się szybko i uważnie po cmentarzu. To niemożliwe, że Lauren tu jest.

- Lo? - szepczę słabo, przyglądając się każdemu nagrobkowi.

- Kocham cię, Camz! - krzyk dziewczyny brzęczy mi w uszach.

- Lauren?! - łzy strumieniem zaczynają płynąć po moich policzkach. - Gdzie jesteś, kochanie? - łkam cicho, mocnej oplatam się ramionami. Po chwili czuję na twarzy delikatny chłodny dotyk, a następnie na ustach.

- Jesteś moja, Camz - zniekształcony głos Lauren rozbrzmiewa w mojej głowie.

Czy ona tu jest? A może wciąż żyje? Jedno jest pewne, jak najszybciej powinnam wyznać córce całą prawdę...
27.01

Jesteś jak anioł, który spadł z nieba

Podałaś mi rękę w ostatnim momencie

Dzięki tobie się podniosłam

Tylko ty dajesz mi tyle radości

Tylko przy tobie czuję się kochana

Jesteś moją gwiazdką

Moim tchnieniem

Kocham wszystkie twoje niedoskonałości

Bo tylko one czynią Cię idealnym człowiekiem

Kocham twój krystaliczny charakter

I to jak się uśmiechasz

A najbardziej kocham twoje oczka, w których mogę utonąć
Android Race: Energy Absorption Mechanical Component

**Energy Absorption Mechanical Component**「?, "Componente Mecânico de Absorção de Energia"」é um componente mecânico que permite ao androide absorver energia.

## Visão Geral

O **Componente Mecânico de Absorção de Energia** é um tipo de item que ao ser instalado no corpo do androide, possibilita a ele a capacidade de absorver energia vital de suas vítimas, mas também de ataques e técnicas em geral constituídas de energia vital.

## Referências

1. ↑ *Dragon Ball* mangá; Capítulo 338, página 14
2. ↑ *Dragon Ball* mangá; Capítulo 341, páginas 12-14