Bogini Erathia

Bogini Erathia nazywana przez wiernych Panią, dawniej Erathia rodu Grifo, żona Maximiliano I, matka 8 córek (Julia, Mónica, Isabel, Catalina, Carolina, Inés, Susana, Sofía) i 3 synów (Mateo, Felipe, Gaspar), królowa Raigos oraz pogromczyni zła. Bogini wszystkich Santierrańczyków, a jej atrybutami jest miecz, zbroja oraz gryf.

**Młodość**

Szacuje się że Erathia urodziła się na wiosnę 75 roku p.w.e., ale dokładna data oraz miejsce nie jest znana. Całe również narodziny są owiane mistycyzmem ponieważ wiadome było że matka Ertahii nie pochodziła z tego planu, choć zakłada się że musiał być to plan wróżek albo boski i zniknęła w nieznanych okolicznościach kilka lat po narodzinach. Była jedynym dzieckiem Tiago i Eletyji, dorastała w średniozamożnych warunkach razem z pozostałą częścią rodziny Grifo we wsi Beler na północy Raigos, gdzie znajdowało się ich gospodarstwo rolne.

   W herbie Grifo znajduje się srebrny gryf na niebiesko-białym tle, ród dostał ten herb oraz tytuł jeszcze za czasów Ferdynanda I Wielkiego, co zalicza go do jednych z najstarszych rodów Santierry. Legenda głosi że pod czas podróży króla wydarzył się niespodziewany atak hydry i dzięki niespodziewanej szybkość, sile i czujność, a także waleczności oraz odwadze wojowniczka Penelopa uchroniła władcę przed śmiercią co okupiła własną chwilę później od ran. Po powrocie jej ciało zostało oddane rodzinie a król nadał im tytuł szlachecki oraz ziemie. Niestety ród nie miał później tyle szczęścia i stopniowo tracił na znaczeniu oraz miał co raz to mniejszy majątek aż pozostało im tylko jedno gospodarstwo gdzie sami musieli pracować na własne utrzymanie.

Młodość Erathii minęła dosyć szybko, na pracy w gospodarstwie oraz w szkółkach świątynnych tak aby miała podstawowe wykształcenie, a jako że była pogodną i pokorną osobą udawało się jej odnaleźć radość w tych zajęciach. Jako że wioska Beler była północnej cześć kraju mieszkańcy nie doświadczali większych problemów, przez co okolica była względnie bezpieczna i mógł rozwijać się handel obwoźny. Wpłynęło to na świadomość Erathii, ponieważ dzięki handlarzom dowiadywała się o tym co się dzieje na świecie, poznawała różnym legendom oraz ogólne plotki/opowieści, co spowodowało rozbudzenie u niej chęci zobaczenia świata, poznania nowych osób i zakochania się w swoim przeznaczonym.

**Pierwsze spotkanie**

Gdy Erathii miała 14 lat znaczył dziać się dziwne rzeczy, plony były co raz mniejsze, choroba zaatakowała zwierzęta hodowlane, a w lasach nie można było znaleźć zwierząt i runa leśnego, co wpłynęło na głód w okolicznych wsiach, ale nie w Beler, a zwłaszcza nie w gospodarstwie rodu Grifa. Okoliczni czarodziejowie oraz kapłani sprawdzali całą okolice wsi, wykryli że nieznana magia chroniła rośliny i zwierzęta ale nie mogli ustalić kto oraz dlaczego rzucił zaklęcie. Wieś w pewnym momencie miała na tyle duże zbiory że pomagała okolicznym wsiom wysyłając do nich jedzenie, co dało Erathii możliwość podróżowania po okolicznych wioskach i zobaczenia okolic. Podobno podczas jednej z wypraw spotkała druida, który opowiedział jej o świecie natury oraz o magi i magicznych stworzenia, a później często ją odwiedzał czego przeciwny był jej ojciec, który uważał że nie powinna się zadawać z leśnym dziadem bo nie będzie z tego pożytku. Tiago uważał że córka powinna skupić się na szukaniu męża, który zajmie się ją i zapewni byt rodzinie, jednakże dziewczynie nie było to w głowie, choć próbowała kilka razy to nigdy nie było to czego szukała. Przez następne 4 lata Erathia spędzała wolny czas z druidem, wioskowym kapłanem Myranosa i bardami, którzy podróżowali miedzy wioskami opowiadając ballady o miłości, odwadze i szlachetnych czynach, a jako że każda ze stron lubiła spędzać z nią czas, nauczyli ją co umieli. Gdy już miała 18 lat zrobiła się z niej przepiękna dziewczyna i wiele osób zabiegało o jej względy, ale wielu szybko odpuszczało widząc brak zainteresowania Erathii, ale to zmieniło się w połowie roku 57 p.w.e..

   Pewnego dnia kiedy wracała od druida wieczorem przez las do gospodarstwa spotkała na swojej drodze światełko, które pokazywało że za nim podążać. Zaciekawiona Erathia, zeszła ze szlaku, jako że nigdy jeszcze nie widziała takiego ognika i ruszyła za nim w las. Po pewnym czasie światełko się zatrzymało a gdy Erathia do niego podeszła zniknęło, co spowodowało że stała w ciemnościach sam w lesie, a w krzaki nagle zaczęły nieprzyjaźnie szeleścić. Po chwili po za szelestem krzaków pojawił się warczenie, a w ciemnościach 3 pary czerwonych ślepi wpatrzonych w dziewczynę. Przerażona Erathia zaczęła cofać się i gdy usłyszała że zwierzęta ruszyły w jej stronę, zaczęła biec i krzycząc przez las. W pewnym monecie wbiegła na małą polankę i potknęła się przez wystający korzeń, co pozwoliło wilkom dogonić uciekinierkę oraz otoczyć przy drzewie. Światło księżyca rozświetliło polankę, dzięki czemu Erathia przyjrzała się bestiom i szybko oceniła że to nie są wilki tylko jakieś potworności o których nigdy nie słyszała. Gdy już bestie zbliżały się do dziewczyny, Erathia we łzach godziła się że nikt jej nie pomoże, nagle w lesie usłyszała głośny donośny męski krzyk. Nim tylko coś zrobiła z krzaków wyskoczył przystojny mężczyzna w brudnej koszuli nocnej z butelką, który bez zawahania rzucił się na pomoc. Bez cienia strachu, potężnym uderzeniem, rozbił butelkę na jego łbie potwora, resztą szyjki od butelki dźgnął drugiego w bok a ostatniego kopnął w pysk, a gdy sfora zaczęła uciekać w las, ruszył za nimi krzycząc. Erathia chwilę później usłyszała tępe łupnięcie i nie czekając ruszyła śladem wybawcy, którego szybko znalazła nieprzytomnego leżącego przed drzewem. Nie czekając złapała bohatera za ramiona i zaczęła ciągnąć na polankę, a stamtąd do domu, co trwało kilka godzin. Na miejscu obudziła ojca i wuja by pomogli jej wnieść rannego, choć nie bardzo chcieli wpierw wpuścić przybłędy do domu to po tym jak Erathia opowiedziała co się wydarzyło, to jej niechętnie pomogli. Dziewczyna położyła mężczyznę w swoim łóżku, opatrzyła jego rany i obmyła twarz. Szybko można był zauważyć że Erathia czuje mięte do swojego bohatera, jako że ten spełniał wszystkie jej ideały. Czuwała całą noc przy nim czekając aż ten się obudzi ale już że z rana dalej leżał nieruchomo, pobiegła do zaprzyjaźnionego kapłana Myranosa po pomoc, ten po przyjściu ocenił stan mężczyzny i powiedział że nic mu nie jest, jedynie potrzebuje czasu aby dojść do siebie. Dziewczyna czatowała przy łóżku 4 dni aż w końcu mężczyzna się ocknął, nic nie pamiętając z tamtego wydarzenia, ale dziewczyna opowiedziała mu wszystko i podziękowała po wielokroć za ratunek. Bohater przedstawił się się że jest królem Maximiliano I i poprosił aby przekazała jego rycerzom aby się nie martwili bo jest w bezpiecznych rękach.

Już po kilku dniach było widać że mają się ku sobie i przez kolejne miesiące spotkali się wielokrotnie aż w końcu, 55 roku p.w.e., król Maximiliano oświadczył się Erathii i chwilę poźniej w Loures odbyło się huczne wesele.

**Królowa Erathia**

Od momentu królewskiego ślubu kraj zaczął przechodzić prawdziwe odnowienie gospodarcze, kulturowe oraz technologiczne. Królewska para podzieliła się obowiązkami, Maximiliano skupił się na aspektach ekonomicznych oraz technologicznych a Erathia na kulturze i dyplomacji. Doprowadziło to polepszenia stosunków ze wszystkimi sąsiadami, powstało wiele traktów handlowych oraz wsi i miast, pojawiło się wielu utalentowanych artystów a także wielu pisarzy i malarzy przyjeżdżało aby pokazać swoje działa w Raigos, a technologia kraju powoli nadrabiała względem tych najbardziej rozwiniętych a co za tym idzie rzemieślnicy tworzyli więcej rzeczy lepszej jakość co skłoniło rzemieślników z innych krajów do osiedlenia się w królestwie. Duet był również niepowstrzymany w łóżku, ponieważ dorobili się przez 30 lat 11 potomków, 8 córek (Julia, Mónica, Isabel, Catalina, Carolina, Inés, Susana, Sofía) i 3 synów (Mateo, Felipe, Gaspar), co wyznaczyło trend wielodzietność w narodzie. Wszyscy poddani pokochali swoją królową za służbę kraju i jego poddanym, mądrość, dobroć oraz piękno, którego mógłby pozazdrościć aniołowie.

**Spisek**

W 25 roku p.w.e. została utworzona grupa Jeźdźców Krwi, sekretne stowarzyszenie, zrzeszające różne indywidua, którym ogólnie przeszkadzała aktualnie panująca para królewska i postanowili ich obalić a na tron koronować marionetkę, dzięki czemu mogłaby sprawować władzę nad krajem. Przez kolejne lata grupa zbierała kolejnych swoich sympatyków, tworzyła fałszywe dowody jakoby Bratis żył i chce odzyskać tron, który prawnie mu się należy, ale musiał się ukrywać przez Alfonsem bo ten chciał go zabić poprzez skrytobójców. Dopiero po 10 latach stowarzyszenie nabrało odpowiedniej siły oraz stworzyło niepodważalne dowody jakoby działali z ramienia pokrzywdzonego. Roku 13 p.w.e. część szlachty wypowiada posłuszeństwo królowi oraz chwyta za broń w celu obalenia władzy, zbierając około 4000 armie i jak później się okaże, różne mroczne siły po swojej stronie. Walki trwały 2 lata, wpierw rebelia odnosiła sukcesy bitewne dzięki zaskoczeniu ale to się zmieniło kiedy armia królewska się zorganizowała i rozbiła większą grupę buntowników spychając ich do defensywy. Kluczowym momentem było oblężenie zamku Fuerte gdzie skrywał się główny organizator wojny domowej, Jorgos Machiavelli i złapanie go zakończyłoby cały konflikt. Niestety podczas oblężenia, kiedy para królewska była razem na obradach doszło do aktu zdrady ze strony nadwornego dyplomaty, który dźgnął sztyletem w plecy króla Maximiliana i uciekł do obleganego zamku. Rana była poważna więc kapłani oraz lekarze musieli się sporo natrudzić aby uleczyć rannego, ale wynik czy uda się uratować króla nie był wtedy znany. Królowa Erathia przepełniona złością oraz chęcią zemsty, chwyciła za miecz i założyła zbroję swojego męża ogłaszając że szturm ma się odbyć natychmiast, co pierwotnie zostało uznane za szalony pomysł, ale determinacja oraz zaangażowanie Erathii podniosło morale armii po ataku na władcę. Ostatecznie szturm zakończył się przytłaczającym zwycięstwem pary królewskiej, a prawie wszystkich Jeźdźców Krwi udało się złapać, łącznie z Machiavellim, a zdrajcą zginął jeszcze w czasie szturmu z ręki królowej. Po powrocie do stolicy wszyscy spiskowcy, na polecenie króla, zostali sprawiedliwie osądzeni i większość została publicznie powieszona a kilku wygnano z kraju co zakończyło wojnę domową. Z późniejszych opowieści żołnierzy biorących udział w szturmie wychodziło że działy się tam prawdziwe cuda, ponieważ była w nich nie zachwiana odwaga oraz lojalność, pragnęli podążać za swoją królową oraz bronić ją za wszelką cenę, natomiast sama królowa walczyła tak jakby robiła to od zawsze, a żadne wrogie uderzenia oraz strzały nie były wstanie dosięgnąć jej pancerza. Gdy wbiegli do kasztelu to przeciwników było 4 do 1, ale płomienna przemowa Erathii spowodowała że większość rzuciła broń a ona sama skoczyła i jednym cięciem przecięła napierśnik zdrajcy, zabijając go na miejscu.

**Królowa Erathia - władczyni Raigos**

W wieku 79 lat król Maximiliano zaczyna podupadać na zdrowiu, wielu czarodziejów, zaklinaczy, kapłanów oraz druidów starało się uzdrowić władce lecz żadnemu się nie udało i ostatecznie 10 roku p.w.e. odchodzi we śnie pogrążając kraj w żałobie. Jedynie przed śmiercią ogłosił że władze nad krajem będzie sprawować królowa do momentu kiedy uzna że czas przekazać władzę. W tym samym roku królowa Erathia zostaje władczynią Raigos, a lud okrzyknął Maximiliano mianem sprawiedliwym. Żałoba trwała kilka miesięcy, a smutek królowej jak i jej dzieci udzielał się całemu królestwu.

Pierwszymi zmianami Erathii po objęciu władzy było poprawienie stanu armii oraz zwiększenie jej ilości. Została powołana 8000 armia zaciężna, która byłaby pod władzą królewską a za organizację całej grupy byłby marszałek, co więcej zostały powołane dwa zakony rycerskie, Espada i Santiago, które podlegałby pod głowę świątyni Myranosa a ich członkowie mogliby pochodzić z dowolnej pozycji społecznej. Te działania miały na celu zabezpieczyć kraj przed kolejnymi wojnami domowymi oraz dać możliwość ludziom z najniższych klas aby pokazać na co ich stać. Królowa również zleciła wykonanie dla siebie zbroi oraz miecza, zgodnie z jej projektem, które mogłaby założyć w momencie kolejnego konfliktu i pierwotnie zlecenie miało być wykonane przez krasnoludy z ich królestwa, ale Erathia powiedziała że zlecenie ma być wykonane przez jej rodaków. Kolejnymi zmianami było utworzenie bardzo dużej akademii w Sagitario w której mieściła się szkoła magii, wydział sztuk pięknych, wydział natury oraz medycyny i wiele innych dziedzin nauk, a do tego przywieziono wielu znanych badaczy z całego kraju, artystów, magów i innych specjalistów aby razem pracowali i prowadzili badania oraz szkolili przyszłe pokolenia. Została również powołana rada magów oraz czarodziejów mająca na celu zadbanie o bezpieczeństwo w pozostałych aspektach militarnych. Przez kolejne 8 lat Raigos przeżywało odrodzenie, kolejne cuda miały miejsce, choroby omijały królestwo, plony zawsze były obfite, ludziom żyło się lepiej niż kiedykolwiek i wszyscy zaczęli uważać że to wszystko dzieje się dzięki ich królowej oraz ma wszystkich swoich podanych pod swoją obroną za co byli jej wdzięczni. Plotki zaczynały narastać że to sami bogowie wysłali swojego anioła aby pomógł wiernym, a inni wierzyli że to sam bóg zszedł z nieba do nich aby im pomóc. Zostały również odnowione porozumienia z sąsiadami, które zostały zerwane za czasów Francesco II Chciwyego co zwiększyło pozycję Raigos na arenie między narodowej.

**Dawny wróg**

W 2 roku p.w.e. nastąpiło zakończenie dobrobytu Raigos z powodu wybuch 2 wojny domowej, którą wywołał ponownie Jorgos Machiavelli. Okazało się że grupa Jeźdźców Krwi nie została zniszczona i jedynie w ukryciu zbierała ponownie siły a sam Machiavelli nie był śmiertelnikiem tylko nieumarłym pomiotem, któremu śmierć na szubienicy nie była straszna. Przez ostatnie lata grupa zebrała 30,000 nieumarłych żołnierzy oraz inne szkaradzieństwa po swojej stornie i wypowiedziała wojnę atakując miasto Gáidaros, niszcząc je doszczętnie a wszystkich zabili i włączyli w legiony. Królowa wezwała wszystkich swoich wasalów do zebrania żołnierzy w celu obrony kraju i ostatecznie armia królewska wynosiła 34,000 osób, łącznie z rycerzami z zakonów oraz armią zaciężną. Doszło do ogromnego starcia pod Dunwich, gdzie starły się obie armie i tylko dzięki wcześniej podjętych decyzjom o zwiększeniu obronności kraju oraz dowodzeniu Erathii udało się wygrać tą bitwie. Niestety było to pyrrusowe zwycięstwo ponieważ z całej armii zostało około 5,600 żołnierzy, a jak później się okazało, cała ta bitwa miała tylko osłabić i zająć obrońców Raigos, tak aby ludzie Machiavelliego mogli przeprowadzić rytuał przyzwania demonów do walki. Na południu od Tres Hermanas zebrała się 12,000 armia demonów i innych paskudztw z Avernusa. Czym prędzej ruszono w stronę nieprzyjaciela, ale bez dodatkowej pomocy Raigos nie będzie w stanie się obronić i została wysłana prośba o pomoc do wszystkich sąsiadów, lecz żaden pomocy nie chciał udzielić, twierdząc że to co się dzieje w Raigos jest problemem jego poddanych. Bez wsparcia i bez szans, wojownicy i wojowniczki królowej Erathi ruszyli na spotkanie demonicznej armii, do bitwy miało dojść niedaleko Meksilos przy zniszczonym klasztorze, lecz 2 dni przed bitwą królowa udała się sama na tajemnicze spotkanie. Nieznane jest miejsce oraz z kim było spotkanie, historycy i teologowie zakładają że musiało być z najpotężniejszym bytem natury, możliwe że z królową wróżek, ponieważ gdy doszło do spotkania z demonami po stronie obrońców stanęły zwierzęta i rośliny z okolic, które wyrównały siły.

Po jednej stronie stała królowa Erathia razem ze swoimi żołnierzami oraz stadami dzikich zwierząt, a po drugiej Jorgos Machiavelli potężny wampir, obok niego potężny demon Balor i jego demoniczna armia. Walka rozpoczęła się natychmiast, obie armie szybko się zwarły i zaczęła się rzeź. Praktycznie od razu można było zauważyć że stada zwierząt nie przechylą szali na zwycięstwo dla obrońców, ponieważ ginęły błyskawicznie, ale jak się okazało nie miały one za zadanie walczyć a jedynie zająć przeciwników. W pewnym momencie z nieba zleciały gryfy, które taranując demony wylądowały obok królowej i przewiozły najwyższego druida, Erathie a także dwóch mistrzów zakonów Espady oraz Santiago, na stronę dowódców przeciwnika. Królowa razem z mistrzem Espady pobiegła w stronę Balora, przy pasie mając nieznaną nikomu księgę, a druid razem z drugim mistrzem do Machiavelliego i zaczęła się walka miedzy nimi. Machiavelli zwarł swój miecz z mistrzem zakonnym i jako że był lepszym fechmistrzem to dzięki druidowi który mu przeszkadzał mistrz miał szanse z nim w walce, natomiast demon widząc co się szykuję, użył swojego bicza na drugim mistrzu zakonnym i przyciągną go do siebie, a następnie jednym uderzeniem rozpłatał go na pół. W tym samym momencie Erathia podbiegła do przeciwnika i raniła go dotkliwie w skrzydło, ogień buchnął z demona w stronę królowej ale ta na szczęście go uniknęła. Wypłaciła kolejne uderzenie w udo, przez co Balor zaryczał straszliwie, ale odwinął się jej szybko cięciem swojego miecza, który trafił ją w bok, nie zwracając uwagi na ból Erathia ponownie uderzyła demona. Walka trwała jeszcze chwilę, aż do momentu kiedy Balor dostał kolejne potężne uderzenie w kolano, w tym momencie królowa krzyknęła do druida, a ten magią oplątał demona pnączami. W tym samy momencie Erathia weszła na podest i zaczęła czytać zdania z książki, choć nikt ich nie rozumiał, ponieważ słowa brzmiały jak świst wiatru i szum liści. W pewnym momencie za demonem otworzył się ogromny portal, który zaczął wsysać Balora oraz wszystkie demony które pozostały na placu boju do innego wymiaru, potwór ryczał i wrzeszczał ale potężna magia ściągała go z powrotem do jego miejsca. Wampir w końcu pokonał mistrza zakonnego i jednym skokiem pojawił się obok druida, zbijając go na swój miecz, lecz ten ostatkami sił rzucił zaklęcie, które rozświetliło niebo słońcem i zanim Machiavelli się zorientował stał już w świetle dnia, a Erathia wyprowadziła cios który go dekapitował, kończący jego nieżycie.

**Wniebowstąpienie**

Po bitwie wszystkich rannych opatrzono, zmarłych pochowano a truchła demonów zniszczono magicznie, samą królową odeskortowano do stolicy, gdzie uleczono jej rany oraz naprawiono pancerz, choć nigdy później go już nie założyła. Przez kolejne kilka miesięcy czarodziejowie i kapłani podróżowali po kraju w poszukiwaniu kolejnych kultystów oraz innych pomocników Jeźdźców Krwi, a złapanych sprawiedliwie osądzono ale tym razem wszyscy winni trafili na stos. Druidzi czyścili oba miejsca bitew, oczyszczali obszar z negatywnej energii oraz zabezpieczali zwłoki tak aby nikt nie próbował ich użyć. W Loures stanął obelisk, który upamiętniał heroiczny czyn poświęcenia za państwo, a później została ogłoszona tygodniowa żałoba. Jako że wojna skończyła się w lato roku 1 p.w.e., Erathia, choć po jej nieskazitelne cerze nie było widać, wiedziała że zbliża się jej czas, dlatego starała się przez następne dni odbudować kraj oraz pomóc swoim poddanym jak tylko mogła. W zimę do wszystkich miast, zamków, wsi i klasztorów zostały rozesłane listy że na pierwszy dzień wiosny roku 0, królowa Erathia zaprasza wszystkich jej poddanych do stolicy na jej ostatnią przemowę. Okazało się, że poddani wzięli sobie od serca zaproszenie i ogromne tłumy z całego kraju przybyły do stolicy aby wysłuchać królowej, a ludu był tyle że wszystkie ulice miasta były zatłoczone aż ludzie nawet nie mogli przejść przez bramy miasta, mówi się że przyszło wtedy 500,000 osób. Królowa wygłosiła swoje przemówienie na rynku, wyznaczyła swojego następcę, którym został Gaspar, najmłodszy syn i podziękowała wszystkim zebranym za przybycie oraz za to że mogła być ich królową. Następnie powiedziała że jej czas się zbliża i chce wszystkich pożegnać oraz liczy przyszłe lata pozostaną dobre do ludzi Raigos. Wtem z tłumu wyskoczyły dzieci Erathi i przytuliły ją w koło, następnie wszyscy doradcy oraz szlachcice dołączyli do kręgu i jeśli nie był w stanie to przytulał kogoś w kółku, a następnie cała publiczność zrobiła to samo. Z nieba zaczął padać deszcz a wszyscy przytuleni zaczęli rozpaczać, ale nie trwało to bo w pewnym momencie wokół wszystkich zaczęło świecić lekkie złote światło, które stopniowo przechodziło z osoby na osobę w kierunku centrum, aż światło było na tyle jasne że spotkało się i rozbłysło wokół Erathii, następnie strzeliło w niebo, a na rynku przestało padać a zaczęło świecić ciepła złota poświata. Wszyscy się lekko cofnęli, a z nieba zleciały 2 anioły, które pokłoniły się królowej, mówiąc że oczekiwali na nadejście swojej pani i że ten dzień nadszedł. Następnie zapytali czy chce dalej wspierać swoich poddanych oraz czy dalej chce wytyczać im drogę do szczecią. Na oba pytania odpowiedziała twierdząco, wiec anioły powitały swoją panią, wstały i razem z Erathią powoli zaczęli unosić się ku górze. Ludzie szybko zrozumieli co się wydarzyło i zaczęli wiwatować, skakać i się radować, a ostatnimi słowami ich królowej było aby się nie lękali, gdyż ona zawsze będzie z nimi.