recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Goede koningen

De Goede koningen is een benaming voor vijf koningen uit Kuma Rem Mer die regeerden tussen 2760 en 2840. Ze kregen deze benaming omdat ze veel hervormingen doorvoerden die de macht, voorspoed en culturele groei van het land versterkten. Hun bestuur valt binnen de eerste Gouden eeuwen van het rijk.

Het bestuur van de vijf koningen begon met het bestuur van Seimus de 'jonge koning' die na een reeks van conservatieve koningen grote hervormingen doorvoerde. Hij stimuleerde de wetenschap, moderniseerde het landsbestuur en gaf de orders tot de ontdekkingsreizen van Monmu en Korbunus. Na zijn dood kwam Richus aan de macht, een intelligent en capabel bestuurder die in zijn tienjarig bewind het grondgebied van het rijk enorm wist te vergroten en door zijn stimulering van handel en landbouw de basis legde voor de economische groei van latere eeuwen. Ankanus 'de goede' was een minder sterke bestuurder. Onder zijn leiding verloor de troon aan macht ten opzichte van de Senaat, het begin van de latere Republiek. Desondanks was hij erg geliefd onder het volk door zijn bescheiden en vrome houding en leefwijze. Senkanus 'de bouwer' hield zich minder bezig met politiek en spendeerde zijn tijd aan grote bouwprojecten. Onder zijn leiding werd Roshimer uitgebreid en vooral op Terashimo verrezen grote paleizen en tempels. Zijn opvolger Kinmus bouwde op zijn beurt Jinkosui af maar heeft verder weinig nagelaten.
Kùrae

De Kurae of witstroom is een rivier die ontspringt in de Kaglasach bergen in Kaglas. De naam witstroom komt voort uit het feit dat de Kùrae een opvallende witte kleur heeft, die vermoedelijk veroorzaakt wordt door het witte gesteente van de westelijke Kaglasach waar de rivier ontspringt. De Kùrae stroomt vanuit de Kaglasach richting het zuiden en mond uiteindelijk uit in de Haraebal in het centrum van de oude stad van Hatras. Het is samen met de Shirae één van de rivieren die van groot belang is voor de watervoorziening van Hatras en zijn duizenden inwoners.
Kaglasach

De Kaglasach zijn een middengebergte in het centrum van Kaglas. De bergen zijn feitelijk onderdeel van een uitloper van de Kaneam bergen, maar worden in Kaglas als onafhankelijk gebergte beschouwd. De naam Kaglasach betekent zoveel als 'groene heuveltjes' en is de naamgever van het land Kaglas. De Kaglasach is een dunbevolkt gebied met glooiende heuvels waarvan de hoogste ruim 3000 voet hoog zijn. Het is een relatief kaal en koud gebied en kent weinig bebossing. De randen van het gebied kennen enige bewoning, maar het binnengebied bestaat enkel uit golvende heuvels, begroeid met gras, heide en mos, afgewisseld met smalle riviertjes, meren en enkele rotsen. De rivier de Midrae ontspringt in de Kaglasach en stroomt van daaruit richting de Ijszee.

Door zijn ligging centraal in het land, dichtbij de hoofdstad Hatras, is de Kaglasach altijd een populair gebied geweest en al vroeg trok het bezoekers vanwege zijn schoonheid. De beroemde dichter Noham was een groot bewonderaar van het gebied en schreef één van zijn beroemdste werken, Golven van groen, over de Kaglasach bergen. Daarnaast heeft het gebergte een speciale betekenis voor de Kaglasí als het symbolische hart van het land. Vele verhalen, mythen en legenden spelen zich af in dit gebied.

In het zuiden van de Kaglasach staat de Crokaglas tempel, een oude, kleine tempel waarvan de oorsprong niet geheel bekend is. Jarenlange was deze tempel enkel van lokale betekenis voor rondtrekkende herders, maar nadat in de 29e eeuw de lekenmonnik en schrijver Odhra de tempel in zijn werken meermaals gebruikte als het 'hart van Kaglas' werd het één van de beroemdste plekken van het land en werden de Kaglasach bergen definitief het spirituele hart van Kaglas.
Map

## Présentation

La carte de Freddy est un objet exclusif au Lawyer et au Lucky Guy s'il le demande dans un coffre. Comme d'autres objet il s'épuisera au fur et à mesure que vous l'utiliserez.

## Compétences

#### Prévoyance

Freddy porte une carte qu'il peut utiliser pour trouver l'emplacement des grands bâtiments, des machines non décodées et des portes de sorties. La carte affiche également sa position ainsi que celle des autres survivants et peut afficher celle du hunter lorsque ses contours apparaissent en rouge. C'est une carte dessinée à la main, donc c'est loin d'être parfait.
Rako

Rako (2965-3033) was een legerleider uit Kuma Rem Mer en een hoofdrolspeler in de Eerste oostelijke oorlog. Hij leidde een aantal succesvolle campagnes, maar zijn optreden is ook veel bekritiseerd en in Kaglas staat hij bekend als oorlogsmisdadiger.

Rako nam als jonge soldaat dienst in het leger van Kuma Rem Mer, en diende eerst als soldaat, maar al snel als officier in de marine. Hij gaf leiding aan de invasie van Fatacos in 2989 en speelde een ondersteunende rol voor de legers van Lugg. Rako maakte naam door zijn harde, maar effectieve optreden tegen de troepen van Kaglas, waarbij hij burgerslachtoffers niet schuwde. Na de slag aan de Harae in 2997 nam hij de leiding over van de legers van het zuiden en benoemde de controversiële Carmus als zijn adjudant.

De langdurige patstelling rondom Hatras leidde tot veel frustratie en verveling onder de troepen, en Rako's manschappen maakten zich veelvuldig schuldig aan plunderingen en geweld tegen de bevolking van Fatacos. Rako liet dit geweld oogluikend toe en stimuleerde het zelfs regelmatig in de hoop dat het de bevolking van Kaglas oorlogsmoe zou maken. Rako's troepen en vooral de divisies onder leiding van Carmus kregen een dusdanig slechte naam dat Rako ontslagen werd uit het leger en zijn commando afgenomen. Hij vormde echter met een deel van zijn troepen een onafhankelijke militie die met toestemming van de senaat de bevolking van Kaglas terroriseerde.

Gedurende de jaren 3005-3013 maakte de militie van Rako jacht op het leger van Kaglas, dat een guerillastrijd voerde in de binnenlanden, zonder het ooit tot een grote confrontatie te laten komen. De locale bevolking steunde het leger en waarschuwde hen telkens op tijd als Rako's manschappen in aantocht waren. Rako's troepen richten in deze tijd meerdere bloedbaden aan in vijandige dorpen van Fatacos tot Kazetir. In 3013 keerde hij terug naar Hatras en nam deel aan de plundering van de stad na de overgave. Na deze overwinning nam Rako's macht af. Zijn adjudant Carmus begon voor zichzelf en nam een groot deel van de troepen mee, en Rako's rol als bestrijder van de guerilla's werd steeds kleiner.

In 3018, tegen het einde van de oorlog, keerde hij terug naar Asapotum, waar hij een kroeg opende, die veelvuldig bezocht werd door veteranen en nationalisten van Kuma Rem Mer. Rako stierf uiteindelijk na op zijn hoofd geslagen te zijn bij een ruzie in zijn bar. De dader werd nooit gevonden.
Bol Hit

Bol Hit was een wijk in de benedenstad van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Bol Hit was gelegen aan de noordelijke grens van de stad, geflankeerd door de bergrug waarop de wachttoren Tartuk gelegen was. Ten zuiden van de wijk lag het Vurkann moeras en de handelswijk Bol Kōr, ten westen stroomde de Inosodan, met daarachter de vruchtbare Kinodan vlakte. Ten noorden van de wijk lag een kaal grasland wat bevolkt werd door enkele kleinschalige boeren en wilde dieren.

Bol Hit was voorbehouden aan de arbeiders eerste klasse. Dit was vastgesteld bij de sociale hygiënewetten van 1512 die de stad verdeelden in wijken op basis van klasse. De inwoners van Bol Hit waren dagloners met een vast inkomen. Zij mochten wel omgaan met de inwoners van Bol Min, de nabijgelegen wijk voor arbeiders tweede klasse, maar hadden geen toestemming om de middenklasse wijken te betreden. Bol Hit was bepaald geen rijke wijk, maar het leven was er ook niet zo zwaar als in de echt arme wijken. De huizen waren er relatief klein en smal, maar stevig en comfortabel, en de smalle wegen en hofjes tussen de huizen bruisten van leven.

Omdat de huizen in Bol Hit dicht op elkaar stonden en de hofjes erg smal waren, werd de was vaak in draden tussen de huizen gespannen, over de weg heen. Dit groeide uit tot een kenmerk van de wijk. Zeker toen het klimaat steeds warmer werd werd het de gewoonte om vochtige was breed over de wegen te spannen, waarmee de stad veranderde in een schaduwrijk gebied vol kleuren op de grond van alle lakens en kleding.

De inwoners van Bol Hit stonden bekend als vrolijk, hardwerkend en gastvrij. Eten en drinken waren belangrijke sociale gelegenheden die vaak samen gedaan werden met familie, vrienden en collega's. Vaak werd dit met warm weer op straat en in de hofjes gedaan, en de stad kon in de zomer veranderen in één groot feestmaal waarbij iedereen kon aanschuiven.

Tussen 1729 en 1750 werd Bol Hit geteisterd door het 'Spook van Shobola', een nooit geïdentificeerde moordenaar die vermoedelijk 11 mensen ombracht uit de wijk en grote angst veroorzaakte onder de inwoners.
La Chèvre

## Résumé

La fille d'un industriel français est tellement malchanceuse qu'elle se fait enlever alors qu'elle est en vacances au Mexique. Pour la retrouver, son père engage le détective privé Campana qu'il associe à un gaffeur invétéré dans l'espoir qu'il le rapproche de sa fille...

## Informations

Les rôles de Campana et de Perrin devaient à l'origine être tenus par Lino Ventura et Jacques Villeret, mais le premier ne souhaitait pas tourner avec le second. En outre, il était en désaccord avec le producteur Alain Poiré sur le montant de son cachet.

Gérard Depardieu souhaitait au départ jouer le rôle de Perrin mais la production le lui a refusé.

## Réplique

* ***"- Qu’est ce qu’il vous arrive encore ?***

*- Je ne sais pas je m’enfonce.*

*- Pourquoi ?*

*- Je ne sais pas je vous dis.*

*- Vous allez arrêter de faire le pitre quand je vous parle ?*

*- Mais je ne fais pas le pitre. Le terrain se dérobe sous mes pieds je m’enfonce.*

*- Et pourquoi je m’enfonce pas moi ?*

*- Sans doute parce que vous êtes sur une bande de terrain dure et moi sur une bande de terrain meuble. Si on n’avait pas quitté la route, ça serait pas arrivé, c’est vous qui avez voulu couper.*

*- Et vous vous enfoncez sans réagir ?*

*- Si je réagis je m’enfonce encore plus, c’est bien connu, faut pas se débattre dans les sables mouvants.*

*- Perrin, il n’y a pas de sables mouvants signalés dans cette région.*

*- Et bien si vous voulez mon avis, il est temps de les signaler !"*
Hal van de Republiek

De Hal van de Republiek is een centraal gelegen regeringsgebouw en het centrum van Karashimo, het centrale eiland van Roshimer. Het is het onofficiële centrum van de stad en een grote publiekstrekker. De hal van de republiek werd gebouwd tussen 2815 en 2820 en is de officiële zetel van de Senaat van Kuma Rem Mer.

De oorspronkelijke naam van het gebouw was simpelweg Senaatszetel en werd gebouwd onder leiding van koning Senkanus, die bekend stond om zijn grote bouwprojecten. Het gebouw kwam te staan op het nieuwe centrale plein in het midden van Karashimo, de wijk van de koningen. Omdat de senaat een openlijk samenwerkingsorgaan was tussen de verschillende delen van het land werd het een open gebouw, waar iedereen de handelingen en debatten kon volgen. In de praktijk bleek echter al snel dat deze openheid niet goed functioneerde en dat belangrijke beslissingen achter gesloten deuren genomen werden in de vele loges van senaatscomite's die verspreid lagen door de stad.

Na de moord op Udonus en het afschaffen van de monarchie in 2912 werd het gebouw omgedoopt tot hal van de republiek. Het gebouw bleef zijn open karakter behouden en ook de troon van de koning bleef aanwezig, alleen voortaan leeg. In belangrijke rituele momenten nam de Abt van de staatskerk plaats op de troon. De hal van de republiek is nog steeds een veel bezocht gebouw en trekt jaarlijks veel bezoekers. De debatten staan er echter om bekend meer voor de bühne gevoerd te worden terwijl de voornaamste beleidsmakers zich soms maandenlang niet laten zien in de Hal.

De hal zelf bestaat uit twee brede ringen die dienen als galerijen, en die vrij toegankelijk zijn, overkoepeld door een boogconstructie. In het midden is de senaatszaal, die alleen door senatoren en genodigden betreden mag worden. In de senaatszaal staat ook de voor eeuwig lege troon van de koning. De senaatszaal is overkoepeld door een tentdak, opgehouden door twee lange boomstammen. In het midden is er een kleine open ruimte tussen de tentdoeken waar op mooie dagen de zon door naar binnenvalt, om de senaat te verlichten.
Paleis van de Abt in Sodan Seligt

Het Paleis van de Abt was de woonplaats van de Abt van de Orde der Tempeliers en officieel het machtscentrum van de Verloren Landen. Het Paleis was gelegen op een hoge klif, uitkijkend over de bovenstad en de benedenstad. Het paleis was onderdeel van een groter complex waar ook de Tempel van de orde en de hal van de Centrale raad onderdeel uitmaakten.

Het paleis van de Abt werd gebouwd begin 12e eeuw, op de toen nog moeilijk bereikbare klif. Het idee hierachter was dat de functie van Abt boven de partijen diende te staan en beveiligd diende te zijn tegen coups en aanslagen, iets wat in de chaotische 10e en 11e eeuwen vrij gangbaar was. Gedurende de 12e tot en met de 14e eeuw bleef het paleis vrij kleinschalig, al werden de tuinen er omheen wel uitgebreid. De functie van Abt bleef vooral ceremonieel. Naast het paleis van de Abt werd de Tempel van de Orde gebouwd, het voornaamste religieuze centrum van de Verloren landen.

Na de machtsgreep door Annui in 1415 werd de functie van Abt veel belangrijker, en in de 15e en 16e eeuw werd het paleis dan ook grootschalig uitgebreid. Er werden meerde voorhoeven toegevoegd en paviljoenen die het paleis tot het grootste en voornaamste gebouw van de stad maakten. De tuinen werden uitgebreid en meerdere vijvers werden aangelegd. Achter het paleis werden de zomerpaviljoenen gebouwd, waar de Abt zich kon terugtrekken.

Toen in 1730 de Centrale raad de macht overnam van de Abt werden de zomerpaviljoenen achterin het complex uitgebreid en omgebouwd tot de locatie van de Raad. De raad wilde dichtbij het paleis zijn om zo de macht van de Abt te kunnen controleren. De Abt werd in feite onder huisarrest geplaatst in zijn paleis.

In 1981, te midden van de chaos van de 20e eeuw, werd het paleis officieel verlaten. Het is onduidelijk wat er gebeurde met de laatste Abt, of met de hofhouding. Het verlaten van het paleis wordt meestal aangehouden als het officiële einde van de Verloren landen. Het is onbekend wat de huidige staat van het paleiscomplex is. De onderzoekster Soía hoopte het complex te verkennen, maar moest helaas terugkeren voor zij de stad bereikte.
Hebikoshi

Hebikoshimum, meestal afgekort tot Hebikoshi, is een voormalige stadstaat en een huidig stadsdeel van de metropool Roshimer, de hoofdstad van Kuma Rem Mer. De naam Hebikoshimum betekent Slangehalseilanden. Deze naam ontleent de wijk aan het feit dat het bestaat uit een groot aantal kleine eilanden in een slingerend deel van de rivier de Einikuru in het uiterste noorden van de stad.

Hebikoshimum was een onafhankelijke stadstaat tot 2711 toen het zich overgaf aan Karashimo. In de 27e eeuw ontstonden er steeds meer spanningen tussen de verschillende stadsstaatjes die zich ontwikkelt hadden op de verschillende eilanden en de oevers van de Einikuru. De voornaamsten hiervan waren Karashimo, Kosaflum, Hebikoshi en Aslitor. Deze tijd staat bekend als de tijd van rivaliserende staten. Uiteindelijk was het Ancorus, de koning van Karashimo die de staten verenigde onder zijn leiding en in 2712 Kuma Rem Mer stichtte: het verenigde zuidrijk. Het regeringscentrum werd Karashimo. Om de vrede te handhaven in de nieuwe staat stichtte Ancorus' opvolger Itokus de senaat: een samenwerkingsorgaan waarin vertegenwoordigers zaten van alle stadsdelen. Vanuit deze samenwerkende stadsstaten ontstond de stad Roshimer, en gedurende de daaropvolgende eeuwen groeide het uit tot de belangrijkste stad van het land. De ligging in de riviermonding, centraal in het land en aan rustig water maakte het een ideale plaats voor handel, en al snel groeide de stad uit tot een handelscentrum.

Hebikoshi bleef echter het meest achtergebleven stadsdeel. De belangrijkste regeringsgebouwen kwamen op Karashimo, en de wijken Aslitor en Kosaflum kregen een voorname economische functie, terwijl het doolhof van de Hebikoshi eilanden verdween naar de periferie. De bevolking van de eilanden leefde in relatieve armoede en koesterde een ietwat opstandige houding tegenover de regering, dat zich uitte in relletjes, criminaliteit en een anarchistische insteek. Toen de stad begon te groeien en de rivierbedding tussen de eilanden grotendeels droogviel, begon de wijk echter snel mensen te trekken. Juist de anarchistische sfeer en het feit dat er in dit chaotische stadsdeel weinig controle was van de regering trok een bont publiek aan van kunstenaars, oplichters, vrijdenkers, daklozen, immigranten, dissidenten en andere buitenstaanders van de maatschappij.

Hebikoshi is de toegang tot Roshimer voor veel mensen, en de vele smalle steegjes, zijwegen en kanalen, de vrije sfeer en anarchie maken het tot een doolhof voor nieuwkomers wat voor sommigen noodlottig kan blijken, maar voor vele anderen juist enorme kansen bied. Er wordt wel gezegd dat wie eenmaal Hebikoshi ingaat, er nooit meer hetzelfde uitkomt.
Rode uur

Het rode uur is het eerste uur van de dag, als de oude zon al op is, maar de jonge zon nog niet, en de wereld verkeert in een rode schemering. Dit uur heeft een belangrijke betekenis in vele legenden en verhalen als het magische uur tussen nacht en dag waar de grenzen tussen onze wereld en die van de goden en geesten vervagen. In de Shaktrahmi mythologie wordt het rode uur sterk gekoppeld aan Vahrladas, de god van slaap en dood.
Kaneamísi

Kaneamísi is een verzamelnaam voor een diverse groep nomadische en semi-nomadische volkeren die leven op de grenzen van Tsuirogh, Kaglas en Kuma Rem Mer, in de Kaneam en Nandeas bergen. De naam Kaneamísi is Kaglasí voor 'volk van de Kaneam'. Het is niet geheel duidelijk of de Kaneamísi een oorspronkelijke bevolkingsgroep zijn van het Noordereiland, of dat de groepen bestaan uit voormalige inwoners van Kaglas en Tsuirogh. Gezien het feit dat de eerste sporen van menselijk leven in de Kaneam stammen uit de 26e eeuw, dus na de stichting van Kaglas en Tsuirogh, zou een sterke aanwijzing zijn voor een afstamming uit die landen. Er zijn echter ook theorieën dat de Kaneamísi oorspronkelijk woonden in de Tohcasah vallei en daar verdreven werden door de kolonisten uit Tsuirogh. Er is wel enig bewijs voor een strijd tussen bevolkingsgroepen in die regio in de 27e en 28e eeuw, maar weinig is bekend van voor die tijd.

De Kaneamísi houden zich meestal afgezonderd van de overige inwoners van het noordereiland en vrij weinig is over hen bekend. Zij leven voornamelijk van jacht, visserij en verzamelen. Meestal leven zijn in rotshutten, grotten, tenten en een deel van de Kaneamisí leeft ook een deel van de tijd op de rieteilanden in het meer van Takárd. Een deel van de Kaneamísi heeft zich aaneengesloten in clans of bendes, maar het merendeel leeft in kleine groepen of familieverband. Door Kuma Rem Mer worden zij met minachting bezien en behandeld als minderwaardig in elk direct contact. Ook maakt men hier geen onderscheid tussen criminele bendes die leven in de bergen, een klein deel waarvan Kaneamísi zijn, en de echte Kaneamísi, die veelal met deze bendes niets te maken willen hebben.

In Kaglas is er meer sympathie voor de bergbewoners, ontspringend aan het diepe respect wat de Kaglasí hebben voor het Kaneam gebergte. Ook heeft een aanzienlijke groep Kaglasí rebellen zich tijdens en na de eerste oostelijke oorlog aangesloten bij de Kaneamísi om vanuit de bergen een guerillastrijd te voeren tegen Kuma Rem Mer. Deze rebellen, roversbendes en vreedzame bergbewoners hebben zich gedurende de laatste eeuwen gemengd tot een zeer diverse groep mensen, waarin het soms lastig is onderscheid te maken tussen oorspronkelijke bergbewoners, revolutionairen en eenvoudige bandieten.

Vanaf de 30e eeuw is er ook sprake van afpersing van vreedzame Kaneamísi door deze bendes, die in sommige streken de macht in handen hebben, zeker in delen van de Nandeas. De regering in Roshimer tracht wel deze bendes te bestrijden, maar vaak lopen strafexpedities tegen de bendes enkel uit op moordpartijen onder de Kaneamísi bevolking. De diepe haat van de Kaneamísi tegen Kuma Rem Mer zorgt er voor dat de Kaneamísi deze misdadigers onderdak bieden als dat nodig is of hen helpen vluchten.
Wai

De Wai zijn één van de grootste en machtigste clans van het Koninkrijk der Wateren. De oorsprong van de naam Wai is niet geheel duidelijk, het woord kan verwijzen naar water, ziel of strijd en voor alledrie de opties valt iets te zeggen. De Wai beslaan een groot gebied voornamelijk in het oostelijk deel van het Koninkrijk, rondom de centrale en oostelijke eilanden. De clan leefde ooit voornamelijk van jacht, visserij en piraterij, maar inmiddels hebben de Wai samen met de Ani, met wie zij goede banden onderhouden, de controle over een aanzienlijk deel van de handel in Ātupār, wat hen tot één van de rijkste clans gemaakt heeft.

De Wai zijn relatief modern en pragmatisch in hun geloof en leefwijze, wellicht omdat zij, levend aan de rand van het koninkrijk, al veel langer contact hebben met andere landen dan veel andere clans. De Wai moeten dan ook weinig hebben van de soms orthodoxe culturele en religieuze visies van clans als de Marau of de Huka. De Wai hebben een relatief simpel democratisch systeem waarin een raad van ouderen het beleid maakt. Deze raad wordt gekozen door alle leden van de clan die in staat zijn zelfstandig te zeilen. Ouderen uit de raad komen geregeld samen, maar leiden in oorlogssituaties verschillende delen van de clan zelfstandig.

Tijdens de Tweede zee-oorlog waren de Wai, samen met de Motu en de Ani de meest gevreesde tegenstanders van Kuma Rem Mer, en de de facto leiders van de onafhankelijkheidsstrijd. Hun grote kennis van de tegenstander door hun jarenlange handelsverbonden, en hun goede contacten met piraten uit Murkan en Kaglas zorgden er voor dat de Wai een grote rol speelden in het vergaren en gebruiken van informatie.
Noordelijke rijken

De Noordelijke rijken is een verzamelnaam voor Kuma Rem Mer, Tsuirogh en Kaglas, ook wel bekend als Noord-, Oost- en Zuidrijk, en hun voorlopers op het Noordereiland. De Noordelijke rijken hebben een sterke economische en politieke band en een lange geschiedenis van onderlinge strijd en samenwerking in verschillende coalities.
Lijst van Abten uit Kuma Rem Mer

2635-2655 Koné – legendarisch

2655-2675 Nio – legendarisch

2675-2700 Roko – legendarisch

2700-2731 Taku – eerste abt wiens naam historisch bevestigd is.

2731-2740 Taka

2740-2762 Anto

2762-2763 Toku

2763-2771 Toba

2771-2790 Junto

2790-2808 Takado (Taka de tweede)

2808-2836 Horí ‘de grote’

2836-2845 Kusa

2845-2869 Saga

2869-2875 Tobado (Toba de tweede)

2875-2891 Kamé

2891-2911 Uda

2911-2931 Horido (Hori de tweede)

2931-2950 Hana

2950-2959 Choké

2959-2961 Kogo 'de kwade'

2961-2973 Hanado (Hana de tweede)

2973-2985 Nara

2985-2990 Ogi 'de vredige'

2990-3011 Yozé

3011-3023 Horidus (Hori de derde)

3023-3036 Sai

3036-3061 Tobadus (Toba de derde)

3061-3081 Régen

3081-3100 Momo

3100-3104 Naka

3104-3112 Doji

3112-3131 Koro

3131-3142 Taizo

3142-3161 Ogido (Ogi de tweede)

3161-3170 Korodo (Koro de tweede)

3170-3183 Hama

3183-3203 Tobator (Toba de vierde)

3203-3212 Jón

3212-?       Ogidus (Ogi de derde)
L'Aurore

## Acteurs principaux

* George O'Brien joue le rôle de L'Homme
* Janet Gaynor joue le rôle de La Femme

## Réalisateur

Le film a été réalisé par F.W Murnau et William Fox (II).

## Scénario

Le scénario a été réalisé par Carl Mayer d'après l'œuvre de Hermann Sudermann.

## Résumé

Un pêcheur s'éprend d'une citadine aux allures de vamp. Sous l'influence de celle-ci, il décide de noyer son épouse, mais change d'avis une fois sur la barque. Effrayée, la femme fuit en ville. Elle est bientôt rejointe par son mari, désireux de se faire pardonner.

## Bande-annonce

https://www.youtube.com/watch?v=s5K47912eRA
Anneius

Anneius was een koning van Kuma Rem Mer tussen 2730 en 2731. Hij was de eerste van de vier Oude koningen, een benaming voor de koningen die Kuma Rem Mer die regeerden tussen 2730 en 2760. Ze kregen deze benaming omdat ze allen oudere, veilige keuzes waren als koning en weinig wil vertoonden om veranderingen door te voeren of vernieuwing te brengen.

Anneius was al 73 jaar oud en verzwakt toen hij door Itokus tot opvolger gekozen werd. Als raadgever van de koning was hij een betrouwbaar en degelijk politicus, maar als koning bleek hij twijfelhartig en niet in staat grote beslissingen te nemen. Toen hij nog geen jaar later overleed had hij feitelijk niets veranderd. Als opvolger had hij Koreius aangewezen, een 64 jaar oude voormalig senaatsleider.
Raad van ouderen van Kaglas

De raad van ouderen is het hoogste bestuursorgaan van Kaglas. De raad wordt gekozen via een getrapt systeem. De raad komt bijeen in de Seicno tempel in de hoofdstad Hatras.

*Ontstaan*

Kaglas kent een sterke en lange democratische traditie. Het land werd van oudsher bestuurd door lokale dorpsraden. Elk dorp, elke streek, elke stad koos zijn eigen bestuur. Vaak waren dit vooraanstaande leden van de gemeenschap, religieuze leiders en ervaren handelaren. In principe was het stemmen open voor elk actief lid van de gemeenschap. Hierbij maakte leeftijd, geslacht of rijkdom niet uit. Eenieder die op welke manier dan ook betrokken was bij de gemeenschap kon meestemmen: boeren, vissers en handelaren, maar evengoed mensen die kinderen verzorgden, het huis onderhielden of verhalen vertelden in de gemeenschapshuizen.

Deze dorpsraden werden elk jaar gekozen, al veranderde er vaak in de praktijk jarenlang niet veel aan de samenstelling. In veel dorpen werd niet sterk politiek bedreven, en politieke partijen hebben er nooit bestaan. Vanaf begin 29e eeuw vaardigden de verschillende streken van het land ook elk een afgevaardigde af voor de raad van ouderen in de hoofdstad. Deze raad wordt gekozen voor vijf jaar en kent wel enige politieke fracties. De regeringsmacht is vooral verdeeld tussen pragmatici die de banden met Kuma Rem Mer goed willen houden en de handel laten prevaleren. Daartegenover staat de kleinere nationalistische fractie, die zelfstandigheid en de eigen cultuur belangrijker achten dan de eventuele economische winst die te behalen valt door de handel met Kuma Rem Mer.

*Macht*

De raad van ouderen was gedurende de periode 3020-3153 tussen de eerste- en tweede oostelijke oorlog volledig onder controle gesteld van een speciale delegatie van de senaat van Roshimer. Na de tweede oostelijke oorlog kreeg de raad zijn eigen macht weer terug wat betreft binnenlandse aangelegenheden, al bleef er een directe verbinding met Kuma Rem Mer, en bleef die staat een speciale afgevaardigde houden in de hoofdstad om te overleggen over zaken die het buurland ook aangaan. De huidige staat is dus een van zelfstandigheid op binnenlands gebied en afhankelijkheid van Kuma Rem Mer op buitenlands beleid.
Midraebal

Midraebal is een grote baai in het noorden van Kaglas. In feite is de Midraebal geen echte baai, het is een open stuk water aan de monding van de rivier de Midrae, en is onderdeel van de Ijszee. Omdat de baai in het noorden echter gescheiden wordt van de zee door de Fatamear eilanden, wordt het in de praktijk door de Kaglasí toch als baai gezien. De naam Midraebal betekent eenvoudigweg 'monding van de Midrae'.

Langs de Midraebal baai liggen vele kleine vissersdorpjes, maar geen grote steden, en de regio is dunbevolkt. De Midraebal kent een vreemde stroming, waardoor de baai vele dode punten kent waar schepen spontaan stilvallen, en andere stukken met sterke stroomversnellingen. De lokale vissers weten precies hoe ze gebruik moeten maken van deze natuurverschijnselen, maar handelaren uit andere gebieden blijven er liever weg, en zoeken liever de oostelijker gelegen havenstad Bailcarrag op.

De bewoners van de baai onderhouden een ambigue relatie met de bewoners van de Fatamear eilanden, aan de overkant van het water. Traditioneel was er veel sprake van wantrouwen en wederzijds onbegrip. Hoewel de inwoners van de eilanden afstammen van de Kaglasí en officieel ook onderdeel uitmaken van dat land, beschouwen ze zichzelf als apart volk, en handelen ze niet of nauwelijks met de rest van het land. Tegenwoordig leven de volkeren relatief vreedzaam samen, al is hechtere samenwerking of vriendschap nog ver te zoeken.
Jinkosui

Jinkosui, de Tempel van de vijf heiligheden is een tempel geleden op het heilige eiland Terashimo, in Roshimer. Het is de belangrijkste tempel in de Staatskerk van Kuma Rem Mer en de heiligste plek van het land. Jinkosui werd gebouwd in de eerste helft van de 29e eeuw onder de koningen Senkanus en Kinmus als symbool van de groeiende macht van Roshimer en Kuma Rem Mer. Jinkosui werd de centrale tempel van de kerk en het centrum van het geloof.

Jinkosui is opgebouwd uit eenvoudige materialen, voornamelijk hout uit Asuterum, steen uit de Nandeas, dik papier gemaakt van granen uit Nishterum en lokale aarde. De materialen vertegenwoordigen de elementen, maar ook de windstreken van het land. Jinkosui is een open gebouw in rechthoekige vorm. Het bestaat uit een verlaging, van aangestampte aarde omringt door twee rijen zuilen. Aan twee zijden zijn tribunes ingericht voor publiek. Het geheel is omringt door papieren schermen met taferelen uit de geschiedenis van Kuma Rem Mer, waaronder verschillende koningen, abten, heiligen en helden, maar ook verwijzingen naar de Verloren landen. Aan de randen van het dak, boven de schermen hangen stenen die niet alleen het dak van hout en aarde op zijn plaats houden maar ook het element steen vertegenwoordigen.

In de open binnenruimte zijn vijf altaren voor de vijf heiligheden. Gewoonlijk is een tempel uit Kuma Rem Mer aan één element gekoppeld en aan één heiligheid. Jinkosui is de enige tempel die alle vijf de heiligheden herbergt. Het altaar van het vuur staat centraal in de tempel, dit was een politieke keuze, aangezien vuur symbool staat voor trouw aan regering, vaderland en leger. De altaren van lucht en steen zijn in het noorden, omdat zij de hogere elementen zijn, lucht voor de hemel, steen voor de bergen. Water en aarde zijn zuidelijk, de zee ligt immers in het zuiden, en de aarde is altijd onder ons.

Jinkosui vormt het centrale punt bij belangrijke vieringen en feestdagen.
Meaterum

Meaterum het 'Land der zielen' is een begraafplaats op het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Meaterum is gelegen op het zuidelijke deel van het eiland, ander de muur van Senkanus, en is de oudste begraafplaats van de stad en de plek waar traditioneel de koningen en Abten van Kuma Rem Mer begraven werden. De begraafplaats is het grootste deel van het jaar ontoegankelijk behalve voor geestelijken, maar één maal per jaar krijgen pelgrims de mogelijkheid om de begraafplaats te bezoeken. De begraafplaats kent vele monumenten en wordt gezien als één van de heiligste plaatsen van het land.
Meabla

Meabla zijn een vorm van Spira of geesten uit de legenden van Kaglas. In tegenstelling tot de kwaadaardige Cham zijn de Meabla relatief onschuldig. Meabla halen allerlei kleine trucs en ondeugendheden uit, zoals spullen verbergen, mensen laten verdwalen, kuddes opjagen of dieren opzetten tegen hun herders. Ze zijn normaal gesproken onzichtbaar, maar kunnen tijdelijk vorm aannemen om met dieren te praten.

De dichter Ulta schreef meerdere verhalen waarin de Meabla een rol spelen. Vooral in zijn bundel 'Reuzen met lange tenen' komen zij veel voor.
Gorsodan

De Gorsodan baai is een nauwe, diepe baai aan de monding van de rivier de Inosodan in de Verloren landen. De Gorsodan baai vormde eeuwenlang de drukke haven van Sodan Seligt, de hoofdstad en het economische, culturele en politieke centrum van de Verloren landen. De baai is diep, en kent steile kliffen aan beide zijden. Dat maakt het tot een goed verdedigbare toegang tot de stad. Het Anvek Sodan fort op de zuidelijke klif, keek uit over de baai en de omliggende zee.
Noordereiland

Het noordereiland is één van de twee grote eilanden van de wereld. Op het eiland bevinden zich de grote beschavingen van Kuma Rem Mer, Kaglas en Tsuirogh.

De ruggegraat van het noordereiland wordt gevormd door een massief hooggebergte, wat zich uitstrekt van de westelijke kust van het eiland tot de noord- en zuidkusten van Tsuirogh en Kuma Rem Mer. Het midden van dit gebergte wordt gevormd door een uitgestrekte binnenzee, gelegen op de hoogvlakte die de grens vormt tussen het noordelijk, zuidelijk en oostelijk deel van het eiland. Het meer wordt omringt door de hoge, scherpe pieken van een jong gebergte.

De kustlijnen van het noordereiland worden grotendeels vormgegeven door de delta's van de verschillende rivieren die ontspringen in de bergen, en de invloed van de zee. Ten noorden van de bergen strekt zich een relatief koud en hooggelegen maar groen grasland uit, in Tsuirogh bekend als de Gurkantan. De Gurkantan wordt aan de noordkant begrenst door de Hocaern; een ruig door de zee en wind geteisterd en dunbevolkt rotsachtig moerasgebied. In het westen en oosten van Tsuirogh liggen valleien met vruchtbare rivierklei die intensief gebruikt worden voor landbouw. Aan de westkust ligt een reeks eilanden, die dat deel van de kust moeilijk toegankelijk maken.

   Ten zuiden van het gebergte is het landschap heel anders. Door het warmere klimaat is de grond hier veel dichtbegroeider, het land is glooiender en de kustlijn is minder ruig dan in het noorden of oosten. In het westland van Kuma Rem Mer vind men uitgestrekte graanvelden, terwijl het oosten vooral bos en heuvelland biedt. Ten oosten van Roshimer vind men de beroemde kliffen van Korivis en de blauwe heuvels, een populair gebied voor natuurliefhebbers uit de hoofdstad. Het oosten van Kuma Rem Mer is minder dichtbevolkt en ook minder toegankelijk. het gebied onder de schaduw van de Kunifin bergen is een warm moerasgebied vol verraderlijke stroompjes en drijfzand, en de meeste mensen blijven er uit de buurt.

Het oostelijk deel van het noordereiland lijkt qua natuur meer op het noorden. Aan de westkant wordt Kaglas begrenst door het hooggebergte wat zij Kaneam noemen. De Kaneam loopt ook deels in de zee door, en de Fatamear eilanden zijn in feite bergtoppen van de uitlopers. Uit de Kaneam ontspringt ook de Harae, die de levensader is van Kaglas. Deze rivier en zijn kleiafzettingen zorgt voor de vruchtbare grond op Fatacos. In dit vlakke, kalme land bevind zich de graanschuur van het land. In de binnenlanden is minder begroeiing en bewoning: het is een grotendeels heuvelachtig en wild land met rotsachtige, door heide- en mos begroeide bodem. In de hogere heuvels van dit gebied ontspringen ook de rivieren die vorm geven aan de noordelijke kustlijn. De diep uitgesleten vallei van Anamtani, die uitmond in de ijszee is beroemd. De oostelijke punt van het noordereiland vangt constant de stormen en koude zeestromen op en heeft een diep uitgesleten, ruig landschap vol kliffen en scherpe rotspunten. Het is een dunbevolkt, maar ontegenzeggelijk mooi gebied.
The walk

## Acteurs principaux

Joseph Leonard Gordon-Levitt

Robert Zemeckis

## Scénario

Christopher Browne et Robert Zemeckis, d'après l'autobiographie *To Reach the Clouds* de Philippe Petit.

## Résumé

Film inspiré de la vie de Philippe Petit, funambule célèbre pour avoir, entre autres, relié les tours jumelles du World Trade Center.

## Bande-annonce

http://www.allocine.fr/video/player\_gen\_cmedia=19557545&cfilm=226673.html

## Scènes marquantes

https://www.youtube.com/watch?v=PyyzwoSFBfo

https://www.youtube.com/watch?v=x8H6c3cHq-s

## Avis

Film avec des images impressionnantes de traversées du funambule. Film qui retrace la vie de Philippe Petit.
Verhalen van de Harae

Verhalen van de Harae is het beroemdste werk van de Kaglasí schrijver en dichter Noham. Het is een groots, grotendeels fictief epos over de eerste bewoners van Kaglas. Noham schetst deze eerste inwoners als heldhaftige overlevenden van de Verloren landen, die na vele tegenslagen doorstaan te hebben landen op de kust van Tintean om een nieuw bestaan op te bouwen. Met dit werk vestigde Noham definitief zijn naam als de grootste schrijver van het land. Zijn Verhalen van de Harae vormt de basis van veel latere werken op het gebied van Kaglasí mythologie.
Reuzen met lange tenen

Reuzen met lange tenen is een verhalenbundel van de beroemde Kaglasí schrijver en dichter Ulta. De bundel bevat voornamelijk komische verhalen gebaseerd op het landschap, de natuur en de mythologie van Kazetir. Het bevat ook enkele satirische schetsen van vooraanstaande leden van de gemeenschap van Kazetir.
Aan de kinderen van Kaglas

Aan de kinderen van Kaglas is een beroemd gedicht van de Kaglasí dichter Moal. Moal publiceerde dit gedicht tijdens de aanloop naar de tweede oostelijke oorlog. Het gedicht is een eerbetoon aan de slachtoffers van de blokkade van Hatras tijdens de eerste oostelijke oorlog. Het gedicht werd razendsnel populair en maakte de slachtoffers van de blokkade tot martelaren en Ainur, de volksleider van Hatras, tot een nationale held. De populariteit van dit gedicht wordt gezien als één van de inspiratiebronnen voor het uitbreken van de opstand die leidde tot de tweede oostelijke oorlog. Het is één van Moals populairste werken en een plaquette van het gedicht is te vinden in Hatras. Het gedicht werd ook al snel op muziek gezet door een onbekende componist. De eerste twee verzen van dit lied worden regelmatig gebruikt bij officiële gelegenheden en het wordt gezien als één van de officieuze volksliederen van Kaglas.
V pour Vendetta

David Lloyd

Alan MOOR

## **Résumé**

V pour Vendetta se passe dans l'Angleterre fasciste de l'après-guerre nucléaire, où apparaît un justicier implacable signant ses actes de la lettre V. Obsédé par le souvenir d'une culture désormais interdite et disparue, cruel et terriblement intelligent, V s'attaque aux plus forts symboles de la dictature, animé par un immense désir de vengeance et une indicible haine. La police du Commandeur est sommée de mettre fin ses agissements au plus vite...

## **Informations**

**V pour Vendetta** (**V** for **Vendetta**) **est** un **film** américano-germano-britannique, réalisé par James McTeigue et sorti en 2006. C'**est** une adaptation du roman graphique **V pour Vendetta** (1982-1990) d'Alan Moore et David Lloyd.

**V pour Vendetta** a **été tourné** à Londres (Royaume-Uni) et à Potsdam, en Allemagne, aux Studios **de** Babelsberg. Une grande partie du **film** a **été tournée** en studio à partir **de** mars 2005 , le tournage s'étant achevé le 8 juin 2005.

## Adapté d'une bande dessinée

**V pour Vendetta** est l'adapation cinématographique de la bande dessinée homonyme écrite par Alan Moore et illustrée par David Lloyd, qui vit le jour en 1981 dans le mensuel indépendant Warrior. Mais, celui-ci ayant fait faillite, la publication a été interrompue. Cinq ans plus tard, un roman graphique, avec le récit intégral, fut publié aux éditions DC.

## Présenté à Berlin

**V pour Vendetta** a été présenté en Sélection officielle, hors compétition, au Festival de Berlin, ville où une grande partie du film a été tournée.

## **Bande d'annonce**

https://www.youtube.com/watch?v=hmbQgEHGpLg

## V pour Vendetta

### Acteurs principaux

natalie PORTMAN joue le rôle d' Evey HammondHugo WEAVING joue le rôle de V
Ainur

Ainur (2972-3013) was de populaire volksleider van Hatras tijdens de eerste oostelijke oorlog. Na de vlucht van het reguliere leger tijdens de Slag aan de Harae nam zij met haar volksmilitie het fort in en wist de stad te verdedigen. Deze stugge verdediging leidde tot de blokkade van de Haraebal door de marine van Kuma Rem Mer. Zij stierf zoals vele andere tijdens de hongersnood van 3013. Ze werd vereeuwigt door het beroemde gedicht “Aan de kinderen van Kaglas” van Moal.
Anvek Min

Anvek Min was een fort en wachtpost aan de zuidelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Min gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Min betekent in de oude taal zoveel als 'zuidelijke wachter'. Samen met Anvek Ork bewaakte Anvek Min de zuidelijke kust van het land. Anvek Min was gelegen op rotsachtige helling, uitkijkend op de naamloze leegte. Anvek Min was samen met Anvek Ork berucht als strafpost. Door zijn ligging ver weg van de steden, in een droog, onvruchtbaar landschap waren de levensomstandigheden op Anvek Min niet makkelijk, en dit fort werd dan ook voornamelijk bemand door in ongenade gevallen militairen en bestuurders.

Anvek Min werd in navolging van Anvek Kit in 1977 verlaten tijdens de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen. Het was daarmee één van de eerste forten die verlaten werden. Wat er gebeurde met de soldaten die er gelegerd waren is onbekend. Eén van de theorieën is dat zij samen met de soldaten van Anvek Ork een lange tocht naar het oosten maakten en de basis vormen van het Koninkrijk der Wateren. De Mythische profeet Kotokuru zou volgens deze theorie een in ongenade geraakt hoog lid van de Tempeliersorde geweest zijn. Deze theorie wordt echter niet breed gedragen en er is geen enkel bewijs voor.

Na 1977 verviel het fort tot een ruïne. De huidige staat is onbekend aangezien niemand meer in het zuiden van de Verloren landen geweest is sinds de 21e eeuw.
Harae

De Harae is een belangrijke rivier in Kaglas. De Harae, of 'vlugstroom' ontspringt hoog in de Kaneam bergen en stroomt met hoge snelheid door een smal, lang dal in de richting van het zuiden van Kaglas waar hij snel breder wordt en uitmond in de Haraebal, een lange, brede baai die ver oostelijk uitmond in de oostelijke zeearm. De Harae is de levensader van Kaglas, aangezien hij voeding geeft aan de Fatacos, de graanschuur van het land, en aangezien de Haraebal baai het thuis is van Hatras, de hoofdstad en voornaamste plaats van het land. Om deze redenen heeft de Harae een belangrijke plaats in de mythologie van van Kaglas.

Aangezien de Harae gezien wordt als de oorsprong van Kaglas heeft er altijd een grote fascinatie bestaan met de bron van deze rivier en velen hebben tevergeefs gezocht. Waarschijnlijk ligt de bron van de rivier ergens aan de voet van de Mhair an Damh, de hoogste berg van de Kaneam, maar het is onduidelijk of er één bron is of meerdere, en de rivier wordt gevoed uit vele stromen van de ijzige flanken van de bergen rondom de Mhair. Eén van de beroemdste pogingen om de bron van Harae te vinden was die van Abbán en Emer in 2761 die uiteindelijk leidde tot het eerste contact tussen Kaglas en Kuma Rem Mer.

Het dal van de Harae was in 2997 het toneel van de beroemde slag aan de Harae, die een ommekeer betekende in de Eerste oostelijke oorlog.
Senwaflum

De Senwaflum is de langste rivier van Kuma Rem Mer. De Senwaflum ontspringt in de zuidelijke Kaneam, net onder het meer van Takárd, in hetzelfde gebergte waar ook de Einikuru in ontspringt. De Senwaflum is een brede, kalme rivier, die vanuit de Kaneam door de noordelijke vallei van Nishterum stroomt en uitmondt in de Wao Kita baai. De Senwaflum is de voornaamste bron van water voor de vruchtbare Nishterum, en aftakkingen van de rivier stromen overal door het gebied. De Senwaflum heeft een belangrijke economische functie als handelsroute tussen de havenstad Potolisol en het oosten van Kuma Rem Mer.
Spiorashim

Spiorashim, Tsuirogh voor 'eiland van de geesten' is een groot eiland voor de westkust van Tsuirogh in de baai van Falaiwan, aan de noordelijke zeearm. Geologisch gezien is het eiland onderdeel van de Samefaclan, een eilandengroep net ten zuiden van Spiorashim, maar het wordt meestal los ervan beschouwd. Spiorashim krijgt zijn naam door het onherbergzame, dichtbegroeide boslandschap op het eiland en het feit dat het gelegen is in één van de mistigste en meest verraderlijke delen van de noordelijke zee-arm. Om die redenen heeft het eiland een negatieve naam gekregen in Tsuirogh en durven weinigen zich er op te wagen. Legenden vertellen van vele verdwijningen op het eiland en een mogelijk monster wat zou leven in één van de vele grotten. Waarschijnlijker is dat vissers die aanmeerden op het eiland verdwaald raakten in de dichte begroeiing of het mistige weer en simpelweg verhongerden, maar feit blijft dat een aanzienlijk aantal mensen verdween aan de kusten van het uitgestrekte Spiorashim en dat niemand tot op heden het eiland volledig in kaart heeft weten te brengen. Voor zover bekend is de westkust dichtbebost met een vorm van oerwoud terwijl de noord- en westkust van het eiland meer moerasgebied zijn. Het zuiden van het eiland is erg bergachtig met hoge en zeer scherpe kliffen. Het binnenland is onbekend.
Sonomus

Sonomus (2950-3018) was een legerleider en senator uit Kuma Rem Mer die een belangrijke rol speelde in de Eerste oostelijke oorlog. Hij is vooral beroemd om zijn overwinning in de Slag aan de Harae in 2997.

Over de jeugd van Sonomus is weinig bekend. Naar verluid werd hij geboren in een handelaarsgezin in Potolisol en nam hij op vrij jonge leeftijd dienst in het leger aldaar. Na enige jaren gediend te hebben in het fort van Potolisol werd hij in 2976 aangesteld als officier om leiding te geven aan het nieuwe fort Nokiturim. In 2980 reisde hij voor het eerst af naar Roshimer en wist daar zeer snel goede connecties te maken in kringen van senatoren binnen het Comité voor staatsveiligheid.

Toen in 2981 de Eerste oostelijke oorlog uitbrak werd Sonomus, op dat moment pas 31 en zonder grote militaire ervaring verrassend genoeg aangesteld als kapitein van het invasieleger dat via de Kaneam bergen Kaglas zou aanvallen. Hij had deze benoeming vermoedelijk te danken aan zijn connecties binnen de senaat. Sonomus bleek een goed organisator en wist zijn legers snel op orde te krijgen door middel van strikte tucht en slimme benoemingen. De invasie in 2982 liep echter meteen tegen problemen aan. Zo bleken de bergpassen nog niet geheel vrij van sneeuw en hadden aardverschuivingen een aantal wegen ernstig beschadigd. Dit vertraagde de opmars door de zuidelijke Kaneam aanzienlijk en gaf de legers van Kaglas onder leiding van de ervaren strateeg Lugg ruimschoots kans hun verdedigingswerken in de bergen te versterken.

In de vallei van de Harae bleek Sonomus zijn numerieke meerderheid niet te kunnen uitspelen tegen de sterke verdedigende posities van Lugg en gedurende de jaren 2984 en 2989 trachtte hij vergeefs de stellingen te doorbreken. Ook een marinemissie bracht onvoldoende uitkomst. In 2989 werd Sonomus teruggeroepen naar Roshimer om uitleg te geven aan de senaat en hem werd zijn commando afgenomen. Zijn vervangers wisten echter geen verbetering te brengen en toen de troepen in de Harae vallei begon te muiten begin 2991 werd Sonomus, die populair was bij de troepen, weer aangesteld als kapitein. Toen later dat jaar Tsuirogh betrokken raakte bij de oorlog zag Sonomus zijn kans. In 2992-2994 reisde hij, met toestemming van de senaat, naar Umibuile om de legerleiding van Tsuirogh te overtuigen de hoofdmoot van hun leger niet naar het noorden van Kaglas te sturen, maar via de Kaneam naar de vallei van de Harae. Zijn plan slaagde en met steun van de Tsuirogh troepen wist hij in 2997 in de Slag aan de Harae de legers van Kaglas vernietigend te verslaan.

Na de overwinning nam hij ontslag uit het leger en werd direct benoemt tot senator, en speciaal gezant voor Tsuirogh. Gedurende de rest van de oorlog hield hij contact met de bondgenoot en had hij een belangrijke rol in de organisatie en bevoorrading van de troepen in Kaglas. Daarnaast nam hij zitting in verschillende comité's. In 3018, kort voor het tekenen van de vrede van Asapotum overleed hij onverwachts in zijn slaap. Hij werd met grote eer begraven in Roshimer en wordt in Kuma Rem Mer nog steeds herinnert als één van de grootste helden van het land.