บทวิพากษ์สังคมปัจจุบัน

## ตลอดมา และตลอดไป(จนกว่า...)

เราถูกกำหนดให้อยู่ภายใต้ระบบสังคมโดยปราศจากการยินยอม ตั้งแต่เกิดเราถูกบังคับให้อยู่ภายใตระบบครอบครัวที่เห็นลูกเป็นทรัพย์สิน เป็นเครื่องมือสืบทอดอภิสิทธิ์ทางชนชั้นและการกดขี่ให้ดำรงอยู่ต่อไป มิใช่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ตกอยู่ในสถานะผู้ถูกกีดกันจากอภิสิทธิ์ของ “ครอบครัวที่ดีกว่า” ตกอยู่ใต้อำนาจเผด็จการเบ็ดเสร็จจากบิดามารดาผู้ถือสิทธิขาดในการก่อความเสียทั้งต่อร่างกายและจิตใจในข้ออ้างว่าเป็นเรื่องในครอบครัว ขณะเดียวกันกับละเมิดความเป็นส่วนตัวของเราเสียเองโดยสังคมไม่สามารถควบคุมได้ เพราะสิทธิของลูกไม่มีความหมาย สิทธิของบิดามารดาเท่านั้นที่มีความหมาย

โตขึ้นมาอีกหน่อยถูกจับยัดเข้าระบบซากเดน ประดุจดั่งผลไม้เน่าอันมีหนอนชอนไช เป็นระบบที่ไร้ความสามารถและความรับผิดชอบแต่กลับต้องรับหน้าที่อันหนักหนาสาหัส ระบบการศึกษาอันล้มเหลวโดยสมบูรณ์ผลิตประชากรด้อยคุณภาพ ไม่อยู่ในระบบก็โดนตัดโอกาส ดังสำนวน “จมกองขี้ดีกว่าจมกองตด”  ปลายทางก็คัดเอาแต่คนประเภทที่ระบบไม่มีทางผลิตได้ เหลือแต่พวกที่ใช้ความร่ำรวยหรือเส้นสายพอไถ่ตัวเองจากจากระบบ ยิ่งซ้ำเติมปัญหาจากระบบชนชั้นที่สืบทอดขึ้นไปอีก

มนุษย์ผู้เป็นทาสของระบบทั้งหลาย หากเจอปัญหาที่ระบบก่อขึ้น จะไม่แก้ แต่จะสร้างปัญหาอื่นมาถมเพื่อให้ทุกคนลืม คือแก้ปัญหาด้วยการสร้างปัญหาเพิ่ม เมื่อในที่สุดมนุษย์เหล่านั้นได้เครื่องมือแก้ปัญหาแล้ว จึงหาสารพันวิธีใช้เครื่องมือเหล่านั้นสร้างปัญหาเพิ่มอีก แล้วแว้งกลับมากล่าวโทษเครื่องมือเหล่านั้นว่าเป็นเหตุแห่งปัญหา

มนุษย์วุ่นวายอยู่กับเรื่องของคนอื่นเพื่อปกปิดความกากของตน โดยความกากนั้นเกิดจากการกดทับของรัฐและรูปแบบครอบครัวที่ขัดต่อธรรมชาติของมนุษย์อันเป็นสัตว์สังคมที่มีสติปัญญา(ปานกลาง)

ในบรรดาความรู้ทั้งหลาย ถูกรัฐชาติเอาไปอ้างจนหมดสิ้นความหมายในตัวมันเองเสียแล้ว ที่หลงเหลือมีเพียงความเข้าใจและเกลียดชัง เมื่อใครเข้าใจความรู้เหล่านั้นก็ย่อมถูกเหมารวมว่าเป็นฝ่ายตรงข้าม เป็นภัยสังคม ตามที่รัฐได้ล้างสมองไว้ ขณะเดียวกันรัฐสนับสนุนอย่างยิ่งซึ่งสงคราม ไม่มีรัฐชาติไหนในโลกที่ไม่มีทหาร แม้แต่คอสตาริกายังต้องพึ่งทหารจากสหรัฐฯ และสงครามเป็นวิธีที่ได้ผลชะงัดเมื่อรัฐต้องการมีอำนาจเบ็ดเสร็จ เมื่อรัฐประกาศสงคราม ก็สิ้นสุดอำนาจอธิปไตยของปวงชน

## มนุษย์ผู้ขัดขวางการก้าวไปข้างหน้า

คนเหล่านั้น เมื่อได้ยินความจริงแล้ว กลับสนใจแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง ก็ด้วยความเขลานั้นเอง จึงดีแต่ขุดอดีตเฉพาะส่วนที่แย่เพื่อมาเปรียบเทียบว่าทุกวันนี้ดีแค่ไหนแล้วแต่ลืมนึกไปว่า เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้ากลับไม่สามารถแก้ไขปัญหาสังคมได้แม้แต่อย่างเดียว ทั้งที่มันทำได้แต่ไม่มีใครทำ เพราะระบบทุนนิยมขัดขวางคนดีเสมอ จะสังเกตได้ว่าในบรรดาเศรษฐีทั้งปวงนั้น ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ร่ำรวยจากกิจการเพื่อสังคม แต่บริษัทขายน้ำมันที่เป็นตัวทำโลกร้อนที่ร่ำรวย โลกจะพังเอา แต่สิ่งเดียวเขาทำเป็น คือ โทษคนรุ่นใหม่ ที่ไม่ได้สร้างระบบเน่านี้ แต่ต้องมารับกรรมจากพวกคนรุ่นเก่าที่คอยแต่เคลมบุญคุณทั้งที่มันสร้างปัญหาและจงใจละเว้นการแก้ไขปัญหาที่เป็นไปได้ เพื่อให้ปัญหาคงอยู่ต่อไป(จะได้โทษคนอื่นได้เรื่อย ๆ เพราะการได้โทษคนอื่นนั้น สำคัญยิ่งกว่าการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเสียอีก)

มนุษย์ผู้ขลาดเขลาพยายามโค่นล้มชนชั้นนำ(ซึ่งโง่พอกันแต่ชั่วกว่า)สุดท้ายกลับกลายเป็นชนชั้นนำเสียเอง อุดมการณ์อันทรงคุณค่าถูกทำให้กลายเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นในการทำลายฝ่ายตรงข้าม ยิ่งมุ่งมั่นจะกำจัดชนชั้นนำมากเท่าไหร่ กลับยิ่งศรัทธาในผู้นำของพวกตนเองมากขึ้น ยิ่งใช้เหตุผลน้อยลง ยกยอเหล่าแกนนำเหนือตนเอง พากันมุดหัวเข้ากะลาอันมีแต่พวกตนเองอยู่ เที่ยวทะเลาะกับคนอื่นเขาไปทั่วแต่ทำประโยชน์ให้ได้รึเปล่าก็ไม่ทราบ เต็มไปด้วยพลังลบ ไม่เป็นไปเพื่อความเข้าใจ ไม่เป็นไปเพื่อการพัฒนา เป็นไปเพื่อเอาชนะ เป็นไปเพื่อหาแพะรับบาป เป็นไปเพื่อความโกรธแค้น เป็นไปเพื่อความเกลียดชัง

ระบบที่แย่ที่สุดมักจะมั่นคงที่สุด และระบบที่มั่นคงที่สุด ก็มักจะแย่ที่สุด มนุษย์โดยมากไม่เข้าใจว่าปัญหาต่าง ๆ มีเหตุปัจจัยมากกว่าแค่ ตนเอง หรือ คนอื่น หากถอยออกมาสักนิดจะเห็นได้ไม่ยากเลยว่าทุกคนต่างพยายามทำตามระบบที่แย่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ซึ่งให้ความสำคัญกับ “ความทุกข์ของคนอื่นคือความสุขของฉัน” เป็นอันดับหนึ่ง และ “ทำยังไงก็ได้เพื่อให้สงครามยังคงอยู่” เป็นอันดับสอง

สิ่งเหล่านี้อาจไม่ชัดเจนในตอนแรก ก็เพราะไม่ชัดเจนนั่นแหละ จึงยังเรื้อรังมาจนถึงทุกวันนี้

มนุษย์ทั้งหลายถูกจองจำในทุกแบบเท่าที่เป็นไปได้ ทางเลือกที่เห็นเป็นเพียงภาพลวงตา เลือกแล้วถูกกำจัดบ้าง โดยคาดโทษโดยระบบร่างกายของตนบ้าง โดยผู้มีอำนาจแต่ด้อยสติปัญญาบ้าง โดยสังคมคนเขลาที่เอาแต่อ้างเสียงข้างมากโดยขาดความเห็นใจต่อเพื่อนมนุษย์ที่คิดอย่างเป็นเหตุเป็นผลมากกว่าพวกตนบ้าง ถูกผูกมัดมากกระทั่งให้เลือกนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร ในบรรดามนุษย์เหล่านั้น ส่วนมากกระโดดเข้าหาความเชื่อเพื่อปิดหูปิดตาพวกตน เพื่อมองว่าตนสูงส่งกว่าคนกลุ่มอื่นแล้วอ้างความชอบธรรมในการสร้างความฉิบหายไปทั่ว(เพิ่มทางเลือกให้ตน) สุดท้ายแล้ว หากพวกเขาได้รับโทษจากสิ่งเขาทำ แสดงว่าเขาเป็นผู้ถูกจองจำในระบบกรรม หากพวกเขาไม่ได้รับโทษ แสดงว่าความอยุติธรรมจะคงอยู่ตลอดไป ทุกคนจึงเป็นผู้ถูกจองจำในความอยุติธรรม

ระบบตลาด เชื่อมั่นจนไร้สติ วิจารณ์จนไร้การกระทำ

เผด็จการไม่ดี ไม่ได้แปลว่าทุนนิยมจะดีที่สุด ดีแบบพอถูๆไถๆ แพ้แม้กระทั่งไวรัส ล้มเหลวในการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมแม้จะมีพลังงานทางเลือกรายล้อมมาหลายทศวรรษ จำนวนคนจนไม่เคยแตะศูนย์ ข้ออ้างที่ว่าคนจนลดลงมาจากไหน ในประเทศไทยก่อนทุนนิยมไม่เคยมีคนจน มีแต่ไพร่อันเป็นชนชั้นกลาง พอทุนนิยมเข้ามา ชนชั้นกลางกลายเป็นชนชั้นล่าง จากไม่มีคนจนกลายเป็นว่าคนจนล้นประเทศ อย่างนี้จะเรียกว่าคนจนลดลงได้อย่างไร

หากเทียบการให้ปลาปีนต้นไม้ กับการให้ปลาปีนเขา อะไรดีกว่ากัน มนุษย์ยังคงทะเลาะกันมิวายว่าใครแย่กว่าใคร ฆาตกร๑๐ศพกลายเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรมก็ได้ถ้าอีกคนฆ่า๑๑ศพ

ยังมีนักสู้อีกแบบหนึ่งที่ตั้งมาตรฐานใหม่ขึ้นมาเรื่อยๆจนชัดเจนว่าไม่สำเร็จ แล้วก็เป็นดังคาด ประชาชนเสียประโยชน์ แต่ด่าไม่ลงเพราะเป็นพวกเดียวกันเสียหายเหมือนกันและไม่มีทางเลือกอื่น แต่นักสู้ที่อ้างว่าจะถอนรากถอนโคนเขา กลับเลียไข่เขา ยอมทุกอย่างที่เขาสั่ง ทิ้งความหวังของประชาชนอย่างไม่ใยดี ปฏิเสธเสียงของประชาชนที่เขามองว่า "เขี่ยทิ้งได้" ไปขอทานเสียงของฝุ่นใต้เท้าเผด็จการ ยอมสยบต่อความอยุติธรรมอย่างกับว่าเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ตัวเองพูดเองว่ามันผิดปกติอย่างยิ่ง ประชาชนลำบากมาเกือบทศวรรษแล้วยังจะอ้างว่ารอได้ ไว้คราวหน้าละกัน ทั้งที่รู้พอถึงตอนนั้นก็โดนยุบทิ้งอยู่ดี แล้วประชาชนจะเหลืออะไร ปล่อยให้คนส่วนน้อยที่ตะโกนดังควบคุมทิศทาง

## มนุษย์ผู้แพ้แล้ว

มนุษย์ไม่สามารถมีความาสุขด้วยตัวมันเองได้อีกต่อไป ต้องพึ่งพาสิ่งเร้าเสมอ จิตวิญญาณของพวกเขาไม่ได้อยู่ในตัวพวกเขา แต่อยู่ในจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าอันไร้ชีวิตจิตใจ บงการโดยบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ไม่เคยเห็นค่าคน สักแต่ว่าขุดข้อมูลไปขาย เพราะความต้องการพื้นฐานของมนุษย์คือข้อต่อรองอันไม่มีเงื่อนไขของบริษัทเหล่านั้น เป็นการมัดมือชก ไหนเล่าความเห็นอกเห็นใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ไหนเล่าความเห็นอกเห็นใจต่อบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย เห็นมีแต่ผู้ได้ประโยชน์จากความฉิบหายของผู้อื่น

อิสรภาพได้หายไปจากสังคมมนุษย์เสียแล้ว และมนุษย์ไม่มีทางเอากลับคืนได้หากเขายังอยู่ในสังคมที่ไม่เอื้อต่ออิสรภาพนั้น มนุษย์จะอยู่ได้โดยไม่มีเงินสักกี่วันเชียว มนุษย์จะอยู่ได้โดยไม่มีไฟฟ้าสักกี่วันเชียว มนุษย์จะอยู่ได้โดยไม่มีสงครามสักกี่วันเชียว มนุษย์จะอยู่ได้โดยไม่มีรัฐประหารสักกี่วันเชียว

หนึ่งสิ่งที่แปลกที่สุดของสังคมมนุษย์คือ สิ่งที่ไม่มีปัญหาก็มองว่าเป็นปัญหาอย่างยิ่งได้ โดยไร้ซึ่งการคิดวิเคราะห์แยกแยะใดๆทั้งสิ้น ไม่ดูว่าไอที่บอกว่าแย่มันเพราะอะไร คนอื่นว่าอย่างไรตนก็ว่าตามอย่างนั้นด้วย ไม่มีคำอธิบายไม่มีเหตุผล ไม่ทางป้องกันได้ เพราะมนุษย์เกิดมาโง่ เลี้ยงดูโดยคนโง่จึงยิ่งโง่ไปกันใหญ่ คนไร้อำนาจเท่านั้นที่เป็นคนดีได้

มนุษย์ทุกคนเกิดมาเป็นส่วนเกินของระบบที่ “ดีอยู่แล้ว” บริษัทไม่ต้องการคุณ บริษัทไม่เคยขอร้องให้คุณมาทำงาน มีแต่คุณต้องขอร้องให้บริษัทรับคุณเข้าทำงาน มีแต่คุณต้องการบริษัท คุณคือส่วนเกินที่เขาจะเปลี่ยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ที่ผ่านมาบริษัทดำเนินกิจการได้ตลอด โดยไม่ต้องมีคุณเลย ต่อให้ประเทศมีประชากรน้อยแค่ไหน ก็ยังมีคนอื่นที่ทำงานเดียวกับคุณ แต่คุณแค่ช่วงชิงเขามา และนั้นก็ไม่ได้ทำให้คุณมีค่ามากขึ้นเลย รังแต่จะทำให้เขาเหล่านั้นมีคุณค่าน้อยลง

มนุษย์คือผู้ชนะ ชนะด้วยการเบียดเบียนผู้อื่น ชนะด้วยการหลอกตัวเอง ชนะด้วยการใช้ความสุขที่น้อยที่สุดป้องกันตัวเองจากความทุกข์ที่ใหญ่หลวง ความสุขเพียงชั่วคราวครั้งละไม่กี่นาที เทียบไม่ได้เลยกับสงครามซึ่งกินเวลานานหลายปี

ความสามัคคีคือความแตกแยก ความแตกแยกเท่านั้นที่ทำให้เกิดความสามัคคี

การที่ผู้แพ้หวังจะชนะ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทว่า ไม่มีใครให้ชนะ มีแต่เพื่อนมนุษย์ที่ทนลำบากมาด้วยกัน ชนะไปก็ไร้ค่า ผู้ชนะที่แท้จริงคือพวกที่หนีลงโลงไปแล้ว ทิ้งปัญหามากมายให้ชนรุ่นหลัง ไม่ยอมแก้อะไรแม้แต่อย่างเดียว และยังวางค่านิยมให้คนก่อปัญหามากขึ้นอีก คนรุ่นหลังทุกคนจึงถูกเลี้ยงดูด้วยค่านิยมเช่นนี้ คนดีจึงหายไปจากสังคม

ธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตหลีกเลี่ยงความตาย การที่มนุษย์ฆ่าตัวตายได้แสดงว่าสังคมมีปัญหาอย่างยิ่งยวด

จบ