Meraviglie del mare (opowiadanie)

**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

**Ten artykuł jest zalążkiem**

Artykuł, który aktualnie przeglądasz, jest ledwo zalążkiem strony. Jego autor, SeaStarKJ2, przybędzie go rozwinąć w przeciągu trzech miesięcy od daty utworzenia (29.04.2021).

## Opis

Ciekawski kot Amizia i jego właściciele mieli lecieć na malediwy.Kot jednak rusza za zapachem i wyskakuje z transportera. ze swojej głupoty zdaje sobie sprawę kiedy widzi ocean. wsiada na statek którym jak mu się zdaje mieli płynąć jego właściciele , okazuje się to jednak Statkiem płynącym do Włoch. Od tamtego dnia kociak jest zmuszony na wędrówkę po Włoszech. Czy uda mu się wrócić do właścicieli i jego domu? czy będzie musiał tu zamieszkać?

## Prawa Autorskie

Prawa należą do SeaStarKJ2. Czyli osobie odpowiedzialnej za stworzenie tego uniwersum i postaci. Wszelkie prawa zastrzeżone. Jeśli chcesz się tym zainspirować , proszę bardzo ALE nie może być Identyczne do tego!

## Rozdział 1 - początek

Siedziałem zamknięty w transporterze , moja pani mnie trzymała dlatego na pewno nie miałbym szans na rozejrzenie się. Gy nagle poczułem pyszny Zapach. Pachniał mięsem lecz trochę i morzem chciałem do niego pobiec lecz nie udało by mi się. Lecz stał się cud i moja właścicielka mnie odłożyła. Skorzystałem z tego pchnąłem łapą drzwiczki , szybko wyskoczyłem i ruszyłem przed siebie. Czułem jakbym latał na tej pięknej górze tego zapachu. Aż dotarłem do jego źródła , to była knajpka w której jadali te mięso z bułką i innymi obrzydliwymi rzeczami.

''jak długołapni mogą jeść te paskudztwa''pomyślałem. machnąłem głową i podszedłem bliżej. Długołapni rzucili mi kawałek tego mięsa. teraz już wiedziałem co to to była ryba!. Zjadłem ją bardzo szybko i poprosiłem o kolejny. zjadłem go i spojrzałem na niebieską tafle wody. wskoczyłem na murek i spojrzałem bliżej. Białe ptaki siadały na wodzie i słyszałem jak krzyczą. Po chwili usłyszałem głos długołapnego.

- Uwaga! statek o numerze 123 na malediwy zaraz odpłynie! powtarzam statek 123 zaraz odpłynie! - krzyknął. Poczułem przerażenie ,,to statek mych właścicieli!'' i pobiegłem w stronę jak mi się zdarzało statku 123. Wskoczyłem na niego jak odpływał. Spojrzałem na inny statek który odpływał niedaleko.

- Zdążyłem! - krzyknąłem. wtedy do mnie dotarło. przeczytałem numerek odpływającego niedaleko statku miał numerek 123. Przerażony spojrzałem na numer statku na którym byłem. był to numer 321.Ciemniało się dlatego postanowiłem gdzieś przenocować. W zasięgu mego wzroku zobaczyłem beczki , Nie chciałem tam nocować ale nie chciałem wchodzić i mieć kłopoty. Ponieważ Długołapni mieli tam psy i Nie chciałem ryzykować. Schowałem się w tych beczkach i obserwowałem zachodzące słońce i odpływający statek właścicieli. ,,Dlaczego jestem taki głupi!!'' Pomyślałem lecz strach przezwyciężył Sen. Więc zasnąłem.

## Rozdział 2 - Wyspa:

Obudziłem się , statkiem nie kołysało więc na pewno dobiliśmy do brzegu. Wyskoczyłem z mojego ,,posłania'' i ruszyłem na dziób statku. Przede mną otwierało się ogromne miasto. Zszedłem ze statku i ruszyłem w jego stronę. Miasto wyglądało na ogromne , Szedłem ulicami i wtedy usłyszałem szelest. Spojrzałem w stronę z której dochodził szelest. Z Kartonów wyłoniły się 3 sylwetki kotów. ich oczy i pazury błyszczały w świetle mroku. Podchodziły do mnie coraz bliżej i bliżej. Jak wyłoniły się z mroku zobaczyłem ich futra. 1 kot miał brązowe z okropnymi bliznami i niebieskimi oczami, 2 był Błękitnoszary z ciemnoniebieską obrożą i zielonymi oczami , 3 widocznie szef był biały w czarne łaty i bursztynowymi oczami.

- Hej! Pchlarzu co ty tutaj robisz! nie wiesz że tędy się nie wchodzi? - zapytał brązowy kocur.

- o biedaczek! chyba się zgubił! - warknął błękitnoszary

Biało czarny kocur podszedł do mnie , złapał moją obroże łapą zaczął ją ciągnąć , zacząłem czuć się nie dobrze i machałem łapą by go odrzucić. Drapnąłem go w Pysk. Kocur odsunął się z dziwnym wyrazem pyska. Dwa kocury zaczęły się wycofywać. Ich ,,szef'' spojrzał na mnie i zjeżył sierść.

- czy ty wiesz kim jestem?! i wiesz co ty zrobiłeś?! - warknął szef. Ja spojrzałem na niego i machnąłem ogonem.

- nie? - odpowiedziałem , chyba go jeszcze bardziej wkurzyłem bo wyciągnął pazury , napiął łapy gotowy do skoku. powoli zacząłem się wycofywać. Biało czarny kocur skoczył na mnie a ja ruszyłem do pościgu. Zobaczyłem wejście przez drzwi i wbiegłem tam w nadziei że się schowam. Kocury przestały mnie gonić lecz zauważyli mnie długołapni , złapali coś dziwnego. szarego i zaczęli mnie gonić. Schowałem się na górnej półce. Zobaczyłem szarego kota który wskazywał Ogonem na Otwarte okno. Szybko wyskoczyłem przez okno i pobiegłem za kotem. zatrzymaliśmy się daleko od tego miejsca. Kot zaczął lizać łapę i spojrzał na mnie.

- Na świętych dzikich łowców co ty tam robiłeś?! długołapni by cię zabili! - warknął kot

- nie wiedziałem - odparłem. Spojrzałem na kota i zrozumiałem że to nie kocur a kotka.

## Rozdział 3 - Poznanie.

- To lepiej żebyś wiedział! - syknęła szara kotka. Spoglądaliśmy na siebie przez parę sekund na siebie.

- jestem fiore , a ty - miauknęła kotka. Spojrzałem na nią i odpowiedziałem.

- Amizia. Miło mi -

- Gdyby była tu Violet rzuciła by się za tobą - powiedziała fiore , potem spojrzała na swe łapy.

- coś...się stało? - zapytałem

- Nic.... - odpowiedziała szara kotka. Ja i tak wiedziałem że coś się dzieje.

- A...opowiesz mi kim była Violet? - spytałem. Kotka podniosła kłowe i spojrzała na mnie.

- Violet to moja przyjaciółka ,miła przyjazna i troszkę rozgarnięta. Długołapni adoptowali ją pewnego razu. Lecz gołębie....powiedziały mi ze nie żyje -

- gołębie? - spytałem. - jak one mogły ci pomóc one tylko jedzą , śpią , latają i gruchoczą. - wtedy z nieba na mą głowę spadł kamień. Spojrzałem w góre i zobaczyłem na kablu siedzące gołębie.

- nie zrozumiesz - opowiedziała fiore. - kiedy jakaś bliska ci osoba odchodzi od ciebie gołębie za nią idą. kiedy nie żyje biały gołąb przynosi ci specjalny znak w postaci jego...w tym przypadku Futra Violet. -

- A....moglibyśmy stąd iść....bo Au! te gołębie Au! cały czas na mnie Au! - powiedziałem lecz me słowa przerywał ból po uderzeniu kamieniami.

- pewnie oprowadzę cię po tonącej wyspie- miauknęła fiore i poszliśmy wspólnie Nad brzeg. Przez cały dzień Fiore pokazywała mi rozmaite rzeczy.

- A to jest koloseum. w nim starożytni długołapni szkolili byki - miauknęła. Przyglądałem się temu wielkiemu miejscu. Zaczęło się ściemniać. Fiore wskakiwała po schodkach na samą górę.Kiedy wskoczyłem na górę było już idealnie ciemno by móc zobaczyć miasto oświetlane przez światła. Wyglądało to po prostu przepięknie. Przyglądaliśmy się tak w ciszy aż Fiore odpowiedziała.

- wracajmy , już się ściemnia - odpowiedziała i zeskoczyła a ja za nią.

## Rozdział 4 - Ponownie:

razem z fiore poszliśmy spać gdzieś w ciemnej uliczce. Kiedy otworzyłem oczy był już ranek. Wydawało mi się jednak jakby minęły tylko 3 minuty. Obudziłem Fiore delikatnym machnięciem ogona i razem poszliśmy gdzieś do miasta szukając pożywienia.

- Znam taką jedną Knajpkę gdzie dla kotów rzucają jedzeniem - miaukneła Fiore. - niestety droga jest dość długa -

- a nie ma jakiegoś skrótu? - spytałem.

- jest jeden..tylko będziemy musieli przejść przez siedzibę zborów. - odpowiedziała mi Fiore.

- kim oni są? - zapytałem. Nigdy nie zdawało mi się żebym ich kojarzył.

- Cicatrice , Artiglio i ich szef Sangue - Odparła. Wtedy obydwoje usłyszeliśmy szelest. Fiore z przerażenia zjeżyła sierść.

- zagadaliśmy się....o to o-oni - wymruczała do mnie Fiore. w ciemnościach nic nie widziałem. Jedynie 3 pary oczu. bursztynowe , niebieskie , i zielone.

- ta ciemna uliczka to ich dom? - Zapytałem

- odpowiem ci u dzikich łowców. - miauknęła przerażona Fiore. Z cienia wyszły 3 sylwetki kotów. Teraz wiem kim oni są. to te 3 kocury które mnie goniły.

niebieskoszary kocur szepnął coś do biało - czarnego wyglądającego na szefa.

- t-ten niebieski to Artiglio , ten brązowy to Cicatrice a ten czarno biały to Sangue - wyszeptała do mnie Fiore.

- Dziękuje za nasze przedstawienie - syknął Sangue. Po chwili utknął na mnie wzrok.

- ach! ty... jakim cudem ty jeszcze żyjesz? przecież długołapni by cię zabili - syknął.

- ale przeżyłem! i obiecuje ci że to ty nie przeżyjesz! - syknąłem.

Czarno - biały kocur spojrzał na swych kompanów. Dwa kocury znowu się wycofały. Sangue skoczył na mnie. wysunąłem pazury i przejechałem mu po barku. Cicatrice rzucił się na mnie lecz odrzuciłą go fiore. Artigliem zajął się inny czarny kot o jaśniejszym pyszczku brzuchu i ogonie. Walczyliśmy tak dopóki Sangue nie złapał za moją obroże. nie dobrze mi się robiło czułem jakby zaraz zemdlał. wtedy na szczęście obroża pękła i przestałem czuć te dziwne uczucie. wskoczyłem na brzuch Sangue i Zadrapałem mu oko. 3 kocury wycofały się i uciekły.

## Rozdział 5 - Powrót Corto:

Fiore podeszłą do czarno białego kocurka.

- dzięki Corto! ale co z twoimi długołapnymi? - spytała. Corto spojrzał na nią.

- Opuściłem ich. chciałem być przy mojej najlepszej przyjaciółce. - odpowiedział. Wtedy corto dostrzegł mnie i wysunął pazury , napiął mięśnie lecz powstrzymała go Fiore.

- spokojnie Corto... To amizia. mój nowy przyjaciel. - Miauknęła

- On nie jest z tej tonącej wyspy? - zapytał Corto.

- Nie jest on jest....... A właśnie skąd jesteś? - spytała Fiore.

- ja jestem z bardzo odległej wyspy. Mieszkam w takim rejonie na co długołapni mówią ,,wielkopolska'' w mieście.. ,,Poznań'' - odpowiedziałem.

- aha...czyli polski - Miauknął Corto. - Choć Fiore pokaże ci pewno miasto w którym pływają łódkami. - odparł.

Poczułem dziwne emocje które nigdy nie odczuwałem. Taka jakby ,,zazdrość''

- Amizia idziesz z nami? - spytała Fiore. Spojrzałem na nią i na Corto. Wysunąłem pazury w razie czego.

- Pewnie dlaczego by nie - odpowiedziałem i poszliśmy. I rzeczywiście. Długołapni pływali tam łódkami. Zeszliśmy bliżej rzeki by się jej przyjrzeć. Spohrzałem ze zazdrością na Corto. Wtedy dostrzegłem jaki on jest mały w porównaniu do nas. Wyglądał zupełnie jak Kociak tylko trochę większy.

- Ile corto ma miesięcy? - spytałem szeptem do Fiore.

- 8 i 3 dni a co? - odpowiedziała fiore. Spojrzała na mnie z zdziwionym wyrazem twarzy.

- a...tak z ciekawości - odpowiedziałem jej i podszedłem bliżej tafli. Zobaczyłem maleńkie przepływające rybki. jedna była złota a druga srebrna. te 2 rybki przepłynęły kiedy się zbliżyły zaczęły się tak jakby całować...w sensie robiły blum blum blum . Spojrzałem na Fiore a potem na srebrną rybkę. Fiore spojrzała na mnie a ja szybko spojrzałem ponownie na tafle wody...

- Chodźcie wracajmy ściemnia się. - miauknął Corto i ruszyliśmy do ciemnej uliczki. Dopiero wieczorem razem z Fiore przypomniało nam się jacy jesteśmy głodni. Razem z Corto i Fiore poszliśmy do tej knajpki. Zjedliśmy bardzo dużo by nam starczyło na jutro i wróciliśmy do ciemnej uliczki. Położyliśmy się i zasnęliśmy.

## Rozdział 6 - Narodziny:

Po przebudzeniu postanowiliśmy że znowu pójdziemy do knajpki , gdzie wczoraj jedliśmy. Postanowiliśmy iść przez skrót nie obawiając się Kocurów mój wzrok utkwiony był na ciało jednego z kotów. Był zmasakrowany. Jego brzuch był rozdarty jakby ostrzem. Oczy lśniły od krwi. Fiolet podeszła bliżej kota. Usiadłą przy nim i wtulała się w jego futro. Razem z Corto usiedliśmy koło niej.

- V-violet... - wyszeptała Fiore i wskazała łapą na zmasakrowane ciało. Wpatrywałem się w ciało aż usłyszałem kroki. Z cienia uliczki wyłonił się Cicatrice. Jego oczy były przestraszone. Machał nerwowo ogonem w przerażeniu.

- wiecie coś o Medycynie? - spytał. Corto niepewnie spojrzał na fiore. Ja na corto.

- Corto wie - odpowiedziała Fiore. - a po co ci to? -

- Potrzebujemy , wy też możecie iść - odpowiedział Cicatrice i poszliśmy w głąb Uliczki. Było tam ciemno , ponuro. Lecz Przebijał się blask słońca. Zobaczyliśmy Rodzącą kotkę. Przy niej sangue a przy ścianie Artiglio. Sangue spojrzał na nas.

- musiałeś ich przyprowadzić? - spytał Sangue. Jego partnerka spojrzała na niego.

- niech zostaną..... - odpowiedziała. Była zdyszana i szybko oddychała.

- Zostawcie mnie samego dam sobie radę - Odparł Corto. Spojrzał na Artiglio i Cicatrice. Dwa kocury wyszły. Fiore machnęła ogonem I wyszliśmy za Cicatrice i Artiglio. Sangue został razem z Corto. Fiore spojrzała na mnie troszkę zmartwiona.

- Poradzi sobie? - Zapytała. Kiwnąłem głową i położyłem ogon na jej barkach.Stanęliśmy ponownie przed ciałem Violet. Spoglądaliśmy w ciemność szukając Jakiegoś ruchu. Lecz nic nie było. Fiore spojrzała Na mnie i wtuliła swoją głowę w moje futro. Usłyszeliśmy pisk i podnieśliśmy uszy. Po chwili z cienia wyszedł Sangue. Machnął ogonem by 2 kocury weszły do Uliczki. Wbiegliśmy tam by zobaczyć co z Corto. Corto stał żywy nad Kotką tulącą do siebie 2 kocięta. 1. Biało rude a 2 sztylkretowe. Ruda kotka Miauknęła coś do Corto i Wyszliśmy z tego okropnego miejsca.

- I jak? Opowiadaj! - Krzyknęła Fiore. Corto wszystko jej opowiedział. Poszliśmy dzisiaj nad brzeg Morza. Oglądaliśmy wspólnie zachód słońca i postanowiliśmy się tam zdrzemnąć.

- Czyli kociak był nierówno odwrócony i dlatego jesteś trochę poplamiony krwią - Zapytała Fiore , Corto kiwnął jej głową i położył się niedaleko nas .

- Dobranoc! - Miauknęła Fiore i zasneliśmy.

## Rozdział 7 Gorzka prawda:

Po przebudzeniu jak zwykle poszliśmy do knajpki. Przy knajpce siedział inny ciemno sztylkretowy kocur. posiadał jak śnieg biały ogon. Fiore podeszłą do niego i wtuliła pysk w jego futro.

- Kochanie jak długo mogłem czekać... - miauknął sztylkretowy. Fiore odpowiedziała mu mruczeniem. Siadła przy nim I razem dzielili rybę. Poczułem jak coś wewnątzr mnie pęka. Machnąłem tylko ogonem i podszedłem bliżej Corto. zjeżyłem sierść A sztylkret spojrzał na mnie.

- Kto to? - zapytał - mam nadzieję że mnie nie zdradzasz -

- oczywiście że nie! to amizia mój przyjaciel...Pomogłam mu...nie pochodzi stąd - i opowiedziała mu całą moją historię.

- nie chcę żebyś opowiadała nieznanemu pchlarzu mą historie - syknąłem. Sztylkret spojrzał na mnie. machnął ogonem szepnął coś do fiore i odeszli. Spojrzałem na Corto, Corto odwzajemnił moje spojrzenie.

- choć idziemy ją śledzić - odparłem i poszliśmy. Za nimi. szli gdzieś do lasu gdzie na drzewach rosły dziwne fioletowe owoce. Tam sztylkret pozostawił fiore i gdzieś poszedł. Po chwili Corto zastzrygł uszami.Jego oczy przeszły przerażeniem.

- słyszałeś to? - spytał Pokręciłem głową. - nie... Co to było? - zapytałem... oczy przeszły mi przerażeniem...Razem z Corto zbiegliśmy z górki na której byliśmy i szybko pobiegliśm do fiore.

- musimy uciekać - powiedziałem. Fiore spojrzała na mnie - czemu? - spytała

- musimy zbliża się.... - przerwał Corto. W ostatniej chwili chwyciliśmy Fiore pod krzak. Przez ścieżkę na której siedziała Fiore Przejechało coś dużego i wydawało duży ruchot. gdy hałas ustał Wyłoniłiśmy głowy spod krzaka. Fiore wybiegła z pod krzaka i stanęła na drodzę.

- Dziękuje - miaukneła wtedy niewiadomo skąd przyszedł Saltare podszedł do Fiore.

- Kochanie! Co się stało coś ci zrobili! - zapytał Fiore podeszła do niego.

- Saltare nie dramatyzuj....To moi przyjaciele! - odpowiedziała mu delikatnie zezłoszczona. Saltare spojrzał na mnie i szepnął coś do fiore. Fiore sykneła na niego i podeszła bliżej nas.

- Chodźmy coś zjeść - miauknełą Fiore i poszliśmy znowu do knajpki. Podczas drogi rozmawialiśmy o różnych rzeczach między innymi w knajpce mają nowy rodzaj ryby. Podobno pochodzi z Australi. Po zjedzeniu ryb wróciliśmy do swego ,,domu'' i położyliśmy się spać.

## Rozdział 8 - Rozmowa

Siedziałem skulony i oglądałem niebo. Migotało tam chyba z setki gwiazd. Usłyszałem kroki i obróciłem głowę. Zobaczyłem Fiore która szła w moim kierunku. Usiadła koło mnie i spojrzała w górę.

- Widzisz te gwiazdy? to są dzicy łowcy. Każdy Martwy kot Który umrze trafia tam , Chyba że był zły. Wtedy dołącza do nich ale kiedy o nim koty zapomną. Znika. - powiedziała fiore i wskazała łapą na gwiazdy.

- Ale jak że znika? - spytałem. Fiore spojrzała na mnie. I wytłumaczyła mi wszystko po kolei. Potem przytuliliśmy się do siebie , rozprostowaliśmy łapy i położyliśmy się spać. Nazajutrz Nad nami poczułem dziwny cień. Pomyślałem że to corto i postanowiłem mu coś odpowiedzieć. Ale usłyszałem że fiore już z nim rozmawia. Po głosi kocura rozpoznałem że to saltare. Widać musiał być niezadowolony że nakrył nas jak razem śpimy. otworzyłem Oczy i uniosłem głowę. Zobaczyłem jak razem z fiore gdzieś oni idą. Postanowiłem ich śledzić.

- Gdzie idziesz? - spytał Corto. Spojrzałem na niego , machnąłem ogonem w stronę odchodzących kotów. Corto chyba zrozumiał bo nic nie powiedział I poszedł razem ze mną. Poszli blisko drogi. Ruch samochodów na drodze był ogromny , każdy z aut mogło zmiażdżyć kota. Co parę sekund przejeżdżały tam ogromne samochody. Koty stanęły. Spojrzałem na saltare który wysunął pazury. podeszliśmy bliżej. Zobaczyliśmy Jak saltare rzuca się na fiore. Wskoczyliśmy razem z corto i zepchnęliśmy kocura z fiore. Corto zaprowadził Fiore do bezpiecznego miejsca a ja walczyłem z Saltare. Pazurami przejechałem mu po Twarzy zostawiając brzydką szramę. kocur złapał mnie za ucho , zdążyłem go kopnąć na drogę. Saltare złapał mnie za łapę i razem wturlaliśmy się pod auto. Wszystko nagle prze de mną zrobiło się czarne a ja poczułem jakby moje łapy były suchymi liśćmi. Upadłem i zamknąłem oczy.... Po paru minutach Poczułem jakbym nie leżał na twardym betonie a bardziej na miękkim łóżku Otworzyłem oczy i podniosłem głowę. zobaczyłem jakbym był w jakimś Domu. Lecz było tam dużo różnych narzędzi. Po chwili wszedł długołapny. Miał dziwną skórę bo taką niebieskozieloną a na pysku miał coś niebieskiego. Wziął mnie w swoje łapy i wyniósł na dwór. Na dworze przy drzwiach stali fiore i corto. Długołapny zniżył się bym mógł wyskoczyć. no to wyskoczyłem i razem z corto i fiore pobiegliśmy do ciemnej uliczki. Przez połowę dnia Fiore i corto opowiadali mi co się stało. O tym że ja byłem o krok od śmierci ponieważ byłem w przestrzeni pomiędzy kołami a saltare przy kołach. Corto i fiore zabrali mnie z ulicy na chodnik a jakaś długołapna z psem Zaniosła mnie do weterynarza...Następnie Corto przyniósł mi Rybę a Fiore zaprowadziła mnie do fontanny z której mogłem się napić...