Chapter II

Lauren's POV

Kilka dni później idę na nagrywanie kolejnego odcinka. Jak zwykle przychodzę jeszcze przed Markiem, wiem mam czas, żeby się przygotować. Szczególnie mentalnie. Czuję się co najmniej dziwnie. Camila nieustannie zajmuje moje myśli, a jej niewinność tylko przyciąga mnie bardziej.

Wzdycham ciężko. Garderoba jest pusta. Wchodzę więc do środka i siadam na krześle przed toaletką. Nie zamierzam robić jakiegoś wyzywającego makijażu. Prędzej rozmaże się podczas pracy niż w ogóle coś z niego wyjdzie. Nakładam delikatnie podkład i róż na policzki, a oczy podkreślam czarną kredką. Tyle wystarczy.

Dzisiaj nagrywamy scenę bez koszulek. Muszę tak wypieścić klatkę piersiową dziewczyny, żeby doszła, a na jej spodenkach ma zostać mokra plama, którą później pokaże kamera. Wiem, że nie będzie z tym większego problemu, bo jest strasznie wrażliwa. Bardziej martwię się, że sama eksploduję. Mój penis drga na samą myśl o tym, jak ostatnio się o mnie ocierała. W całej mojej karierze nie zdarzyło się, aby którakolwiek z moich asystentek doprowadziła do mojego wybuchu w szortach. Zawsze miałam problem, żeby dojść na planie. Żadna nie potrafiła mnie zaspokoić, przez co na sam koniec nie mogły spojrzeć mi w oczy. Mark zazwyczaj podstawiał kogoś innych, aby wychodziło to dość realnie.

\*\*\*

Camila's POV

- Czekaj, czekaj... Czy ja dobrze zrozumiałam? Chcesz powiedzieć, że będziesz pieprzyć się za pieniądze z Lauren Michelle Jauregui, najcudowniejszą aktorką porno od Sashy Grey aka twoją crush od niepamiętnych czasów? - Dinah otwiera szeroko oczy, podsumowując moją długą wypowiedź o nowej pracy zaledwie jednym zdanie. Choć w sumie nie wiem, czego innego oczekiwałam.

- Nie osądzaj mnie, proszę... Wiesz, że nie miałam wyjścia - wskazuję dłonią na obskurne ściany. - To moja jedyna szansa.

- Dziewczyno, Jaguar to chodząca petarda! Na dodatek doprowadziła cię do orgazmu tylko za pomocą pocałunków. Ja rozumiem, że jesteś dziewicą, ale...

- Stop! - unoszę ręce w geście obronnym. - Nie chcę tego dłużej słuchać. Idę do pracy, bo zaraz mam nagranie - wzdycham cicho i biorę torbę z logo szkoły. Blondynka zerka na mnie wymownie i porusza zabawnie brwiami.

- No tak, leć do swojej Lauren. Tylko czekać aż będą z tego małe Camrenki - śmieje się, na co jedynie wywracam oczami. Przyjaciółka wychodzi zaraz za mną, więc mogę swobodnie zamknąć drzwi.

\*\*\*

Lauren's POV

Przebieram się w strój, przygotowany przez Marka. Do nagrania zostało jeszcze około czterdziestu minut, ale wolę mieć to już za sobą. Stresuję się co najmniej tak, jakbym robiła to pierwszy raz w życiu.

- O, Lern. Właściwie to spodziewałem się ciebie tutaj - mężczyzna uśmiecha się szeroko, wpadając do mojej garderoby. Okulary przeciwsłoneczne standardowo ledwo trzymają się na jego bujnej czuprynie, co zawsze mnie śmieszy. - Camila już przyszła. Mogę ją wpuścić?

- Śmiało - wzruszam lekko ramionami. - Przecież to również jej garderoba.

- Jasne - posyła mi łobuzerski uśmiech i woła brunetkę. Ta chwilę później zjawia się w progu, wyraźnie zawstydzona i zagubiona. To urocze. Ja i mój kutas nigdy nie nasycimy się widokiem różowych policzków.

- Cześć, Camz - mruczę cicho, ustępując dziewczynie miejsca przy toaletce.

- Hej - rumieni się bardziej, jeżeli to w ogóle możliwe. Siada niepewnie na krześle, odkładając torbę na podłogę. Zauważam, że patrzy na kosmetyki zdziwionym i rozbieganym wzrokiem, jakby nie wiedziała, co ma z nimi zrobić.

Pozwalam sobie omotać spojrzeniem jej twarz. Nie nałożyła na siebie ani grama makijażu, a włosy związała w niedbały kok. Wygląda zupełnie jak ja w przeszłości.

*- Jesteś tu nowa? - blondyn zerka na mnie uważnie, na co jedynie kiwam głową. - Idź się przebierz. Tam jest garderoba, w której znajdziesz makijażystkę - wskazuje mi ręką. Od razu udaję się w wyznaczone miejsce.*

*- Dzień dobry - mówię cicho, a drobna szatynka odwraca się w moją stronę. Gdy tylko nasze spojrzenia się krzyżują, posyła mi najserdeczniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam. - Jestem Lauren, będę tutaj pracować.*

*- Jasne, słońce. Zaraz się tobą zajmiemy - podchodzi bliżej, wyciągając dłoń, którą ujmuję. - Nazywam się Kate. Generalnie zajmuję się wszystkim, co tylko zleci mi Mark.*

*- Miło poznać - szepczę, a kobieta odpowiada mi tym samym. Chwilę później ciągnie mnie na krzesło, stając tuż za moimi plecami.*

*- Co my tu mamy? - wsuwa palce w kok, rozwiązując go, aż włosy opadają mi falami na ramiona. - Nałożymy ci trochę odżywki, żeby poradzić coś na rozdwojone końcówki. Potem zrobię makijaż. Czytałam trochę scenariusz, więc musimy postawić na nieco mocniejsze podkreślenie oczu.*

- Pomóc ci? - oferuję, przytomniejąc. - Kate dzisiaj nie będzie. A poza tym nie musimy malować się jakoś wyzywająco.

- T-tak, j-jasne - jąka, niepewnie odwracając się w moją stronę. Kucam przed nią i sięgam po kosmetyki.

Dziewczyna niemal zastyga w miejscu, przymykając powieki. Uśmiecham się pod nosem. Mam teraz na nią idealny widok. Powoli nakładam jej podkład i róż. Oczy podkreślam kredką, zostawiając makijaż jako delikatny i uroczy. Brunetka rozchyla usta, kiedy przejeżdżam pieszczotliwie palcami po jej szczęce, a następnie unoszę się do góry.

Zostaje jeszcze chwilę w takiej pozycji, a gdy nie czuje mojego ciepła, od razu otwiera oczy i rumieni się słodko. Krzyżuję ze sobą nasze spojrzenia, co tylko bardziej ją zawstydza.

- Zrobione - uśmiecham się szeroko, a brązowooka dziękuje mi cicho. Chowam wszystkie kosmetyki, w momencie kiedy donośny głos Marka rozlega się w całej garderobie.

- Dziewczyny, na plan!

- Gotowa? - zerka na Camilę.

- Bardziej już chyba nie będę - wzdycha, spuszczając głowę. Łapię ją za dłoń i przejeżdżam kciukiem po jej knykciach w uspokajającym geście.

- Damy radę...