Recap Sessie 36

Walster droomt dat hij weer terug is in zijn geboortedorp. Terug in zijn ouderlijk huis staat hij voor de deur van de kamer van zijn overgrootvader. De geur van het avondeten hangt in de lucht en Walster wordt overspoeld door een gevoel van nostalgie. Een breekbare stem klinkt door de deur: “Wally? Ben jij het, Wally? Waar zit je mee jongen, vertel het opi eens.” De kleine Wally opent de deur en stapt de drempel over. In de kamer van de oude Romar wordt de geur van eten verdreven door die van verrotting en een kruidenmengsel die dit weer moet verdoezelen. Walster weet nog dat zijn overgrootvader een uitzonderlijk goede reuk had. Maar nu pas realiseert hij zich hoe zwaar het voor Romar moet zijn geweest om in dit kleine kamertje opgesloten te hebben gezeten, constant geconfronteerd met de geur van zijn eigen verval. Opi zit ondanks de zomerse hitte dicht bij het loeiende haardvuur. Alleen op die manier lukt het hem nog om een beetje warmte te krijgen in zijn reumatische botten. Romar richt zijn ogen vol cataracten op Wally en herhaalt: “Toe jongen, vertel eens. Waar zit je mee?”

Ondanks dat dit een droom is realiseert Walster zich dat dit niet echt zijn overgrootvader is, maar een boodschapper van zijn godheid Torag. Walster uit zijn twijfels over zijn missie: zijn de grijshuiden vijanden die gedood moeten worden, of oorlogsslachtoffers die geholpen moeten worden bij hun terugkeer naar huis? De oude Romar lacht een tandeloze lach. “Wil je dat echt weten? Want meer weten betekent dat je meer gevaar loopt.” Maar Walster is vastberaden. Hierop geeft de gezant van Torag een uitgebreide toelichting op de rol van de grijshuiden in de Oorlog van de Artefacten. Het wordt wel duidelijk dat Torag de paar overgebleven grijshuiden niet meer als een serieuze bedreiging ziet. Walster vraagt verder over de betrokkenheid van Asmodeus. Deze heeft zich volgens Romar na de strijd teruggetrokken in zijn eigen domein, waar hij nu vast zit en zijn tijd beidt. Walster vraagt: “En de Artefacten zelf? Want wij hebben vernomen dat deze door Asmodeus gecorrumpeerd zijn.” Hierop lijkt voor het eerst de ware gedaante van Torag's gezant door de façade van een bejaarde dwerg te breken. De beschadigde ogen van overgrootvader Romar sperren wijd open en lijken zelfs een onnatuurlijk licht te geven. Romar's stem buldert met een volume zo luid als een lawine en met een klank zo diep als de bergen: “WAT ZEG JE NU?! DIT IS NIEUWS VOOR MIJ!” Daarop wordt Walster wakker in zijn bed in de Stenen Schede, badend in het zweet.

Walster besluit een nachtwandeling te maken om de implicaties van zijn droom te verwerken. Uit automatisme loopt hij in de richting van de stadsmuur die zijn oom Wulfran heeft gebouwd. Daar aangekomen wordt hij aangesproken door een autoritaire stem: “Halt! Wat moet dat hier op dit late uur?” De dwerg die Walster ondervraagt is uitgedost in het harnas van een Grootmeester van Torag. Walster kent hem verder niet. Hij probeert zichzelf te identificeren als mede-aanhanger van Torag, maar omdat hij zijn nachtharnas aan heeft lukt dit niet overtuigend. “Ben jij er één van de koningen?” Nog half slaapdronken lukt het Walster om precies het verkeerde antwoord te geven: “Nee, ik ben samen met mijn kompanen op doorreis naar mijn geboortedorp. We zijn hier om het magiërsgilde te bezoeken.” De Grootmeester verslikt zich bijna in zijn woede: “Wat? Magie, bah?! En dat noemt zich een paladijn! Meld je morgenochtend bij de Grote Tempel. Dan weten we vast wel iets beters voor je te bedenken dan ’s nachts rond te dwalen of om te heulen met magiërs!” Er rest Walster niets anders dan gedwee in te stemmen en terug te keren naar de Stenen Schede.

Daar wordt inmiddels Suleiman midden in de nacht wakker met het gevoel alsof zijn keel wordt dichtgeknepen door een wurgslang. De dwergenkoffie waar hij dagenlang van heeft geleefd eist nu duidelijk zijn tol. Het is zaak om water te vinden dus hij strompelt naar beneden (na eerst Mormel van zich hebben afgeschopt). Beneden aangekomen ziet hij Wilbur, de jeugdvriend van Trageon, aan de bar zitten. Die houdt er de raarste tijden op na… Na vijf liter water te hebben gedronken en een plasje te hebben gepleegd met de consistentie van kiezeltjespap gaat Sully snel terug naar zijn bedje.

De volgende ochtend wordt Trageon wakker in de huifkar van Rowenna. Na wat geknuffel gaat Rowenna broodjes halen voor het ontbijt. Trageon begint nu weer een beetje ontspannen en hij is half overtuigd dat de gebeurtenissen van gisteren tijdens het kooigevecht een koortsdroom waren. Hij kleedt zich aan en loopt buiten een rondje om te aanschouwen hoe de circuslui hun volgende optreden voorbereiden. Dan komt Rowenna terug en weet te vertellen dat Walster alweer op de been was. De drie vrienden verzamelen zich en besluiten om die dag naar het derde niveau te gaan om hun taken daar te vervullen. Bij de stadspoort daar aangekomen blijkt hun vrijbrief echter niet aan de vereisten te voldoen. Gelukkig is daar oom Wulfran: een half woord van hem is genoeg om toegang te verkrijgen. Omdat Wulfran zelf wel belangrijkere dingen te doen heeft (voorbereidingen voor het huwelijk!) gaat hij er meteen weer vandoor. Hij geeft nog wel twee tips mee. Als eerste: de groep moet alss eerst naar het stadshuis voor het verkrijgen van de juiste papieren om hier te mogen verblijven. Als tweede: never split the party want de autoriteiten hebben het hier niet zo op rondstruinende vreemdelingen, zeker niet nu met de spanningen vanwege de Koningsbijeenkomst.

De groep gaat meteen naar het stadshuis. Walster wordt door de ambtenaar bij de ingang naar een ander loket gestuurd dan zijn menselijke vrienden. Suleiman probeert bij het loket nog indruk te maken met zijn dwergs maar de bediende daar is ‘not impressed’. Doe maar common, dan doe je al gek genoeg. Een halfuurtje later staan onze helden met de juiste stempeltjes weer buiten en kunnen ze naar de Hall of Heroes om de Stadsraad in te lichten over de gebeurtenissen in Stonebridge. Of nee, moest Walster zich niet bij de Tempel van Torag melden? Op een dwergendrafje snelt hij naar de Tempel. Het gevolg hiervan is helaas wel dat de raad van Wulfran in de wind wordt geslagen en de wegen van de helden zich nu hebben gescheiden.

Aangekomen in de Tempel pikt Walster nog het grootste deel van een dienst ter ere van Torag aan. Hij ziet wel de grootmeester van gisteravond misprijzend naar hem kijken. Naast hem staat de oud-leraar van Walster, grootmeester Sturm. Nadat de dienst af is meldt Walster zich. Sturm stelt Walster voor aan ???. Deze blijkt meteen ook de beoogde opvolger van Sturm te zijn. Walster krijgt opdracht mee te helpen aan de bewaking van de stad. Vanwege de Koningsbijeenkomst komt de stadswacht namelijk handen tekort. Walster mag zich morgen melden op niveau twee voor het in goede banen leiden van de binnenkomst van de laatste twee koningen.

Omdat Trageon en Suleiman een korte aandachtspanne hebben besluiten ze verder niet te wachten op Walster maar meteen naar het Magiërsgilde te gaan. Maar waar is die eigenlijk? Ze spreken de eerste de beste guards aan. Deze blijken zelfs bereid de vrienden te begeleiden! En dan zeggen ze dat dwergen lompe botterikken zijn, niets blijkt minder waar! De route leidt dieper en dieper de berg in. Hier zijn de gebouwen ouder en de wegen smaller. Trageon besluit een magisch licht te ontsteken om wat beter te kunnen zien. Dat blijkt een slecht idee en bijna wordt hij slachtoffer van wat dwarven police brutality. Dan maar zonder licht. Uiteindelijk komen ze aan bij een grot. Een platform leidt naar boven, naar een steile klif met aan de overkant een soortgelijk platform. Aangezien er echter iets van twintig meter tussen beide zit, zullen de helden een manier moeten vinden om aan de andere kant te komen. Op het platform waar ze zich bevinden staat echter ook een paal bewerkt met runen en kristal. Na wat geklooi lukt het hen om de magische kristal te activeren en komen ze in contact met een stem. Ze introduceren zich en vragen om toegang. Geen probleem, er wordt een teleportatiecirkel geactiveerd en ze staan aan de andere zijde. Daar leidt een pad naar de ingang van het Magiërsgilde. Er wordt op de deur geklopt en een zwevend rood vest doet open. Weird. Zonder woorden gebaart het vest om binnen te treden en worden ze een aantal ruimtes doorgeleid. Eenmaal bij een zeshoekige ruimte aangekomen gebiedt het vest om plaats te nemen op fauteuils. Het vest zelf verdwijnt. Deze hele ruimte is on-dwergs comfortabel en elegant. Luxe tapijten bedekken de vloeren en er hangen prachtige schilderijen aan de muren. Trageon herkent zelfs een echte Alfredo de Grote!

Tijdens het wachten grijpt Trageon de afwezigheid van Walster aan om Suleiman in te lichten over het sterker worden van zijn drakenkrachten. Dat dit gisteren helemaal uit de klauwen (haha) was gelopen verzwijgt hij, maar misschien kan Suleiman met zijn kennis hem helpen? Suleiman is meteen enthousiast en begint te ratelen over allerlei theorieën om de transformatie naar een draak te versnellen. Hij heeft zelfs een hele vragenlijst opgesteld die Trageon mag invullen. Trageon probeert duidelijk te maken dat niet helemaal is wat hij in gedachten had: hij wilt zijn krachten juist leren beheersen. Suleiman kan het nauwelijks bevatten, dit is toch een unieke kans? Trageon weet hem toch te overtuigen dat het beter is om zijn energie te richten op de drakenkrachten te beteugelen in plaats van te stimuleren. Na even beteuterd te zijn geweest begint Suleiman als snel hypotheses te spuien over hoe zijn onderzoek naar dit nieuwe doel kan worden aangewend. Trageon vraagt zich intussen stiekem af of hij er wel goed aan heeft gedaan om zijn zorgen te delen…

Dan komt er een blauwe blouse binnen zweven en maakt duidelijk dat de vrienden deze dienen te volgen. De volgende ruimte heeft nog het meeste weg van een gigantische aula. Aan één zijde brandt een gigantische openhaard. Aan de weerszijde van de ingang is een verhoging van iets van tien meter. Op de verhoging staat een eenzame dwergenfiguur, gekleed in een luxe gewaden en uitgedost met dure sieraden. Er hangt ook een schilderij van drie meter van dezelfde figuur aan de muur. De figuur prevelt iets, en Trageon is meteen op zijn hoede. Hij vertrouwt de situatie niet, en hij realiseert zich dat zij nu volledig zijn overgeleverd aan de grillen van deze magiër. Suleiman is zich echter van dit alles niets bewust en stelt zich vrolijk voor aan de dwerg. Deze reageert in eerste instantie nors, maar op het moment dat Suleiman laat vallen dat hij gestuurd is namens Abdul al-Qareen van de Drie Stenen Zonnen ziet Trageon even een wenkbrauw fronsen bij de dwerg. De dwerg stelt zich dan voor als Kargak en neemt een vriendelijke houding aan die Trageon niet kan overtuigen. Kargask neemt onder uitgebreide dank het boek aan dat Theogug al die tijd geleden had meegenomen van het Gilde. Ook bevestigt hij dat het laatste boek waar Suleiman naar zoekt in zijn bezit is, en dat als Suleiman een klein klusje voor hem wilt klaren hij bereid is deze aan hem te geven. Nu voelt Trageon helemaal nattigheid. Kargask komt hem nog het meeste voor als een grote lantaarnvis, en Suleiman als een naïeve guppy die alleen als een lekker maaltje kan dienen. Maar Suleiman heeft allang alle voorzichtheid laten varen. Nu het einddoel van zijn missie zo dichtbij is accepteert hij meteen het aanbod van Kargask.

Het kleine klusje blijkt het ophalen van een ketting te zijn. Nadeel hierbij is dat die ketting dient als een keten om een demoon te binden in de legendarische Infinite Chamber van de Azlanti magiërsschool: een ruimte waar iedere leerling een nieuwe ruimte creeert. Kargask kan de helden naar deze ruimte teleporteren. Het enige probleempje wat dan nog opgelost moet worden is hoe de vrienden de ketting weten te bemachtigen zonder dat de demoon hen aan stukken scheurt. Navraag leert dat deze demoon eerder door het Gilde van Highhelm in drieën is gesplitst om hem te verzwakken. Niemand anders dan Magimus, de vader van Theogug heeft de demoon destijds geketend. Ook de naam van de demoon zelf blijkt een oude bekende te zijn: die luidt Xanavax de Verschrikkelijke, de demoon die de groep ook al in Stonebridge had bevochten. Wanneer Trageon en Suleiman Kargask hiervan op de hoogte brengen lijken er bij hem wat puzzelstukjes op de plaats te vallen. Hij stelt voor dat de groep een paar dagen de tijd neemt om zich voor te bereiden en zich daarna bij hem meldt zodat ze geteleporteerd kunnen worden. Hij geeft nog mee dat deze incarnatie van Xanavax zich specialiseert in het oproepen van andere demonen. Dan wordt dus een eitje. Trageon en Suleiman nemen afscheid van Kargask. Dan herinnert Suleiman zich nog dat ze de dueragarorbs hebben. Kargask verwijst ze naar Hennev, want dit behoort tot zijn onderzoeksgebied.

Intussen is Walster bij de Stadsraad. Deze blijken al op de hoogte te zijn van zijn aanwezigheid en nodigen hem uit om zijn verhaal te komen vertellen. Dan wilt Walster eigenlijk wel eerst zijn buddies hebben dus gaat hij naar hen op zoek. Na wat navragen komt hij er achter dat zij al naar het Magiersgilde zijn vertrokken. Na wat gestuntel bij de teleporteercirkel, die Walster in eerste instantie wantrouwt, komt ook hij bij het Gilde aan. De vrienden komen elkaar tegen in de zeshoekige ruimte en gaan gezamenlijk naar de vertrekken van Hennev, geleid door een gele bikini. De kamers van Hennev blijken er heel anders uit te zien, ze zien een keuken en een smidse. Het is er rommelig, vol met gereedschappen van metaal en van steen. De tovenaar zelf is echter nog nergens te bekennen. Op goed geluk doen ze één van de deuren open, op zoek naar de tovenaar.