Game Over

Oślepiające światło uderzyło we mnie, gdy próbowałam otworzyć oczy. Zacisnęłam powieki, wiercąc się na czymś miękkim. Ostatnie, co pamiętałam, to żyletka w moich palcach i krew płynąca z nadgarstków. A może to już było niebo? Chociaż nie, nie przyjęliby mnie tam.

Poczułam na twarzy jakiś cień, a ktoś wolno odgarnął mi włosy z czoła. Przełknęłam ciężko i odważyłam się podnieść wzrok. Zamrugałam kilka razy, przyzwyczajając się do półmroku, jaki panował w pomieszczeniu.

- Zasunęłam rolety - usłyszałam cichy głos gdzieś obok siebie. - Jak się czujesz, Lauren? - odwróciłam głowę w bok i ujrzałam brunetkę siedzącą na krześle szpitalnym. Zmarszczyłam brwi, nie wiedząc co się właściwie dzieje.

- To niebo? - wymamrotałam. Kobieta zaśmiała się cicho, łapiąc delikatnie moją dłoń. Pogładziła moje knykcie, a ja spojrzałam na nią z ukosa.

- Nie, Lo - sapnęła. Ułożyłam się wygodniej na poduszce i skierowałam twarz w stronę okna. Nie widziałam sensu dalszej rozmowy z brązowooką. Bo niby o czym miałybyśmy rozmawiać? Raczej nie o pięknej pogodzie. - Masz jeszcze całe życie przed sobą. Zdążysz trafić do nieba.

- Mhm - mruknęłam tylko. Nie chciałam wchodzić z nią w dyskusję, bo to nie skończyłoby się dobrze. Jak również nie chciałabym powiedzieć czegoś niestosownego, co by ją zraniło.

- Wiem, co sobie teraz o mnie myślisz, Lauren - westchnęła cicho. Próbowała jeszcze raz złapać mnie za dłoń, ale szybko wyrwałam się z jej uścisku. Kobieta miała zbolałą minę, więc oparła się tylko o krzesełko, kładąc obie ręce luźno na udach. - Sama jestem sobie winna, nie? - spojrzałam na nią dyskretnie, ale wciąż nie odezwałam się ani słowem. Nawet tłumaczenie brunetki w tym momencie było zbędne. - Wiem, że nie będziesz teraz czekać na mnie z otwartymi ramionami... Ale ja naprawdę się bałam, nie chciałam tego wszystkiego. A przede wszystkim nie chciałam, aby A cię skrzywdziło.

- Więc pani to zrobiła? - prychnęłam, śmiejąc się. Cała sytuacja wydawała mi się jeszcze bardziej komiczna niż na początku tego zamieszania. - To żadne wytłumaczenie, pani Cabello. Wiedziałam, że lepiej byłoby zająć się swoim własnym życiem niż wpieprzać się do pani spraw. Wcale nie musiałyśmy uciekać, A prędzej czy później znudziłaby się ta zabawa. W domu też nic nam by się nie stało.

- Nie chciałaś tego powiedzieć, prawda? - mruknęła. Przez chwilę miałam wrażenie, że dostrzegłam łzy w jej oczach, ale Camila prawie natychmiast odwróciła się w drugą stronę. Jęknęłam cicho i podniosłam się do siadu.

- Czy nie to właśnie robimy? - potarłam nerwowo kark. - Ranimy się nawzajem zamiast grać w jednej drużynie? Powinno tak być, ale to pani zadecydowała za nas! W momencie kiedy zaczęła pani współpracować z A!

- Niczego takiego nie zrobiłam - wybuchła gorzkim szlochem, ukrywając twarz w dłoniach. Zagryzłam wargę, zachowując pokerową minę. Nie potrafiłam pokazać jej swoich prawdziwych uczuć. Wiem, że wtedy zmiękłabym i chwyciła ją w swoje ramiona, zapominając o całym świecie.

- Oczywiście - wymamrotałam, kiwając głową. - A może to wszystko było jednym wielkim kłamstwem, hmm? Może to ja byłam A i działam z innymi w jednej drużynie? Nie przewidziała pani tego, pani profesor?

- To nie prawda! - krzyknęła, wstając gwałtownie. Krzesło przewróciło się, a kobieta nawet na to nie patrząc, podeszła do okna i oparła się dłońmi o parapet. - Nie skrzywdziłabyś mnie w ten sposób. To mogli być wszyscy, ale nie ty...

- Może pani za to ręczyć? - przekręciłam głowę w bok, uśmiechając się chytrze. Brunetka zapłakała głośniej, przeczesując włosy palcami. - No właśnie - zaśmiałam się cicho. Trudno przyszło mi ukrywanie tych emocji przed nią, ale wiedziałam, że muszę tak postąpić. Chciałam, aby Camila zrozumiała jak bardzo mnie skrzywdziła naruszając moje granice.

- Naprawdę cię kocham, Lauren - szepnęła. Policzki miała mokre od łez i zaróżowione. Była w totalnej rozsypce, dokładnie tak jak ja, gdy mnie odrzuciła po naszym pierwszym razie. I choć nienawidziłam, gdy płacze, to jednak musiała sobie uzmysłowić, że nie mam serca z kamienia. - Wiem, że to przeze mnie próbowałaś się zabić. Nie byłam święta, doskonale wiem, co zrobiłam w domu na początku naszego pobytu. Lecz musisz też zrozumieć mnie. Nasz oprawca był zdolny do wszystkiego i bałam się, że skrzywdzi moją rodzinę.

- Gdyby mi tylko pani powiedziała... - sapnęłam, kręcąc głową. - A nie musiało wiedzieć, co dzieje się w domku. Mogłybyśmy udawać, a nie faktycznie się ranić. Jednak pani była taką pieprzoną egoistką i zadecydowała za nas dwie!

- Kocham cię - mruknęła smutno. Bawiła się nerwowo palcami i spoglądała niepewnie w moją stronę.

- Już to słyszałam - sarknęłam. Żadne jej zachowanie na to nie wskazywało. Gdyby ktoś spojrzał na to z innej perspektywy, kobieta co najwyżej mną gardziła i pomiatała. Nie chciałam być dłużej jej dziewczynką do bicia. Najwyższa pora, aby pani profesor dostrzegła swoje błędy.

- Porozmawiajmy jak opadną emocje. Teraz obie jesteśmy zdenerwowane i żadna z nas nie myśli logicznie - stwierdziłam, na co parsknęłam śmiechem. - Kocham cię - powiedziała miękko. Zabrała z krzesła swoją torebkę i udała się do wyjścia, posyłając mi jedynie smutne spojrzenie. Westchnęłam cicho i opadłam na materac.

- Gra skończona - mruknęłam do siebie pod nosem. - Tak bardzo cię kocham, Camila. I mimo wszystko wciąż ci ufam. Aż do końca moich dni.