De Zonnezoon: Hoofdstuk 1

*“Waarom wilde vader ons niet? Gaf hij niks om ons?”*
*“Hij was bang. Bang dat jullie zijn ondergang zouden worden.”*

## Hoofdstuk 1

~ Aaron ~

**De Zonnezoon** is een fictieverhaal geschreven door Morgenpoot.

## Hoofdstuk 1 *(Aaron)*

Aaron boog zich over het rimpelende wateroppervlak. Hij zat langs de oever van een snelstromende beek; af en toe werd zijn spiegelbeeld doorbroken door een zilverkleurige vis. Nog even en dan zou hij ze allemaal vangen, dacht hij bij zichzelf. Samen met Castan was hij bezig aan een hengel: die was nog niet af, maar hij had zijn broertje beloofd dat ze binnenkort samen zouden gaan vissen.

Eigenlijk was hij hier niet om zijn spiegelbeeld te aanschouwen, of met water in de mond te kijken naar de vissen. Aaron zocht zijn zusje, Mabel, die hier vaak te vinden was. Nu zag hij haar echter nergens; ze zou waarschijnlijk al thuis zijn.

Mabel was gesloten en praatte niet vaak met hem. De enige aan wie ze alles toevertrouwde, was haar tweelingbroer Torch. Als Aaron vroeg wat Mabel hem had verteld, mompelde Torch zoiets als “vertrouwelijke informatie” en “dat gaat je niks aan.”

Aaron was een pas zeventienjarige jongen. Nog niet eens volwassen, en afhankelijk van de vroedvrouwen die voor hem, zijn broertjes en zijn zusje zorgden.

An en Synth, zo heetten de twee vrouwen. Ze hadden zich al sinds Aaron zes jaar oud was bemoeid met hun opvoeding, en voor het viertal waren ze een soort moeders. Maar Castan, de twaalfjarige, jongste zoon van het stel, had behoefte aan een vaderpersoon. Iemand waarmee hij kon ravotten en stoeien.

Door de jaren heen had Aaron die vaderrol op zich genomen. Hij was daarom jong volwassen geworden, tenminste, zo voelde hij zich. Geen kind meer. Al van jongs af aan had hij zich verantwoordelijk gevoeld voor alles wat zijn broers en zijn zus deden. Hij had hun verteld wat echt van belang was, hoe je moest overleven in een wereld zoals deze.

Gelukkig waren de vroedvrouwen er ook nog. An was een vriendelijke, mollige vrouw. Ze had ontelbaar veel lachrimpels in haar gezicht en als ze aan het koken was, mochten Aaron en zijn broers en zus voorproeven. Vroeger ging Aaron vaak met haar het bos in om paddenstoelen te plukken, die ze dan verwerkte in heerlijke schotels.

De ander, Synth, was een lange, wat jongere vrouw. Ze vertelde de kinderen van alles en nog wat over de geschiedenis van het koninkrijk, Fortian. Ook had ze hun leren lezen en schrijven. Maar Synth was erg streng; wanneer je iets gedaan had wat niet mocht, dan kon je wat krijgen ook. Discipline. Alles draaide om dat ene woord, wat, zoals Synth zei, van invloed was op de rest van je leven.

Synth vond het verrukkelijk als Aaron vragen stelde. “Oh, wat een leergierig manneke”, zei ze dan altijd met haar zoetste stem. Hij moest altijd een huivering onderdrukken; het klonk zo geslepen, als een jager die zijn prooi naar zich toe lokte. Het fijne eraan was wel dat Synth altijd hun vragen beantwoorde, want kennis was immers macht.

Nou ja, niet altijd. Er was één onderwerp waar je het bij haar niet over mocht hebben, en dat was: vader. De vader van de vier kinderen. Degene die hun had afgedankt, en aan An en Synth had overgedragen. Als je zijn naam noemde, werd Synth plotseling net zo gevaarlijk als een uitbarstende vulkaan.

An was ook voorzichtig op dat vlak. Maar wanneer Synth niet in de buurt was, dempte ze haar stem tot een gefluister en begon te vertellen. Hoe hun vader rijken had veroverd. Hoe hij aan het hoofd stond van een immens, goed georganiseerd koninkrijk. Want Aarons vader was niet zomaar een man: het was koning Mason, de Zonnezoon.

Er was een legende, zo had An verteld, over een man die de krachten van de zon zou krijgen. Hij zou lucht, vuur, water en aarde kunnen beheersen, de vier elementen. Die allemaal werden gecreëerd door de zon, die hoog aan de hemel stond. Hij werd “de Zonnezoon” genoemd. Mason was de uitverkorene geweest, en daarmee de rechtmatige koning.

Maar als Aaron dan vroeg waarom Mason hun had weggedaan, hun naar de verste uithoek van het rijk had gestuurd, kreeg hij geen antwoord. An begon, opmerkelijk genoeg, meteen over een ander onderwerp. Dat herhaalde zich zo’n beetje elke week.

Aaron, Torch, Mabel en Castan hadden nauwelijks contact met de buitenwereld. Het was gevaarlijk voor hun, zo zei An. Maar af en toe gingen ze met haar mee naar de dorpsmarkt. Synth keek hun dan met halfdicht geknepen ogen na, alsof ze eigenlijk ieder contact met mensen wilde vermijden.

Torch scheen vaker in het dorp te komen. Hij had al ontelbare keren een uitbrander gehad van Synth, maar trok zich daar blijkbaar niet veel van aan. Aaron zag hem soms behoedzaam terugkomen, en door de achterdeur van het hutje glippen. Hij wist zeker dat An het ook door moest hebben, maar die zweeg.

Aaron hees zichzelf krampachtig overeind. Hij had weer eens teveel gepiekerd; zijn hoofd deed pijn van alle raadsels waarop hij waarschijnlijk nooit antwoord zou krijgen. Over een tijdje werd hij achttien… dan was hij zelfstandig. Mocht hij dan eindelijk de hut verlaten? An en Synth konden hem niet tegenhouden. Maar diep in zichzelf wist hij dat hij zijn broers en zus nooit zou kunnen achterlaten, niet nu ze hem zo hard nodig hadden.

Moedeloos zakte hij ineen, tegen een oude beukenboom. Kon hij dan echt niet zijn eigen toekomst kiezen? An en Synth zorgden toch voor de kinderen? Aaron tekende met een stok cirkeltjes in het stoffige zand. Misschien was hij gewoon te lief. Te zorgzaam. Hijzelf had het ook alleen moeten redden, zonder oudere broer of zus die hem hielp.

Maar was hij daar blij van geworden? Nee. Hij kon ervoor zorgen dat Torch, Mabel en Castan niet hetzelfde overkwam. Zuchtend liet hij zijn hoofd tegen het boomschors rusten. Zolang dat nodig was, zou hij thuis blijven wonen.

## Wordt vervolgd

Zie hoe het verder gaat in De Zonnezoon: Hoofdstuk 2.