კელარიონ VII

კელარიონ VII(მეშვიდე) არის ჰაი ელფების მხარეს მებრძოლი დარქ/ნაით ელფი.გამოირჩევა გამძლეობითა და ბრძოლის დროს შეუდრეკელი ტემპერამენტით.იგი შეიძლება ჩაითვალოს სამეფო ასასინად მიუხედავად იმისა,რომ მას ბრძოლის უნარი გამოუმუშავდა ბავშვობიდან სხვადასხვა მტერთან შეტაკების და არა რაიმე სპეც. წვრთნის გავლის შედეგად

## წარსული

კელარიონ VII-ს წარსული და ბავშვობის წლები ბინდითაა მოცული,რადგანაც მას თავად არ ახსოვს არც მშობლები,არც მეგობრები,არავინ და არაფერი.მისი ცხოვრება თითქოს დაიწყო,როცა მან გაიღვიძა სკამზე მიჯაჭვულმა,წყვდიადით მოცულ ოთახში.მას არაფერი ესმოდა გარდა თავისივე გულის ცემისა.მის სხეულში ადრენალინის რაოდენობამ იმატა,გულის ფეთქვა გახშირდა,მან სხეულის ყველა წერტილში ტკივილი იგრძნო.მისი ყოველი კვნესა,ყვირილი,ღრიალი თითქოს არ ისმოდა,შთაინთქმებოდა კედლების მიერ.საბოლოოდ როცა ტკივილი იმდენად გაუსაძლისი გახდა,რომ მან სიკვდილიც კი ინატრა,რაღაცამ უბიძგა,ენერგიის ტალღამ დაარტყა და მან შეძლო აეწყვიტა ჯაჭვი,რომელიც მას აკავებდა.იგი გაგიჟებული გავარდა გარეთ,მისი გონება დაბინდული იყო,მან ვერც კი შეამჩნია ფეხშიშველმა როგორ გაირბინა თოვლიანი მდელო,მირბოდა მაგრამ სად? იგი ვერაფერს ხედავდა,მხოლოდ მიჰყვებოდა ინსტინქტებს.გონებაში კი მხოლოდ სიტყვები: "ხორცი!ხორცი! მოკალი! დაანაკუწე! შიმშილი! ხორცი! ტკივილი!" სასიამოვნო სურნელმა გაიელვა მის პირდაპირ,იგი მას გაჰყვა...მირბის..."-ხორცი! -შიმშილი!",როცა იგი მიუახლოვდა ამ სურნელის ეპიცენტრს,მან დაინახა დაცემული ელფი,რომელიც ველურ ცხოველებს დაეგლიჯათ და ახლა მის სხეულს უმოწყალოდ აცლიდნენ ყველა ნაკუწს.კელარიონი ყველაფერს მიხვდა.იგი უკვე მონსტრი იყო,მონსტრი რომელსაც იზიდავდა თავისივე სახის ხორცი.მისი შიმშილი დაფარა მწუხარების ძლიერმა ტალღამ,იგი დაეცა მუხლებზე მას სიმწრის ცრემლები წასკდა,არ იცოდა რა ექნა...

ნახევრად ცოცხალ მკვდარი იგი ერთმა მოხუცმა კაცმა შეიფარა,რომელიც სავარაუდოდ მისნაირი უნდა ყოფილიყო,რადგანაც ისიც დამახასიათებელი იერსახით გამოირჩეოდა,მაგრამ კელარიონმა მის თვალებში შეამჩნია ის რაც სხვა თუნდაც ნორმალურ ელფებში არ უნახავს,ლოიალურობა,ცხოველყოფილი ტკივილი,თანაგრძნობა და არა გააფთრებული მონსტრის თვალები,რომელიც თავისივე რასის წარმომადგენლებით იკვებება.მან აღზარდა კელარიონი შვილად და თანამოძმედ,ასწავლა ნადირობა,მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად კელარიონი მაინც არ ჭამდა,უარს ამბობდა...მას ზედმეტად უყვარდა სიცოცხლე,რათა თავისივე ხელით გაენადგურებინა იგი.მოხუცმა სიკვდილის წინ კელარიონს უთხრა,რომ როცა იგი იმ დონემდე მივიდოდა,რომ შიმშილისგან სიკვდილის პირას იქნებოდა მისული შეეხედა კარადის ქვეშ,რომელიც მის ოთახში იდგა.კელარიონი დაპირდა თხოვნის შესრულებას.მოხუცის გარდაცვალების შემდეგ მას ელფურად წესი აუგო და დაასაფლავა.

გავიდა ტკივილის,წამების და გაუსაძლისი შიმშილის წლები,კელარიონს სიკვდილისგან სულ რაღაც ერთი ნაბიჯი აშორებდა.მის გონებაში ალტერ-ეგოს გმინვა ისმოდა: "-შეჭამე! შთანთქე! ხორცი!

-არა! დაუღრიალა მან სიცარიელეს".

კელარიონი ადგა,მისი მოძრაობები ზანტი,ხოლო სვლა არაკოორდინირებული იყო,იგი ყველაფერს აწყდებოდა,არ იცოდა რა ექნა,ენერგიისაგან დაცლილს და ცოცხალმკვდარს არაფერი დარჩენოდა გარდა ძირს დაცემისა...ძველი კარადის ქვეშ მისი მზერა მიიპყრო რაღაც ბზინვარე საგანმა,ეს იყო სურათი რომელზეც ქალის ნატიფი სახე ირეკლებოდა.კელარიონს გაახსენდა მოხუცის სიტყვები, თუნდაც ძალზედ გაკვირვებულმა,მან მოიკრიბა ძალ-ღონე და უმალვე სტაცა სურათს ხელი.სურათზე ლამაზი ქალბატონი იყო აღბეჭდილი,ეტყობოდა ელფების მაღალ ფენას წარმოადგენდა,მისი ნატიფი ნაკვთები თითქოს უმანკო სხივებს ჰფენდა იქაურობის სქელ წყვდიადს.კელარიონმა სურათი გადმოატრიალა და გაშეშდა.გაშეშდა რადგანაც მოხდა მოულოდნელი,მოხდა სასწაული და ამავდროულად ტრაგედია...

სურათის უკანა მხარეს იყო წარწერა,რომელიც შემდეგს მეტყველებდა: "*კელარიონ,შვილო ბედის უკუღმართობამ ეს ქვეყანა კრახისაკენ მიიყვანა,ყველაფერი განადგურდა,მამაშენი კი რიგით მეათე მინგონი ახლა იბრძვის,რათა მე და შენ დაგვიცვას,იგი იბრძვის რათა დაიცვას თავისი მონსტრი ცოლი,რომლის სახის ბევრია ამ ქვეყანაში და სწორედ ჩემი და ჩემნაირების სიცოცხლის კითხვის ნიშნის ქვეშ დაყენების გამოა ამ ქვეყანაში ამდენი არეულობა,ჩვენი განკურნვა ბევრს არ უნდა,რადგან ამ პერიოდში მაინც გვიწევს ნადირობა,შიმშილი კი გაუსაძლისია შვილო...*

*კელარიონ, ბევრი სისხლი დაკარგე,სწორედ ამიტომაც იძულებული ვარ ჩემი გადმოგცე...იცოცხლე შვილო,გაიზარდე დიდი,არ ვიცი მეტი რა გითხრა,მადლობა რომ არსებობ და ბოდიში შვილო,ბოდიში კელარიონ! ბოდიში რადგანაც მე და მამაშენი უკვე აღარ ვიქნებით,როცა შენ გამოფხიზლდები,ვეღარ შეიგრძნობ მშობლის სითბოს და რაც ყველაზე საშინელებაა შენც ჩემნაირი მონსტრი გახდები,რადგანაც არ გამაჩნია ელფური სისხლი.მშვიდობით შვილო...დედას უყვარხარ...მამას უყვარხარ..."*

კელარიონი სახტად დარჩენილი უყურებდა ჭერს და ეფერებოდა სურათს,რომელზეც მისთვის ასე უცხო,მაგრამ ასე მონატრებული - დედა იყო აღბეჭდილი.მას შიმშილი იმდენად აწუხებდა,რომ ფიქრობდა ეს მისი ბოლო წუთები იყო.მან გონება დაკარგა.

გონების დაკარგვის შემდეგ იგი მოხვდა გონების ყველაზე მიუწვდომელ ადგილას,დიდ სივრცეში რომელიც ნახევრად თეთრი,ხოლო ნახევრად შავი იყო.ბნელი მხრიდან მისი ალტერ ეგო იყურებოდა ღიმილით,კელარიონს ადრენალინის ტალღამ დაჰკრა ტანში,ელვის სისწრაფით გავარდა მისი მეორე "მე"-სკენ და მას ყურს უკან ჩასჩურჩულა: "მხოლოდ ამ ერთხელ,მე გაღიარებ შენ,მაგრამ არ ვაღიარებ რომ მე გავხდები ის რაც შენ ხარ! მე გაჯობებ და შენზე შორს წავალ,რადგანაც მე არ ვარ მონსტრი როგორიც შენ ხარ!" მან უკბინა თავის მეორე მეს და ხარბად გააგრძელა მისი ხორცის ჭამა.როცა კელარიონის გონება დაუბრუნდა დედამიწას მან თვალები გაახილა,იგი ახლა უკვე სხვა იყო.მისი ცალი თვალი წითლად ელვარებდა,ხოლო მეორე ჩვეულებრივად ცისფერი,ხელზე კი რომაულად ამოტვიფრული შვიდიანი ( VII )

... კელარიონი ნახევარსისხლა ელფი შეიქნა.

## აწმყო

დღესდღეობით იგი ნახევარსისხლა ელფია,მას მაინც უწევს ელფების ხორცის შთანთქმა,მაგრამ იგი იღებს მარტო უგზო-უკვლოდ,შემთხვევით დაღუპული ელფების ხორცს.ჰაი ელფების ამჟამინდელმა მეფემ ლოიალურობა გამოიჩინა მის მიმართ და შეიფარა.იგი ახლა მათ რიგებში იბრძვის და სრულიად ერთგულია მეფისა და თავისი თანამებრძოლების.მისი ნამდვილი სახე მხოლოდ მეფე მანვიმ იცის,ხოლო დანარჩენებისთვის სიმართლე მიუწვდომელია."-ხალხი ვერ ხვდება რამხელა საჩუქარია ის,რომ მათ შეუძლიათ ჩვეულებრივად ცხოვრება,გართობა,ჭამა,სმა,იმის კეთება რაც მოესურვებათ სინდისის ქენჯნის გარეშე"

## რწმენა

კელარიონს სწამს ერთიანი ღმერთის,რომ იგი დაჰყურებს ყველა მის ქმნილებას.ყოველი მისი "საკვების მიღების" წინ იგი პატიებას თხოვს ღმერთს.

## გარეგნობა და დამახასიათებელი თვისებები

წითლად მოელვარე მარჯვენა თვალი,ცისფერი მარცხენა თვალი.შავი გრძელი თმა.მარცხენა ხელზე რომაულად ამოტვიფრული შვიდიანი ( VII )

ხასიათით წყნარი,მშვიდი,თუმცა ფეთქებადი.