Bitwa pod Terunasarkiem

Najważniejsza bitwa między Sojuszem Mavijskim, a Tarralynem wspieranym przez Saffaraidów podczas Drugiej Wojny Mavegnarskiej. Miała miejsce na polach nieopodal skromnej wioski Breganzy. Bitwa, którą pewien skromny narrator poetycko ochrzcił Bitwą Żywiołów, była wyrównana, zacięta i krwawa. Na łagodnych wzgórzach zginęło z górą 70 000 ludzi po obu stronach, w ogniu artylerii, pod lancami katafraktów i tarralyńskich jeźdźców wiatru, pod zundyjskimi pikami i saffaraidzkimi bojowymi słoniami. Gdy jednak nad Breganzą zaszło słońce, to Sojusz Mavijski zatriumfował, choć było to gorzkie zwycięstwo – w bitwie ciężko ranny został boski król Alaxdr III, przebity na wylot lancą i z nogą zmiażdżoną pod kopytami konnych.

Helkikpu: Alaxdr III Alaxdra, bardzo wysokie morale, wypoczęci, kiepsko znoszą gorące słońce • 12 000 ciężkiej jazdy • 28 000 lekkiej jazdy • ~100 sztuk artylerii, głównie lekkiej • 16 magów

Zunde: Kharceses Hijipe, wysokie morale, zziajani • 70 000 piechoty liniowej • Po 10 000 piechoty szturmowej i harcowniczej • Po 5 000 jazdy lekkiej i ciężkiej • ~200 sztuk artylerii • 12 magów

Saffaraid: Horuśra Lupirkali, wysokie morale, wypoczęci • 45 000 piechoty liniowej • Po 10 000 piechoty harcowniczej i szturmowej • Po 7 500 jazdy lekkiej i ciężkiej • 30 słoni bojowych • ~300 sztuk artylerii • 20 magów

Tarralyn: Mahad IV/ Mazdan Olhand, przeciętne morale, wypoczęci, doskonale znoszą gorące słońce • 14 000 lekkiej jazdy • 9 000 ciężkiej jazdy • 2 000 jeźdźców na demigryfach • Po 5 000 piechoty liniowej, szturmowej i harcowniczej • 50 sztuk artylerii, głównie lekkiej • 12 magów

Tfu, jeszcze Kasmach Po 8 000 lekkiej i ciężkiej jazdy, 4 000 piechoty harcowniczej, 3 magów, żadnej artylerii, zziajani i o przeciętnych morale, doskonale znoszą słońce yada yada

140k Sojuszu Mavijskiego vs 140k Mainitów

90k piechoty vs 70k

50k jazdy vs 70k

300 dział vs 350

28 magów vs 35

## Przebieg bitwy

A zatem stało się; największa dotychczas bitwa II Wojny Mavengarskiej rozegra się niecałe 30 mil od Terunasarku w północno-wschodnim Tarralynie, jako pokłosie intensywnych manewrów wojsk Saffaraidów, Tarralyńczyków, Helkikpan oraz Zunderów. Po zdobyciu Tratytu Alaxdr III dążył do połączenia się z wielką armią generała Hijipego po północnej stronie gór Terunasarku, co ze wszystkich sił pragnął mu uniemożliwić wielki bej Horuśra Lupirkali, Anioł Śmierci Śamrayta Rapura. Alaxdr ruszył na północ i w krótkiej potyczce odepchnął 20 000 jeźdźców Króla Kasmacha, który skwapliwie się wycofał i przystąpił do spowalniania i szarpania helkikpijskiego króla. Dzięki tym akcjom nim Hijipe i Alaxdr połączyli swe siły, w okolicy znalazł się sam Król Mahad IV ze swoimi rojalistami, bezskutecznie ścigany przez taktyka dei Sanguriala. Otrzymawszy wolną rękę Samrayta, bej Lupirkali postanowił wyjść naprzeciw teraz zdezorganizowanej lekko sile wroga. Wybrawszy teren dogodny teren i skonsolidowawszy bez problemu siły, Lupirkali spotkał się z Alaxdrą i Hijipem na terunasarckich wzgórzach. Sojusz Mavijski zdecydowany był wydać wrogom decydującą bitwę, ostatnie mile pokonując forsownym marszem, by uniemożliwić okopanie się między wzgórzami. Zunderzy przybyli zatem na miejsce nieco zmęczeni, lecz zmotywowani niemniej od Helkikpan. Czoła stawią sobie zatem cztery nacje, niczym cztery żywioły: helkikpijski ogień Alaxdra, 40 000 jeźdźców i lekkiej, mobilnej piechoty; tarralyński wiatr w podobnej sile szybkiej i zaciekłej jazdy; skała stu tysięcy Zunderów oraz morze flegmatycznego Anioła Śmierci. W palącym słońcu Tarralynu zaważą się losy wojny w największej batalii regionu od czasu Przełęczy Harbenickiej.

Na północy jest strefa ustawienia wojsk Sojuszu Mavijskiego, na południu Mainitów Saffaraida i Mahada

//jest gorący czerwiec, dobre 30° i bezchmurne niebo, bitwa zacznie się ~3 godziny po wschodzie słońca

//strumyk jest płytki i można go pokonać w każdym miejscu, aczkolwiek zaraz po połączeniu się nurt mocno przyspiesza