Albert Speedo

* Vasquez Sindacco - dobrzy przyjaciele; od dłuższego czasu - "to skomplikowane"]
* Lucy Sun - matka (adoptowany w trakcie fabuły z gnomami)
* Patrick Harris - ojciec (adoptowany w trakcie fabuły z gnomami)
* Erwin Knuckles - brat (adoptowany w trakcie fabuły z gnomami)
* Melissa Rift - Przyrodnia siostra
* Aiden Rift - Przyrodni brat
* Lexy Addams - Przyrodnia siostra
* Zoya Moore - Przyrodnia siostra

## Atrybuty Fizyczne

### Kolor Włosów

* *Czarne*

(*Naturalne, Aktualne*)

* *Białe*

(*Farbowane, Dawniej*)

## Informacje o Graczu

### Inne Postacie

Dante Capela

**Albert Speedo** to postać, którą odgrywa xN0rth.

## Ogólny opis

Albert Speedo z początku przebywał wyłącznie na Publicznym Dystrykcie, jednak dość szybko się przeniósł. Zaczynał od drobnych rabunków sklepów spożywczych, napadów na kasetki lub banki Fleeca. Już w pierwszym miejscu zamieszkania załapał doskonały kontakt z Vasquezem Sindacco, który pod swoimi skrzydłami wprowadził go w życie przestępcze. Szybko znaleźli wspólny język, więc wziął za niego odpowiedzialność i to głównie dzięki Vasquezowi jest teraz członkiem Zakshotu.

### Historia

Albert Speedo urodził się 28 października 1997 roku. Pochodził z bogatej rodziny, w której nigdy niczego nie brakowało. Jego ojciec – Jack Speedo, był dyrektorem dużej korporacji ochroniarskiej, a matka – Jane Speedo, zajmowała się głównie domem… choć trudno to tak nazwać. Praktycznie nigdy jej nie było. Kobieta wolała podróżować po świecie, „poznawać” nowych ludzi i wydawać pieniądze, które zarobił jej mąż. Natomiast Jack nie widział w tym nic złego, bo to dzięki niej i jej rodzinie zaszedł tak daleko. Kiedy Albert był dzieckiem, jego rodzice nigdy nie mieli dla niego czasu, a większość dziecięcych lat spędzał z nianiami. Może to był powód dlaczego nigdy się nie otworzył na innych? Kiedy był dzieckiem, jego dom był przez większość czasu pusty i cichy. Dorastając, przystosował się do panującej pustki, zmieniając się w spokojnego i cichego dzieciaka. Większość czasu spędzał samotnie bawiąc się w swoim pokoju samochodzikami, które dostał od ojca w ramach rekompensaty za częstą nieobecność. Pierwszym, jaki kiedykolwiek dostał, a także jego ulubionym było czarnoczerwone Audi R8, które od tego dnia trzymał blisko serca. Był introwertykiem i zawsze powtarzał, że nie lubi ludzi i nie ma nic przeciwko spędzaniu wolnego czasu samotnie. Czy pomimo braku zaangażowania rodziny w dzieciństwie, patrząc na to z innej perspektywy, jego życie było naprawdę takie złe? Piękne mieszkanie na Upper East Side w Nowym Jorku, wakacje kilka razy w roku, sprzęt najnowszej generacji. Wiele dzieci mogło tylko pomarzyć o takim życiu. Speedo zawsze wiedział, czego oczekują od niego rodzice. Jako nastolatek miał się dobrze uczyć, aby być najlepszym w klasie. Jego rodzice chcieli, żeby poszedł na studia i je ukończył. Najlepszym dla niego kierunkiem studiów byłoby coś związanego z finansami, aby w przyszłości mógł przejąć firmę ojca. W bogatym świecie wszystko było ustawione od samego początku. Ale Albert nigdy tego nie chciał. Od najmłodszych lat fascynowały go samochody. Kochał auta i wszystko, co z nimi związane. Poza tym miał matematyczny umysł, ale nigdy tego nie okazywał. Albert wiedział, że gdy zacznie przynosić do domu same piątki, rodzice jeszcze bardziej zmuszą go do pójścia na studia. Był bystry, ale też dość leniwy. Nigdy nie miał wystarczającej motywacji, aby przeczytać książkę na lekcję angielskiego lub zrobić projekt naukowy. Najwięcej frajdy sprawiało mu granie w gry wideo lub leżenie w łóżku i rozmyślanie o jego życiu. Kiedy Speedo miał 16 lat, kupił swój pierwszy samochód, ale nie był to „zwykły” samochód. Jego pierwszym było jego marzenie – Audi R8 w czarnym kolorze z czerwoną perłą. Było jego oczkiem w głowie. Czasami czuł, że kocha swój samochód bardziej niż swoich nieobecnych rodziców. Zdarzało się, że dbał o nią bardziej niż o siebie. Ale to nie miało dla niego znaczenia. W tym momencie pomyślał, że wreszcie spełnił swoje marzenie. Lata mijały, a Albert bardzo się zmienił, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Z małego, nieśmiałego chłopca wyrósł na młodego, pewnego siebie mężczyznę. Nadal nie lubił ludzi, jednak już nie przeszkadzała mu ich obecność. Stał się bardziej otwarty na nowe przyjaźnie, ale nadal nie chciał mieć z kimkolwiek głębszej więzi. Chociaż z powodu tych wszystkich nowych ludzi dookoła Speedo, polubił bycie w centrum uwagi. W jego nastoletnim wieku zmiany wyglądu nie były niczym niezwykłym. Uparł się nosić markowe kurtki i podarte dżinsy, zamiast szkolnych mundurków oraz koszulek polo. Dzięki ćwiczeniom jego sylwetka nabrała muskulatury, a w połączeniu z pięknym uśmiechem stał się zniewalający dla kobiet. Albert był świadomy swojego wyglądu, dlatego zawsze pochlebiało mu, gdy ktoś na ulicy patrzył na niego zdumiony. Jednak była to tylko maska, którą potrafił dopasować do każdej sytuacji. Po powrocie do domu, nawet po najlepszym dniu, jaki mógł mieć, siadał na łóżku i stawał się tym samym małym, nieśmiałym chłopcem, jakim był zawsze.

Kiedy tylko Albert miał czas wolny, spędzał go na tuningu swojego samochodu. Pomimo nienawiści do rodzinnej fortuny, potrafił dobrze nią zarządzać i wykorzystywać rodzinne koneksje na swoją korzyść. Dzięki temu mógł sobie pozwolić na droższe części do swojego auta. Zaczął poznawać nowe sposoby ulepszania go, przeszukując coraz głębsze zakątki internetu. Zwykle Speedo spędzał większość czasu na przedmieściach, gdzie testował każdą zmianę, jaką zakładał w swoim samochodzie, ale centrum Nowego Jorku nie było dobrym miejscem do szlifowania umiejętności jazdy. Zawsze chciał spróbować swoich sił w wyścigach… Ale nie na torze. Jego marzeniem był prawdziwy uliczny rajd pod osłoną nocy, jak w Szybkich i wściekłych, czy Need for Speed. Podświadomie wiedział, że może brać udział w tego rodzaju „rozrywce”. Miał dobry samochód, budżet i motywację do tego. Brakowało tylko kilku rywali. Wykorzystał swoje kontakty, aby zgłosić się do najlepszej ligi ulicznej, dzięki czemu spotkał faceta oferującego mu pomoc. Miał na imię Raul. Obiecał, że zaangażuje Alberta w coś ciekawego, ale pod jednym warunkiem - pieniądze. Nie były one problemem dla Alberta, był gotów wydać fortunę tylko po to, by poczuć adrenalinę towarzyszącą prawdziwym ulicznym wyścigom. Wręczył mężczyźnie gotówkę i pozostało mu tylko czekać na informację o czasie oraz miejscu wyścigu. Mijały tygodnie, a Raul nie dawał znaku życia. Speedo był pewien, że uciekł z pieniędzmi i musiał rozpocząć poszukiwania od początku. Powoli zaczął poszukiwać kogoś, kto pomógłby mu zrealizować marzenie. Dni zaczęły robić się coraz zimniejsze. Zanim się zorientował, był już 28 października. Dziewiętnaste urodziny, które Albert zapamięta do końca życia. Jego telefon pokazał nowe powiadomienie od nikogo innego jak Raula, który skontaktował się z chłopcem z propozycją wyścigu. Wpisowe wynosiło 10 000 $ od osoby. Długo się nie zastanawiał, wziął pieniądze i pojechał na swój pierwszy prawdziwy wyścig. GPS, który otrzymał, doprowadził go do starych doków w pobliżu centrum miasta. Tam mieli się spotkać. Kiedy dotarł na miejsce jego oczy rozszerzyły się w szoku. Myślał, że jego R8 będzie czymś niesamowitym w tym miejscu, ale wśród tych wszystkich samochodów nie było ono niczym specjalnym. Nissan Skyline, Nissan AMG GT, Porsche 911... a to tylko wierzchołek góry lodowej. Raul też tam był. Jak się okazało, był kimś w rodzaju startera całego wyścigu. Speedo startował z 6 pozycji w otoczeniu ludzi, którzy pewnie ścigali się już nie raz. Zaczął przez to odczuwać lekką presję, aby wypaść jak najlepiej, ale trzymał emocje na wodzy. Z każdą przebytą milą jego mięśnie stawały się coraz bardziej napięte. Adrenalina buzowała w jego żyłach, ale nie przeszkadzało mu to, tak naprawdę chciał się tak czuć. Co jakiś czas kątem oka dostrzegał szybsze i lepiej zmodyfikowane samochody niż jego. Z tego powodu zaczął się denerwować, przez co za każdym razem popełniał więcej błędów. Przekroczył metę jako ostatni. Nie obyło się bez bezczelnych komentarzy konkurentów, że Albert jest „bogatym dzieciakiem”, ale ten tak zwany bogaty dzieciak bardziej przejmował się przegraną w wyścigu niż na tymi złośliwymi komentarzami. W końcu był do nich przyzwyczajony. Czuł wstyd, z powodu zajęcia ostatniego miejsca. Nie chodziło nawet o pieniądze, które stracił, ale o jego zdruzgotaną dumę. Był zbyt pewny siebie, a to dało mu nauczkę, żeby nie być zbyt zarozumiałym. Albert obiecał sobie, że nie zrezygnuje z marzeń i trenowania, by pewnego dnia mógł z dumą nazywać siebie „numerem jeden”. Jakiś czas później w przyszłości jego rodzice zauważyli, że ich syn stracił sporą sumę pieniędzy nic im o tym nie mówiąc. Wielokrotnie próbowali wydobyć od Alberta informacje o tym gdzie się podziały pieniądze, ale bez powodzenia. Chłopak wiedział, że gdyby zdradził, co z nimi zrobił rodzice zabraliby mu samochód do ukończenia 21 roku życia. Musiał tego za wszelką cenę uniknąć, inaczej straciłby 2 lata potencjalnego treningu do wyścigów. Chciał być najlepszy bez względu na wszystko, więc wziął na siebie każdą karę, jaką wymierzyli mu rodzice czyli zmniejszenie miesięcznej pensji o połowę. Speedo wiedział, że dysponując mniejszymi pieniędzmi dokona mniej ulepszeń swojego Audi R8, ale był pewien, że poradzi sobie z tym. Kilka mniej ulepszeń było wciąż więcej warte, niż utrata całego samochodu.

„Wszystkiego najlepszego, Speedo” – pomyślał Albert, zdmuchując samotną świeczkę, którą włożył do muffinki. Znów był 28 października, tylko pięć lat później. Miał 24 lata, a jego pasja do samochodów i wyścigów ciągle rosła. Od dnia swojego pierwszego wyścigu trenował bez przerwy. Jego rodzinie nie podobało się to, że zamiast się uczyć spędzał większość czasu ze swoim autem. Speedo złożył podanie do college'u zgodnie z życzeniem jego rodziców, ale nie pojawił się na ani jednych zajęciach. Szybko został wydalony za nieobecność na wykładach. Jego stosunek do edukacji i wydawanie pieniędzy na samochód były nieustannym powodem kłótni z ojcem. Mama Alberta nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, co dzieje się z jej synem przez ciągłe podróże po świecie. Chłopak miał dość ciągłego jęczenia ojca. Pewnego dnia czara goryczy się przelała. Spakował walizkę z najważniejszymi rzeczami i wyszedł z domu, zostawiając list pożegnalny oraz komplet kluczy. Wsiadł do samochodu i wyruszył w długą podróż do Los Santos, gdzie miał rozpocząć nowe życie. Po latach Speedo nie był pewien, czy jego rodzice w ogóle przeczytali list. Z jakiegoś powodu nigdy całkowicie nie odcięli go od co miesięcznej wypłaty. Jego karty debetowe nadal działały, a jego fundusze prawdopodobnie wciąż rosły. Nigdy jednak nie zadał sobie trudu, aby sprawdzić stan swojego konta. Chciał tylko widzieć pieniądze, które sam zarobił, żeby odciąć się od łatki „bogatego dzieciaka”. Albert unikał mówienia o swojej przeszłości, gdy ktoś poruszał ją w rozmowie. To właśnie w Los Santos postanowił rozpocząć swoją przemianę. Zaczął od zmiany koloru włosów z czarnego na czysto biały, ponieważ tak wyglądał o wiele lepiej i czuł się pewniej. Potem próbował zarobić trochę więcej wykonując prace poboczne, takie jak górnik lub dostarczanie paczek. Żadna praca nie była dla niego zbyt ciężka, zwłaszcza gdy potrzebował pieniędzy. W miarę upływu czasu legalna praca zaczęła go nudzić. Po raz kolejny poczuł, że chce poczuć przypływ adrenaliny. Próbując okraść kasy fiskalne w kilku lokalnych sklepach spotkał mężczyznę. Mężczyzna nazywał się Vasquez. Widząc, jak Speedo sprawdza się na przestępczej ścieżce, postanowił wziąć go pod swoje skrzydła i nauczyć obyczajów Los Santos, a przynajmniej te należące do półświatka przestępczego. Z dnia na dzień ta dwójka stawała się coraz bardziej nierozłączna. Jak się okazuje Vasquez był także fanem wyścigów i dobrze spisywał się jako kierowca. Czasami ta dwójka żartobliwie kłóciła się o to, kto jest we wszystkim lepszy od drugiego, ale nadal byli gotowi zaryzykować życie dla siebie nawzajem. Speedo w końcu poczuł, że gdzieś należy. Miał swój ukochany samochód, awansował na kierownika w najlepszym warsztacie samochodowym w mieście oraz w końcu znalazł przyjaciela, któremu zaufał całym sercem. Chwilami znowu czuł, że jego życie stało się nudne i monotonne. Drobne kradzieże i nielegalne wyścigi nie dawały mu już wystarczającej dawki adrenaliny. Wtedy postanowił zapytać Vasqueza o zrobienie czegoś bardziej… szalonego. Albert chciał obrabować bank i wejść na prawdziwą kryminalną ścieżkę, ale najpierw musiał przekonać do tego swojego bardziej doświadczonego przyjaciela. Po pytaniach, prośbach, błaganiach i jeszcze większej ilości próśb Vasquez w końcu zgodził się „zabrać go na przejażdżkę”. To był dobry moment, aby Speedo w końcu wykorzystał swoje umiejętności matematyczne. Jednak wszystko okazało się trudniejsze niż myślał… Musiał wydać dużo pieniędzy na specjalny program stworzony do hakowania, następnie obaj musieli ćwiczyć swoje umiejętności i opracować doskonały plan. Wszystko szło dobrze oraz skłoniło Alberta do zastanowienia się, czego chce w życiu. Potrzebował ciągłego przypływu adrenaliny w swoich żyłach. Był upartym człowiekiem… bardzo upartym, to był zarówno jego plus, jak i minus. Jak już coś zaczynał robić, zawsze musiał to doprowadzić do końca. Nic i nikt nie mógło zmienić jego zdania.

Później Albert odkrył, jak „zły” potrafi być. Przez te wszystkie lata udawał przed rodzicami najlepszą wersję siebie. Za każdym razem, gdy coś poszło nie tak lub popełnił najprostszy błąd eksplodował. Dosłownie eksplodował z powodu braku kontroli nad własnymi emocjami. Potem często krzyczał lub rzucał wszystkim, co wpadł w ręce. Speedo był świadomy tej wady i miał nadzieję, że pewnego dnia znajdzie cierpliwość, której może potrzebować. W przeciwnym razie może pójść do więzienia za błąd, który popełni i nie mógł sobie z tym poradzić. „Wszystkiego najlepszego Speedo” – powiedział Vasquez uśmiechając się podczas, gdy złotooki szef ich przestępczej organizacji wręczył mu tort ze świeczkami. Rok od jego ostatnich urodzin obfitował w wiele wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego życie. Po napadzie na bank i wielu innych - mniejszych lub większych przestępstwach, stał się bardzo dobry w hakerstwie. Wtedy jego przyjaciel Vasquez postanowił wprowadzić Alberta do organizacji, w której pracował. Przyjęli go niechętnie na okres próbny. Chociaż widząc, jak nowicjusz wciąż próbuje się wykazać zaczęli go lubić. Nadszedł czas, aby Albert został oficjalnym członkiem Zakszotu. Nie byli oni już tylko wspólnikami w zbrodni, ale rodziną. Chociaż Speedo był introwertykiem, nauczył się otwierać na innych. Był gotów umrzeć za nich wszystkich. Związał się z członkami organizacji nie tylko emocjonalnie, ale i materialnie. Teraz nie tylko miał swoje Audi R8, ale jego prywatny garaż był pełen różnych samochodów. Pieniądze? Miał ich wystarczająco dużo, by nigdy więcej nie musieć polegać na swoich rodzicach. Warsztat samochodowy? Stał się odwróceniem uwagi od przestępczych planów wszystkich. Speedo nadal trenował i doskonalił swoje umiejętności prowadzenia pojazdu i hakowaniu. Chociaż przez chwilę on i jego zespół chcieli spróbować czegoś innego… niekoniecznie kryminalnego. Albert chciał ścigać się z nowymi ludźmi w nowym miejscu, więc wszyscy postanowili pojechać na Florydę.

## Fan Arty

Autor: XylaxAutor: Nate\_N8Autor: NeneAutor: NeneAutor: NeneAutor: Xylax
## Pojazdy

* Audi R8 Hycade
* Nissan Skyline R34 GT-R
* Brabus Mercedes-AMG GT
* Corsita
* Burrito
* Cheburek
* Flatbed - Ottos

## Ciekawostki

* Albert przez swoje pierwsze dni w mieście starał się dostać certyfikat o niekaralności. Jednak za każdym razem funkcjonariusze LSPD nie chcieli mu jej wydać.
* Speedo podczas wyrabiania licencji na broń, po zadanym pytaniu przez Ritę Armas, w jaki sposób celuje się z broni palnej, wyciągnął nielegalny pistolet i zaczął celować w ścianę. Pomimo tego incydentu otrzymał licencję.
* Albert z początku miał skrzekliwy i piszczący głos, który później zmienił dzięki operacji strun głosowych, ponieważ, jak sam twierdził, ten głos go *wkurwiał i bolał przy długim mówieniu.*