Blizna i ścieżka z krwi/Rozdziały

## Prolog

Była zimna i chłodna noc. Wiatr szalał i padał deszcz. Dwie ciemne sylwetki kotów przemieszczały się pomiędzy siedliskami dwunożnych. Jedną z nich była kotka. W jej pięknych, zielonych oczach było widać przerażenie. Deszcz wtulał się w sierść kotów. Czarny kocur prowadził rudą kotkę szybkim krokiem. Chwile później kocur obrócił się. Za kotami biegły kolejne trzy postacie. Kocur popędzał przerażoną kotkę. Niestety było już za późno. Koty dogoniły ich. Jeden z nich wyprzedził towarzyszy i zatrzymał się przed parą kotów. Sierść kocura była ruda a oczy zielone, przepełnione nienawiścią.  Kot nie miał prawie całego ogona. Kolejne dwa koty ustawiły się za czarnym, masywnym kocurem i zielonooką kotką. Większy z nich był ciemno brązowy z licznymi bliznami na ciele. Drugi natomiast był bardzo mały w porównaniu do innych obecnych tam kotów. Jego sierść była brązowa pokryta kilkoma rudymi łatami. Lewe oko kocura było zadrapane i bardziej blade od drugiego.  Czarny kocur nastroszył sierść i wyszczerzył kły sycząc przy tym wściekle na znak ostrzegawczy.

-Oj Kle- odezwał się rudy kocur –Ja i moi braci przyszliśmy tylko spłacić dług za ogon –uśmiechnął się szyderczo.

-Lepiej odejdź Tygrysie razem ze swoimi braćmi, bo nie skończy się to tylko na ogonie! –zasyczał w odpowiedzi.

-A co nam ty takiego zrobisz? –odezwał się tym razem brązowy kocur- Samotnik i pieszczoszka dwunożnych na trzy koty? –zaśmiał się, będąc pewny swojej racji.

Bracia kocura podchwyciły złośliwy śmiech. W oczach kotki było widać jeszcze większy strach i przybliżyła się do partnera.

-Już raz was pokonałem Kapslu –uśmiechnął się również szyderczo co oni- Jak widzę wasz brat jest ślepy na to oko.

Łaciaty kocur pokazał zęby i rzucił się na kocura drapiąc go w pysk. Kieł chciał mu oddać jednak w tym momencie z drugiej strony rzuciło się na niego brązowe futro. Łaciaty kot pomagał przytrzymać kocura kiedy podbiegł do nich Tygrys. Boleśnie zaczął wgryzać się w ogon samotnika. W tym momencie jednak uścisk na grzbiet Kła się zmniejszył. Kot spojrzał i zobaczył jak ruda kotka drapie Kapsla w pysk. Czarny kocur korzystając z okazji wstał i wyrwał się z uścisku. Łaciaty włóczęga odskoczył jeżąc się przy tym wściekle. Kieł obrócił się i zadrapał rudego napastnika w pysk. Kot z krwawiącym okiem odsunął się na chwilę dysząc przy tym. Kolejne ciało rzuciło się na masywnego kocura. Kapsel gryzł go mocno w kark. W tym momencie do uszu kotów dobiegł przeraźliwy pisk rudej kotki.

-Poddaj się a nic więcej jej nie zrobimy –wyszeptał mu do ucha brązowy włóczęga.

Czarny kot w tym momencie był już bardzo wściekły. Celowo przewrócił się przygniatając kocura do ziemi. Kot zajęczał. Kieł wstał i pobiegł w stronę łaciatego kocura który drapał jej partnerkę pazurami. ,,Nie pozwolę ci jej skrzywdzić, już nigdy" –pomyślał i skoczył na kocura wgryzając mu się w kark. Przewrócił kota i puścił kocura który przerażonym wzrokiem spojrzał na niego. W oczach czarnego kota było można zauważyć wielka wściekłość. Kocur od razu zatopił swoje długie i ostre pazury w gardle kota rozszarpując je. Żółte oczy włóczęgi otworzyły się szeroko kiedy napastnik przecinał jego gardło. Ofiara zaczął wydawać z siebie cichy charkot i próbowała podrapać podłogę. Kotka pisnęła przeraźliwie a Kieł spojrzał na pozostałych włóczęgów. W jego ciemno niebieskich oczach można było dostrzec furię, mierzył swoim lodowatym spojrzeniem dwa pozostałe koty. Bracia spojrzeli na niego z przerażeniem.

-Coś… coś ty narobił? –wyszeptał brązowy kocur spoglądając swoimi żółtymi oczami na kota z którego właśnie uleciał duch.

-Jeszcze nas popamiętasz –warknął Tygrys.

Rudy kocur odwrócił się wołając Kapsla który wciąż przyglądał się zwłoką brata. W końcu przerażony odwrócił się i uciekł. Czarny kocur schował pazury i odprowadzał koty wzrokiem. W końcu spojrzał na partnerkę i polizał ją w rudy, zakrwawiony pysk.

-Nie możemy razem przebywać –wyszeptał –to zbyt nie bezpieczne dla nas i dla naszych dzieci. Zaprowadzę cię w bezpieczne miejsce i będę ci codziennie przynosił jedzenie.

Zielone oczy na te słowa przestały być przerażone. W ich oczach było widać tylko ból. Dla kocura ta decyzja też była trudna ale wiedział że to jedyne wyjście.

-Rozumiem.. –wyszeptała –a więc chodźmy.

Koty odwróciły się i zaczęły iść w stronę skraju siedliska dwunożnych.

## Rozdział 1

Blizna powoli otworzyła oczy. Wiercenie się jej brata nie ustępowało. Jej matka - Onyks dalej spokojnie spała koło niej. Kotka rozejrzała się. Było ciemno i zimno. W oddali było słychać ciche szczekanie psa, jednak zostało ono zagłuszone przez ryk najeżdżającego potwora. Mała kotka nieczuła jednak strachu, ponieważ przywykła do codziennego ryku potworów. Powoli by nie obudzić rodzinny wstała i ostrożnie wysunęła swoją rudo czarną głowę za dwóch takich samych błyszczących kamienni. W miejscu w którym mieszkała było pełno tych sztucznych kamienni. Dzięki Onyksowi wiedziała już że są to śmietniki. Czasami dwunożni wyrzucali do nich rzeczy nadające się do spożycia. Blizna zastanawiała się czy robią to specjalnie. Z zamyślenia wyrwał ją przejeżdżający obok potwór. Spojrzała w górę i ujrzała na niebie pełno gwiazd i jedną wielką świecącą kulę. Jeszcze chwile przyglądała się księżycowi w pełni jednak nagle usłyszała kroki i dźwięki dwunożnych. Szybko schowała się za śmietnikami. Po chwili niesłyszana już niepojących dźwięków dwunożnych. Blizna spokojnie się położyła i delikatnie wtuliła się w rudą sierść matki. Kotka zamknęła swoje zielone jak las oczy i zasnęła.

Gdy kotka ponownie otworzyła oczy był już dzień. Matki przy nich nie było jednak kotka wiedziała że zaraz wróci. Codziennie tak wychodziła zawsze szybko wracając z jedzeniem. Blizna zastanawiała się jak jej matka tak szybko znajduje jedzenie. Kiedyś się dowiem – obiecała sobie. Popatrzyła na ciemne futro swojego śpiącego brata i powoli wstała. Nie minęła chwila gdy poczuła wyraźną woń swojej matki. Dostrzegła rudą kocice idącą w jej stronę. Poczuła jeszcze jeden, tym razem pyszny zapach. Przyjrzała się Onyksowi i zauważyła że niesie coś w pysku. Za węszyła jeszcze raz i z łatwością rozpoznała zapach. Był to kurczak. Szybko wybiegła za śmietnika i pobiegła w stronę matki. Gdy zatrzymała się przed matką ta upuściła kawałek mięsa.

-Czy to kurczak? – usłyszała zaspany głos brata - Czuję kurczaka.

Zobaczyła czarną sierść Strzępy biegnącą w jej stronę. Ogonek małego kocura był uniesiony wysoko.

-Teraz to moja zdobycz- oznajmiła.

-Zaraz zobaczymy- usłyszała w odpowiedzi.

Brat  rzucił się na nią i kociaki zaczęły walczyć na niby. Kocurek uderzył siostrę łapką a ta szturchał go w bok w odpowiedzi. Brat próbował na nią skoczyć jednak Blizna wiedziała co planuje więc szybko zrobiła unik. Korzystając z tego że brat stoi z wysuniętymi do przodu łapkami przewróciła go piszcząc przy tym triumfalnie.

-Wygrałam!- oznajmiła dumnie.

-To niesprawiedliwe! Ty zawsze wygrywasz – żalił się brat.

Blizna usłyszała rozbawiony pomruk matki.

-Chodź Strzępo– zeszła z brata pozwalając mu wstać.

Kocurek wstał i kociaki podbiegły do kurczaka. Razem z matką zaczęły jeść mięso. Gdy tylko skończyła usłyszała głos brata

-Jeju mamo jak ty tak szybko potrafisz znaleźć jedzenie.

Blizna podniosła swoje zielone oczy na matkę.

-Kiedyś nam pokarzesz prawda? – zapytała

Kotka zobaczyła chwilowy błysk niepewności w oczach matki.

-Jasne- odpowiedziała kocica

Chodź wyraz pyska matki był teraz normalny a głos pewny to kotka nie mogła odrzucić myśli o chwilowym niepokoju kocicy. Czy ona nie chce nam powiedzieć? Spojrzała na brata ale jego wyraz pyska nie wskazywał że zobaczył coś dziwnego. Może mi się przewidziało? – pomyślała. Jej matka w tym czasie podeszła do jej brata i zaczęła wylizywać jego czarne futerko. Jednak Strzępa szybko się odsunął i zaczął atakować leżącego niedaleko kapsla. Kocica spojrzała z zdziwieniem na kociaka. Jej język różowy jeszcze przez chwilę zostawał wyciągnięty. Po chwili schowała go i podeszła do córki. Ta jednak w przeciwieństwie do brata poddała się pielęgnacji futra. Czy tak będzie zawsze? Czy zawsze będę chodzić najedzona z czystym futrem? – pomyślała.

## Rozdział 2

Blizna powoli otworzyła swoje zielone oczy słysząc donośny głos brata:

-Jestem Kieł i ta ryba jest moja!

Spojrzała w stronę matki. Pod jej białymi łapami leżała ryba. Czarna łapka Strzępy była położona na wodnym stworzeniu. Kotka powoli wyjrzała za śmietnika.  Promienie słońca zaczęły grzać jej futro.

-Czy ty wystraszyłaś się Kła Blizno? –powiedział mały kocurek dumnie- nie dziwię się skoro jestem najlepszy!

Ruda kotka w czarne łaty zamyśliła się.  Słyszała o Kle dużo razy od matki. Podobno jego oczy są błękitne jak niebo w pełni a futro czarne jak noc. Z opowiadań wiedziała że ciało kocura jest pokryte bliznami świadczące o tym jak dużo walk stoczył. Kocur podobno pokonał psa i inni się go boją. Blizna zastanawiała się jak to jest być tak silnym kotem.

-To idziesz się bawić czy nie? – usłyszała zniecierpliwiony głos Strzępy.

-Jasne – powiedziała i szybkimi krokami  pobiegła do brata.

Kociaki świetnie się bawiły gdy nagle nad nimi przeleciał motyl. Strzępa od razu zapomniał o zabawie i rzucił się na białe, skrzydlate stworzonko. Jednak i tak nie udało się mu go złamać. Skoczył jeszcze raz młócąc łapami w powietrzu jednak motyl dalej pozostawał w powietrzu.

-Czyżby wielki i wspaniały Kieł
nie potrafił złapać małego motylka? – zaśmiała się Blizna.

-Skoro jesteś taka mądra to sama spróbuj- oburzył się czarny kociak.

Kotka przyjrzała się owadowi. Po lewej stronie dostrzegła beżowe pudła i srebrny śmietnik. Stworzonko kierowało się w tamtą stronę. Blizna szybko pobiegła w kierunku pudeł. Jej małe, włochate łapki uderzały o czarną powierzchnie.

-Czyżby stchórzyłaś? –usłyszała brata który powiedział słowa takim samym tonem jak ona wcześniej.

Ja ci jeszcze pokaże- pomyślała. Szybkimi ruchoma wskoczyła na pierwsze pudło a z niego na następne. Wystarczyło skoczyć teraz na śmietnik co kotka zrobiła bezbłędnie Gdy mała samotniczka zobaczyła po prawej stronie białego motylka od razu na niego skoczyła łapiąc go w pysk i lądując na czterech łapach. Praktycznie zaraz usłyszała dumny pomruk matki.

-I co zaskoczony? –odparła patrząc na brata.

-Tak, to było świetne –odpowiedział zszokowany Strzępa.

Blizna podeszła do czarnego kocura  i upuściła przed nim białego motyla prężąc się przy tym dumnie.

-Skoro masz już swoją zdobycz to…Ryba jest dla mnie!- zaśmiał się kocurek i pobiegł w stronę matki.

Kotka zaczęła biec za bratem jednak jego czarny ogonek ciągle był przed nią.

-Zaczekaj! – zawołała.

Gdy rodzeństwo dobiegło do matki, woń ryby wypełniła nozdrza kociaków. Bliźnie nie podobał się ten zapach. Podeszła do zwierzyny i zaczęła ją jeść. Żałowała że nie jest to nawet najmniejsza mysz. Spojrzała na brata ale tan łapczywie pożerał już część ryby. Oblizała pyszczek chociaż niebyła najedzona. Nie chciała jeść czegoś co jej nie smakowało. Spojrzała na matkę:

-Nie możesz przynieść nam czegoś innego? –zapytała- Ta ryba jest już nieświeża i strasznie śmierdzi.

-Jutro przyniosę wam coś innego –odpowiedziała kocica.- Spróbuj jeszcze trochę zjeść.

-Ale ty szybko coś znajdziesz, jesteś w tym najlepsza –odparła pacząc błagalnym spojrzeniem na matkę.

Kocica spojrzała zakłopotanym wzrokiem na kociaka. Blizna zastanawiała się dlaczego tak na nią patrzy. Po chwili jednak rudy pysk rudej kocicy zmienił się na stanowczy wyraz.

-Powiedziałam nie.- mała kotka wydala się rozczarowana co zauważyła Onyks.- Teraz będzie dużo trudniej coś znaleźć a nie chce was zostawiać na dłużej –powiedziała już zatroskanym tonem.

Jednak Blizna w jej zielonych oczach dojrzała strach. Czy coś nam się może stać? –pomyślała.

-Przecież damy sobie radę. Nic nam nie grozi –powiedział radośnie Strzępa. – A jeśli coś by nam zagrażało to damy sobie z tym radę! – odparł wysuwając swoje małe pazurki.

Blizna spojrzała na łapy brata po czym sama wysunęła pazury przyglądając im się. Były o wiele dłuższe niż jego i młodej samotniczce przyszedł pomysł na zabawę w walkę z ich udziałem. Schowała je szybko i znów skierowała swój wzrok na matkę.

-Wiem że nic wam nie grozi ale ryba wam wystarczy –powiedziała z troską w oczach.

Ale Blizna dostrzegła w nich jeszcze inne emocje.Kłamie! Mała samotniczka to czuła. Jej matka mówiła niepewnie wiedziała coś o czym oni nie wiedzieli. Ruda kocica nie umiała kłamać. Ciekawe czy mi się uda?–zastanawiała się mała kotka. Przyjrzała się pyskowi matki i wiedziała czemu wygląda na zakłopotaną. Jednak po chwili przestała się jej przyglądać przypominając sobie o planach zabawy. Spojrzała na brata po czym obróciła się i zobaczyła miejsce w którym kocica by ich nie dostrzegła. Było to idealne miejsce na walkę.

-Dobrze –jej wzrok ponownie skierował się na Strzępe. –Chodź pobawimy się w walkę!

Kocur skończył już jeść i spojrzał na kotkę która już zaczęła biec w stronę pudeł. Nie minęła chwile gdy usłyszała jego kroki za nią. Gdy jej brat dobiegł do niej Blizna zauważyła niedaleko ostry, cienki przedmiot zwany drutem.

-Onyks nas tu nie widzi może pobawimy się w walkę używając pazurów? –zaproponowała patrząc na brata. W jego oczach można byłą zauważyć zaskoczenie. –Chyba że się boisz?–dodała mając wtedy pewność że kocur nie odmówi.

-Nie boje się –powiedział niepewnie.

-To w takim razie nie mów nic mamię i … broń się! –krzyknęła skacząc na brata z wyciągniętymi pazurami.

Kocurek próbował się obrócić jednak ta dosięgła pazurkami jego czarnego boku. Czuła jak jej pazury wbijają się  w cienką skórę brata zostawiając kilka małych rys. Jego krew wypełniła jej pazury. Blizna czuła z tego wielką satysfakcje. Kociak zawył i uderzył kotkę łapkami. Blizna zachwiała się i poczuła jak ostry, metalowy przedmiot przecina kawałek skóry na jej nodze. Zostawiając kilka ran. Syknęła i spojrzała na swoją nogę po czym znów skierowała wzrok w stronę miejsca gdzie powinien być jej brat. Kocurka jednak tam nie było. Usłyszała tylko jego głos.

-Mamo! -usłyszała jego zawodzenie- Blizna mnie pobiła.

Miał jej nie mówić! Głupi futrzak –pomyślała. Wiedziała ze jeżeli Onyks się dowie będzie mieć problemy. Wstała uwalniając się z uścisku metalowej liny i spojrzała na nią. To jest to! Zaczęła iść w stronę matki udając że kuleje.

-To nieprawda!- powiedziała pewnie z żalem w oczach.- To on mnie pobił i stara się zrzucić winę na mnie!

W oczach matki kociaków zabłysła niepewność. To działa! Nie wie komu wierzyć- ucieszyła się w głowie kotka. Przypomniała sobie wygląd wcześniejszego wyrazu pyska i zaczęła jeszcze bardziej wczuwać się w rolę.

-Ona kłamię!–bronił się Kocurek.

-Wcale nie!- zaczęła mówić smutnym głosem –ja.. ja chciałam się bawić w walkę… on –spojrzała na brata tak żeby wydawało się że się go boi- on był zły że zawsze wygrywam i chciał bawić w walkę z pazurami… Ja… ja odmówiłam a on się na mnie rzucił raniąc mnie w łapę… Wtedy go popchnęłam a on spadła ostrą pętle. Ja Nie chciałam go zranić! –skończyła bardziej żałosnym głosem.

-Kłamca! –Ciemny kształt wylądował na jej plecach.

-Dość tego!–powiedziała kocica ściągając Kocurka z pleców –jak mogłeś wpaść na tak głupi pomysł Strzępo?!

Uwierzyła. Ona naprawdę mi uwierzyła –pomyślała. Blizna nie sądziła że jest aż tak przekonująca.

-Ale to naprawdę nie ja- próbował się bronić.

-To skąd się wzięła krew na pętli?- odparła mała kotka

-Cisza!- rozkazała matka – Blizno idź się położyć a ty Strzępo nie jesz jutro, i tak już dzisiaj zjadłeś prawie całą rybę.

-Ale! -odparł żałośnie.

-Koniec tematu! –powiedziała surowym tonem.

Blizna powolnym krokiem ruszyła pod śmietnik zadowolona ze tak łatwo udało jej się zmanipulować matką. Gdy dotarła do śmietnika weszła za niego i zaczęła wylizywać krew z łapki. Trzeba było nie mówić- pomyślała i kończąc wylizywać łapkę zwinęła się w kłębek. Dumna z siebie zasnęła przykrywając nosek ogonem.

## Rozdział 3

Blizna poczuła jak coś zimnego dotyka jej dwukolorowego noska. Po chwili poczuła to samo uczucie tylko na ciele. Kotka chciała przysunąć się do matki jednak poczuła tylko mokrą, zimną ścianę jednego z siedlisk dwunożnych. Otworzyła oczy i zorientowała się że jej matki nie ma. Deszcz zaczął padać coraz mocniej jednak nie było to nic nowego ponieważ od niedawna było zimniej i padało coraz częściej. Również motyle przestały latać ale kociaki szybko znalazły zabawę w kolorowych liściach które spadały z pobliskich drzew. Rodzeństwo jednak bawiło się osobno ponieważ Strzępa dalej jej nie wybaczył. Kotka wyjrzała za śmietnika lecz nie mogła dostrzec nigdzie rudego futra jej matki. Również jej zapach nie był wyczuwalny z powodu deszczu. Kotka ostrożnie wstała i spojrzała na brata. Ciało Strzępy drgnęło. Blizna bała się że obudziła kocura jednak na szczęście kociak zwinął się tylko w ciaśniejszy kłębek i przykrył nosek swoim czarnym ogonkiem.  Kotka odetchnęła z ulgą i wyszła za błyszczącego kamienia. Podeszła do kałuży i powolnymi ruchami języka zaczęła pić. Gdy tylko skończyła oblizała pyszczek. Blizna zaczęła się zastanawiać gdzie jest jej matka. A co jeśli ona w nocy poluje a w dzień tylko przynosi zdobycz? – pomyślała – ty by uzasadniło jej zakłopotanie. Musze się dowiedzieć –obiecała sobie. Wiedziała z której strony zawsze wraca jej matka. Szybkimi krokami ruszyła w tamta stronę. Zwolniła dopiero gdy dotarła do końca jednej z ściany domostw dwunożnych. Ostrożnie wyjrzała za szarą ścianę na szczęście nikogo nie zauważyła. Szybkimi krokami skręciła w prawo i zaczęła kierować się prosto. Chociaż jej futro było mokre nie przeszkadzało jej to. W końcu mogła coś odkryć, w końcu szła gdzieś sama z chęcią przygody. Kotce towarzyszył szum wiatru i deszcz. Po chwili usłyszała odległy ryk potwora. Początkowo się tym nie przejęła ale stwór zaczął się zbliżać. Młoda samotniczka odwróciła się ale było już za późno. Srebrne stworzenie przejechało koło niej wjeżdżając w kałuże. Strumień brudnej wody poderwał się w górę i spadł z chlupotem na jej rude futro. Na szczurze mięso! Co to miało być?! – pomyślała oburzona. Otrzepała się trochę z brudnej wody. Teraz cieszyła się że jej futro jest myte przez czystą, deszczową wodę. W trochę gorszym humorze szła dalej. Minęło dużo czasu i jej białe łapki zaczęły ją boleć. Nie wiedziała ile przeszła i bała się że już nie znajdzie matki. Już miała wracać kiedy usłyszała ciche i niewyraźne głosy kotów. Poszła w tamtą stronę. Głosy dochodziły za rogu. Ostrożnie tam wyjrzała i rozpoznała rudą sierść matki. Jednak kota siedzącego obok nierozpoznana. Był to czarny, masywny kocur. Blizna chciała usłyszeć ich rozmowę ale niebyła w stanie. Chwile rozejrzała się po otoczeniu. Zauważyła że niedaleko kotów stoi śmietnik a przed nim jeszcze jeden.  Z łatwością mogła się za nimi ukryć jednak deszcz działał dla niej również na korzyść jak i nie. Wiedziała że deszcz pomoże zamaskować jej zapach jednak kiedy pobiegnie będzie słychać tupot jej małych łapek po mokrej powierzchni. Po chwili obmyślania planu wiedziała już co zrobi. Postanowiła pobiec kiedy będzie przejeżdżać potwór. Uznała że to przytłumi jej bieg. Zadowolona z planu postanowiła go wykorzystać. Przykucnęła czekając na odpowiednią chwilę. Gdy tylko usłyszała ryk potwora rzuciła się biegiem za pierwszy śmietnik trzymając się przy tym zimnej ściany. Kiedy dobiegła odczekała chwile jednak nic nie wskazywało na to że koty zauważyły jej obecność. Nie minęło dużo czasu kiedy usłyszała kolejny oczekiwany przez nią dźwięk. Znowu szybko pobiegła tak jak wcześniej jednak przy końcu poślizgnęła się. Nie teraz! – pomyślała. W ostatnim momencie udało jej się zatrzymać. Cicho odetchnęła z ulgą. Kotka powoli wystawiła pyszczek w stronę kotów. Pyszczek ustawiła tak aby czarna połówka była odwrócona w stronę kotów. Wiedziała że dzięki temu jest mniejsza szansa że ją zauważą. Zadowolona z tego że podeszła niezauważona zaczęła przysłuchiwać się rozmowie.

-Są już takie duże... Szkoda że nie możesz ich zobaczyć - powiedziała smutno Onyks.

-Wiesz że to niebezpieczne. Już samo spotykanie się na rozmowę było głupim pomysłem -odparł kocur stanowczym głosem.

Blizna zdziwiła się ponieważ nie rozpoznawała głosu kocura.

-Wiem... ale chciałam z tobą porozmawiać. Tęsknie za tobą i jest mi przykro że kociaki niewiedzą kim jesteś - wyznała z żalem.

Bliźnie zrobiło się szkoda matki jednak nie rozumiała czemu kotka powiedziała że jest jej przykro że kociaki o nim niewiedzą. Zaczęła jeszcze bardziej zastanawiać się kim jest kocur niestety nic nie przychodziło jej do głowy.

-Wiem Onyksie ale nie chce byście byli w niebezpieczeństwie - odpowiedział tym razem już łagodniej kocur.

-Rozumiem...

O co im chodzi? Jakie niebezpieczeństwo? - zastanawiała się mała kotka.

-Szkoda że nie możesz zobaczyć jak świetnie się bawią. Strzępa odziedziczył po tobie wygląd a Blizna ducha.-powiedziała już trochę weselej matka Blizny.

,,Odziedziczył" to słowo nie dawało kociakowi spokoju. Kim on dla niej jest -zastanawiała się. Kotka nie musiała długo czekać by się dowiedzieć.

-A właśnie dlaczego niewiedzą? Czemu im nie powiesz? - zapytał z ciekawością w głosie czarny kot

-Zadawały by za dużo pytań. Są do tego strasznie ciekawskie i odważne mogło by im przyjść na myśl szukanie cię na własną łapę. I jakby to wyglądało? Wole żebyś sam im kiedyś powiedział że jesteś ich ojcem.

Ojcem?! To słowo uderzyło w nią jak najsilniejszy piorun. Nie sądziła że jej ojciec żyje. Myślała że jej matka unika tego tematu ponieważ kocurowi się coś stało. Dlaczego nam nie powiedziała? Dlaczego cały czas nie powiedziała na o nim? Na pewno byśmy zrozumieli! - pomyślała. Była wściekła ale wiedziała że ujawnienie się teraz ściągnie na nią kłopoty. Z złym humorem czekała na rozwój wydarzeń.

-Rozumiem. -mruknął- Musisz już wracać, jutro przyniosę ci żabę. Przez pogodę powinno ich być pełno.

,,Przyniosę" czyli miała racje jej matka nie polowała tak szybko. Ona wcale nie polowała. To wyjaśniało jej niepokój gdy kociaki o tym wspominały.

-To do zobaczenia Kle -kotka podeszła do kocura i dotknęła się z nim nosem a kocur odpowiedział jej liźnięciem w prawe ucho.

Kle?! Kotka znała to imię z różnych opowieści jednak nie sądziła że kot jest jej ojcem. Jednak to wyjaśniało skąd ich matka tyle wie o kocurze. Jak wygląda, jak walczy i gdzie i skąd ma blizny. Spojrzała na koty które nie zdawały sobie sprawy z obecności kociaka. Onyks wstała pierwsza i odeszła. Minęła chwila od kiedy jej ogon zniknął za zakrętem. Blizna przyglądała się ojcu który dalej siedział w tym samym miejscu. Dopiero po chwili kucną by napić się wody z kałuży nieopodal. Gdy skończył oblizał pysk i odszedł jednak skręcił w przeciwną stronę niż kocica. Mała kotka podeszła w stronę kałuży. Pochyliła się i napiła z niej. Chłodna ciecz wypełniła jej usta. Gdy tylko skończyła zawszyła w powietrzu. Wyczuła nikły zapach Kła jednak deszcz szybko go niszczył. Spojrzała w stronę z której przybyła. Była zbyt zmęczona a zarazem wściekła na matkę by wrócić. Dlaczego mi nie powiedziałaś?!-zastanowiła się. Odwróciła się i ujrzała jeden wielki śmietnik na końcu wąskiej ścieżki. Przed jednym z rogów zielonego kamienia znajdowały się pudła. Bez zastanowienia poszła w tamtą stronę i zwinęła się w kłębek pod śmietnikiem ale tak by pudła zakrywały ją od strony drogi grzmotu. Była zbyt zmęczona by narzekać na odór. Wystarczyło jej tylko że zimne krople nie spadały na jej futro. Jej łapy wołały już wcześniej o odpoczynek ponieważ kotka nieprzywykła do długich spacerów. Kociak myślał że nie zaśnie jednak kiedy tylko zamknęła swoje zielone oczy od razu zasnęła.