Wilczy księżyc

## Obsada

Głównie Heya. Rodzina Heyi, Colt i Amaya. Pod koniec Psi Patrol

## ***Uwaga!***

**To opowiadanko piszę sama! Z góry dziękuje za nie edytowanie go!**

## Prolog

**Krople spadały ciężko na ściółkę leśną. Mech lśnił w świetle księżyca. W ciepłym przyjemnym legowisku leżały dwa Wilkory. Wadera wzdrygnęła się, basior wstał. Spojrzał na nią i położył łapkę na brzuchu.**

-Crow...już czas.- powiedziała jasno- szara wadera. Przeszedł przez nią spazm bólu.

-Eya dasz radę. - pocieszał. Jednak wstał i wyszedł. -Nie długo wrócę, idę coś upolować.- rzucił i wyszedł. Z deszczyku zrobiła się jesienna ulewa.

**Ciepłe legowisko bez ukochanego wadery nie było już takie ciepłe i miłe. Wbiła łapy w ziemię, kiedy kolejny spazm przeszedł przez nią. Dyszała bardzo ciężko. Nie chcąc dawać reszcie lasu znać o sobie. Łzy popłynęły po jej kufie. Na świat przyszła biała Wilkorka. Potem w jeszcze gorszych bólach, na świat zostało wydane jej rodzeństwo. Eya czule wylizała maluchy. Obwinęła je puszystym ogonem, małe kufy przylgnęły do jej brzucha. Właśnie głowę włożył Crow w pysku ciągnął za sobą sarnę.**

-Już są.- powiedziała i odchyliłaogon. Czarny Wilkor wypuścił zwierzynę z pyska i podszedł do niej dając jej liźnięcie w twarz. W jego oczach widać było miłość do niej i maluchów.

-Jak je nazwałaś?- spytał.

-Samczyk to Noah. Szara będzie zwać się Ivy, a ta biała będzie to Heya.- rzekła wskazując na nie ogonem, po czym znów nim je otoczyła.

-Piękne imiona.- pochwalił. Zza chmur wyłonił się krwawy księżyc.

## Rozdział 1

**Maluchy roiły się w legowisku. Heya słuchała opowieści matki o tym, jak to musieli ona i Crow, przenieść się w czasie. Oraz potędze siły jej rodu. W piersi czuła narastającą radość i dumę ze swojej rasy. Do legowiska zajrzał ojciec szczeniaków.**

-Kto chce dziś nauczyć się polować?- zapytał z uśmiechem. Małe Wilkory od razu doskoczyły do niego i okrążyły wesołym kółkiem.

-JA!

-JA!- przekrzykiwało się jedno przez drugie. Crow zaśmiał się i opatulił je ogonem, po czym ruszyli. Doszli na leśną polanę. Czarny Wilkor przycupnął, pokazując jak powinno zacząć się polować. Heya podążyła za nim. Szło jej dość dobrze. Udało upolować się jej nawet pierwszą zdobycz.

-To nie fair, Heya oszukiwała.- warknął Noah, rzucając starszej siostrze wyzywające spojrzenie.

-Wcale, że nie! To nie ja siedziałam i nic nie robiłam!- warknęła biała wadera. Udał, że nie słucha. Suczka najeżyła się, zostawiła zwierzynę. Wywróciła brata. Dwa małe Wilkory turlały się po ziemi. Z lasku sosnowego na polankę wybiegł Crow. Jednym susem doskoczył do niech, rozdzielając walczącą dwójkę.

-O co poszło?- warknął do nich.

-Noah zaczął, mówiąc, że nie złapałam zwierzyny fair! Głupi futrzak!- syknęła Heya, posłała mu pogardliwe spojrzenie.

-Noah czy to prawda to co powiedziała?- spytał się czarny basior.

-Tak...I?!- rzucił wyzwanie maluch. Ojciec posłał mu miażdżące spojrzenie. A potem jego siostrze. Biała wadera spuściła spojrzenie na swoje łapy. Niebo przykuły ciemne deszczowe chmury. Powoli z nieba zaczął padać deszcz.

-Idziemy.-zarządził krótko i zwięźle Crow. W pysk wziął zwierzynę i puścił się biegiem przed siebie w kierunku legowiska. Jego potomstwo zrobiło to samo.

**Im bliżej legowiska było tym deszcz przybierał na sile i był gęstszy. Z daleka widać było ich matkę czekającą w wejściu na nich. Wbiegli do niego z impetem i się otrzepali rozbryzgując tysiące kropel bo ziemianach ścianach. Heya wskoczyła w głąb na wygodne, mchowe posłanie. Stała a jej złociste oczy błyszczały radością. Ogon machał na wszystkie strony.**

-Gratuluje moje maleństwa.-chwaliła swoje szczeniaki Eya.

-Było mega! Tata nas uczył jak polować!-mówiła biała wadera. Tymczasem deszcz zaczął nieźle lać, nawet chwilami przy mocnym podmuchu wiatru zacinał w stronę legowiska. W końcu zmęczenie dało zza wygraną, szczenięta ułożyły się na wygodnym posłaniu i odpłynęły w błogą krainę snu.

* Zmiana sceny

**Heya wyskoczyła następnego dnia z legowiska. Lądując w kałuży. Maleńka wilczyca zamrugała oczyma w zdziwieniu i otrzepała futro. Łapki i brzuch miała całe mokre. A jesienny deszcz zaczął lać powodując ochłodzenia.**

-Heya!-zawołała ją jej mama. Biała wadera odwróciła się w stronę legowiska. -Wracaj tu maluchu, pada deszcz a Ty jesteś mokra. Nie chcesz zachorować, prawda?-mówiła z miłością i w jej tonie głosu i oczach.

-Oo...okey. Idę mamo!-zawołała suczka biegnąc w stronę legowiska. Jej rodzeństwo spało wtulone w mamę. Mała biała wadera usiadła między łapami jej mamy. Napotykając swoim radosnym spojrzeniem, spojrzenie pełne miłości oczu jej mamy. Wkrótce jej mama zaczęła ją wylizywać. Heya tym razem nie szarpała się. Było tak ciepło...

**Wkrótce skończyło się wylizywanie, a deszcz zaczął padać na całego. Teraz o wyjściu na dwór nie było nawet najmniejszej mowy!**

-Opowiadałam Ci o naszych przodkach?-spytała Heyę jej mała. Heya pokręciła energicznie głową i szybko usiadła i spojrzenie wyrażało, że suczka jest ciekawa to usłyszeć. -Kiedyś mieszkaliśmy zupełnie gdzie indziej...wiele tysięcy lat temu rywalizowaliśmy z tygrysami szablozębnymi.

-Tygrysami szablozębnymi?-powtórzyła zaskoczona Heya przekręcając jej głowę na lewy bok. Jedną brew w zdziwieniu uniosła do góry. -Co to?-dodała pytając jej mamę. Eya, matka wadery zachichotała.

-Pradawne dzikie koty. Były dużych rozmiarów, z ich szczęk wystawały dwa duże kły. -opowiadała jej mama, próbując jak najlepiej wytłumaczyć wygląd pradawnych zwierząt.

-Brr...musiałby być straszne i niebezpieczne...-wzdrygnęła się biała wadera.-Mamo, ale tu nie znajdą nas tygrysy szablozębne?-spytała z przestrachem Heya wtulając się bardziej w jej mamę.

-Oczywiście, że nie. Ich tutaj nie ma. Z ojcem mieliśmy zdolność przenoszenia się w czasie. Gdy dowiedzieliśmy się, że powoli jest nas coraz mniej i niebezpiecznie. Spokojnie maleńka zawsze będę tuż obok Ciebie, nawet jak mnie nie widzisz.-obiecała mama Heyi. Schyliła jej głowę by polizać z całą miłością swoją córkę po łebku. -Wiesz, tam nadal jest Twój kuzyn. Ipsilon, może kiedyś uda się Wam spotkać.-dodała.

-Woow! Mamy kuzyna?-ucieszyła się biała Wilkorka i podskoczyła do góry. Po czym ziewnęła.

**Deszcz szumiał kojąco na dworze zostawiając na trawie blisko legowiska coraz więcej kałuż. Leśna polanka otoczona w pewnej odległości sosnami i świerkami wydawała się jak cicha oaza dla rodziny. Wkrótce w wejściu z dużą ilością zwierzyny pojawił się Crow.**

 -Crow!-ucieszyła się Eya i zamerdała ogonem.

-Tata!-podskoczyła Heya biegnąc w kierunku swojego taty. Zamieszanie wybudziło resztę rodzeństwa suczki.

-Tato!-ucieszyli Ivy i Noah. Podbiegli wraz ze swoją siostrą i merdali ich ogonkami.

-Witajcie maluchy! Patrzcie co dla Was i Waszej mamy upolowałem.-powiedział czarny jak smoła Wilkor o żółtych oczach odznaczających się na tle jego futra. Upuścił zająca, kuropatwę,królika, przepiórkę oraz łososia na ziemię. -Wybierajcie co chcecie.-polecił.

**Eya wstała z mchowego legowiska i wybrała łososia popatrzyła z wielką dumą i miłością na jej partnera. Potem dalej wróciła na legowisko i zaczęła jeść. Noah pochwycił przepiórkę i powoli zaczął ją** **pałaszować. Ivy wybrała kuropatwę, gdy wzięła ją do pysia była znacznie większa od jej głowy. Młoda wadera ledwo co doszła na miejsce by usiąść i pożywić się. Heya zaś miała problem z wyborem, przekręciła głowę na prawo i patrzyła chwilę. Po chwili zastanowienia wybrała królika. Ojciec zaczął jeść zająca. Białej waderze bardzo smakowało świeże upolowane mięso. Strzygła jej uszyma podczas jedzenia. Kończąc wylizała nawet kości po czym oblizała swój pysk. Noah, Ivy oraz Heya położyli się obok ich mamy, Crow postanowił położyć się blisko swoich szczeniąt z drugiej strony. Ucięli sobie drzemkę do wieczora. Gdy się przebudzili było już ciemno, a zza chmur wyglądał księżyc. Eya wstała i wyszła na dwór. Odwróciła głowę a jej spojrzenie zachęcało szczeniaki by poszły zza nią. Jako ostatni wyszedł ich ojciec. Odległe gwiazdy migotały blisko białego księżyca. Patrząc na nie Heya odczuła głęboką tęsknotę za czymś czego w swoich krótkim dotychczasowym życiu. Nagle Eya podniosła pysk do góry i zawyła. Do wycia przyłączył się Crow dwa Wilkory wyły. Wyglądało to zachęcająco dla szczeniaków. Samo słuchanie tego śpiewu wyrażało pradawną chęć do przyłączenia się. Ivy jako pierwsza podniosła pysio i zawyła. Potem Noah zadarł jego głowę do tyłu i zaczął wyć. Na końcu zawyła Heya. Czuła jak serce w jej piersi bije radośnie a także wzywa go melancholia. Coś co ciężko opisać. Na chwilę zamknęła oczy wyjąc wraz z rodziną w pieśni na wiele głosów. Gdy otworzyła księżyc i gwiazdy niemal wzywały ją do siebie by pobiec po na wpół gwieździstym nieboskłonie. Przez chwilę miała wrażenie, że gwiazdy wyglądają jak głowy dawnych Wilkorów których życie dawno temu minęło...Chmury zakryły księżyc toteż Eya przerwała wycie wraz z partnerem. Szczenięta podążyły za rodzicami.**

 -Woow! To było piękne!-zachwyciła się Ivy unosząc łapę do góry. Eya tylko ciepło uśmiechnęła się.

-Wracajmy do legowiska.-poleciła mama wszystkich szczeniaków schylając jasnoszarą głowę w wejściu.

-Podobało się?-zapytał Crow wstając.

-Bardzo!-pokiwał głową Noah i wyprężył pierś do przodu idąc dalej.

-Tak...-odrzekła Heya i jeszcze raz odwróciła się zza siebie na niebo by ujrzeć oczy pradawnych Wilkorów, ale ich już nie było...Weszli do jaskini, po czym ułożyli się spać.

**Zasypiając Heya miała w uszach pieśń, której pradawne brzmienie obudziło ducha jej rasy...**

* Zmiana sceny zawiej liści

**Od wspólnego wycia w ową jesienną noc minęło dwa miesiące. Zanim słońce zdążyło wstać, granatowe chmury zakryły niebo. Z nich zaczął padać śnieg. Przez jakiś czas padał bardzo obficie. Po wschodzie słońca opad nadal nie ustawał. Heya przebudziła się wraz z jej rodzeństwem. Zamrugali ich oczyma gdy zauważyli, że od strony wejścia bije jasne niż zazwyczaj światło.**

-Ale jasno!-rzekła Ivy odwracając głowę w bok i podnosząc łapę w górę.

-Co to białego?-zapytał Noah przekrzywiając głowę na bok.

-To jest śnieg.-rzekła czule Eya patrząc na jej szczeniaki.

-Śnieg?-powtórzyła Heya i zamrugała zdziwiona oczyma. -Co to?-dopytywała, ciekawość rosła nie tylko w młodej waderze ale także i jej rodzeństwie, które usiadło obok ich siostry. Każde z nich wpatrywało się w matkę.

-Pojawia się zimą. Jest zimny i biały. Chcecie wyjść na dwór zobaczyć? Ale musicie mi obiecać, że będziecie się mnie słuchać i nie uciekać. Możemy wyjść tylko na chwilę byście zobaczyli. Niebo jest ciemne, zatem może być śnieżyca.-wyjaśniała jej szczeniętom Eya patrząc się na nie. Młode Wilkory skinęły głowami na znak zgody.

**Eya szła na przedzie sznurka szczeniaków, one szły zza nią często wychylając głowę zza łap matki by lepiej zobaczyć śnieg. W końcu wyszli z legowiska. Drzewa dookoła polanki były całe ośnieżone tworząc inny krajobraz. Ivy skoczyła radośnie na śnieg, jednak wkrótce potrząsnęła łapą gdy poczuła jego chłód.**

-Zimny!-wzdrygnął się Noah, stojąc z łapami w śniegu i odwracając głowę w stronę siedzącej matki w wejściu do legowiska. Heya skoczyła na jej siostrę i obie wadery zaczęły ganiać się po polance bawiąc w śniegu. Nagle najstarsza z nich zniknęła, zostawiając Ivy na środku polanki zdezorientowaną wraz z Noah. Nagle dwa szczeniaki zostały wywrócone.

-Ha ha ha! Mam Was!-zachichotała Heya przytrzymując obiema łapami rodzeństwo. Oba szczeniaki zachichotały, szamotały się chwilę i wyrwały spod łap.

-Masz świetne futro do śniegu. Gdy będziesz starsza żadna zwierzyna Ci nie ucieknie.-pochwaliła ją szara młoda samica Wilkora siedząc w śniegu. Jej oczy błysnęły z radości.

-Tja...w przeciwieństwie do mnie! Ja mam czarne i będę widoczny.-lekko mruknął niezadowolony Noah, jednak próbował pod koniec lekko rozładować atmosferę lekkim żartem. Wtem Eya zastrzygła uszami, patrzyła się w głąb lasu zza szczeniakami. Heya, Ivy i Noah zbili się w ciasną grupkę widząc niepokój matki.

**Szczeniaki lekko cofnęły się do tyłu w stronę legowiska. Zobaczyli jak ich matka strzyże uszami. Zatem oni także próbowali wychwycić dźwięk. W oddali dało się słyszeć lekkie poszczekiwanie. Szczeniaki spanikowały i podbiegły chowając się zza matkę. Wiatr zawiał mocniej, powodując że śnieg zaczął sypać bardziej obficie.**

-Co to za dźwięk?-zapytała Heya patrząc jej złotymi oczyma na mamę. W lewym oku kawałek tęczówki miała brązowy kawałek.

-To? Psy.-odpowiedziała krótko ich matka.

-Psy?-powtórzyły chórem szczeniaki. Jasno-szara wadera pokiwała głową po czym ruszyła swoich pociechom z wyjaśnieniem.

-Są mniejsze od nas, są krewnymi Wilków tak jak my. Zatem mamy wiele pokrewieństwa. Podobno w okolicy jest wybrzeże chyba zwane...co to było...Zatoka Przygód jakoś tak. Ponoć psy tam pomagają i ratują. Wiem to z opowieści Waszego ojca, był w tamtejszym lesie.-tłumaczyła Eya owinęła jej ogon wokół łap. Potem spojrzała z niepokojem w ciemniejące niebo. -Gdzie jesteś Crow?-zapytała cicho samą siebie. Potem z ponowną pewnością w głosie poleciła szczeniakom. -Wejdźcie do środka już. Będzie mocniej padać.

**Heya i jej rodzeństwo pokiwali głowami. Weszły na ich posłanie. Eya siedziała jeszcze trochę w wejściu dopóki nie dało się słyszeć chrupania śniegu. Nadchodził ich ojciec z zwierzyną. Jasno- szara samica Wilkora westchnęła z ulgą.**

## Rozdział 2

**Heya siedziała przed wejściem do legowiska na grubym śniegu wraz z jej rodzeństwem. Nagle nocne niebo przeszyło zielonkawe światło wymieszane z fioletowym. Biała wadera przykuła jej spojrzenie na tańczące światła po niebie.**
-Szczeniaki, to jest zorza polarna. Zazwyczaj tu nie występuje, ale raz na jakiś czas można ją zobaczyć.-tłumaczyła szczeniakom Eya. -Nasi przodkowie mieli zwyczaj, że po pierwszej zorzy polarnej szczenięta zaczął ćwiczyć walkę. Wtedy mieszkali gdzie indziej gdzie było więcej. -tłumaczyła.

**Heya przykuła jeszcze wielką uwagę do zachwycającego widowiska. Czuła jak mogłaby biec wraz z nim po niebie. Wtedy dwa światła uniosły się wyżej i pojawiły dwa wilki. Jeden był fioletowy drugi zielony. Podniosły przednią łapę do góry i zniknęły. Biała wilczyca zamrugała oczyma z zachwytu, który ugrzązł w jej piersi. Odwróciła głowę by spojrzeć czy jej rodzina to widziała, ale oprócz szczęścia na ich pyskach nie widziała malującego się zachwytu, który świadczył by o tym, że widzieli to co ona. Westchnęła smutno. Wtem rozległ się spokojny, ciepły głos:**

-Wszystko w porządku maluchu

**Heya odwróciła głowę. Spojrzenie jej żółtych oczu napotkało pełne łagodności spojrzenie oczu swojej mamy, które lśniły jak dwa bursztyny.**

-Tak.-pokiwała głową Heya, wstała i podeszła kawałek do jej mamy przez skrzypiący pod łapami śnieg. Pyszczkiem przytuliła się do łapy jej mamy. Poczuła liźnięcie między uszami. Powoli na niebie zaczęły pojawiać się chmury, a z nich najpierw powoli zaczął padać śnieg. Intensywność opadu rosła z czasem.

-No maluchy i Crow wracamy do środka.-zarządziła Eya. Noah stanął w śniegu rzucając zawiedzione spojrzenie swojej mamie. Potem popatrzył na swojego ojca, który zlewał się na tle ciemnego tła lasu. Jedynie płatki śniegu, które opadały na niego oraz bystre żółte oczy świadczyły, że siedzi tam Wilkor. Ten pokręcił głową i popchnął syna pyskiem.

**Weszli do legowiska. Noah skoczył na Heyę i w zabawie ugryzł ją za ucho. Suczka zachichotała, po czym obracając się powaliła brata. Zaczęli się turlać po podłożu. Siostra dwóch szczeniaków przybrała pozycję zachęcającą do zabawy, po czym włączyła się do kotłowaniny. Biegali po legowisku z radosnymi szczeknięciami. Po nawet długim czasie odczuli zmęczenie, po czym zasnęli blisko siebie i swoich rodziców zwinięci w kłębek. Śnieg dalej padał monotonnie...Heya zamrugała oczyma. Obudziło ją zimno wpadające ze strony otworu oraz wycie wiatru. Na tle niebieskoszarego nieba przebiegały szybko płatki śniegu. Nie było widać nawet drzew. Cała nora pogrążona była w ciszy, co powodowało, że wycie wiatru było przerażające dla małej samiczki Wilkora. Wstała cicho, aby nie obudzić nikogo. Następnie podeszła kawałek i położyła się na drugim płacie mchu. Łapy podwinęła pod siebie.**

-To zamieć śnieżna. Nie wychodź na zewnątrz.-odezwał się w miarę niski głos. Heya odwróciła się i zobaczyła jej tatę, który podszedł do niej. Ogon położył na barkach córki co dodało jej ciepła. -Wiem, to wycie wiatru brzmi przerażająco. Jak mam być szczery to sam się bałem tego odgłosu gdy byłem mały.

-Naprawdę?-spytała się swojego ojca zaskoczona faktem Heya, ten pokiwał głową. Zamieć była jeszcze gorsza, wszystko na dworze było białe. Płatki śniegu wpadały do środka legowiska.-Nie zasypie nas?

-Myślę, że nie.-odpowiedział swojej córce ojciec. Mała samica Wilkora wzdrygnęła się, słysząc słowo "myślę". Wycie wiatru stało się monotonne, co zaczęło usypiać Heyę. Czuła jak głowa opada jej nie dół, mimo to nie chciała zasnąć. Bała się, że jak zaśnie to nie zauważy, że śnieg przysypał wejście. Ukryła małe ziewnięcie chowając pysk w futrze na klatce piersiowej.

-*Jak to będzie gdy opuszczę dom?*-zastanawiała się po czym położyła pysk na kawałku mchu. Patrzyła jak kolejne płatki.

* Zmiana sceny

**Od tamtego momentu dzieci Crow'a i Eyi urosły dość dużo. Były teraz wczesnymi nastolatkami. Już wtedy zaczęły zaznaczać się ich długie potężne łapy oraz masywne barki. Siedzieli na leśnej polance skąpanej w blasku letniego słońca. Ptaki śpiewały na gałęziach drzew, a leśne powietrze wypełniało nosy zgromadzonej piątki Wilkorów.**

-Dziś po raz pierwszy nauczycie się podstaw walki.-ciągnęła ze spokojem Eya, mówiła jasnoszara wadera. Ogon owinęła wokół swoich łap, a jego czubek drgał z radości. Zachwycone rodzeństwo popatrzyło na siebie.

-Najpierw zaczniemy od omówienia podstawowych technik. Następnie przejdziemy do pokazania ruchów, które będziecie trenować.-dopowiedział po swojej ukochanej Crow. Wesołe wycie rozległo się po oznajmieniu planu na trening przez ojca trójki Wilkorów. Wilk odchrząknął po czym zaczął mówić o technikach walki.

* Zmiana sceny

**Krwawy księżyc będący w pełni unosił się w najwyższym punkcie na nieboskłonie. Wokół niego migotało niezliczone biliony gwiazd. Światło jakie rzucał było dość słabe, a tam gdzie docierało dawało krwawą poświatę. Przebijała się ona między świerkami na białe połacie śniegu. Na większej leśnej polanie posiłku szukała grupa saren z potężnym jeleniem na czele. Między cieniami przesuwały się masywne, wysokie sylwetki. Każda z nich wtapiała się w otoczenie. Samiec Wilkora przycupnął w lesie, gdzie dzięki gęstemu zalesieniu stał się ze swoim czarnym futrem niewidoczny. Szara wadera przeskakiwała między głazami, które maskowały jej futro. Zaś biała skradała się w śniegu. Byli to Heya z jej rodzeństwem, w pełni już wyrośnięci. Dzień wcześniej okolicę legowiska rodziny białej Wilczycy zaatakował potężny niedźwiedź. Heya pamiętała całe zdarzenie bardzo wyraźnie. Począwszy od rozmowy z matką i siostrą przed wejściem oraz atak niedźwiedzia, który zaatakował leżącego w śniegu Noah. Siostry oraz ich brat dzielnie stanęli do walki atakując agresywnie oponenta. Ivy wślizgnęła się pod jego brzuch gryząc przeciwnika w łapy a nawet raniąc podbrzusze. Heya wskoczyła na plecy próbując ugryźć przeciwnika w kark. Ten jednak stanął na dwóch łapach z potężnym ryknięciem. Spadła, śnieg na chwilę zasłonił jej oczy oraz nos. Usłyszała tupnięcie, podnosząc głowę widziała jak przeciwnik idzie w jej stronę. Z boku jednak na ratunek siostrze i córce przyszło rodzeństwo oraz rodzice Heyi. Gdy wstała potrząsnęła głową i ponownie wskoczyła w wir bitwy. Po czasie niedźwiedź opadł na ziemię. Zostało to potraktowane jako sprawdzian umiejętności bitewnych młodej trójki. Teraz musiała się skupić na polowaniu. Był to ostatni test jaki musiała wraz z jej bratem i siostrą przejść. Wiedziała, że jej rodzice obserwują ich. Mimo to dobrze ukryci nie ujawniali się. Zauważyli jak dobrze zbudowana łania oddala się od grupy kulejąc. Heya popatrzyła się w stronę jej siostry, która krótko kiwnęła głową. Z mroku lasu błysnęła para bursztynowych oczu.**

-GRRAH!-wyskoczył z cieni Noah, lądując rozbryzgał śnieg na boki. Heya z warkotem wyskoczyła z ukrycia dołączając do pościgu. Czuła podekscytowanie, które łaskotało ją w łapy. To dodawało jej sił do dalszego biegu. Wiedzieli, że muszą zagonić ją w stronę głazów, gdzie Ivy ma zadać śmiertelny cios. Zbliżali się coraz bardziej w kierunku skał. Heya wymieniła spojrzenia z bratem. Ten uśmiechnął się i przyspieszył. Biała Wilkorka nie dała za wygraną, po czym także przyspieszyła. Sarna opadała na siłach. Dwójka młodych Wilkorów musiała zwolnić. Byli tuż tuż przy głazach. Zza rogu wyskoczyła Ivy, która zadał finałowy cios.

-Ale to było super! Ten pościg! Te emocje!-chwaliła Heya z odstępami między zdaniami. Cały czas ziała ciężko, mimo to stała z dumnie wyprężoną piersią. Rodzeństwo pokiwało zgodnie głowami. Wtem z boku rozległo się wściekłe fuknięcie. Młode Wilkory odwróciły głowy z cieni w ich kierunku biegł jeleń. Masywne poroże miał skierowane na wilki.

-W nogi!-zarządziła odwrót Ivy, która skuliła lekko ogon.

-Ale co z zwierzyną?!-zapytał się zawiedziony Noah, będąc gotów aby wziąć martwe zwierze ze sobą. Heya wiedziała, że jedno i drugie ma racje. Musiała podjąć decyzje. Ale jaką? Jeleń był coraz bliżej, zatem serce waliło jej mocniej.

-Bierzemy zwierzę i uciekamy.-oznajmiła z pełną powagą wadera. Podskoczyła do szyi zwierzyny biorąc ją. Rodzeństwo pomogło jej nieść. Zaczęli biec przez siebie. Siły szybko się zużywały. Wiedzieli, że długo tak nie pociągną. Wtem z boków usłyszeli przeciągłe wycie.

**Jeleń przystanął przestraszony, po czym rzucił się do ucieczki. Każde z nich wiedziało, że to było wycie Wilka. Z boków wyskoczyły dwa potężne Wilki. Zbyt wysokie i masywne aby można je nazwać było zwykłym Wilkiem. Westchnęli z ulgą rozpoznając zapach ich rodziców.**

-Brawo!-pochwaliła swoje szczenięta ich matka. Podeszła do każdego z nich kładąc pyszczek na ich głowach. Na pochwałę cała trójka wymieniła między sobą bardzo zadowolone spojrzenia, po czym wypięło dumnie piersi do przodu.

-Dzięki za pomoc w odpędzeniu jelenia.-podziękowała Ivy, Noah oraz Heya pokiwali głowami na znak zgody ze słowami ich siostry. Crow uśmiechnął się i dopiero teraz rozluźnił nadal spięte barki. Głową dał znak by ruszyli w stronę legowiska.

* Zmiana sceny

**Heya delektowała się zwierzyną, która była zarazem dobrze zdanym egzaminem z technik łowieckich. Mimo tego coś nie dawało jej spokoju. Już od dłuższego czasu planowała opuszczenie domu. Chciała poznać świat, co kryje się za ich lasem. A w głębi duszy liczyła, że może nawet spotka swojego kuzyna. Czuła, że dłużej tak nie może żyć. Nie chciała jednak psuć nastroju uczty. Wstrzymała się z nowiną do samego końca. Noah oblizał kość. Każdy był najedzony do syta. Heya westchnęła bardzo ciężko po czym wstała. To przykuło uwagę jej rodziny, która skierowała spojrzenia swoich oczu na nią.**

-Wiecie, że Was zawsze będę kochać, prawda?-zaczęła ciężkim głosem.

-Pewnie.-odrzekła chóralnie cała czwórka. Heya uśmiechnęła się na taką odpowiedź, mimo to spowodowała ona u niej jeszcze większy smutek. Chciała bardzo poznać świat, ale z drugiej strony nie chciała opuszczać je bliskich.

-To dobrze...chcę podziękować Wam za wszystko, za to, że zawsze mogłam na Was liczyć...Mamo, tato-dziękuje za całą wiedzę przekazaną mi. Oraz Noah i Ivy- dzięki za wspólne chwile. Naprawdę byliśmy zgranym rodzeństwem, oprócz okazjonalnych sprzeczek. Ale komu się nie zdarzają?-ciągnęła biała samica Wilkora.-Tak czy owak...um...ja...um...jakby to powiedzieć...-mówiła, czuła jak wszystkie słowa ciążą jej na żołądku oraz utykają w gardle.-*Świetnie! Nie powiem tego. Nie jestem w stanie!*-pomyślała.-Um...odchodzę.-wydusiła z siebie.

**Rodzeństwo wadery oraz jej rodzice zamrugali zdziwieni. Potem Noah jako pierwszy zaczął się śmiać. Jego reakcja ukuła prosto w serce waderę. W jej głowie mignęło pytanie:"*Czego on się śmieje?*".**

-Dobre! Przez chwilę obawiałem się, że żartujesz.-mówił Noah bijąc prawą przednią łapą o ziemisty grunt.

-Ale ja nie żartowałam...mówiłam serio...-odparła z bólem Heya, spojrzenie skierowała w bok słysząc jak śmiech brata urywa się nagle.

-Heya! Ty nie możesz!-rozległ się żałosny krzyk Ivy, to spowodowało, że serce Heyi podeszło jej do gardła, a całe zaciskało się coraz mocniej z rozszarpującego smutku.

-A co z nami?-zapytał Noah z dużym zawodem w jego bursztynowych oczach. Opuścił głowę w dół. Wiedziała, że jego boli to tak samo jak Ivy. Potem widziała pełne rozpaczy spojrzenie matki. Nie mogła tego znieść.

-Wybaczcie mi...to nie oznacza, że Was nie kocham...po prostu chce poznać świat...a kto wie...może nawet spotkać Ipsilona...-mówiła z smutkiem w głosie Heya, na chwilę z lekkim zatrząśnięciem się głosu. Teraz słyszała dudnienie jej serca w uszach.

-Ech...nie ma nic do wybaczania. Zawsze byłaś wolnym duchem. Twoje odejście nie oznaczy, że przestaniemy Ciebie kochać, prawda?-odpowiedziała jako pierwsza matka wadery, która spojrzeniem swoich zawsze ciepłych oczu owinęła swojego partnera i dwójkę pozostałych szczeniąt. Ci skinęli głowami bez chwili wahania.

**Teraz Heya poczuła rozprowadzające się ciepło oraz ulgę po jej ciele. Podeszła do ojca, z którym pożegnała sie najpierw. Nosem dotknęła jego czoła, potem pożegnała się z jej mamą, bratem i siostrą. Cała czwórka życzyła jej wszystkiego dobrego. I mimo szczerej miłości w ich oczach widać było smutek. Heya skinęła głową w podziękowaniu wyskoczyła z legowiska, po czym pomknęła przed siebie. Czuła jak zimny wiatr muska jej futro. Zatrzymała się na skraju polany, patrząc na otwór w norze. Z niego wyszły cztery potężne sylwetki. Biała Wilkorka zadarła swoją głowę do tyłu po czym zawyła przeciągle. Chwilę później rozległy się smutne wycia. Gdy umilkły Heya pobiegła w ciemny las.**

## Rozdział 3

**Nastała już wiosna. Heya spacerowała po leśnej polanie otoczonej dębami, a także sosnami. Słońce świeciło na jej pysk. Gdzieś w oddali usłyszała szelest liści i odgłos łap. Na początku nic sobie z tego nie robiła. Ale zaczęły się zbliżać. Heya zastrzygła uszami. Nagle spomiędzy drzew wyszła samica Wilkora, a za nią dobrze zbudowany, szaroniebiesko- biały niebieskooki basior, tej samej rasy. Jego wzrok napotkał jej obydwie stanęli jak wryci. A Heya poczuła ciepły powiew wiatru. Serce jej przyspieszyło i zaczęło dziwnie bić. Nie mogła oderwać wzroku od basiora. A na samą myśl o nim robiło jej się ciepło.**

-Hej!-zawołała nieznajoma wadera. Heya nawet nie zauważyła, gdy tamta stała tuż obok niej.-Jesteś tu nowa? Jak masz na imię?-pytała. Wyglądem była bardzo podobna do basiora, jednak była w jaśniejszych odcieniach.

-Powiedzmy. Wędruje. Jestem samotnym Wilkorem. A moje imię to Heya, a Twoje?-spytała się wadera patrząc na chwilę na nieznajomą.

-Ja jestem Amaya! A to mój starszy brat-Colt.-przedstawiła basiora wskazaniem ogona Amaya. Heya uśmiechnęła się do obydwojga, szczerym szerokim uśmiechem. Jednak najbardziej kierowała spojrzenie w stronę niebieskookiego basiora.-Um...Heya bo mówiłaś, że jesteś samotniczką, jeśli chcesz możesz nam potowarzyszyć. Ale wiem, że możesz się nie zgodzić, ale nie martw się uszanujemy Twoją decyzję, co nie Colt?-mówiła Amaya po czym spojrzała na swojego starszego brata.

-Tak.-pokiwał głową basior, jednak w oczach zajarzyła się iskra smutku, który wychwyciła tylko jego młodsza siostra.

-Ojej! To miłe z Waszej strony. Hm...czemu by nie? Tak naprawdę to jestem samotniczką, bo postanowiłam opuścić dom w poszukiwaniu przygód. Przyda się czyjeś towarzystwo, a w szczególności innych Wilkorów.-odpowiedziała namyślając się Heya, jej puchaty biały ogon machnął na boki.

**Amaya spojrzała się bardzo radośnie na Colta, starszy brat odwzajemniał jej spojrzenie. Jako pierwszy odwrócił się przodem kierując się w stronę linii drzew. Odwrócił głowę do tyłu po czym radośnie zapytał:**

-Idziemy?

**Obydwie wadery pokiwały energicznie głowami, po czym Colt puścił się biegiem, a one zanim. Mknęli przez las, plamy słońca opadały na igły leżące na podłożu. Zadowoleni biegli przed siebie. Czasem wbiegali po niewielkich pagórkach, które porastały także sosny. Zbiegając przyspieszali tempa. Po drodze napotkali parę niewielkich rowów, które przeskoczyli. Co chwila wymieniali się spojrzeniami. Heya była zachwycona biegiem oraz jej nowymi towarzyszami. Colt przyspieszył.**

-HEJ!-zawołała ze śmiechem Amaya, zrobiła ostry zakręt by nie wpaść na wysoki pień sosny, po czym zaczęła doganiać brata. Heya włożyła dużo starań aby dogonić biegnącą przed nią dwójkę rodzeństwa.-Uważaj na korzenie braciszku!-powiedziała z lekkim uśmiechem na pyszczku, lekko mrużąc oczy. Głowę miała zwróconą w stronę biegnącego po jej prawej stronie Colta.

-Będę!-odpowiedział jej z radosnym okrzykiem biało-szaroniebieski basior, wtem jego łapa potknęła się o wystający korzeń rosnącej sosny. Wywrócił się z impetem, a dolną szczęką upadł na ziemię. Heya przyspieszyła, po czym podeszła do niego pytając ze zmartwieniem i troską:

-Nic Ci nie jest?

-Nie...-odpowiedział Colt podnosząc głowę. Mrugał trochę, po upadku. Heya pomogła mu wstać dając swoim ciałem podporę dla niego. Wstał, ucieszyła się, jednak szybko zarumieniła gdy spojrzenia jego i jej spotkały się ze sobą. Nie patrząc pod łapy poszła dalej. -Hey-urwał basior. Heya upadła na ziemię, wpadając też i na niego. Wylądowała na jego klatce piersiowej. Czuła jak oblewa ją ponownie rumieniec, który pojawił się też na pysku Colta.

-Tu jesteście! Myślałam, że jesteś-mówiła Amaya, która wyłoniła się zza drzew. Na chwilę stanęła w miejscu, potem uśmiechnęła się pod nosem.-No no, ja tu sobie biegnę a tu gołąbeczki sobie odpoczywają.

**Heya jak oparzona zeskoczyła wraz z Coltem, po czym w mgnieniu oka stanęli na cztery równe łapy. Samiec Wilkora podszedł do siostry a ogonem trzepnął ją w uszy. Ta zamrugała zdziwiona, mimo to posłała bratu wesołe spojrzenie. Biała samica Wilkora wywróciła oczyma, po czym ruszyła przed siebie. Po drodze napotkali strumyk, przy którym zwilżyli gardła po długim biegu.**

* Zmiana sceny

**Heya stała na klifie, krótka zielona trawa łaskotała ją w poduszki łap. Trzydzieści metrów od urwiska rósł las. Heya patrzyła się na wyspę, która była w oddali. Wiedziała, że tam daleko znajdował się jej dom. Od czasu poznania dwójki Wilkorów mocno zaprzyjaźniła się z Amayą, która stała się jej najlepszą przyjaciółką. Na tą nową wyspę przepłynęli na szerokiej i długiej kłodzie. Niebo było pochmurne.**

-Ej, co jest? Znam ten wyraz twarzy.-oznajmiła Amaya, która podeszła zmartwiona w kierunku stojącej Heyi. Biała samica Wilkora odwróciła głowę w stronę jej najlepszej przyjaciółki. Na pyszczku Amayii malowało się zmartwieni wymieszane z troską.

-Huh? Oh...nic takiego...-odpowiedziała Heya. Amaya pochyliła głowę na bok, po czym uśmiechnęła się, unosząc brwi do góry. Prawa brew była jednak wyżej niż lewa.

-Wiesz Heya znam Cię. Możesz mi powiedzieć co Ciebie trapi.-przekonywała druga samica Wilkora, po czym podeszła bliżej. Stanęła obok swojej najlepszej przyjaciółki. Swoim niebieskim spojrzeniem próbowała wyczytać emocje z spojrzenia Heyi.

-Po prostu tak patrzyłam się na naszą wyspę...aż ciężko pomyśleć, że tu dotarliśmy. Ona jest tak daleko, że prawie jej nie widać. A nawet tęsknię za domem.-mówiła Heya patrząc się smutnym wzrokiem na swoją najlepszą przyjaciółkę.

-Oh...wiem co czujesz...ja także tęsknię...ale mamy siebie, co nie?-zapytała się na koniec swojej wypowiedzi niebieskooka wadera, w głosie słychać było nutkę nadziei. Heya popatrzyła się z dużą ilością ciepła na swoją najlepszą przyjaciółkę. Czuła jak smutek powoli się rozmywa na wskutek przypływu ciepła. Pokiwała głową. Amaya zamerdała ogonem, po czym dodała.-No i mamy jeszcze Colta.

**Heya na samą wzmiankę o starszym bracie jej najlepszej przyjaciółki poczuła przypływ gorąca pod futrem. Na jej pyszczku pojawił się rumieniec, ciężko było go nie zauważyć na śnieżnobiałym futrze wadery. Wtedy Amaya wzięła głośno powietrza, przymrużyła oczy i uśmiechnęła się.**

-Lubimy mojego braciszka?-spytała droczącym się tonem głosu. Serce Heyi przyspieszyło, wiedziała, że jej najlepsza przyjaciółka idealnie zgadła. Mimo to nie dała poznać tego po sobie.

-W-w-wcale, że nie!-odpowiedziała biała Wilkorka. Od razu w głębi duszy poczuła, narastającą złość na siebie słysząc, że wyraźnie się za jąkała.

-Mhm...a ja jestem drzewem.-odpowiedziała Amaya, po czym wywróciła oczy w lewy górny róg. Podeszła do Heyi a łapą trzepnęła ją po uszach.-Znam Ciebie! Po za tym widziałam jak na niego patrzysz. A Twoje zająknie tylko moje obserwacje potwierdziło jeszcze bardziej.-mówiła z uśmiechem na pysku Amaya. Widząc, że Heya peszy się coraz bardziej zmieniła temat, mówiąc spokojnym tonem.-Chodź zapolujemy na coś! Słyszałam, że lasy tej...Z-Zatoki...Wydarzeń?? Drugiego członu nazwy nie pamiętam, ale jest tu dużo dobrej zwierzyny. Zróbmy sobie taki przyjacielski wypad. Co Ty na to?

-PEWNIE!-krzyknęła prze szczęśliwa na myśl, że spędzi czas ze swoją najlepszą przyjaciółką. Biegiem ruszyły obydwie w las zostawiając urwisko za swoimi plecami. Wymieniały szczęśliwe s

* Zmiana sceny

**Heya postanowiła po udanej kolacji, którą upolowała wraz z Amayą, przejść się. Lasy były dość gęsto zalesione. Księżyc był w nowiu, zatem cały las był pogrążony w mroku. Poruszała się cicho. Przy okazji spełniła prośbę Amayii, która po zakończonych łowach poprosiła ją czy mogłaby porozmawiać na osobności z bratem. Drzewa tworzyły baldachim. Nagle usłyszała za sobą trzask gałęzi. Obróciła gwałtownie głowę, po czym jeżąc futro zawarczała.**

-Spokojnie, to tylko ja.-usłyszała znajomy męski głos z lekkim chichotem. Heya rozluźniła się, a nawet poczuła jak serce z radości bije jej szybciej. Ogon też machał na boki.-Chciałabyś się przejść ze mną na spacer?-zapytał Colt podchodząc bliżej Heyi. Jego niebieskie oczy napotkały żółty wzrok wadery.

-Chętnie!-odpowiedziała ze szczerą ekscytacją w swoim głosie. Ruszyli przed siebie żwawym krokiem. Obydwoje żartowali. W pewnym momencie futro Colta przylgnęło do białego futerka Heyi. Nie chciała pokazać, że serce jeszcze bardziej zwiększyło rytm bicia. Wyszli na urwisko, które było podobne do tego na którym Heya rozmawiała z Amayą. Usiedli.

**Wdychali powietrze, które każdej nocy nabierało już ciepła. Była późna wiosna. Zapach igieł idealnie komponował się z zapachem morza. Delikatny wiaterek muskał futra obydwu Wilkorów. Na niebie błyszczały tylko gwiazdy, będące odległymi białymi punktami. Colt westchnął bardzo ciężko, a Heya poczuła stres bijący od niego.**

-Czy coś się stało?-zapytała z dozą zmartwienia biała Wilkora. Głowę lekko wychyliła do przodu wzrokiem próbując znaleźć spojrzenie Colta. Wilk pysk jednak miał pochylony w dół, a niebieskie oczy przymknięte pod powiekami.

-Tak...nie mogę jednego sekretu już dłużej trzymać w tajemnicy...-odpowiedział, a łapami zaczął nerwowo ugniatać krótką trawę. Heya zastrzygła swoimi uszami w zaciekawieniu. W głowie padło pytanie:"Jaki sekret?". Basior wychwycił pytanie w jej spojrzeniu.-Nie...spokojnie...to nie Twój, ani Amayii sekret...tylko mój...ja...ja...ugh...od momentu gdy się poznaliśmy...to...Ciebie...kocham...-mówił z przerwami basior. Gdy wypowiedział dwa ostatnie słowa Heya wzięła gwałtownie powietrze w płuca.-To nabranie powietrza w płuca to zły znak dla nas...prawda?

**Heya zamrugała zdziwiona! Serce zaczęło jej kotłować z radości, moment o którym skrycie marzyła stał się prawdą. Myślała, że zaraz zacznie latać. Jednak z drugiej strony narosły na nią frustracja i smutek. Nie chciała aby jej reakcja została odebrana negatywnie. Jedyną frustrację, którą czuła, odczuwała w stosunku do samej siebie.**

-Nie...to nie jest zły znak Colt. Po prostu byłam zaskoczona...bo widzisz...ja także Ciebie kocham...od początku naszej znajomości...Wybacz...nie chciałam by to tak wyszło, że nie chcę być z Tobą...-mówiła jednak gdy już myślała nad kontynuacją odpowiedzi usłyszała radosne wycie Wilkora. Jego potężna sylwetka stała na tle nocnego nieba z głową zadartą do tyłu a pyskiem uniesionym do góry.

-Zatem zostajemy parą?-zapytał z nadzieją w swoim głosie Colt odwracając się w stronę Heyi. Ta zachichotała, po czym odpowiedziała:

-TAK!

**Dotknęli się czule swoimi czołami, a następnie pocałowali. Wracając do swojego tymczasowego obozu szli z ogonami splecionymi ze sobą. Amaya przywitała ich bardzo zadowolona, krzycząc:"*No nareszcie! Czego kazaliście mi tyle czekać!?*". Jej niebieskie oczy błyszczały z radości. Colt z Heyą wymienili się spojrzeniami, po czym zachichotali na reakcję Amayii.**

* Zmiana sceny

**Nastało lato. Wieczór był ciepły oraz słoneczny, a noc nastała o późnej porze. Gwiazdy były bardzo jasne, a księżyc zaczął skracać swoją tarczę od momentu pełni. Amaya, Heya oraz Colt szli przez las, żartowali. Świerszcze grały w tle, a zapachy lasu uderzały do ich nozdrzy. Na ziemi padały gdzie nie gdzie plamy światła księżycowego. Colt otworzył pysk, aby opowiedzieć kolejny kawał, ale zamarł gdy w oddali usłyszeli mrożący krew w żyłach okrzyk strachu.**

-Co to było?-zapytała zaskoczona Amaya strzygąc uszami. Dźwięk dobiegł przed nimi, ale był on w odległości kilkuset metrów co powodowało, że był przytłumiony. Colt pokręcił głową, po czym odpowiedział:

-Nie wiem. Wygląda na to jakby ktoś...o nie...ktoś potrzebował pomocy!

**Gdy basior zdał sobie sprawę, cała trójka zamarła. Heya poczuła przypływ adrenaliny, po czym zaczęła gnać przed siebie. Nie zważała uwagi na wystające korzenie, starała się je przeskakiwać. Z zawziętością w swoich żółtych oczach pokonywała dystans. Słyszała jak Colt i Amaya krzyknęli jej imię, oraz przytłumiony odgłos ich łap pędzących za nią. Wadera wiedziała, że nie biegną jej zatrzymać, zatem przyspieszyła. Zaczęła zbliżać się do małego urwiska leśnego. Słyszała niskie pomrukiwania a nawet ryk...ryk, który już raz słyszała...**

-*O nie! To niedźwiedź!* -zawołała w myślach. Nie hamując zeskoczyła z ziemistego urwiska u góry pokrytego trawą. W dole także porastała trawa tworząc niewysoką kotlinkę w ziemi. Potężny grizzly zbliżał się powoli z wysuniętą prawą przednią łapą do przodu gdzie były pazury. Przed nim do tyłu małymi krokami szła brązowa Cocker Spaniel o kremowych końcówkach uszu, skarpetach na łapach. Jej niebieskie oczy były pełne trwogi. Zaczęła zapędzać się w kozi róg.

**Heya wybiła się na masywnych tylnych łapach lądując na barkach niedźwiedzia. Zaczęła gryźć go dotkliwie, udało jej się nie spaść gdy ten stanął na dwóch łapach a potem próbował ja prze atakować. Wiedziała, że nie może dać się zranić dopóki nie nadbiegną Colt z Amayą. Zeskoczyła po czym ugryzła go z całej siły w lewą tylną łapę. Poczuła chrzęst. Niedźwiedź ryknął i zamachnął się łapą. Płynnym ruchem Heya odsunęła się na bok. W tym momencie nadbiegli Colt i Amaya. Widząc niedźwiedzia i Heyę od razu skoczyli na niego, Amaya wylądowała na jego plecach, Colt atakował szyję. Heya zaś podgryzała tylne łapy. Wkrótce niedźwiedź runął na ziemię, gdy basior zadał mu ostateczny cios.**

-Nic Ci nie jest?-zapytała Heya, po raz pierwszy od momentu walki patrząc się na uratowaną Cocker Spaniel, która zaczęła dygotać ze strachu.

-T-tak...d-d-dzięki.-podziękowała z zająknięciem niebieskooka Spanielka. Potem z przerażeniem obserwowała trzy Wilkory.-N-nie...jesteście Wilkami...-zauważyła, a jej tylne łapy trzęsły się jak galareta.

-Nie. Jesteśmy Wilkorami. Spokojnie gdybyśmy mieli Cię zabić to pozwolilibyśmy niedźwiedziowi to zrobić. Jaki powiedz nam sens byłby ratowania Ciebie, gdybyśmy potem mieli zabić Ciebie?-mówiła ze spokojem w swoich oczach oraz głosie Heya. Widać trafiło to do suczki.-Jak masz na imię i co tu robisz sama?

-Ja jestem Annie. Postanowiłam pójść na spacer zanim Ryder i reszta Psiego Patrolu przygotują jedzenie jakie zjemy na ognisku. A Wy?-odpowiedziała Annie rozluźniając swoje mięśnie. Usiadła, po czym potrząsnęła swoją głową a zarazem uszami.

-Ja jestem Heya.-przedstawiła się biała samica Wilkora. Odsunęła się na bok, aby dać przedstawić się jej towarzyszom.

-Ja Colt. Jestem chłopakiem Heyi.-przemówił niebieskooki basior będący znacznie ciemniejszy od swojej młodszej siostry.

-A ja Amaya. Colt to mój starszy brat, Heya zaś to moja najlepsza przyjaciółka.

**Annie skinęła głową. Zamyśliła sie na chwilę, po czym jej oczy radośnie zajaśniały.**

-Chodźcie za mną!-zawołała Annie wstając na równe łapy. Trójka Wilkorów skinęła głowami. Poszli za suczką, zbliżyli się do obozu, po środku którego płonęło ognisko dające pomarańczową poświatę. W kruczoczarne niebo wyrzucało wiele iskier.-Zaczekajcie tu.

**Annie podbiegła do brązowookiego mężczyzny ubranego w biało-czerwono-niebieską kurtkę, niebieskie spodnie. Rozmawiali przez chwilę, czasem rzucając okiem na przybyszy, których wiele psów obserwowało z podziwem i zaciekawieniem. Ryder wskazał palcem na brązową Leonberger o niebieskich oczach z blizną na pysku oraz rudo-biała Border Collie z różowym nosem. Poszły one zanim w głąb lasu. Heya oraz jej chłopak z najlepszą przyjaciółką usiedli. Po dłuższym czasie wrócili, a brunet w ręku niósł pasek w kolorze indygo i fioletowym pokryty wieloma małymi punktami. Po środku zwisała srebrna zawieszka na której było nocne niebo z krwawym księżycem a pod nim plusem. Podszedł do trójki.**

-Annie powiedziała mi, że ją uratowaliście. A szczególnie jako pierwsza od pewnej śmierci uratowałaś ją Ty Heyo. Chcę Ci serdecznie podziękować w imieniu całego Psiego Patrolu. Jestem Ryder i chcę złożyć Tobie pewną ofertę, a także partnerowi i najlepszej przyjaciółce. Czy chcecie dołączyć do Psiego Patrolu. pomagamy innym.-tłumaczył brunet.

**Heya wymieniła szczęśliwe spojrzenie z Coltem. Amaya zaś stała zamyślona.**

-TAK!-odpowiedzieli chóralnie Colt oraz Heya. Nagle zamarli słysząc, że do ich odpowiedzi nie dołączyła Amaya. Spojrzeli na nią z smutkiem i pytaniem w oczach.

-Wybaczcie...ja nie dołączę...ale będę mogła Was odwiedzać prawda?-zapytała, po czym skierowała spojrzenie na Rydera. Ten z uśmiechem pokiwał głową. Heya otworzyła pysk aby coś powiedzieć, jednak Amaya jej przerwała.-Zostańcie. Wiem, że przy Psim Patrolu będziecie szczęśliwi i bezpieczni. Ja będę go mogła odwiedzać. Zrobicie to dla mnie?-zapytała patrząc się błagalnym wzrokiem.

**Obydwa Wilkory będące w związku westchnęły ciężko, następnie kiwając głowami powoli na znak zgody. Wtem Ryder ukląkł na jedno kolano i wyciągnął pasek w kierunku zdziwionej Heyi. Przecisnął go przez jej szyję. Spojrzała w dół, czuła napierającą dumę w piersi.**

* Zmiana sceny odznaka Heyi

-OTO NOWY CZŁONEK PSIEGO PATROLU!-zawołał Chase, który wraz z nową trójką siedzieli wokół ogniska. Każdy zawył. Po dostaniu obroży Heya zapoznała się z pieskami. Przy okazji powiedziała Ryderowi swoje marzenie aby dostać znaki na twarzy, kiedy ten zapytał ją czy ma jakieś marzenie. Chłopak zaszył się gdzieś na chwilę.

**Chłopak wrócił z palcem umorusanym w czarnej farbie. Heya zachłysnęła się powietrzem. Mimo to ogonem szurała z zadowoleniem po ziemi. Zamknęła oczy gdy Ryder zaczął malować pionowe znaki na jej twarzy.**

*Początek końcówki muzyki: Wolf by First Aid Kit*

**Otworzyła oczy, gdy odsunął się obok niej. Colt spoglądał na nią czule, ale z radością. Amaya merdała ogonem, a serdeczne spojrzenia piesków witały ją. Heya uniosła oczy do góry widząc jak księżyc staje się czerwony. Była członkiem Psiego Patrolu!**

**Koniec**