19 lipca 1991 Menele

**19 lipca 1991 Menele -** opowiadanie dotyczące mieszkańców ulicy Muchomorowej 35 napisane przez Ś.P. Wiesławę Dobrowolską. Widać w nim pogardę jaką darzyła Gienia i Aleksandra, a także w mniejszym stopniu Rudkowskiego i Jarka.

**Wystąpili:**

* Wiesława Dobrowolska
* Napoleon Dobrowolski
* Aleksander Stwardniewicz
* Gieniu Zagórski
* Hieronim Rudkowski
* Jarek Jaki

**Wspomnieni:**

* Lońka Rudkowska

CIEKAWOSTKI:

* Przed śmiercią Napoleona u państwa Dobrowolskich pachniało kadzidłem i różami, bo Wiesława zawsze przynosiła z kościoła trochę.
* Napoleon po nadużyciu alkoholu przysypiał, co wskazywać mogło już na wcześniejsze problemy zdrowotne.

19 lipca 1991

Menele

Napoleon kończył golić brodę w łazience. Gdy wyszedł pachnący cieczą po goleniu, szanowna Pani Wiesława zapytała go:

- Napoleonie, mój mężu, chyba nie idziesz znów z tymi gnojami pić?

- Oj Wiesiu, kochanie, to nie są gnoje. To są porządni obywatele. Przede wszystkim my kulturalnie pijemy alkohol, nie ma żadnych ekscesów, a policji nigdy nie było potrzeba wzywać.

- Ja już nie wiem co na nich poradzić. - zasmuciła się starsza pani. - Boję się, że mnie pobiją. Wczoraj przecież sami omal się nie pobili, bo ich synowie się prawie pobili na placu zabaw. Hołota.

- Na szczęście mieli kogoś kto uspokoił sytuację, Wiesiu. To byłem ja i pomógł mi młody Hieronim Rudkowski. Nic się nie stało. - uspokajał Napoleon.

Nagle zza drzwi mieszkania państwa Dobrowolskich było słychać...

- Już ja ci dam kutafonie! - jeden głos mówił.

- Kutafonie!? Ty stary kartoflu! - drugi głos odpowiedział.

- Ty gnido ruska! - jeden głos kontynuował.

- Ty patologu!

- Ty kretynie!

- Ty idioto!

- A idź w chuj, debilu!

- A żebyś wiedział, że pójdę... lepiej tam niż oddychać powietrzem twoim, a tfu!

I się uspokoiło. Napoleon wyszedł na klatkę i zastał tam Aleksandra Stwardniewicza, który dozorował klatkę pierwszą kamienicy.

- O, dzień dobry, Panie Napoleonie. Czy coś się stało? - zapytał dozorca.

- A nic, nic. Wydawało mi się, że coś słyszałem. - odpowiedział Napoleon ukrywając fakt, że słyszał wyraźnie kłótnię.

- Napoleonie, chodź do domu. - nalegała Wiesia.

- Za chwilkę, Wiesiu. - odpowiedział mąż.

Napoleon zamknął drzwi mieszkania, z którego pachniało kadzidłem i różami oraz zagadał Aleksandra:

- Panie Olku, czy to znowu chodzi o kłótnię z panem Gieniem? Wczorajsza interwencja nie była za przyjemna.

- Panie, ten chu... nikczemnik nie widzi nic innego poza swoim synalkiem, który psoci się innym na podwórku. - odpowiedział Stwardniewicz.

- Szczerze mówiąc każdy każdemu się psoci tutaj i się bawią nieźle. To ważne, żeby dzieci się rozwijały w dobrym kierunku. - rzekł Napoleon.

- Ja bym nie powiedział, że ten gówniarz Zagórski rozwija się w dobrą stronę. On kiedyś sprowadzi karetkę na osiedle, bo komuś coś się stanie! - prorokował Stwardniewicz.

- Napoleonie! - wołała Wiesia z mieszkania.

- Przepraszam, panie Olku, ale muszę już iść. - rzekł Napoleon i wrócił do mieszkania.

Pani Wiesia nie zostawiła oczywiście suchej nitki na sąsiadach.

- Ja rozumiem jeszcze pana Jarosława Jakiego, bo on umie coś naprawić. Ja rozumiem jeszcze tego młodego Hieronima Rudkowskiego, bo on pracuje w geodezji, ale Zagórski i Stwardniewicz to prymitywy i menele. Nie wytrzymam z nimi w tej klatce. Ja zejdę na zawał, a oni będą się śmiać jeszcze. - powiedziała, po czym się zmartwiła.

- Spokojnie. To przecież są ludzie. - odrzekł pan Dobrowolski.

- To są elementy, które zagrażają bezpieczeństwu, no i menele. Widzę jak ten cały spółdzielniany robotnik pije w pracy, a dozorca nie lepszy. Też pije. I to na umór piją. Kiedyś oni zrobią tu burdę! - dalej kontynuowała zmartwiona Wiesława.

Napoleon tylko wzruszył ramionami. Aleksander zaprosił wszystkich poza Gieniem do siebie na popijawę. Wiesia w tym czasie robiła porządki w domu. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Wiesława spojrzała przez judasza i zauważyła tam Zagórskiego Eugeniusza.

- A, to pan. Co się dzieje? - zapytała zachowując kulturę Wiesława.

- Szukam pani męża. Miałem mu oddać milion złotych. - oznajmił Gieniu.

- Napoleona nie ma tutaj... - zaczęła Wiesława.

- To pani Wiesiu, kiedy będzie, bo to poważna sprawa. - kontynuował Gieniu.

W tym momencie rozległy się śmiechy dochodzące z mieszkania Stwardniewicza.

- O, to ja dziękuję, pani Wiesiu. Już wiem gdzie jest pan Napoleon. - rzekł Gieniu i poszedł.

- Ale panie Gieniu, może pan mi dać te pieniądze...! - krzyczała, ale pan Zagórski już się oddalił.

Teraz pukanie rozległo się do drzwi Aleksandra, który najpierw zapytał:

- Czego kurwa!? Mało ci kurwa!? - zaczął, aż zauważył milion złotych w banknocie... - Myślisz, że mnie przeku... to znaczy wbijaj do środka! - kontynuował. Gieniu wszedł i zastał Napoleona przysypiającego.

- Panie Napoleonie, dotrzymuję terminu i... - miał mówić Gieniu do końca, ale...

- Ha ha ha! - roześmiał się Aleksander.

- Co jest? - zapytał Gieniu.

- Nic, przypomniała mi się baba u lekarza z padaczką. - rzekł Olek, a Gieniu próbował obudzić Napoleona. Udało się po minucie.

- A, rozumiem. Dziękuję. - rzekł Napoleon, który odzyskał milion, a Aleksander śmiał się dalej z rzekomej nieterminowości Gienia.

Wszyscy zaczęli pić. No może poza Napoleonem, który kulturalnie spożywał alkohol i nie nadużywał go.

- Kurde! Lońka i ja jesteśmy szczęśliwi! - rzekł Rudkowski.

- Jak bardzo? - zapytał Jarek.

- A, potąd, kurde! - pokazał Rudkowski wysoko.

Głośne śmiechy i lejący się litrami alkohol spowodowały reakcję Wiesławy.

- Halo, policja! Uprzejmie donoszę, że w mieszkaniu nade mną. Tak, u pana Aleksandra Stwardniewicza następuje zakłócenie ciszy nocnej. Nie mogę spać. Proszę Panów, zróbcie coś. - prosiła Wiesława.

Dalej były głośne śmiechy i alkoholizacja.

- Idę do domu, Panowie, bo jeszcze żona na mnie naskoczy. - powiedział Napoleon, po czym wyszedł i zastał mijających go policjantów.

Policja jebła dosłownie w drzwi Aleksandra.

- Co się dzieje!? - zapytał Olek.

- Co się dzieje!? - zapytał Gieniu przedrzeźniając.

- Dostaliśmy wezwanie, że tutaj są hałasy. Nalegamy, aby panowie uciszyli się i nie zakłócali ciszy nocnej. - rzekł pierwszy policjant.

Aleksander już miał wyzywać, ale Jarek go zatrzymał w ostatniej dosłownie chwili i obiecał, że będą ciszej.

Napoleon wrócił do domu żony i zapytał ją:

- Kochanie, czy wzywałaś policję?

Wiesia chwilę pomyślała i powiedziała:

- Ależ skąd? Przecież nic się nie dzieje tutaj.

Wiesława idąc spać odmówiła własnymi słowami krótką modlitwę:

"I żeby tych cholernych meneli szlag jasny trafił!"