Dama Kielichów

Tawerna “Rozpruty Bies” w porcie Starego Miasta. Jedna z lepszych, gdzie nie wpuszcza się każdego. Falstan gra w karty o sporą sumę pieniędzy. Zjawił się tu skuszony opowieścią o pojawieniu się w mieście kapitana z Volantis, o którym mówią, że nigdy nie przegrywa w karty. Anders Doryae, weteran trzech wojen na Stopniach, najemny-żeglarz z flotą kilku okrętów, w jednej z wojen walczył podobno u boku samego Daemona Targaryena. Nazywany jest też Puszczykiem, przydomek otrzymał po tym jak kilka bitew zwyciężył dzięki szybkim i niespodziewanym atakom w nocy. Na miejscu jest też dwójka towarszyszy Falstana. Gillem, pierwszy oficer Falstana, jego przyjaciel i osoba, która tak naprawdę powinna dowodzić gwardią ze względu na doświadczenie, którego brak Falstanowi. Gillem jest tu żeby mieć oko na Falstana, ale też żeby zabiegać o względy dziewczyny o imieniu Aster Fairweather, która jest wdową po jednym z dość majętnych kupców z miasta. Starszy kupiec wziął sobie młodą Aster za trzecią z kolei żonę, ale zmarł kilka miesięcy temu, ku zaskoczeniu całej rodziny zostawiając cały majątek w rękach dziewczyny. Aster nie odwzajemnia uczuć Gillema, ale ten się nie poddaje, a dziewczyna najwyraźniej lubi znajdować się w pozycji obleganej twierdzy. Drugą osobą jest Talbert, młody chłopak służący w straży od kilku miesięcy, trzeci syn kogoś umiarkowanie ważnego, na którego Falstan obiecał mieć oko.

Falstanowi kończą się pieniądze. Plotki o niepokonanym kapitanie nie są do końca prawdziwe, Andersowi zdarza się przegrywać, ale z każdym kolejnym rozdaniem fundusze Falstana topnieją. Jest po prostu dobrym graczem i ma dużo szczęścia. Poza samym Andersem partii przygląda się jeden z jego ludzi, oficer którego Anders nazywa Samsarasem, oraz kobieta która siedzi na podłodze obok Andersa. Kobieta ma czarne, kręcone włosy do ramion, ciemne oczy, opaloną od słońca cerę i nijak nie pasujące do takiej cery piegi. Z pewnością nie pochodzi z Westeros. Na grzbietach dłoni ma namalowane wzory ze splatających się linii i kształtów przypominających kwiaty. Tatuaże lub po prostu malunki wykonane henną. Przez cały wieczór nie odezwała się ani jednym słowem.

Pula na stole rośnie, kiedy Anders chce dorzucić kolejną dużą sumę Falstan zamiast tego proponuje mu by postawił opowieść o tajemniczej kobiecie. Anders się zgadza i przegrywa to rozdanie. Dotrzymując słowa opowiada mu, że Hizra jest branką, którą wziął sobie po zdobyciu z Daemonem jednej z wysp podczas wojen na Stopniach. Kiedy jego ludzie ostatecznie pokanali jednego z admirałów Trzech Córek postanowili wziąść do niewoli jego liczne kochanki jako wojenny łup, jednak gdy ostatni obrońcy miasta padli okazało się, że kobiety wolały wybrać śmierć niż hańbe. Wszystkie wypiły truciznę. Wszystkie poza jedną. Anders opowiada jak z Daemonem weszli do sali gdzie na podłodze leżały ciała kilkunastu kobiet zaciskające w palcach puste już, ceramiczne miseczki z których wypiły trujący jad. Hizra czekała na schodach, naczynie w jej dłoniach wciąż było pełne. Daemon wytrącił jej truciznę z ręki. Początkowo chciał zatrzymać kobietę dla siebie, ale Anders zarządał jej jako nagrody ze ludzi i statki które stracił podczas walki. Daemon niechętnie się zgodził. Od tego czasu Hizra jest talizmanem Andersa. Korsarz wierzy, że dopóki kobieta jest u jego oboku nie można go pokonać ani w bitwie ani w pojedynku, a szczęście zawsze się do niego uśmiecha. Hizra w języku Volantis oznacza albatrosa, symbol szczęścia, które on trzyma teraz w garści.

Anders nakazuje dziewczynie powiedzieć Falstanowi po czyjej stronie jest fortuna tego wieczoru. Hizra spogląda Falstanowi w oczy i mówi “Fortuna sprzyja zuchwałym, Falstanie Hightower. Zawsze.”

Anders nie jest zadowolony z odpowiedzi, wylewa jej na twarz wino z kielicha. Czerwone krople spływają jej po policzkach, skapują z ciemnych włosów i wsiąkają w gors sukni. Patrzy jednak na Andersa wyzywająco. Ten unosi rękę do uderzenia, ale ostatecznie rozmyśla się. Kobieta wyciera twarz rękawem sukni.

Przy kolejnej rozgrywce Falstan nie może oderwać od niej oczu. Ostatecznie decyduje się na ryzykowne zagranie i przegrywa wszystko. Anders zgarnia jego pieniądze.

Nie mogąc pogodzić się z porażką, a może chcąc spędzić w towarzystwie kobiety jeszcze trochę czasu, Falstan proponuje jeszcze jedną, tym razem prawdziwą grę. Nie ma już pieniędzy, które mógłby postawić opowiada więc Andersowi pewną historię.

Trzy dni temu, w nocy, do portu zawinął statek. Kiedy przybił do brzegu, a celnicy weszli na pokład okazało się, że na łajbie jest tylko dwóch marynarzy, rozdygotanych,  z twarzami wykrzywionymi szaleństwem. Na początku ludzie Falstana pomyśleli, że to łupieżcy z Żelaznych Wysp wycięli w pień całą załogę, a tej dwójce jakimś cudem udało się ujść z życiem. Na deskach pokładu zakrzepły kałuże krwi, drzwi do kajuty kapitana wyłamano. Na wszelki wypadek strażnicy miejscy zabezpieczyli okręt z obawy przed zarazą, a dwójkę ocalałych Falstan oddał pod opiekę maestra, by ten miał ich na oku. Opowiadali potem, łkając jak dzieci, że w Pentos wzięli na pokład pasażera - mężczyznę o purpurowych wargach, który stał się powodem ich zguby. Po przeszukaniu ładowni Falstan i Gillem znaleźli jednak prawdziwą przyczynę ich szaleństwa. Pośród skrzyń pełnych towarów, których żelaźni ludzie z pewnością nie pozostawiliby nietkniętych, leżała szkatułka z czarnego drewna. Wieko wyłamano, a w środku, wśród słomy leżało jeszcze kilka szklanych flakonów. Większość była pusta, ich zawartość wylano, lub wypito, a kilka innych rozbito. Ze środka cuchnęło gnijącym mięsem. Jeden flakon pozostał jednak nienaruszony.

Falstan sięga pod kaftan i wydobywa na wierzch szklaną buteleczkę zatkaną korkiem. Płyn w środku przypomina kolorem i konsystencją atrament. Nazywają go cieniem wieczoru. To podobno wino, choć nikt kto wypił choć kroplę nie określiłby go w ten sposób. Mówi się, że jeden łyk otwiera oczy na niedostrzegalne piękno świata. Jeden puchar, jeśli dasz radę go wypić, rozpuści całun, który skrywa przed tobą prawdziwą naturę rzeczy. Albo doprowadzi cię do szaleństwa, tak jak tych marynarzy. Bogowie tylko wiedzą ile go wypili podczas resju.

Falstan stawia buteleczkę przed Andersem. Ten bierze ją do ręki i podnosi pod światło wiszącej pod stropem lampy. Światło gra na ściankach naczynia wydobywając na wierzch purpurową barwę płynu.

Anders najwyraźniej zdaje sobie sprawę z wartości płynu. Zgadza się postawić całe wygrane złoto w grze o flakon cienia wieczoru. W odpowiedzi na to Falstan stwierdza, że nie dokończył jeszcze opowieści. W kajucie kapitana, sprytnie ukrytą, odnalazł jeszcze drugą, identyczną szkatułkę. Ta jest nietknięta. Falstan jest gotów postawić całą szkatułę jeżeli Anders pokaże mu na ile ma wiarę w swojego albatrosa i odważy się zalicytować Mandragorę, swój okręt. Anders zgadza się pod warunkiem, że będzie mogł zobaczyć skrzynię.

Falstan nakazuje Gillemowi udać się po skrzynkę. Ten wybucha gniewem, kontrabanda jest bowiem ich wspólną zdobyczą, a Falstan szafuje właśnie jego pieniędzmi. Ostatecznie Falstan ucina dyskusję wydając Gillemowi rozkaz jako dowódca stwierdzając tylko, że jeżeli przegra rodzina Hightowerów wyrówna mu straty. Gillem wzburzony opuszcza tawernę.

Mężczyźni zaczynają grę. Anders uprzedza Hizrę, że jeśli teraz okaże się sprzedajną dziwką, to słono za to zapłaci. Chyba dopiero w tym momencie Falstan zdaje sobie sprawę, z jak niebezpiecznym człowiekiem zaczął grać. Kiedy partia chyli się ku końcowi okazuje się, że złośliwym zrządzeniem losu obu graczom do zwycięstwa potrzebna jest ta sama karta, Dama Kielichów. Kto pierwszy z nich ją dobierze ten zgarnie pulę. Anders mściwym spojrzeniem mierzy swoją brankę, a Falstan z niepokojem kontempluje konsekwencje ewentualnej wygranej. Dobiera kolejną kartę. Na karcie namalowano dziesięć dziewcząt, z przechylonmi czarami w rękach, na środku zaś kobietę trzymającą w dłoniach złoty kielich. Dama Kielichów. Podobieństwo do sceny z opowieści Andersa jest bardzo niepokojące. Falstan rzuca kartę na stół.

Rozwścieczony Anders wyciąga nóż z opalem, łapie swoją towarzyszkę ze włosy i szerpnięciem dźwigna ją na nogi. Hizra jest od niego o głowę niższa, a kosarz poderwał ją do góry z taką siłą, że kobieta musi stanąć na palcach. Wtedy Falstan dostrzega zaciśnięte na jej lewej kostce metalowe kajdany połączone ze zwiniętym na podłodze łańcuchem.

Anders syczy jej do ucha: ”Nie chcesz już słuchać poleceń, dziwko? Dobrze. Nigdy więcej już ich nie usłyszysz.” Wbija jej nóż głęboko poniżej lewej skroni i gwałtownym ruchem tnie w dół, odcinając jej ucho. Kobieta krzyczy z bólu. Krew tryska na kafran Andersa. “Nigdy więcej rozkazów i obelg.” dodaje i przykłada ostrze do jej drugiego ucha. “Nigdy więcej śmiechu, dzwięków muzyki i szumu fal…”

Falstan przerywa mu krzykiem, wstając i kładąc dłoń na rękojeści swojego miecza. Anders kieruje nóż w jego stronę. Falstan, sam zaskoczony własną zuchwałością każe mu się wynosić. Anders popycha kobietę w stronę Samsarasa nakazując mu zabrać ją na statek. Falstan się sprzeciwia. Korsarz wyciąga broń.

Talbert, trzeba mu to przyznać, nie stchórzył. Chłopak ma tylko nóż, łapie jednak ze stołu oliwną lampę i rzuca nią Samsarasowi w twarz. Ten zasłania się w ostatniej chwili ramieniem, gliniane naczynie rostrzaskuje się i oblewa mu rękę płonącym olejem.

Anders w tym samym momencie atakuje Falstana. Wymieniają kilka ciosów, Falstan jednak nie jest dla niego żadnym przeciwnikiem. Blokuje i unika killku cięć, aż w końcu Anders przeszywa mu kordelasem bark.

Samsaras początkowo zaskoczony atakiem Talberta szybko odzyskuje rezon, gasi płonące przedramię zerwanym z krzesła płaszczem. Talbert w tym momencie rzuca się na niego, Samsaras łapie chłopaka, zawija mu płaszcz wokół szyi i wbija nóż w oko.

Anders zamierza dobić Falstana kiedy do tawerny wpada Gillem z szóstką strażników. Pakuje Samsarasowi bełt z kuszy w nogę. Ktoś podaje mu drugą naładowaną kuszę, którą Gillem ze stoickim spokojem celuje Andersowi między łopatki. Korsarz przez chwilę szacuje szanse ale ostatecznie składa broń. Gillem przypomina Falstanowi o jego obowiązkach komendanta straży. Falstan rozkazuje aresztować Andersa za handel niewolnikami, a Samsarasa za morderstwo. Obaj zostają umieszczeni w areszcie miejskim, o wyroku zdecyduje lord Conrad. Załoga Andersa dowie się o aresztowaniu następnego dnia. Z pewnością nie potraktują tej sprawy lekko.

Jeden z ludzi Falstana przyniosi mu czysty opatrunek. Rana na skroni kobiety krwawi obficie, sztylet ugodził ją głęboko odcinając nie tylko płatek ucha ale też naruszając jego wnętrze. Nigdy nie odzyska słuchu.

“Przykro mi.” stwierdza tylko Falstan. “Dlaczego?” odpowiada mu. “To tylko ucho. Wciąż mam jeszcze drugie. Wciąż mogę słuchać melodii umierającego świata. Może powinieneś był pozwolić żebym straciła drugie. Błogosławieństwo ciszy nie byłoby wcale takie złe. Nie lubisz ciszy, Falstanie Hightower?”

Falstan nie lubi ciszy. Cisza go nudzi i przypomina mu o upływającym czasie. Dużo bardziej ceni sobie śmiech i dźwięki muzyki.

- Hizra to, jak sądzę, nie jest to twoje prawdziwe imię?

Kobieta kręci głową.

- Wy Andalowie i ta wasza wiara w moc imion. Nie ma czegoś takiego jak prawdziwe imiona, Falstanie Hightower. Są tylko te, które nadają nam inni i te, które nadajemy sobie sami. Jedne się zmieniają, inne stają się zbędne, a niektóre wydają się zbyt kruche zamknąć w sobie to, co mają opisać. Są też takie, które zasługują na zapomnienie.

- Skoro Hizrą nazywają cię inni jak nazwałaś się sama?

Przygryza lekko wargę w zamyśleniu i uśmiechna się lekko.

- Jeszcze nie zdecydowałam.

Przesuwa lekko dłonią po wciąż rozłożonych stole kartach i zatrzymuje ją nad rysunkiem kobiety ze złotym pucharem w rękach.

- Ale jeżeli Hizra ci nie odpowiada, możesz nazywać mnie Damą Kielichów.