I Wojna w Zatoce Mgieł

*Uwaga! Wykryto korupcje danych! Znaczna część informacji mogła ulec uszkodzeniu w przesyle poprzez Sieć!. Administracja uprasza o udzielenie pomocy dekorumpując ukryte treści.*
*Wszystko jest martwe, ten wszechświat jest martwy. Mówi się że Lawan Ur wypełniło go życiem, że dzięki nim nieprzeliczone tryliony mogą współistnieć ku uciesze swych dusz i serc. Niedorzeczne. Lawan Ur stworzyło dla nas wszystkich klatkę, pozbawioną krat jednak wciąż ograniczającą nasz każdy ruch. Nasze życia są spętane, nie łańcuchami ale powtarzającymi się sekwencjami komedii i tragedii. Cywilizacje się nie zmieniają, po prostu znajdują nowe sposoby na powtarzanie tych samych błędów. Istniejemy na truchłach gigantów, wdzięczni za ich rozkładające się mięso. Tak, całe Pleneum, ba, cały znany kosmos to cywilizacja duchów, martwych płodów których z grzeczności nikt nigdy nie poinformował że nie zdołały się urodzić. Spytałeś mnie jaki jest mój cel, do czego dążę. Pragnę osiągnąć coś, co jest niemożliwe w tym martwym wszechświecie. Chcę żyć.*

- Melkarth podczas jednej z niewielu szczerych rozmów z Markizem Krzyku

**I Wojna w Zatoce Mgieł –** zwana również **Wielką Wojną w Zatoce** **Mgieł** bądź **Wojnami Kartelowymi Melkartha**, była trwającą dziesięciolecia wojną która wstrząsnęła Zatoką Mgieł, wielokrotnie omijaną czarną strefą na mapie Galaktyki Źródła. I Wojna w Zatoce Mgieł i powiązane z nią dojście do władzy Melkartha Alissara „Zwiastuna Poranka” jest nierozerwalnie związane z serią kryzysów i wojen jakie miały zatrząsnąć Pleneum.

## Preludium

### Mężczyzna Któremu Powierzono Nóż

*Mój drogi Mōkai, masz talent do obserwacji, zauważ więc to – w tym świecie tacy jak ty nie mogą liczyć na wolność. Naucz się kochać swoje łańcuchy a uczynią się silniejszym, wytrzymalszym, lepszym. Ale nie wolnym, nigdy wolnym.*

- słowa jakie Melkarth usłyszał na pewnym etapie swojej indoktrynacji

Żadna szanująca się analiza Wojen Kartelowych Melkartha nie może obyć się bez skierowania szczególnej uwagi na osobę, która miała zdefiniować cały konflikt.

Melkarth urodził się Aeisheth, planecie będącą częścią Konkubinatu Elamu. Niewiele można powiedzieć o wczesnych latach jego życia – wedle samego mężczyzny, pierwszą część swojego życia po prostu przespał. Od momentu narodzin przez indoktrynację i nawet w czasie pierwszych lat służby w Kāhui swojej Pani, Melkarth miał wrażenie jakby lunatykował. Nie odczuwał prawdziwej radości ani prawdziwego smutku, po prostu robił co do niego należało i pozwalał by każdy następny dzień mieszał się z poprzednim. Nie miał przeszłości ani przyszłości, wyłączni teraźniejszość.

Pierwszy raz gdy Melkarth zwrócił na siebie uwagę miał miejsce gdy na posesję jego Pani wtargnęło zranione zwierzę. Kobieta kochała zwierzęta, więc jeśli jakieś przypadkiem weszło na jej tereny i nie wykazywało agresji, zabraniała je krzywdzić. Widząc poważne rany na ciele zwierzęcia, niewolnicy próbowali mu pomóc, jednak nawet drobny dotyk sprawiał zwierzęciu ból, który z kolei wywoływał negatywną reakcję w ich zindoktrynowanych umysłach. Kryzysowi zażegnał Melkarth, który zamiast pomóc zwierzakowi, szybko zakończył jego cierpienia a truchło wyniósł poza posesję. Gdy zapytany dlaczego to zrobił, Melkarth stwierdził że po prostu wykonywał swoje obowiązki.

Przez następne dni wszyscy spodziewali się że niewolnik zostanie ukarany, jednak kara nigdy nie nadeszła. Zamiast tego władczyni Kāhui po cichu obserwowała swojego niewolnika, czego ten nie zauważył, wciąż egzystując jakby śnił na jawie.

Pewnego dnia jednak jego Pani, Mi Suzu, zaprosiła go do siebie na spotkanie w cztery oczy. I powiedziała słowa które na zawsze wyryły mu się w pamięci:

*Będziesz dla mnie zabijał*

Tego dnia Melkarth zakończył swój letarg. Skończył się czas snu, nadszedł czas prawdziwych doznań.

Wiele można powiedzieć o Mi Suzu, jednej z najbardziej wpływowych kobiet na Aeisheth, ale nie że była w pełni stabilna psychicznie. Była równie ambitna co zapatrzona w siebie, równie pomysłowa co okrutna ale nader wszystko pragnęła przenieść hedonistyczny styl życia Konkubinatu do jego logicznej konsekwencji – wynoszenia swojego życia nad inne. W końcu jeśli to przyjemność jest najwyższą wartością, to logicznym jest że prawo innej jednostki do życia jest wartością niższą. Mord nie był niczym złym tak długo jak służył hedonistycznym celom. Niestety, nie była to logika którą Rodzic byłby w stanie zaakceptować. Mi Suzu musiała więc wprowadzać w życie swoją morderczą filozofię po cichu, rękoma innych.

Melkarth nigdy nie dowiedział się kim była jego pierwsza ofiara, pierwsza osoba którą zamordował pod czujnym okiem swojej Pani. Czy był to Mōkai innej kobiety, uciekinier albo po prostu zmanipulowany turysta? Tylko Mi Suzu wiedziała i wedle niej nie miało to żadnego znaczenia.

Co się liczyło to fakt że Melkarth miał zabijać dla niej i tylko dla niej. Miał nie patrzeć w oczy swoim ofiarom, tylko wypatrywać aprobaty w spojrzeniu swojej właścicielki. Miał pokonywać ich i rozcinać ich ciała tylko i wyłącznie dlatego że ona tego chciała. Przelana krew i odebrane życie miały być trybutem. To była forma handlu wymiennego, gdzie ból i rozpacz ofiary miały zostać przekazane w zamian za radość kobiety. Melkarth przyjął te warunki, nie miał w końcu wyboru.

Mężczyzna szybko stał się ulubionym Mōkai Mi Suzu, chociaż mało kto wiedział dlaczego. Kobieta dobrze się bawiła patrząc jak morduje na jej oczach innych ludzi, jednak monotonia szybko zaczęła ją nudzić. W miarę upływu czasu zaczęła urozmaicać swoją „grę”. Czasem zamiast porywać ofiary, kazała Melkarthowi samemu kogoś upolować. Czasem zabraniała mu używać jakichkolwiek broni, zmuszając by mordował gołymi rękoma. W końcu widok pracującego Melkartha zaczął sprawiać jej tak wiele przyjemności, że przeznaczyła spory majątek na umieszczenie pod jednym ze swoich pałaców gigantycznego i niesamowicie skomplikowanego labiryntu śmierci, do którego wrzucała niewinne ofiary na które polował Melkarth. Marne szanse w tym labiryncie miały nie tylko ofiary, ale również sam Melkarth, dla którego perwersyjne i mordercze zagadki były taką samą enigmą jak dla reszty przybywających do labiryntu. Z czasem stały się nawet gorszą, gdyż Mi Suzu zaczęła wyszukiwać słabych stron swojego niewolnika i opierać na nich nowe pułapki.

Jedyny powód dla którego nieszczęśnik był w stanie to wszystko przeżyć były jego zdolności obserwacji i adaptacji. U niewielu Mōkai rozwija się zdolności strategiczne oraz improwizacji, jednak z racji preferencji swojej Pani, Melkarth musiał opanować obydwa. Uczyniło to z niego istotę inteligentną, niebezpieczną ale i niechętną.

Chociaż Melkarth nie „lunatykował” już przez swoje życie, nadal było mu odległe pojęcie szczęścia i satysfakcji. Mordował często i w najbardziej chore sposoby, ale zawsze robił to dla Mi Suzu. Nigdy nie odczuwał spełnienia z tego co robił i powtarzał sobie ten fakt przy każdej okazji.

W 89 roku RP Melkarth dostał nietypowe zadanie. Pewnego dnia Amoura Quarinah, najbardziej wpływowa Wahina na Aeisheth, zgodziła się przyjąć do swojej siedziby niezwykle bogatego Koryosa. Fakt ten nikogo nie dziwił i spodziewano się że jest to po prostu kolejny przykład „miękkiej dyplomacji” z której słynął Konkubinat. Prawda była jednak dużo bardziej skomplikowana – wspomniany Keres był w rzeczywistości Inspektorem Sekcji 5 Inspektoriatu Generalnego Strefy Dobrobytu z tajną misją na Aeisheth. Mi Suzu nie wiedziała jaka to była misja, wiedziała jednak że śmierć agenta mocno uderzy w interesy wpływowej Wahiny. Tak więc agent musiał zginąć.

Jako że to zadanie było poważniejsze niż dotychczasowe gry, Mi Suzu nie ograniczała w żaden sposób swojego czempiona. Jedyne co zrobiła przed wypuszczeniem go było dokładne spojrzenie mu w oczy i paradoksalnie czułe przekazanie faktów:

*Jeśli Ci się nie powiedzie lub Cię złapią, otwarcie nazwiesz się zdrajcą. Powiesz że chciałeś uciec od swojej Pani, zabić Keresa i ukraść jego statek by dołączyć do Tangata Rangatira. Wyrzeknę się Ciebie, mój cudowny Melkarthu. Nikt nie będzie mógł powiązać mnie z tą zbrodnią. Czerp z tego radość. Urodziłeś się żeby ponosić konsekwencję, ja żyję żeby być od nich wolną.*

Niewiele myśląc Melkarth znalazł agenta i zaatakował go z zaskoczenia. Mężczyzna był znacznie groźniejszym przeciwnikiem niż reszta ofiar Melkartha i w uczciwej walce agent z pewnością pokonałby swojego napastnika. Dlatego właśnie niewolnik nie walczył uczciwie.

Gdy Melkarth w końcu zabił swój cel, po raz pierwszy przypadkowo spojrzał mu w oczy. Zobaczył tam coś co przyprawiło go o mdłości. Swój własny uśmiech. Uśmiech radości i satysfakcji. Widząc go niemal zwymiotował.

Melkarth ostatecznie wykonał zadanie i uniknął złapania, jednak uczucia jakie trawiły go od środka były czymś czego nie czuł nigdy wcześniej. Zawsze zabijał dla niej, nigdy nie odczuwał szczęścia, był po prostu narzędziem i niczym innym. Czy to dlatego że jego przeciwnik dobrze walczył? Czy to dlatego że uniknął bezpańskiego więzienia? A może był to zwykłe ułożenie świateł, zwykła iluzja odbita w oku zamordowanego? Co sprowokowało ten uśmiech? Melkarth zastanawiał się nad tym długo i intensywnie, aż w końcu coś w nim pękło i zdradził Mi Suzu że przyłapał się na radości z popełnionego mordu.

Mi Suzu była szczerze zdezorientowana. Powiedziała coś co na zawsze zmieniło życie mężczyzny. Że uśmiechał się za każdym razem gdy dla niej mordował i że dla niej, zawsze była to wisienka na symbolicznym torcie.

Kryzys wewnętrzny jaki w mężczyźnie wywołały te słowa spowodował u niego potężny atak gorączki. Taki, który pomimo zapewnienia najlepszej opieki medycznej, unieruchomił go na całe tygodnie. Jego stan był do tego stopnia alarmujący, że Mi Suzu zaczęła podejrzewać że agent zaraził jej niewolnika jakąś mieszanką biologiczną.

Przez każdą sekundę tych tygodni Melkarth walczył sam ze sobą, próbując pogodzić zindoktrynowany umysł ze szczerym sercem. Od momentu narodził był przeznaczony do przestrzegania rozkazów, do poświęcania swojego szczęścia dla kogoś innego. Nie miał prawa by czuć satysfakcję z jakichkolwiek swoich działań i świadomość ta dawała mu dziwne ukojenie. Nieważne jak strasznych czynów się dopuścił, w jak skrzywionych i niebezpiecznych sytuacjach stawiał go Konkubinat ani jaki ból sprawiał sobie i innym, Melkarth zawsze mógł sobie wmawiać że nie miał wyboru. Aż do tego dnia.

Jakkolwiek Melkarth próbował z tym walczyć, jakkolwiek starał się unikać oczywistego, prawda nie przestała za nim podążać ani przez moment. W końcu, pomimo własnej niechęci i dokładnej indoktrynacji, musiał stawić jej czoła.

Nie zabijał ponieważ ona mu kazała. Zabijał bo sam tego chciał. Po prawdzie od tamtego pamiętnego dnia ani razu nie służył on swojej Pani. Po prostu jej rozkazy pokrywały się z tym czego sam pragnął. Rewelacja ta przychodziła stopniowo, powoli ale gdy raz zakorzeniła się w głowie mężczyzny, nie była w stanie jej opuścić. W pewnym momencie leczenia lekarze sądzili nawet że mężczyzna postradał zmysły, gdyż aktywność jego umysłu zdradzała zarówno objawy poczucia winy jak i te odpowiadające napadom krztuszącego śmiechu. Jednak jak mógłby zareagować inaczej gdy zdał sobie sprawę że to nie Mi Suzu wykorzystywała swojego niewolnika a on ją?

Pozostawiało to jednak kolejne rzesze pytań, z czego najważniejsze brzmiało „Dlaczego?”. Co spowodowało że Melkarth był tym kim był i jak mógł nie zdawać sobie od początku sprawy ze swojego skrzywienia? Gdy gorączka zaczęła spadać, umysł niewolnika objął wielkość odpowiedzi.

Ewolucja. Melkarth zaczął jako zwykły Mōkai, twarz niewyróżniająca się z miliarda podobnych, posłusznych, bezmyślnych jednak jego Pani, umyślnie bądź nie, dała mu pole do rozwoju. Pozwoliła by, przeniesiony do innego środowiska, został przezeń zniszczony bądź wzmocniony. Melkarth rozwinął się. Jednak jego droga rozwoju wciąż stała otworem. Melkarth uważał się za potwora, ale nie dlatego że zabijał, tylko dlatego że pozwolił by rozkazy jego Pani tak długo były wygodną wymówką. By móc się rozwinąć, musiał pozbyć się wszystkiego co ograniczało jego postęp. Taki był jego obowiązek i konsekwencje jego prywatnej ewolucji. A jak dała mu do zrozumienia sama Mi Suzu, tacy jak on nie są w stanie uciec od konsekwencji.

Wraz z oświeceniem gorączka kompletnie ustąpiła. Mi Suzu była na tyle miła że dała swojemu ulubieńcowi czas na odpoczynek i powrót do formy, jednak gdy czas ten minął, męczyła go nawet bardziej niż wcześniej. Wyzwania przed którymi musiał stawać mężczyzna weszły na doprawdy niedorzeczny poziom, który tylko głupim szczęściem uniknął uwagi innych. Melkarth stawał jednak naprzeciw nim z talentem który przyćmiewał jego poprzednie osiągnięcia – jednak teraz w momencie mordu zamiast uśmiechu, na jego twarzy gościła chłodna determinacja.

Fakt ten mocno poddenerwował Mi Suzu, która nie czuła się dobrze z nagłą zmianą nastawienia swojego ulubieńca. By rozpalić w nim dawny ogień przywołała go do swoich prywatnych komnat, odsyłając resztę służby do innych obowiązków. A gdy zostali już sami i kobieta objęła Melkartha by go pocałować, ten przeciął jej nożem gardło.

Kobieta padła na podłogę, obficie krwawiąc, z paniką i bez zrozumienia szukając broni. Pomimo faktu że Melkarth zabijał już nieprzeliczone razy, przy tym jednym ataku jego dłoń trzęsła się za bardzo by móc wszystko zakończyć jednym ruchem. Mężczyzny jednak to nie powstrzymało. Musiał pozbyć się swojej wymówki. Miał obowiązki wobec własnego rozwoju. A więc gdy zaledwie centymetry dzieliły Mi Suzu od jej broni, Melkarth złapał ją za włosy i przyciągnął do siebie.

*Jeśli to w czymkolwiek pomoże, to sądzę że bardzo Cię kocham.*

Tak brzmiały ostatnie słowa jakie usłyszała Mi Suzu. Mało prawdopodobnym jest by doceniła jak ironicznym jest, że zginęła z rąk „narzędzia” którego wcześniej używała by mordować niewinnych.

### Uciekinier Który Poznał Smak Oszustwa

*Bogactwo i wygodę wyciśnij z biedy i cierpienia*

- przysłowie satharskich przemytników

Gdy zbrodnia Melkartha wyszła na jaw, mężczyzna znalazł się na celowniku wszystkich znaczących sił na planecie. W nikim nie mógł znaleźć sojusznika, mord na kobiecie i do tego ze strony jej własności, był rzeczą którą trzeba było karać szybko i brutalnie w Konkubinacie. Poszukiwania zabójcy jednak daleko nie zaszły – jednym z plusów dziwnych upodobań swojej Pani był fakt że Melkarth nauczył się kryć i obserwować potencjalne niebezpieczeństwa z daleka. Niemniej nieważne jak dobry mężczyzna był w tą zabawę w chowanego, tak długo jak pozostawał na planecie, tak długo jego odnalezienie było nieuniknione.

Był jednak sposób by uciec z planety. Na mocy porozumienia z Amourą na Aeisheth legalnie operowała grupa różnorakich przemytników który podobno byli w stanie przymknąć oko na dodatkowych pasażerów w zamian za odpowiednią zapłatę. Szczęśliwie Melkarth był przygotowany. Nieszczęśliwie, przemytnicy byli zdecydowanie mniej przyjacielscy niż zakładał.

Istoty te nie były bowiem przypadkową zgrają. Byli członkami tzw. „Szarej Floty” – podziemnej sieci trudniącej się handlem żywym towarem na wielką skalę. Wśród członków tej organizacji można było znaleźć przede wszystkim satharskich wyrzutków, którzy nie mogli bądź nie chcieli znaleźć dla siebie miejsca w Lidze. Z oczywistych względów mężczyźni z Konkubinatu stanowili bardzo cenny towar i tak długo jak Szara Flota łapała tych którzy chcieli uciec z Aeisheth i wypłacała symboliczny procent na potrzeby planety, Amoura bardzo chętnie odwracała wzrok, uznając usunięcie zbuntowanych mężczyzn za czyn społeczny.

Melkarth i inne ofiary Szarej Floty szybko zostali zapakowani do transportowców, ich cel – tajemne ośrodki handlowe w których on i jemu podobni mieli zostać masowo sprzedani na potrzeby bogatych i skrzywionych mieszkańców Wszechświata. Melkarth znów miał stać się szarą, lunatykującą przez życie masą, żyjącą i umierającą jako przedmiot. Jego personalna ewolucja miała nie znaczyć nic.

A jednak w tym tunelu pojawiło się światełko nadziei. Część pojmanych ofiar zdołała potajemnie się zorganizować i planowała przeprowadzić powstanie mające przejąć transportowiec. Byli gotów wymordować sobie drogę do wolności albo zginąć próbując ją zyskać. Lider tej siatki, który swoje pojęcie o możliwościach mieszkańców Konkubinatu opierał o historiach dotyczących Tangata Rangatira, osobiście próbował zrekrutować Melkartha do swojego planu. Melkarth, szczerze i bez słowa przesady, stwierdził że podziwia plany i filozofie lidera oraz że jego pragnienie zginięcia na własnych warunkach było jedną z najpiękniejszych rzeczy jaką widział w swoim życiu.

A potem go kurwa zabił.

Melkarth przeanalizował okręt i jego systemy ochronne, dochodząc do wniosku że powstanie będzie skazane na porażkę. Przemytnicy byli doskonale przygotowani na wszelkie formy masowego nieposłuszeństwa, mieli doświadczenie oraz kooperowali w sposób otwarty i dużo bardziej zgrany niż zakonspirowani niewolnicy z różnych części wszechświata. Przede wszystkim jednak, prawdziwy ogień determinacji Melkarth widział tylko w oczach lidera, nie całej reszty losowej zgrai. Dlatego pomimo szczerego szacunku wobec zdeterminowanego buntownika, z poczucia obowiązku zamordował go, ocalając siebie i innych od pewnej śmierci. Minęły lata zanim Melkarth zrozumiał dlaczego reszta więźniów odpowiedziała na ten fakt z pogardą a nie wdzięcznością.

Po zamordowaniu „współtowaru” Melkarth został wymęczony kilkudziesięcioma dawkami prądu i zaprowadzony przez kapitana okrętu, gdzie miano zadecydować o jego losie. Sathar będący liderem operacji nie przejmował się jakoś szczególnie ani działaniami Melkartha ani jego motywacjami, uznając że nawet gdyby do buntu doszło, to udałoby się go stłamsić z minimalnymi stratami wśród towaru. Był jednak ktoś kogo zainteresowała cała ta historia – Dredwa Alissar, Kodisari i partner biznesowy Szarej Floty który był właśnie w trakcie rozmów z kapitanem. Zainteresowany dziwnym niewolnikiem Dredwa nonszalancko go zakupił.

Tym sposobem Melkarth uniknął losu reszty „towaru”, jednak nadal daleko było mu do wolności. W poczuciu obowiązku wobec własnego rozwoju zamordował jedną właścicielkę, by niemal od razu stać się własnością kogoś innego? Czy tak właśnie miało wyglądać jego życie – jak niekończący się cykl uwolnień i zniewoleń?

Jak miało się okazać: niekoniecznie.

Dredwa po zabezpieczeniu swojego towaru przedstawił sprawę dosyć jasno. Kodisari nie był wielkim fanem niewolnictwa, preferował bardziej moralne formy łamania prawa, jak morderstwa i kradzieże. Dowodził nawet swoją własną organizacją piracką która specjalizowała się w tych dwóch zagadnieniach. Dredwa zaproponował więc Melkarthowi układ – jeśli uciekinier dołączy do piratów i wypracuje dwukrotność swojej ceny, będzie wolny. Wszystko zależało od niego. Mógł podjąć dowolną decyzję według własnego uznania.

Melkarth zastanowił się przez chwilę. Z tego co przedstawiał Dredwa decyzje miał dwie, z czego tylko jedna była prawdziwą alternatywą. To nie była wolność wyboru, tylko zwykłe ultimatum. Dlatego Melkarth postanowił wybrać trzecią opcję, rzucając się na Kodisari z mordem w oczach.

Tego dnia Melkarth pojął jedną z zasad uniwersum – gołe dłonie i instynkt mordercy to zdecydowanie za mało by zamordować niemal trzymetrowego, w pełni opancerzonego pirato-niedźwiedzia. Dredwa bez większych problemów powalił mężczyznę i tylko samoopanowanie powstrzymało go przed rozerwaniem uciekinierowi czaszki. Gdy poirytowany Dredwa zapytał leżącego we własnej krwi Melkartha czy ten ma ochotę kontynuować, ten odpowiedział:

*Wykorzystałem swoje prawo do wyboru – tego prawdziwego, nie fałszywej, pseudobinarnej ścieżki którą chciałeś na mnie narzucić. Teraz…teraz chciałbym wykorzystać swoje prawo do zmiany zdania.*

Dredwa zaśmiał się z absurdu tej sytuacji i nazwał swojego towarzysza psycholem. Uznał jednak ze nic w tym złego – w Zatoce Mgieł istoty stabilne psychicznie rzadko kiedy miały czego szukać.

### Ziarenko Poranka w Odmętach Mroku

*- Słyszałeś kiedyś o „miejscach dla służby”?*

*- Byłem Mōkai, każde miejsce w jakim byłem to miejsce dla służby.*

*- Byłeś i nadal jesteś kretynem, więc nie przeszkadzaj jak próbuję Cię czegoś nauczyć. Gdzie to ja byłem? A tak, „miejsca dla służby”, to takie powszechne określenie czarnych miejsc na mapie znanego Wszechświata. Tych „pustek” pomiędzy Bramami Załamaniowymi, gdzie bez sieci utrzymywanej przez Ptahów, miliony cywilizacji są zmuszone ciężko harować w ramach łańcucha logistycznego który zdominowany jest przez anomalne efekty Wielkiej Wojny. To są „miejsca dla służby” ponieważ pomimo faktu że ich mieszkańcy pracują po tysiąckroć tak ciężko jak te słynniejsze cywilizacje typu Sfery Dobrobytu czy Janczaratu, ich życia są po wielokroć gorsze od tych „bogaczy”. Ale jest też inny powód. Otóż te czarne plamy, podobnie jak stare, zagrzybione miejsca dla służby znajdujące się blisko lśniących pałaców, są kompletnie ignorowane przez „tych ważniejszych”. Nie ma lepszego przykładu niż Zatoka Mgieł – wielki znak zapytania na mapie Galaktyki Źródła, ignorowany bądź wprost pogardzany przez Pleneum, chociaż znajduje się tak blisko Układu Xenofos. Kosmiczny odpowiednik slumsa, wyrastający jak komórka rakowa z ich idealnych, galaktycznych utopii. A niech nas ignorują – my tu jesteśmy i pozostaniemy.*

- dyskusja pomiędzy Dredwą i Melkarthem

Po długiej podróży, w czasie której Melkarth zdołał dojść do siebie po przegranej walce, dwójka nowych towarzyszy dotarła w końcu na obrzeża Zatoki Mgieł. Miejsca pozbawionego dostępu do Sieci, zdominowanego przez okrutnych piratów, szalonych kultystów oraz raczkujące cywilizacje, często ukształtowane przez otaczającą ich, okrutną rzeczywistość. Prawda jest taka że ogromny rejon zwany Zatoką Mgieł nie zawsze był tak godną pożałowania dziurą.

Dawno temu, nikt nie jest do końca pewien jak dawno, tereny te posiadały swoje własne Bramę Załamaniowe oraz szereg rozwijających się, obiecujących cywilizacji. Jeśli można wierzyć dawnym źródłom, wiele terenów obecnej Zatoki było nawet wolnym od poważniejszych anomalii które codziennie odbierają miliardom istot smak życia. Wszystko skończyło się jednak gdy uwolniony został „Gambit Poznania” – artefakt wymykającej się zrozumieniu współczesnych technologii Lawan Ur.

Nikt nie jest w stanie stwierdzić co „Gambit Poznania” uczynił, jednak wszyscy są zgodni że jego uwolnienie na zawsze zmieniło obraz tej części Galaktyki Źródła. Bramy Załamaniowe rozpadły się jak domek z kart a wiele z ich porozrzucanych odłamków stało się domem dla bytów żywiących się koszmarami. Cywilizacje rozpadły się w mgnieniu oka, wiele z nich zamieniło się w dosłowny proch. Całe układy planetarne albo zostały kompletnie rozpłatane albo stały się domem dla nowych, niewidzianych dotąd anomalii. „Gambit Poznania” kompletnie złamał Zatokę Mgieł i nie miał nawet przyzwoitości żeby litościwie postrzelić ją w łeb.

Takie okoliczności stworzyły przestrzeń zamieszkiwaną przez drapieżne cywilizacje, które zmuszone były odnaleźć swoją własną drogę w tym labiryncie zła. Stworzyła również przytulny zaułek dla najróżniejszych pirackich frakcji, które czyniły z tutejszych planet swoje cele bądź punkty logistyczne w rajdach na szerszą Galaktykę. Jednak, jak miała pokazać najnowsza historia, nawet dla piratów miejsce to nie było bezpiecznym niebem.

Na lata przed przybyciem Melkartha w Zatoce Mgieł pojawili się w niej Trzy Pieczęcie – podejrzanie dobrze opłacony i uzbrojony Koryos, który załamywał wokół siebie od dawna ustalony porządek. Prowadzeni przez rozsławionego w Wojnach Śmiechu Bogów Kapitana Raktashurę Bhishme, zaczynali od trzech okrętów, „Nietrwałości”, „Cierpienia” i „Braku Tożsamości”, by w przeciągu kilku lat urosnąć do rozmiaru pomniejszego imperium. Wojownicy prowadzeni przez Raktashurę przejmowali tereny graniczne Zatoki Mgieł, przejmując najcenniejsze i najbliższe reszcie Galaktyki światy, nie tylko mordując masy piratów ale spychając tych którzy przeżyli głębiej w Zatokę, gdzie Ci musieli walczyć ze sobą nawzajem i kryjącymi się w mroku niebezpieczeństwami. To właśnie w tych desperackich chwilach nawiązała się Dryfująca Banda – konfederacja kilkunastu większych grup pirackich, rządzona przez radę składającą się z kapitanów każdej z nich. Dredwa Alissar był członkiem „Synów Aurory”, prowadzonych przez Kapitana Jenninghsa, który sam siebie podawał za przedstawiciela rasy Stravis (chociaż nikt mu specjalnie nie wierzył).

Po krótkim zapoznaniu się z ogólną sytuacją w Zatoce Mgieł Melkarth wziął się do roboty – w końcu jego obowiązkiem było wywalczenie sobie wolności.

·       **Pierwsza Krew –** pierwszą walką jaką Melkarth musiał przeżyć miała miejsce pośród latających miast gazowego olbrzyma Aeris. Szybki rajd przyniósł za sobą nieco kosztowności, ale wedle Dredwy, były to zdobycze dalekie od Złotej Ery Piractwa w Zatoce.

·       **Zemsta za Zemstę –** zaledwie kilka miesięcy po dołączeniu do Synów Aurory, Melkarth jest świadkiem niespotykanej sytuacji. W ramach zemsty za poprzednie rajdy, członkowie pomniejszej cywilizacji Edren przeprowadzili zmasowany atak na Dryfującą Bandę. Atak okazał się być mało skuteczny, jednak sprowokował on masową i głęboko emocjonalną odpowiedź piratów. Następstwem tego ataku była trwająca półtora roku orgia przemocy która dotknęła każdą z planet i księżyców Edrenu. Brutalna wojna kończy się gdy dochodzi do konfliktu pomiędzy Kapitanem Wolderrem Hieronem (liderem bandy „Czerwony Potop”) a resztą Dryfującej Bandy, spowodowanego głównie egiem tego pierwszego. Tuż po odlocie Dryfująca Banda, w ramach lekcji, zrzuca na główną planetę Edrenu meteoryt, który upewnia się że miną długie lata nim pomniejsza cywilizacja znów stanie na nogi.

·       **Pozorowany Konflikt –** z Dryfującą Bandą kontaktuje się Magnat Magmy, szlachcic z neo-feudalnej cywilizacji Kainaitów. Jego oferta jest dla Melkartha niedorzeczna, chociaż nie dziwi ona bardziej doświadczonych piratów – członkowie Synów Aurory mieli napaść na posiadłość Magnata, rozkraść nieco kosztowności i natychmiast się wycofać. Jak wytłumaczył mu w czasie krwawych walk z genetycznie wyhodowaną Gwardią Pałacową Dredwa, świat Kainaitów był pogrążony w wiecznych intrygach szlachciców, inspirowanych często hipokrycką i napisaną na kolanie definicją honoru. Magnat Magmy pragnął uderzyć na jednego ze swoich rywali, jednak pozbawiona przyczyn mobilizacja jego sił z pewnością zaalarmowałaby wszystkich okolicznych szlachciców. Synowie Aurory mieli się więc wzbogacić na byciu Casus Beli. Biorąc pod uwagę jak miała się później potoczyć kariera Melkartha, trudno nie odnieść wrażenia że ta misja wywołała na mężczyźnie spore wrażenie.

·       **Trakcja to Śmierć –** w 93 roku w czasie rajdu na zapomnianą planetę ginie Kapitan Jenninghs, oficjalnie z racji wpadnięcia pod pociąg. Nowym Kapitanem zostaje obwołany Dredwa Alissar. Po swoim wyniesieniu Dredwa oficjalnie uznaje że dług który miał wobec niego Melkarth jest już całkowicie spłacony, jednak były mieszkaniec Konkubinatu postanawia zostać, stwierdzając że trudno mu będzie znaleźć lepsze możliwości rozwoju.

·       **Zamach na Zawołanie –** z Synami Aurory kontaktują się Marionetkarze – tajna kabała władająca Dobrobytem Xenarskim, krabo-podobną cywilizacją władającą Układem Schronu. Dobrobyt, pomimo swojej nazwy, był biedną cywilizacją, zamknięta w swym układzie przez liczne anomalie grawitacyjne które oddzielały go od reszty wszechświata – ta tragiczna sytuacja mogła jednak zostać zmieniona, gdyż jeden z Xenarskich naukowców stworzył pojazd mogący opuścić Układ Schronu. Marionetkarze chcieli śmierci tego naukowca i zniszczenia jego statku gdy ten tylko opuści układ. Prawda była taka że technologia pozwalająca na opuszczenie Układu Schronu była już dawno opracowana, jednak oślepieni wizją władzy absolutnej oraz „coraz bardziej wyblakłymi” przysięgami Marionetkarze planowali trzymać Xenar pod kloszem aż do naturalnej śmierci ich cywilizacji. Dredwa przyjął zlecenie, pomimo sugestii Melkartha że to Marionetkarze powinni zostać rozstrzelani – dywagacje na temat tego kto i w jaki sposób ma prawo odbierać cywilizacji prawo do wyboru nie przemawiały do piratów tak jak czysty zysk. Ostatecznie gdy okręt pojawił się na horyzoncie, piraci rozerwali go na strzępy i odesłali w kawałkach do Układu Schronu. Jednak podczas tego chaosu jedna kapsuła ratunkowa zdołała uciec. Melkarth osobiście przejął kapsułę, odkrywając w środku Xenarskiego naukowca oraz jego bliskich – jednak zamiast ich zabić, mężczyzna na własną odpowiedzialność przetransportował ich do najbliższej cywilizowanej planety. Chociaż Dredwa personalnie nie miał nic przeciwko tej decyzji, to łamała ona układ z Marionetkarzami (nie żeby oni sami kiedykolwiek się o tym dowiedzieli) i była przykładem samowoli, za która Melkarth został brutalnie ukarany.

·       **Posmak Przywództwa –** do uszu Dryfującej Bandy dochodzi trudna do uwierzenia wiadomość – na obskurnej acz doskonale ufortyfikowanej planecie Aenta odnaleziono „Gambit Poznania”, starożytny artefakt Lawan Ur praktycznie odpowiedzialny za powstanie całej Zatoki Mgieł. Wiedzeni chciwością piraci łączą siły i uderzają na Aentę, prześcigając się w wyścigu po ostateczną nagrodę. Niestety, w gigantycznym i niemal niezniszczalnym labiryncie jakim jest ta planeta zaczynają ginąć nawet Kapitanowie. W tym morderczym środowisku tylko Melkarth czuje się jak w domu, najpierw samemu unikając wielu wymyślnych pułapek a później pomagając pomniejszym grupom również je przetrwać. Dredwa chowa dumę do kieszeni i tymczasowo przekazuje przywództwo nad Synami Aurory Melkarthowi. Dzięki jego intuicji i zmysłowi taktycznemu, Synowie Aurory docierają do miejsca w którym znajdować się miał „Gambit Poznania”, by znaleźć tam pustkę. Ostatecznie okazało się że władze planety rozpowszechniły plotkę by ściągnąć członków Trzech Pieczęci w śmiertelną pułapkę, gdyż widzieli straszliwy potencjał kryjący się w tej organizacji i planowali ukręcić jej kark. A potem przyszli chciwi piraci i wszystko zjebali. Obydwie strony zakończyły konflikt mocno poranieni i zrezygnowani, a w ciągu roku Aenta została podbita przez Kapitana Raktashurę.

·       **Mało Brakowało –** Synowie Aurory i Czerwony Potop przeprowadzają skuteczny rajd na sieć porozrzucanych stacji kosmicznych. Ta kompetentnie przeprowadzona akcja mogła się jednak zakończyć tragedią, gdyby nie obecność Melkartha który odepchnął Dredwę z linii strzału zakamuflowanego snajpera.

### Masakra na Orkacroe

*Dlaczego miałbym mieć jakieś obiekcje przed poświęceniem piratów? Poświęciliśmy już tak wiele istnień, dobrych istnień, których pełne goryczy spojrzenia słusznie męczą mnie każdego dnia. Nawet gdybym jakimś cudem zapomniał po co tutaj jesteśmy, jakiej katastrofie próbujemy zapobiec, to nie zawahałbym się nawet na moment.*

- Raktashura Bhishma

Chociaż sytuacja Dryfującej Bandy była stabilna, a jej szeregi zwiększyły się o kilka organizacji, ich przyszłość wyglądała nieciekawie. Źródłem tego uzasadnionego pesymizmu były Trzy Pieczęcie, które kontrolowały już niemal wszystkie trasy prowadzące do reszty Galaktyki Źródła, uniemożliwiając piratom szabrowanie w ich odmętach. Z drugiej strony planety które do tej pory płaciły haracz Dryfującej Bandzie bądź po prostu tolerowały ich rajdy, zaczynały powoli ubiegać się o ochronę Kapitana Raktashury. Nawet Kainaici, trzymający się z dala od kosmicznych dram, wyczuwali desperację piratów i zaczynali płacić mniej.

W tym ciemnym tunelu pojawiło się jednak światełko. W 95 RP piratów obiegła wiadomość – siły Raktashury wycofały się z Układu Orkacroe, oficjalnie doszło do buntu i władająca tymi terenami współpracowniczka Bhishmy zabrała z Orkacroi wszystkie swoje wojska by uderzyć na swojego byłego przywódcę. Dla Dryfującej Bandy były to idealne wieści. Układ Orkacroe był wypełniony planetami generalnie niezbyt nadającymi się do życia, ale miał jeden bezcenny atut – anomalię zakrzywiającą przestrzeń. Osoby znające podstawowe działania tej anomalii (do których piraci należeli, chociaż Trzy Pieczęcie najwidoczniej nie) mogli ją wykorzystać do przedostania się do odległych zakątków Galaktyki Źródła. Droga do „drugiej strony” była niezbyt bezpieczna a czas jaki potencjalny podróżnik miał zanim anomalia ponownie wciągnęłaby go do Zatoki był stosunkowo niewielki, ale dla organizacji żyjących z rajdów taki system był idealny. Wiele band pirackich z Zatoki Mgieł de facto powstało dzięki tej anomalii a teraz, gdy przestrzeń wokół niej była otwarta na wrogie przejęcie, Dryfująca Banda zebrała wszystkie swoje siły i ruszyła do ataku.

Oczywiście piraci nie byli na tyle zaślepieni pazernością żeby nie przyjąć do wiadomości że nagłe opuszczenie układu może być pułapką. Dlatego właśnie przez pierwszych kilka dni przeprowadzali zwiad okolicy a gdy w końcu uderzyli na tereny tej przestrzeni, robili to niewielkimi falami. Pierwsza z tych fal faktycznie została mocno przetrzebiona przez pozostałe na opustoszałych księżycach, automatyczne systemy obronne. Jednak już druga fala, w której udział wziął m.in. Melkarth, zrobiła z nimi porządek. Jednak fakt ten zaalarmował mężczyznę, który przekazał reszcie piratów swoje przemyślenia.

Lwia część Dryfującej Bandy przyjęła do wiadomości że zniszczone automatyczne systemy były wszystkim czym musieli się przejmować. Że Trzy Pieczęcie, podobnie jak reszta cywilizacji w Zatoce Mgieł, była tak zaślepiona wewnętrznymi konfliktami że kompletnie zignorowała ten niezwykle ważny teren. Melkarth był zupełnie innego zdania. Dla niego najlepiej by było gdyby w systemie nie pozostała żadna ochrona, bądź gdyby był tak doskonale zabezpieczony że Dryfująca Banda musiałaby wciąż lizać swoje rany – ten dziwny półśrodek z którym mieli teraz do czynienia był zbyt podejrzany. Za bardzo przypominał Melkarthowi jego taktykę z czasów służby u Mi Suzu, gdzie stawiał on przed swoimi ofiarami trudne, aczkolwiek możliwe do spełnienia przeszkody i dawał im na chwilę spokój, by uśpić ich czujność. Większość piratów nazwała go paranoikiem i nawet Dredwa stwierdził, że dużo bardziej prawdopodobnym jest że Trzy Pieczęcie po prostu nie doceniły determinacji piratów.

Melkarth splunął pod nogi swojemu Kapitanowi po czym stwierdził że odchodzi z Synów Aurory, dając im wolność do popełnienia masowego samobójstwa. Gdyby mężczyzna ujął to w bardziej akceptowalny sposób, to prawdopodobnie nikt nie miałby nic przeciwko. Jednak za obrazę swojego Kapitana, Dredwa osobiście pobił Melkartha do nieprzytomności i zamknął go w celi, gdzie miał „boleśnie przemyśleć swoje zachowanie”.

W czasie tygodni które Melkarth spędził w uwięzieniu, Dryfująca Banda fortyfikowała układ, spodziewając się kontrataku Trzech Pieczęci bądź uderzenia jakiejś innej, spragnionej zabezpieczenia tych terenów organizacji. W tym samym czasie zaczęli też korzystać z anomalii i wracać z najróżniejszymi zdobyczami ze Sfer Wewnętrznych.

Jedyne, dosyć niespodziewane uderzenie jakie nadeszło w ciągu tych kilku tygodni przyszło nie ze strony Zatoki, a Galaktyki Źródła. Któregoś dnia piraci uderzyli na konwój chroniony przez oddział Rikan, porywając ochranianą zawartość i zabierając ją ze sobą gdy ponownie wciągnęła ich anomalia. Był jeden problem – tym razem na wycieczkę udał się również okręt dowodzony przez Chorążego Ima Gonndiesonna, który nie miał zamiaru oddawać zdobyczy bez walki. Wiedząc doskonale że znajduje się w samym sercu bazy piratów, z daleka od jakiejkolwiek pomocy, przekazał swoim przeciwnikom wiadomość:

*Szanowne szumowiny, jeśli będziecie skorzy oddać ładunek i zapłacić za dokonane zniszczenia, popuścimy wszystko w niepamięć i rozejdziemy się w zgodzie.*

Oczywiście piraci odpowiedzieli przemocą, na co Im odpowiedział:

*Panowie i Panie, pora na ostatni taniec. Ja prowadzę.*

Okręt Rikan okazał się być twardym przeciwnikiem, walczącym do samego końca i biorącym za sobą wielu piratów. Jeden z Kapitanów Dryfującej Bandy poczuł się na tyle poruszony że przeprowadził abordaż na rozpadający się na tym etapie okręt by odciąć Gonndiesonnowi łeb i uczynić z niego breloczek. To był jego ostatni błąd – nim Im wydał z siebie ostatni dech przegryzł chciwemu Kapitanowi gardło. Gdy po fakcie piraci bliżej przyjrzeli się skradzionemu łupowi, okazał się on zawierać głównie hektolitry toksyn – niezwykle wytrzymałych i żrących, jednak ostatecznie mało wartych.

Chorąży walczył do samego końca nie dlatego że ładunek był cenny a dlatego że taki był jego obowiązek. Walka z nim była jednak ostatecznie najwyżej ciekawostką…i niczym w porównaniu do koszmaru jaki miał się wkrótce zacząć.

W Zatoce Mgieł krążyło wiele straszliwych legend, opartych na prawdziwych koszmarach zrodzonych w wyniku uwolnienia „Gambitu Poznania”. O samobójczej cywilizacji tak pogrążonej w poczuciu winy, że postanowiła pozwolić się wybić przypadkowym zachciankom wszechświata. O Abominacie, Sztucznej Inteligencji stworzonej na podstawie artefaktu Lawan Ur, która z litości postanowiła wymordować swoich twórców. O tańczących genetycznych abominacjach, noszących twarze swoich ofiar i przejmujących całe ich życia. Jednak jedną z najmniej znanych legend była ta o Pustej Zimie, gigantycznym koszmarze wychodzącym z kosmicznej ciemności, uwalniając czarną zamieć która spowijała całe planety, czasem ogałacając je z życia, zawsze ogałacając je z poczytalności. Nawet gdyby któryś z członków Dryfującej Bandy usłyszał o tej legendzie, z pewnością by ją zignorował jako czcze gadanie. Byłaby to prawdziwa ironia, gdyż to właśnie oni mieli się znaleźć na liście przypadkowych celów tego fenomenu.

Pusta Zima pojawiła się w Układzie Orkacroe nagle i niespodziewanie, wdzierając się brutalnie w jej przestrzeń i niszcząc systemy obrony piratów nim Ci w ogóle zorientowali się ze umierają. Gdy reszta Dryfującej Bandy zorientowała się że została zaatakowana, było za późno żeby się wycofać. Ich przeciwnik był już tutaj a jego legenda, chociaż nie do końca akuratna, miała się okazać daleka od wyolbrzymionej.

Oto naprzeciwko piratom stanęła siła która od nieprzeliczonych lat terroryzowała najbardziej obskurne części Zatoki Mgieł. Jego prawdziwe imię to Yumir, mroczna i chropowata powłoka spaczonego Ebimula, humanoidalny i skrzywiony gigant, którego czarna powłoka była przerażającą parodią ekosystemu zwykle kojarzonego z przedstawicielami tej rasy. Sama obecność, potwierdzony fakt istnienia tej abominacji, w pierwszej chwili paraliżowała każdego kto na nią spojrzał. Wokół Yumira była jego „flota”, pierwowzór legend o czarnej zamieci – nieprzeliczone ilości odłamków jednej z dawno zniszczonych Bram, zamienione w mobilne domy dla straszliwych, nie do końca biologicznych bytów. Ich przodkami były zapomniane koszmary, zrodzone z fałszywej miłości istot niższych i bytów wyższych, które w szaleństwie płodziły się ze sobą, aż pokolenia kazirodczych zbrodni przeciwko naturze zrodziły nową, bezimienną rasę, której jedynym ukojeniem było roznoszenie szaleństwa które męczyło ich każdego dnia.

Okrążeni ze wszystkich stron przez wrogą flotę oraz będąc na celowniku półmartwego giganta, Dryfująca Banda przygotowała się największą bitwę w swojej historii. Wszystkie okręty ruszyły w bój, wszyscy uwięzieni bądź leczeni piraci zostali zaciągnięci do boju. To jednak nie był rajd ani nawet wojna. To była masakra.

Miało się okazać że pierwsze ofiary Yumiru i jego horrorów były największymi szczęśliwcami, gdyż zginęli nadnaturalnie szybko. Jednak Pusta Zima, najwidoczniej zachęcona niskim potencjałem piratów, postanowiła się na nich pożywić zamiast od razu się ich pozbywać. Wichry szaleństwa generowane przez genetyczny głód ściągały mniej ostrożne okręty na powierzchnię Yumiru, gdzie załoga musiała przeżyć walkę ze zmutowanymi zarodnikami i spaczonymi potomkami poprzednich ofiar Ebimula. Część połączeń radiowych wypełniła ogłuszająca śnieżyca, która przy dłuższym słuchaniu wciągała piratów w trans, zmuszając by walczyli ze sobą nawzajem. Odłamki Bramy wbijały się w okręty przeciwnika, by przeprowadzać abordaż nie tylko na samych statkach, ale i na umysłach jego załogantów.

Ofiarą tej ostatniej taktyki miał paść m.in. Melkarth. On i jego oddział okopali się w jednym z głównych pokładów, gdzie szybko zaczęły nacierać na nich bezimienne horrory, używające pogrążonych w koszmarach piratów jako żywych tarcz. Jeśli jednak byty te liczyły na to że współ-załoganci tych ofiar powstrzymają się przed pociągnięciem za spust, to musiały się srogo zawieść. Kakofonia strzałów szybko wypełniła cały okręt, jednak niewiele z tych wystrzałów zdawało się robić coś poza tworzeniem lekkich zadrapań na ciałach bestii. Wielu piratów wpadło w panikę ale nie Melkarth. Napastnicy krwawili, niewiele ani jednak. A wszystko co krwawi można zabić.

Niestety, zanim Melkarth mógł wprowadzić tą obserwację w życie, jeden z chodzących horrorów złapał go i zaczął żywić się jego bólem.

Nim Melkarth się zorientował nie znajdował się już na pokładzie okrętu, tylko znów Aeisheth, dokładnie w momencie w którym miał zamordować swoją Panią, wybierając zobowiązania wobec własnej ewolucji nad programowaną lojalnością. Znów miał ją tuż przed sobą, jej oczy wpatrujące się w jego, jej usta tuż obok jego ust, dłoń nerwowo zaciśnięta wokół noża. Tym razem jednak, stało się coś innego. Tym razem Mi Suzu powiedziała:

*Zabij mnie.*

Nim Melkarth się zorientował, jego nóż poderżnął kobiecie gardło. Wykonał jej rozkaz.

Gdy mężczyzna zorientował się co się stało, natychmiast zwymiotował i zaczął się ze sobą kłócić.

*To nie prawda. Nie to się wydarzyło. Śmierć Mi Suzu była początkiem mojej wolności, nie kolejnym smutnym postojem na drodze mojego zniewolenia.*

Mężczyzna powtarzał sobie te słowa, w panice unikając od uśmiechniętego truchła swojej Pani do następnego pokoju. Gdy jednak przeszedł przez otwarte drzwi, znów znalazł się w tym samym pomieszczeniu, w tej samej sytuacji. Usłyszał ten sam rozkaz i jakkolwiek próbował się mu sprzeciwić, wykonał go. A potem jeszcze raz. A potem jeszcze raz. I jeszcze raz.

Pomiędzy kłótniami jakie Melkarth miał sam ze sobą od czasu do czasu odzywał się kojący głos. Uspokajająca obecność która mówiła mu że to nie jego wina, że nigdy nie miał wyboru. Taka była jego natura, takim się urodził i taki właśnie był plan jaki miał dla niego wszechświat. Droga którą próbował kroczyć była błędna – by prawdziwie ewoluować nie mógł uciekać od swojej natury, musiał sobie ją uświadomić, pozwolić by przyniosła mu oświecenie. Jedyne decyzje jakie miały znaczenie to te, które przybliżały go do jego przypisanego zadania.

Melkarth splunął na ten głos a jego kojący ton uznał za nic więcej niż delirium. To nie mogła być prawda, nie mogło być dla niego żadnego przypisanego planu, udowodnił to wychodząc naprzeciw programowaniu Konkubinatu, nieważne jak realistyczne były wizje których teraz doświadczał, były one jedynie ułudą. Wszechświat tętnił życiem i najróżniejszymi ścieżkami które mógł obrać, ponieważ był dość silny i zdeterminowany by nimi kroczyć wedle własnego uznania.

Głos wyśmiał jego naiwność i postanowił ukazać Melkarthowi błąd jego rozumowania, ciskając nim ku innych wizjach. W jednej z nich Melkarth został rzucony na bezkresną pustynię, nieważne w którym kierunku ruszył jedyne czego doświadczał to ukrop i identyczną plejadę krajobrazów. Za każdym razem Melkarth umierał tam z pragnienia, jednak przed śmiercią rysował w piasku nowe, unikalne znaki, by żadna ze śmierci nie była dokładnie taka sama. W innej wizji Melkarth znajdował się w podejrzanej klinice medycznej z Rubieży, pozbawiony nóg w wyniku wypadku – lekarze oferowali mu nowe, lepsze nogi, w zamian za oddane im części swojej niezależności, wieczne poddaństwo wobec ścieżki wyznaczonej przez ich mocodawców. Melkarth odmówił a gdy lekarze próbowali mu siłą narzucić wybór, zrzucony do narożnika podrzynał sobie gardło. W następnej wizji była ta sama sytuacja, tylko tym razem nie miał rąk i nóg, więc po dostaniu oferty doczłapał się przy pomocy samej głowy do okna i zrzucił się z wysokości. W ostatniej z tych wizji był w pełni sparaliżowany, jednak nadal miał dość sił by pokręcić oczami na „nie” po dostaniu propozycji i takim wypełnieniu swojego ciała stresem, że umarł na zawał.

Po tych i wielu innych wizjach Melkarth był wykończonym, przeżartym przez strach cieniem samego siebie, ale wciąż walczył.

*Jedyną osobą która może decydować o moim losie jestem ja. Ściśnięty pomiędzy wyborami silniejszych od siebie będę walczył do końca, lojalny wobec niczego innego niż własnego rozwoju. Jeśli jest jakiś plan nakreślony dla mnie przez jakiegoś Boga…to wyrzekam się go.*

Głos, zachwycony koktajlem skrajnych emocji jakie wysysał z umysłu Melkartha, wciągnął go w jeszcze jedną wizję, po której miał skończyć z krnąbrnym buntownikiem, kończąc jego historię raz na zawsze.

Melkarth ciśnięty został w obraz odmętów multiwersum na przekrój nieprzeliczonych linii czasowych, każdej reprezentującej inną wersję znanego Wszechświata. Mający obsesję na punkcie idei samostanowienia mężczyzna oczywiście sięgnął ku strumieniowi by zobaczyć jak różnymi drogami kroczyły jego inne wersje, jakie zmiany niósł ciężar jego wyborów. I ku swojemu przerażeniu zorientował się że każdy z Melkarthów, niezależnie od tego jak różne były ich wszechświaty, znajdował się dokładnie w tym samym miejscu co on. Każdy z nich wpatrywał się ze zdumieniem w multiwersum, czując jakby po prostu patrzyli w lustro.

Wtedy ponownie odezwał się Głos.

*Kompensowanie własnego poczucia niższości to taka zabawa koncepcja, każdy jest jej w jakiś sposób świadomy ale nikt nie jest w stanie od niej uciec. Wszyscy mamy wady, tak oczywiste że nie jesteśmy w stanie od nich uciec, ale będąc za słabym by je naprawić, dokonujemy pustych aktów mających nadrobić nasze braki. Egoiści na każdym kroku podkreślają swoją skromność, złoczyńcy swoją pobożność, mordercy niewinność a zdrajcy lojalność. Jednak trudno mi znaleźć bardziej zabawny przykład niż twój. Spójrzcie wszyscy – oto Melkarth, najbardziej zniewolony byt we wszechświecie. Wszyscy mają potencjał by się zmienić, tylko ty nie.*

Melkarth, podobnie jak jego odbicia, wpadł w panikę. To nie mogła być prawda, to nie mogła być suma jego doświadczeń. To musiała być kolejna iluzja, kolejne kłamstwo mające go złamać. Jednak w przeciwieństwie do poprzednich przypadków, tutaj nie miał żadnego odniesienia które pomogłoby mu odrzucić to co widzi. I niestety, ta sama filozoficzna spostrzegawczość która popchnęła go do zabójstwa Mi Suzu, nie pozwalała mu odrzucić możliwości że to wszystko było w jakiś sposób prawdziwe. I ta świadomość sprawiała że umierał od środka.

Wtedy Głos odezwał się po raz ostatni, materializując dłoń wyciągnięta w kierunku leżącego w pozycji embrionalnej mężczyzny:

*Jest jednak dla Ciebie nadzieja. By odsunąć się od wszystkich wersji samego siebie, tych cieni upitych własną hipokryzją, musisz uznać swoją słabość i przekuć ją w siłę. Jest dla Ciebie plan, zaakceptuj go. Pozwól by światło przeznaczenia, jedynej prawdziwej drogi, oświeciło mrok twojej duszy.*

Pogrążony w rozpaczy Melkarth nie był pewien czy to obca siła porusza jego ciałem czy to on sam wyciąga dłoń żeby ostatecznie zdradzić samego siebie. Nim jednak zdołał faktycznie zaakceptować ofertę, wizja rozpadła się.

Powracając do rzeczywistości, Melkarth zauważył trzy rzeczy:

Po pierwsze, oblazło go kilka z bezimiennych horrorów, każde żywiące się inną częścią jego cierpienia, tak słodszą i bardziej groteskową niż widzianą u reszty piratów.

Po drugie, obok niego nacierał Dredwa, odstrzeliwując łeb jednemu horrorowi i rozbijając czaszkę kolejnemu. Jak miało się okazać, w czasie pożywiania się ofiarami, stwory stawały się bardziej podatne na obrażenia.

Po trzecie, jeden z horrorów, wpadając na drugiego, zaciął go poważnie swoimi pazurami. To oznaczało że pazury jednego z tych bytów były w stanie zranić drugiego.

Przebudzony z transu Melkarth poczuł jak wypełnia go nieopisana wściekłość. Gdy tylko Dredwa wyrwał go z objęć stworów i kazał uciekać, oszalały mężczyzna odstrzelił łapę zabitego potwora a potem rzucił się z nią na całą resztę. Wpadając na jednego z nich, czuł jak za każdym uderzeniem jakie zadaje jego umysł wypełnia się nowymi wizjami, nowymi zaprzeczeniami jego filozofii oraz nowymi wyciągniętymi dłońmi.

*Wyrzekam się…wyrzekam się….WYRZEKAM SIĘ….WYRZEKAM SIĘ!!*

Te słowa powtarzał w kółko i w kółko, nie przestając nacierać. Gdy jego umysł był przekonany że ciało stawało w ogniu bądź niknęło w morzu kwasu. Gdy myślał że widzi przed sobą Mi Suzu bądź siebie samego. Gdy przed nim wymyślony jak i prawdziwy obiekt, on nie przestawał uderzać. Głos miał rację, kompensowanie to zabawna rzecz – chociaż nikomu nie było do śmiechu gdy patrzyli jak Melkarth kompensuje sekundę słabości niemal wiecznością siły.

Gdy zmysły Melkartha powróciły, stał on w mieszance krwi własnej i skrzywionych bytów. Zapytał tylko gdzie jest reszta wrogów. Dredwa, po raz pierwszy szczerze przerażony, wskazał że Melkarth sam zabił wszystkie byty.

*Nie, nie wszystkie. Tam w pustce nadal czekają Ci którzy chcą mi odebrać prawo do wyboru. Wszystkie, Dredwa. Chcę zabić je wszystkie.*

Tako rzekł Melkarth, jednak zanim zdołał zrobić cokolwiek więcej, padł nieprzytomny. Jego umysł i ciało w końcu ugięły się pod ciężarem traumy.

Szał Melkartha był momentem przełomowym w bitwie, przynajmniej dla części piratów. Po zabezpieczeniu okrętu Dredwa zebrał wokół siebie tyle okrętów z różnych band ile tylko mógł i używając opuszczonego Odłamka Bramy jako gloryfikowanego pocisku, stworzył wyłom w formacji bezimiennych bestii, uciekając z układu. Była to desperacka strategia, która pociągnęła za sobą wiele istnień, jednak ostatecznie powiodła się. Ci którzy przeżyli dzięki Dredwie po ucieczce jeszcze raz odmówili swoje przysięgi pirackie – jednak tym razem na końcu dodając że przysięgają swoją lojalność Kapitanowi którego zwą Alissarem.

W tym samym czasie jednak resztki Dryfującej Bandy dogorywały w walce z Pustą Zimą. Melkarth był wyjątkiem potwierdzającym regułę, statystyczną nieprawidłowością, o czym boleśnie przekonywały się wszystkie inne żywe istoty, które padały ofiarami bytów. Największe zagrożenie stanowił jednak dalej Yumir, który na pewnym etapie bitwy rozerwał jeden z księżyców układu na kawałki i cisnął nim prosto w większe okręty piratów.

Stając naprzeciw temu szaleństwu, Wolderr Hieron, Kapitan Czerwonego Potopu, sięgnął po desperackie środki. Zdeterminowany by odejść w glorii i chwale, zebrał toksyny ukradzione Imowi i manewrując pomiędzy Odłamkami Bram i spaczonym zarodnikom, cisnął nimi prosto w drewnianego giganta. I chociaż w kosmosie nikt nie mógł usłyszeć jego krzyku, chropowate usta Yumira otworzyły się z bólu, ale żrący kwas otarł się o jego nasiono.

Wtem, dokonała się rzecz jakiej nikt nie mógł się spodziewać. Niemartwy gigant na chwilę zbudził się z własnego letargu, pojmując co przed wiekami uczyniły z niego żywiące się koszmarami stwory. Jego ciało było chore więc i umysł ledwo dogorywał, ale jeśli istniało coś takiego jak dusza, to jego zaczęła palić się niczym supernowa.

W ramach swojego ostatniego aktu wolnej woli, Yumir złapał tak wiele Odłamków Bramy ile tylko mógł a następnie uwolnił swoje dawno uśpione toksyny. Te, zmieszane z toksynami których właśnie był ofiarą, utworzyły związek który mordował jego samego jak i wszystko z czym miał kontakt. Bezimienne byty wiły się, przebijając się przez czarną skórę giganta bądź próbując ponownie przejąć nad nim kontrolę. Yumir, czując że śmierć jest już nieunikniona, z całych sił ruszył ku anomalii, wciąż trzymając tak wiele Odłamków jak tylko mógł.

Tylko najwięksi desperaci próbowali używać obecnej tu anomalii by uciec przed zagładą – wiadomym bowiem było że nawet po wejściu do niej, szybko by zostali wciągnięci do Układu Orkacroe. Jednak gdy wbite w ciało umierającego Yumira Odłamki weszły w kontakt z anomalią, nadszedł koniec Pustej Zimy.

Wszystkie Odłamki w układzie, niezależnie od tego jak daleko od siebie były, zaczęły wibrować, podobnie jak samo ciało Yumira. A gdy na ciele ginącego olbrzyma pojawiło się coś na kształt uśmiechu, on i wszystkie okręty bezimiennych rozpadły się na kawałki, ich atomy zostały rozrzucone po najdalszych krańcach kosmosu a cierpienie które ze sobą nieśli nareszcie dobiegło końca. Pozostawało tylko mieć nadzieję że Yumir, który nie zaznał wolności za życia, mógł go zaznać po śmierci.

Nawet gdyby pozostali w układzie piraci chcieli mieć takie melancholijne przemyślenia, wszechświat nie dał im na nie czasu. Ledwie rozpoczęły się świętowania zwycięstwa, gdy rozpoczął się drugi etap masakry.

Wkrótce bowiem do układu wleciały okręty Trzech Pieczęci, w tym te które opuściły wcześniej Orkacroe by przeprowadzić rzekomy bunt.

*- Miałem nadzieję że piraci zdołają najwyżej osłabić tą bestię. Zabijając ją przekroczyli moje najśmielsze oczekiwania.*

*- To cudownie, Kapitanie.*

*- Oszalałaś? To tylko świadczy o tym że są bardziej niebezpieczni niż zakładaliśmy. Zakończyć to czego nie zdołały pokłosia Gambitu. Wszystkie jednostki, otworzyć ogień. Dzisiaj nie bierzemy jeńców.*

Ten właśnie krótki dialog pomiędzy Raktashurą a jego podwładną rozpoczął drugi etap masakry. Nawet u szczytu swojej siły, Dryfująca Banda miałaby problemy przetrwać natarcie prowadzone przez „Nietrwałość”, jednak będąc wykończonym po walce z horrorami spoza ich matrycy zrozumienia, mogli tylko próbować uciec.

Niewielu się to udało.

### Koniec Dryfu

*Czas na zmiany. Dać demokrację piratom to jak dać Insaniarom broń prionową.*

- Wolderr Hieron

Po absolutnej katastrofie jaką zgotował im Raktashura, przeżyło jakieś 5% Dryfującej Bandy, przy czym 4% stanowili Ci ocaleni przed Dredwę. Pobici i wykończeni piraci zgromadzili się na odległym pasie asteroid, wypełnionym pomniejszymi skupiskami cywilizacyjnymi przyjaźnie nastawionymi do Bandy. Musieli teraz stanąć przed dylematem: co robić?

Część ludzi zasugerowała żeby podzielić pomiędzy siebie resztki kosztowności jakie pozostały i rozejść się, każdy w swoim kierunku. Prawda była jednak taka że samemu niewielu piratów miało szanse na przeżycie – Trzy Pieczęcie rozwijały swoją potęgę a im dalej sięgały ich wpływy, tym większe szanse że ludzie będą dokonywać samosądów na byłych piratach. Poza tym, po całym życiu w przestępczym półświatku, niewielu było w stanie po prostu go opuścić.

Inne rozwiązanie zasugerował Wolderr, widziany przez wielu jako bohater który pokonał Pustą Zimę. On zasugerował że system luźnej konfederacji nie miał przyszłości w tych trudnych czasach. Dryfująca Banda, żeby przetrwać i odbudować swoje siły, musiała się bardziej scentralizować. Potrzebowali jednego, głównego Zarządcy, przed którym odpowiadaliby inni Kapitanowie. W normalnych czasach propozycja ta została by wyśmiana. Ale to nie były normalne czasy.

Podczas gdy większość piratów debatowała na temat propozycji Wolderra, Melkarth przebudził się ze swojej traumatycznej śpiączki, podpięty do aparatu podtrzymującego życie na jednej z platform medycznych. Wciąż przepełniony emocjami mężczyzna odłączył się od aparatu, nie chcąc być zależnym od jakiejś maszyny i próbując wstać na nogi, tylko po to by paść na podłogę z wykończenia. Ktoś jednak szybko go podniósł i podłączył do maszyny, za co Melkarth miał się już wściec gdy nagle ujrzał kto mu pomagał.

Xenarski naukowiec. Ten sam którego Melkarth ocalił.

*- Przeznaczenie to zabawna rzecz, Beherit Melkarth. Gdy przyprowadzono Cię na tą stację nikt nie dawał Ci zbyt wielkich szans. Wszystkie szpitale tutaj są prywatne i, jeśli mogę być tak śmiały by się pochwalić Beherit Melkarth, bez moich skromnych funduszy skończyłbyś jak reszta twoich rannych towarzyszy. Niemniej byłem Ci to winny za okazaną przez Ciebie dobroć.*

*- Nie czegoś takiego jak przeznaczenie. Poza tym nie pytałem o żadną z rzeczy którą teraz opowiedziałeś.*

*- Proszę o wybaczenie, Beherit Melkarth. Na imię mi Nebiros, z wykształcenia i pasji jestem naukowcem, otwór gębowy nieczęsto mi się zamyka.*

*- Więc choćbym Cię zmuszał i tak nie będziesz w stanie siedzieć cicho?*

*- Raz jeszcze proszę o wybaczenie, ale mam denerwujący nawyk stawiania własnych natręctw nad wolę swoich przełożonych.*

*- I to, Nebirosie, jestem w stanie uszanować.*

Wbrew sobie, Melkarth szybko podjął dalszy dialog z naukowcem. Nebiros narzucił nieco światła na sytuację w Dobrobycie – dystopii która z zewnątrz wydawała się jedną całością, w rzeczywistości będąca podzieloną pomiędzy państwa zwalczające się od tak dawna, że wszyscy zapomnieli od czego zaczęły się te liczne konflikty. O oddzielonej od reszty wszechświata klatce, którą udało mu się przebić, tylko po to by podróżować po Zatoce Mgieł, zachwycony jej wieloma cudami, aczkolwiek nie mogąc podzielić się nimi ze swoimi rodakami.

Historia Nebirosa odpaliła od nowa pierdolnik jaki Melkarth miał w głowie. Gdy uciekał ze swojej planety, oczekiwał ze czeka na niego cały wszechświat unikatowych doświadczeń, nieskończony sandbox w którym mógłby rozwijać się w nieskończoność. Prawda była jednak taka, że znana przestrzeń zawierała w sobie zdecydowanie mniej wolności niż oczekiwał. Jak wolny był sam Melkarth? Czy jego życie i wybory cokolwiek znaczyły? Jak można by było to ocenić?

Wtedy Nebiros, by odsunąć myśli od swojej ojczyzny, zaczął opowiadać o Lawan Ur. Dla Melkartha niegdysiejsze istnienie tej przedwiecznej cywilizacji było po prostu jednym z faktów życia, czymś nad czym nie trzeba było się zastanawiać. Dla naukowca były to jednak historie tysiąca cudów, tak wspaniałych że gdyby nie wszystkie dowody jakie ujrzał, uznałby je za bajki. Dla kogoś wychowanego w dystopijnej enklawie, perspektywa Bram dzięki którym można było niemal natychmiastowo podróżować po całych Galaktykach była wzruszająca. Jak wspaniałym było, że nawet po swojej śmierci, Lawan Ur było w stanie wspierać rozwój w znanym wszechświecie.

I wtedy objawienie uderzyło Melkartha. Tutaj tkwiło źródło jego niepewności, ciągłych i ulotnych dywagacji na temat wartości życia i rozwoju. Jak mógł ocenić swoją wolność, nie mając obiektywnego punktu do referencji? Ale teraz już miał.

Lawan Ur. To była cywilizacja bytów które owijały sobie strukturę rzeczywistości wokół małego palca. Cywilizacja która osiągnęła wolność absolutną, której każda decyzja niosła ze sobą tak wielki ciężar, że obecne rasy nadal uginają się pod jej wagą. Członkowie Lawan Ur byli jedynymi wolnymi bytami w historii.

Ale czy to nie oznaczało że dla Melkartha nie było żadnej nadziei? Nie mógł liczyć na to że osiągnie taki poziom zaawansowania i potęgi jak członkowie tej przedwiecznej cywilizacji. Czy miał żyć bezwartościowym życiem, jako jeden z trylionów, jedynie smakując najdrobniejszych kropel wolności? Być jak Yumir, martwą skorupą nieznającą prawdziwego życia?

Nie. Melkarth wyrzekł się już takiej wizji. Prawdopodobnie nigdy nie będzie w stanie osiągnąć takiej władzy nad matrycą wszechświata jak Lawan Ur, ale przecież nie musiał. Musiał tylko dążyć do tego by żyć tak jak oni. By każda z jego decyzji niosła ze sobą reperkusje odczuwane przez następne pokolenia – dobre czy złe, to było bez znaczenia, ważne by były jego. Nie będzie uciekał przed konsekwencjami jak Konkubinat, będzie stawiał im czoła jak i wszystkiemu innemu co chciało zgasić jego wewnętrzny ogień. Gdzie go to zaprowadzi, to najmniej istotne – ważniejsza od celu była sama podróż, ciągła wewnętrzna ewolucja. Każdy kto próbowałby zatrzymać jego pragnienie życia, musiał stracić swoje. Każdy kto miał dość woli by prawdziwie żyć, by walczyć o swoją wizję, miał prawo mu się sprzeciwiać, testować swoją wolną wolę w starciu z jego. Każdy kto nie był w stanie tego zrobić, zasługiwał na swój los.

Podczas gdy Melkarth w milczeniu przeżywał całe te wewnętrzne rozterki, Nebiros trzy razy przeglądał maszynę żeby się dowiedzieć czy jego wybawca przez przypadek nie dostał udaru. Gdy Melkarth w końcu po kilkunastu minutach się odezwał…

*Nebirosie. Będziesz żył.*

…naukowiec dla pewności przejrzał maszynę kolejne trzy razy.

Gdy Melkarth wrócił do zdrowia, wybory na Zarządcę Dryfującej Bandy trwały w najlepsze. Z puli kandydatów pozostało tylko dwóch – Dredwa Alissar, ten któremu zdecydowana większość piratów zawdzięczała swoje przetrwanie oraz Wolderr Hieron, ten który doprowadził do końca Pustej Zimy. Wyczyn jak i kwieciste przemowy Hierona były na tyle przekonujące że nawet część piratów którą ocalił Dredwa głosowała na Kapitana Czerwonego Potopu. Pompatyczność było widać nawet w tytułach kandydatów: Hieron tytułował się „Wolderr Hieron Zabójca Kosmicznych Olbrzymów i Drogowskaz do Nowej Złotej Ery”, podczas gdy Dredwa po prostu wpisał się jako „Kapitan Alissar”.

W miarę jak zbliżał się termin wyborów, obydwie strony sięgały po coraz bardziej bezczelne próby manipulacji. Ostatecznie jednak wyglądało na to że najlepsze na co mógł liczyć Hieron to remis. Dredwa czuł się już na tyle pewnie że zaczął kreślić już plany odbudowy Dryfującej Bandy, po pijaku nawet nazywając publicznie Melkartha swoją potencjalną prawą ręką. Nie mogąc się z tym pogodzić Wolderr skontaktował się z mieszkańcem stacji w przeszłości skrzywdzonym przez Synów Aurory i uzbroił go w broń i informacje.

W dniu w którym podliczone miały zostać głosy, zamachowiec uderzył. Rany postrzałowe na ciele Dredwy cisnęły nim na skraj śmierci, a Hieron w publicznym pokazie żalu dorwał i zamordował zamachowca. Dredwa został zabrany do stacji medycznej gdzie zapadł w śpiączkę – pomimo rzucanych w ich kierunku pieniędzy, lekarze nie byli w stanie stwierdzić z pewnością czy Kapitan Alissar z niej wyjdzie.

Melkarth jednak znał odpowiedź. Nawet gdyby Dredwa przeżył, większość życia musiałby przejść będąc kompletnie uzależnionym od maszyn i lekarstw, nigdy nie powracając do swojej pełnej formy. Takie coś trudno było nazwać prawdziwym życiem. Gdy Melkarth został sam na sam z uśpionym Kodisari, siedział jakiś czas, chcąc powiedzieć coś miłego na pożegnanie. Byłoby mu pewnie łatwiej to zrobić gdyby nie był kompletnym socjopatą.

*Jestem Ci wdzięczny. Nic nie było Ci przeznaczone. Będę Cię ciepło wspominał.*

Tymi słowami Melkarth zakończył życie Dredwy.

Melkarth szybko poinformował resztę piratów o śmierci Dredwy, pomijając jednak dokładne przyczyny zejścia. Hieron udał smutek, po czym chciał przyjąć na siebie odpowiedzialność Zarządcy, jednak Melkarth przerwał mu, domagając się podliczenia wszystkich głosów. Wolderr był zdezorientowany – jaki sens miało liczenie głosów skoro jego przeciwnik był martwy?

Melkarth zaprzeczył. Był prawą ręką Dredwy, więc i jego naturalnym zastępcą. Hieron stwierdził że to tak nie działa, głosy były oddane na Dredwę, nie jego potencjalnych następców. Melkarth odpowiedział tak:

*Nigdy nie miałem nazwiska. Teraz, gdy zostałem Kapitanem, stwierdzam że nazwisko Dredwy bardzo przypadło mi do gustu. Tak, możecie mi nadal mówić Melkarth…bądź Kapitan Alissar.*

Hieron bronił się rękoma i nogami przed tą decyzją, ale na jego nieszczęście, wyjątkowo poruszeni nagłą śmiercią Dredwy piraci zgodzili się na wykorzystanie tej dziury w zasadach. Wolderr był jednak w stanie wywalczyć by głos który oddał Dredwa nie był liczony, na zasadzie „nie ma życia, nie ma głosu”.

Ostatecznie podliczono wszystkie głosy. Wolderr Hieron Zabójca Kosmicznych Olbrzymów i Drogowskaz do Nowej Złotej Ery i Kapitan Alissar osiągnęli remis. Dla Hierona było to zwycięstwo – po usunięciu głosu Dredwy wynik mógłby być tylko jeden. I tak faktycznie było. Nikt nie przewidział jednak jednej rzeczy:

Dredwa zagłosował na Hierona. Po usunięciu jego głosu wybory wygrał Melkarth.

Przy tak turbulencyjnych wyborach nie było jednak mowy o pokoju. Wolderr sięgnął po broń. Melkarth sięgnął po broń. Ktoś otworzył ogień i rozpętało się piekło.

Rozpętana w wyniku tego incydentu wojna domowa była niewielkim konfliktem, chociaż tragicznym dla każdego kto musiał brać w nim udział. Najbardziej krwawym epizodem tej wojny był jej finał. Gdy 65 dnia konfliktu siły Hierona zawiązały sojusz z jedną z platform orbitalnych, Melkarth nie tylko przejął kontrolę nad jej siostrzaną stacją, ale i cisnął nią prosto w bazę Wolderra. Efektem była nie tylko śmierć Hierona i jego zwolenników, ale i nieprzeliczonych istnień na obydwu platformach. Był to też de facto koniec Dryfującej Bandy.

Melkarth być może triumfował ale po tym wszystkim jedyne co pozostało z kiedyś potężnej organizacji przestępczej były dwa okręty, z czego jeden cierpiał na braki osobowe. Wszyscy którzy podążali za Kapitanem Alissarem liczyli że po zakończeniu wojny domowej wciągnie on część lojalistów Hierona do organizacji, teraz jednak nie było to możliwe. Melkarth jednak nieszczególnie się przejmował. Jeśli Dryfująca Banda nie miała dość woli żeby żyć, to musiała umrzeć.

W 96 roku RP Melkarth zaprosił na jeden ze swoich okrętów Nebirosa i jego rodzinę, a następnie skontaktował się z Marionetkarzami. Mężczyzna poinformował tajną Kabałę o istnieniu rzekomego frontu który chciał włączyć Dobrobyt w obręb większego wszechświata i że za odpowiednią opłatą on i jego piraci byliby w stanie pozbyć się tego problemu. Tajna kabała zgodziła się posłać swoich reprezentantów na negocjacje dotyczące ceny.

Gdy jednak przedstawiciele Marionetkarzy pojawili się w swych tajnych okrętach tuż za granicą Układu Schronu, resztki Dryfującej Bandy pod wodzą Melkartha dokonały abordażu i pojmali całą załogę. Po wszystkim Kapitan Alissar pozwolił Xenarskiemu naukowcowi przejrzeć dane tajnego okrętu i chociaż nie było ich wiele, to wystarczyły by Nebiros pojął jak głęboko sięgały intrygi zniewalające jego lud. Jeden z piratów nie wytrzymał i spytał Melkartha co to ich obchodzi, to nie miało żadnego znaczenia. Nebiros też musiał przyznać że, pomimo wdzięczności, jest zaskoczony tym że Melkarth w ogóle chciał mu to wszystko pokazać.

*- Nebirosie, powiedz mi proszę, dlaczego nazywasz mnie „Beherit”?*

*- Myślałem że już to wyjaśniliśmy, Beherit Melkarth. U podstaw naszej kultury leży stara, na szczęście zapomniana już religia, która twierdzi że za popełnione u zarania dziejów grzechy, Xenarie nie zasługują by żyć. Jedną z cech tej religii która przetrwała do dzisiaj jest przeświadczenie, że jeśli tak nędzne istoty jak my zostaną przez kogoś ocalone, wtedy są jej winne dług. Zbawca ten zyskuje tytuł „Beherit” i będzie go trzymał póki nie uzna długu za spłacony.*

*- Obrzydliwe.*

*- Beherit Melkarth?*

*- Wszystko w tym waszym Dobrobycie mnie obrzydza, poza Tobą, tym który odważył się postawić swoją wolność nad okowy tej kultury. Od systemu Beherit do całego tego więzienia, ta cywilizacja duchów mierzi mnie tak, że gdybym myślał on niej dłużej to bym oszalał. Dam Ci ten okręt i masę broni, wystarczająco żeby uzbroić armię. Chcesz spłacić dług? Więc zniszcz tą kabałę która nie pozwala wam żyć. A potem niech wasz lud pozna smak wolności.*

*- B-Beherit Melkarth…po raz pierwszy nie wiem co powiedzieć….żadne słowa nie są w stanie wyrazić…nie zawiodę Cię, przyrzekam.*

*- Jeśli chcesz, możesz mnie zawieść. Jeśli nie, trzymaj się swojej przysięgi. Daję Ci możliwość walki o swoje. Jesteś jedyną istotą która może dorównywać mi w miłości do prawdziwego życia, nie będę ograniczał twojej woli.*

*- Taki jest mój cel, Beherit Melkarth. Uwolnię swój lud, za wszelką cenę.*

*- Świetnie, zatem przestań mnie nazywać Beherit. Obrzydza mnie historia tego tytułu.*

*- Nie ma mowy. Pragnę Cię tak nazywać póki nie spłacę swojego długu. A Tobie nic do tego, Beherit Melkarth.*

I wtem, po raz pierwszy od dawna, Kapitan Alissar szczerze się zaśmiał. Gdy jednak to robił, jego garda lekko opadła co próbował wykorzystać jeden z jego piratów.

On miał już dość. Nie po to przeżywał wszystkie szaleństwa ostatnich lat żeby marnować czas na jakąś bezwartościową cywilizację z której nigdy nie będzie pożytku. Nie zamierzał też iść za szaleńcem jakim był Melkarth. Wyciągnął więc broń i wycelował. Nim jednak zdołał pociągnąć za spust syn Nebirosa, Ipes, rozgniótł mu czaszkę swoimi szczypcami. To było jego pierwsze zabójstwo ale pod ciężarem zła jakie reprezentowała opresja Dobrobytu, Ipes zaakceptował filozofię Melkartha – wolność za wszelką cenę.

Nim resztki Bandy i Xenarska rodzina się rozstali, Nebiros zapytał jakie były plany Kapitana, co mógł zrobić z tak niewielkimi siłami. Ten odpowiedział:

*Mam już dość tego życia, Nebirosie, więc wyjdę ponad nie. Żadnych drobnych rajdów, żadnych grabieży czy innych smutnych akcji bez znaczenia. Teraz ruszam na podbój. Zachowaj ten moment w swoim sercu, przyszły zbawco swojego ludu. Galaktyczna historia zapamięta ten moment jako początek czegoś nowego.*

I chociaż nikt nie miał się o tym dowiedzieć jeszcze przez jakiś czas, ten moment był punktem zwrotnym w całej Zatoce Mgieł. Od tej drobnej siły, zaledwie garstki wykończonych i zdemoralizowanych piratów, miało powstać imperium.

## Wojna

### Początek Kampanii Kainaickiej

*Będziemy walczyć z chwałą na ustach i honorem w sercach, póki gwiazdy nie wyblakną. Niech cały nasz świat będzie świadkiem tej przysięgi.*

- Hrabia Mosiądzu

Nawet wśród wielu dziwnych cywilizacji Zatoki Mgieł, Kanaici stanowili szczególny widok. Nie chodziło tu o ich wygląd – pod tym względem czteroręcy, purpurowi humanoidzi nie wyróżniali się szczególnie. Chodziło tu bardziej o kulturę.

W czasach tak dawnych że dokładne określenie jej na linii czasowej byłoby nie lada wyzwaniem, Kainait stanowił serce imponującego imperium, dominującego tereny obecnej Zatoki Mgieł, któremu stawiała czoła jedynie dawno zapomniała cywilizacja Lemegetonu. Kainaici z tych czasów walczyli w sposób który zadziwiał inne cywilizacje, zaciągając do walki stworzone przez siebie wynalazki genetyczne oraz bronie biologiczne równie wymyślne co straszliwe. Tak wielki był ich kunszt, iż wielu doszukiwało się źródeł ich cywilizacji w działaniach Mittanów.

Imperium Kainaitów przetrwało nawet uwolnienie Gambitu Poznania i uformowanie Zatoki Mgieł, chociaż jak miało się okazać nie był to trwały stan rzeczy. Dziesięciolecia po tym wydarzeniu doszło do kolejnej, tym razem wyłącznie Kainaickiej tragedii, zwanej Wojnami Złamanej Maskarady. Wynikiem tego wydarzenia był nie tylko upadek imperium, ale i trwająca całe pokolenia trauma która sprawiła że wydarzenie to zostało kompletnie wymazane z historii. O ile o samych wojnach niewiele można powiedzieć, o tyle jej wyniki miały być widoczne przez następne stulecia – Kainaici zostali ograniczeni do jednej planety, porzucając swoje głębsze genetyczne nauki oraz pieczętując je w podziemiach tego co później miało stać się terenami Rodu Tamatoa.

Największej zmianie uległ jednak system społeczny Kainaitów, stając się dezorientującą parodią głębokiego feudalizmu oraz korporacyjnego konsumpcjonizmu. Cała planeta oraz jej trzy księżyce podzielone zostały pomiędzy bajecznie bogate Rody, będące w rzeczywistości pół-rodzinnymi konglomeratami, rywalizującymi ze sobą nawzajem na najróżniejszych dworach jak i polach bitew. Rodziny prowadzone są przez pozbawionych imion, wyniesionych Kainaitów, chronionych przez wychodowane z ich geno-struktur Gwardie Pałacowe, których członkowie często są takowym liderom bliższe niż ich zdradzieckie, ambitne dzieci.

Ponad Rodami istnieje tylko jedna siła – Ouropoka, coś pomiędzy teatrem, religią i państwową telewizją, prowadzoną przez specjalnych osobników zwanych Błaznami Kainaitu. Ouropoka to medialne imperium, mające niepodważalne prawo łamać wszelkie prawa do prywatności i sekretów, zamieniając niemal każdy aspekt życia na planecie w niekończące się reality show, które codziennie przyciąga do siebie miliardy widzów. Wojny które prowadzą między sobą członkowie Rodów są największym z hitów, transmitowanym nawet poza planetą. Ouropoka wykorzystuje magię ekranu by zamienić wybranych przez siebie „bohaterów” w mitycznych herosów, zamieniając ich prywatne rozterki w transmitowane na żywo punkty fabularne, wpływając na konflikty by były one jeszcze bardziej wciągające fabularnie oraz prowadząc sieć kanałów i podcastów analizujących wydarzenia na planecie. Ouropoka ma monopol na informacje oraz absolutną nietykalność, przez co większość Rodów chętnie gra w ich grę.

Prawda jest jednak taka ze o ile ta groteskowa informacja nigdy nie znudziła widzów z zewnątrz (nagrania 320 sezonów dokumentujących historię Podejrzanie Dobrze Odżywionego Yspa z Tuvalukhu można było w okolicach 100 roku RP znaleźć nawet świeżo eksplorowanych Galaktykach) o tyle wśród mieszkańców samej planety zaczęła ona wywoływać wypalenie. Bitwy stawały się przewidywalne, „zakręty fabularne” (ergo: intrygi oparte o zawiłe zasady etyki Rodów) nie budziły już skrajnych emocji a najbardziej cierpiące z tego systemu szare masy, pozbawione światła które pomogłoby im rozerwać tą ciemność, zaakceptowały swój szary, monotonny i krótki żywot.

Na takiej planecie pod koniec 96 roku RP pojawił się Melkarth. Widząc jakiegoś nowego watażkę z pożyczonym nazwiskiem i pojedynczym okrętem którego wypełniały resztki wykończonej załogi większość Kainaitów nie chciała mieć z nim nic wspólnego – nawet załogi odpowiedzialne za obronę orbitalną stwierdziły że Melkarth nie jest wart ich czasu i wysiłku. U mniej zdeterminowanej osoby ten status pariasa oznaczałby zamknięcie wszelkich dróg rozwoju – u Melkartha było wręcz odwrotnie.

Jednym z głównych hitów Ouropoki w okresie przybycia Melkartha były serie dotyczące konfliktu pomiędzy Baronową Amoku i Hrabią Mosiądzu, u podnóża których poza celami geopolitycznymi stały też liczne romanse i zdrady, nagłe ujawnianie się dawno zagubionych członków rodziny oraz wypłynięcie tajemniczego spadku który kompletnie zaburzył balans emocjonalny w obydwu Rodach. Widzowie od lat oglądali jak Baronowa i Hrabia przeszli od udawanego romansu, przez trójkąt miłosny z Magnatem Magmy, zamordowanie swoich złych bliźniaków aż po wejście na ścieżkę wojenną, gdzie codziennie muszą stawiać interesy Rodu nad potrzeby własnych serc. Dramat ten miał osiągnąć swój przewidywany ćwierćfinał w okolicach Uq Mmasr, gdzie ta dwójka (i ich armie) miały stoczyć ze sobą przyśpieszający palpitację serca pojedynek.

Uq Mmasr był jednym z ważniejszych portów na kontynencie, kontrolowanym przez siły Baronowej. U wejścia do zatoki w której znajdowało się miasto znaleźć można było silnie ufortyfikowane platformy wiertnicze – w czasach pokoju wydobywały one cenne paliwa, teraz służyły jednak jako główna obrona Uq Mmasr. Uzbrojone w potężne działa i wypełnione masami żołnierzy platformy były dodatkowo otoczone przez pływające w wodzie, krabo-podobne abominacje genetyczne, które służyły jako dodatkowa forma ochrony, przynajmniej gdy nie walczyły ze sobą nawzajem. W razie potrzeby platformy mogły zostać nawet wysadzone w powietrze, doprowadzając do masowej katastrofy ekologicznej i niwelując znaczenie strategiczne miasta. Ochroną platformy dowodził wywodzący się z motłochu morderca zwany „Psem Baronowej”, który odpowiedzialny był za śmierć zaginionego brata bliźniaka Hrabiego Mosiądzu. Widzowie na planecie mogli więc wielokrotnie oglądać (z różnym poziomem zainteresowania) jak Hrabia przysięga że powiesi odciętą głowę Psa Baronowej nad swoim kominkiem. Jak miało się okazać, nie dano mu okazji by to zrobić.

Melkarth i resztka piratów uderzyła jako pierwsza, wykorzystując posiadane przez siebie uzbrojenia płetwonurkowe. Mężczyzna wybrał idealną porę – tuż po tym jak krabie abominacje były nakarmione i wykazywały zmniejszoną aktywność. Pozostałości Dryfującej Bandy musiały więc postępować z profesjonalizmem i ostrożnością, tak by nie doprowadzić do katastrofy. Niestety, w kilku przypadkach doszło do agresji ze strony bestii i polania się krwi. Strażnicy na platformach dostrzegli to, ale uznali że stwory z nudów rzuciły się sobie do gardeł. Uwaga Ouropoki, a zatem całej planety, była skupiona w zupełnie innych miejscach, więc strażnicy byli przekonani że walka o tak ważny „punkt fabularny” nie odbędzie się bez uwagi kamer. Niestety, ich przeciwnik nie dbał szczególnie o publicystykę.

Piraci wdrapali się na pierwszą z platform, zgodnie z instrukcjami Melkartha mordując żołnierzy po cichu i nie wzbudzając alarmu. Ta delikatna operacja trwała kilkanaście minut, chociaż ich uczestnicy czuli jakby trwała godzinami. Wystarczył bowiem jeden zły ruch by rozpętało się piekło którego nie mogli przetrwać. Ostatecznie jednak połączenie gwiezdnego doświadczenia, taktyk Melkartha i ślepych zaułków w ideologii wojennej Kanaitów pozwoliło oczyścić pierwszą z sześciu platform. Jednak podczas przechodzenia na drugą platformę, jeden ze strażników zobaczył napastników i otworzył ogień. Szybko rozniósł się alarm.

Nie zmobilizowano jednak wszystkich żołnierzy. Pies Baronowej, widzący z jak niewielkim oddziałem ma do czynienia i nieświadomy że cała pierwsza platforma była wypełniona trupami, uznał ten atak za zwykłe odwrócenie uwagi i przekazał zadanie usunięcia „najemników” żołnierzom z pierwszej i drugiej platformy. To niezrozumienie sytuacji strategicznej pozwoliło piratom na utrzymanie inicjatywy i wypchnięcie wrogich żołnierzy z drugiej platformy. Pies Baronowej zorientował się jak poważna jest sytuacja dopiero gdy działa z dwóch pierwszych platform zostały skierowane na pozostałe.

Ostrzał artyleryjski sam w sobie wywołał masę strat, ale przede wszystkim odpalił ładunki wybuchowe obecne na ostrzeliwanych platformach. Gdy zaalarmowane drony Ouropoki przyleciały na miejsce, to zamiast heroicznej obrony zarejestrowały Psa Baronowej pochłanianego przez otaczające go płomienie oraz gigantyczną plamę zanieczyszczeń pochłaniającą zatokę. Reakcja komentatorów Ouropoki była znacząco negatywna, zastanawiali się oni głośno jakie szaleństwo objęło Hrabiego skoro nie tylko przeprowadził haniebny atak z dala od kamer ale też doprowadził do katastrofy ekologicznej która miała w dłuższej mierze bardziej skrzywdzić jego niż jego przeciwników.

Ku jeszcze większemu zaskoczeniu, gdy Melkarth tylko zobaczył nadlatujące drony, nakazał je odstrzelić – był to akt niewidziany na planecie. Następnie, po zbombardowaniu lotnisk wojskowych na Uq Mmasr, piraci przywołali swój ostatni statek kosmiczny i rozpoczęli akcję rabowania miasta.

Z powodów logistycznych rajd musiał być szybki, ale nie przeszkodziło to w jego brutalności. Piraci grabili wszystko co tylko się dało, mordując każdego kto stanął im na drodze. Całe dzielnice były niszczone ciężkim ostrzałem, żeby z ich ruin można było wyciągnąć ciała noszące jakieś wartościowe rzeczy. Uq Mmasr zapłonęło i chociaż ogień nie trwał długo, to pozostawił po sobie chmury pyłu.

Gdy wieści o uderzeniu na Uq Mmasr dotarły do Baronowej i Hrabiego, obydwoje byli zdumieni i zdeterminowani by sprowadzić odpowiedzialnych za to przed oblicze sprawiedliwości. Dla Baronowej zrabowanie jej miasta przez jakichś losowych piratów było upokarzające, ale dla Hrabiego była to czysta zniewaga. Plotkowano bowiem że to on wynajął piratów, splunął na cały system wojenny i cynicznie zdradził tych którzy pokładali wiarę w jego czyste zwycięstwo. Ta czysto emocjonalna reakcja popchnęła go do tego by jako pierwszy ruszył polować na piratów.

Nie musiał szukać daleko.

Ostatni okręt piratów, chociaż miał możliwość gwiezdnej podróży, odleciał zaledwie kilka kilometrów od Uq Mmasr, niedaleko resztek zniszczonej wioski gdzie przecinały się ruiny dwóch wielopoziomowych węzłów drogowych. Melkarth po wylądowaniu zasugerował swoim piratom opróżnić okręt z wykradzionych dóbr i rozstawić je gdzieś z dala. Tylko jeden z nich, Gottlob, wypełnił sugestię.

Kilka chwil później okręt został wysadzony w powietrze, wraz ze wszystkim co się w nim znajdowało. Załoganci Melkartha byli tyleż zdumieni co wściekli – bez działającego okrętu kosmicznego byli kompletnie uziemieni na planecie której populacja z pewnością pragnęła ich głowy. Melkarth dokonał wielu straszliwych, praktycznie samobójczych rzeczy odkąd został Kapitanem ale to była po prostu przesada. Jeśli chciał umierać, miał to zrobić sam.

Tak więc załoganci zrobili to co powinni zrobić już dawno – wycelowali w Kapitana Alissara. Ten nieszczególnie się przejął.

*Jeśli myślicie że zastrzelenie mnie cokolwiek zmieni, to jesteście nie tyleż głupi co po prostu ślepi. Z tej planety nie ma ucieczki, przynajmniej jeszcze nie. A za tą orgię przemocy jaka miała miejsce przed chwilą z pewnością nas ukażą. A może sądzicie że przekazanie mojej głowy w jakiś sposób ich uspokoi? Nie łudźcie się. Nadchodzi bitwa. Możecie ją wygrać i znaleźć się na drodze do wielkości. Możecie też mnie zastrzelić i przegrać zanim walka w ogóle się zacznie.*

Melkarth z pewnością był szalony, w to nie wątpił teraz nikt. Jednak nawet w swoich najbardziej niedorzecznych momentach, Kapitan Alissar był w stanie przetrwać. Piraci opuścili więc broń ale zapewnili swojego Kapitana że jak tylko zdobędą nowy środek transportu to pójdą w swoją stronę. Melkarth nie miał nic przeciwko – wiedział że do tego czasu albo sam zginie albo będzie miał znacznie większą armię pod swoim dowództwem.

W kilka dostępnym im godzin piraci użyli resztek węzłów drogowych oraz swojego okrętu by stworzyć coś na kształt dużej reduty. Z miejsca w którym się znajdowali precyzyjny ostrzał z powietrza byłby w stanie ich wszystkich zmieść z powierzchni ziemi – jednak na tej planecie inaczej załatwiano sprawy.

Nad rankiem przybyła armia prowadzona przez Hrabiego Mosiądzu – ponad dwumetrowego giganta, genetycznie i technologicznie wyniesionego czempiona, w dłoniach którego znajdowało się wibrujące ostrze niemal tak wielkie jak on sam. Mężczyźnie towarzyszyła część jego armii, jednak jej rdzeń stanowiła biedna pierdolona piechota – znacznie bardziej imponujące jednostki pokroju jego dzieci czy Gwardii Pałacowej pozostawały poza polem bitwy. Hrabia Mosiądzu podejrzewał że, podobnie jak wiele poprzednich ataków piratów, ten był w rzeczywistości zlecony przez któregoś ze szlachciców i miał na celu skupienie wszystkich jego sił w jednym miejscu, dlatego właśnie rozproszył on swoje zasoby.

Przez wzgląd na swoją dużą podejrzliwość, Hrabia Mosiądzu przygotowywał swoje siły do okrążenia reduty i powolnego wybijania piratów – w końcu ich lider mógł mieć w rękawie jakiegoś asa. Prawda była taka że, mówiąc stricte dosłownie, Melkarth nie miał żadnych rękawów…ani żadnych innych ubrań.

Kapitan Alissar, wyszedł na szczyt reduty zupełnie nagi, trzymając w dłoni jedynie marnej jakości drżące ostrze, zrabowane z Uq Mmasr. Był pozbawiony jakiegokolwiek pancerza czy tarczy, spokojnie stojąc naprzeciw armii która celowała w niego wszystkim co miała.  Jeden z ekspertów z Ouropoki przerwał nawet analizę bitwy by skupić się na jednym z nagrań Melkartha i zareklamować maszynkę do golenia włosów łonowych produkowaną przez sponsorów transmisji. Ostatecznie jednak jedyną rzeczą która zszokowała bardziej niż wygląd Melkartha, były jego słowa, które wypowiadał wskazując bronią prosto na Hrabiego:

*To wasza ostatnia szansa. Odejdźcie teraz i kontynuujcie swoje puste życia albo zadrżyjcie ze mną i na zawsze je zakończcie.*

Chociaż słowa były niby skierowane do całej armii, dla wszystkich było oczywiste kogo mężczyzna tak naprawdę wyzywał. On, zwykły, słaby, nieokryty człowieczek, miał dość szaleństwa bądź odwagi by stanąć do walki z górującym nad nim nadczłowiekiem. Hrabia Mosiądzu poczuł presję milionów par oczu wpatrujących się w niego. Chociaż rozsądek nakazywał mu dalszą ostrożność, to serce mówiło że nie mógł pokazać słabości.

Hrabia sięgnął swoim ostrzem ku niebiosom poprowadził pospolite ruszenie na redutę. Piraci i pospolita piechota otworzyli ogień do siebie nawzajem, podczas gdy Hrabia nacierał, kpiąc sobie z uderzających w jego pancerz kul i wiązek. Melkarth wciąż stał na szczycie reduty, jeden pocisk nawet otarł się o jego policzek – przy innej pogodzie czy innej perspektywie strzału mógł on oderwać mu głowę, zamiast tego pozostawiając jedynie krwawiącą skazę. Hrabia natychmiast nakazał swoim żołnierzom by nie strzelali w Melkartha – jego serce miał przestać bić od ostrza miecza, nie od losowej kuli.

Hrabia wykonał potężny skok niemal na sam szczyt reduty, przebijając jej umocnienia swoją pięścią i bez problemu mordując dwójkę piratów nim stanął twarzą w twarz z Melkarthem. Kamery skupiły się na tym momencie, dokumentując jak dwójka przeciwników wpatrywała się w siebie z determinacją. Podczas gdy w tle trwała bitwa, widzowie skupili się na perspektywach obserwujących zbliżający się pojedynek. Drony z kamerami zbliżyły się tak blisko że oddech przeciwników niemal odbijał się w monitorach. Wszyscy czekali na to kto wykona pierwszy ruch.

Był to Melkarth, który kilkoma ruchami ostrza zniszczył otaczające go drony a następnie wykorzystał wytworzony w wyniku awarii dym by jak najszybciej uciec od przeciwnika. Hrabia obrócił oczami i z pustym śmiechem na ustach skoczył za Melkarthem, lądując tuż za nim. Impakt samego lądowania był tak wielki że cisnął piratem kilka metrów w powietrze, sprawiając że wylądował w okolicach losowego gruzu. Widzowie patrzyli z oburzeniem i niesmakiem, gniewni że tak się zaangażowali w walkę z kimś kto nie był nawet wyzwaniem. Błazen ujrzał masową ilość negatywnych reakcji wśród widzów i natychmiast zaczął wycofywać drony z okolic pojedynku na inne części pola bitwy, licząc że tam wydarzy się coś interesującego. Sam Hrabia też poczuł znużenie:

*Gdzie ta twoja odwaga, gdzie drapieżność? Po co były te wszystkie wielkie słowa i czyny? Czyżbyś był tylko szaleńcem niewartym mojej uwagi? Czy tak desperacko chciałeś zginąć w glorii i chwale że aż ukazałeś swoje nagie ciało by mnie sprowokować? No cóż piracie, twój duch też jest nagi i teraz wszyscy widzimy kim tak naprawdę jesteś – żałosnym, słabym tchórzem.*

Melkarth nic nie odpowiedział, zamiast tego wściekle ciskając swoim ostrzem, trafiając w ostatniego z latających dookoła dronów. Hrabia nie natarł na bezbronnego, czekając aż nadleci inna kamera która udokumentuje jego zwycięstwo. I to był jego ostatni błąd.

Melkarth wyciągnął spomiędzy gruzów schowany tam wcześnie, delikatnie przerobiony granatnik, wycelował prosto w szyję Hrabiego i pociągnął za spust. Znużony i zawiedziony szlachcic nie zdążył nawet zareagować – a nawet jeśli, to najwidoczniej był bardzo ufny w swój niezawodny pancerz. Jednak tym razem miał on trafić na silniejszy obiekt.

Melkarth nie strzelił bowiem pociskiem a pazurem jednego z bezimiennych stworów które stały za złem Pustej Zimy. Pół-materialny obiekt wymordował sobie drogę przez wzmocniony pancerz i rozerwał szyję wraz z kręgosłupem Hrabiego, niwelując jego samoregenerację i mordując go na miejscu. Szlachetnie urodzony zdążył jeszcze zdziwić się że czuje ból, nim zginął. Melkarth nie tracił czasu, łapiąc za leżący niedaleko kawałek ostrego żelastwa i obcinając kompletnie łeb Hrabiego.

Gdy na Ouropoce zauważono że z anteny zniknął mało popularny pojedynek, od niechcenia wysłano do niego dwie kamery. To co uchwyciły miało jednak przyćmić to co działo się na polu bitwy.

Melkarth stał triumfalnie, oblepiony krwią Hrabiego i trzymając w dłoni jego odcięty łeb. Miliony widzów było całkowicie zszokowanych. Ginięcie na polu bitwy było dla pospólstwa, dla szlachetnie urodzonych była gloria i chwała oraz poczucie przygody. Żaden z nich od stuleci nie zginął z rąk kogoś spoza planety a żaden nigdy nie zginął w wyniku tak mało znaczącej potyczki.

Całe pole bitwy, jeśli nie cała planeta, momentalnie zamarło. Licznik wyświetleń osiągał nagle rekordowe szczyty. Obraz trzymającego głowę Hrabiego pirata obiegł całą cywilizację…tak jak jego słowa:

*Kainaici! Mieszkańcy tego smutnego świata. Przyszedłem tutaj osądzić waszą cywilizację. Cywilizację wyrośniętych dzieci, wyciskających resztki życia z nieprzeliczonych szarych mas. Cywilizacji krwi i brudu, której gnijący rdzeń podtrzymywany jest tylko na filarach cynicznego śmiechu. Cywilizacji która nigdy nie zaznała prawdziwego życia.*

*Od nieprzeliczonych lat powtarzacie ten sam cykl tragedii i komedii, żyjąc bez celu i ginąc bez sensu. Odebraliście sobie wolność, pozwoliliście zniewolić się przez raka żerującego na waszym cierpieniu, uzależniając się od systemu tak że nie możecie bez niego funkcjonować. Myślicie że ktoś po prostu was uwolni?! Myślicie że ktoś zawalczy o wasze życia za was?! Wy bando smutnych, fałszywie żyjących, zamkniętych w klatce zwierząt!*

*Nie przybyłem tutaj by uczestniczyć w waszej smutnej zabawie ale żeby ją zakończyć. Wszyscy Ci którzy toną w smrodzie własnej zgnilizny, trwóżcie się! Wszyscy Ci którzy mają dość sił by walczyć za siebie, przybądźcie do mnie! Jestem Melkarth Alissar, a los który sprowadziłem na Hrabiego Mosiądzu sprowadzę na Błazna i wszystkie puste wydmuszki które postawi na mojej drodze!*

Wszyscy słuchali tej wypowiedzi w absolutnej ciszy, chociaż tylko niektórzy byli w stanie pojąć ciężar tych słów. Melkarth nie przybył na planetę by brać udział w jej niekończonych się grach o trony, nie próbował się wzbogacić na jej cyklicznym systemie. Jego celem było coś czego ten świat nie doświadczył od nieprzeniknionych pokoleń – prawdziwa rewolucja.

Na Kainait miały powstać podstawy jego imperium.

Te podstawy jeszcze jednak nie istniały i wszystko mogło się rozpaść jak domek z kart. Biedna piechota uciekła w popłochach widząc śmierć swojego Pana jednak obecni na tyłach członkowie Gwardii Pałacowej byli gotowi nacierać żeby odbić ciało Hrabiego i pomścić jego śmierć. Byliby nawet w stanie to zrobić. Jednak największym sojusznikiem Melkartha okazał się, przewidywalnie zresztą, system rządzący tą cywilizacją.

Widząc śmierć Hrabiego jego liczne dzieci zaczęły zbierać lojalne sobie oddziały i maszerować ku swojemu rodzinnemu pałacowi. Melkarth rozpoczął konflikt dynastyczny w wyniku którego miało zginąć znacznie więcej osób niż w tej drobnej potyczce a Gwardziści, wiedząc że bez ich interwencji walka o władzę może wymknąć się spod kontroli, z ciężkim sercem wycofali się.

Melkarth, widząc że jego plan okazał się sukcesem, wyrzucił głowę Hrabiego i bez słowa wpatrywał się w jedną z kamer. W odpowiedzi wpatrywały się w niego nieprzeliczone pary oczu ale tylko jedna miała znaczenie. Ta Błazna.

Najpotężniejsza istota na planecie słyszała dokładnie każde jedno słowo. Liderzy Ouropoki od zawsze zajmowali się utrzymaniem ekscentrycznego systemu politycznego na planecie, jednak nigdy nie brali w niej aktywnego udziału. Nie byli bohaterami ani złoczyńcami nieprzeliczonych historii a bardziej ostateczną instancją, zmienną i niegodną zapamiętania twarzą medialnego molocha. Dlatego właśnie niewielu Błaznów naprawdę przechodziło do legendy.

Teraz jednak nadarzyła się okazja. Walka tysiąclecia: Kosmiczny Łupieżca Melkarth Alissar kontra Władca Ekranu Kū Keoloewa. Błaznowi bardzo podobała się ta wizja i próbując ją utrzymać przy życiu, miał się stać największym ukrytym sojusznikiem przyszłego władcy Zatoki Mgieł.