Bodolin Aningan

## Wygląd

Jako lodowa goblinka Bodolin ma błękitną skórę, na której występują różowo fioletowe rumieńce. W trakcie swoich podróży wykonała na swojej twarzy i ciele również tatuaże, które pamiętała ze swojego klanu. Te mają jej przypominać o tym kim jest nawet na tak obcych jej ziemiach, mają również znaczenie religijne, gdyż wszystkie wykonywane są w intencji księżycom, z którymi to od najmłodszych lat czuje połączenie. Śnieżnobiałe włosy nosi ostrzyżone krótko, wyrastają z nich tylko dłuższe warkocze, które pamiętała jak nosiły jej matki spod białych futer. Włosy jej wraz z coraz częstszym użyciem magii zaczęły powoli zmieniać kolor, a same końcówki przybrały błękitny kolor. Twarz wraz z ciałem naznaczone jest bliznami, większość z jej bandyckiego okresu, w którym stoczyła najwięcej walk. Ma całe białe oczy, które dostosowane są zarówno do widzenia w jaskrawym świetle i ciemnościach jaskiń, Przy pasie nosi zawsze swoją maczugę, który dostała od najbliższego przyjaciela. W swoich zwierzęcych formach zawsze przybiera postać zwierząt rodzimych jej rasie, często nawet ich białą wersję, które przypominają kolorem jej włosy. W uszach nosi kamienne tunele i kolczyki z zawieszonymi kryształami. Z ust wyrastają jej białe kiełki.

## Osobowość

Bodolin od najmłodszych lat charakteryzowała się gwałtownym charakterem i lekkomyślnością. Co nie zmieniło się jednak nigdy goblinka jest lojalna wobec swoich towarzyszy i rodziny, byłaby w stanie oddać swoje życie jak i przelać krew w ich obronie. Te cechy jednak wraz z jej młodym wiekiem i brakiem doświadczenia życiem poza rodzimymi krainami sprawiły, że stała się podatna na manipulację i kłamstwa, co zostało szybko wykorzystane. Czas spędzony z Płomykami oraz odejście od nich pozwoliło Bodolin na refleksje i teraz jest dużo mniej ufna. Wciąż młoda stara się jednak kierować chłodnym rozumem, zaufać odpowiednim osobom, by nie dać się wykorzystać nigdy więcej, zwierzęca natura jej charakteru jednak często wygrywa. Jej dobra wola została wykorzystana wystarczająco, a teraz Bodolin jest w stanie zrobić wszystko by za zło, którego sama dokonała jak i się przyłożyła naprawić. Jest w pełni zaparta by pozbyć się raz na zawszę Barona by ten nigdy więcej nie rozprzestrzeniał swoich wpływów i nie spaczył nikogo więcej na ścieżkę, na której ona była.

## Historia

Lodowa goblinka, przez piętnaście lat zamieszkiwała Afkvæmi, po czym zdecydowała się wraz z grupą uciekinierów odpłynąć na południe. Część żeglarzy pozabijała się jeszcze na burcie, nie mogąc ustalić między sobą hierarchii, reszta zginęła w paskudnym sztormie, który złapał ich niedaleko wybrzeża Sawantu. Zginęli wszyscy, którzy byli na burcie, Bodolin jednak nieświadomie przemieniła się w małą arktyczną fokę, na którą nie raz polowała. Tym oto sposobem udało jej się poturbowanej, lecz żywej przepłynąć na niedaleki ląd, na którym wrak został wyrzucony na brzeg. Wraz z wrakiem leżały wokół ciała rozbitków, a nad nimi patrolujący ten teren strażnicy. Opadła z sił Bodolin w formie zwierzęcia zemdlała, ukazując rzeczywistą formę niebieskoskórej goblinki, a wszystko co się wydarzyło pamiętała jakby było snem, koszmarnym wymysłem. Jedyną żywą zainteresował się szczególnie mający zwierzchnictwo nad nimi Alderan Foster. Ten mający układy ze swoim kuzynem Yarpenem Fosterem, sprzedawał mu wszelkie bardziej interesujące egzotyczne zdobycze z rozbitych statków, czasem przekazywał i samych rozbitków, jeżeli byli na tyle interesujący. By to jednak zrobić Alderan przygarnął młodą, bezbronną w jego oczach goblinkę do swojego domu, zapewnił schronienie od zainteresowanych oczu i strawę. Spędziła u niego prawie dwa tygodnie, zyskując do niego zaufanie. Mężczyzna bowiem był zawsze życzliwy i dawał jej przestrzeń, często nawet i całkowicie do jej dyspozycji mieszkanie, gdy szedł wykonywać służbowe obowiązki. Dobrze bowiem wiedział, że ta i tak nie miałaby dokąd indziej pójść. W tym czasie zapoznał ją również ze swoim kuzynem, ten miał prowadzić z grupą współpracowników grupę ochroniarską, jak to zostało Bodolin przedstawione. Zaproponował jej nawet i pracę, którą ta niesamowicie się zainteresowała. Doświadczający po raz pierwszy nudy Bodolin jak nic innego chciała wyjść z zamkniętych czterech ścian i znowu włożyć w coś ręce. Niedługo później Yarpen zabrał ze sobą goblinkę, zabrał ją do cyrku, miejsca w którym Bodolin nigdy nie była ani nie słyszała. Powiedział, że jej pierwszym zadaniem będzie wraz z nimi ochranianie tego wydarzenia, wszystko po to by zapoznać ją z jego zwierzchnikiem, Baronem, który żadnym baronem nawet nie był. Prowadził on za to cyrk Ognista Gwiazda a wraz z nim jako przykrywką zatrudniał bandyckie szajki do swojej całkowitej dyspozycji, które uwielbiał nazywać swoimi Płomykami. Maniak wszystkiego co egzotyczne uwielbiał poszerzać swoje wpływy i zasięgi. co za tym idzie fundusze. Dokonywał tego poprzez groźby bądź niespełnialne obietnice, jednak gdy one nie wychodziły wysyłał swoje Płomyki, by pokazały że brak współpracy z nim kończy się w jeden sposób. Wszystko w półświatku, poza wzrokiem zajętych wojnami władzą. Działało to jednak dzięki temu, że gdy ktokolwiek zaczynał zwracać uwagę na pewne dziwne wydarzenia, które działy się pod fasadą cudowności cyrku, ten szybko zmieniał trasę i przenosił się do innych miast lub państw. Cyrk wtedy znikał na drugi dzień nie zostawiając po sobie śladu. W czasach kryzysu każdego bowiem wszędzie kierowało do choć chwili rozrywki, którą Ognista Gwiazda zawsze dostarczała. Baron wyraził zainteresowanie w goblince, zwłaszcza jej umiejętnościach przybierania postaci zwierząt, którą miała posiadać, jednak nie do końca potrafiła się posługiwać. Do tego przydzielił Yarpena, by przyjął ją do swojej grupy Płomyków, zapoznał powoli z tym światem, a gdy ta będzie się nadawać odesłał do samego Barona. Tak oto rozpoczęła się przygoda Bodolin z bandycką szajką, o której nawet nie zdawała sobie sprawy, że jest bandycka. Płomyki często podróżowały, a młodziutkiej goblince nowość tego świata zaślepiała to czego była świadkiem. Była ona często zabierana na ‘zbiory’ jak to nazywali, a były to napady na inne bandyckie grupy, choć i nie zawsze. Yarpen zawsze był przy niej mówiąc jak to zabierają tym ludziom to co należy do nich i Barona, a oni ich bezczelnie okradli i odwrócili się od nich gdy ci chcieli współpracować, na rzecz dobra ludzi dla których nie było sprawiedliwości w tym świecie. Płomyki chciały przecież chronić innych, a to miało być w tym celu niezbędne. Takie kłamstwa opowiadał Bodolin za każdym razem gdy nachodziły ją wątpliwości, u niej bowiem nie było mowy o takich rzeczach, żyła w klanie w którym wszyscy musieli współpracować na rzecz przeżycia wszystkich. Goblinka jednak chciała pomóc tym, którzy szans nie mieli przeciwko tak bezlitosnym grupom, których się pozbywali, widziała przecież jak tamci mordowali i obrabiali jej własnych towarzyszy. Wraz z jej pozycją i zaangażowaniem w grupie rozwijała ona swoje umiejętności, odkryła jak jest w stanie kontrolować wodę i zamieniać ją w lód, coś co będąc w swoim rodzimym regionie kompletnie przeoczyła. Mijające miesiące pozwoliły jej również odkryć, że potrafi zmieniać się nie tylko w czasie snu i zaczęła przemieniać się na jawie w raczej nieszkodliwe zwierzęta, których świadkiem była na Afkveami. Zaczęła również przywiązywać się do swoich towarzyszy, zwłaszcza tych młodych, którzy jeszcze młodsi dołączyli do Płomyków. Wraz z nimi po upływie roku mieli już mieć pełnoprawną rolę we wszystkich napadach czy też kradzieżach, które robili, a Bodolin nie kwestionowała, wierzyła Yarpenowi, że to co robią jest koniecznością. Do czasu. Bodolin z kolejnymi miesiącami rozwijała się w niezwykłym tempie, całe wolne dnie spędzała na obserwowaniu fauny i flory w miejscach w których stacjonowali. Coraz częstsze chwile zagrożenia, które napotykała przy swoich obowiązkach, tylko wzmacniały jej adrenalinę, buzującą w żyłach krew, która pozwalała jej przemieniać się częściej i w bardziej wymagające zwierzęta. Stała się zwiadowcą z krwii i kości. Pod postacią zwierząt robiła przeszpiegi obcych obozów, odwracała uwagę, a gdy trzeba było rozrywała na strzępy. Nie wiedząc kiedy minęły kolejne jej urodziny, w których świętowaniu nie pomagała ciągła podróż i zagrożenia, które sami sprawiali. Bodolin zasmakowała w walce jakby było to jej narkotykiem, w każdej karczmie, gdzie tylko się nadarzyło jej przyjaciele obstawiali zakłady a niepozorna goblinka stawała do ringu z dużo większymi i groźniej wyglądającymi przeciwnikami. Łamała kości, wygrywała złoto i zyskiwała tylko coraz większy szacunek wśród swojej grupy. Napawała się tym, chciała mieć wartość dla nich, pomagać i rozwijać się. Napawała do czasu, aż nie napotkała pewnego starca, bezdomnego i schorowanego, który łapiąc ją za rękę wciągnął w boczną uliczkę. Tam spojrzała mu w oczy, pełne łez i bólu, pełne straty. Mężczyzna rozpoznał ją, to ona wraz ze swoją szajką podpaliła jego dom, mordując w nich jego dzieci, które chowały się w piwnicy, przed bandytami. Starszy syn pełnił służbę w straży, badał sprawę cyrku i właśnie dlatego został zamordowany na pokaz, rozpłatany w swoim własnym domu. To mężczyzna, którego Yarpen opisał jej jako tego, który brutalnie mordował najmłodszych ich towarzyszy, tak naprawdę zabierał ich do sierocińca i pytał o informacje by ten proceder zatrzymać. Bodolin wtedy zrozumiała, że wszystkie jej obawy, które zagłuszała były niczym, czym okazała się prawda. Starzec opowiadał, a goblinka napełniała się złością i agresją. Następne miesiące były tymi uczuciami owładnięte. Opowiedziała o tym swoim przyjaciołom, jak byli oszukiwani jednak nikt jej nie uwierzył. Brak dowodów połączony z wieloletnią indoktrynacją temu w końcu nie sprzyjał. Tak więc Bodolin postanowiła policzyć się z Yarpenem samodzielnie. Mężczyzna mimo tego, że został o podejrzeniach goblinki ostrzeżony nie mógł się spodziewać, że mały pająk wiszący u skraju sufitu okaże się jego zgubą. Środek nocy, zmęczenie całym dniem i Bodolin, która w sekundę przemieniła się w polarnego niedźwiedzia, który rozszarpał szyje mężczyzny. Jego śmierć była szybka, podsycona jej buzującą złością. Jego śmierć nie zmieniła jednak nic. Gdy Bodolin powiedziała swoim towarzyszom, co zrobiła, ci zamarli. Pierwszy raz widziała taki strach w ich oczach. Strach przed nią i świeżą krwią spływającą z jej ust, krwią człowieka, którego wszyscy uważali za mentora. Następnie alarm, krzyki i próby przelania jej krwi za Yarpena. Nie zostało jej nic innego niż uciekać. Tak więc zrobiła. Uciekała gdzie tylko mogła, chowała się w kanałach, zrujnowanych domach i na dachach. Pierwszy raz od kiedy tylko opuściła rodzinne ziemie była samotna. Nie mogła znieść myśli, że nic się nie zmieniło, słyszała ciągle o Płomykach, którzy panoszą się po mieście jakby nic się nie stało. Po raz pierwszy słyszała o tym co robią jako osoba z zewnątrz. Nie była jednak w stanie nie śledzić ich poczynań, tak bardzo zmartwiona losem swoich przyjaciół. Mijały tygodnie, kiedy Bodolin żyła w cieniu miasta, gotowa na atak w każdym momencie, ale nikt jej nie szukał. Ona szukała natomiast okazji, żeby spotkać jej przyjaciół, gdy ci będą sami. Tak i się stało, niecałe dwa miesiące od jej niechlubnej ucieczki. Ci mieli ponoć zająć się jakąś pomniejszą grupą panoszącą się w mieście, by zasłużyć się u nowego przełożonego. Zawsze wyglądało to w jeden sposób - dogadaj się lub zabij. Bodolin śledziła ich każdy kroki, znalezienie i wejście do kryjówki tej obcej bandy było jednak trudniejsze niż się spodziewałą. Goblinka spóźniła się o godziny. Jej przyjaciele leżeli martwi za jedną z krat, za którymi zostali przeniesieni po ich pojmaniu, zbyt słabi by stawić opór większej grupie. Zostali wysłani na śmierć, tylko po to by przekonać się jaką siłą dysponuje ta grupa. Wcześniej też mniejsze grupy znikały bez słowa, czy ich wszystkich spotkał taki los? Młodzi wysłani na swoje “próby” jakie mieli szansę, przeciw kimś takim.  Może gdyby nigdy nie zabiła Yarpena, byłaby wtedy z nimi, może oni wszyscy by przeżyli. Z ich ciałami nie mogła zrobić już nic, części już nawet nie było, pozostały resztki ubrań i krew gdzie leżeli. Gdy po ich ciała wróciła dwójka nawet nie uzbrojonych pionków, Bodolin zamroziła i roztrzaskała ich na kawałki bez zawahania, po czym znowu musiała uciekać, zostawiając wszystko co się dla niej liczyło w tyle. Nie mogła zniszczyć ich wszystkich, nie sama, a tylko o tym potrafiła myśleć. Dni spędziła obserwując tę grupę, próbując zagłuszyć w sobie poczucie winy i rozdzierającą pustkę, ci jednak jakby zapadli się pod ziemię. Księżyc obserwował ją tylko z wysokiego nieba ale nawet to nie potrafiło dodać jej otuchy. Niedługo później usłyszała o pewnej grupie, która się z nimi zmierzyła, tak przynajmniej wynikało z pogłosek o pewnej klaunicy. Nie wiedziała o nich wiele, słyszała jedynie pogłoski w karczmach i na ulicach o ich występach, skoro jednak przeżyli musieli wiedzieć coś więcej. Wiedziała, że jedyne, co się teraz liczy to ich znaleźć. Tak i też zrobiła, szukała wszelkich śladów po tej bandzie, pytała każdego, kto mógł o nich słyszeć o jakiekolwiek informacje i w końcu znalazła jedną z karczm, w której niejaka Anais miała dawać koncerty. Tam też i od razu się wybrała.

## Relacje

### Afkvæmi

(wiek podawany jest w momencie narodzin Bodolin)

#### rodzina Bodolin

* Torngasak i Akiak, ojcowie goblinki, nie wiadomo, który z nich jest ojcem biologicznym, obydwu traktuje równym przywiązaniem. Obydwoje zajmują się polowaniem, sa fachowcami w dziedzinie tropienia i zastawiania pulapek. Mający kolejno trzydzieści siedem i czterdzieści lat.
* Sesi, matka która zajmuje się wychowywaniem potomstwa, większość czasu spędzała z dziećmi, ucząc je i opiekując się nimi. W momencie urodzin Bodolin ma trzydzieści trzy lata.
* Kaskae, matka zajmująca się grabarstwem w klanie, najmłodsza ze wszystkich rodziców, ledwie dwudziestoletnia.
* Saghani, matka zajmująca się tresurą i opieką nad zwierzętami w klanie, najstarsza ze wszystkich rodziców, licząca sobie czterdzieści cztery lata. Bodolin była ostatnim urodzonym przez nią dzieckiem, a samo jej poczęcie było niezwykłym wydarzeniem przez wiek samej Saghani.
* Qigiq najstarszy z całego rodzeństwa, mający dwadzieścia siedem lat. Nie przynależący ściśle do żadnego klanu, zajmuje się handlem na powierzchni, jako jeden z najniżej postawionych goblinów.
* Immuyak, najstarsza siostra, bliźniaczka Quigiq’a, została małżonką jednego z wyżej postawionych goblinów w Klanie Reynslulaus. Jako jedna z nielicznych niżej urodzonych przeszła Próbę Wody, dzięki temu była w stanie tak awansować społecznie. Od tego czasu nigdy nie wyszła na powierzchnię.
* K'eyush, starszy brat Bodolin
* Shila i Noatak, dwie starsze siostry które zostały przeniesione wraz ze swoją dorosłością do Klanu Tiqriganiannig. Szkoliły się na garbowniczki pod opieką Kaskae, która była młodsza od ich najstarszego z rodzeństwa, pałały do siebie jednak ogromną sympatią. Snila z czasem stała się szanowaną mieczniczką, której wyroby są sprzedawane do odległych klanów.

### Królestwo Sawantu

Cyrk:

* Baron, maniak egzotyki, będący założycielem Cyrku, wraz z jego bardziej nielegalną działalnością. Blisko trzystuletni gnom, którego głównym celem w życiu jest bogacenie się. Nosi zdobne skóry, a w cyrku nie stroni od noszenia nawet korony. Świetnie wykorzystuje swój sceniczny wizerunek do ukrywania jakichkolwiek podejrzeń. Posługuje się magią, dzięki której w razie potrzeby może zmienić swój wygląd całkowicie, co często wykorzystuje by sprawdzać jak sprawują się jego podopieczni, gdy uważają że są sami.

#### Płomyki

* Yarpen Frost to pięćdziesięciolatek, który jest szefem jednej z band Płomyków. Weteran uzdolniony w boju jak i w gadce, nie stroni od niczego by wypełnić rozkazy Barona. Zdolny w manipulacji, chętnie przygarnia bezdomną młodzież, do siebie by wytrenować młodych, posłusznych sobie całkowicie wojowników i szpiegów.