Polowanie na chewbacci

>
>
> *Ja, niżej podpisany, niniejszym oświadczam, że opowiadanie załączone poniżej udostępniam na licencji **zastrzeżone prawa autorskie**.*
> — Mustafar29 ✉ 16:29, 4 cze 2023 (UTC)
>
>
>
>
>

**Kashyyyk, 21 BBY**

Na odległej planecie Kashyyyk, w gęstym lesie wśród potężnych drzew, mieszkał Geonosjanin o imieniu Drzewuś. Był to dziwny osobnik o długich, chitynowych kończynach i delikatnych, przejrzystych okularach przeciwsłonecznych. Drzewuś miał specyficzne hobby – hodował stworzenia zwanymi chewbaccami, które były dla niego cennym źródłem dochodu. Miał specjalny talent do ich łapania i hodował je, by potem sprzedawać ich cenne skóry. Codziennie rano, kiedy pierwsze promienie słońca oświetlały rozległe liście, Geonosjanin wstawał z łóżka i ruszał na polowanie.

Drzewuś zapinał swoje narzędzia i ostrożnie wspinał się na najwyższe drzewa, starając się złapać jednego z chewbaców, których hodował. Płynnie poruszał się po gałęziach, precyzyjnie manewrując swoimi czteropłetwnymi kończynami. Był doskonale przystosowany do życia na wysokościach, a ta umiejętność była nieoceniona podczas łapania chewbacc. W tej porannej scenerii Drzewuś wypatrzył chewbaccę o imieniu Barbie oraz jej młodego syna. Zwinął się wokół gałęzi i skierował swoje zainteresowanie na nieprzytomne zwierzęta.

– Nie, nie! – jęczała Barbie, usiłując się wydostać z chwytu Drzewusia. – To jest okrutne. Zabierasz nas z naszego domu!

– Mama, mama! – zawodził mały chewbacca, próbując uwolnić się z podobnego losu. – Nie chcemy być sprzedawani!

Drzewuś zignorował protesty zwierząt i przechylił się nad nimi, chwytając je pewnym ruchem.

– Niezbyt łatwo tobie, Barbie – szepnął, spoglądając na chewbaccę z wyraźnym zadowoleniem w oczach. – Ale bez obaw, niedługo to się skończy.

Geonosjanin z niezwykłą precyzją i zwinnością złapał obie chewbacci i umieścił je w swoim plecaku. Stworzenia desperacko próbowały się uwolnić, nie chcąc być częścią tego okrutnego losu. Drzewuś jednak nie zważał na ich błagania i popędził w dół drzewa, trzymając je ciasno przy sobie.

Po dotarciu do swojego niewielkiego domu Drzewuś położył Barbie i jej syna na stole. Obserwując ich rozdrażnione ruchy, wziął swój charakterystyczny nóż i precyzyjnie zdjął z nich skórę. Pomimo ich przerażających krzyków Drzewuś nie zważał na ich cierpienie. Wiedział, że cenne skóry chewbacc mogą przynieść mu spory zysk.

Po zakończeniu makabrycznej operacji Drzewuś schował cenne skóry do torby i skierował się do Beaumonta Kina, znanego kupca skór na Kashyyyk. Beaumont zaakceptował skóry i wydał Drzewusiowi obiecane wynagrodzenie.

Jednak Drzewuś nie był jeszcze zaspokojony. Następnego dnia postanowił zapolować na innego chewbaccę – Balthazarccę, którego złapał w podobny sposób jak Barbie i jej syna. Bez zastanowienia Drzewuś wziął go ze sobą i rozpoczął okrutny proces wypatroszenia zwierzęcia. Bez skrupułów ignorował jego krzyki i błagalne spojrzenie. Kiedy Balthazarcca już przestał się poruszać, Drzewuś sprzedał jego skórę Ochiemu z Bestoonu, niebezpiecznemu handlarzowi trofeów. Ochi, zafascynowany doskonałą jakością skóry, zapłacił Drzewusiowi sporo kredytów w zamian.

Trzeciego dnia Drzewuś, niosąc ze sobą swoje narzędzia łowieckie, udał się na polowanie na kolejną chewbaccę. Wspiął się na drzewo, ostrożnie przemieszczając się z gałęzi na gałąź. Jednak nie wiedział, że ten dzień będzie inny niż wszystkie poprzednie. W momencie, gdy Drzewuś był wysoko na drzewie, ruchliwa piła drwala Bartholomewa zaczęła głośno pracować. Nie zauważył on Geonosjanina na gałęziach, skupiając się na przecinaniu pnia drzewa. Gdy piła przecięła pień, gałąź, na której znajdował się Drzewuś, gwałtownie się przekręciła.

W tej strasznej chwili Drzewuś stracił równowagę i zaczął gwałtownie spadać w dół. Częściowo złapał się drzewa, ale Bartholomew, nieświadomy swojego niefortunnego czynu, kontynuował swoją pracę. Zmęczony od ciężkiej roboty, nie zauważył, że drzewo, które właśnie skosił, pochłania ofiarę. Dopiero gdy drzewo uderzyło o ziemię, drwal zrozumiał, że dopuścił się strasznej zbrodni.

– O rany, spadłeś jak jabłko z drzewa! – rzekł drwal z przekąsem, trzymając w ręku swoją gigantyczną piłę tarczową. – Nie planowałem cię tu spotkać, Drzewuś. Zbieram tylko drewno.

Drzewuś, konając na ziemi, odpowiedział ze smutkiem:

– Mój czas się skończył, Bartholomew. Ale pamiętaj, że te stworzenia, które hoduję, są unikalne. Przejmij troskę o chewbacców i zapewnij im bezpieczeństwo.

Bartholomew popatrzył na Geonosjanina i kiwnął głową.

– Dobrze, Drzewuś. Obiecuję, że będę dbał o te futrzaste bestie tak, jakby były moimi własnymi. Przepraszam za to, co się stało. Była to tylko nieszczęśliwa kombinacja okoliczności.

Po chwili Bartholomew rozejrzał się dookoła i zastygł w miejscu, patrząc na zniszczenie, które wyrządził. Wszystko, co zostało, to zwłoki Drzewusia i chewbacc, które zginęły wskutek jego działań. Przepełniony żalem i rozpaczą drwal opuścił to miejsce, wiedząc, że nigdy nie odzyska spokoju po tym tragicznym zdarzeniu.

Tym sposobem życie Drzewusia i wszystkich chewbacc zakończyło się na jednym z tych wysokich drzew na Kashyyyk. Ta tragedia pozostawiła bolesną pustkę w sercach tych, którzy znali i kochali te istoty. Na drzewach Kashyyyk nie było już kolejnych polowań na chewbacci. Los zwierząt odmienił się, a drzewa odzyskały swoją naturalną harmonię.