recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Shimimea

Shimimea is een reeds lang verlaten vuurtoren in Roshimer. De naam Shimimea betekent zoveel als 'Toren van de dode zielen' in de standaardtaal. Shimimea is gelegen op Rosupetrum, een steile klif, gelegen in een opgedroogde tak van de Einikuru, temidden van de sloppenwijk Amnis.

Rosupetrum was eeuwenlang de gevaarlijkste klif in de rivier en de ondergang van vele schepen. Om de veiligheid te vergroten toen de stad Roshimer begon te groeien en de handel toenam, besloot men een vuurtoren te bouwen op de klif. Jarenlang deed deze vuurtoren dienst, maar toen de rivierbedding steeds verder begon op te drogen raakte deze tak van de rivier verlaten en raakte de toren in verval. Toen de rivier volledig opdroogde was de toren al enige jaren verlaten. Toen het waterpeil zakte, werd de rots een haast onbeklimbare berg met verraderlijk gladde wanden. De vuurtoren werd door niemand meer gebruikt en raakte volledig verlaten. Shimimea is inmiddels een monument en herkenningspunt vanuit de wijde omtrek.

Sommigen beweren dat Shimimea nog steeds af en toe licht geeft, en bewoont wordt door de geesten van de vele zeelieden die gestorven zijn op de rotsen van Rosupetrum. Anderen beweren dat de beruchte Shaktrahmi god Hasfjell zich in Shimimea vertoont, maar vrijwel niemand waagt zich op de rots om te onderzoeken of er enige waarheid schuilt in deze verhalen. Zeker 's nachts is de rots onbegaanbaar en bovendien heeft Shimimea over de jaren een kwade naam gekregen. De naam 'Toren van de dode zielen' is ook in deze tijd ontstaan, en is geen officiële titel.
Asuterum

Het Asuterum of Oostland is een streek in het oosten van Kuma Rem Mer. Het Asuterum is minder toegankelijk en dichtbevolkt dan het midden van Kuma Rem Mer of het Nishterum. Het omvat onder andere het hoogland Udakorum, de Ao Collem bergen en het Kapalas moeras en kent relatief weinig dorpen en steden. Het grootste deel van Asuterum bestaat uit bos- en heidegebied en de regio heeft weinig economisch belang, met uitzondering van de havenstad Asapotum, de derde stad van het land en de hoofdstad van de regio.

Het Asuterum begint ten oosten van Roshimer waar het land glooiend omhoog loopt naar het hoogland van Udakorum, een bos en heiderijk gebied omringt door heuvels. Udakorum vormt het centrum van Asuterum en is een dunbevolkte hoogvlakte die bekend staat om zijn gure weer. De westelijke rand van Asuterum wordt vormgegeven door de Ao Collem of blauwe heuvels, een middelhoog heuvelgebied, dat door zijn ligging dichtbij de hoofdstad een populair gebied is voor toeristen. Het is een prachtig gebergte met vele kleine riviertjes en dorpjes in de dalen en bossen op de heuvels. Ten zuiden en zuid-oosten van de Ao Collem liggen de beroemde kliffen van Korivis en de stad Asapotum, de derde stad van het land na Roshimer en Satuspero, en de enige plaats in Asuterum met enige economische betekenis.

Het uiterste oosten van het land is minder toegankelijk en minder dichtbevolkt dan de rest van de gebieden. Dit gebied in de schaduw van de Kunifin bergen, een zuidelijke aftakking van de Kaneam, is een zeer vochtig gebied waar veel regen valt. De rivier de Kuroflum loopt er uit in een moerasgebied wat zeer verraderlijk is en waar de meeste mensen uit de buurt blijven. De enige plaats van enige betekenis in deze regio is de militaire vestingstad Militakum, wat geheel toepasselijk zoveel betekent als 'soldatennachtmerrie'. Aan de uiterste zuid-oostelijke punt van het land liggen de Dare Petrum heuvels, een winderig, ontoegankelijk en zeer dunbevolkt niemandsland.
Anvek Kit

Anvek Kit was een fort en wachtpost aan de noordelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Kit gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Kit betekent in de oude taal zoveel als 'noordelijke wachter'. Samen met Anvek Hok bewaakte Anvek Kit de noordelijke kust van het land en de toegang tot het Land achter de torens. Anvek Kit was gelegen op een kale rotspunt, aan de noordgrens van de grote Shini-Jort woestijn, uitkijkend op de Oostelijke zeearm. Door zijn geïsoleerde ligging was de wachtpost uitsluitend bereikbaar over zee.

Anvek Kit was in 1955 het eerste fort dat verlaten werd tijdens de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen. Daarna verviel het tot een ruïne. In 2962 werd de ruïne ontdekt en bestudeerd door de wetenschapster Soía uit Kuma Rem Mer, die de wachtpost gebruikte als uitvalsbasis voor haar tochten door de Shini-Jort woestijn en langs de noordelijke kustlijn.
Fatabal

De Fatabal is een baai in het hoge noorden van Kaglas. De naam Fatabal betekent 'reuzenbaai', een verwijzing naar de legende van de reus Namha, die hier ter aarde gestort zou zijn. Ook de Fatamear eilanden die aan de baai grenzen danken hun naam aan deze legende. De Fatabal ligt waar de rivier de Hirae in de Ijszee stroomt. De Fatabal is dankzij zijn beschutte ligging, en vele eilanden in het noorden die als golfbreker dienen een baai met kalm water. Daarmee is het een populaire aanmeerplaats voor schippers langs de noordkust. In het zuiden van de baai, aan de monding van de Hirae ligt de havenstad Bailcarrag, de enige stad en handelsplaats van betekenis in het noorden.
Hart van de bergen

Hart van de bergen is een vroeg gedicht van de 29e eeuwse Kaglasí schrijver Noham. Het verscheen voor het eerst in Noham's eerste bundel 'Golven van groen'. Het gedicht is een lange, epische ode aan de schoonheid van Kaglas en specifiek het Kaneam en Kaglasach gebergte. Het gedicht werd ingekort en aangepast door een onbekende componist en vervolgens op muziek gezet. Het lied werd eeuwenlang gebruikt als officieus volkslied van Kaglas, naast het Kaglasí A'ghar, maar is in recentere tijden steeds meer vervangen door 'Aan de kinderen van Kaglas'.
Moedergodin

Vrijwel alle geloven in Taletoch hebben een scheppingsmythe waarin een Moedergodin de rol speelt van schepper. Dit begint bij de naamloze Oergod van de Verloren Landen, maar we zien haar ook als Moedergodin **Omlan**, in de legenden van Kaglas en als ****Sumater**** in de staatsgodsdienst van Kuma Rem Mer. Algemeen wordt aangenomen dat de Moedergodin symbool staat voor de scheppende kracht van de vrouw, bij wie alle leven begint. De enige godsdienst in de wereld die zich niet op deze oermythe baseert is de Shaktrahmi, bij wie het mannelijke gezien wordt als de enige scheppende kracht in het universum.

De bekendste, en meest uitgebreid beschreven versie van de scheppingsmythe is het verhaal van Omlan uit Kaglas.

"Oergod Omlan, wat zoveel betekent als ‘alles’, verdeelde haar lichaam over de wereld om de wereld te scheppen, en blies daarna haar adem in de planten, dieren en mensen om hen tot leven te brengen. Alle werelddelen zijn onderdeel van het goddelijke, vooral de aarde, en zijn planten, want daarin blies Omlan haar goddelijke levensadem. Vruchtbare grond, hout en voedsel zijn waardevol en hebben kracht omdat ze voortkomen uit de goddelijke adem, en het verbranden van brandhout is dan ook een rookoffer aan Omlan. Steen, zand en andere dode materialen komen voort uit Omlan’s lichaam, en zijn zielloos. Daarmee zijn ze ook goedkoop bouwmateriaal. Alles op aarde probeert na de dood weer terug te keren naar Omlan, wiens lichaam de aarde is, maar wiens geest nog hoog boven de wereld zweeft in een ver land, achter de hoogste bergen. Traditioneel werd het ondoordringbaar hoge Kaneam gebergte aan de westelijke grens van het land als de plaats hiervan aangewezen. Bergen en heuvels in het algemeen hebben een diepe religieuze betekenis voor de Kaglasi, aangezien ze een poort vormen naar Omlan."

Uit de Scheppingsmythe van Omlan, door Odhra
Golven van groen

Golven van groen is een vroege dichtbundel van de Kaglasí dichter Noham. Hoewel het tegenwoordig aan populariteit ingeboet heeft ten opzichte van Noham's latere werk was het een groot succes toen het voor het eerste uitkwam. Golven van groen schetst in lange, epische gedichten de schoonheid van Kaglas en zijn natuur. Het geeft een voorproefje van Noham's latere epische werk over de geschiedenis van het land wat hem tot de meest vooraanstaande dichter van zijn generatie maakte. Tegenwoordig komen de gedichten soms overdreven en langdradig over, maar in de vroege 29e eeuw was Noham's taal juist verfrissend en de rijkheid van zijn uitdrukkingen vergrootte het vocabulaire van Kaglas aanzienlijk.

Golven van groen bevat ook het gedicht 'Hart van de bergen' wat in licht aangepaste vorm op muziek gezet werd door een anonieme componist en jarenlang dienst deed als officieus volkslied van Kaglas.
Windvangen

Windvangen is de debuutnovelle van de beroemde Kaglasí schrijver en dichter Ulta. Het is het tragikomische verhaal van de boerenknecht Od (een duidelijk alter ego van Ulta zelf) die ongeluk op ongeluk stapelt, maar zichzelf met een lichtvoetige melancholie neerlegt bij het onvermijdelijke en nooit zijn humor verliest. Od werd een volksheld in Kazetir en later in heel Kaglas, en een symbool van de onverzettelijke goedmoedigheid van de inwoners van Kaglas.
Centrale schip

Het 'Centrale schip' is een niet bestaande locatie in de stadstaat Murkan. Het is een lopende grap, gebaseerd op het feit dat Murkan geen structuur en geen centrum kent. Nieuwe inwoners of bezoekers worden allerlei verhalen verteld over het centrale schip, of er op uit gestuurd om het centrale schip te vinden. Een onmogelijke taak gezien de chaotische structuur van Murkan en het simpele feit dat er geen centraal punt bestaat in de stadstaat.
Varar

Varar is een godin uit de Shaktrahmi religie. Zij is de vrouw van oppergod Varûn, en de godin van lucht en leven. Varar is de moeder van alles dat leeft op aarde. Met Varûn heeft zij vier kinderen: Shatil, Hasfjell, Shagart en Haseldr.

Zij wordt zelf minder aanbeden dan haar echtgenoot of kinderen en blijft meer op de achtergrond in de mythen der Shaktrahmi. Zij wordt gezien als de meest empathische van de Goden en als zij de aarde betreed is het in de vorm van een dier (vaak een hinde of paard). Zij staat in karakter en rol lijnrecht tegenover de meer assertieve moedergodinnen zoals Omlan of Sumater. Mogelijk is dit een bewuste rol die zij meegekregen heeft en vertegenwoordigd zij een onderdaniger vorm van vrouwelijkheid dan gebruikelijk is in de meeste culturen. Vrouwen spelen in de Earror Shaktrahmi overigens niet alleen in de mythologie een ondergeschikte rol. De enige keren dat zij van zich laat horen is in haar verdriet en woede over het lot van haar oudste dochter Shatil. Haar geweeklaag daarover is te horen in de stem van de wind op stormachtige avonden.
Kukijin

Kukijin, de Luchttempel is een belangrijke tempel op het heilige eiland Terashimo, in Roshimer. Het is de meest exclusieve van alle tempels op het eiland en wordt enkel gebruikt door zeer vooraanstaande senatoren en de Abten van de staatskerk.

Kukijin bevindt zich op het noordelijke deel van het eiland, achter de muur van Udonus. De poort in deze muur wordt vast bewaakt door twee tempelbewakers, speciaal aangestelde ingewijden van de abt. Wie toegang heeft tot de tempel is nooit officieel bekend, de enige manier om er achter te komen is in het gezelschap van andere vooraanstaande senatoren mee te gaan en te zien of je tegengehouden wordt bij de poort. Wordt je toegelaten dan is dat een grote eer en het zegt iets over je positie binnen de staat. Wordt je geweigerd dan is dat een klap en funest voor de ambitie van elke jonge politicus.

Correct inschatten wanneer je het kunt wagen toegang te verkrijgen tot de tempel is een belangrijke stap in het politieke spel van Kuma Rem Mer. Achter de schermen kan hier veel gelobby en omkoping bij plaatsvinden, maar het blijft een gok en het is nooit geheel zeker of je de tempelwachters, die nooit enig woord zeggen of enige uitleg geven, aan je kant kunt krijgen. Het bekendste voorbeeld is toen koning Udonus in 2912 geen toegang kreeg tot de tempel van de wachters, dit was het signaal voor de aanwezige senatoren om de koning te doden.
Hasfjell

Hasfjell is een god der Shaktrahmi. Hij is de zoon van Varûn en Varar en broer van Shatil, Shagart en Haseldr. Hij is een tragische god die weinig populariteit geniet.

Volgens de overlevering werd Hasfjell verleidt door zijn oudere zuster Shatil. Wie de verhalen goed leest ziet echter dat het geheel niet duidelijk is of zij hem, of hij haar verleid. Geheel in lijn met de heersende cultuur der Shaktrahmi wordt zij echter als hoofdschuldige aangewezen en gezien als voorbeeld van de onbetrouwbaarheid der vrouwen en de verleidster bij uitstek. Uit hun relatie werd de eerste mens geboren, deze wordt door Varûn al zijn goddelijke kracht ontnomen en achtergelaten op de koude aarde, waarna de Goden zich terugtrekken van onze wereld, om haar nog slechts sporadisch te bezoeken.

Shatil werd opgesloten ‘buiten alle licht, leven en tijd’, waar zij voor eeuwig alleen zal leven. Hasfjell zelf werd niet gestraft, maar moest leven met de schaamte. Hij wordt weinig aanbeden. Hij leeft diep in de aarde, waar hij zich uit schaamte teruggetrokken heeft. In diepe grotten, op onbereikbare bergplateaus, in kloven en ravijnen, ver weg van de mensen en de andere Goden verbergt hij zich. De mensen vrezen hem, en slechts een enkeling der Shaktrahmi durft zich te wagen in het hooggebergte van Nandeas of Kaneam, dat door de Kaglasí juist zo aanbeden wordt. Sommigen beweren ook dat hij zich toont in Shimimea (de toren der dode zielen) op Rosupetrum in Roshimer, maar slechts een enkeling waagt zich op dergelijke plekken om hem te vinden, en zij die dit doen worden door de meerderheid der leden als gek of levensmoe gezien.
Aokruik

De Aokruik heuvels zijn een smalle lage heuvelrug ten westen van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. De Aokruik vormen de noordelijke rand van de Gurkantan hoogvlakte, waar die afloopt naar de delta van de Adeig en het Jotalam laagland. De heuvels zijn niet hoog, maar kennen enkele steile ruggen en smalle dalen die het moeilijker begaanbaar maken dan gezien de hoogte verwacht kan worden. Het hoogste punt van de heuvels is niet meer dan 1000 voet.

De heuvels zijn een populair gebied voor dagtochtjes vanuit Umibuile, en de beroemde Nislig weg loopt langs de rand van het gebied. Er liggen geen dorpen in de heuvels en slechts één gebouw, de Thugado wachttoren, die ooit de westkant van de stad bewaakte, maar inmiddels verlaten is. De naam Aokruik betekent blauwe heuvels, dezelfde naam als de Ao Collem in Kuma Rem Mer.
Jigeir

Jigeir de hervormer was een Abt van de Orde der Tempeliers in de Verloren landen. Hij regeerde van 1323 tot 1325.

Jigeir was Abt in een zeer onrustige periode. Jigeir was een jonge, ambitieuze politicus die zijn tijd vooruit was. Begin 14e eeuw trachte hij binnen de constant verdeelde Raad, het hoogste orgaan van de Orde een coalitie te smeden die de macht van de Abt sterk wilde uitbreiden en veranderen in een de factor absoluut leiderschap. Hij volgde in 1323 Chodd de ongelukkige op, die stierf na nog geen jaar aan de macht te zijn geweest. Chodd werd vergiftigt door onbekenden, maar kwade stemmen beweren dat Jigeir zelf hier verantwoordelijk voor was. Het is zeer wel mogelijk dat hij hiervoor verantwoordelijk was, maar het is ook goed mogelijk dat hij enkel gebruik maakte van de onrust na de dood van Chodd, om zijn macht als nieuwe Abt uit te breiden.

Zijn pogingen riepen echter veel weerstand op, en in 1325 brak er openlijke strijd uit tussen meerdere fracties binnen de raad. Jigeir trachte hier gebruik van te maken door als Abt boven de partijen te staan en absolutistische hervormingen door te voeren, maar een coaliteit van fracties wist hem tot aftreden te dwingen met de dreiging het tot een burgeroorlog te laten komen. Jigeir leefde hierna teruggetrokken terwijl de Orde verder in chaos verviel tot Annui de Grote in 1415 de macht greep en Jigeirs droom van een absolute Abt tot werkelijkheid maakte.
Ijszee

De Ijszee of Kormara is de meest noordelijke van de zes zeeën. De ijszee bestaat uit een koude zeestroom die vanuit de oostelijke zeearm langs Kazetir omhoog beweegt langs de noordelijke kusten van Kaglas en Tsuirogh. De ijszee is een deel van het jaar grotendeels bedekt met ijs en is dan slecht bevaarbaar. Ook buiten het winterseizoen is het een koude en verraderlijke zee die gevaarlijk is voor vissers. Weer kan snel omslaan, en wie overboord slaat overleeft niet lang in het koude water. Vooral langs de noordkust van Tsuirogh is de ijszee vaak onvoorspelbaar. Het risico van de visserij in deze wateren en de worsteling om de havenstad Umibuile (op het water gewonnen) te vestigen hebben een grote invloed gehad op het karakter van het land en zijn inwoners. Ook de noordkust van Kaglas heeft te maken met dit koude klimaat, zij het in iets mindere mate. Deze noordkust is dunbevolkt, aangezien het merendeel van de bevolking zich in het zuiden van het land vestigde, aan de warmere kust van de Fatacos.
Take Shimi

De Take Shimi is een eilandengroep in de Aqor Sent, voor de noordwestelijke kust van de Verloren landen. De eilanden zijn kale, steile rotspieken die hoog uit de zee steken en moeilijk toegankelijk zijn. De naam Take Shimi betekent in de oude taal zoveel als 'misteilanden' een naam die voortkomt uit het feit dat de steile rotspieken vaak gehuld zijn in wolken. Weinig is bekend over de bewoners van de Take Shimi. Onduidelijk is wanneer de eilanden voor het eerst bewoont werden, bekend is wel dat de eilanden tijdens de hoogtijdagen van de Verloren landen bewoond waren, maar niet dichtbevolkt.

De Take Shimi bestaan uit meerdere eilanden, maar alle eilanden zijn onvruchtbaar en rotsachtig en lenen zich niet tot nauwelijks voor landbouw. De bevolking leefde van jacht en visserij, en handelde soms met Sodan Seligt. In het algemeen echter hield de bevolking van de eilanden zich verre van contact met het vasteland. Het is onbekend of de eilandbewoners oorspronkelijk van het vaste land kwamen, of een gescheiden volk waren. Alle kennis over de cultuur of leefwijze van de bewoners is verloren gegaan tijdens de sociale ineenstorting van de 21e eeuw, toen de eilanden overspoelt raakten met vluchtelingen van de Verloren landen. Tijdens de 18e en 19e eeuw gingen er echte kwade geruchten rond dat de inwoners van de Take Shimi de Shaktrahmi goden zouden aanbidden, en duistere rituelen uitvoerden in de hoge bergen van hun eilanden. Inwoners van de kusten van het vaste land en scheepslieden zeiden soms vreemde lichten en vuren te zien in de bergen van de Take Shimi. Er is echter niets bekend over de specifieke omstandigheden van leven en dood op de eilanden, of van het definitieve einde ervan. De eilanden zijn inmiddels onbewoond.
Tengeir

Tengeir was een Abt van de Orde der Tempeliers in de Verloren landen. Tengeir werd in 1935 gekozen als opvolger van de populaire Saityr, die zich tijdens de grote rampen van 1924 zeer actief ingespannen had voor de bevolking. Saityrs inzet leidde ertoe dat het ambt van Abt weer zichtbaarder en populairder werd gedurende de jaren '30. De ambitieuze jonge Tengeir wilde gebruik maken van deze hernieuwde glans door de macht van de Abt te vergroten. Zijn grote voorbeeld was Annui, de abt uit de 15e eeuw die absolute macht binnen de orde wist te vestigen.

Tengeir overschatte vermoedelijk zijn macht en de invloed van de publieke opinie op de centrale raad van de Orde. De raad besefte al snel wat Tengeirs plannen waren en zorgden er voor dat zij een contingent mannen hadden in de persoonlijke wacht van de Abt die heb consequent in de gaten hielden. Toen duidelijk werd dat Tengeir concrete plannen had voor een coup kregen deze mannen de order om hem uit te schakelen.

Begin 1937 werd Tengeir tijdens een avondwandeling in de bovenstad door zijn eigen wachters overvallen en gewurgd. Zijn lichaam werd gedumpt in het Vurkann moeras aan de westkant van de stad.
Faclaio Fán

De Faclaio Fán is het meesterwerk van de onderzoekster Soía. De naam betekent letterlijk 'woorden over de planten van de wereld' in het Kaglasí. Geschreven tussen 2953-2971 is het het meest vooraanstaande en complete werk op het gebied van plant- en dierkunde in de wereld. Het werd uitgegeven in Kaglas, maar is inmiddels vertaald in vele landen en vormt de basis van veel onderzoek. Soía was de eerste die planten omschreef uit de Verloren landen en die gebruik maakte van de kennis van de Kaneamísi voor het beschrijven van het leven in de Kaneam en Nandeas bergen.
Rotshut

Rotshutten zijn een traditionele bouwwijze in het Kaneam en Nandeas gebergte. Rotshutten worden al eeuwen gebruikt door de Kaneamísi bewoners van de bergen. Zij bouwden hun tijdelijke hutten vaak in de beschutting van een rotspiek en gebruikten daarvoor lokale stenen en keien. Na enige tijd verlieten zij de hut dan weer, die leeg achterbleef. Andere mensen konden gebruik maken van deze hutten en ze opknappen of repareren als dat nodig was. Op deze manier ontstond er een grote hoeveelheid rotshutten in vooral het Kaneam gebergte die soms tijdelijk bewoond zijn, maar vaak leeg staan. Rotshutten bestaan er in allerlei vormen. Ook het beroemde Seí Carrag heiligdom in Kaglas is qua bouwstijl verwant aan de traditionele rotshutten.
Samefaclan

De Samefaclan of 'Haaientanden' zijn een onbewoonde eilandengroep in de noordelijke zeearm voor de kust van Tsuirogh en Kuma Rem Mer. De eilanden bevinden zich ter hoogte van Tohcasah en de westelijke uitlopers van de Nandeas, waar de Adeas en Senwaflum uitstromen in de noordelijke zee-arm. De eilanden krijgen hun naam door hun scherpe rotspunten die recht omhoog steken uit de zee. De eilanden zijn een uitgestrekt labyrinth van rots waar weinig tot geen planten op groeien en weinig dieren leven. Ze vormen een natuurlijke barriere tussen Kuma Rem Mer en Tsuirogh. De Samefaclan maken onderdeel uit van dezelfde bergrug als Spiorashim, maar meestal worden ze niet tot dezelfde eilandengroep gerekend.
Kunifin

Het Kunifin gebergte in het uiterste oosten van Kuma Rem Mer. Geografisch gezien is er de Kunifin geen op zichzelf staand gebergte, maar onderdeel van de zuidelijke Kaneam, maar traditioneel wordt het wel zo gezien door de inwoners van Kuma Rem Mer. De inwoners van Kaglas, aan de andere zijde van het gebergte kennen er geen specifieke naam aan toe maar beschouwen het als onderdeel van de Kaneam. De naam Kunifin betekent in de standaardtaal Landseinde. De Kunifin vormen de grens van Kuma Rem Mer en Kaglas.

De Kunifin is een hooggebergte, waarvan de hoogste pieken ruim 16000 voet hoog zijn. Langs de westzijde van de Kunifin stroomt de rivier de Kuroflum die gevoed wordt door vele stromen uit de bergen. Deze vele stromen en het feit dat veel neerslag valt aan deze zijde van de bergen hebben het gebied tussen de Kunifin en het hoogland van Udakorum tot een uitgestrekt moeras gemaakt wat zeer dunbevolkt is. De begroeiing aan deze zijde van de bergen is dan ook weelderig en de vallei van de Kuroflum richting het meer van Takárd is tropisch tot subtropisch. De enige plaats van enige betekenis in dit gebied is de vestingstad Militakum, een impopulaire bestemming voor soldaten.
Shagart

Shagart is een godin der Shaktrahmi. Zij is de jongste dochter van Varûn en Varar en de zus van Shatil, Hasfjell en Haseldr.

Shagart is één der meest populaire en gevreesde godinnen van het Shaktrahmi geloof en de lieveling van haar moeder Varar. Zij is de hoeder van al dat leeft op aarde: de planten, de dieren en de mensen en is daarmee de logische opvolger van haar moeder, die immers god van lucht en leven is. Maar leven groeit altijd op dood en verrotting en Shagart vraagt om veel offers voor haar gunsten. De bekende Shaktrahmi uitspraak ‘Inger eil ûr ìjok’ (geen leven zonder dood) wordt dan ook wel aan haar toegeschreven en wordt veelvuldig gebruikt bij rituelen ter ere van haar. In tegenstelling tot haar zuster Shatil wordt Shagart weinig schoonheid toegedicht: zij wordt omschreven als een rottend lijk met de stank ‘van oorlog en van duizend doden’. Het is juist deze ultieme combinatie van dood en vruchtbaarheid die haar in de Shaktrahmi mythen bestempelen tot het ultieme symbool voor het leven.
Bol Kōr

Bol Kōr was een wijk in de benedenstad van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Bol Kōr was gelegen tussen de rijke Bol Tak wijk en de rivier de Inosodan. In het noorden grensde de wijk aan het Vurkann moeras en aan de arbeiderswijk Bol Hit, in het zuiden aan Bol Kura, de wijk der ambachtslieden. Ten westen van de wijk lagen de Vand Altras Ino waterwerken in de Inosodan. Daarachter lag de vruchtbare Kinodan vlakte, met in de verte de Meinefel rotsen.

Bol Kōr was voorbehouden aan de handelaren en was dan ook één van de meest actieve, drukke wijken. Hier woonden vooral de mensen met kleine bedrijven, ondernemers en winkeliers. Deels verkochten zij hun diensten en producten op de Hitestet, de marktplaats in de Inosodan, deels ook in de eigen wijk. Er bestond een drukke handel in alle steegjes en straten van de wijk. Bol Kōr was een relatief welvarende middenklasse wijk met vooral hoge, smalle huizen, langs veelal smalle, kronkelende wegen en vele kleine pleinen. De wijk werd gekenmerkt door de constante drukte op straat en het overal aanwezige geroezemoes en geroep van verkopers. De wijk had de bijnaam van 'stad zonder stilte'.

De inwoners van Bol Kōr stonden bekend als druk, praatgraag, slim en hardwerkend. Ze hadden echter ook de naam soms onbetrouwbaar en achterbaks te zijn en winst boven alles te stellen. Binnen de sociale hygiënewetten van het land, die de verschillende wijken indeelden, stond Bol Kōr op gelijke hoogte met Bol Kura als middenklassewijk. Bol Kōr kende echter een veel grotere ongelijkheid en instabiliteit dan de ambachtswijk.

Gedurende de 18e eeuw was Bol Kōr één van de wijken die zwaar getroffen werden door het 'Spook van Shobola' een beruchte moordenaar die vermoedelijk afkomstig was uit de nabijgelegen wijk Bol Hit.
Hitestet

Hitestet, of Volksplaats, was een eiland in de rivier de Inosodan, aan de westkant van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Hitestet was gelegen tussen de ambachtswijk Bol Kura en het platteland van Kinodan. Hiermee vervulde het al vroeg een rol als handelsplek en ontmoetingsplek voor de plattelandsbevolking en de inwoners van de stad. Later kwam hier ook de arme wijk Bol Min Miz bij, die zich vormde aan de westkant van de rivier. Vanuit beide kanten van de rivier werden in de 16e eeuw bruggen gebouwd die het eiland nog beter toegankelijk maakten. Vanuit de arbeiderswijken en handelswijken kwam men met de boot, of lopend langs de oever van de Inosodan naar het eiland toe. Hitestet werd hiermee de enige ontmoetingsplek tussen de door de hygiënemaatregelen van 1512 van elkaar gescheiden bevolkingsgroepen.

Officieel was het eiland enkel een marktplaats, maar in de praktijk werd het door zijn unieke situatie een waar volksforum. Zijn ligging ver van de bovenstad maakte dat de controle van de Orde der Tempeliers hier minder sterk was dan elders. Ook zorgden het beperkte aantal toegangswegen er voor dat leden van de beruchte Grijze wacht snel gespot konden worden. Hitestet werd hiermee de enige plek waar men openlijk kon spreken over godsdienst, politiek en andere zaken die gevoelig lagen in het strikte land. Hitestet was een drukke, open plek gevuld met vele kraampjes, winkels, tenten en andere tijdelijke bebouwing.
Kinodan

De Kinodan, of 'Gouden vlakte' was de graanschuur van Sodan Seligt en de Verloren landen. Kinodan was een vruchtbare vlakte ten westen van de hoofdstad, aan de Gorsodan baai. De hoeveelheid rivierslib maakte de grond zeer geschikt voor landbouw en zo werd de grond dan ook al vroeg gebruikt. Na het ontstaan van Sodan Seligt aan de oevers van de Inosodan werd Kinodan steeds meer de voedselvoorziening voor de stad. Na de machtsovername van de Orde der Tempeliers in de vroege 12e eeuw werd de macht van de stad over het platteland uitgebreid, en in de 15e eeuw werd de Kinodan vlakte officieel onder toezicht van de orde geplaatst. Dit betekende dat de landarbeiders niet langer onafhankelijke boeren waren, maar als semi-horigen werkten voor de Orde. Dit bleef zo tot de 20e eeuw, toen de sociale orde in elkaar stortte. De boeren trachten in opstand te komen, maar de snelle veranderingen in de staat zorgden ervoor dat een opstand niet meer zinvol leek, en de boeren waren enkelen van de eerste die het land verlieten.

Midden in de Kinodan vlakte lag het curieuze Meinefel, een rotsachtig labyrinth met een slechte naam, waar de inwoners van Kinodan ver uit de buurt bleven.
Furbail

Furbail is de oude stad van Hatras, de hoofdstad van Kaglas. De oude stad is gelegen aan de noordzijde van de Haraebal, tegenover de nieuwe stad die gelegen is aan de zuidoever. De oude stad is nog steeds het centrum van Hatras en herbergt vele beroemde, historische monumenten en gebouwen.

De oudste bewijzen van bewoning van de plaats die nu Hatras heet stammen uit de 27e eeuw, maar vermoedelijk werd het gebied al langer bewoond. De naam Hatras wordt echter pas voor het eerst gebruikt in 2740. Rond die tijd groeit de kleine vestiging langs de Haraebal aanzienlijk en al snel is het een bloeiende havenstad. De groeiende welvaart van de stad leidde tot grote uitbreidingen en ontwikkelingen in wetenschap en kunst. Zo werd eind 28e eeuw de stad uitgebreid met een haven en enige nijverheid aan de overkant van de baai. De periode tussen 2800 en 2950 geld als een vreedzame en zeer succesvolle tijd, en de rijkdom van handel met de buurlanden zorgde voor een economische en culturele bloei. Dit is terug te zien in de vele bouwwerken uit deze tijd in de oude stad.

Na de nederlaag van Kaglas in de Eerste oostelijke oorlog werd ten zuiden van de Haraebal de nieuwe stad gebouwd, met zijn kenmerkende moderne huizenblokken in Roshimer stijl. Tot dat moment werd enkel de naam Hatras gebruikt, maar nu werd het nieuwe stadsdeel aangeduid met Atabail, of nieuwe stad, en de oude stad als Furbail. De oude stad bleef wel het politieke en culturele centrum van de stad en behield zijn oude gezicht. De stad kenmerkt zich door lange, grote gemeenschappelijke huizen in de klassieke stijl van Kaglas, en vele tempels. De stad wordt door kruist door de Shirae en Kùrae rivieren die zorgen voor fris drinkwater.

Het hart van de oude stad is de Bailanam tempel, het religieuze centrum van het land. De tempel is gelegen aan het water, op het oudste stuk van de stad en is een belangrijke plaats voor pelgrims en nationale vieringen. Aan de noordkant van de oude stad ligt de Seicno tempel, het oudste gebouw van de stad en de zetel van de raad van ouderen, het hoogste bestuursorgaan van het land. Aan de uiterste oostelijke rand van de stad ligt het fort van Hatras, een machtig bouwwerk dat een grote rol speelde in de geschiedenis van de stad.
Mervigel

Mervigel is een fort, gelegen in de monding van de Einikuru, aan de haven van Roshimer. Het fort is gelegen op een klein rotseiland, op het meest zuidelijk gelegen punt van de stad. Het bewaakt vanouds niet alleen de stad, maar ook de toegang tot het land via de Einikuru, en de belangrijke Wao Rem baai. Een post op Mervigel is altijd een zeer gewilde eer geweest, gezien de status van het fort als beschermer van de hoofdstad, de ligging nabij alle geneugten van de stad en het lage risico op geweld. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nokiturim of Militakum. Posten op Mervigel worden vaak toegewezen aan kinderen van voorname inwoners, en een officierspost op Mervigel is een belangrijke carrièrestap voor een Senator of generaal.
Varûn

Varûn is de schepper en oergod van de Shaktrahmi. Hij is de god van het licht en oervader van alle goden en wordt gezien als een almachtige, wraakzuchtige man waarmee niet te spotten valt. In principe is hij echter één van de meer welwillende goden. Varûn is niet geneigd tot persoonlijk ingrijpen in het leven der mensen; hij is hij vooral een scheppende kracht, goed- noch kwaadaardig, die zich beweegt buiten de ons bekende wereld, tussen tijd en ruimte. Aangezien licht, vuur en zon als extreem mannelijke attributen worden gezien in de Earror Shaktrahmi is Varûn als schepper dus ook een symbool van mannelijke dominantie en scheppingskracht, iets wat de Shaktrahmi een opvallende uitzonderingspositie geeft in het pantheon der scheppingsmythen waarin de scheppende kracht eigenlijk zonder uitzondering als vrouwelijk bestempeld wordt in overeenstemming met de natuur der mensen.

Varûn is getrouwd met Varar, de godin van lucht en leven, en samen hebben zij vier kinderen: Shatil, Hasfjell, Shagart en Haseldr. Haseldr, de jongste zoon, wordt gezien als de opvolger van zijn vader, die na de definitieve eindstrijd de balans in de wereld zal herstellen. Nadat de eerste mens geboren was uit de incestueuze relatie tussen Shatil en Hasfjell was het Varûn die hem zijn krachten ontnam en achterliet op de wereld. Vanaf dat moment trokken de goden zich terug van de aarde.

Varûn heeft ook twee broers: Vahrladas en Varnoz en een zus Varhaf. De relatie tussen Varûn en Vahrladas is er één van wederzijdse afkeer en vijandigheid, en Vahrladas aast dan ook op de troon van zijn broer. Immers: in het pantheon der Shaktrahmi goden is niemand zijn plaats zeker.
Lijst van clans van het Koninkrijk der Wateren

Het Koninkrijk der Wateren kent een groot aantal clans, waarvan sommigen zeer machtig en groot zijn en anderen klein. Officieel is het Koninkrijk der Wateren een monarchie onder leiding van de Koning op het water. Dit is echter vooral een symbolische kwestie aangezien er al eeuwen geen koning meer is. Het koningschap is een middel om de culturele eenheid te bewaren en de verschillende rivaliserende clans in macht te beperken. De werkelijke macht licht bij de leiding van de verschillende clans. In sommige gevallen is dit een vrijwel onaantastbare absolute leider van de clan, in andere gevallen is de clan georganiseerd via democratische principes. In elk geval is de leiding officieel nooit erfelijk, aangezien het enkel een vervangend leiderschap is in afwezigheid van de koning. In de praktijk kennen sommige clans wel degelijk een erfelijk leiderschap.

In belangrijke gevallen kunnen clanhoofden bij elkaar geroepen worden. Dit gebeurt bijvoorbeeld in situaties van oorlog of ernstige bedreigingen. Bij deze bijeenkomsten die slechts zeldzaam gehouden worden wordt hoofdelijk gestemd en de besluiten zijn bindend. Elk clanhoofd heeft één stem en hierbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen machtige clans en kleinere clans. Een besluit tot oorlog of tot een verandering in de staatsvorm moet unaniem genomen worden. De laatste keer dat dit gebeurde was aan het begin van de Tweede zee-oorlog.

Hieronder een lijst van de voornaamste clans.

Ani

Hiri

Huka

Kāu

Marau

Mata

Motu

Ngae

Nikau

Parā

Tupi

Uā

Wai
Aslitor

Aslitor is een voormalige stadstaat en een huidige wijk in Roshimer, de hoofdstad van Kuma Rem Mer. De naam Aslitor betekent letterlijk Oostoever in de standaardtaal en is dan ook gelegen op de oostelijke oever in het noord-oosten van de stad.

Tijdens de 27e eeuw was Aslitor een onafhankelijke stadstaat, door water gescheiden van de overige stadstaatjes in de monding van de Einikuru. Midden 27e eeuw ontstonden er steeds meer spanningen tussen de verschillende stadsstaatjes die zich ontwikkelt hadden op de verschillende eilanden en de oevers van de Einikuru. De voornaamsten hiervan waren Karashimo, Kosaflum, Hebikoshi en **Aslitor**. Deze tijd staat bekend als de tijd van rivaliserende staten. Uiteindelijk was het Ancorus, de koning van Karashimo die de staten verenigde onder zijn leiding en in 2712 Kuma Rem Mer stichtte: het verenigde zuidrijk. Het regeringscentrum werd Karashimo. Om de vrede te handhaven in de nieuwe staat stichtte Ancorus' opvolger Itokus de senaat op: een samenwerkingsorgaan waarin vertegenwoordigers zaten van alle stadsdelen. Vanuit deze samenwerkende stadstaten ontstond de stad Roshimer, en gedurende de daaropvolgende eeuwen groeide het uit tot de belangrijkste stad van het land.

Aslitor groeide in eerste instantie uit tot een belangrijke havenwijk, waar veel schepen aanmeerden en veel ambachtslieden hun plek vonden. Gedurende de eeuwen verzande de oostelijke tak van de Einikuru, en kwam Aslitor steeds verder van het water af te liggen. De handel verplaatste zich naar Nishlitor, wat steeds meer uitgroeide tot de industriehaven van de stad. In Aslitor kwam veel leeg te staan en toen de stad begon te groeien trokken arbeiders naar Aslitor toe voor goedkope woonruimte. De wijk groeide snel uit tot de grootste woonwijk van de stad. Mettertijd ontstonden er nog goedkopere stadsdelen, zoals Amnis, en inmiddels is Aslitor een wijk voor de betere arbeiders en de middenklasse, die meer dan honderdduizend mensen huist.
Furseòm

Furseòm, de oude haven, is onderdeel van de haven van Hatras, de hoofdstad van Kaglas. De haven werd gebouwd laat in de 28e eeuw, aan de zuidkant van de Haraebal. De stad lag in die tijd nog volledig aan de noordoever, en men besloot om de dokken en bouwplaatsen aan de zuidkust te plaatsen waar ruimte was. Een deel van de drassige oevers werd met palen en keien gestabiliseerd en een haven gegraven aan de oostzijde van de stad, richting de zee. Ten noorden van de haven werd een lange golfbreker gebouwd van grove keien, om de schepen in de haven veilig te houden.

De haven was een groot succes en Hatras groeide snel uit tot een belangrijke handelsstad. Al snel werd de haven te klein voor de hoeveelheid schepen die aanmeerden in de stad, en in de 29e eeuw werden al plannen gemaakt om de haven uit te breiden. Begin 30e eeuw werd begonnen met de uitbreiding van de haven die de naam Ata seòm kreeg, of nieuwe haven, maar door de toenemende spanningen met het buurland Kuma Rem Mer kwamen de plannen stil te liggen en werd er geïnvesteerd in uitbreidingen van het Fort van Hatras in plaats van de haven. Toen de Eerste oostelijke oorlog uitbrak werden de plannen volledig opgegeven.

Na de overgave van Hatras en de bezetting door Kuma Rem Mer werden de plannen in afgeslankte vorm weer opgepakt, en werd de haven alsnog afgebouwd. Dit was in het belang van Kuma Rem Mer, die snel de handel weer wilde oppakken met hun verslagen buurland. Een deel van de oude industrie en dokken naast de haven werden gedurende de 30e en 31 eeuwen omgebouwd tot een nieuw stadsdeel met moderne huizen in de stijl van Roshimer. De oude haven bleef een belangrijke functie houden en is nog steeds samen met de nieuwe haven de motor van het succes van Hatras.
Centrale raad van de Orde der Tempeliers

De Centrale raad was het belangrijkste bestuurlijke orgaan van de Orde der Tempeliers, en daarmee voor het grootste deel van de geschiedenis de de facto regering van de Verloren landen. De Centrale raad kwam bijeen in een paviljoen gelegen achterin het complex wat ook de Tempel van de orde en het Paleis van de Abt bevatte. Oorspronkelijk was dit paviljoen slechts een klein bijgebouw van het paleis, maar door de eeuwen groeide het uit tot een gesloten machtscentrum.

De oorsprong van de Centrale raad is, zoals zoveel binnen de Orde, niet geheel duidelijk. Het lijkt te zijn ontstaan als overlegorgaan in de vroege 12e eeuw, om de vrede te bewaken tussen de verschillende rivaliserende fracties binnen de Orde. Van daaruit groeide het uit tot het de facto bestuursorgaan van de orde, en daarmee het land. Het aantal leden van de raad schijnt gefluctueerd te hebben door de geschiedenis heen, maar meestal lag het tussen de 50 en 100 leden.

Tussen 1355 en 1415 was er lange tijd sprake van een machtsstrijd binnen de Raad tussen verschillende fracties. Uiteindelijk was het de jonge politicus Annui die een coalitie wist te smeden van verschillende machtige fracties en zichzelf tot Abt liet kiezen. Vanuit die positie nam hij volledige macht in zijn eigen handen, en tussen 1415 en 1630 diende de Raad enkel nog als adviesorgaan van de Abten, die regeerden als koningen. Na zwak bestuur van de Abten wist de Raad in een goed georganiseerde paleiscoup de macht in 1630 weer over te nemen, en ook de gevreesde Grijze wacht werd onder controle van de raad gesteld. Gedurende de 17e eeuw werd de wacht meer ingezet in de bestrijding van de Shaktrahmi.

De raad was in de 20e eeuw echter niet in staat om de teneergang van het land te stoppen, of de migratiestromen te stoppen die op gang kwamen en zij ging ten onder met de rest van de Orde.
Militakum

Militakum is een vestingstadje in het uiterste oosten van Kuma Rem Mer. Gelegen aan de monding van de Kuroflum is het de enige militaire basis van enige betekenis in het oostelijke deel van het rijk. De naam Militakum betekent zoveel als 'soldatennachtmerrie', een toepasselijke naam gezien de extreme impopulariteit van deze bestemming. Militakum speelt een belangrijke rol in de bescherming van het Asuterum, het oostland.

Militakum is geen grote plaats, het bestaat uit een fort en een enkele straat met bewoning, veelal van militairen, hun familie en een kleine bevolking die het fort onderhouden. De plaats is gelegen op een smalle rotsrichel, uitkijkend over de monding van de Kuroflum. Het fort zelf ligt op de uiterste punt, samen met een kleine rotstempel. Vanaf deze punt loopt een smalle weg omlaag over de richel, met huizen aan beide kanten. Militakum ligt in het Kapalas moerasgebied, een zeer ontoegankelijk en gevaarlijk gebied met een slechte naam. Mede daardoor ligt het plaatsje erg geïsoleerd en het is alleen bereikbaar via een smal pad langs de kust. Vanaf zonsondergang waagt eigenlijk niemand zich meer buiten de muren van de stad uit angst voor de vele kwalijke verhalen over verdwijningen in het gebied.

Naast deze onbewezen verhalen is het klimaat in Militakum ook ongunstig en het heeft vaak te maken met zware regenbuien, hoge luchtvochtigheid, modderlawines en zeer warm weer. Daarnaast trekt het gebied door zijn moerrasige omgeving vele insecten, slangen en andere ongewenste diersoorten. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat Militakum de enige plaats van betekenis is in de wijde omgeving.
Anamtani

Anamtani, de 'vallei der zielen' is een beroemd ravijn in het noorden van Kaglas. De Anamtani werd gevormd door de rivier de Hirae, die ontspringt in het hoogland van Kaglas en na een lange weg noordwestwaards uitmond in de Fatabal baai, aan de Ijszee. Over de eeuwen heeft de rivier een diepe, smalle kloof uitgesleten in het landschap die mijlenlang is en doorloopt tot de kust. De Anamtani is smal en glad en moeilijk begaanbaar en vrijwel niemand waagt zich er. De Hirae stroomt er snel en ruig en kent vele stroomversnellingen en watervallen en de kliffen en rotsen rondom de rivier zijn glad en steil. Op zijn diepste punt is de Anamtani ruim 900 voet diep. Aan het uiteinde van de Anamtani, waar de Hirae de zee instort ligt de havenstad Bailcarrag, de enige grote stad in het noorden.

Aan de Anamtani zijn vele legenden en verhalen verbonden, van scheppingsverhalen over Omlan en Namha tot mythen over Spira, maar er zijn vooral vele verhalen over tragische ongelukken, liefdeszelfmoorden en dodelijke vetes overgeleverd. Hierdoor kreeg het ravijn zijn naam: vallei der zielen. Het bekendste van alle verhalen over de Anamtani is echter een waargebeurde geschiedenis, de vlucht van de rebellenleider Ruar aan het einde van de eerste oostelijke oorlog.

Ruar was de leider van de noordelijke legers van Kaglas, die na de vrede van Asapotum met een kleine groep getrouwen verder bleef vechten in het hoge noorden. Nadat zijn laatste mannen definitief verslagen werden in een hinderlaag aan de Hirae in 3031 wist hij te ontkomen door zijn achtervolgers af te schudden in de Anamtani. Vandaar vluchtte hij naar Bailcarrag en volgens overlevering vandaar naar de bergen van Kaneam. Het is onbekend hoe en wanneer Ruar uiteindelijk gestorven is. Volgens sommige verhalen heeft hij nog jaren geleefd onder de Kaneamísi in de bergen.

In de 32e eeuw schreef de dichter Moal een geromantiseerd epos over Ruar wat hem tot een nationale held maakte en het verhaal van zijn vlucht en ontsnapping tot één van de beroemdste van Kaglas. De Anamtani werd hiermee een populaire plaats voor reizigers en Kaglasí nationalisten.
Faklash Tsui Earro Shaktrahm

De Faklash Tsui Earro Shaktrahm (letterlijk: woorden over de kerk van de Vierde) is een anoniem geschrift uit Roshimer, toegedicht aan een monnik uit de tijd van de abt Kogo ‘de kwade’ ca. 2960. Het werk is ook wel toegeschreven aan de latere abt Hanado, maar dit is zeer onwaarschijnlijk en er is geen enkel bewijs voor deze stelling. Een andere theorie is dat het geschreven zou zijn door Akurai, een geestelijke die berucht werd door zijn mystieke teksten en de suggestie dat hij Shaktrahmi zou zijn.

   De Faklash is de voornaamste bron van informatie over de geschiedenis en het geloof van de Shaktrahmi.
Amnis

Amnis is een grote sloppenwijk in Roshimer. De naam Amnis betekent 'de stroom' aangezien de sloppenwijk natuurlijk gegroeid is in de drooggevallen rivierbeddingen van de Einikuru tussen de eilanden, die de oude wijken van Roshimer vormen.

Amnis is gelegen aan de oostkant van de stad, tussen de eilanden Kosaflum en Koapetrum, en de ooselijke oever. Van hieruit heeft de wijk zich organisch ontwikkeld richting de Hebikoshimum in het noorden en richting Karashimo in het westen. Er is nooit enig stadsplan geweest voor deze wijk en er zijn dan ook geen duidelijke wegen of pleinen. De wijk is constant in beweging en ontwikkeling. Het is een wijk van grote verschillen. De oudere delen van de wijk zijn inmiddels nauwelijks meer sloppen te noemen, maar hebben populaire uitgaansgebieden, kroegen, bordelen en danstenten. De culturele diversiteit is er enorm. Andere delen van de wijk zijn echter nog steeds arme sloppen, waar weinigen vrijwillig leven, alleen zij die nergens anders woonruimte kunnen vinden of net aangekomen zijn in de stad. Het misdaadcijfer in Amnis is hoog, maar toch wagen velen uit de rijkere lagen van de bevolking zich in de wijk. Er wordt wel gezegd namelijk dat in Amnis alles te krijgen is, waaronder een grote hoeveelheid aan illegale middelen.

Midden in Amnis ligt de hoge klif Rosupetrum, een herkenningspunt te midden van de drukte en een monument van de stad. Op Rosupetrum staat ook de verlaten vuurtoren Shimimea. De rots is een symbool van de wijk, maar tegelijkertijd jaagt hij de mensen angst aan en de meesten komen er liever niet te dicht in de buurt. Amnis heeft in zijn geschiedenis meermaals te maken gehad met grote overstromingen, niet zo gek aangezien de wijk in de oude rivierbedding is gebouwd, maar de wijk is telkens weer tot leven gekomen en uitgebreid. Er is onbekend hoeveel mensen in Amnis wonen, maar men gaat er vanuit dat het de dichtstbevolkte wijk van de stad is.
Varnoz

Varnoz of Varnos is een god van de Shaktrahmi. Hij is de jongere broer van Varûn.

Varnoz is de God van de stervende zon wordt veelal verbeeld als een oude man. Hij is één van de meer mysterieuze goden van de Shaktrahmi, en weinig is verder bekend over hem of zijn zoon Hasmogr, de jonge zon, die meestal afgebeeld wordt als een schone jonge man. Wie de vrouw van Varnoz was, of zij überhaupt ooit bestaan heeft of wat hun verhaal is, is helaas onbekend. De verhalen daarover zijn verloren gegaan. Aan Varnoz wordt weinig aandacht besteed behalve bij rituelen rondom de zonnewenden.
Marau

De Marau zijn een clan van het Koninkrijk der Wateren. Hoewel de Marau één van de kleinere clans zijn, zijn zij desondanks berucht om hun strijdlustigheid en orthodoxe religieuze visie. Veel Marau geloven nog steeds in het koningschap van Kāmoe, de legendarische Koning op het Water. Tijdens de Tweede zee-oorlog leverden de Marau een zeer waardevolle bijdrage aan de strijd tegen Kuma Rem Mer.

De Marau leven voornamelijk langs de uiterste westelijke grens van het Koninkrijk, dichtbij de dode wateren. Er is verder weinig bekend over de geschiedenis of cultuur van deze clan, en zelfs de oorsprong van hun naam is in nevelen gehuld, net als het gebied waarin zij leven. De Marau leven voornamelijk van de visserij en leiden een relatief teruggetrokken leven aan de randen van het rijk. Voor zover bekend heeft de Marau clan een democratisch systeem waarbinnen leden gezamenlijk hun leiders aanwijzen die verantwoording afleggen aan de clan.

Tijdens de Tweede zee-oorlog was er binnen de clan korte tijd sprake van een poging de clan te verenigen onder het koningschap van Hanakai, de zelfverklaarde incarnatie van de legendarische koning Kāmoe. Dit kreeg echter weinig navolging, en Hanakai overleefde de oorlog niet.