Dochidea

# Królestwo Dochidajów

> ***Królestwo Dochidajów/Dochidei lub też Dochidea** - Najstarsze królestwo Thallaskie, położone na zachodzie krainy, ze względu na oddalenie od wydarzeń nie było ono uznawane za ważne na arenie politycznej Thallasii, aż do czasów króla Dochideona III, kiedy to sukcesami w wojnach z avirem, Falką, talysem i felarenami oraz układami sojuszniczymi z Atolią i Ilionem, Dochidajowie ponownie wkroczyli na scenę wielkiej thallaskiej polityki jako jedna z sił dominujących*
>
>

## Historia Powstania

### Marsz na zachód

Miasto Dochidea powstało w wyniku marszu Thallasian Zachodnich na tereny dzisiejszej równiny Dochidajskiej, marsz ten poprzedzony był wielkim zwycięstwem na polach Penauthos, Dochidajczycy, Olosczycy i Tacleiczycy odłączyli się od głównej grupy Thallaskiej i zamieszkali żyzne tereny między jeziorem Ithiline, Aegocją a morzem zachodnim, granicząc od północy z górskim ludem Avirów zaś od południa z osiadłymi w srebrnej dolinie Temerajczykami oraz Nordajczykami.

### Powstanie miasta, początek państwowości

Dochidajczycy swoje miasto postawili na środku swej równiny, budując solidne marmurowe centrum nad rzeką Emelą oraz kładąc podwaliny pod tereny podmiejskie zbudowane głównie z materiałów występujących w okolicy, a więc potężnych dębów i wysokiej jakości marmuru, łącząć halahicki styl budownictwa z przywiezionymi tradycjami konstrukcji z upadającego imperium nisajskiego.

Dochidea szybko wyrosła na największe i najbardziej ludne miasto w regionie, kształtowała się wtedy struktura państwowości w większości Thallasii, a więc system poleis, Dochidajczycy wyrwali się jednak z tej konwencji i w krótkim czasie zjednoczyli się pod wodzą jednego Króla Dochidajczyków. Rozpoczęła się złota era dla Dochidajczyków, handel kwitł, a młode królestwo rozwijało się bardzo szybko. Pierwszą oznaką tego rozwoju było podporządkowanie zamieszkałej przez Hifalitów wysepki Olaclea na południe od Dochidei, oraz związanie ze sobą politycznie młodego poleis Olos, które zostało przekształcone w księstwo zależne od królestwa. Wraz z północną ekspansją równocześnie trwała ekspansja na wschód, Dochidajowie stoczyli wojnę z władcami Taclei, która zakończyła się zwycięstwem Dochidei, zasadzono wtedy w centrum stolicy Dąb, który stał się symbolem całego królestwa.

## Szczyt potęgi Królestwa Dochidajów

### Armia Dochidajska

Wczesny rozwój królestwa nie dokonałby się gdyby nie sprawna armia Dochidajska, szerokie równiny Dochidei okazały się być idealnym miejscem dla hodowli koni, to też wkrótce Dochidajczycy stali się pierwszą Thallaską armią, która sformowała regularne oddziały jazdy, od tamtego czasu nazwane Dochidajską Jazdą. W początkowej fazie rozwoju Thallasian gdy wojny między poleis były częste, formacja ta była niezwykle popularna i służyła na południu w wojnach Baetolskich oraz wojnie pomiędzy poleis Nordae a Farthos.

Obok konnicy, trzonem armii Dochidajskich królów była piechota, głównie uzbrojona we włócznie i miecze nazywane xipheos, piechota ta stała się niezwykle ważna w wojnach avirskich, które wkrótce Dochidea zmuszona była toczyć, aby utrzymać swe wpływy w księstwie Olos, wojny te były szczególnie ważne dla prestiżu królestwa.

### Wojny Avirskie

Wojny z Avirem są ważnym punktem w historii Dochidei, Królestwo zużyło wielkie środki w celu zatrzymania najazdów Avirskich na południe, oraz w próbie sił pomiędzy tymi dwoma zachodnimi kręgami kulturowymi, wojny te były też okazją do ekspansji terytorialnej na północ.

Nie da się wyznaczyć dokładnej daty rozpoczęcia się wojen avirskich, lecz możemy określić trzy okresy w tymże konflikcie. Pierwszy, a więc lata 36 od z. D. do 44 od z. D., w którym to Avirowie przypuścili niszczycielskie najazdy na Olos oraz północną Dochideę, a które zakończyły się rozbiciem armii Argellyca Avirskiego pod Thedanum przez armię Dochidajską, dowodzoną przez króla Filipa I Keraunosa.

Drugi okres, który trwał najdłużej, a który rozpoczął się wkroczeniem, w roku 61 od z. D., armii Dochidajskiej do miasta Ithiline oraz rozpoczęciem kolonizacji Dolnego Aviru, Avirskie klany ponownie zjednoczyły się i rozpoczęła się długa kampania wojenna pomiędzy dwoma siłami, szacuje się, że w szczytowym momencie wojny Avirskie łuki liczyły 30 000 wojowników, zaś opór stawiały im wojska Dochidajskie w sile 15 000 ludzi, w tym aż 6000 elitarnej jazdy Dochidajskiejm druga wojna avirska zakończyła się wycofaniem się Dochidajczyków z Dolnego Aviru w roku 73 od z. D., w związku z narastającymi stratami, oraz zacieśnieniem współpracy z Olos.

Trzecia Wojna Avirska okazała się katastrofalna w skutkach dla Dochidei. Osłabione królestwo po śmierci króla Maeliana IV Wielkiego nie było zdolne obronić swych nabytków w Ithiline ani w Avirze nadbrzeżnym, zdobyto również ich przyczółek na wyspie Averei. Ithilińczycy podjęli bunt oraz przeciwstawili się władzy Dochidajskiej, najeżdzając królestwo wraz ze wsparciem około 10 000 wojowników Avirskich, Dochidajczycy zmuszeni byli negocjować. Nadając niepodległość Taclei zapewnili sobie jej całkowite wsparcie, które pomogło Dochidajczykom zwyciężyć w wojnie i przywrócić status quo. Dochidea nigdy więcej nie objęła kontroli nad Ithiline ani Dolnym Avirem. Z drugiej jednak strony wymęczeni Avirowie znacznie ograniczyli swoje najazdy na Olos i Dochideę. Za koniec wojen aviskich uważa się rok 89 od z. D., kiedy większe walki między Avirczykami i Dochidajczykami wygasły, a granica utrwaliła się.

## Spadek znaczenia Dochidei

### Wojna z Temerae

Wraz z niepowodzeniem na północy, Dochidajska armia została znacznie osłabiona, Dochidajowie utracili swoje wpływy na wschodzie oraz nad jeziorem Ithiline, to też miasto Temerae wsparte przez inne miasta srebrnej doliny wykorzystały sytuację i uderzyły na posiadłości Dochidajskie na południowej stronie szarej zatoki, zajmując miejscowość po miejscowości Temearczycy parli na północ. A wkrótce zapewniając sobie ostateczne zwycięstwo, rozbijając na przełęczy Fariona wojska Dochidajskie. Dochidajowie zmuszeni byli wycofać się na północ, tracąc kontrolę nad przełęczami prowadzącymi do srebrnej doliny.

### Dalsze dzieje

Od tamtego czasu Dochidajczycy prowadzą spokojne życie, jedynie okazjonalnie tocząc potyczki z Avirczykami na rzece Olos oraz mieszając się w dynastyczne konflikty w Taclei. Spokój ten trwał aż do rozpoczęcia wojny Ligi Valoskiej z Falkenhavn, oraz powstania Ligi Talyskiej. Dochidajowie wsparli Talysian oraz Valosian łącznie dwoma tysiącami konnicy, oraz równą liczbą piechoty, niestety przewaga ze strony barbarzyńców była zbyt wielka i pomimo zadania wielu strat wrogowi, Dochidajskie kontyngenty wróciły do domu pobite. W związku z tymi wydarzeniami Dochidea została zepchnięta na dalszy plan w wielkiej Thallaskiej polityce, przyczynił się do tego również wzrost potęgi i znaczenia Atolii, która wkrótce narzuciła Thallasianom władzę zwierzchnią w formie hegemonatu.

Dochidea wzięła aktywny udział w Wielkiej Wojnie Północnej wysyłając na wezwanie Thrakkai i Hegemona kontyngenty jazdy, które wzięły udział w kampanii hvelskiej. Po klęsce oblężenia Hveli jeźdźcy z Dochidei byli ostatnią formacją utrzymującą wysokie morale i dyscyplinę, osłaniali odwrót reszty sił thallaskich i uratowali armię Hegemonatu przed rozbiciem i kompletną klęską. Mniejsze siły dochidajskie podjęły także walkę podjazdową na granicach Falki po wejściu tego państwa do wojny.

Obecnie Dochidea jest gotowa by wyjść z cienia i powrócić do swojej dawnej chwały, antyczne królestwo pełne jest ambitnych ludzi chcących sięgnąć po tytuł hegemona, a nieruszone przez wojnę terytoria mogą stanowić dobrą bazę pod budowę nowego centrum gospodarczo-kulturowego Thallasii.

## Dzieje Dochidajów 268-325 od założenia Dochidei

Rok 268 od z. D. przyniósł Zachodniej Thallasii dwa ważkie wydarzenia, pierwszym z nich było założenie z inicjatywy króla Dochideona III i za radą wyroczni ithlińskiej, Amfiktionii łączącej Dochidajów, Olosczyków, Ithlińczyków, Cynejczyków i Taclejczyków wokół świątyni i wyroczni ithlińskiej. Połączyła ona ludy Zachodniej Thallasii w obliczu zagrożenia avirskiego i falkeńskiego ku obronie najważniejszej świątyni Thallasian.

Drugim wydarzeniem markującym symbolicznie powrót Dochidajów na scenę Panthallaskiej polityki był tryumf młodego Maeliana Dochaenidy w Igrzyskach Kanoskich.

Króla Dochideona ambicją i celem była restauracja potęgi i znaczenia Królestwa Dochidajów, do celu tego zaś wiodła go kontynuacja ścieżki rozwoju gospodarczego kraju przez lokację w 269 roku od z. D. nowego miasta portowego- Maelianopolis. Dochidajowie rozpoczęli także w porozumieniu z całą Amfiktionią przygotowania wojenne, niedawne kroki ekspansywne Aviru i ambicja jego nowego króla stwarzały zagrożenie i Dochideon wiedział że wkrótce będzie musiał stawić czoła temu zagrożeniu, a Avir jest przeszkodą na drodze do potęgi Dochidajów.

### IV wojna avirska

Wojna wybuchła wkrótce nie zaczęli jej jednak Dochidajowie zaczęła ją agresja avirczyków, którzy nie jeno zawiązali wkrótce po rozpoczęciu wojny Hegemonatu Thallasian z Falką sojusz z tym królestwem barbarzyńców będącym zmorą Thallasii, ale także napadli księcia Ameliana Oloskiego i uprowadzili go do Aviru. Odpowiedź Dochideona, Króla Dochidajskiego i Hegemona Itlińskiego była szybka i stanowcza, zaczęła się wojna, IV wojna z Avirem.

Wielu dziś spiera się co sprawiło że po poprzednich wojnach gdzie walki były długie, krwawe i nie przynosiły rozstrzygnięć ta ostatnia tak bardzo różniła się od drzewiej toczonych. Wiele kwestii wznoszono niewątpliwie jednak można wskazać trzy czynniki które zadecydowały o przebiegu i wyniku wojny, pierwszym niewątpliwie była wyjątkowa jedność zachodnich Thallasian zjednoczonych w Amfiktionii, drugim budowa i organizacja silnej floty przy współpracy z Pargejczykami i Bauthanosczykami, a wreszcie trzecim czynnikiem dwóch wybitnych wodzów i polityków, król Dochideon oraz jego bratanek książe Maelian.

Wojna toczyła się w latach 271-275 od z. Dochidei i można ją podzielić na trzy etapy.

Podbój Averei i walki graniczne- około roku toczone zmagania gdy główne siły tak Amfiktionii jak Aviru stały na granicy olosko-avirskiej tocząc manewrową wojnę gdy obie strony wypady przeciw drugiej prowadziły, główne wydarzenia rozgrywały się zaś na wyspie Averei gdzie silne kontyngenty i flota dowodzona przez księcia Maeliana systematycznie podbijała wyspę spychając zamieszkujący ją klan w głąb lądu i podporządkowując sobie ostatecznie wyspę ustanawiwszy szereg fortów i punktów umocnionych dających oparcie armii i flocie.

Po ukończeniu tego zadania wojna weszła w najbardziej gorącą fazę gdy siły Pargejskie ruszyły z ich kolonii na północy na Avir, a główne siły Dochidajskie weszły w bezpośrednią walkę z główną armią Aviru. Pargejski marsz na południe okazał się katastrofą zbyt mało liczne i zbyt słabe jakościowo siły napotkały na lokalne wojska klanowe avirczyków które skutecznie spowalniały marsz i osłabiały armię Thallasian, zawezwano na pomoc oddziały księcia Maeliana z Averei. Nim jednak na północ przybyły posiłki dochidajskie armia pargijska zmuszona została do bitwy i poniosła sromotną klęskę 3000 trupów pozostawiając na polu. Gdy jednak wydawało się że front północny padł, a avirczycy wkrótce zagrożą koloniom Pargi i Bauthanos, książe Maelian dotarł ze swymi oddziałami zreorganizowawszy oddziały sojusznicze, które uszły z klęski zadał serię mniejszych ciosów avirczykom odzyskał pole na którym tak wielu Thallasian padło i pochował zmarłych pobratymców, a następnie zmusił brabarzyńców do odwrotu wznawiając marsz na południe. Doszło tymczasem do pierwszej wielkiej bitwy sił Dochidajskich z avirskimi, w bitwie na brodzie armia Amfiktionii osobiście przez króla i hegemona prowadzona, przeszła w boju bród gromiąc siły barbarzyńców, to co z nich zostało wkrótce później osaczyła jazda dochidajska i wycięła w pień. W sumie ponad 5000 barbarzyńców zabito lub wzięto do niewoli. Po tej bitwie droga do wnętrza Aviru stanęła otworem i dwie armie jedna lądem z południa druga morzem z północy ruszyły do serca tego barbarzyńskiego królestwa, wojska które ruszyły na avir morzem pod wodzą księcia Maeliana zdobyły po zaciętej walce stolicę wrogiego kraju. Na południu tymczasem główna armia barbarzyńców licząca ponad 12 000 ludzi z włóczniami i łukami przekroczyła na wschód od głównych sił dochidajskich granicę Olos i ruszyła w głąb tego kraju. Armia ta została szybko osaczona przez odwody dochidajskie które zaczęły szarpać tyły i furażerów avirskich. Główne siły Amfiktionii pod wodzą króla Dochidajów i Hegemona Ithlińskiego Dochideona III ruszyły by ostatecznie pobić armię prowadzoną przez króla Aviru, ta jednak spróbowała się wycofać znajdując się w trudnej sytuacji. Do ostatecznej konfrontacji i największej bitwy tej wojny doszło nad rzeką nad granicą olosko-avirską, barbarzyńcy zdołali się połączyć z dodatkowymi siłami własnymi i szykowali się do przeprawy na tratwach gdy nadciągnęły wojska Thallasian. W sumie na polu znalazło się ponad 30 000 wojowników po obu stronach, avirczycy mieli przewagę w liczbie, jednak nie miało to znaczenie lepiej uzbrojone, wyszkolone i zaprawione w boju oddziały dochidajskie dowodzone znakomicie przez swojego króla pogromiły wrogów z górą 3/4 barbarzyńców padło od mieczy i włóczni, a reszta poddała się i przysięgła służbę zwycięzcą, król Aviru poległ.

Po trzech wielkich klęskach, stracie najlepszych wojsk, króla i wszystkich najlepszych terenów większość klanów poddała się wyrzekając się dawnego klanu królewskiego i błagając o litość. Nim jednak wojna się skończyła siły Amfiktionii musiały pokonać synów króla avirskiego i stłumić resztę oporu, zadanie to wykonano wciągu dwóch następnych lat. Resztki sił avirskich pokonano, jeden z synów króla aviru został schwytany, drugi umknął między innych barbarzyńców zza gór.

Avir podbito, połowę terytoriów anektowano, resztę zamieniono w stopniowo thallasianizowane państewka bluszczowe. IV wojna avirska przyniosła kres nieustannym walkom i rywalizacji trwającej ćwierć tysiąclecia, Thallasianie podbili ostatni z ludów jaki zamieszkiwał tę krainę gdy do niej przybyli.

Czasy panowania króla Dochideona III Dosona naznaczyła jednak nie jedna wojna. Wielka wojna z Królestwem Falkenhaeven, która zgniotła je i rozbiła na mniejsze części, od początku była wojną toczoną z całą zaciętością także przez Dochidajów i całą Amfiktionię Ithlińską, mimo iż więcej uwagi zwykle poświęca się czynom Andrionosa i Atolijczyków. Pierwszą armią Thallaską jaka od niemal stulecia wdarła się głęboko w Dolinę Falki była armia dochidajska. Jeźdźcy Faenasa Dochaenidy w swej inwazji na ziemie falków dotarli pod mury Vardburga gromiąc siły graniczne falkeńczyków, uwalniając niewolników, odbierając wrogom zapasy i bydło. Król Dochideon osobiście poprowadził decydującą kampanię przeciw Falkom która ostatecznie zmusiła wroga do pokoju, 12 000 włóczni dochidajskich wsparte przez 6000 wojowników z Atolii wdarło się w serce kraju falków gromiąc wroga i zdobywając Vardburg, doprowadziło to do rebelii i rozłamu wśród barbarzyńców gdy część jarlów uznała że woli walczyć we własnym imieniu i interesie, a nie u boku królów z Falkenhaven. Decydujące starcia rozegrały się między Vardburgiem i Sidią gdy barbarzyńcy próbowali zimą przegrupować się by kontynuować wojnę, marsz wojsk spod Meodeium skończył się nie tylko pogromem armii falków ale i powstaniem Meodeium którego thallascy mieszkańcy opowiedzieli się po stronie Hegemonatu pozbawiając ostatecznie nadziei resztę barbarzyńców i skłaniając ich do akceptacji warunków pokoju narzuconych przez hegemona Ignatiosa. Dzięki tej wojnie Amfiktionia zabezpieczyła wyjście rzeki sidyjskiej z Jeziora Ithlińskiego które to tereny włączono do ziem Cynejczyków i na których wzniesiono fortyfikacje aby uniemożliwić rajdy falków na ziemie leżące wookół jeziora.

#### Wojna Talyska

"Rozłam Hegemonatu

Thallasią od lat targają wojny które zaczęło porwanie księcia Ameliana Oloskiego i spalenie Targiae przez Falkeńczyków, lata wojen przyniosły wiele strat ale i wiele sukcesów.

I tak w roku w którym wojna z avirem zakończyła się całkowitym zwycięstwem Dochidajów i ich sojuszników, wojna zaś w Falce w końcu przyniosła przełamanie i długa i krwawa kampania zbliżać się zdaje do ostatecznego zwycięstwa Thallasian nad barbarzyńcami z Falki, wybuchły z wielką siłą tłumione w czasie wojny ambicje i zatargi wewnątrz Hegemonatu Thallasian, “zjednoczonego” pod władzą Andrianosa Illiońskiego…

Cała sprawa zaczęła się od niezrozumiałych działań królestwa Talysu, które najpierw wzbudziły w Thallasii śmiech, później niedowierzanie i gniew, by przerodzić się w końcu w zwykłą stalową nienawiść.

Młody król Talysu postanowił usilnie zabiegać o przyjaźń Gildii Malethaos i jej przywódcy imieniem Tyrian, w swych zabiegach zapomniał o wszelkiej dumie czy godności, zniżając się do oddania swej rodzonej córki owemu kupcowi, a nie dość temu dając jemu wspaniały posag w postaci wysp Alechaios odebranych swym wasalom, bez wyraźnej przyczyny czy powodu. Tym samym sprowadził on Gildię w obszary do których nie sięgała ona wcześniej, jednocześnie podkopując swe poważanie i prestiż w Thallasii.

Nie poprzestał na tym król Talysu, gdyż począł w zmowy co do bicia monety z Gildią wchodzić, a nadto nałożył on obostrzenia na nieistniejącą walutę Dochidajską, co z jednej strony ponownie śmiech wzbudziło z drugiej dotychczas sojuszniczą Dochidee obraziło.

Kolejnym krokiem który rozłam w Thallasii wprowadzał, a który nierozważnie podjął król Talysu, było wejście w układy z sądzonym za zdradę zarządcą Marchii Zachodniej, mimo iż wiedział on o tym próbował podstępnie przejąć zasoby złota Królestwa Atolii na mocy układów z tym zdrajcą, czym zraził do siebie ponownie tak Atolię jak jej bliską Dochideę.

Wcześniejsze te jednak działania były jeno igraszką w porównaniu do tego co wydarzyło się w Farthos. Talys od początku wielce zaangażował się w walkę z powstałym kultem Molocha w Thallasii czym zaskarbiał sobie szacunek, jednakże wszystko to odmieniło działanie w polis Farthosczyków. Państwo to związane było, od czasu puczu przed kilku laty, z Talysem, teraz jednak Talys bliskie powiązania wykorzystał aby przejąć w tym polis walkę z molochitami i pod jej pretekstem zamordował króla i wielu członków elity rządzącej tego polis, bez sądów, prezentacji dowodów ani żadnej legalnej procedury, po czym Talys ogłosił aneksję polis Farthosczyków w swoje granice.

To działanie nieomal doprowadziło do wojny w łonie Hegemonatu, gdyż Farthosczycy nie zamierzali pozwolić się włączyć do Talysu, a także zwłaszcza Dochidajowie nie zamierzali przyglądać się temu bezczynnie. Ostatecznie wobec zdecydowanej postawy innych państw Talys z aneksji się wycofał, sprawa ta jednak załamała reputację Talysu wśród innych pańśtw Thallasii, i jedynie Attia i Parga wstrzymały się z jednoznacznym potępieniem talyskiego króla.

Ostateczny aktem rozłamu w Hegemonacie była sprawa sabotażu i świętokradztwa przeciw świątyni Andeora w Dochidei.  Grupa zamachowców wdarła się do świętego kręgu Andeora i rozpoczęła trucie Świętego Dębu Andeora, Święty Dąb Andeora udało się jednak uratować i zamysły bandytów nie powiodły się. Pojawiły się twierdzenia iż obumieranie Dębu to znak niełaski bogów, które powstrzymały procesje wokół Dębu gdy ludność mogła zobaczyć iż Dąb żyje, bzdury o niełasce bogów powtórzył jednak bezczelnie w czasie procesu emisariusz Talysu.

Sprawcy tego barbarzyńskiego aktu zostali schwytani, a przesłuchania i zeznania ich poprowadziły śledczych do kolejnych agentów, ci zaś do kolejnych i tak cała siatka szpiegowska królestwa Talysu działająca w Dochidei została zlikwidowana a zeznania i zgromadzone dowody pozwoliły oskarżyć o wszystko Talys na forum Hegemonatu, sprawę pogarszał fakt iż próbowano w sprawę wmieszać w Hegemona Andrianosa i obarczyć go winą.

Proces przebiegał jednostronnie przez postawę Talysu, który nie próbował się bronić od odpowiedzialności ani wykazać skruchy, dowody zaś były jednoznaczne i opinia Thallasian była po stronie Dochidajów i przeciw Talysowi.

Gdy zaś proces taki obrót przybrał,  a wyrok się zbliżał król Talysu uczynił coś czego nikt się nie spodziewał, mianowicie ogłosił opuszczenie Hegemonatu, wycofanie się z wojny o dołączenie do Ligi Efalejskiej za zgodą Kaparos.

Hegemon Andrianos postąpił tak jak tego można było się spodziewać nazwał działania Talysu po imieniu, zdradą! A za zdradę jest jedna kara, tak zaczęła się wojna wśród Thallasian…"- fragment kroniki Piotra z Maelianopolis opisujący początki wojny talyskiej

Talys swymi knowaniami i zdradą wszczął wojną przeciw Hegemonatowi, szybko miał jednak za swą zdradę zapłacić. Gdy wieść się rozeszła a hegemon Andrianos po raz kolejny wezwał Thallasian do włóczni, szybko okazało się iż talysianie do buntu i wojny gotowi nie byli w żadnej mierze. Wojska dochidajskie przekroczyły granicę i szybko w zażartych walkach zdobyły graniczne fortece Talysu z pięciu fortec 4 padły od miecza, jedna wybrała poddanie się miast walki, ponadto zajęto także Szare Miasto na wybrzeżu Szarej Zatoki ważny punkt mogący stanowić punkt wyjścia dla inwazji do wnętrza samej Srebrnej Doliny. W owym Szarym Mieście o którym wcześniej niewielu słyszało wybuchły najcięższe walki, obie strony nie zamierzały pozwolić drugiej zatrzymać miasta, kilkakrotnie przechodziło ono z rąk do rąk, ale ostatecznie lepiej przygotowane i bardziej doświadczone wojska dochidajskie zwyciężyły zadając wrogowi ciężkie straty. W czasie walk o Szare Miasto flota dochidajska zajęła także archipelag Alechaios tym samym przywracając najdalszy historyczny zasięg granic państwa dochidajów na południu.

##### Interwencja Felareńska

Wojna z Talysem mogłaby zakończyć się szybko i bez większych konsekwencji dla Hegemonatu Thallasian gdyby szalony tyran z Talysu nie zwrócił się w swej podłości do przeklętego szczepu felarenów. To nasienie zła i zepsucia wysłuchało słów zdrajcy i degenerata z Talysu i przystąpiło do wojny wysyłając do Thallasii swe floty, najemników i wszelkie hultajstwo zbierane po zakamarkach ich obmierzłych miast.

Pierwszy cios felareńsko-talyski spadł na Maelianopolis flota z Dochas Ur przewiozła wojska do miasta i spróbowała napaść na nie z zaskoczenia, dzielni wojownicy mający prawość za sobą odparli jednak atak i zepchnęli napastników do morza z którego wyszli. Prawdziwy cios nadszedł jednak po kilku miesiącach.

Najpierw flota Zabafiry wzięła udział w ataku na Ilion, flota dochidajska starła się z nią na wysokości Farthos wioząc posiłki dla Ilionu mimo strat flota wykonała jednak swe zadanie. Główny atak nadszedł jednak na Dochidee floty z Quarthu i Dochas Ur przewiozły wiele tysięcy żołnierzy i najemników którzy zdołali zająć Maelianopolis i splądrować miasto. Pychę ich jednak pokarano gdyż ich pyszny marsz na Dochidee przerwała wielka armia Amfiktionii gromadząca się do ataku na Talys która wydała felarenom bitwę. Choć felarenowie mieli przewagę liczebną gdyż siły atolijskie nie zdążyły na bitwę, wojska Amfiktionii były lepiej odżywione ich konie były w lepszym stanie, morale wyższe dodatkowo cała armia zaprawiona była w boju. Armia Amfiktionii dowodzona była przez Dochideona III, króla Dochidajów i Maeliana dziedzica tronu liczyła około 18 000 wojowników w tym 5 000 konnych. Armia felareńska liczyła około 25 000 żołnierzy i najemników, cierpiała przez długą podróż morską i klimat. Bitwa rozegrała się na trakcie wiodącym z Maelianopolis do Dochidei wojska rozwinęły się między rzeką i traktem. Choć mniej liczna armia Amfiktionii ruszyła z okrzykiem bitewnym naprzód, starożytny okrzyk bojowy Dochidajów 'Alalalai!' poniósł się przez pole a piechota Dochidajska ruszyła w falandze naprzód miarowo zbliżając się do linii felarenów prowadzona przez samego króla Dochideona III. W tym czasie doborowa jazda pod dowództwem Maeliana Dochaenidy ruszyła na flankę felareńską wzdłuż rzeki gdy na drugiej flance lżejsze jednostki jazdy wdały się w serię potyczek z mniej ruchliwymi jeźdźcami felareńskimi. Linie najeźdźców cierpiały od strzał z długich łuków avirskiego pochodzenia, gdy masa konnych Maeliana natarła na wroga w krwawej walce wycinając sobie drogę przez jego szeregi. Tymczasem rozgorzała walka piechoty, król Dochideon w szeregach Królewskich Peltastów prowadził swych ludzi, mniej liczni po początkowym uderzeniu piechurzy thallascy stopniowo zaczęli się cofać krok po kroku, biorąc to za dobrą monetę felarenowie z jazgotem ruszyli za wrogiem. Jazda Maeliana po zaciekłej lecz krótkiej walce zmusiła wroga do ucieczki, tutaj lekko ranny książe dochidajski wstrzymał swych ludzi rzucając swe rezerwy, złożone tak z jazdy jak i z lekkiej piechoty z łukami i oszczepami, w pogoń za wrogiem i przeciw obozowi wroga, a sam ze swymi doborowymi ludźmi ruszył pędem by od tyłu uderzyć jazdę wroga na drugiej flance. Tymczasem linie dochidajskie cofały się powoli krok za krokiem zachęcani do utrzymania porządku przez króla, jednakże rozochoceni barbarzyńcy nie widząc zagrożenia dla swych tyłów przegrupowali się i do ataku na miejsce szyku gdzie stał król Dochideon ruszyli z jeszcze większym impetem do ataku szyjąc z łuków i nacierając na włócznie, król Dochideon otrzymał ranę od strzały lecz trwał w boju zagrzewając ludzi do walki słowami 'Maelian wkrótce uderzy! Maelian przybędzie i nas wybawi!' Tymczasem Jeźdźcy z Dochidei zaskoczyli resztę jazdy felareńskiej atakując jej tyły i flanki widząc to jazda która dotychczas tylko szarpała wroga ruszyła również do szarży gromiąc wroga. Gdy reszta jazdy wroga pierzchała z pola Maelian który drugą ranę otrzymał podczas walki rozejrzał się po polu i dostrzegł wachanie centrum wokół sztandaru jego stryja, mimo ran i zmęczenia poderwał swych ludzi do ostatniego wysiłku zakrzyknął na swych ludzi i ruszył wraz z nimi do centrum pola bitwy. Szarża jeźdźców przebiła szyki felarenów łamiąc ich wolę walki, oddziały wysłane w pogoń za jazdą wroga i przeciw jego obozowi właśnie powróciły i dołączyły do ataku rolując całą linię najeźdźców. Dla króla Dochideona było jednak za późno przeszyty strzałami padł wśród swych gwardzistów, mówi się że Maelian przebił się do niego na koniec i stary król zdążył podtrzymującemu go peltaście powiedzieć 'Wiedziałem, że przybędzie' nim zginął. Broniąc ciała swego stryja i króla Maelian otrzymał trzecią tego dnia ranę włócznia najemnika przebiła jego linothorax okrutnie go raniąc. Choć król poległ, a jego dziedzica z pola zniesiono ciężko rannego największa armia felareńska jaka napadła Thallasie została rozbita, mówi się że resztki armii która przybyła na 300 okrętach do Dochidei które uszły do Maelianopolis obsadziły dwa tuziny galer i uciekły paląc inne okręty. Tak ostatnia nadzieja Talysu umarła, a wojna talyska w zasadzie dobiegła końca.

##### Koniec wojny talyskiej

Lud i możni Talysu mieli dość wojen, szaleństwa i tyranii króla i gdy wielka ofensywa felarenów upadła, a armie Hegemonatu zaczęły kołatać do ich bram ze wszystkich kierunków obalili swego króla i wydali go Dochidajom. Traktat podpisany w Szarym Miasteczku wymazał z mapy Królestwo Talysu rozbijając je na wiele mniejszych polis, Talys stracił ziemie wokół Szarej Zatoki ze wszystkimi fortyfikacjami na północy oraz wszystkie swoje kopalnie srebra, a także wyspy Alechaios na rzecz Dochidei, przełęcz prowadzącą do Doliny Meodecji z wszystkimi fortyfikacjami zajęło Meodeium, a ziemie za przełęczą podzieliły między siebie Taclea i Meodeium, tereny kosztem Talysu zyskało także Farthos któremu Hegemon powierzył pieczę nad państewkami talyskimi. Tak skończyła się zdrada Królestwa Talysu i ono samo, szalony tyran który do tego doprowadził za zdradę i świętokradztwo został rozerwany końmi w Dochidei.

#### Dalsze dzieje po zwycięstwie wojny Talyskiej

Po tryumfie nad Talysem i Felarenami Dochidea wysłała swe wojska na Ahir by położyć kres molochickim knowaniom, za udział w pokonaniu tego wroga Dochidajowie zarościli sobie fragment wyspy Ahirum ustanawiając tam bazę dla swej floty.

Flota dochidajska zaczęła aktywnie zwalczać żeglugę felarnijską wzięła także udział w obronie Bauthanos przed napaścią quartheńczyków.

Ku smutkowi Dochidajów i ich sojuszników Maelian V zwany Avirionem nigdy nie wydobrzał w pełni z ran jakie odniósł w walkach z Felarenami i w dwa lata po odparciu najazdu felarnijskiego zabrała go choroba. Tron dochidajski i tytuł Hegemona Ithlińskiego przeszedł wówczas na jego brata Perseusza księcia oloskiego co połączyło bezpośrednio oba państwa. Perseusz nie był przygotowywany na władcę choć otrzymał staranne wykształcenie nie był on wybitnym wojownikiem nie zdobył sławy ani autorytetu stryja i brata. Mimo to Perseusz choć nie cieszył się takim autorytetem jak poprzednicy i nie sprawował tak silnej władzy w Amfiktionii ani jego słowo nie znaczyło tak wiele w Hegemonacie okazał się dobrym królem w czasie wielkiej zimy przeprowadzając przez nią swe państwo w dość dobrym stanie, po jej zakończeniu zaś skutecznie skonsolidował i utrzymał podboje brata i stryja, zachowując i powiększając bogactwo kraju.

Obecnie Perseusz jest już stary tak jak brat nie doczekał się jednak syna co stawia pod znakiem zapytania sukcesję po nim, niemniej Dochidea jest rozległa i potężna jak nigdy gdy trudności sukcesyjne zostaną rozwiązane Dochidea jako jedna z czterech wielkich potęg Thallasii będzie mogła pod nowym młodym i energicznym kierownictwem upomnieć się o przywódczą role w Hegemonacie.

#### Powiązania dynastyczne rodu Dochaenidów w roku 325 od z. D.

Maelian Dochaenida za żonę wziął Olmpias potomkinię w prostej linii królów Atolijskich która według wielu ma większe prawa do tronu niż jej krewny Filip który zagarnął tron jej ojca, Maelian spłodził z nią córki Ithlinee i Aukmenę.

Kuzynka Perseusza, Aukmena była królową Hegemona Andrianosa i matką jego synów Ignatiosa z Ilionu i Andrianosa z Pery.

Siostra Perseusza Maeliana została królową Demetriusza Barbarobójcy króla Atolii i ma z nim jedną córkę.

Perseusz król Dochidajów pojął za żonę Amelianę Oloską jedyną dziedziczkę księstwa Olos przez co Perseusz wstępując na tron połączył Królestwo Dochidajów z księstwem Oloskim.

## Amfiktionia Ithlińska

### Zasady funkcjonowania Amfiktionii Ithlińskiej

Amfiktionia jest związkiem Thallaskich państw zachodu zagrożonych przez barbarzyńskie ludy avirów i falków.

Amfiktionia zebrana jest wokół najważniejszego ośrodka kultowego Thallasian, Świątyni Ithline.

Amfiktionia ma przede wszystkim wymiar militarny, kraje złączone w Amfiktionii współpracują w tej materii dbając o wspólne bezpieczeństwo i o obronę Świątyni Ithline przed barbarzyńcami, zawsze występują przeciw tym co atakują członków Amfiktionii, Amfiktionia może też wypowiedzieć wojnę.

Każdy kraj Amfiktionii bierze udział w wojnie Amfiktionii ze wszystkich swych sił i środków adekwatnie do potrzeby i ustaleń.

Amfiktionia wybija wspólną monetę złotą, jako symbol naszej jedności i współpracy.

Kraje złączone w amfiktionii wprowadzają ułatwienia dla przemieszczania się i handlu dla obywateli każdego z krajów należących do amfiktionii zmniejszając także cła i inne opłaty dla innych członków amfiktionii o 1/3.

Amfiktionia może organizować wspólne projekty ekonomiczno-budowlane i w tym celu prowadzić zbiory funduszów spomiędzy członków amfiktionii.

Członkowie amfiktionii wspólnie składają co roku ofiary bogom za pomyślność amfiktionii.

W Ithline Amfiktionia organizować będzie Igrzyska dla Thallasian Zachodnich i ich przyjaciół finansowana przez członków Amfiktionii z czego 1/3 pokryć powinien Hegemon. Igrzyska odbywać się będą w drugim roku po Igrzyskach w Kanos.

W wypadku wystąpienia sporów między członkami Amfiktionii powoływane będą kolegia do sądzenia sporów kolegia obradować będą w składach po 21 członków którym przewodniczył będzie Hegemon i w których połowę członków obsadzą kapłani z Ithline, a resztę szanowani obywatele krajów nie uwikłanych w spór.

Amfiktionia ma trzy organy, Hegemona, Radę Amfiktionii, Koviiin Amfiktionii.

Hegemon jest najwyższym wodzem wojsk Amfiktionii, wypełnia czynności kultowe w imieniu Amfiktionii, otwiera i przewodniczy posiedzeniom Rady i Koviinu Amfiktionii, może zgłaszać sprawy pod obrady Rady i Koviinu Amfiktionii i są one procedowane w pierwszej kolejności, może toczyć negocjacje w imieniu Amfiktionii ale musi przedstawić układy do zatwierdzenia Rady i Koviiinu.

Rada Amfiktionii zbiera się w Ithline i podejmuje decyzje w kwestiach bieżących, wysłuchuje posłów i zawiera umowy, jeśli podejmuje decyzje jednogłośnie są one automatycznie wiążące w sprawie wojny, pokoju i sojuszy, podejmuje uchwały i może przedstawiać sprawy pod obrady Koviinu, podejmuje decyzje większością głosu. Radę tworzą przedstawiciele każdego ethnosu wchodzącego w skład Amfiktionii, Hegemon i przedstawiciele Świątyni Ithline, każde przedstawicielstwo może liczyć do trzech osób, ale każde przedstawicielstwo i Hegemon mają po jednym głosie. Członków Rady, a więc i głosów jest tyle ile podmiotów należących do Amfiktionii plus Hegemon.

Koviin Amfiktionii jest zgromadzeniem wszystkich obywateli krajów wchodzących w skład Amfiktionii. W Koviinie udział brać powinno nie mniej niż 3 tysiące obywateli i co najmniej po 300 z każdego kraju członkowskiego by mógł podejmować decyzje. Koviin wyraża opinie, głosuje uchwały przedstawione przez Hegemona lub Radę lub grupę obywateli reprezentującą któryś kraj, jeśli Rada nie jest jednomyślna Koviin decyduje w sprawach wojny, pokoju i sojuszy. Koviin zbiera się raz do roku, ewentualnie gdy zostanie wezwany przez Hegemona w ważnej sprawie. Koviin zbierał się będzie w oznaczonym miejscu wybranym aby odpowiadał wymogom praktycznym.

Hegemonem jest Król Dochidajów z rodu Andeora.

Członkami są Król Dochidajów jako Hegemon, Dochidajowie, Olijczycy, Ithlińczycy, Taclejczycy, Cynyjczycy i Świątynia Ithline.

### Lista Hegemonów Ithlińskich

Dochideon III Doson

Maelian V Avirion

Perseusz III- obecny Hegemon Amfiktionii

## Uwagi o gospodarce dochidajskiej w roku 325 od z. D.

Kraj Dochidajów zawsze pozwalał im wieść życie dostatniejsze niż większości Thallasian, nigdy wcześniej jednak Dochidea potęgą ekonomiczną się nie stała, dopiero po IV wojnie avirskiej, wojnie falkeńskiej i wojnie talyskiej Królestwo Dochidajów rozwinęło pełnię swego potencjału, a środki królów dochidajskich dorównały jeśli nie przerosły środki innych państw thallaskich.

Skarbem Dochidei zawsze były jej rozległe i po atolijskich najżyźniejsze w Thallasii ziemie uprawne, czyniące z tego kraju jeden z dwóch jakie posiadają na tyle duże nadwyżki zboża by móc je eksportować. Ponadto w Dochidei hoduje się najlepsze bojowe rumaki w całej Thallasii, a może na świecie i są one pożądanym towarem przez głowy państw i arystokratów, nie było igrzysk na których wyścigów rydwanów nie wygrałby zaprzęg koni o dochidajskim rodowodzie.

Nadto wielkie mokradła i puszcze ciągnące się na północ do Dochidei aż po granice Olos są bogactwem kraju, dostarczając wielkie ilości znakomitego drewna okrętowego, dębiny w budownictwie i sztuce wykorzystywanej, smoły do uszczelniania kadłubów, a także wielkie ilości torfu o wyjątkowo dobrych właściwościach. Z mokradeł pochodzą także wartościowe trofea myśliwskie, ciekawe okazy ryby zwanej floppstrągiem i ziele o wyjątkowych leczniczych właściwościach pożądane szeroko ze względu na nie.

W kopalniach do królów dochidajskich należących wydobywa się znaczne ilości żelaza, w kopalniach w Olos przejętych niedawno znaczne ilości soli, a w kopalniach odebranych talysowi znajdują się niezwykle obfite i jedyne w Thallasii złoża srebra z którego bije się najważniejsze dla obrotu handlowego monety. Kamieniołomy Dochidei dostarczają także znakomitej jakości marmur.

Od wojny talyskiej Dochidajowie ponownie kontrolują archipelag Alechaios który nazywany jest nie bez przyczyny "bramą Talysu", co pozwala królowi Dochidajskiemu pobierać dochodowe cło, gdyż z talysu dalej pochodzi większość metali i wiele wyrobów rzemiosła, kraj sprowadza także z Atolii zboże, a wszystko to przechodzi drogą morską.

Dochidajowie kontrolują także cały obieg handlowy z państwami post-avirskimi z których tanio pozyskiwane jest drewno, skóry, niewolnicy i rudy metali co jest dość lukratywne.

Od półwiecza handel z Imperium Agetyjskim odbywa się intensywnie przez kupców z Dochidei i na dochidajskich statkach dając dostęp do wielkich rynków zbytu i egzotycznych towarów.

Wreszcie Dochidajowie kontrolują swoją pokaźną flotą i przez geograficzne położenie drogę morską na zachód, gdzie można z korzyścią na niewolników polować i handlować z zyskiem z plemionami które różne wartościowe towary za wyroby rzemiosła thallaskiego są gotowi oddawać.

Tak więc po raz pierwszy Królestwo Dochidajów stało się potęgą nie tylko militarną ale i ekonomiczną na mapie Thallasii, a wraz ze wzrostem populacji i rozwojem miast ma ono wszelkie szanse by się dalej w tym względzie rozwijać, co królom Dochidajów da środki aby jeszcze pewniej wejść na drogę ku przewodnictwu w Hegemonacie Thallasian.

## Tradycje i urządzenie społeczne Dochidei, spory wokół ich źródeł i charakteru

Dochidajowie szczycą się swoimi tradycjami i historią, pierwsze państwo thallaskie założone po wielkiej migracji nie mogłoby nie szczycić się tym faktem.

Choć jednak zarówno Dochidajowie jak i inne ludy thallaskie przyjmują najczęściej właśnie takie poglądy niektórzy filozofowie którzy mieli okazję spędzić więcej czasu wśród tego szczepu, a którym zdarzyło się także studiować kulturę dawnych mieszkańców tej krainy Halahitów i Hifalitów, są zdania iż te “najczystsze i pierwotne” obyczaje Thallasian zdradzają silne, wręcz silniejsze niż u innych Thallasian naleciałości kultur dawnych mieszkańców tych ziem.

Te naleciałości, wpływy kultury halahickiej obserwować można w szeregu obszarów. Pierwszym z nich, który niektórzy filozofowie i kronikarze próbują podważać jest szczególna rola konia jako wyznacznika statusu. Cecha ta nie jest może tak wyjątkowa, faktem jest jednak iż Dochidajowie najwcześniej przyjęli konia i ten w ich społeczności odgrywa rolę do złudzenia przypominającą tę którą zwierzę to odgrywało wśród Halahitów, nie jest to też rzecz typowa dla innych szczepów Thallasian. Drugą istotną naleciałością jest specjalny stosunek do drzew, ich rola symboliczna i religijna, wszak symbolem i najświętszą świętością Dochidajów jest dąb zasadzony w ich mieście, także charakter ich świętych miejsc które nie mają w sobie monumentalizmu świątyń, attyjskich czy atolijskich zdaje się być wynikiem przejęcia pewnych elementów zwyczajów od Hifalitów. Także architektura dochidajska w której konstrukcje drewniane, szczególnie z dębu, mające w sobie wiele piękna i harmonijnej lekkości, w zdobieniach i formach zdają się odwzorowywać dawne budowle wznoszone przez niegdysiejszych mieszkańców tych ziem, połączone z wysokim kunsztem zapożyczonym od Nisajów.

Poglądy tych filozofów tworzących alternatywną wersję rozwoju Dochidajów można w skrócie zaprezentować w ten sposób iż plemiona tworzące szczep dochidajski wkroczywszy na teren dzisiejszej Thallasii podbiły lokalne społeczności halahicko-hifalickie, zamiast jednak wybić je lub zintegrować sami przejęli zwyczaje elit tych ludów i pewne elementy kultowe, podbici zaś zasilili ich społeczność jako klasa niższa i niewolnicy. Po latach jednak gdy pamięć o dawnych zwyczajach, o oryginalnym Koviniie i innych podupadła, a wszyscy Thallasianie znacznie zmienili się w stosunku do swoich przodków zapominając w dużej mierze o dawnym życiu, w Dochidajach którzy gdy państwo ich podupadło toczyli życie w sposób prostszy i bliższy wyobrażeniom o dawnej przeszłości w zgodzie z naturą, zaczęto dopatrywać się pierwotnych thallaskich obyczajów, co oni sami chętnie podchwycili jako panaceum na przybicie wywołane klęskami i upadkiem potęgi ich państwa.

Dochidajczycy nie rozwijali się w sposób identyczny z rozwojem ich ziomków z innych szczepów thallaskich, a ich społeczeństwo zachowało bardziej archaiczny wygląd. Pierwotnie w społeczeństwie Dochidajczyków wyróżnić można było trzy grupy Annippikos(ludzi konnych), warstwę wojowników złożoną z tych których stać było na utrzymanie konia, Chorippikos(bez konia), wolnych żyjących przede wszystkim z roli którzy jednak nie mogli sobie pozwolić na utrzymanie konia, oraz niewolników którzy statusem nie różnili się od niewolnych w innych państwach thallaskich.

Spośród tych trzech grup tylko pierwsi stanowiący grupę oczywiście bardzo wąską mogli w dawnych czasach brać udział w Koviinie, wiecu całego szczepu Dochidajów na którym radzi się co czynić i obiera króla(a raczej formalnie potwierdza królowie pochodzą de facto zawsze z jednego rodu). Koviin dawniej był czymś zupełnie innym, według niektórych nowomodnych filozofów, jednakże według oficjalnej wersji historii Koviinem od wieków wśród Thallasian nazywano wiec wojowników na którym ci którzy bronią plemienia radzą wraz z królem co im wypada czynić.

Gdy Dochidajowie i ich Królestwo było u szczytu potęgi wszystkie szczepy zachodniej Thallasii odbywały, poza własnymi szczepowymi, ogólne wiece na których obecna była starszyzna Dochidajów, Olosów, Taclejczyków i Cynyjczyków, te wielkie wiece obradowały nieraz wiele dni, zatwierdzając wybory królów, którzy zawsze wywodzili się ze szczepu Dochidajów.

Wojny avirskie doprowadziły do rewolucji wewnętrznej wśród Dochidajów, dotychczas walczący na rozległych polach i toczący raczej niewielkiej skali wojny lud, został postawiony przed koniecznością walki na wyczerpanie z bitnymi plemionami Aviru, nadto konieczność walk w górach i lasach Aviru pociągnęła za sobą nie tylko konieczność mobilizacji wielkich armii, jakich dotychczas nie wystawiali i do tego dostosowanych do walki w zupełnie nowych warunkach. To zmusiło dotychczas skostniały system społeczny do zmian, aby zachęcić biedniejszych członków społeczeństwa do toczenia ciężkich walk w Avirze, Annippikos musieli ustąpić i dopuścić do udziału w Koviinie także uboższych członków społeczności, którzy stali się podstawą falangi Dochidajskiej, która miała w bojach z Avirczykami okryć się chwałą.

Tak też obecnie podział społeczny wśród ludu Dochidajów wygląda następująco:

Annippikos- arystokracja Dochidajczyków, uczestniczy w Koviinie z niej wywodzą się jeźdźcy dochidajscy, mają znaczne wpływy na króla.

Neoannipikos- nowi jeźdźcy potomkowie wolnych nie obywateli, których w czasie wojen avirskich dopuszczono do Koviinu, tworzą większość społeczeństwa i tworzą podstawę wojsk pieszych Dochidajów.

Chorippikos- wolni nie obywatele, mają swobodę osobistą, mogą nabywać ziemię, ale nie mają prawa uczestniczyć w Koviinie, mogą awansować i zostać przyjęci do społeczności.

Niewolnicy- mają typową pozycję, nie różniącą się od niewolników w innych państwach thallaskich.

Dochidajowie wciąż mają archaiczne instytucje społeczne podobne strukturom plemiennym, zamiast urzędników czy kapłanów, funkcję lokalnych władz pełnią lokalne zgromadzenia starszyzny będące miniaturą Koviinu. Koviin zgromadzenie, wiec Dochidajów jest spotkaniem wojowników, na którym owi wojownicy omawiają plany i podejmują decyzje. Władza spoczywa w rękach króla, królowie pochodzą według tradycji z pierwszego rodu wśród Dochidajów, z rodu Docheanidów, ród podobnie jak ród królewski Atolii wywodzi swe pochodzenie od Andeora, Najwyższego Boga Thallasian. Dziedziczenie odbywa się w obrębie tego rodu i zazwyczaj władza przechodzi z ojca na syna, króla jednak przynajmniej formalnie musi przyjąć jako swojego Koviin. Władza królów dochidajskich potrafi być zarówno bardzo silna, nieomal absolutna, lecz zależy ona przede wszystkim od siły i umiejętności osoby monarchy i jego otocznia, wielokrotnie Dochidajska arystokracja udowadniała że potrafi jeśli tylko król do tego dopuści bardzo silnie wpływać na kurs państwa, na dobre lub na złe.

## Lista Królów Dochidajów

Lista Królów Dochidei i lata ich panowania:

1 r. od z. D. założenie Dochidei i koronacja Maelian I Periplomenosa

1-10 r. od z. D. Maelian I Periplomenos, *wódz który przyprowadził Dochidajów do ich kraju i położył podwaliny ich państwa*

10-23 r. od z. D. Maelian II

23-35 r. od z. D. Maelian III

35-59 r. od z. D. Filip I Keraunos, *zwycięski król pierwszej wojny z Avirem*

59-81 r. od z. D. Maelian IV Megalos, *za jego rządów Dochidajowie objęli największe tereny swą władzą, uznawany za najwybitniejszego z królów Dochidajów*

81-93 r. od z. D. Perseusz I Atychis, *król “nieszczęsny”, odziedziczył wielkie lecz wykrwawione państwo które pod jego rządami doznało porażek które pchnęły je w cień*

93-109 r. od z. D. Filip II

109-140 r. od z. D. Dochideon I

140-167 r. od z. D. Demetrios I

167-174 r. od z. D. Perseusz II

174-197 r. od z. D. Amyntas I Symmachos, *władca próbujący odgrywać rolę w polityce Thallasii wsparł Valos w wojnie z Falką lecz niewiele wskórał*

197-212 r. od z. D. Filip III Pathitikos, *za jego rządów Dochidajowie ponownie odsunęli się w cień po stratach w wojnie Ligi Valoskiej*

212-227 r. od z. D. Dochideon II

227-257 r. od z. D. Aukmenos I Kalos, *król który zaangażował się w Wielką Wojnę Północną podejmując interwencję po stronie Thrakkai i Atolii przeciw Dauvenom oraz niewielkie działania zaczepne przeciw Falkom, zajęty aktywną polityką dla wzmocnienia swojego królestwa i zwiększenia jego zamożności*

257-263 r. od z. D. Demetrios II

263-278 r. od z. D. Dochideon III Doson, *przejął władzę po śmierci brata w potyczce z avirskimi łupieżcami, ma opinię znakomitego wojownika kontynuował jednak politykę rozwojową ojca, stworzył Amfiktionię Ithlińską i pokonał Avir, Talys i Ligę Felareńską*

278-280 od z. D. Maelian V Avirion, *zmarły młodo, zwycięzca Olimpiady z roku 270, zdobywca Aviru, znakomity wódz*

od 280 od z. D. do teraz Perseusz III, *odziedziczył władzę po bracie który nie zostawił męskiego potomka, przyłączył ściślej do Królestwa Olos którego dziedziczka jest jego żoną, nie ma autorytetu i zdolności brata i stryja*

## Ciekawostki

Wyruszając na wojnę królowie Dochidajów przybierają swoje hełmy liśćmi świętego dębu rosnącego w Dochidei.

Dochidajom przysługują zwyczajowe prawa isegorei, swobodnej wypowiedzi wobec króla, oraz prawo anafory, odwołania do bezpośredniego osądu królewskiego, dysponują nimi wszyscy członkowie wspólnoty Dochidajów.

W Dochidei i całej Thallasii Zachodniej obowiązuje kalendarz liczący lata od założenia Dochidei.

Z Dochidei pochodzi floppstrąg specyficzny gatunek ryby o głowie przypominającej głowę kota.