Elfy wodne

### Regiony

Wielkie Morze, Morze Spadających Gwiazd, Bezdrożne Morze (wybrzeże Tethyru), Waterdeep

## Typowe cechy wyglądu

### Skóra

ciemnozielona z brązowymi znamionami, niebieska z białymi znamionami, jasnozielona lub srebrna

### Włosy

czarne, niebieskie, srebrno-białe, niebiesko-zielone, szmaragdowo zielone

### Oczy

białe, czarne, niebieskie, zielone, srebrne lub turkusowe

## Dostępność wiedzy

O morskich elfach można usłyszeć wiele szant z ust marynarzy czy rybaków, jednak osoby, które takiego elfa rzeczywiście spotkały, zliczyć można na palcach jednej ręki. Ze względu na zamieszkiwanie podwodnych miast i wrodzą nieufność wobec obcych rzadko nawiązują kontakt z powierzchniowymi rasami, nierzadko pozostają w ich mniemaniu ich przedstawicieli istotami z legend.

## Opis wyglądu

W porównaniu do innych elfów, wodne mają wyższe, bardziej umięśnione sylwetki o długich kończynach. Ich gruba skóra zapewnia im ochronę przed zimnem płynącym z nurtów głębokiej wody, zapewniając im komfort termiczny w temperaturach nieco powyżej zera. Palce u rąk i nóg są na ogół około dwa razy dłuższe niż u ludzi oraz łączy je charakterystyczna błona. Najbardziej specyficzną cechą są jednak skrzela, widoczne na szyi i nad żebrami.

Kolor skóry morskich elfów zależy od regionu, z którego pochodzą. Te z wód Wielkiego Morza mają skórę ciemnozieloną, cętkowaną i paskowaną brązem. U tych z Morza Spadających Gwiazd jest ona z kolei niebieska z białymi paskami i plamami.

Wodne elfy mogą posiadać różne kolory oczu, w tym turkusowy, biały, czarny, niebieski, zielony i rzadziej – srebrny. Ich włosy są zwykle gęste i nieco sztywne, przybierając niebiesko-zielony, szmaragdowo zielony, niebieski, czarny, srebrny, a nawet czasami czerwony kolor. Wojownicy obcinają włosy krótko, ale inne elfy noszą je długie i rozpuszczone, zwłaszcza kobiety, pozwalając im rosnąć nawet do półtora metra długości.

W swoim naturalnym środowisku wszystkie morskie elfy, poza wojownikami, noszą przeważnie lekki ubiór wykonany z podwodnych roślin lub nie noszą ubrań w ogóle.

## Charakter

Morskie elfy są zazwyczaj izolacjonistami, zarówno z natury, jak i ze względu na fizyczne położenie ich osad. Ich zaufanie rzadko wykracza poza ich własny klan oraz inne elfy tego gatunku. Jednak pomimo wrodzonej ostrożności są też niezwykle ciekawi i często potajemnie obserwują w pobliżu brzegu przedstawicieli ras lądowych. Zdarzają się i takie wodne elfy, które nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że istnieje coś nad powierzchnią wody.

## Społeczeństwo

Wodne społeczeństwo elfów opiera się w głównej mierze na rodzinie i klanie. Szlachetne rody monarchów władają swoimi poddanymi raczej w sposób łagodny, aniżeli żelazną pięścią. Chociaż kobiety mogą zajmować wysokie stanowiska, w większej mierze jest to jednak społeczeństwo patriarchalne, w którym dziedzictwo domu przechodzi na najstarszego syna.

Pojęcie własności prywatnej jest morskim elfom w przeważającej części obce. Cokolwiek mają na sobie, uznają za ich własne, lecz wszystko inne należy do społeczności jako ogółu. Dotyczy to w szczególności narzędzi, broni i innych przedmiotów codziennego użytku.

Dane słowo jest dla morskich elfów świętością. Wolą zginąć, niż nie dopełnić czegoś, co przysięgali, i jeśli tak się stanie, krewni umarłego przejmują odpowiedzialność za złożoną obietnicę. Najmniejsza sugestia, że wodny elf nie dotrzyma słowa, jest dla niego głęboko obraźliwa.

### Język

Podwodne elfy mają też swój własny język, aquan, który choć wyraźnie spokrewniony ze standardowym elfickim, jest od niego dość odległy i nie w pełni zrozumiały dla elfów powierzchniowych. Przypomina odrobinę mowę delfinów, będąc przeplatany piskami i kliknięciami. Wodne elfy z trudem posługują się językami powierzchniowymi. Praktycznie tylko szlachta i ci, którzy opuścili swoje rodzinne osady w poszukiwaniu przygód, są piśmienni.

### Relacje

Morskie elfy są wyjątkowo izolacjonistyczne i nawet przedstawicieli innych podwodnych ras trzymają na dystans. Jeśli już muszą wchodzić interakcje z kimś z powierzchni, zdecydowanie wolą, by byli to ich krewniacy. Nie do końca rozróżniają podrasy elfów powierzchniowych, jedynie elfy słoneczne traktując jak niemal równych sobie. Wierzą, że służą tym samym celom, szerząc cywilizację i podtrzymując rodzime tradycje zarówno pod wodą, jak i na powierzchni.

Wodne półelfy są niezwykle rzadko spotykane, a ich zdolność do oddychania pod wodą jest ograniczona. Elfy morskie czasem rozmnażają się także z powierzchniowymi elfami, zwykle ze słonecznymi lub księżycowymi, co skutkuje narodzeniem osobnika, który wygląda jak jego powierzchniowy rodzic, z wyjątkiem zielonkawego zabarwienia włosów. W przeciwieństwie do wodnych elfów lub ich półelfich braci, takie potomstwo jest w pełni ziemnowodne, mając skrzela ukryte na szyi, ale zdolne do komfortowego oddychania tlenem atmosferycznym bez ograniczeń czasowych. Jako tacy są w pełni przystosowani do życia zarówno wśród wodnych, jak i lądowych krewnych, lecz ci, których matkami były wodne elfki, częściej wybierają życie pod powierzchnią.

Nienawidzą sahuaginów i rekinów. Z merfolkami, trytonami i morskimi gigantami burzy utrzymują neutralne, raczej harmonijne stosunki. Z shalarynami dzieje mają burzliwe, przez wojnę, aż do niepewnego rozejmu. Z innych stworzeń morskich, najmocniej związani są z delfinami – w okolicy niemal każdej dużej grupy morskich elfów można zauważyć stado tych ssaków. Hipokampy i ogromne koniki morskie należą do ich ulubionych wierzchowców. Wiele innych stworzeń morskich oswoili także na zwierzęta juczne i domowe.

## Pochodzenie

Według jednego z mitów morskich elfów, kiedyś mieszkali na lądzie, a ich przodkowie służyli na okręcie, który podczas burzy zatonął, jednak załoga została uratowana przez nieznaną boginię, dając początek ich rasie.

Pierwsze wodne elfy przybyły do ​​Faerûnu jakiś czas po -25.400 DR – kiedy to miała miejsce migracja złotych i srebrnych elfów z Faerie. To sprawiło, że byli ostatnimi elfimi przybyłymi na te tereny. Po raz pierwszy pojawili się na Wielkim Morzu i zamiast się tam osiedlić, rozpoczęli koczownicze życie, wkrótce odkrywając nowy dom.

Około -17,000 DR, elfie królestwa powierzchniowe Eiellûr, Syòrpiir i Thearnytaar rozpoczęły Wojnę Trzech Liści. Szereg mieszkańców tych królestw uciekł do Morza Spadających Gwiazd, używając artefaktu Eillûran, znanego jako Szkło Sashelasa, aby przekształcić się w wodne elfy i zasiedlić kolejne morze.

## Zdolności

Wodne elfy, tak samo jak inne podrasy elfów, nie śpią tak jak inni śmiertelnicy, a raczej odpoczywają poprzez medytację, czy też trans, zwany przez nich Zadumą. Jest on czymś w rodzaju świadomego półsnu.

Są najmniej umagicznioną podrasą elfów, jednak pozostają w głębokim kontakcie z ich otoczeniem i bardziej nawet niż inne elfy są związane ze swoim środowiskiem naturalnym. Potrafią wykrywać niewielkie zmiany w prądach morskich i słyszeć pod wodą dźwięki. Widzą dwa razy dalej niż elfy powierzchniowe w warunkach słabego oświetlenia, a w normalnych warunkach wystarczająco wyraźnie, aby policzyć żołnierzy w armii oddalonej o milę. Są w stanie ukrywać się w wodorostach i trawie morskiej w ten sam sposób, jak ich pobratymcy w lasach, a ich ruch nie jest nigdy spowalniany przez rośliny.

Ze względu na swoje skrzela, elfy morskie są stworzeniami wodno-lądowymi. Ilość czasu, na jaki mogą opuścić wodę bez wyrządzania sobie krzywdy, jest inny dla każdego osobnika, przeważnie jednak oscylując w okolicy kilku godzin.

## Wskazówki do odgrywania

Decydując się na grę morskim elfem czystej krwi pamiętaj, że rasę tę charakteryzuje ograniczona możliwość przebywania poza wodą. Może to być dobry impuls do rozegrania misji zdobycia artefaktu, który tę umiejętność by wydłużył lub zahaczenia się w okolicy czy grupach, gdzie oddychanie pod wodą jest w cenie – na przykład w portach, bandach pirackich, marynarkach wojennych. Wszędzie jednak morski elf będzie witany zdziwieniem, bo przedstawiciele tej rasy rzadko widywani są przez innych.

**Autor:** Cirda ; **Korekta i dostosowanie:** Mealith