Zakon Patrycjan

Cel: Celem zakonu jest celebrowanie i ochrona życia (w każdej jego formie) oraz wszystkich jego aspektów. Co za tym idzie słynie głównie z nauczania umiejętności potrzebnych do przetrwania. Obejmuje to wszystko od używania krzesiwa i hubki do umiejętności walki.

Charakter: Głównie prawdziwie neutralny, bo takie jest stanowisko zakonu ale każdy kto przestrzega jego zasad jest mile widziany. Oczywiście z powodu ograniczenia mnichów, dla nich preferowany jest odpowiednik – praworządny neutralny.

Położenie: Gdzieś na granicy między Celizją a Meranią. Las, niewielkie wzgórze zwane w okolicy "Czubem".

Mistrz: Wybierany przez głosowanie obecnych w Zakonie mnichów w momencie śmierci poprzednika. Aktualnie jest nim Baltazar II.

Polityka: Całkowita neutralność i pasywność wobec wszystkiego poza atakami na Zakon.

Zasady: "Najważniejsze jest Twoje życie." - to pierwsza zasada Zakonu. Nie ma żadnej ważniejszej ponad nią. Jedyny wyjątek następuje wtedy jeśli mnich ceni coś na równi (nigdy bardziej) od swojego życia. Czyli tak, mnich może zaryzykować swoje życie w obronie czegoś innego, ale wcale nie musi. Zależy to jedynie od jego dobrej (lub złej) woli.

Genesis: Nie ma żadnej pewności. Jest tylko legenda która głosi że od wieków Zakon istnieje powołany przez Pierwszych. Pierwszy był leśniczym który żył w tejże okolicy i dnia któregoś trafił na kobietę - którą nazwano później Pierwszą – gdy ta próbowała odebrać sobie życie. Powstrzymał jej rękę wielokrotnie, ponieważ ta nie ustawała w próbach. Pilnował jej dzień i noc, pokazywał piękno życia. Z czasem przyjęła ona jego punkt widzenia, zakochali się w sobie, a z pieniędzy które dostali jako datki za pomoc podróżnym przez te regiony, zbudowano twierdzę Zakonu. Wersje krążące wśród zaznajomionych z legendą są wybitnie różne – jedni mówią że była to para wampirów, inni że byli banitami i tak zdobyli fundusze, jeszcze inni że byli kompletnie neutralni a twierdzę zbudowano z pieniędzy które znaleźli przy bandytach próbujących ich okraść.

Mnisi? Otóż, nie tylko mnisi! O ile do mnichów – jako klasy – odnosi się głównie Zakon, o tyle jego trening może odbyć przedstawiciel każdej klasy. Każdy kto przestrzega Reguł Zakonu jest mile widziany w jego progach.

Reguły:
Dotyczące Mistrza: Mistrz jest wybierany jako przedstawiciel Zakonu w oficjalnych sprawach. Najczęściej jest to najstarszy mnich zakonu. Ma on tak naprawdę władzę nad mnichami w postaci podobnej do tej którą ma dziadek nad swoimi wnuczętami. Może on siadać do stołu pierwszy, może ich pouczać, może im coś nakazać lub poprosić – ale czy zostanie wysłuchane zależy od mnichów. Oczywiście może też to zrobić siłą. Jemu również nie wolno łamać zbioru Reguł, ani nie może próbować odsunąć Zakonu od jego ścieżki neutralności. W takim wypadku może zostać zmieniony głosowaniem jak w wypadku jego śmierci. Mistrz może – w wypadku zagrożenia Zakonu – dokonać czegoś co nazywane jest Wezwaniem. Za pomocą specjalnego młota uderzany jest dzwon w najwyższej wieży i choć nie wydaje on słyszalnego dźwięku, każdy mnich wie co się stało, niezależnie od jego położenia (są znane nawet przypadki odpowiedzi mnichów którzy byli na innych planach). Wezwanie służy właśnie temu aby mnisi z całego znanego świata i nie tylko przybyli bronić swojego świętego miejsca.

Dotyczące przejezdnych: Zakon posiada salę w której przejezdni mogą odpocząć i zakupić odrobinę pożywienia, wody, bandaży czy innych rzeczy potrzebnych w podróży. Są nawet pokoje w których można odpocząć, jeśli są wolne i mnisi wyrażą zgodę – nie są za to pobierane opłaty. Mnisi są pokojowo nastawieni do wszystkich którzy są tak nastawieni do nich. Złodzieje, rabusie i im podobni są mile widziani nawet jak są poszukiwani przez jakieś władze, dopóki na terenie zakonu i w jego pobliżu nie czynią żadnego złego procederu. W wypadku jakichkolwiek problemów które trzeba rozwiązać za pomocą walki, obowiązuje ich ta sama zasada co mnichów – problemy zabieramy za bramy Zakonu i tam je załatwiamy.
Reszta Zakonu jest dla przejezdnych zamknięta, chyba że już zostali uznani za przyjaciół Zakonu (tytuł dawany za różne rzeczy, na przykład pomoc mnichom. Bardzo często zyskują go okoliczni tropiciele którzy przynoszą świeże mięso do zakonu) lub gdy jakiś mnich za nich poświadczy (wtedy w wypadku złego zachowania odwiedzającego, mnich może zostać ukarany za przyprowadzenie takiego gościa. Chyba że sam takowego ukarze w odpowiedni sposób) – wtedy mogą oni swobodnie poruszać się po większości terenu twierdzy.

Reguły mnichów:
Inicjacja: Inicjacja następuje najwcześniej w wieku 20 lat. Może być wykonana w dużo lżejszy sposób jeśli stan zdrowia inicjowanego jest ciężki. Rozpoczyna ona trening mnicha i oznacza że przez najbliższe trzy lata mnich będzie trenował w Zakonie. Nie może on wtedy opuszczać jego progów bez względu na wszystko. Jeśli trening został rozpoczęty wcześniej niż w wieku 22 lat – może zostać skończony najwcześniej w wieku 25. Cały rytuał polega na tym iż każdy mnich będący w twierdzy uderza pojedynczym ciosem inicjowanego w tors – lekkim, nie sprawdzają tutaj wytrzymałości przyszłego mnicha. Inicjowany, gdy zostanie uderzony już przez wszystkich mnichów, zostaje uderzony jednokrotnie w twarz przez Mistrza – bardzo często jest to lekkie spoliczkowanie, ale oczywiście zależy od tego kto jest aktualnie Mistrzem. Wszystko dzieje się w bardzo patetycznym nastroju w wielkiej sali specjalnie do tego przeznaczonej.
Rytuał Wolności: Rytuał kończący trening mnicha. Następujący po trzech latach treningu, ale nie wcześniej niż w wieku 25 lat. Rytuał jest krótki i zwykle bardzo oczekiwany, ponieważ zwraca wolność mnichowi. Po nim mnich może udać się gdzie chce. Polega on na namaszczeniu olejkami mnicha i pobłogosławieniu go przez Mistrza na wielkiej ceremonii specjalnie z tego powodu. Po czymś takim wszyscy idą pić za zdrowie nowego członka społeczności. Zazwyczaj do rana.
Reguła Obrony: Każdy mnich musi raz w swoim życiu odpowiedzieć na Wezwanie, jeśli takie nastąpi. Znaczy to tyle że niektórzy mnisi nie odpowiedzą nigdy na żadne – bo za ich życia takie nie nastąpi, inni odpowiedzą na tylko jedno z pięciu które im się przytrafią – bo tylko tyle muszą, a jeszcze inni przybędą na wszystkie pięć, z czego oczywiście tylko pierwsze było obowiązkowe.
Reguły twierdzy – czyli co wolno na terenie, a czego nie: Morderstwa, walka, kradzieże – wszystko co w jakiś sposób następuje na innych mnichów jest zakazane. Jakie są kary? Od chłosty, przez banicję i wyklęcie, na egzekucji kończąc. Wszystko zależy od wielkości przewinienia. Jednakże nie zdarza się to często – bardzo często w wypadku walki po np. kradzieży, albo o to kto ma rację wyrzuca się mnichów za drzwi Zakonu i każe rozwiązać swoje sprawy jak im się żywnie podoba. Wyjątek to młodzi mnisi, którzy nie mogą jeszcze wyjść z Zakonu – w tym momencie sprawa jest rozwiązywana przez Mistrza tak neutralnie jak tylko można.

Historia obecna: Pomimo że zakon od wieków przewija się w księgach i opowieściach różnych nacji, nie za wiele miał on wpływu na historię. Ostatnie - a przy okazji chyba jedyne tak duże - udokumentowane zdarzenie z nim związane dotyczyło porwanego, siedmioletniego potomka jednego z magnackich rodów Merańczyków dwadzieścia dwa lata temu. Został on porwany przez osoby trzecie, które oddały potomka w ręce mnichów – nie znając ich Reguł - na wychowanie. O ile osoby trzecie podczas ustalania okupu zostały przywiązane do koni i rozczłonkowane, o tyle chłopiec pozostał w zakonie. Gdy magnaci pojawili się u bram Zakonu najpierw prosząc, a potem żądając oddania dziecka (i pomimo usilnych próśb chłopca) Reguły to Reguły – nie został on oddany. W miesiąc później Zakon został oblężony przez siły rodu Merańczyków, ale był na to przygotowany. Wezwanie dotarło do najdalszych zakątków kontynentu. Siły Merańskie zostały starte w pył, lecz Zakon pokazując swoją neutralność nie poszedł za ciosem. Pojmani i ranni żołnierze zostali wyleczeni i odstawieni bez żadnego uszczerbku do granicy Meranii. Magnateria więcej nie próbowała siłą wyrwać swojego dziecka z Zakonu, jedynie co jakiś czas jego rodzice odwiedzali go tam. Chłopiec bezproblemowo w ciągu osiemnastu lat nauczył się wszystkiego czego mógł w zakonie, przeszedł Inicjację i Rytuał Wolności a co więcej – w zakonie był traktowany ze wszystkimi na równi co nauczyło go pokory. W wieku dwudziestu pięciu lat zyskał wolność i dziękując mnichom za wszystko wyruszył do swojej rodziny. Podobno utrzymuje do dziś doskonałe stosunki z Zakonem.