Koniec Wszystkich Burz

**Koniec Wszystkich Burz** *(nieoficjalne tłumaczenie) (ang. All Storms End)* to historia poboczna opublikowana na oficjalnej stronie internetowej Smoczego Księcia. Krótka historia kręci się wokół Zubei, która ujawnia więcej o Avizandum Azymondiasowi. Jest częścią serii opowiadań zatytułowanych "Refleksje".

## Streszczenie

Zubeia leci przez wielką burzę, która spadła na Xadię. Gdy ból narasta w sercu Zubei, znajduje polanę w pobliżu wodospadu, na której może odpocząć. Następnie Zubeia widzi, jak Rex Igneous podnosi się z pobliskiego basenu, zanim drwi z niej o tym, co leży w sercu burzy, co zmusza ją do przebudzenia się z koszmaru w jej legowisku w Burzowej Iglicy. Zubeia wkrótce zdaje sobie sprawę, że Zyma nie ma z nią i wylatuje, by znaleźć go bawiącego się w szalejącej burzy wokół Thunderfall, miejsca ostatecznego spoczynku Avizandum.

Zubeia wprost nakazuje Zymowi powrót do Burzowej Iglicy, ale smok sprzeciwia się, ponieważ jeszcze nie zrozumiał żalu swojej matki. Gdy Zubeia spogląda wstecz na skamieniałe ciało Avizanduma, pyta Zyma o to, co widzi, kiedy patrzy na swojego ojca. Zym odpowiada, wypinając pierś, mierzwiąc grzywę, rozkładając skrzydła i szczekając błyskawicę. Zubeia domyśla się, że Zym widzi moc, patrząc na Avizanduma, zanim raczy syna faktami, że jego ojciec był potężnym strażnikiem Xadii, który zapewnił bezpieczeństwo jego rodzinie, innym smokom i elfom. Zubeia informuje Zyma o tym, jak Avizandum przeciągnął kiedyś wielką burzę przez połowę Xadii, aby zakończyć suszę w Dalekim zasięgu, jak zmusił Pożeracza Cieni, który nawiedzał południowe plemiona Księżycowych Elfów, do światła dziennego, zanim sam go zniszczył, i jak on przez wieki pokonywali ludzkich najeźdźców na granicy.

Podekscytowany Zym następnie ściga pobliskiego Zaphoppera, zanim Zubeia zbiera go od mniejszego stworzenia, mówiąc mu, żeby zostawił to w spokoju. Zubeia wzdycha, gdy ten widok skłania ją do refleksji nad czasem, kiedy Rex Igneous oskarżył Avizanduma o dręczenie ludzi jak mrówek, choć nie może zaprzeczyć, że jej partner lubił napawać się zwycięstwami i zostawiać zmaltretowane resztki ludzkich armii w jego stypa jako hołd dla jego triumfów. Zym następnie dowiaduje się od swojej matki, że ludzie nienawidzili jego ojca za jego czyny na Granicy i jak ta nienawiść odebrała Avizandum jego rodzinie po tym, jak zgniło i przybrało formę ostrej włóczni. Zubeia chciała zapewnić Zymowi bezpieczeństwo na zawsze, ale wie, że taki instynkt może pochłonąć, zepsuć i prawie zabić zarówno ją, jak i jej syna, ale jest wdzięczna, że ​​obojgu udaje się przeżyć. Zubeia zdaje sobie sprawę, że chce, aby Zym dorastał w lepszym świecie i zbiera się na odwagę, zanim zabierze go do skamieniałego ciała Avizanduma.

Zubeia mówi Avizandumowi, jak bardzo za nim tęskni, zanim pyta Zyma o to, co obecnie widzi. Zym odpowiada, wyciągając pazur do ojca. Zubeia początkowo zakładała żal lub ból, zanim zdaje sobie sprawę, że Zym widzi miłość, kiedy patrzy na swojego ojca. Zubeia wyznaje, że chociaż Avizandum był wieloma rzeczami, ostatecznie kochał swoją rodzinę i zmarł, sięgając do Burzowej Iglicy, aby chronić swojego nienarodzonego syna. Zubeia trąca nosem i zapewnia Zyma, że ​​odwaga i lojalność Avizanduma żyje w nim, zanim mówi mu, że będzie miał wiele rzeczy dla siebie i że zawsze będzie go kochać tak, jak jego ojciec. Silny podmuch wiatru wkrótce kieruje deszcz na smoki, co skłoniło Zubeię do rozłożenia jednego ze swoich skrzydeł w przestrzeń, w której Avizanduma zostało odłamane, pozwalając Zymowi schronić się w cieniu obojga rodziców. Gdy Zym pociesza Zubeię, ostry błysk błyskawicy sprawia, że ​​Avizandum na chwilę się uśmiecha.

## Tłumaczenie

Czarna burza szalała, rozciągając się aż po krańce nieba.

Zubeia leciała przez jej potoki, aż rozbolały ją skrzydła, ale nie mogła znaleźć krawędzi burzy ani spokojnego serca w jej centrum. Szybowała nad umierającymi lasami, pustymi równinami, opuszczonymi wioskami i znalazła się całkowicie sama. Kiedy nie mogła już latać, wylądowała na szarej trawie iz determinacją ruszyła na wschód. Mimo to czyste niebo jej umykało.

Jej serce zmęczyło się tak samo jak skrzydła. Coś bolało ją głęboko w piersi – jak odłamek szkła, cierń, czubek ostrza – i nie mogła tego nosić wiecznie. Kiedy dotarła do kałuży ciemnej wody i smaganej deszczem kaskady wodospadu, Zubeia położyła się obok niej, chowając nos pod ogonem jako schronienie przed potokiem.

Odpocznie — tylko na chwilę.

Tylko na chwilę.

"Już to ***zrobiłaś***, Zubeio", rozległ się dudniący, znajomy głos. Rex Igneous wypłynął na powierzchnię wody i wylegiwał się po drugiej stronie basenu, przypominając poszarpaną kupę łusek i pogardy. "Nie pamiętasz, potężna Królowo Smoków?"

"Pamiętam" powiedziała.

Ból w jej klatce piersiowej pogłębił się. "Ale jestem tak zmęczona. Do tej pory szłam sam".

"Jesteś ***silniejsza*** niż to. Wszystkie burze się kończą!" Rex prychnął przez rozdęte nozdrza. "Co leży w jego sercu?"

Zubeia zwinęła się mocno w ostrych zębach głosu Arcysmoka Ziemi. Ból w niej nabrzmiał i pękł z ogłuszającym grzmotem…

***"Co leży w jego sercu, Zubeio?"***

Smocza Królowa obudziła się gwałtownie i koszmar zniknął.

Prawdziwa burza huczała i trzaskała na zewnątrz Burzowej Iglicy, odbijając się echem od jej usianej kwiatami altany. Wbiła przednie pazury w mech i przeniosła ciężar ciała do tyłu, szukając pocieszenia w ciepłych łuskach i powolnym, dudniącym oddechu…

— ale Avizanduma tam nie było.

Obudziła się sama.

Ponownie.

Ale nie. Nie była sama. Nigdy więcej. Zubeia spojrzała na przytulne zagłębienie Zyma, wyłożone koniczyną i pojedynczą poduszką w kształcie ciastka z marmoladą, którą przywiózł z Katolis – i jej oddech opuścił gardło, kiedy stwierdziła, że ​​jest puste.

W jej głosie załamała się znajoma panika. "Zym? *Zym!"*

Odpowiedział jej grzmot, głośniejszy i bliższy niż pierwszy. Ryczało i trzęsło się, a powietrze nabrzmiewało pierwotną mocą. Zubeia odepchnęła strach. Nie mógł zajść daleko. Skupiła się na nim – na Azymondiasie – i na unikalnym śladzie jego magii. Arcanum Zyma lśniło żywymi, tańczącymi kolorami. Wiedziała o tym, odkąd Zym był tylko jajkiem. Poznałaby to wszędzie.

Był blisko.

Ale był też na *zewnątrz*, w samej burzy.

Zubeia przykucnęła i rozpostarła skrzydła, a potem odleciała, unosząc się w powietrzu w ciemnej letniej burzy. Deszcz zlizał jej łuski, zmoczył grzywę i uwolnił się z końcówek skrzydeł. Niebo rozbłysło błyskawicami. Zubeia leciała w dół, coraz głębiej w smaganą wiatrem dolinę, aż go zauważyła.

Jej syn był kolorowy i wrzaskliwy, tak żywy jak sama burza. Zym przeskakiwał przez kałuże i mgłę, wpadając i wyskakując z cienia poobijanej kamiennej sylwetki na równinach pod Iglicą. Błękitna błyskawica uderzyła w masywny kształt w jego wyciągnięte, sięgające pazury.

Zubeia zadrżała.

Azymondias wybrał to, co pozostało z Avizandum, na swój plac zabaw.

Skręcając, Zubeia wylądowała w pobliżu na klifie z widokiem na rozdartą dolinę pod Burzową Iglicą.

"Zym!" zawołała. "*Azymondias*!"

Zym rozłożył skrzydła i spojrzał na nią. Jego oczy zabłysły i wydał z siebie dumny skowyt. Błyskawica rozbłysła wokół niego, gdy pędził w jej kierunku, a gdy się do niej zbliżał, wydawał się tak duży i potężny jak...

jak jego ojciec.

Zym wylądował obok niej i złożył skrzydła. Widząc ją, blask w jego oczach zbladł i zmienił się w troskę, i spojrzał z powrotem na sylwetkę w oddali. Razem patrzyli na to, co pozostało z Króla Smoków.

Kiedyś żył i oddychał. Promieniował mocą, siłą i wiarą. Burza, którą pozostawił po sobie, bez końca krążyła w umyśle Zubei, nawet gdy czas mijał na jego kamiennych szczątkach. Nigdy nie odważyła się podejść do tego — tego czegoś pod jej domem. To było zbyt dużo do zniesienia.

To wciąż było zbyt dużo do zniesienia.

Zubeia odwróciła się. "Chodź, Azymondiasie" powiedziała. "Wracamy do Burzowej Iglicy, *teraz*".

Ale jej smoczę warknął sprzeciw. Zym rozpostarł swoje małe skrzydełka, kucając, by skoczyć z powrotem do lotu. Iskry tańczyły wzdłuż jego grzywy.

"Nie" powiedziała mu. Burza zasilała jej głos, grzmiąc jak grzmot. "Powiedziałam ***nie!***"

Zym wrzasnął i zarzucił sobie skrzydło na twarz. Wyjrzały mu oczy, szeroko otwarte i błękitne jak poranne niebo. Czyste oczy; niewinne oczy. Oczy, które nie – nie mogły – zrozumieć jej żalu.

Zubeia wbiła pazury w mokrą ziemię. "Przepraszam" powiedziała. "To miejsce… jest dla mnie bolesne".

Zaskomlał i przechylił głowę, spoglądając na dolinę. Zubeia również zmusiła się do odwrócenia, podążając za jego spojrzeniem. Avizandum stał nieruchomo w mrocznej ciemności poniżej, zalany deszczem. Zniknął, ale nadal jest. Dla Zubei był to grób. Ale ten grób – ten ponury kamienny pomnik – był tak blisko, jak tylko jej syn kiedykolwiek zbliży się do ojca. Zym spojrzał na kamiennego posąga z ciekawością i tęsknotą. Nigdy by go nie poznał, nie bez głosu i przewodnictwa matki.

Z głębokim oddechem stanęła obok niego. "Powiedz mi, co widzisz, Zym".

Zym przeniósł wzrok z Avizanduma na Zubeię i wypiął pierś. Nastroszył grzywę, rozpostarł skrzydła tak daleko, jak tylko mógł, i zaszczekał błyskawicę.

*Moc*, pomyślała Zubeia.

"Tak, Zym" powiedziała. "Twój ojciec był najpotężniejszym z nas. Strażnik Xadii. Upewnił się, że ty, ja, inne smoki i elfy jesteśmy bezpieczni".

Zachęcony Zym pisnął i podskoczył w błotnistym kole, trzepocząc skrzydłami.

Zaskoczyło ją, jak szybko wróciły do ​​niej wspomnienia. "Twój ojciec sprowadził kiedyś wielką burzę, która przetoczyła się przez połowę Xadii, aby położyć kres suszy w Dalekim Zasięgu" powiedziała Zymowi. "A kiedy pożeracz cieni nawiedzał południowe plemiona księżyca, zmusił to do wyjścia na światło dzienne i sam je zniszczył. Przez wieki pokonywał najeźdźców na Pograniczu…"

Zym wydał z siebie cichy ryk triumfu. Zauważył zaphoppera skulonego pod liściem i skoczył na niego. Malutki, przemoczony stwór przewrócił się na grzbiet, potarł zaalarmowane nóżki i odczołgał się w poszukiwaniu bezpieczniejszego schronienia. Zym przykucnął, by rzucić się do ataku, gotowy do pościgu.

"Nie, Zym," powiedziała delikatnie Zubeia, po czym przyciągnęła go do siebie, z dala od zaphoppera. "Niech będzie."

Westchnęła, przypominając sobie. Rex oskarżył kiedyś Avizanduma o dręczenie ludzi, jakby byli mrówkami – i nie mogła zaprzeczyć, że czasami czerpał przyjemność ze swojej pracy, upajał się zwycięstwami i pozostawiał po sobie zmaltretowane resztki ludzkich armii jako hołd dla swoich triumfów.

"Ludzie nienawidzili twojego ojca za to, co zrobił na Granicy", w końcu powiedziała na głos Zubeia. "I ta nienawiść tylko zgniła, aż stała się ostra jak włócznia. To ta nienawiść mi go zabrała. Prawie zabrała was *obu*".

Uciszony Zym pozwolił, by zaphopper zniknął w dół zbocza i spojrzał na zewnątrz, na spowitą deszczem postać Avizanduma.

Na jego ojca.

Ból w piersi Zubei powrócił, nie stłumiony już mgłą jej snu. Chciała schować chłopca pod swoje skrzydła i odwieźć go bezpiecznie do Burzowej Iglicy wysoko w górze. Chciała go chronić na zawsze – ale instynkt ochronny Zubei wydawał się daremny, a nawet niebezpieczny. Kiedyś pozwoliła, by ten instynkt ją pochłonął, *zepsuł*, gnijąc w niej, jakby włócznia w sercu Avizanduma trafiła również w jej. To prawie ją zabiło, ale Zym wyszedł z tego cudem bez szwanku. Niewinny, ale tylko do czasu. Najlepsze, co mogła zrobić, to pozwolić mu zobaczyć świat takim, jaki jest: ze wszystkimi jego burzami i całym jego spokojem.

Wykorzystując całą swoją odwagę, Zubeia rozpostarła skrzydła. "Chodź ze mną."

Zeszła z urwiska. Miękka trawa i późno kwitnące kwiaty amortyzowały jej lądowanie, małe czerwone kwiatki z jasnozielonymi liśćmi, wszystkie nakrapiane deszczem. Nie zauważyła ich z tak daleka. Zubeia usiadła, zawijając ogon wokół przednich łap i zebrała się, by spojrzeć bezpośrednio na to, co się z nim stało.

Lata wyblakły na jego twarzy, ale to wciąż był on: Avizandum, jej partner. Jego szare oczy nie mogły jej zobaczyć, wiecznie utkwione w szczycie Burzowej Iglicy. "Wszystkie burze się kończą" wyszeptała. "Ale ja tak za Tobą tęsknię."

Zym wylądował obok niej. Zrobił jeden ciekawy krok w stronę ojca, a potem obejrzał się, pozostając w niepewności.

Zubeia uniosła podbródek. "Co teraz widzisz?"

Naśladując ją, Zym przechylił głowę w górę, w górę i w górę, w kierunku twarzy ojca. Deszcz bębnił po jego małych policzkach i spływał po rowkach na łuskach. Pod potężną postacią Avizanduma był taki mały. Wyciągnął mały pazur w stronę ojca.

*Żal*, pomyślała Zubeia. *Może po prostu ból*.

Albo… miłość.

"Avizandum był wieloma rzeczami" powiedziała Zubeia silnym głosem. "Ale kochał nas oboje. Twój ojciec zmarł, próbując cię chronić, Zym. Zapamietaj to."

Nad głowami przetoczył się grzmot, przecinając niebo od horyzontu do horyzontu, a Zubeia wdychała zapach świeżej błyskawicy. Zym opuścił swoją miękką łapę i przycisnął ją do jej. Pochyliła się, żeby go przytulić.

"To, co najlepsze, mieszka w tobie, mój drogi chłopcze. Jego odwaga. Jego lojalność. Ale będziesz *mieć* wiele rzeczy dla siebie. I tak jak twój ojciec, ja też zawsze będę cię kochała".

Silny podmuch wiatru przetoczył się przez dolinę, zalewając ich obu deszczem. Zubeia rozłożyła jedno wielkie skrzydło w miejscu, w którym odłamał się kawałek jej partner, chroniąc syna przed burzą w cieniu upadłego smoka. Zym przytulił się do niej, ciepły i olśniewający – jego magia w tysiącu kolorów. Zubeia pozwoliła, by ją to pocieszyło.

Znowu uderzył piorun.

Przez chwilę jego ostre światło sprawiło, że Smoczy Król uśmiechnął się łagodnie.

## Ciekawostki

* Historia rozgrywa się przed wydarzeniami z "Ponowne narodziny".
* Poduszka Zyma w kształcie ciastka z marmoladą, którą przywiózł z Katolis, jest nawiązaniem do historii pobocznej "Rada Królewska".