recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Doriath

**Doriath** – królestwo elfów położone w Beleriandzie, zamieszkiwane przez Sindarów. Władzę w królestwie sprawował elf Thingol i jego żona Meliana.

## Geografia

Królestwo Doriathu leżało niemal w centrum Beleriandu. Otoczone było Obręczą Meliany - barierą, przez którą nie mogły przejść siły zła. Obejmowała całe królestwo Elu Thingola, to znaczy lasy Neldoreth, Region, Nivrim oraz cześć ziemi Aelin-uial, ponadto w tym królestwie znajdował się Brethil oraz Nan Elmoth, jednak tych obszarów nie obejmowała Obręcz Meliany. Południową oraz wschodnią granicą tej krainy była rzeka Aros. Granicą zachodnią była rzeka Sirion oraz Mindeb.

## Historia

Doriath został założony przez Elu Thingola, który poślubił Melianę. Pierwszym człowiekiem, który przeszedł przez Obręcz był Beren. W lesie napotkał wówczas Lúthien Tinúviel, w której się zakochał. Dziewczyna była córką królewskiej pary. W wyniku umowy, jaką zawarł Beren z Thingolem, przez pewien czas w Doriath przechowywany był jeden z Silmarilów.

### Upadek Doriathu

Thingol chciał oprawić klejnot Fëanora w naszyjnik Nauglamir, otrzymany wcześniej od Húrina. Wynajął więc kowali z Nogrodu by połączyli oba klejnoty. Krasnoludy, gdy zobaczyły naszyjnik i Silmaril, zauroczyły się ich pięknem. Po zakończeniu pracy, Thingol chciał odebrać dzieło, ale krasnoludy nie zgodziły się, podważając jego prawa do naszyjnika. Król elfów rozkazał im wynieść się z królestwa, co skończyło się dla niego śmiercią. Krasnoludy próbowały uciec z Doriathu, ale większość z nich zginęła, a Nauglamir odzyskali elfowie. Po śmierci Thingola, Meliana pogrążona w smutku opuściła Doriath, każąc jedynie Mablungowi powiadomić Berena i oddać Silmaril Lúthien. Sama znikła ze Śródziemia i powraciła do Valinoru, przez co znikła chroniąca królestwo Obręcz. Doriath stał się bezbronny.

W Nogrodzie dwóch krasnoludów, którym udało się uciec, przedstawili własną wersję wydarzeń, w której osadzili siebie jako poszkodowanych. Zebrali armię i ruszyli na Doriath w odwecie. Po krwawej walce krasnoludy zwyciężyły, a Menegroth został splądrowany. Krasnoludy wracając do domu obładowane łupami, w tym Nauglamirem, zostali zaatakowani przez Zielonych Elfów dowodzonych przez Berena z Ossiriandu. Ostatecznie, dzięki pomocy Pasterzy drzew, pokonali przeciwnika i odzyskali Silmaril.

Dior Eluchîl, syn Berena i Lúthien i dziedzic Thingola, postanowił powrócić do Doriathu z żoną Nimloth, ich dwoma synami Elurédem i Elurínem i ich córką Elwingą. Do królestwa wraca krótkotrwały pokój. Beren oddaje Nauglamir Lúthien, a po ich śmierci idzie w ręce Diora.

Wkrótce potem, synowie Fëanora, związani przysięgą, zażądali zwrotu Silmarila. Po odmowie Diora, posunęli się do inwazji na Doriath. Podczas bitwy giną Celegorm, Curufin i Caranthir, ale również sam Dior, wraz z żoną i dwoma synami. Królestwo zostaje zniszczone, a mieszkańcy rozpraszają się po Beleriandzie. Wśród uciekinierów znalazła się Elwinga, córka Diora, która zabrała ze sobą Nauglamir zmierzając do Ujścia Sirionu.

Doriath stał się bezludny i nigdy nie został później odbudowany, aż zatonął wraz z większością Beleriandu, podczas Wojny Gniewu.
Burnoth, syn Baldega

## Burnoth

**Burnoth** - przywódca Czterech Jeźdźców, wędrownej grupy Rohirrimów.

## Biografia

### Wschodni Rohan

Po dowiedzeniu się o zbliżającej się inwazji Khundolarskich Easterlingów, Czterech Jeźdźców poinformował każdego z Lordów Wschodniego Emnetu. Po poinformowaniu Aldora Hardinga, Czterej Jeźdźcy kontynuowali swoją misję, zatrzymując się w Cliving, Eaworth i Śnieżnym Potoku, a następnie udali się do Edoras.

### Zachodni Rohan

Burnoth, syn Baldega i Czterej Jeźdźcy przybyli do Edoras po tym, jak król Théoden zebrał już swoich jeźdźców i wyruszył na zachód. Po pewnych przygotowaniach podążyli za swoim królem i dołączyli do bitwy pod Rogatym Rogiem.

### Oblężenie Gondoru

Po bitwie pod Rogatym Grodem, Burnoth, syn Baldega i jego kompania wyruszyli do Minas Tirith.

Wraz ze śmiercią Léofdaga, syna Winedaga podczas bitwy, Czterech Jeźdźców jest teraz Trzema Jeźdźcami. Potem przebywali w Ost Rimmon, pracując przy usuwaniu pułapek z drogi przez Wzgórza Sygnałowe. Potem jechali dalej na wschód, zatrzymując się w Erelas, a następnie doganili pozostałych Jeźdźców Rohanu w siedzibie wojennej Rohirrimów. Planowali schwytać zdrajcę wśród Rohirrimów, który zamordował Léofdaga. Oddzieleni od głównych sił Rohirrimów po raz kolejny, Trzej Jeźdźcy postnowili zdobyć kogoś, kto odwróci uwagę sił wroga, aby mogli przejechać prosto przez blokadę w Taur Drúadan i dotrzeć do bitwy na Polach Pelennoru.

Po przystąpieniu do bitwy, Burnotha i jego towarzysze walczyli na Polu Prześladowczym. Starali się dotrzeć do króla, jednak nie udało im się tego dokonać przed jego śmiercią. W miejscu gdzie umarł Théoden kazali umieścić włócznię Leofdága, Wrecend. Dowiedziawszy się, że nieznany zdrajca jest sługą Crúmgama, Człowieka z Mordoru, współpracowali z Lordem Fastredem, by schwytać tych dwóch złoczyńców.

Po pomszczeniu Léofdaga, Trzej Jeźdźcy kontynuowali walkę. Wszyscy trzej przeżyli, choć Ulf Bękart został ranny.
A page about your topic

Dragon Chain Ori –Spirit in the “Heart”- (龍鎖のオリ ―心の中の“こころ”―) is a fantasy novel written by Cadet-Sensei. It has a manga and light novel adaptation of the same name.

## Synopsis

Dreams. hopes. ambitions. Solminati Academy is where young people with various talents and aspirations gather.

There was this boy who entered the academy in hopes of supporting his lover's dream.

However, the boy's abilities didn't flourish like the others around him but rather became the chains that bind him. He was ridiculed, his friends and lover left him, he stopped moving forward.

Eventually, the boy met an old lady who would be the catalyst for his slow but gradual change.

This is a story about a boy who at last realizes his true potential.

## Characters

Nozumu Bountis

Shino

Irisdina Francilt

Lisa Hounds
Enedwaith

**Enedwaith** – szerokie ziemie leżące między Arnorem na północy a Gondorem na południu, zwany też *Zielonym Pustkowiem*. Pierwotnie teren był mocno zaleśniony, ale lasy zostały wycięte przez Númenorejczyków w Drugiej Erze. Początkowo miejsce było wspólnie zarządzane przez Dúnedainów i dzikich ludzi, którzy później całkowicie przejęli tutaj kontrolę.

## Historia

Enedwaith został zaludniony przez ludzi w Pierwszej Erze, choć niewiele wiadomo o nich aż do Drugiej Ery, gdzie zetknęli się z Númenorejczykami. Podczas Pierwszej i Drugiej Ery Enedwaith był mocno zalesiony, ale wraz z przybyciem Númenorejczyków, począwszy od VII wieku Drugiej Ery, jego leśny krajobraz został zdewastowany. Zamieszkujący go Daan Morczycy byli mieszkańcami lasu żyjącymi w małych grupach plemiennych. Byli spokrewnieni z dawnymi Haladinami, aczkolwiek mało kto o tym wiedział.

Podczas wojny elfów i Saurona ziemia została w dużej mierze zniszczona przez wojnę i była miejscem dla jednej z największych bitew, gdzie Sauron został pokonany. Większość miejscowej ludności w tym czasie została zredukowana do kilku rodzin myśliwych, które wycofały się do lasku na samym wybrzeżu. Pod koniec Trzeciej Ery niewiele osób zamieszkiwało to miejsce, a większość z nich była ludźmi z Dunlandu. U końca Trzeciej Ery południe kraju zostało zniszczone przez ogromną powódź, a większość z ostatnich mieszkańców opuściła kraj. Mimo to pozostały jeszcze jakieś klany i w 2978 lord Tremac z Enedwaithu zjednoczył kilka z nich, a nawet zajął Eryn Vorn i ustanowił stolicą swego państwa Alcfud.

Na początku Czwartej Ery Enedwaith został wchłonięty przez Zjednoczone Królestwo Arnoru i Gondoru, jego mieszkańcy się rozmnożyli i wielu się tam też przeprowadziło.
Dunland

**Dunland** – kraina w Śródziemiu, część Enedwaithu, położona na zachód od Gór Mglistych i na wschód od Starego Gościńca Południowego między rzekami Iseną i Glanduiną, ojczyzna Dunlendingów.

## Historia

Ongiś kraina ta porośnięta była bujnym lasem, podobnie jak inne tereny na zachód od Gór Mglistych, aż do przybycia Númenorejczyków na początku Drugiej Ery. Wtedy to wycięli oni niemal wszystkie drzewa w rejonie, który został później nazwany Enedwaith (Zachodnie Pustkowie). Od tego czasu Dunland zamieszkiwał tylko lud gór i pasterzy, zwany Dunlendingami, a składali się na niego głównie migranci z innych części wielkiego regionu. Krajobraz krainy stanowiły podgórskie pustkowia. Tylko północna, niezamieszkana część regionu pozostała "zielona i pełna uroku".

W 1149 TE hobbici ze szczepu Stoorów przemierzyli Góry Mgliste i osiedlili się w Klinie oraz Dunlandzie, gdzie przebywali prawdopodobnie do 1630 TE, kiedy to plemię emigrowało do Shire.

Od około 2770 TE do 2800 TE Dunland był zamieszkiwany również przez krasnoludy, głównie zbiegów z zajętego przez Smauga Ereboru.

W czasie Wojny o Pierścień Dunland był biedny i niecywilizowany, jednak istniało tam państwo ze stolicą w Dun Larach, którego władcą był Yagthák. Zamieszkiwali go pasterze i górale, którzy walczyli po stronie Sarumana, zwiedzeni jego kłamstwami na temat Rohirrimów i nawoływaniem do zemsty na Rohanie, z którym to niegdyś prowadzili wojnę. Po upadku czarodzieja i klęsce Dunlandczyków, zaczęli oni żyć w zgodzie z sąsiadami oraz innymi Wolnymi Ludami. Region został włączony pod jurysdykcję Zjednoczonego Królestwa, a na koronacji króla Elessara pojawiło się nawet posłannictwo ludzi z Dunlandu.
Trolle Wzgórzowe

**Trolle wzgórzowe** – rasa trolli zamieszkujących Eriador i Gorgoroth.

## Charakterystka

Ich ciało pokrywała łuska. Posługiwały się uproszczoną wersją języka orków i Westronem.

## Historia

Trolle Wzgórzowe walczyły po stronie Czarnoksiężnika z Angmaru i atakowały ziemie Dúnedainów.

W trakcie Wojny o Pierścień brały udział w Bitwie pod Czarną Bramą, gdzie szarżowały na linie wojsk Gondoru.
Anborn

**Anborn** (ur. ? roku TE, zm. ? CE) – Strażnik Ithilien i Dúnedain.

## Biografia

7 marca 3019 Trzeciej Ery Anborn zawiadomił Faramira, że w lesie widział dziwnego stwora. Przypuszczał, że to może być wiewiórka z Mrocznej Puszczy, lecz porzucił tę koncepcję, gdyż owo stworzenie nie miało ogona. Według prawa Gondoru nie mógł ranić zwierząt bez powodu, więc zaniechał dalszej obserwacji. Jednak spotkał go po raz drugi, przy Zakazanym Jeziorze. Złapał go i przyniósł do Faramira. Frodo Baggins stwierdził, że to Gollum – jego przewodnik. Potem brał udział w Bitwie pod Czarną Bramą i w oblężeniu Minas Morgul.
Ghân-buri-Ghân

**Ghân-buri-Ghân** – wódz Drúedainów żyjących w lesie Drúadan, podczas Wojny o Pierścień, syn Ghâna.

## Biografia

Jego przeszłość nie jest do końca znana. Wiadomo że był synem Ghâna, po którym odziedziczył władzę. Swoje rządy sprawował podczas Wojny o Pierścień.

14 marca 3019 roku zaoferował obozującemu w lesie Drúadan królowi Théodenowi swoje usługi. Zgodził się przeprowadzić armię Rohirrimów przez drogi, na których nie patrolowali orkowie, ani też nie znajdowały się tam wilcze doły. Dziki Człowiek dotrzymał swojej obietnicy, wyprowadzając Rohirrimów do Szarego Lasu, z którego Théoden mógł ruszyć Gondorowi na odsiecz.

Po zakończeniu Wojny o Pierścień, Król Gondoru Aragorn II oddał Ghân-buri-Ghânowi i jego ludowi lasy Drúadanu w wieczyste władanie. Bez pozwolenia ludu Drúedainów i ich władcy żaden człowiek nie mógł zapuścić się na ich ziemie.
Unarr

**Unarr** - członek ekspedycji Dwalina do Hal Thorina, potem kapitan straży.

## Biografia

Unarr urodził się w Dunlandzie na wygnaniu. Jego dziadek zginął w Bitwie w Dolinie Azanulbizar.

Był członkiem ekspedycji Dwalina. Tam się zaopiekował chorym Olinem. Jednak widząc Barghesty musiał go opuścić i je pokonać.

Kiedy Dwalin został władcą Hal Thorina, Unarr został kapitanem straży. Był wściekły gdy usłyszał że Vitharr opuścił posterunek, przez co włamano się do jaskini Arming, gdzie przechowywano dużo złota i broni. Myślał że zrobiły to gobliny i przekopały przejście do Srebrnej Głębi. Jednak kiedy znalazł Runiczny Miecz Ponurych Dłoni, uznał to za zły znak. Dwalin również był wściekły gdy się o tym dowiedział.
Umbarczycy

**Umbarczycy**, zwani także **Korsarzami z Umbaru** - ludzie zamieszkujący Umbar i Zatokę Umbaru. Byli najzawziętszymi wrogami Gondoru. Nienawidzili także Bellakaranitów.

## Historia

### Trzecia Era

Po upadku Númenoru Czarni Númenorejczycy zamieszkali w porcie Umbar. Część z nich wymieszała się z Haruzańskimi Haradrimami i wagnała Ar-Pharazbalaka.

Po długim czasie przygotowań korsarze zaatakowali Gondor. Zostali jednak pokonani przez Eärnila I. Zajął on Umbar w 933 TE. Umbarczycy jednak się nie poddali. Sprzymierzyli się z zawsze chętnymi do pomocy w walce z Gondorem Haradrimami. W 1014 TE rozpoczęli oblężenie Umbaru. W trakcie walk, w 1015 TE, zginął król Ciryandil. Jednak nie udało im się odbić miasta.

Po Waśni Rodzinnej synowie i zwolennicy Castamira sprzymierzyli się z korsarzami i podbili Umbar. W późniejszych czasach Umbarczycy pod przywództwem Castamirionów (potomków Castamira) organizowali zamachy na królów Gondoru. W 1540 TE zabili króla Aldamira, a w 1634 TE Minardila. Ostatecznie zostali pokonani przez króla Telumehtara w 1810 TE.

Korsarze odzyskali z powrotem Umbar niedługo po najazdach Woźników na Gondor. W 2758 TE zaatakowali Gondor i Rohan, lecz zostali odparci. W 2980 TE Ludzie z Gondoru pod przywództwem Thorongila zaatakowali Umbar i spalili statki korsarzy. W trakcie ataku zginął władca Umbaru, Kathuphazgân. Jakby nie było dosyć, w 2984 TE, gdy korsarze jeszcze lizali rany po ataku Gondoru, przybył Ar-Gimilkhâd i zdobył Umbar. Gimilkhâd był potomkiem Ar-Pharazbalaka i po długich przygotowaniach odzyskał swoją własność. Nie lubił korsarzy, tak jak oni jego. Mimo to pomogli mu w ataku na Dol Amroth. Gdy jednak Adrahil wygrał, bunty wśród Umbarczyków się nasiliły. W 3002 TE Gimilkhâd został zamordowany na zlecenie Câssimira, starszego syna Kathuphazgâna.

W 3019 TE sprzymierzyli się z Mordorem i zaatakowali Gondor, przez co odciągnęli dużą część wojsk od obrony stolicy. Wielką Armadą dowodził Castamir z Umaru, przywódca rady kapitanów. Flota Umbaru została pokonana przez Aragorna i Nieumarłych z Dunharrow.

### Czwarta Era

Po objęciu władzy przez Aragorna, Umbar wcielono do Zjednoczonego Królestwa. Umbarczycy dalej zaś próbowali odzyskać miasto. W 210 CE sprzymierzyli się z Herumorem i utworzyli z nim Mroczne Królestwo Umbaru. Nie nacieszyli się długą niepodległością, bo już 414 CE Hyarmendacil III zajął miasto. Po kilku buntach, król Gondoru dokonał rzezi miasta.

## Znani Umbarczycy

* Kathuphazgân
* Câssimir
* Burôdapân
* Castamir z Umbaru
* Berúthiel
Balrogowie

**Balrogowie** - Majarowie, duchy ognia (Valaraukarowie), którzy przeszli na stronę Morgotha. Byli jego jednymi z najlojalniejszych jego sług obok Saurona i Artamdira.

## Historia

Melkor przeciągnął Balrogów na swdoją stronę w Latach Latarń. Już wtedy byli podzieleni na tych potężniejszych (np. Gothmog, Zguba Durina) i na tych słabszych. W trakcie Wielkiej Bitwy Potęg wspomagali Melkora. Wtedy zginęło wielu pomniejszych Balrogów. Pozostali rozpierzchli się po Ardzie. Jedynie władcy Balrogów zostali chroniąc się w ruinach Utumno.

Przybyli na pomoc Morgothowi gdy uciekał z Amanu i wygnali Ungoliantę. Następnie objęli dowództwo nad armią Morgotha. Brali udział w Wojnach Beleriandu. Wtedy całkowicie wyginęli pomniejsi Balrogowie. W czasie oblężenia Gondolinu zginęli Gothmog i Zozcac. W Wojnie Gniewu zginęli pozostali, oprócz Bubogzola (Zguby Durina), Golmula i Tar Gorotha.

## Znani Balrogowie

* Gothmog, porucznik Angbandu
* Bubogzol, znany jako Zguba Durina
* Tar Goroth, ukrył się w Mordorze i został odkryty przez Artamdira
* Lungorthin, strażnik Angbandu, zginął w Wojnie Gniewu
* Golmul, ukrył się w Buzra-Dum
* Zozcac, zabity przez Glorfindela
* Zothrak, zginął w Wojnie Gniewu
* 70 pomniejszych Balrogów
Radanir

**Radanir** (*Sin*. Poszukiwacz Ścieżek) jest Strażnikiem Północy, cenionym za znajomość ziół. Jest prawdopodobnie najbardziej znanym po Aragornie Dunedainem w Rivendell, ale w przeciwieństwie do swojego wodza ma reputację poważnego. Elrohir mówi, że Radanir otwiera się w obecności Elfki Elweleth.

Podczas podróży na południe Radanir dosiada rumaka o imieniu Glorengúr.

## Biografia

Radanir był pierwszym członkiem Szarej Kompanii, który zbieral się na wyprawę na południe. Przebywał wtedy w jaskiniach Laenan w Lasach Trolli.

W Eregionie bronił się przed Urukami w Echad Eregion. Radanir w Enedwaicie brał udział w bitwach pod Zudrugund i na Opuszczonej Drodze. Gdy Szara Kompania kontynuowała swoją podróż na południe, Radanir przebywał w wielu miejscach w Dunlandzie: Najpierw w Tûr Morvie, a później w obozie zwiadowców Rohirrimów.

Podróżując dalej na południe do Gondoru, Radanir odpoczywal później w portowym mieście Pelargir. Po przybyciu na Pola Pelennoru wraz ze statkami z Pelargiru, Radanir brał udział w Bitwie na Polach Pelennoru. Po zwycięstwie na Pelennorze Radanir dołączył do Zastępu Zachodu i podróżuje z nimi na Pustkowia. Myślał o Elweleth, gdy czekał w obozie Zastępu na ostateczny marsz ku Czarnej Bramie. Udało mu się przeżyć Bitwę pod Czarną Bramą.

Po tych wydarzeniach Radanir był obecny na koronacji i ślubie Aragorna.
Erebor

**Erebor**, **Samotna Góra** – góra w północno-wschodnim Rhovanionie, królestwo krasnoludów, jedna z siedzib plemienia Durina.

## Historia

Miasto krasnoludów zostało założone w Samotnej Górze w roku 1999 TE przez Thráina I. Pod górą odnaleziono bogate złoża minerałów i kontynuowano prace kopalniane. Najcenniejszym klejnotem był Arcyklejnot, Serce Góry.

Krasnoludowie żyli w pokoju z ludźmi z Dale i Esgaroth. Czerpali olbrzymie zyski z handlu, a Erebor przeżywał czas rozkwitu. Za czasów Thorina I Krasnoludy jednak opuściły Erebor udając się w Góry Szare.

Do Ereboru Krasnoludy powróciły dopiero w 2590 TE, a nowym władcą Ereboru został Thrór. Krasnoludy szybko odnalazły Arcyklejnot, a Erebor przeżywał wtedy złote lata mając świetne układy handlowe z miastem Esgaroth, Dale, a nawet z Królestwem Thranduila.

W 2770 TE królestwo krasnoludów zostało zaatakowane przez smoka Smauga ze Zwiędłych Wrzosowisk, który zdobył Erebor, mordując tysiące mieszkańców. Ocaleli, na czele z królem Thrórem i jego rodziną, uciekli na południe.

Smaug sprawował władzę nad górą do 2941 TE, kiedy to do Ereboru dotarła wyprawa wnuka króla Thróra, Thorina II Dębowej Tarczy. Gad nie zdołał go schwytać, postanowił jednak zniszczyć Miasto na Jeziorze za udzieloną pomoc kompani Thorina. W wyniku ataku całe miasto spłonęło, lecz sam smok również zginął, zabity przez łucznika Barda. Wkrótce doszło do konfliktu o skarby znajdujące się we wnętrzu Ereboru. Zakończył się on Bitwą Pięciu Armii, w wyniku której połączone siły krasnoludów, ludzi i elfów zdołały rozbić armię orków pod wodzą Bolga. W batalii poległ jednak Thorin, dziedzic Ereboru. Władcą został wtedy jego krewniak, Dáin II Żelazna Stopa z Żelaznych Wzgórz.

## Geografia

Erebor był wielką górą, położoną na równinie rozciągającej się na wschód od północnej części Mrocznej Puszczy, w niewielkiej odległości od Długiego Jeziora. Stanowiła charakterystyczny punkt Rhovanionu. Od jej głównego masywu odchodziło sześć długich ramion. Z wnętrza góry wypływała Bystra Rzeka – Celduina.
Tar-Míriel

**Tar-Míriel** (3117 DE - 3319 DE) – (Que. *Klejnot Kobiety*) Wierna, ostatnia prawowita władczyni i królowa Númenoru.

## Historia

Jako jedyna córka Tar-Palantira była przeznaczona do rządzenia Numenorem po jego śmierci, ale została zmuszona do ślubu z kuzynem Pharazônem, który odebrał jej berło. W czasie Upadku Númenoru próbując wspiąć się na Meneltarmę została pochwycona i zabita przez falę zalewającą Numenor.
Adûnaic

**Adûnaic** - język używany głównie przez Númenorejczyków i przez Czarnych Númenorejczyków. Jest podstawą Westronu.

## Słownik

A

adûn – zachód
adunakhor – władca zachodu
an – do
ar – szlachetny
azra – morze

B

bêl – światło
bêth – mówić

I

inzil – kwiat

K

kalab – spadać

M

Magân – budowniczy

N

Nimruzîrim – przyjaciel elfów

P

pharazôn – złoty

Z

zagar – miecz
zimra – klejnot
zôr – płomień
Forlong

**Forlong** – władca Lossarnach, jeden z dowódców wojsk Gondoru podczas oblężenia Minas Tirith. Brał udział i zginął w Bitwie na Polach Pelennoru. Był mężem Vanyalos.

## Biografia

Forlong w młodości walczył wraz z Thorongilem i Hirluinem przeciwko korsarzom. W 3019 TE ruszył na pomoc Minas Tirith wraz ze swoimi dwustoma żołnierzami, którzy stanowili ledwie jedną dziesiątą sił krainy Lossarnach, jednak tylko taką ilością mógł w tamtej chwili dysponować. Jego ludzie byli dobrze uzbrojeni, a w walce posługiwali się wielkimi toporami bojowymi.

Podczas Bitwy na Polach Pelennoru, Forlong stracił swojego konia i walczył samotnie, aż padł od ciosów topora.

Wspomina go pieśń o mogilnych kopcach Mundburga.
Corunir

**Corunir** - (*Sin. Chytry Człowiek*) w młodości dotrzymał towarzystwa upartemu kapitanowi o imieniu Golodir, który udał się do Angmaru, mimo zakazu Aragorna. Kapitan Strażników słyszał plotki o tym, że Carn Dûm jest ponownie zamieszkiwane przez potomków Rhudaurów. Kilka miesięcy później otrzymał wiadomość że zostanie wysłana pomoc.

Kiedy usłyszał o Szarej Kompanii dogonił ją w Enedwaicie. Następnie dołączył do Aragorna i przebył z nim Ścieżkę Umarłych. Przetrwał Bitwę na Polach Pelennoru i Bitwę pod Czarną Bramą. Uczestniczył w koronacji Aragorna i w jego ślubie z Arweną. Później wrócił do Arnoru gdzie zamieszkał w Fornoście. Jego syn, Cerevist, brał udział w wojnie z Aglarbandem.
Elemmírë

Elemmírë autorstwa BellaBergolts

**Elemmírë** - (que. Gwiazda-klejnot) elfka z rodu Vanyarów. Twórczyni lamentu Aldudénië. Elemmírë, była sama świadkiem śmierci Dwóch Drzew Valinoru, żyjąc jak większość elfów z tego plemienia u stóp Taniquetilu. Ułożyła ona lament, który znany był wszystkim Eldarom przez wiele tysiącleci później.
Freka

**Freka** (ur. 2698 TE, zm. 2754 TE) – rohański możny i jeden z wodzów Dunlendingów.

## Biografia

Urodził się w 2698 TE w Rohanie. Należał do niego ziemie pod drugiej strony rzeki Adorn, stanowiącej granicę Rohanu. Ubiegał się o tron należący wówczas do Helma Żelaznorękiego. Król często zwoływał go na narady w celu nawiązania porozumienia. Freka zjawiał się na nich, a czasem opuszczał wedle własnego uznania. Pewnego razu w czasie jednego z zebrań poprosił o rękę córki Helma dla swojego syna Wulfa. Król roześmiał się i skrytykował jego nadwagę. Dunlending nie mógł tego znieść i obraził Helma. Wtedy to król uderzył Frekę tak mocno, że ten padł przed nim martwy. Helm uznał rodzinę możnego za wrogów króla. Zmusiło to jego syna do ucieczki za granice Rohanu.

Po śmierci Freki Rohan toczył z Dunlendingami krwawe i nieustające walki.
Herubar Gûlar

**Herubar Gûlar** - Nawiedzony Zamek, siedziba Ar-Gûlara. Znajdował się trzy dni na północ od Ostatniej Karczmy.

## Wygląd

Tuż przy dopływie Mitheithel stały rozpadające się, upiorne ruiny niegdyś wspaniałego zamku, Herubar Gûlar, mieszkania Pana Wysokiego Czarnoksięstwa.

Strumień, który kiedyś zasilał fosę chroniącą twierdzę przed frontalnym atakiem, teraz przeciął mur i zniszczył wieżę nr 3, która została zalana, a także przewrócił wieżę nr 4, która zatamowała strumień i zmieniła kierunek jego przepływu. (Podziemna rzeka omijała mury z tyłu i zapewniała ucieczkę z najgłębszych wnętrz warowni, jeśli ktoś dotarłby tak daleko w swojej eksploracji przerażającego Zamku w Lesie). Główna brama była poczerniała i rozwalona. Wejście od strony zamku po połamanym moście z desek było zalane, ale podejście od strony drogi było suche i stabilne. Strome klify opadały za zamkiem i stanowiły idealną ochronę.

## Historia

Nie wiele wiadomo o przeszłości zamku. W 1640 TE był zajmowany przez bandę orków dowodzoną przez Thuka i jego pana, Ar-Gûlara.
Dúnhere

**Dúnhere** – Rohirrim, władca Harrowdale. Walczył w pierwszej i drugiej bitwie u brodów na Isenie, oraz bitwie na polach Pelennoru.

## Biografia

Dúnhere był siostrzeńcem lub bratankiem Erkenbranda. W pierwszej bitwie u brodów na Isenie walczył pod dowództwem Grimbolda. Także z jego rozkazu wykonał odwrót podczas drugiej bitwy, będąc na czele połowy éoredu.

Dúnhere nie brał udziału w obronie Rogatego Grodu, ponieważ, prawdopodobnie z polecenia Gandalfa, udał się do Edoras, by bronić stolicy w razie klęski króla. Był odpowiedzialny za zebranie zbrojnych Rohirrimów w Edoras i założenie obozowiska w swoim ojczystym Harrowdale. 9 marca TE 3019 Dúnhere przyjął króla Théodena, który przybył na przegląd wojsk Rohanu przed wyruszeniem pod Minas Tirith. Razem z Éomerem zasiadał obok władcy w królewskim namiocie w Warowni Dunharrow.

Ostatecznie Dúnhere bohatersko zginął, walcząc w bitwie na polach Pelennoru. Wspomina o nim pieśń o mogilnych kopcach Mundburga.
Półorkowie

**Półorkowie** - skrzyżowanie orków i ludzi. Służyli Sarumanowi pod koniec Trzeciej Ery.

## Charakterystyka

Mieli wzrost ludzi. Byli Smagli i kosoocy z twarzami goblinów.

## Historia

Półorkowie służyli w armiach Sarumana. Walczyli w Pierwszej Bitwie u Brodów na Isenie i w Bitwie o Rogaty Gród. Po upadku Isengardu pomagali Sarumanowi w niszczeniu Shire'u.
Nurwë

**Nurwë** - lider Avarich w Dorwinionie i król Avarich pochodzący z Nelyarów.

## Biografia

Nurwë był elfem z grupy Avarich, która została w Cuiviénen i nie wyruszyła na Wielką Wędrówkę do Amanu. Razem z grupą elfów byli nieobecni, gdy Oromë ujrzał obudzonych po raz pierwszy. Z tego powodu byli nieufni i podejrzliwi. Żyli najdalej od wód zatoki i najmocniej kochali światło gwiazd i szum drzew, dlatego też zadecydowali o pozostaniu na miejscu. W 1019 DE został liderem Avarich w Dorwinionie. Brał udział w kampaniach Sojuszu Rhûn. Odzyskał Mornedhel utracone na rzecz Easterlingów. Został królem po śmierci Morwëgo. Zginął w Bitwie w Dolinie Udûn osłaniając odwrót króla Gondoru. Po śmierci władcą został jego syn Trastwë.
Mandan

**Mandan** - Dúnadan z Północy, który dołączył do Szarej Kompanii i udał się do Gondoru podczas Wojny o Pierścień. Twierdził, że jest dość uzdolniony w tworzeniu i stosowaniu uzdrawiających okładów.

## Biografia

Mandan jako zdolny uzdrowiciel, był Strażnikiem Tornhad i często wyruszał w dzicz w poszukiwaniu Athelasu. W obozie w Harndirionie uleczył rannego Faerona. Następnie wędrował przez Dunland, Wrota Rohanu i Zachodni Rohan, gdzie spotkali Aragorna. Z nim ruszyli przez Ścieżkę Umarłych, Zachodni Gondor i Środkowy Gondor do Pelargiru. Następnie korsarkimi łodziami ruszyli pod Minas Tirith, gdzie zginął.
Easterlingowie

**Easterlingowie** – ludy (głównie stepowe) zamieszkujące Rhûn - wschodnie obszary Śródziemia. Składali się z wielu różnych ludów, które na przestrzeni lat emigrowały i często walczyły ze sobą. Easterlingowie byli głównymi wyznawcami Morgotha czy Saurona.

## Historia

* 500 TE – Rómendacil I odpiera atak Easterlingów na Gondor.
* od ok. 1850 TE – Woźnicy przez ok. 100 lat nękają Gondor.
* 1856 TE – Woźnicy zabijają Narmacila II podczas bitwy przy Anduinie.
* 1899 TE – klęska na terenach Gondoru podczas buntu Nortów; pokonuje ich Calimehtar w bitwie na Równinie Dagorlad.
* 1944 TE – Woźnicy jednoczą się z Haradrimami i Variagami z Khandu i atakują Gondor; zdobywają Ithilien; zostają pokonani przez króla Ondohera; ponoszą duże straty.
* 2510 TE – Balkowie wraz z orkami z Gór Mglistych najeżdżają na Calenardhon, lecz zostają odparci przez Gondor i Éothéodów.
* 2545 TE – Easterlingowie napadają na Rohan, zabijają Eorla Młodego i zajmują Płaskowyż.
* 3018 TE - 3019 TE – Easterlingowie sprzymierzają się z Sauronem i biorą udział w Wojnie o Pierścień.

## Plemiona

* Talatherimowie
	+ Shayci
	+ Ioriagici
		- Asdriagici
		- Aiviriagowie
			* Odhragowie
		- Variagowie
			* Ûsrievrimowie
		- Magriagowie
		- Kýkurianowie
			* Balkowie
				+ Rostamushyci
					- Jangovarczycy
				+ Bozorganushczycy
					- Szarzy Easterlingowie
				+ Narimanrushyci
					- Khundolarowie
		- Nûriagowie
		- Nûrniagowie
	+ Ulgathowie
		- Kugathowie
		- Murgathowie
			* Waagathowie
				+ Logathowie
				+ Sagathowie
		- Urgathowie
			* Brygathowie
				+ Chorerenici
			* Gathmarigowie
		- Lotani
			* Hunkarimowie
			* Haidici
		- Brogathowie
	+ Chailûzanie
		- Cheyanowie
		- Chyanowie
			* Clyci
			* Górale z Heb Ārán
			* Lódenûlyci
			* Mogulyci
			* Idurakimowei
			* Bulchyci
		- Tedjini
	+ Tyryci
		- Myrianie
		- Lú Tyryci
		- Langurczycy
		- Dírianie
		- Chegranie
			* Ky'taaryci
			* Fustirczycy
				+ Fustir-gostczycy
				+ Syrkakarczycy
		- Vorganitczycy
		- Desdursyci
		- Palachowie
	+ Aharowie
		- Orgothratczycy
		- Relmetherinowie
		- Kul-aharowie
		- Kargarimowie
		- Dalpigyjczycy
		- Otyassyci
		- Gaathgykarowie
		- Rycolińczycy
	+ Adekdarowie
		- Burskadekczycy
		- Alduaknatczycy
	+ Nayci

## Język

Posługiwali się własnym językiem o licznych dialektach. Brzmiał on chrapliwie.
Czarni Númenorejczycy

**Czarni Númenorejczycy** – potomkowie mieszkańców Númenoru, którzy ulegli wpływom Saurona (ówczesnego doradcy królewskiego Ar-Pharazôna).

## Historia

Sprzeciwiali się Valarom i zaczęli kultywować wiarę w Wielką Ciemność, oddając boską cześć Morgothowi. Pod koniec Drugiej Ery osiedlili się w Umbarze, lud ten jednak szybko podupadał i w większości wymieszał się z Haradrimami.

Nieustannie prowadzili wojny z Gondorem, a ich potomkami byli Korsarze, którzy kontynuowali zaciekłą wojnę przeciwko Białemu Drzewu. Dulgabêth, czyli Rzecznik Saurona, należał do tego plemienia. Również trzech Nazgûli pochodziło od Czarnych Númenorejczyków.

Część Czarnych Númenorejczyków zamieszkała w Bellakarze, na południu od Umbaru, gdyż zostali wygnani z Umbaru. Tam założyli królestwo Ar-Adûnâim. Jego władcami byli potomkowie Númenorejskich władców, którzy także używali przedrostków Ar-. Mimo wielu prób nie udało się im odbić Umbaru. Dopiero zrobił to Ar-Gimilkhâd, lecz nie na długo.

Ar-Gimilkhâd był najbardziej "dobrym" królem. Cały lud go kochał. Nie toczył też wojny z Gondorem (choć toczył wojnę z Dol Amroth). Gdy został zabity, jego syn, Ar-Gimilzôr II, oszalał i dołączył do Saurona.

Po upadku Saurona Czarni Númenorejczycy spowrotem próbowali podbić Umbar, lecz król Elessar ich uprzedził.

## Podział

* Czarni Númenorejczycy
	+ Umbarczycy
	+ Saruleani
	+ Mîredorianie
	+ Elornanie
	+ Ciryedainowie
		- Tandijczycy
	+ Bellakarczycy
	+ Kobiety Amazônu
Damrod

**Damrod** (ur. ? TE, zm. 3019 roku TE) – należał do strażników Ithilien. Prawdopodobnie był Dúnedainem. Jego rodzina pochodziła z Ithilien.

## Historia

Był jednym z zaufanych ludzi Faramira. Podczas zasadzki na Haradrimów natknął się na Golluma, Froda Bagginsa i Sama Gamgee. Wraz z Mablungiem został wyznaczony do strzeżenia cudzoziemców.

Walczył w bitwie o Osgiliath. Wycofał się z resztą ocalałych do Minas Tirith. Kilka dni później, wraz z Faramirem i setką jego ludzi, został wysłany, aby odzyskać Osgiliath. Zginął w boju. Jego ciała nie odnaleziono, gdyż zostało zmasakrowane przez orków.
Elendil

**Elendil** (ur. 3119 roku Drugiej Ery; zm. 3441 roku Drugiej Ery) – Númenorejczyk, syn Amandila Księcia Andúnië, ojciec Isildura i Anáriona, potomek Eärendila i Elwingi, lecz nie w linii prostej królów. Założyciel Gondoru i Arnoru oraz ich król, pierwszy Król Wszystkich Dúnedainów.

## Historia

### Na Númenorze

Urodził się w 3119 roku DE, jako syn Amandila, Księcia Andúnië, który był przywódcą stronnictwa Wiernych. Został wychowany w dawnych tradycjach Númenoru. Jako przyjaciel Valarów oraz elfów, oraz czczący Eru Ilúvatara, sprzeciwiał się dążeniom króla Ar-Pharazôna i jego doradcy Saurona.

Wsławił się w Númenorze jako świetny kapitan okrętów. Wraz ze swoją rodziną pozostał w grupie Wiernych (posłusznym Valarom), podczas gdy jego ojciec Amandil wyruszył prosić o pomoc Valarów. Przygotował potajemnie dziewięć statków, na których on i pozostali Wierni wraz z rodzinami mieli opuścić Númenor. Na statki załadował również wielkie dzieła Númerojczyków, Siedem Kamieni (palantírów), dar od Eldarów, sadzonkę Białego Drzewa, którą wykradł jego syn Isildur zanim drzewo zostało spalone przez króla Ar-Pharazôna.

Odmówił pomocy Ar-Pharazônowi, który wyprawiał się na wojnę z Valarami.

### Ucieczka do Śródziemia

W dniu zagłady Númenoru wyprawił się na swoich dziewięciu statkach do Śródziemia razem ze swą rodziną. Dzięki pomocy Valarów udało mu się tam dotrzeć. Olbrzymia fala, która powstała w wyniku kataklizmu, wyrzuciła go w okolicach Lindonu. Opuszczając statek, miał rzec słowa:

*"Et Eärello Endorenna utúlien. Sinome maruvan ar Hildinyar tenn' Ambar-metta."*

Co w tłumaczeniu oznacza:

*"Zza Wielkiego Morza przybyłem do Śródziemia. Tu pozostanę i tu żyć będą potomkowie moi aż do końca świata."*

### Na wygnaniu

Został przyjaźnie przyjęty przez Gil-galada. Elendil założył Arnor, a nastepnie pojechał na południe, gdzie powstawał Gondor. Południowe Królestwo pozostawił jednak pod opieką swoich synów, Anáriona i Isildura, podczas gdy sam ruszył na północ. Na pożegnanie podarował swoim synom po dwa palantíry, trzy zachowując dla siebie.
Głównym miastem jego królestwa było Annúminas nad Jeziorem Nenuial. Był też królem Gondoru, gdzie w jego imieniu rządzili synowie. Elendil umieścił palantíry w Emyn Beraid, Amon Sûl i w twierdzy Annúminas. Kiedy Sauron zaatakował Minas Ithil, Isildur poprosił swojego ojca o pomoc. Elendil z Gil-galadem założył Ostatni Sojusz, którego wojska w 3431 roku dotarły do Rivendell. W 3434 armie ludzi i elfów minęły Góry Mgliste i podeszły pod Mordor rozpoczynając bitwę na Dagorlad. Po długim oblężeniu Barad-dûr Sauron znajdował się w ktytycznym położeniu i musiał osobiście stanąć do walki. Elendil Wraz z Gil-galadem powalił Nieprzyjaciela, lecz obaj zapłacili za to życiem. Jego grobowiec znajdował się na Halifirien, lecz po przysiędze Ciriona jego ciało zostało przeniesione do Doliny Królów.
Barliman Butterbur

**Barliman Butterbur** – człowiek z Bree, właściciel gospody *Pod Rozbrykanym Kucykiem*, znajdującej się w Bree.

## Historia

Gospoda Pod Rozbrykanym Kucykiem należała do Barlimana jeszcze przed Wojną o Pierścień. Pracowało u niego dwóch hobbickich parobków: Bob w stajni i Nob, który pomagał w obsłudze gości.

### Wojna o Pierścień

W trakcie wojny, Gandalf napisał list do Frodo Bagginsa i kazał Barlimanowi dostarczyć go do Hobbitonu. Roztargniony Barliman nie wiedział kogo wysłać do dostarczenia listu, a później o tym zapomniał. Przez to, podróż Froda rozpoczęła się znacznie później, niż Gandalf zamierzał.

Dopiero jesienią 3018 roku, kiedy przyjął Froda i jego towarzyszy do swojej gospody, przypomniał sobie o liście. Powiernik Pierścienia otrzymał go co prawda, lecz po czasie.

Kiedy Gandalf dotarł do gospody, był wściekły na Barlimana, lecz szybko mu przebaczył, kiedy dowiedział się, że hobbici spotkali Obieżyświata i zaufali mu.

### Po Wojnie o Pierścień

Po zakończeniu Wojny o Pierścień, Barliman był zdumiony, kiedy dowiedział się, że przebywający niegdyś w jego gospodzie Obieżyświat stał się królem Gondoru. Zarządzał swoją gospodą aż do śmierci.
Hirluin Piękny

**Hirluin Piękny** (sin. *Błęitny Pan*) - Gondorczyk, prawdopodobnie Dúnadan, władca Pinnath Gelin, Zielonych Wzgórz. Był dobrym przyjacielem Forlonga.

## Historia

9 marca 3019 roku Trzeciej Ery, Hirluin, wraz z trzema setkami wojowników w zielonych mundurach przybył do Minas Tirith, by bronić miasta przed nadciągającymi wojskami Mordoru. W czasie Bitwy na Polach Pellennoru walczył u boku Forlonga, Húrina i księcia Imrahila, którzy ruszyli na pomoc Éomerowi w walce z mûmakilami. Hirluin zginął wkrótce potem.

Wspomina go *Pieśń o mogilnych kopcach Mundburga*.
Aegnor

Aegnor - Elena Kukanova

**Aegnor** – czwarty syn Finarfina i władca Ñoldorów. Zginął w 455 PE.

## Biografia

Aegnor urodził się w 1360 LD w trakcie pobytu Ñoldorów w Valinorze jako czwarty syn swoich rodziców. Tak jak swoje rodzeństwo, bardzo przyjaźnił się z potomkami Fingolfina. Po kradzieży Silmarilów przez Morgotha, gdy ważyły się losy ucieczki Ñoldorów z Amanu, Aegnor, Angrod i Fingon widzieli szanse wynikające z powrotu do Śródziemia, ale nie wyjawili tego głośno, by nie występować przeciw swoim ojcom w dyskusji. Od tej chwili do momentu założenia własnego państwa losy Aegnora były związane z hufcem Fingolfina: razem z nim brał udział w pierwszym bratobójstwie, został przeklęty przez Mandosa i przybył do Beleriandu przez Helcaraxë.

W Beleriandzie był wasalem Finroda i razem z Angrodem utrzymywał straże, broniące przed wojskami Morgotha wzgórz Dorthonionu, gdzie współwładał z bratem nielicznym ludem. On i Angrod byli jedynymi wodzami elfów, którzy poparli niezrealizowane ostatecznie plany Fingolfina układane po Dagor Aglareb zakładające szturm na oblężony Angband. Było to podyktowane bliskością wroga i dużymi stratami, jakie mógł ponieść Dorthonion w razie jego ataku. Przeczucia te okazały się prawdziwe – Morgoth zaatakował pierwszy, a Angrod i Aegnor zginęli w Dagor Bragollach (455 PE).

## Broń

Władał mieczem wysokich elfów o nazwie Telecris (sin. Rozdzieracz Trolli), który był wykuty z galvornu.

## Źródła

* Silmarillion
* Middle Earth Role Playing MERP: Elves (1995)
Finarfin

**Finarfin** – elf, najmłodszy spośród dzieci Finwëgo. Jego matką była Indis.

## Biografia

Ożenił się z Eärweną z Telerich i spłodził z nią czworo dzieci: Finroda, Orodretha, Angroda, Aegnora i Galadrielę. Po śmierci ojca wziął udział w ucieczce Ñoldorów do Śródziemia, ale zawrócił do Amanu po ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie swego plemienia. Po powrocie prosił Valarów o przebaczenie i otrzymał zgodę na pozostanie w Amanie. Został królem Ñoldorów pozostałych w Nieśmiertelnych Krainach i panował w Tirionie. W czasie Wielkiej Bitwy poprowadził lud Ñoldorów do walki.
Frór

**Frór** (2552 TE - 2589 TE) – krasnolud z Plemienia Durina, syn Dáina I, brat Thróra i Gróra.

## Biografia

Frór przyszedł na świat w Górach Szarych. Pod koniec swojego krótkiego życia krasnoludowie zaczęli być nękani przez smoki z północy. Wkrótce Frór razem z ojcem zostali zabici przez ogromnego zimnego smoka w progu własnej komnaty w Halach Dáina.

Po śmierci Fróra i Dáina I Thrór i Grór opuścili Góry Szare, wędrując na południe i osiedlając się w Ereborze i wśród Żelaznych Wzgórz.
Góry Popielne

**Góry Popielne** (sin. *Ered Lithui*) – pasmo górskie, które chroniło Mordor od północy. Biegło niemal prosto na zachód. Łańcuch ten łączył się prostopadle z górami Ephel Dúath przy Morannonie. Na północny od tego łańcucha znajdowała się równina Dagorlad.

## Odnogi

Od tych gór odchodziło kilka odnóg. Na najbardziej wysuniętej na zachód odnodze wznosiła się forteca Saurona – Barad-dûr. Z kolei wysunięta najbardziej na wschód była granicą dla Płaskowyżu Gorgoroth. Z owej odnogi wypływały dwie z czterech rzek wpadających do Morza Núrnen.
Gilmith

**Gilmith** – (sin. *Szara Gwiazda*) córka Númenorejczyka Imrazôra i elfki Mithrellas ze szczepu Galadhrimów.

## Historia

Była człowiekiem, ale miała domieszkę elfickiej krwi, przez co posiadała niektóre elfie przymioty. Nie poznała jednak swojej matki, która odeszła po jej urodzeniu. Jej brat Galador władał Belfalas jako pierwszy książę Dol Amroth.

## Źródła

* Niedokończone Opowieści
* Ludy Śródziemia
Drzwi Durina

**Drzwi Durina** - Nazywane również Zachodnią Bramą Morii i Bramą Hollinu, było to wejście do Khazad-dûm prowadzące z zachodu.

Wejście było wyższe od człowieka, okolone rysunkiem z Ithildinu. Za nim ciągnął się korytarz prowadzący do 22 szerokich schodów. Zazwyczaj było ono otwarte, ale w czasach końca Trzeciej Ery zostało zamknięte – wówczas stało się niewidoczne bez odpowiedniego księżycowego światła i bez zaklęcia. Drzwi można było jednak lekko otworzyć od środka. Na odrzwiach mieścił się napis w sindarinie – *Powiedz przyjacielu i wejdź*, a pod spodem drobniejszym pismem *Zrobiłem te drzwi ja, Narvi. Znaki wykuł Celebrimbor z Hollinu*. W rysunku na drzwiach między dwoma kolumnami, przy których stały drzewa z liśćmi w kształcie półksiężyców, widniała wieloramienna gwiazda – godło Rodu Fëanora, a powyżej kowadło z młotem, nad nimi korona i siedem gwiazd, stanowiących konstelację Korony Durina.

## Historia

Główne wejście do Morii znajdowało się po wschodniej stronie Gór Mglistych. Podczas Drugiej Ery zdecydowano się na wybudowanie zachodniej bramy Morii, w górze Celebdil, aby ułatwić kontakt z elfami zamieszkującymi Eregion.

Drzwi Durina zostały zbudowane w ramach współpracy pomiędzy krasnoludami i elfami, pomiędzy 750 DE, a 1500 DE. Ich głównymi wykonawcami byli najwięksi rzemieślnicy Drugiej Ery, Celebrimbor i Narvi z grupy jubilerów i kowali Gwaith-i-Mírdain. W spokojnych latach, gdy Sauron nie zagrażał Śródziemiu, Drzwi Durina były cały czas otwarte, umożliwiając wymianę handlową. Jednak w czasie wojny elfów i Saurona w 1697 DE drzwi zostały zamknięte po tym jak Sauron napadł na Hollin.

Gdy Khazad-dûm został opuszczony w 1981 TE, zapomniano jak należy otwierać Zachodnią Bramę. Została ona zamknięta z powodu zalania doliny przed wejściem i zamieszkania w stworzonym jeziorze Czatownika.

13 stycznia 3019 TE Drużyna Pierścienia skierowała się w stronę zachodnich drzwi Morii. Gandalf próbował wielu wezwań i zaklęć w różnych językach, lecz drzwi pozostawały zamknięte. Dopiero po dłuższym czasie zrozumiał, że wezwanie znad drzwi jest rodzajem zagadki. Należało powiedzieć słowo "przyjaciel". Gdy wypowiedział je w sindarinie *Mellon*, drzwi się otwarły. Wkrótce potem Czatownik zaatakował Drużynę podczas wchodzenia do Morii. Pochwycił Froda macką, lecz Sam ją odciął. Drużyna uciekła w głąb góry, po czym czatownik zabarykadował drzwi kamieniami, ostatecznie zasypując przejście.
Hanion

**Hanion** - (ur. 2953 TE zm. 30 CE) człowiek, Gondorczyk, władca miasta Fanuilond.

## Biografia

Władcą Fanuilondu został po śmierci ojca w 2980 TE. Wiele razy walczył z Haradrimami w Harondorze, dzięki czemu dostał tytuł "Kapitana Pustkowii". Bronił Fanuilondu przed korsarzami w 3019 TE wraz ze 150 marynarzami. Po pokonaniu korsarzy dołączył do Aragorna i walczył w Bitwie na Polach Pelennoru. Został w Minas Tirith by bronić miasta. Był na uroczystości ślubu Aragorna i Arweny. Swój urząd sprawował aż do śmierci.
Sigrid

**Sigrid** – (2925 TE - 2970 TE) najstarsza córka Barda Łucznika i Béawyny, starsza siostra Baina i Mathildy. Była bardzo opiekuńcza.

## Biografia

Gdy miała 16 lat, Smaug zaatakował Miasto na Jeziorze. Udało jej się uciec z bratem, siostrą i matką. Potem pomagała innym ludziom, którzy byli schorowani i bez schronienia. Gdy Dale zostało odbudowane, przeniosła się tam.

W 2969 TE zachorowała na nieznaną dotąd chorobę. Nie udało jej się wyleczyć i 2970 TE umarła w wieku 45 lat. Aż do śmierci nie miała męża.
Sala Dwudziesta Pierwsza

**Sala Dwudziesta Pierwsza** - Sala znajdująca się w Khazad-dûm.

## Historia

Sala była częścią krasnoludzkiego miasta, a zarazem królestwa Khazad-dûm. Drużyna Pierścienia spędziła tam noc z 14 na 15 stycznia 3019 TE. Gandalf rozświetlił na chwilę tę salę by pokazać jej wielkość, a wieczorem w tej sali Gimli zaśpiewał Pieśń Durina, zaś Gandalf opowiedział o mithrilu. W nocy Frodo widział Golluma. Drużyna opuściła tę salę przez północne wejście, podążając ku Sali Mazarbul. Po odzyskaniu miasta przez krasnoludy za panowania Durina VII sala stała się z powrotem częścią Królestwa Khazad-dûm.

## Położenie

Sala znajdowała się w północnym skrzydle, w północno-zachodniej części mieszkalnej miasta, na jej siódmym poziomie. Położona była wystarczająco wysoko, by miała okna wykute w zboczach góry i kominy doprowadzające światło. Posiadała cztery wyjścia, prowadzące w różnych kierunkach. Zachodnie wyjście wiodło przez kopalnie do Drzwi Durina. Wyjście północne prowadziło krótkim, szerokim korytarzem do Sali Mazarbul. Wschodnie wyjście prowadziło na niższe poziomy ku Mostowi Khazad-dûm i Bramie Półmroku. Południowe Wyjście prowadziło do południowego skrzydła, gdzie ciągnęła się mieszkalna część Morii. Według Gimliego dawniej ta sala, jak i inne miejsca w Morii, wypełniona była światłem i blaskiem klejnotów.
Duilin

**Duilin** – człowiek z Gondoru, prawdopodobnie Dúnadan, syn Duinhira i brat Derufina.

## Historia

Dziewiątego marca 3019 roku Trzeciej Ery wraz z ojcem, bratem i pięcioma setkami łuczników, przybył do Minas Tirith, by bronić miasta przed nadciągającymi wojskami Mordoru. W czasie bitwy na Polach Pelennoru zginął wraz z Derufinem podczas ataku Mûmakile.
Jedyny Pierścień

**Jedyny Pierścień** - artefakt stworzony przez Saurona, najpotężniejszy z Pierścieni Władzy. Wokół niego rozgrywały się wydarzenia pod koniec Trzeciej Ery.

## Historia

### Druga Era

#### Stworzenie

Pierścień został stworzony przez Saurona ok. 1600 DE. W swe dzieło przelał swe całe zło i okrucieństwo. Dzięki niemu mógł kontrolować wszystkie Pierścienie Władzy. Jednak Celebrimbor podsłuchał Saurona i ukrył Pierścienie. Wtedy wybuchła Wojna o Pierścienie. Dzięki Pierścieniowi Sauron podbił prawie cały Eriador i schwytał Celebrimbora, który choć wyjawił gdzie znajdują się Pierścienie Ludzi i Pierścienie Krasnoludów, to nie chciał powiedzieć gdzie są Pierścienie Elfów.

#### Wojna z Númenorem i Wojna Ostatniego Przymierza

W trakcie wojny z Númenorem Pierścień na nie zawiele się przydał. Opuszczony przez swe wojska Sauron musiał się poddać, lecz wcześniej ukrył Pierścień w bezpiecznym miejscu. Po zniszczeniu wyspy, Sauron wrócił do Mordoru i odnalazł Pierścień.

Wtedy okazało się, że część Wiernych Númenorejczyków pod wodzą Elendila przetrwała i założyła dwa Królestwa na Wygnaniu: Gondor i Arnor. Sauron zaatakował Gondor, a dzięki Pierścieniowi był niepokonany. Wtedy zawiązał się Ostatni Sojusz. Ludzie i Elfowie rozbili siły Saurona na polach Dagorladu. Rozpoczęło się wtedy siedmioletnie Oblężenie Barad-Dûr. W trakcie Bitwy na Stokach Orodruiny Sauron miał na palcu Pierścień. Zabił on Elendila i Gil-Galada, lecz Isildur, syn Elendila za pomocą pękniętego Narsila odciął Sauronowi palec z Pierścieniem.

### Trzecia Era

#### Zagubienie

Isildur mimo przekonywania Elronda i Círdana nie zniszczył Pierścienia w Górze Przeznaczenia. Zamiast tego zatrzymał jako okup za ojca i brata.

### Dziedzictwo

Chociaż Pierścień został zniszczony, to jednak na polecenie Artamdira został stworzony Nowy Pierścień. Przez wiele wieków pamiętano również o historii Froda i Sama. Powstało wiele pieśni i poematów na ten temat. Również Sauron chciał odtworzyć to, co stracił, jednak już nigdy nie odzyskał takiej potęgi by to zrobić.
Calembel

**Calembel** – miasto w Lamedonie, położone na drodze między Erech a Pelargirem, w zakolach rzeki Ciril.

## Historia

W czasie Wojny o Pierścień władał nim Angbor. Wtedy miasto było opustoszałe z tej racji, że większość mieszkańców poszła służyć w Minas Tirith, a pozostali uciekli w góry w obawie przed armią Umarłych z Dunharrow.

## Budynki

* Fort
* Labolatorium Alchemiczne
* Strażnica Miejska
* Gospodarstwa Rolne
* Rada Miasta
Bolg

**Bolg** (? - TE 2941) – wódz orków z Gór Mglistych, syn i następca Azoga. Brał udział i zginął w Bitwie Pięciu Armii.

## Biografia

Jego imię w języku orków znaczy "silny". Po śmierci Azoga przejął on rządy w Gundabadzie i odbudował potęgę orków na północy. Jest uważany za jednego z najpotężniejszych orków w historii. Bolg prawdopodobnie dowodził orkami z Gór Mglistych od TE 2799, czyli daty śmierci swojego ojca Azoga. Po walce krasnoludów z goblinami i śmierci Wielkiego Goblina w TE 2941 zjednoczył on rozproszone klany orków i zebrał je Wielkiej Górze Gundabad. Tam doszły wieści, że Smaug z Ereboru został pokonany, a jego skarby zostały niestrzeżone. Napędzane rządzą zemsty na krasnoludach oraz pragnieniem opanowaniu całej Północy, poprowadził on zjednoczone pod jego sztandarem gobliny ku Samotnej Górze.

Wielka armia orków na czele z Bolgiem przemierzyła Góry Szare oraz Zwiędłe Wrzosowiska i 25 listopada 2941 r. TE dotarła pod Erebor. Tam zaskoczyła zamierzających się do walki przeciwko sobie elfów z Mrocznej Puszczy, ludzi z Esgaroth i krasnoludów z Ereboru oraz Żelaznych Wzgórz. Napomniane i ostrzeżone przez Gandalfa wszystkie trzy armie połączyły siły i stanęły na przeciw wspólnemu przeciwnikowi. Bolg wraz ze swoją gwardią przyboczną osiadł na północ od Ereboru, podczas gdy amia z Gundabadu natarła na górę. Bolg wraz ze swoją gwardią natarł na górę gdy druga armia złożona z goblinów z Gór Mglistych natarła na pozycje łuczników elfów i ludzi. Wtedy otwarły się wrota Ereboru i na goblinów uderzyła Kompania Thorina II Dębowej Tarczy. Od zachodu z pomocą nadleciały Wielkie Orły pod wodzą Gwaihira, a z Mrocznej Puszczy przybył Beorn. Orkom udało się śmiertelnie zranić Thorina oraz zabić Filego i Kilego którzy bronili jego ciała, lecz wtedy Beorn w skórze niedźwiedzia przedarł się przez szyki gwardii orków i rozszarpał Bolga. Śmierć wodza ostatecznie złamała morale orków i ci rzucili się do ucieczki. Orkowie zostali więc ostatecznie pokonani i niewielu z nich wróciło do swych jaskiń.

Śmierć Bolga i porażka w Bitwie Pięciu Armii ostatecznie złamała potęgę orków w Górach Mglistych, a Gundabad popadł w ruinę.

Miał dwóch synów - Mazoga i Hazolga.