Antor Mannaro

## Światy

...

**Antor Mannaro** to wędrowiec, podróżujący przez całe życie w celu przypomnienia sobie kim naprawdę jest. Od kiedy pamięta, towarzyszy mu pewna istota, zamknięta w artefakcie, który Antor nosi od dziecka. Pragnie nazywać siebie Astonem.

## Charakter

Jest nijaki, zamyślony. Potrafi zrobić wszystko aby odnaleźć prawdziwego siebie, razem z jego demonicznym towarzyszem.

## Historia

**Prolog**
To był ciepły, spokojny, zimowy dzień przed tym jak wioskę Antora, młodego 15 letniego chłopca, zaatakowali najemnicy. Nikt nie wiedział dlaczego. Czy to po prostu zlecenie jakiegoś bogatego mieszczanina, lub zwykły rabunek jak tego zlecenia brak. Rodzice Antora byli już martwi lecz on uciekał. Przez trupy, las oraz puste pola. Musiał dotrzeć do Zamku nie zważając na łzy, rany i krew, której z minuty na minute miał mniej w swoim ciele, w swoim desperackim biegu dotarł do zamarzniętej rzeki, a w okolicy żadnego mostu. Wiedział że musi przez ową rzekę przejść. Drugi brzeg był tak blisko, a za nim już blisko do Zamku. Podszedł powoli do rzeki i postawił pierwszy krok na lodowatej drodze do wolności. Później kolejny i kolejny. Brakowało mu tylko pięć kroków do drugiego brzegu, gdy nagle coś pękło. Tym razem nie w nim, lecz pod nim. Zanim się zorientował był już pod wodą, próbował się wynurzyć, lecz nie mógł - lód blokował mu drogę. Stracił przytomność a jego płuca wypełniły się lodowatą wodą..

**Rozdział 1 - "Wymyślony przyjaciel"**
Zimno. Tylko to właśnie odczuwał Antor. Zastanawiał się czy jest już w niebie? Bał sie otworzyć oczu. Bał sie, że tam nie będzie rodziców, żadnej znajomej osoby, nikogo z jego małej wioski. Wtedy w pomieszczeniu gdzie znajdował się chłopiec rozbrzmiał głos, Poteżny i stanowczy ale.. trochę nie z tego świata.
- Witaj Antorze - w tej samej chwili, gdy tajemnicza postać wypowiedziała jego imię, Antor postanowił otworzyć oczy. W miejscu gdzie był było daleko od nieba które sobie wymarzył. Ciemna krypta. Cała wilgotna.
- Kim... kim ty jesteś? Gdzie jesteś? - odezwał sie chłopiec trochę grubszym głosem niż sprzed wypadku.
- Ja? Nie pamietasz mnie? Ja jestem tobą.
- Więc... Nie jesteś Innosem?
- Bliżej mi do Beliara mój drogi przyjacielu.
- Czyli jesteś zły?
- Złym nie można mnie nazwać, dobrym tym bardziej. Dawno temu stworzyłem amulet który obecnie jest na twojej szyi. Niestety pewna moc uwięziła mnie na tym świecie, aż do zrealizowania mojego zadania. A ty, chłopcze, pomożesz mi je wypełnić.
Zapadła cisza, którą przerywało tylko kapanie wody z sufitu. Po długiej przerwie w rozmowie chłopca i tajemniczej istoty, ona postanowiła wyjść z cienia. Była w poszarpanym szlacheckim ubraniu. Lecz to nie zdziwiło Antora tak jak to, że był lisem o ludzkiej posturze. Posiadał też miecz z czarnej stali. a mimo oranżowego futra, włosy, które posiadał na głowie, były fioletowe. Chłopak był przerażony. lecz nie miał gdzie uciekać. Był zdany na łaskę dziwnego stwora.
- Spokojnie Antorze. Nie trzymałem cię przy życiu przez te kilka lat tylko po to, żeby cię teraz zabić.
- Lat?
- Wtedy kiedy wpadałeś pod wodą. To umarłeś... utopiłeś sie. A twoje martwe ciało jakimś cudem trafiło do mojej krypty. Proces połączenia Duszy był długi i meczący.
- O czym ty mówisz?
- Tylko dlatego że połączyłem nasze dusze teraz tu jesteś żywy. Ja ci dałem życie a ty pomożesz mi zrealizować umowę. To umowa, na którą sie zgodziłeś, kiedy opuściłeś ciało swojej matki. Wszystko wydarzyło się przez tą umowę, Antorze.
- Mogę jeszcze sie nie zgodzić teraz. wbić sobie sztylet w krtań i to zakończyć.
- Możesz. Oczywiście... Ale wtedy nie dowiesz się kim jesteś... Ostatnie, co pamiętasz, to był atak na twoją wioskę prawda? A pamiętasz coś innego? Czy wiesz co działo sie wcześniej? No właśnie, masz pustkę w głowie. Ty pomagasz mi, ja pomagam tobie. Dowiesz się kim jesteś, kto zaatakował twoją wioske i kto zabił twoich rodziców... Ale wszystko w swoim czasie. Teraz trzeba wyjść z mojego więzienia. Swoją drogą nazywam się Aston. Lepiej żebyś pamiętał moje imię.

**Rozdział 2 - "Demon"**
Minęło już parę lat od tajemniczego spotkania demona z człowiekiem. Antor jako 17 letni chłopak był już dobrze zbudowany, w porządnym ubiorze, z Amuletem, który widniał na jego szyi, bez celu przemierzał świat poszukując swojego miejsca. Pewnego dnia dotarł do małej wioseczki, leżącej bardzo daleko od centrum kraju. Na początku Antor nie poznał jej, lecz krzyki przeszłości dały o sobie znać. Ten sam las, budynki dopiero odbudowane. Widocznie dopiero niedawno udało im sie zebrać dość złota aby zatrudnić budowniczego. Antor przechodził przez ścieżki w mieście próbując sobie coś przypomnieć... Jednak nie pamięta nic, poza dniem, w który uciekł. W tą przeklętą zimową noc złość w ciele Antora wzrosła, musiała ujrzeć światło dzienne, wtedy do akcji wszedł Aston.
- Spokojnie Antorze... Znam sposób żebyś poczuł się lepiej - Nagle Antor znalazł sie w innym miejscu. To była krypta ale inna niż Astona. Te niezliczone korytarze, niczym labirynt...
- Aston, co ty wyprawiasz?! Wypuść mnie!
- Wybacz lecz to nie moja wina... Musisz sam znaleźć stąd wyjście żeby znaleźć ukojenie.
Antor przemierzał kolejne mroczne korytarze labiryntu i w pewnej chwili zapadł się pod ziemię. Upadł na twardą powierzchnię, znów był w miasteczku. Czuł zapach spalonego drewna oraz mięsa. Trafił do wspomnienia tamtego miejsca. Stał w środku spalonego na popiół miasta, wszędzie leżały spopielone ciała mieszkańców. Puste... bez duszy. Antor był pełen złości.
- Aston! Co ty zrobileś przekleny demonie?! - W odpowiedzi usłyszał demoniczny śmiech.
- Ja? Heh... To wszystko zrobiłeś ty. Ja próbowałem cię zatrzymać.
Antor nie mógł uwierzyć, że to on spalił wioskę. Rozpaczliwie przemierzał spalone domostwa, gdy nagle ujrzał jego. Ostatniego ocalałego. Około 15 letni chłopiec, siedział skulony w krzakach. Antor ostrożnie podszedł do chłopca, który wyrażnie się go bał.
- Spokojnie... Zaopiekuję się tobą.

**Rozdział 3 - "..."**
...