Franz Halder

**Franz Halder** (ur. 30 czerwca 1884 w Würzburgu, zm. 2 kwietnia 1972 w Aschau) – Generalmajor Deutsches Heer. Założyciel 57 Dywizji Piechoty.

## Życiorys

Był synem generała-majora. Maximiliana Haldera, dlatego już zawczasu wytyczono dla niego ścieżkę kariery wojskowej. 14 lipca 1902 roku wstąpił do bawarskiej armii królewskiej jako podchorąży. Trafił do 3. Bawarskiego Królewskiego Pułku Artylerii Polowej „Prinz Leopold”. Na początku 1903 roku awansował na stopień chorążego. Potem na jeden rok został odkomenderowany do szkoły wojennej w Monachium. Po odbyciu kursu, 9 marca 1904 awansował na podporucznika. Następne lata spędził w 3. Bawarskim Królewskim Pułku Artylerii Polowej „Prinz Leopold”. Jesienią 1911 został oddelegowany do bawarskiej akademii wojennej. 7 marca 1912 został awansowany na porucznika. W czasie I wojny światowej służył jako oficer sztabu generalnego. Za śmiały wypad rozpoznawczy otrzymał Krzyż Żelazny I klasy. W toku pierwszej wojny światowej nadano mu obydwa krzyże żelazne i inne ordery.

Po Iwś został przyjęty do wojsk lądowych Rzeszy. Trafił do oddziału szkoleniowego Ministerstwa Reichswehry. 1 października 1921 został oficerem sztabu generalnego w sztabie 7. Dywizji Reichswehry. Był tam również instruktorem taktyki na kursach pomocników dowódców. Uważał, że Bawaria powinna być niepodległym państwem, Nowym Królestwem Bawarii, dlatego też w międzyczasie myślał o powstaniu i wojnie o niepodległość kraju związkowego z którego pochodził. 1 grudnia 1925 został mianowany oficerem Ia w sztabie 7. Dywizji Reichswehry. 1 lutego 1929 został podpułkownikiem. Teraz został z powrotem przeniesiony do Ministerstwa Reichswehry. Rozpoczął pracę w oddziale szkoleniowym wojsk lądowych Urzędu ds. Wojsk. 1 października 1931 roku został szefem sztabu 6. Dywizji Reichswehry. 1 grudnia 1931 został awansowany na stopień pułkownika. W czasie rozwijania Reichswehry, 1 października 1934 roku został mianowany VII. Dowódcą Artylerii, otrzymał też awans na stopień generała-majora. Po rozkamuflowaniu pododdziałów, 15 października 1935 został dowódcą 7. Dywizji Piechoty. W tym czasie walczył z ingerencjami ze strony NSDAP i opowiadał się za powrotem następcy tronu Ruprechta.

Już w 1934 roku zaczął popierać ruch Wyzwolenie Ludu, a w 1935 roku przyłączył się do tego ruchu oporu wraz z jego 7 Dywizją Piechoty. Widział w tym szansę dla niepodległości Bawarii. Mocno popierał Wilhelma Canarisa i nie spodobało mu się to, że Cesarzem po obaleniu nazistowskich rządów został Hans Oster. Kiedy utworzono armię Deutsches Heer, nie zmieniono jego dotychczasowych stopni. 1 sierpnia 1937 otrzymał stopień Generalmajora. Jesienią 1937 roku został przeniesiony do naczelnego dowództwa wojsk lądowych. Przygotowywał m.in. wielkie manewry Deutsches Heer w 1937 i 1939 roku.

Na mocy rozkazu z 26 sierpnia 1939 roku, w 2. fali mobilizacyjnej przez Infanterie – Kommandeur 7 w Landshut w VII. Okręgu Wojskowym, utworzył 57 Dywizję Piechoty (Bawarską). Do 1954 był jej Generalmajorem. Uważa się, że w znacznym stopniu przyczynił się do pierwszych zwycięstw na froncie wschodnim podczas operacji "Moskau". Po zakończeniu służby wojskowej przez wiele lat pracował w wydziale historycznym armii Nowego Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Zmarł 2 kwietnia 1972 roku w Aschau (Bawaria).