Arthedain

**Arthedain** był jednym z trzech królestw Dunedainów Północy utworzonych po rozpadzie królestwa Arnor. Po śmierci króla Arnoru Eärendura jego synowie podzielili królestwo na królestwa Arthedainu, Rhudauru i Cardolanu z czego ten pierwszy był najsilniejszy. Królestwo było ostatnim, które uległo zagładzie w wyniku wojny z Czarnoksiężnikiem z Angmaru. W państwie tym panowali królowie Arthedainu, potomkowie Isildura.

## Królestwo w 1650 TE

* **Organizacja polityczna**: imperium do TA2. Królestwo później.
* **Władcy**: Królowie Arthedainu
* **Organizacja administracyjna**: dziedziczna monarchia, stanowiska administracyjne zajmowane przez wyznaczonych oficerów i dziedziczną szlachtę, ziemia podzielona na 63 szlacheckie i 24 królewskie lenna, drobni właściciele dzierżawią ziemię od szlachty lub od króla w zamian za służbę.
* **Ludność** : 1 695 200
* **Wojsko** : 170 000 ludzi, aczkolwiek kiepsko uzbrojonych i wyszkolonych (w tym tylko 50 000 żołnierzy regularnych).
* **Produkty**: wełna, zboże, srebro, miedź, książki.
* **Symbol**: Czarne pole z kilkoma gwiazdkami.

## "Królestwo" w 3019 TE

* **Organizacja polityczna**: obszary plemienne.
* **Władca**: Brak (różni lokalni wodzowie lub szlachta).
* **Organizacja administracyjna**: Brak.
* **Ludność** : 445 460 Eriadorczyków i hobbitów .
* **Wojsko**: około 45 000 ludzi walczących dla różnych władców.
* **Produkty**: wełna, zboże, miedź.
* **Symbol**: Brak.

## Lista królów Arthedainu

1. Amlaith (861 – 946 TE)
2. Beleg (946 – 1029 TE)
3. Mallor (1029 – 1100 TE)
4. Celepharn (1100 – 1191 TE)
5. Celebrindor (1191 – 1272 TE)
6. Malvegil (1272 – 1349 TE)
7. Argeleb I (1349 – 1356 TE)
8. Arveleg I (1356 – 1409 TE)
9. Araphor (1409 – 1589 TE)
10. Argeleb II (1589 – 1670 TE)
11. Arvegil (1670 – 1743 TE)
12. Arveleg II (1743 – 1813 TE)
13. Araval (1813 – 1891 TE)
14. Araphant (1891 – 1964 TE)
15. Arvedui (1964 – 1975 TE)

## Historia

### Geneza powstania

Powstanie Arthedainu i innych Dúnedaińskich Północnych Królestw,
wiąże się ze sprawą sukcesji i konfliktu w łonie dynastii Isildura.
Podczas panowania dziewiątego króla Arnoru Eärendura,
 w konflikt popadli jego trzej synowie, każdy z nich nie znosił innych i
 uważał że to jemu należy się dziedzictwo i tron Arnoru. Sytuacja się
zaostrzała i nic nie było w stanie pojednać skłóconych synów. Kiedy 861 roku Trzeciej Ery zmarł król Eärendur, w tych okolicznościach zgodnie z prawem, jego najstarszy syn Amlaith, miał zostać nowym już dziesiątym królem
 Arnoru i panem wszystkich Północnych Dúnedainów. Jednak jego młodsi
bracia odmówili mu poparcia, tym sposobem zaczął się kryzys sukcesji, a
koronacja została odroczona. Konflikt coraz bardziej się zaostrzał,
wizja wojny domowej która mogła by wyniszczyć Arnor była niesamowicie
realna, tak więc kiedy niebezpieczeństwo było już realne, Amlaith
zgodził się na kompromis. Zaproponował podział królestwa pomiędzy sobą a
 braćmi, w ten sposób każdy z nich mógł zostać królem i zyskać władzę.

Bracia zawali między sobą porozumienie i w 861 TE podzielili
królestwo Arnoru na trzy królestwa i rozpoczął się okres rozbicia
dzielnicowego na północy. Najstarszy Amlaith objął centralny Arnor,
czyli rozległe ziemie na północ i wschód, granicami jego królestwa były
rzeka Brandywina i Rzeka Księżycowa
 oraz Wichrowe Wzgórza, jego królestwo objęło dobre i rozległe ziemie z
wieloma miastami i twierdzami, między innymi w granicach Amlaitha
zostały takie miasta jak Annúminas, Fornost i Bree oraz stojąca na trójstyku twierdza Amon Sûl razem ze znajdującym się tam Palantírem
 (po za tym zachował palantír w Annúminas). Oprócz tego jemu, jako
najstarszemu, przysługiwało wiele praw i przedmiotów, zachował między
innymi wszelkie artefakt i przedmioty związane z dawnymi królami,
zachował resztki Narsila, Pierścień Barahira, Berło Annúminas i diadem Elendilmir
 (symbol władzy arnorskiej). Królestwo Amlaitha zostało nazwane
Arthedainem, i ze wszystkich Północnych Królestw było najsilniejsze i
uważane za spuściznę Arnoru, gdyż królowie Arthedainu wywodzący się od
pierworodnego Amlaitha, byli niekwestionowanymi potomkami Isildura.
Bracia Amlaitha stworzyli swoje własne królestwa, jeden z nich objął
ziemie południowych wzgórzach pomiędzy rzeką Brandywina (cały obszar na
wschód od niej) i rzeką Mitheithel (wszystko na zachód od niej) Wschodnim Gościńcem (na północy) aż do morza na południu i brzegi Gwathló na wschodzie, biorąc pod piecze Krainę Kurhanów, miejsce gdzie chowano wszystkich Arnorczyków, tak powstało królestwo Cardolanu. Ostatni zaś objął kresy i ziemie zachodnie tworząc królestwo Rhudauru.

### Epoka pokoju

Podział królestwa zapobiegł wojnie domowej, choć źródło konfliktu
jeszcze się nie zakończyło, królestwa i bracia panujący za sobą nie
przepadali. Pierwsze lata Arthedainu ubiegły błogo i spokojnie. Amlaith
nie lubiący stolicy, wyludniałego Annúminas, przeniósł dwór i stolicę do
 znacznie większe i potężniejszego miasta Fornostu.
 Zyskał sobie tym samym przydomek Amlaith z Fornostu. Mimo wszystko
młodsi bracia uważali, że ich przydział jest znacznie mniejszy i ich
najstarszy brat wziął za dużo, drobne konflikty i waśnie się nasilały,
każda ze stron miała chrapkę na Wichrowe Wzgórza i ukryty tam Palantír, mimo to Amlaith zdołał utrzymać wzgórza dla siebie.

Pierwszy król Arthedainu, Amlaith z Fornostu zmarł w 946 TE, został pochowany w Fornoście. Jego następcą został jego syn, Beleg.
 Jego panowanie upłynęło spokojnie, w dostatku i rozwoju nowego
królestwa, jedną godną uwagi rzeczą jego panowania było to, że w owym
czasie na do północnych królestw zaczęli przybywać hobbici którzy przybyli z Gór Mglistych i zaczęli osiedlać się w Eriadorze,
 głównie w jego królestwie. Beleg nie miał nic przeciwko nowym małym
poddanym, więc zezwolił im tam zamieszkać. Mimo względnego pokoju, to
właśnie za panowania Belega cień padł na Mroczną Puszcze, co było zapowiedzią powrotu zła i zagrożenia dla całej Północy. Beleg zmarł w 1029 TE po 83 latach panowania. Po jego śmierci trzecim już królem Arthedainu został jego syn Mallor, za jego panowania do Śródziemia przybili wysłańcy Valarów, tak zwani Istari.
 To za panowania Mallora królestwa północne zaczęły się ze sobą spierać o
 Wichrowe Wzgórza, a w szczególności o Wichrowy Czub, przez co wybuchał
pomniejsze konflikty i zatargi. Mallor zmarł w 1110 TE, jego następcą został jego syn Celepharn.
 Panowanie tego władcy upłynęło spokojnie i bez zgrzytów, jedną nowością
 był coraz większy napływ niziołków do królestwa. Za czasów Celepharna Gondor zyskał swój złoty wiek. Panowanie Celepharna upłynęło spokojnie bez konfliktów i wojen, zmarł W 1191 TE, po jego śmierci tron objął jego syn Celebrindor.
 Również i panowanie Celebrindora znakowało się dostatkiem i pokojem,
królestwo żyło w pokoju i rozwijało się. Jednak niedługo miało się
ukazać nowe zagrożenie dla wszystkich Północnych Królestw.

### Narodziny Angmaru

Król Celebrindor zmarł 1272 TE po długich latach pokoju i dobrobytu, na jego tronie już jako szósty król Arthedainu zasiadł jego syn Malvegil,
 jego panowanie miało być znamienne, jako ostatniego króla pokoju. Za
jego panowania, w 1300 TE, odrodziło się wielkie zło – na północno -
wschodniej granicy powstało królestwo Angmaru, położone w Górach Angmarskich.
 Królestwem tym władać zaczął tajemniczy Czarnoksiężnik z Angmaru, nie
było wiadomo kto to jest i dla czego to przybył, wiadome jednak było, że
 dzięki swym mrocznym umiejętnością zyskał władzę nad orkami, trollami,
 mrocznymi Dúnedainami i innymi mrocznym ludźmi, z których stworzył
swoje królestwo. Niewielu zdawało sobie sprawę z tego że
Czarnoksiężnikiem jest tak naprawdę wódz Upiorów Pierścienia, który został wysłany na Północ przez Saurona,
 ten zdając sobie sprawę ze słabości i rozbicia północny chciał
unicestwienia królestw Isildura, aby Arnor nie mógł się odrodzić i
zaszkodzić jego planom, zadaniem Czarnoksiężnika było zniszczenie
wszystkich królestw północnych.

Na razie cała Północ żyła swoim życiem, pogrążona w niewielkich
co najwyżej konfliktach o Amon Sûl i ciesząca się dostatkiem i pokojem.
Malvegil nie brał na poważnie mnożących się w Angmarze band orków, które
 powoli zaczynały schodzić z gór i najeżdżać królestwa. Zmarł 1349 TE, jednak wtedy już było wiadomo, że Angmar to śmiertelne zagrożenie dla całej Północy.

#### Próba Zjednoczenia Północy

Po śmierci Malvegila, na swe skronie Elendilmir założył jego syn Argeleb I,
 był to władca światły i bardzo ambitny, zdający sobie sprawę z
zagrożenia jakim jest Angmar. W owym czasie w sąsiednich królestwach
Arthedainu, Cardolanie i Rhudaurze, wygasły królewskie linie Isildura, a
 władzę tam przejęli ludzie z poza rodu królewskiego. Argeleb
wykorzystał to i w rok swojej koronacji ogłosił się nie tylko siódmym
królem Arthedainu, ale również królem całego Arnoru, jako że w
pozostałych królestwach wygasły królewskie dynastie. Król Cardolanu, zgodził się na warunki Argeleba i uznał go swym królem, sam zrzekł się korony w zamian za co przyjął tytuł księcia
 Cardolanu i zawarł sojusz z Arthedainem. Sytuacja w o wiele słabszym
Rhudaurze była dużo gorsza, to królestwo nie dosyć że najsłabsze, było
wysunięte najbardziej na wschód i najbliżej sąsiadowało z Angmarem, jego
 mieszkańcy byli wystawieni na działanie zła i wiele zostało przez nie
opanowanych. Ostatni król
 Rhudauru który nie dość że nie pochodził z linii Isildura, to jeszcze
nawet nie był pełnym krwi Dúnedainem, zawarł sojusz z Angmarem i uznał
Czarnoksiężnika swym władcą. Armia Angmaru wkroczyła do Rhudauru, jednak
 Argeleb nie zamierzał oddać go Czarnoksiężnikowi, wiedział, że tylko
cały zjednoczony Arnor może stawić czoła Angmarowi, dlatego król zebrał
wielką armię z Arthedainu oraz sojuszniczego Cardolanu i wyruszył na
wschód do Rhudauru, gdzie stanął do walki z armią Czarnoksiężnika. Król
zdecydował się w końcu na ufortyfikowanie Wichrowych Wzgórz i zmuszenie
wroga do ataku na nie. Tak też się stało, jednak w bitwie o Wichrowe
Wzgórza Argaleb zginął i próba zjednoczenia Arnoru zakończyła się
fiaskiem.

#### Panowanie Arvelega I i Palantíra

Po śmierci Argeleba I, w 1356 TE, na tronie Arthedainu zasiadł jego syn Arveleg I.
 Sytuacja była zła, Angmar razem z Rhudaurem prowadził wypady na
Arthedain, najazdy pustoszyły i osłabiały kraj, wobec tej sytuacji
Arveleg przyjął inną taktykę walki. Zamierzał on przenieść ciężar
wszystkich walk na Rhudaur, który był jeszcze w kawałkach kontrolowany
przez Arthedainczyków oraz na silnie ufortyfikowane Wichrowe Wzgórza,
tym samym odciągnął wroga od najazdów wypadowych w głąb królestwa.
Arveleg najpierw przyjął do swego królestwa wszystkich Arnorczyków z
Rhudauru, których nie opanowało zło, do tego zacieśnił on sojusz z
Cardolanem. Co prawda, królestwa były ze sobą w dobrych relacjach,
jednak zjednoczenie na razie pozostawało niemożliwe. Sojusz Arthedainu i
 Cardolanu przeciwstawił się najeźdźcom, jednak ich siły okazały się
zbyt szczupłe aby zaszkodzić Czarnoksiężnikowi. Wobec tego Arveleg
zdecydował się szukać sprzymierzeńców dlatego poprosił o pomoc elfy
królestwa, i zarówno elfy z Lindonu pod wodzą Cirdana jak i elfy z Rivendell pod wodzą Elronda zgodziły się pomóc dúnedainowskiemu królowi. Z pomocą elfich armii, Arveleg odepchną wroga z Wieżowych Wzgórz, i poza granice swego królestwa. Ostatecznie ustabilizowały linie graniczą wzdłuż Wichrowych Wzgórz, Wielkiego Wschodniego Goscińca i dolnego biegu Hoarwell.

Po ustabilizowaniu granicy królestwo było bezpieczne, król Arveleg
przeniósł się do Amon Sul, gdzie zaczął wykorzystywać umieszczony tam palantír,
 do przewidywania ataków Czarnoksiężnika, dzięki temu skutecznie udało
mu się przez 50 lat odpierać ataki Angmaru. Upiór Pierścienia postanowił
 więc zdobyć Wichrowe Wzgórza, żeby przejąć albo ewentualnie zniszczyć
Palantír. Armia Angmaru i Rhudauru
 ruszyła do walki. Obrona została przełamana, Arveleg poległ, jednak
kryształ udało się ocalić. Po śmierci króla nowym władcą został jego syn
 Araphor. Armia Dúnedainów była rozbita, wojska Angmaru okupywały połowę królestwa,więc potomek Valandila został zmuszony do szukania pomocy u Cirdana,
 z którym zawarto sojusz. Czarnoksiężnik był przekonany, że szybko
zajmie cały kraj; nawet Fornost dostał się w jego ręce. Jednak do walki
ruszyły elfy z Lindonu, do których dołączył się też Elrond.
 Odzyskano stolice Arthedainu, całe królestwo zostało oczyszczone ze
zła, więc przywódcy elfów zdecydowali się na okupację stolicy
Czarnoksiężnika. Niestety, oblężenie przeciągało się i siły dobra
postanowiły opuścić Angmar.
 Po tych wydarzeniach Arthedain leczył swoje rany, a Angmar powoli
odbudowywał siły. Jedynym bardziej znanym wydarzeniem tamtych czasów
jest to, że syn Araphora, Argeleb II pozwolił Marchowi i Blancowi na osiedlenie się w Shire oraz Wielki Mór, który ostatecznie wyniszczył Cardolan. Arthedain ucierpiał niewiele, ponieważ zaraza wyraźnie już osłabła. Dopiero za panowania Aravala (TE 1813 - TE 1891) Angmar znów zaatakował, lecz królestwo Dúnedainów wygrało przy pomocy Elronda i Círdana.

### Ostatni królowie

Za panowania Araphanta (1891 TE - 1964 TE) odbudowano dobre stosunki z Gondorem poprzez małżeństwo jego syna, Arvedui z Firiel, córką Ondohera.

W TE 1974,
 za panowania Arvedui, Arthedain został pokonany i Fornost wpadł w ręce
Angmaru. Zdobycie kraju dokonało się ledwie o rok przed przybyciem
pomocy z Gondoru pod przewodnictwem Eärnura. Jego armia osiągnęła Arthedain w TE 1975 i pokonała Angmar w bitwie o Fornost.

Ostatni król północy, Arvedui, uciekł do lodowych przystani Forochel.
 Niestety podczas próby powrotu utonął w raz z palantírami z Amon Sûl i
Annúminas. Przetrwał jednak Pierścień Barahira, którego Arvedui
podarował Lossothom. Później niedobitki Dúnedainów odkupili od Śnieżnego Ludu tę cenną pamiątkę Lini Północnej. Syn  Arvedui, Araphant stał się pierwszym Wodzem Dúnedainów żyjących na wygnaniu. Z jego rodu wywodził się Aragorn, przyszły król Gondoru i Arnoru. Królowie Arthedainu, aż do upadku królestwa rządzili także Shire. Potem hobbici zaczęli wybierać zamiast króla thana.