Boethiah's Proving

## Treść

(The following account is true. May it serve as a warning to those with ears to hear and hearts to know.)

On a certain day, at a certain time, the faithful gathered to perform certain rituals, hoping to gain a glimpse of their master. The day was correct, the summoning true.

Slashing a smoking tear through the Veil, She, her-very-self, appeared before them, terrible and resplendent. She came arrayed in ebony darker than a moonless night, wielding a blade burning hotter than the surface of the sun. And though she wore the guise of a Dunmer warrior-queen, she towered above them like a statue carved from the Red Mountain itself.

"Why have you disturbed me?"
Surprised, the first among them prayed: "O Boethiah, Prince of Plots, Deceiver of Nations, Queen of Shadows, Goddess of Destruction, we come to worship thee!"
She looked down upon her followers, gathered to bear witness. Frowning she asked the first:

"Tell me, you who profess to know me, how shall I know you?"
Afeared he exclaimed: "Each night I pray to thee, each night I call out thy wondrous names. Surely thou must recognize the sound of my voice? Thy most devoted of believers?"
She frowned and let out a long sigh, and then of a sudden he was gone, the air from her lungs dispersing him.
Turning to the second she asked:

"And you? How shall I measure the worth of your existence?"
Stunned by the power of her voice, he bowed before her darkening visage.
She clapped her hands, and he too was gone.
To the third:

"And you, tell me, how shall I know you apart from such as were they, of whom there is no trace?"
Shaken and speechless from the nullifications of his brethren, he whispered: "Have mercy upon us!"
She blinked twice. Once, he was in agony. Twice, he was destroyed.
She cast a withering glance across those remaining and said:

"I do not grant mercy."
And so it was with the others. She putting them to proof, they offering none.
Finally she came to me, eyes aglow with anger, tongue wet with hate, and said:

"Of all my believers, but two remain. Tell me, second-to-last, with what shall you prove your existence?"
Without hesitation I drew forth my blade and buried it in the chest of the other who stood beside me, and without fear replied: "Ask him whose blood now spouts from my blade if I exist."
She smiled. And the gates of Oblivion opened between her teeth. Then she said:

"Tell me, now-last of my followers, wherefore do you remain where the others do not?"
I retrieved my blade, and offered it up saying: "I am alive because that one is dead. I exist because I have the will to do so. And I shall remain as long as there are signs of my handwork, such as the blood dripping from this blade."
Accepting my gift, she nodded and said:

"Indeed."

*(If in the reading, your blood boils in your veins, and your mind blazons with fire, then Boethiah calls you. It is then most wise to heed her call.)*

## Tłumaczenie (nieoficjalne)

*Na podstawie oficjalnego tłumaczenia książki Dowód Boethiah* *z gry The Elder Scrolls V: Skyrim.*

(Poniższa historia oparta jest na faktach. Niechaj posłuży jako ostrzeżenie dla tych, którzy mają uszy do słuchania i serce gotowe do poznawania).

Pewnego razu, pewnego dnia, zebrali się wierni, aby przeprowadzić ceremonię w nadziei na to, że uda im się chociaż spojrzeć na swą władczynię. Dzień był odpowiedni, rytuał również.

Przedarłszy się przez dymiącą Zasłonę, objawiła się Ona, we własnej osobie, straszliwa i olśniewająca. Przyobleczona w ebon, ciemniejszy niczym bezksiężycowa noc. W ręku dzierżyła ostrze gorejące mocniej niż powierzchnia Słońca. Przebrana za dunmerską królową, górowała nad zebranymi niczym statua wykuta w skałach Czerwonej Góry.

„Dlaczego mnie niepokoicie?"
Jeden z modlących się ludzi przełamał strach: „Wielka Boethiah, Książę Intryg, Oszustko Narodów, Królowo Cieni, Bogini Zniszczenia, przyszliśmy złożyć ci pokłon!"
Spojrzała z góry na swych wyznawców i, marszcząc brwi, spytała pierwszego z nich:

„Powiedz mi, ty, któremu się zdaje, że mnie zna, skąd mam wiedzieć, kim jesteś".
Przerażony odpowiedział: „Każdej nocy wznoszę modły, każdej nocy wzywam twe imiona. Z pewnością rozpoznajesz, Pani, mój głos? Jestem przecież najbardziej oddanym z twych sług".
Ponownie zmarszczyła brwi i wydała z siebie długie westchnięcie. W jej wydechu rozpłynął się naiwny mężczyzna.
Następnie zwróciła się do drugiego:

„A ty? Jak zamierzasz mnie przekonać, że twa egzystencja jest cokolwiek warta?"
Oszołomiony siłą jej głosu, człowiek pokłonił się przed jej spochmurniałym obliczem.
Klasnęła w dłonie i on zniknął również.
Rzekła do trzeciego:

„Powiedz mi, jakże mam stwierdzić, iż nie jesteś taki sam jak ci, po których nie został żaden ślad?"
Oniemiały i wstrząśnięty losem swych braci, wyszeptał: „Zlituj się nad nami!"
Mrugnęła dwukrotnie oczyma. Za pierwszym razem poczuł przerażający ból. Za drugim przestał istnieć.
Od niechcenia rzuciła okiem na pozostałych i rzekła:

„Ja nie znam litości".
I wszyscy rozpłynęli się w niebycie. Kazała im dać dowód swego istnienia, nie potrafili.
Wreszcie podeszła do mnie. Jej oczy gorzały złością, język ociekał nienawiścią. Rzekła:

„Ze wszystkich mych wyznawców przetrwało tylko dwóch. Powiedz mi, Przedostatni, czym udowodnisz swe istnienie?"
Nie wahając się ani chwili, wyciągnąłem klingę i zatopiłem ją w piersi człowieka, który stał obok mnie. Odparłem bez lęku: „O to, czy istnieję, zapytaj tego, którego krew spływa po mym ostrzu".
Uśmiechnęła się, a między jej zębami otwarły się bramy Otchłani.

„Powiedz mi, ostatni z mych wyznawców, z jakiego powodu chcesz pozostać w miejscu, z którego odeszli inni?"
Ofiarowałem jej swój miecz i odparłem: „Żyję, ponieważ tamten zginął. Istnieję, ponieważ taka jest moja wola. Pozostanę przy życiu dopóty, dopóki będą na tym świecie ślady mej działalności. Jak choćby krew ściekająca po ostrzu mej klingi".
Przyjęła dar, kiwnęła głową i rzekła:

„W rzeczy samej".

(Jeśli podczas czytania zawrzała wam krew, jeśli wasz umysł się rozżarzył, oznacza to, że wzywa was Boethiah. Roztropnie jest odpowiedzieć na jej wezwanie).

## Umiejscowienie

* W pobliżu Gniazda Mephali
* Tanzelwil
* Glenumbra, w połowie drogi pomiędzy Aldcroft i Glenumbryjskimi Wrzosowiskami