Pomóc Kacprowi, Rufusowi i Dżonemu napisać nowy hymn narodowy

W porywie potężnego patriotyzmu olśniło cię. Poznałeś drogę do pokrzepienia ludu tak nagle, że chyba jedynie Wznieśli Mistrzowie bądź Grubis Chrystus mogli zaimplantować tę złotą myśl w twoim umyśle, lecz bez wątpienia nie intresują ich tak przyziemne sprawy. Chwyciłeś Kacpra Przyjdźko za ramię, przyciągnąłeś i przekrzykując tłum wydarłeś się mu do ucha - *Musimy natychmiast działać! Trzeba zagrzać tłum do działania! Wiem jak to zrobić! Musimy stworzyć hymn!*

Kacper przez długi czas przetwarzał informacje, jednak w końcu w jego mocno spłaszczonym mózgu zaskoczyło.

*Ten, kurwa, to jest to! -* krzyknął

*Właśnie, kurwa, zróbmy to -* przytaknął Dżony

*Ale co?! Ale co?! -* dopytywał się Rybak

*Hymn kurwa -* wytłumaczył Kapeć

*Racja, ten Przemarsz Dąbkowskiego to jakaś cholerna stypa była! -* uznał Rybak. Przewróciłeś tylko oczami, choć bez wątpienia musiałeś przyznać, że obecny hymn był niesamowicie beznadziejny i był to tylko kolejny powód, dlaczego twoja myśl była tak błyskotliwa.

*To ten tego, chodźmy kurwa do mojego studium nagraniowego mojego taty -* oznajmił Kacper

*A gdzie to jest? Mówisz może o Piwnicy U Cieślaka? -* szczerze spytałeś, jednak spojrzenia oraz skwaszone i zniesmaczone nienawistne miny wyraźnie mówiły, że to pytanie było niewłaściwe.

*U mnie w domu kurwa -* oznajmił uznany raper Kacper - *...Na poddaszu... -* uściślił

*Dobra, nie opierdalamy się tylko ruszamy kurwa -* zarządził Kapeć

*Ale czym?! Ale czym?! -* dopytywał się Rybak

*Kajakiem kurwa -* rzucił Kapeć - *jasne że autobusem tłuku!*

Nie ociągając się już dłużej, ruszyliście na przystanek, a następnie wsiedliście do ekologicznego Solarisa w kolorze świeżego Pesto z bazylii i skierowaliście się w stronę villi Przyjdźków, ku twojemu zaskoczeniu sąsiadującej z villą Rżysków, villą Rektora Rolnika i weekendową villą Grzybowicza (gdyż tydzień spędzał w ratuszu, wiedząc, że wydostanie się z miasta to koszmar), samymi najwybitniejszymi znamienitościami Olsztyna. Bramy pilnował kręconowłosy wielki sznaucer przypominający bardziej pindę prosto od kosmetyczki niż zwierzę obronne.

*Roman Dmowski, do nogi -* krzyknął Kacper i pies, bez wątpienia głupi jak właściciel, posłusznie podreptał do Przyjdźko Juniora. Wtedy na kwiecistą werandę wyszła odsztafirowana pinda z uczesem i strojem kury domowej z lat pięćdziesiątych.

*Kacperek, zostaw tego brudnego psa, umyj rączki i siadaj do stołu, Gwinette upiekła nam pysznego indyka, pospiesz się, bo wystygnie -* zawołała Alginat Przyjdźko, pusta i naiwna matka Kacpra, żyjąca w świecie, gdzie ten nie jest zwyrodniałym przestępcą tylko kochanym grzecznym synkiem. Pierwotnie była zwyczajną Karoliną, lecz wiedziała, że z takim pospolitym imieniem nigdy niczego nie osiągnie, więc wraz z ukończeniem osiemnastego roku życia zmieniła swoje imię w dowodzie na bardziej zagraniczne, będąc przekonaną, że francuskie. W ten sposób osiągnęła szczyt swoich marzeń, zostając ozdobą na kolacjach partyjnych męża, który nawet minimalnie nie był zainteresowany żoną, rżnąc wszystkie okoliczne prostytutki w hotelu Novotelu lub podczas wyjazdów służbowych, czego zauważać nie chciała sama Alginat, gdyż wygodne życie i babskie imprezy z babeczkami i ciasteczkami z herbatą na błękitnej porcelanie w zupełności jej wystarczało. Naturalnie do samych prac domowych także się nie rwała, tym zajmowała się łysa sprzątaczka Edyta, a kuchnią pućkowata, przysadzista murzynka Gwinette, mieszkająca w domku letniskowym na przeciwko szopy wraz ze zgarbiałym mężem Robertem, ogrodnikiem, który z małpią zręcznością przycinał krzewy.

*Oh, widzę, że przyprowadziłeś przyjaciół, jak wspaniale! -* zatrzebiotała Alginat

*Nie zaprzątaj nam kurwa głowy! -* odszczeknął Kacper

*Oj nie złość się synku, na pewno jesteś głodny, tak samo jak twoi koledzy, na pewno coś zjecie, prawda? -* zaskakująco normalnie zareagowała matka zwyrodnialca, tak jakby w ogóle nie dotarł do niej przekaz (co bez wątpienia się wydarzyło). Zresztą było to bez znaczenia, gdyż zjeść z pewnością chciałeś.

*Gwinette! Nie zmieścimy się w Małym Salonie, przygotuj zastawę w Wielkiej Jadalni przy schodach, dla siedmiu osób i przynieś też tego kurczaka, którego przyrządziłaś dla służby, pozwolę wam zjeść okruchy jak jakieś zostaną! -* zarządziła Alginat Przyjdźko i niewolni... służąca Gwinette szybko się ukrzątając, jakby ze strachu przed laniem, przygotowała zastawę w Wielkiej Jadalni. Zasiedliście do stołu i przystąpiliście do odświętnego posiłku z zachowaniem pełni sarvoir vivre'u.

*To jak wam zleciał ten wspaniały letni dzień? -* zagaiła Alginat

*A co cię to w ogóle interesuje ty głupia wścipucho! Poza tym gdzie jest ojciec?! -* zapytał Kacper tonnem, do jakiego zdążyłeś przywyknąć

*Twój tatuś? Ah wyjechał załatwić jakieś sprawunki w Warszawie, wróci lada chwila, ma tyle spraw na głowie, że nie ma czasu nawet odpocząć w domu* - westchnęła pinda

*A myślisz kurwa, że mogę skorzystać ze studia na górze? -* dziwnie spłoszony zapytał się Przyjdźko Junior

*Tata mówił, żeby nie używać bez jego zgody, no ale w sumie byłeś grzeczny i nawet zjadłeś cały obiadek, więc powiem mu, że ci pozwoliłam -* powiedziała wspaniałomyślnie pinda

Jak można było przewidzieć, nie zostało żadnych resztek dla służby, która kolejny dzień musiała wytrwać bez pożywienia (dzień wcześniej w ostatniej chwili okazało się, że Dużą Czytelnię Hiacynty Rżysko zalało, więc Klub Czytelniczek musiał przenieść się na spotkanie do villi Przyjdźków), lecz nie było to twoje zmartwienie, niech w ogóle się cieszą, że mają gdzie służyć. Wdrapaliście się na poddasze do luksusowego studia nagraniowego, które składało się z mikrofonu oraz laptopa Intel Core 7 z wbudowaną kamerką, przezornie zaklejoną kolorową taśmą klejącą. Uruchomiliście Windows Vista, zapuściliście bita wykradzionego z soundclouda i zaczeliście tworzyć hymn wszystkich polaków.

Trudne życie, blokowisko

Zakuć brudasy w kajdany i na pastwisko

Joł raz w brzuch raz w mordę

Raz sierpiem raz młotem!

~Przyjdźko

Patrzcie, tam lezie turek

Wygląda jak umaczany w gównie ogórek

Wolałbym spotkać zasraną świnię na mieście

Niż to arabskie śmierdzące gówno w kebabim cieście

~Kapeć

Dywany przede mną się rozkładają

To brudaskie ścierwa o socjalne przed pałacem prezydenckim żebrają

Cyganie wśród nich przechodniów ograbiają

Wszystkie te kurewskie ścierwa ostro mnie wkurwiają

joł

~Dżony

Kurkuma i curry mnie w nos ciśnie

Kto takie ścierwo żre i nie kiśnie

Patrzę w lewo a to tylko brudasy

Nigdy nie poznają wyższości polskiej kiełbasy, kutasy

~Rybak

Bóg Honor Ojczyzna

Toż to matczyna spuścizna

Prędzej pontony brudasów w morzu utopię

Niż wpuszczę śmierdzącą szarnańczę niczym w Potopie

~Rufus

Nawet grubasy kebabów żreć nie zamierzają

Parszywą koźliną swych świętych ust nie wypychają

Potem brudaskim gównem do kibla nie srają

W ten sposób arabami polskich rzek nie zatruwają

~Grubas

Wspólnymi siłamy nagrywając ten wspaniały kawałek, okrasiliście go zdjęciami swojej niezwykłej grupy rap podziemia wraz z Romanem Dmowskim i wrzuciliście na youtuba, odtąd znany jako Zew Ojczyzny i podrzuciliście na Młodą Scenę Rap promując jako nowy oficjalny hymn. Jednak ku waszemu zdumieniu pojawiła się nagle bezczelna konkurencja! Ktoś wrzucił własny utwór pretendujący do hymnu:

Jedno trzeba przyznać, pieśń prawdziwych polaków - biednych niewykształconych ludzi pracujących w żabkach i biedronkach, nie mających na bilety. Bezczelne studio Cactusero Rap wypowiedziało wam wojnę. Nie zamierzaliście jednak tak tego zostawić. Kacper wyzwał Cactusa na solówkę przed rezydencją Przyjdźków. Ten zjawił się niemal natychmiast, z obstawą, pod budynkiem, gdyż był stałym gościem w villi Rżysków. Jednak zanim doszło do jakichkolwiek rękoczynów, nagle zza rogu wyjechała z piskiem opon furgonetka, a z niej wypadła banda zdziwaczałych pokrak. Wyraźnie było widać, że nie są po żadnej ze stron. Na czoło przepchnęła się najbardziej zdziwaczała z nich wszystkich. Poznałeś go natychmiast - Cieślak.

*Śmiecie wydawać utwory tak wysokiej jakości bez mojej licencji?! Życie wam nie miłe?! -* wycharczał Cieślak wyginając się w pałąk - *Pożałujecie tego! MÓJ kalkulator zaraz wskaże ilość godzin pozostałych wam do życia, a ostrzegę, że ekran zepsuł się po drugiej cyfrze!*

Jednak zanim zdążył cokolwiek zrobić, na horyzoncie pojawiła się limuzyna Przyjdźka Seniora. Kacper przełknął nerwowo ślinę. Wiedział, że po którejkolwiek stronie opowie się ojciec, na pewno nie będzie to jego strona, a co bardziej prawdopodobne, nie będzie to niczyja strona. Punkt kulminacyjny zbliżał się szybko, należało coś zrobić.

1. Skupiacie wszystkie siły, aby podle zdissować Cactusa

2. Wyrzucasz kalkulator Cieślaka w krzaki

3. Zajeżdżasz drogę rządowej limuzynie, powodując kolizję i ogólnokrajowy dramat