De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 35 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 35

Toen het begon te schemeren, lag er al een heel pak sneeuw. Druppelvacht had gelijk gehad met zijn weersvoorspelling en ze hadden de training net op tijd gehouden. Daarna waren ze teruggekeerd naar het kamp om wat te gaan eten en voor de rest hadden ze niks anders gedaan dan schuilen voor de koude vlokjes. Tijgerpoot schuifelde ongemakkelijk heen en weer in haar nest. ‘Het bevalt me niet dat Zwartvleugel die vreemde geur achterna is gegaan!’ miauwde hij bezorgd. Schaduwpoot knipperde hem gerust toe. ‘Maak je geen zorgen, mijn moeder zal dadelijk wel weer ergens opduiken. Alle patrouilles blijven ook langer weg door de sneeuw; het maakt het lopen een stuk lastiger!’ Tijgerpoot knikte. ‘Je zal wel gelijk hebben. Volgens mij zei Roodpoot ook al dat ze Zwartvleugel had gezien toen ze terugkeerde naar het kamp.’ Schaduwpoot knikte. ‘Zie je wel. Ik denk echt niet dat Zwartvleugel in gevaar is. De zwerfkatten weten wel beter dan ons twee keer aan te vallen!’

Toch had Schaduwpoot zelf wel iets van zorgen. Ze had gehoord dat haar moeder vlak voor Engels vertrek, nog een ruzie met haar had. *Wat nou als Engel nog steeds boos is en wraak wil?* Ze schudde haar kop. *Ik moet niet zo piekeren! Dat laat ik aan Vleugelpoot over!*

‘Schaduwpoot?’ Ze draaide zich om en zag Duivelpoot in de ingang staan. ‘Kunnen we even praten?’ Schaduwpoot keek verbaasd op. Sinds wanneer wilde de zwartgrijze kater met haar praten? Meestal was het andersom. Ze stond op en trippelde naar hem toe. ‘Gaan we naar buiten?’ vroeg ze met tegenzin. Dit was haar eerste Bladkaal, maar ze haatte de kou en de sneeuw nu al. Duivelpoot knikte en leidde haar het hol en daarna ook het kamp uit. Toen ze een paar boomlengtes van het kamp verwijderd waren, stopten ze. ‘Ik heb slecht nieuws. *Heel* *erg* slecht nieuws,’ begon de kater. Schaduwpoot keek verontwaardigd op. ‘Wat is er slechter dan Engel die terug is? De vorige keer probeerde ze me helemaal te bespelen, maar ik trapte er niet in!’ Duivelpoot lachte zwakjes en even dacht Schaduwpoot dat ze pretlichtjes in zijn ogen zag verschijnen. ‘Ja, daar is ze altijd erg goed in geweest. Anders zou ze haar familie niet zo hebben verraden door slecht te worden, of in ieder geval mij. Gelukkig laat jij je niet zo gemakkelijk in de maling nemen.’

‘Maar wat is het erge nieuws?’ vroeg Schaduwpoot, nu ernstig. ‘Engel is opgenomen in de DonderClan. Zij en dat stomme vriendje Donderpoot van haar hebben die domme katten ook geprobeerd voor de gek te houden en het heeft gewerkt!’ spuugde hij. Schaduwpoot was even stil. Dit was het slechtste nieuws ooit en ze had het totaal niet zien aankomen. *Heeft de moord op de Clanleiders dan niks voor die idioten duidelijk gemaakt? Engel is het brein achter dit alles!* ‘Ik denk dat ze als allereerst Donderpoot heeft omgepraat, toen een plan uitgestippeld en daarna Donderpoot gebruikt heeft om weer terug in de Clans te komen, nu ze afgehandeld heeft met Heemstvleugel, de enige van wie ze dacht dat hij het wist – met mij er niet bij opgeteld dan. Maar ze heeft *jou* onderschat en wij zijn er nog om haar te stoppen.’ Schaduwpoot knikte instemmend. ‘We moeten haar stoppen voordat ze de Clans verwoest! Als ze nu ook al de DonderClan met zich mee heeft, zal niks haar meer stoppen.’ ‘Precies,’ antwoordde Duivelpoot. ‘Maar hoe weet jij dit eigenlijk allemaal?’ vroeg Schaduwpoot nieuwsgierig verder. ‘Ik ben ze al tegenkomen,’ bekende de kater. ‘En ze wilde met ons praten, over vier dagen, maar dat is dus vannacht.’ ‘Wat? En dat vertel je me nu pas?’ mauwde ze boos. Duivelpoot boog zijn kop schuldig. ‘Sorry, ik moest het gewoon even laten bezinken.’

Schaduwpoot zuchtte. ‘Dat begrijp ik wel. Wat wil je nu gaan doen? Gaan we met ze praten?’ Duivelpoot knikte. ‘Ik denk dat dat verstandig is, maar ik denk niet dat we daar ongedeerd van terug zullen keren. We moeten ons voorbereiden op een aanval!’ ‘En ervoor zorgen dat ze vluchten en nooit meer terugkomen,’ gromde ze. ‘Misschien … Misschien moeten wij wel beginnen met een aanval, dan hebben we nog het voordeel van een verrassing.’ ‘Goed idee,’ murmelde Duivelpoot. ‘Dus we gaan samen?’ Schaduwpoot knikte. ‘Ik zal je niet in de steek laten,’ beloofde ze. De zwartgrijze kater grijnsde. ‘Daar houd ik je aan hoor.’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Zachtjes sloop Schaduwpoot tussen het struikgewas door. Zij en Duivelpoot waren samen op weg naar de afspreekplek met Donderpoot en Engelpoot, maar ze hadden niet een precieze plek afgesproken, dus was het even zoeken. ‘Ik ruik hun geuren,’ fluisterde Duivelpoot terwijl met zijn staart naar voren wees. Schaduwpoot versmalde haar ogen en sloop langs een braamstruik. Op een open plek, omringt door aardig wat bosjes, zaten de twee katten gespannen in de sneeuw te wachten. Schaduwpoot maakte zich weer groot en trippelde voorzichtig naar hen toe. Ze tuurde naar de bosjes. *Zou er iemand in zitten? Zo vals zij ze wel,* dacht ze terwijl ze een diepe grom doorslikte. De witoranje kater en schildpadpoes begroette haar met een vriendelijk knikje, maar hun blikken vertrokken toen ze Duivelpoot zagen. *Ze proberen me gewoon tegen Duivelpoot te keren! Maar dat gaat niet gebeuren!*

‘Kijk eens aan,’ grauwde Duivelpoot hij hen zag. ‘Als het niet de vuile moordenaars zijn!’ Engelpoots haren kwamen woest overeind, maar ze werd gekalmeerd door Donderpoot. Schaduwpoot bestudeerde de grote kater eens goed. Hij zag er totaal niet als een moordenaar uit, hij zag er zelfs uit alsof hij zelfs geen vlieg kwaad zou doen. *En waarschijnlijk is hij door zijn vriendelijkheid helemaal voor de gek gehouden door die vieze verraadster!* Ze wierp een woedende blik op de schildpadpoes. Een vlaag van woede schoot door haar heen. Ze haatte de poes zo erg dat ze er geen woorden voor had. ‘We weten allebei dat wij hier niet de moordenaars zijn, Duivelpoot,’ reageerde Donderpoot kalm. Daarna richtte hij zijn blik op Schaduwpoot. ‘Echt waar, we vertellen de waarheid! Ik ben weggaan omdat ik erachter kwam dat mijn ouders niet van de Clans waren. Engelpoot heeft meegezocht naar ze in de bergen en ik heb ze gevonden. Heb je ooit eens verhalen gehoord over de Stam der Waterstromen? Dat is waar ze vandaan komen.’ Duivelpoot zwiepte boos met zijn staart en voordat Schaduwpoot kon antwoorden, ontblootte hij zijn kaken al. ‘Oh, echt waar? En waarom ben je dan teruggekomen? Hij liegt, Schaduwpoot, anders was hij daar wel gebleven!’

‘Niet waar!’ riep Donderpoot wanhopig terug. ‘Ik besloot alleen dat *dit* was waar ik wilde zijn en ik wilde met Engelpoot de Clans beschermen van Duivelpoot.’ Schaduwpoot keek van Duivelpoot naar de twee katten. Wie moest ze nu geloven? ‘Luister naar zijn stem,’ gromde Duivelpoot, ‘hij is wanhopig, want hij weet dat hij aan het verliezen is! Ze weten gewoon niet meer hoe ze jou aan hun kant krijgen.’ Schaduwpoot probeerde boos naar de twee DonderClankatten te kijken, maar hun blikken leken zo eerlijk en gemeend. ‘Ze zullen mij *nooit* aan hun kant krijgen,’ grauwde ze terug. Ze stapte naar voren en hief haar kin op. ‘We hebben jullie wel door! Je kan me niet ompraten! Ik zal jullie stoppen en zorgen dat jullie de Clans niet verwoesten, vertrouw daar maar op.’ Engelpoots ogen vlamde terug. ‘Wij hoeven je niet om te praten, we willen alleen dat je je ogen opent en ziet dat je allang onder een vloek zit!’

Duivelpoot sprong dreigend naar voren en keek zijn zus recht in de ogen aan. ‘De medicijnkatten zijn niet lang na jullie vertrek vermoord. Alles wijst erop dat jullie het gedaan hebben!’ ‘Wat is dat voor kraaienpoep!’ spuugde de schildpadpoes. ‘Toen dat gebeurde waren wij al bijna in de bergen!’ ‘Zo snel al? Dat lijkt me onwaarschijnlijk omdat ik je *de dag waarop het gebeurde* nog gesproken heb!’ Duivelpoot ontblootte zijn klauwen en zijn haren rezen overeind. ‘Of ga je ontkennen dat *jij* het plan hebt verzonnen?’ Engelpoot verstarde en Donderpoots ogen vergrootte. *Nu hebben we ze!* De poes boog verslagen haar kop. ‘Nee. Dat zal ik niet ontkennen.’ Daarna keek ze weer op, haar tanden ontbloot, haren overeind en vuur in haar ogen. Ze was woedend. Zo woedend dat ze eruitzag alsof ze zou breken van verdriet.

‘*Ik* ben tenminste dapper genoeg om voor mijn daden uit te komen,’ beet ze terug. Schaduwpoot ging snel tussen de twee katten instaan. ‘Als jij met idee bent gekomen, ben je al schuldig genoeg!’ Nu was het Donderpoot die weer in actie kwam. ‘Dat mag wel zo zijn, maar die kat naast je heeft het plan uitgevoerd! Ga naar de Stam der Waterstromen! Vraag ze wanneer we er waren, dan weet je net zo goed als ik dat wij nooit achter de moord op de Clanleiders hadden kunnen zitten!’ ‘Onzin! Engelpoot werd al gesignaleerd net nadat ze vermoord waren, ze had er makkelijk eerder kunnen zijn!’ Duivelpoot keerde zich naar Schaduwpoot. ‘Luister niet naar ze, ze willen alleen dat je naar de bergen gaat zodat je hun plan niet dwarszit!’ Schaduwpoot probeerde niet ineen te krimpen. Er heerste een tweestrijd in haar. Ze wilde zo graag Duivelpoot geloven en alles wat hij zei klopte, maar toch, als ze naar de twee katten keek zag ze hoe echt hun emoties waren. Zo echt dat het haast niet gespeeld kon zijn. Maar naar wat zou ze luisteren? Haar hart of haar hoofd?

Haar blik ontmoette die van Engelpoot. ‘Heb je je vader al ontmoet?’ vroeg de schildpadpoes. Schaduwpoot knikte langzaam. ‘Had je het gevoel dat hij van je hield? Of eerder dat hij je *haatte*?’ ging ze verder. Schaduwpoot kreeg een brok in haar keel. Ze had niet het gevoel gehad dat hij van haar hield. Nooit. ‘Hij haat me, dat weet ik zeker,’ mompelde ze bedroefd. Engelpoot knikte voldaan. ‘Dat komt omdat hij van *niemand* houdt. Zelfs niet van Duivelpoot. Hij zegt dat hij wraak wil op onze moeder, maar eigenlijk wil hij gewoon macht en een groot territorium. Hij gebruikt elke kat die hij tegenkomt. Hij is de echte schuldige hier. Denk je echt dat ik, zijn dochter, dat zou zeggen over haar eigen vader? Die haar beschermd heeft en voor haar gezorgd heeft? Duivelpoot is verblind door zijn vervalste liefde, maar *wij* weten beter. Wij weten dat Duivelpoot hier het *echte* slachtoffer is die bespeeld wordt. Wij *begrijpen* elkaar.’

Haar keel werd zo droog als as. Ze wist even niet wat ze moest zeggen, en daar kreeg ze ook de kans niet voor. Met een woedende grauw sprong Duivelpoot vanuit de sneeuw op Engelpoot en drukte haar tegen de grond, maar werd direct bij zijn nekvel gegrepen en door de lucht geslingerd door Donderpoot. Schaduwpoot bleef aan de grond genageld en boorde haar klauwen als wortels van bomen de grond in. Viel Duivelpoot zijn zus aan omdat ze te dichtbij de waarheid kwam? ‘Help dan!’ krijste Duivelpoot boos. Schaduwpoot bleef nog even staan, bezeten door de twijfels. *Nee, hij is mijn Clangenoot. Hij heeft al bewezen dat ik hem kan vertrouwen … toch?* Ze zag Donderpoot en Engelpoot om de beurt haar vriend krabben. *Ik kan niet blijven toekijken!* Ze spande haar spieren aan, rukte haar klauwen uit de besneeuwde grond en stortte zich met een woeste aanvalskreet op Engelpoot.

Ze schraapte haar klauwen over de vacht van de poes en Engelpoot slaakte een pijnlijke kreet. ‘Je had beter moeten opletten tijdens de trainingen die Sparrentak je heeft gegeven! Na al onze gastvrijheid is dit hoe je ons *beloond*?’ siste Schaduwpoot. Engelpoot duwde haar van zich af. ‘Luister je dan helemaal niet? Ik *beloon* je door te laten zien dat Duivelpoot hier de slechterik is!’ De schildpadpoes haalde haar nagels over Schaduwpoots neus. ‘Diep vanbinnen weet je dat ik gelijk heb!’ Schaduwpoot ontblootte haar tanden sperde haar kaken wijd open. ‘Hou toch op!’ schreeuwde ze. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Duivelpoot Donderpoot tegen de grond had gedrukt, maar moeite had om hem helemaal te overmeesteren. Vlug beet ze in Engelpoots poot, waardoor de poes opzij rolde, in de sneeuw, en ze haar kon bespringen. ‘Ik hoef al je excuses niet te horen! Je bent hoe dan ook schuldig! Dat heb je zelf net toegegeven!’ Engelpoot spartelde wild heen en weer, maar Schaduwpoot boorde haar klauwen in haar schouders, zodat ze nergens heen kon. Totdat ze opeens door een ander gewicht omver werd gebeukt.

Duivelpoot sprong verbaasd van Donderpoot af en rende naar Schaduwpoot toe terwijl hij de grijsbruine kater bekeek. ‘Wie ben jij?’ vroeg hij snauwend. Donderpoot krabbelde overeind en trippelde hijgend naar de nieuwkomer toe. ‘Dit, is mijn broer. Het levende bewijs dat we naar de bergen zijn geweest.’ ‘En dat vertel je ons nu pas? Ze liegen Schaduwpoot! Ze waren aan het verliezen en hadden gewoon hulp nodig van een van hun DonderClanvriendjes – die ze ook gemanipuleerd hebben!’ Duivelpoot zwiepte woedend heen en weer met zijn staart en trok zijn klauwen in en uit. ‘Kom op, we pakken ze gewoon weer!’ ‘Wacht!’ riep Engelpoot snel. ‘Ruik je dan niet dat hij niet van de DonderClan afkomstig is? Lieg niet tegen jezelf, Schaduwpoot.’ Schaduwpoot snuffelde in de lucht. De kater rook inderdaad niet echt naar DonderClan. ‘Dat zegt niks!’ snauwde Duivelpoot. ‘Ze hebben gewoon zijn geur gemaskeerd of een van hun zwerfkat vriendjes gevraagd om te helpen! Nou, die heb ik *ook*!’ Schaduwpoot sprong verrast achteruit toen ze zag hoeveel zwerfkatten er vanachter de struiken vandaan sprongen. ‘J-Jij hebt hun er ook bij gevraagd voor hulp?’ stamelde ze. Duivelpoot knikte. ‘Ik ben met deze katten opgegroeid. Ik weet dat zij *goed* zijn.’

‘Ik zei het toch,’ hoorde ze Donderpoot zachtjes brommen, maar Engelpoot leek niet naar hem te luisteren en keek Schaduwpoot met grote ogen aan. ‘Heb je nog meer bewijs nodig? *Hij* is degene die de zwerfkatten heeft uitgenodigd, dezelfde die hem geholpen hebben met het vermoorden van al die katten!’ Duivelpoot schudde zijn kop. ‘Ik wist gewoon dat jullie het oneerlijk zouden maken. Ik moest hulp inschakelen van mijn vrienden.’ ‘*Vrienden*? Je kent hun namen waarschijnlijk niet eens!’ spuugde Engelpoot. Schaduwpoot keek haar Clangenoot angstig aan. Was Duivelpoot dan echt degene die iedereen had vermoord?

‘Genoeg!’ brulde Duivelpoot. Hij richtte zich tot de zwerfkatten. ‘Vermoord ze! Vermoord ze alle drie!’ Schaduwpoots ogen werden groot van schrik. ‘V-Vermoorden? We kunnen ze toch ook gewoon wegjagen?’ Duivelpoot keek haar woest aan en schudde zijn kop. ‘Nee! Ze komen altijd weer *terug*. Ze zullen niet opgeven voordat ze dood zijn!’ Donderpoot stapte naar voren, zijn vacht leek net een struik en hij had zich groot gemaakt. Hij leek wel een leeuw, zo groot als hij was. ‘Dat klopt! We zullen niet opgeven voordat iedereen ziet wat voor monster jij werkelijk bent! Roodborstpoot!’ Schaduwpoot fronste. *Roodborstpoot?*

Uit het niets sprong er een andere schildpadpoes uit de struiken, haar blauwe ogen fonkelde kwaadaardig terwijl ze naar Duivelpoot staarde. Duivelpoot stapte geschokt een klein beetje naar achteren. ‘Sabina?’ *Sabina? Maar die ken ik ook! Zij was de poes die ik vond bij de medicijnkatten!* ‘Jij bent niet de enige met vele vriendjes hier, Duivelpoot,’ gromde de poes. Met een flik van haar staart sprongen hordes van katten over de struiken heen. Een zwarte poes met blauwe ogen, een rood met witte kater en zoveel anderen. ‘Jij!’ siste Schaduwpoot. Het werd opeens helemaal duidelijk voor haar. ‘*Jij* hebt de medicijnkatten vermoord! *Daarom* vond ik jou bij hun lijken!’ Roodborstpoot keek met geschokte ogen terug. ‘Wat? Nee! Dat is niet –’ Ze werd onderbroken door Engelpoot. ‘Doe geen moeite met het overtuigen van die poes,’ miauwde ze rustig voordat ze naar Schaduwpoot terugkeek. ‘Het is alleen maar tijdsverspilling!’

Duivelpoot tikte haar aan met zijn staart. ‘Zie je wel? *Zij* zijn degene die erbij waren tijdens de aanval! Dit zijn de zwerfkatten die de leiders hebben vermoord! Misschien waren ze wel echt naar de bergen en hebben ze Sabina alles laten regelen hier, om voor een dekmantel te zorgen!’ Schaduwpoots bek viel open van verbazing. Duivelpoot moest wel gelijk hebben nu. Ondertussen begon de schildpadpoes met blauwe ogen te trillen van woede. ‘Ik kan niet geloven dat ik voor je heb gezorgd. Je moeder zou zo teleurgesteld zijn in je!’ Duivelpoot versteende en draaide zijn langzaam naar de poes toe. ‘Wat zei je, Sabina?’ gromde hij. Het vuur brandde in zijn ogen. De poes zakte in een sluiphouding, spande haar spieren aan, en besprong toen de kater tegenover haar. ‘Ik zei dat mijn naam *Roodborstpoot* is!’ joelde ze nog in de lucht. Schaduwpoot was verbaasd over hoe hoog de poes nog boven de sneeuw uitkwam, maar kon er niet te lang bij stilstaan, want op hetzelfde moment barstte het onweer uiteen op de kleine open plek. Het gevecht was begonnen.

Alle katten om Schaduwpoot heen begonnen te krijsen en te schreeuwen en vielen elkaar aan, maar zij bleef in het midden van de kleine open plek staan. Totdat ze omver werd geduwd door een grote witte kater. Hij krabbelde overeind, zijn heldere gele ogen keek angstig om zich heen. *Hij weet niet eens wat hij hier doet. Waarschijnlijk weet de helft hier niet eens wat ze doen.* Ze keek naar Duivelpoot die nog steeds met Roodborstpoot in gevecht was en aan zijn staart werd getrokken door Engelpoot. Donderpoot had zich op een kleine, scharlakenrode poes geworpen, die geen schijn van kans had. Opeens flitste er een beeld door haar hoofd. Het was Pruimpoot die aan het vechten was met dezelfde poes leek het wel. Ze keek bangig om haar heen. Al het sneeuw was rood gekleurd met bloed en hier en daar lagen al levenloze kattenlichamen op de grond. *Het moest wel toeval zijn toch?* Nee, het kon gewoon niet dezelfde kat zijn … toch? Het was onwaarschijnlijk dat Donderpoot één van zijn eigen katten zou verwonden. Of maakte het deel uit van een groot ziek plan? De voorspelling van haar broertje ruiste rond in haar hoofd. *Daar moet ik nu niet aan denken! Het stelt niet eens wat voor!* Maar ze kreeg hem niet meer uit haar kop. *“Jij bent dodelijk, Schaduwpoot, maar je hart is zo zacht als een veer.”*

Ze zag hoe Donderpoot het kleine poesje losliet zodat ze kon vluchten. *Hij is geen moordenaar,* besefte ze. Haar hoofd begon te tollen en ze voelde zich misselijk worden. Sneeuwvlokken vielen vanuit de duistere hemel weer naar beneden en zorgde voor een slecht zicht. Ze ontweek twee vechtende katten en hun uitstekende klauwen. Ze probeerde te rennen door de sneeuw, maar alles leek haar tegen te houden en ze gleed onderuit. *Ik wil weg hier!* Ze spuugde een bal koude sneeuw uit en strompelde verder. Ze kon wel kotsen zo misselijk van. *Ik weet wat de voorspelling betekent.* Ze huiverde bij de afgrijselijke gedachte.

Ze rende verder en liet de vechtende katten achter zich. Wie moest ze nu geloven? Haar Clangenoot of twee katten die ze amper kende? Ze was er zo van overtuigd geweest dat Duivelpoot gelijk had gehad, maar de scharlakenrode poes bezorgde haar opnieuw twijfels. *Van nu af aan zal ik mijn ogen open houden,* besloot ze. Het gekrijs van de vechtende katten klonk steeds zwakker en ze wierp nog een blik achterom. Tranen welde op in haar ogen. *Waska heeft me hier nog voor gewaarschuwd!* Ook zijn woorden schoten door haar hersenen. *“Jij moet eens op je woorden letten! Zulke dingen kunnen nare gevolgen hebben.”* Het werd plotseling allemaal zo duidelijk als een heldere hemel*. Ik ben dodelijk door de vijanden die ik maak met woorden, maar zou zelf nooit iemand kwaad doen. Het is alleen altijd andere die boeten voor mijn daden.* Huilend ging ze verder door de sneeuw. *Misschien is dat wel het verlies die de SchaduwClan nog moest krijgen. Al die katten die sterven in dat gevecht sterven door mij. Omdat ik dacht dat Engelpoot de dader was, en nu weet ik het niet eens meer zeker.*

Ze wilde in elkaar zakken en voor eeuwig omhuld worden door de ijzige kou, maar ze moest naar huis. Zou Zwartvleugel al teruggekeerd zijn? Hadden ze de kreten van de vechtende katten gehoord? *Ik moet mijn familie veilig houden!* Opeens struikelde over iets in de sneeuw. *Stomme boomstronk ook!* vloekte ze in zichzelf. Totdat ze erachter kwam dat er nergens in de buurt een boom was. Ze draaide zich om en zag zwarte pluisjes in het rond vliegen. Met een zwiep van haar staart duwde ze de rest van het sneeuw opzij. Haar hart bonkte in haar keel en ze schreeuwde het uit toen ze de zwarte vacht van een kat zag. Maar haar blik verstrakte al snel weer en ze werd stil. Het was het lijk van een dode kat. Het was het lijk van … *Zwartvleugel!*