Birkutowa Lotka

**Artykuł w czasie edycji!!**

## Edukacja

### Mentorzy

Wrzoścowy Kielich, Derkaczowa Gwiazda, Humbakowy Śpiew, Moroszkowe Kwiecie, Zakwitły Jaskier

## Wygląd

### Kolor oczu

Oliwkowo zielony *(ślepa na jedno z nich)*

### Długość futra

Średnie

**Birkutowa Lotka** **●** **Lotka** (ang. **Ernefeather**) - obecnie pełni rolę gońca w Klanie Ruczaju, choć jest też prawą łapą przywódcy, Spiekłej Gwiazdy. Rodzicielami Birkutowej Lotki są wyżej wymieniona Wrzoścowy Kielich oraz Derkaczowa Gwiazda, a braćmi nienazwana dwójka kociąt - jako jedyna z miotu przeżyła poród. Jako dorosła opiekowała się Modrą Łapą, porzuconym kocięciem samotników. Nauczana przez Humbakowy Śpiew, Derkaczową Gwiazdę, Wrzoścowy Kielich, Moroszkowe Kwiecie, Zakwitły Jaskier, miała tylko jednego ucznia - Kwaśny Owoc, niesamowicie cichego i skrytego kocura, przeciwieństwo jej samej, teraz jednak uczy wip. Miłość powyżej wymienionej medyczki.

Jedna z głównych bohaterów wip - książki autorstwa Jools.

## Wygląd

Birkutowa Lotka wygląda niemalże identycznie, co jej matka. To samo spojrzenie, z biegiem czasu połowicznie ślepe, tak jak i u rodzicielki, taka sama barwa poskręcanego futra kotki. Pod tą średniej długości szatą kryje się smukła umięśniona sylwetka klanowego gońca. Owe futro ma barwę cynamonową, lekko pozłacaną; klatka piersiowa, brzuch, pysk, łapy i jedno udo Birkutowej Lotki są natomiast śnieżnobiałe. Najciemniejszy fragment na sierści to plama nad nosem, szpiczaste uszy zakończone pędzelkami oraz przykrótki, puchaty ogon, gdzie zatknięto dwa pióra pewnego ptaka - birkuta, bielika. Co ciekawe, nie są to lotki, a sterówki wypadłe z ciała morskiego orła, zapewne podczas patrolowego lotu lub może walki z innym stworzeniem. Zastępczyni posiada oliwkowozielone oko - pod drugim z nich, mleczno białym na skutek oślepnięcia, widoczna jest szrama pozostawiona przez własną matkę, gdy Lotka wybrała nieodpowiednie słownictwo podczas kłótni z nią.

## Osobowość

Jako koteczka, Lotka należała z pewnością do niepoukładanych, nieposłusznych niczym wiatr morski dzieciątek. Nie nosiła długo żalu po stracie rodzeństwa, przecież nawet go nie znała. Ciekawska, charyzmatyczna i pomysłowa kotka skakała to tu, to tam ze swoją zgrają innych kotów. Szybko matka odsunęła ją jednak od przyjaciół, zmuszając do bycia cichą bezproblemową personą. Będąc uczennicą również czuła barierę dzielącą od rówieśników, wciąż wykonując żmudne zadania rodzicieli. Stała się idealną, posłuszną córeczką, jaką chciała Wrzoścowy Kielich z ojcem. Choć wybuchowy, dziki temperament Birkutowej Łapy zanikł, pojawiła się skłonność do szybkiej irytacji. Do dziś potrafi założyć maskę posłusznej kotki, lecz stara się tego nie robić. Aktorstwo wykańcza ją, przywracając nieprzyjemne wspomnienia. Gdy była uzależniona od zielska, podjadając owo co wieczór, musiała udawać zdrową i pełną energii, gdy narkotyk był jedyną rzeczą utrzymującą ją na nogach. Nie bierze do siebie każdego wypowiedzianego słowa - no chyba, że dotyczy ono kogoś innego. W przeciwieństwie do przeszłej siebie, zlewa to, co gadają wredne koty; zamiast zwijać się w kłębuszek w norze świadomości, wybiega naprzeciw oprawcy, mówiąc, co myśli i usprawiedliwiając każde ze swoich zachowań. Kiedy jednak idzie o bliską osobę... Oj, biada temu, kto urazi na przykład Moroszkowe Kwiecie, biada! Birkutowa Lotka wyrasta jak spod ziemi przed tegoż nosem, piejąc o chamstwie i empatii. Potrafi tak zatracić się w wykładzie, że odgryzając się jak najprawdziwsza żmija, zapomina o bożym świecie. Birkutowa Lotka to persona sympatyczna, przyjacielska. Otacza ciepłym skrzydłem, troską i miłością. Bardzo przywiązuje się do innych kotów, co wspomniano już wyżej, nie odpuszczając uszczypliwych komentarzy. Rozmawia i zagaduje, ale potrafi także spokojnie wysłuchać, dać czas na wygadanie się. Po odwyku wróciła jej dawna radość, ciekawość świata - rzecz biorąc wszystkiego. Ponownie pokochała życie.

## Historia

Narodziła się Wrzoścowemu Kielichowi i Derkaczowej Gwieździe, wraz z poronionym przez matulę rodzeńswtem. Mimo to, zdawała się nie widzieć bólu rodziców. Biegała po obozowisku Klanu Ruczaju wtykając nos w każdy kąt, nie interesując się konsekwencjami. O dziwo, mimo pochodzenia, a była przecież córką przywódcy i zastępczyni, nie rządziła się wśród kociąt w żłobku; urodziła się najwcześniej, więc pozostałe unikały jej, kuląc się pod zaciekawionym spojrzeniem kotki. Ponieważ jednak miała w sobie od dzieciaka wielką charyzmę, w końcu młode zaczęły podążać jej śladem, robiąc coraz to dziwniejsze rzeczy - wspinając się na legowisko starszych, podkradając zwierzynę ze stosu, konstruując szałasy i wiele więcej. Spostrzegłszy to, Wrzoścowy Kielich rozpoczęła odciąganie małej od krótkiego dzieciństwa. Wskutek tego, Lotka musiała w ciszy słuchać medyka lub opowieści wojowników, gdy jej znajomi bawili się bez niej. Przynosiło to smutek i ból, nie rozumiała obsesji matki; wycofała się lecz, tak jak jej kazano.

Od razu gdy weszła w wiek uczniowski mianowano ją na Birkutową Łapę. Sypiała w legowisku sama, a później, gdy Polnikowa Łapa i Sobacza Łapa doń dołączyli, w odosobnieniu. Rodzice nie pozwalali jej czuć się jak normalny kot, trenując we dwoje lub posyłając na naukę do klanowiczów, podczas kiedy inni posiadali po jednym mentorze, z którym mogli wytworzyć więź. Birkutowa Łapa wykonywała najwięcej obowiązków, często biorąc na siebie za dużo, bez wiedzy "postronnych osób z poza rodziny", jak mawiał tato. Jedynym ukojeniem nerwów zdawał się być poranny patrol z ówczesnym gońcem, Humbakowym Śpiewem. Jako jedyny z mentorów kotki rozumiał jej problemy; tak naprawdę tylko jemu się zwierzała. Wciąż miała wrażenie, jakoby każdy kot w klanie był agentem jej rodziców. Humbakowy Śpiew słuchał wyżaleń ze spokojem, gdy biegali nad rzeką, polując na myszy. Raz nawet pozwolił uczennicy pobiec ze sobą na terytorium Klanu Turni, by przekazać przywódcy jakieś ważne informacje. Poznała tam Popłochową Łapę i kilka miłych kotów, z którymi rozmawiała. Uwielbiała poczucie wiatru w futrze i wrażenie lekkości, a Humbakowy Śpiew i pozostali gońcy właśnie tym zajmowali się całe życie. Lecz kiedy wróciła z nim do obozu Klanu Ruczaju, opowiedziała uczniom z legowiska swoją przygodę; Wrzoścowy Kielich podsłuchała rozmowę, w wielkim szale zakazując spotkań z gońcem. Kocur przyjął to ze spokojem, jak wszystko, lecz Birkutowa Łapa załamała się. Choć nadal wykonywała rozkazy matki i ojca, samotnie wymykała się w nocy z terytorium, by ukoić narastający ból.

Z czasem jednak bunt koteczki ostygł. Stała się uległa, a indoktrynacje rodziców zagnieździły się na dobre we łbie uczennicy. Skupiła się już tylko na nauce, dbając o to, by nikt nie widział, jak cierpi. Zresztą, wpadła w pewien ciąg. Wczesna pobudka (ba, najwcześniejsza!), polowanie z Wrzoścowym Kielichem, patrol z jakimś innym kotem, kilka godzin w lecznicy pod okiem medyczki, Moroszkowego Kwiecia, kolejny patrol, znowu polowanie, wieczorna warta. I tak codziennie. Birkutowa Łapa była wycieńczona, ale też zbyt dumna, by pisnąć choćby słówko. Ponieważ matula celowała wysoko, szybko przeniosła ją do wojowników.

Zmieniła się tylko liczba treningów i chodzenia do legowiska Moroszkowego Kwiecia - na częstsze. Wizyty u medyczki spowodowane były podupadającym zdrowiem młodej wojowniczki. Kotce bardzo nie podobało się, co robił przywódca z partnerką swojej córce, jednak nie mogła się im sprzeciwiać. Dawała Birkutowej Lotce zioła, rozmawiała z nią pokrzepiająco. Trzymała u siebie jak najdłużej, wymyślając choroby, na które wcale nie cierpiała - łgarstwa i bujdy wędrowały z jej ust prosto w zadarte nosy rodzicieli Birkutowej Lotki. Robiła to wyłącznie po to, by chronić ulubienicę przed srogimi władcami.

W pewnym momencie Birkutowa Lotka podczas nieobecności znajomej znalazła ukryte w łożu zioła o kuszącym zapachu. Akurat od kilku dni nękała ją bezsenność, więc myślała, iż to ziarna maku, które pomogą wreszcie usnąć. Ledwo widząc co robi, połknęła papkę. Smakowała...dobrze. Zaskakująco dobrze; z tego co mówili starsi czasem zmuszeni pożerać ziaren wielkie ilości, mak był obrzydliwy, a tu: niczym ambrozja! Oprócz pracoholizmu do nałogów kotki dołączyło podkradanie tajemniczych ziółek, po czym wciąganie ich za plecami klanu. Wskutek braku afrodyzjaku robiła się nerwowa, roztrajkotana. Wiecznie na patrolach kwiczała o stworach z lasu, mówiąc, że widzi je zawsze i wszędzie (przez co koty chodziły jak na szpilkach, przerażone) - ciarki, których dostawała w zimnie miały być rzekomo Mamrotniakami jeżdżącymi na grzbiecie. Z opanowanej, ambitnej, stała się rozmarzoną, naiwną, irytującą dziewuchą. W końcu Klan Ruczaju sam zsyłał wojowniczkę w ciemnicę lecznicy, byle by się jej pozbyć. Oczywiście Wrzoścowy Kielich czy Derkaczowa Gwiazda nadal widzieli perfekcyjną kandydatkę na liderkę.

Moroszkowe Kwiecie natomiast w ogóle nie zauważała tego, jak odklejona od rzeczywistości potrafi być jej przyjaciółka. Wykradała ona zioła nocą, cały ranek i południe piejąc wesoło - potem zaś zapał stygł, wracała do poprzedniej postaci spokojnej kotki. W legowisku medyczki spędzała większość nocy, wpraszając się doń. Ponieważ Moroszkowe Kwiecie widziała, jak okropni są rodziciele Birkutowej Lotki, pozwalała kłaść się w gnieździe. I tak zresztą oliwkowooka wstawała co świt.

Sprawy pokomplikowały się w momencie, gdy jakże troskliwa matka Lotki postanowiła dać córce pierwszego ucznia. Padło na Kwaśną Łapę, cichego i skrytego kocurka. Prawie nic się nie odzywał, wykonując żmudną robotę bez jęku nawet, a tymczasem jego mentorka przechodziła kryzys - często musiała odstawiać ziółka, co skutkowało ogólną irytacją, a także, przede wszystkim, zwiększeniem rządzy organizmu. Tęsknie patrzyła na legowisko Moroszkowego Kwiecia, zmuszona, "dając wzór", spać w tym wojowników. Brakowało jej kotki, tak, ale głównie chodziło o kojącą ból roślinę. Nie umiała już cieszyć się chwilą, bo zawsze myśli wędrowały ku nocy, gdy, pod osłoną mroku, mogła zażyć choć trochę spokoju, po tym, jak ukradnie chociaż listek. Często odpływała podczas treningów z Kwaśną Łapą - kocur nie narzekał, ale nieźle wkurzała go niezaangażowana mentorka. wip

## Marzenia

Największym i najskrytszym marzeniem kotki, od malusieńkiej uczennicy, było nie tylko stanie się gońcem, lecz także prawdziwa miłość rodziców. Zawsze zazdrościła i wciąż zazdrości widoku szczęśliwej rodziny, w której jedyne, czego oczekuje się od pociech, to zdrowie. Nigdy w życiu nikomu poza Moroszkowemu Kwieciu nie wyznała by, jak bardzo jej szkoda, że sama nie mogła tego doświadczyć; nienawidzi za to rodzicieli i pluje im w pyski każdego dnia, w myślach. Chciałaby też móc cofnąć czas - nie próbowałaby ziół z leża medyczki. Twierdzi, że wpędziły one w ciąg, przez co straciła wiele księżyców na obserwowaniu oddalających się odeń kotów obłąkańczym wzrokiem; odwyk zresztą ciągnął się wieki, był chorobliwie nieprzyjemny, a za kotką na zawsze została nieco widoczna nalepka klanowej ćpunki.

## Relacje

### ₊˚⊹Moroszkowe Kwiecie

**●●●●●; partnerka** - Poznały się, gdy Lotka była drobną, dziecinną koteczką, a Moroszkowa Łapa dopiero co mianowaną uczennicą Żbiczego Szponu. Na początku młodziutka Lotka nie zwracała na nią uwagi, jednak kiedy rodzice odsunęli ją od Polniczka i Suni, rozkazali małej oglądać kotkę przy pracy. Łaziła więc zań z puchatym, wyprostowanym ogonkiem, nosiła zioła i obserwowała, jak przeżuwa różne papki lub wyciąga kleszcze z futer starszych. Otwierała ze zdziwienia oczy, widząc, co też potrafi przyszła medyczka. Przyklejona doń, uznawała Moroszkową Łapę za najlepszą przyjaciółkę. Lotka często przysłuchiwała się ziołowym wykładom, fascynując się właściwie każdym słowem Moroszki. wip

### ₊˚⊹Humbakowy Śpiew

**●●●⚬⚬; były mentor** - Od kiedy Lotka była kociątkiem, widziała w starszym gońcu autorytet. Spokojny i opanowany niczym góra, Humbakowy Śpiew zawsze wysłuchiwał jej wyżaleń, gdy na porannych patrolach narzekała na matkę czy ojca. Uwielbiała to, w jak małej ilości słów kocur potrafił zamknąć tak wiele - opowiadał koteczce o klanowych zwyczajach, wierzeniach, tłumaczył wagę talizmanów w życiu codziennym. Uczył wszystkiego, nie skupiał się nigdy tylko na jednym, a mimo to umiejętnie trenował podopieczną. Birkutowej Łapie imponowało to. Też chciała wiedzieć, jak uspokajać się w trudnych chwilach, by nie palnąć za dużo. Chciała być taka, jakim był Humbakowy Śpiew. Kocur był pewnego rodzaju idolem kotki. Czasem irytowała ją aura otaczająca futro gońca - szczęście. Nie życzyła mu źle, o nie. Do łebka Lotki wkradała się jednak zazdrość. Bo jak tu nie zazdrościć kotu, który może spełniać swoje marzenia? W ogóle kotu, co marzenia ma! Przecież uczennica musiała spełniać wolę rodziców i w przyszłości stać się liderką Klanu Ruczaju - Birkutowa Gwiazda miała być rozsądną przywódczynią. Humbak? Humbak urodził się w kochającej rodzinie, jak zresztą wszystkie koty w Klanie Ruczaju. Niczego od niego nie wymagano. Stał się tym, kim chciał już za kociaka. Birkutowej Łapy nie ciągnęło w stronę dowództwa, ani trochę. wip

## Ciekawostki

* Na początku wcale nie miała być ślepa na jedno oko; została stworzona jako postać drugoplanowa, co szybko zmieniło się.
* Dotąd został jej nawyk porannego wymykania się na samotne patrole i obserwacje wschodu słońca.
* Boi się, że nadejdzie kiedyś dzień, gdy straci całe poparcie pobratymców zostając wygnana, dlatego nadal nie gaśnie w niej wielka ambicja.
* Ziele, które tak kochała, wcale nie było makiem, nie określa się jednak, czym dokładnie.
* Jest homoseksualna.

## Galeria

Jako goniecPrezent bożonarodzeniowy od MoziOdświeżony wygląd, jako goniecNajnowsza bazaPixelowa główka Lotki
## Przypisy

1. ↑ Dodatkowa, niekanoniczna ranga - gońcy przekazują informacje pomiędzy klanami, muszą szybko biegać.
2. ↑ Formalnie Klan Ruczaju nie posiada zastępcy. Nie odbywały się żadne ceremoniały - Birkutowa Lotka po prostu radzi Spiekłej Gwieździe. Po jego śmierci na niej spoczywa obowiązek wybrania lidera, gdyż sama nie zamierza pełnić tej roli.
3. ↑ Nie można nazwać mentorstwa Moroszkowego Kwiecia właściwym, gdyż ledwo co została mianowana na medyczkę i nie za bardzo umiała przekazywać wiedzę.