Schubben van kwarts: ♦ Even tussendoor (18) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Weerbeer (17)* **♦ |** *♦ Manablauw (19) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Wanneer het pad van Reala en Aramis zich kruist met een stel toverkollen, besluit de Cancion-elf dat ze er maar beter met een ruime boog omheen kunnen gaan. Dit zorgt er voor dat ze wel erg verdwaald raken. In hun poging weer op bekend terrein te komen, proberen ze een bruine beer van een stel aardmannen te redden.

Het gaat weer eens niet volgens plan en Reala wordt vol geraakt.

## Hoofdstuk 18: Even tussendoor

Er was iets dat Reala altijd gefrustreerd had betreffende haar ras: elven kenden geen rust. Tenminste niet op de manier die andere rassen wel bezaten. Het zou wel iets te maken hebben met het feit dat ze geen slaap nodig hadden. Vier uur van intense meditatie was voor elven genoeg om gezond van te leven.

Maar het zorgde er ook voor dat je nooit volledig buiten je bewustzijn kon stappen. De vredige duisternis waar je in verkeerde wanneer je sliep of het bewustzijn over verloor was dat mensen, dwergen en de andere rassen wel kenden, maar zij niet.

Er was altijd wel wat.

Reala kon het het beste beschrijven als je bewustzijn dat je buiten bewustzijn was. Voor haar voelde het altijd een beetje alsof je te lang in een stilstaande wachtrij stond.

Terwijl je lichaam en geest weer even in contact kwamen met elkaar, dobberde je ziel rustig rond in deze staat van zijn waarbij het twee kanten op kon gaan: lichaam en geest hadden zich weer even herstart en je kon weer vrolijk verder met je leven of het was hopeloos verloren en ging vanuit hier maar de Magere Hein begroeten.

Een van de weinige dingen die tot hier konden doordringen waren magische prikkels. Reala zag een spoor van oneingen magische energie door haar onderbewustzijn snijden. Heelwond. Of Aramis had een paar verborgen talenten of ze waren toevallig een andere magiegebruiker tegen het lijf gelopen. Garaele?

Er was in ieder geval genoeg schade om te repareren. Drie pijlen in haar lichaam en een zwaardhouw op haar arm. Ja...niet haar beste dag.

Een beetje verveeld wachtte Reala af tot haar ziel weer de connectie met lichaam en geest kon maken. Langzaam begonnen de prikkels weer terug te komen. Het begon met pijn, natuurlijk, maar de helende magie verstomde dat al snel naar een dragelijker niveau.

Daarna kwam de kou van de bosgrond, het zachte onder haar hoofd en langzaam kwamen ook geur, smaak en gehoor weer terug.

Waar waren Aramis, de beer en de aardmannen? Wie had de strijd overleefd en wie niet? Voor de zekerheid liet de Cancion-elf even niet merken dat ze terug bij bewustzijn was.

Om haar heen hoorde ze geschuifel, een beetje gevloek dat noch van Aramis, noch van aardmannen leek te komen en hout dat gebroken werd.

'Hé maat, hebben ze nog iets van geld bij zich?' hoorde ze.

'Zes koper en vijf zilver. Wilt u er een deel van, meester druïde?' was het antwoord in de warme stem van de tabaxi. Oké, dat klonk optimistisch.

Reala draaide zich voorzichtig op haar zij. De plaatsen waar ze gewond was geraakt, voelde nog altijd pijnlijk aan. Als een soort stramme spierpijn die doorstraalde naar de rest van haar lichaam. Het was echter een bekend gevoel en inmiddels voor haar meer dan dragelijk geworden.

Niet prettig, maar er viel mee te werken.

'Nah, volgens mij kunnen jullie het beter gebruiken,' werd er gezegd. 'Hé, d'r is d'r één wakker.'

'Juffrouw!' Reala had het idee gehad dat Aramis verder bij haar vandaan had gestaan, maar nu zat hij al pal naast haar. 'Voelt u zich al iets beter, juffrouw?'

De tabaxi zag er nog aardig heel uit. Het was toch eigenlijk wel erg dat zij als ervaren avonturier deze beginnersfouten allemaal maakte en hij telkens de dans leek te ontspringen. Of misschien was hij degene met het gezondere verstand en het grotere geluk.

En ach, Reala had het idee dat hij toch al redelijk veel voor zijn kiezen had gekregen. Hij hoefde niet door dezelfde hel als haar te gaan als het niet noodzakelijk was.

'Ik leef nog. En jullie?' zei Reala kijkend naar de jongeman die een eindje verderop zat. Het was een nogal lange lijs met brede schouders en een getinte huid. Zijn haren waren bruin en stonden alle kanten op, maar zijn gezicht was netjes geschoren.

Het was een mens aan de huid en de oren te zien, maar de helgroene ogen gaven haar het idee dat hij waarschijnlijk toch ergens een beetje een mengbloedje mee was. Misschien een overgrootmoeder die een aarde genasi was? Of een diefling.

'Druïde?' gokte ze, terwijl ze weer rechtop ging zitten. 'Geen mana meer?'

'Aye,' zuchtte de jongeman. 'Had eerder al wat last van een stel chagrijnige orcs en heb toen heel snel door mijn mana moeten branden.'

'Geef me je hand eens,' zei Reala. Meer nieuwsgierig dan wantrouwig pakte de jonge druïde de hand van de Cancion-elf vast. Reala kneep er kort in.

'*Spaer ty harn. An-saim cuil,'* sprak ze uit. Met een blauwe gloed werd het opengereten vlees binnen de kortste keren hersteld tot er alleen een wit litteken op de huid achterbleef. En een stel bloedvlekken die hij er wel uit kon krijgen met wat ossengalzeep.

Haar lompen zaten trouwens ook weer onder die plakkerige rotzooi. Ze moest echt snel aan die goudstukken komen, want met deze lappen stof was zo klaar mee.

De druïde ging voorzichtig weer staan en testte de kracht in zijn gewonde been. Na een paar onzekere stappen leek hij wat van de stijfheid verloren te zijn.

'Bedankt, meiske. Zullen we maar gaan voor onze ontsnapte vriend zijn maten waarschuwt? Ik woon hier niet zo gek ver vandaan en jullie kunnen er rustig de nacht doorbrengen,' opperde de natuurtovenaar.

'Klinkt als een plan. Nimueh en Aramis, berooide avonturieres,' zei Reala en ze pakte Aramis' hand beet om zich overeind te laten helpen. Hij hield haar misschien iets langer vast dan nodig was voor hij de mantel weer van de grond pakte, het stof er af klopte en het kledingstuk over haar schouders drapeerde.

'Rodin, onhandige druïde,' antwoordde de jongeman en ze schudden elkaar de hand.

Aramis bood aan om een einde vooruit te lopen om zo de boel een beetje in de gaten te houden. Met wat aanwijzingen van Rodin wist hij in welke omgeving hij een beetje moest gaan verkennen.

Reala had liever gehad dat ze de tabaxi nog een beetje in het oog had kunnen houden, maar Aramis verdwenen ergens tussen het struikgewas en, op een fluitsignaal van tijd tot tijd na, zou ze niet gedacht hebben dat hij nog in hun buurt was.

Ach, als zij hem niet kon spotten, dan gold waarschijnlijk hetzelfde voor de aardmannen.

Op verstandige afstand kuierde de Cancion-elf en de mensenman rustig achter de tabaxi aan. Rodin vroeg naar wat ze hier deden en Reala antwoordde grotendeels naar de waarheid dat ze bezig waren met een queeste voor zuster Garaele.

Het gesprek ging al snel over op Phandalin, de omgeving en alle dingen die er de laatste tijd gebeurden. Aardmannen waren altijd wel een probleem geweest, maar het was lang geleden dat ze de moeite hadden genomen om twee ruiters, Sildar en Gundren, te overvallen.

Ook waren er al meerdere lieden verdwenen waaronder Sildars vriend Iarno, de houtbewerker Thel en Gundrens broers Nundro en Tharden. Rodin had een sterk vermoeden dat dit allemaal samenhing met de Roodmerken, een criminele organisatie die Phandalin al weken terroriseerde.

Er was al om hulp gevraagd bij de Alliantie der Heren, de Harpers en zelfs Rodins eigen factie de Smaragden Sleutel hadden nog geen gehoor gegeven aan de kreten. Het enige wat de druïde had mogen doen, was zich focussen op de verhoogde activiteit van de aardmannen in de omgeving.

Speculaties en roddels werden uitgewisseld tot Rodin hen uiteindelijk naar een klein pad de heuvel opleidde. Daar lag verborgen achter een enorme rododendron een klein huisje verborgen, met een zanderige open plek er voor. Het geheel was afgebakend met berkenbomen.

Het huisje bestond uit een algemene leefruimte met een kookvuur, een zolder waar meerdere personen konden slapen, maar ook duizend-en-één dingen gedroogd werden, een kleine ruimte met een alchemieset om dranken te brouwen en een meditatieruimte gewijd aan de maangodin Selune.

Rodin bewees zichzelf als een enthousiaste gastheer en een buitengewoon goede kok. Op gasten had hij niet gerekend, maar blijkbaar had hij voldoende eten liggen om toch een zeer smaakvol en vullend soepje in elkaar te flansen.

Het was al redelijk ver in de avond, nadat Reala en Rodin nog wat avonturen met elkaar hadden gedeeld, dat de druïde plotseling wat serieuzer werd. Alhoewel hij weinig aan de situatie in Phandalin kon doen, was het wel zijn taak om in de bossen er omheen de balans een beetje binnen de perken te houden.

En nu was er een groep orcs neergestreken bij Wyvern Tor.

Met alle aardmannen, bandieten en blijkbaar ook een kring toverkollen waar hij nog niets vanaf wist, vreesde Rodin dat het dadelijk te gevaarlijk werd om naar Phandalin te reizen. Door het instorten van de handel zou het stadje geïsoleerd raken en uiteindelijk een gemakkelijk doelwit worden voor al wat hen kwaad wilde doen. Hetzelfde was een ruime honderd jaar al eerder met Kruunbes gebeurd.

'De burgemeester van Phandalin heeft een beloning van honderd goudstukken uitgeloofd voor wie de orcs kan verjagen. Ik wil wel, maar als ik alleen ga, dan is het zelfmoord. Wellicht hebben we met drie meer succes,' opperde Rodin.

'Ik ben zeer benieuwd hoe je tot die conclusie bent gekomen nadat je onze reddingspoging hebt gezien,' zei Reala met een vlaagje sarcasme.

'Als ik je verhalen moet geloven, ben je niet vreemd in de wereld van het avontuur. Alleen belachelijk slecht uitgerust, maar ik heb hier bepantsering liggen die je kan lenen. En ook wat helingsdranken en meer van dat soort spul. Het gaat er mij om dat die orcs daar wieberen. Ik voel er weinig voor om hier als opgejaagde kluizenaar te leven,' zei Rodin.

'Heb je ook wapens?' vroeg Reala.

'Alleen houten. Druïde, hé,' zei Rodin en hij haalde zijn schouders op. 'Maar als jullie me willen helpen, dan zorg ik voor een tijdelijke uitrusting voor jullie. En helingsdranken en dergelijke zijn op mijn kosten.'

'En de beloning?' vroeg Reala. 'Word jij niet gedeeltelijk vergoed door de Smaragden Sleutel?'

'Ha, was dat maar!' zei Rodin met een brede glimlach. 'Alhoewel...dat klopt gedeeltelijk wel, maar zoveel is die vergoeding niet. Bovendien komen mijn helingsdranken en dergelijke uit eigen zak, dus tel je winst maar uit. Tachtig voor mij, twintig voor jullie doen?'

'Dan deel het tenminste door drie!' zei Reala.

'Oh, nee. Het kost me minstens vijfentwintig goudstukken om een helingsdrank te maken en waarschijnlijk hebben we er meer nodig dan dat,' zei Rodin stellig. 'Ik ga dit klusje niet gratis klaren.'

'Nee, wij ook niet,' zei Reala minstens net zo stellig als de druïde. Ze dacht een moment na.

'Zeventig voor jou, dertig voor ons, máár alle buit die we vinden, is van mij en Aramis. Afgesproken?' zei Reala. Rodin overwoog het aanbod voor een moment voor hij zijn hand uitstak.

'Zie jij het ook zitten om Rodin en Phandalin te helpen, Aramis?' vroeg Reala voor ze de hand van de druïde aanpakte. De tabaxi had de hele tijd bedenkelijk zitten luisteren.

'Het is de juffrouw die telkens alle klappen in het gevecht opvangt. Ik vrees meer voor uw leven dan het mijne momenteel, juffrouw,' zei Aramis ernstig.

'Dat gaat veranderen,' zei Reala en ze schonk de tabaxi een snelle knipoog. 'Vanavond ga ik iets doen wat ik al tijden weer had moeten doen en dat is tot mijn manapoel mediteren. Dat zou een hoop geblunder moeten gaan voorkomen. Mocht dat trouwens ongewenste resultaten geven, Rodin, dan blaas ik deze queeste ook af. Ik ga mijn leven niet wagen met enkel een aardmanzwaard of een houten stok in de hand.'

'Begrijpelijk,' zei Rodin. 'Je mag trouwens die ruimte daar wel gebruiken om te mediteren. Ik heb er wat wierook liggen als je wilt.'

'Dus wat denk je er van, Aramis?' vroeg Reala wederom.

De tabaxi slaakte een diepe zucht voor hij zich een beetje voorover boog en Rodin recht in de ogen aankeek.

'Als de juffrouw tijdens uw queeste niet langer in staat is om door te gaan, dan breng ik haar in veiligheid, ongeacht of dit u het leven kost of niet.'

*Rol intimidatie (A): 15+3*

Rodin ging een beetje ongemakkelijk naar achteren zitten. ZIjn ogen gleden langs de planken aan de muur waar vele opgezette dieren stonden. Reala keek de tabaxi een beetje verbaasd aan. Als hij wilde kon hij nog best overtuigend zijn.

'Dat is...in ieder geval eerlijk,' zei de druïde en hij ging wat dichter bij het vuur naast hem zitten. 'Betekent dit dat we een overeenkomst hebben?'

Met een beetje betrapte blik keek Aramis naar Reala in de hoop te weten te komen of hij buiten zijn boekje was gegaan, maar de Cancion-elf gaf hem een bemoedigend knikje. Terwijl zij achterover leunde, schudde Aramis de hand van Rodin.