ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Κεφάλαιο Πρώτο: **ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ**

**1.1** Σε πείσμα των αλαζονικών εξαγγελιών των κυρίαρχων δυνάμεων για έναν κόσμο
όπου οι αγορές και η παγκοσμιοποίηση θα έφερναν ειρήνη και ευημερία, έχουν ενταθεί οι ανισότητες, οι εστίες ανάφλεξης, οι αντιθέσεις. Οι
εκρηκτικές διαφορές ανάμεσα σε πλούτο και φτώχεια, η αναζωπύρωση
πολεμικών συγκρούσεων, που γεννούν μαζί με τη φτώχεια, μεγάλα
μεταναστευτικά κύματα, η βαναυσότητα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, οι
νέες απειλές για τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία σφραγίζουν το
διεθνές τοπίο. Η συγκυρία εγκυμονεί κινδύνους, αλλά και αναδεικνύει
δυνατότητες για ρήγματα και ανατροπές. Ένα σύνολο αντιστάσεων στον ιμπεριαλισμό, κινημάτων ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και πειραμάτων
ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική, κάνει επίκαιρο το ιστορικό δίλημμα
«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

**1.2** Η παγκόσμια δομική
καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε στην περίοδο 2007-8 συμπύκνωσε τις
αντιφάσεις που αναπτύχθηκαν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, παρά τις
εκτεταμένες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις των δεκαετιών 1990 και 2000,
αλλά και την κρίση του νεοφιλελευθερισμού ως βασικής αστικής πολιτικής
στρατηγικής τις περασμένες δεκαετίες. Ο νεοφιλελευθερισμός αναδύθηκε ως
στρατηγική απάντηση στην κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου της
δεκαετίας του ’70, διαμορφώνοντας σταδιακά ένα συνολικότερο κοινωνικό
και οικονομικό υπόδειγμα. Αυτό περιλαμβάνει τη λιτότητα και την
αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, τη διάλυση των
εργασιακών σχέσεων και του κοινωνικού κράτους και μέσα από αυτά την
ιστορική ανατροπή του συσχετισμού δύναμης εις βάρος της εργασίας, τις
εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, την απορρύθμιση των αγορών, την ένταση της
διεθνοποίησης του κεφαλαίου, την υπερδιόγκωση της χρηματοπιστωτικής
σφαίρας σε παγκόσμια κλίμακα, στοιχεία που με τη σειρά τους πυροδότησαν
εκ νέου τους μηχανισμούς της κρίσης.

**1.3** Παρά τις τεράστιες ενέσεις ρευστότητας στα τραπεζικά συστήματα και τα κύματα
λιτότητας, περικοπών και νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, είμαστε ακόμη
μέσα στον κύκλο της δομικής κρίσης. Ο έλεγχος των πλέον επικίνδυνων
συνεπειών και αντιφάσεων της κρίσης στις ΗΠΑ και λιγότερο στην Ευρώπη
και η επανασταθεροποίηση ύστερα από τους βίαιους κλυδωνισμούς της
περιόδου 2008-2009 αποδεικνύεται ότι έχουν σχετικό, αβέβαιο και
προσωρινό χαρακτήρα. Από τα τέλη του 2015 συσσωρεύονται ξανά οι
προϋποθέσεις για μια νέα υποτροπή της: ένταξη, από τα μέσα του 2015,
στον κύκλο της κρίσης των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών (BRICS -Κίνα,
Ρωσία, Ινδία, Βραζιλία, Νότια Αφρική- και όχι μόνο), νέος γύρος
αναταραχής στις αγορές (χρηματιστήρια, ομόλογα και παράγωγα), μαζική
φυγή κεφαλαίων από τις αναδυόμενες αγορές, ένταση των νομισματικών
πολέμων, άμεση αλληλεπίδραση οικονομικής κρίσης και γεωπολιτικής
αστάθειας.

Αποδεικνύεται ότι η αγορά δεν μπορεί να εγγυηθεί την την κοινωνική ευημερία. Καταδεικνύεται ότι για τις δυνάμεις του
κεφαλαίου η έξοδος από την κρίση είναι συνώνυμη με μια ιστορικών
διαστάσεων συντριβή των κατακτήσεων και του εισοδήματος των εργαζομένων, με την απαξίωση αδύναμων κεφαλαίων, τη μαζική καταστροφή παραγωγικών
δυνάμεων και τη δραματική περιβαλλοντική υποβάθμιση.

**1.4** Οι μετασχηματισμοί του «υπαρκτού καπιταλισμού» ανέδειξαν τον ιδιαίτερο ρόλο των τραπεζικών και λοιπών χρηματοπιστωτικών φορέων στις σημερινές συνθήκες.. Ειδικότερα το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο αποτελεί την πιο επιθετική μερίδα των κυρίαρχων τάξεων. Θρέφεται από τη γιγάντωση των κρατικών και ιδιωτικών χρεών, λειτουργεί αποσταθεροποιητικά, καταδικάζοντας τις εθνικές οικονομίες σε διαδοχικά, παλιρροϊκά κύματα
εισροής και εκροής κεφαλαίων, σε φούσκες και κραχ, που συντρίβουν κυρίως εργατικά και μικροαστικά στρώματα. Καταδικάζει ολόκληρες χώρες, σαν την Ελλάδα, σε κατάσταση διαρκούς ομηρίας με μοχλό εκβιασμού το δημόσιο χρέος. Αποτελεί βασικό μοχλό ταξικής λεηλασίας από το κυρίαρχο
χρηματιστικό κεφάλαιο και νεοαποικιοκρατικής εκμετάλλευσης των λαών από
τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

**1.5** Η εκρηκτική ανάπτυξη του δημόσιου και ιδιωτικού δανεισμού κάνει το ζήτημα του χρέους μια ανοιχτή ωρολογιακή βόμβα. Το χρέος αποτελεί μοχλό για την υπαγωγή
χωρών ολόκληρων σε προγράμματα λιτότητας και μαζικών ιδιωτικοποιήσεων
και για την αναίρεση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Γίνεται
μηχανισμός εξανδραποδισμού των κοινωνιών και πολιορκητικός κριός του
νεοφιλελευθερισμού. Λειτουργεί ως μοχλός επιδείνωσης της δημοσιονομικής
κρίσης, πράγμα που αξιοποιείται από της κυρίαρχες πολιτικές ώστε να
αντιμετωπιστεί η κρίση του τραπεζικού τομέα με δημόσιες εγγυήσεις ή και
δημόσια δαπάνη.Η στάση πληρωμών για τη διαγραφή του χρέους ως κομβικό
αίτημα απαλλαγής από τις δεσμεύσεις έναντι του ΔΝΤ, της ΕΕ, αλλά και των
ληστρικών τραπεζικών ιδρυμάτων, και η διαμόρφωση μηχανισμών και
επιτροπών λογιστικού ελέγχου του χρέους, αποτελούν αιτήματα πρώτης
γραμμής παγκοσμίως.

**1.6** Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού
δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ευρύτερα λαϊκά στρώματα να αμφισβητούν
τους νεοφιλελεύθερους μονόδρομους, να αρνούνται τις τρομακτικές
ανισότητες και την εξουσία του πλούτου και του χρήματος, να διεκδικούν
δημοκρατικό έλεγχο στην οικονομία. Αυτό διαμορφώνει ευνοϊκότερο έδαφος
για εξελίξεις με αντινεοφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό
προσανατολισμό. Ωστόσο, χωρίς τη συνολική πολιτική και ιδεολογική
αμφισβήτηση του καπιταλισμού από τις εργατικές και λαϊκές τάξεις, χωρίς
ριζοσπαστική και ανατρεπτική Αριστερά, οι αστικές δυνάμεις μπορούν και
ανασυγκροτούνται, και μετακυλίουν περαιτέρω την κρίση σε βάρος των εργαζομένων αξιοποιώντας τη συγκυρία της κρίσης ως μοχλό για να βαθύνουν την εκμετάλλευση.

**1.7** Η επέλαση του αυταρχισμού (των
κυβερνήσεων, των κρατών, των διεθνών καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών
οργανισμών) και των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων σε διεθνή κλίμακα
συγκεφαλαιώνει το βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του
νεοφιλελευθερισμού. Η λογική ότι οι αγορές μπορούν να αποφασίζουν
καλύτερα φαλκιδεύει κάθε έννοια δημοκρατικής διαδικασίας. Αυτό που οι
αστικές τάξεις αποκαλούν «φιλελεύθερη δημοκρατία» είναι μια αυταρχική
σιδηρόφρακτη «μεταδημοκρατία» με υπονόμευση κάθε έννοιας συλλογικής
δημοκρατικής απόφασης ιδίως σε ό,τι αφορά την οικονομία. Σήμερα το
δημοκρατικό αίτημα είναι στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων, αποκτά, περισσότερο παρά ποτέ, ένα ταξικό πρόσημο: είναι το αίτημα των εργατικών και λαϊκών τάξεων για συλλογικό αυτοκαθορισμό, για αξιοπρέπεια, για να
οικοδομήσουν το δικό τους μέλλον.

**1.8** Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται. Η ένταση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις
ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σφραγίζει το διεθνές τοπίο αλλά και τις
επιμέρους περιφερειακές συγκρούσεις. Παρότι στο εσωτερικό της
ιμπεριαλιστικής αλυσίδας αναπτύσσονται ανταγωνισμοί (νομισματικοί,
εμπορικοί, γεωπολιτικοί), σε αυτή τη φάση οι κεντρομόλες δυνάμεις
υπερισχύουν των φυγόκεντρων. Παράλληλα όμως, έχουμε πλευρές επικίνδυνων
πολεμικών συγκρούσεων «δι’ αντιπροσώπων» ανάμεσα στους μείζονες πόλους
του διεθνούς συστήματος, όπως φάνηκε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία,
την όξυνση των συγκρούσεων στη Συρία και τη διένεξη Ρωσίας - Τουρκίας.

**1.9** Οι ΗΠΑ, επικεφαλής του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ, αποτελούν την
κύρια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη αλλά και ηγέτιδα δύναμη της
παγκόσμιας αντεπανάστασης (αποφασιστική συμβολή στο τσάκισμα της
«Αραβικής άνοιξης» και στην κλιμάκωση του πολέμου στη Μ. Ανατολή,
υπονόμευση των αριστερών και αντιιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων στη Λ.
Αμερική, ενορχήστρωση της φιλοϊμπεριαλιστικής και ψυχροπολεμικής
πολιτικής ανατροπής στην Ουκρανία κ.λπ.).

Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε για την εσωτερική ούτε για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας και
της Κίνας, ούτε τις αντιμετωπίζουμε ως εναλλακτικούς προοδευτικούς
πόλους. Άλλωστε, έχουμε να κάνουμε με καπιταλιστικές χώρες που
διεκδικούν να κατοχυρώσουν τη θέση τους στο παγκόσμιο σύστημα. Ζώντας
στην ενταγμένη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ Ελλάδα το κομβικό είναι σήμερα να
αντισταθούμε στην επιθετικότητα του αμερικανικού και δυτικού

ιμπεριαλισμού. Ωστόσο, η πάλη για μια ριζοσπαστική ανατροπή στην Ελλάδα, θα πρέπει να αξιοποιεί και τις υπαρκτές ρωγμές και αντιθέσεις μεταξύ
των μεγάλων δυνάμεων, καθώς τόσο η Ρωσία, όσο και η Κίνα προωθούν –με
διαφορετικό τρόπο η κάθε μια- τα διακριτά τους συμφέροντα και δέχονται

διαφορετικές πιέσεις από το δυτικό ιμπεριαλισμό. Παρά τις ιδεοληψίες της ευρωκεντρικής αριστεράς, ο κόσμος δεν είναι μόνο η ΕΕ και –παρότι
καπιταλιστικός- δεν είναι ομογενοποιημένος

**1.10** Η κρίση
στη Συρία αποτυπώνει την τραγική κατάληξη της αραβικής άνοιξης. Δίκαια
και δημοκρατικά αιτήματα διαστρέφονται από τις επιδιώξεις των
ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των περιφερειακών συμμάχων τους. Για να

σταματήσει το σφαγείο στη Μ. Ανατολή, για την ειρήνη, για να νικήσουν οι λαοί, η Αριστερά οφείλει να υποστηρίξει και να παλέψει για: Τον
τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και στρατιωτικών επιθέσεων,
την απόσυρση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και την ήττα της
στρατηγικής του διαμελισμού της Συρίας και του Ιράκ. Την απομόνωση των

καθεστώτων-στηριγμάτων του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή: Πρώτα απ’ όλα, του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, που δολοφονεί τον
παλαιστινιακό λαό, έχει επιβάλλει σε βάρος του ένα σκληρό καθεστώς
απαρτχάιντ και αρνείται το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση. Του

δικτατορικού καθεστώτος της Αιγύπτου, που πνίγει στο αίμα το δημοκρατικό κίνημα αντίστασης του αιγυπτιακού λαού. Του καθεστώτος των Σαούντ της
Σαουδικής Αραβίας, που είναι ο πιο πρόθυμος σύμμαχος του δυτικού
ιμπεριαλισμού και ο «φάρος» της πιο μαύρης αντίδρασης στη Μ. Ανατολή.
Την υποστήριξη με όλα τα μέσα του παλαιστινιακού λαού και την ίδρυση
παλαιστινιακού κράτους. Την υποστήριξη του δικαιώματος του κουρδικού
λαού στην αυτοδιάθεση.

**1.11** Οι εξελίξεις με το λεγόμενο
«Ισλαμικό Κράτος», ύστερα και από τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού, των
Βρυξελλών, αλλά και άλλες επιθέσεις, δείχνουν τις επιπτώσεις που είχε η
δυτική πολιτική των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, των βομβαρδισμών, της
ένοπλης εξαγωγής «δημοκρατίας και οικονομίας της αγοράς», στο Ιράκ, το
Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία, αλλά και η συνειδητή προσπάθεια να
ενισχυθούν εκδοχές ένοπλου τζιχαντισμού ενάντια σε όποιον η Δύση
θεωρούσε «εχθρό». Το «τέρας» του «Ισλαμικού Κράτους» εκκολάφθηκε και

ενισχύθηκε από τέτοιες πολιτικές. Η αντιτρομοκρατική υστερία στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δεν ξεριζώνει τα αίτια που τροφοδοτούν τέτοια φαινόμενα,
φαλκιδεύει τα δημοκρατικά δικαιώματα και με τη μορφή της ισλαμοφοβίας
αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος των εργατικών τάξεων στην Δυτ. Ευρώπη ως
πολίτες β’ κατηγορίας, ενώ οδηγεί και στην εκατόμβη νεκρών στα σύνορα
της «Ευρώπης Φρούριο».

**1.12** Στην τραγωδία των προσφύγων
βλέπουμε τον κυνισμό της ΕΕ και συνολικά των χωρών που υψώνουν φράχτες
απανθρωπιάς την ώρα που με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τις
νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την όξυνση των ανισοτήτων συμβάλλουν στα
κύματα προσφύγων και μεταναστών που αναζητούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο
και την φτώχεια. Απέναντι σε αυτή την καθημερινή τραγωδία αλλά και σε
ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες απόψεις που βλέπουν τους πρόσφυγες ως φτηνό
εργατικό δυναμικό, χρειαζόμαστε ένα κίνημα, αντιρατσιστικό και
αντιιμπεριαλιστικό συνάμα, που να συνδυάζει τη διεκδίκηση για την πλήρη
κατοχύρωση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών με την πάλη
ενάντια στις αιτίες που γεννούν τα κύματα μεταναστών και προσφύγων,
δηλαδή τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τον πόλεμο και την εξαθλίωση. Οι
χιλιάδες νεκροί μετανάστες και πρόσφυγες στα νερά της Μεσογείου και του
Αιγαίου είναι το πραγματικό πρόσωπο της «ενωμένης Ευρώπης»,.

**1.13** Πραγματική απειλή για την ειρήνη σήμερα είναι ο ιμπεριαλισμός. Προς το
παρόν οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί κυρίως παροξύνουν
περιφερειακές συγκρούσεις, αυτό όμως, δεν αναιρεί το βάθος και την
έκτασή τους, ούτε και το ενδεχόμενο να πάρει γενικευμένες μορφές η
πολεμική ανάφλεξη. Οι θεσμοί της «διεθνούς κοινότητας» από τον ΟΗΕ μέχρι
και την ΕΕ, σήμερα δεν αποτελούν φορείς εμπέδωσης της ειρήνης αλλά σε
μεγάλο βαθμό λειτουργούν ως μηχανισμοί διαχείρισης και νομιμοποίησης της
ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

**1.14** Οι πολιτικές που έχουν
διαλέξει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν εξυπηρετήσει τους
ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η Ελλάδα βρίσκεται σε υποδεέστερη θέση ως
προς τους ηγεμονικούς σχηματισμούς στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα,
εντούτοις η αστική τάξη προσπαθεί μέσα από την πρόσδεση στους
ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς να ενισχύσει τη θέση της και να αποκομίσει
οφέλη. Είναι μάλιστα διατεθειμένη ακόμη και να δεχτεί συγκυριακά ένα
καθεστώς υπαγόρευσης της ασκούμενης πολιτικής, αν μπορεί έτσι να
ενισχύσει την ταξική της θέση, κάτι που φάνηκε και στην περίοδο των
μνημονίων.

Η επιμονή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στον ατλαντισμό
και στο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» εκφράζεται με την πρόσκληση του
ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, την ενίσχυση της στρατηγικής για «άξονα» Ελλάδας -
Κύπρου - Αιγύπτου - Ισραήλ, την πλήρη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς
σχεδιασμούς, τη συμπόρευση με τις προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών να
εντείνουν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και τις ελληνικές
στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων. Αναδεικνύοντας την Ελλάδα στον
«καλύτερο μαθητή» του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, η κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και η ελληνική άρχουσα τάξη δημιουργούν όλες τις
προϋποθέσεις ώστε να γίνει η Ελλάδα τμήμα της περιφερειακής αστάθειας
και να εμπλακεί θανάσιμα στους ανταγωνισμούς στην περιοχή, να χάσει κάθε
κύρος και κάθε έρεισμα στους λαούς της περιοχής, να εμπλακεί ακόμη και
σε «θερμά» μέτωπα και σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς αν τα πράγματα
εξελιχτούν πολύ άσχημα. Η Αριστερά έχει καθήκον να παλέψει για να
αποτραπούν τέτοιες ζοφερές προοπτικές και κίνδυνοι.

**1.15**
Η κυβέρνηση της Τουρκίας, που διεκδικεί ρόλο αναβαθμισμένης περιφερειακής
δύναμης, συμβάλλει στην ευρύτερη αποσταθεροποίηση στην περιοχή, με τις

πρωτοβουλίες της στο συριακό και την εκ νέου όξυνση στο κουρδικό, με την αυταρχική στροφή στο εσωτερικό της, τόσο απέναντι στα δημοκρατικά
αιτήματα των πολιτών, όσο και απέναντι στον Κουρδικό λαό. Η τοποθέτησή
μας αυτή δεν αναιρεί την ανάγκη αλληλεγγύης και φιλίας στον Τουρκικό
λαό. Ο ανταγωνισμός των δυο χωρών τις καθιστά ευάλωτες στις πιέσεις των
κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών κέντρων

**1.16** Η «Ευρωπαϊκή
Ολοκλήρωση» είναι σήμερα ένα εγχείρημα σε βαθιά κρίση. Με τη
«συνταγματοποίηση» του νεοφιλελευθερισμού όξυνε την εκμετάλλευση και
επέτεινε τις πολιτικές της λιτότητας και της ελαστικής εργασίας, ενώ με
τη λογική της μειωμένης κυριαρχίας –με αποκορύφωμα τα μνημόνια– δείχνει
το βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της. Το ευρώ αποδείχτηκε σιδερένιος
βραχίονας αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών, βασικός μοχλός για την
εμπέδωση του νεοφιλελευθερισμού αλλά και για την ενίσχυση των χωρών του
κέντρου σε βάρος της περιφέρειας, μέσα από την ενίσχυση ιδίως της

Γερμανίας. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να έχει αυταπάτες για τον αντιλαϊκό, αυταρχικό, αντιδημοκρατικό και νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της ΕΕ και
πρώτα και κύρια της Ευρωζώνης αλλά και συνολικά του πλαισίου των
ευρωσυνθηκών που επιβάλλουν λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις και ελαστική
εργασία.

**1.17** Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη αποτελεί
έκφραση της βαθιάς πολιτικής κρίσης και της αποξένωσης μεγάλου μέρους
των πολιτών από το πολιτικό σύστημα, ενώ τροφοδοτήθηκε από την κυνική
επένδυση των συστημικών κομμάτων στο ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον
αυταρχισμό. Η προσπάθεια των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη να
καπηλευτούν την δυσαρέσκεια και τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στις
πολιτικές της ΕΕ, μέσα από τη δική τους εκδοχή «ευρωσκεπτικισμού» δεν
αναιρεί ότι πρόκειται για δυνάμεις που σε τελική ανάλυση στηρίζουν τα
συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ καταδεικνύει και τα ελλείμματα του
«ευρωπαϊσμού» των κυρίαρχων τάσεων της Αριστεράς. Η άνοδος της
Ακροδεξιάς στην Ευρώπη κάνει ακόμη πιο επιτακτική την επανίδρυση της
Αριστεράς ως δύναμης που να μπορεί να απαντήσει στο νεοφιλελευθερισμό
και στην αντιδραστική μετάλλαξη της ΕΕ, .

**1.18** Οι συμφωνίες εμπορίου αγαθών, υπηρεσιών και επενδύσεων, με αποκορύφωμα την
TTIP μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ και CETA μεταξύ ΕΕ-Καναδά, καθιερώνουν το άνοιγμα των
δημόσιων αγαθών και προμηθειών (υγείας, εκπαίδευσης, κοινής ωφέλειας)
στην κερδοσκοπική δράση των πολυεθνικών, θέτουν υπό «αίρεση» θεμελιώδη
εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλουν απορρύθμιση των κανόνων ασφάλειας
τροφίμων, ανοίγουν τις πόρτες στην παραγωγή και εμπορία γενετικά
τροποποιημένων προϊοντων, υποβαθμίζουν τα περιβαλλοντικά πρότυπα και
κανόνες, θεσμοθετούν το δικαίωμα των πολυεθνικών να σέρνουν σε διεθνή
εταιρικά δικαστήρια κυβερνήσεις, ζητώντας αποζημιώσεις για διαφυγόντα
κέρδη από πράξεις και ενέργειες δημόσιων αρχών ή κοινωνικών οργανώσεων. Η
απόρριψη αυτών των συμφωνιών γίνεται από τη σκοπιά της υπεράσπισης των
θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων και συλλογικών αγαθών από τις
νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την ασυδοσία των πολυεθνικών. Η αξιοποίηση
των πλεονεκτημάτων της διεθνούς οικονομικής συνεργασίας μεταξύ χωρών,
μπορεί να επιτευχθεί με διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, στη βάση της
ισότιμης συνεργασίας και του αμοιβαίου οφέλους.

**1.19** Για τη ριζοσπαστική Αριστερά, οι στόχοι της ανεξαρτησίας από τους
ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και της λαϊκής κυριαρχίας σηματοδοτούν τη
στρατηγική επιλογή των εργατικών και λαϊκών τάξεων να σφραγίσουν με τη
δική τους οπτική το μέλλον τους και να ξεκινήσουν μια άλλη
πορεία,κοινωνικού μετασχηματισμού με ορίζοντα τον σοσιαλισμό.

Είναι μια επιλογή βαθιά διεθνιστική, γιατί ξέρουμε ότι εάν καταφέρουμε να
βγάλουμε τη χώρα μας από το βραχνά του χρέους, το ασφυκτικό πλαίσιο του
ευρώ και των ευρωσυνθηκών και να βάλουμε τις δυνάμεις της εργασίας, της
γνώσης και του πολιτισμού στο τιμόνι, αυτό θα είναι ένα παράδειγμα για
τους λαούς και τα κινήματα σε όλη την Ευρώπη (και όχι μόνο), θα είναι
κορυφαία πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης προς όλους όσοι αγωνίζονται για
έναν μέλλον δικαιοσύνης, ειρήνης και κοινωνικής ισότητας.

**1.20** Είναι ιδιαίτερα αρνητική συνθήκη ότι σήμερα δεν υπάρχει ένας συνολικός
εναλλακτικός πόλος στον πλανήτη που να αντιπροσωπεύει έναν άλλο δρόμο
αμφισβήτησης των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και ρήξης με τον
ιμπεριαλισμό. Η κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά
και η καπιταλιστική μετάλλαξη της Κίνας και άλλων «σοσιαλιστικών» κρατών
όντως έδειξε να διαμορφώνει μια εικόνα μονοκρατορίας του κεφαλαίου.
Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν να υπάρχουν αντιστάσεις ούτε
αναιρεί εκ των προτέρων τη δυνατότητα να υπάρξουν ρήξεις και ανατροπές
στους «αδύναμους κρίκους» της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, σε χώρες όπου τα
λαϊκά κινήματα μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τους συσχετισμούς.

Τέτοια παραδείγματα υπήρξαν τα προηγούμενα χρόνια, πρώτα και κύρια στη
Λατινική Αμερική, όπου η πάλη των λαών πυροδότησε σοβαρούς πολιτικούς
και κοινωνικούς πειραματισμούς. Σήμερα τα εγχειρήματα αριστερής
διακυβέρνησης στη Λατινική Αμερική αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα, τα
οποία σε ορισμένες περιπτώσεις απειλούν άμεσα την επιβίωσή τους.
Προβλήματα, που προέρχονται από τις αντιστάσεις των αστικών τάξεων, τις
ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αλλά και από τις στρατηγικές αντιφάσεις των
πρωτοπόρων δυνάμεων (αναβλητικότητα σε τομές, εξάρτηση από τις διεθνείς
αγορές, κυβερνητισμός). Την ίδια στιγμή, και στη γηραιά Ήπειρο υπάρχουν
αντιφατικές και ταυτόχρονα σημαντικές εξελίξεις: οι μαζικοί αγώνες στη
Γαλλία, η εκλογική άνοδος του Podemos, παρά τα προβλήματα
προσανατολισμού της ηγεσίας του η εκλογική άνοδος της αριστεράς στην
Πορτογαλία, οι συζητήσεις για ένα εναλλακτικό σχέδιο στην Ευρώπη (παρά
την αντιφατικότητα αρκετών τοποθετήσεων στο εσωτερικό του), αποτυπώνουν
ότι σε ευρύτερα τμήματα των εργατικών και λαϊκών μαζών στην Ευρώπη
υπάρχει αναζήτηση για μια αριστερή και ριζοσπαστική διέξοδο. Ακόμα και
στις ΗΠΑ η καμπάνια Σάντερς αναδεικνύει τάσεις ριζοσπαστικοποίησης
εργατικών και λαικών μαζών

**1.21** Το κύμα λαϊκών κινημάτων, εξεγέρσεων, εργατικών αγώνων, πολιτικών διεκδικήσεων, ιδίως από το 2011
και μετά, τα κινήματα των «Αγανακτισμένων», έφεραν ξανά στο προσκήνιο το
αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας,
αξιοπρέπειας και συμμετοχής,. Κομμάτι αυτού του παγκόσμιου κύκλου
κινημάτων ήταν και ο δικός μας παλλαϊκός και πανεργατικός ξεσηκωμός, από
τις «Πλατείες της Οργής» μέχρι τις μεγάλες γενικές απεργίες και την
«ανταρσία» του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015.

Τα
κινήματα αυτά, παρά τις αντιφάσεις τους (με πιο τραγικό το παράδειγμα
των δημοκρατικών εξεγέρσεων στον Αραβικό κόσμο), τροφοδότησαν μεγάλες
πολιτικές ανακατατάξεις. Έθεσαν στο προσκήνιο το αίτημα της δημοκρατίας,
διεκδίκησαν να επανοικειοποιηθούν το δημόσιο χώρο και την πολιτική ως
συλλογική αναζήτηση, υπερασπίστηκαν όλα τα σύγχρονα κοινά δημόσια αγαθά,
από το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους μέχρι τη γνώση και την
πληροφορία,. Η πρόκληση για μια σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά είναι να
μεταφράσει αυτές τις εμπειρίες αγώνα και αυτή τη δυναμική σε πολιτικό
σχέδιο και πρόταση, να τους δώσει κατεύθυνση, διάρκεια και βάθος.