recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Lalkarka

-Emily! Emily, gdzie jesteś?!-kobieta po 30-tce biegała po lesie, w poszukiwaniu swojej 8-letniej córki. Gdy tak szła przez las, dotarła na niewielką polankę. Była pełnia, a dzięki księżycowi, przerażona rodzicielka mogła zobaczyć drobną postać. Wyglądała, jakby miała 16 lat, a zwiewna, biała sukienka, podkreślająca jej piersi i jędrne uda, oraz brązowe, długie i z lekka kręcone włosy to jak najbardziej potwierdzały.

-Mamo?-blada postać obróciła się i uśmiechnęła psychicznie: nie miała oczu, a zamiast zębów miała

brzytwy.

```

```

Zadzwonił budzik, a kobieta zerwała się z łóżka, ciężko oddychając: była cała spocona. Matka odetchnęła z ulgą i udała się do pokoju swojej córki po schodach. Przed drzwiami (nim zapukała) usłyszała głosy i westchnęła ciężko. Nie miała już nawet najmniejszych choćby wątpliwości, co jej córka robi i niestety-nie myliła się, a gdy otworzyła drzwi do jej pokoju-westchnęła ciężko. -Emily, nie jesteś już na to przypadkiem za stara?-spytała kobieta, wskazując palcem na lalki, które 16-latka trzymała w ręce. -Nie, mamo! TO nazywa się Marzipan i Cornelia!-dziewczyna spojrzała zatroskanym wzrokiem na dwie porcelanowe lalki w białych sukienkach. -No nic...-westchnęła kobieta i po prostu wyrwała jej lalki z rąk. -Mamo, nie!-dziewczyna szarpała się z Nią, ale ostatecznie utraciła porcelanowe figurki-Marzipan ma dziś urodziny z Kenem i... -Dosyć!-matka podniosła głos-Masz 16 lat! Powinnaś sobie znaleźć jakichś przyjaciół i MOŻE chłopaka! -Nie! Oddawaj to! -Przykro mi, kochanie, ale nie mam wyboru...-mówiąc to kobieta zostawiła swoje przyrządy do szycia-guziki itp. (była z zawodu krawcową) i zamknęła drzwi na klucz. Nastolatka krzyczała, a kobieta poszła na cmentarz odwiedzić grób swojego męża.

```

```

Nastał wieczór, gdy kobieta wróciła. Po drodze była jeszcze w kilku sklepach. W domu musiała jeszcze dokończyć szyć sukienkę ślubną, która była w pokoju jej córki. Weszła do środka, ale sukienki nie było. Ale była jej córka. Odwrócona do Niej tyłem w przerobionej sukni. -Kochanie! Natychmiast ją oddawaj!-krzyknęła kobieta i odwróciła dziewczynę w swoim kierunku-krzyknęła. Sukienka była zakrwawiona, a córka wyglądała tak, jak w jej śnie. Na jej rękach były sznyty i nie miała oczu. Wycięła sobie uśmiech, a kąciki ust zszyła do kości policzkowych. Na jej szyi był złoty naszyjnik z napisem: Lalkarka", idolka Emily. -To co? Pobawimy się?-spytała maszkara i nie czekając na odpowiedź, rozebrała matkę, przywiązała ją do manekina i ujęła w ręce nożyczki- Ok, mamuś...Najpierw-włosy-mówiąc to, zaczęła je ścinać. Potem zaczęła wstrzykiwać silikon do jej piersi i malować jej oczy. Na koniec rozcięła jej brzuch, po czym wybuchła psychicznym śmiechem. Słysząc wozy policyjne, szybko otworzyła okno, a następnie napisała coś krwią matki na ścianie swojego pokoju. Słysząc znajome jej kroki policjantów, wyskoczyła przez okno rozchichotana. Policja nie znalazła sprawcy, tylko ciało i napis na ścianie: "Lalkarka tu była-wy ludzie jesteście moimi lalkami, a Wasze życie-moją zabawą".
Nie patrz

### Dzień 1

Super, nowa okolica nowy dom, nowi znajomi! W sumie, to nie wiem czy będzie tak przyjemnie. Ech, no dobra, sąsiedzi chyba się wstydzą, nie pokazują się, mimo to z 3 pokojów dobiega żródło swiatła.

### Dzień 2

Wreszcie poznam sąsiadów! Podszedłem do drzwi, w oknie pojawiła się postać, nie większa ode mnie, maksymalnie 8 lat, szybko uciekła, nienaturalnie szybko. Pomyślałem, że skoro nie chcą, nie będe ich nękał, idę do domu, ściemnia się,

Rodzice poszli spać, jest godzina 00:03, pograłem trochę na kompie, mam kompa przy oknie, więc widziałem mniej wiecej, co robią sąsiedzi. Byłem ciekawy, zobaczyłem tą samą postać, co wcześniej, wychodzącą z domu. Szła w kierunku mojego domu, nie bałem się, pomyślałem, że chce sól czy coś. Z resztą, co mi może zrobić 7/8-letni knypek? Podchodzę do drzwi frontowych, otwieram. Nikogo nie ma, słyszę szept za sobą, prawdopodobnie straciłem przytomność.

Obudziłem się przy kompie, i tak jakby czas się zapętlił, nie chciałem podchodzić do drzwi, ale coś kierowało mną, nie mogłem nic zrobić, otworzyłem drzwi, jakieś dziecko powiedziało, a raczej krzyknęło "PROSZĘ!". Uciekłem, rano zgłosiłem to na policję, okazało się, że dom sąsiadów jest opuszczony od 25 lat.
Czyny lub słowa

Pamiętam, jak dawno temu miałem jeszcze rodzinę... Dlaczego "miałem jeszcze"? Otóż, mając 12 lat poważnie pokłóciłem się z matką i z ojcem. W przypływie nerwów powiedziałem, że życzę im śmierci. Ochłonąłem i poszedłem spać. Następnego dnia, po przebudzeniu, zastałem rodziców z wyciętym sercem i poderżniętym gardłem. Nie, kur\*a, nie. To musiał być zbieg okoliczności, że wczoraj życzyłem rodzicom śmierci... To nie może być prawda. Nie wierzyłem w to. W nic nie wierzyłem. Nikomu nie mogłem zaufać. Byłem słabym, wątłym, delikatnym chłopcem, na którego życie czyhali wszyscy. Straciłem rodziców... Przez kilka słów. Nie, nawet nie dopuszczałem do siebie takiej myśli. Albo ja ich zabiłem we śnie i niczego nie pamiętam, albo popełnili samobójstwo, co jest niemożliwe. Musiałbym zakładać, że faktycznie ja ich zabiłem, lunatykując. Nie, nie mogłem tego zrobić. Nie jestem taką bestią. Kilka lat później przyszła do mojego domu moja babcia. Byłem sam, z trójką rodzeństwa. Przytuliłem się do babci. Powiedziałem swoim delikatnym głosikiem: Rodzice nie żyją. Babcia złapała się za serce i padła nieprzytomna na podłogę. O nie. To nie może się wydarzyć. Babcia umarła na zawał. Zaczęliśmy płakać. Najbliższa nam osoba po śmierci rodziców również nie żyje.

Nie dawaliśmy rady po śmierci rodziców i babci, konaliśmy z głodu, często chorowaliśmy. W wyniku choroby kilka dni po odwiedzinach babci umarła nasza malutka siostra, Elena. Nie mogliśmy się z tego pozbierać, popadliśmy w ogromną depresję. Następnie, w wyniku depresji samobójstwo popełnił starszy brat, Peter. Zostałem tylko ja i mój brat bliźniak, Max. Max, idąc do szkoły następnego dnia, został przejechany przez samochód. Umarł na miejscu. Zostałem sam jak palec. A to wszystko przez to, że w podświadomości życzyłem któremuś z nich śmierci w przypływie nerwów. Postanowiłem popełnić samobójstwo na oczach wszystkich w szkole.

- SAM, NIE. NIE RÓB NIC GŁUPIEGO.

- Zostałem sam jak palec, nie mam już nikogo. Będzie lepiej, jak umrę. Żegnajcie...
Idealna córka

Samanta była małą dziewczynką, była dobrą dziewczynką. Dostawała same szóstki i piątki. Zawsze dostawała same szóstki i piątki, jej mama tego chciała. Zawsze chciała by była dobrą dziewczynką. Jej jasna cera i czarne włosy były idealne. Nos i usta były w porządku. Tylko jej piwne oczy nigdy nie pasowały. Nie pasowały w jej życie. W plany jej matki. Raz była złą dziewczynką i przyniosła pewną złą ocenę. 4+ Była niewystarczająca, była zła tak jak jej oczy. Jej mama musiała pozbyć jej skazy, nie mogła mieć dwóchwad.Więc pozbyła się tego co niepasowało jej najbardziej... Samanta nie mogła już chodzić do tej szkoły, nie widziała tam większych możliwości. Żadnych możliwości. Samanta już nie mogła cieszyć się sztuką. Nie mogła cieszyć się przyrodą. Ponieważ jej piwne oczy już dwno zniknęły zostały tylko puste doły które przyszył jej lekarz po tym, gdy matka wydłubała jej oczy. Jej oczy leżały teraz w gablocie, pięknej staromodnej szufladzie... Ale matka miała już nieidealną córkę. Złą córkę... A co się robi ze złymi dziećmi? Karze się je. Jednak jej córką była zbyt nie idealną, zbyt zła... Dlaczego nie mogłaby się jej pozbyć. Utopiła ją i zachowała sobie jej piękne czarne włosy tą piękną jasną cerę... Na zawszę, aż do śmierci.
Dziwna Wersja Fortnite

Tak, wiem, że mi nie uwierzycie, ale to jest prawda. Przez tą głupią grę niedługo umrę. Ale przejdźmy do rzeczy.

W Fortnite grałem od ponad dwóch lat, dokładnie od końcówki 3 sezonu. Już wtedy była to moja ulubiona gra. Kilka tygodni temu zamawiałem przez internet nowego pada, a że był z Japonii dostałem go dopiero wczoraj. Kiedy go otworzyłem znalazłem w nim także Pendrive'a. Stwierdziłem, że służy on do korzystania z pada na urządzeniach bez bluetooth'a. Ale kiedy go podłączyłem okazało się, że jest na nim plik ,,Fortnite Sezon 666*. W tamtym momencie pomyślałem, że w ramach gratisu została dołączona fanowska wersja. Byłem zmęczony, więc poszedłem spać. Obudziłem się o 3.00, nie mogłem znowu zasnąć. Postanowiłem zagrać w grę dołączoną na pendrive. Oczywiście nie działała. Zmieniłem nazw pliku na ,,fortnitesezon666.exe*, spróbowałem znowu odpalić... Działa! Pierwszy ekran wczytywania przedstawiał skiny demonów, diabłów, szkieletów, zombie, jakiś innych potworów i... bardzo ciężko rannych ludzi. Jeden miał flaki na wierzchu, inny z kolei był obdarty ze skóry, miejscami były widoczne kości. W tamtym momencie myślałem, że jakiś fan stworzył własną wersję, a motywem przewodnim sezonu były straszne rzeczy. Następy ekran wczytywania niezbyt różnił się od tego normalnego, ale był czarno-czerwony i cały w krwi. Nie miałem wyboru trybu, od razu dało mnie do lobby Battle Royale. Miałem tylko przycisk graj, żadnego wyboru czy chce grać w parach, ani szafki, sklepu itp. Moim nickiem było moje imię, a skin przypominał mnie. Dziwne. Bardzo Dziwne. W tym momencie pokazało mi, że nie mam internetu. Kurde! Ale nie wywaliło mnie z gry, pomyślałem, że ta gra nie wymaga internetu, w końcu to tylko fanowska gra zapisana na pendrive i dołączona do pada. Kliknąłem graj. Od razu znalazłem się w lokacji. Nazywała się ,,Miejsce Katastrofy*, nie mogłem zobaczyć mapy. W tej lokacji był rozbity bus bojowy, wszędzie mnóstwo zwłok, jakieś ruiny, a naprzeciwko nich cmentarz. Zobaczyłem jakąś klapę. Otwarłem ją i wszedłem, były tam katakumby. Przeszedłem parenaście metrów, wtedy włączył się filmik. Przedstawiał on faceta w stroju bambika oblewanego kwasem przez jakiegoś mężczyznę w czarnej kurtce i kominiarce. Wszystko wyglądało tak realistycznie, że miałem pewność, że nagranie jest prawdziwe. Kiedy krzyki ustały, uznałem, że torturowany nie żyje, a wtem oprawca krzyknął ,,You next!*. Miał rosyjski akcent. Wyjrzałem przez okno. Zobaczyłem kilku ludzi ubranych identycznie jak ten bandyta z filmu, z siekierami i butelkami kwasu. Kręca się koło drzwi i... boże, zaczęli je wyważać. Piszę to żeby was ostrzec. Nie kupujcie padów z Japonii, a jeśli będziecie musieli to nie korzystajcie z dołączonych pendrive'ów... Oni weszli do środka. Miło było sobie pograć...

Pasta mojego autorstwa.
New Games

Opowiem Wam historię, która przydarzyła mi się jakiś czas temu. Myślę, że bardziej nada się na tę stronę, niż na żadną inną.

Mam na imię Szymon i mam 12 lat. Wszystko zaczęło się dziś. Wszedłem z moim kolegą Pawłem na *Google,* w celu poszukania odcinków z **Pokemon Indigo League**. Było bardzo dużo stron, lecz ja wybrałem **zalukaj.tv**. Wpisałem **Pokemon Indigo League.** Był tylko jeden odcinek o nazwie "**...**".
 Wszystko na filmie było szare i smutne. Nigdy nie słyszałem o tym
odcinku. "Co to ku... jest ?!" - pomyślałem. Ash wystawił Pikachu. Był
on czarny, nie miał on źrenic, tylko białą kropkę w oczach. Przeciwnik
wystawił Geodude, który miał kolory, lecz nie miał oczu. Gdy Pikachu
atakował, pioruny były czarne, a klatek z atakami Geoduda brakowało.
Wtedy film się skończył. Postanowiłem pograć w **Pokemon Fire Red,** aby się odstresować. Wszystko było normalnie, aż do momentu dojścia do *Viridian Forest.* Nie było trawy ani trenerów, a drzwi, które prowadzą do *Pewter City,* jakby nie istniały. Potem znikąd pojawił się dziadek stojący za mną. Pogadałem z nim i powiedział "*zaraz tu będzie*". Po rozmowie pojawiły się drzwi. Pomyślałem "*Drzwi też z du\*y? Naprawdę*?"

Przeszedłem przez te drzwi i skierowałem się prosto do centrum
Pokemon. Za ladą zaczęła się walka, siostra miała Chansey na 100
poziomie, a ja tylko Charmandera na 15. Dziwne, bo miałem już ruch
"Flamerthrower". Ten ruch dostajemy dopiero na 34 poziomie Charmeleona.
Użyłem go, lecz Chansey była szybsza. Wyprowadziła "Double kick" i
omdliła mojego pokemona. Walka się skończyła, zapłaciłem 3200 i
przeniosło mnie do mojego pokoju. Gdy chciałem z niego wyjść, coś mnie
cofało. Po chwili wszystko zamieniło się w lawę. Zapisałem wtedy grę i
ją wyłączyłem. Wszedłem na Facebook'a, pogadałem z kumplami i wyłączyłem
 internet. Znów włączyłem Pokemon FR. Nadal wszędzie była lawa. Nagle
pojawił się chodnik. Przeszedłem nim do drzwi; udało mi się w końcu
wyjść z domu. Poszedłem do Oaka, lecz nie było go tam. Poszedłem do
trawy - nie spotkał mnie ani jeden pokemon. Potem było jakieś
rozwidlenie, wcześniej go nie widziałem. Poszedłem w prawo. Zauważyłem
dwie postacie. Byłe całe białe, a jedna z nich nie miała rąk.
Porozmawiałem z postacią bez rąk. Powiedziała "**D-daj mi rękę**". Mogłem wybrać opcję **TAK** lub **NIE**. Wybrałem **TAK**.
 Ekran zniknął na kilka sekund. Gdy powrócił koleś, który nie miał rąk,
zauważyłem, że teraz nie ma tylko jednej ręki. Sprawdziłem moją postać -
 ona też nie miała jednej ręki. Poszedłem dalej i gra przeniosła mnie do
 Lavender Town. Sprawdziłem wszystkie ścieżki i domki. Nie miałem
wyjścia, musiałem iść do Wieży Pokemon. Wszedłem na ostatnie piętro.
Ekran zniknął na blisko minutę, a gdy wrócił, nie było mojego bohatera,
zaś na jego miejscu był tylko grób.
Jest bliżej niż Ci się wydaję

Obudziłem się pewnego dnia. Spojrzałem na elektroniczny zegarek, który znajdował się na szafce obok telewizora. Pokazywał 6:05. Nie było wtedy nikogo w domu, ponieważ rodzice i moja siostra wyjechali do cioci. Pamiętam jeszcze jak gdzieś pół godziny temu krzyczeli z korytarza, że wychodzą, a ja jak chce mogę później dojechać.

Postanowiłem jeszcze trochę poleżeć. Zamknąłem oczy i wyobrażałem sobie, co będę robić gdy wstanę wsłuchując się w śpiewy ptaków obecnych na dachach mojej stuletniej kamienicy.

Byłem pogrążony w myślach, gdy coś mnie z tego wyrwało. To odgłos powoli naciskanej klamki. Nie otwierałem oczu. Potem drzwi bardzo powoli się otwierały. Coś powoli wchodziło do mojego pokoju. Nie tylko słyszałem kroki, ale także czułem wibracje podłogi. Po odgłosach chodzenia nie rozpoznałem nikogo z moich domowników, a zawsze robiłem to bez problemu.

Serce waliło jak cep w zboże. To coś podchodziło coraz bliżej. Krążyło po pomieszczeniu. Na pewno w dzieciństwie bawiłeś się w ten sposób, że jak ktoś wszedł do pokoju, a Ty już nie spałeś, udawałeś, że śpisz. Przynajmniej ja tak się bawiłem.

Teraz tak samo się czułem. Nie mogłem za mocno ściskać powiek, żeby nie było, że udaje. Musiałem powstrzymywać skurcze ciała.

Wpadłem na pomysł, żeby otworzyć oczy i zobaczyć co to jest, ale szybko to odrzuciłem z powodu strachu. Cały czas słyszałem ciszę, ale czułem, że coś mnie obserwuje i jest przy mnie.

Nie wiem ile czasu spędziłem w tej pozycji. Już ścierpłem. Dosyć tego do jasnej cholery, pomału otwieram oczy. I co widzę. Nic. Zupełnie nic. Odetchnął był z ulgą i uznałbym to za jakieś przesłyszenie, czy paraliż senny, gdyby nie otwarte drzwi i krwawe ślady stóp ciągnące się od drzwi, a kończące się…pod moim łóżkiem.
Kamerka internetowa

To był dzień jak każdy inny. Siedziałam w domu patrząc, jaka za oknem jest piękna pogoda i wymyślając plan na przyszłe godziny. Okno było otwarte na oścież, a rodziców nie było w domu. Wiatr delikatnie podwiewał moje włosy i ciepło słońca ogrzewało moje plecy. Mieszkańcy bloku słyszeli moją głośno puszczaną muzykę, a zwierzak na korytarzu smacznie sobie spał. Czytałam właśnie historię o Całunie Turyńskim i myślałam, co będzie za godzinę, za dwie... Bardzo mi się nudziło, a samej nie chciało wędrować po pustych ulicach.

Patrzyłam na kamerkę przede mną. Miała czerwoną kropkę w środku, która dawała wyraźny znak, iż jest wyłączona. Postanowiłam wejść na czat z kamerkami. Nie spoglądałam na to, co się dzieje, tylko czytałam opowiadanie.
Jednak w końcu odruchowo spojrzałam na kamerkę. Zielone światełko mignęło mi przed oczyma.
**Włączyłam czat.**

- Witaj - napisał mi na rozmowie prywatnej "człowiek" o nicku > StojęZaTobą <

Nasza rozmowa potoczyła się bardzo szybko i poprosiłam go o włączenie kamerki.

- Nie mogę jej włączyć - napisał jakby twardym tonem.

Zastanawiałam się, dlaczego i pytałam się jego o to nie raz, ale on odpowiadał ciągle to samo.

- Muszę iść - powiedziałam, kiedy było już późno, a rodziców ciągle nie było.

- Tylko zamknij okno - powiedział.

Zaraz... zastanowiłam się. Nie mówiłam mu, że mam otwarte okno, a na kamerce nie było tego widać. Pomimo wszystko ciarki przeszyły mnie po plecach.

Kiedy miałam opuszczać czat, jego kamerka uruchomiła się, lecz nic na niej nie widniało.

Przyjrzałam się uważnie, ktoś siedział na krześle troszkę dalej od kamerki.
Miał założoną maskę i trzymał coś w ręce. Odwrócił się, spojrzał i kamerka zgasła. Wyszłam z pokoju czatu i zgasiłam komputer, tak... Tak, wyraźnie go zgasiłam...

Zadzwoniłam do rodziców, okazało się, że zostają na noc i jutro rano pojawią się w domu wraz z moją ciotką.
Położyłam się na łóżku i zaczęłam czytać kontynuacje opowiadania. Usłyszałam dźwięk jak na czacie przy powiadomieniach. Spojrzałam na monitor i kątem oka zauważyłam, że kamerka jest włączona.
- Komputer był zgaszony, co jest do cholery!? - Krzyknęłam przestraszona.
"Powiadomienie" wyświetliło się na komórce. Jedna nowa wiadomość w skrzynce głosowej:

***- Wiadomość otrzymana dziś o 23:15:*  "Witaj, bardzo interesującą książkę czytasz, widzę cię i już nie długo do ciebie przyjdę. Hmmrr (odgłos zastanowienia w słuchawce) - albo właśnie teraz..." *Jeżeli chcesz odsłucha...***

Rzuciłam telefon na podłogę, obejrzałam się za siebie. Czarna maska zasłaniała jego twarz, chwycił mnie za rękę i wsadził ją pod nią, czułam, że coś jest z nią nie tak, była chyba spalona, a oczu wcale nie miał, moje palce wchodziły w jego oczodoły. Wtedy do domu jakby nigdy nic weszli rodzice, a on zniknął... Obudziłam się przed komputerem słysząc kroki rodziców a na monitorze pisało jedynie "Jedno nowe powiadomienie"

**> StojęZaTobą < zaprasza do rozmowy.**
Kampinos - legenda chatki

Wydarzyło się to w 1911 roku po śród lasów zielonych puszczy kampinoskiej, tak waszej idealniej łosiowatej puszczy. Żyła sobie dwunastoletnia dziewczynka, która została zmuszona do poślubienia o wiele starszego od siebie mężczyzny. Rok po zawarciu małżeństwa dziewczyna zaszła w piątą ciąże. Zdesperowana dziewczynka zaczęła rzucać dziećmi przez przypadek trafiając w mężczyznę.

Mężczyzna uderzył się poważnie w głowę i zmarł. Podobno wciąż grasuje po lasach Kampinosu w kapeluszu z piórkiem i gwałci małe dwunastoletnie dziewczynki.
Kołysanka

Cześć, nazywam się Ada... Opowiem wam o pewnym pliku.

Wieczorem siedziałam na kompie i pisałam z moim chłopakiem, Patrykiem. On wysłał mi plik kolysanka.mp3. Nie odsłuchałam go, bo było już późno i miałam iść spać. Odpisałam tylko "Okej, muszę iść. Jutro przesłucham, pa."

Rano poszłam do szkoły, ale nie zastałam w niej Patryka. Pomyślałam, że może się rozchorował i po prostu nie przyszedł. Zadzwoniłam do niego po lekcjach, ale nie odbierał. Wieczorem zaczęłam się trochę martwić, więc zadzwoniłam do jego mamy. Usłyszałam zapłakany głos.

- Adusiu? - spytała kobieta.

- Tak, to ja... - odpowiedziałam trochę zakłopotanym głosem. - Coś się stało? Nie chcę przeszkadzać...

- Nie, powinnaś wiedzieć... - głos jej się załamał. - ...że Patryk... nie żyje.

- Jak to... nie żyje? - byłam zdziwiona. - Co się stało?

- Znalazłam go w jego łóżku... rano... był cały... we krwi... Nie wiadomo, co się... stało... - ledwo wypowiadała słowa przez płacz. - Policja... próbuje ustalić... Przepraszam, ale...

- Nie, spokojnie. Zadzwonię później...

Zdruzgotana odłożyłam telefon. Pomyślałam o naszej wczorajszej rozmowie i o pliku kolysanka.mp3...

Kilka dni później pozwolono mi sprawdzić jego skrzynkę. Okazało się, że wysłał plik jeszcze do kilku swoich kolegów. Odwiedziłam ich, ale wszędzie zastawałam to samo.. Informację, że są już martwi.

Postanowiłam przesłuchać plik kolysanka.mp3. Była to spokojna, mroczna muzyczka, jak z jakiegoś horroru... Teraz wiem, że nie jestem bezpieczna, i że zginę tej nocy.

Jeśli kiedykolwiek zobaczysz, gdzieś plik kolysanka.mp3 nie pobieraj go i go nie słuchaj. Proszę.
Babciamisia

pewnej nocy obudziłem się i po pewnej chwili zobaczyłem jakby znajomą mi postać o imieniu babcia misia

nigdy jej nie widziałem bo umarła w 2003 roku a ja urodziłem się 2010 roku i moja babcia opisywała mi ją i raz

nawet widziałem ją na starym zdjęciu więc nie trudno mi było ją rozpoznać ale jak ją zobaczyłem powiedziała do mnie. dzień dobry Dawidzie < mam na imię dawid> jak ją zobaczyłem zesrałem się w gacie i wtedy zacząłem się drzeć mamo tatooo i ona wtedy zniknęła dzień później zobaczyłem kartkę z napisem 666

podarłem ją bo zawsze to robiłem i od tego czasu nigdy nie widziałem babci misi
My Little Pony: Twilight Game

Wszystko zaczęło się w sobotni poranek. Wstałem z łóżka, zjadłem śniadanie i uruchomiłem komputer w celu znalezienia sobie jakiś gier o tematyce My Little Pony (od pewnego czasu interesowałem się tą bajką). Natknąłem się na pewną grę o nazwie TwilightGame.exe. Pobrałem ją. O dziwo, od razu pojawiła się na pulpicie. Włączyłem ją. Gra rozpoczęła się bezpośrednio, bez żadnego intra, zupełnie jak Luna Game; nie było także żadnej muzyki. Bohaterką była Twilight Sparkle.  Była to platformówka, w której zadaniem było strzelanie do różnych potworów, itd. Nagle ekran zrobił się czarny na minutę. Po upływie tego czasu, akcja wróciła do początku. Ale nic już nie było tak samo: niebo było krwisto czerwone, a podłoga była zupełnie czarna, z plamami krwi; poza tym, w tle można było usłyszeć realistyczne, ludzkie krzyki. Przestraszyłem się nie na żarty. Chciałem wyłączyć grę, jednak nie byłem w stanie - nawet kombinacja Control+Alt+Delete nic nie dawała, tak samo próby wyłączenia komputera. Niestety, nie pozostało mi nic innego jak grać dalej.   Idąc, zauważyłem lekko zmienione główne bohaterki serialu: wyglądały jak cienie, poza tym miały czerwone oczy. Warto też wspomnieć, że krzyki w tle narastały. Co straszniejsze, kucyki zaczęły krwawić i podążać za moją postacią. Bałem się, jednak byłem ciekaw co będzie dalej. Po 4 minutach rozgrywki droga się urywała. Jedyne co tam było to przepaść. Jedynym co mogłem zrobić był skok w nią - zrobiłem to. Przez krótką chwilę było widać wersję Zalgo Pinkie Pie. Podskoczyłem z przerażenia. W tym czasie Twilight wylądowała na... krwi. Zalgo Pinkie zaczęła mnie gonić, była bardzo szybka. Nie udało mi się uciec - złapała mnie. Wtedy pojawiła się twarz Twilight.  Była cała czerwona, miała czarne oczy, czerwone tęczówki, a jej usta były bardzo podobne do tych ze zdjęcia smile.dog. Nagle rozległ się głośny krzyk (miałem słuchawki, więc efekt był jeszcze bardziej przerażający). Ten ryj darł się przez pół minuty. Wtedy gra sama się zamknęła. Dla mnie to było za dużo. Usunąłem grę, jednak nigdy nie zapomniałem o tej Twilight...  Nie.  Ona nie została usunięta. Ona jest w moich snach.
Akapit

Musisz mi zaufać. Dam ci radę, a ty musisz postąpić zgodnie z nią, nie zadając żadnych pytań. Musisz przestać czytać tą historię i przejść od razu do ostatniego akapitu. Zrób to, bez czytania treści pozostałych akapitów. Proszę... zaufaj mi.

To, co się stanie, jest tylko i wyłącznie twoją winą. Nie zdałeś testu, więc teraz znajdujesz się w niebezpieczeństwie. Nie napisałem tego z własnej woli. To Oni mnie do tego zmusili. Ja tylko trzymam palce na klawiaturze. To Oni piszą słowa, które teraz czytasz. Właśnie - słowa. Nie odrywaj od nich wzroku. Cokolwiek by się stało, nie odrywaj wzroku od tekstu. Napiszę ci, co musisz zrobić. Jeżeli nie postąpisz zgodnie z moimi poleceniami, zginiesz. A teraz słuchaj uważnie. Po pierwsze, musisz ominąć następny akapit. Pod żadnym pozorem nie możesz go przeczytać. Po prostu go zignoruj, i przejdź do następnego. Uwierz mi. To twoja jedyna szansa, żeby uniknąć cierpienia. Omiń następny akapit. Zrób to!

Zakazany akapit: Musiałeś to przeczytać, prawda? Oni wiedzieli, że to zrobisz. Teraz jest już za późno. Nic więcej nie możesz zrobić. Jeżeli są jacyś ludzie, których kochasz, zadzwoń do nich. Powiedz im to, co mówią swoim bliskim ludzie, którzy wiedzą, że są bliscy śmierci. Następnie przygotuj się. Od tej chwili pozostaniesz przy życiu tak długo, aż nie zaśniesz. Kiedy następnym razem wpadniesz w objęcia snu, już się z nich nie wydostaniesz. Oni cię obserwują. Słuchają twoich myśli. Czekają na ciebie. A kiedy zaśniesz, przyjdą po ciebie. Powinieneś mi zaufać wcześniej.

Jeżeli ominąłeś poprzedni akapit, postąpiłeś właściwie. Jednak twoje kłopoty nie dobiegły końca. Decydując się zaufać mi, dałeś sobie szansę, aby przeżyć. Oto, co musisz wiedzieć. Oni cię obserwują. Słuchają twoich myśli. Czekają, aż popełnisz błąd. A kiedy to zrobisz, przyjdą po ciebie. Żeby pozostać przy życiu musisz pobrać krew od kogoś, kogo kochasz. Musisz robić to każdego dnia. Wystarczy kropla, wypływająca z małej rany na palcu. To wszystko, czego oni chcą. To wszystko, czego potrzebują. Teraz są wewnątrz ciebie. I czekają. Jeżeli kiedyś, pomiędzy wstaniem rano, a położeniem się spać w nocy, nie pobierzesz krwi od ukochanej osoby, lepiej nie zasypiaj. W innym wypadku, już nigdy się nie obudzisz.

Podążaj zgodnie z moją radą i nigdy, powtarzam - nigdy - nie czytaj zakazanego akapitu. Zaufaj mi. Jeżeli posłuchałeś mnie przy czytaniu pierwszego akapitu i ominąłeś pozostałe, gratuluję. Pamiętaj, żeby nigdy nie czytać akapitów, które ominąłeś. Musisz mi zaufać. I proszę, życz mi szczęścia. Jestem tak zmęczony, tak śpiący...
Dragon.avi

Jakieś 3 lata temu grałem w różne gry przeglądarkowe.

Kiedy miałem odpalić grę o smokach kolega wysłał mi plik dragon.avi. Dziwny zbieg okoliczności? Znajomy po chwili dopisał ,,Nie otwieraj tego proszę!".

Nie zważając na to, otworzyłem. Ukazał mi się film. Przebieg zdarzeń macie poniżej.

### Przebieg Filmu

1. Na ziemi pojawia się wielki Czerwony smok.
2. Na następnej scenie pojawia się człowiek. Wyglądał dokładnie jak ja, ale starszy.
	1. Smok zaczął na mnie lecieć.
3. Ja nadal stałem bezruchu.
	1. Smok już miał mnie prawie pożreć.
		1. Czarny smok nadleciał i zaatakował czerwonego.
4. Czarny Smok stanął w miejscu.
	1. Czerwony, szarżując na czarnego smoka, uderzył go - jednak bez skutku.
5. Czarny smok szponami uderzył czerwonego smoka.
	1. Czerwony smok padł jak długi na ziemię.
6. Czarny smok podleciał do mnie i powiedział ,,i like your penis'' żart tak naprawdę było ,,uważaj na mnie''
7. A ten żart stworzył widz psycholo geeka pozdrowienia Ps nie stworzyłem tą paste tylko edytowałem rurku
10. Nie wiedziałem, o co smokowi chodzi. Nie zdążyłem nic zrobić i dostałem szponem.
11. Film się w tym momencie skończył.

### Jakiś czas później.

Zadzwoniłem do znajomego, który podesłał mi film. Nie odbierał, więc pomyślałem, że do niego podejdę.

W połowie drogi zauważyłem, że nikogo nie ma na ulicach, a przede mną leżała maskotka CZARNEGO SMOKA.

Podniosłem maskotkę. Zrobiłem kilka kroków i poczułem przeszywający ból w kręgosłupie. Padłem na ziemię i usłyszałem nikczemny, a może straszny śmiech, nie pamiętam już...

Obudziłem się w szpitalu. Jeden z lekarzy opowiedział mi, że miałem dziwnie rozsunięte kręgi i wycięty napis na plecach ,,A mówiłem..."
Inny

Opowiem ci o pewnym człowieku. Nazywał się Simon i był normalną
osobą. Mieszkał na odludziu z rodziną, a do szkoły dojeżdżał. Miał
długie kruczoczarne włosy i jasną cerę. Jego błękitne oczy wprawiały w
zachwyt nie jedną z pań. Był wysoki i szczupły.

Jego dzieciństwo nie było różowe, miał słabe oceny i wiele raz
musiał powtarzać jakąś klasę. Z powodu swoich stopni nie miał przyjaciół
 i był uważany za idiotę. Rodzice jednak go rozpieszczali i nie zwracali
 uwagi na jego słabe oceny i małą wiedzę. Jednak gdy urodził się jego
brat, Matt, wszystko się zmieniło.

Rodzice zaczęli nim gardzić i go karać, a czasami stosowali w
stosunku do niego przemoc. Simon nawet nie próbował się zmienić, przez
co jeszcze bardziej rozwścieczał swoich opiekunów. Podczas jednej z nocy
 pobił nawet Matta za to, że dostał lepszą ocenę od niego. Kara za ten
uczynek była sroga: został pobity pasem. Po paru dniach Simon uciekł z
domu. Zamieszkał u swojej kuzynki i zdobył jakieś wykształcenie.
Następnie zaczął pracę u stolarza.

Po paru miesiącach w nocy wrócił do rodziców. Jego ojciec nie
spał, więc przywitał go z pasem w ręku, jednak Simon zaatakował go
pierwszy. Pobił go, jednak jego opiekun wyciągnął pistolet z samochodu.
Simon jednak wyrwał mu go z ręki. Ten natomiast spróbował go odzyskać,
jednakże Simon kopnął go w brzuch i strzelił prosto w skroń. Jego matka z
 bratem słysząc strzał, obudzili się i poszli zobaczyć, co się stało.
Simon słysząc kroki, wycelował pistolet i gdy otworzyli drzwi,
zastrzelił ich. Następnie uciekł do lasu. Idąc wśród drzew, zobaczył
błysk i zemdlał. Gdy się obudził, już nie był tym człowiekiem. Stał się
innym.

Pewnie zastanawiasz się, co się z nim stało, jednak ja tego nie wiem. Wiem tylko tyle, że ujrzał prawdę, prawdę o tym świecie.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

Autor: Dr fruit
Minecraft

UWAGA! To moja pierwsza pasta, w dodatku sam ją robiłem, więc proszę, nie hejtujcie ;)

Jestem Tomek. Mam 14 lat i lubię grać w gry komputerowe. Moją ulubioną jest Minecraft. Zakładam, że wszyscy znają tą grę.

Pewnego dnia grałem sobie w Minecraft. Zacząłem rozgrywkę w nowym świecie. Porozglądałem się po okolicy w poszukiwaniu drewna. Gdy zebrałem dużo drewna (a zajęło to chwilkę), zacząłem się rozglądać w poszukiwaniu miejsca na wybudowanie domku. Chodziłem sobie po moim świecie. Nagle zobaczyłem coś dziwnego.

Był to domek!

Ale ja przecież nic jeszcze nie zbudowałem!

Podszedłem, żeby go pooglądać.

Jak to możliwe, że w moim świecie pojawiło się coś, czego nie zbudowałem?!

Przecież gram na trybie Singleplayer.

Nagle drzwi od domku otworzyły się i wyszedł z nich gracz.

Jednakże był bardzo dziwny:

Był całkowicie czarny, tylko oczy miał czerwone, i wyglądały, jakby lała się z nich krew.

Nad jego głową zobaczyłem jego nick. Miał nazwę "Eidlliwuoy"

Pomyślałem, że może skontaktuje się z nim przez czat.

<Tomek13> Kim jesteś?

<Eidlliwuoy> Nie powiem ci tego...

<Tomek13> I jak się tu dostałeś, przecież to mój świat!

<Eidlliwuoy> Ponieważ ja tak mogę...

<Eidlliwuoy> Idę po ciebię Tomek...

I wtedy zostałem odesłany do głównego menu. Byłem zszokowany tym, co zobaczyłem.

Próbowałem włączyć mój świat, ale nie mogłem. Za każdym razem, gdy próbowałem to zrobić, byłem odsyłany do głównego menu, jak wtedy.

A gdy tworzyłem nowy świat, znów było to samo. Ten sam domek, ta sama postać, takie samo zjawisko...

Spróbowałem utworzyć temat na forum, gdzie powiedziałem o owej dziwnej postaci.

Jednakże nikt nie miał takiego samego zjawiska jak ja.

-Tomek, do łóżka! - usłyszałem moją mamę.

-Dobrze, mamo! - powiedziałem, bo faktycznie zrobiło się już płóźno.

W nocy miałem koszmar. Byłem w Minecrafcie, i widziałem to, co zdarzyło się na moim świecie. Ten domek, ta postać, wszystko było tak samo.

Po tym koszmarze, nie było już niczego, nie widziałem tej postaci ani w Minecrafcie, ani w koszmarach.
Babciamisia część 6 demony vs anioły

to ja dawid mój kolega antek ostatnio dał mi wideo które mi sie zniszczyło ale były tam same napisy na świecie sie duzo dzieje od początku tego roku pożary wirus i nie tylko moje nudne zycie w niebie nie pozwala mi na to by pójść zobaczyć z bliska ale ostatnio na ziemi pojawiają sie demony takie jak krwawe świnie z czerwonymi ocami anioły poszły na walke z nimi na razie wygrywają i dobrze
Harry the Screamer

Witam. Pewnie większość z was pewnie wie, co to są screamery. Ale osobom, które nie kojarzą, czym one są, już tłumaczę:

Screamery, to strony, gry lub filmy, które po pewnym czasie lub od razu pokazują jakąś przerażającą postać, która nie rusza się, jak normalny obrazek lub rusza się, a czasem miga. W tle słychać najczęściej jakiś głośny krzyk, który się nie kończy, podobnie jak postać. Można je wyłączyć tylko wyłączając to, na czym go oglądacie.

Dzisiaj opowiem wam historię pewnego chłopca, który miał styczność ze screamerami.

Pewnego dnia, chłopiec o imieniu Harry poszedł do szkoły. W szkole zaczął rozmawiać z kolegami. -Siemka, Harry! - powiedział jeden z jego kolegów. -Cześć - odpowiedział chłopiec. -Wiesz, co? - powiedział inny kolega o imieniu Max do Harry'ego. - Założę się, że nie obejrzysz pewnego screamera przez 3 minuty! -Wyzwanie przyjęte - odpowiedział Harry. -Czekaj, czekaj! Z podgłośnionymi na maksa głośnikami! -Okej. Akurat dzisiaj rodziców nie ma. -No to zobaczymy się o 16 na Skype. Zaproszę kilku kolegów. Pamiętaj tylko, żeby włączyć kamerkę! -Dobra.

Kilka godzin po powrocie Harry'ego do domu, chłopiec zobaczył, że za dziesięć minut 16:00. -Uda mi się! - powiedział do siebie.

Harry włączył komputer, a potem Skype'a. Nagle zadzwonił do niego Max. Harry odebrał. -Dobra, Harry. Zaczekaj. Dodam kilka osób do grupy.

Była już 16:02. -Dobra, wysłałem ci linka. Ej cicho ludzie! Dobra, odpalaj!

Harry podgłośnił głośniki, zamknął okna w domu i kliknął w link.

Nagle wyskoczyła Harry'emu na internecie zielona przerażająca gęba, która migała i się darła. Harry trochę był przerażony, ale nie bardzo.

Koledzy patrzyli na niego znudzeni. - Nie boi się! - Nuudy!

Nagle screamer wyciągnął rękę, która przeniknęła przez monitor i wciągnęła Harry'ego. - Gdzie on jest? - dziwili się koledzy.

Nagle w czacie pojawił się dziwny link z rozszerzeniem .dth.

Max kliknął w link. Chłopiec bardzo się przestraszył. Na ciemnoszarym tle zobaczył twarz Harry'ego. Ale była inna - nie miała oczu. Zamiast normalnych miała niemożliwie długie do policzków uśmiechnięte usta, z których lała się krew. Włosy też miał inne - zamiast brązowych były czarne.

Chłopiec odsunął się od komputera i ręka screamera wyszła z monitora z nożem w ręce i zabiła go.

Rodzicie Maxa wrócili do domu i znaleźli go w plamie z krwi - nie żył. Rodzice Harry'ego też wrócili, ale nie znaleźli chłopca. Policja przeszukiwała całe miasto, ale Harry'ego nie znalazła.

Harry zamienił się w screamera, ale innego od wszystkich. Każdy, kto włączy link z tajemniczym rozszerzeniem .dth, zostaje zabity przez niego. Nie wiadomo jednak, czy robi to z własnej woli, czy nieświadomie.Uważajcie na pliki które pobieracie bo może podzielicie jego los, albo skończyć jeszcze gorzej.Kto wie?

Mam nadzieję, że spodobała wam się moja historia. Pozdrawiam - ***Harry the Screamer.'''''***
GTA IV

Kiedy tylko Grand Theft Auto IV wyszło, grałem jak szalony. Ukończyłem single player w niecały tydzień i zająłem się multiplayerem. Po roku nie grania w nic innego tylko w Grand Theft Auto IV, znudziłem się i postanowiłem pograć w coś innego. Kilka tygodni później szukałem gier ze swoich zbiorów, które mógłbym sprzedać. Do rąk wpadła mi moja kopia Grand Theft Auto IV. Nawet jeśli nie była wiele warta, zdecydowałem wystawić ją na Amazon za 14$. Stan gry opisałem jako "nowy", chociaż płytka miała kilka zadrapań. Po kilku dniach ktoś ją kupił. Wysłałem mu grę tego samego dnia, kiedy dostałem pieniądze. Dwa tygodnie później dostałem maila od tego faceta. Był zawiedziony tym jak opisałem grę, a co dostał. Powiedział, że jest rozczarowany i zażądał zwrotu. Chociaż nie chciałem, zgodziłem się odesłać mu pieniądze jeśli on zrobi zwróci grę. Oczywiście, poniosłem wszystkie dodatkowe koszty. Gra po kilku dniach znalazła się w mojej skrzynce. Otworzyłem kopertę i zdałem sobie sprawę że okładka była lepka, obrazek wyblakł i był niechlujnie włożony w folię. Teraz płytka miała jeszcze więcej zadrapań niż wtedy, gdy należała do mnie. "Cudnie", pomyślałem, "kto to teraz kupi?". Chciałem ją sprzedać jeszcze raz, ale najpierw musiałem się upewnić, że wciąż działa.

Po ładowaniu zdałem sobie sprawę, że intro nie miało charakterystycznej muzyki. Zacząłem nową grę. Zamiast scenki na statku, która zawsze rozpoczyna grę, po prostu pojawiłem się obok szpitala. Po tej sytuacji już wiedziałem, że gra jest uszkodzona. Uznałem, ze nie mogę jej sprzedać w takim stanie. Już miałem wyłączyć mój Xbox, ale wtedy Niko dostał SMS-a. Nie było żadnego nadawcy, tylko jedno słowo: "Witaj"

Zdecydowałem się pograć przez chwilę, gdyż i tak nie miałem nic do roboty.

Oprócz pierwszych usterek gra działała zwyczajnie, z wyjątkiem tego, że nie mogłem wykonywać żadnych misji. Po swobodnym niszczeniu (zabijanie ludzi itd.), Niko umarł. Znowu przeniosło mnie pod szpital i znowu dostałem SMSa: "Nie wyjdziesz z tego szybko."

Trochę się wystraszyłem w tym momencie. Wyglądało to na porządną usterkę albo jakiś hack. Po kolejnej rozróbie wskoczyłem do wody. Płynąłem daleko od LC, ale policja nie zaczęła nawet ścigać mnie łodziami. Jednak gdy byłem już znacząco się oddaliłem, Niko zaczął tonąć. Znów pojawiłem się pod szpitalem. Tym razem także dostałem wiadomość: "Nie ma ucieczki".

Zauważyłem, że niebo jest czarne i nie ma przechodniów. Szedłem przez chwilę i znalazłem samochód. Wsiadłem do niego. Radio było zwyczajne. Po jeżdżeniu przez chwilę zostałem po prostu wypchnięty z samochodu. Samoistnie. Nie mogłem się ruszyć. Wtedy dostałem jeszcze jeden komunikat: "Witaj w piekle, Niko."

Nagle Niko stanął w płomieniach. Zaczął biegać naokoło i krzyczeć z bólu. Najgorsze było to, że nie umarł. Po prostu cierpiał.
Czarny

To historia o żołnierzu, który musiał zmierzyć się z zabójczym potworem.

Jestem amerykańskim żołnierzem. Ostatnio dostałem zgłoszenie o ataku na laboratorium. Ja i mój oddział przyjechaliśmy na miejsce zdarzenia ciężarówką. Laboratorium było otoczone przez wojsko i ogrodzone wysokim płotem. Wartownik wpuścił nas przez bramę. Mój oddział wszedł do wnętrza budynku. Rozdzieliliśmy się, na trzy osobowe grupy. Gdy już się rozdzieliliśmy moja grupa usłyszała trzy krzyki. Przybiegliśmy tam skąd dochodziły wrzaski. Zobaczyliśmy okropny widok: Wszyscy trzej żołnierze z grupy pierwszej nie żyli. Byli pozbawieni organów i mózgu. Wtedy usłyszeliśmy kolejne krzyki. Zobaczyliśmy ten sam widok: żołnierzy bez wnętrzności i mózgów. Postanowiliśmy poinformować dowódcę o tym że to wciąż tam jest. Nagle monstrum wyskoczyło i zabiło dwóch żołnierzy. Przeżyłem dlatego że potwór zjadał moich żołnierzy. Poinformowałem o wszystkim dowódcę a on zakazał wchodzenia do budynku. Gdy spytał się mnie jak wygląda bestia powiedziałem że jest to dwu-metrowy czarny szczur z czerwonymi oczami. Nagle ziemia pod dowódcą się zapadła. Gdy ja i inne oddziały zeszliśmy szukać dowódcy na górze odbyła się masakra. Znaleźliśmy dowódcę, ale martwego. Gdy wróciliśmy na górę widzieliśmy tylko zniszczone czołgi i zabitych żołnierzy. Widocznie bestia urosła. Postanowiłem wrócić do bazy, ale ona też została zniszczona. Zacząłem bać się o moją rodzinę, i moje życie. Gdy przyjechałem do domu nikogo w nim nie znalazłem. Ale jednak zauważyłem krew na stole. Popłakałem się i poprzysiągłem zabić tą cholerną bestię. Usłyszałem szmer w pokoju mojej córki. Ucieszyłem się z tego że przeżyła. A jednak się pomyliłem. to była ta bestia zżerająca ciało. Zobaczyłem że ma ona ranę na nodze, i dlatego zamiast walczyć ze mną uciekła. Gdy wróciłem do swojego obozu miałem koszmary w których bestia zabija moją rodzinę. Nie wiem czy oni przeżyli czy nie ale jednego jestem pewien: bestia zniszczyła mi życie.
Nie pamiętałeś

Nie pamiętałeś, gdy stałem za oknem i patrzyłem na ciebie.

Nie pamiętałeś, gdy byłem ukryty za ławką nauczyciela.

Nie pamiętałeś, gdy szedłem razem z tobą na przerwę.

Nie pamiętałeś, gdy chodziłem za tobą, schowany za czym się da.

Nie pamiętałeś, gdy odwiedzałem cię w nocy.

Nie pamiętałeś, gdy trząsłeś się ze strachu pod kołdrą, gdy byłem tuż obok.

Nie pamiętałeś, gdy czekałem na ciebie za szkołą.

Nie pamiętałeś, gdy siedziałem na apelu podczas rozdania świadectw.

Nie pamiętałeś, gdy chodziłem za tobą, kiedy się zgubiłeś w lesie.

Nie pamiętałeś, gdy ratownicy medyczni zabierali cię do szpitala.

Nie pamiętałeś, gdy razem błąkaliśmy się po twoich snach.

Nie pamiętałeś, gdy powoli traciłeś poczucie bezpieczeństwa.

Nie pamiętałeś, gdy traciłeś z mojej winy zmysły.

I prawdopodobnie...

Nie będziesz....

Pamiętał...

Gdy cię niebawem odwiedzę znowu...

Autor: 91.245.83.42
Mrs. Crazy

***UŚMIECHNIJ SIĘ Mrs.Crazy PATRZY***

To stało się pod koniec wakacji dokładnie 20 sierpnia 2014 r. Byłam wtedy sama w domu.Moja mama pojechała w odwiedziny do cioci i miała wrócić dopiero na drugi dzień. Nudziło mi się więc włączyłam komputer. Spędziłam około 5 godzin na czytaniu creepypast. Była godzina 21 gdy otrzymałam dziwny e-mail. Ktoś lecz teraz jak o tym myślę to raczej coś wysłało mi niepokojący obraz. Podobiznę Jeffa z narysowanymi iksami na oczach i szerokim uśmiechem oraz napisem: **"UŚMIECHNIJ SIĘ Mrs.Crazy PATRZY**".Ten e-mail na początku mocno mnie zaniepokoił ale po dłuższym czasie stwierdziłam, że to koleżanki żartują sobie ze mnie. I to był mój błąd. Godzinę później wyłączyłam komputer. Ledwo co wstałam z krzesła aby od niego odejść ,a momentalnie on sam się włączył. Na pulpicie moja tapeta została zmieniona. Zamiast niej widniał czerwony napis:"A co ty taka poważna, UŚMIECHNIJ SIĘ ja patrze" i podpis Mrs.Crazy. Strasznie się wtedy przeraziłam. Odłączyłam komputer od zasilania i uciekłam do łazienki(najjaśniejszego pomieszczenia w moim domu). Siedziałam w niej do północy. Dokładnie o godzinie 00:30 usłyszałam pukanie w okno. Miałam nadzieję, że to mama wróciła wcześniej do domu. Jednak gdy szłam w stronę okna(aby przekonać się kto puka) po drodze skręciłam do kuchni i na wszelki wypadek wzięłam największy nóż jaki tylko był. Jak już dotarłam pod okno ,odchyliłam firanę aby lepiej widzieć. I wtedy to zobaczyłam. Wpatrywało się centralnie we mnie. Nagle wyciągnęło swój długi pazur i wyskrobało na szybie napis, a raczej podpis "Mrs.Crazy". Od razu uciekłam do sypialni mamy. Wzięłam telefon i zadzwoniłam na policje ale uznali to za żart. Wtedy usłyszałam dźwięk tłuczonej szyby. Zamurowało mnie z przerażenia, miałam pustkę w głowie i kompletnie nie wiedziałam co mam teraz zrobić. Słyszałam już jak to coś wchodzi po schodach. Ze zdenerwowaniem szukałam jakiejś kryjówki. Szybko schowałam się w szafie i można powiedzieć, że czekałam jedynie na cud. Byłam coraz bardziej roztrzęsiona gdyż słyszałam wyraźne kroki zbliżające się w moją stronę. Po paru minutach nadeszła ta chwila.Ono było już pod drzwiami szafy. Ostatnie co usłyszałam to psychopatyczny śmiech i słowa **"UŚMIECHNIJ SIĘ JA CIĘ WIDZĘ!!".** Obudziłam się na drugi dzień. Wyszłam z szafy i od razu przeszłam się po całym domu ,żeby zobaczyć czy nic nie jest zniszczone albo nie zginęło. O dziwo wszystko było w porządku ale tylko w domu. Strasznie bolała mnie cała twarz .Nie mogłam jej nawet dotknąć. Od razu pobiegłam do lustra w łazience i po prostu nie mogłam uwierzyć w to co zobaczyłam. Miałam wycięty wielki uśmiech od ucha do ucha ,a skóra przy oczach była rozcięta na znak iksów. Wyglądałam jak obraz Jeffa który otrzymałam w e-mailu. Akurat do domu wróciła mama i jak mnie zobaczyła to aż ją zamurowało. Momentalnie trafiłam do szpitala aby założyli mi bandaże. *Wciąż pamiętam Mrs.Crazy i nigdy o tym nie zapomnę, mało tego widuje to co noc. Stoi za oknem mojego pokoju i wpatruje się centralnie we mnie.*

Źródło: http://pl.creepypasta.wikia.com/wiki/Mrs.\_Crazy
Killer Luna

Czy pamiętasz stary serial Disney'a "Niedźwiedź w dużym niebieskim domu"? Prawdopodobnie jeżeli go pamiętasz pamiętasz tez Lunę księżyc. Głęboko w środku Luna jest bezduszna i krwiożercza! Pracowałem w Walt Disney world na Florydzie jako dozorca; kiedy myłem scenę w której nagrywany jest dźwięk zauważyłem taśmę dźwiękową Luny z Niedźwiedzia w dużym niebieskim domu.

Było na niej napisane czerwonym atramentem "LUNA666". Umieściłem taśmę w pobliskim magnetowidzie i uruchomiłem ją. Zobaczyłem czarny obraz z czerwonym napisem "KILLER LUNA" dużymi czerwonymi literami. Intro wyglądało normalnie poza tym że wszystko było w odcieniach czerwieni i stopniowo stawało się coraz ciemniejsze ciemniejsze i ciemniejsze. Po nim pokazał się wózek z  robakami w nim i warstwą kurzu na nim, okrągły. Za nim można było zauważyć Lunę z czerwoną pianą która wylewała się z jej ust a w tle było słychać głośny krzyk. Potem pokazano jak Luna je małego chłopca który miał na sobie pastelową koszulkę i lizaka w dłoni. Brakowało mu oczu a z jego oczodołów wychodziły żyły, Luna nie przejmując się tym jadła jego mózg. Potem wideo się zacięło. Pojawił się obraz Luny która krzyczała przez pięć minut. Potem wszystko się skończyło, a ja wywaliłem tą taśmę.

Wygląda na to że jeden z animatorów był w złym stanie psychicznym i wykorzystał swoje umiejętności do zrobienia taśmy "Killer Luna". Póżniej mężczyzna popełnił samobójstwo w wannie strzelając sobie w głowę.

Zrezygnowałem z pracy na Florydzie i przeprowadziłem się do Nowego Jorku. Nikomu nie opowiadałem tej historii aż do teraz.
Glitch w Pokemon RED

To tylko glitch... Wmawiam sobie tak od czasu zagrania w tą grę. Była 11:30 kiedy to listonosz przyniósł paczkę z grą Pokemon Red. W końcu! Czekałem na nią aż 10 dni! Mam tylko nadzieje że to będzie oryginał. Porównałem grę do screenów z internetu, i już byłem na 100 procent pewien że to prawdziwa gra. Włożyłem cartridge z grą do mojego GBA SP by mieć podświetlenie i zacząłem nową grę. Nazwałem swoją postać Nick, dziwiło mnie jednak dlaczego nie mogłem nazwać swojego rywala, tylko od razu po wpisaniu nazwy przeniosło mnie do gry. Jak to zawsze bywa, musiałem wybrać swojego startera. Wybrałem Charmandera, zastanawiałem się czemu w laboratorium nie było rywala. Lecz nagle ekran zaczął się ściemniać i przeniosło mnie do walki z tym czymś... Z tym co przypominało Blue, ale jego głowa to były losowe piksele, jego imię nie było widoczne, nie wiedziałem co się dzieje, pewnie jakiś glitch, wybrałem atak scratch, lecz gra się z niewiadomych przyczyn wyłączyła. Przedmuchałem cartridge z nadzieją że to naprawi błąd i włożyłem grę ponownie. Jak ja strasznie tego żałuję. menu główne gry było bardzo dziwne, napis pokemon był do góry nogami, obok Reda nie stał żaden pokemon, a sam trener nie miał głowy. Zacząłem grę od razu w Pewter city, wszystko na razie było normalne, póki nie wszedłem do Gymu. Gdy zacząłem walkę z brockiem wszystko było normalne, miałem odziwo 2 pokemony, były to: Charmander, którego wybrałem na początku i Mew. Skąd Mew? Pewnie przez ten zakichany glitch... zacząłem walkę Charmanderem, chociaż z góry wiedziałem że przegram, mój pokemon miał z ni kąd już 80 lvl, ucieszyłem się w miarę że to wygram, ale to nie fair, nie? Brock wybrał geodude, pokonałem go za 1 hitem. Wybrał Onixa, a ja zobaczyłem jak jest z Mew: Miał 5 lvl, wiedzialem że tego nim nie wygram więc próbowałem zmienić na charmandera, lecz opcja zmiany pokemona nie działała. Dobra, będę walczył Mew. Jego ataki były następujące: quick attack, tackle i to wszystko. wiedziałem że to się nie uda, ale użyłem quick attack. zabrało onixowi strasznie mało obrażeń. Onix użył Bind. zabrało Mew całe HP... Tak szybko? Wyświetlił się napis "Mew... i zdeformowany napis przypominający nieco died. gra się ponownie wyłączyła, włączyłem ją, ale zapis był uszkodzony. Gdy zacząłem nową grę, wszystko wróciło do normy. Pozostaje tylko pytanie, czy to tylko błąd? czy celowe działanie?...
Flat Out - Krzyki

Wszyscy znamy serię "FlatOut". Jest to wyścigówka, która zauroczyła graczy swoją grywalnością. Dana gra, wyszła na konsole jak i komputery. Tutaj opowiem trochę o części FlatOut'a na konsole Play Station Portable. Otóż wersja gry na tę konsole zawiera dość dziwny i przerażający błąd. Otóż, jeśli jesteśmy w trybie 'Destruction Derby', to gdy zniszczymy naszego przeciwnika, słychać jego krzyk. Nic w tym dziwnego, prawda?

Niestety, ale gdy nasz przeciwnik będzie już „wrakiem”, to przy ponownym uderzeniu znów słyszymy charakterystyczny krzyk. Jest to dość dziwne, bo skoro on wybuchł lub umarł, to jak może krzyczeć? Niektórzy twierdzą, że to tylko mała wpadka podczas programowania, zaś inni, że coś się za tym kryje. Otóż pewna grupa hakerów sprawdziła tę grę. Okazało się, że normalny krzyk podczas zniszczenia dość mocno różnił się od tego, który był wydawany podczas ponownego uderzenia przeciwnika.

Po zmodyfikowaniu i przekształceniu drugiego dźwięku hakerzy zauważyli, że to nie krzyk, a podany adres zamieszkania. Grupa wybrała się w to miejsce i dokonała zaskakującego odkrycia. Dane miejsce było w opuszczonym mieście. Było tam kilka aut zaskakująco podobnych do tych z gier. W każdym aucie siedział człowiek. Niestety, ciężko było określić kto to, ale można się było domyślić, że to „bohaterowie” z danej gry.

Samochody były rozstawione naokoło pewnego małego domu. Po tym, jak grupa do niego weszła, było słychać w nim było krzyki i prawdopodobnie jakąś maszynę. Po tym incydencie ślad po nich zaginął. Pewnie zastanawiacie się skąd ja to wiem? Otóż, ja jako jedyny z grupy przetrwałem, ale zapewne nie na długo...

Autor: RKKR