Twierdza Ślepowronów

Do rokoszy Rzezimira dołączył herb Ślepowron ze wszystkimi swemi rodzinami. Im także nie podobało się faworyzowanie żerców i ich coraz większe wpływy na dworze. A i plotki o ograniczeniu przywilejów szlachty też dolały oliwy do ognia.

Jawny bunt miał miejsce na wiecu. Ojciec Rzezimira, człek dumny i srogi, z przekleństwami na ustach służbę koronie wypowiedział i ze swymi sojusznikami władzę chciał przejąć, nastając na życie króla i jego przybocznych. To wówczas w ostatniej chwili Pywar Konny Głaz (drużynnik z rodu Janusów, którego ci zdrajcą ozwali) jednym cięciem głowę mu ściął, ratując tym samym samego króla. Do walki przeciw sobie ruszyły rody możnych… Część, na widok mordu, z miejsca z sali tronowej zbiegła. Pozostali walczyli, nie był litości. Trup ścielił się gęsto… Buntownicy z trudem przebili się przez bramę pałacu i przez kanały chcieli ujść ku swoim kasztelom. Zdziesiątkowani Mszczuje z herbu Trzaska, Ptaczkowie i Wnukowie herbu Rola, większość z rodu Janusów Rzezimira ubitych jak psy zostało na ulicach Nyji. Pod osłoną nocy kilkunastu ledwo Ślepowronów i Janusów od Rzezimira życie uchowało. Ostatnia część zamieszek miała miejsce przy wejściu do kanałów. Tam życie oddali wszyscy Ślepowroni, osłaniając swoimi ciałami uciekających Janusów, którzy w labiryntach kanałów znaleźli wyjście nad morze. Rzezimir ranion wielokrotnie, srogą zemstę poprzysiągł. Ale nie tylko on. Gdy wieść do Twierdzy Ślepowronów dotarła – czarna rozpacz i żałoba. W twierdzy jeno kobiety, starcy i dziatwa. Wszyscy zdolni do walki męscy przedstawiciele rodu, padli w Nyji. Ciał bliskich nigdy nie odzyskali, te bowiem żercy spalili na stosach, a prochy rozrzucili niegodnie na wybrzeżu.

Na czele Ślepowronów po tych wydarzeniach wdowa Jarogniewa stanęła. Mówią o niej Czarna Wdowa. Poprzysięgła zemstę na rodzie Semkowiczów, nie spocznie dotąd dopóki żyje którykolwiek z tego rodu i tylko krew zaspokoi jej żądze. Ślepowroni, a właściwie kobiety z tego rodu (“Ślepe Wrony”) ogłosiły krwawą krucjatę, która nie nastąpiła naturalnie od razu, bo dopiero po trzech latach ciężkiego szkolenia we władaniu włócznią, toporem i kuszą pod okiem rzezimirskich najemników… Jak jednak na szlak ku zemście ruszyły… Eh… jak jeszcze trafiłbyś przeciw dragonom Rzezimira to możesz mieć szanse z życiem ujść i trafić na targ niewolnych. Tak jak natkniesz się na wypad Ślepych Wron… one nie znają litości. Aby wzbudzić strach, zostawiają jeno jednego żywego, okaleczając go pierwej, ale w taki sposób, aby mógł przeżyć i opowiadać o napotkanym okrucieństwie. Tną one dłonie, ręce, nogi… wyłupiają oczy… po czym starannie opatrują i odsyłają takiego nieszczęśnika na szlak, aby głosił wieść o swoim losie.

Pięć lat od rokoszy już mija, a stare rany wciąż goreją, a nowe wciąż się pojawiają.

Ślepe Wrony plwają na żerców, kapłanów, wołchwów i druidów… i polowania na nich w szczególności sobie upodobały krwawe łowczynie. Twarze swe malują na czerwono pasami grubymi, walczą równie dobrze pieszo, jak i konno. A wiedzieć musisz, że rumaki mają przednie… ponoć tylko pustynne konie Taudenów mogłyby stawać w konkury pod względem szybkości i wytrzymałości.

Czy Ślepe Wrony przesiąknięte złem są na wskroś? Czy można tak nazwać skrzywdzone przez los kobiety, którym zemsta przesłoniła wszystko? Czy strata najbliższych usprawiedliwić może krzywdy czynione innym? Nieszczęsne dziewoje… Jak semkowi jakąś żywą złapią (co rzadko się zdarza) to w Nyji obok głównej bramy w klatce zawieszają, dają z głodu zdychać, dając przykład jak zdrajcy korony kończą. Gawiedź ma przednią radość i znęca się nad taką kamieniem rzucając i wykrzykując do tego jak to Ślepowroni na ulicach zdychali ubijani mieczem gwardzisty, kamieniem mieszczanina czy od wideł pospolitego chłopa. *“Jam Ci ubił ślepowrona widłami, jak zdychał to kwiczał niczym świnia zarzynana…!”*Jeno dziki skowyt oszalałej z bólu niewiasty wówczas słychać…

Jeśli znalazłby się jaki dyplomata, co by oświecił Jarogniewę, że to wina Rzezimira… to możeby się Ślepowrony opamiętały. Nikomu jednako odwagi nie staje, aby aż za Ciemiężyce iść w drogę niebezpieczną i próby paktowania jakiekolwiek czynić. Rzezimir rzecz jasna nienawiść podsyca, a i złota i sił niewolnych dla twierdzy nie szczędzi.