Qatarazor cz.VII

## 24.09.2016, 01:25

Skuter ruszył.

Chwilę później pojawił się błysk.

Theo i Sobek zaginęli.

Jest też skuter.

## 24.09.2016, 11:05

Sobek leżał na trawie.

Okaleczony owad wczołgał się do jego dolnej lewej kieszeni kurtki.

Ktoś dotknął Sobka.

Sobek: ()

Sobek: (O)

Sobek: ()

Tio: Och, lepiej wstań! ()

Sobek: ()

Sobek wstał i rozejrzał się.

Sobek: Gdzie my jesteśmy? ()

Teo: To inny wymiar. ()

Sobek: Och. ()

Sobek wytarł trawę kurtką.

Sobek: ()

Sobek: ()

Teo: (òᗝó)

Sobek: ()

Sobek: Czuję, że zaraz wydarzy się coś złego. ()

Teo: (óᗝò)

Teo: ()

Sobek: Co? ()

Teo: To dobry znak! Pierwszy krok już się rozpoczął. ()

Sobek: Och. (1\_1)

Teo: Jak się czujesz? ()

Sobek: ()

Sobek: Miły… niepokój. Jestem w szoku ...... może jest zimno? ()

Theo podniósł głowę.

Teo: Niezupełnie. ()

Teo: Jest za gorąco. ()

Sobek: To brzmi dla mnie dziwnie ... (óᗝò)

Sobek: Wczoraj padało. Ogłoszono dzisiaj, że będą burze! ()

Sobek: Nie ...... ()

Sobek: Czy to świat opowieści ?! ()

Tio: Czy teraz mi wierzysz? ()

Sobek: ()

Sobek: (ó\_ò)

Sobek widział klasztor.

Theo ruszył w stronę klasztoru.

Sobek: Dokąd jedziemy? ()

Teo: Gdziekolwiek spojrzysz. ()

Theo poszedł.

Sobek podrapał się w głowę. Był całkowicie zdezorientowany.

Sobek: ........

Sobek Tio ruszył w stronę tylnego klasztoru.

Sobek: Więc jesteśmy na Marsie? ()

Herbata: co? ()

Sobek: Albo na Saturnie? ()

Teo: Mówisz o planetach w innym układzie. ()

Sobek: Czekaj ..... co? (Thatha)

Tio: Mamy w Katarasoni. ()

Sobek: Czekaj ... na której planecie? ()

Teo: Catarazonia. To twój odległy wymiar. Wymiar Ziemi. ()

Sobek: Cały ten wymiar ...... są w nim kosmici? ()

Teo: Oczywiście! ()

Sobek: Chyba nas nie porwą ?! ()

Tio: Myślę, że nie. ()

Sobek: (⍜\_⍜)

Sobek: Przynajmniej nie muszę się martwić o swoje życie, prawda? Hehe. (ᗝ)

Teo: (óᗝò)

Sobek: Więc to wszystko prawda! ()

Herbata: nie martw się. Wszystko otrzymasz na czas. ()

Sobek: (⍜\_⍜)

Sobek zaczął odczuwać stres

Sobek: Czy są tu ludzie, którzy mówią w naszym języku? ()

Theo położył rękę na ramieniu Sobka.

Teo: Sobek. Nie martw się. Musisz być spokojny. Wiem, że nieobecność na Ziemi jest szokiem, ale minie. ()

Sobek: (⍜\_⍜)

Ręce Sobka opadły.

Sobek: ()

Teo: Wyjaśnimy później. Obiecuję. ()

Herbata: Chodź. ()

Sobek: (ó\_ò)

Sobek poszedł z Tio.

Teo: Nie ma tu obcych. Ten wymiar jest w dużej mierze pełen ludzi. ()

Teo: Ale nawet ludzie, którzy nie są tymi ludźmi, mówią w twoim języku. ()

Sobek: Hmm. ()

Sobek: Czy znasz ten klasztor? A może to miejsce w ogóle? ()

Tio: To mój stary dom! ()

Teo: Trenowałem tutaj w najlepszych warunkach! ()

Sobek: Co trenowałeś? ()

Teo: Bycie Yankee. ()

Teo: Jeśli nadal uważasz, że Twoje marzenie jest warte spełnienia ... (óᗜò)

Teo: ... też możesz mieć. ()

Sobek: ()

Teo: To dopiero pierwsze kroki, Sobek. Dowiesz się dużo więcej. Z życia i od moich przyjaciół. ()

Sobek: Przyjaciele? ()

Theo ruszył w stronę klasztoru.

Sobek: ()

Sobek Tio poszedł za nim.

Nie byli daleko od klasztoru.

Teo: Czekaj. ()

Sobek: Ech? ()

Teo: Musisz przygotować się na swoje pierwsze spotkanie. ()

Sobek: Z czym? ()

Teo: Z komendą Yang. ()

Nagle Sobek usłyszał odgłosy dochodzące z klasztoru.