Angel

- Jaguar, ileż można czekać?! - krzyknęła zniecierpliwiona Dinah, gdy odłożyłam siatki z naszymi zapasami jedzenia.

- Hansen, to ma nam wystarczyć na co najmniej dwa tygodnie! - czarnoskóra pociągnęła blondynkę z powrotem na kanapę. Zmarszczyłam brwi i spojrzałam kolejno na dziewczyny. Camila westchnęła cicho, odkładając do łóżka małą Michelle.

- Hej, kochanie - szepnęłam, całując ją we włosy i przytulając delikatnie do swojego boku. Brunetka objęła mnie w talii, usadawiając się na moich kolanach. - Wszystko dobrze?

- Dobrze, że już jesteś - wymamrotała w moją szyję, wtulając się we mnie mocno. - Bardzo się martwiłam.

- Ej, laski! Starczy tych czułości - Jane oparła się biodrem a kant stołu i odchrząknęła. - Ktoś próbuje dopaść nas wszystkie i musimy coś z tym zrobić. Sprawa jest naprawdę poważna, a przede wszystkim chodzi o bezpieczeństwo dziecka.

- Zostaniemy tu na jakiś czas - mówię. - Domek ma jeszcze bardziej wzmocnione systemy, więc póki co zapewni nam ochronę - przygryzam wargę, przeczesując włosy palcami. Camila głaszcze mnie po plecach w uspokajającym geście, na co się rozluźniam.

- Teraz mamy większe problemy - odzywa się Normani. Cała nasza czwórka zgodnie jej przytakuje. - Tym razem A to żadna z nas, więc może stać się większa krzywda.

Brązowooka wierci się niecierpliwie, wtulając się we mnie jeszcze mocniej. Westchnęłam cicho i ucałowałam ją w skroń. Po raz kolejny znalazłyśmy się w sytuacji bez wyjścia. Najważniejsza jest Michelle i to o nią trzeba zadbać w pierwszej kolejności. Na pewno nie pozwolę, aby mojej żonie i córce groziło jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Kimkolwiek jest tak osoba, zrobię wszystko, żeby moja rodzina była bezpieczna.

- Lo - brunetka szturchnęła mnie delikatnie w bok. Chrząknęłam i skupiłam swój wzrok na niej. - Niczym się nie martw - przesunęła palcem po linii mojej szczęki, a potem ułożyła dłoń na policzku. Uśmiechnęłam się słabo i cmoknęłam ją w nos.

- Nic nam się nie stanie - obiecuję. - Jesteśmy w pięć i mamy przewagę - żadna nie odzywa się ani słowem. Mam wrażenie, że atmosfera się zagęszcza, ale to prawdopodobnie z powodu stresu. - Na górze są dwie sypialnie i łazienka, które macie do dyspozycji. My zostajemy na dole.

\*\*\*

- Camz? - mruczę, wchodząc do sypialni. Kobieta siedzi na łóżku z twarzą w dłoniach. Ostrożnie do niej podchodzę, łapiąc ją za brodę. - Co się dzieje? - jej tęczówki są przekrwione od płazu, a na policzkach wciąż widnieją ślady łez.

- Nie popełnię drugi raz tego samego błędu, Lauren - spogląda w moje oczy, obejmując mnie za szyję. - Obiecuję, że będę mówić ci o wszystkim. Nie przeżyję, jeśli cię stracę.

- Ciśś... Camzi - całuję ją lekko, aby potem nasze spojrzenia się spotkały. - Nigdy mnie nie stracisz, jesteśmy rodziną. Zawsze będę przy tobie i Michelle. Jesteście całym moim światem.

- Dlaczego musisz być taka wspaniała? - śmieje się cicho, przesuwając kciukiem po moich ustach. Delikatnie gryzę opuszek jej palca, na co brązowooka zagryza wargę, a w jej oczach pojawiają się znane mi bardzo dobrze chochliki pożądania. - Zmieniłaś się. Jesteś jeszcze bardziej dojrzała niż na początku naszej znajomości.

- Podjęłam ogromny ciężar na swoje barki. Teraz mam was, a dla dziecka można nawet zmienić wszelkie złe nawyki. Poza tym moja piękna żona jest w ciąży i potrzebuje odpowiedzialnej partnerki, a nie jakiejś małolaty - śmieję się, ale Camila pozostaje poważna. Mogę zauważyć błyszczące łzy, które stara się powstrzymać.

- To też się zmieniło - stwierdza. - Częściej mówisz o uczuciach i o tym, co cię trapi. To chyba najbardziej pokazuje twoją metamorfozę.

- Z dnia na dzień ufam ci bezgranicznie i kocham jeszcze mocniej - kobieta wplata palce w moje włosy, ciągnąć za nie ostrożnie, ale cały czas patrzy mi w oczy.

- Kocham cię, Lauren. To nie zmieni się nigdy - szepcze w moje usta, a następnie całuje. Przenoszę ją na swoje kolana i obejmuję w talii. Jauregui odrywa się ode mnie i wtula twarz w moją klatkę piersiową, oddychając moim zapachem.

- Zajmę się Michelle, a ty leć pod prysznic - cmokam ją w czoło. Brunetka uśmiecha się uroczo, puszczając mi oczko i znika za drzwiami łazienki.

Podchodzę do łóżeczka, biorąc malutką na ręce i wracam z nią na łóżko. Ułożyłam Michelle na swojej klatce piersiowej, a dziewczynka zaczęła wyciągać rączki w stronę mojej twarzy. Dotknęła paluszkiem kolczyka w moim nosie, śmiejąc się przy tym radośnie.

- Tak się bawimy, księżniczko? - rozczochrałam jej włoski, a mała pozostawała nadal w świetnym humorze. - Co my tu mamy? - dałam jej misia, któremu przyjrzała się z zaciekawieniem. Ucałowałam ją w czółko, trzymając delikatnie, aby nie zsunęła się z mojego torsu.