Ród Hajenryntar

Herb rodu Hajenrytów używany przez Hajenryna Wyzwoliciela od 566 roku es.

**Ród Hajenryntar**, zwany również **Hajenrytami** oraz, wcześniej, **Dynastią Praxitańską,** to jeden z rodów magnackich Bordreny sprzed bordreńskiej wojny domowej, później dziedziczni Królowie Bordreny, a od panowania Hajenryna II Mądrego uznawany za wielki ród Rankejronii.

Ród założony został podczas X Powstania Rankejronów przez Lajosa sai Praxita, rycerza, pierwszego miecza Królestwa Bordreny oraz dowódcy garnizonu Praxitu. Obrawszy stronę cesarskich lojalistów i miażdżąc bordreńskich powstańców został na łożu śmierci wywyższony do szlachcica miecza trzeciego stopnia oraz księcia Praxitu.

## Historia

### X Powstanie Rankejronów i narodziny rodu

W roku 528 es. Bordrena była autonomicznym królestwem w obrębie Satnirskiej Nadprowincji Rankejronii. Bordreńskie Stany Generalne przywilejem nadanym im w roku 323 przez cesarza Tartalianara II Dobrego jako część jego reform dotyczących całego regionu ostatecznie podporządkowanego przez Alarilyrinara I Wiecznie Zwycięskiego mogły się zbierać w stolicy królestwa, Bordralonie, i obierać tam Króla Bordreny, bezpośredniego lennika Satnara.

Już wówczas jednak Bordralon przestawał być realnym sercem królestwa, z każdą dekadą coraz bardziej ustępując Praxitowi, największemu miastu Bordreny i wielkiemu handlowemu centrum północnej Rankejronii, przez który wiodły imperialne szlaki do Kaburu, Amadejny i dalszych cesarskich zdobyczy, które wraz z kolejnymi Satanarami rosły i napędzały bordreński handel. W roku 521 kasztelanem Praxitu został Laihonos aph Peraxoth, rankejroński zmedeviiryzowany szlachcic z drobnej, bezziemnej rodziny znany z wierności Cesarstwu i niechęci wobec egalitarnych Stanów Generalnych.

Gdy zatem w 529 roku wybuchło X Powstanie Rankejronów, a ku Bordrenie wyruszyła cesarska armia punitywna, Lajos przejął kontrolę nad Praxitem i otworzył jego bramy imperialsom. Wkrótce później dowódca zastępu, generał Camranos aph Falberan powierzył Lajosowi namiestnictwo wojskowe nad Bordreną i stopień brygadiera, wszystko to w celu zabezpieczenia północnej flanki dla cesarskiego pochodu na Amadejnę. Lajos, zebrawszy liczący sobie osiem tysięcy lojalistów zastęp ruszył na Bordralon, by na błoniach stolicy stawić czoła rankejrońskim powstańcom z górnego biegu Sewalu. Licząca sobie czternaście tysięcy piechoty i trzy tysiące rycerzy armia buntowników została rozbita w trzech osobnych bitwach, znanych jako Trzy Dni Chimery z Praxy - Lajos po kolei zagrodził rebeliantom drogę i odparł ich natarcie, kolejnego dnia z powodzeniem wymanewrował wroga i wytoczył mu bitwę w sprzyjającym Chimerze terenie i trzeciego dnia ruszył w pościg, rozbijając Rankejronów do reszty i biorąc siedem tysięcy jeńców, trzynaście setek z czego było rycerstwem.

Bordralon padł bez walki, a Lajos wkrótce podporządkował swojemu cesarskiemu panowaniu całą Bordrenę oraz górny bieg Sewalu, a zatem księstwa Ostaljonu, Astalku i Pewerejonu. Włączając jeńców do swojej armii i umacniając ją świeżymi rekrutami z Sowich Wyżyn oraz ludźmi cesarskiego generała Darthosa aph Riftela, Lajos stanął na czele zastępu liczącego sobie piętnaście tysięcy piechoty i sześć tysięcy jazdy. Król Bordreny, niezdecydowany i słaby Palenon I Konstaja-Bordralon stał się marionetką kasztelana Praxitu i oficjalnie poparł cesarskich lojalistów, tym samym zabezpieczając prawa Bordreny. W tym samym czasie Alastos I Varnaryrinar powierzył dowodzenie na północy diarchii Lajosa za Praxita oraz generała aph Riftela, przekazując im swoje plany i nakazując marsz na południe.

Lajos ze swoją nowo zebraną armią ruszył w dół Sewalu, zdobywając Ilmajon i Aristajon oraz rozbijając lokalne buntownicze armie w bitwach pod Erebentą i Pernają, umacniając się o kolejne cztery tysiące ludzi. W tym samym czasie cesarskie wojska spacyfikowały całą Amadejnę i przekroczyły Góry Pantijskie, planując uderzyć w serce rebelianckich rozruchów - Sewalenę i miasto Prinejrę, gdzie przywódca buntu Gabryljon zar Mysta ogłosił się królem Świętego Imperium Sewalu i mustrował liczącą sobie siedemdziesiąt tysięcy powstańców armię.

Dowodzenie nad satnirskim zastępem przejął w tym czasie sam Satnar Alastos I pragnący zapisać swoje imię jako pogromca buntowników. Po krwawym i w dużej mierze niepotrzebnie pospiesznym oblężeniu Maralionu cesarski zastęp trzydziestu sześciu tysięcy doborowych ludzi ruszył w górę Sewalu. Alastos I planował wziąć Prinejrę z trzech stron i nakazał Lajosowi parcie w kierunku miasta i spotkanie się pod jego murami z dziewięciotysięcznym zastępem gortyńskich lojalistów, samemu jednak poruszając się wolniej i wolniej w wyniku intensywnej partyzantki na przemierzanych ziemiach. Doszło zatem do tego, że kiedy Lajos, Darthos i ich trzydziesto-trzytysięczna armia dotarła pod Prinejrę, Cesarz Alastos nadal znajdował się dwa dni marszu na południe.

W bitwie pod Prinejrą Lajos stawił czoła ponad dwa razy większej armii Gabryljona za Mysty. Pomimo przewagi artyleryjskiej i lepszej jakości bordreńskich i gortyńskich zastępów, krwawa bitwa zakończyła się zwycięstwem powstańców oraz śmiercią pod kopytami Rankejronów generała Darthosa aph Riftela, a sam Lajos został śmiertelnie ranny po przeprowadzeniu szaleńczej szarży rycerstwa na pozycję samozwańczego króla. Bordreńska armia została zatem odparta i zmuszona do szukania bezpieczeństwa za murami Wartanny, Gabryljon za Mysta jednak nie kontynuował pościgu. Przez kolejne cztery dni bronił Prinejry przed cesarskim szturmem, by ostatecznie wycofać się w stronę orditulskich gór. Alastos I przejął kontrolę nad pokonaną bordreńską armią i osobiście spotkał się z umierającym od ran Lajosem, nadając mu dziedziczny tytuł Cesarskiego Księcia Praxitu za zasługi wojenne.

Obecnie powszechnie uznaje się, że bitwa pod Prinejrą została specjalnie sprowokowana przez Alastosa I, który nie chciał, aby chwała za zmiażdżenie powstania przypadła Rankejronowi i generałowi-parweniuszowi, aph Riftelowi. Po starciu na błoniach miasta Satnar osobiście kontynuował tłumienie X Powstania tylko po to, by zostać zabitym podczas prowadzenia awangardy w ostatnich tygodniach regularnych walk.

### Książęta Cesarscy

Praxit został odziedziczony przez syna Lajosa, Artosa za Praxityra. Podobnie do ojca, oficjalnie posługiwał się imieniem Artherns aph Peraxoth, a jego panowanie nad Praxitem było w dużej mierze jednym wielkim ukłonem w stronę Cesarstwa. Po śmierci Palenona I na króla wybrany został właśnie Artos, zostając tym samym Artosem II z Bordreny, panującym od 535 do 553 roku. W czasie XI Powstania Rankejronów monarcha zachował wierność Satnarowi, lecz nie wyróżnił się tym spoza kręgu wszystkich innych rankejrońskich królów. Drobne chłopskie ruchawki w okolicy Bordralońskiej stolicy zakończyły się tylko rycerską wycieczką, a samo XI Powstanie było jednym z najmniejszych, choć jego stłumienie w Gortynie, Notejnie i Górach Pantijskich zajęło cesarskim lojalistom długie siedem lat.

Po śmieci Artosa II na tron Bordreny wstąpił, przy wsparciu kolejnego księcia Praxitu, Hajenryna, Arystotras III sai Ralkenntyr... w zamian za przekazanie księciu Hajenrynowi tytułu księcia całej Praxy, a zatem potrojenie jego włości i podwojenie liczby poddanych. Arystotras panował całe półtorej roku, po tym czasie w podejrzanych okolicznościach wpadając do Sewalu i topiąc się w rzece. Jego ciało wyłowiono dopiero w Sartennie... i skwapliwie wrzucone z powrotem do morza przez rankejrońskich chłopów, wściekłych na Bordreńczyków za brak pomocy w powstaniach.

Hajenryn został zatem Hajenrynem V Bordreńskim i panował przez dziewięć lat, zapamiętanych głównie przez skrajną oszczędność księcia, który nie wystawił ani jednego turnieju i był powszechnie nielubiany tak pośród szlachty, jak gminu. Tajemniczo również skarbiec Królestwa Bordreny napełniał się dziwnie wolno w porównaniu do skarbu Księstwa Praxy, pękającego pod koniec rządów Hajenryna V w szwach od srebra. Z pomocą tych funduszy młodszy o całe dwadzieścia lat brat Hajenryna, Falko, zdołał utorować sobie drogę do korony Bordreny i zostania Falkonem I Bordreńskim.

W tym czasie w królestwie zaczęły szerzyć się niepokoje i podejrzenia, jakoby Dynastia Praxitańska pragnęła uczynić z Bordreny swoją własną, dziedziczną domenę - przedstawiciele rodu niemal nieprzerwanie od trzydziestu pięciu lat zajmowali tron.

W 568 Zawiązane zostało zatem tak dzisiaj zwane Żmijowe Zaprzysiężenie, w którym książęta Ralkenny, Karpejlonu oraz Askarbe i Amatejny wraz z koalicją mieszczan oraz pospolitym ruszeniem rycerskim spiskowało, by usunąć Praxityrów z tronu i ograniczyć ich z powrotem do samego Praxitu. Zamach stanu w Bordralonie się powiódł, a Falko I został pojmany, jednak szybko się okazało, że syn Falkona, a zatem znajdujący się wciąż w Praxicie Hajenryn nie zamierza wcale zaakceptować porażki. Trwająca półtorej roku wojna domowa, jaka się rozpętała, widziała sprowadzenie do Bordreny licznych kompanii najemniczych opłaconych przez Hajenryna z pękatego skarbca książęcego - Skeireńczycy, Grentyńczycy, Adiarzy i nawet drobna kompania Noorluntczyków, wszyscy oni walczyli po stronie Hajenryna, kiedy Satnar Tatherinos II był zbyt zajęty problemami na własnym podwórku, by interweniować w szaleńczej wojnie domowej.

Ostatecznie krwawe walki doprowadziły do stracenia Falkona I na rynku Bordralonu, zanim jednak członkowie Żmijowego Zaprzysiężenia zdążyli zorganizować nową elekcję i tym samym zdobyć wsparcie jednego z okolicznych księstw, miasto znalazło się pod oblężeniem różnorodnych zastępów Hajenryna, a czołowy konspirator, Książę Askarbe i Amatejny, Oskarejos za Askarbe, został zasztyletowany na stołecznych ulicach. Chaos wewnątrz miasta i popadnięcie Askarbe i Amatejny w interregnum uniemożliwiły Zaprzysiężeniu jakiekolwiek dalsze manewry, a Bordralon upadł do trzech tygodniach oblężenia, a pierwsi na jego murach znaleźli się skeireńscy najemnicy. Książęta Ralkenny i Karpejlonu zostali postawieni przed sądem złożonych na nowo Stanów Generalnych, oczyszczonych przez Hajenryna z *intrygantów i zdrajców* , a następnie straceni w Bordralonie. Hajenryn został nazwany przez Stany namiestnikiem królestwa i pół roku później, to jest w 570 es., po przywróceniu porządku w opanowanych przez Staanarskich renegatów Sowich Wzgórzach, obrano go na Króla Bordreny stosunkiem głosów 5:0.