De Leeuwenkoning: Ik word koning!

Toegegeven, elk kind droomt er ooit wel eens van om koning(in) te worden. Alleen zijn sommigen, eens volwassen, blijer dan anderen dat ze uiteindelijk toch de titel niet hebben gekregen.

## Ik word koning!

'Schiet eens een beetje op, daar beneden! Des te eerder we bij de waterpoel zijn, des te eerder kunnen we weer terug!' riep Zazoe naar de twee leeuwenwelpen die onder hem het pad volgden. 'Zeg eens, waar gaan we nou werkelijk heen?' begon Nala na een tijdje. 'Naar een olifantenkerkhof', fluisterde Simba terug. Nala slaakte een kreetje van enthousiasme, waarop hij haar meteen tot stilte aanspoorde. 'Zazoe!' Verontschuldigend keek Nala hem aan. 'Sorry. We moeten die gevederde lastpak zien kwijt te raken.' De geelsnaveltok cirkelde een paar keer boven hen en landde toen keurig vlak voor de twee welpen. 'Ach, wat een mooi zicht', zei hij goedkeurend. 'Een toekomstige koning en koningin. Jullie zullen allebei trotse leiders zijn, dat staat vast. Ik verheug me erop voor een van jullie hofmaarschalk te zijn.' De welpen keken elkaar even verbaasd aan. Waar had Zazoe het over? 'Wel, ik word later jullie raadgever', legde de vogel uit toen hij de verbaasde blikken zag. Meteen begonnen de welpen onder elkaar te gniffelen. 'Waarvoor heeft een koning een raadgever nodig?' spotte Simba. 'Ik word later zo groot en sterk dat ik alles alleen kan bepalen!' Waarop Nala daaraan toevoegde: 'Hetzelfde geldt voor een koningin! Waarvoor hebben we jouw advies nodig?' Nogal kregelig klapte Zazoe even met zijn vleugels. 'Het spijt me, jongelui, maar jullie hebben geen keus. Elk staatshoofd heeft een raadgever; daar kun je niet omheen.'

'Nou, dan word ik de eerste koning *zonder* raadgever!' pochte Simba. 'Want als ik een sterke koning ben, dan ken ik geen gevaar!' Hij sprong naar voren, waardoor Zazoe verschrikt opsprong en op een boomtak landde. 'Nou', kijfde hij, 'ik heb nog nooit een vorst gezien met zo heel erg weinig haar!' De twee welpen begonnen enthousiast de helling naar de waterpoel af te rennen, waarbij Zazoe achter hen aan vloog. Al binnen een paar seconden bereikten Simba en Nama een groep flamingo's die zich in het ondiepe verzameld hadden. Verschrikt vlogen de felgekleurde vogels op, waardoor Zazoe haastig op een strook kiezels aan de waterkant landde. Wat verder zag hij net dat de twee welpen door een groep struisvogels raceten. Dus vloog Zazoe op om midden tussen de struisvogels te landen. 'Simba! Nala!' riep hij. De opgeschrikte struisvogels keken letterlijk op Zazoe neer en eentje begon naar hem te pikken. Vlug hupte Zazoe verder, terug in de richting van de waterkant, waar hij plots oog in oog stond met Knautschke het nijlpaard. Een lang, diep gegrom deed hem vlug een nieuwe richting uitzoeken. Intussen raceten Simba en Nala snel onder de buik van Knautschke uit en renden in de richting van een kudde zebra's. Al snel waren de zebra's opgeschrikt en begonnen ze te draven, waarbij ze hele stofwolken opwierpen en het voor Zazoe moeilijk maakten om iets te zien. Hij klapwiekte achter de kudde aan en volgde hen naar een rustiger plekje bij de waterpoel, zonder te weten dat Simba en Nala afgehaakt waren en nu richting een enorme acacia renden. De troep mangoesten die tussen de wortels woonde, begon enthousiast te piepen toen ze de welpen zagen. 'Koning Simba!' riepen ze. Dat werd gehoord door Zazoe, en na even rondspeuren zette hij koers richting de acacia. Maar de kolonie wevervogels die tussen de doorntakken woonde, dacht dat Zazoe een roofvogel was en vloog op om de kuikens en eieren te verdedigen. Voor hij het wist, was Zazoe volledig omringd door tientallen gele, snaterende wevervogels en kon hij Simba en Nala nergens meer ontdekken.

'Ik kan gewoon niet geloven dat we hem kwijt zijn!' hijgde Nala toen de twee welpen bij een boomstronk aan de top van een helling halt hielden. 'En dat allemaal dankzij mijn schitterende idee', pochte Simba, ook nog nahijgend. Nala sprong op de boomstronk. 'Dat was *mijn*idee!' protesteerde ze luidkeels. 'En *ik*voerde het uit', schepte Simba op, waarop Nala ineendook en hem besprong. De twee welpen rolden over de grond, steigerden een paar keer om elkaar een mep geven en toen besprong Nala haar kameraadje opnieuw. Met een handige beweging drukte ze een poot op zijn snuit en de andere op zijn borstkas. 'Heb je', grinnikte ze spottend. Tevreden met zichzelf liet ze Simba los, die zich meteen herstelde en haar besprong. Al rollend duikelden ze over de rand van de haast loodrechte helling en uiteindelijk slaagde Nala erin om Simba opnieuw tegen de grond te drukken. 'Heb je alweer', lachte ze. Toen verstijfden ze allebei. De vlakte voor hen zag er verlaten en eenzaam uit. Plassen modderig water doorbraken het landschap, met af en toe een rottend skelet. Helemaal aan het einde rees een enorme, versteende termietenheuvel boven de vlakte uit, geflankeerd door een aantal kleinere exemplaren. De wanden van de termietenheuvels zagen er keihard en vochtig uit, en zelfs vanop deze afstand kon Simba de rottende geur van schimmel ruiken. Opgewonden besefte hij dat ze hun doel hadden bereikt. 'Het land in de schaduwen.'