Berberysowy Pomruk

Baza od Fiołka

**Berberysowy Pomruk** (ang. **Barberryrumble**) - dawniej wojownik w Klanie Pioruna, po śmierci umieszczony w Klanie Gwiazd.

Jedyny syn Miodunkowej Gwiazdy i Srebrzystego Pędu, partner Dzierlatkowego Wzroku. Popełnił samobójstwo, rzucając się pod koła rozpędzonego potwora.

## ⭢Wygląd

Berberysowy Pomruk był szczupłym, średniej wielkości kocurem o przeciętnej długości łapach, aczkolwiek bliżej było im do krótkich niż do wysokich. Jego futro najobfitsze było na szyji, piersi i brzuchu, gdzie tworzyło swoistą, małą grzywę, z której Berberysek był niezwykle dumny. Dużo futerka miał jeszcze na policzkach i na ogonie. Jego uszy były całkiem duże, zakończone pędzelkami. Futro, zawsze puchate i pozwijane, miał dwukolorowe - grzbiet, boki, ramiona i głowa były szare, a końcówka ogona, nogi, łapy i pyszczek - białe. Kocur posiadał *heterochromię iridum* - jego lewe oko było błękitne, a prawe miało barwę jasnego bursztynu.

Chód kocura zarówno za życia, jak i po śmierci był niezwykle lekki i ostrożny - biało-szary kocur potrafił najlepiej z całego klanu podkradać się do zwierzyny tak, aby pozostać niezauważonym.

## ⭢Charakter

Aniołek, można by rzec - uroczy, inteligentny, przekochany. Nic dziwnego, w końcu był jedynym synem wielkiego przywódcy, Miodunkowej Gwiazdy oraz wojowniczki z niezwykle szanowanego rodu - Srebrzystego Pędu. Od samego narodzenia wmawiano Berberyskowi, że musi być najlepszy, najlepiej się uczyć, najlepiej walczyć, polować, najlepiej znać kodeks wojownika. Że ma być chodzącym ideałem, wzorem do naśladowania. Jak się łatwo można domyślić, takie nagabywanie i wieczne oczekiwanie od młodziaka perfekcji nie podziałało dobrze na jego psychikę. Problemy zaczęły się podczas okresu nastoletniego kocura - Berberysowa Łapa stał się nieprzyjemny i agresywny. Odwarkiwał, kiedy ktoś go chwalił, na wszystkich patrzył spode łba, każdą krytykę odbierał jako atak na jego osobę, często wdawał się w bójki. Jednym słowem stał się takim ,,problemowym nastolatkiem''. Jedynym kotem, który mógł przebywać w jego towarzystwie bez denerwowania kocura, był - w sumie jego jedyny przyjaciel - Dzierlatkowa Łapa.

Chociaż w sumie była to tylko ,,taka faza'', a po zostaniu wojownikiem szaro-biały kocur się uspokoił, nigdy nie powrócił już do bycia ,,idealnym, perfekcyjnym aniołkiem''. Można powiedzieć, że był po prostu normalny. Ujawnił się jego prawdziwy charakter - stał się spokojny, radosny i przyjemny, zawsze gotów do pomocy, jednak nietolerujący nieprzyjemnych komentarzy pod adresem swoim lub swojego partnera. Dzięki jego inteligencji i strategii Klan Pioruna wygrał niejedną bitwę, ale sam szary kocur nigdy nie przyjął tytułu zastępcy, chociaż niejednokrotnie mu to proponowano. Ku jego zadowoleniu, już nikt raczej nie patrzył na niego poprzez pryzmat jego pochodzenia, stał się Berberysowym Pomrukiem, a nie ,,synem przywódcy''.

## ⭢Historia

* Kociak
* Uczeń
* Wojownik
* W Klanie Gwiazd
 Pewnej chłodnej nocy w Klanie Pioruna odbywał się bardzo wyczekiwany poród. Rodzić miała mianowicie partnerka samego przywódcy, Miodunkowej Gwiazdy, więc to zrozumiałe, że wszystkie koty były podekscytowane. Wszystko poszło gładko i bez komplikacji, a już nad ranem para mogła cieszyć się pięknym, zdrowym synem. Co dziwne, świeżo upieczony tatuś przejawiał całkowity brak zainteresowania dzieckiem, więc gdy tylko sprawdził, czy ze Srebrzystym Pędem wszystko w porządku, wyszedł ze żłobka, zostawiając partnerkę całkowicie samą z wybraniem imienia. Srebrna kocica postanawiła nazwać kocurka Berberysek po swoim zmarłym ojcu, Białym Berberysie.

Pierwsze dni szaro-białego kocurka w klanie były całkiem zwyczajne - kociak głównie spał, jadł i już próbował eksplorować świat na swoich krótkich nóżkach, co matka uznała, oczywiście, za oznakę geniuszu u syna, bo jakby inaczej. Bardzo szybko otworzył też oczy, które okazały się mieć inny kolor - jedno było błękitne, drugie żółtawe, co Srebrzysty Pęd uznała za dobry omen.

Kiedy kociak skończył dwa księżyce, matka mówi mu, jakie ma oczekiwania względem kocurka - jako jedyny syn przywódcy także musi objąć tą rolę, kiedy już podrośnie. Mówi mu także, że musi trenować o wiele ciężej i więcej niż inni, bo inaczej nie będzie miał szansy na stanowisko lidera. Nawet nie zadała sobie trudu, aby zapytać Berberyska, czego on chce i co czyni go szczęśliwym. Mówi mu, z kim ma się zadawać, o czym mówić, a także jak się zachowywać, żeby klan go pokochał. Zaprzyjaźnia syna z Rysiem, czyli kociakiem z ,,dobrej rodziny*. Szczerze, już po kilku minutach spędzonych w towarzystwie kocurka, Berberysek przekonuje się, że ma on naprawdę paskudny charakter - cętkowany kociak patrzył na wszystkich z góry, mając się za znacznie lepszego od innych, dokuczał innym kociętom i zdawał się nie szanować nikogo poza sobą. Szaro-biały kocurek zadawał się z nim jednak, żeby Srebrzysty Pęd była szczęśliwa. Dbał także o to, żeby zachowywać się właściwie, być wręcz idealny, tak bardzo, że wszystkie emocje chował pod maską.*WIP

WIP

WIP

## ⭢Umiejętności

Przed ocenieniem dokładnie jego umiejętności należy wspomnieć o tym, że od kociaka kocur trenował bardzo często i intensywnie we wszystkich możliwych kierunkach - dlatego właśnie jego umiejętności są na bardzo wysokim poziomie, aczkolwiek nie jest to przejaw nie wiadomo jak wysokiego wrodzonego talentu, a raczej ciężkiej pracy.

### Walka: 5/5 ■■■■■

Bezsprzecznie Berberysowy Pomruk walczy naprawdę nieźle, można wręcz powiedzieć - wspaniale. Nie tylko jego siła fizyczna jest na bardzo wysokim poziomie, także zwrotność, prędkość i zwinność ma wytrenowane bardzo dobrze. Jego taktyka niemal nie ma sobie równych, jest w stanie pokonać zdecydowaną większość przeciwników, z którymi dane mu jest się zmierzyć.

### Polowanie: 4/5 ■■■■□

Chociaż poluje nieco gorzej niż walczy, umiejętności łowieckie wojownika także stoją ponad przeciętną. Najlepiej mu jednak idzie polowanie na myszy, ryjówki, nornice itd. - ptactwu zdarza się mu wyślizgiwać z pazurów.

### Szybkość: 5/5 ■■■■■

Mimo swoich krótkich łap Berberysowy Pomruk potrafi rozwijać naprawdę imponującą prędkość. Chociaż nie prześcignie kota z Klanu Wiatru, jest jednym z najszybszych kotów w swoim klanie.

### Wspinanie: 4/5 ■■■■□

Od kociaka Berberysek niezbyt lubił się wspinać, ponieważ miał lęk wysokości. Matka go jednak tak długo nagabywała, że jako przyszły przywódca musi wszystko umieć perfekcyjnie, a już na pewno wspinanie się, ponieważ jest to umiejętność, z której koty Klanu Pioruna są znane, że kocurek w końcu ugiął się i postanowił mimo strachu wejść na drzewo. Udało mu się, a później, gdy był już uczniem, jeszcze szlifował tą umiejętność z mentorką. Nie oznaczało to jednak, że polubił wspinanie - wręcz przeciwnie, starał się tego unikać.

### Pływanie: 2/5 ■■□□□

Berberysowy Pomruk nie lubi ani nigdy nie lubił wody. Raz za ucznia zdarzyło mu się wpaść do niewielkiego zbiornika wodnego, w którym prawie się utopił, dlatego później zawsze omijał otwartą wodę szerokim łukiem. Na szczęście Srebrzysty Pęd nie uznała pływanie za umiejętność niezbędną do opanowania, więc kocur nigdy nie był zmuszony się tego nauczyć.

## ⭢Relacje

### Srebrzysty Pęd

BP: Nie jestem ci nic winien! To nie moja wina, że jesteś moją matką, o nic się nie prosiłem! Przykro mi, że nie jestem tym perfekcyjnym synkiem, którego sobie wymarzyłaś, a teraz zostaw mnie i moje życie w spokoju! Nie chcę cię znać!

Kiedy był kociakiem, postrzegał matkę praktycznie jako bóstwo. Uwielbiał ją oraz wszystko, co się z nią wiąże i zawsze słuchał jej poleceń. Nie zauważał tego, jak toksyczna jest Srebrzysty Pęd - bo kociaki tego nie zauważają. Wcale nie uważał za złe tego, że matka sama wybierała mu przyjaciół, mówiła mu, z kim oraz jak się ma bawić, na jakie tematy miał rozmawiać oraz jak się zachowywać, aby klan go pokochał. Wmawiała mu zawsze, że musi być idealny, idealnie się zachowywać, idealnie wyglądać, najlepiej ze wszystkich walczyć i polować, a także zadawać się z tylko ze z najlepszymi i najbardziej szanowanymi kotami w klanie oraz ich kociakami. Zaczął się od niej odsuwać wtedy, kiedy zakazała mu spędzać czasu z Dzierlatkiem - kociakiem-sierotą znalezionym na terytorium klanu, bo, według niej, to ,,tylko brudny przybłęda, który w ogóle nie powinien się znaleźć w takim wielkim oraz szanowanym klanie jakim jest Klan Pioruna''. A przecież Berberysek uwielbiał spędzać z nim czas, nie chciał rezygnować z tak wspaniałej przyjaźni z tak wspaniałym kocurkiem! Po prawdzie, szaro-biały kociak postrzegał Dzierlatka w o wiele lepszym świetle niż inne kociaki, nawet te ,,z dobrych rodzin''. Wtedy właśnie kocurek po raz pierwszy postawił się matce, co wywołało u niej wielki szok i złość. Od tej właśnie chwili syn i jego rodzicielka zaczęli się od siebie coraz bardziej oddalać, a chociaż Srebrzysty Pęd kilka razy jeszcze próbowała kierować życiem Berberysowego Pomruku, ten nie dawał się sobą manipulować, bo widział już, jak toksyczna tak naprawdę jest ta kocica. Dopiero, kiedy matka zagroziła mu, że jeżeli nie będzie się jej słuchał, to w związku z niedawną sytuacją porwania kociąt przez włóczęgów rozpowie plotkę, że to Dzierlatkowy Wzrok im pomagał. Bo komu będą wierzyć - jej, szanowanej, starszej wojowniczce, partnerce przywódcy, czy zwykłemu brudnemu przybłędzie? Wtedy właśnie w akcie desperacji kocur rzucił się na Srebrzysty Pęd i rozdarł jej gardło, a po uświadomieniu sobie tego, co zrobił, rzucił się pod koła potwora. Teraz, kiedy oboje są w Klanie Gwiazd, mimo dużej niechęci po prostu starają się siebie unikać.

### Miodunkowa Gwiazda

MG: To nie tak, że nie chcę go znać... To ty chciałaś mieć kocięta, Srebrzysty Pędzie, nie jestem jego ojcem, już nie. Doskonale sobie radzisz, czyż nie?... Więc w czym problem?...

Od początku Berberysek miał dosyć... skomplikowane relacje z ojcem. Złoty kocur starał się unikać syna, tłumacząc się natłokiem obowiązków oraz brakiem wolnego czasu, ale prawda była taka, że lider po prostu nie chciał mieć dzieci. I to już na pewno nie ze Srebrzystym Pędem. Dodatkowo, był zaniepokojony tym, jak srebrna kotka wychowuje Berberyska - bał się, że kocurek wyrośnie na wywyższającego się od innych snoba. W końcu szaro-biały kocur po prostu przestał myśleć o Miodunkowej Gwieździe jak o ojcu. Kiedy Berberysowy Pomruk był już wojownikiem, nie mieli kontaktu prawie wcale - ot, normalna relacja przywódcy i podwładnego.

### Dzierlatkowy Wzrok

Tuż po przybyciu kociaka do klanu matka Berberyska przestrzegła go, aby ten nie bawił się ani nie zadawał z ,,tą brudną przybłędą''. Na początku szaro-biały kocurek faktycznie unikał Dzierlatka, ale jego ciekawość wygrała i postanowił go poznać. Okazało się, że dogaduje się z pręgowańcem lepiej, niż ze wszystkimi tymi ,,porządnymi kociakami z dobrych rodzin'', jak mawiała Srebrzysty Pęd. Był to początek naprawdę pięknej i szczerej przyjaźni, która potem przerodziła się w związek. Oba kocury naprawdę siebie szanują i lubią przebywać w swoim towarzystwie, a chociaż wychowywali się w zupełnie innych warunkach, mają podobne spojrzenie na świat. Kiedy Berberysowy Pomruk był uczniem, Dzierlatkowa Łapa był w sumie jedynym kotem, którego szaro-biały kocur akceptował. Zawsze agresywnie wręcz bronił przyjaciela, kiedy inne koty śmiały się z jego pochodzenia i dokuczały mu, a raz nawet wdał się z tego powodu w bójkę. Tuż pod koniec ich szkolenia brązowy uczeń wyznał Berberysowej Łapie uczucia, który z radością je przyjął. Podsumowując, oba kocury tworzą szczęśliwą i zdrową parę.

### Oczarowy Szept

BP: Uf.
OS: Hm?
BP: O nie, nie... Po prostu trochę mi ulżyło. Widzisz, też nie jestem tobą zainteresowany. Tak po prawdzie, mam już partnera, więc to i tak by nie wypaliło... Ale obiecaj, że nikomu nie powiesz?
OS: Jeżeli to problem, to jasne, nikomu nie powiem.

Kiedy Berberysowy Pomruk został wojownikiem, jego matka postanowiła go ,,zeswatać'' z córką swojej przyjaciółki, Oczarowym Szeptem. Starsze kotki postanowiły wysłać swoje dzieci na spacer, tak dla zapoznania, jeszcze otwarcie niczego nie planując. Już po chwili szylkretka wyznała kocurowi, że jest świetnym kotem, ale widzi go tylko jako przyjaciela, a sama ma już kogoś na oku. Szaro-biały kocur odetchnął z ulgą, mówiąc, że też nie jest nią zainteresowany, bo ma partnera, chociaż nikomu jeszcze o tym nie powiedział. Poprosił jednak kotkę, żeby nikomu o tym nie mówiła, bo nie jest pewny, czy są gotowi na ujawnienie się. Szylkretka zgodziła się i dotrzymała obietnicy. Od tego czasu zostali dobrymi przyjaciółmi, lubili spędzać czas w swoim towarzystwie, ale bez romantycznych uczuć, żeby to było jasne.

### Rysi Sus

Rówieśnik, a także wróg Berberysowego Pomruku. Kiedy byli kociakami, szaro-biały kocurek dostał polecenie od matki, żeby się zaprzyjaźnić z Rysiem, ponieważ był to jeden z tych kociaków ,,z dobrej rodziny''. Wtedy ich relacja polegała na tym, że cętkowany kociak rozrabiał albo dokuczał innym, a Berberysek podążał za nim niczym piesek, robiąc wszystko, co tamten mu każe. Gdy do Klanu Pioruna dołączył Dzierlatek, szaro-biały kociak postanowił się z nim zaprzyjaźnić, co wywołało zazdrość i złość u Rysia. Najpierw delikatnie próbował zepsuć dobrą opinię Berberyska o kocurku, następnie zaczął dokuczać pręgowańcowi, a kiedy uznał, że to nic nie da, spisał kolegę na straty i postanowił całkowicie się od niego odciąć. Potem, gdy już oboje byli uczniami, stali się oficjalnymi wrogami i na potęgę się nawzajem gnębili. Rysia Łapa otwarcie naśmiewał się i dokuczał Dzierlatkowej Łapie, co bardzo nie podobało się szaro-białemu kocurowi, więc częste były agresywne bójki między tą dwójką. Czarę goryczy przelał moment, kiedy cętkowany uczeń postanowił zaatakować pręgowańca, a w jego obronie stanął nie kto inny, jak Berberysowa Łapa. Doszło między nimi wtedy do najbardziej agresywnej i pełnej nienawiści walki, jaką oboje stoczyli w życiu - w końcu szaro-biały kocur wygrał, niemal nie okaleczając poważnie przeciwnika.

Nie trzeba chyba mówić, że Berberysowy Pomruk i Rysi Sus dosłownie się nienawidzili. Nigdy żaden z nich nie przegapił okazji, aby dokuczyć drugiemu, nawet kiedy oboje byli dorośli, zdarzały się lekkie bójki. Nie zmieniło się to do śmierci szaro-białego kocura, nie zmieni się też pewnie, kiedy ten drugi dołączy do niego w Klanie Gwiazd.

## ⭢Głos

https://www.youtube.com/watch?v=GEvLye15sq0

## ⭢Ciekawostki

### O postaci

* Lubi jeść ryjówki oraz myszy.
* Jest panseksulany oraz homoromantyczny.
* Nigdy nie wybaczy Srebrzystemu Pędowi.
* Ma klaustrofobię (lęk przed małymi, zamkniętymi pomieszczeniami), entomofobię (lęk przed insektami) oraz akrofobię (lęk wysokości).
* Nie przepada za kociętami, uważa je za denerwujące, przez co nigdy nie miał ciśnienia na posiadanie ich. Spotkało się to ze wściekłością ze strony jego matki, bo jej zdaniem jednym z jego obowiązków jako przyszłego przywódcy jest znalezienie sobie partnerki, z którą oczywiście musi się doczekać stada rozbrykanych bąbelków. Był to jeden z częstych przedmiotów kłótni między tą dwójką.

### O artykule

* Na początku jego historia miała być o wiele mroczniejsza i bardziej przygnębiająca, ale autorka zdecydowała trochę ją ,,upozytywnić''.
	+ Na początku miał też się nazywać Baziowe Futro, ale autorka uznała, że imię jest mało oryginalne.

## ⭢Galeria

### Picrew

Link: https://picrew.me/image\_maker/254030Link: https://picrew.me/image\_maker/1255960/complete?cd=BF0nWsZMpYLink: https://picrew.me/image\_maker/1133586