Układ

Dwójka Puchonów patrzyła na siebie. Zaległa cisza, mącona jedynie przez stłumiony głos kilku uczniów przebywających gdzieś na pobliskim dziedzińcu. Zimne ściany korytarza odgradzały ich od nieproszonych gości.

Jamie skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Dennis piorunował go wzrokiem. Nie miał najmniejszej ochoty kontynuować tej do niczego prowadzącej konfrontacji. Odwrócił się i ruszył korytarzem. Za jego plecami rozległ się głos ciągle stojącego w miejscu Jamiego Bannistera.

- Everest wie, co będzie kolejnym zadaniem.

Dennis stanął i pochylił głowę. Jego dłonie zacisnęły się w pięści, a płuca postanowiły złapać głębszy oddech. W końcu obejrzał się na Jamiego.

- Czego chcesz...?

Kącik ust starszego Puchona powędrował w górę. To, czego chciał, już nie miało znaczenia. Dennis był gotowy to zrobić.

Siedzieli na kamieniu, w pobliżu jeziora. Jamie łapał jakieś drobne kamyki i mącił nimi słoneczną taflę wody. Marcowy wiatr szeptał im coś do ucha, ale jedyne, co słyszał Dennis, było “Idź stąd” powtarzane raz za razem przez jego myśli. Siedział obok tego chłopaka i patrzył wszędzie, tylko nie na niego. Ręce schowane w kieszeni, jedna z nich trzymała różdżkę...

- Odpręż się - powiedział Jamie, który nagle spojrzał na Dennisa.

Młodszy Puchon nic nie odpowiedział, tylko wbił spojrzenie w trawę pod stopami. Jej źdźbła muskały jego szkolną, czarną szatę i na tym się skupił - na najbardziej prozaicznej rzeczy, byleby ten czas jakoś minął. Byleby to spotkanie dobiegło końca i mógł wrócić do swojego dormitorium.

Rozległy się jakieś głosy i Dennis automatycznie się wyprostował. Kilkoro uczniów z młodszego rocznika właśnie zmierzało nad jezioro. Czuł, jak jego ciało się spina. Nie chciał być widziany w towarzystwie Jamiego. Nie sam na sam. Nie tutaj. Nie teraz. Nie…

- Hej - zagaił Jamie, wpatrując się w twarz kolegi, która była zwrócona w przeciwną stronę.

Jedna z dziewczyn z tej grupki spojrzała w ich stronę i kontynuowała rozmowę z rówieśnikami. Dennis nie wiedział, o czym rozmawiają, ale… co jeżeli rozmawiali o nich? Co sobie pomyślą? Jak to zinterpretują?

- Dennis. - Jamie spróbował jeszcze raz zwrócić na siebie uwagę i dopiero teraz srebrnowłosy Puchon odwrócił głowę, by spojrzeć na kolegę. Wyglądał, jakby został wytrącony z jakiegoś transu.

Dennis spróbował wstać, ale wtedy Jamie złapał go za nadgarstek.

- Nie taka była umowa - ostrzegł go Bannister.

Dennis przełknął ślinę i zajął ponownie miejsce. Spojrzał jeszcze raz w stronę grupki uczniów. Już nie przywiązywali swojej uwagi do Puchonów, ale na pewno… Tak, na pewno już wiedzieli. Już wiedzieli…

Dennis wychylił się i zajrzał przez uchylone drzwi do Wielkiej Sali. Zobaczył ogniste włosy Katherine i chyba gdzieś tam mignął mu John… Poczuł nagle, jak ktoś go łapie za dłoń i przyciąga do siebie. Stracił ich z oczu.

- Panie prefekt, poradzą sobie bez ciebie - powiedział Jamie opierający się o podest pomnika pierwszego dyrektora Hogwartu.

Dennis obniżył wzrok. Nawet nie chciał patrzeć na Jamiego. Czuł kroki uczniów zmierzających przez salę wejściową na śniadanie. Ich głosy odbijały się od jego pleców, tłucząc niczym młot o marmurowe ciało. Zastanawiał się, który z nich sprawi, że pęknie.

- Nie bój się - powiedział Jamie, wpatrując się w jego twarz.

Nie bój się… Dźwięczało mu to z tyłu głowy. Sam to sobie powtarzał. Jednak ciężko było się nie bać, kiedy było się wystawionym na atak. Wystarczył jeden wprawny cios…

Sięgnął na tył głowy. Opuszki jego palców powędrowały między jasne włosy, aż zatrzymały się na nierównej, zabliźnionej powierzchni. Nie widział jej, ale każdy, kto szedł za nim… Tak, oni ją widzieli. Widzieli tę bliznę, to kruche miejsce. Wiedzieli, w które miejsce wystarczy celować.

Czuł na sobie jego dotyk, jego ciężar. Ich usta się na moment połączyły. Czuł się tak… błogo. Wolny. Jakby jego ciało zostało gdzieś w tyle, z całym tym strachem i napięciem, a zostało tylko uczucie i pożądanie. Nareszcie nie myślał o niczym i…

Otworzył oczy. Była noc, leżał w łóżku. Jego biała kotka, Perła, mruczała, leżąc w nogach. Jej drżenie zdawało się działać kojąco na stan ducha. Było jak ucieleśnienie bliskości. Podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na małe okienko znajdujące się przy suficie. Wpuszczało do środka nieco nocnego, księżycowego światła. Na pobliskich łóżkach widział kształty. Nicolaus, Trey, Xavier… Wszyscy spali. Odetchnął z ulgą. To działo się tylko w jego głowie, ale mimo to… Nie, nie było szansy, żeby to widzieli.

Sięgnął do nocnej szafki i złapał za leżącą na niej różdżkę.

- *Incendio* - szepnął, a stojąca obok świeca rzuciła ciepłe światło na otoczenie. Było zbyt słabe, by obudzić pozostałych Puchonów, ale na tyle mocne, by widzieć kartki sennika, którego wyciągnął z szuflady. Starał się nie robić hałasu. Schylił się do torby po pióro i kałamarz i zaczął pisać.

“Dlaczego to piszę…?” - zastanawiał się. Było w tym coś… naturalnego. Coś, czego bardzo pragnął, ale na co nie miał odwagi. To wszystko w tym sennym świecie wydawało się takie… proste, bez ograniczeń, bez warunków i bez zagrożeń.

“Nie. Muszę to zakończyć.” Przestał pisać. “Ale Archie… Everest może mu pomóc. Jamie go przekona. Muszę wytrzymać tylko trochę dłużej...” Wrócił do pisania.

- I co wtedy…? - szepnął do siebie i odetchnął ciężko, patrząc na zapis z sennika.

Czytał jego treść w kółko i w kółko. Jego oczy podążały za tymi samymi liniami: “Czułem jego dotyk. Czułem jego ciepło. J... “ Czy to nie tego właśnie chciał? Czy jego umysł nie pokazał mu czegoś, czego podświadomie pragnął?

A co, jeśli inni się dowiedzą? Kate wie, ale… John? A co z Archiem? A poza tym… Kate wie i… tylko wie. Nie widzi tego. Nikt tego nie widzi. Mogą mówić, mogą zapewniać, że będzie w porządku, ale żadne z nich… Po prostu zrobi to dla Archiego. Zapewni mu informacje o drugim zadaniu i zakończy to. Na tym będzie koniec. Tak będzie najłatwiej. Tak będzie bezpiecznie…

Ich ciała pokryte były do połowy lśniącą pianą. Kojący plusk wody rozlegał się za każdym razem, kiedy któryś z nich poruszył dłonią. Woda zdawała się świecić i mienić każdą widoczną dla oka barwą, a magiczny syreni witraż przepuszczał tańczącą feerię promieni.

Dennis poczuł, że Jamie złapał jego schowaną pod taflą dłoń. Poczuł dreszcz. Czy to był strach, czy to było… coś dobrego? Starszy Puchon się poruszył. Ich twarze znajdowały się naprzeciwko siebie.

- Rozmawiałeś z Everestem? - zapytał Dennis, próbując się wycofać. Jego plecy zatrzymały się na ściance basenu. Nie mógł uciec.

Jamie pokiwał głową i uśmiechnął się delikatnie. Wyciągnął dłoń i pogładził Dennisa po włosach.

- Rozmawiałem.

- I...?

- Nie tylko to cię interesuje.

Dennis zmarszczył brwi i spojrzał na Jamiego. Woda spływała z jego ciała. Z jego pięknego ciała… Błyszczało, jakby ktoś zaklął w nim diamentowy kruszec. Jego ramiona i klatka piersiowa… Dennis był nad wodą, a mimo to tracił oddech. Coś ściskało jego gardło. Nie mógł nic powiedzieć.

Jamie się nachylił. Jego włosy… Miał ochotę je złapać. Poczuł na szyi przyjemny dotyk ust. Był obdarowywany wrażeniami, które spotykał tylko w snach. W rzeczywistości… Nie. Złapał za włosy Jamiego. Czuł, jak chłopak schodzi coraz niżej. Masował ustami jego jego bladą skórę. Całował go tam, gdzie biło serce. Biło coraz głośniej…

Chciał go wyrwać. Nie chciał tego. Chciał krzyczeć! Spojrzał na witraż. Nie było syreny. Nie było nikogo. Spojrzał we wszystkie strony. Nie było nikogo! Oddychał coraz szybciej. Oddychał. Oddychał. Oddychał...

- Jamie… - powiedział słabo, ale chłopak nie zareagował. - Jamie ja nie…

Nie dokończył. Jego usta zasłoniła dłoń. Zobaczył ponad nią oczy Bannistera. Zobaczył w nich siebie - swoje własne oczy, pełne strachu.

- Everest mu pomoże - zapewnił, ściągając dłoń z ust Dennisa.

Puchon spróbował wstać. Woda zabrzmiała. Wszystko nagle nabrało hałasu, ale jego ciało utknęło w miejscu. Jamie trzymał go za nadgarstki.

- Muszę porozmawiać z nim tylko ten ostatni raz.

Dennis zrozumiał… Usiadł. Tafla wody była coraz wyżej i wyżej...  Pochłaniała go. Nie… On sam w nią wchodził.

“Jeszcze tylko chwila, Dennis” - powtarzał sobie. “Jeszcze tylko chwila i zapewnię mu to, czego potrzebuje. Archie będzie bezpieczny. Wszystko będzie dobrze…”

Poczuł, jak się odwraca. Nie zrobił tego sam.

“Jeszcze tylko chwila...”

Jego twarz ukuło zimno podłogi.

“Zapewnię mu to, czego potrzebuje…”

Woda, która wylatywała raz za razem z basenu, przepłukiwała jego błękitne oko.

“Będzie bezpieczny…”

Jestem bezpieczny, sam tego chciałem… Nikt mnie nie zmusza.

“Wszystko będzie dobrze…”

Przecież nikt mnie nie zmusza.

Łzy stopiły się z taflą mieniącej się wszystkimi kolorami wody.