Spelling

**Dit artikel is in het Algemeen Nederlands geschreven.**

 Het is belangrijk dat men ook de pagina over de Brabantse Uitspraak leest om de spellingsregels van deze wiki goed te begrijpen, voor een snel overzicht : Spellingschema verkort.

Voor de spelling maken we gebruik van het boek "Antwerps schrijven" van F. Camermans. Ondertussen, sinds de uitgave in 2007, en door de voortschrijdende inzichten die werden opgedaan via de website **Antwerps.be** / ***Aentwaerps.be*** is die spelling ook reeds geëvolueerd. Deze spelling is de enige spellingswijze die op wetenschappelijke wijze werd bestudeerd en werd beschreven.

### Basisprincipes

De uitspraak van woorden in het Antwerps, en bij uitbreiding in het Brabants, komt voor meer dan 85% overeen met het algemeen nederlands Klankinventaris van het Nederlands, er zijn echter een aantal klanken die daarvan afwijken. Soms zullen we verplicht zijn om een bepaalde uitspraak fonetisch weer te geven, waarbij er gebruik wordt gemaakt van het Internationaal Fonetisch Alfabet

En sleuteleigenschap van **een taal** is dat ze een **eigen spelling** heeft, ook als die parallel loopt met een ander taal. Daarom verdient Brabants een eigen spelling die we baseren op het spellingsmodel beschreven voor het Antwerps, ook omdat er elders in Brabant nergens een poging is gedaan om enige onderzoek te doen en een spelling te beschrijven.

Het basisprincipe van een spelling is dat aan een bepaald klankbeeld een visuele weergave wordt toegekend, in tegenstelling tot de zgn fonetische transcriptie waarbij het nederlandse klankbeeld en daarme verbonden spelling wordt gehandhaafd en afwijkende klanken fonetisch weergeven aan de hand van klanknotatie van het nederlands, voorbeelden "weurdt, klaajn, woater”. Maar als volgende vergelijkingen worden gemaakt :

* de Duitse uitspraak van “(de)klein” : die in het nederlands als "aaj" klinkt, vergelijken met de uispraak van "*klein"* in het Antwerps;
* de Engelse uitspraak van “(en)water” : die klinkt als een combinatie van "oa" en vergelijken met de antwerpse lange a;
* en de Scandinavishe uitspraak van "(se)Björn" vergelijken met de antwerpse uitspraak van het hulpwerkwoord "*wordt*";

dan stellen we vast dat alle nederlandse woorden in het Antwerps(en breder in het Brabants) steeds via eenzelfde patroon van afwijkingen worden uitgesproken.

Als we ervan uitgaan dat Antwerps een dialect van het Nederlands is kunnen we als eerste **basis principe de schrijfwijze van het Nederlands overnemen**.

De Antwerpse "ui" (vgl de uitspraak van "ajuin" met het Duitse woord "(de)kreuz") klinkt anders dan de Nederlandse "ui" zoals in het woord "buiten" maar die uitspraak wordt wel consequent doorgetrokken in dezelfde omstandigheden daarom gebruiken we als tweede basisprincipe voor elke **antwerpse klank de equivalente nederlandse spelling.**

Voorbeeld van dat principe :

* we schrijven "klein" maar spreken het uit zoals het Duitse "(de)klein"
* we schrijven "wördt" maar we spreken het uit met eu van het scandinavische "(se)Björn"
* we schrijven "kater" maar we spreken het uit met lange a zoals de engelse "(en)board"

**Lange en korte klinkers / open lettergreep**

 Maar daarmee kunnen we geen onderscheid maken tussen lange en korte klanken terwijl die in het Antwerps een Brabant wel degelijk van belang is, zoals in het engels er onderscheid is tussen "four" en "for" of tussen "two", "too" en "to", is er in het antwerps onderscheid tussen het woord "poep"(korte oe-klank : met de betekenis pop) en "póep"(met lange oe-klank met de betekenis achterwerk).

In het nederlands worden **korte klinkers met 1 letter geschreven en lange met 2** zoals "rit" en "riet", dat principe wordt gehandhaafd.

Ook de uitzondering op die regel : wanneer de klinker de laatste letter is van een lettergreep , de **open lettergreep** dan wordt een enkele letter als een lange klank uitgesproken.

Dat wil zeggen dat alle lange a's zoals in de open lettergreep “wa-ter” en in de gesloten lettergreep “baard” op equivalente wijze worden gebruikt, ook consequent uitgesproken als [ɒ:], en daarom schrijven we 'a' in een open letter greep en 'aa' in een gesloten lettergreep, en spreken we de lange a als [ɒ:] uit .

Naast de regel voor de open en gesloten lettergreep wordt ook de regel van de verdubbeling van medeklinkers aan het einde van een gesloten lettergreep gehandhaafd : mat, matten

 Hoewel in het Nederlands het woord "kolen" zowel voor de brandstof als voor de groente wordt gebruikt, zijn er 2 verschillende woorden in het dialect :

* De groente wordt uitgesproekn met de oe-klank, vemits de standaard uitspraak van woorden met een lange o in het antwerps een oe is schrijven we dus de groente als "kolen" [k]
* brandstof wordt uitgesproken met de tweeklank en klinkt zoals de uitspraak van het nederlandse vrouw

Het is echter bealngrijk dat

anders zijn :
\* soms zal in dit hoofdstuk gebruik gemaakt worden van spelling die ontleent werd aan F. Camermans boek "Antwerps schrijven".<ref>Antwerps schrijven, Filip Camerman, C.Devries-Brouwers Antwerpen, 2007</ref> Camerman maakt gebruik van nieuwe grafemen om bepaalde klanken aan te duiden, bij de keuze daarvan heeft deze auteur het AN als vertrekpunt gebruikt. Het enige effect hiervan op dit artikel is dus dat een nieuw grafeem wordt "verzonnen" waar de AN-spelling er een te weinig heeft;
\*

1. ↑ Antwerps schrijven, Filip Camerman, C.Devries-Brouwers Antwerpen, 2007