Kamienne i Lodowe Serce/Historia pewnych bliźniaków

*Od czasu krwawego objęcia władzy w Akstottenie przez Matthiasa Koninga minęło trzynaście lat, aż nastał rok 1842. Razem z nim zaczęła się w kraju okropna epidemia cholery, która szybko zaczęła dziesiątkować populację. Zaraza zaczęła się od samego południa kraju, czyli od strony Alp i szybko się przemieszczała. Umierali wszyscy, niezależnie od wieku, płci czy pozycji społecznej.*

*Jeśli chodzi o Matthiasa Koninga, w ciągu tych trzynastu lat prowadził tryb życia niewiele odmienny od czasów, kiedy był flisakiem. Jadł i pił to samo, tak samo się ubierał, z wyjątkiem uroczystego munduru i fraka. Kładł się spać i wstawał też o tej samej porze. Nie zmieniły się jego wygląd, sposób bycia ani nic więcej. Wszystko pozostało z dawnego Koninga, podwładnego zabitego przed trzynastu laty Buchala.*

*Swoim marszałkiem Matthias mianował Hermana Vonera, swojego najwierniejszego oficera i najbardziej zaufanego powiernika. Premierem z kolei został Burchard Wetter, inny zausznik Koninga i jego znajomy ze szkolnej ławy. Wysokie stopnie wojskowe zostały przyznane braciom Vonera - Hubertowi i Michaelowi, a także dawnemu sierżantowi Backerowi, który przez trzynaście lat dosłużył się pułkownika. W gronie oficerów znalazł się również major Thomas Westergard. Paul Ovitz, dawny gazeciarz, był teraz kapralem w wojsku Koninga i służył pod rozkazami Huberta Vonera.*

*W roku 1835 król Iskenlandu Sigurd wypowiedział wojnę Koningowi. Do roku 1842 trwała ona z krótkimi przerwami. Z powodu, że Koning wydawał znaczne sumy pieniędzy na zbrojenie się i dostawy dla wojska, pogrążył kraj w kryzysie gospodarczym, z którego nie widać było szybkiego wyjścia. Zadłużenie również było wysokie, a na ludność nakładane coraz wyższe podatki.*

*Zamek po zabitej rodzinie królewskiej nie został nawet przemeblowany, Koning przejął go tak, jak stał. Dawne pokoje członków rodziny królewskiej przekształciły się w kwatery najwyższych oficerów, których mieszkała teraz w zamku blisko setka. Matthias zamienił również zamek w miejsce pilnie strzeżone. Rozstawił wszędzie swoich żołnierzy, aby dniem i nocą pilnowali porządku.*

*W zamku pozostała stara służba, którą Koning nazywał obsługą lub pracownikami. Słowo "służba" kojarzyło się z dawnym ustrojem, w którym istniała szlachta. Wszystkie tytuły szlacheckie i przedrostki "von" w nazwiskach zostały z rozkazu Koninga usunięte już pierwszego roku jego rządów.*

*Koning postanowił również zmodyfikować religię na wzór narzucony przez partię rządzącą, a za reformy odpowiedzialny miał być nowo powołany i uznawany w Kościele za kontrowersyjnego biskup Adolf Luder. Przeprowadzał on reformy zgodnie z ustaleniami Koninga. Luder był niewysokim mężczyzną o siwiejących czarnych włosach zaczesanych zawsze w lewą stronę, niewielkich, krótko i równiutko strzyżonych wąsach, okrągłej, pyzatej twarzy i piwnych oczach.*

*Epidemia w końcu dotknęła również zamek, który był siedzibą Koninga. Dowiedziano się wkrótce o zachorowaniu kucharki i dwóch pracowników. Matthias zaczął bać się o swoje życie. Po kilku dniach zaczął źle się czuć. Kazał wezwać do siebie lekarza Kleinera.*

*- Obawiam się, obywatelu dyktatorze, że to może być najgorsze - smutnym głosem zwrócił się do niego Kleiner.*

*- Czyli że co? Zostałem zarażony cholerą?! - nerwowo pytał go Koning, jednocześnie kaszląc.*

*- Wszystko wskazuje na to, że tak. Ale niech się pan nie obawia, zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby utrzymać pana jak najdłużej przy życiu.*

*- Znam ja was, lekarze - sucho powiedział dyktator.*

*- Nie ufa pan medycynie? - zasmucił się lekarz.*

*- Nie w pełni.*

*- Ja mogę panu zagwarantować, że zrobimy wszystko, naprawdę wszystko, co możemy...*

*- Słowa...*

*- Za chwilę słowa przerodzą się w czyny.*

*- Trzymam was, doktorze, za słowo.*

*Niedługo po tej rozmowie Matthias poczuł się na tyle źle, że zawołał jednego z pracowników obsługi zamku:*

*- Heiler, zaprowadź mnie do łóżka.*

*- Rozkaz, obywatelu dyktatorze - mruknął Heiler, po czym wziął chorującego przywódcę państwa za rękę i zaprowadził go do sypialni, gdzie przy pomocy jeszcze jednego członka obsługi, Engelberga, umieścił go w głębokim łóżku.*

*Tego dnia doktorzy Kleiner i Wiedmann złożyli Matthiasowi jeszcze kilka wizyt. Ciągle czuwali nad jego stanem zdrowia i sprawdzali, czy rzeczywiście może to być cholera. Wieczorem dyktator dostał wysokiej gorączki. Engelberg i jego żona robili mu okłady, które miały na celu jej spadnięcie.*

*- Obywatelu dyktatorze, Herman Voner do pana - odezwał się Knauf, który właśnie wszedł.*

*- Prosić - chrapliwym głosem odpowiedział dopiero co rozbudzony ze stanu półprzytomności Matthias. Knauf otworzył szerokie drzwi i wpuścił do środka brzuchatego marszałka.*

*- Herman... witaj... - wydusił z siebie Matthias.*

*- Moje uszanowanie, obywatelu dyktatorze - zaczął Herman Voner. W tej chwili wyłysiał już niemal do reszty i od czasu morderstwa rodziny królewskiej znacznie przytył. Ubrany był w ciemnozielony mundur armii Koninga i wysokie skórzane buty.*

*- Z czym przybywasz? - wysapał dyktator.*

*- Chciałem złożyć wizytę obywatelowi dyktatorowi, aby sprawdzić, jak się pan czuje. Mam również do przekazania wieści z zagranicy.*

*- Słucham... - słabym głosem powiedział Matthias.*

*- Nasi szpiedzy dowiedzieli się, że król Sigurd ma zamiar zaatakować nasze państwo już po raz drugi. Widocznie po odparciu przez nasze wojska ostatniego ataku nadal czuje się na siłach do walki.*

*- Fatalnie...*

*- Nie jest tak źle, zbierzemy wojska i już niedługo pojedziemy pod granicę. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć obywatela dyktatora w pełnym zdrowiu dowodzącego wyprawą.*

*- Oby tak było...*

*- Oprócz tego wiemy już, kto będzie dowodził wojskiem Iskenlandu.*

*- Czyżby Papuz?*

*- Tak jest, Karl Papuz, po raz kolejny.*

*Karl Papuz był jednocześnie marszałkiem i premierem w Iskenlandzie, a został mianowany przez króla Sigurda na oba stanowiska niedługo po objęciu przez niego władzy. Był znany z pedantycznego ubioru, o którym krążyły nawet anegdoty. Mówiono o nim, że nigdy nie wkłada tego samego garnituru dwa razy, co oczywiście było przesadą, ale prawdą o marszałku-premierze było, że posiadał bardzo bogatą garderobę.*

*- Wiadomo, kiedy ma zacząć się wojna? - dopytywał Koning, któremu teraz już mocno spadła gorączka i czuł się już lepiej, a przynajmniej chwilowo.*

*- Nic nie wiemy na pewno, ale z ustaleń szpiegów wynika, że najpóźniej za jakieś trzy miesiące.*

*- A najwcześniej?*

*- Najwcześniej za trzy tygodnie.*

*- Więc nie ma na co czekać. Trzeba ruszać do walki.*

*- Właśnie. Mam również nadzieję, że do tamtego czasu obywatel dyktator wydobrzeje.*

*- Obywatelu dyktatorze, biskup Luder do pana - odezwał się basowym głosem lokaj Knauf.*

*- Niech wejdzie - wysapał Matthias. Do wnętrza sali wszedł równie gruby jak Voner duchowny. Towarzyszył mu młody, szczupły i wysoki pastor o ciemnych, kręconych włosach.*

*- Przepraszam, jeśli przeszkadzam - zaczął Adolf Luder.*

*- Nie, proszę - odpowiedział Matthias.*

*- Moje uszanowanie panu marszałkowi - biskup przywitał się z Vonerem.*

*- Moje uszanowanie waszej ekscelencji - odpowiedział Herman.*

*- Przedstawiam wam mojego nowego asystenta, Joela Watzlau - zwrócił się do przybyłych Luder, wskazując ręką towarzyszącego mu pastora.*

*- W jakiej sprawie ekscelencja przybywa? - zapytał Koning.*

*- Dowiedziałem się, że obywatel dyktator zachorował, więc postanowiłem złożyć wizytę. Oprócz tego przynoszę nowe wiadomości o reformach.*

*- Słucham. Przedtem zapytam, czy pan Voner już skończył swoje wiadomości.*

*- Tak jest.*

*- Proszę więc ekscelencję o opowiedzenie o reformach.*

*- Udało się nam założyć dwa nowe kościoły reformowane.*

*- Bardzo dobrze. Co dalej?*

*- Pastorzy głoszą w nich, że obywatel dyktator jest nowym świętym i jedynym świętym mianowanym za życia.*

*- Wyśmienicie. Coś jeszcze?*

*- Jest wiele spraw, które chciałbym poruszyć, a obawiam się, że mój czas jest dość ograniczony.*

*- Mamy dużo czasu, proszę tłumaczyć.*

*Adolf Luder zaczął opowiadać Koningowi w najdrobniejszych szczegółach o wszystkich modyfikacjach, którym poddana została wyznawana w państwie religia i które miały pasować ideologii dyktatora. Pastor Joel stał cicho i słuchał z uwagą rozprawy jego przełożonego.*