Lons

**Lons** - jedno z większych i starszych miast w Pallasie.

## Historia

Lons powstał ok. 3500 pne jako wieś. Pallas zajmował tereny mniej więcej te same, co obecnie. W tamtym czasie pewien bogaty mieszkaniec tamtych terenów stwierdził, że założy wieś blisko małej rzeki i w zasadzie pośrodku niczego. Tak powstała wieś o nazwie Lons. Administracyjnie znajdowała się na terenie województwa karrowskiego, w hrabstwie karrowskim, na obrzeżach gminy Lend. Osiedlali się tam więc wieśniacy z województwa karrowskiego. Po jakimś czasie król uznał, że wieś ma potencjał i nadał jej prawa miejskie. Po czasie Lons wyodrębnił sie z gminy Lend i utworzył własną gminę. W późniejszym czasie mianowano również hrabię lonskiego, który zawładnął takimi gminami jak Lons, Lend, Shedh, Belm czy Tomsh Burg.

Hrabstwo Lonskie znajdowało się w województwie karrowskim i zaliczano je do krainy Mniejszy Pallas. Posługiwano się tu dialektem mniejszopalskim języka staropallasyjskiego. Pierwotnie to był obszar funkcjonowania gwary karrowskiej, ale ok. 50 ne wyodrębniła się gwara lonska. Ten rok 50 to duże zaokrąglenie, ponieważ Pallasyjczycy nigdy za bardzo nie lubili gwar, więc dokładnie nie wiadomo.

Pierwszy rynek został wybudowany ok. roku 2000 pne i aktualnie nie ma po nim śladu, ponieważ nie był on naturalnie wpisany w krajobraz wsi, tylko był dodatkowym elementem stworzonym w wyniku nadania praw miejskich, więc po czasie zniknął. W 123 stworzono nowy. Popularniejszy i tak był rynek w Kar Rowie, a nawet rynek w Lendzie.

W 313 Wielki Pallas się rozpadł i do Pallasu zjeżdżało się dużo Pallasyjczyków, którzy nie chcieli mieszkać w nowych państwach. Do Lonsu też się wprowadzali, a nawet wielu ludzi z gminy stwierdziło, że się wprowadzi do tego miasta. Od zawsze mieszkańcy Lonsu chcieli próbować coś ogarniać związanego z gospodarką wodną, mimo że przez ich miejscowość przepływałą tylko jedna wąska rzeka. Nowi mieszkańcy zepsuli te odwieczne plany, bo zaczęli regularnie szczać do tej rzeczki i w ten sposób odpływała z miasta woda zmieszana ze szczynami. "Szczacze" objęli tu kilka pokoleń i musiało trochę czasu minąć, żeby rzeczka nadawała się do jakichkolwiek prób rozwinięcia gospodarki wodnej. Ci, którzy mieli korzenie nieważne już gdzie, ale ich rodziny były od lat związane z Lonsem i sami się tu urodzili, próbowali coś zrobić związanego z gospodarką wodną. Najpierw poszerzono koryto rzeki oraz przekopano dno tak, żeby było niższe. Ziemia tak zdobyta przydała się farmerom.

W wielu miastach powstawały tzw. Średnie Rynki, ale nie w Lonsie, bo był mały. Na potrzeby jednak modyfikacji rzeki poszerzono nieznacznie teren miasta, ale nie na tyle, żeby można było tu stworzyć kolejny rynek, z którego mieszkańcy nawet nie korzystali. W 783 król postanowił, że hrabstwo lonskie stanie się częścią województwa ponskiego. Wtedy populacja wzrosła, bo miasto zostało zamieszkane przez WIększopalczyków. Rozpoczęły się też kłótnie językoznawców, czy gwara lonska to element dialektu mniejszo- czy większopalskiego. Doszło do powiększenia miasta, ale niektórzy wyprowadzili się na jego obrzeża. Znowu nic nie wyszło z planów na rozwój rzeki, bo nowi mieszkańcy zaczęli do niej regularnie wyrzucać śmieci. Wtedy też teren wokół rynku nazwano Starym Miastem. Po dłuższym czasie, jak przestali wyrzucać śmieci, brano się za tworzenie systemów nawadniających pola uprawne. Okazało się też, że w rzece pojawiło się dużo ryb, więc farmerzy mogli jednocześnie je wyławiać. Znaczenie miasta nieznacznie wzrosło. Dodatkowo miasto się rozrosło (nieznacznie, ale jednak).

W wyniku przyłączenia powiatu lonskiego do województwa ponskiego wójt gminy Belm napisał do króla z prośbą o wyodrębnienie hrabstwa belmskiego. Zgodził się i teraz na Ziemi Lonskiej znajdowały się dwa hrabstwa - lonskie i belmskie. Co również ciekawe, mimo że województwo ponskie słynęło z pogladów narodowo-konserwatywnych i rozwoju tradycji narodowych, na Ziemi Lonskiej osiedliło się w tym okresie dużo obcokrajowców.

W 1453 odtworzono dawne województwo kuovckie z tym, że było ono większe o część województwa vasuańskiego niż oryginał, a także rozszerzyło się o kawałek dawnego hrabstwa lonskiego. W tamtym okresie to już były ziemie należące do hrabstwa belmskiego, a od hrabstwa lonskiego wyodrębniło się kolejne z siedzibą w mieście Pet Kow.

W 1531 Ziemia Lonska stała się częścią województwa palburskiego. Tam doszło do wyodrębnienia powiatów z siedzibami w miastach Lend i Shedh. Znowu populacja wzrosła, ponieważ wielu Centropalczyków się wprowadzało do tego województwa. Wtedy językoznawcy zaczynali uznawać gwarę lonską za gwarę przejściową między trzema dialektami, bo nie chciało im się już kłócić, do jakiego dialektu ją zaliczyć. W 1700 doszło do wyodrębnienia województwa lonskiego, a także dialektu lonskiego i grupy etnograficznej, jaką byli Lonsjanie.

Dopiero od ok. 1800 roku rola miasta Lons zaczęła rosnąć. Postanowiono rozwinąć się w przemyśle rolniczym i w przemyśle rybnym. Z czasem pojawiły się również inne gałęzi przemysłu, ale najlepiej rozwiniętą był przemysł metalurgiczny. Miasto stało się też znane z tego, że rolnicy i przemysłowcy chcieli realizować tu sprzeczne ze sobą interesy. Nierzadko obok gigantycznych zakładów produkcyjnych znajdowały się równie wielkie gospodarstwa rolne, co wyglądało dosyć ciekawie. Wtedy dopiero zadecydowano o stworzeniu Średniego i Nowego Miasta wraz ze Średnim i Nowym Rynkiem w centrach obu dzielnic. Faktyczne centrum miasta to był kompleks przemysłowy otaczający rozległe posiadłości rolnicze.

Miasto się rozwijało i rozszerzało, ale często również zajmowane były tereny nienadające się do uprawy i na nich próbowano rozwinąć rolnictwo. Nie wszystkie ziemie również się nadawały do przemysłu, a ten też próbowano tam rozwijać. To prowadziło do kryzysów różnych działalności. Mimo wszystko w mieście chętnie przebywali przedstawiciele różnych narodowości i różnych interesów biznesowych.

Lons uległ nieznacznemu zniszczeniu w trakcie I wojny światowej. Głównie zniszczone zostały przedmieścia.

Po III wojnie światowej władzę w województwie lonskim przejął socjalista, a w samym Lonsie - komunista. Opracował on zajebisty plan na rozwiązanie sporu rolników i przemysłowców w mieście. Stwierdził, że rozpierdoli jedno i drugie. W ten sposób dużo fabryk zburzył i jeszcze więcej zamknął. Pozostałości po fabrykach i farmach zostały zagospodarowane na brzydką zabudowę architektury komunistycznej. W latach 80. sytuacja zaczęła się poprawiać, a w 1990 zdelegalizowano w Pallasie komunizm. W Lonsie wprowadzono wtedy króla, ale w 2002 został zabity. Po nim w 2010 następny uciekł z kraju. Władzę po nim przejęła synowa.

W 2012 do Pallasu masowo zaczęli się zjeżdżać obcokrajowcy. Do Lonsu też się zjeżdżali. Lons miał jednak o tyle pecha, że tu zjechała się przede wszystkim różnej maści patologia z prawie wszystkich państw. Wzrósł więc odsetek alkoholizmu, narkomanii, kradzieży i innych przestępstw w tym mieście. W 2014 ktoś zrobił antyreklamę miastu Ros Wom, ale cel był odwrotny niż zamierzany - wielu ludzi tam przyjechało. Spora część z nich to byli obcokrajowcy niemogący się pochwalić za wysoką inteligencją. Sporo patoli zwiało także z Lonsu i osiedliło się m.in. w Ros Womie albo pojechało do stolicy. Mimo wszystko przeciwnicy miasta chętnie nazywają miasto "pallasyjską stolicą patologii".