Esther van Deregen

* 1822
* 1788

**Esther van Deregen (z domu Torrgaroth)** - Imevardzka elfka. Żona Donalla van Deregena, 18. hrabiego Grettvern.

## Dzieciństwo

Córka Zivrana Torrgarotha, elfa z ludu Erc'htud i emerytowanego Strażnika Światła, oraz jego żony, Alii. Urodzona 5 dnia miesiąca Krwi 1766 w Vilten, nieopodal Raglan w Thalvonie.

Jej imię zaproponował jej ojciec, zainspirowany przez jedną z acrońskich powieści, którą zdarzyło mu się przeczytać. Propozycja nadania małej Thalvance acrońskiego imienia wyszła głównie z faktu, że elfowi skojarzyło się ono z bras'tudzkim słowem "esper" znaczącym "nadzieja", a on sam chciał by jego dziecko posiadało imię, które niesie za sobą jakieś znaczenie.

Początkowo dzieciństwo Esther przebiegało spokojnie i wręcz sielankowo. Mieszkała razem z rodzicami i dziadkami w niewielkim domostwie i prowadziła normalne życie dziecka jej stanu. Od najmłodszych lat pomagała na ile mogła w gospodarstwie, lecz jej rodzice dawali jej dużo swobody z racji na to, że była jedynaczką.

W jej wiosce było wiele dzieci pochodzenia elfickiego z uwagi na bliskość tej miejscowości do bram Enklawy w Górach Szarych oraz ruin Świątyni Światłości Pana. Uczęszczała do lokalnej szkoły wiejskiej dla dziewcząt oraz była edukowana przez ojca w sprawach związanych z elfami - ich kulturą a przede wszystkim wiarą. Dzięki temu umiała czytać i pisać, zarówno po thalvańsku i veuthcku (imevardzkie prawo wymagało od Thalvanów znajomości veuthckiego), jak i po bras'tudzku. Jako niemowlę została rytualnie także przyjęta zarówno do grona Wyznawców Krwi, jak i Kultu Laevratha i od czasu do czasu uczestniczyła w obu nabożeństwach.

W 1777, kiedy Esther miała 11 lat, cały jej dotychczasowy świat zawalił się, wraz z nadejściem Pogromu Stulecia. Kiedy nadeszła wieść o spaleniu pobliskiej Blavy przez Błękitną Dywizję, ojciec Esther kazał jej i jej matce uciekać, a sam został, by bronić domu i ruin świątyni przed najeźdźcą. Był to ostatni raz (przynajmniej do 1814) kiedy młoda półelfka widziała swojego ojca. Razem z matką uciekły jak najdalej mogły - do siostry jej matki, która po wyjściu za mąż zamieszkała w Dolred, wiosce nieopodal Reman. Tam, mimo przyjaznego jej najbliższego otoczenia, mała dziewczynka zmuszona była ukrywać swoje nieludzkie, śnieżnobiałe włosy, oraz generalnie spędzała większość czasu w ukryciu swojego nowego domu. Mocno odbiło się to na jej psychice. 7 lat po uciecze z Vilten, w 1784, jej matka zachorowała na zapalenie płuc, które okazało się śmiertelne. Esther podjęła wówczas decyzję o odejściu z wioski, nie mogąc już tam mieszkać ze względu na traumy, jakich tam doznała.

## Przynależność do Kręgu

18-letnia wówczas Esther zaczęła szukać sobie nowego domu. Najlepiej takiego, który będzie w większości zamieszkany przez osoby jej podobne. Ruszyła więc w poszukiwaniu Enklawy w Puszczy Devveńskiej. Nie wiedziała jednak, że Enklawa już wtedy została zniszczona przez sektę Czarnego Pana, Krąg, który zaczął podawać się za Enklawę. Kiedy spotkała ichniejszych przedstawicieli, ci wykorzystali jej desperację i potrzebę przynależności, skutecznie przekonując ją, by z nimi została. Na początku utrzymywano przed nią otoczkę dawnej Enklawy, jednak Esther, wychowywana przez bardzo pobożnego elfa i sama będąca dość wierzącą w Laevratha osobą, szybko zorientowała się, że trafiła w zupełnie inne miejsce niż jej powiedziano. Wydawało się jednak, że nie ma już ucieczki. Krąg był i jest do tej pory organizacją bardzo silnie uzależniającą i kontrolującą. By utrzymać ją w ryzach, poddawano ją licznym torturom fizycznym i psychicznym oraz czerpano z jej średniej siły aury. Była to aura znacząco słabsza od reszty potężnych w porównaniu do niej członków Kręgu. To z czasem potęgowało tylko fakt, że stawała się dla sekty bezużyteczna, przez co wisiała nad nią groźba śmierci. Od dawna szukała drogi ucieczki z tego bagna w jakim się znalazła i, jak się okazało, nie była jedyna. Taki sam cel okazał się mieć Veleth Moryn, erc'htudzki elf, który trafił tam jako dziecko. Przez długie miesiące planowali oni wspólną ucieczkę z Puszczy, chcąc uciec do Enklawy w Ardenn, o której istnieniu byli w 100% pewni.

Zaraz przed nadejściem nowego roku 1786, 20. dnia miesiąca mrozu 1785, podjęli oni decyzję o ucieczce. O ile udało im się wspólnie uciec poza obręb obozowiska Kręgu, o tyle z Puszczy żywa wydostała się tylko Esther.

## Schwytanie przez Kongregację

Po wyjściu z Puszczy, Esther udała się wprost do Learpholl, a stamtąd za ostatnie vardy najszybszym statkiem do Áthail. O ile w Thalvonie bez problemu dostała się na pokład statku, o tyle w stolicy Veutheim nie przeszła kontroli rasowej przy zejściu do portu. Za to natychmiastowo została wtrącona do lochów Kongregacji, która przetrzymywała ją na czas nieokreślony. Wówczas prawo na Veutheim było nadal pod wpływami Ervolda van Deregena, mimo, że ten został zamordowany rok wcześniej. Nie istniało prawo nakazujące służbom wszczęcia postępowania, w praktyce umożliwiając im prześladowanie więźniów i czynienie z nimi czegokolwiek zapragną. Esther była jedną z naprawdę wielu elfów złapanych tylko ze względu na pochodzenie. Dodatkowym dowodem obciążającym jej osobę było wyczuwalne przez inne elfy lekkie, ale jednak, spaczenie aury. Wiązało ją to więc z użytkowaniem martwej magii, które to sprawiło, że otrzymała status więźnia niezwykle niebezpiecznego.

Parę dni po jej schwytaniu do jej celi, którą już dzieliła z trzema innymi osobami różnej płci (w lochach Kongregacji nie obowiązywał wówczas podział na płcie oraz osobiste cele ze względu na przepełnienie), do celi wprowadzono nowo schwytanego więźnia. Był to Brandon Linnik, thalvański marynarz oraz członek Zakonu, który został aresztowany po nieudanej akcji odbicia więźniarki dzień wcześniej.

## Oswobodzenie przez Zakon

Po Linnika szybko przyszli jego zakonni koledzy. Dokonali oni czteroosobowego szturmu na lochy oraz uwolnili wszystkich, którzy byli przetrzymywani. W rezultacie Esther odzyskała utraconą wolność, a w Zakonie ujrzała okazję do bezpiecznego bytowania na czas, aż sytuacja w mieście się uspokoi i będzie mogła ruszyć do Ardenn. Brała więc aktywny udział w pomocy przy wydostawaniu się z lochów. Harold Truetinger, widząc zaradność młodej dziewczyny, postanowił zabrać ją z resztą do posiadłości, gdzie Zakon miał swą siedzibę. Po drodze czujni Leo Ragnbjorg i Donall van Deregen zaczęli wypytywać ją o to dlaczego została osadzona w kongregacyjnym więzieniu. Z początku przyznała się jedynie do tego, że nie przeszła kontroli rasowej w porcie w Áthail, uciekając z ogarniętego pogromami Błękitnej Dywizji Thalvonu. Był to jednak rok 1786 - Dywizję już rozwiązano. Rzuciło to cień podejrzeń na dziewczynę. W końcu jednak przyznała się, że uciekła z Puszczy Devveńskiej, zagarniętej przez Krąg. Początkowo większa część Zakonu miała opory, by przyjmować ją w swe szeregi, jednak ostateczną decyzję zezwalającą jej na to wydał Eagon Zakonu - Thaddeus van Beringen, jednocześnie nakazując swoim dwóm najbardziej zaufanym współpracownikom, Donallowi oraz Leo obserwację nowego nabytku ich organizacji. To oni odkryli po pewnym czasie, że Esther wymyka się pod osłoną nocy z posiadłości van Beringena i zawsze kieruje się na południe. Narosło podejrzenie, związane z istnieniem tam Kręgu. W Górach Ardenńskich istniały wówczas dwa zbiorowiska elfów - Enklawa w górach zachodnich i Krąg w górach wschodnich. Logicznym było podejrzewać, że Esther wymyka się, by nawiązywać kontakt z organizacją do której należała.

## Nieudane próby pod Ardenn

Esther kilkukrotnie próbowała nawiązać kontakt z Enklawą w Ardenn. W końcu udało jej się spotkać z łącznikiem Enklawy, jednak ten odrzucił jej prośby o zaprowadzenie jej do Enklawy. Wyczuwając jej spaczoną aurę chciał ją zabić i najpewniej udałoby mu się to, gdyby nie interwencja śledzących ją tej nocy Leo i Donalla. Kiedy łącznik uciekł, półelfka zaczęła szczerze tłumaczyć im swoje położenie i cele. Po powrocie do posiadłości opowiedziała wszystkim zainteresowanym o tym co ją spotkało i co planowała, jednak przyznała też, że w obecnej sytuacji plany te najwyraźniej są nie do zrealizowania. Mimo sceptyczności wielu, van Beringen nadal wierzył młodej dziewczynie. To nie sprawiło jednak, że Zakon traktował ją cieplej. Jedynymi życzliwymi w pełni osobami dla niej były te pochodzenia stricte elfickiego oraz van Beringen wraz z Idą Amos. Reszta albo postanawiała pozostać neutralna, albo nadal stała w opozycji. To spowodowało, że Esther osunęła się w cień, nie chcąc wchodzić w drogę reszcie i czując się wykluczoną, jednak przy tym samym bardzo przykładała się do treningów z Haroldem Truetingerem, który widział w niej wielki potencjał.

## Wyprawy thalvańskie

Wczesnym latem 1786 Neven Volinin postawił przed Esther nowe zadanie. Chciał nawiązać kontakt z Enklawą w Górach Szarych, jednak nie mógł wysłać tam nikogo z Zakonu, gdyż wyglądali zbyt elfio. Nikogo poza Esther, oczywiście, ponieważ nic poza aurą i białymi włosami nie dzieliło jej od ludzi. Dziewczyna szybko zgodziła się, mimo mieszanych uczuć. Chciała odpłacić się Zakonowi za to, że mimo wszystko dali jej dach nad głową. Nie wysłano jej jednak bez opieki (a raczej kontroli). Do tego zadania wybrano już mniej chętnego Donalla van Deregena, który miał koordynować ich działania i kontrolować czy półelfka cały czas zachowuje się właściwie. W wypadku gdyby uznał, że tak się nie dzieje, miał prawo odebrać jej życie, o czym ona nie została poinformowana. Pierwszym celem wyprawy było doskonale znane przez Esther miasto - Raglan. Nie znaleźli tam jednak nikogo z listy kontaktów Volinina. Wówczas ich celem stało się Blythe, jednak tam też nie dokonano przełomu. Kiedy wszystkie tropy Volinina okazały się być ślepe, Donall i Esther wrócili do Áthail bez żadnych przydatnych wieści.

W następnym roku ruszyli do Thalvonu ponownie, tym razem by odszukać erc'htudzkiego pisarza, Edhelvhura Loredrasa. Kiedy to się powiodło, elf zaproponował, że wybierze się z nimi do Enklawy. Donall nie grzeszył optymizmem, jednak w Esther narosła wówczas nadzieja na to, że trafi na swoich i już tam zostanie. Znów ogarnęła ją olbrzymia potrzeba przynależności i czucia się po prostu dobrze w miejscu w którym mieszka. Loredras im bliżej Enklawy byli, tym sam powątpiewał czy wyjdą z tego cało. Dziewczyna jednak wątpliwości nie miała, a raczej mieć nie chciała. Uparcie dążyła do celu, nawet kosztem wielokrotnych kłótni ze swoim ludzkim towarzyszem.

Przeczucia Donalla okazały się jednak prawidłowe. Wyprawa do przełęczy prowadzącej do Enklawy była kompletną katastrofą, podczas której życie stracił Loredras, a dwójka z Áthail otarła się o śmierć. Będąc nieopodal Wąwozu Śmierci elf decydował się wycofać, obawiając się, że zaraz zaatakują ich zwiadowcy. Esther dalej trwała przy swoim postanowieniu o kontynuowaniu podróży wgłąb przełęczy do Enklawy, a Donall zdecydował się, że nie puści jej tam samej. Kiedy Loredras zginął, krzycząc na całą przełęcz, dwójka postanowiła uciec, ledwo przy tym przeżywając. W obliczu kolejnej porażki, oboje zdecydowali się zatrzymać w byle gospodzie pod Raglan, by pomyśleć co dalej robić.

### Wizyta u rodziny w Vilten

Esther była mocno przybita faktem, że i do rodzimej jej ojcu Enklawy nie udało jej się dostać. Donall za to nie szczędził jej gorzkich słów, wytykających jej bezmyślność i działanie w emocjach. Wywiązała się straszna kłótnia, którą dziewczyna zakończyła w gwałtowny sposób - dając z liścia swojemu ludzkiemu towarzyszowi. Po tym rozdzielili się. Esther wyszła, a Donall spędził resztę wieczoru w barze. Dziewczyna spędziła noc nad pobliskim jeziorem, rozmyślając co dalej robić. Była w okropnej kondycji psychicznej i zdawało jej się, że wyczerpała już wszelkie drogi ratunku dla samej siebie. Szybko też zaczęła mieć wyrzuty sumienia za narażanie Donalla na niebezpieczeństwo. Wiedziała, że nie po to tu przyjechali. Do myślenia dał jej fakt, że chłopak nie zostawił jej samej w przełęczy, mimo, że mógł i chciał wracać z Loredrasem. Do tej pory był dla niej lodowato neutralny i dość szorstki, jednak zdawało się, że przez ten lód powoli zaczął się przełamywać obraz człowieka dość dobrego. Przynajmniej jak na van Deregena. Dziewczyna postanowiła więc, że teraz spróbuje się pokazać z lepszej strony. Donall był wpływowym członkiem Zakonu, a jego zdanie o niej, jeżeli byłoby pozytywne, mogłoby wiele zmienić w samym Zakonie. Wpadła więc na pomysł, który ukazałby mu jej prawdziwą twarz. Coś, co pozwoliłoby mu jej zaufać.

Rano czekała na niego pod gospodą, a kiedy wyszedł przeprosiła go i, nie mówiąc z początku gdzie, zaczęła prowadzić do Vilten, swojej rodzinnej miejscowości. Tam oprowadziła go po okolicy i dużo opowiadała. Pokazała mu fundamenty już dawno spalonego domu i inne ważne dla niej miejsca. Opowiedziała o swojej rodzinie, ucieczce i losie jej rodziców. Miała to być krótka wizyta, jednak tę część planu zaburzyła ciotka Esther, siostra jej matki, Lyuba, która szybko rozpoznała swoją siostrzenicę. Esther była zdziwiona co jej ciotka robi w Vilten, skoro wcześniej mieszkała w Dolred. Ta wytłumaczyła, że z powodu suszy przeprowadziła się z rodziną w dawne strony. Oznajmiła jej też, że ma nie lada powód do świętowania, ponieważ jej syn, Dragan, żenił się następnego dnia. Thalvanka zaprosiła ją i Donalla na wesele. Dziewczyna jednak bała się zapytać towarzysza o zgodę, bojąc się, że to już będzie za wiele samowolki. Ku jej zdziwieniu, ten przystał na jej prośbę. By jej nie kłopotać zaoferował, że poczeka na nią w Raglan, a ona dołączy do niego jak będzie po weselu. Ciotka Esther jednak nie dała młodemu Veuthowi takiego luksusu, niejako zmuszając go do zostania w Vilten. Esther miała ochotę zapaść się pod ziemię, bo uznała to za wielki wstyd i było jej niezmiernie głupio, jednak Donall zdawał się podchodzić do tej sytuacji nad wyraz z dystansem. Następny tydzień spędzili bawiąc się na weselu kuzyna Esther, najpierw osobno, a potem razem. Młody van Deregen szybko zaklimatyzował się w wiejskim społeczeństwie, ku zdziwieniu wszystkich, opanowując również wiejską odmianę thalvańskiego. Kiedy wesele dobiegło końca, Lyuba chciała zatrzymać u siebie ich obojga, traktując ich jak parę. Donall powiedział Esther, że jeżeli chce, może się zostać wśród swoich, ale on wraca do Áthail. Jak dobrze by się nie czuł wśród swojskich Thalvanów, w Áthail było jeszcze wiele do zrobienia. Półelfka wówczas zaskoczyła go, mówiąc, że wraca razem z nim, bo chce się jeszcze Zakonowi do czegoś przydać. Po tym Esther pożegnała się z rodziną i wróciła z Donallem do stolicy Veutheim. Podróż powrotna przebiegła im całkiem miło, w porównaniu do tych poprzednich. Załapali oni nić porozumienia i zaczęli sobie coraz bardziej ufać, mimo, że Donall wciąż trzymał się na dystans.

## Czasy przedwojenne i wojenne

Po powrocie do Áthail stary plan Esther zdawał się powieźć. Jej pogodzenie z Donallem sprawiło, że ten niejako pomógł jej zyskać zaufanie większości członków Zakonu, a też z nim samym półelfka miała coraz lepsze relacje. Jak się okazało, mieli bardzo podobne spojrzenie na świat w wielu kwestiach. Częste spędzanie ze sobą czasu zaowocowało wytworzeniem się między nimi relacji najpierw przyjacielskiej, a potem ewoluującej powoli w coś więcej. Donall wziął na swoje barki trenowanie jej zastępując w tej roli Harolda, coraz częściej brał ją ze sobą na akcje oraz zlecał jej wymagające zaufania role. Dawał jej się wykazać, poprawiając jej status w Zakonie oraz jej osobiste poczucie własnej wartości. Poza akcją, w zaciszu posiadłości van Beringena dzielił się też z nią historiami ze swojego życia, ukazując jej swoją bardziej wrażliwą nie tylko na krzywdę elfów stronę. Zdawało się, że był zawsze przy niej i dla niej, kiedy tego potrzebowała. Całkiem jej to imponowało, jednak wszelkie myśli o wytworzeniu się między nimi czegoś więcej Esther starała się oddalić. Nie wyobrażała sobie jak miałoby to działać i wyglądać. Tłumaczyła samej sobie, że to byłby związek bez przyszłości z racji na różnice między nimi (nie tylko rasowe, ale też i społeczne), które już z góry przekreślają wszelkie szanse. Nie spodziewała się jednak, że parę miesięcy po ich powrocie z Thalvonu Donall zacznie robić większe kroki w kierunku zacieśnienia się ich relacji. Z niepewności i strachu kompletnie zahamowała owe kroki, powodując, że ich relacja stała się niezręczna, a spędzany wspólnie czas zaczął ograniczać się tylko do treningów i akcji. Wówczas Esther odnalazła towarzystwo w innych elfach działających w Zakonie. Szczególnie zaprzyjaźniła się z Renną i Tareddem, którzy wymieniali się z nią swoimi doświadczeniami i dawali jej odczuć, że jest jedną z nich.

Całkiem niespodziewanym zwrotem w życiu Esther okazał się być jednak rok 1788. Na jego początku Ampirion wypowiedział Imevardowi wojnę, a wkrótce po tym prawie cała męska część Zakonu zgłosiła się do wojska. Nie inaczej było z Donallem, który mimo możliwości pozostania w kraju zdecydował się na służbę wiedząc, że powstały specjalne oddziały złożone z nieludzi (głównie elfów) i że przewodzą im ludzcy oficerowie. Wówczas do młodej dziewczyny dotarło, że może go już nigdy nie zobaczyć. Nie zdołała jednak przemóc się i podejść do niego zanim wyjechał na szkolenie przygotowawcze. Zdecydowała, że zrobi to zaraz przed jego wyjazdem na front i tak też się stało. Esther, dzięki pomocy Thaddeusa van Beringena, dostała się na peron w Turnhal z którego w stronę statku w Áthail i na front miał zaraz wyruszyć młody van Deregen, zdobywając się w końcu na odwagę i podchodząc do niego minuty przed odjazdem pociągu. W tamtym momencie część jej chciała wyznać mu swoje uczucia, jednak druga wskazywała, że to nie jest najlepszy moment. Esther wiedziała, że Donall przejmie się jej słowami i źle wpłynie to na jego skupienie na froncie, więc ostatecznie jedynie przeprosiła go za miesiące niezręcznej ciszy i kazała mu obiecać, że wróci cały i zdrowy na Veutheim oraz będzie utrzymywał z nią stałą korespondencję listową. Van Deregen nie krył zdziwienia, ale też poruszenia z niespodziewanej wizyty. Obiecał jej, że będzie na siebie uważał i pisał do niej za każdym razem kiedy nadarzy się okazja. Potem nadszedł moment, gdzie musieli się pożegnać. Esther przytuliła go mocno i ze łzami w oczach patrzyła jak młody żołnierz wsiada do pociągu, który być może już nigdy go tu nie przywiezie.

Następne trzy miesiące Esther żyła w zasadzie oczekiwaniem na kolejny list z frontu. Nie mogła skupić się na pomocy Zakonowi, co van Beringen doskonale zrozumiał i okazał jej w tym wsparcie, też martwiąc się o los swoich "podopiecznych". Na froncie służył jego adoptowany syn, więc wiedział co to tęsknota i strach za walczącym żołnierzem. Listów przychodziło jednak sporo, szczególnie jak na warunki wojenne. Było jasne, że Donall wziął sobie do serca swoją obietnicę. By zakryć jednak tożsamość osoby z którą tak często wymieniał listy, adresował je do kobiety imieniem Astrid Eisenthal, a kiedy zdarzało mu się nawiązywać w treści listów do Thaddeusa van Beringena nazywał go jej krewnym. Częstotliwość przychodzenia kolejnych listów zmniejszyła się jednak drastycznie wraz z nadejściem miesiąca Ziemi i początkiem Ofensywy w Przełęczy Stepowej. Był to najbardziej stresujący dla półelfki okres, ponieważ utraciła poczucie stałej wiedzy co dzieje się z van Deregenem i czy jest bezpieczny, a miała przeczucie, że tragedia wisi w powietrzu. Do pewnego stopnia się nie myliła. Zaledwie dwa tygodnie później Donall van Deregen został zmuszony do powrotu do Áthail. Był ciężko ranny, a w konsekwencji ran stracił bezpowrotnie (przynajmniej do 1814) wzrok w lewym oku, od tej pory musząc chodzić z opaską na nim. Utracił również większość swoich zmysłów dotyczących oceny prędkości i dystansu, jak i cierpiał z powodu zdiagnozowanej u niego neurastenii wojennej. Po jego powrocie do Turnhal lekarze przekazali go pod skrzydła Idy Amos, a Esther stała się jej prawą ręką, która zawsze chętnie ją wyręczała. Opiekowała się Donallem i pomagała mu dojść do pełni sił po ranach wojennych. Niedługo po jego powrocie oficjalnie zostali parą i spędzali ze sobą w zasadzie całość każdego dnia.

Kiedy późnym latem adoptowany syn van Beringena stracił życie, jego ojciec nie mógł poradzić sobie z bólem, doprowadzając do tymczasowego rozłamu w Zakonie. Esther, razem z Donallem i większością elfiej części Zakonu pozostała z nim, kiedy Volinin i Truetinger razem z krasnoludem Jakkunem wyruszyli prowadzić walkę na swoich warunkach. W wyniku rozłamu, Zakon van Beringena bez silnego przywództwa niejako zawiesił działalność. Jego członkowie zaczęli prowadzić dość normalne życia, nadal mieszkając ze starym Thadem. Wówczas Esther poświęciła się swojej roli, przewidzianej w przypisanym do niej etacie w posiadłości van Beringena - zajęła się pielęgnacją ogrodów posiadłości, a w ramach terapii powojennej uczyła w tym zakresie też Donalla, który bardzo polubił pozwalające się mu wyciszyć ogrodnictwo.

## Życie po nowemu

Życie na obrzeżach wielkiego miasta zdawało się być dla Esther idealnym. Wciąż nie mogła wyjawiać nikomu swojego pochodzenia, bo mogłaby przez to umrzeć, ale miała pełne wsparcie swojego partnera i zakonnych przyjaciół. Załapała świetny, niemalże rodzinny kontakt z van Beringenem i Idą, traktując ich jak swoich rodziców (podobnie jak Donall). Pod koniec roku 1788, po trwającym zaledwie pół roku związku, Donall oświadczył się jej. Esther zgodziła się, jednak nie do końca rozumiała dlaczego jej partner się na to zdecydował, wiedząc, że i tak nie będą mogli się pobrać z uwagi na panujące na Veutheim prawo, odbierające nieludziom status obywateli. Wówczas Donall przedstawił jej swój plan, który po cichu rozrysowywał wraz z Martienem Telgenhofem, jednym z łączników Zakonu. Polegał on na ich ucieczce gdzieś na Wielki Kontynent, gdzie elfy i ludzie mogą żyć razem bez problemów, a o rodzie van Deregenów nikt nie słyszał. Esther ujęło bardzo to, że młody van Deregen był zdolny przekreślić i zostawić wszystko to, co ma na Veutheim i uciec tam, gdzie mogliby bez przeszkód zbudować swoje wspólne życie. Proces planowania jednak był czasochłonny, więc para musiała uzbroić się w cierpliwość.

Intrygę Telgenhofa i van Deregena zastopowało coś, czego nie planowała ani Esther, ani sam van Deregen. Na początku 1789 roku półelfka zorientowała się, że jest w ciąży. Zmusiło to więc wszelkie pomysły co do ucieczki do odejścia na drugi plan. Sam fakt nadchodzącego potomka był przerażający dla obojga przyszłych rodziców. Przytłaczał ich strach o to co dalej i co jeśli ktoś się dowie. Wiedzieli, że mają wsparcie w van Beringenie i ogólnie Zakonie, jednak przerażał ich fakt wydania na tak wrogo nastawiony dla elfów świat dziecka, które będzie miało w sobie elfią krew, odczuwalną i namacalną w aurze. Mimo tego, Esther mogła liczyć na wsparcie Donalla, mimo, że wiedziała o tym jak bardzo jego samego przeraża wizja zostania ojcem. Elfka wiedziała o traumatycznym i pozbawionym miłości dzieciństwie van Deregena, ale starała się go uświadamiać, że dawne tragedie nie przekreślają wcale szczęścia, jakie może nadejść.

W końcu, 14. dnia miesiąca pieśni Esther wydała na świat syna, Aidana. Imię syna było jej pomysłem - swoistym hołdem dla jej przodka od strony ojca, Athdana, który urodził się w klanie, a potem rodzie szlacheckim, jednak za jego życia ów ród utracił swój status, zrównując go z resztą zwykłych elfów. Był to swoisty hołd i zaznaczenie szacunku do obydwu warstw społecznych, jak i upamiętnienie jej korzeni elfickich. Macierzyństwo było dla Esther początkowo większym szokiem niż szczęściem, głównie przez fakt tego jak młoda była, ale z pomocą Idy szybko zaaklimatyzowała się do nowej roli, mając do tego pełne wsparcie narzeczonego, który przebijał niejedną wewnętrzną barierę niepewności, by móc zapewnić jej i ich synkowi to, czego potrzebują. Donall podjął wraz z Martienem Telgenhofem wyzwanie sfałszowania w razie czego większości dokumentów, które powinien posiadać. Wówczas zdecydowali się na utworzenie wersji w której Esther, w dokumentach wciąż wymieniana pod swoim wymyślonym przez Donalla w okopach alter ego - Astrid Eisenthal, zmarła przy porodzie. W razie wizyt u van Beringena Donall utrzymywał, że wychowuje syna sam z pomocą Idy, Thaddeusa i jego służby. Z biegiem miesięcy Esther coraz bardziej odnajdywała się w roli matki i czerpała z tego wielką radość. Jej więź z małym synkiem była bardzo mocna, mocniejsza od więzi małego Aidana z ojcem, mimo, że Donall nie był nieobecny w życiu swojego potomka. Był jednak zajęty sprawami natury prawnej, jak i starał się uciszać fakt, że urodził mu się syn, by nie wyszło na jaw elfie pochodzenie nowego dziedzica-bękarta van Deregenów, co sprawiło, że spędzał z małym o wiele mniej czasu niż jego matka. Oboje jednak bardzo starali się zapewnić synkowi jak najlepsze bytowanie z dala od kłopotów.

Mimo nadal niezmiennego opresyjnego dla elfów prawa na Veutheim Donall i Esther zdecydowali się zawiązać nieformalnie węzeł małżeński, by przypieczętować to, co ich łączy. Wybrali na to ostatni dzień 1789 roku, przyjmując wówczas błogosławieństwo Kultu Laevratha z rąk Nevena Volinina i zmieniając niejako bal noworoczny van Beringena we własne wesele. Po tym prowadzili nadal spokojne i stabilne życie razem. Do czasu.

## Śmierć

Wraz z powrotem zgrai Harolda do Zakonu pod koniec 1789, przywlekli oni ze sobą ogon Kongregacji, która niedługo potem zorganizowała obławę na terenie posiadłości. Esther i jej rodzinie udało się początkowo uratować z kordonu wokół domu. Zaczęli oni uciekać w stronę Grettvern, by szukać schronienia w rodzinnym dla Donalla Derehaven, jednak nie uciekli daleko. Otoczył ich zastęp Kręgu, koncentrując się na ich dawnemu zbiegowi, czyli samej Esther. Ich celem była zemsta, przez co gonili ją zaciekle, a w trakcie tego Esther została ciężko ranna. Widząc to i będąc pewnymi zwycięstwa, Krąg opuścił teren, zostawiając ją na pastwę losu. Wciąż trwał przy niej Donall i ich syn. Esther jednak krwawiła w wielu miejscach, a van Deregen nie miał wystarczająco dużo materiałów by ją opatrzyć. Kiedy zostawił ją na parędziesiąt minut w poszukiwaniu nowych bandaży popełnił najgorszy błąd swojego życia. Kiedy wrócił, półelfka już nie żyła. Wciąż, już bezwładnie, trzymała w ramionach małego synka, jednak sama nie dawała znaku życia. Ten widok na zawsze wyrył się w pamięć van Deregena.

Donall wykopał swojej ukochanej grób i pochował ją, zabierając małego syna ze sobą i już ostatecznie wracając do Derehaven. Przez następne lata nie wypowiadał nawet słowa na jej temat, a wszelkie przedmioty związane z nią i Zakonem ukrył i strzegł przez długi czas.

## Powrót do życia

Podczas Wojny o Naród, generał Czarnego Pana, który najechał Derehaven spotkał się z tak wielkim oporem, że konieczne było, by zreperował jakimś sposobem liczebność swych wojsk. Zdecydował się wówczas na nekromancję - a konkretnie, wskrzeszenie wszelkich zmarłych elfów, które nie dostąpiły Rytuału Oczyszczenia i których dusze pozostały w ciałach, w zasięgu których była jego magia. Takowych elfów było blisko 30 tysięcy, i jedną ze wskrzeszonych dusz była Esther. Ubezwłasnowolniona i zmuszona do nieświadomej służby siłom ciemności przeszła cały szlak bojowy od Áthail, przez Zorn, Learpholl i Raglan aż do Enklawy w Górach Szarych. Tam została szczęśliwie uwolniona spod jarzma ciemności przez złączone siły magiczne elfów Erc'htud, które broniły Sanktuarium Światła.

Kiedy władza generała Czarnego Pana nad nią ustała, Esther nie była świadoma gdzie jest ani co się dzieje. Ukryła się wówczas pod jednym z zapadniętych filarów i próbowała zrozumieć swoje położenie. Pamiętała moment swojej śmierci, więc to czego w tamtej chwili doświadczała było dla niej nie do wytłumaczenia. Z ukrycia zobaczyła jednak kolejne zastępy zniewolonych dusz, które są oczyszczane magią światła i wracają do świadomości. Wśród nich był Neven Volinin oraz Renna Anvaryis, jej dawni przyjaciele z Zakonu, których śmierć widziała na własne oczy podczas obławy na posiadłość van Beringena. Wówczas dotarło do niej co najprawdopodobniej się stało. Zawołała Volinina i Rennę do siebie, po czym razem wypatrzyli również innych do tej pory martwych elfów z Zakonu - Hagena, zbiega z Kręgu, oraz Taredda, eilenn'tudzkiego medyka. Gdy i oni dołączyli do grupy wskrzeszonych członków Zakonu zaczęli wspólnie analizować sytuację. W tłumie walczących zaobserwowali znane im twarze. Najpierw w oczy rzucił im się waleczny morski wilk, Brandon, blisko którego między nogami walczących dało się wypatrzeć Jakkuna. Niedaleko nich walczyli Lundvegowie, których prowadził Leo. Wówczas to wypatrzono również i Donalla, choć nikt nie krył szoku z tego jak młodo wyglądał. Volinin chwilowo wątpił nawet, że to jego dawny wspólnik. Esther odrzuciła jednak wszelkie wątpliwości i pobiegła do grupy znajomych, a za nią pobiegła reszta. Walki już ustawały, więc ostatnia potyczka przy przyjaciołach była formalnością. Kiedy wszystko uspokoiło się na dobre, a elfy zaprzestały naporu magicznego, Esther rzuciła się w ramiona Donalla, wciąż niedowierzając. Z drugiej strony poczucie niedowierzenia również istniało, ale Donall wiedział na co stać Avrona i elfy, więc przyjął wszystko z absolutnym spokojem i radością, zaraz po tym przedstawiając jej ich dorosłego już syna, który po raz pierwszy mógł porozmawiać z własną matką (i to pamiętać).

Esther jednak nie trwała w euforii pojednania aż tak długo. Stwierdziła, że na to czas będzie po zakończeniu całego kryzysu w wir którego wpadła nagle za zasługą sił ciemności. Kiedy wszyscy ruszyli na pomoc Strażnikom Światła, wyszukującym przetrwańców w zawalonych budynkach, Esther robiła co mogła by wspomóc jakoś rannych i przy okazji podziwiać, już w stanie rozsypki ale jednak, ziemie swojego ojca. Co do ojca, jego zauważyła podczas prób znalezienia kogoś, kto pomógłby jej przenieść rannego na noszach. Momentalnie oddała swoje zadanie komuś innemu i pobiegła do niego, rzucając mu się na szyję. Była przekonana, że jej ojciec zginął podczas Pogromu, więc jej euforia była dwakroć większa. Przez następne godziny oboje nie odstępowali się na krok, pracując razem i wymieniając się opowieściami. Esther przedstawiła swojemu ojcu Donalla i ich syna, Aidana, którzy to szybko skojarzyli wzajemnie, że już ze sobą rozmawiali. Kiedy sytuacja w Enklawie została opanowana, Esther razem z niedoszłym mężem i synem wyleciała na gryfie pilotowanym przez ojca na Arcaibh. Tam pozostała, zajmując się początkowymi etapami nowego osadnictwa.

## Życie na Arcaibh

Po otrzymaniu nowego życia, Esther wyemigrowała razem z Donallem i resztą na Arcaibh. Osiadła razem z nim i początkowo również ich synem w Nowym Drownhall, angażując się w rozwój nowo powstałej mieściny. Niemalże natychmiastowo po migracji wzięli ślub, w wyniku czego Esther otrzymała tytuł hrabiny (na krótki okres czasu również księżnej Veutheim, jednak Donall van Deregen zrzekł się ów tytułu niedługo po ślubie). Dwa lata po tym, 12. dnia miesiąca ziemi 1816 urodziła im się córka - Avril. Rok później Zakon został wskrzeszony jako organizacja do nawiązania kontaktu z Tan'tudami, a Esther okazyjnie udzielała się w jego strukturach. Większość swojego czasu jednak zdecydowała się poświęcić swojej rodzinie, zajmując się małą córką oraz domem, odciążając męża i dając mu rozwijać się w innych dziedzinach.