Biały DYM wiejący w ciemną noc

**Biały Dym Wiejący W Ciemną Noc** (ang.White Smoke blowing into dark night)

# Charakter

Niezbyt inteligentny kocur o skłonnościach narcystycznych. W głębi siebie posiada wiele empatii i wrażliwości, nieznosi, gdy dzieje się krzywda kotom mu bliskim, jednak uważa okazywanie emocji typu smutek za słabość, przez co ukrywa te emocje, będąc zapatrzonym w siebie, ignorackim kotem. Uwielbia słyszeć pochwały, więc łatwo go zmanipulować albo zranić. Bardzo szybko wpada w gniew, gdy cokolwiek nie idzie po jego myśli, najpierw coś robi, dopiero potem myśli. Kocha swoją rodzinę całym serduszkiem, ale niezbyt to okazuje. Jest bardzo słaby w zapamiętywaniu, między innymi ziół.

# Wygląd

Czarny kocur o jaśniejszym pysku, klatce piersiowej i brzuchu. Cały ogon i tylne łapy ma szare, wraz z kilkoma plamami. Posiada długie uszy zakończone pędzielkami, białą plamkę na nosie, wystające kły i zgięty w połowie ogon. Jego oczy są błyszcząco żółte. Wszystkie opuszki łap ma pudrowe. Sierść ma krótko-póldługą, rozstrzepaną w każdą strone. Po walce z Wiśniowym Cieniem pozostała mu na gardle blizna. Ma długie łapy i zawsze stoi gotowy do walki.

# Historia

### Rozdział III

Urodził się jako syn Lisa i Zimy. Był bardzo ciekawski świata, chciał wszystkich poznawać i się bawić. Bedąc jeszcze malutkim kociakiem wyszedł ze żłobka, słysząc, że Zima coś ogłasza. Spotkał Mroczne Wody, który go zatrzymał przed przeszkadzaniem w wygnaniu Karmel. Później wrócił do Lisa, pokazując Mrocznemu Wody język. Wiśniowy Cień szybko zaczął dażyć go sympatiom, przez co czarny kocur go polubił i chciał spędzać z nim czas. Chociaż był na to za mały, Wiśniowy Cień zaczął go uczyć walki. Pewnego dnia chciał wyjść z obozu, jednak zanim zdążył się oddalić, zatrzymał go Zima, mówiąc, że kociakom nie wolno wychodzić. Niedługo potem przekonał Księżyc i Świetlik, aby zabrali go ze sobą na polowanie. Jakimś cudem upolował mysz nie mniejszą od niego, chociaż kosztowało go to futra pełnego ziemi i piachu, oraz rany na łapce. Gdy wrócił do obozu, rodzice się nim odpowiednio zajęli.

Nie mogąc usiedzieć w miejscu, poszedł zwiedzić resztę obozu. Trafił do Jaskini Ostrych Kamieni, gdzie właśnie znajdował się Zima. Zainteresowany pozostał z tyłu, obserwując co jego ojciec robi. Po chwili Zima wstał, chcąc wyjść z Jaskini. Zauważył Dyma, pytając co tu robi, po czym razem wrócili do głównej przestrzeni. Jakiś czas później Zima zrobił mianowanie, ogłaszając Dyma przyszłym uzdrowicielem. Kocur był niezwykle szczęśliwy i dumny, jednak optymistyczne nastawienie szybko wygasło już przy pierwszej lekcji. Dym bardzo się nudził i dużo bardziej wolał spędzać czas w towarzystwie Wiśniowego Cienia. Gdy okazało się, że czarno biały kocur jest zdrajcą, a Zima wygnał go z plemienia, Dym zaczął sobie wmawiać, że zaszła jakaś pomyłka, a nawet jeśli to prawda, to Wiśniowy Cień nadal może go uczyć, bo to tylko niewinne doskonalenie umiejętności. Obiecał kocurowi, że wzamian za sesje treningowe, będzie mu pomagać w spotykaniu swoich kociąt.

Gdy piątka kociaków wraz z Białą znikneły z żłobka, Dym stwierdził, że to Wiśniowy Cień je zabrał, jednak bojąc się o tyle małych łapek wyszedł z obozu, chcąc ich znaleźć. Okazało sie, że kociaki wyszły zupełnie same, a Dym musiał je uratować przed olbrzymim ptakiem, który próbował porwać dwoje kociąt. W miejscu zdarzenia pojawili się również Wiśniowy Cień i Koszmar. Na początku chceli wiedzieć co się wydarzyło, ale szybko cała rozmowa zamieniła się w kłótnie, kto powienien wychowywać kociaki. Dymowi nie podobała się cała sytuacja, ale nic nie mówił, a gdy Koszmar poprosiła go, by pozostał na miejscu pilnując kociąt, które nie zabrał Wiśniowy Cień, zmęczony, posłusznie pozostał na miejscu. Później z Koszmar i trójką kociąt oraz Białą wrócili do obozu. Pare dni później wyszedł wraz z Rdzawym, chcąc wspólnie coś upolować. Akurat natrafili na Wiśniowego Cienia, który zaprosił Dyma na Wąską Kładkę, aby wspólnie potrenować walkę. Czarny kocur się zgodził, idąc za 'mentorem'. Wiśniowy Cień stwierdził, że ponieważ nie są już w jednej grupie, mogą ćwiczyć z wysuniętymi pazurami. Dym nie był pewny co do tego pomysłu, jednak nic nie powiedział. Po sesji treningowej stwierdził, że powinien już wracać do obozu.

Po spędzeniu czasu z Rdzawym, poszedł odwiedzić swojego ojca w jego legowisku, myśląc, że może spytanie się o jakąś sesje będzie dobrym pomysłem. Na początku był zdziwiony, że całe legowisko jest rozwalone, a zioła walały się po każdym kącie. W końcu dowiedział się od Zimy, że jego matka została zabita przez Wiśniowego Cienia. Na początku myślał, że Zima coś pomieszał, jednak szybko dał do zrozumienia, że wszystko co mówi to prawda. Dym wściekł się, wysuwając pazury i jeżąc cały grzbiet. Wybiegł z obozu, kierując się prosto na Wąską Kładkę. Gdy zobaczył Wiśniowego Cienia, natychmiast się na niego rzucił, próbując go zabić. Niestety walka nie poszła po jego myśli i po chwili to Wiśniowy Cień przytrzymywał go przy ziemi, trzymając swoje pazury niebezpiecznie blisko gardła Dyma. Na szczęście, nagle zjawiła się Koszmar i chcąc uratować Dyma, rzuciła się na Wiśniowego Cienia. Gdy go z niego strącała, Wisniowy Cień zdażył pozostawić ślad pazurów na gardle czarnego kocura. Dym upadł na bok, szybko oddychając i kaszląc krwią. Na czas paru dni stracił głos. Gdy Koszmar już zabrała swoje kociaki, podeszła do niego i pomogła mu wstać. Wspólnie odeszli nad jezioro, gdzie znajdował się grób Lisa. Dym położył się przy kupie piachu, zakrawiając ziemię krwią z rany na gardle. Cętkowana kotka przyniosła pajęczyny i go lekko opatrzyła.

Gdy w końcu wrócili do obozu, Dym najpierw przyszedł do ojca, aby ten go odpowiednio opatrzył ziołami. Zima prychając spojrzał na niego, było widać, że kompletnie nie obchodzi go stan syna, jednak w końcu mu byle jak pomógł. Niezadowolony Dym, że tak został potraktowany, poszedł do legowisk, chcąc odpocząc. Okazało się, że spał tam Wiśniowy Cień. Dym wiedział, że teraz nic już z tym nie zrobic, więc wybiegł z obozu i położył się odpocząć na zewnątrz, nie zwracająć uwagi na to, że zaczeła się zima i pada śnieg.

### Rozdział IV

Wyszedł do niego Zima, mówiąc jedynie, że powinni wrócić do sesji, ponieważ Dym jest do niczego i nie zna żadnych ziół. Czarny kocur, zły na te słowa, jedynie w milczeniu odwrócił wzrok. Ojciec odszedł gdzieś dalej. Po niedługiej chwili usłyszał krzyk i hałas. Gdy wstał i sie odwrócił zobaczył przed sobą olbrzymią lawinę śniegu. Pobiegł wzdłóż niej. Gdy lawina się zatrzymała, zobaczył w oddali ledwo żyjącego Zime. Na początku zaczął do niego biec, jednak z każdym krokiem zaczął zwalniać, myśląc czy powinien pomóc ojcu, jeśli według niego nie są już rodziną. W końcu stanął nad Zima i z bólem serca położył łapę na jego pysku, wciskając ją w śnieg, aby Zima nie mógł oddychać. Gdy jego ciało opadło, zabrał łapę i na chwilę sie pochyłil, płacząc.

Zabrał ciało ojca do obozu, poprosił Koszmar, aby go wyczyściła, po czym wraz z strażnikami poszedł do legowisk, wypędzając Wiśniowego Cienia z plemienia. Gdy już było po wszystkim, chwilę czuwał nad ciałem Zimy, po czym wraz z Padalcem poszedł napełnić zapasy ziół. Wracając, zagadał do Słonecznikowej Pręgi, mając nadzieje, że ten bedzię coś wiedział o ziołach i mu pomoże. Chcąc odnaleźć wrotycz, który podobno jest dobry na wszystko, poszedł za Grzechotnikiem, która obiecała mu pokazać miejsce, gdzie te zioło rośnie. Niezbyt podobało mu się, że zaczeli zbliżać się do kładki, przy której często Wiśniowy Cień go uczył, ale nic nie powiedział. Okazało się, że była to pułapka zaplanowana przez Grzechotnik i Wiśniowego Cienia. Biało czarny kocur rzucił się na niego, próbując zabić. Padalec wystraszona jedynie stała zboku, a Grzechotnik zagrodziła drogę Kobrze, który jakimś cudem się tu przypałętał i chciał ocalić Dyma. Dawny, nieoficjalny mentor kocura zawachał się nad ostatecznym uderzeniem, dzięki czemu Dym uciekł spod jego łap. Po chwili uciekł spowrotem do obozu, kładąc się w swoim nowym legowisku.

Przyszedł do niego Rdzawy Promień, chcąc go pocieszyć. Po chwili również w środku znalazła się Padalec. Dym chwilę z nimi rozmawiał, po czym zdecydował, że powinien trochę pomóc Kobrze z jego ranami. Później, znowu z Padalcem wrócił do legowiska, chwilę rozmawiali i stwierdzili, że pójdą na polowanie. Przed obozem spotkali Wiśniowego Cienia, Grzechotnik i Koszmar. Dym nasyczał na biało czarnego kocura, czekając, aż ten odejdzie. Wraz z nim poszli Grzechotnik oraz Koszmar, której Dym się nie spodziewał. Zapytał Padalec, czy ta też chce odejść, jednocześnie błagając w myślach, aby ta chciała zostać. Na szczęście usłyszał to co chciał. Przyszedł do nich Rdzawy Promień, proponując pójść na ćwiczenie walki. Dym obserwował jak Padalec i Rdzawy Promień walczą ze sobą dla ćwiczeń, po czym wrócili do obozu.

Czarny kocur chciał podzielić się zwierzyną z Padalcem, ale ta odmówiła, odwracając się. Dym myślał, że to z jego winy, więc poszedł do swojego legowiska smutny. Szybko jednak przyszła do niego Padalec, kładąc się obok. Dym przytulił się do niej, dziękując, że jest przy nim.

# Relacje

### Wiśniowy Cień

Początkowo ich relacja była bardzo dobra. Dym uwielbiał zabawę z Wiśniowym Cieniem, a z czasem ta relacja przekształciła się bardziej na uczeń-mentor. Dym ufał swojemu starszemu kompanowi, uważając go za najlepiej walczącego kota jaki istnieje. Chciał nauczyć się od niego wszystkiego, a Wiśniowy Cień był bardzo chętny do uczenia czarnego kocura. Gdy okazało się, że kocur jest zdrajcą i Zima wygnał go z plemienia, Dym nie chcąc w to uwierzyć, wmawiał sobie że to nie porozumienie, i że nic złego się nie stanie, gdy dalej będzie się spotykał ze swoim 'mentorem'. Przecież nie uczy się jego zachowania, tylko umiejętności, prawda? Gdy Wiśniowy Cień zabrał dwa kociaki z plemienia, Dym zaczął powątpiewać w nieskazitelność kocura. Wszystko się zmieniło, gdy Dym dowiedział się strasznej prawdy, jaką był fakt, że jego mentor zamordował jego matkę. Był tak wściekły, że bez żadnego planu pobiegł do Wiśniowego Cienia, aby go zabić. Od nieudanej próby zemsty, ignoruje jakiekolwiek próby manipulacji Wiśniowego Cienia oraz nienawidzi go bardziej niż cokolwiek innego.

### Zima

Na początku traktował Zime tak samo jak Gwiazdę, z jednej strony go kocha, z drugiej niezbyt sie dogadują. Na wspólnych lekcjach strasznie się nudził, a Zima rzadko zwracał na niego uwagę poza sesjami. Dym czuł, że jego ojciec go nie zrozumie, a może nawet nie chce próbować. Po śmierci Lis, Zima zaczął go ignorować, czasem nawet wyzywać. Dyma zabolało, gdy zobaczył, że jego własnemu ojcowi nie zależy na życiu syna. Gdy mieli 'romowę' przed obozem, Dym zrozumiał, że już nie jest dla Zimy członkiem rodziny. Gdy zobaczył ledwo żywego Zimę, najpierw miał odruch natychmiastowej pomocy ojcu, jednak zbliżając się, coraz bardziej zaczął wątpić, czy właściwie powinien i jest to warte. Teraz udaje, że Zima nigdy nie był jego ojcem.

### Padalec

Nie potrafi powiedzieć dlaczego, ale czuje się dobrze, gdy ta chodzi za nim i mu towarzyszy przy zbieraniu ziół czy polowaniu. Z jakiegoś powodu podoba mu się jej nastawienie, miał wielką nadzieję, że Padalec nie będzie chciała odejść z plemienia tak jak jej matka.

### Lis

Bardzo kocha swoją matkę. Nie przepada, gdy go myje i traktuje jak kociaka, jednak zawsze był przeszczęśliwy, że ta nadal o niego dba. Jej śmierć niezwykle nim wstrząsnęła.

### Koszmar

Na początku był neutralny wobec niej. Po uratowaniu go przed Wiśniowym Cieniem zaczął jej ufać. Od kiedy odeszła z plemienia, nie potrafi zrozumieć dlaczego zostawiła tyle kotów dla jakiegoś zdrajcy.

### Gwiazda

Ich relacje są neutralne. Dym kocha swojego brata i zawsze go obroni, jednak nie spędza z nim za wiele czasu.

### Rdzawy Promień

Najlepszy przyjaciel czarnego kocura. Bardzo lubi wspólnie z nim rozmawiać, chodzić na polowania, a nawet uczyć niektórych rzeczy, jakby był jego mentorem.

### Biały Promień

Nie przepadają za sobą nawzajem. Biała jest nie miła dla niego, więc on dla niej też. Po tym jak okazało się, że Biała miała racje, a Dym nigdy nie powinien spotykać się z Wiśniowym Cieniem, jest mu głupio, że młodsza kotka okazała się mądrzejsza. Próbuje ją ignorować.

# Cytaty

> *Wynoś się! Zabiłeś moją matkę i inne koty Plemienia! Nie chce Cię już nigdy widzieć*
> ~Dym do Wiśniowego Cienia
>
>

> *Ulubione miejsce? Lubię tam, gdzie jest dużo wolnego miejsca, można polować na wielkie ptaki i ćwiczyć walkę*
> ~Dym do Rdzawego
>
>

# Ciekawostki

* Jego ogon nie jest złamany, tylko zgięty tak jak u ojca
* Prawdopodobnie najgorszy istniejący Uzdrowiciel pod względem leczenia