Siemowit I

**Siemowit I** (ur. 43, zm. 67) - książę Lechicki w latach 50-67 tytularnie i 57-67 *de facto*, syn Kazimierza I i wnuk Lecha I. Ojciec Lecha II, oraz Rasława Kapłana.

## Dzieciństwo

Siemowit I był synem księcia lechickiego Kazimierza I, oraz Jadwigi - siostry wodza kaliskiego Ziemowita. Urodził się z wadą szczęki.

## Panowanie

### Regencja

Kiedy zmarł jego ojciec Kazimierz, Siemowit miał siedem lat. Rządy w plemieniu lechickim można było sprawować od czternastego roku życia, więc zaprowadzono siedmioletnią regencję. Początkowo regentem został skarbnik gnieźnieński Krzymir, który zmarł jednak w 53, a jego miejsce zajął kapłan Giedymin. Giedymin poczynił kroki w stronę zwiększenia swoich kompetencji i próbował nawet uzyskać poparcie możnych dla swojego syna jako następnego księcia lechickiego. Jednakże matka Siemowita Jadwiga, odsunęła go od regencji w roku 55 i sama zaczęła ją sprawować.

W tym czasie Siemowit pobierał wychowanie, głównie u wojewody gnieźnieńskiego oraz rady kapłańskiej z Nakła i Kalisza.

W 56 roku, na rok przed czternastymi urodzinami następcy tronu, do Lechii powrócił stryj Siemowita - Wacław. Trzydziestoczteroletni pretendent zbiegł od Kazimierza I za próbę objęcia władzy, lecz wrócił, aby ponownie starać się o tron. Zyskał poparcie części możnych lechickich, głównie ze wschodu - z Inowrocławia, Sieradza oraz Radziejowa, czyli grodów podbitych przez ojca Siemowita całkiem niedawno.

### Detronizacja Wacławska

Latem 56 Wacław zebrał kilkuset wojów z kujawskich grodów i wyruszył na Gniezno. Początkowy impet przyjęła drużyna książęca, lecz została ona rozbita pod Kruszwicą. Wacław zdawał sobie sprawę, że musi jak najszybciej zdobyć Gniezno, zatem nie podjął się oblężenia Kruszwicy i ruszył od razu pod stolicę. Szybka mobilizacja wojsk Siemowita nie zdążyła na czas i armia dowodzona przez wojewodę poznańskiego poległa pod Nakłem. Wtedy też Siemowit stanął na czele wojsk z Gniezna, Poznania, Nakła, Ostrowa Lędnickiego oraz Kalisza. Obie armie starły się pod stolicą i tym razem zwycięski okazał się prawowity książę. Był to kluczowy triumf, gdyż w Inowrocławiu i Sieradzu mobilizowały się kolejne zbuntowane jednostki, złożone głównie z chłopstwa. Po pokonaniu stryja pod Gnieznem, Siemowit wyruszył w stronę zbuntowanych grodów i pokonał niedobitki, a potem zdobył Sieradz i zmusił buntowników do kapitulacji. Wacław został pochwycony na kilka miesięcy przez czternastymi urodzinami Siemowita i wepchnięty do gnieźnieńskiego lochu, gdzie spędził resztę życia.

### Początki rządów

Siemowit I został mianowany księciem w 57 roku, w wieku czternastu lat. Od razu zaczął szukać sobie żony. Wybór padł na dwa lata młodszą księżniczkę mazowiecką, Gertrudę. Ojciec Gertrudy - Gościsław Chudy, ogłosił się księciem po zdobyciu Czerska rok wcześniej i stał się głównym rywalem Siemowita w walce o dominacje nad Polską. Przez następne lata Siemowit skupił się na odbudowaniu drużyny książęcej, która ucierpiała podczas Detronizacji Wacławskiej, a także poszerzaniu wpływów w grodach kaliskich. Znacząco usprawnił szlaki handlowe na zachodzie kraju.

### Podbój Rawiczan

Na południe od Leszna leżał silnie ufortyfikowany, choć niewielki gród Rawicz, który wraz z okolicznymi wsiami tworzył plemię Rawiczan. Siemowit zmobilizował wojów z Poznania, Gniezna, Nakła oraz Kalisza i ruszył na oblężenie w 61. Trwało ono dwa lata, z powodu wyjątkowo lekkich zim i dobrych upraw, które pozwoliły na utrzymanie stałych zapasów w Rawiczu. Po dwóch latach Siemowit zdecydował się na szturm, który zakończył się sukcesem i przyłączeniem Rawiczan w obręb jego domeny.

### Okres 61-67

W latach 61-67 Siemowit nie prowadził żadnych konfliktów zbrojnych, ani nie przeprowadzał znaczących reform. Powoli rozwijał drużynę książęcą, w której zwiększył rolę lekkiej jazdy. Poza tym, rozbudowywał świątynie w Gnieźnie i Nakle, a także obalił lokalne bóstwa kujawskie. W 64 urodził się mu syn, któremu nadał imię po swoim dziadzie - Lech. Dwa lata później na świat przyszły mu córki-bliźniaczki, Jadwiga i Rzepicha, a w 67 urodził się jeszcze jeden chłopiec, którego nazwał Rasław.

### Śmierć

Siemowit I zmarł w lecie 67 roku podczas polowania. Wypuścił do puszczy w okolicy Poznania niedźwiedzia i urządził zawody w tym, kto pierwszy go zabije. Podczas podróży przez las ze swoimi przyjaciółmi, został ugodzony strzałą w prawą pierś. Okazało się, że strzelał jeden z wojów należących do drużyny książęcej. Siemowit nie zmarł od razu, lecz do rany wdało się zakażenie. Podobnie jak ojciec, osierocił syna w młodości. Jego zabójca został skazany na śmierć poprzez rozszarpanie przez psy gończe, chociaż współcześni historycy wątpią, aby był to zamach, a raczej zwykły przypadek. Książę Lechii zmarł w wieku 24 lat.

## Próba oceny rządów

Ciężko ocenić rządy sprawowane przez Siemowita I. Objął władzę młodo i od razu musiał o nią walczyć ze stryjem. Pierwsze lata spędził na umacnianiu swojej pozycji politycznej, odbudowywaniu wpływów, drużyny książęcej i gospodarki, a także budowaniu sojuszy. Jedyny podbój, którego dokonał, nie zwiększył jego siły regionalnej. Umarł młodo, bez większych osiągnięć.

## Rodzina

Siemowit I miał jedną żonę, Gertrudę, z którą doczekał się czwórki dzieci.

* **Lech II "Hardy"** (ur. 64, zm. 92) - następca i książę lechicki.
* **Jadwiga** (ur. 66, zm. 94) - żona księcia mazowieckiego Czcibora.
* **Rzepicha** (ur. 66, zm. 111) - żona wodza warmińskiego Svejlusa.
* **Rasław Kapłan** (ur. 67, zm. 109) - kapłan w Nakle oraz jeden z głównych reformatorów Svarozicy.