Sasandra Claddate

## Wygląd

Sassandra jest drobną, niską mroczną elfką o jasnej karnacji, białych w miarę długich włosach układających się w delikatne fale, sięgające za łopatki w okolice talii i fiołkowych roześmianych oczach. Jej twarz jest dosyć dziecięca ale jak na elfa przystało wystarczająco pociągła. Lekko zadarty, prosty nos, całkiem pełne ciemniejsze usta zazwyczaj ułożone w uśmiechu i duże oczy wcześniej opisane. Jej ciało jest drobne, szczupłe i smukłe, ale też kobiece, w oczywistych dla wszystkich miejscach. Wzrostu jest ona 1,5m to jest dosyć niskim nawet jak na elfa. Jest ona zręczna i widocznie ‘lekka’, jak gdyby nieustannie unosiła się w swoim chodzie tanecznym krokiem.

## Historia

Sassandra urodziła się w 1368 roku, pod znakiem gwiazdy 25 Tarsakha jako czwarte dziecko swoich rodziców, również mrocznych elfów Elvae i Belgora Claddate. Jednak, nie urodziła się ona i nie wychowywała w podmroku, jak duża większość jej podrasy, a miała takie szczęście, że było to już na powierzchni, dokładniej w Waterdeep, gdzie akurat stacjonowała jej rodzinna grupa. Razem z nią i jej najbliższymi trzyma się też jej babcia- Laele Claddate, głowa rodu i grupy, jej ciotka, siostra jej matki Vasiira wraz z jej mężem i dwójką dzieci. Poza osobami związanymi z nią krwią, trzymały się ich również dwie rodziny mrocznych elfów, żyjące w przyjaźni z rodem Claddate. Głównie kobieca część jej rodziny mocno połączona jest z kultem Elistrae, dobrej bogini drowów. Jej babcia jest już emerytowaną paladynką tejże bogini, a jej matka wraz z ciotką są jej kapłankami. W Waterdeep znajduje się jedna z większych i bardziej znanych społeczności wyznawców kultu, co poskutkowało osiedlenie się tam w czasie, gdy Elvae znajdowała się w stanie błogosławionym. Sassandra narodziła się w jej kaplicy i od maleńkości była wychowywana w głębokiej wierze, była uczona miłości do Elistrae, którą szybko sama uznała za najważniejszą w swoim życiu. Jednak samą wiarą elf nie wyżyje, dlatego jej rodzina zajmowała się oczywiście czymś poza kościołem, który nawet nie jest oficjalny i nie posiada jakiejkolwiek hierarchii. Rodzice Sassandry trudzą się cyrulictwem, w dużym skrócie są lekarzami. Jej matka jako kapłanka posiada rozległe umiejętności lecznicze nie tylko polegające na jej wiedzy a również magiczne. Tak też prowadzili oni szpital i inne tego typu przybytki pomocy ogólnej, w których pomagała cała ich mała społeczność. Niestety ich pogodne usposobienie i chęć niesienia dobra nie wystarczyły by zmierzyć się ze stereotypami na temat ich rasy. Jej wczesne dzieciństwo wspomina samotnie i w ciągłej podróży, nigdzie nie osiedlali się na dłużej niż trzy lata, gdyż z każdej lokacji w końcu zostawali wyrzuceni bądź spotykali się z dużą niechęcią mieszkańców. Sassandra nigdy tego nie rozumiała, widziała swoich ludzi jako normalne osoby niosące pomoc czy szukające zwyczajnego życia, a swoją babcię jako największą bohaterkę na świecie. Spędzała z nią najwięcej czasu, gdyż jej bracia niekoniecznie lubili się nią zajmować a rodzice byli wiecznie zapracowani. Ale nie przeszkadzało jej to, babcia i jej opowieści zupełnie jej wystarczały. Często opowiadała ona swojej wnuczce o swoim życiu, kiedy była młodą elfką. Ona sama urodziła się w podmroku ale udało jej się uciec razem z kilkoma osobami z którymi dalej trzyma się blisko, została ona paladynką Elistrae i poprzysięgła ratować niczego nie świadome manipulowane drowy oraz wymierzać sprawiedliwość tak jak przykazuje bogini. Opowieści o heroicznych czynach babci i jej przeróżnych osiągnięciach, bliskości z boginią, itp bardzo imponowały Sassandrze ale zawsze intrygowało ją, jak to jest w tym całym podmroku i czemu te drowy po prostu nie wyjdą. Jej babcia nigdy nie chciała o tym opowiadać, zawsze omijała temat lub szorstko go ukracała.

Tak też podróżowali przez długo, tak naprawdę w końcu udało im się gdzieś osiedlić. A miejscem tym, jest Highdrum. Jej najstarszy brat razem z kuzynem prowadzi przedsiębiorstwo budowlane, są inżynierami i dostali oni zlecenie na wybudowanie zamku dla pewnego szlachcica Olafa Olricsona. Budowa dzięki magii i fachu w rękach drowów jak i robotników których zebrali zamek powstał w niecałe sześć lat. W trakcie jego budowy grupa drowów jak wcześniej wspomniane osiedliła się w Highdrum gdzie początki były bardzo ciężkie. Do tej pory nie było tam elfów, tym bardziej drowów, większość osób najzwyczajniej się ich bała. Jednak czas mijał, a razem z nim drowy wytrwale pracowały na akceptację tutejszej ludności, która w końcu też nadeszła. Sam Olaf bardzo mocno polubił się z Laele. Potrafili spędzać oni całe dnie na pogawędkach i wspólnych rozważaniach na tematy religii, życia, śmierci i tak na prawdę mówili o wszystkim i o niczym. Zdradziła mu ona kim jest, opowiedziała o swoim życiu i o Elistrae, co zrozumiał i wziął do serca. Dlatego też po wybudowaniu zamku przyznał drowom prawa i wtedy Sassandra pierwszy raz poczuła, że ma dom i swoje miejsce na ziemii. Jednak synowi Olafa średnio się to wszystko podobało, nie uważał że sprowadzenie nowej rasy na te wyobcowane biedne ziemie jest czynem skrajnie nieodpowiedzialnym.

Wracając do budowy zamku, Sassandra była zawsze ciekawskim choć dosyć samotnym i cichym dzieckiem, dlatego bacznie obserwowała i starała się pomóc swoim braciom w pracy, którą podziwiała. Prawie codziennie przechadzała się po placu budowy, co sprawiło, że zna ona ten pałac jak własną kieszeń, co do najmniejszego kamyczka. To samo z Highdrum i pobliskimi lasami. Całe dnie pozostawiona sama sobie, gdy babcia zajęła się bardziej Olafem i interesem rodzinnym, zwiedzała każdy skrawek terenu, który przez te prawie już 90 lat poznała idealnie.

Jej rodzina i inne osoby z nimi podróżujące zajęły się tym samym co zwykle, czyli pomocą dla tutejszej społeczności. Jej rodzice otworzyli i dalej prowadzą szpital oraz służą usługi doktorskie, jej ciotka z babcią prowadzą sierociniec wraz z małą szkołą.  Zważając na to że mężczyźni z ich grupy są naprawdę wysoko wykwalifikowanymi wojownikami najeli się jako straż na zamku. Oczywiście drowy służą też swoimi umiejętnościami magicznymi które każdy z nich rasowo posiada. Fakt tego, że tak dobrze wtopili się w tutejszą społeczność i ciepło z jakim się w końcu spotkali radował serce głowy rodu Claddate. Wydawałoby się, że los w końcu sprowadził ich do miejsca w którym mieli być. Ale to nie do końca tylko sprawa losu- ich wieczne wędrówki nie były bezcelowe. Laele razem z innymi wyznawcami Elistrae miała swoją misję, a jest nią tropienie rojów i wejść do podmroku. Takowe też znajduje się w Damarze nieopodal Highdrum. Dlatego Laele po zbliżeniu się do Olafa wytłumaczyła mu wszystko, przestrzegła i wytłumaczyła kim tak naprawdę jest- emerytowaną paladynką Elistrae. Poruszony szlachcic oczywiście przyjął do siebie owe fakty, pozwolił nawet na wybudowanie przy zamku małej kapliczki poświęconej tej bogini. Fakt tego, że owe drowy są nie tylko pomocnymi, oddanymi osobami a także kapłankami i wojownikami bogini jest sprawą o której za bardzo się nie mówi, jest to swojego rodzaju drobna tajemnica przekazywana pokoleniom młodszym u Olricson’ów. W mieście nie mówi się o tym,a większość osób nie zdaje sobie z tego sprawy, uznaje się ich za wiernych wyznawców i to tyle. Szczególnie interesujące jest to dla Thomasa, który jest harfiarzem. A jak wiadomo, harfiarze ściśle współpracują z kultem Elistrae, zważając na bardzo podobne cele i przekonania. Dlatego też drowy żyją w przyjaźni i swojego rodzaju symbiozie z rodem Olricson.

Relacje Sassandry z innymi osobami zawsze były ciepłe i przyjacielskie. Naprawdę piękna, wiecznie młoda elfka tryskająca optymizmem i radością potrafiła skraść serca tutejszych ludzi, nie mówiąc już o jej rodzinie, w której była najmłodsza. Jest traktowana trochę pobłażliwie i jako dziecko na posyłki, które wszędzie gdzie się da pomaga i załatwia wszelkie sprawy swoich rodziców, braci czy innej rodziny. Jednak nie przeszkadza jej to bo co innego ma też do roboty. Cieszy się że jest potrzebna i jakoś może się wykazać pomocą, więc powierzone jej zadania wykonuje zawsze z pasją i oddaniem, nawet jeśli chodzi o głupie wysłanie listu czy zakup jedzenia u niziołków.

Wcześniej cierpiąca jednak na samotność elfka w Highdrum zmieniła ten stan, gdyż poznała tu mnóstwo nowych osób nawet w “jej wieku”. Nareszcie mogła pobawić się z dzieciakami, czy zapoznać się z trochę starszymi miłymi ludźmi którzy nigdy nie odmówili by spędzenia z nią czasu. Tak też postrzega Pana Olafa, którego traktowała poniekąd jak wujka, a on poniekąd na to pozwalał. On również dał oczarować się urokowi małej drowki. Często udawała się na wieczorne spotkania przy herbacie z Panem tych ziem razem z swą babcią. A przechodząc do jej babci, jak wcześniej wspomniane relacje między nimi były bardzo silne i bliskie, jednak z wiekiem Laele zaczęła dostrzegać w swojej wnuczce ogromny potencjał jako przyszłej paladynki, odkąd skończyła ona 50 lat w rodzinie wiadomo było, że to ona odziedziczy tytuł swojej babci i w przyszłości zostanie głową rodu. Sassandra jest bardzo zwinną dziewczyną, pełną gracji i siły, dlatego też szermierka nauczana przez ojca i babcię bardzo szybko i płynnie wchodziła w jej umysł jak i ciało. W pewnym sensie dorastała z myślą o tym jak wielką odpowiedzialność przyniesie jej dorosłość, i to że to ona będzie musiała pełnić dalej misję jaką przyjęła sobie jej rodzina. Nie przerażało jej to, a czuła wdzięczność do swojej bogini że dostała taką szansę i została tak przez nią wyróżniona. Prędko zaczęła przejawiać umiejętności magiczne związane ze swoją wiarą i powołaniem świętego wojownika. W jej 100 urodziny, rodzice z babcią zabrali ją do Waterdeep, miejsca w którym się urodziła. Została ona w pełni przyjęta do kultu i złożyła przysięgę przed samą Elistrae, po czym mogła nazwać się już pełnoprawnym paladynem. Jednak powaga jej przyszłości i nadzieje wiązane z nią przez jej rodzinę nie kolidowały z tym by Sassandra mogła spędzać też przynajmniej część swojego dzieciństwa i wieku nastoletniego jak normalna osoba. Szczególnie przyjemne chwile spędzała ona z wnukami Olafa. Z tyłu głowy uważała to za trochę dziwaczne, że mając 90 lat patrzy na narodziny chłopaka, z którym będzie potem przeżywać większość życia, i prawie na pewno go przeżyje. Ale, te myśli szybko odchodziły z jej głowy, nie chciała myśleć o tak skomplikowanych sprawach jak jej długowieczność. Na świecie pierwsza przywitała potomków Leonarda, Elvae, matka Sassandry. Tak też od maleńkości Sassandra przebywała z Daglethem, Elrickiem i ich siostrami. Z wszystkimi miała naprawdę dobre kontakty, szczególnie z chłopcami którzy byli starsi. Ona była dla starszą przyjaciółką, którą często wyciągali na wspólną zabawę czy podglądali jej treningi szermierki. Wraz z dorastaniem, zmieniali się, hormony buzowały ale też stali się poważniejsi. Dzięki temu ich relacje poprawiły się, gdyż byli na podobnym poziomie mentalnym, oraz fizycznym. U elfów jest to dosyć skomplikowane, by wpasować się z ludźmi, szczególnie w młodym wieku. Mimo że całkiem bliskie relacje miała z obojgiem chłopców, to bardziej o jej uwagę zabiegał Dagleth, starszy z braci i to z nim do pewnego czasu Sassandra spędzała więcej czasu, do momentu gdy Leonard zaczął zabierać go coraz to częściej na wyłączność, chcąc przygotować syna do przejęcia w przyszłości pałeczki. Dziewczyna oczywiście to rozumiała, sama miała trochę podobną sytuację, ale w zupełnie mniejszym stopniu. Dlatego to z Elrickiem zaprzyjaźniła się najmocniej, szczególnie po tym jak dołączył do harfiarzy.

## Ciekawostki

Posiada dzienniczek w którym pisze nową litanie do swej bogini za każdym razem kiedy Pietruszka znów wbije jej strzałę/bełt w plecy.