Neury

---- Artykuł powiązany: Archipelag Cichych Nocy

Noc cicha, spokojna. Nocna sowa gdzieś nad strzechą starego domostwa przeleciała. Przez okno światło księżyca w pełni padło na twarz ciemnoskórej postaci leżącej na wytartej derce. Starzec umierał, za dłoń trzymał go równie ciemnej karnacji młodzieniec z charakterystycznymi spiczastymi uszami. Neury. Starzec zakaszlał. Z ust polała się wąską strużką jasnoczerwona krew. Brudny bandaż przewiązany przez bark coraz bardziej nasiąkał krwią.

– Słuchaj mnie… – starzec ścisnął dłoń na ile miał sił. – Młodyś… i historii naszej nie znasz. Bardzoś młody… Ciężki kaszel coraz mocniej go dusił. Chłopiec z niezwykłą ostrożnością przystawił kufel z pachnącym ziołami winem do ust starca, ten z trudem przełknął. Widać, iż trunek przyniósł ulgę.

– Nasz naród… że przeklęty wiesz. Zrodziliśmy się na nowo pewnej bezksiężycowej nocy z woli Chorsa, do którego modły wznosili nasi praojcowie. Chors nam pobłogosławił, dał moce i siły, których inni mogą nam zazdrościć… sam dobrze wiesz.

– Przez lata żyliśmy w szczęściu i pokoju na zachodnich rubieżach. Wieżyca była wówczas piękna… wielka i majestatyczna. Diament Zachodu… tak na nią mawialiśmy. Nasi bracia zaczęli się nas jednak bać i coraz bardziej izolować. Kolor naszej skóry powiadasz…? Nie… to nie przez to. Już tej nocy zrozumiesz. Dziś pełnia i kończysz szesnastą wiosnę… Dziś czeka Cię przemiana… bez wieszczyc i rytuałów… Będziesz dziś sam. Moje godziny są policzone… byle bym tylko do północy wytrzymał, by być przy tobie mój synu…

Ludzie boją się nieznanego. To co dla nas jest Chorsa błogosławieństwem – dla nich niezrozumiałym przekleństwem od bogów, za przewinienia, za karę za odejście z plemienia… Bogowie tylko wiedzą czemu nas tak bardzo się bać zaczęli. Później zrozumiałem. Strach podsycały smoki. I nasz, i ich. Każdy ojciec i matka boją się o swe dzieci, nieważne czy są to Neury czy Semkowe Plemię. To tak bardzo naturalne… Wiedz synu, że strach zawsze rodzi nienawiść, rodzi ból, agresję, a na końcu… wojnę. Po tym wszystkim co się stało… wiesz… masz być ostrożny, nie ufaj nikomu. W końcu to my zdradziliśmy i zwrócilismy się przeciw swoim, jakby nie było, pobratymcom. Tak… Semkowi to nasi bracia, od których dawno temu odeszliśmy… bodaj na początku czwartego stulecia od przejścia to było.

Chors pozwoli Ci dzisiaj zmienić się w wilka. Strzeż się i uważaj. Wznoś modły… i pamiętaj kim jesteś. Nad ranem powrócisz do swego ciała. Z biegiem czasu zapanujesz nad darem i będziesz mógł dokonywać przemiany na samą o niej myśl. Słuchaj… na Chorsa… słuchaj…

Pamiętasz o Arkonie? Tak… pamiętaj o naszej hańbie. Jak mogliśmy uwierzyć w kłamstwa i iluzje… Przeklęty smok przybrał postać proroka… jego słowa jadem wkradały się w nasze serca i umysły, zatruwając je na wskroś nienawiścią do plemienia. U podstaw tego był nasz lęk, pożywny fundament, który smok, niech będzie przeklęte jego imię, skwapliwie wykorzystał, by karmić żądze wojny i zemsty…

Nawet się nie spostrzegliśmy gdy każdy mały Neur twierdził, że zostaliśmy wypędzeni… dorośli też w to uwierzyli… a starców i opononentów nikt już nie słuchał. W Wieżycy za często wieszaliśmy tych, którzy mieli własne zdanie. Pamiętaj o tym.

Legendy o bitwie Arkońskiej znasz… Wiesz ilu naszych zginęło… Na stu ledwo jeden powrócił żywy. Wieżyca zbyt gorzko nam przypominała nasz okrutny los. Do tego… miast w pokoju trzymać się razem, rozpoczęły się Wojny Domów… o władzę. To gorzkie… jak można po takich wydarzeniach jeszcze walczyć między sobą… Chors nas opuścił… Zatem ruszyliśmy szukać nowego domu, wspomnienia o zmarłych zbyt mocno z każdego kąta Wieżycy wyzierały, przez co co słabsze kobiety wolały dołączyć do swych małżonków w Nawii. Te niedobitki, nieliczne Domy, które ostały się w jednym były zgodne, by ruszyć na morze i tam szukać szczęścia. Po wielu tygodniach znaleźliśmy wyspy, na których osiedliśmy: Archipelag Cichych Nocy, bo nocą wiatr jakby zamierał i udawał się na spoczynek, by o poranku przebudzić się lekką bryzą. Tu znaleźliśmy względny spokój… choć Wojny Domów nie ustały do dziś… dlategom zabrał Cię zaraz jak się urodziłeś na kontynent. Twoi rodzice z Domu Mew za bardzo Cię kochali, by narażać cię na zemstę… Lepiej nie wracaj… Nie wracaj tam nigdy… jeśli ktoś Cię rozpozna – czeka Cię śmierć… Jak wezwie Weles w swe podwoje… Spal ciało. Weź pierścień i udaj się na dwór do Nyi. Pokaż pierścień księciu… i tylko jemu. On już się Tobą zajmie… Służ mu wiernie… i nie waż, nie waż się zdradzić jak Twoi ojcowie.

– Ale… ale jak ja… do księcia?!

– Wymyślisz sposób… książę z byle kim rozmawiać nie będzie… Weź mój miecz, łuk i strzały… marny to dobytek, da Ci jednako przeżyć. Rapierem fechtować umiesz jak mało kto, już dawnoś przerósł mnie w tej sztuce… pamiętaj, że są jednak lepsi od ciebie. Miej pokorę, bądź ostrożny… Na Chorsa… księżyc coraz wyżej…! Tyle jeszcze chciałem Ci rzec… nie zdążę… – Starzec zaniósł się ciężkim kaszlem. Świeca na drewnianym stoliczku zadrżała.

– Już czas, ojcze… Pójdę zapalić kadzidła i ogień na zewnątrz.

– Módl się… módl się i błagaj Chorsa o litość… niech ma Cię w opiece dzisiejszej nocy… i…

– Wiem… żegnaj ojcze… – chłopiec pokiwał głową, jego twarz nie wyrażała emocji. Neur mocno zaciskał szczękę. Oczy starca zabłysły dumą.

– Żegnaj… Tomirze z Domu Mew…