Inistar

[1]

INISTAR – Obrońca, Pan Nadziei, Wybawiciel, Sprawiedliwy Sędzia

Piąty bóg, który powstał uosabiał aspekty, które są częstym ludzkim pragnieniem. Jest to potrzeba bezpieczeństwa i nadzieja. Stał się więc obrońcą, walczącym ze złem, stojącym na straży istot rozumnych.

Domeny kapłańskie
Dobro, Leczenie, Siła

Domeną Inistara jest niesienie pomocy i dawanie nadziei. Łączy się to z leczeniem ran i chorób. Ponadto należy do niego domena ogólnie pojętego dobra, bezinteresowności i uczciwości. W ten właśnie sposób przeciwstawia się złu. Walczy z nim też w sposób aktywny niszcząc wszelkie jego przejawy. Gardzi istotami z natury złymi i podstępnymi. Zajmuje się też pilnowaniem, by prawo było przestrzegane.
Inistar jest szczególnie popularny wśród osób zajmujących się dobrem publicznym – medyków, strażników miejskich, urzędników i sędziów. Często oddają mu cześć osoby najuboższe, ale żyjące uczciwie. Wierzą, że Inistar będzie ich wspierał i wynagrodzi trudy oraz wytrwałość. Chorzy i ranni również wznoszą do niego modły. Osoby, które znajdują się niespodziewanie w tarapatach proszą Inistara o pomoc, gdyż to właśnie on dla wielu jest ostatnią deską ratunku.
W Vestlandzie natknąć się można na odłam, który niecodziennie interpretuje dogmaty Inistara. Widzą oni go jako sprawiedliwego sędziego, krzyżowca, świętego kata. Patronuje on wszystkim paladynom i rycerzom zakonnym, którzy z Inistarem na ustach wymierzają sprawiedliwość plugawcom. Wierzą, że są egzekutorami boskiego wyroku unicestwienia zła i przestrzegania prawa.

Charakter bóstwa
Praworządny Dobry

Wizerunek i symbole:
Inistar wyobrażany jest jako mężczyzna w kwiecie wieku. Biały kaptur ma zaciągnięty na oczy – sprawiedliwość jest ślepa i dla wszystkich równa. Najczęściej ręce ma rozłożone w geście otwartości, przyjmie w ramiona każdego, kto będzie tego potrzebował. Przed nim widnieje waga zawieszona na mieczu, znak walki o sprawiedliwość.

Zwierzęta, które są utożsamiane z kultem Inistara to psy. Są wierne i oddane, bronią ludzi przed intruzami.
Symbolem Inistara jest Oko. Wierzy się, że Inistar obserwuje każdego, by w odpowiedniej chwili przyjść mu z pomocą. Toteż każdy w postaci broszy czy naszyjnika nosi Oko Obrońcy. Kapłani i Rycerze Inistara malują sobie ten symbol na napierśnikach bądź tarczach. Przyozdabiają nim również głowicę miecza. Innym równie istotnym symbolem jest waga, bądź waga zawieszona na mieczu. Często spotykana u osób pilnujących prawa i porządku.

Dogmaty:

1. Prawo powstało, by chronić śmiertelnych i należy go przestrzegać. Jakiekolwiek złamanie bądź nagięcie panujących zasad dla własnej korzyści spotka się z gniewem Inistara.
2. Sprawiedliwość jest ślepa i nie spogląda na tak przemijające rzeczy jak majątek, pozycja czy urodzenie. Każdy zły czyn prędzej czy później zemści się na winowajcy, każdy kto pomoże bliźniemu może również liczyć na pomoc.
3. Nie oczekuj zapłaty za swą pomoc. Nie musisz jej odmówić, jeśli jest ci zaproponowana, jednak nie pozwól by małostkowy materializm przeszkodził ci w niesieniu pomocy innym.

Kapłani:
Wśród kapłanów Inistara istnieje niezbyt ścisły podział na kapłanów, którzy zajmują się niesieniem pomocy potrzebującym oraz na tych, walczących ze złymi mocami.

Ci pierwsi specjalizują się w leczeniu ran lub chorób. Prowadzą różnego rodzaju przytułki, sierocińce i szkoły przyświątynne. W części regionów zajmują się sądownictwem i rozstrzyganiem sporów. Wszędzie tam gdzie się pojawią stają się orędownikami prawdy i sprawiedliwości. Bronią praw tych, którzy sami bronić się nie potrafią. Hierarchia jest dość prosta. Występuje podział na nowicjuszy i kapłanów, którzy przeszli ceremonię. Na ich czele stoi Przeor, który zarządza całą prowincją. Każdy, który pełni jakąś konkretną funkcję wybierany jest spośród kapłanów. Poza hierarchią znajdują się akolici, w większości jednocześnie też uzdrowiciele. Są to samotni wędrowcy, którzy zadeklarowali swą służbę Inistarowi, a podczas przemierzania drogi od jednego skupiska ludzi do drugiego, niosąc bezinteresowną pomoc. Docierają tam, gdzie inni by się zawahali, aby nieść słowo Inistara.

Drugą częścią duchownych Inistara są Obrońcy. Kapłanów i wojowników, którzy poświęcili życie na walkę ze złem i niegodziwością nazywa się paladynami. Szukają jakichkolwiek śladów zła i niszczą je. Szczególnie polują na demony i biesy oraz nieumartych. Oczywiście najważniejsze dla nich jest ludzkie życie, toteż nie odmówią pomocy potrzebującym i nie poświęcą życia niewinnych. Lokalne władze często po nich posyłają jeśli mają podejrzenia, ze w okolicy dzieje się coś niedobrego. Szczególnym rodzajem Obrońców są rycerze zakonni z Vestlandu, którzy bezlitośnie tępią plugastwa w każdej postaci, uważając się za wykonawców bożej woli. Sami siebie często nazywają Sędziami bądź Świętymi Katami. Wkraczają najczęściej kiedy władza waha się co do osądu i nie chce brać na siebie odpowiedzialności za wydane wyroki.

Święta:
Kościół Inistara nie ma konkretnych świąt. Uznają bowiem, że dopóki jest tylu potrzebujących i zło istnieje na świecie nie ma czego świętować. Niemniej w Silvestria, korzystając z radosnego nastroju i organizowanych uczt, kapłani Inistara organizują zbiórki żywności i pieniędzy na najbiedniejszych, a także namawiają by na uczty zapraszać głodnych i ubogich.

Zwyczajem jest też, że organizowane są wyprzedaże rzeczy, które ludzie zostawili w świątyni jako ofiary, bądź datki. Często przy takiej okazji w świątyni zjawia się wielu awanturników liczących, że po okazyjnej cenie zakupią jakiś artefakt.

Zwyczaje i przesądy:
Nigdy nie odmawiaj innym w potrzebie to i tobie nie odmówią, gdy będzie trzeba.
Dobry uczynek zawsze zwróci się z podwójnym zyskiem, zaś zło, które wyrządzisz zawsze się na tobie zemści.
W głównej izbie domu warto umieścić symbol Oka by Inistar miał baczenie na domostwo.
Ten kto nosi przy sobie Oko Inistara jest pod opieką bóstwa.
Kto staje po stronie krzywdzonych ma boga po swojej stronie.
Nie należy wyrzucać żywności – resztki wystaw przed drzwiami, by ktoś inny mógł się pożywić.

Śmierć:
Nie ma ścisłych reguł co do form pogrzebu. Niemniej popularna jest kremacja na niewielkich stosach pogrzebowych. W ten sposób ciało nie będzie mogło zostać splugawione i wykorzystane do niecnych celów. Jeśli spalenie zwłok jest problemem to zmarłego chowa się w ziemi, a na czole układa się symbol Oka, by Inistar czuwał nad spokojem pochowanego.

Wierzy się, że po śmierci dusza trafia do domeny Inistara, gdzie nie ma zła, waśni i głodu. Wszyscy zaś cieszą się dobrobytem i spokojem.

Powiedzenia, pozdrowienia i błogosławieństwa:

- Dziecko Inistara – ktoś komu udało się szczęśliwie wyjść z tarapatów

- „Niech Inistar będzie ci tarczą” – pożegnanie kapłańskie

- „Oko na drogę!” – spokojnej drogi

- „Jak z tobą skończę to nawet Inistar ci nie pomoże!” - bardzo konkretna groźba