Wontony w bulionie z olejem chilii i winem shaoxing, bogato okraszone sosem sojowym

Zaczynasz od przygotowania bulionu:

Wrzucasz dwa udka prosiaka, 2-centymetrowy kawałek imbiru, łyżeczkę białego pieprzu w ziarnach i szczyptę soli (a uzyskujesz to szczypiąc swoimi serdelkowatymi palcami kostkę soli, przeznaczoną dla opasów pastwiskowych), zalewasz sagan kilkoma litrami wody i gotujesz wywar.

Nadchodzi czas na skórki wonton:

Gnieciesz ciasto, na pierogi, ale nie ruskie.

Następnie napychasz ciasto farszem i zagniatasz, tworząc na jednym z brzegów falistą falbankę, i choć wychodzi ci to niesamowicie frymuśnie, to zaczynasz sobie uświadamiać - "przecież lepię cholerne pierogi niczym dziadoska kuchara stołówkowa!"

I w tym momencie, w głębi umysłu, całkowicie podświadomie, lecz coraz głośniej z każdą chwilą, dobiego do ciebie tubalny głos:

"łon ŁON **ŁON"**

Lecz zanim pozwoliłeś sobie na wsłuchanie się w słowa nieznanego pochodzenia, stwierdziłeś jednak, że to nie są pierogi, w końcu topi się je w rosole i polewa sosem sojowym, bardzo wykwintnie, a więc nie podaje się ich tak prowincjonalnie jak pierogi. W tym samym momencie poczułeś, że udało ci się uniknąć niesamowitego zagrożenia, na które nie byłeś jeszcze gotowy, uciszając głos z podświadomości. W ogólnym rozrachunku stwierdziłeś też, że z powodu twojego kompletnego braku umiaru i zdolności artystycznych, wontony przypominają całkowicie coś innego niż pierogi, ale nie jesteś pewien co.

Czas zaprezentować danie Gordonowi

Opowiadasz o składzie swojego dania, procesie jego przygotowania, o swoim życiu, nie pomijając łzawej historii o nikczemnym potraktowaniu przez Apaczkę, co imponująco zwiększa liczbę widzów programu. Gordon z przerażeniem spogląda na twoje niekształtne pierożki (te w daniu oczywiście) i nie mogąc odmówić, kosztuje jednego z nich. Widzisz jak jego twarz czerwienieje, a po chwili wypluwa zawartość swojej japy prosto w twoją twarz. Nie mogąc powstrzymać wściekłości, chwytasz jajowar. Jak przez mgłę słyszysz "ten farsz jest tak niedorobiony, jak płód dwóch dałnołaków zaraz po wyskrobaniu!" i uderzasz go jajowarem w krocze. Wściekły choleryk, pomimo otępiającego bólu, chwyta za tasak i próbuję skroić twoje jędrne boczki na paski kebabu. Nie zastanawiając się długo, chwytasz wonton, który, dzięki przebłyskowi twojego geniuszu, w końcu zaczyna przypominać tobie ponton (nawet jest równie wielki). Unikająć ciosów, chwytasz także blender i uciekasz nad jezioro, wodując wontona i wskakując na niego, a następnie odpływasz wykorzystująć bledner.

Jednak Gordon nie da sobie w kaszę dmuchać i ma zwyczaj ubijać masło póki gorące. Postanawia zwodować drugiego wontona i używając ręcznej trzepaczki do jajek, rozpoczyna pościg. Jako uznany szef kuchni nie jedno jajo już ubił, a zatem jest znacznie bardziej wydajny od marnej jakości blendera, co skutkuje szybkim zmniejszeniem dzielącej was odległości. Nie pozostału ci nic innego jak wykorzystać ów bledner jako oręż. Udaje ci się zmiksować jego śledzionę i odciąć palucha u nogi, zanim ten uzbroił trzepaczkę w liść szpinaku i wepchnął ci ją w usta, wielokrotnie ruchem ubijającym wpychając ci ją wprost do żołądka, siarczyście przeklinając. "O Grubisie, tylko nie to". Spazmy targają twoim cielskiem, a zacietrzewieniec, korzystając ze swojego uniwersalnego narzędzia, zatapia twojego wontona, wykonując kilka szybkich ruchów trzepiących. Rzucając klątwę na potomków tej gnidy, coraz głębiej opadasz na dno jeziora, gdzie już na zawsze jest ci pisane spoczywać, wraz z odchodami obmierzłych plażowiczów, którzy po załatwieniu swych potrzeb, idą, śmierdzący glonami, prosto do lokalnej restauracji, w samych gaciach, denerwując obsługę.

**Game over**