Anais Springsinger

> Krwawy Harlequin, symbol rewolucji jaka przewróciła Bursztynowe Wybrzeże do góry nogami i zniszczyła monarchę króla Andrego obracając ją w popiół, zostawiając za sobą jedynie krwawe ślady jakby po erotycznym tańcu pięknej elfki. Historia o wielkiej rebelii która miała zwrócić wolność istotom szlachetnym i postawić w końcu na dobro społeczeństwa, demokrację a nie monarchię absolutną tego brutala. Wiedzieliście, że wśród buntowników znajdowało się przynajmniej 59% klaunów? Jest pewna historia która opowiada o zamknięciu całego oddziału wojsk królewskich w absurdalnie małym wozie. Znacie tą historię? Ta, ja też nie. A to dlatego że ją zmyśliłam
>
> Anais

## Anais Springsinger

### Tytuły

* Klaun
* SPRINSINGER!
* Skamer
* Bielutka
* Pożeraczka Cieni

## Relacje i Przynależność

### Organizacje

* Sługi Tancerza(Dawniej)
* Freelancer(aktualnie)

### Rodzina

* Elxalim✞ - Ojciec
* Quirel - Matka
* Alxian - Brat

## Wygląd

Anais jest młodą pół elfką, która jednak mocniej celebruje swoją sensualną elfią stronę. Z racji tego jej uszy są dłuższe oraz jej ciało i twarz wyglądają na bardziej smukłe i pociągłe. Jest trochę ponad średniego wzrostu, gdyż sięga ona 170 cm. Jej sylwetka jest kobieca, atrakcyjna jak jej cała osoba.

Najbardziej charakterystyczną cechą jej postaci jest jej styl, gdyż nosi makijaż i stroje klauna. Jej skóra jest śnieżno biała a jej policzki mają na sobie okrągłe różowiutkie cienie. Jej oczy przyciągają niemałą uwagę, są przeszywające i wzbudzają skrajne emocje. Białka są czarne a tęczówki intensywnie czerwone, błyszczące jak rubiny. Dookoła oczu ma ona typowo klauni makijaż w kształcie rombów odchodzących w obie strony, w kolorach czerni i czerwieni. Jej nos zdobi okrągły czerwony malunek imitujący klauni nos, a jej usta namalowany tym samym kolorem piękny uśmiech. Twarz okrywają krótkie przed ramię włosy z obciętą krótką grzywką oraz dwoma dłuższymi pasemkami opadającymi na piersi. Same włosy są dwukolorowe, jedna połowa biała a druga czarna. Zawsze nosi ubranie przypominające kostium klauna z wpasowaną do tego skórzaną zbroją, oraz ma piękne elfickie zaczarowane buty. Przy pasie zawsze nosi piękną torebeczkę z pomponem, która ma zadziwiająco dużo miejsca w sobie. Poza torbą zawsze ma też przy sobie wyjątkowe dla niej skrzypce, przyzdobione żłobieniami w kształcie winorośli i kwiatów. Ma ona również przepiękny rapier, który odziedziczyła po ojcu. Pokryty jest on tajemniczymi magicznymi runami a jego imię to "Ostrze tnące mrok".

Pod tą maską jednak skrywa się prawdziwe oblicze pół elfki, czyli blada, lekko piegowata i rumiana na policzkach blondynka. Spod iluzji również czekają na zauważenie krystalicznie błękitne oczy, patrzące niegdyś tylko z niepokojem dookoła siebie.

## Osobowość

Pół elfka jest mocno ekstrawertyczną osobą i przez to stała się "ustami drużyny". Jest delikatnie narcystyczna i delikatnie szalona, jednak cechy te tylko przyciągają do niej ludzi. Anais to dosyć tajemnicza persona z trudną przeszłością i przez to nie opowiada dużo o sobie jednak sama uwielbia wiedzieć wszystko o wszystkich. Jest kochliwa i flirciarska, czego absolutnie nie ukrywa.

Przez jej usposobienie można pomyśleć, że jest absolutnie zimna i nie obchodzi jej nic poza czubkiem własnego nosa, jednak w głębi na prawdę przejmuje się losem bliskich jej osób, za które gotowa by była oddać życie. Jednym z powodów jej klauniego wizerunku, było uczczenie pamięci jej ojca, który zawsze chciał dla wszystkich jak najlepiej. Dlatego ona również dąży do tego, jednak nigdy nie przyzna się do tego otwarcie.

Jednym z jej mott jest *"Slay Everyday"*.

## Historia

Po wypowiedzianym monologu Anais uśmiechnęła się wbijając wzrok w stół w tym samym czasie popijając ciemno czerwone wino.

-No co ty Whity, ale żeby żarty z czegoś takiego robić? Jakieś zmyślone historie o tej tragedii jaka spotkała tych wszystkich ludzi, Bative..Klaunica odpowiedziała na to śmiechem i niewinnie spojrzała w jego stronę.

-I tak byście nie zrozumieli.. Uśmiechnijcie się! Śmiech to zdrowie, nie prawda? A jego nam wszystkim teraz potrzeba, he he he..- powolne odgłosy śmiechu wydobywały się z jej szeroko rozwartych ust w które wlała resztkę wina po czym wstała. Zarzuciła na siebie zgrabnie futro z sowoniedźwiedzia po czym kręcąc się jeszcze chwile wyszła z karczmy ostatni raz machając do swojej ex-audiencji.Rozejrzała się po ulicy graniczącej z samym portem tutaj w Sawant. Odetchnęła nostalgicznie patrząc w księżyc odbijający się w tafli morza, sięgając myślami daleko do jej młodocianych dni.

Ja tam wiem swoje. Swoje widziałam i swoje przeżyłam, pamiętam te krwawe ślady moich współpracowników pozostawione na podłodze i ścianach rezydencji. Ale zawsze trzeba patrzeć na świat przez różowe okulary, prawda? No więc przez te okulary widziałam dalej krew ale tym razem zamiast rozpaczliwych wzorów śmierci wymalowała moją drogę do przyszłości.Od zawsze ja i moja rodzinka składająca się z ojca błazna, matki służki i braciszka stajennego. Normalna elficka rodzina żyjąca w królestwie Sawant. Miałam wtedy włosy jak siano i oczy jak czyste niebo, ah jaka byłam wtedy niewinna! Wiecie co mi tą niewinność zabrało? Mój Pan, Vamenor jebany Sagepead. Elficki szlachcic z obsesją na punkcie swojej rasy, do posiadłości zatrudniał jedynie elfickie i pół elfickie sługi. Okrutnik gorszy nawet od starego dobrego Andrego. Musiałam patrzeć jak katuje z swoimi pachołami mojego ojca którego zadaniem było utrzymać jego obrzydliwe usta w uśmiechu.

To od niego wzięłam swój wygląd i formę sceniczną, zawsze podziwiałam jego poświęcenie temu aby nieść innym radość, szanowałam to. Niestety nie każdy to potrafi. Przykładowo Sagepiss jak lubiliśmy go za jego plecami nazywać. Najgorsze było w tym to jak szmacił mnie czy innych mi podobnych ale kazał nam się przez cały ten proces uśmiechać. Jego przysłowie kierowane do nas wryło mi się już w mózg “śmiech to zdrowie, a zdrowie to lepsza praca”. Tak próbował nas”””motywować”””.Nie dziwię się że ohydnik nie miał już żony a dzieci go zostawiły, kto by chciał takiego absolutnie wynaturzonego partacza któremu musiałam prasować pantalony i czyścić brud spod nóg. Ale on zamiast odrobiny szacunku pchał mi swojego buta w twarz uśmiechając się przy tym. Od zawsze chciałam wyrwać mu język i wydłubać oczy, otruć, zniszczyć, zabić, zmiażdżyć czy coś, ale nie mogłam.Wtedy, gdy byłam młodziutka zaczęłam je słyszeć.. te wszechobecne głosy i sny. Przynajmniej nie czułam się już taka samotna, zawsze on był gdzieś tam w cieniu pokoju, zawsze widywałam go kątem oka. Kim był On? Nie wiem. Ale nie obchodziło mnie to, nie przeszkadzał mi. Czasami jak puszczały mi nerwy to on pokazywał swoje oblicze.. Jak to wyglądało? Ostatecznie zostawiałam innych dosyć straumatyzowanych i przerażonych.. jak to się mówi.. ups? Bywa.Przez długi czas jakoś znosiłam te wszystkie upokorzenia, ból i gorycz jednak miarka przebrała się tego dnia. 18 Thermos o godzinie 14 w sobotę. Mój drogi ojciec pozwolił sobie na trochę odważniejszy żart względem Vamenora po tym jak pobił jedną ze służek. Tragicznie się to dla niego skończyło, lord rozkazał wrzucić go do lochu na tydzień po czym na dziedzińcu został zeszmacony, obcięto mu uszy i obcięto włosy. Leciały mi gęste łzy kiedy na to patrzyłam, czułam rozrywający mnie smutek dodatkowo spoglądając na zrozpaczoną i bladą jak ściana matkę. Godzina 16.54. Mój ojciec leżał już bez ruchu w kałuży własnej krwii kiedy zapładła głucha cisza.Ta cisza wypełniała moje życie przez następne kilka dni lub tygodni, nie wiem, straciłam poczucie czasu. Moje życie zakończyło się tamtego dnia o godzinie 16.54, moje jak i mojej matki. Codziennie modliłam się do Niego nie znając nawet jego imienia lub mocy, błagając o wymierzenie sprawiedliwości. A ten dzień z moim upragnieniem w końcu nadszedł.24 Nivose w następnym roku. Było spokojne popołudnie, byłam w trakcie codziennego patrzenia tępo w ścianę kiedy szorowałam podłogę w holu. Z tego transu wyrwał mnie dziwny dźwięk, jakby puszki? Szczęk metalu? Odwróciłam się w stronę drzwi frontowych zza których słyszałam ten podejrzany odgłos. Ostatnie co pamiętam z tamtego dnia to wpadających żołnierzy króla Andrego którzy zaczęli wyżynać każdego z pachołów lorda. Uśmiech zawitał na mojej twarzy kiedy widziałam jak cierpi z rozerwaną morgensternem tętnicą i dławiąc się krwią upadł na kolana na przeciwko mnie. Czułam niesamowitą satysfakcję, pierwszy raz szczerze się uśmiechnęłam od śmierci mojego ojca. Jednak minka mi zrzedła gdy zobaczyłam jak miecz przeszywa też biedną służkę. Otworzyłam szerzej oczy i upuściłam mopa z rąk, chciałam uciekać ale zamurowało mnie.Następna była ciemność. Zimno. Ból.Obudziłam się w “łóżku” a raczej rozłożonych kilku kocach jakiegoś obleśnego żołnierza który aktualnie ostrzył swój miecz. Spojrzałam na niego przerażona a gdy on mnie zauważył znowu zostałam ogłuszona.

Następny raz obudziłam się na wozie, związana, bez żadnej nadziei na swoją przyszłość, chciałam żeby to wszystko się już po prostu skończyło. Ale to nie był koniec niespodzianek a moje życie miało się dopiero zacząć. Pamiętam tygodnie w trakcie których niezrozumiałe głosy w mojej głowie stawały się wręcz nie do wytrzymania. Chęci skończenia ze sobą przeplatały się chaotycznie z chęcią wybuchnięcia śmiechem z tej całej rozpaczy kumulującej się w moim ciele. Widziałam ciemne drzewa dookoła mnie, to były ponure i deszczowe dni. Ciągle słyszę dźwięk kopyt i rozpryskującego się błota pod ciężarem wozu na którym znajdowałam się też ja. Z transu w jaki wpadłam wpatrując się w otaczający mnie krajobraz wybudził mnie dotyk czyjejś nawet delikatnej dłoni. Instynktownie odsunęłam się nie chcąc znowu dostać w twarz czy inną część ciała, jednak nie to miało się właśnie wydarzyć. Jeden z żołnierzy, przystojny brunet o opalonej skórze i brązowych oczach znowu siedział obok mnie. Wiem że nazywa się Marcus, od kilku dni był dla mnie podejrzanie miły, dawał mi czystą wodę i dokładał kromkę chleba do moich racji, mocno obawiałam się jego intencji.-Twoje włosy wyglądają na bielsze.- zaczął niezręcznie rozmowę.- Pasuje ci biel.- uśmiechnął się lekko jednak ja nic mu na to nie odpowiedziałam. Nawet nie zdawałam sobie sprawy że tak szybko siwieje. On czekając chwilę na moją odpowiedź ciągnął dalej niezręczny small talk.- Dziś mamy zrobić dłuższy postój i rozbić obóz pod puszczą. Niedaleko jest miasto, mamy uzupełnić tam zapasy i ruszamy dalej do stolicy.- patrzył na mnie a ja w końcu odwróciłam głowę w jego stronę. Gapiliśmy się tak chwilę na siebie, widziałam w jego wzroku jakieś dziwne iskierki, miałam przeczucie że ma jakiś plan, czułam jego myśli i wywoływały one dreszcze na całym moim ciele, szczególnie że jego wzrok zlatywał trochę niżej niż mam oczy.W dalszym ciągu żaden dźwięk nie opuścił moich ust. On wzdychnął tylko kiedy pogłaskał mój policzek i na odchodne rzucił-Nic ci się nie stanie, mogłabyś się trochę otworzyć. Nie pozwolę żeby ktoś cię skrzywdził..DOBRE MI SOBIE. Ja mam się otworzyć?! Chuj mnie boli na co on sobie pozwala czy nie, uważa mnie za głupią? Wyglądam jakbym miała demencję? Chyba myśli że zapomniałam już jak mordował razem z koleżkami wszystkich których w moim życiu znałam.Zaczęłam śmiać się sama do siebie kiedy krople deszczu padające przez dziurawy dach coraz bardziej zalewały moją twarz, przetarłam ją lekko zbierając też przydługie włosy z twarzy. Zwróciłam tym uwagę innych strażników którzy nakazali mi się zamknąć. To też zrobiłam, po prostu zamilkłam i znowu wpatrywałam się przed siebie licząc mijane drzewa.Nadszedł i postój.

W końcu mogłam rozprostować nogi po długiej podróży tym ciasnym wozem razem z beczkami i zapasami. W sumie nawet nie wiedziałam dlaczego mnie zabrali, nie chciałam nawet o tym myśleć. Podsłuchałam co nieco o jakimś liście w którym ktoś się o mnie upomniał. Nie wiem kto i nie wiem dlaczego, nie obchodzi mnie to, jedyne czego wtedy chciałam to dołączyć do rodziny która wierzyłam że cała nie żyje. Zostałam szybko postawiona pod drzewem i jak zwykle mieli na mnie oko, żebym nie uciekła. Po jakimś czasie patrzenia się na moje nagie stopy brodzące w podmokłej trawie z zamyślenia wyrwał mnie nie kto inny a Marcus. Cholera, słuchałam akurat nowych dźwięków podszeptów a jakiś strażnik bzyczy mi bez przerwy za uchem. Nie da się tu wytrzymać, zero spokoju. Chłopak bez słowa złapał szorstko moje ramię i zaprowadził mnie do namiotu który dobrze znałam, gdyż spędzałam w nim większość nocy. Między mną a Marcusem nigdy do niczego nie doszło i miałam nadzieję, że tak pozostanie. Zawsze tylko dziwnie się na mnie patrzył. Był podporucznikiem, nad nim w szeregach stał tylko kapitan, dlatego mógł po prostu zabierać mnie sobie gdzie tam chce. Miał szczęście, jebany. Jak zwykle położyłam się na kocu w rogu namiotu i skuliłam czekając na następny dzień. Tak wyglądały dwa następne dni, coś zmieniło się dopiero kiedy Marcus pojechał z małą obstawą do pobliskiego miasteczka umówić zamówienie jakie złożyli w pobliskiej karczmie i tym podobne pierdoły które mnie wcale nie obchodziły. Siedziałam w ciszy w jego namiocie czekając nie wiem sama na co, gdy znowu go zobaczyłam. Ten dziwny cień który jakby patrzył na mnie ze ściany, czułam się obserwowana, ale nie bałam się, to uczucie towarzyszyło mi od lat. Wyglądał jak uśmiechnięty harlequin zawsze w jakiejś dziwnej, wygiętej pozie. Patrzyłam uważnie kiedy pierwszy raz zrozumiałam szept słyszany z tyłu głowy. Idź za nim, zrób to! Na co jeszcze czekasz?! Krzyczał mi głos, nie wiem czy to były naprawdę moje desperackie myśli czy coś nadprzyrodzonego. Wtedy zaczęłam kwestionować wszystko co do tej pory myślałam, dlaczego właściwie wszystko jest mi obojętne? Czy warto jest się załamywać? Czy nie będzie to zawiedzeniem moich bliskich? Zrozumiałam, że muszę się stąd wydostać. Czułam się jakby minęło kilka godzin kiedy to minęło kilka sekund a ja pod wpływem chwili rzuciłam się biegiem za cieniem z którym czułam niezrozumiane połączenie. Miałam szczęście, że nikt nie zauważył mojego wyjścia, ale nie na długo. Gdy zbliżyłam się do krzaków dzielących obóz od puszczy trójka strażników rzuciła się w moim kierunku. Nie wiem w jaki sposób więzy na moich nadgarstkach poluzowały się i spadły zostawiając ślad jakby po czymś tłustym ale nie zwróciłam na to uwagi, przepełniona adrenaliną biegłam przed siebie ile sił w nogach by uciec. Słyszałam za sobą że są coraz bliżej, wiedziałam że nie mam szans ale i tak próbowałam. Pojedynczy piorun przeszył ciemne niebo, huk rozbrzmiał zagłuszając wszystko na kilka sekund, a gdy błysk miał wręcz oślepić mnie i ścigających mnie żołnierzy zobaczyłam przed sobą wielkie, fioletowe cielsko pokryte piórami i futrem. Zatrzymałam się w szoku, patrząc na potężnego sowoniedźwiedzia, a wojownicy za mną zrobili to samo.

Ryk.Łapa odepchnęła mnie w stronę zamszonej kamiennej ściany o którą się odbiłam, mrugnęłam parę razy. Poczułam na sobie krew, nie wiedziałam czyją, prawdopodobnie wymieszaną ich wszystkich. Oglądałam walkę z boku zbyt przerażona żeby się ruszyć, widziałam jak bestia rozerwała jednego z nich w pół, gdy drugi zadał jej kolejną głęboką ranę mieczem. Kolejny piorun, tuż nad nami. Po głośnym huku gałąź zawaliła się przede mną i przygniotła jednego z wojowników oraz bestię. Mężczyzna upadł na ziemię od razu, ale osłabionemu potworowi udało się uwolnić, jednak ostatni ostały dalej podejmował walkę z niedźwiedziem. To twoja chwila Anais, pozbądź się kajdan i go wykończ. Wtedy będziesz prawdziwie wolna. Usłyszałam już dokładny głos jakby obok mnie, gdy się odwróciłam zobaczyłam uśmiechający się do mnie cień który przepłynął ze skały na miecz jednego z martwych wojowników. To był ten moment w którym bestia upadła martwa ze zmasakrowanym gardłem i flakami wywleczonymi na zewnątrz, a do niej dołączył strażnik którego od tyłu przeszyłam mieczem w pół. Upadł na kolana i złapał za ostrze, które właśnie zadało mu śmiertelną ranę. Następnym co zrobiłam była kradzież sztyletu i miecza od martwego. No cóż, on i tak już się nimi nie posłuży, co nie? Zabawne.W przemoczonych ubraniach i ze świeżo zdartym futrem sowoniedźwiedzia ruszyłam przed siebie. Dalej spływała ze mnie krew, nie tylko moja. Moje życie miało się właśnie zacząć na nowo.Od tamtej pory byłam zupełnie inną osobą. Zostałam harlequinem.

## Zainteresowania

Anais jest bardem, a do tej ścieżki kariery popchnęła ją jej wielka pasja do muzyki. Jej ulubionym instrumentem są skrzypce, które pilnuje i są jej oczkiem w głowie. Poniekąd interesuje się również okultyzmem oraz modą.

Interesuje się też parazytologią.

## Relacje

Anais uważa całą swoją drużynę za swoich przyjaciół i każdego z nich szanuje i lubi.

Arec Spearhead- Uważa go za uroczego choć naiwnego, często jej schlebia dlatego ma do niego dobre nastawienie. Imponuje jej jego odwaga i umiejętności walki. Lubi też jego niecodzienny kolor włosów.

Isaac- Uważa go za dziwnego i czai się na jego przepyszną krew. Są przeciwieństwami pod względem chaosu i porządku jaki reprezentują ale ponoć przeciwieństwa się przyciągają, prawda?

Excel- Bawiła ją jego chciwość i zło trzymane we wnętrzu, jego docinki notowała w zeszycie wykorzystując potem do zaklęć typu Vicious Mockery.

Jekeć- Jest dla niej jak uroczy dziadziuś, bardzo imponuje jej jego intelekt i zdolności tworzenia mikstur. Żywi do niego głęboką sympatię.

Okami- Bardzo szanuje jej osobę za ideały jakich się trzyma i jej siłę charakteru i mięśni. Była najlepszym siodłem w trakcie podróży.

Funo- Bardzo ją lubi, jest jej bliską przyjaciółką i czuje że ufa jej najbardziej. Lubi jej ptaki oraz lubi jej czasem dokuczać.

## Ciekawostki

Nigdy nie pytajcie co zrobiła Anais na 5 sesji w około 24 minucie.

Excel więcej razy widział Anais nago niż z nią rozmawiał.

Futro sowoniedźwiedzia które na sobie nosi sama zebrała z bestii która przed nią padła.

Nie, Anais ***NIE*** jest wzorowana na Harley Quinn.