Zombie atakują

## Obsada

Jarosław Boberek (Chrumas)
 Julia Kamińska (Meee)
 Mirosław Zbrojewicz (Uchol)
 Włodek Dembowski (Strach na wróble)
 Agnieszka Matysiak (marchewka)
 Jacek Rozenek (jabłko)

**Zombie atakują** - drugi odcinek Ekipy Chrumasa i drugi odcinek ogółem. Pierwsza część odcinka o zgniłkach.

## Opis

Uchol kopie szyszkę i strzela do ptaków. Tym razem robi to po raz drugi, ale upadł. Tym razem czeka ich niespodzianka. Muszą się powstrzymać przed armią zombie. W końcu zaprzyjaźnili się z nimi, z czego odcinek ten kończy się szczęśliwym zakończeniem.

## Transkrypcja

(Strach na wróble gra na gitarze)

* **Strach na wróble**: Prosto z sadu albo pól, świeże zdrowe - dla szkół. Owoce i warzywa pyszne, ach! Nie zjeść ich, aż strach. Trójka przyjaciół dowie się, co z żywnością dzieje się, kiedy zamiast pysznie zjeść, w szafce zamkniesz, powiesz cześć! I choć nie trafisz za to do kozy, opowieść ta będzie pełna grozy...
* **Uchol**: Uwaga, uwaga, Uchol przy piłce sam na sam z bramkarzem i... GOL!!!
* **Meee**: Uchol. Musisz kopać każdą szyszkę, jaka znajdzie się na drodze?
* **Uchol**: Postanowiłem zostać słynnym piłkarzem! I muszę wykorzystać każdą chwilę na trening. No i... (prawie kopnął) Łup! (ptaki śmieją się z niego)
* **Meee**: Widzisz?! Karma wraca...
* **Chrumas**: Idziesz, idziesz.
* **Uchol**: O! Dzięki Chrumas!
* **Chrumas**: Nie ma spraw.
* **Uchol**: Można na ciebie liczyć, nie to co na niektórych.
* **Meee**: Ja po prostu nie mogę przestać się mądrzyć?
* **Uchol**: A nie pomyślałaś Meee, że to się nam przejadło?
* **Meee**: Nie.
* **Chrumas**: W zeszłym tygodniu też chciałem być piłkarzem... i mama mówiła mi, że karma jest ważna dla sportowca.
* **Uchol**: Co?!
* **Chrumas**: No, ale jedzenie...
* **Uchol**: Jedzenie? Wiadomiks.
* **Jakieś głosy**: Aaa! Ratunku! Na pomoc!
* **Meee**: Szybko! Musimy im pomóc!
* **Uchol**: A nie lepiej... (Uchol zszokowany) Świetnie. Nikt nie słucha głosu rozsądku. Będę tego żałować! Zaczekajcie!!!

(Chrumas i Meee chodzą przed ścianą i patrzą się, a Uchol straszy ich)

* **Meee**: Meeeee!
* **Chrumas**: Chrum.
* **Uchol**: Spokojnie, to tylko ja. Chyba nie myśleliście, że pozwolę wam ratować świat beze mnie?
* **Meee**: Cicho.
* **Uchol**: E, co tu się dzieje?!
* **Chrumas**: Wygląda na to, że wszyscy uciekli.
* **Uchol**: Tak? Nawet ciocia woźna?
* **Chrumas**: Nawet ona...
* **Uchol**: A niech to, czyli to coś poważnego.
* **Chrumas**: Co to jest?!
* **Uchol**: Opanuj się Chrumas, my tu myślimy!
* **Chrumas**: Cicho!
* **Meee**: Co mogło wszystkich wystraszyć?
* **Chrumas**: Zombie!!!
* **Meee**: Mało prawdopodobna hipoteza.
* **Chrumas**: Ccc... Zombie!!! Tam!
* **Uchol**: Aaa! W nogi!
* **Meee**: Meee, miałaś rację. Karma wraca...
* **Chrumas**: Co?
* **Uchol**: Jedzenie.
* **Chrumas**: A! Jedzenie!
* **Meee**: Ale skąd się wzięły te wszystkie zgniłki.

(słychać pukanie w szafce szkolnej)

* **Uchol**: Oj!
* **Chrumas**: Możliwe, że to marchewka...
* **Uchol**: Co? Dostałeś marchewkę tydzień temu!
* **Chrumas**: No...
* **Uchol**: Jak mogłeś nie zjeść świeżej marchewki przez tydzień?!

(znowu słychać łupanie)

* **Uchol**: Ups.
* **Meee**: Uchol. Co tam masz?
* **Uchol**: Możliwe, że jabłko trzytygodniowe...
* **Chrumas**: Trzytygodniowe?
* **Meee**: Co?! Jak mogłeś...

(nagle z szafki wychodzi marchewka, potem jabłko, a bohaterowie uciekają od nich)

* **Uchol**: O nie! Zjedzą nas!
* **Meee**: W nogi!
* **Uchol**: (smuci się) Mamusiu, mamusiu! Już po nas! A jak mówiłem rodzicom, że nie chcę iść dziś do szkoły, to nikt mnie nie słuchał.
* **Meee**: Przestańcie się mazać! Bez walki nas nie wezmą!
* **Uchol**: Ale chciałem być piłkarzem, nie karateką.
* **Meee**: Chodź tu marchewo, skopię ci grządki!
* **Marchewka**: Wolelibyśmy być zjedzeni, panienko.
* **Jabłko**: W rzeczy samej.
* **Uchol**: Chyba żartujecie! Popatrzcie na siebie!
* **Marchewka**: (płacze)
* **Jabłko**: Już dobrze, już dobrze... Nie byliśmy tacy, kiedy do was trafiliśmy. Zostaliśmy zerwani prosto z naszego sadu. Wybrano tylko najlepszych z najlepszych. Umyto, zapakowano. I jak najszybciej przewieziono do szkół, do was. Żebyśmy byli świeżutcy, pyszniutcy, ale... wy zamiast nas zjeść, pozwoliliście nam zgnić! No już cicho, cicho, cicho.
* **Chrumas**: Przepraszamy...
* **Uchol**: Bardzo.
* **Meee**: Chciałam tylko dodać, że ja od razu wszystko zjadłam.
* **Uchol**: Wspaniale, pani doskonała! A masz jakiś pomysł? Co teraz?
* **Meee**: Wybaczcie, ale do jedzenia już się nie nadajecie.
* **Marchewka**: (znowu płacze) Jestem bezużytecznaaa!!!
* **Meee**: Ale na kompost będziecie w sam raz!
* **Jabłko**: O! I to jest myśl. Dzięki!
* **Chrumas**: Nie ma za co.
* **Uchol**: Uff! Wszystko dobre, co się dobrze kończy!
* **Chrumas**: No to co teraz?
* **Uchol**: Zjadłbym coś. (Chrumas i Meee śmieją się z Uchola, a Uchol lekko zazdrosny) No co! Zgłodniałem od tego ratowania świata!
* **Strach na wróble**: (gra na gitarze) Tak się kończy ta opowieść: trzeba zawsze świeże jeść. Czy to w szkole, czy to w domu, horroru nie życzę nikomu. Wie to Chrumas, Uchol, Meee. Od tego zależy zdrowie twe. Oh yeah! A wiecie ile porcji owoców i warzyw dostały dzięki programowi dzieci w szkołach? Otóż 378 milionów. To cztery tysiące wagonów!