The Little Cars in the Great Race

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Spory, afery, dissy i dramy. Niezależnie czy mają swój koniec na deskach sądu czy ringu, konflikty od zawsze znajdowały rzesze bacznych obserwatorów. Podglądaczy, zajadających emocje szpadlami popkornu, bez względu na społeczną dezaprobatę. I nie inaczej jest z przemysłem gier. Z zapartym tchem i goryczą w ustach, wgryzamy się w upadek obyczajów korporacji. Wyławiamy sprzeczki na linii twórca wydawca, czy niczym hieny cmentarne, wygrzebujemy z trumny Atari, smaczki związane z zapaścią elektronicznej rozrywki. I skoro analogiami ocieramy się o kryminał, to warto też nabić na pal Majestatyczne Studio, które swoimi złodziejskimi zapędami, niemal nie otarło się o samozapłon, na sądowej sali. I najwyraźniej ten wybryk był na tyle spektakularny, że jeden z ciężej myślących delikwentów, wziął go sobie aż nadto do serca. Niestety, to co powinno skończyć się zawałem, zaprowadziło nas do powstania Widżijo Brinkedo. Brazylijskiej fabryki animacyjnych zwyrodnień, która wpisała w swoje motto, skakanie kserem po dorobku gigantów. Od Drimłorksa i Hasbro, aż po obóz pracy, kierowany z chłodziarki Łolta Disneja. I to niezawodne lawirowanie między gradem pozwów, zwróciło się tym pomyleńcom z nawiązką. Do tego stopnia, że wraz z ośmioczęściową wariacją na temat Aut, wdzięcznie nazwaną Lityl Kars, popełnili, siermiężną adaptację takowych na komputery. Tak więc, czy pomysłodawcy tej podwójnej podróbki, załadują nas na dwie rurki? To pytanie zgłębimy już za chwilę. Zapraszam do oglądania.

Gra De Lityl Kars in de Grejt Rejs, urwała się z kołyski na koniec dwa tysiące ósmego roku, za sprawą rumuńskiego SoDewRom, inaczej sroma. Zaś dystrybutorem, który przetoczył ten ejakulat belzebuba dalej, była zgraja bystrzaków z Brajtspark. I choć te światłe umysły, stawiały swoje pierwsze, i tym samym ostatnie kroki w branży zerojedynkowej, to w temacie masowo produkowanych zrzynek, mogli spokojnie zbijać piątki, z brazylijskimi braćmi w wierze. A tę wierność udowodnili w swoim powołaniu, rozlewając ich animowane szczochy po wyspach brytyjskich. Jaki ten świat kurwa mały. A skoro o wszach mowa, takich rozmiarów jest teczka programistów z Timisoary. Bo chociaż ślady po ich wirtualnej działalności, popływały sobie z rekinami, ustępując miejsca dopalaczom dla komputera, to te jeszcze niezmielone resztki, odkrywają przed nami iście garażowe perełki. I tak obok dwujajecznej gry pamięciowej, sudoku dla niepiśmiennych, i zabawy w turlanie dropsów, możemy schwytać nie lada sztukę, w postaci symulatora wąsatego łowcy królów wód. Jednakże skisłą śmietanką na wierzchu tego śmietnika, która wpędziłaby niejednego śmieciożercę w zgagę, jest polska dystrybucja samochodzików. Bo ten wyziew z analnej otchłani takową otrzymał. I nie był to gest ze strony niekumatego aj kju pabliszing, czy Pleja, a wydawnictwa Bauer, które sprowadziło na nas tę egipską plagę, w sto sześćdziesiątym numerze sji di ekszyn. Na krążku współdzielonym z Psychonautami, Imperial Glori, i Narkiem. Chyba żadnemu narkoleptykowi nie przyśniłoby się takie tutti frutti.

Sen z powiek spędza także, oszczędne wzburzenie krytyków i internautów. Próżno szukać tej kasowej pozycji na Meta Krytyku, a czołowa encyklopedia gier w Polsce, nadal wyczekuje tych dwudziestu pięciu osób, do określenia średniej użytkowników. Z dozą niepewności łypie również Film Łeb, a właściwie indywiduum, które wyraziło swoje ciągoty do tych powykręcanych wyścigowych popłuczyn. Tymczasem społeczność polskiego magazynu, w którym ukazały się Wielkie Wyścigi Chorych Na Wytrzeszcz Autek, przywitała ich nadejście, ze zgniatającym żebra zachwytem, sięgając w swoim osądzie do anielskiej dziesiątki. Taki biały kruk, wymaga chyba równie jaskrawego kaftana. Na pohybel!

Smak metalu osiądzie nam na ustach, już przy dwukrotnym stuknięciu w ikonę programu. I bynajmniej nie od czyhającej w środku zrzynki Złomka. Rozpalony do czerwoności baner, przebija dogłębnie naszą rogówkę zaostrzonym końcem, co prowadzi nas w stronę wyrobu filmopodobnego. A właściwie, wyciętego sekatorem urywka animacji, najpewniej prosto z wirującej płyty, na którym ktoś wypalił rodzime belki z napisami. I to nie byle jakimi, bo wyrwanymi żywcem z antycznego programu do montażu, pamiętającego jeszcze moje pacholęctwo. Po wygaszeniu się tej lichości, trafiamy do głównego meni. Lecz patrząc po tym co się tu odpierdala, nasz monitor mógł równie dobrze wpaść do paczki chrupek. Nasze oczęta łechcze znana wcześniej pryskająca lawa, w tle przygrywa nam jakże tłusty bit, a całokształt zdobi fikuśna siatka, jakbyśmy zerkali na tę rozpacz z poziomu mikrofalówki. Zgagę pobudzają też wrośnięte pęcherzyki powietrza, bojaźliwe wozy, zahukane pewnie wizją ekstradycji na skup złomu, oraz rozbryzgi kwasu żołądkowego, uchodzące tu za sztuczne ognie. Podobnie ujmujące atrakcje czekają nas w ustawieniach, gdzie poza możliwością całkowitego wyłączenia muzyki i dźwięków, próżno szukać czegokolwiek innego. Choćby sterowania czy zmiany rozdzielczości, która tutaj jest ulokowana na 1024 na 768 pikseli, jak za zaborów. A jakby brakowało Wam skamielin, to oglądane przez Was szczątki, wydają swoje tchnienia dzięki wyrozumiałości silnika Gejm Mejker. Tylko wstać i klaskać.

Na potwierdzenie tego ostatniego faktu nie trzeba długo czekać, bo wystarczy odrobina odwagi do wduszenia przycisku startu. Bowiem wówczas, ekran ładowania zaczynają zalewać znajome okienka z błędami, informujące nas o kopnięciu w kalendarz pewnej funkcji. Wywracając ten stołek, przechodzimy do kolejnego pirackiego nagrania, po czym… odpakowujemy to jajko niespodziankę. I odkrywamy, że za sreberkiem skrywa się skrobanka. Gdy odliczanie zejdzie do zera, a naszym oponentom kolektywnie wypadnie dysk, stajemy się częścią trwającego pięć kółek turnieju. Uwalniając się z chowu wyścigowego, musimy utrzymać się na prowadzeniu, spychając resztę uczestników i zbierając drewniane pudła. A ponadto czeka nas, uwaga, skakanie przez płotki, jak jakieś pierdolone łyse konie. Tylko, że zwierzęce odpowiedniki są mniej łyse od nas, bo nasze bryczki po wykonaniu jednego susa, muszą uzbroić się w cierpliwość na wykonanie kolejnego. A tej krzepy wystarcza na styk. Styk dwóch szarych komórek kretyna, który na to kurwa wpadł. I nie, to dziwadło nie występuje zarówno w filmie, jak i w podanych nam jego skrawkach. Aczkolwiek zanim się obejrzymy, to znaczy przywykniemy do tego czopka z termitem, rywalizacja dobiega końca i… kurtyna. Monitor gaśnie, czerwone ziółko żegna nas flagą, księga gości Lucyfera wydłuża się o nowe nazwisko, a ostatnia taśma bezceremonialnie strąca nas do pulpitu. I ten los spotka nas zawsze, bez względu na wybraną gablotę. Wciąż będziemy śmigać po tym samym, smętnym i szorstkim sedesie, udającym tor, a niezależnie od zdobytej lokaty, farbowany Zygzak nie zejdzie z zagrzanego przez niego miejsca na podium. Normalnie aż odbyt trzęsie się w posadach.

Pełnię wrażeń z dupy wziętych zapewnia też wachlarz dwuśladowych nieszczęśników. I nie rzucam tym ostatnim słowem na wyrost. Spójrzcie tylko z jakim oporem wystawiają swoje felgi. Mamy zatem do dyspozycji szóstkę zawodników. Cierpiącego na szczękościsk Tonego. Jego szablozębnego druha. Zerwanego z uwięzi wąsatego mundurowego, śliwkową wybrankę pierwszego, której maska nie może utrzymać gęby, taksówkarza i rajdowca. Ten ostatni zresztą, musiał przegrać starcie z walcem przed wjechaniem na tor, a żółtawy staruszek, zwany Old Łanem, przeżył o jedną taryfę za dużo. Te oczy naprawdę są zwierciadłem duszy. Z przykrością trzeba też stwierdzić, że wygląd tych trupów na kółkach idzie w parze z prowadzeniem. Nie ma tu nawet mowy o gracji mydelniczki. W tym gównie toczymy głaz Syzyfa, który możemy lekko wypoziomować klawiszami kierunkowymi. Niezależnie od nabranej prędkości, przekręcanie się na boki jednakowo chrupie nam w osiach, choć jedno z więzadeł zdaje się bardziej naoliwione. Cmoknięcie oponenta w zadek wiąże się z redukcją prędkości o połowę, kiedy reszta bolidu jest na taki kontakt odporna. Kolizja z murkiem wystrzeliwuje naszego czterokołowca jak z procy, natomiast rewers, pozwala nam rozpędzić się równie sprawnie, co jazda klasyczna. Przynajmniej do momentu przekroczenia tych czterdziestu kilometrów na godzinę. Zaś trzepot naszych anielskich skrzydeł, zawsze wskakuje z prawie sekundowym opóźnieniem. I chyba nie zaskoczę nikogo mówiąc, że każdy z tych rzęchów, wybija się wyłącznie narzuconą prędkością maksymalną. Różnorodność nadaje życiu smak, czy jakoś tak.

Sztuczna inteligencja naszych braci w niedoli, poziomem dorównuje rodzynkom, naładowanym energią elektryczną. Nawet jeśli zdarzy się im wbić parę klepek w mózgowym spoiwie, to te iskierki geniuszu gasną przy odpięciu aparatury. Co prawda, po wysunięciu się na prowadzenie, potrafią zakręcić się jak słoik na zimę, lecz po chwili staje się to dla nich mieczem obosiecznym. Wywijanie krakowiaków na drodze prędko doprowadza do łapczywego pożerania wszystkiego co się rusza, a zderzak oponenta przed nami jeszcze szybciej wskakuje na szczyt łańcucha pokarmowego. I wzorem suszonych gagatków, ta garstka także trzyma się zawsze razem, w jednej paczce. Tutaj objawia się to w lubości do trzymania się gęsiego. Szczególnie w perspektywie dawania po hamulcach przez delikwenta z przodu, lub wchłonięcia przez niego serdecznego mydła. Ta kalka winorośli sięga nawet sytuacji, w których rupiecie zlepiają się wzajemnie na koniec tułaczki, niczym w odleżanej latami torbie sułtańskich. I podobnie jak w przypadku nieproszonych gości w serniku, ta domniemana inteligencja wynika jedynie z przypadku. Dyndania na nitce, której zerwanie może doprowadzić do pośmiertnej huśtawki. A takowym stanem jest wieczne bicie głową w mur, wzbogacone o branie dodatkowego rozpędu. Naprawdę, żaden wyścig nie może się obejść bez takiej groteski. Idąc klasykiem, Jan Rodzeń mógłby brać od nich przykład.

Wróćmy jednak na ziemię i pochylmy się nad porozrzucanymi po niej klamotami. Acz patrząc po tym co oferuje ta bezbożna trójca, lepiej zaryć o ten żwir łbem. Wśród postrachów telewizyjnej Hanki, możemy nadziać się na dwa pakunki, które noszą po wilku z osobna. Jeden z nich pozwala w oka mgnieniu położyć nam cegłę na pedał gazu, przyspieszając sterowaną maszynę o sto jednostek. Drugi, o mniej czystych zamiarach, podrzuca nam klocek murarza pod gumę. Co kończy się stówką w plecy i defekacją kierowcy wraz z wehikułem. Ostatnim gwoździem do trumny, jest zaklęty w skrzyni balonik. To znaczy, bąbelek. A tak naprawdę to kostka, wręcz bezkształtny, mydlany glut, który możemy zesłać siedzącej nam na ogonie niedorajdzie. Bądź przynajmniej modlić się, że coś takiego się wydarzy, bo w naszym dzikim pędzie, to jebane powidło nawet nie jest w stanie się w porę ujawnić. Podobne problemy z wyjściem z szafy mają też zdobycze, których bezszelestne wykluwanie wielokrotnie wyprzedza ludzki czas reakcji. Zdarza się im także pączkować na uboczu, najczęściej wprost do paszczy łakomego wnuczka, z którym właśnie się szarpiemy. Nie mówiąc już o braku ofensywnych form działania, bo nie ma to jak podpierdalać od Mario Karta, ale tak na odpierdol. Ten produkt jest tak dopięty, że ostatni guzik wyskoczył z koszuli.

Ohydny, niczym zaplątany w odpływie kłąb włosów, jest również tor. I wierzcie mi, naprawdę chciałbym użyć tu liczby mnogiej. Zostajemy bowiem ściągnięci do spowitego w ciemności stadionu, pamiętającego nie jedno dziesięciolecie, na którym ktoś rozłożył dla hecy sześć drabin i… tyle. Przejeżdżamy pięć rundek tkwiąc w wieczystym lewoskręcie, i podziwiamy odgrodzony od nas jarmarczny urodzaj. A naprawdę jest na co popatrzeć, bo jeśli odpowiednio długo będziemy przechadzać się z różdżką do wody, to z tego źródełka wyłowimy nie lada kwiatki. Na przykład, rozrzucone po trybunach kartony kibiców. Dlaczego nie wycinanki? Bo grafik nie był najostrzejszym ołówkiem w piórniku, a nożyczki akurat wypadły za łóżko. Ponadto zauważymy piedestał, na kiblowej pokrywie w szachownicę, gdyż nawet projektant, sztuk jeden, nie był przekonany do obranego sportu. Nad tą pstrokatością czuwa emerytowana ciężarówka, której ze starości wypadły gały wraz z siekaczami. Tymczasem w szerszej skali upatrzymy wysokiej klasy niedoróbki, w postaci elementów trasy czekających chyba na kontynuację, fotowoltaicznych słupów, nie mogących się czym nachapać, i basenu, umieszczonego w razie szybkiej eutanazji. I jak na więzienie przystało, znajdziemy tu też naostrzone ogrodzenie, wynikające z ubóstwa poligonów. Całe to szukanie Łoljego nie zmienia jednak faktu, że jazdy jest tu na pięć minut. W porywach. Z tego to i Salomon nie naleje.

Szata audiowizualna tak działa na nasze zmysły, że oczęta moglibyśmy zalać benzyną, a z woskowiny usznej lepić świece. Wszystkiemu winien jest silnik, który w ówczesnej wersji, nie radził sobie z generowaniem trójwymiarowego środowiska. I wypychane z macicy przybrane kuzynostwo gie tea, jawnie to demonstrowało. Sęk w tym, że tamte bryłowate ofiary karamboli, sklecane o siedem lat za późno, były wyłącznie darmowymi próbami okiełznania Gejm Mejkera. Za to ta szkarada, już wymagała wpisowego. Wracając zatem do słusznego mielenia mięsa, tekstury wyskrobano spod spalonych gum Big Rigów, animacje, jeśli w ogóle istnieją, były odmierzane złamaną linijką, a o liczbie użytych wielokątów, decydował rzut dwuścienną kością. Tak samo wykalkulowane są doczytujące się falami efekty świetlne, oraz pryskające artefaktami gejzery, pozwalające sądzić, że nieopodal coś się ulało z reaktora. Jednak spośród wszystkich zdezelowanych zakał, największym cierniem w oku pozostaje to dziewczę, której model postanowiono ochrzcić, sikami świętej Weroniki. Nie lepiej jest z doznaniami słuchowymi, bo tutaj autor już przestał udawać i podpierdalał co popadnie. Stąd lecący podczas spartakiady akompaniament, a właściwie mieszanka pijanego brzdąkania, komentarza i wszelakiego wycia, to w zasadzie jazgot zerżnięty z oryginalnej bajki. Odgłosy wymyślnych działań podpierdolono w analogiczny sposób, na tyle na ile pozwalała przeorana kaseta. Za to tam gdzie wymagano szczypty inwencji, postawiono na antyczne bazy dźwiękowe i zatopione w kwasie szlagiery. Nadstawcie uszu, jeśli słuch Wam niemiły.

Nie myślałem, że powiem to przy tytule takich rozmiarów, ale na miły Bóg, ta kopalnia technicznych zgrzytów jest tak przepastna, że plecy niejednego górnika ugięłyby się pod jej ciężarem. Nawet banał pokroju tablicy przejechanych okrążeń, nie mógł się wystrzec haniebnego wykonania. Bo zgadnijcie, które z pięciu kółek będzie określane jako najlepsze. To, które wyrwało z naszego kalendarza najwięcej sekund. Idąc dalej, co powiecie na możliwość ponownego rozpoczęcia wyścigu, tudzież powrotu do meni. Chuja tam. Wciskając eskejp decydujesz się na ultimatum. Albo grasz, albo wypierdalasz. Do pulpitu. Brak, tylko, że hamulców, można skosztować włączając bieg wsteczny. W tym świecie zdzielenie w bandę tyłem nie wiążę się ze stopem. Tutaj wręcz zyskujemy dopalacz, bo dwa minusy dają przecież plus. I zbierając w tym zrywie paczki z zielonym, możemy z łatwością przekręcić licznik. Ten brak zasad odczujemy też w zbytnio przylepnych bonusach, przenikających obiektach oraz w kończących bieg rywalach. Ci po zgaszeniu silników, najwyraźniej zostawiają swoje szkapy na luzie, co z odrobiną naszej pomocy, może zaprowadzić ich poza mapę. I w tym miejscu warto o tej otchłani wspomnieć, bo wystarczy jeden zbyt gorliwy skok lub wjazd na balustradę by tam wypaść. Wtem zaatakują nas obrazy rodem z czyśćca. Ziemia obiecana jest poza naszym zasięgiem, a smoliste góry zaczynają coraz śmielej nas pochłaniać. Diaboliczne wizje Natanka są tu więc prorocze, gdyż wkrótce później, sam władca piekieł zaczyna nami miotać. Zaś z upływem kolejnych minut, pozagrobowa klatka zaczyna się urywać, autko zanikać, a szarość wkradać częściej, niż w życiu przeciętnego Polaka. Gry to w istocie sztuka.

Słowem podsumowania, nie mogę otrząsnąć się z niedowierzania. Każda przebyta sekunda zatracona w De Lityl Kars, przynosi tylko więcej pytań niż odpowiedzi. W jaki sposób bezwstydny plagiat filmu zapracował sobie na wirtualny ekwiwalent? Dlaczego to diabelstwo jest niezgodne z filmem, na którym się opiera? Skąd Karkonosze, zmiana czasu i zastąpienie gumy do żucia mydłem? Poza sugestią wyjebania nas bez mydła? Czemu zawartość tego partactwa, jest bardziej anemiczna od ojczystego Fany Rejsera, który oferował kaszojadom trzy mapki i cztery resoraki? Za czyją zgodą oddano tę maszkarę do tłoczni, a później splamiono nią półki? Jakim cudem trzymam w ręce duński egzemplarz, który kurzył się w brytyjskim Amazonie? I dlaczego wyniósł mnie niemal jednego Władysława Jagiełłę? Czemu akurat to wydanie, posiada okienko z rozpisanym sterowaniem? Skąd się wzięła ta zmowa milczenia wobec tego pomiotu? Dlaczego potrzebowano aż dwóch głów na zlepienie strony tej gry na Film Łebie? Kto wystawił tak niebiańskie oceny na sjidi ekszyn? I wreszcie, skąd u licha ten złośliwy i bolesny wrzód, przyozdobił kompakt styczniowego numeru tego czasopisma? Kto przyłożył rękę do odebrania i wykorzystania tej licencji? Trybik w czyjej głowie uznał, że wypchanie tego na polskie ziemie będzie jakkolwiek przemyślaną decyzją? I to ostatnie pytanie chyba pozostanie otwarte. Choć od siebie mogę dodać jedno. Wolałbym wylizać pety z przystankowej popielniczki, do ostatniej cząstki prochu, niż ponownie zaglądać w głąb tego rumuńskiego sromu. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.

O, chyba mogę spekulować co doprowadziło nas do tego punktu. Efektu motyla, który trzepotem swoich skrzydeł przywiał polską premierę tej mizerii. Wystarczyło wygrzebać pewien wątek w zapuszczonym serwisie Markolf, gdzie Smagler we własnej osobie krzyżował szpady z licznymi użytkownikami forum. W tym z administratorem, któremu sprzedał informację, że prawa do tego rumuńskiej wydmuszki kosztowały cytuję, bardzo niedużo. Parę stron dalej można wyczytać, że wykupiona licencja była częścią pakietu, a umieszczenie tego oszczerstwa na nośniku, było swego rodzaju żartem, dla sympatyków działu z kaszankami. No ubaw po pachy, sami wiecie w czym. Za to jego druh z Akszyn Redakszyn zasugerował na Forum Akszonum, że premiera w piśmie mogła być także tą globalną. Dziękujemy więc za ten ósmy cud świata. Junesko czeka!