Viselarys Velaryon

Aelor Velaryon ( Kardeşi )

Alysa Velaryon ( Kardeşi )

Pantheon Velaryon ( Kardeşi )

Daemon Velaryon ( Yeğeni )

**𝐕𝐢𝐬𝐞𝐥𝐚𝐫𝐲𝐬 𝐕𝐞𝐥𝐚𝐫𝐲𝐨𝐧**

Viselarys Velaryon, Lord Daemon Velaryon ile Leydi Alayne Towers'ın ortanca oğullarından biridir. Bir Ejderha binicisi olarak Avnoleinx'i kullanmaktadır.

## **𝐆𝐨̈𝐫𝐮̈𝐧𝐮̈𝐦 𝐯𝐞 𝐊𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫**

Genel olarak yapılı görünüme sahip, mor menekşe gözlere sahip, gümüş saçlı bir renk.

Gençliğinin baharında olan bu genç fazlasıyla özgüvenli, hırslı ve kurnazdır.

## **𝐇𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞**

*Büyük büyük büyük babasının fethinin ardından gelen 68. Yılda annesinin aldığı doğum haberinin ardından yıl sonuna doğru doğdu. Doğduğu anda ise babası için büyük bir gurur kaynağıydı. Büyük Daemon'un ikinci meşru oğlu olan Viselarys,di. Babasının bir tanecik oğlu olarak omzuna çok fazla yük yüklenecek olsa da bunları kolayca taşıyacağı da bir gerçekti. Viselarys, büyüdükçe tıpkı babası gibi olacağını ister istemez gösteriyordu. Konuşmayı ve yürümeyi normal çocuklardan çok daha erken öğrenmişti. Elinden tahta kılıcını düşürmez, başka oyuncaklarla ilgilenmezdi. Her zaman savaşmaya hazır, bir Velaryon olan babasının tek meşru varisi olarak da bunu göstermeye istekliydi. Elbette, bir piç olsa da bir abiye sahip olmak bazen babasının kendisini daha az sevdiğini düşünmesine sebep oluyordu. Bu yüzden de Viselarys, her zaman piç abisinin arkasında kalmayacak şekilde, kendisini geliştirmeye çalışarak büyümüştü. Hırsının ilk göstergesi ise elbette kılıç kullanmaya başladığı ilk zamanlarda, 8 yaşındaydı. Onun için sert bir eğitim planı hazırlanmıştı. Sabah erkenden kalkıyor, yemeğini yiyor ve ardından saatlerce koşuyor, yumruklarını kullanıyor ve kılıcını savuruyordu. Kalan vaktinde de eğitimine vakit ayırıyordu. Yine de bu ejderha sahibi olmadığı gerçeğini asla değiştiremezdi. Viselarys, ejderha sahibi olacağı o gün normalden daha erken uyanmıştı. Sahipsiz bir ejderha olan Avnoleinx babası tarafından Essos’a getirildiğinde bunun elbette tek bir anlamı vardı. Bu ejderha senin… Adeta Viselarys’e sessizce Avnoelinx lakaplı muhteşem bir ejderhayı hediye etmiş ve ona bu ejderhaya binebilmesi için bir şans vermişti. Binerse, bağ kurarsa onun olacaktı. Kuramazsa olamayacaktı… Viselarys o gün erken saatte bu yüzden kalkmıştı. Ejderhanın bulunduğu alana gittiğinde onunla ilgilenen ejderha bakıcılarının olmadığını gördü. Ejderha sessizce uzanmış, gözleri ile etrafı izlerken çalıların arasından çıkan Viselarys o anda onunla göz göze geldi. Büyük gözlerini bir an bile çekmeyen ejderhaya yaklaşmak ise sandığından daha zordu. Yine de o Daemon’un oğluydu… Yaklaştı, yaklaştı ve yanında getirdiği büyük et parçasını ona doğru attı. Ejderha eti yedikten sonra sırtını döndüğünde Viselarys saraya geri döndü. Tam 10 gün boyunca bunu tekrarlamış, her gün ejderhayı beslemiş ve her gün biraz daha ona yaklaşarak kendisine alışmasını sağlamıştı. Bir gün ise geldiğinde ejderha eti yedikten sonra arkasını dönmüştü. Viselarys o anda ona doğru yavaşça ilerledi ve ipe tutunarak ejderhanın sırtındaki yere bindi. Avnoelinx bunun ardından uçmak için kanatlarını açtığında Viselarys onu sıkıca tutarken ejderha havalanıp uçtuğunda emin olmuştu. Avnoelinx artık onundu…*

*Viselarys günlerini antrenman ve ejderha biniciliği arasında geçirirken bir süre sonra, yaşı büyüdükçe antrenmanları daha da ilerlemişti. Onunla beraber eğitim alan bir arkadaş edinmiş ve aynı zamanda git gide de gelişmeye başlamıştı. Her gün sırf güçlenmek için sırtlarında büyük çuvallarla tepeleri defalarca tırmanır, ardından geri dönerler ve kılıçlarını alarak çalışırlardı ve gün bitiminde tekrar sırtlarında çuvallarla tepeleri tırmanırlardı. Viselarys bundan dolayı daha da kolay geliştiğini hissetti. Bazen ağrıları dayanılmaz hale gelse de yavaş yavaş bunun bile zamanının, süresinin azaldığını hissediyordu. Üstelik antrenman süreleri de yavaş yavaş kısalıyor ve kütüphanede daha çok vakit harcamasına neden oluyordu. Babasının Driftmark da çok fazla vakit geçirmesinden dolayı da işlerle ilgilenmek zorunda olduğunu istemeden de anlamış ve farkında olmadan yaşı ilerledikçe İmparatorluğun yönetimine katılan biri olmuştu. Elbette Viselarys, babasının olmadığı vakitlerde, çok da büyük olmamasından ötürü bu konuda elinden gelenin hepsini yapabildiğini söyleyemezdi. Adeta zorluklarla geçen yıllarda, bir yandan git gide kötüye giden imparatorluğun durumundan ötürü kendisini suçlarken bu suçlamalarından ötürü kitaplara daha da bağlanmış ve eğitimini de git gide arttırmıştı. Avnoelinx ile daha çok vakit geçiriyor, onunla uçmanın ne demek olduğunu anlamak için gününün yarısında gezintiye çıkıyordu. Kalan yarısı ise antrenmanlar ve kılıcı nasıl kullanacağını öğrenmekle geçiyordu. Eğitimini tamamlamaya başladığı zamanlar ise atalarının dilini öğrenmek için zamanını geçiriyordu. Onun için bir gün, diğer insanlardan daha dolu ve aynı zamanda daha verimli geçiyor denebilirdi. Yine bir kılıç antrenmanı sırasında yeni gelmiş olan, kendisine yakın yaşlarda bir çocukla tanıştığında onunla kısa sürede arkadaş olmuştu. Tüm gün beraber kılıç sallıyor ve Viselarys da bu sayede fiziksel gücünü daha da geliştiriyordu. Her sabah kalktığında eli kılıcına gidiyor ve her akşam da kılıcını güzelce bileyerek uyuyordu. Burada edindiği arkadaşı Harrold ile ise her gün kılıç antrenmanı yaparak hünerlerini daha da geliştiriyordu.*

*Günler geçerken ise Viselarys babasının uzun zaman sonra kendisini sınadığı bir gün yaşıyordu. Viselarys için her zaman ki rutiniyle geçen bir gündü. Kahvaltısını yapıyor, hafif yürüyüş yapıyor. Hane büyükleri ile konuşuyor ve kendini daha da geliştirmek için antrenman yapıyordu. Yine bir gün, antrenman için hazırlanıp bahçeye indiğinde karşısında kendisine sırıtan hem arkadaşı hem de rakibi Harold'a sırıtarak baktı. “Dayak yemekten zevk alıyorsun galiba dostum..” dediğinde Harold ona kaşlarını çatarak bakarken; “Ah burada olmasaydık…” Elbette... O anda resmi olarak Viselarys'in antrenmanı için görevlendirildiğinden normalde aralarındaki o arkadaşlığı gösteremez, Westeros'un ve hatta Essos'un bile en yaratıcı küfürlerini edemezdi. Bu durumda babasının daha olgun arkadaşlar edinmesini söyleyerek Harold'ı göndereceğini istemsizce düşünüyordu. Harold ve diğer iki şövalye ile birlikte hazırlıklarını tamamladıklarında, babasının Essos'ta ona verdiği sert eğitimin bir meyvesi olarak karşısındaki üç kişiyle göz göze geldi öncesinde. Her zaman olduğu gibi... En azınıdan günde bir kere sınırlarını bu şekilde zorlaması gerekiyordu. Mor gözlerini kısarak karşısında ki 3 adamı izlemeye başladı. Viselarys,, kılıcını salladığı anda içlerinden birisi çıkarak kılıcını Viselarys'in üzerine doğru savurmuştu. Prens Viselarys, atik bir hamle ile kılıcını bir kalkan görevi görürcesine önüne doğru siper etmiş ve kılıç darbesini savuşturmuştu. Omzundan destek alarak karşısında ki adamın kılıcını yana doğru yatırarak kılıcı düşürmesini sağlamıştı. Bu sırada hiç vakit kaybetmeden gelen diğer ikiliye karşı ise kıran kırana bir mücadele vermişti. Aralarından biri olan arkadaşı Harold kılıcını her zaman olduğu gibi en son düşüren kişi olurken alkışlar eşliğinde büyük bir incelikle hepsini kabul ettiği sırada “Daha güçlülerini denemeye ne dersin oğlum” diyen babasını duymasıyla kafasını kaldırdı. Biraz yukarıda, her zaman kendisini izlediği o yerde olduğunu gördüğünde ise ona dönüp gülümserken Elbette baba demesiyle yanındaki, onu korumakla görevli olan savaşçılardan bir tanesine kafa işareti yaptığında ise bir süre tekrar toparlandı ve alan ikisi için açılırken babasının kendisini izlediğini bildiğinden, büyük bir baskı ile tekrar başladı. Adam karşısına geçtiğinde “Varis olmamdan dolayı bana acımazsın diye düşünüyorum.” demesiyle sırıttı. “Emin olabilirsiniz Viselarys hazretleri...” dediğinde ise Viselarys kılıcını bir kere çevirdi ve ardından karşısındaki adamın ilk hamlesini yapmasını bekledi. Önce onun nasıl bir stratejiye sahip olduğunu görmesi ve ona göre hamlelerine başlaması gerekiyordu. Karşısında ki adamda Viselarys'in stratejisini anlamış olacak ki aynı şekilde sabırla beklemeye karar vermişti. Yaklaşık geçen 10/15 dakika ardından hiç kimse kılıçlarına davranıp karşısında ki ile kılıç çarpıştırmamış sadece hamle bekler olmuştu. Viselarys ise kaşlarını çatarak; “Ne şimdi bu? Evcilik mi oynuyoruz?” dedi ve omzundan destek alarak kılıcını var gücüyle karşısında ki iri yarı adamın üstüne sallamıştı. Adam ilk kılıç darbesini kılıcıyla savurmuş, hatta Viselarys'i kılıçla ittirerek geriye doğru püskürtmüştü. Viselarys kısa bir afallamanın ardından kılıcını omuz hizasında karşıya paralel şekilde çekerek adamın etrafında gezinmeye başladı. Boş anını kollarcasına her bulduğu fırsatta ona bir kılıç darbesi savuruyor, gafil avlamaya çalışıyordu. Adamın etrafında farkında olmadan öylesine dönmüştü ki bir an kendi boş bulunup beline doğru bir kılıç darbesi yiyerek yere düşmüştü.*

*Adamın pis pis gülmesi karşılığında Viselarys daha da sinirlenerek kılıcından destek almış ve karşısında doğrulmuştu. Viselarys, her zamankinden daha öfkeli ve hırslı gözüküyordu. Viselarys kaybetmeyi sevmeyen, kaybettikçe daha da hırslanan birisiydi. Kılıcını tekrardan omuz hizasına kadar kaldırarak hızlı, stabil bir güçle adamın kılıcına doğru vuruyor, yormaya çalışıyordu. Sonunda başarılı olmuş, en son ki darbesinde adam elinden kılıcını düşürmüştü. Viselarys, gülümseyerek adamın gözlerinin içine bakarak kılıcını boynuna dayamış ve alkış sesleri eşliğinde kendini tekrardan kanıtlamıştı. O gün babasının tebrikini alırken, çocukken imparatorluğu onun yokluğunda güzelce idare edememiş olmanın ağırlığı ve kötü düşüncelerinin adeta tamamen gittiğini hissetti. Artık daha özgüvenli ve kendine daha güvenen biri olmuştu… Viselarys, 17 yaşına geldiğinde kendisini kanıtladığını düsünürken babası da aynı düşünce içerisindeydi. Bir gün Viselarys'i yanına çağırdı ve onu, şahitlerin huzurunda bir şövalye ilan etti. Aynı zamanda ona bir kılıç da hediye etmişti. Bu sayede Viselarys bir varis ve aynı zamanda bir şövalye olmuş, babasının tek meşru oğlu olarak buna layık olduğunu düşünmüştü.*