Na Własnym Gospodarstwie, A. D. 1376

Część 20 kampanii Dziennik manokradcy

W rozdziale „Na własnym gospodarstwie A. D. 1375” opowiadałem o tym jak ocaliliśmy przed pohańbieniem przez Czarnego Rycerza dwórkę barona Moergen – Antię Greymore, którą jej ojciec z naszą pomocą zabrał z Fellwood i umieścił w klasztorze Smoczej Tarczy pod Aeld Moriel.

Wkrótce na ród Greymorów spadły represje przypominające te, które dotknęły w zeszłym roku familię żony Wilka – Brenny. Ich wieś zrujnowały pożary i zaraza, kilkoro z nich padło ofiarami „wypadków” na polowaniach i turniejach (w starciu z Czarnym Rycerzem). Ci, którzy jeszcze żyli, uciekli pod opiekę hrabiego Aeld Moriel, co Wilk zinterpretował jako zdradę i odebrał im lenno.

Peryton znów zaatakował. Jego ofiarami – trzecią i czwartą – były żona jednego z naszych sąsiadów i jej roczne dziecko – oboje infanci krwi. Zdarzenie miało miejsce na gościńcu pomiędzy Uroczyskiem a ich wsią. Znów musieliśmy oglądać makabryczne obrazki klatek piersiowych, z których wydarto serca. Tym razem jednak Peryton nie uderzył z powietrza; tropiciele znaleźli ślady. Wiodły one do mokradeł zamieszkiwanych przez „naszą” topielicę. Skojarzyliśmy fakty. Za życia była ona wieśniaczką z tego samego folwarku, który należał do ofiar. Uwiódł ją jego pan. Gdy urodziła mu syna, dał jej złoto i kazał na zawsze odejść. Ta odeszła... do jeziorka na bagnach, gdzie się utopiła. Przyczyną wygnania był ślub rycerza z kobietą, którą właśnie zamordowano. Serca mogły zostać wydarte dla zmylenia śledztwa. Dokonano tego szponami, a nie dziobem.

Próbowaliśmy porozmawiać z topielicą, ale nie odpowiadała. Z dna stawu dobiegały jednak dziwne postukiwania, a lustro mącił jakiś podwodny ruch. Lorran odważył się zanurkować. Na dnie znaleźliśmy beczkę obciążoną złomem z uwięzionymi w środku szczurami. Ani śladu nieumarłej, która całą tą szopką zyskała czas niezbędny jej do wydostania swojego dziecka z Uroczyska i ucieczki. Pomógł jej w tym ten sam wieśniak, który niegdyś przynosił co noc nieumarłej noworodka do karmienia. Chyba wciąż był pod wpływem magii zauroczającej! Pożyczył wóz karczmarza i odjechał w nieznanym kierunku. Tropiciele bez trudu znaleźli ślady.

Porzuconą furmankę bez koni znaleźliśmy koło przydrożnej kapliczki Nasirie. Ślady pozostawione przez wieśniaka, wskazywały, że uciekł konno do Fellwood. Ślady topielicy wiodły w stronę posągu bogini. Tam urywały się. Odkryliśmy, że po wyjęciu gwoździ ze stóp figury, ta odchyla się, odsłaniając tajne schody w dół. Poniżej znajdowała się potrójna krypta, pełna dire rats i szkieletów. Oczyściliśmy teren, ale dalszą drogę odgrodziło pole negatywnej energii, zabójcze dla żywych. Za nim krył się potwór. Pokonaliśmy go, lecz okazało się, że było to jakiś ghoul. Najwyraźniej topielica z dzieckiem i wieśniakiem uciekli konno, tu zostawiając dla zyskania czasu fałszywe ślady i wmanewrowując nas w walkę z pomniejszą, przypadkową bestią.

Trop ściganych wiódł w okolice Fellwood. Dalszą pogoń uniemożliwił nam Czarny Rycerz, nie pozwalając grupie zbrojnych wjechać na ziemie Wilka. Przepuścił jedynie dwie osoby: Lorrana i mnie. W bramie miasteczka czekał na nas poszukiwany wieśniak. Przekazał nam pożegnanie od topielicy, która uciekła do rzeki i prośbę o niekaranie jego samego, działał bowiem pod przymusem magii.

Korzystając z całego zamieszania z nieumarłą, prawdziwy Peryton porwał zwłoki zamordowanej kobiety i jej dziecka, przy okazji zabijając wiozących je proboszcza i woźnicę. Jak zwykle uciekł drogą powietrzną do Spiderfellu, co bezużytecznymi czyniło tropienie i dywinacje. Z Pieśni Savany dowiedzieliśmy się jedynie, że Peryton rzucał wciąż cień Raesy. Możemy się domyślać, że bestia planuje albo wskrzesić zamordowanych, by potem zabić ich rytualnie, przejmując krew, albo zażądać za wykup ciał złota.