Schubben van kwarts: ♦ Goed voorbereid (20) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Manablauw (19)* **♦ |** *♦ Matige uitvoering (21) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Eindelijk. Eindelijk heeft Reala de tijd en de rust om even te gaan zitten. Morgen gaan ze Rodin helpen met zijn orc-probleem, maar deze nacht besteedt ze om haar connectie met haar magische krachten weer te herwinnen.

Haar manapoel is niet helemaal zoals het geweest is, maar ze had erger verwacht. Als ze Cancion-elf uiteindelijk klaar is met haar eigen sessie besluit ze een beginnetje te maken met Aramis' studie in de magie.

## Hoofdstuk 20: Goed voorbereid

Het was niet Rodins bedoeling, maar hij wekte per ongeluk zijn gasten door twee koperen pannen op de grond te laten vallen. Reala stond gelijk naast haar bed, de magie voor een sinisterstoot in haar hand. Aramis deed een oog open, zag wat er aan de hand was en besloot zich nog een keer om te draaien.

Het was vroeg. Verrekte vroeg. De zon zou in nog geen uren opkomen en het was gisterenavond iets later geworden dan Reala's bedoeling was geweest. Aramis mocht zich rustig nog een keer omdraaien. Zij had aan haar viertjes genoeg, maar hij zou de nodige acht uur bij elkaar moeten schrapen vandaag.

De val van de pannen kon hij zich later echter niet meer herinneren toen Rodin hem een uurtje later alsnog wekte. In de tussentijd had Reala met de druïde een soep gemaakt en proviand voor de komende twee dagen ingepakt. Daarnaast hadden ze bij het krieken van de dag even op het bankje buiten het huis zitten genieten van een kopje thee.

Al met al zou het een raar contrast zijn met de middag waarbij ze waarschijnlijk een stel orcs te lijf zouden gaan. Rodin liet er in ieder geval geen gras over groeien. Uit een van de kisten haalde hij wat lederen bepantsering tevoorschijn samen met wat helingsdranken, twee veldflessen en een rugzak met eventuele benodigdheden zoals touw en vuurstenen.

Met de slaap nog in de ogen, en de slechtste poging ooit om alert over te komen, schoof Aramis bij het ontbijt aan en lepelde hij een beetje afwezig in zijn soep. Rodin begon het plan met ze door te nemen. Het was namelijk zo dat hij de orcs wel rond de Wyvern Tor gezien had, maar dat hij de precieze ligging van het kamp nog niet had ontdekt. Deze moesten ze eerst zien te vinden.

'Weet u zeker dat deze orcs kwaadaardig zijn?' vroeg Reala. 'Is het niet gewoon een groep avonturiers uit Velenpijl?'

'Een degelijke groep avonturiers legt doorgaans geen dorp in de as. Twee weken geleden vielen ze de bewoners van Sint-Sandra aan. Alles van waarde is gestolen, alle bewoners vermoord en wat er over was, hebben ze in de brand gestoken. Slechts één familie wist te overleven en dat was omdat ze op dat moment toevallig bij familie in Nimmerwinter op bezoek waren. Ze leven nu aan de rand van Kruunbes,' zei Rodin.

'Zijn ze vrijwillig in de buurt van een banshee gaan wonen?' vroeg Aramis verbaasd. Reala zag hem meer in zijn soep lepelen dan eten.

'Ja, eigenlijk wel. Agatha is de beroerdste niet. Voor haar dood, circa een eeuw geleden, hielp ze de bewoners van Kruunbes geregeld met hun problemen en zelfs nu is ze bereid om een handje te helpen waar het haar schikt. De meeste lieden geloven dat de banshee goedaardig genoeg is om onschuldigen lieden te beschermen tegen aardmannen en dergelijke. Vandaar dat de familie daar in de buurt is gaan wonen. Ver wer genoeg van de banshee om haar niet in de weg te zitten, maar dichtbij genoeg om haar hulp te kunnen vragen,' vertelde Rodin.

'Hoe is ze gestorven?' vroeg Reala.

'Orc-aanval. Een troep van dertig viel het dorp binnen en maakten alles af wat zich in hun pad bevond. Agatha heeft er nog een aantal uit kunnen schakelen voor ze zelf sneuvelde. Vandaar dat ik graag zou willen vertrekken. Ik wil niet dat de geschiedenis zich blijft herhalen en dadelijk Phandalin getroffen wordt,' zei Rodin en hij stond op om de borden af te ruimen.

Ondanks het feit dat Aramis nog niet klaar was met eten, nam Rodin de soep al voor hem weg. De tabaxi keek een beetje verstoord, maar zei verder niets. In plaats daarvan bleef hij nog een moment voor zich uit zitten staren.

'Gaat het?' vroeg Reala.

'Ja,' zei hij snel. 'Excuses voor mijn afwezigheid, juffrouw. Ik heb niet bijster goed geslapen.'

' Zenuwen?' vroeg Reala en ze pakte alvast het lederen pantser dat hij zou gaan dragen.

'Nachtmerries, juffrouw,' antwoordde de tabaxi nauwelijks verstaanbaar. Hij stond ook op om zich bij haar te voegen. Rodin had een borstplaat met schouder- en onderarmbescherming voor hem klaargelegd. Het zag er naar uit dat het hem allemaal een beetje te ruim en te kort zou zitten.

Reala zag zijn blik over het leder glijden. Zijn gezicht was van staal. Zelfs in zijn ogen viel niet af te lezen wat hij van de situatie scheen te denken.

'Nachtmerries over de hobman?' vroeg Reala door.

'Onder andere, juffrouw,' bekende Aramis fluisterend. 'Ik vroeg me af, juffrouw, komt het vaker voor dat een of andere idioot de wereld in trekt met het grootste vertrouwen dat hij het wel gaat overleven of is het slechts mijn eigen ego dat me aan een boom deed bungelen?'

'Oh, nee. Je bent verre van de eerste, Aramis en zeker niet de laatste,' zei Reala. 'Maar ik heb het altijd wel apart gevonden dat iedereen zich voor avonturier mag uitgeven. Ik denk dat wat regulatie op het gebied van diplomatieke kennis en enige vaardigheid in zelfverdediging een hoop levens zou kunnen redden. En zelfs dan is het geen garantie voor je leven. Kijk naar mij. Ik ben jarenlang getraind in het gebruik van magie en enkele wapens en nu zit ik ook op de bodem van een put.'

'Dan hoef ik tenminste niet alleen te zitten,' zei Aramis bijna onverstaanbaar en met een heel vluchtig glimlachje. Reala had hem echter wel gehoord.

'Het is in ieder geval wel een stuk beter nu jij er ook zit,' zei ze met een brede glimlach en ze gaf de tabaxi een klopje op de schouder. 'Maar laten we onszelf voornemen om er ook weer uit te komen. Dit zal je in ieder geval beter beschermen dan die vodden van mij.'

Aramis pakte de borstplaat op en trok deze onwennig over zijn hoofd heen. Het paste niet helemaal goed. Rodin had een stuk bredere schouders dan de tengere tabaxi, maar was lang niet zo'n lange slungel als Aramis. Een beetje ruim van boven en een beetje kort van onder dus.

Er zaten gelukkig een paar verstelbandjes op waarmee wel iets kon corrigeren. Met geoefende vingers begon Reala Aramis te helpen de borstplaat beter passend te maken. Dit had ze zo vaak moeten doen. Voor haar vader, voor haar moeder, voor haar tante en haar ooms. Altijd wanneer het avontuur weer kriebelde, had ze het als haar taak gezien om ze fatsoenlijk uit te rusten.

En toen zij weg was gegaan, had haar broertje het voor haar gedaan. Zou hij al de wereld zijn ingetrokken? Of voelde hij zich nog te veel thuis in Eristir?

Na de borstplaat kwamen de schouderplaten en de onderarmbeschermers. Deze waren helemaal een ellende om aan te krijgen. De schouderplaten zakten telkens van Aramis' schouders en de onderarmbeschermers hadden de neiging om van zijn polsen af te glijden.

Het kostte Reala aardig wat tijd om deze goed te krijgen. Tijd die ze benutte om Aramis gelijk het een en ander over zijn bepantsering te vertellen. Hoe het gemaakt werd, hoe het moest worden aangetrokken, waar het je tegen beschermde, waar niet tegen, wat de voordelen van leder waren boven staal.

Tegen de tijd dat ze dat verhaal had afgerond, was de tabaxi ook fatsoenlijk beschermd. Hij kon nu gewoon bewegen zonder dat hij bang hoefde te zijn dat er iets van de plaats verschoof.

'Staat je goed,' zei Reala en ze reikte hem zijn zwaard aan. Hij stak het wapen weg in een provisorische schede die Rodin nog ergens had liggen.

'Dank u, juffrouw,' zei hij wat onwennig. Hij pakte zijn pijlenboog van de grond en slingerde het ding op zijn rug. De boog zelf hield hij stevig in zijn hand.

'Nu jij nog,' zei Rodin tegen Reala, terwijl hij de overgebleven soep aan het overgieten was in een koperen pot.

'Ik ben voorzien,' zei Reala met een sluw glimlachje. 'Mijn meditatie bracht me terug naar een vergeten spreuk die me beter beschermd dan jouw leder, Rodin.'

'Toverstaal?' gokte de druïde. De Cancion-elf knikte.

'Weet u het zeker, juffrouw?' vroeg Aramis met zware twijfel in zijn gezicht.

'Toverstaal werkt niet als je bepantsering draagt. De spreuk is namelijk gebouwd op een basis om weerloze lieden te beschermen. Ingewikkeld verhaal. Ik leg het je nog wel een keer uit als we meer tijd hebben,' zei Reala. 'Al zou ik wel graag een van je houten staffen lenen, Rodin, mochten ze wat dichter in mijn buurt komen dan de bedoeling is.'

'Zoek een leuke uit zou ik zeggen,' zei Rodin en hij slingerde de tas met helingsdranken en proviand op zijn rug. Reala pakte snel de staf die voor haar qua lengte het beste was en merkte op dat Aramis nog altijd bijzonder stil was. Zelfs voor zijn doen.

'Zijn jullie gereed?' vroeg Rodin en hij stond al bij de deur.

'Bijna,' antwoordde Reala. Ze glipte snel de meditatieruimte in, brak een takje van de rozemarijn af en overhandigde deze aan Aramis.

'Voor geluk,' zei ze, een elvengroet makend met haar vrije hand. Aramis pakte het takje verlegen aan, groette terug en stak de rozemarijn tussen twee riempjes op zijn borstplaat.

Voor geluk.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Rodin leidde ze terug naar het Driezwijnpad dat ze haaks overstaken om in een veel heuvelachtiger terrein te komen. De bossen west van de weg glooiden veel meer en de loofbomen hadden de dennen afgewisseld. Hier inet. Hier was het een en al sparrenwoud met diepe kuilen die ze telkens moesten afdalen en weer omhoog moesten klimmen.

*Rol overleven Rodin: 3+5*

Hier een kamp orcs vinden, viel niet mee. En het totale gebrek aan overzicht hielp hen niet echt zich veiliger te vinden. Iedere kuil was een potentiële hinderlaag en vanaf elke piek zouden ze gemakkelijk gespot kunnen worden.

Aramis had inmiddels al een pijl op zijn boog gelegd, klaar om gelijk te schieten. Reala had de mana al in haar hand tintelen. Meerdere malen had ze overwogen om alvast Toverstaal te gebruiken, de duur was acht uur, maar Anhorra had haar slechts de vaardigheid gegeven om dit eenmaal per dag te doen en met de vertraging die ze nu opliepen, wilde Reala liever het zekere voor het onzekere nemen.

Na een paar uur dwalen, waarbij ze telkens de Wyvern Tor net tussen de bomen konden spotten, vonden ze eindelijk sporen van leven. Takken waren lomp van de bomen afgerukt en hier en daar lag op de grond versplintert hout. Sommige dunne boompjes waren zelfs in tweeën gebroken.

Rodin vloekte iets binnensmonds voor hij een toverling gebruikte om een van de takjes te repareren. Reala inspecteerde in de tussentijd het geweld dat de bomen was aangedaan. Ze hadden hier waarschijnlijk even getraind of hun frustraties afgereageerd, maar een deel van de schade zat veel hoger dan Reala zou verwachten bij deze monsters. Zat er nog iets groters bij de groep?

Voor ze echter kon overleggen, meldde Aramis dat hij een van de orcs had gespot. Hij was de heuvel opgeklommen en had een kloof gevonden waar op de bodem een eenzame orc op wacht stond. Zo'n twintig meter van hem af konden de drie avonturiers de ingang van een grot spotten en de rotzooi die de troep monsters eerder naar buiten hadden gehoord.

De orc op wacht had hen duidelijk nog niet opgemerkt. In plaats daarvan hield hij zich bezig met het martelen van een ongelukkige rat. Reala, Aramis en Rodin gingen op hun buik op de grond liggen om de situatie te bekijken.

'Het zou mooi zijn als we hem kunnen uitschakelen voor hij zijn kameraden waarschuwt,' fluisterde Rodin. 'Wat is het bereik van je boog, maat?'

'Een kleine honderd meter, meester Rodin,' fluisterde Aramis terug. 'Maar het wapen is echter zo krachtig als de meester vaardig is en ik ben geen bijster goede schutter.'

'Ik moet ook dichterbij komen als ik met mijn toverlingen of spreuken iets wil raken,' voegde Reala toe.

'Prima,' zei Rodin met een diepe zucht. 'Het is niet dat ik nu van nut ben op lange afstanden. Jij links, jij rechts en ik rechtstreeks?'

Reala keek de kloof in. De randen waren redelijk stijl, maar er was geen klimgerei nodig om bij de orc te komen. Het was alleen een zeer open gebied. Rodins idee om op te splitsen was zo gek nog niet. Als de orc één van hun zou zien, dan zouden de andere twee waarschijnlijk nog een kans maken om hem te overmeesteren.

Ze knikte ter goedkeuring, schuifelde een stukje naar achteren en sloop toen een meter of dertig van de druïde af. Aramis deed hetzelfde. Er was iets in haar bewegingen dat haar zowel verwonderde als verontrustte; hij bewoog zich voort alsof hij letterlijk op eieren liep.

Het was op dat punt bewonderenswaardig hoe stil hij soms kon zijn, maar Reala maakte zich wel lichtelijk zorgen over de mogelijk oorzaak dat hij zich zo had leren voortbewegen.

Toen zowel Reala als Aramis zich in positie bevonden, gebaarde Reala dat ze er klaar voor waren. Voetje voor voetje begonnen ze de kloof af te dalen. Er waren hier geen struiken die hen aan het zicht ontrokken, noch rotsblokken waar ze zich achter konden verstoppen.

Het enige wat ze hadden was de verveling van de orc die zich nog altijd bezig hield met het martelen van de rat.

*Rol sluipen: 18+2 (Reala), 2+4 (Aramis) en 13+0 (Rodin)*

 Nog een heel klein stukje en ze zou binnen bereik zijn. Reala laadde de energie voor de sinisterstoot alvast in haar handen. Toen gleed Aramis uit.