Schubben van kwarts: ♦ De nasleep (29) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ De val van Phandalin (28)* **♦ |** *♦ Hoofdstuk 30 ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Phandalin is aangevallen, maar niet alleen door de Roodmerken. Ook aardmanachtigen helpen mee om de stad in de as te leggen. Reala en de rest ontdekken dat Iarno de leider van de criminele bende is, maar dat er ook nog een andere magiër aanwezig is. Tijdens de strijd kunnen ze echter niet voorkomen dat de twee magiërs weg weten te komen en Sildar daarbij ontvoeren.

Rodin wil koste wat kost achter ze aan, maar de rest staat nauwelijks nog op zijn benen.

## Hoofdstuk 29: De nasleep

'We moeten achter Iarno aan voor we hem kwijtraken,' bromde Rodin. 'We hebben al te lang gezeten.'

‘Ben je gek geworden?!’ riep Viqua nu. ‘Nimueh is aan het einde van haar Latijn, jij hebt nauwelijks nog noten op je zang, we hebben hier een zwaargewonde inwoner van je oh zo geliefde stad en wie weet in wat voor ellende iedereen terecht is gekomen op het moment dat ze hun huizen hebben ontvlucht. Nee, we gaan niet achter Iarno aan. Dat is zelfmoord!’

Rodin sprong overeind en maakte zich zo groot mogelijk tegenover de nog veel langere half-triton voor hem.

‘Als we nu niet gaan, dan zijn we hem kwijt. Wil je deze misdaad ongestraft laten?!’

‘Wil jij liever begraven of gecremeerd worden?’ sneerde Viqua terug.

‘Hoe graag ik Sildar ook wil redden, ik denk dat het nu verstandiger is om te zien wat er van de rest van de inwoners en jullie reisgenoten is geworden. Misschien dat zij onze hulp nu harder nodig hebben dan Sildar en zelfs dan is het niet verstandig om deze staat twee magiërs aan te vallen,’ kwam Reala tussenbeide.

‘Stelletje acht…’

‘U opteert dus voor crematie?’ zei Aramis zo donker dat zelfs Reala en Viqua elkaar een moment ongemakkelijk aankeken. Rodin bromde wat onverstaanbaars voor hij zijn spullen bij elkaar raapten.

'Wat ga je doen?' vroeg Rai'dell.

'Achter Sildar aan. Ik heb jullie niet nodig. Het gros van de Roodmerken ligt hier toch af te branden en zelfs magiërs kunnen gemakkelijk aan stukken gereten worden door een beer,' zei Rodin.

Hij knipte een keer met zijn vingers en groene magie omringden zijn voeten en benen. Vervolgens renden hij zo hard weg dat niemand hem meer kon bijhouden.

'Die klootzak denkt echt dat hij dit gaat winnen of niet?' zei Viqua zwaar verontwaardigd.

'Hij heeft een punt. Ik vrees voor Sildars leven,' zei Reala. Het vuur dreigde inmiddels naar de herberg over te slaan. Rai'dell en Aramis gingen nogmaals snel naar binnen toe om wat dekens en eten te pakken. Op het moment dat de sintels door de wind op het rieten dak werden geblazen, stonden ze weer veilig buiten.

'Je wilt toch niet achter die achterlijke mongool aan of wel?' vroeg Viqua en ze hurkte bij de Cancion-elf neer.

'Rodin heeft zijn keuze gemaakt, maar ik wil Sildar niet aan zijn lot overlaten,' zei Reala en ze zag Aramis instemmend knikken. Viqua stopte haar snel iets toe voor ze opstond en de spullen op haar rug begon te hijsen.