Mroczne Elfy

Elfy to spokojna społeczność. Choć są uznawani za bezbronnych, to wcale tacy nie są. Elfy rozwijają się od zarania dziejów, a z czasem stały się jednymi z najprzebieglejszych istot na całej północy. Elfie wojska były niezliczone i choć nigdy nie brali udziału w żadnej wojnie, ich armia zawsze była gotowa zaatakować. Elfy ukrywały swoją potęgę przed resztą świata. Byli demokratyczną społecznością i nie rozwiązywali problemów siłą, a dyplomacją.

## Historia

Wieki temu nie było nic. Po pewnym czasie na świat przyszło zbawienie w postaci pięknej bogini, której imię brzmiało Yavana. Imię jej oznaczało życie i nadzieję. Stworzyła ona pierwsze stąpające po świecie elfy, a mianowicie kobietę i mężczyznę. Mężczyznę nazwała Imlag, a kobietę Ismil. Stworzyła dla nich kotlinę, w której mieli zamieszkać, a na samym jej środku zasadziła drzewo. Miało ono niezwykłą moc, której nawet sama Yavana nie pojmowała.

Ismil jest uznawana za matkę wszystkich elfów, a Imlag za ojca, ponieważ to właśnie od nich pochodzi cała rasa elfów. Ich potomkowie nazwali ich imionami swój dom i święte drzewo w nim rosnące. Tak właśnie powstała słynna kotlina Imlag i magiczne drzewo Ismil.

Mieli oni swoje świętości, w które każdy bez wyjątków wierzył, a wierzyli oni w czystość krwi, więc żaden szlachetny elf nie połączył swojego losu z innymi istotami. Byli śmiałkowie którzy próbowali „nieczystych związków” jednak ich intencje zawsze odkrywano, a tych śmiałków skazywano na wieczne potępienie. Jednemu z elfów udało się, zakochał się w młodej dziewczynie. Była ona człowiekiem, ale urodą przewyższała nie jedną z elfek. Z tej ukrytej miłości narodziły się dzieci. Różniły się one wyglądem od innych elfów. Miały one bowiem ciemne oczy, a każdy inny elf miał jasne. Ojca młodych elfów przyłapano na spotkaniu z ukochaną i skazano go na wieczne potępienie, a przez to osierocono elfie dzieci, które nie mogąc zamieszkać z matką wychowywały się wśród elfiego społeczeństwa.

Ciemnookie elfy zakładały swoje własne rodziny. Jedni łączyli się z elfkami mieszkającymi w ich rodzinnych stronach, a inni szukali miłości wśród ludzi. Ród ciemnookich elfów rósł z wieku na wiek, aż jeden z mnichów nie odkrył prawdy na temat ich pochodzenia. Wszystkie ciemnookie elfy zostały okrzyknięte niegodnymi. To określenie w języku ludzi oznacza mroczne, więc potocznie nazywano ich Mrocznymi elfami. Po jakimś czasie nazwa ta została spisana do Wielkich Ksiąg Historii Elfów i nazwa pozostała na stałe.

Mroczne elfy ukrywały swoje pochodzenie, a używały do tego magii i ziół. Wśród uczonych mieli oni przyjaciela, który tak jak oni był Mrocznym elfem. Pomagał im ukryć swoje pochodzenie. Używał „zakazanych zaklęć” spisanych przez samą Yavanę. Uczeni przysięgają nie używać tych zaklęć jednak ten uczony używał ich zgodnie z wolą niebios. Bogini mianowicie pozwoliła używać tych zaklęć, aby dzieci Mrocznych elfów mogły żyć jak inny.
Nowy ład trwający od wieków, został przerwany w 1396 roku. Właśnie wtedy mieszkańcy ujrzeli lądolód. W pośpiechu opuścili swoje domy, ale nie wszyscy. Niektórzy nie uciekli od razu z innymi, ale dopiero po kilku dniach. Uczeni przed ucieczką zabrali gałązkę z Świętego drzewa Ismil. Właśnie ta szczepka miała symbolizować początek końca.

Elfy nie mając innego wyboru, ponownie zaprzyjaźniły się z innymi rasami. Głównie z ludźmi, którzy również spostrzegli wielki lądolód. Przygotowania w Aran-Waldzie trwały latami. Ludzkie miasto nie było przygotowane na masowy napływ elfów, który trwał aż do 1402 roku dopóki okręty z Aran-Waldu odpłynęły za dalekie pustkowia Kahaar. W ten sposób ludność północy uciekła na południe do Krain Gerdalii. Uciekli oni na nieznane im dotychczas tereny, a jedyne co na nich tam czekało to pewna śmierć.