The Bloody Painter

**The Bloody Painter** is een creepypasta.

## Leeswaarschuwing

Dit is een tragisch verhaal, als u extreem gevoelig bent, raad ik u af om dit verhaal te lezen.

## Proloog

Dit gaat over Helen, een jongen van 14 jaar. Door de kringen onder zijn ogen lijkt het alsof hij nachtenlang niet geslapen heeft. Zijn zwarte haar zit altijd in de war, maar daar geeft hij niks om. Hij zit achterin het klaslokaal naast het raam, waar hij altijd stilletjes zit te tekenen. Helen heeft namelijk niet echt vrienden en praten met anderen doet hij niet veel en hij vindt het allemaal wel prima zo, dat tekenen is het enige wat er voor hem echt toe doet.

## Verhaal

De les is afgelopen en er wordt iemand tegen de grond aangegooid. Dat is Tom, hij wordt altijd door iedereen gepest. Niet omdat hij iets verkeerd had gedaan, maar gewoon omdat hij een makkelijk doelwit is. Dit gebeurt wel vaker en Helen is er wel aan gewend. Hoewel hij het sneu vindt voor Tom wil hij er niets aan doen, omdat dat als 'behoorlijk veel moeite' klinkt. Tijdens de pauze merkt Judy - een andere klasgenoot van Helen - dat ze haar horloge kwijt is. Helen hoort dit, maar helpt niet met zoeken, omdat het niet zijn zaken zijn. Plotseling ziet iemand iets glimmen in Helen's tas.
'Wat is dit?' vraagt Ben, een andere klasgenoot. Hij stopt zijn hand in de tas van Helen en haalt er een horloge uit dat versierd is met dikke kunstmatige diamanten. Helen is verrast wanneer hij ziet dat het horloge uit zijn tas komt. Hij heeft oprecht geen idee hoe het daar gekomen is.
'Dat is mijn horloge!' zegt Judy. Judy en Ben kijken naar Helen met samengeknepen ogen.
'Ik heb het niet gedaan,' zegt Helen, terwijl hij rustig doortekent in zijn schrift. De volgende dag gaat Helen - net zoals alle andere dagen - achter zijn tafeltje zitten en begint te tekenen. Hij merkt op dat de atmosfeer om hem heen dit keer anders is: zijn klasgenoten zijn over hem aan het fluisteren en sommigen roepen zelfs 'dief'. Helen kijkt even op van zijn schrift en besluit niet uit te leggen dat hij er niks mee te maken heeft, dat heeft toch geen zin. Terwijl de tijd passeert, wordt Helen steeds vaker het middelpunt van pesterijen. Alles wat hij doet wordt overdreven en uit zijn verband getrokken. Hij vindt het niet leuk, maar doet er vrijwel niks aan. Hij houdt alles opgekropt en blijft doodstil, totdat op een dag Ben binnenkomt. Ben pakt Helen's schrift af en scheurt meerdere pagina's uit. Op dat moment komen Helen's opgekropte gevoelens eruit en slaat hij Ben in zijn gezicht. Er breekt een gevecht uit, maar Helen is lang niet zo sterk als Ben. Hij wordt flink in elkaar geslagen, heel de klas staat achter Ben en maakt een cirkel om de twee. Helen wordt alle kanten ingeduwd, hij krijgt zelfs trappen en klappen van mensen die alleen maar staan te kijken. Niemand doet iets om het gevecht te breken en het gaat door tot de bel gaat. Iedereen gaat weer op zijn plek zitten, wachtend tot de lerares binnenkomt. Helen gaat weer zitten en doet alsof er niks gebeurd is. De lerares komt binnen en ziet meteen Helen's gezicht, dat helemaal dik en blauw is.
'Mijn god, wat is er gebeurd?' vraagt ze hem. De hele klas kijkt Helen aan met een blik die wel kan doden.
'Ik ben gevallen, mevrouw,' zegt Helen, terwijl de rest van de klas zich weer omdraait. Zodra Helen thuiskomt, vragen zijn ouders ook wat er gebeurd is, maar ook dit keer zegt Helen gewoon dat hij gevallen is. Zijn ouders geloven hem zonder twijfel, normaal gesproken zal Helen altijd tegen hen liegen dat alles goedgaat op school, dat hij veel vrienden heeft en hij elke dag een gelukkig leven leidt. Zijn kleding verbergt alle blauwe plekken, behalve die op zijn gezicht. Helen weigert zijn ouders de waarheid te vertellen, omdat hij niet wil dat ze zich zorgen zouden maken. Een paar maanden later is Helen volledig gewend geraakt aan het gepest en hij is inmiddels compleet immuun voor alle negatieve dingen die over hem gezegd worden. Wie hem erin heeft geluisd, doet er niet meer toe.
Vervolgens krijgt Helen een bericht van een anonieme gebruiker op Instagram: 'Hé, ben je daar? Ik ben het, Tom, je klasgenoot.' Tom heeft nog nooit eerder contact gezocht met Helen, dus dit verrast hem een beetje.
'Wat is er?' vraagt Helen.
'Gaat het wel?' vraagt Tom.
'Dat gaat je niets aan,' zegt Helen.
Tom typt een tijdje: 'Luister, ik weet hoe je je voelt. Je zit nu in dezelfde situatie als ik. Ik zou willen dat ik kon helpen, maar dat kan ik niet. Sorry.' Uiteindelijk beginnen Helen en Tom steeds vaker berichten naar elkaar te sturen. Helen begint zich steeds beter te voelen nu hij al zijn pijn over het pesten kan delen. Hij begint zelfs grappen te maken met Tom en hij stuurt vaak een smiley om aan te tonen hoe leuk hij dit vindt. Het is voor het eerst in zijn leven dat Helen daadwerkelijk een vriend gemaakt denkt te hebben.
Een paar weken later krijgt Helen ineens een vreemd berichtje van Tom: 'Ontmoet me op het dak tijdens de kleine pauze. We moeten praten, vraag me niet waarom.' Zo gezegd, zo gedaan. Helen is om 11.15 op het dak, hij ziet Tom staan en zwaait naar hem.
Dan roept hij: 'Vriend, wat is er aan de hand?'
'Ik moet je iets belangrijks vertellen,' stamelt Tom, 'weet je nog dat hele gebeuren met dat horloge?'
'Ja natuurlijk, hoe kan ik dat vergeten?'
'Nou, dat was ik.' Tom kijkt naar de grond, bang om Helen recht in de ogen aan te kijken.
'Wat?! Waarom?' roept Helen.
'Nu jij gepest wordt, is niemand meer bezig met mij. Zo lang ik stil blijf, word ik niet meer gepest en kan ik mijn schooltijd rustig afmaken,' zegt Tom zachtjes, nogsteeds starend naar beneden. Zijn plan heeft gewerkt, hij wordt zeker niet meer gepest. Nu was Helen onbedoeld het slachtoffer geworden en dat pikt hij niet. Hij grijpt Tom bij zijn kraag en ze eindigen op de rand van het dak. Tom glijdt weg en valt over de rand heen. Helen weet hem nog net vast te pakken en probeert hem omhoog te trekken, maar hij is niet sterk genoeg. Tom's hand glijdt langzaam weg.
'Het spijt me zo…' zegt Tom. Helen probeert Tom nog een keer omhoog te trekken, maar zijn hand glijdt weg en hij valt. Helen doet zijn ogen dicht, te bang om te zien hoe het eruitziet als iemand van zes hoog van een gebouw valt. Niet veel later wordt Helen ondervraagd door de politie, maar hij is zo vreselijk ontdaan dat hij geen woord naar buiten krijgt. Nogmaals wordt Helen het onderwerp van de dag: sommigen denken dat hij Tom van het dak geduwd heeft, maar anderen denken dat Tom zelfmoord wilde plegen en dat Helen hem nog probeerde te redden, omdat ze gezien hebben dat Helen Tom terug omhoog probeerde te trekken voordat hij viel. Die avond is Helen in zijn kamer bibberend aan het huilen. Hij voelt zich schuldig over wat er gebeurd was en moet rustig worden.
Plotseling komt er een gedachte in Helen naar boven: Het was niet mijn schuld dat Tom dood is, hij verdiende het om te sterven.
Deze gedachte maakt Helen meteen een stuk minder verdrietig, hij moet er zelfs een beetje om grinniken.
Tom heeft zijn straf gehad, nu is het tijd dat de anderen hun schuld inlossen, denkt Helen.
Zijn eerdere gesnik is veranderd in een kwaadaardige lach. Het is inmiddels bijna Halloween en zijn klasgenoten hebben besloten om het te vieren met een feestje bij Judy thuis, zonder Helen uit te nodigen. Die avond zijn Judy en Maggie elkaar berichten aan het sturen. Ze zijn aan het praten over het feestje. Judy vraagt zich af wie er eigenlijk allemaal zouden komen. Het duurt best lang voor Maggie antwoord geeft.
'Hallo, gaat alles wel goed?' vraagt Judy.
'Ja,' antwoordt Maggie terug.
Algauw komt er een verontrustend bericht achteraan: 'Ik heb de hele tijd het gevoel dat er iemand bij mij op de gang loopt. Maar dat kan niet, want ik ben alleen thuis.' Het is even stil, maar dan gaat de telefoon van Judy ineens over. Het is Maggie.
'O mijn god, er is iemand bij mij in huis, hij heeft een masker op en een mes bij zich. Hij zit helemaal onder het bloed. Wat moet ik doen? Ik heb me opgesloten in mijn kamer. Help me, alsjeblieft! Ik kan zien dat hij voor de deur staat. Nee, nee…' Dan wordt de verbinding plotseling verbroken. Judy stuurt een aantal berichten via Instagram die in eerste instantie niet gelezen worden. Maar uiteindelijk wordt er wel gereageerd met een smiley. Niet veel later hoort Judy opeens haar kamerdeur langzaam opengaan. Ze draait zich om, maar voelt meteen een scherpe pijn in haar buik. Voor haar staat een persoon die een masker draagt dat onder het bloed zit, dan gaat alles op zwart. Die nacht worden alle studenten van Helen's klas vermoord. Niemand weet hoe de moordenaar het voor elkaar heeft gekregen om iedereen ongezien om te brengen.

## Epiloog

De moordenaar heeft zijn slachtoffers op de meest gruwelijke manier verminkt. Hij gebruikt hun bloed om een smiley op de muur van zijn slachtoffers te schilderen. Zijn slachtoffers zijn vreselijk toegetakeld om meer bloed van ze af te nemen. Helen is de hoofdverdachte en hij is tot op heden nogsteeds vermist. De enige aanwijzing die de politie tot nu toe gevonden heeft, is een smiley die alle slachtoffers naar elkaar hebben gestuurd.