Marzenia o milionie zostaw na potem, gdy w stawkę wchodzi twoje życie... (cz. 2)

Odkupienie Totalnej Porażki - Odcinek 26

**Kitty** nadal władała programem i piła poncz, który wylała na przechodzącego obok stażystę.

**Kitty**: Jak ty leziesz, durny człowieku?

Stażysta uciekł po tym, jak **Kitty** zaczęła grozić mu pięścią. Potem wróciła do czytania gazety. **Brandon** zrobił zooma na dziewczynę. Okazało się, że czytała bardzo interesującą powieść biblijną gazetkę dla dorosłych. **Kitty** na chwilę odrzuciła erotyczny magazyn i rzuciła nim w kamerzystę.

**Brandon**: EJ!!!

**Kitty**: Programu już nie ma, **Lightning** i **Leshawna** są poza wyspą, Scarlett też już nie ma. Teraz ja tu rządzę! Za moment podpalę tę wyspę, najpierw manicure i pedicure. Albo się najlepiej przebiorę.

**Brandon** strzelił facepalma.

**Kitty**: Daj mi tę kamerę, dobra?

**Brandon**: Ok.

**Kitty** wyszarpnęła kamerę i roztrzaskała ją, rzucając z całej siły o beton. Jak możecie się domyślić, kamera została zniszczona. **Brandon** westchnął, a na wyspie pojawiło się tysiąc, jak i nie więcej kamer.

(Czołówka)

**Meredith** zasnął gdzieś w pobliskim lesie. Nie spodziewał się tego, że **Kitty** tak łatwo będzie mogła przejąć program. Dodatkowo ugrzązł ze względu na sporą kupkę patyków, które zagrodziły drogę.

**Meredith**: Jak to mogło tak się szybko się stać? :/. Dziś miał być finał, oni mieli opuścić wyspę, a ja zrobiłbym wielki remanent. Czy wymagam za wiele?

Zaczął chodzić po patykach, aby móc przedostać się na drugą stronę. Nie dało to większych rezultatów, bo każdy patyk, po którym przeszedł, przewalał się i zagradzał drogę jeszcze bardziej niż **Meredith** próbował przejść.

**Meredith**: Jakie to męczące… mogę tak przez całe życie, byleby tylko odebrać pilota **Kitty** -\_-. Brzmi to tak bez sensu, że równie dobrze zaszyłbym się pod ziemię.

**Leshawna** i **Lightning** znaleźli się na wodzie i dryfowali w łódce. **Lightning** obudził się ze snu.

**Lightning**: Gdzie **Lightning** jest?

**Lightning** zaczął potrząsać Leshawną, jednak ta nadal głęboko spała i wyrzuciła (przez sen) **Lightning**a do wody.

**Lightning**: Dziewczyno, jesteśmy poza wyspą, nie wydurniaj się!

**Leshawna** kontynuowała swoją drzemkę, **Lightning** usiadł tylko niezadowolony.

**Lightning**: Laska, co mam zrobić, abyś się wybudziła?

**Leshawna**: Zzz…

Rozpoczęła chrapanie, **Lightning** wyszedł z łódki, aby ją przepchnąć do najbliższego brzegu. O mało nie rozwalił drewnianego mini-statku o przydrożny głaz. Odetchnął z ulgą, ruszył do przodu i jednak trafił w wielką skałę. Łódka się roztrzaskała, a **Leshawna** wpadła do wody, nadal śpiąc. **Lightning** uratował dziewczynę.

**Lightning**: Zostaliśmy sami, zdani na siebie :/

(PZ - **Lightning**): Albo i na **Lightning**a, bo ona śpi.

**Lightning** cały czas budził Leshawnę, nawet próbował nią potrząsać, ale ta, cały czas najprawdopodobniej lunatykując, sprzedała serię ciosów z liścia, obezwładniając mięśniaka.

**Laurie** wachlowała **Kitty**, a **MacArthur** zajęła się niszczeniem wyspy.

**MacArthur**: **Kitty**, dasz mi tego pilota?

**Kitty**: Chyba cię suty rwą. On należy do mnie, bo to dzięki mnie wyszłaś z tego zakładu.

**Laurie**: Za co jesteście najbardziej wściekłe na ten program?

**Kitty**: Miałam być zawodniczką World Trip, ale Don przekupił Manson, bym nie brała udziału, bo “skrzywdziłam” własną siostrę, bo przespałam się z Noah i Jake wolał mnie, rozrywkową niż jakąś smętną debilkę, która tylko spędza czas na książeczkach do studiów… litości. Ja to nawet rzuciłam szkołę i nie byłam w liceum. Chłopak mnie opłacał życie, a tylko jak dowiedziały się te stare pryki, moje piękne życie księżniczki się zniszczyło, więc chcę zemsty. Na wszystkich. Nie mogę zdobyć miliona, mam bana na reality show, więc go ukradnę i zniknę z ich życia albo zamienię je w piekło, bo BĘDZIE MNIE NA TO STAĆ >:)

**MacArthur**: Zapomniałaś, że my również dostaniemy taką samą część miliona, co ty, czyli po 333.333 dolarów na łepka.

**Kitty**: Tak, tak, jasne >:)

**Kitty** (do siebie): Naiwne, żałosne frajerki. Teraz już wiem, co czuła Heather, gdy musiała się zadawać z podobnymi idiotkami, równie dobrze mogłam wziąć tutaj Josee i Scarlett, ale te postanowiły się zmienić… -.-. **Laurie** to mogę równie dobrze pozbyć się nawet i teraz, a **MacArthur** zostawię na deser. Tylko one mi zostały ;-;

**Laurie**: Co powiecie na to, aby iść stąd już teraz?

**Kitty**: Czemu? Jest tak fajnie :DDDD. Miałam ochotę zaśpiewać przepiękne piosenki Demi Lovato, zwłaszcza “Sorry Not Sorry”. Kto chce posłuchać? **Laurie**, włącz pytę… to znaczy płytę ;-;

**Laurie** wyrzuciła pytę za siebie i uruchomiła piosenkę na życzenie swojej “przyjaciółki”.

**Laurie**: Cieszę się, że…

**Kitty**: MAYBE I’M SORRY, I’M NOT SORRY!!!

Szyby z okien powypadały od darcia się **Kitty**. **MacArthur** zaczęła się śmiać, a **Laurie** straciła równowagę i klapnęła tyłkiem na trujący bluszcz.

**Laurie**: Też czujecie, jakby was coś piekło?

**Kitty**: Noooo… piecze mi w ustach od porządnej operetki największego demona seksu :D. Przynieść mi Pepsi, najlepiej Light, bo nie chcę mieć fałd na brzuchu -,-

**Laurie**: Nie, ale na serio, tyłek mnie zaczął szczypać.

**Kitty**: To z zazdrości, też tak miałam przez pół roku. Spokojnie, przejdzie ci ;)

**Laurie**: Ja…

Wstała, a **Kitty** zmierzyła ją wzrokiem.

**Laurie**: Dobra…

Wypięła się do nich.

**Laurie**: Nie będzie wam przeszkadzało, jeśli chociaż odrobinę się podrapię? :>

**Kitty**: A fu. Idź mi stąd, perwersie. Miałaś mi chyba przynieść gazowany karmel cytrynowy, jeśli nie pamiętasz, to właśnie przypominam dla twojej świadomości.

**Laurie**: Ach…

**Laurie** szła w stronę sklepiku na wyspie i cały czas drapała się po tyłku. **Kitty** miała odruch wymiotny, **MacArthur** znowu wybuchnęła śmiechem.

**MacArthur**: Ja tam się drapię cały czas.

**Kitty** wyobraziła sobie **MacArthur** wykonującą daną czynność, a potem wręczającą jej walizkę z milionem. **Kitty** na chwilę zemdlała, a potem wzięła głęboki oddech.

**Kitty**: Dobra, nie musiałam tego wiedzieć -,-

**MacArthur**: Ale się dowiedziałaś… xD

**Jones** i **Topher** zrozpaczeni poszli przespać się w śpiworach, wliczając w to całą walkę z żywiołami, bo już świtem wiatr zdmuchnął ich śpiwory, a oni nadal byli zmęczeni i niewyspani. Na szczęście **Jones** wyjął ze sobą kawę, więc mógł szybko powrócić do sił.

**Jones**: Chcesz łyka?

**Topher**: Nie. Jestem uczulony na kawę i nie wiem, jakim cudem ludzie mogą to pić ;-;

**Jones**: To powinna być dla ciebie najmniej zaskakująca rzecz. Szybciej, bo możemy za chwilę stracić wszystkich zawodników.

**Topher**: A co… jeśli Izzy… no wiesz, była ostatnia?

**Jones** spuścił głowę w dół i miał zamiar płakać. **Topher** pocieszył go.

**Topher**: Spokojnie, nie poddawaj się. A później… obaj możemy zostać prowadzącymi. Już kogoś takiego jak Chris nie ma ;)

**Jones**: Tak żałuję tych rezygnacji z programu, to przeze mnie właśnie stała się taka apokalipsa. Mogłem temu zapobiec ;-;

**Topher**: To wszystko przez **Meredith**a. On mógł użyczyć tobie te kamery, dlatego tak się wkurzyłeś i poszedłeś stąd. Za drugim razem Scarlett i Blaineley mnie wykiwały.

**Jones**: One to są takie dwie psiapsi, bo Scarlett była zawodniczką i Blaineley była za nią odpowiedzialną, kiedy Scarlett próbowała pomóc zawodników dzięki miksturze, ale zadziałała na nią i musiała opuścić program ze względu na problemy zdrowotne.

**Topher**: A jak jej pomóc?

**Jones**: Nie wiem, od tego minęły przecież ponad trzy lata, a te nadal lecą ;-;

**Topher** przewrócił oczami. Wskazał też swojemu kuzynowi ścieżkę, która wyglądała na taką, która wskazuje początek nieszczęść.

**Topher**: Tam dopiero zaczyna coś się palić, może jeszcze…

**Jones** spostrzegł, że ogień się roznieca bardziej.

**Jones**: Poczekaj, masz rację, ale poczekajmy jeszcze chwilę. Ten ogień stopniowo się powiększa ;-;

**Lightning** wstał i zauważył, że z Leshawną są daleko od jakiegokolwiek brzegu i to jeszcze bardziej, niż na łódce. Prąd płynął na wschodnią stronę bez innych przeszkód, wiał też silny wiatr.

**Lightning**: Gdzie my jesteśmy?

**Leshawna** nadal chrapała.

**Lightning**: OBUDŹ SIĘ DO CHOLERY!!!

**Lightning** miał jednak większy problem. Wysokość rzeki się powoli kończyła, a spoglądając w dół, zauważył bardzo niski nurt rzeczny. Łatwo się domyślić, że za pięćdziesiąt metrów, o ile “nie zawrócą”, czeka ich bliskie spotkanie z wodospadem.

**Lightning**: WODOOOOOSPAAAAD!!!

**Lightning** i **Leshawna** nic nie zdziałali oraz katarakta bardzo prędko i bez żadnych wyrzutów sumienia (wróć… wodospad nie ma uczuć, bo jest to materia nieożywiona :P) **Lightning** z Leshawną pognali w dół strumienia. **Lightning** nadal dygotał z przerażenia, a **Leshawna** cały czas znajdowała się pod wodą. **Lightning** zanurkował, żeby wydobyć z odmętów swoją koleżankę.

**Kitty** bawiła się w najlepsze. Powróciła do niszczenia środowiska naturalnego wyspy. Pilot tak naprawdę posiadał tylko dziesięć przycisków, każdy z nich był dokładnie opisany. Dało się zauważyć, że **Kitty** naciskała osiem przycisków, a dwóch ani razu. Jeden z nich służył do pauzowania, a drugi, mógł cofnąć. Pod znaczkiem była taśma, przy której widać, że ktoś próbował coś zeskrobać, aby przeczytać wiadomość.

**Kitty**: Dobra, jaki byłby najciekawszy scenariusz zniszczenia tej wyspy?

Stukała palcami w drewniany fotel i oczekiwała, aż **Laurie** przyniesie jej upragniony napój.

**Kitty**: Jestem cholernie spragniona. **MacArthur**, poratuj swoją koleżankę wodą. :>

**MacArthur**: Ze źródełka?

**Kitty**: Spadaj. Pewnie przed chwilą się podrapałaś. Nie chcę jakiegoś skażonego syfu. ;-;

**Laurie** zbliżyła się do **Kitty** z napojem. Początkowo jej twarz została zasłonięta.

**Kitty**: Nareszcie. Co tak długo? I nie oczekuję wymówek. ;-;

Chusta **Laurie** spadła z jej głowy. Odsłoniło się to samo “zdeformowanie”, jak po brazylijskich mrówkach z szóstego odcinka Wariackiego Wyścigu. **MacArthur** nieciekawie spojrzała się na dziewczynę.

**MacArthur**: Historia lubi się powtarzać…

**Kitty** jednak również pokazała prawdziwe znaczenie tego słowa. Zaczęła panikować i wrzeszczeć tak samo, jak po reakcji na oblanie siebie potem Owena (11. odcinek Wariackiego Wyścigu) oraz, kiedy zjadła ostrą papryczkę z Meksyku (20. odcinek Wariackiego Wyścigu).

**Kitty**: WYGLĄDASZ JAK POLSKI “SUPER NASIENIOWÓD”! >:o. Znowu miałaś romans z tymi owadami czy co tym razem? ;-;

**Laurie**: Myżymy y tym nyy gydyć tylky byyrz ty nypyj i spyyrdylyj ydy mnyy!!! -.-

**Kitty**: Co tam do mnie gadasz?! >:(

**Kitty** wzięła od niej napój. Napiła się trochę i poczuła, że jest w połowie wygazowany. **Kitty** opluła **Laurie**, a jej twarz zaczęła piec się jeszcze bardziej. **MacArthur** przewróciła oczami, **Laurie** chciała rzucić się na **Kitty**.

**Kitty**: No co? To było przez przypadek, dobra buduj łódkę i idziemy stąd ;-;

**Laurie**: Bły bły...

**Kitty** jeszcze raz oblała jej twarz, a **Laurie** spoliczkowała ją.

**MacArthur**: Uspokójcie się, idiotki, za chwilę stąd odpływamy. A ja kończę.

**Kitty**: Jak super :>.

Pokazują się ujęcia, w których **Meredith** ma nadal problem z przejściem przez kłody, **Lightning** próbujący znaleźć Leshawnę, zanim ta utopi się całkowicie lub sytuacja, w której **Jones** i **Topher** nadal obserwują płomienie.

**Topher**: Masz wodę?

**Jones**: Woda jest tutaj, **Topher**.

Wskazał mu ze spuszczonym wzrokiem na wodę.

**Jones**: Wiem chyba, co chcesz zrobić.

**Topher**: Tiaaa… chciałem się napić ;-;

**Jones** strzela facepalma.

**Jones**: Nieee, moglibyśmy użyć tej wody, aby zgasić ogień. Kumasz? Płomienie giną, deszczyk na nie splunie i…

**Topher**: To więc masz tę wodę czy nie? Mi tu strasznie chce się pić! Suszy mnie…

**Topher** zaczął krzyczeć i to tak głośno, że odbijało się echem. **Jones** nie widział innego wyjścia, jak uciszyć go, żeby nie wydawał więcej takich odgłosów, mógł wywołać wilka.

**Jones**: Wiesz, że wywołasz za chwilę jakieś groźne zwierzę?

**Topher**: Groźnym zwierzęciem jest osoba, która wznieciła pożar na wyspie. xD

**Jones**: Dobre!

Zaśmiał się, ale potem jednak spojrzał ostrzegawczo na swojego członka rodziny.

**Jones**: Ale więcej tak nie wrzeszcz, no chyba, że wolałbyś zostać pożarty przez tygrysa.

**Topher** kiwnął głową na tak.

**Jones**: A teraz tak na serio, przydałoby nam się wiadro lub pojemnik na wodę. Jeszcze chwila i musielibyśmy cały czas siedzieć w tej wodzie.

**Topher**: Pamiętasz, jak się pytałem o tę wodę?

**Jones**: No?

**Topher**: Chciało mi się i pytać.

**Jones**: Tak. I co w związku z tym?

**Topher**: Mam tę plastikową butelkę.

Pokazał mu butelkę. **Jones** strzelił facepalma.

**Jones**: Nie mogłeś tego powiedzieć od razu, **Topher**?

**Topher**: Sorry, dopiero teraz przypomniało mi się, że coś mnie uwierało w kieszeni.

Kolejny facepalm.

**Lightning** nareszcie znalazł Leshawnę, która była już nieprzytomna i prawie się zachłysnęła wodą. **Lightning** ocucił ją, a **Leshawna** wypluła wodę. W ten sposób również obudziła się.

**Leshawna**: Uuuu! **Leshawna** chce być jeszcze żywa!

**Lightning**: I jesteś :D

**Leshawna**: Uuuuh, dzięki **Lightning**, bałam się, że tam zginę! Wiesz może, gdzie jesteśmy?

**Lightning**: No… w wodzie się znajdujemy.

**Leshawna**: Widziałeś gdzieś brzeg?

**Lightning**: Pół godziny już jesteśmy na tej części, bo wodospad nas wyrzucił.

**Leshawna**: Chyba musiałam dość mocno przysnąć ;-;

**Lightning**: Najlepszym się zdarza, to co te…

**Leshawna** wskazuje mu na brzeg.

**Leshawna**: JEST!!! <3

**Meredith** położył się na patykach, trochę rozczarowany, że nie może nic z tym zrobić.

**Meredith**: Brakuje mi tu Anny Marii… :(

Zamknął oczy i próbował pójść spać, jednak coś pojawiło się obok niego. Dokładnie jakiś człowiek, który pomógł mu wstać.

**Meredith**: **Sanders**? Siemka :)

**Sanders**: Hej :)

**Meredith**: Co tam u ciebie słychać? Myślałem, że pojechałaś na zawody strzelnicze wśród kadetów.

**Sanders**: Tak naprawdę chciałam, ale dostałam wezwanie w sprawie ex-kadetki **MacArthur**.

**Meredith** był zaskoczony, kiedy dowiedział się, że **MacArthur** nie pracuje już w służbie policji. Najwyraźniej nie śledził programów, więc dla niego taka informacja wydawała się normalna.

**Meredith**: A co się takiego stało, że już nie pracuje?

**Sanders**: Odbiła jej szajba. Zanim ją wyrzucili, powiedziała mi, że żałuje, że mi powiedziała, kiedy byłyśmy w Indonezji o liście jej “uczynków”. Brygada antyterrorystyczna złapała ją w Hiszpanii, dokładnie trzy miesiące minęły między tymi wydarzeniami.

**Meredith**: Tego to w ogóle nie wiedziałem, a co ty zamierzasz z tym zrobić?

**Sanders**: Aresztować lub przynajmniej przywołać do porządku. Czy to jest wyspa Pahkitew?

**Meredith**: Tak. Jestem jej właścicielem.

**Sanders**: To wiesz, że ona jest sztuczna, prawda?

**Meredith**: Była. Dopóki się nie dowiedziałem, że cała moc kontroli znajduje się w pilocie. Proste, a jednocześnie durne. Mogłem zniszczyć ten pilot. Tam jest ukryty jeden guzik, który prowadzi do cofnięcia wydarzeń… tylko wiesz, że oznacza “cofnięcie wydarzeń”?

**Sanders** czegoś nie zrozumiała.

**Sanders**: Sezon odbywa się na tej wyspie, co nie?

**Meredith**: Tak.

**Sanders**: To nie da się go zrobić od nowa? Jestem pewna, że to najprawdopodobniej odbyło się tak samo, z wyjątkiem takiego katastroficznego zakończenia.

Coś zaczęło szeleścić w liściach. **Meredith** nie ukrywał swojego lekkiego przestraszenia, **Sanders** kiwała głową na nie.

**Sanders**: Możesz już wyjść, **Miles**.

**Miles** wychodzi zza krzaków, medytując.

**Miles**: A więc droga jest zagrodzona przez patyki, tak?

**Sanders**: Najwidoczniej. Chyba wiem, co można zrobić, ale na to będziemy musieli poczekać trochę. Mam nawet plan. **Emma**?

**Emma** zeskakuje z drzewa na ramiona **Meredith**a.

**Emma**: Jestem. I bardzo przepraszam za moją siostrę :/

**Emma** zrobiła smutną minę.

**Emma**: Słyszałam, że mówiłaś o ponownym sezonie. To miałoby sens, ale muszę obalić tezę. **Meredith**, jako jedyna świadoma osoba zajścia podczas “pilota”, może mieć wpływ na wszystkie wydarzenia.

**Sanders**: A możliwość prania mózgu?

**Emma**: Nie wiemy. Myślę, że “rewersja” dotyczy wyłącznie wyspy. Cofnęłaby się sprzed stanu pierwszej katastrofy. Kiedyś czytałam taki magazyn, ale ukryłam go w książce. Zaraz…

Wyjęła książkę i potrząsnęła nią. Mniejsza gazetka spadła na ziemię.

**Emma**: Mam! :D

**Jones** i **Topher** zaczynają gasić ognisko, aby przejść dalej. Idzie im to w miarę dobrze.

**Jones**: Wystarczy, żebyśmy znaleźli główne źródło tego ogniska i zgasić je.

**Topher**: I tyle?

**Jones**: Najpierw wystarczyło znaleźć kogokolwiek z tej wyspy. Spręż się, **Topher**, musimy zgasić to ognisko.

Chłopaki gaszą, **Leshawna** i **Lightning** szukają brzegu, a **Emma** tworzy plan wraz z pomocą **Miles**, **Sanders** i **Meredith**a.

**Emma**: “Wyspa powstała niczym feniks! Powstaje nowy, wielki obszar podobny do tajemniczo rzekomo zatopionej wyspy Wawanakwa w północnym Ontario! Jak mówią nasze doniesienia, sprawca jest nieznajomy, tak samo jak i dowody istnienia takiego miejsca, które się powszechnie uznaje za mistyfikację. Jedyna rzecz, która stoi przed znakiem zapytania, to skąd znalazł się naszyjnik jednego z nastolatków. Nasi naukowcy wiedzą tylko, że jedyną rzeczą, która była prawdziwa na wyspie, to obecność mutacji, skażeń oraz czegoś podobnego ze skupiskiem kości (...) owy prowadzący fikcyjnego show może zostać wypuszczony na wolność!”

**Meredith**: Oglądał ktoś z was Totalną Porażkę?

**Miles**: A czy… są na tej wyspie osoby z poprzedniej obsady? Tak poza tym, Emmo, skąd masz ten magazyn?

**Emma**: “Odkrywcy fantastycznych mitów”, był nawet taki program w telewizji. Moim zdaniem trochę lepszy i przynajmniej prawdziwy. Hej, magazyn został wydany wtedy, o ile pamiętam, w momencie eliminacji Duncana i posłaniu Jo do więzienia!

**Meredith**: Wiesz… Jo byłaby zdolna do wszystkiego. Prawie zamordowała moją kuzynkę oraz faktycznie…

**Emma**: Czekajcie, jest coś na następnej stronie!

Przewraca swój magazyn.

**Emma**: “Trzy dni po ogłoszeniu tego “niesamowitego odkrycia” dowiedzieliśmy się, że prawdziwą mistyfikacją są ogłoszenia z poprzedniej strony! Prosimy nie ufać informacjom, które nie posiadają oficjalnego źródła! Prawdziwym faktem jest to, że wyspa Wawanakwa istniała i została zatopiona w wyniku nieznanej mocy. Dla jej upamiętnienia, fanatycy, tak jak i właściciele wyspy, Warwick “**Meredith**” Douglas oraz jego nieżyjący już ojciec, Ragnet Kyle “Warwick” Douglas pozwolili na zaaranżowanie mechanicznej wyspy Pahkitew w wyspę z elementami starego obozu.”

**Miles**: Nawet uroczo :)

**Meredith**: Dzięki. Szkoda, że mojego taty już nie ma od dwóch lat (pieprzony rak… .\_.). Mamy nie znam, więc mogę liczyć tylko na swojego kuzyna, Raxa :P

**Miles**: Moja mama pracuje jako pielęgniarka. Widziała, jak Thumby wracała do zdrowia. Ludzie mówią, że to cud od Boga <3

**Meredith**: To co robimy teraz?

**Emma**: Czas, aby zrealizować plan w życie. **Miles**, będziesz musiała odegrać rolę biednej dziewczyny, która lituje się nad losem zwierząt w lesie. Na moje machnięcie ręką, rozpocznij biadolenie. **Meredith** i **Sanders**, dacie radę zbudować megafon, aby **Kitty** mogła nas usłyszeć?

**Sanders**: Czyli one zbratały się ze sobą? o.o

**Emma**: Jak widać. Ja natomiast wleję benzynę na patyki, Kitt będzie chciała wzniecić ogień, aby nas podpalić, a my się odsuniemy na bezpieczną odległość. Mam “samoopalacz”, który sprawi, że patyki szybciej się spalą. Wy też uważajcie, bo możecie się zjarać i to porządnie.

**Emma** machnęła ręką, **Miles** rozpoczęła “przedstawienie”.

**Miles**: Czemu natura nie może zwrócić uwagi na skrzywdzone zwierzęta na wyspie? Wyspa powinna być składnikiem naturalnym, aby nasza flora i fauna mogła w szczególny sposób zadbać o naszą przyrodę, która jest coraz bliżej wyginięcia.

**Sanders** i **Meredith** zbudowali megafon, który podali **Miles**. **Kitty** w międzyczasie korzystała z telefonu (Jezu, co za uzależnione dziecko, które nie ma życia ;\_;) i usłyszała krzyki **Miles**.

**Miles**: ZADBAJMY O NASZĄ PLANETĘ, DOBRO LUDZI…

**Kitty** nacisnęła pilot, nie wiadomo skąd, pojawił się kwaśny deszcz, który gromadził się wyłącznie na patykach. **Emma** poprosiła, aby pozostała trójka (włącznie z nią) schowała się w krzakach, aby obserwować wzniecenie pożaru.

**Jones** i **Topher** byli na dobrej drodze do zgaszenia całego obszaru. Nie wiadomo jakim cudem, ale dostali się już tam, gdzie znajdowały się w połowie rozwalona willa oraz całkowicie uszkodzone dwa domki.

**Topher**: Spóźniliśmy się T\_\_\_T

Zbierało mu się na płacz, **Jones** przewrócił oczami.

**Jones**: Widzisz gdzieś tu kre…

**Jones** przełknął ślinę i spojrzał się nerwowo w prawo. Tam obok siedziała **Kitty**, która również patrzyła w ich stronę, z pilotem oraz z morderczym uśmieszkiem.

**Jones**: ...w?

**Kitty** odgarnęła włosy, wstała i wycelowała urządzenie wprost na głowę **Topher**a.

**Kitty**: Powiedz mi tylko, dlaczego mam mu czegoś nie zrobić.

**Jones**: **Kitty**? Co ty tu robisz? I myślisz, że pilot coś… xD

**Kitty** nacisnęła pilota, a **Topher** nagle wleciał w wielką, tajemną minę.

**Topher**: AAA!!

**Jones** vs **Kitty**. Chłopak wskoczył na **Kitty**, ta go jednak zepchnęła z siebie. Sprzedała mu kilka ciosów.

**Jones**: Cholera! Przecież nie uderzę dziewczyny!

**Kitty**: Poddaj się od razu :)

Oberwała kamieniem od **Topher**a.

**Kitty**: Chyba coś twojemu “bratankowi” zrobię :>

**Kitty** zaczęła nawalać **Topher**a, przez co mu lekko odbiło. Głównie jego szaleństwo polegało na tym, że zakochał się w tej dziewczynie.

**Topher**: Jesteś taka piękna, kiedy się złościsz, księżniczko <3

Działanie było (na szczęście?) chwilowe, bo **Kitty** kopnęła go w krocze, przez co ocuciła go. Dostała też z całej siły w twarz od **Topher**a, przez co zezłościła się jeszcze bardziej. **Jones** nerwowo zbiegł na południe, do jakiegoś budynku, którym się jeszcze nie zainteresowała.

**Kitty**: Zamknę tego frajera w tym schowku na miotły, najchętniej to bym…

Dostała jeszcze raz i kontynuowała walkę z niedoszłym fanem Chrisa, **Jones** zaszył się w swoim “azylu” z walizką.

**Jones**: Miło wiedzieć, że wzięła fałszywkę ze sobą, oby i mnie się teraz udało stąd uciec.

**Jones** otworzył drzwi, a tasak poleciał w jego stronę. W samą porę zdążył zamknąć drzwi.

**Jones**: Psycholka. o\_o

**Kitty**: PRZYJDŹ TU, MACARTHUR!!!

**MacArthur**: Spoko.

**MacArthur** i **Kitty** otoczyły **Topher**a, **Laurie** je skarciła.

**Laurie**: Fryjyrky, przycyyż mygłyśmy yd ryzy dyć nygy!

**Kitty**: Czego tam pieprzysz, mięsożerna weganko?

**Laurie**: Zyjdź stymtyd!!! >:(

**Kitty**: Co?

**MacArthur**: Coś mi się wydaje…

**Kitty**: No? -.-

**MacArthur**: Że mogłyśmy od razu dać nogi.

**Kitty**: Czekaj chwilę…

**Emma** wrzuciła zapałkę do patyków pięć minut temu. Wybuchło to tak szybko, jak samolot Totalnej Porażki w Trasie.

**Miles**: Gdzie się tego nauczyłaś?

**Emma**: Do “samoopalacza” użyłam tych samych “składników”, co Sierra do ciasta dla Cody’ego w trzecim sezonie.

**Miles**: Brawo ;D

**Meredith** zaczął oklaskiwać Emmę, ta się zarumieniła, jednak się opamiętała.

**Emma**: Zapomniałam. ;u; Mam męża i widziałam, że ty już w związku z Anną Marią :P.

**Meredith**: Ale uścisków tobie chyba nie pozazdrości?

**Emma**: Mam nadzieję, że nie powinien się obrazić.

Przytuliła **Meredith**a. W międzyczasie **Kitty** zauważyła, że traci przewagę oraz kontrolę. Dalej obserwuje sytuację, **Jones** nadal nie wyszedł ze schowka na miotły, **Topher** i **MacArthur** razili siebie paralizatorem nawzajem. **Kitty** na mapce zauważyła, jak **Leshawna** i **Lightning** są zziajani, a także udało im się wyjść na brzeg. Dzieliły ich tylko metry oraz długa droga po małym wzniesieniu, żeby móc pojawić się blisko **Kitty**. Również **Emma**, **Sanders**, **Meredith** i **Miles** mogli już przejść zwyczajnie po zwęglonych badylach. Wściekła **Kitty**, że jej nic się nie udaje, nacisnęła przycisk. Przycisk bomby atomowej. Guzik, który dał jej przewagę. Na wyspie pojawił się charakterystyczny grzyb. Wszystko oprócz **Kitty** paliło się, a ta tylko patrzyła się z podłym uśmieszkiem. Nie przewidziała tylko jednej rzeczy…

**Leshawna**: CZY JA TAM WIDZĘ?!

**Leshawna** przetarła wzrok. Widziała wszystko zadymione oraz świecącą bańkę, w której **Kitty** śmiała się złowieszczo i do rozpuku.

**Leshawna**: Ja już jej pokażę.

Wyjęła coś z kieszeni, ale potknęła się o coś. Była to gaśnica. **Leshawna** użyła jej, aby dostać się do świecącej bańki. Potem przebiła bańkę.

**Kitty**: CO TY ROBISZ???

Nacisnęła przycisk na pilocie. Mgła dymna zniknęła, a **Kitty** wyrzuciła wszystkich daleko. Niekoniecznie za wyspę, ale wszyscy zjawili się tam, gdzie zniszczone badyle.

**Kitty**: Powinni się spalić, a ja…

Ruszyła o własnych siłach do łódki zrobionej przez **Laurie**.

**MacArthur**: Pośpiesz się, bo stracisz milion! -.-

**Kitty**: Dobra!!!

Okazało się, że **Kitty** skręciła sobie kostkę.

**Kitty**: NIE MOGĘ CHODZIĆ! T\_T

**MacArthur**: Dzidziu, spokojnie. Rzuć mi milion :’)

**Kitty** ociężale próbowała dostać się do statku.

**Kitty**: Podasz mi rękę!

**MacArthur**: Jasne.

**Kitty** dalej czołgała się w stronę statku, którym miały odpłynąć dziewczyny. Nagle pilot wylatuje z spod jej biustonosza, ale Azjatka kompletnie na to nie zwraca uwagi. W międzyczasie **Lightning**, **Leshawna**, **Jones**, **Topher**, **Emma**, **Meredith**, **Miles** i **Sanders** wpadają na siebie.

**Sanders**: Co się tu stało?

**Meredith**: Lepiej mi powiedz, że **Kitty** was nie…

Spojrzał się na **Jones**a i **Topher**a.

**Meredith**: Ooo, wróciłeś już? ;d

**Jones**: Tak. Sorry za wszystko. ;d

**Meredith** i **Jones** przybili żółwika.

**Jones**: Normalnie teraz zrobiłbym ci kazanie, ale mamy problem.

Wskazał im na dróżkę, z której **Kitty** ich “przemieściła”.

**Jones**: Jednak i one nie mają tego, czego tak pragnęły.

Zadowolony pokazał wszystkim walizkę. Każdy bije brawo i się śmieje.

**Meredith**: One też miały milion.

**Jones**: Niezupełnie… pamiętasz Sabinę?

**Meredith**: Tak?

**Jones**: Schowałem tam…

**Kitty** nie dała rady i rzuciła po prostu walizkę do **MacArthur**.

**MacArthur**: Ostrożnie! Niesiesz grubą kasę!!!

Otworzyła jak szalona walizkę. Ku jej zdziwieniu oraz wielkiemu rozczarowaniu zamiast miliona pojawił się… stary, zniszczony telefon - dokładnie ten sam, który Sabina roztrzaskała **Meredith**owi podczas jej wizyty.

**MacArthur**: Co to ma być do ch\*ja pana?! Umawiałyśmy się na milion, a nie na jakiegoś smartfona, na którego nadepnął słoń!!!

Zaczęła wrzeszczeć na **Kitty**, ta tylko płakała.

**MacArthur**: TY ŻMIJO! WIEM, ŻE SYMULUJESZ!!!

**Jones** lekko uśmiechnął pod nosem.

**Meredith**: Telefon? :P Dobrze, że to ten, którego już nie dało się naprawić :>

**Jones**: Bo dobry prowadzący umie kombinować.

Przybił piątkę z **Topher**em.

**Sanders**: Nieźle to zaplanowałeś. Ale skąd wiedziałeś, że **Kitty** lub ktoś inny weźmie sobie milion?

**Jones**: Po pierwsze, przezorny zawsze ubezpieczony, po drugie… myślisz, że tak po prostu nie dbałbym o milion? To mój obowiązek. Po trzecie, zasada jest prosta: “najtrudniejsze jest znalezienie czegoś, co ma się na wyciągnięcie ręki”. No i moje ulubione, czwarte, mam tony walizek. Aż ciężko było mi sobie przypomnieć, gdzie się podziewa ten prawdziwy milion.

**Leshawna**: Hej, a na pewno w tej walizce jest milion?

**Jones**: Tak.

**Jones** wziął walizkę ze sobą.

**Jones**: Chciałabyś może… dowód? ;)

**Leshawna**: Leshawnie nie da się wcisnąć kitu, czemu by nie?

**Jones** otwiera walizkę, a tam, najprawdziwszy milion zielonych. Nie ma na świecie takich słów, które w tej chwili opisywałyby zachwyt pozostałej siódemki. **Jones** zamknął walizkę.

**Jones**: Zadanie o milion będzie proste. Widzicie tę starą, zniszczoną wyspę? Naszemu kumplowi **Meredith**owi, na pożegnanie, dedykuję oto proste wyzwanie. Zniszczcie pilota.

**Miles**: To niewykonalne, kiedy **Kitty** go posiada.

**Jones**: Przebiegnijcie się. Tylko **Leshawna** i **Lightning**, moje drogie panie.

**Sanders**: Spoko. I tak jestem już wystarczająco bogata.

**Emma**: Mi wystarczy mój cudny Noah <3

**Leshawna** i **Lightning** zaczęli biec.

**Leshawna**: Życzę szczęścia, **Lightning**.

**Lightning**: Nawzajem, ziomko. SHA-BOOM! B)

**Leshawna** i **Lightning** wytężają wszystkie swoje siły, aby otrzymać upragniony milion, na który szczerze mówiąc, oboje zasłużyli, ale wygra lepszy. **MacArthur** pojawiła się jeszcze raz na wyspie, aby wziąć **Kitty**.

**MacArthur**: Jestem pewna, że masz drugą wali…

**Leshawna**: OOO NIE!!! ŁAPY PRECZ!!!

**MacArthur** zauważyła pilota i chwyciła go. **Leshawna** naskoczyła na **MacArthur**.

**Leshawna**: **Lightning**, obezwładnij je!

**Lightning**: Spoko!

W porę chwycił **MacArthur**, ale ta złapała nogę Leshawny i wywróciła ją. Cała czwórka tarzała się o pilota. Najbliżej była **Kitty**, jednak dostała z pięści od **MacArthur**, **Lightning** wyrzucił też z “koła” **MacArthur**, która padła na ziemię, a **Leshawna**… wykorzystała idealny moment. **Lightning** bił się tylko z **MacArthur**, a **Leshawna** wyślizgnęła się tamtej dwójce, potem zadowolona podeszła do pilota. **Leshawna** wzięła pilot i…

**Leshawna**: Co miałam zrobić?

**MacArthur**: Oddać mi pilot!

**Leshawna**: Cicho siedź.

**MacArthur** zrzuciła **Lightning**a z klifu i już chwyciła się na Leshawnę. Miała zamiar rzucić się na dziewczynę i naskoczyła na nią. Slow-motion, **MacArthur** wykonała skok, w którym miałaby w garści Leshawnę, **Leshawna** nadal myślała, jaki przycisk nacisnąć, nagle paznokciem wyskrobała kawałek taśmy. Pod przyciskiem z dwoma trójkątami skierowanymi na lewo było napisane: “Naciśnij ten przycisk w razie przypadku. Działa w ten sposób, że przywraca wyspę do stanu pierwotnego.”. **Leshawna** nie zastanawiała się już dłużej, bo **MacArthur** naszykowała dwie pięści i już była przy czubku nosa Leshawny.

**Leshawna**: NARA!

**Leshawna** nacisnęła przycisk rewertu. **MacArthur** w porę uderzyła ją z całej siły w twarz i **Leshawna** straciła zęba, niczym Heather. Nagle… coś się zadziało…

…

…

…

…

…Wszystko stanęło w miejscu…

…

…

…

…

…

…

**Leshawna** z wybitym zębem, zaskoczona, **MacArthur**, gniewna i zrobiła minę niczym wściekły byk w Hiszpanii, **Lightning**, który stał przerażony, nie bardziej niż **Meredith**, **Jones**, **Emma**, **Sanders**, **Miles** i **Topher** stojący w boku. **Kitty** była nieprzytomna, a statek, tak samo jak i **Laurie** - zniknął…

…

…

…

…

…

...Obraz zaczął dygotać, po czym…

…

…

…

…

…

…

...Wszystko się zaczęło…

…

…

…

...Ukazuje się **Leshawna**, która odlatuje, ale od tyłu, ząb wraca na swoje miejsce i **Leshawna** pojawia się tylko z pilotem w ręku. Nagle cofa się też i przycisk, **MacArthur** odsuwa się od dziewczyny, wszystko się cofa. **MacArthur** padła na ziemię, **Leshawna** cały czas stała i się dygotała, nikt nie mógł też wykonać żadnego ruchu.

Wyspa, rozpoczynając od brzegów, przystąpiła do automatycznej samonaprawy, wszystkie spalone liście, tak jak i patyki, wróciły do stanu pierwotnego, piękne jeziora również powróciły, a my mogliśmy zapomnieć o zgliszczach i zanieczyszczonych ściekach. Ścięte drzewo przestało być ścięte. Willa i trzy budynki obok, które były rozwalone, za pomocą odwrócenia zostały przywrócone do funkcjonalności i swojego dobrego stanu. Poprzedni stan wyspy, która wyglądała niczym ruina po zamachu atomowym (który dzięki **Kitty** miał faktyczne miejsce), wróciła do normalności i wyglądała tak, jak nienaruszona. Skończona wyspa Pahkitew-Wawanakwa, zniszczona przez zazdrosnego człowieka, została przywrócona przez drugiego uczciwego człowieka. Wszystkiemu winny był pilot, który samoistnie spadł Leshawnie z rąk, zniszczył się i nagle zaczął się od razu rozkładać, aż nie został po nim ślad. **Jones** spoglądał na wyspę z podziwem, a także zaskoczeniem. **MacArthur** i **Kitty** zniknęły tak samo, jak ten pilot. Na niebie pojawiła się tęcza oraz wielka teczka z napisem “Przeczytaj, **Jones**”.

**Jones**: Ooo, czy to już koniec? :D

Zaczęły pojawiać się zwierzęta oraz kwiaty, **Miles** nie mogła wyrazić zachwytu wiewiórkami i widać było, że to właśnie jej zmiany spodobały się najbardziej, wszyscy mieli za chwilę szklane oczy i nie mogli ukryć wzruszenia od pięknej przyrody, która ich właśnie otaczała. **Jones** widział wszystko.

**Jones**: Dziękuję za ten przepiękny sezon. Jestem wzruszony tym wszystkim.

Wziął teczkę, która była zaadresowana właśnie pod jego imieniem. Wyjął zadowolony walizkę i wręczył ją Leshawnie.

**Leshawna**: NIEEEE!!! DZIĘKI, DZIĘKI, DZIĘKI!!! <333333

Zaczęła płakać i przytuliła mocno z całej siły **Jones**a, niemal go nie dusząc. Przytuliła też w ten sam sposób **Meredith**a. **Lightning** miał tylko nieciekawą minę, ale również klaskał.

**Lightning**: Brawo, **Leshawna**. Pokonałaś **Lightning**a :O. Dobra, należało mi się :p

**Leshawna**: Tak myślę xD

**Leshawna** podniosła zadowolona walizkę do góry, wykonując wślizg i krzycząc podekscytowana.

**Leshawna**: ‘CUZ I’M STRONG ENOUGH!!!

Nie wiadomo skąd, nie wiadomo jak, ale zaczęła lecieć ta piosenka. Pojawiła się **Leshawna** na ciemnym tle, która niczym Cher, zaczęła śpiewać taką piosenkę.

 Plik:Cher - Strong Enough
**Leshawna**: ♫ I don’t need your sympathy
There’s nothing you can say or do for me
And I don’t want a miracle
You’ll never change for no one ♫

Postacie z tła (**Miles**, **Sanders**, **Emma**, **Topher**) zaczęły się pojawiać w piosence, ale oczywiście na pierwszym tle pojawiła się **Leshawna**.

**Leshawna**: ♫ I hear your reasons why
Where did you sleep last night?
And was she worth it was she worth it? ♫

Pojawił się też posąg z wizerunkiem **Lightning**a, którego **Leshawna** uścisnęła, potem odwróciła się znowu w stronę widowni.

**Leshawna**: ♫ ‘Cos I’m strong enough to live without you
Strong enough and I quit crying
Long enough now I’m strong enough
To know you gotta go ♫

Macha rękoma w górę.

**Leshawna**: ♫ There’s no more to say
So, save your breath
And then walk away
No matter what I hear you say
I’m strong enough to know you gotta go ♫

Pojawia się **Meredith** tańczący z Anną Marią jako duchem w rytmie piosenki.

**Leshawna**: ♫ So, you feel misunderstood
Baby, have I got news for you
On being used, I could write the book
What you don’t wanna hear about it ♫

**Emma** i **Sanders** żonglują sztucznymi ogniami.

**Leshawna**: ♫ I've been losing sleep
You’ve been going cheap
She ain’t worth half of me it’s true
Now I’m telling you ♫

Szykuje się znowu do refrenu i kołysania seksownie biodrami.

**Leshawna**: ♫ Now I’m strong enough to live without you
Strong enough and I quit crying
Long enough now I’m strong enough
To know you’ve got to go ♫

Poruszała się, jak zwykle, na swój stereotypowy sposób.

**Leshawna**: ♫ Come hell or waters high
You’ll never see me cry
This is our last goodbye, it’s true
I’m telling you… ♫

Nagle pojawia się zadowolony **Jones** wraz z walizką na 1.000.000 dolarów. **Leshawna** odbiera go z wielką przyjemnością, robi obroty, przyjmuje walizkę, całuje **Jones**a w policzek i wraca do tańczenia z walizką, robiąc obroty.

**Leshawna**: ♫ Now I’m strong enough to live without you
Strong enough and I quit crying
Long enough now I’m strong enough
To know you’ve got to go!!! ♫

Wszyscy zaczynają gratulować Leshawnie i uściskać jej dłoń.

**Leshawna**: DZIĘKI KOCHANI! Wasza **Leshawna** dołącza do grona zwycięzców! B)

**Leshawna** podrzuciła swoją walizkę do góry i złapała jeszcze raz.

**Jones**: OOO TAK!!! :DDDDD. **Leshawna** wygrała program, wszyscy są szczęśliwi, a ja nareszcie wrócę spokojnie do domu!

Chwali się swoją teczką.

**Jones**: Albo nie, nie spokojnie, mam zamiar zrobić jeszcze jedną niespodziankę. Co to będzie? Dowiecie się tego w… Odkupieniu Totalnej Porażki!

Zaciemnienie. Zamiast ekranu końcowego ukazuje się 10-minutowy z Leshawną w roli głównej: każde jej niezapomniane teksty, gesty oraz jak pięła się do zwycięstwa!!! Końcowy etap pokazał zdjęcie Leshawny, a obok niej milion dolarów. Zaciemnienie i ekran końcowy.