Gambit Złotego Króla

Część 22 kampanii Dziennik manokradcy

Przygoda do Monastyru adoptowana do D&D 3,5e.

Przypłynęliśmy do Ilien wraz z Lorranem, który aby zostać członkiem bractwa tancerzy z szablami, musiał z zachowaniem lokalnego ceremoniału pokonać w pojedynku „na szachownicy” członka miejscowej szkoły fechtunku. Zamieszkaliśmy w dworku mecenasa **Gellera**, starego przyjaciela ojca Lorrana.

Gospodarz zdobył dla nas zaproszenia na przyjęcie do **hrabiny Roesone Kary Moergen**, gdzie spotykał – podczas swych regularnych wizyt – wielu fechmistrzów ze **szkoły Van Horna**. Wraz z nami udali się: syn mecenasa – **Henryk** i jego narzeczona **Małgorzata**.

Pałac hrabiny przylegał bokami do sąsiednich kamienic. Za nim znajdował się spory park zakończony nadmorską skarpą. Ozdobą sali balowej były zajmujący całą ścianę obraz przedstawiający Karę Moergen u boku ówczesnego konetabla Coeranys Moergana Deepshadowa podczas oblężenia **Proudglaive**, które zapewniło jej tytuł hrabiny Roesone. Wrażenia luksusu dopełniały kasetony z rzeźbami przodków, obwieszone klejnotami żyrandole z poroża jeleni, palmy i kanapy pokryte skórami śnieżnych wilków. Na otaczających wielopiętrowy salon galeriach znajdowała się ogromna ekspozycja smoczych zbrój i magicznej broni hrabiny.

Gdy bal już dogasał, zmroził nas agonalny męski wrzask z góry. Wraz z hrabiną, Van Hornem i Henrykiem weszliśmy na pogrążone w półmroku piętro. Na korytarzu znaleźliśmy ogłuszoną kapłankę Świętej Rodziny – **Narcissę** z rozbitą skronią. Ocucona, powiedziała że usłyszawszy krzyk, ruszyła z pomocą, ale w ciemności nieznany sprawca pozbawił ją przytomności. Drzwi łączące dworek Kary Moergen z sąsiednią kamienicą były otwarte. Napastnik uciekł nimi, wsiadł do gondoli i zniknął wśród kanałów Ilien.

W gabinecie znaleźliśmy zwłoki **Valeriasa Gellera**. Zginął od ciosu sztyletem w serce. W ręku wciąż trzymał białą maskę, którą widocznie zdarł z twarzy zamachowca. Przed nim znajdował się szachownica z niedokończoną partią. Pod fotelem leżał list. Wynikało zeń, że nieboszczyk brał udział w jakiejś Grze, która przypominała szachy, lecz role figur i pionków przypisano konkretnym osobom. Geller był figurą a jego syn – pionkiem. I to właśnie Henryk miał zostać „zbity” w następnym ruchu. Groziło mu zniesławienie za sprawą „straszliwego sekretu, który skrywa Małgorzata”. Autor listu – podpisany jako „Życzliwy” – proponował Valerisowi dostarczyć spis graczy przeciwnej strony podczas spotkania w gabinecie szachowym o północy.

Na miejsce zbrodnii przybyła gwardia doży pod dowództwem Carla Mercurato. Musiliśmy wyjaśnić, kogo widzieliśmy w salonie w chwili zabójstwa i kto naszym zdaniem miał motyw. List trafił do ekspertyzy. Mag przepytał nieboszczyka i sprawdził teren. Nie ogłosił wyników śledztwa publicznie.

Carl Mercurato, nie chcąc dodatkowo dręczyć Henryka, zapowiedział swe odwiedziny w jego dworku nazajutrz i poprosił nas o pocieszanie, i ochranianie gospodarza do tego czasu. Gdy zrozpaczony młodzieniec wreszcie usnął, Savana posłużyła się Wciągającą Pieśnią w celu wyjaśnienia zagadki.

Geller zastał w gabinecie szachowym kobietę w białej masce. Okazało się, że to nie Henryk, a sam Valeris ma zostać „zbity” w Grze. Przeciwniczka zagroziła mu ujawnieniem sekretu Małgorzaty i tym samym zniesławieniem syna. Nasz gospodarz uniósł się, zdarł rozmówczyni maskę, groził sztyletem, którym w wyniku szamotaniny sam został ugodzony. Zabójczynią była **Cynthia Forgham** – najlepsza przyjaciółka Kary Moergen. Uciekając, napastniczka ogłuszyła kapłankę Narcissę (zmierzającą na ratunek krzyczącemu) i zbiegła przez kamienicę sąsiadującą z pałacem (. . . ) tracącej przytomność kleryczki można było domyślić się, że rozpoznała morderczynię.

Rano otrzymaliśmy list od Kary Moergen. Znajdowały się w nim kondolencje i oferta pomocy w wykryciu zabójcy. W tym celu zaprosiła ona do siebie na wieczór towarzystwo w składzie identycznym jak wczoraj. Korespondentka sugerowała byśmy to my reprezentowali Henryka, jeśli jemu samemu żałoba uniemożliwia uczestnictwo w śledztwie.

W południe odwiedził nas Carl Mercurato. Bardziej niż wykrycie mordercy, interesowała go Gra. Zarekwirował korespondencję nieboszczyka z ostatnich dwóch lat. O wynikach śledztwa mówić nie chciał. Gdy wyszedł, Henryk poprosił nas o rozwikłanie zagadki. Nie chodziło mu o to, że nie ufa mistrzowi szpiegów doży, ale o to że nad utrzymaniem w tajemnicy Gry czuwa szara eminencja, osoba tak potężna że nawet Kara Moergen i Van Horn nie zdradzili Carlowi Mercurato sekretów misterium szachowego. Dopiero wykrycie kim ona jest zapewni rodzinie Henryka bezpieczeństwo, bo będzie wiadomo na kogo uważać. Wszelkie pochopne akcje przeciw „pionkom” mogą narazić nas na zemstę. Zgodziliśmy się.

Henryk powierzył nam pamiętnik śp. ojca. Znajdowały tam się rozważania Valeriasa na temat Gry, łącznie z nazwiskami osób, które wedle domysłów Gellera, brały w niej udział. Król czarnych: **Aeric Van Horn** – ambasador księcia Endieru. Królowa białych: Kara Moergen. Prócz tego garść hipotetycznych personaliów figur i pionków, z Cynthią i Henrykiem włącznie. Część imion była skreślona; Henryk opowiedział nam o losach tych osób. Zostały one „zbite”, czyli zginęły w pojedynkach, opuściły Ilien po ujawnieniu skandalu, zgłosiły się na ochotnika na front z Gorgonem, popełniły samobójstwa, uciekły na koniec świata z kochanką, czy po prostu wyjechały „znudzone” z miasta na lagunie. Wszystkie te postacie były stałymi bywalcami balów u hrabiny. Prócz tego, w pamiętniku Gellera znajdowały się lakonicznie wyjaśnione reguły gry. Szachownica znajduje się w podziemiach dworku hrabiny. Podczas każdego z balów, królowa białych lub król czarnych informuje „figurę”, że musi ona tej nocy przyjść sekretnymi umówionymi przejściami do lochu i wykonać pod jej / jego kierunkiem ruch. Wówczas dowiaduje się kogo „zbiła”. Ma odtąd tydzień (czas do następnego balu) w świecie realnym na urzeczywistnienie swego posunięcia. Z zapisków nieboszczyka wynikało, że jutro biała królowa prawdopodobnie wyznaczy białą wieżę (nie wiadomo kogo), by osoba ta „zbiła” jednego z dwóch pionków (jednym był Henryk, drugim nie wiadomo kto).

W pamiętniku był klucz Valerisa do podziemi.

*„Czekam przez dwie godziny w **parku Sarton**. Chc*ę *pomóc. Narcissa”* – liścik o takiej treści przyniósł nam po obiedzie goniec. Przyjęliśmy zaproszenie. Kleryczka czekała pośród brzóz, koło omszałego posągu. W zamian za informacje o Henryku i Małgorzacie, zdradziła że widziała mordercę (Cynthię), doradziła zachować czujność, bowiem jak podejrzewała szarą eminencją Gry jest książę demonów lub wampirów, który pod ludzką postacią bywa na każdym balu u Kary Moergen. Kapłanka ofiarowała nam (oraz Henrykowi i Małgorzacie) srebrne magiczne szkaplerze ochronne, zaoferowała pomoc kapłańską.

Goście hrabiny, którzy poprzednio niezbyt nas obchodzili (poza ślicznotkami i VIPami), teraz stali się obiektem naszego zainteresowania, ponieważ staraliśmy się odgadnąć, kim jest strażnik misterium szachowego.

Gospodyni, królowa białych, Kara Moergen, hrabina Roesone była poza podejrzeniem.

Jej bratanek, **Martin Thorp**, zwany przez nas Nienawistnym Albinosem był mocno podejrzany, jako zimny drań z premedytacją kroczący ścieżką łajdactwa, do tego sławny szermierz ze szkoły fechtunku Van Horna.

Najbliższą przyjaciółką Kary Moergen była Cynthia, zwana albo Bankierową z racji majątku odziedziczonego po mężu kupcu z Endieru, albo Liczową z racji otynkowanej pudrem twarzy. Jako nieudolna morderczyni – wymagań na księcia demonów nie spełniała.

Drugą przyjaciółką Kary była **Fiona Gello**, zwana Seledynową Telimeną – egzaltowana flirciara. Mocno podejrzana, ponieważ zapewniła alibi Cynthii.

Ostatnią postacią ze świty hrabiny była jej kuzynka **Veronika Rodry** – magiczka-okularnica, zwana przez nas Hermioną-Która-Urosła.

Czarni. Tu królem był Aeric van Horn, Ambasador Endieru, mistrz szkoły fechtunku, admirał-kondotier, człowiek który zapewniał opiekę m.in. obalonemu tyranowi Ilien, czym mógł do woli straszyć i szantażować obecne władze miasta. Van Horn nie musiał być żadnym demonem czy wampirem, wystarczająco straszny był bez tego.

Towarzyszyła mu **Fay van Horn** – jego nastoletnia córeczka, pozująca na feerie. Podejrzana.

Pozostałych gości nie potrafiliśmy przypisać ani do białych, ani do czarnych. Wyróżniali się wśród nich: **Archibald Decabe** – seneszal doży, mecenas sztuki, o podejrzanie poczciwej gębie; **Giotto** – malarz, alkoholik; **Fantom** – śpiewak operowy; **Dante Alighieri** – poeta wiecznie otoczony tłumkiem sawantek; **Wróżka Hryzylda** – kabotynka przy kości, tak lipna jako medium, że aż podejrzana.

Podczas przyjęcia (czy raczej stypy) u hrabiny nikt oczywiście nie posunął się w „wykrywaniu prawdy” poza obłudne wyrazy współczucia i oferty pomocy. Celowała w nich morderczyni Cynthia, której nie aresztowano, ponieważ alibi zapewniła jej trzecia z przyjaciółek hrabiny – tzw. Trzech Wdówek – **Fiona**, zeznając że w chwili morderstwa kontynuowały wieczór razem (w dworku Fiony).

Zeszliśmy ukradkiem do piwnic hrabiny. Kilkusetletnie lochy przesiąknięte były złowrogą atmosferą zaczajonego zła. Pełno tam było arkad, schodów, krat, studni, kolumn z płaskorzeźbami ludzi o rybich łbach. Samą szachownicę ustawiono na czymś, co niegdyś było ołtarzem ofiarnym. Pod „strażą” kolejnych rybich posągów znajdowały się figury wielkości ludzi, w dworskich strojach, pozbawione jedynie twarzy, które zastępowała biała lub czarna blacha.

Rozliczne korytarze prowadziły stąd do sąsiedniego dworku Fiony, do pałacu Van Horna i do ścieków (a z nich do różnych piwnic, zrujnowanego kościoła, ogrodu, na cmentarz). Większość przejść była zamknięta, do jednej kraty pasował klucz Valeriasa.

Koło północy przyszła biała wieża. Okazała się nią Veronika Rodry – kuzynka hrabiny. „Zbiła” Henryka.

Następnego dnia po przebudzeniu znaleźliśmy zaproszenia od Kary Moergen na wieczór do opery, gdzie ponownie miało się zebrać całe towarzystwo, by uczcić pamięć Valeriasa. Henryk tymczasem miał kłopoty. Skłonił nas do złożenia przysięgi, że to co usłyszymy, zachowamy dla siebie. Małgorzata miała duszności, zawroty głowy, wyglądała na odwodnioną. Henryk odkrył na jej gorsie ranę wypaloną przez święty symbol od Narcissy. Co się stało? Ona sama nie potrafiła nic wyjaśnić. Dziewczyna była narzeczoną młodego Gellera od lat. W dzieciństwie doznała jakiejś tragedii, niczego zeń nie pamiętając lub zmyślając wydarzenia, których nie mogła przeżyć. Przygarnął ją jako sierotę po siostrze, wyedukował i w wielki świat wprowadził Archibald Decabe. Jako przyjaciel Gellera często go odwiedzał, zabierając ze sobą „córkę”. Tak poznała i pokochała Henryka. Z wzajemnością.

Wieczorem poszliśmy do opery. Wszystko tu było urocze i banalne; od wystawianej sztuki, poprzez damy w foyer, po rozpowszechniane przez nie plotki. Widzieliśmy też banalnie odmawiającego złożenia przysięgi lennej Coeranys **dożę Rodriga Aglondiera** z jego uroczą żoną (a naszą krajanką) **Arweną Mistil**, która paluszkiem nie kiwnęła, by stan ten zmienić.

My zaś dostaliśmy liścik: *„Je*ś*li chcecie rozwi*ą*za*ć *zagadk*ę*, spotkajmy si*ę *natychmiast w sali balowej, w remontowanym skrzydle opery. Podpisano:* Ż*yczliwy”*. Znaleźliśmy się w wielkiej kolumnowej sali, której mrok rozświetlały jedynie światła uliczne wpadające przez zajmujący całą ścianę witraż. Poza przykrytymi płótnem obrazami i rzeźbami, było tu pusto. Osobnik w białej masce i czarnej pelerynie, po wygłoszeniu banalnego wstępu, zaatakował nas w towarzystwie trzech fechmistrzów w płaszczach ze znakiem **Igni** – miejscowej grupy zawodowych morderców. Pokonany okazał się sługą Cynthii. Pozostali byli mrocznymi elfami.

Gwardia doży dyskretnie aresztowała zleceniodawczynię, nie zważając na protesty i groźby Kary Moergen. My zaś dostaliśmy kolejny liścik. Osobnik podpisujący się jako Zatroskany, zaproponował nam zdradzenie „prawdy” jutro o świcie w **Rwącym Kanale** na południe od **mostu Kariniego**.

O świcie znaleźliśmy się na pogrążonym we mgle Rwącym Kanale. Po kwadransie, w obstawie dwóch zbrojnych, przypłynął gondolą Zatroskany, którym okazała się Fiona. Wyznała, że zapewniła fałszywe alibi Cynthii, że chce zerwać z Grą, ale boi się Strażnika, którym jest... tu zwymiotowała morskim szlamem i padła w konwulsjach. Usłyszeliśmy jakby śpiew syren, w oczach nam pociemniało, z nosów popłynęła krew. Splątane łodzie porwał nurt. Gdy wiliśmy się po dnie gondoli, wymiotując solanką i krabami, z wody wypełzł na łódź Fiony zakapturzony ni-to-człowiek z okutą pałką i zaczął miażdżyć czaszki; najpierw zbrojnych, potem „Zatroskanej”. Gdy przeskoczył do nas, zjawiła się odsiecz – ze schodów wiodących do mijanego kościółka, kusznicy inkwizycji ostrzelali napastnika. Towarzysząca im kapłanka Narcissa, modlitwą rozproszyła pętający nas czar. Ale bardzo powoli. Ciężko ranny ni-to-człowiek, gorejąc żółtymi ślepiami, tocząc ślinę z ust, rzucił się na nas, na dno gondoli, unikając dalszych salw. Próbował dusić, szarpać czarnymi pazurami i gryźć. Kapłanka z żołnierzami podjęła pościg swoją łodzią, bo wciąż słychać było jej litanię, a czar ustąpił.

Napastnik padł, zmieniając się powoli w morski szlam. Nagle głos Narcissy przeszedł w jęk bólu i zamarł. Kleryczka osunęła się z bełtem w brzuchu. Kolejne pociski sypnęły się ze strzelnic mijanej wieży celnika.

Zjawiła się odsiecz, w postaci gondoli gwardzistów doży, która dobiła do łodzi inkwizycji. Żołdacy z Ilien zabili... zbrojnych Narcissy i próbowali dobić kapłankę. Byli opętani! Skacząc między dryfującymi łodziami, ruszyliśmy na ratunek. Wrogowie atakowali, nie bacząc na odcięte kończyny i wydłubane oczy. Dopiero konając, zaczęli wyć z bólu.

Śpiew syren ustał. Teren otoczyło wojsko. Sprawę przejęła inkwizycja Ilien. Dowiedzieliśmy się, że ucierpiała cała dzielnica. Setki osób straciło przytomność, wymiotowało wodą morską, atakowało bliskich. Łącznie naliczono trzydzieści siedem trupów. Cynthia utopiła się (sic!) w celi, a hrabina odmówiła opuszczania katedry.

Potwór, który nas zaatakował był pomniejszym morskim demonem zwanym **Zjadaczem Dusz** – czymś w rodzaju sobowtórniaka, który pożerając ciała i jaźń ofiar, przybiera ich postać, zawłaszcza wiedzę i uczucia, stając się czasami nawet dobrym i ludzkim, a tym samym niewykrywalnym za pomocą magii. Święte oficjum podejrzewało, że bestie takie kryły się wśród uczestników Gry. Dlatego Narcissa dała nam specjalne krucyfiksy. Zjadacze Dusz służyły księciu demonów imieniem **Dagon, Władcy Morza, Geniuszowi Kłamstw i Intryg**, który po rozpadzie cesarstwa czasowo przejął władzę w Ilien i wywołał wojnę, by zdobyć tysiące ofiar. Zrzucał ich do morza ze **Skały Straceńców**, by karmić i hodować Zjadaczy Dusz. Dagon został pokonany fortelem przez mnicha **Enoka**. Święty mąż wyzwał demona na pojedynek szachowy. Stawką była dusza. Zakonnik przegrał, ale podczas rozgrywki uświadomił demonowi, że wszelkie czynione przezeń zło wynika jedynie z jego natury, nie jest zaś aktem woli. Pragnąc udowodnić przed samym sobą, że potrafi zapanować nad zwierzęcą częścią siebie, Dagon ukrył się w świecie ludzi i deprawuje ich odtąd jednostkowo, ale każdy upadek jest jak dzieło sztuki. Inkwizycja podejrzewała, że Władca Morza mógł być inicjatorem Gry. Nikt jednak nie znał jego tożsamości. Dlatego Narcissa bywała w salonie hrabiny i wspierała nasze śledztwo.

Nikt prócz nas nie wiedział, że Małgorzata ucierpiała od krucyfiksu Narcissy. Co więcej – sekret pod przysięgą powierzył nam Henryk. Musieliśmy dokonać wyboru pomiędzy złamaniem słowa honoru i zniszczeniem przyjaciela, a demaskacją demona. Nie donieśliśmy inkwizycji o Małgorzacie.

Gdy wróciliśmy do dworku Gellerów, powiedziano nam, że Małgorzata – załamana po tym jak krycyfiks wypalił nań piętno – rzuciła się do morza z urwiska. Henryk widział jak jej ciało roztrzaskuje się o skały i zmienia w breję. Młody Geller osiwiał, najął kondotierów i ruszał właśnie do katedry zabić hrabinę i Van Horna.

**Katedra Chwały** w Ilien wraz z dziesiątkami niknących w jej cieniu budynków Kościoła położona była na osobnej wyspie obdarzonej tą szczególną właściwością, że obracała się wraz ze słońcem w ten sposób, że jego blask przez cały dzień padał przez rozetę nad wejściem do nawy świątyni. W dniu naszego przybycia Ilieńczycy obchodzili jedno ze świąt **karnawału** i niemal całe miasto zebrało się w katedrze i wokół niej, a wszyscy zgodnie z lokalną tradycją nosili maski lub cale stroje nawiązujące do tematyki morskiej.

Przed nami do świątyni przybył admirał Van Horn wraz ze swym magiem i czterema gwardzistami. Zastaliśmy go podczas kłótni z Hrabiną w jednej z bocznych kaplic. Kilkanaście osób groziło sobie bronią. Gdy weszliśmy, kilka kusz skierowało się w naszą stronę.

Ambasador czynił wyrzuty Hrabinie – nie za to, że wciągnęła go w Grę, ale za to, że Strażnik Misterium, o którym mu wówczas opowiadała istnieje naprawdę i naprawdę jest władny porazić białą królową i czarnego króla, bo jest kimś – a raczej czymś – w rodzaju księcia wampirów, demonów, demilicza, smoka w ludzkiej postaci itp. Słowem, Van Horn miał za złe Karze własną arogancję, która nie pozwoliła mu niegdyś uwierzyć, że ktoś śmie podnieść nań rękę.

Hrabina o dziwo nie wydrwiła tych zarzutów, bo sama także początkowo zlekceważyła Mistrza Gry. Przyznała, że to ona zainicjowała bieżącą partię i wie, kim jest Strażnik Misterium – to Archibald Decabe – wuj Małgorzaty, seneszal doży Ilien.

Savana zdołała uspokoić nastroje osób w kaplicy. Wszyscy zgodzili się, że mają wspólnego wroga i razem mają większe (choć wciąż minimalne) szanse przetrwać. Przywołano biskup Ilien – **Berenix de Conte**. Zjawiła się wraz z Narcissą, która wtajemniczyła ją w szczegóły. Doża wydał rozkaz aresztowania demona. Szpiedzy Carla Mercurato donieśli biskup, że słudzy Archibalda Decabe spakowali jego majątek na wozy i uciekają z nim w kierunku Roesone. Całą grupą pogalopowaliśmy za nimi. Dobra (wśród nich imponującą galerię obrazów przedstawiających ofiary Gry z kilkuset lat) zarekwirowano. Samego Decabe tam nie było. Szef ochrony konwoju, zdradził że jego pan odpłynął w tym czasie z Ilien statkiem. Ściganie Władcy morza okrętami było samobójstwem.

A co z pojedynkiem Lorrana? Gdy Dagon, hrabina i ambasador opuścili miasto, przyszły derwisz wyzwał na pojedynek Martina Thorpa – kuzyna Kary Moergen. Bój odbył się na placu. Lorran miał ewidentną przewagę, czego ilieńczyk nie zniwelował nawet „sztuczkami” takimi jak iluzja strzaskania wrogowi scimitara, czy udawanie zabitego tylko po to, by pochylającemu się z pomocą zaaplikować zatruty sztylet w nerkę. Po pożegnaniu z Henrykiem, popłynęliśmy do Meczetu w Kraterze, gdzie Lorran został oficjalnie przyjęty w poczet derwiszy.