"Trucizna, zmęczenie i ciągłe leczenie"

Drużyna po krótkiej naradzie postanowiła ruszyć tropem Aris, aby pomóc jej dokonać zemsty na zabójcy
narzeczonego. Kiedy dotarli do rozstaju dróg znaleźli się w kropce – w którą stronę poszła
Elfka? Clement postanowił użyć swoich umiejętności, żeby wytropić dziewczynę,
jednakże nadaremno. Zamiast Elfki znaleźli niedźwiedzia – wielkiego i rozjuszonego. Rozwścieczony zwierz
zaatakował mnicha. Po krótkim pojedynku niedźwiedź stracił życie, a Clement
odniósł śmiertelne rany i stracił przytomność. Udzielona po szybce pierwsza
pomoc na nic się zdała, drużyna postanowiła więc zanieść bestoni z powrotem do
Buvran. W wiosce ulokowali Clementa w karczmie, gdzie Hayss razem z karczmarką
rozpaczliwie próbowali ratować jego życie. W tym czasie Burim desperacko szukał
we wsi jakiegoś medyka lub medykamentu, który mógłby pomóc przyjacielowi. Jedynym
miejscem w Buvran, gdzie można było kupić potrzebne do ratowania życia środki,
był sklep niziołka Cordisa, który miał na sprzedaż trzy mikstury lecznicze.
Okoliczności wojenne i ekonomiczne sprawiły, że każda fiolka kosztowała aż dwie
złote monety. Handlarz twardo obstawał przy ustalonej cenie, na nic zdały się
próby targowania Burima. Niziołek wrócił więc do karczmy z niczym. Tam razem z
Hayssem podjęli niezwykłe ryzyko –
z torby Clementa wyciągnęli niezidentyfikowaną, pomarańczową miksturę i
postanowili wlać ją bestoni w gardło. Na szczęście nieznana substancja okazała
się być Eliksirem Energii i chwilowo poprawiła ciężki stan Clementa. Burim
opowiedział towarzyszom o miksturach leczniczych w sklepie Cordisa. Hayss
zaczął namawiać Niziołka, aby ten siłą lub podstępem odebrał sklepikarzowi medykamenty.
Burim zaczął protestować –
jest przecież dobry, nie może w ten sposób potraktować niewinnego sklepikarza!
Hayss upierał się przy swoim, a Burim przeżywał dylemat moralny. Po długich
namowach postanowili udać się razem do sklepu. Palladyn ogłuszył Cordisa i
szybko porwał mikstury lecznicze, a w tym czasie Burim obrabował sklep. Hayss w
ostatniej chwili zdążył dobiec do karczmy i podać Clementowi niezbędne remedium
tuż przed wykrwawieniem –
bestoni będzie jednak żył! Radość z ożycia przyjaciela przerywa jednak krzyk
sklepikarza, który zdążył się ocknąć i szukać swoich napastników. Przyjaciele
postanowili jak najszybciej ewakuować się z wioski. Nie oglądając się za
siebie, uciekli z Buvran w stronę lasu.

Drużyna nie przeszła długiej
drogi, kiedy przy ścieżce w lesie znalazła Elfkę, śladem której wyruszyli.
Leżała martwa przy drodze –
jej ciało było nagie i okaleczone. Nieopodal tego miejsca przyjaciele
wypatrzyli ruiny. Po zbliżeniu się do nich Burim wypatrzył między murami nagie ciała
dwóch martwych kobiet oraz dwójkę mężczyzn: wielkiego, odzianego w futro
jegomościa oraz Dariusa, domniemanego „bohatera”, gwałcącego nieprzytomną
kobietę. Po śladach na jej ciele można było się domyśleć, że kobieta opierała
się oprawcy i próbowała z nim walczyć. Wzburzona drużyna zastanawia się, co
uczynić – chcą się
zemścić na niegodziwcach, jednak nie wiedzą, jak to zrobić. Nie są w najlepszej
formie i obawiają się bezpośredniej konfrontacji. Postanawiają ostrzelać
wrogów. Drużyna modli się przed starciem: łaska Mirune ponownie zstępuje na
Brata Clementa –
otrzymuje on kolejną wizję. Natomiast Hayssowi wydaje się, że między drzewami
dostrzega szaloną staruszkę Kozę… Natomiast Burim bezbłędnie trafia w Dariusa,
siedzącego przy ognisku (headshot!). Mężczyzna umiera na miejscu, jednak w tej
chwili zgasło ognisko, a w zupełnych ciemnościach drużyna ma problem z
odnalezieniem drugiego, tajemniczego przeciwnika. Po jego mowie są w stanie
stwierdzić, że pochodzi on z Nhordii. W natłoku wydarzeń Bertus w swoim
roztargnieniu uderza w drzewo i traci przytomność. W międzyczasie dochodzi do
bezpośredniego starcia z nieznajomym, który okazuje się być magiem wody.
Bohaterowie nie zważając na magiczne deszcze, grad i zamieć, szarżują na
przeciwnika. Clement prosi Mirune o pomoc w walce i przywołanie przez boginię
magicznego źródła wody –
to posunięcie nie jest jednak zbyt rozsądne: woda pod wpływem magii
tajemniczego mężczyzny natychmiast zamarza, utrudniając wszystkim poruszanie
się. Mag powala Burima zatrutym morgensternem, wszystko zaczyna zamarzać i panuje
niesamowity chłód, wydaje się, że bohaterowie nie są już w stanie pokonać
przeciwnika. Los sprzyja jednak tym, którzy chcą wymierzyć sprawiedliwość – mag wody przewraca się
na lodzie, co umożliwia Hayssowi zadanie mu ostatecznego ciosu przez dźgnięcie
przeciwnika w pośladki. Niestety drużyna ponownie przeżywa chwile grozy – Burim, powalony zatrutą
bronią jest w stanie krytycznym. Mikstura bólu, którą była pokryta „gwiazda
zaranna” przeciwnika poważnie osłabiła niziołka. Czuł już na sobie ręce Vyrfy,
ale w ostatnim momencie przyjaciołom udało się go odratować. Pomógł zrobiony na szybce Eliksir
Energii oraz fakt, iż trucizna przestała działać. Fortuna po raz kolejny
sprzyja przyjaciołom – Burimowi cudem udaje się przeżyć. Bohaterowie
odtwarzają cały przebieg wydarzeń z Dariusem: był on oszustem, który wraz z
towarzyszem (nhordyjskim magiem) chodził po wsiach i udawał, że zabija potwory,
za co żądał od wieśniaków wynagrodzenia. Porywał również ze wsi młode
dziewczyny, które później brutalnie mordował i gwałcił. Narzeczony Aris dowiedział
się, że ma do czynienia z naciągaczem, a Darius, aby zapobiec demaskacji zamordował
młodzieńca i wrzucił jego ciało do bagna. Zamordowanie oszustów spowodowało, że
Clement zyskał nowe błogosławieństwo. Drużyna po stoczonej walce spędziła noc w
ruinach, żeby móc porządnie wyspać się i odpocząć.

Następnego dnia (26 mirundia),
gdy tylko wzeszło słońce, bohaterowie ruszyli w dalszą podróż. Na trakcie do Dunmar
natrafiają na kolejną masakrę: przy drodze, na drzewie powieszono człowieka.
Burim poznaje zmarłego –
jest to właściciel  dunmarskiej karczmy „Pod
Szczurzym Zadem”. Nieopodal wisielca leży dogorywający wieśniak, zaatakowany
sierpem – sołtys
Janusz, który prosi drużynę o przekazanie ostatniej wiadomości synowi o imieniu
Wojtek. Chłopak ma wraz z matką jak najszybciej uciekać z Dunmar, ponieważ jego
mieszkańcy oszaleli i przebywanie we wsi staje się niebezpiecznie. Ostatnie
słowa Janusza były deklaracją miłości do syna i żony. Sołtys umiera, a drużyna
składa mu hołd i rusza dalej w stronę Dunmar. Kiedy doszli do wioski zastali
zamknięte bramy, jednak strażnicy pozwalają im wejść do środka. Po przejściu
przez wrota widzą, że karczma została spalona. Bohaterowie rozmawiają z
wieśniakami o tym, co wydarzyło się ostatnio w wiosce: mieszkańcy są bardzo
wrogo nastawieni do Leśnych Elfów. Wypędzili z wioski Elfa-medyka Baleariego
oraz stanowczo potępiają wszystkich, którzy sprzyjają mu lub jego pobratymcom. Dlatego
właśnie zamordowany został karczmarz –
zbyt głośno chwalił się swoimi podbojami miłosnymi, w których główną rolę
odgrywały ponętne Elfki. Sołtys Janusz był przeciwny takiemu traktowaniu Elfów,
dlatego mieszkańcy postanowili zastąpić go kimś, kto ma bardziej odpowiadające
im poglądy – nowym
przywódcą został rzeźnik Łukasz. Przyjaciele udają się do sklepu, ponieważ chcą
uzupełnić prowiant. Tam obsługuje ich bardzo miła babuleńka, która opowiada im
o sołtysie Januszu (jako jedyny znał sposób na trolle), jego rodzinie. Zdradza
im również, gdzie mogą znaleźć Wojtka i jego matkę Fatimę. Razem ze sporą grupą
mieszkańców wsi zebrali się nieopodal starego młyna, skąd wraz z sierżantem
Talbarem z Veluci mają się udać do Zendar, z którego przedostaną się do Svergii
w poszukiwaniu lepszego życia. Bohaterowie udali się więc na obrzeża wioski.
Tam, przy starym młynie ujrzeli grupę ludzi, przygotowanych do długiej drogi.
Przewodził im sierżant Talbar, któremu towarzyszy krasnolud Maar oraz wygnany
ze wsi medyk –
Balerari. Cała grupa czeka na sołtysa, który wraz z nimi miał udać się do
Zendar. Przyjaciele przekazują sierżantowi tragiczną wiadomość o jego śmierci
oraz długo noszony list do Talbara od kapitan Hiwall. Wiadomości te wstrząsają
krasnoludem – jest
załamany. Pozwala jednak drużynie ruszyć razem z nimi w podróż do Svergii,
cieszy się, że mieszkańcy Dunmar będą mieli dodatkową eskortę. Baleari opatruje
rany Clementa i Burima, po czym cała grupa skierowała swoje kroki ku Zendar.
Czeka ich długa, nużąca droga, na szczęście ludność pod przewodnictwem Talbara
dobrze się do niej przygotowała. W czasie marszu przyjaciele odszukują Fatimę z
Wojtkiem i przekazują im potworną wieść o zamordowaniu sołtysa oraz powtarzają
im jego ostatnie słowa. Wędrówka dla wszystkich jest bardzo męcząca. Wieczorem
zatrzymują się na popas w karczmie „Pod Srebrnym Dzikiem”. Burim zgłasza się na
ochotnika do pełnienia warty.

Po spokojnej nocy wypoczęci i
najedzeni bohaterowie wraz z mieszkańcami Dunmar udają się w dalszą podróż. Kolejny
dzień (27 mirundia) mija im spokojnie. Męcząca wędrówka dobiega końca dopiero w
nocy, kiedy zatrzymują się na postój. Tym razem noc spędzają pod gwiazdami, w
szczerym polu.

Nowy dzień (28 mirundia) przynosi
im nową nadzieję –
jeżeli grupa utrzyma dobre tempo już jutro wieczorem będzie widać mury Zendar. Podniesieni
na duchu Dunmarczycy, pełni optymizmu patrzyli ponad horyzont, wyobrażając
sobie swoją ziemię obiecaną. Radośnie ruszyli w dalszą drogę, jednak nie udało
im się daleko zajść. Zauważyli mechanicznie obalone na drodze drzewo, co było pewnym
znakiem na to, że ktoś próbuje ich wciągnąć w zasadzkę. Przypuszczenia okazały
się słuszne – z lasu
wybiegło na tłum ośmiu uzbrojonych bandytów i wściekły pies. Wśród nich
znajdował się mag, który nieudolnym zaklęciem wezwał okropnego potwora, który
próbował wciągnąć w swoje macki wszystko, co stanęło mu na drodze. Naszym
bohaterom wraz z krasnoludami i kilkoma dzielnymi mieszkańcami wsi (Czesławem,
Zenonem, Bożenką i Fatimą) udaje się odeprzeć zwyrodnialców i uciec spod
zasięgu śmiercionośnych macek.