Perunowy Zbór

### Bracia Bosi zwani Mniejszymi

Ckliwi i pobożni kapłani, odziani zazwyczaj w lniany, szorstki habit. Zbierają jałmużnę i datki dla biednych. Peruna sławią słowem głoszonym ku gawiedzi na cotygodniowych targach. W każdej mniejszej i większej wiosce czy mieście na szlakach napotkasz charakterystyczną sylwetkę mężczyzny lub kobiety, którzy niosą każdemu potrzebującemu bezinteresowną pomoc.

Siedziba Braci Bosych znajduje się w Nyji i jest niczym nie wyróżniającym się, skromnym budynkiem, na którego szczycie wisi potargana wiatrem chorągiew z wyblakłym symbolem dębowego drzewa.

### Bracia Bojownicy

Nie słowo, a miecz i tarcza bożego bojownika prowadzi ku chwale Peruna. Odziani w ciężkie zbroje z symbolem dębu na piersi kroczą dumnie i pewnie. O prymat i sławę rywalizują z Zakonem Płomienia, twierdząc, że to im należy się miano najwaleczniejszych sług księstwa. Na Bosych Braci patrzą z politowaniem i z lekkim przymrużeniem oka traktują ich, ku niebiosom wznoszone, modły. Mimo takiego do nich stosunku, zawsze staną w ich obronie i pomogą im na każdą ich prośbę. Braćmi Mniejszymi trzeba się opiekować, w końcu krzepą i siłą ich los nie obdarował, jeno słowem, które w gardło łatwo wepchnąć byle pijanemu łachmycie, a któremu to z bożym namaszczeniem brat bojownik uświadomi Perunowe błogosławieństwo.

Brat Przewodnik, trzech najstarszych wiekiem braci Bosych i trzech najdzielniejszcyh Braci Bojowników tworzy Radę Zboru. Brat przewodnik wybierany jest spośród wszystkich pełnoprawnych braci obu zborów i pełni tę funkcję dożywotnio.

Aktualnie zasiadający na czele Rady, Sędzimir Srebrnowłosy to, lekko niedosłyszący na lewe ucho siedemdziesięcioletni już staruszek. Wybrany na Przewodnika w wieku trzynastu lat po tym jak ubił gołymi rękami goblina Al’kha’ida ciotecznego kuzyna ze strony żony brata słynnego K’ok’sa. Historia to niezwykle ciekawa, jako, że sam K’ok’sprzywódca gobliniej czeredy polował później za Sędzimirem wiele lat, a temu udawało się zawsze jakimś cudem cało wyjść z opresji. Przypuszcza się tedy, że K’ok’s żonę brata ciotecznego kuzyna zbałamucił i zwyczajnie nędzny Al’kha’id był jego bękarcim pomiotem, którego w swej gobliniej naturze pewnie kochał na swój goblini, niezrozumiały nam sposób. Goblin Al’kha’id to nędzna kreatura, która napadała samotnych wędrowców, a w szczególności lubowała się w napadach na kobiety i dzieci. Cham był to, bydlę i łapserdak. Ot co!

Sędzimir do dziś nie odmawia sobie pieszych i samotnych wycieczek po szlakach, może nie tak dalekich i niebezpiecznych jak kiedyś, ale wciąż niosących za sobą ogromne ryzyko, dlatego też zawsze towarzyszy mu któryś z jego wiernych uczniów. K’ok’s ponoć nadal na sam dźwięk imienia Sędzimira pluje wściekle na swych pobratymców i ze wściekłością tupie wykrzykując przekleństwa we wszystkich znanych narzeczach szlaków. W swych jaskiniach głęboko ukrytych zasiada, powiadają na swym drewnianym tronie i gromadzi gdzieś tam całkiem spore bogactwa, które kuszą swym blaskiem grupy śmiałków.

Sędzimira szanują obie strony, nie zawsze do końca ze sobą się zgadzające w temacie sposobu wyznania wiary. Sędzimir mądrze prawił i godził wszelkie swary i ich waśnie. Jak było trzeba to i mowę kwiecistą ku pociesze ducha potrafił wydać taką, że za serce aż ściskało. Miecza do ręki wziąć i zbroi przywdziać się nie wstydził, a i powiadają, że w najlepszych swych latach szermierzem był wyśmienitym  i niejednego bandytę bez mrugnięcia okiem odesłał ku Nawii.

Co będzie gdy go zabraknie? Zacz żyć wiecznie nie będzie. Już dziś mówi się otwarcie o tym któż następcą godnym Sędzimira może zostać. Czy będzie to dzielny Krzesz, chciwy Żydłak czy nieco ponury Pomrok? A może ktoś jeszcze inny?