Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1d) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1c) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1e) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Onder valse naam

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Hoofdstuk 7: Onder valse naam

Samen verder, dat was waarschijnlijk de beste optie die ze hadden. Reala had ook best alleen naar Phandalin willen reizen, maar de tabaxi stond er op om haar in ieder geval naar het mijnwerkersdorp te vergezellen.

Of het uit dankbaarheid of uit angst was, durfde de Cancion-elf niet met zekerheid te zeggen.
De katman liet zich echter niet op andere gedachten brengen.
Hij ging met haar mee, ook al zou dat pad hem richting gevaar leiden.

Terwijl ze, met een dag vertraging, de hoofdweg weer wisten te bereiken, begon Reala te twijfelen of het wel een verstandig idee was om de tabaxi op sleeptouw te nemen.

De man was één brok zenuwen, alert op ieder piepje in de omgeving en nog bang voor zijn eigen schaduw. Hij bleef continu twee stap rechtsachter haar lopen en had zijn vuisten stevig gebald.

'Gaat het?' vroeg Reala met een opgetrokken oog. Hij schrok zelfs van haar stem.

'Excuseert u mijn nervositeit, juffrouw,' zei de tabaxi en hij deed een poging om een iets meer ontspannen houding aan te nemen.

'Uw nervositeit heeft gegronde redenen als ik zo de gebeurtenissen in de afgelopen vier-en-twintig uur in acht mag nemen. Wat brengt u naar de Zwaardkust? Of brengt deze vraag u alleen maar verder in verlegenheid?' vroeg Reala die naast hem ging lopen.

Hij leek weer enkele stappen afstand van haar te willen houden, maar onderdrukte de neiging. Zijn blik gleed voor een moment naar zijn handen voor hij met een antwoord kwam.

'Een nieuw begin,' zei hij uiteindelijk bijna fluisterend. 'Ik...kreeg een kans.'

*Rol inzicht (R): 19*+5 tegen *misleiden (A): 3+7*

'Uw woorden zijn optimistisch, doch uw toon is droevig. U hoeft mij niet te antwoorden, maar ik maak de aanname dat uw vertrek niet geheel vrijwillig was,' zei Reala vriendelijk.

Opnieuw vervloog de tabaxi in een lang stilzwijgen voordat hij eindelijk de juiste woorden gevonden leek te hebben. Al deed tijd ging hij stukje bij beetje weer wat verder achter Reala lopen.

'Ik heb geen kwaadaardige intenties,' sprak hij bijna verwrongen. 'Alleen weinig geluk de laatste tijd.'

'Had uw reis nog een concrete bestemming?' vroeg Reala voor wie het antwoord toch iets te dicht bij huis kwam en het liever over andere dingen wilde hebben.

'Het werd mij aangeraden om in zuidelijke richting te reizen. Ik wil kijken of ik ergens werk kan vinden in Diepwater of Baldurs Poort. En u, juffrouw? Waar leidt uw reis zich heen?' vroeg de tabaxi die nu ook zichtbaar een klein beetje leek te ontspannen.

Het was een apart moment, want Reala had net haar dolk gepakt om de scherpte er van te testen. Misschien dacht de katman wel dat ongure figuren daarmee wel twee keer zouden twijfelen om dichterbij te komen. Daar zat een kern van waarheid in, maar met hun huidige uiterlijk betwijfelde Reala of ze de moeite van het overvallen wel waard waren.

'Phandalin, een klein mijnwerkersstadje hier niet heel ver vandaan. Ik moet uitzoeken wat er met twee vermiste personen is gebeurd,' vertelde Reala en omdat de tabaxi zich veel comfortabeler leek te voelen met het onderwerp reisdoelen, vertelde ze hem ook hoe ze aan de queeste was geraakt en hoe ze op zijn spoor was gekomen.

*Rol inzicht (A): nat 20+7*

Ze had het hele gedoe met de twijgvloek en de beloning achterwege gelaten, maar blijkbaar had de tabaxi één en één al bij elkaar opgeteld en uit Reala's woorden kunnen opmaken wat haar betaling voor het vinden van Sildar Winterhal was. Hij wreef een keer moeilijk door zijn gezicht heen.

'Met uw welnemen,' begon de tabaxi met twijfel in zijn stem en hij hield een stap in zodat hij weer achter haar liep, 'zou ik u graag helpen met het vinden van de vermiste personen. Al is het maar om u te bedanken voor alle moeite die u heeft gedaan om mij in leven te houden.'

Reala keek een beetje verbaasd over haar schouder naar achteren toe. Uit ervaring wist ze dat avonturiers in alle vormen en maten kwamen en ze dus niet op het uiterlijk af kon gaan, maar deze katman was zo'n grote bal nervositeit dat ze vreesde dat hij van zijn stokje zou gaan bij de eerste beste aanvaring.

'Ik ben het door de commotie eigenlijk helemaal vergeten te vragen, maar wat is je naam eigenlijk?' wisselde Reala wederom van onderwerp. Het was een vraag die ze al langer had willen stellen, maar er leek nooit een goed moment voor te zijn. De tabaxi bleef angstvallig stil staan. Reala draaide zich om en keek de man doordringend aan.

*Rol inzicht (R)(18): 15+5*

'Word je gezocht?' vroeg Reala met de armen gekruist over elkaar. Ze zag hem naar adem snakken. Een vloekwoord viel bijna onverstaanbaar over zijn lippen, terwijl zijn ogen schichtig over de grond schoten op zoek naar een antwoord.

*Rol intimidatie (R)(12): 15+7, Rol kracht (R) tegen lenigheid (A): nat 1 tegen nat 20*

'Word je gezocht?' herhaalde Reala doordringend. De tabaxi wilde het op het rennen zetten, maar Reala greep hem bij de arm en rukte hem naar de grond. De katman was echter net wat sneller. Hij pakte haar beet bij de zij en sleurde de Cancion-elf mee in zijn val. Met een klap kwam Reala op de harde bosgrond terecht.

Een kans om terug te vechten kreeg ze niet. Zodra ze plat op de grond lag, ging de tabaxi op haar zitten. Hij pinde haar armen vast tegen de aarde en kneep er pijnlijk in. Reala kronkelde en krijste, maar ze kwam niet los.

'Ik heb geen kwade intenties!' grauwde de tabaxi.

'Ga dan van me af, klootzak!' schreeuwde Reala hem toe en ze stootte met al haar kracht haar knie in zijn rug.

*Rol kracht (R) tegen kracht (A): 18+2 tegen 11+0*

Hij klapte naar voren toe, happend naar adem en rolde van haar af. Reala zag haar kans om de rollen om te keren, ging op zijn rug zitten en plaatste met haar rechterhand de dolk op zijn keel, terwijl ze in haar linkerhand de sinisterstoot laadde.

'Ik vraag je dit voor de laatste keer: word je gezocht?' zei Reala bijna grommend.

*Rol intimidatie (R)(10): nat 20 +7*

'Ik denk het,' zei de tabaxi haastig. 'Er...er was oorlog in mijn land. De burgers maakten een vuist tegen de tiran en ik...ik heb hun geholpen een paar mensen uit het paleis weg te smokkelen. Ik werkte daar al jaren, maar ik werd ontdekt en moest zelf op de vlucht slaan.'

*Rol inzicht (R) tegen misleiding (A): 20+5 tegen 20+5*

Er was iets in zijn stamelingen dat Reala lichtelijk deed twijfelen aan zijn woorden. Alsof hij tijd nodig had om een goed verhaal te bedenken. Ze zag echter ook de doodsangst in zijn ogen. Doodsangst en verwarring die van zijn gezicht hadden gedropen sinds ze hem gered had van de aardmannen.

'Heb je echt geen kwade intenties?' vroeg Reala en ze hield zijn hele wezen scherp in de gaten.

*Rol inzicht (R) tegen overtuigen (A): 17+5 tegen 3+5*

De tabaxi sloot de ogen en liet het hoofd hangen. Al lichtjes hijgende, drukte zijn hals nu zachtjes tegen het lemmet van de dolk in Reala's hand. De rest van zijn lichaam was slap geworden op een willekeurige huivering na.

'Tabaxi?' zei Reala, maar nu op een stuk zachtere toon dan die ze eerst gebruikt had.

'Ik heb echt geen kwaad in de zin, juffrouw,' fluisterde de katman nauwelijks verstaanbaar. 'Ik ben alleen incompetent.'

Reala zuchtte. Ze liet de mana van de sinisterstoot ontsnappen en gebruikte nu haar vrije hand om het hoofd van de tabaxi een beetje op te tillen voor ze de dolk van zijn slagader weg haalde. Daarna ging ze, nog wel lichtelijk op haar hoede, van hem af. Hij bleef roerloos liggen.

'Als wat je zegt waar is, dan denk ik dat het in jouw geval veiliger is om onder een valse naam te reizen. En met een vals motief. Heb je een schuilnaam die je zou kunnen gebruiken waardoor je mogelijke achtervolgers je niet direct zullen herkennen?' vroeg Reala.

De tabaxi schudde zijn hoofd. Met de ogen op het randen van het pad gericht, ging Reala haar herinneringen af naar mogelijke goede namen. Haar gedachten bleven een moment hangen bij de kruiden die de katman had meegebracht voor het ontbijt.

'*Aramis.'* zei Reala die de smaak van het gekruidde vlees nog kon proeven. De tabaxi keek een beetje zijdelings op.

'Aramis. Het betekent "rozemarijn" in Sylvan. Mijn naam is trouwens Reala,' zei de Cancion-elf.

*Rol geschiedenis (19)(A): 10+0*

De tabaxi keek een keer zwaar bedenkelijk naar de grond voor hij overeind ging zitten. Hij kuchtte een keer voor hij het stof en zand uit zijn vacht probeerde te vegen, maar het leek weinig nut te hebben. Wellicht maakte hij het nog erger.

'Aramis,' zei hij tegen zichzelf. Met het voorzichtigste glimlachje keek hij vervolgens Reala aan. 'Is het wel passend om een elvennaam te dragen als men van een simpele komaf als mij is?'

*Rol inzicht (15)(R): 15+5*

'Ik kan je ook Minkus noemen, naar mijn oude huiskat, maar volgens mij bevalt de klank "Aramis" je veels te goed,' zei Reala met een plagend glimlachje. De blik van de tabaxi gleed schuldbewust weer terug naar de grond. In zijn ogen lag echter een kleine schittering en hij knikte lichtjes.

Met een soepele beweging stond Reala op. Ze klopte het stof van zich af en stak de dolk weer veilig weg.

'Wat dacht je van een frisse start, Aramis?' zei ze, terwijl ze hem een hand aanbood om hem overeind te helpen. Hij twijfelde voor een moment. Toen pakte hij haar hand zo voorzichtig mogelijk vast tot Reala er in kneep en hem in één beweging van de grond trok om hem vervolgens in een warme omhelzing te nemen.

'Het komt wel goed met je,' zei Reala zachtjes terwijl ze hem dichter tegen zich aandrukte. Hij was al bijna net zo mager als haar en hij rook naar bloed en zee. Aramis bewoog zich niet, maar ze voelde hoe zijn hartslag langzaam tot rust kwam.

'U kan op me rekenen, juffrouw Reala.'

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Een dag. Dat had het ze nog gekost voor ze eindelijk bij de splitsing naar het Drie Zwijnenpad hadden bereikt. Het was echter wel een ontzettend mooie dag geweest waarbij de herfstzon het hele woud in een vurig goud en rood zette.

De hele tijd waren de twee avonturiers wel op hun hoede geweest voor mogelijke gevaren, maar de warmte bracht toch een zekere ontspanning met zich mee en al snel maakte de stilte plaats voor een nieuwsgierigheid die zich niet langer liet onderdrukken.

'Juffrouw, met uw welnemen zou ik wellicht een idee willen opperen betreffende mijn anonieme passage hier,' begon Aramis en voor het eerst klonk hij niet meer bang. Eerder opgewekt. Hij bleef echter nog wel altijd trouw twee stappen rechtsachter haar lopen.

'Zeg het eens,' antwoordde Reala.

'Wel, het is mij in de afgelopen dagen opgevallen dat de juffrouw een zekere vocabulair bezit die niet zou misstaan onder de vooraanstaande lieden in deze wereld,' begon de tabaxi. 'En dat u, verhult achter de simpelste kledij, over een uitstraling beschikt die menig prinses jaloers zou kunnen maken.'

'Is dit een poging om achter mijn verleden te komen?' vroeg Reala met een mengeling van kilte en speelsheid in haar stem.

'Oh, nee, juffrouw! Ik wilde niet brutaal overkomen,' zei Aramis en hij sprong bekant nog verder naar achteren toe. Reala schonk hem een plagelijke glimlach. De tabaxi schudde een keer met zijn hoofd voor hij weer twee passen achter haar ging lopen.

'Wat wilde je nu voorstellen, Aramis?'

'Wel...gezien uw vooraanstaande uitstraling zou ik me wellicht als uw dienaar voor kunnen doen. Ik heb jarenlang aan een hof gewerkt, ziet u, en ik weet zeker dat ik mensen kan overtuigen als ze over uw afkomst twijfelen,' opperde Aramis voorzichtig.

'Ben jij er zo zeker van dat ik van adel ben?' vroeg Reala nieuwsgierig. Het bleef eventjes stil achter haar.

'Toen u mij, op de open plek, weer bij bewustzijn bracht door middel van uw magie was ik in de veronderstelling dat ik te maken had met een machtige tovenares die anoniem door de wereld reist om de harten van de lieden te testen,' zei Aramis. Naarmate hij met de zin vorderde, ging hij steeds zachter praten waardoor Reala hem nog maar net kon verstaan.

'Zoals in de oude sprookjes en legendes?' vroeg Reala die over dit onderwerp alleen al een paar sprookjesboeken in haar oude kamer had staan. Aramis knikte bedeesd.

'En wat denk je nu dat ik ben?' zei de Cancion-elf met een geamuseerde glimlach op haar lippen. Bij Anhorra, ze had een beetje sociaal contact echt gemist blijkbaar.

'Ik moet bekennen dat ik mijn eerste indruk van u nog niet heb uitgesloten, juffrouw. Met mijn beperkte inzicht durf ik niet te zeggen of u ook daadwerkelijk van adel bent, maar ik heb wel sterk het vermoeden dat u tenminste connecties heeft met de machtigen der aarden,' zei Aramis. 'Ik zal niet de eerste zijn die dit is opgevallen.'

De Cancion-elf knikte. Blijkbaar viel ze na jaren van afzondering nog altijd gemakkelijk in de oude patronen die haar waren aangeleerd. Saf was het vrijwel gelijk opgevallen en alhoewel Elaine er in de eerste instantie weinig om leek te geven, had haar adellijke uitstraling blijkbaar wel garant kunnen staan voor enig vertrouwen bij de vrouw.

Reala snoof een keer. Dat was een paar jaar terug wel anders geweest. Ze kon zich niet voorstellen dat er toen ook maar een greintje nobel bloed in haar lichaam had gestroomd.

'Ik wil dat mijn familie me kan vinden als dat nodig is,' begon Reala. 'Vandaar dat ik niet onder een valse naam reis en zo nu en dan een teken achterlaat. Ik vind het echter ook niet nodig dat iedereen weet tot welke familie ik behoor. Dat zijn mijn eigen zaken.'

'Begrijpelijk, juffrouw,' zei Aramis. 'Maar u kan eventueel ook een valse titel aannemen? Het is duidelijk dat we allebei van overzees komen waar er tientallen kleine koninkrijkjes zijn waar ze hier waarschijnlijk nooit van gehoord hebben. Laat staan de nog kleinere landgoederen waar de staten in verdeeld zijn.'

'En ik ben, als jonge adellijke dame, op avontuur gegaan samen met "mijn dienaar" tot we recent werden bestolen door een stel aardmannen,' maakte Reala het verhaal af.

Dat klonk...plausibel. Het was niet eens zo gek ver van de waarheid af en het was een verhaal dat Reala al meerdere keren voorbij had zien komen. Bij Anhorra, minstens een kwart van de adelstand in Eristir was weleens op avontuur gegaan en weer berooid teruggekomen. Mama Isabelle had daar ooit nog een schertsend lied over gemaakt.

Aramis knikt enthousiast.

'Vind je het niet erg om je als dienaar voor te moeten doen? Je bent immer een vrij man nu,' merkte Reala op.

'Ik dank de juffrouw voor haar bezorgdheid, maar een ouwe kat leert niet gemakkelijk zijn kunsten af,' zei Aramis.

'En ditmaal heb ik zelf mogen kiezen wie ik mijn meesteres noem. Daar ben ik al eeuwig dankbaar voor,' voegde hij er nog aan toe met een warme klank in zijn stem.

Reala wilde er nog op antwoorden toen ze iets verderop het pad lag liggen. Twee dode paarden doorboord met zwart gevederde pijlen. Waren ze op het spoor van Sildar gekomen?

## Trivia

* Op een of andere reden vind ik het heel lastig om personages aan elkaar voor te stellen. Voornamelijk omdat ik hierin nogal perfectionistisch kan zijn, dus daarom duurde het zolang voor de twee namen uitwisselden. Ik heb het ook maar even zo gelaten, omdat het op deze manier voor mij natuurlijker voelde.
* De dobbelstenen mochten me echt niet tijdens het schrijven van dit hoofdstuk.
* "Met mijn beperkte inzicht..." Aramis, je hebt een inzicht van +7 en dat is veel voor dit niveau.