Arudentio

Arudentio to skrót od słów "Arude-al-den", czyli "urodzony w mroku". Jako że litera "n" na końcu słowa oznacza w większości przypadków przeczenie, Aruden może także oznaczać "nie urodzony". Arudentio są niezwykle problematyczną rasą i choć nie można odmówić im inteligencji, często odmawia się im przyrostku -tio. Dzieje się tak ze względu na ich obrzydliwe upodobania żywieniowe. Arudentio spożywają jedynie surowe, nieprzetworzone mięso, przy czym z wielkim upodobaniem wybierają mięso innych istot rozumnych. Bardzo nieliczni przedstawiciele tego gatunku są uważani za nieszkodliwych i zdolnych do życia w społeczeństwie, a i ci z oczywistych powodów są nieraz dyskryminowani, co często kończy się linczem takich osobnika. Większość ich "społeczności" unika innych gatunków, za dnia ukrywając się na przykład w kanałach. Polują w nocy, co nikogo nie dziwi, gdyż ich oczy są przystosowane do słabego światła odbijanego przez księżyc, a skóry całkowicie czarne. Innym znakiem szczególnym jest ich uzębienie. Szczęka pełna kłów podobnych do rekinich, ułożonych w dwa rzędy. Nadto wyróżniają się ich długie kończyny [i tak naprawdę tyle mam na temat Arudentio w moich starych zapiskach. Dalej będę improwizował (tak jak przy połowie wcześniejszych wpisów, ale to szczegół)]. Ponieważ są długowieczni (mogą przeżyć około 250 lat, o ile ktoś wcześniej ich nie zabije, co wcale nie jest takie łatwe, tak przez wzgląd na ich "wyposażenie" ofensywne w postaci wspomnianych kłów i pazurów, jak i na twardą skórę, zdolną zatrzymać małokalibrowy pocisk) i starają się żyć w odosobnieniu, przetrwało ich do dzisiejszych czasów całkiem sporo (jedzą surowe mięso i uwielbiają te należące do innych istot rozumnych, ale są też w stanie żywić się mięsem nierozumnych gatunków), choć porozrzucanych po całym Werddiq i żyjących w małych skupiskach. Mawia się, że "prędzej padniesz ofiarą napadu rabunkowego ze strony Csrghetio, niż zadźgasz Arudentio nożem", co wskazuje na ich niezabijalność (co nie przeszkadza różnym ksenofobicznym grupom próbować i to nieraz skutecznie, choć polować na nich należy raczej z karabinem, niż pistoletem (chyba że podejdziesz naprawdę blisko, co jest bardzo ryzykowne)). Arudentio nie odnajdują się nawet w grupach przestępczych, przez wzgląd na obawy i dystans na jaki trzymają ich inne rasy. Oczywiście jest wśród nich sporo zbrodniarzy, ale działają oni albo solo, albo wraz z innymi Arudentio. Z drugiej strony, znana jest też historia Arudentio o pseudonimie Akaru (po prostu: Czarny), który przewodził sporej i dobrze zorganizowanej grupie przestępczej, skupiającej się na porwaniach. Przez długi okres czasu, żaden z jego podwładnych nie wiedział nawet, że ten jest Arudentio, jako że miał on wszczepy upodabniające jego sylwetkę do Katio i skrywał oblicze za turbanem oraz pod chustą, ale jak później się okazało, oprócz oczywiście okupu za porwane istoty, boss często też zjadał część, lub całość porwanego/porwanej. Początkowo jego podwładni tłumaczyli braki w częściach ciała swych ofiar furią bossa, lub zwyczajnie potrzebą wysłania przedramienia rodzinie w celu przyspieszenia wypłaty okupu za porwaną osobę, ale dość szybko prawda wyszła na jaw. Wtedy jego prawa ręka, niejaki Akai (Brązowy) po wcześniejszym dogadaniu się z władzami (grupa działała na terenie królestwa Binekoru) wprowadził go w zasadzkę w której zginęło 15 funkcjonariuszy policji (byli nieprzygotowani, nie wzięli ciężkiej broni, a walka z Arudentio z pomocą pistoletu, to jak przyjść z nożem na strzelaninę), a Akaru uszedł z życiem. Zemścił się później na swoich podwładnych, zabijając i zjadając większość z nich, a Akai'a dosłownie wywracając na drugą stronę (wiecie, wnętrznościami na zewnątrz). Później, przez wiele lat pracował solo, nie potrafiąc zaufać nawet współaruden. Jego błyskotliwą "karierę" zakończyła dwudniowa obława w której zginęło 2 funkcjonariuszy służb specjalnych i 3 policjantów, oraz kilka postronnych osób. O dziwo, został on ujęty żywcem i postawiony przed sądem. Skazany na karę śmierci został... nabity na pal, mimo iż ta okrutna kara została zniesiona na terytorium królestwa około dwóch wieków wcześniej (Akaru działał w I w. pzi.), dekretem króla Veztyma III at Akarur (zgadza się, "z Czarnych") zezwolono na wyjątek. Akaru cierpiał ponoć przez dwa tygodnie, to za sprawą wrodzonej wytrzymałości Arudentio, co okazało się akurat dla niego piekielnie potworną wadą.