Taśmy piwniczne

**Taśmy piwniczne** (ang. *Basement Tapes*) – określenie kaset wideo nagranych przez Erica Harrisa i Dylana Klebolda, na których sprawcy dyskutowali o swoich planach ataku, pokazując arsenał, nienawiści do społeczności szkolnej i spekulowali o tym, co stanie się po ataku. Taśmy nie zostały jak dotąd upublicznione, dostępny jest jedynie opis ich zawartości i dogłębna analiza tychże taśm przeprowadzona przez tygodnik *Time*. Według doniesień prasowych taśmy zostały zniszczone w 2011 roku. Nie jest jednak jasne, czy te informacje są prawdziwe, a jeśli tak, to czy zachowały się jakiekolwiek kopie taśm.

## Streszczony opis zawartości

Pierwsze nagranie pochodzi z 15 marca 1999 roku. Eric i Dylan znajdują się wtedy w pokoju rekreacyjnym w piwnicy domu Harrisów. Na początku rozmawiają o tym, czy nagrywane przez nich filmy kiedyś ujrzą światło dzienne. Później zwracają się z podziękowaniami dla tych, za pomocą których zdobyli broń. Następnie zaczynają dyskusję o swoich planach, a Eric mówi: *Przepraszam za to, że mam w sobie tyle gniewu, ale to wy go we mnie wzbudziliście.* Narzeka, że był wyśmiewany w szkole za koszulki, w których przychodził, ale też za swój wygląd. Dylan poprzysięga zemstę na społeczności szkolnej, mówiąc, że *zabije ich wszystkich*. Następnie zaczynają rozmawiać o tym, jak blisko było do przyłapania ich przez rodziców, kiedy Dylan mierzył swój płaszcz, by zobaczyć, w jaki sposób ukryć swoją dubeltówkę, a Eric poszedł trenować strzelanie i jego matka zauważyła końcówkę broni, ale ostatecznie uznała, że to nie jest prawdziwa broń. Eric i Dylan zaczynają później rozmawiać o znajomych im osobach. Chłopcy następnie prezentują arsenał zgromadzony w pokoju Erica. Eric mówi, że ludzie *znajdą to na jego ciele w kwietniu*. Nagranie się kończy. Na następnym wideo, nagranym w tym samym dniu, chłopcy znajdują się w pokoju Erica. Na samym początku Eric podkreśla, że nie starają się oni nikogo *kopiować* swoim atakiem i że wpadli na pomysł masakry szkolnej zanim wydarzyły się dwie poprzednie słynne strzelaniny - chodzi najpewniej o strzelaniny w szkołach w Jonesboro (1998, 5 ofiar) i West Paducah (1997, 3 ofiary). Następnie chłopcy dyskutują o tym, jak bardzo nienawidzą ras ludzkich, wspominają też o osobach, które zastraszały ich w szkole i o przyjaciołach, którzy ich nie bronili. Przez ponad godzinę dyskutują o swojej nienawiści do ludzkości i do większości uczniów szkoły, których mają nadzieję zamordować. Eric twierdzi, że dzięki ich atakowi wybuchnie rewolucja. Dylan chce, żeby ich atak poniósł za sobą największą liczbę zabitych w historii USA. Twierdzi, że ma nadzieję na zabicie przez niego i Erica 250 osób. Chłopcy następnie dyskutują o swoich rodzicach, a Eric przeprasza ich za wszystko, co ma się wydarzyć. Na końcu dyskutują, czy powstaną filmy opisujące ich historię, Dylan twierdzi, że reżyserzy będą się *bić o tę historię* i dyskutuje z Ericiem, czy film o nich powinien wyreżyserować Quentin Tarantino czy Steven Spielberg. Nagranie się kończy.

Następne nagranie pochodzi z 18 marca 1999 roku. Eric i Dylan znajdują się, tak jak w pierwszym nagraniu, w pokoju rekreacyjnym w piwnicy domu Harrisów. Na początku dyskutują o bombach rurowych i wypowiadają się pogardliwie o religiach. Następnie Eric twierdzi, że chce pewną osobę *postrzelić w okolice genitaliów*. Następnie zaczynają rozmawiać o *Goofym* ze znanej kreskówki, a następnie zaczynają rasistowski wywód, obrażając przy tym policjanta Timothy'ego Walsha, który zatrzymał ich podczas próby kradzieży sprzętu elektronicznego z vana. Rozmawiając o rasizmie i na tego rodzaju tematy polityczne, stwierdzają, że pokój na świecie jest niemożliwy. Następnie zaczynają ponownie rozmawiać na temat planów swojego ataku. Wspominają też o oszustwach związanych z kartą kredytową. Eric stwierdza, że ma 100 kul i 10 naładowanych magazynków i że potrzebuje lasera do karabinka. Dylan stwierdza, że ma magazynek na 50 naboi, dwa magazynki na 36 naboi i jeden magazynek na 24 naboje. W pewnym momencie jeden z chłopców mówi i podkreśla, że robią to, ale *nie są psycholami*. Następnie stwierdzają, że policjanci pokażą światu najpewniej tylko *pocięte* kawałeczki taśm, które nagrywają. Mówią, że chcą rozesłać wideo do czterech stacji telewizyjnych, a Eric mówi, że zeskanuje swój pamiętnik i powysyła kopie. Później mówi, że *Tier to dzieło mojego życia* (chodzi o siedmiopoziomowy tzw. WAD do gry *Doom*) i że chce, żeby został opublikowany. Nagranie się kończy.

Następne nagranie pochodzi z 11 kwietnia 1999 roku. Widać na nim, jak Eric siedzi w samochodzie na miejscu kierowcy, a Dylan na miejscu pasażera, trzymając kamerę. Chłopcy mówią, że jadą po *resztę naszego sprzętu*. Mówią, że planowali atak przez ponad co najmniej osiem miesięcy. Nagranie się kończy. Na następnym, nagranym tego samego dnia, Eric dalej prowadzi samochód, paląc wielkie cygaro, o którym mówi *moje urodzinowe cygaro*, Eric bowiem miał osiemnaste urodziny 9 kwietnia, dwa dni przed nakręceniem tego nagrania. Chłopcy mówią, że właśnie nabyli dwa ogromne kanistry i trzy butle z propanem. Dylan mówi, że ma już spodnie, które chce ubrać w dniu ataku. Nagranie się kończy. Następne pochodzi również z tego samego dnia. Na tym nagraniu Eric jest sam w swoim pokoju. Mówi o tym, że policja najpewniej będzie chciała, żeby jego rodzice *zapłacili* za ich atak. Eric twierdzi, że *chciałby być pie\*dolonym psychopatą i nie czuć skruchy*, ale on ją odczuwa (to zdanie według wielu wprost obala tezę o rzekomej psychopatii Erica). Twierdzi, że nikt nie może zapobiec temu, co planują razem z Dylanem i że ich działania są *wojną dwóch ludzi przeciwko wszystkim innym ludziom*. Mówi, że to jego *ostatni tydzień na Ziemi* i przeprasza na zapas wszystkie osoby, które były dla niego *w porządku* i które przeżyją ich atak za to, że podczas zbliżającego się ataku zranił ich lub ich przyjaciół. Następnie mówi o ich ataku, że to będzie *totalne KMFDM* (KMFDM to niemiecki zespół industrialno-rockowy, który był jednym z ulubionych zespołów Erica i Dylana i którego rozwinięta ze skrótu nazwa oznacza po niemiecku dosłownie *bez litości dla większości*). Chwilę później Eric zaczyna filmować swój notatnik, nazywając go *twórczością Boga*. Eric przez resztę nagrania komentuje rysunki przedstawiające plany ataku w swoim notatniku. Nagranie się kończy.

Inne nagranie zostało nakręcone na początku kwietnia, ale dokładna data nie jest znana. Taśma ta została znaleziona jako czwarta z kolei. Chłopcy znajdują się w domu Erica. Kamerą operuje Eric. Filmuje on leżące na podłodze bomby rurowe, strzelbę *Arlene* i karabinek Hi-Point 995 z 13 magazynkami. Następnie filmuje leżące nieopodal, również na podłodze, pudełka z amunicją, swoisty bandolier, a także mini-granaty, powstałe z połączenia nabojów z dwutlenkiem węgla i zapalnika. Następnie Dylan przejmuje kamerę i filmuje Erica trzymającego kilka sztuk broni. Nagranie się kończy. Następne zostało nagrane tego samego dnia. Dylan filmuje Erica, który jest bez koszulki i ma na sobie czarne bojówki oraz pasy ze sprzączkami i szelkami, do jednego z nich jest przymocowany karabinek, ponadto Eric trzyma w ręku strzelbę, po czym wkłada ją do jednej z kieszonek z boku spodni i zabezpiecza jednym z pasów. Dylan mówi, że musi zrobić coś ze swoim pistoletem TEC. Chłopcy wychodzą następnie z piwnicy domu i idą do pokoju Erica. Dylan kieruje kamerę w stronę zachodniego okna za którym znajduje się obiekt zwany bunkrem. Nagranie się kończy. Następne pochodzi również z tego dnia. Widać na nim, jak Eric jedzie pojedynczo samochodem, a kamera jest umieszczona najprawdopodobniej na desce rozdzielczej. Gra głośna muzyka, która momentami utrudnia zrozumienie słów Erica. Wspomina swoich współpracowników z Blackjack Pizza i stwierdza, że *to dziwne uczucie, wiedząc, że za dwa tygodnie będziesz martwy* i że nie może się zdecydować, czy powinni dokonać masakry przed czy po Promie. Na końcu mówi, że żałuje, iż nie odwiedził Michigan i starych przyjaciół z tego stanu. Eric popłakuje, ociera łzę spływającą po lewym policzku. Nagranie się kończy. Następne, pochodzące jeszcze z tego dnia, zostało nagrane w domu Kleboldów, w pokoju Dylana. Kamerą operuje Eric. Dylan ma na sobie czarne bojówki i czarną koszulkę z czerwonym napisem *Wrath*. Następnie przypina do spodni szelki, a do nich ciemnobrązową kieszeń na amunicję, a do prawego golenia przypina zieloną kieszeń. Następnie wyciąga swoje uzbrojenie. Mówi, że był na Promie z Robyn Anderson. Eric mówi o uzbrojeniu i o tym, że zdobył laser do swojego karabinka. Następnie zaczynają rozmawiać o szkole i broni, po czym Dylan zakłada płaszcz, ale wygląda to dla niego źle i narzeka, że będzie musiał coś zrobić z płaszczem, ale chce go nosić podczas ataku. Na koniec chłopcy wyrażają zdenerwowanie tym, że pada śnieg i mają nadzieję, że nie będzie prószyło do 20 kwietnia.

Ostatnie nagranie zostało nakręcone około 30 minut przed masakrą. Sprawcy znajdują się w pokoju rekreacyjnym w piwnicy domu Harrisów. Kamerą operuje Eric. Dylan ma na głowie czarną bejsbolówkę z logiem *Boston Red Sox*, założoną tył na przód, jest ubrany w koszulę w ciemnoniebieską lub czarno-białą kratę, bojówki oraz buty wojskowe. Na podłodze leży kilka toreb. Eric zwraca się do Dylana, że może już mówić. Dylan zwraca się do swojej matki, mówiąc, że *musi już odejść* i przeprasza za *każde gów\*o, które może to wywołać*, stwierdza też, że *zmierza do lepszego miejsca* i gdziekolwiek pójdzie po śmierci to będzie mu tam lepiej niż na Ziemi. Następnie Dylan bierze kamerę i zaczyna filmować Erica. Eric jest ubrany w taką samą koszulę jak Dylan, a pod spodem ma białą koszulę. Erica widać tylko od pasa wzwyż. Eric zwraca się do *wszystkich, których kocha*, mówiąc, żeby wiedzieli, że *naprawdę za to wszystko przeprasza*, stwierdza też, że jego rodzice będą *zszokowani nie do uwierzenia*. Jeszcze raz przeprasza i mówi, że *nie może nic na to poradzić*. Dylan wtrąca, że *zrobili to, co musieli zrobić*. Eric zwraca się do Chrisa Morrisa i Nathana Dykemana, mówiąc, że jeśli przeżyją to chcę, żeby otrzymali *co tylko chcą* z jego pokoju i pokoju komputerowego. Dylan mówi, że mogą otrzymać także jego rzeczy. Eric następnie zwrócił się do dziewczyny o imieniu Susan DeWitt, w której najprawdopodobniej był zakochany i na krótko przed atakiem spędzili razem czas, mówiąc, że przeprasza ją i że *w innych okolicznościach wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej* i że chce, żeby dostała ona płytę zespołu Fly. Następuje dłuższa przerwa, po której Eric mówi: *To wszystko. Przepraszam. Do widzenia.* Dylan, pokazując twarz w kadrze, również mówi *Do widzenia.* Taśma kończy się mignięciem obrazu znaku na ścianie pokoju Erica, ramię któregoś z chłopców blokuje jego część. To litery CHS (skrót od *Columbine High School*) z rysunkiem bomby z podpalonym zapalnikiem i napisanym grubymi czarnymi literami słowem *clue* (pol. *wskazówka*).

## Kwestia zniszczenia taśm

Według artykułu z magazynu *Westword* z 2 lutego 2015 roku, taśmy zostały zniszczone w 2011 roku. Nie wiadomo jednak, czy jest to prawda, gdyż byłoby to niszczenie dowodów w toczącej się sprawie, chociaż wszystko na to wskazuje. Najprawdopodobniej istnieją jednak kopie taśm, jednakże nie wiadomo, gdzie mogą się one znajdować, jeśli w ogóle istnieją.

## Pogłoska o ujawnieniu taśm w 2019 roku

Według jednej z teorii podpartej rzekomo dokumentami hrabstwa JeffCo, taśmy miały zostać ujawnione w kwietniu 2019 roku, w 20. rocznicę masakry. Taśmy podobno zamierzano utajnić na 20 lat. Taśmy (ani ich prawdopodobnie istniejące kopie) nie zostały jednak ujawnione w tym terminie, a pogłoskę wielokrotnie dementowano.

## Sprawa Billa Ockhama

W 2020 roku na Reddicie i portalu YouTube użytkownik Bill Ockham zaczął wstawiać wpisy i filmy związane z Columbine. W jednym z wpisów na Reddicie w sierpniu 2020 roku zapowiedział ujawnienie taśm piwnicznych. Ockham twierdził, że fragmenty taśm miał na kasetach w swoim domu, wrzucił też zdjęcie rzekomych kaset z taśmami. Twierdził też, że ma kontakt z kimś kto jest dla niego *ważnym źródłem* informacji - w październiku ujawnił, że tą osobą jest Randy Brown, ojciec Brooksa Browna, jednego z przyjaciół sprawców masakry, co sam Randy Brown potwierdził. Bill dotychczas nie ujawnił taśm piwnicznych ani nawet żadnego z ich fragmentów.

## Wniosek z taśm

Zawarta na stronie tygodnika *Time* analiza taśm obaliła narastający w pierwszych miesiącach po zamachu mit, że sprawcy byli *bezdusznymi psychopatami*. Dowodzi tego m.in. przemowa Erica w pokoju, w której stwierdza, że chciałby być psychopatą, ale nie potrafi i ma uczucia, a także płacz Erica podczas jazdy samochodem na innej taśmie oraz dość przygnębiające ostatnie pożegnanie swoich bliskich przez sprawców na ostatniej taśmie. Wart uwagi jest fakt, że na taśmach Eric wypowiada słowo *przepraszam* aż osiem razy, podczas gdy Dylan - tylko raz, co dość kłóci się z przedstawianiem go jako osoby z zaburzeniami dyssocjalnymi, czyli psychopatią. Na jednej z nich z ust Erica pada stwierdzenie, że chłopcy muszą swoim atakiem *rozpocząć rewolucję*, co po części ziściło się przez naśladowców Columbine. Według relacji osób, które miały okazję ujrzeć taśmy (m.in. matki Klebolda, Susan Klebold), na taśmach chłopcy w przeważającym stopniu *zgrywali twardzieli*, nie tylko swoimi przemowami, ale też wyrazem twarzy i gestami. Z taśm wyłania się obraz chłopców zdeterminowanych w dążeniu do celu, jakim była masakra, udających *twardych*, ale też jako osób z uczuciami, takimi jak wszyscy.