Isengard

Centrum Badań Nadzwyczajnych

### Mieszkańcy

Czarodzieje, magowie, wróżbici, szamani, astrolodzy, guślarze, media, obsługa i wiele innych grup społecznych

### Data zniszczenia

Piąta Era

**Isengard** („Żelazny dwór”) zwany też **Angrenostem** lub **Istanostem** zaś w czasach Czwartej Ery przemianowany na **Wizengard** o którym to przybysz z dalekich krajów, Harygorn z rodu Potterów stwierdził niegdyś, że swą wielkością i rozmachem przyćmiewa nawet Hogwart (to, że nikt w Śródziemiu nie ma pojęcia gdzie leży ów Hogwart nie przeszkadza im w chełpieniu się tym) był siedzibą zakonu Heren Istarion oraz największym (bo jedynym) uniwersytetem magicznym na planecie Ambar.

## Dane

* Typ: ongiś wieża, w Czwartej Erze wieżogród
* Mieszkańcy: dawniej Numenorejczycy, potem Dunledingowie i orkowie, jeszcze potem czarodzieje.
* Populacja: DE: 3000, TE: 10 000, CE: 3500
* Powstanie: Po raz pierwszy użyty jako twierdza przez Numenorejczyków około 1750 DE, ukończony przez Gondor w 14 TE. Po Wojnie o Pierścień odbudowany przez Seledila Czerwonego.
* Cel: Kontrola ruchu między Iseną a Rohanem, potem centrum administracyjne jednej z prowincji Gondoru, później siedziba magów, następnie stolica Imperium Sarumana, w Czawrtej Erze uniwersytet.
* Symbol: Białe Drzewo, potem Biała Ręka, potem Czerwona Tiara, potem Jednorożec.

## Opis

### Położenie

Isengard leżał w zachodniej części Rohanu, na południowym krańcu Gór Mglistych, w regionie Nan Curunír, Dolinie Czarodzieja. Położenie twierdzy było bardzo istotnym punktem strategicznym – wraz z warownią Helmowy Jar Isengard strzegł Wrót Rohanu.

### Trzecia Era

Isengard wzniesiony był na planie koła, spod zbocza góry wysuwał się
ogromny kamienny pierścień murów, stromy jak urwisko. Zatoczywszy wielki
 krąg do niej powracał. Istniało tylko jedno wejście, od strony
południa. Był to długi tunel wykuty w czarnej skale, na obu końcach
zamknięty potężnymi żelaznymi wrotami. Zawiasy skonstruowane były w taki
 sposób, że po odsunięciu rygli, możliwe było rozchylenie wrót lekkim
pchnięciem ręki. Wnętrze Isengardu to była kolista, lekko wklęśnięta
przestrzeń o średnicy mili. W centrum stała wieża Orthank. W fortecy była rozwinięta sieć dróg, które spotykały się pod Orthankiem. Wzdłuż wschodnich murów płynęła rzeka Isena, mająca źródło niedaleko Isengardu. Od połowy Trzeciej Ery był on siedzibą Heren Istarion - zakonu czarodziejów i w nim szkolono niekiedy adeptów sztuk magicznych.

Wiele lat później szalony mag Saruman postanowił odmienić Isengard na podobieństwo mrocznych twierdz Mordoru, tak by idealnie nadawał się na stolicę mroczego imperium jakie planował założyć. Główną wieżę pomalował na najczarniejszą możliwą czerń, potem resztą farby zaczął malować też góry. Zbudował lochy i obozowiska orków, a na koniec spowił niebo mrocznymi, burzowymi chmurami dla wzmocnienia efektu. Chyba nie trzeba tłumaczyć czemu niedługo potem entowie zrównali go z ziemią.

### Czwarta Era

Gdy w Czwartej Erze czarodziej, Seledil Czerwony postanowił odbudować siedzibę magów, zmuszony był do dość znacznych zmian. Jako, iż entowie zgodzili się udostępnić mu ledwie niewielki skrawek ziemi, zmuszony był porzucić plany stworzenia miasteczka czarodziejów i by nadrobić braki terytorialne wznieść budowlę wyżej. Kiedy po stu latach ciężkiej harówki pierwsze większe prace zostały ukończone Isengard nie był już jedną wieżą po środku fortu a dziesiątkami wież tworzącymi razem coś na kształt zamku.

Miejsce to Seledil ponownie ustanowił siedzibą Heren Istarion a także stworzył tu pierwszą w dziejach magiczną uczelnią, która od tego czasu miała jawnie kształcić kolejnych magów. Z biegiem lat kolejni rektorzy dodawali nowe wieżyce, a także wypiętrzali stare, czyniąc Isengard coraz większym i większym. Poszerzana też niemal w nieskończoność podziemia, dobudowano stajnie, wzniesiono (albo raczej wbudowano w wieże) akademiki dla studentów i ich mentorów oraz stworzono wielką bibliotekę, o której plebs mawiał, że zawiera wszystkie książki jakie kiedykolwiek napisano. Nie była to rzecz jasna prawda, niemniej jednak rozmiar tego podziemnego antykwariatu był tak wielki, że ponoć można by iść wzdłuż półek godzinami i nie znaleźć końca.