Sprzymierzona Armia Imevardu

**Sprzymierzona Armia Imevardu** - organizacja paramilitarna, odrębna od Zjednoczonej Armii Imevardu, założona w 1762 roku przez ówczesnego hrabiego Grettvern, Ervolda van Deregena. Została rozwiązana rok po jego śmierci, w 1786 roku. Odpowiada za czystki etniczne na elfich mieszkańcach Veutheim, Argathu, Aegonu oraz Thalvonu.

## Powstanie

Pomysł powstania organizacji na zasadach wojskowych, która zajmowałaby się pacyfikowaniem elfich mieszkańców Imevardu chodziła po głowie Ervoldowi van Deregenowi od długich lat. W końcu, po otrzymaniu tytułu hrabiego Grettvern oraz po odbudowie Derehaven możny stwierdził, że warto ruszyć coś w tej kwestii. Wówczas to w jego głowie powstał sposób na proklamowanie Sprzymierzonej Armii Imevardu. By przedstawić swój pomysł zorganizował on w 1761 roku Obrady Grettvernskie, na których przedstawił ideę wymyślonej przez siebie organizacji. Możni, którzy pojawili się na spotkaniu byli podzieleni. Około połowa z nich nie była do końca pewna jak ustosunkować się do pomysłu młodego hrabiego. Ten podpierał uparcie swoje wymysły osobistymi doświadczeniami z elfami. Najwięcej obiekcji przedstawiał książę Thalvonu, Varban Lloyd, którego pradziad podpisał z elfami Konkordat Światła, obiecujący obu stronom brak jakichkolwiek wrogości. Końcowo jednak został przegłosowany przez resztę możnych i jego głos wstrzymujący został zignorowany.

Z racji, że organizacja o charakterze militarnym to spore wyzwanie logistyczne, osobowe oraz ideologiczne, rozplanowano rozwój do pełnych rozmiarów operacyjnych na czas 10 lat. Zachowano rangi obecne w Zjednoczonej Armii Imevardu oraz mundury. Jedyną różnicą był symbol SAI zamiast tarczy herbowej księstwa na prawej piersi munduru.

Z dniem zakończenia obrad, 17 dnia miesiąca Ziaren 1761 roku, oficjalnie proklamowano powstanie pierwszej dywizji Sprzymierzonej Armii Imevardu z siedzibą w Áthail. Była to centralnie zarządzana jednostka, jednak jej dowództwo pozostało w rękach Ervolda van Deregena i osobistych doradców, z racji na jego braki w doświadczeniu. Otrzymała ona nazwę Czarnej Dywizji.

W kolejnych latach powstawały następne gałęzie Sprzymierzonej Armii, jednak do rozmiarów dywizji jedynie na Veutheim (1762), Argath (1764) oraz w Thalvonie (1777). Opieszałość w powstawaniu gałęzi thalvańskiej związana była silnie z oporem rodu Lloydów, mimo, że zgłaszali się ochotnicy. Do tego dołączyła się również problematyka z przedwczesną śmiercią Varbana Lloyda i przyspieszoną koronacją jego syna, Velina. Ten idąc śladem ojca również długo się opierał, jednak ostatecznie częste podróże Ervolda van Deregena do Learpholl złamały młodego, niedoświadczonego księcia. Na ziemiach Thalvonu powstała wraz z dekretem książęcym z dnia 2. Żniw 1777 Błękitna Dywizja z siedzibami w Learpholl i Balkadzie.

Powstała w 1764 Dywizja na Argath nosiła przydomek Brunatnej. Na ziemiach Aegonu powstał w 1770 samodzielny Pułk Sprzymierzonej Armii Imevardu, zwany potocznie "Niedźwiedzim". Sprzymierzona Armia nie zdołała sformować się do operacyjnych rozmiarów w księstwach Acronu i Lothaire.

W jednostkach Sprzymierzonej Armii Imevardu w większości służyli ludzie, lecz zdarzały się również przypadki krasnoludzkich ochotników.

## Rozkład sił

**Veutheim:**

***Czarna Dywizja - D-ca: marsz. konf. Ervold van Deregen***

1. Pułk w Áthail - D-ca: marsz. konf. Ervold van Deregen
2. Pułk w Derehaven - D-ca: marsz. konf. Ervold van Deregen
3. Pułk w Menvalu - D-ca: gen. armii Burchard van Spaichingen
4. Pułk w Krosstoen - D-ca: gen. bryg. Frederic van Fritlingen
5. Pułk w Dalhurst - D-ca: płk. Balthasar van Boppenwiler
6. Pułk w Bastionie na wyspie Zorn - D-ca: płk. Ulrich van Wulfflingen

**Thalvon:**

**Błękitna Dywizja *- D-ca: gen. bryg. Deyan Karadordevic***

1. Pułk w Learpholl - D-ca: gen. bryg. Deyan Karadordevic
2. Pułk w Balkadzie - D-ca: gen. bryg. Vujadin Khodasevich
3. Pułk w Blythe - D-ca: płk. Ventsislav Zacharov
4. Pułk w Raglan - D-ca: płk. Milon Dworkin
5. Pułk w Devven - D-ca: płk. Zivadin Miskovic
6. Pułk w Varvadzie - D-ca: płk. Vlatko Cihlar
7. Pułk w Bhim - D-ca: płk. Ljudevit Letvin

**Argath:**

***Brunatna Dywizja - D-ca: gen. dyw. Jurian von Thorndal (do 1782)/gen. dyw. Clais von Offtringen (od 1782)***

1. Pułk w Dedheim - D-ca: gen. dyw. Jurian von Thorndal (do 1782)/gen. dyw. Clais von Offtringen (od 1782)
2. Pułk w Lihvd - D-ca: płk. Friedrich von Vilingal
3. Pułk w Vondin - D-ca: płk. Herman von Brunner

**Aegon:**

***Pułk "Niedźwiedzi " Sprzymierzonej Armii Imevardu - D-ca: płk. Harald Tenold***

1. Batalion w Ayrze - D-ca: mjr. Svend Laugen
2. Batalion w Varbo - D-ca: mjr. Aslak Vetlesen
3. Batalion w Lavgarn - D-ca: ppłk. Vidar Halldorson

## Zakres działań

Do działań Sprzymierzonej Armii Imevardu należała pacyfikacja elfich zgrupowań niepodległościowych oraz współpraca w tym zakresie z Kongregacją Krwi. Funkcjonariusze SAI prowadzili naprzemiennie z Kongregacją inspekcje rasowe w portach oraz na granicach lądowych księstw. Do struktur militarnych należało prowadzenie obław na elfie enklawy oraz organizacja egzekucji. Okazjonalnie SAI uczestniczyła również w sprzedaży elfich niewolników na Wielki Kontynent.

W przypadku aresztowania odbierano elfom wszelki dobytek oraz składowano do specjalnego skarbca dywizyjnego, który podlegał dowódcy pułku i który zwyczajowo zbierał środki na nowe wyposażenie dla żołnierzy i funkcjonariuszy Sprzymierzonej Armii.

Po rozpoczęciu się w 1777 roku Pogromu Stulecia do praw SAI dodano pacyfikację z użyciem broni palnej oraz zapalającej, umożliwiającej spalenie całej wsi, jeżeli zajmowana była ona przez nieludzi.

Pułki w Aegonie zajmowały się również tłamszeniem Lundvegów, rdzennej ludności, która zamieszkiwała Nową Ziemię Imevardzką przed kolonizacjami Rendonu.

## Rozwiązanie

Rozwiązanie Sprzymierzonej Armii Imevardu nastąpiło w 1786 roku ze względu na śmierć Naczelnego Dowódcy marsz. konf. Ervolda van Deregena rok wcześniej. Zostało ono wymuszone przez możnych na 129. Zgromadzeniu Narodowym w Drownhall. Wielu wojskowych, którzy rozwinęli swe kariery w SAI przeszło do służby zawodowej w liniowych jednostkach Zjednoczonej Armii Imevardzkiej zachowując swoje rangi.

## Ofiary

Szacuje się, że w wyniku działań Sprzymierzonej Armii Imevardu na przestrzeni lat 1762-1785 zginęło blisko 5 milionów nieludzi. Największy odsetek martwych przypada na lata 1777-1785 (86%). Wedle szacunków najwięcej strat poniosły elfy na Argath (100% populacji), w Thalvonie (~98% populacji), a następnie na Veutheim (~88%). Dane aegońskie są niejasne, lecz oscylują najpewniej w granicach 18% populacji.

W wyniku działań Sprzymierzonej Armii Imevardu z ziemi zniknęło około 300 tyś. wsi i blisko 3 miliony domostw.