Drużyna Zachodu odc.2 Homeworld odpowiada

Chatka Drużyny Zachodu na pierwszy rzut oka wydaje się  być mała, na pewnie cztery małe pokoje. Zbudowana z drewna zupełnie niepozorna. Jeśli wejdziesz do środka znajdziesz przytulny salon i kuchnię. Są tam też schody w dół. One prowadzą do kilu różnych pokoi, znajdujących się pod Ziemią. Znajdziesz też pomieszczenie z  ośmioma drzwiami. Na każdym z nich jest klejnot, na każdym inny. Są to pokoje członków Drużyny. Przypominają trochę te w świątyni Kryształowych Klejnotów.

Członkowie Drużyny Zachodu dwa tygodnie po wizycie na Homeworld nie robili nic szczególnego. Każdy szukał sobie rozrywki. Akwamaryn oglądała MoonCity, miasteczko niedaleko domku. Cymcia poszła karmić ptaki. Fluoryt grał z Tanzanit w warcaby (Steven wyjaśnił im wcześniej, jak to się robi). Pomarańczowa Perła  starała się dowiedzieć jak najwięcej o Ziemi, przeglądając to dziwaczne coś, co ludzie nazywają internet, albo czytając zapiski na stertach sklejonych kartek (wiecie, o co chodzi). Moonie smakowała czerwone wino, "made by ludzie". Luna z rozbawieniem opowiadała Kamieniu Słonecznemu o swoim życiu na Homeworld, za czasów, gdy służyła Białemu Diamentowi.

- Diament bardzo mnie lubił, byłam "przydatna". Heh... Tak naprawdę, choć rzadko komuś rozkazywałam, byłam dość bezkarna. Idę sobie spokojnie, a tam jakaś wysoko postawiona gruda skazuje biednego "niepotrzebnego" Cytryna. Nie mogłam na to patrzeć. Choć byłam wierna Diamentowi, kruszenie zawsze było dla mnie czymś strasznym. Staje więc i wołam: "Hej, ty! Masz jakiś nadmiar Cytrynów?! Ostatnio jest duże zapotrzebowanie na mechaników! Nie jesteś na bieżąco?! Szkoda! Dużo by ci za niego zapłacili! Ale dobra, to twój wybór! Ja tylko informuje, że niedługo możesz mieć problem ze znalezienie... - nie dokończyła.

Drzwi do salonu na otworzyły się z hukiem. Do pomieszczenia wpadła zdyszana Musgrawit.

- Mamy gości - wykrztusiła.

Dwa klejnoty poderwały się na nogi z prędkością "światło x2". Kamień Słoneczny zbiegła schodami pod ziemię po Tanzanit, Fluoryta i Perłę. Luna od razu pobiegła w stronę MoonCity po innych członków Drużyny. Moonie będąca w kuchni usłyszała Musgrawit i w sekundę przestawiła się z trybu degustatora na tryb wojowniczki. Po kilku minutach grupa wybiegała z domu w stronę polany, prowadzona przez byłą arystokratkę z Homeworld. Stanęli. Wielka brązowa maszyna w kształcie rombu unosiła się nisko nad Ziemią.

Statek wylądował.

Stojące na ziemi klejnoty przybrały pozy bojowe i czekały w napięciu. Drzwi się otworzyły i zaczęły z nich wychodzić różne postacie, wyraźnie wrogo nastawione. Wszystkie miały przy sobie broń i zaczęły ustawiać się przed statkiem. Było ich ok. dziesięciu. Po chili zaczęły odsuwać się na boki, chcąc zrobić przejście dla kogoś. Między klejnotami ukazała się postać w sięgającej ziemi pelerynie i tworzącym cień, zakrywający twarz kapturze. Ten niecodzienny strój dawał wrażenie ponure i groźne zarazem. Wbrew domysłom postać zatrzymała się gdzieś pośrodku grupy. Luna błyskawicznie odgadła, że ma to zabezpieczyć ową postać - jest ona prawdopodobnie dowódcą i jeśli zbliżysz się, by ją zaatakować, jej podwładni zagrodzą ci drogę, ale póki co jest ona widoczna, i może łatwo zarządzać.

-Witam, witam. Spokojnie na razie nie zamierzam walczyć.- te słowa postaci w kapturze miały miły ton, ale była w nich "kropelka jadu".

Tanzanit z jakiejś dziwnej przyczyny nagle poczuła, jakby przywódczyni tamtej grupy otaczała ją ze wszystkich stron i miała wrażenie jakby był to koszmar, senna mara...

- Ale nie macie co próbować się ze mną zaprzyjaźnić. Od teraz macie mnie "na karku" - teraz jej głos brzmiał "lodowato".

Fluoryt czuł strach, smutek, jakby wszyscy jego przyjaciele znajdowali się w pułapce, z której na pewno się nie wydostaną. "Ale skąd to się bierze?!" - mówił sobie próbując zachować pełną świadomość. "Przecież nić się nie dzieje! Nie mam co się martwić! Zaraz zabańkuję tą nieznajomą i poproszę Słońce, żeby dała mi trzymać jej klejnot w moim pokoju!" Ale nie potrafił wmówić sobie tego... Wtedy spojrzał na stojącą obok Lunę. Szybko objął ją rękami. Ledwo trzymała się na nogach.

Co czuł księżycowy klejnot? Strach, rozpacz, bezsilność... Nigdy jeszcze nie czuła się tak strasznie... Miała wrażenie, że słyszy naraz krzyk przerażenia tysiąca kruszonych klejnotów. Była bliska obłędu. Nie widziała już postaci w kapturze, stworzony prze jej umysł hałas zagłuszał wszystkie inne odgłosy, ledwo czuła dotyk obejmującego ją Fluoryta. Jedynym co odrobinę "budziło" ją, był głos szepczący "Halo! Luna! Ocknij się! Noc Kairu ma na Ciebie za silny wpływ!". Ten głos... Czy to był głos Fluoryta? A może raczej jej samej? Ale chyba... Larimar...?

Moonie też coś czuła, ale to na pewno nie był strach (przecież ona się nigdy nie boi!). Trochę jakby jakaś dziwna moc usiłowała wywołać u niej strach. Mimo to czuła się bardziej, jakby zaraz miała wymiotować...

Natomiast Musgrawit czuła rozpacz i lęk, jakby oglądała jakiś horror. Czuła jakby była... Wyschnięta?

To co czuła Akwamaryn było mieszanką zmartwienia, strachu, może nawet gniewu. Jakby właśnie miała brutalnie zemścić się na klejnocie, który skruszył jej przyjaciela. Nie był to jakiś zły nastrój. Czuła konkretne uczucie kierujące się bezpośrednio w stronę przywódczyni wrogów. Chciała jak najszybciej oczyścić się z tej złej aury. Starała się uspokoić, pomedytować z otwartymi oczyma, ale to nic nie dawało. Ta okropna nienawiść ani trochę nie ustępowała.

Pomarańczowa Perła czuła się słaba, bezradna, ponura, jakby wszystkie te uczucia miały zakamuflować wielki lęk przed czymś. Oczami wyobraźni widziała, jak otaczają ją wszyscy członkowie tamtej grupy, a ich przywódczyni unosiła wielki młot nad jej klejnotem. Ale jakoś miała wciąż świadomość, widziała wszystko, wszystko słyszała, ale imaginacja i tak szalała. Miała wrażenie, że widzi pod kapturem tajemniczej postaci wredny uśmiech. Ale czy tak było naprawdę?

Klejnot z kyoketsu-shoge czuł się strasznie. To było przerażenie i... Upokorzenie.... Może poczucie samotności, i to, co powinieneś znać, jeśli kiedyś ktokolwiek Cię zdradził. Wszystko dookoła mówiło jej "jesteś słaba, jesteś defektem, do niczego się nie nadajesz...". Chciała kogoś za to uderzyć z całej siły i pozbawić formy, ale nie miała kogo... Ale... Zaraz, zaraz... Czemu czuje to właśnie teraz...? Gdy zaraz będzie trzeba walczyć...?

- Tak... Nie jestem z tych, co na pierwszy ogień idą z zaskoczenia. Ja tam wolę najpierw zapoznać się z przeciwnikiem i polem bitwy. Muszę przyznać, że wybraliście sobie całkiem ładną planetę... Podziwiałam ją całą drogę szukając waszej bazy... - "zakapturzona miała teraz bardziej naturalny głos. Był kobiecy, dość niski, w miarę... Życzliwy? - No, ale chyba nie będę dalej mówić tylko o sobie... - zachichotała.

- To my!!! Wielki Oddział Diamentowych Wojowników!!! - wykrzyknęli nagle wszyscy przeciwnicy Drużyny Zachodu.

- Schowajcie się, ziemskie grudy! - odezwał się pojedynczy głos.

A cała grupa zaczęła wykrzykiwać różne hasła takie jak "Nędzna planeta, nędzni mieszkańcy", "Może myślicie, że jesteście nieźli?", "Turkmenit zrobi z was pasztet!", "Wiecie, jak to jest, jak ktoś wali cię porządnie siekierą? Nie? To się zaraz dowiecie!"...itd.

Członkowie Drużyny chcieli zaatakować, ale nie mogli. I tylko Tanzanit, jakoś rzuciła sztylet, ale został odbity tak, że omal nie trafił Fluoryta w głowę.

- Dziękuję za gościnę! - zawołała ich przywódczyni i odwróciła się. Weszła na statek. Za nią zaczął wycofywać się Wielki Odział Diamentowych Wojowników. Drzwi się zamknęły i statek zaczął się unosić.

Nagle znikły wszystkie straszne uczucia członków Drużyny Zachodu. Stało się to nagle i było całkiem dezoriętujące. Chcieli jeszcze walczyć, ale już nie było jak. Statek odleciał.