Wampiry

## Wampiry fabularnie.

Nie wiadomo kiedy i w jakich okolicznościach na kontynencie pojawił się pierwszy wampir. Nie ma także już większych szans dowiedzenia się tego, gdyż pierwsi z krwiopijców prawdopodobnie odeszli. Zachowały się strzępki informacji między innymi o tym, iż wszystko zaczęło się od klątwy bogów, które wyminęła się im spod kontroli. Najstarsze informacje o rzekomym ojcu wampirów pochodzą z sekretnej, carskiej biblioteki w Celizji. Pierwszym wampirem miał być generał Aleksander Markov, który został niesłusznie oskarżony o zdradę i skazany przez cara Michaiła Tarova na śmierć. Uderzony niesprawiedliwością, jaka go spotkała, Aleksander dopuścił się strasznego bluźnierstwa przeciwko bogom. Przeklął też cara, zapowiadając, że będzie go nękać nawet po śmierci. Podobno urażeni bogowie spełnili jego groźbę i przemienili go w wampira, skazując na wieczne potępienie. Pierwszy wampir w akcie zemsty na swoim byłym władcy porwał jego jedyną córkę, Ninę. Została ona pierwszym człowiekiem, który był przemieniony w wampira i stała się wampirzą matką. Dalsze ich losy nie są znane, jednak wiadomo, że ich potomstwo przetrwało do dnia dzisiejszego.

Obecnie na kontynencie żyje kilkadziesiąt wampirów, spośród których starszych można liczyć na palcach dwóch dłoni. Niegdyś wampiry dzieliły się na kasty - wampiry niższe, wampiry właściwe oraz wampiry wyższe, ale nieliczni przedstawiciele, którzy nadal egzystują na kontynencie, zatarli wyraźnie granice pomiędzy nimi. Niższe wampiry to najsłabsze istoty tego rodzaju. Słońce zabija je natychmiast, boją się też ognia, który również może im zadać szybką śmierć. Nie posiadają zdolności regeneracyjnych, a ścięcie głowy czy pchnięcie w serce są dla nich równie zabójcze, jak dla zwykłego człowieka. Większość niższych wampirów to odpychające, bezmyślne kreatury, których jedynym pragnieniem jest zaspokojenie głodu. W odróżnieniu od nich, Wampiry właściwe cechują się intelektem i potrafią (przynajmniej częściowo) kontrolować głód. Posiadają szereg wampirycznych mocy, które dają im przewagę nad ludźmi - między innymi potrafią poruszać się szybciej, ich siła jest zwiększona, zmysły wyostrzone, polepszony refleks. Choć posiadają duże zdolności regeneracyjne i potrafią np. odtworzyć uciętą dłoń, to pozbawienie głowy nadal je zabija. Wystawione na słońce ulegają spopieleniu, aczkolwiek magicznymi sposobami mogą się przed nim chronić. Najpotężniejsze z wampirów nazywane są wyższymi wampirami, określa się je tez mianem "Prawdziwy Nieumarły". Nie bez powodu. Wyższe wampiry to najstarsi i najpotężniejsi z tego rodzaju, posiadają w żyłach krew ojca i matki, czyli wywodzą się bezpośrednio od pierwszych wampirów. Są praktycznie nie do zabicia. Ich ciała są tak wytrzymałe, że niemal żaden oręż nie czyni im większych szkód. Tylko potężna magia może zniszczyć takiego wampira, jednak nawet to nie gwarantuje ostatecznego unicestwienia. Wyższe wampiry są jeszcze zwinniejsze i silniejsze niż reszta wampirzego rodu, a także jako jedyne posiadają zdolność zmiany formy - w nietoperza lub wilka. Nie lękają się srebra, a promienie słoneczne jedynie pozbawiają ich możliwości korzystania ze swoich specjalnych zdolności. Dopiero całodzienne przebywanie na słońcu powoduje, że te ulegają powolnemu spopieleniu, a i ten proces w razie ich szybkiej reakcji można zatrzymać.

Niezależnie od kasty, wampiry starają się dopasować do obecnych realiów świata oraz przetrwać. Niepisaną zasadą jest, iż wampiry nie wchodzą sobie w drogę. Każdy egzystuje na własną rękę, tak jak chce, samotnie bądź w parach. Każdy wampir żywi szacunek do tych najstarszych. Nie jest to oczywiście równoznaczne z bezgranicznym posłuszeństwem. To zarezerwowane jest wyłącznie dla opiekuna, który go przemienił oraz do Ojca i Matki. Każdy opiekun zawsze czuć się będzie odpowiedzialnych za wampira, którego przemienił, choć i od tego zdarzają się wyjątki.

Wampir egzystując musi stosować zasadę milczenia. Jest ona priorytetem, wpojona przez opiekuna. Polega tylko, albo i aż, na tym, że należy ukrywać swoją wampirzą naturę. Nikt poza innymi krwiopijcami nie może wiedzieć kim tak naprawdę jesteś. Jeśli ktoś się buntuje i mimo wszystko dąży do złamania tej zasady, inne wampiry bezwzględnie zabijają go, ponieważ panicznie boją się, iż zaczną uchodzić za coś więcej niż twory literackie.

Wampir jest istotą, która musi codziennie zmagać się z pragnieniem krwi. Nauczenie się żyć z ciągłym głodem i kontrolowaniem go jest niezbędne, aby przeżyć. Wiele młodych wampirów ginęło po kilku dniach od przemiany, zabici przez swoich opiekunów, gdyż nie umieli sobie radzić z ciągłym pragnieniem. Kiedy głód dojdzie do głosu, przejmie świadomość, wampiry zmieniają się w krwiożercze stwory, które nie będą się już kryć, istotne stanie się dla nich wyłącznie zaspokojeniem swojej żądzy. Dlatego też istotne jest, aby do tego nie dopuścić. Krew poza zaspokojeniem bestii jest także źródłem ich sił witalnych. Wygłodzony krwiopijca, który od dłuższego czasu nie zaspokoił głodu, będzie słabszy w porównaniu z tym, który żywi się regularnie. Szacuje się, że po dwóch miesiącach bez krwi wampir ginie wysuszony na wiór. Nie mogą się pożywiać niczym innym niż krew - ich przemieniony organizm nie toleruje normalnego jedzenia i picia. Wampir, który się takowym pożywi, będzie później cierpiał przez kilka dni, gdyż wyrzucenie z siebie niestrawionego pokarmu zajmuje mu znacznie dłużej niż istocie żywej.

Wampiry żyją wiecznie. Świat się zmienia, a oni muszą za nim nadążyć, aby wpasować się w obecną epokę i od niej nie odstawać. Wiele wampirów z własnej woli rezygnuje po kilku wiekach z egzystencji bądź zapada w sen. Polega to mniej więcej na wprowadzenie się w stan hibernacji. Wampir zakopany gdzieś głęboko, gdzie nie dociera światło słoneczne, śpi nawet kilkaset lat. Nie jest świadomy tego co się dookoła niego dzieje. Kiedy budzi się, odczuwa o wiele silniejszy głód, nad którym nie zawsze jest w stanie zapanować. Wielu nie pamięta kim było przed snem. Są i tacy, którzy nawet nie potrafią wybudzić się z tej hibernacji. To, że wampir jest długowieczny, nie jest równoważne z byciem nieśmiertelnym.

Wiele przesądów jest zakłamanych - czosnek ani święte symbole nie odstraszają krwiopijców. Wampir może swobodnie wejść do świątyni Inistara bądź Ignitusa. Nie zamieniają się w nietoperze. Nie potrzebują zaproszenia, aby wejść do czyjegoś domu. Nie parzy ich srebro. Odbijają się w zwierciadłach. Należy podkreślić, że wszystkie wampiry cechują się bardzo wysoką siłą woli. Przekonać ich do czegoś, czego nie chcą, praktycznie się nie da. Są odporne na wszelkie zaklęcia działające na umysł. Same, jeśli za życia były obdarzone mistycznymi zdolnościami, są w stanie wykorzystywać je, aby manipulować innymi. Wampiry wydają się innym piękniejsze niż są w rzeczywistości. Mówi się, że to specjalne zdolności, które wpływają na postrzegane ich przed innych, która wykorzystywana jest podświadomie.

Niektórzy twierdzą, że moce wampirów są słabsze w porównaniu z ich możliwościami, kiedy egzystowali wraz z Matką i Ojcem aczkolwiek ile w tym prawdy to nikt nie wie. Głównie ma na to wpływ fakt, że nowy wampir znajduje się zawsze kastę niżej od swojego opiekuna. Oczywistym jest jednak że coraz większe rozcieńczenie krwi ich najstarszych i najpotężniejszych przodków, tym coraz słabsze są nowe wampiry.