Upadek Imperium Dzikich

**Upadek Imperium Dzikich** w połowie III wieku NE (na przełomie epoki Dzikich oraz Międzyepoki) nastąpił w wyniku splotu wydarzeń związanych z ruchami niepodległościowymi w poszczególnych prowincjach samego mocarstwa oraz postępami na frontach Mederii, gdzie przeciwnikiem była wielonarodowa Nowa Liga Zachodu. Trudno wyznaczyć jednoznaczny kres istnienia państwa wellmeńskiego, które straciło co prawda znaczną większość terytoriów krótko po zakończeniu IV wojny joterdońskiej, ale formalnie istniało (na terenie dawnej Macierzy) jeszcze kilkaset lat, wytrzymując aż do ery rozwoju. Nie ulega jednak wątpliwości, że Królestwo wellmeńskie założone przez Rumus Collless'a stanowiło mniej niż cień potęgi dawnego imperium i *de facto* nie stanowiło jego historycznej kontynuacji.

## Rozpad imperium

### Okres 243-245

Po porażce imperium w bitwie pod Cheonem zostaje zawarty traktat z Khal, który ostatecznie kończy epokę Dzikich oraz wojny między Mederyjczykami a Wellmenami. Wobec śmierci Nubernabisa III władzę w imperium przejmuje gen. Kashida Murad, emir Macierzy. Dyktator jest bardzo łagodny wobec ruchów separatystycznych i wyzwoleńczych na terenie kraju, zakazuje posłusznym Kainie namiestnikom użycia wojska do rozgonienia zamieszek ludności bez jego wyraźnej zgody.

W niestabilnych emiratach państwa wellmeńskiego dochodzi do zamieszek i buntów. Sejeon i Timwal uzyskują częściową autonomię, zaś niecały rok później ogłaszają niepodległość. Do niepokornych prowincji dołącza w połowie 244 roku Sarastan, który dodatkowo blokuje wojskom wellmeńskim możliwość powrotu z Joterdonu do Macierzy. Dochodzi do wojny, gen. Murad uzyskuje kontrolę nad najważniejszymi traktatami i, unikając dużych konfrontacji, wraca do serca imperium.

Równocześnie w Bellonie dochodzi do zamachu stanu i powołania nowego, nieprzychylnego Wellmenom rządu. Święta Rada Bellony ogłasza niepodległość i odmawia płacenia haraczu na rzecz Kainy. Wobec ogólnie trudnej sytuacji w kraju Murad decyduje się nie interweniować. W Bellonie rozpoczynają się krwawe prześladowania humanoidów, które apogeum brutalności osiągną w 245 roku.

Po buncie Sejeonu i Bellony kontakt między Joterdonem a Macierzą zostaje zerwany. Fryderyk Aytai, który z nadania gen. Murada pełni funkcję Wielkiego Emira, pod koniec 244 roku postanawia ogłosić niepodległość i ustanowić samego siebie królem. Królestwo obejmuje jedynie obszar Przesmyku Joterdońskiego, bardzo szybko okazuje się jednak najsilniejszym i najstabilniejszym ze wszystkich wyzwolonych prowincji. Fryderyk zainicjował później w swoim kraju serię nowatorskich reform politycznych, społecznych oraz wojskowych, które pomogły Joterdonowi płynnie wkroczyć w Międzyepokę.

### Powstanie w Macierzy

Wieści napływające ze wschodu rozsierdziły mieszkańców Macierzy. Świadomość klęski i upokorzenia doznanej od Mederyjczyków, niepokojące informacje o ogarniających całe emiraty buntach, aż w końcu o wprowadzeniu przez Kashidę Murada dyktatury zelektryzowały wszystkie warstwy społeczne. Dla ludzi w sercu upadającego imperium szczególnie problematyczny był nowy przywódca - arystokracja w Macierzy bała się utraty wpływów i centralizacji władzy przez wojskowego, z kolei chłopom groził większy ucisk i nieludzko wysoka pańszczyzna.

Rumus Collless, lokalny możnowładca i znany orator, wywołuje w stolicy kraju powstanie biedoty. Motłoch niszczy zabija urzędników oraz arystokratów, niszczy pałace, świątynie, grabi targi oraz obraca całe miasto w zgliszcza. Krwawa rewolucja roznosi się na całą Macierz. Collless ustanawia się władcą i proklamuje Królestwo Wellmeńskie, w którego skład wchodzą wszystkie pozostałe ziemie Imperium Dzikich.

Kashida Murad razem z wiernymi mu rycerzami przybywa pod Kainę pod koniec 245 roku. Zupełnie przypadkowo dochodzi do starcia między jego wojskiem a zwolennikami Collless'a. Bitwa zostaje nie rozstrzygnięta, lecz większość żołnierzy wellmeńskich odmawia prowadzenia bratobójczej walki i dezerteruje. Murad, pozbawiony przewagi, ale nadal niebezpieczny, ukrywa się w emiracie karhalskim i tam kontynuuje działania przeciwko samozwańczym władzom królestwa.

Collless przejmuje kontrolę nad całością państwa w 247 roku. Partyzancką walkę z nowym systemem toczy nadal nieuchwytny gen. Murad, którego bojówki działają w Karhalu oraz południowej Kafioncie. Ostatecznie w zamian za zaprzestanie oporu król nadał byłego dyktatorowi gubernatorstwo Kamuaru w dożywotnie użytkowanie, tym samym zaprowadzając względny pokój.

### Próba odbudowy imperium

Ludowe wojsko wellmeńskie wyruszyło na wyprawę wojenną do Bellony w 248 roku. Podbiło ogarnięty wówczas wojną domową kraj orków oraz przywróciło tam przychylną Kainie, humanoidalną administrację. Niecały rok później armia ze wschodu rozpoczęła marsz na północ, do Sarastanu. Zbuntowany emirat mógł liczyć na pomoc Sejeonu i Timwalu, finansowe wsparcie udzieliło mu także królestwo Joterdonu. Wojna sarastańska, która trwała aż do 253 roku, okazała się spektakularną klęską Macierzy, niemogącej sprostać woli walki i duchowej sile mieszkańców zbuntowanych regionów. Collless wycofał swoje wojsko, lecz powrócił do Sarastanu po pięciu latach. Wtedy również odniósł porażkę, zaś kontrofensywa połączonych sił Sejeonu, Timwalu oraz Joterdonu pozwoliły na pełne wyzwolenie utraconych ziem, a także wyparcie wellmeńskich żołnierzy z Bellony.

### Okres odwilży

Po porażce w II wojnie sarastańskiej Collless nigdy nie zdecydował się ponownie zaatakować zachód. Podejmował jednak próby odzyskania terytoriów na wschód od Macierzy, które imperium utraciło na rzecz Hashigi. Wojny prowadzone przez Collless'a zakończyły się umiarkowanym sukcesem militarnym, lecz dla całego kraju oznaczały masową biedę i chaos. Gdy w 269 roku zakończyła się ostatnia wojna z Hashiganami, królestwo na dobre pogrążyło się w kryzysie i anarchii. Przypieczętowaniem losu Macierzy był najazd elfów z Elssinu w latach 70., który na jakiś czas pozbawił Wellmenów suwerenności i stanowił definitywny koniec epoki Dzikich.