Królestwo Durii

**Zjednoczone Królestwo Durii** - duże państwo o ustroju monarchii absolutnej w Mederii. Duria graniczy z Limerią, Joterią, Ninumią, Nową i Starą Korycją, Tetrarchią Rapsydii oraz Królestwem Echilu. Stolicą kraju i największym miastem jest Trungratia. Narodową religią kraju jest gassanizm, zaś dominującą kulturą jest Koris. Społeczeństwo Durii jest dosyć szowinistyczne i nietolerancyjne.

Duria powstała w 491 roku na miejscu dawnego księstwa Trungratii (miasto o tej samej nazwie zostało później stolicą). Pierwszą dynastią kraju byli Sabonnaici, później rządzili Mulnonowie oraz Marfontowie. Kraj rywalizuje z Nową Korycją oraz jest sojusznikiem Bellony i Terrasenu.

## Geografia i natura

Duria leży centralnej Mederii. Większość Durii pokrywają niziny, czyli lasy liściaste i iglaste. Na południu znajduje się ponadto wiele mokradeł, a także żyją tam stada unikalnych zwierząt - *ramaroo* i jednorożców białych. Jest to gorący kraj z dużą ilością opadów atmosferycznych. Występują klasyczne cztery pory roku, lecz wiosna jest dłuższa i bardziej deszczowa niż w innych państwach południowej Mederii. Zima jest z kolei krótka i mało intensywna. Północne terytoria Durii pokrywają Korkiny i kraina Elvero (kraj graniczy z jeziorem lawy). Najwyższe szczyty Korkinów to *Monte Cassio* (6084 m.n.p.m.), *Monte Rugio* (5476 m.n.p.m) oraz *Monte Gasso* (4900 m.n.p.m.). Panuje tam zimny i monotonny klimat.

## Historia

### Unia z Limerią

Po II Wojnie Tyrdońskiej królestwo Durii przestało być mocarstwem, zaś dynastia Sabonnaitów straciła swoją dotychczasową reputację. Targające krajem problemy pogłębiły się podczas rządów Benueriela Straszliwego (syna Altaira III), bezwzględnego tyrana oraz zbrodniarza. Rządy monarchy stały się bezpośrednią przyczyną konfliktu szlachty z rodziną królewską.

Po fatalnych 14 latach panowania Benueriela Duria stanęła przed wizją całkowitej katastrofy. Grederiel, który rządził później, robił wszystko, co w jego mocy, by odbudować kraj i ustabilizować sytuację. Król częściowo odniósł sukces - zapobiegł wojnie domowej oddając szlachcie zabrane przez poprzednika przywileje oraz postawił na nogi gospodarkę. Za jego czasów doszło również do zbliżenia Durii z Limerią, co będzie bardzo ważne dla późniejszej historii obu państw. Niestety, wysiłki Grederiela (panował aż 40 lat) zostały zaprzepaszczone przez jego syna, Joxisa Condovalskiego (koronowany w 947 roku). Nowy monarcha, podobnie jak jego dziadek, skonfliktował się ze szlachtą, zaś jego próżność i uwielbienie luksusów wywołało kolejny kryzys. Joxis został zamordowany z woli magnaterii dwa lata po koronacji. Ten sam los spotkał jego syna, równie chciwego i złego króla, którego otruto niecały rok po wejściu na tron.

Jako, że Joxis II nie pozostawił dzieci, królem Durii został jego brat - Roman V. W 952 roku rozpoczęła się wojna z Limerią, która zagrażała samemu istnieniu królestwa. Roman V dzielnie bronił ze swoimi żołnierzami granic państwa i zdołał zatrzymać najazdy Limerów w bitwie pod Yongzhou. Zwycięstwo było jednak krótkotrwałe, bowiem wojsko limeryjskie wycofało się, zregenerowało i wróciło jeszcze potężniejsze. Widząc, że armia oraz całe królestwo jest w fatalnym stanie, a morale są na skraju załamania, Roman V był zmuszony do paktowania z Bożym Królestwem. W 957 roku zawarty został Układ z Trungartii, na którego mocy Duria miała zostać zwasalizowana, zaś na tronie kraju zasiąść miał przedstawiciel limeryjskiej dynastii Mulnonów. Duża część szlachty zgodziła się na układ w zamian za godne traktowanie, dużą autonomię oraz zachowanie pozycji potężniejszych rodów arystokratycznych. Byli również tacy, którzy nie pogodzili się z porażką Durii i wypowiedzieli posłuszeństwo królowi. W 958 roku doszło do nieudanej próby zajęcia Pałacu Królewskiego w Trungartii, w której Roman V odniósł obrażenia, od których później zmarł.

Śmierć Romana V Odważnego oznacza koniec trwającego 467 lat okresu panowania na tronie Durii dynastii Sabonnaitów. Następnym władcą został Aleksander Stary z dynastii Mulnonów, który jeszcze w 956 roku ożenił się z jedyną córką Romana - Katarzyną. Przez następne kilka trzy dekady Limeria i Duria były oddzielnymi państwami, związanymi ze sobą jedynie dynastią oraz interesami handlowymi.

Do prawdziwego przełomu doszło jednak w 985 roku, kiedy królową mocarstwa znad Nikodii została Kasandra Piękna. Władczyni chciała ratować potęgę swojego kraju, który już od czasów I Wojny Tyrdońskiej i trwającej wtedy krwawej wojny domowej zmagał się z licznymi problemami. Poza czysto wewnętrznymi reformami, Kasandra była również wielką zwolenniczką połączenia Limerii i Durii, które wspólnie mogłyby wyjść na prostą. Pomysł unii popierała również duryjska szlachta. W 994 roku doszło do zjazdu w Klovos, na którym zawarto Unię Limerii i Durii. Na mocy aktu kraje zostały zjednoczone i przekształcone w cesarstwo. Koronę miała otrzymać Kasandra, zaś obie części nowego państwa miały mieć jednego arcyksięcia, który je reprezentował. Po długich negocjacjach umowa została zawarta - w 996 roku Kasandra Piękna została konsekrowana, stała się cesarzową oraz przeszła na eldurizm (jeden z warunków szlachty duryjskiej). Zjednoczone Cesarstwo Limerii i Durii było największym państwem świata - obejmowało nie tylko prawie całe wybrzeże Nikodii, lecz również część Joterdonu i kolonie w Regolii wschodniej.

## Religia, kultura i nauka

#### Religia

Narodową religią Królestwa Durii jest gassanizm, zaś Baltazar Przebiegły (Wielki Biskup Kościoła Gassana) jest drugą osobą w państwie. Wyznawanie innych kultów (wyłączając eldurizm) jest zakazane i penalizowane. Kościół Gassana jest wspierany hojnie finansowo przez państwo, kapłani zajmują w kraju ważne stanowiska i mają szerokie kompetencje, zaś Wielki Biskup jest doradcą samego monarchy. Ponadto wspólnota ma całkowitą swobodę w kwestii głoszenia wiary oraz polityki religijnej - w Durii istnieje Inkwizycja Królewska, która tępi herezje i innowierców. Podlega królowi (teoretycznie, w praktyce ma mały wpływ na działanie instytucji) oraz Wielkiemu Biskupowi (realna władza nad Inkwizycją), a w razie potrzeby może posłużyć się pomocą wojska. Inkwizycja Królewska dysponuje również oddzielnym skarbcem, bojówkami skrajnie zindoktrynowanych kapłanów. To ona (z pomocą głowy kościoła) ustala reguły życia społecznego z punktu widzenia wiary, a także aktualizuje listę herezji (a później ściga odstępców od dogmatów). Hierarchowie Kościoła mają ogromne majątki i są często ponad prawem. Najmocniej reguły wiary są egzekwowane wśród chłopów oraz średniej szlachty - magnateria, mająca znaczenie polityczne i wspólne interesy z Kościołem, może poszczycić się większą swobodą.

#### Kultura i nauka

Kulturą kraju jest *Koris* w odmianie wschodniej. Sztuka i literatura w Durii są słabo rozwinięte oraz monotematyczne - wynika to głównie z wielkich wpływów Kościoła Gassana oraz intensywnego zwalczanie prądów myślowych sprzecznych z doktryną kościelną. Artyści tworzą tu zwykle na potrzeby religii, zaś ich dzieła mają sakralny charakter i poruszają głównie tematy wiary. Bogata szlachta kupuje często portrety członków rodziny, jak również malunki nagrobne, ozdobne dywany czy firany okienne. Malarstwo rozwinęło się tu najmocniej ze wszystkich gałęzi sztuki.

Większość Duryjczyków jest niewykształcona, zaś w kraju szaleje analfabetyzm. Najwybitniejszymi jednostkami są zazwyczaj ważni kapłani gassanistyczni, którzy dzięki swoim wpływom oraz majątkom mają dostęp do edukacji na wysokim poziomie. Dostęp do nauki mają również członkowie rodziny królewskiej, szczególnie następcy tronu. Ci ostatni często są elokwentni i znają wiele języków, co zapewnia im szacunek na dworach innych państw. Mimo słabej edukacji i niskiego poziomu intelektualnego ludu, Durowie są butnym i aroganckim narodem, często są nacjonalistami oraz rewizjonistami, a także idealizują własną historię.