Plo

Drzwi warsztatu otworzyły się, a do środka wszedł chłopiec o jasnej cerze i błękitnych oczach, odziany w białą koszulę i spodnie, skrojone niemal perfekcyjnie pod jego sylwetkę, a i tak dosyć luźne i zwisające z jego ciała, a także krótką pelerynę zakrywającą mu plecy. Młodzieniec spojrzał na stojącą naprzeciwko księżniczkę Laetitię i rzekł na jej widok z irytacją w głosie:

- Co ty tu robisz?

- Szukałam cię - odparła Laetitia wykonując nogą ruch jakby grzebała w piasku. Przez chwilę się zająkała, po czym kontynuowała swe wyjaśnienia. - Szukałam cię po całym pałacu, aż pomyślałam, że musisz być w swoim warsztacie.

- Ta, akurat - książę Casper uniósł oczy ku górze i marszcząc brwi, dając znak, że nie wierzy swojej siostrze. - Pewnie znowu podglądałaś mój tajny projekt.

- Wcale nie! - księżniczka tupnęła nogą.

- Wcale tak! - Casper wyraźnie ją przedrzeźnił.

- Chciałam ci powiedzieć, że mama robi dzisiaj kolację - tłumaczyła się dziewczynka.

- Kurde! Pewnie znowu zrobi coś z tym pasztetem - chłopak wyraził swe niezadowolenie.

Do uszu obojga dobiegł pewien szmer. Książę zwrócił swój wzrok na przykrytą płachtą maszynę, nad którą pracował.

- Ee, musiało mi się coś przesłyszeć - powiedział do siebie po chwili, ignorując całkowicie usłyszny dźwięk. "Pewnie to jakaś mysz" - myślał. W przeciwieństwie do siostry, wcale nie bał się gryzoni.

- W ogóle po co ci to ustrojstwo? - zapytała brata księżniczka.

- Jak to po co? Żeby walczyć! - Casper uśmiechnął się od ucha do ucha. - To cacko jest wyposażone w najnowsze lasery, te rebelianckie kretyny będą uciekać w popłochu!

Książę Lazarusa był z siebie wyraźnie dumny. Niejasnym było, skąd młody konstruktor brał części do tego starego grata. Dla laika było to zwykłe ustrojstwo; leciwe, zaniedbane i niemogące się równać słynnym myśliwcom N-1. Znawca jednak może dostrzec w nim coś... uroczego? Pozostawało jednak pytanie, jeśli Casper chciałby kiedykolwiek użyć myśliwca do walki, jak on go wydostanie z warsztatu? Właściwie jedyną sensowną opcją zdaje się tylko zrobienie gigantycznej dziury w ścianie. Choć nawet to na nic się może zdać, bo nikt, pewnie nawet z samym Casperem włącznie, nie wie, czy to coś jest w ogóle na chodzie.

- Jesteś za młody żeby walczyć - zauważyła Laetitia.

- Za młody? Phi! Wujaszek mówił, że za Urbatrae trzeba być gotowym umrzeć w każdym wieku - Casper stanął na baczność, zbliżając nogi ku sobie, a jego głos, który jeszcze nie mutował, zyskał bardziej mężnego tonu.

- I co się stało z wujaszkiem? Zginął w zamachu - odparła księżniczka tak, jakby nie interesował jej jego los.

W rzeczywistości jednak bardzo przeżyła śmierć wuja. Wolała jednak tego po sobie nie poznać, zwłaszcza w konfrontacji z młodszym bratem, który stawiał księcia na piedestale, uważał za bohatera, który poświęcił się dla dobrej sprawy; nawet jeśli ani razu nie chwycił w ręce broni.

Nagle rozległ się huk eksplozji, stłumiony przez grube ściany pałacu. Księżniczka wzdrygnęła się z zaskoczenia, co wywołało reakcję jej brata:

- Cha cha! Czego ty się boisz? Przecież nic nam nie zrobią! - zaśmiał się jej prosto w oczy.

- Idź lepiej sprawdzić, co tam się dzieje - poinstruowała go Laetitia.

- Dokładnie tak zrobię! - wykrzyknął Casper z entuzjazmem. - Ciekawe, co tym razem wysadzili w powietrze.

Książę Lazarusa wybiegł w pośpiechu z warsztatu, by zobaczyć zajście. Oczywiście przez okno pałacu i nie dlatego, że bał się o swoje bezpieczeństwo, lecz dlatego, że nie chciał niepokoić innych. Laetitia zamknęła za nim drzwi, upewniwszy się wpierw, że chłopak był już daleko.

- Możesz wyjść - powiedziała do Exdee Dey'a.

Młody padawan podniósł płachtę, pod którą się ukrywał i podszedł do księżniczki.

- Widzisz, jaki on jest - Laetitia zwróciła się do Jedi. - Nie ustanie na chwilę i tylko wojenki mu w głowie. Ale ty na takiego nie wyglądasz - spojrzała na niego marszcząc powieki i lekko się uśmiechając.

Exdee uniósł tylko brwi i otworzył szerzej oczy. Nie poczerwieniał ze wstydu, jedynie był zdziwiony tym, jak księżniczka go określiła. W zasadzie, wydawało mu się, że miał jednak sporo wspólnego z księciem Lazarusa, obaj chłopcy mieli ogromną wolę walki i pokazania, kto tu rządzi. Ba, nie mógł się doczekać starcia z anarchistami na ulicach miasta. Zupełnie nie rozumiał czemu Nora Dorr, pod której opieką przebywał, nie chciała mieszać się w konflikt. Przecież to był jedyny sposób na zażegnanie konfliktu! A jeśli nie jedyny, to na pewno najlepszy. No bo po co komu jakieś negocjacje, z których i tak nic nie wynika, jak można tu i teraz osłabić wroga zabijając większość jego jednostek. Co złego może się stać?

- Ja już się będę chyba zbierał... - wyznał Exdee mrugając parę razy.

- Co? Tak szybko? - zmartwiła się Laetitia. - Miałam ci jeszcze tyle do pokazania!

- Może innym razem - zaśmiał się Exdee. - Ale widzimy się na kolacji, pamiętaj.

Na te słowa księżniczka rozpogodziła się i na jej twarzy pojawił się uśmiech. Padawan zbliżył się do drzwi, otworzył je i nim opuścił warsztat, pomachał księżniczce na pożegnanie.

"Co ona ode mnie chce?" - pomyślał będąc nareszcie sam.

Niewielkie pomieszczenie na pokładzie Spiczastej Marchewki przepełnione było wszelkiej maści aparaturą. Ogromne komputery stały przy trzech z czterech ścian pokoju; jedynie przy wejściu żadnego nie było. W samym środku zaś stało biurko z konsoletą. Mnogość przycisków, pokręteł i suwaków mogła przyprawić o zawrót głowy niejednego, kto zasiadłby za biurkiem, jednak z pewnością nie tego, kto zwykł przy nim siedzieć. Gęsty Krzak, bo o nim mowa, z wykształcenia był radiotechnikiem, lecz przekazy poprzez holonet oraz hologramy również nie były mu obce. Zaciągnął się do załogi Spiczastej Marchewki kiedy popadł w długi. Z początku na chwilę, lecz po ponad roku zdecydował się zostać. Było to kapitanowi na rękę, albowiem stracili jakiś czas wcześniej ich poprzednego oficera łączności, Sullustanina Tłustego Knura. Od tamtej pory Gęsty Krzak upodobał sobie pokój łączności i uczynił z niego własną kajutę. Wprawdzie bardzo skromną i ciasną, ale własną.

Nie potrzebował za wiele - położył pod biurkiem materac, a jedyną ścianę, która się ostała, zamienił na garderobę. I tak całymi dniami siedział i nasłuchiwał nadchodzących transmisji. Tak też było i teraz. Kiffar, nazywany Gęstym Krzakiem ze względu na swoją grubą i krzaczastą monobrew, siedział ze słuchawkami na uszach i kręcił tarczą radiową na konsolecie w poszukiwaniu jakiejś ciekawej częstotliwości.

- Bayo Yayo, Bayo Yayo - odezwał się jeden z głosów pośród szumu.

- Ty pastuchu nerfów się zamknij tam, a nie Bayo Yayo, dank farrik - nakrzyczał na niego drugi.

- Mobilki... - westchnął Gęsty Krzak i zmienił częstotliwość.

- ... potrzebujemy wsparcia, jesteśmy ostrzeliwani od strony południa! Odbiór! - Kiffar usłyszał desperacki głos jakiegoś żołnierza, ale zbytnio się nim nie przejął i zwyczajnie przeglądał częstotliwości dalej.

Nagle wśród szumu i zakłóconych odgłosów usłyszał rozmowę, która przykuła jego uwagę:

- Prawda, świątynia jest... ważna, ale ciężko... dostać ze względu na brak atmosfery wszędzie poza polem. Rozumiesz? - powiedziała kobieta z czarnym akcentem.

- ... myślałem, że skoro już ich tam wysłano, to... powiedzą im, żeby spojrzeli na tę świątynię na północy - odpowiedział głos męski.

Świątynia na północy? Poza polem? O co mogło chodzić? W głowie Gęstego rodziło się na raz dziesięć scenariuszy czego mogła dotyczyć rozmowa.