Magia

**Magia** - szeroko rozumiana manipulacja otoczeniem oraz stanem ów otoczenia za pomocą siły woli oraz wpływu aury. W użytkowaniu magii oprócz siły woli stosuje się również specjalnie do tego celu wytworzone kostury, jednak są one niebywale kosztowne i rzadkie.

## Dar magii

Wedle elfickich podań, krótko po ucieczce elfów z Athory na Vallurn na górze Shylhendor doszło do cudu. Nań objawił się Calevinthrowi, jednemu z przywódców wyprawy na Vallurn, sam Laevrath - elficki bóg i stwórca świata. Przekazał elfowi dar magii oraz mianował go na przywódcę elfiego ludu. Od tamtej pory elfy Bras'tud potrafiły władać potężną magią.

### Podział magii

Calevinthr szybko zauważył jednak, że magia może służyć zarówno do rzeczy chwalebnych, jak i haniebnych. Tych drugich praktyk zapragnął zaprzestać. Wydał wówczas edykt dzielący magię na dwoje - na magię światła oraz magię ciemności. Potem magia ciemności, za sprawą przejawiania się m.in. we wskrzeszaniu zmarłych i innych nieetycznych czynach, została zwyczajowo przemianowana na martwą magię.

**Magia światła** obejmuje szkoły uzdrawiania, iluzji, ognia, lodu, wody oraz powietrza.

**Magia ciemności** obejmuje praktyki nekromanckie oraz zaklinanie osób i przedmiotów.

### Dodatkowy podział fachowy

Magowie dzielą również magię na podstawową i wyższą. Teoretycznie podstawową magię mogą opanować również ludzie, jednak magia wyższa to domena jedynie elfów i to tych o mocnej aurze.

## Konsekwencja podziału magii

W wyniku podziału doszło do niemałych oporów ze strony części magów Vallurnu. Wystosowali oni środki, mające na celu odwieść wodza od tej decyzji, jednak Calevinthr był nieugięty. Wówczas to jeden z Wysokich Magów, którego imienia zapomniał sam czas zaczął organizować opór przeciw, jego zdaniem, opresyjnym zmianom elfiego wodza. Dla wyróżnienia się spośród reszty współbraci nazwał się Czarnym Panem (Du'Aotrou) i wezwał innych magów do poparcia jego ruchu obalenia nowego prawa. Popierało go wielu, lecz z całej grupy posiadał trzech najwierniejszych kompanów. Wedle przekazów byli to jego współbracia Wysocy Magowie. Mianował ich swoimi generałami w Wojnie Przeciwko Światłu.

Pierwszy generał i najbliższy Czarnemu Panu kompan posiadał imponujące umiejętności w zakresie nekromancji. Był wybitnym przywoływaczem zmarłych. Obiecał swojemu Panu, że sprowadzi dla niego armię, by mógł równać się z bogami.

Drugi generał posiadał potężną moc zaklinania umysłów. Mówi się, że potrafił spaczać aurę samym spojrzeniem. Jego zadaniem było zjednywanie społeczności świata w misji Czarnego Pana.

Trzeci generał zaś nie był wybitny. w żadnej ze szkół magicznych którymi się parał. Posiadał jednak zmysł strategiczny i to jego Czarny Pan namaścił na dowódcę swoich wojsk.

Nie jest wiadome na jakim poziomie była wiedza generałów z zakresu innych szkół magicznych. Mimo to Calevinthr i jego świta wiedzieli, że muszą podjąć zdecydowane kroki już teraz. Wydano więc dekret wydalający wszelkich popleczników Czarnego Pana z Vallurnu, a jego samego zamknięto w specjalnie dla niego zbudowanym Sarkofagu. Wedle legend znajduje się on gdzieś w piaskach Enerpitu. Kiedy działy się te wydarzenia, te ziemie zamieszkiwali Orkowie. Zostali oni poproszeni przez Calevinthra o sprawowanie pieczy nad szczelnością Sakrofagu. Nie dopilnowali jednak swojej misji wystarczająco. Przekazy są tutaj niejasne, lecz najbardziej prawdopodobną wersją wydarzeń jest ta, która mówi, że dwaj generałowie (pierwszy i ostatni) Czarnego Pana wydostali się z Sarkofagu, a sam Czarny Pan z drugim generałem pozostali w miejscu spoczynku. Generałowie szukali Vallurnu, jednak on okazał się wyparować.

Legenda mówi, że Calevinthr w obliczu zagrożenia dla swego ludu dokonał niemożliwego - przeniósł Vallurn w inny świat, ratując go od zepsucia ciemnością. Nie wiadomo jednak czy jest to prawda.

Dalsza część przekazu mówi, że generałowie zdecydowali się spocząć i poczekać do momentu aż ich Czarny Pan ponownie ich wezwie. Jeden z nich ponoć osiadł w rejonie Lasu Mądrości - miejsca, gdzie ustanowił się ostatni znany elfom-migrantom z Vallurnu na Wielki Kontynent portal. Drugi udał się na północ w bliżej niejasnych celach. Analizując późniejsze zapiski można domyślać się, że ów generał osiadł w rejonie południowego wybrzeża dzisiejszego Acronu.

Tam, wedle przekazów już nie elfich, a lundveskich (co ciekawe, dwa różne i nieznające się wówczas źródła opisują najpewniej tą samą postać), na sto lat po powstaniu państwa Erc'htudów doszło do masakry na ludności Klanu Arnhara. Nieokreślona ściśle, choć opisana jako demoniczna, istota sukcesywnie dokonywała mordów na okolicznej ludności, a z jej siłą nie mogli się równać nawet najlepsi wojowie. Argon, wódz Klanu, wezwał do pomocy zaprzyjaźnionych elfów z pobliskiego Nevez Deroù. Doszło do pierwszej we współczesnej historii walki pomiędzy siłami ciemności a siłami światła. Naprzeciw demonicznej istocie i jej zastępom stanęli pierwsi Strażnicy Światła wraz z Athborem Laerhanem na czele. Zwyciężyli, jednak ponieśli olbrzymie straty. Po tej porażce siły ciemności nie pojawiły się ponownie w tamtym rejonie, jednak przerażeni Lundvegowie wysiedlili się z tamtych terenów, a jego granice otoczono murem i umocniono ludzko-elfią twierdzą - Ilyvahonem.

Na pięćset lat przed Najazdem Rendonu Irelhan Zardanyis, erc'htudzki mag i prorok przepowiedział nadejście kolejnego rozdziału Wojny Przeciwko Światłu, który nazwał Zmierzchem Czasów.

Będziecie słyszeć trzask broni i ogrom krzyków dusz, cierpiących w krwistych płomieniach.
Z tych płomieni wyłoni się jeden Płomień, który stanie się blaskiem bożym i będzie czynił wszystko to, co Aotrou Glas zaplanował.
Kiedy tak się stanie, jeszcze tego samego roku bóstwa staną się wrogami i sprowadzą na ziemię nienawistną wojnę, która pochłonie prawdziwie wierzących.
Kiedy tak się stanie, zmarli powstaną z grobów i stworzą zastępy przeklętych.
Przez wiele będzie panował krwawy Księżyc oraz przez tyle będzie panowało jego królestwo.
Płomień spali jednak jego fałszywe światło, rozpalając nad swym ludem żar nadziei.
Wnet pojawi się potężny król, dzierżący na barkach trudy swojego ludu. Będzie błagał o pomoc, a taka zostanie mu dana. Zanim jeszcze wszystko upadnie na dziesięciolecia, połączony trud różnych płomieni rozświetli ciemność, która będzie ogarniać ziemię.
W finalnym dniu wybrańcy staną przed ciemiężcami i znów będą wolni. Bestia odejdzie, jednak nie zniknie. Lud zaś będzie zjednoczony i razem z nowymi braćmi powita nową erę.
Po panowaniu ciemności, nastanie era światła. Kiedy Słońce wznowi swe dawne panowanie, wtedy wypełni się i zakończy moje proroctwo.

Od niepamiętnych czasów na ziemiach całego Empirionu działa również kult Czarnego Pana zwany Kręgiem. Krąg czci swojego Pana i nazywa go Pierwszym Odmieńcem - pierwszym tym, który odstąpił z szeregu światła w imię "wolności". Ich działalność opiera się na szukaniu dla swego pana darów aury w postaci żywych istot oraz zasilanie go swoimi zasobami aury. Mówi się, że komórki imevardzkiego Kręgu doprowadziły do spaczenia sporej części elfów z oddziałów Dalc'hiadu. W wyniku tego w 1786 roku wszystkie elfy zostały wygnane na Enerpit.

Tam, wedle domysłów uczonych bazujących na legendzie o Sarkofagu, musieli oni obudzić 2. generała, który rozpoczął wraz z demonicznymi zastępami Wojnę o Naród. Jest to jednak teoria, na którą w zasadzie nie ma solidnych argumentów poza domysłami.

## Magia a ludzie

Ludzie są istotami o najsłabszej aurze. Stąd też w zasadzie nie istnieje człowiek, który dałby radę opanować sztuki magiczne. We wszystkich przypadkach udokumentowanych w historii magami nadwornymi ludzkich szlachciców byli co najmniej Eilenn'tudzi krwi ludzkiej. Wyglądali jak ludzie, jednak przez wciąż obecny elfi gen posiadali silną aurę, która pozwalała im na używanie wyższej magii. Podstawowe zaklęcia są teoretycznie możliwe do wyuczenia przez ludzi, jednak piekielnie trudne. Oficjalnie do 1814 roku zajmowało się tym Stowarzyszenie Magów Wieży Sembom w Lothaire.