Brynhilde Okatan

*“İn, in, in!” -Brynhilde Okatan*

 Brynhilde,
273 yılında, soğuk bir ilkbahar günü, ormanda küçük bir kulübede açtı gri gözlerini
dünyaya. Avcı bir annenin tek çocuğuydu. Erken yaşta eline yay ve ok verdi
annesi, hayatta kalmayı öğretti ona, başına gelecekleri tahmin edermişçesine.

Annesini
daha gencecik bir kızken kaybetti. Bir kervanı korumaları gerekiyordu. Yol üzerinde
birden fazla kontrol noktası vardı ve tehlikeli bir bölgede de değillerdi. O
talihsiz akşam, kervanları goblinlerin saldırısına uğradı. Gözlerinin önünde
can verdi annesi. Dünyada yalnız kalma fikri korkutuyordu onu, ama kendi başının
çaresine bakabilmeliydi.

Doğayı ve hayvanları
çok severdi. Özellikle de kuzgunları. Yayını sırtlayıp ormanda saatler
geçirirdi. Orman, onun eviydi. Fakat evi, habis yaratıklar tarafından istila
ediliyordu. Evini terketmeye zorlandı. Artık ne bir ailesi vardı, ne de bir
evi.

Yıllarca kasabadan
kasabaya gezdi. İnsanların ufak tefek işlerini yaptı, yerel avcılarla avlandı.
Yolu Son Çıkış’a düştü sonunda. Hayat onu tahammülsüzleştirmişti. Kellesine
ödül konulan insanların peşine düşmeye başladı bu sefer. Hem öfkesini
dindiriyor, hem de para kazanıyordu kolayca. Zaman zaman bölgedeki paralı asker
birliği Kara Kanatlar Lejyonu ile birlikte yaptığı işler de oluyordu. Lejyon’un
ilgisini çekti bu sürede ve onlara katıldı. Kendine yeni bir aile edinmişti. Özveri
ile çalışarak Onbaşı rütbesine yükseldi kısa sürede. Fakat bu uzun
sürmeyecekti.

*Bolsaron Sertsu*. Bir dostun ve talihsiz bir
adamın ismi. Talihsizlik getiren bir adam desek daha doğru olur. Gittiği her
adaya, girdiği her haneye huzursuzluk getirirdi. Kimine göre Son Çıkış’ın
başına gelen şanssızlıklardan o sorumluydu. Brynhilde hiç bir zaman buna inanmamıştı.
Ta ki kendi gözleriyle görene kadar. Onunla çıktıkları bir macera yüzünden,
hainlik sıfatıyla Brynhilde ve iki dostunu attı lejyondan Teğmen Vlad. Yersiz
yurtsuz kalmıştı yine.

Bolsaron’un
korumalığını yaptı bir dönem. Bolsaron ona evini ve ailesini açtı. Fakat
Brynhilde bu iyiliklerin altında, vicdan azabıyla yanıp kavruluyordu. Teğmen’e
kızgındı. Özellikle aldığı görevlerde Kara Kanatlar Lejyonu ile denk geliyordu
ki, bu sinirini dışa vurabilsin. Yok yere hainlikle damgalanmıştı ne de olsa.
İsteseler oracıkta öldürürlerdi onu, ya da daha iyisi, öldürmeye çalışırlardı. Ona
Lejyon’dan nefret etmesi için bir sebep vermiş olurlardı. Ama bunu hiç
yapmadılar. Aksine, Teğmen Vlad hatasını farkettiği gibi af çıkardı Brynhilde
ve arkadaşları için. Yuvasına dönebilmek için son şansıydı, bu yüzden gururunu
ayaklarının altına alıp, geri döndü. Üç kişi arasından bir tek o döndü Lejyona,
en azından kendisi öyle zannediyordu.

Brynhilde’yi
değiştirdi bu yaşadığı olaylar. Tahammülsüz olduğu kadar katıydı da. Kısa
sürede başarısı, taktiksel zekası ve bağlılığı sayesinde Başçavuş rütbesine
terfi ettirildi. Tabii, hiç hoşuna gitmedi bu bazı insanların. Lejyon içinde tartışmalara
yol açtı. Dedikodular da cabası. Sadece tehtidkar bir gülümsemeyle yanıt veriyordu
hakkında yapılan ithamlara.

Büyük çatışmadan
sonra hayatta kalanlar biri olarak, Kara Kanatlar Lejyonu’na, Yüzbaşı Vlad’ın
sağ kolu Teğmen Brynhilde olarak hizmet etmeye devam ediyor.