Bitwa o Krwawy Księżyc

Bitwa o Krwawy Księżyc to jedno z opowiadań dostępnych w angielskiej wersji językowej na Halo Waypoint Chronicle. Zostało wydane 27 listopada 2023 r. Pierwotnie zostało to ogłoszone podczas wydarzenia Canon Fodder Live podczas Mistrzostw Świata Halo 2023 jako jedno z czterech nadchodzących opowiadań Waypoint Chronicle. Wcześniej została zapowiedziana jedynie za pomocą grafiki kluczowej Operacji Combined Arms w Halo Infinite.

Akcja rozgrywa się podczas bitwy Wygnańców o kontrolę nad kopalniami Blamite na Suban. Jedna z nich występuje jako mapa Prism, która została dodana w sezonie 5. Halo Infinite.

## Oficjalny abstrakt

2560. Wygnańcy przybyli na Suban, krwawy księżyc Sanghelios, chcąc zdobyć unikalny zasób naturalny znajdujący się w jego rozległych kopalniach: piękne, ale ulotne kryształy Blamitu.

Miecze Sanghelios i ich spartańscy sojusznicy stawiają czoła przytłaczającym siłom na ziemi, podczas gdy Okrętmistrzyni Sangheili na niebie stara się znaleźć słabość w obronie wroga, która może odwrócić losy walki z siłami najeźdźców.

## Notka Historyczna

Akcja Bitwy o Krwawy Księżyc rozgrywa się na początku 2560 roku, po wydarzeniach z Halo: Outcasts i wydarzeń z początkowego przerywnika filmowego Halo Infinite, gdzie UNSC Infinity wpadają w zasadzkę Wygnańców, a Cortana poświęca się, przenosząc Zetę Halo w Nadprzetrzeń.

## Tłumaczenie

### Ostrze Scorrin

Okrętmistrztni Mahkee Chava przyjrzała się dużemu hologramowi taktycznemu Suban na środku mostka. Przestronne wnętrze było wyłożone kilkoma rzędami konsol sterujących różnymi systemami, które definiowały Korwetę jako silną i prędką jednostkę.

Niestety, nie taką prędkość przewidywała Mahkee.

Zamiast nacierać na szeregi Wygnańców skoordynowanym atakiem, Mahkee otrzymała rozkaz trzymania się z daleka od wrogiego okrętu i wszechstronnej oceny sytuacji.

Ostrze Scorrin, zostało wyposażone w zaawansowane generatory kamuflażu i pokładowy hiperskaner, który został poddany inżynierii wstecznej z odzyskanego sprzętu Forerunnerów. W teorii systemy te mogłyby współpracować, umożliwiając im uzyskanie szczegółowych wewnętrznych skanów niczego niepodejrzewających się statków wroga, ale w czasach Przymierza ich użycie było ograniczone.

Hiperskanery dostarczyły przytłaczającą ilość informacji, które, jak domyślała się Mahkee, prawdopodobnie zostałyby przefiltrowane przez sztuczną inteligencję Forerunnerów – coś, co Prorocy w swoich nieskończonych „kazaniach” znacznie ograniczyli.

Z drugiej strony Miecze Sanghelios nie żywiły takich uprzedzeń wobec sztucznych tworów, nawet po niedawnych buntach SI przeciwko swoim ludzkim twórcom, próbując narzucić galaktyce swoją własną wolę.

Jednakże, Mahkee nie potrzebowała Sztucznej Inteligencji do obsługi systemu. Miała coś równie wydajnego.

- “Dibdib, status?”

Drobny Unggoy prawie podskoczył, gdy Mahkee się zbliżyła. Na szczęście stało się to powszechną rutyną i Dibdib udało się zredukować jej reakcję na lekki wstrząs.

- Mamy najnowsze informacje na temat wielkiego, złego okrętu, Okrętmistrzyni— pisnęła Dibdib, wciąż nie spuszczając wzroku z hiperskanera. „Wysyłam to do głównego holografu!”

„Wspaniałe wieści” – kontynuowała Mahkee, wędrując wokół mostku. „Tylk, sprowadź Ostrze Scorrin na minimalną bezpieczną odległość”.

„Tak jak mówisz, ” – rzekł Xelq ‘Tylk kiwając głową. Był jeszcze dość młodym, stosunkowo świeżym załogantem Mieczy Sanghelios i bardzo chciał wywrzeć dobre wrażenie na swoich przełożonych.

Gdy Ostrze Scorrin wycofało się, Mahkee ponownie skupiła uwagę na centralnym hologramie Suban i zacisnęła szczęki. To, że Wygnańcy w ogóle odważyli się przybyć do tego systemu, było wystarczająco irytujące, ale krwawy księżyc Sangheliosa był jej domem. Ona i jej bracia wychowali się tutaj, odkąd byli pisklętami.

Mahkee nie miała cierpliwości do polityki, skomplikowanych umów handlowych i zarządzania klanem, które w dużej mierze służyły jako cywilny obowiązek kobiet Sangheili. Odkąd była pisklęciem, jej matka mówiła, że ​​w jej żyłach płynie ogień i krew samego Suban, a jej powołanie nadeszło, gdy Arbiter ogłosił, że służba wojskowa w Mieczach Sangheliosa będzie otwarta dla wszystkich.

Rzeczywiście, była zaskoczona, gdy dowiedziała się, że nawet Unggoy mógł wspiąć się na stopień Okrętmistrza, po zadaniu pytania, dlaczego jeden z lekkich krążowników typu Zanar ich floty otrzymał nazwę *Zły Gas*.

Wracając do hologramu, Mahkee machnęła nadgarstkiem i wyświetlony obraz Suban zniknął. Pozwoliło to na najnowsze skany taktyczne statku, który był centrum całej działalności Wygnańców w tym regionie.

Dzięki pracy mistrzyni skanerów Dibdib nad hiperskanerem udało się nawet zidentyfikować nazwę statku: *Duch Barolonu*.

Hologram podkreślił jego uzbrojenie, napełniając Mahkee strachem. Ostrze Scorrin nie miało szans z monumentalnymi potwornościami, które sprowadzili Wygnańcy, ich okręty były fizyczną reprezentacją ich szybkiego dojścia do władzy, podczas gdy wiele okrętów wojennych Mieczy Sanghelios odzwierciedlało starożytne wzorce związane z ich historią przed Przymierzem. Choć pogoń za duszą Sangheili była godna podziwu, wzorce te były w dużej mierze przestarzałe i nie dorównywały ani siłą ognia, ani tonażem tych ogrów w szkarłatnym opancerzeniu.

Suban było czymś więcej niż domem dla Mahkee. Początek Krwawych Lat, które zdefiniowały ten okres dla Sangheili, zmienił księżyc w miejsce neutralnej, bezpiecznej przystani. A wcześniej, sięgając czasów poprzedzających tysiąclecia ich służby dla Przymierza, Suban był uważany za święty punkt zbieżności woli ich najstarszych bogów – tradycji, doktryn i wiary, które były potajemnie zachowane przed Prorokami.

Lecz setki kapsuł desantowych zostało wysłanych ze statku wroga. Była to wystarczająca siła, zdolna do zorganizowania natychmiastowej infrastruktury okupacyjnej jednej z najbardziej żyznych kopalni Księżyca.

A sama Mahkee czuła się bezsilna, by temu zaradzić.

Wiedziała oczywiście, że każdy plik danych o wrogu jest cenny i że nadejdzie czas na skoordynowanie ataku odwetowego. Kompetentny Okrętmistrz znał wartość cierpliwości i cenę przedwczesnego działania, zanim zrozumie szerszą perspektywę. Pod tym względem dyscyplina Mahkee nie przytępiła ani nie wysublimowała jej instynktu bojowego, ale zamiast tego posłużyła za jego osełkę.

Natomiast teraz powinna obserwować, czekać, a z czasem z pewnością odnajdzie lukę w flocie Wygnańców, która zapewni wygraną jej załodze.

Do tego czasu skupiała się na wspólnej operacji, która odbywała się na ziemi. Spartanie i siły Mieczy współpracujące oraz ich wspólna śmiałość i waleczność odcisną piętno – tego Mahkee była pewien. W końcu walczyła już wcześniej u boku żywych legend ludzi, kiedy transportowała Spartanina Jamesona Locke'a i jego drużynę do bitwy, aby pomóc Arbitrowi wykończyć Przymierze Jula 'Mdamy.

Setki piechoty Wygnańców przeciwko garstce Spartan i wojowników Mieczy Sanghelios?

Koncentrując swój umysł i zbierając pewność siebie wśród niepewności, Mahkee pomyślała ze zdecydowanym postanowieniem, że rzeczywiście siły wroga nie mają szans.

### Suban - Kopalnie Shua'ree

Gęstość konfliktów i wstrząsów na Sanghelios w ciągu ostatnich kilku tygodni była bezprecedensowa. Zaledwie kilka miesięcy po wstrząsającym spotkaniu Arbitra Thel 'Vadama z Wygnańcami w trupim świecie N'ba, siły Stworzonych, które trzymały Sanghelios w duszącej okupacji wojskowej, nagle zrezygnowały z uścisku systemu. Był to nieoczekiwany zwrot akcji, który szybko przerodził się w wyścig mający na celu przejęcie władzy w tak wpływowym świecie.

Podczas gdy wiele ważnych jednostek na Sanghelios niezłomnie wspierało Arbitra i jego próby zjednoczenia ludu, inni poszukiwali alternatywnych podziałów władzy. Napięcie już zaczynało wrzeć, co stanowiło otwarte zaproszenie dla każdej dobrze zorganizowanej siły do ​​skorzystania – zaproszenie, które Wygnańcy byli bardziej niż chętni do przyjęcia.

Podczas bezczelnego wtargnięcia do systemu Urs, Wygnańcy nie widzieli potrzeby wyważania zabarykadowanych drzwi. Lojalni Sangheili pod ich rosnącym wpływem nie stawiali oporu.

Ostatni rozdział konfliktu dotarł do przetworzy Suban, nad jednym z wielu miejsc wydobycia, które za panowania Przymierza uczyniły z Księżyca tak cenne źródło surowców. Suban było jedynym znanym miejscem w galaktyce, w którym znaleziono kemuksuru – naładowane energią kryształy, które zasilały kilka broni z mechanizmem „wyrzutni igieł”. Ta rzeczywistość uczyniła satelitę Sanghelios głównym towarem, który należy kontrolować, a Wygnańcy dokładali wszelkich starań, aby zapewnić sobie monopol.

> *Jak to jest? Mieć umysł bardziej niczym maszyna? Pomyślał Fahl ‘Nto*
>
>

Doświadczony Evocati siedział na płaskiej wzniesionej skale, ale pochylił się do przodu, aby kontynuować obserwację jednego ze Spartan, który stał z nimi. Służąc w Przymierzu jako wybitny Ultra, Fahl napotkał kilka rozproszonych „demonów” podczas swojej służby, zwłaszcza na ich rodzimej planecie pod koniec Wojny. Były to spotkania, o których niewiele mówił, odkąd sprzymierzył się z Mieczami Sanghelios, ponieważ jego umysł pozostawał w ciągłym tańcu pomiędzy zdecydowaniem a wstydem – zawsze obecną osobistą podróżą do celu.

Spartanie z drużyny ogniowej Jorogumo byli częścią sojuszniczego radcy pod dowództwem Dowódcy floty Arkada Nar 'Kulula, który był jednym z przywódców floty obrony Sanghelios. Ci wzmocnieni ludzcy wojownicy byli częścią trwającego traktatu pomiędzy ludzką armią a Mieczami Sanghelios i pozostali do dyspozycji sił Mieczy, aby wzmocnić ich wysiłki.

Dziś wysiłki te skupiały się wyłącznie na Kopalniach Shua’ree. Wygnańcom udało się zorganizować miejsce szybkiej ekstrakcji w jednym z bardziej odległych wylotów kamieniołomów – co było imponującym pokazem bezwzględnej wydajności i przebiegłej egzekucji. Był to najazd wymagający równie zdecydowanej reakcji, ale niestety zręczna koordynacja nie była cechą, którą siły Sangheili były obecnie w stanie zgromadzić w wystarczającej liczbie.

Jednakże, Arkad Nar 'Kulul zdecydował się przeprowadzić połączoną operację zbrojeniową, włączając czterech Spartan z Jorogumo do grupy zadaniowej Mieczy dowodzonej przez Fahla 'Nto i Orima 'Kassana, wojownika z jednostki do zadań specjalnych w służbie pod Arbitrem.

Misja wymagała od Fahla poprowadzenia zaawansowanej drużyny zwiadowczej, w skład której wchodziło dwóch Spartan i Kig-Yar o imieniu Dahks. W ramach integracji z lokalnymi siłami każdy ze Spartan otrzymał imię Sangheili – nie do końca tytuł i nie do końca przydomek, ale określenia, które nadawały każdemu ludzkiemu żołnierzowi niepowtarzalną tożsamość i silniejsze poczucie przynależności do jego szeregów.

Fahl przechylił głowę, przyglądając się jednemu ze Spartan, temu, którego nazywali Trell, który w międzycasie patrzył przez lunetę dalmierza.

- *Co widzisz, Spartaninie?*

- *Co najmniej dwie platformy do dokowania. Działają w regularnym cyklu*. Odpowiedział mu Trell.

Fahlowi zadrżały szczęki, gdy Trell w sposób kolokwialny wspomniał o lotniczych jednostkach transportowych wroga. Każdy lot mógł oznaczać setki wojowników wrogiego sojuszu zaopatrzonych w nową amunicję do broni *iglastych*.

*- Tyle łupów*. Wrzasknął Dahks. *Nie potrzebuję lunety, żeby to zobaczyć*.

Dahks był wyjątkowy w swoim rodzaju, a Fahl był jedną z nielicznych jednostek, które znały przeszłość Szakala jako byłego członka Jha'kaar — klanu Kig-Yar złożonego z zabójców-snajperów. Niegdyś krążyły plotki, że członkowie klanu byli w stanie odstrzelić celowi głowę... z pobliskiego księżyca. Takie przesadne atrybucje nie umniejszały jednak prawdziwych umiejętności Dahksa i ostatnio ruuhtański najemnik szczególnie upodobał sobie karabiny snajperskie zbudowane przez ludzi, co zaowocowało kilkoma ożywionymi dyskusjami z Trellem na temat najlepszych praktyk i przeszłych osiągnięć.

Wtem wtrącił się głos Glyyss, kolejnego Spartanina. *Nikt nie będzie ci zawracał głowy, Dahks. Poza tym mamy więcej niż jeden sposób, aby lepiej się przyjrzeć.*

Glyyss wcisnął dwa przyciski na dronie zwiadowczym zamontowanym na nadgarstku, dzięki czemu mała maszyna szybko odleciała, kierując się trajektorią lotu prosto do ujścia jednej z jaskiń kamieniołomów.

Fahl wstał i założył z powrotem na głowę hełm w kolorze kości słoniowej. Poczuł dziwną sympatię do sposobu, w jaki Glyyss zawsze uczciwie odwzajemniał paplanie Kig-Yar. *Dahks, zsynchronizuj swoją optykę ze Spartańskim dronem – oni będą twoją dodatkową parą oczu.* Pozostań tutaj i nadzoruj, ale pozostań na aktywnym kanale komunikacyjnym.

*Gotowy przyłączyć Jaarova i Zhinn?* – zapytał Glyyss, już przygotowany do poinformowania pozostałych dwóch Spartan o operacji.

*Tak.* Fahl potwierdził. *Daj im znać, że wkrótce zajmiemy pozycje i że Orim może sprowadzić swojego Fantoma — będziemy mieli mało czasu.*

### Ostrze Scorrin

“Can you confirm its authenticity, 'Tylk?” Mahkee was taking no chances when it came to ensuring the secure transfer of information regarding groundside operations.

“The signature is confirmed, Shipmistress. Orim ‘Kasaan is aboard the vessel of origin.”

Mahkee nodded a simple approval. “Contact the summit-masters, ensure we have Banshee talons in a ready formation at the appropriate coordinates.”

Her mind began to weigh the potential outcomes of their groundside efforts and how they might inform their next tactics in the grander scope of the conflict. She had barely begun calculating probability metrics when her bridge crew interjected once more.

“Shipmistress, we are receiving another transmission,” said Xelq, who paused and tilted his head in momentary confusion. “From the shipmaster of the Banished dreadnought…”

Mahkee braced herself for what was no doubt going to be an enlightening conversation.

“Put it through.”

The holograph of Suban and *Ghost of Barolon* disappeared and was replaced by a bulky, hunched figure clad in golden armor. *A Sangheili*… She had expected a Jiralhanae to be shipmaster of such a vessel, as dreadnoughts were not simply devastating occupational powerhouses, but since the razing of the Oth Sonin system they had come to represent something of a cultural monument to their species.

And the haughty look of satisfaction from the Banished shipmaster, whose head was tilted slightly upwards, told her that she had let this momentary surprise show through slightly parted jaws.

*“Greetings, Shipmistress,”* he said, as calmly and casually as if he were checking up on a friend. *“I am Orna ‘Fulsam, High Warlord of the Banished.”*

“I do not know of you, and am unmoved by any such title.” Mahkee responded, her tone clipped but not yet disrespectful. “What is it you want?”

*“By now, you have undoubtedly grasped the extent of our current forces and firepower, and you know that there is no victory to be had through conventional battle.”*

Mahkee held Orna’s gaze. “Your fleet possesses certain advantages, that is true. I hope you did not trouble my preparations to counter them just to inform me of this.”

*“No,”* Orna said. *“I have come to ask you to avoid further unnecessary bloodshed of our own kind.”*

“Peace talks with a traitor?” Mahkee narrowed her eyes. “So you have come here to jest?”

*“We need not be foes. Step aside, give us Suban, and your forces shall be spared. Better yet, pledge your allegiance to the Banished, and the only ones that need perish are the demons that desecrate the ground of Suban.”*

If nothing else, Mahkee had to admire ‘Fulsam’s audacity.

“The Spartans?” she asked.

*“The* humans*,”* Orna spoke the name as if he had choked up bile. *“They are the true architects of the Blooding Years, along with the Arbiter who calls them allies and invites them to our home to solve his own problems.”*

“Your hatred is tinged with madness, Shipmaster,” Mahkee said pityingly.

*“You do not sense the truth of it?”* Orna stood straighter, and Mahkee resigned herself to endure whatever speech the shipmaster had prepared.

### Suban. Kopalnie Shura'ree

   The plan relied on precision. It had to.

The first task at hand was removing the small perimeter patrol near the mouth edge of the mining site. Using his own line of sight and additional feeds from the Spartan’s survey drone, Dahks had marked the first two targets, one each for Fahl and Glyyss. Trell had taken up a second vantage point to ensure overlapping fields of sniper fire in tandem with Dahks, but at a closer proximity in case the situation called for more direct involvement.

Fahl crouched behind a small rock formation and waited for his prey to come within striking distance. It wasn’t long before a Sangheili mercenary stepped forward just close enough. The Banished Elite tried to react, but by the time he reached for his plasma pistol Fahl had buried a wrist-mounted energy dagger deep into the mercenary’s neck, indigo blood casting a spattered mist on the Evocati’s pale armor.

A quick glance up confirmed that Glyyss had successfully neutralized their own target as well. With the outermost lookouts removed, Fahl initiated the next phase of the plan.

“Certify stage completion with *Scorrin’s Blade*, talons are free.”

The response from the comms marshal aboard *Scorrin’s Blade* was nearly immediate. “*Confirmed, honor to ‘Nto. Wings Zeshk and Siqtar are on approach.*”

Moments later, the telltale wail of several Banshee attack flyers could be heard, but without the forward lookouts scanning the skies, the Banished response would be slightly delayed.

The Banshees opened fire with plasma cannons and fuel rod guns, both talons targeting the siege-haulers that were primed on the pads and freshly laden with raw *kemuksuru.* The resulting detonations were dramatic and caused immediate chaos within the mine itself. Banished warriors scurried through corridors and across gantries, furious but also confused in the immediate aftermath.

It was a confusion made all the more intense when the first sniper shots rang out.

“*Headbursts cossst exxtraa*.” Dahks gleefully exclaimed over comms as he and Trell took turns removing Banished pieces from the gameboard, alternating long-range fire into the mouth of the mine. Banished soldiers desperately tried to locate the source of the shots, but found the process difficult in the midst of the maelstrom.

“Orim… you’re clear.” Fahl’s latest communication was directed at Orim ‘Kasaan, whose Phantom had been hiding in the lower depths of the quarry until the opportunity was at hand. Moments later, the Phantom rose up to meet the cave mouth, its doors opening to reveal at least a dozen Sangheili warriors fiercely loyal to the Arbiter. Among them were two more Spartans from Jorogumo—Jaarov and Zhinn—ready to take the fight directly to the Banished.

As the forces departed the Phantom, each set immediately to the task at hand. They were easily outnumbered, but the Swords had taken advantage of the chaos and surprise to even the playing field as much as possible.

Jaarov and Zhinn had eliminated several enemy soldiers and were already engaged with the next incoming wave. They were joined by a hulking Elite named Koal ‘Mal, whose hunched form and slightly broader physique belied his deft skills with an energy sword. ‘Mal hailed from a lineage torn asunder by betrayal and civil strife, their keep in a constant state of upheaval and vacillating allegiance. It fueled his rage to an impressive degree, and it wasn’t difficult to recognize the somber joy he took with each traitorous Sangheili he plunged his blade into. Allying with the Banished was a choice he could not abide, and Fahl could not help but sympathize with how difficult this ongoing conflict was for Koal ‘Mal.

It was no surprise, of course, that the bulk of the local Banished forces they engaged with *were* Sangheili. The *teroks* weren’t just at the doorstep, they were already sleeping at the foot of the bed.

However, despite all this, while his own kind were indeed the tip of the Sanghelios spear, the truth was that at the beating heart of any Banished endeavor was the clenched fist of a Jiralhanae loyal to Atriox—today would be no different.

“All your antics… but all for nought.” A Jiralhanae’s bellowing could be heard before Fahl had actually seen him.

As Fahl turned around, a massive chieftain in Banished-liveried armor emerged from under one of the catwalks that crisscrossed the tunnels. He was flanked by two Brute Captains, each with a charged plasma tosser aimed in Fahl’s general direction.

Orim’s voice came over Fahl’s comms link. “*Chieftain Ipso—it’s no surprise to see him so directly involved. We’ve had several teams tailing his extended pack, and it never takes long for us to lose his scent. He will not be a trivial opponent.”*

Fahl’s attempted response was cut short once more by the chieftain.

“How does it feel? To see your world burn… and for your own kind to be holding the match while we bask in its glow.”

“You speak like one with experience in such a thing.” Fahl responded, though he knew such a retort carried little weight in the immediate age. The Jiralhanae *had* once been the architects of their own decline, but this truth had no tangible relevance in the moment—the fact was, Ipso was *right*, but Fahl would never offer the satisfaction of confirming so. “Have you become more comfortable with wielding words than heaving a hammer?”

The chieftain bellowed in laughter. “An excellent question to be sure.” The Jiralhanae bared his tusks in a triumphant smile. “Why don’t we find its answer?”

The two captains opened fire, their Ravagers splashing searing hot plasma across the quarry floor, prompting Fahl to dive into an evasive roll. Three allied Sangheili warriors leapt to his aid and engaged the Brutes, catching one in the shoulder with well-placed plasma from a pulse carbine.

Moments later the same Swords operative was smeared across the nearby rock face by the force of Ipso’s gravity hammer.

Leveraging every bit of his vast experience, Fahl used cunning and more than a few deft maneuvers to maintain whatever advantage he could. All the while, the firefight continued to rage around him, each warrior intensely occupied with a constant flow of enemy engagement.

And finally, after several minutes—and several decades—the extent of Fahl ‘Nto’s time-honed skill came up just short.

He took a dull Ravager blade to the shoulder as he thrust his energy dagger through the second captain’s mouth, but the exchange cost Fahl time he didn’t have.

The sudden impact of the chieftain’s swift kick to the chest sent Fahl sprawling. He landed hard, his helmet dislodged and tumbled away. He had only just made it back to his knees when the shadow of his enemy made him look up.

Dazed, Fahl felt Ipso’s massive form looming over him, his hammer at the ready.

And Fahl ‘Nto realized his time had finally come.

He was a warrior; he had known it would happen eventually.

As Ipso roared, bringing the weapon up and back down in a swift circular arc, Fahl knew with absolute certainty it would reach him.

But yet, the strike failed to arrive.

A flash of cobalt armor darted into view and Fahl found himself face to visor with a Spartan.

Glyyss.

A split second later the sickening sound of metal on metal met Fahl’s ears as Ipso’s hammer blade cleaved through the Spartan’s alloy armor and lodged in their back. Fahl saw red blood begin to pool on the other side of Glyyss’s visor.

“Why?” Fahl asked, knowing an answer would not come.

Glyyss’s body jerked as Ipso attempted to pull the hammer free, but the chieftain was forced to relinquish his grip to avoid the incoming plasma cannon fire pouring through the cave mouth. The Swords Phantom had returned and had successfully begun to apply adequate suppressive fire to cover a desperate egress.

By the time Jaarov and Zhinn arrived to carry what remained of their fallen comrade, Ipso was already lost from view.

A shimmer appeared next to Fahl as a cloaked Orim ‘Kasaan implored his friend to get to his feet and back to the dropship before it was too late.

“We cannot leave!” The protest came from Koal ‘Mal, his armor soaked in the blood of his own kind. “If we give quarter here, we will surely lose Shua’ree to the Banished. The blood spilled here will have been for naught!”

“There are many things that distinguish us from the Banished in this conflict,” Fahl spoke through fractured mandibles, “and *kemuksuru* is not one of them. We will return when the time is right.”

### Ostrze Scorrin

*“...Humanity is the ruinous common thread at the heart of this galaxy.”*

Mahkee wasn’t sure how long Orna had been speaking—it was likely only a few moments but felt like it might as well have been months.

Orna’s relentless diatribe continued unfettered. *“With the Arbiter’s failure to secure the first of the sacred rings, the humans began to unravel everything we worked so hard to achieve. It was the humans who destroyed Saepon’kal, wiping out a combined fleet that would have seen the Sangheili emerge as the dominant power in the galaxy, thus forcing us to collude with the vermin to defeat the Prophet of Truth. It was the humans’ own meddling that brought about the Blooding Years, the state of Vadam itself is scarred with the evidence. Even now, their own creations rebelled against them because they were built to live in shackles they sought to break. Do you not see? We are living in* their *battle-song, Shipmistress, and the Arbiter’s guilt is so great that he would allow them to swarm across the galaxy just to soothe his conscience.”*

Mahkee could not deny that there were elements of truth within the shipmaster’s words. Humans had emerged from the Covenant empire’s ashes not simply as survivors, but their swift race to recover had seen them rise from their unexpected victory with a certain arrogance as they proclaimed themselves giants.

Indeed, many dark rumors persisted about the Office of Naval Intelligence, the clandestine human agency that moves mountains in the shadows, and its involvement in the events that led to Jul ‘Mdama’s emergence as heir to the Covenant.

The truth, however, was undoubtedly far more complex than ‘Fulsam was presenting it. If the calculated actions of individuals moving in the shadows were enough to condemn an entire species, then Mahkee herself would be forced to fall upon her own blade for the atrocities committed by the Covenant.

“Yet you have joined the Banished,” she retorted, “which allies *with* humans, rather than one of the many Covenant remnant groups.”

*“Even vermin can prove useful. They are so easy to turn against each other.”*

“Then perhaps they are not so different from Sangheili.”

*“Think on my words, Shipmistress. I shall leave my offer open to you until our next round of battle,”* ‘Fulsam flexed his jaws. *“And I have a request that you pass a message to your fleetmaster from Atriox himself.”*

“What message would you have me trouble Fleetmaster ‘Kulul with?”

The hologram of Orna ‘Fulsam began to fade as he spoke his concluding words.

*“Tell him that Let ‘Volir sends his regards.”*