Wytrzeć sobie pachy i podłogę fryzurą Zbyszka

Patrzysz na to niesamowite ścierwo robiące za gwiazdę muzyki pomimo kompletnego braku gustu, poczucia rytmu czy szacunku artystycznego do samego siebie i zastanawiasz się jakim cudem nie stać go na odżywkę do włosów tudzież fryzjera, aby ściąć te kudły i wysłać nimi budę dla psa na zimę, gdyż na peruki na pewno się nie nadawały. Szybko jednak znalazłeś odpowiedź, uświadamiając sobie, że dziad wydaje wszystko na wódę i narkotyki jak na stoczonego rockmana przystało (co cię dziwiło, gdyż w najlepszych czasach grywał co najwyżej z lekka ambitny pop). Będąc tak rozjuszonym nie zauważyłeś nawet kiedy zaczął odstawiać jakieś chore przedstawienie - patrzył ci prosto, bez przerwania, w twarz i robił jakieś wynaturzone miny, będąc na wpoły naburmuszony i nabzyczony, na wpoły ucieszony, co chwilę zmieniając wyraz swojej zmarszczonej od słońca nieproporcjonalnej gęby.

*On ma udar* - krzyknęła stara centryfuga, która niejeden już miała. - *On ma udar! On ma udar!!! Pomóżcie mu!!!! -* wrzeszczała dalej czupuruśnica.

Miałeś już tego po łydki dość i bez ostrzeżenia, niezwykle zgrabnym ruchem, chwyciłeś za suche kudły Zbyszka i wepchałeś jej prosto w gardło. Sądziłeś, że ją tym uciszysz? Co za kompletny błąd! Strąki na łepetynie starego dziwoląga były przez tak długi czas suche, że stwardniały niczym bylina najgorszego rodzaju przeklinana przez każdego rolnika, a strumień gorącego powietrza z taniej suszarki starej produkcji używanej po każdym umyciu włosów wodą importowaną z ujścia Gangesu rozdwoił końcówki, zamieniając szczecinę napuszonego wypłocha w coś na wzór cierni spotykanych wyłącznie na afrykańskich bagniskach. Stary wycieruch zaczął drzeć przepaloną ruskimi papierochami mordę zamiast się uciszyć, więc nie mając wyboru zdzieliłeś ją pięścią w brzuch. Niestety, trafiłeś w wielką, zmurszałą wątrobę, wywołując potężną erupcję wymiocin. Zestarzała pierdolęga padła nieprzytomna.

Pomimo tego niesamowitego przedstawienia, Zbyszek był jakby kompletnie niewzruszony, co więcej, nadal cię prowokował robiąc te cholerne miny! Nie, nie przegiął, bo to zrobił jak tylko zaczął cię oceniać. W tej chwili tak bardzo przekroczył linię tego co taki łajdus może zrobić w związku z twoją osobą, że nie było już nawet szansy na przebaczenie. Spojrzałeś w jego cofniętę w rozwoju śleputy i badawczo się przyglądałeś, lecz ten nawet nie mrugnął! Dość tego! Zdziliłeś go na odlew w mordę. Ten nadal nie reagował, jedynie na jego obwisłej gębie został czerwony ślad, ale tak po prawdzie to był on już tam wcześniej, po tym jak się nachlał. Wtedy spojrzałeś na dłoń. Byłeś kompletnie oszołomiony, gdyż okazało się, że jest całą pokaleczona - stało się to kiedy próbowałeś udławić starą kulfę kołtunem. Teraz dopiero się wściekłeś! Wyrwiesz mu te kudły jeden po drugim, choćby i miałbyś urwać mu ten pusty czerep!

Chwytasz za mikser, włączasz na pełne obroty i wsadzać w przesuszony chwast na jego łbie. Z początku wydawało się, że pięknie nawinie się niczym makaron spaghetti na widelec, jednak w połowie operacji nagle kudły się zaklinowały, przegrzały urządzenie, które eksplodowało, parząc twoją dłoń. *Cholera* - zakląłeś. A Zbyszek nadal odwalał swoją marną pantomimę, tak marną jak jego utwory czy poczucie gustu, bezustannie niewzruszony. Musiałeś chwilę pomyśleć jak pokonać tego nietuzinkowego przeciwnika. Po chwili wpadłeś na pewien plan - kudły są suche, hydrofobowe - na pewno nie sprostają wilgoci! Jednak w jaskini, głęboko pod ziemią nie było żadnych jezior. Na szczęście znałeś rozwiązanie. Podczas potyczki z włosicą na jego czerepie trochę się zmachałeś, postanowiłeś więc to wykorzystać. Zdjąłeś swoją koszulkę 10XL, chwyciłeś go pod brodę i z rozmachem przetarłeś przepocone pachy. Bez zaskoczenia zadało ci to ogromny ból i spore obrażenia, jednak i włosy nie wyszły bez szwanku! Kilka kłaków się rozprostowało. Co prawda były jeszcze bardziej niebezpieczne ze względu na powiększony zasięg i ostre zakończenia, jednak uznałeś to za jakiś postęp.

Jednak skończyła ci się wydzielina gruczołów potowych, a wody jak nie było tak nie było. I wtedy to dojrzałeś! Czym prędzej chwyciłeś kiepa pod pachę, odwróciłeś głową do podłogi i umaczałeś jego gruszkowaty łeb niczym pędzel w wymiocinach staruchy. Z początku powoli, po czym szybko zanurzyłeś jego łeb po nozdrza w rzygowinach i roztarłeś po całej podłodze jak na mopa wysokiej jakości przystało. W końcu efekt był widoczny, kolejne strąki się rozluźniły, choć był to nadal marginalny efekt. Jedynie byłeś w szoku, że wycieruch nadal jakby był w swoim chorym świecie pyplając ustami jak ryba próbująca złapać powietrze oraz robiąc jarmarczne minki.

Potrzebowałeś więcej wody, znacznie więcej! Przewracając oczami ruszyłeś przez jaskinię doskonale więdząc co zrobić - kolejno podchodziłeś do śpiewaczek i jury Tańca z Gwiazdami, okładając ich po brzuchach, aż ci haftowali i maczałeś w tym kudły. Kiedy skończyłeś, Zbyszek miał na głowie dziwaczny fryz niepodobny do niczego. Jednak włosy wciąż się nie poddawały, były wciąż zbyt suche, aby je pokonać, a ten nieprzerwanie tylko się z ciebie nabijał i przedrzeźniał minami. Nachyliłeś się nad nim, kiedy stało się coś nieoczekiwanego - Zbyszek dostał jakiegoś ataku wściekłości (jak się potem okazało padaczki) i zaczął się wierzgać niczym kobyła skopana przez nazistowskich żołnierzy podczas wywożenia żydowskiego truchła do rowów. Nie zdążyłeś się zasłonić, kiedy to dostałeś kościstym łokciem w skroń i padłeś nieprzytomny...

Po przebudzeniu