Strażnicy Światła

**Strażnicy Światła** (bras. Kulator a an Luc'h) - Elitarna jednostka erc'htudzkiej Białej Straży, oddelegowana specjalnie do strzeżenia świątyń poświęconych Laevrathowi oraz niegdyś bram Enklawy w Górach Szarych. Selekcja do tej formacji jest niezwykle rygorystyczna. Służba w tej formacji jest dobrowolna i odbywa się na zasadzie ochotniczej.

## Początki tradycji

Tradycja Strażników Światła sięga jeszcze początków Nevez Deroù, kiedy było to miano przyznawane najbardziej elitarnym gwardzistom Athbora Laerhana, pierwszego Pomazańca Laevratha oraz tego, który wyprowadził Erc'htudów z Glad Hanternoz. Dopiero z rozwojem państwowości tej rasy, po ukończeniu około 1300 roku Ery Pokoju budowy pierwszego Sanktuarium Światła w Kêr Thalor, Laerhan uczynił ze swej osobistej straży strażników Boga. Wówczas stanowili oni liczbę około 500 Strażników. Razem z nimi powołano instytucję Wielkich Magów. Kiedy ustanowiono kontakt z Rendończykami, dekretem Aotrou Laerhana, rozszerzono liczbę Strażników do 5000 oraz namaszczono ich również na stróżów bram erc'htudzkich miast, a część z nich obsadzono w Iyvahonie, wspólnej twierdzy Lundvegów oraz Erc'htudów. Okazało się to bardzo pomocne w przyszłych wydarzeniach.

## Służba podczas najazdu Rendonu

Kiedy wojska Rendonu najechały wschodnie wybrzeże Nevez Deroù, Strażnicy Światła brali aktywny udział w obronie Iyvahonu, jednak twierdza padła parę miesięcy później. Zabito wszystkich obrońców. Potem wkład Strażników Światła był widoczny w obronie Kêr Thalor. Najsłynniejszym przykładem ich poświęcenia jest Athvhur Vorsaroth, dowódca oddziałów z Vorsathu, który bronił wschodniej wieży strażniczej garstką żołnierzy, jaka mu pozostała. Na jednego gwardzistę przypadało 200 rendońskich "czerwonych diabłów". W obliczu porażki, Vorsaroth nakazał zająć wieżę ogniem, potem doprowadzając do jej zawalenia i na pewien czas powstrzymując siły wroga przed kontynuowaniem wgłąb Kêr Thalor. To jednak nie zatrzymało wroga na długo. Pozostali Strażnicy Światła dostali wówczas polecenie od Pomazańca, by ewakuowali cywili wgłąb Gór Szarych, gdzie jak dotąd istniało jedynie niewielkie miasto, Kêr Torrgen, i mieszcząca się obok posiadłość-twierdza Laerhana. Trudność sprawiła lawina, która osunęła się na Przełęcz Śnieżną w momencie ewakuacji, co zmusiło Strażników do przejścia Przełęczą Zachodnią. Był to teren niebezpieczny i niezbadany, jednak Strażnicy uważnie dopilnowali swych obowiązków i dzięki ich staraniom uratowano około 30% populacji Erc'htudów, jaka zamieszkiwała Kêr Thalor.

W Kêr Leaarholl i Kêr Blydhen Strażnicy Światła nie mieli już szans na sensowną ewakuację kogokolwiek. Wedle historycznych źródeł, polegli wszyscy, a zrabowane z ich trucheł zbroje zdobiły zagarnięty przez ludzi Pałac w Leaarholl przez długie stulecia.

## Służba w Enklawie

Po upadku Nevez Deroù, Erc'htudzi szybko rozpoczęli rozbudowę istniejących murów nowej Enklawy oraz drugiego Sanktuarium Światła w miejscu, gdzie Athbor Laerhan dokonał żywota i pozostawił po sobie fontannę aury. Miejscowością graniczną zostało Kêr Thalore, a u jego bram stanęli pozostali przy życiu Strażnicy Światła. Kiedy ukończono budowę Sanktuarium, stało się ono miejscem mianowania i służby następnych pokoleń Strażników Światła. Nominacje odbywały się raz na 10 lat.

### Zmierzch Czasów

Podczas Zmierzchu Czasów wkład Strażników Światła w obronę Enklawy był ogromny. Wielu z nich było świadomych, że mały procent przeżyje, więc poświęcali własne życia, ochraniając cywili i ewakuując ich wgłąb Enklawy. Otwarto wówczas dla zwykłych Erc'htudów, po raz pierwszy od zawsze, Wielkie Wrota Sanktuarium Światła. Strażnicy dokonywali też na prędko rytuałów pogrzebowych na zmarłych. Głównym zadaniem Strażników była jednak ochrona Płomienia. Kiedy ruszył on by ochronić Kêr Thalore, Strażnicy dostali rozkaz pozostania w Sanktuarium. Płomień zjawił się krótko potem, nieprzytomny i przyniesiony do Strażników przez swego wiernego gryfa. Wówczas Zivran Torrgaroth, Strażnik Światła w stanie spoczynku, zabrał nieprzytomnego Płomienia do wnętrza Sanktuarium Światła, by przywrócić go do pełni sił. Kiedy żadne z metod uzdrowień nie odnosiły rezultatu, Strażnicy Światła stopniowo zaczynali tracić sens w dalszej walce. Linia obrony łamała się coraz bardziej, pozwalając samemu Generałowi Czarnego pana na wkroczenie swym rumakiem w bramy Sanktuarium. To było już w rozsypce i zaczynało stopniowo się zawalać. Erc'htudzi i towarzyszący im ludzie i niziołkowie byli o krok od poddania się. Torrgaroth jednak zdecydował się postawić swój honor i życie na szali, ruszając do komnaty, gdzie Chorążowie Światła pilnowali najświętszego przedmiotu, jaki był w posiadaniu ich formacji - Sztandaru Światła. Uczony w piśmie i prawie Kultu Laevratha Strażnik wiedział o magicznych właściwościach Sztandaru i postanowił wyłamać go z ochrony Chorążych, niejako go bezczeszcząc. Potem ruszył ze Sztandarem na Generała Czarnego Pana i zdecydowaną szarżą pchnął prosto w serce swojego oponenta, sprawiając, że ten za sprawą magicznego proporca rozpadł się w pył. W międzyczasie do Strażników dotarła wieść o ożywieniu Płomienia, który wykorzystując magiczną aurę fontanny Laerhana pomógł pozbyć się pozostałych sił ciemności - kogo mógł, uzdrowił, a resztę obrócił w pył. Po tym Strażnicy Światła zorganizowali swe wierne gryfy do poszukiwań rannych i ogólnej ewakuacji wszystkich pozostałych przy życiu na wyspę Arcaibh.

## Służba na Arcaibh

Strażnicy Światła brali czynny udział w budowie Kêr Goanag. Kiedy stanęły pierwsze mury, oni stanęli u ich bram. Inni Strażnicy pomagali też przy budowie Świątyni w Velld. Po ukończeniu budów, Strażnicy Światła kontynuowali swoją służbę na nowym lądzie, docelowo stacjonując w Kêr Goanag. Ich liczebność zmniejszono jednak do 1000, a ilość kandydatów ograniczono. Warto nadmienić, że nominacje odbywały się na Arcaibh co 5 lat, a nie co 10, jak to było wcześniej. Pięciu Strażników Światła oddelegowano do służby w Świątyni w Velld.

## Warunki służby

Kandydat musi być pełnej krwi erc'htudzkiej, być bezdzietnym kawalerem, posiadać nieposzlakowaną opinię i być z rodziny o takowej opinii do 2 pokoleń wstecz włącznie. Dodatkowo musi posiadać na tyle silną aurę, by dostąpić namaszczenia przez Wielkich Magów. Do formacji przyjmuje się elfów wyłącznie płci męskiej w wieku od 54 do 105 lat. Służby nie można przerwać. Kończy się ona wraz z osiągnięciem przez Strażnika Światła wieku 105 lat. Wówczas jest on zwalniany honorowo ze służby oraz może założyć rodzinę. Strażnicy Światła poza stanowiskiem służby również są zobowiązani do godnego reprezentowania swojej formacji. W przypadku, gdy Strażnik Światła zostanie o coś oskarżony i udowodni mu się winę, czeka go bezwzględna kara śmierci i odebranie prawa do pochówku.

### Szkolenie

Każdy Erc'htud który chce zostać kandydatem na Strażnika Światła musi wpierw ukończyć bardzo ciężkie 10-letnie szkolenie, które kończy się egzaminem. Jeżeli uda się go zdać, ów elf zostanie kandydatem na Strażnika Światła i będzie mógł wziąć udział w Egzaminie Ostatecznym. W szkoleniu zawierają się przede wszystkim sztuki walki, sztuki magiczne, musztra, nauka o prawie Zwoju Przymierza oraz historii elfów, ujarzmianie gryfów oraz wyuczenie kandydatów wewnętrznego spokoju ducha. W tym ostatnim skupia się na tym, by Strażnicy swą aparycją i nastawieniem wzbudzali od razu respekt u innych. Jednym z elementów ich przyszłej służby jest stanie na baczność przez długie godziny i absolutny zakaz wyrażania twarzy w żaden inny sposób, prócz tego wyuczonego. Sprawia to później, że nawet ci, którzy nie przeszli Egzaminu, są znacznie bardziej konkretniejsi i poważni od reszty Erc'htudów - mniej lub bardziej niedostępni emocjonalnie.

### Egzamin Ostateczny

Egzamin składa się z części teoretycznej oraz praktycznej. Podczas teoretycznej sprawdza się u szkolonych znajomość treści Zwoju Przymierza oraz sztuk magicznych, połączony z elementami historii Bras'tudów, Erc'htudów oraz samej formacji Strażników Światła. Część praktyczna jest podzielona na etapy. Jeszcze przed rozpoczęciem ów części, szkoleni zostają ustawieni na Wielkim Placu Sanktuarium. Przechodzący pośród nich Wielcy Magowie oceniają siłę ich aur i w przypadku wytypowania za słabej, każe się szkolonemu odejść. Na tym etapie odpada około 25% szkolonych. Następnie przed tymi o wystarczającej aurze stoi test zdolności magicznych. Składa się on z wybranych przez Wielkich Magów zaklęć, które zaczynają się od najłatwiejszych, a kończą najtrudniejszymi. W końcowym etapie testu zostaje jedynie garstka z wcześniejszej małej armii. Szacuje się, że tylko jeden na dwa tysiące szkolonych Erc'htudów dostępuje zaszczytu zostania Strażnikiem Światła.

### Idea Strażników Światła

Za wszystkimi tymi obostrzeniami stoi jedna idea - Strażnicy Światła mają być najczystszymi wzorami do naśladowania, autorytetami społeczeństwa i reprezentantami Laevratha na Eonie oraz najznamienitszymi wojownikami i magami Białej Straży.

## Rytuał Mianowania

W trakcie mianowania na Strażnika Światła, odbywającego się rok w rok w dzień w którym Laevrath przekazał Calevinthrowi dar Wyższej Magii, w Wielkiej Świątyni Laevratha w Kêr Thalor (do czasu najazdu Rendonu), w Sanktuarium Światła w Torrgen (po upadku Nevez Deroù), oraz w Kêr Goanag (po migracji na Arcaibh) wszyscy kandydaci czekający na mianowanie składają przysięgę honorową na Zwój Przymierza i Sztandar Światła przed Pomazańcem Laevratha (do 1814) lub przed Płomieniem (po 1814), otrzymują namaszczenie i rytualne tatuowanie twarzy oraz w ich ręce składane są ich ceremonialne halabardy oraz służbowe topory.

## Przywileje Strażników

Strażnicy Światła, przy swej wymagającej i ograniczającej służbie, mogą liczyć na zadośćuczyniające im to przywileje. Największym z przywilejów jest możliwość wstępu na każdy z terenów podlegających Sanktuarium Światła, a do 1814 również Klasztoru Wielkich Magów. Emerytowani Strażnicy mogą liczyć również na pokaźną emeryturę, która, w zależności od uzyskanego w toku służby stopnia, gwarantuje dostatni byt dla Strażnika, lub jego i jego ewentualnej rodziny, niwelując konieczność pracy przez resztę życia. Strażnicy zwyczajowo są też traktowani priorytetowo przy załatwianiu wszelkich urzędowych formalności oraz przysługują im korzystniejsze ceny różnych dóbr. Posiadają oni również uprzywilejowaną pozycję w społeczeństwie - są traktowani jako wzorce oraz z zasady są bardzo szanowani, bez względu na swoje pochodzenie.