De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 18 (Donder)

## Hoofdstuk 18

Het voelde raar om wakker te worden in de grot waar de Stam leefde. *Over een tijdje zal het wel vast wel gaan wennen,* dacht Donder. Dit was zijn eerste echte dag in de Stam der Waterstromen en hij wilde het gebruiken om iedereen een beetje te leren kennen. Hij draaide zich in zijn nest op en keek naar Engel. Hij wist dat ze al wakker was, maar de schildpadpoes bleef stil. Steenspreker had gezegd dat ze nog wel even moest rusten totdat ze volledig hersteld was. *Zou zij zich hier ook kunnen thuis voelen? Ik heb mijn familie, maar zij heeft alleen mij, en ik weet niet of dat genoeg is.*

Hij porde haar met zijn staart. ‘Zullen we mijn moeder een bezoekje brengen?’ Hij had gisteren niet lang meer met zijn moeder kunnen praten, maar Licht gaf hem een fijn gevoel … een gevoel die Hulstklaver hem ook had gegeven voordat hij wist dat ze niet zijn echte moeder was. *Maar die tijd is nu over. Ik zal de DonderClan nooit meer zien en nu het leven leiden dat ik altijd al had moet leiden.*

Engel haalde haar schouders op. ‘Oké.’ Het antwoord van haar maakte Donder bezorgd. *Als ze er geen moeite in stopt, zal niemand haar dadelijk mogen!* Hij kroop uit het hol waarin ze hadden geslapen. De Stam had toevallig nog een hol over voor de nieuwkomers, waardoor ze niet meteen bij de rest sliepen, wat misschien iets teveel voor Engel was geweest.

Donder herinnerde zich nog waar de Kitmoeders -dat was hoe ze hun moederkatten hier noemden had hij begrepen- sliepen en hij zat al snel bij zijn moeder in het nest. Een lichtrood poesje stormde op hem af. Ze was piepklein, kleiner dan de andere twee bolletjes wol, maar wel het meest energiek. ‘Ben *jij* mijn broer?’ vroeg ze enthousiast. Donder glimlachte en keek even naar Licht, die met ogen vol liefde naar hun staarde. ‘Ik denk het wel. En dit is Engel, een vriendin van me.’ Hij keek afwachtend naar Engel. *Zeg alsjeblieft wat!* smeekte hij haar stilletjes.

Engel glimlachte terug. ‘En wie ben jij dan?’ Het lichtrode poesje hief haar kin op en stak haar borst vooruit. ‘Ik ben Plons Als Zalm Springt! En dat is mijn broertje Brul Van Woeste Leeuw en degene die haar ogen nog steeds niet open heeft en ook geen naam heeft is mijn zusje.’ Plons keek geïrriteerd naar de grijsbruine kitten. ‘Zo kan ze nooit met me gaan spelen!’ Licht keek naar Engel. ‘Weet jij anders een leuke naam voor haar, Engel?’ De schildpadpoes keek verrast op. ‘*Ik*?’ Licht knikte en Engel keek neer op het grijsbruine poesje. ‘Eh, Grot Waar Beer Schuilt, misschien? Ik weet niet of dat een goede naam is.’ Licht keek met stralende ogen naar haar dochtertje. ‘Dat is een prachtige naam. Waarom heb je die gekozen?’

Donder zag Engel ontspannen, wat betekende dat de poes zich op haar gemak begon te voelen. ‘Een grot heeft Donder leven en die van mij gered, wat vooral kwam doordat er een beer in zat. En ze heeft een grijsbruine vacht, wat de grot en de beer goed mixt.’ Vlam, de andere Kitmoeder, keek geïnteresseerd naar de poes. ‘Ik denk dat ik jullie binnenkort ook wel vraag om de namen van mijn kits te verzinnen!’ Haar rode buik was al flink gezwollen, dus zou ze vermoedelijk snel bevallen. Vlam schoof een beetje aan de kant en maakte wat ruimte vrij voor Engel en Donder. Brul was intussen ook wakker geworden en keek nieuwsgierig naar zijn oudere broer.

‘Ga zitten. Ik zou graag meer willen horen over jullie reis hiernaartoe!’ miauwde Vlam. Licht trok Plons dichter naar zich toe en begon met het wassen van haar dochter. Donder wilde net gaan beginnen, toen Licht hem onderbrak met haar harde gehoest. Plons sprong op. ‘Ieuw, mam! Zo wordt ik alleen maar viezer hoor!’ Maar Licht stopte niet met hoesten en bleef alleen maar door gaan. Vlams ogen waren rond van bezorgdheid en angst welde in Donder op. *Is ze aan het stikken?* Hij was te gespannen om op te staan en kon alleen maar met angstige ogen toekijken. ‘Gaat het?’ vroeg hij toen ze gestopt was. Licht knikte langzaam. ‘Ja hoor.’ Vlam legde een poot op die van de andere Kitmoeder. ‘Je moet echt eens naar Steenspreker toe gaan. Je bent aan het verslechteren, Licht!’

Donders moeder twijfelde even, maar stond toen op. ‘Je hebt gelijk. Ik zal even naar haar toe gaan.’ Ze gaf alle drie haar kleintjes een snelle lik. ‘Ik ben zo terug,’ murmelde ze. Donder keek zijn moeder na en draaide zich toen weer om naar Vlam, die scherpe steentjes aan de kant schoof met haar staart. ‘Wat is er met haar aan de hand?’ Vlam zuchtte en sloeg haar ogen neer. ‘Je moeder is ernstig ziek. Het is nu al een tijdje zo, maar niemand weet wat het is. Steenspreker heeft haar al vele medicijnen gegeven, maar niks lijkt te werken.’ Engel drukte zich wat dichter tegen hem aan en streek met haar staart over zijn schouders. ‘Is het besmettelijk?’ vroeg ze. Vlam schudde haar kop. ‘Anders was ik allang besmet, net als haar kits en wij zijn allemaal fit en gezond.’

Haar gele ogen vulden zich met verdriet. ‘Je mag nog van geluk spreken dat je haar nog gevonden hebt op tijd.’ Donder verstarde. Het was alsof de grond onder hem werd weggerukt. ‘Gaat ze dood? Al snel?’ Vlam kneep haar ogen stijf samen. Twee tranen rolden over haar wangen. ‘Waarschijnlijk. Steenspreker weet niet meer wat ze moet doen en ze verslechtert elke dag enorm. Het zal niet lang meer duren of ze sluit zich aan bij de Stam der Eeuwige Jacht.’ Tranen prikten in Donders ogen, maar hij veegde ze snel weg met zijn poot. *Ik ken haar nog maar net, en nu gaat ze misschien al weer weg?*

‘Zal ik helpen met op de kits te passen?’ opperde Engel toen het stil werd. Vlam knikte. ‘Dat zou fijn zijn.’ Donder hees zichzelf overeind. ‘Dan ga ik wel naar de oudsten,’ zei hij met een brok in zijn keel. Hij voelde nog even Engels staart. ‘Dat zal je wel goed doen, om even je gedachten er vanaf te houden,’ miauwde ze meelevend. Ergens wilde hij ook dat Engel met hem meeging, niet omdat hij haar per se nodig had, maar omdat hij wilde dat ze ook de andere Stamkatten leerde kennen. Hij trippelde het hol uit en zei maar niks. Hij wilde niet nog meer zorgen aan zijn kop hebben en het was al fijn dat Engel het tenminste met een paar katten kon vinden.

Maan leek op hem te wachten en liep snel naar hem toe. ‘Donder! Ik wil je graag voorstellen aan mijn moeder. Toen je klein was kon je het heel goed met haar vinden en ze zal het geweldig vinden om je weer eens te zien, al is nu wel een heel stuk verouderd.’ Donder knikte. ‘Graag!’ Hij volgde zijn vader naar het oudstenhol, maar stopte toen even. ‘Denk je dat het goed komt met Licht?’ vroeg hij onzeker. Een flits van verdriet schoot door Maans blauwe ogen. ‘Ik hoop het … ik hoop het heel erg.’

Toen stapte er een slanke, lichtgrijze poes met dezelfde kleur ogen als die van Maan uit het hol. Haar ogen schitterde toen ze Donder in het oog kreeg. ‘Donder Van Rommelende Stenen! Je bent het *echt*!’ Ze sprong naar hem toe en begon hem liefdevol te likken. Hij voelde zich een klein beetje ongemakkelijk en moest nog steeds even wennen aan zijn nieuwe naam. Een steek van verdriet schoot door hem, alsof een scherpe steen zijn hart doorboorde. Hij zou zich helemaal niet zo moeten voelen bij zijn grootmoeder. Hij zou haar moeten kennen, van haar houden, blij zijn om haar te zien -en dat was hij ook, het was gewoon niet hetzelfde. *Ik ken haar niet eens. Ik kan me haar totaal niet herinneren, ik wist niet eens dat ik haar vroeger heel erg mocht.*

Daarna stapte de poes terug, haar blik was iets versomberd. ‘Je kent me natuurlijk helemaal niet. Ik ben Mist Dat Zicht Verblind.’ Donder glimlachte, niet wetend wat hij moest zeggen. ‘Jij was altijd al mijn stiekeme favoriet. Duik kon nooit stilzitten, Kiezel luisterde liever naar de verhalen van Boom en Havik was altijd bezig met vecht en jacht bewegingen.’ Ze grijnsde. ‘Als iemand ooit een Grotwacht *en* Prooijager kon zijn, was het Havik wel. Maar het grappige was, dat hij *jou* altijd nadeed. Jij was gewoon een mix van alle drie. Steenspreker had goed gekozen om jou als zijn leerling te benoemen.’ Donders mond viel van verbazing. ‘Ik zou de leerling van Steenspreker zijn geweest?’ Mist knikte. ‘Ze was zelf nog erg jong, maar wilde dat ze tijd genoeg had om iemand te trainen. Ze wist al meteen dat jouw lot groter zou zijn dan de Stam, maar dacht dat het alleen maar veel goeds kon betekenen voor de Stam, maar toen ging je weg en koos ze niet iemand anders. Wie weet wordt je het wel weer!’ Donders ogen werden groot. ‘Ik?’ stamelde hij, ‘Nee, ik denk dat ze wel weet dat ze de eerste keer de verkeerde beslissing heeft gemaakt.’ Mist porde hem liefjes. ‘Hoezo verkeerd? Je bent teruggekomen toch? De Stam der Eeuwige Jacht heeft dat niets voor niets gedaan.’

Maan onderbrak hun voorzichtig met een kuchje. ‘Ik zou er niet al te veel op rekenen. Je moet gewoon kijken wat je het leukst lijkt, Grotwacht of Prooijager.’ Donder knikte. ‘Ik moet nog helemaal wennen aan het leven in de Stam, dus ik denk dat ik helemaal niet zoals Steenspreker hoef te zijn. Ik vind het prima om een leven te leiden als Grotwacht of Prooijager.’ Een paar tranen vulden Mists ogen, maar het waren geen tranen van verdriet, het waren tranen van geluk. ‘Je lijkt net je vader. En dat je nog steeds in levende lijven ben is ongelooflijk. Ik ben erg blij dat ik je nog als een echte volwassen kater heb kunnen zien!’ Donder duwde zijn neus in haar vacht. ‘Ik ben ook erg blij dat ik mijn oma nog heb leren kennen!’

Ze praatten nog een tijdje verder. Mist vertelde hem veel over de Stam, waardoor hij nu eindelijk wist wat de Stam der Eeuwige Jacht was en wat ieders taken waren in de Clan. Ook hoorde hij dat ze soms zelfs roofvogels vingen, wat hij helemaal geweldig vond. Verder zeurde ze nog wat over de snurkende Boom en hoe Maan was al jonkie. Het gaf Donder een fijn gevoel vanbinnen, maar ook een verdrietige, omdat hij zoveel gemist had. Daarna had Maan hem uitgenodigd om zijn nestgenoten te leren kennen, dus was Donder op weg naar het leerlingenhol, wat hier het zalzijnhol heette.

Alle vijf de zalzijns waren er. Duik sprong meteen op toen ze hem zag. ‘Donder! Kom je vanavond bij ons slapen? Met Engel? Alsjeblieft!’ Donder stond even versteld van Duiks enthousiasme en lachte toen. ‘Als jij het zo graag wil denk ik wel dat we hier kunnen slapen vannacht.’ Zijn zus sprong hoog de lucht in, hoger dan een HemelClankat waarschijnlijk. Donder keek haar met grote ogen aan, hij was erg onder de indruk. ‘Jij kan echt hoog springen.’ Een brede grijs verscheen op haar gezicht. ‘Dank je! Zullen we dadelijk samen je nest klaar maken? Alleen als je dat wil hoor! Ik kan het ook zelf doen, maar samen is gezelliger! Maar weet je, beslis jij maar.’ De poes bleef maar doorpraten en Donder kon er nauwelijks tussen komen, maar hij vond het niet zo erg. Duik was ontzettend aardig en hij voelde zich direct op zijn gemak bij haar, maar ja, wie voelde dat nu niet?

‘Ik heb nog ruimte naast mij!’ miauwde Kiezel blij. Havik keek boos naar zijn broer. ‘En dan moet ik zeker mijn nest verplaatsen? Dacht het niet! Wie weet is hij binnenkort wel *weer* weg!’ De grijsbruine kater stormde het hol stampvoetend uit. Donder keek hem stilletjes na. Een schuldgevoel kroop langzaam over zijn ruggengraat. *Als ik hier gewoon was opgegroeid, had ik het misschien wel goed met hem kunnen vinden. En nu haat Havik me … mijn eigen broer.* Kiezel stootte hem aan en doordat Donder nou niet echt bepaald stevig op zijn poten stond, viel hij bijna om. Kiezel was echt heel sterk! ‘Maak je geen druk om hem, Havik is gewoon weer lekker chagrijnig en geloof me, dat zal nog veel vaker gebeuren.’

Kiezel wenkte de andere twee leerling met zijn staart om te komen. ‘Dit zijn Spin Met Lange Poten en Nacht Zonder Maanlicht, oftewel Spin en Nacht.’ Donder groette de twee katten met een knikje. De gele ogen van Nacht kruiste de zijne en bleven hem lang aan staren. Hij begon zich ongemakkelijk te voelen en keek snel weer naar Spin, die hem goed aan het bestuderen was. Maan stak zijn kop door de tunnel. Zijn blik was vrolijk en trots. *Hij zal wel blij zijn dat ik vrienden gemaakt heb!* Tot nu toe mocht Donder iedereen wel, op Havik en Klauw na. De Stamkatten waren zo vriendelijk! *Misschien helpt het ook wel dat ik familie ben en misschien dat Engel zich daarom niet zo thuis voelt. Maar dat zal vast snel weer over gaan … hoop ik.*

‘Gaan jullie mee? We gaan trainen!’ zei Maan. Spin rende meteen het hol uit, met Duik achter zich aan. ‘Ik ook?’ vroeg Donder. Nacht gaf hem een speelse tik met haar staart. ‘Natuurlijk jij ook! Kom mee!’ Donders vacht begon te tintelen van opwinding. Zijn eerste training als Stamkat! Hij volgde Nacht op de voet en Kiezel liep weer achter Donder aan. *Zou Engel ook niet mee moeten gaan?* Hij wierp een blik op de kraamkamer, door de duisternis kon hij niet heel goed zien of Engel er nog was, maar hij wist dat ze het waarschijnlijk wel gezellig vond met Vlam. *Ik laat haar wel, hoe leuker ze het hier gaat vinden, hoe meer kans er is dat ze blijft! En nu ga ik kijken wat* ik *wil worden! Grotwacht of Prooijager?*