Marthis Frensten

**Marthis Frensten** - znany również jako Lord Noires oraz Jarift.

## Wygląd

Liczne blizny na twarzy i ciele. Jest wrażliwy na ostre naturalne światło, dlatego często osłania twarz hełmem.

Mężczyzna, wysoki, szczupły, zwinny jak kot, wyżyłowany. Skóra ma jasny kolor, widać na niej liczne blizny, którymi wydaje się nie przejmować, a one nie deformują zbytnio jego ciała. Twarz ma przystojną, mimo blizn, o regularnych rysach. Niesforne, czarne włosy z nitkami siwizny, nosi krótko przystrzyżone. Oczy ma żółte, spaczone ciemną stroną.

## Charakter

Przy pierwszym spotkaniu wydaje się naładowany wściekłością, trudno się dziwić, skoro jedynym sposobem komunikacji jest dla niego datapad. Dlatego też nie spędza dużo czasu pertraktując, wierząc w wymowność swoich pięści. W życiu kieruje się prostymi zasadami - zabij lub zostań zabity. Nie jest typem ofiary i nigdy nie lituje się nad sobą, tylko szuka innej drogi by osiągnąć swój cel. Jest patriotą, gotowym podporządkować się innym Sithom, po to by stworzyć lepsze Imperium. Doskonale wie, czego chce od życia. Uważa się za żołnierza, dlatego chce walczyć. Z kim? Z wrogiem Imperium Sithów.

## Historia

Gardził ojcem za to, że się jej bał. Zostawiła mu syna, którego nazwała Marthis, i kazała dobrze wychować, a on posłusznie stosował się do jej poleceń. Marthis był uparty, by go przytemperować jak najszybciej, posłał go do Akademii Wojskowej. Dzieciak miał pięć lat, był tylko małym chłopcem, jednak wiedział, że czas łez się skończył, albo się dostosuje, albo zginie. Rówieśnicy nie mieli z nim szans, on miał Moc, oni nie.

W wojsku było mu dobrze, znalazł odpowiedni balans między popychaniem, a zginaniem karku. Matka przypomniała sobie o nim, gdy miał czternaście lat, tuż po rozdaniu dyplomów. Zabrała go na Korriban, a tam nauczył się spać z otwartymi oczami. Gdy był dzieckiem miał dziecięce marzenia, które z wiekiem rosły, najpierw chciał być kapitanem i mieć swój statek, później marzyła mu się cała flota.
W wojsku zaszczepiono mu patriotyzm, na Korribanie dawał z siebie wszystko, by być lepszym wojownikiem dla Imperium. Wkrótce po tym, gdy mianowali go Lordem Noires, by służył Imperatorowi, ten zastał zamordowany. Rada skakała sobie do gardła, a Republika odnosiła kolejne zwycięstwa.
Darth Malgus był tym, który mógł na nowo zjednoczyć Imperium, dlatego go poparł, wbrew ojcu i matce. Jego ojczyzna potrzebowała silnej ręki, która będzie trzymała ją w garści, nie rozumiał, dlaczego inni tego nie widzieli.

Przegrali, bo nowy Imperator nie przewidział, że jego przyszli poddani to egoistyczni idioci. Wieść o śmierci Malgusa dotarła do nich szybciej niż artyleria wroga. Mimo to nie mógł i nie chciał się poddać. Jego statek był uszkodzony, mechanizm maskujący jednak wciąż działał, wprowadził koordynaty lądowania awaryjnego i nakazał załodze opuścić pokład. Nie chciał by wpadł w ręce tych zdrajców.

Wpadł w ręce swojej matki, a ona przelała na niego całą nienawiść, jaką pałała od dnia, gdy się urodził - bo nie spełnił jej oczekiwań, bo był zbyt podobny do niej, bo się jej sprzeciwił. Sprawiła ból, jakiego nigdy nie doświadczył. Odebrała mu głos, że nawet nie mógł wykrzyczeć jej w twarz, jak bardzo nią gardził. Założyła obrożę blokującą Moc, by stał się nikim. Zesłała do najgłębszej kopalni Dromund Kass, by popadł w zapomnienie, pogrzebany żywcem.

"Jarift! Jarift!" - krzyczał jakiś obcy nim zmiażdżył mu krtań butem. Cokolwiek to oznaczało, przylgnęło do niego na resztę dni w kopalni. Tam, gdzie nie było strażników, zaczynało się jego królestwo, w którym władał silną ręką. Zawsze dbał o to by być dobrze poinformowanym. To, że nie umiał mówić, sprawiało, że każdy chętnie dzielił się z nim swoimi tajemnicami. Powoli w myślach pojawiał się plan ucieczki. Wiedział dokładnie, co działo się w jego Imperium. Gdyby Darth Malgus nim władał tak szybko, by nie zgięło karku przed Zakuul.

Przez pięć lat tak nasiąknął ciemnością, że był gotowy wyjść. W Imperium Sithów nie było już miejsca dla egoistów, nadszedł czas patriotów.