Podejmujesz walkę

Nie czekając aż ta mała wywłoka wypali ci oczy, uderzasz ją z karata w czoło. Jednak było to niefortunne posunięcie, gdyż uderzenie poraziło jej układ nerwowy i dostała spazmów, rozpryskując zasadowy środek na wszystkie strony, trafiając między innymi tam gdzie celowała. Nie tracąc czasu biegniesz do kuchni, chwytasz cebulę i zaczynasz ją siekać, co powoduje nadmierny łzotok, rozcieńczając detergent, zabijając wszystkie bakterie, uodparniając cię na większość chorób ludzkości, a także osłabiając twój wzrok, gdyż jako warzywo - jest dla ciebie silnie szkodliwe (akceptowalne wyłącznie jako dodatek do śledzia, boczku lub w formie zasmażki). Jednakże strata dobrego widzenia nie jest tak znacznym problemem, gdyż i tak potrafisz korzystać z echolokacji wydając ultrablypnięcia odbijające się od przedmiotów.

Kiedy tak szatkujesz cebulę i ronisz krokodyle łzy nachodzi cię matka Pstrokatej - Balbina Stańczyk. Niska, podstarzała, gruba kuchara zapędzona przez męża do kuchni, gdzie pracowała za darmo od czasu wiejskich zaślubin, spojrzała na ciebie ze zdziwieniem. Zdziwienie szybko zamieniło się we wściekłość i obrzydzenie - "Kto śmiał tknąć gary w mojej kuchni! Ta kuchnia jest moja! Kim ty do cholery jesteś, ty łachudro?!" - wycharczała - "Skończyły mi się świńskie móżdżki, ale widzę, że przyszła dostawa!" - wykrzyczała niezwykle wysokim piskiem jakby zdziczała po latach niewolniczej pracy. Zszarpnęła siatkę z głowy (która wbrew pozorom nie służyła do podtrzymywania włosów, aby te nie wpadały do zupy, a do wyłapywania much i innego robactwa zlatującego się do przepoconych kłaków i do okraszania nimi potraw), cisnęła w kąt i morderczo zaczęła tupać w podłogę, piskliwie wrzeszcząc "Zabiję cię! Zabiję! Zdepczę! Zadepczę! Zmiażdżę, zgniotę i rozgniotę! A twój łeb wywieszę nad wejściem! Nikt nie tyka moich garów! Nikt! Nikt Nikt!". Nie mogąc już słuchać tych okropnych wrzasków, podchodzisz do niej i zdzielasz z plaskacza. Po sali roznosi się ogłuszający plask \*PLASK\* i momentalnie Pasym wypełnia cisza, tak jakby cały świat wstrzymał oddech oczekując najgorszego. Nawet tykanie zegara wydawało się zgłuszone. Coś pękło w Balbinie. Nawet ty wiedziałeś, że to nie oznacza nic dobrego. Przez cały ten czas miała pusty i nieobecny wzrok, wtem ŁO! w jednej chwili spojrzała na ciebie z całą pogardą świata, z całą nienawiścią jaka się w niej zebrała(!) do męża i do niej samej(!) za to, że pozwoliła się traktować gorzej niż kundel bez nogi(!) - a całą tą nienawiść przekierowała na ciebie! Otworzyła gardziel, a to co wydobyło się z jej przepitej krtani było zwyczajnie nie do opisania(!) - pierwotny, dziki wrzask, które nie mroził krwi w żyłach - o nie nie, to byłoby potężne niedopowiedzenie - jej skowyt powodował zatrzymanie akcji samego serca na kilka, długich jak wieczność, sekund! W życiu nie czułeś tak paraliżującego strachu, jesteś na krawędzi życia i śmierci!

Cholera, co tu robić!? Co mogłoby umożliwić tobie przeżycie w obliczu takiego zagrożenia? Nie dane jest ci się jednak zastanowić. Balbina chwyta tasak rzeźniczy i rozpoczyna szarżę. "Hyyyyyyyyyyyyyyyaaaaaaaaaaaaahhhhhh" wyjękuje okrzyk bojowy, dopowiadając "Hyah" po każdym ciosie, boleśnie wysoko to intonując i szaleńczo się przy tym chichrając. Robisz sprawne uniki, flinty i fiflaki, patrząc z przerażeniem na szaleńcze i nieprzewidywalne ataki czumbalaji. Wtem słychać wywracające flaki w brzuchu \*HATYSZ\*. Nie! To nie może być prawda! Ta wariatka właśnie odrąbała ci rękę! Co robić!? Co do cholery zrobić, żeby nie zginąć z jej ręki?! Ta w tym czasie przygląda się swojemu dziełu niezwykle uradowana, jednak nawet ta radość nawet minimalnie nie zmyła nienawiści z jej twarzy, nadal można było wyczuć tę emanującą pogardę, gotową razić każdego, kto wejdzie jej w drogę.

Korzystając z tego ułamku sekundy zastoju w walce, skierowałeś wzrok w stronę wyjścia z kuchni, ale tam już czekał Stańczyk. Kiedy tylko cie spostrzegł, nie widząc co się dzieje, wydał polecenie "Miśka, bierz go!". Z zarogu wypadła nagle jakaś czworonożna, niesamowita kreatura, która w ułamku sekundy wspięła ci się na grzbiet i zaczęła kąsać i okładać po głowie pięściami, wydając niestworzone charknięcia. Nie był to pies, a człowiek tym bardziej. Kiedy tak monstrum tłukło cię po łbie, Balbina zdążyła wznowić atak. Chwyciła odcięte ramię z niezwykłym wypadem niczym gibon chwytający się gałęzi, nie tracąc w ten sposób czasu na schylanie, i zamachując się niczym rasowy dres z baseballem, potężnie zdzieliła was oboje kończyną, trzymając ją oburącz z nad głowy. Worek kończyn i kości, jaki razem stworzyliście, przejechał po posadzce pokaźną długość pomieszczenia, gdzie na koniec wyrżnąłeś w zmywarkę łbem z wielkim impetem. Jednak Balbina nie traciła czasu na podziwianie swojego dzieła, lecz z równą prędkością deptała wam po piętach podczas tego widowiskowego ślizgu. Nie było więc czasu na odzyskanie klarowności umysłu, kiedy to furiatka chwyciła za pierwsze lepsze kończyny, na jakie natrafiła i kontynuowała swój szał. Tak się złożyło, że objęła lewą rękę i nogę Miśki swoimi łapami i z ogromnym wrzaskiem i potęgą, zaczęła obracać się po całej kuchni, zbijając przy okazji wszystkie naczynia z blatów, a kiedy się rozpędziła do odpowiedniej prędkości, korzystając z siły odśrodkowej, cisnęła dziwolągiem z piramidalną werwą o ścianę, łamiąc większość kości. Monstrum zwinęło się w kłebęk w miejscu gdzie upadło, ale Balbina nie znała litości. Była w takim szale, że nie widziała nawet kogo okłada. Chwyciła skowyczącą kreaturę za kostkę, i ciągnąc po posadzce, zostawiając krwawy szlak na płytkach, doszła do kuchenki, gdzie przypalała ją niemiłosiernie, a słodki smród opalanego mięsa pierwszy raz w życiu powodował, że nie byłeś zbyt głodny. Wrzask potwora natomiast paraliżował jeszcze bardziej niż wcześniej, choć sądziłeś, że dawno osiągnąłeś granicę. Na koniec Balbina chwyciła rondel i niezwykle brutalnie zaczęła pałować Miśkę denkiem niczym stolarz gwoździe młotkiem.

Byłeś przekonany, że ta psychopatka zaraz się weźmie za skończenie także i z tobą. Już składałeś pacierze do Grubisa Chrystusa, kiedy to do pomieszczenia wpadł Stańczyk z Pstrokatą Pindą! Ta ostatnia użyła swoich barw do odciągnięcia uwagi Balbiny niczym rozjuszonego byka, kiedy to Stańczyk, trzymając pal do nabijania kebabów, wbiegł na furiatkę, przebijając ją wraz z Miśką, wykorzystując tę drugą jako tarczę przed ciosami nieznośnego babsztyla. Wykorzystując impet wepchnął ją do składziku na warzywa, i zamknął, jak się okazało, tytanowe wrota oddzielające to małe pomieszczenie od kuchni. Było słychać walenie, skrobanie, jęki, wrzaski, piski i inne bliżej nieokreślone dźwięki dobiegające z zaplecza, jednak wrota wytrzymywały napór wariatki. Hura! Jesteś uratowany! Czując ulgę tracisz przytomność.

Budzisz się w ciemnym pomieszczeniu, mocno przywiązany do krzesła. Wtem zapala się świeca, a w tle widzisz kilka ciemnych sylwetek. Przemawia do ciebie głos "Teraz musisz podjąć decyzję, wybierz mądrze". Poznajesz ten głos, to Stańczyk. "Jesteśmy Mrocznym Bractwem. Zajmujemy się zabójstwami na zlecenie. Nasz ród od pokoleń stanowi trzon tej organizacji. Wspomóż nas, albo zgiń!". No cóż, nigdy ci to nie przeszkadzało, a skoro to sprawi, że się odczepią, to nie zostaje nic innego jak się zgodzić. "Aby dowieść szczerości, musisz wykonać pierwsze, testowe zlecenie" - mówi błazen, głowa organizacji - "możesz je wybrać. A więc jaka jest twoja decyzja?"

1. Pozbądź się Britney Spears, ladacznicy w stroju cheerleederki

2. Zgładź Magdę Gessler, babsko niszczące innym restauracje

3. Zabij CapedCapybara, fałszywą streamerkę