The Legend of Zelda 64

***64*** is een creepypasta.

## Proloog

Laat ik bij het begin beginnen: het was een stormachtige nacht en ik was bij mijn vriend. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en wilden even bijpraten. Dus hebben we besloten om een Nintendo 64 te kopen en hij zal wat games uit de stad halen. Hij zei dat hij een plek wist. Ik antwoordde dat zolang het een legale kopie is, het zal volstaan. Toen ik hem zag, droeg hij zes schoenendozen vol N64-games. Ik vroeg hoeveel games hij had en hij antwoordde dat hij ze allemaal bij de garage-sale had meegenomen. Ik opende één van de dozen en ontdekte dat ze allemaal helemaal zwart waren met een cirkel van ducttape eromheen met de naam erop. Ik opende een andere doos en zag hetzelfde. Ik vroeg hem waar dit in vredesnaam over ging. Hij zei dat de man zei dat de originele cartridges beschadigd waren, dus maakte hij nieuwe.
Hij moet handig zijn geweest. dacht ik bij mezelf.
Ik bedacht me. Ik besloot één van de games in het systeem te gooien en pakte een controller.
De titel was *The Legend Of Zelda 64*. Wetende dat er geen game met die titel was, nam ik aan dat het *Ocarina of Time* (1998) of *Majora's Mask* (2000) was. Ik wachtte tot mijn vriend klaar was en ik zette hem aan. Ik hoorde alleen maar ruis en zag een paar moeilijk te onderscheiden foto's van wat een Link leek te zijn.

## Gameplay

De game flitste vrij normaal door. Er kwam geen Nintendo-logo aan. Ik was een beetje bezorgd over wat deze game was. Het had slechts één account. Dus noemde ik het 'Link', zoals ik gewoonlijk deed. Ik zag een vreemde opening. Het was jonge Link die ergens voor wegrende. Een halve seconde lang verscheen er een boosaardig gezicht op het scherm. Ik vroeg me af wat het betekende. We waren toen al doodsbang. Plots werd Link overspoeld door een gigantische vuurbal en hij schreeuwde. Die schreeuw spookt nogsteeds door mijn herinneringen. De game begon in een soort bos met bruggen die de bomen met elkaar verbinden. Ik besefte dat dit waarschijnlijk het Kokiri-bos was. Maar het zag er zo anders uit. Link sliep in zijn bed toen hij wakker schrok. Je zou hier nu buiten kunnen schreeuwen. We gingen zijn huis uit en het scherm werd wazig. Toen werd Saria gespietst door een zwaard. We lieten Link naar haar toe gaan. Raad eens wat hij deed... Hij trok het zwaard eruit alsof er niets was gebeurd. Bloed spoot uit haar lijk.
Ik realiseerde me dat dit niet de normale Link was voor toen we naar het item-menu gingen, zei de beschrijving voor het zwaard: 'Het bloed erop smaakt fris en lekker.' Ik en mijn vriend en ik schrokken daar van. Er was toen nog iets met het lijk te maken. Ik lokte mezelf om op de A-knop te drukken en hij bukte zich en je hoorde een knagend geluid samen met bloedspatten. Link kwam terug met zijn gezicht onder het bloed. Mijn vriend rende naar kots in de gootsteen. Ik ging dwaas door. Ik zag dat Mido het schild vasthield en ik greep het van hem af.
Ik zag ook een andere optie voor hem. Het was onthoofd. Dus ik deed het en Link bukte en hakte Mido's hoofd eraf. Niet alleen dit, maar toen je het deed, hoorde je de gemene lach van Link. Ik verliet het bos en zag dat er in het volgende gebied een stel mensen waren met zwarte, met bloedbevlekte gewaden aan. Ze vielen Link aan en vernietigden hem, omdat hij extreem krachtig was, ze hadden maar één treffer nodig om hem af te maken. Ik koos Mido's hoofd en toen ik dat deed, bogen ze voor me alsof ik hun god was. Eén van hen sprak en introduceerde hen als de Death Bringers. Terwijl ze dit deden, zag mijn scherm eruit alsof het aan het smelten was. Toen kwam het met een hitlijst. Een lijst met *Zelda*-personages om te doden. Er waren er maar twee om mee te beginnen. De ene was Kaepora Gaebora en de andere was Malon. Ik koos voor Kaepotra Gaebora en toen bevroor de game en het begon een deuntje achteruit te spelen terwijl het scherm alle negatieve kleuren kreeg totdat ik het niet meer kon uitstaan, ik scheurde de cassette eruit en rende de keuken in om mijn vriend te halen, die was nogsteeds aan het overgeven.

## Epiloog

Ik zei hem dat we die man moesten gaan opzoeken. Hij was het ermee eens. Ik stopte de game terug in de doos en ging naar zijn auto. Hij reed erheen en toen zag ik een bord met 'Te koop'. Ik vroeg wat er was gebeurd, hij zei dat hij het niet wist en dat het gisteren goed was. Ik vroeg het aan de buurman en hij zei dat hij plotseling zonder reden was verhuisd. Ik keek naar de games en zag dat hij alleen moet zijn gebleven om die games van hem weg te krijgen. Toen mijn vriend ze kocht, verliet hij automatisch de stad. Pas toen zag ik het briefje op één van de dozen.
'Bedankt voor het verwijderen van deze games. Speel ze op eigen risico. Ze zijn vervloekt. Koop nooit een onofficiële game.' Dus ik denk dat het je laat zien dat je altijd moet controleren of het bewijs dat wat je koopt legitiem is. Helaas is het te laat voor mij, want als *Zelda*-fan spookt die game door mijn herinneringen.