ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

**5** Κεφάλαιο πέμπτο: **ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ**

**5.1** Η εφαρμογή των μνημονίων στη χώρα μας είναι μια στρατηγική του
κεφαλαίου, ένα σχέδιο για τη ριζική τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης
σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Όμως η εφαρμογή των μνημονίων άνοιξε
μεγάλα ρήγματα στις σχέσεις εκπροσώπησης και αναδιέταξε τις κοινωνικές
και πολιτικές συμμαχίες. Οι παλιές συμμαχίες της αστικής τάξης με τα
μικροαστικά στρώματα, παραδοσιακά και νέα, δέχθηκαν τεράστιο πλήγμα με
συνέπεια να καταρρεύσει το παλιό πολιτικό σύστημα όπως είχε δομηθεί στην
διάρκεια της μεταπολίτευσης. Οι τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα
δεν πρόκειται να σταματήσουν, αφού τα μνημόνια λειτουργούν ως
επιταχυντές της αποσύνθεσής του. Σήμερα το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε
φάση αναδιαμόρφωσης, καθώς η αστική τάξη συγκροτεί νέες συμμαχίες με
τμήματα των μεσαίων στρωμάτων που διεσώθησαν από την κρίση ή προσδοκούν
την αναβάθμισή τους σε πιθανή φάση ανάκαμψης της χώρας. Σε κάθε
περίπτωση, είναι σαφές ότι η μνημονιακή συνθήκη δεν διαμορφώνει μόνο
όρους κοινωνικής καταστροφής, αλλά και πολιτικών αναταράξεων, που
διαπερνούν το σύνολο του πολιτικού σκηνικού.

**5.2** Το μέτωπο
του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα συνιστά μια σταθερά για το αστικό σύστημα,
συσπειρώνοντας τα αστικά στρώματα και μέρος των μεσοαστικών στρωμάτων.
Πολιτικά αυτό προσπαθεί κατεξοχήν να εκπροσωπήσει η ΝΔ υπό τον Κυριάκο
Μητσοτάκη, που κάνει ακόμη πιο επιθετική νεοφιλελεύθερη και μνημονιακή
στροφή. Το ίδιο επιδιώκουν διάφορα κόμματα του σοσιαλδημοκρατικού και
νεοφιλελεύθερου «κέντρου», ενώ σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και το
μιντιακό σύστημα, παρουσιάζοντας τη μνημονιακή πραγματικότητα ως τη μόνη
θεμιτή και αναγκαία. Ωστόσο, αυτό το μπλοκ συνεχίζει να δυσκολεύεται να
σπάσει μια βαθύτερη καχυποψία ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων απέναντι στα
κόμματα που είναι υπεύθυνα για την ένταξη στα μνημόνια.

Από την
πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί εκλογικά να υποστηρίχτηκε από σημαντική
μερίδα εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, ως αποτέλεσμα και του εκβιαστικού
τρόπου που έγιναν και οι εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, όμως στην
πραγματικότητα η συντηρητική, και μνημονιακή μετατόπισή του τον
καταγράφει σαν ένα κόμμα σοσιαλφιλελεύθερης κατεύθυνσης που προσπαθεί να
υποτάξει τα λαϊκά στρώματα στην κυρίαρχη, νεοφιλελεύθερη, αστική
στρατηγική. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προβάλλει ψευδεπίγραφα
ιδεολογήματα («σκληρή διαπραγμάτευση», «εκμετάλλευση αντιθέσεων
ΕΕ-ΔΝΤ»), που γρήγορα καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων, όπως π.χ. το
αλήστου μνήμης προεκλογικό «παράλληλο πρόγραμμα», καθώς και να χαράξει
νέες ψευδεπίγραφες διαχωριστικές γραμμές απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ΝΔ
και να δώσει την επίφαση ενός δικομματισμού-διπολισμού που δεν
υπερβαίνει το μνημονιακό πλαίσιο. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι ο
ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει διαζύγιο από την Αριστερά, δεν εκπροσωπεί τα λαϊκά
στρώματα με την πολιτική του, ακόμη και εάν τα εκβιάζει κραδαίνοντας τον
«μπαμπούλα» των κομμάτων του προηγούμενου μνημονιακού στρατοπέδου.

Από
τη δική του μεριά το ΚΚΕ, παρότι εξακολουθεί να διατηρεί απήχηση σε
τμήμα των πληττόμενων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων, εντούτοις
εξακολουθεί να μην μπορεί να διατυπώσει όρους εναλλακτικής πολιτικής
πρότασης, που να μπορεί σήμερα να ανοίξει ρήγματα για τη βελτίωση των
θέσεων των λαϊκών τάξεων, παραπέμποντας τα όλα σε ένα μακρινό
σοσιαλιστικό μέλλον. Αντίστοιχα, ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά την
αγωνιστική στάση στα κοινωνικά μέτωπα, υποκαθιστά την πολιτική και
προγραμματική δουλειά με έναν γενικόλογο αντικαπιταλισμό, ενώ υποτιμά
την ανάγκη μετωπικών πρωτοβουλιών στο πολιτικό επίπεδο, πέραν του
αμυντικού κινηματισμού.

Όσο για την νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, η
ισχυρή παρουσία της εξακολουθεί να αποτελεί όχι μόνο σύμπτωμα της κρίσης
του αστικού πολιτικού συστήματος, όπως και της νομιμοποίησης από τα
συστημικά κόμματα της «ατζέντας της ακροδεξιάς» (ρατσισμός, ξενοφοβία,
αυταρχισμός), αλλά και ένδειξη των ελλειμμάτων στην παρέμβαση των
ρευμάτων της Αριστεράς απέναντι σε κρίσιμα τμήματα των λαϊκών τάξεων,
που έκανε την ρατσιστική και φασίζουσα ιδεολογία να φαντάζει
«αντισυστημική».

**5.3** Η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα
και η ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο όχι μόνο δεν αναιρεί,
αλλά κάνει ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη για μια συστράτευση της
εργατικής τάξης, των ανέργων, της νεολαίας, των μικρομεσαίων στρωμάτων
της πόλης που καταστρέφονται από τις μνημονιακές πολιτικές, της
μικρομεσαίας αγροτιάς, των στρωμάτων της μισθωτής διανόησης, του
επιστημονικού δυναμικού γύρω από ένα εναλλακτικό σχέδιο ρήξης. Αυτό που
απαιτείται σήμερα είναι να ανατρέψουμε τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης
που διαμορφώθηκε μετά την ψήφιση του μνημονίου Τσίπρα και τις εκλογές
του Σεπτέμβρη. Πρώτιστο καθήκον της ΛΑΕ και όλων των αριστερών και
αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι να αποτρέψουν να εμπεδωθεί στη συνείδηση
των λαϊκών μαζών η μνημονιακή κοινωνία που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Ο
μεγαλύτερος αγώνας είναι να μην περάσει η αποδοχή, ο εθισμός, η
εξατομίκευση, η αποδοχή τετελεσμένων. Η μαζική απεύθυνση, η μόνιμη
κατεύθυνση πολύπλευρης μαζικής δράσης, συγκρότησης αντιστάσεων και
οικοδόμησης κινημάτων, σε συνδυασμό με την επίμονη μετωπική πρόσκληση
και την πολιτική-προγαμματική πρόταση, είναι σε θέση να βγάλει ξανά στο
προσκήνιο μια κοινωνική και πολιτική δυναμική ικανή να ανατρέψει το
μνημονιακό καθεστώς.
Ένας αξιόπιστος μετωπικός πολιτικός φορέας, που
προσφεύγει κυρίως στο λαό για να συγκροτήσει τις αντιστάσεις του, που
έχει πολιτικό σχέδιο και πρόταση, που δείχνει έναν άλλο πραγματικά
εναλλακτικό δρόμο, που οδηγεί σε αποτελεσματικές αγωνιστικές
κινητοποιήσεις και όχι σε άστοχες ενέργειες και άθλιες συνθηκολογήσεις,
αποτελεί την ικανή συνθήκη για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που συντείνουν
στην ύπαρξη του κλίματος της απογοήτευσης, αποκάρδιωσης, παραίτησης
μεγάλου μέρους αγωνιστών και αντιμνημονιακών κοινωνικών δυνάμεων που
θέλουν μια ριζοσπαστική διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της εξαθλίωσης του
ευρώ και της υποτέλειας. Εκεί στρατεύεται σήμερα η ΛΑΕ. Αυτό το σκοπό
υπηρετεί ο αναγκαίος στόχος όχι απλώς να συσπειρωθούν κάποιες αριστερές
και αντιμνημονιακές αλλά να επανιδρυθεί κυριολεκτικά η Αριστερά ως
δύναμη πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού και πολιτιστικής
αναγέννησης και να αποτελέσει την πολιτική και ιδεολογική ραχοκοκαλιά
μιας νικηφόρας αναμέτρησης με τα μνημόνια, τη φυλακή του ευρώ, το βραχνά
του χρέους, τελικά με τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό.

**5.5** Η ριζοσπαστική ανατροπή στη χώρα μας θα είναι μια μεγάλη προσπάθεια, η
οποία πρέπει να πάρει χαρακτήρα πολιτικο-κοινωνικού κύματος για να
μπορέσει να πετύχει και να σαρώσει τα μεγάλα εμπόδια που θα τεθούν
μπροστά της. Το σύστημα, παρά την κρίση του, έχει τεράστια δύναμη
αποτροπής και αφομοίωσης και απαιτείται η κατάκτηση της ηγεμονίας των
ιδεών, των προτάσεων, των πρακτικών και των υποκειμένων της
ριζοσπαστικής ανατροπής. Πρέπει να δημιουργηθεί μέσα στην κοινωνία ένα
κλίμα του αναπόφευκτου όσον αφορά μεγάλες προοδευτικές δομικές αλλαγές,
που πρέπει άμεσα να δρομολογηθούν και οι οποίες θα συγκροτούν ένα μεγάλο
ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Αυτό προϋποθέτει μια μεγάλης εμβέλειας
ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική και κινηματική παρέμβαση, που δεν θα
έχει προηγούμενο στην ιστορία της χώρας σε ειρηνική περίοδο και η οποία
θα κατακτιέται σε μια διαδικασία κίνησης. Η μαχόμενη Αριστερά μπροστά σε
αυτή την προσπάθεια πρέπει να επαναοριοθετήσει ορισμένα κρίσιμα
ζητήματα τακτικής και στρατηγικής.

Η ΛΑΕ διεκδικεί μέσα από την
πολιτική της δράση και τις πρωτοβουλίες της να ανατραπεί η μνημονιακή
πολιτική, κάτι που προϋποθέτει την απομάκρυνση και της σημερινής
κυβέρνησης και συνολικά του μνημονιακού μπλοκ. Ανεξάρτητα από το γεγονός
ότι σήμερα δεν εμφανίζεται ως άμεσα ρεαλιστική η δυνατότητα για
προώθηση εναλλακτικής λύσης και στο κυβερνητικό επίπεδο, η ταχεία
αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, η μεγάλη ρευστότητα και τα αδιέξοδα
όλου του μνημονιακού πολιτικού συστήματος, δημιουργούν μια δυναμική
ανατροπών, την οποία πρέπει να επιταχύνουμε με μαζικούς κινηματικούς και
πολιτικούς όρους.

**5.4 - *(δεν υπάρχει !)***

**5.6** Η κατάκτηση της κυβέρνησης απαιτεί
έναν αγώνα συγκέντρωσης δύναμης και μεγάλες λαικές συγκρούσεις πάνω
στους δίδυμους ενιαίους πολιτικούς στόχους: α) της ήττας και
απομάκρυνσης της κυβέρνησης και του μνημονιακού καθεστώτος και β) της
αναγκαίας σύγκρουσης και εξόδου από τα πλαίσια και το σύστημα της
ευρωζώνης με κατεύθυνση οικοδόμησης μιας νέας Ελλάδας σε μια άλλη
Ευρώπη. Η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το μέτωπο των εργατικών
και λαϊκών δυνάμεων είναι η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την
ριζοσπαστική ανατροπή στη χώρα, αλλά η πραγμάτωση αυτής της εξουσίας δεν
θα είναι ένα μονόπρακτο έργο. Η κατάκτηση της κυβέρνησης είναι μόνο
ένας κρίκος σε αυτή τη διαδικασία και, βέβαια, αποτελεί επιδίωξή μας, η
οποία, όμως, δεν συνιστά εργολαβική ανάθεση, αλλά εντολή μεγάλων
συγκρούσεων, που δεν θα γίνουν στο όνομα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά από
τις ίδιες τις λαϊκές δυνάμεις. Συνεπώς, το πρώτο ζήτημα που πρέπει να
προβλεφθεί και να κατοχυρωθεί είναι οι θεσμοί λαϊκής εξουσίας που μαζί
με τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς πρέπει να διαμορφώνουν την κίνηση των
πραγμάτων και να αποδομούν τον υπάρχοντα κρατικό μηχανισμό. Η
δημοκρατία και η λαϊκή συμμετοχή πρέπει να ανθίσουν στη χώρα μας.

Η
διαδικασία αυτή δεν ξεκινά από τη στιγμή της ανάληψης της κυβερνητικής
εξουσίας, αλλά ξεκινά από τώρα με ανάπτυξη των αγώνων του λαϊκού
κινήματος, με άτυπες μορφές λαϊκής παρέμβασης, με τη διαμόρφωση
συσπειρώσεων πάνω στα μεγάλα αιτήματα, με τη δημιουργία συνεργατικών και
αυτοδιαχειριστικών παραγωγικών υποδειγμάτων, με λαϊκές μορφές
αλληλεγγύης, με τη συσπείρωση του λαού σε ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη
ριζοσπαστική αλλαγή στη χώρα.

**5.7** Η ΛΑΕ φιλοδοξεί να
παίξει το ρόλο ενός πολιτικού μετώπου που συνιστά όχι απλά το πιο
πρωτοπόρο κομμάτι, αλλά και τον «πυροκροτητή» και τον εκφραστή μιας νέας
μαζικής, εξεγερτικής προσπάθειας. Η στρατηγική στόχευση της ΛΑΕ είναι
να τραβήξει σημαντικά τμήματα της κοινωνίας έξω από την επιρροή του νέου
διπολισμού, να δημιουργήσει έναν ανατρεπτικό πόλο που θα συγκροτεί μια
νέα συμμαχία του λαού πάνω σε ένα πρόγραμμα εναλλακτικής εξουσίας και
μετάβασης σε μια νέα φάση κοινωνικοοικονομικής ανασυγκρότησης, στενά
συνδεδεμένη με τον ορίζοντα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Οι
κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να φέρουν σε πέρας αυτή την τεράστια
προσπάθεια είναι κυρίως η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι,
αλλά επίσης οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες, τα μικρομεσαία στρώματα της
πόλης που επλήγησαν από τα μνημόνια, τα τμήματα της διανόησης που
πολώνονται προς την πλευρά της εργασίας και η νεολαία. Αναπότρεπτα τα
αιτήματά τους συγκρούονται με τα μνημόνια και τις ληστρικές
νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εκπορεύονται από την ευρωζώνη και την ΕΕ
και ο βαθμός κατανόησης αυτής της πραγματικότητας με την δική μας
συμβολή θα ενισχύεται διαρκώς. Το μείζον ζήτημα για τη ΛΑΕ είναι να
κατανοήσουν ότι ΝΑΙ, υπάρχει διαφορετικό, ρεαλιστικό σχέδιο και ότι
υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις να χειριστούν την έξοδο από την κρίση με
όρους ρήξης με τα μνημόνια και ριζοσπαστικής ανατροπής. Χρειάζεται
λοιπόν να χτιστεί ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, μέτωπο
ριζοσπαστικής, φιλολαϊκής διεξόδου στη βάση των αξόνων του μεταβατικού
προγράμματος για κατάργηση των μνημονίων,της λιτότητας και της
επιτροπείας, στάση πληρωμών-διαγραφή του χρέους, εθνικοποιήσεων και
παραγωγικού μετασχηματισμού, εξόδου από την ΟΝΕ και σύγκρουσης με την
ΕΕ. Ενα τέτοιο μέτωπο ρήξης, ανατροπής και ελπίδας, μέτωπο δημοκρατικό,
προοδευτικό, πατριωτικό και διεθνιστικό συνάμα, μπορεί να βγάλει την
Ελλάδα από την κρίση και να δώσει στο λαϊκό κίνημα την συνευθύνη σε αυτή
την ανατρεπτική πορεία. Προς αυτή την κατεύθυνση η ΛΑΕ θα αναλάβει όλες
τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.

**5.8** Το μέτωπο αυτό, στο οποίο
πρωταγωνιστικό ρόλο διεκδικούμε να παίξει η ΛΑΕ, απαιτεί τη συσπείρωση
σύμπασας της μαχόμενης Αριστεράς, η οποία θα είναι ο πυρήνας και η
κινητήρια δύναμη. Και πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί
αυτές οι δυνάμεις και τα ρεύματα, είτε μιλάμε για το ΚΚΕ είτε για την
ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την ίδια στιγμή μόνο μια τέτοια μετωπική λογική και κατεύθυνση
μπορεί να δώσει και διέξοδο στην αναζήτηση του ανένταχτου κόσμου της
ριζοσπαστικής Αριστεράς Ωστόσο, η έκταση της οικονομικής και κοινωνικής
κρίσης θέτει την ανάγκη συμπόρευσης και με
αντιμνημονιακές-δημοκρατικές-πατριωτικές δυνάμεις και ανένταχτους
αγωνιστές που από κοινωνική άποψη αντικειμενικά εντάσσονται στην
Αριστερά και επιθυμούν να αγωνιστούν ενάντια στα μνημόνια και στο
καθεστώς υποτέλειας, χωρίς κατ’ ανάγκη να συμφωνούν στο σύνολο του
προγραμματικού μας πλαισίου.

Αυτή η αναγκαία πολιτική συμμαχία
για την ανατροπή είναι ανάγκη να χτίζεται και από τα πάνω και από τα
κάτω και ιδίως να χτίζεται στους χώρους των κοινωνικών αγώνων. Η ιδέα
του φόρουμ διαλόγου και κοινής δράσης στο οποίο θα εμπλέκονται αυτές οι
δυνάμεις, μπορεί να αποδειχτεί μια χρήσιμη μορφή την οποία πρέπει να
προωθήσουμε. Ταυτόχρονα, πρέπει να τροφοδοτείται από κοινές κεντρικές
πολιτικές πρωτοβουλίες και μετωπικές πρακτικές σε όλα τα επίπεδα. Η ΛΑΕ
δεν πρέπει να φοβηθεί το πλατύ άνοιγμα και την κοινή δράση πάνω στα
προβλήματα και κυρίως πρέπει να απευθυνθεί άμεσα στην κοινωνία, στον
κόσμο της δουλειάς, της ανεργίας, της επισφάλειας και των
προλεταριοποιούμενων μεσαίων στρωμάτων. Αυτή είναι η κύρια δεξαμενή
αγωνιστών του μετώπου.

Σήμερα η υπόθεση της φιλολαϊκής εξόδου από
την κρίση θα κριθεί από το πώς θα αναμετρηθούμε με τα ερωτήματα που
μπαίνουν μπροστά μας:

- Από το πώς θα συνεισφέρουμε στην
ανασυγκρότηση της λαϊκής αγωνιστικότητας και αυτοπεποίθησης: ταξική
ανασυγκρότηση και αγωνιστικός συντονισμός στο εργατικό κίνημα, μαχητική
επιστροφή του κινήματος της νεολαίας, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και
πάλη ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και την κυβερνητική
αντιμεταναστευτική πολιτική, νέες μορφές ενότητας του αγωνιζόμενου λαού
στο τοπικό επίπεδο, ανάδειξη ορόσημων αντικυβερνητικού - αντιμνημονιακού
αγώνα

- Από τη συμβολή μας στην επεξεργασία ενός εφικτού και
αναγκαίου «άλλου δρόμου» για την ελληνική κοινωνία, ένα πρόγραμμα
δημοκρατίας, αξιοπρέπειας και παραγωγικού μετασχηματισμού

- Από
το εάν στην πράξη και όχι στα λόγια θα βάλουμε πλάτη στην επανίδρυση της
Αριστεράς ως δύναμης αντίστασης και ανατροπής απέναντι στη σημερινή
συκοφάντησή της από την ταύτιση με τις μνημονιακές πολιτικές και τη
συνθηκολόγηση.

**5.9** Ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα για την ΛΑΕ
και το εγχείρημά μας είναι η κατάσταση του μαζικού και κύρια του
εργατικού, συνδικαλιστικού κινήματος. Η κυριαρχία του κυβερνητικού,
εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού, η γραφειοκρατική λειτουργία
τους, έχουν αποστεώσει τη συνδικαλιστικό κίνημα και πνίγουν θετικές
δράσεις που με δυσκολίες αναπτύσσονται από τα κάτω. Οι συνέπειες της
οικονομικής κρίσης, η ανεργία, η επισφάλεια, ο φόβος της απόλυσης,
λειτουργούν αντιφατικά, τροφοδοτώντας από τη μια μεριά τον
ριζοσπαστισμό, αλλά και αισθήματα ανασφάλειας, που εμποδίζουν την
ανάπτυξη των αγώνων. Η έλλειψη μαζικότητας και ιδίως ο χαμηλός βαθμός
οργάνωσης των επισφαλώς εργαζομένων, των μεταναστών και της νεολαίας,
απαιτούν άμεση αντιμετώπιση και πρέπει να διαμορφωθούν αντίστοιχες
αγωνιστικές συσπειρώσεις μέσα στα συνδικάτα.

Οι πλειοψηφίες των
ηγεσιών έχουν απαξιωθεί από την ίδια τους τη στάση και έχουν απωλέσει
την εμπιστοσύνη των εργαζομένων. Συνιστούν εμπόδιο για το συνδικαλιστικό
κίνημα και απαιτείται η δράση για την δημοκρατική αντικατάστασή τους με
ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων με ενωτικές προσπάθειες όσων
πιστεύουν στο ταξικό διεκδικητικό κίνημα, στην αγωνιστική ενότητα
δράσης, στο χτύπημα των εκφυλιστικών φαινομένων σε όλη την κλίμακα των
συνδικάτων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται ριζική
αναδιοργάνωση και μαχητικό αναπροσανατολισμό με έμφαση στο δυνάμωμα του
ρόλου των πρωτοβάθμιων σωματείων και στην αναβάθμιση της ενεργητικής
συμμετοχής των εργαζομένων στις αποφάσεις και στη δράση. Αυτή η
προσπάθεια πρέπει να γίνεται παράλληλα με την ανάπτυξη των αγώνων.
Ταυτοχρόνως είναι ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κέντρο συντονισμού και
αγώνα ώστε να εξασφαλίζεται σήμερα η αγωνιστική δράση χωρίς να
υπονομεύεται η αρχή της οργανωτικής ενότητας του συνδικαλιστικού
κινήματος.

Μια πραγματικά πλατειά μορφή συντονισμού πρωτοβάθμιων
και δευτεροβάθμιων οργανώσεων είναι επείγον να σχηματιστεί και να
συντονίσει τους εργατικούς αγώνες, να αντιμετωπίσει τη συμβιβαστική και
ηττοπαθή τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ενώ μια
αποκεντρωμένη δραστηριότητα στις γειτονιές και σε χώρους εργασίας με
επιτροπές αγώνα μπορεί να στηρίζει ένα μεγάλο δίκτυο κινητοποιήσεων. Η
συσπείρωση αυτή και οι δράσεις από τα κάτω, θα κριθούν κυρίως στην
ικανότητα κατάκτησης της αγωνιστικής συσπείρωσης ευρύτερων μαζών
εργαζομένων και όχι από ενδοαριστερές διαμάχες για την καθαρότητα των
πλαισίων που απωθούν τους εργαζόμενους. Η προώθηση της ενότητας δράσης
της εργατικής τάξης και η ηγεμονία της στο ευρύτερο μέτωπο των
κοινωνικών δυνάμεων που αντιπαλεύουν τα Μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες
πολιτικές, είναι κρίσιμο ζήτημα για την προώθηση του μεταβατικού
προγράμματος αντιμνημονιακής ανατροπής και σοσιαλιστικής προοπτικής.

Σεβόμενοι
την αυτονομία των κινημάτων, συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις σε
κινήματα πολιτών για τα λαϊκά προβλήματα, τα κοινωνικά και πολιτικά
δικαιώματα, την υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών. Συμβάλλουμε αποφασιστικά
σε κινήματα αλληλεγγύης, υπεράσπισης των μεταναστών και προσφύγων, στο
αντιφασιστικό κίνημα. Η συνεισφορά όλων αυτών των πρωτοβουλιών και
κινημάτων είναι σημαντική στην προσπάθεια χειραφέτησης της κοινωνίας,
προοπτικά δε - ιδίως σε στιγμές αποφασιστικής κλιμάκωσης των ταξικών
αγώνων - και στο χτίσιμο μιας προοδευτικής άτυπης «εξουσίας» των από
κάτω, η οποία μπορεί να συμβάλει στην ριζοσπαστική αλλαγή στη χώρα μας.

**5.10**
Ενα μεγάλο πολιτικό ρεύμα ριζοσπαστικής ανατροπής πρέπει να έχει
ενισχυμένες δράσεις μέσα στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, η
οποία αποτελεί σημαντικό πεδίο πάλης για τις λαϊκές ανάγκες, απέναντι
στις πολιτικές του Κεφαλαίου, του κεντρικού κράτους και της Ε.Ε.
Συγκρουόμαστε με τις μνημονιακές πολιτικές και με όσους τις υποστηρίζουν
και τις εφαρμόζουν στην αυτοδιοίκηση κάθε βαθμού. Αγωνιζόμαστε για να
αποδεσμευθούν οι δήμοι από τα δεσμά της κυβερνητικής και κρατικής
εξουσίας, του Καλλικράτη και τις νεοφιλελεύθερες-μνημονιακές πολιτικές
που τους στεγνώνουν και τους μετατρέπουν σε γρανάζια αντιλαϊκών
πολιτικών. Για τη ρήξη με τη λογική της απλής διαχείρισης της κυρίαρχης
πολιτικής, την ανυπακοή στις μνημονιακές κατευθύνσεις, την εξυπηρέτηση
των επιχειρηματιών. Για τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή των πολιτών και των
κινημάτων στην διαχείριση των υποθέσεων που τους αφορούν

**5.11**
Κομβικό ζήτημα για την επιτυχία του εγχειρήματος της ανατροπής και της
ριζοσπαστικής αλλαγής με κατεύθυνση το σοσιαλισμό είναι η δημιουργία
ενός μεγάλου μαζικού κινήματος της νέας γενιάς, η οποία πρέπει να
εισβάλει στο κοινωνικό πεδίο και στο πολιτικό σκηνικό και να
δημιουργήσει νέους όρους πάλης. Το νεολαιίστικο κίνημα στον τόπο μας
έχει γράψει ιστορία, μεγάλες και νικηφόρες μάχες. Σήμερα που η νεολαία
αντιμετωπίζεται ως η χαμένη γενιά, ως αναλώσιμο υλικό, σήμερα που
αναπτύσσεται κλίμα απογοήτευσης και μαζικής φυγής νέων στο εξωτερικό
είναι ανάγκη να υπάρξει δυναμική επιστροφή στο προσκήνιο των αγώνων της
νεολαίας. Αυτό περνάει μέσα από τον αγώνα για ένα μαχητικό και
αντιμνημονιακό φοιτητικό κίνημα, που θα παλεύει μαζί με το λαικό κίνημα,
καθώς και μέσα από το ξεδίπλωμα και τη δοκιμασία νέων μορφών οργάνωσης
της νεολαίας της επισφάλειας, μέσα από την ανάπτυξη μορφών συσπείρωσης
της νεολαίας στο τοπικό επίπεδο. .

**5.12** Η υπόθεση της
ανατροπής και της ριζοσπαστικής αλλαγής δεν είναι ένα έργο που κλείνεται
στα εθνικά σύνορα. Ανεξάρτητα από τη δεδομένη θέση μας για την έξοδο
από το ΕΥΡΩ, τη σύγκρουση και ρήξη και με την ΕΕ, η προσπάθειά μας
αναζητά συμμαχίες σε όλο τον κόσμο και πρωτίστως στην Ευρώπη, τα
Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, στα κινήματα και στις δυνάμεις της Αριστεράς,
σε κάθε ομάδα που αμφισβητεί την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, του
ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Η ΛΑΕ παρακολουθεί με ενδιαφέρον τους αγώνες αντίστασης στη λιτότητα και στον αυταρχισμό, τις προσπάθειες συγκρότησης της ριζοσπαστικής αριστεράς, τις τάσεις
αμφισβήτησης της ευρωζώνης, της ΕΕ και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών
τους, που αναπτύσσονται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και επιθυμεί να
αναπτύξει συναγωνιστική σχέση με όσους και όσες αγωνίζονται κατά αυτών
των πολιτικών, έστω και αν δεν συμφωνούν απόλυτα μαζί μας. Επιθυμεί,
επίσης και εργάζεται για να περάσει το ανατρεπτικό μας μήνυμα σε όλη την
Ευρώπη. γνωρίζοντας ότι οι μεγάλες ανατροπές δεν αρκεί- για να
ολοκληρωθούν επιτυχώς - να εκτυλίσσονται σε μια μόνη χώρα, αλλά σε
ευρύτερα γεωγραφικά πλαίσια, χωρίς αυτό να σημαίνει αναμονή συγχρονισμού
που οδηγεί σε καθυστέρηση εξελίξεων εκεί που ωριμάζουν πιο γρήγορα οι
προϋποθέσεις ανατροπών. Η ΛΑΕ αναπτύσσει σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης
με άλλες αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στη Λατινική
Αμερική, στον Αραβικό κόσμο, παντού όπου υπάρχουν δυνάμεις αριστερές,
ριζοσπαστικές, αντιιμπεριαλιστικές, προοδευτικές και εργάζεται για τον
ευρύτερο συντονισμό κατά του νεοφιλελευθερισμού, ανεξάρτητα αν δεν
εντάσσονται στο ίδιο ιδεολογικό ρεύμα.