Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1g) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1f) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1h) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Onder valse naam

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Hoofdstuk 10: Twee kwaden

Dat mediteren ging niet zoals Reala gehoopt had. Allereerst wilde de Cancion-elf niet te ver van de tabaxi afdwalen uit angst dat ze hem niet snel genoeg te hulp kon schieten mocht het nodig zijn.

Ten tweede waren er niet heel veel plekken in hun directe omgeving aanwezig waar Aramis de aardman kon ondervragen, terwijl Reala rustig kon mediteren.

Alhoewel de stem van de tabaxi zacht, doch dringend was, was het het gesnerp van Uc dat haar telkens uit haar concentratie haalde.

Uiteindelijk zat Reala vanuit de boom een beetje mee te luisteren, terwijl Aramis de aardman aan de stam had vastgebonden en een hoop vragen op hem afvuurde.

Uc was nog altijd zodanig bang voor de twee avonturiers dat hij gelijk op alles antwoord had. Het duurde dan ook niet lang of Reala en Aramis hadden een redelijk overzicht van de grot, wat ze er in konden verwachten en wie die koning Grol nu was.

Toen ze niet meer informatie uit de aardman konden halen, knevelde Aramis hem, klom Reala uit de boom en keken ze een beetje twijfelachtig naar de ingang van de grot.

'Was u succesvol, juffrouw?' vroeg Aramis.

'Helaas niet,' zuchtte Reala. 'Te veel afleiding. Ik heb vrijwel de hele tijd naar jou en Uc zitten luisteren.'

'Mijn diepste verontschuldigingen, juffrouw, dat ik uw inspanningen verijdelt heb,' zei Aramis. Hij maakte een buiging en bleef met zijn gezicht gericht op de grond staan.

'Nee, joh. Kom overeind, alsjeblieft. Bewaar die etiquetten maar voor aan het hof,' zei Reala en ze duwde hem zelf al half overeind. Hij keek haar een beetje verbaasd aan. 'Het probleem is echter wel dat ik mijn mana niet geheel durf te vertrouwen. Ik zou graag willen suggeren dat ik jouw zwaard of boog neem, zodat we beiden een degelijk middel hebben om onszelf te verdedigen.'

Haastig nam de tabaxi de boog en pijlenkoker van zijn schouder en overhandigde die aan Reala.

'Ik kan ook met een zwaard overweg,' zei de Cancion-elf met een scheef oog. 'En deze hele queeste is mijn idee, dus wellicht kan ik beter voorop gaan.'

'Ik twijfel er geen moment aan dat u met een zwaard kan omgaan, juffrouw,' zei de tabaxi en hij testte het gewicht van zijn kromzwaard. 'Maar u hoeft zich geen zorgen te maken. Ik bezit wellicht niet de kracht van de oude helden, maar wel de lenigheid van mijn voorouders uit de tropische regenwouden.'

Was dat een knipoog? Dat leek op een knipoog. Een beetje beduusd slingerde Reala de pijlenkoker op haar rug. Dus de tabaxi was niet een en al strenge omgangsvormen. Blijkbaar zat er ergens een heel klein beetje humor verstopt. Ze was benieuwd hoe Aramis zou zijn als hij een beetje los durfde te komen.

Maar eerst Sildar eens proberen te redden. Als ze daarna nog leefden, kon ze zich gaan verdiepen in het leven van haar medereiziger.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

De wanden van de grot waren vochtig. Vochtig, kil en hier en daar zelfs slijmerig door algen. Reala vond het raar. Alsof het water hier soms een stuk hoger stond, maar ze kon zich niet voorstellen dat zware regenval de grot blank kon zetten. Het zou het ook geen handige schuilplaats maken.

'Aramis,' fluisterde de Cancion-elf zachtjes. Hij wierp een snelle blik naar achteren toe. 'Volgens mij heeft Uc ons niet alles verteld, dus wees op je hoede.'

Haar woorden waren nog niet eens koud of ze werden beide opgeschrikt van verwilderde grommen en kwade blaffen rechts van hun. Aramis sprong zowat de beek over en Reala drukte zich tegen de dichtsbijzijnde rotswand aan. Drie wilde honden hadden indringers geroken en trokken nu hard aan hun kettingen in een poging om los te komen.

De twee avonturiers bleven doodstil staan. Een minuut ging voorbij, en toen nog eentje, maar er leek niemand te zijn die op de dieren reageerden.

'Zou het wellicht een idee zijn om de honden te kalmeren, juffrouw?' opperde Aramis zo zachtjes dat Reala er maar de helft er van verstond, maar ze begreep de strekking van zijn vraag.

'Ik wil niet discriminerend overkomen, maar ben jij in het voor- of nadeel in deze situatie?' vroeg Reala, terwijl ze een blik om de hoek wierp. De drie honden waren nog steeds aan het grommen en blaffen. Met hun volle gewicht probeerde ze hun kettingen uit de stalagmieten te trekken, maar gelukkig gaf het gesteente nog niet mee.

'Het nadeel, juffrouw. Gruwelijk in het nadeel,' zei de katman en de huivering was zelfs in zijn stem goed te horen. Reala grinnikte. Ze reikte naar haar tas en haalde er een homp oud brood bij die ze al had voor ze Elaine had ontmoet. Met een klein boogje gooide ze het voedsel voor de poten van de honden neer.

De dieren vielen er gelijk grommend en grauwend op aan. Het werd in één keer een stuk rustiger in de grot. Reala stapte voorzichtig de kennel in. Het was in feite een hol van een paar meter lang die steeds smaller werd. Aan het einde kon ze een stapel afval ontwaren. Geen vuil van de dieren, maar botten, lappen stof, as en meer dingen.

*Rol dieren (12): 6+3*

Het had zo zijn voordelen om tot een ras te behoren dat goed in het donker kon zien. Het scheelde ook een fortuin in fakkels en lantaarnen, maar Reala vroeg zich wel af waarom het vuil daar lag. Ze wilde voorbij de honden schuifelen, maar de laatste kruimel was al verobberd voor ze zover kwam en de dieren begonnen weer wild te blaffen.

Reala wist niet hoe snel ze uit de kennel moest komen. Ze ging het hoekje om en drukte zich weer tegen de grotwand aan.

'Blijkbaar ben ik ook meer een kattenmens,' zei Reala tegen Aramis. Ze zag een vlugge glimlach over het gezicht van de tabaxi trekken. Wederom bleven ze een paar minuten staan wachten voor ze er zeker van waren dat niemand hun had opgemerkt.

Daarna volgde ze de stroom verder de grot in. De grootste gang liep stijl verder de duisternis in waarbij het water verderop luid tegen de westelijke wand spatterde. Een tweetal toorsten verlichtte een brug die een eindje verderop het water overspande.

*Rol perceptie (R+A): 7/5+5 tegen sluipen aardman: 7+2*

Aan een van de uiteindes kon zowel Reala als Aramis een figuur onderscheiden dat waarschijnlijk op wacht stond. Toen ze hem zagen, bleven ze allebei een moment doodstil staan. Hij zou hun in theorie moeten kunnen zien, maar wellicht dat het toortslicht hem voldoende verblindde om hen te kunnen ontwaren.

*Rol sluipen: Reala 9+2, Aramis nat 20+8, aardman 10+2*

Stil als muizen slopen de twee verder tot ze bij de eerste gang links kwamen. Deze liep gelijk zo stijl naar boven dat ze van richel naar richel moesten klimmen. Aramis gaf Reala een zetje, zodat ze de onderste rand vast kon grijpen. Zonder veel moeite kon de Cancion-elf zich daarna verder optrekken en de tabaxi een hand aanbieden.

Dit herhaalde ze een aantal keer tot ze uiteindelijk boven waren gekomen. Rechts van hun konden ze het vage licht van de toorts onderscheiden. Van de aardman was echter geen spoor meer te bekennen.

Ook naar links liep een gang. Van die kant konden ze gepraat en gesnauw horen, samen met de geur van gerookte rat. Reala schudde het grind tussen haar lompen uit. Aramis had een momentje nodig om op adem te komen van de klim. Of hij was zijn moed aan het verzamelen.

'De tweede links,' constateerde Reala, terwijl ze de omgeving nauw in de gaten hield. De tabaxi kwam stijfjes overeind.

'In naam van de hoop, juffrouw?'

'In naam van de hoop,' beaamde Reala.

Met het kromzwaard paraat ging Aramis haar weer voor. Na enkele meters kwamen ze uit bij een ruime grot die verdeeld werd door een tien voet hoge verhoging waar slaapzakken lagen opgesteld. Een stijle natuurlijke trap leidde van het lager naar het hogere gedeelte. De lucht was muf en het rook er naar vuur, urine en ongewassen lichamen.

De twee avonturiers hadden zich verdekt opgesteld in een van de spelonken in de gang. Vanaf hun verhulde oogpunt konden Reala en Aramis zes aardmannen ontdekken. Vijf van hen zaten in het lagere gedeelte om het kampvuurtje heen. De zesde, aan zijn getooide helm te zien de leider, lag op zijn slaapzak wat te soezen.

Reala's ogen gleden langs de zuidelijke wand. Daar, vrij ver achterin bij de trap, zat een man vastgeketend. Een man die voldeed aan Elain's beschrijving van Sildar Winterhal. Hij was nog in leven. Afgeranseld, uitgehongerd en aan het einde van zijn Latijn, maar nog in leven.

Reala slaakte een zucht van opluchting. Het werd alleen nog wat om hem vanaf daar te bevrijden.

'Is dat de man die we zoeken?' fluisterde Aramis. Reala knikte. 'Ik...ik kan wellicht achter de aardmannen langs sluipen en Sildar losmaken, zodat we ze van twee kanten aan kunnen vallen.'

'Nee,' zei de Cancion-elf zacht maar beslist. 'Één misstap en we hebben gelijk zes van die monsters op ons dak.'

'Maak er maar negen van, wijffie,' klonk er plotseling achter hun.

Voor Reala of Aramis konden reageren, werden ze besprongen door de aardmannen, ontwapend en het eethol ingesleurd waar ze door een luid geroep ontvangen werden.

'Daar zijn onze helden!' riep de leider en hij klapte vrolijk in zijn handen. 'Jullie wel tijd genomen. Wij wachten al lang. Wat jullie hier doen? Buit stelen? Premie jagen? Mens redden?'

'Van alles een beetje,' zei Reala koel.

'Dat poespoes is die Rult gedood heeft. Poespoes bijna dood en toen: Bam! Rult verbrandt,' zei een van de aardmannen.

'En elf-vrouw? Zij sterk?' vroeg de leider met een spottende blik.

'Ik heb met wat draken gespard,' zei Reala droog.

'Gewonnen?'

*Rol intimidatie (R)(18): 19+7*

'Het feit dat ik hier levend voor je sta, lijkt me afdoende of niet,' zei de Cancion-elf kil. 'Luister, rapalje, jullie hebben geen idee wie je voor je hebt staan. Geef ons dat mens of het zal jullie berouwen.'

De aardmannen leken voor een moment te twijfelen of dit wel een goed idee was geweest. De grip op haar polsen verminderde. Met een harde ruk trok de Cancion-elf zich los en gelijk doken de dichtsbijzijnde monsters voor haar weg. De rest richtten hun wapens op haar.

'Ik dat wel wil doen,' zei de aardman met een minachtende blik. 'Maar jullie iets voor ons doen. Kleine moeite voor sterke krijgers.'

'Wat?' vroeg Reala. Haar blik gleed naar Aramis. Hij beefde lichtelijk en durfde alleen nog maar naar de grond te kijken. Een slecht moment. Het viel de leider ook al op.

'Onze baas Klarg gemene schratbeer. Dood hem. Yeemik dan baas en jij, poespoes en mens vrij.'

'Dat winnen jullie nooit!' riep Sildar schor. 'Hij heeft drie wolven die...'

Yeemik hield dreigend zijn dolk boven het hoofd van de gewonde krijger. Hij hield gelijk zijn mond.

Reala beet op haar lip. Een schratbeer en drie wolven. Als dat op een directe confrontatie uitliep, dan waren ze verloren. Zeker zonder een fatsoenlijke uitrusting en een wispelturige mana-reserve. Haar blik gleed over Sildar.

Misschien dat de ervaring van de krijger hun nog van pas kon komen in de strijd, maar de man liep echt op zijn laatste benen. Een lichte klap kon hem nu al naar gene zijde brengen en dat wilde Reala niet op haar geweten hebben.

'Laat de gevangene vrij,' zei Reala.

*Rol overtuigen (18): 8+5*

'Dan wij onze gijzelaar kwijt,' zei Yeemik met een brede glimlach en hij pulkte met de dolk wat vuil tussen zijn nagels vandaan.

'Doe het niet,' drong Sildar aan. Het wapen hing weer dreigend boven zijn hoofd.

'Wil je hier dan sterven?' siste Reala hem toe. De krijger keek haar een moment moedeloos aan, toen naar de dolk en uiteindelijk weer naar de grond. Zijn gezicht was ingevallen door het gebrek aan eten en aan zijn gezicht kleefde opgedroogd bloed. Met een diep zucht liet hij het hoofd hangen.

'Om Klarg te doden, hebben we onze wapens nodig,' zei Reala. 'En als hij dood is, dan laat je ons alle drie levend en wel gaan, inclusief onze bezittingen.'

'Yeemik zweert.'

*Rol inzicht (13): 18+5*

Reala geloofde er geen bal van. Veel keuze hadden ze echter niet. Een aanval van negen gewapende aardmannen gingen ze niet overleven, maar wellicht dat Reala Klarg op een andere manier kon benaderen en zo het tij voor hun kon keren.

Ze schudde Yeemik de hand, nam haar wapens aan en trok Aramis het hol uit. Nu maar hopen dat haar plan zou werken.