Alexander Selvaing

**Alexander Rufus Selvaing** (429-519 TP, 90 jaar) was een Volanteens politicus die een lange carrière had in Theddium alvorens president te worden van de Noordkust Alliantie. Hij diende drie termijnen tussen 482 en 494 5TP, met Michael Marcien en later Vernon Elden als vicepresident. Selvaing wordt gezien als een van de belangrijkste personen uit de recente geschiedenis van Volantine, en heeft een permanente stempel gedrukt op de Alliantie. Hij was de opvolger van Laurence Bel Esta en de voorganger van Angel Farador. Vandaag de dag is hij vooral populair bij UGR-stemmers en pro-Alliantiefacties, maar zijn erfenis is niet onomstreden. Selvaing legde bijvoorbeeld de basis voor de grote dominantie van Theddium, hetgeen in veel delen van de Alliantie nog altijd leidt tot ontevredenheid en tijdens het presidentschap van Angel Farador de beruchte Stedencrisis tot gevolg had. Selvaing was getrouwd met Monica Vigil, die later diende als vicepresident, waardoor Selvaing een tijdlang Tweede Heer was direct volgend op zijn presidentschap.

## Beschrijving

### Jeugd

Alexander Selvaing werd in 429 geboren in Theddium, toen nog een gemiddelde stad in het westen van Volantine. De steden van de Volantene waren sindss de Expulsie niet verenigd geweest, en gedurende Alexanders jeugd was er regelmatig sterke vijandelijkheid tussen de steden. Selvaing was 28 jaar toen in 457 na lang overleg en diplomatie de Noordkust Alliantie werd gesticht. De keuze voor de hoofdstad viel verrassend genoeg op Theddium, dat als gevolg hiervan sterk werd uitgebreid. Het Equilibrische Paleis werd in enkele jaren gebouwd. De adolescente Alexander vond dit een zeer indrukwekkende onderneming en was vaak in de Erfeniszaal te vinden aan de voeten van het beeld van Zonbrenger, de heldin van Amaranthine uit de Expulsie. Hierdoor ontwikkelde Selvaing een verdere interesse voor het Amaranteens verleden; hij had eerder al Historische Studies gestudeerd aan de prestigieuze Lauris Universiteit. Daarnaast raakte hij geïnspireerd doordat hij zag dat Volantene uit verschillende steden voor het eerst sinds de Expulsie weer samenwerkten als één volk. Hier ligt dan ook de basis van Selvaings voorliefde voor een sterk centraal gezag van de Alliantie, wat zich uitte in grote politieke interesse.

### Vroege carrière: Ambassadeur

In de formatieve periode van de Alliantie was hij een tijdlang (461-465) Ambassadeur van Theddium naar de andere gebieden en steden van de Alliantie. In deze periode leerde hij ook Evan Cardina, toen Hoge Ambassadeur voor Eenheid en hiermee verantwoordelijk voor de interregionale verhoudingen, goed kennen. De twee werkten uitstekend samen, en Selvaing droeg bij aan Cardina's ideëen over zaken zoals provincies, Senators en het districtenstelsel dat de manier zou bepalen waarop leden van de Representatie werden gekozen. De ideeën van de twee, en uiteraard anderen, kwam bekend te staan als het Regiostelsel en vormt de basis van de staatsvorm van de Alliantie. Op deze manier stond Alexander Selvaing deels aan de basis van de republikeinse democratie waarvan hij later het hoofd zou worden. Hierdoor hebben sommigen Selvaing gekarakteriseerd als dé personificatie van de Noordkust Alliantie, haar staatsvorm en haar instituten. Toen hij Ambassadeur was leerde hij in 463 de toen 22-jarige Monica Vigil kennen bij een bijeenkomst met een denktank van studenten aan de Lauris Universiteit. Monica en anderen dachten onder toezicht van Arborius Jadith, de belangrijkste visionair achter de stichting van de Noordkust Alliantie en de voorzitter van het Congres van Zoetwater, na over de manier waarop de Alliantie georganiseerd zou moeten worden. Alexander en Monica kwamen erachter dat ze vergelijkbare opvattingen hadden over de politieke toekomst, en begonnen een relatie. Selvaing trad in 465 terug als ambassadeur en werd opgevolgd door Ronald Praxten, die later na de instelling van ministerschappen in 467 de eerste Minister van Binnenlandse Aangelegenheden en Eenheid werd.

### Vormgeving van de Volanteense politiek

Toen in 466 het ambt van president van de Alliantie gecreërd werd om de tijdelijke heerschappij van de Praktische Raad te vervangen, was Alexander Selvaing groot voorstander van een centralistische inrichting van het ambt. De president kreeg echter niet bijzonder veel macht, wat Selvaing zag als een grote fout. In 467 werden het Alliantieparlement en de Kamer van Delegaten ingesteld, waarvoor in datzelfde jaar verkiezingen plaatsvonden. Hierdoor kregen politieke partijen vorm; Selvaing werd lid van de centrum-rechtse Radicale Partij, waarvan hij zelf de eerste voorzitter van de partijraad toen Thomas Aslant hier een aparte functie van maakte. 467 was ook het jaar dat Alexander trouwde met Monica Vigil, waarbij de twee een lange politieke toekomst voor zichzelf uitstippelden en een diep pact sloten. Bij de presidentsverkiezingen in 470 werd zittend president Trafalgar Hallaw ondanks zijn aversie voor partijpolitiek lid van de Radicale Partij, en het wordt gezegd dat Selvaing hier een rol bij speelde. Vanwege zijn connecties in de machtige klasse van Klein Amaran raakte Selvaing verder betrokken bij de top van zijn partij. De jaren na 466 had hij een hooggeplaatste positie, namelijk Adviseur van de President in Binnenlandse Aangelegenheden en Vormgeving van de Volanteense Democratie. In deze functie was hij betrokken bij het opstellen van Stelling 4, een voorstel dat allerlei nieuwe functies en posities zou creëeren. Alexander Selvaing speelde een grote rol in het proces en was altijd van mening dat de overheid een sterkere rol zou moeten spelen. Dit was niet alijd naar zin van president Hallaw, maar grote delen van Stelling 4 bleven toch intact in de vorm zoals Selvaing die voor ogen had. In 469 bracht Selvaing een intellectueel en ideologisch boek uit, *Een Unie van Regio's*, waarin hij samen met Evan Cardina en met bijdragen van o.a. Ronald Praxten en anderen zijn visie op de Noordkust Alliantie uiteen zette, ideeën die ze hadden ontwikkeld tijdens hun tijd als Ambassadeur. De publicatie werd zeer invloedrijk en was een bewijs voor het verregaande inzicht dat Selvaing had verkregen in de werkingen van de Alliantie. Als Adviseur werkte hij nauw samen met minister Praxten van Binnenlandse Aangelegenheden en met Marco Thoma, de eerste Minister voor Democratie.

### Bestuurlijke en politieke carrière

Stelling 4 werd aangenomen door de stemmers bij de herverkiezing van president Hallaw, ondanks het feit dat het staatshoofd er geen campagne voor had gevoerd. Een van de belangrijkste nieuw gecreëerde posten was die van hoofd van de NAID, de Noordkust Alliantie Informatiedienst. Hiervan werd de 41-jarige Alexander Selvaing de eerste directeur, waarop hij zijn positie in de RP-partijraad opgaf. In zijn nieuwe functie overzag hij de geruisloze activiteiten van de overheid achter de schermen, waardoor de staat een stuk sterker en meer interventionistisch werd in het dagelijks leven. De Dienst verzamelde geheime informatie, zowel binnenlands als buitenlands, die de staat helpte beter te opereren. Selvaing had een grote mate van zelfstandigheid omdat president Hallaw zichzelf niet graag met dit soort 'oneervolle' praktijken bemoeide en in feite ook grotendeels blind was voor de ingrijpendheid van Selvaings beleid. Als directeur van de NAID was Alexander Selvaing hierdoor in feite een van de machtigste mannen van het land. De presidentsverkiezingen van 474 brachten de PGE-leider Clavermont aan de macht. Deze gebruikte zijn presidentiële macht om het kabinet van premier Defferlin Linster op te heffen en de PGE de regeringspartij te maken ondanks dat deze partij geen meerderheid had in het parlement (overigens werd deze presidentiële bevoegdheid later geschrapt). Het aan de macht komen van Clavermont had aanvankelijk geen gevolgen voor Selvaing, die in principe een apolitieke functionaris was. In deze periode weigerde Selvaing echter vaker om met Clavermont samen te werken en weerhield hij veel informatie van hem. In 476 werd hij samen met talloze andere overheidsfunctionarissen ontslagen door Clavermont, waarna hij opgevolgd werd door Rass Farrest, die de Dienst lange tijd zou leiden en die ook samenwerkte met Selvaing in zijn presidentschap. Het ontslag was een gevolg van de groeiende paranoia van de president. Dit was een van de incidenten die in datzelfde jaar zouden leiden door de afzetting van president Clavermont door beide kamers van de Representatie en door de provincies, een proces waarvan wel wordt gezegd dat Selvaing eraan bij had gedragen door achter de schermen te lobbyen. Na de afzetting bood de nieuwe president, Laurence Bel Esta, Selvaing aan om terug te keren als directeur, maar Selvaing weigerde en koos in plaats daarvan voor een meer politieke rol. Bij de verkiezingen van 477 werd hij geselecteerd als nummer twee op de verkiezingslijst van de Radicale Partij in het Alliantieparlement, ondanks het feit dat hij nog nooit een verkozen ambt had gehad. Hij was tegelijkertijd kandidaat voor het kiesdistrict Baeth en Vallei, dat hij tegen verwachtingen in wist te winnen voor de RP. Selvaing voerde campagne tégen het Kabinet-Thaimber I van premier Corbus Thaimber en vóór zowel de Radicale als de Gematigde Partij. Op initiatief van Alexander Selvaing sloten de twee partijen in 477 een electoraal verbond, bekend als de UGR, dat nog altijd bestaat. Selvaing werd de eerste partijvoorzitter (maar niet leider) van de UGR, wiens instituten hij voor een belangrijk deel vormgaf. Selvaing en de UGR voerden een explosieve campagne tegen het kabinet-Thaimber, dat een minderheid had en niet efficiënt wist te regeren, wat werd versterkt door de conflicten tussen de PGE en haar president, Laurence Bel Esta. De UGR wist echter nog niet te profiteren van deze zwakte, en de PGE haalde een parlementaire meerderheid, waardoor het meerderheidskabinet Thaimber II gevormd kon worden.

### Rivaliteit met Bel Esta

Het jaar dat volgde stond vooral in het teken van de campagne voor de volgende presidentsverkiezingen, die in 478. Laurence Bel Esta werd constant geconfronteerd met allerlei problemen, en het werd over het algemeen gedacht dat de UGR het hoogste ambt zou kunnen veroveren met haar kandidaat, ex-premier Defferlin Linster. Alexander Selvaing speelde een zeer actieve rol bij de campagne. Vanaf 477 was hij een erg zichtbaar parlementslid geweest. Bij de kiezers was hij heel populair vanwege zijn intelligentie en zijn vaardigheden met woorden, waardoor hij vaak erg ad rem kon spreken tegen zijn tegenstanders en absoluut schitterde in debatten. Selvaing kwam niet over als een polariserende politicus, maar als een goedoverwogen intellectueel met de kwaliteiten van een mogelijke staatsman. Bij debatten legde hij regelmatig het vuur aan de schenen van premier Thaimber, en maakte op vergelijkbare wijze het leven van president Bel Esta zuur. Selvaing zag Bel Esta als een waardevolle tegenstander en voerde talloze debatten met hem. De kiezer zag de verkiezing van 478 dan ook eigenlijk als een strijd tussen Bel Esta en Selvaing, en de campagne was zeer dynamisch. Als unpopulaire president voelde Bel Esta zich gedwongen om consensuspolitiek te voeren en probeerde dan ook steun voor zijn beleid te krijgen bij andere partijen, waaronder de UGR, zelfs nadat de PGE een meerderheid verkreeg in het parlement. Alexander Selvaing vond echter dat dit geen goede electorale strategie was, en onder zijn invloed wees de UGR bijna alle pogingen tot samenwerking af om zo een beter contrast met de PGE te kunnen presenteren en Bel Esta in een kwaad daglicht te zetten. Selvaing verwachtte dat dit een winnende tactiek zou zijn. Helaas voor hem volgde in 478 een tweede verlies, toen Bel Esta verrassend genoeg Linster versloeg en verkozen werd voor een eigen termijn. Alexander Selvaing is altijd van mening geweest dat de UGR gewonnen zou hebben als hij de kandidaat was geweest in plaats van Linster. Op dit moment rook hij bloed en begon hij zich voor te bereiden op een eigen presidentscampagne. Er was één aspect van de presidentsverkiezing waar hij wel tevreden mee was: Stelling 17, een voorstel om de president grotere bevoegdheden te geven om effectiever op te treden, werd aangenomen door de kiezers. Selvaing was hier sterk voorstander van geweest, en hoewel Bel Esta zich iets voorzichtiger had opgesteld, werd de beslissing tijdens zijn termijn uitgevoerd en profiteerde Bel Esta ervan.

### Campagne voor president

Tijdens het presidentschap van Bel Esta was Alexander Selvaing alles behalve onzichtbaar. Hij werd fractieleider van de Radicale Partij in het Alliantieparlement en voerde stevige oppositie tegen zowel president Bel Esta als premier Thaimber. Selvaing was ervan op de hoogte dat in 482 zowel de parlementsverkiezingen als de presidentsverkiezingen gehouden zouden worden. Hij realiseerde zich dat als hij tussen nu en 482 een electorale meerderheid zou kunnen krijgen, dat hij dan president zou worden én een heel gunstig parlement achter zich zou hebben. De 4 jaar tussen 478 en 482 had Selvaing politiek weinig invloed omdat de PGE zowel het parlement als het presidentschap in handen had. Hij kon zich dus volledig richten op zichzelf profileren en campagne voeren. Selvaing richtte zich zeer fel tégen Bel Esta en sprak de kiezer er direct op aan dat ze een einde moesten maken aan de 'tirannie' van de PGE door op hem te stemmen. De UGR richt zich in de campagne vooral op het falen van Clavermont, aangezien veel mensen denken dat Bel Esta in feite een goede president is die het verdient om herkozen te worden vanwege zijn gunstige maatregelen. Bel Esta is een gematigd politicus, maar de UGR laat het lijken alsof hij zeer radicaal is en een gevaar voor de natie. Dit leidt ertoe dat veel kiezers overwegen om op de UGR te stemmen. Ook de voortdurende link die de UGR legt tussen Bel Esta en Clavermont, ondanks het feit dat Clavermont tegen 482 al 6 jaar niet meer in het Equilibrische Paleis zat. De verkiezingen worden zeer spannend. De verwachting bij kenners is dat de Radicalen en Gematigden met een kleine meerderheid gekozen zullen worden in het parlement vanwege hun voordeel door het kiesstelsel, maar bij de presidentsverkiezingen verwacht iedereen dat Bel Esta met een aardige marge herkozen zal worden. Verrassend genoeg loopt het totaal anders: de UGR behaalt een monsteroverwinning in het Alliantieparlement, en Selvaing wordt met 56% van de stemmen verkozen tot nieuwe president. Hij werd het eerste en tot dusver enige zittende lid van het Alliantieparlement dat werd verkozen tot president (Clavermont was lid geweest van de Kamer van Delegaten), hoewel dit nog meerdere keren werd geprobeerd, zoals door PGE-fractievoorzitter Sandra Alten in 496. Direct na zijn verkiezing trad hij volgens verplichting af uit het Alliantieparlement en legde hij zijn functie als partijvoorzitter van de UGR neer. In deze rol werd hij opgevolgd door RP-voorzitter (en daarmee Eerste Ondervoorzitter van de UGR) Evan Cardina, de de positie jarenlang bleef vervullen en, compleet naar wens van Selvaing, de UGR stevig bij elkaar hield in goede en in moeilijke tijden en hiermee definitief de basis te leggen voor een samenwerking die jaren zou standhouden. Vanwege zijn grote ervaring in het diplomatiek bij elkaar houden van verschillende groepen die in spanning met elkaar verkeerden, zoals vaak het geval was binnen de UGR in de beginfases, werd Cardina later ingeschakeld als Minister van Metropolen in het kabinet van premier Sadelyn tussen 499 en 502; gedurende deze periode was hij verantwoordelijk voor het zoeken naar een oplossing voor de aanhoudende Stedencrisis die de eenheid van de Alliantie ernstig bedreigde.

### Eerste termijn

De verkiezing van Selvaing tot president is een grote schok voor velen in de Alliantie. Laurence Bel Esta verlaat de politiek zodra hij het ambt heeft overgedragen aan zijn opvolger. De PGE wordt als gevolg van het verlies zeer bitter, waardoor er een langdurige vijandschap richting de UGR ontstaat en de PGE aardig radicaliseert ten opzichte van de meer gematigde richting die het had onder Bel Esta en Thaimber. Als gevolg van de verkiezingen wordt Donovar Haerd de nieuwe premier en gaat hij zijn Kabinet-Haerd I leiden. De invloedrijke Minister van Buitenlandse Betrekkingen, Edan Varnis, wordt door Selvaing gevraagd om deel te nemen in zijn kabinet. Varnis weigert dit aanbod, maar accepteert wel een aanstelling als Hoge Vertegenwoordiger naar de Grenslanden, wat goed wordt ontvangen door veel politici. Alexander Selvaing geniet een zeer comfortabele meerderheid in het Alliantieparlement. Zijn relatie met de Kamer van Delegaten, het hogerhuis van de Alliantie, is echter problematischer. De Kamer was vroeger uiterst belangrijk omdat het de macht had om iedere vorm van beleid te vetoën. President Bel Esta maakte echter met Stelling 22, die enkel doorgevoerd kon worden in de Kamer door de dood van voorzitter Lavinder Claudius Andelhurst en het toepassen van de controversiële Halveringswet, een einde aan dit systeem omdat de Kamer niet heel erg in zijn voordeel was vormgegeven op dat moment. Selvaing was een van de politici die tijdens het presidentschap van Bel Esta stevige campagne voerde tegen deze maatregel, wat hij deed om alvast steun te krijgen van de Kamer voor zijn toekomstige eigen presidentschap. Als hij president wordt, zijn de Delegaten hem echter ook niet volledig gunstig gezind. Technisch gezien is de goedkeuring van de Kamer niet langer nodig om wetten door te voeren, maar Selvaing had de Kamer in ruil voor steun beloofd om toch hun goedkeuring te zoeken. Dit doet hij dan ook: Selvaing voert geen enkele wet door zonder deze eerst aan de Kamer voor te leggen. Dit kan de Kamer zeer op prijs stellen omdat zo hun machtspositie in stand blijft terwijl die eerder was verminderd door Stelling 22. Het zorgt ervoor dat veel onafhankelijke delegaten, waarvan er veel zijn in de Kamer, hun steun gaan uitspreken voor de UGR omdat ze ervaren dat die hen wel op waarde schat. De invloed van de PGE in de Kamer neemt af vanwege het 'verraad' wat Bel Esta in de ogen van de delegaten had gepleegd tijdens zijn presidentschap. Een negatieve Kamer blijft voor toekomstige PGE-presidenten ook nog een probleem. Het hebben van een meerderheid in het Alliantieparlement en het meestal steun krijgen vanuit de Kamer is zeer gunstig voor de UGR, en Selvaing en Haerd kunnen talloze maatregelen doorvoeren. De PGE kan enkel campagne voeren voor de volgende verkiezingen en hopen dat de kiezer hen terug in de machtspositie stemt.

### Tweede termijn

*486: Selvaing vs [PGE-kandidaat], Selvaing wordt herkozen met slechts enkele duizenden stemmen minder*

*487: UGR-meerderheid blijft in stand maar neemt iets af, Farador minister van commercie in Kabinet-Haerd II*

*490: Selvaing herkozen met 61% van de stemmen, hoger dan in 482. Vanaf nu echter beginnen van de economische en politieke crisis bekend als het 'Grote Falen'*

*491: Stelling 31, vetorecht steden afgenomen, legt de basis van de Stedencrisis die in vol vuur zou komen tussen 498 en 502*

*492: parlementsverkiezingen: UGR-meerderheid verdwijnt, PGE de grootste, POSLA ook zeer sterk door ontevredenheid over Stelling 31. PGE en POSLA zouden een meerderheid hebben, en iedereen verwacht dat ze een kabinet zullen gaan vormen. Zo loopt het niet, de PGE en POSLA kunnen het niet eens worden. De UGR krijgt nu gedoogsteun van de FEVH en kan verder als regeringspartij. Farador is premier en leidt een zeer woelige kabinetsperiode, weet de UGR-FEVH coalitie in stand te houden ondanks frequente tegenslagen, hiervoor wordt hij beloond door de nominatie voor president*

*494: presidentsverkiezingen. Dit is een spannende. Selvaing is erg populair, maar niet zozeer omdat hij van de UGR is. De UGR heeft geen meerderheid in het parlement. Hun kandidaat, voormalig premier Farador, wordt gepresenteerd als pupil van Selvaing en niet zozeer als UGR-kandidaat. Het is nu de vraag of de kiezer op Farador gaat stemmen omdat hij pupil is van Selvaing, of niet op hem gaat stemmen omdat hij van de UGR is. Uiteindelijk wordt hij wel verkozen. De PGE vindt dit vreselijk want ze hadden gehoopt het presidentschap in handen te krijgen. Farador wordt opgevolgd door Halbert Burndall als premier, Kabinet-Burndall)*

*497: parlementsverkiezingen. UGR had gehoopt om meerderheid terug te krijgen vanwege steun voor Farador, maar dit lukt niet. De PGE krijgt een meerderheid (dus meer dan 50%) en Farador heeft zeer grote moeite met het doorvoeren van maatregelen. Zijn kabinet (kabinet Sadelyn, opvolger van Burndall die is afgetreden) heeft geen meerderheid (38% van de zetels in parlement) en krijgt weinig gedaan.*

*498: presidentsverkiezingen. De PGE zet vol in en geeft gigantisch veel geld uit. Ze kiezen echter de verkeerde kandidaat, deze weet de kiezer niet aan te spreken. De oppositie is verdeeld, kandidaten van POSLA, AVT, de PHA en FEVH doen mee en zijn voor het eerst groot, Farador wordt herkozen op een pluraliteit. Dit zorgt voor woede bij de PGE. De populariteit van Farador brokkelt in zijn tweede term snel af, waaronder ook de UGR leidt.*

*502: parlementsverkiezingen en presidentsverkiezingen. Sadelyn-I is nog aan de macht maar heeft geen meerderheid. De PGE weet nu eindelijk te winnen, in het parlement behaalt ze een pluraliteit en sluit ze een coalitie met de AVT, het Kabinet Raiser-Tine [REEJ-sur TIEN] met Enneüs Raiser als premier en de bij rechts zeer gehate en vaak geridiculiseerde Vinebaldo Tine als vicepremier. De UGR krijgt verdere klappen en wordt nog kleiner bij de parlementsverkiezingen (krijgen 29% van de stemmen- eerste keer onder de 30- maar hebben 32% van de zetels). Bij de presidentsverkiezingen heerst er bij de PGE een sfeer van 'nu is het klaar', de heerschappij van de UGR (al 5 termijnen!) moet nu eens afgelopen zijn. Rijzende ster Enale wordt kandidaat. Hij weet het volk aan te spreken, onder andere door Faradors inpopulariteit. Farador is heel onpopulair en dat weet hij, maar toch wil hij een derde keer president worden. Dit schaadt de kansen van de UGR, en hij wordt miserabel verslagen. Enale heeft een meerderheid van de stemmen gekregen, het feit dat de PGE geen meerderheid heeft in het parlement zonder de AVT komt door het kiesstelsel.*

*vetorecht steden afgenomen met Stelling 31, dit gaat makkelijk door het parlement (bestaat vooral uit pro-alliantie) maar niet makkelijk door de kamer omdat die voor een groot deel bestaat uit delegaten uit individuele steden, de delegaten steunen Selvaing vaak doordat hij hun autoriteit respecteert maar tegen Stelling 31 komt veel verzet, de stemming wordt vaak uitgesteld en Selvaing is er ontzettend nerveus voor, uiteindelijk brengt hij het in stemming en wordt de wet met slechts één stem meerderheid doorgevoerd*

## Persoonlijke informatie

### Familierelaties

Alexander Rufus Selvaing was in het begin van zijn leven lange tijd iemand die zich niet bezighield met relaties. Hij was een intellectueel die vrijwel exclusief aandacht had voor zijn opleiding en zijn politieke en bestuurlijke activiteiten. Tijdens de vorming van de Radicale Partij in 467 trouwde de inmiddels 38-jarige Selvaing met een 12 jaar jongere vrouw genaamd Monica Vigil, geboren in 441. Zij was de jongste dochter van Forrester Vigil, een van de vooraanstaande grondleggers van de Noordkust Alliantie bij het Congres van Zoetwater, en Melodie Glovelyn. Monica raakte betrokken bij de UGR, en de twee ontwikkelden een relatie. Het koppel begreep elkaar perfect: ze hadden allebei grote politieke ambities en waren al een pad naar hoge posities aan het uitstippelen. Hun uiteindelijke huwelijk was daarmee een soort overeenkomst om elkaar te helpen aan de top te komen, om elkaar politiek en persoonlijk te ondersteunen (hoewel ze ook oprecht van elkaar hielden). Monica werd Eerste Dame toen Alexander tot president werd verkozen. In deze functie zette ze zich voor verschillende doelen in en werkte ze samen met haar man om wetgeving door te voeren. De Eerste Dame had echter ook haar eigen politieke ambities en werkte hier in de 12 jaar dat haar man president was actief aan. In 483 stelde Selvaing haar aan als Ambassadeur aan de Hartlanden. Dit was een omstreden benoeming en werd maar net bevestigd door de Kamer van Delegaten, maar het gaf haar wel meer politieke ervaring. In 486 trad Monica af als ambassadeur om zich kandidaat te stellen voor een senaatszetel in de Kamer van Delegaten voor de provincie Klein Amaran. In de verkiezing versloeg ze Vincentio Mesym, de zoon van de gouverneur van de provincie en toekomstige premier en presidentskandidaat. In 490 werd Monica Vigil verkozen tot Hoge Executief (burgemeester) van de hoofdstad Theddium als opvolger van dezelfde Vincentio Mesym. Hierdoor werd ze een van de machtigste mensen in Klein Amaran; haar machten als burgemeester waren ook een groot voordeel voor president Selvaing. Na haar verkiezing door de burgers van Theddium wist Monica de PHA, die tot dan toe de coalitiepartner van de PGE was geweest in het stadsparlement, te overtuigen om een coalitie te sluiten. Hierdoor stond Monica aan het hoofd van een meerderheidsbestuur en kon ze veel van haar wensen doorvoeren. Toen Alexander in 494 niet voor een vierde keer president kon worden, overwoog het echtpaar om Monica naar voren te schuiven als de volgende kandidaat. Ze besloten echter dat het Volanteense volk daar niet ontvankelijk genoeg voor zou zijn en lieten in plaats daarvan hun oog vallen op premier Angel Farador, die makkelijk te beheersen was. Monica Selvaing werd echter wel vicepresidentskandidaat, waarbij het plan waarschijnlijk was dat president Farador op een gegeven moment wel zou aftreden of zou worden afgezet vanwege zijn grote impopulariteit. De twee werden verkozen, en Monica Selvaing werd de eerste vrouwelijke vicepresident, het eerste familielid van een vorige president dat in het Equilibrische Paleis zitting nam. Als Hoge Executief werd ze opgevolgd door Max Briant, die als politiechef van Theddium nauw samen had gewerkt met de Selvaings om bepaalde gevoelige zaken weg te moffelen en die zich ook in zijn nieuwe functie een trouwe bondgenoot toonde. Via Monica kon Alexander veel invloed uitoefenen op Farador tijdens diens presidentschap, hoewel Monica niet altijd direct Alexanders bevelen opvolgde en er geregeld meningsverschillen waren tussen de twee. President Farador kreeg laat in zijn eerste termijn door dat de Selvaings hem in feite liever weg zagen, waardoor de relatie verslechterde. Monica overwoog om Farador uit te dagen in de UGR-voorverkiezingen van 498, maar dacht dat de UGR-kandidaat zou verliezen en wilde liever verslagen worden als vicepresidentskandidaat dan als presidentskandidaat. Farador werd echter toch herkozen. In de vier jaar erna probeerde Monica, deels tegen de wensen van Alexander in, ervoor te zorgen dat Farador zou worden afgezet, maar hier slaagde ze niet in. In 502 daagde vicepresident Selvaing de impopulaire president openlijk uit in de UGR-voorverkiezing, waarbij ze op het nippertje de kandidaat werd. Dit was hiermee de derde verkiezing op rij dat een van de twee grote partijen een vrouw leverde als presidentskandidaat, na Anna Christina Presfait en Sandra Alten. Helaas voor vicepresident Selvaing verenigde de oppositie zich achter PGE-kandidaat Francesco Enale, die met een grote meerderheid werd verkozen boven de kandidaat van de impopulaire UGR. Monica en Alexander Selvaing trokken zich hierna definitief terug uit het publieke leven.