Aragorn II Elessar

Ta strona zawiera treści z **Śródziemie Wiki** będące na licencji **Creative Commons**.

## Dane osobowe

### Tytuły

Król Zjednoczonego Królestwa Książę Rivendell

Król Arnoru

Król Gondoru

Najwyższy Zwierzchnik Umbaru

Strażnik Północy

Wódz Dúnedainów

Dziedzic Isildura

### Miejsce zamieszkania

RivendellGondor

Arnor

## Rodzina

### Rodzice

Arathorn II i Gilraen oraz Elrond (przybrany ojciec)

### Potomstwo

Eldarion , Rainaiel Tindómiel , Aurora Telpelindë , Nityamírë

**Aragorn II Elessar** (2931 TE - 120 CE) to wielki człowiek, szesnasty wódz Dúnedainów, Strażnik Północy, król Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru, Król Wszystkich Dúnedainów, uznawany za największego bohatera Trzeciej Ery. Urodził się 1 marca 2931 roku Trzeciej Ery, jako syn Arathorna II i jego żony Gilraeny. Był potomkiem Elendila, Isildura i Anáriona, założycieli dynastii królów Gondoru i Arnoru. Jest mężem Arweny oraz ojciec Eldariona. W jego żyłach płynęła krew trzech ras: ludzi, elfów i Majarów. Zwany też **Obieżyświatem**, **Thorongilem**, lub **Estelem**.

## Charakterystyka

Aragorn jest uważany przez historyków za prawdziwy wzór do naśladowania dla każdego rycerza i władcy. Był dzielny, niezwyciężony i szlachetny oraz pozbawiony pychy, w w swych rządach sprawiedliwy, jednakże zawsze ugodowy i łaskawy. Od urodzenia bronił spraw ubogich i słabych,
potrzebujących wsparcia istot, niekiedy ciemiężonych przez Czarnych Władców.

Jak mawiają wielkim był nie tylko wojownikiem, ale także strategiem o wielkiej wiedzy na temat historii i tradycji. Aragorn łączył więc w sobie moc ciała i ducha, cechy bohatera i dobrego władcy. Powiada się, iż jedyną nieco denerwującą jego cechą była stanowczość - nikt nie mógł go przekonać do zmiany zdania.

Przed laty nazwano go Obieżyświatem,
gdyż wiele w życiu podróżował, od gorących pustkowi Haradu po tundry Forodwaithu, przemierzył wielki ocean i niemniejsze stepy wschodu; a przy tym na pozór i z daleka niewiele miał w sobie z swych mocarnych i władczych przodków - niekiedy jednak ujawniały się jego odziedziczone po przodkach zdolności, zwykle w sposób niezbyt przyjemnych dla jego wrogów. Tych zaś miał w całym swym życiu wielu, aczkolwiek większość z nich należała do ras orków, trolli, ghuli i innych plugawych bestii więc jakoś mało się tym przejmował.

## Historia

### Wczesne życie

Aragorn urodził się w TA 2931 jako syn wodza Dunedainów Arathorna II i otrzymał imię Aragorn. Gdy był jeszcze niemowlęciem, jego ojciec został zastrzelony przez orka. Strzała trafiła go w źrenicę. Zgodnie z tradycją swego rodu, został wychowany w Rivendell na dworze Elronda. Na prośbę matki Aragorna – Gilraeny, jego tożsamość utrzymana została w
 tajemnicy, jako że był jedynym żyjącym potomkiem Isildura, obawiała się
 jego śmierci. Aragorn znany był więc pod imieniem **Estel** (sin. *Nadzieja*). Dowiedział się o swym prawdziwym dziedzictwie mając lat 20 (wtedy to osiągnął pełnoletność) i otrzymał od Erlonda pierścień Barahira, będący symbolem jego władzy a także odłamki Narsila

### Lata Walki

Wówczas przybrał imię Aragorn II i stał się szesnastym wodzem Dúnedainów. Niedługo po przybraniu swego własnego imienia wyruszył do dalekich krain i zaczął trwającą 70 lat walkę z Sauronem i siłąmi ciemności. Podczas tych podróży zawędrował do Rohanu, a następnie do Gondoru, gdzie służył radą Ecthelionowi II pod imieniem **Thorongil** (Orzeł Gwiazdy). Podczas morskich wypraw po licznych bojach rozbił flotę korsarzy z Umbaru. Po tej podróży nie wrócił do Minas Tirith, tylko ruszył w dalszą drogę. Podczas swej wędrówki nauczył się dobrze władać mieczem, posiadł też wiedzę lekarską i był świetnym tropicielem. Na dalekim wschodzie, badał mroczne spiski Saurona, nie raz krzyżując jego plany. Walczył w Harondorze i podczas wojny domowej w Khandzie, gdzie zasłynął jako **Arakorno**, nieustraszony wojownik. Przebył też niezmierzone stepy Rhun w poszukiwaniu zaginionych Ithryn Luin i pod przydomkiem **Helak-il-Auatzin** prowadził rebelie przeciwko wodzom Easterlingów. Opóźnił wówczas plan najazdu Saurona o jakieś 20 lat i sprawił, że Władca Ciemności obiecał za jego głowę pięć razy większą nagrodę niż za zabicie Elronda.

Podczas swoich licznych podróży pokonał wielu najpodlejszych generałów Saurona a podczas jednej z swoich podróży do Rhovanionu pierwszy raz starł się z jego prawą ręką, Czarnoksiężnikiem z Angmaru. Z tej walki jednak ledwo uszedł z życiem i na kilka lat musiał zaniechać działalności.

W 2956 roku poznał Gandalfa i zaprzyjaźnił się z nim. Za jego radą zaczął interesować się Shire i stał się tam znany jako **Łazik**. Później w 2980 r. po powrocie do Rivendell zahaczył o Lothlórien i tam ponownie spotkał Arwenę w Caras Galadhon. Przez dłużśzy czas wędrowali razem w Lothlórien, wspominając dawne dzieje. W środku Aragorn lata podarował jej pamiątkę rodzinną, Pierścień Barahira, a Arwen przysięgła mu rękę.Lecz nie dostali na to zgody Elronda, który obiecał wydać Aragornowi swoją córkę tylko pod warunkiem, że wpierw zostanie królem Gondoru i Arnoru (było to nader ironiczne z jego strony, bowiem królestwo Arnoru nie istniało już od ponad 1000 lat).

W roku 3001, kiedy Sauron ujawnił się i odzyskał ostatecznie władzę nad Mordorem, Aragorn zaczął pomagać Gandalfowi w poszukiwaniu Golluma. Gandalf bowiem podejrzewał, że pierścień znaleziony przez Bilbo Bagginsa w pobliżu jeziora Golluma był w rzeczywistości Jedynym Pierścieniem, o czym uprzedził Aragorna. W 3007 na krótko wrócił do Eriadoru, gdzie po raz ostatni odwiedził matkę, która zmarła wiosną tego samego roku.

W 3017, po trwających wiele lat poszukiwaniach, Aragorn ostatecznie odnalazł Golluma nieopodal Martwych Bagien. Z schwytanym Gollumem przemierzył północną część Emyn Muil , aby zapobiec znalezieniu go przez szpiegów Saurona, i przekroczył Anduinę w Sarn Gebir. Podróżował dalej na północ wzdłuż krawędzi Lasu Fangorn i przez Lothlórien gdzie Elfy wysłały wiadomość do Gandalfa. W końcu w Rhovanionie oddał go jako więżnia Thranduilowi. Następnie wrócił na zachód, gdzie spotkał się z Gandalfem w Sarn Ford i dowiedział się o planie Froda Bagginsa, aby wyruszyć z Shire z Pierścieniem pod koniec września. Następnie kontynuował własną podróż...

### Początek wędrówki

W 3018 roku udał się do Bree, zastępując Gandalfa w karczmie "Pod Rozbrykanym Kucykiem", który miał się spotkać tam z hobbitami. Aragorn czekał w skupieniu i obserwował nowo przybyłych. Uwagę Obieżyświata przyciągnęło nagłe zniknięcia Froda,
 który przed chwilą tańczył na stole. Hobbit przewrócił się i
przypadkiem Pierścień wsunął się na jego palec. Zdjął go w kącie, gdzie
siedział Aragorn. Ten powiedział mu, jaki głupi czyn popełnił zakładając
 Pierścień. Następnie Obieżyświat przekonywał hobbitów, żeby zabrali go
ze sobą, do Rivendell. Dopiero, kiedy Butterbur dał Frodowi list od Gandalfa, niziołki przekonały się o dobrych zamiarach Strażnika. Jakiś czas później Meriadok opowiedział mu o Czarnych Jeźdźcach,
 których spotkał przy Gościńcu. Potem rozkazał, aby przenocowali w
saloniku, ponieważ okna do sypialni hobbitów znajdowały się zaraz nad
ziemią. Rankiem zaprowadził tam swoich towarzyszy i okazało się, że okna
 zostały wybite, a pościel rozszarpana. Jeszcze tego samego dnia wszyscy
 wyruszyli w dalszą drogę.

Celem ich podróży było Rivendell, Ostatni
Przyjazny Dom, którego gospodarzem był Elrond. Czekała ich ciężka przeprawa przez moczary i szerokie wyżynne przestrzenie. Na zachodnim ramieniu Wichrowego Czuba
 znaleźli małą kotlinkę. Aragorn wziął ze sobą Merry'ego i Froda, po
czym wspiął się razem z nimi na sam szczyt. Wędrowcy zauważyli tam ślady
 zostawione przez Gandalfa oraz pędzących przez Gościniec Czarnych Jeźdźców. Szybko zeszli z powrotem do kotlinki. Nocą zaatakowało ich tam pięć Upiorów. Czarnoksiężnik ranił Froda ostrzem Morgulu, lecz Aragorn odpędził napastników płonącymi żagwiami. Obieżyświat zostawił Froda pod opieką przyjaciół, a sam poszedł szukać athelasu.
 Gdy je znalazł, podał rannemu i po jakimś czasie wyruszyli w dalszą
drogę. Aragorn prowadził hobbitów przez nagie, południowe wzgórza. Potem
 na Ostatnim Moście znalazł zielony kamień
 i uznawszy go za dobry znak, przeszli przez most i podążyli na północ,
gdzie spotkali skamieniałe trolle. Gdy ponownie wyszli na Gościniec,
spotkali elfa Glorfindela,
 który oddał swojego konia Frodowi. Ten miał w razie czego jechać prosto
 do Rivendell, by jak najszybciej mógł wyleczyć go Elrond. Po dotarciu
do Rivendell Aragorn pomógł Bilbowi dokończyć wiersz o Eärendilu. Uczestniczył w naradzie u Elronda.

### Przeprawa przez Góry Mgliste

Po naradzie u Elronda został jednym z dziewięciu towarzyszy. Wtedy również otrzymał przekuty na nowo miecz Narsil, którym jego przodek Isildur odciął Jedyny Pierścień z dłoni Saurona. Aragorn nazwał swoją nową broń Andúril czyli *Płomień Zachodu*. Następnego dnia Drużyna ruszyła w drogę. Gandalf, przywódca oraz przewodnik Drużyny Pierścienia, postanowił dotrzeć do Mordoru przez górę Caradhras. Podczas przeprawy jednak napotkała ich zawieja śnieżna, która prawie ich nie zabiła, powodując lawinę. Przeżyli dzięki Boromirowi,
 który polecił, aby każdy wziął ze sobą wiązkę gałązek. Uratowało to ich
 od zamarznięcia. Później wszyscy zgodzili się pójść za Gandalfem, który
 zaproponował przeprawienie się przez Morię. Gdy kompania miała położyć się do snu, Aragorn usłyszał wycie wargów.
 Wszyscy przenieśli się na pagórek, aby być bezpiecznymi od ich napaści.
 Kompania odparła ataki wilków i dalej pomaszerowała do Zachodniej Bramy Morii.
 Gandalf próbował ją otworzyć, jednak bezskutecznie. W końcu czarodziej
domyślił się rozwiązania zagadki i otworzył drzwi. Na zewnątrz Frodo
został porwany przez wodnego potwora – Czatownika
 z jeziora okalającego wejście do Morii. Potwór go puścił, a pozostali
członkowie wyprawy rzucili się ku wejściu. Potwór ruszył za nimi, był
jednak zbyt wielki by zmieścić się w bramę, przez co zawalił wejście do
kopalni. Dla Drużyny Pierścienia nie było już odwrotu. Gandalf prowadził
 ich dzielnie aż do rozwidlenia dróg. Tam Pippin wrzucił do studni
kamień, który wpadł do wody, tym samym tworząc mnóstwo hałasu i
ściągając na siebie uwagę czyhających tam potworów. Po kilku minutach
usłyszeli dźwięk młota. Za karę Peregrin pierwszy zaczął pełnić wartę podczas snu.

Po krótkim postoju Istari wybrał trzecie rozwidlenie, gdyż z wejścia dolatywał w miarę rześki zapach. Tak kompania dotarła do 21 sali północnego skrzydła. W jednym z korytarzy odchodzących od tego pomieszczenia znaleźli drzwi, które prowadziły do komnaty z grobem Balina, władcy Morii. Gimli, który dobrze znał krasnoluda, zaczął rozpaczać. Wśród szkieletów, Mithrandir znalazł księgę
 która opisywała obronę Morii przed orkami i ostatnie chwile obrońców.
Chwilę potem, wszyscy usłyszeli bębny orków, którzy ruszyli w stronę
komnaty w której znajdowała się Drużyna. Mithrandir zdążył jeszcze
posłać błyskawicę ze swojej różdżki, która oświetliła korytarz.
Natomiast Strażnik stwierdził, że przy wschodnich drzwiach nic nie
słychać. Aragorn i Boromir zabarykadowali główne drzwi i przygotowali
się do walki.

Boromir chciał uderzyć mieczem stopę trolla,
 która przedarła się pod spodem. Ostrze jednak wypadło mu z ręki.
Dopiero Frodo sprawił, że troll wycofał się. Boromir szybko zatrzasnął
drzwi. Niestety, po chwili tarany przebiły wrota. Chmara orków natarła
na kompanię. Gdy padł trzynasty, reszta orków wycofała się. Zjawił się
jednak przywódca hordy, który przebił dzidą prawy bok Froda. Samwise
złamał lancę orka, a Aragorn zabił go ciosem w głowę. Nagle Gandalf
usłyszał zbliżające się odgłosy kroków posiłków orków, więc rozkazał
wszystkim udać się korytarzem, do którego prowadziły drzwi przy
wschodniej ścianie sali. Aragorn wziął na plecy Froda, ten jednak
odpowiedział, że może iść sam. Uratowała go kolczuga z mithrilu. Gandalf został powstrzymać Zgubę Durina,
 jednak po chwili dołączył do towarzyszy. Okazało się, że weszli
nieopodal wschodniego końca Drugiej Sali. Po ich prawej stronie otwierał
 się szczelina, z której dobywało się jaskrawe światło. Drużyna ruszyła w
 pośpiechu w lewo, do mostu. Orkowie zaczęli puszczać strzały w stronę
drużyny, a dwa trolle zaczęły przerzucać kamienne kładki, aby przejść
przez szczelinę. Za nimi pojawił się straszliwy Balrog,
 który przeskoczył otwór. Gandalf zatrzymał go i poświęcił się dla
Drużyny. Stawił czoło Zgubie Durina, niszcząc most. Jednak ogromny długi
 bicz Balroga złapał go i pociągnął go wraz ze sobą w ciemność. Aragorn
nie mógł się otrząsnąć po tym co zobaczył. Dopiero po chwili ruszył w
ślady za Boromirem i Frodem. Po wyjściu z kopalni Morii, Aragorn
stwierdził, że nie mogą się zatrzymywać i muszą ruszać do Lothlórien. Po drodze napotkali jeszcze Kamień Durina
 oraz zatrzymali się na popas, na którym opatrzono Froda. W czasie
dalszego marszu, hobbit wraz Gimlim ujrzał czyjeś oczy. Nie wiedzieli
jednak, że to był Gollum.

### Pobyt w Lothlórien

Drużyna wreszcie dotarła na skraj lasu Lothlórien. Aragorn powiedział,
że poszukają tu jakiegoś miejsca na odpoczynek. Po wejściu na około milę
 w głąb Lórien, kompania przeszła przez strumień Nimrodel, a Legolas zaśpiewał pieśń o elfce, od której wzięła się nazwa strumienia. Gdy drużyna poszła na nocleg, syn Thranduila chciał wdrapać się na drzewo. Okazało się, że są tam elfy. Jeden z nich nazywał się Haldir.
 Oznajmił on, że wiedział o ich przybyciu, ponieważ poinformowali o tym
wysłannicy Elronda. Zadecydowano, że wszyscy przenocują na talanach pomimo początkowej niechęci Haldira wobec Gimliego. W nocy, Lothlórien
 zaatakowali orkowie. Zaniepokojony Frodo zauważył coś wspinającego się
na drzewo, lecz pojawił się wówczas elf i stwór znikł. Rankiem drużyna
ruszyła w dalszą drogę. Po chwili zatrzymali się, aby przejść na drugi
brzeg Celebrantu co zrobili za pomocą lin.

Tam wywiązała się sprzeczka, ponieważ Haldir wymagał, aby zawiązać oczy krasnoludowi.
 Dopiero Aragorn rozwiązał spór proponując, aby wszyscy dali sobie
zasłonić oczy. Po spokojnie przespanej nocy, ruszyli w dalszą drogę. Po
południu napotkali duży oddział elfów, który poinformował ich o
pokonaniu orków i wytropieniu dziwnej istoty, której jednak nie udało
się schwytać. Wędrowcy mogli również już zdjąć opaski. Zobaczyli wtedy,
że znajdują się pod Cerin Amroth. Aragorn zaczął wspominać swoje chwile z Arweną; właśnie tutaj przed laty przysięgli sobie wierność. W Caras Galadon drużyna została zaprowadzona przed oblicze Galadrieli i Celeborna.
 Gdy małżonkowie dowiadują się o śmierci Gandalfa, Aragorn podejmuje
inicjatywę dowodzenia Drużyną. Podczas nocy spędzonej w obozie w
Lothlórien, Aragorn czyścił swój miecz a potem wdaje się z Boromirem w
rozmowę o Gondorze. Po odpoczynku w Lórien, Drużyna została pożegnana
przez elfów i obdarowana. Kompania na łodziach popłynęła w górę rzeki
Celebrant. Tam spotkali Galadrielę płynącą na statku w kształcie
łabędzia. Aragorn otrzymał od Pani Lórien Elessara oraz pochwę na miecz, z której wyciągnięty, nigdy nie splami się krwią ani nie zostanie złamany.

### Rozpad Drużyny Pierścienia

Aragorn dzielił łódź z Samem i Frodem. Po kilku dniach rejsu Anduiną Boromir zaproponował porzucenie łodzi i udanie się na południowy zachód do Rzeki Entów, a następnie prosto do Gondoru. Pomysł wydawałby się być dobry, lecz Frodo nie chciał wybierać drogi do Minas Tirith. Czwartego dnia Gamgee, podczas postoju, zauważył Golluma. Postanowiono więc wystawić na noc wartę. Po dziesięciu dniach spływu Drużyna Pierścienia dotarła do Nen Hithoel. W pobliżu mieściła się dawna strażnica Gondoru, Amon Hen.
 Był to czas decyzji Powiernika Pierścienia, który miał zadecydować o
losach wyprawy. Frodo miał do wyboru: ruszyć prosto do Mordoru, lub udać
 się do Minas Tirith. Aragorn dał mu czas do namysłu w samotności.
Hobbit oddalił się nieco od kompanii, a Boromir podążył za nim. Rycerz
próbował nakłonić Froda do wykorzystania Pierścienia przeciwko Sauronowi, oczywiście mając na myśli oddanie go Gondorowi. Niziołek pamiętał jednak słowa Elronda i nie zamierzał oddawać skarbu Boromirowi.

Wówczas Gondorczyk wpadł w szał i postanowił siłą odebrać Frodowi
 Pierścień. Powiernik zdołał uciec przed gniewnym rycerzem, który
przeklął jego i rasę hobbitów. Jakiś czas później Boromir żałował swych
słów i czynów. Drużyna wypytywała go o zdarzenia, do jakich doszło pod
nieobecność Froda. Boromir mógł odpowiedzieć im tylko tyle, że niziołek
zbiegł. Merry i Pippin pobiegli szukać kuzyna, podobnie uczynił Sam Gamgee.
 Aragorn polecił Boromirowi chronić niziołków. Kiedy ten ich odnalazł,
byli otoczeni przez zgraję orków. Boromir zabił wielu napastników, lecz
wciąż przybywali nowi. Tymczasem Strażnik wbiegł na Amon Hen i usiadł na
 Tronie Wypatrywania. Wtedy dotarł do jego uszu głos rogu
 Gondoru, którego dźwięk słabł z każdą chwilą, aż w końcu zamarł i dało
się słyszeć tylko wrzaski orków. Kiedy strażnik dotarł na miejsce ujrzał
 Boromira. Ostrze jego miecza było strzaskane tuż przed rękojeścią, zaś
róg pęknięty na dwoje. Dookoła leżało przynajmniej dwudziestu martwych
napastników. Tuż przed śmiercią wyjawił Aragornowi próbę pozyskania
pierścienia od Froda. Poinformował strażnika również o porwaniu
niziołków przez orków. Boromir uśmiechnął się słabo po czym zmarł.
Aragorn, Legolas i Gimli postanowili godnie pochować Boromira. Nie mogli
 jednak marnować zbyt wiele czasu na usypywanie kurhanu. Dlatego ciało
poległego włożyli do łodzi, razem z jego mieczem i rogiem i powierzyli Anduinie.

### Obrona Rohanu

Od dnia śmierci Boromira, Trzej Łowcy ruszyli w pogoń za Uruk-hai
 z Amon Hen. Pewnego dnia, Aragorn, przykładając ucho do ziemi, usłyszał
 orków. Podążali oni o niecały dzień drogi od nich. Obieżyświat pogonił
swoich towarzyszy i wszyscy trzej ruszyli za ściganymi. Tak dotarli do
granic kraju jeźdźców, Rohanu. Spotkali się również z Éomerem i jego kompanią, którzy byli z początku wrogo do nich nastawieni. Dowiedziawszy się jednak o celu Trzech Łowców, marszałek Rohanu powiedział im, że niedawno stoczył bitwę z orkami u podnóży Fangornu. Aragorn, Gimli i Legolas udali się na skraj lasu Fangorn
 i zaczęli szukać zwłok Merry'ego i Pippina. Nagle Obieżyświat znalazł
ślady hobbitów. Okazało się niziołkowie uciekli do lasu podczas ataku
Rohirrimów na Uruk-hai. Ślady prowadziły na skraj Fangornu. Łowcy
postanowili tam odpocząć. W nocy zauważyli białego maga, który zaraz
zniknął. Dodatkowo Legolas spostrzegł, że konie uciekły. Następnego dnia
 udali się w głąb lasu. Tam weszli na skalną półkę, z której zauważyli
jakiegoś starca. Na początku myśleli że to Saruman,
 jednak okazało się że to Gandalf, Gandalf Biały. Czarodziej opowiedział
 całej trójce o walce z Balrogiem oraz o wskrzeszeniu. Następnie cała
trójka ruszyła do Edoras, dworu Théodena.

Na miejscu, przybysze zobaczyli jak bardzo Rohan podupadł. Przed wejściem do Meduseld, zostali zatrzymani przez Hámę
 i jego ludzi. Musieli zostawić u niego całą swoją broń. Aragorn bardzo
niechętnie oddał Andúrila. Następnie wszyscy weszli do środka. Tam
zastali starego i u kresu sił króla Théodena w towarzystwie Grímy,
 swego doradcy. Gandalf przywitał króla. Gdy ten zaczął się do niego
odnosić nieżyczliwie, Gandalf uwolnił jego umysł od władzy Sarumana.
Następnie odbyła się narada, gdzie Gandalf wyjaśnił Théodenowi sytuację i
 powiedział mu że Sauron w końcu zajmie Rohan. Król postanowił by cała
ludność przeniosła się z Edoras do twierdzy w górach, Dunharrow. Théoden
 darował życie Gadziemu Językowi. W Rohanie w Aragornie zakochała się
młoda i piękna księżniczka Éowina,
 siostrzenica króla, ponieważ Elessar zauroczył dziewczynę swą potęgą i
chwałą. Aragorn nie odwzajemnił jej uczucia, co rozgoryczyło młodą
dziewczynę. Tymczasem Gríma szybko pojechał w stronę Isengardu.
Wojownicy Rohanu ruszyli z Edoras do Helmowego Jaru. Podczas przeprawy
spotkali żołnierzy, którzy przekazali im wieści o Erkenbrandzie.
 Było one niepokojące, ponieważ wspomniany wcześniej wojownik mógł
zginąć podczas walki z orkami Sarumana. Jednak po pewnym czasie, wyprawa
 dowiedziała się że Erkenbrand żyje i również zmierza do Helmowego Jaru.
 Nagle, Gandalf powiedział Aragornowi, Théodenowi i Éomerowi żeby
wyczekiwali go o świcie i ruszył w stronę Isengardu.

Tymczasem przeprawa do Grodu trwała dalej. Gdy dotarli w końcu do Helmowych Wrót, zastali tam obrońców z Zachodniej Bruzdy pod dowództwem Gamlinga.
 Następnie Aragorn wraz z Gimlim i Legolasem zajęli pozycje na Zachodnim
 Murze i czekali na armię Isengardu. Gdy zaczął się szturm, Estel
odpierał ataki jak długo mógł do póki mur nie został wysadzony. Wtedy,
zaraz po ocknięciu zaczął nawoływać swoich ludzi do odwrotu. W
zamieszaniu, grupa Éomera musiała uciekać do jaskiń,
 a reszta wycofała się do Jaru. Podczas biegu po schodach, Aragorn
potknął się i upadł. Od śmierci ocalił go Legolas, który wypuścił
ostatnią strzałę, zmuszając orka do upadku ze schodów na swoich
sprzymierzeńców. Około wczesnego ranka, Aragorn wszedł na basztę i
wypatrywał Białego Jeźdźca. Orkowie zaczęli się z niego wyśmiewać i
puszczali w niego swe strzały. Théoden wpadł na pomysł by na czele
swoich ludzi ruszyć w bój. W tej samej chwili pojawił się Gandalf z Erkenbrandem i całą masą wojowników z Zachodniej Bruzdy oraz huornowie
 z Fangornu. Posiłki Rohanu ruszyły na armię wroga. Ci, którzy uciekli
do nowo powstałego lasu, nigdy już z niego nie wyszli. Dzięki wsparciu, bitwa o Helmowy Jar została wygrana przez Rohirrimów.
 Następnie Aragorn, Gandalf, Legolas, Gimli, Théoden i jego gwardia
ruszyła ku Isengardowi, który został bez obrońców. Tam na skraju fortecy
 grupa spotkała od dawna nie widzianych dwóch hobbitów, Merry'ego i
Pippina. Dowiedzieli się od nich, że w Isengardzie władzę przejął Drzewiec. Gandalf i król Rohanu
 ruszył na spotkanie z pasterzem drzew, a Gimli, Legolas i Aragorn
poszli coś zjeść. Później hobbici opowiedzieli im o swoich przygodach.
Gdy cała piątka dołączyła do Gandalfa, to wszyscy pojechali na spotkanie
 z Sarumanem. Mithrandir odbył z nim rozmowę, wykluczył go z Bractwa i złamał mu różdżkę. Na koniec Gadzi Język rzucił palantírem,
 lecz nie trafił nikogo, ponieważ nie wiedział kogo bardziej nienawidzi:
 Gandalfa czy Sarumana. Kryształ podniósł Peregrin, ale czarodziej
szybko go mu zabrał. Cała wyprawa wyruszyła z powrotem do Helmowego Jaru. Gdy nocowali niedaleko Iseny, Pippin popatrzył w palantír. Gandaf oddał kamień widzenia Aragornowi, a sam pojechał z Peregrinem do Minas Tirith.

### Kampania w Gondorze

Gdy cała świta przejechała przez Brody na Isenie, zameldowano królowi, że pędzą za nimi jacyś jeźdźcy. Okazało się, że byli to Strażnicy na czele z Halbaradem oraz synowie Elronda: Elladan i Elrohir.
 Przybywszy do Rogatego Grodu. odpoczęli przez jakiś czas. Tam Aragorn
użył palaníru, aby pokazać się Sauronowi. Théoden postanowił wyruszyć do
 Dunharrow górskimi ścieżkami, a Aragorn wraz z Szarą Drużyną zawitał do Edoras, a następnie przybyli na długo przed Rohirrimami do Dunharrow.
 Éowina odradzała przejazdu przez Ścieżkę Umarłych, lecz jednocześnie
sama chciała, aby potomek Isildura zabrał ją ze sobą. Ten jednak był
nieugięty i nie zgodził się na to.

Następnie poszedł Ścieżką Umarłych i wezwał wiarołomców, żeby wypełnili przysięgę. Wszyscy udali się na wzgórze, gdzie znajdował się Głaz na Erech. Tam Aragorn powiedział Upiorom, że jeżeli pomogą pokonać mu Korsarzy, którzy opanowali Pelargir, to uzna, że wypełnili przysięgę. Po drodze spotkali Angbora, który obiecywał przyprowadzić pod Minas Tirith swoich ludzi. Z pomocą Umarłych, bohaterowie zdobyli ogromne statki piratów z Umbaru. Po tym wydarzeniu Aragorn uznał, że przeklęci dopełnili przysięgi. Duchy rozwiały się niczym mgła.
Tymczasem zaczęła się bitwa na Polach Pelennoru. Na przystań przyszli orkowie z Mordoru oczekując na piratów. Jeden z
nich zaczął wykrzykiwał na wilki morskie. Okazało się jednak że byli to
Aragorn, Legolas i Gimli oraz ich kompani. Zabili oni wszystkich orków
na przystani i ruszyli ku miastu. Aragorn zabił wielu wrogów, jednak
Legolas oraz Gimli jak zwykle ze sobą rywalizowali. Podczas bitwy zginął
 Théoden, król Rohanu. Po bitwie na Polach Pelennoru Aragorn udał się do Domów Uzdrowień. Najpierw, dzięki athelasowi zebranemu przez Bergila,
 uzdrowił Faramira, a później Meriadoka i Éowinę. Po wyjściu czekały na
niego tłumy ludzi, którzy prosili o wyleczenie bliskich. Aragorn wraz z
Elladanem i Elrohirem pracował do nocy. Następnego dnia zebrała się Ostatnia Narada, na której postanowiona zaatakował Czarną Bramę, ściągając na siebie uwagę Saurona, dając sposobność wypełnienia misji Frodowi. Po pokananiu sił Mordoru Aragorn na Polach Cormallen oddał hołd Samowi i Frodowi. Po przybyciu do stolicy Gandalf, pod zburzoną bramą, ukoronował Aragorna Skrzydlatą Koroną.

### Król Gondoru i Arnoru

Nowy król osądził Beregonda, lecz nie skazał go tylko uczynił dowódcą Białej Kompani. Póżniej Elessar wraz z Gandalfem udali się do południowych podnóży Mindolluiny, gdzie rósł pęd Białego Drzewa. Posadzono je na Placu Wodotrysku, a stare złożono w Rath Dínen.
 Elrond dotrzymał słowa mówiąc, że da Aragornowi rękę Arweny, gdy ten
zasiądzie na tronie zjednoczonych królestw. Przekazał mu również berło Andúnië – symbol władzy w Arnorze.

Nowego króla ukoronowano go pod trzema sztandarami: Rohanu, Dol Amrothu
 i Gondoru, jego koronacja w Gondorze kończy Trzecią Erę, a zaczyna
Czwartą Erę. Aragorn był także na pogrzebie Théodena oraz odwiedził
Drzewca w Isengardzie. Polecił mu tam, aby strzegł Orthanku. Później
król pożegnał się z hobbitami, elfami oraz Gandalfem i wraz ze swoją
świtą pojechał do Gondoru. Aragorn założył nową dynastię rządzącą
Królestwami Dúnedainów, Dynastię Telcontar czyli Obieżyświatów, która kontynuowała ród Elendila i linię Elrosa. Poza objęciem tronu Gondoru odbudował i wskrzesił dawno już upadłe królestwo Arnoru,
 którego stał się królem, przyjmując tytuł Króla Wszystkich Dúnedainów,
odbudowując Arnor odbudował również stolicę królestwa północy – Annúminas.