Blaski i cienie

- Nie! To nie prawda! - podrywam się gwałtownie do góry, oddychając głęboko. Rozglądam się nerwowo po pokoju, przygryzając wargę, ale nigdzie nie dostrzegam kobiety. Jej miejsce na łóżku też jest puste i zimne.

Przecieram twarz, udając się do kuchni. To była dobra myśl, bo stoi twarzą do okna ze szklanką w dłoni. Księżyc oświetla jej twarz, nigdy chyba nie widziałam czegoś piękniejszego.

- Lauren? - odwraca się nagle ze zmarszczonymi. Gdy mnie dostrzega, wyraźnie się odpręża. Bez chwili namysłu wpadam w jej ramiona.

- To nie prawda - szlocham cicho. Brunetka obejmuje mnie mocno i całuje w czubek głowy. Ostrożnie zaczyna kołysać naszymi ciałami, przeczesując z wolna moje włosy.

- Cii... - szepcze, przyciągając mnie bliżej do siebie. - To był tylko zły sen, kochanie.

Ostrożnie ciągnie mnie w kierunku salonu, siadając na kanapie. Moszczę się wygodnie przy jej boku, a ona nie przestaje pocierać moich pleców w uspokajającym geście.

- Cała się trzęsiesz - stwierdza. Sięga po koc, nakrywając nas i pozwalając mi bardziej się w siebie wtulić. - To tylko koszmar, hmm? - znowu całuje mnie w czoło, głaszcząc mój policzek. - Chcesz o tym pogadać?

- Kocham panią - mówię, unosząc na nią wzrok. Kobieta przez chwilę wygląda na zagubioną, ale zaraz potem cmoka mnie w nos.

- Też cię kocham, Lo - szepcze cicho. Obejmuje mnie ramionami w talii i wtula twarz w moją szyję. Uśmiecham się promiennie i wciągam ją na siebie. Teraz w końcu obie leżymy wygodnie na kanapie.

Kobieta opiera brodę o mój mostek i przypatruje się uważnie mojej twarzy. Ostrożnie przesuwa palcami po linii mojej szczęki, na co wzdycham mimowolnie. Unosi kąciki ust do góry, bo chyba właśnie tego się spodziewała.

- Aż nie mogę uwierzyć, że jesteś prawdziwa - mówi nagle. Śmieję się cicho, muskając lekko jej wargi.

- Cóż, duchem raczej nie jestem - głaszczę subtelnie jej policzek. Brunetka pomrukuje jak kotek i splata ze mną nasze palce.

- Może najwyższy czas, żebyś mówiła mi po imieniu - zauważa. Przytakuję jej głową, chyba ciągle nie do końca rozumiejąc, co się dzieje.

- Dobrze - oblizuję wargę, a następnie ją zagryzam.

- Dobrze, co? - uśmiecha się zawadiacko. Prycham cicho, łapiąc w dłonie kilka kosmyków jej włosów.

- Dobrze, Camz - mruczę, całując ją wolno. Brązowooka zarzuca ręce na moją szyję, podciągając się trochę wyżej.

- Może włączysz jakiś film? - szepcze w moje usta, gdy się lekko od siebie odrywamy.

Po omacku sięgam po pilot i włączam pierwszy lepszy kanał. Leci akurat jakaś denna komedia, których wiem, że kobieta nie lubi. Nie komentuje jednak tego w żaden sposób, tylko układa się na mnie wygodniej i z uwagą wpatruje się w telewizor.

\*\*\*

Budzi mnie dźwięk mojego telefonu. Jęczę cicho, sięgając ostrożnie do kieszeni dresów, żeby nie obudzić brunetki.

- Kto to? - mamrocze sennie. Całuję ją w czubek głowy i sprawdzam komórkę.

- Ally? - marszczę brwi, zastanawiając się czego może chcieć moja przyjaciółka. - Halo?

- Lauren? Gdzie ty jesteś, do cholery?! - mówi ściszonym głosem. Wysuwam się spod ciała brązowookiej i siadam prosto.

- Wyjechałam, Allysus - szepczę spokojnie. - Nie szukajcie mnie przez wakacje. Nie będę bezpieczna w swoim domu.

- Zauważyłam - mamrocze jeszcze ciszej. - Dinah wariuje coraz bardziej. Ostatnio zdemolowała ci cały pokój.

Marszczę brwi, drapiąc się nerwowo w kark. To nie może być prawda. To musi być jakiś cholerny zbieg okoliczności.

- Te zdjęcie... - jąkam jak w transie. - Odezwij się do mnie, Ally... Jak nie będzie w pobliżu Hansen. Będę czekać na twój telefon.

Rzucam komórkę na stół, nie do końca wierząc w to, co usłyszałam. To jakaś pieprzona pomyłka. Dinah nie może być -A... Mimo, że na nią jaką pierwszą skierowałam swoje podejrzenia to... Wciąż nie potrafię sobie tego przyswoić.

Z chwilowej nieobecności na ziemi budzi mnie ciepła dłoń, przesuwająca się na moich plecach. Spoglądam z ukosa na Camilę, która odgarnia mi włosy z czoła. Cmoka mnie krótko w policzek i obejmuje opiekuńczo. Wtulam się w jej ciała, otulona całkowicie jej zapachem. Czy to faktycznie dzieje się naprawdę?

Ekran mojego wyświetlacza się świeci, więc niepewnie sięgam po niego. Mój wzrok od razu przykuwa nowa wiadomość.

*Jestem wszędzie, ale ty ciągle to ignorujesz. Spójrz na to z kim śpisz, Jauregui. Dobrze Ci radzę: przyjaciół trzymaj blisko, ale wrogów jeszcze bliżej. Buziaki **-A** <załącznik>*

Pomimo chwilowego zawahania, kilka w załączony plik. Jest w nim zdjęcie mojego samochodu, który dostałam jako prezent od wujka. Rzadko nim jeździłam, bo była na wyjątkowe okazji. A teraz... Został rozwalony przez -A.

- O matko... Lauren - brunetka pociera moje ramię, a ja wybucham płaczem. Ten samochód to była moja jedyna pamiątka po chrzestnym... *Przysięgam, Hansen, że jesteś już nieżywa! -*Cichutko*,*skarbie... - nauczycielka przysuwa się blisko mnie i kołysze delikatnie naszymi ciałami. Głaszcze moje ramię w uspokajającym geście, całując mnie co chwila w skroń. - Będzie dobrze, naprawimy ten samochód. Obiecuję, że to osoba zapłaci za wszystkie nasze krzywdy, kochanie.

- Obyś miała rację, Camz - szlocham cicho w jej obojczyk.