GW; Een verloren zaak: Pretbederver (6)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

## Wat vooraf ging

In het vorige hoofdstuk werd Dinadan het slachtoffer van een of andere flauwe grap, waardoor zijn handschrift was veranderd in een stel lelijke hanenpoten. Rosetta begint iets te vermoeden, maar Meria doet het af als onzin en oppert dat ze nog naar één tentje zullen gaan alvorens ze richting huis keren.

## Hoofdstuk 6: Pretbederver

Hij leidde de twee meisjes naar een kleine huifkar waar allemaal ranken en bloemen op geschilderd waren, alsof de natuur trachtte de woning vast te grijpen. Aan de dakrand hing een variëteit van verschillende kruiden en bloemen en een bordje met “Kaarsenvoets Vertelkwartier” en aan de hoeken hingen bescheiden lantaarntjes waar nog verbazend veel licht vanaf kwam. Aan de zijkant van de huifkar waren een paar krukjes gezet waar lieden op konden gaan zitten. Een kistje diende zowel als zitplek als voor geïmproviseerd podium voor de verteller die momenteel een laat diner aan het wegwerken was. Toen hij de drie kinderen zag, zette de nar zijn kop soep snel weg achter het kistje en stond hij op om ze te begroeten. Het was een beetje een aparte nar. Hij was een tikkeltje iellige, nog vrij jonge man met een onnatuurlijke grijsgroene huid. Het leek een beetje alsof alle kleur uit hem was gezogen, wat ook gold voor zijn korte tuniek, lange broek, puntschoenen- en muts. Al met al zag hij er wel vriendelijk uit, vond Meria.

‘Welkom kinders. Mijn naam is Kaarsenvoet. Zijn jullie gekomen om een van mijn verhalen aan te horen?’ vroeg de nar en hij gebaarde ze plaats te nemen op een van de krukjes voor het kistje.

‘Komen we gelegen? Je was nog aan het eten,’ vroeg Rosetta.

‘Nah, ik heb afwaswater geproefd dat beter smaakte dan die soep,’ zei Kaarsenvoet met een vertrokken gezicht. ‘Ik haal straks wel een stroopwafel. Volgens mij zijn die erg lekker.’

Hij schonk Meria een vlugge knipoog en wreef over zijn linkerwang. Beschaamd veegde de schildmaagd de stroop van haar gezicht af. Dat hadden haar metgezellen haar wel even mogen vertellen. Met een diepe zucht ging ze op het krukje het dichtst bij het festival zitten. Dinadan ging naast haar in het midden zitten en Rosetta nam plaats op het krukje wat het dichtst bij de rand van het festivalterrein lag. Meria huiverde. Er was iets met die duisternis. Nu hield ze sowieso al niet van het donker, maar als je buiten het licht van de lantaars kwam werd het wel erg snel erg donker. De jonkvrouw leek bijna op te gaan in de nacht.

Terwijl Kaarsenvoet de laatste voorbereidingen trof, schoof er nog een meisje aan bij het Verhaalkwartier. Ze had een donkerblauwe, bijna grijze huid, zwarte haren en een biggenmasker op. In haar hand hield ze een grote lolly. Meria huiverde. Wat een griezelig kind.

‘Zijn jullie er klaar voor? Nog niet zo lang geleden leefde er een oude wijze vrouw op Avalon. De naam van de vrouw van Vivianne en ze woonde in de mist die het magische eiland omringde. Daar had ze een huisje gemaakt van takken en van veren, bovenop de rug van een witte zwaan en wanneer ze ergens heen wilde, dan fluisterde ze in het oor van de zwaan en vloog het dier haar met hut en al er heen. Nu was Vivianne niet zomaar een vrouw. Ze was een machtige tovenares naar wie zelfs de morgen, de dag en de nacht naar haar luisterde. Vivianne had drie wrede dochters, de een nog wreder dan de ander. Aan de oudste schonk ze de kracht van het verleden, zodat ze spijt in de harten van de sterveling kon zaaien. Aan haar jongste dochter schonk Vivianne de toekomst, opdat ze tragedie kon voorspellen. En aan haar middelste dochter schonk Vivianne het heden, zodat ze listen kon uithalen met de lieden die vol van zichzelf waren. Maar Vivianne had nog een vierde dochter, een kind dat niet was geboren van haar bloed en prachtig als de nacht. De andere dochters haatten haar, maar Vivianne leerde haar vierde dochter al haar geheimen en schonk haar vele giften. Na vele jaren renden de vierde dochter weg van de hut en nam alle geheimen met zich mee. Men zegt dat Vivianne en haar drie wrede dochters nog altijd op zoek zijn naar het vierde kind en wanneer je straks naar bed gaat, kan je hun stemmen wellicht horen in de wind.’

Het bleef een moment stil in het geïmproviseerde theatertje. Toen begon Dinadan te klappen. Meria en Rosetta volgde gelijk zijn voorbeeld en gaven de nar een staande ovatie. De schildmaagd wierp een blik over haar schouder naar achteren toe, verwachtend ook van het vreemde meisje iets van applaus te horen. In plaats daarvan zag ze dat alle rijen achter haar helemaal leeg waren.

‘Dank u! Dank u!’ zei de verteller en hij maakte een paar vrolijke buigingen. ‘Jullie zijn een paar waardige laatste gasten.’

‘U houdt er mee op voor vanavond?’ vroeg Dinadan.

‘Ja, ik heb straks nog een act in de circustent, dan nog het vuurwerk, opbreken en dan morgenvroeg zijn ze voor de eerste ochtendgloren weg.’

‘Zullen we u even helpen met opruimen? Dan heeft u wellicht nog wat meer tijd voor uw stroopwafeldiner,’ bood de schildknaap hoffelijk aan.

‘Nou, als jullie zouden willen helpen met de krukken opstapelen en wegzetten, dan zou dat heel fijn zijn,’ zei de nar. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl Meria begon aan de achterste rij krukken op te stapelen, zag ze Rosetta vol zelfvertrouwen naar het kistje lopen.

‘Die is zwaar hoor,’ waarschuwde Kaarsenvoet haar. De jonkvrouw schonk hem echter een warme glimlach, beloofde hem dat ze sterker was dan ze er uit zag en boog zich voorover. Geen krimp. De kist kwam nog geen centimeter van de grond af. Meria en Kaarsenvoet lachte. Dinadans blik stond bedenkelijk. Meria zag het gezicht van de page vertrekken in een gevoel van paniek, gevolgd door besef en toen razernij.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg Rosetta in een toon die niet bij haar zijn paste. Ze klonk ouder, ijzig, commanderend. ‘Meester Kaarsenvoet, eerst verliest mijn metgezel al haar gevoel voor richting, vervolgens kan deze jongeman geen leesbare letter meer op papier krijgen en nu ben ik al mijn kracht verloren. Wat voor een spelletje wordt er werkelijk op dit festival gespeeld?’

‘Ik…ik weet niet waar u het over heeft, juffer,’ antwoordde de nar een moment van zijn stuk gebracht. ‘Maar dit is een overgangsplaats, een plek waar de wereld van de Lieden en de Fey bij elkaar komen en zo nu en dan…nu ja, dan is dat een tikkeltje chaotisch. Ik durf te wedden dat morgen alles weer in orde zal zijn.’

‘Meriaduec!’ donderde de laatste stem die de schildmaagd nu had willen horen. Het meisje bleef stokstijf staan waar ze stond en keek naar het gras onder haar voeten. Ze kon de zware passen van haar mentor praktisch naderbij voelen komen.

‘Dinadan, beginnen dit soort geintjes nu al? Stiekem het kasteel uit sluipen om vervolgens de nacht door te brengen met een charmant gezeldschap,’ zei de ietwat schertsende stem van Syr Bedivere.

‘Syr Bedivere, is dit geen pot verwijt de ketel verhaal? Ik had niet verwacht dat u nu al aan de koning ontsnapt zou zijn,’ antwoordde Dinadan in gelijke toon.

‘We hebben Arthur ook meegesleept,’ zei de ridder en hij wees naar een plek een aantal voet achter hem waar een blonde halfelf met een baard gekleed in sobere kleding het tafereel stond te aanschouwen. Er twinkelde iets in zijn ogen wat Meria zo snel niet kon plaatsen. Een soort ondeugd.

‘Meriaduec, ik had echt meer van je verwacht,’ zei Lancelot duidelijk teleurgesteld. De halfling maakte zich zo mogelijk niet kleiner en zei niets.

‘Het was mijn idee,’ piepte plotseling achter haar. Alle blikken gleden naar de kleine jonkvrouw toe die nog altijd in het halfschemer stond. Die eerdere uitstraling van autoriteit was als sneeuw voor de zon verdwenen. In plaats daarvan stond nu een rillend, klein meisje die even niet wist waar ze het moest zoeken.

‘Het was mijn idee, Syr Lancelot. Ik wilde graag naar het festival. Dinadan en Meria weigerden me alleen te laten gaan, dus gingen ze met mij mee. Ik overtuigde ze ook om weg te rennen toen Syr Dagonet ons eerder bijna betrapte,’ zei het meisje nu met iets meer kracht in haar stem.

‘Rosetta,’ zuchtte Dinadan. Meria was te verbaasd om er iets van te zeggen.

‘U staat op het punt om een schildmaagd van de Ronde Tafel te worden, en u besluit om alles in de waagschaal te leggen voor een avondje spelen op een festival?’ zei Lancelot.

‘Ach, Lancelot, alsof jij er nooit iets doms hebt gedaan toen je nog jonger was. Je bent af en toe nog steeds een pannenkoek,’ zei Gawain en hij stak zijn tong naar de ridder uit.

‘Ik een pannenkoek? Wat ben jij dan? Een appelflap?’ kaatste Lancelot lichtelijk geïrriteerd terug.

‘En samen vormen jullie mijn Ridders van de Ronde Keukentafel,’ plaagde Arthur. Hij sloeg zijn armen om de schouders van de ridders heen, trachtend niet te veel op Lancelots hemd te kruimelen met de stroopwafel.

‘Nu, zo te zien zijn ze hier heelhuids gekomen, dus dan zullen ze ook wel weer de weg terug kunnen vinden. Het is nog druk op straat, dus ik voorzie weinig problemen,’ zei Bedivere.

‘In ieder geval niet tot morgenochtend,’ voegde hij er nog donker aan toe.

‘Had je je werk al af?’ vroeg Lancelot. ‘Maliën schoongemaakt, platen gepoetst, niet deze, leder ingevet, wapens geslepen?’

‘Ja, heer. En de stal van uw paard gedaan en alle was afgegeven bij de wasserij,’ antwoordde Meria.

‘En je lessen?’

‘Naar voldoening van de docent afgerond voor vandaag, heer,’ antwoordde Meria. De ridder zuchtte een keer moeilijk.

‘Nu, voor deze keer wil ik het wel door de vingers zien, maar de volgende keer kom je eerst naar mij toe voor je er spontaan vandoor gaat,’ zei Lancelot en hij liet een tweede hele diepe zucht ontsnappen. ‘Arthur, ik wil ze niet alleen naar huis sturen. Zullen we ze laten blijven tot na het vuurwerk? Maar geen geklaag morgen over vermoeidheid.’

‘Ik denk dat wij het morgen een stuk zwaarder zullen hebben dan de jeugd hier, maar ik vind het prima hoor. Als Bedivere en Gawain het er ook mee eens zijn,’ zei de koning. Meria’s gelaat lichtte een beetje op. Zou ze dan alsnog het vuurwerk kunnen zien vanavond? Dinadan leek ook aardig opgelucht door de situatie.

Alleen Rosetta leek alles behalve vrolijk. Gawain was inmiddels bij haar neergehurkt en leek op zachte toon iets met haar te bespreken.

‘Ga je ook mee, Gawain?’ vroeg Arthur. De ridder keek een moment naar de halfelf en schudde toen zijn hoofd.

‘Rosetta wil graag naar huis toe, dus wij gaan er alvast vandoor,’ zei de ridder. Meria schonk het meisje een vuile blik. Nu kregen ze de kans om alles nog met een sisser af te ronden, maar dan gooide dat kind er alsnog een schaduw onder. Nou ja, ze had die jonkvrouw toch niet nodig. Dinadan en Syr Lancelot waren nog hier en dat was het belangrijkste.

**Einde.**