Varrin'rad

**Varrin'rad** - Mistrz Jedi należący do Tarczy Republiki oraz uczeń Yuno Meyshi.

## Wygląd

Blizna na prawym oku, krotko ścięte włosy w paski.

## Charakter

Odważny, szczery, narwaniec. Stara się być sprawiedliwy, jest gotowy do poświęceń, rwie się do walki, jeśli chodzi o słuszną sprawę, ma jednak wyrzuty sumienia i nie może odciąć się od przeszłości.

## Historia'

### Przybycie do Świątyni Jedi

Prom przybył niespodziewanie, strażnicy Jedi zebrali się na płycie lądowiska i w milczeniu oczekiwali na niezapowiedzianych gości. Gdy drzwi wahadłowca otworzyły się, wyszły z niego cztery postacie. Dwóch Jedi na przodzie kroczyło dumnie i pewnie, za nimi dreptało dwóch chłopców opatulonych kocami. Zza nich rozległ się krzyk pomieszany z płaczem dobywający się ze śluzy republikańskiego statku. Dwóch żołnierzy Republiki trzymało dzieciaka, który z całych sił próbował się im wyrwać. Chłopiec krzyczał, by nie zabierali jego bliskich, po czym bił i próbował nawet ugryźć jednego z żołnierzy. Błagał, że jego bracia go nie opuszczali. Starszy z dwójki zatrzymał się i spojrzał na swojego starszego brata. Po chwili i młodszy to zrobił. Patrzyli tak na niego i zastanawiali się, co zrobić. Varrin zacisnął dłoń mocniej na ręce braciszka i wykonał krok w stronę wahadłowca i Errina, który szarpał się z żołnierzami ostatkiem sił. Wtedy rozległ się spokojny, ale zimny głos jednego z Jedi, który ostrzegł ich przed konsekwencjami ich wyborów. Chłopak spuścił głowę na słowa Jedi, po czym odparł ze złością: „Dlaczego miałbym pomagać innym?! Dlaczego miałby obchodzić mnie los galaktyki?! Macie Moc, a nie byliście w stanie uratować mamy i taty!". Wysoki Jedi wyjaśnił mu, jak wiele musielu poświęcić, by uratować chłopców. Varrin zastanawiał się nad słowami Jedi, po chwili wykrzykując, że chce zemsty na Sicie, który zabił jego rodziców. Jedi wyjaśnił, że zemsta nie jest rozwiązaniem, prowadzi do pasji i gniewu, a one prowadzą na Ciemną Stronę. Po dyskusji wyciągnął rękę w stronę chłopców. Varrin popatrzył na Mistrza Jedi, po czym spojrzał na Errina, którego żołnierze wciągali do statku. Popatrzył się na brata po raz ostatni i wyraził cichą skruchę. Odwróciwszy się na pięcie, podszedł do Jedi i chwycił go za rękę, ciągnąc za sobą młodszego Norrina. Tego dnia dokonał wyboru. Miał zostać Jedi.

### Życie w Świątyni Jedi

W świątyni Jedi byli już szósty miesiąc. On i Norrin mieli się dobrze. Mistrzowie postanowili ich rozdzielić, tak więc on i Norrin nie spotykali się często. Każdy z nich miał swoje zajęcia i swój pokój. Mówili im, że musieli pozbyć się ich więzi, ponieważ Jedi musi każdego traktować tak samo. Varrinowi wydawało się to głupie, co powiedział jednemu z Mistrzów bez o grudek, na co on skwitował go jedną ze swoich mądrości. Tak czy owak przydzielono ich do osobnych drużyn. Varrin został przydzielony do klanu niedźwiedzia, który odznacza się wielką walecznością i odwagą, Norrin zaś do klanu Katarn, słynącego z cichego poruszania się. Drużyna starszego z braci okazała się całkiem ciekawą zbieraniną. Gruby jak pączek i niezdarny jak Bantha w składzie z porcelaną Sido Ordis – jeden z jego najlepszych przyjaciół - wiecznie sztywna i pogrążona w holokronach Togrutanka Nemi Maoro, klanowy mięśniak i największy popisywacz Zabrak Treno Khar oraz wygadany i strasznie krnąbrny Ithorianin Zibo. Razem wstawali, trenowali, uczyli się kodeksu i razem chodzili spać. Codziennie uczył się czegoś nowego, treningi rozwijały jego moc, a nauki poszerzały jego wiedzę. Odkrył, że ma talent do posługiwania się mieczem treningowym. Czuł, że jest na dobrej drodze do zostania prawdziwym Jedi. Im dłużnej tam przebywał, tym bardziej chciał zostać Rycerzem Jedi.

### Mistrz i uczeń

Zabracka Mistrzyni Jedi Zhenya spojrzała na swojego młodego padawana, który pogrążony był w medytacji. Jego medytacja nie mogła być głęboka, gdyż jego całą koncentrację rozbiła uxbeastowa mucha, która wrednie latała koło jego twarzy i co rusz siadała mu na nosie. Chłopak co chwilę ruszał nosem i gdy wreszcie nie wytrzymał, trzepnął ją ręką, otwierając oczy i kończąc medytację. Westchnął tylko i spojrzał na mistrzynię. Zabracka Jedi spojrzała na niego ze spokojem i twarzą niezdradzającą żadnych emocji. Varrin zadąsał się z powodu swojego niepowodzenia, obrócił głowę i wyraził zrezygnowanie. Mistrzyni wspierała go w jego staraniach, przekazując rady. Wyznała również, że wybrała go na swojego padawana, ponieważ Moc wskazała jej, że to właśnie on był tym odpowiednim uczniem. Po chwili Varrin poszedł za wskazówkami mistrzyni i popadł w głęboką medytację, której już nic nie rozproszyło.

### Światło kryształu i wizje w cieniu

Jak przystało na każdego padawana, przyszedł i czas na niego, aby zbudował swój własny miecz świetlny. Do tego celu najpierw trzeba było zdobyć kryształ. Kryształ można było zdobyć na kilka sposobów. Jednym z nich były jaskinie na Tython, innym długa i ciężka wyprawa na Ilum, a trzeciego nie znał. Jego mistrzyni zadecydowała, że udadzą się na Ilum po kryształ. Sam nie wiedział czy to dobrze, czy źle, ale ufał jej mądrości. Od innych padawanów w Świątyni słyszał, że mało kto decyduje się na taką podróż po kryształ. Większość wolała na miejscu go znaleźć i czym prędzej złożyć miecz. Dlaczego akurat wybrała drugi sposób? Była to bardzo niebezpieczna wyprawa i mogła kosztować to ich życia, ale nie lękał się.

Ilum to mroźna planeta, temperatura na niej sięga minus czterdzieści stopni, tak więc nie obyło się bez termoizolacyjnych ubrań. Dotarli na miejsce około godziny dwunastej. Ich miejscem docelowym była stara Świątynia Jedi ukryta we wnętrzu olbrzymiej jaskini. Tam na środku wielkiej komnaty była brama, która prowadziła do jaskiń z kryształami kyber. Mistrzyni została w głównej sali i pogrążyła się w głębokiej medytacji. Varrin udał się przez bramę. Korytarz był pogrążony w półmroku, oświetlany przez luminescencję przeźroczystych kryształów. Uzbrojony w odwagę i swój treningowy miecz świetlny ruszył wgłąb korytarza. Po krótkiej chwili dotarł do rozwidlenia. Były tam dwa wejścia prowadzące w lewo i w prawo. Z obu jaśniało światło kryształów. Zastanawiał się, którędy iść. Pomyślał, żeby się skopić na Mocy. Zamknął oczy i pozwolił, aby Moc przez niego przepływała. Wtedy usłyszał wewnątrz umysłu ciche wołanie, szeptało jego imię i zdawało mu się, że dobiegało z prawej strony. Wyrwał się z krótkiej medytacji i poszedł w prawo. Korytarz był długi, miecz oświetlał jego sylwetkę i kilka metrów przed nim. W kryształach po drodze widział własne odbicie, było czyste jak łza. Po kilkunastu minutach wędrówki zwątpił, czy uda mu się znaleźć jeszcze jakiś kryształ. Sprawdzał każdy napotkamy kamień, ale żaden nie wydawał się tym, którego szukał. Przeszedł jeszcze kilka metrów i usiadł zrezygnowany. Zwątpienie wzięło górę. Wtedy w dali korytarza ujrzał niebieskie światło. Było malutkie, ale przykuwało jego wzrok. W mig się podniósł, a myśli się rozjaśniły. Nabrał otuchy i ruszył w jego stronę. Wszedł do pieczary, była dość duża, a ściany były pokryte czystym jeszcze kryształem kyber. Na środku groty z sufitu zwisał potężny krystaliczny stalaktyt, a na jego czubku znajdował się mały kamyk niebieskiego koloru. Gdy ręka chłopca sięgała po kryształ, w ostatniej chwili zdążył zabrać dłoń, gdy czerwony miecz świetlny o mało go jej nie pozbawił. Odskoczył momentalnie w tył. Jego oczom ukazała się wielka postać w czarnej zbroi z kapturem, trzymająca w prawej dłoni czerwony miecz świetlny. Varrin przeraził się. Nie zastanawiał się nawet, skąd się tutaj wzięła - nie było na to czasu, bo Sith ruszył na padawana z wielkim impetem. Na biegu odpalił swój miecz treningowy i ledwo co sparował potężny cios. Sith atakował bardzo silnymi cięciami. Jedno z nich było na tyle mocne, że Varrin odleciał kilka metrów do tyłu i uderzył plecami o kryształy. Miecz wypadł mu z ręki i poturlał się kilka metrów. Sith wykonał potężny skok i wylądował wprost przed padawanem. Gdy wróg był krok przed nim, dokładnie mógł mu się przyjrzeć. Po chwili rozszerzyły mu się oczy, a do serca wlał się paniczny strach. To był on. Ten Sith, który zamordował rodziców na jego oczach. Sith uniósł miecz wysoko ponad jego głowę. Spod kaptura rozległ się głęboki mroczny głos: „Zabiłem twojego ojca i matkę, zabiłem twojego brata. Ty jesteś następny”, po czym wykonał cios wprost na głowę chłopaka. Varrin zamknął oczy, gdyż nie było już ratunku. Nagle ostrze się zatrzymało. Otworzył oczy i ujrzał dwa inne ostrza blokujące miecz Sitha. Jedno było fioletowe i trzymał je postawny jedi - rozpoznał w nim Mistrza Sindo’rella, drugie ostrze było niebieskie, ale Jedi, który je trzymał, był zakapturzony i ubrany w brązowe szaty z kapturem. Długo się nie zastanawiał i przeturlał się do swojego miecza i stanął na nogach. Między Mistrzem Sindo a Sithem wywiązała się walka. Oboje walczyli jak natchnieni. Varrin próbował pomóc Mistrzowi, ale Sith bez problemu odpierał jego ataki. Drugi Jedi jakby zapadł się pod ziemię. Po długiej walce Sith był górą i Mistrz Sindo padł na kolana. Padawan rzucił się na pomoc, ale Sith jednym ruchem odepchnął go niczym szmacianą lalkę. Chłopak usłyszał jedynie dźwięk przecinającego powietrze miecza i ciało Sindo opadło na ziemię bez ruchu. Varrin podniósł się, uniósł miecz przed sobą i z wielką determinacją stanął przed Sithem. Zobaczył wtedy, że nad nim ktoś stał. Nim zdążył spostrzec, kto to był, Sith zaatakował. Gdy ich ostrza miały się spotkać, wszystko zniknęło. Leżał przed stalaktytem, a w ręku zaciskał niebieski kryształ. Przez całą drogę powrotną i całą drogę na Tython zastanawiał się, co stało się w tej komnacie z kryształem. Mistrzyni nie pytała go o to, co widział w grocie, tylko w milczeniu, ale z zadowoleniem, spoglądała na niego, a on całą drogę podziwiał kryształ kyber. Po przybyciu na Tython złożyłem swój miecz świetlny.

### Pierwsze starcie

Razem z mistrzynią Zakon wysyłał ich na wiele misji, niestety były to głownie misje bitewne niźli dyplomatyczne. Wojna z Imperium posuwała się bardzo powoli, każde zwycięstwo okupione było ciężkimi stratami. Swój chrzest bojowy Varrin przeszedł na Balmorze, ironicznie w miejscu narodzin i w domu, którego juz nie miał. Ich misją była pomoc ruchowi oporu Balmorry w zdobyciu ważnej strategicznie elektrowni. Dostarczała ona zasilanie do posterunku imperialnego. Spodziewali się dużej ochrony ze strony Imperium, ale to, co zastali w środku, przeszło ich oczekiwania. Z robotami poradzili sobie całkiem sprawnie, lecz gdy dotarli do głównego reaktora, czekała na nich para Sithów. Sithowie najpierw przedstawili się kulturalnie. Wysoki i lekko już siwy Sith o czerwonych oczach i białej twarzy postrzępionej licznymi skazami Lord Crixus oraz jego uczeń - postawny mężczyzna o kruczoczarnych włosach i żółtych oczach, który przedstawił się jako Sandor. Mistrzyni skinęła głową, aby zajął się uczniem, ona stawi czoła Lordowi. Walka była bardzo zażarta. Mistrzyni walczyła z Lordem Sith jak równy z równym, Varrin natomiast miał ogromne problemy z większym i silniejszym uczniem, który na dodatek drwił sobie, że Jedi są już tak zdesperowani, że muszą wysyłać dzieci na wojnę.  Uczeń Sith był dobrze wyszkolony i silny Mocą. Każdy jego cios był bardzo mocny i przepełniony gniewem. Mimo całego treningu padawana, Sith wciąż był dużo mocniejszy. Sith, widząc ogromną przewagę, rozbroił go i lekceważąco postanowił się trochę zabawić, walcząc wręcz. Najpierw przywalił chłopakowi prosto w nos, ten zrobiłem prowizoryczną gardę, wtedy akolita kopnął go w piszczel, a z lewego sierpowego przywalił mu w brzuch. Młody Jedi skulił się, spuszczając gardę, po czym dostał solidny cios w oko. Sith prał go, jak chciał, a on tylko dzięki Mocy stał na nogach. Mistrzyni walczyła dalej z Sithem, nie ustępując mu. Gdy Sith sprał Varrina na kwaśne jabłko, odstąpił od niego i postanowił pomóc swojemu Panu. Chłopiec leżał we krwi, obserwując bezradnie, jak Mistrzyni Zhenya walczyła z dwoma przeciwnikami na raz. Jedi przeszła w formę Soresu, aby przetrzymać ataki obu Sithow. Na szczęście Sithowie nie byli w ogóle ze sobą zgrani; ataki ucznia przeszkadzały w atakach jego mistrza, przez co mistrzyni mogła się skutecznie bronić. Jedi walczyła spokojnie i pewnie. Varrin musiał coś zrobić, żeby jej pomoc. Z trudem wyciągnął dłoń w stronę miecza świetlnego, który leżał kilka metrów dalej. Skupił Moc, ale było to trudne ze względu na ból i odniesione rany. Udało mu się przyciągnąć miecz do ręki. Podparł się łokciami, żeby się chociaż lekko podnieść; strasznie to bolało, ze względu na najprawdopodobniej pęknięte żebro i obite wnętrzności. Udało mu się podeprzeć, ale zaraz po tym zwymiotował całe śniadanie. Opuścił na chwilę głowę, słaby i obolały, ale musiał pomóc. Zebrał siły i wykrzyczał imię mistrzyni i z całej siły rzucił jej swój miecz świetlny. Mistrzyni złapała go w drugą rękę i natychmiast polepszyła defensywę. Mając dwa miecze, mogła skuteczniej odpierać ich ataki, a nawet kontratakować Sithów. Po chwili padawan stracił przytomność z bólu.

Obudził się w kryjówce rebeliantów. Obok niego siedziała mistrzyni Zhenya, która na widok jego przebudzenia uśmiechnęła się nieznacznie. Rany zadane mu przez Sitha nie były poważne i po dwóch dniach był całkowicie zdrowy. Zhenya opowiedziała mu, że z pomocą przyszli rebelianci, a Sithowie zdołali uciec. Varrin nie miał dużo czasu na odpoczynek.

Po kolejnym dniu dostali kolejne zadanie, tym razem mieli wziąć udział w ataku połączonych wojsk Republiki i rebeliantów na posterunek Imperium w prowincji Sendari. Mistrzyni Zhenya i jej padawan mieli poprowadzić oddział żołnierzy, który odwróci uwagę głównej obrony przyczółka i skupi ich ogień na ich jednostkach, kiedy rebelianci zajdą Imperialnych od drugiej strony. Stali z mistrzynią na samym przodzie, za nimi oddział 116. Chłopak stanął obok mistrzyni lekko spięty i przestraszony. Zhenya, widząc to, dodała mu otuchy. Nabrał odwagi i stanął pewnie, i mocno się skupił, sięgnąwszy po Moc. Był gotowy. Imperialni mieli przewagę obrony, strzelali do nich zza barykad. Varrin razem z mistrzynią ruszyli na przód, odbijając strzały z powrotem w stronę wroga. Osłaniał ich oddział 116. Żołnierze padali po jednej i po drugiej stronie, jednak ich pomoc przechylała powoli szalę zwycięstwa. Gdy byli już blisko fortyfikacji, oboje skoczyli za barykady, wpadając do środka obozu. Padawan walczył jak nigdy dotąd. Odbijał strzały, tnąc żołnierzy po kończynach. Po jakimś czasie rebeliantom udało się skutecznie wedrzeć do obozu tak, że atakowali ich z obu stron. Zwycięstwo było już przesądzone. Po walce dotarli do głównego centrum dowodzenia, gdzie czekał na nich kapitan Anders, dowódca posterunku imperialnego. Nawet w obliczu klęski nie zgodził się na kapitulację posterunku i wypalił do nich z blastera ze słowami. Szybko został przez nich rozbrojony i ogłuszony. Walka nadal trwała, gdy zabierali kapitana z centrum.

Wnet oboje poczuli zakłócenie w Mocy. Kilkanaście metrów od nich padali żołnierze Republiki od piorunów i cięć miecza świetlnego. Była to znajoma im para Sithów. Położyli kapitana i ruszyli stawić im czoła. Ich obecność mogła poważnie zaszkodzić atakowi. Musieli ich powstrzymać. Stanęli znowu naprzeciw siebie jak kilka dni wcześniej. Tym razem Varrin nie miał cienia wątpliwości w sercu, a jego ciało przepełniała Moc. Skoczyli na siebie nawzajem. Mistrzyni dzielnie walczyła z Lordem Sithów, padawan stawił czoło jego uczniowi. Niestety przewaga akolity nie zmniejszyła się znacznie. Varrinowi brakowało siły i doświadczenia, poza tym sługa Ciemności był większy i starszy. Szybko zdobył lepszą pozycję do ataku i zepchnął Jedi do obrony. Jego silne i dzikie ataki przygwoździły chłopaka do ściany budynku. Sith zamachnął się potężnie i chciał przepołowić go na pół, gdy nagle znieruchomiał, a jego twarz przeszył spazm. Upadł na kolana, wywrócił oczy do góry i upadł. Za nim Varrin zobaczył żołnierza Republiki, który trzymał wystawiony w jego kierunku karabin. Spojrzeli na siebie. Żołdak wydusił: „Idź mały, pomóż swojej mistrzyni”. Ten tylko przytaknął, a żołnierz zasalutował mu i ruszył dalej do boju z okrzykiem. Padawan ruszył na pomoc mistrzyni. Stanął obok niej szybko i bez słów zaczęli oboje walczyć z Lordem. Byli świetnie zgrani, tak że każdy ich atak był zaskakujący i nie przeszkadzali sobie w walce. Po długiej wymianie ciosów Sith osłabł na tyle, że zdołali go rozbroić. Nie poddawał się, próbował razić błyskawicami, ale mistrzyni skutecznie je zblokowała i osłoniła swego ucznia. Varrin w tym czasie zaszedł go od boku i wślizgiem podciął mu nogi tak, że ten upadł. Mieli go w garści. Stanęli nad nim i dali mu możliwość poddania się. Oczywiście odmówił i spróbował ponownie zaatakować, ale cios mistrzyni był szybszy i Sith padł ogłuszony. Po tym doprowadzili natarcie do końca i wzięli resztę rozproszonych Imperialnych do niewoli. Chłopak stał umorusany na barykadzie, patrząc na horyzont i zachodzące słońce, gdy flaga Imperium upadła z hukiem na ziemię, a po chwili załopotała flaga Republiki. To był dzień zwycięstwa.

### Poświęcenie

Razem z mistrzynią spędził lata, szkoląc się i poznając wszystkie aspekty życia jako Jedi. Wykonywali wiele misji, a Varrin chłonął wiedzę niczym gąbka. Jego technika walki mieczem świetlnym ulepszała się z każdym treningiem i każdą nową przygodą, ale jednej misji nie zapomni do końca życia.

Mieli eskortować z mistrzynią groźnego więźnia z Corusant na Belsavis. Wiadomo było jedynie, że więźniem był jakiś Sith, którego Zakon pojmał na Corelli. Nie wiadomo, kim był i jak się nazywał. Sam Sith przykuty był łańcuchami i posiadał obrożę bezpieczeństwa, jednak nieustannie patrzył się na padawana i szyderczo uśmiechał. Najprawdopodobniej próbował go przestraszyć. Mistrzyni jednak posyłała mu ciepłe i miłe spojrzenia w zamian, na co on reagował bardzo alergicznie i od razu odwracał głowę, i się krzywił. W połowie drogi na Belsavis zostali niespodziewanie zaatakowani. Znad przestrzeni wyszła imperialna fregata pięciokrotnie większa niż frachtowiec Jedi. Najpierw ich ostrzelała, uszkadzając jeden z silników, a potem uderzyła w nich promieniem ściągającym. Nie było żadnej próby komunikacji, a oni nie odpowiadali na sygnał. Cisza radiowa mówiła wszystko. Chcieli ich zabić i zabrać więźnia. Jedyne, co im pozostało, to bronić statku przed abordażem. Załoga uzbroiła się w to, co miała, pozostawiając przykutego Sitha, który śmiał się paranoicznie. Varrin i Zhenya stanęli na przodzie śluzy i czekali spokojnie, aż Imperialni zrobią dziurę i zaatakują. Imperialni spawali śluzę, on i jego mistrzyni wykorzystali ten czas i oboje usiedli w pozach medytacyjnych, skupiając Moc przed konfrontacją. Wpędziło to załogę w lekkie osłupienie. Śluza puściła, a Jedi poderwali się szybko na nogi i odbijali lecące w ich stronę strzały. Rozegrała się krótka potyczka. Imperialni musieli wchodzić dwójkami, co uczeń i mistrzyni skrzętnie wykorzystali, i skutecznie odparli ich szturm. Ich jedyna szansą było wdarcie się na pokład fregaty i zniszczenie mechanizmu ściągarki na pokładzie. Varrin dostał polecenie, aby zostać i bronić wejścia, podczas gdy jego mistrzyni wejdzie na pokład i uwolni ich od promienia ściągającego. Oponował, że pomoże mistrzyni, ale ona stanowczo odmówiła. Przytaknął tylko i stanął przed służą gotowy na wszystko, a przynajmniej tak mu się wydawało. Po kilkunastu minutach czekania jedynie słyszał to odgłosy walki, ale nie mógł ruszyć się z wyznaczonego miejsca. Odezwał się jego holokom, mistrzyni kazała mu odpalać silnik. Zapytał, co z nią, ona odpowiedziała, że zaraz do nich dołączy. Rozmowa się urwała, a on usłyszał uderzenie i odgłos odpalanego miecza. Mimo zakazu wbiegł do statku wroga. Na płycie lądowiska stał Sith, potężnie zbudowany, miał białą twarz postrzępioną czarnymi żyłkami i czerwone krwiste oczy. Mistrzyni i Sith walczyli. Tym razem Sith był bardzo potężny i mistrzyni nie dawała rady odpierać jego ataków. Padawan bez namysłu skoczył na niego, ale ten tylko wystawił dłoń i poraził go w locie piorunem. Padł na ziemię oszołomiony i w bólu. Usłyszał, że statek był gotowy odlecieć nawet z jednym silnikiem. Mistrzyni, widząc, że nie wygra, skupiła całą moc i w ostatnim ataku odparła Sitha na kilka metrów w tył, po czym Mocą pchnęła Varrina w stronę śluzy statku. Tam jeden z załogi zabrał go w pół przytomnego na statek. Mistrzyni dała rozkaz lotu bez niej. Widział tylko, jak postać mistrzyni znika powoli w nierównej walce z Sithem, po czym zemdlał.

Obudził się na statku w pokoju medycznym, był w szoku i krzyczał. Kapitan powiedział mu, że mistrzyni została na statku Stihów. Varrin nie czułem już jej ciepłej aury, czuł pustkę, którą, jak myślał, nie uda mu się wypełnić. Dokończył misję i odwiózł Sitha na Belsavis, po czym wrócił na Tython.

### Powrót na Tython

Powrócił na Tython. Śmierć mistrzyni była dla niego ciosem, ale nie dawał po sobie tego poznać. Jego emocje były jeszcze rozchwiane i nie do końca nad nimi panował. Był złamany, musiał się zregenerować i oczyścić umysł. Zajęło mu sporo czasu odzyskanie równowagi. Dużo zawdzięczał Mistrzom w Świątyni jak i jego przyjaciołom z klanu Niedźwiedzia, którzy odwiedzali Tython w przerwach pomiędzy swoimi obowiązkami. Po stracie Zhenyi, trudno mu było znaleźć nowego mistrza, aby ten dokończył szkolenie. Trwała wojna, a każdy Jedi czy to padawan, Rycerz, czy Mistrz byli skrzętnie wykorzystywani. Widział, jak szkolą się nowi adepci, przybywają maluchy, by zostać młodzikami i odlatują Rycerze na kolejne misje, z których mogli już nie wrócić. Varrin dzięki mistrzyni powrócił cały. Pogodził się z jej stratą. Miał dużo czasu na rozmyślenia. Ta wojna była błędem. Zdał sobie z tego sprawę dopiero wtedy. Varrin został oddelegowany na różne misje, gdzie wspomagał innych Jedi i żołnierzy Republiki na wielu frontach.

### Nowy mistrz

Kiedy porzucił nadzieję na znalezienie mistrza, wtedy pojawiła się ona. Była Twi'lekanką, bardzo mądrą, spokojną i ciepłą. To właściwie ona go znalazła, a nie on ją. Był niezmiernie szczęśliwy, że postanowiła go przyjąć na swojego ucznia. Szybko się ze sobą zżyli i stanowili niezły zespół. Nauczyła go dużo o samokontroli i trzymaniu zapału do walki na wodzy.

Odbyli także wspólnie pamiętną misję dyplomatyczną na Manaan, gdzie, jak się okazało, wcale nie było tak dyplomatycznie. Stoczyli ciężki bój z Sithami, a ambasador Selkath, z którym mieli się spotkać, został zabity, zanim zdążyli do niego dotrzeć. Pewnego razu mistrzyni bez słowa opuściła Świątynię, wspominając jedynie, że otrzymała samodzielną misję i musi niezwłocznie wyruszać. Bardzo chciał jej towarzyszyć, ale surowo zabroniła śledzenie jej. Varrin do dziś żałuje, że jej posłuchał, ponieważ z tej misji nie wróciła już do Zakonu.

### Inwazja

Kiedy nieznany wróg zaatakował, Varrin był na misji ekspedycyjnej na Ilum. Nie miał pojęcia, co się stało, aż do momentu, gdy dostał holocom wzywający wszystkich Jedi do powrotu do Świątyni. Natychmiast wyruszył na Tython, ale to, co zastał tam, przerosło jego najśmielsze oczekiwania. Spodziewał się inwazji Imperium, a zastał obcą cywilizację niszczącą rodzinny świat Jedi. Walczyli dzielnie i z poświęceniem, ale wróg miał niebagatelną przewagę. Varrin nigdy nie walczył z taką zaciętością i uporem, ale na miejsce pokonanych przychodził tuzin kolejnych wrogich robotów. Przegrywali. Razem z kilkoma innymi Jedi, w tym młodzikami, uciekli do jaskiń. Niestety i tam wróg ich dosięgnął - Rycerz Zakuul i kilka robotów. Stoczyli kolejny pojedynek. Wymęczeni i ranni nie stanowili większego zagrożenia. Mimo że z robotami sobie poradzili, Rycerz okazał się zupełnie inna ligą. Wysłali najmłodszych do głębi jaskiń, a Varrin razem z dwoma innymi padawanami bronili się przed Rycerzem. Najpierw padł Jerro, potem Salma, on bronił się ostatni. Kiedy Rycerz zyskał przewagę i miał zadać śmiertelny cios, jego ręka się zatrzymała. To była sprawka Salmy. Cios, jaki otrzymała, nie był jeszcze śmiertelny, bo trzymała wojownika Zakuul za rękę Mocą. Varrin nie wahał się ani chwili i zatopił ostrzę miecza w jego brzuchu. Zakuul padł martwy, chwilę później Salma również. Spojrzał jedynie chwilę na martwych towarzyszy i oddał im szacunek w geście ukłonu, po czym pobiegł co sił wgłąb jaskiń poszukać młodzików. Niestety jaskinie te były zamieszkałe przez Flesh raiderów i gdy dotarł do młodzików, właśnie byli zabijani przez te plugawe istoty. Z oddali nie zauważyli go, a on nie miał siły na dalszą walkę. Zasmucony wrócił do wejścia. Usiadł i skulił się, myśląc co dalej. Wtedy spojrzał na hełm Rycerza Zakuul i na jego ciało. Przez głowę przeleciał mu szalony pomysł, ale nie miał innego wyboru jak spróbować. Ściągnął z niego cały pancerz i sam założył na siebie. Chwilę trwało, zanim udało mu się go założyć. Ubrany jak Rycerz Zakuul wyszedł z jaskini i z powrotem udał się w stronę Świątyni. Jego dom był w zgliszczach, a ciała Jedi leżały na całym placu. Przechodził obok tego wszystkiego i ze strachu chyba nic nie mówił. Szedł za innymi Rycerzami, milcząc. Gdy któryś się do niego coś zwracał, Varrin tylko kiwał głową. Po niespełna godzinie dostali rozkaz powrotu. Wrócił razem z innymi na statek i odleciał w nieznane.

### W objęciach Wiecznego Imperium

Mimo przebrania dość szybko został zdemaskowany. Nie pomyślał, że dziura na wylot w zbroi Zakuul wzbudzi podejrzenie. Pochwycono go i zamknięto w więzieniu. Tam poddano go serii bardzo bolesnych tortur, aby wyjawił im informacje o pozostałych placówkach Jedi. Wytrzymał, ile mógł. Powiedział im tylko o ruinach Jedi, które były już dawno opuszczone, między innymi o Taris i Alderaan, o Ilum nie pisnął ani słówkiem. Po przesłuchaniach, które nie dały im satysfakcjonującej wiedzy, skazano go na śmierć. W przeddzień egzekucji przyszedł do niego przedstawiciel Zakuul ubrany w złotą zbroję z peleryną. Nie był to zwykły Rycerz, jak się okazało, a potężny Exarch - Menos Trenik. Postanowił darować mu życie, w zamian czyniąc go swoim sługą. Odpowiedź Varrina była jasna: "Nigdy nie będę sługą Zakuul!". Jak się okazało - nigdy nie mów nigdy. Exarch posiadał potężny artefakt skradziony Sithom, który pozwalał na manipulację umysłem, a Jedi miał się stać jego ofiarą. Dlaczego akurat na nim go użyli, nie dowiedział się nigdy. Złowieszczym przedmiotem była rogata korona. Założono mu ją na głowę siłą, po czym Exarch pochwycił rogi korony i fioletowa ciemna moc zainfekowała umysł padawana. Potem otworzył oczy w zakuulańskiej bazie wojskowej na orbicie Tatooine.

### Varrin Zakuul

Varrin od tamtego momentu nazywał się Adam Trenik i był wiernym żołnierzem Wiecznego Imperium Zakuul. Wierzył, że był osierocony i porzucony jako małe dziecko, a potem został odnaleziony przez Menosa Trenika, Rycerza Zakuul, i adoptowany jako jego syn. Według tej historii "ojciec" dostrzegł w nim wrażliwość na Moc i ukryty potencjał, który nie mógł się zmarnować. Wychowywał go samotnie, od najmłodszych lat szkolił w posługiwaniu się Mocą, aby, gdy osiągnie odpowiedni wiek, zostać jego żołnierzem. Tak też się stało, gdy skończył 21 lat. "Ojciec" miał zawsze dla niego zadania specjalne. Jego treningi miały go przygotować do szczególnej roli w jego szeregach - zostania łowcą pozostałych przy życiu Jedi i Sithów. Z początku wytropienie ich było bardzo trudne, ale nieoczekiwanie, gdy był w ich pobliżu, miał dziwne uczucie. Nie umiał tego wytłumaczyć, ale to przeczucie mówiło mu, że byli gdzieś w pobliżu. Oczywiście nie był sam na tych polowaniach, zawsze towarzyszył mu oddział droidów, tak więc sama walka z niedobitkami nie była szczególnie ciężka. Prócz robotów miał swojego osobistego pilota do takich misji, była nią Lenna Zur, młoda utalentowana pani pilot. Po pewnym czasie zaczęła się między nami tworzyć jakaś więź. Na początku myślał, że łączy ich tylko praca i koleżeńskie rozmowy, ale z każdym kolejnym wylotem zaczęło miedzy nimi rodzić się głębsze uczucie. Nigdy nie znał innej miłości poza miłością do "ojca". To ona właśnie pokazała mu miłość do kobiety. Miesiące mijały, a ich związek rozkwitał. Spędzali ze sobą dużo czasu poza pracą i postanowili wreszcie ze sobą zamieszkać, jako że szybko zostali parą. Misji specjalnych było coraz mniej, tak więc poprosił "ojca" o stały przydział na Tatooine na powierzchni. Ten zgodził się na to, szczególnie, gdy Varrin oświadczył mu, że urodził mu się syn.

### Powrót Jedi

Podczas rutynowego patrolu, Adam Trenik (Varrin'rad), natknął się na burdę w kantynie w Anchorhead. Udał się na interwencję, gdzie zamieszki robiła mała grupa podejrzanych postaci. Okazali się oni szukającymi schronienia Jedi. Jedi rozpoznali w nim dawnego członka Zakonu i próbowali mu przemówić do rozsądku, ale Varrin nic nie pamiętał i upierał się, żeby ich aresztować. Wywiązała się walka, po której Varrin został unieszkodliwiony. Po oględzinach Mocą okazało się, że jego pamięć została zmieniona. Jedi Skoltus, którego poznał kiedyś na Tythonie, i jego mistrzyni Meyshi użyli całej swojej mocy i wyzwolili go spod kontroli Zakuul i Varrin odzyskał wszystkie wspomnienia.

### Nadzieja

Varrin, będąc już sobą, nie przestał być również Zakuulianinem. Nie mógł porzucić życia, które mimo wszystko było realne. Miał przecież rodzinę. Spotkał na Tatooine Sithankę, która okazała się dobrą osobą i pomogła mu nawet uratować wieśniaków z rąk Tuskenów. Varrin opowiedział jej całą swoją historię.Ta przedstawiła się jako Shurr i obiecała mu, że może pomóc mu spotkać innych Jedi. Tak też zrobiła. Nie trzeba było długo czekać, aż do niego zgłosił się Jedi o imieniu Gritlen i oznajmił mu, że może dołączyć do Tarczy Republiki, tajnej jednostki Jedi i wiernych Republice osób. Warunkiem była całkowita wierność Tarczy. Varrin długo się nie zastanawiał i po opowiedzeniu Gritlenowi swojej historii, dołączył do Tarczy.

Kilka tygodni później, podczas kontroli opuszczonej farmy, którą rzekomo bandyci wybrali sobie na kryjówkę, spotkał swoją mistrzynię Yunę Meyshi. Tak na horyzoncie dla Varrina zarysowała się nadzieja na odzyskanie siebie jako prawdziwego Jedi.