Billy Elliot: op de balletschool

Dag allemaal! Welkom bij deze fanfictie. Deze gaat over Billy Elliot, een jongen die van ballet houdt. Persoonlijk ben ik niet echt geïnteresseerd in ballet, maar de film heeft me zo geïntegreerd dat ik er graag iets over wilde schrijven. Dit zal een bundel losstaande verhalen worden waarvan het merendeel zich afspeelt tussen Billy's vertrek naar de Koninklijke Balletschool en zijn optreden in het Zwanenmeer (deze danst hij twee keer in dit verhaal). Maar ik zou iedereen die dit leest echt aanraden om eerst de film te bekijken. Anders wordt het misschien wat moeilijk om de verhaallijn te volgen.

## Een geboren danser

De zon scheen warm over het grasveld. De vogels zongen druk en de bloemen bloeiden in volle kleurenpracht. De zomers in Everington waren altijd om van te genieten, want de mijnwerkers moesten minder werken, de kinderen hadden geen school en het was prachtig weer. Wat verlangt een mens nog meer? In deze zomer was Billy nog maar zeven jaar oud, vier of vijf jaar voor zijn vertrek naar de Koninklijke Balletschool. Samen met zijn moeder en zijn broer Tony had hij een rustig plekje uitgezocht aan de rand van Everington. Nu zaten ze samen wat te eten. 'Mam,' vroeg Billy opeens, 'als ik groot ben, word ik dan ook een mijnwerker, net zoals papa?' Moeder glimlachte en aaide hem even door zijn haar. 'Vind jij maar iets beters om te doen', vertelde ze hem. 'Het leven van een mijnwerker is geen pretje. Ik heb de mannen er vaak genoeg over horen klagen.' Daarop zette Tony zijn borst fier vooruit. 'Ik word mijnwerker', bezwoer hij. 'Nog een paar jaar en het is zover. Wacht maar eens af. Ik zal alle kolen naar boven halen, tot de laatste gram.' Billy had altijd veel bewondering gehad voor zijn broer, die bijna tien jaar ouder was. Maar dit keer twijfelde hij. 'Maar Tony', protesteerde hij, 'als alle kolen weg zijn, hebben jullie toch geen werk meer?' Daarop keek Tony hem boos aan. 'Kijk eens naar jezelf! Jij bent zo slungelig, je armen zijn zo mager. Je zou nog geen muis kunnen optillen, laat staan een schep kolen!' Moeder zette hem op zijn plaats. 'Tony!', snauwde ze. 'Dat is wel je broer, je zou hem beter aanmoedigen in plaats van hem uit te schelden! En daarbij, Billy is volledig vrij te kiezen wat hij wilt worden. Mijnwerker of niet.' Tony sloeg even zijn ogen neer, alsof hij zijn moeders woorden accepteerde, maar dat was maar schijn. 'Hij zou beter balletdanser worden, het mager geval', fluisterde hij zachtjes. Maar Billy hoorde het wel, en hij werd woedend. Meteen stond hij rechtop. 'Ik? Een balletdanser? Nooit van mijn leven!' En hij vloog zijn oudere broer aan. Hij stampte en sloeg Tony waar hij hem raken kon, zo kwaad was hij. 'Genoeg!' schreeuwde moeder en de twee jongens lieten los. Billy hijgde van de inspanning, zijn vuisten gebald. Tony hijgde ook, want ook al was hij veel groter, toch had Billy hem een paar flinke dreunen gegeven. Moeder ging verder. 'Tony, jij moet Billy niet uitschelden. Er is niets mis met ballet. En jij, Billy, jij moet Tony niet zo aanvliegen. Begrepen?' De twee jongens knikten, al trilde Billy nog steeds. Hij was zijn broer soms meer dan zat.

Later die dag zat Billy alleen in zijn kamer. Nu ja, Tony sliep ook in die kamer. De platenspeler die tussen beide bedden stond trok zijn aandacht. Hij had geen flauw idee hoe hij een plaat moest opleggen. En hij zou heus niet eeuwig aan zijn ouders of aan Tony kunnen vragen om wat muziek op te leggen. Op dat moment kwam vader de kamer binnen. 'Moeder en ik gaan in de woonkamer wat muziek beluisteren. Kom jij ook?' Billy had dolgraag naar wat muziek willen luisteren, maar hij piekerde er niet over om bij Tony in de buurt te moeten zijn. Niet na wat er net was gebeurd. Hij schudde zijn hoofd. Vader haalde zijn schouders op. 'Dan niet.' Hij liep de kamer door, nam de platenspeler en een paar platen en ging weer weg. De deur sloot en Billy zuchtte. Hij wilde niets liever dan meeluisteren, maar hij had geen zin om zijn kamer te verlaten. Of misschien moest dat ook niet. Hij kreeg een idee. Hij ging wat dichter bij de deur staan en wachtte geduldig af. En ja hoor, daar was de muziek. Het was één van vaders lievelingsnummers. Billy kon gewoon meeluisteren zonder dat iemand het merkte. En opeens, zonder het zelf te beseffen, begon hij mee te bewegen op het ritme van de muziek. Ging de muziek sneller, dan bewoog Billy ook sneller en ging de muziek trager, dan bewoog Billy ook trager. En zodra de muziek luider klonk begon Billy opeens zijn voeten te bewegen, steeds op maat van de muziek. Een volle drie minuten ging dit zo door, tot het nummer opeens stopte. Verward schudde Billy met zijn hoofd, alsof hij net wakker was geworden. Geschrokken besefte hij dat hij nu aan de andere kant van de kamer stond. Hij had de kamer rond gedansd, besefte hij. Maar het was niet zomaar dansen geweest. Hij had zich gedurede drie minuten helemaal vrij gevoeld, alsof hij weg was van de wereld. Hij herinnerde zich Tony's spottende opmerking, en daarna moeders woorden dat er met dansen niets mis was. *Een danser,*dacht Billy. *Ik?*

## Op de balletschool

Verward knipperend werd Billy wakker. Dit was niet zijn bed, en deze kamer was ook niet van hem. Wat deed hij hier? Waar was hij? Toen herinnerde hij zich alles weer. De lange trip naar Londen met de bus, vervolgens op zijn eentje naar de school stappen en zich aanmelden. Het was al behoorlijk laat en hij was moe geweest, dus hadden een paar leerkrachten hem meteen naar de slaapafdeling gebracht. De school bestond uit het hoofdgebouw met het onthaal en de balletzalen, een extra gebouw voor de gewone schoolvakken, de afdeling waar leerlingen overnachtten en een grote tuin. Billy rolde op zijn rug en glimlachte. Bijna een jaar lang had hij hiervoor geoefend, en eindelijk was het zover. Eindelijk kon hij beginnen zijn droom waar te maken! Toen herinnerde hij zich vader en Tony weer, en grootmoeder. Ze zouden hem vast enorm missen, dat had Tony bij zijn vertrek al laten blijken. En dan was er nog Micheal, zijn buurjongen. Billy voelde een steek van verdriet. Micheal had van hem gehouden, echt van hem gehouden, nog meer dan van een gewone vriend. Het was liefde geweest. Een traan ontsnapte Billy. Hij hield weliswaar ook van Michael, maar dan enkel als vriend. *Wanneer zie ik hem terug,*vroeg hij zich af. Hij had vernomen dat de leerlingen die ook op de school verbleven met kerstmis naar huis mochten. Als het zover was, zou hij zeker eens bij Michael langsgaan.

Billy zuchtte en probeerde weer in slaap te vallen, maar dat lukte niet. Dus stond hij op en keek hij uit het raam. Langzaam brak de dag aan. Nog even en het ontbijt zou beginnen, en daarna de lessen. Het zou nog wel een tijdje duren, dus besloot hij eventjes naar buiten te gaan. Hij trok een trui en een lange broek aan en ging zijn kamer uit. Die lag op het gelijkvloers, en aan het eind van de gang zag hij de deur al. Op een drafje liep hij erheen, opende de deur en verwelkomde genietend de frisse lucht. Toen verstrakte hij. Op een bankje vlak naast de deur zat de blonde jongen die hem had aangesproken na zijn toelatingsauditie. Billy was zo wanhopig en buiten zichzelf geweest, dat hij de jongen een mep had gegeven, terwijl die hem enkel maar had willen aanmoedigen. 'Het s-spijt me van die klap', hakkelde Billy. 'Ik was mezelf niet, en ik weet heus wel dat je me alleen wou helpen.' De jongen keek hem koud aan. 'Had je dat niet kunnen bedenken vóór je me die klap gaf?' vroeg hij snauwend. 'Mijn kaak heeft nog drie dagen nagegloeid', voegde hij er klagend aan toe. Billy sloeg zijn ogen neer. 'Het spijt me echt', probeerde hij. Tot zijn opluchting verzachtte de blik van de jongen alweer. 'Denk er dan aan.' Hij wreef even over zijn wang, op de plaats waar Billy hem geraakt had. 'Ik ben George, als je het wilt weten. En jij?' vroeg hij. 'Billy', antwoordde Billy. George keek even peinzend. 'Billy', mompelde hij. 'Ik had een oom die zo heette. Hij hield ook van ballet, maar alleen om ernaar te kijken.' Hij glimlachte even geamuseerd. Toen richtte hij zich weer tot Billy. 'Over een halfuurtje begint het ontbijt. We zien elkaar dan. Ik ben hier nog niet zo lang, maar ik kan je wel een keer rondleiden als je wilt.' Billy knikte vlug. 'Graag, zelfs', antwoordde hij. George grinnikte. 'Zolang je me maar geen klappen meer geeft.' Ook al probeerde hij serieus te klinken, het was duidelijk dat hij het maar als grap bedoelde. Na een korte 'tot straks' liep hij het gebouw weer binnen. Billy bleef nog even buitenstaan. Hij was opgelucht dat George het hem niet kwalijk nam dat hij hem geslagen had. Niet meer, althans. 'Dat is alweer een zorg minder', mompelde hij.

Het was druk in de eetzaal. Geduldig stond Billy met zijn tableau in de rij, wachtend tot het zijn beurt was. Het viel hem vrijwel meteen op dat de jongens aan een aparte kant van de zaal zaten terwijl de meisjes de andere kant gebruikten. Deze laatstgenoemde waren ook veel talrijker. De zaal was oogverblindend. Witte muren en een groot raam dat uitkeek naar buiten. Zodra het eindelijk aan Billy was, liep het water hem meteen in de mond. Sneden brood, ontbijtkoeken, fruitsap... Alles wat hij zich maar kon wensen stond mooi uitgestald op het buffet. Maar hij besloot niet te veel te nemen. Erg hongerig was hij niet en daarbij, hij wilde veel liever gauw aan de lessen beginnen. Hij stelde snel zijn ontbijt samen en keek de zaal rond, op zoek naar een plaatsje waar hij kon gaan zitten. Maar de zaal leek bomvol te zitten. Bovendien leek iedereen in de gaten te hebben dat hij hier een nieuwkomer was, en hij werd zenuwachtig onder al die nieuwsgierige blikken. Opeens zag hij op de laatste rij een blonde jongen hem toezwaaien; het was George. Dankbaar ging Billy naar de rij toe en nam tegenover George plaats. 'Het is altijd wat wennen de eerste keer', verklaarde die toen Billy gezeten was. 'Maar maak je geen zorgen. Je went er snel genoeg aan.' Een tweede stem klonk aan Billy's rechterkant. 'Je bent hier nieuw, hé?' Het was een jongen met bruine krullen, net iets groter dan Billy. 'Pas maar op voor mevrouw Dodds. Die wil je echt niet kwaad maken', ging de jongen verder. Billy keek om naar een groepje leerkrachten die alles en iedereen in de zaal in de gaten hielden. 'Is die mevrouw Dodds daar ook bij?' vroeg hij. 'Daar in het midden', antwoordde George. Op de plaats die hij aanwees stond een vrouw van middelbare leeftijd, haar haren begonnen al te grijzen en haar bril stond stevig op haar neus. Meteen moest Billy aan mevrouw Wilkinson denken en hij voelde een steek van gemis, ook al leek zijn voormalige lerares in de verste verte niet op de tengere mevrouw Dodds. 'Met haar wil je echt geen ruzie', ging de jongen met de krullen verder. George grinnikte zachtjes. 'Ja, dat weet jij als geen ander, Fred. Ze was woedend die keer dat je per ongeluk een barst in de spiegel van het balletlokaal maakte.' Daarop keek Fred hem boos aan. 'Dat was een ongeluk!' snauwde hij zachtjes. 'En daarbij, als die schoonmaaksters de vloer niet zo glad maakten, zou ik ook niet zijn uitgegleden.' George haalde zijn schouders op. 'Ach, wat doet het ertoe? Mevrouw Dodds wacht toch nooit op een verklaring.' Fred knikte bevestigend. Intussen had Billy geboeid zitten luisteren. Zo te horen zou hij op zijn tellen moeten passen bij mevrouw Dodds. 'Hoe was je eerste nacht op school?' vroeg Fred opeens. Billy stak zijn duim omhoog. 'Prima. De kamer is wat kaal, maar dat geeft niet. Blijven alle leerlingen op deze school hier overnachten?' vroeg hij op zijn beurt. Het was George die antwoord gaf. 'De meeste wel. Sommige leerlingen hier komen van heel ver, soms zelfs uit een ander land. Die blijven hier vaak het hele schooljaar. Anderen gaan met Kertsmis en zo naar huis. En weer anderen blijven hier tijdens de week en gaan tijdens het weekend naar huis, maar die wonen hier vaak dichtbij.' Voor de rest van de ontbijt stelde Billy geen vragen meer. Toen de bel geluid werd, was hij net klaar. 'Ga jullie klaarmaken voor de lessen', werd er geroepen. 'Over een halfuur moet je aan je klaslokaal staan.' Billy voelde zich meteen opgewonden. De dag zou beginnen. Zijn eerste dag op de balletschool!

## 'Opletten!'

'En één! En twee! Omhoog houden die benen!' De stem van mevrouw Dodds galmde door het klaslokaal. De jongens hielden zich met hun ene hand vast aan de barre en hielden hun linkerbeen zo gestrekt mogelijk, met hun arm naar voren gericht. 'Houd vast', zei mevrouw Dodds. 'En nu allemaal op een rij gaan staan!' De jongens gehoorzaamden meteen. Een paar dagen waren voorbijgegaan sinds zijn eerste dag op de balletschool. Billy had alle balletlessen tot nu toe met gemak gedaan. Mevrouw Wilkinson had hem al veel geleerd toen hij nog in Everington woonde. De bewegingen die hij nu leerde waren eigenlijk basisbewegingen. Gemakkelijk als je al enige ervaring had, maar toch belangrijk om regelmatig in te oefenen. Desondanks jeukten Billy's benen van verlangen iets nieuws te doen, iets wat hij nog niet kende. Maar nu zag het ernaar uit dat hij enkel bekende dingen zou moeten doen. Mevrouw Dodds inspecteerde de klas met een koele, afstandelijke blik. 'Ik ben benieuwd hoe jullie als groep dansen', verkondigde ze uiteindelijk. 'Ik zal nu een plaat opzetten en dan moeten jullie erop dansen. Het is muziek die jullie allemaal kennen, dus dat zal wel geen probleem zijn. Echter, het is niet eenvoudig je bewegingen op elkaar af te stemmen. Houd daar rekening mee.' Billy slikte. Na al die basisbewegingen die hij al zo makkelijk kon uitvoeren, moest hij nu in groep dansen. Dat had hij nog niet eerder gedaan. Maar hij schudde de twijfel van zich af. Gewoon dansen op de muziek, de juiste bewegingen afstemmen op die van zijn klasgenoten en dan kwam het allemaal wel goed. De jongens verspreidden zich door het lokaal om elkaar de nodige ruimte te geven en wachtten tot de muziek begon te spelen. En toen begon het. De muziek. 'Begin maar', beval mevrouw Dodds. Eerst ging alles prima. De hele klas voerde de correcte balletbewegingen uit. Ze gingen door de knieën, maakten draaibewegingen en sprongen en dat allemaal op het ritme van de muziek. Het duurde echter niet lang voor Billy helemaal in vervoering raakte. Hij begon zelf rond te dansen. Het was hetzelfde dansje dat hij zovele jaren eerder in zijn kamer had gedaan, zonder dat iemand het gemerkt had. Even was hij weer helemaal weg van de wereld, zoals altijd wanneer hij danste. Het gaf hem een veilig en vreedzaam gevoel. Maar dat moment werd aprubt verstoord toen de platenspeler stil werd gelegd. Verward knipperde Billy met zijn ogen. Met een schok besefte hij dat zijn medeleerlingen hem vol verbazing aankeken. Sommigen van hen, waaronder Fred en George, schenen zelfs moeite te hebben hun gegrinnik te verbergen. Beschaamd en met vuurrode kaken keek hij naar mevrouw Dodds, wachtend op wat zij zou zeggen. Een tijdje zei ze niets, maar toen ze sprak, was het niet tot Billy. 'Hier wordt niet mee gelachen', snauwde ze tegen de andere jongens. 'Er zijn er nog meer die weleens hun eigen dans beginnen. Sommigen gaan zelfs nog verder.' Hierbij wierp ze een veelbetekenende blik op Fred, die meteen schuldbewust naar de grond keek. Tegen Billy voegde ze eraan toe: 'Trek het je niet aan. Er is ook zoveel te leren. Maar je hebt duidelijk talent voor ballet.' Even was Billy met stomheid geslagen. Was dit de beruchte, strenge mevrouw Dodds waarvoor hij in de eetzaal gewaarschuwd was? Hij slaagde erin onhandig te knikken. 'We doen verder!' zei de juf. Dit keer slaagde Billy erin zijn aandacht bij te houden en alles goed te doen. Toen de juf even wegkeek slaagde Fred erin dichterbij te komen en in zijn oor te fluisteren: 'Sorry dat we begonnen te lachen. En ik heb blijkbaar wat overdreven; onze juf is de kwaadste nog niet.' Daarop begon Billy te glimlachen. 'Maakt niet uit', zei hij vriendelijk. 'Laat ons maar verderdoen met de les.'

In de dagen die volgden begon Billy zich steeds meer thuis te voelen in de balletschool. Het was zowat iedere dag dezelfde routine. Opstaan, ontbijten, je klaarmaken voor de les. In het weekend hadden de leerlingen vrijaf. Sommige gingen naar huis, andere bleven op school. Naast ballet leerde Billy ook veel andere vakken die hij op zijn vroegere school in Everington al leerde. Aardrijkskunde en geschiedenis vond hij zeer interessant. Maar ballet was en bleef wel zijn favoriete vak. Fred en George werden goede vrienden van hem en zo scheen alles op rolletjes te lopen. Op een dag zaten Billy en zijn klasgenoten een test voor wiskunde te maken. Niet iedereen slaagde daar even goed in. Billy concentreerde zich zo goed mogelijk op zijn sommen, want het was niet eenvoudig. Toen hij grotendeels klaar was besloot hij even uit te blazen. Rondkijkend door het klaslokaal viel zijn oog op de klok die aan de muur hing. Wat een fascinerend ding, als je er even over nadacht. De wijzers die perfect de tijd aangaven, en in het juiste ritme ronddraaiden. En voor iedere minuut kwam er een tik. Tik, tik, tik, telkens weer opnieuw. 'Opletten, Elliot!' Billy knipperde geschrokken met zijn ogen. De leraar wiskunde keek hem streng aan. 'Concentreer je op je werk; de pauze is straks.' Billy knikte koortsachtig en ging weer verder met zijn sommen. Toen de laatste klaar was, werd net de bel geluid. 'Allemaal afgeven', beval de wiskundeleraar. De leerlingen gaven hun werk af en spoedden zich naar buiten. De hemel buiten was grauw en grijs. Nergens viel er ook maar een kleine zonnestraal door het wolkendek heen. 'Hé Billy!' Opnieuw schudde Billy zich om helder te worden. Het was George die naast hem stond. 'Waar zat je nou weer aan te denken?' vroeg de blonde jongen. 'Het is niet de eerste keer dat het lijkt of je staat te dagdromen.' Hij probeerde het nonchalant te laten klinken, maar Billy wist zeker dat hij er iets van zorgelijkheid in hoorde. 'Ik was aan Michael aan het denken', antwoordde hij eerlijk. George keek verbaasd. 'Één van mijn oude vrienden uit Everington', legde Billy uit. 'Ik heb hem nu al een maand niet gehoord of gezien. Hij heeft nog niet eens een brief gestuurd of zoiets.' Hij hield op. 'En mijn vader en Tony ook niet, trouwens', besefte hij opeens. Hij rilde. Waren ze hem misschien al vergeten? Maar nee, dat was natuurlijk onzin. Tony en vader hadden maar al te zeer laten blijken hoe erg ze het vonden dat Billy vertrok. En Michael trouwens ook. 'Maak je maar geen zorgen', zei George tegen hem. 'Ze zijn je heus niet vergeten. En daarbij, waarom stuur je zelf geen brief?' Billy keek hem aan. 'Kan dat dan?' George knikte. 'Natuurlijk. Meneer Wilters zorgt er wel voor dat je brieven gepost raken. Dat doet hij ook met mijn brieven.' Billy voelde zich opeens een pak beter. Wat zou iedereen blij zijn als ze een brief van hem ontvingen! Vader en Tony zouden weten dat alles goed met hem ging, en dat ze zich nergens zorgen over moesten maken. 'Ik ga er vanavond aan beginnen', verklaarde hij.

Die avond ging Billy later slapen dan gewoonlijk. Nauwkeurig schreef hij drie extra lange brieven. Eentje voor vader en Tony, eentje voor mevrouw Wilkinson en eentje voor Michael. Morgen, wanneer hij even tijd vond, zou hij naar het lokaal van meneer Wilters gaan, en die zou er dan voor zorgen dat de brieven gepost werden. Tegen de tijd dat Billy klaar was met zijn laatste brief was hij zo moe dat hij meteen in slaap viel zodra hij in bed lag. De volgende dag, zodra hij wat tijd vond, begaf hij zich naar het kantoor van meneer Wilters. Eens hij het gevonden had, klopte hij aan tot hij 'ja' hoorde en ging naar binnen. Eenmaal binnen vloog zijn mond open van verbazing. Opeens was hij weer terug op het moment dat hij de toelatingsauditie had gedaan. Eén van de keurders was een man van middelbare leeftijd geweest, struis gebouw, en hij had een nogal streng voorkomen. 'U', stamelde Billy. Wilters keek hem verbaasd aan vanachter zijn bureau. 'Ja, ik', zei hij. 'Ik begon me al af te vragen wanneer ik jou zou zien, Elliot. We waren allemaal geraakt door jouw beschrijving over hoe dansen voelt. Nooit hadden we zoiets gehoord. Ik hoor dat je het inmiddels weer goed gemaakt hebt met George?' Billy knikte bevestigend. 'Mooi zo', zei Wilters waarderend. 'Ga maar zitten en vertel wat ik voor je kan doen.' Nog steeds een beetje ongemakkelijk ging Billy op de stoel aan de andere kant van de bureautafel zitten. Langs alle muren stonden er kasten met mappen. *Zoveel?*dacht Billy verbaasd. 'Toe dan', moedigde Wilters hem aan. Billy excuseerde zich haastig en haalde de brieven tevoorschijn die hij de vorige avond had geschreven. 'Aha', knikte Wilters. 'Ik denk dat je familie in Everington blij zal zijn iets van je horen. En mevrouw Wilkinson ook', voegde hij eraan toe, toen hij zag aan wie de brieven gericht waren. Hij bekeek de ontvangstadressen even grondig en verklaarde toen: 'Prima. Ik zal ervoor zorgen dat ze gepost worden. Binnen een dag of drie zijn ze vast aangekomen.' Billy wilde hem net bedanken toen hij opeens verderging. 'Er is nog een zaak die ik met jou zou willen bespreken, Elliot.' Meteen voelde Billy zijn hart in zijn keel kloppen. Had hij soms iets verkeerds gedaan? Was hij niet goed genoeg voor de school? 'Het zit namelijk zo', begon Wilters, 'dat mevrouw Dodds erg onder de indruk is van je. Ze vindt dat je echt een natuurlijke aanleg hebt voor ballet. Was dat al langer zo?' De spanning gleed van Billy af, en hij zuchtte inwendig. Niets negatiefs dus. 'Moeilijk te zeggen', gaf hij toe. 'Ik bedoel, ik dans al heel lang graag. Mijn moeder danste graag, en mijn grootmoeder ook. Vader en Tony, dat is mijn broer, zij houden gewoon van muziek, denk ik.' Wilters knikte en Billy ging verder: 'Ik weet het niet zeker meer, maar volgens mij was het toen ik zeven was, dat mijn ouders in de woonkamer een plaat beluisterden. En toen, zomaar opeens, begon ik te dansen, geloof ik.' Even bleef het stil. Wilters leek in diep gepeins verzonken, alsof hij over elk woord moest nadenken. Tenslotte knikte hij weer. 'Je kunt duidelijk zien dat je er een grote aanleg voor hebt, Elliot. Houden zo, zou ik zeggen.' Billy glimlachte even. 'Ga maar terug naar je vrienden', vervolgde Wilters vriendelijk. 'En ik zorg voor de brieven.'

Een paar dagen later, toen Billy terug op zijn kamer kwam, vond hij een brief op zijn lessenaar. Snel en enthousiast maakte hij hem open. Het was er eentje van vader en Tony en ging als volgt:

*Beste Billy,*

*We zijn blij om te horen dat het goed met je gaat. We wachtten al lang op een brief van je.*
*Hier in Everington is het niet zo anders dan anders. Steeds weer in de mijnen kruipen iedere dag is geen pretje. Je bent een gelukzak dat je mag dansen en niet steeds weer onder de grond moet kruipen. Met grootmoeder is ook alles oké.*

*Je hoeft je niet ongerust te maken, maar Michael heeft pas een flinke hoest te pakken gekregen. Vast omdat het herfst is. Het wordt koud. Maar zijn moeder en vader zeggen dat hij er weer bovenop komt. We weten wel zeker dat hij je eens wilt zien zodra hij beter is.*

*We hopen dat je goede vorderingen maakt met het ballet. Mevrouw Wilkinson heeft ook haar brief ontvangen en ze stond erop dat wij je de groeten zouden doen. Ze is trots op je, moet je weten. En dat zijn wij ook.*

*We hopen je gauw weer eens te zien. Groeten,*

*Vader en Tony.*

## Trip naar Londen

De maanden gingen voorbij. Het seizoen van het vallend blad verstreek en werd opgevolgd door dat van sneeuw en ijs. Die kerstvakantie bleef Billy op de school. Op Kerstdag ontving Billy heel wat kaartjes van oude bekenden uit Everington. Zijn vroegere boksleraar, Debbie, het dochtertje van mevrouw Wilkinson, de buurvrouw... En Michael antwoordde eindelijk op zijn brief. Met bitterzoete herinneringen aan hun vroegere vriendschap had Billy de brief gelezen. Het was wel duidelijk dat Michael hem miste, maar hij had het een plaats kunnen geven.

Vader en Tony slaagden er ten lange leste in op bezoek te komen. Het was een vrolijk weerzien geweest. De drie hadden een goed restaurantje uitgezocht niet te ver van de school vandaan, ook al was dat zeker tien minuten lopen zoeken. Ze vierden Kerstmis op hun eigen manier, ook al was Kerstmis tegen dan al twee dagen gepasseerd. Vader had beloofd dat Billy in de volgende vakantie eens naar huis kon komen. Als vanzelfsprekend kregen de weinige leierlingen die nog op de school zaten enkele vrije dagen. Toen speelden ze buiten, gooiden met sneeuwballen en maakten sneeuwpoppen. George en Fred zaten Billy een keer op het schoolplein achterna, hem bekogelend met sneeuwballen. Toen ze de hoek om volgden, was deze opeens verdwenen. Verward liepen ze naar de grote kastanjeboom die aan de rand van de tuin stond en wit zag van de sneeuw. George merkte op dat Billy tussen de takken zat en riep lachend: 'Kom maar naar beneden, Billy! We krijgen je toch wel!' Maar op dat moment schudde deze flink aan de takken en een hele lading sneeuw kwam bovenop George en Fred terecht. Billy kreeg buikpijn van het lachen; hij amuseerde zich rot. George keek hem kwaad aan terwijl hij de sneeuw van zich af veegde. Achteraf konden ze er alledrie wel om lachen.

Maar de sneeuw bleef niet eeuwig liggen en smolt uiteindelijk. Het werd weer warmer, de lente was in aantocht. Nu zat Billy samen met George op de achterbank van de auto van diens ouders. Het was zondag; de leerlingen waren nu vrij. Billy zat er nogal ongemakkelijk bij. De ouders van George waren niet bepaald onvriendelijk, maar desondanks voelde het toch vreemd om bij hen op de achterbank te zitten. Zijn vriend knipoogde hem even bemoedigend toe. 'Je zult het vast leuk vinden in Londen. Nu ja, onze school is in Londen, maar meer langs de buitenrand. In de echte binnenstad moet je zeker eens geweest zijn. Heb je ooit de Big Ben al gezien?' Billy schudde van nee. 'Zeker eens zien', zei George tegen hem. 'Of horen, beter gezegd. Want vergis je niet, de Big Ben is de klok, en niet de toren.' Billy knikte. Hij had al veel over Londen gehoord, maar dit was de eerste keer dat hij echt naar de binnenstad ging. De hoofdstad van Engeland! Hij voelde zich opeens opgewonden. Bijna zijn hele leven was hij nooit buiten Durham geweest. Niet voor zijn eerste trip naar de balletschool, tenminste. Geleidelijk aan werd het verkeer op de weg steeds drukker en stonden de huizen zeer dicht op elkaar. Uiteindelijk bevonden ze zich in het centrum van de hoofdstad. Dubbeldekkers, telefooncellen, allemaal vertrouwde gezichten in Londen. Billy keek zijn ogen uit. Hij was hier tenslotte nog nooit geweest. De auto stopte bij een geweldige brug die over de rivier de Theems ging. 'We komen jullie hier om drie uur weer ophalen', verklaarde de moeder van George. 'Dus zorg dat jullie er zijn. En amuseer jullie.' De auto reed weg en daar stonden de twee jongens dan. Aan de andere kant van de brug torende de indrukwekkende toren van het Paleis van Westminster hoog boven de mensen uit. 'Dus dat is de toren van de Big Ben?' vroeg Billy. George knikte. 'Indrukwekkend, vind je niet? Toen ik heel klein was, leek die toren wel oneindig hoog in mijn ogen. De klok zelf wordt maar door weinig mensen gezien, maar hij is elke dag te horen.' Op dat moment begon de klok te luiden. Zware tonen vulden de lucht en meer klokken vielen in. Twaalf keer luidden ze, het tijdstip van de dag. 'De klokkenluiders hebben vast hun handen vol aan die klokken', mompelde George. 'Vooral omdat de Big Ben zo groot en zwaar is.' De twee jongens staken de brug over en keken verwonderd omhoog naar de klokkentoren die hoog boven hen uitrees. Nadien gaf George een rondleiding door Londen. Hij kende het er goed, want hij was er al vaker geweest. Billy kreeg al gauw hoofdpijn van het kabaal van de mensen en maakte zich er stiekem druk om wat ze zouden doen mochten ze verdwalen. Maar dat gebeurde gelukkig niet. Verschillende bekende plaatsen passeerden de revue. Ze liepen langs de Theems, zagen de beroemde Tower Bridge en ook de Tower van Londen. Tussen de vier muren van het kasteel haalde George wat brood ui zijn zak en gaf het aan de raven die er in het gras rondhuppelden. De wachters in hun rode uniformen stonden er als standbeelden, het was niet te geloven hoe ze het volhielden. Het duurde een tijdje voor de zon door de wolken heen brak, en toen het zover was, was het nog steeds koud. Maar dat kon de twee jongens niet deren.

De vogels kwetterden in de bomen. Eekhoorns sprongen over het wandelpad en kinderen schreeuwden enthousiast. Dit gigantische park, met vijvers en picknickvelden, zou de laatste tussenstop worden voor de jongens, waarna ze, zoals afgesproken, zouden teruggaan naar de brug. Maar ze namen nog even de tijd wat te genieten. Vlak tegenover de bank waar de jongens zaten had een man zijn kraam uitgestald. Havermoutkoeken lagen in de zon te glanzen en Billy likte zijn lippen. Hij stootte George even aan. 'Heb je trek?' vroeg hij en hij knikte naar het kraam. Tot zijn verbazing scheen George te aaarzelen. 'Wacht even', besloot die uiteindelijk. 'Eerst eens kijken of er hier nog meer is. Wacht jij even hier?' Billy knikte en keek zijn vriend na tot die uit het zicht verdwenen was. Hij zuchtte en wierp een lange, hongerige blik op de havermoutkoeken aan de andere kant van het pad. Toen herinnerde hij zich dat hij twee ponden in zijn zak had zitten, die de ouders van George hem hadden gegeven toen ze die ochtend vertrokken. Daarmee zou hij zeker twee koeken kunnen kopen. Opeens hoorde hij een stem. 'Zin in die koeken?' Billy schrok en keek op. Een jongen, slechts enkele jaren ouder maar een flinke kop groter, stond vlak bij hem. Hij was zo geschrokken dat hij niets anders kon dan knikken. De jongen glimlachte. 'Ik kan best wel een zakje kopen als je wilt. Als ik er vier koop kunnen we ze gelijk verdelen. Alleen, ik heb nog één pond nodig om er vier te kunnen kopen.' Haastig keek Billy naar zijn zak. Hij herinnerde zich dat hij maar al te vaak was gewaarschuwd niets van vreemden aan te nemen. Deze jongen leek best aardig, maar dat kon slechts schijn zijn. Billy was niet naïef of dom, hij wist dat hij moest opletten. 'Wil je echt niet?' vroeg de jongen. 'We zullen delen.' Billy nam een besluit. 'Goed dan', bromde hij. Hij grabbelde in zijn broekzak, haalde een pond tevoorschijn en gaf het aan de jongen. Die knikte en wandelde rechtstreeks naar het kraam. Hoewel hij te ver was om goed gehoord te worden, gaf hij duidelijk aan dat hij vier koeken wilde. Billy voelde hoop opkomen. Was zijn vertrouwen terecht geweest? Maar het werd hem koud om het hart toen de jongen de koeken aannam en zonder om te kijken wegwandelde. Meteen ging Billy erachteraan. 'Hela, wat denk jij dat je aan het doen bent?' De jongen keek niet op of om. 'Ik neem die koeken mee om ze ergens op te eten', verklaarde hij. Billy's bloed begon te koken en hij voelde zich belazerd. 'Je had beloofd te delen', snauwde hij. Nu pas keek de jongen om. 'Beloofd?' echode die. 'Ik heb niks beloofd. Dit is Londen, jochie. De mensen zijn hier niet eerlijk.' Met een ruk draaide hij zich om en beende hij weg. Het liefst van al zou Billy op hem af gesprongen zijn, hem geslagen en beledigd hebben, maar dat had geen enkele zin. Gefrustreerd en teleurgesteld liep hij terug naar zijn bank. Mokkend zat hij daar, met zijn hoofd gebogen. Toen haalde een overbekende stem hem uit zijn gepieker. 'Billy!' klonk de enthousiaste stem van George. 'Ik heb een kraam gevonden met fantastische wafels. Je moet er eentje eten voor we vertrekken!' Zuchtend stond Billy op en ging hem achterna. Maar al gauw, bij het zien van de vrolijkheid van zijn vriend, kon Billy even niet anders dan glimlachen.

Om drie uur stonden de jongens klaar aan de brug, precies zoals afgesproken. Eenmaal terug op de balletschool vertelde Billy alles wat er gebeurd was aan George. 'Ik ben zo stom geweest', besloot hij. 'Ik had zoveel trek in die havermoutkoeken, en ik was te ongeduldig om op jou te wachten.' George glimlachte vriendelijk. 'Maakt niet uit hoor, Billy. We maken het allemaal weleens mee. En daarbij, een pond kwijtspelen is niet zo erg. Maar zeg het toch maar niet tegen mijn ouders', voegde hij er met een vette knipoog aan toe.

## Michael

Een paar dagen waren voorbijgegaan sinds Billy's eerste bezoek aan Londen. Het ongelukkige voorval in het park bleef nog even aan hem knagen, maar dat gevoel minderde snel. Fred kwam het te weten, en ook hij beloofde erover te zwijgen.

Zwetend kwam Billy de kleedkamer uit. Hij en de andere jongens hadden uren aan een stuk balletles gekregen. De oefeningen waren niet gemakkelijk geweest, niet in de laatste plaats omdat het de bewegingen uit 'Het Zwanenmeer' waren. Mevrouw Dodds was anders al niet mals, dit keer was ze echt streng geweest. 'Omhoog die knieën! Sneller, die passen! Concentreer je!' Maar al met al was ze, achteraf dan, best tevreden geweest. Billy schudde zich, zijn trui in zijn armen geklemd. Gelukkig dat de jongens een speciaal balletpak moesten dragen tijdens de lessen, want met die trui had hij het echt niet volgehouden. Nu stond hij in zijn broek en shirt op de gang op adem te komen. Uiteindelijk, toen hij wat rustiger ademhaalde, trok hij zijn trui aan. Hij was net klaar toen het geluid van een openzwaaiende deur zijn aandacht trok. Een verdieping beneden hem kwamen twee personen op de balie af. Een meisje, zo te zien even oud als hij, en een jongen. Billy had het idee dat de jongen hem bekend voorkwam, maar kon het zich niet meteen voor de geest halen. Toen schoot het hem te binnen. Het was de jongen uit het park! Van toeval gesproken! Hij kwam hier vast met zijn zusje, om haar te steunen bij haar toelatingsauditie. Of iets dergelijks. Billy knarste met zijn tanden. Hij had nog wel een rekening met die jongen te vereffenen. Er vormde zich een plan in zijn hoofd. De jongen knikte net gedag tegen de secretaresse achter de balie en ging de trap op. Zijn zusje volgde hem op de voet. Het was best een mooie meid, vond Billy. Zacht lang haar tot aan de schouders. Niet te groot, niet te klein. Niet mollig, maar ook niet mager. Billy verstopte zich snel in een zijgang, terwijl het tweetal naar het auditielokaal liep. De jongen klopte aan. Een duidelijk 'Kom binnen' van meneer Wilters klonk uit het lokaal. Billy herinnerde zich zijn eerste auditie weer. Hoe zenuwachtig hij was geweest, en hoe hard hij ervan overtuigd was dat alles was mislukt. Het meisje zou nu naar de kleedkamer vlak achter het lokaal worden begeleid. Billy wenste haar in stilte succes, maar hij hield zijn aandacht bij haar broer. Die liep een paar minuten later het lokaal weer uit, zocht een stoel in de gang en ging zitten. Hij maakte het zich kenbaar gemakkelijk. Billy wist dat hij nu tevoorschijn kon komen. Hij ademde een keer in, zette een hoge borst op en liep op de jongen af. Diens ogen werden meteen groot en hij viel bijna van zijn stoel toen hij Billy zag. Die trok zich er echter niets van aan en ging kalmpjes naast hem zitten. Hij floot een deuntje, wetend dat de jongen zich niet op zijn gemak voelde. Om wat arrogant en verwaand over te komen, streek Billy verscheidene malen door zijn korte bruine haar. De jongen naast hem zat verstijfd, en dat gaf hem de moed om te beginnen spreken. 'Lang geleden dat we elkaar zagen', begon hij, schijnbaar achteloos. 'Als ik mij niet vergis, heb ik jou iemand zien bedriegen. Een jongen van twaalf jaar, als ik het mij goed herinner.' De jongen reageerde niet, hetgeen Billy opvatte als een uitnodiging om door te gaan. 'Waarom heb je die jongen voor de gek gehouden? Of moet ik zeggen, waarom heb je *mij* voor de gek gehouden?' Even was het stil. Uiteindelijk sprak de jongen: 'Ik had gewoon zo'n trek, en mijn zusje ook, trouwens. Mijn zusje die nu naar de auditie is. Alleen had ik niet genoeg geld, en ik zag dat jij wat op zak had.' Hij zweeg en wendde zijn blik af. 'Dus dan ga je maar iemand iets beloven en vervolgens die persoon zijn deel niet geven?' vroeg Billy ongelovig. De jongen keek hem weer aan. 'Ik wist dat het fout was, maar mijn zusje had zo'n zin in die koeken... dat ik haar niet wou teleurstellen.' Het klonk oprecht genoeg in Billy's oren, maar hij knikte alleen maar stijfjes, als om te laten merken dat hij het er nog steeds niet volledig mee eens was. Weer was het even stil. Tenslotte zei hij: 'Je zusje zag er heel enthousiast uit.' Het gezicht van de jongen klaarde meteen weer op. 'O ja, zeker', bevestigde hij. 'Ballet is altijd al haar grootste passie geweest. Ze was zo blij toen ze auditie mocht doen.' Hij grinnikte geamuseerd, en Billy voelde ook een lach opkomen. Het meisje was de complete tegenpool van hoe Billy tijdens zijn auditie was geweest. Zelfverzekerd en enthousiast. Uiteindelijk zwaaide de deur naar het auditielokaal open en kwam meneer Wilters de gang op. 'Komt u even mee?' vroeg hij aan de jongen. 'De auditie is net afgelopen. Ze heeft het goed gedaan.' De jongen wilde net opstaan, toen hij opeens weer ging zitten. 'Hebt u een seconde?' vroeg hij. Meneer Wilters knikte en liep het lokaal weer in. Billy werd nerveus. De zenuwen kwamen op toen de jongen in zijn jaszak tastte, maar algauw ontspande hij weer. In zijn hand hield de jongen een zak met daarin nog een havermoutkoek. 'Hier', zei hij tegen Billy toen hij de zak in diens handen duwde. 'Die had je van mij nog te goed.' Hij gaf een korte glimlach voor hij rechtstond en naar het auditielokaal liep. Billy glimlachte terug voor hij de koek uit de zak haalde en met veel smaak verorberde. Toen hij net klaar was, kreeg hij opeens Fred in de gaten, die hem verwonderd aanstaarde. Hij had vast niet alles gezien, maar wel genoeg om te weten wat er gebeurd moest zijn. 'Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?' vroeg hij. Billy haalde zijn schouders op. 'Een beetje psychologie en wat tips wat George, meer niet', grapte hij.

Na januari ging ook februari voorbij. De lente zou bijna aanbreken en het werd alweer warmer. Hoewel Billy vorderingen maakte in ballet, goede prestaties leverde en goed kon opschieten met zijn medeleerlingen, was er toch één ding dat aan hem bleef knagen. Al sinds Kertsmis had hij niets meer gehoord van Michael. De brief die zijn oude vriend hem toen had gestuurd leek alweer zo lang geleden. Op dat moment was Billy ervan overtuigd geweest dat Michael zijn vertrek had kunnen plaatsen, maar dat kon zomaar ineens omgeslagen zijn. *Is hij misschien boos? Hoor ik daarom niets meer van hem?* Het was een vraag waarop hij in de verste verte geen antwoord kon geven. Op een vrijdag was de klas de pirouette aan het inoefenen, de draaibeweging. Billy hield zijn ogen strak op de muur voor zich gericht, concentreerde zich, en bij het 'Nu!' van mevrouw Dodds begon hij rond te draaien op één voet. Eenmaal, tweemaal, en nog een keer. Sierlijk stopte hij zijn beweging. 'Dat deed je goed, Elliot!' klonk het. 'Vooruit, Fred, niet zo verlegen. Je kunt het best!' In andere omstandigheden zou Billy blij geweest zijn voor Fred. Deze laatste was niet bepaald mevrouw Dodds favoriete leerling, en hij verdiende wel wat aanmoediging. Maar ditmaal was het anders. Gedachten aan Michael spookten door zijn hoofd. 'Je staat weer te dagdromen, Billy!' siste een jongen die een paar meter verder stond. Verontschuldigend knikte Billy en ging verder met de oefening.

Het was zaterdag. Geen les dus, en zowel George als Fred waren een weekendje met hun ouders mee. Voor Billy betekende dat dus alleen achterblijven, of toch niet? Verschillende jongens en meisjes hadden één van de lokalen tijdelijk ingericht als spelletjeskamer. Iedereen was welkom. Billy amuseerde zich geweldig. Flipperkasten, kaarten, blikken werpen. Het leek wel kermis. Maar net toen Billy even ging zitten, stapte meneer Wilters het lokaal in. 'Billy Elliot?' Hij keek de kamer rond.
Meteen stond Billy recht en liep naar hem toe. 'Ja, meneer?' Wilters gebaarde hem mee te komen. 'Er is bezoek voor je', zei hij toen Billy hem niet-begrijpend aankeek. De twee liepen het lokaal en het hoofdgebouw uit naar de slaapzalen. Eenmaal bij Billy's kamer merkte deze dat de deur half open stond. 'Ga maar naar binnen en praat wat bij', zei Wilters tegen hem. Billy duwde de deur verder open en zijn mond viel open van verbazing. De bezoeker zat op zijn bed. Kort, zwart haar, een blauwe jas en een jeansbroek... Het was Michael! De twee jongens liepen op elkaar af en omhelsden elkaar stevig. Billy kon nauwelijks zijn tranen bedwingen. 'Ik dacht dat je niets meer met mij te maken wou hebben', fluisterde hij. 'Waarom zou ik?' fluisterde Michael terug. 'Ik heb je gemist, maat.' Na een klopje op elkaars schouder lieten de twee elkaar los. 'Ik heb jou ook gemist', zei Billy. Michael knikte en keek even de kamer rond. 'Je hebt het hier niet slecht', mompelde hij. 'Als ik niet beter wist, zou ik nog jaloers op je worden.' Billy grinnikte. 'Je zou moeten weten hoe de leerlingen hier zijn.' Meteen keek Michael bezorgd. 'O nee, hoor', stelde Billy hem gauw gerust, 'ze vallen mee. Ik heb een paar goede vrienden hier, maar het is anders dan in Everington. Nu ja, dat ligt vast aan de school.' Hij besefte dat het waar was wat hij zei. De leerlingen waren hier inderdaad anders dan op zijn vroegere school. Alleen had hij daar nog niet bij stilgestaan. Hij schudde zijn hoofd om die verwarrende gedachten weg te sturen. 'Hoe is het daar trouwens, in Everington?' vroeg hij. Tot zijn verwondering leek Michael te aarzelen om te antwoorden. Hij voelde zich onzeker, zoveel was duidelijk. 'Michael?' Nu was het Billy's beurt om bezorgd te zijn. Hij ging op het bed zitten en gebaarde zijn vriend naast hem te komen zitten. 'Ik woon niet meer in Everington', antwoordde Michael tenslotte. Billy keek hem verbaasd aan. 'Waarom niet?' Het antwoord luidde: 'Niet lang nadat jij vertrokken was, kreeg mijn zus de kans in een kledingwinkel te gaan werken, in een stadje tegen de rand van Durham. Maar het zou onpraktisch zijn als ze iedere dag dat hele eind heen en weer zou moeten fietsen. Daarom zijn we verhuisd.' Hij hield even op, alsof het hem moeite kostte verder te gaan. 'Ga door', moedigde Billy hem aan. Michael haalde diep adem en vervolgde: 'Ik heb mijn ouders bijna gesmeekt het niet te doen, maar ze zeiden dat het goed zou zijn voor ons allemaal. Door de verhuizing had ik ook geen kans jou te schrijven.' Hij keek Billy verontschuldigend aan. 'Maak je daar maar geen zorgen over', stelde Billy hem gerust. 'Is het mooi, waar jij nu woont?' Michaels gezicht klaarde een beetje op. 'O ja, er is veel groen. Ons huis heeft een tuin. Een *echte* tuin! Dat had ik me nooit kunnen voorstellen.' Een glimlach verscheen en hij zag er opeens veel geruster uit, nu hij wist dat Billy niet boos op hem was. *Dus daarom was hij gespannen* dacht Billy. Het was duidelijk dat Michael het oude mijnwerkersstadje niet miste. Althans, zo leek het. Voorzichtig legde Billy een arm om de schouders van zijn vriend heen. Meteen liet Michael zijn hoofd op Billy's schouder rusten. Een tijdje zaten ze daar. 'Hou je nog steeds van me?' vroeg Billy opeens. Hij kon zijn tong wel stukbijten. Michael keek hem aan. 'Je bedoelt, ben ik nog steeds verliefd op je? Maak je daar maar geen zorgen over. Ik heb het kunnen plaatsen. Ooit vind ik mijn jongen, maar jij blijft altijd mijn vriend. En dat meen ik.' Hij klonk krachtig en zeker; het was wel duidelijk dat hij het meende. Billy glimlachte, maar opeens verstijfde hij. Hij had een idee.

'Aas! Ik ben de winnaar!' riep Michael triomfantelijk. 'Dat is niet eerlijk', klaagde een meisje, dat op de school zat. 'Hoe doe je dat toch? Dat is al de derde keer', voegde een jongen uit het laatste jaar eraan toe. Michael haalde zijn schouders op. 'Ik ben gewoon goed in kaarten, denk ik.' Na hun emotionele weerzien had Billy zich de spelletjesnamiddag weer herinnerd. Om wat lol te kunnen maken, was hij samen met Michael ernaart toe gegaan. Ze waren beginnen kaarten en tot nu toe had Michael altijd gewonnen. De oudere jongen keek naar Billy. 'Je zou beter bij hem in het team zitten, eerstejaar', zei hij. Waarop Billy zijn schouders ophaalde. 'Och, ik gun het hem.' Hij knipoogde even naar Michael, die hem op zijn beurt een glimlach gaf. 'Ik kaart veel met mijn vader', legde hij uit. 'Ik was er vanaf het begin goed in, en sindsdien ben ik er nooit mee opgehouden', legde hij uit. De oudere jongen knikte waarderend. 'Dat is eraan te zien.' Het meisje stond recht. 'Ik ga even naar buiten', verklaarde ze. 'Ik ga mee', zei de jongen. 'Hou jullie goed, jullie twee.' Hij schudde Billy en Michael even de hand voor hij ook recht stond en het meisje achterna ging. 'Je hebt me nooit verteld dat je zo goed kon kaarten', verklaarde Billy tegen Michael. Waarop deze zijn schouders ophaalde. 'Ach, ik weet niet. Het was meer iets van mij en mijn vader, denk ik.' Billy knikte ten teken dat hij het begreep. 'Nog een rondje?' vroeg hij. 'Graag, zelfs!' antwoordde Michael, waarop hij de kaarten nam en ze door elkaar begon te schudden. En Billy mocht zo hard zijn best doen als hij wou, hij verloor het spel opnieuw. Michael schepte er niet over op, maar hij had er best wel plezier in. Zoveel was duidelijk. 'Genoeg gekaart', zei Billy gespeeld ontwaardigd toen ze uitgespeeld waren. 'Laten we eens kijken wat we nog meer kunnen doen.'

De rest van de namiddag leek wel voorbij te vliegen. Ze hadden veel pret op de spelletjesnamiddag, en ze genoten er met volle teugen van. Om vier uur liepen de twee jongens naar de schoolpoort. De ouders van Michael stonden hen al op te wachten. 'Hoe ga je naar huis? Met de trein?' vroeg Billy. Michael knikte en keek even naar zijn ouders. Zijn vragende blik zei genoeg. 'Neem gerust je tijd', zei zijn moeder tegen hem. Michael keek haar dankbaar aan en wendde zich weer tot zijn vriend. 'Zul je schrijven?' vroeg hij. Billy knikte. 'Ja, natuurlijk.' Even was het stil, alsof ze geen van beiden de goede woorden konden vinden. Uiteindelijk was het Billy die de stilte doorbrak. 'Kom hier, jij.' De twee vrienden omhelsden elkaar flink. 'Ik zie je gauw weer. Beloofd', zwoer Billy. Michael klopte even op zijn rug voordat hij losliet. 'Ik sta voor je klaar, altijd.' Waarop Billy glimlachend antwoordde: 'Ik ook. Daar zijn vrienden voor, toch?'

## Is dansen echt zo vreemd?

De dagen verstreken. De dagen werden maanden. De lente en de zomer gingen voorbij, en wederom werd het herfst. In de tijd die hij op school zat werd Billy steeds beter in ballet. De leerkrachten waren lovend en andere leerlingen keken naar hem op. Als er iemand was die een beweging snel onder de knie kreeg, was het Billy wel. Desondanks bleef hij altijd zijn vriendelijke zelf en schepte nooit op. George en Fred bleven zijn kameraden. Op wat ongemakken na gebeurde er niet echt iets speciaals. Dit veranderde echter toen de school een selectie van leerlingen ging maken voor 'Het Zwanenmeer'.

Het was een gewone herfstdag zoals alle andere. De bladeren verdorden en vielen op de grond, trekvogels trokken weg en paddestoelen rezen uit de grond als... paddestoelen. In de voormiddag werden de leerlingen van het eerste en tweede jaar, waar Billy inmiddels bij hoorde, allemaal bijeengeroepen in de grote tuin van de school. Ze verzamelden zich rond een klein podium dat speciaal voor de selectie geplaatst was aan de rand van het grasveld. Meneer Wilters, mevrouw Dodds en verschillende andere leerkrachten stonden erop. Allen waren het ofwel lesgevers in ballet of mensen die nieuwe leerlingen beoordeelden. Billy stond met George en Fred aan zijn zijde in het centrum van de massa leerlingen. Hij keek rond en zag één van de meisjes verleidelijk naar hem glimlachen. Verlegen sloeg Billy zijn ogen neer. George stootte hem aan. 'Wat heb je nou? Die meid keek in ons eerste jaar al voortdurend naar je. Je hebt er een aanbidster bij. Puik werk, maat.' Fred begon daarop te grinniken en verscheidene andere jongens die het gehoord hadden deden mee. Billy werd knalrood, want hij had het zelf ook wel gemerkt. Om van onderwerp te veranderen vroeg hij snel: 'Denken jullie dat jullie een rol zullen krijgen in de voorstelling?' George grijnsde, hij had zijn vriend wel door. 'Ik denk het eerlijk gezegd niet', gaf hij tenslotte toe. 'Ze zouden me vast niet serieus genoeg vinden om Siegfried of de tovenaar te spelen.' Fred keek hem aan. 'En de jagers dan? Er waren ook jagers in Het Zwanenmeer. Een van hen kun je toch spelen?' George haalde zijn schouders op. 'Ja, misschien wel.' Op dat moment zei een eerstejaar: 'Ik vind dat Billy de prins moet spelen!' Het jongetje keek naar Billy met een brede lach, zijn ogen vol bewondering. Andere jongens en meisjes hadden moeite om hun lachen in te houden. Maar dat lachen kwam voort uit een genegenheid die ze bijna allen voor het jongetje hadden. Toen ze uitgelachen waren, keken ze stuk voor stuk naar Billy, en die kon wel raden wat ze dachten. Hij sloeg verlegen zijn blik neer. *Waarom verwachten ze allemaal dat ik de prins ga spelen?* vroeg hij zich af. Op dat moment riep meneer Wilters om stilte. 'Beste jongens en meisjes', verkondigde hij, 'vandaag gaan we bekendmaken wie zal optreden in "Het Zwanenmeer".' Iedereen hield zijn adem in. Het was doodstil. Meneer Wilters haalde diep adem en verklaarde: 'De rol van de tovenaar is voor... Fred Heuvels!' Een paar seconden was het stil. Fred sperde zijn ogen wijd open van verbazing. 'Kom maar naar voren', moedigde Wilters hem aan. Nog steeds stomverbaasd liep Fred naar het podium toe en ging naast Wilters staan. Een luid applaus brak los. 'De rol van de prinses', vervolgde Wilters toen het weer enigszins stil was, 'gaat naar Merel De Grote!' Billy's adem stokte in zijn keel. Het meisje dat net naar hem had staan lachen, liep naar voren en met een trotse glimlach voegde ze zich bij Fred, wederom onder luid applaus. Zo ging het een tijdje verder. Verschillende leerlingen, jongens en meisjes, werden gekozen om een bepaalde rol te spelen. Het jongetje dat vond dat Billy de prins moest spelen, werd één van de jagers. 'En tenslotte, de rol van Siegfried de prins!' verkondigde Wilters. Wederom werd het stil. 'Deze rol gaat naar... Billy Elliot!' Dit keer barstte het applaus al meteen uit. Felicitaties en aanmoedigingen gingen over en weer, maar Billy kon zich niet bewegen. Het leek alsof zijn benen van steen waren gemaakt. Tenslotte gaf George hem een zacht duwtje. 'Vooruit', glimlachte die, 'ga gewoon naar voren.' Nog steeds met stramme benen liep Billy naar het podium, ging de trap op en voegde zich bij de andere jongens en meisjes die uitgekozen waren. Fred bemerkte zijn zenuwen en keek hem bemoedigend aan. 'Beste leerlingen', riep meneer Wilters, 'we hebben onze dansers! Wens ze geluk en help hen waar nodig!' Gejoel weerklonk en gefluit, al was het te merken dat sommigen toch enige jaloezie hadden voor de uitgekozen dansers. Billy voelde opwinding, maar ook onzekerheid. Het Zwanenmeer! Wie had dat gedacht? *Maar ben ik wel goed genoeg?* vroeg hij zich af.

'Komaan, Billy, je kan het!' Billy haalde diep adem, slikte even en sprong toen in de lucht. Zijn draai was goed, maar bij het neerkomen trilde zijn been zo erg dat hij zijn evenwicht niet meer kon houden. Languit viel hij op de grond. Hij kwam sterk in de verleiding te vloeken. 'Komaan, Billy', probeerde George nog. 'Je kunt het wel. Probeer het gewoon nog eens.' Waarop Billy hem kwaad aanstaarde en snauwde: 'Laat me met rust!' De voorbije dagen waren één en al stress geweest voor Billy. Sinds hij was uitgekozen om de prins te spelen, had hij op elke repetitie zijn best proberen doen. Ook in zijn vrije tijd probeerde hij. Maar zijn nervositeit speelde hem parten. Desondanks bleef George hem steunen, ook al had hij zelf geen rol gekregen in de voorstelling. Hij was dik tevreden met het klaarmaken van het decor, en nu keek hij Billy ietwat geschrokken aan. 'Sorry', zuchtte Billy, die besefte dat hij te ver was gegaan. 'Het is gewoon de stress. Het wil maar niet lukken. Vanochtend zei mevrouw Dodds dat ik het nog slechter deed dan een grasgroene leerling.' Hij slikte om zijn hese stem onder controle te krijgen. Hij keek zijn vriend recht aan en zei: 'Ze hadden jou moeten uitkiezen, George.' Waarop George glimlachte en antwoordde: 'Nee hoor, jíj moet het doen. Trouwens, meneer Wilters heeft me beloofd dat ik mag meedoen in een andere voorstelling. Die geven ze niet lang na Het Zwanenmeer.' Billy was nog steeds niet overtuigd. 'Maar wat als ik niet goed genoeg ben?' mompelde hij. George liep naar hem toe en tilde Billy's kin op, zodat hij recht in diens ogen kon kijken. 'Jij kán dit', hield hij vol. 'Ze zouden je nooit gekozen hebben als je niet een groot talent had gehad. Blijf het proberen, dan komt het wel goed.' Billy's hart zwol van dankbaarheid bij die woorden. Een jaar geleden zou hij nooit hebben durven hopen dat George hem ooit zou kunnen vergeven voor die klap op zijn gezicht. Hij knikte, verwijderde zich een paar passen en ademde diep in. Hij sloot zijn ogen en sprong. De draaibeweging was goed, en dit keer kwam hij, ondanks het trillen, goed op zijn benen terecht. Weliswaar een beetje wankel, maar hij stond recht. Glunderend keek hij om naar George, die hem een waarderende glimlach toewierp. En dat was voldoende om Billy weer de nodige hoop te geven.

Het was zondag, een vrije dag dus. Billy zat op zijn kamer voor zich uit te staren. Een kil zonnetje scheen door het raam. Hij wilde nu even alleen zijn. De repetities waren al iets vlotter verlopen, maar hij had het nog steeds moeilijk. Meer dan eens deed hij een beweging verkeerd. Niet zo vreemd, maar volgens mevrouw Dodds was zijn nervositeit het probleem. 'Als je zo verder blijft stressen, zul je het nooit volledig onder de knie krijgen', had ze hem gewaarschuwd. En dan waren de repetities met meerdere leerlingen tegelijk nog niet begonnen. Soms wenste Billy dat mevrouw Wilkinson hier was. Hij had haar al bijna een jaar niet meer gezien. Goed, ze hadden weleens ruzie gehad, maar toch. Hij miste haar. Geklop op de deur deed hem opkijken. Ervan uitgaand dat het George of Fred was, kwam hij sterk in de verleiding om 'Binnen niet' te roepen, maar hij wist het natuurlijk niet zeker. Bovendien wilde hij zijn vrienden niet kwetsen. Zuchtend stond hij recht en opende de deur. Zijn mond viel open van verrassing toen hij meneer Wilters op het gangpad zag staan. 'Dag meneer Elliot', begroette hij hem. 'Hoe is het?' Waarop Billy zijn hoofd liet zakken en mompelde: 'Ik geloof niet dat ik goed genoeg ben voor de voorstelling.' Het voelde goed om zijn twijfel luidop te zeggen. 'Nonsens', zei Wilters, 'je bent één van de beste leerlingen van de school. Jouw talent is hier ongezien.' Even voelde Billy een bloempje van geluk ontluiken, ergens diep binnenin. Maar niet voor lang. 'Maar ik ben veel te nerveus', mompelde hij. 'Precies, Elliot', was Wilters het met hem eens. 'Je bent te nerveus. En daarom mag je even meekomen. Of beter gezegd, je moet.' Met hangende schouders liep Billy achter hem aan. Eens terug buiten sloeg een ijskoude wind in zijn gezicht, maar hij was te ongelukkig om te wensen dat hij een jas bij had. Wilters beende voor hem uit, zonder in te houden. *Dus dit was het dan* dacht Billy. *Vaarwel, Zwanenmeer.* Het moest er ooit eens van komen. Hoe moest hij het aan iedereen uitleggen? Het tweetal kwam het hoofdgebouw binnen en ging rechtstreeks naar het lokaal waar de toelatingsaudities werden gehouden. Door het lokaal naar de deur van de kleedkamer. Voor de deur bleef Wilters even staan. 'Veel succes', zei hij vriendelijk. Hij deed de deur open, en meteen was Billy met stomheid geslagen. Op een bankje langs de muur zat ze, in haar typische norse houding, maar toch keek ze vriendelijk. Lang bruinrood haar dat tot een staart was geknoopt. Haar houding straalde één en al gezag uit, maar toch voelde Billy zich warm worden. Het was mevrouw Wilkinson, zijn vroegere balletlerares! 'Mevrouw', fluisterde hij. 'Wat heb ik u gemist.' Ze stond recht, liep naar hem toe en bestudeerde hem van top tot teen. 'Het is fijn je weer te zien, Billy', glimlachte ze. 'Ook fijn u weer te zien, mevrouw', antwoordde hij, deels verbaasd dat ze zo zachtaardig kon klinken. Dat was vroeger bijna nooit voorgevallen. 'We hebben niet veel tijd meer', waarschuwde ze hem opeens. 'De voorstelling is binnenkort, dus doe nu maar stante pede je balletkleren aan.' Billy zuchtte opgelucht; zo kende hij haar weer. Kordaat bevelen geven, daar was ze goed in. Meteen kleeedde Billy zich om. De opwinding gierde door zijn lijf. Dus daarom had Wilters hem geroepen! De leerkrachten moesten geweten hebben dat mevrouw Wilkinson hem het beste kon voorbereiden op de grote voorstelling. Het bloempje van hoop ontluikte weer. In geen tijd was hij klaar, en stond hij opnieuw in het auditielokaal. 'Met wat beginnen we, mevrouw?' vroeg hij. Mevrouw Wilkinson grinnikte geamuseerd. 'Overmorgen starten de gezamenlijke repetities, dus ik wil dat je goed naar me luistert en vooral niet begint te stressen.' Billy knikte; hij begreep het. 'Goed', ging ze verder. 'Als eerste kunnen we best...'

'En om elkaar heen. Rustig, Merel! Vooruit, Billy, jouw beurt.' Enorm geconcentreerd dansten de twee om elkaar heen. Ze letten niet op hun omgeving en deden gewoon mee met de muziek. Merel was de zwaan, Billy de prins. Ze keken elkaar recht in de ogen. Niet omdat ze het zo wilden, maar wel omdat het zo in het script stond. 'Doe alsof je dolverliefd bent', had mevrouw Dodds hen opgedragen. Billy was rustig, maar zijn hart ging als een razende tekeer. De muziek werd opeens somberder. Dreigende geluiden dienden zich aan. De andere zwanen werden bang; ze dansten over hun meer heen, niet wetend wat ze moesten doen. Er was een storm op komst. Een hoos van wind en regen die dwars over het meer raasde en alles opslokte dat op zijn weg kwam. De zwanen dansten nog wilder, probeerden te vluchten, maar ze konden geen van allen ontkomen. De grote zwaan en de prins stonden stil en keken elkaar recht in de ogen. Ze wisten dat het voorbij was. Ze zouden sterven, maar achteraf voorgoed samen zijn. De storm verzwolg hen, ze verlieten hun aardse bestaan en het was voorbij. De laatste muzieknoten weerklonken en toen was het stil. Billy knipperde verward met zijn ogen toen de spots opeens weer licht gaven. Hij was weer in trance gevallen. Maar dit keer op het juiste moment. Hij liet Merels handen los en keek naar het kleine publiek. Fred, George, meneer Wilters, mevrouw Dodds, mevrouw Wilkinson en een paar andere leerlingen die ook deelnamen aan de voorstelling. 'Uitstekend, jullie allemaal', prees meneer Wilters hen. 'Als je het overmorgen net zo goed doet, wordt de voorstelling vast en zeker een succes.' Een applausje steeg op van het kleine publiek. George en Fred klapten het hardst. 'Je was geweldig, Billy', fluisterde Merel tegen hem. Even wist Billy niet wat te zeggen. Hij had het gevoel dat hij wel eeuwig in haar ogen kon blijven kijken. 'J-jij ook', stamelde hij. Zijn aandacht werd afgeleid door zijn vrienden die op het podium klommen. 'Goed gedaan', prees George hem. 'Ik heb toch gezegd dat het je zou lukken.' Fred knikte instemmend. 'Zie je nu wel dat je niet bij voorbaat moet stressen?' grijnsde hij. Billy keek zijn vrienden geamuseerd aan. 'Dank je, jullie allebei.' Mevrouw Wilkinson kwam nu het podium op. Ze leek trots. 'Goed zo, Billy', glimlachte ze. 'Je hebt duidelijk precies gedaan wat ik zei. Doe overmorgen gewoon hetzelfde.' Billy knikte even. 'U zult trots op me kunnen zijn', beloofde hij. Waarop mevrouw Wilkinson even haar schouders ophaalde. 'Niet nodig. Dat ben ik nu al.' En Billy wist dat het waar was.

Het was een drukte van een jewelste achter de coulissen. De zaal zat propvol publiek, geduldig wachtend op het begin van de voorstelling. Merel en de andere meiden die de zwanen moesten spelen gingen het podium op. De muziek begon te spelen. Het was drukkend heet, maar iedereen achter de schermen hield zijn mond. Billy zat op een bankje, met zijn vrienden naast zich. Omdat hij had meegeholpen met het decor in elkaar te knutselen, mocht George vanachter de schermen toekijken. Fred zat aan Billy's andere zijde. Hij leek kalm, zijn schouders waren ontspannen. Zo nu en dan wreef hij eens door zijn haar. 'Hoe komt het dat je zo rustig blijft?' vroeg Billy. Waarop Fre hem lachend aankeek. 'Ik denk gewoon aan iets anders dan de voorstelling. Aan iets dat me rustig maakt. Daarop blijf ik kalm', legde hij uit. Billy knikte even en probeerde hetzelfde te doen, maar hoe hij het ook probeerde, zijn aandacht bleef bij de voorstelling. Hij schuifelde ongemakkelijk heen en weer. Niet in de laatste plaats vanwege het strakke kostuum dat hij voor de rol van Siegfried de prins had moeten aantrekken. 'Zo dadelijk ben jij aan de beurt', fluisterde George hem toe. Billy knikte. Hij vroeg zich stiekem af of er bekenden onder het publiek waren. Zou Michael daar ergens zitten? Vader en Tony? Misschien zelfs grootmoeder? Hij zou het pas na de voorstelling te weten kunnen komen. Dan mochten alle dansers en danseressen bijpraten met vrienden en familie die waren komen kijken. Een por haalde hem uit zijn gepeins. 'Binnen een minuut is het aan jou', fluisterde George hem toe. Billy knikte nogmaals, stond op en liep naar het gordijn dat hem van het podium scheidde. Maar onderweg keek hij nog even om. 'Wees gerust, ik blijf hier', zei George, alsof hij Billy's gedachten kon lezen. 'En ik dans over een paar minuten met je mee', voegde Fred eraan toe. Billy keek hen dankbaar aan en concentreerde zich op het podium achter het gordijn. Nog heel even en het was aan hem. Hij schudde even met zijn benen om ze al goed los te krijgen. In de halve minuut die hij nog had overliep hij in stilte de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Hij was Billy Elliot, bijna dertien jaar oud. Hij zat nu al een jaar op de Koninklijke Balletschool. Mevrouw Wilkinson had hem leren dansen; zonder haar was dit nooit gelukt. Hij sloot zijn ogen en haalde diep adem. Dit was zijn eerste echte voorstelling, het begin van zijn carrière. Bij het 'nu!' dat achter hem klonk opende Billy zijn ogen weer. Hij zette zich schrap en kwam, samen met de jongens die de jagers speelden, het podium op. Hij vergat de wereld om zich heen. Het enige wat er was, waren het podium, de mensen die erop dansten en de dans zelf. En op dat moment besefte Billy dat hij veel verder gekomen was dan hij in zijn dromen ooit voor mogelijk had gehouden.

## Twaalf jaar later

Het was donker in Londen. De straten werden alleen door de straatlantaarns verlicht. Langs het voetpad repte een man zich naar de glazen deur van de grote concerthal, op de voet gevolgd door een tweede. 'Vooruit, vader', riep de eerste. 'We missen de voorstelling!' Zonder op antwoord het wachten liet hij zijn pasje aan de portier zien. Die knikte en liet hem door. Bij de tweede man gebeurde hetzelfde. Eenmaal binnen in het concertgebouw keek deze om zich heen. 'Welke zaal, Tony?' vroeg hij. Tony wees naar een deur achterin de inkomsthal. 'Zaal 5. Schiet op.' Haastig liepen de twee de zaal binnen en kwamen vlak naast de zitplaatsen uit. Het was stampvol, op twee plaatsen na. Tony repte zich naar een van de vrije plaatsen. In zijn haast botste hij zowat tegen de man op die naast hem zat. 'Excuseert u me', mompelde Tony, terwijl vader aan zijn andere kant kwam zitten. 'Geeft niets hoor, Tony', stelde de man hem gerust. Even keek Tony verbaasd, tot hij opeens de man herkende. 'Pap', fluisterde hij, 'dat is Michael.' Waarop Michael bevestigend knikte en het tweetal vriendelijk aankeek. 'Wat doe jij hier?' vroeg Tony hem. 'Ik wilde dit voor geen geld missen', legde Michael uit. Hij klonk kalm, maar zijn ogen verraadden zijn opwinding. Het drietal wachtte af toen één van de medewerkers achter de coulissen voorbij liep. Vader hield hem tegen. 'Zeg tegen Billy Elliot dat zijn familie hier is', fluisterde hij hem toe. De jongeman knikte en liep weer verder. Intussen, achter de gordijnen die de coulissen verborgen, kwam Billy net de kleedkamer uit. George en Fred, die al klaar stonden, knikten hem even toe, maar kregen niet de kans om iets te zeggen daar ze net het podium op moesten. Billy strekte zijn rug en voelde een tinteling door zijn hele lijf gaan. Niet van nervositeit dit keer, puur en alleen door zijn spieren te strekken. Een medewerker van achter de coulissen liep naar hem toe. 'Billy, je familie is hier', fluisterde hij. 'Bedankt', fluisterde Billy terug. Er vormde zich een glimlach. Zijn familie was hier. Ze zouden hem zien. Nog een reden te meer om zijn best te doen. Hij strekte zijn armen en wachtte af. De jongemannen die de zwanen speelden kwamen aan het einde van hun eerste stuk. Nog heel even en Billy was aan de beurt. Hij spande en ontspande, en weldra trokken de andere zwanen zich terug achter het gordijn. Billy hupte een keer en liep toen het podium op. George, Fred en de andere jongenemannen strekten hun halzen uit om alles goed te kunnen zien. Met een sierlijke sprong begon Billy zijn dans. Vanuit het publiek keek vader met betraande ogen, maar dit keer van trots, toe hoe zijn zoon het stuk van de stervende zwaan danste.

De zon scheen warm over het grasveld. De vogels zongen druk en de bloemen bloeiden in volle kleurenpracht. De zomers in Everington waren altijd om van te genieten. Weer was er enige tijd voorbij gegaan. Het was nu vijftien jaar geleden sinds Billy naar de Koninklijke Balletschool was vertrokken. Er was veel veranderd. De mijnen in Everington waren al lang niet meer actief. De enorme steenkoolhopen waren verdwenen, maar de oude woningen van de mijnwerkers stonden nog overeind, sterk als altijd. Billy zat samen met zijn vrouw aan de rand van het grasveld, vergezeld door vader en Tony. Deze laatste en Billy's vrouw kletsten honderduit. Over alledaagse, gewone dingen. Maar Billy en zijn vader keken naar het jongetje dat op het grasveld achter een stel vlinders aan zat. Met opgewonden kreetjes probeerde hij de kleurrijke beestjes te pakken, al waren ze hem steeds te vlug af. 'Nou', mompelde vader, 'die kleine doet me serieus denken aan een niet nader genoemd persoon dat ook van dansen houdt.' Hij grinnikte en Billy grinnikte ook. 'Hij is er wel geïnteresseerd in', gaf deze laatste toe. 'Maar wie zegt dat hij ook van dansen gaat houden?' zei hij erachteraan. 'Ik weet wel zeker dat het net zo'n danser wordt als jij', zei vader glimlachend. Billy haalde zijn schouders op. 'Ach, waarschijnlijk wel. Maar laat hem voorlopig nog maar even kind zijn.' Het was altijd op zulke momenten dat Billy terugdacht aan zijn leven. Aan wat hij had geleerd, wat hij had meegemaakt en hoe hij uiteindelijk zijn droom had kunnen waarmaken. Hij was een balletdanser, en hij had nu zelfs een eigen kind. Het was alles wat hij ooit had gewild.