Sigurd von Lauft

Książe Sigurd von Lauft w heraldycznej zbroi Księstwa Nietoperza

### Aliasy

Starszy von Lauft, Krwawy Książe, Stalowy Strażnik, Lord Run Północy, Książe Nietoperz, Egida Imperium, Bohater Wieku Niezgody, Nadzorca Krainy Zmarłych

### Krewni

Rudolf von Lauft (Ojciec) [Martwy]Katherina von Lauft (Matka)

Karl I von Lauft (młodszy brat) Corvinia z Ravenholdów von Lauft (bratowa)

Rozalina z Sokołów von Lauft (żona)

Sigismund von Lauft (pierworodny syn) Sigilla von Lauft (starsza córka) Sigfried von Lauft (środkowy syn)Rozalina II von Lauft (młodsza córka) Roderic von Lauft (najmłodszy syn)

### Przynależność

Księstwo Nietoperza,Imperium Sokoła, Kult Sevtra, Kult Fenrisa, Kult Aurelii, Frakcja Reformatorów, Obrońcy Imperium,Paladyni,

### Zawód i tytuły

Książe Nietoperza, oficjalny Margrabia Valrisvanii, Lord Protektor północnych ziem Imperium

## Wygląd zewnętrzny

### Rasa

Człowiek, Imperialny, użytkownik Czarnej Krwi

## Młodość i Edukacja (-530 do -515)

Sigurd von Lauft urodził się jako pierworodny syn Rudolfa von Laufta i jego żony Katheriny von Lauft w Twierdzy Wilczego Kła - sercu Księstwa Wilka. Od najmłodszych lat dbano o to by niczego mu nie brakowało i by rozwijał się na godnego następcę, którym już od narodzenia naznaczył go ojciec. Prawdą jest, że najmłodsze lata Sigurd spędził na zabawie w rycerza wiernego swemu panu feudalnemu, którego odgrywał sam ojciec chłopca. W ten sposób nabrał on poszanowania do autorytetów, etosu rycerskiego oraz nauczył się właściwego zachowania. Stał się również dzięki temu odważny, pewny siebie i porywczy, choć ojciec starał się w nim wytępić te cechy niestety było to bezskuteczne. Rudolf korzystając z faktu względnego spokoju w swojej domenie i tego, że sąsiedzi nazbyt byli pochłonięci wojnami wewnętrznymi mógł i poświęcał swój czas na bezpośrednie wychowanie i wyedukowanie syna na rozsądnego władcę. Sigurd niezbyt chętnie przyjmował nauki wymagające większej dozy kreatywności lecz pokornie i z szacunkiem pobierał nauki wymagające twardego podparcia o konkretne zasady i prawa w ten sposób łatwo poznał prawidła zarządzania skarbcem, metody pisania dyplomatycznej korespondencji, negocjowania z innymi, jak również historie ziem ludzkich oraz sztukę walki mieczem dwuręcznym. Gorzej szło z samym pobieraniem nauk dotyczących wojskowych strategii, czy bardziej artystycznych form wyrazu niż suche rachowania i negocjacje i raporty. Młody Sigurd spędzał mnóstwo czasu na polowaniach z ojcem, często też urządzali sobie sparringi na drewniane repliki broni wszelkiej, a także dyskutowali na tematy polityczne, jak również ogółem o planach Rudolfa na przyszłość Księstwa. Kiedy jednak w roku -525 urodził się Karl czas jaki spędzali razem był coraz mniejszy, zaś na Sigurda spadła największa i wieczysta odpowiedzialność, którą poprzysiągł swojemu ojcu; przysiągł mu bowiem bronić swojego młodszego brata przed niebezpieczeństwami tego świata choćby własnym życiem. Sam Sigurd rozumiał jednak, że ta przysięga rozciąga się na przekazanie bratu jak najwięcej zdolności, które w razie potrzeby gdy nawet jego samego zabraknie dadzą mu szanse samemu się obronić, toteż już od najmłodszego ćwiczył brata w szermierce na replikach tka jak dawniej ojciec jego samego. Pomagał Karlowi przy matematyce, zaś od Karla uczył się kreatywniejszego myślenia i otwartości umysłu, choć nadal były to cechy mocno wypierane przez naturę Sigurda. Bracia byli nierozłączni i stanowili idealny duet, którego nikt nie byłby w stanie pokonać, gdzie bowiem Sigurd ściągłą na siebie uwagę przeciwnika wymuszając ją poprzez potężne druzgoczące ciosy, młodszy Karl skupiał się na unikaniu bycia ranionym i zadawaniu drobnych ale dotkliwych ran wrogom, tak iż ci tracili z czasem siły pozwalające na sprawne odpieranie działań Sigurda. Chodziły plotki nawet, że są oni ucieleśnieniem synów Fenrisa - Skjolla i Hathiego, co w pewnym sensie poprze dziedzictwo rodu von Lauft miało sens...

Ich późniejsza nauka pod nordyckim mistrzem miecza mocno rozdzieliła ich podejście do życia - Sigurd był opanowany, pokorny, spokojny, ale pewny siebie, swej sił i starający się jak najmniejszą ilością ciosów obalić wroga; Karl zaś sprytny, krnąbrny, pomysłowy ale i nieokiełznany, nie szanował swojego nauczyciela ni jego tradycyjnej drogi walki. Z tego tez powodu Hafdan bo tak miał na imię ich nauczyciela postarał się jak najprędzej pozbyć Karla spod swojej opieki, zaś Sigurda uwielbiał i chciał przekuć nie tylko na idealnego wojownika, ale mimo imperialnego pochodzenia na norda z charakteru, obycia i kultury jaką zaczął mu wpajać. Tak Sigurd nauczył się pisma nordyckiego oraz pierwszych kilku znaków runicznych, jak również sporo nauczył się o tradycjach nordyckich i ich surowym, ale bardzo mocno zakorzenionym w racjonalizmie podejściu do życia. Tą drogą krocząc wyrósł na człowieka jakim go znano - dość zgorzkniałym i chłodnym w obyciu, ale honorowym, silnym i sprawiedliwym. Rudolf postrzegał go w takiej wersji jako godnego następcę Księstwa przez długi czas. Było tka bowiem aż do czasu gdy dowiedział się przed czasem od swojego ówczesnego mistrza cieni, że Albus Waldensen i reszta rodu Waldensenów oraz cześć rodzin szlacheckich wspierająca tenże ród postanowili zaprzysiąc wierność Elegiannie Sokół - nowej 'imperatorowej' ludzkości, której sam Rudolf nie chciał uznać i podporządkować się jej. Kwestią czasu była wojna domowa i Rudolf miał to z tyłu głowy toteż poprosił Sigurda by ten wysłał korespondencje dyplomatyczną do świeżo zdobytych przy secesji Północnej Derelingii wasali, by ci byli w pogotowie w razie wybuchu wojny domowej i jeśli chcą się utrzymać w wolności od Rady Arcymagów - zadbali o bezpieczeństwo synów Księcia. Ten niby prosty warunek był zaczątkiem ruchu, który miał dać szanse na odzyskanie Księstwa, a przede wszystkim był po fakcie najwłaściwszą i najpotrzebniejszą decyzją Księcia Rudolfa na ten czas.

W roku -515 Rudolf zaczął powoli popadać w ciężką chorobę, która doprowadzała powoli do degradacji jego płuc i zwiększała prawdopodobieństwo rychłego zgonu, toteż od tamtego roku wiele spraw związanych z nadzorem nad Księstwem przejął właśnie Sigurd za pozwoleniem ojca. Jednakże Rudolf widział, ze o ile w czasie wojny na zewnątrz lub pokoju Sigurd jest świetnym kandydatem na władcę, o tyle w dobie wojny domowej ważniejsza jest idea, a ta wymaga kreatywności i ogłady w słowie, które o wiele skuteczniej manifestował sobą Karl. To wtedy podjął decyzje, ze na łożu śmierci ostatecznie odda Beowulfa Karlowi, zaś Sigurd otrzyma Runefang - miecz, który Rudolf zyskał od pewnego przyjaznego krasnoluda, który wykuł na nim runy pozwalające na regeneracje, a także władze nad lodem co silnie obwarowało dominacje Rudolfa nad jego wasalami i co miało dać Sigurdowi pełnie mocy ku pełnieniu swej wieczystej przysięgi wobec ojca.

## Śmierć ojca i powinność starszego brata (-510 R.K.I)

Ostatnie pięć lat rządów Rudolfa było dla niego jak odliczanie tykającej bomby zwiastującej zagrożenie dla jego księstwa i jego rodziny. Najpewniej gdyby nie przekazanie większości władzy nad jego ziemiami w ręce jego żony Kathariny i starszego z synów - Sigurda, on sam nie byłby w stanie dobrze przemyśleć potencjalne ścieżki przyszłości swojego rodu i księstwa, lecz dzięki uwolnienie się od większości obowiązków bieżących Rudolf jako człowiek rozważny mógł poświecić na przemyślenie i rozplanowanie wprzód wszystkiego co nastąpić miało po jego śmierci.

Sigurd był dobrym zarządcą, choć niezbyt porywającym liderem i władcą, potrafił zadbać o włości swojego ojca, lecz jego przyziemna i chłodno myśląca osobowość były dla jego ojca zwiastunem, że najprawdopodobniej powierzając mu władze wraz z insygnium tejże i darem Wilczej Krwi spowoduje jedynie łatwe podporządkowanie się rządom nowej imperatorowej z Falconholdu dla zachowania stabilności i ciągłości pokoju oraz prosperowania księstwa. Nie wydawało się to być złe dla poddanych, lecz ryzykowne w sytuacji i tak prawdopodobnej rebelii oraz uwłaczające i odbierające faktyczną niepodległość Księstwa Wilka na rzecz pełnienia woli cudzej monarchini, która bezprawnie uzurpowała tron, gdy faktyczny dziedzic tronu imperatorskiego krył się pośród jego poddanych... cóż za przykra ironia. Z tego też powodu Sigurd nie powinien dostać wszystkiego co ma do zaoferowania władza nad księstwem.

Poddanie znów księstwa otwarcie młodszemu z synów Karlowi uznane zostałoby za równie, albo i bardziej bezprawne niż gambit Alaryka Sokolego Oka, przez który w ogóle problem powstał. To znów prowadziłoby do wysoce znaczniejszemu zdestabilizowaniu władzy i potencjalnie utraty jej na rzecz Albusa Waldensena, który jako stary wyga w przeciwieństwie do Karla miał dość doświadczenia we władaniu ziemiami i ludźmi by skutecznie wykorzystać szeroko pojęte oburzenie na swoją korzyść i w tenże sposób windując się na książęcy tron również ostatecznie będąc wasalem Elegianny Sokół i tym samym wiernym psem Księstwa Sokoła na wilczym tronie. Choć Karl miał charyzm i zapal godny szacunku i posłuch wśród ludzi, nie był pierworodnym synem księcia, ani też nie był dość rozważny by samemu słusznie zarządzić księstwem w dobie kryzysu wynikającego z wojny domowej.... no właśnie samemu. Hmm od czego mamy wierny ród strategosów - von Lucce, od czego mamy chętnego do współpracy i niezwykle mądrego mistrza Telesphore'a Tvardowskiego, a także od czego mamy wierną i doświadczoną wiedzą sięgającą początków piśmiennictwa w księstwie hierofantke Kunegunde von Bleitenhoff ? Oni wszyscy stanowić by mogli idealną rade, brakowało jednak dobrego generała. Tu znów nadeszła myśl o Sigurdzie, która jednak szybko przeminęła w kontekście tego, iż nie godzi się by książę służył młodszemu bratu za generała, a nie rządził samemu... absurd. Hmm chyba, że udałoby się rozegrać podwójną grę i zapewnić i jednemu i drugiemu władze - Jednemu nad dziedzictwem wilczego tronu, drugiemu w jakichś machinacjach politycznych wysępione od rodu Sokoła w pozornym akcie posłuszeństwa i chęci zapewnienia podległości Księstwa Wilka, w praktyce jednak... cóż, darmowe włości poszerzające zasięg władzy jego synów i osłabiających za razem samych Sokołów. To jest myśl, ale jak zrobić to tak by było to wiarygodne i by gra pozorów mogła się udać... im mniej będą wiedzieli aktorzy tym lepiej, jednakże Sigurd musiał wiedzieć by nie dać się ponieść roli zanadto i faktycznie przejść na stronę wroga. Dlatego też należy odegrać teatr godny desek stołecznej opery, jeden z braci zagra zdradzieckiego prawowitego dziedzica, który zaprzeda swoją ojczyznę, zaś drugi gniewnego patriotycznego wybawcę, jakiego ojczyzna będzie potrzebowała w chwili próby. Wszystko zaś dla dobra za równo ich, jak i Księstwa.

Te scenariusze otwarcie był przedstawił Sigurdowi Rudolf na łożu śmierci, po czym poprosił by ten odszedł na chwile, gdyż resztką siły chciałby pobłogosławić Wilczą Krwią Karl - i tak się stało, po czym Sigurd wszedł z powrotem do komnaty ojca by złożyć ostatnie zapewnienie o przestrzeganiu przysięgi i pożegnać ukochanego ojca w ostatniej chwili. Rudolf swoim ostatnim tchnieniem wyrzekł jedynie 'Kurtyna w górę' i zamykając oczy wyzionął ducha.

Sigurd widząc to gorzko zapłakał, lecz jego rozpacz przerwały dzwony bijące na alarm - wrodzy infiltratorzy w Twierdzy Wilczego Kła zamordowali księżną matkę i obecnie w sali tronowej walczyli ze gwardią książęcą oraz jej kapitanem. Sigurd chwycił za rękę młodszego brata i wyprowadził go wymijając pole bitwy poprzez lochy ukrytym przejściem w murze wymijając cały zgiełk walk na górnym dziedzińcu i we wnętrzu twierdzy - uciekając bezpiecznie z rodzimej warowni i odjeżdżając na południe. Wiedział bowiem, że przysięga obrony to przede wszystkim zapewnienie przetrwania Karlowi nawet jeśli oznacza to śmierć rodziców, a także śmierć licznych poddanych gwardzistów. Był to koszt konieczny, aby aktorzy mogli zająć swoje pozycje i odegrać swoje role i zgodnie z prośbą ojca dowiózł młodego Karla do Kazdad'Rim do mistrza Telesphore'a, który choć dopiero co wrócił z wyprawy do Lingadrii, jak to zaufany dobrodziej podjął się zadbania o to by Karl był bezpieczny i by miał pewnych sojuszników wokół siebie.

Sigurd tym czasem udał się na południowy zachód - jeśli gdzieś da się dobrymi manierami i etykietą rozpocząć polityczna grę zapewnienia bezpieczeństwa księstwu, to właśnie tak, mimo bowiem nie bycia stołecznym księstwem, Lew zawsze był i jest sercem imperium i tam też często łatwiej wywiedzieć się ogółem co dzieje się politycznie za kulisami zdarzeń w imperium. Tak też na dworze Dominusa Starszego Sigurd znalazł godną gościnę, a dzięki swojemu nienagannemu wychowaniu i rycerskości szybko przebił się do świadomości wielkich graczy polityki jako przemiły i łatwy do podporządkowania mąż honoru. Wtedy to zasłyszał pośród towarzystwa bankietowego pobudki i cele Albusa Waldensena, a także fakt tego, iz stolica zamierza mu dosyłać ogromne ilości ciężkozbrojnych wojsk. Wtedy też jakimś wesołym przypadkiem trafił w oko Rozaliny Falkii Sokół, która upodobała sobie w jego rycerskiej postawie i dobrze zbudowanym ciele, które stało się dla niej dość rychło obiektem pożądań. To jej przychylność dała Sigurdowi wpływ na to, by Albus dostawał jedynie ochłapy z tego co faktycznie otrzymałby jako wsparcie gdyby nie jego działalność. Z czasem jednak pozornie nic nie znacząca relacja przychylności przestała być elegancką i dworską, przepełnioną kurtuazja i taktem relacją, a młoda krew obojga i narastając pomiędzy nimi intymność tej relacji sprawiła, że noce w Lionheart Keep zaczęły być zaburzane przez rozkoszne okrzyki ukontentowanej z satysfakcjonującego jej wszystkie potrzeby nabytku, jaki Falkia zdobyła swoimi wdziękami i wpływami na decyzje imperatorowej, Rozaliny Sokół która jak wszyscy na dworze Dominusa Starszego wiedzieli zawsze zdobywa to czego pragnie, a że pragnęła mężnego i dostojnego dziedzica wilczego tronu, to i jego również sprawnie owładnęła. By jednak było jasne nie była to relacja czysto transakcyjna, prawdziwie uczucie było odwzajemnione tak samo jak i pragnienie wzajemnej bliskości, to że dla Sigurda była to prosta droga do odegrania właściwej roli jaką otrzymał od ojca na łożu śmierci, było jedynie wisienką na torcie rozkoszności ich relacji. Nie dziwota wiec, ze dość prędko doszło do poczęcia się pierwszego dziecka tej młodej parki, która jeszcze nawet nie była poślubiona sobie w majestacie Aurelii, toteż imperatorowa i jej ojciec natychmiast, gdy tylko się dowiedzieli o tym naciskali na to, by młodzi się pobrali, w zamian za to Sigurd miał otrzymać północną cześć Księstwa Sokoła na granicy z Valrisvanią oraz Delfiantem na czas póki nie odzyska swego prawowitego dziedzictwa i z prawem włączenia go później do wilczych tytułów jeśli po ich zdobyciu złoży przysięgę wierności Elegiannie swojej przyszłej szwagierce.

Tak też doszło do hucznego ślubu w Archikatedrze Aurelii w Lionheart Keep udzielonego przez samego Dominusa Młodszego i w obecności jego ojca. Niestety Karl nie został zaproszony na ślub brata, który dla właściwego odegrania roli musiał zapomnieć na pewien czas, że ma brata, po to tylko i wyłącznie, by zapewnić mu tyle bezpieczeństwa i swobody by ten mógł poradzić sobie z rebelią. Była to ceremonia głośna na całe imperium i radosna dla wszystkich lojalistów i reformistów imperium, jedynie separatyści uznawali to za godne pożałowania... w tym sam książę Karl von Lauft nieświadom, ze wszystko zaczęło się od prostego pragnienia ochrony jego życia. Postrzegał on to jako doniosły akt odrzucenia przez Sigurda więzów rodzinnych, ideałów ich ojca, dobra ojczyzny i to dlaczego ? Dla być może i urodziwej, ale jednak sokolej dziewki ? Hańba.

Sigurd jednak wiedział jaka była prawda, ale i kochał Rozaline Falkie z Sokołów teraz już von Lauft. Nie mógł doczekać się ich pierwszego dziecka, by móc tak jak wcześniej jego ojciec ukształtować je na prawą osobę. Można by rzec, iż wybrał pokonanie Sokołów poprzez uczynienie z ich piskląt wilcze szczenięta, lecz nie byłaby to prawda w całości, wszak wpływ maił jedynie na własne potomstwo, choć i to dawało mu nienajgorszą sytuacje i stabilne miejsce na stołecznym dworze.

## Droga do pokoju; Polityka Stolicy

Za wszystkie pozorne przewiny miał Sigurd dopiero odpokutować pierwej na dworze imperialnym znosząc urągania jemu i jego żonie, co nieraz doprowadziło do honorowego pojedynku, a później jeszcze ciężej piastując stanowisko Księcia Nietoperza oraz Lorda Protektora Imperium. Jednakże nie wyprzedzajmy faktów.