Marta

**Marta** (ang. **Martha**) - dawniej Suczka Patrolowa w Dzikiej Sforze, obecnie przebywa Poza Lasem. Kiedyś należała także do Sfory w Obrożach.

## **Wygląd**

Marta była masywną, gładką, dużą, wysoką, tęgą suczką rasy nowofundland o czarnym futrze, dużych łopatkach, szerokiej, kudłatej głowie, krzaczastym, grubym, pierzastym ogonie, mocnych nogach, dużym, ciemnym pysku i ciemnych oczach.

## **Charakter**

Była bardzo łagodną suczką, broniła swoich przyjaciół, nawet kosztem swojego życia.

## **Fabuła**

### **Oryginalna Seria**

#### **Opuszczone miasto**

Po raz pierwszy suczka pojawia się w książce, gdy Fuks ucieka przed lisami. Wtedy ratuje psa z niebezpieczeństwa, razem z Bellą, Brunonem, Mikim, Promykiem i Stokrotką. Jest wtedy opisana jako *"wielki, włochaty pies z szerokim pyskiem i zaciętym spojrzeniu"*. Fuks myśli, że Marta oraz reszta pokonają lisy, lecz gdy ich samiec alfa mówi, że nie są aż tacy straszni, entuzjazm Fuksa opada. Teraz widzi, jak bezradna jest nowo przybyła sfora - jak banda szczeniaków pozbawionych nadzoru Psiej Mamy. Lecz pozory go myliły - lisy uciekły przegonione przez dawne Psy w obrożach.

Gdy Bella przedstawia wszystkich członków sfory, mówi, że Marta jest nowofundlandem. Podkreśla też, że ta rasa jest stosunkowo duża. Później chwali Fuksa, że pomógł Promykowi. Samotnik mówi, że musi iść. Bella go powstrzymuje, i całą sforą walczą na niby. Po chwili beztroskiej zabawy kładą się spać. Rankiem cała sfora namawia Fuksa, aby poszedł z nimi do dawnego domu ich Długonogich. Pies w końcu się zgadza, i razem z Martą, Bellą, Brunonem, Mikim, Promykiem i Stokrotką kierują się w stronę domów Długonogich.

W drodze gawędzą ze sobą. Miki pyta się Belli, czy przetrwała piaskownica. Zamiast złotej suczki odpowiada Marta, mówiąc, że piaskownica nie ucierpiała. Dodaje także, że Długonodzy wrócą i zabiorą tam psy, razem z Fuksem. Gdy docierają, żegnają się i każdy rozchodzi się do swoich domów.

Gdy Wielkie Warczenie powraca, psy wybiegają ze swoich domów gromadząc się na zewnątrz. Wśród nich jest **Marta**.

***Więcej wkrótce...***

#### **Ukryty wróg**

Marta po raz pierwszy pojawia się w książce, podczas konfrontacji Sfory w Obrożach z Dziką Sforą. Bella prosi wtedy czarną suczkę, aby pomogła Stokrotce. Zostaje także powiedziane, że jeden z członków Dzikiej Sfory uważnie ją obserwuje i chociaż Marta jest największa ze swojej sfory, próbuje zejść mu z drogi, ponieważ kuleje na jedną łapę. Chwilę później Fuks w trakcie kolejnego Wielkiego Warczenia widzi, jak Marta kulejąc oddala się jak najdalej od upadających drzew.

Później Fuks znajduje Sforę w Obrożach w piaszczystym zagłębieniu, nieopodal rzeki. Gdy pies podchodzi bliżej słyszy, jak Stokrotka pociesza Martę, że nic jej nie będzie i, żeby w najbliższym czasie nie kręciła się, aż tak bardzo. Gdy Fuks ogląda rannego Alfika i pyta się czy widzą, jak wyglądają oczy mniejszego psa. Marta stwierdza, że są tak zamglone, że wyglądają jakby ich przyjaciel nic już przez nie widział. Chwilę potem kładzie się i przysuwa nos do boku Alfika. Wspomina także, że brązowo-biały pies dopiero co wyrósł z okresu szczenięcego. Potem kopie dziurę wraz z Bellą, Mikim i Fuksem dla zmarłego przyjaciela. Fuks przyznaje w myślach Marcie rację, że Alfik dopiero co wyrósł z okresu szczenięcego. Później wkłada ciało Alfika do wykopanej dziury i reszta przyjaciół pomaga jej go zakopać.

Następnego dnia, gdy Fuks rozmawia z Bellą o tym, jak zadarli z Dziką Sforą, suczka opowiada mu, że Marta zwróciła uwagę na tę wodę i weszła do niej, żeby popływać. Gdy czarna suczka zorientowała się, że ta woda również jest zatruta i przejęta, pobiegła ich ostrzec. Bella dodaje także, że Marta jest mocno związana z duchem Psa Rzeki i kontynuuje swoją opowieść. Wyznaje, że znaleźli jezioro i zmartwili się czy woda nadaje się do picia. Marta wskoczyła jako pierwsza, a później reszta sfory.

Niedługo później przyjaciele zastanawiają się, jak zdobyć świeżą wodę. Miki przypomina Fuksowi, że Marta jest ranna i nie może podróżować. Mówiąc to czarno-biały pies patrzy jak czarna suczka próbuje sobie przemyć ranną łapę. Gdy Stokrotka wpada na pomysł, żeby udobruchać Psa Rzeki podarunkiem, Fuks myśli, że Marta jest psem, nad którym Pies Rzeki mógłby się zlitować. Później, gdy sfora znajduje patyk dla Psa Rzeki, idą do Marty, aby suczka mogła ocenić czy nadaje się na podarunek. Czarna suczka obwąchuje patyk i stwierdza, że jest wspaniały oraz według niej Pies Rzeki będzie nim zachwycony. Kiedy psy udają się nad rzekę, aby podarować prezent Psu Rzeki, Marta wolno kuleje na samym przedzie z patykiem w pysku. Po dotarciu nad rzeką, czarna suczka schyla się and brzegiem i delikatnie wypuszcza prezent do wody. Gdy patyk porywa nurt, Marta prosi Psa Rzeki o pomoc i czystą wodą do picia. Chwilę potem czarna suczka kładzie uszy po sobie oraz łagodnie mówi, że Pies Rzeki jest biedny, ponieważ pewnie nie czuje się najlepiej z powodu trucizny.

W nocy, podczas burzy, Marta przyciska ciało do ziemi i przyznaje rację promykowi, że w piaszczystym zagłębieniu, w którym urządzili tymczasowy obóz nie ma żadnego schronienia. Chwilę później kuli się na ziemi i usiłuje zakryć łapami uszy. Lamentuje, że Psy Nieba muszą być wściekłe i wysłały Pioruna, żeby doszczętnie zniszczyć ziemię. Wystraszona Promyk chowa się pod łapami Marty. Gdy burza zaczyna jeszcze bardziej szaleć, Marta w strachu wstaje i zaczyna człapać w stronę rzeki. Zostaje powiedziane, że jej noga wygląda jakby miała się zaraz rozlecieć.

Po ucieczce Sfory w Obrożach i Fuksa ze swojego schronienia oraz przeczekania burzy w lesie, Marta mówi, że burza się skończyła. Chmury się rozstępują, widać blask Psa Księżyca i została jedynie lekka mżawka.

Następnego dnia sfora odkrywa jaskinie wyżłobione przez wodę. Marta obwieszcza, że musiał dokonać tego Pies Rzeki i jednak wysłuchał ich próśb. Gdy przyjaciele schodzą nad brzeg rzeki, Marta wskakuje do wody i wygląda na zachwyconą możliwością zamoczenia w wodzie rannej nogi. Niedługo później, po tym jak Fuks pomaga Brunowi wypluć resztki trucizny, biało-złoty pies mówi do Belli, żeby na razie nigdzie nie podróżowali, bo noga Marty jeszcze wymaga leczenia i teraz także Bruno jest w ciężkim stanie. Kiedy Stokrotka woła dwójkę rodzeństwa Fuks obawia się, że gdyby zostali zaatakowani, to z ranną Martą i chorym Brunem byliby w dużych tarapatach. Okazuje się, że Stokrotka znalazła świeżą wodę, Bruno i Marta mają pierwszeństwo do napicia się.

Gdy rzeka zmyła błoto, Miki odkrywa rzeczy zostawione przez Długonogich. Czarno-biały pies twierdzi, że ich właściciele cały czas nad nimi czuwają. Reszta sfory zbiera się wokół niego. Zostaje powiedziane, że nawet Marta, która stara się odciążać ranną nogę, kuśtyka tak szybko, jak to możliwe. Jednak kiedy czarna suczka obwąchuje rzeczy Długonogich, upomina Mikiego, żeby nie wątpił w działania Psa Rzeki, który jest dla nich naprawdę dobry, tym samym potwierdzając przemyślenia Fuksa. Chwilę potem, podczas dyskusji, Marta pewnie deklaruje, że ona nadal wierzy w Psa Rzeki.

Kiedy Bella odciąga Fuksa na bok, żeby pokazać mu ślady zostawiane przez innego psa. Złota suczka zwierza się bratu, że boi się o siebie i swoją sforę, zwłaszcza teraz gdy Bruno zachorował, a Marta jest ranna zwłaszcza, że jest dwóch najlepszych wojowników w Sforze w Obrożach. Gdy Bella przedstawia swój plan Fuksowi, mówi, że kiedy noga Marty się zagoi i Bruno wyzdrowieje, będą mogli zawalczyć o dostęp do wody oraz terytorium z Dziką Sforą. Fuks zostaje poproszony przez Bellę o szpiegowanie w Dzikiej Sfory. Złoty mieszaniec jest rozdarty. Z jednej strony nie chce być szpiegiem, ale z drugiej strony przecież Marta i Bruno potrzebują świeżej wody oraz jedzenia, żeby mogli wyzdrowieć.

Następnego dnia po polowaniu Fuks, Stokrotka i Miki przynoszą zwierzynę dla Belli, Marty oraz Bruna.

Później, gdy Beta, Strzała, Wiosna i Tik przyprowadzają Fuksa do obozu Dzikiej Sfory, biało-złoty mieszaniec zauważa ponownie wielkiego, czarnego psa, którego wcześniej widział w bitwie. Zostaje powiedziane, że swoimi rozmiarami niemal dorównywał Marcie, jednak brakowało mu jej miłego pyska. Gdy Fuks po raz pierwszy widzi Alfę Dzikiej Sfory z bliska, zostaje powiedziane, że tak jak Marta ma błonę pławną między pazurami, ale jemu również brakowało miłego pyska czarnej suczki.

***Więcej wkrótce...***

#### **Nawałnica psów**

**Ta sekcja pojawi się wraz z wydaniem książki w polskiej wersji językowej.**

### **W Zapadającej Ciemności**

#### **Podział sfory**

**Ta sekcja pojawi się wraz z wydaniem książki w polskiej wersji językowej.**

#### **Śmierć nocy**

**Ta sekcja pojawi się wraz z wydaniem książki w polskiej wersji językowej.**

## **Cytaty**

Nawałnica: Ale nie chcę być bezpieczna, Chcę walczyć o swoją sforę, jak wszyscy.
Marta: Twój czas nadejdzie.

## Ciekawostki

* Miała niezwykłą więź z Psem Rzeki.
* Ostatnie słowa Marty brzmiały: „Teraz będę z Psem Rzeki, będę wolna... i zawsze będę czuwała nad tobą i resztą Sfory”. Powiedziała to Nawałnicy, gdy umierała.