Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 14

*Minęło kilka miesięcy. Powieść biograficzna stała się całkiem popularna. Wielu bogatych czytało ją z zainteresowaniem. W krótkim czasie napisano mu wiele pozytywnych recenzji i tylko kilka negatywnych. Niektórzy pod wpływem lektury zaczęli bardziej zajmować się sprawą nierówności społecznych. Mieczysław dzięki publikacji zarobił naprawdę sporą sumę i z początkiem 36 roku zaczął ją wykorzystywać. Przez cały ten czas on i jego siostra regularnie odwiedzali Kazimierza i jego współlokatorów.*

*W rodzinie Glinów zaczęły zachodzić zmiany: najstarsi chłopcy przestali interesować się socjalizmem, starsza córka wyszła na prostą drogę i nadal była pomywaczką, ale nie spotykała się już z dużo starszymi mężczyznami, a mały Mieszko całkowicie wyzdrowiał i rysował coraz większe dzieła na papierze dostarczanym przez Mieczysława. Jego babcia miała coraz mniej oporów przeciwko jego pasji i talentowi.*

*Pewnego cieplejszego dnia w styczniu dziennikarz namówił Kazimierza na wspólne wyjście. Postanowił zrobić taką samą niespodziankę, jak przed kilkoma miesiącami z krawcem. Zaprowadził go nad rzekę, do wąskiego białego budynku. Drzwi otworzył młody, jasnowłosy brodacz i szeroko się uśmiechnął. Uścisnął rękę Uklejakowi i głośno powiedział:*

*- Kopę lat, Mietek!*

*- Miło cię widzieć, Dutek. Kto by pomyślał, że zostaniesz takim szanowanym lekarzem - odpowiedział dziennikarz.*

- *Albo że ty będziesz dziennikarzem i cenionym biografem - odpowiedział doktor.*

*- Panie Kazimierzu, to jest mój dawny kolega ze szkoły, doktor Dutka, specjalista od wzroku - przedstawił go kucharzowi.*

*- Dzień dobry, ale po co ja tu jestem? - zapytał nadal zdezorientowany kucharz.*

*- Żebym sprawdził, jak pan widzi. Zapraszam - odrzekł Dutka.*

*- Widzę słabo, to mi wystarczy - bronił się Kazimierz.*

*- Czyli co? Odmawia pan badania? - nieco zasmucił się lekarz.*

*- No nie wiem... - zaniepokoił się Krawcza, nie wiedziąc, co odpowiedzieć.*

*- Nie, nie, wcale nie odmawia, po prostu się wstydzi - zaprzeczył dziennikarz. Doktor lekko się uśmiechnął i zwrócił się do kucharza:*

*- W takim razie proszę zająć miejsce.*

*Kazimierzowi przypomniało się badanie zmysłów na komisji wojskowej, z tym że ten lekarz był o wiele młodszy i sympatyczniej wyglądał. Nie miał też żadnego barczystego pomocnika uniemożliwiającego pacjentom ucieczkę.*

*- Śmiało, proszę zająć miejsce i się nie ociągać - nalegał okulista. Wtedy Kazimierz wreszcie namówił się na przeprowadzenie badania. Tak jak w czasie wojny, wzrok badano umieszczając na ścianie naprzeciwko pacjenta barwne plansze z rysunkami zwierząt, warzyw lub owoców.*

*Po badaniu kucharz otrzymał parę okularów, które poprawiły mu wzrok, ale wciąż upierał się, żeby ich nie nosić.*

*Następnego dnia wizytę Uklejakom złożyli niespodziewanie rodzice. Ojciec po kilku zająknięciach zaczął się tłumaczyć:*

*- Przepraszam was za wszystko. Co prawda Bronek Siankowicz wyszedł ze ślubu czerwony jak burak i przez dwa tygodnie nie mógł jeść i spać, ale już mu lepiej i ma dziewczynę na oku. Jednak macie rację, że nie powinniśmy wtrącać się do waszych spraw.*

*Rodzeństwo przyjęło jego przeprosiny i mu wybaczyło. Kazimierz przedstawił się Świętopełkowi i Mieczysławie i zrobił na nich dobre pierwsze wrażenie. Zainteresowali się losami kucharza i pracą syna na rzecz biednych.*

*Wkrótce powstały nowe życiorysy. Jako pierwsza została opisana pani Mirosława, a jej krótka biografia trafiła na strony gazet, co oczywiście napawało ją dumą, choć nie umiała czytać. Dzięki staraniom Ludki powstała szkoła i zatrudniono dwóch nauczycieli, dzięki czemu edukacja mogła dotrzeć do dzielnicy nędzy. Powieść o Kazimierzu szybko się sprzedawała i sprawiła, że bogaci kaczkowianie chętniej śledzili losy biedaków, analfabetów i weteranów Wielkiej Wojny. Borówek specjalnie dla ukochanej w możliwie krótkim czasie opanował pisanie i czytanie i już wkrótce zaczęło mu to ułatwiać życie. Od tej pory wieczorami czytywał pisma o tematyce politycznej.*

*Doktor Stanisław Uklejak niedługo potem zmarł, ale udało mu się pogodzić i spotkać z członkami rodziny, a ich opinia o nim diametralnie się zmieniła.*

*Pewnego dnia, kilka miesięcy później, do kamienicy, w której przebywali właśnie Mieczysław, Godzisław i Ludka, zawitał bogato ubrany staruszek w towarzystwie sześciu pomocników, z których jeden był czarnoskóry. Mieszkańcy zrozumieli, że to poselstwo od króla, więc ukłonili się nisko. Zapanowała cisza.*

*Stojąc w drzwiach, wysłannik spojrzał na Mieczysława i oznajmił:*

*- Panie Uklejak, pragniemy pogratulować, że pańska powieść bije rekordy popularności. Jego wysokość król Spycimir również przeczytał pańskie dzieło i jest niezwykle wzruszony losem zamieszkujących jego miasto biedaków. Dzięki jego dobroci i staraniom wasza kamienica zostanie przebudowana. Dostaniecie łazienki, bezpłatną opiekę medyczną i edukację. Wasze życie ulegnie zdecydowanym przemianom, ale wyłącznie na lepsze. Przepraszamy bardzo, że do tej pory nikt się tym nie zajmował.*

KONIEC ROZDZIAŁU CZTERNASTEGO