Szukasz przywódcy kanalizacyjnego półświatka, aby poprosić go o ochronę

Czując na sobie nieżyczliwy wzrok kanalizacyjnych mętów doskonale zdajesz sobie sprawę, że aby przetrwać w tym miejscu potrzebujesz ochrony. Krążysz więc na ślepo po systemie wodociągowym w poszukiwaniu czegoś co choć z grubsza przypominałoby targ bądź też bar, czyli miejsca gdzie mógłbyś zasięgnąć języka. Błądząc tak po kanałach uświadamiasz sobie jak niewiele tak naprawdę wiesz o życiu tutejszej społeczności. Ściany betonowych rur upstrzone są wielobarwnymi malunkami, w większości tradycyjnymi dla podobnych środowisk pamfletami na temat policji, jednak dostrzegasz też znacznie starsze, na których spostrzec możesz sceny rodzajowe przedstawiające chociażby polowanie na żyda czy też ustawki datowane na uprzednie stulecia.

Twój wzrok szczególnie przykuło czarno-białe malowidło przedstawiające twarz jakiegoś niedorozwoja. Pod spodem zaś przeczytać można krótkie epitafium:

„Klimek 1992-2010 [\*] Na zawsze w naszych sercach”

-Znałeś Klimka? – słyszysz nagle jakiś głos dobiegający zza brzucha.

Obracasz się, żeby dostrzec nieskażone inteligencją oblicze typowego dresa, choć zamiast w ortalion opatulonego w workowate, jeansowe spodnie upuszczone w kroku do kolan, prawdopodobnie efekt nieudanej gonitwy do łazienki.

- Nie – odpowiadasz zgodnie z prawdą.

- Ja też nie stary. Ale dobry ziom, nie zasłużył na to wszystko – wyrzekł ze smutkiem wiochacz po czym ni stąd ni zowąd uznał, że to dobra pora na smutne zawodzenie, zwane też w tutejszych kręgach rapem.

„Życie jest trudne. Jest mi źle. Mama nie żyje, ojciec bije mnie. Chciałbym być jak Klimek lecz on już nie żyje, zabiła go policja, więc ja mam ich w tyle. Yo. Pamiętaj o braciach co zmarli w ofierze, dla olsztyńskich kajakarzy poświęcając wiele...”

Nie masz już ochoty dłużej słuchać tego wycia, zdzielasz więc kretyna solidnym plaskaczem po tym pustym łbie.

- Nie, nie będziesz śpiewał! Nie będziesz śpiewał! – wrzeszczysz, trzepiąc kretyna raz po raz dopóty jego łeb nie zaczyna przypominać jeden wielki komarzy bąbel.

Zdajesz sobie jednak sprawę, że pomimo niesamowitej satysfakcji jaką przyniosło ci spuszczenie łomotu temu pajacowi, twoja sytuacja staje się jeszcze bardziej niebezpieczna. Dresiarze to zwierzęta stadne i ten także, choć nieco kundlowaty, niewątpliwe posiada sforę do której przynależy.

Wreszcie jednak trafiasz na targ, targ pełen różności.

„Świeża kiełbasa! Najświeższa w tym sezonie! Wczoraj podwędzona!”

„Ortalion! Cóż za wspaniała tkanina!”

„Szaliki meczowe, baseballe i łańcuszki z Jezusem! Zestaw dla prawdziwego kibica!”

I choć świeża kiełbasa niewątpliwe nosi w sobie nie lada powab, to musisz jakoś poskromić swój apetyt. Nie po to tu przyszedłeś.

- Kto tutaj rządzi? – pytasz handlarza zupkami w proszku, a raczej proszku z zupek(miejscowa klientela do spożycia zdecydowanie nie potrzebuje czajnika i gorącej wody)

- Rządzi? To pewnie byłby baron – odpowiada, po czym wskazuje na tkwiący w oddali, w punkcie uzdatniania wody, właz – To tam, stamtąd można dostać się do willi barona, lecz nie wejdziesz bez umówionego spotkania.

- Jak mogę się umówić?

- Widzisz tamtego o sprzedawcę kur i bażantów? To Szit, on zna barona, może cię umówić.

Ruszasz więc stronę owego Szita, sprzedawcy bażantów, które zresztą sam przypomina, nie wyłączając zaczerwienionych jąder podwieszonych pod brodą.

- Potrzebuje spotkać się z baronem – od razu przechodzisz do sedna.

- Z baronem tak? A kurę kupiłbyś może najpierw kurę?

- Nie chce twoich obmierzłych kur, tak je wychudziłeś, że nie dałoby się na nich nawet rosołu ugotować, tylko pomidorową. Nie mówiąc już o czymkolwiek innym poza marnowaniem na ohydną zupę.

- To może pamiątkowa dziara? Kolega to prawdziwy artysta – rzecz, kiwając głową w stronę stojącego jak kaktus na pustyni asystenta wyglądającego na głupka.

- Masz mnie umówić na spotkanie ty kiszony ogórze! Nie chce twoich przeklętych usług! Nie chcę twoich kur, malunków, ani nawet tych pieprzonych promocyjnych podkładek pod mysz, które już widzę, że masz ochotę mi wcisnąć! – drzesz się ile sił w płucach, po czym chwytasz za wystające spod brody jądra i uciskasz je tak mocno, że czujesz jak plemniki uginają się pod twoim mocarnym chwytem.

- Dobrze, już dobrze! – piszczy obślizgły straganiarz – Umówię cię!

 Następnie na jednej z promocyjnych podkładek wypisuje koślawym drukiem pismo, pismo skierowane bezpośrednio do barona, z prośbą o twoje spotkanie.

Ruszasz więc w stronę włazu 13, bo tak oznaczona jest widniejąca w oddali studzienka. Na miejscu zatrzymuje cię dwójka spieczonych osiłków oraz typowa szuja, zapewne herold dworu. Podczas gdy tłuste skwarki macają cię po fałdach w poszukiwaniu niebezpiecznych materiałów, przekazujesz szui kartkę z poleceniem.

Wreszcie, pomimo podejrzliwości obślizgłego herolda, trafiasz do windy, która transportuje cię poprzez studzienkę wprost do dworu barona.

Pomieszczenie w którym się znalazłeś robi wrażenie. Wielkie ściany z białego marmuru, a także całe mnóstwo wszelkiego rodzaju rzeźb, przedstawiających dziwaczne stworzenia uwiecznione w nienaturalnych pozach. Wreszcie zwisające z filarów proporce przedstawiające nadgryzione jabłko na szarym tle.

Nagle słyszysz tupot stóp i zza schodów prowadzących na górę wyłania się sylwetka jakiegoś podrzędnego pyszałka.

- I jak podoba się? To moja kolekcja pokemonów. Złapali je dla mnie myśliwi ojca, po czym zalali je tym żelbetonem. Wspaniałe prawda? Założę cię, że nie masz w domu niczego takiego.

Masz ochotę zdzielić już kolejnego dziś smarkacza, ale ostatkiem cierpliwości powstrzymujesz się.

- Gdzie jest baron? – pytasz.

- Baron? To ja jestem baronem, Ryży Marcin – odpowiada ewidentnie zadowolony z siebie szczyl – Ojciec mi to wszystko przepisał. Nieźle, co?

- Potrzebuje twojej ochrony – z trudem przechodzą ci przez gardło te słowa widząc nadętą od cheesów pućkę tego mamisynka.

- Ochrony? Pewnie, choć pod jednym warunkiem. Musisz znaleźć dla mnie Koffinga, tylko jego brakuje już mi do kolekcji.

Masz pracować dla tego smarkacza? Niedoczekanie! Z drugiej strony potrzebujesz jego protekcji, jeśli masz zamiar utrzymać się w bezwzględnym świecie miejskich ścieków. Co postanawiasz?

1.Wyruszasz na poszukiwanie Koffinga

2.Oferujesz mu w zamian swoje usługi siepacza

3.Zdzielasz dzieciucha z plaskacza, podtapiasz w klozecie, wreszcie łapiesz go do pokeballa