Keizersdromen: Verrassende allianties (1)

**Verrassende allianties**

De zon liet een gouden gloed na aan de wereld, toen deze achter de horizon zakkte. De bladeren leken op gouden ornamenten die de bomen tooiden. De wind waaide en liet de gouden bladeren ritselen, terwijl een grijze lucht in aantocht was. De zonnestralen werden langzaam opgeslokt door grote donkere wolken die niets anders dan regen en bliksem konden brengen.

Zeyir had genoten van de laatste gouden zonnestralen van die dag. Hij was nog net op tijd aangekomen in een klein nederig dorpje om te kunnen schuilen voor het noodweer wat binnen één uur dreigde te komen.Het enige wat noemenswaardig was, was de herberg. Het was geen grote herberg, concludeerde Zeyir. Vast een paar bedden en weinig op het menu. Maar dat er een stal was, gaf Zeyir een goed gevoel.

Zeyir had een hulp van de waard aangesproken die aan het werk was in de stallen. Met wat extra munten werd er vers water en hooi geregeld. Daarnaast zou de jonge hulp Zeyir's paard naar de hoefsmid brengen.

De zon was dalende en de laatste zonnestralen vervaagden en maakten plaatst voor de nacht. Zeyir stond in de kleine stal. Onder de warme gloed van een olielamp, borstelde hij zijn paard. "Morgen krijg je nieuwe hoefijzers, Serket" zei Zeyir die tegen zijn paard praatte. Het rijdier was de laatste paar weken zijn enige gesprekspartner geweest tijdens hun reis door de bossen.

Het paard blies tevreden en schudde met zijn hoofd. Zeyir ging met zijn hand door de pikzwarte manen van Serket. "We zullen zien hoe ik hier ontvangen wordt" zei Zeyir daarna. Hij slaakte een gespannen zucht en aaide het beest nog een paar keer voordat hij de herberg in zou gaan.

De regen was in aantocht toen Zeyir de herberg binnenstapte. De eerst druppels vielen buiten op de droge aardse paden van het dorp. Dezelfde hulp van de waard die in de stallen was, werd naar boven gestuurd door zijn meester met een lege metalen emmer. "Ga een emmer onder dat gat in het dak zetten, Tobias!" riep de waard over het rumoer van zijn gasten.

"Ah daar zullen we de ruiter hebben van de gitzwarte hengst" begon de waard toen Zeyir bij de bar ging staan. "Een mooi dier, zei Tobias. Beter dan de knollen in dit dorp" lachte de man. Zeyir keek de man zonder enige uitdrukking aan, wat de man enigszins een ongemakkelijk gevoel gaf. "Ik neem aan dat je ook een bed voor jezelf zoekt?" vroeg de waard om zich af te wenden van Zeyirs blik, die nu ijzig was geworden.

"Een nacht zal volstaan" antwoordde Zeyir kort, maar op een beleefde toon. Hij legde wat munten op de bar, want de waard met enige twijfel aannam. Het was voldoende, maar zeker niet overvloedig. Nadat de waard hem de sleutel van zijn kamer had gegeven, wilde Zeyir nog even in de gelagkamer blijven. Hijzelf wilde ook nog wat eten en drinken voordat hij van een zacht bed kon genieten.

Zeyir ging met zijn ogen de kamer rond. Er leek geen plek te zijn waar hij rustig in zijn eentje kon gaan zitten. Hij was de stilte een eenzaamheid gewend, maar hij voelde toch enige behoefte aan een fatsoenlijk gesprek met iemand anders. Niet dat Serket slecht gezelschap was, het was voornamelijk eenzijdig.

Net toen Zeyir iemand wilde vragen of hij mocht aanschuiven, zag hij iets in de hoek van zijn oog wat zijn hard sneller deed kloppen. Net naast de bar hing een gelig stuk papier met een mes aan de muur. Zwarte grimmige letters waren aan de bovenkant geschreven, met daaronder een lijst van lelijk geschreven namen en cijfers. Zeyir liep er met versnelde, bijna gehaaste, pas naartoe, maar besefte was hij aan het doen was. Daarna liep hij wat rustiger, kalmer en beheerst.

Zeyir bekeek het vel papier. Zijn ogen gingen over de gekraste namen. Veel waren niet eens echt leesbaar. Sommige leken nog met enige aandacht geschreven te zijn, maar Zeyir herkende maar een naam uit de lijst. De letters waren puntig en snel geschreven. Het getal wat achter de naam stond, leek niet veel af te wijken van wat Zeyir zich kon herinneren van de laatste keer.

"Een indrukwekkende lijst, vind je niet?" zei iemand enthousiast achter Zeyir. Kalm draaide Zeyir zich om en zag een viertal mannen aan een ronde tafel zitten. De man die hem waarschijnlijk had aangesproken, zat met zijn rug naar de rest en met een kroes bier in zijn handen. "Wat is jouw aantal?" vroeg Zeyir op een geïnteresseerde toon en ging mee in het enthousiasme van de man. De man stond op uit zijn houten stoel. Even wankelde hij en zocht naar evenwicht. Zijn metgezellen lachten.

"Die daar" zei de man en legde zijn vinger op zijn naam in de lijst. "Indrukwekkend" zei Zeyir kort, maar dacht het tegenovergestelde. Stuk uitschot, dacht hij daarna. "Ik weet het. Ik tijdens de oorlog meegevochten aan het front en de wereld gezuiverd van ellendelingen en zwak gepeupel" begon de man heroïsch. "Niet zonder wat gouden munten te horen rinkelen, nietwaar?" vroeg Zeyir met een sluwe glimlach.
"Jij spreekt mijn taal, hé jongens!" riep de man en hief zijn kroes in de lucht richting zijn metgezellen. Zij deden het zelfde en juichten Zeyir toe. De man, die volgens de lijst Bailei heette, probeerde de aandacht te krijgen van een meid voor een extra kroes.

Zeyir nam deze tijd om het viertal te obseveren. Ze zaten dicht bij het vuur aan een houten ronde tafel. De meest linkse had zijn kruisboog tegen de zijkant van zijn stoel gezet. De pijl zat er al op en de boog stond op spanning. Klaar om direct te schieten, mocht er een gevecht uitbreken. De man die rechts aan de tafel zat, was een stevige zwaardvechter met een flink schild. Een kolossale bruut, vond Zeyir het. Maar het persoon in het midden, deed hem aan zichzelf denken. Kalm en zonder te veel los te laten, kruisten hun blikken enkele seconden. De blik van een sluipmoordenaar was moeilijk te verbergen.

Zeyir's observatie werd verstoord door een kroes die in zijn handen werd gedrukt. Het bier gutste er bijna uit, toen Bailei Zeyir op zijn rug klopte. "Ik mag jou wel. Maar vertel, hoeveel uitschot heb jij uitgemoord?" vroeg Bailei nieuwsgierig.
"Hé! Dat die lijst hier hangt, wil niet zeggen dat je de doden mag beledigen!" snauwde de waard richting Bailei. De waard ontving een nors gebrom van de man.

"Een overhaaste conclusie moet ik zeggen. Maar je hebt gelijk. Ik heb in de naam van de duistere keizer gedood" antwoordde Zeyir op een wat serieuzere toon. Bailei zei niks, maar drong aan met een handgebaar om nu eindelijk Zeyirs naam op de lijst te zetten. Zeyir zette zijn drinken op het houten blad van de bar en maakte daarna zijn schoudertas open en haalde daaruit een zwarte raven veer. Hij stroopte zijn rechter mauw omhoog tot zijn elleboog. Met zijn andere hand had hij de veer vast.

Zeyir zette de scherpe punt van de veer aan de binnenzijde van zijn pols. Geleidelijk, zonder enige vorm van pijn te vertonen, trok Zeyir een diepe kras met de pen. Niet veel later werd de kras gevuld met bloed. Zeyir ging nogmaals met de veer over de kras heen, maar dit keer om het bloed in de pen te laten trekken.

"Ah het echte werk" zei Bailei die te aangeschoten was om te realiseren dat dit een belangrijk gebruik was. Zeyir hield zijn zwarte veer paraat en bracht het naar een lege plek onderaan de lijst. Met een vloeiende beweging, schreef Zeyir zijn naam in bloed. Daar waar Zeyir zijn veer wat schuiner had gehouden, waren de lijnen dikker en roder. En dan was nu het moment om een getal achter zijn naam te zetten.

Zeyir deed een stap naar achteren. Met een soepele en vluchtige beweging was de veer weer terug in zijn tas beland. Voordat hij zijn mouw weer omlaag deed, viel een enkele druppel bloed op de houten vloer van de herberg.

Bailei was bijna sprakeloos. Een bedenkelijke toon slaagde hij en keek daarna naar Zeyir. De waard keek op van het poetsen van zijn kroezen en draaide zijn blik naar het pamflet aan de muur. De kroes die hij op dat moment in zijn handen had, zette hij met een lompe klap op de bar en de waard liep daarna vanachter zijn bar naar het papier aan de muur toe. Hij kneep even zijn ogen fijn en keek minstens twee keer naar wat er zojuist in bloed was geschreven.

"Meen je dit serieus?" vroeg de waard serieus, met een twijfel in zijn stem. "Waarom zou ik liegen?" vroeg Zeyir die bijna spijt kreeg van zijn eerlijkheid. "Zo iemand als jij kunnen we in deze omstreken wel gebruiken. Maar op uitbuiting en verraad zitten we niet te wachten. Dan kan je gelijk vertrekken. De oorlog is ons allemaal te zwaar gevallen" waarschuwde de waar op een ernstige toon. Dit was hem in het verleden te vaak gebeurt. Zogeheten nobele ridders, die niet anders dan vuile dieven bleken te zijn.

Zeyir keek hem dreigend aan. "Rustig maar. Ik zal niemand kwaad doen" antwoordde hij en pakte zijn drinken weer. "Ik heb enkel de vijand aangevallen om mijn bondgenoten te beschermen."

"En toch hebben we verloren" zei een meid op een beschuldigende toon. Zeyir nam een slok van zijn drinken toen de jongedame dit zei. Daar had hij geen antwoord op. "Genoeg over de oorlog. Het verpest de sfeer" zei de waard als laatste en ging weer verder met het bedienen van zijn gasten.

"Kom bij ons zitten, Zeyir. Vertel ons van je heldendaden. Zo'n sterk iemand als jij kunnen we nog wel gebruiken in onze groep" zei Bailei en liep zich neerploffen op de lege houten stoel. Zeyir werd enigszins verrast door de man. Hoe kon hij dit het beste aanpakken?

"Ik moet je aanbod vriendelijk afslaan, ben ik bang. Ik ben helaas te veel aan de eenzaamheid gewend geraakt" probeerde Zeyir zich uit de situatie te kletsen. Het was niet echt een leugen, maar Zeyir zat ook niet te wachten om met deze mensen samen te reizen.

"Wat? Je wilt dus geen goblins de kop afhakken en dorpen redden van gevaar? Geen roem en rijkdom?" vroeg Bailei stom verbaasd. "Bailei, snap je dan niet dat wij te min voor hem zijn. Laat hem" zei de jongeman in het midden van de tafel. Hij zat met zijn armen over elkaar, naar achter leunend op zijn stoel. Even dacht Zeyir een kleine glimlach te zien op het gezicht van de jongeman.

"Dan zullen we je niet verder ophouden. Mocht je nog van gedachte veranderen, we zijn nog wel een paar dagen hier" zei Bailei die het gesprek afkapte. Teleurgesteld dat hij mis had gegrepen, richtte hij zich weer op zijn metgezellen alsof hij Zeyir nog nooit had ontmoet.

Zeyir wilde niet dat hij de rug werd toegekeerd en liep enigszins geïrriteerd weg van Bailei. Zeyir liep naar de dichtstbijzijnde tafel. Helaas was deze al bezet door een jonge vrouw, maar Zeyir had geen zin om een andere plek te zoeken eigenlijk.

"Vergeef mijn onbeleefdheid, maar is het goed als ik hier plaatsneem?" vroeg Zeyir aan de vrouw en ging al aan de tafel zitten, zonder te wachten op een antwoord.

"Neem plaats" zei ze nadat Zeyir al zat op de houten stoel. "Zeyir is het dus. Ga je mijn avond vullen met je heldendaden als koppensneller of opscheppen over je geheime strategie in de oorlog?" vroeg de vrouw die eigenlijk geen van beide verhalen wilde horen. Zeyir zag het in haar ogen. Diep blauw waren ze, met een weerspiegeling van de oranje vlammen van het haardvuur die dansten in haar ogen.

"Klopt, en mag ik vragen naar jouw naam?" vroeg Zeyir beleefd. "Nereyn" antwoordde ze kort, terwijl ze even een blik wierp naar het haardvuur. Bailei vermaakte zich weer kostelijk met de andere mannen die aan zijn tafel zaten. Lachend en met klinkende kroezen vulden ze de avond. "Nereyn. Een bijzondere naam. Maar vanavond praat ik niet over de oorlog. Een normaal gesprek heb ik in tijden niet gehad" antwoordde Zeyir en keek ook even in de richting van Bailei. Zeyir was enigszins geiriteerd geraakt door zijn gesprek met de man. Maar hij vond zelf dat hij zich daar niet druk om moest maken. Bailei wist toch niet het gehele verhaal.

"Een normaal gesprek? Waar heb je het dan meestal over?" vroeg Nereyn geïnteresseerd terwijl ze Zeyir weer aankeek. "In de dorpen waar ik ben geweest, heeft bijna iedereen het over de oorlog. Wat er met de keizer is gebeurt, wat de keizerin gaat doen. Vaak ook aan welke kant je staat. En tijdens mijn tochten door de bossen heb ik het meestal met mijn paard erover dat hij veel te ijdel is" glimlachte Zeyir.

Nereyn glimlachte liefelijk terug. "Ik begrijp dat de oorlog nog sterk in ieders geheugen zit, maar ik houd me er toch liever buiten" antwoordde Nereyn. "Niet van hier?" vroeg Zeyir kort. Nereyn knikte. En toen zag Zeyir iets herkenbaars in Nereyns nek. Grotendeels verscholen door een donker blauwe sjaal zat er een symbool op de blanke huid van Nereyn. Zeyir had daardoor een vermoeden gekregen wie de vrouw was en waar ze vandaan kwam. En belangrijker nog, wat voor positie ze had in de maatschappelijke standenmaatschappij.

"Het belangrijkste is dat het volk weer alles kan opbouwen en in vrede verder kan leven" vervolgde Nereyn het gesprek. "Daar heb je gelijk in. Maar schijnbaar zijn er nog steeds aanhangers van de keizer. Maar een ander onderwerp. Waar leidt je reis naartoe?" vroeg Zeyir die terug kwam op wat hij eerder had gezegd.

"Mijn reis is meer een zoektocht. Ik probeer mijn broer te vinden, die jaren geleden naar dit rijk is vertrokken. Nu is het tijd voor hem om terug te keren, dus aan mij de taak om hem te vinden."

"Dat klinkt als een uitdaging"

"Dat is het zeker. Ik heb weinig informatie die naar hem toe zouden kunnen leiden. En daarnaast ken ik het hier niet heel goed"

Zeyir was daarna in gesprek geraakt met de vrouw, die zichzelf Nereyn noemde. Na een tijdje kwam een man naar hun tafel aangelopen. Hij was van middelbare leeftijd en had een licht harnas aan. Zeyir keek hem afwachtend aan, want de man zocht naar de juiste woorden om het stel aan te spreken.

"Mijn naam is Sildar, ik ben een van de wachters van dit kleine dorpje. Ik ben hier om een gunst te vragen" begon de man zijn verhaal. "Neem plaats" zei Nereyn, met een kleine zucht. Een avond voor haarzelf alleen was te veel gevraagd schijnbaar.

Sildar vervolgde zijn verhaal, nadat hij naast Zeyir was gaan zitten. Achter hem keken twee paar ogen bespiedend naar de wachter. Zeyir gaf het niet veel aandacht. Bailei kon hem niks schelen. Nereyn had het ook gezien en trok een afkeurende blik richting Bailei. Ze had het niet echt op afluisteren.

"De oorlog is wellicht voorbij, maar de zware tijden helaas nog niet. Phandalin heeft een te kort aan proviand en medicijnen. Dit dorp heeft genoeg, maar de weg naar Phandalin is te gevaarlijk momenteel voor een paar wachters. Jullie zijn goede krijgers hoorde ik van de waard. Jullie zullen beloont worden met gouden munten als jullie meegaan naar Phandalin en ervoor zorgen dat de goederen aankomen"

"Wat is er zo gevaarlijk aan de weg ernaartoe?" vroeg Zeyir argwanend. "Phandalin?" vroeg Nereyn een beetje beschamend. Ze was niet van hier en kende de wegen, steden en bossen niet bij naam.

Zeyir trok een grote kaart uit zijn tas en legde deze op tafel. Hij streek het papier wat glad. "Hier zijn we nu, in Leilon. En Phandalin is daar. Een halve dag reizen?" wees Zeyir de plaatsen aan en keek daarna naar Sildar. "Met een beladen wagen en mensen te voet, zeg ik een hele dag ongeveer" antwoordde de wachter. "Terugkomend op jouw vraag. De hoofdweg is goed begaanbaar, alleen je zal voor Phandalin via dit pad moeten gaan" zei Sildar en wees op de kaart de weg naar de stad. "Daar zijn de laatste tijd reizigers aangevallen. Door wat en door hoeveel weten we niet. Daarom hebben we jullie hulp nodig om de goederen te vervoeren. Het zal heel veel betekenen voor zowel Leilon als Phandalin als jullie willen helpen" vertelde de wachter en keek afwachtend naar de twee krijgers.

Zeyir kruiste zijn armen en leunde wat achterover. Hij bekeek de kaart even en keek toen naar Nereyn. "Ik had niet echt het plan om hier te blijven voor lang. Phandalin klinkt niet verkeerd en als ik betaald wordt voor de reis ernaartoe, dan doe ik graag mee" antwoordde Zeyir alvast. Nereyn dacht nog even na over haar keuze.

"Hmm, veel heb ik hier ook niet meer echt te zoeken" antwoordde Nereyn. Ze was toch al van plan om dit kleine dorpje te verlaten. Hier had ze geen informatie kunnen vinden, maar ze kon het altijd ergens anders proberen.

"Mooi, dan kunnen het beste zo vroeg mogelijk vertrekken" zei Sildar tevreden. Een last viel van zijn schouders. "Mijn paard krijgt nieuwe hoefijzers morgen. Daarna kunnen we vertrekken" zei Zeyir die bepaalde wanneer ze op reis zouden gaan. Sildar dacht even na. "Oké, ik zal met de smidse praten of hij morgenvroeg het werk kan doen. Wellicht kunnen we jouw paard inzetten om meer goederen mee te nemen?" vroeg Sildar.

"Dat moet geen probleem zijn" antwoordde Zeyir die de man wilde helpen.