Rozdział 2

- Cześć mamo, cześć tato, cześć Misza! – krzyknęłam wchodząc do domu i zrzucając z siebie plecak. Ja nie mogę, ile to waży!

- Cześć! – skoczyło na mnie coś białego, o oczach w kolorze ciemnego bursztynu.

- Zejdź z siostry – upomniała Miszę mama. Ta niechętnie zlazła ze mnie i pomogła wstać.

- Jak w szkole? – spytała szczerząc się.

- Zabiję cię za ten pomysł – jęknęłam.

- Wcześniej też chodziłaś do szkoły – zauważył tata.

- Powiedzmy, że do tamtych ludzi byłam przyzwyczajona. A oni byli przyzwyczajeni, że ich olewam! I byli w połowie ślepi…

- Ci nie są? – zainteresowali się rodzice.

- W sumie to są. Oprócz jednej – zaznaczyłam.

- O, robi się ciekawie – zaśmiała się cała trójka.

- Ale serio. Muszę z nią siedzieć w jednej ławce,
bo nigdzie indziej nie było wolnego miejsca! – jęknęłam. Tata zaczął się
 śmiać.

- Jakie to okropne – powiedział ocierając łapą łzy
śmiechu. Misza już się tarzała po podłodze, a mama powstrzymywała
wybuchnięcie śmiechem.

- Jak zauważyła, że obok niej jest jedyne wolne
miejsce, to coś cicho warknęła pod nosem. Prawie na pewno po smoczemu. A
 nawet jeśli nie, to usłyszałam z drugiego końca klasy. No i chyba to
zauważyła i wydawała się zdziwiona – powiedziałam.

- Jesteś przewrażliwiona – stwierdziła Misza.

- I jeszcze jedno – powiedziałam ciszej. – Czułam
dzisiaj, że ktoś przeglądał moje myśli. Ale zaledwie kilka sekund, ten
ktoś chyba nie był zainteresowany moimi myślami…

- A skąd ty wiesz jakie to uczucie? – spytała podchwytliwie mama.

- No chyba często rozmawiam ze smokami
telepatycznie – parsknęłam. – To jest uczucie takiego dziwnego łącza –
powiedziałam. A potem zajrzałam do głowy tej dziewczyny – przewertowałam
 szybko pamięć. – To był ten moment, kiedy zauważyła, że usłyszałam jej
warknięcie. Zdziwiła się, ale pomyślała, że może po prostu szukałam
innego miejsca. Powiedzmy, że w tym postanowiłam przerwać –
opowiedziałam.

- Czemu?

- Bo nauczycielka by mnie ochrzaniła gdybym się nie skupiała na lekcji – ucięłam.

– Są w domu lody?

- Pewnie, że są – powiedziała Misza. – Co ty myślisz, że nie będzie twojego przysmaku?

- Byłoby to typowe dla was…

- Przecież smoki nie jedzą lodów – Misza zaczęła mnie naśladować.

- Jesteście wyjątkiem – prychnęłam.

- Masz rację – oblizała się Misza. – Nałożysz, czy będziesz tak stać?

- Umiecie sobie nałożyć lodów – zauważyłam.

- Nie chciało mi się – wzruszyła ramionami Misza. Usłyszałam śmiech rodziców z tyłu.

- Możemy zostawić was same? – spytali.

- Pewnie – wzruszyłam ramionami. – Jedyne co
będziemy robić to ratować smoki z pułapek kłusowników – którzy nawet nie
 mają pojęcia o istnieniu smoków, ale to szczegół…

- Zwiedzać okolicę…

- Pakować się do lochów u…

- Czyli normalka – przeciągnęła się mama. – My się wybieramy na lot, dobrze?

- Jasne – powiedziałam nakładając Miszy lodów
rybnych. Dobrze przeczytaliście, RYBNYCH. To był jej pomysł. Jak
zauważyła, że są lody truskawkowe, waniliowe, czekoladowe, orzechowe,
mnóstwo owocowych… W każdym razie zaczęła się zastanawiać czemu nie ma
rybnych. I na co wpadła? Że jak nie można ich dostać w sklepach, to
zrobimy w domu! Mi osobiście chce się rzygać po tych lodach, nawet w
postaci smoka, ale reszta rodzinki z przyjemnością się nimi zajada. Dużo
 szybciej niż ja moje owocowe, mimo, że dostała ich ze dwadzieścia razy
więcej.

- Ile ty możesz to jeść? – wywróciła oczami.

- Delektuję się – odparłam i zaczęłam się śmiać. –
Dobra, możemy lecieć – odstawiłam resztkę lodów na stół i pobiegłyśmy w
stronę drugiego wyjścia. Pewnie się zastanowicie, czemu nie wlatuję tym
samym wejściem co smoki? Odpowiedź jest prosta.  Musiałabym lecieć
naokoło pomiędzy ostrymi skałami. Znaczy, tamto wejście jest bezpieczne i
 smoki nie są narażone na niebezpieczeństwo, bo inaczej dawno
zrobilibyśmy ze skalniakami porządek. Ale to jest niebezpieczne tylko
przy okrążaniu góry – czyli w mojej sytuacji. Teraz natomiast spokojnie
przebiegłyśmy przez mieszkanie, wypadłyśmy do tunelu, przemknęłyśmy
przez smocze jaskinie unikając ganiających się młodych, a na koniec
zeskoczyłam ze skalnej półki. Lecąc w przepaść zmieniłam się w smoka i
złapałam równowagę, a następnie wystrzeliłam w górę i znalazłam się obok
 Miszy.

- To jak? Sprawdzamy co tu ciekawego można znaleźć?
 – spytałam ze śmiechem. Misza nie odpowiedziała, tylko zanurkowała w
dół. Nagle zatrzymała się w powietrzu machając skrzydłami.

- Ale tu pięknie… - westchnęła. Podleciałam do niej
 i mnie też zatkało. Dołem płynęła rwąca, dość szeroka rzeka. Po jej obu
 stronach były pionowe, kamienne ściany. Brzegi były wąskie i obrośnięte
 mnóstwem ledwo trzymających się krzaków. Na kamieniach wystających
ponad wodę wylegiwało się kilka wodników rzecznych. Nagle usłyszałyśmy
trzepot skrzydeł.

- Nie zaczekałyście na nas – rozległ się pełen wyrzutu głos Kaskady.

- Sory, spieszyłyśmy się – powiedziała przepraszająco Misza.

- No, przecież nie mogłam dać się wyprzedzić – powiedziałam.

- No pewnie, przecież to najważniejsze – zaśmiała się Sora, piorunoskrzydły. Kaskada z kolei jest deszczownikiem.

- Coś mi mówi, że nasza błyskawica chciałaby stąd lecieć – parsknęła Kaskada.

- Wiesz, że nie lubię wody – skrzywiła się Sora.

- To polecisz trochę wyżej – stwierdziłam. – Ja
lecę tuż nad wodą, wy jak chcecie – powiedziałam i ruszyłam przed
siebie. Wodniki rzeczne tylko się obejrzały, parę wskoczyło w krzaki.
Leciałam w górę rzeki rozkoszując się prędkością. Nagle przede mną
wyrosła pionowa skała z której spadał wodospad, więc szybko podleciałam
pionowo do góry i znalazłam się na otwartej przestrzeni. Zaraz za mną
podleciała Misza, potem Sora, a na końcu Kaskada.

- To nie fair – wydyszała ta ostatnia. – Latacie dużo szybciej!

- Sory, taki life – uśmiechnęłam się. – Misza, mogę lecieć na tobie?

- Jasne, zmieniaj się – po chwili już spadałam. Nie
 trwało to jednak długo. Misza szybko mnie złapała i wrzuciła na swój
grzbiet. Teraz wszystkie leciałyśmy trochę niżej, spokojnie, obserwując
smoki górskie… Szkoda, że nie ma żadnych diamentu, ale są one bardzo
rzadkie, więc nie ma się co dziwić. Zobaczyłam też kilka kryształów
piórołuskich.

- Chodźcie, podlecimy tam – zaproponowałam.
Zmieniłyśmy kierunek lotu. Misza już miała zacząć pikować, kiedy nagle
coś zrzuciło mnie z jej grzbietu i zaczęłam spadać. Szybko zmieniłam się
 w smoka i wyhamowałam, a potem zaczęłam się rozglądać. Moją uwagę
przykuł taki jakby rozwiany, jasnoniebieski, szybko kształt. Szybownik
wichrowy. Latał wokół mnie. Kurde, jak ja nienawidzę takich taktyków! O
wiele trudniej ich złapać, żeby porozmawiać! Nagle coś spadło na
szybownika z góry i wylądowało najbliżej gdzie się dało, trzymając
wyrywającego się smoka w łapach. Sora. Ona zawsze wie kiedy uderzyć.

- Zostaw mnie! – wrzeszczała smoczyca szybownika próbując ugryźć Sorę.

- Zaatakowałaś nas – zauważyła Kaskada lądując obok.

- Nie was, tylko tę dziewczynę – prychnęła.

- Na jedno wychodzi – powiedziała Misza. Na jej widok smoczyca przestała się wyrywać.

- W takim wypadku przepraszam – powiedziała przez zaciśnięte zęby. Zmieniłam się w człowieka.

- A kiedy już widziałaś, że jestem półsmokiem, po co nadal mnie okrążałaś? – spytałam.

- Nigdy nie widziałam półsmoka – powiedziała.

- Kłamiesz – oznajmiłam opierając się o Miszę i udając, że obchodzi mnie wygląd moich paznokci.

- Okej, wygrałaś! Już zauważyłam, że czytasz w
myślach! Ludzie mnie atakowali i nie obchodzi mnie czy ktoś jest
człowiekiem w połowie czy nie!

- Ale nadal wierzysz, że się zmienią… - mruknęłam.
Nagle smoczycy udało się wyrwać i od razu kłapnęła zębami milimetry od
szyi Sory, która natychmiast się cofnęła. Teraz Misza nie wytrzymała.
Zauważyłam, że podkula przednie łapy i napina mięśnie, cały czas
machając wściekle ogonem na boki. Uszy miała płasko położone. O nie…
Kiedy napastniczka skoczyła w kierunku Kaskady, skoczyła również Misza.
Przetoczyła się po przeciwniczce i znalazła się na niej. Zaryczała
rozkładając skrzydła.

- Nie! - krzyknęłam widząc, że szykuje się do
wystrzelenia plazmy. W ostatniej chwili Misza jakby się ocknęła i
przekręciła głowę w bok. Biała plazma uderzyła w ziemię tuż obok głowy
szybownika.

- Masz do czynienia z córką alfy, kolejną z rodu
legendarnego Szczerbatka, przyjaciela smoczego władcy! – ryknęła Misza,
aż musiałam zatkać uszy. Teraz dopiero w myślach smoczycy dało się
wyczuć rezygnację.

- Już możesz ją puścić – powiedziałam do Miszy.
Zeszła ze smoczycy. - Mam nadzieję Sky (zgłoszenie Sky Nocna Furia), że
cię zbyt nie poturbowała? – spytałam.

- Stajesz po stronie tej agresorki?! – wrzasnęła Misza.

- Oj a weź przypomnij sobie jak było z Sorą – wywróciłam oczami.

- Okej, masz rację – westchnęła albinoska.

- Chodź z nami Sky – powiedziałam.

- Czemu?

- Bo musisz poznać moich rodziców i ty i Misza musicie im się wytłumaczyć – westchnęłam.

- Takie macie zasady w domu?

- Tak robimy. Lepiej mieć dziesięciu przyjaciół niż
 jednego wroga – wzruszyłam ramionami. – Wracajmy – zmieniłam się w
smoka i wzbiłam w powietrze. Przez chwilę uważnie przeglądałam myśli
Sky, czy nie będzie chciała uciec, ale poleciała za nami. Skierowaliśmy
się w stronę domu i lecieliśmy powoli, żeby trochę odpocząć.