Cesarstwo Niemieckie

Flaga Cesarstwa Niemieckiego

**Niemcy** lub oficjalnie **Deutsches Kaiserreich** (niem.: *Cesarstwo Niemieckie*) to kraj w Europie Środkowej. Jego granice rozcierają się od Morza Bałtyckiego i Północnego na północy po Szwajcarię i Austro-Węgry na południu. Sąsiaduje z następującymi państwami: Danią na północy, Litwą na północnym-wschodzie, Polską na południowym wschodzie, Flandro-Wallonią i Komuną Francuską na zachodzie oraz Szwajcarią i Austrią na południu. Dzięki własnościom kolonialnym Niemcy graniczą również z Hiszpanią, Narodową Francją, Liberią, Abisynią, Egiptem, Imperium Osmańskim, Omanem, RPA, Portugalią, Syjamem, Imperium Qing (w tym Niemiecką Kompanią Wschodnioazjatycką), Ligą Ośmiu Prowincji, Fengtianem oraz Konfederacją Australio-Azjatycką.

Cesarstwo Niemieckie jest monarchią półkonstytucyjną, składającą się z dwudziestu ośmiu państw, rządzonych przez dynastię Hohenzollernów. Niemcy są obecnie najpotężniejszym krajem na świecie, z wpływami rozciągającymi się na cały świat. Państwo Niemieckie zostało ogłoszone 18 stycznia 1871 r. w Sali Lustrzanej Pałacu Wersalskiego w następstwie wojny francusko-pruskiej z 1871 r. Jako główny zwycięzca Weltkriegu, Niemcy kontrolują ogromne imperium zamorskie z koloniami w Afryce, Azji i Pacyfiku. Niemcy dowodzą także Reichpaktem - sojuszem wojskowym i unią gospodarczą z kilkoma krajami wschodnioeuropejskimi.

## Historia

### Unifikacja

Pod naciskiem pruskiego kanclerza Otto von Bismarcka ("Żelaznego Kanclerza") Niemcy w końcu zostały zjednoczone: Cesarstwo Niemieckie zostało ogłoszone w pałacu Ludwika XIV, Wersalu, 18 stycznia 1871 roku. Wilhelm I, rządzący wówczas kajzer, zmarł 9 marca 1888; jego syn i spadkobierca, Fryderyk III, zmarł również zaledwie 99 dni później, z powodu nieuleczalnego raka gardła. Syn Fryderyka Wilhelm II został koronowany na cesarza. Biorąc pod uwagę, że polityka zagraniczna Bismarcka jest zbyt miękka, Kaiser odwołał Żelaznego Kanclerza w 1890 roku, zastępując go bardziej plastycznymi następcami.

### Miejsce pod Słońcem

Wilhelm II miał obsesję na punkcie swoich ambicji kolonialnych i rozpoczął morską rywalizację z Wielką Brytanią o porady admirała Alfreda von Tirpitza, co doprowadziło do coraz większej izolacji wojowniczych Niemiec. Europa po raz pierwszy zbliżyła się do wojny w 1911 r. wraz z kryzysem agadirskim, kiedy Wilhelm II zarządał Maroka. Kryzys ten, zwiększając reputację Kajzera jako nieodpowiedzialnego żandarma, został rozbrojony bez wybuchu wojny - ale wybuch został jedynie opóźniony o kilka lat. Jednakże historia pokazała, że polityka Wilhelma opłaciła mu się tak, że nawet jego najwięksi krytycy musieli to przyznać.

### Weltkrieg

Arcyksiążę Ferdynand, spadkobierca monarchii austro-węgierskiej, został zamordowany w Sarajewie 28 czerwca 1914 r. przez serbskiego rewolucjonistę. Miesiąc później Austria-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii w odwecie, a Niemcy stanęły u jej boku; wkrótce Imperium Niemiec rozpoczęło wojnę przeciwko Francji, Wielkiej Brytanii i Rosji. Szybko wkraczając do Belgii i Luksemburga, niemiecki marsz został zatrzymany w Marnie i w Polsce, tworząc impas definiujący wojnę.

W 1917 r. Rosja stoczyła się do rewolucji, a tysiące żołnierzy zostało przeniesionych z frontu wschodniego na zachód. Sytuacja na froncie domu stała się ponura; głód, deprawacja i gniew na tle wojny doprowadziły do powstania socjalistycznego w listopadzie 1918 r., które szybko rozprzestrzeniło się i ostatecznie wymagało całkowitego zniesienia oddziałów liniowych, co doprowadziło do uchwalenia Ustawy o Upoważnieniu przez zastraszony Reichstag. Ale w końcu, w marcu 1919 r., po czterech i pół latach działań wojennych, niemiecka ofensywa na froncie zachodnim w końcu doprowadziła do zniszczenia obrony Ententy. Gdy armia upadła, wyczerpany francuski rząd poddał się i pozwolił armii niemieckiej okupować swój kraj. Jednak francuska wojna domowa uniemożliwiła Niemcom pełne urzeczywistnienie ich terytorialnych żądań.

Debata wokół ewentualnej interwencji w tę nową wojnę zakończyła się dzięki Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), która nakazała Michaelisowi, który był Reichkanzlerzem, aby uchylił Ustawę o Upoważnieniu, gdy konflikt dobiegnie końca. Rozwścieczony Ludendorff nakazał Kajzerowi rozwiązanie Reichstagu, Bundesratu i odwołanie Michaelisa i uczynienie Paula von Hindenburga nowym Reichskanzlerzem, rozpoczynając tym samym dyktaturę Ludendorffa. Tylko Postępowa Partia Ludowa (FVP) i SPD protestowały przeciwko temu oczywistemu zamachowi stanu, podczas gdy Kajzer chętnie go zaprzysiągł.

### Dyktatura Ludendorffa

Po oszałamiającym zwycięstwie nad Francją wojska niemieckie zostały szybko rozmieszczone, aby zabezpieczyć okupację Włoch i południowych frontów Imperium Osmańskiego. Zawieszenie broni zostało podpisane w listopadzie, ale wojna z Wielką Brytanią i pozostałymi siłami Ententy zakończyła się dopiero w 1921 r., kiedy podpisano Pokój z Honorem.

Jednak problemy gospodarcze i społeczne, które wywołały, trwały nadal. Populacja została zepchnięta na margines głodu przez brytyjską blokadę, która zakończyła się naprawdę dopiero w 1918 r., a gospodarka była w bardzo złym stanie. Demobilizacja stworzyła wielką masę bezrobotnych mężczyzn, obciążając miejską gospodarkę, handel z USA i innymi neutralnymi krajami powoli zaczynał się odbudowywać, a wschodnie marionetki często były w chaosie.

Reichskanzler i dyktator szybko rozpoczęli serię projektów reform mających na celu złagodzenie tych problemów. Najbardziej udaną z nich była reforma podatkowa zainicjowana przez polityka Zentrum, Matthiasa Erzbergera. Reforma, która wyraźnie przejęła dalszą władzę od krajów będących członkami Imperium, doprowadziła do odejścia bawarskiego "Zentrum", które utworzyło Bayerische Volkspartei (BVP). Po drugiej stronie medalu nieudana polityka przesiedleńcza, charakteryzująca się fiaskiem debaty o polskim pasie granicznym, nie pomogła walczącym junkrom i zakłócała więzi gospodarcze z Polską, utrudniając gospodarczą integrację wschodnich państw marionetkowych z Mitteleuropą.

Gdy Reichstag wciąż był nieskończenie zawieszony, agitacja gazetowa stała się modus operandi opozycji nieparlamentarnej, prowadząc do kraju coraz bardziej podzielonego między zwolenników i wrogów reżimu; SPD, zwolniona z całkowitego zakazu wszelkich działań partii socjalistycznej, podążyła za strategią publicznego przekraczania granic tego, co legalne, dlatego też stała się jedyną prawdziwą opozycją.

Kajzer coraz częściej wycofywał się z życia publicznego, co prowadziło do plotek o alienacji od swojego najsilniejszego podwładnego. I w końcu w 1923 r. doszło do katastrofy; Osthilfeskandal połączył liberałów i socjaldemokratów, a nawet kajzera z von Hindenburgiem. Ludendorff został wygnany do swojej posiadłości, a pierwsze wybory od 10 lat zostały ogłoszone.

### Złota Epoka Tirpitza

Po tygodniu gorączkowej kampanii zwanej Tage der Schreihälse, okazało się, że DVLP Ludendorffa zdobyła 32% głosów, przez wygrała wybory. Był to bolesny cios dla marzeń opozycji. Jednak Kajzer w końcu wybrał nowego Reichskanzlerza, który udowodnił, że będzie mógł użyć wezwań do reform na własne potrzeby: wielkiego admirała Alfreda von Tirpitza.

Tirpitz rozpoczął program liberalizacji gospodarczej. Po okresie zastoju wzrostu wewnętrznego zbiegło się to z zyskami z długoterminowych inwestycji w końcu Mitteleuropy; Rezultatem był gospodarczy boom, który trwał przez całą kadencję kanclerza von Tirpitza, wzmacniając jego ogromną popularność i reputację. W tym okresie zaczął być nawet nazywany "drugim Bismarckiem".

Ta koncentracja na stymulowaniu sektora prywatnego spowodowała jednak niezadowolenie prawicowych socjalistów. 14 maja 1924 r. kilku posłów DVLP utworzyło nową partię, Alldeutsche Verband (niem. *Unia Pan-Niemiecka*). Dzięki programowi, który skupiał się na kontrolowanej przez państwo ekonomii i germańskim nacjonalizmie ta nowa partia miała niewielkie szanse powodzenia. To zmieniło się rok później, kiedy charyzmatyczny pilot myśliwców Hermann Göring został przewodniczącym partii i poprowadził partię do zdobycia 8% w wyborach 1928 roku.

Tirpitz zakończył swój program zagraniczny zdobyciem brytyjskich kolonii w 1925 roku oraz sojuszem z Kliką z Zhill w następnym. Dzięki przejęciu brytyjskich posiadłości przez Niemiecką Afrykę Środkową oraz stworzeniu Niemieckiej Kompanii Wschodnioazjatyckiej niemieckie marzenie o Miejscu pod Słońcem wreszcie się spełniło.

### Interregnum

6 czerwca 1930 r. Reichskanzler von Tirpitz zmarł nagle podczas wizyty w Hamburgu. Jego śmierć sprawiła, że DVLP prawie się rozpadło, gdyż żaden polityk nie był w stanie objąć jego stanowiska. Po uroczystościach pogrzebowych admirała, które stały się największym zgromadzeniem publicznym od czasów początku Weltkriegu, magnat medialny Alfred Hugenberg pokonał w wyborach partyjnych Ulricha von Hessela.

Ale mimo tego, że Hugenberg natychmiast rozpoczął masową kampanię promującą siebie jako jedynego następcę niemieckiego Drugiego Najlepszego Kanclerza, Kaiser nie wybrał Hugenberga na nowego Reichskanzlera. Zamiast tego, po nietypowym długim okresie oczekiwania, Franz von Papen, przewodniczący Niemieckiej Partii Konserwatywnej (DKP) - znany tylko z tego, że kopiował program DVLP tak blisko, jak to tylko możliwe - stał się Reichskanzlerem niespodziewanie 3 sierpnia.

Zszokowany i oburzony tym najprawdopodobniej zmotywowanym przejściem, Hugenberg przyjął nowy program partyjny dla DVLP, aby odróżnić go od DKP; przywrócenie władzy miejscowej szlachtom i krajom składającym się na nich, podobnym do platformy partykularnej Zentrum i BVP, ale połączone z powrotem do kontrolowanych przez państwo gospodarek i subsydiów rolnych dla Junkrów Wschodnio-Ebuckich.

Ta nowa platforma okazała się daremna, gdy 16 lipca 1932 roku, po 2 latach bezsensownych dotychczasowych interesów, DKP von Papena wygrało z górą, zdobywając 32%, a "nowy" DVLP spadł do najniższego poziomu 5%. SPD pozostała drugą co do wielkości partią z 25%, jak to było od dwudziestu lat w tym momencie.

Od tego czasu największym wydarzeniem był niepokonany bohater Weltkriegu Paul von Lettow-Vorbeck, który w 1934 r. Został honorowym przewodniczącym opustoszałej Partii Narodowo-Liberalnej (NLP). Niemcy stracili wszelkie pragnienie przygody; wszyscy oni - i ich politycy - mają nadzieję na przedłużenie status quo tak długo, jak to możliwe. Ale Kajzer się starzeje, podobnie jak porządek powojenny. I nawet jeśli Niemcy nigdy nie były tak potężne, nigdy nie miały tak ciężkich obciążeń.

## Polityka i partie

Niemcy to półfederalna monarchia półkonstytucyjna, rządzona przez niemieckiego kajzera (króla Prus w stałym związku osobistym). Zgodnie z konstytucją II Rzeszy Niemieckiej kanclerz i rząd są wyznaczani przez - i odpowiadają tylko na - kajzera, ale ustawodawstwo musi zostać zatwierdzone przez Reichstag, izbę wybraną proporcjonalnie przez powszechne męskie wybory oraz Bundesrat, składający się z przedstawicieli każdego z państw.

Jednak od czasów dyktatury Ludendorffa Bundesrat został rozwiązany. Niemcy mają społeczność partykularną, która nie przestanie naciskać na przywrócenie pełnej struktury federalnej. Kolejną kwestią jest system wyborczy pruskiego Landtagu, który zapewnia stabilną większość partii konserwatywnych.

Pomimo dość autorytarnego charakteru, niemiecki system polityczny jest w dużej mierze zaprojektowany na rzecz wielopartyjnych koalicji, które zapewniają większość kanclerzowi Kajzera, przez co zyskują znaczny wpływ na politykę rządu. Obecna koalicja składa się z Niemieckiej Partii Konserwatywnej (DKP) i Zentrumspartei (Zentrum).

## Wojsko

### Armia

*Deutsches Heer* (Niemiecka Armia) to druga co do wielkości armia na świecie, za Rosją. Jednak w ostatnich kilku latach nękały ją pospiesznie tłumione skandale, co wskazuje, że doktryna militarna i szkolenia nie nadążają za napiętym budżetem wojskowym. *Generalfeldmarschall* August von Mackensen, obecny szef *Deutsches Heer*, uparcie twierdzi, że nie ma potrzeby przeprowadzania reform na wielką skalę: jest jednak stary, a rzeczy wkrótce mogą się zmienić.

Większość naziemnych sił niemieckich jest scentralizowana w Europie, zgodnie z planem obronnym utworzonym pod koniec 1920 roku przez *Reichskanzlera* Alfreda von Tirpitza. Flandria-Walonia i obecnie wstrzymana linia Ludendorffa w Elsass-Lothringen stanowią podstawę obrony na zachodzie, podczas gdy liczne satelity wschodnioeuropejskie działają jako państwa buforujące przeciwko Rosji na wschodzie. Bezpieczeństwo kolonii, z wyjątkiem garnizonów strategicznych w Maroku, Singapurze, na wyspach Pacyfiku i Afryce Zachodniej, powierzono prywatnej bojówkom wytrenowanym i utrzymywanym przez Niemiecką Afrykę Środkową oraz Niemiecką Kompanię Wschodnioazjatycką.

### Marynarka

*Kaiserliche Marine* (Marynarka Imperialna) to największa i prawdopodobnie najsilniejsza marynarka wojenna na świecie. Mimo to, jego przewaga nad innymi współczesnymi flotami nie jest taka sama jak brytyjskiej Royal Navy przed Weltkriegiem. Dysponując największą, choć przestarzałą flotą pancerników na świecie, *Kaiserliche Marine* jest także jedną z niewielu marynarek wojennych, która posiada lotniskowce. Dzięki bazom na całym świecie, *Kaiserliche Marine* jest główną metodą niemieckiego imperium egzekwowania niemieckich interesów za granicą i utrzymania bezpieczeństwa wśród wrażliwych szlaków handlowych, które transportują towary do i z kolonii. Na czele *Kaiserliche Marine* stoi obecnie admirał Ludwig von Reuter.

### Lotnictwo

*Luftstreitkräfte* (Siły Obrony Powietrznejj) jest kierowany przez Generalfeldmarschalla Manfreda von Richthofena, słynnego asa bojowego Weltkriegu. *Luftstreitkräfte*, największa siła powietrzna na świecie, koncentruje się na wspieraniu operacji wojskowych za pomocą dużej floty taktycznych bombowców. Siły utrzymują także obecność za granicą, przede wszystkim w Tsingtau, gdzie znajduje się duży kontyngent lotniczy.

## Relacje zagraniczne

Cesarstwo Niemieckie jest liderem Reichpaktu , sojuszu ustanowionego po zwycięstwie w Weltkriegu w 1921 roku. Reichpakt składa się z Niemiec i jego podmiotów na kontynencie europejskim. Zamorskie kolonie niemieckie uważane są za de facto członków Reichpaktu z wyjątkiem *Mittelafriki* i *Allgemeine Ostasien-Gesellschaft*, którym przyznano ograniczoną autonomię w zakresie spraw zagranicznych.

Niemcy utrzymują serdeczne stosunki ze swymi dawnymi sprzymierzonymi mocarstwami Austro-Węgier, Imperium Osmańskiego i Bułgarią, które nie wyraziły aktywnego zainteresowania przystąpieniem do Mitteleuropy.

Jako zagorzali antysyndykaliści, Niemcy ogłosiły swoją wrogość przeciwko Komunie Francuskiej, Socjalistycznej Republice Włoch i Związku Brytyjskim. Niemcy mają mniej niż pozytywne poglądy na temat swoich dawnych przeciwników z Ententy, kierowane przede wszystkim na Dominium Kanady i Francuskie Państwo Narodowe.

## Kolonie i protektoraty

Rozwijające się niemieckie imperium kolonialne było w dużej mierze uważane za następstwo Weltkriegu, z większością terenów kolonialnych i zależnych okupowanych przez Ententę w czasie wojny. Po 1921 r. Cesarstwo Niemiecskie mogło rozszerzyć swój udział w znacznej części świata, po części dzięki upadkowi Imperium Brytyjskiego i Republiki Francuskiej.

W Europie Niemcy kontrolują Kretę i Maltę. W Afryce dominacja niemiecka koncentruje się na *Mittelafrice*, z dodatkowymi posterunkami: Berbera, Dżibuti, Madagaskar, wyspa Mauritius, wyspa Reunion, Gambia, Sierra Leone, Maroko, strefa Kanału Sueskiego i Jemen. Na Dalekim Wschodzie *Allgemeine Ostasien-Gesellschaft* kontroluje kilka nadmorskich miast, podczas gdy Deutsch-Ostasien kontroluje następujące tereny: Indochiny, Zatoka Kiaoczów, Singapur, niemieckie Borneo, Cejlon i Hainan. Niemieckie kolonie w Oceanii obejmują: Kaiser-Wilhelmsland, Archipelag Bismarcka, niemieckie Wyspy Solomona, wyspę Bougainville, wyspę Angenehm, Wyspy Marshalla, Wyspy Mariana, Wyspy Caroline i niemieckie Samoa.

## Kultura

### Kobiety w Niemczech

Podczas gdy siły ekonomiczne i społeczne sprawiły, że kobiety wypełniają wiele miejsc pracy w dużych miastach, w szczególności w sektorze usług i pracy biurowej, konserwatywny establishment Rzeszy jak dotąd uniemożliwił im głosowanie w wyborach do Reichstagu (chociaż niektóre z bardziej postępowych landów, takie jak Wurttemburg i Baden, pozwoliły kobietom głosować w regionalnych zgromadzeniach). Jednak długa obecność kobiet-polityków w życiu publicznym, z których najważniejsza to Róża Luksemburg, babka niemieckiego socjalizmu, uczyniła Frauenwahlrecht (prawo wyborcze kobiet) gorącą kwestią polityczną.

### Literatura

Obecnie największym niemieckim autorem jest Erich Paul Remark, którego antywojenna książka "Durchbruch" (1929), a następnie "Der Weg vorwärts" (1931) stała się niezwykle popularna, pomimo sprzeciwu Großer Generalstab. Obecnie pracuje nad swoją trzecią książką, której akcja dzieje się po ostatecznym rozejmie z Wielką Brytanią. Niektóre plotki mówią o alternatywnej powieści historycznej "Trzecia Rzesza", opowiadającej o Niemczech, które przegrały Weltkrieg. Laureat Nagrody Nobla Tomasz Mann jest znanym wielbicielem kajzera i często był nazywany potencjalnym ministrem spraw zagranicznych ze względu na swój osobisty prestiż. Ernst Jünger, który zainaugurował modę "Pamiętników Weltkriegu" (przedstawiających wojnę z punktu widzenia żołnierzy), jest obecnie wysoko postawionym urzędnikiem administracji *Mittelafriki*. Niemieccy pisarze również są zaangażowani w ekstremalistyczną politykę: sztuki Bertolta Brechta ledwie unikały cenzury z powodu świętowania wartości syndykalistycznych, chociaż zostało to nieco osłabione w tych sztukach, które zrobił z jego bardziej konserwatywnym współpracownikiem Oswaldem Spenglerem, podczas gdy nacjonalista Alfred Rosenberg, który zrobił przegląd niemieckiej filozofii (Kanta, Hegla oraz Nietzchego) ma małą, lecz zauważalną publikę.

### Muzyka

Podczas gdy Niemcy oficjalnie popierają muzykę klasyczną - zwłaszcza Wagnera, Bacha, Brahmsa, Mozarta, Händla i wszystkich niemieckich kompozytorów, nie jest to tak popularne jak kiedyś. Nawet Kajzer zaczął czcić Scotta Joplina. Małżonka Kronprinza Wilhelma, księżniczka Cecylia, jest znanym przyjacielem współczesnych muzyków. Prestiżowi kompozytorzy, tacy jak Siegfried Alkan, Bogisław Hubermann, Wilhelm Kempff, Elly Ney, Wilhelm Furtwängler i Herbert von Karajan często wykonują niewielkie koncerty dla rodziny królewskiej w Pałacu Cecilienhof.

### Kino

Studio Babelsberg na przedmieściach Berlina jest największe w Europie i rywalizuje nawet z Hollywood o produkcję, jakość i liczbę filmów. Niemieckie kino stało się światowym przemysłem i wymarzoną fabryką dla całej Europy. Co więcej, w dużej mierze dzięki staraniom nieżyjącego już Friedricha Murnaua, udało mu się przekroczyć swoje wstępne korzenie jako zwykłe narzędzie propagandy rządowej i przyjąć bardziej artystyczne podejście. Popularne wśród niemieckich odbiorców są Hans Albers i Marlena Dietrich oraz renomowane komiksy Ernsta Lubitscha, choć prace Fritza Langa są często uważane za zbyt mroczne i realistyczne dla gustu widza.

### Malarstwo, rzeźba, architektura

Fala Dady rozprzestrzeniła się również na Niemcy, podzielony kraj, który cieszył się korzystną konkluzją Weltkriega, gdy ucierpiał na skutek długiej wojny i blokady: na przykład praca Maxa Ernsta i George'a Grosza charakteryzuje trauma lat wojny. W urbanistyce Walter Gropius i jego młody rywal, Albert Speer, walczą o uwagę niemieckiego rządu, skupiając się na majestatycznych pomnikach ku pamięci Weltkriega. Rzeźby Arno Brekera, początkowo pomyślane jako święto niemieckiego mężczyzny, zostały ocenzurowane ze względu na swoją nagość, uznaną za nieprzyzwoitą przez władze niemieckie.