M4F1A 4P5YD4 2077

**Rodział 1**

Poprawiłem cyber-krawat kiedy winda zasygnalizowała, że znajdowałem się na 78 piętrze. Mało który student kolonii na marsie dostawał się do pracy na ziemi - planecie matce, z której ponad 40 lat temu wyruszyły ekspedycje kosmo-konkwistadorskie. Od dziecka zajadałem się tą jebaną papką o smaku jabłko-mięta, którą sprzedawała Apsyda. Z jakiegoś powodu tylko ich składniki przeżywały w przestrzeni kosmicznej, podobno dzięki recepturze jakiegoś Marosława. Wczoraj zjadłem pierwszego prawdziwego kurczaka. To znaczy, na tyle prawdziwego, na ile można tak nazwać wyhodowane sztucznie mięso, które nigdy nie było żywym organizmem. To również był pomysł Apsydy, konkretniej jej CEO - Baniaka. Uparł się, że od teraz wszyscy będą jeść wegańskie, sklonowane mięso, które nigdy nie było zwierzęciem. W dalszym ciągu smakowało to lepiej, niż papka, którą serwowano mi przez ostatnie 20 lat.

Byłem jednym z pierwszych urodzonych na Marsie dzieci. Od dziecka pakowano we mnie mnóstwo żelastwa, które miało wspomagać moją egzystencję jako nowej wersji człowieka. Moje pół sztuczne oczy szybko przyzwyczaiły się do słońca, które różniło się od naszego. To znaczy - to była ta sama gwiazda, ale u nas wszystko było trochę bardziej czerwone. Matka dała mi na imię Cryl-sonic, po jakimś starym bohaterze narodowym, o którym świat już dawno zapomniał.

Przeszedłem przez zatłoczony open-space, prosto do biura mojego nowego szefa - Dawida C-76 Moniuszko. Był to wysokiej klasy cyborg, którego życie zaczęło się jeszcze przed erą podróży kosmicznych. Dołączył on do Apsydy w początkowej fazie jej powstawania, a dziś zajmuje bardzo poważne stanowisko. Obrzucił mnie wzrokiem jednego, cybernetycznego oka, które zajmowało prawie połowę jego twarzy. Jego struny głosowe, jeszcze starego typu (może nawet z lat 30) zazgrzytały, po czym szef przemówił.

* Bierzesz jabko-mienta?
* Eee, słucham? - zapytałem zdziwiony.
* Jabko-mienta. Podstawowy suplement pracowników Apsydy. - wręczył mi małą kapsułkę do Spine-Chambera.

Spine-Chamber to małe urządzenie, znajduje się nad pośladkami lub na karku każdego, szanującego się człowieka. Można dzięki niemu transportować substancje prosto do mózgu, układu krwionośnego lub rdzenia kręgowego. Produkowane są oczywiście przez Apsydę, wykorzystując rzadki metal, znajdowany na Saturnie.

* Ale…
* To stara receptura Marosława, bez tego nie będziesz w stanie pracować tak wydajnie, jak tego oczekujemy. Wgrałem ci na HUD współrzędne twojego biurka, masz też pierwsze zadania do wykonania. Do roboty chłopcze.

Rad, nie rad, włożyłem kapsułkę z niebieskim płynem w jedną z wolnych komór na moim karku, po czym ruszyłem do biurka. Kiedy zatrzasnąłem drzwiczki, a miniaturowa rurka wbiła się w kapsułę i zaczęła sączyć magiczny płyn, upadłem na kolana. Moc specyfiku uderzyła we mnie z pełną siłą, doznałem prędkości myślenia, jakiej nigdy w życiu nie czułem.

**Rozdział 2**

Zapierdalałem na jabko-miencie jak pojebany. Moje komputery diagnostyczne zidentyfikowały specyfik jako tajemny składnik papki, którą spożywałem dzień w dzień. Muszę przyznać, że tak skondensowana substancja napędzała mnie lepiej niż jedzenie. Z działu HR odebrałem jeszcze kilka innych suplementów, które tłukłem prosto w kręgosłup i dzięki temu mogłem funkcjonować.

Ponad 30 godzin non-stop wypełniałem raporty. Nagle do mojego biurka podszedł jeden z licznych androidów, które zajmowały wszystkie mniej ważne funkcje w firmie. Bazowały na starym algorytmie, opracowanym przez Open AI, po czym skradzionym przez Apsydę. W kilku prostych słowach, robot wytłumaczył mi, że jestem potrzebny w biurze szefa.

Udałem się wprost do Moniuszko. Szedłem jak w transie, organizm domagał się snu, mimo, że napędzały mnie stymulanty korporacji. W korytarzu minął mnie zastęp żołnierzy Apsyda Corps. Jako dziecko marzyłem, że będę kiedyś jednym z nich. Elitarne oddziały korporacji - superżołnierze, których stworzył sam Viton. Pomimo nowoczesnego uzbrojenia, każdy z nich musiał odrobić 100 godzin na siłowni tygodniowo, nie potrzebowali broni, aby być skuteczni. Czarny pancerz jednego z mijających mnie strażników wskazywał, że był on częścią pierwszego rzutu - zmodyfikowanych klonów samego generała Vitona. Żołnierze byli szkoleni osobiście przez dygnitarza, który trzykrotnie wygrał intergalaktyczne zawody w podnoszeniu ciężarów.

Co jednak oddział robił w ziemskim budynku korporacji? Strzegli go z zewnątrz, to proste, ale nigdy nie słyszałem żeby wchodzili do środka. Czyżby coś działo się z Apsydą?

Kiedy wszedłem do gabinetu, Moniuszko spytał mnie bez ogródek:

* Czytałeś historię Apsydy utajoną?
* Oczywiście - odpowiedziałem. Każdy pracownik musiał po przyjęciu do firmy przejść przez grube tomiszcze, spisane przez jednego z początkowych członków organizacji. Podobno ten frajer wyleciał i wrócił łącznie sześć razy - czarna owca Apsydy. Jedyne, co rzeczywiście zrobił dla korporacji to spisanie tych bzdur i podkoloryzowanie własnego udziału w całym przedsięwzięciu.
* Znasz też dzieje Mistrza Różyka, prawda?
* Oczywiście - powtórzyłem jak mantrę.
* W takim razie mam dla ciebie zadanie. Będzie to pewnego rodzaju inicjacja. Dzieciak Różyka dostał się do tej pieprzonej szkoły - WMHS. Przebadaliśmy go podczas leczenia płuc z raka smogowego. Jego IQ jest niepokojąco wysokie. Może zagrozić naszej korporacji, jeśli kiedykolwiek dowie się o dziedzictwie, jakie zostawił jego ojciec.
* Ale… Mistrz Jeremiasz zaginął. Myślałem, że problem z jego udziałami jest całkowicie rozwiązany.
* Niestety, kiedy wiązaliśmy unię, Marosław myślał za Różyka. Po śmierci chemika, ten szambonurek odziedziczył wszystkie ich akcje, na mocy kontraktu, którego nie da się obejść. Jeśli Różyk zostanie uznany za zmarłego, młody odziedziczy całość, którą posiadali Marosław i jego stary. Nie będzie miał prawdziwych wpływów, zawsze możemy go przegłosować, jednak nazwisko robi swoje, nie wiemy ilu ma sympatyków wśród zarządu i pracowników.

Moniuszko dźwignął się z krzesła, czemu towarzyszył syk serwomotorów w jego nodze, po czym podszedł do szafki. Nalał sobie starej whisky, nie proponując mi niczego do picia.

* Będziesz musiał sam odnaleźć Różyka. Przydzieliłem ci elitarny oddział AC(Apsyda Corps, skrót powszechnie używany). - kontynuował przełożony. - Urodziłeś się na Marsie. Mam nadzieje, że twoje wykształcenie jest wystarczające na misję polową.
* Dam z siebie wszystko szefie - Odpowiedziałem zmieszany.
* Mam taką nadzieję. Nie chcę poddawać tak cennego zasobu terminacji.
* Obiecuję, że nie będzie mnie musiał szef zwalniać.
* Kto mówił o zwolnieniu?

**Rozdział 3**

O ile podróże gwiezdne były mi znane, nigdy jeszcze nie leciałem helikopterem. Było strasznie głośno, jednak żołnierze nie zwracali na to uwagi. Obok mnie siedział Generał Viton - 140kg żywych mięśni. Nie zakładał nawet zbroi, jego skóra naturalnie była mocniejsza od stali czy kevlaru. Musiał zabrać się z nami, ponieważ jego wtyki nie chciały (a może nawet nie potrafiły) rozmawiać z nikim innym.

Wylądowaliśmy w miejscu, które przed zjednoczeniem nazywano Albanią. Było to miejsce bardzo naturalne. Otaczały nas PRAWDZIWE lasy, które były bardzo rzadko spotykane w europie. Powitało nas kilkunastu mężczyzn uzbrojonych po zęby. Mieli na sobie kominiarki oraz dziwne, czerwone opaski na ramionach. Viton podszedł do przywódcy naszego komitetu i wydał z siebie kilka dziwnych, niby zwierzęcych dźwięków. Tubylec (przynajmniej tak zakładałem) odpowiedział serią podobnych odgłosów. Jeden z moich żołnierzy nachylił się do mnie i szepnął

* To ACS.

Pierwszy raz słyszałem tę nazwę. Dziwni, prymitywni ludzie musieli być w wielkim poważaniu generała, skoro jeszcze zostawiał takich troglodytów przy życiu.

Po krótkiej „rozmowie” Viton wręczył swojemu nowemu koledze siatkę z biedronki wypełnioną fiolkami z dobrze mi znanym, niebieskim płynem. Wszyscy jego pobratymcy zaczęli wyć jak dzikie zwierzaki i rzucili się na torbę, jednak generał odepchnął jednego z nich tak, że tamten poleciał na ziemię kilkanaście metrów dalej.

Viton zamienił parę słów z kapitanem mojego oddziału, po czym podszedł do mnie.

* Przykro mi, Cryl-sonic. Będę musiał odesłać cię z powrotem do biura. Jest gorzej niż myślałem.
* Czemu, generale?
* ACS doniósł, że Różyk znów próbuje opracować syntetyczną piotrozę.
* Nigdy nie słyszałem o czymś takim, z czym mamy do czynienia?
* Nie ważne. To ściśle tajna sprawa. Przejmuję tę sprawę na stałe, a cała misja zostaje sklasyfikowana jako poufna, zrozumiano?
* Oczywiście, ale…
* Żadne ale, wracaj do helikoptera.

Już podchodziłem do pojazdu, kiedy usłyszałem gwizd. Jeden z moich wiernych żołnierzy upadł martwy na ziemię. Zerwałem się do biegu, jednak w tym momencie śmigłowiec eksplodował, odrzucając mnie do tyłu.

Jak przez mgłę słyszałem krzyki żołnierzy oraz monotonne wycie członków ACS-u. Wystrzały i eksplozje huczały jakby w oddali. Silna ręka uniosła mnie i wrzuciła za jeden z dużych kamieni, którymi usłane było pole, na którym wylądowaliśmy. W tym momencie system zaskoczył i wtłoczył w mój organizm więcej niebieskiej cieczy. Zareagowałem instynktownie, tak, jak kiedy walczyliśmy z rebeliantami na marsie. Stanąłem na równe nogi, nawet nie wiedziałem, kiedy broń poległego żołnierza znalazła się w mojej ręce. Zobaczyłem robota wysokiego na 5 metrów, który prowadził pełnoprawny pojedynek bokserski z Vitonem. Kilka ton hartowanej stali poddawało się pod ciosami kolosa. Kolejne, mniejsze roboty, nacierały na ACS i żołnierzy, spychając ich w las. Znów usłyszałem gwizd i ledwo udało mi się uchylić, przed pociskiem wystrzelonym z góry.

Uniosłem wzrok i ujrzałem starego, ciemniejszego mężczyznę na LATAJĄCYM WÓZKU INWALIDZKIM, który strzelał z dwóch działek na antymaterię. Jeden z najnowszych wynalazków Apsydy — jak ten dziad zdołał to zdobyć? Vitonowi skończyła się chyba cierpliwość, bo napiął mięśnie próbująć oderwać nogę robota. Jęknęła rozrywana stal, a po chwili maszyna przewróciła się z głośnym łoskotem. Myślałem, że generał odrzuci ją i dalej walczył będzie pięściami, ale zaskoczył mnie, rzucając nogą w górę. Szalony dziadek z niewyobrażalną szybkością ominął pocisk i zaczął pikować na Vitona, jednak tamten pochwycił go w locie i cisnął nim gdzieś za góry.

Już chciałem podnieść broń i pomóc moim towarzyszom, jednak w tym momencie robotyczna noga spadła na mnie. Potem, była już tylko ciemność

**Rozdział 4**

Obudziłem się w dziwnym pomieszczeniu, bardzo bolała mnie głowa. Rozejrzałem się pobieżnie po wnętrzu - wyglądało jak wyrwane z przedpotopowego filmu, może początku XXI wieku. Spróbowałem wstać, jednak okazało się, że ktoś przymocował mnie mocnymi, skórzanymi pasami do szpitalnego łóżka. Odetchnąłem i skupiłem się. Ewidentnie byłem na poddaszu, w jakimś starym budynku. Mógł być opuszczony, lub używany bardzo rzadko. Zapewne porwali mnie ci wrogowie Apsydy, nie mogłem pozwolić żeby długo mnie tu trzymali.

Usłyszałem skrzypnięcie drewnianych drzwi w stylu mocnego retro, a do środka wtarabanił się jakiś dziad w towarzystwie dziwnej istoty. Istota przypominała nieco półnagiego człowieka, którego ktoś mocno potraktował terapią genową. Skóra próbowała się na nim zestarzeć, jednak silne sterydy nie pozwalały jej na to. Postać chodziła na czterech kończynach, a na rozrośniętej nienaturalnie szczęce miała kaganiec. Dziad uniósł dłoń i istota zatrzymała się kilka kroków za nim. Z jej gardła wydobyło się głuche warknięcie. Staruch odwrócił się i zdjął swojemu pupilowi kaganiec, po czym podszedł do mojego łóżka.

* Nazywam się Jeremiasz Różyk, zapewne o mnie słyszałeś. Teraz rozwiąże cię, a ty nie będziesz próbował żadnych sztuczek. Ktoś ważny bardzo chce cię poznać, ale jeśli wykonasz zbyt gwałtowny ruch, ten tutaj Natan przegryzie ci gardło. Rozumiesz?

Kiwnąłem głową, a rozmówca powoli zdjął moje pasy. Podniosłem się, a wtedy zwierzak znów zawarczał. Teraz dopiero zauważyłem, że przebrano mnie w nowe, świeże ciuchy. Koszula była szorstka, ewidentnie wykonana z naturalnego materiału.

Dziad poprowadził mnie przez wnętrze pałacyku, wyglądającego jak muzeum. Wyszliśmy na zewnątrz. Widok był przepiękny - wielki ogród z alejką wyznaczoną wielkimi drzewami, boisko, zagrody, pole. Ruszyliśmy w stronę niewielkiej altanki, we wnętrzu której ustawiono stolik kawowy oraz dwa wiklinowe fotele. Na jednym z siedzeń spoczywała starsza, jednak dobrze utrzymana kobieta. Prawdopodobnie miała około setki, ale ją również potraktowano terapią genową i to wcześniej niż wielu mogło sobie na to pozwolić. Biła od niej potęga i bogactwo. Bynajmniej nie z jej ubioru czy zachowania, po prostu kobieta roztaczała wokół siebie aurę czystej, nieprzeniknionej potęgi, której nie potrafiłem rozgryźć. Uniosła prawą dłoń i z gracją wskazała mi drugi fotel, nie patrząc nawet w moją stronę. Poczułem jakby moją jedyną misją w życiu było wypełnienie jej woli, więc nie zwlekając usiadłem w fotelu. Był miękki i wygodny.

* Jak podoba ci się Białka, Cryl-sonic? - przemówiła melodyjnym głosem.
* Eeee - odpowiedziałem, nie mając pojęcia czym jest ta cała “Białka” - Bardzo… bardzo mi się podoba, psze pani.
* Możesz mi mówić “M”, jeśli ci to nie przeszkadza. Jesteś nowym nabytkiem Apsydy, tak? Dziecko z Marsa, które wraca na ojczysta planetę. Wybitnie ciekawe.
* Psze pani… znaczy… M, nie mogę ujawniać tajemnic służbowych.
* Och, jeszcze o nic cię nie poprosiłam. Pozwól, że najpierw opowiem ci historię, a dopiero później będziesz podejmował decyzje po czyjej stronie jesteś.

I zaczęła opowiadać.

*Założyłam cały zespół tych szkół montessori. Na początku nie szło nam aż tak dobrze, jak byśmy chcieli, ale po parunastu latach zmagań wyprodukowaliśmy rocznik inteligentnych, porządnych uczniów - 2019-2023. Świetny rocznik to był, zaprawdę. Tam uczył się mistrz Różyk, oraz wszyscy założyciele późniejszej korporacji - Apsyda.*

*Te dzieciaki to były też niezłe zadymiarze, już w młodości zdarzało im się coś przeskrobać, ale poza okazjonalnymi strzelaninami, handlem żywym towarem oraz innymi głupotami, nie działo się nic poważnego. Jak to powiedziałaby Maria Montessori - dajmy dzieciom być dziećmi. Problemy jednak pojawiły się lata później, kiedy Apsyda wyszła na giełdę. Moim dzieciom, żmijom wychowanym na własnej piersi, odwaliło od pieniędzy. Jest to odpowiednie słowo, tak tak, odwaliło. Ubzdurali sobie, że kupią całą markę moich szkół. Nie sprzedałam. Okazało się, że nienawidzili oni WMHS bardziej niż czegokolwiek bardziej na świecie, że chcieli się mnie pozbyć. Oznaczało to wojnę. Kiedy Apsyda rozpoczęła pracę nad nanotechnologią, wszczepami oraz kontrolą maszyn przy pomocy umysłu, zorientowałam się, że trzeba zacząć działać.*

*Na moje szczęście, Apsyda próbowała wyrolować swoich początkowych wspólników - Różyk i Marosław wrócili do mnie z podkulonymi ogonami i razem zaczęliśmy opracowywać plan. Kiedy Apsyda miała już siedziby we wszystkich większych aglomeracjach świata, musiałam zacząć działać. Poprzez porozsiewane po świecie i  internecie konta portfeli krypto zaczęłam finansować kilka organizacji terrorystycznych, które po jakimś czasie zwęziły się do jednej wielkiej grupy walczącej z postępem oraz władzą Apsydy. Każdy wróg ojczyzny o którym słyszeliście, a który próbował zaszkodzić Apsydzie, był w jakiś sposób powiązany ze mną. Bo zastanów się nad tym, czy Apsyda daje nam demokrację? Daje nam wolność? Nie, dla jej zarządu liczy się tylko zysk i władza. Tak, zapewnili nam świetny postęp technologiczny, który doprowadził do upadku klimatu i większości zieleni na ziemi. Musieliśmy przenieść plantację na Marsa, a jego mieszkańcy i tak dostają sztuczną papkę do jedzenia. Nie mamy wolności słowa, bo media kontroluje Apsyda. Polska i większość Europy nigdy nie będzie wolna, dopóki mamy tutaj władzę tej korporacji.*

**Rozdział 5**

Niewiarygodne jak życie może obrócić się o 180 stopni, kiedy pozna się prawdę. Minęło parę ciężkich tygodni, w których to poznawałem prawdziwą historię Apsydy i doświadczałem olśnienia za olśnieniem. Teraz siedziałem w wielkiej stodole, przeorganizowanej na polowe laboratorium. Fotel dentystyczny na którym ustawił mnie Różyk był dość niewygodny. Kiedy pobierał mi krew czułem się nieco dziwnie, ale po chwili wszystko minęło. W międzyczasie rozglądałem się po pomieszczeniu. W kącie leżała stara, radziecka lutownica, oprawiona plakietką z napisem “NIEBEZPIECZEŃSTWO”. Całe szkło laboratoryjne zostało umyte i wyparzone. W jednej ze zlewek bulgotał jakiś niebieski płyn.

* Hmm, ciekawe. - powiedział różyk po krótkich oględzinach mojej krwi pod mikroskopem - wysoka zawartość piotrozy. Widać, że jesteś wychowankiem Apsydy.
* Czy to oznacza, że możemy poznać recepturę?
* Tak, w każdym razie przybliża nas do przygotowania gotowej, syntetycznej substancji.
* Joł, Panie Różyk, to oznacza, że już niedługo będziemy gotować?

Jeremiasz uśmiechnął się pod kilkudniowym wąsem, jakby przypomniał sobie stare dobre czasy, i pokiwał powoli głową. W tym momencie do budynku wjechał Zaareb na swoim poduszkowym wózku inwalidzkim. Dzwoneczek zadzwonił kilkukrotnie, sygnalizując, że jestem mu do czegoś potrzebny. Automatyczne struny głosowe zatrzeszczały i wydobył się z nich robotyczny głos z Syryjskim akcentem.

* M oczekuje cię w altanie.

Ruszyłem w stronę ogrodu. W tym celu musiałem obejść cały dworek i ominąć klatkę Natana. Zwierzaka nie było w środku, więc rozejrzałem się w obawie o własne życie, po czym kontynuowałem drogę na spotkanie z szefową. Nagle stanąłem jak wryty. Na altanie obok M znajdowały się dwie postaci. Jedną z nich był bardzo, bardzo stary mężczyzna na wózku podobnym do pojazdu Zaareba. Jego czaszka była całkowicie gładka, a w pomarszczonych ustach tkwiło cygaro. Drugi gość był przerażający - wyższy i większy nawet od generała Witona. Jego skóra pokryta była bliznami, szwami oraz wszczepami, przy czym całkowicie pozbawiona jakichkolwiek włosów. Widać było, że traktowany był nie jedną terapią oraz metodą medycyny eksperymentalnej. Małe, świńskie i przekrwione oczka taksowały świat na wpół nieobecnym spojrzeniem. Fragmenty jego skóry (oraz zapewne wielu organów wewnętrznych i kości) zastąpiono plastikiem, kompozytem i metalem. Dziwaczne urządzenia i rurki wystawały z wielu miejsc na jego ciele. Kiedy zbliżyłem się, jego wszczepy rozbłysły wielokolorowym światłem, a steryd ożywił się i zaczął węszyć.

* Och, Cryl-sonic! To ty! Chciałabym, żebyś poznał moich dzisiejszych gości. Oto Heniek Tailor i Prosiak, którego musieliśmy wskrzesić. Słyszałeś o nich, to jedni z największych wrogów Apsydy. Będą niezmiernie przydatni, kiedy zabierzemy się za tego frajera, Dawida.
* Dawida Moniuszko? - zapytałem - M, jego jest strasznie ciężko dostać. Mocniejsi od nas próbowali.
* Ale tym razem mamy przewagę - odparł Heniek, po czym pstryknął palcami.

Do altanki wszedł młody syryjczyk. Z rysów przypominał znacznie Zaareba, a w rękach niósł dużą walizkę podróżną. Bez słowa położył ją na stoliku i otworzył. W środku znajdowały się jakieś dziwne kable, urządzenia przypominające mikrokomputery oraz kilka pojemników wypełnionych dziwacznym, srebrzysto-matowym metalem w opiłkach. Spojrzałem pytająco na M.

* Atomowa bomba na bazie radu odzyskanego ze starych czujników dymu. Moc to ledwie kilkanaście kiloton, ale wystarczy aby zmieść z powierzchni ziemi całą jego posiadłość. - wyjaśniła szefowa - a dostarczy ją tam sam Zaareb.

Chciałem o coś zapytać, jednak chłopiec zwinął walizkę i odbiegł, a M złapała mnie pod rękę i poprowadziła w stronę dworku. Zniżyła głos do szeptu.

* Od dawna wiemy, że ten staruch kolaboruje z Apsydą. Próbuje wkraść się w łaski Moniuszko, z racji na ich starą przyjaźń. Umieścimy ładunek w jego wózku inwalidzkim podczas kolejnego ładowania. Wedle moich informacji spotka się z Dawidem już pojutrze. Sam nawet nie będzie wiedział co przewozi na teren wroga. Ty wraz z Prosiakiem i Heńkiem przypilnujecie, żeby akcja potoczyła się zgodnie z planem. Możesz to dla mnie zrobić, Cryl-sonic?
* Oczywiście. Wszystko dla wolności! - odparłem bez zastanowienia.

**Finał**

Prosiak podał mi wojskową lornetkę. Chwile zajęło mi dokalibrowanie jej pod siebie. Te przetrawione metanolem oczy wskrzeszonego steryda musiały być ledwo wydajne. I tak nieźle, że w ogóle mógł się poruszać po powrocie zza grobu.

Obserwowaliśmy wielką willę stojącą na przedmieściach Warszawy. Dom musiał mieć spokojnie z 4000 metrów kwadratowych na każde piętro, a było ich z 6. Prawdziwa forteca. Wokół samego budynku wędrowali patrolujący strażnicy, co do jednego uzbrojeni po zęby. We wnętrzu hełmu rozległ się dźwięk sygnalizujący połączenie przychodzące. Przełączyłem się na kanał dowodzenia, na którym byłem tylko ja, Prosiak, Heniek i komputer w Białce. Przy nim oczywiście siedzieli Jeremiasz i M. Usłyszałem głos szefowej.

* Pamiętajcie, że kiedy bomba wybuchnie pójdzie fala uderzenia elektromagnetycznego, która uniemożliwi połączenia na daleki zasięg. Będziecie pozostawieni sami sobie.

Potwierdziliśmy krótko. Mieliśmy ze sobą ponad 100 ludzi, których misją było dopilnowanie, że nikt z tej masakry nie przeżyje. Bomba powinna była wystarczyć, ale  lepiej nie ryzykować. Byli to głównie weterani doborowych jednostek IB Corps, ale też kilku zbirów od Prosiaka. Heniek sam tkwił wewnątrz pancerza wspomaganego, który pozwalał mu rozprostować jego stare kości.

Nagle na podjeździe osiadł grawitolot. Przytknąłem ponownie lornetkę do wizjera hełmu i spojrzałem na pojazd. Drzwi powoli otworzyły się i ze środka wyjechał Zaareb na swoim nowym wózku.

* Orzeł wylądował - nadałem na wszystkich naszych kanałach po czym oddałem lornetkę Prosiakowi. On również chwilę męczył się z kalibracją, tym bardziej, że jego poparzone w przeszłości paluchy nie chciały współpracować z pokrętłami urządzenia.

Zobaczyliśmy Moniuszko, który wyszedł ze swojej posiadłości aby przywitać gościa. Uścisnęli sobie ręce niczym dawni znajomi. Ręka sama sięgnęła po konsolę detonatora, jednak powstrzymałem się. Powoli, spokojnie poprawiłem swój kombinezon - jedyną rzecz która stała między mną a falą gorąca i promieniowania. Pomimo, że moc bomby została zmniejszona tak, aby nie uszkodzić nikogo i niczego poza murami, lepiej było nie ryzykować. Wszyscy nasi ludzie mieli takie stroje - wyposażone w inteligentne hełmy, kuloodporne i lekko wspomagające.

Zaareb wraz z naszym wrogiem wjechali po ruchomych schodach do posiadłości. Sprawdziłem jeszcze raz mój pistolet laserowy oraz karabin. W hełmie usłyszałem głos M która mówiła, żebym odpalał zanim stracę zasięg. Słyszałem ją jakby przez wodę. W ogóle czułem się jakbym pływał w oleju, wszystko wydawało się zwolnione. Drżącą ręką wstukiwałem pierwszy z trzech kodów. Zatwierdziłem kolejną procedurę. Wiedziałem, że się uda, konsola pokazywała że połączenie było stabilne. Ostatnią cyfrę - 7 - ledwo udało mi się wcisnąć.

Ziemią targnął wstrząs. Wewnątrz murów zamigotały pola siłowe - tego nie przewidzieliśmy. Przez obszerne okna zobaczyliśmy jak w salonie wykwita kula ognia, pożerająca inwalidę-zdrajcę. Na szczęście bomba dała radę chociaż trochę uszkodzić budynek - ściany jednego ze skrzydeł napuchły jak balon, okna wyleciały a dach lewej części posiadłości zapadł się do środka, przygniatając Zaareba pod tonami gruzu. Dopiero wtedy doszedł do nas huk, opóźniony barierami obronnymi willi. Fala uderzeniowa powaliła mnie na ziemię, Prosiak oczywiście ledwo to odczuł. Czy Moniuszko był w obszarze rażenia? Miałem taką nadzieję. Bariera energetyczna otaczająca całą willę zamigała i zgasła, tak samo jak wszystkie wewnętrzne. Coś musiało przerwać obwód elektryczny.

Wielu z uzbrojonych strażników leżało na ziemi. Większość z nich nie miała już nigdy wstać - ciśnienie zrobiło swoje. Kilku jednak biegło teraz w stronę wejścia. Dźwignąłem się ciężko z ziemi, otrzepałem kombinezon. Na szczęście żołnierze IB Corps nie czekali na rozkaz - dwóch pierwszych nie dobiegło do drzwi. Wydałem komendę na kanale drużyny i ruszyłem powoli w dół. Adrenalina buzowała mi w żyłach, jednak co ważniejsze, miałem w Spine-chamberze jedną dawkę piotrozy - pierwszej partii wyprodukowanej przez Jeremiasza. Nie była ona do końca czysta, niebieski kolor oryginalnej substancji zastąpił fioletowy, jednak nie grało to roli. Był to eksperyment, który miałem wykonać w polu i właśnie nadarzyła się okazja. Rakieta wystrzelona przez Heńka rozerwała mur, a ja wszedłem na teren posesji. Za mną kroczyli żołnierze i zbiry Prosiaka, w równych odstępach, czujnie wypatrując wroga.

Jedną myślą uruchomiłem spine-chamber który wtłoczył w mój kręgosłup i do krwiobiegu dawkę syntetyku. Był o wiele mocniejszy niż to, co podawali nam w Apsydzie. Zamiast smaku jabłko-mięta poczułem na języku lekki posmak benzyny starego typu - jeszcze tej pozyskiwanej z ropy - oraz jakby… oleju? Środek zadziałał błyskawicznie - moje ciało przeszył dreszcz, poczułem przypływ odwagi, moje myśli rozjaśniły się i mózg przyspieszył. Zobaczyłem, że jeden ze strażników właśnie próbował się podnieść. W ułamku sekundy obliczyłem trajektorię oraz potrzebną kamieniowi energię, po czym kopnąłem mniejszy odłamek gruzu tak, że idealnie trafił go w głowę. Poczułem jednak, że środek dodał mi czegoś jeszcze. Czułem się pobudzony, wręcz pulsowała we mnie agresja.

- MONIUSZKOOOOO! - krzyknąłem - IDĘ PO CIEBIE!!

W oddali słychać już było huk helikopterów i wizg grawitolotów. Niewątpliwie Apsyda zdążyła już wysłać za nami swoje psy. Podchodziłem do jednej z zawalonych ścian, kiedy obok mnie wylądował nieregularny kształt. Grzmotnął w ziemię tak mocno, że gleba popękała a w miejscu lądowania pojawił się krater.

Piotroza zadziałała za mnie - odskoczyłem kiedy pierwszy, nieludzko szybki cios uderzył tam, gdzie jeszcze chwilę temu była moja głowa. Generał Viton popatrzył na mnie, zdumiony, że nie zakończył mojego życia jednym, celnym uderzeniem. Mój szybko pracujący mózg nałożył na jego wielkie, umięśnione ciało obraz rozmieszczenia żył, tętnic i nerwów. Kiedy uniknąłem kolejnego ataku, z całej siły uderzyłem lufą karabinu w jeden z punktów zbieżności, gdzie naczynia krwionośne i nerwy przecinały się. Biologia jest nieugięta, lewa ręka przeciwnika zwisła bezwładnie wzdłuż jego tułowia. Widać było, że Viton nigdy nie doświadczył czegoś takiego. Spojrzał na mnie z czystą, zimną nienawiścią. W jednym jego oku płonęła Sodoma, w drugim płonęłą Gomora. Rzucił się na mnie jak rozwścieczony byk. Wtedy właśnie dobiegł do nas Prosiak.

Pomyliłem się w mojej ekspertyzie - nie był większy od Vitona. Nadrabiał tę niedogodność swoimi wszczepami i substancjami które na bieżąco wspomagały jego ciało. Dwie góry starły się ze sobą. Zwarli się w morderczym uścisku, próbując powalić jeden drugiego. Przetoczyli się po trawniku gniotąc wszystkie kwiatki pieczołowicie utrzymywane w pełnym smogu i toksyn świecie. Stałem jak oniemiały wpatrując się w dwóch gigantów. W tle słyszałem niby krzyki towarzyszy, wybuchy i wystrzały, ale nie ruszało mnie to. Widok tych dwóch kafarów tłukących się jak na profesjonalnej walce był iście epicki.

Nie chciałem oderwać wzroku od świetnego widowiska, ale jeden dźwięk przykuł moją uwagę, głównie przez stronę z której dochodził. W gruzach jednego ze skrzydeł domu słychać było jak ktoś lub coś próbuje się wygrzebać z pogorzeliska. Odwróciłem się z karabinem w ręce i wypaliłem z biodra w stronę ruszającego się kawałka muru. Trzymałem spust dopóki nie skończyła mi się amunicja. W powietrze uniosła się chmura kurzu. Przeskakując po kawałkach ściany podbiegłem do miejsca w które strzelałem.

Nagle ziemia uciekła mi spod nóg. Połowa rumowiska zapadła się pod ziemię. Poczułem ból kiedy uderzyłem w podłogę piwnicy, która po chwili też runęła, a ja zacząłem sunąć w dó po powstałej skarpie. Oczywiście, że Moniuszko zrobił sobie pod podłogą katakumby. Zobaczyłem zbliżającą się posadzkę, więc kiedy do niej doleciałem przetoczyłem się przez ramię i zerwałem do biegu. Próbowałem w ten sposób uniknąć gruzu, który osuwał się za mną lawiną ostrych fragmentów tynku, betonu i metalu. Nie udało mi się to do końca - coś mocno uderzyło mnie w plecy. Runąłem na marmurowe płyty. Dostrzegłem, że to co trafiło we mnie, było ulubioną bronią Prosiaka - dwulufową strzelbą na bizony, uciętą w trzech czwartych lufy. Zabójcza broń, musiała spaść kiedy osuwała się resztka domu. Ciekawe jaka była skala zniszczeń.

Dźwignąłem się podnosząc strzelbę. Obrzuciłem wzrokiem wnętrze sali w której się znalazłem, po czym ruszyłem do korytarza. Zanim doszedłem do wejścia, wyłonił się z niego Moniuszko. Był ranny, a z jego lewej ręki sterczał kawałek szkła. Był mocno poparzony i potłuczony, ale ewidentnie żywy. Moduł wspomagający oddychanie cyborga zagwizdał krztusząc się. Spoglądał na mnie swoim jednym, cybernetycznym okiem. Sięgnął błyskawicznie po pistolet, jednak ja miałem już broń w rękach. Zanim zdążył dotknąć rękojeści, uniosłem lekko strzelbę i wypaliłem z obydwu luf. Dawid zacisnął rękę na pistolecie, popatrzył na mnie jakby z wyrzutem, przeszedł kilka kroków i upadł.

Wtedy do wnętrza, z drugiej strony, wszedł Baniak. Idealnie skrojony garnitur, Wypastowane świeżo buty, pięknie ułożone włosy. Wyglądał jakby właśnie wyszedł od makijażysty do studia jednego z programów telewizyjnych, w których tak często występował. Nic dziwnego kiedy Apsyda posiadała połowę mediów. W ręce trzymał pistolet starego typu. Nie miałem wątpliwości, że może mnie trafić w każdej chwili. Nie zdążyłbym wyciągnąć lasera, nawet wzmocniony piotrozą, którą Baniak pewnie zjadał na śniadanie. Kawałek ściany rozsunął się, a przez powstałe drzwi wszedł patricio, również w garniturze. On też w ręce miał pistolet. Obydwaj celowali do mnie z obydwu stron. Po rumowisku zsunął się Viton. Jego ubranie było podarte i brudne, on sam wyglądał na wycieńczonego. W ręce ściskał wielki laser Prosiaka. Teraz ogień dwustronny zmienił się w krzyżowy, sytuacja wyglądała coraz gorzej. Upuściłem strzelbę aby mieć wolne ręce.

Poza legendarnym Krylsonem stał przede mną cały core Apsydy. CEO, Baniak i najpotężniejszy człowiek na świecie, popatrzył na mnie z pogardą, potem spojrzał na Moniuszko. Zbliżył się i przesunął nieco w prawo.

* A więc to ty chciałeś zniszczyć Apsydę. Daliśmy ci karierę, daliśmy ci życie, o którym mógłbyś pomarzyć ty wypierdku z Marsa. Wyciągnęliśmy do ciebie pomocną dłoń, którą ty próbowałeś nawet nie odtrącić, a odgryźć. Dołączyłeś do organizacji która najpierw cię porwała. Okaleczyłeś naszych ludzi, zabiłeś Dawida Moniuszko. Myślałeś, że nie wiedzieliśmy o M? O Białce? Czy wy naprawdę jesteście takimi idiotami? Nasi ludzie zmiotą ten dworek z powierzchni ziemi, a wszystkich powiązanych z tą waszą pożałowania godną organizacją zabijemy. Posłuchaj mnie, Cryl-sonic, posłuchaj uważnie, bo chcę żeby zrozumiał to każdy, kto słucha przez twój kombinezon, i kto będzie mógł to usłyszeć w przyszłości. Apsyda, Illuminati, Kościół Katolicki, Deepstate i Koncerny Farmaceutyczne, wszystkie organizacje które rządzą, rządziły i będą rządzić światem, mają jedną rzecz wspólną. Nigdy nie działa na nie rebelia i bunt. Jeśli ktokolwiek ich kiedyś pokona to konkurencja, ale nigdy buntownicy czy bojownicy o wolność. To dlatego, że wolności, mój drogi Cryl-sonicu nie ma. Nigdy nie było i nie będzie. Kiedyś byliście niewolnikami szlachty, potem kościoła, a potem pieniędzy. Teraz jesteście niewolnikami technologii. Może po nas przyjdzie ktoś następny, zapewne jeszcze gorszy, ale do tego czasu, ZAWSZE. BĘDZIEMY. GÓRĄ.

I strzelił mi między oczy.

**Epilog**

Jeremiasz Różyk stał na ruinach pałacu w Białce. Przeżył właściwie tylko dlatego, że podczas nalotu był w sklepie kupić wódkę. Za nim , na wysypanym białymi kamykami podjeździe, stała jego wysłużona szambiarka. Uśmiechnął się smutno do wspomnień - próbował zrobić coś wielkiego po raz ostatni, jednak chyba tym razem mu się nie udało. Pogładził się po równo przyciętej brodzie, zapuszczonej na modłę jego mistrza. No cóż, trzeba wrócić do sprzątania gówien. W końcu miał syna, którego wypadałoby odwiedzić. Chciał być przy tym jak jego dzieciak dorasta, a zamiast tego poszedł biegać za wolnością, jak to zawsze miał w zwyczaju.

Odwrócił się do pojazdu, którym miał wrócić do Warszawy, kiedy zobaczył przed sobą trzech mężczyzn. Jego starzy znajomi - Viton, Baniak i Patricio, wszyscy trzymali w rękach pistolety i celowali w niego. Widział nagranie egzekucji Cryl-sonica, więc wiedział jak ma się to skończyć.

Nagle coś go tknęło. Cryl-sonic nie chodził do WMHS, więc nie znał haków na tych trzech wymoczków, ale on to co innego.

* Ostatnie słowa? - zapytał Baniak.
* Tak. Kto pierwszy strzeli… ten parówa.