Demeto

#### **Demeto**, a właściwie **Demetrios Kenepatros** (ur. 1315) - główny protagonista książek pt. "Szmery Pargandii". Demeto jest młodym apogilianinem o niesamowitych umiejętnościach szermierczych oraz tytularnym Wielkim Księciem Pargandii. Charakterystyczną cechą jest jego nietypowe i kontrowersyjne poczucie humoru oraz cięta riposta. Korzysta także z magii energii pod różnymi postaciami, a zwłaszcza ze swojego standardowego ataku, czyli orbu elektrycznego.

Pochodzi z cesarskiej dynastii Kenepatrosów, która rządzi od tysięcy lat w państwie o nazwie Cesarstwo Pargandyjskie. Początkowo wiódł swawolne życie, jednak wraz z trwaniem akcji coraz bardziej zaczyna pełnić znaczącą rolę w historii Pargandii. Niejednokrotnie ratuje krainę przed różnymi niebezpieczeństwami oraz czasami nawet swoją planetę. Leworęczny apogilianin preferuje samotne i spokojne z dala od sławy życie. Bardzo lubi się "napierdalać" z przeciwnikami, gdyż walka jest dla niego najlepszym sposobem rozwiązywania konfliktów oraz jego "hobby". Nie uznaje żadnych zasad i jest często skłonny do ich łamania, postępuje zgodnie z jego oportunistycznym charakterem, jednak nie zawsze.

## Osobowość

### Historia kształtowania się osobowości

#### Demetrios na początku życia był wrażliwym i radosnym chłopcem, który starał się pomagać wszystkim. Nie wykazywał się cechami charakteru typowymi dla jego obecnej osobowości. Był lojalny wobec rodziców. Oprócz tego wykazywał się dobrodusznością i chęcią poznawania nowych osób, przy tym był jednocześnie naiwny i marzycielski.

Jednak wypadki związane z burzliwymi dziejami w Cesarskim Pałacu zaburzyły jego pozytywną osobowość. Powody obelżywego i niesprawiedliwego leżą przede wszystkim w poważnym przestrzeganiu starodawnych tradycji i boskich prawideł, gdzie uwzględniały leworęczność jako znaczną wadę wśród członków tej rasy. Ten fakt potwierdza przytoczony poniższy cytat z książki:

> *"Starano się bezwzględnie przestrzegać tradycję spisaną przez Pierwszego Cesarza. Jednym z zapisów było bodajże to, że złe znaki i nieszczęście mogły przynieść, jeśli nowonarodzony apogilianin preferował korzystanie z lewej ręki niż z tej drugiej. Albowiem według tradycji taka osoba należąca do tej rasy nosiła pierwiastek zła pozostawiony przez Przeklęte Bóstwa. Inaczej mówiąc takie dziecko było niegodne rządzenia krajem, czymś niedoskonałym, fałszywym, a przede wszystkim mogło być kontrolowane przez wspomnianych przeze mnie bogów. Więc z tego powodu też takich bękartów pozbywano się po spartańsku. Zostawiano dziecko na środku lasów znajdujących się na północny zachód od miasta nazwanego na cześć cesarza Methostenesa. Porzucano je by tam dokonało żywota z łap i szponów dzikich stworzeń."*
>
>

Wraz z pobytem na wsi charakter apogilianina zaczął się zmieniać. Jego szlachetny styl wypowiadania się zaczął się mieszać z chłopską mową. Zaczął w nim kształtować się spryt i oportunizm. Starał się odcinać od brutalnej przeszłości związanej z cesarskim dworem, przy tym pojawiała się w nim świadomość bycia członkiem największej grupy społecznej pargandyjskiego państwa.

W czasie najazdu bandytów na wioskę i dziejów po tym wydarzeniu ponad wszystkie inne cechy charakteru zaczęły przeważać niesamowita determinacja, odwaga, pewność siebie i ambicja, a jednocześnie także wiele cech negatywnych tj. bezwzględność, okrucieństwo, mściwość, bezlitosność i pogarda. Jednak po ostatniej walce ze znienawidzonymi bandytami i utracie przytomności cechy pozytywne zmieszały się z tymi negatywnymi ostatecznie kształtując jego prawdziwy charakter i osobowość.