Talym 20-29 ATC

## 24 ATC

Talym i Vahir szli przez środek wioski. Siedmioletni chłopiec prowadził. Na początku wydawało się, że miejsce jest opuszczone. Niezbyt starannie wykonane chaty świeciły pustkami. Szarobure niebo burzowego dnia nie dodawało życia tej osadzie. Z czasem jednak Togrutanin dostrzegał coraz więcej rozwiniętych form życia. Tego też się spodziewał. Nie raz i nie dwa widział tych ludzi. Zdarzyło się nawet, że postanowił złożyć im zwierzynę w prezencie, widząc, z jakim głodem niektórzy z nich się zmagają. Nie widział jednak nigdzie osób, które wyglądały jak Vahir. Nikogo o fioletowej skórze, ciemnych włosach i czarnych oczach.

- Dokąd on go prowadzi? - zapytał jakiś głos.

W pewnym momencie Talym dostrzegł mężczyznę, któremu Vahir wcześniej ukradł jedzenie. Nie wyglądał na zadowolonego.

- Nie lubią mnie - stwierdził chłopiec.

- Dlaczego tak myślisz? - zapytał Togrutanin, stawiając kroki za istotą prawie trzy razy niższą niż on sam. Niestety nie mógł zaprzeczyć. Czuł dobiegając zewsząd niechęć i wrogość. Nie do końca jednak był w stanie wyczuć, czy jest to kierowane do niego, czy do Vahira.

- Bo tak mi powiedzieli.

Talym już o nic nie zapytał.

Dotarli do jednej z chat. Ta wyglądała gorzej niż jakakolwiek inna. Nawet nie wchodząc do środka, Talym widział już jedną dziurę w dachu. Pęknięte ściany permabetonu starały się trzymać konstrukcję. Gdzieniegdzie były podstawione i przybite deski. Już dawno zawitała w nich zgnilizna.

Vahir złapał za płytę drzwi i nie bez problemu zaczął ją wsuwać w ścianę. Patrząc po oblegającej ją rdzy, Talym domyślił się, że już dawno przestała działać automatycznie. Zastanowił się, czy w tym domu w ogóle była elektryczność.

- Wchodź - rzucił chłopak, gdy już do końca odblokował drzwi i sam wszedł do środka.

Talym podążył za nim.

Wnętrze domu odzwierciedlało zły stan zewnętrzny całej konstrukcji. Porozwalane w domu graty jasno sugerowały, że już dawno nikt się nie pokwapił o zwykłe odłożenie rzeczy na miejsce, nie mówiąc o odpaleniu droida sprzątającego, który pozbyłby się odrzucającego kurzu. Pomieszczenie było oświetlone przez okna i otwarte drzwi, których zamknięcie znowu wymagałoby dużego wysiłku ze strony Vahira. Z głównym pokojem, do którego wchodziło się po pokonaniu krótkiego przedsionka i który był połączony z otwartą kuchnią, sąsiadowało jeszcze jedno pomieszczenie, do którego prowadziła zwykła rama wejściowa bez skrzydeł drzwi.

Togrutanin odwrócił się i zasunął durastalową płytę. W jego wypadku nie było to problemem. Wtedy na jego głowę spadła jakaś kropla. Spojrzał w górę i zobaczył tę samą dziurę w dachu, którą widział na zewnątrz.

- Gdzie jest twój tata? - zapytał, przenosząc wzrok na chłopca, który strzepywał okruchy jedzenia z kanapy stojącej na środku pomieszczenia.

- Pracuje - odpowiedział zdawkowo Vahir.

Talym wpatrywał się w niego. Dobrze wiedział, że kryje się za tym coś więcej.

- Pracuje?

- Tak. Poszedł do wojska Republiki.

Talym powoli pokiwał głową i zaczął chodzić po pomieszczeniu. Wtedy dostrzegł na jednej z komód holograficzną ramkę. Ledwo świeciła, przez co zdjęcie co chwilę znikało. Togrutanin zobaczył na nim parę ludzi. Oni również nie wyglądali na osoby tej samej rasy, co chłopiec. Kobieta była szczupła i miała brązowe włosy. Mężczyzna z kolei, szatyn, prezentował swoją budową postać, które najprawdopodobniej wykonywała prace fizyczne. Niczym niewyróżniająca się dwójka osób ludzkiej rasy.

- To oni? - zapytał, chwytając ramkę w dłoń.

Vahir przez moment nie odpowiadał. Stał bez ruchu, wpatrując się bez żadnych emocji w Talyma. Togrutanin odłożył ramkę.

- Nie zostawiaj mnie - powiedział słabo chłopiec, zbywając pytanie, chociaż prawdopodobnie zrobił to nieświadomie.

Talym spojrzał na niego. "Nie zostawiaj mnie"... Te słowa rezonowały w nim od dawna, chociaż dusza, do której je kierował, nie miała prawa ich słyszeć. Togrutanin zobaczył istotę, która była na granicy sił. Dobrze znał ten stan. Widział go w sobie wiele razy, kiedy siedział na jednej z półek skalnych, rozmyślając nad tym, gdzie kończy się jego podróż. Zastanawiał się, czy pewnego dnia po prostu zniknie. Czy czeka go coś jeszcze. Czy jego historia już się nie skończyła.

Togrutanin podszedł do dziecka, klęknął przed nim i położył dłoń na jego ramieniu. Patrzył tak przez moment w czarne oczy, uśmiechając się lekko, po czym przytulił Vahira. Ciepło rozlało się po obu ciałach.

- Nie zostawię cię - rzekł cicho Talym, a przed jego oczami mignęło krótkie wyobrażenie twarzy Witmy. - Nigdy cię nie zostawię.

Talym podniósł się do pozycji siedzącej. Za oknem była już noc, a Vahir spał w pokoju obok. Togrutanin odwrócił się i położył stopy na zimnej posadzce. Kanapa, na której spał, nie była najwyższej klasy, ale zdecydowanie górowała nad skałami pokrytymi kocem. Wygody i ciepła dodawał jej fakt, że przygotował ją dla niego Vahir.

Żółtooki wstał i ponownie podszedł do komody, na której stała ramka. Chwycił ją i wrócił do swojego łóżka. Trzymając ją w obu dłoniach, zamknął oczy. Czuł, jak Moc powoli do niego spływa. Znalazł się w zupełnie w innym czasie, choć w tym samym miejscu.

Zobaczył kobietę z holofotografii.

- Puść mnie! - krzyczała ze łzami w oczach do trzymającego ją za nadgarstek mężczyzny. Były to osoby z holozdjęcia, opiekunowie Vahira.

- Mam was dosyć - wyrzucił w twarz kobiety i spojrzał na miejsce obok Talyma. Togrutanin obrócił głowę. Po jego lewej stronie siedziało dziecko o fioletowej skórze. Mogło mieć co najwyżej dwa lata.

Mężczyzna puścił kobietę i złapał za torbę, która leżała przy wyjściu, po czym zarzucił ją sobie na ramię.

- Błagam, zostań! - prosiła matka Vahira, klęcząc na podłodze domu. - Zrobię wszystko! Dam ci wszystko co ona!

- Skończ to! - odkrzyknął mężczyzna. - Ty i ten bachor zniszczyliście mi życie. - Po tych słowach odwrócił się i wyszedł. Gdy drzwi się za nim zasunęły, kobieta opadła głową na kanapę, na której siedzieli Vahir i Talym. Łkała z takim bólem, że Talym musiał się przenieść w zupełnie inne wspomnienie.

W pomieszczeniu było ciemno. Niestety echolokacja Talyma nie działała, gdy używał psychometrii, więc ciemność utrudniała mu obeznanie się w otoczeniu. Na szczęście dzięki palącej się ledwo żarówce i stojącej w rogu zielonej lampce Togrutanin zdołał wyczytać, że dalej jest w tym samym miejscu

Kobieta, która wcześniej zanosiła się płaczem, teraz siedziała w ramie okna i trzymała coś w dłoniach. "Przyprawy", pomyślał Talym, gdy w blasku księżyca zalśniła strzykawka i zbliżyła się do zgięcia w łokciu. Użytkownik Mocy spojrzał wtedy w bok i zauważył, że w przejściu stoi Vahir. Wspomnienie było już o wiele świeższe, bo w tamtej chwili fioletowoskóre dziecko musiało mieć z pięć lat.

Talym cofnął się do teraźniejszości. Wędrowanie w tych wspomnieniach nie było problemem, mimo że sięgały nawet wiele lat wstecz. To wszystko przez to, że Moc, która przepływała przez to miejsce, była nasączona całą tą energią, które dane wydarzenia wytworzyły, i karmiła się podtrzymującym ją przy życiu umysłem Vahira. Togrutanin wstał, odłożył ramkę i stanął w progu między salonem a niewielkim pokojem siedmioletniego chłopca. Oparł się o framugę i patrzył na fioletowe oblicze, od którego odbijał się blask dwóch księżyców. Łóżko, na którym dziecko pogrążyło się w śnie, leżało wzdłuż ściany, od razu pod oknem.

Talym podszedł do Vahira i usiadł na progu jego materaca. Nie był on zbyt wygodny. Przynajmniej dzięki temu był zdrowszy, przeszło przez myśl byłemu Padawanowi Zakonu Tarczy, który nie raz musiał spać na sztywnych materacach, co niby miało pomóc jego kręgosłupowi.

Niedoszły Rycerz Vauan pochylił się nad Vahirem i przejechał błękitną, ciepłą dłonią po jego czole, odgarniając obsydianowe pasma włosów. W normalnej sytuacji jego togrutański dotyk byłby zimny. Z czasem nauczył się jednak używać Mocy do ogrzewania swojego ciała.

- Co cię trapi? - szepnął i sięgnął w głąb wspomnień Vahira...

- Mamo? - wydostało się z ust Talyma, chociaż w rzeczywistości to nie były jego usta. Były to usta dziecka, w którego wspomnieniu się zanurzył. - Mamo - powtórzył, podnosząc się z łóżka. Spojrzał w stronę framugi. Z salonu dobiegała tylko ciemność. Wyszedł powoli spod kołdry i ruszył do głównego pokoju. Na stojącej na środku kanapie leżała jego mama. Zbliżając się do niej, widział tylko jej wyciągniętą prosto rękę, jakby sięgała do okna, przez które padała na nią płachta srebrnego światła. - Mamo, boję się - mówił coraz bardziej roztrzęsionym głosem, w miarę gdy stawiał kroki w stronę matki. - Miałem zły sen. - Gdy stanął przy kanapie, dojrzał sine ślady na ręce kobiety. Nie były niczym nowym. Vahir w pewnym sensie je lubił, mimo że czasami sprawiały ból jego opiekunce. Kiedy nabierały fioletowej barwy, czuł się bliżej niej. Siedmioletni chłopiec zaczął potrząsać delikatnie kobietą, by wybudzić ją ze snu. - Mamo, pomóż mi. Boję się. Widziałem ducha. Mamo... - Vahir wkładał coraz więcej siły w szturchanie matki. W pewnym momencie prawie zaczął ją szarpać i krzyczeć. - Mamo! Mamo, obudź się! Mamo! - piszczał, a Talym poczuł na swej szyi zimny chłód i dreszcz. Upadł na kolana, przy kanapie, i zaczął płakać. - Nie zostawiaj mnie...

Koniec wizji.