Borowikowy Cień

Niewielka

Borowikowy Cień: Jestem tym, kim powinien być prawdziwy kot, zasługujący na swoje miejsce na świecie. Jeśli tego nie rozumiesz, Wężowa Pręgo, to ty na nie nie zasługujesz.

**Borowikowy Cień** (ang. **Boleteshade**) - z początku medyk Klanu Drzew, później odrodzonego Klanu Ognia. Dawniej przyjaciel Wężowej Pręgi i Lisiego Wiatru, jako uczeń był zauroczony w tej drugiej. Syn Ognistego Krzyku i Wilczej Skóry. Był oddanym sługą Ognistego Cienia i zgadzał się ze wszystkimi jej ideałami.

## Wygląd

Borowikowy Cień to szczupły brązowy kocur, dość niski jak na swój wiek. Na jego grzbiecie i ogonie można dostrzec łaty w różnych odcieniach brązu, a pyszczek ma kremowy. Jego oczy są ciemne, zielononiebieskie. Jest dość przystojnym kotem. Niektórzy uważają, że powinien być co najmniej zastępcą, a nie medykiem.

## Charakter

### Borowikowe Kocię

Był ciekawym świata, ale ostrożnym kociakiem. Lubił się bawić z Lisim Kocięciem i z nastroszonym ogonem słuchał opowieści jej brata, Wężowej Łapy, o treningach i walkach. Oczywiście starszy przyjaciel mocno przekoloryzowywał życie w klanie, ale łatwo było w nie uwierzyć kociakowi, który niemal nie wychodził ze żłobka. Borowikowe Kocię nie chciał jednak uczestniczyć w nie do końca dozwolonych wyprawach Lisiego Kocięcia i trzymał się kochającej matki. Nie rozumiał też, dlaczego koty nienawidzą innych Klanów i z nimi walczą. Można powiedzieć, że już jako kocię był bardzo pacyfistyczny. Przerażały go więc historie Ognistego Krzyku o kotce stworzonej z płomieni, przywódczyni Klanu Ognia. Nie wiedział jeszcze, jak wielką rolę te opowieści odegrają w jego życiu.

### Borowikowa Łapa

Jako uczeń kocurek nabrał trochę śmiałości. Już nie martwił się samowolnymi wyprawami poza obóz i często naginał Kodeks wraz z Lisią Łapą. Zaczęła go denerwować praworządność Wężowej Pręgi. Poznał też koty z innych Klanów i zdziwiła go ich wzajemna wrogość - nawet podczas Zgromadzeń były gotowe w każdej chwili wysunąć pazury i zacząć się mordować. Powoli i w nim zaczęła narastać ta niechęć. Nadal jednak starał się pozostać pozytywnym i przyjaznym, przynajmniej na zewnątrz. Postanowił też, że jako pokojowy kot woli zostać medykiem niż wojownikiem. Było to powodowane jeszcze jednym - zawsze chciał spotkać się z Klanem Gwiazdy. Jego plany zostały jednak pokrzyżowane, kiedy przy pierwszym przyjściu do Księżycowego Kamienia spotkał swój koszmar z dzieciństwa...

### Borowikowy Cień

Kocur stał się bardziej ponury, chciał rozszyfrować zagadkę spotkania z kotką z opowieści dla kociaków. Wstrząsnęła nim też śmierć mentora, Miętowej Pieśni. Przez jakiś czas udawał, że nic się nie stało, choć w środku mrok tajemnicy coraz bardziej zasnuwał mu serce. W końcu znowu dotknął Księżycowego Kamienia i mógł porozmawiać z kotką. Przedstawiła mu się jako Ognisty Cień, ale drugi człon imienia był tylko jedną z rzeczy, która ich łączyła. Borowikowy Cień długo z nią rozmawiał i zrozumiał, że podświadomie zawsze był przeciwko innym Klanom, tak samo jak ona. Wtedy stał się zamknięty w sobie, po powrocie do obozu niemal nie wychodził ze swojego legowiska, odmawiał chodzenia na Zgromadzenia. Wszystko to osiągnęło apogeum, kiedy niemal zamordował Puszystą Łapę, który wymknął się ze Zgromadzenia wszedł do jego "pracowni". Potem, po przywołaniu Ognistego Cienia, która wygnała jego Klan, udawał skruchę, ale tak naprawdę pozostał jej lojalny i nie wahał się oszukać dawnych pobratymców. Nie można jednak zaprzeczył, że wstrząsnęła go i zasmuciła śmierć Wężowej Pręgi z jej właśnie łap.

## Historia

### Koszmary Borowikowego Cienia *(nazwa robocza)*

Historia zaczyna się podczas mianowania Wężowej Łapy na wojownika. Borowikowa Łapa, który tak jak Lisia Łapa jest uczniem dopiero od połowy księżyca, cieszy się szczęściem przyjaciela i jest jednym z pierwszych kotów, które mu gratulują. Później, mimo, że jest to zakazane przez Kodeks, razem z przyjaciółką próbują dotrzymać młodemu wojownikowi towarzystwa podczas czuwania, ale ten ich przepędza. Wtedy dwójka uczniów spędza pół nocy na narzekaniu, że Wężowa Łapa - teraz już Wężowa Pręga - jest zbyt posłuszny Kodeksowi. Rozmowa po jakimś czasie zmienia się w jedynie śmiech i przepychanki. W końcu zmęczeni, zasypiają. We śnie Borowikowej Łapy pojawia się Lisia Łapa i kocurek zaczyna się zastanawiać, czy czegoś do niej nie czuje.

Następnie widzimy Borowikową Łapę na Zgromadzeniu, kiedy dziwi go niechęć kotów z innych Klanów do siebie nawzajem. Uczeń podchodzi wtedy do grupki medyków, którzy po prostu spokojnie rozmawiają, i słyszy, że to normalne. Miętowa Pieśń przyznaje wtedy, że i mu się to nie podoba i ma nadzieję, że Klan Gwiazdy znajdzie na to jakiś sposób. Po Zgromadzeniu Borowikowa Łapa, zaskakując trochę samego siebie, pyta medyka, czy może zostać jego uczniem. Ceremonia zmiany jego pozycji następuje rankiem następnego dnia.

Połowa księżyca nadciąga szybko, a Borowikowa Łapa jest coraz bardziej podekscytowany. Kiedy wyruszają z obozu do Księżycowego Kamienia, pyszczek mu się nie zamyka, póki nie dołączają do nich medycy innych Klanów - Sowie Ucho i Kwietny Nos - oraz ich uczniowie, Zwinna Łapa i Mrucząca Łapa. Borowikowa Łapa, chcąc się dobrze zaprezentować, milczy niemal całą drogę, czym wywołuje rozbawienie starszej części wyprawy. Kiedy w końcu docierają do Księżycowego Kamienia, zniecierpliwiony kocurek mimo wszystko ostatni przykłada nos do lśniącego głazu, wciąż starając się trzymać fason. Jego wizja zaczyna się widokiem pożaru, przez który błąka się on sam, przerażony i maleńki w stosunku do katastrofy. W końcu dochodzi do czegoś, co wygląda jak szczątki obozu Klanu Drzew. Wtedy dostrzega też podpalaczkę. Kotka, która wygląda, jakby jej futro było płomieniem, zwraca w jego stronę spojrzenie. Borowikowej Łapie przypominają się historie z dzieciństwa, które opowiadała mu matka, o dawnej przywódczyni Klanu Ognia, pani zniszczenia i spustoszenia. Wizja się kończy, a po przebudzeniu Borowikowa Łapa nie chce o niej nikomu opowiadać.

Lisia Łapa w końcu doczekuje się mianowania na wojownika. Borowikowa Łapa stara się wykrzesać z siebie entuzjazm, bo bardzo raduje go sukces przyjaciółki, ale nadal przerażają go własne problemy. Lisi Wiatr - tak brzmi jej nowe imię - jest tym bardzo zmartwiona i stara się go pocieszyć. Borowikowa Łapa jednak z uśmiechem mówi, że to jej święto i aby się nie przejmowała. Po tym wychodzi z obozu razem z Miętową Pieśnią, aby zebrać zioła. Jest to jednak Pora Nagich Liści i kiedy stary kocur nagle zasłabł, zimno i śnieg prędko wyrywają z niego życie, a Borowikowa Łapa nie może temu zaradzić. Z przerażeniem patrzy, jak jego pierś powoli się zatrzymuje. Dopiero wtedy jest w stanie otrząsnąć się i pobiec po Lisi Wiatr, która czuwa w obozie. Tego samego wieczoru Sosnowa Gwiazda ogłasza śmierć medyka i mianuje Borowikową Łapę na jego następcę. Nazywa go Borowikowy Cień, podkreślając tym to, że stał się ostatnio ponury. To imię denerwuje kocurka, ale nie może się przeciwstawić przywódczyni.

Borowikowy Cień znowu podróżuje do Księżycowego Kamienia. Podczas wędrówki znowu niemal się nie odzywa, nie przyjmuje nawet kondolencji z powodu straty mentora, i zachowuje się wyniośle i ponuro. Podczas wizji znowu widzi kotkę pośród płomieni, ale teraz już się jej nie boi - śmierć Miętowej Pieśni sprawiła, że stał się bardziej obojętny. Nie chodzi nawet o jego relację z mentorem, która nie była jakaś specjalna, a o bezradność w obliczu zagrożenia. Kotka wyczuwa targające nim emocje i wykorzystuje je. Już jej imię, Ognisty Cień, pozwala jej zbliżyć się do kocura. Wtedy pani zniszczenia zauważa, że im ktoś twardszy na zewnątrz, tym łatwiej dotrzeć do jego wnętrza. Zaczyna mu opowiadać o tym, że Klan Ognia trwał tak niedługo, a tak wiele zdziałał, i że należy go przywrócić.

Borowikowy Cień w skupieniu słucha historii wojowniczki Klanu Mordu, która upokorzona i przerażona trafiła do Klanu Drzew. Wychowana przez dziadka Sosnowej Gwiazdy, Prężną Gwiazdę, postanowiła poprowadzić Klan, który uważała za swoją najbliższą rodzinę, do chwały. Miała wielu przyjaciół. Te koty nie bały się jej poprzeć, i pod osłoną nocy wyruszyły do obozu Klanu Mordu. Grupka podpaliła siedzibę okrutnych kotów. W euforii zwycięstwa wojownicy Klanu Drzew powrócili do swojego obozu, a Bagienny Liść - bo tak wtedy nazywała się Ognisty Cień - obudziła Prężną Gwiazdę, aby poinformować go o zwycięstwie. Ten jednak niemalże zaatakował kotkę za jej nieodpowiedzialność, po czym ze swoimi wojownikami popędził pomóc Klanowi Mordu. Wtedy Bagienny Liść zmieniła imię, dochodząc do wniosku, że koty takie jak Prężna Gwiazda nie zasługują na miejsce w czymś tak potężnym jak... Klan Ognia. Przez jakiś czas żyła jeszcze w Klanie, niczym przeklęta, planując zemstę. Zemstę i dojście do chwały. W końcu cały plan został ukształtowany. Kotka zebrała swoich zwolenników i wyruszyła do obozu Klanu Zbóż, który także zamierzali zniszczyć i przejąć jego koty jako jeńców. Jednak całe pola zajęły się ogniem, a wojownicy Klanu Zbóż, ostrzeżeni przez wysłanników Prężnej Gwiazdy, zdążyli uciec. Cała grupa Ognistego Cienia spłonęła.

Borowikowy Cień zauważa, że Ognisty Cień nie miała złych intencji - dążyła do chwały, która inteligentnym kotom po prostu się należy. Dostrzega potencjał w jej planach, choć wniósłby do nich kilka poprawek. Wtedy dwójka zawiera sojusz, a kocur budzi się. Dostrzega, że dookoła nikogo nie ma. Dogania resztę medyków niemal na granicy terytorium Klanu Skał i dowiaduje się, że już mieli posłać Zwinną Łapę do obozu Klanu Drzew, ponieważ kocur bardzo długo się nie budził. Medyk uspokaja ich, że wszystko jest w porządku. W drodze inni widzą w nim radykalną zmianę - rozmawia z nimi, jednak wciąż podkreśla swoją nad nimi wyższość. W końcu wdaje się w kłótnię z Sowim Uchem i koty rozstają się w niezgodzie.

Borowikowy Cień niemal całkiem zamyka się w sobie po powrocie do obozu. Lisi Wiatr próbuje go chociażby wyciągnąć z legowiska, ale ucieka stamtąd, przerażona, kiedy widzi go pracującego przy płomieniach. Po jakimś czasie jej matka zaczyna chorować. Wężowa Pręga i Lisi Wiatr błagają, aby Borowikowy Cień coś z tym zrobił, ale kocur tylko przepędza ich ze swojego legowiska. Kiedy Pierzaste Serce umiera, Lisi Wiatr obwinia o to dawnego przyjaciela, ale nie potrafi długo się na niego wściekać - widzi, że coś jest z nim nie tak. Medyk odmawia pójścia na kolejne Zgromadzenie. Sosnowa Gwiazda nakazuje Wężowej Prędze zostać z nim i porozmawiać. Odbywa się wtedy rozmowa między Borowikowym Cieniem i Wężową Pręgą. Brązowy kocur załamuje się, mówiąc przyjacielowi, że to wszystko przez to, że jest zbyt słaby i tak łatwo nim manipulować. Wężowa Pręga spędza z nim całą noc, uspokajając go. Ma nadzieję, że teraz wszystko wróci do normy, ale po kolejnym spotkaniu z Ognistym Cieniem młody medyk powraca nawet zimniejszy, niż wcześniej. Podczas któregoś ze Zgromadzeń młody uczeń Klanu Zbóż, Puszysta Łapa, wymyka się i wchodzi do legowiska Borowikowego Cienia, usłyszawszy wcześniej o jego pracy. Kocurek dostrzega sylwetkę Ognistego Cienia w płomieniach. Kiedy medyk zauważa go, rzuca się na niego, dotkliwie go raniąc. Wężowa Pręga wpada do legowiska medyka w chwili, kiedy ten ma zadać śmiertelny cios. Powstrzymuje go i każe Puszystej Łapie uciekać. Później Wężowa Pręga, przerażony, mówi przyjacielowi, że nie jest sobą. Borowikowy Cień odpowiada, że taki właśnie powinien być dobry kot.

## Ciekawostki

* Miał dwójkę przyjaciół - pieszczochów, Cracka i Silent
* Później zwerbował ich syna, Wilsona, do nowego Klanu Ognia
* Tak jak Ognisty Cień nienawidził innych Klanów, ale nie miał problemu do pieszczochów
* Z Ognistym Cieniem nawiązał prawdziwą przyjaźń, chociaż tamta na początku chciała go tylko wykorzystać, aby zyskać szansę na powrót do życia
* Jego historia nie jest jeszcze dokończona
* Możliwe, że Ognisty Cień czuje coś do niego