F2

– Z deszczu pod rynnę – sapnąłem gniewnie, przejeżdżając dłonią po karku. Myślałby kto, że pod ziemią człowiek znajdzie spokój od kropel, złośliwie znajdujących drogę za kołnierz, ale nic z tego.

A na dodatek byłem spocony jak szczur.

Być może w tych okolicznościach kanał faktycznie był całkiem niezłym miejscem.

Kiedy już przeszła mi zadyszka, ostrożnie otworzyłem teczkę, żeby raz jeszcze rzucić okiem na papiery. Może i wyrażałem delikatnie swoje niezadowolenie z niektórych poczynań szefa. Może i musnąłem delikatnie ten jego wynalazek, ten, tfu! telefon do Boga. Ale czy to powód, żeby prześladować niewinnego naukowca i spychać go w otchłanie kanalizacji miejskiej? No? Nie! Po stokroć nie! Tak więc musiałem wyprostować nieco koleje losu, które pomięły się w tych niefortunnych okolicznościach niczym – przyznaję z bólem serca – moja koszula, która w niewyjaśniony sposób wymknęła się ze spodni i przyozdobiła paroma barwnymi plamami.

Przejrzałem

– Porządek w papierach, porządek w głowie – oświadczyłem z przekonaniem.

– Lubisz przysłowia, co? – Gdzieś za mną rozległ się nieprzyjemny, piskliwy głos.

Aż podskoczyłem. Właściciel głosu odchrząknął, ukryty w ciemnościach jak nietoperz. Z natury nie przepadam za hazardem, wystrzegam się wszystkiego, czego nie można wyliczyć, ponieważ obraża to moją dumę i godność naukowca.

Odchrząknąłem także, tylko głośniej. Niech wie, z kim ma do czynienia i że łatwo mnie nie przestraszy.

– Lubię nie lubię, co za różnica?! – odparłem groźnym tonem. – Lubię to jak rozmówca mi się przedstawia, a nie z cienia zagaduje.

– Co za różnica, jak się nazywam? – Tajemnicza postać nie dała się zbić z tropu, co nieco zbiło z tropu mnie. – Ważne, że cię znam. To ty popsułeś telefon do Boga… i ty go teraz naprawisz.

– Co? – wymsknęło mi się.

Natychmiast się poprawiłem:

– Żądam, aby natychmiast wyszedł pan z cienia! Tak rozmawiać nie będziemy, nie będę!

– Jesteś gotowy? Wiesz, o co prosisz? – zaśmiał się… zaśmiała się… zaśmiało się… coś. Głos zmieniał się z każdym słowem, potężniał, załamywał, przechodził w pisk i bas. – Czy na pewno chcesz nas zobaczyć?

Wytarłem spocone ręce w spodnie, mając nadzieję, że COŚ nie ma zbyt dobrego wzroku.

– Kim albo czym jesteś… cie?

Odpowiedział mi chichot, jęk, wycie i szczekanie.

Z utęsknieniem pomyślałem o Stefanie, który z pewnością podobnie jęczał, zostawiony sam w pustym mieszkaniu. A potem zdałem sobie sprawę, że serce podchodzi mi do gardła. Tak! Ja, nieustraszony w obliczu popsutych ekspresów, bezkompromisowy naukowiec i mężczyzna zdecydowany, dawałem się wodzić za nos jakiejś… jakiejś osobliwości.

A przecież wystarczyło podejść do niej prawami fizyki. Z Newtona ją, tę osobliwość! I poprawić kwantem! A w razie gdyby to nie zadziałało… zawsze mogłem sobie wyobrazić mokry jęzor Stefana na mojej łydce. Ta wizja, mimo że być może nieszczególnie przyjemna dla przypadkowego przechodnia, na mnie zawsze działała kojąco. Nawet na dentystycznym fotelu, gdzie człowiekowi w oczy zagląda strach, a w rozwarte usta sadystyczny typ, który dorobił się na ludzkim cierpieniu.

– Pokaż się – zażądałem.

– Teraz to nie chcę – obraziła się Osobliwość. – Ale dość tej gadki o niczym. Skoro wlazłeś do kanału, musisz krakać jak i one. Znaczy… ten no… chodzi mi o to, że w kanałach rządzimy my. Więc jak chcesz tu coś przeczekać, to musisz się opłacić. Zapłacić czyli.

– Haracz! – uniosłem się oburzeniem, napędzany wizją Stefana.

– Pomyłka. Żaden haracz, uczciwa opłata. Zrobimy tak. Ty tu sobie posiedź, my pójdziemy po psa i narzędzia. A potem elegancko naprawisz, coś popsuł, my zadzwonimy do taty i wszyscy będą zadowoleni. Hm?

– Do… taty?!

– Mógłbyś przestać łapać mnie za słowa? Rzuć klucze, tak będzie łatwiej.

– A jak nie?

– To byłby spory błąd. Ale jak wolisz.

Poczułem, że ziemia pod moimi nogami się trzęsie, a mrok zaczyna odkształcać i krystalizować. Powoli, powoli czerń nabierała fioletowej, przerażająco *żywej* barwy. Wiedziałem, *wiedziałem*, że za moment pojawią się kształty. Natężenie Osobliwości rosło z każdą chwilą. Zbliżaliśmy się do granicy, za którą nie było już odwrotu. Czułem to nosem fizyka, który z niejednego pieca jadł chleb.

Odkaszlnąłem.

I zrobiłem jedyne, co można było zrobić w mojej sytuacji: zacząłem wywrzaskiwać prawa fizyki, po kolei, jak mi przyszły do głowy, zaklęcia ochronne przed chaosem, umocowane w rzeczywistości lepiej niż gumowy korek w odpływie wanny, gdy biorę kąpiel. A każde z nich było kolejnym gwoździem do trumny Osobliwości, kolejnym potwierdzeniem faktu, że: OSOBLIWOŚĆ! NIE! ISTNIEJE! NIE MA PRAWA! NIE BĘDZIE MI TU PLUĆ NA RZECZYWISTOŚĆ!

Ziemia zatrzęsła się raz jeszcze, świat zawirował i zniknął.

Kiedy znów się wynurzył, mokre, obrzydliwe kanały zostały zastąpione przez o ile przyjemniejsze otoczenie mojego własnego łóżka. Stefan patrzył na mnie z przekrzywionym łebkiem, z pyska zwisała mu resztka kapcia.

– Czyli… zadziałało – szepnąłem, nie do końca wierząc we własne szczęście.

– Jeszcze jedna pomyłka – rozległ się głos, a pysk Stefana zmorfował w paskudną żabę. – To jak będzie z tymi telefonami?

– Poddaję się – wyszeptałem.