recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
IX

- Pytam ostatni raz, co zrobiła ci Camila Cabello? - uderzam lekko w stolik, spoglądając na chłopaka. Teraz wygląda na bardziej przestraszonego i mniej pewnego siebie, co wyraźnie mnie odpręża. W końcu czuję, że mam nad nim jakąś przewagę.

- Była cholerną suką - wypluwa, zaciskając palce na dole swojej koszulki. - Dała mi kosza, kiedy cały czas zabiegałem o jej względy. Mówiła, że nie chce zadawać się z kimś, kto nawet nie potrafi ukończyć szkoły. Wszyscy mnie za to wyśmiewali. Ale potem odkryłem, jaki był prawdziwy powód tego, że mnie odrzuciła.

- Więc nas oświeć - mrużę oczy, zerkając chwilowo na Dinah, która krąży po pomieszczenia w zadumie, częściowo pilnując, żeby sprawca nie próbował uciec.

- Dawała dupy policji, czyż nie? - uśmiecha się szyderczo, na co podnoszę się gwałtownie i łapię go za przód koszulki. Unoszę dłoń, gotowa go uderzyć, ale w ostatniej chwili powstrzymuje mnie Hansen. - A może było inaczej, pani komendant? Była w pani zakochana, nie mówiła o nikim innym. Właśnie dlatego podawałem jej narkotyki i uderzyłem ją w głowę. Straciła pamięć - uśmiecha się szerzej, co sprawia, że moja pięść ląduje na jego nosie. - Chciałem, żeby pamiętała tylko mnie i to właśnie we mnie była zakochana. To wszystko było zemstą. Na pani i na niej - chłopak łapie się za nos, chociaż większość krwi i tak spływa po jego dłoni.

Wyrywam się przyjaciółce, podchodząc bliżej SweetPoison. Patrzy na mnie z udręką, cały czas próbując zatamować krwotok. Mam ochotę pokiereszować go trochę bardziej, ale przeszkadza mi w tym dźwięk otwieranych drzwi. W progu staje Cabello, cała zapłakana i niemal od razu rzuca mi się na szyję, płacząc cicho.

- Hej, spokojnie. Co się dzieje? - pytam łagodnie, przytulając ją mocno. Dziewczyna zanosi się większym szlochem, zaciskając palce na mojej bluzie. Głaszczę ją powoli po plecach, cierpliwie czekając, aż się uspokoi. Dinah w tym czasie wyprowadza Torh'a, zakładając mu kajdanki.

Nie chcę bardziej stresować brunetki, więc biorę ją na ręce, co obwieszcza piskiem i głębokim rumieńcem. Powoli schodzę z dziewczyną do swojego samochodu, dając jej czas na uspokojenie się.

- Co ci się stało? - pyta po dłuższej chwili, kiedy skręcam już w uliczkę do swojego domu. Brązowooka łapie moją dłoń, unosząc ją do góry. Dopiero teraz zauważam, że knykcie są lekko zaczerwienione, a skóra na nich rozcięta i wciąż delikatnie krwawiła.

- Uderzyłam go - mamroczę cicho, parkując przed domem. Camila wygląda na przejętą i zmartwioną, w dalszym ciągu nie spuszczając wzroku z mojej dłoni.

- Musimy to opatrzyć - wzdycha cicho, zerkając na mnie łagodnie.

- Naprawdę nie trzeba - mruczę i wysiadam, otwierając jej drzwi. Brunetka idzie za mną, a chwilę później ciągnie mnie lekko do łazienki.

- Może wdać się zakażenie - mówi karcąco, wyciągając z szafki apteczkę. Siadam na brzegu wanny, zerkając na dziewczynę, która z ogromną delikatnością bierze moją dłoń. - Czy nikt nigdy nie opatrywał twoich ran po jakichś cięższych akcjach?

- Jesteś pierwsza - uśmiecham się lekko, a brązowooka rumieni się mocno.
5 października

Camila niemal od razu zasnęła w moich ramionach po przybyciu do mojego mieszkania. Ułożyłam ją wygodnie na łóżku, a sama poszłam spać na kanapie. Domyślam się, że mogłoby być to dla nauczycielki wielkim zaskoczeniem, gdyby obudziła się obok mnie.

Wczesnym rankiem udałam się do kuchni, zacząć przygotowywać nam śniadanie. Brunetka spała jeszcze w najlepsze, więc na wszelki wypadek zostawiłam jej wodę przy łóżku. Chciałam obudzić ją śniadaniem, ale zaskoczyła mnie, kiedy piętnaście minut później zjawiła się w kuchni.

- Dzień dobry - sapie cicho, biorąc kilka łyków wody. Odwracam się w jej stronę, patrząc na jej wdzięczne ruchy o poranku. Normalnie mogłoby tak być codziennie.

- Dzień dobry, pani profesor - uśmiecham się, stawiając na stole jajecznicę. - Wyspana?

- W miarę - marszczy lekko brwi, odstawiając butelkę na blat. - Lauren... Przepraszam cię za wczoraj. Zdecydowanie za dużo wypiłam.

- Nic się nie stało - wzruszam ramionami i odsuwam jej krzesło. Kobieta wzdycha cicho i zajmuje miejsce, a ja siadam naprzeciw niej.

- Ten pocałunek... Prawdopodobnie nigdy nie powinien się stać - szepcze, spuszczając wzrok.

- Wiem - uśmiecham się smutno. - Niech się pani nie przejmuje. Nikomu nie powiem - mamroczę, biorąc się za jedzenie.

- Dziękuję - kiwam jedynie głową, nawet na nią nie spoglądając. Dobrze wiem, jakby się to skończyło, a nie chciałabym się rozpłakać przy nauczycielce. - Dobrze gotujesz. Twoja jajecznica jest pyszna - mówi, uśmiechając się. Dziękuję jej cicho, ale nie mam odwagi spojrzeć jej w oczy.

- Jeżeli potrzebuje pani jakiś rzeczy, żeby dostać się do domu, to zaraz pani coś wyjmę - mruczę, zbierając nasze talerze.

- Byłoby miło - uśmiecha się słodko, ale nie zwracam na to uwagi. Wracam do swojego pokoju i wyciągam swoją za małą bluzę oraz jeansy. Chwilę później kobieta zjawia się w progu, patrząc na mnie uważnie. - Dziękuję, że się mną zaopiekowałaś - mówi, na co niepewnie na nią zerkam. - Prawdopodobnie, gdybym trafiła na kogoś innego, nie wiadomo co by się stało.

- Nie ma za co - wzruszam lekko ramionami i podaję jej ubrania. - Tam jest łazienka. Jeśli potrzebuje pani wziąć prysznic, to ręczniki są w szafce na dole.
Epilog: Sweet Poison

Patrzę z rozczulającym uśmiechem na Camilę, która układa Leona do łóżeczka. Mały zasnął chwilę temu w salonie w jej ramionach, a ja spoglądałam na tę scenę jak zaczarowana. Minęło raptem kilka dni, gdy jesteśmy w komplecie. Własnoręcznie zrobiłam pokoik dziecięcy w swoim domu, a brunetka wprowadziła się już na dobre. Sprzedała mieszkanie po rodzicach, zostawiając całkowicie przeszłość za sobą.

- Hej, Lo - uśmiecha się, kiedy prawie zderza się z moim ciałem w progu. Odwzajemniam gest, wyciągając ramiona, aby bez problemu się we mnie wtuliła. Oczywiście, korzysta z tego zaproszenie i chwilę potem obie spoglądamy w stronę łóżeczka. Malec śpi spokojnie ze swoim niebieskim kocykiem i maskotką w kształcie szopa, którą sama zrobiłam. - To był ciężki dzień.

-  Chodźmy się położyć - mruczę, ciągnąc ją delikatnie w stronę sypialni. Dziewczyna splata ze sobą nasze palce i z uśmiechem podąża za mną.

Układamy się wygodnie na łóżku, gasząc po drodze światło. Pomieszczenie spowija przyjemny mrok, na co nieznacznie się uśmiecham i wsuwam nos we włosy Camili. Czuję niesamowite ciepło przepływające przez moje ciało, gdy wreszcie uświadamiam sobie, że w końcu zaznałyśmy troszkę spokoju.

- Kochanie? - cichy głos Cabello przywraca mnie z powrotem na ziemię, więc przekręcam głowę, żeby na nią spojrzeć. - Myślisz, że Austin czegoś się nauczył?

- Dostał piętnaście lat - odgarniam włosy z jej twarzy, muskając delikatnie szczękę. - A nawet jeśli wyjdzie, to postaram się, żeby dostał zakaz zbliżania się do nas. Obiecuję, będziecie bezpieczni.

- Wierzę - mruczy z uśmiechem, który dostrzegam w świetle księżyca. Chwilę później jej czułe usta napierają na moje, na co od razu oddaję pocałunek. Dziewczyna przerzuca nogę przez moje biodra i układa się na mnie wygodnie, stopniowo pogłębiając pieszczotę.

Całuję ją powoli, wsuwając dłoń w jej włosy. Tak bliskość jest odurzająca i uzależniająca. I cały czas chcę więcej.

Moje dłonie wędrują powoli do jej bioder, lekko je ściskając. Brunetka uśmiecha się lubieżnie w moje wargi, łapiąc za moją koszulkę, którą potem ściąga. Robię to samo z resztą naszej garderoby, dotykając wreszcie jej nagiej skóry.

Brunetka z cichym jękiem ujmuje w dłoń mojego penisa, kiedy muskam palcami jej łechtaczkę. Porusza na mnie dłonią w górę i w dół, przywierając ustami do mojego obojczyka. Spoglądając mi prosto w oczy, opuszcza biodra na mojego przyjaciela.

Obie jęczymy na ten kontakt, odrzucając głowę w tył. Brązowooka opiera się dłońmi o moją klatkę piersiową, a ja nadal masuję jej łechtaczkę, dodatkowo ją stymulując. Unoszę biodra jak najwyżej, żeby poczuć ją lepiej. Jest taka ciasna i mokra.

- Oh, Lauren - skomli, przyspieszając swoje ruchy. Napieram członkiem na przednią ścianę jej cipki, pocierając punkt G. Brunetka jęczy głośno, gwałtownie na mnie opadając i dochodząc mocno. Poruszam się jeszcze kilka razy i tryskam w nią, robiąc malinkę na jej szyi.

- Teraz przynajmniej mam pewność, że mi nie uciekniesz - uśmiecham się w jej skórę, a dziewczyna chichocze cicho i przeczesuje delikatnie moje włosy.
Epilog cz.2: Narzeczona na niby

**\*Rok później\***

- Czy ten chu... twój ojciec zawsze musi się spóźniać? - mamrocze cicho moja rodzicielka, a Lauren obok chichocze. Wywracam oczami i biegnę w stronę mężczyzny.

- Spokojnie, mamo, to tylko kilka godzin - słyszę słowa dziewczyny, nim skupiam się na rozmowie z tatą. Kątem oka zauważam, że moja żona zabawia gości weselnych, trzymając na rękach adoptowaną córkę Sof i Dinah.

Mała jest naprawdę urocza. Dziewczyny wzięły ją z sierocińca kilka miesięcy po ślubie i to był właściwie przełom w ich związku. Kiedy pierwszy raz pojawiła się u nas na obiedzie, wszyscy nie mogli oderwać od niej wzroku, a dzień później... sama dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Jauregui wprost oszalała ze szczęścia, za to Taylor nie mogła się doczekać, aż zostanie ciocią.

Odchylam się lekko na krześle, głaszcząc swój okrągły brzuszek. Maleństwo od razu zaczyna kopać, na co się uśmiecham.

- Jak się czuje moja piękna żona? - słyszę przy uchu głos szatynki. Uśmiecham się szerzej i odwracam w jej stronę. - Goście już pytają o ciebie. Gdzie nam zniknęłaś?

- Myślisz, że poczekają jeszcze trochę? - przygryzam wargę. Zielonooka marszczy brwi, spoglądając na mnie. Bez słowa wstaję i łapię ją za rękę.

Moje hormony szaleją tak bardzo, że nie jestem w stanie ich opanować. Wciągam kobietę do najbliższej toalety i napieram mocno na jej usta. Zaskoczona dopiero po chwili oddaje pocałunek, układając dłonie na moich biodrach.

Od razu go pogłębiam i pieszczę delikatnie wnętrze jej ust. Pieszczota przeradza się w bardziej namiętną, więc teraz to ja stoję przyparta do ściany. Dziewczyna stara się unieść moją suknię ślubną, w czym jej pomagam, a następnie łapię sterczącego już członka przez materiał spodni. Skomli i jeszcze twardnieje w mojej dłoni. Odchylam lekko głowę, co Jauregui natychmiast wykorzystuje. Przywiera ustami do szyi, w tym samym czasie we mnie wchodząc.

Obie jęczymy na ten kontakt, starając się złapać wspólny rytm pchnięć. Utrudnia nam to nieco moja suknia, ale zarzucam jej ręce na kark i przyciągam bliżej. Lauren wbija się głębiej, pocierając członkiem o przednią ściankę mojej cipki. Skomlę i wyginam się na to w łuk, wbijając jej paznokcie w skórę.

- Czy to zapowiedź nocy poślubnej? - sapie mi w usta. Przytakuję szybko i nabijam się na nią bardziej.

- Tak, ale liczę na więcej orgazmów - jęczę. Z gardła dziewczyny wyrywa się ciche skomlenie, kiedy wchodzi całą długością, a ja zaciskam się na niej.

Szatynka stopniowo przyśpiesza ruchy, z każdym pchnięciem wbijając się głębiej. Nabijam się na nią i drapię przy tym jej kark. Gdy uderza w mój punkt G, wyginam się i dochodzę mocno. Członek przebija się przez skurcze orgazmu, aż zaczyna drżeć i chwilę później czuję ciepłą spermę rozlewającą się we mnie.

- A miałaś być tylko narzeczoną na niby - chichoczę cicho w jej ramię. Zielonooka uśmiecha się, dając mi buziaka w czoło i przytulając czule.

- A ty miałaś być tylko dziewczyną od stłuczki.
28.01

Jedyne najbezpieczniejsze miejsce na ziemi to twoje ramiona

Naszą drogę wyznacza nam rytm naszych serc

Wskazówką są nasze splecione dłonie

Gdzieś pośród tłumu znajdujemy drogę do gwiazd

Możemy się schronić u naszego Amorka

Nasza miłość to wszystko, co mamy

To ona sprawia, że jesteśmy silniejsze

Bo zawsze razem możemy więcej
Future

"Znalazłam niebo w samym środku piekła"

\*Lauren - G!P

\*Fifth Harmony nie istnieje

1. Wstęp
2. Prolog: Randka
3. Rozdział pierwszy: 5 lat później
4. Rozdział drugi: 2 lata później
5. Rozdział trzeci: 3 lata później
6. Rozdział czwarty: 2 lata później
7. Rozdział piąty: 5 lat później
8. Rozdział szósty: 12 lat później
9. Epilog: 40 lat później
10. Zakończenie
Cross your mind

Jestem uzależniona

Spędzam czas na myśleniu

Jak się czujesz w moich ramionach?

Kim wtedy jesteś?

Obawiam się swoich pragnień

Ale jestem ich ciekawa

Czy wciąż pojawia się w twoich myślach?

Zazdroszczę każdemu, kto ma Cię na co dzień

Jakie myśli krążą po twojej głowie?

Zabierz mnie do świata fantazji

Odpłyniemy razem, kochanie
20.12

Coś się skończyło

Coś się zaczęło

Już zamknęłam twój rozdział

Nie ma już nic

I tylko rana została po tobie

I tylko złamane serce

I tylko kartki papieru

I tylko zbiór wierszy

Bo zbudowałam pomnik

Który będzie trwał wieki

Bo zbudowałam pomnik

Który zostanie na zawsze

I tylko to będziesz miała po mnie

Malutką duszę ukrytą we wszystkich utworach

Tylko to dam Ci na koniec
19.01

W zdrowiu i chorobie, kochanie

W dostatku i biedzie

Gdzie znikają wszelkie granice

Gdzie widać nowe horyzonty

Nasze serce zabiją szybciej

Nasze dusze połączą się w jedną

A my tak wolni popłyniemy przez ocean szczęścia

Trzymając się za ręce

Złożymy sobie obietnicę

Wielkiej i bezwarunkowej miłości

Bo razem możemy więcej

Tylko przy tobie znikają granice
Fire in the body

Moje płonące serce się zerwało ze smyczy

Mknie prosto do twojego

Żar przenika moją skórę, kiedy mnie dotykasz

Cała płonę

Dookoła tylko ogień

Twoja moc jest taka wielka

Przenika mnie do końca

Tylko ty możesz ugasić ten płomień

Jesteś moją Panią

Królową ognia i wody

Jesteś lekiem

Koisz oparzenia

Z każdą chwilą rozpalasz mnie coraz bardziej
Bending Techniques: Division Fire

**Division Fire**「?, "Divisão de Fogo"」é uma das habilidades derivadas da Dobra de Fogo.

## Visão Geral

Através de sua Dobra de Fogo, um dobrador habilidoso ao realizar um movimento defensivo jogando para fora, consegue dividir ao meio chamas que estejam prestes a colidir com o seu corpo.

## Referências

1. ↑ *Avatar: O Último Dominador de Ar*; Temporada 1, Episódio 3
7

- Dobrze mi z tobą - jęczę, opadając na klatkę piersiową kobiety. Ta obejmuje mnie ramieniem i przyciąga bliżej. Straciłam rachubę, ile razy to dzisiaj zrobiłyśmy, ale zdecydowanie chcę jej więcej.

- Mi z tobą też - uśmiecha się, cmokając mnie w czoło.

Dni mijały w zawrotnym tempie. Zauważyłam, że Lauren przeszła ogromną przemianę. Troskliwie się mną zajmowała, zabierała na randki i kupowała kwiaty, czego wcześniej nigdy nie robiła. Wpadłyśmy też w pewną rutynę. Codziennie przychodziła do mojego pokoju i czytała mi coś na dobranoc, a potem razem zasypiałyśmy wtulone w siebie. Seks również uprawiałyśmy w jej łóżku, a nie gdzieś po kątach. To była miła odmiana.

- O czym tak myślisz? - szepcze mi do ucha. Przechodzą mnie dreszcze, gdy czuję jej oddech, ale zadzieram lekko głowę i uśmiecham się od niej.

- Tak się zastanawiałam - wzruszam delikatnie ramionami. - Mogę? - zerkam na jej bliznę na obojczyku.

- Wiesz, że to teren zakazany - ujmuje lekko mój nadgarstek i patrzy na mnie srogo.

- Tak - przygryzam wargę. - Czy nie możemy... Negocjować? - muskam palcami jej szczękę. Szatynka uśmiecha się lekko, przechylając głowę.

- Zależy ci na tym, prawda? - wzdycha cicho i układa się na boku. Idę w jej ślady tak, że jesteśmy teraz zwrócone ku sobie. - Dlaczego?

- Wiem, że się przed tym bronisz - układam dłoń na jej policzku. - Obiecuję, że nie musisz się bać, nie skrzywdzę cię. Chcę ci po prostu pokazać... swoje uczucia.

- Camz... - przygryza wargę. Patrzę na nią uważnie, oblizując usta. Wyraźnie mięknie pod wpływem mojego spojrzenia. - Dużo się wydarzyło w przeszłości. Nie chciałabym cię tym przytłoczyć.

- Przyjmę wszystko, co mi dasz - szepczę. Jauregui spogląda na mnie, lekko się wahając. Zjeżdżam dłonią do miejsca, gdzie serce jest najbardziej wyczuwalne i nakrywam je. - Nie odejdę, cokolwiek byś nie powiedziała. Wolę najgorszą prawdę niż najlepsze kłamstwo.

Widzę, jak jej oddech przyspiesza. Serce wybija nierówny rytm pod moimi palcami. Sama też zaczynam się denerwować. Może jednak nie powinnam tak na nią naciskać? Chyba najbardziej boję się obudzić wspomnienia, które znowu zdominują jej mroczną stronę...

- Mogę cię o coś prosić? - oblizuje usta i patrzy na mnie. Przytakuję jej z pokrzepiającym uśmiechem. - Nie oceniaj mnie, proszę... Nie wiem, jaka ona była nawet wtedy...

- Nie będę, obiecuję - splatam ze sobą nasze palce. Zielonooka pozwala mi dotknąć swoich blizn, co też robię, by trochę podtrzymać ją na duchu.

- Musimy się cofnąć o kilka lat...
Chapter Twenty Two

Zagryzam wnętrze policzka, widząc Ally i Tay wchodzące na salę. Do live'a zostało raptem czterdzieści minut wiem, że to zbyt mało czasu, aby...

- Za niedługo będziesz na scenie - uśmiecham się lekko do dziewczynki, ale ta jedynie zawiesza głowę.

- Nie chcesz może siusiu? - słyszę, jak kobieta szepcze jej do ucha, lecz to powoduje tylko większe oburzenie.

- Możecie powiedzieć wprost, że... Chcecie porozmawiać o Lauren - mamrocze i szybkim krokiem odchodzi w stronę toalet. Wzdycham cicho, pocierając skronie.

- Nie przyjdzie. I wcale się jej nie dziwię - mówi blondynka, lustrując mnie wzrokiem. - A najgorsze jest to, że nie potrafię wytłumaczyć Taylor, dlaczego Lauren jest znowu smutna.

- Pogadam z nią - uśmiecham się lekko i ruszam śladem dziewczynki.

\*\*\*

3... 2... 1... Spoglądam na operatorkę, która mówi młodszej Jauregui, że może wejść na scenę. Tuż po zapowiedzi prowadzącego dziewczynka staje na samym środku nieco zagubiona i przestraszona. Pokazuję jej, że trzymam za nią kciuki, ale odwraca wzrok.

Zaczyna cichym i ledwo brzmiącym głosem śpiewać swój utwór. Zupełnie jakby robiła wszystko, by się nie dostać. I to przeze mnie... Kilka osób na widowni gwiżdże, z czego Lucy robi show. Jakże by inaczej...

Kiedy tracę już wszelką nadzieję, że to się w ogóle uda, do sali wbiega ona. Zauważam ją dopiero po chwili, gdy wysyła Tay serduszko w powietrzu. Dziewczynka zaczyna śpiewać od nowa, tym razem dając sto procent siebie. Czuję palące łzy na policzkach i o dziwo nie tylko ja się wzruszyłam. Kątem oka widzę, że Ally również się wyciera. Vives miała rację... Ta reakcja była bardzo emocjonalna.

W momencie ostatnich taktów piosenki starsza Jauregui wbiega na scenę i przytula mocno siostrę. Przyglądam się całej sytuacji z szerokim uśmiechem, ale i ze łzami w oczach. Więc przyszła...

Czuję, że moja misja tu dobiegła już końca. Rzucam ostatnie spojrzenie na dziewczyny i zabieram torebkę, a następnie wychodzę tylnym wyjściem. Dopiero w samochodzie daję upust swoim emocjom, płacząc cicho.

Kiedy się trochę uspokajam, wyciągam telefon i ruszam powoli z miejsca. Korzystam, że jest korek i piszę smsa.

C: Tay zaśpiewała cudownie ❤️

Mama<3: To twoja zasługa, córeczko 😘

C: I przyszła Lauren...

Nagle muszę się gwałtownie zatrzymać, bo coś uderza w maskę. Zauważam burzę włosów zielonookiej i to, jak zsuwa się po samochodzie. Serce podchodzi mi do gardła i wypada jak burza, podbiegając do kobiety, która leży na asfalcie.

- Lo...

- Obiecaj mi, że się nimi zaopiekujesz. Taylor i tym starym zgredkiem też. I obiecaj, że zabierzesz ich na zakupy do Mediolanu, a wytwórnia płytowa nigdy nie upadnie - szepcze ledwie, kiedy łapię jej twarz w dłonie.

- A tak serio... Nic ci nie jest? - zagryzam wnętrze policzka.

- A tak serio... - podnosi się gwałtownie i bierze mnie w ramiona. - To jest. Kocham cię - nim zdążę zareagować, usta szatynka napierają na moje i łączy je w czułym pocałunku.
1 grudnia

- Doszły do mnie słuchy, że sypia pani ze swoją uczennicą, panno Cabello - dyrektor mruży oczy, patrząc to na mnie, to na Camilę. Przełykam ciężko, zaciskając palce na materiale spodni. - Panna Vives...

- Lucy?! - Camila podnosi się gwałtownie do góry, ale mężczyzna zaraz ją ucisza.

- Widziano cię, kiedy wchodziłaś do domu twojej nauczycielki - mierzy mnie uważnie wzrokiem, na co przełykam ślinę. - Jak się do tego ustosunkujesz?

*Panie, stosunek to ja miałam z nią...*

- Owszem, byłam u pani Cabello - prostuje się, nie dając mu żadnej satysfakcji. - Ale jedynie w celach edukacyjnych. Pani Camila pomagała mi w ćwiczeniach tańca, abym jakoś zatańczyła na weselu kuzynki. Nic poza tym nas nie łączy.

- Potwierdzam - mówi brunetka, patrząc mężczyźnie prosto w oczy. - Również kilka uczennic mogłoby to potwierdzić, ponieważ Lauren pytała się o różne kroki na lekcjach, które również jej pokazywałam.

- Powiedzmy, że wierzę - dyrektor zajmuje miejsce na fotelu, zakładając ręce na piersi. - A tymczasem, żebym was razem nie widział - mruży oczy. - Jeszcze raz wylądujecie u mnie, a skończy się to wydaleniem. Obu.

Chwilę później opuszczamy gabinet dyrektora, nie odzywając się do siebie ani słowem. Przygryzam lekko wargę i łapię Camilę za łokieć, kiedy widzę, że chce odejść w przeciwną stronę.

- Co ma z tym wszystkim wspólnego pani Vives? - spoglądam na brunetkę, a ta wygląda na zagubioną.

- Kręcimy ze sobą... - jąka cicho, spuszczając wzrok. - Znaczy, kręciłyśmy... Lucy była we mnie zakochana i planowała już przyszłość, ale ja nie chciałam się z nią wiązać. Wtedy wypaliła z zakładem... Zaproponowała, że jeśli cię nie uwiodę, to będę musiała być na nią skazana. A jeśli się uda, to zniknie z mojego życia.

- Ale... - drapię się w kark, przymykając powieki.

- Miało być tylko uwodzenie - łapię moją dłoń i spogląda w oczy. - Ale potem wylądowałyśmy w łóżku i właśnie o to była zła.

- Dinah się ze mną założyła - ściskam jej dłoń, a kobieta marszczy brwi. - Że cię w sobie rozkocham.

- Oh... - zerka na mnie zaskoczona. - Lauren...

- Wiem - uśmiecham się smutno. - Teraz i tak nie mogą widzieć nas razem.

- Lo... - nauczycielka spuszcza głowę, wyglądając jakby zaraz miała się rozpłakać.

- Nie będę robić pani problemów - szepczę, unosząc jej podbródek. - Żegnaj, Camz - całuję ją delikatnie w czoło i odchodzę w przeciwną stronę ze łzami w oczach.
Earned it

Jesteś moją ulubioną opcją na spędzenie nocy

Żyjemy bez kłamstw

Spotkajmy się po środku naszej historii

Bez Ciebie moja droga jest jeszcze dłuższa

Chowasz się w moich snach

Jesteś światłem

A ja nocą

Podążam za tobą w ciemnościach

Pozwalam Ci narzucić tempo

Twoja bliskość odbiera mi zdolność logicznego myślenia

Kochaj mnie tak jak potrafisz najlepiej

Oddałam Ci całą swoją miłość

Dotykam nią twojego serca

Jesteś lekiem

A ja bólem

Nigdy nie sądziłam, że to może znaczyć dla mnie tak wiele

Na co czekasz, kochanie?
Chapter XVIII

- Nie możecie już dłużej razem grać - mówi Mark, lustrując wzrokiem najpierw mnie, a potem Camilę.

- Dlaczego? - pytamy obie w tym samym czasie.

Zaciskam dłoń w pięść. Zaczynam żałować, że zgodziłam się na to wszystko. Choć bez tego nigdy nie poznałabym Cabello i nie zakochała się w niej. A teraz... Ktoś brutalnie próbuje zakłócić mój odzyskany spokój.

- Widzom potrzebne są mocniejsze emocje. Zawsze nagrywałaś filmy BDSM. Przez ten projekt możemy stracić oglądalność - sapie, przeliczając pieniądze. Wkłada jeden plik do koperty i niemal rzuca go brunetce. W przypływie złości mam ochotę się na niego rzucić, jednak w ostatniej chwili się powstrzymuję. - Chyba mnie rozumiesz, Lauren.

- Nie, nie rozumiem - zakładam ręce na piersi. - Sam zainicjowałeś ten projekt. Nagle chcesz się z niego wycofać?

- Camila nie jest już dziewicą. Mogę więc dać ją dla kogoś innego - mówi, odchylając się na krześle.

Zerkam na Cabello. Oczy zachodzą jej łzami, gdy sięga po kopertę i wychodzi z pomieszczenia. Przeklinam cicho pod nosem i ruszam za nią.

- Jeśli stąd wyjdziesz, to możesz pożegnać się z karierą - warczy, kiedy trzymam już rękę na klamce. Wzdycham ciężko. Oby dziewczyna jeszcze była w budynku... - I twoja mała dziwka też.

- Nie nazywaj jej tak - posyłam mu mordercze spojrzenie. - Przyjdę jutro na nagranie tego pieprzonego filmu. Masz czego chciałeś, a teraz pozwól mi wyjść.

Mężczyzna macha od niechcenia ręką. Bez pożegnania wychodzę z biura i biegiem przemierzam drogę do drzwi wyjściowych budynku.

Camilę zauważam dopiero po drugiej stronie ulicy. Idzie szybko, lekko zgarbiona, a spazmy szlochu wstrząsają jej ciałem. Prawie wpadam pod nadjeżdżający samochód, gdy próbuję ją dogonić. Facet posyła w moim kierunku wiązankę gróźb, lecz puszczam to mimo uszu. Doskakuję do brunetki i łapię ją za łokieć.

- Odczep się - syczy cicho, chowając twarz za kurtyną włosów i chcąc się wyrwać spod mojego uścisku.

- Camz - przecieram twarz dłonią. - Nie sądziłam, że to wszystko tak właśnie wyjdzie.

- Oczywiście, że nie - prycha i spogląda mi w oczy. Jej są całe załzawione, a ten widok łamie mi serce. - Zgodziłaś się, prawda?

- Cam...

- Nie - jej drobna dłoń, zwykle tak czuła i delikatna, ląduje teraz z głośnym plaskiem na moim policzku. Zagryzam mocno wargę, przymykając powieki. Należało mi się... - Szybko z nas zrezygnowałaś. Chociaż to się nawet nie zaczęło.

- Camila... - łapię ją za łokieć, gdy ponownie próbuje odejść.

- Zostaw mnie, Lauren. Jesteś egoisty... - nie daję jej dokończyć, zamykając jej usta pocałunkiem. Początkowo mi się poddaje, jednak chwilę później jej dłoń ponownie ląduje na moim policzku. - Nigdy więcej za mną nie idź - wyrywa się i rusza szybkim krokiem w przeciwną stronę.

Zostaję sama na ulicy. Z lawiną myśli. Z mętlikiem w głowie. Z całym bagażem doświadczeń. I z piekącymi dłońmi, w których przed chwilą znajdowało się ciało miłości mojego życia.
20.01

Nazwanym pięknem jesteś

W swoich dłoniach niesiesz ogień

Rozpalając każdą komórkę mojego ciała

Sprawiasz, że cały świat płonie

Dajesz mi szczęście

Chronisz od złego

Jesteś moim niebem, a zarazem piekłem

Zawisłam między młotem a kowadłem

Sprawiasz, że żyję

Tchnęłaś we mnie światełko nadziei

Podniosłaś z dna

Dla mnie tylko ty się liczysz
Epilog: Czas

- Dzień dobry - muskam delikatnie jej usta, uśmiechając się lekko. Camila przeciera oczy, obejmując mnie za kark.

- Mmm, cześć - mruczy zaspana, dając mi buziaka w nos. - Dawno wstałaś?

- Jakieś piętnaście minut temu - śmieję się cicho i kładę się obok niej. Układam dłoń na nieco zaokrąglonym brzuszku i muskam go. - Jak tam nasz piłkarz? Nie kopie?

- Na razie spokój - uśmiecha się szerzej i wtula się we mnie, nakrywając nas jeszcze kołdrą. Obejmuję ją, uważając na dziecko i od czasu do czasu składam drobne pocałunki na jej czole.

- Mama dzwoniła i powiedziała, że wpadną na obiad - informuję, zerkając na brunetkę, która kiwa z uśmiechem głową. - Podobno wpadła w szał zakupów i kupiła jakieś ubranka dziecięce.

- Niedługo trzeba będzie kupić większą szafę - Camila chichocze uroczo, spoglądając mi w oczy. - Najpierw Taylor, teraz mama. Jeszcze tylko Chrisa tam brakuje.

- Nie kracz! - śmieję się, lekko się odchylając. Przez kilka chwil leżymy w idealnej ciszy, słuchając wzajemnie swoich oddechów. Opieram policzek o czoło brunetki, głaszcząc ją cały czas po brzuszku. Już się nie mogę doczekać, aż znowu pójdziemy do ginekologa i będziemy mogły zobaczyć go na monitorze.

- Myślisz, że teraz wszystko się ułoży? - odzywa się nagle brązowooka, zadzierając brodę do góry. Wzruszam lekko ramionami i oblizuję usta.

- Myślę, że na pewno będzie lepiej niż do tej pory - uśmiecham się delikatnie. - W końcu możemy być szczęśliwe, mając przy sobie najbliższe osoby.

- Chciałabym się pojednać z mamą - przyznaje brunetka, odrobinę smutniejąc. - Potrzebuję też poznać jej wersję wydarzeń, ale wiem, że nie będzie chciała ze mną rozmawiać.

- Na razie nie możesz się denerwować - mówię, mrużąc oczy. - Może zaraz po narodzinach dziecka do niej pójdziemy? Nie wierzę, że nie będzie chciała zobaczyć wnuka czy wnuczkę.

- Może masz rację - wzdycha ciężko, układając się bardziej na mojej klatce piersiowej. - Ale jesteś wielka, wiesz? - uśmiecha się. - I kocham cię najmocniej na świecie.

- A ja kocham ciebie, Camz - składam czuły pocałunek na jej ustach. - I nasze maleństwo.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

Dziękuję wszystkim, którzy dotrwali do końca tego ff. Dziękuję za każde wyświetlenie, komentarz, czy gwiazdkę. To naprawdę bardzo motywuje do dalszego pisania. Już niedługo pojawi się dla was nowe ff 😏😏
23.01

Słodka jak miód

Kusi mnie co dzień

Swoimi ruchami rozpala ogień w moim ciele

Jest jak magnes

Przyciąga mnie do siebie

Ma całkowitą kontrolę nad moim umysłem

Żyję tylko dla Ciebie

Jesteś jedynym sensem mojego życia

Miłość połączyła nas

A nasz Amorek chroni ją swoimi skrzydłami

Bo tylko tam jesteśmy bezpieczne

A jedyne miejsce, do którego chcę wracać

To twoje ramiona
Another you

Gdzie Lauren kocha nielegalne wyścigi, a Camila to jej siostra cioteczna.

- Fifth Harmony nie istnieje

- Lauren - G!P

1. Prolog: Niezrozumienie
2. Rozdział pierwszy: Wyznanie
3. Rozdział drugi: Na szczęście
4. Rozdział trzeci: Piosenka
5. Rozdział czwarty: Spadek
6. Rozdział piąty: Pocałunek
7. Rozdział szósty: Spotkanie klasowe
8. Rozdział siódmy: Pierwszy raz
9. Rozdział ósmy: Zaręczyny
10. Rozdział dziewiąty: Kochanie
11. Rozdział dziesiąty: Ślub
12. Rozdział jedenasty: Wypadek
13. Rozdział dwunasty: Dawca
14. Epilog: Póki śmierć nas nie rozłączy
3 marca część 2

- Zapraszam - kobieta uśmiecha się radośnie, kiedy pukam do jej drzwi. W jednej dłoni trzymam butelkę z winem, a w drugiej pudełko pizzy.

Wchodzę do środka i od razu idę do salonu, kładąc wszystkie rzeczy na stole. Nauczycielka przynosi dwa kieliszki oraz talerzyki i łyżeczkę do sosu. Uśmiecham się do niej, puszczając lekko oczko, a brunetka rumieni się na to.

- To może jakiś film? - chichocze cicho, dając mi buziaka w czoło.

- Czemu nie - wzruszam lekko ramionami. Przekładam pizzę na talerz, a następnie nakładam nam po jednym kawałku i smaruję sosem. Camila zabiera jedzenie na kanapę, a ja w tym czasie rozlewam wino do kieliszków i idę do niej.

Rozsiadamy się wygodnie, włączając jakiś film. Brunetka wtula się w mój bok, a ja obejmuję ją ramieniem i całuję w czoło. Pizza powoli znika z naszych talerzy, natomiast kiedy kończy się wino, nauczycielka wyciąga drugie.

- Chcesz mnie upić? - śmieję się cicho, zerkając na nią. Uśmiecha się niewinnie i puszcza mi buziaka w powietrzu.

- Lepiej nie - zajmuje miejsce tuż obok mnie. - Wolę, żebyś miała dużo siły na wieczór - jej uśmiech robi się bardziej lubieżny, a dłoń błądzi w okolicy uda. Oblizuję usta i zerkam na nią z przygryzioną wargę.

- Całkiem nieźle sobie to pani wymyśliła, pani profesor - przyznaję, chociaż od początku przypuszczałam jak może skończyć się ten wieczór sam na sam.

- Wiem - puszcza mi oczko. - Zawsze mam genialne pomysły - śmieje się, a ja jej wtóruję. Chwilę później obejmuję ją w talii i przyciągam blisko do siebie. Kobieta wtula się mocniej, układając głowę na mojej klatce piersiowej i włącza następny film.

Przeczesuję delikatnie jej włosy, od czasu do czasu masując skórę jej głowy. Brunetka natomiast daje mi czułe buziaki w szczękę, bawiąc się palcami mojej dłoni. Prawie odpływam na te czułe pieszczoty, uśmiechając się jak głupia. Niby pozornie zwykle spędzony czas, a jednak tak cieszy.

- Lauren? - Camila zerka na mnie, zadzierając lekko głowę do góry.

- Tak? - uśmiecham się, przejeżdżając pieszczotliwie palcami po jej szczęce.

- Idziemy do sypialni? - przygryza wargę z łobuzerskim uśmiechem i siada na mnie okrakiem. Chichoczę cicho i muskam delikatnie jej usta.

- Niech więc pani prowadzi, panno Cabello - pstrykam ją w nosek i pomagam jej się podnieść, a następnie idę za nią.
Don't care

I don't care when I'm with my baby

All the bad things disappear

And you're making me feel like maybe I am somebody

I can deal with the bad nights

I don't like nobody, but it's like you're the only one here

You make everything okay

You take all of the pain away

They wanna break me nad wash away my colors

Save me if I become my demons
10

*Ciepłe promienie słońca padają na moją twarz, przez co budzę się gwałtownie. Rozglądam się dookoła, stwierdzając, że jednak nie jestem u siebie w domu, ale u Lucy. Jak ja, do cholery, się tu znalazłam?*

*Syczę cicho, kiedy próbuję wstać, ale uniemożliwia mi to ból pomiędzy nogami. Co ja robiłam wczoraj? Marszczę brwi, zauważając na pościeli ślady krwi i to całkiem w sporych ilościach. Ktoś tu kogoś mordował?*

*- Dzień dobry - Lucy uśmiecha się do mnie radośnie, unosząc się lekko na łokciach. Jest naga, zresztą ja też, co odkrywam dopiero teraz. Co się stało?*

*Nie zwracając na nią uwagi, idę do łazienki. Ignoruję ból i piekące plecy. W mojej głowie huczy milion pytań, ale pewne wątpliwości się rozwiązują, kiedy zerkam w lustro.*

*Na moim kręgosłupie znajduje się nadal krwawiąca rana, ciągnąca się od lewej łopatki aż do kości ogonowej. Delikatnie jej dotykam, ale zaraz cofam szybko palce, gdy jeszcze bardziej boli.*

*- Zagoi się szybciej niż myślisz - w lustrze dostrzegam przyjaciółkę, która uśmiecha się do mnie. Marszczę brwi, zastanawiając się, o co jej chodzi i dlaczego jest taka wesoła od samego rana. Brunetka jakby nie przejmując się swoją nagością, podchodzi do mnie bliżej i całuje delikatnie moje ramię. Wzdrygam się na to i wracam do pokoju, ubierając się szybko, a następnie idę szukać Ally.*

\*\*\*

*Czuję ciepłe palce, muskające mój kręgosłup, na co od razu się wzdrygam i zakładam koszulkę. Dobrą chwilę zajmuje mi odwrócenie się do tyłu. Wtedy napotykam oczy Lucy i szeroki uśmiech, kierowany w moją stronę.*

*- Boli? - pyta, patrząc na mnie uważnie. Przełykam ciężko ślinę, wzruszając jedynie ramionami. - Mówiłam, że szybko się zagoi.*

*- Lucy, minął cholerny miesiąc, a mi ledwo co udało się pozbyć blizny - mamroczę, naciągając też na siebie bluzę. Przyjaciółka przygląda mi się uważnie, unosząc lekko brew. - Nie patrz tak na mnie - wzdycham, opierając dłonie na biurku i lekko pochylam się w jego stronę. Przymykam powieki, żeby powstrzymać łzy, ale wtedy czuję jej ramiona, obejmujące mnie w talii.*

*- Daj się po prostu temu ponieść - szepcze mi do ucha.*

*- Nie mogę - mamroczę, odpychając ją od siebie, kiedy wizja sprzed jakiegoś czasu zalewa moje myśli. Nasze wspólne cięcie powtarzało się co jakiś czas, ale pozwalałam jej na to, bo widziałam, jaką jej to sprawia przyjemność. Zawsze wtedy była wyluzowana, wpadała w dobry humor i można z nią było normalnie porozmawiać.*

*Bez żadnego słowa wyjaśnienia ubieram buty oraz kurtkę i wybiegam z domu. Czuję się przytłoczona jej bliskością. Nawet aż za bardzo.*
4 października

- No i wtedy Lampa się wywaliła - śmieje się Dinah, patrząc na mnie znacząco. Wzruszam lekko ramionami, po części mając gdzieś jej słowa. Kiedyś może bym się nimi przejęła, ale teraz w mojej głowie siedzi tylko piękna brunetka.

Nagle drzwi pizzerii otwierają się, a chwilę później zjawia się w nich pani Cabello. Młoda nauczycielka zajmuje miejsce przy barze, a kilka minut później dosiada się do niej kilka osób. Śledzę uważnie każdy jej ruch, przestając zwracać uwagę na swoje przyjaciółki.

- Co nic nie mówisz? - Normani trąca mnie w bok, na co wybudzam się z chwilowego transu. Zauważam, że kobieta rusza w stronę łazienek, więc wstaję.

- Muszę do toalety, zaraz wracam - mamroczę do dziewczyn i idę za nauczycielką. Opieram się o umywalkę w momencie, gdy drzwi od jednej z kabin się otwierają.

- Lauren? - marszczy brwi, podchodząc do mnie bliżej.

- Nie spodziewałam się pani tutaj - uśmiecham się, zakładając dłonie na piersi. - Wszystko dobrze? - pytam, gdy pani profesor się lekko chwieje.

- Tak - chichocze, niemal wpadając w moje ramiona. - Trochę mi szumi w głowie od alkoholu.

Przytrzymuję ją, by ponownie nie upadła. Nauczycielka zarzuca mi ręce na kark i spogląda prosto w oczy.

- Lubię cię, Lo - mówi nieco pijackim głosem, uśmiechając się szeroko. - Naprawdę cię lubię.

- A ja lubię panią, ale chyba pani znajomi czekają - obejmuję ją w talii, przytrzymując przy sobie, gdy ponownie się chwieje.

- Mam ich w dupie - pstryka mnie lekko w nos, na co go marszczę. - Zabierz mnie do siebie - oblizuje usta, patrząc mi prosto w oczy. Przełykam ciężko, kiedy moje myśli zaczynają krążyć wokół tego, co mogłabym jej zrobić w swoim łóżku. - Proszę? - szepcze tuż przy moich ustach.

- Dobrze, więc chodźmy - mruczę cicho i próbuję ruszyć do wyjścia, ale nauczycielka zatrzymuje mnie w miejscu. - Coś nie tak?

- Poczekaj - oblizuje usta, a chwilę później napiera nimi na moje w dość spragnionym pocałunku, który od razu oddaję, mimo zaskoczenia.  Rozpływam się całkowicie na ten gest, ściskając jej biodra. - Teraz możemy iść - sapie, kiedy odrywamy się od siebie i z niewinnym uśmiechem idzie w stronę drzwi.
Cierpienie

***"Nikt nie powiedział, że życie będzie łatwe. Ale życie z człowiekiem, którego kochasz, staje się lepsze."***

Jak żyć

Jak kochać

Jak marzyć

Jak śnić

Gdy twoje życie leci jak domek z kart

Kiedy czujesz jak serce pęka na milion kawałków

Pozbierasz je wszystkie?

Tylko one tworzą twoją całość

Kochają mimo zranienia

Biją dla Ciebie

Jak mam o Ciebie zawalczyć?

Najcięższa próba przed nami

Ale razem damy radę
13.01

Tylko przy tobie czuję, że oddycham

Tylko przy tobie moje serce bije na nowo

Tylko przy tobie czuję, że żyję

Bez Ciebie byłabym nikim

Ale w końcu stałam się kimś

Ale tylko przy tobie

Bo jesteś całym moim światem

I tylko przy tobie potrafię odpłynąć

Jesteś moim życiem

Ostatnim tchem

I pierwszą myślą

Bo tylko przy tobie...
14.12

Ile jeszcze niespełnionych marzeń?

Ile jeszcze niewypowiedzianych słów?

Ile jeszcze samotnego bólu?

Ile jeszcze zmarnowanych dni?

Ile jeszcze nieprzespanych nocy?

Ile jeszcze nieodgadniętych tajemnic?

Ile jeszcze przeczytanych książek?

Ile jeszcze wymyślnych scenariuszy przed snem?

Ile jeszcze malowanych serc na ławce?

Ile jeszcze zakazanych miłości?

Ile jeszcze...?
Drzewo

Zerkam na szatynkę, która leży na kocu skąpana w blasku słońca. Wyciągam bezszelestnie z torby scyzoryk, rozglądając się szybko po otaczającej nas polanie. Podnoszę się z miejsca i podchodzę do najbliższego drzewa.

Czuję na sobie czujne spojrzenie dziewczyny, kiedy przykładam ostrze do kory. Niestety, inaczej niż w moich planach, wyrycie "LJM & KCC" zajmuje mi o wiele więcej czasu.

Podskakuję, gdy zimne palce zielonookiej muskają moje ramię. Lauren wygląda na rozczuloną i posyła mi delikatny uśmiech.

- Mogłabyś tu narysować serduszko? - uśmiecham się niewinnie. Dziewczyna jakby z ulgą odbiera ode mnie scyzoryk i zamyka napis w idealnym sercu.

- Powinnyśmy się powoli zbierać - szepczę chrapliwym głosem, aż przechodzą mnie ciarki.

- Jesteś pewna? - przygryzam wargę i odwracam się w jej stronę. Jauregui spogląda na mnie z błyskiem w oku, zbliżając się. W pewnym momencie wpadamy na drzewo, a szatynka napiera na moje usta.

Obejmuję ją za kark, skomląc z przyjemności i przyciągając ją bliżej. Ociera się o mnie lekko i zmysłowo podgryza moją wargę, wywołując jęk.

- Chcę cię - sapię i wsuwam dłonie w jej włosy.

- Masz mnie zawsze - skomli, zjeżdżając ustami na moją szyję. Na zmianę ssie, podgryza i liże skórę, doprowadzając mnie tym samym do wrzenia.

Zahacza kciukami o moje spodnie i ściąga je wraz z majtkami. Wychodzę z nich sprawnie, a następnie wyciągam sterczącego już członka z bokserek. Przejeżdżam po nim kilkakrotnie palcami, zgarniając z czubka ejakulat, aż drży, natomiast dziewczyna wypycha biodra w moją stronę.

Powoli unosi mnie za uda, przypierając do drzewa. Obejmuję ramionami jej kark i wbijam tam paznokcie, kiedy ostrożnie wsuwa główkę w moją dziurkę. Idealnie się na niej opinam, czując każdy milimetr jej członka. Odchylam głowę w tył i jęczę głośno.

Zielonooka zaczyna się poruszać, dając mi lekkiego klapsa. Drapię mocno jej skórę, na co skomli i stopniowo nabiera tempa. Wychodzę jej naprzeciw, zaciskając się co jakiś czas oraz gryząc wargę. Czuję kolejny napływ podniecenia i soczków, kiedy uderza w mój punkt G.

- Właśnie tak, maleńka. Dojdź dla mnie - sapie mi do ucha, przez co muszę zacisnąć uda. Dzięki temu wchodzi głębiej i porusza się szybciej.

- Dojdź we mnie - jęczę, zostawiając na jej karku czerwone ślady.

Łapiemy wspólny rytm pchnięć, aż wyginam się w łuk i zaciskam się mocno. Szatynka stymuluje palcami moją łechtaczkę, przyspieszając ruchy. Jęczę jej imię do ucha, dochodząc. Ta porusza się jeszcze chwilę, spuszczając się w moją cipkę i opada na mnie delikatnie, dociskając nas bardziej do drzewa.
Balkon

Przyjemny chłód ogarnia moje ciało, gdy rozsiadam się wygodnie na fotelu na balkonie. Jasny księżyc idealnie oświetla przestrzeń przede mną. Jest wpół do drugiej, ale nie mogłam zasnąć. Dopiero kilka tygodni temu kupiłyśmy z Lauren to mieszkanie i chyba nie zdążyłam się przywiązać.

- Czemu nie śpisz? - cichy głos dziewczyny dobiega mnie z progu.

Uśmiecham się, czując oplatające ramiona w talii. Nigdy w życiu nie byłam bardziej szczęśliwa. Wiem, że mając przy sobie Jauregui, mam już wszystko.

- Nie mogłam zasnąć - odwracam się w jej stronę. Ma na sobie tylko koszulkę i bokserki. Zdaje się, że było jej za gorąco spać w dresach, przez co mam idealny widok na jej erekcję. Widać, że dopiero wstała. - A ty?

- Łóżko bez ciebie jest zimne - posyła mi uroczy uśmiech. Kocham ją taką zaspaną i słodką. - Więc wyruszyłam na poszukiwania na mojej zaginionej w akcji dziewczyny - chichocze. Sama śmieję się na to i obejmuję ją za szyję.

Wczepiam się w dziewczynę niczym koala. Pomimo chłodu nocy, od zielonookiej bije uspokajające ciepło. Mogłabym siedzieć z nią tak całymi godzinami i nigdy by mi się to nie znudziło.

- Wiesz, że nie mogłam doczekać się, aż zamieszkamy razem? - szepcze cicho, głaszcząc delikatnie moje plecy. - Choćby dla takich nocy jak ta.

- Jesteś urocza - mruczę i napieram delikatnie na jej usta.

Z każdą chwilą pieszczota staje się coraz bardziej namiętna, a ja czuję się niemal odurzona bliskością szatynki. Popycham ją delikatnie na fotel, a sama siadam na jej uda. Niemal sapie, gdy przypadkowo się o nią ocieram.

- Camz - gryzie moją wargę, zaciskając dłonie na biodrach. Kołyszę się na niej lekko, gdy uczucie wilgoci pojawia się między nogami. - Zaraz się nie powstrzymam...

- Pragnę cię - syczę i wplątuję palce w jej włosy, żeby nie odsunęła się nawet na chwilę. Zielonooka wyraźnie rozumie moją aluzję, bo od razu przyciąga mnie bliżej i odsuwa w bok moje majtki. Cieszę się, że zdecydowałam ściągnąć dresy przed pójściem tutaj.

Sięgam do erekcji szatynki i wyciągam członka z bokserek. Poruszam na nim chwilę dłonią, a następnie dosiadam ją jednym ruchem. Obie skomlimy na ten kontakt. Niemal czuję, jak wypełnia mnie całą, wślizgując się milimetr po milimetrze w moją dziurkę.

Jęczę cicho, oplatając ją ramionami za kark i nogami w talii. Dziewczyna syczy i wypycha lekko biodra. Szybko łapiemy wspólny rytm pchnięć. Jest taka duża, a w tej pozycji mogę ją poczuć tak idealnie.

- Kocham cię, Camz - szepcze, wsuwając się we mnie całą długością. Wbijam jej paznokcie w kark i przyspieszam nieco ruchy.

- Kocham cię, Lo - niemal krzyczę. Pozwalam, żeby Jauregui całkowicie przejęła kontrolę nad naszym stosunkiem.

Szatynka zaczyna stymulować mój punkt G, jednocześnie pieszcząc dłońmi sutki. Wyginam się na to w łuk, jęcząc głośno. Nigdy to nie było aż tak intensywne.

Kiedy zielonooka nieznacznie zmienia kąt pchnięć, dochodzę mocno i opadam na nią. Syczy cicho, zastygając w moim wnętrzu. Chwilę później czuję rozlewającą się ciepłą spermę we mnie. Przygryzam wargę i wtulam twarz w jej szyję. Zdecydowanie kocham seks z Lauren.

- Co następnego chrzcimy?
Chapter XXIV

Opadamy na poduszki, całując się przy tym. Szatynka wsuwa dłonie pod moją koszulkę i napiera na mnie bardziej. Przyciągam ją jeszcze bliżej, uważając jednak na jej rany.

Zerka mi pytając w oczy, a kiedy przytakuję lekko, pozbywa się naszych ubrań. Spoglądam na nią uważnie, muskając lekko opatrunek. Bierzę głęboki oddech, ale nie powstrzymuje mnie.

- Boli? - pytam cicho, zagryzając wargę.

- Już lepiej - sapie i przyciąga mnie do pocałunku.

Oddaję go, jadąc dłonią po jej plecach. Gdy dojeżdżam do wypukłej blizny, dotykam jej opuszkami palców. Lauren cicho jęczy, gryząc moją wargę. Na szczęście, nie odsuwa się, tylko pozwala mi badać powoli swoje ciało.

Z największą ostrożnością muskam każdą najmniejszą bliznę, pieszcząc przy tym jej ciało. Zielonooka odwdzięcza mi się czułymi pocałunkami, aż dociera ustami do moich piersi, tym samym odbierając mi zdolność logicznego myślenia.

Wyginam się w łuk, gdy ssie i liże moje sutki. Kiedy się o nią przypadkowo ocieram, z sykiem rzuca mi gumkę. Ostrożnie otwieram foliową paczuszkę i zakładam jej zabezpieczenie, powoli przejeżdżając dłonią po całej długości.

Rozsuwa kolanem moje uda i układa się pomiędzy nimi. Nasze spojrzenia się krzyżują, gdy muska lekko główką moją łechtaczkę. Jęczę na to, odchylając głowę w tył. Szatynka korzysta z okazji i wchodzi we mnie, zaczynając całować mnie po szyi. Wbijam jej ramiona w kark i wypycham gwałtownie biodra.

Zielonooka przebija się przez skurcze mojej kobiecości, wsuwając się całą długością. Sapię głośno i wyginam się w łuk.

- Oh, Lauren - drapię ją mocno po plecach, czując, jak przyjemne ciepło rozlewa się w moim podbrzuszu. Dziewczyna uśmiecha mi się w szyję i wbija się głębiej.

- Shh, maleńka. Poczuj to - szepcze, robiąc mi kilka malinek.

Zaczyna kołysać powoli biodrami, sprawiając, że czuję każdy jej milimetr. Dyszę ciężko i staram się poruszać biodrami, by weszła głębiej.

Chwilę później łapiemy wspólny rytm pchnięć. Dziewczyna dodatkowo stymuluje moje piersi i łechtaczkę, wysyłając mnie tym do innej rzeczywistości.

- Dojdź dla mnie - jęczę i przyspiesza ruchy.

Wyginam się w łuk, przejeżdżając paznokciami po jej kręgosłupie. Prawdopodobnie zostawiłam tam czerwone ślady, ale nie skupiam się na tym. Zaciskam mięśnie pochwy na jej penisie i dochodzę mocno, krzycząc.

Szatynka porusza się jeszcze chwilę, a następnie mogę poczuć, jak wypełnia prezerwatywę i opada na mnie. Nie da nam jednak odetchnąć, tylko od razu zsuwa się w dół i wylizuje moje soczki. Sapię cicho, wsuwając dłoń w jej włosy i ciągnę za nie. Jej język naprawdę wyprawia cuda.

Nagle rozlega się głośny huk, który powoduje, że Lauren się ode mnie odrywa. Jest cała zadyszana, a jej twarz błyszczy ode mnie. Podejrzewam, że wcale nie wyglądam lepiej.

- Canola, czemu na klatce jest tyle kwiatów?! - drzwi od sypialni otwierają się gwałtownie, a Dinah Jane staje w progu. - O kurwa, nie chciałam tego widzieć.
15.01

Z każdym dniem kocham Cię coraz goręcej

Z każdą chwilą pragnę Cię więcej

Z każdą sekundą potrzebuję Cię bardziej

Z każdą minutą tęsknię mocniej

Z każdą godziną wymyślam nowe plany na przyszłość

Tylko ty jesteś w centrum uwagi

Zawsze na pierwszym miejscu

Bo nikt nigdy nie kochał tak bardzo, jak ja kocham Ciebie
I can't

Bez Ciebie nie mogę istnieć

Jesteś całym moim wszechświatem

Jesteś moim powietrzem w płucach

Jesteś miejscem, do którego kocham wracać

Jesteś królestwem, w którym czuję się najbezpieczniej

Jesteś niebem, na którym się unoszę

Chcę być tą, której potrzebujesz

Mogę być twoją miłością

Życiem i światem

W którym jesteśmy tylko ty i ja

Bez Ciebie nie mogę istnieć

Pozwól mi być twoim wszystkim
19 stycznia

Grudzień minął dosyć szybko, styczeń praktycznie także. Z Camilą mijałam się jedynie na korytarzu, mówiąc brunetce ciche "dzień dobry". Czasami miałam ochotę do niej podejść i porozmawiać, ale wiedziałam, że dyrektor nie byłby zbyt szczęśliwy z tego powodu.

- Słyszałaś, że pani Vives została zwolniona z pracy? - Dinah trąca mnie łokciem, siadając obok na kanapie. - Podobno miała niezłą spinkę z dyrkiem.

- Mało mnie to interesuje - wzruszam lekko ramionami i wlepiam nos w telefon. Blondynka wzdycha głośno i zerka na mnie z troską.

- Dalej cię trzyma ta sprawa z panią Camilą? - układa dłoń na moim ramieniu i pociera je w kojącym geście.

- Zakochałam się w niej, DJ - drapię się w kark i spoglądam na przyjaciółkę. - Jak mogłoby mnie to nie trzymać?

- Nie wiem, co mogę ci poradzić...

\*\*\*

Z mocno bijącym sercem staję przed drzwiami pani Camili, biorąc kilka głębokich oddechów. Niepewnie pukam do jej mieszkania i czekam, aż mi otworzy. Nie mija chwila, a nauczycielka pojawia się w progu, patrząc na mnie zaskoczona.

Przez dłuższe kilka minut po prostu się w siebie wpatrujemy, nie odzywając się do sobie ani słowem. Kobieta robi krok do przodu, niemal na mnie wpadając, a oczy zwrócone są ku moim.

Brunetka przełyka ciężko, natomiast łzy zostawiają mokre ślady na jej policzkach. Odważam się wyciągnąć dłoń i wytrzeć kciukiem jej skórę. Sama też czuję, że za chwilę się rozpłaczę, ale za wszelką cenę staram się tego nie zrobić.

Po dłuższej chwili nauczycielka cofa się do tyłu, wchodząc do domu. Dłoń zaciska na klamce, patrząc się na mnie cały czas. Przełykam ciężko i nakrywam jej palce swoimi. Druga ręka wędruje na jej biodro, przyciągając ją bliżej, a ustami napieram na jej.

Brunetka zarzuca mi ramiona na kark i oddaje pocałunek, przelewając w niego wszystkie uczucia. Z moich oczu również zaczynają płynąć łzy, kiedy ściskam biodra kobiety i przypieram ją do ściany.

Odrywamy się od siebie całe zadyszane, patrząc sobie w oczy. Nauczycielka wyglądać jakby miała coś powiedzieć, ale ostatecznie rezygnuje i wraca do domu, zamykając za sobą drzwi. Opieram o nie czoło, biorąc kilka uspokajających oddechów.