SVR: Mijn naam is Ferox (3)

<-- Hoofdstuk 2 ✴ Hoofdstuk 4 -->
Ik probeerde de woorden aan elkaar te puzzelen, een logische zin te maken. Maar zelfs nadat ik voor mezelf drie keer herhaalde wat mijn vader net had gezegd, had ik nog geen idee wat hij bedoelde.

‘Eh… wat… wat?’

‘Jouw afscheidsfeest’, zei Ferdinand opnieuw. ‘Je moeder en ik hebben overlegd. Het is duidelijk niet slim om je nog langer in het kasteel te houden, dat zien we inmiddels ook wel in. Daarom hebben we besloten dat je weg mag.’

Weg mag of weg *moet*? Ik wilde het hardop vragen, maar de tientallen ogen die op me gericht waren, weerhielden me daarvan. Bovendien wilde ik verdere uitleg.

Mijn vader glimlachte. Hij leek oprecht blij. ‘Een vriend van me organiseert elk jaar een jeugdactiviteit, voor enkele jongeren die meer van de wereld willen zien. Er is altijd veel animo voor en het heeft een supergoede reputatie. Je oudere nicht heeft ook meegedaan. Ze zei dat het een onvergetelijke ervaring was! Hoe dan ook, die vriend… Hij was bereid om jou mee te laten doen met het programma. Is dat niet aardig van hem?’ Ik bedacht me hoe erg mijn vader aan zijn kop had gezeurd, dat die vriend mij had uitgekozen uit alle belangstellenden.

‘Dat is…’ Ik wist niet wat ik moest zeggen. Het klonk best… leuk. Maar misschien was het een soort strafexcursie. En hoe lang zou het eigenlijk duren? ‘…geweldig’, maakte ik af met een niet-zo-oprechte glimlach op mijn bleke gezicht.

Ferdinand klapte in zijn handen. ‘Ik wist wel dat je het leuk zou vinden! Proost op Ferox!’

Het geluid van tientallen glazen die tegen elkaar tikten, weergalmde door de zaal.

Terwijl de gesprekken weer opgepakt werden, sloeg mijn vader zijn arm over mijn schouder. ‘Ik ben echt blij dat Christoph je toch wilde selecteren’, verklaarde hij. ‘Ik weet zeker dat je het geweldig gaat vinden. Je gaat drie maanden weg, Ferox! Kamperen in de natuur met leeftijdsgenoten. Een prachtige rondreis maken door de hele staat. Vind je dat niet goed klinken?’

Het klonk inderdaad goed. Ik kon bijna niet geloven dat mijn vader zoiets voor me had weten te regelen.

‘Het zijn niet alleen maar vampiers’, ging hij verder. ‘Mijn vriend – Cristoph dus – zei dat je met een groepje van een stuk of vijf wezens zal vertrekken, van alle rassen. Behalve mensen dan natuurlijk. Dus dat wordt geen disco voor jou.’

Ik kon alleen maar grijnzen. Eindelijk zou ik die afschuwelijke leefwereld van vampiers verlaten. Ik kon nieuwe jongeren leren kennen, met elk hun eigen verhalen en meningen. Ik zou Westwood verlaten, gebieden ontdekken die ik in mijn stoutste dromen niet kon bedenken. Misschien zou ik hierna als volwassene beschouwd worden, als verantwoordelijke.

Kon het wel zo mooi zijn?

\*\*\*

De dagen na het feest verstreken in een waas. Elke keer dat ik door de kasteeltuinen liep, jeukten mijn voeten om het op het op een rennen te zetten, om hier weg te gaan.

Ik moest echter geduld hebben. Vijftien mei was de datum waarop ik zou vertrekken en ik had de dag met rode stift op de kalender gemarkeerd. Mijn aandacht lag constant op het avontuur wat in het verschiet lag, niet op mijn privéonderwijs, vioollessen en andere “belangrijke” zaken. Mijn ouders en de andere mensen op Slot Westwood hadden vast wel door hoe onrustig ik was.

De bewuste dag, vijftien mei, was ik om zes uur ’s ochtends al op. Mijn volgepakte rugzak stond in de hoek van mijn kamer; ik was er vrij zeker van dat ik op een schildpad zou lijken met dat reusachtige ding om.

Vampiers hielden niet zo van technologie, zo luidde het vooroordeel. Dat klopte echter niet helemaal. Vampiers hielden wel van technische snufjes, maar de oude tradities maakten die liefde onmogelijk. Ons volk was erg conservatief. We veranderden nooit iets aan ons leven, wat ervoor zorgde dat ik altijd het gevoel had dat de tijd enkele eeuwen had stilgestaan. Zelfs mijn bed dateerde nog van 1800-nogwattes. Hoe dan ook, ik was verbaasd toen mijn moeder vertelde dat we met de auto naar het verzamelpunt van de activiteit zouden gaan.

Onze auto was best mooi. Mijn vader had hem zo’n twintig jaar overgekocht van een andere kasteelheer. Het was een grote oldtimer, zwart van kleur en zo te zien net opgepoetst. De verf glom in het ochtendlicht.

Ferdinand opende het portier. Ik ging zitten op de roodleren achterbank, terwijl ik probeerde om mijn bonkende hart onder controle te houden. De grote reisrugzak naast me nam de rest van de achterbank in beslag. Misschien had ik hem net iets te vol ingepakt, maar ja, je kon maar beter teveel mee hebben dan te weinig.

We reden voor minstens een uur over hobbelige landweggetjes, snelwegen en alles daar tussenin. Ik keek mijn ogen uit door de vele mensenauto’s die naast ons reden – jonge kinderen die vol enthousiasme naar onze auto wezen, gezinnen die meezongen met de radio en gewone mensen op weg naar hun werk.

Uiteindelijk werd de auto weer omsloten door dichte bossen. Ik was hier nog nooit geweest, al kon het niet zo ver van Westwood zijn.

Elk teken van beschaving verdween. Met elke meter die we reden, werd de natuur ongerepter, wilder, alsof de tijd hier eeuwen had stilgestaan. De huizen verdwenen. De wegen waren zo slecht dat ik het idee had dat we gewoon kriskras door het woud gingen en over omgevallen bomen hobbelden.

Toen verscheen een open plek. De auto minderde vaart en stond stil. Ik keek uit het raam… en mijn oog viel op de raarste groep mensen die ik ooit had gezien.

Het was een groepje jongeren van ongeveer mijn leeftijd. Ze stonden in de beschutting van een schuurtje, hun vermoedelijke ouders op een afstandje. De langste was een jongen die ik niet goed kon zien, omdat hij zijn zwarte hoodie over zijn hoofd had getrokken. Naast hem stond een meisje dat ontspannen tegen de muur leunde, terwijl ze selfies van haarzelf leek te maken. Haar bruine haar golfde over haar schouders als een waterval.

Daarbij stond een jongen met blond haar. Ondanks het koude weer, droeg hij een zonnebril – een vreemd model, dat een beetje op een vliegbril leek. Uit zijn T-shirt ontvouwden zich twee grote, witte engelenvleugels; hij was dus een engel. Ik had weleens gehoord dat engelen de knapste wezens op aarde waren. Bij het zien van hem, betwijfelde ik dat niet meer.

Als laatste had je nog twee meisjes. De één was duidelijk wat ouder dan de ander en had enkele littekens op haar gezicht. De ander was nog jong, een jaar of dertien, veertien, en had een getinte huid met daarbij kort, zwart haar. Op haar rug groeide een roos met een opvallend patroon.

Dus wat hadden we? Een asociale eenling, een influencer, een veel-te-coole engel, een klein kind en dat ene meisje dat er wel oké uit zag?

‘Ben je er klaar voor?’ vroeg mijn vader gespeeld-opgewekt. ‘Je gaat vast een geweldige tijd hebben.’

‘Ja, ik denk het’, antwoordde ik, al was ik er niet helemaal zeker van. Ik kon nu nog terug… een soort van. Moest ik dit wel doorzetten?

Ik hoefde maar naar mijn vaders grijnzende hoektanden te kijken om tot een conclusie te komen.

Mijn moeder gaf me mijn rugzak aan en glimlachte. ‘Veel plezier, Ferox. Maak nieuwe vrienden. Ontdek de wereld. Maar geniet er in ieder geval van, want een kans als deze krijg je nooit meer.’ Ze streelde me door mijn haar. Voor één keer vond ik dat niet erg en glimlachte ik terug, voordat ik mijn vader gedag zei en op de rest af liep.

Het bleef akelig stil toen ik daar ging staan. De jongen met de hoodie keek nonchalant op, om me met zijn vuurrode ogen aan te staren. Ik snakte naar adem bij zijn blik, maar probeerde mijn groeiende angst te verbergen. Het was een *demon*. Die verstopten zich meestal onder de grond en daar waren redenen voor. Wie had ooit bedacht om hem toe te laten tot dit project?

‘Nathaniël’, stelde de demon zich voor.

Het meisje naast hem, dat een jaar of zeventien leek, deed haar telefoon weg. ‘Ik ben Lumina.’ Alweer iets dat me naar lucht deed happen. Lumina Redfox, de toekomstige demonenkoningin? Geen wonder dat ze bezig was met haar sociale media. Ze was een fricking *bekendheid*.

‘Hoi!’ zei het kleinste meisje. Haar roos danste vrolijk op en neer. ‘Ik ben Rosalynn! Maar noem me Roos, als je wilt. Die bloem op mijn rug komt doordat ik een barometz ben, dat is een half-mens, half-plant. Oh, en ik eet geen vlees. En ook geen vis!’ De glimlach op haar gezicht vormde zo’n groot contrast met Nathaniëls chagrijnige uitdrukking, dat het me bijna deed lachen. Bijna. Want toen nam de mooi-boy engel het woord.

‘Ik ben Hawk.’

Hij streek door zijn haar, wat een arrogantie uitstraalde die ik niet kon verdragen. Ik wilde hem eigenlijk vragen waarom hij die zonnebril op had, maar voor nu hoefde ik niet met hem te praten.

‘Ik ben Gladys’, zei het laatste, blondharige meisje. ‘Ik ben een weerwolf, al zie je dat nu niet aan me. Als het aan mij ligt, hoeven jullie me ook niet te zien transformeren de komende maanden. Het leek me gewoon handig dat jullie weten wat voor… iets ik ben.’

Ze klonk heel ongemakkelijk, al waren we dat waarschijnlijk allemaal. Het duurde een paar seconden voordat ik erachter kwam dat ik mezelf nog niet had voorgesteld.

‘Eh… mijn naam is Ferox. Ik ben een vampier. Ik… uh… kan niet goed tegen zonlicht. Maar wel tegen knoflook, dat is een mythe.’ Ik wist niet precies wat ik nog meer moest zeggen, maar aan de knikjes van de anderen, leek het genoeg informatie te zijn.

Nathaniël, Lumina, Hawk, Gladys en Rosalynn. Ik ging hun namen sowieso vergeten.

Dit zou vast een *geweldige* vakantie worden.

<-- Hoofdstuk 2 ✴ Hoofdstuk 4 -->