Farawyn Duvardibi

“...demek hayat hikayemi dinlemek istiyorsunuz? Eh, mütevazi hayatımın dinlemeye değer bir yanı var mıdır bilmiyorum ama ilahımız Papaya’nın yoluna adanmış bir öykü anlatma şansını kaçırmak istemem. Karnak büyük bir şehir ancak savaşlar ve ejderhalar tarafından o kadar çok yıkıldı ki; böyle bir şehirde duvar ustalarının loncasının epey güçlü olacağını kolaylıkla tahmin edebilirsiniz. Hem siyasi hem de ekonomik bir güçten söz ediyorum. Babam şehrin saygın duvarcılarından biriydi ve loncanın ileri gelenlerindendi. İlahımız Papaya’nın onlarca tapınağının yapımına verdiği emekler ile dini anlamda da saygı görüyordu. Ama Papaya’nın yolları dolambaçlıdır ve ne kadar inançlı olursanız olun şans bazen sizi sınamak ister. Babamın sınanması da bir gün diyar diyar dolaştığını söyleyen ve kendisini Papaya’ya adadığını iddiae eden bir kumarbaz ile gerçekleşti. Babam normalde kumarı hobi olarak ufak meblağlarla, adeta üstünkörü bir ibadet olarak oynayan bir adamdı. Ancak ateşli bir söylev ve insanları kendine hayran bırakan havası ile bu yabancının çekimine kapıldı ve bir gece bazı dostları ile bir kumar masasına oturdu. Ve dostlarım o gece babam sahip olduğu tüm serveti o masada bıraktı. Sabaha karşı eve döndü ve tek kelime etmeden odasına kapandı. Saatler sonra yemek için kapısını çaldığımızda cevap alamadık ve içeri girdiğimizde kendisini asmış olduğunu gördük ve böylece annem, kardeşlerim ve benim için sefalet dolu zamanlar başladı. Şehrin en düzgün muhitlerinden birinde yer alan evimiz satıldı ve adeta çapulcularmışız gibi evden çıkarıldık. Babamın ani ölümü üzerine birkaç dostunun yardımıyla kenar mahallelerden birinde tek göz bir odada ancak geçinebilir hale geldik.”

“Annem çamaşır yıkayarak evi geçindirmeye çalışıyor, ben ve kardeşlerim de pazarda geçici işler kovalıyorduk. Ancak babamın mahvoluşuna sebep olan adamdan intikam almaya kararlıydım. 12 yaşında olduğum halde yetişkin bir adamı öldürebileceğime inanıyordum. Kendi yaptığım bir hançer ile adamın peşine düşmeye karar verdim.”

“Kendince bir ün kazanan kurmabazın Kireçtepe’de olduğuna dair bir haber kulağıma çalındı. Evden kaçıp bir ticaret kervanına katılıp Kireçtepe yollarına düştüm. Oraya vardığımda çalışkan bir çocuk olarak kolaylıkla iş buldum. Sonra kumarbazın kaldığı hanı öğrendim. Geceleri yaptıklarını gözlemeye başladım. Vilayet konağında akşamları oyunlar oynuyor ve sabaha doğru hana dönüyordu. Bir gece kuytu bir köşede onu beklemeye başladım. Sarhoş bir biçimde geldiğini görünce önümden geçip gitmesini bekledim; böylece sırtından vurup kaçabilecektim. Düşündüğüm gibi de oldu, varlığımı farketmeden yanımdan geçip gitti. Sessizce arkasından yaklaştım, hançerimi kaldırdım ancak tereddüt ettim. O güne kadar kimseyi öldürmemiştim, kimseye zarar da vermemiştim. Bir anlık tereddütüm uzayınca kumarbaz arkasını döndü ve ben daha farkına varmadan gömlek yeninin altına sakladığını farketmediğim sopasını çıkartıp sert bir vuruşla ayaklarımın yerden kesilmesine sebep oldu. Saldırıya uğrayınca tereddütüm geçti ve gençliğimin verdiği çeviklikle ayağa kalkıp hançerimi adamın göğsüne doğru savurdum. Çok ilginç bir şey oldu. Hançeri adamın göğsüne sapladım ancak el yapımı hançerim gömleğine takılı broşa saplanmıştı. Ucu yamuldu ve işe yaramaz hale geldi. Ardından adam bir anda yanıma geçip hançeri tutan elime sopayla vurup beni silahsız bıraktı. İkinci darbeden sonra tekrar yerdeydim.”

“İşimin bittiğini düşünmüştüm. ‘Ne olduğunu anladın mı?” diye sordu bana. Kafamı sallayarak hayır dedim. Üstüme eğilip ‘sende bir duvarcının elleri var,' dedi nasırlı avuç içlerimi göstererek ‘demek ki imanın zayıf... Bu durumda karşımda hiç şansın  yok’. Kesesinden altın bir sikke çıkarıp göğsümün üstüne bıraktı. ‘Biraz ibadet et,’ dedi.”

“Kumarbazın altın sikke ile Papaya’nın yolunu işaret ettiğini o gün anladım. Ertesi gün Karnak’a geri döndüm ve Papaya’nın tapınaklarından birine gidip bir keşişe kendimi Papaya’nın yoluna adamak istediğimi söyledim. Babamın adını öğrenip dinimize olan katkılarından dolayı beni yanına kabul etti. Ve insanların çoğunun lanetli olarak gördüğü yöntemleri öğretmeye başladı. Keşişlerin ve rahiplerin büyük çoğunluğunun mucize gösterecek yeteneği yoktu. Sadece dini hikayeler anlatarak insanlara doğru yolu; ticaretin erdemlerini, çalışmanın güzelliğini, zanaatların kutsallığını ve şansa güvenmenin önemini anlatıyorlardı. Papaya, tüm  tüccarların ve zanaatkarların tanrıçasıydı; bu yüzden en güzel en gösterişli tapınakları onunkilerdi. Altın sikke onun sembolüydü. Onun yolunu öğreniyor ve öğretilerini etrafıma anlatıyordum. Ancak üstatlarımın aksine bir süre sonra bana bazı yetenekler bahşedildiği ortaya çıktı. Bunun üzerine beni yanına alan keşiş korkuya kapılıp köz için insanların peşime takılabileceğini ve bu sebepten bu güçleri saklamam gerektiğini söyledi. Papaya tarafından kutsandığım için tapınağın en gözde öğrencisi haline geldim. Lakin bir süre sonra bana bahşedilenler yüzünden başka keşişlerin beni kıskandığı ortaya çıktı ve şehirde kanımda köz bulunduğuna dair bir dedikodu dolaşmaya başladı. Bunun üzerine beni yanına alan keşiş, işlerin tehlikeli bir hale geldiğini görerek Papaya’nın öğretilerini anlatmak için yollara düşmemin benim için daha uygun olacağını söyleyerek şehirden kaçmam gerektiğini ima etti.”

“Dediğini yaptım ve Merkez Şehir Devletleri’nde yollara düştüm. Geçirdiğim günler ve yaşadığım maceralar beni çabucak olgunlaştırdı. On sekiz yaşına vardığımda gerçek bir rahip olmuştum. Küçük mucizeler gösterebiliyor ve şer ve hayır arasındaki dengeyi gözeterek hayatımı sürdürüyordum. İnsanların bahtına ufak müdahalelerde bulunacak yetkinliğe kavuşmuştum.”

“Birgün Gökkonak’ta babamı mahveden kumarbaza tekrar rastladım. Büyük bir servet sahibi nam salmış bir adamdı artık. O gün bu adamın kanında da Köz olabileceğini ve Papaya’nın bahşettiklerine üstünkörü de olsa sahip olabileceğini anladım.  Ani bir kararla kumar masasında karşısına oturmaya karar verdim ve oyuna girmek için kazandığım her şeyi ortaya koydum. Altın kesemi küçük ve değersiz görmesine rağmen cesaretime hayran olarak beni oyuna kabul etti. Kendisine hançerle saldıran çocuk olduğumu hatırlamamıştı.”

“O gün o oyunda Papaya’nın bana bahşettiği mucizeleri bu basit düzenbazdan çok daha üstün bir biçimde kullanarak onu korkunç bir kayba uğrattım. Gecenin sonunda alev alev gözleri ile neye uğradığını şaşırmış halde bana bakıp kim olduğumu sordu. ‘İlahının basit bir kulu,’ diyerek cevap verdim. Sonra altın bir sikkeyi önüne fırlattım ve “demek ki imanın zayıfmış,’ dedim. O anda kim olduğum anlamıştı.”

“Adamın serveti için oldukça küçük bir meblaydı aslında ama babamın hiçbir zaman sahip olamadığı kadar büyük bir servetim olmuştu. Ancak servete ihtiyacım yoktu. Papaya’nın şansı yanımda olduğu sürece hiçbir şeye ihtiyacım yoktu. Bu yüzden serveti beni yetiştiren keşişe tapınak için bağışladım ve yollara düşüp insanlara dinimi anlatmaya devam ettim.”

“Sonra bu küçük macera grubuna rastgeldim ve yalnız dolaşmaktansa hem çalışıp para kazanarak ibadetimi daha da kuvvetlendirebileceğimi hem de bunun daha güvenli olduğunu düşünerek onlara katılmaya karar verdim.”

“Sizler de şansınıza ve İlahımız Papaya’ya güvenin. En dar anınızda şansınız dönsün. Bonifatus dera Merzeren!”