Kloaka Epopeo

La Kloaka Epopeo estas poemo kiu rakontas, inter aliaj aferoj, la okazaĵojn de Pafilogate kaj la naskiĝon de telegrama grupo Nova Esperantujo. Ĝi legeblas ĉe samnama telegrama kanalo.

Kvankam la verkado ne finiĝis, nuntempe ĝi havas 168 liniojn dividitajn en 42 kvarliniaj strofoj. Linioj ĝenerale estas oksilabaj kaj sekvas trokean ritmon. La dua kaj la kvara linio de ĉiu strofo rimas.

Memorigu min vi, muzo,

Pri la kant’ de tiaj tagoj

Kiam la kloak’ ekestis

Pro vere legendaj agoj.

La dek okan de julio

Nia mondo telegrama

Konis grandajn okazaĵojn

Kies kanto iĝos fama.

En la jaro dumil dudek

Dum kovima pandemio

Ŝanĝojn vivis rapidege

Nia verda familio.

En Usono, mi memoras,

Estis ega polemiko

Pri povrulo kiu mortis

Pro malam’ de l’ malamiko.

Policano lin mortigis

Subpremanta per genuo

Kaj okazis tiukiale

subite tutmonda enuo.

Homoj kolere reagis

Kaj haltigis ĉiun feston

Ili marŝis sur la strato

Kaj faris amasproteston.

Oni kreis la devizon

Kiu, konsentite, pravas

Tiel oni kridis laŭte

Aŭdu: “Nigraj Vivoj Gravas”.

Estis tiam homo grava

Kies nomo de uzanto

Estis ekzakte la jena:

Eterna Krokodilanto.

Li ‘stis fama jutubisto

Kiu venis el Rusujo

Kaj parolis telegrame

Por la tuta Esperantujo.

Tiutempe malkonsento

Pri l’ afero de l’ nigrulo

Estis kutimega temo

En la grupo Esperantujo,

Kiu estas granda grupo

Kun pli ol mil babilantoj

Kiuj ŝatas paroladi

Malgraŭ fiaj ĉikanantoj.

Estas homoj kiuj ĝuas

Ĝeni ĉiujn bonfarantojn.

Tiujn oni tuj forigas

Pro dezir’ de l’ administrantoj.

Robin, Marko kaj aliaj

Tie administras dece

Ankaŭ Stela, ŝi laboren

Iras ofte kaj pli ĉefe

Malgraŭ tio ke la grupo

Estas sovaĝa okcidento

Kaj ne indas administri

Lokon plenan j’ malkontento.

Nu la ulo kiu trolis

Tiun tagon per trolado

Estis E KO ĉar li plendis

kaj kontraŭis la movadon

Por ekstere montri lian

Malkonsenton kaj kontraŭon

Li pretigis infanecan

Sed efikan anstataŭon:

Lia bildo iĝis maizo

Kaj li novan nomon havas

Nun tuj ĉiuj povas vidi

nomon: “Flavaj Vivoj Gravas”.

Pro ĉi tia provokado

Marko blokis la trolanton

Kaj kritikis lin private

Kiel malrespektan uzanton.

Tuj protestoj nun ekestis

Kontraŭ la agado puna:

Oni devus povi plendi

Sed ankoraŭ resti imuna.

Iu afiŝis tuj movbildon

Kaj aperis flav’ rolulo

Kiu estis mortigita

Per pafado de strangulo.

Marko tuj kolere agis

Malŝatante la kritikon

Li forigis la movbildon

Kaj denove polemiko!

Li elpensis la regulon

Uzante administrajn ilojn

Oni ne plu rajtas afiŝi

Bildojn kiuj montras pafilojn.

Tuje tiu ĉi regulo

Iĝis malfamega celo

De personoj kiuj plendis

Pri arbitra decideto.

Kiel plendi pro regulo

Kiu malpermesas agon?

Evidente oni faros

Ekzakte tion tutan tagon.

Homoj sendis kaj sendadis

Bildojn de ĉiaj pafiloj

Kaj sukcesis kolerigi

Markon per tiuj ĝeniloj.

Ĉiu kiu sendis bildon

Kie pafo estis montrata

Estis rekte kaj obsede

Sen klarigo blokadata.

Multaj membroj de la grupo,

Jam delonge aliĝintaj,

Kaj oftege parolantaj

Estis, triste, foriĝintaj.

Post mallonge ĉio iĝis

Bone kaj bonŝance enorde

Multaj tuj revenis tien

Krom disputoj malakorde.

Tamen iuj jam laciĝis

Pro kutima grava manko

De esprimolibereco

El la administranta flanko.

Laciĝintoj kunlaboris

Kaj tuj kreis novan grupon

Kiu allogu kaj kunmetu

Liberepensantan trupon.

La kreinto jam pretiĝis,

Estis fama esperantisto:

“Mi nomiĝas Miguel Ángel,

nomu min Filozofisto!”

Mankis tamen io grava:

Kiu administros tie

En la nova grup’ savaĝa

Kie troloj trolos pie?

Miguel Ángel, la kreinto,

(pardonon: Filozofisto)

Administrantigis ĉiujn

Kiuj estis en la listo

De personoj aliĝintaj

Kaj okazis konsekvence

Ke ĉi tiu grupo nova

Sovaĝiĝis dekomence.

Poste, tamen, ordo venis

al la grupo naskiĝanta;

Restis jam nur kelkaj uloj

Kiel klubo administranta.

Post mallonge la kreinto

Malaperis kaj silentis,

Kiel dio sukcesinta

Li foriris kaj ne pentis.

Kiuj estis do la uloj

Kiuj prenis la laboron

Administri tiun grupon

Per bonega trola koro?

Jen Adrjan’ ĉiopovulo

Kiu havas ĉiujn rajtojn

Kaj atente legas ĉion,

analizas ĉies trajtojn.

Kaj jen Doan l’ Afrikano

Kiu loĝas en insulo,

estas li kaj homo saĝa

Tamen kaj polemikulo.

Kaj jen Goren el Rusujo,

Kiu ŝatas kundiskuti,

Kvankam ofte nek kac’ zorgas

Kaj preferas kanabumi.

Jen Tobias el Danujo,

Malgraŭ ‘stinta aktiveco

Nun li kvazaŭ jonizulis,

Tial mankas danĝereco.

Kvankam ŝajnus bona limo,

Ne sufiĉas tiuj nombroj.

Ni memoru ion gravan:

Pablo regas el la ombroj.