Arkhtus "Gölge" Borg

**Hikayesi**

Arkhtus, kendini Alacaorman’ın en tekinsiz köşelerinde devriye gezmeye ve tehlikeleri defetmeye adamış bir ranger klanında doğdu. Sürekli ormanda ve tetikte yaşayan bu klanın üyeleri, uzun süre zorlu koşullarda yaşamış olmanın sonucu olarak, merhametsizlikleriyle bilinirlerdi. Orman içerisinde sürekli yer değiştirirler, hem beslenmek hem de tehlikeleri yok etmek için avlanırlardı. Arkhtus 10 yaşına geldiğinde, bir baskın sırasında yaptığı bir atışla üç goblini tek oka dizerek klana kendini ispatladı. Klan bir tören düzenleyerek onu okçu birliğine kabul etti. Yıllar süren katı disiplinli silah ve ekipman bakımı, okçuluk, hayatta kalma eğitimleri sonlandığında, ormanda yalnız başına gezme iznini sahip 7 rangerdan biri haline gelmişti. Bu Arkhtus için bir dönüm noktasıydı. Ertesi günün ilk ışıklarıyla birlikte ekipmanını toplamış ve yola koyulmuştu. Ormanda kendini evinde hissediyordu. Çünkü bu zamana kadar ağaçlardan başka bir evi, çimenlerden başka bir yastığı olmamıştı.

Yola çıktığında 20 yaşındaydı ve bunun üzerinden üç yıl geçti. Klanla birlikte yaşadığı dönemde de az konuşan bir insandı fakat yıllar süren yalnızlık onu iyice sessizleştirmişti. Nadiren ormanda diğer rangerlarla karşılaştığında onlarla yalnızca hunter işaret diliyle konuşur, potansiyel tehlikelerin ve avların yerini anlatır ve sessizce ormanın içinde kaybolurdu. Bu durum onu hiç rahatsız etmese de çevresindekileri biraz ürkütebiliyordu. Diğerleri ona “Gölge” adını takmıştı.

Bir gün ormanın bittiği yere kadar yürüdü. Önünde dümdüz bir ova vardı. Biraz ilerideki patikadan bir aile at arabasıyla ağır ağır ilerliyordu. Çocuk annesinin uyarılarına kulak asmadan at arabasının arkasında hoplayıp zıplıyor, kelebek yakalamaya çalışıyordu. Arkhtus bir saniyeliğine gülümsedi. Sonra yıllardır yaşadığı vahşi hayat ve kendi çocukluğu gözünün önünden geçti. Artık gülmüyordu. Ellerine baktı. Elden çok savaş aleti gibi gözüküyorlardı.

Derin bir nefes aldı. “Ben buyum.” dedi kendi kendine.Yıllar sonra ilk defa konuşmuştu. “Hayat beni yaratıklarla savaşan bir canavara dönüştürmüş olabilir, ama artık burada kalmak istemiyorum.” diye düşündü.  Başka yerler görmek istiyordu. Gülen çocukların olduğu bir yer mesela. Çünkü “Klan”da çocukların gülmesi veya ağlaması yasaktı. Yüksek ses çıkarmak tehlike anlamına geliyordu. Zaten klanda çok çocuk da olmazdı. Hamile kadınların ağaca tırmanabilecek kadar güçlü, yeni doğan bebeklerin yılan kadar sessiz olması beklenirdi. Ve bu beklentiler pek de iyi sonuçlar vermezdi.

Yıllar önce Sonçıkış diye bir kasaba duymuştu. Belki oraya gidebilirim diye düşündü. Mutlaka ona göre bir iş bulurdu. Hiçbir zaman rahatına düşkün bir insan olmamıştı. Bu yüzden beklentileri yüksek değildi. Tek istediği normal insanlar görmek, etrafta koşturan çocukları izlemekti.

Kasabaya vardığında büyülenmişti. Devasa gemiler, sokak satıcıları, hatta pencerelerden sokağı izleyen yaşlılar! Hayatında ilk defa bir yaşlı görüyordu! Ormanda bu kadar üzün süre hayatta kalabilmek mümkün değildi. Denizciler ve satıcılar avazları çıktığı kadar bağırıyor ve herkes bunu normal karşılıyordu. Kasaba ona göre devasa bir karnaval alanıydı. Tam o sırada gözü bir levhaya takıldı. Üzerinde “Kara Kanatlar Lejyonu” yazıyordu. Binanın önünde duvara yaslanarak muhabbet eden birkaç adam vardı. Yanlarına gidip silahlarına göz attı. Askerler bu davranışı tuhaf bulduğundan muhabbete son verdiler ve biraz toparlandılar. “Bir sorun mu var?” diye sordu asker Arkhtus’a. Arkhtus iş aradığını ve kendisinin de kılıç ve ok kullanabildiğini söyledi. Nereden geldiğinden ve neler yaptığından bahsetti. Ona her zaman dürüst olması gerektiği öğretilmişti. Bu yüzden askerler Arkhtus’un anlattıklarını dinledikçe ona deli muamelesi mi yapsalar yoksa ciddiye mi alsalar karar veremediler. Yine de anlattıkları doğruysa işe yarayabileceğini düşünerek ona lejyonun yapısını anlattılar. Arkhtus, kasabaya geldiği ilk günden lejyona girmeye karar vermişti. Hızlı bir kabiliyet testi sonrası kabul edildi. Hayatta kalmak için yine silahlarına güvenecekti. Fakat bu sefer her şey çok daha farklıydı…

**Kişiliği**

Arkhtus, konuşmaktan hoşlanmadığından ve genelde dikkatli bir biçimde çevresindekileri incelediğinden insanlar Arkhtus’u tuhaf bulmaktalar ve ondan uzak durmaktadırlar. Arkhtus durumun farkında olmasına rağmen alışkanlıklarından vazgeçememektedir. Doğayı ve hayvanları çok sevdiğinden bazen sokak aralarında kedilerle “kovalamaca” oynarken görülebilir. Yalnız çalışmaktan keyif alsa da lejyonun yapısı sebebiyle başka insanlarla yardımlaşmaya alışmaya başlamıştır. En sevdiği etkinlik sabah gün doğmadan kalkıp ekipmanlarını kontrol etmek, gerekirse yayını ve oklarını tamir etmektir. Denizi izlemekten büyük keyif alsa da ayağının toprağa basıyor olmasını tercih eder.

**Görünüşü ve Fiziksel Özellikleri**

1.90 boyunda 90 kilo civarındadır. Çok çevik olmakla birlikte zor koşullarda yaşamaya alışkın olduğundan bir o kadar dayanıklıdır da. Oklarını, yayını ve kılıcını hiçbir zaman yanından ayırmaz. Kendi el yapımı olan siyah deri zırhıyla dolaşır. Ağır zırh kuşanmaktan hoşlanmaz ama güvende kalabilmek için kendini balçıkla sıvadığı bile olmuştur. Hafif kirli sakallıdır ve her zaman, cenaze törenindeymiş gibi bir yüz ifadesine sahiptir.