24 godziny

- Co chcesz dalej zrobić? - pyta cicho Dinah, kiedy siedzimy w samochodzie. Wzruszam ramionami, bo nic sensownego nie przychodzi mi do głowy, tym bardziej w obecnej sytuacji. Po raz kolejny uświadamiam sobie, że ta osoba jest o krok przed nami i może zrobić dosłownie wszystko.

- Może szkoła to jakiś trop? W końcu A kiedyś tam było - Camila ściska moja dłoń, przesuwając palcami po knykciach. Odwracam wzrok w jej stronę, przytakując delikatnie.

- Nie wiem, co z tego będzie, ale zgodzę się z tobą - mruczę cicho i odpalam samochód.

Podczas drogi żadna z dziewczyn się nie odezwała. Chociaż skupiłam się na prowadzeniu to myślami ciągle byłam przy Michelle. Miałam nadzieję, że Normani dobrze się nią zaopiekuje i nie stanie im się żadna krzywda.

- Lo? - brunetka trąca moje ramię, na co spoglądam na nią. - Stoimy od dziesięciu minut. Chodź już - uśmiecha się do mnie delikatnie, a w jej oczach dostrzegam szczerą miłość.

Kiwam lekko głową, otwierając drzwi od samochodu i podążam za brązowooką. Wchodzimy tylnym wejściem tak jak poprzednio i idziemy prosto na korytarz.

Rozglądam się w poszukiwaniu szafek, które należały kiedyś do Alex i Lucy. Camila trzyma się bardzo blisko mnie, ale Ally i Dinah szukają po drugiej stronie.

- Nic tu nie ma - spotykamy się na samym końcu. - Przecież przy tych szafkach A zaatakowało Lauren.

- Najwidoczniej ktoś sobie tylko z nami pogrywa, a te szafki to tylko mylny trop - wzdycham cicho.

- Ktokolwiek to jest, robi wszystko, byśmy myślały, że wszystkiemu winne są Alex i Lucy. Prawdopodobnie próbuje zrzucić na nich całą winę, bo przecież są naszymi wrogami - Camz wtula się w mój bok, głaszcząc moje plecy. - Chce, żebyśmy w to wierzyli, bo wtedy będziemy łatwiejszym celem.

Chwilę późnej na korytarzu rozlega się ogromny huk, na co wszystkie uciekamy do gabinetu dyrektora, zamykając go na klucz.

- Już rozumiem, co musiałyście czuć, gdy przewróciłam te wiadro - Dinah spogląda na nas z przerażeniem. Kręcę głową i nakazuję być im cicho, a potem wyglądam przez malutkie okienko. Dostrzegam postać w czarnej bluzie, na co od razu zsuwam się w dół, żeby dana osoba mnie nie zobaczyła.

- Co teraz robimy? Ten ktoś tak szybko nie wyjdzie stąd - mówię szeptem, opierając się plecami o ścianę. Camila spogląda tępym wzrokiem w stronę biurka, a później wstaje i grzebie coś w szufladzie. Marszczę brwi, a kobieta unosi do góry niewielki pistolet.

- Dyro trzymał to w biurku?! - piszczy blondynka, ale Ally zakrywa jej usta i pokazuje palcem, że ma być cicho. Ta kiwam głową i wstaje, podchodząc do mojej żony.

- Myślę, że gdzieś tutaj powinna znajdować się kronika szkolna. Jeśli byśmy ją znalazły to może zaprowadziłoby nas do Vivian - brunetka spogląda na mnie. Zagryzam wargę, wstając i wyglądając przez szybkę.

- Na razie nie ma nikogo - mruczę. Mogę iść do biblioteki, bo tam kiedyś przechowywano karty uczniowskie i kroniki - mówię, patrząc na dziewczyny. Camila spogląda na mnie zmartwionym wzrokiem, więc podchodzę do niej i całuję lekko w czoło. - Wszystko będzie dobrze, kochanie. Tam też można zamknąć się od środka.

- Ale uważaj na siebie, proszę - przytula mnie mocno, głaszcząc po szczęce. - Nie przeżyję, gdy cię stracę. Jesteś dla mnie wszystkim, Lo.

- Kocham cię, księżniczko - całuję ją czule w usta. - Wrócę za chwilkę.

Wolno wysuwam się z pomieszczenia, rozglądając się dookoła. Na razie nie dostrzegam nikogo w moim polu widzenia, więc idę szybko do biblioteki. Wzdycham cicho, kiedy zauważam rozwalony zamek w drzwiach, ale mimo to idę dalej. Wchodzę między regały, szukając odpowiedniej literki. Marszczę brwi, kiedy A świeci się od czerwonego brokatu. Podchodzę bliżej, przyglądając mu się uważnie i po chwili namysłu robię kilka zdjęć.

Podskakuję lekko, gdy słyszę odgłos przewracającego się krzesła. W pierwszej chwili myślę, że to Dinah robi sobie żarty, ale zaraz potem czuję na usta i nosie chusteczkę, a później widzę tylko ciemność.

***Camila's POV***

- Lauren coś długo nie wraca - mówi Brooke, kiedy przeglądam teczki, znajdujące się w gabinecie dyrektora. Wciąż nie mogę odnaleźć akt Alex, lecz tym razem skupiam się na znalezieniu informacji o Vivian. Skoro znała dziewczyny, musiała gdzieś się tu uczyć. Niestety, prawdopodobnie skończyła szkołę zanim zaczęłam tutaj pracować.

- Może trzeba po nią iść? - Hansen szturcha mnie w bok brzucha, na co syczę cicho.

- Uważaj, idiotko - wywracam oczami. - Jestem w ciąży.

- Um... Wybacz - mruczy ze skruchą, na co wzdycham ciężko. Odkładam akta z powrotem na miejsce, a pistolet chowam za pasek i nakrywam go bluzą.

- Muszę sprawdzić jeszcze jedną szafkę, ale trzeba zobaczyć, co się dzieje z Lo - marszczę brwi. Waham się kilka chwil, lecz później czuję wibrację telefon. Spoglądamy na siebie w przerażeniu, bo odzywają się wszystkie komórki w pomieszczeniu.

*Macie dwadzieścia cztery godziny, suki. Kto pierwszy poleci na ratunek? <załącznik> **-A***

Krzyczę cicho ze strachu, kiedy widzę, że zdjęcie przedstawia Lauren przywiązaną do krzesła.

- Czy to bomba? - jęczy blondynka, czepiając się mojego ramienia.

- Właśnie zaczęło się odliczanie - blokuję ekran i biegiem lecę w stronę biblioteki.