Layers of Fear: Inheritance

Layers of Fear: Inheritance

## Opis gry

Layers of Fear: Inheritance to wydany na platformę PC, PS4 i XONE dodatek do przygodówkowego horroru Layers of Fear, wydany 2 sierpnia 2016 r. Za obie produkcje odpowiada polskie studio Bloober Team. Rozszerzenie wymaga posiadania podstawowej wersji gry.

## Fabuła

W Inheritance powracamy do pełnej koszmarów rezydencji znanej z Layers of Fear, ale akcja rozgrywa się wiele lat po wydarzeniach tam ukazanych. Tym razem nie wcielamy się w malarza, a w jego córkę, która po śmierci ojca dowiaduje się, że odziedziczyła rodzinny dom. W testamencie znajduje się tajemnicza wzmianka, że częścią spadku jest najcenniejsza rzecz, jaką posiadał artysta – ale co to dokładnie jest, dziewczyna będzie musiała odkryć sama. Na miejscu bohaterka zmierzy się z nadnaturalnymi koszmarami, które przed laty dręczyły jej ojca.

## Streszczenie szczegółowe

**Stany Zjednoczone, Lata 60’te XX wieku**

Jest ciemna noc. Kobieta zbliża się do domostwa, które jej ojciec przepisał w testamencie. Domostwa, w którym kiedyś wzrastała, a z którego została zabrana kiedy miała około 8 lat.  Mówili jej, że szaleństwo w rodzinie jest kwestią dziedziczną, jest ich przekleństwem. Teraz, po latach, wraca tutaj aby skonfrontować się z własną przeszłością oraz tragedią, która pochłonęła jej krewnych. Chciała wreszcie zakończyć rozdział tej historii.

Bohaterka wreszcie staje w progu swego dawnego domu i w słabym świetle latarki rozgląda się po parterze. To pełne uroku oraz dostojności miejsce jest teraz kompletną ruiną. Wszędzie walały się fragmenty porozbijanych mebli, regały leżały poprzewracane, niektóre powywlekane na środek pokoju. Niektóre z niezliczonych obrazów wciąż wisiały na swoim miejscu, jednak wiele z nich było nadpalonych. Większość ścian było pooblewanych farbą. W domu panował całkowity mrok, a od wejścia bił po nozdrzach nieznośny zapach zgnilizny i rozkładu. Ogólnie rzecz biorąc chyba niczego nie brakowało, dom wyglądał jedynie jakby przeszedł przez niego huragan. Tu i ówdzie walała się korespondencja. List spod drzwi frontowych był od prawnika ojca, Jamesa Sadlera. W liście było napisane, że mężczyzna próbował wyciągnąć do ojca pomocną dłoń, lecz ten nawet nie otworzył mu drzwi. Wyglądało na to, że w końcu całkowicie odizolował się od ludzi. Córka malarza zajrzała do łazienki. Okazało się, że w wannie leżał rozkładający się szczur, w kuchni zaś tu i ówdzie walały się przegniłe owoce. Zapach był potworny, ale szybko przestała się na tym skupiać. Księżniczka – bo tak często nazywał ją ojciec, kiedy akurat się na nią nie wściekał – w różnych częściach domu znajdowała swoje stare, dziecięce rysunki. Odzwierciedlały one zwykle sytuacje, które się działy w posiadłości.

Wracały wspomnienia. Pamiętała jak ojciec często zamykał ich psa w ciasnej spiżarni, jak cały czas podle go traktował. Jak wrzeszczał na nią, kiedy litowała się nad dobermanem, okazując mu dobroć serca. Pamiętała wszystkie te miejsca, do których zabraniał jej wchodzić. Szczególnie schowek pod schodami był takim miejscem. Ciasna oraz ciemna skrytka. Jako mała dziewczynka często chowała się tam ze strachu przed szalejącym, pijanym ojcem. Nigdy nie mogła również schodzić do piwnicy, zwłaszcza kiedy ojciec próbował znaleźć natchnienie do pracy, słuchając jak mama gra na postawionym tam fortepianie.

Kobieta zaczęła rozwieszać znajdowane przez siebie rysunki na ścianie w pracowni ojca. Wszystkie te obrazki były w podobnym tonie. Pełne przemocy oraz smutku. Dużo wtedy płakała. Właściwie płakała bez przerwy.

Przyczyn było wiele: kłótnie rodziców, krzywdzenie psa, wyżywanie się nad nią kiedy coś zepsuła. Jednak to chyba ciągłe lekcje rysunku i malarstwa były najgorsze. Ojciec nieustannie kontrolował jej wysiłki, krytykował ją, ilekroć chciała przelać swoją naturalną, dziecięcą wyobraźnie na kartkę papieru. Zmuszał ją do malowania pędzlem, chciał brutalnie wydobyć z niej talent, który miała po nim odziedziczyć. Nie pozwalał jej być dzieckiem. Nie lubił patrzeć, jak bawi się zwykłymi zabawkami albo rysuje karykaturalne, kolorowe zwierzątka. Ojciec nie chciał mieć dziecka, chciał mieć następcę. A potrafił być bezwzględny w egzekwowaniu tego marzenia. Kiedy rozwój dziewczynki toczył się jednak normalnym torem, on stawał się wtedy prawdziwym potworem, który równał jej poczucie wartości z ziemią.

Bywały jednak momenty, w których rzeczywiście była jego Księżniczką. Jeżeli była mu posłuszna, jeśli cierpliwie znosiła lekcje malarstwa, ojciec potrafił być naprawdę czuły i troskliwy. Pamiętała, że często po wybuchu złości zmieniał ton na przepraszający. Wydawało się, że autentycznie było mu przykro, kiedy tak się zachowywał. Widziała to wtedy, teraz po latach naprawdę chciała myśleć o tym z wyrozumiałością. Ojciec po prostu nie potrafił inaczej okazywać swoich uczuć, miał duży problem z kontrolą emocji. Jednak jego intencje były szczere. Jego percepcja świata była na swój sposób wyjątkowa. To sposób w jaki patrzył na świat musiał być powodem, dla którego jej ojciec miejscami tak bardzo różnił się od innych ojców. Jak można inaczej wytłumaczyć fakt, że opowiadał jej bajki pełne potworności, grozy i okrucieństwa, jak gdyby nigdy nic? Często robił to podczas prób sportretowania swojej córki. Jeszcze się na koniec wściekał, że po takiej bajce portret mu nie wyszedł, ponieważ dziecko robiło przerażoną minę.

To również prawda, że przez większość czasu bez reszty oddawał się pracy, szczególnie po wypadku matki. Wielokrotnie zapominał o jej urodzinach lub zjawiał się na nich pijany. Czasem miał jednak przebłyski rodzinnej troski. Przez większość czasu tego nie okazywał, ale ojciec na swój sposób kochał matkę. Później, już po jej śmierci nawet trzymał w sejfie nóż, którym się zabiła. Miał przypominać mu o poczuciu winy za to, do czego ją doprowadził. Jak swoim zachowaniem zniszczył jej, a właściwie im życie.

A matka? Matka zawsze traktowała ją w sposób ambiwalentny. W jednej chwili potrafiła być czuła, zachęcająca i przyjazna, aby w następnej stać się chłodna, zdystansowana, zaszczepiająca winę. Zupełnie tak jak wtedy w sypialni, kiedy wzmogły się jej chroniczne bóle po poparzeniach. Leżała i wyła, prosząc córkę o włączenie gramofonu. Muzyka zawsze przynosiła jej ukojenie. Wystarczyło jednak aby spóźniła się o sekundy, aby matka potrafiła przejść w pełen pretensji, wzbudzający poczucie winy ton. Ostatnie wspomnienie matki było takie, że dziewczynka znowu zastała ją płaczącą w pokoju. Był już późny wieczór. Mama przypomniała, że muszą być teraz cicho, aby nie przeszkadzać tacie w pracy. Dlatego ona pójdzie wziąć kąpiel, a Księżniczka położy się spać. Przed zejściem do łazienki matka powiedziała, że ją kocha. Córka już nigdy nie usłyszała tego ponownie. Już niczego nie usłyszała od swojej matki, nigdy.

To było ostatnie wspomnienie, jakie przyszło bohaterce do głowy podczas pobytu w starym domu. Kobieta zrozumiała, że matka była dla ojca muzą, prawdziwym natchnieniem. Przynajmniej do czasu kiedy uległa tym potwornym poparzeniom. Wtedy stała się dla niego ciężarem, ciągnącym jego artystyczną duszę na samo dno. W gabinecie ojca odnalazła jeszcze jego testament. Pełen był przekleństw i złorzeczeń tym, którzy go otaczali. Od wydawców i prawników, po jego agenta, który próbował pomóc mu do samego niemalże końca. Na końcu tego listu znalazło się również miejsce dla niej samej.

Ojciec wyraża nadzieję, że wszystkie ziemskie własności, jakie po sobie pozostawia, pozwolą zrealizować jej potencjał. Jednak to, co jest najcenniejsze, musi odkryć sama, albowiem drzemie to w niej samej. Charakter testamentu sugerował, że ojciec zmarł w zgryzocie. Kobieta w końcu stanęła przed pokojem, który mieścił w sobie najwięcej wspomnień. W napięciu nacisnęła klamkę i ostrożnie weszła do środka. Przed oczami stała komoda, kilka półek, zgromadzone zabawki, po trochu z każdego rodzaju. Ten pokój wyglądał teraz, jakby był zaaranżowany ku jej pamięci.

Nad komodą wisiał jeden z jej portretów stworzonych przez ojca. Pamiętała, jak miała tylko stać nieruchomo. Dzień po dniu, godzina za godziną. Aż w końcu udałoby mu się ukończyć dzieło. Podjęli tyle prób, że aż straciła rachubę. Za każdym razem czuła, że jest jego największym niepowodzeniem. Pamiętała ile razy na nią wrzeszczał i znęcał się nad nią, bo on musiał pracować. I kiedy w końcu przyniósł ten obraz na który patrzyła, dumny z siebie myśląc, że owe dzieło wszystko naprawi, poczuła jak coś w niej pękło.

Nie mogąc wybaczyć ojcu długich lat znęcania się i zaniedbywania, w zemście postanawia zniszczyć portret. Przypadkowo przewraca świecznik, powodując pożar. Zawala się część konstrukcji domu, a ona przygnieciona gruzem, prawdopodobnie ginie w płomieniach. Odzwierciedla to los jej ojca w jednej z wersji wydarzeń, w którym on również nie jest w stanie wybaczyć samemu sobie.

**Zakończenie nr 2**

Bohaterka wchodzi do pokoiku, pogrążona w myślach. Sądzi, że nareszcie zrozumiała tożsamość swojego ojca, jako człowieka zaślepionego smutkiem i poczuciem winy. Dostrzega w nim dobro i postanawia mu wybaczyć. Ten obraz, który dla niej tu zostawił miał być najwidoczniej prośbą o wybaczenie. Tak to interpretowała. Kobieta bierze więc swój portret ze ściany i udaje się w kierunku wyjścia, celowo po drodze przewracając świecznik. Uznała, że dla tego domu nie ma już odkupienia. Zawiera się w nim zbyt wiele bólu. Mija trochę czasu. Bohaterka znajduje się w swoim mieszkaniu z własnym dzieckiem, na szafce obok telewizora leżą pigułki, natomiast jej portret wisi na ścianie. Młoda mama ogląda rysunek swojego dziecka. Pyta „Dlaczego różowy?” – zadaje podszyte wyrzutem pytanie, jako reakcja na narysowanie różowego konia. Zupełnie jak jej ojciec niegdyś. W tym momencie obraz przed oczami zaczyna się nieznacznie zniekształcać. Chociaż kobieta odeszła od traumatycznego dzieciństwa i wybaczyła ojcu, ta wersja historii sugeruje, że jej doświadczenia i odziedziczona choroba psychiczna odegrają rolę w tym, jak wychowuje własne dziecko, odtwarzając na nowo cykl szaleństwa.

**Zakończenie nr 3**

Bohaterka przed udaniem się do pokoju na górze dostrzega w swoich starych dziecięcych rysunkach jakiś ukryty wzór. Na każdej kartce widać fragment czegoś większego, jakby miała do czynienia z jakąś ukrytą wiadomością. Układa je na ścianie w odpowiedniej kolejności, ukazując jej własną, dziecięcą twarz. Po wyłączeniu światła ujawnia się mapa, która prowadzi do jej prawdziwego dziedzictwa. Znajduje ukryty pokój zawierający płótno z niedokończonym Magnum Opus ojca. To właśnie było prawdziwym przesłaniem testamentu. Kobieta uświadamia sobie, że ten dom był tylko grobowcem. Nie czekały tu na nią żadne odpowiedzi, ani żadne konkluzje. Jej prawdziwe dziedzictwo przez cały ten czas drzemało w niej samej. Patrząc na przykryte prześcieradłem płótno, po raz pierwszy zobaczyła świat oczami swojego ojca. Dlatego postanawia dokończyć to, co zaczął ojciec, mówiąc: „Powiedziano mi, że szaleństwo jej częścią mojej rodziny... niech tak pozostanie”. Odsłania płótno, na nim ledwo zaczęty punkt wyjścia, dokładnie taki sam, od jakiego zaczynał ojciec przy swoich próbach stworzenia ostatniego, wiekopomnego dzieła. Wszystko wskazuje na to, że teraz właśnie córka pogrąża się w szaleństwie, który strawił jej dzieciństwo, jej rodzinę.

**KONIEC**

1. ↑ 1,0 1,1 https://www.gry-online.pl/gry/layers-of-fear-inheritance/z9488e#pc
2. ↑ Layers of Fear: Inheritance