Complications

Zawsze nienawidziłam rodzinnych imprez. Może dlatego, że moja rodzinka jest popieprzona. Przyszłam na tę komunię tylko dlatego, że miałam możliwość zobaczenia się z moją siostrą. Camila. Córka mojej chrzestnej. Wspaniała, niesamowita, inteligentna, piękna i niezwykle seksowna. Tracę przy niej głowę. Zauroczenie zaczęło się kilka lat temu, gdy po raz pierwszy tłumaczyła mi matematykę. Z dnia na dzień myślałam o niej coraz częściej, aż doszłam do wniosku, że się w niej zakochałam. Motylki w brzuchu. Szybsze bicie serca. Czułam to wszystko przy niej. A teraz, gdy wyjechała na studia do Stanów, widzę się z nią raz na kilka tygodni. Te chwile uważam za niezwykłe. Bo przy niej wszystko takie jest.
Msza minęła dość szybko. Pewnie dlatego, że ukradkiem spoglądałam na Camilę, stojącą obok. Co nie raz posyłała mi spojrzenia i uśmiechy. Odwdzięczałam się jej tym samym, choć zapewne częściej. Dalej byłam dla niej malutką siostrzyczką, którą nosiła na rękach lub woziła w wózku. Szczerze, byłam tym trochę zawiedziona.

\*\*\*

Wszyscy zasiedli do stołu. Usiadłam obok Camili i cieszyłam się jej bliskością. Nasze ramiona co nie raz się ocierały o siebie. Szczególnie, że jestem leworęczna.

- Wzięłaś aparat? - zapytała mama, siadając obok nas.

- Tata wziął go ode mnie jeszcze w kościele - powiedziałam, kończąc pierwsze danie.

- Camilka, ty miej tu na nią oko, bo zawsze się gdzieś wpakuje i coś sobie zrobi - mama zażartowała ze mną. Zmroziłam ją wzrokiem, ale chyba tego nie zauważyła.

- Dobrze, ciociu, poradzimy sobie - uśmiechnęła się do nas, również kończąc jedzenie.

Do sali wszedł tata. Nim się obejrzałam, a doskoczył do niego wujek Harry. Nigdy się nie lubili. Zawsze uważał mojego tatę za kogoś niższego pokroju, bo nie ma własnej firmy tak jak on.

- Możemy porozmawiać? - zapytał. Z niewielkiej odległości cała rodzina słyszała o czym rozmawiają.

- To nie jest czas i miejsce - stwierdził tata i próbował go jakoś wyminąć. Jednak Harry chwycił go za koszulę i przytrzymał przy sobie.

- Odpierdol się w końcu od mojej żony!

- To ty odpierdol się w końcu ode mnie, człowieku! - wujek uderzył tatę. Z jego nosa zaczęła lecieć krew. Wszyscy ustali po drugiej stronie, a ja znalazłam się między nimi i ze złością popchnęła Harry'ego na ścianę. Nie obchodziło mnie, że każdy patrzy. W tej chwili była zagrożona moja rodzina, a ja musiałam jej bronić.

- O co ci, kurwa, chodzi, co? - chwyciłam go za koszulę, tak jak on wcześniej tatę. - Masz jakiś problem to go załatw jak normalny człowiek, a nie w taki sposób!

- Tobie na pewno nie będę się tłumaczył - mnie również uderzył.

To był impuls. Moja pięść spotkała się z jego twarzą szybciej niż myślał. Powaliłam go na podłogę i usiadłam na nim okrakiem.

- To moja rodzina i będę jej bronić jak lew, zrozumiano?! Od mojego taty się odpierdol, bo ci nigdy nic nie zrobił - kilka par rąk ciągnęło mnie do tyłu, a ja nawet nie drgnęłam. Przywaliłam mu mocniej i ponownie chwyciłam za jego koszulę.

- Lauren, przestań! - krzyk mojej mamy przerodził się w płacz. A ja? Ja byłam jak w transie.

- Jeśli się dowiem, że do niego dzwoniłeś czy pisałeś to przerobię tę twoją śliczną buźkę tak, że cię własna matka nie pozna - ktoś dalej mnie ciągnął, ale skutecznie mu się wyrwałam.

- Matko Boska, ona zrobi mu krzywdę!

- Nawet nie wiesz jakie mam kontakty w Miami. Się nie spodziewasz kiedy ktoś coś ci zrobi. Mam całkiem fajnych i pomocnych kolegów - kłamałam. Czerwona furia. Często zdarza mi się, gdy się zdenerwuję.

- Camila! Może ciebie posłucha - mama płakała dalej.

- Spokojnie, ciociu - położyła ręce na mojej klatce piersiowej. Na terenie zakazanym. Jej oddech muskał moje ucho, a jej zapach mieszał mi w głowie. - Lolo, puść go - pokręciłam przecząco głową. - Proszę, zrób to dla mnie - mój uścisk stał się lżejszy. - Chodź, trzeba cię opatrzyć - delikatnie pociągnęła mnie do góry.

Nie opierałam się. Wszystkim, ale nie jej. Chwyciła mnie za łokieć i zaprowadziła do swojego samochodu. Wyciągnęła apteczkę. Kilka kropel wody utlenionej spadło na mój rozwalony łuk brwiowy.

\*\*\*

Doskonale czułam jej zapach, gdy się nade mną pochylała. Jej usta znalazły się niebezpiecznie blisko moich.

- Camz - wyszeptałam, gdy przykleiła plaster na moje czoło. Nie odsunęła się, a jej zapach po raz kolejny mieszał mi w głowie.

- Pocałuj mnie - powiedziała, chwytając moją rękę.

- Jesteś pewna?

- Chcę to w końcu zrobić - naparła na mnie i nie wiem kiedy nasze usta złączyły się w namiętnym pocałunku.

Czułam na sobie spojrzenia wszystkich. Lecz najważniejsza była ona. Wreszcie spełniły się najpiękniejsze sny. Mogę ją całować.

- Kocham cię - powiedziałam, gdy tylko oderwała się ode mnie.

- Ja też cię kocham. Już dawno przestałam patrzeć na ciebie jak na młodszą siostrę - ponownie wpiła się w moje usta.