Schubben van kwarts: ♦ Phandalin (2a) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1h) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (2b) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Gevoelige snaar

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Wat vooraf ging:

Reala en Aramis hebben de aardmangrot betreden om Sildar te redden, maar hun plan valt in het water en ze worden zelf gevangen genomen.

Onderleider Yeemik wil de drie lieden wel vrijlaten. Ze moeten dan alleen de leider van dit groepje aardmannen vermoorden, een schratbeer genaamd Klarg.

Veel keuze hebben Reala en Aramis niet. De Cancion-elf heeft wel een idee hoe ze het aan moet pakken, maar stuurt Aramis daarbij naar buiten toe, omdat ze zijn leven niet onnodig wil riskeren.

In het hol van Klarg weet Reala, met heel veel mazzel, de schratbeer te overtuigen om Sildar en haar vrij te laten in ruil voor een les muzieknoten lezen.

## Hoofdstuk 12: Phandalin

Klarg hield zich aan zijn woord. Aanvankelijk was Reala er een beetje verbaasd over, maar blijkbaar liepen er toch nog schratberen rond met een beetje gevoel voor eer.

Nadat ze Klarg had leren noten lezen, en het voor hem had opgeschreven zodat hij het later terug kon kijken, mochten Reala en Sildar de grot verlaten.

De schratbeer liep met ze mee, al was het maar om te voorkomen dat de weinige resterende aardmannen haar uit wrok aan zouden vallen. Er waren nog nauwelijks van deze monsters aanwezig. Tijdens een snelle maaltijd had Klarg laten vallen dat hij iedereen die niet met hem wilde vechten, tegen hem was en dus verscheurd werd door zijn wolven.

Yeemik was onder de knuppel van de schratbeer gesneuveld en een viertal andere waren de avondmaaltijd van Klargs dieren geweest. De rest had zich weer onder zijn leider geschaard, maar hun blikken schoten vuur toen ze Reala en Sildar de grot uit zagen lopen. Klarg besteedde geen aandacht aan hen.

Buiten begon de dageraad net te schemeren. De Cancion-elf slaakte een zucht van verlichting. In de grot had ze geen besef van tijd gehad en Aramis zou op haar wachten tot het ochtend was. Ze was de hele nacht bang geweest dat het buiten allang dag was geworden.

Maar nu gleden zachtgele stralen zachtjes door de bladeren heen en deden de beek gloeien als goud.

'Jullie voorlopig wegblijven van aardmannen,' bromde Klarg toen ze buiten waren. Hij wreef een keer in zijn ogen door het felle licht. 'Woord gaat snel hier en aardmannen niet houden van verraders.'

'Is Yeemik hier technisch gezien niet de verrader?' zei Sildar zo vlug dat hij bijna niet te verstaan was, maar Klarg had het snel genoeg opgepikt.

'Yeemik verrader, maar Pixie ook. En zij is elf, dus zij haten haar meer,' zei de schratbeer.

*Rol perceptie (R) tegen sluipen (A): nat 1 tegen 18+8*

Reala liet haar blik langs de bomen glijden, maar ze zag geen spoor van Aramis. Of van Uc. Zou Aramis hun gijzelaar al vrijgelaten hebben? Ze hoopte van niet. De Cancion-elf voelde weinig voor nog meer verrassingen na de ongewenste hinderlaag waar Yeemik hun gisteren in had geleid.

'Mijn dank is groot, meester Klarg. Moge uw harp welgestemd blijven,' zei Reala, terwijl ze bedacht welke kant ze het beste op konden gaan. Waarschijnlijk richting de hoofdweg en dan door naar Phandalin. Dat was het dichtste bij, toch?

'Pixie langskomen als zij weer mooie bard is,' zei Klarg met een knipoog. 'Een mantel van veren en instrument met diamanten stemknoppen.'

'Zodat u me kan beroven?' zei Reala met een flauw glimlachje.

*Rol kracht Reala met nadeel tegen kracht Klarg: 8+2 tegen 7+2*

'Ook. Maar Pixie ook mooie stem hebben als ze meer oefent. En jij beter onderhandelen. Één helingsdrank voor ouwe krijger niet genoeg,' bulderde de schratbeer en hij sloeg haar op de schouders waardoor Reala bijna haar evenwicht verloor. Sildar hield hen echter net op tegen de de grotwand.

'Is het te veel om te vragen waar mijn geldschieter is gebleven?' vroeg Sildar. Klarg hield zijn knuppel een moment dreigend boven het hoofd van de man.

'Ik neem hem graag voor u mee,' zei Reala. 'Nogmaals bedankt, meester Klarg en wie weet komen wij elkaar in de toekomst nog een keer tegen als barden onder elkaar.'

'Fladder voorzichtig, Pixie,' zei de schratbeer als laatste groet voor hij weer de grot in liep. Reala leidde Sildar verder van de grot weg richting het pad dat naar de hoofdweg leidde. De krijger zei aanvankelijk niets. Hij kreunde alleen af en toe van de pijn en de vermoeidheid was van zijn gezicht af te zien.

Reala wilde echter niet het risico nemen om zo in de buurt van het hol te gaan rusten. Een helingsspreuk zou waarschijnlijk een deel van de problemen oplossen, maar haar grootste prioriteit was nu Aramis vinden. De tabaxi vond hen echter.

Op het moment dat ze weer bij de twee dode paarden waren aangekomen, verscheen Aramis uit het struikgewas als een spook uit de melk. Hij zou totaal geruisloos zijn geweest als er niet een diepe zucht van opluchting over zijn lippen was gevallen.

'Nog een monster!' Sildar liet Reala los, greep een losliggende tak en hief deze dreigend naar Aramis. De katman staakte een moment zijn pas. Zijn ogen kruiste een moment die van Reala en in zijn blik las ze een soort...ondeugendheid? Wat voerde hij nu weer in zijn schild?

'Mijn waarde meester Winterhal, ik ben Aramis, een simpele dienaar in dienst van de edele vrouw waar u uw leven aan te danken heeft: de markiezin van Carabas,' sprak Aramis vloeiend en hij maakte een simpel knikje met zijn hoofd.

'Is hij vervloekt of zo?' vroeg Sildar bij wie de woorden nog niet helemaal binnenkwamen.

'Aramis is een tabaxi, een ras wat voornamelijk voorkomt aan de overkant van de oceaan,' zei Reala.

'Wacht...wacht even,' zei de krijger. Hij plofte neer op de grond en wreef vermoeid door zijn ogen heen. 'Jij bent een markiezin en jullie weten wie ik ben? Wat is hier aan de hand?'

Reala legde haar hand op zijn schouder, sprak de woorden voor Wondheel uit en stuurde de mana in haar lichaam naar de plaatsen in Sildar die praktisch schreeuwden om aandacht.

*Rol Wondheel: 8+5 = 13/27 HP voor Sildar*

Ze zag hem zienderogen opknappen. Hij leek een beetje te ontspannen nu de ergste pijn en wonden waren genezen. Reala rondde de spreuk af, stond op en kreeg de boog en dolk weer terug van Aramis.

'We vertellen je het onderweg allemaal wel,' zei Reala. 'Maar ik wil hier niet blijven hangen totdat de aardmannen ons weer te pakken krijgen. Voor vanavond wil ik in Phandalin wezen, dus heren, laten we gaan lopen.'

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Voor de verandering liep Aramis een keer twee stappen voor haar. Reala had er liever drie stappen van gemaakt, omdat de zwiepende staart van de tabaxi haar nog weleens dreigde te raken, maar Aramis verkleinde bijna instinctief de afstand telkens tot twee.

Het was blijkbaar een gewoonte die er bij hem in was gegoten als pap. Met Aramis die de omgeving in de gaten hield, kon Reala tenminste wel snel Sildar inlichten over de recente gebeurtenissen en hem het contract overhandigen wat ze met Elaine had afgesloten.

Er was wel een beetje creativiteit voor nodig om haar ontmoeting met Elaine te laten rijmen met Aramis verhaal over een reislustige markiezin en haar dienaar die overvallen werden, maar ze was en bleef een bard. Een beetje verhalen verzinnen kon ze nog wel.

In de eerste instantie leek Sildar nog zijn twijfels te hebben over de nobele status van zijn redders, maar zijn twijfels verdwenen naarmate hij meer naar haar, wat expres, bloemrijke woorden luisterden en Aramis bijzonder formele opmerkingen als hij wat te melden had.

Dat of het boeide hem niet voldoende. Hij was meer geïnteresseerd in het welzijn van zijn vrouw en keek al uit naar zijn hereniging met haar, al zou hij eerst wat dingen moeten afhandelen in Phandalin. Anders bleven ze op zwart zaad zitten thuis.

'Heeft u trouwens vernomen wat er met uw reisgenoot Gundren Steenzoeker is gebeurd, meester Sildar?' vroeg Reala. De zon was achter wat wolken verdwenen waardoor het nu wel erg donker in de bossen werd. Voor de zekerheid hield ze haar boog maar paraat. Sildar verviel een moment in stilte.

'De aardmannen hadden het specifiek op Gundren gemunt, hoorde ik Yeemik tegen een andere aardman zeggen. Ze moesten de dwerg levend gevangen nemen en met zijn bezittingen naar een persoon brengen dat zich de Zwarte Affinis noemde. Blijkbaar kregen ze aardig wat goud voor deze klus,' vertelde Sildar.

'Heeft u een idee waarom meester Gundren op weg was naar Phandalin?' vroeg Reala.

'Gundren en zijn broers zouden de ruïnes van de Echogolfgrot hebben gevonden, meende hij. Dat was een oude mijn die ooit veel rijkdom naar Phandalin heeft gebracht, maar op een gegeven moment werd veroverd door orcs of zoiets? Vergeeft u mijn onwetendheid. Mijn historische kennis van deze streek reikt niet zo ver. Wellicht dat Iarno u er meer over kan vertellen. Die magiër zit inmiddels al een tijdje in Phandalin.'

'Iarno?'

'Iarno Albrek, een oude maat van me. We maken beide deel uit van de Alliantie der Heren, een organisatie die deze streken rondom Nimmerwinter helpt ontwikkelen. Iarno deed onderzoek naar een stel bandieten die in deze omgeving actief zouden zijn, maar we hebben nu al een tijdje niets van hem gehoord. Daarom ben ik deze kant op gestuurd en ik kon ondertussen wat extra geld verdienen als ik Gundren escorteerde.'

Reala knikte stilletjes. Er verdwenen wel erg veel lieden in deze omgeving. Eerst Sildar en Gundren, nu deze Iarno. Nu lieten aardmannen wel vaker lieden "verdwijnen", maar de Cancion-elf kon het gevoel niet van zich afschudden dat deze verdwijningen misschien iets met elkaar te maken hadden.

Drie lieden die allemaal naar Phandalin gingen waren spontaan in rook opgegaan. Het rook naar avontuur. Avontuur en inkomsten. Wellicht viel er wat broodnodig goud te verdienen als ze deze lieden weer boven tafel kreeg, maar Reala wist niet zeker of Aramis wel op een leven zoals dit zat te wachten.

Hij had in ieder geval bewezen dat hij wel degelijk zijn mannetje kon staan. Ze moesten maar even zien of ze samen verder wilden en wat ze dan gingen doen. Misschien had er iemand in Phandalin nog een boodschapper nodig. Dat waren doorgaans de gemakkelijkere klussen.

Ze zouden in ieder geval eerst aan een fatsoenlijke uitrusting moeten komen. Tuniek, laarzen, mantel, rugzakken en als het mogelijk was ook nog een paar wapens. Anders zouden ze dadelijk zelf aan het kortste eind gaan trekken.

Ondanks hun goede bedoelingen om vaart te maken, schoot het die dag niet op met reizen. Sildar had last van zijn been en ze hadden alledrie de behoefte aan een warme maaltijd en een goed bed. Vooral wat eten zou ze veel goed hebben gedaan, maar in plaats daarvan was het even afzien tot ze de stad hadden bereikt.

Pas laat in de avond zagen ze de kringeltjes rook uit de schoorstenen van Phandalin opstijgen. Sildar ging hun gelijk voor. Aramis ging uit gewoonte weer stappen achter Reala lopen wat het reisgezelschap nu niet bijzonder gezellig qua opstelling maakte.

Phandalin was een stadje bestaande uit veertig tot vijftig simpele gebouwen, de meeste van hout, sommige van steen. Tussen de huizen door zag je de ruïnes van wat vroeger een vele grotere, en welvarender, stad was geweest. Nu waren de gebouwen half met de ruïnes verweven of leunden ze er zwaar tegenaan.

Een breed zandpad met hier en daar een verdwaalde steen liep heuvelopwaarts naar een groot huis met glazen ruiten, stenen muren en een dak van dakpannen. Rook kringelde uit meerdere schoorstenen. Het was een indrukwekkend gezicht tussen de houten huisjes met rieten daken door.

'Kom, mijn vrienden,' zei Sildar. 'Laten we een plek vinden om te overnachten. De plaatselijke herberg is een echte aanrader. Goede keuken, vriendelijke waard en degelijke prijzen.'

Reala twijfelde nog een moment of ze niet beter de nacht nog een keer in de open lucht konden doorbrengen. Dat zou weer een paar zilverstukken schelen, maar haar blik kruiste die van Aramis en de tabaxi was echt aan het einde van zijn Latijn. Hij had de rust hard nodig. En zij misschien ook wel.

Reala zuchtte en volgde Sildar naar het centrum van de stad. Hier stond een vrij nieuw gebouw. Het was gemaakt van steen en er stonden bloembakken vol met tulpen voor de ramen. Een oude mijnwerkerslamp verlichtte de ingang en het bord dat naast de deur hing.

"De Stenen Heuvel" was de naam van de herberg. Onder de naam stond een tekening van een paar stenen die op een heuveltje lagen, maar het had wat abstracte interpretatie nodig.

Op dit uur was er bijna niemand meer in de gelagkamer aanwezig op een stel hele trouwe stamgasten na. Ze keken allemaal op toen de reizigers binnen kwamen. Reala verstijfde. Al die blikken op haar. Zaten haar lompen nog goed? Lieten ze niets zien?

De mantel werd voorzichtig over haar schouders heen gedrapeerd. Dankbaar sloeg Reala de stof dichter om zich heen zodat ze zich beter kon bedekken tegen de nieuwsgierige blikken. Het liefste had ze ook nog de kap opgezet, maar dat zou meer wantrouwen dan vertrouwen wekken.

'Dank je,' fluisterde Reala naar Aramis. Het was nu de exotische tabaxi die in het middelpunt van de belangstelling leek te staan. Hij leek er niet al te blij mee te zijn.

'We kunnen er ook samen onder,' fluisterde Reala hem toe met een vluchtige glimlach. Hij glimlachte terug als een boer met kiespijn alvorens hij haar met een kleine buiging voor liet gaan. Eten en slapen. Naar meer verlangde hij nu niet.