Chance Vought F-8 Crusader

Producent
 Typ
 Generacja
 Konstrukcja
 Załoga
 Egzemplarze
 Kod NATO

 Lata produkcji
 Wycofanie ze służby

 Ciąg

 Długość
 Wysokość
 Powierzchnia nośna

 Startowa

 Prędkość przelotowa
 Prędkość wznoszenia
 Pułap
 Zasięg

4 × AIM-9 Sidewinder, lub
4 × R530, lub
 Użytkownicy

### F8U-1P

Wersja rozpoznania elektronicznego. Nie posiadał uzbrojenia, tylko zestawy kamer fotograficznych i filmowych. Ogólnie zbudowano 144 egzemplarze.

### F8U-1E

Ulepszony wariant z nowym systemem radarowym AN/APS-67 umożliwiającym wykonywanie lotów w każdych warunkach pogodowych. Większa osłona części dziobowej, wykonana z tworzywa sztucznego, mieściła większą antenę radaru. *F8U-1E* był praktycznie identyczny jak *F8U-1*, a do budowy pierwszego egzemplarza użyto produkcyjnego *F8U-1*. Pierwszy lot zmodyfikowanej wersji odbył się na początku września 1958 roku. Zbudowano 130 egzemplarzy tej wersji.

### F8U-2

Określany przez Voughta jako **Crusader II**, ale praktycznie określany również jako *Crusader*, był wyposażony w nowe silniki *J57-P-16* o ciągu 47,6 kN i 75,2 kN z dopalaniem. Miał również lepsze osiągi. Optycznie *F8U-2* różnił się od poprzednika dwoma dodatkowymi wlotami powietrza na wierzchu ogonowej części kadłuba i dwoma stabilizatorami w dolnej części ogona. Chociaż wielu pilotów nie odczuwało poprawy stabilności samolotu po zastosowaniu tych stabilizatorów, stały się one wyposażeniem standardowym we wszystkich późniejszych wersjach *Crusaderów*.
Rozpiętość skrzydeł nowej wersji była mniejsza o 15 cm. Zmieniono prowadnice dla pocisków *Sidewinder*, umożliwiające zamontowanie 2 sztuk z każdej strony, chociaż w praktyce nigdy nie podwieszano więcej, niż po jednej. Zmieniono również fotel wyrzucany na brytyjski Martin-Baker Mk 5 (ostatecznie wymiany fotela dokonano także we wcześniejszych modelach).

Pierwszy egzemplarz *F8U-2* był produkcyjnym *F8U-1* ze zmienionymi silnikami i został oblatany w grudniu 1957 roku. W styczniu 1958 oblatano drugi prototyp bardziej zbliżony do wersji produkcyjnej, a w sierpniu tego roku wyprodukowano pierwszy seryjny egzemplarz.

Testy wersji *F8U-2* wykazały jego zdolność do osiągania prędkości bliskich Ma 2 i jednocześnie bardzo dużej prędkości wznoszenia. Produkcję samolotu tego typu zakończono we wrześniu1960 roku po zbudowaniu 187 egzemplarzy.

### F8U-2N

Wersja *F8U-2* zmodyfikowana do roli myśliwca nocnego. Wyposażona w nową awionikę, nowocześniejszy radar i system sterowania ogniem, autopilota i jeszcze mocniejsze silniki *J57-P-20* o zwiększonym ciągu z dopalaczem do 80,1 kN. Zasobnik z niekierowanymi pociskami rakietowymi został ostatecznie usunięty, a w uzyskane miejsce zamontowano zbiornik paliwa. Łączna pojemność zbiorników wynosiła 6130 litrów. Dodano urządzenia do obserwacji w podczerwieni *AN/AAS-15* zabudowane w charakterystycznej obudowie przed kabiną pilota.

Pierwszy *F8U-2N* został oblatany w lutym 1960 roku, a w czerwcu rozpoczęto jego dostawy. Do stycznia 1962 roku wyprodukowano 152 egzemplarze.

### F8U-2NE

Ostatnia wersja wyprodukowana dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, oblatana w czerwcu 1961 roku. Posiadała jeszcze nowocześniejszy system kierowania ogniem i jeszcze lepszą awionikę do działań w każdych warunkach pogodowych, umieszczone w powiększonej osłonie na dziobie samolotu, czyniącej go dłuższym o 7,6 centymetra. Nowy system *AN/APQ-94* mógł wykrywać cele wielkości bombowca w promieniu 110 kilometrów i śledzić je w promieniu 75 kilometrów.

Samoloty tej wersji były przystosowane do roli samolotów myśliwsko-szturmowych, posiadając możliwość zamontowania dwóch podskrzydłowych węzłów podwieszeń dla zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi Zuni FFAR, pociskami naprowadzanymi radiowo AGM-12 Bullpup, bomb lub innych środków bojowych o łącznej masie do 2250 kg. W praktyce rzadko używano pocisków *Bullpup* ze względu na ich małą efektywność.

Ogólnie wyprodukowano 286 egzemplarzy wersji *F8U-2NE*.

### F8U-1T

Ze względu na to, że *Crusader* ze względu na swój nietypowy układ aerodynamiczny, wymagał od pilotów szczególnych umiejętności, w celu podniesienia bezpieczeństwa i szkolenia pilotów przebudowano jeden egzemplarz produkcyjny wersji *F8U-1* na dwumiejscowy samolot treningowy. Dziobowa część kadłuba, dłuższa o 60 centymetrów zawierała dwuosobową kabinę w układzie tandem, z miejscem dla instruktora położonym wyżej niż miejsce ucznia.

Zdemontowano dwa działka, pozostawiając wyrzutnię pocisków rakietowych w kadłubie i wyrzutnie pocisków *Sidewinder*. Awionika została dostosowana do standardu F-8E. W ramach pewnego rodzaju eksperymentu zastosowano niskociśnieniowe ogumienie podwozia samolotu umożliwiające operowanie z lotnisk polowych, oraz spadochron hamujący skracający dobieg o prawie połowę w porównaniu z innymi *Crusaderami*. Pierwszy lot **F8U-1T Twosader**, odbył się na początku 1962 roku. Ze względu na cięcia budżetowe w 1964 roku zbudowano tylko jeden egzemplarz.

We wrześniu 1962 roku zunifikowano system oznaczeń samolotów amerykańskich Sił Powietrznych i Marynarki, zmieniając również oznaczenia istniejących *Crusaderów* jak p

oniżej:

* F-8A - F8U-1
* F-8B - F8U-1E
* F-8C - F8U-2
* F-8D - F8U-2N
* F-8E - F8U-2NE
* RF-8A - F8U-1P
* TF-8A - F8U-1T