Super Mario Bros. 3: Transfer

***Transfer*** is een creepypasta.

## Proloog

Vroeger was ik fan van de ouderwetse Nintendo-games zoals *Contra* (1986), *Life Force* (1986) en *Super Mario Bros.* (1985). Ik speelde de games constant. Maar zoals we allemaal doen, ben ik opgegroeid om betere dingen te doen dan videogames spelen. Op een voorjaarsrouw in 2011 besloot ik dat ik mijn jeugd opnieuw wilde beleven door mijn oude Nintendo Entertainment System uit mijn kelder te halen. Dit bleek een slecht idee. Het was daar te donker en ik was moe, dus ging ik naar bed en besloot dat ik het morgen zou spelen. Ik werd de volgende ochtend wakker en wilde bijna een voet water in de kelder vinden. Ik keek naar buiten en er was overal vuil. Ik zette de tv aan en de nieuwslezers zeiden dat dit 'de storm van de eeuw' was. De hele nacht had het geregend. Ik ging toen mijn kelder leegmaken van al het water. Nadat die ergernis voorbij was, zocht ik naar mijn Nintendo Entertainment System. Ik vond het uiteindelijk en het was prima in orde, net boven waar het water was. Maar de games waren dat niet. Ze waren doorweekt. Ik droogde de games af ​​en ging naar boven. Ik heb de games op mijn Nintendo geprobeerd. Het is duidelijk dat ze niet werkten. Ik had niet veel tijd om met ze te spelen, aangezien ik een fulltime baan had. Dus belde ik mijn vriend Ted. Ted was mijn oude studievriend die momenteel geen baan had, omdat hij alleen geïnteresseerd was in het hacken/modden van computers en onlangs werd ontslagen. Ik vroeg hem of hij mijn Nintendo-games voor me kon repareren. Ik zou net nieuwe hebben gekocht, maar ik was aan het sparen om een ​​trouwring te kopen om mijn vriendin voor te stellen, die momenteel de stad uit was. Hij was me sowieso een gunst verschuldigd.
Hij zei: 'Zeker.' Maar hij zei het niet normaal: het was nogal duister gemompel. Ik hing op. Op weg naar mijn werk ging ik langs bij Ted's huis. Hij opende de deur met kleurloze ogen en een rood gezicht. Ik vroeg hem of hij in orde was en hij antwoordde met de uitleg dat hij de hele nacht aan een groot project werkte om deze goedbetaalde baan te krijgen die hij me onlangs liet zien. Ik gaf hem de doos met games, waaronder *Super Mario Bros. 1* en *3*, *Contra*, *Life Force*, *Jaws* (1987) en nog een paar andere. Hij zei dat hij ze morgen klaar zou hebben en hij begon zich om te draaien en de deur dicht te doen. Voordat de deur helemaal dicht was, zou ik zweren dat ik hem aan de rechterkant van zijn gezicht zag grijnzen. Ik negeerde het en ging aan het werk. Ik heb ze de volgende dag opgehaald.
Toen hij de doos aan mij gaf, zei ik: 'Bedankt voor het werk.'
Hij antwoordde met: 'Graag gedaan,' met een melodieuze en donkere stem, met een kleine glimlach. Nogmaals, ik negeerde het en reed naar huis om mijn functionele Nintendo-games te spelen. Het was 19.00 uur en de zon ging onder toen ik mijn systeem aansloot. Ik speelde de volgende paar uur de meeste van mijn games, rollend in mijn oude jeugdnostalgie. Ze speelden perfect, behalve af en toe een blauw scherm dat voortkwam uit de slechte pinverbinding in mijn NES. Ze waren nu net zo leuk als toen. Het was rond middernacht toen ik moe begon te worden en de rest van mijn games controleerde om te zien of ik er één had gemist. Stommeling! Hoe had ik *Super Mario Bros. 3* kunnen missen? Ik duwde de game in de NES.

## Gameplay

De game startte. De gordijnen die het logo onthulden, gingen open en in plaats van een vrolijke gelige achtergrond was het helemaal zwart. Er waren botte geluidseffecten voor elke keer dat je op een knop drukte in plaats van een bling en allemaal zonder achtergrondmuziek. De Koopa's op de grond hadden een rode huid en een zwarte dop. Mario en Luigi hadden dezelfde kleuren. Ik drukte op 'START' en de modus voor 1 speler en ik had kunnen zweren dat vlak voordat het scherm dat de eerste wereld onthulde verscheen, het gezicht van Bowser verscheen. Op wereld 1 was het niet hetzelfde. Eigenlijk leek het op wereld 8. Het eerste level heette 'Jij'. Toen ik aan het level begon… griezelige muziek, die vergelijkbaar was met de originele muziek als deze was bewerkt, alleen om traag en deprimerend te zijn. Het level zelf was een zwerm tanks zoals in de originele wereld 8 van de normale game. Maar het was niet mogelijk om te verslaan. Er kwam geen einde aan. Ik speelde gewoon tot ik stierf. Ik werd toen gedwongen naar het volgende niveau met de titel 'Bent'. Zodra het level openging, viel je in een kuil en hoorde je een zwakke schreeuw, 8-bit en allemaal krakend. Ik spawnde toen op de wereldkaart en realiseerde me de 6 resterende niveaus en mijn 6 resterende levens. Er was één van de handen uit het originele spel aan het einde van de 8 levels, in plaats van de 5 in het midden van de wereld. Terwijl ik de resterende niet-winbare levels speelde, bereikte ik het laatste level, met nog één leven over. Het heette 'Vervloekt'. Wacht, de levels hadden chronologische namen.
Er stond op: 'Je bent vervloekt. Bereid je nu voor om geïnfecteerd te worden.' Toen ging ik naar het laatste level. Ik stierf in het level en had nul levens. Ik verwachtte zoals gewoonlijk een game over scherm. Maar in plaats daarvan ging ik naar het wereldscherm. Ik ging naar de hand die de mijn naar beneden trok. De game crashte plotseling en het scherm was zwart. Toen kwam er rechts van mij een hard glasgekraak. Het was mijn eigenlijke raam. Het was niet gebroken, het was gewoon gebarsten. Mijn hart bonsde. Ik rende naar de deur. Het sloeg dicht en ik kreeg het niet open. De lichten gingen plotseling uit. Alleen de gebarsten maan - vanuit het raam - was zichtbaar in de kamer. De deur rammelde. Mijn hoofd trilde. Ik kon het niet aan. Ik zakte in elkaar, bewusteloos. De volgende ochtend werd ik wakker op de grond. De deur zat ook op de grond. De scharnieren waren verbogen. Mijn vriendin stormde de kamer binnen en vroeg wat er was gebeurd. Of alles in orde was. zei ik later en haastte me meteen weg om Ted te zien. Wat was in godsnaam zijn probleem? Die game. Waarom? Waarom zou hij dit doen? Ik bereikte zijn huis en merkte dat het omsingeld was door de politie. Ik was net op tijd om te zien hoe de ambulancebroeders een brancard uit zijn huis brachten. Ik ging naar de brancard om een ​​gesneden, gebroken, mishandelde versie van Ted te zien. Er was een gemene, verknipte brandwond op zijn rechterhand. Hij zei één ding.
Hij zei: 'Het is met succes overgedragen,' en hij stierf daar. Ik was zo in de war.

## Epiloog

Toen ik weg wilde lopen, voelde ik een pijnlijke schok. Ik keek naar mijn rechterhand. Daar was het pentagram, het merkteken van de duivel. Ik keek langzaam op en glimlachte. Ik ben toen naar huis vertrokken.