Boski ślub

O całej sytuacji z Aldą dowiedział się Andaroth który trzymał pieczę nad sprawiedliwością. Ręka jego była twarda a słowo ostateczne. Już wcześniej wielokrotnie musiał interweniować w sprawie swoich młodszych braci, którzy kłócili się o nawet najmniejsze ziarenko piasku, lecz teraz ogrom sprawy zadziwił nawet jego. Nie spodziewał się, że komuś do głowy wpadnie, bez pozwolenia, stworzyć teren o rozmiarach niewielkiego kontynentu.

Gdy przybył na Aldę dostrzegł jak Avrana swoją mocą utrzymywała barierę pomiędzy mroźną północą Verenatha a nieskończonym, ognistym południem Myzotza. Bariera którą utworzyła trzymała w ryzach wściekłych braci którzy w każdej chwili byli gotowi ruszyć na siebie w morderczym szale. Andaroth już wiedział, że nie obejdzie się bez rękoczynów z jego udziałem. Podszedł do Avrany i rzekł „opuść barierę” po czym dodał „jeżeli mają się pozabijać, wyraźnie taka jest wola sprawiedliwości”. Bogini, choć niechętnie, po chwili odpuściła magiczną barierę i opadła z sił mdlejąc. Kto wie ile czasu minęło od kiedy zaczęła chronić braci przed nimi samymi. Andaroth nie zważając na to, że jego siostra leżała nieprzytomna wyciągnął swój miecz zwany Ostrzem Odkupienia i w momencie w którym rozjuszeni Verenath i Myzotz ruszyli na siebie, wbił je pomiędzy ich oręż nie pozwalając walczyć.

- Odpuść bracie! To musi się zakończyć, a może się zakończyć tylko śmiercią jednego z nas! – Ryknął Myzotz przyciągając swój topór do siebie. Jego wściekłość sprawiła, że oczy zapłonęły mu ogniem czystej nienawiści. Zamachnął się ponownie, i znów jego topór natrafił na miecz Andarotha. Bóg Sprawiedliwości odepchnął obu braci od siebie tak brutalnie, że obaj upadli a pod nimi załamała się ziemia. Verenath wstał podpierając się swoim trójzębem.

- Wydarliście mi mój ocean! Moje święte królestwo! To świętokradztwo, Andarothcie! – zwrócił się do starszego brata – Nie może tak być! Nie ma na to prawa!

- Tak samo jak nie ma prawa mordować innych bogów – powiedział spokojnym, lecz stanowczym głosem Andaroth, zatrzymując swoją zbroją trójząb Verenatha który ten rzucił w brata. – Wiecie obaj co się dzieje z głupcami którzy ośmielą się sprzeciwić woli prabogów.

Myzotz podniósł się z ziemi i od razu, nie słuchając, z rykiem godnym wściekłego niedźwiedzia zaszarżował na Verenatha. Wolał spędzić resztę życia w nieskończonej pustce, ale mając świadomość, że w końcu udało mu się ubić znienawidzonego bliźniaka. Andaroth podniósł miecz i sparował atak Myzotza za brata. Ten wpadł w szał. Rozpoczęła się regularna bitwa pomiędzy nim a Bogiem Sprawiedliwości. Ciosy jakie zadawali były tak potężne, że sypały się z nich iskry, cięcia były precyzyjne i brutalne. Cały spektakl był pokazem krwawej siły i desperacji z nienawiści.

Żaden człowiek nie jest w stanie policzyć ile trwała ich walka. W końcu Myzotz opadł z sił i oparł się o swój topór. Spojrzał na Verenatha który w tym czasie cucił powoli Avranę. Bóg Wody spojrzał na bliźniaka i dostrzegł jak nagle Myzotz się zatroskał o ukochaną młodszą siostrę. Ich spojrzenia na ułamek sekundy się spotkały i Verenath już wiedział co zaboli Myzotza najbardziej. W tym momencie Bóg Sprawiedliwości wytrącił topór z rąk młodszego brata i przewrócił go na ziemię. Wiedział, że wina leży po stronie Myzotza oraz Avrany która właśnie została obudzona. Bez wyjaśnień swoją mocą wyrwał ją z rąk Verenatha i rzucił na ziemię koło Myzotza.

- Oboje jesteście winni – powiedział sucho zwracając się do niepokornych bogów – czy wy zdajecie sobie sprawę z tego jakiej wagi świętokradztwo popełniliście? – dodał równie lodowatym głosem. Avrana już wiedziała że nie mają jak się z tego wybronić, była zbyt słaba po stworzeniu i utrzymaniu bariery. Spojrzała na Andarotha tylko czekając na wyrok. Ten już otwierał usta i podnosił miecz, jednak przerwał mu Verenath.

- Czekaj – rzekł do Boga Sprawiedliwości – mam pomysł, który będzie sprawiedliwy – dodał. Andartoh zamienił się w słuch zatrzymując klingę w powietrzu.

- W ramach zadośćuczynienia, chcę rękę Avrany z przyrzeczeniem, że nie będzie ona mogła nigdy więcej widzieć się z Myzotzem – powiedział na co od obojga bogów można było usłyszeć zaczątki protestu, jednak Verenath nie skończył – ponad to chcę żeby Myzotza wypędzono do Piekieł Netheru gdzie szczeznie w samotności – wycedził przez zęby.

- Nie zgadzam się! – Od razu podniosła się oburzona Avrana – nie możesz tego żądać! To nie jest w porządku! – była wręcz przerażona tą wizją. Nie chciała dla siebie takiego życia. Myzotz już zaczął sięgać po swój topór jednak Andaroth zareagował szybciej i przebił mu dłoń mieczem wbijając klingę w ziemię. Z gardła Boga Ognia wydarł się krzyk bólu i wściekłości, a Avrana prawie zapłakała. Andaroth spojrzał na nich. W momencie wbicia miecza w ziemię, nie szkodzi, że przez dłoń Myzotza, zapadł już wyrok.

- Ja, Andaroth zwany Ostrzem Sprawiedliwości zasądzam winę Myzotza i Avrany którzy dopuścili się kradzieży terenów należących do ich brata Verenatha, oraz do splugawienia zasad przyjętych przez wszystkich bogów świata, że nie wolno tworzyć nowych ziem bez pozwolenia Praojców, - dwójka winnych patrzyła na Andarotha z ostatnią iskierką nadziei, że nie poprze żądań ich brata – a także, uznaję żądanie Verenatha i oddaję mu za żonę Avranę i nakazuję jej, pod groźbą strącenia do Otchłani, wypełnić powierzony jej obowiązek. – Po policzkach bogini zaczęły spływać łzy żalu, zdążyła złapać jeszcze za zdrową dłoń Myzotza – Ponad to, skazuję Myzotza na zapomnienie w piekielnych ogniach Netheru skąd będzie mógł wrócić dopiero za dziesięć tysięcy lat. – Andaroth zakończył formułę a pod Myzotzem rozstąpiła się ziemia wciągając go do piekieł. Jego dłoń wyślizgnęła się z dłoni siostry która widziała jak Myzotz upada w niekończącą się otchłań ognia.

- Nie! – krzyknęła ze łzami w oczach kiedy Verenath złapał ją za przedramię i siłą odciągnął od wyrwy w ziemi która zamknęła się po chwili pochłaniając jej brata. Spojrzała na Andarotha z nieskrywanym żalem - jak mogłeś to twój brat!

- To jest sprawiedliwość – westchnął – trzeba było o tym myśleć zanim stworzyliście te ziemię. – dodał i wyciągnął z ziemi swój miecz. Zwrócił się do Verenatha – chcesz zachować te ziemię?

- Tak – mruknął Verenath – to mój prezent ślubny – puścił przedramię bogini która upadła na kolana gorzko płacząc.

Ciemny był to dzień w historii Aldy, na wiele lat ptaki przestały śpiewać a śnieg pokrył większość kontynentu sprawiając, że stworzenia Aldy zapadły w długi zimowy sen. Tylko ten jeden wulkan na południu nigdy nie dał się zamrozić i kto wie, co kiedyś z tego będzie?

*by Reini*