Ród Falthos

**Dynastia Miecza, Falthosowie** (tem. *Falthosu Chas*) - ród sprawujący władzę na znacznych obszarach Medeviiru po upadku Starego Satniru.

### Historia

#### Początki

Na krótko przed powstaniem Cesarstwa północne Dwurzecze zalane zostało Staanarskimi hordami. Chociaż najsłynniejszymi ofiarami tej inwazji były miasta górnego biegu Soceviiru, tak nie tylko one miały doznać znacznego uszczerbku. Jeszcze przed zrównaniem z ziemią Kedeku, jedna z ord, pod przywództwem Krawego Miecza (staa. *Sacanirasamarava*) wyruszyła w stronę niezbyt urodzajnych wzgórz, dzisiaj zwanych Północnym Pogórzem. Podówczas zaś Wolskanią, lub Królestwem Wolskanów. Młody, krnąbrny chan był żądny chwały, toteż odrzucił wszelkie propozycje trybutu, bądź nadań ziemskich ze strony tamtejszego króla - Aethmuntha IV. Miast tego jął palić i grabić zachodnie rubieże państwa, czekając tylko na przybycie sił autochtonów. Jego oczekiwania szybko zostały spełnione, kiedy to pan na Volcas przybył swoim prostaczkom w sukurs, prowadząc ze sobą kilka tysięcy zbrojnych. W większości pieszych.

Staanar, chociaż posiadał kilkukrotnie mniejsze siły, rozbił po całodniowej bitwie armię Wolskanów, zabijając w jej trakcie Aethmuntha Ostatniego. Z głową oponenta u siodła wkroczył następnie do Volcas, gdzie zajął jego pałac, skarbiec, oraz córkę Arthemisę, którą poślubił celem legitymizacji swojej władzy nad nowym nabytkiem terytorialnym. Chan nie utrzymał władzy zbyt długo, zamordowany przez własnego sługę. Uprzednio zdołał jednak spłodzić ze swoją żoną pełnosprawnego potomka, którego imię atoli nie zachowało się.

Niepodległe królestwo Wolskanów upadło wkrótce potem pod mieczami Varinara, nowego pana na Hursh. Dawna królowa wraz z młodym potomkiem trafiła na dwór Satnara. Syn Krwawego Miecza, wychowany w kulturze hurshijskiej walczył w wojnach początku Cesarstwa, za co nagrodzony został połaciami ziemi w Stharne.

#### Okres Pełni Cesarstwa

Po tymże nadaniu na kilka stuleci ród znika z kronik Hurshu i Tanteltanu. Jedynie w *Rocznikach Klasztoru Nosaarhajtu* udało się pogórzańskim archiwistom odnaleźć jakiekolwiek oń wspomnienia. Pomiędzy rokiem 52 e.s a 314 e.s panowie na Thribil-je-Chense, sygnujący się nazwiskiem Falthos-je-Jakhdare mieli dokonać kilkunastu donacji dla klasztoru, oraz zamówić poświęcenie kaplic w powstałych z ich inicjatywy osadach głębiej w dziczy Stharne. Po roku 325 e.s nazwisko było systematycznie skracane, aż wreszcie pod koniec IV wieku osiągnęło swe obecne brzmienie. Również z tego okresu pochodzić ma pierwszy wizerunek herbu, w postaci pieczęci przytwierdzonej do aktu lokacyjnego nieistniejącego już miasteczka. Ze względu na swoją prostotę symbol już wtedy podobny był do swojej współczesnej formy.

Ród na salony powracać zaczął w okolicach drugiej połowy Okresu Trzech Dynastii. Z tegoż czasu pochodzi zawarta w woluminie *Piorun rażący Lwa* informacja o wyniesieniu pułkownika Tatherinosa Falthosa do rangi generała. Stharneńczyk wsławić miał się zdobyciem podstępem silnie obsadzonej Bajenny, przy bliskich zeru stratach własnych.

Synowie generała poszli w jego ślady, zasilając zarówno armię jak i marynarkę Satniru. I chociaż w wojskach lądowych nie przyszło im zdobyć wielkiej renomy, tak nazwisko Falthos wielokrotnie zapisać miało się złotymi zgłoskami w historii cesarskiej floty, wydając ze swoich trzewi kilku admirałów i kontr-admirałów.