Bagdassar

**Bagdassar** – radża Brahmapuru zwany Szmaragdowym Radżą.

## Życiorys

Bagdassar pochodził z rodu indyjskich książąt wywodzących się od Babura. Jego przodkowie od trzystu lat władali księstwem Brahmapuru położonym w górskiej dolinie w północno-wschodnich Indiach. Bagdassar jako następca tronu odziedziczył nie tylko władzę, ale także słynny skarb radżów brahmapurskich składający się z 512 drogocennych 80-karatowych kamieni szlachetnych. Radża z kamieni szlachetnych najbardziej lubił szmaragdy i to głównie je kolekcjonował. Stąd był nazywany Szmaragdowym Radżą. Podczas swojego panowania Bagdassar kupił do kolekcji siedem szmaragdów brazylijskich i cztery uralskie, a za każdy oddał diament i jeszcze dopłacił. Za jego czasów dynastia brahmapurska uważana była za najbogatszą w Indiach po hajdarabadzkich nizamach. W prawdzie majątek nizamów był wyceniany na sześciokrotnie większy, ale skarb brahmapurski nie miał sobie równych pod względem koncentracji

Radża wraz z rodziną wyznawał islam, ale samemu nie był szczególnie bogobojny. Jego poddani wyznawali hinduizm, ale Bagdassar rządził sprawiedliwie i w księstwie nigdy nie pojawił się konflikt na tle religijnym. Często bywał w Londynie i Paryżu. W stolicy Francji w klubie "Bagatelle" poznał tancerkę Françoise Régnier, w której się zakochał. Dziewczyna nie zdołała oprzeć się pokusie i poślubiła egzotycznego księcia, przyjmując jego nazwisko. Jednak małżeństwo nie przyniosło jej szczęścia. Mimo to szanowała męża i pozostała mu wierna. Około 1849 roku Françoise urodziła Bagdassarowi syna - Charlesa.

W 1852 roku księstwo Brahmapuru odwiedził młody archeolog Anthony Sweetchild, który na prośbę radży wycenił wartość odkrytych niedawno w dżungli na terenie księstwa ruin starożytnej świątyni. W ramach podziękowań dla naukowca Bagdassar pokazał mu potem swój zbiór kamieni szlachetnych, który przetrzymywał w zwykłej glinianej skrzyni przypominającej cegłę, gdyż uważał, że ordynarna, gładka powierzchnia gliny znacznie lepiej podkreśla blask kamieni niż złoto czy kość słoniowa. Dzięki możliwości zobaczenia skarbu radży, 4 kwietnia 1878 roku, podczas rejsu "Lewiatanem", profesor Sweetchild na prośbę współpasażerów mógł oszacować wartość kolekcji. Indolog wycenił ją na co najmniej 50 milionów funtów szterlingów, co stanowiło równowartość półtora miliarda franków francuskich (w polskim tłumaczeniu występuje błąd i podana jest wartość półtora miliona), pół miliarda rubli rosyjskich lub 44 miliardy franków belgijskich. Skarb był zatem wart tyle, ile połowa rocznego budżetu całego Imperium Brytyjskiego, lub budowa trzech Kanałów Sueskich, lub dwudziestoletnie dochody całego królestwa belgijskiego, lub trzysta tysięcy lat pracy komisarza Gauche'a, lub całe zadłużenie wewnętrzne Cesarstwa Rosyjskiego.

Podczas powstania sipajów Bagdassar wstąpił w tajne układu z buntownikami i wicekról Indii uznał Brahmapur za wrogie terytorium. Według plotek Brytyjczycy fałszywie oskarżyli radżę o współpracę z buntownikami, gdyż postanowili zagarnąć dla siebie skarb Bagdassara. W 1857 roku radża wysłał żonę i syna do Paryża, aby uchronić ich przed wojną w Indiach. Następnie władca ukrył glinianą skrzynię z kamieniami szlachetnymi, aby nikt jej nie odnalazł. Wkrótce do Brahmapuru wysłano oddział brytyjskich dragonów. Bagdassar próbował uciec do Afganistanu, ale żołnierze dogonili go przy przeprawie przez Ganges. Radża nie chciał stracić godności w niewoli, więc otruł się. Przy nim znaleziono Koran z ręcznymi dopiskami zawinięty w chustę oraz notatkę dla władz brytyjskich, w której radża zapewniał, że był niewinny i prosił o odesłanie księgi oraz chusty jedynemu synowi przebywającemu w Europie. Koran odesłano, ale oficer dragonów zatrzymał sobie chustę jako pamiątkę, a następnie odsprzedał ją lordowi Littleby. W rzeczywistości chusta i dopiski w Koranie miały synowi wskazać miejsce ukrycia skarbu Bagdassara.

Szmaragdowy Radża został wspomniany przez Fandorina w powieści "Walet pikowy", gdy detektyw rozmyślał nad sposobem wciągnięcia Waletów Pikowych w pułapkę. Erast Pietrowicz rozważał stworzenie fałszywej postaci radży, którego bogactwo pochodziłoby ze spuścizny Szmaragdowego Radży.

## Charakter

Podobnie jak przodkowie, Bagdassar był muzułmaninem, ale nie przywiązywał dużej wagi do religii. Lubił ubierać się po europejsku, palił kubańskie cygara, czytał francuskie romanse, a do obiadu pił koniak.

## Wystąpienia

* "Lewiatan" (wspomniany)
* "Walet pikowy" (wspomniany)