Preludium Psów Imperium

Logan, wódz klanu Kein, zamierzał spotkać się z tym Czarnym na Wichrowej Skorupie. Zgodnie z nazwą, wzgórze było skaliste i wietrzne, jakikolwiek koń z trudem wspinał się na jego właściwie niewysoki, goły szczyt. Logan wybrał to miejsce spotkania celowo. Gdyby imperialny zapragnąłby jakiś sztuczek, w czasie ucieczki połamałby swojemu wierzchowcowi nogi.

Bogowie wiatru dmuchali zawzięcie, proporce towarzyszące księciu z Imperium łopotały z hukiem. Tartan, kraciasty pled przewieszony przez ramię, ciążył Loganowi.

– To książę Międzyrzecza. Drugi syn namiestnika prowincji, kuzyna imperatora Czarnych – powiedział Angus, bratanek i przyboczny Logana oraz jego tłumacz. – Nosi imię należne wojownikowi z Pogranicza.

To nie dziwiło Logana. W Imperium od dawna na popularności zyskiwały imiona z Północy.

– Czego chce? – spytał.

– Ma dla nas propozycję.

Zachmurzył się. Propozycje kojarzyły się Loganowi tylko z krętactwami i chorobliwą ambicją. Nie lubił, gdy ktoś je mu składał.

– Imperialny wysłannik zapuścił się na Pogranicze, nasze ziemie, w towarzystwie garstki zbrojnych? – spytał Logan z niedowierzaniem. – Krewniak samego imperatora?

– Daleki krewniak. Musi być bardzo pewny siebie, albo chce popełnić samobójstwo – powiedział Angus.

Na chwilę imperialny orszak zniknął, ale stukanie końskich kopyt o skałę zdradzał, że zaraz pojawią się na szczycie wzgórza.

Wygląd księcia zaskoczył Logana. Był czarnobrody, dobrze zbudowany, wręcz potężny. W pochwie trzymał nie azamancki rapier, a bastardowy miecz, podobny do tych używanych na Pograniczu.

Angus poprowadził swojego małego i włochatego konika trochę do przodu, położył żylastą dłoń na rękojeści miecza i powiedział coś po azamancku, w tym dziwnym języku Imperium. Książę skinął głową na znak zgody i spojrzał w oczy Logana. Wódz zrozumiał znaczenie jego słów.

– Jestem Malkolm Iwerante – przedstawił się książę.

– Logan – odpowiedział mu. – Wódz Keinów.

Nie było takiej potrzeby, ale odczekał, aż Angus przetłumaczy, i korzystając z chwili, rzucił spojrzenie kilku zbrojnym chorążym siedzących w siodłach tuż za swoim panem. Chorągwie przedstawiały dwie niebieskie wstęgi i srebrnego pstrąga pomiędzy nimi, flagę Iwerantów, rodu namiestniczego Międzyrzecza, centralnej prowincji Imperium, należącej jednak kulturowo do Północy.

– Wymieniliśmy uprzejmości – powiedział Logan. – Spytaj go, czego tu szuka.

Padło kilka słów w śpiewnym azamanckim.

– Kompanów w boju – powiedział Angus i spojrzał poważnie na swojego wodza, ale Logan i tak parsknął śmiechem.

Iwerante nie dał po sobie znać, że się speszył.

– Mówi – tłumaczył dalej Angus – że na Południu szykuje się wielka wojna. Imperator jest stary i wkrótce umrze, a jego wnukowie skoczą sobie do gardeł.

– Czyżby? Imperator może jest stary, ale cieszy się końskim zdrowiem. Gorzej z jego żoną, to ona jest umierająca. Pomyliło ci się, stary pryku? – Spojrzał na bratanka. – Tego ostatniego nie tłumacz – powiedział mu.

Angus skinął głową z uśmiechem i przełożył słowa wodza. Pomiędzy gęstą brodą księcia z Iwerantów również pojawił się uśmiech. Był jednak tak dziwny, że Loganowi aż ciarki przeszły przez plecy. *Coś w nim jest* – pomyślał. – *Coś niezwykle złowrogiego.*

– Ten imperialny mówi – zaczął Angus, ale z zaskoczenia na krótką chwilę zawahał się – że on zabije imperatora. A wtedy Północ powstanie przeciwko koronie.

– Wszystkie prowincje?

– Wystarczy, że zrobi to Międzyrzecze i Noteran. Reszta pójdzie za nimi. Tylko… trzeba zabić imperatora. W odpowiednim momencie. Tak mówi.

Logan zastanowił się nad słowami Malkolma Iwerante. Podrapał się po krótkiej, jasnej brodzie.

– Kimże jesteś, że wygadujesz takie rzeczy? Przychodzisz tu, na Pogranicze i obiecujesz nam śmierć imperatora. Jesteśmy wolnymi klanami! Nic nam do spraw Imperium, dopóki ono nie miesza się do naszych.

Książę rzucił spojrzenie Angusowi, czekając na przekład.

– Gdy wybuchnie wojna na Południu, powstanie tu niezależne państwo – mówił Malkolm, ustami bratanka Logana. – Królestwo czy republika Pogranicza, cokolwiek zechcecie. Zrzucicie imperialne jarzmo, tak jak prowincje Północy.

– Bessarionowie poprą koronę. To pupilki waszego imperatora – zauważył Logan. Jako wódz najważniejszego z klanów orientował się mniej więcej w sytuacji politycznej w Imperium, chociaż Pogranicze przez długi czas nie utrzymywało z Azamantem żadnych kontaktów dyplomatycznych. Aż do teraz. Ale książę Malkolm Iwerante nie mówił w imieniu Imperium, tylko imieniu własnym. Imieniu rebelianta. Imperator nienawidził rebeliantów zakłócających spokój jego panowania.

– Masz rację – zgodził się Iwerante. – Wtedy również ruszą na południe, przez wasze ziemie. Nie przepuścicie ich. Wyszarpiecie Pogranicze z ich prowincji, a mój ojciec i namiestnik z Nordeuszy odda wam wasze ziemie.

– I co mamy zrobić w zamian? – spytał Logan, nie dając wiary zapewnieniom rozmówcy. *Musi być jakiś haczyk* – pomyślał.

– Powstrzymać marsz Bessarionów, gdy tylko ruszą z Moguntu w stronę Międzyrzecza. Tak jak mówiłem. Nie pozwólcie im przejść. Od tego zależy przyszłość Północy.

– Chcesz, abyśmy zatrzymali twoich wrogów, jak będą maszerować na twoje ziemie, podczas gdy ty będziesz toczył wojnę na południu? – spytał Logan. – W zamian otrzymamy to, co jest już nasze?

– Możecie otrzymać więcej – zapewnił Iwerante. – Łupy. Wioski i miasteczka na ziemiach Bessarionów. To wszystko może być wasze. A gdy poprowadzę armię na południe, nikt nie będzie dbał o problemy, jakie narobią klany Pogranicza.

– Ambitne plany macie, Iwerante – odparł Logan. – To będzie już trzecia rebelia za panowania Hadriana.

– Największa i jedyna, która dojdzie do skutku.

– Północ powstanie! – zawołał zaraz potem Malkolm, a Logan z łatwością domyślił się znaczenia jego słów, zanim Angus dokonał tłumaczenia.

– Nordeusze – rzekł wódz. – Na pewno pójdą za tobą? – spytał.

– Ich lojalność jest zagwarantowana. To najmłodsza prowincja.

Logan spojrzał na księcia. Ten pokiwał głową.

– Norantowie też pójdą – powiedział z przekonaniem.

Wódz spojrzał w bok, na krajobraz rozciągający się wokół wzgórza. Na nierównym, pagórkowatym terenie gdzieniegdzie wystawały gołe skały, tworzące wzgórza podobne do tego, na którym się teraz znajdowali. Fioletowe wrzosy wyrastały w kępkach, a październikowy wiatr nieustannie biegał po wyżynie.

Cała ta kraina, którą Logan znał tak dobrze jak łono swojej żony, należała do klanów Pogranicza od niepamiętnych czasów. Byli tu jeszcze zanim na Południu pojawili się Azamantczycy na swoich czarnych okrętach, ze swoimi czarnymi strojami i wiarą w swojego, czarnego boga, który wyglądał jak kozi demon. I ze swoim czarnym Imperium Azzerantów. A gdy Południe podbijało Północ, Pogranicze walczyło z Czarnymi. Zmęczeni jednak wojną, osłabieni ciągłymi atakami, wodzowie wszystkich klanów uklękli przed imperatorem Aleksandrem I Azzerante niemalże trzysta lat temu.

A teraz, w roku 1461 według imperialnej rachuby czasu, na Pogranicze przybywał książę Międzyrzecza, pierwszej podbitej przez Imperium prowincji należącej do Północy, który planuje rebelię na niespotykaną dotychczas skalę. Przynajmniej tak mówił. Logan spojrzał na Malkolma Iwerante, na człowieka, który chce się zapisać w historii. *Czy mu się to uda?* – zastanowił się wódz. – *Czy jeżeli mu się uda się, a ja udzielę mu pomocy w walce z Bessarionami… też się zapiszę w historii? Co, Iwerante? Masz dość bycia psem Imperium?*

Logan pokiwał samoczynnie głową. Zdał sobie sprawę, że wszyscy go obserwują, oczekując na odpowiedź. Momentalnie ona pojawiła się sama, decyzję podjął w ułamku sekundy. Natychmiast poczuł pewność i jej właściwość.

– Zabierzcie go do osady – rzucił do grupy wojowników za nim. – Radujcie się, albowiem ten człowiek nie chce być już Czarnym, a jednym z nas. Powitajcie mojego nowego przyjaciela.

Wojownicy klanowi, w większości bliscy krewniacy Logana, spojrzeli bo sobie. Wódz zerknął na Angusa i skinął głową na znak, że tak musi być.

– Powiedz mu, że jeśli chce naszej pomocy, to musi stać się jednym z nas. Malkolm Iwerante musi porzucić swoją imperialną przeszłość i przywdziać kraciasty tartan. Stać się wojownikiem klanowym. Jednym z nas.