recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Naamloze leegte

De Naamloze leegte is een onofficiële benaming voor de zee ten zuiden van de Aqor Sent, Murkan en het Koninkrijk der wateren. De naamloze leegte wordt gezien als één van de zes zeeën van de wereld. Niemand weet precies wat er zich bevind ver ten zuiden van Murkan en de zuidelijke eilanden van het Koninkrijk der wateren, en slechts weinig schepen wagen zich ver naar het zuiden. Enkele schippers uit Murkan hebben wel getracht het zuiden te verkennen, maar zonder land te vinden. Veel mensen beschouwen de Naamloze leegte als het einde van de wereld, of als een doorgang naar een ander leven. Er zijn onder zeelieden vele spookverhalen over verdwijningen in de Naamloze leegte, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld de spookverhalen over de Spookzee keren zeelieden of hun schepen in deze verhalen nooit terug in de vorm van verschijningen of spookschepen. Ze verdwijnen simpelweg in het niets.

Voor een deel van de Shaktrahmi heeft de Naamloze leegte een bijzondere religieuze betekenis. Omdat de leegte gezien wordt als een doorgang naar een ander leven is het voor hen het domein van Vahrladas, de god van de slaap en de dood.
Ao Collem

De Ao Collem of Blauwe heuvels, zijn een middelgebergte in het Asuterum, of oostland, van Kuma Rem Mer. De Ao Collem vormen een natuurlijke scheiding tussen Roshimer en het westelijk deel van het land en het hoogland van het oosten. Het is een populair gebergte wat jaarlijks vele toeristen en dagjesmensen trekt.

De Ao Collem maakt geografisch gezien onderdeel uit van dezelfde bergrug als de afgevlakte bergen van de Dare Petrum en de Kunifin, maar wordt als onafhankelijk gebergte gezien. De Ao Collem zijn beduidend lager dan de Kunifin en Nandeas gebergtes en de hoogste pieken liggen tussen de 4000 en 5000 voet. De Ao Collem bestaan uit een combinatie van rivierdalen met dichte bebossing, bloemenweides en kliffen. In de winter zijn de bergen besneeuwd maar 's zomers ligt er geen vaste sneeuw. In de dalen liggen vele dorpjes en de bergen hebben ondanks hun hoogte een gematigd klimaat wat het een zeer populaire locatie maakt voor reizigers en toeristen. Vooral de ligging dichtbij de hoofdstad maakt het tot een populaire bestemming voor stedelingen. De economie van het gebied draait op landbouw, visserij, jacht en toerisme.

Ten zuiden en zuid-oosten van de Ao Collem liggen de beroemde kliffen van Korivis en de stad Asapotum, de derde stad van het land na Roshimer en Satuspero, en de enige plaats in Asuterum met enige economische betekenis.
Arech Sor

De Arech Sor, of Zuidelijke woestenij, is een grote droge hoogvlakte die het grootste deel van het zuiden beslaat van de Verloren landen. De Arech Sor is voor zover bekend niet bewoond sinds de late 20e of op zijn laatst de vroege 21e eeuw. Het is een bar en onleefbaar land, wat ook in de hoogtijdagen van de Verloren landen zeer dunbevolkt was. De Arech Sort grenst aan de zuidkant aan de Naamloze leegte, en de zuidkust was ook het enige gebied dat echt bewoond was. Aan de kust lagen de forten Anvek Ork en Anvek Min, twee wachtposten die gelegen waren op hoge plateaus uitkijkend op de zee. Beide forten waren berucht als strafpost en werden vooral bemand door in ongenade gevallen militairen en bestuurders, of leden van de Orde der Tempeliers die door de Abten als bedreiging beschouwd werden. De Arech Sor is ongeschikt voor landbouw, en de wachtposten waren dan ook afhankelijk van visserij, algen en wier, en houdbare producten die eens per jaar vanuit de hoofdstad aangevoerd werden. Verder waren er geen dorpen of steden in de Arech Sor.

Volgens sommige historici is de Arech Sor het 'land van zand' waar de mythische profeet Kotokuru doorheen getrokken zou zijn. Kotokuru wordt dan verondersteld een in ongenade geraakt hoog lid van de Tempeliersorde geweest te zijn, gelegerd in Anvek Ork of Anvek Min. Hiervoor is echter geen enkel bewijs en de theorie wordt niet breed gedragen. De huidige staat van het gebied is onbekend aangezien niemand meer in het zuiden van de Verloren landen geweest is sinds de 21e eeuw.
Sagariwa

Sagariwa is een stad in het uiterste noord-westen van Tsuirogh. De stad is beroemd om zijn unieke ligging op een hoge klif aan de westelijke kust van Hocaern. Het is de enige grote stad in Hocaern, een verder dunbevolkt gebied. De bevolking van Sagariwa leeft vooral van veeteelt, jacht in het wilde Hocaern gebied en visserij in de verraderlijke noordelijke zeearm. Sagariwa bestaat uit een ongeordende collectie familiehuizen op verschillende terrassen op de klif. De stad kent geen stratenpatroon of regeringsgebouwen. Vele van de huizen zijn half in de grond gebouwd, om beschutting te zoeken tegen de elementen.

Sagariwa werd eind 28e eeuw gesticht door avonturiers vanuit Abadeas en groeide langzaam uit tot de stad die het nu is. Door zijn geïsoleerde ligging heeft de stad relatief weinig contact met andere steden in Tsuirogh en een ietwat eigen cultuur. De bevolking van Sagariwa is trots en eigenzinnig en koesteren een wantrouwige houding tegenover de inwoners van het meer mondaine Umibuile en Abadeas. Sagariwanen staan bekend als stug, rebels en hardleers. Het is geen stad van wetenschappers, kunstenaars of levensgenieters, maar van harde werkers en zeelieden die gemeenschap en geloof voor alles stellen. Toch is dit imago niet geheel terecht, de inwoners van Sagariwa kennen een eigen gevoel voor humor en gastvrijheid voor diegenen die zij mogen. Daarnaast waarderen zij meer dan andere streken van Tsuirogh individualisme en integriteit. Het is een no-nonsens volk, wat logisch is gezien hun moeilijke leven en gevaarlijke werk in het ruige Hocaern en op de zee.

Tijdens de burgeroorlog was Sagariwa een bastion van opstandigheid en de stad is ook nadien altijd een Beath gebied gebleven, waar de haat tegen Kuma Rem Mer en de regering in Umibuile diepgeworteld is. Inwoners van Sagariwa emigreren niet vaak en blijven vaak hun gehele leven in de Hocaern, die zij niet als uitsluitend koud en ruig zien, maar als een gebied van grote schoonheid. Waardering voor de natuur en eerbied voor het weer en de zee ligt diep in de zielen van de Sagariwanen.
Kazetir

Kazetir, of windland, is het oostelijke deel van Kaglas. Kazetir vangt constant de stormen en koude zeestromen op vanuit de oostelijke zeearm en de Ijszee, en heeft hierdoor een diep uitgesleten, ruig landschap vol kliffen en scherpe rotspunten. Het is een dunbevolkt, maar ontegenzeggelijk mooi gebied met zijn diepe fjorden omgeven door hoge kliffen en grillige rotsen. Mensen uit Kazetir houden altijd een liefde voor hun land, ondanks het koude, natte klimaat en de moeizame manier van overleven.

Kazetir is geen rijk gebied, en de bevolking leeft van schaarse landbouw, visserij en soms jacht. Het gebied kent geen grote steden en men leeft in kleine gemeenschappen, de kern waarvan altijd een groot dorpshuis is, waar men samenkomt voor zowel vergaderingen als feesten. Eten en drinken wordt er veel gedeeld en verhalen en liederen vormen een vast onderdeel van de dag. Kazetir kent dan ook een rijke eigen cultuur en een geheel eigen dialect, waarin verhalen, liederen en volksgeloof een grote rol spelen. De verhalen over Spira en andere geesten worden hier nog veel verteld.

Deze cultuur wordt misschien wel het beste verwoord door de grote 29e eeuwse dichter en nationale held van Kazetir: Ulta. Ulta was een van de grote schrijvers van de gouden eeuwen van Kaglas, maar in tegenstelling tot andere beroemde schrijvers van zijn tijd als Noham en Odhra schreef Ulta geen grote epische werken of historische romans. Hij was een bescheidener schrijver van kleine verhalen en korte gedichten, die vaak simpel en komisch van toon waren en spraken over het boerenvolk, de dieren en de natuur. Zijn werk wordt gezien als de meest zuivere uitdrukkingsvorm van de cultuur van Kazetir. Ulta schreef zowel in de taal van Kaglas als in het lokale dialect van Kazetir. Ulta woonde zijn hele leven in Kazetir, en zijn hut en tuintje worden nog steeds onderhouden door zijn volgelingen en zijn een trekpleister voor bezoekers. Enkele van de bekendste werken die hij schreef over de streek zijn Geitendans, en Reuzen met lange tenen.
Klooster van Koné

Het klooster van Koné is een kloosterruïne in het zuidelijke deel van het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Het klooster van Koné is het oudste nog bestaande gebouw in Kuma Rem Mer en één van de belangrijkste heiligdommen van het land. In het verleden werd de bouw toegeschreven aan de Abt Koné, die leefde begin 27e eeuw, de eerste abt waarvan de naam bekend is in de geschiedenis, maar recent onderzoek toont aan dat het gebouw vermoedelijk veel ouder is en wellicht al gebouwd is in de 23e of 24e eeuw. Er is echter geen uitgebreid archeologisch onderzoek mogelijk omdat het klooster alleen toegankelijk is voor geestelijken. Het klooster ligt dicht bij het strand van Shussalitor in het deel van Terashimo dat nauwelijks betreden wordt behalve door hooggeplaatste geestelijken.

Het gebouw was oorspronkelijk een simpele koepeltempel, gemaakt van rotsblokken en zandsteen, met een in de grond uitgegraven verdieping in het midden en kapellen rondom. Slechts de helft van de koepel is nog zichtbaar, al is het dak ingestort, en een deel van de kapellen. In de grond zijn vele historische voorwerpen gevonden die er op duiden dat de tempel niet alleen als plaats om te bidden gebruikt werd, maar ook voor andere rituelen, bijeenkomsten en gezamenlijke maaltijden.
Hirae

De Hirae is een rivier in Kaglas. De Hirae ontspring in de Kadorch bergen in de oosten van Kaglas, en stroomt naar het noordwesten, waar hij uitmondt in de Fatabal baai, aan de Ijszee. De Harae is één van de grote rivieren van Kaglas en stroomt grotendeels door de grote grasvlaktes van het noorden voordat hij omlaag stort en verder stroomt door de diepe kloof van de Anamtani. Deze mijlenlange, diep uitgesleten vallei met steile, hoge wanden is erg ontoegankelijk behalve voor de zeldzame mensen die er de weg kennen. De Anamtani speelt een grote rol in de mythologie van Kaglas en in de nasleep van de eerste oostelijke oorlog. Uiteindelijk eindigt de Hirae bij de stad Bailcarrag aan de noordkust, waar hij in een grote waterval omlaag stort in de Fatabal. De naam Hirae betekent 'breedstroom' in het Kaglasí, een naam die voortkomt uit de trage, brede stroom van de rivier over het eerste deel van zijn loop in de hooglanden.
Kuroflum

De Kuroflum is een rivier in het uiterste oosten van Kuma Rem Mer. De Kuroflum ontspringt in het meer van Takárd en stroomt vanaf daar via een bergvallei richting het zuiden om uit te monden in de Aqor Sent. De Kuroflum loopt langs de westelijke flank van de Kunifin bergen en wordt gevoed door vele stroompjes vanuit dat gebergte. De Kuroflum loopt ook door de randen van de Kapalas moerassen en is daardoor een rivier die niet veel bevaren wordt. De Kuroflum heeft geen grote commerciële betekenis voor het land en evenmin voor de landbouw, maar is wel belangrijk voor de watervoorziening en voedselvoorraad van de vestingstad Militakum, dat gevestigd is nabij de monding van de rivier. De Kuroflum is in het noorden een smalle, wilde rivier met vele watervallen, maar zuidelijker een ondiepe, brede, meanderende rivier met vele vertakkingen.

Er zijn meerdere verhalen van mysterieuze verdwijningen op de Kuroflum en de rivier heeft daardoor een slechte naam gekregen en wordt grotendeels vermeden. De beroemdste verdwijning was die van de wetenschapper en schrijfster Soía die tijdens een expeditie in 2972 met boot en al verdween op deze rivier.
Cham

De Cham zijn lichaamloze, kwaadaardige Spira of geesten uit de legenden van Kaglas. Cham betekent letterlijk 'niet-zijnden'. Traditioneel worden zijn voorgesteld als vormeloze, kwade krachten die mensen tot het kwade proberen te verleiden. Cham kunnen zich manifesteren als dwaallichten of als stemmen in de nacht die de zwakkeren of dronkaards overhalen misdaden te plegen of tot hun ondergang te leiden. Er zijn verhalen bekend van mensen die beweerden dat Cham hun lichaam hadden overgenomen en dat zij niet verantwoordelijk waren voor de geweldsdaden die zij gepleegd hadden, maar over het algemeen neemt men aan dat de Cham genoegen nemen met het misleiden van eenzame reizigers en dronkelappen.
Lugg

Lugg (2933-2997) was een legerleider uit Kaglas die vooral beroemd is om zijn rol in de Eerste oostelijke oorlog. Van 2981 tot zijn dood in 2997 was Lugg de onbetwiste leider van de Kaglasí legers.

Lugg werd geboren in Kazetir in het oosten van Kaglas in een vissersfamilie. Al op jonge leeftijd ging hij mee de zee op met zijn ouders. In 2949 kwamen zij echter in een zware storm om het leven. Lugg overleefde met veel geluk en strandde, verweesd nu, aan in Tintean. Vandaar trok hij naar de hoofdstad Hatras en nam daar dienst in de vloot. In de vloot bewees hij zich als een voorzichtig maar geslepen zeeman en strateeg en hij kreeg in 2962 opdracht om een einde te maken aan de problemen die Hatras ondervond van de piraterij uit Kazetir. Lugg wist enkele strategische overwinningen te behalen en een deel van de piraten te incorporeren in het reguliere leger. Zijn succes leverde hem een vooraanstaande positie op binnen de elite van Hatras, al bleef hij als onopgeleide wees uit Kazetir altijd wel een buitenstaander, die zich meer thuis voelde op de zee of tussen gewone soldaten, dan in hoge kringen.

In 2974 nam Lugg ontslag uit het leger en begon een scheepsbouwbedrijfje. Ondertussen begon hij zich steeds meer zorgen te maken over de toenemende dreiging van Kuma Rem Mer en hij maakte vele tochten richting de Kaneam en over de Fatacos om defensieve maatregelen te inspecteren. Hij adviseerde de regering tot het bouwen van defensieve stellingen langs de zuidkust en langs de Harae, maar voordat hieraan begonnen kon worden brak de Eerste oostelijke oorlog uit.

Bij het uitbreken van de oorlog 2981 werd Lugg door de regering gevraagd om leiding te geven aan het westelijke leger. De invasiemacht van Kuma Rem Mer viel zoals verwacht aan via de Kaneam, maar liep vast op slechte wegen en zwaar weer, en Lugg wist hen door enkele kleine slagen omhoog te dwingen, naar de vallei van de Harae. In de vallei wist hij sterke verdedigingswallen op te werpen, en een verdedigende uitputtingsoorlog te vechten die de sterkere legers van Kuma Rem Mer jarenlang vastpinden in de koude, rotsachtige vallei. Het waren ook zijn adviezen en zijn connecties met de bevolking van Kazetir die de marine van Kaglas de kans gaven de vloot van Kuma Rem Mer efficient aan te pakken.

Begin 2997 trokken steeds meer troepen van Kuma Rem Mer en Tsuirogh zich samen tegenover de uitgeputte en uitgedunde troepen van Lugg en tijdens de slag aan de Harae werden zijn troepen vernietigend verslagen door een grote coalitie. Lugg verdedigde tot het laatst het centrum van zijn stellingen, om de rest van zijn leger een kans te geven op een geordende terugtocht. De precieze omstandigheden van Luggs dood zijn niet bekend, hij stierf in de chaos van het einde van de slag. Zijn lichaam werd door Kuma Rem Mer overgedragen aan Kaglas uit eerbied voor de gevallen leider. Hij werd begraven in zijn geboortestreek in Kazetir. In de vallei van de Harae staat een monument voor Lugg.
Oude koningen

De Oude koningen is een benaming voor vier koningen uit Kuma Rem Mer die regeerden tussen 2730 en 2760. Ze kregen deze benaming omdat ze allen oudere, veilige keuzes waren als koning en weinig wil vertoonden om veranderingen door te voeren of vernieuwing te brengen. De vier koningen zijn Anneius, Koreius, Koanus en Keikos.

Anneius (2730-2731) was al 73 jaar oud en verzwakt toen hij door Itokus tot opvolger gekozen werd. Als raadgever van de koning was hij een betrouwbaar en degelijk politicus, maar als koning bleek hij twijfelhartig en niet in staat grote beslissingen te nemen. Toen hij nog geen jaar later overleed had hij feitelijk niets veranderd. Als opvolger had hij Koreius aangewezen, een 64 jaar oude voormalig senaatsleider. In zijn decennium als koning bleek Koreius een uitermate conservatief bestuurder, die zich vooral richtte op het bevestigen van tradities en ondersteunen van de staatskerk. Hij was ook een koning die belangrijke functies aan vrienden gaf en zichzelf rijkelijk beloonde. Toen hij stierf was hij uitermate impopulair en zijn bestuur wordt als weinig succesvol gezien.

Koreius' opvolger was Koanus, zijn rechterhand. Er werd weinig van hem verwacht, maar hij bleek een eerlijker en rechtvaardiger koning dan zijn voorganger en mentor en hij wist de corruptie die zo'n hoge vlucht genomen had onder Anneius en Koreius iets terug te dringen of op zijn minst niet verder te laten uitbreiden. Hij was een voorzichtig bestuurder die weinig risico's nam en in zijn ruim 17 jaar als koning wist hij nergens echt zijn stempel op te drukken. Koanus werd gerespecteerd, maar was als bestuurder weinig effectief. Na zijn dood wees hij zijn oude vriend en vertrouweling Keikos aan, niet wetend dat die al ziek was en uiteindelijk een half jaar later zou overlijden zonder het land echt bestuurd te hebben.

Na de oude koningen kwam een reeks jonge, ambitieuze koningen aan de macht die de hervormingen doorvoerden waardoor Kuma Rem Mer kon uitgroeien tot het land dat het nu is.
Haraebal

De Haraebal is een belangrijke baai in het zuiden van Kaglas. De Haraebal wordt gevoed vanuit het westen door de rivier de Harae, die ontspringt in de Kaneam bergen en uitmond in de Haraebal. De naam Haraebal betekent dan ook zoveel als 'monding van de Harae' in het Kaglasí. De Haraebal is een zeer lange, brede baai die een groot deel van het zuiden van Kaglas bestrijkt, en uiteindelijk uitmond in de oostelijke zeearm.

Ten noorden van de baai ligt het binnenland van Kaglas, een relatief dunbevolkt en ruig gebied. De enige bewoning in het grootste deel van dit gebied bestaat uit kleine dorpen en havenplaatsen langs de baai. Aan de zuidkant van de baai is het landschap totaal anders, op het Fatacos schiereiland. Dit schiereiland is vlakker en warmer en kent zeer vruchtbare grond. Het is de graanschuur van het land en kent een rijke economie en vele dorpen en steden. Aan de uiterste punt van de Fatacos, aan de monding van de Haraebal baai ligt de beroemde oude vuurtoren van Tintean.

Halverwege versmalt de Haraebal tot het punt waar het de breedte heeft van een rivier. Langs deze versmalling werd de hoofdstad van Kaglas gebouwd en de voornaamste havenstad van het land: Hatras. Inmiddels is de stad dusdanig uitgebreid dat hij aan beide oevers van de baai ligt, en de Haraebal is dan ook het drukst bevaren stuk water van het land.
Verhalen van de eerste mens

Verhalen van de eerste mens is een semi-religieuze tekst van de Kaglasí dichter en schrijver Noham. Het is een wat uitzonderlijk werk binnen zijn oeuvre aangezien het geen episch gedicht of heldenverhaal is, het soort boeken waar Noham bekend om staat. Verhalen van de eerste mens bevat vooral religieuze overpeinzingen en enkele verhalen over het ontstaan van de wereld en het leven na de dood. Bij uitkomen was het boek niet heel populair, maar het heeft in latere eeuwen aan populariteit gewonnen en wordt inmiddels beschouwt als een klassieker. Historici waarderen het zeer omdat het een heldere inkijk geeft in de zoektocht van de bewoners van Kaglas naar de herkomst van het eigen bestaan. Noham's navolger Odhra beschouwde Verhalen van de eerste mens als zijn favoriete boek.
Meer van Takárd

Het meer van Takárd is een grote binnenzee op het Noordereiland, gelegen op de grens van Tsuirogh, Kaglas en Kuma Rem Mer. Het meer ligt op een hoogvlakte, ingeklemd tussen het Kaneam en Nandeas gebergte op ongeveer 10.000 voet. Omdat het op de grens ligt van verschillende landen heeft het ook verschillende namen. In Kuma Rem Mer wordt het traditioneel Altefure genoemd en in Kaglas het meer van Glas. De Tsuirogh naam is echter het meest gangbaar geworden.

Het meer van Takárd krijgt zijn water uit honderden verschillende stroompjes van de toppen van de Kaneam en Nandeas. Slechts twee grote rivieren ontspringen aan het meer: de Adeig, die naar het noorden stroomt en via de vruchtbare valleiën van Tsuirogh uitmondt in de Sabhawan baai, onderdeel van de IJszee, en de Kuroflum, die naar het zuiden stroomt en uitmondt in de Aqor Sent. Het meer heeft een gigantische oppervlakte en kent vele eilanden en baaien. Door het koude weer op deze grote hoogte en de harde wind tussen de bergen kan het meer zich gedragen als een echte zee en er zijn hoge golven bekend aan de oevers.

Langs de oostkust van het meer bevindt zich het hoogste deel van de Kaneam bergen, en die zijde van het meer is moeilijk te begaan door de hoge kliffen langs de kust. De westkust echter heeft meerdere relatief vlakke grasgebieden. De oevers van het meer zijn dichtbegroeid met een stug soort riet wat door de Kaneamísi gebruikt wordt voor het vlechten van hutten en drijvende eilanden, waarop zij tijdens het zomerseizoen vaak leven.

Geopolitiek gezien is het onduidelijk bij welk land het meer hoort. Geen enkel land heeft het geclaimd, vooral ook omdat er in de praktijk weinig mensen komen en het meer geen waardevolle grondstoffen bezit.
Falaiwan

Falaiwan is een baai in de noordelijke zeearm, voor de kust van Tsuirogh. De naam Falaiwan betekent 'verborgen baai' in het Tsuirogh. De naam stamt van het feit dat de baai redelijk afgezonderd ligt van alle grote plaatsen. Er is geen stad in de buurt en het enige eiland in de baai is Spiorashim, wat onbewoond is. Daarnaast is het een zeer mistig gebied, wat er voor zorgt dat de baai vaak letterlijk onzichtbaar is vanaf zowel de zee als het land. De Falaiwan wordt grotendeel genegeerd door vissers en zeelieden en kent geen havens.
Parā

De Parā zijn een voorname clan in het Koninkrijk der Wateren. De naam Parā verwijst naar een oud woord voor vis en de Parā zijn dan ook een clan die vrijwel geheel leeft van de visserij en zich weinig tot niet bezig houdt met het leven op het land of met de handel. De Parā leven in het uiterste zuid-oosten van het Koninkrijk en zijn één van de weinigen die zich regelmatig op de Naamloze leegte wagen. De clan bestrijkt een groot gebied maar zijn niet al te talrijk.

Er is weinig bekend over de achtergrond en cultuur van de Parā en zij spelen geen grote rol in de geschiedenis van het rijk. De clan wordt bestuurd door een gekozen raad van ouderen, waarin vooral de oudere vrouwen van de clan een grote rol spelen. De tradities en verhalen van het rijk worden door de Parā zeer hoog geacht, en de clan is dan ook één van de meer orthodoxe.
Oude taal

De Oude taal is de taal die gesproken werd in Talatok, het land wat tegenwoordig bekend staat als de Verloren landen. De meeste kennis over deze taal is helaas verloren gegaan met de eeuwen en hij wordt door vrijwel niemand meer gesproken. Vrijwel alle moderne bekende talen stammen indirect af van de Oude taal of vertonen er op zijn minst enige verwantschap mee. Met zekerheid is deze verwantschap aangetoond voor het Kaglasí en voor het Tsuirogh. Ook het Shaktrahmi stamt af van de Oude taal.
Kosaflum

Kosaflum is een voormalige stadstaat en huidig stadsdeel van Roshimer, de hoofdstad van Kuma Rem Mer. De naam Kosaflum betekent Oversteek in de rivier, en de wijk is dan ook gelegen midden in de oude loop van de rivier de Einikuru, tussen Karashimo en Aslitor. Kosaflum is één van de belangrijkste wijken van de stad en een centrum van handel.

Kosaflum was een onafhankelijke stadstaat tot 2712. In de 27e eeuw ontstonden er steeds meer spanningen tussen de verschillende stadsstaatjes die zich ontwikkelt hadden op de verschillende eilanden en de oevers van de Einikuru. De voornaamsten hiervan waren Karashimo, Kosaflum, Hebikoshi en Aslitor. Deze tijd staat bekend als de tijd van rivaliserende staten. Uiteindelijk was het Ancorus, de koning van Karashimo die de staten verenigde onder zijn leiding en in 2712 Kuma Rem Mer stichtte: het verenigde zuidrijk. Het regeringscentrum werd Karashimo. Om de vrede te handhaven in de nieuwe staat stichtte Ancorus' opvolger Itokus de senaat: een samenwerkingsorgaan waarin vertegenwoordigers zaten van alle stadsdelen. Vanuit deze samenwerkende stadsstaten ontstond de stad Roshimer, en gedurende de daaropvolgende eeuwen groeide het uit tot de belangrijkste stad van het land. De ligging in de riviermonding, centraal in het land en aan rustig water maakte het een ideale plaats voor handel, en al snel groeide de stad uit tot een handelscentrum.

Karashimo werd het politieke centrum, de oeverwijken Aslitor en Nishlitor groeiden uit tot drukke havengebieden en op Terashimo verrezen tempels. Kosaflum, met zijn centrale ligging, werd het centrale eiland voor alle handelaren en marktlieden. Het werd het eiland waar alle delen van de stad, rijk en arm, zeeman en priester elkaar ontmoetten. Kosaflum is één groot marktplein en is gevuld met vele soorten winkels en bedrijven. Bovendien is er elke dag minstens één markt, van speciale markten voor kruiden, groenten, vis, kleding, en vele andere zaken. De rivierbedding rondom Kosaflum is al jaren terug drooggevallen en in de drooggevallen bedding ten noorden van de wijk is de grote sloppenwijk Amnis ontstaan. Kosaflum is een bruisend centrum van de stad en wordt door velen bezocht.
Iwadub

Iwadub is een langgerekte steile rotsklip voor de kust van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. De klip is gelegen aan de westelijke kant van de stad en dient als golfbreker voor de vaak ruige westelijke stormen vanaf de Ijszee. De Sabhawan baai is een veilige haven dankzij de Iwadub. Om die reden heeft de rots een symbolische betekenis gekregen als beschermer van de stad. In de 29e eeuw werd de versterkte vuurtoren Mondion gebouwd op Iwadub, om schepen de veilige route langs de kliffen te tonen en om de zeeroute naar de stad in de gaten te houden en te beschermen indien nodig. Iwadub is zichtbaar vanuit het hele centrum van Umibuile en is één van de populairste gezichten van de stad.
Iwaglas

Iwaglas is een voormalige citadel in Umibuile en huidig hoofdkwartier van de militaire leiding van Tsuirogh. De citadel werd gebouwd op een hoge klif, uitkijkend over de haven van Umibuile, tijdens de 29e eeuw. Tijdens de 30e eeuw werd de citadel meermaals uitgebreid, zo werden er ondergrondse ruimtes gehakt in de klif, en bunkers die uitkijken over de Sabhawan baai en de stad zelf. Daarnaast werden er boven de grond aarden wallen gebouwd in verschillende concentrische cirkels met houten daken. Tijdens de Burgeroorlog van begin 31e eeuw zetelde de regering van Tsuirogh in het gebouw. Toen de Beath milities in 3026 de stad aanvielen besloot de regering niet te blijven maar zich via een tunnel die uitkwam op de zee in veiligheid te brengen en te vluchten richting Jotalam. De Beath staken daarop de citadel in brand. De grote brand die hierop ontstond verwoeste het merendeel van de stad, en van de citadel bleven slechts de muren en de ondergrondse bunkers over.

Na de oorlog werd de citadel deels weer opgebouwd, maar het kreeg nooit meer dezelfde voorname militaire functie die het had voor de oorlog. Het werd meer een politieke ontmoetingsplek en de ruimte werden gedurende de 31 en 32 eeuw afwisselend gebruikt voor opslag, tentoonstellingen, religieuze diensten en militaire oefeningen. Eind 32 eeuw werd de citadel officieel bezit van het leger en sindsdien is het het hoofdkwartier van de legerleiding van Tsuirogh. De citadel is een beroemd gezicht van de stad en is iconisch om zijn half ruïne, half fort aanblik die past bij de stad die zichzelf nog steeds associeert met de verwoestingen van de burgeroorlog. De naam Iwaglas werd pas bedacht in de 31e eeuw en betekent Moederslot in het Tsuirogh. Deze naam werd toegekend om het fort een belangrijke nationale betekenis te geven. Voor die tijd stond het simpelweg bekent als de citadel van Umibuile.
Uā

De Uā is een van de clans van het Koninkrijk der Wateren. De Uā zijn een relatief kleine clan, ingeklemd tussen de machtigere Ani en Wai clans ten noorden van het centrum van het koninkrijk. De naam Uā betekent 'regen' maar het is onduidelijk waar deze naam vandaan komt. De Uā leven in het noorden van het koninkrijk en zijn één van de meest orthodoxe religieuze clans. De Uā worden bestuurd door een diepreligieuze raad van ouderen die zich strikt aan traditionele gewoonten en voorschriften houdt. Deze raad is geen officieel orgaan, aangezien de raad slechts regeert in naam van de Koning op het water, in wie de Uā nog sterk geloven.

De Uā leven traditioneel van jacht op de eilanden en van de handel in de waardevolle Ātupār stenen. Zij verhandelen deze stenen niet zelf met andere landen, maar verkopen ze aan andere clans met internationale contacten, voornamelijk aan de Ani, met wie de Uā goede banden onderhouden. De Uā zijn een relatief gesloten gemeenschap die buitenstaanders niet dulden. Tijdens de Tweede zee-oorlog vochten zij aan de zijde van de Wai tegen Kuma Rem Mer.
Karashimo

Karashimo is een voormalig koninkrijk en één van de belangrijkste wijken van Roshimer, de hoofdstad van Kuma Rem Mer. Karashimo is het meest centraal gelegen eiland van de hoofdstad en het bestuurlijke en culturele centrum van de stad. De naam Karashimo betekent 'eiland van de koningen' in de standaardtaal, en op dit eiland woonde vanouds de koning. Het koninklijk paleis in het zuiden van de stad is nog steeds een trekpleister voor bezoekers.

Het is onbekend wanneer de eerste mensen landen op het noordereiland, noch wanneer het gebied van wat nu Kuma Rem Mer is voor het eerst bewoond werd. Men vermoedt dat de eerste mensen aankwamen in de 21e of 22e eeuw, als vluchteling uit de Verloren landen. Traditioneel wordt aangenomen dat zij landden op Terashimo, wat daarmee de heiligste plek is van het land. Karashimo werd vermoedelijk kort daarop gekoloniseerd. Pas in 2635 wordt voor het eerst weer gebruik gemaakt van het schrift. In deze tijd ontstonden er steeds meer spanningen tussen de verschillende stadsstaatjes die zich ontwikkelt hadden op de verschillende eilanden en de oevers van de Einikuru. Karashimo was een koninkrijk met een sterke militaire leiding. Uiteindelijk was het Ancorus 'de vereniger' die de belangrijke steun van de clerus aan zijn kant wist te krijgen, door de abt Taku verregaande voorrechten te beloven en de kerk tot enige staatsgodsdienst te maken. Hij wist de overige stadstaten onder controle van Karashimo te brengen en verenigde hen in een nieuwe stad: Roshimer.

Karashimo groeide al snel uit tot het politieke en culturele centrum van de stad. In het zuiden van de wijk vind men het paleis van de koning, sinds 2912, na de moord op de laatste koning verlaten, maar nog steeds te bezichtigen als museum. In het westen van de wijk ligt het even grote paleis van de Abt, en direct daarboven de Stenen Tempel, de belangrijkste tempel buiten Terashimo. Aan de oostkant van de wijk ligt de uitgestrekte hal van de havenautoriteit, en direct daarnaast het heilige eiland Terashimo. De smalle steegjes in het noordwesten van de wijk zijn thuis aan vele loges van comité's van de senaat, waaronder het machtige comité voor staatsveiligheid. Centraal in de stad, aan het plein van de Republiek ligt de beroemde hal van de republiek. Karashimo is een populaire bestemming voor reizigers uit alle windstreken.

De wijk is omringt door een park en door water. In zowel het park als het water liggen enkele onbewoonde eilanden. Ten westen is de wijk verbonden met Namaqor. De enige kant van de wijk waar geen park ligt is in het uiterste noordoosten, waar de sloppen van Amnis inmiddels zo ver opgerukt zijn dat ze het gebied tussen Karashimo, Kosaflum en Koapetrum inmiddels vullen.
Admiral Paire

> Let's take a procedure that turns those affected into super-powered creatures and apply it to a spider. Nothing should go wrong, right? Well if by, "go wrong," you mean massed millions were not killed, then it would seem as though nothing went wrong. Admiral Paire is the softspoken spider of special creation by the Announcer during the Experimental Admiral days. Of course, behind those kind words and caring personality may very well lie a true threat waiting to be discovered.
>
>

## Physical description

### Typical attire

Light lavender Admiral outfit (humanoid form), Nothing (arachnoid form)

## Biography

Paire is the small spidery Experimental Admiral of the Admittance Admiral Project. Her humanoid form has very dark, violet eyes and white hair. She wore a lavender suit or a black suit. Her personality appears caring and considerate, but there are scattered hints that she may not have always been like this. According to some accounts, she used to be just as cold and cruel as Admiral Thyrus, but has since become nicer, though the exact reason for the shift is unknown.

When not in her humanoid form, she can mimic any species of spider due to being infused with the DNA every species.

## List of Powers and Abilities

Admiral Paire does not have a well-known list of powers and abilities. She is known to be capable of casting curses and set magical traps, but the extent of this power is unknown. Making matters worse, she only holds one notable appearance in Multiverse, so most of her skills stem from there. The following is her list, as best recorded.

* Body mimic creation
* Incredible climbing ability
* Moderate shapeshifting
* Web generation
* Magic-infused webs
* Venomous bites
* Electricity
* Deadly chance curses (She can generate an illusive wheel that spins, having one or multiple deadly sections. If the wheel stops and someone is in this section, he or she will die on the spot)

## Appearances

Admiral Paire has made few appearances total. She is most notably present in the game, *Sciskiin,* assisting Sciskiin after he was thrown through the trash chute. Otherwise, she has only mentions in the Detective comics.

## Lore

Paire was not always the Admiral she is today. She apparently started off as a normal spider that was enhanced into what she is now. The details as to her life before becoming an Admiral are unknown as well as what procedures were done to her. According to the timeline and details given, it is most logical to assume she went through the Experimental Admiral Process instead of the modern method. This process usually resulted in more humanoid forms for those involved and did not feature cybernetic upgrades, instead having genetic alterations or infusions from other creatures.

Either before or after becoming an Admiral, Paire began a hostile streak [continue]...
Kaneam

De Kaneam (Kaglasí voor muur van de hemel) is een hooggebergte op het Noordereiland en de natuurlijk grens tussen Kaglas, Kuma Rem Mer en Tsuirogh. De naam verwijst naar de Kaglasí mythologie, waarin bergen een grote rol spelen, en de Kaneam in het bijzonder als de woonplaats van de Goden.

De Kaneam zijn het hoogste bekende gebergte van de wereld en lopen vanaf de IJszee in het noorden tot de Aqor Sent in het zuiden. In het noorden lopen de uitlopers van het gebergte dusdanig ver door de zee in dat zij een reeks puntige rotseilanden vormen die bekend staan als de Fatamear. Ook de bergen in Noord Kaglas zijn in feite een uitloper van de Kaneam. In het noordwesten omarmen de pieken van de Kaneam de Jotalam vallei, en in deze streek wordt het gebergte dan ook wel de Halvemaansbergen genoemd, vanwege hun vorm.

Verder naar het zuidwesten ligt de binnenzee die bekend staat als het meer van Takárd in Tsuirogh, Altefure in Kuma Rem Mer en de zee van Glas in Kaglas. De bergen ten westen van dit meer, die in feite het verlengde vormen van de Kaneam worden meestal niet meer tot het gebergte gerekend maar tot de Nandeas. Ten zuiden van de zee loopt de Kaneam breedt uit en mond uit in de zee en op Fatacos. De zuidelijke tak van de Kaneam wordt in Kuma Rem Mer ook wel de Kunifin genoemd. Langs dit gebergte ligt het ontoegankelijke Kapalas moerasgebied, dat gevoed wordt door vele stromen uit de bergen. De Kadorch en Kaglasach laag- en middengebergten in Kaglas zijn in feite ook uitlopers van de Kaneam, al worden zij als onafhankelijk gebergte gerekend. De hoogste piek van de Kaneam is de Mhair an Damh in Kaglas.

In de Kaneam ontspringt een aantal belangrijke rivieren van de noordelijke rijken. De belangrijkste hiervan is de Harae, die de levensader is van Kaglas en ontspringt in het centrale deel van Kaneam alvorens naar het zuid-westen te stromen. De Kaneam vormde eeuwenlang de natuurlijke scheidslijn tussen het oostelijk en westelijk deel van het eiland. De Kaneam werden pas in de 27e eeuw voor het eerst doorkruist door de ontdekkingsreizigers Monmu en Korbunus.

In de Kaneam en de aangrenzende Nandeas leven meerdere nomadische volkeren die vermoedelijk afstammen van Kaglasí en Tsuirogh inwoners.
Bol Kura

Bol Kura was een wijk in de benedenstad van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Bol Kura was gelegen tussen de rijke Bol Tak wijk en de rivier de Inosodan. In het noorden grensde de wijk aan het Bol Kōr, de handelswijk, in het zuiden, aan de overkant van de Inosodan lag Bol Min Miz, de wijk van de armen. Ten westen van de wijk lag de marktplaats Hitestet.

Bol Kura was voorbehouden aan de ambachtslieden en was dan ook één van de meest actieve, drukke wijken. Hier woonden de kleermakers, schoenmakers, smeden, edelsmeden, houtbewerkers etc. Deze ambachtslieden verkochten hun producten op de Hitestet, de marktplaats in de Inosodan. Bol Kura was een relatief welvarende middenklasse wijk met ruime, eenvoudige huizen langs veelal rechte, smalle wegen. De wijk werd gekenmerkt door de vele fabriekjes, schoorstenen en vuren, en er werd dan ook gezegd dat het in Bol Kura nooit donker was. De wijk werd door de inwoners daarom ook wel de 'Stad zonder sterren' genoemd.

De inwoners van Bol Kura stonden bekend als kalm, hardwerkend en zwijgzaam. Het was een wijk van doeners, niet van denkers en praters. De inwoners kenden echter wel een specifieke vorm van droge humor en een groot aantal grappen die vooral onderling gedeeld werden. Binnen de sociale hygiënewetten van het land, die de verschillende wijken indeelden, stond Bol Kura op gelijke hoogte met Bol Kōr als middenklassewijk.

In 1750 werd in Bol Kura het verminkte lichaam aangetroffen van een ongeïdentificeerde vrouw van middelbare leeftijd. Zij was vermoedelijk het laatste slachtoffer van het Spook van Shobola, een beruchte moordenaar.
Seidom

Seidom, of de 'Heilige huizen' is een groot complex van ruïnes op het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Seidom bestaat uit een groot aantal cellen en enkele grote gezamenlijke hallen. De cellen waren klein en van grof steen en boden vermoedelijk weinig luxe. Seidom werd vermoedelijk gebouwd in de 26 of vroege 27e eeuw, toen Terashimo officieel de basis werd van de latere kerk. De geloofsgemeenschap op het eiland breidde zich snel uit en de bestaande kloosters van Koné en Nio boden niet genoeg ruimte. Voor de gelovigen werd een groot complex gebouwd van grof steen. Men leefde grotendeels in afzondering en bad en at samen in de gezamenlijke hallen. Seidom raakte in de 29e eeuw in onbruik en verviel daarna tot ruïne. Het is een beroemd monument op Terashimo en wordt regelmatig bezocht door geestelijken en pelgrims. Het is het enige gebouw op het zuidelijke deel van Terashimo dat toegankelijk is voor niet geestelijken tijdens een grote pelgrimstocht één maal per jaar.
Nokiturim

Nokiturim of de 'toren van de tranen' is een fort aan de uiterste westkust van Kuma Rem Mer. Het werd gebouwd in de 30e eeuw. Het fort overziet de Wao Kita baai en de Aqor Seishi, en bewaakt de toegang tot de Senwaflum en de havenstad Potolisol. Het fort ligt op een uitgestoken landtong en is van de Nishterum afgesloten door een heuvelgebied. Het is een eenzame plaats en werd in het verleden bemand door soldaten, legerleiders en politici die in ongenade gevallen waren. Dit heeft in het verleden wel geleidt tot een sfeer van onrust en vechtpartijen in het garnizoen en deze praktijk werd midden 32e eeuw afgeschaft. Deze geschiedenis is waar het fort zijn naam aan te danken heeft.
Namimaqor

Namimaqor is een mini-eiland en woonwijk in Roshimer. De naam Namimaqor betekent 'kleine traan' in de standaardtaal. Deze naam krijgt het van zijn ligging naast Namaqor, de traan van de zee. Namimaqor is een zeer klein eiland wat alleen verbonden is met Namaqor door een stenen brug en omringt door een smalle rand groen, overgaand in zee. Het is samen met Torishima de meest exclusieve wijk van Roshimer en wordt uitsluitend bewoont door de allerrijksten van de stad, vaak senatoren of succesvolle handelaren, die ook een buitenhuis hebben in Nishterum.
Stenen Tempel

De Stenen Tempel is een beroemde tempel, gelegen op Karashimo in Roshimer. Het is de persoonlijke tempel van de abten van de staatskerk, en is gelegen in het westen van Karashimo, direct naast het paleis van de abt. Jarenlang was de tempel alleen toegankelijk voor de geestelijkheid, maar nadat de Abten begin 30e eeuw een politieke rol kregen in de samenleving werd de tempel opengesteld voor publiek en bleef alleen de crypte ontoegankelijk. De tempel wordt gebruikt door de abt om het publiek toe te spreken op belangrijke momenten, vieringen of crisissituaties. Om deze reden heeft de tempel een belangrijke rol gekregen in de samenleving. Het is de belangrijkste tempel van het land buiten Terashimo.
Eargado

Eargado, of Oostwacht, is een klein fort aan de oostzijde van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. Eargado is samen met Thugado en Dubglas onderdeel van de verdedigingswerken die gebouwd werden naar aanleiding van de burgeroorlog die tussen 3023 en 3028 woedde in het land. Eargado is een versterkte toren met verdedigingswal, gelegen op een heuvel in een klein bos ten oosten van de stad. De top van de heuvel wordt kaal gehouden om het zicht op de omgeving te behouden. Ironisch genoeg is het fort gebouwd kort na de laatste oorlog die in Tsuirogh werd uitgevochten. Het fort is dus in zijn bijna tweehonderd jaar oude geschiedenis nooit in een oorlog betrokken geweest.
Shibola

Shibola was de bovenstad in Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Shibola was voorbehouden aan de rijke en hooggeplaatste inwoners van de stad, en de leden van de heersende Orde der Tempeliers. Shibola was ook thuis aan de meeste belangrijke gebouwen van de stad, waaronder het paleis van de Abt en de Tempel van de orde. Na de sociale ineenstorting van de 20e eeuw werd de stad volledig verlaten en het is onbekend wat de huidige situatie is.

Het begin van Shibola werd gelegd in de vroege 12e eeuw, nadat de Orde der Tempeliers definitief de macht had gegrepen. Het idee was, gebaseerd op de strikte sociale hiërarchie in de ideologie van de orde, dat de elite van de bevolking niet hoorde te mengen met het gewone volk. Hiermee werd de basis gelegd voor de latere strikte hygiënewetten van 1512, die de stad in verschillende gebieden verdeelde. Midden 12e eeuw verhuisden de rijken en machtigen naar de nieuwe bovenstad, gelegen ten oosten van de oude stad. In dezefde tijd werd er een muur gebouwd tussen de bovenstad en benedenstad, om de grens definitief te maken. De muur werd versterkt en uitgebreid in de 14e eeuw en opnieuw in de 15e eeuw. Tijdens die laatste verbouwing werd ook een poort aangelegd, bewaakt door leden van de Grijze wacht. Hiermee werden de stadsdelen definitief gescheiden.

Shibola was gelegen in een smalle, oplopende vallei, tussen twee bergen. Op beide bergen stond een wachttoren; Tartuk en Tartai, die zicht hielden op de bovenstad en het 'land achter de torens'. Op een hoog platform, in het uiterste oosten van de stad lagen de voornaamste gebouwen van de Orde. Daarachter lag Muk Shak Tar, het land achter de torens, waar enkel de leden van de Orde toegelaten werden. De bovenstad bestond uit rijke, grote huizen langs brede lanen en was rustig en strak georganiseerd, in tegenstelling tot de vaak drukke en chaotische benedenstad.

De Sinesort, of Godenpoort, was de enige doorgang tussen de Benedenstad en Bovenstad. De in de 16e eeuw gebouwde poort was rijk versierd en een populair aangezicht van de stad, maar was ook gehaat als symbool van de rijkdom van de elite, de ongelijkheid in het land.
Carnoch Hei

Carnoch Hei, het plein van de vrede, is een groot plein en het centrale punt van de Atabail, of nieuwe stad, in Hatras, de hoofdstad van Kaglas. Al in de vroege geschiedenis van Hatras was de plek waar nu Carnoch Hei ligt een belangrijke plaats. Het was toen nog een open veld, ten zuiden van de Haraebal, maar met het bouwen van de havens van Hatras in de late 28e eeuw en de toestroom van handelaren uit de zuidelijk gelegen Fatacos werd het veld een marktplaats voor de stad en een plaats van contact tussen boeren uit Fatacos en handelaren uit Hatras.

Toen in de 30e eeuw dan ook de plannen gemaakt werden voor het bouwen van een nieuwe wijk in dit gebied werd het veld gekozen als centraal plein. Het veld werd geplaveid en rondom het plein ontstonden de eerste moderne woonblokken van Hatras. Het plein werd vernoemd naar de vrede van Asapotum, die een einde maakte aan de eerste oostelijke oorlog. In het midden van het plein werd door de bezettingstroepen van Kuma Rem Mer dan ook een groot monument geplaatst ter ere van de vrede en vriendschap tussen Kaglas en hun buurland. Dit monument werd echter grondig gehaat en in de volksmond noemde men het plein al snel Carnoch Koro: het plein der martelaren, naar de slachtoffers van de blokkade van Hatras.

In de aanloop naar het uitbreken van de tweede oostelijke oorlog werd Carnoch Hei een verzamelplaats voor Kaglasí nationalisten. Na de 'verklaring van 3144' waarin de volksleider Oison de oorlog verklaarde aan Kuma Rem Mer stroomden duizenden mensen naar het plein toe en vernietigden het gehate monument. De lege sokkel is altijd blijven staan als symbool van de bevrijding van het land. Het plein is nog steeds een populaire plek voor handelaren en staat vaak vol kraampjes en winkeltjes, maar is ook een plek om te flaneren voor de rijkere burgers van Kaglas. Het is omringt door grote woonblokken en kent vier grote toegangswegen.
Wat rest is simpel

Wat rest is simpel is de laatste bundeling verhalen en gedichten van de Kaglasí dichter Ulta. Ulta schreef deze werken in 2889 toen hij al ziek was en ze tonen de beroemde schrijver op zijn meest kwetsbaar. Ulta schrijft in minimalistische, eerlijke wijze over zijn leven, armoede en aanstaande dood. Het werk wordt gezien als zijn laatste grote meesterwerk en een meesterwerk in de Kaglasí literatuur. Het titelgedicht wordt jaarlijks voorgedragen op de sterfdag van Ulta in zijn woonplaats in Kazetir.

*"Als ik mijzelf maar*

*kon geloven*

*dan zou de rest*

*eenvoudig zijn"*

~ Ulta
Tustar

Tustar (3158-3229) was een historicus uit Tsuirogh die het grootse deel van zijn leven besteedde aan het onderzoeken van de beruchte Shaktrahmi sekte. Hij deed veel onderzoek naar de abt Kogo en de geestelijke Akurai, in de geschriften en archieven van Roshimer, en was de eerste die enig serieus bewijs wist te achterhalen over de mogelijke betrokkenheid van Akurai bij de Shaktrahmi. Tustar deed ook onderzoek naar het mysterie van Abadeas, waarover hij een alternatieve theorie ontwikkelde voor de officiële lezing.

Tustar stierf onverwachts in zijn slaap in 3229. Gezien het feit dat hij in uitstekende gezondheid verkeerde en zijn gevoelige onderzoek werd al snel gedacht aan een gifmoord. De autoriteiten in Roshimer konden echter geen sporen vinden, of wilden die niet vinden, en officieel stierf hij aan een hartkwaal. Zowel de Shaktrahmi als de staatskerk van Kuma Rem Mer worden verdacht van zijn dood.
Kadorch

Het Kadorch gebergte is een middelgebergte in het oosten van Kaglas. Het is in feite de laatste uitloper van het Kaneam gebergte, maar wordt in de praktijk als los gebergte beschouwd in Kaglas. Het Kadorch is een dunbevolkt en kaal landschap dat weinig bezocht wordt. De naam Kadorch verwijst in het Kaglasí naar de zwarte stenen waaruit de bergen hier bestaan. De hoogste pieken van de Kadorch zijn tegen de 3000 voet.

In het Kadorch ontspringt ook de rivier de Hirae, die uitmond in de Anamtani en van daaruit in de Ijszee. In de vroege geschiedenis van Kaglas had het Kadorch gebergte een slechte naam, en over de zwarte rotsen werd gezegd dat ze zwartgeblakerd waren door een kwaadaardige magie van de reus Namha. Vele verhalen over Spira en andere geesten spelen zich in dit gebergte en de westelijker gelegen Kaglasach af, maar in tegenstelling tot dat gebergte kreeg de Kadorch nooit dezelfde populariteit.