Utrata Gwarancji

art by Kuba Chuptyś

· Bartek Dąbrowski jako 3402 "Labrys"

· Paweł Gołębiewski jako 3404 "Tarcza"

***Utrata Gwarancji*** - jednostrzał DnD, bezpośrednio powiązany z kampanią ***Ostatnia Podróż***.

Jego fabuła dotyczy przeszłości **Grisa** i jest jednym z czterech one-shotów (nazywanych przez ekipę "fillerami") dotyczących przeszłości członków ***Kamratów Konrada*** obok:

* *Filarów Belchera* (**Konrad Belcher**)
* *Zielonej Czwórki* (**Strzebor**)
* *Elfickiej Roboty* (**Sarro**)

## Bohaterowie

### Towot

Grany przez Bartka Sitka. Zwany także jako *Optymiusz* ze względu na nacisk jaki kładzie na optymalność na polu walki. Zawsze ma przy sobie słój smaru, którym smaruje swoje przeguby. Walczy za pomocą halabardy, która była przez niego wielokrotnie ulepszana.

### Labrys

Grany przez Bartka Dąbrowskiego. Zaopatrzony w budzący grozę topór bojowy oraz magię zaklętą w giganckich runach na jego broni i płaszczu, zawsze stara się być na czele natarcia. W wolnych chwilach uczy się grać w karty, które dostał od swojego stwórcy.

### Sztandar

NPC grany przez Rocha. Niemy warfogred, zawsze trzyma przy sobie sztandar swojego oddziału.

### Tarcza

Grany przez Pawła Gołębiewskiego. Tymczasowy dowódca drużyny. Nieposiadawszy żadnej broni ofensywnej, skupia się na głównie na obronie swoich towarzyszy.

## Fabuła

Wydarzenia Utraty Gwarancji miały miejsce podczas Ostatniej Wojny w roku 992 YK we Thrane, które to było w zaciekłym konflikcie z Karrnath. Teokrackie Państwo Thrane rządzone przez Kościół Srebrzystego Płomienia zaczęło doświadczać ataków na obozy z rannymi żołnierzami za linią frontu, co zmusiło ich do odłożenia na bok swoich przekonań i wynajęcia od Cyre pomocy militarnej, w których skład wchodziły konstrukty Warforged, stworzone przez dom Cannith.

### Zasadzka

Wysłany oddział 65 armii Cyre podróżował większość trasy bez żadnych przeszkód, jednak po minięciu linii frontu, konwój wpadł w zasadzkę. Zaatakowały ich poruszające się z ogromną prędkością, płonący nieumarli, którzy w samobójczej szarży wskakiwały do wozów, a następnie wysadzały się razem ze znajdującymi się w środku żołnierzami, nie pozostawiając obrońcom czasu na reakcję. W wyniku ataku zginęli wszyscy ludzcy członkowie oddziału, Labrys stracił przytomność, a Sztandar głowę, co na szczęście nie przeszkodziło mu w normalnym funkcjonowaniu. Tarcza, jako Warforged o najwyższym numerze seryjnym, przejął dowództwo. Ze znalezionych przy ciele byłego dowódcy rozkazów dowiedział się, że ich celem jest wioska Jolan, która znajduje się na północ od nich. Po wykonaniu zaimprowizowanych noszy dla nieprzytomnego towarzysza, drużyna ruszyła ku celowi.

### Pobojowisko

Bohaterowie znajdowali się w niewielkiej odległości od celu, kiedy słońce zaczęło się chować za horyzontem. Niewidzący w ciemności Warforge postanowili rozbić obóz aby odpocząć. Labrys, który dopiero co odzyskał przytomność, razem z Towotem poszli szukać dogodnego miejsca na odpoczynek, ale zamiast tego znaleźli pobojowisko, o którym postanowili powiadomić swojego dowódcę. W czwórkę próbowali się zakraść, niestety ich ciężkie pancerze oznajmiły ich obecność kręcącemu się w pobliżu Kościanemu Rycerzowi, który ożywił cztery ciała i kazał im zaatakować drużynę.

Walka odbyła się nie bez trudności - powalone zombie wstawały jakby nic im się nie stało, a jeden z nieumarłych okazał się nadzwyczajnie dobrym łucznikiem. Na szczęście bohaterowie nie ponieśli żadnych poważnych strat. Po zakończeniu potyczki Towot zauważył jeźdźca na trupim koniu, który przez cały ten czas przyglądał im się z pobliskiemu wzgórza, gdy ten odwrócił się i udał się na wschód. Labrys, który był przekonany o niezwykłości nieumarłego łucznika zabrał jego łuk. Następnie, nie chcąc ryzykować kolejnej walki, wszyscy udali się do celu swojej podróży, który widzieli już w oddali - wioski Jolan.

### Jolan

Koło północy drużyna dotarła pod palisadę wioski, gdzie zatrzymali ich strażnicy. Po przekazaniu rozkazów i krótkich wyjaśnieniach zostali wpuszczeni, po czym niezwłocznie udali się zdać raport dowódcy obozu - majorowi Alesteirowi. Major wyznał im cel ich podróży - ochronę obozów z rannymi, które obecnie znajdowały się pod atakiem nieumarłych. Po rozpoznaniu symbolu wojsk Thrane na łuku zdobytym prze Labrysa, wysunął tezę iż za atakami nie stoi Karranth, które nie posunęłoby się do zbrodni wojennych, ani wskrzeszania poległych żołnierzy Thrane. Stwierdził również z niepokojem, że Kościany Rycerz udał się w do pobliskiej wioski, w której znajdował się inny obóz z rannymi. Po dyskusji dotyczącej dostępnych opcji, warforge zdecydowały się zaatakować przeciwnika, aby kupić czas na ewakuowanie obozu.

Wtedy też Tarcza zainteresował się Srebrzystym Płomieniem wspomnianym przez majora. Omyłkowo, biorąc to za broń na nieumarłych, poprosił o nią. Alesteir zaprowadził z ciekawości drużynę do znajdującej się w wiosce świątyni, gdzie ukląkł przed palącym się białym ogniem i wystawił rękę. Gdy wylatująca z ognia iskra przeleciała blisko niego, złapał się po czym włożył do ust. Następnie wstał i ustąpił miejsca drużynie, aby powtórzyli rytuał. Wszyscy poza Towotem uklękli. Labrys nie złapał iskry, Sztandar złapał, ale przez brak głowy, nie był w stanie włożyć jej do ust. Tarcza jako jedyny odtworzył działania majora. Następnie drużyna się rozeszła - Tarcza zaczął wypoczynek w świątyni, Labrys uzupełnił ekwipunek u kwatermistrza po czym wsparł wartę przy murze. Sztandar poszukał pralni, gdzie zaczął czyścić i cerować swój sztandar. Poszedł z nim Towot, który postanowił zoptymalizować towarzysza przez zamontowanie mu pochodni w miejscu brakującej głowy. Następnie i oni udali się na spoczynek.

Noc przebiegała niespokojnie, było słychać szuranie i drapanie o mury, żołnierze widzieli dziwne znaki na niebie, po obozie chodziły szczury o kościanych ogonach, a nawet jedna osoba została zaatakowana przez kruki. Rankiem bohaterowie udali się do majora. Ten oznajmił im, że dostał gońca w sprawie ewakuacji. Statek powietrzny ma przybyć następnego ranka, do tego czasu potrzebują odwrócić uwagę rycerza. Była też i zła wiadomość - nad miejscem, gdzie mieli się udać wisiały czarne chmury co jakiś czas rozświetlane rozbłyskiem czerwonych piorunów. Tuż przed wymarszem, Tarcza poprosił majora o symbol Srebrzystego Płomienia, mogący chronić przed nieumarłymi. Dostał tarczę od Labrysa, którą ten poprzedniej nocy dostał od kwatermistrza, a major podarował mu swój naramiennik z symbolem Silverflame.

### Bitwa z nieumarłymi

Po wyjściu oddział niezwłocznie udał się w drugiej wioski. Po drodze Towot dał się przekonać Labrysowi co do optymalności kieszeń, przez co pierwszy raz założył ubranie - szarfę z kawałka materiału który dostał od Labrysa. Kiedy dotarli w pobliże wioski, zauważyli poruszające się w środku sylwetki, zobaczyli również ślady konia, zapewne należącego do Kościanego Rycerza, które nie szły do wioski ale okrążały ją od tyłu. Podążając za śladami, zidentyfikowali tajemnicze sylwetki jako nieumarłych, którzy znoszą coś na środek wioski. Zauważyli również niewielką wieżę, a pod nią zaparkowanego nieumarłego konia należącego do jeźdźca. Uknuli plan pozbycia się upiornego wierzchowca przez pokrycie go smarem Towota, a następnie podpalenie. Kiedy nieudolnie skradali się w kakofonii uderzeń płyt ciężkich zbroi, zorientowali się, że ich obecność nie niepokoi ożywieńców. Skorzystali z tego, by obficie obsmarować konia, co z kolei wykorzystał Kościany Rycerz, który zeskakując z wieży zaatakował niczego niespodziewającego się Sztandara.

Tarcza zakończył ich plan podpalając nieumarłego konia. Labrys używając giganckiej magii powiększył się i pochwycił rycerza, aby ten nie mógł się ruszyć, a Towot i Sztandar zaczęli go nadziewać na swoje bronie. Przez krótką chwilę towarzysze broni trzymali tak przeciwnika w szachu, jednak ten nawet będąc w potrzasku odpowiadał na ataki strzelaniem piekielnym ogniem. Kiedy udało mu się za pomocą magii wystraszyć Labrysa, ten odruchowo odbił jego kolejny cios w płonącego wierzchowca, tym samym go zabijając. Mimo tego małego zwycięstwa sytuacja bohaterów wyglądała coraz gorzej, więc Tarcza rozkazał wycofać się i przegrupować. Z tej chwili wytchnienia postanowił skorzystać również rycerz, który wytoczył największe działa przyzywając, z gromadzonej przez nieumarłych sterty ciał, zombie-ogra, potworne monstrum składające się z połączonych nekromancką magią rozkładających się zwłok. Ponownie przyzwał też do siebie nieumarłego rumaka, którym wycofał się w głąb wioski. W ramach przełamania strachu Labrysa, Tarcza wspiął się na niego i zasłonił mu oczy tarczą, aby zasłonić mu widok rycerza. Bohaterowie skupi swoje siły na ogrze, ale zdawali sobie sprawę że są na przegranej pozycji. Wyczerpany Tarcza, poprosił Labrysa, aby ten rzucił nim w trupiego jeźdźca. Niestety samobójczy plan się nie powiódł, a Tarcza jako pierwszy stracił życie roztrzaskując się o ziemię. Następny padł Labrys, który oberwał od ogrzej maczugi. W tym czasie Towot, będący pod wpływem zaklęcia rycerza atakował swojego sojusznika Sztandara, który po chwili jako kolejny padł od uderzeń ogra. Pozbawiony sojuszników, Towot ocknął się z czaru, żeby tylko zobaczyć potworną rękę, która chwyta go i roztrzaskuje o ścianę pobliskiego budynku.

Drużyna zginęła, ale ich poświęcenie nie poszło na marne, bowiem tuż po ich śmierci, gdy Kościany Rycerz zbierał swoją trupią armię do wymarszu, nad wioskę przybył statek elementarny pod dowództwem Vale'a Skylarka, który ranił rycerza, przez co ten był zmuszony się wycofać. Na statku znajdowali się już ranni ewakuowani z wioski Jolan. Kapitan rozkazał pozbierać wszystko co zostało z bohaterskiej drużyny na swój statek.

### Epilog

Kilka tygodni później, w małej pracowni w Domu Cannith, Vale odwiedza gnoma Greaswalda, który z części czwórki warforge-y wytwarza nowego, innego niż wszystkie poprzednie. Kiedy nadaje nowemu konstruktowi numer 5 i wpasowuje ostatnią płytę zbroi na swoje miejsce, do życia budzi się Warforge, który już za kilka lat zostanie wcielony do drużyny mającej rozwikłać tajemnicę Kolosa z Syberis.