Ainu

### Etykieta

Ainu żyją w klanach, zwykle około 10-30 osób. Po zjednoczeniu Ainu klany zaczęły powoli rosnąć liczbowo, dochodząc czasami nawet do 100 Ainu.

Mężczyzna Ainu

### Etykieta

Mężczyźni Ainu są zwykle zwartej postury, krzepcy i szerocy w barach. Bardzo częstą jest u nich długa broda.

Kobieta Ainu

### Etykieta

Kobiety Ainu tatuują swoje usta, ręce i nogi. Tatuaże mają znaczenie szamańskie, i zwykle mają przynosić szczęście lub chronić przed złymi duchami. Czasami tatuaże są przykrywane makijażem, aby utrudnić złym duchom rozpoznanie i ominięcie mistycznej obrony.

Honorowi, przywiązują dużą wagę do prestiżu zdobywanego tylko przez własne osiągnięcia a nie np pochodzenie z możnej rodziny. Szybko wprowadzają wszelkie osiągnięcia technologiczne, jednak mają dziwną awersję do żelaza uważanego za metal niegodny uwagi, i gorszy od wytwarzanego przez nich wspaniałego spiżu.

## Kultura

Ainu wierzą w duchy przodków, duchy przyrody, drzew, kamieni, gór, rzek... Szamani kontaktują się z duchami, mogą fizycznie przenieść się do świata duchów, rzucając w powietrze magiczną linę, a następnie wspinając się po niej do krainy duchów, paradoksalnie znajdującej się w podziemiu, z której przynoszą czasami artefakty i niespotykane na Aswarze przedmioty. Szamani mogą przewidywać przyszłość z kości, oraz manipulować pogodą. Najpotężniejsi szamani mogą na przykład przywoływać śnieżycę pstryknięciem palców, i w ciągu minut niebo zasłonięte zostanie śnieżnymi chmurami.

Obecnie Ainu trudnią się głównie sadownictwem (arborystyka), rzemieślnictwem, oraz polowaniami. Zamieszkują oni wkopane domy z drewna i cegły, pokryte glinianymi dachówkami, pracują w rodzinnych warsztatach, zbierają owoce ze swoich sadów oraz warzywa z pól, a w święta (zwykle astronomiczne, takie jak przesilenia, czy specyficzne pozycje planet) poszczą, wyruszają na wyprawy do świata duchów. Ainu posługują się spiżowymi narzędziami, walczą za pomocą włóczni i długich łuków. Każdy Ainu nosi ze sobą ostrą spiżową saperkę, ponieważ ich preferowaną strategią wojskową jest budowa ziemnych fortyfikacji, których bronią, zadają przeciwnikowi straty, a następnie wycofują się do kolejnego szybko zbudowanego fortu, gdy wróg zaczyna wygrywać. W ten sposób zadają duże straty niewielkimi kosztami.

Ainu posługują się językiem Jōmon.

## Historia

Setki lat temu, Ainu przybyli na swoje obecne terytorium ze swojej ojczyzny, Kai, wg ich mitów znajdującej się w niebiosach. Zostali z niej wypędzeni przez najeźdźców, tak zwanych Yayoi, którzy przybyli setkami tysięcy zza morza i z niesłychanym barbarzyństwem wymordowali większość Ainu, jednocześnie nazywając ich barbarzyńcami, choć oni sami używali jedynie niezwykle prymitywnych kamiennych narzędzi, i Ainu zostali pokonani przez ich liczbę i okrucieństwo, nie ich wartość bojową.

Po swojej ucieczce Ainu osiedlili się na brzegach rzeki Mononay, formując klany zamieszkujące małe wioski. Klany Ainu liczyły zwykle od 10 do 30 osób, rządzonych przez najstarszego w klanie. Ainu zajmowali się rybołówstwem, polowaniem, garncarstwem oraz stolarstwem. W roku 783 (41) kalendarza Ainu, król Hureeper † za pomocą siły i dyplomacji zjednoczył klany Ainu w jedno państwo, wynalazł herbatę, oraz wytop brązu. Zjednoczone państwo Ainu opiera się na autorytecie władcy, który musi być wielkim wojownikiem, potężnym szamanem, znakomitym rzemieślnikiem, itd. aby przejąć władzę po swoim przodku, w przeciwnym razie klany wybierają innego władcę.

W roku 1241 (499), Ainu wciąż są rozproszeni po swoim terytorium, większe osady to tylko stolica Turen-Kotan, oraz port morski Atomte-Cip.