NGOS: Akt II - Łańcuchy Przeszłości

## Odcinki

Od powrotu Smoczego Cesarza i ucieczki z Gundalii, minęło kilka tygodni. W tym czasie zdołał zmienić planetę z Gundalii na Neathie, przejść swobodnie do miasta oraz do samej świątyni świętej kuli aby dowiedzieć się że jego cała droga była na marne a następnie bez próby walki dał się pojmać. Obecnie jest zamknięty w Neathiańskim więzieniu pod zachodnim skrzydłem pałacu. Czas leciał nieubłaganie jednak Ryuga po raz pierwszy okazał zupełną bezsilność względem losu. Siedział zamknięty w celi słuchając jedynie spadających kropel wody na posadzkę. Całkiem uległ wszystkim zdarzeniom nie próbując ich zmienić jak kiedyś. Z kolejnymi tygodniami przestał widywać patrolujących rycerzy zamkowych. Zaprzestał walk o życie, przestając jeść czy pić, jednak energia która dawała mu siłę utrzymywała go przy życiu. Do czasu aż jej resztki nie zaczęły się kończyć, dając o sobie znać początkowo w postaci lekkiego ale nie ustępującego kaszlu. Po ponad półtora miesiąca od jego zamknięcia ktoś przypomniał sobie o jego istnieniu stawiając się przy celi osobiście. Jednak widok pozbawionego sił chłopaka na ziemi który wcale nie tak dawno niósł za sobą śmierć i zniszczenie przyniosły jedyne wątpliwości czy na długo zawitał w celi.

- Jednak przyszłaś... - Odezwał się Ryuga nie zmieniając pozycji. - Myślałem że już mnie nie odwiedzisz...

- Więc żyjesz, liczyłam że będziesz w lepszym stanie. Jednak Smoczy Cesarz nie jest aż tak potężny. - Powiedziała księżniczka Fabia ponownie podchodząc do krat od celi. - Czyli tak umiera ta cała legenda, pozbawiony wszystkiego, osamotniony... I uwięziony jak zwykły morderca czy złodziej.
Chłopak podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na Fabię z obojętnym do chwili spojrzeniem. Wstał na równe nogi i podszedł do krat łapiąc za nie. Zanim się odezwał było można poczuć jak używa pirokinezy, jego dłonie stały się jaśniejsze a kraty które trzymał zaczęły się nagrzewać. - Legenda... Kiedyś to było warte... Wszystko... Ale teraz, huh... Żyję... czekając aż wszystko co odebrałem się skończy... Umrę to fakt, ale kto wie czy dziś, czy jutro czy... - Zaczął kaszleć krótszą chwilę a nagrzane kraty zdążyły szybko ostygnąć. - Nie ważne kiedy, ani gdzie... Nie ważne nawet jak... Pozostawiłem lęk w sercach wielu, twoja planeta będzie się o mnie uczyć. Wspominać jak wybiłem waszych żołnierzy a wasze Bakugany potraktowałem jak karmę dla mojego Bakuga

Nie mogąc tego słuchać Neathiańska księżniczka przerwała mu policzkując go wkładając rękę przez kraty. W głębi siebie wiedziała że nie ważne co zrobi to miał rację jednak to jej nie powstrzymało przed uciszeniem go. Uniosła na niego gniewny wzrok nie po sobie poznać strachu do momentu kiedy to on złapał ją za rękę a następnie siłą przyciągną do siebie z rozchodzącym się po celach hukiem krat.

- Mógłbym cię zabić...- Powiedział chłopak zaciskając dłoń na jej nadgarstku.

- Ale jeszcze tego nie zrobiłeś - Odpowiedziała przełykając z nerwów ślinę. - Chcesz... Abym cię wypuściła? Nie zrobię tego!

- To nie będzie wolność... Ale nadal więzienie odliczające ostatnie godziny. - Puścił jej dłoń czekając aż ją zabierze po czym oparł głowę oraz ręce o kraty. - Chcę w końcu umrzeć... Tylko czekanie mi pozostało...

- Chcesz czekać? Ale przecież zawsze możesz.. - Zaniemówiła rozglądając się celi, dostrzegając ślady krwi na ścianach, wypukłych rantach oraz pryczy. Zrobiła krok w tył przyglądając mu się. Zauważyła krew na jego dłoniach, ochraniaczu na przedramieniu oraz na bransolecie znajdującej się na jego prawej ręce. Chciała coś powiedzieć, czuła że musi zapytać ale zamiast tego zrobiła kolejne pół kroku od celu obserwując go.

- Widzisz? Pozostało mi tylko czekać... Nie przejmuj się że to czas mnie wykończy a nie ty, sam tego też nie mogę dokonać... a chcę... Od wielu lat próbuję

- Więc po co to wszystko? - Odpowiedziała zaskoczona Fabia. - Po co? Te wszystkie bitwy? Walki, wojny, zwycięstwa, odbieranie nadziei wszystkim wokół i dawanie jej pojedynczym osobom? Tylu rycerzy zamkowych zginęło, wojska gundalii też przepadły bez śladu, a ich Bakugany? Odebraliśmy tylko ich energię ale po za tym żadnego śladu. Więc skoro to całe życie jest tylko tyle warte, powiedz. Dla czego?!

- Czasem można walczyć bez powodu? Hah... Wiem że nie przyjmiesz tej odpowiedzi. Więc musi ci wystarczyć że moim dotychczasowym obowiązkiem była piecza nad L-Drago. Jednak samo pilnowanie go nie wystarczy, on potrzebuje pożywienia w postaci energii, nie ważne jaką drogą ją pozyska. Czy w walce na arenie czy o życie, z braku energii słabnie do pewnego momentu. Później nadchodzi głód, pragnienie zniszczenia. Wówczas nawet ja nad nim nie zapanuje do puki się nie nasyci. Ale oczywiście, od czasu do czasu i tak wpada w szał podczas bitwy, stąd to zagrożenie w jego postaci. Nie wpada w ten trans często, ale nad wyraz łatwo go sprowokować do tego.

- Ale... to Bakugany, co z rycerzami i żołnierzami? - Spytała zaniepokojona tym co słyszy. Co prawda na własne oczy widziała z czym wiąże się walka z L-Drago jednak miała nadal wątpliwości. - Wpadli w linię ognia? Byli szkoleni do takich sytuacji, na pewno większość by wróciła i...

- Nie tylko on w niego wpada. - Przerwał jej próbę zrozumienia tego na raz. - To działa... w dwie strony, L-Drago wpada w szał ale żeby jego skuteczność była wystarczająca, przekazuje jego część swojemu wojownikowi. Stąd te czerwone oczy... Wówczas, skuteczność walki wzrasta, statystycznie o jakieś... 200, może 300%. Razem z agresją, a ci wszyscy... co byli wokół...Przykro mi. Ale nie mieli szans, jeśli cię to pocieszy to musisz wiedzieć że wasi rycerze nie cofnęli się ani kroku.

- Ale... ale... To oznacza że.. - Wydusiła z siebie nie mogąc przełknąć tego co słyszy - Czyli że...

- Tak, to ja - Odpowiedział z spokojem w głosie nie zbaczając na konsekwencje prawdy. - Ja stoję za śmiercią tych wszystkich Neathian i Gundalian, zarówno rycerzy i żołnierzy jak i cywilów. Niewinni też przypłacili życiem a ja... Żyje w świadomości tego wszystkiego, z resztą od wielu lat... Już rozumiesz? Życie z świadomością sprowadza się do jednego a czy miałem na to wpływ? Nie, aż do niedawna. L-Drago... nie żyje a już niedługo i ja... dołączę do niego.

- Jeszcze nie padł werdykt... Nie wiesz czy tu zostaniesz czy jednak Selena cię skaże wcześniej - Odparła Fabia.

- Bez L-Drago, ja nie przeżyje... Ja umożliwiam mu liczne zdobywanie energii a on, przekazuje mi tą moc przedłużając mi życie. On bez mnie narazi się na głód, ja bez niego narażam się na śmierć, to jest jedno... z kilku zobowiązań wobec zakazanego Bakugana

- Mówisz to tak jakby to było oczywiste! - Krzyknęła sprowadzając rozmowę do punku wyjścia.

- Bo dalej wierzę że jest ich więcej, a wtedy... Będę gotowy wybić je wszystkie...

- Nie zasługujesz na to aby umrzeć tu w celi, lub na oczach Neathian ku czci poległych. Jesteś zwykłym!

- Potworem? - Przerwał jej. - Tak, jestem... A mimo to nadal walczę o swoje, oraz o to co będzie... ...

- Dla ciebie, nie będzie już nic więcej prócz zakończenia, wystarczy tej rozmowy! - Odrzekła zmierzając do wyjścia z strefy więziennej pozostając w niewyjaśnionym zmieszaniu. - Jutro twój ostatni dzień w tym miejscu - Rzuciła na odchodne opuszczając więzienie.

Po odejściu księżniczki Fabii Ryuga pozostał w ciszy, godziny mijały podobnie jak wspomniany jego ostatni czas. Zupełnie jakby Neathia szykowała się na egzekucje, może to i lepiej. W końcu ktoś to zakończy w dobrym celu, ku uszczęśliwieniu gawiedzi tych co przeżyli, tych co opłakują zmarłych podczas wojny. Pozostało czekać do jutra, aż padnie werdykt, czy rozkaz z dalszym losem Ryugi. Jednak po jego wyznaniu chyba nic nie pozostało do myślenia że zostanie jutro stracony z rozkazu królowej lub księżnej Neathii. Godziny mijały a niebo oświetlał wyłącznie księżyc przed wzejściem jutrzenki na niebie, ostatnie promienie nocnego światła zostały zasłonięte wielkim cieniem rzuconym przelotnie na ściany więzienia i chwilę później na oknie celi zawitała Dark Phoenix doglądając przed ostatniego z rodziny Hadesów. Dostrzegając Bakugana Ryuga wstał z ziemi patrząc na nią i na obraz zza krat. Dość obojętnie podszedł do chwili chcąc wrócić do czekania na jutro i następny bieg wydarzeń, jednak wschodzące promienie słońca z nad horyzontu lekko zmieniły jego podejście. Kiedy tylko bakugan usiadł na jego ramieniu odwrócił się w stronę krat od celi a z Angainora wysunęło się ostrze. Jednym ruchem przeciął zawiasy celi i wyszedł bez problemu zmierzając do wyjścia z więzienia. Mijając rzekomo puste cele z jednej wysunęła się ręka łapiąc Ryugę za nadgarstek. Chłopak zatrzymał się zaciskając obie dłonie czując cudzy dotyk na sobie.

- Czuję setki potępionych dusz, i smoczą ślinę - Powiedział starzec przybliżając się do krat kryjąc twarz pod kapturem. - Już nie długo tysiące... Duch Chaosu?

- ... Nigdy więcej... - Wyrwał się z uścisku i ruszył dalej, przechodząc kilka kroków dalej odwrócił się za siebie dostrzegając pustą celę. - duchy...obrzydlistwo...

Przechodząc dalej dotarł do wyjścia jednak na drodze stanęła Fabia blokując przejście. Rzuciła mu dwuznaczne spojrzneie zupełnie jakby spodziewała się go po za celą ale nie spodziewała że się jeszcze spotkają. Ryuga nie odezwał się ani słowem czekając na bieg wydarzeń lub ustąpienie Neathiańskiej księżniczki. Natomiast Fabia dostrzegając "nowego" Bakugana na ramieniu chłopaka znikomo się uśmiechnęła ustępując przejścia.

- Nie chcę cię powstrzymywać - Odrzekła nadal nie będąc do końca pewną czy na pewno robi dobrze pozwalając mu odejść - teraz musisz wybrać co zrobisz. I... zanim zapomnę.

Księżniczka Neathi wyciągnęła zza pleców kryształ wielkości nadgarstka a w nim szarawą formę kulistą L-Drago. Ryuga z niedowierzaniem spojrzał na Bakugana a następnie na Fabie coraz bardziej nie rozumiejąc tej sytuacji. Nie mówiąc ani słowa wziął kryształ od Fabii i rzucając jej łagodne spojrzenie. Chwilę później zostawił ją samą i odchodząc wraz z nastaniem jutra.

- Ciebie też zastanawia gdzie go schowała? - Spytał bakugana nie oczekując odpowiedzi która i tak nie nastała.