Hobbici

**Hobbici** (W. „Kuduk”), zwani także niziołkami, to najmniejszy spośród Wolnych Ludów. Są prostą rasą o ciekawym i dość niejasnym pochodzeniu, podzieloną na podgrupy Stoorów, Harfootów i Fallohidów. Największa grupa Hobbitów w Westlandach mieszka w zielonej okolicy Shire oraz Bree. Mieszkańcy tych ziem byli mieszanką wszystkich tych trzech plemion.

## Charakterystyka

Hobbici byli ludem niewielkim, mniejszym od krasnoludów, zdecydowanie mniej przysadzistym i grubym, nawet jeśli tylko trochę ustępowali im wysokością. Obdarzeni byli czułym słuchem i bystrym

wzrokiem, przypominali ludzi, a choć mieli skłonności do tycia i nie lubili zbędnego pośpiechu, poruszali się lekko
 i zwinnie. Wcześnie opanowali sztukę szybkiego i bezszelestnego znikania - stosowaną w przypadku niespodziewanego spotkania z Dużymi Ludźmi, z którymi nie mieli ochoty rozmawiać - i udoskonalili ją do takiego
stopnia, że ludziom zdawać się może magiczna. W rzeczywistości nigdy nie
 zgłębiali magii żadnego rodzaju, a ich nieuchwytność była wynikiem
wyłącznie wprawy, którą dzięki dziedzicznym zdolnościom, ćwiczeniom i
przyjaźni z ziemi wynieśli na wyżyny nieosiągalne dla przedstawicieli roślejszej i bardziej niezdarnej rasy. Ubierali się oni w jasne kolory, szczególnie lubili żółty i
zielony; rzadko nosili obuwie, ponieważ stopy ich mają z natury twardą,
rzemienną podeszwę, i obrośnięte są, jak głowa, bujnym, kędzierzawym
włosem, zwykle kasztanowym.

## Historia

Niewiele wiadomo o pochodzeniu Hobbitów, w kronikach I Ery występują o nich tylko nieliczne i niejasne wzmianki. Bardzo możliwe, że tak samo jak ludzie pochodzą z wschodniej krainy Hildórien i przybyli do Westalndów wraz z innymi ludami migrującymi z Palisoru na zachód Endoru. Jednak pierwszą dość pewną informacją o Hobbitach jest dopiero to, że niegdyś żyli na początku Trzeciej Ery w Dolinie Anduiny. Żyli tam w razem z przodkami Rohirrimów o czym świadczyły liczne słowa pochodzące z ich języka. Kroniki Rohhirimów dość często wspominają o "holbytlanach" żyjących w pobliżu ich osad. Zdaje się, że największa ich populacja ulokowana była w krainie o nazwie Glennen.

W jakiś czas później (ok 1050 TE), prawdopodobnie na skutek ekspansji zła w Mrocznej Puszczy niektórzy z Niziołków podjęli decyzję o wyruszeniu na zachód i przekroczeniu Gór Mglistych. Rozpoczęli w ten sposób tzw. Lata Wędrówki. Dotarli oni niebawem w okolice regionu Bree i Brandywiny znajdując w nich przyjazne miejsca do mieszkania. Nie mniej niektórzy z nich albo zostali w tyle, albo wrócili na skutek rozszerzającego się zagrożenia z Angmaru. Byli to Stoorowie, którzy kilkaset lat później wciąż żyli w Dolinie Anduiny. Tam Deagol znalazł Jedyny Pierścień, który zgubił Isildur.

W 1601 TE
 Fallohidzi podjęli decyzję o przeprawieniu się przez Brandywinę. Znaleźli niezwykle przyjazne warunki toteż wielu innych hobbitów podążyło za nimi, a nowa kraina zwała się od tego czasu Shire. Poprzedni rejon praktycznie opustoszał, pozostawiając tylko nieliczne rodziny w okolicach miasta Bree.

W tych czasach Hobbici nie pojawiali się zbyt często na kartach historii innych ras, wzmiankowani byli jedynie jako posłańcy, lub strażnicy utrzymujący mosty i drogi w swoim rejonie. Hobbici uważają że w czasie decydującej rozprawy z Angmarem - Bitwy pod Fornostem (1975 TE), wysłali oddział łuczników, jednak żadne inne kroniki nie odnotowały takiego oddziału. Po upadku Arnoru w Shire rozpoczęto wybierać Thana spośród siebie. Pierwszym, wybranym w 1979 TE był Bukka, protoplasta rodziny Oldbuków (później Brandybucków), którzy później (2340 TE) przenieśli się za Brandywinę zakładając Buckland. Po ich opuszczeniu rodziną thanów (rola bardziej formalna niż praktyczna) zostali Tukowie.

Doniosłą rolę wypełnili niektórzy Hobbici na końcu Trzeciej Ery, kiedy to Frodo Baggins zaniósł Jedyny Pierścień do Góry Przeznaczenia

. Król Elessar jak też elfowie w Czwartej Erze
 honorowali członków drużyny w różny sposób, np. zwalniając z obowiązku
klękania przed królem, lub dając miejsce na statkach płynących do Amanu. Królowie Gondoru zakazali ludziom wchodzenia do Shire szanując niezależność hobbitów.

## Magia i religia

Hobbici są bardziej niechętni do używania magii i wyznawania religii niż jakakolwiek inna rasa, może z wyjątkiem Orków. Hobbici po prostu nigdy nie byli zainteresowani złożonością teorii, filozofii, alchemii i magii. Najczęstszą „magią”, o której mówi się w odniesieniu do hobbitów, była ich niesamowite ciche poruszanie i zdolność do nagle znikania, gdy wokół chodzili "Wielcy Ludzie". Podobnie ich umiejętność posługiwania się procą, krótkim łukiem lub rzuconym sztyletem była uznawana za niemal magiczną. Jednak w każdej dużej społeczności istot były wyjątki. I rzeczywiście, niektórzy bardzo rzadcy hobbici oddawali się tajemnym sztukom. Jak można się było spodziewać, także religia Hobbitów jest wyjątkowo ludowa i przyziemna, polega ona głównie na obchodzeniu bez żadnych przyczyn kilku świąt do roku.

## Rodziny Hobbitów

 Hobbici zorganizowali się w duże ciasno zwarte rodziny, będące pozostałością po klanach z Dni Wędrówki, z których wiele powstało na długo przed założeniem Shire. Każda rodzina Hobbitów miała swój wyjątkowy charakter, tradycję i terytorium rodzinne, choć ze względu na późniejszy rozmiar Shire osiedlali się potem coraz dalej od siebie