Mięta

Mięta (ang. Mint) -Kotka żyjąca w Drzewie Huraganu, partnerka Piski.

## Wygląd

Mięta to rudo-czarno-pręgowana kotka, z dużymi żółto-szarymi oczami

## Charakter

Mięta jest miła, kochana, opiekuńcza, urocza ale potrafi pokazać pazurki. Jest pokojowo nastawiona do wiewiórek, i innych zwierząt.

## Streszczenie

Miętowe Futro ucieka z Klanu Słońca, aby zostać pieszczochem. Po drodze do miasta, żywi się ziołami. Zanim do niego dotarła, znalazła Dom koło wielkiego lasu, spotyka samotne domostwo ze starszym Dwunożnym, palącym kawałek wygiętego drewna. Wyglądał na miłego, a ją już strasznie bolały łapy. Uniósł wzrok z nad biało-czarnego czegoś, i podszedł do niej i ją pogłaskał. Poczuła miękką kremową łapę na swojej głowie. To była tak miła, chwila. Sama z siebie zaczęła mruczeć, a Dwunożny wydał radosny, dziwny dźwięk i przyniósł jej małe okrągłe ziarenka. Spróbowała jednego, nie były nie wiadomo jakie pyszne, ale nie było czuć mięsem, więc spałaszowała z głodu całą porcje umieszczoną w kamieniu. Zabrał ją na ręce, co już nie było tak wygodne, więc zaczęła się wyrywać. Dwunożny posadził ją , na miękkiej wełnie, a sam wrócił do patrzenia na czarno białe coś, i palenia wygiętego drewna. Gdy zaczęło się ściemniać, Dwunożny podniósł się i poczłapał do domostwa przy ruchomym drewnie, machną łapą, żeby poszła za nim. Mięta podreptała nim, a w domostwie dostała coś podobnego do mleka swojej matki, w zgniło zielonym gładkim kamieniu. Dwunożny poszedł się położyć na wielkim, drewnianym czymś, z wyścieloną skórą. Położyła się obok budowli, i zasnęła. Następnego dnia dostała mleko ,a Dwunożny wyszedł z tym biało-czarnym czymś. Co jest w tym ciekawego? Mięta poszła na spacer do lasu, wdychała zapach mokrego mchu, chodziła po gładkich drzewach. Potem poszła do Dwunożnego, i n nim spędziła resztę dnia.

Tak miną prawie cały Księżyc.

Pewnego dnia wybrała się jak zwykle do lasu. Gdy tak chwile pospacerowała, za drzewami zauważyła czarny kształt, co powoli i ostrożnie przemieszczał po mokrej trawie, Coraz bardziej się do nie przybliżał, a ona rozpoznała puszystą wiewiórkę, szukającą czegoś na ziemi. Mięta wyszła z krzaków, w których się wcześniej ukrywała. Wiewiórka podskoczyła i pobiegła na oślep prostu w drzewo. Zachwiała się i runęła na ziemię. Nic dziwnego, że mówią Wiewiórczy Móżdżek. Podniosła bezwładne, ale żywe ciało do swojego Dwunożnego. Wziął wiewiórkę, coś wymamrotał i zaniósł do miejsca mleka. Kotka w tym czasie poszła patrzeć na duże okrągłe ptaki, które Dwunożny miał w ogródku.

Następnego dnia, Mięta poszła zobaczyć, czy z wiewiórką wszystko w porządku. Podeszła nie pewnie do wiewiórki:-Wszystko w porządku?-starała się przypominać głosem piski wiewiórek.-Nie chciałam cię przestraszyć!-dodała. Wiewiórka popatrzyła na nią przystarzona, ale Mięta kontynuowała;-Jestem Mięta, a ty?-Wiewiórka wyglądała, jakby miała zaraz uciec, ale wysyczała;- Tego y cesz, forze?-.-Ja nie chciałam cię przestraszyć, może tylko się pobawić.-Powiedziała zawstydzona-Mój właściciel się tobą zaopiekowała.-powiedziała smutna. Wiewiórka dalej przestraszona, wymamrotała: Jetm Pisk.

Mięta z opływem dni nauczyła się trochę wiewiórczego, i nawet się wspólnie bawiły.

Wreszcie nadszedł dzień w który, właściciel odniósł Pisk, do lasu, Pisk powiedziała, że mieszka w wielkim Drzewie Huraganu, i jest w niej Kitą, czyli wiewiórką która się uczy na Ogona. Są tam też Futerka, mech, Kieł i Ząb, Mięta pomyślała, że to trochę jak Klan, tylko bez zabijania, i wnerwiających sąsiadów. Pisk się zrodziła, żeby Kotka poszła z nią. Kiedy dotarły na miejsce, ujrzała ogromne Drzewo, w mnóstwem wiewiórek, gdy wiewiórki ją zobaczyły tuż obok Drzewa, całą chmarą się na nią rzuciły. Mięta poczuła przeraźliwy ból, i pobiegła w kierunku swojego Domostwa. Kilka metrów od niego zasiada przy drzewie smutna. Nagle czuje miękkie futerko, na swojej skórze. Czarna wiewiórka, siedzi tuż przy niej, a nagle mówi: Zaczekaj.- Mięta odprowadziła wzrokiem pędzącą wiewiórkę.

Zaczęło się ściemniać, a Pisk nie wracała. Zrezygnowana kotka wróciła do Domostwa, myśląc o tak paskudnym oszustwie.

Następnego Dnia, jej Właściciel zabrał ją do stodoły. Pachniało tam myszami. Dwunożny wycelował swój grupy palec na gryzonia, skubiącego ziarenka kukurydzy. Po incydencie i Piskiem, Mięta wiedziała że Zwierzyna to nie bracia i siostry. Więc bez namysłu życia się na ofiarę. Przyniosła mysz smojemu właścicielowi, on on tylko zachichotał pogłaskał ją po głowie, oddał jej mysz i poszedł do wielkiego potwora jeździć na polu zboża. Złapała jeszcze kilka myszy, które starannie ułożyła na stosie zwierzyny. Tęskniła za klanem. Gderaniem starszyzny, zabawami kociąt. Ale nie czuła tak się najlepiej. Nagle usłyszała pisk, myszy co właśnie ją zauważyła, i pędziła ku wyjścia za stodoły.-Nie uciekniesz mi mała zwierzynko!- Rzuciła się na uciekającą ofiarę. Mysz była tłusta,z tego powodu bardzo wolnego się poruszała. Łapą zabiła uciekiniera, i z głodu zabrała się do pałaszowania go. Po chwili na długości lisa przed nią pojawiła się czarna wiewiórka, Mięta rozpoznała w niej Pisk. Czy jednak się myliła co do niej?- Jesteś podła! Tygrys miał rację! Koty nigdy się neo zmienią!- Wywarczała jednym tchem. Mięta nie wiedziała co powiedzieć.

## Ciekawostki

* Uciekła z Klanu, ponieważ miała dość zabijania zwierząt.
* Przysięgła, że nigdy nie powie żadnej wiewiórce, że była klanowym kotem.
* Nienawidzi Myszy.

## Wyjaśnienia

1. ↑ Oczywiście, nie wie że duża grupa domostw, to miasto/wioska
2. ↑ Kuchnia