Duistere Hemelen: Een ontmoeting om nooit te vergeten (13)

## Hoofdstuk 13

Een afgrijselijke kreet van Duivenklauw vulde de hemel en vogels vlogen op uit de bomen. De poes krijste niet alleen van haar eigen pijn, wist Heldere Hemel, maar ook om het verlies dat ze hadden geleden. Zijn hart stond even stil. Berkenvacht en Steenbries konden toch niet allebei dood zijn? Eén van de twee moest het overleefd hebben! Hij boog zijn nek en schudde langzaam zijn hoofd. Het was zo oneerlijk dat de HemelClan dit moest overkomen. Zeker in deze tijd.

IJzelstorm rende naar de twee lijken toe. Hij boog zich over Berkenvacht heen en porde hem met zijn poot in Berkenvachts buik. Daarna deed hij hetzelfde bij Steenbries. Weer geen reactie. Triest schudde hij zijn hoofd. Heldere Hemel wilde naar hem toestappen, maar Leeuwenvuur trok hem voorzichtig met zijn staart terug. IJzelstorm begon te schreeuwen tegen Berkenvacht en Steenbries dat ze wakker moesten worden, maar hij kreeg geen gehoor. Terneergeslagen zakte de witte kater in elkaar naast zijn twee leiders. Heldere Hemel zuchtte verslagen. Het was echt zo. De twee leiders waren zo dood als een pier.

‘Wacht!’ riep Leeuwenvuur opeens, zijn hele vacht stond overeind. Nu snapte Heldere Hemel waarom zijn ouders hem naar de legendarische leeuwen hadden vernoemd. *Jammer genoeg heeft hij alleen niet hun nobele hart.* ‘Ik zag wat bewegen!’ Hij rende door de sneeuw naar Berkenvacht toe. Heldere Hemel stond aan de grond genageld van spanning. Zijn aderen knapten bijna door de zenuwen. Zou het echt? Leeuwenvuur boog zich voorover en sprong toen hoog in de lucht. ‘Berkenvacht leeft!’ schreeuwde Leeuwenvuur toen uit. Een golf van verademing spoelde over Heldere Hemel heen en hij moest zijn nagels in de grond boren om stand te houden. Meteen herpakte hij zich. *Hij heeft hulp nodig! En snel!*

Zonder iets te zeggen, draaide hij zich om en stormde door de groep versterking heen die aan was komen rennen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Koperglans angstig. ‘Iets met Duivenklauw?’ Tegen zijn zin in hield hij halt. *Als ze gewoon door hadden gerend, hoefde ik het hen niet allemaal uit te leggen nu!* dacht hij knorrig. ‘Nee, maar Berkenvacht heeft dringend hulp nodig en ik moet Melkpoel halen.’ Koperglans’ ogen werden groot van schrik. ‘Ga maar snel dan!’ Heldere Hemel knikte, maar voordat hij wegrende, keek hij nog even over zijn schouder achterom. ‘Oh, en Steenbries is dood waarschijnlijk.’ De groep katten hapten verschrikt naar adem. ‘We moeten als de bliksem onze twee leiders naar het kamp brengen!’ riep Roodvacht. Vervolgens rende Heldere Hemel snel door naar het kamp en niets zou hem nu nog stoppen. Hij moest ervoor zorgen dat Berkenvacht het zou halen. Het moest.

Hij stormde het kamp binnen en dook direct het medicijnhol binnen. De roomwitte medicijnkat was heen en weer aan het rennen tussen haar kruiden en Grashart, die hijgend en bloedend op de grond lag. Ze had niet eens door dat er een andere kat in het hol gekomen was. ‘Wat?’ snauwde een stem achter de medicijnkat naar hem. Dauwpoot liep naar hem toe en staarde hem geïrriteerd aan. ‘Zie je niet dat we bezig zijn?’ Heldere Hemel negeerde de toon waarop er tegen hem werd gesproken; dit was geen tijd om daar ruzie over te maken. ‘Steenbries is dood, maar Berkenvacht heeft jullie hulp nodig! De anderen brengen ze nu naar het kamp!’ Dauwpoots ogen werden reusachtig en zijn pupillen klein. Melkpoel versteende en liet de kruiden van schrik uit haar mond vallen. ‘Steenbries …?’ ademde ze uit. Heldere Hemel knikte. ‘Het spijt me.’

‘Haal nu meteen spinrag!’ beval Melkpoel tegen haar leerling. De grijze kater knikte en spurtte het hol uit. Vlug ging Heldere Hemel achter hem aan. ‘Wacht, ik zal je helpen!’ Maar natuurlijk wachtte de medicijnkat-leerling niet en moest Heldere Hemel zich haasten om hem bij te houden. De witte kater gromde geïrriteerd toen er sneeuwvlokken in zijn ogen vlogen door de kat voor hem. Dauwpoot schoot een boom in en klom helemaal naar de toppen, terwijl Heldere Hemel de andere bomen afspeurde voor spinnenwebben. Door de donkerheid was het slecht te zien, maar zodra hij een glimp van het weefsel opving, rende hij er naartoe.

Snel wikkelde hij het spinrag om zijn poot en keerde weer terug naar Dauwpoot. De grijze kater knikte goedkeurend. ‘Bedankt voor je hulp’, mompelde hij. Heldere Hemel keek hem in eerste instantie verbaasd aan, maar glimlachte toen vriendelijk. ‘Geen dank’, miauwde hij terug. Dit was de eerste keer dat Dauwpoot wat aardigs tegen hem zei. *Het is dan ook geen onaardige kater,* bedacht hij. *Of nou ja, onaardig misschien wel, maar zijn hart zit op de juiste plaats. Hij doet in ieder geval zijn best en wil de best mogelijke medicijnkat zijn die hij kan zijn. Dat is iets wat ik wel respecteer.*

Samen sprintten ze terug naar het kamp. Berkenvacht was al gearriveerd en samen met Duivenklauw in het medicijnhol geplaatst. Heldere Hemel stopte hijgend in het midden van het kamp. Er gebeurde zo veel en ook in zo’n ramp tempo; hij moest even rust nemen om zijn hoofd te luchten. Opeens voelde hij een tik van een staart in zijn buik en keek hij op. ‘Goed gedaan vandaag, nieuweling. Berkenvacht heeft zijn leven ook aan jou te danken’, miauwde Leeuwenvuur op vriendelijke toon. Heldere Hemel knipperde bedankend met zijn ogen en begon het bloed van zijn poten te linken, samen met wat restjes spinrag. ‘Is Steenbries echt niet meer te redden?’ vroeg hij tussen het schoonlikken door. Leeuwenvuur schudde triest zijn kop. ‘Nee’, zei op een holle toon, ‘hij heeft zijn leven gegeven voor Berkenvacht.’ Er lag een ietwat bittere klank in zijn stem. Heldere Hemel begreep wel waarom. Leeuwenvuur had Steenbries altijd al als leider willen hebben en dat was ook bijna gebeurd. Ergens moest Steenbries wel geweten hebben wat hij deed toch? *Misschien was hij bij zinnen gekomen door het zien hoe erg een gevecht kon zijn, en bedacht hij toch dat Berkenvacht de juiste keuze was. Hij is in ieder geval als een held gestorven.*

Op hetzelfde moment droegen Roodvacht en IJzelstorm Steenbries’ lijk naar de open plek. Heldere Hemel keek naar het lichaam zonder leven. De eens zo krachtige kater, leek nu niets meer dan een bedorven blad in Bladval. Zijn vacht was besmeurd met bloed waaraan de haren van enkele zwerfkatten kleefden. Zijn borst had amper nog vacht erop en opgedroogd bloed kleurde zijn nek. Huiverend dacht Heldere Hemel terug aan zijn eigen litteken op zijn nek die hij had overgehouden aan zijn vorige gevecht met de katten. *Ooit zullen ze boeten. Steenbries verdient het om gewroken te worden.*

Hij verzamelde zich samen met de andere HemelClankatten om Steenbries heen. Ondanks dat iedereen een kant had gekozen tijdens het stemmen, waren alle katten even verdrietig nu. Eindelijk leek de HemelClan weer herenigd. Maar dat veranderde helaas snel weer toen Ambermaan haar mond opentrok.

‘Denken jullie dat dit misschien een teken van de SterrenClan was? Om te laten zien dat Berkenvacht onze leider moest zijn?’ vroeg de beige poes. Heldere Hemel schrok even van de brutaliteit van de kat, maar misschien was het geen verkeerde vraag. *De SterrenClan moet wel geen pretje zijn als ze zoiets gruwelijks doen om een teken te sturen …* *Mijn voorouders zouden het op een veel vredigere manier duidelijk hebben gemaakt!* Maar toch leken enkele katten het met Ambermaan eens te zijn en ze murmelden instemmend.

Varenvuurs haren vlogen woest overeind. ‘Hoe durf je dat te zeggen! De SterrenClan zou dat nooit op zo’n afgrijselijke manier laten zien! Als zij een antwoord hadden, hadden ze dat wel doorgegeven aan Melkpoel!’ Heldere Hemel slikte even. Hij had opgevangen dat de lichtbruine poes de partner was van Steenbries. Ze moest wel gebroken zijn door het nieuws en dan kwam Ambermaan er ook nog even bij. Varenzang haalde haar schouders op. ‘De SterrenClan heeft ook de medicijnkatten en leiders zomaar laten doodgaan zonder waarschuwing. Misschien laten ze tegenwoordig misschien gewoon harder zien wat ze willen, zodat we beter luisteren.’ Heldere Hemel keek haar verontwaardigd aan. De SterrenClan had zulke belangrijke katten gewoon dood laten gaan? Hij keek op naar de duistere hemel boven hem. Voor het eerst keek hij geheel anders naar de donkere wolken. Waren ze misschien een teken van zijn eigen voorouders? Die gebruikten altijd de natuur voor tekens. Zijn ogen werden groter toen hij er meer over nadacht. Wilde zijn voorouders hem misschien vertellen dat de SterrenClan kwaad in zin had? Waarom zouden ze anders al die katten dood laten gaan? Hij schudde zijn hoofd. Hij moest niet gaan denken dat hij de Lichtdrager was en tekens kon zien. *Doodgaan hoort gewoon bij het leven.* Maar toch … hij had wel de raven gezien bij Saliepoots dood. Wat als ze hem echt wat probeerde te vertellen?

Hij was zo verzonken in zijn gedachten dat hij niet doorhad dat de hele discussie was geëscaleerd, totdat IJzelstorm boos een einde er aan maakte. ‘Genoeg!’ brulde de witte kater woest. ‘Zo mogen we er nooit over gaan denken. Onze leider is gestorven en we zullen hem altijd herinneren als een dappere kat, zoals hij gestorven is. Geen enkele andere manier is goed.’ Hij liet zijn blik over de katten heen glijden en iedereen werd stil en knikte. Varenvuur zakte naast haar overleden partner in elkaar en verborg haar gezicht in zijn vacht. Het leek haar niet te schelen dat zijn vacht vies en plakkerig was. Heldere Hemel gokte dat ze hem normaal zouden schoonmaken, maar dat ze het allemaal nu te druk hadden met Berkenvacht en de schok. Taanpoot, Adderpoot, Poelpoot en Rotspoot knielden ook naast hun moeder. Hun ogen allemaal even donker en triest. *Ik zou ook verdrietig moeten zijn,* dacht hij, *maar ik kende hem amper…* Was het erg om niet verdrietig te zijn bij een dood?

Hij nam zijn plaats in de cirkel en ging liggen. De koude sneeuw verkoelde zijn buik en hij vroeg zich af hoe hij ooit een nacht in deze kou zou overleven, maar bedacht zich dat hij het vaker had gedaan. Tijdens zijn reis had hij nog veel ergere dingen meegemaakt dan dit. Voor één hartslag leek de hemel boven hem open te breken en straalden de eerste zonnestralen van de zonsondergang op Steenbries’ lichaam, voor nog één laatste keer. Heldere Hemel glimlachte zwakjes en legde zijn hoofd tussen zijn poten met gespitste oren. Vogelzang, Steenbries’ moeder, begon te vertellen over haar zoon en hij genoot van haar verhalen. Eindelijk kon hij genieten van de vredige sfeer. Het offer was misschien groot, maar het was goed geweest voor de HemelClan. Steenbries’ dood had vrede betekent voor de verdeelde Clan. *En dat is waarschijnlijk alles wat Steenbries had gewild.*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Een paar dagen waren verstreken sinds Steenbries’ dood en al was de sfeer nog somber, was het ook wel vredig eigenlijk. Er waren geen onderlinge ruzies meer geweest en iedereen werkte goed samen. Berkenvacht was ook eindelijk wat meer geheeld en kon in ieder geval zich weer goed verplaatsen. Melkpoel en Dauwpoot waren nog wel druk bezig met het verzorgen van de anderen wonden en ook de nieuwe zieken. De wake voor Steenbries in de kou was misschien niet het beste idee geweest gezien het seizoen. De kou had best weer katten te pakken gekregen, waaronder Varenzang, Netelpoot, Duivenklauw en Vlinderpoot. Heldere Hemel hoopte maar dat ze niet dezelfde ziekte zouden krijgen als Saliepoot. Een ziekte waarbij je bloed ophoestte was allesbehalve prettig.

Hij strompelde wat door het kamp, niet wetend wat hij moest doen. IJzelstorm en hij moesten allebei nog herstellen van hun wonden en mochten daarom nog niet verder gaan met de training. *En dat terwijl ik me gewoon helemaal prima voel! Volgens mij kan ik zelf het beste inschatten wat ik wel en niet kan…* Hij schopte wat sneeuw weg met zijn poot en dat kwam precies terecht op Berkenvacht.

‘Hallo, ik ben nog net beter, ik hoef niet meteen aangevallen te worden als ik eindelijk weer eens loop!’ grapte de grote kater. Heldere Hemel keek geschrokken op. ‘Oh, sorry! Ik zag u niet.’ Melkpoel kwam achter Berkenvacht aangelopen. ‘We moeten opschieten als we er op tijd willen zijn!’ drong de medicijnkat aan. Berkenvacht keek fronsend haar kant op. ‘Hoe kun jij dat weten? Alsof je de maan kan zien door de wolken heen.’ Melkpoel snoof. ‘Zoiets heet instinct. Ik weet dat het al aan het schemeren is!’ Heldere Hemel keek zijn leider vragend aan. ‘Wat is er aan de hand?’ Berkenvacht keerde zich weer tot de kater. ‘Ik ga vanavond naar de Maanpoel om mijn negen levens te ontvangen en ik dacht dat dit een goed moment was voor jou om de SterrenClan te ontmoeten. Daarom wil ik vragen om mee te komen met mij.’ Heldere Hemels ogen vergrootten en hij knikte stilletjes. Het was een eer om mee te mogen, maar hij wist niet of hij nu wel zoveel zin had om die geesten onder ogen te komen. Hij had zelf nog nooit een geest gezien, behalve Sterrenspoor in zijn dromen dan.

Maar Sterrenspoor kon hij tenminste vertrouwen, wist hij. De SterrenClan was anders. Van wat hij gehoord had, leken ze hem niet de meest fijne katten. *Wat als ze me niet accepteren? En mij niet mochten? Zouden ze dan Melkpoel een teken sturen om te zeggen dat ik weg moet?* Op zich zou hij het begrijpen, het waren namelijk niet zijn eigen voorouders; ze hadden niks met hem, dus waarom zouden ze hem willen? *Ik zal het zien … Ik heb nu al gezegd dat ik zou komen. Het is maar beter als ik ze al een keer ontmoet heb, dan hoef ik het later niet nog even te doen.*

‘Gaan IJzelstorm en Dauwpoot niet mee?’ vroeg hij. De witte kater zou zich een stuk prettiger voelen als zijn mentor daar ook was. Hij kende IJzelstorm misschien niet lang, maar hij voelde zich wel veilig bij hem. IJzelstorm voelde vertrouwd aan, al kon Heldere Hemel niet zeggen waarom. Maar Melkpoel schudde helaas haar kop. ‘Nee, IJzelstorm heeft een flinke wond overgehouden van het gevecht, erger dan die van jou, en is nog niet in staat om zover te reizen. En Dauwpoot moet voor de nieuwe zieken zorgen. Leeuwenvuur en Muntpoot gaan trouwens wel mee, als dat je wat beter laat voelen.’ Heldere Hemel glimlachte, maar hij was niet geheel blij dat de lichtbruine, grote kater zou meekomen. Leeuwenvuur zou hem waarschijnlijk alleen maar heel de reis irriteren. Maar gelukkig mocht hij Muntpoot wel heel erg, dus dat was een schrale troost.

‘Heeft Leeuwenvuur de SterrenClan ook nog niet ontmoet dan?’ vroeg hij verontwaardigd. Berkenvacht lachte. ‘Jawel hoor, allang, maar hij is nodig om de wacht te houden. Met die zwerfkatten in de buurt kunnen we niet veilig genoeg zijn.’ Heldere Hemel fronste. ‘Waarom neem je dan maar één krijger mee?’ vroeg hij brutaal. ‘Omdat ik goed genoeg ben om ze aan te kunnen in mijn eentje’, klonk een zware stem achter hem. Leeuwenvuur en Muntpoot kwamen aangelopen met zijn tweeën. De grotere kater stak zijn borst trots vooruit. Heldere Hemel snoof zachtjes. ‘En waarschijnlijk ook de meest misbare’, kaatste hij terug. Leeuwenvuur schonk hem een zure blik, maar besloot er niet op te reageren. Muntpoot grinnikte wel zachtjes.

Uiteindelijk vertrokken ze met z’n allen. Het voelde goed om eindelijk weer uit het kamp te mogen. Hoe dieper ze in het woud gingen, hoe meer het tot leven kwam. Vogels floten nog hun avondlied, terwijl andere dieren gauw weer hun holletje kropen. Het was zo stil dat Heldere Hemel van alles nog kon horen. Maar de stilte bracht ook iets onheilspellend met zich mee. *Alsof ik niet al genoeg zenuwen heb voor die ontmoeting!* Hij kon altijd maar slecht tegen nerveusheid. Hij was het maar zelden, maar als hij het dan was, maakte het hem ook erg misselijk.

‘Wist je dat vroeger eigenlijk alleen medicijnkatten naar de Maanpoel mochten gaan?’ vroeg Melkpoel. Heldere Hemel keek haar droog aan. *Nee natuurlijk weet ik dat niet, hoe zou ik dat ooit moeten weten?* Maar hij wist dat ze het goed bedoelde, en schudde daarom alleen maar zijn kop. ‘Eerst vonden we de Maanpoel een heilige plek die alleen toegankelijk was voor medcijnkatten, maar toen kwam er een kat genaamd Rozenvalk. Nadat haar partner werd vermoord in de strijd, verloor ze haar geloof in de SterrenClan. Ze had ze dan ook nog nooit gezien. Door haar gebrek aan het vertrouwen in haar voorouders, besloot ze te vertrekken. Niet veel later werd Rozenvalk overreden door een monster en belandde ze toch in de SterrenClan. Als ze wel had geloofd, was ze nooit weggegaan en was waarschijnlijk commandant geworden. Daarom bezocht ze de medicijnkat en vertelde haar dat van nu af aan elke leerling voordat hij krijger werd, een bezoek aan de Maanpoel moest brengen en de SterrenClan moest ontmoeten. Zo zou iedereen weten dat de SterrenClan bestond en het geloof en vertrouwen goed blijven bestaan. Vroeger, toen de Clans nog in een ander territorium leefden, werd dit ook gedaan, dus eigenlijk heeft Rozenvalk gewoon een oude traditie teruggebracht. Het geeft iedereen ook een veilig gevoel om te weten dat de SterrenClan werkelijk bestaat en over hun waakt en hun leidt door de duisternis’, legde Melkpoel uit. Heldere Hemel had met gespitste oren geluisterd. ‘Dat is gaaf! Wel zielig voor die Rozenvalk.’ *Maar hadden ze haar niet kunnen waarschuwen? Waarom hadden ze zichzelf niet vertoond?* vroeg hij zich stilletjes af. *Als ze echt zo goed waren, hadden ze dat wel gedaan toch?*

‘Ach, ik denk dat Rozenvalk altijd al iets wilde bereiken met haar leven, dat was haar grootste droom. Ze heeft het aan de *SterrenClan* te danken dat die wens is uitgekomen!’ Melkpoel ogen schitterden. Het was duidelijk dat ze een grote fan was van het verhaal. Haar pluizige vacht was vrolijk opgezet en ze trippelde verder door de sneeuw. De rest van de reis babbelde ze nog verder over andere verhalen die plaats hadden gevonden rondom de Maanpoel. Zoals dat het ooit eens bevroren was en het contact met de SterrenClan was verbroken, of dat het was opgedroogd tijdens een of andere Stilte. *De Clans hebben in ieder geval al veel meegemaakt,* dacht Heldere Hemel. *Maar waarom zouden ze zoveel waarde hechten aan hun voorouders? Krijgen ze zo niet te veel macht?* Hij zuchtte en schudde de zenuwen en twijfels uit zijn vacht. Hij moest niet denken dat de SterrenClan slecht was zonder ze te hebben ontmoet. Dadelijk zou hij alles met eigen ogen zien. Dadelijk zou hij vast alles begrijpen.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Eindelijk waren ze bij de Maanpoel aangekomen. De reis was Heldere Hemel nog best meegevallen, al was hij blij dat hij nu kon gaan rusten. Die enkele dagen in het kamp hadden hem toch meer geraakt dan hij had verwacht. Hij trippelde tot aan de bosjes en wachtte toen even. Nu begon hij pas echt nerveus te worden. Muntpoot duwde hem met zijn neus vooruit door de bosjes. ‘Kom op! Ben je niet benieuwd?’ vroeg de grijze kater enthousiast. *Nee, eigenlijk niet,* miauwde Heldere Hemel in zijn gedachten. ‘Euh, ja hoor’, loog hij hardop. ‘Succes in ieder geval! Probeer een beetje beleefd te zijn’, miauwde Leeuwenvuur terwijl hij alvast klaar ging zitten als wachtpost. Heldere Hemel knikte even naar hem en werd toen door de bosjes geduwd door Muntpoot.

Even stond hij stil toen zijn blik op de poel met water viel. Hij had wat prachtigs verwacht, maar deze plek gaf hem eigenlijk alleen nog maar meer kriebels, alsof hij vlooien had. De poel was donker, maar de weerspiegeling helder. Zelfs Melkpoel leek er niet helemaal door op haar gemak. ‘Eigenlijk hoort het vol te zitten met sterren en moet de maan erin schitteren. Het spijt me dat jullie dat niet te zien krijgen.’ Muntpoot haalde zijn schouders op. ‘Zolang ik de SterrenClan ontmoet ben ik al tevreden! Ik hoop dat ze mijn imitaties leuk zullen vinden! Speciaal voor hun heb ik nog iets geoefend.’ Melkpoels snorharen trilden geamuseerd. ‘Ze zullen het vast vermakelijk vinden!’ Ze trippelde dichter naar de poel toe en ging zitten. Met haar staart wenkte ze de twee leerlingen om naast haar plaats te nemen, en dat deden ze.

Heldere Hemel keek naar zijn eigen witte weerspiegeling. Het compleet tegenovergestelde van het zwarte water. Was dit een teken dat hij hier niet op zijn plaats was? Dat hij als buitenbeentje er maar bij stond, want zo voelde het. Zijn pels prikkelde ongemakkelijk. Totdat Melkpoel met haar staart over zijn rug streek en hem kalmeerde. Heldere Hemel knipperde dankbaar met zijn ogen naar haar en ze keek met een schuin, warm oog terug. Hij ontspande zich wat meer en haalde diep adem. *Wat is er mis met me? Normaal ben ik nooit zo bang!*

‘Beste voorouders’, begon Melkpoel rustig, ‘ik vraag u om neer te kijken op deze leerlingen en ze te begeleiden naar uw jachtgronden. Toon ze uw wijsheid en uw bescherming! Laat weten dat u ze accepteert als waardige leerlingen van de HemelClan en dat u over ze zal waken. Dank u.’ Ze sloot even haar ogen en keek toen naar Berkenvacht. De grote kater stond daar alsof er niks aan de hand was, alsof hij in het oog van de storm stond. Hoe kan hij zo kalm zijn? Is het ontvangen van je negen levens niet eng? Hij blies hevig door zijn neusgaten de lucht naar buiten. Nu was het echt eens tijd om zich los te maken van die zenuwen! Ik ben vast bang voor niks. Het zal waarschijnlijk niet eens zo speciaal zijn.

‘Ben je er klaar voor Berkenvacht?’ vroeg de medicijnkat serieus. Berkenvacht knikte vastberaden. ‘Laten we dan maar gaan.’ Melkpoel boog zich voorover, evenals de leider, en ze tikten de wateroppervlakte met hun neuzen aan. Heldere Hemel keek verontwaardigd naar Muntpoot. *Moeten wij nu hetzelfde doen?* Zijn vraag werd beantwoord zodra hij zag dat Muntpoot ook zijn nek kromde om het duistere water aan te raken. Heldere Hemel keek ademloos toe hoe alle drie de katten om de poel in slaap vielen. Heel even dacht hij erover na om gewoon te doen alsof. Hij kon gewoon gaan slapen en zeggen dat zijn ontmoeting geweldig was geweest. Maar toch trok iets in de duisternis hem aan, alsof hij er naartoe getrokken werd. Hij slikte diep en sloot toen zijn ogen. Steeds verder rekte hij zijn nek uit, totdat zijn neus de ijzige oppervlakte raakte en zijn nekharen overeind schoten.

✯✯✯
Zodra hij de grond weer onder zijn geliefde poten voelde, boorde hij zijn klauwen erin. Toen hij beter zicht kreeg en de omgeving kon inspecteren, begon hij wat te ontspannen. Het was eigenlijk wel een mooie, vredige plek. Hij had verwacht vele katten te zien, maar er was helemaal niemand met hem op het grasveldje. Daarom voelde de plek toch wel vreemd aan. Het was er gewoon te rustig. Hij deed zijn mond open en liet de geuren naar binnenstromen. Hij genoot van de zaligheid die hij rook en sloot even zijn ogen, maar meteen schoten zijn nekharen weer overeind. Zijn instinct zei hem dat hij hier op zijn hoede moest zijn. Alleen wist Heldere Hemel niet voor wat. Op het moment dat hij geritsel hoorde tussen de omcirkelende struiken, trok hij zijn klauwen uit de zachte aarde en legde vijandig zijn oren plat tegen zijn kop.

Een grote, wit met bruin gespikkelde kater met felgroene ogen stapte uit de bosjes naar hem toe. Sterren glinsterden helder in zijn vacht. Hij zag eruit als een aangename kat, vond Heldere Hemel. De kater knipperde groetend met zijn ogen. Zijn pupillen waren groot door de duisternis om hen heen, maar er glinsterden wel sterren in. Het was duidelijk een echte SterrenClankat. Maar toch was er iets onheilspellend aan hem. Misschien was het gewoon omdat de kater zo groot en gespierd was, erg intimiderend dus. Heldere Hemel keek hem aandachtig aan terwijl de wit en bruine kater rustig ging zitten.

‘Welkom, Heldere Hemel’, begon de kater uiteindelijk. ‘Ik ben Populierster, een vroegere HemelClanleider en ik ben uitgekozen om je te verwelkomen in de *SterrenClan*.’ Dat laatste sprak hij omineus uit, waardoor Heldere Hemel zich nog nerveuzer begon te voelen. ‘H-Hallo’, begon hij stotterend. Hij kon zijn hoofd wel tegen een boomstam stoten. Wat was er mis met hem? Hij moest zich vermannen, *nu*! ‘Wat een eer!’ miauwde hij daarna snel, een stuk luider en met een vaste stem. Hij bestudeerde de kater nogmaals, steeds meer onder indruk. Hij had hier gewoon een vroegere HemelClanleider voor zijn neus zitten! Het leek zo onwerkelijk. Hij vond het ook zo’n gekke gedachten om zich voor te stellen dat hij met een geest zat te praten. Een echte *geest*.

Populierster versmalde zijn ogen. ‘Ben je hier wel op je gemak?’ Heldere Hemel knikte snel en stevig. ‘Jazeker!’ Zijn stem trilde een beetje. *Muizenstront!* ‘Je moet niet tegen me liegen’, miauwde Populierster wat bozer. De witte kater boog verlegen zijn nek en schudde zijn hoofd. Populierster glimlachte. ‘Je bent niet echt een prater, ofwel?’ Zijn toon was deze keer een stuk vriendelijker. Misschien zijn de SterrenClangeesten helemaal niet zo erg, bedacht Heldere Hemel, een beetje raar is alles. ‘Eh, nee’, mompelde hij. De ogen van de vroegere leider verlieten zijn blik en staarde naar iets in de verte achter Heldere Hemel. Toen zijn ogen terug flitsten, leken ze veel serieuzer, alsof iemand hem had verteld dat hij ter zake moest komen. Heldere Hemel keek over zijn schouder naar achteren. Het grasveldje liep over in een drassig, donker moeras met grote bomen die erin stonden, alleen hadden ze geen bladeren meer aan hun takken zitten.

‘Waarom heeft u zo’n smerige plek uitgekozen om te wonen?’ vroeg Heldere Hemel ietwat brutaal. Weer lachte Populierster, maar het was niet een echte lach. Iets in Heldere Hemel zei hem dat Populierster ook niet geheel op zijn plek was hier. ‘Ik ben blij dat je ook nog een beetje normaal kan praten’, snorde de gespikkelde kater. Met zijn dikke, gladde staart wees hij naar de moerassige plek in de verte. ‘Dat daar, is het Duistere Woud. Dat is waar de slechte katten naartoe gaan. De SterrenClan heeft een veel beter en mooier territorium, niet dat ze het *verdienen*.’ Zijn bittere toon op het laatste gaf Heldere Hemel opnieuw de vlooienkriebels. Was deze kater niet blij met de SterrenClan? *Dat zou ook wel verklaren waarom hij zich hier niet op zijn gemak voelt.*

‘Wat bedoelt u daarmee?’ vroeg Heldere Hemel, deze keer beleefd. De kater had zeker zijn interesse gewekt. Dit was allesbehalve wat hij verwacht had van de ontmoeting. Populierster zuchtte en schudde langzaam zijn hoofd. ‘De SterrenClan is lang niet zo goed als het lijkt en dan de Clankatten denken. Ze beheersen het Clanleven gewoon, omdat ze zelf alles beter denken te weten. Terwijl ze het eigenlijk alleen maar *erger* maken.’ Opnieuw zuchtte de leider. ‘Ik heb ze al zo vaak proberen te stoppen, maar ze luisteren niet. Ze gaan namelijk echt te ver.’ Al Heldere Hemels kriebels keerden weer terug. Met zijn ogen vol schok, keek hij de kater verontwaardigd aan. *Als zelfs een SterrenClankat denkt dat de SterrenClan slecht is, dan moet het wel heel erg zijn!*

‘De enige manier waarop ze hun macht over de Clans rond het meer kwijtraken, is als de Clans niet meer geloven in hun en niet meer op hun vertrouwen. Dan zullen de SterrenClankatten niet meer denken dat ze nog leven en kunnen de Clans hun eigen leven leiden. De SterrenClan moet leren dat ze dood zijn en dat hun tijd geweest is! Echt, ik heb zoveel medelijden met jullie. De leiders dood, de medicijnkatten dood, wie zal de volgende worden?’ miauwde Populierster ellendig. Heldere Hemel ging op zijn vier poten staan en stapte een klein stukje achteruit. ‘Nee, je liegt. Vele Clankatten geloven *wel* dat de SterrenClan goed is! En dat is vast voor een reden. Als zoveel katten geloven, moet er wel iets goeds zijn!’ Populierster ging ook overeind zijn en vernauwde zijn ogen. Met een scherpe blik staarde hij Heldere Hemel doordringend aan. ‘Dus jij denkt ook dat wij goed zijn?’ Heldere Hemel slikte even. ‘Ik weet niks over jullie. Ik kan moeilijk oordelen. Ik zeg alleen maar dat de Clans vast een goede *reden* hebben om op hun voorouders te vertrouwen.’

De gespikkelde leider schudde zuchtend zijn hoofd. ‘Nee, Heldere Hemel, die hebben ze niet. Ik heb zelf ook in de Clans geleefd. Ik weet hoe het daar gaat. Vanaf hun geboorte zijn de Clankatten al verblind door hun voorouders. Die cyclus speelt zich telkens opnieuw af. Omdat jouw ouders erin geloven en iedereen eigenlijk wel, doe jij het ook. Iedereen hoort hetzelfde verhaaltje over wat voor een *prachtige* plek de SterrenClan is, maar ik zeg dat iedereen voor *zichzelf* moet oordelen of de SterrenClan werkelijk zo goddelijk is. Het is tijd voor een verandering daarin. Zodra ik in de SterrenClan terecht kwam, ben ik gaan twijfelen aan of we werkelijk zoveel goeds doen. Voor ons zijn jullie gewoon *mosballetjes*. Wij bepalen welke richting jullie op gaan. We zouden jullie kunnen waarschuwen voor zoveel meer, maar dat mag dan opeens niet. We moeten jullie leiden, maar als het er echt op aan komt, moeten jullie *opeens* je eigen leven leiden? Dat is wel verdacht in mijn ogen. Wij wisten van de zwerfkatten af, maar nog steeds deden we *niks* omdat we ons niet moesten bemoeien ermee. Maar we bemoeien ons er wel mee als de slag al is geslagen en dan moeten we jullie nieuwe medicijnkatten maar gaan aanwijzen? Het had zoveel meer nut gehad als we duidelijker hadden gemaakt dat de medicijnkatten afgeslacht zouden worden bij de Maanpoel. Maar nee hoor, wij hielpen pas toen de schade al gedaan was.’

Heldere Hemel keek verbaasd in stilte toe. Hij luisterde aandacht naar Populiersters woorden, maar kon het meeste niet geloven. Zijn argumenten waren gelijk aan de verhalen die hij in het kamp had gehoord, over dat de SterrenClan niet had gewaarschuwd over de leiders en medicijnkatten die vermoord waren. En nu bleek dat de SterrenClan ze expres niks had verteld? Populierster staarde hem afwachten aan, maar Heldere Hemel had geen idee wat hij moest zeggen. ‘Ik ben naar jou toegekomen voor hulp, Heldere Hemel’, ging de wit en bruine leider verder. ‘Jij bent niet verblind. Jij bent hier niet geboren. Jij hebt nog open ogen! Jij bent degene die nog van buitenaf kan toekijken en ziet dat de SterrenClan niet goed is! Ik weet dat jij de slechtheid kan zien, Heldere Hemel. *Jij* kan de Clans redden! De SterrenClan zal hun ondergang zijn, maar jij kan het stoppen. Je bent hier om een missie te vervullen, nietwaar? Om de HemelClan te redden? *Dit* is de manier waarop.’

Heldere Hemel verstarde. Alle haren op zijn vacht schoten overeind, alsof hij een egel was. Langzaam week hij naar achteren. Hoe wist deze kater van zijn missie af? Hij had het nooit aan iemand in de Clans verteld! Populierster keek hem verontwaardigd aan en stapte naar hem toe. Heldere Hemel voelde zich allesbehalve veilig op dit moment. Hij wilde weg hier. Weg van de SterrenClan. Weg van Populierster. Weg van dit hele gebeuren! Hij wilde hier niks mee te maken hebben! Zijn poten liepen veel sneller naar achter naarmate Populierster steeds dichterbij kwam. ‘Heldere Hemel wat –’ Zijn stem stierf weg toen de witte kater zich omdraaide en weg sprintte. ‘Ik wilde alleen maar helpen! Wacht! Ze zullen je komen halen!’ riep Populierster wanhopig. Maar dat kon Heldere Hemel niks meer schelen. Hij rende richting het moeras. Daar zou Populierster hem vast niet naartoe volgen. Het kleverige spul plakten aan zijn poten, maar hij bleef doorrennen. Hij sloot zijn ogen. *Het is niet echt. Het is allemaal maar een gekke droom. Dit gebeurt niet echt!* Maar zodra hij struikelde hij, voelde hij de harde klap van realiteit en hij opende zijn ogen weer.

✯✯✯
Hij schoot overeind toen hij zag dat hij weer bij de Maanpoel was. Melkpoel, Berkenvacht en Muntpoot lagen alle drie nog rustig te slapen. Nog steeds in paniek, kijk Heldere Hemel verwilderd om zich heen. Al zijn zintuigen stonden op alert. Toen er niks gebeurde, gingen de haren op zijn huid weer langzaam liggen en ontspande hij zich. *Zie je? Niks aan de hand. Aansteller.* Hij ging zitten en wilde weer gaan liggen, toen hij opeens zachte voetstappen hoorde. Heldere Hemel keek naar zijn poten. Er zat modder aan. Zijn hart begon steeds sneller te bonken. *Het was echt. Het was echt. Het was echt!* Hij sprong overeind, zijn haren weer omhoog. De struiken om hem heen begonnen te ritselen.

‘Leeuwenvuur?’ vroeg Heldere Hemel angstig. Hij hoopte heel erg dat het de kater was die dat geluid maakte. Hij zou nog nooit zo blij geweest zijn om hem te zien. Maar hij kreeg geen antwoord. Het enige wat er gebeurde, was dat de zachte voetstappen dichterbij kwamen en de struiken nog luider begonnen te trillen. Het ritselende geluid van de bladeren en takken vulde zijn oren. Heldere Hemel wachtte niet langer en sprong hoog over de struiken heen. Zodra hij de grond voelde, zette hij het op rennen. ‘Heldere Hemel! Waar ga je heen?’ riep Leeuwenvuur van achter hem. Heldere Hemel draaide zich om, opgelucht om zijn Clangenoot te zien. Toen opeens zag hij de duistere gestalten die zich achter de kater verzamelden. Hij voelde zijn hart bonken in zijn keel. De geesten keken hem dreigend aan met hun fel fonkelende ogen. Waren dit andere SterrenClangeesten? *Populierster zei nog dat ze me zouden komen halen!*

Plots kwamen de geesten in beweging. Ze stormden als één dreigende duistere wolk op hem af. Heldere Hemels ogen werden groot van schrik en hij draaide zich en zette het op rennen. ‘Waar ga je in SterrenClansnaam heen?’ riep Leeuwenvuur. ‘Kom terug!’ Maar dat was wel het *laatste* wat Heldere Hemel van plan was om te doen. *Wat zal de SterrenClan wel niet doen als ze me te pakken krijgen? Zijn ze echt zo slecht?* Gedachtes flitsten door zijn hoofd terwijl hij begon te rennen langs de rivier die de grens tussen de WindClan en de DonderClan vormde. Hij keek naar de heide. Van elke richting stormde geesten op hem af. Hij keek naar het bos. Overal leken schimmen vandaan te komen, klaar om hem te grazen te nemen. Hij sprintte harder dan ooit tevoren, terwijl hij de geesten zijn naam hoorde schreeuwen. Zijn ogen vielen weer op zijn modderbruine poten. Dit was geen droom wist hij. Dit was de keiharde *werkelijkheid*. Bang als dat hij was, struikelde hij over zijn poten en rolde door de sneeuw. Vliegensvlug sprong hij weer overeind en rende richting het HemelClanterritorium, het duistere woud in. Maar één gedachte bleef hangen in zijn hoofd: *Help!*