Celadrimowie

Quehilidi

> *"Wbrew powszechnemu przekonaniu półelfy nie były pośrednikami*
>
>
> elfów i ludzi. Były zaledwie mieszańcami o pewnych specyficznych
>
>
>
> cechach. Prawdziwą rasą pośrednią byli Celadrimowie"
>
>

***Celadrimowie** zwani też **Anarien** (PQ."Pośredni") to rasa pośrednia między elfami a ludźmi, coś w rodzaju pół elfów, tylko że trwałych i przekazujących swojej cechy z pokolenia na pokolenie bez niepożądanych skutków ubocznych.*

## Charakterystyka

Celadrimowie mają wzrost od 1,70 do nawet 2 metrów (Beornidowie). Ich włosy są zbudowane z keratyny podobnie jak u ludzi i elfów, lecz
przybierają nieco inne odcienie (np. wyjątkowo często występujące szare
włosy, niespotykane niemal nigdy u ludzi). Ich skóra jest kremowa, choć
niektórzy uważają, że w istocie był to janoniebieski. Nogi są
proporcjonalnie dłuższe od rąk. Noszą ubrania zrobione z różnych
własnoręcznie robionych materiałów. Od wełny (Beornidowie) po
aksamity i bawełny (Caladrimowie i Nortowie) aż do skór i lenu
(Rohindowie). Noszą ozdoby głównie z złota i srebra ewentualnie
gronkielowego żelaza, które wykupują od krasnoludów. Pomimo elfiego
dziedzictwa nie byli wieczni i podlegali starzeniu, choć żyli długo,
nieco dłużej nawet niż Atlanci z Westernesse. Choć byli
utalentowanymi wojownikami zawsze od wojen i polowania woleli spokojne
życie i uprawę roli.

## Historia

Według legendy, gdy przed tysiącleciami ludzie przebudzili się w
Hildorien nieopodal Palisoru, w czasach gdy między nimi a elfami nie
było jeszcze tak wielkich różnic, wielu ludzi spotkawszy Pierworodnych
pokochało ich piękno oraz inteligencję . Zdarzały się też przypadki, gdy
 elf i człowiek zakochali się ze wzajemnością i chcieli żyć ze sobą
razem zakładając domy i rodziny. Tak oto narodziły się pierwsi
półelfowie, rasa wcale nierzadko spotykana w Śródziemiu. Choć nazywanie
ich rasą jest dość znacznym naciągnięciem, gdyż większość pólelfów brało
 śluby z czystej krwi ludźmi czy elfami, a ich dzieci szybko traciły
cechy drugiej rasy. Zresztą trudno jest mówić o jakiś konkretnych
cechach, mieszańcy byli bowiem zbyt różnorodni by móc określić co
właściwie jest stałe u półelfa.

Jednak w owych dawnych czasach w Palisorze (a przynajmniej
południowych jego regionach) związki między-rasowe były czymś na tyle
częstym, że półelf z łatwością mógł poślubić innego półelfa, co często
też czyniono. Z czasem, po wielu pokoleniach pewne cechy i przymioty
ustabilizowały się i stały się stałym dziedzictwem. Tak oto narodziła
się prawdziwa pośrednia rasa między elfami i ludźmi - Anarien.

Z czasem zaczęto ich zwać Celadrimami, a to od imienia Celedora
Mądrego, ich najdawniejszego wodza, który swego czasu zebrał wielu
Anarien i nad jeziorem Nawed założył pierwsze ich państwo-miasto Marane,
 w którym rasa żyła przez tysiąclecia. Przez ten czas podzielili się oni
 na cztery główne rodziny/klany dzielące się wpływami nad ziemiami wokół
 Nawed: pierwszych pod wodzą rodu Celedora zwano Celadrimami Właściwymi,
 drudzy na cześć wielkiego wojownika przezwali się Beornidami, trzecich
zwano Rohindami od zamiłowania do jazdy konnej i polowań, na koniec zaś
czwarci najmniej liczni Nortowie, którzy żyli na północ od Nawed.

Z biegiem lat część Celadrimów opuściła Palisor po wielkich
wojnach i wyruszyła wraz z niektórymi ludźmi na zachód do Beleriandu,
gdzie weszli od strony Ossiriandu i założyli niewielkie państewko
Tarnath, w sąsiedztwie królestw elfów zielonych. Dzięki wygodnemu położeniu za Andramem królestwo długo opierało
się potędze Morgotha po przerwaniu oblężenia Angbandu i upadło jako
jedno z ostatnich w Beleriandzie. Gdy to się stało aż do końca Wojny
Gniewu zachodni Celadrimowie musieli ukrywać się w lasach na południu
Beleriandu.

Gdy w końcu dominacja Alkhara dobiegła końca a Beleriand
pochłonęło morze ocalali Celadrimowie wyruszyli do Eriadoru (choć
nieliczni pozostali w Lindonie i z czasem odpłynęli na Tol Himling),
gdzie nad rzeką Branduiną założyli Nowy Tarnath. Jednak królestwo nigdy
nie odzyskało dawnej chwały i wyludniło się po Wojnie Elfów z Sauronem.

Od tego czasu Celadrimowie żyli w wędrownych kompaniach lub wraz z
 brązowymi elfami zamieszkali w Sîrgalali, gdzie żyli przez resztę
Drugiej i Trzeciej Ery. Po Wojnie o Pierścień król Aragorn nadał im
ziemie wokół Barad Perinluoss, choć byli już wtedy bardzo nieliczni w
Westlandach (pod koniec Czwartej Ery w Westlandach żyło już tylko siedem
 rodzin Celadrimów, żadna nie licząca więcej jak czterdziestu trzech
członków).

Tymczasem na wschodzie w połowie Czwartej Ery wielka susza i
wojna domowa zmusiła Celadrimów do opuszczenia Marane i udania się na
południowy zachód do Chay Sart i Arthanoru, gdzie przez następne
stulecia żyli licznie w rozproszonych osadach, pod wodzą czterech
władców. Wielu też w poszukiwaniu spokojnego i wygodnego miejsca do
życia wypłynęło na Archipelag Południowy gdzie zasiedlili Tol Valarię.

## Kultura i religia

Kultura rasy Celadrimów opiera się na wspólnej tradycji na której
wyrosły wszystkie cztery plemiona czyli wiary w wspólnych przodków
oraz umiejętnego tworzenia z gliny i drewna przedmiotów codziennego
użytku. Do tego z czasem doszło jeszcze wiara w duchy zwierząt.
Pierwszym ze zwyczajów było święto plonów czyli świętowanie po obfitym
zbiorze ziemniaków, pszenicy i innych płodów rolnych. Polegało ona na
zorganizowanie wielkiej uczty na część udanych zbiorów. Inną ważną
tradycją było modlenie się do swoich przodków oraz duchów opiekuńczych
danego plemienia do czasu gdy przyjęli wiarę w Eru i Bogów Avonu czyli
Iluvataryzm. Celadrimowie wierzyli że nad każdym z plemion opiekuje się
inny duch w postaci zwierzęcia. Więc Caladrimami miał się opiekować duch
 białego jelenia, Beornidami duch Czarnego Niedźwiedzia, Nortami duch
delfina a Rohindami duch dzikiego konia. Budowali na ich część niekiedy
posągi oraz układali pieśni pochwalne i dziękczynne. Co się zaś tyczy
wiary w
przodków to każdy ród miał swego ojca założyciela i do niego kierował
swe modlitwy. Niemal każda rodzina posiadała popiersie obrazujące swego
przodka. Ważną rolę w społeczeństwie odgrywali członkowie cechów
rzemieślniczych i związków łowiectwa. Z czasem wraz z naukami głoszonymi
 przez elfów zachodu niektórzy z nich porzucili dawne wierzenia i
nawrócili się na
Iluvataryzm.