Recap Sessie 21

## Sessie 21 – Straight from the Underground

**Door Wouter – Jul 30,**
2019

Tot voor kort
kenden onze helden de ‘duergar’ alleen van de verhalen: kwaadaardige dwergen
met een grijze huid, bleek haar en oplichtende ogen. Toen Walster als klein
dwergje wel eens stout was –niet op tijd naar bed ging of zijn grintjespap niet
opat– dan dreigde zijn
overgrootmoeder: “nu luisteren of anders
komen de duergar je halen; en die eten stoute kindertjes op!” De duergar hadden
zich duizenden jaren geleden afgescheiden van hun neven de dwergen en sindsdien
had niemand ooit meer wat van hen gehoord. Nu staat de groep opeens oog in oog
met een heel bataljon van deze legendes: allen in vol oorlogsornaat en gezeten
op hagedissen zo groot als paarden. Dan horen ze vanuit de duisternis een
vrouwenstem die geen tegenspraak duldt: “In naam van Moradin eis ik jullie
volledige overgave!" Een open koets rijdt naar voren zodat nu ook Trageon
en Suleiman met hun mensenogen kunnen zien bij welk figuur de stem hoort: een
oudere duergarvrouw in een priesterskleed. Ze heeft lang, wit haar in een
vlecht die bijna de grond raakt.  Ze
draagt een ketting  van een gitzwart
metaal versierd met een aambeeld. In haar rechterhand houdt ze een magische
staf geheven die er uitziet alsof hij uit een vorig tijdperk komt.

Trageon en
Suleiman kijken vragend naar Walster, hopend dat hij weet wat ze met de
situatie aanmoeten. Walster overweegt snel hun kansen: voor hemzelf is hij niet
bang maar hoe zit het met de anderen?
Trageon is zwaargewond; zijn verloofde Ingra trilt als een riet; tante
Trinkar zal ongetwijfeld een paar duergar het leven zuur maken maar ook zij kan
niet tegen zo’n overmacht op; en Suleiman is een pussy. Hij besluit dat de
diplomatieke aanpak het beste is en doet een paar stappen naar voren om de
duergar te begroeten. “Gegroet, broeders en zusters. Mijn naam is Walster Stoneheart. Namens mijn kompanen
bedank ik jullie voor jullie hulp om deze goblijnen te verdrijven.” Deze
begroeting wordt ontvangen met gevloek en dreigementen. De priesteres werpt een
blik op het schild van Walster en vraagt in gebrekkig Dwergs: “Jij, ben jij
Torag? Moradin is op zoek naar Torag.” “Nee,” antwoordt Walster “Torag is mijn
god, ik ben slechts zijn dienaar. Wij komen hier in vrede en…” Hij wordt
onderbroken door luid hoongelach van de duergar. Er dringt nu een andere
duergarvrouw naar voren, jonger dan de priesteres maar duidelijk ook een
leider.  Ze draagt een zwaar harnas van
een kwaliteit waar zelfs Walster van onder de indruk is. Met een sadistische
grijns trekt ze haar wapen en houdt deze dreigend in de richting van Walster.
“Jij wilt ‘vrede’? Ha, wij lachen om ‘vrede’! Wij zijn duergar! Alleen het
recht van de sterkste telt. Jij bent zwak, en wij spugen op de zwakken. Het
idee dat jij onze broeder zou zijn is lachwekkend!” Dit is jullie laatste kans:
leg jullie wapens neer!” De groep volgt schoorvoetend dit bevel op, terwijl
Jhon de DM stilletjes een traan laat om het verlies van het combat encounter
die hij nu voor niets heeft voorbereid.  De wapens worden op de grond gegooid (sommige
wat verder weg dan andere) en de gevangenen krijgen allen een metalen
halsketting om die met slot dicht gaat. Het wordt al snel duidelijk wat de
functie van deze kettingen zijn: wanneer onze helden niet snel genoeg doorlopen
pakt één van de duergar een magisch apparaatje en krijgen ze een elektrische
schok toegediend.  Vervolgens worden ze
in een gesloten wagen geladen en afgevoerd.

Na een rit van
enkele uren worden onze helden de wagen weer uitgeladen. Dit gebeurt vooral bij
de dwergen bepaald niet lichtzinnig: ze krijgen een trap na en worden in het
Undercommon (wat alleen Suleiman verstaat) bedreigd en uitgescholden. Het
schisma tussen duergar en dwergen zit diep, heeft de groep al gemerkt. Als ze
om zich heen kijken zien ze dat ze in een gevangenkamp terecht zijn gekomen. Ze
zien een grote open ruimte uitgehouwen in het steen. In het midden staat een
grote metalen kooi en er omheen enkele geïmproviseerde gebouwtjes. Ze zien
andere gevangenen van verschillende rassen af en aan lopen met mijnkarretjes
met ladingen steen terwijl duergar . Nadat Walster wordt gescheiden van de
groep worden zij opgesloten in de kooi. Daar ondervraagt Suleiman een
medegevangene: een oude vrouw die blijkbaar de andere gevangenen verzorgt. Ze
weet te vertellen dat de duergar blijkbaar op zoek zijn naar iets onder de
grond en dat de gevangenen gangen moeten graven om dit te vinden. Verder meldt
ze nog dat er blijkbaar een medegevangene genaamd Gerald op zoek is naar een
methode om de halskettingen onschadelijk te maken. Dan is ze te zwak om meer te
vertellen en vraagt met rust gelaten te worden. Op dat moment is de werkdag
blijkbaar afgelopen en stromen de andere gevangenen binnen. Tot grote
verrassing strompelt ook Magnus Derf, de homofiele homeboy van Suleiman,
binnen. Hij ziet er uitgemergeld uit er loopt een ontstoken wond over zijn rug:
waarschijnlijk afkomstig van een zweepslag van de duergar. Magnus ziet hen en
een blijde begroeting. Magnus vertelt hoe ook hij tijdens zijn tocht naar de
Five King Mountains gevangen werd genomen. Ook stelt hij de groep voor aan Gerald
Fitzwater. Deze blijkt een gnoom te zijn met het optimisme van een kind en de
energie van een jachtwindhond met een treetje Red Bull achter de kiezen. Hij
blijkt ook begiftigd te zijn met magische krachten en stelt een telepathisch
gesprek op zodat zij kunnen communiceren zonder afgeluisterd te worden door de
wachters. Gerald vertelt dat de halskettingen twee sloten bevatten: een
magische en een niet-magische die tegelijkertijd onschadelijk gemaakt moeten
worden. Gebeurt dat niet gaat de val in het andere slot af en óf je hoofd
ontploft óf een aantal metalen pinnen doorboren je nek. De groep besluit hun
krachten te bundelen met die van Magnus en Gerald voor het vinden van een
oplossing. Gerald vertelt dat hij mogelijk in staat is de halsbanden
onschadelijk te maken maar dat hij daar wel materialen voor nodig heeft die de
duergar hebben opgeslagen in hun werkplaats. Normaliter komen de gevangenen
nooit in deze werkplaats, enkel wel eens nadat wat materiaal daar gebracht moet
worden ter reparatie. De groep bezint zich erop hoe hier binnen te kunnen
komen. Na het nuttigen van een walgelijke maaltijd van paddenstoelen en mos
rest hen niets anders dan zich op te maken voor een bange nacht en te hopen dat
Walster nog leeft…

Nadat Walster
werd afgezonderd van zijn vrienden wordt hij een gebouw binnengeleid en aan een
tafel gezet. Een andere deur gaat open en de priesteres en generaal van eerder
binnengelopen. De priesters stelt zich nu voor als Kathryl: de hoge priesteres
van de duergar. De generaal is Tiswan. Wederom vraagt Kathryl aan Walster of
hij Torag is, en voelt hem verder aan de tand over het reilen en zeilen van de dwergen
en Torag sinds hun wegen zich hadden gescheiden van die van de duergar. Verder
vertelt ze dat Moradin hun God-Koning is en dat zij Walster naar hem zal
brengen via de poort waar zij naar op zoek zijn. De duergar zijn namelijk al
twintig jaar onderweg vanaf hun geboorteland en via een telepoort willen zij
weer terug hiernaar toe komen. Deze telepoort moet ergens hier in de buurt
begraven onder de stenen liggen en het is aan de slaven om deze te vinden enuit
te graven. De magische staf van Kathryl functioneert als een kompas om deze
telepoort te vinden Er wordt vervolgens een rijkelijk maaltijd op de tafel
gezet maar Walster krijgt hiervan niet te eten. Daarna wordt hij nog
ondervraagd door Tiswan. Als Walster in zijn onschuld de naam van Moradin noemt
gaat zij door het lint en tuigt Walster af: zij vindt het heiligschennis als
hij zijn naam noemt. Vervolgens wordt Walster afgevoerd naar een aparte cel.
Hij verzamelt wat paddenstoelen die daar groeien voor zijn avondmaal. Nog
steeds bezorgd om het lot van zijn kameraden valt hij uitgeput in slaap.

De volgende dag
moeten Trageon en Suleiman aan het werk, na een ontbijt van sabbelsteentjes die
de wachters door het tralies van de gevangenis op de grond gooien. Het is maar
goed dat zij de kookkunsten van tante Trinkar gewend zijn want anders had deze taaie
kost hen ongetwijfeld enkele tanden gekost. De eerste dag werkt Trageon zich
uit het zweet en laadt de ene na de andere vracht puin terwijl Suleiman de
kantjes er vanaf loopt. Na hun werkdag moeten zij hun werkgereedschap inleveren
en worden ze weer opgesloten. Na het avondeten vallen zij uitgeput in slaap. Tijdens
het ontbijt wordt een plannetje besproken om de werkplaats binnen te komen: ze
willen proberen een mijnkar te saboteren zodat deze voor herstel weggebracht
moet worden. Om vervolgens als zij hun kans schoon zien de materialen te stelen
die Gerald nodig heeft. Dit plan wordt in werking gezet: eerst waagt Trageon een poging door snel met een drakenklauw te slaan maar de kar is te taai. Het lukt vervolgens alsnog wanneer de handige Gerald een pin weet los te trekken zodat een wiel afvalt. De groep meldt vervolgens aan een wachter dat de kar gebroken is en of zij deze naar de werkplaats zullen brengen? De wachter gooit echter roet in het eten door alleen Suleiman en een andere gevangene hiervoor te laten zorgen en Trageon en de rest terug aan het werk te zetten. Uiteindelijk is het dus aan Suleiman om er voor te zorgen dat het benodigde gereedschap uit de werkplaats wordt gestolen. Dit lukt hem door een kolderieke afleiding te verzorgen die de duergar in de werkplaats lang genoeg af te leiden om de materialen te verzamelen. Aan het einde van de werkdag wordt dit gedeeld met de rest van de groep. Aangezien Suleiman en Trageon zelf ook beschikken over de benodigde vingervlugheid en magische
kennis willen zij (als het juiste moment zich voordoet) een poging gaan wagen om de vallen die op de magische halsband zitten verder te onderzoeken. Het is echter een lange dag geweest dus dit wordt uitgesteld tot de volgende dag.

Walster wordt
intussen weer verder ondervraagd door Kathryl en Tiswan. Er lijkt een soort van verstandshouding tussen Walster en de priesteres te ontstaan nadat zij beiden een passie voor etymologie blijken te hebben. Zij biedt Walster zelfs een maaltijd aan maar deze weigert hij, denkend aan het erbarmelijke lot van zijn
kameraden. Bovendien heeft Kathryl Torag beledigd: zij noemt hem Torag de
Verrader en stelt dat hij zou zijn gevlucht van een oorlog. Het is Walster een
raadsel waar zij deze verhalen allemaal vandaan haalt. Het contact met Tiswan
verloopt nog minder soepel waardoor hij kennis maakt met haar adamantine
vuisten in zijn cojones. Toch blijkt uit het contact met de duergarleiders een
zekere onzekerheid bij hen: het is duidelijk dat zij ook niet precies Moradin’s
wil begrijpen en zij weten eigenlijk niet zo goed wat zij met Walster
aanmoeten. ’s Nachts wordt hij weer in zijn cel gegooid. Daar heeft hij een
droom over zijn geboortedorp. Hij vliegt als een vogel over een hoge rots die
die daar als uitkijkplek dient voor de dwergen. Walster begrijpt dat dit een
teken van Torag dat hij in zijn huidige penibele situatie geduld dient te
beoefenen en dat dat vanzelf het juiste moment voor actie zich zal voordienen.

Walster wordt de
volgende dag verder ondervraagd door Katryl. Zij vraagt of Torag hulp nodig
heeft en vraagt ook of  Walster
recentelijk nog visioenen heeft gehad van zijn god. Walster probeert dit nog
eerst te verbloemen maar de priesteres doorziet dat hij in zijn droom inderdaad
een teken van Torag heeft gehad. Op dit moment spreekt ze zelfs haar
teleurstelling uit dat Walster niet eerlijk tegen haar is. Ze vertelt hem over
een visioen dat zijzelf heeft gehad: een lange stenen brug waarop Katryl en
Walster gezamenlijk naar Moradin zouden lopen. Bedoelt zij hiermee alleen dat
Walster zich moet onderwerpen aan haar wil om hem naar Moradin te brengen of
zou dit symbool staan dat er een bepaalde vorm van samenwerking tussen dwergen
en duergar mogelijk zou kunnen zijn?

Intussen is ook
bij de overige gevangen de ochtend aangebroken. Eén van hun lotgenoten blijkt
de nacht niet overleefd te hebben en Trageon en Suleiman besluiten tijdens de
drukte van het ontbijt meteen de proef op de som te nemen met het onschadelijk
maken van de halsketting die de dode man draagt. Dit lukt echter maar
gedeeltelijk en de niet-magische val gaat af zodat enkele pinnen de hals
doorboren. Door een deken over hem te gooien proberen zij dit nog zo lang
mogelijk te verbloemen voor de wachters. Zodra de wachters echter er achter
komen dat er iemand met het lijk heeft gerommeld wordt Gerald door hen
meegenomen. Blijkbaar heeft Gerald al vaker fratsen uitgehaald die de bewakers
niet zinnen zodat hij meteen hoofverdachte is. Hij wordt gebracht naar een cel
die grenst aan die van Walster en nadat hij grondig gedisciplineerd is daar
gewond achtergelaten. Zodra de wachters weg zijn lijkt Gerald’s gemoed hier
verder niet bezwaard onder te zijn en maakt hij kennis met Walster. Hij geeft
de laatste ontwikkelingen aan hem door over de plannen van zijn kompanen.
Gerald blaakt van het optisme ( ‘we zijn al zo goed als ontsnapt’) en vraagt
ook zelf honderduit aan Walster over zijn verleden.

Trageon en
Suleiman worden dan weer aan het werk gezet. Zij hebben intussen ook meer
vernomen over het doel van de duergar om de telepoort te vinden en de rol van
Kathryl hierin. Zij besluiten zo langzaam mogelijk te werken en zodra er een
gunstig moment is om uit te breken. Hiertoe moeten zij echter eerst herenigd
zijn met hun vriend Walster en het liefst willen zij ook hun medegevangenen
bevrijden. Tot zijn grote schrik merkt Trageon echter op dat één van de andere
werkers de telepoort heeft gevonden: het geluid van metaal op metaal weerklinkt
door de ruimte. De groep wilt dit koste wat het kost voorkomen want zij zijn bang dat de wrede duergar de gevangenen zullen doden zodra zij ze niet meer nodig hebben. Trageon weet zijn mede-gevangenen met non-verbale communicatie duidelijk te maken
dat de poort voor de wachters verborgen moet blijven. Hij verstopt het blootgelegd
stuk telepoort met enkele stenen en stuurt de rest aan elders langs de muur
verder te graven. Door snel een blik te werpen op de telepoort ziet hij dat
deze staat volgeschreven met een soort dwergenrunen die hij niet kan lezen. Hij
deelt dit alles met Suleiman (later als zij elkaar uitgebreider hebben
gesproken over de poort komen zij tot de conclusie dat de runen een zelfde
soort zijn als die op de stenen kist in Fort Ochtendhout, en dat deze bouwsels
waarschijnlijk uit hetzelfde tijdperk stammen). Gaanderweg word ook op andere
plekken langs de muur de telepoort geraakt zodat de groep er achter komt dat
dit deze de vorm van een cirkel moet hebben die de breedte van de hele rotswand
in beslag neemt. Aangezien de tunnel waarin zij zijn aangekomen kaarsrecht
loopt op de poort af moet de priesteres inderdaad ook wel de locatie van te
voren hebben aangevoeld. De wachters hebben nu echter in de gaten dat de
gevangenen dralen en beginnen achterdochtig te worden. De helden moeten nú
ingrijpen anders zullen de duergar er achterkomen dat de telepoort al gevonden
is. Dat is het moment dat Suleiman zijn ultieme troef inzet: het zaaien van
chaos. Theatraal gooit hij zijn pikhouweel neer, maakt met veel kabaal Trageon
uit voor rotte vis om hem vervolgens (proberen) een sucker punch te verkopen.
Trageon snapt snel de bedoeling van Suleiman en gaat mee in het schijngevecht.
Het lukt hen ook de andere gevangenen hierin te betrekken zodat al snel een
gigantische free-for-all ontstaat. De duergar zien het allemaal lachend aan hoe
die domme infeuriere rassen met elkaar op de vuist gaan.

Op dat moment
komt Tiswan met in haar kielzog Walster aangelopen. Om de macht van de duergar
te tonen had zij hem uitgenodigd om de voortgang van de werkzaamheden te
bekijken. De wachters breken het gevecht nu snel op en de wonden van de
gevangenen worden gestelpt. De generaal is echter een stuk intelligenter dan
haar collega’s en lijkt door te hebben dat er iets bijzonders aan de hand is
met de rotswand waar de werkzaamheden nu zijn gestaakt. Snel brengt Suleiman
Walster op de hoogte in het Orcs (wat hem weer op een stroomschok komt te
staan). Walster bedenkt zich geen moment en doet nog een duit in het
chaoszakje: hij tovert een stenen elementaal uit de rotswand die de Tiswan
aanvalt en tegelijkertijd zoveel mogelijk schade aanbrengt aan de tunnel. Na
een kort gevecht weet zij deze te overmeesteren maar de paniek is nu onder
zowel gevangenen als wachters compleet: iedereen heeft het op een rennen gezet
om de elementaal te ontvluchten. Trageon en Suleiman maken hiervan gebruik om
ook twee houwelen mee te smokkelen. Even verderop worden de gevangen weer
bijeen gezocht door de wachters. Walster staat intussen nog bij  Tiswan en hoort hoe zij het bevel geeft Katryl
te laten halen om de integriteit van de tunnel te inspecteren. Zodra Katryl in
aangekomenis de kat defintief uit de zak: met haar magische staf merkt zij de
telepoort op. Met een spreuk maakt zij deze vrij uit de rotswand. Nu kunnen de
duergar de voorbereidingen gaan treffen om hun terugreis te beginnen.