Biała Rzeka 2

## Biała Rzeka

***Biała Rzeka*** *[ang. White River]* wcześniej znana jako ***Rzeka*** *[ang. River] —* Dawna przywódczyni i założycielka Klanu Białej Rzeki. Wcześniej pieszczoszka. Obecnie członkini Klanu Gwiazdy. Zginęła zamordowana przez Salwiniową Łatę, swoją uczennicę.

Córka pary samotników, przez których została porzucona w lesie, a później odnaleziona i uratowana przez nieznanego kota. Nie miała rodzeństwa lecz traktowała jak młodszą siostrę Ptaszynę.

## Wygląd

Biała Rzeka była masywną i wysoką kocicą. Postura kotki była godna podziwu i nie jeden przeciwnik uciekał na sam jej widok. Jej futro było niczym nie wyróżniające się, długie, grube i białe niczym śnieg bez żadnych pręg, cętek czy łat. Można było pomyśleć, że skoro jej wygląd był tak pospolity niczym nie wyróżniała się z tłumu. Otóż zupełnie inaczej. Tym co ją wyróżniało były duże, lśniące niczym księżyce szare oczy skrywające wiele ciepła i mądrości. Niestety piękny widok jej spojrzenia niszczyła paskudna blizna na pół przystojnego pyszczka, której jako młoda kotka bardzo się wstydziła, a na starość była jej dumą i chwałą. Przywódczyni miała naprawdę ogromne łapy pełne bialutkich pazurków, długie i proste wibrysy oraz jasne małżowiny uszne. Można było śmiało powiedzieć, że Biała Rzeka była ładną kotką lecz to charakter wyróżniał ją bardziej niż wygląd.

## Historia

Żywot Białej Rzeki zaczął się dosyć niepozornie. Została urodzona przez piękną, białą kocicę i to było jedne z jej najwcześniejszych wspomnień, które z wiekiem zanikły. Kotka ojca nie pamiętała. Żyła kilka księżyców pod pieczą matki. Mała kuleczka nie wiedziała jak nazywa się jej rodzicielka - nie wiedziała o sobie nic. Koteczka choć czuła, że te życie jest niewłaściwe nie wiedziała co zrobić by to zmienić. Jedyną osobą jaką widywała codziennie była ta duża, śnieżna kotka, która zawsze spoglądała na nią ze smutnym uśmiechem. Koteczka chciała wiedzieć czemu jej matka ciągle chodzi smutna i zamyślona. Ale nie pytała. Wystarczyło jej, że matka okazywała jej małą lecz silną miłość drobnymi gestami. Dbała o to by Rzeka była najedzona i wyspana. Czasem nawet lepiła jej kulki mchu. Gdy właśnie koteczka zaczynała czuć się naprawdę szczęśliwa zdarzyło się nieszczęście. Pewnej nocy obudziła się w ogromnym domu dwunożnych. Rzeka była przerażona. Nie wiedziała gdzie jest jej mama ani co to za miejsce. Nie mogła wiedzieć, że dzień wcześniej, gdy zasnęła została zaniesiona przez nieznanego burego kota, który znalazł ją w lesie pod drzwi domku ludzi.

Kotka dosyć długo żyła pod kluczem. Trafiła bowiem do rodziny, która naprawdę ją pokochała i nie chciała jej stracić oraz nadała jej nowe, okropne imię Kuleczka, którego nie zamierzała nigdy używać. Rzeka natomiast czuła się nieszczęśliwa i przytłoczona nowym życiem. Czuła się jak zamknięta w klatce ptaszyna, która choć próbuje się wydostać... nie może. Koteczka codziennie próbowała uciec z domostwa lecz nie udawało jej się przechytrzyć ludzi. Z dnia na dzień coraz bardziej martwiła się o samotną matkę, która jej zdaniem sobie bez niej nie poradzi. Śniła o łagodnej białej kotce, z którą mogła mieć o wiele szczęśliwsze życie niż z dwunożnymi. Parę księżyców później gdy została w domu jedynie z dziećmi cichaczem uciekła przez otwarte okno. Przeciskając się pod ostatnim płotem ogrodu usłyszała gniewne i smutne wrzaski dobiegające z domu lecz nie oglądała się za siebie i uciekła w las. Od tego dnia była już wolna, a jej celem życiowym może i nawet priorytetem było znalezienie matki, której obraz z dnia na dzień coraz bardziej zanikał w jej umyśle. Nie znała terenów, po których wędrowała, żywiła się wyłącznie owocami leśnymi i czasem udało jej się upolować starą mysz, która w smaku zbyt dobra nie była. I tak przez większość dnia i nocy wędrowała aż łapy odmawiały jej posłuszeństwa. Mimo to nie narzekała na swój los, ponieważ była kotką wytrwałą.

Któregoś razu gdy przemierzała liściasty lasek usłyszała niepokojące syczenie i kroki za sobą. Kotka od razu stała się czujniejsza lecz zanim zdążyła znaleźć odpowiednie drzewo, na które mogłaby wejść coś zrzuciło ją z nóg. Przekoziołkowała i uderzyła ciałem w pień. Przez chwilę była zamroczona i nie wiedziała co się dzieje. gdy obraz jej się wyostrzył zobaczyła przed sobą dużego, syczącego lisa z wystawionymi kłami. Rzeka czuła, że jeżeli zaraz nie ucieknie zostanie pożarta przez rozzłoszczoną bestię lecz nie mogła nawet wstać. Dojrzała, że jej jedna noga jest wykręcona pod dziwnym kątem i oceniła, że jedyne czym może się bronić to jej ostre pazury. Gdy bydle pochyliło swój łeb nad kotkę ta pacnęła go nieporadnie po pysku łapą. To tylko pojuszyło zwierzę, które zamachnęło się i wymierzyło w pysk kotki silny cios. Głowa kocicy odskoczyła na bok i zawirowało jej. Później słyszała tylko odgłosy walki i wrzaski, a potem nastała ciemność.

cdn

## Ciekawostki

* Biała Rzeka jest aseksualna, dlatego nigdy nie miała partnera, choć wiele kotów zabiegało o jej względy.
* Kotka miała alergię na pyłki kwiatów.
* Po dotarciu do Słomiastej Przystani już nigdy więcej nie jadła owoców leśnych. Jak potem stwierdziła - zbytnio jej się przejadły.