De Stenenjongen: Hoofdstuk 1

**1**

Een klein, knalgeel vogeltje werd afgevoerd naar de dieptes van het Nevelrijk. Het beestje kwetterde paniekerig bij het op en neer schudden van de mijnlift. Onyx kreeg medelijden. Hij stak zijn wijsvinger tussen de spijlen van de kooi door en aaide de kanarie over zijn bol. Onmiddellijk stopte het gekwetter. Het verstierf in de verte, net zoals de echo’s van het metalen gerammel van de mijnlift.

‘Heeft ’ie ook nog een naam?’ gromde de norse man van middelbare leeftijd naast Onyx.

Hij keek zijn collega stoïcijns aan, zonder antwoord te geven. Kas vond het maar raar hoe Onyx zich identificeerde met de kanaries. Onyx kon hun harten horen kloppen; hun kraaloogjes leken dwars door hem heen te staren. Hij had teveel vogeltjes zien sterven. Op een gegeven moment was hij maar gewoon gestopt met namen geven. Het verdriet was dan, op de een of andere manier, minder heftig.

‘Wat dacht je van Flierefluiter?’ grinnikte Kas toen. Hij tikte met zijn knokige vuist tegen de kooi aan, die zo’n zwaai kreeg dat Onyx hem bijna uit zijn handen liet vallen. Flierefluiter sloeg een schelle kreet. ‘Ja, zo gaan we je noemen, hè, beessie? Omdat je helemaal niks uitvoert.’

Een vrouwelijke mijnwerker kuchte zacht. ‘Het is een vogel, Kas. Wat wil je? Dat ’ie een pikhouweeltje pakt en erop los begint te slaan?’

Er ging een gedempt gegrinnik door de mijnlift heen. Kas kon er niet om lachen. ‘Waarom nemen we die beesten dan nog mee? Ze doen niks, ze kunnen niks. Het enige wat uit ze komt, is dat gekmakende gefluit.’ Flierefluiter begon opnieuw met zijn concert, alsof hij Kas’ tirade had gehoord.

Veel spier, weinig hersens.

Onyx kuchte zacht; hij had er genoeg van. ‘Dit *beessie*’, hij aaide nogmaals over Flierefluiters kop om hem stil te krijgen, ‘kan voor jou het verschil tussen leven en dood betekenen. Kanaries kunnen slechts een beperkte hoeveelheid koolmonoxide aan. Zodra hij van z’n stokje valt, moet je als de wiedeweerga wegwezen en misschien overleef je het nog.’ Voor Flierefluiter was het dan al te laat. Het vogeltje hield zielig zijn koppie schuin. Onyx wendde gauw zijn hoofd af.

‘Als je het allemaal zo goed weet, Stenenjongen, waarom ben je hier dan nog? Ga een boek schrijven. De wereld veranderen. Met de rijkeluiszoontjes optrekken, als die meer jouw soort zijn.’

‘Ik heb niet echt een andere keuze’, snauwde Onyx terug. ‘Ze zien me in de grote stad aankomen als jochie uit Graniët. Met een beetje geluk laten ze me in Nebula nog schoorsteenveger worden, maar hoger dan dat zal ik nooit komen.’

Kas grijnsde, waarbij zijn rotte hoektanden zichtbaar werden. Onyx walgde. ‘Hoger, nee, hoger kom je niet. Als je wieg in Graniët staat, dan ga je dieper. Dieper dan iemand ooit geweest is.’ Hij stampte op de vloer van de mijnlift, die zo erg op en neer schudde dat het effect van een aardbeving werd gecreëerd. Onyx zwaaide met zijn handen om zijn evenwicht te bewaren.

‘Jij was toch zo op je plek ondergronds?’ Kas sprong nu in de lucht en landde met een harde dreun. Onyx durfde te zweren dat de vloer een stuk doorboog. ‘Niet vallen, Stenenjongen. Niet vallen!’

Hij zag de humor er niet van in, maar Kas bulderde het uit.

Net toen Onyx zijn geduld begon te verliezen, kwam de lift met een schok tot stilstand. Hij werd naar voren gelanceerd, waarbij de vogelkooi met een klap tegen de metalen wandtralies aan kwam. De dreun echode na in alle mijngangen.

Zijn mede-mijnwerkers liepen neuriënd de lift uit alsof er niks was gebeurd.

Onyx voelde zich misselijk. Alsof hij zeeziek was – niet dat hij ooit op een schip was geweest, maar hij kon zich voorstellen dat het zo moest voelen. Hij haatte het om zijn balans te verliezen. Onyx moest altijd rotsvast zijn, met zijn beide benen op de grond staan. Nu knikten zijn knieën en tolde de wereld om hem heen.

Hij keek of Flierefluiter oké was, zuchtte dankbaar toen het beestje niks bleek te markeren, en holde zijn collega’s achterna.

Degenen voor hem droegen allemaal een fakkel. Het vuur gaf een oranje gloed aan de toch al spookachtige tunnels hierbeneden. Grijze en donkerbruine rotsen wisselden elkaar af en in hun stenige oppervlaktes waren dingen gekerfd. Onyx zag de inkepingen waar ooit met pikhouwelen in was geslagen; hij zag de kleine tekeningetjes en symbolen die gebruikt waren om de vooruitgang van hun voorgangers vast te leggen. Ze waren nauwelijks zichtbaar in het weinige licht, maar Onyx kon ze *voelen*, alsof hij met zijn vingers over de stenen streek.

‘Dit is niet echt jouw terrein, hm?’ fluisterde hij tegen Flierefluiter.

Het beestje zou in de lucht moeten zijn. Hij zou tussen de wolken moeten vliegen en de zon op zijn gele verenkleed moeten voelen. Maar voor nu was hij Onyx’ levensverzekering.

‘Als alles goed is, dan ben je over een paar uur weer boven. Misschien maak ik die kooi van je wel open en kun je weer écht vrij zijn. Is het al lang geleden sinds je je vleugels voor het laatst hebt uitgeslagen? Ik kan begrijpen dat je het mist.’ Flierefluiter keek hem niet-begrijpend aan.

Kas had halt gehouden bij een muur van steen. ‘De vorige groep is niet ver gekomen.’

Onyx hoopte maar dat hij doelde op hun vooruitgang, niet op hun levensduur. Alsnog klonk het veel te onheilspellend. Aarzelend zette hij Flierefluiters kooi neer en pakte zijn pikhouweel, die achterop zijn rug gebonden was. Onyx’ armen voelden nog steeds aan als pulp na de dollemansrit naar beneden, maar hij dwong zichzelf om het stuk gereedschap in de rotsen te slaan. Het geluid oversteeg alles. Al snel had hij een ritme gevonden en verdwenen de hakgeluiden van de rest naar de achtergrond. Hij hoorde alleen nog maar zijn eigen slagen, die tegelijkertijd met zijn hartslag klonken. *Boem*, *boem*. Het mooiste moment was altijd wanneer hij zijn eigen voortgang begon te zien. Wanneer het gesteente, dat eerst onbeweegbaar had geleken, opeens vervormd was naar Onyx’ wil.

Er was een reden dat ze hem de Stenenjongen noemden. Hij hakte zichzelf een weg door lagen rots. Het kon nooit enkel door zijn spierkracht komen – met armpje drukken verloor hij geregeld van de grotere, sterkere mijnwerkers zoals Kas. Het was iets speciaals. Iets dat zich soms uitte in dit soort kleine dingen en soms in iets grotere dingen.

Zoals enkele seconden later.

Onyx was zo opgegaan in zijn werk dat hij Kas nauwelijks hoorde toen die terloops opmerkte: ‘Ach man, Flierefluiter heeft het loodje gelegd.’

Het duurde veel te lang voordat hij doorhad wat de man exact zei. Onyx gooide zijn pikhouweel neer. Het ding miste maar net zijn grote teen, maar tijd om zijn onvoorzichtigheid te vervloeken had hij niet. Hij rammelde aan het kooitje. Een bundeltje gele veertjes lag onbeweeglijk op de ijzeren bodem.

Alsof Onyx zelf vleugels had gekregen, sprong hij overeind en greep Kas bij zijn mouw. De man schreeuwde en stribbelde tegen. Zijn voetzolen schraapten met een akelig geluid over de stenen.

‘Gifgassen! Weg hier!’ Onyx’ stem sloeg over.

Mensen begonnen te rennen. Fakkels vielen op de grond en de vlammen kropen langzaam omhoog over de houten verstevigingsbalken. Waar het net nog zo stikdonker was geweest, waren ze nu omgeven door een zee van vurig licht. Alles moest snel. Het dodelijke gas – de stille moordenaar – kon iedereen geveld hebben voordat ze de mijnlift bereikten.

Kas rukte zich los uit Onyx’ ijzeren greep.

‘Wat denk je dat je aan het doen bent?!’ schreeuwde hij en sloeg hem tegen het gesteente aan. De klap sidderde na in Onyx’ pijnlijke hoofd. Hij werd plat gedrukt tussen Kas’ gespierde handen en de onverbiddelijke rotswand. ‘Wil je je nooit meer zo tegen mij gedragen? Mij eens even vertellen wat *ik* moet doen?!’

Onyx bedacht zich ironisch dat hij daar überhaupt nooit meer de kans voor zou krijgen, als ze niet binnen nu en vijf seconden weg waren hier.

‘Je mag dan wel door iedereen op handen gedragen worden, maar door mij niet hoor, door mij niet! Toen jij nog niet eens geboren was, liep ik hier al rond. Wie denk je dat het beter weet? Wie denk… denk… denk…’ Kas had opeens moeite met spreken. Er kwamen geen woorden meer uit zijn keel en zijn greep op Onyx’ borstkas verslapte. Zo snel als hij kon, worstelde Onyx zich los. Zelf voelde hij nog niks. Hij voelde zich niet stervende. Maar één blik op de ineen zakkende Kas was al genoeg om hem pure doodsangst te laten voelen, meer dan hij ooit beleefd had. Zijn hart klopte in zijn keel. Hij wilde weg hier. Hij wilde lucht.

De Stenenjongen, *de* mijnwerker in hart en nieren, voelde zich claustrofobischer dan ooit.

‘Kas?!’ gilde een van zijn collega’s in de verte. Door de verblindende vlammen en het opvliegende stof kon hij onmogelijk zien wie het was. ‘Kas! We vertrekken!’

Onyx werd niet genoemd. Natuurlijk niet. Hadden ze niet door dat hij ontbrak? Of kon het ze gewoon helemaal niks schelen? Of dachten ze dat hij zichzelf wel zou redden, zoals hij altijd had gedaan, en straks ongedeerd boven zou komen? De Stenenjongen ging niet dood, toch?

Hij wierp een laatste blik op het lichaam van Kas, dat langzaam tussen de vlammen verdween. De rook prikte in zijn longen. Alhoewel Onyx wist dat het niet diezelfde rook was die hem de nek om zou draaien, toch voelde het wel zo. Alsof hij langzaam van binnenuit overwonnen werd door de dood. Hij schreeuwde gefrustreerd, zijn stem schor.

De stenen leken op hem af te komen. Hem in te klemmen. En het vuur was heet.

Zwarte vlekken verschenen voor zijn ogen. Het waren net zwevende rotsen, zo bedacht hij zich dromerig. Rotsen die zweefden en ontsnapten aan hun gevangenis hierbeneden. Hij voelde hoe hij zijn bewustzijn begon te verliezen en vocht ertegen. Als in een trance stapte hij op een van de zwevende rotsen. De grond onder zijn voeten wiebelde – iets dat hij niet aangenaam vond, dus voorzichtig ging hij op zijn rug liggen voor een stevigere positie. Hij knipperde met zijn ogen om die open te houden. Boven hem spleet de aarde in tweeën. Stralen ochtendlicht beroerden zijn stoffige wangen en Onyx strekte zijn armen uit naar de zon. *Daar* moest hij heen. Het leek net alsof de lucht steeds dichterbij kwam, alsof hij de beklemmende situatie hier aan het ontvluchten was. Onyx sloot zijn ogen.

Onder hem ontplofte de wereld in een bal van vuur.

✧✧✧

Hij ontwaakte pas een hele tijd later.

Tenminste, dat giste Onyx, want door de openstaande deur zag hij hoe de zon al hoog aan de hemel stond. Hij wilde opstaan, maar alles deed pijn. Zuchtend plofte hij terug op het bed en sloot zijn ogen om de koppijn te verminderen. Zijn oren suisden, zijn armen zaten onder de schrammen en hij had zich zelden zo geradbraakt gevoeld, maar… hij leefde. Alweer.

Er klonken voetstappen dichtbij. Hij vroeg zich af wie het was, maar wilde zijn ogen niet openen. ‘Pa? Ben jij dat?’ Zijn stem klonk nog slechter dan vanochtend in de mijnen.

‘Niet precies’, zei zijn moeder teder. ‘Je bent lang bewusteloos geweest. Hoe voel je je?’

‘Nou… geweldig.’ Onyx deed zijn best om te grijnzen.

Ze begon zijn schrammen te verzorgen met ijskoud water. Het was een verademing na het snikhete vuur. Langzaam begonnen zijn herinneringen weer terug te keren – daarbij hoorden ook zijn gevoelens en daar had Onyx iets minder behoefte aan. De angst en paniek waren nog net zo levend als daarnet.

‘Hoe heb je het deze keer gedaan?’ Zijn moeder vroeg het nonchalant, maar hij wist dat ze daadwerkelijk nieuwsgierig was. Zoals iedereen.

‘Ik… ik weet het niet’, antwoordde Onyx naar waarheid. Hij zou zo graag een waterdichte verklaring hebben voor zijn vreemde gaven, maar dat had hij nou eenmaal niet. ‘Alles gebeurde zo snel. Ik raakte bewusteloos, denk ik, en toen was ik opeens boven.’

Zijn moeder glimlachte flauwtjes. ‘Ze zeggen dat een enorm rotsblok bij onze voordeur landde. Ik hoorde het geluid en rende naar buiten. Toen het stof was opgewaaid, kon ik zien dat jij erop lag.’ Ze was even stil, terwijl ze een natte washand opnieuw in de teil doopte. ‘Je zag zo bleek, Onyx. Voor even dacht ik… dat je er deze keer echt geweest was. Weet je, je zag er net uit als Aeneas toen ze hem binnenbrachten.’ Onyx zag dat de herinnering zijn moeder pijn deed. Haar wenkbrauwen vormden een frons en haar mondhoeken waren naar beneden gezakt, terwijl ze normaal juist glimlachte bij het verzorgen van anderen, als een van de kundigste verpleegsters in Graniët.

‘Jij hebt hem toen gered, mam’, zei Onyx met zijn liefste stem. ‘Dat hoef je bij mij niet te doen. Ik red mezelf wel.’

‘Nou, dat hebben we geweten.’ Zijn moeder stond op en legde haar hand op zijn voorhoofd. ‘Wat er ook gebeurt, je overleeft. De mijnwerkers zeggen dat jij degene was die ze waarschuwde. Je weet wel hoe dankbaar ze zijn, hè? Ik denk dat je inmiddels meer levens hebt gered dan ik.’

Onyx was even stil. ‘Ik kon Kas niet redden.’ En Flierefluiter, maar dat zei hij niet hardop.

Zijn moeder knikte langzaam. ‘Toen het vuur gedoofd was, konden we al niks meer voor hem doen. Het spijt me, Onyx. Maar je kunt niet iedereen redden.’

Het waren bittere woorden, zeker omdat ze uit de mond kwamen van een verpleegster die haar oudste zoon had moeten vertellen dat hij voor altijd verlamd zou zijn. Onyx wist dat dat de reden was dat hij nu niet in het hospitaal lag, maar thuis. Het hospitaal zou hem en zijn moeder teveel herinneren aan dat pijnlijke moment. Thuis kon hij toch dezelfde liefdevolle zorg krijgen.

‘Nou,’ verzuchtte ze toen, ‘je hebt weer eens geluk gehad. Ik zal je een drankje meegeven om je keel te verzachten, maar op wat blauwe plekken na zie ik geen letsel.’

De blauwe plekken waren waarschijnlijk meer te danken aan zijn avontuur in de lift dan aan alles wat daarna gevolgd had. Hij wachtte tot zijn moeder de kamer uit was gelopen en hees zichzelf toen langzaam overeind. Zijn hoofd stak gemeen. Maar, zoals zijn moeder al had gezegd, was het niks wat hij niet aankon. Onyx wist hoe ongelooflijk dankbaar hij daarvoor moest zijn.

Hij strompelde naar de keukenkamer, de plek waar zijn broer al drie jaar verbleef. Door de deur heen hoorde hij het gepruttel van de pannen op het vuur. Aeneas was een betere kok dan hun moeder ooit geweest was. Ze grapten als gezin weleens dat het enige goede dat was voortgekomen uit Aeneas’ ongeluk het heerlijke eten was.

Onyx opende de deur en trof zijn broer neuriënd aan. Hij keek amper op, al moest hij het openen van de deur gehoord hebben.

‘Dus, hoe gaat het hier?’ vroeg Onyx aarzelend.

‘Goed.’ Aeneas deed oppervlakkig. Dat deed hij wel vaker als Onyx weer eens iets had meegemaakt dat hij kon navertellen. Nou had Aeneas zijn ongeluk ook overleefd, maar hij had het gevoel in zijn beide onderbenen grotendeels verloren en enkele van zijn vrienden hadden nog minder geluk gehad. Het was frustrerend om een klein broertje te hebben dat keer op keer ongedeerd het huis binnenliep. Alsof het Aeneas herinnerde aan het geluk dat hijzelf nooit had gehad.

Onyx ging naast zijn broer op het bed zitten, dat expres verplaatst en verhoogd was zodat er zittend gekookt kon worden. ‘Wat eten we vanavond?’

‘Bruine bonensoep.’ Aeneas keek nog steeds niet op. ‘Maar volgens mij eet jij niet mee. Ze hebben je meegevraagd naar het café, om je te bedanken voor vandaag ofzo. Ma zei dat je mocht gaan als je je goed genoeg voelde.’

Het was niet de eerste keer dat iemand Onyx trakteerde, maar deze keer voelde het wranger dan normaal. ‘Heb je zin om mee te gaan?’ vroeg hij in een opwelling.

‘Hm? Ik heb niemands leven gered. Niemand gaat voor mij betalen.’

‘Nee, maar ik betaal wel. De directeur had me nog een bonus gegeven voor de vorige keer.’ Onyx keek hem hoopvol aan. Het was al een tijd geleden dat hij Aeneas überhaupt verder dan de achtertuin had zien gaan. Buitenlucht kreeg hij wel genoeg, maar volgens hun moeder had hij ook beweging nodig.

Aeneas haalde zijn schouders op. ‘Oké dan. Waarom ook niet?’

Onyx glimlachte zwakjes en sloeg zijn armen om zijn broer heen. Die protesteerde niet en in de keukenspiegel was zelfs een kleine grijns te zien. ‘Ik zal mam vragen of zij de soep in de gaten houdt’, bood hij aan. ‘Maak jij je maar klaar om weg te gaan.’

✧✧✧

De weg naar het café was niet lang, maar Aeneas was niet de snelste vanwege zijn krukken en moest continu ondersteund worden. Onyx maakte ook geen haast. Hij wist dat ze toch wel op hem zouden wachten. Hoewel hij veel negatiefs kon zeggen over zijn krachten, zorgden ze er wel voor dat hij populair was bij zijn collega-mijnwerkers. Iets wat Aeneas altijd minder had gehad. Zeker nadat hij als enige het enorme mijnongeluk van drie jaar geleden had overleefd.

Onyx herinnerde het zich als de dag van gisteren. Hij was vijftien jaar geweest en ging nog naar school – iets waar hij na het ongeluk ook mee was gestopt, maar dat terzijde. De schooldag was opeens onderbroken doordat een lerares in paniek het lokaal binnenstormde. Er was iets gebeurd in de mijnen, zo luidde haar boodschap. Onyx had het toen meteen al gevoeld; dat gevoel alsof zijn hart ineens stilstond en zijn wereld in elkaar stortte. Een slecht voorgevoel.

Dat er iets gebeurd was met Aeneas, kwam dus niet als een verrassing. Dat hij nog leefde, ja, dat wel. Hij was de jongste uit de groep geweest – achttien jaar, net zo oud als Onyx nu – en de enige die levend de mijnen verlaten had. Wat er precies gebeurd was, dat wist Aeneas ook niet meer, maar hij meende dat een engel hem vanuit de kaken van de dood had gered. Zijn moeder had Onyx uitgelegd dat Aeneas aan het ijlen was geweest toen ze hem vonden en zich dus dingen had verbeeld. Maar Aeneas bleef zijn verhaal volhouden en had tot op de dag van vandaag een ketting met een veer aan zijn nek hangen. Het gekke was dat het een witte veer was, terwijl ze alleen maar gele kanaries hadden in de mijnen. Dat was het enige wat Onyx soms deed geloven dat het engelenverhaal weleens waar kon zijn.

Hoe dan ook, zodra duidelijk werd dat Aeneas nooit meer zou kunnen werken, was Onyx gestopt met school. Zijn ouders waren ertegen geweest. Onyx had goed kunnen leren en vond het ook zeker niet vervelend om te doen, maar de drang om de mijnen in te gaan werd te groot. Hij wilde doen wat zijn broer niet meer kon doen. Geld verdienen.

Aeneas wekte hem uit zijn gedachten. ‘Ik ben dat café al drie jaar niet meer in geweest.’

Ze stonden voor het café, een van de grootste bouwwerken in Graniët. Het was een oude, grote zaal, die op een bepaalde manier toch knus en klein aanvoelde. Een houten uithangbord met een pikhouweel erop heette hen welkom.

‘Ach, ze zullen blij zijn om je terug te zien.’ Onyx hoopte maar dat dat de waarheid was.

Hij duwde de zware deur open en liet zijn broer eerst naar binnen gaan. Aeneas was bijzonder vaardig geworden met de krukken, die inmiddels een soort tweede paar benen voor hem waren. De spieren in zijn bovenarmen waren goed zichtbaar door de korte mouwen die hij aanhad.

‘De Stenenjongen is gearriveerd!’ schreeuwde iemand door de zaal heen.

Onmiddellijk klonk er luid gejoel. Onyx wist niet of hij nu beschaamd naar zijn schoenen moest staren of met opgeheven hoofd trots verder moest lopen. Aeneas besloot voor hem, want hij sleurde hem min of meer mee naar de dichtstbijzijnde lege tafel. Leeg was die al snel niet meer – een horde mijnwerkers beende op de broers af en ging naast hen zitten.

‘Een vriend en ik stonden buiten toen het gebeurde, hè?’ zei een man enthousiast. ‘Hij wees opeens naar boven en zei dat er een rots in de lucht zweefde. Ik zei, nou, je ziet ze vliegen! Vat je ‘m? Hij zag ze inderdaad vliegen! Hoe heb je dat nou weer geflikt, man?’

Zijn stem was een van de vele die opeens Onyx’ aandacht vereisten. Hij keek Aeneas wanhopig aan, maar die leek net zo overdonderd te zijn door al het geluid.

‘De Stenenjongen!’ riep een nogal aangeschoten vrouw vrolijk uit. ‘Op hem kunnen we altijd rekenen! Ik trakteer een rondje voor de held van Graniët!’ Iedereen juichte zijn instemming. Onyx probeerde uit te leggen dat hij geen alcohol dronk, maar hij kwam niet boven het rumoer uit.

‘Ik drink het wel op’, bood Aeneas aan. ‘Gaat het altijd zo?’

Onyx knikte bevestigend. Deze keer voelde het echter verkeerd dat mensen weer aan het feesten waren. Hij kuchte even en ging toen op de houten bank staan. ‘Jongens’, begon hij zo zelfverzekerd mogelijk. ‘Ik begrijp dat jullie behoefte hebben aan een feestje. En dat jullie blij zijn dat er zo weinig slachtoffers zijn gevallen. Maar laten we even een seconde de tijd nemen om te denken aan Kas, degene die vandaag niet levend terug is gekomen.’

De mensen waren even stil, niet wetend wat te doen. Mijnwerkers uit Graniët waren simpele mensen, en mijnwerkers met een biertje of twee op waren dat nog meer.

‘Helemaal gelijk’, zei de vrouw van eerst toen, waarna ze haar beker bier ophief. ‘Op Kas!’

‘Op Kas!’ schreeuwde de rest. Het geluid zwol daarna weer aan, alsof er niks gebeurd was, alsof Kas nooit had bestaan en niemand verdriet om hem had. Misschien was dat laatste ook wel het geval, aangezien hij nou niet het meest vriendelijke type uit Graniët was.

Onyx zakte terug in zijn bank. ‘Ik kon het proberen’, mompelde hij.

‘Ach. Het is hier altijd zo geweest.’ Aeneas inspecteerde grimmig het tafelblad. ‘Niemand wil lang stilstaan bij slachtoffers. Ze proosten liever op de helden.’

Misschien was dat ook wel een overlevingsmechanisme, zo bedacht Onyx zich. Het was ook de reden waarom niemand graag bij Aeneas in de buurt was. Als ze naar hem keken, dan werden ze herinnerd aan wat henzelf ook kon overkomen. Terwijl Onyx voor hen symbool stond voor geluk en heldendom. Voor de dingen die anderen ook wilden vergaren.

Hij kreeg een massieve pint bier in zijn handen gedrukt.

‘Drinken! Drinken! Drinken!’ Iedereen sloeg zijn vuisten op tafel en keek hem afwachtend aan. Onyx werd alleen al misselijk bij het idee. Hij hoefde geen alcohol. Hij had zoveel jongens en mannen hun weekloon hier in dit café zien verspillen – en hoewel hij vast een nieuwe bonus kon verwachten na de “heldendaad” van vandaag, besteedde hij zijn geld liever aan nuttige dingen. Zelfs al was dit een traktatie van de vrouw, hij vond het ook onprettig dat *zij* haar geld hierin gestoken had.

‘Kom op, Stenenjongen!’ schreeuwde de man van eerder. ‘Ben je een vent of niet?’

Hij wilde niet, maar hij moest wel. Het geld was toch al verspild. En zo erg zou dat bier heus niet smaken. Daarnaast, Onyx was achttien. Hij was een man.

In een opwelling gooide hij het bier achterover.

Het was smerig en vreemd en brandend, maar Onyx dwong zichzelf om de drank binnen te houden. Nadat hij het doorgeslikt had, boog hij zich hoestend en proestend voorover. Zijn hoofdpijn van eerder kwam weer opspelen. Het constante geluid om zich heen hielp daar niet bij.

‘Dat is onze Stenenjongen!’ bulderde een man. ‘De volgende ronde is van mij!’

Aeneas sloeg zijn arm over Onyx’ schouder. ‘Deze keer drink ik het *wel* op. Eén pint per dag is genoeg voor nu. Voor altijd, wat mij betreft.’

Onyx kon het alleen maar met hem eens zijn.