จักรวรรดิเอลีเซีย ( - ส.ศ. 2694)

ธงพญาฟีนิกซ์แห่งจักรวรรดิเอลีเซีย

### คำขวัญ

ราชันแห่งราชาทรงปกครองเหนือราชาทั้งปวง"Vasilefs Vasileion Vasilevon Vasileventon"

### เพลงชาติ

เพลงสวดของแม่ทัพเรือO Ýmnos tou Navarchou

### จัดตั้ง

ส.ศ. 2194 (นครรัฐเอลีเซีย)
 ส.ศ. 2290 (สันนิบาตเอลีเซีย)
 ส.ศ. 2401 (จักรวรรดิเอลีเซีย)

### เผ่าพันธุ์

มนุษย์
เอลฟ์
ออร์ค
คนแคระ
ฮาลฟ์ลิง
มิโนทอร์
อมนุษย์อื่นๆ

> "เมื่อคนหันหน้ามามองโลกใหม่ พวกเขาอาจจะเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง นำมาซึ่งหลายคำตอบ ... พวกเขาอาจจะเห็นความหวัง สถานที่เริ่มต้นใหม่ อาจจะเห็นแหล่งหลอมรวมทางวัฒนธรรม ดินแดนแห่งความหลากหลาย ... บางคนก็อาจจะเห็นดินแดนพิศวง ดินแดนแห่งความทรงอำนาจ .... แต่มีคำตอบหนึ่งที่คนส่วนใหญ่สามารถตอบกันได้ ... เมื่อใดที่พวกเขาหันมามองโลกใหม่ พวกเขาจะเห็นอะไรก่อน? .... พวกเขาจะเห็น 'เอลีเซีย' ก่อน ... อดีตนครรัฐของชาวเอเดรียนอยพลัดถิ่น รัฐที่เกิดจากความอนาถา บัดนี้กลายเป็นมหาอำนาจเดียวที่ปกครองโลกใหม่ทั้งซีก และบัดนี้ พวกเขาก็กำลังหันกลับมามองที่โลกเก่า"
>
>

จักรวรรดิเอลีเซียเป็นรัฐระบอบราชาธิปไตยแบบผสมในทวีปออราเซีย โดยแผ่นดินแม่มีอาณาเขตครอบคลุมทวีปออราเซียเหนือและใต้ ประกอบไปด้วย มณฑลหลวงมิโตรโปเลีย ซึ่งเป็นดินแดนแกนหลักของจักรวรรดิและที่ตั้งของเมืองหลวง และดินแดนเดสโปตาโตนเจ็ดเขต ส่วนดินแดนโพ้นทะเลประกอบไปด้วยเขตเดสโปตาโตนแห่งเมาร์เรียสในภูมิภาคโอเซียเนีย หมู่เกาะไอรีนีโกส เขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งอัลฟอนซีนส์และครีเซในอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้

เอลีเซียเป็นจักรวรรดิหลายทวีป โดยอาณาเขตออราเซียด้านตะวันออกติดกับมหาสมุทรอาร์ทีเซีย เพื่อนบ้านฝั่งตะวันออกที่ใกล้ที่สุดคือเครือจักรภพเอลฟ์ ครีซานีเซีย จักรภพอัลเบี่ยน-อิเวอร์เนีย ในมหาสมุทรอาร์ทีเซียตนบน และราชอาณาจักรคาลโมสในทะเลเหนือ ส่วนอาณาเขตฝั่งตะวันตกติดกับมหาสมุทรไอรีนีโกส มีเพื่อนบ้านใกล้สุดคือเอสเปอริโตสในโอเซียเนีย ซินโดสนีเซียในอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้ภาคหมู่เกาะ ส่วนอาณาเขตภาคพื้นดินของเขตครีเซในอาซาเนียร์ตะวันออกเฉียงใต้ติดกับเสินโจวทางเหนือและหิรัญประเทศทางตะวันออก

เอลีเซียเป็นรัฐราชาธิปไตยแบบผสม โดยในเชิงทฤษฏีอำนาจการปกครองภายในประเทศทั้งหมดอยู่ภายใต้ราชสำนักและองค์เมกาส-วาซิลยาส ผู้เป็นประมุขเหนือจักรวรรดิทั้งหมด แต่ในทางปฏิบัติ อำนาจทางการเมืองเป็นการร่วมมือแบบไตรภาคีระหว่างจักรพรรดิ ขุนนางและทหาร และอำนาจการปกครองท้องถิ่นยังคงอยู่ในมือขุนนางท้องที่ ซึ่งถูกรวมเข้าด้วยกันภายใต้อุปราชเดสโปตีส ผู้ปกครองมณฑลภายในจักรวรรดิที่อยู่พ้นออกจากเขตมิโตรโปเลีย ซึ่งมีหน้าที่บริหารและปกครองมณฑลต่างๆ ในนามของจักรพรรดิ แต่ละเขตต่างมีระบบการปกครองแตกต่างกันไป เช่นการมีอยู่ของสภาพลเมืองในบางเขต การรับรองสถานะเสรีชนของพลเมืองของบางเขต หรือการใช้ระบบไพร่ในสังกัดกับพลเมืองของบางเขตเป็นต้น นี่จึงเป็นที่มาของนิยาม 'ราชาธิปไตยแบบผสม' หรือราชาธิปไตยแบบเอลีเซีย

## ประวัติ

### เฮ็คเตอริโอส เอเดรียนอยพันคนและกองเรือภาคใต้ (ส.ศ. 2193)

จุดเริ่มต้นของเอลีเซียเริ่มต้นขึ้นในดินแดนเอเดรียนาส ดินแดนชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปเรเนียร์ริส ในภูมิภาคบอลข่าน จุดเริ่มต้นมาจากชายคนหนึ่งนามว่า เฮ็คเตอริโอส อาการิส อิเซาร์ริโอส ... ขุนนางเอเดรียนอยเผ่ามนุษย์จากตระกูลเก่าแก่ ซึ่งในขณะนั้นเมื่อทศวรรษที่ 2190 เขาดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพเรือแห่งกองเรือภาคใต้ แห่งจักรวรรดิเอเดรียนอยแห่งธีโอโดเซีย

กองเรือภาคใต้แห่งจักรวรรดิธีโอโดเซีย เป็นกองเรือที่ถูกจัดตั้งขึ้นด้วยเงินทุนส่วนตัวของเจ้าชายฟิลิปโปส อุปราชเดสโปตีสแห่งอาเคีย ดินแดนคาบสมุทรทางใต้ในเขตปกครองแผ่นดินแม่เอเดรียนาสของจักรวรรดิ ซึ่งในขณะนั้นเป็นกองเรือที่ทันสมัยที่สุดของธีโอโดเซียและสามารถเดินทางข้ามทะเลเปิดได้ ตามมาตรฐานเรือสมัยยุคการสำรวจดินแดน

ในทศวรรษนั้น จักรวรรดิธีโอโดเซียอยู่ในภาวะตกต่ำ ดินแดนบริวารและดินแดนปกครองในตะวันออกกลางต่างเสียให้กับรัฐของชนกลุ่มซาราเซนที่นับถือศาสนาพระเพลิง และจักรวรรดิตรุกแห่งราชวงศ์สแกนเดอร์เรี่ยนจากภูมิภาคอนาโตเลียก็กำลังรุกรานขึ้นดินแดนเอเดรียนาส โดยแยกออกเป็นสองสายการรุกราน กองทัพหนึ่งไปทางตะวันออกเพื่อโจมตีนครหลวงธีโอโดเซีย ส่วนอีกกองทัพมุ่งไปตะวันตกและลงใต้ เข้าโจมตีเมืองต่างๆ และเข้ารุกรานคาบสมุทรอาเคีย

ในระหว่างสงครามตรุก-เอเดรียนอยครั้งนั้น กองเรือภาคใต้เป็นหนึ่งในกองเรือที่มีหน้าที่ต้านทานการโจมตีทางทะเล หนึ่งในแนวรบที่พวกเอเดรียนอยยังมีโอกาสครอบครองได้ ขณะที่แนวรบทางบก สถานการณ์กำลังเลวร้ายลงทุกขณะ ซึ่งในปี 2193 สถานการณ์เลวร้ายลงมากๆ ชนิดที่ว่าดินแดนส่วนใหญ่ของจักรวรรดิธีโอโดเซียต่างถูกยึดครอง เหลือเพียงไม่กี่แห่งที่ยังเหลือรอด คือพวกปราการชายฝั่ง นครหลวงธีโอโดเซีย และคาบสมุทรอาเคีย

เมื่อเดือนมีนาคม ส.ศ. 2193 กำแพงเฮ็กซามิลิโอน (Hexamilion teichos) หรือกำแพงหกไมล์ที่ป้องกันคอคอดอาร์โกสและคาบสมุทรอาเคียก็ถูกตีแตก กองทัพสแกนเดอร์เรี่ยนจึงยกทัพเข้าโจมตีคาบสมุทรนี้ได้สำเร็จ หลังจากที่เฮ็คเตอริโอสได้ทราบเรื่องนี้ ขณะนั้นเขาเพิ่งได้รับคำสั่งจากราชสำนักให้นำกองเรือทั้งหมดไปช่วยป้องกันนครหลวงธีโอโดเซียที่กำลังจะโดนปิดล้อมในไม่ช้า

ตอนนั้น เฮ็คเตอริโอสเกิดความกังวลต่อพลเรือนในเขตคาบสมุทรอาเคียที่เป็นบ้านเกิด ประชาชนที่เป็นครอบครัวของเขา และของพวกทหารเรือทั้งหลายที่เฝ้าติดตามเขาเรื่อยมาจนถึงตอนนี้ ดังนั้น เขาจึงออกคำสั่งให้กองเรือแยกไปรับประชาชนจากหัวเมืองชายฝั่งต่างๆ ให้ได้มากที่สุด และมารวมกันที่เมืองลาโคเนีย บ้านเกิดของเฮ็กเตอริโอส โดยแผนการเดิมก็คือจะนำประชาชนเหล่านี้ไปส่งที่เมืองไครีเนกา เมืองเอกของเขตปกครองเทาคีรา ดินแดนธีโอโดเซี่ยนในอัสตาน่าเหนือ ซึ่งเป็นอาณาเขตจักรวรรดิที่ห่างไกลที่สุดและปลอดภัยที่สุด หลังจากส่งประชาชนเหล่านี้แล้ว เขาจะนำกองเรือไปสมทบที่นครหลวงในทันที ... แต่เมื่อพวกเขาไปถึงชายฝั่งไครีเนกา เขาก็ถูกขับไล่โดยกองเรืออัสตาน่าเหนือและป้อมชายฝั่งซึ่งประกาศว่าเฮ็คเตอริโอสเป็นคนทรยศ เนื่องจากเขาขัดพระบรมราชโองการ

ด้วยเหตุนี้เอง กองเรือภาคใต้แห่งจักรวรรดิธีโอโดเซียจึงกลายเป็นกองเรือไร้รัฐ โดยในช่วงเวลานี้เอง เรือบางส่วนก็แตกออกจากกองเรือหลัก มุ่งไปยังเมืองท่าต่างๆ ในดินแดนใกล้เคียงเพื่อขอเข้าสวามิภักดิ์และให้ประชาชนได้ขึ้นฝั่ง แต่กองเรือส่วนหนึ่งและประชาชนก็ยังคงติดตามเฮ็คเตอริโอสต่อไป ซึ่งไม่มีรัฐในอยากรับเขาและกองเรือเนื่องจากตัวเขามีสถานะเป็นพวกนอกกฏหมายที่กำลังโดนไล่ล่า ดังนั้น เฮ็คเตอริโอสจึงเลือกที่จะเสี่ยง โดยการเดินทางข้ามมหาสมุทรอาร์ทีเซีย ไปยังดินแดนโลกใหม่ ดินแดนในเรื่องเล่าจากบันทึกของออแร็กซ์ จ้าวสมุทร นักสำรวจเลอฟ์ในยุคดึกดำบรรพ์ ดินแดนนั้นไม่ได้เป็นดินแดนใหม่มากนัก หลายคนต่างทราบถึงดินแดนโลกใหม่ที่อยุ่อีกฟากของทะเล แต่พวกเขาไม่กล้าจะเดินทางไปที่นั่นเพราะเรื่องเล่าอาถรรพ์ต่างๆ เช่นหมอกที่ทำให้กองเรือหลงไปเจอน้ำวน สัตว์ทะเลยักษ์ที่ทำลายเรือรบทั้งลำได้อย่างง่ายดาย และอสูรกายน่าสยดสยองทั้งหลายที่กำลังรอพวกเขาอยู่บนชายฝั่ง

พอเฮ็คเตอริโอสประกาศว่าตนจะเดินทางไปยังโลกใหม่ เรืออีกหลายลำก็แยกทางจากกองเรือหลักไป บางลำสามารถหาเมืองท่าพักพิงได้ ขณะที่บางส่วนไปตั้งรกรากในดินแดนรกร้างแห่งทวีปอัสตาน่า ส่วนกองเรือหลักก็ยังคงเดินทางข้ามมหาสมุทร มุ่งตรงสู่ดินแดนโลกใหม่อันพิศวง

การเดินทางนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบากและหายนะหลายครั้ง ไม่ว่าจะพายุหรืออสูรกายยักษ์ในทะเลลึก ทำให้เรือหลายลำอัปปางหรือสูญหายไป ... การเดินทางข้ามทะเลของเฮ็คเตอริโอสอาจเป็นความอาจหาญที่ยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่ง แต่มันก็เป็นหายนะครั้งหนึ่งเช่นกัน โดยไม่มีใครทราบได้ว่าระหว่างการเดินทาง มีการสูญเสียไปเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ หนึ่งในความสูญเสียนั้นคือท่านหญิงไอรีน อิเซาร์ริอู ภรรยาของแม่ทัพเรือ

หลังจากที่รอมแรงเป็นเวลาเดือนครึ่ง ในที่สุด กองเรือที่เหลืออยู่เจ็ดลำและชาวเอเดรียนอยประมาณพันกว่าคนก็เดินทางมาถึงชายฝั่งของดินแดนพิศวงซึ่งปัจจุบันคือเกาะมิเตรานีโซสในเขตมิโตรโปเลีย มันเป็นดินแดนที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกในตอนเช้า แต่พอหมอกนั้นซาลง ก็เผยให้เห็นดินแดนทุ่งหญ้าเขียวขจี หาดทรายขาว ป่าเขาสีเขียวอุดมสมบูรณ์ และดูสงบร่มเย็น

ภาพนั้นทำให้เฮ็กเตอริโอสนึกถึงคำอธิบายของภพสวรรค์ในศาสนาแซงค์เทรี่ยนที่พวกเขานับถือ ดังนั้น เขาจึงขนานนามดินแดนนั้นว่าตามสรวงสวรรค์แห่งนั้น ... 'เอลีเซีย'

### เอเดรียนอยพันคนเหยียบโลกใหม่ (ส.ศ. 2193-2194)

วันที่ 21 พฤษภาคม ส.ศ. 2193 ... เอเดรียนอยพันคนได้เดินทางขึ้นฝั่งที่หาดอาเคริส ทำการตั้งรกรากและสร้างป้อมริมชายฝั่ง (ปัจจุบันคือเขตโอคีโรปาราเลียส หนึ่งในเขตเมืองเก่าแก่ที่สุดของมหานครเอลีซิโปลิส)

เอเดรียนอยพันคน เป็นชื่อกลุ่มคนที่นักประวัติศาสตร์เอลีเซี่ยนนิยมใช้เรียกคนกลุ่มนี้ โดยจำนวนคนไม่ได้เท่า 1,000 คนเป๊ะๆ แต่เชื่อว่าเป็นกลุ่มคนระหว่าง 1,000 - 2,000 คน ประกอบไปด้วยพวกทหารเรือและประชาชนชาวเอเดรียนอยที่ยังเหลือรอดจากการเดินทางเกือบเดือนครึ่ง โดยสิ่งแรกที่พวกเขาต้องเจอหลังจากขึ้นฝั่งคือที่ราบและป่าไม้ที่มีพืชพรรณแตกต่างออกไป จากนั้นก็มีชนเผ่าพื้นเมืองที่เข้ามาแวะเวียน พวกกลุ่มชนที่เป็นมิตรต่างนำอาหารโดยเฉพาะข้าวโพดและไก่งวงอันเป็นพืชและสัตว์พื้นเมืองมาให้ ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่มาของเทศกาลขอบคุณทวยเทพ ส่วนชนเผ่าไม่เป็นมิตรก็เข้ามาก่อกวนเรื่อยๆ

แต่แขกที่สำคัญที่สุด คือกลุ่มคนที่พวกเอเดรียนอยคาดไม่ถึง ... พวกเอลฟ์ที่เป็นชาวพื้นเมืองซึ่งตั้งนครรัฐภายในป่าลึกไม่ห่างจากที่ตั้งของพวกเอเดรียนอยมากนัก เอลฟ์เหล่านี้แลดูมีอารยธรรมซับซ้อนกว่าชนพื้นเมือง แลดูเหมือนเอลฟ์โบราณจากอนุทวีปอาร์ทีเซียซึ่งเป็นดินแดนบ้านเกิดของเอลฟ์ทั้งปวง ... เอลฟ์เหล่านั้นถูกขนานนามว่า 'เอลฟ์โลกใหม่' พวกเขามาจากเมืองเอเลโดเนีย เป็นลูกหลานของเหล่าจอมเวทโบราณที่แพ้สงครามจอมเวทในอาร์ทีเซียตอนยุคดึกดำบรรพ์ ทำให้พวกเอเดรียนอยพันคนคือพวกต่างถิ่นพวกที่สองที่เดินทางมาเหยียบดินแดนแห่งนี้

กลุ่มชนทั้งสองได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบจนกระทั่งเกิดหายนะขึ้น เมื่ออสูรกายตัวหนึ่งเข้าโจมตีป้อมของพวกเอเดรียนอย มันเป็นนกขนาดมหึมาที่มีร่างและปีกถูกปกคลุมด้วยขนสีแดงร้อนแรงเหมือนมีเปลวไฟกำลังลุกโชน โจมตีด้วยลำแสงเปลวเพลิงที่ยิงออกจากปาก คล้ายนกฟีนิกซ์ตามตำนานของพวกเอเดรียนอย ... พวกเอลฟ์โลกใหม่บอกว่ามันคือพญาฟีนิกซ์จากขุนเขาเอเตรดาส แนวขุนเขาที่ห่างออกไปทางเหนือ แต่เดิมมันเป็นสัตว์ที่รักสงบ แต่ช่วงนี้มันกลับมีความดุร้ายมากขึ้น

เฮ็คเตอริโอสทราบถึงภัยดังกล่าวก็ไม่อาจยอมปล่อยผ่านไปได้ เขาจึงรวมกลุ่มผู้กล้าออกเดินทางขึ้นเหนือเพื่อกำจัดฟีนิกซ์ตนนี้ ซึ่งพอพวกเขาไปถึงรังของเจ้าอสูรวิหกเพลิงแล้วก็เกิดการต่อสู้รุนแรง ผู้กล้าหลายคนต่างล้มตาย ตำนานกล่าวว่าเฮ็คเตอริโอสได้ขว้างหอกซัดใส่ ทำให้เจ้าฟีนิกซ์อ่อนกำลังลง จากนั้นตัวเองก็ชักดาบเข้าไปตะลุมบอนจนบาดเจ็บสาหัสและโดนไฟครอก ซึ่งตามปกติสามารถถึงแก่ความตายได้ แต่ตำนานอธิบายไว้ว่าในช่วงเวลานั้นเอง โลหิตของพญาฟีนิกซ์และเลือดของเฮ็คเตอริโอสได้หลอมรวมกัน ทำให้แม่ทัพเรือผู้นี้ฟื้นขึ้นท่ามกลางกองเพลิง รอดพ้นจากความตาย

หลังจากที่ปราบพญาฟีนิกซ์ได้ เฮ็คเตอริโอสก็เดินทางกลับไปยังนิคมของตน ชาวเอลฟ์โลกใหม่ที่ยินดีปรีดากับการกลับมาของผู้กล้า ซึ่งเพื่อตอบแทนความกล้าหาญครั้งนี้ เจ้าชายเทคอนริส เจ้าเมืองเอเลโดเนียก็ได้เสนอยกเจ้าหญิงอัลเวริน่า ธิดาของตน ให้กับแม่ทัพท่านนี้ เป็นการสานสัมพันธ์และหลอมรวมสองกลุ่มชนเข้าด้วยกัน

### นครรัฐเอลีเซียในโลกใหม่ (ส.ศ. 2194-2289)

เมื่อพวกเอเดรีนอยพันคนแห่งหาดโอคีโรปาราเลียสและนครรัฐเอเลโดเนียรวมกันในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ส.ศ. 2194 นครรัฐเอลีเซียก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยนครรัฐนี้ถูกปกครองโดยเจ้าเมืองอาร์คอน (Archon) ซึ่งมีเฮ็คเตอริโอสนั่งตำแหน่งนี้ ส่วนเหล่ากัปตันเรือทั้งเจ็ดก็ได้กลายเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่กลุ่มแรกของเอลีเซีย ขณะที่พวกนายทหารเรือกลายเป็นขุนนางระดับรอง พวกเอลฟ์โลกใหม่แห่งเอเลโดเนียได้ให้การสนับสนุนและคานอำนาจพวกเอเดรียนอยในเวลาเดียวกัน ถือว่าเป็นรัฐที่มีสมดุลทางอำนาจพอสมควร

หลังจากที่นครรัฐเอลีเซียมีเสถียรภาพและเริ่มเจริญเติบโต อาร์คอนเฮ็คเตอริโอสก็เริ่มส่งเรือออกไปสำรวจแนวชายฝั่งเกาะที่ตนอยู่ และแนวชายฝั่งของแผ่นดินใหญ่ที่พบว่าเป็นทวีปใหญ่กว่าเกาะที่ตนยังอยู่ในตอนนี้ และเมื่อนครรัฐเจริญเติบโตจนแข็งแรง ประชากรเริ่มเพิ่มมากขึ้นและเหล่าชนพื้นเมืองต่างเข้ามาสวามิภักดิ์มากขึ้นยิ่ง นครรัฐเอลีเซียก็เริ่มส่งกองคาราวานเข้าไปในดินแดนชั้นในของเกาะมิเตรานีโซสเพื่อตั้งที่อยู่อาศัยเพิ่มเติม ขณะที่การขยายกองเรือก็เริ่มตามมา มีการแต่งตั้งกัปตันเพิ่มมากขึ้น พวกกัปตันเรือที่เริ่มผันตัวเป็นขุนนางต่างก็เริ่มขออนุญาตนำเรือและกลุ่มผู้ติดตามออกไปตั้งนครรัฐบนชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ ซึ่งอาร์คอนเฮ็คเตอริโอสก็อนุญาต ทำให้เกิดอาณานิคมขึ้นประปรายบนแผ่นดินใหญ่ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นนครรัฐที่มีสถานะเป็นอิสระแต่ยังมีความเชื่อมโยงกับเอลีเซียในรูปแบบคล้ายพันธมิตร

ในปี ส.ศ. 2220 อาร์คอนเฮ็คเตอริโอสสิ้นใจลง ... ปัญหาในตอนนั้นก็คือ อาร์คอนเฮ็คเตอริโอสไม่ได้กำหนดรัชทายาทที่ชัดเจนไว้ ด้วยเหตุผลบางประการที่ปัจจุบันยังหาข้อสรุปไม่ได้ และในตอนนั้นเอง เฮ็คเตอริโอสมีลูกชายสามคน คือเจ้าชายเซลูโคส โอรสของท่านหญิงไอรีน ภรรยาคนเก่า ... และพวกองค์ชายเกศาเงิน โอรสของเจ้าหญิงอัลเวริน่า คือเจ้าชายเอเดรียสและเจ้าชายอานติโลส เจ้าชายเผ่ามนุษย์ที่มีผมสีเงินตามมารดาที่เป็นเอลฟ์

เจ้าชายเซลูโคสเป็นนายทหารเรือที่เคยร่วมรบในสงครามกับพวกตรุก ก่อนที่พวกเขาจะอพยพหนีมายังโลกใหม่ ทำให้เขาเป็นที่นับถือในหมู่ทหารเรือ เป็นคนที่เน้นวิพากษ์วิจารณ์แบบไม่อ้อมค้อม ทำให้เป็นที่ไม่ถูกใจเท่าไหร่นักในหมู่ขุนนางกัปตันเรือ

ส่วนเจ้าชายเอเดรียสและเจ้าชายอานติโลสต่างได้รับการสนับสนุนจากพวกเอลฟ์โลกใหม่และขุนนางกัปตันเรือบางส่วนที่ไม่ต้องการให้เจ้าชายเซลูโคสขึ้นมามีอำนาจ โดยเจ้าชายทั้งสองต่างเป็นพวกประนีประนอม พร้อมจะเข้าหากลุ่มต่างๆ และมีแนวคิดเปิดกว้างกว่ามาก

นครรัฐเอลีเซียเข้าสู่ภาวะชิงอำนาจระยะสั้น เป็นการชิงอำนาจครั้งแรกของอีกหลายๆ ครั้งที่จะตามมาในประวัติศาสตร์ ซึ่งในเหตุการณ์นี้ ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเจ้าชายเซลูโคสรู้ว่าตัวเองพ่ายแพ้แน่นอน เขากับกลุ่มผู้ติดตามจึงเนรเทศตัวเองออกไปตั้งอาณานิคมแห่งใหม่ในแผ่นดินใหญ่ ก่อตั้งนครรัฐเฮเตเรีย ซึ่งในเวลาต่อมา เขาก็สิ้นพระชนมโดยไม่มีทายาท ทำให้ตำแหน่งอาร์คอนแห่งเฮเตเรียตกเป็นของตระกูลอาซานาส ส่วนตำแหน่งอาร์คอนแห่งเอลีเซียก็ตกเป็นของเจ้าชายเอเดรียส ขณะที่เจ้าชายอานติโลสได้รับอนุญาตให้ออกไปตั้งรกรากในดินแดนชั้นในของเกาะมิเตรานีโซส กลายเป็นแคว้นศักดินาหลวงแห่งแรกๆ ที่ขึ้นต่อเอลีเซียโดยตรง

ในระยะเวลา 95 ปีนี้ ดินแดนเอลีเซียและบรรดานครรัฐเอเดรียนอยโลกใหม่ค่อยๆ เจริญเติบโต กระจายไปทั่วเกาะมิเตรานีโซสและพื้นที่แผ่นดินใหญ่ ตามแนวชายฝั่งตะวันออกของออราเซียเหนือ ซึ่งต่อมาจากกลายเป็นเขตมิโตรโปเลีย ผู้อพยพและผู้บุกเบิกจากโลกเก่าต่างทยอยเดินทางมาสมทบที่เอลีเซียและนครรัฐชายฝั่งเหล่านี้ ทำให้ประชากรเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะนับตั้งแต่ปี ส.ศ. 2203 เมื่อนครหลวงธีโอโดเซียถูกจักรวรรดิสแกนเดอร์เรี่ยนตีแตกในที่สุด ทำให้พวกเอเดรียนอยอีกกลุ่มเริ่มทยอยข้ามทะเลตามข่าวลือของแม่ทัพเรือเฮ็คเตอริโอส พร้อมกับนำข่าวร้ายนี้มาแจ้งให้พวกที่โลกใหม่ทราบ ขณะที่พวกรัฐเรเนียร์ริสตะวันตกก็เริ่มออกบุกเบิกโลกใหม่ในดินแดนทางเหนือและทางใต้ของเอลีเซีย นับตั้งแต่ทศวรรษที่ 2220

เมื่อโลกเข้าสู่ทศวรรษที่ 2290 เอลีเซียก็พบว่าโลกเก่าเริ่มตามพวกเขาทันแล้ว ปัญหาของพวกเขาไม่ได้มีแค่อสูรกายและชนเผ่าป่าเถื่อนเท่านั้น แต่เริ่มรวมถึงพวกโลกเก่า

### สันนิบาตเอลีเซียและการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด (ส.ศ. 2290-2400)

แนวคิดสันนิบาตเอลีเซียเริ่มก่อร่างสร้างตัวมานานแล้ว ตั้งแต่ที่พวกขุนนางกัปตันเอลีเซี่ยนเริ่มออกเดินทางไปสำรวจแผ่นดินใหญ่และตั้งอาณานิคมในพื้นที่เหล่านั้น โดยถึงแม้นครรัฐที่พวกเขาตั้งจะมีสถานะอิสระจากเอลีเซียก็ตาม เพราะเอลีเซียในขณะนั้นยังไม่มีอำนาจมากพอที่จะปกครองดินแดนต่างๆ ได้ทั่วถึง แต่นครรัฐเหล่านี้ก็ยังคงรักษาการติดต่อกับเอลีเซียไว้ ทำให้เกิดระบบเครือข่ายนครรัฐ คล้ายกับระบบยุคเอเดรียนอยโบราณ โดยนครรัฐต่างๆ จะมีสถานะเท่าเทียมกัน แต่จะยึดมั่นว่าเอลีเซียคือเมืองแม่ ถือว่ามีสถานะอาวุโสที่สุดในกลุ่ม และเอลีเซียซึ่งเริ่มมีกองเรือเป็นของตัวเองก็จะให้ความคุ้มครองกับนครรัฐเหล่านี้ในรูปแบบของกองทหารเอปิบาเต (Epibatai) กองทหารราบที่ประจำการบนเรือ ซึ่งถือว่าเป็นบรรพบุรุษของกองกำลังนาวิกโยธินในเวลาต่อมา

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ภัยของนครรัฐต่างๆ ก็ไม่ได้มีแค่พวกอสูรกายหรือชนเผ่าป่าเถื่อนเท่านั้น หากแต่เริ่มมีพวกรัฐเรเนียร์ริสที่เริ่มเข้ามาบุกเบิกอาณานิคมในดินแดนทางเหนือและทางใต้ของเอลีเซีย โดยเริ่มจากพวกเฮสเปอเรี่ยนที่เข้ามาบุกเบิกหมู่เกาะทะเลไซเคลเดียนที่อยู่ทางใต้ของเกาะมิเตรานีโซส และตั้งขยายอำนาจปกครองออราเซียกลางจรดใต้ ตามด้วยพวกอัลเบียนิช กิลเดอร์และอาร์เลส์ที่มาบุกเบิกในดินแดนทางเหนือ

พอเอลีเซียพบว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับมหาอำนาจโลกเก่า ระบบการเมืองและความสัมพันธ์แบบหลวมนี้ก็ไม่อาจจะเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน ดังนั้น เอลีเซียจึงทำการปฏิรูประบบการทูตระหว่างนครรัฐ

ในวันที่ 1 มีนาคม ส.ศ. 2290 ในสมัยของอาร์คอนอานติโอโคส เมเกริส อิเซาร์ริโอสแห่งเอลีเซีย อาร์คอนรุ่นเหลนของเฮ็คเตอริโอส เอลีเซียได้ประกาศจัดตั้งสันนิบาตเอลีเซียอย่างเป็นทางการ โดยสันนิบาตนี่คือกลุ่มพันธมิตรนครรัฐและแคว้นขุนนางต่างๆ โดยมีเอลีเซียเป็นประธานหลัก เอลีเซียจะมีหน้าที่ป้องกันรัฐสมาชิกจากภัยทุกรูปแบบ มีสิทธิ์ในการสร้างป้อมปราการและวางกำลังทหารในอาณาเขตของรัฐสมาชิก ขณะที่รัฐสมาชิกมีหน้าที่ส่งเงินให้เอลีเซียเพื่อเป็นส่วยและเงินบำรุงพันธมิตร

ศักยภาพของสันนิบาตเอลีเซียถูกทดสอบหลายครั้งหลายครา ไม่ว่าจะในสงครามสมาพันธ์เฮาเดเซานีในปี ส.ศ.2314 กับกลุ่มชนเผ่าเฮาเดเซานีที่รุกรานพรมแดนแคว้นทางเหนือและต่อมาก็ลงเอยด้วยชัยชนะของสันนิบาตเอลีเซียที่ทำการขับไล่ชนเผ่าป่าเถื่อนออกไปได้ ... สงครามกับเฮสเปอเรียในปี ส.ศ. 2331 ที่มีการรบทางบกในเขตนครรัฐสเมียร์น่าทางตะวันตกเฉียงใต้ และในทะเลไซเคลเดียน ซึ่งลงเอยด้วยผลสูสีระหว่างสองฝ่าย หรือสงครามกับอัลเบี่ยนในปี ส.ศ. 2357 ซึ่งเป็นยุทธการทางทะเลเป็นหลักและสันนิบาตเอลีเซียสามารถรักษาน่านน้ำของตนไว้ได้ ... สงครามเหล่านี้อาจจะเป็นสงครามเล็กๆ ของมหาอำนาจอาณานิคมที่มีเมืองหลวงอยู่ห่างไกล แต่สำหรับเอลีเซียและสันนิบาต นี่คือการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด เพราะความพ่ายแพ้อาจทำให้ตนกลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเหล่านี้ และเลือนหายไปจากแผนที่โลกเลยก็ได้

สงครามกับมหาอำนาจเหล่านี้คือเครื่องพิสูจน์ตัวเองว่าสันนิบาตเอลีเซียมีคุณค่ามากพอที่จะอยู่บนโลกใหม่แห่งนี้ในฐานะรัฐอิสระ และทำให้รัฐเอเดรียนอยโลกใหม่ได้รับการยอมรับจากมหาอำนาจผ่านการลงนามในสนธิสัญญาฉบับต่างๆ ที่รับรองพรมแดนของอาณานิคมและสันนิบาตเอลีเซีย

สันนิบาตเอลีเซียถูกตั้งขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากภัยภายนอกล้วนๆ แต่เมื่อสามัญศตวรรษที่ 24 กำลังจะจบลง ภัยจากภายนอกก็ลดน้อยลง เหลือแต่ภัยทั่วไปคือโจรผู้ร้าย โจรสลัดและปีศาจ หรือไม่ก็การชิงอำนาจภายในเอลีเซียและนครรัฐต่างๆ ซึ่งสันนิบาตมีบทบาทเข้าแทรกแซงเป็นครั้งคราว ซึ่งประเด็นบทบาทของสันนิบาตในศึกชิงอำนาจทำให้รัฐสมาชิกสันนิบาตต่างก็เริ่มมีความขัดแย้งทางพรมแดนกันเอง ในขณะที่หลายรัฐสมาชิกต่างก็เริ่มกังขาว่า ตนยังจำเป็นต้องพึ่งพาเอลีเซียต่อไปหรือไม่ ดังนั้น สันนิบาตเอลีเซียจึงเริ่มแตกสลายลงในช่วงทศวรรษที่ 2380 แต่ในเวลานั้นเอง อาร์คอนแห่งเอลีเซีย อคิลโลส อารินิส อิเซาร์ริโอส ประกาศกร้าวว่าการแยกตัวจากสันนิบาตเท่ากับการทรยศ ทำให้เกิดสงครามสิบห้าปี ระหว่างปี 2382-2397 ระหว่างสันนิบาตเอลีเซียและกลุ่มรัฐที่แยกตัวเป็นอิสระ โดยในท้ายที่สุด เอลีเซียและสันนิบาตก็ได้รับชัยชนะ และอาร์คอนแห่งเอลีเซียก็เริ่มดำเนินการปฏิรูปการเมืองกระชับอำนาจของสันนิบาตเอลีเซีย เป็นการปูทางให้จักรวรรดิ

### รุ่งอรุณของจักรวรรดิ (2401-2500)

วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ส.ศ. 2401 นครรัฐเอลีเซียประกาศรวบอำนาจสันนิบาตรวมศูนย์เข้านครรัฐเอลีเซียและสถาปนาอาร์เค เอลีเซีย (Arche Elyseia) รวบรวมนครรัฐและแว่นแคว้นเอเดรียนอยโลกใหม่ทั้งหมด ภายใต้นครรัฐเดียวที่ได้ให้กำเนิดพวกเขา โดยรัฐนี้จะเป็นรัฐจักรวรรดิหรือ อาร์เค (Arche) คล้ายจักรวรรดิเอเดรียนอยเดิม ใช้ตำแหน่งผู้ปกครอง เมกาส-วาซิลยาส (Megas-Vasilias) แปลว่ามหาราชาหรือจักรพรรดิ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พระเจ้าอารันติโกส ราชาเอเดรียนอยผู้พิชิตดินแดนตะวันออกในยุคโบราณเคยใช้

ถึงแม้ว่าจะมีการรวบอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางเป็นจักรวรรดิ แต่พระเจ้าอคิลโลสที่หนึ่งก็ยังคงต้องการประนีประนอมกับกลุ่มนครรัฐเอเดรียนอยซึ่งเป็นพี่น้องชาวเอเดรียนอยและสหายร่วมศึกด้วยกันมาอย่างช้านาน ดังนั้น เพื่อแทนที่ระบบสันนิบาตเอลีเซียเก่า พระองค์จึงได้ตั้งสันนิบาตขุนนาง ในฐานะองค์ประชุมภายในสภาจักรวรรดิ สันนิบาตจะประกอบไปด้วยกลุ่มขุนนางแคว้นต่างๆ ที่ทำหน้าที่เป็นสภาที่ปรึกษาของจักรพรรดิ โดยองค์จักรพรรดิจะขอคำปรึกษาจากขุนนางเหล่านี้และขอความเห็นชอบในเรื่องต่างๆ เป็นการสร้างความชอบธรรมภายในสายตาของดินแดนชั้นนอกที่ยังอยู่ภายใต้ขุนนางท้องถิ่น อีกทั้งเป็นการรักษาความจงรักภักดีของขุนนางไว้ด้วย

นี่คือการตัดสินใจที่ค่อนข้างชาญฉลาดในยุคนั้น เพราะการมีอยู่ของสภาขุนนางทำให้การเมืองภายในค่อนข้างเสถียร เป็นการประนีประนอมระหว่างอำนาจส่วนกลางของจักรพรรดิ และอำนาจท้องถิ่นในมือขุนนางซึ่งแต่เดิมมีลักษณะกึ่งเอกเทศ แต่ทว่าในยุคต่อมา ระบบนี้จะสร้างปัญหาและความชะงักงันให้จักรวรรดิเช่นกัน

ภายในช่วงเวลาร้อยปีแรกของจักรวรรดิ เอลีเซียได้ขยายอาณาเขตโดยรอบจนครอบคลุมอาณาเขตมณฑลมิโตรโปเลียทั่้งหมด มีพรมแดนธรรมชาติคือเทือกเขาอัปปาลาเซียที่ทอดยาวด้านตะวันตกเฉียงเหนือ มีชายแดนด้านตะวันตกติดกับดินแดนชนเผ่าเร่ร่อนของภูมิภาคที่ราบอันโดรนิกา ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นเขตคิมเมอเรียส ส่วนทางเหนือมีชายแดนติดกับอาณานิคมลอเรนเชียของอัลเบียนและอาณานิคมแซงต์ออเรเลียของอาร์ฃีเซีย

ในช่วงเวลานี้ ปัญหาภายในเอลีเซียก็ไม่มีอะไรมาก แค่ปัญหาการชิงอำนาจภายในระหว่างเจ้านายอิเซาร์ริโอสและขุนนางทหาร ซึ่งราชสำนักสามารถควบคุมไว้ได้ ไม่ให้เกิดความวุ่นวายร้ายแรงขึ้น ทำให้ในช่วงเวลาต้นจักรวรรดิ เป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างเสถียร

### ยุคปีศาจ : ความบรรลัยของโลกเก่าและโอกาสของโลกใหม่ (ส.ศ. 2501-2633)

ยุคปีศาจหรือสงครามปีศาจ คือช่วงเวลาที่นักประวัติศาสตร์นำมาใช้เรียกช่วงเวลาระหว่างต้นสามัญศตวรรษที่ 26 ถึงต้นสามัญศตวรรษที่ 27 หรือระหว่างปี 2501-2633 เป็นช่วงเวลาที่กำแพงเวทมนตร์ระหว่างมิติต่างๆ กำลังอ่อนแอลงอย่างถึงที่สุดเป็นประวัติการณ์ ทำให้ปีศาจและเผ่าพันธุ์จากต่างมิติสามารถรุกล้ำเข้ามาในโลกได้ และมันก็เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ่นทั่วโลก โดยเริ่มจากในอัสตาน่าและอาซาเนียร์ ก่อนจะกระจายไปทั่วโลกในช่วงต้น-กลางสามัญศตวรรษที่ 26 ทำให้รัฐต่างๆ ระส่ำระส่าย เกิดขุนศึกและสงครามน้อยใหญ่ เกิดความไม่สงบไปทุกย่อมหญ้าราวกับโลกอารยธรรมทุกที่ทุกแห่งกำลังจะล่มสลายลง

ยุคปีศาจในทวีปเรเนียร์ริสเกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นสามัญศตวรรษที่ 26 แต่เป็นแค่ปรากฏการณ์ประปราย โดยในช่วงเวลานั้น ทวีปเรเนียร์ริสกำลังสนใจกับสงครามระหว่างมหาอำนาจต่างๆ ในช่วงเวลาที่เรียกว่า ความเป็นอริระหว่างราชวงศ์อองเกียน-วาเรนส์บวร์ก ช่วงเวลาแห่งความขัดแย้งระหว่างอาร์ลีเซียและจักรวรรดิไฮราสเก่า ทำให้เกิดสงครามน้อยใหญ่ต่างๆ ขึ้นภายในทวีปและอาณานิคม เช่นสงครามสืบราชบัลลังก์เฮสเปอเรียในปี 2453-2468 สงครามจักรภพเลเคียในปี 2486-2490 สงครามไฮราสในปี 2493-2503 และสงครามที่ร้ายแรงที่สุดคือ สงครามแปดปี ระหว่างปี 2509-2517 ซึ่งมีมหาอำนาจเรเนียร์ริสต่างๆ เข้าร่วม และจักรวรรดิเอลีเซียก็ได้เข้าร่วมในฐานะพันธมิตรฝ่ายวาเรนส์บวร์กเพื่อต่อต้านอำนาจเฮสเปอเรี่ยนในออราเซีย

สงครามน้อยใหญ่เหล่านี้ทำให้มหาอำนาจตะวันตกอ่อนแอลงอย่างมาก ดังนั้น เมื่อยุคปีศาจเริ่มรุนแรงขึ้นนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 2540 เป็นต้นมา เมื่อกลุ่มลัทธิบูชาปีศาจเริ่มทำตามแผนการสมคบคิดในดินแดนต่างๆ อย่างพร้อมเพรียงกัน ประเทศต่างๆ จึงไม่อาจรับมือได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้เกิดสงครามในแผ่นดินแม่ ส่วนอาณานิคมทั้งหลายต่างก็ประกาศตัวเป็นเอกราชหรือไม่ก็โดนประเทศแม่ทอดทิ้ง

ระหว่างปี 2540 ถึงปี 2623 ยุคปีศาจในเรเนียร์ริสได้สร้างหายนะในดินแดนโลกเก่าอย่างมหาศาลก่อนจะเกิดใหม่ในฐานะรัฐชาติสมัยใหม่ ขณะที่ภูมิภาคอื่นต่างปรับตัวและเข้าสู่ยุคใหม่ในรูปแบบของตน

แต่สำหรับทวีปออราเซีย นี่คือช่วงเวลาที่มหาอำนาจโลกเก่าจำใจต้องถอนตัวออกจากโลกใหม่ ภัยปีศาจในโลกใหม่ไม่ได้รุนแรงมากนักเมื่อเทียบกับโลกเก่า เนื่องจากในอาณานิคมไม่ได้มีกลุ่มลัทธิบูชาปีศาจถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ส่วนกลุ่มลัทธิต่างๆ ก็โดนเอลีเซียปราบปรามจนเกือบหมด ภายใต้สภาวะสูญญากาศทางการเมืองของอาณานิคม อำนาจนั้นจะถูกแทนที่โดยจักรวรรดิเอลีเซีย

### เอลีเซียในช่วงต้นสามัญศตวรรษที่ 27 : การขึ้นเป็นมหาอำนาจซีกโลกตะวันตก (ส.ศ. 2509-2635)

#### **คิมเมอเรียส (ส.ศ. 2517-2603)**

ที่ราบเมกาลี-เปริอาดีส ดินแดนที่ต่อมาคือเขตคิมเมอเรียส เป็นดินแดนแห่งทุ่งราบกว้างไกลและแม่น้ำหลายสาย ดินแดนชายฝั่งเป็นอาณานิคมของเฮสเปอเรีย ส่วนดินแดนชั้นในเป็นดินแดนของชนเผ่าเร่ร่อนซึ่งมีชาวเอเดรียนอยโลกใหม่ส่วนหนึ่งเดินทางเข้าไปบุกเบิกแล้วตั้้งแต่สมัยปลายสันนิบาต หนึ่งในกลุ่มบุกเบิกกลุ่มแรกคือพวกอัศวินภายใต้ คิมเมอร์ อัศวินเผ่าออร์คจากเอลีเซีย และในเวลาต่อมา พวกเอเดรียนอยก็ผสมผสานกับชนเผ่าพื้นเมือง ทำให้เกิดกลุ่มอารยธรรมซิช ซึ่งเป็นกลุ่มนครรัฐป้อมปราการริมแม่น้ำสายต่างๆ ที่รวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐต่างๆ โดยในช่วงสงครามแปดปี สมาพันธรัฐชนพื้นเมืองต่างก็เป็นกลาง หรือไม่ก็เป็นพันธมิตรกับฝ่ายใดฝายหนึ่ง

ในช่วงสงครามแปดปี เอลีเซียได้อยู่เคียงข้างกับกลุ่มพันธมิตรวาเรนส์บวร์ก รบกับอาร์ลีเซียและเฮสเปอเรียภายในทวีปออราเซียทั้งเหนือและใต้ ร่วมกับอาณานิคมอัลเบียนิชในทางเหนือ ซึ่งหลังจากสงครามนี้จบลงในปี 2517 อาณานิคมชายฝั่งของเฮสเปอเรียในดินแดนคิมเมอเรียสตอนใต้ก็ถูกส่งมอบให้กับเอลีเซีย

เมื่อเอลีเซียมีที่มั่นภายในดินแดนคิมเมอเรียสแล้ว เอลีเซีก็เริ่มขยายอำนาจเข้าไปในดินแดนชั้นใน ซึ่งเมื่อสงครามจบลง พวกชนพื้นเมืองฝ่ายนิยมเอลีเซียก็ขอเข้าร่วมกับจักรวรรดิ ส่วนสมาพันธ์ที่เหลือก็ยังคงต่อต้านต่อไป ในขณะที่เอลีเซียเริ่มส่งผู้ตั้งรกรากกลุ่มใหม่เข้ามาบุกเบิกดินแดน เรียกว่าพวก อาคริเต (Akritai) หรือชนชายแดน ซึ่งเมื่อดินแดนในคิมเมอเรียสเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น เอลีเซียก็ได้ทำการรวมกลุ่มอาณานิคมและแคว้นขุนนางภายในท้องที่เข้าด้วยกัน ทำการสถาปนาเขตเดสโปตาโตนแห่งคิมเมอเรียสใน 2560 เป็นเขตเดสโปตาโตนแห่งแรกของเอลีเซีย โดยตั้ง เกออร์กิโอส แม็กเซลิส คาตาริส ดุกซ์แห่งอานติโอเคียขึ้นเป็นอุปราชเดสโปตีสคนแรก

ดินแดนคิมเมอเรียสทั้งหมดจะตกอยู่ใต้เอลีเซียโดยสมบูรณ์ในปี 2603 แต่ถึงกระนั้น เอลีเซียก็ยังคงต้องใช้กำลังทหารรักษาความสงบและปราบปรามชนเผ่าเร่ร่อนที่ไม่ยอมรับอำนาจต่อไปจนปี 2630

#### **บอริอัลเลีย (ส.ศ. 2528-2627)**

ดินแดนทางเหนือของออราเซียเหนือเป็นที่ตั้งของชนเผ่าพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในป่า และอาณานิคมตามแนวชายฝั่งที่ก่อตั้งโดยอาร์ลีเซีย กิลเดอริส และอัลเบียน ที่เข้ามาบุกเบิกตั้งแต่ต้นสามัญศตวรรษที่ 24 โดยในช่วงสงครามแปดปี ดินแดนนี้เป็นที่ตั้งของอาณานิคมลอเรนเชียของอัลเบียน และอาณานิคมแซงต์ออเรเลียของอาร์ลีเซีย

หลังจากสงครามแปดปี อาณานิคมลอเรนเชียก็ได้ผนวกอาณานิคมแซงต์ออเรเลีย แต่ทว่าราชอาณาจักรอัลเบียนกลับเจอภาวะเศรษฐกิจตกต่ำในช่วงหลังสงคราม ทำให้รัฐบาลอัลเบียนิชเริ่มออกมาตรการเก็บภาษีอาณานิคม โดยอาณานิคมก็เรียกร้องการมีส่วนรวมในรัฐสภาซึ่งถูกปฏิเสธ ทำให้เกิดความไม่สงบ ตามด้วยสงครามประกาศเอกราชลอเลนเชียที่แพร่กระจายไปทั่วอาณานิคม

สงครามปฏิวัติลอเลนเชียดำเนินระหว่างปี 2528 - 2536 เป็นสงครามระหว่างฝ่ายสิบแปดอาณานิคมและราชอาณาจักรอัลเบียน โดยมีชนพื้นเมืองเข้าร่วมกันฝ่ายต่างๆ ซึ่งในช่วงต้นสงคราม เอลีเซียยังคงดำเนินสถานะเป็นกลาง แต่กระแสการสนับสนุนฝ่ายอาณานิคมก็เริ่มแพร่หลายในหมู่ประชาชนและขุนนาง ซึ่งมองว่าเอลีเซียควรช่วยอาณานิคมนี้ปลดแอกตัวเองจากโลกเก่า ให้ความช่วยเหลือในฐานะที่เป็นชนโลกใหม่เหมือนกัน ขุนนางเอลีเซี่ยนบางส่วนก็เริ่มตั้งกองทหารอาสาเพื่อเข้าร่วมสงครามแล้วด้วยซ้ำ ดังนั้น ในปี 2533 เอลีเซียได้ประกาศเข้าร่วมสงครามข้างฝ่ายอาณานิคม เป็นปัจจัยสำคัญที่สิบแปดอาณานิคมได้รับชัยชนะ กลายเป็นสหรัฐออราเซียเหนือ สาธารณรัฐขุนนางและรัฐเอกราชอีกรัฐบนโลกใหม่

แต่ทว่า สหรัฐออราเซียเหนือในยุคแรกเริ่มก็ไม่ได้มีเสถียรภาพ เนื่องจากความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจระหว่างอาณานิคมต่างๆ และความขัดแย้งระหว่างพวกอัลเบียนิชและพวกอาร์เลส์ สถานการณ์เหล่านี้ก็เลวร้ายลงเรื่อยๆ เมื่อยุคปีศาจในเรเนียร์ริสเริ่มทวีความรุนแรงนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 2540 ทำให้สหรัฐออราเซียเหนือถูกตัดขาดจากโลกเก่า ไม่สามารถทำการค้าขายกับอัลเบียนได้ ส่งผลให้เกิดวิกฤติเศรษฐกิจ ซึ่งในเวลาต่อมาในปี 2565 เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นภายในสหรัฐออราเซียเหนือ ระหว่างอาณานิคมต่างๆ

ในปี 2567 จักรวรรดิเอลีเซียเสนอตัวเข้าแทรกแซงในสงครามกลางเมือง ซึ่งสหรัฐออราเซียเหนือยินยอม กองทัพเอลีเซี่ยนจึงเคลื่อนทัพขึ้นเหนือ เข้าร่วมสงครามกลางเมืองและปราบปรามฝ่ายต่างๆ ทำให้สงครามจบลงในปี 2568 แต่ทว่าสหรัฐออราเซียเหนือก็ตกอยู่ในภาวะตกต่ำและบอบช้ำ ทำให้เอลีเซียฉวยโอกาสยื่นคำขาดให้สหรัฐออราเซียเหนือยอมผนวกเข้าสู่จักรวรรดิ ซึ่งมีข้อเสนอว่า ถ้าหากยอมผนวกแต่โดยดี เอลีเซียจะรับรองและคงระบบสภาผู้แทนและสภาขุนนางในท้องถิ่นไว้ตามเดิม อาณานิคมและเขตขุนนางท้องถิ่นยังสามารถร่วมกันหารือเพื่อเสนอชื่ออุปราชต่อรัฐบาลเอลีเซียได้ ซึ่งในท้ายที่สุด รัฐบาลสหรัฐก็ยอมรับคำขาดแต่โดยดี ทำให้สหรัฐออราเซียเหนือถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ สถาปนาเขตเดสโปตาโตนแห่งบอริอัลเลียในปี 2569 และแต่งตั้ง อัลเฟรด เบอร์ลิง ดยุคแห่งอัลเบอร์ตา ขึ้นเป็นอุปราชเดสโปตีส ตามข้อเสนอของรัฐบาลท้องถิ่น

บอริอัลเลียเป็นอาณาเขตที่สงบสุขที่สุดแห่งหนึ่งของเอลีเซีย โดยปัญหาส่วนใหญ่มีแค่ปัญหาอสูรภายในป่าทึบที่ออกมาสร้างความรบกวนให้ชาวอาณานิคม และเป้าหมายแรกของบอริอัลเลียก็คือการขยายเขตไปทางตะวันตก ซึ่งผนวกชนเผ่าต่างๆ ภายใต้อำนาจของอุปราชเดสโปตีส ซึ่งในท้ายที่สุด ในปี 2627 เขตบอริอัลเลียก็มีพรมแดนติดกับอาณานิคมอัลเยสกาของวาร์เรีย ซึ่งต่อมาคือเขตเดสโปตาโตนแห่งสกูทาเรียส

#### **คาลาเฟีย (ส.ศ. 2563-2606)**

ในช่วงสมัยปลายสันนิบาต ชาวเอเดรียนอยจากเอลีเซียและนครรัฐต่างๆ ได้ตั้งคาราวานออกเดินทางไปบุกเบิกตะวันตก กลุ่มหนึ่งได้ตั้งอาณานิคมภายในที่ราบเมกาลี-เปริอาดีสซึ่งต่อมาจะกลายเป็นเขตคิมเมอเรียส ส่วนอีกกลุ่มเดินทางไปไกลกว่า มาถึงพื้นที่คาบสมุทรคาลาเฟีย แดนคาบสมุทรที่ยื่นออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เบื้องหน้าคือมหาสมุทรไอรีนีโกส คาบสมุทรนี้มีดินแดนชั้นในเป็นแนวเทือกเขาน้อยใหญ่ ถัดออกมาก็เป็นแนวที่ราบสูงและแนวที่ราบชายฝั่ง ในดินแดนแห่งนี้ ชาวเอเดรียนอยได้ตั้งอาณานิคมใหม่และต่อมาก็เปิดรับชาวอาณานิคมชาวอัลเบียนิชจากแดนเหนือ

อาณานิคมนี้ค่อยๆ เติบโตยึดขึ้น จนกระทั่งในปี ส.ศ. 2438 อาณานิคมเหล่านี้ต่างก็รวมตัวกัน ก่อตั้งขึ้นเป็น ราชรัฐคาลาเฟีย สหพันธ์แว่นแคว้นทั้งหลายที่รวมตัวกันและเลือกตั้งเจ้าชาย-เจ้าหญิงขึ้นมาเป็นผู้ปกครองตลอดชีพ เป็นดินแดนใหม่ที่พยายามสร้างโลกในอุดมคติ โลกที่ทุกดินแดนสามารถมีสิทธิ์มีเสียง ภายใต้เจ้าผู้ปกครองที่ถูกเลือกตั้งขึ้นมาโดยกลุ่มขุนนางที่บุกเบิกอาณานิคมนี้ด้วยตัวเอง ต่างจากดินแดนเก่าทางตะวันออกที่บัดนี้ตกอยู่ภายใต้อำนาจส่วนกลาง ภายใต้จักรวรรดิเดียว

แต่ทว่าราชรัฐเกิดใหม่นี้ก็ไม่อาจหลีกหนีโลกเก่าได้ไม่นาน เมื่อปี ส.ศ. 2563 อำนาจของเอลีเซียได้เดินทางมาถึงดินแดนชายขอบของคาลาเฟีย โดยในช่วงแรก เอลีเซียแค่ตั้งเมืองชายฝั่งใกล้กับชายแดนคาลาเฟีย เหมือนพยายามจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบ แต่ในเวลาต่อมา เอลีเซียก็เพิ่มกำลังทางทหารมากยิ่งขึ้นโดยอ้างว่าเป็นการรักษาความปลอดภัยของอาณานิคมให้พ้นจากชนเผ่าพื้นเมืองในเขตเดสโปตาโตน คิมเมอเรียส

ต่อมา เมื่อถึงช่วงปลายสามัญศตวรรษที่ 26 เมื่อดินแดนคิมเมอเรียสถูกเข้าครอบครองและเข้าสู่ภาวะสงบสุขเป็นส่วนใหญ่ ความสนใจของเอลีเซียก็เริ่มหันมาหาคาลาเฟีย ซึ่งขณะนั้นปกครองดินแดนคาบสมุทรทั้งหมด โดยในตอนแรกมาในรูปแบบการค้า และต่อมาก็การกดดันทางการทหาร

ในท้ายที่สุด ในวันที่ 3 มีนาคม ส.ศ. 2598 เมื่อเอลีเซียยื่นคำขาดให้คาลาเฟียยอมรับการคุ้มครองจากเอลีเซียและอนุญาตให้กองทัพเอลีเซียสามารถตั้งทัพในดินแดนคาลาเฟีย นี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่นำไปสู่สงคราม เมื่อเจ้าหญิงยาร์เวเดน วาร์ คาเรทริส เจ้าหญิงประมุขแห่งราชรัฐคาลาเฟียประกาศปฏิเสธคำขาดนั้น จากนั้นก็ทำการระดมกองทัพเพื่อเตรียมรับมือกับสงคราม ซึ้งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง เพราะในวันที่ 21 พฤษภาคม ส.ศ. 2598 เอลีเซียได้ประกาศสงครามต่อคาลาเฟียและส่งกองทัพเข้ารุกราน

สงครามคาลาเฟียดำเนินอย่างยาวนานสิบสองปี ระหว่าง ส.ศ. 2598-2610 ถือว่าเป็นสงครามที่ยากลำบากที่สุดครั้งหนึ่งที่กองทัพเอลีเซี่ยนได้ประสบพบเจอในทวีปออราเซียในช่วงเวลานั้น กองทัพเอลีเซี่ยนเผชิญกับความยากลำบากในการเคลื่อนทัพผ่านภูมิประเทศขรุขระ เผชิญกับสงครามกองโจรเมื่อเจอกับกองทหารท้องถิ่น และสงครามเต็มรูปแบบเมื่อเจอกับกองทัพคาลาเฟี่ยนที่ทันสมัยเท่ากับผู้รุกราน

มันคือสามปีที่ลากเลือดสำหรับเอลีเซีย แต่ในท้ายที่สุด ด้วยกำลังทหารที่มากกว่า เอลีเซียจึงสามารถเอาชนะคาลาเฟียได้ และผนวกดินแดนนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ

เอลีเซียใช้เวลาอีกห้าปีในการรักษาความสงบ ฟื้นฟูสภาวะปกติและฟื้นฟูความสัมพันธ์กับขุนนางท้องถิ่น โดยรัฐบาลสัญญาว่าตนจะยังรักษาธรรมเนียมประชาธิปไตยภายในดินแดนนี้ไว้ โดยตนจะตั้งอุปราชเดสโปตีสจากผู้แทนที่ถูกรับเลือกและเสนอชื่อขึ้นมา ซึ่งพอรัฐบาลเอลีเซียคิดว่าดินแดนนี้กลับสู่ภาวะปกติแล้ว เอลีเซียจึงประกาศสถาปนาเขตเดสโปตาโตน คาลาเฟีย ในปี ส.ศ. 2606 ภายใต้อุปราชเดสโปตีส เกรการิโอส คาปาทริส ดุกซ์แห่งโอโนคริส ขุนนางที่ถูกเสนอชื่อขึ้นมา

#### **เมาร์เรียส (ส.ศ. 2588-2653)**

เมาร์เรียสหรืออาวเทียโรอาในภาษาพื้นเมือง คือดินแดนโพ้นทะเลแห่งเดียวของเอลีเซียที่ได้รับสถานะเขตเดสโปตาโตนเท่ากับดินแดนประเทศแม่ โดยแต่เดิม ดินแดนแห่งนี้เป็นหมู่เกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของชนเผ่าพื้นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง ออกล่าสัตว์และหาของป่า มีความสามารถด้านไสยเวทในระดับหนึ่ง

ดินแดนอาวเทียโรอาได้สัมผัสกับโลกภายนอกครั้งแรกในปี ส.ศ. 2395 เมื่อนักสำรวจชาวกิลเดอร์ เอเรล ทัสมัน ได้เดินทางผ่านดินแดนเหล่านี้และบันทึกมันลงไปในแผนที่ และในเวลาต่อมาผ่านไปร้อยกว่าปี ในปี ส.ศ. 2522 กัปตันชาวอัลเบียนิช เจมส์ เคิร์กเนลล์ ได้ผ่านมาเยือนดินแดนเหล่านี้ ตามด้วยกัปตันชาวอาร์เลส์ ฌอง ดูแกร์

นิคมตะวันตกแห่งแรกในดินแดนอาวเทียโรอาคือสถานีการค้าเอกชนของพวกอัลเบียนิชตั้งแต่ ส.ศ. 2567 ที่ตั้งขึ้นในเกาะใต้เป็นที่แรก โดยสถานีการค้าเหล่านี้ได้ติดต่อกับชนเผ่าพื้นเมืองเพื่อทำการค้าขาย โดยชนเผ่าจะขายสมุนไพรและสินค้าของป่าเพื่อแลกกับเครื่องมือเครื่องใช้ โดยเฉพาะปืนคาบศิลา

การเข้ามาของอาวุธจากโลกภายนอกทำให้ความขัดแย้งระหว่างชนเผ่าเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ เมื่อชนเผ่าต่างๆ เริ่มต่อสู้ด้วยอาวุธปืน โดยในตอนแรก อาวุธเหล่านี้ทำให้บางชนเผ่ามีอำนาจเหนือชนเผ่าอื่นๆ แต่พออาวุธเหล่านี้เริ่มแพร่หลายมากขึ้นในหลายชนเผ่า สมดุลอำนาจจึงกลับคืนมา

หลายปีผ่านไป ชาวอาณานิคมก็เริ่มเพิ่มจำนวนมากยิ่งขึ้น ทำให้อาณานิคมต่างๆ เริ่มขยายไปตามแนวชายฝั่งของเกาะเหนือและใต้ โดยชาวอาณานิคมส่วนใหญ่เป็นชาวอัลเบียนิชจากบอริอัลเลียและพวกเอเดรียนอยจากคาลาเฟีย ที่เดินทางเข้ามาในฐานะผู้บุกเบิกเอกชนไม่ได้สังกัดรัฐ เนื่องจากเอลีเซียและรัฐอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงยังไม่มีนโยบายบุกเบิกดินแดนอาวเทียโรอาอย่างเป็นทางการ ทำให้อาณานิคมส่วนใหญ่ถูกจัดตั้งขึ้นกันเองโดยหน่วยงานเอกชน ซึ่งส่วนใหญ่มาจากเอลีเซีย

และในช่วงเวลานี้เอง ชาวอาณานิคมเอเดรียนอยก็เริ่มขนานนามเกาะเหนือเกาะใต้แห่งอาวเทียโรอาเดิมว่า "เมาร์เรียส" โดยอิงจากนามสกุลของขุนนางเอลีเซี่ยน ดุกซ์ไอเซเอส เมาร์เรสแห่งโนวาริส ผู้ออกเงินทุนส่วนใหญ่ในการสำรวจและตั้งอาณานิคมเอกชนแห่งต่างๆ ภายในทะเลโอเซียเนียตั้งแต่ทศวรรษที่ 2560 ซึ่งต่อมา คำนี้จะกลายเป็นชื่อเรียกยอดนิยมสำหรับดินแดนนี้

ต่อมาในปี ส.ศ. 2583 อาณานิคมเอกชนแห่งต่างๆ ก็รวมตัวกันก่อตั้งสหพันธ์โอเซียเนีย รัฐขุนนางในดินแดนทะเลใต้ และขอความคุ้มครองจากเอลีซีย โดยเอลีเซียก็ตอบรับด้วยการส่งกองเรือน้อยและกองทหารนาวิกโยธินภายใต้กัปตันวิลเลี่ยม ฮ็อบสัน ทำให้ดินแดนแถบนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเอลีเซี่ยน โดยมีสหพันธ์ขุนนางโอเซียเนียเป็นอาณานิคมปกครองตัวเอง

ในปี ส.ศ. 2588 เมื่อพระสอนศาสนาและชนเผ่าพื้นเมืองต่างเรียกร้องให้เอลีเซียช่วยสร้างความสงบและกฏระเบียบภายในดินแดน และคำเรียกร้องเหล่านี้เพิ่มมากยิ่งขึ้น เอลีเซียจึงให้กัปตันฮ็อบสันทำหน้าที่เป็นผู้แทนของรัฐบาล ซึ่งเขาก็เสนอให้ชนเผ่าต่างๆ รวมตัวกันสร้างอำนาจอธิปไตย ประกาศก่อตั้งสหพันธ์ชนเผ่าอาวเทียโรอา ซึ่งเอลีเซียและสหพันธ์ขุนนางประกาศให้การยอมรับและคุ้มครอง

ต่อมาในปี ส.ศ. 2593 กัปตันวิลเลี่ยม ฮ็อบสัน เหล่าขุนนางสิบห้าอาณานิคมและหัวหน้าชนเผ่าสี่สิบเผ่าต่างลงนามในสนธิสัญญาวาไลทังกี โดยสนธิสัญญานี้รับรองอำนาจชนเผ่าในดินแดนบรรพบุรุษ มีสิทธิ์เสรีภาพต่างๆ ปลอดภัยจากอำนาจภายนอกและความขัดแย้งภายใน ขุนนางชาวอาณานิคมจะได้รับรองอภิสิทธ์และอำนาจเดิมภายในเขตอาณานิคมของตน ขณะที่เอลีเซียจะมีสิทธิ์ในการก่อตั้งและขยับขยายอาณานิคมหลวงตามแนวชายฝั่งและจะทำการคุ้มครองชนเผ่าและแคว้นขุนนางต่างๆ แต่สาระสำคัญที่สุดของสนธิสัญญาฉบับนี้คือ เอลีเซียคืออำนาจเดียวเหนือเมาร์เรียสและหมู่เกาะโดยรอบ โดยมีชนเผ่าและชาวอาณานิคมอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของเอลีเซีย โดยมีชนเผ่าพื้นเมืองและขุนนางชาวอาณานิคมเป็นหุ้นส่วนทางอำนาจ

เขตปกครองเมาร์เรียสเติบโตขึ้นเรื่อยๆ โดยในช่วงทศวรรษที่ 2600 อาณานิคมเหล่านี้ก็ได้สิทธิ์ในการปกครองตัวเอง ภายใต้การคกลงร่วมกันระหว่างหัวหน้าชนเผ่าและขุนนางอาณานิคม และต่อมา เมื่ออาณานิคมนี้เจริญเติบโตมากยิ่งขึ้น โดยมีประชากรอัลเบียนิชและเอลีเซี่ยน-เอเดรียนอยมากพอสมควร ดังนั้นในปี 2653 ดินแดนเมาร์เรียสจึงรวบรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวและถูกสถาปนาขึ้นเป็นเขตเดสโปตาโตน เมาร์เรียส โดยอุปราชเดสโปตีสจะถูกแต่งตั้งจากการเลือกตั้งและเสนอชื่อโดยชาวอาณานิคม ตามระบบสหพันธ์ขุนนางเดิม โดยอุปราชเดสโปตีสคนแรกของเมาร์เรียส คือ อาร์คิบัลด์ ฮ็อบสัน หลานชายของกัปตันฮ็อบสัน

#### **ยูคาเทีย (ส.ศ. 2593-2615)**

ดินแดนออราเซียกลางหรือดินแดนยูคาเทีย คืออาณานิคมพื้นทวีปของเฮสเปอเรียที่เก่าสุด โดยเริ่มจากนิคมเวราซานโตสเดิมที่่ก่อตั้งขึ่นในปี ส.ศ. 2272 ซึ่งต่อมา กองกำลังกองกิสตาดอร์ชาวเฮสเปอเรี่ยนก็เข้าพิชิตจักรวรรดินาวัตล์และอาณาจักรทาราสกันได้ โดยยึดได้สมบูรณ์ภายในปี ส.ศ. 2283 สถาปนาเขตอุปราช Nueva Espera – เฮสเปอเรียใหม่ ถือว่าเป็นหนึ่งในเขตปกครองหลักในโลกใหม่ของเฮสเปอเรีย

ต่อมา เมื่อทวีปเรเนียร์ริสเข้าสู่ยุคปีศาจ โดยเฉพาะในปี ส.ศ. 2561 เมื่อเฮสเปอเรียโดนอาร์ลีเซียรุกราน ทำให้อาณานิคมต่างๆ ระส่ำระส่าย โดยเฉพาะอาณานิคมทางใต้ แต่อาณานิคมเฮสเปอเรียใหม่ก็ยังคงรักษาความสงบไว้ได้ เพราะความภักดีของขุนนางท้องถิ่นและกองทหารรักษาอาณานิคม แต่ในเวลาต่อมา หลังสงครามอาร์เลส์ในโลกเก่าจบลง ในปี ส.ศ. 2571 เฮสเปอเรียก็เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างฝ่ายปฏิรูปและฝ่ายอนุรักษ์นิยม และรัฐบาลประเทศแม่ก็เรียกร้องการสนับสนุนจากอาณานิคมมากยิ่งขึ้น อาณานิคมแห่งนี้ก็ทำสงครามประกาศเอกราช ระหว่างปี ส.ศ. 2573 – 2583 ซึ่งต่อมาสามารถก็ประกาศเอกราชจัดตั้ง Imperio Yukatiano - จักรวรรดิยูคาเทีย เป็นรัฐเอกราชในระบอบราชาธิปไตยแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์คล้ายประเทศแม่

แต่ทว่า ประเทศใหม่นี้ก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป เพราะพวกรัฐท้องถิ่นโดยเฉพาะทางเหนือต่างก็เสียประโยชน์จากสงครามอาณานิคมและการรวบอำนาจของรัฐบาลกลาง ทำให้เกิดสงครามภายในต่อไป กลุ่มรัฐทางเหนือทำการต่อต้านอย่างสุดกำลังและเชื้อเชิญเอลีเซียเข้ามาปกครองโดยขอแลกกับเงื่อนไขการเพิ่มอำนาจศักดินาท้องถิ่น ซึ่งในตอนแรก จักรวรรดิเอลีเซียก็ยังไม่สนใจ จนกระทั่งเกิดการปะทะในดินแดนทางเหนือซึ่งทำให้เกิดความสูญเสียต่อทรัพย์สินชาวเอลีเซี่ยน ทางเอลีเซียจึงทำการแทรกแซง

สงครามเอลีเซี่ยน-ยูคาเที่ยน ดำเนินไประหว่างปี ส.ศ. 2593-2605 ซึ่งเอลีเซียใช้กำลังทหารจำนวนมากเป็นสองในสี่ของกำลังทหารทั้งหมด ขณะที่หนึ่งในสี่กำลังติดพันสงครามในคาลาเฟีย และอีกหนึ่งกำลังรักษาดินแดนภายในจักรวรรดิ เป็นสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งที่เอลีเซียได้เผชิญ เพราะอีกฝ่ายเป็นจักรวรรดิขนาดใหญ่ แต่ในท้ายที่สุด ความไม่สงบและความไม่เสถียรภายในรัฐบาลยูคาเที่ยนก็ทำให้จักรวรรดิแตกเป็นเสี่ยงๆ เอลีเซียจึงสามารถผนวกยูคาเทียเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิได้ และก่อตั้งเขตเดสโปตาโตน ยูคาเทียสในปี ส.ศ. 2606 โดยเอลีเซียแต่งตั้งอุปราชจากกลุ่มขุนนางท้องถิ่น โดยอุปราชองค์แรกคือ คอนเด (เคานต์) อิกนาซิโอ ฮิดาลโก ขุนนางยูคาเทียจากแคว้นซาร์เรวาร์ หนึ่งในแคว้นทางเหนือที่สนับสนุนเอลีเซีย แต่ก็ยังทิ้งกองทัพไว้ปราบรัฐขุนศึกและรักษาความสงบจนกระทั่งปี ส.ศ. 2615

#### **สงครามสันนิบาตเพเลเกรโอน (ส.ศ. 2613-2617)**

ตั้งแต่กลางสามัญศตวรรษที่ 26 กระแสต่อต้านการค้าทาสก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในเวลาต่อมา ในปี ส.ศ. 2560 จักรวรรดิอาร์เลส์ภายใต้จักรพรรดิออเรเลียนได้ประกาศเลิกทาส ทั้งทาสเผ่ามนุษย์และอมนุษย์ ในฐานะหนึ่งในการกระทำตามคำประกาศสิทธิมนุษยชนและอมนุษยชน ส.ศ. 2543 ตั้งแต่การปฏิรูปอาร์เลส์ที่เกิดขึ้นในระหว่างยุคปีศาจ

กระแสนี้ได้กระจายไปทั่วทวีปเรเนียร์ริสและโลกตะวันตก ซึ่งต่อมาก็มาถึงโลกใหม่ด้วย ในสมัยที่เอลีเซียกำลังขยายอำนาจ

ในช่วงต้นสามัญศตวรรษที่ 27 ดินแดนมิโตรโปเลียภาคพื้นทวีปสามารถแบ่งออกเป็นสองขั้ว คือดินแดนทางเหนือที่เป็นนครการค้า เมืองอุตสาหกรรมและแคว้นที่นิยมการค้าทางทะเล ในขณะที่ดินแดนทางใต้เป็นแคว้นกสิกรรมที่ยังต้องผลิตฝ้ายและอ้อยด้วยแรงงานทาส ... ดังนั้นเมื่อกระแสการต่อต้านทาสมาถึง ดินแดนเหล่านี้ก็ขัดแย้งกันโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่ก็ยังมีความสงบภายในจักรวรรดิ เนื่องจากองค์เมกาส-วาซิลยาสทรงรักษาความเป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง และมุ่งเน้นทำสงครามขยายอำนาจออกไปนอกจักรวรรดิ

แต่ทว่าในปี ส.ศ. 2613 องค์เมกาส-วาซิลยาส นิเคโฟโรสที่สี่ได้ขึ้นครองราชย์ ซึ่งพระองค์ต่อต้านระบบทาสอย่างชัดเจน และต้องการปฏิรูประบบการเมืองภายในของจักรวรรดิให้ทันสมัยยิ่งขึ้น ปฏิกิริยาแรกที่เกิดขึ้นก็คือ กลุ่มรัฐขุนนางทางใต้ต่างประกาศแยกตัวออกจากจักรวรรดิและก่อตั้งสันนิบาตเพเลเกรโอน เพื่อรักษาระบบทาสและดำเนินการเมืองอย่างอิสระ ปราศจากการแทรกแซงของจักรวรรดิ

สงครามสันนิบาตเพเลเกรโอน สงครามกลางเมืองที่ร้ายแรงที่สุดครั้งหนึ่งของเอลีเซียจึงเริ่มขึ้น โดยสงครามนี้เป็นสงครามระหว่างแคว้นขุนนางที่ระดมกองทัพสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งและทำสงครามต่อกัน ควบคู่รัฐบาลจักรวรรดิและสันนิบาตก็ระดมกองทัพจากเขตปกครองส่วนกลางออกมาห้ำหั่นในแนวรบหลัก โดยในสงครามครั้งนี้ จักรวรรดิยังคงสามารถรักษาอำนาจในเขตอุปราชต่างๆ ได้ ด้วยการใช้กำลังทหารจักรวรรดิและการสัญญาต่ออุปราชและขุนนางท้องถิ่นว่ารัฐบาลจักรวรรดิจะไม่แทรกแซงหรือกระชับอำนาจทางการเมืองมากยิ่งขึ้น ยกเว้นเรื่องทาสที่ต้องยกเลิกโดยสมบูรณ์ ซึ่งแนวคิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของอุปราชเดสโปตีสแห่งบอริอัลเลียและคาลาเฟีย ซึ่งเป็นขุนนางสายเสรีนิยม ส่วนอุปราชเดสโปตีสแห่งคิมเมอเรียสและยูคาเทียต่างก็ไม่อยากให้รัฐบาลจักรวรรดิเข้ามาก้าวก่ายการเมืองภายในและระบบไพร่ในเขตขุนนางของตนด้วย ดังนั้น เขตอุปราชต่างๆ จึงยังจงรักภักดีต่อรัฐบาลกลาง และบางดินแดนก็ส่งกองทหารเข้ามาช่วยรบด้วย

สงครามดำเนินไปสี่ปีและหนึ่งเดือน เป็นสงครามที่นองเลือดที่สุดในช่วงเวลานั้น แต่ในท้ายที่สุด รัฐบาลจักรวรรดิก็ได้รับชัยชนะ กลุ่มรัฐทางใต้ถูกยึดครองภายใต้รัฐบาลทหารชั่วคราว แต่พวกขุนนางกบฏต่างก็ได้รับการอภัยโทษ แต่ในท้ายที่สุด จักรพรรดินิเคโฟโรสที่สี่ก็ถูกลอบปลงพระชนมโดยนักแสดงละครที่นิยมฝ่ายใต้ บัลลังก์จึงตกเป็นของพระอนุชา องค์เมกาส-วาซิลยาส เอฟเกนิโอสที่ห้า

ความเปลี่ยนแปลงของจักรวรรดิเอลีเซียหลังสงครามกลางเมืองครั้งนี้ มีแค่การเลิกทาสและการสร้างสำนึกความเป็นเอลีเซี่ยนร่วมกันภายในดินแดนมิโตรโปเลีย แต่จักรพรรดิองค์ใหม่ก็ไม่ยอมทำการปฏิรูปการเมืองตามที่พระเชษฐาเคยหวังไว้ ผลคือเอลีเซียจึงกลายเป็นรัฐราชาธิปไตยแบบผสม ที่มีการปกครองผสมผสานตามลักษณะท้องถิ่นต่างๆ รัฐบาลจักรวรรดิไม่กล้าดำเนินการปฏิรูปทางการเมืองต่อไปเนื่องจากกลัวสงครามกลางเมืองครั้งต่อไป พวกเขาจึงมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูดินแดนจากความเสียหาย และการขยายอำนาจออกสู่ภายนอก

#### **ซานตาเนีย (ส.ศ. 2623-2635)**

ดินแดนออราเซียใต้ซีกตะวันตก แต่เดิมเป็นดินแดนที่แบ่งออกเป็นชนเผ่าและอาณาจักรของชนพื้นเมืองเผ่าต่างๆ ซึ่งต่อมาต่างก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเฮสเปอเรียนับตั้งแต่สามัญศตวรรษที่ 24 เป็นต้นไป ในฐานะเขตอุปราช Nueva Santiago - ซานติเอโกใหม่ แต่ในปี ส.ศ. 2561 เฮสเปอเรียถูกอาร์ลีเซียรุกราน ทำให้การเมืองในอาณานิคมระส่ำระส่าย โดยในช่วงเวลานี้เอง อาณานิคมต่างๆ ก็มีเสียงแตกกันว่าจะสนับสนุนรัฐบาลกษัตริย์ที่ยอมจำนนต่อพวกอาร์เลส์ไปแล้ว หรือว่าจะสนับสนุนรัฐบาลคอร์เตสที่ต่อต้านอาร์ลีเซีย หรือว่าจะประกาศเอกราช สถานการณ์นี้ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองในอาณานิคมระหว่างปี ส.ศ. 2562-2575 ซึ่งในท้ายที่สุด ฝ่ายเอกราชได้รับชัยชนะและทำการรวบอำนาจจัดตั้งสมาพันธรัฐซานตาเนีย เครือรัฐขุนนางและนครรัฐการค้า มีอาณาเขตอิงตามเขตอุปราชเดิม

สมาพันธรัฐซานตาเนียปกครองดินแดนออราเซียใต้ซีกตะวันตกเป็นระยะเวลายาวนาน แต่การเมืองภายในก็ไม่ได้สงบหรือเสถียรตลอด เพราะเกิดความขัดแย้งระหว่างท้องถิ่นจนเกิดสงครามกลางเมืองระดับย่อม และบางครั้ง ความขัดแย้งเหล่านี้ก็ทำให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์สินและผลประโยชน์ของพ่อค้าเอลีเซี่ยน ซึ่งจักรวรรดิเอลีเซียก็ใช้มันเป็นข้ออ้างในการทำสงคราม โดยเริ่มตั้งแต่ปี ส.ศ. 2623

ในช่วงแรก สงครามกับซานตาเนียยังคงเป็นสงครามขนาดเล็กที่รบกันตามแนวชายแดน เนื่องจากซานตาเนียยังต้องจัดการกับปัญหาภายใน และเอลีเซียก็ยังคงฟื้นฟูตัวเองจากสงครามสันนิบาติเพเลเกรโอนที่เพิ่งจบไปแค่หกปี แต่ในเวลาต่อมา นับตั้งแต่ปี ส.ศ. 2630 สงครามนี้ก็เข้าสู่ช่วงสงครามใหญ่ เมื่อซานตาเนียเปิดฉากโจมตีเขตยูคาเทียโดยตรง ทำให้เอลีเซียต้องระดมกำลังทหารเพิ่มขึ้นและทำการโจมตีตอบโต้ ซึ่งทำการรบถึงปี ส.ศ. 2633 รัฐบาลซานตาเนียก็ล่มลง และเอลีเซียต้องใช้เวลาถึงปี ส.ศ. 2635 ในการยึดดินแดนและสร้างระเบียบขึ้นมาอีกครั้ง

ดินแดนเหล่านี้ถูกผนวกเข้าสู่จักรวรรดิเอลีเซีย สถาปนาเป็นเขตเดสโปตาโตน ซานตาเนีย แต่งตั้งอุปราชจากขุนนางท้องถิ่น โดยอุปราชองค์แรกคือ ดุค (ดยุค) ฟรานซิสโก มาเรีย อัลเยนเด ขุนนางซานตาเนียจากเขตปกครองเวสปุสเซีย

#### **สกูทาเรียส (ส.ศ. 2628-2630)**

วาร์เรียเริ่มทำการบุกเบิกแนวชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของออราเซียเหนือตั้งแต่ช่วงต้น-กลางสามัญศตวรรษที่ 26 เป็นต้นมา จนกระทั่งในปี ส.ศ. 2552 วาร์เรียก็ได้ก่อตั้งเขตอาณานิคมอัลเยสก้า - Alyeska ขึ้น ซึ่งเป็นอาณานิคมที่เน้นการค้าขายหนังสัตว์และการป่าไม้เป็นหลัก ซึ่งไม่ได้มีความสำคัญต่อจักรวรรดิมากนัก

ต่อมา ในปี ส.ศ. 2628 ในช่วงสงครามปีศาจครั้งสุดท้าย อาณานิคมอัลเยสก้าถูกตัดขาดจากวาร์เรีย ประเทศแม่ซึ่งกำลังเผชิญกับปัญหาภายในของตนเช่นกัน และในตอนนั้นเอง อาณานิคมก็กำลังประสบปัญหาจากการโจมตีของพวกปีศาจร้าย โดยเฉพาะพวกอสูรเวนดิโกส พวกอสูรกายจากพรงไพรรกร้างของดินแดนชั้นใน

เมื่ออาณานิคมเผชิญกับปัญหาร้ายแรง ชนิดที่ว่าชาวอาณานิคมมีโอกาสถูกสังหารจนหมดสิ้นได้ เจ้าชายปาเวล วลาดิเมียโรวิช รอสตอปชิน ข้าหลวงอาณานิคมจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากเอลีเซีย ซึ่งเอลีเซียตอบรับด้วยการส่งกองทัพเข้าคุ้มครองและขับไล่พวกอสูรกายออกไป แต่ในเวลาไม่นานนัก กองทัพเอลีเซียก็ทำการยึดอำนาจและกำจัดกองกำลังฝ่ายตรงข้ามจนหมดในปี เอลีเซียจึงทำการขอซื้ออาณานิคมอัลเยสก้าจากวาร์เรีย ซึ่งทำสัญญาอย่างเป็นทางการในปี ส.ศ. 2630 เอลีเซียจึงได้ทำการผนวกอาณานิคมและก่อตั้งเขตเดสโปตาโตน สกูทาเรียส โดยตั้งเจ้าชายวลาดิเมียร์ อิวาโนวิช ราสโคลอฟ ขุนนางอาณานิคมฝ่ายนิยมเอลีเซีย ขึ้นเป็นอุปราชเดสโปตีสคนแรก

#### **โนโวส สตีเกีย (2642-2650)**

ดินแดนป่าฝนและแม่น้ำอาร์เคเดีย ถูกลูซาเนียบุกเบิกตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 23 โดยตั้งนิคมที่อยู่อาศัยกระจัดกระจายตามแนวชายฝั่งต่างๆ ขณะที่พวกชนเผ่ามนุษย์และอมนุษย์ภายในดินแดนตอนในต่างถูกปกครองผ่านระบบรัฐในอารักขาหรือไม่ก็เป็นอิสระเพราะไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอก อาณาเขตอาณานิคมอาร์เคเดียแผ่ขยายลึกเข้าไปในดินแดนชั้นในตามข้อตกลงการปักปันพรมแดนอาณานิคมร่วมกันเฮสเปอเรีย แต่อำนาจของอาณานิคมก็ไม่อาจขยายเข้าไปถึงข้างในได้

ในช่วงยุคปีศาจ อาณานิคมนี้ถูกตัดขาดจากประเทศแม่ ซึ่งอาณานิคมก็พยายามดูแลตัวเองต่อไป และพยายามรักษาความจงรักภักดีต่อประเทศแม่ในฐานะอาณานิคมปกครองตัวเอง ซึ่งหันไปค้าขายกับเอลีเซียมากยิ่งขึ้น ทำให้สายสัมพันธ์ระหว่างสองดินแดนเพิ่มพูนมากขึ้น แต่สถานการณ์ภายในประเทศแม่ก็ยังคงย่ำแย่ โดยเฉพาะในปี ส.ศ. 2642 เมื่อเกิดสงครามกลางเมืองภายในลูซาเนีย และอาณานิคมก็เผชิญกับปัญหาการลุกฮือของทาสและชนพื้นเมือง ทำให้อาณานิคมอาร์เคเดียขอความคุ้มครองจากเอลีเซีย ซึ่งทางเอลีเซียก็ให้ความคุ้มครองด้วยการขอซื้ออาณานิคมจากรัฐบาลลูซาเนีย จากนั้นก็ทำการส่งกองทัพเข้าไป ให้อาณานิคมปฏิบัติตามเงื่อนไขต่างๆ คือการเลิกทาสและยอมรับอำนาจของเอลีเซีย ซึ่งอาณานิคมอาร์เคเดียยอมรับ ทำให้การผนวกดินแดนเกิดขึ้นได้อย่างสงบราบรื่น ไม่มีการเผชิญหน้ารุนแรง

เอลีเซียใช้เวลาพักใหญ่ในการสร้างความสงบภายในดินแดนอาณานิคมอาร์เคเดียเดิม รวมถึงการปฏิรูประบบสังคมให้หลุดจากระบบทาส จนกระทั่งในปี 2650 เอลีเซียจึงทำการยกสถานะดินแดนส่วนนี้ขึ้นเป็นเขตเดสโปตาโตน โนโวส-สตีเกีย โดยแต่งตั้งอุปราชเดสโปตีสจากกลุ่มขุนนางอาณานิคม โดยอุปราชคนแรกคือ มาร์กอส เดอ ซูซ่า เคานต์แห่งรีโอ เดอ จาบูโร

### เอลีเซียในช่วงกลางสามัญศตววรษที่ 27 : ยุคแห่งความก้าวหน้า สงครามหมู่เกาะและจุดเริ่มต้นของจักรวรรดินิยมใหม่

ในปี ส.ศ. 2650 ช่วงกลางสามัญศตวรรษที่ 27 นับตั้งแต่การผนวกอาณานิคมอาร์เคเดียของลูซาเนียเดิมเป็นเขตเดสโปตีส โนโวส-สตีเกีย ทวีปออราเซียทั้งเหนือและใต้ก็กลายเป็นดินแดนผืนเดียวกัน ภายใต้จักรวรรดิเดียวคือเอลีเซีย ในปีนั้นเอง องค์เมกาส-วาซิลยาส เอฟเกนิโอสที่ห้าก็เสด็จสวรรคต โดยองค์เหนือหัวองค์ต่อต่อก็คือองค์เมกาส-วาซิลยาส ไลซีมาโคสที่สาม พระโอรส

แม้ว่าเอลีเซียจะเป็นจักรวรรดิเดียว แต่การปกครองส่วนท้องถิ่นของดินแดนภายใต้จักรวรรดินั้นกลับแตกต่างออกไป ไม่ว่าจะระบบการปกครองผ่านสภาผู้แทนและรัฐบาลท้องถิ่นตามแบบอัลเบียนิชภายในเขตบอริอัลเลีย เมารเรียสและคิมเมอเรียสบางส่วน ... ระบบศักดินาและไพร่มีสังกัดตามแบบเฮสเปอเรี่ยน ... ระบบการปกครองผ่านสภาขุนนางท้องถิ่นแบบที่ปรากฏในคาลาเฟีย สกูทาเรียส คิมเมอเรียสและโนโวส-สตีเกีย .... หรือระบบขุนนางและนครรัฐที่ขึ้นต่อราชสำนักตามแบบเอเดรียนอยที่ปรากฏภายในมณฑลหลวง ... ระบบต่างๆ ปรากฏภายในเขตต่างๆ โดยบางเขตก็อาจมีระบบการปกครองมากกว่าหนึ่งแบบ ทำให้ระบบราชการหลายอย่างมีความซับซ้อนและน่าสับสนพอสมควร

แต่ทว่า เมื่อทวีปโลกใหม่ทั้งหมดตกอยู่ภายใต้จักรวรรดิเดียว เอลีเซียก็เข้าสู่ยุคสมัยแห่งความก้าวหน้า ... ดินแดนอันกว้างใหญ่ย่อมหมายความว่ามีพลังการผลิตที่สูงลิ่ว และทรัพยากรที่มากมายมหาศาลเช่นกัน กำลังการผลิตของเขตมิโตรโปเลีย คาลาเฟียและบอริอัลเลียสามารถกระจายความเจริญไปทั่วจักรวรรดิ ในขณะที่ดินแดนต่างๆ ป้อนทรัพยาการให้กับแว่นแคว้นอุตสาหกรรม ทำให้ดินแดนต่างๆ พอกับความเจริญมากยิ่งขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้เป็นความเจริญอย่างรวดเร็วก็ตาม แต่ดินแดนต่างๆ ในทวีปทางใต้ซึ่งเคยเป็นดินแดนล้าหลังภายใต้ระบบเศรษฐกิจศักดินา-อาณานิคมต่างก็ค่อยๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้น ไปในทางทุนนิยมเหมือนกับดินแดนทางเหนือ

แต่ทว่า การที่เอลีเซียปกครองดินแดนโลกใหม่ทั้งหมดก็ไม่ได้หมายความว่าเอลีเซียจะเข้าสู่ยุคสมัยแห่งความสงบโดยสมบูรณ์ เพราะยังมีอีกหนึ่งดินแดนสำคัญที่ยังไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของเอลีเซีย

#### **สงครามหมู่เกาะ - ส.ศ. 2667-2668**

หมู่เกาะแอนติลิสในทะเลไซเคลเดียนคือหนึ่งในอาณานิคมที่เก่าแก่ที่สุดของเฮสเปอเรีย และในขณะนั้นก็ยังเป็นอาณานิคมของเฮสเปอเรีย หนึ่งในอาณานิคมชั้นนำที่เฮสเปอเรียยังเหลืออยู่ ยังสามารถใช้อ้างว่าตนยังเป็นมหาอำนาจอาณานิคมแบบในอดีตได้ แม้ว่าในปัจจุบัน สถานะของเฮสเปอเรียจะห่างไกลความเป็นมหาอำนาจมาเนิ่นนานแล้วก็ตาม

หมู่เกาะแอนติลิสคือพรมแดนสุดท้ายที่เอลีเซียต้องพิชิตให้ได้ ... มันไม่ใช่แค่ดินแดนโพ้นทะเลแห่งสุดท้ายภายในโลกใหม่เท่านั้น แต่ยังมีเหตุผลด้านเศรษฐกิจและความมั่นคงแอบแฝงอยู่อีกด้วย

เหตุผลด้านเศรษฐกิจก็คือ หมู่เกาะแอนติลิสคือแหล่งผลิตอ้อยแห่งสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก นี่คือแหล่งทำเงินแห่งสำคัญที่สุดที่เฮสเปอเรียยังเหลืออยู่และเอลีเซียบริโภคน้ำตาลจากอาณานิคมแห่งนี้เป็นหลัก ดังนั้น ถ้าหมู่เกาะเหล่านี้มาอยู่ภายใต้เอลีเซีย จักรวรรดิก็จะเป็นผู้ผลิตน้ำตาลรายใหญ่ของโลก สามารถหล่อเลี้ยงจักรวรรดิและประเทศอื่นๆ ในโลกได้

ส่วนเหตุผลด้านความมั่นคงคือ หมู่เกาะแอนติลิสเป็นที่มั่นสุดท้ายของเฮสเปอเรียในโลกใหม่ ... โดยถึงแม้ว่าเฮสเปอเรียจะหมดสิ้นความเป็นมหาอำนาจแท้จริงมานานแล้ว แต่อาณานิคมนี้เปรียบเสมือนมีดที่จ่อเข้ามากลางโลกใหม่ สามารถรุกเข้าไปในยูคาเทียและซานตาเนีย สองเขตอุปราชของเอลีเซียที่พูดภาษาเฮสเปอเรียน และถึงแม้ว่าภัยจะไม่ได้มาจากเฮสเปอเรียโดยตรง แต่ภัยที่ว่าอาจจะมาจากรัฐอื่นที่กำลังจะครอบงำเฮสเปอเรียอีกที

เอลีเซียในขณะนั้นเคยพยายามแก้ไขกรณีพิพาทหมู่เกาะแอนติลิสด้วยการขอซื้อหมู่เกาะดังกล่าวจากเฮสเปอเรีย แต่เนื่องจากอีกฝ่ายปฏิเสธ เอลีเซียจึงต้องเปลี่ยนวิธีการไปเป็นการกดดันด้วยมาตรการเศรษฐกิจ โดยอ้างประเด็นด้านศีลธรรม บอกว่ารัฐบาลเฮสเปอเรียกระทำการทารุณและกดขี่ชาวอาณานิคม และชาวเอลีเซี่ยนส่วนหนึ่งก็เริ่มเรียกร้องให้รัฐบาลของตัวเองดำเนินการเด็ดขาดมากขึ้น โดยเฉพาะการทำสงครามและกำจัดภัยโลกเก่าหน้าบ้านตัวเอง

ในท้ายที่สุด ประกายไฟแห่งสงครามก็ถูกจุดขึ้น เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ส.ศ. 2667 ในขณะที่โลกเก่ากำลังอยู่ในมหาสงคราม จู่ๆ ก็เกิดเรื่องพิพาทขึ้นในทะเลไซเคลเดียน ในบริเวณระหว่างน่านน้ำเอลีเซี่ยนและเฮสเปอเรี่ยน เมื่อเรือพิฆาตนูมันเซียของกองทัพเรือเฮสเปอเรียเข้ายึดเรือขนส่งเอลีเซี่ยนกลางน่านน้ำ ในข้อหาลักลับส่งของเถื่อนในเกาะโคอาบาน่า ขณะที่กัปตันเรือดังกล่าวอ้างว่าตนกำลังเดินเรือในเส้นทางจากยูคาเทียไปมิโตรโปเลีย แต่ประเด็นที่ทำให้รัฐบาลและชาวเอลีเซียไม่พอใจที่สุดคือ ภาพที่ทหารเรือเฮสเปอเรี่ยนกระชากธงชาติเอลีเซียลงจากเสาโดยไม่ให้ความเคารพ ซึ่งกัปตันเรือสำราญเอลีเซี่ยนสามารถบันทึกภาพเก็บไว้ได้

ด้วยเหตุนี้ เอลีเซียจึงเดินหน้าเข้าสู่สงคราม โดยทำการรุกรานหมู่เกาะแอนติลิสในทะเลไซเคลเดียน และส่งกองเรือเข้าโจมตีหมู่เกาะอาร์ทีเซี่ยนของเฮสเปอเรีย โดยพวกเกาะเล็กๆ ส่วนใหญ่สามารถถูกยึดครองได้ภายในเวลาไม่กี่วัน แต่พวกเกาะใหญ่อย่างเกาะโคอาบาน่าและเกาะเฮสเปอริโอน่า เกิดการรบยืดเยื้อซึ่งฝ่ายเอลีเซี่ยนสูญเสียหนักจากไข้ป่า ขณะที่กองทหารเฮสเปอเรี่ยนทำการรบแบบกองโจร ก่อกวนกองทหารเอลีเซี่ยนอย่างต่อเนื่อง ส่วนการเมืองภายในจักรวรรดิ พวกขุนนางและกลุ่มอำนาจต่างๆ ก็มีนโยบายและแผนการที่พยายามเสนอต่อองค์เหนือหัว ทำให้กองทัพไม่สามารถร่างแผนส่วนกลางได้ การรบและการบังคับบัญชาจึงชะงักงัน ทำให้การยึดดินแดนดำเนินไปได้ช้า

ในท้ายที่สุด ในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ ส.ศ. 2668 เป็นเวลาห้าเดือนหลังจากสงครามเริ่มขึ้น กองเรือเอลีเซี่ยนก็สามารถเอาชนะกองเรือเฮสเปอเรี่ยนในทะเลอาร์ทีเซียได้ แต่กิลเดอริสและอาร์ลีเซียต่างกดดันให้เอลีเซียยุติการโจมตี ซึ่งในท้ายที่สุด เอลีเซียก็สามารถทำได้แค่เจรจากับเฮสเปอเรีย โดยตนได้แค่หมู่เกาะแอนติลิสมาไว้ในครอบครองเท่านั้น ส่วนเฮสเปอเรียก็ถอยกรูดเข้าไปอยู่ใต้อิทธิพลของอาร์ลีเซียและสัมพันธมิตรเรเนียร์ริส

จนถึงปัจจุบันนี้ พื้นที่ทะเลไซเคลเดียนและอาร์ทีเซียก็ยังเขตพิพาททางทะเลระหว่างเอลีเซียและเฮสเปอเรีย

#### **จักรวรรดินิยมใหม่**

นับตั้งแต่กลางสามัญศตวรรษที่ 27 แนวคิดการเมืองแนวใหม่กำลังก่อตัวขึ้นในเอลีเซีย ... แนวคิดจักรวรรดินิยมใหม่ ... แนวคิดที่เสนอว่าเอลีเซียมีศักยภาพมากพอในการดำเนินนโยบายการเมืองแบบจักรวรรดินิยมในโลกเก่า และควรที่จะดำเนินการเช่นนั้น

แนวคิดจักรวรรดินืยมใหม่แต่เดิมปรากฏขึ้นในฐานะแนวคิดภายในหมู่แวดวงขุนนางมิโตรโปเลียตะวันออกและพวกนายทหาร ... มันคือแนวคิดที่ต่อยอดมาจากแนวคิดสานต่อจักรวรรดิธีโอโดเซีย ซึ่งเสนอว่าเอลีเซียคือทายาทที่แท้จริงของจักรวรรดิธีโอโดเซียและเป็นผู้นำเพียงหนึ่งเดียวของโลกเอเดรียนอย ... แนวคิดเก่าแก่ที่ปรากฏมานานแล้วตั้งแต่ที่เอลีเซียได้ข่าวว่ากรุงธีโอโดเซียล่มสลายเมื่อนานมาแล้ว และจักรวรรดิเอเดรียนอยพลัดถิ่นที่ไฮเปอร์พอนติโอสก็ไม่มีอำนาจมากพอที่จะกอบกู้ดินแดนและสถานะจักรวรรดิที่แท้จริงได้ แต่ในช่วงเวลาของการบุกเบิก แนวคิดนี้ถือว่าเป็นเรื่องราวไร้สาระ เหมือนฝันกลางวันเท่านั้น แต่ทว่าในเวลาต่อมา เมื่อเอลีเซียมีอำนาจมากขึ้น แนวคิดนี้ก็เริ่มกลับมาทรงพลัง และพอเอลีเซียกลายเป็นมหาอำนาจผู้ปกครองโลกใหม่แต่เพียงผู้เดียว แนวคิดธีโอโดเซียก็ถูกผสมผสานเข้ากับแนวคิดจักรวรรดินิยมสมัยใหม่ที่มหาอำนาจต่างๆ กำลังดำเนินอยู่ในขณะนั้น

แนวคิดจักรวรรดินิยมใหม่ มีข้อเสนอที่ว่า เอลีเซียคือทายาทแห่งจักรวรรดิเอเดรียนอยแห่งธีโอโดเซียอย่างแท้จริง และเอลีเซียคือจักรวรรดิเอเดรียนอยในรูปแบบใหม่ คือจักรวรรดิอาณานิคมที่สามารถขยายอิทธิพลไปทั่วโลกได้ ... ดังนั้น เอลีเซียควรจะดำเนินนโยบายดังนี้

1. เอลีเซียควรดำเนินการทูตในการนำประเทศเอเดรียนอยเข้ามาอยู่ใต้อิทธิพลของตน ในฐานะพันธมิตรหรือรัฐในอารักขา
2. เอลีเซียควรจะใช้อำนาจทางทหารและอำนาจทางเศรษฐกิจในการขยายดินแดนโพ้นทะเลในภูมิภาคตะวันออกไกลซึ่งยังไม่ได้ถูกจับจองโดยมหาอำนาจตะวันตก
3. เมื่อเอลีเซียมีอำนาจและที่มั่นในดินแดนโลกเก่ามากพอ และสะสมกำลังทางเศรษฐกิจและการทหารมากพอ เอลีเซียควรทำสงครามเพื่อทำลายมหาอำนาจอื่นและแผ่ขยายอิทธิพลเข้าสู่ดินแดนต่างๆ แทนที่มหาอำนาจเก่า สร้างระเบียบโลกใหม่ขึ้นมา

แนวคิดเหล่านี้เป็นที่นิยมในหมู่นายทหารและขุนนางของจักรวรรดิ โดยพวกผู้นำศาสนาต่างหาคำอธิบายสร้างความชอบธรรม เสนอว่าชาวเอลีเซี่ยนคือกลุ่มชนที่ทวยเทพเลือกสรร นักบุญเฮ็คเตอริโอส นาวิกราชคือตัวแทนของทวยเทพอย่างแท้จริง การที่โลหิตของนักบุญผสมกับโลหิตพญาฟีนิกซ์ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่แทนตัวเทพก็ย่อมหมายความว่า เชื้อพระวงศ์เอลีเซี่ยนได้รับการยกระดับใกล้เคียงกับเทพ และเอลีเซียก็อยู่ในตำแหน่งที่สามารถปกครองโลกใบนี้

ส่วนพวกขุนนางและฝ่ายทหารที่เป็นฆราวาสต่างก็เสนอว่าเอลีเซียมีกำลังทหารและอุตสาหกรรมมากพอที่จะสามารถทำสงครามขยายจักรวรรดิตามแนวคิดนี้ได้จริงๆ แต่ทว่าบางคนก็คัดค้าน บอกว่าแนวคิดนี้จะถูกต่อต้านจากนานาชาติ อาจจะนำไปสู่การตั้งพันธมิตรหรือแนวร่วมต่อต้านเอลีเซีย ซึ่งการทำสงครามกับแนวร่วมดังกล่าวอาจทำให้เอลีเซี่ยบอบช้ำและมีโอกาสพ่ายแพ้

### เอลีเซียในช่วงปลายสามัญศตวรรษที่ 27 : จักรวรรดินิยมในตะวันออกไกล

ในปี ส.ศ. 2673 หลังจากที่องค์เมกาส-วาซิลยาส ไลซีมาโคสที่สามเสด็จสวรรคต ขณะที่เจ้าชายอานติโอโคส เมาเรซิส อิเซาร์ริโอส พระโอรสองค์โตและรัชทายาทเสด็จขึ้นครองราชย์ ในฐานะ องค์เมกาส-วาซิลยาส อานติโอโคสที่สิบเอ็ด โดยการสืบทอดอำนาจก็ขรุขระทันที เมื่อกองทหารเอลีเซี่ยนส่วนหนึ่งประกาศไม่ยอมรับอำนาจจักรพรรดิองค์ใหม่และระดมพลก่อกบฏ แต่การกบฏนั้นก็ถูกต้านทานไว้โดยกองทหารศักดินาแคว้นซาร์โกส ภายใต้เจ้าชายมิธริดาตีส เมาเรซิส อิเซาร์ริโอส ดุกซ์แห่งซาร์โกสและพระอนุชาองค์เล็ก ขณะที่กองทหารคาลาเฟี่ยนของเจ้าชายอิมเพียราโนส เมาเรซิส อิเซาร์ริโอส ดุกซ์แห่งแคสคาโดสและพระอนุชาองค์รองมาสมทบและช่วยเหลือในการปราบกบฏที่เหลือ

หลังจากที่กบฏถูกปราบ อำนาจขององค์เมกาส-วาซิลยาส อานติโอโคสที่สิบเอ็ดก็มั่นคง โดยนโยบายแรกของพระองค์คือการฟื้นฟูและพัฒนาเศรษฐกิจทั่วทั้งจักรวรรดิ ตามด้วยการขยายกองทัพให้มากขึ้น และการเพิ่มบทบาทของเอลีเซียในการเมืองตะวันออกไกล

ปี ส.ศ. 2673 ยังเป็นปีที่สงครามกลางเมืองเสินโจวเริ่มต้นขึ้น โดยไม่กี่เดือนหลังจากที่สงครามกลางเมืองเกิดและลุกลามไปทั่วจักรวรรดิ เสถียรภาพภายในดินแดนตะวันออกไกลที่เคยยึดโยงกับเสินโจวต่างก็สั่นคลอนหรือไม่ก็พังพินาศลง และในตอนนั้นเอง กลุ่มนครการค้าตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเสินโจวซึ่งเคยเป็นเมืองท่าเปิดเสรีสมัยยุคล่าอาณานิคมต่างก็รวมตัวกันตั้งตนเป็นเขตปกครองตัวเอง และขอความคุ้นครองจากนานาชาติ โดยจักรวรรดิยาชิม่าคือมหาอำนาจแรกที่ขานรับด้วยการส่งเรือรบและกองทหารนาวิกโยธินเข้าคุ้มครองนครซานไห่

มหาอำนาจที่สองที่เข้าคุ้มครองซานไห่คือจักรวรรดิเอลีเซีย ซึ่งทำการส่งกองเรือย่อยจากกองเรือตะวันออกไกลพร้อมกับหน่วยนาวิกโยธินเข้าไป ตามด้วยหน่วยทหารจากกองทัพบกจากคาลาเฟียและเมาร์เรียส และในเวลาต่อมา สามมหาอำนาจจากสัมพันธมิตรเรเนียร์ริส อันได้แก่ ไฮราเซีย อาร์ลีเซียและกิลเดอริสก็ส่งทหารเข้าไปคุ้มครองนครต่างๆ ทำให้นครการค้าเหล่านั้นกลายเป็นเขตอารักขาห้ามหาอำนาจ

ในช่วงเวลานี้ ความสัมพันธ์ของเอลีเซียต่อมหาอำนาจต่างๆ ยังอยู่ในสภาวะค่อนข้างปกติ โดยความสัมพันธ์กับยาชิม่านั้นค่อนข้างดี ในฐานะเพื่อนบ้านร่วมมหาสมุทรตะวันออก ขณะที่ความสัมพันธ์กับสามมหาอำนาจสัมพันธมิตรค่อนข้างจะไปในทางไม่ยินดียินร้าย เนื่องจากสงครามหมู่เกาะที่ทำให้เฮสเปอเรียเข้าร่วมสัมพันธมิตรเพื่อขอความคุ้มครอง ทำให้สัมพันธมิตรมองว่าเอลีเซียมีลักษณะคุกคาม แต่ก็ยังเป็นภัยที่ห่างไกล ไม่มีพิษสงใดๆ

แต่ทว่า ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปในปี ส.ศ. 2685 เมื่อเอลีเซียเข้าแทรกแซงสงครามกลางเมืองอัลฟอนซีนส์

อัลฟอนซีนส์แต่เดิมเป็นอาณานิคมของเฮสเปอเรีย แต่เมื่อกองทหารเฮสเปอเรี่ยนถอนกำลังออกไปหลังมหาสงครามจบ ดินแดนนี้ก็ประกาศเอกราชในปี ส.ศ. 2673 ซึ่งนับตั้งแต่ที่สาธารณรัฐอัลฟอนซีนส์ก่อตั้ง ดินแดนนี้ก็เกิดปัญหาความขัดแย้งระหว่างสองกลุ่มชนคือพวกตาโกลัน - ชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในหมู่เกาะแห่งนี้มานาน และพวกวิเซยัน - ชาวสินธูสถานที่เข้ามาตั่งรกรากอาณานิคมตั้งแต่ยุคโบราณ และพอเข้าสู่สมัยอาณานิคมตะวันตก คนเหล่านี้ก็กลายเป็นชนชั้นสูงภายใต้พวกเฮสเปอเรี่ยน

เอลีเซียไม่สนใจความขัดแย้งและสงครามกลางเมืองภายในดินแดนแห่งนี้จนกระทั่งในปี ส.ศ. 2685 เมื่อรัฐบาลตาโกลันของอัลฟอนซีนส์ประกาศขอเข้าร่วมวงศ์ไพบูลย์มหาบูรพา องค์การระหว่างประเทศที่มียาชิม่าเป็นผู้นำ ซึ่งต่อมา ยาชิม่าก็ส่งกองทัพเข้าแทรกแซงสงครามกลางเมืองข้างจักรวรรดิ ... ในช่วงนี้เอง เอลีเซียก็เริ่มปรากาศเข้าแทรกแซงสงครามกลางเมืองโดยอ้างว่าเป็นการคุ้มครองชาวเอลีเซี่ยนและผลประโยชน์เอลีเซียที่ได้รับความเสียหายจากการทำสงครามโดยฝ่ายรัฐบาล และเรียกร้องให้ยาชิม่าถอนกองทัพออกไป จากนั้นตนก็ส่งกองทัพเข้าโจมตีอัลฟอนซีนส์

กองทัพเอลีเซี่ยนเข้าโจมตีอัลฟอนซีนส์และยึดดินแดนนี้อย่างรวดเร็ว ขณะที่กองทัพยาชิม่ายอมถอนกำลังออกไป โดยมีการปะทะกันโดยตรงเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ไม่บานปลายกลายเป็นสงครามใหญ่ระหว่างสองมหาอำนาจ ... ในท้ายที่สุด เอลีเซียสามารถยึดอัลฟอนซีนส์ไว้ได้ ทำให้มีการสถาปนาเขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งอัลฟอนซีนส์ อาณานิคมใหญ่แห่งแรกในตะวันออกไกล โดยเอลีเซียตั้งให้ดินแดนนี้อยู่ภายใต้กระทรวงทหารเรือ ซึ่งข้าหลวงเอ็กเซาร์คก็ทำการวางระบบดินแดนนี้คล้ายรัฐในอารักขา ปกครองด้วยอำนาจจักรวรรดิและปกครองผ่านผู้ปกครองท้องถิ่นที่เป็นพวกวิเซยัน ... แต่อย่างไรก็ตาม การแทรกแซงและการยึดครองดินแดนนี้ก็ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอลีเซียและยาชิม่าตกต่ำลงจนกลายเป็นคู่แข่งในมหาสมุทรแถบนี้

ในขณะเดียวกัน ในปีเดียวกัน เอลีเซียก็ได้เข้าแทรกแซงสงครามกลางเมืองอันนาม โดยอ้างการคุ้มครองชาวเอลีเซียและชาวต่างชาติ รวมถึงการสกัดกั้นภัยทหารนิยมยาชิม่า ... เอลีเซียได้ส่งกองทัพเข้าอันนามเพื่อคุ้มครองราชวงศ์เหงียนแห่งราชอาณาจักรอันนาม ซึ่งในเวลาต่อมาไม่นานนัก ราชวงศ์เหงียนก็ทำข้อตกลงยอมเป็นรัฐในอารักขาของเอลีเซีย ซึ่งพอเอลีเซียมีชัยเหนือกลุ่มกบฏต่างๆ เอลีเซียก็ตั้งเขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งครีเซ ภายใต้กระทรวงทหารเรือแบบเดียวกับอัลฟอนซีนส์ โดยข้าหลวงทำการปกครองดินแดน ผ่านราชวงศ์เหงียนที่ปกครองราชอาณาจักรอันนาม รัฐในอารักขาของเอลีเซีย

แต่ทว่า ดินแดนครีเซแห่งนี้ก็เผชิญกับการก่อกวนโดยโจรกบฏที่ปฏิบัติการในเขตชายแดนตะวันตก ดังนั้น ในปี ส.ศ. 2688 เอลีเซียจึงทำการรุกรานแคว้นเวียงจามปาและแคว้นเจนละ ดินแดนของหิรัญประเทศ โดยอ้างว่าเป็นการปราบโจรกบฏที่คุกคามเขตครีเซ และมีแผนการจะกำจัดภัยจากหิรัญประเทศ ... กองทหารนาวิกโยธินเอลีเซี่ยนเพียงน้อยนิดและกองทหารอันนามส่วนหนึ่งสามารถมีชัยเหนือกองทัพล้าสมัยของเวียงจามปาและเจนละ ขณะที่กองทัพหิรัญประเทศจากส่วนกลาง กองทัพที่ทันสมัยสุดก็ยังอยู่ระหว่างการปฏิรูป มีสภาพไม่ต่างจากกองทัพสมัยมหาสงคราม ดังนั้น เอลีเซียจึงเอาชนะได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ต้องยุติการโจมตีไว้เมื่อสัมพันธมิตรเรเนียร์ริสเรียกร้องให้เอลีเซียหยุดโจมตี และสามมหาอำนาจก็เข้าคุ้มครองหิรัญประเทศ ทำให้เอลีเซียต้องจำใจ ผนวกดินแดนแค่เวียงจามปากับเจนละเข้าเขตอุปราชครีเซ ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอลีเซียกับสัมพันธมิตรเรเนียร์ริสย่ำแย่ลงไปอีก

#### **ปัจจุบัน : สงครามกับยาชิม่า**

ปี ส.ศ. 2694 ความตึงเครียดระหว่างเอลีเซียและยาชิม่ายังคงอยู่ในระดับสูง โดยนับตั้งแต่ปี ส.ศ. 2687-2688 เป็นต้นมา ภายในอัลฟอนซีนส์และครีเซต่างก็เกิดความไม่สงบขึ้น กองกำลังเอลีเซี่ยนและระบบราชการจักรวรรดิต่างถูกโจมตีก่อกวนโดยพวกกองโจรติดอาวุธ ซึ่งเอลีเซียคาดว่าจักรวรรดิยาชิม่าให้การสนับสนุนจากเบื้องหลัง ดังนั้น ความตึงเครียดระหว่างสองมหาอำนาจจึงสูงเรื่อยมา

ต่อมาในวันที่ 21 เมษายน ส.ศ. 2694 เรืออิโปมารุ เรือขนส่งสินค้าสัญชาติยาชิม่าถูกเรือพิฆาตสกิลล่าของจักรวรรดินาวีเอลีเซี่ยนจมนอกเขตอัลฟอนซีนส์ โดยรัฐบาลอาณานิคมได้อธิบายว่าเรือลำนั้นกำลังแล่นรุกล้ำน่านน้ำและกำลังขนอาวุธเข้าไปส่งพวกกบฏ ขณะที่รัฐบาลยาชิม่าชี้แจงว่าเรือดังกล่าวกำลังแล่นอยู่ในน่านน้ำสากล ไม่ได้ขนอาวุธใดๆ และก็เรียกร้องให้เอลีเซียจ่ายค่าชดเชยความเสียหาย

การจมเรืออิโปมารุทำให้สองมหาอำนาจอยู่ในสภาวะตึงเครียด โดยสองฝ่ายทำการยกระดับความพร้อมทางการทหาร ... ยาชิม่าทำการเตรียมระดับทหารและให้จักรวรรดินาวียกระดับเข้าสู่สภาวะพร้อมรบ ส่วนเอลีเซียก็ให้กองเรือและเขตทหารตะวันออกไกลอยู่ในสภาวะพรัอมรบเช่นกัน

ในขณะที่การเจรจาทั้งสองฝ่ายดำเนินไปโดยไม่มีความคืบหน้า ความเป็นไปได้ที่ยาชิม่าจะทำการเปิดฉากโจมตีเอลีเซียก่อนก็สูงขึ้นเรื่อยๆ เหตุนี้เอง กองเรือตะวันออกไกลของเอลีเซียจึงเสนอแผนการเซโนเบีย แผนการเผด็จศึกยาชิม่าด้วยการส่งกองเรือบรรทุกเครื่องบินเข้าโจมตีกองเรือยาชิม่าภายในท่าเรือ

แผนการนี้มีรายละเอียดคือ การให้กองเรืออัลฟอนซีนส์ทำการซ้อมรบในทะเลใต้เพื่อดดึงดูดความสนใจกองเรือยาชิม่าภายในพื้นที่ดังกล่าว โดยหนึ่งในนั้นจะมีกองเรือบรรทุกเครื่องบินที่อยู่ในระยะโจมตีฐานทัพเรือทะเลใต้ของยาชิม่าได้ ขณะที่กองเรืออีกกลุ่มจะแล่นออกจากเขตคาลาเฟีย เลาะขึ้นเหนือไปสกูทาเรียส เลาะไปตามแนวชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือและลงมาที่น่านน้ำยาชิม่า เดินทางลงใต้ หลีกเลี่ยงหมู่เกาะคูริลและกองเรือลาดตระเวนยาชิม่าในพื้นที่ เข้าสู่น่านน้ำหมู่เกาะประเทศแม่ยาชิม่า ในระยะที่สามารถโจมตีฐานทัพเรือยาชิม่าในเขตนครหลวงไคเกียวและชายฝั่งตะวันออก ... และเมื่อทุกอย่างเข้าประจำตำแหน่ง จะมีการให้สัญญาณ ฝูงบินรบจะทำการขึ้นบินและโจมตีกองเรือยาชิม่าทั้งในท่าและบนน่านน้ำอย่างพร้อมเพรียงกัน

การโจมตีนั้นเริ้มขึ้นในวันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694 เกิดขึ้นในสองพื้นที่หลักของทะเลใต้ และแนวชายฝั่งตะวันออกของเกาะโอโมชิม่า โดยเฉพาะในเขตใกล้นครหลวงไคเกียว ผลคือจักรวรรดินาวียาชิม่าได้รับความเสียหายเกือบครึ่งหนึ่ง เรือรบเกือบ 1/4 ถูกทำลายไป แต่ความเสียหายที่ใหญ่หลวงกว่านั้นและความเสียหายที่เอลีเซียไม่ได้คาดคิดมาก่อนก็คือ การโจมตีนี้ทำให้องค์สมเด็จพระจักรพรรดิมิยาโอกะ โนะ โอซามุ และองค์รัชทายาท ยาสุฮิโตะ ต่างสิ้นพระชนมลง ทำให้เอลีเซียถูกประนามอย่างหนัก ทั้งจากการโจมตีประเทศเพื่อนบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ประกาศสงคราม และการสังหารองค์เหนือหัวและรัชทายาทของประเทศมหาอำนาจ

แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากการโจมตีจบลงได้ไม่นาน เอลีเซียก็ทำการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการต่อจักรวรรดิยาชิม่า และเริ่มทำการโจมตียาชิม่าจากหลายแนวรบ เป็นการเปิดฉากสงครามปลายบูรพาทิศ สงครามที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้

## การเมือง

จักรวรรดิเอลีเซียเป็นรัฐผู้บุกเบิกโลกใหม่ที่เก่าแก่ที่สุด มีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบห้าร้อยปี การที่ตนเป็นรัฐเอเดรียนอยที่มีวัฒนธรรมการเมืองเก่าแก่ของตัวเอง การปรับตัวเข้ากับโลกใหม่ การปรับตัวเข้ากับยุคสมัยใหม่และการประสานผลประโยชน์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียภายในจักรวรรดิ ทำให้ระบบการเมืองของเอลีเซียมีวิวัฒนาการในลักษณะของตัวเอง ลักษณะการเมืองโดยรวมของเอลีเซีย สามารถสรุปได้ว่า เป็นการเมืองผสมผสานระหว่างพระราชอำนาจและการประนีประนอมกับฝ่ายต่างๆ ซึ่งในแง่หนึ่งมันทำให้จักรวรรดิสงบสุขและอยู่รวมกันได้เป็นเวลานาน ทั้งที่จักรวรรดิมีความกว้างใหญ่และหลากหลาย แต่สภาวะความไม่เป็นระบบระเบียบมาตรฐานนี้ก็ทำให้จักรวรรดิไม่สามารถใช้อำนาจได้เด็ดขาด ทำให้การขยายอำนาจในยุคปัจจุบันเริ่มมีความชะงักงัน ซึ่งอาจเป็นปัญหาอย่างมากถ้าเผชิญกับสงครามเต็มรูปแบบ

### ราชาธิปไตยแบบผสม

ต้นแบบของระบบราชาธิปไตยเอลีเซียอิงมาจากระบบราชาธิปไตยเอเดรียนอย หนึ่งในระบบการเมืองที่เก่าแก่ของโลก ซึ่งตามหลักแล้ว มันคือระบบราชาธิปไตยแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่องค์เหนือหัวมีอำนาจเหนือรัฐและศาสนา รัฐทั้งหมดจะมีโครงสร้างรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง แต่ทว่าเอลีเซียมีพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างออกไป ทำให้ระบบของมันไม่อาจจะเรียกได้ว่า "สมบูรณาญาสิทธิราชย์" ได้อย่างเต็มปาก

ตามปกติแล้ว เมื่อนครรัฐเอเดรียนอยถูกก่อตั้งขึ้น การเมืองจะเป็นไปในระบบประชาธิปไตยหรือคณาธิปไตยอาณานิคม ที่เจ้านครรัฐจะแบ่งอำนาจร่วมกับประชาชนหรือขุนนางคณาธิปไตย ... เอลีเซียมีจุดเริ่มต้นแบบอาณานิคม และไปในทิศทางของคณาธิปไตย ซึ่งในเวลาต่อมาต้องพัฒนาไปในรูปแบบราชาธิปไตยซึ่งลงเอยในลักษณะสมบูรณาญาสิทธิราชย์เอเดรียนอย ตามลักษณะของจักรวรรดิเอเดรียนอยเดิม

แต่ทว่า พัฒนาการก่อร่างสร้างตัวของจักรวรรดิเอลีเซียกลับมีความแตกต่างจากจักรวรรดิเอเดรียนอยเดิม ... จักรวรรดิเอเดรียรอยเดิมสามารถสถาปนาระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ได้เนื่องจากเป็นจักรวรรดิที่ใช้การทหารรวบรวมดินแดนเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของส่วนกลาง แต่จักรวรรดิเอลีเซียไม่ได้ถูกก่อตั้งขึ้นด้วยการทหารทั้งหมด หากแต่เริ่มต้นจากการทูตด้วยการก่อตั้งสันนิบาตเอลีเซีย ตามด้วยการใช้อำนาจทางทหารรวบอำนาจรวมเข้ากันเป็นจักรวรรดิ แต่ถึงแม้จะมีการตั้งจักรวรรดิขึ้นมาจริงๆ เจ้าอิเซาร์ริโอสก็ไม่มีนโยบายรวบอำนาจหรือริดรอนอภิสิทธิ์ของแคว้นขุนนางหรือนครรัฐต่างๆ ซึ่งในช่วงก่อตั้งจักรวรรดิ ดินแดนเหล่านี้ก็มีจำนวนมากพอสมควร ซึ่งเหตุผลของการประนีประนอมนี้ยังเป็นประเด็นที่มีการถกเถียงกันอยู่ ส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นการตอบแทนความภักดีต่อนครรัฐเอลีเซีย ความผูกพันที่แน่นแฟ้นกันมานาน หรือไม่ก็ความกลัวว่า การรวบอำนาจจะทำให้นครรัฐและขุนนางตั้งแนวร่วมต่อต้านขนานใหญ่ โดยรัฐภายนอกสามารถเข้ามาแทรกแซงได้

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม ราชาธิปไคยแบบเอลีเซียก็เริ่มก่อร่างขึ้นมาแล้ว ... ราชาธิปไตยแบบผสมผสาน ... ราชาธิปไตยที่องค์เมกาส-วาซิลยาสมีอำนาจสูงสุดในจักรวรรดิ แต่ราชสำนักของพระองค์ก็ยังต้องยอมประนีประนอมกับกลุ่มขุนนางต่างๆ เพื่อให้การเมืองภายในจักรวรรดิมีความราบรื่น ... ขุนนางทั้งหลายต่างยอมรับอำนาจของจักรพรรดิ โดยจักรพรรดิจะตอบแทนด้วยการรับรองอภิสิทธิ์ของขุนนาง สมดุลทางอำนาจระหว่างการเมืองสองกลุ่ม ... จักรพรรดิและขุนนาง ... จักรวรรดิและภูมิภาค ... การเมืองของดินแดนที่เหมือนจะรวบอำนาจ แต่ในทางปฏิบัติกลับแลดูเป็นไปในรูปแบบกระจายอำนาจ ซึ่งมันก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น โดยการใช้พระราชอำนาจจริงๆ จังๆ ครั้งล่าสุดก็คือเมื่อทศวรรษที่ 2610 ในความพยายามประกาศเลิกทาสซึ่งทำให้เกิดสงครามสันนิบาตเพเลเกรโอน

### การเมืองระดับจักรวรรดิ

ตามระบบการเมืองราชาธิปไตยแบบผสม ตามทฤษฏีแล้ว ผู้ถืออำนาจสูงสุดของจักรวรรดิคือองค์เมกาส-วาซิลยาส แต่ในทางปฏิบัติแล้ว พระองค์จะทำการปกครองจักรวรรดิผ่านการปรึกษาและประนีประนอมกับเหล่าขุนนางและนครรัฐต่างๆ ซึ่งจะมีอำนาจในการดำเนินกิจการภายในของตรงคล้ายกับอุปรัฐ ตราบใดที่นโยบายเหล่านั้นมีความสอดคล้องกับนโยบายจักรวรรดิและไม่ออกนอกลู่นอกทางเกินไป โดยระบบการเมืองนี้ถือว่าเป็นธรรมเนียม ไม่ได้ถูกบังคับใช้ผ่านรัฐธรรมนูญซึ่งเอลีเซียไม่ได้มีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ในแง่การบริหารจักรวรรดิ รัฐบาลกลางของจักรวรรดิมีคณะรัฐมนตรีคือคณะมหาเสนาบดี มีผู้นำคือมหาเสนาบดีเมซาโซน - Mesazon ซึ่งแต่เดิมคือขุนนางอาวุโส แต่ในปัจจุบัน ตำแหน่งนี้มักถูกยกให้องค์รัชทายาทของจักรวรรดิ เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้นำรัฐบาล ผู้นำคณะรัฐมนตรีของจักรวรรดิ เป็นการฝึกการปกครองและสร้างความเคยชินระหว่างรัชทายาท คณะรัฐมนตรีและรัฐบาลโดยรวม ก่อนที่องค์รัชทายาทจะขึ้นปกครองต่อไป โดยมหาเสนาบดีจะมีอำนาจปกครองดินแดนมณฑลหลวงโดยตรง ส่วนการดำเนินนโยบายภายในเขตอุปราชจะดำเนินการผ่านอุปราชเดสโปตีสต่อไป

#### **สภาเกรูเซีย**

ความเชื่อมโยงระหว่างองค์เมกาส-วาซิลยาสและเหล่าขุนนาง ถูกดำเนินการผ่านสภาเกรูเซีย (Gerousia) สภาสูงของจักรวรรดิ ที่ประกอบไปด้วยขุนนาง ตัวแทนขุนนางและตัวแทนนครรัฐ ซึ่งมาประชุมร่วมกันเพื่อหารือนโยบายโดยรวมตั้งแต่ระดับภูมิภาคจนถึงระดับจักรวรรดิ รวมถึงเป็นสถานที่เจรจาต่อรองการสนับสนุนจากฝ่ายต่างๆ ไม่ว่าจะองค์เมกาส-วาซิลยาส ฝ่ายขุนนางและฝ่ายนครรัฐ

สภาเกรูเซีย หรือสภาขุนนางตามความรับรู้ของคนทั่วไป ไม่ได้เป็นสภาเดียวที่ประชุมภายในสถานที่แห่งเดียว หากแต่เป็นสภาสามระดับที่ประชุมในสถานที่ต่างๆ ดังนี้

1.       สภาแว่นแคว้น – Edafiki Synedrion - สภาขุนนางระดับท้องถิ่น ที่ประกอบไปด้วยขุนนางภายในพื้นที่ท้องถิ่นนั้น โดยจะรวมตัวกันแวดล้อมขุนนางระดับสูงสุดภายในท้องถิ่นนั้น เช่นดุกซ์หรือเมกาส-ดุกซ์ ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นประธานสภาดังกล่าว ขุนนางจะนิยมมาประชุมสภานี้ด้วยตัวเองเพื่อนำเสนอประเด็นหรือปัญหาที่เกิดขึ้นภายในท้องถิ่นตัวเอง และนำมาประมวลให้เป็นประเด็นร่วมเพื่อนำเสนอสภาภูมิภาคต่อไป

2.       สภาเขตอุปราช – Despotato Synedrion – หรือสภาภูมิภาคในมุมมองมณฑลหลวง เป็นสภาที่จะรับฟังประเด็นต่างๆ จจากแว่นแคว้นสมาชิก จากนั้นก็ประชุมหารือ เสนอและลงมติในประเด็นระดับเขตอุปราช โดยจะมีอุปราชเดสโปตีสประจำเขตเป็นประธานในการประชุม และมีสมาชิกที่ประชุมเป็นขุนนางสมาชิกเขตอุปราชหรือผู้แทนของพวกเขา โดยเมื่อมีการประมวลประเด็นจากแคว้นต่างๆ และยกให้เป็นประเด็นระดับเขตอุปราชเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทางสภานี้ก็จะนำเรื่องนี้เสนอสภาจักรวรรดิต่อไป โดยในกรณีที่เป็นมณฑลหลวงมิโตรโปเลีย สภาภูมิภาคจะประชุมที่อาคารสภาโปลิวูลี ที่มหานครเอลิซิโปลิส โดยมีมหาเสนาบดีแห่งเอลีเซียเป็นประธาน

3.     สภาจักรวรรดิ – Arche Synedrion – สภาระดับสูงสุดของจักรวรรดิ มีประธานสภาเป็นขุนนางที่ได้รับแต่งตั้งจากองค์เมกาส-วาซิลยาส ซึ่งพระองค์ก็จะเข้าร่วมประชุมในฐานะองค์เหนือหัวของจักรวรรดิทั้งหมด สมาชิกสภานี้คือขุนนางและอุปราชทั่วทั้งจักรวรรดิ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้แทนที่ได้รับการแต่งตั้ง ขณะที่พวกขุนนางมิโตรโปเลียส่วนหนึ่งจะเข้าร่วมประชุมด้วยตัวเอง ประเด็นที่ถูกยกขึ้นสภานี้ จะเป็นที่เขตอุปราชนำขึ้นมาเสนอ ซึ่งจะมีผลระดับภูมิภาค รวมถึงประเด็นอื่นๆ ที่สมาชิกนำเสนอ ในฐานะประเด็นระดับจักรวรรดิโดยรวม

### การเมืองเขตอุปราช

ในทางทฤษฏีแล้ว องค์เมกาส-วาซิลยาสคือองค์จักรพรรดิที่มีอำนาจเหนือจักรวรรดิทั้งหมด แต่เนื่องจากจักรวรรดิเอลีเซียมีความกว้างใหญ่มาก ทำให้การปกครองทุกดินแดนผ่านรัฐบาลกลางโดยตรงเป็นเรื่องที่ยากมาก ทำให้ดินแดนต่างๆ ถูกจับกลุ่มรวมกันเป็นเขตอุปราช

#### **เขตเดสโปตาโตน**

เขตอุปราชที่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศแม่คือเขตเดสโปตาโตน ... โดยในทางทฤษฏี องค์เมกาส-วาซิลยาสถือว่าเป็นองค์เหนือหัวสูงสุดของดินแดนเหล่านี้ แต่เนื่องจากจักรวรรดิมีความกว้างไกล จึงมีการจัดสรรดินแดนภายใต้ปกครองรวมเป็นกลุ่มภูมิภาค โดยหน่วยการปกครองที่ใหญ่ที่สุดคือเขตเดสโปตาโตน ภายใต้อุปราชเดสโปตีส ตัวแทนส่วนพระองค์ที่ปกครองดินแดนในนามขององค์จักรพรรดิที่พำนักอยู่ห่างไกล

ระบบการเมืองภายในดินแดนเหล่านี้ เหมือนกับระบบการเมืองระดับจักรวรรดิ แต่เป็นรูปแบบย่อส่วนลงมา โดยแต่ละเขตอุปราชก็จะมีสภาขุนนางประจำเขตอุปราช และมีสภาแคว้นที่ประกอบด้วยขุนนางและนครรัฐภายในภูมิภาคต่างๆ ที่อยู่ใต้เขตอุปราชนั้น เรียกได้ว่ามันคือจักรวรรดิเอลีเซียแบบย่อส่วนลงมา และขุนนางกับนครรัฐเหล่านี้ต่างก็มีสิทธิ์มีเสียงภายในสภาจักรวรรดิอีกด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้การเมืองเขตอุปราชมีความแตกต่างออกไป ซึ่งเป็นการตอกย้ำความเป็นระบบราชาธิปไตยแบบผสมก็คือ แต่ละเขตอุปราชจะมีระบบการเมืองภายในที่แตกต่างกัน เนื่องจากธรรมเนียมการเมืองของวัฒนธรรมต่างๆ ภายในเขตเหล่านี้ ยกตัวอย่างเช่น เขตเดสโปตาโตนบอริอัลเลียจะมีระบบการเมืองท้องถิ่นในรูปแบบสภาผู้แทนราษฏรประจำเขตเทศมณฑลและภูมิภาคต่างๆ ที่ช่วยเป็นฝ่ายการเมืองที่ช่วยเสนอร่างกฏหมายและเสนอชื่ออุปราชองค์ต่อไป เป็นระบบที่สืบทอดมาจากธรรมเนียมการเมืองแบบอัลเบียนิช ... เขตเดสโปตาโตน คาลาเฟียก็มีระบบสภาผู้แทนราษฏรและระบบประชาธิปไตยภายในเช่นกัน ไม่ต่างจากพวกบอริอัลเลี่ยน โดยระบบนี้อิงจากพวกเอเดรียนอยเดิม ... เขตสกูทาเรียสอาจเป็นเขตที่ขุนนางมีอำนาจสูง ส่วนไพร่ที่เหลือมีสถานะเป็นไพร่ภายใต้สังกัดที่ย้ายถิ่นฐานได้ยากลำบาก ตามแบบระบบศักดินาวาร์เรี่ยนเดิม ... ส่วนเขตเฮสเปอเรี่ยนเก่าอย่างยูคาเทียและซานตาเนียก็มีระบบศักดินาฝังแน่นและระบบไพร่ศักดินา

ระบบการเมืองภายในเหล่านี้ล้วนแต่แตกต่างกัน และต่างจากส่วนกลางโดยสิ้นเชิง ซึ่งมีการยกเลิกระบบไพร่ไปแล้ว แต่ขุนนางท้องถิ่นยังคงเป็นผู้ปกครองในระดับท้องถิ่น และการเมืองเหล่านี้ก็ไม่เคยสอดคล้องกันนับตั้งแต่ก่อตั้งเขตอุปราช

#### **เขตอุปราชเอ็กซาร์ค**

เขตอุปราชเอ็กซาร์ค แต่เดิมไว้ใช้กับดินแดนชายขอบที่ห่างไกล โดยในช่วงการขยายอำนาจของเอลีเซียในโลกใหม่ ดินแดนเหล่านี้คือพวกชายแดน โดยเอลีเซียจะมอบอำนาจการทหารและพลเรือนให้กับข้าหลวงพื้นที่นี้เพื่อความคล่องตัวในการดำเนินนโยบายต่างๆ เพื่อลดปัญหาการออกคำสั่งระหว่างดินแดนที่ห่างไกล และเมื่ออำนาจของเอลีเซียแผ่ขยายปกคลุมครบถ้วนแล้ว ดินแดนเหล่านี้ก็ถูกยกสถานะให้กลายเป็นเขตเดสโปตาโตน

เขตอุปราชเอ็กซาร์คในปัจจุบัน ทั้งหมดคือดินแดนโพ้นทะเลที่ห่างไกลจากประเทศแม่ ปัจจุบันคืออาณานิคมสองแห่งในตะวันออกไกล อัลฟอนซีนส์และครีเซ โดยในขณะนี้ เขตอุปราชเหล่านี้จะขึ้นกับกระทรวงทหารเรือแทนที่กระทรวงอาณานิคม โดยอุปราชเอ็กซาร์คของดินแดนเหล่านี้จะเป็นผู้บัญชาการสังกัดกองทัพเรือ ปกครองในนามขององค์เมกาส-วาซิลยาสที่สั่งการผ่านกระทรวงทหารเรือ โดยรูปแบบการปกครองในยุคปัจจุบันคือการปกครองแบบโดยตรง ผ่านข้าราชการ และการปกครองแบบโดยอ้อม ผ่านผู้ปกครองท้องถิ่นที่ปกครองเขตอารักขาที่ขึ้นต่ออุปราชอีกที

### การเมืองราชวงศ์อิเซาร์ริโอส

เช่นเดียวกับในจักรวรรดิเอเดรียนอยของโลกเก่า การเมืองภายในราชสำนักของเอลีเซียก็ถือว่ามีความเข้มข้นมากพอสมควร

นับตั้งแต่การก่อตั้งนครรัฐเอลีเซียเป็นต้นมา ราชวงศ์อิเซาร์ริโอสก็มีธรรมเนียมการมอบสัมปทานบุกเบิกดินแดนให้พ่อน้องและลูกหลานที่ไม่ได้เป็นทายาทสายหลัก โดยพวกคนรองภายในราชวงศ์จะออกไปบุกเบิกดินแดนใหม่เพื่อตั้งแคว้นศักดินาที่เรียกว่า แคว้นหลวง ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ที่ไม่ได้รับดินแดน ส่วนหนึ่งก็จะอยู่เป็นสมาชิกราชสำนักต่อไป หรือไม่ก็เดินทางไปพำนักอยู่กับราชสำนักขุนนางแคว้นอื่น ไม่ว่าจะเป็นพวกอิเซาร์ริโอสสายรองหรือพวกขุนนางต่างตระกูล ซึ่งเหตุผลที่องค์เหนือหัวนิยมแบ่งดินแดนและส่งญาติๆ ที่ไม่ใช่รัชทายาทออกไปปกครองในที่ห่างไกลก็มีหลายเหตุผลที่เป็นไปได้ อันได้แก่

1. เป็นการขยายดินแดนและก่อตั้งแว่นแคว้นที่มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติใกล้ชิดกับจักรวรรดิ ซึ่งต่อมาอาจจะเป็นฐานอำนาจสร้างความจงรักภักดีในภูมิภาคนั้นได้
2. เป็นการสร้างความจงรักภักดีด้วยการมอบดินแดนและอำนาจปกครองตัวเอง
3. เป็นการกำจัดศัตรูทางการเมืองในอนาคตแบบละมุนละม่อมที่สุด โดยให้อยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางอำนาจ

ต่อมา เมื่อดินแดนรกร้างที่สามารถบุกเบิกได้ต่างหมดสิ้นไปแล้ว ธรรมเนียมนี้ต่างก็ค่อยๆ หมดลง เหลือแต่การให้พระญาติอยู่ในราชสำนักต่อไป หรือไม่ก็อนุญาติให้ไปพำนักอาศัยในพื้นที่ต่างๆ ในฐานะเจ้านายที่ไม่ได้ผูกโยงกับเขตศักดินา แต่ในบางกรณีที่ตระกูลขุนนางสิ้นทายาทและเขตปกครองตกทอดกลับมาเป็นของหลวง องค์เมกาส-วาซิลยาสก็สามารถแต่งตั้งพระญาติขึ้นเป็นเจ้าแคว้นหลวงได้

ในปัจจุบัน ราชวงศ์อิเซาร์ริโอสประกอบไปด้วยสายราชวงศ์หลัก และราชสกุลสายรองที่แตกแขนงออกไปมากมาย แยกออกเป็นราชสกุลใกล้ชิด คือราชสกุลของพระญาติที่มีสายเลือดใกล้ชิดกับองค์เมกาส-วาซิลยาสปัจจุบัน และราชสกุลห่างไกลซึ่งเป็นราชสกุลที่แตกแขนงออกไปเมื่อนานมาแล้ว

ในทางทฤษฏี เมื่ออิงจากระบบการเมืองเขตอุปราช แคว้นหลวงที่ราชสกุลอิเซาร์ริโอสก่อตั้งขึ้นจะอยู่ภายใต้โครงสร้างของเขตอุปราชนั้น บางครั้งก็อยู่ภายใต้แคว้นศักดินาที่มีศักดิ์สูงกว่าแม้นั่นจะเป็นของอีกตระกูลก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้ว เจ้าอิเซาร์ริโอสสายรองเหล่านี้จะได้รับความเคารพและมีอิทธิพลในดินแดนนั้นๆ มากพอสมควร

ระบบการมอบสัมปทานดินแดนและส่งเจ้าอิเซาร์ริโอสสายรอง ตามหลักแล้ว ในยามปกติก็ไม่ได้สร้างปัญหาเท่าไหร่นัก เป็นการช่วยขยายอาณาเขตให้จักรวรรดิด้วย

ความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์และราชสกุลก็ดำเนินไปตามปกติ โดยเฉพาะระหว่างราชวงศ์และราชสกุลสายใกล้ชิดซึ่งติดต่อกันเรื่อยๆ ในฐานะพี่น้อง

ความสัมพันธ์เหล่านี้คือความสัมพันธ์ในสภาวะปกติ ... แต่ทว่าเมื่อเข้าสู่ภาวะผลัดแผ่นดินหรือสถานการณ์ที่ราชสำนักหรือจักรวรรดิระส่ำระส่าย การเมืองของราชวงศ์ก็จะดุเดือดขึ้นทุกครั้ง โดยเป็นแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่สมัยก่อตั้งนครรัฐ

เมื่อเข้าสู่สภาวะไม่ปกติ พวกสมาชิกราชวงศ์และราชสกุลอิเซาร์ริโอสจะเริ่มจับกลุ่มรวมตัวกัน เพื่อตั้งฐานอำนาจใหม่ขึ้นนมา และกลุ่มอำนาจเหล่านี้ก็จะชักชวนนายทหารและขุนนางเข้ามาร่วมขบวนการ จากนั้นก็เริ่มแผนการชิงความเป็นใหญ่เพื่อให้ฝ่ายตนมีอำนาจเหนือจักรวรรดิ ซึ่งการชิงความเป็นใหญ่นี้อาจเป็นแค่การร่วมมือกันลงมติในสภาขุนนางเพื่อสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ตลอดจนถึงการเล่นกลอุบายทางการเมืองแบบดำมืด เช่นการลักพาตัวหรือลอบสังหาร

สถานการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดจะอยู่ในช่วงผลัดแผ่นดิน โดยถ้าหากองค์เมกาส-วาซิลยาสเสด็จสวรรคตหรือสละราชบัลลังก์โดยไม่ได้มีการประกาศรัชทายาทก่อน ปัญหาก็จะเกิดขึ้นตามมาเนื่องจากราชวงศ์เอลีเซียไม่ได้มีกฏระบุไว้ชัดเจนว่า ราชสมบัติจะตกทอดถึงใครโดยปริยาย ดังนั้น ในช่วงเวลาที่ไร้รัชทายาท ฝ่ายการเมืองต่างๆ ไม่ว่าจะพวกเจ้านายอิเซาร์ริโอส ขุนนาง ทหารหรือศาสนจักร ต่างก็จะตั้งกลุ่มอำนาจเพื่อเสนอชื่อเจ้านายอิเซาร์ริโอสขึ้นมาเป็นองค์เหนือหัว ซึ่งถ้าหากตัวเลือกนี้ได้รับความนิยมเป็นส่วนใหญ่ การสถาปนาจักรพรรดิองค์ต่อไปก็ดำเนินต่อไปได้ แต่ถ้าหากมีหลายตัวเลือกและไม่สามารถหาข้อตกลงกันได้ แต่ละฝ่ายก็เริ่มการชิงอำนาจ ทั้งการเมืองใต้ดิน ตลอดจนการทำสงครามกลางเมือง จนหว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะและสถาปนาจักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นมาแทนที่

## โครงสร้างรัฐ

**แผนที่จักรวรรดิ ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694**

ในปี ส.ศ. 2694 จักรวรรดิเอลีเซียเป็นจักรวรรดิที่มีดินแดนกว้างไกลที่สุดแห่งหนึ่งในโลก โดยดินแดนเหล่านี้สามารถจำแนกได้เป็นดังนี้

### ดินแดนส่วนกลางภายใต้รัฐบาลจักรวรรดิ

ดินแดนที่รัฐบาลจักรวรรดิปกครองโดยตรง มีอยู่ดังต่อไปนี้

#### **เขตอุปราชเอ็กซาร์ค**

เขตปกครองโพ้นทะเลภายใต้การปกครองของกระทรวงทหารเรือ ถูกก่อตั้งขึ้นในการขยายอิทธิพลในตะวันออกไกลนับตั้งแต่ปี ส.ศ. 2685 โดยข้าหลวงที่ได้รับการแต่งตั้งจากกระทรวงทหารเรือจะมีอำนาจด้านการบริหารภาคพลเรือนและฝ่ายทหาร ทำการปกครองหัวเมืองโดยตรงและปกครองดินแดนอื่นๆ ในลักษณะการปกครองทางอ้อมผ่านผู้ปกครองท้องถิ่นในรูปแบบเขตอารักขา

ในปี ส.ศ.2694 เขตอุปราชเอ็กซาร์คประกอบด้วยดังนี้

 ครีเซ

#### **อาณานิคม**

เอลีเซียเป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่มีการขยายดินแดนในรูปแบบการบุกเบิกอาณานิคมภายใต้ความรับผิดชอบของกระทรวงอาณานิคม โดยในเวลาต่อมา อาณานิคมเหล่านี้ต่างถูกส่งมอบเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเขตเดสโปตาโตน หรือไม่ก็ถูกยกระดับให้เป็นเขตปกครองดังกล่าว

ในปี ส.ศ.2694 เอลีเซียเหลือเขตปกครองเดียวเท่านั้นที่ยังอยู่ภายใต้กระทรวงอาณานิคม คือ อาณาเขตไอรีนีโกส - Periochi tis Eirenikos กลุ่มหมู่เกาะที่ใหญ่ภายใต้การปกครองหรือคุ้มครองโดยจักรวรรดิเอลีเซีย ในพื้นที่มหาสมุทรไอรีนีโกสตอนเหนือ

#### **เขตสัมปทาน**

เมื่อโลกเริ่มหาน้ำมันเป็นพลังงานทางเลือก เอลีเซียก็เริ่มเสาะหาน้ำมันหลัก ทำให้มีสัญญาการสำรวจและขุดเจาะน้ำมันในจักรวรรดิฟาร์ซิส ด้วยเหตุนี้เอง เอลีเซียจึงตกลงลงนามในสัญญาร่วมกับฟาร์ซิส ทำการจัดตั้งเขตสัมปทานอ่าวฟาร์ซิสเพื่อให้บริษัทพลังงานเอลีเซีย-ฟาร์ซิสสามารถดำเนินกิจการ ภายใต้อำนาจอธิปไตยของฟาร์ซิสและภายใต้ความคุ้มครองทางทหารจากเอลีเซีย

### เขตเดสโปตาโตน

อาณาเขตภายใต้อุปราชเดสโปตีสที่มีสถานะใกล้เคียงกับประเทศแม่ มีระบบการปกครองและโครงสร้างรัฐในตัวเอง โดยอยู่ภายใต้อุปราชเดสโปตีสซึ่งเป็นตัวแทนขององค์เมกาส-วาซิลยาส

ในปี ส.ศ. 2694 เอลีเซียมีเขตเดสโปตาโตนดังนี้

## การข่าวกรอง

### หน่วยข่าวกรองจักรวรรดิ

หน่วยข่าวกรองจักรวรรดิ แต่เดิมถูกตั้งขึ้นมาจากส่วนงานทหารบกและทหารเรือ ต่อมารวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นหน่วยงานที่ครอบคลุมภาคพลเรือนและภาคการทหาร อีกทั้งยังครอบคลุมไปถึงงานราชการลับ มีหน้าที่เก็บรวบรวมข่าวกรองทั้งภายในและภายนอกจักรวรรดิ ทั้งที่เกี่ยวข้องกับเอลีเซียและประเทศอื่น รวมถึงการต่อต้านปฏิบัติการข่าวกรองจากต่างประเทศ หน่วยนี้ใช้งานหน่วยสายลับที่เรียกว่าหน่วยคริปเตีย - Krypteia ในงานแทรกซึมและจารกรรม โดยเฉพาะงานภายในต่างประเทศ

### หน่วยฟรูรา

หน่วยกึ่งทหาร หน่วยตำรวจลับและหน่วยราชการลับที่ถูกก่อตั้งขึึ้นในรัชกาลอานติโอโคสที่สิบเอ็ด ในช่วงต้นรัชกาล ตอนที่เอลีเซียยังอยู่ในช่วงผลัดแผ่นดินและมีแผนการช่วงชิงบัลลังก์ โดยหน้าที่ของหน่วยนี้คือการป้องกันองค์เมกาส-วาซิลยาสด้วยการสืบสวนพวกขุนนางและหน่วยงานราชการต่างๆ และในเวลาต่อมา เมื่อการเมืองเอลีเซี่ยนเข้าสู่ภาวะสงบสุขและมีเสถียรภาพ หน่วยนี้ก็ยังคงปฏิบัติงานต่อไป โดยได้ขยายขอบเขตครอบคลุมกองทัพในฐานะกองกำลังตรวจการและเจ้าหน้าที่การเมือง รวมถึงการเป็นหน่วยต่อต้านข่าวกรองไปในตัว

การมีอยู่ของสองหน่วยข่าวกรองนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งในราชการข่าวกรองเอลีเซีย เนื่องจากสองหน่วยมีหน้าที่ทับซ้อนจนเกิดภาวะการแย่งงานทำ นำไปสู่การแข่งขัน โดยเฉพาะการจัดสรรงบประมาณ โดยว่ากันว่าความขัดแย้งนี้ทำให้เกิดสงครามลับภายในจักรวรรดิเองอีกด้วย

## การทหาร

เอลีเซียเป็นหนึ่งในมหาอำนาจทางทหารอันดับต้นๆ ของโลก และงบประมาณส่วนใหญ่ของจักรวรรดิก็ถูกจัดสรรให้กับกองทัพเป็นหลัก โดยกองทัพถือว่าเป็นหนึ่งในเสาหลักทางการเมืองและสังคมของจักรวรรดิอีกด้วย

### **กองทัพบกแห่งจักรวรรดิเอลีเซีย - Archikos Stratos Elyseiaion**

เหล่าทัพที่ใหญ่ที่สุดของเอลีเซียและเป็นกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่อย่างไรก็ตาม เกียรตินี้เกิดขึ้นจากความจำเป็นอันมหาศาลเพราะจักรวรรดิเอลีเซียเป็นจักรวรรดิที่มีอาณาเขตกว้างไกลที่สุดในโลก จักรวรรดินี้จึงจำเป็นต้องจัดตั้งกองทัพขนาดใหญ่เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยภายในประเทศของตน โดยหลักนิยมทางทหารของเอลีเซียทางทฤษฏิไปในเชิงการเน้นอำนาจการยิง แต่ทว่าประสบการณ์รบยังเป็นที่น่ากังขายิ่งนัก เพราะเอลีเซียไม่ได้เผชิญสงครามใหญ่มานานมาก และสงครามหมู่เกาะในปี ส.ศ. 2667-2668 ก็แสดงให้เห็นว่ากองทัพยังต้องพัฒนา ซึ่งจนถึงตอนนี้ ในสงครามกับยาชิม่าที่เพิ่งเริ่มขึ้น กองทัพยังมีหลายสิ่งที่ต้องพิสูจน์

กองทัพหลวงภายใต้การควบคุมของรัฐบาลจักรวรรดิส่วนใหญ่ตั้งทัพอยู่ในดินแดนประเทศแม่ของจักรวรรดิ โดยในเขตมณฑลหลวงและเขตเดสโปตาโตนต่างๆ จะมีกองทัพประจำการอยู่ เขตละหนึ่งกองทัพ มีหนึ่งกองทัพถูกจัดไว้ให้สำหรับเขตอุปราชเอ็กซาร์คในตะวันออกไกล และมีอีกสองกองทัพที่ถูกจัดสรรไว้สำหรับราชการสงครามนอกประเทศ หนึ่งกองทัพสำหรับตะวันออกไกล ซึ่งขณะนี้กำลังเข้าโจมตียาชิม่า และอีกกองทัพประจำการตามแนวชายฝั่งตะวันออกของทวีปออราเซียเหนือ เผื่อกรณีสงครามกับสัมพันธมิตรเรเนียร์ริส โดยกองทัพเหล่านี้เป็นกองกำลังพื้นฐาน สามารถเพิ่มกำลังพลและขยายโครงสร้างได้มากยิ่งขึ้น ผ่านการระดมพลและถ่ายโอนกองทหารมาจากเขตเดสโปตาโตน ซึ่งสามารถยกระดับจากกองทัพขึ้นเป็นกลุ่มกองทัพภายใต้จอมพล

กำลังพลส่วนใหญ่ของกองทัพหลวงจะมาจากเขตมณฑลหลวงมิโตรโปเลีย โดยส่วนหนึ่งเป็นกองทหารที่ถ่ายโอนมาจากเขตเดสโปตาโตนต่างๆ ซึ่งในยามปกติจะมีการถ่ายโอนไม่ถึง 25% จากกองทัพเขตเดสโปตาโตน

### **จักรวรรดินาวีเอลีเซีย - Archiko Polemiko Naftiko Elyseiaion**

เหล่าทัพที่เก่าที่สุดของเอลีเซีย เก่าแก่กว่าตัวจักรวรรดิเอง และเป็นกองทัพเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก เหล่าทัพเรือของเอลีเซียคือเหล่าทัพที่ทรงพลังที่สุด ทันสมัยที่สุดและได้รับความนับถือมากที่สุดในบรรดาเหล่าทัพต่างๆ ของจักรวรรดิ เป็นหนึ่งในไม่กี่กองทัพเรือของโลกที่ใช้เรือบรรทุกเครื่องบิน อีกทั้งยังมีเรือรบขนาดใหญ่หลายลำไว้ใช้งาน กองทัพเรือเอลีเซี่ยนมีกำลังพลประจำการทั้งมหาสมุทรอาร์ทีเซียและไอรีนีโกส มีหน้าที่คือการป้องกันน่านน้ำและการคุ้มกันผลประโยชน์ของเอลีเซียในต่างประเทศ ป้องกันเส้นทางการค้าระหว่างดินแดนโลกใหม่และดินแดนโพ้นทะเลแห่งต่างๆ

### **กองทัพอากาศ - กองบินทหารบกและกองบินทหารเรือ**

กองบินทหารเรือเป็นแขนงภายใต้จักรวรรดินาวีเอลีเซีย ถือว่าเป็นกองบินที่ใหญ่ที่สุด โดยปฏิบัติการในฐานะกองกำลังสนับสนุน ให้การสนับสนุนการรบทางทะเลและการสอดแนมด้านยุทธวิธีโดยออกปฏิบัติการจากเรือบรรทุกเครื่องบินและฐานทัพอากาศในสังกัดทัพเรือ ส่วนกองบินที่มีขนาดรองลงมาคือกองบินทหารบกภายใต้สังกัดกองทัพบก ปฏิบัติหน้าที่เป็นกองกำลังสนับสนุนในการสนับสนุนการรบทางบก

ขณะนี้ แผนกวิจัยของกองทัพกำลังลงทุนในเรื่องการสร้างยานรบโดยใช้เครื่องยนต์สนามพลังเวทมนตร์ โดยตอนนี้อยู่ในระหว่างช่วงการสร้างกองยาน ซึ่งดำเนินไปพร้อมกับการขยายกองบินเพิ่อรองรับความต้องการสร้างกองบินขนาดใหญ่เพื่อต่อกรกับกองทัพอากาศต่างๆ ของประเทศสมาชิกสัมพันธมิตรเรเนียร์ริส โดยในอนาคตก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีการตั้งเหล่าทัพอากาศขึ้นมาเป็นเหล่าทัพแยก

### **กองกำลังนาวิกโยธินจักรวรรดิ - Archikos Pezonaftikós Sómatos**

แต่เดิม นาวิกโยธินเอลีเซี่ยนเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือในฐานะทหารราบที่ใช้คุ้มกันเรือรบลำต่างๆ ให้ปลอดภัยจากการบุกขึ้นเรือหรือการก่อกบฏของพวกลูกเรือ แต่ในเวลาต่อมา เมื่อกองทัพเรือขยายใหญ่มากขึ้น หน่วยนาวิกโยธินก็มีหน้าที่ปฏิบัติการรบที่หลากหลายขึ้น ดังนั้นในปี ส.ศ. 2528 จึงมีการประกาศให้กองกำลังนาวิกโยธินกลายเป็นเหล่าทัพแยกจากกองทัพเรือ โดยทั้งสองอยู่ขึ้นต่อสังกัดกระทรวงทหารเรือเหมือนกัน

ปัจจุบัน กองกำลังนาวิกโยธินประกอบไปด้วยสี่กองทัพน้อย อันได้แก่ เนโรเฮเทรี, คานาริส, โมราวาสและเอ็กโซเรียส ทั้งสี่กองทัพน้อยต่างกระจายกำลังรับผิดชอบทั่วโลก สามารถปฏิบัติการรบทางบกด้วยสมรรถนะที่เท่ากับกองทัพบก

#### **กองกำลังเขตเอ็กซาร์ค**

เนื่องจากกระทรวงทหารเรือมีหน้าที่ปกครองเขตอุปราชเอ็กซาร์คในเขตตะวันออกไกล ดังนั้นหน้าที่หลักในการป้องกันและรักษาความมั่นคงภายในเขตเหล่านี้จึงตกเป็นหน้าที่ของกองทัพเรือและกองกำลังนาวิกโยธิน โดยในเวลาปกติ กองทัพเรือขึ้นตรงต่อกองบัญชาการเขตมณฑลทหารเรือ ไม่ใช่ต่อสำนักอุปราชเอ็กซาร์คโดยตรง อุปราชเอ็กซาร์คจึงไม่สามารถสั่งการได้ แค่ขอประสานงานได้เท่านั้น แต่ในบางกรณี ถ้าเขตทหารเรือถูกถ่ายโอนให้อุปราชเป็นผู้บังคับบัญชา กองเรือพื้นที่นั้นก็สามารถอยู่ใต้อุปราชเอ็กซาร์คได้โดยตรง

แต่ในกรณีกองทหารบกที่ขึ้นตรงต่อเขตอุปราช กองกำลังส่วนนี้จะได้รับการสนับสนุนจากนาวิกโยธิน โดยเขตอุปราชเอ็กซาร์คสามารถขอยืมกำลังพลนาวิกโยธินบางส่วนไปอยู่ภายใต้สังกัดตนได้ ในฐานะกองทหารเอลีเซี่ยนแกนหลักที่ขึ้นตรงต่ออุปราชหรือกองบัญชาการท้องถิ่น ออกปฏิบัติการควบคู่กับกองกำลังท้องถิ่นที่เป็นกองทหารจากเขตอารักขาภายในเขตเอ็กซาร์คนั้นเอง นอกจากนี้ ในบางกรณี กองทัพบกสามารถให้ยืมกองทหารบางส่วนแก่อุปราชได้

ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้ในบางกรณี อุปราชเอ็กซาร์คสามารถสั่งการกองทหารจากหน่วยนาวิกโยธิน หน่วยทหารทัพบกเดิม และกองเรือได้ในเวลาเดียวกัน

### **กองกำลังเขตเดสโปตาโตน**

เขตเดสโปตาโตนต่างๆ นอกจากจะมีอำนาจปกครองตัวเองในฐานะดินแดนภายใต้ตัวแทนของจักรพรรดิ หนึ่งในหน้าที่ของอุปราชเดสโปตีสก็คือการจัดตั้งกองทัพประจำเขตของตน โดยในยามปกติ กองทัพของเขตเดสโปตาโตนจะถูกจัดตั้งขึ้นโดยการระดมกำลังพลภายในดินแดนปกครอง ขณะที่อู่ต่อเรือภายในเขตก็ทำการสร้างเรือรบให้กับกองเรือของเขต ดังนั้น แต่ละเขตเดสโปตาโตนจะมีกองทัพบกและกองทัพเรือเป็นของตัวเอง โดยกองทัพบกของเขตอุปราชเหล่านี้จะมีขนาดใหญ่พอสมควร เทียบเท่ากองทัพของประเทศหนึ่ง แต่ยังห่างไกลจากกองทัพหลวงของจักรวรรดิ ส่วนกองทัพเรือของเขตเดสโปตาโตนยังถือว่าเป็นเหล่าทัพเล็ก มีขนาดแตกต่างกันและห่างไกลจากจักรวรรดินาวีเป็นอย่างมาก

ในเชิงปฏิบัติ กองทัพเหล่านี้จะขึ้นตรงต่อเขตเดสโปตาโตนต้นกำเนิดของตน แต่ในเชิงหลักการ กองทัพเหล่านี้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพจักรวรรดิ ต่างกันเพียงแค่สังกัดและสายการบังคับบัญชาที่แยกระหว่างส่วนกลางและส่วนท้องถิ่น ดังนั้นนายทหารเอลีเซี่ยนจากเขตต่างๆ สามารถย้ายสังกัดข้ามไปมาระหว่างกองทัพเขตต่างๆ ได้ แต่มันก็เป็นส่วนน้อย เพราะส่วนใหญ่แล้ว กองทัพเขตเดสโปตาโตนจะนิยมใช้นายทหารที่จบจากวิทยาลัยทหารท้องถิ่นมากกว่านายทหารจากต่างถิ่น

เมื่อเข้าสู่สภาวะสงครามหรือสถานการณ์ต่างๆ รัฐบาลจักรวรรดิสามารถถ่ายโอนกองกำลังเหล่านี้เข้าไปอยู่ภายใต้สังกัดและสายการบังคับบัญชาของกองทัพหลวงได้

## ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เนื่องจากแนวโน้มของเอลีเซียที่ไปในเชิงจักรวรรดินิยม ทำให้ภาพพจน์ของเอลีเซียในแวดวงนานาชาติเป็นไปในเชิงแง่ลบส่วนใหญ่

เนื่องจากเอลีเซียเป็นหนึ่งในกลุ่มประเทศวัฒนธรรมเอเดรียนอย เอลีเซียจึงพยายามเพิ่มอิทธิพลภายในประเทศเหล่านี้ โดยในขณะนี้มีประเทศเอเดรียนอยเพียงประเทศเดียวที่มีท่าทีเป็นมิตรต่อเอลีเซีย คือ ครีซานีเซีย ขณะที่บักเทรียแสดงท่าทีเป็นกลางเนื่องจากที่ตั้งของประเทศห่างไกลจากโลกสากลส่วนใหญ่ ส่วนจักรวรรดิเอเดรียนอยแห่งไฮเปอร์พอนติโอสมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์เนืื่องจากเป็นคู่แข่งในเรื่องภาวะผู้นำของโลกเอเดรียนอย

เอลีเซียมีความสัมพันธ์ในเชิงเป็นกลางกับอัลเบี่ยน-อิเวอร์เนีย และวาร์เรีย

เอลีเซียมีความสัมพันธ์ไม่เป็นมิตรต่อกลุ่มประเทศสมาชิกสัมพันธมิตรเรเนียร์ริส โดยเฉพาะต่อเฮสเปอเรียเนื่องจากกรณีพิพาทหมู่เกาะแอนติลิสและทะเลไซเคลเดียน

นับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ส.ศ. 2694 เอลีเซียอยู่ในสภาวะสงครามกับยาชิม่า ปูยอและเฝิงเทียน

## สังคม

### วัฒนธรรม

ถึงแม้ว่าเอลีเซียจะมีวัฒนธรรมรากฐานเป็นแบบเอเดรียนอย แต่มันก็ยังมีวัฒนธรรมรองผสมอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมเอลฟ์โลกใหม่ หรือวัฒนธรรมท้องถิ่นภายในเขตปกครองต่างๆ นอกจากนี้ เนื่องจากเอลีเซียตั้งอยู่บนทวีปออราซีย นั่นจึงหมายความว่ามันเป็นที่หมายหลักสำหรับผู้อพยพทั่วโลกที่ต้องการเข้ามาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ภายในดินแดนโลกใหม่ที่มีทรัพยากรเพียบพร้อม ทำให้วัฒนธรรมมหาชนกลายเป็นรูปแบบผสมผสานตามพื้นที่ชุมชนต่างๆ เรียกได้ว่าเป็นเบ้าหลอมทางวัฒนธรรม

### ศาสนา

ศาสนาประจำรัฐของจักรวรรดิเอลีเซียคือศาสนาแซงค์เทรี่ยน นิกายเอเดรียนอย ซึ่งมาพร้อมกับกลุ่มเอเดรียนอยพันคนของเฮ็คเตอริโอส อิเซาร์ริโอส โดยมีหลักการคือการนับถือเทพองค์ใดองค์หนึ่งเป็นหลักและเทพองค์อื่นๆ จะกลายเป็นเทพชั้นรอง ส่วนนักบวชระดับสูงของรัฐจะได้รับการแต่งตั้งจากประมุขรัฐ โดยแรกเริ่มนั้น เอลีเซียนับถือมารีโนส เทพแห่งท้องทะเล แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ศาสนาแซงค์เทรี่ยนในเอลีเซียก็มีการปรับตัวและกลายเป็นรูปแบบของตัวเอง โดยนัยสำคัญคือการยกระดับเฮ็คเตอริโอส องค์นาวิกราชขึ้นเป็นนักบุญและสมมุติเทพ มีสถานะเทียบเท่าหรือเหนือกว่ามารีโนส ก่อให้เกิดลัทธิบูชาจักรพรรดิ

นอกจากศาสนากระแสหลักแล้ว เอลีเซียก็ยังมีศาสนาอื่นๆ ในพื้นที่ต่างๆ เช่นศาสนาเอลฟ์ ศาสนาแซงค์เทรี่ยนนิกายอื่น และศาสนาท้องถิ่น ซึ่งได้รับการรับรองและคุ้มครองโดยรัฐ

## เกล็ดประวัติศาสตร์

เอลีเซียเป็นการผสมผสานระหว่างสิ่งต่างๆ โดยมีที่ตั้งคล้ายสหรัฐอเมริกา ส่วนพัฒนาการของประเทศคล้ายอเมริกา โรมันและรัสเซีย รูปแบบเทคโนโลยีการทหารอิงจากอังกฤษและสหรัฐอเมริกา ส่วนรูปแบบวัฒนธรรมและสุนทรียภาพอิงมาจากกรีก ทั้งสมัยเฮลเลนิสติกและสมัยไบแซนไทน์

ไอเดียของเอลีเซีย และชื่อประเทศอิงมาจาก Elysia ใน mod Third Odyssey ของเกม Europa Universalis IV เกมวางแผนแนว Grand Strategy ของค่าย Paradox Interactive