Gözlük

Ne de olsa genetik ya da tarih boyunca insanlarda tarih bozuklukları her zaman görülmüştür. Gözlüğün temel malzemesi olan camın tarihi, 4.500 yıl öncesine dayanıyor. Antik çağda insanların optik hakkında bilgi sahibi oldukları ve bazı cam formlarının büyütülmüş objeleri olduğu bilinmektedir. Girit'te yapılan arkeolojik kazılarda, M.Ö. 1000 yıllarına ait cam örnekleri büyüteç olarak kullanılmıştır.

İlk gözlüklerin lensleri dışbükey, başka bir deyişle dışbükeydi. Bu nedenle, sadece akrabalarını görmekte zorlananlar tarafından kullanılabilir. Dışbükey merceklerin gelişimi, dışbükey merceklerden sonra çok uzun sürdü. Tarihte, gözlük gelişiminin yavaş olduğunu söylemek yanlış olmaz. İçbükey mercekler sadece 15. yüzyılda yapılabilir. Gözlükler 3-4 yıl sonra, tıkandığında düşmek için gelişme yapılabilir. Bu, gözlük geliştirmede son ve en önemli buluştu. 18. yüzyılda, İngiliz Edward Scarlet Londra'da gözlük için sabit saplar icat etti. Bu, burun üzerinde çok fazla yük olmasını engelledi ve düşmemesine izin verdi. Her ne kadar bu kadar yavaş gelişse de, gözlük insanların yaşamla daha bağlantılı hale gelmesine yardımcı oldu. Basımevi icat edildiğinde ve kitap ve gazeteler yaygınlaşmaya başladığında, gözlükler sıkıntı çekenler için çok önemli bir ihtiyaç haline geldi.

Kimler tarafından ve tam olarak gözlük bulunduğunda bilinmemektedir. Derin araştırmalara rağmen, çok önemli bir buluşu kimin bulduğu konusunda hala bir gizem. Bazı tarihçiler, 13. yüzyılın ortalarında Venedik'te yaşayan kişiyi bulmaya yoğunlaşıyorlar. Bunun nedeni, Venedik'in o zamanki cam üretimindeki şöhretidir. O zamanlar gözlük kullanımının en önemli kanıtı, 1289 yılında Sandro di Popozo tarafından yazılan Pop Trake de Conduite de la Famille Con adlı kitapta bulunur. Yaşlılık, gözlük denilen gözlük olmadan ne okuyabildiğimi ne de yazabileceğim kadar çok şey getirdi. . Bu harika cihaz, görüşlerini büyük ölçüde kaybeden fakir yaşlı insanlar için yeni bulundu. 1967 tarihli History of Eyeglasses kitabında kitabın yazarı olan Richard Corson, kitabında İtalyanların 1287 yılında İtalyanlar tarafından bulunduğunu ve kullanılmaya başlandığını belirtiyor. Birçok söylentiden bahsedilmesine rağmen, pek çok isim ilk kişi olarak geçmektedir, ancak bu bilgilerin doğruluğu henüz açıklığa kavuşturulmamıştır.

Eskimos, güneş ışınlarından etkilenmemesi, sert kış koşullarında buzlu rüzgarlardan gözlerini korumak ve kar ve buzun yansımaları ile rahatsız edilmemesi için ilk ve en ilkel güneş gözlüklerini icat etti. Fildişi veya kaburga kemikleri üzerinde küçük delikler açıp gözlerine sığdırdılar. Bu gözlüklerin görünüşü oldukça ilginç.

Güneş gözlüğü kullanan ilk kişi Roma İmparatoru Nero'dur. Tahmin edebileceğiniz gibi, Nero'nun gözünde bir aviator yoktu, ama bir bardak zümrüt şeffaf güneş gözlüğü vardı.

Özgürlüğünü özgürce takip edip güneş tarafından etkilenmeyen cilalı renkli cam kullanıyordu. Elbette, UV ışınlarından korunup korunmadığını bilmiyoruz, ancak güneş gözlüklerini keşfeden kişi olduğunu söylemek mümkün olabilir.

Bu Nero kelimesi Gladyatör dövüşlerini zümrüt alardan izler, bu bilgiyi doğrular.

12. yüzyılın başlarında güneş gözlüğü kullanımının temelleri Çin'de atıldı. Ateşte, dumanın sıcağı ile koyulaşan düz cam parçaları, güneşin zararlı ışınlarından korunmak için ne rahat bir görüş, ne de güzel görünmek için kullanılmadı. Hikaye çok ilginçtir. Çinli yargıçlar, bu lensleri deneme sırasında yüz ifadelerinin ifadesini engellemek için kullandılar. Bu nedenle, Çin'de adalet heykelinin gözünde bir güneş gözlüğü de var. Daha sonraki dönemlerde, güneş gözlüklerinin çoğunu İtalya'dan Çin'e aynı şekilde karalayan Çinliler, günümüzün güneş gözlükleri modasının temelini bilinçsizce attılar.

1280'lerde İtalyanlar boş durmadı. Konuyla ilgili kesin bir kaynak olmasa da, Floransa'da, Salvino D birArmato degli Armati adlı bir canavarın güneş gözlüklerine benzer bir güneş gözlüğü keşfettikleri söylenir. Tabii ki, bahsettiğimiz güneş gözlüğü bugün kullandığımızdan çok farklıydı; İki ayrı lens, burun üzerinde bir denge oluşturmak için bir yaka ile birleştirildi.

18. yüzyıla yaklaştıkça, güneş gözlüğü şimdiki formuna daha fazla benzerlik göstermeye başladı. Güneş gözlükleriyle ilgili en önemli gelişmeler İngiltere idi. 1752 yılında, İngiliz gözlükçü James Ayscough, hafif lekeli cam kullanarak, önerilen bazı göz kusurlarının etkilerini ortadan kaldırabilir. Bilimsel araçlar da tasarlayan Ayscough, mavi ve yeşil gözlük kullanmayı tercih etti. Aslında, Ayscough güneş ışınlarının zararlı etkilerine karşı birincil bir hedef olarak koruma sağlamadı, ancak mavi ve yeşil mercekler üzerindeki çalışmaları ile bu alana önemli bir katkı yaptı.

Amerika'nın güneş gözlüklerinin günümüzde popüler olduğu gerçeğine en büyük katkıyı yaptığını söyleyebiliriz. 1929'da Atlantic City'nin kurucusu Foster Foster'ın Foster Grant'i seri üretimle güneş gözlüğü üretmeye başladı, tüm pazarları ele geçirdi ve güneş gözlüklerini popüler hale getirdi.

1930'da ABD Hava Kuvvetleri güneş gözlüğü kullanmaya başladığında, güneş gözlüğü için farklı bir dönem başladı. Pilotların güneşten etkilenmesini önlemek için Bausch & Lomb tarafından tasarlanan modeller, zamanla geliştirildi ve günlük kullanımda vazgeçilmez hale geldi.