สงครามปลายบูรพาทิศ/2694

(ส่วนหนึ่งของ
สงครามพระเจ้าอานติโอโคส)

* การลงนามในสนธิสัญญาอาลินัวร์
* จักรวรรดิเอลีเซียเสียดินแดนชายขอบและอ่อนแอจากสงครามกลางเมือง
* ความอ่อนแอของสัมพันธมิตรเรเนียร์ริสและการรวบอำนาจของจักรวรรดิไฮราสทำให้เกิดความระส่ำระส่ายในอาณานิคมต่างๆ

## ประเทศคู่สงคราม

 **จักรวรรดิยาชิม่า**

* วงไพบูลย์มหาบูรพา
	+ ราชอาณาจักรปูยอ
	+ สมาพันธรัฐเฝิงเทียน

* การสนับสนุนจากต่างชาติ(สปอย)

 สาธารณรัฐอาร์เลส์
 จักรวรรดิไฮราส
 สาธารณรัฐแห่งสหรัฐเกลเดอร์แลนด์

(หลังจากเริ่มสงครามโลก
วันที่ 18 ธันวาคม ส.ศ. 2694
สปอย SS6-7)

 **จักรวรรดิยาชิม่า**

* วงไพบูลย์มหาบูรพา
	+ ราชอาณาจักรปูยอ
	+ สมาพันธรัฐเฝิงเทียน (จนถึงวันที่ 6 มิถุนายน ส.ศ. 2695)

**ราชอาณาจักรหิรัญภูมิ** (หลังจากวันที่ 20 ธันวาคม ส.ศ. 2694)

* ขบวนการกู้ชาติอันนาม (ไกเซิน)

**สัมพันธมิตรเรเนียร์ริส**

* สาธารณรัฐอาร์เลส์

* จักรวรรดิไฮราส

* สาธารณรัฐแห่งสหรัฐเกลเดอร์แลนด์
	+ จักรภพซินโดสนีเซีย

 **รัฐบาลกองทัพพิทักษ์ชาติแห่งจักรวรรดิเสินโจว** (หลังจากวันที่ 1 มิถุนายน ส.ศ. 2695)

* รัฐข่านตังเกียเซีย
* รัฐบาลทหารเปลี่ยนผ่านแห่งสามมณฑลตงเป่ย (หลังจากวันที่ 6 มิถุนายน ส.ศ. 2695)

(หลังจากการสถาปนามหาพันธมิตร
วันที่ 1 สิงหาคม ส.ศ. 2695
สปอย SS7-8)
**มหาพันธมิตร**

* จักรวรรดิยาชิม่า
	+ วงไพบูลย์มหาบูรพา
		- ราชอาณาจักรปูยอ

* ราชอาณาจักรหิรัญภูมิ
	+ รัฐบาลเฉพาะกาลแห่งราชอาณาจักรอันนาม

* สาธารณรัฐอาร์เลส์

* จักรวรรดิไฮราส

* สาธารณรัฐแห่งสหรัฐเกลเดอร์แลนด์
	+ จักรภพซินโดสนีเซีย

* จักรวรรดิเสินโจว
	+ รัฐข่านตังเกียเซีย
	+ รัฐบอยโดลอด

* สมาพันธรัฐสินธูสถาน
	+ ราชอาณาจักรภาวัลย์
	+ ราชรัฐฟูสฎาน
	+ สหพันธ์พาณิชย์แห่งกัญจยา
	+ ราชอาณาจักรฟาจา

* จักรวรรดิฟาร์ซิส

* จักรภพเอสเปริโตส (ตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

* จักรวรรดิสแกนเดอร์เรี่ยน (ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

* สหราชรัฐอาราเมีย (ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

* ราชอาณาจักรเคเมต (ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

* รัฐชีคคูริส (ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

เขตอุปราชซีเบียร์ (รัฐขุนศึกวาร์เรีย)(ตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม ส.ศ. 2695)

 **จักรวรรดิเอลีเซีย**

## ผู้บังคับบัญชา

 สมเด็จพระจักรพรรดินี มิยาโอกะ โนะ ฮิโรโกะ

 เจ้าชาย นากาโตมิ โนะ โทโกนามิ
 เมกาส-วาซิลยาส อานติโอโคสที่สิบเอ็ด อิเซาร์ริโอส

**สงครามปลายบูรพาทิศ** (ยาชิม่า:極東戦争 - Kyokutosenso / เอเดรียนอย:Άπω Ανατολή πόλεμος - Apo Anatoli polemos) หรือที่เป็นที่รู้จักในนามว่า **สงครามยาชิม่า-เอลีเซีย** (ยาชิม่า: 八エリ戦争 - Yashi-Eri Senso / เอเดรียนอย:Ελυσιο-Γιασιμανικος Πολεμοσ - Elysio-Giasimanikos Polemos) คือสงครามใหญ่ภายในภูมิภาคตะวันออกไกล เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694 ด้วยการโจมตีฉับพลันใส่กองเรือยาชิม่าโดยเอลีเซีย

สงครามนี้มีสาเหตุมาจากความตึงเครียดระหว่างจักรวรรดิยาชิม่าและจักรวรรดิเอลีเซีย สองมหาอำนาจแห่งมหาสมุทรไอรีนีโกส ที่มีความสัมพันธ์ย่ำแย่มานานเกือบทศวรรษ ซึ่งความสัมพันธ์ดังกล่าวมีภาวะตึงเครียดร้อนแรงยิ่งขึ้นเมื่อเรืออิโปมารุ เรือพาณิชย์สัญชาติยาชิม่าถูกจมโดยเรือรบเอลีเซี่ยน นอกบริเวณหมู่เกาะอัลฟอนซีนส์ เขตปกครองของเอลีเซีย ทำให้ทั้งสองฝ่ายเตรียมความพร้อมด้านการทหาร โดยในท้ายที่สุด เอลีเซียเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตียาชิม่าก่อน ในวันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694 เมื่อฝูงบินจากเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือเอลีเซี่ยน เปิดฉากโจมตีใส่กองเรือยาชิม่าภายในฐานทัพเรือแห่งต่างๆ ทำให้กองทัพเรือยาชิม่าเสียหายและเสียเปรียบในช่วงต้นสงคราม

ในช่วงเริ่มต้น สงครามนี้เป็นสงครามระหว่างสองมหาอำนาจ อันได้แก่ จักรวรรดิยาชิม่า (และบริวารในวงไพบูลย์มหาบูรพา) กับจักรวรรดิเอลีเซีย โดยมีพื้นที่การรบส่วนใหญ่ภายในมหาสมุทรไอรีนีโกส โดยเฉพาะภายในอาณาเขตยาชิม่าเป็นหลัก

**(เนื้อหาส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Into the Light - ภาคสงครามปลายบูรพาทิศ - สปอย)**

แต่เมื่อสงครามดำเนินยาวนานยิ่งขึ้น ยาชิม่าก็ได้รับการสนับสนุนจากนานาชาติ และในเวลาต่อมา เมื่อสงครามพระเจ้าอานติโอโคสขยายวงกว้างกลายเป็นสงครามโลก สงครามระหว่างยาชิม่ากับเอลีเซียจึงขยายวงกว้างครอบคลุมภูมิภาคอื่นๆ ของทวีปอาซาเนียร์ เมื่อมีประเทศอื่นๆ เข้าร่วมสงคราม ทำให้สงครามนี้กลายเป็นแนวรบตะวันออกไกลของสงครามโลกที่ใหญ่กว่า

แนวรบที่หนักหน่วงที่สุดของสงครามนี้คือแนวรบภายในหมู่เกาะยาชิม่า ซึ่งเอลีเซียเปิดฉากโจมตีตั้งแต่ต้นสงคราม โดยแรกเริ่ม เอลีเซียได้ส่งกองทัพยกพลขึ้นบกในหมู่เกาะแผ่นดินแม่หลายจุด โดยมีเป้าหมายจะยึดนครหลวงไคเกียวและปิดฉากสงครามให้รวดเร็วที่สุด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการต่อต้านอย่างหนักจากกองทัพยาชิม่าและกองกำลังท้องถิ่น กองทัพเอลีเซี่ยนก็ได้รับความเสียหายหนัก ขณะที่การรุกรานไร้ความคืบหน้า

เมื่อสงครามนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสงครามโลก แนวรบก็ได้ขยายวงออกไป โดยมีแนวรบเพิ่มขึ้นมา 3 แนวรบ อันได้แก่ แนวรบอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้พื้นทวีป, แนวรบเสินโจวเหนือ-ซีเบียร์ และแนวรบตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร-โอเซียเนีย

แนวรบอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้พื้นทวีปเริ่มขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม ส.ศ. 2694 เมื่อราชอาณาจักรหิรัญภูมิ ประเทศที่ได้รับการสนับสนุนโดยยาชิม่า ได้ประกาศสงครามต่อเอลีเซีย และส่งกองทัพเข้าโจมตีเขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งครีเซ โดยมีเป้าหมายทวงคืนดินแดนเวียงจามปาและเจนละ รวมถึงการปลดแอกราชอาณาจักรอันนามและการตั้งรัฐบาลใหม่ภายใต้กลุ่มไกเซิน สงครามในแนวรบนี้ดำเนินอย่างรวดเร็วภายในพื้นที่ป่าทึบ กองทัพหิรัญภูมิและกองทัพยาชิม่าได้เผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักจากกองทัพอันนามและกองทัพเอลีเซี่ยนที่ทำสงครามเต็มรูปแบบควบคู่กับสงครามกองโจร แต่ในท้ายที่สุด แนวรบนี้ถูกปิดลงเป็นแนวรบแรก เมื่อวันที่ 20 กรกฏาคม ส.ศ. 2695 เมื่อกองทัพอันนามและกองทัพเอลีเซี่ยนยอมจำนนที่นครหลวงทังล็อง เมืองหลวงของราชอาณาจักรอันนาม เมื่อกองทัพเสินโจวจากทางเหนือ และกองทัพหิรัญภูมิ-ยาชิม่าจากทางใต้บุกขึ้นมาบรรจบกัน

อีกแนวรบที่ดุเดือดคือ แนวรบอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร ซึ่งแต่เดิมครอบคลุมบริเวณซินโดสนีเซียและอัลฟอนซีนส์ โดยแนวรบนี้เปิดฉากขึ้นตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม ส.ศ. 2694 เมื่อสงครามโลกเริ่มขึ้น กองทัพเอลีเซี่ยนจากเมาร์เรี่ยสและอัลฟอนซีนส์เปิดฉากโจมตีใส่จักรภพซินโดสนีเซีย อาณานิคมปกครองตัวเองของกิลเดอริส ทำให้ยึดดินแดนหมู่เกาะฝั่งตะวันออกได้ และมีการรบอย่างหนักหน่วงที่เกาะยวากาทวีป โดยกองทัพกิลเดอร์ กองทัพซินโดสนีเซียและกองทัพยาชิม่าพยายามป้องกันนครปรีไอเซีย เมืองหลวงซินโดสนีเซียอย่างสุดความสามารถ ขณะที่กองเรือกิลเดอร์และกองเรือยาชิม่าพยายามรักษาเส้นทางเสินโจวใต้ เพื่อเปิดเส้นทางส่งเสบียงระหว่างยาชิม่าและอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงเหนือ

ในเวลาต่อมา หลังจากวันที่ 1 สิงหาคม ส.ศ. 2695 วันที่มีการสถาปนามหาพันธมิตร กลุ่มพันธมิตรที่ร่วมมือกันต่อต้านเอลีเซีย มหาพันธมิตรได้เริ่มเปิดฉากโจมตีรุกกลับในแนวรบภาคพื้นสมุทร โดยการโจมตีใส่เขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งอัลฟอนซีนส์ เขตหมู่เกาะไอรีนีโกสของเอลีเซีย และตอบโต้กลับในแนวรบซินโดสนีเซีย และต่อมาหลังจากที่เอสเปริโตสเข้าร่วมสงครามในวันที่ 7 ธันวาคม ส.ศ. 2695 แนวรบนี้ก็ขยายรวมภูมิภาคโอเชียเนีย โดยเอสเปริโตสเปิดฉากโจมตีหมู่เกาะไอรีนีโกสใต้ของเอลีเซีย และบุกใส่เขตเดสโปตาโตน เมาร์เรียส แต่ประสบกับความล้มเหลว

แนวรบที่รุนแรงที่สุดหลังจากที่สงครามขยายวง คือแนวรบเสินโจวเหนือ-ซีเบียร์ ซึ่งเปิดฉากขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2695 หลังจากที่กองทัพเอลีเซี่ยนเข้ายึดนครคันยาซีวอสต็อกและแนวชายฝั่งซีเบียร์ตะวันออกของวาร์เรีย ซึ่งขณะนั้นกำลังเผชิญกับการปฏิวัติ กองทัพเอลีเซี่ยนเหล่านี้ได้เปิดฉากโจมตีรัฐในอารักขาของยาชิม่าบนดินแดนพื้นทวีป คือสมาพันธรัฐเฝิงเทียนและราชอาณาจักรปูยอ ทำให้เกิดการะปะทะอย่างรุนแรงกับกองทัพรัฐในอารักขาและกองทัพยาชิม่าพื้นทวีป โดยเฉพาะกองทัพกวานตง

หลังจากการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ในเสินโจวเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ส.ศ. 2695 ที่โค่นล้มรัฐบาลเป่ยหยางที่นิยมเอลีเซีย และแทนที่รัฐบาลกองทัพพิทักษ์ชาติที่เป็นฝ่ายต่อต้านเอลีเซีย เสินโจวก็เข้าสู่สภาวะพันธมิตรโดยพฤตินัยกับยาชิม่า ทำให้เสินโจวเข้าร่วมสงครามด้านแนวรบเสินโจวเหนือ ซึ่งการเข้ามาของเสินโจวทำให้สงครามแนวรบนี้รุนแรงมากยิ่งขึ้น ขณะที่เฝิงเทียนถูกยุบและแทนที่ด้วยรัฐบาลทหารเสินโจวซึ่งรับผิดชอบการเปลี่ยนผ่านก่อนถูกผนวกดินแดนกลับคืนสู่เสินโจวอย่างเป็นทางการ

ต่อมา หลังจากวันที่ 24 ธันวาคม ส.ศ. 2695 กองทัพตะวันออกไกลของวาร์เรียเดิมก็ได้เข้าร่วมสงครามข้างมหาพันธมิตรเพื่อขับไล่เอลีเซียออกจากซีเบียร์ ขณะที่เอลีเซียเริ่มอ่อนแอลงจากสภาวะผลัดแผ่นดิน ก่อนจะล่มสลายลงจากภายในด้วยภาวะสงครามกลางเมืองตั้งแต่วันที่ 14 เมษายน ส.ศ. 2696

สงครามในภูมิภาคนี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งวันที่ 25 เมษายน ส.ศ. 2696 เมื่อกองทัพเอลีเซี่ยนที่คันยาซีวอสต็อกยอมจำนนต่อกองทัพมหาพันธมิตร ซึ่งหลังจากนั้น สงครามในตะวันออกไกลก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ นอกจากการเข้ายึดหมู่เกาะไอรีนีโกสของเอลีเซีย

สงครามนี้ยุติการรบลงด้วยการประกาศหยุดยิงในวันที่ 21 พฤษภาคม 2696 และยุติลงอย่างเป็นทางการในการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพที่นครอาลินัวร์ เครือจักรภพเอลฟ์

สงครามนี้ได้สร้างความเสียหากอย่างมากให้กับประเทศต่างๆ ในภูมิภาคอาซาเนียร์ตะวันออก โดยเฉพาะยาชิม่าซึ่งเป็นแนวรบหลักตั้งแต่เริ่มสงครามในปี 2694 ยาชิม่ายังคงรักษาสถานะมหาอำนาจไว้ได้ แต่ต้องเสียดินแดนเพื่อแลกกับพันธมิตรคือเสินโจว ซึ่งกลับมาทรงอำนาจในฐานะมหาอำนาจตะวันออกไกลอีกครั้ง ซึ่งต่อมา หลังจากที่มหาพันธมิตรถูกยุบลง สองมหาอำนาจนี้และประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคอาซาเนียร์จะร่วมกันจัดตั้งสัมพันธมิตรอาซาเนียร์ขึ้นเพื่อคานอำนาจกับไฮราส มหาอำนาจเดียวที่ยังเหลือรอดอยู่ในทวีปเรเนียร์ริส

สถานการณ์หลังสงครามก็ไม่ได้นำพามาซึ่งความสงบสุข ทั้งสถานการณ์ในภูมิภาคนี้และภูมิภาคห่างไกล โดยเฉพาะการแผ่ขยายอำนาจของจักรวรรดิไฮราสภายในทวีปเรเนียร์ริสทำให้อาณานิคมกิลเดอร์ในตะวันออกไกลพบกับความระส่ำระส่าย ดินแดนอาณานิคมบางส่วนถูกประเทศในภูมิภาค ทำให้เกิดกรณีพิพาทต่างๆ ในเวลาต่อมา ขณะที่ซินโดสนีเซียกลายเป็นประเทศเอกราชสมบูรณ์

จักรวรรดิเอลีเซียในฐานะผู้ก่อสงครามต้องเสียเงินค่าปฏิกรรมสงครามเพื่อชดใช้ค่าเสียหาย และเสียดินแดนหมู่เกาะต่างๆ ในฐานะดินแดนในอาณัติ ที่ยาชิม่าและเอสเปริโตสจะคุ้มครองเพื่อจัดตั้งรัฐบาลอิสระต่อไป เขตปกครองครีเซและอัลฟอนซีนส์ถูกยุบเพื่อคืนดินแดนเวียงจามปา-เจนละให้หิรัญภูมิ ราชอาณาจักรอันนามและสาธารณรัฐอัลฟอนซีนส์กลายเป็นประเทศเอกราช ขณะที่เอลีเซียอ่อนแอลงจากสงครามกลางเมือง ซึ่งในเวลาต่อมา มีการผ่อนปรนด้านอำนาจ ทำให้เขตเดสโปตาโตนเดิมกลายเป็นประเทศในเครือสมาพันธรัฐจักรวรรดิเอลีเซีย ประเทศกึ่งเอกราช

## สงครามหมู่เกาะยาชิม่า - พฤษภาคม-พฤศจิกายน ส.ศ. 2694

### เปิดฉากสงคราม - พฤษภาคม ส.ศ. 2694

#### **การเตรียมการทำสงคราม**

ในช่วงเวลาความตึงเครียดทางทหารระหว่างยาชิม่าและเอลีเซีย ทั้งสองฝ่ายต่างเตรียมตัวทำสงครามตามแผนการที่ตนเคยร่างไว้

##### **นันชิน-รอน - แผนการบุกลงใต้ของยาชิม่า**

สำหรับฝ่ายยาชิม่า มีการเตรียมการตามแผนนันชิน-รอน (Nanshin-ron) หรือแผนการจู่โจมทางใต้ แผนการของจักรวรรดินาวีที่จะโจมตีเพื่อเข้ายึดหมู่เกาะทะเลใต้ ซึ่งร่างขึ้นตั้งแต่หลังมหาสงคราม เพื่อใช้รับมือกับศัตรุในอนาคต ซึ่งขณะนั้นคาดว่าจะเป็นกิลเดอริสและต่อมาคือเอลีเซีย

ยาชิม่าเตรียมตัวทำสงครามโดยการเพิ่มความพร้อมของกองเรือฝั่งมหาสมุทรไอรีนีโกส เตรียมกองเรือส่วนหนึ่งสำหรับการโจมตีฉับพลันใส่กองเรือเอลีเซี่ยนที่อัลฟอนซีนส์ ส่วนหน่วยนาวิกโยธินก็เตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการยกพลขึ้นบกที่จะดำเนินการกับอาณานิคมเอลีเซียคืออัลฟอนซีนส์และหมู่เกาะไอรีนีโกส

หลักการรบในสงครามนี้จะเป็นการให้กองทัพเรือยิงกดดันข้าศุึกบนชายฝั่ง ให้นาวิกโยธินยกพลขึ้นบกสถาปนาหัวหาด แล้วให้กองทัพบกตามมาสมทบเพื่อเข้ายึดครองโดยสมบูรณ์

สำหรับขั้นตอนการยึดครองของยาชิม่า ขั้นแรกคือการยึดอัลฟอนซีนส์และอาณานิคมหมู่เกาะ ขั้นที่สองจะเป็นการเข้ายึดครีเซบนแผ่นดินใหญ่ จากนั้นก็อาจจะขยายการโจมตีไปตะวันออกเพื่อเข้ายึดหมู่เกาะมาวุยและอาณานิคมหมู่เกาะอื่นๆ เพื่อกดดันให้เอลีเซียยอมเจรจา และหลีกเลี่ยงสงครามระยะยาว โดยจักรวรรดิยาชิม่าจะปล่อยให้กองเรือเอลีเซี่ยนแล่นเข้ามาในพื้นที่ยึดครอง ระหว่างทางจะก่อกวนด้วยเรือดำน้ำและเรือบรรทุกเครื่องบิน ก่อนจะใช้กองเรือบองตนปิดฉากในศึกชี้ขาดในพื้นที่ที่กำหนดตามหลักนิยมคันไต-เคสเซ็น (Kantai Kessen - การทำศึกชี้ขาดด้วยกองเรือ)

สำหรับเป้าหมายของสงคราม ยาชิม่าต้องการเงินค่าปฏิกรรมสงครามจากเอลีเซีย และการเข้าปกครองดินแดนอาณานิคมตะวันออกไกลของเอลีเซีย คืออัลฟอนซีนส์ (ผนวกในฐานะดินแดนอาณานิคมหรือปล่อยออกมาในฐานะรัฐในอารักขา) และหมู่เกาะใกล้เคียง เพื่อขยายอาณาเขตและอิทธิพลทางทะเลของตน นอกจากนี้ ยาชิม่าก็อาจจะกดดันให้เอลีเซียยุบอาณานิคมครีเซลง ด้วยการส่งดินแดนบางส่วนคืนหิรัญภูมิและทำการฟื้นฟูราชอาณาจักรอันนามในฐานะรัฐในอารักขาของยาชิม่า

##### **ปอร์โตคาลี - แผนการสีส้มของเอลีเซีย**

สำหรับแผนการรบของฝ่ายเอลีเซี่ยน พวกเขาอิงตามแผนการรบปอร์โตคาลี หรือแผนการสีส้ม แผนการทำสงครามในกรณีเผชิญหน้ากับจักรวรรดิยาชิม่า ซึ่งเน้นไปที่การทำลายกองเรือจักรวรรดินาวีให้ได้มากที่สุด จากนั้นก็ทำการปิดล้อมหมู่เกาะยาชิม่าเพื่อดำเนินการต่อไป ... แม้ว่าเอลีเซียจะมีแผนการรบแล้ว แต่มันก็เป็นแผนการรบที่เน้นยุทธการทางทะเลเป็นหลัก ยังไม่มีการลงรายละเอียดใดๆ เกี่ยวกับหมู่เกาะยาชิม่าหรือเหล่ารัฐในอารักขาบนแผ่นดืนใหญ่

ในมุมมองของเอลีเซีย พวกเขาพอจะทราบอยู่ว่าหมู่เกาะยาชิม่ามีลักษณะเป็นอย่างไร ... มันคือหมู่เกาะซึ่งมีเกาะขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง เกาะนั้นมีภูมิศาสตร์ส่วนใหญ่เป็นแนวเทือกเขาที่ถูกห้อมล้อมด้วยแนวเนินและป่าทึบ มีที่ราบเพียงน้อยนิด ซึ่งภูมิประเทศแบบนี้ทำให้กองทัพบกเอลีเซี่ยนไม่สามารถใช้หลักนิยมแนวรบกว้างและกองยานเกราะตามที่ตนถนัดได้ ดังนั้น เพื่อจะให้กองทัพของตนยังสามารถใช้ความเปรียบเรีื่องจำนวนกำลังพลในพื้นที่คับแคบแบบนี้ต่อไปได้ กองบัญชาการจึงร่างแผนการบุกขึ้นหมู่เกาะยาชิม่า โดยเน้นการยกพลขึ้นบกและสถาปนาหัวหาดหลายแห่งพร้อมกัน เพือกดดันกองทัพยาชิม่าในพื่นที่ต่างๆ ให้ได้นานที่สุดและเปิดทางให้กองทัพบางแนวรบสามารถผลักดันต่อไปได้ ซึ่งเป้าหมายของเอลีเซียคือการยึดนครหลวงไคเกียวและปิดฉากสงครามให้ไวที่สุด ก่อนจะเกิดกระแสต่อต้านสงครามในประเทศตน

เป้าหมายที่เอลีเซียอยากได้จากสงคราม สามารถแยกได้เป็นสองแบบ โดยในแบบของการทูตสายกลางจะเรียกร้องให้ยาชิม่าถอนตัวออกจากพื้นทวีป ด้วยการถอนสถานะรัฐในอารักขาจากปูยอและเฝิงเทียน ซึ่งอาจรวมถึงการถอนตัวจากสถานะผู้อารักขาแห่งนครรัฐการค้าเสินโจวตะวันออก และเรียกร้องให้ยาชิม่าจ่ายค่าปฏิกรรมสงคราม ... แต่สำหรับการทูตสายจักรวรรดินิยม เป้าหมายจะสุดโต่งกว่าโดยจะเป็นการยึดยาชิม่าและรัฐในอารักขาไว้เป็นอาณานิคม เพื่อขยายอำนาจในตะวันออกไกลต่อไป

โดยสรุปคือ แผนการทำสงครามของยาชิม่าเป็นการเน้นสงครามทางทะเลและการเข้ายึดครองอาณานิคม โดยต้องดำเนินการในระยะเวลาที่สั้นที่สุด ในขณะที่กองทัพเอลีเซี่ยนในอาณานิคมต่างๆ กำลังอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมและมีกำลังพลน้อยกว่า ซึ่งยาชิม่าจะมีความได้เปรียบกว่าในสงครามใกล้บ้าน แต่จะเสียเปรียบในเรื่องกำลังพลเมื่อทำสงครามระยะยาว ส่วนแผนการของฝ่ายเอลีเซี่ยนจะเน้นการทำลายกองทัพเรือศัตรูให้ราบคาบและทำการปิดล้อมหมู่เกาะยาชิม่า แต่สำหรับการเข้าโจมตีหมู่เกาะยาชิม่าโดยตรงยังถือว่าเป็นแผนการที่เพิ่งร่างขึ้นใหม่ และยังไม่แน่ใจว่าตนจะเจอกับปัจจัยใดๆ บ้าง โดยเฉพาะกองทัพศัตรูที่เป็นฝ่ายป้องกันในบ้านและอาจมีกำลังพลหนาแน่น

#### **ปฏิบัติการอัสตราปีส - วันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694**

ในท้ายที่สุด ฝ่ายเอลีเซี่ยนก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายเปิดฉากสงครามก่อน โดยใช้แผนการอัสตราปีส แผนการโจมตีฉับพลันที่จะทำลายกองเรือยาชิม่าให้ได้มากที่สุด

แผนการนี้ถูกร่างขึ้นตั้งแต่ช่วงเดือนเมษายน เป็นส่วนหนึ่งของแผนการรบกับยาชิม่า นับตั้งแต่ที่เกิดความตึงเครียดทางทหาร โดยจักรวรรดินาวีเอลีเซียจะจัดกองเรือบางส่วนไว้ใช้ในปฏิบัติการดังกล่าว ซึ่งกองเรือนี้จะมีเรือบรรทุกเครื่องบินรวมอยู่ด้วย กองเรือพิเศษจะเดินทางจากเขตอุปราชสกูทาเรียสลงมาทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านเส้นทางซึ่งคาดว่ามีการตรวจจับเบาบาง เนื่องจากกองกำลังยาชิม่าส่วนใหญ่กำลังหันไปสนใจพรมแดนทางทะเลด้านอัลฟอนซีนส์เป็นหลัก กองเรือนี้จะเข้าประชิดหมู่เกาะยาชิม่าให้ได้มากที่สุด จากนั้นจะใช้ฝูงบินเข้าโจมตีกองเรือยาชิม่าที่กำลังเทียบท่าอยู่ในฐานทัพ บนเกาะคิตาจิม่าและโอโมชิม่า และเมื่อกองเรือพิเศษเปิดฉากโจมตี กองเรือเอลีเซี่ยนในเขตอัลฟอนซีนส์ก็จะส่งฝูงบินเข้าโจมตีกองเรือยาชิม่าในพื้นที่ใกล้เคียงเพื่อเพิ่มความเสียหาย

กองเรือพิเศษเรื่องระดมพลและเคลื่อนไหวในช่วงปลายเดือนเมษายน และปฏิบัติการอัสตราปีสหรือปฏิบัติการอัสนีบาตก็เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694 เมื่อกองเรือปฏิบัติการพิเศษ ประกอบด้วยเรือบรรทุกเครื่องบิน 6 ลำ เรือประจันบาน 2 ลำ เรือลาดตระเวนรบ 2 ลำ เรือพิฆาต 9 ลำ และเรือชนิดอื่นๆ เริ่มปฏิบัติการโจมตีใส่ฐานทัพเรือบนเกาะคิตาจิม่าและโอโมชิม่า เครื่องบิน 350 กว่าลำเปิดฉากโจมตีกองเรือในฐานทัพสองแห่งพร้อมกัน โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว กองเรือยาชิม่าในฐานทัพเรือโยสุกะที่ไคเกียวและฐานทัพเรือซาบุโรที่คิตาจิม่าต่างได้รับความเสียหายหนัก กองเรือยาชิม่าในเขตทะเลใต้ถูกฝูงบินเอลีเซี่ยนจู่โจมและมีการยิงปะทะกับเรือรบเอลีเซี่ยน แต่ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงที่สุดจากการโจมตีครั้งนี้ก็คือการสิ้นพระชนมขององค์สมเด็จพระจักรพรรดิโอซามุและเจ้าชายยาสุฮิโตะ องค์ชายรัชทายาทแห่งยาชิม่า ทำให้สถานการณ์การเมืองในยาชิม่าเกิดความระส่ำระส่าย ขณะที่เอลีเซียประกาศสงครามต่อยาชิม่าหลังจากที่การโจมตีเริ่มขึ้นในไม่นาน

การโจมตีนี้ทำให้เอลีเซียถูกประนามโดยประเทศต่างๆ โดยเฉพาะจากบรรดาประเทศเครือสัมพันธมิตร โดยการโจมตีเกิดขึ้นโดยฉับพลันในระหว่างที่รัฐบาลสองฝ่ายกำลังอยู่ในระหว่างการเจรจาเรื่องเรืออิโปมารุ ถือว่าเป็นการกระทำที่ขัดต่อหลักการสากล และการโจมตีที่ทำให้องค์สมเด็จพระจักรพรรดิและรัชทายาทแห่งยาชิม่าสิ้นพระชนมก็ยิ่งทำให้เอลีเซียถูกประนามหนักยิ่งขึ้น เนื่องจากเป็นการละเมิดต่อธรรมเนียมการทำสงครามระหว่างราชวงศ์ด้วย โดยเอลีเซียก็ไม่ได้สนใจต่อความคิดเห็นของนานาชาติอยู่แล้ว ในฐานะที่ตนเป็นมหาอำนาจระดับต้นของโลก

##### **สถานการณ์การเมืองในยาชิม่าเมื่อสงครามเริ่มขึ้น**

การโจมตีของเอลีเซียทำให้เกิดความระส่ำระส่ายทางการเมืองในยาชิม่า เมื่อองค์สมเด็จพระจักรพรรดิและรัชทายาทสิ้นพระชนมลงพร้อมกัน และบัลลังก์ก็กลายเป็นของเจ้าหญิงฮิโรโกะ เจ้าหญิงวัยสิบหกซึ่งไม่พร้อมสำหรับขึ้นปกครองประเทศแต่อย่างใด

เมื่อเจ้าหญิงฮิโรโกะขึ้นครองราชย์ในฐานะองค์สมเด็จพระจักรพรรดินีนาถแห่งยาชิม่า โดยอำนาจการปกครองจะอยู่ภายใต้ผู้สำเร็จราชการคือมหาเสนาบดีแห่งยาชิม่า จนกระทั่งถึงเวลาสมควรคือตอนที่พระชนมายุครบสิบแปดพรรษา แต่ทว่าเมื่อยาชิม่าอยู่ในช่วงพลัดแผ่นดินและสงครามใหญ่พร้อมกัน สถานการณ์การเมืองจึงมีความซับซ้อนและสุ่มเสี่ยงมากขึ้น

สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือการก่อการของพวกทหาร โดยในวันที่ 7 พฤษภาคม กรมทหารราบโทงังที่สิบสามเคลื่อนพลเข้าเขตเกาะเมืองของนครหลวงไคเกียว เข้ายึดสะพานเส้นต่างๆ เข้ายึดสถานที่ราชการทั้งหลายและล้อมพระราชวังหลวงไว้ เนื่องจากกรมทหารรักษาพระองค์อิโตโมริทำการต่อต้าน ทำให้เกิดการเผชิญหน้าระหว่างฝ่ายก่อการและกองกำลังรัฐบาลที่ตั้งทัพในพื้นที่โดยรอบ

พันเอกโคมิกาวะ โคสึเกะ ผู้บัญชาการกรมทหารราบโทงังที่สิบสามอ้างว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะเป็นการฟื้นอำนาจให้กับองค์สมเด็จพระจักรพรรดินีโดยสมบูรณ์ โดยเป็นการโค่นล้มอำนาจคณะผู้สำเร็จราชการและแทนที่ด้วยรัฐบาลคณะกู้ชาติที่ประกอบไปด้วยนายทหารบก ซึ่งจะให้กองทัพขึ้นตรงกับองค์สมเด็จพระจักรพรรดินี

ไม่มีใครทราบเลยว่าพันเอกโคมิกาวะมีเจตนาอย่างไร เพราะในท้ายที่สุด การกบฏนี้ก็โดนปราบโดยร้อยเอก เจ้าชายอาริสึงาวะ โนะ คัตสึโอะ นายทหารกรมรักษาพระองค์ที่สาม ซึ่งไปจ้างกองทหารรับจ้างเข้ามาปราบปรามฝ่ายกบฏ

หลังจากที่การกบฏถูกปราบลงแล้ว กองทัพฝ่ายรัฐบาลนำโดยพลเอก เจ้าชายนากาโตมิ โนะ โทโกนามิก็ได้หารือกับคณะรัฐบาล ทำให้ได้ข้อตกลงคือการให้กองทัพปฏิบัติการเป็นเอกเทศจากรัฐบาล และการกำหนดให้องค์สมเด็จพระจักรพรรดิมีอำนาจปกครองเมื่อมีพระชนมายุสิบเจ็ดพรรษาซึ่งก็คือในปีหน้า

นอกจากความไม่สงบและความระส่ำระส่ายในเมืองหลวงแล้ว สถานการณ์ในหัวเมืองกลับค่อนข้างสงบกว่า โดยนับตั้งแต่สงครามเริ่มขึ้น แนวร่วมสังคมนิยมนำโดยพรรคอากาฮาตะได้ประกาศพักรบกับรัฐบาล โดยห้ามไม่ให้แนวร่วมเข้าปะทะหรือก่อกวนรัฐบาลเด็ดขาด ทำให้พื้นที่ชนบทสงบกว่ายามปกติ ในขณะที่กองทัพยาชิม่าทำการระดมและเสริมแนวป้องกันตามพื้นที่สำคัญต่างๆ

#### **ยุทธการหมู่เกาะโล่กำบังและยุทธการทะเลใต้**

ในระหว่างที่ยาชิม่ากำลังอยู่ในภาวะระส่ำระส่ายและเตรียมพร้อมป้องกันหมู่เกาะแผ่นดินแม่ เอลีเซียก็เปิดฉากโจมตีขั้นต่อไป โดยมีเป้าหมายขั้นแรกคือหมู่เกาะโล่กำบังและเขตปกครองทะเลใต้ของยาชิม่า อันได้แก่เกาะเปยเต่าและหมู่เกาะนันจิม่า

หมู่เกาะโล่กำบังคือแนวหมู่เกาะทางตะวันออกเฉียงใต้จากหมู่เกาะยาชิม่า เป็นที่ตั้งอาณานิคมโพ้นทะเลที่ห่างไกลที่สุดของยาชิม่า ซึ่งมันถูกใช้เป็นแนวป้อมปราการทางทะเลเพื่อสกัดกั้นหรือชะลอการโจมตีจากทางฝั่งตะวันออก และเมื่อสงครามเริ่มขึ้น นี่ก็เป็นพื้นที่แรกๆ ที่จะถูกเอลีเซียโจมตี โดยในระหว่างวันที่ 20-27 กองทหารนาวิกโยธินเอลีเซี่ยนเข้าโจมตีหมู่เกาะเหล่านี้ การรบอย่างหนักหน่วงในระยะเวลาเจ็ดวันทำให้หมู่เกาะโล่กำบังเป็นเขตยึดครองแรกของเอลีเซีย กองทหารยาชิม่าอันน้อยนิดในพื้นที่ได้ต่อต้านอย่างแข็งขัน ถึงแม้ว่าตนจะรู้ดีว่าตนไม่มีโอกาสชนะแน่นอน โดยเป้าหมายของพวกเขามีแค่การทำลายสนามบินและฐานทัพเรือไม่ให้พวกเอลีเซี่ยนสามารถนำไปใช้งานได้ และถ่วงเวลาศัตรูให้นานที่สุด ขณะที่กองเรือยาชิม่าที่ไม่ได้อยู่ในสภาพพร้อมรบครบครันก็ได้แต่ทำการปะทะก่อกวนกับกองเรือเอลีเซี่ยนที่มีขนาดใหญ่กว่า โดยถึงแม้ว่าการปะทะนี้จะลงเอยด้วยการล่าถอยของฝ่ายยาชิม่า แต่พวกเขาก็ยังสามารถถนอมกำลังรบของตัวเองไว้ได้

สำหรับแนวรบทะเลใต้ กองทหารนาวิกโยธินเอลีเซี่ยนได้เปิดฉากเข้าโจมตีเกาะเปยเต่าและหมู่เกาะนันจิม่า ซึ่งพวกเขาก็เผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักจากกองทัพยาชิม่าที่มีกำลังพลหนาแน่นกว่าในหมู่เกาะโล่กำบัง เนื่องจากพื้นที่เหล่านี้อยู่ใกล้กับเกาะนิชิจิม่า ซึ่งเป็นเกาะฝั่งตะวันตกของหมู่เกาะยาชิม่า และถือว่าเป็นอาณาเขตสำคัญที่มีความใกล้ชิดต่อประเทศแม่มากกว่าหมู่เกาะโล่กำบังอันห่างไกล ทำให้การรบในพื้นที่นี้เป็นการรบต่อเนื่องที่กินเวลานานหลายเดือน โดยกองทัพสองฝ่ายต้องเผชิญหน้าในเนินสูงและป่าเขาอันรกชัก และสถานการณ์แบบนี้จะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ตลอดทั้งปี 2694

### การพักรบ - 21 พฤศจิกายน - 17/18 ธันวาคม ส.ศ. 2695

(เนื้อหาส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Into the Light - ภาคสงครามปลายบูรพาทิศ - สปอย - Season 7-8)

อ่านต่อใน - สงครามแพร่ขยายไปทั่วตะวันออกไกล