Świat w oczach Mederyjczyków - epoka dominacji

W epoce dominacji doszło do kilku wypraw geograficznych, które poszerzyły wiedzę mieszkańców Mederii o świecie oraz tym, gdzie kończy się cywilizacja. Mimo to, sposób, w jaki ludzie z Północy i Południa postrzegali świat był nadal mocno ograniczony oraz rasistowski. Poniższy artykuł przedstawia świat znany bezpośrednio lub pośrednio cywilizowanym ludom Androgei od XI do IV wieku SE.

## Znane ziemie

### Południe

Południe, czyli region poniżej łańcuchu Korkinów, było najbardziej rozwiniętą oraz najbogatszą częścią Mederii. Zamieszkiwali ją Chanowie (na wschodzie) i Koryci (na zachodzie) - biali ludzie, niegdyś zamieszkujący Imperium Chanów. W jej centrum znajdowały się potężne księstwa koryckie oraz Królestwo Starej Korycji, będące ojczyznami wybitnych artystów, wynalazców i filozofów. Na Południu większość ludzi mieszkała we wspaniałych miastach, wśród wielkich ogrodów i arcydzieł architektury. Najpotężniejszymi krajami tej części świata były księstwo Alenogradu i księstwo Katogradu, tj. państwa sukcesyjne po Królestwie Chanii Północnej. Alenograd i Katograd toczyły ze sobą nieustanne wojny o dominację w regionie, podczas których ginęły masy ludzi (najkrwawszy z tych konfliktów miał miejsce w latach 403-386 SE). Innym ważnym graczem była Stara Korycja, od XIV wieku SE prowadząca izolacjonistyczną politykę i raczej stroniąca od udziału w zagranicznych konfliktach. Koryci w epoce dominacji byli rasistami i szowinistami - uznawali swoją kulturę za najlepszą oraz intensywnie korzystali z usług gildii niewolniczych działających w Dzikich Krajach.

Dalej na wschodzie znajdowało się Złote Cesarstwo, zwane niegdyś Królestwem Chanii Wschodniej. Cesarstwo było wielokulturowym państwem i rozciągało się od Joterdonu do granic Katogradu. Stolicą kraju oraz siedzibą jego władców było najwspanialsze miasto ówczesnego świata - Lodogród. Metropolia była centrum kulturalnym, finansowym i politycznym Południa w epoce dominacji, zamieszkiwało ją od 700 000 do nawet 1 miliona humanoidów. Większość Chanów, w przeciwieństwie do Korytów, była bardzo słabo wykształcona, a umiejętność czytania i pisania posiadał malutki odsetek społeczeństwa. Nawet wśród licznej szlachty wschodniej analfabetyzm był powszechny, podobnie jak wiara w gusła i zabobony. Złote Cesarstwo było różnorodnym krajem, który przez setki lat zadziwiał przybyszów z zachodu.

Na całym Południu, od Joterdonu do księstwa Legronu praktykowano tradycyjne, politeistyczne wierzenia chańskie. O ile w czasach ery pierwotnej kościół był scentralizowany i pilnie nadzorował przestrzeganie dogmatów, tak w następnej epoce zapanował w tej materii kompletny chaos - z roku na rok wymyślano nowych bożków, a dewocja była stałym elementem duchowości w tej części świata. Kulturą, która opanowała te ziemie było Koris. W ostatecznym rozrachunku Chanowie i Koryci byli raczej podobni i stanowili jeden krąg cywilizacyjny. Dało się jednak zauważyć różnice między okazałym oraz pompatycznym zachodem a zachwycającym i orientalnym wschodem.

### Wschód (Joterdon)

W erze pierwotnej mianem Wschodu określano królestwa Usmasydów, Limerów i ludy regolskiego Joterdonu - Osamonidów, Kipów, Izgirtów i Welmenów. W nowej epoce nazywano tak tylko kraj Limerów oraz królestwo Osamonidów (oba od VII i VI wieku były lennami Złotego Cesarstwa).

Limerowie byli najstarszą (po Chanach) cywilizacją świata - ta grupa etniczna wynalazła pismo już w XXI wieku SE. Ich kraj obejmował tereny po obu stronach Morza Nikomedyjskiego, zaś największymi miastami było Klovos, Taifeng, Guang, Qiong itd. Limerowie byli bardzo zróżnicowaną cywilizacją - w kraju czczono setki bogów, posługiwano się 200 językami, a każdy region lub miasto miało swoją kulturową specyfikę.

## Oceany i morza

1. ↑ *Zobacz także:* Wojny Alenogradu i Katogradu - lista