Druga Wojna Północna

**Druga Wojna Północna** zwana też **Wojną Cardolańską** była jedną z tych trzech kolosalnych rozmiarów kampanii, między Dunedainami i Wolnymi Ludami Północy a potęgą Angmaru. Rozpoczęła się ona inwazją Angmaru na Rhuadur w 1408 DE (choć niektórzy twierdzą, że walki faktycznie trwały już od 1356 i odtąd trwała przez siedem długich lat, aż do ostatecznej bitwy pod Imladris. Choć ostatecznie siły Angmaru zostały odparte, to skutkiem wojny królestwo Rhudauru zostało ostatecznie zniszczone, zaś spustoszony inwazją i pogrążony w bezkrólewiu Cardolan nigdy już się nie odrodził.

## Historia

### Preludium

W drugiej połowie czternastego wieku Królestwa Północne stanęły w obliczu rosnącego zagrożenia. Pobita przed pięćdziesięcioma laty potęga Angmaru zaczęła się odradzać. Zewsząd zbierały się złowrogie cienie, w górach coraz liczniej mnożyły się orkowi, trolle i wszelakie inne plugastwa, zaś wieść się niosła, że Czarnoksiężnik zbudował sobie nową twierdzę. W 1356 Mroczne Królestwo ponownie rozpoczęło swą ekspansję zajmując En Udanoriath, wyrzynając zamieszkujące Eldanor elfy, prędko opanowując Wysokie Wrzosowiska oraz bo uprzednim opanowaniu odbudowując swe dawne twierdze na Nan Amlug. We wrześniu wojska Angmaru nie napotykając oporu przekroczyły rzekę Rhaglaw, tym samym wkraczając na terytoium dawnego Rhudauru, choć tutejsi władcy nie mieli już nad nim kontroli, bowiem od poprzedniej wojny państwo to nie podniosło się, i nie było w stanie obsadzić nawet swej dawnej kluczowej fortyfikacji na Dol Aglardin.

Sytuacja ta niezwykle zaniepokoiła panującego w Cromm Bráighe, rhudauriańskiego monarchy Elegosta, który widział w tych wydarzeniach zapowiedź upadku swego kraju, a zwłaszcza mając świadomość, że lokalna szlachta, a nawet pospolity lud północy jest bardzo skory do zdrady i paktowania z wrogim mocarstwem, co już w poprzedniej wojnie dało się we znaki jego dziadkowi, nieomal nie doprowadzając do całkowitej zagłady kraju. Nie pomylił się zresztą, bowiem już tydzień później panujący w Ettendales władyka, sprzymierzył się z Angmarem i umożliwiając mu przeprawę nad Hitladem oraz najazd na Nan Tornaeth. Czarnoksiężnik mógł więc już bez żadnych przeszkód rozpocząć inwazję.

### Początek kampanii

W owym czasie na tronie Rudauru zasiadał Elegost, władca poczciwy, niezwykle mądry i wyważony a przy tym także i jak na swój wiek silny i zdrowy. Człowiek ten choć rządził dopiero od lat pięciu i pół już nie raz zdążył dokonać niemożliwego. Ze zrujnowanego wojną, podupadłego kraiku, stanowiącego jedynie niewiele znaczący obszar, pionek w rozgrywce zachodnich królów, uczynił Rhudaur na powrót państwem stabilnym i znacznym. Zreformował system podatkowy, zasilając od dawna pusty skarbiec nową falą pieniędzy, zreformował wojsko i rozbudował stolicę państwa - Cromm Bráighe. Przywrócił też swemu krajowi znaczną część dawnych prowincji, na nowo przejmując od lokalnych władyków ziemie na północ od Yfelwyd aż po Ettendale i istniejące raczej na mapach, niźli w rzeczywistości księstwo Caranduinu, który rok później także objął w posiadanie, na mocy wygrzebanej gdzieś umowy o dzierżawie, sprzed na oko co najmniej siedmiuset lat. Udało mu się także w końcu odebrać rządzącemu niewielkim księstwem Harloegu Cahirowi przed laty przechwycone przez jego poprzedników twierdze u skrzyżowania rzek na południowej granicy.

Tak więc nic dziwnego, że Elegost przewidział zamierzenia Czarnoksiężnika, choć po prawdzie niewiele mógł zrobić by im przeciwdziałać - kraj choć w rozkwicie wciąż był bowiem za słaby na wojnę. Wysłał przeto poselstwo do władców Arthedainu, Cardolanu, Harloegu, Duneriadoru a także i Rivendell z prośbą o pomoc, sam zaś zebrawszy tylu żołnierzy ile tylko mógł wyruszył do Nan Tornaeth by stawić czoła inwazji Angmaru. Wiedział, że jego wojska nie są jednak wstanie pokonać hord orków w otwartej bitwie, postanowił się więc zasadzić ze wszystkimi swymi siłami w lesie przy zrujnowanej warowni Dol Carak, trafnie przewidując, że to właśnie tędy - najkrótszą drogą wgłąb jego kraju - odbędzie się przemarsz głównych sił wroga. Zasadzka udała się nadspodziewanie dobrze, albowiem w słynnej potem Bitwie pod Dol Carak, jazda Elegosta oraz ukryci w ruinach twierdzy łucznicy całkowicie zaskoczyli przeciwnika, który (poniekąd dzięki fałszywym przekazom króla, wobec tej części szlachty od której spodziewał się zdrady) liczył na starcie dopiero nad rzeką Bruinen. Pomimo, że angmarejska armia była prawie dwukrotnie liczniejsza od wojsk Elegosta poniosła ona druzgoczącą klęskę, z miejsca tracąc niemal całe dowództwo i popadając w rozsypkę.

Ten sukces dał na jakiś czas przewagę Elegostowi, którego wojska błyskawicznie przemaszerowały przez Nan Tornaeth przy Wielkich Bagnach uderzyły w drugą armię orków dotąd trzymaną w odwodzie, która zepchnięta na rozlewiska zwyczajnie potonęła. Natychmiastowo zyskał też szacunek u miejscowej szlachty, która widząc w jego osobie prawdziwego, godnego tronu monarchę natychmiast przeszła na jego stronę, pomagając w gromieniu Angmarskich niedobitków i zdradzając miejsce ukrycia pozostałych oddziałów. W ten oto sposób zdziesiątkowane wojska Czarnoksiężnika zostały zepchnięte daleko za Ettendale, sam zaś ze swoją armią nie miał jak im przyjść z pomocą z powodu kolejnego taktycznego zagrania Elegosta jakim było zniszczenie większości mostów na Mitheithel. Jednak z czasem sytuacja Rhudauru pogarszała się, Angmar wciąż miał bowiem znaczną liczebą przewagę w żołnierzach, zaś plany Elegosta mocno uzależnione były od mających niebawem dojść sojuszniczych posiłków. A posiłki nie nadchodziły.