Stacja Keplera

KEPLER ORBITAL STATION

Stacja Orbitalna Kepler jest de facto odrębnym wymiarem, którego stworzenie wymagało wysokich kwalifikacji w Nauce Wymiarowej, Korespondencji i Pierwszej. Centrum, zwane Rdzeniem powstało już w latach 20 XX wieku. Przez okres dwudziestolecia międzywojennego i drugiej Wojny Światowej stacja była placówką frontową, walczącą z Dewiantami Rzeczywistości (Synami Eteru, zmiennokształtnymi, Nephandi, Maruderami i przybyszami z głębokiego kosmosu). W latach pięćdziesiątych sytuacja uspokoiła się na tyle, by konstrukt stał się bardziej placówką badawczą. Wtedy do Inżynierów Próżni i Iteracji X dołączyli też Progenitorzy, zaś w latach 60 – NWO. Stacja rozrastała się i wokół Rdzenia powstał obszerny, samowystarczalny kompleks badawczo-mieszkalny, w którym poza magami żyje dobre kilkaset Śpiącego personelu. Stacje jest miejscem o tyle specyficznym, że jest bodajże jedyną placówką Unii, w której technokraci i Śpiący mogą prowadzić „normalne” życie z dala od Ziemi. Idealiści z Unii próbowali stworzyć tu prawdziwą utopię, odseparowany wymiar, w którym ideały Technokracji będą mogły rozwijać się w spokoju. Czy im się udało? Z pewnością dla wielu Technokratów stacja jest symbolem, dowodem na to, że świetlana przyszłość jest możliwa.

Gdyby użyć terminologii „pór roku” okazałoby się, że konstrukt przechodzi swoje lato. Jest silny i stale się rozwija, a jego mieszkańcy z optymizmem patrzą w przyszłość.

RDZEŃ

Rdzeń to centrum stacji, źródło energii, Węzeł otwarty w wymiarze innym niż Ziemia – rzecz niezmiernie rzadka i z tego powodu trzymana w tajemnicy. Rdzeń otoczony jest przez starą część stacji, zamkniętą dla większości mieszkańców – i dlatego niedostępny. Jego istnienie jest ewenementem i zagadką dla samych Technokratów, mówi się jednak, że jego powstanie wiąże się z wielką ofiarą ze strony stwórców stacji. Niektórzy Śpiący, którzy przez przypadek lub z ciekawości złamali zakaz, mówią, że korytarze wokół Rdzenia są nawiedzone. Niewątpliwie stara część stacji jest niepokojącym miejscem.

Natura Rdzenia jest tajemnicą, a stacja otrzymuje kwintesencję z kilku dodatkowych źródeł. (W tym MECHA, Londinium i laboratorium Progenitorów w Afryce)

WYMIAR

Wymiar mieści wyłącznie samą stację. Na zewnątrz jest tylko usiany gwiazdami kosmos i widok na orbitę okołoziemską. Z wysokości mieszkańcy stacji obserwują planetę i mogą czuć się panami świata. Na niższych orbitach krążą satelity Śpiących, na wyższych – urządzenia i satelity Technokracji. Stacja nie ma ziemskiego aspektu i nie prowadzą do niej żadne portale. Można się tam dostać tylko za pomocą promów. Sama stacja ma kształt zbliżony do spodka, pokryta jest panelami pobierającymi energię słoneczną

MIEJSCA
Stara stacja to labirynt opuszczonych korytarzy i pomieszczeń otaczających Rdzeń. Sztuczna grawitacja i systemy podtrzymywania życia nie zawsze tu działają, a w korytarzach rozlegają się dziwne echa. Przez kilkadziesiąt lat istnienia stacji o tym miejscu zdążyły już powstać legendy, związane z rzekomymi celami dla pojmanych Nephandi i Obcych, czy nawiedzającymi korytarze duchami zabitych technokratów. Nawet najwyżej postawieni pracownicy konstruktu zapuszczają się tu rzadko. Celem ich wypraw jest Rdzeń.

Ogrody hydroponiczne to ozdoba stacji i duma Progenitorów. Zaopatrują konstrukt w tlen i rośliny użytkowe, zaspokajając sporą cześć zapotrzebowania mieszkańców na pokarmy pochodzenia roślinnego. Hodowane rośliny są wydajnymi, zmodyfikowanymi genetycznie odmianami, które często testuje się tutaj przed ostatecznym wprowadzeniem do uprawy na Ziemi. Pracujący ty Przebudzeni i Śpiący naukowcy utrzymują stały kontakt z badaczami GMO na Ziemi.

Laboratorium FACADE to starsza placówka Progenitorów. Sąsiadujący ze Starą Stacja kompleks dalej działa, choć obecnie badania tej konwencji koncentrują się bardziej na GMO niż klonowaniu. Niemniej jednak FACADE posiada w konstrukcie swoich przedstawicieli a przy laboratorium funkcjonuje placówka zajmująca się wychowywaniem i szkoleniem klonów, biokonstruktów i „dzieci z probówki”.

W latach czterdziestych zaczęto ujednolicać personel stacji. Z eksperymentu na dobre zrezygnowano w latach 70, ale do dziś większość urodzonych tutaj ludzi jest przynajmniej dziećmi „sztucznych ludzi”, nie należy do rzadkości spotkanie osób o identycznym genotypie. Nie ma róży bez kolców – wielu spośród klonów i „dzieci z probówki” cierpi na skutek wad genetycznych.

Część mieszkalna to zespół dość sterylnych i bezosobowych, lecz wygodnych kwater, mogących pomieścić do 3000 osób. Obecnie na stacji mieszka ponad tysiąc śpiących i przebudzonych. Do ich dyspozycji stoi kompleks rekreacyjny z basenem, siłownią, biblioteką i kinem. Opieka medyczna stoi na (rzecz jasna) wysokim poziomie dzieci mają zapewnioną kompleksową edukację.

Co prawda nie ma zakazu opuszczania stacji, jednak wielu z tych, którzy zdecydowali się żyć na Ziemi okazało się nieprzystosowanych – dotyczyło to zwłaszcza tych urodzonych w sposób sztuczny. Mimo to wiele konstruktów gotowych jest zatrudnić osoby wykształcone, a nawet wychowane na stacji.

OSOBY

Władzę na stacji teoretycznie sprawuje jeden amalgam, rada nadzorcza. W rzeczywistości Alyn Dawson jest czymś w rodzaju nieformalnego Administartora. Wszyscy liczą się z jej zdaniem i mało która decyzja ma szansę zostać przeforsowana bez jej zgody. Prócz niej w skład amalgamu wchodzą cztery osoby.

**Alyn Dawson**

Inżynier Próżni

Alyn Dawson jest członkiem rady nadzorczej, choć bez trudu mogłaby zostać Administratorem. Uczennica twórcy stacji, poprzedniego Administratora, który poniósł śmierć w potyczce z Nephandi w latach 40. Mistrzyni Nauki Wymiarowej, jedna z nielicznych w Unii, zdecydowana i wpływowa kobieta. Ponoć fakt, że podzieliła się władzą jest przemyślaną decyzją polityczną...

Alyn jest kobietą wyglądającą na około czterdzieści lat, jej ciemne włosy przecinają siwe pasma.

Alyn Dawson, mądra, łagodna z natury pani Administrator Stacji Orbitalnej Kepler ma przerażające sny, w których wciela się w rolę kata – może średniowiecznego inkwizytora. Sny są przerażająco realne i Alyn jest po nich dziwna – milczy, często przygląda się własnemu odbiciu albo własnym dłoniom. Wierzy, że sny reprezentują jakąś mroczną stronę jej natury, stronę, której nie chce posiadać. Aby „odkupić” te winy (Czemu uważa to za winy? Tego nie wie...) próbuje usilnie ucieleśnić ideał sprawiedliwej, dobrej, mądrej „władczyni”. Może to to popchnęło ją do uratowania życia kilku osób, w tym Patricka Shea?

Alyn często zasięga rad psych-opów, ale stara się unikać brania leków, podświadomie uważając, że sny są zbyt ważne, by je wyprzeć.

**Dave Cheng**

Iteracja X

Odpowiada za bazy danych stacji, a są one naprawdę pokaźne i warte uwagi. W zachowaniu i przykładaniu wagi do informacji Cheng przypomina bardziej Wirtualnego Adepta. Żądny wiedzy młody mężczyzna o azjatyckich rysach i sposobie bycia geeka, przywiązany jest bardziej do komputerów, niż do ludzi.

**Jack Hunt**

NWO

Urodzony w rezerwacie indiańskim na północy USA Jack Hunt przebudził się podczas studiów ekonomicznych i szybko został zauważony przez Syndykat. Niechętnie mówi o tych czasach. Został wysłany by przekonać swoich do eksploatacji pobliskiego złoża ropy naftowej – i poniósł porażkę, zostając przy okazji wyklęty przez plemienną starszyznę. Wszelkie akta tej sprawy zostały jednak stracone gdy wataha wilkołaków zamordowała ówczesnego przełożonego Hunta w 2003 roku. Wtedy też mężczyzna zmienił konwencję, i już jako członek NWO trafił na stację, gdzie pracuje jako szef ochrony.

Chodzą plotki, że został wysterylizowany i że Progenitorzy mają więcej próbek jego krwi, niż powinni. Ma na stacji Śpiącą żonę.

Ochrona składa się z przedstawicieli (i akolitów) Iteracji X i Inżynierów Próżni, ale należy do niej kilku członków NWO. Nowy Światowy Porządek ma jednak na stacji relatywnie niewielu przedstawicieli, mniej, niż pozostałe konwencje.

**Dariusz Szostak**

Syndykat

Młody chłopak był obiecującym członkiem Syndykatu, którego zgubiło nazbyt otwarte zainteresowanie duchami i okultyzmem. I fakt, że został zbyt szybko rozpoznany jako szpieg w kabale magów Tradycji nie miał tu wiele do rzeczy. Mentorka chłopaka, sama świadoma infernalistów infiltrujących Syndykat, i lokalny administrator wysłali Darka na stację, w celu wyszkolenia go w Nauce Wymiarowej. Darek jest obecnie podopiecznym Alyn Dawson, jego dalsza kariera jest w fazach planowania. Być może chłopak zostanie Inżynierem Próżni, a być może pozostanie w Syndykacie, którego jest jedynym przedstawicielem na stacji.

Dwudziestolatek z zamiłowaniem do motocykli, hazardu i... fantastyki naukowej. Stacja spodobała mu się od początku.

SPRAWA PATRICKA SHEA

Co dzieje się z sierotą, która wpadnie w ręce Technokracji? Jeśli nie zgodzi się na dołączenie do którejś z konwencji, czeka ją pranie mózgu lub MECHA. I nie wiadomo, która z tych dwóch opcji jest gorsza.

No cóż, nie zawsze się tak dzieje, a Patrick Shea jest tu pewnym precedensem. Syn eteryckiej akolitki i szpiega Iteracji X, urodzony na statku kosmicznym Synów Eteru. Jego ojciec dla dobra syna zdecydował się opuścić Unię. Znaleziony po kilku latach, popełnił samobójstwo. Patrickowi pozwolono żyć wśród śpiących, lecz chłopak przebudził się wkrótce potem. W archiwach Unii nie ma pełnego życiorysu mężczyzny, który wiódł niezmiernie burzliwe życie, lawirując między tradycjami, przemierzając kosmos, a nawet nawiązując ryzykowną współpracę z konwencją ojca. To ostatnie niemal zakończyło się tragedią, gdy ważne dla Iteracji plany zostały skradzione. Podejrzany Shea został schwytany i postawiony przed sądem.

Dowodów na jego winę nie znaleziono nigdy, niemniej jednak sąd stwierdził, że jest zbyt niebezpieczny, by pozwolić mu prowadzić dawny tryb życia. Ze strony Iteracji wyrok zapał: MECHA. Wtedy wtrąciła się Alyn Dawson. Proces odbywał się na jej terenie i to ona miała decydujący głos. Co obiecał jej Shea w zamian za zwolnienie? Nie wiadomo. Wiadomo, że przeważająca część Iteracji X ma obecnie rozkaz strzelać na sam jego widok, a dostawy kwintesencji dla stacji obniżono drastycznie. Alyn ma wśród Iteracji wrogów, choć nadal oficjalnie współpracuje z tą konwencją.

Podobno Patrick Shea bywa na stacji... ale nikt nie ma na to dowodów.

Patrick Shea jest mężczyzną około trzydziestki, rudowłosym i niebieskookim. Czarne ubranie podkreśla jego szczupłą sylwetkę, do koszuli lub swetra ma przypiętą broszę w kształcie pentagramu. Mieszka gdzieś na terenie Wielkiej Brytanii, ale ponoć można go spotkać na statkach Eterytów. Od Unii od czasu procesu trzyma się z dala. Nieśpieszno mu do MECHA.

Shea jest o tyle niebezpieczny, że jego paradygmat zakłada jedność magyi i oświeconej nauki. W związku z tym mężczyzna może raz obsługiwać skomplikowane urządzenia, a potem narysować na podłodze pentagram. Chaotyczność sprawia, że można go podejrzewać o bycie nawet i Maruderem... hmmm?

SPRAWA TOMASZA MORAWIECKIEGO

W roku 1969 na Stacji Orbitalnej Kepler wyprodukowano partię klonów (czy może raczej biokonstruktów), które miały zasilić personel stacji i innych konstruktów. Starannie dobrany materiał genetyczny i odpowiednie wychowanie miało zapewnić klonom wysoką inteligencję i sprawność fizyczną, czyniąc je doskonałymi, sumiennymi funkcjonariuszami ochrony. Była to jedna z ostatnich tak dużych partii masowo wyprodukowanych pracowników przed zamknięciem produkcji w latach 70.

Przez pierwsze dziesięć lat ich życia klony poddano standardowemu wychowaniu i warunkowaniu psychologicznemu, pod okiem wykwalifikowanego personelu progenitorów.  W tym okresie ich kontakty ze światem zewnętrznym były sporadyczne. Dopiero potem umożliwiono im interakcję z pracownikami i mieszkańcami stacji, choć ograniczoną choćby przez fakt odmiennego trybu nauki.

Dzieci nie miały w tym okresie imion i nazwisk, a jedynie numery, co jest do dziś częścią standardowej procedury przy seryjnej produkcji pracowników. Jeśli widać było w nich jakiekolwiek ślady indywidualnych skłonności, nie były one podsycane, choć nie były też tłumione.

W roku 1984 jeden z klonów, Numer Szesnasty, Przebudził się nieoczekiwanie dla nadzorujących eksperyment Progenitorów.

Dla piętnastolatka wychowanego na trybika w maszynie traumatyczne było uświadomienie sobie własnej wyjątkowości. Numer Szesnasty nagle został oddzielony od swoich braci i potraktowany nie jako część całości, lecz jako jednostka, dodatkowo jednostka wybitna. Nie przyzwyczaił się do tego nigdy, nigdy nie zaakceptował imienia, które mu nadano, Thomas. Jedynie stała opieka psychologiczna i farmakologiczna uchroniła go od załamania nerwowego. Prócz opieki psych-opów Thomas miał doradztwo Śpiącego psychologa, doktora Andrzeja Morawieckiego. To on skierował go do polskiego Administratora, Wojciecha Meiera, poszukującego solidnych ludzi, którzy pomogliby mu utrzymać porządek w kraju przechodzącym właśnie przemiany ustrojowe. W roku 1990 Numer Szesnasty otrzymał dane personalne jako Tomasz Morawiecki i został przyjęty do szkoły policyjnej.

Kolejne lata to dla Tomasza Morawieckiego okres intensywnej nauki. Przyjął ją z ulgą i świadomością, że dzięki niej znajdzie „swoje miejsce”. Obowiązkowy i gorliwy, nigdy w pełni nie przystosował się do życia Śpiących, nie nawiązał bliższych kontaktów towarzyskich. Od 1996 roku pracuje w Krakowie jako policjant. Jest aż nazbyt, jak na polskie warunki zwłaszcza, wzorowym oficerem.

W październiku 2004 poparzony podczas ataku Dewiantów Rzeczywistości na konstrukt. (zginęło wtedy trzech pracowników).

Pod koniec grudnia 2004 roku zajmował się sprawą trzynastu osób zabitych przez Dewianta. Wyznaczony do schwytania bądź eliminacji sprawcy, został uprzedzony – Dewiant został zamordowany przez nieznanych sprawców.

6 stycznia 2005 roku na polecenie przełożonego nakłonił grupę Dewiantów do usunięcia szkód wyrządzonych przez infernalistę powiązanego z Syndykatem. Sprawa miała być rozwiązana delikatnie i zatuszowana wewnątrz Unii.

W lutym 2005 roku prowadził sprawę morderstw dokonanych przez rzekomego naśladowcę seryjnego mordercy Karola Kota, zwanego Wampirem z Krakowa. Okazało się, że za morderstwami stoi czynnik nadprzyrodzony, istota którą przełożony Morawieckiego uznał za zbyt potężną, by dało się ją zniszczyć. Doszło do tarć między nimi, Morawieckiemu została udzielona reprymenda.

Pod koniec lutego 2005 roku Kraków został wyznaczony jako miejsce do przeprowadzenia eksperymentu psychologicznego, w ramach którego grupa Śpiących i kilkoro Dewiantów zostało zamkniętych w galerii handlowej i odciętych od reszty świata. Nadzorujący eksperyment Egil Kristensen zlecił Morawieckiemu sprowadzenie do obiektu Dewiantów. Po raz kolejny doszło do tarć. Po eksperymencie Morawiecki uderzył Kristensena i złożył petycję o odesłanie na stację na terapię.

Tomasz Morawiecki postrzega siebie jako trybik w maszynie, własny Geniusz jest dla niego obciążeniem, własna wyjątkowość przeraża go. Ideały NWO, praca w policji i zaprowadzanie porządku w mieście, do którego go przydzielono to dla niego misja. Ostatnie miesiące postrzega jako porażkę. Czuje, że zawiódł, ale nie wie dlaczego. Odczuwa narastający strach, ma koszmarne sny. Przeraża go otoczenie, współpracownicy, działalność przełożonych, to, że ideały, które mu wpojono nie sprawdzają się w rzeczywistości. Lekarstwa, które zażywa przestają działać, krakowska Progenitorka, doktor Wiera Kwiatkowska, odmawia przepisywania większych dawek.

Petycja była sucha w tonie, rzeczowa, skrajnie racjonalna. Dołączone opinie współpracowników mówią coś innego. Ostatnimi czasy Tomasz Morawiecki zachowuje się coraz bardziej irracjonalnie.

Egil Kristensen twierdzi, że Morawiecki to tykająca bomba, która wysadzi kiedyś krakowski konstrukt. Wojciech Meier – że chce Morawieckiego z powrotem (Kristensen jest tu obserwatorem z zewnątrz). Meier jest zadowolony ze współpracy, choć przyznaje, że bezwzględne traktowanie pewnych zasad bywa uciążliwe.

Tomasz Morawiecki nie nawiązał nigdy bliższych kontaktów z jakąkolwiek osobą. Wydaje się, że najbliższe mu osoby to były opiekun, Andrzej Morawiecki (nie żyje od 2000 roku), przełożony – Wojciech Meier i współpracownik – lekarz sądowy profesor Daniel Świętojański. Trudno mówić jednak o jakiejkolwiek sympatii, bardziej o szacunku. Współpracownicy z policji określają Morawieckiego jako nieludzkiego w swoim profesjonalizmie. Brak jakichkolwiek wykroczeń, jakichkolwiek podejrzeń o korupcję, tak przecież powszechnych w polskiej policji. W ciągu wszystkich lat pracy w mieście ani razu nie wziął urlopu, a jedyny jego urlop zdrowotny związany był z poparzeniami odniesionymi w starciu z Dewiantem. Jedyną niezwiązaną z pracą aktywnością, jaka wydaje się sprawiać Morawieckiemu przyjemność, jest pływanie. Większość wolnych wieczorów spędza na basenie lub na strzelnicy.

Jest bystry, inteligentny, ma świetną znajomość prawa i kryminologii, sprawny fizycznie, doskonale strzela.

u członkó