Geografia, ludy, zwierzęta, rośliny i minerały Pustyni Durn

Księga pióra Umm Jamil Wardy ibn Assad al-Saju al-Durn Ta'abbata Sharan

*Niniejsza praca spisana pod natchnieniem Alqamara, którego światło niesie mądrość ludziom i Akhilesha, którego oko sądzi świat, ma na celu przedstawienie ludom odległym i niezaznajomionym z naukami Proroków krain zamieszkanych przez Ludy Pobłogosławione. Dzieło to powstało, aby uhonorować dzieło stworzenia wykonane przez Alqamara i Akhilesha, których wola kształtuje to co jest, poprzez rzetelne i sprawiedliwe opisanie wszystkiego co powołali do istnienia w swej nieskończonej mądrości i nadali temu określone i niezmienne miejsce we wszechchrzeczy. Badania, dzięki którym zdobyłam informacje byłyby niemożliwe bez pomocy Akademii Ben Suffi, a w szczególności jego ekscelencji Abu Adb Akhilesh Mohameta ibn Murad ibn as-Rahman ibn Rashad al az-Sahar al Bedu al Ben Suffi, który to wspomógł mnie w negocjacjach z przedstawicielami Sayidi Almiah: Siad'Kalan'Saakaar zwanym Adkalansa oraz Aarav'Aarush'Khandresh zwanym Ararushkha, którzy zgodzili się działać w roli moich przewodników, tłumaczy i ochroniarzy przez czas mych badań. Bardzo im dziękuje za współpracę i doświadczenia jakie z nimi zdobyłam. Pomimo początkowej nieufności rozstawaliśmy się ze łzami w oczach. Dziękuje też wszystkim, których spotkałam podczas swej podróży przez Durn, przede wszystkim tych, którzy z wielką gościnnością przyjmowali mnie i moich towarzyszy. Niech Alqamar i Akhilesh błogosławią każdy dzień ich życia.*

*Pracę tę dedykuje mieszkańcom Durn i czytelnikom.*

# Część I: Sahel

Pierwszą krainą, w jakiej znajdą się podróżnicy z zachodu i północy jest Sahel. Są to tereny rozciągające się na lewobrzeżnej części Wielkiej Rzeki od masywu Zaporowego, aż do Gór Nadmorskich. Tutejszy krajobraz zdominowany jest przez trawiaste równiny i niskie wzgórza z rzadka usiane odpornymi na niedobory wody drzewami. Im dalej podróżnicy oddalą się od brzegu jednak, tym bardziej okolica będzie stawała się coraz bardziej niegościnna i jałowa.

Niemniej jednak tutejsze gleby są niezwykle żyzne, co pozwala miejscowym być samodzielnymi pod względem żywnościowym i zapewnia surowce na handel z przyjezdnymi.

Ludem tutaj mieszkającym są Mazarim. Są to ludzie o jasnej skórze, czarnych kręconych włosach i ciemnych oczach. Stanowią oni element łączący pomiędzy krainami zachodu, a wschodu, przez co - dla wielu mało ambitnych kupców i wędrowców, którzy zaniechali podróży z karawanami przez pustynię, to jest większości - stali się tożsami z określeniem "ludu pustyni" w obcych kulturach.

Sami Mazarim zajmują się przede wszystkim rolnictwem i handlem, chociaż to pierwsze jest źródłem utrzymania tylko mieszkańców biedniejszych wiosek regionu. Większe miejscowości zajmują się głównie pośredniczeniem na trasach handlowych. Jest to spowodowane tym, że zwierzęta typowo pustynne, o których napiszę później, nie są w stanie przeżyć na bardziej wilgotnych terenach za Wielką rzeką, a zwierzęta sprowadzane z zachodu są zbyt wrażliwe na warunki pustynne. Z tego powodu znaczną część terenów około tych miast stanowią pastwiska, na których pasą się zwierzęta oczekujące na podróż w jedną bądź drugą stronę.

Z tych miast handlowych trzy są najważniejsze, gdyż stanowią punkty początkowe dla karawan idących wzdłuż najczęściej uczęszczanych szlaków handlowych.

**Ajin** - miasto najbardziej na północy - leży na lukratywnej trasie handlowej pomiędzy Dziwnymi Ludami, a Ludami Zachodu. Tutejszy rynek jest wiecznie pełny przybyszy najprzeróżniejszych ras i religii, co odzwierciedla się w architekturze, sztuce i kuchni tutejszych Mazarim. Doskonałej jakości elfickie ozdoby i dzieła sztuki często zdobią domy i świątynie Dwójki, jak również ubrania noszą ślady naleciałości obcych kultur głównie w kroju i kolorystyce.

Z ciekawszych rzeczy na temat tego miejsca należy wymienić Festiwal Słońca i Festiwal Księżyca mający miejsce dwa razy do roku podczas równonocy. Pierwszy z nich jest poświęcony Akhileshowi i w czasie jego trwania miejscowi urządzają świetliste parady ulicami miasta, a na rynku i w Świątyni odbywają się całonocne występy artystów związanych z ogniem. Główną potrawą serwowaną wtedy w ulicznych kramach jest ostro przyprawiona wątroba Tarczownika w sosie serowym podawana w tradycyjnym miejscowym cieście, które też jest mocno przyprawione. Jak nietrudno się domyślić ten festiwal opiera się na ogniu jako głównym aspekcie Boga Słońca. Niejako jego przeciwieństwem jest jesienny Festiwal Księżyca poświęcony Alqamarowi. Również jest to całonocne wydarzenie, lecz tym razem całe miasto oświetlone jest błękitnymi lampionami i delikatnym światłem świec. W powietrzu unosi się natomiast zapach kadzideł i dźwięki spokojnej, niemal melancholijnej muzyki, do wtóru której poeci - miejscowi czy też przyjezdni - wyśpiewują swe dzieła. W Świątyni i na rynku natomiast rozłożone są, gdzie tylko się da dywany, stoliki i poduszki, na których ludzie mogą usiąść i zająć się rozmową. Kramy natomiast serwują pobudzający napar, którego skład pozostaje tajemnicą miejscowych, ale z obserwacji i zasłyszanych rozmów wnioskuje, że jest sporządzany na podstawie kory jednego z gatunków okolicznych drzew - lokalni nazywają to Kin-Mon - oraz liści i nasion krzewów hodowanych w ogrodzonych plantacjach. Na co dzień te składniki wykorzystywane są jako surowce handlowe. Poza tym bardzo popularne podczas tego święta jest palenie w fajkach wodnych żywicy z drzewa Stentor, której dym wpływa niezwykle odprężająco na umysł i ciało. Poza tym świętem palenie żywicy, jak również jej zbieranie i handel są zakazane

Kolejnym Mazarimskim miastem wartym uwagi jest **Gin** leżący na trasie do miast Ben Suffi. Ta lokalizacja sprawiła, że najczęstszymi gośćmi tutaj są różnego rodzaju mędrcy ze wszystkich stron świata. Tutejszy rynek przepełniony jest wszelkiego rodzaju zwojami i księgami, które aż emanują tajemną potęgą, jak i misternymi, magicznymi artefaktami. Jednakże większość życia społecznego odbywa się tutaj nie na rynku, lecz w Świątyni Alqamara oraz Akademii Al-Alqamar, w której to gromadzą się - za odpowiednią opłatą - poszukiwacze wiedzy. Poza nimi liczną grupę stanowią tutaj najemnicy z pustyni. Głównie Sayidi Almiah oraz Ha-Bedu. Pierwsi z nich oferują swoje usługi jako profesjonalni ochroniarze, lub łowcy nagród, natomiast drudzy oferują wędrowcom bezpieczne przejście przez Wielką Pustynię. Wszystko za odpowiednią opłatą oczywiście.

Dużym szacunkiem cieszą się tutejsi jubilerzy i rzemieślnicy zajmujący się wyrobem bardzo precyzyjnych rzeczy, które później sprzedawane są podróżnym jako ozdoby, talizmany, lub zaklęte przedmioty chroniące przed nieszczęściem.

Mówiąc o tym miejscu nie można także zapomnieć o dorocznym Święcie Przełamania, które ma miejsce w pierwszą pełnie po jesiennej równonocy. Podczas tego święta każdy mag może przedstawić przed publicznością swoją biegłość w sztuce magicznej. Jest to robione w formie konkursu, przeprowadzanego na kilku scenach ustawionych wokół rynku. Uczestnicy są podzieleni na kilka grup w zależności od ich liczby i ten, który zbierze największą publiczność w czasie występu ten przechodzi dalej. Konkurs trwa, dopóki nie pozostanie dwóch magów, z których wygrywa ten, który zbierze więcej pieniędzy od publiczności. Jeżeli konkurs nie zostanie rozstrzygnięty do świtu, to nie ma zwycięzców.

Jeśli jednak występy nie są tak pociągające jakby się ktoś spodziewał, to może on w tym czasie udać pomiędzy stragany rozstawione w uliczkach, jak również do któregoś z lokali serwujących posiłki i napoje. Szczególnie godne polecenia są bułeczki nadziewane mieszanką różnych mięs, serów i warzyw podawane z filiżanką bulionu (dziękuje ci Adkalansa za przekonanie mnie do spróbowania). Innym wartym spróbowania daniem jest trudne do opisania "ciasto" mające na swym spodzie warstwę dyni, różnych słodkich owoców w masie karmelowo-galaretkowej i pokryte kremem, które podawane jest z lampką słodkiego, przyprawionego wina z sokiem Granatu.

Ostatnim wartym uwagi miastem Mazarim jest **Mavcyr** stanowiący kluczowy punkty handlowy między wybrzeżem, deltą Wielkiej rzeki i krajów zachodu, których wpływy widać w manierach i ubiorze miejscowych.

Miejscowi głównie zajmują się pośredniczeniem w handlu zbożem pomiędzy deltą i zachodem, a ludami żyjącymi w głąb pustyni. Tak jak ziarno wpływa na piaski, tak przyprawy, cenne kamienie, perły, muszle i wszelkiego rodzaju towary z wybrzeża i gór zalewają Mavcyr, ponieważ miejscowe ceny zakupu i transportu opłacają się nadbrzeżnym Fellahinom bardziej niż użeranie z próbami płynięcia przez zdradzieckie bagna Wielkiej Delty. Najwięcej na tym zyskują mieszkańcy Alkaryii będący pośrednikami pośredników, jak również górale z klanów Xona i Qalla zarabiający jako przewodnicy przez górskie skróty dla tych, którzy nie chcą zbankrutować przez cła narzucane przez Alkaryie. Jest to jednak wątek na później.

Wracając do Mavcyr. Miasto to jest w praktyce olbrzymim spichlerzem otoczonym ze wszystkich stron polami uprawnymi i pastwiskami. Lokalny handel także kręci się tutaj zasadniczo prawie wyłącznie wokół żywności i tylko w mniejszym stopniu rzeczach kupowanych za pieniądze zarobione na nim. Dało to skrzętnie wykorzystaną przez mieszkańców okazję do organizowania wystawnych świąt łączących w sobie elementy kultur wschodu i zachodu.

Najważniejszym świętem jest Festiwal Zbiorów organizowany, jak łatwo się domyślić jesienią. Podczas niego organizowane są turnieje, w których młodzież i przyjezdni goście mogę ze sobą konkurować w dyscyplinach takich jak: jazda konna, łucznictwo czy zapasy w oleju. Podobno kiedyś można było konkurować z strzelaniu z procy, ale jedynymi uczestnikami byli górale. Festiwal trwa trzy dni i w jego trakcie miasto jest udekorowane girlandami, a budynki i ludzie pomalowani pylistymi farbami. Zewsząd dobiega muzyka i gwar ludzi szczęśliwych z powodu zakończenia prac przy zbiorach i chcących odpocząć przed kontynuacją prac polowych. Typowym jedzeniem jest pieczywo wszelkiego typu.

Innym świętem jest Święto Niezwyciężonego na cześć Akhilesha, którego obchody przypadają na zimowe przesilenie i są zainspirowane świętem na zachodzie znanym jako "Nowy Rok". jest to bardzo huczne święto z fajerwerkami i masowymi zabawami.

Pozostałe festiwale wyglądają bardzo podobnie, lecz są na mniejszą skalę i odbywają się niemal co miesiąc.

Jeśli chodzi o florę i faunę tego regionu, to jest to mieszanka dobrze znanych nam roślin i zwierząt rejonów pustynnych oraz bardziej egzotycznych stworzeń typowych dla znanych z bajań kupców i podróżników krain zachodu. Występują tutaj potężne cedry, jak i również twarde oliwki, blisko których w gęstych sadach rosną tak niespotykane drzewa jak jabłonie, grusze czy śliwy dające wielkie mięsiste owoce w kontraście do dobrze nam znanych odmian dających żałosne w porównaniu plony. Podobnie ma się sprawa ze zwierzętami sprowadzanymi z tamtych krain, które wyglądają znacznie potężniej niż nasze odpowiedniki. Zasadniczo można powziąć wnioski, że zachodnie rośliny i zwierzęta rosną proporcjonalnie większe do ilości wody jaka jest potrzebna do utrzymania ich przy życiu.

# Część II: Góry Nadmorskie

Podróż moja prowadziła następnie przez nieprzyjazne i niebezpieczne Góry Nadmorskie. Moi towarzysze musieli tutaj raz po raz pokazywać, że ich reputacja to nie są czcze przechwałki. Otóż doliny i przełęcze pomiędzy twierdzami Południowych Szczepów Nanrii są miejscami ciągłej wojny pomiędzy licznymi klanami, bandytami, zwierzętami, siłami natury i bytami spod jej władzy wyjętymi. Poza głównymi ośrodkami cywilizacji każda miejscowość, a czasem nawet i każdy dom w wiosce uważa się za w pełni suwerenne i niepodległe państwo stojące na straży tradycji naprzeciw całemu światu. W naszej podróży byliśmy nawet świadkami starcia pomiędzy wojownikami Qalla i Xona, którzy próbowali przejąć kontrole nad wieżą strzegącą przejścia przez góry. Moi towarzysze musieli mi długo tłumaczyć co się właściwie stało. Otóż obie twierdze rościły sobie prawo do przełęczy, która była już kontrolowana przez pomniejsze plemię niechętne zostania lennikiem któregokolwiek z nich. W wyniku tego doszło do trójstronnej bitwy, którą wygrali obrońcy wieży.

Celem tego przydługiego wstępu jest naświetlenie stosunków między miejscowymi.

Jeśli chodzi o samych Południowych Nanrii, to są to ludzie twardzi i dzicy i góry, w których mieszkają. Mają oliwkową skórę, gęste, czarne włosy i jasne oczy. Cechą charakterystyczną tego ludu jest na pewno ich ubiór. Otóż mężczyznom nie wolno publicznie pokazywać nagiego ciała od szyi do kolan, a niektórzy nawet zakrywają całe swoje ciało, natomiast kobietom nie wolno jedynie zostawiać nieosłoniętych bioder.

Społeczeństwo to jest bardzo matriarchalne i mężczyźni mogą pełnić w nim tylko określone role. Wielu też nigdy nie trzyma szansy na prokreacje, gdyż tylko godni mogą dostąpić tego zaszczytu.

# Część V: Wielka Pustynia

Najbardziej niedostępnym, a przez to najmniej poznanym regionem Durn pozostaje niezmiennie pustynia sama w sobie.

Przez zamieszkujące ją ludy nazywana jest Miejscem Próby z powodu skrajnie nieprzyjaznych życiu warunków, jakie na niej panują. W dzień upał sprawia, że od samego patrzenia na piasek

## Bliska Pustynia

(Beduini; wielbłądy; istoty predinozaurowe)

## Głęboka Pustynia

(fremeni; czerwie piaskowe; katamarany; ptaki filtrujące; alchemicy)