Anton Iwanowicz ("Nie żegnam się")

**Anton Iwanowicz** – jeden z głównych dowódców Białej Armii w czasie wojny domowej w Rosji

## Wygląd

Anton Iwanowicz jest opisany jako mężczyzna o siwej profesorskiej bródce.

## Życiorys

W trakcie wojny domowej Anton Iwanowicz sprawował funkcję głównego dowódcy Sił Zbrojnych Południa Rosji. Jego kwatera główna znajdowała się w Taganrogu. Uchodził za słabego dowódcę i administratora oraz kompletnego kretyna w polityce. Mimo posiadania największej armii w ruchu białych, Anton Iwanowicz uznawał zwierzchnictwo admirała Kołczaka.

Pod koniec wrześniu 1919 roku Anton Iwanowicz wizytował Charków, gdzie przyjechał równo o godzinie szesnastej zgodnie z planem. Do wpół do szóstej trwała narada w pomieszczeniu sztabu, gdzie obecni byli generał Gaj-Gajewski i Skukin oraz asystent Antona Iwanowicza, Schröder. Później na dworcu odbyła się ceremonia wręczenia nagród wyróżniającym się oficerom, ale musiano ją przerwać, gdyż głównodowodzący dostał rozstroju żołądka. O 19:40 Anton Iwanowicz przyjechał do Sierocińca Kaledińskiego i zaczął rozdawać prezenty dzieciom oraz nagradzać wychowawczynie. Jednak ponownie musiał iść do toalety i uroczystość przerwano. Chwilę po tym jak głównodowodzący wyszedł, o 19:50, wybuchła bomba podłożona w sali przez Czeriepowa.

W październiku 1919 roku Fandorin przyjechał do Taganrogu spotkać się z Antonem Iwanowiczem. Detektyw opowiedział mu prawdę o zamachu i wyznał, że to Skukin chciał zamordować głównodowodzącego, aby jego miejsce mógł zająć generał Gaj-Gajewski, który nic nie wiedział o intrydze swojego siostrzeńca. Wtedy podczas rozmowy Anton Iwanowicz opowiedział Erastowi Pietrowiczowi o swoich poglądach na temat wojny i przekonywał Fandorina, aby pojechał wynegocjować sojusz z Machną. Gdy głównodowodzący powiedział, że sytuacja, w której człowiek może kogoś uratować i tego nie robi, też stanowi wybór, Fandorin zgodził się pomóc białym.

Później Anton Iwanowicz odsunął generała Gaj-Gajewskiego od dowodzenia.

## Charakter

Anton Iwanowicz uważał, że jego świętą misją jest obronić Rosję przed bolszewicką dyktaturą. Potem chciał odejść od polityki, wojska i wieść spokojne życie w swoim majątku ze swoją młodą żoną i córeczką. Anton Iwanowicz zdawał sobie sprawę, że biali nie byli idealni i reprezentowali starą Rosję ze wszystkimi jej niedoskonałościami i ułomnościami, ale także z jej przyrodzoną siłą, pięknem i historią. Po obaleniu dyktatury bolszewików Anton Iwanowicz chciał ogłosić powszechną amnestię, a następnie wprowadzić politykę zgody narodowej i próbować zlikwidować niesprawiedliwość społeczną. Gdyby to udało się osiągnąć, chciał zrzec się władzy i przejść na emeryturę.

Anton Iwanowicz był flegmatyczny, a czerwony wywiad określał go jako Fajtłapę. Mimo to był znany ze swojej punktualności. Anton Iwanowicz wiedział, że nie posiada ani stalowej woli admirała Kołczaka, ani nieposkromionej energii barona Wrangla, ani wojennego geniuszu Gaj-Gajewskiego, ale uważał, że on ze wszystkich przywódców Rosji jest najmniejszym złem. Anton Iwanowicz rozumiał białą prawdę nie jako niewinną Rosję, ale jako Rosję, w której białe jest białe, a czarne jest czarne i w walce pierwszego z drugim władza stanęłaby po stronie białego.

Był abstynentem. Mawiał, że rycerze Białej Sprawy powinni być ascetami, i dawał przykład: chodził w połatanej bluzie, którą podobno prała mu żona. Niewielu dowódców na tyłach frontu zgadzało się z nim i prawie wszyscy prowadzili półlegalne interesy. Wyjątkiem był Kozłowski, który nie brał żadnych łapówek.

Anton Iwanowicz ożenił się bardzo późno. Za żonę wziął młodą córką współpracownika, i podobno każdą wolną chwilę starał się spędzać z rodziną. Generał miał małą córeczkę.

## Ciekawostki

* Anton Iwanowicz jest postacią wzorowaną na postaci autentycznej. Jego pierwowzorem był faktyczny dowódca wojsk białych, Anton Iwanowicz Denikin. W powieści celowo nie pada nazwisko głównodowodzącego, aby jego tożsamość pozostała określona niejednoznacznie.