Never Ending Story?

## Kawiarnia w Toronto

*Akcja scenariusza rozpoczyna się w kawiarni. Był to z pozoru zwyczajny dzień, okraszony zwykłą kafejką, gdzie część randomowych nastolatków tradycyjnie korzystała z usług internetowych, ale także tutaj znajdowały się spotkania najlepszych przyjaciółek, chcących poplotkować o ostatnich wydarzeniach z życia. Niektórzy jednak uznają, że to dobre miejsce na spotkania wyjściowe, gdzie trzeba omówić sprawy biznesowe. I nic bardziej mylnego, pewna producentka Totalnej Porażki zdecydowała, że spotka się z ostatnimi członkami ekipy Totalnej Porażki. W kawiarni znajdowali się Blaineley, Don, Warwick, i główna dowodząca show. Warwick popijał sobie herbatę, Blaineley natomiast rozmawiała z Szefem w kamerce.*

**Warwick**: Co cię skłoniło, aby robić spotkanie w takim miejscu?

**Annie**: Mój chłopak przyjdzie.

*Od razu chrząknęła, dając Warwickowi do zrozumienia, jak bardzo za nim nie przepada (i ze wzajemnością).*

**Warwick**: *\*ignoruje Annie i kontynuuje swoją wypowiedź\** Anyway, jeśli nie dajesz odpowiedzi albo jest ona aż tak wymijająca, to bardzo mi przykro, skarbie, ale nie będziemy jej kontynuować.

*Kieruje się do wyjścia, jednak od razu zostaje zawrócony przez dziewczynę. Niechętnie usiadł na miejscu z powrotem.*

**Annie**: *\*usiłuje się podrapać po lewym rogu oczodołu, pociera je cały czas ręką\** Jak już wiecie, minął niespełna tydzień od czasu zakończenia Przygody w Dzikiej Kambodży. Jak tam wasze wrażenia z tym sezonem jako potrójni prowadzący, ale bez Chrisa?

*Annie dalej kontynuowała rozmowę. Odsunęła filiżanki od herbat, kaw czy innych napojów. Teczka poszła w ruch. Na niej zapisywała różne, potrzebne rzeczy. Chodziło głównie o końcowe podsumowanie całego sezonu oraz rozliczenie się z prowadzącymi za kulisami.*

**Blaineley**: No wiesz… *\*siorpie herbatę i zostaje zmierzona wzrokiem przez dziewczynę\** ...Bawiłam się fajnie, ale w pewnym momencie straciłam rachubę do tego stopnia, że te pół roku spędzone w południowej części Azji prędko minęły. Wprawdzie nie wiem, jakie tam masz plany na następny sezon, ale… \*spoważniała\* ...powiem wprost. Chciałabym urlop od tego wszystkiego.

*Annie strzeliła facepalma. Widać było po niej, że słowa Blaineley ją mocno irytują.*

**Annie**: Od czego ty chcesz wziąć urlop? Jak chcesz się zająć swoim związkiem z Hatchetem, to trzeba było tak od razu. Don. Dobra. \*macha ręką w kierunku Blaineley, chcąc odebrać jej możliwość wypowiedzi\* Powiedz mi, co cię najbardziej się spodobało w sezonie? Lepiej niż w Wariackim Wyścigu czy w Wycieczce po Świecie?

**Don**: Strona prowadzącego ma mnóstwo zalet. Mogłem sobie odpoczywać i zerkać, jak uczestnicy radzą sobie z nie do końca normalnymi wyzwaniami. Po prostu żyć, nie umierać. Taka robota, gdzie prowadzący nie odgrywają szczególnej roli.

*Annie nieco uśmiechnęła się do niego, co znaczy, że jego wypowiedź była taktowna i taką właśnie zapisała w cytacie prowadzących. Blaineley już nie miała tyle szczęścia, a Warwick… cóż… kolejny dowcip ze strony producentki. “Nie przyszedł na spotkanie”. Zauważywszy to chłopak od razu przeszedł do konkretów.*

**Warwick**: Mnie nawet nie zapytałaś o zdanie, kochana. Lepiej tak nie pisz, bo źle się to dla ciebie skończy.

**Annie**: *\*zaśmiała się pod nosem\** To, że cię nie proszę o zdanie, nie znaczy, że jest ono “ważne” dla nas wszystkich. Mów, co tobie się podobało?

**Warwick**: Możliwość przeprowadzenia małych wywiadów z wyeliminowanymi uczestnikami, bo taka była moja praca. Najlepiej patrzyło się na reakcje takich gości, którzy tobie zajdą za skórę i to właśnie na niej przekonają się, jak to jest być przegrywem w reality show.

*Po wypowiedzi nie mogło zabraknąć dyskretnego komentarza w kierunku wyglądu chłopaka.*

**Annie**: Zwłaszcza, kiedy takiego przegrywa widzę przed sobą.

**Warwick**: *\*mrugnął do niej złośliwie okiem\** Szkoda, że tego nie mówisz, kiedy podstawiasz sobie lustro.

*Annie jeszcze raz chrząknęła.*

**Annie**: Czyli tobie podoba się wizja rozmawiania z przegranymi. Słabe, ale nieważne. Czy chcecie coś od siebie dodać jako prowadzący? Macie oczekiwania odnośnie następnego sezonu? Szukacie sensacji czy wrażeń? Bo tak uczestnicy nie są do końca chętni, aby ze mną rozmawiać.

*Blaineley szybko podniosła rękę do góry.*

**Blaineley**: Chodzi o to nowe talk show, które ma być prowadzone przez zgraję dzieciaków z Totalnej Porażki? Jakoś wizja rozmawiania z cudowną prowadzącą im nie pasuje, wolą sami mieć prawo do własnego zdania.

**Annie**: Zaraz, o czym ty mówisz? Jakie reality show prowadzone przez nich?

*Warwick rzuca gazetą w dziewczynę. Ta tylko ją czyta i odruchowo wkłada ją do herbaty Warwicka.*

**Warwick**: Chyba czyjaś papierkowa robota i druk zostały wrzucone do mojej herbaty…

**Annie**: I bardzo dobrze. Nie ma nawet takiej opcji, że ten program wejdzie na żywo! Przecież oni będą tam wszystkich oczerniać! Zwłaszcza mnie!

**Blaineley**: *\*uśmiechnięta tak, aby wpienić dziewczynę\** A czy w podsumowaniach już się nie zbłaźniłaś wystarczająco

*Annie powoli traciła nerwy. Nie chcąc dłużej rozmawiać z ekipą, od razu i krótko zakończyła sprawę.*

**Annie**: Wspominałaś coś o urlopie z Szefem? To teraz możesz stąd iść i się cieszyć. Najlepiej to bym ci życzyła jeszcze szczęścia oraz sypnęła ryżem, ale tak mnie irytujesz, że pozostaje mi nic innego jak… \*wskazuje jej drzwi\*

*Blaineley, niezadowolona wypowiedzią, od razu wyszła z kawiarni.*

**Don**: Blaineley, zaczekaj!

*Podchodzi z kawą do dziewczyny.*

**Don**: Zapomniałaś.

**Blaineley**: *\*mrugnąła do niego\** Dzięki.

*Bierze od niego filiżankę kawy, następnie podchodzi do Annie i ją oblewa. Warwick, który jest w stanie przewidzieć parę kwestii/ruchów/dygów producentki, od razu dołącza do innej ekipy. Mowa o jego znajomych. Dosiada się z herbatą i w trójkę śmieją się oraz rozmawiają w najlepsze. Annie tylko wyszła z kawiarni cała mokra i lepka. Dostało jej się od miejskiego podrywacza.*

**Miejski podrywacz**: Widzę, że ci mokro na mój widok, co nie?

*Annie tylko złapała chłoptasia za gardło i rzuciła na ulicę.*

**Annie**: Jak ja nienawidzę tej lampucery. Znowu mi rozwaliła ubrania. Tego się nie będzie dało nawet wyprać.

*Wstydzącym krokiem znika w blasku kamer. Te z kolei oddalają się od kawiarni.*

## Autobus

*Na przystanku siedziały sobie dwie znane osoby z Totalnej Porażki. Mimo że nie zerknęły na siebie, czekając na pojazd, od razu na wejście ich ręce zbliżyły się, próbując skasować bilet.*

**Jocelyn**: Heath? To naprawdę ty? *\*zaczęła się trochę jąkać\** Nie spodziewałam się tutaj ciebie!

*Heath przeszedł małe zmiany w swoim wyglądzie. Fakt faktem, można było go nie odróżnić. Miał na sobie ciemne okulary oraz pozbył się zarostu. Był także ubrany w garnitur. Jocelyn z kolei miała na sobie błękitną koszulę bez rękawów i krótkie spodenki, takie jak Heather, ale w granatowym kolorze.*

**Jocelyn**: Zgaduję, że do radio się kierujesz, prawda?

**Heath**: Tia. Ludzie bez przerwy komentują ten program, a z kolei w pracy się zastanawiają czy nie jesteśmy przypadkiem… parą.

*Jocelyn wybuchnęła śmiechem. Ludzie, którzy również korzystali z tego środka transportu, dziwnie na nią spojrzeli.*

**Jocelyn**: Hm, jestem dość dziwna w tej kwestii. Rzadko kiedy korzystam z autobusu. Dzisiaj jednak wyjątkowy dzień przede mną. Nie uwierzysz, kogo tym razem moja wspaniała siostra zamierza pozwać. Rozchorowała się od “koncentratu pomidorowego” i stwierdziła, że skoro był jeszcze świeży termin, nie powinno tak być.

**Heath**: Aha.

*Olewczo zainteresował się tematem siostry dziewczyny.*

**Heath**: Czyli ma problem o zwykły koncentrat?

**Jocelyn**: Narzeka cały czas na bóle brzucha, ale jak już tak przyjrzałam się z bliska, to chciała ugotować kolację, by przypodobać się menedżerowi firmy prawniczej. Ma ona taki talent kulinarny, co ja w znajomości reality show. Wszystko jej trzeba tłumaczyć. Mięso ciągnęło się jak guma, a kapusta po ugotowaniu nadal była twarda jak łupina orzecha…

*Heath zaśmiał się, słysząc o doświadczeniach z Courtney.*

**Jocelyn**: Nie mam ochoty o niej rozmawiać, bo przez to “gorsze” samopoczucie jest wyjątkowo nieznośna. Nie wychodzi jej gotowanie i musi zaakceptować ten fakt.

**Heath**: Ja na szczęście gotuję sam dla siebie.

**Jocelyn**: Nieźle. Potrafisz o siebie zadbać.

*Heath chciał wyciągnąć do niej rękę, ale jego nieśmiałość spowodowała, że tylko podrapał się po głowie.*

**Jocelyn**: Przeczuwam, że jesteś wyjątkowo nieśmiały. *\*zachichotała\**

**Heath**: Wybacz mi, Jocelyn. Głównie to jest względu na moją agorafobię. Ciężko jest przez nią rozmawiać z ludźmi, a jeśli to robię, to zaledwie cudem.

**Jocelyn**: Nic się nie stało, Heath. \*położyła dłoń na jego ramieniu\* Wiem, jak to jest, gdy ludzie odrzucają cię z góry. Sama jestem dokładnym tego przykładem.

**Heath**: *\*lekko zmieszany\** Mówiłem ci już, że nie lubię zatłoczonych miejsc.

*Miał wrażenie, jakby Jocelyn się od niego odsuwała. Wręcz przeciwnie, taka rozmowa poprawiła Jocelyn nastrój.*

**Jocelyn**: To takie przyjemne uczucie, że cię spotkałam. Przynajmniej dajesz mi otuchę przed kolejną rozmową z moją siostrą. Mimo wszystko jej z tym pomogę, bo gdybym tego nie zrobiła, cały czas na siłę wtedy próbują otworzyć drzwi i krzyczą…

*Rozmowa była tak wciągająca, że ani Heath, ani Jocelyn nie skasowali biletów. Nawet nie zauważyli, że autobus już dawno ruszył, a konduktor zdążył zerknąć czy bilety zostały skasowane. Spoglądając na parę, od razu podniósł na nich głos. Jocelyn ledwo trzymała się barierki.*

**Konduktor**: BILECIKI DO KONTROLI!...

*Jocelyn złapała się za ucho, bowiem głos strażnika zwykłej kartki, która bez technologicznych metod w trymiga zostałaby przez niego podarta, był istotny dla pana. Zawstydzona tylko od razu włożyła bilet do kasownika. To samo zrobił Heath.*

**Konduktor**: Życzę miłej podróży.

*Naburmuszony (jak zwykle, niekoniecznie przez nich) wrócił na początek autobusu. Heath i Jocelyn w milczeniu udali się oraz liczyli przystanki. Koniec końców pierwszy wysiadł Heath, a Jocelyn kurczowo trzymała się barierki, żeby nie upaść. Jednak droga była tak kręta, że po zakręcie niestety upadła.*

**Jocelyn**: *\*zdezorientowana\** Metafora programu. On też nie trwał wiecznie.

*Jej uśmiech szybko zniknął z twarzy i powróciła do trzymania barierki, z nieco negatywnym nastawieniem. Kamera trochę ucina kadr. Jocelyn wysiada z autobusu i już widzi, jak sporo osób przemieszcza się w tą i z powrotem. Priorytet osób, które chciały opuścić pojazd bywał nieskuteczny, ale jednak dzięki bardzo długim opóźnieniem spowodowanym niecierpliwością wszystkich podróżujących i wpychaniem się na siłę, Jocelyn zdołała wyjść i wejść do środka biura skarg. Kamera nie wspierała jej w tym działaniu, a kadr przeniósł się na miejsce niedaleko nudnego siedziska zażaleń.*

## Apartament przy Hope Street

### Wynajęte mieszkanie Alejandro

*Właśnie w takim miejscu mieszkał jeden zawodnik Totalnej Porażki. Mimo że to był bardziej luksusowy dom, którego kwota opiewała na więcej niż kamienicę z dzieciarnią, były także pokoje “specjalnej troski”, czyli małe dwa pokoiki w jednym mieszkaniu. Wynajmowanym rzecz jasna, bo każdy komornik lub właściciel konkretnej ulicy musi mieć swoje marionetki. I tam właśnie zamieszkiwał Alejandro z innym współlokatorem. Nie muszę także przypominać, że lokatorzy nie darzą się najlepszą sympatią?*

**Współlokator Alejandro**: *\*oburzony\** Alejandro, ziomek, miałeś mi pilnować czy nie wjadą czołgiem do bazy! Przez ciebie straciłem większość majątku, który zbierałem na działko protonowe!

*Alejandro tylko zaśmiał się pod nosem. Dbał tylko o czubek własnego nosa, czyli nic zwykłego.*

**Alejandro**: Amigo, jaki jest twój problem? To ty powinieneś pilnować swoją gierkę, tak jak ja to robiłem w programie.

*Współlokator rozpaczliwie zerkał na stan konta w grze. Przez chwilową i zasłużoną przerwę stracił spory majątek, który gromadził w grze. Widać było po nim, że taka rzecz nie zdarza się dość często. Niezależnie od tego, co spowodowało taki smutek w jego oczach, rozśmieszyło Latynoskiego manipulatora.*

**Alejandro**: Rozpaczasz z powodu utraty? Życie nie jest proste. Spodziewaj się, że w grze będziesz miał więcej takich nalotów i w jednej chwili… *\*naciska przycisk na swoim telefonie\** ...można stracić wszystko. *\*mrugnął do niego złośliwie okiem\**

*Nieznany kolega z imienia zorientował się, że to Alejandro był sprawcą grabieży jego łupu. Od razu postanowił działać i patrzeć na to, jak Alejandro nadal wyśmiewa go za porażkę. Nie minęła chwila, a prąd padł w całym mieszkaniu. Zauważył to prędko chłopak, który wściekły żądał wyjaśnień.*

**Alejandro**: Co się stało tym razem? W mieszkaniu obok przeprowadzają kolejny niebezpieczny eksperyment?

*Podniósł brew do góry, co wskazywało na jego zirytowanie ciągłymi wymówkami chłopaka.*

**Alejandro**: A może pewna nastolatka znowu zaczęła nagrywać na ThickShocka, a jej rodzice musieli prędko jej tego zakazać?

*Tak samo nawet bezimienny koleżka nie miał ochoty użerać się ze współlokatorem. Od razu włączył po cichu prąd. Alejandro wściekł się, kiedy to jego zamek obrabowano.*

**Alejandro**: Dobra. Przez tę awarię sam nie mam z pół miliona funtów.

*Współlokator uśmiechnął się pod nosem.*

**Alejandro**: To twoja sprawka, prawda?

*Współlokator nadal miał banana na twarzy. Alejandro prędko odłożył swój telefon na łóżko, podszedł znerwicowany do chłopaka i sprzedał mu solidnego plaskacza w facjatę. Za to jego “kolega” postanowił odegrać się za strzał w twarz i wyrzucił telefon Latynosa przez okno.*

**Współlokator Alejandro**: ZOSTAW MNIE W SPOKOJU.

*Wściekły Alejandro prędko wybiegł, aby odzyskać swój telefon.*

**Alejandro**: *\*spoglądając na górę i marszcząc brwi\** On mi kiedyś za to zapłaci… A zwłaszcza za telefon, jak go rozwalił.

### Przed apartamentem

*Alejandro opuścił na chwilę apartament. Tuż przy sięgnięciu swojego telefonu, kiedy już miał się po niego schylić, dostrzegł szydzące go dwie znajome twarze. Byli to Duncan i Heather. Punk palił papierosa i trzymał w objęciach Heather, która zadowolona spogląda na swojego ex-chłopaka.*

**Heather**: No proszę. Wygląda na to, że najgorszy możliwy scenariusz spotkał pana doskonałego.

**Alejandro**: Heather… Promiennie wyglądasz, próbując być jednocześnie zabójcza.

*Gdzieś w tle leciała sobie namiętna muzyczka, jednak prędko została przerwana przez Duncana, a mianowicie jego komentarz.*

**Duncan**: Daruj te swoje wstawki, frajerze. Heather to moja królowa i żądam od ciebie więcej szacunku w stosunku do mniej. Taki prostak jak ty…

*Alejandro schował prędko telefon do kieszeni i wdał się w dyskusje z byłym uczestnikiem.*

**Heather**: \*koło Duncana, szeptała mu coś na ucho\* Nie daj mu się sprowokować. On próbuje tylko cię zmusić do awantury.

**Duncan**: \*szepcze Heather na ucho\* Spokojnie, kotku. Gwarantuję, że mu spuszczę solidny łomot, a jednocześnie możemy uhonorować tym znajomego współlokatora.

*Alejandro podszedł bliżej Duncana i go popchnął na krawężnik, jednocześnie zbliżając się do Heather.*

**Alejandro**: Tyle razem przeszliśmy. Począwszy od Trasy, gdzie ze sobą rywalizowaliśmy…

*Złapał dziewczynę za obie ręce. Ta poczuła się nieco niezręcznie, ale nie przerywała mu. Chciała w ten sposób sprawić, aby przeszedł do odpowiedniego momentu.*

**Alejandro**: Pomyśleć, że nasze gorące jak żar uczucia prawie zniszczyły przykrywki najlepszych antagonistów na świecie. Duncan przy nas to mięczak.

*Heather zaśmiała się pod nosem. Alejandro kontynuował dalej, nęcąc bardziej dziewczynę.*

**Alejandro**: Czemu nie chcesz wybaczyć paru błędów z życia? Sama także miałaś dziury w swojej strategii.

**Heather**: *\*prędko odepchnęła jego rękę z obrzydzenia\** Fuj! Weź mnie nie dotykaj tak, świrze!

*Duncan zmarszczył brwi.*

**Heather**: Ty nadal żyjesz tą Totalną Porażką? Ja już dawno po przegranej w Charismatic Survival nie jestem do końca zainteresowana tym programem, a ty dalej brniesz w życie przeszłością? Zapomnij, Al! To się nie uda!

*Na dźwięk słowa Al, coś pękło.*

**Alejandro**: Masz całkowitą rację, Heather. I dlatego, żeby uczcić nasz związek, udowodniłaś, że jesteś tylko wredną szmatą, która rozstawiałaby wszystkich po ką-...

*Tutaj jego zdanie zostało przerwane. Oczywiście przez Duncana, który zasunął mu solidnego kopa w krocze i nabił limo.*

**Duncan**: Chyba się nie zrozumieliśmy, koleś. \*szarpnął go za koszulę\* Heather to nie jest pierwsza lepsza dziewczyna z agencji towarzyskiej, której wystarczą trzy czułe słówka i już robisz z nią, co zechcesz. \*zaczął nim trząść, a potem szarpanina\* Jak usiłowałeś to robić z Tylerem, hę?

*Obronił jeden z ciosów Alejandro i wywalił mu z pięści tak, że Latynosowi wypadł jeden ząb. Heather była pod wrażeniem ciosu Duncana.*

**Duncan**: Spokojnie. \*otrzepał się\* Nie z takimi frajerami się walczyło. Może jeszcze jakieś słówko, Ale-bęcwale?

### Wynajęte mieszkanie Alejandro

*Alejandro padł na ziemię po serii ciosów chłopaka. Nieco wycięta scena. Alejandro wraca z limem, sporymi siniakami i nieco potarganą, fałdowaną koszulą. Jego rówieśnik z kolei cały czas przykładał lód do spuchniętego policzka.*

**Współlokator Alejandro**: Niech zgadnę, walczyłeś ze stadem wściekłych kojotów? Dobrze ci w tak w sumie…

*Alejandro, gdyby mógł, pokazałby furię swojej złości, ale zamiast tego naburmuszony położył się w spokoju.*

**Alejandro**: Gdybyś mógł, to się zamknij. Próbuję spać.

**Współlokator Alejandro**: Aha. Jest dopiero środek dnia. Czyżbyś zaszalał?

*Alejandro uderzył w pięścią w stół, niszcząc przypadkowo wazon. Od razu skierował swoją twarz w kierunku poduszki. Współlokator tylko nadal przykładał lód do twarzy. Kiedy minęło pół godziny, chłopak opuścił mieszkanie. Szedł przez długą, czarną kamienicę i zapukał do jakichś drzwi. W środku znajdowało się parę osób, których moglibyśmy na pierwszy rzut oka się nie spodziewać. Zwłaszcza… co tu robiła Sierra z Codym?*

### Tajne zebranie w piwnicy

**Sierra**: Rozpoczynamy tajemne…!

**Cody**: Tajne, Sierra!

*Sierra szybko zamknęła usta w taki sposób, aby każdy automatycznie zapomnieć o pomyłce, którą popełniła przed chwilą.*

**Sierra**: Tajemnicze spotkanie nr 440. Dzisiejszym tematem jest…

*Szybko odsłoniła plandekę, na którym było widoczne przekreślone zdjęcie Alejandro. Ubrana całkowicie na czarno (przewiewny, gliniany kapelusz; biało-czarną koszulę z kapturem; zwykłe sztruksy i oficerki) była uznawana za ważną osobistość w tym apartamencie.*

**Sierra**: ...Alejandro! Tego szkodnika naprawdę trzeba w końcu wytępić!

*Chrząknęła i przeszła do decyzji. Cody od razu usiadł wygodnie na jej miejscu w fotelu (wcześniej był zmuszony do siedzenia na kolanach Sierry). Sierra wstała i zaczęła żywo gestykulować podczas przemówienia.*

**Sierra**: Moja nienawiść do tego facia jest tak silna, oczywiście nie tak silna jak moja miłość do Cody’ego…

*Cody poczuł się zawstydzony. Sierra chrząkała i mówiła dalej.*

**Sierra**: Jak wiecie, wprowadził się tu trzy dni temu, nieco po zakończeniu Przygody w Dzikiej Kambodży. Wiem, Lara, że tam wzdychasz na jego widok… *\*słyszy kolejne wzdychania\**

**Lara**: ♫ I know that we are young

And I know that you may love me

But I just can't be with you like this anymore

Alejandro ♫

*Lara miała podobną obsesję do Alejandro, co Sierra do Cody’ego; różnica była jednak dość wyraźna. Lara była podobna z wyglądu do Cody’ego, typowy geek, a Alejandro - mięśnie, Latynos, seksapil - czego chcieć więcej?*

**Sierra**: Dobra. Ale ja nie śpiewam o serenad o Codym. Musisz zdać sobie sprawę, że twój obiekt westchnień to wcielone zło. Tak jak ja się oparłam jego urokowi.

**Lara**: Wiesz… Ale ty się oparłaś jego urokowi, bo Cody.

*Sierra przyznała Larze rację i usiadła przez przypadek na Codym.*

**Sierra**: Prawda.

*Waliła patykiem w podobiznę Alejandro.*

**Sierra**: Jednak ten szkodnik zrobił coś naprawdę złego… Nie tylko mnie, ale teraz… Pewna osoba musi z nim zamieszkać. \*wskazuje ręką na współlokatora wyżej wspomnianego szkodnika\* Przedstaw się zgromadzonym.

*Domownik podszedł do mównicy. Nagle, nie wiadomo z jakiego powodu, obok niego Sierra postawiła barierki, a sama usiadła przy kolejnej mównicy w peruce sędziego.*

**Sierra**: Proszę bardzo podejść do barierki. Nazywasz się Joshua Santiago, masz 18 lat. Tak? \*Joshua kiwa głową na tak, Cody jest nieco zdziwiony\* A czym się zajmujesz?

**Joshua**: Od roku pracuję w restauracji na przeciwko tego apartamentu i obsługuję klientów.

**Sierra**: Z oskarżonym jesteś spokrewniony? Spowinowacony?

**Joshua**: Nie do końca. Oprócz tego, że wynajmujemy razem jedno mieszkanie, nie łączą nas żadne więzy krwi.

**Sierra**: Pouczam cię o obowiązku mówienia prawdy. Składanie fałszywych zeznań jest karalne. Co wiesz w sprawie Alejandro?

*Joshua wbrew pozorom był mało doświadczony na temat świata, nieco naiwny i przede wszystkim nieśmiały. Miał jednak odwagę, aby wystąpić przed sędzią Sierrą Annick Obonsawinową. Od razu chrząknął i zaczął mówić, jak wygląda życie chłopaka z Alejandro pod jednym dachem.*

**Joshua**: Nie jestem zaznajomiony z Totalną Porażką do końca. Swego czasu reality show było i jest puszczane w restauracji. Odniosło wielki sukces, odkąd VH1 i Nestea’s Iced Company połączyli swoje siły jako jeden dystrybutor. Nie tylko I Love Money i inne “showy” zyskiwały olbrzymią sławę, Totalna Porażka też odniosła spory sukces.

*Sierra wprawdzie nie była interesowania oglądalnością Totalnej Porażki, ale ta wieść sprawiła, że uśmiechnęła się do chłopaka.*

**Joshua**: Ale jeśli chodzi o tego Latynoskiego kolesia, życie z nim to koszmar. Codziennie wiesza publicznie brudną bieliznę na balkonie i kiedykolwiek nie idę spać wcześniej, ten znika i przez pół nocy słyszę dziwny hałas, przeważnie jęki dochodzące zza ścian innych pokoi.

**Sierra**: To nieźle się bawi nasz typ. Czy wiesz coś może jeszcze na jego temat?

*Cody prędko chrząknął, zwracając uwagę Sierrze na jedną istotną rzecz.*

**Cody**: *\*po cichu, do Sierry\** Przecież nie jesteśmy w sądzie. Nie traktuj go jak oskarżonego!

*Sierra nie potrafiła mówić po cichu. Przyjmowała zasadę, że jak chcesz coś ogłosić, oznajmiaj to głośno i wyraźnie, aby każdy cię usłyszał.*

**Sierra**: Dobrze, Cody! Spokojnie! Wszyscy wiedzą, że to nie jest sąd.

**Joshua**: Dokładnie.

*Dziwnie się zaśmiał, po czym kontynuował rozmowę o Alejandro.*

**Joshua**: Przede wszystkim cały czas jest bezczelny i nie ma szacunku w stosunku do mnie. Twierdzi, że skoro wygrał bez problemu trzeci sezon, to może zrobić wszystko i mnie wyzywać bez problemu. Najgorsze jest to, że nie mamy wystarczającego dowodu do jego eksmisji.

**Sierra**: Co dokładnie można napisać w petycji?

*Z kieszeni Cody’ego wyjęła mały świstek i długopis.*

**Sierra**: Każdy wie, że Alejandro to taki szkodnik, którego jeśli nie wytępisz na początku, zalęgnie się na dobre.

**Lara**: \*po cichu\* Tak jak Sierra i jej obsesja na punkcie Cody’ego…

*Wracając do tematu nieziemskiego chłopaka.*

**Joshua**: Dziewczyny mają do niego sporą słabość. Jak twoja mama będzie mogła je przekonać, żeby były przeciwko niemu?

**Sierra**: Mam już nawet pomysł. Potrzebna mi tylko przynęta.

*Od razu zerknęła na Cody’ego i stuknęła młotkiem, wydając werdykt.*

**Sierra**: Zamykam przewód sądowy. Wyniki zostaną ogłoszone po naradzie.

*Gdzieś w tyle gra znana już wszystkim piosenka. Cody był nią zażenowany.*

**Lara**: *\*po cichu\** Muszę zagrać villain card i pomóc Alejandro! Albo może zrobić jakąś petycję, aby przeniósł się do mnie?

*Skakała po cichu ze szczęścia i opuściła “salę rozpraw”. Sierra wróciła znowu z młotkiem Hello Kitty i zamknęła rozprawę.*

**Sierra**: Sprawa została umorzona do czasu, aż nie wyrzucimy Alejandro z domu.

*Siedem osób, które przyszło posłuchać wyroku, mogło na spokojnie opuścić to nieciekawe miejsce. Głosy nie były zbyt przychylne do tego spotkania, a gdzieś na ławie przysięgłych jedna osoba zajadała się nuggetsami. Sierra została z Codym i wykorzystywała sytuację.*

**Sierra**: *\*romantycznym tonem\** No i zostaliśmy sami, Cody.

*Sierra nawet nie zwracała uwagi na to, że ktoś zajadał się kubełkiem kurczaka. Zamiast tego przeszła do flirtowania ze swoim chłopakiem.*

**Cody**: Sierra. Nie sądzisz, że dzisiaj *\*głupi śmiech\** za dużo wrażeń jak na jeden dzień?

*Sierra również zachichotała, próbując przekonać chłopaka do swoich racji.*

**Sierra**: Cody, coś czuję, że nasze relacje nie układają się ostatnio najlepiej. Masz może jakiś sposób na to, żeby naprawić nasze “napięte” stosunki?

*Sierra usiadła na kolanach Cody’ego, żeby poczuć bardziej romantyczną atmosferę. Biorąc pod uwagę budowy ciała Cody’ego - trzeba mu współczuć. Wyglądało to, jakby Sierra miała go za chwilę przygnieść.*

**Cody**: Sierra. Przede wszystkim, proszę - nie naciskaj.

*Sierra głupkowato się zaśmiała i pogładziła Cody’ego po policzkach. Dziwne igraszki nie zostały przez niego odebrane w negatywny sposób. Łaskotki powodowały śmiech. Sierra kontynuowała namiętne rozkosze, gładząc geeka po policzkach.*

**Sierra**: Przechodzimy do konkretów?

**Cody**: *\*dalej się śmieje, chociaż to już bardziej, aby przekonać Sierrę do wstania\**

*Sierra nadal siedziała na kolanach Cody’ego. Sama też wiedziała, jakie granice trzeba ustalić, szczególnie w przypadku igraszek ze swoim chłopakiem. Prędko wstała i dała mu oddychać.*

**Sierra**: Wybacz. Nie chciałam cię ściskać tak mocno.

*Na wzajemnościach i czułościach się nie skończyło. Sierra od razu postanowiła “zawiesić się” na Codym, przytulając go delikatnie.*

**Sierra**: Dobra. Nawet dla mnie to już za dużo. Ważne, że teraz trzeba iść do mamy i załatwić Alejandro.

**Cody**: Nie odczuwasz czasem takiego wrażenia, że to się przeniesie na skalę światową, np. scena z eksmisji będzie w telewizji? xD

*Sierra zaczęła głośno się śmiać.*

**Sierra**: A jakiekolwiek tabloidy będą zainteresowane? Chociaż, w sumie, to jest Alejandro - to jest chodząca gwiazda tabloidów. Pewnie jakieś Polowanie na Gwiazdę z Blaineley w roli głównej.

## Jakieś studio

*Istotnie, Sierra miała rację. Problem polegał na tym, że to jednak nie było żadne Polowanie na Gwiazdę, tylko studio do jakiegoś innego programu. Było przytulnie, wręcz wszelkie kolory różu były obecne na całym studio. Dobijająco dziewczęcy wystrój z przesadnymi dodatkami, takimi jak poduszki w kształcie serca, większość rzeczy pokryta brokatem i lukrem, a jeszcze gdzieś grała anielska muzyczka. Czy chcecie się domyślić, czyim dziełem jest to studio? Na Wyspie były jak papużki nierozłączki. Przejdźmy już do wnętrza.*

**Sadie**: Katie, a co im dać do jedzenia? Trójkątne kanapki czy może różowy makaron z serduszkami?

*Katie tylko westchnęła.*

**Katie**: Nie myśl na razie o jedzeniu, Sadie. Musimy bardziej zastanowić się, jak dobrze przyjąć naszych gości.

**Sadie**: No dobrze. Ale pamiętaj, że jestem głodna. Nie jadłam nic od śniadania.

**Katie**: Sadie!

**Sadie**: Przepraszam cię, Katie! Jak jestem głodna, to absolutnie nie myślę!

*Sadie zaprzątała głowę myślami o jedzeniu.*

**Sadie**: To dobrze. Ja ci pomogę z dekoracjami, ale według mnie nie powinnyśmy przesadzać z różem.

*Za późno. Całe studio już było całkowicie na różowo.*

**Sadie**: Brakowało jeszcze takiego wielkiego plakatu z czarodziejkami… *\*sarkazm\**

*Katie rozmawiała w międzyczasie telefon. Ku zdziwieniu Sadie i jej wielkiej frustracji, rozchodziło się o wielki plakat.*

**Katie**: \*rozmawiając przez telefon\* Tak, jasne. Winx Club? I to jeszcze podświetlane? *\*w oczach miała serduszka\**

*Sadie w tej chwili rozłączyła jej telefon.*

**Sadie**: Mówiłam ci, żeby nie przesadzać z dodatkami!

**Katie**: No dobrze. Oddasz mi chociaż telefon?

*Sadie chowa telefon do kieszeni spodni.*

**Sadie**: Drugą sprawą jest outfit. Miejmy nadzieję, że tutaj akcesoria nie będą stanowiły 90% do naszej atrakcyjności.

**Katie**: Trochę wyliczyłam i chciałam, żebyś zabłysnęła jako pierwsza. *\*zadowolona zaciera ręce\**

*Sadie była zadowolona tym, że Katie się o nią troszczyła.*

**Sadie**: Naprawdę? No to totalnie cudownie!

*Przytuliła swoją NPDKŻ. Potem od razu wzięła się za przymierzanie kostiumu. Katie jednocześnie śmiała się pod nosem, ale było jej przykro.*

**Katie**: *\*ściszonym tonem\** Mam nadzieję, że to nie wpłynie na naszą relację. Wiecie, pokłóciłam się z projektantem, ale przed naszą kłótnią chlapnęłam o parę słów za dużo.

*Wrzask Sadie od razu rozwiał wszelkie wątpliwości dziewczyny. Była oburzona.*

**Sadie**: KATIE! Jak mogłaś mnie przy nim zwymyślać?!

**Katie**: *\*nerwowo przełykając ślinę\** Już do ciebie idę, Sadie!

*Katie jest już u progu przebieralni. Nagle wychodzi Sadie w obcisłym, różowym trykocie z podpisem “Dla grubszej, ale mądrzejszej”.*

**Sadie**: W życiu się tym nie pokażę na wizji! Trudno! Najwyżej wrócimy do swoich standardowych ubiorów!

*Po chwili westchnęła.*

**Katie**: Sadie. Proszę, nie mów tylko ostatniego słowa. Tak bardzo nasi znajomi się napracowali, abyśmy poprowadzili show bez…

**Sadie**: ...Annie? Wybacz, Katie. Ale z jej pomocą sporo mogłybyśmy zrobić.

*Katie spróbowała jednej sztuczki. Mianowicie próbowała ją przekonać poprzez łzy. Jej oczy prędko się zamieniły się w szklane kulki i flikała, aby bardziej uzyskać efekt gotowej do wybuchu płaczem.*

**Sadie**: Katie… Co ty wyrabiasz?

*Katie zacięła się przy momencie przed-płakaniowym i nie zamierzała z tego zrezygnować. Sadie zrobiło się przykro, a ponieważ ma nieco empatii, postanowiła nie wzywać Annie.*

**Sadie**: Dobrze. Dam im jeszcze jedną szansę.

*Katie od razu uśmiechnęła się i objęła swoją NPDKŻ.*

**Sadie**: Jednak musisz zrobić jedną rzecz.

*Demoniczny uśmiech. Katie stanęła przerażona i jednocześnie zdziwiona. Sadie wyszeptała swój pomysł na ucho i obie wybuchnęły ze śmiechu.*

**Katie**: Ale słuchaj… *\*uradowana\** Kiedy zaczynamy ten program?

**Sadie**: Potrzebny nam jeszcze gwóźdź programu. Ty natomiast zajmij się zapraszaniem specjalnych gości. Mogą to być ludzie, których dobrze znamy, jak nasza ciocia Gwen!

**Katie**: Będzie taki Family Feud albo po prostu family friendly content.

**Sadie**: Dokładnie. W reality show dużo dzieje się za kulisami. My chcemy po prostu zrobić zwykłe talk show, które spodoba się większości. :D

*Zdumione dziewczyny prędko wzięły się za swój pomysł.*

## Dom Amy i Samey

*Minął prawie rok od ostatnich wydarzeń z Odkupienia Totalnej Porażki. Jej ojciec dalej siedział w dołku, Gia zajmowała się bliźniaczkami najlepiej, jak potrafiła. Przychodzi jednak taki moment, który jest trudny dla każdej matki. Moment pożegnania. Z domu wyprowadza się… Amy. Samey jest z tego powodu bardzo przykro, ponieważ ich relacje ostatnimi momentami uległy znacznemu pogorszeniu. Mimo że plusem jest, iż obie nie żywią do siebie nienawiści, ostatni sezon jednak znacznie zepsuł pozytywne do tej pory relacje.*

**Samey**: Amy. Naprawdę, nie możesz być na mnie zła za zwykłą grę. To jest durne zachowanie!

*Amy zmarszczyła brwi. Nie miała ochoty słuchać swojej siostry.*

**Samey**: Chociaż raz mnie posłuchaj i nie przewracaj oczami za każdym razem *\*Amy nerwowo przewraca oczami\**, kiedy coś chcę powiedzieć. I znów to zrobiłaś!

**Amy**: Zastanawiałaś się może, dlaczego to robię? Jaki jest mój motyw?

*Samey nie spieszyła się z odpowiedzią. Jednak przy okazji dała ona jasno do zrozumienia, że nie ma ochoty po raz kolejny się z nią wykłócać.*

**Samey**: Mogę być chociaż z tobą szczera?

**Amy**: Tak jak byłaś w sezonie i przy okazji zwierzałaś się przed całym światem, jak to moja obecność negatywnie wpływa na twoje samopoczucie w programie?

*Samey spuściła głowę w dół. Wiedziała, że główną winną w tej sytuacji jest ona sama.*

**Samey**: Chociaż raz spróbuj mi nie docinać za każdym razem, kiedy mam coś do powiedzenia. Myślisz, że tak chcę zwieńczyć nasze relacje? Zawsze marzyłam o tym, żeby mieć siostrę. \*Amy sarkastycznie kiwała głową na tak i posyłała jej głupie uśmiechy\* Niestety, nasze relacje nigdy nie były pozytywne. Odnoszę wrażenie, że to z zazdrości, ponieważ ty zawsze byłaś ta opryskliwa, złośliwa i oschła, podczas gdy mama była przykładem najbardziej wzorcowego rodzica. *\*westchnęła\** Co mam zrobić, jak mam udowodnić, że zależy mi na jak najlepszym kontakcie z własną siostrą?

*Słowa Sammy były dość poruszające. Nie tylko jej matce było przykro. Sama zainteresowana zdawała się bliska płaczu. To wzruszający moment, niestety Amy pozostała obojętna.*

**Amy**: Myślę, że czas na gruntowne zmiany w moim życiu. Ty jesteś tą kochaną bliźniaczką, a ja zawsze tą złą, niechcianą i nielubianą, która...

**Samey**: *\*wtrąca się w zdanie Amy\** A co z Reighanem?

**Amy**: Nie mam z nim kontaktu od miesiąca. Sama też nie jestem pewna czy on nadal mnie kocha.

**Samey**: *\*zmieszana\** Tak też można okazywać uczucia.

*Telefon Amy nagle zaczął dzwonić.*

**Amy**: Sekundę.

*Amy wyszła na taras, aby odebrać telefon. Ku jej zdziwieniu (tak samo Brandonowi) miała olbrzymi uśmiech na ustach.*

**Amy**: *\*szeroki śmiech\** I naprawdę to wszystko sam załatwiłeś? Dzięki, jesteś naprawdę kochany!

*Z uśmiechem na ustach wróciła do domu. Nawet nie spostrzegła, jak bardzo bolesna jest rachuba czasu. Ponieważ była zajęta rozmową dość długa, jej bliźniaczka znajdowała się już w kuchni. Gdy Amy weszła do pokoju, dostrzegła łzy w oczach Sammy.*

**Amy**: Nie becz, dziewczyno. Dobrze wiesz, że taki argument przemawia wyłącznie do rodziców.

**Samey**: Może i tak. *\*ze łzami w oczach\** Fakt tego, że mnie nienawidzisz, pozostaje.

*Amy nie znosiła rozmawiać o uczuciach, dlatego nie wypowiadała się na temat wzajemnych uczuć.*

**Amy**: Kto powiedział, że ciebie nienawidzę?

**Samey**: Powiedz to wprost, siora. Wiem, że absolutnie do mnie nie pałasz sympatią.

**Amy**: Skończ ten teatrzyk żałości. A przede wszystkim otrzyj te łzy. Nie masz absolutnie powodu do tego, aby wypowiadać słowa, które nie zostały przeze mnie powiedziane.

*Amy patrzyła z wyrzutem na Samey, która nieco załamana możliwym odejściem Amy (i to najprawdopodobniej na długo) przestała rozmawiać. Z pomocą przyszła matka bliźniaczek, która również skorzystała z tego, że ktoś do niej zadzwonił.*

**Gia**: Amy, pilna sprawa do ciebie. Słyszałaś może o jakimś nowym talk show?

**Amy**: Pewnie jak wszystkie inne.

*Amy nie była zainteresowana następnymi formatami Totalnej Porażki. Jedyne, czego pragnęła, to opuścić dom tak wcześnie, ile to będzie możliwe.*

**Amy**: Czy masz mi coś jeszcze do powiedzenia?

*Gia kiwnęła głową na nie i z rezygnacją w głosie wręczyła jej tylko kopertę. Amy łasa na różne podarunki od razu chciała ją otworzyć, ale mama użyła rygorystycznych metod, aby temu zapobiec.*

**Gia**: Proponuję, abyś jej na razie nie otwierała. Może za godzinę, jeśli już będziesz chciała nas opuścić.

**Amy**: Dzięki. A co, w środku forsa?

*Sammy otarła pierwszą łzę, która spływała po jej policzku. Moment rozstania się z bliźniaczką nie był dla niej najłatwiejszym momentem w życiu.*

**Amy**: Dziękuję za wszystko, co zrobiliście. Przychodzi czas, kiedy…

*Jej mowa nie była interesująca. Gia od razu tylko ją pocałowała w policzek (co Amy uważała za żenujące i trzeba zwrócić uwagę na kwaśną minę dziewczyny), a Sammy nie była w stanie wydusić ani słowa. Amy już powoli kierowała się do wyjścia i następne trzasnęła za sobą drzwi. Z oczami tęsknoty spoglądała ostatni raz na dom i zrobiła mu zdjęcie.*

**Amy**: Wiem, że to co robię, jest okrutne, ale robię to w dobrej wierze. Beze mnie będzie tu dużo lepiej.

*I tym akcentem opuszczała dom. Od razu otworzyła kopertę, licząc na jakiś ciekawy prezent mający oznaczać początek nowego życia. Jednak, kiedy zerknęła na zawartość koperty, jej kopara opadła na widok pewnego zaproszenia.*

**Amy**: Czyli dostałam zaproszenie do jakiegoś talk show? Będę musiała się dokładnie zastanowić. *\*wyciąga telefon i wybiera odpowiedni numer\** Dobrze, że to się nie odbywa następnego dnia. Pomyślałam o jakimś mocniejszym akcencie. Tak, będę u ciebie z samego rana. Tego rana? Niestety *\*głupio się zaśmiała\**, muszę się przygotować na podsumowanie mojego życia tutaj!

*Prędko odkłada telefon do kieszeni i kiwa głową przecząco, acz z niedowierzaniem.*

**Amy**: Nie wierzę, że na to się zgodziłam. xD

## Hangar M.A.R.A.L.U.I.S.A

### Złomowisko

*Nie ma to jak specjalny, rozszerzony magazyn przypominający skupisko śmieci, złomu i różnych rupieci, które nadają się na skup. W takim niewdzięcznym miejscu pracowało mnóstwo osób niezwiązanych z Totalną Porażką. Dlaczego jednak zwracam uwagę na miejsce, w którym pracują przeważnie mężczyźni. Taką placówkę można porównać do tartaków i kamieniołomów, których priorytetem było wszelkiego rodzaju pozyskiwanie surowców z kopalni. Takim “surowcem” w hangarze M.A.R.A.L.U.I.S.A były… różne odpady - zużyte części od samochodu walały się po całym placu. Jednym słowem złomowisko i nadzieja dla zużytych odpadów, które kiedyś funkcjonowały jako części zamienne do motoryzacji czy też jako sprzęty domowe.*

*Po przedstawionym opisie mieliśmy przez minuty zbliżenie na to, jak wygląda praca w takim miejscu. Ale jeśli powiem, że uczestnik biorący udział w Totalnej Porażce znalazł się właśnie tutaj, nada to więcej sensu mojej pracy, jaką jest stworzenie tego scenariusza? W tym właśnie miejscu mogliśmy podziwiać Dave’a, który nieśmiało przekroczył bramę hangaru.*

**Dave**: Więc to nazywają ciemnogrodem… Cóż, pewnego dnia człowiek musi przejść przez wszystkie brudy, aby cel mógł uświęcić środki...

*Dave spoglądał negatywnie na otoczenie. Mimo wszystko zdołał się znaleźć w środku. Sztab dowodzenia miał mały domek, przez który klaustrofobicy dostaną traumę na całe życie. Piękne, pomarańczowe, świeżo malowane ściany, niezbędny sprzęt do pracy, czyli biurko, ktoś w środku to zazwyczaj sekretarz notujący wszystkie akcje, jakie miały miejsce konkretnego dnia w hangarze. I ten ów sekretarz miał zaszczyt rozmawiać z byłym zawodnikiem Totalnej Porażki.*

**Sekretarz hangaru**: \**wypełnia papiery i jednocześnie gada z Dave’em, też chcę mieć taką podzielność uwagi\** W czym mogę pomóc?

**Dave**: Szukam tu jednej dziewczyny, która…

*Sekretarz zdjął monokl. Nim przejdziemy do komentowania standardów, które obowiązywały podczas pracy, skupmy się na bardziej istotnym szczególe.*

**Sekretarz hangaru**: Jakiej panienki Pan szuka? I dlaczego Pan kieruje się do mnie o taką błahostkę?

**Dave**: *\*zmarszczył brwi\** Mogę wiedzieć, gdzie jest osoba, której szukam?

**Sekretarz hangaru**: Zaprowadzę Pana do konkretnego miejsca, dobrze?

*Dave wylatuje stąd z hukiem.*

**Sekretarz hangaru**: Ostatni raz dałem się ośmieszyć jakiemuś małolatowi z Totalnej Porażki! *\*od razu jego nastrój uległ zmianie, wybuchł szyderczym śmiechem\** Jak można dać się tak upokorzyć dziewczynie na wyspie i stracić resztki zdrowego rozsądku? *\*wybuchł jeszcze większym śmiechem\** Żegnam ozięble, psycholu!

*Trzasnął drzwiami z donośnym hukiem. Dave zaczął grzebać w uszach, aby pozbyć się dźwięku.*

**Dave**: Co za typ… Prosisz kulturalnie o znalezienie Sky, a ten ci będzie wypominać, co się działo na wyspie Pahkitew. *\*warknął\** Muszę za wszelką cenę znaleźć Sky. Wiem, że ona tu jest! Sama mówiła, że planuje wziąć udział w jakiejś dyscyplinie olimpijskiej!

### Prywatna działka

*Uwierzycie, że tutaj znajduje się prywatna działka? Może nie jest ona ogromna i bardzo daleko jej do willi, ale mimo wszystko działy się tam dantejskie sceny. Zwłaszcza dla osób, które wolą spędzać koczowniczy tryb życia przed laptopem i narzekać na życie. Osoby aktywne fizycznie uznają to miejsce za raj. I tak się działo z uczestnikami, którzy tam przebywali. Od razu uwagę skupia mała salka gimnastyczna, w której znajdowało się parę osób.*

**Luis**: Dziewczęta, chłopcy - przećwiczymy ten układ jeszcze raz. Pamiętajcie, że musi w was buchać charyzma. Jeśli nie dacie rady pokazać swojej żywiołowości, nie szkodzi. Nie każdy musi być pewny siebie. Przede wszystkim - udowodnijcie, że stać was na wiele! Sky, wiele tobie zawdzięczamy \*podaje dłoń dziewczynie, która jest nieco ośmielona tym faktem\*, i dzięki tobie mam nadzieję, że zdobędziemy nie tylko złoto dla naszej drużyny, ale każdy zapamięta wasz ikoniczny repertuar, prowadzący jednocześnie do takiego wyniku.

*Sky prędko kiwnęła głową na tak. Była tak samo harda i gotowa na wykazanie się z jak najlepszej strony niczym na wyspie Pahkitew.*

**Sky**: Spalmy te Zbrodnicze Kukiełki!

*Zadowolone okrzyki bojowe. Po chwili rozbrzmiewa taka piosenka w głębokim synth popie. Sky oczywiście wykonuje utwór, a jednocześnie prezentuje układ taneczny.*

*W tle gra: https://www.youtube.com/watch?v=VHpiOu8Cvrc*

*Zaczyna się na spokojnie. Na sali widoczni są tylko Sky i jakiś czarnoskóry chłopak z czarnymi, kręconymi włosami. Oboje rozpoczynają choreografię, gdzie są przyparci do muru. Zaraz do nich dołącza reszta drużyny, tańcząc z tyłu. Sky stara się jak najlepiej odwzorować lip-sync, czyli zmysłowo poruszać ustami i jednocześnie tańcząc w objęciach chłopaczka w loczkach. Każdy wykonuje ruchy na swój sposób, a w środku Sky i jej partner do tańczenia. Jedna z najważniejszych to ta, w której Sky jest blisko wskoczenia w przepaść, ale została w ostatniej chwili wyratowania. Przez cały repertuar to właśnie ona jest w centrum uwagi wraz z tańczącym tłumem. Luis był zadowolony z tego układu, zwłaszcza gdy chłopak był na rolkach i trzymał czule dziewczynę w objęciach. Ponownie światło i atencja skupiona na zdeterminowanej Olimpijce mającej korzenie algonkińskie i zwykłemu chłopakowi, który był uczesany niczym w latach osiemdziesiątych. Dave spoglądał na ich występ z podziwem. Po zakończeniu miał szeroko otwartą buzię i zabrakło mu słów, aby określić ten pokaz. Mimo wszystko i on został dostrzeżony podczas próby układu tanecznego. Dziewczyny były wściekłe do tego stopnia, że zaczęły go obsypywać wszystkim, co miały pod ręką. Na poduszkach (cóż, mogę wspomnieć, że tutaj też odbywały się nocowania), kamykach czy grzebieniach się nie skończyło. Dave miał zaszczyt poznać osobiście trenera drużyny.*

**Luis**: Witam, chłopie. *\*położył rękę na ramieniu Dave’a\** Jestem pewny, że sprowadza cię tutaj pewne doświadczenie.

**Dave**: *\*nieśmiały uśmiech\** Chodzi o to, że chciałbym poznać…

**Luis**: Nic się nie martw. Już wiem, co chciałbyś poznać. Wiesz, dlaczego ten hangar nazywany jest marą Luisa?

*Dave momentalnie kiwnął głową na nie.*

### Złomowisko

*Dave w okamgnieniu opuścił prywatną działkę przerażony. Biegł tak, jak Noah po spotkaniu z Duncanem w odcinku specjalnym Wyspy Totalnej Porażki.*

**Dave**: Tam było naprawdę okropnie. Czułem się jak obłąkany pajac. Ale skąd wzięli moje zdjęcia, co się działo po wyspie z niedźwiedziem i tym, jak mnie poturbował?

*Zaczął się trząść. Ku jego zdziwieniu na złomowisku zjawiła się Sky.*

**Pracownik I**: Witaj, śliczna! Mam nadzieję, że tym razem wam trening wyszedł na 100%!

**Sky**: *\*uśmiecha się do pracownika\** Daliśmy z siebie ile można.

*Sky miała bardzo dobrą reputację wśród ludzi przebywających na hangarze. Potrafiła rozmawiać/dogadywać się z nawet największymi twardzielami. Niezależnie od stażu (jednorazowe spotkanie/dziesięć lat przy pracy), jej wyrazista osobowość rzuca się w pamięć. To sprawiło, że Dave ponownie zaniemówił. Wreszcie olimpijka stanęła obok niego i rozpoczęłą rozmowę.*

**Sky**: Hej, Dave. Nie spodziewałam się tutaj ciebie.

*Dave podrapał się po głowie, widząc Sky. Jej uśmiech na ustach zbijał chłopaka z tropu. Tradycyjnie musiał zadać idiotyczne pytanie.*

**Dave**: Więc poszłaś w ślady swojej starszej siostry?

**Sky**: Tak. Próbuję swoich sił w kadrze olimpijskiej. Niekoniecznie może \*podniosłym tonem\* “gimnastyka i wstążeczki”, tylko to, co robimy…

*Ktoś podszedł do nich.*

**Ochroniarz Sky**: Witam. Czy ten typ tobie przeszkadza?

*Sky nerwowo przełknęła ślinę. Ochroniarze olimpijczyków w hangarze Maraluisa mieli to do siebie, że chronią za wszelką cenę albo idą na dno razem z nimi. Dave był przerażony posturą bodyguarda.*

**Dave**: \*najciszej, jak tylko potrafił, do Sky\* I on tak za tobą łazi cały czas?

*Sky zauważyła, że Dave strasznie się pocił. Było to spowodowane nerwami i możliwością kontuzji. Mimo wszystko Sky odwołała ochroniarza.*

**Sky**: Spokojnie. Nic mi nie zrobi.

**Ochroniarz Sky**: Jak sobie życzysz.

*Zniknął za magazynkiem, cały czas zerkając na Dave’a.*

**Dave**: Nie wiedziałem, że ochroniarze traktują robotę tak poważnie.

**Sky**: Taka ich robota. Chciałeś ze mną porozmawiać tak na spokojnie czy o sprawach związanych z zawodami?

**Dave**: Odwiedzić. Najzwyczajniej w świecie. Nudzę się i tym podobne sprawy.

*Dave i Sky odetchnęli z ulgą.*

**Dave**: Wiesz, co sobie wyobrażałem? Myślałem, że nigdy w życiu się do mnie odezwiesz, będziesz mnie ignorować albo namawiać wszystkich przeciwko mnie.

**Sky**: A wiesz, co ja sobie myślę w tej chwili? Masz strasznie bujną wyobraźnię, kolego. *\*zakryła usta, aby nie usłyszał, że się śmieje*\*

*Dave wzruszył tylko ramionami.*

**Dave**: Ludzie na mnie zazwyczaj patrzą jak na debila, więc to dla mnie nie byłaby to nowość.

**Sky**: Nie bądź taki surowy wobec siebie.

*Dave schował prawą rękę za tył głowy.*

**Dave**: Muszę to powiedzieć wprost. Gryzie to od pewnego czasu. Masz chłopaka?

*Sky zarumieniła się na twarzy.*

**Sky**: Dave… *\*rumieni się jeszcze mocniej\**... Naprawdę musisz mnie pytać o takie rzeczy?

*Dave również odczuł wstyd.*

**Dave**: Wiem, nie powinienem tutaj przechodzić i przeszkadzać ci podczas prób. Mam nadzieję, że dasz z siebie wszystko. Liczę na ciebie.

**Sky**: Dzięki, Dave. To wiele dla mnie znaczy.

*Pomachała mu na pożegnanie, Dave poczuł nieco upokorzenie (zwłaszcza z jego ostatnim pytaniem) i opuścił hangar. Odczuwał na siebie sporo wrogich spojrzeń.*

**Dave**: Co wy się tak na mnie gapicie?!

*Gniewne pomrukiwania. Zatroskany Dave opuścił hangar.*

### Siłownia

*A kiedy pomyślicie, że hangar to tylko miejsce na wyrzucanie złomu i potajemne ćwiczenia, gdzieś tutaj zbudowano halę, na której można wycisnąć siódme poty. Magazyn miał wiele zastosowań, dlaczego by tu nie dać jakiegoś miejsca na porządne ćwiczenia?*

#### Recepcja

*Pewien były uczestnik Totalnej Porażki również znalazł się w hangarze. Była to Eva. Od razu gniewna weszła na początek do recepcji. Oprócz drewnianego stolika, który było można łatwo połamać, za ladą obsługiwała… Crystal.*

**Crystal**: *\*prowokując\** DZIEŃ DOBRY, EVUNIA!

*Eva od razu zmarszczyła brwi. Kolejny konflikt do kolekcji!*

**Eva**: Czego chcesz, lalunia?

**Crystal**: Doskonale wiem, że tydzień temu rozwaliłaś szafkę. Znasz zasady - ty coś zepsujesz, to znaczy odkupujesz - a że nie masz wystarczająco dużo sumienia na takie rzeczy, istnieje reguła ZASTAWU. Może oddasz jakiegoś pluszowego mi…-

*Eva rzuciła dowodem osobistym w ryj Crystal.*

**Eva**: Możesz wziąć. I tak wyrabiam nowy.

**Crystal**: Tym to nawet nie jestem w stanie tyłka podetrzeć. Zabierz mi ten wstrętny dowód sprzed mojej twarzy!

*Eva złapała ją za koszulę.*

**Eva**: Przyjmiesz go. Płacę tu miesięcznie i mam prawo tu przebywać! COŚ CI MOŻE NIE PASUJE, RUDA LARWO?!

*Postawiła ją na ziemię. Crystal niechętnie przejęła jej dowód pod zastaw i dała jej klucz.*

**Crystal**: Coś jeszcze?

**Eva**: Tak. Zamknij paszczę!

*Crystal tylko warknęła, a Eva poszła na górę ćwiczyć. Obok Crystal siedziała tylko różowowłosa dziewczyna będącą świadkiem całego zajścia.*

**Jewel**: Co ja ci mówiłam, laska? Z Evą tylko i wyłącznie na spokojnie. Jest jedną z najlepszych zapaśniczek, a obsługiwanie jej to zaszczyt.

**Crystal**: Dobra. Ale mam dla ciebie zasadnicze pytanie. Skończysz może lizać tyłek każdemu, kto coś osiągnął?

**Jewel**: Bo co? Fakt, że ona przynajmniej coś osiągnęła w życiu nie jest dla ciebie wystarczający?

*Crystal tylko położyła głowę na blat.*

**Crystal**: Może bycie głupią, naiwną, rudą dziewczyną było dużo lepsze. Niczego nie osiągnęłam, ale miałam łatwiej w życiu. I ludzie dużo lepiej mnie traktowali…

**Jewel**: Zwłaszcza, gdzie przeważnie pomiatałaś każdym, kim popadnie.

**Crystal**: Kim ty w ogóle jesteś, żeby mi wypominać moje sukcesy? Matką?

**Jewel**: Nie. Starszą siostrą. *\*mrugnęła do niej okiem, a ta wypięła jej język\**

*Niezadowolona Crystal prychnęła, a ślina leciała na Jewel, którą od razu wytarła szmatką.*

**Jewel**: Tak nic nie wskórasz. Chociaż możesz udawać miłą w godzinach pracy i nie robić z siebie (a przynajmniej nie z tej siłowni) pośmiewiska.

**Crystal**: Mogę być miła. Słodzić jak ty. Ale do tej chłopczycy? Choćby kroili mnie na kawałki - zapomnij!

*Jewel biła sarkastycznie brawa dziewczynie.*

**Jewel**: Nie bądź panną delikatną, bo przy pierwszym zderzeniu z rzeczywistością trudno ci się będzie pozbierać.

*Nagle weszła kierowniczka. Crystal cały czas miała głowę na blacie, a Jewel wpisywała coś do komputera. Kierowniczka, o której mowa, była matką dziewczyn.*

**Matka Crystal**: Możesz z łaski swojej nie leżeć na blacie podczas pracy? Co o tobie pomyślą ludzie?!

*Crystal tylko niechętnie westchnęła, wydała z siebie ostatnie wytchnienie i dalej kładła głowę na blacie. Jewel szybko poprawiła nieciekawą sytuację.*

#### Piętro II, Pokój do ćwiczeń (aerobicznych)

*Czy interesują nas spoceni mięśniacy w podkoszulkach bądź bez? Meh, widok jak każdy inny. Przejdźmy do tego, gdzie znalazła się Eva. Ku zdziwieniu Brandona wybrała się bardziej w celach aerobikowych/cardio. Od razu ruszyła na bieżnię, gdzie miała do czynienia z… kadetkami policyjnymi. Ich konfrontacja była najzwyczajniejszą w świecie rozmową.*

**MacArthur**: I co tam dzisiaj zamierzasz zrobić, królewno?

**Eva**: Nie twoja sprawa.

*Eva zaczęła biec na bieżni. Od razu ustawiła maksymalną prędkość i zaczęła wrzeszczeć na całe gardło.*

**MacArthur**: Ho, ho, widzę ktoś wstał lewą ręką.

**Eva**: Żebyś wiedziała.

*Wyciskała z siebie siódme poty i nie zamierzała się zatrzymywać. MacArthur doceniała sportsmenkę za jej wytrwałość.*

**MacArthur**: Nabiegaj się tyle, ile wlezie. Potem proponuję trening z moimi pieskami preriowymi.

**Sanders**: MacArthur!

*Tam, gdzie agresywna kadetka policyjna, nie mogło zabraknąć ułożonej, czarnoskórej gliniarki. Sanders również korzystała z aerobika, podczas gdy MacArthur przytaszczyła sobie sprzęt z góry na dół, ku zdziwieniu Evy.*

**Eva**: A tobie po co te ciężarki tutaj?

**MacArthur**: Ile razy można wchodzić po schodkach w tę i z powrotem? Jak będę chciała jakiś dłuższy spacer, mogę uganiać się na spokojnie za obywatelami łamiącymi prawo. Na razie skorzystajmy z naszej przerwy.

**Eva**: Co powiesz na pączusia?

**MacArthur**: Wolałabym burrito z ostrym sosem.

**Sanders**: Może nie dzisiaj. *\*machnęła ręka\** Później będziesz zachwycać się ostrym żarciem. Na razie zajmij się ćwiczeniami.

*MacArthur zrozumiała polecenie Sanders.*

**MacArthur**: Ty zawsze wiesz, co dla mnie dobre.

**Eva**: Wow. To zaszła już jakaś fascynująca zmiana, w której zły gmina posłusznie wykonuje rozkazy dobrego gliny?

*Chłopak, który biegł koło Sanders, zaczął się śmiać. Trzeci glina (niekoniecznie neutralny), który pomagał dziewczynom w wykonywaniu obowiązków.*

**Eva**: A co to za kolega?

**Sanders**: To jest Alex.

*Alex na chwilę wstrzymał bieg i chciał uścisnąć dłoń Evy, ale ta tylko go delikatnie odepchnęła.*

**Eva**: Sorki stary, na razie biegam w najlepsze.

**MacArthur**: Każdy zasługuje na odrobinę przerwy.

**Sanders**: Dokładnie. Ty właśnie dostałaś bana, MacArthur. Szlaban na jedzenie burrito do końca tego miesiąca.

*Alex i Sanders zaczęli się śmiać, MacArthur tylko podnosiła nadal ciężarki.*

**MacArthur**: Hej, a tylko jedno pytanie, gołąbeczki. Pomożecie mi odnieść ten sprzęt z powrotem na dół? Zwłaszcza Alex, tam będziesz miał widoki.

*Sanders nerwowo chrząknęła na swoją partnerkę. Eva pomimo biegu nadal docinała kadetce.*

**Eva**: A co, nie skorzystasz?

**MacArthur**: Ja tam jestem zadowolona ze swojego towarzystwa.

**Eva**: I dobrze. Tak trzymać.

*Założyła słuchawki i zaczęła słuchać muzyki. Z kolei Alex i Sanders mieli się ku sobie dość dobrze, próbowali ze sobą flirtować.*

**Alex**: Masz wolne po pracy?

**Sanders**: Tak. Jadę do babci niedługo. Ma swoje lata i powinnam się nią zajmować.

**Alex**: To bardzo miło z twojej strony, że tak troszczysz się o swoją rodzinę.

**Sanders**: Dzięki, Alex.

*Położyła dłoń na jego rękach.*

**Sanders**: Twoje wsparcie od ostatniego czasu dużo dla mnie znaczy. Cieszę się, że mogę spędzać ten czas z tobą, razem.

**MacArthur**: Ckliwości podczas porządnego wysiłku fizycznego? Czy jak w szkole był WF, też flirtowałaś?

**Sanders**: Nie było na to czasu. Teraz jestem dorosła. I wiem doskonale, co robię.

*MacArthur zaśmiała się pod nosem, spoglądając na flirtujących ze sobą gliniarzy.*

**MacArthur**: Nie zróbcie z tego tylko jakiejś sensacyjnej telenoweli. Pamiętaj, co mi mówiłaś ostatnio, kiedy próbowałam nagrać złodzieja na gorącym uczynku. Nie rób z życia prywatnego jakiejś ckliwości.

**Sanders**: Święta racja!

*Zanim jednak się obejrzała, Brandon tylko schował się za ścianą tak, aby nikt go nie zauważył.*

**Sanders**: Miejmy nadzieję, że nikt tylko nas nie filmuje. Swoją drogą, w recepcji jest Crystal. Myślisz, że ktokolwiek by się przedostał pod jej czujnym okiem?

*MacArthur wybuchnęła histerycznym śmiechem.*

**MacArthur**: Opowiedzieć ci taką zabawną historię? Boki zrywać!

**Sanders**: Nie wierzę... Niech ci będzie. Co wykombinowałaś?

*Przechodzimy do retrospekcji. Jest środek nocy. Crystal śpi na blacie (co ona ten blat tak upodobała...) i najwyraźniej śpi niczym zabita, chrapanie było słychać na całą siłownię. Niezależnie od tego czy była zamknięta, czy nie, ktoś bez problemu wszedł do środka budynku. MacArthur schowała specjalny kluczyk (wytrych!!!!) do kieszeni i prędko weszła na górę. Chrapiąca Crystal ułatwiała tylko to zadanie. Kiedy MacArthur użyła tego samego wytrychu i użyła noktowizora, namierzyła... paralizator. Podobnie jak wytrych, broń ta znalazła się bezpiecznie w kieszeni policjantki. Gdy zadowolona MacArthur śmiała się pod nosem i była gotowa opuścić hangar, Crystal w ostatniej chwili zapaliła światła.*

**Crystal**: Co ty tu robisz o drugiej w nocy?!

*MacArthur podeszła bliżej z podłym uśmiechem na ustach.*

**MacArthur**: Powiedzmy, że takiej księżniczce przyśnił się koszmar i książe na tęczowym kucyku z pizzą nie dostarczył jedzenia na czas.

*Użyła prędko paralizatora i Crystal znowu padła głową na blat. MacArthur prędko zamknęła wytrychem drzwi i po wyjściu zakosiła czyjeś auto.*

*Koniec retrospekcji. Sanders zmarszczyła brwi.*

**Alex**: Czekaj, czy to było niebieskie Ferrari?

**MacArthur**: Pewnie tak. Nie zerkałam, kiedy wjechałam w sygnalizację świetlną.

**Alex**: A pomyśleć, że ktoś tydzień temu zgłosił zaginięcie auta, o którym wspomniałem.

*MacArthur tylko nerwowo przełknęła ślinę.*

**MacArthur**: Nie zgłosisz tego, prawda? A przynajmniej nie wtedy, kiedy pewna sprawa sprzed pięciu lat się za mną ciągnie. Sanders ci mówiła, kto ukradł tynk w domku Robinsonów?

*Sanders kiwała głową przecząco i z niedowierzaniem.*

**Sanders**: Naprawdę ty to zrobiłaś? Wygląda na to, że te sytuacje z Indonezji nie były jedyne.

**MacArthur**: Nie przesadzaj. Każdy ma coś na sumieniu, zwłaszcza nielegalnego.

**Sanders**: Wiele to wyjaśnia... *\*zrobiła pewną siebie, dojrzałą minę i znowu kiwnęła przecząco\**. Co ja bym bez ciebie zrobiła?

**MacArthur**: Niech zgadnę, zanudziłabyś się na śmierć w konwersacji z Alexem. Lepszej partnerki mieć nie można.

## Zakład psychologiczny

*Opuśćmy już na dobre sprawy hangaru i przejdźmy do tego, że nie wszyscy zawodnicy mogą radzić sobie ze stresem. Niepozorny Brandon doskonale o tym wiedział, więc udał się do specjalnego miejsca, w którym ludzie przeżywają stadium takich problemów. W środku znajdowali się Ezekiel i Harold, czyli kolejne byłe gwiazdy Totalnej Porażki.*

**Ezekiel**: Co cię tu sprowadza, Harold?

**Harold**: To samo mógłbym zapytać ciebie.

*Ezekiel i Harold byli nieco zaskoczeni spotkaniem. Oprócz faktu, że jeden nie spodziewał się drugiego, obaj mieli także trochę za uszami.*

**Ezekiel**: Tradycyjna wizyta nikomu nie zaszkodzi. *\*zaskoczonym tonem\** Zawsze cię jednak postrzegałem za rozsądną osobę, która sporo wie na temat świata.

**Harold**: Zmutowałeś podczas trzeciego sezonu.

**Ezekiel**: Tak bywa. Życie potrafi niejednokrotnie zaskakiwać wszystkich. A tobie jak się powodziło w programach? Słyszałem, że się skończyło jakieś Odkupienie.

*Harold nie chciał rozmawiać na temat reality show. Doskonale wiedział, jaka spektakularna porażka doprowadziła do takiego stanu.*

**Harold**: Powiedzmy, że byłem jak Mike. Miałem wiele wcieleń, niekoniecznie tych dobrych i chciałem zaimponować dziewczynie swoich marzeń.

**Ezekiel**: Leshawna?

**Harold**: *\*bierze łyk wody\** Tak.

*Harold zwierza się Ezekielowi o tym, jak wyglądała jego obecność w programie.*

**Harold**: Przez przypadek zepchnąłem Bridgette z dachu *\*Zeke spuszcza głowę w dół\**, następnie naraziłem się drużynie... Ale myślę, że to wszystko przez Duncana. Podpuścił mnie do tego, abym odegrał się na nim, więc zrobiłem wyjątkowo podłą rzecz. Próbowałem zniszczyć jego związek z Amy, ale spiknęli się ze sobą pod koniec. Nie wyszło też to, że starałem się wyrzucić wszystkich, a tylko sprawiłem, że Leshawna przestała mi ufać na dobre. Przez jakiś czas była ze mną Heather, ale tylko w celu zemsty na Alejandro, bo zostawił ją dla Tylera.

**Ezekiel**: Czekaj... Alejandro i Tyler? Przecież to kupy się nie trzyma.

**Harold**: Też nie wiem, co ich ze sobą łączy. Ważne, że ten program jest praktycznie dla samych idiotów. Miałem pokazać tam same talenty, a jednocześnie skończyłem jako pośmiewisko.

*Ezekiel wzruszył ramionami.*

**Ezekiel**: Przynajmniej nie skończyłeś jako mutant. Sam nie wiem, jak to jest wejść w czyje łaski i jednocześnie nie być dla niego żadną atrakcją.

*Ezekiel i Harold myśleli nad tą filozoficzną anegdotą, póki jeden z pracujących w ośrodku psychiatrycznym nie zawołał Ezekiela do siebie. Harold nikogo więcej nie dostrzegł i miał trochę czasu, aby przemyśleć parę spraw.*

**Harold**: Ciekawe, co by było, gdybym to ja zmutował, a nie Ezekiel. Pewnie nigdy nie będzie mi dane tego dowieść.

*Nie wiadomo skąd pojawiła się zasłona dymna, powodująca senność u wszystkich w klinice. Zmiana sceny.*

## Laboratorium obok zakładu psychiatrycznego

*Nie zgadniecie, kto pojmał Harolda. Leżał już na jakimś stole operacyjnym. Jednak tym bardziej dziwne jest, kto znajdował się w środku. Kojarzycie może magika, który wcale nie zajmuje się magią? I przy okazji rudowłosą kujonkę, która w kuriozalnym momencie pragnęła przejąć mechaniczną wyspę? Dziwnym trafem oboje znaleźli się w tej samej sali, gdzie operowali Harolda, a przynajmniej go zatrzymali.*

**Scarlett**: \*poprawia okulary; poprzedni wizerunek\* W czym możemy słuchać, Haroldzie Norbercie Cheeverze Doris McGrady V?

**Harold**: Zaczęło się to od moich naro-...

*Zerknął przed siebie i dostrzegł dziewczynę z Pahkitew.*

**Harold**: Kurczę, co ja tu robię?!

**Leonard**: Przygotować dla niego lekarstwo?

*Leonard nie zmienił się kompletnie. Ani z charakteru, ani z wyglądu. Przewrócił się także o własną kieckę, a Scarlett wzięła od niego z ręki nieuszkodzony kieliszek i chciała podać go Haroldowi.*

**Scarlett**: Wybacz mi za te niekonwencjonalne metody w celu ściągnięcia ciebie tutaj. Nie miałam niestety innego pomysłu.

**Harold**: Normalnie niesamowite. Jak to zrobiłaś?

*Scarlett opowiada Haroldowi przebieg prostego planu w swoich słowach.*

**Scarlett**: Musiałam napełnić korpus pocisku wyrzucanego ręcznie fosforem białym i wrzucić go trzy centymetry po wejściu do przychodni. Następnie, kiedy zasnąłeś, Leonard i ja musieliśmy przenieść ciebie do naszego laboratorium, gdzie opowiadam tobie szczegóły tej historii.

*Harold wskazuje ręką na Leonarda.*

**Harold**: A na co ci koleś udający czarodzieja?

*Scarlett niechętnie westchnęła. Za chwilę wyznała sekret.*

**Scarlett**: Wyobraź sobie, że znowu grał w *Moc i magię*. Ubzdurał sobie, że skoro jest próg na jezdni, to użyje zaklęcia "usunięcie przeszkody". Mój ojciec o mało co go nie rozjechał.

**Harold**: *\*zaśmiał się pod nosem\** To przecież jedno z najbardziej lamerskich zaklęć w tej grze.

**Scarlett**: Sama nie wiem. *\*dumnie poprawia okulary\** Nie mam czasu na gry RPG ze światem fantasy.

*Harold tylko zadowolony spoglądał na wnętrze. Niebieskie ściany, mnóstwo przyrządów, których fachowych nazw nie znam... Jak laboratorium. Nic, tylko mieszać ze sobą dwa składniki i tworzyć nieprzewidywalne reakcje.*

**Harold**: To twój pokój?

**Scarlett**: Tak.

**Harold**: Twój dom znajduje się blisko zakładu psychiatrycznego?

*Scarlett niechętnie kiwnęła głową na tak.*

**Scarlett**: Już ci podam powód, dla którego cię stamtąd ściągnęłam. Nie ufam tamtym ludziom.

*Harold był zaciekawiony słowami Scarlett. Z chęcią słuchał tego, co ma do powiedzenia.*

**Scarlett**: Zaczęło się niewinnie. Chris podczas mojej eliminacji uznał, żebym nie okrywała się dalej hańbą i zmazała z siebie "najbardziej wyeliminowanego uczestnika", zapisał mnie właśnie do tego psychiatryka. Ludzie tam są strasznie fałszywi. Na każdej poradzie mają wymyślony scenariusz, założony z góry. Niezależnie od tego, jaki masz problem, ich główną poradą jest "zacznij biegać". Więc zaproponowałam im, żeby sobie sami pobiegali i od tej chwili po każdym przymusowym spotkaniu wszyscy idą na górę, gdzie obgadują za plecami każdego, kto potrzebuje pomocy. Niestety, pokonanie ich jest mało prawdopodobne, więc zrobiłam coś, co zaskoczyłoby ich najbardziej.

**Harold**: To znaczy? *\*podrapał się po głowie\**

**Scarlett**: Wystarczy, że przekonam parę osób do omijania szerokim łukiem tego obłudnego miejsca. Znając życie za moment znowu będą komentować sprawę rzuconego granatu dymnego. Ah... *\*wskazała ręką na Leonarda\** Zainteresowało cię, dlaczego go tu wzięłam ze sobą? Zdaniem mojego ojczulka mam być dla niego "miła" przez tydzień. Jego obecność tobie również nie jest na rękę, prawda?

*Harold nic nie mówi. Scarlett tylko podniosła wymownie prawą brew do góry.*

**Scarlett**: Rozumiem, że jesteś ponadto.

**Harold**: Sądzę, że jest jedyna rzecz, która może ci przypaść do gustu.

**Scarlett**: To znaczy?

*Harold pokazuje mu Leonarda robiącego laurkę.*

**Harold**: Myślę, że da ci odpowiedź.

**Leonard**: Scarlett. To już trzeci dzień, odkąd jestem twoim towarzyszem. Czy mogę zostać twoim... asystentem? Wiem, przez co przeszłaś na wyspie. Relacja z Tammy to nie to samo! Tyle rzeczy już mnie nauczyłaś?

*Harold był zaskoczony słowami Leonarda. Od razu kontynuował rozmowę ze Scarlett.*

**Harold**: Czego go dokładnie nauczyłaś?

**Scarlett**: Paru rzeczy. Po prostu jestem dla niego jak nauczycielka, mentor i tutor. Uczę go różnych nauk z dziedzin biologicznych.

**Harold**: Brzmi czadowo.

**Scarlett**: Czy ja wiem?

*Dziwnie zerka na Leonarda.*

**Scarlett**: Mogę tobie dać jakiś okres próbny jako własny służący.

**Leonard**: Ale nie będę musiał nosić jakichś łachman, prawda? *\*łapie za swój kostium\** Strój czarodzieja pasuje do mnie idealnie!

**Scarlett**: \*przewróciła oczami\* Niech ci będzie. *\*potem mówi do siebie\** Najwyżej będzie można ciebie odwołać.

*Sytuacja kończy się w miarę dobrze. Leonard zostaje "asystentem" Scarlett, rudowłosa kujonka odwiodła Harolda od zakładu psychiatrycznego. Gdzieś jednak zaświeciła się lampka w głowie.*

**Harold**: Skoro udało wam się tylko mnie wziąć z tego zakładu, co z Zeke'iem?

**Scarlett**: To on też tam był?

## Zakład psychiatryczny

*Powróćmy jeszcze raz do wątku psychiatryka. Jeden z psychologów skończył rozmowę z Ezekielem.*

**Psycholog**: Nazwałbym to syndromem reality show. Ciągła chęć uczestniczenia z innymi mimo swoich warunków życia powoduje, że przed oczami mamy tylko rywalizację, chęć wyróżnienia się spośród tłumu i desperackie zwyciężanie za wszelką cenę kosztem wszystkich dóbr materialnych, zarówno jak i duchowych.

**Ezekiel**: Czy jest na to jakieś lekarstwo?

**Psycholog**: *\*chrząka\** Poznanie się bardziej na ludziach. XXI wiek to krok do przodu dla technologii. Wszędzie rządzi postęp. Afirmacja życia wymaga zaakceptowania wszystkich norm społecznych.

**Ezekiel**: Dziękuję za rozmowę, doktorze.

**Psycholog**: To nie jest przychodnia lekarska, czyli nie jestem doktorem.

*Ezekiel wstał i pośpiesznie opuścił gabinet. Nie spodziewał się jednak, że jego obecność będzie pretekstem do kolejnej dyskusji przy kawusi. Śmiechy były tak głośne, że Zeke nieco się zdziwił.*

**Ezekiel**: Ciekawe, co ich tak śmieszy.

*Psst. Ktoś próbuje zawołać prostego chłopaka ze wsi.*

**Ezekiel**: Tak?

*Odwraca się i dostrzega tylko Scarlett.*

**Ezekiel**: Ciebie to już kompletnie nie kojarzę. Brałaś udział w Totalnej Porażce?

**Scarlett**: A co, wszyscy już muszą niezwłocznie odwiedzać to miejsce po udziale w programie?

**Ezekiel**: Nie. Ale odnoszę wrażenie, że skądś cię znam, tylko nie mam pojęcia właśnie skąd.

**Scarlett**: Brałam udział w drugiej części piątego sezonu i w jej kontynuacjach. Sama też widziałam poprzednie programy. Przykro mi z powodu mutacji.

**Ezekiel**: To już nie jest żadna tajemnica.

*Ezekiel usiadł na krześle, Scarlett tuż obok niego.*

**Scarlett**: Dla fanów wydaje się to dziwne, że nasze charaktery zupełnie zlewają się z rzeczywistością. Każdy z nas ma jakieś określone punkty. Ja na przykład miałam sporo ocenzurowanych scen ze sobą w roli głównej, większość moich wątków i tego, co widziałam w TV, to sprawienie, że jestem całkowicie uległa pewnemu fioletowemu kurduplowi.

**Ezekiel**: Ja natomiast wyleciałem za swoje seksistowskie uwagi na temat dziewczyn.

**Scarlett**: Przynajmniej nie ksenofobiczne czy rasistowskie...

*Scarlett próbowała podnieść Ezekiela na duchu i następnie zdradziła mu jej pobyt w tym miejscu.*

**Scarlett**: Wyjaśnić ci, dlaczego tak odwiedzam "chętnie" to miejsce? *\*szepnęła mu parę spraw na ucho\** Wykorzystują nasze problemy, aby nas wyśmiać w swoim gabinecie.

*Ezekiel od razu posmutniał i westchnął niezadowolony.*

**Ezekiel**: Dlaczego oni tak robią?

**Scarlett**: Nie mają lepszych rzeczy w swoim życiu do robory, więc tylko pocieszają, aby móc odreagować i przygotować się na kolejne smutne narzekania. *\*od razu wpadła na pomysł\** Znalazłam jakiś sposób, aby dokonać rewanżu. Problem polega na tym, że może ci się nie do końca spodobać.

*Scarlett i Ezekiel opuszczają zakład. Po chwili jeden z psychologów woła innego pacjenta.*

**Psycholog**: Harold Norbert Cheever Doris McGrady V proszony do sali 131A!

*Cisza. Psycholog tylko wzrusza ramionami, zamyka drzwi i znowu rozlegają się śmiechy na sali.*

## Laboratorium obok zakładu psychiatrycznego

*Ezekiel i Scarlett wchodzą do laboratorium. Ku ich zdziwieniu nastąpiła jakaś reakcja łańcuchowa, a Harold i Leonard byli cali w dymie.*

**Scarlett**: Co jest?

*Od razu zirytowana podchodzi do mikstury.*

**Scarlett**: Leonard. Co ja mówiłam na temat robienia bimbru w moim pokoju? *\*mierzy go wzrokiem\**

**Leonard**: To nie moja wina, przysięgam! Postępowałem według przepisu Harolda!

**Harold**: Ale czy ja ci kazałem tam wrzucać trzcinę cukrową oraz mentosy do Coca-Coli, ty idioto?

**Leonard**: Nie wiedziałem, że potrafią być aż tak wybuchowe miejsce!

**Scarlett**: To przecież była pierwsza lekcja chemii.

**Leonard**: Wybacz. Zawsze zasypiam na początku, bo było nudno.

**Scarlett**: *\*marszczy brwi\** No dobrze...

*Nagle po pokoju lata wielki owad. Leonard od razu go pacnął i zabił. Scarlett wpadła w szał.*

**Scarlett**: CO TY WYPRAWIASZ?! To był złotook pospolity, roślina do zwalczania mszycy!

**Leonard**: Wybacz. Był tak zielony, że myślałem, że zmutował.

*Scarlett strzeliła facepalma.*

**Scarlett**: Muchołapka przecież nie wystarczy. Jest już tak stara, że aż szkoda mi jej ucinać. A ciężko jest wyhodować sobie takiego owada! Są strasznie płochliwe!

*Ezekiel starał się nic nie mówić, jednak nie powstrzymało go do dodania własnego zdania.*

**Ezekiel**: Spokojnie. Pewnie teraz żyje w lepszym świecie. *\*Scarlett miała czerwone oczy ze wściekłości\** Słuchaj, w sprawie tego eksperymentu *\*Scarlett się uspokoiła\** to wspominałaś mi coś o tym planie. Wiem, że to trochę niehumanitarne, ale zrobię to. W ramach zemsty i dla nauki!

*Scarlett wskazuje zadowolona ręką na Ezekiela.*

**Scarlett**: Patrz i ucz się, Leonard.

*Leonard zmierzył Ezekiela wzrokiem.*

**Ezekiel**: O co ci chodzi?

## Zakład psychiatryczny

*Ezekiel i Scarlett wrócili do środka. Kiedy byli w środku, dostrzegli paru psychologów, którym uśmiech nie schodził z twarzy. Zadowoleni z życia dalej pod nosem śmiali się w najlepsze, co nie podobało się do końca kujonce i seksiście. Po chwili jednak weszli do dzieła. Scarlett z podłym uśmiechem na ustach zbiła specjalnie jedną szklankę dla efektu. Pracownicy w zakładzie od razu zwrócili na to uwagę. Nie zajęło im to zbyt długo, ponieważ Scarlett tylko zerknęła zadowolona i grała niezbyt inteligentną.*

**Scarlett**: *\*poprawiając nagminnie okulary\** Wybaczcie. Nawet nie wiedziałam, jak to tu się znalazło.

*Psycholodzy dziwnie na siebie spojrzeli, po chwili jednak nie zwracali na dziewczynę większej uwagi.*

**Psycholog**: To przecież pewne. Zrobiła taką samą jak gafę jak na wyspie, gdzie chciała przejąć wyspę. *\*wszyscy w śmiech\**

*Scarlett poczuła się urażona niezbyt elokwentną wypowiedzią.*

**Scarlett**: *\*pod nosem\** Żebyś ty zaraz nie popełniła największej gafy w swoim życiu.

*Plan Scarlett powoli wchodził w życie. Zadowolona tylko usiadła przy stoliku, gdzie zaczęła czytać książkę.*

*O co chodziło właściwie Scarlett? Po co jej potrzebny Ezekiel? Chłopak otrzymał wytrych od dziewczyny, dlatego mógł przemknąć się do ich sali z nadzieją, że właśnie tam ponownie się znajdą. Jednak zamiast tego usłyszał kolejną rozmowę psychologa z dziewczyną, którą pocieszał i doradzał, jak powinna sobie radzić w życiu. Od razu wkurzył się jeszcze bardziej.*

**Ezekiel**: Biedactwo. Jeszcze nie wie, że za chwilę będą wyśmiewać jej problemy. Scarlett miała rację.

*Ezekiel schował się do szafy, ale zanim przedstawił na swój styl, uderzył się głową w szafę. To przyciągnęło uwagę jednego z psychologów, ale po wejściu do środka nie śmiał on zajrzeć do garderoby. Jeden z pracowników właśnie zakończył pracę i miał już wychodzić, gdy nie szczędził jednak kilku przykrych słów na temat swojego pacjenta.*

**Psycholog Y**: Wyobraź sobie, że przez pół godziny musiałem uspokajać jakiegoś typka tylko dlatego, że przefarbował włosy na zielono i był krytykowany przez rodzinę.

**Psycholog Z**: Lepsze to niż typiara, która okazała się być wielką fanką Alejandro. Ona się wprost mnie zapytała, jak ma się zbliżyć do jakiegoś faceta... Jakieś typowe nastolatki z zaburzeniami mózgowymi. Oczywiście, że wszystko jest przez internet. Nie umieją korzystać z wirtualnych urządzeń i myślą, że przeniosą te zachowania na rzeczywistość.

**Psycholog Y**: Problemu nie tylko należy szukać w komórkach, ale też można zacząć dzwonić do rodziców i wywierać na nich presję.

**Psycholog Z**: A nauczyciele? Przecież to oni wysyłają swoich podopiecznych, ponieważ sobie nie radzą w życiu albo ich zadaniem jest sprawić, że będą obejmować wysokie stanowiska.

*Przybili żółwika. Po chwili usłyszeli odgłosy zdzieranych ubrań.*

**Psycholog Z**: Czy ktoś już postanowił postradać zmysły przed naszą wizytą? Nie moja wina, że prawda boli. Następnym razem może pójdźmy wprost w „Zamartwiasz się? Nie powinnaś. Inni mają większe zmartwienia niż Twoja szpetna morda!”

*Kolejne śmiechy. Ezekiel, który był w środku, umyślnie przewrócił szafkę.*

**Psycholog Y**: Paranormal Activity normalnie.

**Psycholog Z**: Jak te wszystkie problemy nastolatków. My tu nie prowadzimy salonu eugeniki, tylko próbujemy zaradzić na ich żenujące problemy. Lub takie dzwonienie na policję, bo kogoś pogryzł mały piesek.

*Ezekiel zrzuca z siebie szafę. Jego wygląd był zbliżony do tego, kiedy zdziczał i był zmutowany. Historia lubi się powtarzać, mimo że tym razem było to zrobione celowo. Ezekiel rzucił się na jednego z psychologów i wylał na niego jakąś dziwną, zielonkawą maź. Spanikowany, drugi, który miał właśnie wychodzić z gabinetu zaczął piszczeć jak mała dziewczynka. Nim również zajął się Zeke, zrywając z niego wszystkie ubrania kolei i deformując jego twarz pazurami. Jeden z nich szybko zerwał się na nogi i wezwał policję, a samego Ezekiela obezwładnił stołem, rozwalając doszczętnie połowę gabinetu. Mocno poirytowani nie pozostali ex-mutantowi dłużni i zaczęli go kopać/bić/szarpać nim ile wlezie. Na miejsce zdarzenia po kwadransie przyjechały odpowiednie służby. Nieco spanikowani niektórzy zbiegali z zakładu ile wlezie. Policjanci szybko znaleźli się w gabinecie dla pracowników. Ku ich zdziwieniu nie zastali obrazka mutanta, który na nich napadł i ich pobił. Wręcz przeciwnie. Ezekiel już nie przejawiał żadnych form dziwactw, był zwyczajnym chłopakiem z milionem siniaków i kontuzji na ciele. Psycholodzy może nie wyglądali gorzej, ale po podartych, rozszarpanych ubraniach i jednej upaćkanej twarzy jakąś mazią policjanci od razu skuli w kajdany dorosłych. Jeden z nich od razu podszedł do Ezekiela.*

**Oficer**: Wszystko z tobą w porządku, chłopcze?

*Ezekiel majaczył i nie był w stanie niczego powiedzieć. Oficer za pomocą radiowęzła wezwał pogotowie ratunkowe. Wszyscy opuszczają już miejsce, a gdzieś została tylko Scarlett.*

**Oficer**: Słuchaj. Czy mogłabyś zająć się rannym?

**Scarlett**: Jasne, oficerze Andrews. Zrobię to z wielką przyjemnością. \*do siebie\* Kurczę, nie ma to jak satysfakcja, że oberwali za swoje. *\*po chwili głośno beka\**

*Beknięcie zostało dziwnie odebrane przez policjantów.*

**Scarlett**: Najmocniej przepraszam, panie władzo.

*Scarlett od razu podeszła do nieprzytomnego Ezekiela i próbowała go opatrzyć.*

**Scarlett**: Wybacz mi za taki manewr. Widzę, że mocno tobą pomiatali.

*Przyjechało pogotowie ratunkowe, które od razu zawiozło Ezekiela do najbliższego szpitala. Przed odjazdem Zeek tylko pokazał Scarlett środkowy palec, po chwili jednak zamienił go na kciuk w górę.*

**Scarlett**: Okej. *\*trochę zmieszana* Może sprawa załatwiona, jestem poniekąd z siebie dumna.

*Scarlett prędko opuściła klinikę psychiatryczną.*

## Przypadkowy sklep 24/7

*Istnieją także takie miejsca, których celebryci wstydzą się odwiedzać, ponieważ gdy paparazzi przyłapie, jakiś tabloid się przysapie. Niektórzy, nawet jeśli są gwiazdami reality show, nie mają problemu z wchodzeniem do pierwszego lepszego spożywczego. Sklepik niczym polska Żabka, co tu mówić więcej? Jednak któremuś uczestnikowi wejście na żywioł nie przypadło do gustu. Leshawna stanęła zadowolona obok sklepu z sorbetem, który kupiła naprzeciwko sklepu.*

**Leshawna**: *\*zauważa Brandona z kamerą\** Co? Paparazzi? To już Leshawna nie może sobie kupić żadnego zimnego napoju?! Zabieraj mi się z tą kamerą!

*Leshawna goni kamerzystę i przewala go na ziemię.*

**Leshawna**: Naucz się okazywać ludziom szacunek, ty głąbie!

*Zadowolona wraca do picia swojego zimnego napoju. Kiedy oparła się o blat, dostrzegła jedną z dawnych zawodniczek Totalnej Porażki.*

**Leshawna**: Jasmine? Ciebie to już Leshawna kompletnie się nie spodziewała! To ty nie jesteś w Australii?

**Jasmine**: Jak widać nie. *\*zaśmiała się pod nosem\** A kogoś innego się spodziewałaś?

**Leshawna**: Wiesz. W sklepie jest jeszcze taka inna Jasmine.

**Jasmine**: Jaka? Chętnie ją poznam. xD

*Leshawna kontynuuje picie swojego ulubionego mrożonego sorbetu.*

**Jasmine**: Jeśli mogłabym się zapytać, gdzie kupiłaś shake'a?

**Leshawna**: *\*wyjmuje słomkę z ust\** To jest sorbet, laska. Dokładnie to deser granita. Jest naprzeciwko tego sklepu.

*Wskazuje jej, gdzie dokładnie znajdują się lodowe wyroby. Jak widać, nie tylko ona korzystała sobie z lodów na ochłodę.*

**Jasmine**: Pomyśleć, że teraz u mnie byłaby zima i maks z dziesięć stopni.

**Leshawna**: Uroki drugiej półkuli. A jeśli mogę spytać, na jak długo tu zostaniesz?

**Jasmine**: A co? Nie możesz się doczekać mojego zniknięcia?

*Dziewczyny śmiały się w najlepsze.*

**Leshawna**: Co ty? Po prostu Leshawna jest zainteresowana twoją obecnością tutaj. Nie musisz przed Leshawną udawać takiej skrytej.

*Chciała ją oprowadzić po dzielnicy, ale Jasmine została przy swoim miejscu.*

*Leshawnie napój nie kończył się nawet teraz. Wstrząsające wieści Jasmine wprawiły ciemnoskórą dziewczynę w osłupienie.*

**Jasmine**: Może się postaram być bardziej otwarta. A słyszałaś ostatnio o niewyemitowanym horrorze z Manson w roli głównej? Podobno o tym jest głośno w mediach, ale do tej pory nikt nie miał odwagi poruszyć tematu.

**Leshawna**: Wzięła udział w horrorze. Wielkie mi halo. Jakby kogoś obchodziła jej ociekająca krwią morda. Już bez żadnych zabiegów jest wstrętna. Oszpeciła się skalpelem i pewnie chce rozpaczliwie zacząć karierę.

**Jasmine**: Chirurgia plastyczna? Po tym ciężko nabrać szacunku do ludzi.

*Jasmine i Leshawna podzieliły niechęć do rozpaczliwych efektów upiększających. W międzyczasie ze sklepu wyszli Jasmine (przyjaciółka Leshawny!!!) i Shawn.*

**Shawn**: Jasmine. *\*koleżanka Leshawny zaśmiała się pod nosem\** Nie uwierzysz w to, co usłyszysz! Ta dziewczyna ma to samo imię co ty!

*Australijska mistrzyni przetrwania i Leshawna wybuchnęły śmiechem. Shawn był nieco zawstydzony swoim odkryciem.*

**Shawn**: To wy się już znacie?

**Jessamine**: Spokojnie. Możecie też na mnie mówić "Jessamine" dla odróżnienia albo Jess. Będzie nas na pewno łatwiej rozróżnić niż te bliźniaczki. Wiecie, jak ja bardzo nie znoszę Amy? Za wszelką cenę nie mogę poznać, która to która.

**Shawn**: Spokojnie. Sammy to chyba ta z pieprzykiem.

**Jasmine**: Nie. Amy ma pieprzyk na lewym oku.

**Jessamine**: Hmph, a myślałam, że to czerniak.

*Leshawna tylko przewróciła oczami.*

**Leshawna**: Powiem wam, że konkurowałam z nią w jednym sezonie. Dotarłyśmy razem nawet do finałowej czwórki. *\*delikatnie szturchnęła swoją najlepszą przyjaciółkę\** Przecież o tym mówiłam, Jessamine.

**Jessamine**: Fakt. Po prostu tak jej nie znosiłam na wyspie Pahkitew, że niechęć pozostała.

**Leshawna**: Może jednego dnia ją gdzieś zobaczymy. Do tej pory nie było żadnego porządnego spotkania po Totalnej Porażce, a przynajmniej sobie takiego podsumowania nie przypominam. Moim zdaniem powinien być jakiś zlot uczestników ze wszystkich sezonów.

**Jasmine**: W sumie to niezły pomysł. Fajnie byłoby zobaczyć starych, dobrych towarzyszy z poprzednich sezonów.

**Shawn**: O ile żaden z nim nie został zombie...

*Dziewczyny wybuchnęły śmiechem, a Jasmine pocałowała go w policzek.*

**Jessamine**: Jeśli mogę zapytać, od jak dawna ze sobą chodzicie?

**Jasmine**: Od czasów wyspy Pahkitew.

**Jessamine**: Ja to czasami mało lotna jestem, jeśli chodzi o te sezony. Jakby zleciało... no nie wiem... z dekada i pół dekady?

**Leshawna**: Nie powiem, już praktycznie mało pamiętam z tego, co było na przykład w Trasie.

**Jasmine**: To może nawet lepiej.

**Leshawna**: Ano tak, racja.

*Leshawna zaproponowała im inne miejsce do spotkania.*

**Leshawna**: To może zamiast sterczenia tutaj jak kury w jednej grządce przejdziemy się gdzieś? Może po prostu po mieście?

**Jessamine**: Ostatnio zrobiło się tutaj jakoś cicho. Tak z dwa miesiące temu ludzie jeszcze normalnie wychodzili, ale teraz tylko niektórzy szybko wbiegają do sklepu i zwiewają. Coś wybuchło w pobliżu?

**Leshawna**: Meh. Życie jest za krótkie, żeby Leshawna się nim przejmowała.

*Dobitnie stwierdziła, mając na ustach maskę po wypiciu sorbetu. Potem poszli w ustronne miejsce.*

## Studio Never Ending Story?

### Kuchnia, przed kulisami

*W studiu NES oprócz różowego wystroju aż do bólu, znajdowało się nie tylko studio. Wiernie odwzorowany panel z podsumowań Totalnej Porażki również doczekał się swojej aranżacji w nowo postawionym budynku. Może nie tak dosłownie, ale na pewno znajdował się jakiś buffet, dodatkowe sale i... kuchnia dla personelu. Tam znajdował się DJ, który przyrządzał różne potrawy.*

**DJ**: Jeszcze tylko trochę przyprawy mamusi i naleśniki będą gotowe...

*Nie tylko on znajdował się w kuchni. Weszła do niej Staci, która rozmawiała przez telefon.*

**Staci**: Moja prababcia chciałaby się dowiedzieć, co jest w tej potrawie.

**DJ**: Cóż. Nie potrafię ci powiedzieć dokładnego przepisu. Jedyny składnik tej potrawy to... miłość mamusi do gotowania.

**Staci**: *\*kiwnęła głową na tak zadowolona\** A będzie można spróbować tych twoich naleśników?

**DJ**: Spokojnie. Zrobię tyle, aby każdy mógł spróbować. Tylko po programie.

*Staci była trochę niecierpliwa, więc tylko usiadła.*

**Staci**: A gdybym zrobiła naleśnika dla siebie, to mogę wtedy zjeść?

**DJ**: Na razie nie. Musisz poczekać.

**Staci**: Dobra. Twoje jedzenie tak uzależnia, że zjadłabym wszystko w dziesięć sekund. Mój stryjeczny wujek za pomocą stopera odmierzał mi czas.

**DJ**: Ciekawe.

*DJ miał trochę cierpliwości do Staci. Z jakiegoś powodu dziewczyna znowu zboczyła na inną ścieżkę, tą samą co z czwartego sezonu.*

**DJ**: Mam do ciebie pytanie. Co cię skłoniło, aby znowu opowiadać o swojej rodzinie?

**Staci**: Sama nie wiem. Strasznie się nudzę ostatnio.

*Przyszedł jeszcze jeden gość. Dziewczyna pudrowała sobie policzki i chwilę później znalazła się już w kuchni.*

**Jen**: Cudownie. *\*cmok, chowa puderniczkę\** Słuchajcie. Gdyby tu przyszedł jakiś kurier, powiedzcie mu, że znalazłam się już w studio?

**Staci**: Siemka. Ciebie się tu nie spodziewałam.

**Jen**: Przyszłam tu, aby pomóc dziewczynom w nakręceniu pierwszego odcinka talk show. Nawet nie wiedziałam, że mam być jednym z gości podczas trwania. A wy... na widowni?

*Wskazała rękoma na DJ'a i Staci. Ten tylko obracał dalej naleśniki. Blogerka również nie przechodziła obojętnie koło smacznej potrawy.*

**Jen**: A... Ty będziesz rozdawać każdemu naleśniki? Załapię się chociaż na jednego?

**Staci**: Powiedz, że chcesz pięć, tak to naprawdę dostaniesz "chociaż" jednego.

*Jen pochwaliła Staci za tok myślenia.*

**Jen**: Przekonujące, ale nie będę taka chamska. Mimo wszystko nie mogę się doczekać wywiadu ze mną w roli głównej. Pewnie zaprosili wszystkich zwycięzców z poprzednich sezonów.

**Staci**: Takie starcie finalistów to chętnie bym obejrzała. Moi młodsi bracia stawialiby na zwycięstwo Gwen. Co jak co, ale nikogo lepszego w tej roli nie widzę niż jej.

*Jen wzruszyła ramionami.*

**Jen**: Nigdy do tej pory nie widziałam Gwen na własne oczy. A ty miałaś taką okazję?

**Staci**: Niestety nie, ale to była pierwsza zwyciężczyni Totalnej Porażki. Sporo przeszła i sporo udowodniła.

**Jen**: Gdybym ja miała wybierać ulubioną postać z Totalnej Porażki, byłaby to...

*Nagle Katie wchodzi do kuchni.*

**Jen**: Hejka.

**Katie**: Cześć. *\*widzi naleśniki\** DJ, ty sam to ugotowałeś?

*Pocałowała DJ'a w policzek, a ten wziął drobną mulatkę w objęcia.*

**Staci**: Szczęścia na nowej drodze życia.

**Katie**: Ale my jesteśmy razem od dłuższego czasu.

**Staci**: A od jakiego? Mój wujek to wspaniały zegarmistrz. Może wam obliczyć, jak długo jesteście razem co do sekundy!

**Katie**: To bardzo miło z twojej strony, Staci.

**DJ**: Niestety nie skorzystamy.

*DJ wykorzystał trochę czasu przed emisją, aby spędzić go z Katie.*

**DJ**: Naleśniki prawie gotowe. Myślę, że na razie można odpocząć. Nie wchodzimy na pierwszy plan, prawda?

**Katie**: Raczej nie. Razem z Sadie zastanawiamy się nad tym, od czego zacząć program. Wchodzimy na antenę dopiero za piętnaście minut.

*DJ i Katie wychodzą z kuchni, aby się przejść. Jen również opuszcza lokal gastronomiczny, aby być przygotowaną na porządne wejście. Staci skomplementowała jej strój.*

**Staci**: Myślałam, że nie znosisz fioletowego. A tu niespodzianka, klawo do ciebie pasuje.

**Jen**: Dzięki. *\*zarumieniła się\** Ostatnio się do niego jakoś przywiązałam. Tata posadził w ogrodzie fioletowe bzy i tak jakoś moja fascynacja do koloru się pojawiła.

**Staci**: Masz nadal kontakt z niektórymi?

**Jen**: Może w to nie uwierzysz, ale ostatnio się od nich odcięłam. Poświęciliśmy więcej czasu na bloga modowego i możesz w to nie uwierzyć, ale będę ambasadorką jednej z dziewczyn, która brała udział na Wyspie Totalnej Porażki. *\*piszczy z radości\**

**Staci**: Miodzio! A co z Tomem?

**Jen**: \*pokazała jej nagranie\* Działa jako stelaż dla Łyżwiarzy. Ostatnia akcja przeszła do historii i stała się viralem na ŚwirToku.

*Wideo pokazuje Łyżwiarzy w ich nowym stroju. Był nieco... wyzywający, aby to nazwać tak kulturalnie, jak możliwe. Mnóstwo dziur.*

**Jacques**: *\*wypina tyłek do Toma\** W tym nowym kostiumie czuję się niewiarygodnie sexy.

*Josee ma odruch wymiotny. Jest oburzona, widząc dodatkowe akcesoria.*

**Josee**: Dlaczego Jacques został jakąś drag queen? Ten makijaż zupełnie nie pasuje do jego wizerunku! Zatrzymał się na latach '80 w kobiecych łachach, na koturnach i w pełnym make-up'ie! A ja zachowuję zasadę "make up, no-make up".

*Josee miała serdecznie dosyć pin-upów swojego towarzysza do tańca i oblała go zimną wodą. Tradycyjny orgazm Jacquesa.*

**Josee**: Ice Bucket Challenge, tylko w 2020, hellloooł!

*Wideo zakończone. Jen i Staci zaczęły się głośno śmiać, aż na planie zostały wstrzymane prace.*

**Sadie**: Co tam się dzieje?

*Wracając do Jen i Staci, gadatliwa dziewczyna zaczęła udzielać dziewczynie o urodzie kaukaskiej kilku potrzebnych wskazówek.*

**Staci**: Prowadzisz bloga i bądź co bądź wiesz, jak to mniej więcej wygląda. Jednak jedyne, co chcą oglądać widzowie, to niekoniecznie codzienne plucie jadu 24/7, tylko prawdziwych i rzetelnych ludzi. Pokaż wszystkim, że potrafisz być szczera. Przedstaw siebie taką, jak w wersji blogowej - prawdomówną, obiektywną, bądź co bądź taktowną. Rozumiesz, o co mi chodzi?

**Jen**: Spokojnie. Mój nowy kącik serii o nazwie "Żenady mody" to jedyny, w którym próbuję przedstawić nową siebie. Filmy wychodzą często, bo tam gdzie popyt, tam podaż, ale ludzie oglądają tam prawdziwą mnie.

**Staci**: I tego powinnaś się trzymać. A ja tam dla żartów poopowiadam parę historii o mojej rodzinie. Ja też coś wynalazłam.

**Jen**: Co takiego?

**Staci**: Zawsze chcę pozostać prawdomówna, nawet jeśli tą paplaniną nagrabiłam sobie wrogów.

*Obie uścisnęły dłonie i czekały na emisję programu. Staci wyjęła kartkę, aby potwórzyć potrzebne dla siebie kwestie.*

## Never Ending Story - emisja programu

### Na antenie

*Godzina wieczorna. Rozpoczyna się emisja programu Never Ending Story. Dżingiel z innego programu rozrywkowego o nazwie "Jak oni śpiewają?". Operatorzy przedstawiają studio z lotu ptaka. Różowy aż do porzygania się ze słodyczy, jaka panowała, nieco skopiowany wizerunek podobny do tego, co krzyżówka Polowania na Gwiazdę i Podsumowań z Totalnej Porażki. Na czerwonych kanapach siedzą Katie i Sadie, i jak zwykle podekscytowane piszczą z radości, chcąc w ten sposób przywitać telewidzów.*

**Katie**: Witamy wszystkich w nowym reality show o nazwie...

**Katie** & **Sadie**: Never Ending Story! *\*piszczą z podekscytowania\**

*Owacje na stojąco. Publiczności w środku podoba się (?) przedstawienie programu. Katie i Sadie siadają na miejsce.*

**Katie**: Jak już wiecie, era talk show i maratonów z udziałem widzów w studio może się już skończyła.

**Sadie**: Ale nie teraz, gdzie możemy na spokojnie przywrócić modę rozmowy z najpopularniejszymi gośćmi.

*Kolejne oklaski.*

**Sadie**: Wprawdzie Lady Gaga odmówiła, ponieważ zabroniliśmy jej śpiewać Rain on Me...

**Katie**: Wiecie, jakie są tam wulgarne przekazy? Ona i Grande skąpo ubrane i tańczące w deszczu! Przecież wiadomo, że deszcz to alegoria białej wydzieliny...

**???**: *\*ktoś z daleka\** Wcale nie!!!

**Katie**: Tak jakby po angielsku zamiast "przyjść", usłyszeć inne, podobne słowo, ale o innym zapisie.

**Sadie**: Katie! To nie jest piosenka o szczytowaniu, tylko o walce z problemami codziennego życia! Radzenie sobie z innymi, zaakceptowanie mankamentów i osiąganie niemożliwego!

**Katie**: No tak! Osiąganie szczytów podczas deszczu! Jakie to romantyczne!

*Widownia wybuchnęła śmiechem.*

**Sadie**: Możemy wam zawsze puścić tę piosenkę na zakończenie programu. Ważne, żebyśmy dobrze się bawili. Więc, Katie, co będzie pierwszym tematem naszych rozmów w dzisiejszym wydaniu Never Ending Story?.

*Katie próbuje coś przeczytać z kartki, ale prędko została skarcona wzrokiem przez NPDKŻ. Szybko ją chowa i próbuje odgadnąć, co Sadie miała na myśli.*

**Katie**: Więc... o Totalnej Porażce.

**Sadie**: Tak. To show przeżywało wiele wzlotów i upadków, ale gdyby nie naście sezonów, w których mieliście okazję poznać wiele twarzy. Część z nich poznaliście na dobre, bo przewijały się przez wiele tytułów, ale część... Była po prostu zapominana. *\*nagle chce kogoś zapowiedzieć\** Courtney?

*Sadie woła prawniczkę, jednak nie daje to żadnych rezultatów. Nagle dostaje kartkę z informacją, że dziewczyna nie raczyła się pojawić.*

**Sadie**: Kurczę. To skąd puścimy smutną muzykę na wiolonczeli?

**Katie**: A nie na skrzypczach? Czekaj, może ja coś wykombinuję.

*Katie wyjęła smartfon.*

**Katie**: Piri, play sadmusic.exe.

**Piri**: Włączam sadmusic.exe.

*Z głośników rozległa się bardzo przystępna piosenka.*

*Dalsze śmiechy widowni. Sadie odłącza głośnik.*

**Sadie**: *\*do siebie\** Coś nam nie idzie ten program.

*Sadie stwarza pozory i zgadza się na wszystkie pomysły wprowadzone przez Katie. Dziewczyny prowadzą ten program mizernie.*

**Katie**: Czas przedstawić pierwszego gościa w naszym programie. Jedna z Pahkitew'owskich bliźniaczek niedługo do nas zawita i zdradzi, jak wyglądają kulisy jej wielkiego odlotu do Wielkiej Brytani, który sobie obiecywała od kilku miesięcy. Z jej portfolio możemy wynikać, że bardzo nie znosi ludzi i kiedy ktoś ją widzi, od razu ma zepsuty dzień - Amanda!

*Sadie od razu skarciła Katie. Była zaskoczona, że zaprosiła nie tę osobę, co trzeba.*

**Sadie**: *\*do Katie\** A nie miałaś wysłać zaproszenia do Amy?

**Katie**: Amy, Amanda, a czy przypadkiem to nie jest to samo imię? Wyszukałam to, co znalazłam w tej słodkiej książce drukarskiej!

*Amanda weszła już do środka i była zażenowana rozmową NPDKŻ'ek.*

**Sadie**: Katie! Nie chodziło mi o Seinfieldową! I to nie jest książka drukarska, tylko top 100 najbardziej pożądanych celebrytek tego millenium!

**Katie**: No tak, bo zaraz za nią pojawiła się jakaś Anita... Co to za jegomość?

**Sadie**: To jest ten, drugie imię głównej producentki ukrywającej się pod nickiem *Pani Lepsza*.

### Poza panelem programu, przed środkiem budynku

*Nie tylko Katie i Sadie były potężnie zajęte programem. Przyjaciele pierwszej wspomnianej NPDKŻ (Lindsay, Bridgette, Geoff - #TeamBlondyni) rozmawiali z Annie i za wszelką nie chcieli dopuścić do tego, aby się wtrącała w sprawy programu. Blondynki zagadały ją najlepiej. Lindsay malowała jej paznokcie na czarno, a Bridgette rozmawiała z nią w sprawach wywiadu.*

**Annie**: Miło mi patrzeć, że ktoś wreszcie chciał przeprowadzić ze mną wywiad. Powiedzcie mi, co was sprowadza do tego nowego talk show?

**Bridgette**: Pomagamy Katie i Sadie w realizacji nowego talk show. *\*Lindsay nadal zadowolona maluje paznokcie producentce\** Mam nadzieję, że program okaże się sukcesem. Albo może powtórzy osiągnięcia naszych podsumowań.

*Geoff przyniósł dziewczynom herbatę. Wizualizacja niedopuszczenia dziewczyny do studia i wtrącenia się do programu była niewidoczna, wyglądało to jak zwykła, przyjemna rozmowa poza panelem programu.*

**Annie**: Są tu może jakieś kamerki, gdzie można zerknąć na ich zmagania?

*Bridgette wzruszyła ramionami. Annie nie dawała za wygraną.*

**Annie**: Wiecie. Miło mi się gawędzi i dobrze jest słuchać tego, jak jesteście zadowolone po emisji Odkupienia, ale zróbcie coś dla mnie. Przyjaciółki naprawdę nie będą na was złe.

**Lindsay**: To znaczy?

*Skończyła pierwszą rękę. Paznokcie Annie wyglądały naprawdę ślicznie.*

**Lindsay**: Wybacz. Ostatnio zainwestowałam w drukarkę do paznokci, dzięki której możesz zrobić naprawdę przepiękne wzorki, np. flotylle, jednorożce i inne pegazy.

*Geoff zaśmiał się, kiedy usłyszał słowo "flotylle".*

**Geoff**: Moim zdaniem dobrze sobie radzą.

**Annie**: *\*sarkastycznie przewracając oczami\** Naprawdę chciałabym to zobaczyć na własne oczy.

**Lindsay**: Jeszcze nie!

*Zadowolona dalej chciała odciągnąć uwagę producentki od interesowania się programem.*

**Annie**: Wiecie... Takie niespodziewane wejście producentki...

**Lindsay**: *\*przerwała Annie\** ...wpłynęłoby negatywnie na prowadzące talk show! Proszę się rozgościć, nakładam pierwszą warstwę na drugiej ręce.

*Szykuje szarą warstwę.*

**Bridgette**: A może chcesz zadać nam parę pytań związanych z programem? Na przykład jakie wyzwanie było dla nas najbardziej przyjemne?

**Annie**: Chciałabym z tobą udzielić szczegółowego wywiadu, ale widzisz, zapomniałam wziąć z kuchni notesu, dzięki któremu mogłabym znacznie ułatwić naszą rozmowę.

*Blondyni nie przewidzieli, że Annie bierze ich na podstęp. Naiwnie zaufali w jej intencje, a Annie weszła na spokojnie na panel studia.*

**Lindsay**: Zaczekaj! A co będzie z paznokciami? *\*trzymała w ręku różowy podkład\**

### Na antenie

*Dumna Annie stała przed głównymi drzwiami wejściowymi i podsłuchiwała postęp show. Katie i Sadie nadal stały zdziwione obecnością Amandy.*

**Amanda**: Mam pytanie. Dostanę tutaj może herbatę?

**Sadie**: Katie... Daj jej herbatę, proszę.

**Katie**: Jest w kuchni. Możesz tam przyjść.

*Sadie tylko westchnęła poirytowana.*

**Sadie**: *\*do siebie\** To przecież nie może się skończyć dobrze...

*Prowadzenie talk show przysparzało im nieco problemów. Katie kompletnie nie ogarniała, co się dzieje w programie, a Sadie próbowała udawać, że wszystko miała pod kontrolą. Po pewnym czasie Amanda dostała herbatę z kuchni, a Sadie próbowała nie dostać szału.*

**Sadie**: To powiedz... *\*westchnęła z ulgą\** ...Byłaś kiedykolwiek w Totalnej Porażce?

**Amanda**: Zostałam w zasadzie zatrudniona jako jedna ze stażystek i potrzebowałam hajsu jako wakacyjna praca, a potem byłam świadkiem tego, jak moja pracodawczyni okazała się bezlitosną psycholką. Ale co do tego całego programu, to kibicowałam kilku fajnym ludziom, a reszcie życzyłabym jak najszybszego utracenia kariery, zwłaszcza wszystkim z Pahkitew.

*Świerszcze. Powoli magia programu się wyczerpuje.*

**Sadie**: Rozumiem. A myślałam, że porozmawiamy sobie o czymś bardziej związanym niż tylko o twoich odczuciach. Amanda, jaki dotychczasowy finał uważasz za najbardziej kultowy?

**Amanda**: Ten... Gwen kontra Heather? Było coś takiego? Ta walka na blogi, którą czytałam z jakieś... Boże... Ten program w ogóle miał jakiś finał?

*Sadie strzela facepalma, po czym zadaje kolejne pytania Amandzie. Katie tylko zauważyła następny problem. W studiu zaczęły latać szczury. Annie, próbując przedrzeć się do głównego studia, sama to dostrzegła i próbowała na własny sposób się przed nimi bronić.*

**Amanda**: CZY MÓJ CHŁOPAK POSTANOWIŁ MNIE SPRANKOWAĆ W TYM PROGRAMIE??? *\*zaczyna wydzierać się w niebogłosy\**

*Katie zaczęła używać preparatu, który dusił większość w studio. Annie również potknęła się o własne szpilki. Niezadowolona z obuwia wyrzuciła je przez okno.*

**Annie**: I tak czekam na tramwaj, więc nie muszę mieć na sobie żadnych butów. Chyba, że jakieś tzw. obuwie ochronne.

*I tak Annie przestała podsłuchiwać talk show, który miał pojawić się oficjalnie na scenie. Zostawiła również tylko kartkę, którą włożyła do skrzynki i tak się więcej nie pojawiła. Minęło dziesięć minut i Katie nadal starała się wyeliminować zagrożenie związane z pasożytami.*

**Katie**: Może jakaś trutka na szczury?

**Sadie**: Doskonały pomysł. Zróbmy kącik antypasożytniczy...

*Sadie absolutnie nie podobał się pomysł, w jaki sposób został przedstawiony ich talk show. Jedyne, na co liczyła, to na zakończenie emisji.*

**Sadie**: To co, może przyszedł czas na zapowiedź drugiego gościa?

**Katie**: W sumie jest jeszcze ich trochę. Mogę zawsze zawołać moich przyjaciół!

*Otworzyła drzwi frontowe, z których skorzystały szczury. Nie muszę wam mówić, które miejsce uznały za ulubione. Hol. Lindsay i Bridgette od razu zaczęły piszczeć.*

**Bridgette** & **Lindsay**: *\*panika\** Szczury!!!

*Tak, to show nie mogło być lepsze niż po obecności pasożytniczych szkodników. Amanda zdążyła opuścić budynek, a Sadie przestała udawać, że wszystko jest pod kontrolą.*

**Sadie**: Kurczę. Jak ten czas się dłuży. Bardzo dziękuję, że byliście razem z nami. Do zobaczenia w kolejnej "Niekończącej się historii"!

*Tylko dwie lub trzy osoby klaskały, oglądając talk show. Nikt nie próbował buczeć, aby nie wzbudzać niepotrzebnej sensacji. Kiedy emisja programu dobiegła końca, niektórzy nie byli w stanie opuścić tego miejsca. Ktoś z widowni zadzwonił po hycla, aby wytępił szczury. Ponieważ Katie miała przed nimi lęk, nie schodziła z kanapy. Sadie natomiast nie miała z tym większego problemu.*

**Sadie**: To tak jak fatalne fryzury. Nie znosisz tego, ale musisz jednak jednocześnie to znieść... *\*nerwowo przełyka ślinę\**

*Sadie postanowiła nie komentować programu. Kiedy przechodziła przez hol, Lindsay i Bridgette zwisały przerażone na Geoffie. Sama nieco grubsza dziewczyna nadepnęła na jednego szczura i opuściła studio, wysyłając sms-a do Katie i Annie.*

## Następny dzień

### Domek Katie i Sadie

*NPDKŻ wynajmowały nawet ten sam pokój w hotelu, wynajęty przez ich przyjaciół. Wszystko działo się spokojnie, gdyż tu nagle ktoś nie próbował rozpaczliwie dobić się do okien. Katie, która zazwyczaj była rannym ptaszkiem, prędko podeszła w samej piżamie, żeby otworzyć drzwi. Lindsay przygotowała dla niej kopertę.*

**Lindsay**: Musisz koniecznie to przeczytać!

**Katie**: A co tu się znajduje? *\*ziewa i przeciąga się na boki\**

**Lindsay**: Wydrukowałam oficjalne wyniki emisji pierwszego odcinka waszego talk show! Nie chcę wam zdradzić szczegółów, ale myślę, że powinnaś do tego podejść na spokojnie.

*Sadie spała w najlepsze. Widać była zmęczona poprzednim dniem. Katie tylko poszła do malutkiej kuchni i zrobiła Lindsay jej ulubiony napój - mocną, czarną kawę.*

**Lindsay**: Myślę, że tobie też tym razem się przyda.

**Katie**: Lindsay. *\*otwiera kopertę\** Kompletnie nie rozumiem twojej przesadzonej reakcji. Gdybyśmy wypadły źle, może od razu byś tym powiedziała, prawda?

*Katie wreszcie otworzyła kopertę i zaczęła czytać recenzję od wszystkich krytyków z Dramacritic - strony internetowej (brawo, Lindsay; wydrukowałaś wyniki, które można było na spokojnie znaleźć w Internecie!), która zrzesza recenzentów i krytyków odnośnie wszystkich programów, jakie można znaleźć w telewizji. Wysoko oceniane były także niektóre różowe kanały (co nie zostanie udowodnione tutaj, hihi!).*

*Katie uśmiechnęła się. I to nie dlatego, że ocena była fatalna, tylko aby nie zakryć po sobie rozpaczy, jaka zagościła w jej sercu. Od razu obudziła Sadie, wybuchając płaczem.*

**Katie**: Nasze talk show jest oceniane jako jeden z najgorszych talk-show!

**Sadie**: Są takie, które też zostały zdjęte... po dwóch lub trzech odcinkach?

*Katie zmarszczyła brwi. Sadie tylko westchnęła niechętnie.*

**Sadie**: Jeśli cię to pocieszy, mamy kontrakt na cały sezon, który ma trwać z trzynaście odcinków.

**Katie**: Ale oni zapłacą naszej wytwórni za ściągnięcie kanału z wizji!

**Sadie**: Wcale nie! Sami go zrobiliśmy i nie przyjmiemy żadnych pieniędzy! Najwyżej nas zbanują i wyrzucą z ramówki na rzecz kolejnej powtórki Totalnej Porażki w Trasie.

**Katie**: Czytałaś może komentarze na nasz temat? Jesteśmy tam nazywane idiotkami!

*Sadie dobrze wiedziała, jak poprawić humor swojej przyjaciółce.*

**Sadie**: Słuchaj. Może nie jestem archetypem najlepszej przyjaciółki, za jaką się uważałam, ale co powiesz na taki myk?

*Katie od razu domyśliła się, co Sadie miała na myśli.*

**Katie**: *\*kręciła głową na nie\** Nie zgadzam się na to, aby nam pomogła. Nawet jeśli koncepcja programu będzie podobna, to ona sobie przywłaszczy wszystkie prawa! Warwick mi tak powiedział!

**Sadie**: Warwick jest naprawdę kochany. Miałam okazję z nim być przez cały czas, ale jakoś nam się nie układało i pozostaliśmy przy pozytywnych relacjach. Jednak nie sądzę, że jego niechęć do Annie oznacza, że ona specjalnie nam chce zepsuć ten program. Sama widziałaś, jak wyglądała sprawa z Totalną Porażką. Po tym sezonie z Pahkitew czar prysł, ludzie przestali to oglądać, a ona i paru innych producentów przejęli prawa do tego reality show. Katie, ja wiem, że ty chcesz postawić na swoim i to doceniam, ale zaufaj jej. Wiele plotek chodzi po wielu ludziach. Nie wolno ufać nikomu, kto umieszcza/publikuje różne artykuły, zwłaszcza na Dramacritic i innych topach. Na dobrą sprawę... *\*włączyła laptopa i pocierała ręce o siebie\** ...same też możemy coś dodać w internecie od siebie. *\*rozgrzewała nadgarstki\** "Co sądzicie na temat pierwszego odcinka talk show Never Ending Story?".

**Katie**: Sadie, ja ci mówię, że tu aż roi się od toksycznych ludzi. Nie powinnyśmy...

**Sadie**: *\*z demoniczną miną; podobną do tej co w specjalnym odcinku TDI i w materiale dodatkowym TDA\** ...odpowiednio moderować komentarzy i przyjmować tylko pozytywne recenzje? Albo konstruktywna krytyka? Nikomu jeszcze nie zaszkodziła.

*Katie była zirytowana dumą Sadie. Od razu sprowadziła ją na odpowiednie tory.*

**Katie**: Ach, tak? Pewnie Annie ci to wszystko powiedziała.

*Sadie kiwnęła głową na tak, co zbulwersowało drobną dziewczynę.*

**Katie**: Widzisz? Ona próbuje ingerować w nasze życie!

*Chwyciła za wtyczkę i ją odłączyła. Na jej nieszczęście, przewód prowadził do ekspresu od kawy.*

**Katie**: Sadie. A gdzie jest wtyczka od komputera?

**Sadie**: Nie wiem.

*I zamieściła artykuł w internecie. Roiło się od tony komentarzy. Ktoś w tym samym czasie zapukał do drzwi. Kiedy Katie je otworzyła, przed progiem stała Annie. Bez większego zastanowienia Katie trzasnęła drzwiami przed jej nosem.*

**Katie**: NIE!!! *\*tupnęła nogą\**

**Annie**: *\*przed drzwiami\** Nie zachowuj się jak jakaś histeryczka. Naprawdę chcę wam pomóc osiągnąć komercyjny sukces.

**Katie**: *\*zaczęła wrzeszczeć\** A ja chcę wyprowadzić się do Paryża, a mnie na to nie stać! I też chcę być niezależna i tworzyć bez żadnych ingerencji innych pseudo-producentek!

**Annie**: Katie. Pozwól sobie pomóc. Ja wiem, że chcesz najlepiej... *\*gra taka smutna muzyczka, jak w większości momentów z TD... np. jak Heather próbowała przekonać Leshawnę, Gwen i Trenta do dołączenia do ich sojuszu\** ...ale niestety nie jesteś wystarczająco popularna. Występ w trzech sezonach nie pozwolił zyskać sobie tak dużo uwagi jak większości słynnych zawodników z Totalnej Porażki. Ludziom potrzeba naprawdę mocnej ręki, a ja gwarantuję, że jeśli początek waszego talk show okaże się sukcesem, nie będę więcej wtrącać się w ideę waszego programu.

*Katie miała szklane oczy. Możliwe, że propozycja Annie przemówiła jej do rozsądku.*

**Annie**: Pokażę ci, że nie jestem taką wiedźmą, za jaką uważają mnie wszyscy, którzy ze mną współpracowali. Dam wam pomysł na taki materiał, że ludzie nie będą mogli złapać oddechu. Czy wpuścisz mnie do środka?

*Katie zgodziła się na przyjęcie paru sugestii Annie.*

**Annie**: Omówimy to bardzo szybko. Studio mówi wyglądać nienagannie, wy same musicie stworzyć pozór super dziewczyn. Grajcie na zwłokę, możecie czasami nawet udawać nienawiść i pluć do siebie jadem. Zapraszajcie inne sławne osoby z tego reality show. Tutaj liczy się koncept. Już wam powiem, co trzeba zrobić, aby to talk show nabrało tempa.

## Aranżacja studia od nowa

*Jak powiedziała Annie, tak w studio doszło do ogromnych zmian. Wszystkie różowe motywy, czy to przesłodzone różowe wzory, zostały zastąpione stonowanym, zwykłym białym kolorem. Wprawdzie malowanie ścian nie zajmowało dużo czasu, ponieważ producentka Totalnej Porażki zatrudniła z dwadzieścia osób, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Same Katie i Sadie usiadły w kącie i czytały magazyny modowe, razem z Jen i Staci. Studio było już gotowe w godzinę. Wnętrze zapowiadało się bardzo dobrze. Środek przypominał mini projekt Koloseum. Na samym środku wygodna sofa dla prowadzących, na złoto-pomarańczowym stole znajdowały się przekąski. Gość po lewej stronie, a obie prowadzące po prawej miały nawet specjalne krzesełka tak, aby się nie kłócić o miejsca. Motyw grecki dobijał się od góry do dołu, począwszy od świeżo wypastowanych, winylowych paneli podłogowych, kończąc na salonowych ścianach w pomarańczowych barwach. Obrazy zawieszone na ścianach miały w sobie nutę Totalnej Porażki. Znajdowało się zdjęcie zwyciężczyni pierwszego sezonu "Wyspy Totalnej Porażki", czyli Gwen trzymanej na rękach przez wszystkich obozowiczów z tamtego sezonu, moment, w którym zostało wykonane zdjęcie promocyjne do pierwszego sezonu. Wszyscy na "czerwonym dywanie" podczas Polowania na Gwiazdę. Mnóstwo akcentów związanych z reality show, a na samym środku witraż z Katie i Sadie, oczywiście wzorowany na jakichś chrześcijańskich ikonach (co za profanacja!). Sadie nawet nie omieszkała flirtować z jednym z roboli, jednak nie doszło to do skutku i reszta dziewczyn musiała ją odciągać. Oczywiście tylko środek był tak przeładowany pięknymi wzorami, reszta pomalowana na biało albo zapomniana. Loża widowni była wyjątkowo mała i z pewnością pomieściłaby zaledwie 12 osób. Ale lepsza taka widownia niż żadna lub odgłosy sztucznych okrzyków z programów rozrywkowych. Dwie godziny minęły, a studio było już gotowe do nadawania. Oczywiście do studia wprowadzono mnóstwo kamer, bo nie ma talk show bez obecności publiczności.*

*Annie szykuje się do wyjścia, NPDKŻ'ki są wyjątkowo wdzięczne za jej pomoc.*

**Sadie**: Naprawdę nie wiem, co zrobiłybyśmy bez twojej pomocy.

**Katie**: Poprowadziły ten program. *\*prychnęła, po czym zaczęła się złośliwie śmiać, zatykając usta\**

**Annie**: Ta, bardzo zabawne. Wiesz, Sadie. Dbam o to, aby talk show dostało tyle uwagi co reality show. Kręcicie się wokół biznesu i możecie sprzedać parę ciekawostek na temat tego programu naszym wiernym fanom.

*Katie czyta scenariusz, którego powinny się trzymać. Annie opuszczona budynek zadowolona z realizacji planów. Katie, pomimo swojej niechęci do producentki, akceptuje go i chowa.*

**Katie**: Dobrze, Sadie. Wchodzimy na antenę zaraz za pięć minut. Spoliczkuj mnie.

*Sadie słucha polecenia i strzela Katie z liścia.*

**Katie**: Idealnie. *\*nakłada róż na policzki, aby ukryć zaczerwienienie\**

## Never Ending Story? 2.0

*Znajdujemy się już w środku. Katie i Sadie siedzą zaciemnione na swoich krzesłach.*

*W tle gra: https://www.youtube.com/watch?v=-9lIu5Om-n4*

**Katie**: Witajcie wszyscy Totalno-Porażkowicze!

**Sadie**: Gotowi na nieco dramy w naszym talk show?

*Katie i Sadie znalazły wyszukane słownictwo, którym się posługiwały podczas prowadzenia programu, jednocześnie zachowując swą cukierkową naturalność.*

**Katie**: Poprzedni występ to było błaznowanie. Chciałyśmy tylko dla żartu sprawdzić, jak wyjdzie nasz pierwszy koncept.

**Sadie**: Powstał podczas złych dni. Oj, to był naprawdę makabryczny pomysł, Katie!

**Katie**: Ah, Sadie! Nie powinnaś im mówić takich rzeczy, bo jeszcze... *\*zakryła usta ze wstydu\** ...nie wierzę, że to mówisz na wizji!

**Sadie**: A co według ciebie miałam na myśli, wspominając "złe dni"?

**Katie**: Niech pomyślę. Okres?

*Widownia wybuchnęła śmiechem. Efekt komizmu wywołany przez dziewczęta przypadł im do gustu.*

**Sadie**: I kto tu wychodzi na złego glinę?

**Katie**: Nie mam pojęcia. Ale wiem, że pewnego gliniarza zostawiłyśmy pod drzwiami.

*Katie naciska odpowiedni przycisk na pilocie. Drzwi frontowe idą do góry. Przed nimi stał tylko yorkshire terrier, który od razu wskoczył na kolana Katie. Chwila słodyczy.*

**Sadie**: Naprawdę nazwałaś go Gliniarz?

**Katie**: No co? Często w sądach gliniarze używają psów do tropienia różnych rzeczy.

**Sadie**: Do tego mają odpowiednich psów tropicieli. Ich rasa to przykładowo beagle.

**Katie**: Jakich donosicieli? I nie przypominam sobie żadnej sprawy, w której złodziej kradnie pikle.

**Sadie**: Przepraszam na chwilę.

*Katie była nieco głucha, więc Sadie nie chcąc straszyć psa, na jej sygnał od razu wszedł do budy, która została zamknięta weneckimi drzwiami frontowymi (dla widowni metal; dla psa, jak się dowiedzieliśmy z kamer - przytulny obrazek właścicielek i osobisty drapak do pleców). Sadie wyjęła megafon.*

**Sadie**: MÓWIŁAM O PSACH GOŃCZYCH! ICH RASA TO BEAGLE, NIE ŻADNE PIKLE!

*Widownia zaczęła się śmiać z bezradności dziewczyn. W końcu to dobry talk show, w którym dwie dziewczyny cały czas dają upust swoim emocjom, a jedna cały czas musi przemówić do rozsądku tej drugiej.*

**Sadie**: Najwyższy czas przedstawić pierwszego gościa w dzisiejszym wydaniu.

**Katie**: Może nie mamy ich za wiele, ale dla nas to żaden problem!

**Sadie**: Nasz pierwszy gość ma najprawdopodobniej sobowtóra, który wystąpił w pewnej bardzo popularnej grze.

**Katie**: Zdobyła ona wielką przychylność widzów swoją miłością do śpiewania.

**Sadie**: Jej relacja z Darwinem to był główny punkt tego sezonu. Wszyscy byli zainteresowani, czy ich przyjaźń oprze się miłości.

**Katie**: Mimo że pozostali w koleżeńskich relacjach, mieli również za sobą parę przeszkód, jakich np. niespodziewany sabotaż spowodowany przez Phoebe bądź też Heather. Powitajcie gorąco Kate Denson!

*Kate wchodzi do studia. Reflektory oświetliły jej drogę, coś w rodzaju specjalnego czerwonego dywanu. Zadowolona i uśmiechnięta na twarzy od razu wskoczyła bez większego zastanowienia na fotel.*

**Kate**: Cześć, dziewczyny. Dzięki za zaproszenie do studia.

*Katie miała głupkowaty uśmiech na twarzy. Gdy przypomniała sobie nieco niezręczną sytuację z pierwszego, nie do końca udanego wydania talk show, była cała zarumieniona. Kate od razu dostrzegła przebarwienie na policzkach.*

**Kate**: To może ja wam zadam pytanie na rozluźnienie. Jesteście trochę zestresowane?

**Katie**: Tak... Troszeczkę?

*Spojrzała się na Sadie i nerwowo opuściła studio. W samym środku zanim jednak zdążyła coś zrobić, jej usta otworzyły się szeroko na widok charakteryzatorni. Jak widać, w studio również ona miała miejsce bytu. A kto pracował w salonie piękności? Przyjaciółki Katie, czyli Bridgette i Lindsay. Druga blondynka nie zajmowała się z kolei samymi poprawkami, ponieważ jej próby naprawienia czyjegoś wizerunku (szczególnie na twarzy) najzwyczajniej w świecie nie wychodzą za dobrze. Bridgette szybko obsłużyła drobną mulatkę i zakryła jej zaczerwienienie na policzkach. Powrót do studia. Katie była gotowa do przeprowadzenia wywiadu.*

**Katie**: Wybaczcie mi chwilową nieobecność. Są sprawy pilne i takie, które potrafią być naprawdę pilne.

**Sadie**: Spokojnie. *\*złośliwie\** Każdy ma potrzeby.

*Powrót do wywiadu.*

**Sadie**: Co cię skłoniło do wzięcia udziału w programie?

**Kate**: Kilka tygodni przed dołączeniem oglądałam Zemstę Wyspy i opiekowałam się sierocińcem. Dowiedziałam się w tym samym czasie, że ktoś go podpalił i dzieci nie miały się gdzie podziać. Miałam nadzieję, że wzięcie udziału w reality show da mi szansę na pomoc tym malutkim istotom. Nie zasłużyły na tak okrutny los.

*Na wieść o szlachetnym celu Kate, Katie i Sadie były wzruszone. Nawet publiczność okazała skruchę.*

**Kate**: Nie chciałam mówić wprost "Jestem Kate i jestem tu, aby wspomóc organizację charytatywną.". Nawet jeśli przegrałam z Darwinem, on sam zaoferował mi pomoc. Milion to spora suma pieniędzy. Wątpię, aby ktoś przehulał tę kasę na byle pierwszą lepszą rzecz.

*Katie i Sadie były zainteresowane wypowiedziami Kate odnośnie programu. Zaczęły zadawać więcej pytań.*

**Sadie**: A gdybyś dostała zaproszenie na specjalny sezon z sami finalistami oraz zwycięzcami, byłabyś zainteresowana?

**Kate**: Pewnie. Zakładam, że już sporo czasu minęło od Powrotu na wyspę Wawanakwa.

*Zachichotała, chcąc poprawić nastrój.*

**Sadie**: Faktycznie. Trochę tego już było. Czas jednak leci szybko i nim się obejrzymy, przed nami będzie dawka kolejnych ekscytujących programów.

**Katie**: Powiedz. Śledziłaś Totalną Porażkę po swoim zwycięstwie?

**Kate**: Tak. W dalszym ciągu kontynuowałam moją trasę po całym świecie.

*Katie i Sadie przerwały Kate, wtrącając swoje zdanie.*

**Katie**: To zupełnie jak my, kiedy nasze mamy nas zabrały w podróż dookoła świata!

**Sadie**: Zdradzisz nam, które państwa polecasz?

*Kate zaśmiała się pod nosem. Była zadowolona z przeprowadzonego wywiadu.*

**Kate**: Wiecie co? Zwierzę wam się z czegoś. Rzadko przeprowadzam wywiady, ale jeśli już to robię, zazwyczaj nie wypalają. Jednak wasz to do tej pory mój ulubiony ze wszystkich.

**Katie**: Jak super!

**Kate**: Często mnie pytają o różne mniej przyjemne rzeczy. Obchodzą ich tylko skandale, a tutaj mogę na spokojnie z wami porozmawiać o sobie i nie muszę się jednocześnie narzucać.

*Widownia zaczęła oklaskiwać dziewczynę.*

**Sadie**: Dziękujemy tobie za wywiad, Kate. Możesz kogoś jeszcze od nas pozdrowić.

*Wyjęła z kieszeni lizaka i podała go dziewczynie.*

**Kate**: \*delikatnie odtrąca słodycz\* Nie, dzięki. Nie przepadam za lizakami. *\*wraca do pozdrowień\** Ale jeśli mam kogoś pozdrowić, to całą moją kochaną rodzinkę - powinnam wrócić w przyszłym miesiącu do domu, nie musicie na mnie czekać. A z osób w programie to może Darwina i Anais, trzymajcie się tam, ludzie.

*Widownia bije wielkie brawa dziewczynie. Kate z zadowoleniem opuszcza studio, a NPDKŻ zapowiadają następnego gościa.*

**Sadie**: Słyszeliście może o Szaleństwach na Planie?

**Katie**: Tak, brałam w tym udział.

*Publiczność zaczęła się śmiać.*

**Sadie**: To też. Ale pod koniec tego roku ma dojść do reedycji, taka tam mała autopromocja.

**Katie**: Że też zapomniałam, co tam się działo. Od tego minęło trochę czasu, ale nic nam nie mówili o re-edycji tego sezonu!

**Sadie**: Totalna Porażka ma pewne rozdziały. Tak jak akty w dramatach.

**Katie**: W jakich dramatach?

**Sadie**: Taki rodzaj literacki. Utwory przeznaczone do wystawienia na scenę. Nawet gdybyśmy mogły odegrać jakiś moment z tamtego programu, można zrobić teatrzyk kukiełkowy.

**Katie**: Uwielbiam teatrzyki kukiełkowe! Zaprosiłyśmy może jakichś profesjonalistów?

*Sadie podrapała się po brodzie, pokazując Katie, że coś takiego może mieć za moment miejsce.*

**Sadie**: Wprawdzie to my mamy być specjalistkami od wszystkiego, ale zawsze można liczyć na kreatywność ze strony... specjalnych gości. Poznacie ich zaraz po... małym kukiełkowym występie!

*Katie i Sadie zaczęły piszczeć ze szczęścia. Nie mogły się doczekać tego, jak wypadnie kukiełkowe show.*

*Miał miejsce teatrzyk cieni. Kukły Heather i Lindsay (kukła Heather to ta sama, którą trzymała Lindsay w 18. odcinku TDI, a impersonująca Lindsay była wyjątkowo prześliczna) pojawiły się już za zasłonką. Wszystko wskazywało na to, że będzie odgrywana pewna ikoniczna scena, którą każdy zapamięta na długo.*

***Lindsay***: *O rety, nic z tego nie rozumiem!*

***Heather***: *Mogę cię uratować tylko wtedy oddając swoją nietykalność. A tego nie zrobię. To ryzykowne. Sama rozumiesz.*

***Lindsay***: *To ja wygrałam! Złożyłam twój rower!*

***Heather***: *Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Powinnaś odejść z godnością, bo wiesz, na powtórkach to lepiej wygląda.*

***Lindsay***: *Przecież miałyśmy razem awansować do finału!*

***Heather***: *Ale nic z tego.*

***Lindsay***: *Nie jest ci przykro? Jesteśmy NK-ami!*

***Heather***: *Tak. Na czas konkursu. W normalnym życiu w ogóle bym się z tobą nie zadawała.*

***Lindsay***: \*zwierzając się, na uboczu\* *Nie do wiary, że to powiedziała.*

***Lindsay***: *Nie do wiary, że to powiedziałaś! Dałyśmy sobie słowo! To znaczy... że ja pomagałam ci przez cały czas, a ty mnie nawet nie lubiłaś?*

***Heather***: *E, szczerze? Nie lubiłam cię. Co? Tutaj nie chodzi o przyjaźń, tylko o sławę, zapomniałaś? Nieważne. Zdobyłam nietykalność, więc nic mi nie zrobicie.*

***Lindsay***: *Jaka ty jesteś podła! Te wszystkie złe rzeczy, które o tobie mówią, to prawda! Że jesteś dwulicową, zdradziecką, zakłamaną, prze \*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*. A ja zawsze cię broniłam! Stawiałam się za tobą, bo myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami! Byłam głupia! Jesteś dwulicową, zakłamaną, kłamliwą, przebrzydłą \*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*. I wiesz co? Nie chcę być już twoją przyjaciółką! Wolę się cały dzień gapić na tyłek Owena niż chodzić z tobą po sklepach! A przy okazji... twoje buty są tandetne!*

***Lindsay***: \*zwierzając się, na uboczu\* *Nie wiem, co we mnie wstąpiło, chociaż wiem. Heather to skończona dzi\*\*\*!!!!!!!*

*Wszyscy biją gromkie brawa. Autorzy kukiełek wychodzą na środek, aby zgarnąć całą sławę za ten występ. Autorami kukiełek byli Izzy i Owen.*

**Izzy**: Izzy was uwielbia, ludziska! Pozdrawiam wszystkich z kółka teatralnego!

**Owen**: JUUUUUHUUUU!

*Owen usiadł jako pierwszy, aby nie przygnieść dziewczyny. Rudowłosa usiadła na spokojnie na kolanach grubszego chłopaka.*

**Izzy**: Hejka. Nie wiedziałam, że będziecie prowadziły jakieś talk show. Bo wiecie, uwielbiam rozmawiać z ludźmi. Nie będę miała przed wami żadnych tajemnic, ha ha!

**Katie**: Miło mi was widzieć. Znamy się z tej Wyspy?

**Izzy**: Znamy się z Totalnej Porażki. Pomyśleć, że to show trwa tak długo.

**Sadie**: Nikt jeszcze do tej pory nie zdołał określić czasu.

**Izzy**: Hahaha, ale to dlatego, że takie tasiemce nigdy nie mają określonego czasu. Wszystko dzieje się na zasadzie "tu i teraz", każdy jest forever young i takie tam. Jak tam w życiu, dziewczyny?

**Sadie**: Prowadzimy program, więc nic nadzwyczajnego.

**Izzy**: Laska? Ty na talk show mówisz nic nadzwyczajnego?

*Izzy wpadła na pomysł, aby rozbudzić wszystkich, zwłaszcza publiczność.*

**Izzy**: Pozwolisz mi zająć talk show zaledwie na pięć minut? Spokojnie, zagwarantowałam moim znajomym, że nic nie wybuchnie.

**Katie**: To w tym studio jest bomba?

**Izzy**: Niby tak, ale rozbroimy ją... śmiechem! To pozwolicie mi zająć rolę prowadzącej na krótką chwilę?

*Katie i Sadie ustąpiły miejsca Izzy. Rudowłosa założyła nogę na nogę i rozpoczęła pogawędkę z Owenem.*

**Izzy**: Odcinek 7641, Izzy dowiaduje się o mrocznych sekretach Owena. Powiedz mi Owen \*wstała i tupnęła nogą\*... Masz może jakąś dziewczynę?

**Owen**: Izzy, nie zadawaj mi takich trudnych pytań.

**Izzy**: Spokojnie, daję 100 punktów, jeśli odpowiesz tu i teraz. Wprawdzie nie wymienisz je na żadne chipsy czy żelki, ale przynajmniej coś dla siebie uzyskasz.

*Widownia w śmiech. Taki sposób prowadzenia programu przypadł im do gustu.*

**Owen**: Izzy. Odkąd związałaś się z Lightning'iem, poczułem, że coś we mnie pękło.

**Izzy**: W moim serduszku też, grubasku kochany. Szkoda, że nam nie wyszło.

**Owen**: Ale już trudno. Zapełniłem czymś tę pustkę.

**Izzy**: WYMIENIŁEŚ MNIE?!

*Dramatyczny głos. Owen udawał, że boi się dziewczyny i zaczął krzyczeć. Oboje zaczęli się śmiać.*

**Izzy**: Miło tak powspominać dawne czasy. Przyznam, czasem sięgam myślą do tego, jak się mizialiśmy w tych krzakach albo jak byłeś zadowolony z mojego powrotu.

**Owen**: Wciąż jesteś dostępna.

**Izzy**: Ale powiedz, co zastąpiło tę pustkę?

*Nagle do studia wszedł dostawca jedzenia. Owen zapłacił za fast fooda i wrócił z kebabem na fotel. Izzy była w szoku.*

**Izzy**: Standardowe zajadanie stresu. A gdzie cola? Kebab bez napoju to jak pójść w staniku na plażę dla nudystów, ha ha ha ha ha!

*Owen tylko wzruszył ramionami i wziął się za kebaba.*

**Izzy**: Więc... Który sezon podobał ci się najbardziej?

**Owen**: Ja tam uwielbiam Totalną Porażkę. Fajnie, że dostałem szansę, aby wziąć udział w Przygodzie w Dzikiej Kambodży. Po raz kolejny mogłem się zakumplować z najlepszymi ziomkami w tym programie. Może mój końcowy udział w programie nie skończył się najlepiej i nie obeszło się bez bólu, ale dostałem życiową lekcję.

**Izzy**: Jakąż to lekcję? Pamiętaj, w tym momencie mogą paść najmocniejsze słowa w tym talk show!

**Owen**: Nie zesrać się z uprzejmością, tak za przeproszeniem.

*Publiczność zaczęła szaleć. Każdy bił brawa Owenowi. Izzy wskoczyła ponownie na kolana pyzatego blondyna. Katie i Sadie wróciły na swoje miejsca.*

**Katie**: Nie powiem, bardzo to było ciekawe.

*Ukradkiem zajrzała do scenariusza, aby czegoś nie pomylić.*

**Katie**: Izzy. Zajęłaś trzecie miejsce w Odkupieniu i do tej pory to był twój największy wynik. Gdybyś mogła zmienić jedną rzecz w swojej strategii, co twoim zdaniem doprowadziło do zakończenia gry na tak wysokim miejscu?

**Izzy**: Powiem tak. Ja nie chciałam brać już udziału w sezonach, niestety.

*Pojawił się mały smutek na jej twarzy.*

**Izzy**: W pewnym momencie straciłam zabawę. Cały czas cokolwiek bym nie zrobiła, w pewnym momencie zostaję największą gwiazdą. Pomyślcie, miałam dwa razy powrót do gry i załatwiłam sobie kolejną szansę na Planie, ale zawaliłam kompletnie i w tych pięciu "szansach" tylko raz dotarłam do połączenia. Naprawdę się cieszę, że miałam fuchę pomocniczki w World Trip i generalnie szansę na debiut w Odkupieniu zawdzięczam Stephanie, która mi uniemożliwiła pobyt w Światowej Przygodzie. Wyszło, jak wyszło. Ale bez tego udziału nie poznałabym Lightninga, więc jednak jest win-win kosztem cierpienia. Jednak co bym zmieniła w swojej strategii? Kompletnie nic. Moja eliminacja była całkowicie przypadkowa i zależała od innych aspektów.

**Katie**: Właśnie z tymi aspektami będziesz mogła się za chwilę uporać.

**Izzy**: Naprawdę? *\*podrapała się po głowie\** Nie sądzę, że jestem zainteresowana kolejną konfrontacją.

*Katie zerknęła jeszcze raz do scenariusza.*

**Katie**: Najwyższa pora. Pamiętacie może jeszcze ten pierwszy niesławny finał Odkupienia z Kitty, Laurie i MacArthur w roli głównej? Czas wyjaśnić te wątpliwości! Tylko dla was wystąpią... KITTY, LAURIE I MACARTHUR.

*Publiczność bije brawa dla dziewczyn, które się pojawiły. Ku zaskoczeniu wszystkich nie ma z nimi MacArthur.*

**Katie**: A co się stało z tą policjantką?

**Laurie**: \*je skrzydełko i mówi z pełnymi ustami\* Interesy ją wzywały, więc nie będziemy jej przeszkadzać.

*Usiadła na drugim kolanie Owena.*

**Laurie**: *\*kolejny gryz\** Chcecie może skrzydełka? W buffecie robią dobre.

*Sadie podnosi rękę do góry, ponieważ jest bardzo głodna. Katie szybko zauważając popęd do jedzenia NPDKŻ opuszcza jej dłonie, pozbawiając ją całkowitego entuzjazmu do jedzenia.*

**Katie**: Jeszcze o tym nie myślimy. Zjemy po programie.

**Sadie**: *\*zerka na zegarek\** Ale późno się zrobiło... Laurie, włącz tryb weganki.

*Wszyscy w śmiech, Laurie tylko chowa skrzydełko do kieszeni.*

**Laurie**: Będzie tłuste, ale no trudno.

**Kitty**: Dobrze. Dzięki za zaproszenie. Nie spodziewałam się, że w ogóle się tu znajdę.

*Sadie przybiła żółwika z Kitty.*

**Sadie**: Nie masz się czym przejmować. Tutaj możesz jak na wypowiedzi. Ze szczegółami.

**Kitty**: Słyszałyście może o tym, że pewna psychopatyczna prowadząca upozorowała porwanie 32 nastolatków, żeby ich zabić i nie dopuścić do stworzenia kolejnego sezonu?

**Sadie**: Tak.

**Kitty**: To właśnie my. Jesteśmy tą bandą trzydziestu dwóch nastolatków.

*Publiczność była w szoku.*

**Kitty**: Słyszałam, że gdzieś wyciekły materiały do sieci, ale nawet Emma nie jest na tyle bystra, aby je wypuścić na światło dzienne. Przez jakiś czas kompletnie nie byłam w stanie się po tym pozbierać. To doświadczenie było naprawdę traumatyczne, a wszystko opisane tak realistycznie...

*Kitty naprawdę obawiała się tego, co ludzie o nią myślą.*

**Kitty**: Niektórzy z nas wzięli udział w World Trip, następnie w Odkupieniu i w Przygodzie w Dzikiej Kambodży. Rozeszła się plotka, że mieli wydać równo 88 odcinków na ten cykl, bo tylko tyle ma mieć każdy rozdział Totalnej Porażki. Dla nas mieli inne plany. Pewnego dnia zostałam zaproszona razem z \*pokazuje na Laurie\* nią i MacArthur, bo producent chciał nas obstawić do innego sezonu. Niestety, zamiast tego zobaczyłyśmy nasze sobowtóry, które zachowywały się wyjątkowo agresywnie. Obsługa niemiła, pluła na nas i wymyśliła różne fałszywe teorie z nami. Gdy sama zobaczyłam, że takie manekiny chciały opanować wyspę Pahkitew, myślałam, że zwariuję. Za to wiem, kto je skombinował. I jeśli to nie jest tajemnica, chciałabym wreszcie wyjawić tę sprawę.

*Werble. Kitty podaje osobę, która była odpowiedzialna za roboty.*

**Kitty**: MANSON.

*Widownia zszokowana.*

**Kitty**: Brzmi to tak mało wiarygodnie, że każdy oglądający Totalną Porażkę stuknął się w głowę. Po wydarzeniach z odkupienia spadł na nas tak okropny lincz, że miałyśmy odwagę jednak pojawić się w następnym sezonie i odzyskać reputację wśród fanów.

**Laurie**: Ja to mam jej zero, więc niczego nie żałuję.

*Publiczność śmiała się z wypowiedzi Laurie.*

**Kitty**: Wiem, że to polegało na jakiejś niewyżytej nienawiści. Manson pragnęła za wszelką cenę przejąć program wszelkimi sposobami, ale każdy z nich kończył się fiaskiem. Wszyscy widzieli, że dostała robotę stażystki w ramach "odkupienia". Próbowała narobić tylko więcej szkód niż to było możliwe. Brzmi to jak nieprawdopodobny scenariusz pisany w głowie autora, który miał sporo w głowie (niekoniecznie dobrego), ale rozpaczliwie próbował zrobić ciekawy wątek kulminacyjny. Tak samo było z Plejadą Gwiazd. Totalna Porażka jest naprawdę świetnym reality show, ale może wyniszczyć niektórych. Jak wszystkie programy rozrywkowe. Nie było takiego dnia, w którym na forum nie powstałaby dyskusja na temat uczestników.

**Katie**: Sama uczęszczam na takim forum. Dostałam bana na pół roku za to, że śmiałam powiedzieć cokolwiek dobrego o Ezekielu.

**Laurie**: Nigdy nie wiedziałam, że od kiedy przejdę na mięsną stronę mocy, to zaczną produkować czapki, które nosiłam jako weganka.

**Katie**: Powiedz nam, Laurie. A przyjaźnisz się z Miles?

**Laurie**: Czasem ją tam spotkam. Najważniejsze, że ona przynajmniej umie zachować "umiar" czy coś takiego. *\*chrząknęła\** Ja tylko chciałam zabłysnąć w Wielkim Bracie, a w akcie wielkiej konspiracji byłam szóstym uczestnikiem, który opuścił ten program. Tam były chore zboki! One powinny odpaść!

**Katie**: Ja tam nie wiem, Wielki Brat to nie moja działka.

**Laurie**: Sadie-e? *\*dziwnym tonem\**

**Sadie**: Co?

*Gładka gadka nie przypadła nikomu do gustu, dlatego zaczęto ratować nieco oglądalność i zachęcić publiczność do pozostania na tym kanale.*

**Katie**: Zrobiło się trochę dramatycznie. Ale spokojnie, skoro obecność pokrzywdzonych dziewcząt przez okrutny los marionetek został opowiedziany w naprawdę ciekawym stylu *\*Kitty uśmiechnęła się do niej\**, najwyższy czas przedstawić wam pewien materiał dodatkowy.

*Sadie tylko obgryzała paznokcie z nerwów.*

**Sadie**: Katie. Ja naprawdę myślę, że nie powinnyśmy tego puszczać.

**Katie**: Słyszeliście...

*Nagle zgasły światła. Był to efekt zamierzony, bo Katie wyjęła z kieszeni spodni... latarkę. Przyświeca sobie nią połowę twarzy i nastąpiło przerażające zbliżenie na nią.*

**Katie**: ...o ZAGINIONYM ODCINKU Z TOTALNEJ PORAŻKI?

**Izzy**: *\*nerwowo przełyka ślinę\** Wiesz co, z tymi zaginionymi odcinkami nie ma żartu. Co pójdzie do kasacji, powinno tam zostać. Ludzie próbują pozbyć się niewygodnych dowodów z wielu przyczyn.

**Katie**: Tak, wiem.

*Światła wracają do normalności. W studiu pojawiła się skulona Jen.*

**Jen**: S...s...s...słłł....u...ch...ajcie. Ktoś wyłączył światła!

**Katie**: Jen.

**Jen**: No?

**Katie**: To byłam ja.

*Widownia wybuchnęła śmiechem, Jen złapała się nerwowo za drugą rękę.*

**Jen**: Tia, niepotrzebnie narobiłam wam stracha.

**Katie**: Ale wam coś powiem. Ten epizod mną wstrząsnął. Pomyśleć, że w Internecie jest tak łatwo dostępny, a stacje zabijały się o to, aby go wypuścić. Nie otrzymali zgody, a z tego co słyszałam od pewnej genialnej producentki tego niezwykłego reality show, odcinek przechowują w dystrybutorze.

*Bridgette i Geoff wchodzą do studia. Leci jingiel z podsumowań TDA i TDWT.*

**Geoff**: Cześć, jestem Geoff!

**Bridgette**: A ja Bridgette.

*Geoff i Bridgette dołączyli do Laurie oraz Izzy, które siedziały z kolei na kolanach Owena.*

**Geoff**: O czym tam gawędzicie?

**Katie**: Geoff. Słyszałeś może o zaginionym odcinku drugiego sezonu The Charismatic Survival?

*Bridgette spadła z kanapy z przerażenia.*

**Bridgette**: \*z podłogi\* Przepraszam, ja go oglądałam na własne oczy i nie wierzę, że musieli to zrobić!

**Laurie**: Brzmi jak wstęp do czegoś wyjątkowo sprośnego. \*wyjęła skrzydełko z kieszeni bluzki\* To co, powiecie w szczegółach?

*Widownia wybuchnęła śmiechem.*

**Bridgette**: Z tymi zaginionymi nie ma żartów. Co, jeśli dziecko obejrzy te makabryczne rzeczy?

**Laurie**: Czy to jest jakaś wielka tajemnica?! Mówcie te szczegóły!

**Katie**: Nie chciałabyś tego usłyszeć.

**Sadie**: A ja myślę, że powinna.

*Sadie podeszła do Laurie, aby wyszeptać jej kilka słów. Ta od razu zbladła.*

**Laurie**: Dobra. Ja chyba od przyszłego tygodnia przechodzę na weganizm.

*Z drugiej kieszeni bluzki włożyła hipsterską czapkę.*

**Laurie**: Babula mi takie szyje. Ktoś chce?

**Sadie**: Nie jestem zainteresowana. Ale skoro już wiecie, że pewien zaginiony odcinek ma miejsce, może da się przekonać właściciela studio, aby go pewnego dnia wyemitował?

**Katie**: Właśnie. Powinnyśmy napisać jakąś petycję.

**Laurie**: Do tej pory napisałam petycję o usunięciu finału i zastąpieniu go jakoś bardziej przyzwoitym, bo mnie ten robot pogrubiał, a i tak nie dali mi odpowiedzi.

**Katie**: Pamiętam, że ostatni odcinek TCS2 toczył się w Sylwestra, a dotarli tam tak na... sierpień czy wrzesień? Biedne Kelsie i Nicole, musiały pewnie długo tam przebywać.

**Sadie**: I właśnie dlatego przywitamy ostatniego gościa tego programu. Znana jako córka Szefa Hatcheta do tej pory nie była zainteresowana programem, ale kiedy dostała szansę oceniać jedno z wyzwań w sezonie, pojawiała się jako postać gościnna, aż w końcu sama miała prawo gdzieś wystąpić. Powitajcie wielkimi brawami Mindy!

*Mindy wchodzi do studia i je naleśnika od DJ'a.*

**Mindy**: DJ przyrządził niesamowite naleśniki. Jak chcecie, to możecie spróbować.

*Goście opuścili studio w jednej chwili. Pozostała tylko Mindy, która usiadła, aby zobaczyć NPDKŻ.*

**Mindy**: No i zostałyśmy na osobności. O czym chciałybyście się dowiedzieć?

**Katie**: Zaginiony od...

*Mindy uniosła lewą brew do góry.*

**Mindy**: Nie wiem, o czym mówicie. Talk show jest od łamania tematów tabu.

*Pewna tajemnica z zaginionego odcinka w dalszym ciągu pozostała sekretem, więc Mindy była pierwszą osobą, która zdobyła się na odwagę i powiedziała, co tak makabrycznego stało się w programie.*

**Mindy**: Czasami są hardkorowe wyzwania, ale naprawdę, przenigdy nie uwierzę, że zadaniem finałowej 3 było jedzenie ludzkiego mięsa.

*Publiczność była częściowo zaskoczona, niektórzy patrzyli tylko na Mindy z niedowierzaniem.*

**Mindy**: Słuchajcie. Naprawdę widziałam gorsze rzeczy. Torturowanie zwierząt jest jeszcze gorsze. Dlaczego każdy dostał takiego szału i domagał się zablokowania tego filmu? Nie mam pojęcia.

*Katie przytuliła Sadie.*

**Katie**: To show usłyszało naprawdę sporo...

**Mindy**: I bardzo dobrze. To świetny pomysł, że chcecie rozmawiać ze sławami tego programu. Za dużo wrażeń jak na jeden odcinek talk show też nie powinno być pokazywanych, bo ludzie uzyskają pewien hype, a następnie całkowicie osłabnie ich zainteresowanie takiego typu formatami. Kanibalizm jest zdecydowanie słabszym tematem. Gorzej, jakbyśmy rozmawiały o kryminałach. Tego było mnóstwo w programie. Na przykład mutacja stażysty w Zemście Wyspy.

*Przez przypadek Katie włączyła fragment, gdzie zmutowany stażysta wpada do toksycznych odpadów. Nerwowo i kurczowo ściska Sadie.*

**Katie**: Dlaczego ja to włączyłam?

*Mindy w śmiech, tak samo widownia.*

**Mindy**: Koniec już z tym kryminalnym działem. Powiem wam, że zrobiliśmy próbne reunion z moim tatą z uczestnikami dzikiej Kambodży. Widziałam Lindsay, Bridgette i Geoffa, więc ich nie będę omawiać. Izzy i Lightning nadal szczęśliwi ze sobą, Tyler powoli wychodzi na ludzi, ale potrzeba jeszcze trochę czasu, zanim on i Lindsay się zej...

*Słyszy jakieś głośne cmokanie.*

**Mindy**: Dobra, co to było?

*Katie i Sadie nie wiedziały, skąd dochodzą te odgłosy.*

**Mindy**: Brzmi, jakby ktoś się całował.

**Katie**: Musimy to zobaczyć!

*Sadie bierze kamerę i dołącza do Katie oraz Mindy. W charakteryzatorni dochodzi do wyjątkowo namiętnych pocałunków. Lindsay całująca Tylera tak samo gorącym uczuciem, jak na Wyspie.*

**Mindy**: *\*kontynuowała rozmowę zaczętą w środku\** Sky, Dave, Jasmine i Shawn stali się naprawdę bardzo dobrymi znajomymi, gdzie każdy może liczyć na siebie w trudnych potrzebach.

*Dźwięk dzwonka. Ktoś próbuje za wszelką cenę dobić się do telefonu Sadie.*

**Sadie**: Na chwilę. *\*spogląda na telefon\** I to wideokamera? Gość za to ciekawy.

*Sadie zezwala na rozmowę. Postawiła kamerę tak, aby pokazywała środek studio i jednocześnie ją samą w środku. Była to Amy dzwoniąca z lotniska.*

**Amy**: *\*macha do wszystkich\** Pozdrawia was Amy w samolocie. Już niedługo powinnam znaleźć się w Londynie! *\*ma w oczach gwiazdy, ale to przez filtr z kamery\**

*Widownia biła brawa.*

**Sadie**: *\*machająca do niej z powrotem\** Żałuj, że nie ma cię w studio. Ominęło cię naprawdę dużo.

**Amy**: Właściwie to nie. Transmitują was na żywo na całym świecie.

*Przesyła buziaki do Sadie.*

**Sadie**: Zechcesz może odpowiedzieć na jedno z naszych pytań? Jak tam Przygoda w Dzikiej Kambodży dla ciebie się skończyła?

**Amy**: Na pewno zakończyła pewien okres w moim życiu. Mogę razem z Reighan'em rozpocząć nowe, spokojne życie i niczym się więcej nie przejmować. Znalazłam pracę, będę w Londynie... Żyć, nie umierać. Miłego prowadzenia talk show i pozdrówcie ode mnie całą rodzinę!

*Amy rozłączyła się. Widownia była rozochocona i zdecydowanie chciała więcej.*

**Sadie**: Cieszę się, że wam ten talk show przypadł do programu. Z pewnością chcielibyście tutaj zobaczyć każdego zawodnika chociaż przez minutę i móc porozmawiać z nic o programie.

*Tłumy szaleją.*

**Katie**: Niestety...

*Sadie dostaje jeszcze jeden telefon.*

**Sadie**: Kto tym razem chce porozmawiać?

*Sadie odbiera telefon. Jednak... Tym razem były to wstrząsające wieści. Dzwonił do niej Josh.*

**Josh**: Prowadzicie teraz Never Ending Story?

**Sadie**: Tak.

*Josh odwraca kamerę. Nagle widać przerażające obrazy z wyspy Wawanakwy. Pomyśleć, że Duncan niszczący Playa de los Przegranos to był wstrząsający widok. Przy tym to pikuś. Płonęła cała Wyspa Kości. Wszyscy byli w szoku, bardziej tym, kto za tym stał. Brygada antyterrorystyczna, podobnie jak Kanadyjska Królewska Policja Konna zatrzymały pewną młodą aktywistkę.*

**Manson**: Dopięłam swego! Pożegnajcie się z myślą o Totalnej Porażce!!!

*Większość w studio miała łzy w oczach. Ich nienawiść do Manson nie była silna, ale teraz wszyscy poczuli, że ten czyn trzeba pomścić. Ta tylko śmiała się wszystkim w oczy i była prowadzona do specjalnej klatki. Helikopter odjechał, a strażacy gasili pożar. Spłonęła cała wyspa. Tak, nawet Pahkitew. Mechaniczna wyspa była cały czas pod przykrywką akwenu.*

**Josh**: *\*nadal przez telefon\** To nieprawdopodobne! Manson udowodniła, że stać ją zupełnie wszystko i sama jedna zdołała sprawić, że wybuchła cała wyspa!

*Publiczność zaczęła buczeć i wszyscy przekrzykiwali się jeden za drugim. Każdy wymyślał jakąś piekielną torturę dla Manson. Nikt nie mógł uwierzyć, że przepadła cała wyspa. Co gorsza, obraz pokazywał także Warwicka, który miał szeroko otwarte usta. Anna Maria natomiast tylko się wachlowała. Wszyscy poczuli, jakby świat stanął w miejscu.*

*W tle gra: https://www.youtube.com/watch?v=u8VjVD2wAeQ*

*Katie i Sadie ocierały łzy. Najgorszy możliwy scenariusz właśnie się spełnił.*

**Mindy**: Ja... Zabrakło mi słów. Jak ona to zrobiła?

**Katie**: Wygląda na to, że w niewyjaśnionych okolicznościach...

*Program został przerwany. Pojawiła się tylko czarna plansza z logiem SAKKA-E z kondolencjami.*

## Studio NES

*Co się jednak tak naprawdę stało w studiu? Kamery zostały schowane i każdy opuszczał studio w zadumie. Po nagłym komunikacie o zniszczeniu wyspy Wawanakwa wszyscy zamilkli. Nie było widać uśmiechu na twarzy u nikogo. Każdy zamilkł, nawet Annie. Jednak było coś, co doprowadziłoby każdego do szewskiej pasji. Obecność Blaineley.*

**Blaineley**: Słyszeliście, że wyspa Wawanakwa wybuchła?

*Wszyscy dostali szału i mieli ochotę rozszarpać Blaineley.*

**Annie**: WYNOŚ SIĘ STĄD, MILDRED. WSZYSCY TO WIDZIELI.

*Blaineley wyszła zirytowana.*

**Annie**: Miał być wielki występ wszystkich zawodników na koniec, a przerwała to pieprzona Manson. Ta typiara znowu musiała tradycyjnie wszystkim zagrać na nosie. Tak jej nienawidzę...

*Dostawała sporo powiadomień. 98% z nich dotyczyła jej przełomowego talk show i awansu do pierwszego miejsca na Ćwierkaczu jako najgorętszy temat przez ostatnie pół roku. Zerknęła także na reakcje Dramacritic. Zadowolona od razu pokazała je dziewczynom, które całe zapłakane znajdowały się w "kółku" przez ich przyjaciół.*

**Lindsay**: Wiem, że chciałyście dobrze. Ten show był naprawdę super.

**Sadie**: Czuję, jakby ta tragedia stała się przez nas.

**Bridgette**: Nie macie się czym przejmować, dziewczyny. Wypadek z wyspą nie jest spowodowany przez was, tylko przez Manson. To ona będzie odpowiadała za swoje czyny.

**Geoff**: Ale jak Chris zatopił wyspę, to już nie było takiego tematu.

*Annie wykorzystała okazję i próbowała nawiązać pozytywny kontakt z zawodnikami.*

**Annie**: Słuchajcie. Wiem, że między nami to jest jakaś wielka przepaść, ale Katie & Sadie odwaliły kawał dobrej roboty. Tylko spójrzcie na recenzje.

**Bridgette**: Na razie nie jesteśmy zainteresowane. *\*pokazuje jej zapłakane dziewczyny\**

**Lindsay**: Tutaj się odbyła wielka tragedia!

*Annie zaczęła na siłę czytać recenzje.*

*Dziewczyny przestały płakać i przytuliły się. Większość w studiu pocieszała Katie i Sadie wystarczająco.*

**Lindsay**: Naprawdę nam to się udało? Dzięki wszystkim akcjom i zmianom, jakie zostały wprowadzone, nasze talk show uzyskało aż 96 punktów? To trochę i tak za mało do 100, ale wygraliśmy!

*Każdy świętował zwycięstwo programu. Na sam koniec grała tylko jedna piosenka, a w tle widzieliśmy, co robią pozostali zawodnicy.*

## Scena końcowa - Jak wygląda życie zawodników po Totalnej Porażce?

*W tle gra: https://www.youtube.com/watch?v=2javiBKRX6w*

*Prędkie zaciemnienie ekranu po odczytaniu wyników pierwszego odcinka Never Ending Story?.*

***Wraz z sukcesem tego programu Katie & Sadie próbowały wiele sposobów na to, aby utrzymać przy sobie jak największą widownię. Problem w tym, że już właśnie po emisji pierwszego rzetelnego odcinka program nieco się przejadł, zwłaszcza że następnymi gośćmi byli Owen i Noah, Starzy Wyjadacze. Jeden z nich był kompletnie niezainteresowany powrotem do programu, a drugi doprowadził do tego, że gorąca kawa wylądowała na twarzach NPDKŻ. Każdy epizod miał wprowadzić jakiś specjalny motyw, dlatego w trzecim z nich wprowadzono motyw największego wieśniactwa. Następne odcinki wychodziły dopiero miesiąc później po skandalu, w którym Sugar ujeżdżała Rodneya niczym mechanicznego byka i czarami próbowała zahipnotyzować Scotta. Program trzeba było nieźle cenzurować, przez co z 20:00 został przeniesiony na późne godziny, pół godziny przed galą boksu zawodowego. Czwarty epizod miał być o parodii wszystkich teleturniejów quizowych, aby bardziej zyskać w oczach audiencji - i wychodzi na to, że inteligencja Camerona, zręczność Zoey i genialna komiczność Mike'a mimikującego swoje alternatywne osobowości w finałowej rundzie przegrała z niezawodnym B, który miał na koniec okazję coś powiedzieć... jednak tutaj produkcja (Annie) specjalnie urwała, dzięki czemu pozostał cliffhanger z niemym geniuszem. Na ten moment zyskał on sporo pozytywnych recenzji, ale Ameryka Północna, widząc ponownie znienawidzone przez nich postacie, postanowiła zaspamować ich negatywnymi opiniami, gdzie przodował w nich pewien karakan Max. Zbanowany z Totalnej Porażki gagatek w następnym odcinku specjalnie się pokazał, gdzie czekała na niego ostatnia porażka. Ella, mając nadzieję, że to jest idealna szansa na ocieplenie jej wizerunku po ostatnim programie, wzięła w nim udział, gdzie okazało się, że wygrała 100% uznania od widzów, a Max okazał się być największym przegrywem Totalnej Porażki. W szóstym odcinku przygód z Katie & Sadie ogłosili, że pewni zawodnicy niedługo staną się jednością, generalnie był najbardziej radosnym, że przyjaciółeczki dziękowały widzom za to, że niedługo ich show dobiega końca, jednak w alternatywnej wersji ogłosili konkurs na to, który z uczestników Totalnej Porażki najlepiej odwzoruje najbardziej ikoniczny moment w programie. Tak się skończyła pierwsza część pierwszego sezonu, bo potem aż na trzy miesiące wypłynęło milion zgłoszeń. Coraz głośniej było w internecie na temat tęsknoty widzów za starym formatem programu, zamiast tego musieli nacieszyć się kolejnym nieoficjalnym fan-fickiem z Przedszkolakami Totalnej Porażki. Jo, która po zakończeniu Totalnej Porażki zaczęła grać w specjalnym serialu dla nastolatek główną antagonistkę, może i nie zmieniła się z charakteru, ale po tym, jak jej postać zyskała nieco więcej uwagi na portalach społecznościowych postanowiła to wykorzystać, aby wysłać do Annie swoją własną propozycję pokonania dosłownie każdego, kto zostanie nominowany do specjalnych kategorii z ostatniego odcinka. Pomysł został przechwycony przez producentów i mogliśmy zobaczyć, jak w siódmym rozdziale Never Ending Story? zaproszeni Jo z Ezekielem mierzyli się z fanami i faworytami niektórych kategorii - Jo była w teorii najbliżej wygrania kategorii na najsprawniejszą zawodniczkę, jednak nikt w tym nie mógł przebić Evy, która przeciągnęła zębami cały autobus z największymi fanami, przez co została nagrodzona przez księgę rekordów o nazwie Puinness. Ezekiel za to zdobył tam miłość swojego życia, cudowną farmerkę imieniem Agatha i kilku fanów, który zastąpili wszystkie galerie obrazów uczestników Forum Totalnej Porażki zdjęciami swojego ulubionego dwukrotnie pierwszego wyeliminowanego. Izzy ósmy odcinek wykorzystała na poszukiwania Lightninga, a Sadie, żeby uczcić finał Europejskiej Robinsonady, zaprosiła wszystkich z Wariackiego Wyścigu na reunion i wspólne zdjęcie. Dziewiąty odcinek to poznanie odpowiedzi na największe pytanie, które się kroiło od Niekończonej Historii - Która para jako pierwsza w historii Totalnej Porażki zostanie małżeństwem? Dla sparodiowania "Ślubu od pierwszego wejrzenia", Katie wyprawiła Sadie wielką niespodziankę i zaprosiła Lightninga oraz Justina w roli striptizerów, przez co na jakiś czas tożsamość pary młodych została tajemnicą, a wszyscy wierzyli, że to Sadie idzie się żenić. Courtney poinformowała, że chce zarezerwować jeden odcinek dla siebie, ponieważ ma sporo do powiedzenia na temat Totalnej Porażki. Pierwszy raz, ku zaskoczeniu, zachowywała się w miarę naturalnie, była ułożona i spokojna, tak jak na początku Wyspy Totalnej Porażki. Na początku - wskazówka dla fanów - w jej domu przebywał Lao Chi z szopem Britanny na rękach, przez co większość była przekonana o tym, że to oni jako pierwsi będą małżeństwem, jednak oboje zaprzeczyli. Od prawniczki można się dowiedzieć, że szykuje dziesięciotysięczny stronnicowy pozew do producentów Totalnej Porażki, w którym zawarła wszystko, dlatego już w następnym, jedenastym odcinku, w studiu pojawił się Jones w towarzystwie Veronicy, Marilyn i Matthew'a, którzy w czwórkę zastanawiali się, jak to mogą pójść na ugodę z Courtney, ponieważ nie było im kompletnie na rękę pozew, który tak naprawdę miał wynieść aż 25 milionów dolarów kanadyjskich. Jednak Veronica oznajmiła, że chętnie pomoże Courtney w tej sprawie, pod warunkiem, iż rozda te pieniądze dosłownie wszystkim poszkodowanym, wliczając w to Szefa Hatcheta i wszystkich stażystów. Lao Chi i Courtney zgodzili się na taki układ, dlatego oficjalnie został odczytany akt oskarżenia. Annie postanowiła, że obarczy o wszystko winą Katie i zaczęła panikować, bo tak naprawdę to ona teraz jest w posiadaniu Totalnej Porażki. Od tej chwili sezony zostały wstrzymane, a ona sama patrząc na stan konta, ogłosiła bankructwo, jednocześnie idąc na współpracę z największymi notowaniami w Kanadzie, aby nieco posabotować nadchodzące kariery. Wszyscy piosenkarze i uczestnicy Totalnej Porażki, którzy są znani od strony muzycznej, zostali gośćmi w dwunastym odcinku. I dzięki temu dowiedzieliśmy się, że Porażkowi Bracia występują w zespole: Justin, Cody, Harold, Chet, Lorenzo, Rock i Spud, co jakiś czas Spuda zastąpi Wielka Stopa lub jadą bez niego, bo nie wie, jak się kompletnie zachowywać na trasie podczas rozdawania autografów. Od czasu zakończenia Totalnej Porażki na Wyspie Pahkitew wydali dwa albumy, gdzie jeden z nich dotarł do głównej dziesiątki list przebojów, ale sprzedał się w zaledwie 24 tysięcy egzemplarzy, więc skorzystali z tego półfinałowego koncertu dla pokrycia kosztów za trasę. Heather też spróbowała swoich sił i została nawet gościnną artystką u jednego z większych DJ-ów, gdzie ich wspólny taneczny utwór dotarł do top 40, był to remiks o "Twarzy Gwen", za który dostała w pysk od Leshawny, prezentującej "Myszkę w puszczy (WAP)" z Nastasią na scenie. Rosyjskie arie orgazmowe Elli również były wspomniane przez Tylera - jedyną osobę, która nieironicznie uwielbia słuchać jej cudownego głosu. Lindsay natomiast sprawdzała się w doskonale w branży modelingowej i zaczęła pisać teksty piosenek do wielu polskich modelek, aby te zaprzestały jeść tylko i wyłącznie sałatki, i poszła w trap z kilkoma uczestniczkami programu Projekt Lady. Beardo, którego tak naprawdę nie było specjalnie widać gdziekolwiek, udawał wizerunek szarego gościa, który po chwili zaskoczył wszystkich kilkoma platynowymi płytami za jego elektroniczne albumy, które zyskały spore uznanie, dzięki czemu ten mógł w końcu poczuć, że jest spełniony i zyskał sporo pewności siebie oraz cieszył się, jak bardzo to podniosło jego poczucie własnej wartości. Trzynasty, ostatni odcinek* Never Ending Story? *przedstawiał wszystkie poboczne (i te główne) udziały w reality show wszystkich dotychczasowych zawodników Totalnej Porażki, a także nowy głośny program, który miał wygryźć całe talk show Totalnej Porażki. Recenzje zatrzymały się na 71/100, głównie pozytywnych z dwoma negatywnymi, bardzo wyróżniającymi się wpisami. Historia z udziałem Katie i Sadie w świecie Totalnej Porażki dobiegła końca po jednym sezonie z trzynastoma odcinkami na rzecz nowego, dość odważnego wulgarnego projektu z piersiami w nazwie.***

*Ekran na chwilę powraca do normalności, gdzie Lindsay, Beth, Katie i Sadie przeliczają ilość pieniędzy.*

**Lindsay**: Jak to się stało, że zarobiłyście więcej ode mnie za jeden trzynastoodcinkowy sezon?

**Beth**: Właśnie.

*Katie i Sadie tylko zaczęły się śmiać.*

**Katie**: Pamiętajcie. Never Ending Story to niekończąca się historia.

**Sadie**: Przypomniała mi się pewna historia słynnej rodzinki, której jedna z nich została sławna przez wysłanie taśmy.

**Lindsay**: Ach. Te taśmy były w 2006. Mało oryginalne. Ale wiecie co? Ten show niedawno dobiegł końca, a nasz będzie trwać wiecznie!

*Dziewczyny piły herbatę i śmiały się w najlepsze. Na kartce była zapisana suma opiewająca trzy miliony, a 0,3% przeznaczone dla Annie... bez większego powodu. Takie tam różne wyliczenia.*

*Na końcu szybkie recapy wszystkich eliminacji począwszy od Wyspy Totalnej Porażki do Przygody w Dzikiej Kambodży. Kiedy już sylwetki wszystkich postaci, ku oczom widowni ukazał się cukierkowy napis, który powoli zmieniał swoją barwę na granatowy, po czym zniknął.*

NEVER ENDING STORY?