Kotokuru

Kotokuru is de mythische profeet en grondlegger van het Koninkrijk der Wateren en samen met Kāmoe één van de heiligste en meest vereerde figuren in hun mythologie. In tegenstelling tot Kāmoe zijn er over Kotokuru echter weinig verhalen bekend. Er zijn slechts enkele fragmenten die een beeld geven van zijn rol in het ontstaan van het Koninkrijk. Het begin van de mythe van Kotokuru is ook het jaar 0 van de tijdsrekening van het Koninkrijk. Deze datum wordt traditioneel geschat rond het begin van de 21e eeuw (2000-2050) er is echter geen definitieve consensus over, en de verhalen zoals die nu bekend zijn, zijn waarschijnlijk pas ontstaan in de 24e eeuw.

*De legende van Kotokuru*

"In het begin vernietigde de Almoeder de wereld. De oude wereld was kwaadaardig en vol van onrecht en Almoeder besloot haar te bedekken onder het zand, totdat alles dat leefde zou stikken, en niets ooit meer zou groeien. Slechts een kleine groep rechtvaardigen onder de mensen redde zij van de dood, en onder hen wees zij één man aan Kotokuru, om het volk naar een nieuwe wereld te leiden.

“Waarheen moeten wij gaan?” Vroeg Kotokuru, want overal om hem heen was slechts zand te zien zover het oog rijkte, en Almoeder antwoorde hem door te wijzen naar het oosten, waar aan de horizon nog net de toppen van de oude wereld boven het zand uit staken. Voorbij de grenzen van de oude wereld zou Kotokuru een nieuwe wereld vinden: niet van zand, maar van water. Dit is het jaar nul van het Koninkrijk der wateren.

Ruim tweehonderd jaar lang trok Kotokuru oostwaards. Langs eindeloze bergen van zand. Velen stierven onderweg, en velen werden geboren, maar Kotokuru werd nauwelijks ouder. Na tweehonderd jaar kwamen zij eindelijk aan een strand: de grens van de oude wereld. In de verte was niets te zien dan rotsen en nevel. Het strand lag echter vol met wrakhout en resten van de oude wereld, en Kotokuru beval het volk boten te maken en oostwaards te varen, in de richting die Almoeder had aangegeven. Achter de gordijnen van mist zouden zij een nieuwe wereld aantreffen, voor hen gemaakt, van water en overvloedig eten.

Op de ochtend dat de boten gereed waren en men klaar was om af te varen naar het oosten, ging Kotokuru op het strand zitten en sprak zijn laatste woorden.

“Ik heb voor alle generaties voor mij en na mij gebeden tot de Almoeder en haar gevraagd mij te behouden tot eenieder de nieuwe wereld kon bereiken. Maar nu is mijn tijd voorbij.”

Toen maakte een verandering zich van hem meester, en tot ontsteltenis van het volk dat zich rond hem verzamelt had verouderde zijn lichaam plots zeer snel tot er niets overbleef dan stof, dat door een krachtige windvlaag werd meegevoerd naar het oosten, voorbij de nevels."

~ Fragment uit de geschiedenis van het ontstaan van het Koninkrijk der Wateren.

*Historische analyse*

Historici plaatsen deze ontstaanmythe meestal in de vroege 21e eeuw, alhoewel hij pas zijn definitieve vorm kreeg in de 24e eeuw. Een precieze datum is echter moeilijk te verifiëren aangezien de inwoners van het Koninkrijk der Wateren een ingewikkeld systeem van dateren hanteren gebaseerd op de getijden en de golfstromen, wat voor buitenstaanders vrijwel onbegrijpelijk is. Als de mythe inderdaad stamt uit de 21e eeuw, dan zou de tocht van Kotokuru samenvallen met de ondergang van Sodan Seligt en de daarop volgende grote migratiegolven die ook aan de basis staan van Kuma Rem Mer, Tsuirogh en Kaglas. Historici die deze naturalistische visie aanhangen wijzen er ook op dat de "torens van de oude wereld" die Kotokuru volgens de overlevering in het oosten zag, zouden verwijzen naar Tartuk en Tartai, de Maantoren en Zonnetoren, die het mythische Muk Shak Tār (het "land achter de torens") bewaakten in Sodan Seligts bovenstad. Kotokuru's reis zou daarmee symbolisch starten met het voorbij gaan aan de grenzen van de oude wereld.

Anderen historici benadrukken echter dat er geen enkel bewijs is voor deze veronderstellingen anders dan een zeer selectieve lezing van de weinige beschikbare bronnen. Wat we weten van de grote migratiegolven van de 21e eeuw is dat er sprake was van een grote westwaartse migratie vanuit de baai van Gorsodan over de westelijke zee, maar er is geen enkel bewijs voor een oostwaartse migratie door de grote woestijn. Daarnaast wordt algemeen aangenomen dat de bovenstad al eind 20e eeuw verlaten was, na de val van het paleis van de Abt in 1981. Een grote migratiegolf vanuit de bovenstad richting het oosten zou daarmee elke logica tarten.