Hiszpania

**Hiszpania**, **Państwo Hiszpańskie** (hiszp. *España*, *Estado Español*) – państwo autorytarne w zachodniej części Europy Południowej, położone głównie na Półwyspie Iberyjskim, obejmujące także Saharę Zachodnią, hiszpańskie Maroko Północne, Baleary na Morzu Śródziemnym, Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim oraz mniejsze wysepki.

## Historia

Kiedy w 1975 roku umarł generał Franco, w kraju władzę objął Jan Karol I, który rozpoczął demokratyzację kraju. Nie spodobało się to wojsku, w szczególności ścisłemu jego dowództwu (generałowi Alfonsowi Armadzie, pułkownikowi Antoniemu Tejero oraz generałowi Jaime Milans del Boschowi), które z aprobatą CIA 23 lutego 1981 dokonało zamachu stanu, dzięki któremu wojskowi objęli całość władzy w państwie. Oficerowie ogłosili detronizację Jana Karola I, który tak jak jego dziadek w 1931 roku opuścił Hiszpanię i zbiegł do Marsylii, w której przebywa do dnia dzisiejszego, nie angażując się w politykę.

Od tego momentu w Hiszpanii trwają rządy wojskowe pod przywództwem generała Alfonsa Armady, który skupił się przede wszystkim na odwracaniu procesów demokratyzacyjnych zapoczątkowanych przez Jana Karola I, a następnie na konserwowaniu w Hiszpanii ustroju zbudowanego i utrzymywanego przez dzisięciolecia przez generała Franco. Królestwo bez króla zarządzane przez juntę musi w końcu zyskać nowego monarchę, w związku z coraz mniejszą popularnością rządów junty.

## Idee narodowe

***Królestwo bez króla* –** Z Hiszpanią po zamachu stanu 23-F nierozłącznie związany jest wieloletni premier generał Alfonso Armada, którego rządy tracą jednak coraz bardziej na popularności. W związku z tym Armada będzie zmuszony wybrać kandydata na nowego króla. Zadaniem nowego monarchy będzie określenie kierunku kraju z różnymi specyficznymi przepisami, np. będącym obecnie ostatnim w Europie, w którym kara się za stosunki homoseksualne,

***Niepokorni Marokanie –*** Po śmierci generała Franco z inicjatywy Marokańczyków odbył się Zielony marsz (czyli triumfalne wkroczenie na kontrolowany przez Madryt obszar ludności cywilnej uzbrojonej w sułtańską broń), przez który Jan Karol I zrzekł się Sahary Hiszpańskiej na rzecz Maroka. Sytuacja zmieniła się po zamachu 23-F, po którym hiszpańskie siły ekspedycyjne uderzyły zajęte przez Maroko obszary zajmując byłą kolonię siłą i przywracając tam hiszpańską władzę, a nawet zajmując region dawnego protektoratu Cabo Juby. Maroko w reakcji na agresję Madrytu zerwało relacje dyplomatyczne z Hiszpanią i postawiło przygraniczne wojska w stan gotowości. Do dnia dzisiejszego granica na rzece Rio Draa jest ufortyfikowana przez obie strony, a marokański terroryzm stał się godnym naśladowcą terroryzmu baskijskiego.

***Niejasne stanowisko Kościoła* –** Z jednej strony konkordat pomiędzy Hiszpanią a Stolicą Apostolską daje Kościołowi ogromne korzyści i przywileje, dzięki którym chociażby przewodzi on państwowej edukacji, z drugiej strony hierarchowie i zwykli księża patrzą na reżim coraz mniej przychylnym okiem, a wielu księży prywatnie sceptycznych wobec reżimu sympatyzuje z demokratami, a nawet z socjalistami. W siedzibach Akcji Katolickiej znajdują się ścigani przez policję opozycjoniści, a poszczególni księża jawnie sympatyzują z demokratami.

## Polityka

Wśród potencjalnych monarchów Hiszpanii, którzy objęliby rządy po juncie, wyróżnia się trzech głównych kandydatów do tronu, z których każdy charakteryzuje się innymi celami, jakie postawiliby sobie, gdyby stanęli na czele Państwa Hiszpańskiego. Każdy z nich wie także, że to, czy zostaną królem, zależy w głównej mierze od decyzji, jaką podejmą wojskowi stojący na czele kraju.

„Dios, Patria, Fueros, Rey” (Bóg, Ojczyzna, Prawa Lokalne, Król), tym wartościom towarzyszy przede wszystkim Sykstus Henryk Burbon-Parmeński, będący głównym karlistowskim pretendentem do tronu hiszpańskiego. Jest on zwolennikiem przywrócenia Hiszpanii tradycjonalistycznego oblicza, opartego przede wszystkim o zasady chrześcijańskie. Sam twierdzi, że bez katolickości nie ma Hiszpanii. W swoich tezach popiera stworzenie i umacnianie przymierza hiszpańsko-portugalskiego (głównie wymierzonego w destabilizowanie hiszpańskich posiadłości w Afryce przez Maroko) oraz wspieranie Portugalii w utrzymywaniu porządku tworzonego przez białego człowieka poza Europą, w koloniach kontrolowanych przez Lizbonę.

Innym ewentualnym, choć najmniej prawdopodobnym kandydatem do tronu hiszpańskiego jest karlokomunista Karol Hugo Burbon-Parmeński. Odrzucony, jako potencjalny sukcesor Korony Hiszpańskiej, przez generała Franco, rozpoczął – zrazu ostrożną, później błyskawiczną – przemianę polityczną (transición política) karlizmu w kierunku lewicowym (izquierdización). Jego głównymi współpracownikami w tym dziele byli pisarze oraz działacze Ugrupowania Studentów Tradycjonalistycznych (AET) i Robotniczego Ruchu Tradycjonalistycznego (MOT), którzy około 1968 roku przyswoili sobie ideę „sojuszu robotniczo-studenckiego” jako awangardy rewolucji.

Innym rozważanym kandydatem, pretendentem niekarlistowskim, jest Ludwik Burbon, będący w głównej mierze pretendentem do tronu Francji, jednak mającym także wpływy w Hiszpanii (jako prawnuk generała Franco i króla Alfonsa XIII). Jako bankier jest zwolennikiem westernizacji gospodarki hiszpańskiej, a jako polityk jest zwolennikiem całkowitego wykorzystania swoich wpływów do powrotu nie tylko na tron hiszpański, lecz także francuski. Jest najmłodszym z kandydatów.

## Gospodarka

Od lat 60-tych w Hiszpanii stosowano politykę polecaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy polegającą na zwiększeniu inwestycji w infrastrukturę, czy intensywną industrializację. Wpłynęło to dobrze na gospodarkę kraju, wszak był to okres najszybszego rozwoju w dziejach Hiszpanii od dobrych 150 lat. Jednak Desarrollo już minęło. A Hiszpanie zachowują się jakby nadal ono trwało. Chłopi nadal migrują do miast, nikt nie oszczędza, korupcja szaleje. A kondycja hiszpańskiej gospodarki nie jest najlepsza. W przypadku kryzysu hamująca gospodarka hiszpańska, przy rozhulanym życiu Hiszpanów, może mieć ogromne problemy z przyjęciem tego kryzysu.

## Wojsko

Armia ma ogromne wpływy w Hiszpanii. Tradycyjnie ma ogromną rolę w jej polityce. Siłowe przejęcie władzy jest czymś naturalnym, a nawet dobrze postrzeganym, gdyż uważa się, że to najczęściej rządy wojskowe przynoszą krajowi pożądane reformy. Wojsko jest jednak skorumpowane i nie najnowocześniejsze, ma także problemy z oczyszczaniem się ze wpływów socjalistycznych.