Odcinek II- Intryga

Z tego co mówił Hideki to Daichi od jakiegoś czasu się za mną oglądała. Kobiety. Nieskomplikowane stworzenia. Wystarczy parę miłych słówek żeby zaczęły im mięknąć kolana. Jeśli mam być szczery bawiło mnie to. Ilekroć mówiłem coś w stylu "ładnie dziś wyglądasz" czerwieniła się niczym krew moich poprzednich ofiar. To byli naprawdę zabawne. Głupi ludzie.

W domu siedziałem w internecie. Patrzyłem czy w internecie na blogi dotyczące ghouli. O dziwo pisali o mnie.

CCG ma problem z wieloma ghoulami. Tzw. pożeracz który zjada więcej niż normalne ghoule czy też może smakosz który ma naprawdę dziwne upodobania to żaden nie jest tak groźny jak Shinigami. Przez agentów nazywany czerwonookim panem śmierci to przez wielu zwykłych ludzi nazywam go Kuchiki. Wszystko przez czarny ubiór, włosy i białą katanę.

Wstałem wściekły.

-ONI SOBIE JAJA ROBIĄ ZE MNIE? KTO? KTO ŚMIAŁ? ZABIJE! JAJA ODGRYZĘ A JEŚlI TO KOBIETA WETKNĘ JEJ KAGUNE PROSTO W .....

Moje szaleńcze krzyki uciszył telefon. Daichi chciała się ze mną spotkać.

-To może poczekać.

Następne dwa miesiące bawiłem się wyśmienicie. Moje intrygi przygotowane z myślą o spożyciu Himenami doprowadzały mnie do stanu niebiańskiego uniesienia. Wtedy może chociaż trochę upodobniałem się do smakosza. Ale z drugiej strony nie wybrzydzałem jak on. Świr który zostawiał resztki.

Wieczorem odprowadziłem ją do domu. Kolejny element mojego planu. Popadnie w chorą obsesję na moim punkcie kiedy.....

-Łapy do góry bo zabije!

Tak dokładnie. Złapałem jakiegoś gościa grożąc mu że go zabije kagune jeśli mnie nie posłucha. Wykorzystałem wrodzoną siłę i szybkość. Szybko chwyciłem jego rękę w której trzymał nóż wyginając mu ją. Następnie kopnąłem go w tyłek i krzyknąłem "Spadaj". Daichi była wniebowzięta. Czułem to w jej zapachu. Mój plan działał idealnie.

Następne dwa miesiące spędziłem na robieniu praktycznie wszystkiego żeby ją w sobie rozkochać. Muszę podziękować Hidekiemu. Jego złote rady działały.

Nadszedł ten dzień. Przyszedł mi SMS od Daichi.

"Musimy porozmawiać. Spotkajmy się wieczorem"

Zacząłem się śmiać. Ludzie to takie mało skomplikowanie istoty. Wyszedłem NA ŻER.

Daichi się wystroiła jakbym miał się jej oświadczyć. Byliśmy prawie sami. Zaciągnąłem ją w jakaś boczną uliczkę.

-Widzisz William już od jakiegoś czasu ściągnąłeś na siebie moją uwagę. Chciałam no nie wiem porozmawiać ale nie było ku temu okazji. Kiedy do mnie zagadałeś byłam naprawdę szczęśliwa. Chciałbym się też jakoś odwdzięczyć za uratowanie mnie. Ogólnie chciałabym powiedzieć że ja....

Zapadła cisza. Nie potrafiła wydusić z siebie ostatnich słów.

-....k-k-k-ko-ko-KOCHAM CIĘ!

Ruszyłem powoli w jej kierunku. Nic nie mówiłem. Zbliżyłem swoje usta do jej prawego ucha.

-Wiesz co?- wyszeptałem- Możesz mi się odwdzięczyć.....

Cztery z moich kagune oplotły się wokół jej rąk i nóg po czym przyszpiliły ją do ściany.

-...Umierając dla mnie.

Była przerażona.

-Jesteś Ghoulem?

-Tak. Dokładnie. Jestem ghoulem. Głodnym ghoulem.

Podszedłem do ściany. Zbliżyłem się do jej twarzy.

-Ostatnio do 13 dzielnicy przychodzi coraz więcej gołębi. Co lepsze zapachy panoszą się po środku ulicy. Nie mogę zjeść nic dobrego ale ty..... twój zapach zwrócił na ciebie moją uwagę. Szczególnie ładnie pachniałaś kiedy moje poczynania doprowadzały cię do podniecenia. Pachniałaś tak apetycznie że myślałem że nie wytrzymam i pożre cię na środku korytarza.

-Dlaczego?

-Dlaczego pytasz? Jeśli tak bardzo chcesz to ci odpowiem.

Poprzedni odcinek:

Odcinek I- Trzy Ghoule

Następny odcinek:

Odcinek III- Jak William dowiedział się że jest ghoulem