Illion

## Historia

### Marsz przez Ramię Jakona

W czasie wielkiej wędrówki Thallasian, bóg wojny Jakon spłodził z śmiertelną kobietą czarnowłosego syna, wielkiego i silnego, którego nazwano Ignatiosem, od jakońskiego gniewu, który płonął w jego sercu. Ignatios na czele swojego plemienia poprowadził Thallasian na południe ziem, które zdobyli od Hifalitów i Halahitów. Ujrzał on w śnie swego ojca, Jakona, który wskazał mu niezbyt szerokie ,,ramię", które łączyło kontynent z odizolowanymi ziemiami, które w przyszłości miano nazwać Hortownią. Ignatios zainspirowany boskim snem, przeprowadził swoje plemię przez owe ramię, które zostało zatopione przez Boga Mórz, Pelagiosa, zazdrosnego za to, że Jakon przywłaszczył sobie całę plemię.

Plemię Ignatiosa zasiedliło całą wyspę Hortownię, jednakże na przestrzeni wieków plemię rozdrobniło się na osobne rody, które zaczęły zakładać własne poleis. Pierwsze powstało miasto Illion, założone przez potomków Ignatiosa, ogłosiło się Królestwem. Kolejnie powstały miasta Quena, Alatha i Halos, które założyły własne państwa, niezależne od nikogo. Jednakże to lud Illionu wyróżniał się szczególnie od swoich kuzynów - czcząc swoje bóstwo opiekuńcze, Jakona, mimo pokoju ćwiczyli zawzięcie, wynosząc wojnę do miana sztuki. Illiończycy zaczęli zabierać młodych chłopców od ich rodziców by wyszkolić ich na największych wojowników na ziemi.

### Zjednoczenie Hortownii

Nowokoronowany Król Illionu, Amange, nie należał do władców skromnych i skrytych, jasno dawał znać swym sąsiadom że pragnie zjednoczenia ziem Hortownii które niegdyś należały do jego przodków - potomków Ignatiosa. Znalazło się to z różnym podejściem lokalnych poleis, władca Alathy, król Justos był zdecydowanym sojusznikiem Amangego czego dowodem był mariaż następcy Amange, księcia Omaliesa z jedynym dzieckiem Justosa, Amandą co połączyło oba miasta w dążeniu do unifikacji krainy. Odmienne stanowisko reprezentowali władykowie Queny i Halos, pozostałych miast krainy które na rozmowy o unifikacji reagowały stanowczo i agresywnie ostatecznie tworząc koalicję przeciw ambicją Illionu.

Zniechęceni brakiem sukcesów dyplomatycznych Illioniczycy rozpoczęli działania wojenne w celu zjednoczenia krainy ruszając wraz z Alathą na Halos i Quene, owe miasta dowiedziały się o ataku i również nie pozostawały dłużne, Halos wysłał swoje siły w celu uzyskania dogodnej pozycji co zakończyło się sukcesem doprowadzając do bitwy w przełęczy Hortowskiej. Mniej liczebne wojska koalicji anty-illiońskiej ustawiły się w pozycji obronnej na całej szerokości przęłęczy. Po ostrzelaniu pozycji obrońców, Illiończycy i Alathianie rzucili się na Quenczyków i Halosian. Bój trwał ponad 2 godziny, po czym atakujacy przełamali formację koalicji, których wojownicy rozpierzchli się na cztery strony świata. Illiończycy ruszyli prosto na Halos.

Illiończycy po dotarciu do miasta Halos, ujrzeli płonące zgliszcza. Jak się później okazało, Halosiańska arystokracja zebrała całę zapasy i wyposażenie oraz garnizon i uciekli do Queny, wcześniej podpalając miasto. Król Amange rozkazał ugasić miasto, za co mieszkańcy Halos upadli mu do stóp. Armia Króla ruszyła po tym wydarzeniu na Quenę, po czym rozpoczęło się oblężenie. Illiończycy przypuścili szturm, zdobyli mury i spalili bramy, po czym zdobyli miasto. Tak jak mieszkańców Halos Król ułaskawił i nadał im status Hetejronów, tak Quenczyków ukarał i skazał na wieczne niewolnictwo, ustanawiając ich status prawny jako ,,Quenczycy", tworząc nową warstwę społeczną Królestwa Illionu.

### Rządy Króla Omaliesa I

Przez następne lata Illion zunifikował wyspę Hortownia pod swoim władaniem. Król Amange zmarł 7 lat po podbiciu Queny, zostawiając nowopowstałe Królestwo swemu synowi, Omaliesowi. Szczęściem dla Illiończyków, Król Alathy Justos zmarł bez potomka, oprócz córki Amandy, która była żoną Omaliesa. Dzięki temu, oba królestwa połączyła unia personalna a Omalies stał się Królem Illionu i Alathy. Rządy Króla Omaliesa przebiegły pokojowo, syn Amange rządził przez pół wieku, podczas którego Illion odpoczął od wojny. Aby przebłagać żądnych bitew wojowników, Król Omalies wysyłał na cudze wojny oddziały najemników, które wzamian za złoto przelewały krew w obcych krainach. Omalies zmarł w podeszłym wieku, zostawiając swe Królestwo najstarszemu z trzech synów - Manoliosowi.

### Krwawa Dekada

Po konorowaniu Manoliosa, rozpoczął swe władanie oznajmiając, że będzie kontynuował dzieło ojca. Arystokrytacja illiońska już za długo wstrzymywała się od wojny, a teraz, gdy nowy król zamierza kontynuować dzieło swego słabego ojca, nie zamierzała stać biernie. Najmłodszy z braci, Andrianos, pod naciskiem arystokracji nie wychowywał się na dworze w Illionie, tylko tak jak jego przodkowie - w koszarach. Pięć lat rządów Manoliosa minęło na przygotowywaniu się zwolenników młodszego z królewskich braci do puczu, w oczekiwaniu aż ten osiągnie dorosły wiek. W dwudzieste urodziny Andrianosa, po otrzymaniu tarczy i włóczni wszedł od na dwór Króla na czele oddziału trzystu wojowników, zajął pałac i nakazał swemu bratu popełnić samobójstwo z honorem, dla dobra Illionu. Manalios zlękł się śmierci i błagał swego brata o litość, ten zaś wziął go za szmaty i wrzucił do rowu wypełnionego jadowitymi wężami. Tak zakończyły się rządy Manaliosa.

Andrianos koronował się na Króla Illionu i Alathy wśród wiwatów jego wojowników, wiedział, że to arystokraci wynieśli go na te pozycje, jednak nie zamierzał być marionetką - uciął głowy głównym intrygantom na dworze, ku przestrodze dla innych. Jednakże, część arystokracji, nazywająca samych siebie lojalistami nie zapomniała o jeszcze jednym synu Omaliesa - Iason, był on starszy od Andrianosa, nie chciał być Królem jednak szlachcice zmusili go do koronacji w Halos. Tak rozpoczęła się krótka wojna domowa, podczas której Król Andrianos mimo mniejszych sił pokonał w polu dwukrotnie lojalistów i po krótkim oblężeniu zdobył Halos. Zdjął on osobiście korone z głowy Iasona i podał mu kapłańskie szaty - Iason został kapłanem Jakona i udał się do Ithline, zrzekając się praw do tronu. Tak zakończyła się krwawa dekada, po której Andrianos - zaledwie 25-letni Król Illionu - został ogłoszony przez swych wojowników ,,Młodym Lwem".

### Rządy Hegemona Andrianosa I Wielkiego

Młody Lew po krwawej dekadzie zaczął stabilizować swe Królestwo. Dzierżył władze absolutną, gdyż jego przeciwnicy polityczni nie żyli, a reszta bała się go albo wielbiła. Wielkim zwrotem w polityce królestwa okazały się wybory na Hegemona Thallasian, w których Andrianos wziął udział, zdołał on przekonać pozostałych władców swą charyzmą po czym zdobył tytuł Hegemona. Po tym Illion stał się obrońcą całej Thallasii, niedługo po obraniu następcy Thallasosa, pozbawieni honoru falkeńczycy spalili doszczętnie polis Targiae - reakcja Andrianosa była natychmiastowa, Illion ruszył na wojnę, a za nim cała Thallasia.

Większość poleis ruszyła za swym Hegemonem do wojny, jednakże na południu ostało się parę krnąbrnych miast, niechętnie patrzących na udział w wojnie (głównie Kanos). Gniew Andrianosa szybko przekonał ich do podporządkowania się Hegemonowi. Pierwsze walki rozpoczęli Illiończycy pod Aegotium, nieskutecznie szturmując miasto. Po rozciągnięciu działań na całą doline Meodecji i rozpoczęciu oblężenia Meodeium, falkeńczycy zmuszeni byli przenieść część swoich wojsk, co wykorzystał Hegemon zdobywając zachodnie Aegotium. Gdy Talysianie nieudolnie szturmowali Meodeium, większość wojsk illiońskich przeprawiło się przez rzekę i okrążyło wschodnie Aegotium, szykując się do szturmu. Zranienie Hegemona przez haniebną strzałę nie zniechęciło Illiończyków - Andrianos zdobył miasto z pomocą buntujących się thallasian z Aegotium; w czasie bitwy zraniony został barbarzyński król Ivarr, który niedługo po tym zmarł.

W tym krwawym okresie nie tylko wrogowie zewnętrzni nękali Thallasie - w czasie największej próby z cienia wyszli wrogowie wewnętrzni. Król Talysu po wyjściu na jaw spisku, którego celem było otrucie świętego drzewa w Dochidei ogłosił odejście z Hegemonatu. Reakcja Andrianosa mimo wrogów na każdej granicy była stanowcza - karą za zdradę jest śmierć. Z pomocą wojsk Farthos i Dochidei rozpoczęła się wojna w Talysie, po zdobyciu fortu granicznych wojna jednak się zatrzymała, wraz z nadejściem zimy.

Gdy nadeszła wieczna zamieć, Hegemon postanowił wrócić do swej żony i syna, jednakże tam także nie zaznał spokoju. Słudzy demona z najciemniejszych otchłani, Molocha, zaatakowali Hortownię. Ahirowie wspólnie z zdradzieckimi Talysianami, Zabafirczykami i Terunami przystąpili do plądrowania wyspy, jednakże nie trwało to długo - synowie Jakona złapali za włócznię po raz kolejny. Do walnej bitwy doszło pod świątynią Jakona, gdzie z armią Illionu wspieraną przez najemną kompanię Thallaską i żołnierzy z Farthos, przywiezionych na dochidajskich okrętach mimo blokady zabafirskiej, starli się zdriadzieccy kultyści Molocha, z Królem-Demonem na czele. W ogniu bitwy rozgorzał pojedynek między Hegemonem Andrianosem a Królem Ahirów, mimo wielkiej przewagi demona Andrianos zdołał zadać mu śmiertelne rany w tułów i pod pachę. Gdy wszystko wskazywało na śmierć mrocznego króla, Moloch odpalił zdradziecki mechanizm, w wyniku którego nastąpił wielki wybuch, pochłaniający walecznego Hegemona i większość jego wojsk, oraz resztki molochitów. W ostatecznym zwycięstwie z siłami zła kończy się żywot Andrianosa, nazwanego później Wielkim.

Większość historyków zgadza się z stwierdzeniem, że waleczność i stanowczość Andrianosa była kluczowa dla przetrwania Thallasian(choć jako mąż i mężczyzna nie wykazał wielkości jaką okazał jako wojownik) w trakcie tych zawiłych czasów. Pod jego sztandarem zjednoczyli się wszyscy Thallasianie i wspólnie odparli każdego z wrogów, mimo wcześniejszych podziałów spowodowanych przez rozpad Hegemonatu Atolijskiego.

Następnym królem Illionu a wkrótce po tym Hegemonem Thallasian został pierworodny Andrianosa, Ignatios.

### Rządy Hegemona Ignatiosa II Rozważnego

Ignatios różnił się charakterem od swojego ojca - był spokojniejszy, kalkulował wszystko na chłodno i miał dobre serce. Mimo młodego wieku; w chwili objęcia tytułu Hegemona miał 13 lat; zaproponował falkeńczykom pokój, który podpisali, kończąc wojny Andrianosa Wielkiego. Jego rządy charakteryzowały się pielęgnowaniem pokoju i dobrobytu, Ignatios zarówno na Illionie jak i w całej Thallasii utrzymywał porządek, nagradzając lojalnych i surowo karząc zdrajców. Aktualnie wybija 50-lecie jego panowania, z czego cieszy się każdy Thallasianin, jednakże stary Hegemon coraz rzadziej udziela się na forum Hegemonatu a nawet na illiońskim dworze. Na wszystkich dworach krążą plotki o pogorszeniu się jego stanu zdrowia i nadchodzących nowych wyborach na Hegemona.

## Struktura społeczna

Społeczeństwo Illionu różni się od typowego polis. Jest ono podzielone na trzy główne kasty, Illiończyków, Hetejronów i Quenczyków, w których stosunek przywilejów jest równoległy do bitności danej grupy społecznej.

### Illiończycy

Czyli rodowici Illiończycy z terenów, z których starzy Królowie podbili całą Hortownie. Illiończycy mają pełnię praw obywatelskich i służą w najlepszych formacjach w armii królewskiej. Illiończycy są bardzo zmilitaryzowaną społecznością, gdzie mężczyznę który nie zajmuje się wojną albo rządzeniem uznaje się za degenerata. Illiońscy chłopcy w wieku 9 lat są zabierani swoim rodzicom i oddawani są pod opiekę żołnierzy w koszarach. Tam aż do 20 roku życia trenują, by zostać najlepszymi wojownikami, jakich ten świat widział. Illiończycy żyją w surowych warunkach, trenując w czasach pokoju i walcząc w czasach wojny, podlegając z góry narzuconym zasadom moralnym, z czego główna to ,,Illion przede wszystkim". Ta kolektywistyczne dewiza jest wpajana każdemu Illiończykowi.

### Hetejroni

To druga grupa społeczna w królestwie. Nie są oni obywatelami, jednakże za to, że ich miasta przyłączyły się do królestwa pokojowo są dalej wolnymi ludźmi i są powszechnie szanowani. Trudnią się rzemiosłem, handlem, uprawą roli a czasem wstępują do armii, gdzie mimo swego pochodzenia mogą być nawet hoplitami, jednakże hetejrońscy hoplici sa o wiele gorzej uzbrojeni i wyszkoleni od illiońskich. Za zasługi w boju i długą służbę wojskową, Hetejroni mogą otrzymać obywatelstwo i wspiąć się po drabinie społecznej.

### Queńczycy

To trzecia i ostatnia grupa społeczna w królestwie. Queńczycy to dawna ludność podbitych siłą miast Hortowni, nie tylko miasta Quena jednakże w oficjalnej tytulaturze prawnej zostali ze sobą połączeni w grupę Queńczyków. Tych ludzi spotkała okrutna kara za sprzeciwstawienie się Illionowi: zostali niewolnikami. Jednakże różnią się oni od zwykłych niewolników - mogą zawierać małżeństwa między sobą i płodzić dzieci, są przypisani do ziemi i są własnością państwa a nie jednostki. W czasie wojny wstępują do oddziałów lekkozbrojnych włóczników, oszczepników i procarzy, gdzie mają szansę zdobyć wolność, za bohaterski czyn podczas bitwy.

## Geografia

Ilion znajduje się na południu Thallasii, zajmuje całą wyspę Hortownię oraz pobliskie wyspy.