Rada Królewska

**Rada Królewska** *(nieoficjalne tłumaczenie)* *(ang. The Royal Council)* to poboczna historia opublikowana na oficjalnej stronie internetowej Smoczego Księcia. Obraca się wokół Ezrana, który wraz z Azymondiasem i Robalem dokonał napadu na ciastka z marmoladą, a teraz martwi się o swoją nadchodzącą drugą koronację. Jest częścią serii opowiadań zatytułowanych "Refleksje".

## Streszczenie

Ezran, Robal i Azymondias pomyślnie dokonali jednego ze swoich słynnych napadów na ciastka z marmoladą, po raz pierwszy dla młodego smoka. Podczas gdy cała trójka zbiera się na łóżku Ezrana, aby z dumą obejrzeć zdobycz, młody król przypomina sobie, że teraz powinni mieć dobre maniery i wyciąga ze stolika nocnego trzy mozaikowe talerze, które zostały wykonane przez jego matkę Sarai i trzymane w pobliżu miejsca, w którym spała. na wypadek, gdyby jej własne słodycze przeważyły ​​nad nią - historia, którą Harrow opowiedział swojemu synowi.

Ezran zbiera ciastka z marmoladą na talerzach dla swojego przyjaciela i zwołuje posiedzenie Rady Ciastek z Marmoladą. Ich pierwszy oder: skonsumować skradzione smakołyki. Podczas gdy Zym i Robal szybko pochłaniają przekąski, zaczynają się niepokoić o Ezrana, który zajmuje mu zbyt dużo czasu, co sugeruje, że jest zamyślony. Myślami jest przy koronacji, drugiej, którą musi znieść. Ponieważ jednak Viren ukradł koronę króla Harrowa, Ezran tym razem zamiast tego otrzyma miecz swojego ojca. Martwi się, że miecze są symbolem wojny, nie chcąc powtarzać błędów ojca, jednocześnie nie zapominając o nim. Kiedy Robal sugeruje, że powinien to po prostu zmienić, Ezran początkowo go nie rozumie, obserwując, jak Zym przerzuca jeden z talerzy na głowę Świecącej Ropuchy jak kapelusz. Chociaż na początku nie rozumie, jak mógł zamienić miecz w kapelusz, wkrótce rozumie, że jego przyjaciele próbują mu przypomnieć, że może zapamiętać części Harrow bez konieczności podążania jego śladami, a jego miecz może stać się czymś nowym jak talerze, które jej matka zrobiła kiedyś z innych materiałów. Obejmując swoich przyjaciół w najszczerszym uścisku, dziękuje im za ich wkład. Zdając sobie sprawę, że miecz może stać się symbolem czegoś innego niż walka, postanawia znaleźć kowala, który pomoże mu zdobyć nową koronę i ponownie zostać królem.

## Tłumaczenie

"Zrobiliśmy to!" Ezran opadł na swoje gigantyczne łóżko z triumfalnym śmiechem, wysypując na koce naręcze ciastek. "Gratulacje z okazji pierwszego napadu na ciastka z marmoladą, Zym!"

Smoczy Książę wylądował obok stosu pieczonych smakołyków i zaćwierkał dumnie. Robal wspiął się obok małego smoka, prawie osuwając się z powrotem na podłogę. Ezran sięgnął, by go podtrzymać.

"Ostrożnie, kolego" zachichotał.

Robal mruknął w podziękowaniu. Jego bulwiaste oczy skupiły się na ich nagrodzie. Ezran podążył za spojrzeniem świecącej ropuchy i skrzywił się na widok okruchów, które już widział w szwach swojej kołdry.

"Racja. Talerze! Teraz powinniśmy mieć dobre maniery, prawda?" Sięgnął do nocnego stolika i położył między nimi trzy mozaikowe talerze. To były cenne rzeczy: sama je zrobiła królowa Sarai z kawałków kolorowych fragmentów ceramiki, sklejonych złotą laką. Król Harrow powiedział kiedyś Ezranowi, że trzyma je przy łóżku na te noce, kiedy jej własny apetyt na słodycze bierze górę nad nią.

Ezran zaczął dzielić ich kruche, smaczne łupy. Brzuszek Robala zaburczał niecierpliwie.

"Trzymaj się, Robal! Prawie skończyłem!" Dokonał ostatnich poprawek niepewnej aranżacji galaretek na stojących przed nim talerzach – rodzaj prezentacji, który, jak wiedział, podobał się dorosłym. "Tu! Niniejszym zwołuje się Radę Ciastka z Marmoladą."

Robal przybrał szczególnie fantazyjny odcień fioletu i usiadł. Zym starał się naśladować postawę świecącej ropuchy, prostując kręgosłup i unosząc brodę z rozpostartymi skrzydłami. Jego ogon uderzył w materac.

"Pierwsze rozporządzenie obrad: zjedzcie swoje smakołyki!" oświadczył Ezran.

Jego szlachetni członkowie rady zabrali się do pracy, delektując się tartami, aż do ostatnich okruszków. Wkrótce Zym i Robal zniknęli, ale Ezran wciąż miał mały stosik na swoim talerzu. Zym spojrzał na Ezrana, przechylając głowę, a Robal skłonił go do niecierpliwego narzekania. Niezjedzone galaretki były dowodem tego, co już wiedzieli: że myśli młodego króla były ciężkie.

Cóż – nie był znowu królem, jeszcze nie. I to była połowa problemu.

Ezran wziął głęboki oddech. "Za kilka dni ponownie mnie ukoronują. Rekoronacja. Opeli mówi, że dzięki temu Katolis znów poczuje się całością. Ale… Viren ukradł koronę mojego ojca. Więc zamierzają przeprowadzić ceremonię… oddając mi jego miecz". Ezran bawił się ciastkiem z marmoladą, ale jej nie zjadł. "To wydaje się niewłaściwe, prawda?"

Zym przechylił głowę, gruchając pytająco.

"Ponieważ miecze służą do walki. Na wojny. Czy każdy król potrzebuje miecza? Wiem, że jestem synem króla Harrowa, ale nie chcę popełnić tych samych błędów, co on".

Jego wargi drżały. Zaskoczyło go to – Ezran myślał, że skończył z płaczem.

I ja też nie chcę o nim zapomnieć".

Zym dotknął ramienia Ezrana. Robal podskoczył bliżej, a Ezran wyciągnął rękę, ale ropucha tylko mruknęła z determinacją.

Ezran zmarszczył brwi. Sugestie Robala były zawsze bardzo dosadne. "Zmienić to? Jak?"

Dysząc, Robal zwrócił się do Zyma o pomoc. Zym zapiszczał, promieniejąc zębami, i nadepnął mocno na krawędź swojego talerza. Obrócił się i wylądował na głowie Robala jak kapelusz, obsypując go okruchami. Obaj odwrócili się do Ezrana.

"Zamienić to w… *kapelusz*?" Ezran jęknął, sięgając po mozaikowy talerz ze swojej głowy. "Robal! Zym! To nie ma sensu! A te talerze są wyjątkowe… proszę, bądźcie ostrożni…"

Zatrzymał się. Widział swoje odbicie w blasku talerza, a jego palce muskały złote linie między wszystkimi jego kawałkami. Talerz był kiedyś czymś innym. Wiele innych rzeczy. Ezran zrozumiał. "Pamiętam go… jego fragmenty… nie stając się nim. Mogę być kimś innym" powiedział. "Podobnie jak miecz".

Zym ponownie uderzył ogonem w łóżko, a Robal przybrał aprobujący odcień pomarańczy. Ezran przyciągnął ich obu do uścisku, którego nauczyła go ciocia Amaya, przewracając korono-talerz Robala na kołdrę i zaróżowiając go. Zym polizał jego policzki namiętnymi pocałunkami. "Dziękuję dziękuję! Jesteście najlepszą Radą, o jaką mógłbym prosić".

Włożył galaretkę do ust.

"Potrzebuję kowala – takiego, który potrafi zamienić miecz w koronę". Mały syn Harrowa zeskoczył z łóżka i pobiegł do drzwi, ale to król Ezran je otworzył.

## Ciekawostki

* Historia potwierdza, że ​​Zym odwiedzał Ezrana w Katolis po "Ostateczna bitwa", co jest kontynuowane w "Ponowne narodziny".
* Wydaje się, że Ezran przeniósł się do komnat króla Harrowa, ponieważ ilustracja w opowieści przedstawia łóżko z baldachimem jego rodziców. Stolik nocny, w którym opisano, że były przechowywane talerze Sarai, nie był jednak obecny we wcześniejszych scenach dotyczących komnat królewskich.
* Talerze Królowej Sarai są przykładem Kintsugi, japońskiej sztuki, której filozofia zakłada, że ​​zniszczenie i naprawa są częścią historii i nie powinny być ukrywane.