Batın Can

**Batın Can** karakteri izawaistruegod tarafından canlandırılmaktadır.

## Batın Can'ın geçmişi

Batın Can 10.04.2000'de Türkiye'de bir şehir olan Mersin'de dünyaya gelmiştir. Ailesinin tek çocuğudur. Saçları biraz uzun, gözleri mavi ve 1.80 boylarındadır. Babasıyla annesi küçüklüğünde boşanmıştır. Babasının yanında kalan Batın, kalbinde her zaman bir anne boşluğu olmuştur. Babası daha iyi bir hayata sahip olabilmek için her gün daha fazla çalışıp kendini yıpratıyordu. Sabahları inşaatlarda çalışıp geceleri ise taksicilik ile uğraşıyordu. Bu çabaların hepsi oğlu Batın'ın iyi bir yerlere gelmesi içindi. Batın'nın liseye geçmesiyle birlikte giderleri dahada fazla artmıştı. Batın bu durumun farkına varmaya yavaş yavaş başlamıştı. Büyüyordu, her geçen gün babasına daha fazla yük oluyordu. Babasının eriyişini resmen görebiliyordu. Böyle olmamasını düşündüğü için bir yandan lisesini bitirip diğer yandan ise part time olacak şekilde çalıştı. Giderlerinin çoğunu üstlendi. Artan parayı her seferinde götürüp babasına veriyordu. Babasının yüzündeki ifade her seferinde aynıydı. "Ne gerek vardı Batın?" Babası Batın'ı karşısına oturttu ve bir konuşma yaptı: Batın, oğlum. Biliyorum çalışarak eve destek olmak istiyorsun. Fakat senin derslerine yoğunlaşman lazım. Her şey kendini kurtarabilmen için... Konuşma bittiğinde Batın'ın gözleri dolmuş yere bakıyordu. Derslerine daha önem vermeliydi. Bunu zaten biliyordu. Babasının bu şekilde kendini çok yormasına dayanamıyordu. Batın lisesine devam etti. Her geçen gün derslerine çok daha fazla yoğunlaştı. Üniversite sınavında başarılı olup babasıyla birlikte hayal ettiği hayatı yaşayacaktı. Sınav günü her geçen gün yaklaşıyordu. Fakat Batın'ın içindeki huzursuzlukta doğru orantılı şekilde artıyordu. Sınav gününden bir kaç gün önce babası gene yoğun bir günün ardından taksiye çıktı. Batın evde ders çalışmakta idi. Saat 00:00 civarında ev telefonu çaldı. Telefonu açtığında ise donakalmıştı. Babasının kalbi artık bu yoğun tempoya dayanamamıştı, Kalbi durmuştu. Gözlerinden inen yaşlara hakim olamıyordu. Ağzından kelimeler çıkamıyordu. Dünyası başına yıkılmıştı. Evden hızlıca ayrıldı ve koşarak hastaneye gitti. Görevliler Batın'ı babasının yanına, morga götürdüler. Batın babasına sarılarak dakikalarca ağladı. Görevliler Batın'ı tutup sakinleştirici uyguladı. Batın hastanenin holüne doğru ilerledi. Babasından kalan eşyaları istedi. Bir torba içerisinde eşyaları aldı. Torbanın içerisine baktığında bir adet telefon, 20 Türk Lirası ve birkaç kağıt parçası gördü. Gözyaşı torbalarına sahip olamadı, tekrardan ağlamaya başladı. Ankara'da bulunan baba tarafından akrabaları geldi. İkindi namazı ile birlikte babasının naaşını gömdüler. Kendisini o kadar salmıştıki üniversite sınavının gelip geçtiğinin bile farkına varamamıştı. Babasının mezarına gitti. Hayatta ne yapacağına karar vermek zorunda idi. Bir ayı vardı. Bir ay sonra evin kirası bitecek ve evden çıkmak zorunda kalacaktı. Ertesi gün sanayiye gitti. Motor ve mekanik aksamlar ile uğraşan bir dükkana girip durumunu anlattı. Adamlardan iş istedi ve çırak olarak işe başladı. Bir ay boyunca zaruri ihtaçlarını karşılayacak ve kenarıya para biriktirecekti. Bir ayın sonunda kenarıda birikmiş biraz parası vardı. Evdeki eşyalara son bir kez baktı. Babasının ve kendisinin hayalini gerçekleştirebilmek için buna ihtiyacı vardı. Bir ikinci elciye bütün eşyaları sattı. Ev sahibi ile olan kontratları zaten bitmişti. İşe girdiği dükkanda bir süre kaldı. Kaldığı sürece düşünmek için çok zamanı oldu. "Türkiye'de bu şartlarda geçinebilir miyim?" Ölmemek zor olacaktı. Bu düşüncelerinin ardından birisi ile tanıştı. Adı Zeynep idi. Resmen ilk görüşte aşık olmuştu. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştı. Bir süre konuşmaya devam ettiler. Her geçen gün dahada bağlanan Batın hayal kırıklığına uğrayacağı düşüncesini bir kere bile aklına getirmemişti. İnsan oğlu duygusuzdu, bencildi. Zeynep bir gün resmen ortadan kayboldu. Ne çalan telefonları açtı nede gelen mesajlara cevap verdi. Arkadaşları Los Santos'a taşındığını söylüyordu. Fakat ne kadar doğruydu bilemiyordu. Aklında Los Santos'a gitme düşüncesi vardı. Sonuçta onu buraya bağlayan hiçbir şey kalmamıştı. Kenarda biriken parasına baktı. Umarım yeterli olur deyip öncelikle vize başvurusu yaptı. Bir süre sonra kabul edildiğini öğrenince bütün parasını dolara çevirdi. Los Santos için bir uçak bileti aldı. Babasının mezarı son kez gitti. Babasınında yanında olmasını o kadar çok isterdi ki. Ama çoğu şeyi başaramamıştı. Babasının mezarındaki toprağı avuçladı, sıktı ve kokladı. Gözlerinden bir kaç damla göz yaşı geldi. Avuç içerisindeki toprağı çantasındaki torbaya koydu. Çantasında olabildiğince diplere ve görünmeyen bir yere sıkıştırdı. Uçağın saati yaklaşıyordu. Babasıyla vedalaştı ve Havaalanına doğru yola çıktı.