Zakazana Księga Ahn

**Zakazana Księga Ahn** to manuskrypt o niepewnej proweniencji. Pochodzi spod pióra anonimowego paladyna, który całą swoją sześćdziesięcioletnią karierę poświęcił na zgłębianie wiedzy na temat Wojny Piekielnej.

Pod koniec swojego życia gdy autor spisał dzieło i ukrył na terenie Osamotnionego Więzienia umieścił w nim krótką notkę wskazującą na datowanie dzieła na rok 187 w rachuby oberzoeskiej. Z załącznika wiadomo, że skazano go na tortury i śmierć przez uduszenie przez niedobitki kapituły paladynów, która oskarżyła go o niechęć do egzorcyzmowania, kontaktowanie się i ochronę demonów.

Istnieje co najmniej kilka kopii księgi będącej obiektem pożądania kosmologów. Na nieszczęście badaczy różnią się one fragmentami i posiadają opisy wzbogacone o fantazję autorów.

### Fragmenty Księgi

Początek:

> Historia świata jaki znamy zaczyna się tysiąc i jeden dni po wielkim kataklizmie, gdy słońce powstało z martwych, a bogowie poczęli czynić porządki w świecie pogrążonym w chaosie. Nastał krwawy świt, zwiastujący przybycie pierwszego z piekieł - Magula.
>
>

Fragment rozdziału I

> Wielki był gniew Parmenasa, w którego wcielił się potężny Zarofa. Wziął swój miecz i zastępy, które strąciły po raz pierwszy Magula do otchłanii piekieł. Wielka była moc którą posiadł, a objawił się ludzkości w wielu miejscach pod imieniem, które uległo zapomnieniu. Potomkowie proroków skłóceni plagą obłędu jaki nasłał na nich Baoth w odwecie za swego brata zaczęli czcić kryształy, lub przeklęte kamienie, z których wyprodukowano insygnia władzy, nieraz dzierżone przez wielkich wodzów do dziś. Szaleństwo pomieszało umysły ludzkości, wykrzywiając ich języki i imiona bóstw, które były ideałami do których dążyli. W ten sposób zakończyła się Era Porządkowania na całym świecie.
>
>

Fragment rozdziału II

> Gdy ludzie ponownie upadli w wyniku obłędu zesłanego przez Baotha [...], Fold rzucił na nich klątwę, przez którą musieli liczyć swe dni. Był to jedyny raz gdy się ujawnił, gdyż uciekł z więzienia Zarofy. Więzień dawał mu moc nieśmiertelności, z samego faktu więzienia.
>
>

Fragment rozdziału III

> Magul skłócony z Horanem, którego złożył w ofierze stali się wzorami dla ludzi. Setki wojowników zaczęły ich wielbić w ukryciu a wodzowie wojenni [... ] w celebracji tego aktu stworzyli śmiercionośne konstrukty jakby na wzór, lecz bez świadomości. Konstrukty te napędzane ogniem, niszczyły przy pomocy ognia, z tak wielkim pogromem, że twórcy w przerażeniu kazali je zniszczyć. To się działo podczas pierwszej wielkiej wojny między Imperium Sylvatii [...] dowódcy rzucali ludzi na chwałę Magula na pierwsze linie, rozpętując piekło, które przyzwało zastępy demonów do dziś nękające świat. Złożyli w ofierze ku uciesze rzezi kunszt wojenny, tak jak Magul zabił Horana.
>
>

Fragment rozdziału IV

> Paramończycy po tysiącu lat wpierw pokoju, później rzezi, zarazy, obłędu [...], trwogi, które nękały serca ich jak i wszystkich innych, zebrali swe siły i jedyny raz złamali zasady - użyli w swej chciwości magii lecz przyzwali tego kto im dał sprawność wojenną. Świat pogrążony w gniewie i pogromach, teraz nawiedziła wojna, gdyż Horan zmartwychwstał ku uciesze swych wyznawców. Zawsze gdy powstaje imperium [...] i ponownie by je niszczyć, zaprowadzać pozorny ład, wprowadzać cykl wzrostu i upadku zadowalający swych wrogów, w rzeczywistości będących ich panami.
>
>

Epilog

> Wszystko co tu spisałem jest prawdą, zebraną z różnorakich źródeł. Poddałem je próbie, jakoby ocenić czy nie mamią moich zmysłów. I były prawdziwe.
>
>