Annuszkina, Ludmiła Sokratowna

**Ludmiła Sokratowna Annuszkina** – lekarka ze szpitala w powiecie tiemnolesskim, narzeczona Borisa Olszewskiego.

## Wygląd

Annuszkina jest opisana jako wysoka, szczupła kobieta o regularnym, klasycznym kształcie twarzy, który sprawiał, że była zadziwiająco podobna do Damy z gronostajem Leonarda - ten sam szlachetny owal, wysokie czoło, delikatne półkola brwi, wytworny podbródek. Na czole miała pionową zmarszczkę, co było oznaką porywczości i drażliwości. Intensywnie mrużyła oczy, co dowodziło zdolności do natychmiastowej mobilizacji i silnej woli. Ludmiła Sokratowna była młoda i raczej ładna, ale miała odpychające spojrzenie. Miała spierzchnięte policzki, krótkie, nierówno ostrzyżone włosy oraz mocne nogi i dobrą kondycję. Mówiła ostrym, ochrypłym od papierosów głosem, który nie harmonizował z delikatnymi rysami twarzy. Annuszkina zupełnie nie dbała o swój wygląd zewnętrzny.

## Życiorys

Na lekarza uczyła się w Szwajcarii.

Podczas przemowy Borisa Olszewskiego na sali sądowej zakochała się w nim. Gdy rewolucjonista został skazany na katorgę w powiecie tiemnolesskim, Annuszkina wiosną 1906 roku przyjechała za nim i została lekarzem w szpitalu obok monasteru Ucisz Moje Serce. Piętnaście wiorst dalej była osada Szyszkowskoje z własną lecznicą, a szpital, gdzie pracowała Ludmiła Sokratowna, był raczej prywatny dla zytiackich kobiet. Nie przyjmowano mężczyzn, bo ojciec Witalij nie pozwolił, aby mniszki leczyły mężczyzn. Jednak w szpitalu tiemnolesskim było więcej lekarstw niż w lecznicy i Annuszkina była lepszym lekarzem.

Po przybyciu do powiatu tiemnolesskiego Ludmiła Sokratowna poznała matkę Fiewronię i od razu jej nie polubiła, bo przeorysza irytowała ją swoją bogobojnością. Wiosną 1906 roku podczas Wielkiego Postu Annuszkina była świadkiem ataku paraliżu u matki Fiewronii i z ciekawości ukłuła przeoryszę skalpelem, a mniszka nawet nie jęknęła, chociaż później przyznała, że poczuła ostry ból.

Około 5 sierpnia 1906 roku z tiemnolesskiego ostrogu uciekł Olszewski i przyszedł do szpitala, gdzie pracowała Annuszkina. Kobieta spodziewała się, że wkrótce do szpitala przyjdzie śledzący Olszewskiego łowczy Szugaj, więc ukryła zbiega w zytiackiej kostnicy, gdyż wiedziała, że było to jedyne miejsce, gdzie Szugaj nie wejdzie. Jakiś czas później łowczy faktycznie zjawił się w szpitalu, ale Annuszkina go przepędziła. Przyszedł również zastępca prokuratora Kłoczkow, więc lekarka przekupiła go morfiną, więc Kłoczkow wrócił do Tiemnolesska, poświadczając w raporcie, że nie znalazł uciekiniera.

Rankiem 13 sierpnia 1906 roku do szpitala zakonnice przyniosły martwe ciało matki Fiewronii. Annuszkina spisała ekspertyzę anatomopatologiczną, mimo że nigdy wcześniej nie robiła ekspertyz sądowo-lekarskich. Lekarska oceniła, że przeorysza zmarła wskutek utraty krwi, albo wstrząsu bólowego, albo najprawdopodobniej połączenia obu czynników. Wkrótce do szpitala ponownie przyszedł Kłoczkow, a Ludmiła Sokrotowna znowu przekupiła go morfiną, aby nie szukał zbiegłego Olszewskiego na terenie szpitala.

Kilka dni później zastępca prokuratora wrócił w towarzystwie Erasta Pietrowicza Fandorina. Gdy Fandorin przekonał się, że lekarka jest kobietą o twardym charakterze, początkowo udawał uległego, aby wyciągnąć od niej jak najwięcej informacji. Jednakże gdy Annuszkina negatywnie wypowiedziała się o zamordowanej przeoryszy, Fandorin nie wytrzymał i doszło między nimi do konfliktu. Kobieta wyznała, że matka Fiewronia z powodu licznych postów i niewłaściwej diety była osłabiona i miewała ataki porażenia okresowego, gdy leżała jak sparaliżowana i mogła tylko cicho szeptać. Zdaniem Annuszkinej w noc morderstwa przeorysza doznała właśnie takiego ataku, bo zabójca długo i powoli torturował mniszkę przed śmiercią, a na jej ciele nie było śladów wiązania ani prób oporu. Fandorin dowiedział się od lekarki, że do klasztoru prowadzi tylko jedno wejście przez dźwig z gondolą, a z drugiej strony wyspy jest zamknięta furtka prowadząca do Zakątku Przeoryszy, gdzie matka Fiewronia udawała się na samotną medytację. Następnie Annuszkina zaczęła się śmiać z Fandorina i wyjawiła, że wszyscy wiedzą, kto jest mordercą, nawet Kłoczkow to wie. Erast Pietrowicz zagroził Annuszkinej, że aresztują ją za ukrywanie zbiega i wywiozą stąd. Kobieta wyznała, że wcześniej przekupiła zastępcę prokuratora morfiną, aby ten dał jej spokój i dodała, że jej zdaniem zabójcą jest Szugaj, łowca wysłany za Olszewskim.

Później tego samego dnia Fandorin wrócił do szpitala, aby ponownie porozmawiać z Annuszkiną. Lekarka opowiedziała mu, że po śmierci matki Fiewronii zakonnice przestały przychodzić pracować w szpitalu, więc z braku pomocy była zmuszona odesłać wszystkich pacjentów do domów. Pani doktor wyjawiła, że przeorysza była świetną pomocą lekarską, ale była też bardzo bogobojna i świętoszkowata. Annuszkina jej nie cierpiała i uważała za fałszywą. Ludmiła Sokratowna wypytała Fandorina, co zamierza zrobić z Szugajem podejrzanym o zabicie matki Fiewronii. Erast Pietrowicz podczas rozmowy zauważył, że na terenie szpitala znajdują się dwie kostnice – dla Rosjan i dla Zytiaków, lokalnego ludu, któremu religia zabrania kontaktów z ciałami zmarłych. Erast Pietrowicz domyślił się, że Annuszkina ukrywa Olszewskiego w zytiackiej kostnicy, bo jest to jedyne miejsce, gdzie Szugaj nie wejdzie, gdyż zakazuje mu tego jego wyznanie. Detektyw zaczął podejrzewać, że pani doktor wskazała Szugaja jako mordercę, aby Fandorin się go pozbył i żeby ona mogła wyprowadzić narzeczonego z kostnicy i z nim uciec. Erast Pietrowicz powiedział Annuszkinej, że chciałby porozmawiać z Olszewskim na temat morderstwa. Wściekła kobieta przyznała, że ukrywa narzeczonego i chciała, aby śledczy zabrał stąd Szugaja, ale twierdziła, że jej ukochany nie zabił matki Fiewronii, a ona nie pozwoli, aby Fandorin się do niego zbliżył i nie powie mu, gdzie zbieg obecnie przebywa. Detektyw odpowiedział, że on już wie, iż Olszewski ukrywa się w zytiackiej kostnicy. Fandorin udał się tam, a wtedy Annuszkina zaatakowała go skalpelem. Erast Pietrowicz szybko ją ogłuszył, a następnie odbył rozmowę z Olszewskim.

Następnego dnia Ludmiła Sokratowna pojechała do osady Szyszkowskoje, aby w sklepie kupić papierosy dla swojego narzeczonego. Gdy wróciła do szpitala, nie mogła przekazać ich Olszewskiemu, bo szpital był wciąż obserwowany przez Szugaja. W dodatku w szpitalu przebywał także zastępca prokuratora Kłoczkow. Wieczorem lekarka gestem przez okno dała Fandorinowi znak, że chce z nim porozmawiać. Poprosiła, aby jak najszybciej pozbył się stąd Kłoczkowa. Kobieta wyznała, że jest w ciąży z narzeczonym i planuje razem z nim uciec. Fandorin odpowiedział jej, że nie musi się już przejmować zastępcą prokuratora i wrócił do Kłoczkowa. Annuszkina poszła prosto do zytiackiej kostnicy, gdzie odkryła, że Olszewski zniknął. Zaczęła krzyczeć, co zaalarmowało Erasta Pietrowicza i zastępcę prokuratora. W kostnicy znmaleźli liścik, w którym Olszewski napisał, że Szugaj go znalazł, więc musi uciekać. Lekarka poprosiła Erasta Pietrowicza i Kłoczkowa o pomoc. Fandorin stwierdził, że muszą odnaleźć Olszewskiego zanim zrobi to „łowca głów”. We trójkę pobiegli po bez trudu odnalezionych śladach katorżnika. Wkrótce trafili na jego martwe ciało. Zrozpaczona Annuszkina objęła zwłoki ukochanego i odepchnęła od nich Fandorina. Śledczy delikatnie ją ogłuszył, naciskając na punkt snu na szyi, aby móc zbadać ciało. Później Erast Pietrowicz ocucił Ludmiłę Sokratownę, a kobieta próbowała popełnić samobójstwo. Fandorin powstrzymał ją i przekonał, że powinna myśleć o swoim dziecku. Detektyw powiedział, żeby Annuszkina przestała być parodią mężczyzny i zaczęła być kobietą. Dodał, że nie jest ona dobrym człowiekiem, więc prawdopodobnie wychowa dziecko na swoje podobieństwo, ale istnieje szansa, że dziecko okaże się lepsze od rodziców. Kobieta ostatecznie nie zabiła się, ale jej dalsze losy są nieznane.

## Charakter

Annuszkina tolerowała tylko mężczyzn, którzy bez szemrania uznawali jej wyższość. Była klasycznym przypadkiem mizoandrii. Należało udawać słabego i można było dostać od takiej kobiety wszystko, czego dusza zapragnie. Zazwyczaj była dumna i ambitna, ale dla tego, którego kochała, gotowa była poniżyć się nawet przed wrogiem.

Ludmiła Sokratowna miała twardy charakter. Próbowała wszystkich dominować, a jeśli jej się to nie udawało, wchodziła w konflikt i słownie atakowała.

Annuszkina była eugenistką: gardziła biednym plebsem, który uważała za nawóz i gnój, z którego kiedyś mogą wyrosnąć inni, godni szacunku ludzie. Zdaniem lekarki jeśli ktoś zgadzał się żyć jak bydlę, pozwalał zapędzić się do zagrody i spętać, nie zasługiwał na lepszy los niż bydło.

Uważała, że rewolucjoniści często składają ofiarę z samych siebie dla dobra ludu, a ciemny lud wydaje tych rewolucjonistów policji. Sama Annuszkina nie była rewolucjonistką, ale twierdziła, że ludzi godnych uwagi jest na świecie niewielu i trzeba ich kultywować, jak cenny gatunek pszenicy i stopniowo powiększać areał zasiewów, aby dobrych ludzi było jak najwięcej. Jej zdaniem był to jedyny sposób, aby naprawić i udoskonalić ludzkość. Ludmiła Sokratowna uważała, że Olszewski był właśnie takim lepszym człowiekiem. Gdy kobieta zaszła w ciążę, chciała wychować ich dzieci na prawdziwych ludzi, ludzi nowej generacji.

Annuszkina uważała, że Fiewronia była świetną felczerką, ale na wskroś fałszywą. Zdaniem Ludmiły Sokratowny Fiewronia była bigotką, która musiała się stale popisywać i czuć się lepszą od innych, słodycz się z niej wylewała, a spojrzenie miała niebiańskie aż do obrzydzenia, w dodatku zadzierała nosa: nie obrażała się, cokolwiek by usłyszała, patrzyła swoimi świętoszkowatymi oczami i mówiła "Szatan zagnieździł się w pani duszy. Pomodlę się za panią." Fiewronia doprowadzała Annuszkiną do pasji.

Była pierwszą tak bardzo męską kobietą, jaką spotkał Fandorin - nie próbowała udawać mężczyzny, była całkowicie kobietą, ale jednak bez grosza kobiecości.

Często przeklinała. Paliła papierosy z aromatycznego mocnego tytoniu marynarskiego.