K3

– Zostaliśmy poddani próbie i teraz od naszych czynów zależy, jak zakończy się największa z największych walk ludzkości.

Stali wszyscy dookoła mnie. Ich twarze różniły się skrywanym wewnątrz ogniem. Doskonale wiedziałam, że niektórzy już się całkowicie wypalili. U innych płomienie nigdy tak naprawdę nie rozbłysły. Spoglądałam na nich, zastanawiając się, czy naprawdę zasłużyli na jeszcze jedną szansę. Być może nie, ale skoro pojawili się tutaj, nie mają wyboru. Odegrają swoją rolę do samego końca.

– To nie przypadek nas tutaj zaprowadził. Być może to miejsce jest głuchym cieniem tego co działo się tu jeszcze niedawno, ale skoro nie możemy dostrzec prawdy oczami, to będziemy musieli użyć prawdziwych oczu.

– A nie możemy po prostu zadzwonić po policję, że ktoś nam zrobił głupi dowcip? Jest już naprawdę późno, a niektórzy muszą rano wstać do roboty.

Yesod. Wiedziałam, że będziesz pierwszym, który mnie zawiedzie. Nigdy nie miałeś czasu, cierpliwości. Dlatego też wkrótce zrozumiesz już, dlaczego się tutaj znalazłeś.

– Jest tylko jeden sposób, żeby zobaczyć prawdę. Należy wypełnić cały pokój wszechogarniającym ogniem!

– Widzisz Marta, ja naprawdę dużo rozumiem…

Jak ten idiota śmiał odezwać się do mnie starym imieniem! To już było za wiele. Wszystkie kwestie finansowe, wszystko, co faktycznie zrobił dla sprawy przyjmując imię Gewurztera przestało mieć znaczenie. Za chwilę zapłaci.

– … ale po pierwsze jak chcesz podpalić puste mieszkanie? Poza tym naprawdę nie tak się umawialiśmy. Ten pomysł z policją to naprawdę najlepsze co możemy zrobić. Wymyślimy coś i za chwilę będziemy już w domach.

Czekałam, aż zrozumie swój błąd. Aż padnie na kolana, błagając o przebaczenie. Ale zamiast tego dołączyli się inni.

– Marcin ma rację. Poza tym słyszeliście, że ten profesorek został zamordowany? A co jeśli jakiś psychopata jest tutaj i zaraz możemy mieć problem? Nie wiem jak wy, ale ja naprawdę nie chcę żadnych więcej problemów.

Dlaczego mi to robisz Binah? Miałaś wielki potencjał. Z twoim intelektem mogłaś osiągnąć naprawdę coś wielkiego. Gdybyś tylko otworzyła się na głos Księgi i zaufała. Ale podjęłaś swoją decyzję. Szkoda. Z was wszystkich tylko ciebie jednej będę żałować.

– Wielkie przywołanie za chwilę się rozpocznie. Skoro zdecydowaliście się już na Zdradę, niech tak będzie. Wiedzcie jednak, że wszystko zostało przepowiedziane i nic się nie dzieje przypadkiem. Każde z was ma do wypełnienia swoją rolą.

Gdy byłam już gotowa, odwróciłam się do nich przodem. Po to, żeby mogli widzieć moje ręce pokryte płomieniami, rozświetlające ciemność opuszczonego mieszkania i mrok zdradzieckich umysłów. Zanim zdążyli, zareagował, podeszłam do ściany i zaczęłam otwierać wrota ku lepszemu światu. Żadne z nich nie śmiało nic zrobić, nie śmiało mi przeszkodzić. Część patrzyła na mnie w niemym przerażeniu. Bardzo dobrze, bójcie się, bo wkrótce przyjdzie chwila zapłaty i wszystkie winy zostaną ukarane. Inni zaczęli dobijać się do zamkniętych drzwi, wrzeszcząc, żeby ktoś ich wypuścił. Jakie to żałosne.

– Dlaczego to się tak pali? To zwykła ściana! Cegły tak się nie palą! – Krzyczała Binah ostatecznie tracąc resztki rozsądku.

Gdy już wrota na ścianie osiągnęły odpowiednią wielkość i nie trzeba było ich podtrzymywać, zaczęłam nawoływać głosu Księgi. Szukałam tego jednego momentu w czasie, w tym samym miejscu, kiedy Umarły przebywał tutaj i miał dostęp do absolutu.

Nie było to proste. Gdyby którekolwiek z tych idiotów, zamiast panikować, dołączyło do Próby, nie musiałabym spalać tak wiele własnych sił. Moglibyśmy połączyć się w krąg, stworzyć wspólne drzewo życia, skorzystać z energii znajdującej się dookoła nas. Ale zrozumiałam też, że to również miała być próba dla mnie. Nie mogłam już ukrywać się za nikim ani za niczym. Miałam pozostać sama. Bez sojuszników, którzy zdradzili mnie co do jednego. Bez organizacji, która tego wieczora przestała istnieć. Bez pieniędzy, przedmiotów i błyskotek, które nie miały żadnego znaczenia na drodze ku prawdziwej iluminacji. Liczyła się tylko moja wola, żar płynący z duszy i cały ogień, który byłam w stanie z siebie wykrzesać.

Tym razem nie zawiodę.

Zrozumiałam, że wszystko, co się tutaj wydarzyło, tuż pod moim nosem, było wstępem do tego dnia. Zmarły faktycznie wszedł w posiadanie Księgi. Nie wiedziałam jeszcze w jaki sposób, ale wyczuwałam już jej obecność. W tym pokoju toczył rozmowy z Logosem i otrzymywał odpowiedzi. Nie wiem jeszcze jakie, ale powoli do tego dochodzę.

Widzę coraz więcej, rozumiem kolejne rzeczy.

Przechodząc do kolejnej fazy, jestem gotowa na największe poświęcenie. Wejść całkowicie w płomienie, oddać się całkowicie Gnozie. Wszystko po to, żeby sprawić, że Księga znów się tutaj znajdzie, wynurzy się z innych czasów, innego miejsca, żeby tylko znaleźć się w moim władaniu.

Gotowa jestem do wypowiedzenia ostatniego słowa.

Kątem oka rejestruje, jak Gewurtzer stoi tuż obok mnie. Nic nie mówi, ani się nie porusza. Obserwuje moje starania z półotwartymi ustami. Mimo całej jego tępoty zawsze potrafił wyczuć moc tam, gdzie się znajdowała. Ale gdy byłam gotowa do ostatniej inklinacji… poruszająca się jego szczęka, ten oddech...

Nie!

Jak on śmiał!

Prosto na mnie, w takiej chwili.

Gdy tylko jestem w stanie wrócić do siebie i nie myśleć o tym, że najgłupszy z głupich jednym kaszlnięcie musiał wszystko zepsuć. Spoglądam wciąż na bramę, ale ognia już nie ma. Jest cisza. Jest ciemność.

Ale w tej jednej ostatniej chwili przyszła też nadzieja.

Przyszła myśl, która mogła odmienić wszystko.

Wiedziałam już, gdzie znajduje się Księga. Wystarczyło tylko iść i ją odzyskać. Wystarczyło tylko spotkać się z osobą, która odebrała to, co nigdy nie należało do niej.

Córka.

Jak mogłam być taka głupia i nie zrozumieć tego wcześniej?

Ale nieważne. Czas wyruszyć. Ale najpierw pora, żeby wszyscy ci głupcy, którzy śmieli przeszkodzić w Iluminacji, zapłacili za swoją głupotę.