Hope never dies

Zawisła nad barierką. Wstrzymała oddech. Chciała to zrobić. Chciała, ale nie potrafiła. Przez jej głowę przelatywały różne scenariusze. Co jeśli to się nie uda i będzie musiała jeździć na wózku? Ta wizja ją wręcz przerażała. Kto by się wtedy nią zajął? Do domu raczej nie miała po co wracać. Został zaledwie jeden dzień do rozpoczęcia roku szkolnego, a ona pewnie będzie musiała poprosić ciocię Clarę o dach nad głową.

Zacisnęła powieki. Nikt jej nie chce. Nikt jej nie rozumie. Stały kontakt utrzymywała tylko ze swoją chrzestną. Przypomniała sobie wszystkie złe chwile. Żołądek jej się skurczył na samą myśl o tym.
Oddech stał się nierówny, serce wybijało szalony rytm. Zrobiła krok w tył. Chciała się rozpędzić. Nie udało się. Ponownie zawisła nad barierką. Patrzyła tępym wzrokiem na wodę pod nią. Mimo, że nie wydawała żadnego dźwięku, dla niej była za głośno. Spróbowała się wychylić.

Wtedy para rąk odciągnęła ją. Wpadła w ciepłe ramiona młodej kobiety. Nie broniła się. Nie miała na tyle siły. Nawet najmniejszy ruch wymagał od niej największego poświęcenia.

- Zmarzłaś - powiedziała kobieta. Lauren uparcie spuszczała wzrok. Bała się zobaczyć litość w oczach wybawicielki. - Ogrzejesz się w moim samochodzie - pociągnęła ją za łokieć. Chwilę potem znalazły się w aucie nieznajomej.

Lauren po raz pierwszy się nie bała, że ktoś ją skrzywdzi. Poczuła ciepło, troskę o nią. Nie martwiła się już niczym. Wsłuchała się w równy oddech kobiety i oparła głową o zagłówek siedzenia.

- Jestem Camila - powiedziała, podając jej dłoń.

- Lauren - odpowiedziała ledwie słyszalnym głosem.

Wtedy ośmieliła się na nią spojrzeć. Brązowe włosy były kręcone i upięte w koka. Brązowe oczy chciały przejrzeć ją na wylot, a pełne usta aż prosiły się o pocałunek.

- Podrzucić cię do domu?

- Zatrzymam się u cioci - wydusiła z trudem. Kobieta jakby zrozumiała o co jej chodzi i odpaliła samochód.

- Gdzie mieszka twoja ciocia?

- Dwie przecznice stąd - posłał jej ostatnie spojrzenie i odwróciła głowę w stronę szyby.

- No to ruszamy.

\*\*\*

- Rok szkolny 2015/2016 uważam za rozpoczęty - donośny głos dyrektora rozniósł się po hali sportowej. Wszyscy zaczęli bić brawo. *I z czego tu się cieszyć?,*pomyślała Lauren.

- Jakoś trzeba będzie się męczyć - Dinah szturchnęła ją łokciem. Dziewczyny zaśmiały się krótko. Parę osób spojrzało na nie jak na wariatki.

- A teraz chcę pogratulować naszej nauczycielce zajęć artystycznych zdobycia pierwszego miejsca na ogólnokrajowym festiwalu tańca. Wielkie brawa, a ja zapraszam do siebie na środek panią Karlę Camilę Cabello - na sali rozległy się gromkie brawa. Na środek wyszła młoda kobieta. Lauren wyprostowała się w jednej chwili. Była to bowiem *TA*kobieta. Dziewczyna wciągnęła ostro powietrze, prawie zaczęła się krztusić.

\*\*\*

Lauren zapukała cicho do gabinetu wf'istów. Otworzyła jej drzwi młoda kobieta. Na jej twarzy malowało się wielkie zdziwienie.

- Dzień dobry, pani Camilo - szepnęła zmysłowo. Zza pleców wyciągnęła bukiet białych róż. - To dla pani - nauczycielka wzięła od niej kwiaty i zatopiła w nich nos. Zaciągnęła się ich zapachem i uśmiechnęła się do dziewczyny. - Chciałam pani podziękować. Gdyby nie to, że pani mnie znalazła, pewnie bym się zabiła - wydusiła na jednym wdechu.

- Wejdź, proszę - dziewczyna miała jednak inne plany.

Zamknęła drzwi na klucz i popchnęła nauczycielkę na ścianę. Wpiła się w jej soczyste usta, na które od samego początku miała wielką ochotę. Camila nie wyrażała sprzeciwu, wręcz przeciwnie. Wsunęła dłonie pod koszulę dziewczyny i przeciągnęła paznokciami po jej plecach.

- Miałam na to ochotę od samego początku - wyszeptała Lauren, napierając biodrami na nią coraz bardziej. Chwyciła ją za pośladki i posadziła na biurku, zrzucając z niego wszystkie dokumenty.

- Ja też - zajęczała pani Camila, gdy Lolo zjechała pocałunkami na jej szyję. - Twój zapach namieszał mi w głowie. Pragnę cię, cholera - ostatnie zdanie wręcz krzyknęła. Lauren zrobiła jej malinkę na obojczyku.

- Zapraszam panią na kolację - usłyszała tuż przy swoim uchu.

- Lauren - jęknęła. - Po prostu Camila.

- A więc, Camilo, zapraszam na pyszną kolację - chwyciła ją w pasie. - I zajebisty seks...

- Czyli nadzieja nigdy nie umiera - nauczycielka ściągnęła z niej koszulę...