Rycerstwo

**Wyprawa Barona von Lieske** składa się przede wszystkim z drużyny rycerskiej, grupy ciekawych osobistości skupionych fabularnie (pod różnymi pretekstami) wokół osoby bogatego barona z Talabeclandu. Mogą to być wszelkiej maści dłużnicy, wasale, krewni, przyjaciele. Oprócz rycerzy *sensu stricto*, walczących w pełnych zbrojach i z tarczami, w drużynie jest też miejsce na giermków i postaci cywilne zakotwiczone w klimacie rycersko-szlacheckim, a nawet na specjalnych gości barona (typu rycerze zakonni, kapłani, minstrele).

Drużyna opiera się na wizji rycerstwa imperialnego, świeckiego, bardzo mocno związanego ze swoją prowincją. Biorąc pod uwagę najczęstszy setting czasowy polskich larpów w świecie Warhammera, jesteśmy pozostałością po niedawnych czasach, kiedy to Talabecland miał swoją cesarzową, a Imperium nie było monolitem (względem czasu BQ2019 czy Krwawej Kniei - jeszcze za naszego życia, pamiętamy to osobiście). Mierzi nas, obok koncepcji unitarności Imperium, że jakieś młode bóstwo (Sigmar, od ok. 2 tysięcy lat dopiero jest bogiem) kreowane jest na najważniejsze w panteonie, a starożytni bogowie tacy jak Król Bogów Taal czy Ulryk są spychani na dalszy plan. Talabeclandczycy wyznają przede wszystkim ukochanych Taala i Rhyę (oraz czasami Ulryka). Szlachta Talabeclandu, podobnie jak jej poddani mieszkańcy tej prowincji, to ludzie skromni, honorowi i do bólu uczciwi, ale również uparci i skłonni do zwady. Daleko nam przy tym do rycerzy z pieśni minstreli i jeszcze dalej do zacofanego w swym groteskowym *ethos* rycerstwa Bretonii. Nie gardzimy handlem, od wzięcia się samemu do pracy korona nam z głowy nie spadnie, nie przegapimy okazji, by sobie trochę poswawolić, nie pogardzimy dobrą bitką (nawet jeśli nie bijemy się akurat w najszczytniejszym celu). Od wystawnego balu wolimy wybrać się do lasu na polowanie, a potem upić się miodem czy księżycówką w towarzystwie swoich przyjaciół i poddanych, nie przejmując się za mocno konwenansami. Kiedy zaś przyjdzie walczyć za Talabecland, bez słowa skargi przywdziejemy zbroje i z radosną pieśnią na ustach ruszymy w konnej szarży kruszyć kopie i czaszki wrogów.

## **Ubiór i pancerz.**

Ideałem jest pełna zbroja płytowa. W planie minimum obowiązkowe części pancerza to: **przeszywanica**, **metalowe** (lub imitujące metal) **osłony rąk i nóg** (bez sabatonów). Do takiego zestawu minimalnego bardzo pożądany jest **hełm** oraz **coat of plates** (druga, krótsza przeszywanica, kamizelka z ćwiekami lub płytkami metalowymi/imitującymi metal) albo co najmniej **tabard/wappenrock** kryjący braki w opancerzeniu tułowia. W dalszej kolejności uzupełniamy: napierśnik/kirys/brygantyna, taszki, sabatony. Hełmy ozdabiamy okazałymi piórami w barwach prowincji - czerwonej i żółtej, w miarę możliwości dodając jedno błękitne pióro jako znak charakterystyczny rycerstwa z Lieske.

Z uwagi na przyjętą taktykę oddziału rycerze walczą w pierwszej linii **bronią ręczną** (długim mieczem, buzdyganem, względnie toporem czy młotem) **i** **tarczą**.

Koniecznym jest też, aby rycerz czy szlachcic miał się w co ubrać poza zbroją. W tym zakresie polecamy renesansową bieliznę (koszulę) oraz okrycie wierzchnie w postaci **kaftanu, dubletu, houppelande, cotehardie** itp. Na pewno nie biegamy w samej koszuli, tak jak nie biega się publicznie w samych majtkach. Nie zaszkodzi ozdobienie okrycia wierzchniego haftem czy użycie błyszczących (tu uwaga, żeby nie wyglądać “sztucznie” jak poliestrowa zasłonka) i drogich materiałów – ale nawet sam krój tych strojów na larpie umieści nas na wysokiej pozycji społecznej. Dobrze pisał Nurglitch, że czasem zwykłe houppelande w porównaniu z resztą strojów na larpie wystarczy, by wyglądać na króla. To jest jednak Warhammer, więc nie zaszkodzą też różnego rodzaju bufki i rozcięcia, ważne tylko, by z tym nie przesadzić - pod żadnym pozorem nie dajmy się pomylić z landsknechtami. Na chłodniejsze dni i noce przyda się płaszcz. Obowiązkowo nosimy nakrycie głowy – gustowny **kapelusz**, choćby filcowy **bycocket** („robin hooda”), a najlepiej **beret renesansowy/tudor** czy **chaperon**. Jeśli zaś chodzi o dolną połowę ciała, to nosimy stosowne **spodnie**, a najlepiej osobno wiązane **nogawice**.

## **Rycerstwo świeckie.**

Barwy: **żółty** i **czerwony** (w miarę możliwości w proporcjach 50:50, choć wiemy, że żółta wełna jest trudno dostępna), dodatkowo białe i czarne elementy. Silnie zalecamy heraldykę **ogólnotalabeclandzką** zamiast stricte rodowej, np. szachownicę żółto-czerwoną, symbol drzewa z szarfą “Deus Taal” (rycerze z tego kraju znani są ze swojej skromności – a przynajmniej jej pozorów), lecz nie jest to bezwzględny wymóg. Można elementy heraldyki rodowej sprytnie wpleść lub ograniczyć do opaski/ szarfy/ naszywki-tarczki.

Przykładowe motywacje do dołączenia w wyprawie:

· pokrewieństwo z Baronem;

· jesteś wasalem Barona;

· dług u Barona;

· bycie winnym Baronowi przysługi;

· jesteś siódmym synem/bękartem znajomych Barona i rodzina chce się ciebie pozbyć;

· chęć zdobycia bogactwa;

· chęć zdobycia sławy;

· walka z Chaosem;

· chęć niesienia pomocy tubylcom;

· wyraźny rozkaz głowy rodu;

· ślub rycerski.

## **Rycerstwo zakonne.**

Silnie zalecane zakony rycerskie: Rycerze Jelenia (Knights of the Stag), Rycerze Furii Taala (Knights of Taal's Fury). Na zasadzie wyjątku dopuszczamy rycerzy z innych zakonów rezydujących w Talabeclandzie, lecz ich wygląd nie może znacząco zakłócać motywów kolorystycznych oddziału i utrudniać wzajemnej rozpoznawalności. Uboższy w stroju i/lub opancerzeniu rycerz zakonny może występować w roli **nowicjusza**. Motywacje każdego z zakonników są ustalane indywidualnie.

## **Giermkowie**.

Giermek jest ściśle przydzielony fabularnie do konkretnego rycerza lub “przynależy” do barona. Ma niższe wymagania co do opancerzenia, jednak ubiorem musi reprezentować styl rycersko-szlachecki, może być on przy tym uboższy. Tu wystarczy np. **przeszywka** (plus ew. żółto-czerwony **tabard**) jako jedyne okrycie wierzchnie noszone stale. W walce nadal powinni nosić **tarczę**.

## **Taktyka.**

Oddział jest ciężko opancerzony, wszyscy rycerze występują w boju z tarczą.

Co do zasady rycerze formują pierwszą linię, mniej lub bardziej ścisłą (przećwiczymy też inne formacje, jak np. klin czy jeża). Oddział w boju jest bardzo zdyscyplinowany, wykonuje rozkazy dowódcy i zawsze ma na uwadze wyznaczony cel. Ściśle współpracujemy z co najmniej jedną formacją lekkiej piechoty, która czy to jako druga linia z drzewcówkami, czy harcownicy, chroni flanki i tyły, a także dopełnia taktykę rycerzy.

Głównym założeniem ciężkozbrojnych “puszek” jest przyjęcie na siebie i wytrzymanie każdego ataku. Może to być trudne głównie wobec ścisłych formacji ciężkiej piechoty. Rycerstwo wchodząc w bój, wiąże wrogi oddział w walce, ściągając na siebie czoło wrogiej jednostki, a w tym czasie lekka piechota ma za zadanie flankować i szarpać wroga od boku i tyłu. Rycerstwo z racji swej honorowej roli i żądzy rozgłosu przyjmie na siebie również heroiczne zadania typu ubicie demona chaosu na polu walki.

**Giermkowie** i **nowicjusze** zakonni pełnią bardziej wszechstronną funkcję -  mogą walczyć ramię w ramię z rycerzami lub strażnikami, a także pełnić rolę odwodów, chorążych, posłańców, etc.

## **Inspiracje.**

    Przykładowe elementy strojów, które można kupić jako gotowce. Pamiętajcie, że to są sklepy larpowe, więc lepsze (i droższe) rzeczy można kupić w sklepach reko, a lepsze i tańsze (ale z większym nakładem czasu) uszyć samemu lub u krawca. Większość wymienionych dostępnych w sklepach rzeczy jest w **czerwonym** kolorze, więc trzeba zadbać o to, by ten kolor odpowiednio **kontrować żółtymi elementami**. Jeśli chodzi o buty, trzymamy się wytycznych battlequestowych (plan minimum) lub dążymy do noszenia wzorów z epoki czy przynajmniej stylizowanych na takie. Buty wysokie z oferty sklepów 5żywiołów lub Rekwizytornia co do zasady się nadadzą.