Aidan Augustyński

**Miano: Aidan Augustyński**

**Płeć: mężczyzna**

**Wiek: 30 — 35 lat**

**Rasa: człowiek**

**Pochodzenie: Królewska prowincja, Keron**

## Wygląd:

Człowiek królewski z proweniencji, tak jak i prezencji — słusznego wzrostu, o postawie godnej, prostej i niekiedy wręcz etykietalnej, ni chybi wypracowanej za młodu jako jeden z niezliczonych elementów edukacji przyszłego władcy. Koronowanej głowie Keronu daleko może do wizerunku monarchów z przeszłości — szlachetnych, siwobrodych mędrców sportretowanych na płótnach zamkowych galeryjek — lecz niewątpliwie roztacza wokół siebie aurę władczości oraz charyzmy i autorytetu, niemal magnetyzmu. W całym królestwie niewielu jest ludzi, którzy mieli szansę osobiście obcować z królem, lecz większość tych, którzy mieli i wymsknęło im się o kilka poufnych słów za dużo, było zgodnych co do tego, że niespotykanie badawcze, przenikające spojrzenie jego czarnych oczu jest równie trudno wytrzymać, co oprzeć się mu. Ponoć nawet najbardziej zażarci z politycznych oponentów Aidana Augustyńskiego zmuszeni są ulec jego charyzmatowi.

Ku domniemanej uciesze licznych dam dworu, jest to człek o nadzwyczajnie atrakcyjnej aparycji — o oczach czarnych i wnikliwych niczym u drapieżnego ptaka oraz gęstych, opadających za uszy włosach. Mają barwę głębokiego, hebanowego brązu. Królewską twarz zdobi wydatny, szlachetny nos, ekspresywne rysy i broda nienagannie przystrzyżona na podbródku, pozbawiona choćby jednego siwego włosa. I choć mawia się, że nie szata zdobi człowieka, to w tym przypadku niewątpliwie dodaje mu ona dostojeństwa, bowiem kto, jak nie król przebierać może w najdroższych materiałach i najznamienitszym krawiectwie. Poza okazjami wymagającymi stroju ceremonialnego lub nawet paradnej zbroi, władca Keronu ponoć szczególnie lubuje się w purpurach.

## Znaki szczególne

* atrakcyjność
* przenikliwe spojrzenie
* aura magnetyzmu

## Informacje i plotki:

● Aktualny król Keronu, syn i dziedzic Augusta III Wytrwałego; przed objęciem tronu w Saran Dun przez rok toczył o niego zaciekłą wojnę domową ze swym młodszym bratem, Jakubem

● Po oficjalnym zakończeniu konfliktu o władzę, nieotwarcie represjonował w Keronie nieludzi, którzy podczas walk szeroko opowiadali się po stronie bardziej przychylnego dla ich praw Jakuba

● Według plotek pałacowych, król i jego młoda małżonka, Edwina Augustyńska z Crestlandów, są w poważnym konflikcie z powodu królewskiego potomka; tudzież jego przedłużającego się braku

● Wskutek zażegnanego ponad dekadę temu konfliktu między nim a bratem, szlachta w Keronie pozostała znacznie podzielona politycznie i jedynie część z nich całkowicie popiera Aidana na tronie; w tym jednak potężne rody, takie jak Crestlandowie, Stradfordowie czy Montweisserowie

● Ponoć król z zamiłowaniem poświęca czas swoim tajemniczym pasjom w podziemnych zamkowych pracowniach; pogłoski zaczynają się na nieszkodliwej, hobbystycznej alchemii, a kończą na orgiach ze swoimi niezliczonymi bezwstydnie utrzymywanymi pod nosem królowej kochankami

● W licznych kręgach politycznych Varulae uważa się, że Aidan osobiście zlecił zabójstwo Zummala al’Rasate, prowokując baronię do zbrojnej agresji na Księstwo Ujścia

● Korona królestwa utrzymuje ścisły sojusz z Zakonem Sakira, udostępniając mu terytoria przylegające do Srebrnego Fortu w zamian za wsparcie militarne potężnego ugrupowania; sam Aidan zaś ponoć pozostaje w dobrych stosunkach z Wielkim Mistrzem Zakonnym, Alfholdem Eckardem

● Króla w jego decyzjach wspiera i doradza mu osławiona Mała Rada, w której skład wchodzą zasłużony hrabia Rhaetyr, hrabia d’Arzul, baron Aldristan, najwyższy szpiegmistrz lord Havelock oraz Yuraya, kuzynka Aidana; przynajmniej do czasu, bowiem w Radzie doszło ponoć do skandalicznych precedensów, od śmierci starego Rhaetyra i próby otrucia panny Yurai, po aresztowanie hrabiego d’Arzula

● Król ma stałą gwardię, niewielki oddział, ale jest to skromna armia, jeśli w ogóle można ją tak nazwać. Król nie ma własnego wojska, ale ma pod sobą przedstawicieli najważniejszych rodów, którzy dysponują rycerzami – czyt. pospolite ruszenie, zwoływane w razie wojny. W zamian za to król rozdaje im stanowiska państwowe, ziemie, zaszczyty itd, a oni zyskują wpływy. Rody mają swoje prywatne armie. W razie pospolitego ruszenia każdy ród teoretycznie ma wystawić tyle armii, ile może, ale w praktyce pospolite ruszenie zobowiązuje do wystawienia jakiejś określonej liczby wojska. Jeśli ród dysponuje większą liczbą prywatnej armii, to często nieszczególnie chce ją w całości wystawiać, tylko tyle, do ilu zobowiązuje pospolite ruszenie. Obecnie siły Aidana walczą na froncie przy Ujściu.