Jacek Śliwa

**Jacek Śliwa** (ur. 21 marca 1971 w Gorlicach, zm. 2 maja 2020 w Libuszy) - artysta, rzeźbiarz.

## Jacek Śliwa

### **Dzieciństwo**

Jacek Marek Śliwa urodził się 21 marca 1971 roku w szpitalu w Gorlicach jako drugie dziecko Aleksandra i Marii Śliwy. Jako zdrowe dziecko po trzech dniach zamieszkał u rodziców Marii — Jana i Amalii Kazanowskich w Moszczenicy. Ochrzczony został po trzech miesiącach w Kościele Parafialnym w Moszczenicy. Jego chrzestnymi rodzicami zostali — Janina Fecko i Witold Śliwa.

Maria, Aleksander i Jacek zostali zameldowani w Libuszy w 1972 roku. Na stałe przeprowadzili się w 1974 roku, kiedy ich nowy dom został na tyle ukończony, że mogła mieszkać w nim cała rodzina. Jacek dobrze się rozwijał i nie chorował.

Jego problemy zdrowotne zaczęły się po zamieszkaniu w Libuszy w wieku około pięciu lat. Pod nieobecność matki (przebywała wtedy na leczeniu nadciśnienia) i ojca (był w pracy) wpadł do piwnicy z wysokości dwóch metrów na beton. Jego babcia — Ludwika wyciągnęła go z piwnicy i posadziła go na łóżku. Jego matka dowiedziała się o incydencie po powrocie z leczenia szpitalnego dopiero po trzech tygodniach. Od tego czasu zauważono, że po tym wypadku zaczęła pojawiać się u niego wada wymowy w postaci jąkania. Później pojawiły się napadowe duszności, szczególnie po przeziębieniach. Po badaniach okazało się, że był alergikiem i miał początki astmy. Po podaniu sterydów i wyleczeniu przeziębienia, ataki przestały się powtarzać. Kilka razy w wieku przedszkolnym i na początku lat szkolnych miewał zapalenia oskrzeli, które po leczeniu przechodziło i okresy między nawrotami były coraz dłuższe. W końcu lekarze uznali go za zdrowego, natomiast wady wymowy zostały wyleczone poprzez logopedów. Po ukończeniu szóstego roku życia zaczął uczęszczać do ówczesnego przedszkola w Libuszy, a rok później został zapisany do szkoły podstawowej. Ponieważ rodzice pracowali zawodowo na zmiany, Jacek nie mógł być należycie dopilnowany. Jako młody chłopiec wychodził z kolegami z sąsiedztwa na spacery i bawili się, przez co miewał braki w nauce. Mimo tego uczył się przeciętnie. Czasami uciekał od swoich rodziców do swoich dziadków Kazanowskich.

### **Młodość**

Jacek interesował się przyrodą, zwierzętami (szczególnie ptakami), malarstwem, rzeźbiarstwem i sportem. Wszystko cokolwiek uczył go ojciec, chciał wykonywać sam bez niczyjej pomocy, tłumacząc, że miał swoją wizję i będzie robił po swojemu, ponieważ nie lubił być posłuszny. Kilka prac wykonywał samemu bez pomocy ojca. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Libuszy zaczął uczęszczać do szkoły zawodowej w kierunku murarz-tynkarz ze względu na wpływ rówieśników. Rodzice chcieli, aby poszedł do szkoły artystycznej do Zakopanego. Pewnego razu pojechał tam ze swoim ojcem do szkoły celem omówienia przyjęcia do tej szkoły i rozpoczęcia tam nauki. Nie miał jednak chęci wyjeżdżać z Libuszy, ponieważ jego rówieśnicy chcieli, aby nie wyjeżdżał i pozostał na miejscu w Libuszy. W końcu przyjął się do Szkoły Zawodowej im. Kazimierza Pułaskiego w Gorlicach.

Po ukończeniu szkoły został wezwany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, ale ze względu na astmę (która odnowiła mu się w wojsku), służbę wojskową ukończył przed czasem. Po wyjściu z wojska i przeleczeniu się podjął pracę w zakładzie przetwórstwa drzewnego w Krygu. Potem pojechał do pracy do Niemiec, gdzie po roku zaczął pracować z ojcem przy rzeźbach, robiąc je na zamówienie. Aleksander wykonał rzeźbę Chrystusa ukrzyżowanego do prezbiterium Kościoła Parafialnego w Mielcu, a Jacek pod okiem ojca wykonał rzeźbę Chrystusa ukrzyżowanego do Kościoła Parafialnego w Łącku. Drobne rzeźby wykonywał na zamówienia do okolicznych miejscowości, dzięki temu zarabiał na życie. Przez około rok pracował też w Hucie Szkła w Gorlicach.

### **Życie dorosłe i sąsiedzkie**

Pod koniec 1998 roku pojawili się na następnej działce nowi sąsiedzi — Beata i Zbigniew Piróg z dwójką małych dzieci. Rodzina ta zakupiła dom od cioci Jacka — Alfredy Socha, który był częściowo do ukończenia remontu. Od Świąt Bożego Narodzenia zaczęła się sąsiedzka i między rodzinna przyjaźń Śliwów i Pirogów. Beata (z zawodu pielęgniarka) zajmowała się wychowywaniem dzieci, natomiast Zbigniew wyjechał za granicę. Chwilowo zaniedbywał rodzinę. Ponieważ Beata miewała niekiedy trudne sytuacje życiowe, zmuszona była zwracać się o pomoc do sąsiadów. Zdarzało się niejednokrotnie, że Śliwowie byli proszeni o zrobienie zakupów żywnościowych i środków czystości. Beata cierpiała z powodu braku pieniędzy.

Tak nawiązała się głębsza przyjaźń Beaty i Jacka, która po czasie przerodziła się w romans. Wynikiem tego było narodzenie się ich przyszłego syna — Kacpra. Celem ukrycia tego faktu przyszedł na świat 23 września 2003 roku jako Kacper Piróg. Dopiero po mniej więcej dwóch latach Jacek sądownie przepisał go na swoje nazwisko.

Jacek, chcąc utrzymać swojego syna, postanowił wyjechać do pracy do Niemiec, jednak ze względu na ówczesną sytuację w kraju trudno było znaleźć dobrą płatną pracę. Był oszukiwany przez niemieckich pracodawców, a nie znając języka niemieckiego, nie mógł nigdzie tego zgłosić. Wobec tego uciekł z Niemiec z niczym, zarabiając tylko na podróż do Polski. Chcąc należycie opiekować się swoim synem, po raz kolejny wyjechał do Niemiec, gdzie pracował z przerwami około roku. Po kolejnym powrocie zajął się rzeźbieniem i pracą w warsztacie. Ponieważ nie wiele zarobił w Niemczech, po raz kolejny po uzgodnieniu z Beatą sprzedał swoją działkę budowlaną, a pieniądze przekazał na Kacpra. Wkrótce 24 lutego 2009 roku wspólnie zamieszkali razem w Krakowie i dodatkowo otrzymał dziesięć tysięcy złotych od swojej siostry Agnieszki, bo wymeldował się z domu i został zameldowany w Dominikowicach u rodziny mamy Kacpra. W 2012 roku pojechał ze swoim szwagrem — Romanem do Niemiec do prac remontowo-budowlanych, tym razem legalnie i wrócił wiosną 2013 roku. W latach 2014-2015 mieszkał u swojej kuzynki — Magdy.

21 września 2013 roku będąc później u swojego syna w jego domu, dowiedział się o śmierci swojego ojca. Po śmierci ojca Aleksandra zajął się warsztatem, w którym wykonywał rzeźby na zamówienia i siłownią. Przez resztę życia zajmował się gospodarstwem i swoimi siostrzeńcami i swoim synem, z którym miał wspaniałe relacje. Często urządzał grille i go na nie zapraszał. Miło spędzali czas na ławce, w warsztacie i razem rozmawiali na życiowe tematy. Wiosną 2020 roku miał zaplanowany wyjazd do Niemiec do Magdy, by zarobić pieniądze na działkę, by wybudować domek norweski i na starość zamieszkać z Kacprem, lecz pojawienie się pandemii koronawirusa to zaważyło.

### **Nagła śmierć**

1 maja 2020 roku późnym wieczorem zjadł kolację i rozmawiał z rodziną. Około 23:00, gdy wszyscy poszli spać, on został w swoim pokoju i ostatni raz widząc się ze swoją matką, pożegnali się. Około godziny 01:00 2 maja Agnieszka usłyszała chrapnięcie w jego pokoju i wstała zobaczyć, co się dzieje. Zauważyła, że leżał na wznak wyprężony i jego telefon, który leżał na dywanie przy łóżku. Pobiegła do swojej matki, poinformować o sytuacji, jaką zastała i poszła z nią na górę do pokoju. Obydwie uznały, że należy wezwać karetkę pogotowia w międzyczasie, przystąpiły do jego reanimacji. Do momentu przyjechania karetki, Maria i Agnieszka reanimowały Jacka. Tętno było wyczuwalne, natomiast nie przywrócono oddechu. O godzinie 01:41 Jacek zmarł w wieku 49 lat. Rankiem jego ciało zostało przewiezione do kaplicy do Kościoła Parafialnego w Libuszy. 5 maja został pochowany w grobowcu rodzinnym Śliwów.

### **Upamiętnienie**

* 12 kwietnia 2016 roku — Przypadkowo Jacek z matką Marią wracając z cmentarza, spotkali reporterkę z gazety Krakowskiej, gdzie przeprowadzono z nimi wywiad na temat dalszych losów spalonego kościoła w Libuszy.

# Galeria

Z rodzicami (1973)Z babcią Amalią (1973)Komunia święta Jacka. Z rodzicami (Maj 1980)Z rodzicami chrzestnymi - Janiną Fecko i Witoldem Śliwą (Maj 1980)Z siostrą Agnieszką i innymi dziećmiZ siostrą Agnieszką (Maj 1980)Z całą rodzinąZ ojcem (Lata 80.)Komunia święta Agnieszki (Maj 1985)Jacek grając na gitarze przy ojcu (na początku lat 90.)Jacek w trakcie odbywania służby wojskowej, na środku (1990)Lata 90.Z rodziną (od lewej: Agnieszka, Jacek i Aleksander Śliwowie, lata 90.)Od lewej: Aleksander, Maria, Jacek i Agnieszka ŚliwowieZ kuzynką Małgorzatą (2001)Z Małgorzatą i siostrzenicą Aleksandrą Trybek (2001)Od lewej: Stanisława Trybek, Aleksandra Trybek i Jacek (2001)Jacek w 2007 rokuZe swoją kuzynką Magdą w Niemczech (2015)Przy rodzinnym grobowcu ze swoim przyjacielem Peterem Mosterem i matką Marią (Lipiec 2015)Zdjęcie z wywiadu (12 kwietnia 2016)Zdjęcie z pogrzebu (5 maja 2020)Grobowiec rodzinny Śliwów (stan z 21 września 2020)
## Źródła

* https://dziennikpolski24.pl/cala-nadzieja-w-zgliszczach/ar/9862074