Seramidzi

**Odmiana nazwy rasy przez przypadki**

Mianownik - Seramidzi

Dopełniacz - Seramidów

Celownik - Seramidowi

Biernik - Seramida

Narzędnik -  Seramidem

Miejscownik - Seramidzie

Wołacz - Seramid

**Specyfikacje Biologiczne:** Seramidzi są zbudowani na podstawie humanoidalnej konstrukcji ciała z czterema kończynami, dwoma górnymi i dwoma dolnymi. Posiadają oni przeciwstawne kciuki na dłoniach kończyn górnych, nie mają go natomiast na kończynach dolnych aby przyspieszyć poruszanie się na powierzchniach płaskich. Ciało Seramida zbudowane jest z kości, które z kolei skonstruowane są z związków włókien węglowych, znacznie wytrzymalszych od standardowego budulca ciała jakim są związki wapnia oraz kolagenu czyniąc je jednocześnie lżejszymi, co przekłada się na usprawnioną motorykę ciała. Wartym zanotowania jest tutaj warstwa ochronna ciała Seramidów, bowiem oprócz skóry którą posiadają chociażby zwierzęta ich gatunek wykształcił również możliwość produkcji organicznego pancerza okrywającego je i chroniącego przed ciepłem oraz zimnem bądź uderzeniami fizycznymi. Jest ona wytworem naskórnym i składa się głównie z metalu oraz wierzchniej warstwy tlenku, która wytwarza się wraz z wiekiem wskutek naturalnych reakcji metalu z powietrzem, który przybiera jaśniejszą barwę od pierwotnej powłoki. Ważnym aspektem, który wpłynął na rozwój zarówno osobisty jak i cywilizacyjny Seramidów jest fakt, że przyrost pancerza w danych regionach ciała można kontrolować. Regiony trwale narażone na kontakt z czynnikami zewnętrznymi oraz regularnie nadszarpywane przez pracę wykazują znacznie silniejsze skłonności do produkcji pancerza, co przekłada się na jego grubość oraz wytrzymałość. Dzięki temu o ile niektóre rejony ciała posiadają jego cienką i elastyczną milimetrową warstwę (bądź nie posiadają go wcale) to ręce bądź nogi i/lub górna część torsu bardzo często posiadają mocne i grube opancerzenie pozwalające na wykonywanie codziennych czynności bez uszczerbku na zdrowiu. Sama skóra Seramidów jest niezwykle delikatna, toteż wyprodukowanie pancerza jest dla samego osobnika niezwykle ważne a jego utrata wiąże się z niezwykłą wrażliwością na czynniki zewnętrzne.
Ciało gatunku wykazuje możliwości pamięciowej regeneracji, wskutek czego wykształciła się u Seramidów późniejsza tzw. “kultura pancerza”. Osobniki pochodzące z danego regionu rzeźbią w metalu tworząc unikalne wzory w schemacie swojej społeczności, które naturalnie z czasem regenerują się w identycznym schemacie. Późniejsze odkrycia w dziedzinie magicznej oraz działaniu poszczególnych roślin na ciała Seramidów pozwoliły też znacząco usprawnić standardowy proces regeneracyjny tkanek. Utracona ręka czy noga z czasem przy odpowiedniej stymulacji rany mogły zacząć odrastać na nowo, wymaga to jednak zażycia odpowiednich stymulantów w postaci ziół, bądź też impulsu magicznego. Czas trwania procesu odrastania jest niezwykle skrajny i zależy od skali utraconego fragmentu ciała i może trwać od kilku sekund do trzech lat. Palec można odzyskać nawet w przeciągu kilkunastu sekund, dłoń w przeciągu godziny, są to jednak dane podawane na podstawie czasu od zażycia specjalnej mieszanki ziół, zwanych mala, ubitych w twarde zielone kulki, któe spalone mogą służyć za silny narkotyk. Magia ma znacznie lepszy wpływ na regenerację tkanek gwałtownie przyspieszając namnażanie komórek, przez co odzyskanie nawet ręki dla wprawnego użytkownika to kwestia kilku minut. Zasadzie tej nie podlegają jedynie oczy, które raz utracone nigdy się nie regenerują. Ze względu na zadziwiające możliwości regenerecyjne osobniki z tego gatunku nigdy nie zapadają na choroby związane z nieprawidłowym żywieniem czy też nie dotyka ich problem cancerogenności komórek jak i też nie ma wśród nich niepełnosprawnych z wyniku wypadków, każdy proces regeneracyjny jednak osłabia kryształ i skraca długość życia. Przez to długość życia pojedynczego organizmu wynosi od 1200 do 4750 lat życia, rozstrzał wywołany przez marnotrawienie energii organizmu na regenerację jest więc ogromny.

Starzenie zachodzi u osobników w sposób zgoła odmienny, niż w przypadku każdego innego gatunku. W piersi (wysokość naszego mostka na linii sutków) każdego osobnika znajduje się kryształ w kształcie opala. Kryształy te skupiają w sobie niewyobrażalną ilość magii, która zasila każdą komórkę ciała Seramida w niezbędną dla niego energię do codziennego życia. Magia ta może być wykorzystywana do niezwykle szybkiej regeneracji ciała, jednak to działanie powoduje szybkie zużycie magii zgromadzonej w krysztale, przez co rozumie się skrócenie długości życia. Im intensywniejsze życie prowadzi dany Seramid tym zwykle krócej żyje, kryształ jest również jednocześnie esencją ich świadomości, więc nawet po śmierci ciała (np. Przez odcięcie głowy) kryształ przeniesiony w do Komnaty Dusz zachowa wiecznie żywą świadomość Seramida. Którego prawdziwie da się zabić jedynie przez zniszczenie kryształu. Z świadomością zamkniętą w Krysztale porozumiewać mogą się jedynie Kapłani, czyli Ci Seramidzi, którzy nawiązują magiczny kontakt z kryształem. Dzięki temu “serca” całych pokoleń spoczywają w Komnacie Dusz, będąc idealnym połączeniem całej cywilizacji z przeszłością. Gdy magia w krysztale Seramida zaczyna się wyczerpywać ten dosłownie wyczuwając swoją śmierć udaje się do Komnaty Dusz, gdzie z jego Ciała kryształ jest wydobywany i po odpowiednim oznaczeniu złożony w jednej z umieszczonych głęboko w górze krypt.

Czysto teoretycznie starzenie jednego z osobników można zatrzymać, przekazując pierwotną magię z jednego osobnika do drugiego wydłużając w ten sposób jego życie kosztem życia “dawcy”. Sposób ten wykorzystują władcy, aby znacznie przedłużyć swoje rządy. Jednocześnie również niezwykłe zastosowanie znajduje to w medycynie Seramidów, gdyż zebrana grupa kilkudziesięciu osób może uleczyć inną z jakiejkolwiek rany, zasilając kryształ potrzebującego cząstką swojej magii, sami więc tracą najwyżej rok życia ratując komuś życie.

Inną formą poświęcenia większej grupy Seramidów jest postać Archonta, ta niezwykła, boska wręcz postać jest kryształem, skrytym w Krypcie Królów. Jest to różniący się od wszystkich innych opal ognisty, pasujący jak pięść do nosa na tle ciemnych i połyskujących opali wszystkich pozostałych. Kryształ ten w podaniach, które zachowały się od czasów starożytnych jest magicznym sercem jednego z przodków, który umierając w górze pradawnych dał początek istnieniu Seramidów. Kryształ ten wykazuje niezwykłe właściwości magiczne sam w sobie, prawdziwa jednak jego potęga kryje się w tym, co może on stworzyć. W czasach najwyższego zagrożenia dla istnienia Seramidów Kapłani decydowali się na użycie Archonta, co miało miejsce trzy razy. Trzy tysiące (!) Seramidów musi zebrać się w jednym miejscu i dotykając nawzajem swoich ramion mieć połączenie pośrednie z jednym z kapłanów, który dotyka palcem wskazującym bezpośrednio kryształu Archonta, po wypowiedzeniu formuły w języku pierwotnym (martwy, dziś nieużywany) wszyscy Seramidzi giną, bezpowrotnie ich kryształy zmieniają się w czystą magię, tak samo jak ich ciała i wnikają do kryształu, zradzając postać Archonta, jest to postać dla Seramidów Boska, zrodzona z czystej magii. Archont bowiem oczywiście nie posiada fizycznego ciała, jest zrodzony z niezniszczalnej energii i magii oraz posiada niezwykłą moc, która pozwalała na zmierzenie się z każdym zagrożeniem, od demonów począwszy na smokach skończywszy. Archont zawsze znika, gdy zwalczy już zagrożenie dla którego został przyzwany.

**Wygląd typowego osobika**: Mierzący sobie do około dwóch metrów dobrze opancerzony osobnik, pancerz jest zazwyczaj złoty, lub srebrny. Wódz wszystkich Seramidów posiada złoty, bogato zdobiony pancerz wykonany przez rzemieślników i nałożony na jego naturalny pancerz, aby zabezpieczyć jego ciało przed ranami. Reszta ważnych detali na zdjęciach.

**Sposób porozumiewania się:** Seramidzi porozumiewają się poprzez artykułowaną mowę złożoną z systemu znaków. Język Seramidów ze względu na początkowe podziały kulturowe ma aż czternaście alfabetów a co za tym idzie setki różnorodnych znaków i języków których znaczenie rzadko kiedy jest jednoznaczne, chyba, że wiemy z jakiego szczepu wywodzi się dany osobnik. Najpopularniejszym z wszystkich alfabetów jest właśnie ostatni, czternasty alfabet będący uproszczoną wersją wszystkich języków, powstały na jednym z wieców, aczkolwiek praktycznie nie wykorzystywany w rozmowach codziennych, to język dyplomatów kupców i przywódców, stąd też mocne trudności w handlu zewnętrznym z innymi rasami.

**Historia**: Wiele, wiele tysięcy lat temu, gdy świat pradawnych chylił się ku końcowi istniała jedna rzecz, łącząca przeszłość z teraźniejszością. Tą rzeczą była góra, dumna, wznosząca się spośród wszystkich innych do niebios niczym wieża Babel. Kiedy świat pradawanych spotkała zagłada, a z wielką skałą przyszła na świat magia w górze stało się coś, co do dziś pozostaje niewyjaśnione. Zrodzona została pradawna magia, inna od wszystkich pozostałych, zdolna do kreacji życia. Jednak góra nie miała w sobie miejsca na życie, była skałą pełną wewnętrznego gorąca, bogactw oraz kryształów. Kryształy natomiast były tym, co okazało się powodem naszego przebudzenia. Magia przez setki lat przenikała i wsiąkała w te niewinne opale, leżące głęboko w jaskiniach obmywane przez lawę. To te opale zostały tchnięte przez ostatniego pradawnego, aby stworzyły… życie.

Przez tysiące lat, gdy wśród kryształów osiadł i ten Archonta magia nasyciła je, i poczęła czynić cuda. Kryształy zaczęły z siłą pradawnej magii tkać materię, komórki, ciała umysły i duszę. Same osadziły się w ich centrach, jako niezniszczalne serce dające im rację bytu, tak powstaliśmy my, Seramidzi. Nieświadomi niczego poczęliśmy błądzić w ciemnościach i lgnąć do jedynego źródła światła, jakim byli nasi rodzący się bracia. To był ostatni raz, gdy widziano narodziny kogoś z naszego gatunku. Mowa przyszła do nas sama, instynktownie nasze umysły złączyły się, tworząc sieć. Mogliśmy do siebie przemawiać, choć nie mieliśmy ust. Rozpoczęliśmy się organizować, pierwszym co rozbrzmiało w naszych rozmyślaniach było wyjście z góry. Wyjście i życie na zewnątrz… Wyjście odnaleźliśmy szybko, tamtejszy świat jednak był bezkresną pustynią, niezdatną do życia. Prędko cofnęliśmy się i ruszyliśmy w drugą stronę… Odnaleźliśmy innych naszych braci, idąc przez nie mające końca jaskinie okazało się, że inne góry również nas zrodziły, jednak im góra była mniejsza, tym mniej było w niej Seramidów. Część poszła za nami a część pozostała na wieści o pustyni, jednak wszyscy przysięgli wierność wodzowi, skąd wiedzieliśmy, że nim był? Znikąd. Sam się takowym obwołał, któż jednak miał mu odmówić? Sam przyjął na barki to brzemię. Dotarliśmy na drugi kraniec gór… Była tam woda, jednak były również i niebezpieczne stworzenia, istoty myślące, które chciały wydrzeć nam kryształ i zabrać naszą świadomość, aby poświęcić ją w podłym rytuale. Odnaleźliśmy więc kraniec suchy i mokry, zadecydowaliśmy się pozostać pośrodku, w górach i na górach. Tam założyliśmy swoje państwo. Każda góra urządziła się na swój sposób, my jednak wróciliśmy do naszej góry, największej góry. Tam nasz wódz złożył złoty kryształ w najgłębszym miejscu góry mówiąc, iż to jest nasz bóg, Archont, który przybędzie aby nas ocalić. Rozpoczęliśmy drążyć i budować naszą cywilizację, nie była to praca łatwa, jednak nasze ciała nie męczyły się, nie wymagały snu, nie wymagały niczego. Wiedzieliśmy, że cena za błogosławieństwo jest bardzo wysoka, dlatego każdego zmarłego brata poczęliśmy chować w Komnata Dusz, aby później móc rozmawiać z nimi, dowiadywać się jak umarli i słuchać ich nauk. Gdy pierwszy wódz zmarł w walce z najeźdcami nowy wystąpił przed szereg i obwołał się naszym przywódcą. Wkrótce potem Komnaty Dusz zaczęli strzec Kapłani, a nasi pobratymcy z innych gór zaczęli znosić i swoich zmarłych do niej, łącząc się z nami w smutku i razem z nami rozpoczynając trwające do dziś poszukiwania. Poszukiwania, w których znaleźć musimy drogę do ocalenia naszego dziedzictwa.

**Ciekawostki:**

1. Seramidzi nie mają **żadnej** możliwości rozmnażania się. Kryształy nawet o identycznych właściwościach znalezione w wnętrzach gór nie są wypełnione pierwotną magią, wobec czego w dalszej perspektywie rasa skazana jest na zagładę. Ilość samych osobników jednak maleje bardzo powoli z przyczyn naturalnych, przez niezwykle długi cykl życia. Przez ten stan rzeczy Seramidzi to izolacjoniści, rzadko kiedy nawiązujący kontakty z innymi rasami. Jedynym sposobem wydaje się tchnienie życia w kryształy w Komnacie Dusz, jednak do tej pory nie znaleziono możliwości na naładowanie kryształów i przywrócenie starszych.

2. Seramidzi nie posiadają otworu gębowego, porozumiewają się między sobą telepatycznie. Nie jedzą, gdyż potrzebną energię do życia dostarcza im magia. Skutkuje to brakiem układu pokarmowego oraz oddechowego. Seramidzi również nie męczą się, nigdy. Nie muszą równieź spać, jednak często robią to, gdyż wydłuża to życie.

3.Seramidzi są związani z magią jak żadna inna rasa, ich konstrukcje budowane w i na górach są zasilane przez płynącą magię, którą Ci kierują doskonale.

4. Seramidzi to rasa **naukowa**, katalogująca zdobytą wiedzę i szukająca odpowiedzi na pytanie, które stanowi o przetrwaniu ich rasy (wyżej).

5. Kryształ w piersi Seramidów, który daje im życie jest niezwykle cennym źródłem energii oraz składnikiem alchemicznym, z tego tytułu w zamierzchłych czasach osobniki z tej rasy były **ścigane i zabijane**.

6. Seramidzi rzecz jasna **nie mają** narządów rozrodczych.

7. **Seramidzi nie znają czegoś takiego jak miłość**. Mają jedynie więzy braterstwa oraz honor.

### **Nazwa: Enklawa Seramidzka**

**Terytorium**: Kilkadziesiąt gór złączonych podziemnymi przejściami oraz wiaduktami na powierzchni.

**Ustrój**: Wodzostwo technokratyczne

**Charakter państwa**: Państwo skupione jest wokół “Góry Stworzenia” czyli najwyższej znanej góry na świecie, znajduje się tam wydrążona we wnętrzu skały gigantyczna stolica państwa podzielona na poziomy, najniżej znajduje się rzecz jasna Komnata Dusz a w niej Krypta Królów.

**Przywódca**: Wódz Artanis.

**Stolica**: Góra Stworzenia.