Wyrywek z książki

Do Norymbergi przybyło jeszcze więcej kupców ze Szwajcarii , w raz z sobą , przynieśli swoją teologie . Wielu Zwinglistów napłyneło do Norymbergi , przyjmowani bez przeszkód do miasta . Protestanci w mieście zaczeli uznawać powszechnie w dóżej części zwinglistów jako braci w wierzę walczących w tym samym interesie poza podburzoną częścią członków Klasztoru przez Ambrożego przeciwko nim .

Zwingliści nawiązali z Luteranami w więkrzości pozytywne relację , wymieniając się swoimi doświadczeniami i rozpawiając o doktrynie prawdziwej obecności Chrystusa w chlebie i winie .

Tym czasem , pod czas niemożliwości nadzoru klasztoru przez rannego Gerwazego , jeden z kaznodzieji z klasztoru , imieniem Patryk , zebrał swoich braci w wierzę i ruszył z misją Ewangelizacyjną do Katolickiego Kościoła w Norymberdze .

Protestanci weszli do jednego z Kościołów , podczas trwania nabożeństwa , ludność mniejszości katolickiej czuła się zażenowana i poirytowana przerwaniem ich nabożeństwa przez protestantów . W kościel obecny był młody katolik Kamil .

Patryk podszedł do katolickiego księdza i zaczął  głosić mu Ewangelie , lecz ksiądz nie chciał słuchać .

- Przestańcie , zakłócacie nasze spotkanie - powiedział Katolicki Ksiądz - Odejdźcie do siebie

- O co się modlisz katoliku ? Czyż nie o zwycięstwo tych którzy nas oblegają ? - zapytał Patryk -

- Nie twoja to rzecz , ale modlę się za zwycięstwo prawdy - odpowiedział Ksiądz -

- Oby prawda was wyzwoliła - powiedział katoliką Patryk -

- Odejdź precz - zaczeli krzyczeć katolicy -

Protestanci widząc że nic nie wskórają na opór katolików , opuścili Kościół i powrócili do siebie . Protestanci sami nie wiedzieli czego się spodziewali . Katolicy odetchneli z ulgą że tym razem protestanci sami odeszli i nie doszło do żadnych incydentów .

Tymczasem chłopi zberiali się w pobliskich wioskach , urośli w siłę ponad 1800 chłopów . Na czele z Jakubem , planowali zniszczyć Norymberge , grabiac ją i zabijając szlachetnie urodzonych w ramach zemsty za wyzysk któremu byli poddani przez całe życie . Problem było to że miasto było już oblężone przez siły Katolickie . Chłopi planowali zemścić się na oblegających których postrzegali jako konkurentów , za ograbienie ich wiosek , ruszając na katolicki obóz .

Do Obozu Katolickiego przybyli długo wyczekiwani ochotnicy z Koloni , było ich 1200 , dobrze wyspoażeni ochotnicy , uzbrojeni w broń palną , pistolety i akrebuzy , oraz halabardy , przybyłla na miejsce . Oddział był dowodzony przez weterana Alfreda Wartburga , Piotr został mianowany prez niego jednym z oficerów prowadzonego przez niego oddziału .

Niemcy byli bardzo zadowoleni przybyciem posiłków z Koloni , natychmiast przedstawili sprawę nowo przybyłym , ci byli bardzo zadziwieni że współpracują z Francuzami celem pokonania Protestantów w mieście .

Protestanci zaóważyli posiłki katolików z murów i powiadomili o tym Schilendorfa . Ten podjoł decyzje , że nalezy wcielić do garnizonu miasta każdego kto jest zdolny walczyć . 60 niedawno zobilizowanych ochotników , to zbyt niewiele według Schilendorfa . Do tej pory nie uzupełniono jeszcze oddziałów po ostatniej bitwie w pełni .

Garnizon na obecną chwilę składał się z około 500 Piechurów i 180 Strzelców z Akrebuzami oraz 120 Kuszników . Co prawda wzorsła liczba strzelców i kuszników , lecz piechurzy walczący w zwarciu , nie zostali uzupełnieni ponad stan sił z przed poprzedniego starcia gdzie ich liczba przy moblizacji wyniosła 550 .

Zdając sobie z tego sprawę , Schilendorf postanowił oprzeć swoją strategie działania na oddziałach dystansowych , zakładając przy tym , że masowa mobilizacja mieszczańskiej ludności do garnizonu , zapewni o wiele więcej żołnierzy walczącyh w zwarciu pod bronią .

Schilendorf ogłosił mobilizację , do wieczora wcielano mieszczan do wojska . Klasztor również zareagował , duchowni zażądali z garnizonu wydania im broni , by ćwiczyć walkę , namówieni pomysłem i postawą Kaznodzieji Shermana . To była okazja dla Matthiasa by zdobyć prawdziwą broń , więc poszedł do koszar w raz z duchownymi . Schilendorf gdy zobaczył Matthiasa wśród duchownych którzy przybyli po broń , zdziwił się zapałem tego młodego dziecka i postanowił mu pomimo oporów i szykan ze strony duchownych , da  mu mniejszy miecz .

- Masz na imię Matthias , tak ? - zapytał Schilendorf -

- Tak

- Oto twój miecz - Schilendorf daje Matthiasowi

Wszyscy żołnierze i duchowni byli zszokowani , byli byliscy uznania Schilendorfa za szaleńca . Już mieli zakwestionować jego decyzję , gdy z pośród nich wyszedł Sherman , podbliżył się do Matthiasa , uklęknoł obok niego , położył na niego rękę i pobłogosławił go w imieniu Jezusa Chrystusa . Autorytetu Shermana , nikt po jego udziale w bitwe nie chciał kwestionować .

Matthias poczuł się tak , jakby był napełniony duchem świętym , podziękował Shermanowi że się za niego pomodlił . Gdy Matthias i duchowni odeszli do klasztoru , Sherman powiedział :

- Oto narodziny żołnierza , za wiarę raz na zawsze przekazaną świętym

Karczma , katolicka dzielnica . Młody Katoli kamil jest świadkiem rozmowy na uboczu karczmy . Mniejszość katolicka postanowiła podjąć kroki i wspomóc swoich katolickich braci którzy oblegają miasto .

- Chce pomóc - powiedział Kamil do zgromadzonych -

Liderem grupy była ciemno-brązowo umaszczona mysz , katolik Braun , natychmiast poinstrułował Kamila o planie który obyślił . Widział że Kamil często uczęszcza do Kościoła , ze względu na to Braun powiedział cicho do Kamila :

- Skątakowałem się z księdzem , poparł moje zamierzenia . Protestanci kontrolują miasto , ale możemy to zmienić raz na zawsze . Posłuchaj , potrzebuje pomocy każdego , ale o szczegułach planu mówię tylko zaufanym osobą .

- Jestem z tobą - powiedział zdecydowanie Kamil -

- Dobrze - odpowiedział Braun - Plan jest następujący , pewnej nocy gdy czujność heretyków zostanie uśpiona w skutek ich niedbałości , otworzymy bramę , i wpuścimy naszych braci do miasta , ci zajmą się resztą .

- Co ze strażnikami ? - zapytał Kamil -

- Słuszne pytanie , zabijemy ich , bądź ogłuszymy , zależnie od tego co będzie konieczne , zależy nam na czasie . Postaram się jednak by to nie protestanci a katolicy byli tej konkrentje nocy stróżami bramy , pomogło by to naszej sprawie .

- Jak ? - zapytał dociekliwie Kamil -

Braun obejrzał się w raz ze swoimi współbraćmi w wierzę za siebie , po czym odpowiedział :

- Schilendorf panicznie moblizuje całe miasto , z pośród protestantów i katolików , to jego błąd , wystarczy że zaufane osoby z naszej wiary , wejdą do jego oddziałów , gdy nadejdzie czas , obrócą się przeciwko nim i pomogą naszej sprawie . Musze mieć pewność co do konkretnych osób , z tego powodu muszę poprosić cię o zgłodzenie się na ochotnika przy moblizacji Kamilu .

- Wszyscy uznają mnie za zdrację - oburzył się Kamil -

- W tym rzecz - odpowiedział Braun - Protestanci nie będą się spodziewać z twojej strony , żadnej lojalności względem nas , na tym polega słabość Protestantów . Nasi bracia zrozumieją że działasz po ich stronie . Co więcej , gdy nadejdzie odpowiednia chwila , więkrzość jego gotowa , rozmawiałem z nimi , jeżeli to będzie konieczne , to staniemy do walki po stronie żołnierzy którzy wejdą do miasta . Tak więc , czy jesteś ze mną , Kamilu ?

Kamil się zawachał , ale chciał uwolnić miasto spod dominacji Protestantów , zgodził się .

- Dobrze - powiedział zadowolony Braun - przybliża się do nas królestwo Boże

Braun zwrócił się do myszy imieniem Tadeusz .

- Tadueszu , już czas

Tadeusz kiwnoł głową , przekonany poczuciem swojej misji , wstał , ubrał płaszcz i odszedł .

Obóz Katolików , Badrank przechadza się po obozie , ciekawy niemieckich przybyszów . Jego uwagę zwraca dowódca oddziału z Koloni , weteran Alfred Wartburg . Wartburgowi towarzyszył oficer Piotr , ciekawy Badrank podszedł do nich .

- Witaj , jestem Badrank , dowudca sił katolickich tego obozu , poddany króla Francji

Badrank wyciągnoł dłoń w celu powitania Wartburga . Ten wyciągnoł do niego swoją , uścinoł jego dłoń i powiedział :

- Powinienem cię zabić za wstęp z armią Francuską na ziemie mojego Cesarza , ale pewnie i tak zetnie cię twój król

Badrank został zaskoczony tą odpowiedzią , warknoł i powiedział :

- Król będzie zadowolony ze mnie tak samo jak twój Cesarz z ciebie , gdy wybijemy w nim heretyków , czy jesteś ze mną ?

- Jestem , tak długo jak będziesz mówił w moim ojczystym języku , bo nie mam zamiaru słichać francuskiego bełkotu - odpowiedział Warburg -

Piotr przyglądał się Badrankowi . Nabrał po jego zdecydowanej postawie pozytywnego wrażenia o nim . Ucieszył się że wszyscy są zgodni . Uśmiechnoł się i nabrał entuznajzmu . Podszedł w stronę miasta i przyjrzał się mu . Wartburg podszedł do Piotra i zapytał go :

- Jak twoja żona Piotrze ?

- Wszystko w porządku , wspaniale , gdy odeszłem , czuła się dobrze , po prostu jestem teraz skupiony na celu - powiedział uśmiechnięty Piotr -

- Niech Bóg ma ją w swojej opiece - mruknoł Wartburg -

Filip przyglądał się nowo przybyłym niemcom , gdy Badrank przechodził obok niego , zaóważył że Filip jest niespokojny .

- O co chodzi , przyjacielu ? Coś cię dręczy .

Filip spojrzał na Badranka i powiedział :

- Chłopak na murach , znam go

Badrank się roześmiał .

- Przejmujesz się nim ? Zawsze znałem cię z innej strony , chłodny , opanowany...

- Jestem opanowany , czy widzisz bym panikował ?

- Co takiego cię zaniepokoiło w nim ?

- Pamiętarz rodzinę Rose ? Ona tam jest , jest w mieście , wiedzialem Rose w raz z Martinem na murach . Niesamowite , czyż nie Badrank ? Czy to szczęście ?

- Będziesz miał okazję przesłuchać ją , i jej rodzinę , gdy miasto padnie przed nami otworem . Porozmawiamy sobie torchę z tą dziewczyną , i jej chłopakiem , z którym przywędrowała do tego miasta . - mówił Badrank -

- Oby Badrank , oby

- Z pewnością - odpowiedział Badrank - ale gdy będziesz już przesuchiwał go , to dziewczynę , zostaw mnie , ja odpłacę

Filip kinwoł głową . Badrank poszedł dalej by wizytyować wojsko .

Rose uczyła Martina Niemieckiego , ten nie potrafił się skupić , myslał o Filipe , swoim ojcu i własnej wierzę .

- Martin , dobrze ci idzię , tylko proszę , skup się - Napomniała Martina Rose -

- Nie potrafię

Rose była przygniębiona z powodu Martina , rozumiała że źle się czuje .

- Pamiętarz Francje , Rose ? - zapytał Martin -

- Tak

- Płakałaś gdy palono twoich braci w wierzę

Rose się zasmuciła , gdyż to wspomienie było dla niej bardzo ciężkie

- Tak , do czego zmierzasz ?

- On tam był Rose , Filip , to on zamordował ich . Bardzo cię zranił , nie mogłem znieść widoku twojego płaczu , boli mnie serce gdy pomyśle o tym jak cierpiałaś i płakaś przez to co zobaczyłaś . Nie chce żebyś musiała płakać przez niego nigdy więcej .

Rose zadowoliło to szczere wyznanie Martina , udowadniające że mu na niej zależy . Lecz zrozumiała do czego Martin zmierza .

- Nie szukam zemsty Martin , wiem że to nie ja odpłacę , tylko Bóg , on powiedział że zemsta należy do niego , to on odpłaci

Martin patrzył się niezadowolony na Rose . Rose widząc to zapytała go :

- Nie wystarcza ci , że sam Bóg ukarze Filipa ? Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego , tak mówi Biblia

- Chcę to zrobić samemu - odważnie powiedział Martin -

- Nie - powiedziała Rose zagniewanym głosem  i odwróciła wzrok od Martina - Martin , musisz wzrastać w wierzę...

- Czyjej ? Twojej ? - powiedział szyderczo Martin -

Rose się zdenerowała i zawiodła na postawie Martina .

- Jest tylko jedna prawdziwa wiara , oparta tylko i wyłącznie na wierzę w Jezusa Chrysusa , bez uczynków , nie chcesz uwierzyć Biblii , co stoi ci na przeszkodzię ?

Martin nie miał odpowiedzi na to pytanie .

- Ja... nie wiem

Rose wstała , przyniosła swoją Bibllie , i położyła na stole przed Martinem .

- Kiedy sam czytałeś Biblie ?

- Nie pamiętam - skłamał Martin -

Rose wiedziała że Martin nigdy tego nie zrobił . Martin stał się zakłopotany i było mu wstyd , Rose się uspokoiła , westchneła i powiedziała :

- Od tej chwilii jest to również twoja Biblia , czytaj ją

Martin spojrzał na Biblie , potem na Rose , było w nim wyraźnie niezdecydowanie . Rose patrzyła się na Martina .

- Przeczytasz ? - zapytała Rose -

- Tak , ale nie teraz - odpowiedział Martin -

- Sam nie wiesz w co wierzysz Martin , jak masz się dowiedzieć w co masz wierzyć jeżeli boisz się tego sprawdzić

- Nie boję... - zaprzeczył Martin -

Rose podeszła do Martina , położyła ręke przy jego głowię i zapytała , czy może się pomodlić o niego . Martin miał dość , odpowiedział że nie . Rose nalegała i prosiła . Martin opornie nie pozwalał . Rose dała za wygraną , posmutniała i poszła zawiedziona postawą Martina do sypalni zostawiając go samego by odpocząć . Myślała że Martin potrzebuje trochę czasu , i istotnie potrzebował . Rose przed wyjściem do sypalni odwróciła się do Martina i zatroskana powiedziała :

- Odpocznij Martin , nie denerwuj się , zostań chwilę sam

Martin został sam na krześle i patrzył w okno , rozmyślając o ciężkiej sytułacji miasta i o swojej wierzę . Dręczyło go sumienie za to że nie pozwolił się Rose za siebie pomodlić , czuł się jak wyrzutek przed Bogiem .

Tymczasem liczba zbuntowanych chłopów w pobliskich wioskach ursła do ponad 2300 . Bandy chłopskie na polecenie o pod okiem Jakuba , plądrowały i grabiły okoliczne tereny , niszcząc lokalne dworki . W ręce chłopów wpadło nieco broni , mieczy i szabl zagrabionych pojmanym ofiarą . Jakub uformował z najwierniejszych i nabardziej fanatycznych chłopów oddanych sprawię buntu , oddział który wyposażył w ów broń w liczbie 30 chłopskich buntowników . Drwale i leśnicy również dołączyli do buntu , zasilajac szeregi chłopskie , lecz nie wszyscy .

Jeden z leśników uciekł z pobliskiej wioski i dostał się do Norymbergi , tam zaalarmował obrońców o buncie chłopów w pobliskich wioskach . Wieści szybko się rozeszły i wybuchło zamieszanie w mieście które miało już wiele problemów . Wykorzystując zamieszanie , wysłany przez Brauna Tomasz , opuścił miasto i udał się potajemnie w strone katoliciego obozu .

Gdy głowny przewodniczący rady miasta - Magnus , dowiedział się o tym , zwołał zebranie w sali rady miasta na które wezwał Schilendorfa . Gdy wszyscy zberali się , zabranie się rozpoczeło . Członkiwie próbowali rozprawiać na temat zagrożenia ze strony band chłopskich które zbierają się w pobliżu . Ostatecznie postanowiono z powodu trwającego oblężenia , na nie ingerowanie w sprawy pobliskich wiosek , gdyż miasto miało zbyt wiele problemów .

Jeden ze starszych oficerów nie mógł się pogodzić z tą decyzją , uważał że trzeba spacyfikować chłopów zanim ci dokonają większych zbrodni , miał na imię Wilhelm , był najbardziej zaufanym oficerem Schilendorfa . Zgłosił swój sprzeciw po czym zebrał swoich podkomędnych w liczbie 30 żołnierzy i wyruszył do Wioski celem pojmania Jakuba i zakończenia buntu , na własną rękę .

W raz ze swoimi żołnierzami , wyszedł przez bramę miasta i odszedł w stronę pobliskiego lasu . Schilendorf chciał go zatrzymać lecz nie zodłał tego zrobić , gdyż Wilhelm wyruszył bardzo szybko z miasta . Martwiąc się o niego , Schilendorf polecił swoim żołnerzą modły za jego dusze .

Do katolickiego obozu dotarł Tomasz . Zaóważony przez katolików , podszedł do nich i powiedział że przynosi wieści z miasta , i chce wiedzieć się z ich dowudcą . Żołnierze byli skonsternowani , nie wiedzieli do kogo zaprowadzić Tomasza , Francuzi chcieli zaprowadzić go do Badranka , Niemcy do Cluniego , Henryka Bądź Wartburga . Już miał dojść do nieporozumienia gdy do zgromadzenia przbył Badrank osobiście , i zapytał żołnierzy , o co chodzi . Żołnierze powiedzieli że przybysz z miasta ma wieści .

- Mów Myszo , co przynosisz dla mnie ?

- Jestem Tomasz , katolik z Norymbergi , przybywam tutaj na polecenie Brauna , mniejszość katolicka w Norymberdze jest gotowa by ci pomóc panie , przybyłem cię poinformować o gotowości do otwarcia bramy miasta .

- Kiedy ? - zapytał Badrank -

- Za kilka dni , nie jest to jeszcze pewne

- Dobrze , chce byś informował mnie jak najczęściej będzie to możliwe , daj mi znak , a obiecuje wyzwolić twoje miasto z prostestanckiego skażenia

Tomasz pochylił się przed Badrankiem i odszedł niepostrzeżenie z powrotem do miasta .

Jakiś czas później , środek Nocy , Badrank został wybudzony ze snu przez dowódce zwiadowców, którzy prowadzili rekonesans okolicznych terenów. Po zostaniu przepuszczonym przez straże , posłaniec wpadł do namiotu niczym grom z jasnego nieba.

- Sir! Wykrzyczał zwiadowca, wybudzając Badranka ze snu.

Badrank nie wiedział ani nie spodziewał się jakiejkolwiek pilnej wiadomości, dlategoż momentalnie chwycił on za broń i skierował nią w strone przybysza

- Chłopcze! Nigdy nie wpadaj tak, jeżeli nie chcesz byc stracony o głowę. Z czym ty do mnie przychodzisz o tej porze?

- Przepraszam Sir, ale ta wiadomość jest pilna.W wsiach bandy chłopskie brutalnie rozprawiaja się z panami feudalnymi, głosząc hasła jawnie wzywające do buntu przeciwko porządkowi. Także, mordują naszych żołnierzy, jeżeli ci wpadną w ich ręce.

- Czemu wam sprawia taki problem rozprawienia się z tą hałastrą?

- W tym własnie problem, sir. To są bandyci, jednakże mają oni całkowite poparcie we swoich wioskach. Po rozprawieniu się z panami feudalnymi, zaczeli oni organizować się w większe bandy oraz zbroić na potęgę. Szacujemy, że ich liczba to około 2 tysięcy chłopów , i planują uderzenia najprawdopodobniej na nas....

Badrank po usłyszeniu tej informacji, od razu wiedział co należy zrobić. Odesłał zwiadowcę, i zwołał on nieplanowane zebranie dowodzących w środku nocy. Po długim wybudzaniu i wręcz oporze niektórych dowodzących, wszyscy liderzy wreszcie zebrali się w namiocie Badranka.

- Dlaczego wybudzasz nas w środku no*...- wykrzukując , nie dokończył zdania Cluni -*

Cluni został szybko wyciszony przez oficera Templehofa

- Zamknijcie się, Cluni!

- Nie ma czasu na gawędzenie o niczym, musimy wysłuchać co nasz lider ma nam do przekazania, powiedział Wartburg.

- A więc, zaczął Badrank, jest to wiadomość z ostatniej chwili. W okolicznych wioskach zaczeły zbierać się bandy chłopskie i rozprawiać się z okolicznymi lordami, także atakują oni nasz rekonesans oraz planują uderzenie na nas.

- Musimy ich wykorzenić jak chwasty - wykrzyczał Henryk - nie mogę pozwolic moim braciom cierpieć!

- Henryk ma rację, na nich! - Dopowiedział Cluni - - Zamknijcie się, Cluni! wykrzyczał ponownie Templehof.

- No to na co czekamy, panowie? - Zapytał Wartburg - Podzielmy się rolami i pozbądźmy się chłopów, zanim zagrożą naszemu oblężeniu Norymbergi

- Masz rację, Alfredzie, powiedział Badrank. Żeby wyplenić bandy chłopskie, musimy zniszczyć ich wioski, jako iż werbują się oni stamtąd oraz stanowią całkowite wsparcie materialne jak i duchowe dla nich.

Dowódcy i oficerowie, byli oburzeni słowami Badranka jako iż był on poddanym króla Francuskiego i namawiał do eksterminacji poddanych lordom Niemieckim, jednakże wiedzieli oni, iż Badrank ma rację w tym co mówi. Po ciszy, Badrank jeszcze dopowiedział :

- Również, mamy podejrzenia, iż cały ten bunt jest spowodowany przez herezje Anabaptystyczną

Natychmiast przerwał mu Cluni :

- Będę pierwszym, który wykorzeni heretyków jak chwasty!

Pozostali w namiocie wiedzieli, iż atakowanie wiosek to będzie bardzo trudne i dające wiele strat zadanie, ale byli zadowoleni iż największy " głupiec " w ich mniemaniu , podjął się tego zadania.

- No cóż, musimy wzmonić nasze patrole oraz zwiad - zaczął Wartburg - Także musimy utworzyć ariergardę przy lesie i ufortyfikować jej pozycje, na wypadek nagłego ataku chłopstwa na nasz obóz. Moi żołdacy są w stanie zbudować niezbędne umocnienia polowe, ale musimy konserwować nasze siły na ostateczny szturm na Norymberge. Uważam, że oddziały Księcia Henryka swietnie nadzadzą się jako ariergarda

Książę Henryk chciał zgłosić sprzeciw, ale po krótkim zastanowieniu się, doszedł do wniosku, że najprawdopodobniej "zmysł" taktyczny Cluniego zwiedzie go na manowce i to on będzie tym, który pomsci swoich bratnich lordów i unicestwi bandy chłopskie.

Następnie, pokiwał on głowa jako znak przyjęcia tej propozycji.

- Do dzieła , nie mamy na co czekać. - powiedział Henryk -

Po zakończonym spotkaniu, od razu zaczęto wcielać jego postanowienia w życie.

Następnego dnia , poranek . Promienie wstającego słońca wybudziły Jakuba ze snu. Był on pewny, że nowy dzień przyniesie nowe wyzwania dla jego zdaniem, słusznej rebelii przeciwko uciskowi chłopstwa przez panów feudalnych.

Henryk po przebudzeniu zebrał niemców , i ruszył pod ścieżkę blisko lasu prowadzącom do Wioski z której katolicy spodziewali się ataku . Tam utworzył ariergarde , to jest , oddziały ubezpieczające obóz i strzegący pozycji . Arrergarda składa się z 400 żołnierzy którzy przybyli z Koloni . Uzbrojeni w Halabardy , Akrebzuzy i Pistolety żołnierze , byli gotowi na walkę z chłopstwem . Rozpoeczeli stawianie fortyfikacji i rozpoczeli patrole i zwiad okolicznego terenu , stanowiąc swoistą przystań dla zwiadowców .

Z Lasu obserwowani byli przez Wilhelma i jego żołnierzy . Zrozumieli że niefortunnie zostali odcięci od powrotu do miasta , zostając w lesie pomiędzy katolikami a wioską chłopką .

- Co teraz oficerze ? - zapytał się przestraszony i zakłopotany żołnierz Wilhelma -

- Wracamy w głąb lasu - powiedział Wilhelm -

Protestanci wycofali się w głąb gęstwiny , czekając na jakiś pomysł dalszego działania .

Inkwizytor Cluni wezwał wszystkich podległych mu katolików . Przywołał swoich dwóch przybocznych , Szepta i Darkowda Ruszył ze swoją bandą resztek około 90 oprychów na chłopów . Zatrzymał go przed wyjściem z obozu Wigligliusz .

- Inkwizytorze , to niebezpieczne , chłopi rozszarpią was gdy tylko was zobaczą , proszę , nie działacie pochopnie

- Co możesz wiedzieć o chłopach ? To głupcy , wybije ich co do jednego , wioske spalę . Anababtyści - powiedział cicho cluni - muszą... zapłacić za swoje nieposłuszeństwo względem kościoła Chrystusa . - Cluni zwrócił się następnie do Wilgiliusza - Jeżeli nie wrócę , odpaw msze na moją cześć .

Wigliliusz patrzył jak Cluni wymaszerowuje z obozu w stronę lasu . Podszedł do niego Filip .

- Bracie , jak ci na imię ? - zapytał Filip -

- Wigliliusz

Filip był o wiele bardziej pewny siebie i zdecydowany od Wilgliliusza , widząc to , Filip chciał uświadomić pewną rzecz Wigliluszowi .

- Czy widzisz tego Inkwizytora ? - wskazuje na odchodzącego Cluniego -

- Tak

- Już nie wróci , zgubiła go pycha

- To on... mnie tu powołał

- Nie Wilgliluszu , to nie on cię tu powołał , zrobił to Bóg , masz misje , tak samo jak ja

Cluni podszedł niedaleko katolcikiej arriergardy Henryka i przyjrzał się jej z daleka z poczuciem wyższości . Następnie spojrzał w kierkunku lasu .

- Zaatakuejmy przechodząc przez Las , tak zaskoczeni chłopi , zostaną natychmiast rozbici

Banda prowadzona przez Cluniego , bardzo entuzjastycznie zareagowała na ten plan , ciesząc się i myśląc o szybkim rozwiązaniu sprawy chłopskiej .

Henryk z daleka obserwował Cluniego , obserwował jak wchodzi do lasu ze swoimi kompanami . Zmartwił się i powiedział :

- Boże , dlaczego życie pysznych jest tak krótkie ?

W momencie gdy Cluni wszedł ze swoimi kompanami do lasu , od razu byli obiektem obserwacji ze strony Protestantów w nim się znajdujących . Wilhelm , gdy usłyszał że Inkwizytor przybył do lasu osobiście , zarządził brawurową zasadzkę w gęstwinie .

Schilendorf żałowal i żalił się Shermanowi że nie zdążył zatrzmymać Wilhelma przed odejściem z miasta .

- To był mój najlepszy oficer - żalił się Schilendorf -

Sherman podszedł do Schilendorfa i powiedział :

- Schilendorf , nigdy więcej nie możemy pozwolić sobie na taki błąd , stracilśmy jego i 30 naszych na daremne , podczas gdy tak bardzo potrzebujemy każdego

- Wiem , Wiem... - mówił zdeprymowany Schilendorf

Sherman natychmiast wziął miecz i pośpieszył z koszar w kierunku drzwi .

- Gdzie idziesz Sherman ? - zakrzyczał Schilendorf -

- Ratuje to co jest możliwe do ocalenia - po czym wyszedł i zatrzasnoł z hukiem drzwi -

Cluni przechodził przez las , on i jego banda byli już niedaleko wioski . Cluni nierozważnie szedł z przodu oddziałów w Awangardzie , gdy zliżył się zanadto , natychmiast Wilhelm wydał rozkaz do ataku , z gęstwiny rzucili się na Cluniego Protestanccy żołnierze . Wilhelm sam osobiście, wyjoł swój miecz i rzucił się na Cluniego .

Zaskoczeni katolicy myslieli że atakują ich chłopi , nie dając im wytchnienia , Protestanci brawurowo zaczeli walczyć z nimi w lesie . Cluni wyjął swoje ostrze i sparował cios jednego z żołnierzy . Natychmiast rzucił się na Cluniego Wilhelm .odpychając żołnierza i ratując go przed ciosem Cluniego . Wilhelm niczym zawodowiec , sparował cios Cluniego wymierzony w niego , odchylił się na tyle by odsłonić bok Cluniego na atak , po czym odcioł szybki Ruchuem Cluniemu ogon , tak że Cluni nie miał czasu na uniknięcie ciosu . Żołnierz którego Wilhelm uratował , pchnoł mieczem w brzuch Cluniego , sprawiając że ten z bólu padł na ziemie .

Protestanci zażarcie na całej szerokości starcia , zabijali oprychów Inkwizytora , lecz przewaga lieczebna przeciwka okazała się przewżająca .  Po kilku munutach starcia , przeważające siły katolickie , pokolei unieszkodliwali jednego żołnierza za drugim otaczając go . 30 żołnierzy Protestankich nie przemogło 90 katolików . Pomimo że zabili wielu z nich , przegrywali . Wilhelm zażarcie walczył do końca w grupie swoich wiernych towarzyszy broni , próbując przebić się do Cluniego i go dobić . Cluni chorniony przez swoich przybocznych , nakazał rzucić się im i zabić Wilhelma .

Tak uczynił Szept , ruszył on z mieczem w dłoniach w stronę Wilhelma , zmachnoł się , lecz ten schylił głowę i pochylony przebił Szpeta , zabijajac go . Szczury Cluniego otoczyli Wilhelma i jego ostatnich żołnierzy . Cluni zaczoł się śmiać , Darkowd pomógł mu wstać , Cluni nakazał podać się Wilhelmowi . Wielhem zakrzyknoł że nigdy tego nie zrobi . W raz ze swoimi ostatnimi 9 żołnierzami , dlikatnie cofali się do tyłu .

Odgłosy walki usłyszeli żołnierze Henryka , zjawili się w lesie , wycelowali akrebuzami w stronę Wilhelma i zaczeli krzyczeć , aby się poddał . Widząc ich , Wilhelm nakazał złożyć broń swoim żołnierzą , ci to uczynili . Tak wpadli w ręce wroga .

Katolicy dobili rannych prostestantów , zabrali Wilhelma w raz z 9 żołnierzami i jako jeńcy , przyprowadzili do obozu . Cluni , ciężko ranny , został zabrany do swojego namiotu . Gdy Wiglilusz spostrzegł jak Cluni jest wnoszony do namiotu , zawołał :

- Panie , przbeacz temu głupcowi

Jeńców natychmiast przyprowadzono do Badranka . Dowudcy w raz z Filipem i Badrankiem , przybyli zobaczyć , co żołnierze dla nich mają .

Badrank stanął przed Wilhelmem , którego przyciśnięto by padł na kolana .

- Imię ? - powiedział Badrank -

- Nie twoja rzecz - odpowiedział Wilhelm -

Templehof wyjoł swoją szable i przyłożył do gardła Wilhelma .

- Imię ! - krzyknoł Templehof -

- Wilhelm... - warknoł -

- Wilhelm , hm , jak ci się podoba , na kolanach ? - zapytał szyderczo Badrank -

Dowudcy zaczeli się śmiać . Wilhelm rozgniewany patrzył wokół siebie , obserwując ich wszystkich .

- Okropnę imie , niecierpie niemieckiego nazewnictwa

W tym momęcie dowudcy już się nie śmiali , a raczej udawali że tego nie słyszeli

- Jaki był cel twojego oddziału ? - zapytał Badrank Wilhelma -

- Polecenie cię na świętego Papieżowi - szydził Wilhelm -

- Rozumiem... - powiedział Badrank - A co , jeżeli po kolei zaczne zabijać twoich żołnierzy ?

- Poślesz ich szybciej do zbawcy - odpowiedział Wilhelm -

- Raczej do najciemniejszej odchłani piekła - powiedział Badrank - zabrać ich i spętać - rozkazał żołnierzą Badrank -

Wilhelm i jego żołnierze zostali spętani i wtrąceni do namiotu , gdzie była trzymana Rozalia . Rozalia właśnie płakała nad swoim losem , została zaskoczona że do namiotu w którym siedziała sama w ciemnosci , wprowadzono kogoś innego . Zaiwedzeni Protestanci w raz z Wilhelmem spojrzeli na dziewczynę .

- Ktoś ty ? - zapytał Wilhelm

- Rozalia - powiedziała z płaczem dziewczyna - kim wy jesteście ?

Nikt nie odpowiedział . Dziewczyna się upokoiła wstydząc się płakać przy obcych , położyła się przywiązana na swoim miejscu i odwróciła się od pojmanych żołnierzy . Protestanci byli bez wszelkiej nadziei , przygnębieni i przestraszeni , zaczeli żałować że opuścili miasto .

Sherman z hukiem otworzył drzwi klasztoru , wszyscy duchowni spojrzeli w jego stronę i zadał im jedno krótkie pytanie :

- Kto z was jest ze mną

Wstali wszyscy duchowni , i odpowiedzieli mu :

- Jesteśmy z tobą bracie

Sherman kazał zabrać im miecze , gdy przyniesiono mu dwa , powiedział , że tyle wsytarczy . Duchowni w raz z Ambrożym , Ludwikiem oraz Patrykiem , wyruszyli z klasztoru i udali się centrum miasta . Sherman stanął tam na podeście i zawołał do ludu , wszyscy widząc że ich woła , spojrzeli na niego . Sherman w towarzystwie reszty duchownych zaczoł przemawiać z zapałem :

- Czemu się smucie ? Czemu jesteście przygnębieni ? Czyż nie dlatego , że wrogowie Chrystusa stoją pod naszymi drzewami , chcąc zniszczyć wszystko co jest nam bliskie ? Powiadam wam ! To jest czas wojny , albo zginiemy dziś , albo zginiemy jutro , albo wszyscy razem , zjednocznymy się w walce z wrogiem , albo nasza śmierć będzie pewna , a w raz z nią zginię wieść o Ewangelii , którą przynosimy . O Darmowym zbawieniu poprzez wiarę , z łaski Jezusa Chrystusa . Ja , niosę dziś miecz , w raz z moimi braćmi , tak jak Jezus powiedział , że przynosi nie pokój lecz miecz . Czy zginiecię za nią ze mną ? Nie ma odwrotu bracia . Nie ma .

Sherman spojrzał na tłum , ten nie wiedział czego Sherman oczekuje , więc powiedział wprost :

- Będzie walczyć razem ze mną ? Czy pozwolicie umrzeć mi samotnie , podczas gdy wy oczekiwać będziecie śmierci w waszych domach z rąk katolików ?

- Jestem z tobą - powiedział z tłumu jeden z mieszkańców -

Za nim przyłączyło się wielu innych mężczyzn , wszyscy podeslzi do Shermana i zapytali :

- Kto będzie nas trenował na tą wojnę ?

- Ja - odpowiedział Sherman -

Te słowa dodały odwagi innym , wszyscy którzy byli na ulicy podeszli do Shermana i zaczeli krzyczeć że są razem z nim . Do Shermna podszedł Matthias , i zapytał .

- Czy ja mogę walczyć ?

- Ty już walczysz , w swoim sercu , Matthiasie - odpowiedział Sherman -

Cały lud krzyczał :

- Sola Gratia , Sola Fide , Solus Christus

Tego dnia na ochotników do wojska zgłosiło się setki mieszkańców . Gdy załamany Schilendorf w koszarach się o tym dowiedział , powiedział jedynie do siebie :

- Sherman , ty draniu , wiesz jak nas pocieszyć

Wieczór , Badrank w swoim namiocie siedzi w raz z księdzem Filipem . Badrank stał przy stole , planując atak .

- Jutro rozpoczniemy ostrzał za pomocą działa , i uszkodzimy mury miasta , gdy dojdzie do wyłomu , miasto stanie przed naszymi siłami otworem - powiedział Badrank -

- Co z jeńcami ? - zapytał Filip -

- To ciebie , powieniem się o to zapytać , Filipie , co mam czynić ? - zapytał Badrank -

- Przed rozpoczęciem bombardowania , zabierzemy ich przed obóz , na widok obrońców , i coś im pokażemy - odpowiedział Filip -

- A co z dziewczyną ?

- Poczeka , na swój czas

Noc . Namiot Rannego Cluniego . Cluni wije się z bólu podczas snu , będąc ciężko ranny .

Piotr przechodzi obok jego namiotu , chcąc się odświeżyć przed pójściem spać . Spostrzega że pewien francuski żołnierz wchodzi powoli do namiotu Cluniego . Piotr ostrożnie zbliża się do namiotu za nim . Żołnierz widząc Cluniego , powoli , po cichu , wyjął swoje ostrze , i podszedł blisko łóżka Inkwizytora .

Piotr cicho wyjął swój miecz , zaszedł Francuza od tyłu i uderzył go rękojeścią miecza w głowę gdy ten chciał zabić Cluniego . Piotr wyszedł z namiotu i ogłosił alarm , wołając o pomoc . Wszyscy w środku nocy zaczeli się budzić , powoli dowudcy przybyli do Piotra , ten poinformował ich o tym co miało miejsce . Niemcy pochwycili francuskiego żołnierza i wtargali go do centrym obozu , chcąc go zabić .

Z Namiotu wyszedł Badrank , widząc że jeden z jego żołnierzy jest bity przez niemców , wyjoł miecz , rzucił się na jednego z niemców , przygniutł go do ziemi i przyłożył mu miecz do gardła .

- Tak traktujesz moich żołnierzy ? - zapytał niemca Badrank -

Inni niemcy i francuzi wyjeli swoje miecze , już miało dojść do walki . Gdy Templehof zaóważył że francuzi wyciągneli miecze , wyjął swoją szable i rzucił się na jednego z Franuzów , krzyżując z nim miecze .

- Ci zdrajcy ! Francuzi , nie można im ufać - krzyczeli niemcy -

Wtedy z namiotu wyszedł Wartburg , i krzyknoł do żołnierzy :

- Żołnierze !

Wszyscy spojrzeli w jego stronę .

- Templehof , spocznij i zostaw go - powiedział Wartburg -

Templehof nie posłuchał się i z krzykiem natarł na Francuza , już miał go ciąć w twarz gdy jego ręke w powietrzu trzymającą szable złapał Piotr i wykręcił ją powalając Templehofa na plecy , po czym przycisnoł go nogą .

- Wystarczy ! - powiedział Piotr -

Wartburg podszedł do Badranka i nakazał mu wstać i puścić jego żołnierza . Badrnak wstał i puścił go . Warburg zapytał wszystkich :

- Co tu się dzieje ?

Piotr poinformował Wartburga o tym co się wydarzyło , wskazujac na francuskiego żołnierza leżącego na ziemi .

- Jeden z francuzów próbował zabić Inkwizytora , powstrzymałem go

Francuzi i Badrank rozgniewali się .

- Plugawe niemieckie sztuczki , chcesz nas poróżnić ? - ostro zaatakował Piotra Badrank -

- Co robiłeś w namiocie Inkwizytora , żołnierzu ? - zapytał Francuza Wartburg -

Żołnierz nie odpowiedział .

Templehof powoli wstał , złapał za swoją szable stojąc od tyłu , przyłożył ją do gardła Piotrowi który go powalił .

- Dość ! - krzyknoł Filip który wyszedł z namiotu Badranka -

- Puść go - powiedział Wartburg to Templehofa -

Piotr był przestraszony , bał się że Templehof go zabije .

- Templehof , zabijesz mojego oficera , ja zabiję ciebie

Templehof niezadowolony i wściekły , dał za wygraną i puścił Piotra .

- Jesteśmy po tej samej stronie - powiedzial Piotr do Templehofa -

Filip został wyprowadzony z równowagi , aż wszyscy się tym zdziwili , gdyż zawsze był opanowany .

- Wszyscy jesteśmy po tej samej stronie ! - krzyknoł Filip - naszym wrogiem są heretycy którzy są w tym mieście ! Na Boga ! Uspkójcie się ! - wykrzykiwał Filip do żołnierzy -

Wszyscy się uspokili , zapadła cisza , przerwał ją w końcu Wartburg .

- Chcę wiedzieć dlaczego ten francuski pachołek chciał zabić tego papieskiego psa , jestem ciekaw - powiedział Wartburg -

- Ja... dostałem rozkaz , panie... - odpowiedział z drżeniem w głosie Francuz -

- Kto ? - zapytał Wartburg -

- Badrank , Panie...

Wartburg spojrzał na Badranka , ten był skonsternowany .

- Przyznajesz się do tego , Badrank ? - zapytał Wartburg -

- Nie - odpowiedział Badrank -

- Zabić go - machnoł ręką Warburg wskazując na żołnierza , i ruszył w strone swojego namiotu -

Nastapiło wzburzenie wśród wszystkich , Wartburg odwrócił się z powrotem do żołnierzy .

- Błagam , nie , ja tylko wykonywałem rozkazy , litości - krzyczał żołnierz -

- Czekajcie , ja to zrobię - powiedział Badrank -

Badnrak podszedł do żołnierza , przycisnoł go nogą do ziemi , i uniusł swój miecz , spojrzał na wszystkich do okoła , po czym dźgnoł żołnierza w serce . Następnie powiedział :

- Czy kto kol wiek w obozie , będzie kwestinonował moją lojalność względem sprawy ? Nie boje się przelać krwii Francuskiej , bądźcie lojalni i wykonujecie moje rozkazy

Badnrak i Filip wrócili do Namiotu . Wartburg spojrzał na martwego żołnierza , Piotr był w lekkim szoku . Wartburg kazał się rozejść wszystkim i iść spać . Tak wszyscy rozeszli się , i sprawa została zakończona .

Następnego dnia . Poranek . Do Shermana czytającego Biblie w swojej dolnej części domu , zapukał Martin . Shermna otworzył mu drzwi .

- O co chodzi Martin ?

- Chciałbym się dowiedzieć , jak czuje się Gerwazy

- Wyzdrowieje , nie martw się

- Czy... będziesz dziś w Klasztorze ?

- Tak , czemu pytasz ?

Martin był zakłopotany .

- Ja... chciałem porozmawiać z Gerwazym , lub z innymi duchownymi

- Porozmawiaj ze mną , jestem jednym z nich

- Chciałbym się spotkać z katolickim księdzem , który zna tu Francuski

Sherman ostro zapytał :

- Czemu ?

Martin chciał się wcyofać , i zamknąć drzwi , ale Sherman przytymał je

- Mów Martin

Martin mówił pełny wstydu nie patrząc nawet na Shermana .

- Chce zapytać się go o sprawy wiary

Sherman nie był tym zadowolony .

- Rozumiem , jesteś katolikiem , i chcesz pytać się swojego kapłana o sprawy twojej wiary - mówił gniewnym tonem Sherman -

- Tak... - odpowiedział Martin -

- Przykro mi ale nie mogę ci pomóc

Sherman chciał zatrzasnąć drzwi , ale Martin je przytrzymał .

- Sherman , posłuchaj , bardzo mi na tym zależy , jeżeli ty mi nie powiesz , zapytam kogoś w klasztorze , proszę pomóż mi

Sherman był zdenerwowany .

- Proszę , Shermanie - nalegał Martin -

- Dobrze , znam , jednego... jest w pobliskim kościele katolickim na lewo od tego domu , tam możesz porozmawiać - powiedział z wielką niechęci Sherman -

- Dziękuje ... bracie - uśmiechnoł się Martin -

- Bracie ? - Zapytał Sherman -

Martin przestał się uśmiechać , pożegnał się i powoli zamknął drzwi , po czym odszedł na górę .

Sherman miał wyrzuty sumienia , że tak szorstko potraktował Martina , był przecież nażeczonym Rose , której był Wujem . Ale nie mógł słuchać w opanowaniu tego że Martin chce dalej deprawować się swoją fałszywą według niego wiarą katolicką . Martwił się o Rose , że będzie próbował przeciągnąć ją na swoją wiarę .

Gdy nadszedł czas na spotkanie w Klasztorze , Martin i Rose wyszli z domu , lecz rodzielili się na drodzę .

- Gdzie idziesz ? - zapytała Martina zdziwiona Rose że odchodzi w innym kierunku -

- Do Kościoła - odpowiedział Martin

Rose wskazała palcem na klasztor i powiedziała :

- W te stronę Martin

Martin spojrzał na Rose i powiedział :

- Do mojego Kościoła , Rose

Rose zaniemówiła , opuściła rękę i patrzyła się przez chwilę na Martina , była tak bardzo zawiedziona

- Do zobaczenia w domu , Martin... - powiedziała z żalem w głosie Rose -

- Do zobaczenia , Rose

Martin i Rose odwrócili się do siebie i poszli w dwóch różnych kierunkach , Rose jeszcze wiele razy obracała się z nadzieją że wróci , w końcu doszła do Klasztoru i weszła do niego z wielkim żalem .

Martin otworzył delikatnie i cicho drzwi do katolickiego Kościoła , był pusty , jedynie ksiądz był w środku i zamiatał podgłogę , kościół był zdewastowany po ostatniej wizycie protestantów , którzy zniszczyli w nim wszystkie figury . Ksiądz westchnoł ze zmęczenia i usiadł na krześle , nie widząc Martina , został zaskoczony że ten do niego podszedł .

- Przepraszam - powiedział Martin po francusku - słyszałem że jest ojciec jedynym księdzem który zna Francuski

- Tak - zdziwił się ksiądz - Witaj , z kim mam przyjemność rozmawiać ?

- Nazywam się Martin

- Co cię sprowadza ?

Martin nie był do końca pewny o co chce zapytać .

- Mam kilka pytań , odnośnie wiary

- Jesteś Katolikiem ? - zapytał ksiądz -

- Tak... - powiedział nieśmiało Martin -

- Mów więc chłopcze

- Czy protestanci , mają rację co do tego , że zbawienie jest za darmo , nie z uczynków ?

- Dlaczego pytasz ? - dopytywał ksiądz -

- Chce wiedzieć...

- Martinie , masz wątpliwości co do swojej wiary ?

- Nie wiem czy mam wątpliwości , po prostu chciałem usłyszeć co ksiądz ma do powiedzenia o tym . Protestanci cytują Biblie i tam jest napisane...

Ksiądz przerwał Martinowi

- To mnie nie interesuje co cytują protestanci , nauka katolicka jest nauką opartą nie tylko na samej Biblii ale i na tradcyji , tradycji , której prostestanci sami nawet nie mają , ma ją tylko jedyny święty kościół

- A Prawosławni ? - dopytał poderzliwie Martin - Czy oni też nie mają własnej tradycji ?

- Mają , ale...

- W takim razie Skąd wiemy że nasza jest prawdziwa ?

Ksiądz milczał . Martin widząc to zdenerował się i pomógł księdzowi mówiąc :

- Z Biblii , tak ? Przez zgodność ze słowem Bożym

- Tak... - odpowiedział niechętnie ksiądz -

- Więc chce usłyszeć od ojca , gdzie w Biblii jest potwierdzenie że protestanci kłamią odonośnie zbawienia

Ksiądz milczał . Martin chwilę odczekał i powiedział :

- Jana 3:16 , jak to obalić ?

Ksiądz nie miał pojęcia o czym Martin mówił , nie czytał zbyt wiele słowa Bożego poza uratymi wersetami dla ludu .

- Martin , nie mów o Biblii , to błąd , musisz zrozumieć , Husyci też mowili o Biblii , a widzisz kim byli ?

- Co z tego ? Kim byli ? - podburzył się Martin -

- Byli bandytami , którzy odrzucli tradycję katolicką i zniszczyli Czechy , a dziś Protestanci niszczą Niemcy - mówił z przejęciem Ksiądz -

- Atakują nas nasi bracia w wierze , nie Protestanci !

- Nie ! Oni przyszli nas wyzowlić , spod tej okoropnej protestanckiej okupacji , kogo atakują ? Nas ? Martin , oni tylko chcą wytępić heretyków

- Skąd wiesz że nas nie zabiją ?

- Martin ! Słuchaj , tak samo jak były konieczne krucjaty , na muzłuman , na husytych , katarów , wszystkich , pewnie nawet nie wiesz o czym mówię , ale powiem ci - zawsze krucjaty były konieczne , aby odbić z rąk innowierców wiernych prawdziwej wierzę katolików . Tak po prostu jest i tym razem .

- Dlaczego ? Dlaczego ich zabijamy ?

- Martin , dlatego że oni nienawidzą naszego kościoła , i posyłają wiernych do piekła

- Chce rozmawiać o Biblii , nie o Husytach

- Po co chcesz o niej rozmawiać ? Nieomylny urząd Papieski odrzuca Protestacką Herezje , czyli sam Bóg ją odrzucił

- Czemu mam mu wierzyć ?

- Bo jest Papieżem ! - wykrzyczał z drwiną i zadziwieniem ksiądz słysząc to pytanie -

Martin był urażony i zdenerowany . Chwilę pomilczał i mówił dalej :

- Jak obalić Jana  3:16

- Jaki Jana 3:16 !? - krzyknoł ksiądz - Martin ! Kościół Katolicki istnieje od początku , rozumiesz to ? Od samego początku , przekazując jedną niezeminną prawdziwą nauke , która jest fundamentem - podkreślił ksiądz - czy za każdym razem jak będzie przychodzić jakaś banda szarlatanów , to będziesz im wierzyć tylko dlatego że powołują się na Biblie ?

- Przecież Biblia to słowo Boga - odpowiedział cicho Martin -

- A Kościół jest przez Boga prowadzony , w przeciwieństwie do heretyków

Martin się speszył . Ksiądz kontynułował :

- Uwierz w świętą wiarę katolicką i wytrwaj w niej aż do śmierci

- Wierzę... - cicho powiedział Martin -

Ksiądz uspokoił się , wziął oddech . Martin cicho i spokojnie powiedział :

- Mam jeszcze jedno pytanie...

- Mów - powiedział ksiądz -

- Mam... znajomą dziewczynę - powiedział Martin - Ona...

- Jest Luteranką , tak ?

- Tak...

- Więc ?

- I chciałem się zapytać , w jaki sposób ona może być zbawiona , nie będąc w kościele katolickim , co musi zrobić

Ksiądz zbladał , następnie zrobił się czerwony i powiedział z zdecydowaniem :

- Nie ma zbawienia poza Kościołem Katolickim

Martin był zszokwany tym co uslyszał , tak bardzo że rozwarł usta , patrzył tak na księdza , a ksiądz patrzył na niego . W końcu ksiądz schylił się podnieść leżący na ziemi świecznik i postawił go obok na krześle . Martin natychmiast złapał za świecznik i rzucił go o ziemię przed księdzem . Spojrzał nastepnie z gniewem na księdza cięzko oddychając i zapytał jeszcze raz :

- Czy ona pójdzie do piekła ?

Ksiądz patrzył się na Martina , ze zdenerwowaniem i odpowiedział :

- Ona , jej rodzina , jej dzieci , idą na wieczność do piekła

Martin wpadł w tak silny gniew , że chciał rzucić się na księdza i go pobić . Zacisnoł pięści . Ksiądz dodał :

- Bóg , ją osądzi

- Pośle ją do piekła ?

- Na samo dno - odpowiedział ksiądz - Bo nie zna on litości dla zdrajców swojego kościoła , nie ma cięższego grzechu , niż odejście z kościoła katolcikiego , jeżeli nie powróci na łono kościola , będzie palić się na wieki

- To twoja opinia - powiedział ze wściekłością zaciskając zęby Martin -

- To stanowisko , Kościoła Rzymsko Katolcikiego

Martin zaczoł kręcić głową .

- Nie , nie... - powtarzał -

Ksiądz patrzył się na Martina , jak reaguje . Spytał :

- Kim jest dla ciebie ta osoba ?

Martin zaczoł płakać , nie chciał powiedzieć . Wycierał łzy z oczu , nie mogąc się opanować , drżał i bym w szoku tym co usłyszał od księdza . Martin upadł na kolana przed księdzem i zaczoł błagać go .

- Błagam , proszę , niech Bóg da jej szanse zbawienia poza kościołem , ona nie wroci , nigdy nie wróci , ona... umrzę , prędzej niż wróci - płakał Martin -

Ksiądz ostro odpowiedział .

- Nie moja to rzecz , nie proś mnie , Kościół nigdy nie da żadnej szansy , ponieważ taka nie istnieje , zbawienie jest tylko poprzez Kościół Katolicki

- Nie... nie ! Musi być jakiś sposób

- Nie ma , nikt nie złamie świętej doktryny jedynego zbawczego Kościoła , dla jakiejś heretyczki

Martin powoli wstał , w pełni gniewu spojrzał na księdza ze łzami w oczach , i wypowiedział słowa :

- Nigdy więcej nie chce być już katolikiem , wyrzekam się swojej wiary - powiedział ze wściekłością Martin -

Następnie wybiegl z Kościoła do domu , schował się w domu i zaczął płakać w pełni desperacji i braku nadziei w swoim życiu padając na twarz na podłogę . Mineła godzina , Rose wychodziła z Kościoła , Ludwik pocieszył ją .

- Nie martw się Rose o Martina , niech Bóg ma go w swojej opiece - pocieszył Rose Ludwik -

Rose poszła do domu , weszła na górę i zobaczyła Martina stojącego przy oknie . Gdy Martin zobaczył Rose , rzucił się przed nią na podgłoę i padł do jej stóp z płaczem .

- Rose - mówił z drżeniem Martin , płacząc - proszę , powiedz mi , co mam czynić aby przejść na twoją wiarę ?

Rose była zszokowana . Przyklękła do leżącego Martina .

- Błagam Rose , przebacz mi , że byłem katolikiem , że nie wierzyłem tak jak ty

Rose napłtyneły łzy do oczu .

- Martin , uwierz że Chrystus zaplacił za ciebie jedną doskonałą ofiarą za twoje grzechy , uwierz w to , i zostań zbawiony

- Wierzę - powiedział Martin -

- Wstań Martin - powiedziała Rose , podnosząc Martina -

Rose i Martin spojrzeli sobie w oczy , obaj płakali . Rose rzuciła się Martinowi na szyję i powiedziała :

- Panie , dziękuje ci za to że twoje owce , słuchają twego głosu

Następnie zwróciła się Martina .

- Martin , jesteś jednym z nas ? - niedowierzała Rose -

- Tak , Rose , tak

Rose była taka szczęsliwa , Martin był załamany . Rose otarła łzy z oczu Martina i szeptała :

- Dziękuje ci Panie , dziękuje

Obóz Katolicki , jeńcy zostali wyciągnięci z namiotu . Jeden z Protestantów został związany , katolicy przytrzymali jego głowę i lali na niego wodę , podtapiając go . Reszta protestantów patrząc jak ich brat jest torturowany , została złamana , zaczeli panikować , jedynie Wilhelm pozostał spokojny .

Przyglądał się temu Templehof .

- Dość - powiedział Templehof do żołnierzy lejących wodę -

Templehof podszedł do zmaintretowanego kaszlącego protestanta , i zadał mu pytanie .

- Wyrzekniesz się swojej wiary ?

- Nigdy - odpowiedział żołnierz -

- Weś mnie , nie moich żołnierzy - powiedział Wilhelm -

Słysząc to templehof podszedł do Wilhelma i uderzył go w twarz . Piotr będący niedaleko , zapytał templehofa :

- Czemu wyżywasz się na jeńcach ?

Templehof spojrzał na Piotra tak jakby był zdrajcą . Skierowął na niego swoją szable i powiedział :

- Jesteś za młody by prawić mi napomienia , chłopcze

Piotr wycofał się i odwrócił od niego swój wzrok . Wtedy przybył Ludwik .

- Dość . nie marnujcie wody

Ludwik podszedł do Wilhelma i spojrzał na niego .

- Czego od nas oczekujesz Wilhelmie ?

- W mieście są jeńcy , mniemam , że w celu ich uwolnienia , wymienicie nas za nich

- A więc w tym pokładasz nadzieje ?

- Nie , chodźbyś mnie zabił , jestem zbawiony

Ludwik pokiwał głową .

- Będziesz zawiedziony

Ludwik spojrzał na torturowanego jeńca i nakazał go rozplątać , oraz zabrać wszystkich jeńców przed obóz na widok obrońców . Żołnierze zabrali protestantów przed Obóz .

Protestanci zaóważyli że katolicy wyszli przed swój obóz , powiadomiono oficerów i Schilendorfa . Gdy Shermanowi o tym doniesiono , ten wyszedł z domu . Gdy wychodził , Martin i Rose którzy schodzili do niego , chcąc mu coś obwieścić , zdziwli się .

- Gdzie idziesz wujku ? - zapytała Rose -

- Na Mury - odpowiedział konkretnie Sherman , po czym wyszedł z domu -

Rose i Martin spojrzeli na siebie i poszli za nim .

W mieście zrobiło się przed bramą spore zamieszanie . Matthias i Conflower przyszli na mury w raz z Martinem i Rose zobaczyć co się dzieje . Cywile i żołnierze z zaciekawieniem obserwowali katolików - ci wprowadzali i ustawiali spętanych jeńców przed sobą . Schilendorf spostrzegł ku swojemu zaskoczeniu , że jedną z osób która jest pojmana , jest Wilhelm .

- To Jeńcy , nasi jeńcy - powiedział Schilendorf do Shermana -

Sherman nie spusczał katolików z oczu .

- Co myślisz że zrobią ? - zapytał Sherman -

- Chce się mylić - odpowiedział Schilendorf -

- Co oni robią ? - zapytała Conflower Matthiasa

Ten nie wiedział co powiedzieć , gdyż nie wiedział .

Wszyscy dowódcy pozostali w obozie , staneli za jeńcami w raz ze swoimi żołnierzami . Badrank wyszedł przed jeńców i zaczął krzyczeć :

- Protestanci , obrońcy miasta ! Mam dla was wiadomość . - krzyczał Badrank - Oto wasi bracia - Badrank wskazał na jeńców -

Wśród protestantów narosło na murach pewne zamieszanie . Schilendorf odkrzyczał Badrankowi :

- Czego oczekujesz ?

Badrank odpowiedział :

- Wypuście naszych jeńców , a my łaskawie odwdzięczymy się wam tym samym

- Co sądzisz Sherman ?  - zapytał Schilendorf -

- Wypuść połowę , nie wszystkich

Schilendorf nakazał żołnierzą przyprowadzić jeńców z więzienia . Jeńcy zobaczyli żołnierzy , przestraszyli się , lecz powiedziano im że zostaną uwolnieni . Otworzonę brame i wypuszczono połowę jeńców , ci powędrowali do Badranka .

Protestanci którzy klęczeli spętani w raz z Wilhelmem , ucieszyli się że protestanci zgodzili się na wymianę jeńców . Gdy Jeńcy doszli do Badranka , Schilendorf zawołał :

- Oto wasi jeńcy , teraz , wypuście naszych , tak jak powiedziałeś !

Badrank spojrzał na swoich żołnierzy , odsunoł się i krzyknął :

- Oto nasza wiadomość , którą chce byś włożył sobie do serca !

Badrank odwrócil się do żołnierzy , i rozkazał im :

- Zabić ich

Templehof w raz z kilkoma żołnierzami , zaczeli poczynając od tyłu , podrzynać gardła protestantom .

Protestanci na murach byli zszokowani i wściekli gdy to zobaczyli . Wilhelm nawet się nie odwrócił , powierzył jedynie Panu swoją dusze , i pomodlił się . Jeden z jeńców odwrócił się i był przerżony , widząc że katolicy zabijają jeńców .

- Wilhelm - zawołał żołnierz - zabijają nas

- Wilhelm tylko spojrzał na swojego podkomędnego i powiedział uśmiechając się :

- Wybacz mi , przyjacielu

Matthias nie mógł w to uwierzyć , nie był gotowy na taki widok . Conflower zasłoniła oczy . Rose rozpłakła się , Martin zaskoczony , odchylił jej głowę od tego widoku i przycisnoł do siebie .

Sherman i Schilendorf patrzyli jedynie na Wilhelma . Wilhelm patrzył w kierunku murów . Gdy Templehof podszedł do Wilhelma , przyłożył mu szable do gardła .

- Ostatnie słowo ? - szyderczo zapytał Templehof -

- Wybaczam ci - uśmiechnoł się Wilhelm -

Templehof poderżnoł Wilhelmowi gardło , ten upadł i zmarł , na oczach swoich braci w wierzę . Żona Wilhelma właśnie weszła na mury . Gdy Schilendorf ją zobaczył , natychmiast wytargał ją z murów , karząc jej odejść , ta nie wiedząc o co chodzi , posłusznie odeszła .

- Martin , czemu oni to zrobili ? - zapytała Rose -

Martin nawet nie zdążył odpowiedzieć . Protestanci rzucli się do więzienia , wytargali pozostałych katolickich jeńców . Wtargali ich na mur , po czym przerażonych na oczach katolików , zrzucli z niego , zabijając ich .

Badrank widząc to stwierdził jedynie :

- Niech tak będzie

Piotr nie mógł tego pojąć , dlaczego do tego wszystkiego doszło . Templehof był wściekły że protestanci mieli więcej jeńców których zabili , wrócił zdenerwowany do swojego namiotu .

To wydarzenie pogłębiło wzajemną nienawiść pomiędzy katolikami a protestantami .

Załamaniu Martina ustąpił silny gniew i wzburzenie . Był wściekły że Rose to wszystko zobaczyła . Martin zaczął uspokajać Rose która płakała na jego ramieniu .

- Rose , nie płacz - tulił ją czule Martin -

- Wszyscy się zabijają , Martin , zabiją nas - żaliła się Rose płacząc -

- Nie zabiją Rose , nie zabiją , to ja ich zabiję , obiecuje ci - przekonywał Rose Martin -

Rose wzieła się w garść , otarła łzy i powiedziała :

- Nie mów tak Martin , nie obiecuj mi tego

Protestanci zaczeli kłócić się pomiędzy sobą odnośnie tego co zobaczyli . Sherman i Schilendorf w ciszy i smutku patrzyli się w kierunku katolickiego obozu . Katolicy , zabrali ciała zamordowanych jeńców . Obie grupy były wzburzone .

Wieść szybko rozeszła się po mieście , wszyscy zaczeli schodzić z murów i udali się do swych domów .

Rose usiadła na kanapie wycierając łzy , Martin chodził po mieszkaniu , bardzo zdenerowany , myśląc o tym co miało miejsce dziejszego dnia . Rose zapytała :

- Czujesz się dobrze ?

- Nie

- Usiądziesz obok mnie ?

Martin na proźbe Rose usiadł koło niej na kanapie .

- O co chodzi Rose ?

- Chciałam po prostu byś był blisko mnie

- Boisz się Rose ?

- Nie , nie boję

- Nie powinnaś patrzeć na to wszystko , to ciężkie dla ciebie . To ciężkie dla mnie , tym bardziej dla ciebie...

Rose poczuła przypływ odwagi , położyła ręke na ramieniu Martina i wyznała mu coś bardzo w jej miemaniu ważnego :

- Martin , jeżeli pewnego dnia stanę przed obliczem śmierci , nie zawaham się umrzeć , nigdy nie wypre się Chrystusa . Poszłabym na stos , dla Boga , jeżeli by tego zechciał . Czy poszedł byś na niego razem ze mną ?

Martin był zachwycony słowami Rose , docenił jej odwagę , wydawało mu się że jest ona bardziej odważna od niego . Z przejęciem odpowiedział :

- Pójdę z tobą wszędzie Rose , nawet na stos

Po tym szczerym wyznaiu , Rose i Martin dla odragowania sytułacji która zaszła tego dnia , zaczeli sprzątać mieszkanie . Gdy usłyszeli że do swojej części domu wrócił Sherman , Rose zeszła na dół do niego .

- Wujku , czy wszystko w porządku ? - zapytała Shermana Rose -

Sherman był wyraźnie przygnębiony , lecz uśmiechnoł się i powiedział :

- Rose , nie troszcz się o mnie , u mnie wszystko w porządku

Rose spostrzegła że Sherman ma już zamiar wyjść z domu mimo że przed chwilą do niego przyszedł .

- Wujku... - powiedziała niezadowolna Rose -

- Rose , wybacz , nie porozmawiamy teraz , muszę udać się do żony zamordowanego

- Pójdę z tobą - powiedziała pewna siebie Rose -

- Zatem , chodź

Rose poinformowała Martina że wychodzi z Shermanem złożyć kondolencje żonie zamordowanego oficera , ten postanowił że pójdzię z nią . Tak wszyscy wyszli do mieszkania Katarzyny .

Sherman i Schilendorf odwiedzieli żonę Wilhelma - Katarzyne w raz ze wszystkimi oficerami . Zapukali do jej drzwi domu i weszli do środka w raz z Rose i Martinem . Za raz po nich przybyli duchowni z klasztoru . Katarzyna była zadziwiona , myślała że to jakieś święto i chciała zrobić dla wszystkich obiad , ale Sherman ją przed tym powstrzymał , przysunoł krzesło i kazał usiąść .

Schilendorf przekazał w obecności wszystkich , Katarzynie wiadomość o egzekucji jej męża po czym przekazał szczere kondolencje .

- Jest mi bardzo przykro , zaprawdę , Wilhelm był moim najlepszym oficerem - powiedział z żalem Schilendorf -

Katarzyna niemal nie spadła z krzesła , zaczeła odruchowo zaprzeczać tym informacją , aż w końcu w ciszy wszystkich obecnych , rozpłakała się . Rose podeszła do Katarzyny i przyklękła przy niej , pocieszając ją że jej mąż jest z Panem .

Katarzyna zwróciła się do Shermana :

- Czy to prawda ? Czy Wilhelm jest teraz w niebie ? Bracie Shermanie , powiedz mi

- Jest z Panem , ze względu na swoją wiarę . Był pokornym chrześcijaninem , znałem go... dobrze i jestem pewien tego - przekonywał Sherman -

- Panie , niech się pełni twoja wola - powiedziała zapłakana Katarzyna -

Sherman podszedł obok Rose , położył rękę na Katarzyne i powiedział :

- Niech się pełni wola Boża

Rose z pocieszeniem delikatnie zwróciła się do Katarzyny :

- Katarzyno , jesteśmy z tobą , jeżeli czegoś ci będzie brakować , zawsze możesz na nas liczyć

- Dziękuje ci dziecko , dziękuje... - uśmiecheła się do Rose Katarzyna -

Oficerowie i Duchowni pozostali jeszcze by kolejno złożyć kondolencje , Martin wyszedł przed dom . Podszedł do niego Sherman .

- Co sądzisz o tym Martin ? - zapytał Sherman -

- Jestem mi przykro z powodu Wilhelma , czy naprawdę jest z Panem ?

- Jest , na podstawie swojej wiary

- Tylko wiary ?

- Tylko wiary , poprzez Łaske

Po tych słowach Sherman odszedł do domu . Po jakimś czasie Rose wyszła z domu Katarzyny do Martina .

- I jak się czuje ?

- Jest bardzo silna , powierzyła ponownie swoje życie Bogu , wiele osób postąpiło by inaczej - pochwaliła Katarzynę Rose -

Martin i Rose powrócili do swojego domu .

Opiekuńczość Rose zrobiła na Martinie duże wrażenie . Gdy Martin i Rose powrócili do domu , Martin pochwalił ją .

- Katarzyna jest ci bardzo wdzięczna zapewne , za dobre słowo

- To wielka ulga że ona nie jest z tym wszystkim sama , wiele żon straciło swoich mężów w ostatniej bitwie - mówiła z przejęciem Rose -

- Nie wszystkim można pomóc

- Wszyscy mamy pocieszyciela , Ducha Świętego , on może pomóc wszystkim , nie polegajmy na naszych wysiłkach . Muszę teraz wyjść na rynek i kupić coś na obiad , zapasy Shermanowi i nam się kończą a on sam nie cierpi zajmować się takimi sprawami .

- Dobrze Rose , będę czekał

Rose wzieła pieniądzę Shermana , pocałowała Martina i wyszła z domu . Maritn został sam . Spojrzał krzywo na Biblię która leżała na stole . Niechętnie nie mając nawyku czytać książek , otworzył Biblie na nowym testamencie . Tam przeczytał o Janie Chrzicielu .

" **Pytali go też i żołnierze: «A my, co mamy czynić?» On im odpowiadał: «Nad nikim się nie znęcajcie i nikogo nie uciskajcie, lecz poprzestawajcie na swoim żołdzie»**. "

Martin chwilę zatrzymał się na tym fragmencie i rozmyślał nad nim . Werset ten wzbudził w Martinie poczucie winy , wspomniał na zmarłego Wilhelma i innych żołnierzy którzy walczyli i umierali broniąc miasta i wszystkiego co jest Martinowi bliskie . Poczół się podle .

Otworzył Biblie dalej i przeczytał inny fragment .

" **Takie jest przykazanie moje, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem. Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich**. "

Poruszyło to Martina , myśl że nie ma większej miłości niż oddanie życia za swoich przyjaciół , sprawiła że zapragnął wesprzeć swoich przyjaciół , nie mogąc dalej patrzeć jak umierają .

- Nie dam skrzywdzić Rose - powiedział do siebie Martin -

Następnie przeczytał reszte Ewangelii Jana . Wstydził się czytać Biblie przy Rose , więc gdy ta wróciła już do domu , szybko odstawil Pismo Święte na stół . Martin spytał Rose która właśnie wróciła z rynku do domu :

- Czy coś działo się ciekawego w mieście ?

- W mieście zawsze dzieją się ciekawe rzeczy - uśmiechneła się Rose -

Martin wyjrzał przez okno i spostrzegł Schilendorfa , który werbował nowych ochotników do garnizonu .

- Zrobisz Obiad Rose ?

- Tak

- Ja muszę na chwilę wyjść , za chwilę wrócę

Po tych słowach Martin wyszedł z domu , Rose zadowolona w spokoju przyrządzała posiłek . Martin udał się do tłumu w którym Schilendorf selekcjonował ochotników .

Tymczasem Gerwazy poczół się lepiej , wrócił do zdrowia i zaczął chodzić po klasztorze . Podbiegł do niego Matthias i obwieścił mu , że katolicy zamordowali złapanych protestanckich jeńców , dodał również że Protestanci zrzucli z murów część katolików . Gerwazy był niezadowolony z tego co się działo podczas jego nieobecności . Ludwik przyniósł do Gerwazego kolejne wieści .

Otóż w mieście zaczął działać i nauczać pewien anababtysta o imieniu Maciej Pańczyk . Twierdził on że miasto musi natychmiast poddać się katoliką i zdać na ich łaskę składając broń , zanim Sąd Boży wyleje się na protestantów za to że przelewają krew .

Ludwik stwierdził :

- Mamy problem

Matthias się zdziwił .

- Przecież oni nas zabiją - powiedział oburzony Matthias -

Gerwazy westchnoł i powiedział do Ludwika :

- Och , gdyby ten szarlatan pojmował rzeczy tak prosto jak to dziecko , już dawno zażegnalibyśmy problem z jego strony

Pańczyk znalazł grupę zwolleników i w raz z nimi nauczał na ulicach Norymbergi .

- Chłopi powstają i walczą przeciwko władzy ustanowionej przez Boga , Katolicy i Protestanci walczą ze sobą wzajemnie , dość tego ! Tak mówi Pan ! Złóżcie broń i poddajcie się , zanim dusza wasza zostanie z powodu waszych czynów wrzucona do piekła . Sąd Boży nad tym miasem ! - krzyczał Pańczyk -

Mieszkańcy się obawali tej mowy , czuli się pozbawieni jakiej kol wiek możliwości wyboru . Pańczyk głosił swoje napomienia na ulicach , podszedł do grupki żołnierzy którzy stali przy Schilendorfie sprawdzającym ochotników i surowo ich zganił , za przelewanie krwii .

W Obronie żołnierzy stanął Schilendorf .

- Kim ty jesteś padalcze ? - wzburzył się Schilendorf - Odejdź od moich żołnierzy

- Jestem jak głos wołającego na pustyni , odstąpcie od swoich grzechów ! - krzyczał Pańczyk -

- Czego chcesz ? - zapytał Schilendorf -

- Rozwiązać żołnierzy , poddać się najeźdźcą , dla uratowania duszy

Schilendorf wyjął miecz .

- Powinienm cię zabić za zdradę

- Mordercy nie odziedziczą królestwa Bożego - mówił Pańczyk -

Tłum ochotników stracił entuzjazm , niektórzy zaczeli odchodzić . Schilendorf widząc to prawie się załamał . Jako że Martin obecny w tłumie nie znał zbyt dobrze niemieckiego , nie przejmował się mową Pańczyką , lecz widząc że Schilendorf nie jest zadowolony jego obecnością , podszedł do Pańczyka i nakazał nakzał mu w jego ojczystym języku , odejść , znając to słowo z uprzedniej nauki z Rose .

- Nie odejdę , doputy każdy nie porzuci swej broni

Nie rozumiejąc tego zdania , Martin widząc że Pańczyk nie odszedł , zwrócił się po francusku do Schilendorfa .

- Chce zgłosić się na ochotnika , do twojej armii

Jeden z oficerów przetłumaczył Schilendorfowi te słowa .

- Doprawdy ? - zaskoczył się Schilendorf - Bardzo ci dziękuje Martin , z radością cię przyjmę .

Oficer przetłumaczył to Martinowi . Pańczyk rozgniewał się . Martin rzucił na niego gniewne spojrzenie i Pańczyk się wycofał . Nagle z tłumu wybiegł katolik Kamil , również deklarując chęć przyłączenia się do wojska . Zjawił się również Sherman .

- Kamilu , dlaczego chcesz wstąpić do wojska ? - zapytał Schilendorf -

- Chęć obrony miasta

Schilendorf któremu zależało jedynie na ochotnikach , wzruszył ramionami i się zgodził .

- Martin , co tu robisz ? - zapytał Sherman -

Schilendorf podszedł do Martina , objoł go i powiedział :

- Przedstawiam ci nowego ochotnika

Sherman się zdziwił .

- Martin ? Jak to ?

- Chce walczyć , za naszą wiarę - powiedział Martin -

- Naszą ?

- Jestem twoim bratem w wierzę , oddaje życię za swoich przyjaciół - uśmiechnoł się Martin -

Pańczyk odszedł , nie mogąc dłożej znosić obecności luteran . Sherman nie krył swojego zaskoczenia z powodu decyzji Martina .

- Chce walczyć o moich bliskich i ich wiarę - mówił Martin -

- Bracie... - Schermanowi napłyneły łzy do oczu - Witaj w domu

Sherman i Martin odeszli razem do domu . W domu , między schodami , Sherman powiedział Martinowi :

- Przyjdź do mnie później , musimy porozmawiać

- Dobrze - odpowiedział Martin , po czym poszedł na górę -

Martin wszedł do pokoju w którym Rose przygotowała jedzenie .

- Gdzie byłeś Martin ? - grzecznie zapytała Rose -

- Spacer... chciałem rozejrzeć się po mieście

Rose i Martin usiedli do stołu do którego Rose naniosła uprzednio potrawy .

- Wstańmy do modlitwy - powiedziała Rose -

Martin wstał w raz ze swoją ukochaną . Rose patrzyła się na niego , czekając aż zacznie się modlić . Martin nie miał takiego zamiaru i milczał , wstydząc się modlić przy Rose .

- Martin , pomódl się , podziękuj za posiłek - grzecznie porposiła Rose -

Martin zaczął się pocić , nie chciał się modlić .

- Rose... może ty się pomodlisz ?

Rose się zdziwiła .

- Dlaczego nie chcesz się pomodlić ? - zapytała -

- Nie będę się przy tobie modlił

- Dlaczego ?

- Jak to wygląda ?

Rose się obraziła ale przełkneła ślinę i ukryła swoje emocje . Grzecznie powiedziała :

- Powinieneś dać mi dobry przykład , jak każdy kto jest narodzony na nowo

- Ty dłóżej trwasz w wierzę niż ja , nie jestem godzien się modlić

- Martin , do Chrystusa możesz przyjść zawsze , bez względu na to jak się czujesz

- Przestań Rose... nie mówmy o tym , nie jestem gotowy

Rose się zawiodła i posmutniała postawą Martina .

- Wybacz Rose , może ty się jednak pomodlisz ?

Rose spojrzała na Martina , odeszła od stołu , nałożyła na głowę hustę , wróciła , spojrzała w dół zamykając oczy i tak zaczeła się modlić .

- Panie dziękuję ci za ten posiłek , za to że jesteśmy bezpieczni , nie zasłóżyliśmy na to wszystko , ale ty okazałeś nam łaskę . Dziękujemy ci za to że wylałeś za nas swoją świętą krew na krzyżu , w twoim imieniu , w Imieniu Jezusa Chrystusa .

Martin widząc to zawstydził się . Rose dodała .

- I pomóż nam nauczyć się modlić - Rose patrzy niezadowlona się na Martina - Amen

Po tych słowach Rose usiadła do stolu i zaczeła spożywać posiłek w raz z Martinem .

- Rose... muszę ci coś powiedzieć - nieśmiało mówił Martin -

- Tak Martin ?

- Wstąpiłem do Wojska

Rose przestała jeść , spjrzała na Martina w przerażeniu i zapytała :

- Co zrobiłeś Martin ?

- Będę walczył za ciebie , Rose , z tymi którzy oblegają to miasto , zabije Filipa i każdego kto... - Martin nie skończył mówić , Rose mu przerwała -

- Martin ! Nie ! - Rose wstała od stołu i ze łzami w oczach klękła przed Martinem - nie walcz , nie chce cię stracić

- Rose ja muszę to zrobić - powiedział przekonany o swojej powinności Martin -

Rose zaczeła płakać u stóp Martina , mówiąc by się z tego wycofał , Martin wstał z krzesła i przyklęknoł przy Rose .

- Dlaczego płaczesz ? - zapytał cicho Martin -

- Nie chce byś zabijał , możesz sam umrzeć - płakała Rose -

- Wiem Rose , umrę za ciebie

- Nie umieraj za mnie , nie proisłam cię o to

- W takim razie umrę za Chrystusa , tak samo jak umierają twoi bracia w wierzę , pomogę im , będę walczył razem z nimi .

Rose płakała dalej . Martin powiedział czule :

- Robię to bo cię kocham

Martin pomógł się podnieść Rose , ta rzuciła się mu na szyję i wyszeptała :

- Niech Bóg cię prowadzi

Martin uśmiechął się do Rose i pomógł jej usuąść na swoim krześle .

- Jedz Rose - Martin wytratł jej łzy z oczu -

Rose uspokoiła się i trudem zaczeła przełykać jedzenie . Martin usiadł na swoim krześle . Rose myślała o Katarzynie , jak straciła swojego męża , i o tym jak bardzo cierpi .

- Tak mi przykro z powodu Katarzyny - powiedziała Rose -

- Mi też - powiedział Martin -

- On zmarł , po to by Katarzyna mogła żyć , ty walczysz po to bym ja mogła żyć . Tak mi przykro Martin - rozczulała się nad Martinem Rose -

- To nie twoja wina , to wina tych którzy chcą cię skrzywdzić , chcą skrzywdzić ciebie i mnie , wszystkich którzy są nam bliscy . Nie pozwolę im na to

Rose w ciszy spożyła z Martinem obiad do końca , rozmyślając nad losem Martina i modląc się w duchu o swojego ukochanego .

- Nie musisz zabiegać o moją miłość , kocham cię bez względu na to kim jesteś i co czynisz - powiedziała Rose -

- Nie zasługuję na twoją miłość , nigdy na nią nie zasłóżę , dziękuje ci że mnie pokochałaś . Chciałbym słyszeć twój głos na zawsze .

Rose uśmiechneła się szczerze , wzruszyła się i wróciła do jedzenia .

Katolicy rozpoczeli ostrzał miasta z Bobardiery . Pociski trafiały przed mury miasta w ziemię . Badrank stał przy dziale i śmiał się .

- Jak tam wasza wola walki ? Wasze mury padną pod tym ostrzałem

Pociski nadal trafiały w ziemie . Warburg dał rozkaz :

- Przysunąć działo bliżej .

Żołnierze tak uczynili . W końcu następna kula Armatnia trafiła w mur .

- Dobrze , sięgamy - powiedział Warburg -

- Obrońcy będą załować dnia w którym odmówili mi kapitulacji - mówił Badrank -

Trafienie działem w mur przeraziło obrońców . Magnus przybył do Schilendorfa który był w koszarach .

- Sięgają nas ! Schilendorf , zrób coś ! - krzyczał Magnus -

- Nasze działa nie są jeszcze gotowe - powiedział Schilendorf -

Tymczasem podburzeni chłopi z pobliskiej wioski , przybyli do Jakuba , prosząc go o podjęcie działań . Jakub uznał że nadeszła pora na dokonanie ataku . Zaplanował go na noc , następnego dnia . Leśnicy donieśli Jakubowi o Arriergadzie katolików blokującej dostęp do obozu katolików oblegających miasto .

Jakub słysząc te wieści , postanowił że celem ataku będzie właśnie Arriergarda . Henryk czekający w przy swoich umoceniach , powoli tracił cierpliwość , chciał podjąć jakieś działanie , lecz miał związane ręce . Słyszał jedynie jak z oddali katolicy bombardują miasto .

Martin zszedł na dół do Shermana . Zapukał , Sherman mu otworzył i zaprosił do środka . Tam usiedli na krzesłach na przeciwko siebie . Sherman zaczął mówić .

- Martin , znasz Filipa , krzyczałeś na murach że go zabijesz

- Tak

- Muszę ci coś wyznać , teraz skoro jesteśmy braćmi w Chrystusie , nie chcę przed tobą mieć żadnych tajemnic , szczególnie że jesteś nażeczonym Rose . Chcę porozmawiać o przeszłości . Dobrze wiesz że znam Francuski , urodziłem się we Francji , to moja ojczyzna . Ja... gdy byłem katolikiem , zrobiłem coś złego , robiłem złe rzeczy .

- Znasz Filipa ?

- Owszem , znam go , on mnie poznał , tam przy murach , ja zaprzeczyłem , tej znajomości , wie kim jestem

- Skąd go znasz ?

- Filip zajmował się ściganiem heretyków na terenie Francji , tak jak ja , byłem Rzymsko Katolickim kapłanem , tak jak on . Robiłem dokładnie to samo co on , by podobać się Bogu .

- Zabijałeś ?

- Nie , nie osobiście . Pewnego dnia , zlokalizowałem grupę Waldensów na terenie Francji , ścigałem ją od dłoższego czasu , oddałem w ręce władzy świeckiej wielu innowierców . Lecz , tego razu , byłem w raz grupą żołnierzy przed ich domem . Gdy wszedłem do środka , była tam jedna kobieta . Żołnierze czekali przed domem , ufali mi . Kobieta poprosiła , bym nie wydał jeszcze jednej osoby , która jest w domu , a zaopiekował się nią .

- Co zrobiłeś ?

- Obiecałem jej że zaopiekuje się tą osobą , i nie wydam jej , jeżeli powie mi gdzie się ukryła . Zdesperowana , powiedziała mi że ukrywa się za szafą , prosiła mnie bym wydał tylko ją a oszczędził drugą osobe . Wyszedłem do żołnierzy , powiedziałem że w domu jest kobieta . Wszedłem razem z nimi . Następnie w jej obecności kazałem odsunąć szafe żołnierzą . Ona krzyczała , że obiecałem jej że zabiorą tylko ją , ja nie dotrzynałem słowa , bo słowo dane innowiercy , nie mialo dla mnie wtedy znaczenia .

- Kto był za szafą ?

- Dziecko , jej syn . Spojrzałem na niego , nie wiedziałem że to dziecko . Było za późno , żołnierze pochwycili je i jego matkę . Nieługo później , zostali zamordowani . To niewinne dziecko , mogło żyć , mogłem je uratować , ale je zabiłem .

Maritn słuchał z przejęciem .

- Wróciłem do domu , padłem na kolana i dotarło do mnie , co zrobiłem . Opuściłem Francje , udałem się do Norymbergi , do mojego brata , Adama . Następnie nawróciłem się za jego sprawą   , trzy lata później . Gdy odkryłem że jest Luteraninem , nie potrafiłem go wydać , ani jego , ani Rose . Poznałem wtedy Ewangelie . Przeczytałem o Apostole Pawle , pierwszy raz w swoim życiu . Paweł był gorliwy , ścigał wyznawców Chrystusa , tak samo jak ja ścigałem innowierćów , dla Boga , tak jak Filip . Paweł stał się jednym z chrześcijan , tych których zwalczał przez całe życie , i stał się wielkim Apostolem Bożym , pełnym pokory , Apostołem Pogan . Gdy przeczytałem jego histoire , upadłem na twarz , rozpłakałem się i prosiłem Boga o przebaczenie tego co uczyniłem , to był moment mojego nawrócenia . Prześladowałem kościół Boży , tak samo jak Paweł prześladował go . Paweł pomimo tego co uczynił... Bóg mu przebaczył , tak samo przebaczył i mi .

Martin wysłuchał Shermana . Sherman się uśmiechnoł .

- Czy ktoś jeszcze o tym wie ? - zapytał Martin -

- Schilendorf i Wilhelm , ale Wilhelm już nie żyję , teraz , wiesz o tym ty

- Przykro mi - powiedział Martin -

- Nie Martin , zasłożyłem na śmierć , dlatego stałem się kaznodzieją , aby pokutować za moje winy , niech ci nie będzie przykro z mojego powodu , ja jestem grzesznikiem , tak jak ty , i każdy , ale raduj się , bo Chrystus zapłacił na krzyżu , za wszystkie grzechy , moje i twoje . Dziękuje ci Martin że mnie wysłuchałeś , chciałem byś o tym wiedział .

- Nie , to ja dziękuje

- Chcesz zabić Filipa ?

- Tak - powiedział stanowczo Martin -

- Rozumiem cię , rozumiem... Rose pewnie mówiła ci o przebaczeniu

- Nie chce przebaczyć - pokiwał głową Martin -

Sherman uśmiechnoł się .

- To nie jest temat na dziś , Martin , porozmawiamy o tym kiedy indziej

Sherman wstał , za nim wstał z krzesła Martin .

- Dziękuje za spotkanie Martin , widzimy się jutro w kościel , dałby Bóg

- Tak - uśmiechnoł się Martin - Z Bogiem

Martin wyszedł delikatnie zamykając drzwi , Sehrman został sam . Martin wrócił na górę do Rose . Sherman spojrzał na swoją Biblie i powiedział :

- Panie , przebacz mnie grzesznikowi

Katolicki obóz . Badrank wezwał do swego namiotu jednego z żołnierzy , przekazał mu następujące rozkazy .

- Weś kilku żołnierzy , udaj się do pobliskich miast , tam opłać najemników za złoto , które ci przydziele

- Rozkaz - odpowiedział żołnierz -

- I przysłać mi tu tą dziewczynę - rozkazał Badrank -

Durgi żołnierz pośpiesznie pośpieszył po pojmaną dziewczynę . Przytargał ją z namiotu i przyprowadził do namiotu Badranka .

Filip będący w namiocie zapytał dziewczyne :

- Cóż więc powiesz nam dziewczyno ?

Rozalia milczała .

- Choć - powiedział Badrank i wyjął chleb - Podejdź bliżej

Głodna Rozalia podeszła ze strachem do Badranka . Badrank wyciągnoł rękę z kawałekiem chleba w jej kierunku .

- Weś - powiedział Badrank -

Rozalia delikatnie , ostrożnie , weziła z ręki Badranka kawałek chleba i zaczeła natychmiast go jeść .

- Głodna ? Prawda ? - zapytał Badrank -

Rozalia jadła nic nie mówiąc .

- Chcesz więcej ?

Rozalia pokiwała głową , dając do zrozumienia że chce .

- Posłuchaj dziewczyno , możesz liczyć na o wiele więcej . Pod jednym warunkiem . Będziesz działać dla mnie . Będziesz naszym szpiegiem . Udasz się do miasta , i spotkasz się z myszą o imieniu Braun , powiesz mu że przysłał cię Badrank - dowudca sił oblegających , on przekaże ci informacje dla mnie . Zrozumiesz ?

Rozalia milczała . Badrank warknoł , wstał podszedł do Rozalii .

- Czy rozumiesz ?

- Tak - powiedziała przestraszona Rozalia -

- Dobrze... - powiedział Badrank - jeżeli wykonasz zadanie , możesz liczyć na moją... naszą , łaskę . Jeżeli nie ktoś z miasta doniesie mi że nie wypełniłaś zadania a zwróciłaś się ku obrońcą , wtedy , zginiesz , z rąk lokalnej mniejszości katolickiej . Gdy wykonasz zadanie , masz powrócić tutaj . Zrozumiano ?

- Tak

- Dobrze , możesz wracać do namiotu

Rozalia spojrzała smutnym wzrokiem na kawałek ryby leżącej na stole Badranka . Badrank widząc to , wziął rybe i wręczył ją Rozalii .

- Potraktuj to jako jałmużne - szyderczo powiedział Badrank -

- Dziękuje

Rozlia opuścila namiot Badranka i w towarzystwie żołnierzy została odprowadzona do namiotu w którym przeznaczonego dla jeńców . Widząc że Rozalia je rybę , żołnierze poczuli się zazdrośni , myśląc że Badrank faworzyuje jeńców . Złosiliwie jeden z żołnierzy wyrwał jej rybę z rąk gdy ta jadła i podeptał .

Piotr podszedł do żołnierzy prowadzących Rozalie .

- Co ty wyprawiasz ? - zapytał zdenerwowany Piotr żołnierza -

- Wracaj do swojego namiotu - odpowiedział żołnierz -

- Jestem Oficerem , jak śmiesz ?

- Jesteś niemcem , nie przyjmuję od ciebie rozkazów - odpowiedział żołnierz -

W tym momęcie zjawił się Templehof i przyłożył stojąc z boku szable do szyji żołnierza .

- Owszem , przyjmujesz , i od niego i odemnie

Drugi żołnierz puścił Rozalie i wyciągnął miecz , Piotr rzucił się na niego i popchnoł go , przewracając na ziemie . Piotr wyciągął swój miecz i przystawił je do leżącego Francuza .

- Jeszcze jakieś wątpliwości ?

- Nie - odpowiedział żołnierz -

Piotr pomógł wstać żołnierzowi . Templehof opuścił swoją szable i schował . Rozalia była przestraszona , Piotr zwrócił się do niej uprzejmie , by podała mu rękę , a on ją odprowadzi do namiotu . Rozalia podała niechętnie Piotrowi rękę , a ten zaprowadził dziewczynę do jej namiotu i rzczył dobrego snu .

Templehof zwrócił się do Francuzów :

- Precz z moich oczu

Francuzi szybko wrócili do swoich namiotów .

Piotr spojrzał podejrzliwie i nieufanie na Templehofa i odszedł do swojego namiotu . Templehof również powrócił do siebie .

Tomasz potajemnie spotkał się z Braunem w katolickiej dzielnicy na ulicy . Gdy Braun go spotrzegł , weszli razem do domu znajomych braci w wierzę i zamkneli drzwi .

- Widziałem się z dowudcą katolickiego obozu - powiedział Tomasz -

- Dobrze - odparł Braun - przekazałeś mu o naszych zamiarach ?

- Tak , mamy dać mu znać gdy będziemy gotowi

- Kamil został przyjęty przez Schilendorfa do wojska , nie pozostało już zbyt wiele czasu do końca realizacji planu - powiedział Braun -

Braun wyjął mieszek z pieniędzmi i wręczył Tadeuszowi .

- To za trud

- Dziękuje , Bracie - odparł Tadeusz chowając mieszek pod płaszcz -

- Spotkaj się ze mną , jutro , w karczmie w tej dzielnicy

Tomasz pokiwiał głową , obaj wyszli z domu i rozeszli się .

Wczesny poranek , Rozalia zostaje wybudzona ze snu przez Teplehofa , ten nakazuje je wstać i iść . Templehof odprowadził w towarzystwie innych żołnierzy z rozkazu Badranka Rozalie poza obóz i nakazał jej iść ze strony lasu do miasta . Rozalia odeszła w stronę miasta , szczęśliwa że opuszcza obóz , ale dręczona przez strach o jej życie , nie znając przyszłości .

Martin wyruszył w raz z Kamilem na szkolenie na poligon w mieście , gdzie oficerowie uczyli ich posługiwać się bronią . Martin potrafił posługiwać się swoim mieczem jak przystało na samouka , potrafił się nim posługiwać bardzo dobrze , tak jak nauczył go jego ojciec . Przez cały trening , Martin nie rozstawał się z ostrzem jego ojca i odmawiał pomimo namówień dobycia innej broni . Na treningu Martin wypadł bardzo dobrze , na tyle że Schilendorf postanowił dać mu lekcje osobiście , ucząc go parowania ciosów .

- Gdzie tak nauczyłeś się walczyć ? - zapytał jeden z oficerów -

- Ojciec był najmenikiem , to jego miecz , to on mnie wszystkiego nauczył - odpowiedział Martin -

- Masz zapał - przyznał oficer -

Ochotników przyodziano w lekkie pancerze i dano im akrebuzy . Martin i inni ochotnicy mieli problemy z ich obsługą , pudłując przy strzelaniu do celów z bliskiej odległości .

- Nie martwcie się , na waszym etapie szkolenia najwyższą celość tą bronią uzyskalibyście tylko celując w stodołę - powiedział ochotniką Schilendorf -

Na pligon przyszła Rose , przynosząc ochotniką trochę pożywienia i wody .

- Witaj Rose - powiedział Schilendorf i skosztował nieco chleba który przyniosła Rose -

- Gdzie jest Martin ? - zapytała grzecznie Rose Schilendorfa -

Schilendorf wskazał palcem na Martina będącego w tłumie .

- Martin ! - pomachała mu Rose -

Martin podszedł do niej ucieszony że przyszła .

- Jak sobie radzisz ? - zapytała -

- Martin jest pełen zapału , radzi sobie bardzo dobrze , nie martw się tylko o akrebuzy , one są zazywczaj niecelne - powiedział Schilendorf -

- Dziękuje że przyszłaś Rose - uśmiechnął się Martin -

- Chciałam zobaczyć co robisz . Czym są te Akrebuzy ?

- To Broń Palna , niecelna , ale skuteczna i prosta w użyciu , nie wymagająca długich ćwieczeń i utrzymywania formy do użytku . Martinie , pokaż swojej dziewczynie jak to wygląda , idź i oddaj strzał .

Rose przetłumaczyła Martinowi polecenie Schilendorfa .

- Chcesz to zobaczyć ? - zapytał Martin -

- Chce - uśmiechneła się Rose -

Martin wziął Akrebuz , podszedł do barrierki i oddał strzał w cel . Szczęśliwie udało mu się go trafić , cel rozpadł się z powodu siły uderzenia pocisku . Widząc jak cel się rozpadł , Rose zszedł uśmiech z twarzy i zaniepokoiła się o życie Martina Martin wrócił do Rose .

- Brawo - klaskał Schilendorf - albo to szczęście albo osiągnołeś już fach przyjacielu

Martin spojrzał na Rose , ta aby ukryć emocje i swój niepokój głupio się uśmiechneła na moment po czym śmietelnie poważnie powiedziała :

- Uważaj na siebie Martin

- Nie matw się Rose

Rose pobyła jeszcze chwilę na poligonie , po czym odeszła do domu . Bacznym obserwatorem treningu był natomiast Matthias który bacznie obserował to szkolenie . Rose przechodziła obok bramy , gdy zaczepiła ją pewna dziewczyna .

- Przepraszam , właśnie przybyłam do miasta , czy wiesz może gdzie można przenocować ? - zapytała Rose Rozalia -

- Na pewno gdzieś tutaj można przenocować , jest tutaj pewna gospoda...

- Nie mam pieniędzy - powiedziała ze wstydem Rozalia -

Rose zrobiło się Rozali żal .

- Zapytam się w klasztorze czy duchowni nie znajdą dla ciebie miejsca . Dobrze ?

Rozalia pokiwała głową na znak że się zgadza .

- Do tej pory może... zechesz spać u mnie w domu ?

- Była bym bardzo wdzięczna , nie chce się narzucać

- Wszystko w porządku - przekonywała Rozalie Rose - możesz u mnie przenocować , chodź , zaprowadzę cię do mojego domu

Rose zaprowadziła Rozalie do swojego Domu . Wprowadziła ją do siebie na górę i w sypialni rozłożyła pod swoim łóżkiem koc .

- Będziesz spała na łóżku , ja obok - powiedziała stanowoczo Rose -

- To twoje łóżko , nie mogę - sprzeciwiła się Rozalia -

- Nie nalegaj , nie potrafiła bym zasnąć w moim łóżku wiedząc że osoba w potrzebie śpi na podłodzę

- Ja... bardzo dziękuje - powiedziała zaskoczona Rozalia - Rose zaprosiła Rozalie do pokoju , usiadły przy stole , Rose zaparzyła dla Rozali zioła , ponieważ uznała że wygląda mizernie .

- Skąd jesteś ? - zapytała Rose - - Z wioski... daleko stąd - Co cię tu sprowadza ? - delikatnie , grzecznie z uśmiechem pytała Rose -

- Nie mogę powiedzieć - cicho powiedziała słaba Rozalia -

Rose zmartwila się o Rozalie .

- Czy mieszkasz sama ? - zapytała Rozalia -

- Nie - roześmiała się Rose - mieszkam na górzę z nażeczonym , pod spodem mieszka mój ojciec z rodziną i wuj

Rozalia siedziała ciągle smutna i nie uśmiechala się . Rose była tym przygnębiona .

- Jesteś luteranką ? - zapytała Rose -

- Ja... nie mogę ci powiedzieć - przestraszyła się Rozalia -

Rose mocno się zdziwiła tą odpowiedzią . - Jesteś słaba , wypij zioła i połóż się , dobrze ? Rozalia pokiwała głową . Rose podała jej zioła i wyszła z domu żegnając Rozalie .