Vederklauw/ Jaras en het Beest

## Jaras en het Beest

Mijn eerste kortverhaal hier. Je ziet maar of je het leuk vindt ;-)

## Jaras en het beest

Er was eens een moedige ontdekkingsreiziger die Jaras heette. Of wat je een ontdekkingsreiziger noemt. Hij leefde immers in de Middeleeuwen, toen er nog maar een klein stukje van de wereld bekend was en van Frankrijk naar het Duitse Rijk trekken al een behoorlijke opgave was. Jaras was een Duitser die al lang gefascineerd was door alles wat bovennatuurlijk leek en hij deed er dan ook vaak onderzoek naar. Op een dag kreeg hij te horen dat er in Frankrijk, in een streek genaamd Gévaudan, verschrikkelijke moorden waren gebeurd en dat de inwoners een vreselijk creatuur hadden gezien, dat rechtstreeks uit de hel leek te komen. er waren al immense klopjachten georganiseerd op de wolven in het gebied, maar de moorden gingen gewoon door.

Natuurlijk wilde Jaras graag meer weten over het mysterieuze beest, dus besloot hij per direct naar Gévaudan af te reizen om te weten te komen wat er gaande was. Na een reis van een paar weken was de winter stilaan in aantocht. Omdat Jaras reeds enige bekendheid genoot in Frankrijk, werd hij uitgenodigd in het herenhuis van heer Clement, een fervent jager en een goede ridder. Toen hij zijn gast ontving, zag die tot zijn verschrikking wel tien dode wolven aan een touw bungelen. Allemaal waren ze ongenadig afgeschoten. 'We hebben de moorden nog niet kunnen stoppen, maar dit zijn er in elk geval een paar minder', verklaarde ridder Clement bij wijze van verontschuldiging. 'Ik zal mijn huishoudster een maaltijd voor u laten bereiden en terwijl u eet zal de slaapkamer in orde worden gebracht.'

De volgende ochtend was Jaras al voor dag en dauw klaar om op ontdekking te gaan. Hij kreeg van ridder Clement een sterk paard, proviand voor een paar dagen en het modernste type geweer dat er te krijgen was. 'Voor als u het Beest zou tegenkomen', werd er gezegd. Vol goede moed trok Jaras door bossen en velden. Meermaals hoorde hij in de verte het schallen van een jachthoorn, en hij wist daarmee ook dat er nog meer wolven afgemaakt werden. Vlug verwijderde hij zich van het geluid en zocht een gebied op waar er geen jagers schenen te zijn. Hij zag vele prachtige dieren en planten, maar geen enkel spoor van het Beest waar de Fransen zo bang voor waren. Uiteindelijk, tegen de avond, kwam hij in de buurt van een kleine nederzetting. Een paar boeren vertelden hem dat er onlangs nog twee vrouwen waren gedood, en Jaras wist dat hij hier moest zijn. Toen het donker werd, keerde hij ondanks de protesten terug naar het bos en sliep een paar uur.

De rest van de nacht sliep Jaras niet. Een vreemd gevoel bekroop hem, alsof iets hem besloop. Zijn paard brieste nerveus. Nogal ongerust richtte hij zich op en speurde met zijn lantaarn de omgeving af. Hij had al eerder wolven en beren van zich af weten te houden, dus waarom voelde hij zich nu zo bang? Een plots gekraak deed hem omkijken en het paard hinnikte van schrik. Daar, vlak voor hem, gloeiden twee rode ogen in de mist die plots was komen aanzetten. Het Beest had een dikke, zwarte vacht en een spitse neus, maar het was onmogelijk te zeggen of het een wolf of een hond was. Toen het Beest zijn muil opendeed echter, kwam er een hoog, ijselijk gegil uit. Jaras begon te schreeuwen en greep zijn geweer, maar voor hij kon richten, was het Beest alweer verdwenen.

Het gehuil van een wolf sneed doorheen de vallei. Een tweede wolf antwoordde en toen nog een derde. Daar hield het mee op. Zodra de drie wolven elkaar gevonden hadden, zochten ze verder, maar tevergeefs. Nergens vonden ze nog enig spoor van hun soortgenoten. Angstig, met slappe staart en hangende koppen, begaven ze zich richting het Oosten. Het was niet veilig meer. Ze zouden een nieuwe thuis moeten zoeken in de landen achter de bergen, zonder ooit weten waarom die enge wezens die op hun achterpoten liepen en donderende stokken bij zich droegen en alles verwoestten wat ze zagen, hen zo op de huid hadden gezeten.