Królestwo Lothlorien

''*Jestem Galadriela, Pani Światła, Pani Lasu. Wiele rzeczy, które mnie nazywają – Naugrimowie naprawdę widzą mnie w świetle Fey – rzeczywiście wiedźma! Urodziłam się w Valinorze, choć uległam pokusie Śródziemia i podążyłam za Ñoldorami do Beleriandu, zanim spadł poniżej wód Ulmo. Tutaj zostałam zgromadzona przez króla Elu Thingola, Pana Sindarów i męża Meliany. Słyszałam Dúnedainów śpiewających Pieśń Berena i Luthiena z daleka i znałam ją w swoim czasie. Jestem Księżniczką Ñoldorów i Królową Leśnych Elfów: moją babcią była Vanyar, najpiękniejsza i najmądrzejsza ze wszystkich elfów, która nigdy nie opuściła Nieśmiertelnych Krain, nauczycielka i uczennica największej wiedzy.*

*Być może cierpię z powodu próżności w tej dumie, ale to właśnie sprawia, że jestem w stanie udźwignąć ciężar Nenyi, Pierścienia Adamantu, który wiąże światy i przyszłość moje i moich ludzi. Podczas gdy pod gwiazdami wydaje się jasne, moje lustro karmi mój umysł macki zwątpienia. Widzę wielki potencjał na przyszłość w zdradzie bliskich przyjaciół. Biała Rada jest mądra i nadal utrzymujemy władzę, ale jest… niechęć ze strony Mithrandira, który zatraca się w swoich hobbitach (podobnie jak straciliśmy Radagasta), a Saruman Biały niepewnie pochyla się nad starszą wiedzą o Pierścieniu… rękodziełu. Opóźniamy się, gdy widzę nadchodzącą ciemność, a widziałem wiele przyszłości, w których wszystko leży w cieniu – to jednak jest przekleństwo mojego daru, który jest moim lustrem.*

*Uruchomiono katalizator i jestem sama, stoję na samym skraju istnienia elfów na tych ziemiach. Nosiciel Pierścienia Władzy dźwiga na nich ciężar świata i widzę, że wokół mnie zaczyna zanikać niepewność i zwątpienie. Moje lustro czystych wód Nimrodela pokazuje mi wiele z woli Saurona, a Biała Rada może jeszcze zawieść w naszych wysiłkach powstrzymania przypływu, który rozpętał. Widzę wielką potęgę Mordoru, trudną sytuację osłabionej rasy ludzkiej, jednak moje królestwo stoi na szali. Czy powinniśmy stanąć u boku ludzi, kiedy ich potrzeba jest największa, czy mój lud powinien podążać za tęsknotą i udać się na Zachód na statkach łabędzi Teleri?*

*Galadhrimowie, moi marchwardensi z Caras Galadhon, nie są pozbawieni siły i wielkich umiejętności, a Pierścień Nenya daje mi moc, by zatrzymać czas w moim królestwie, podtrzymać i uzdrawiać moje królestwo, ale czy podążam jeszcze za moją tęsknotą? Czy jesteśmy winni ludziom wojnę? Wspaniałe drzewa Mallornów są domem dla nas - pielęgnują nas i chronią, ale jesteśmy w ciągłym zagrożeniu ze strony goblinów z wilgotnej Morii oraz Cienia i Płomienia, który drzemie lub się budzi. Z dawnych czasów znamy te demony, a tam szaleństwo krasnoludów ponownie wysuwa się na pierwszy plan! Myślą, że mogą to powstrzymać, te kilkaset, ten Balin, syn Fundina. Tyle zapasów w nazwach! Będą potrzebować więcej niż tylko siebie, a gdzie ich zdaniem to znajdą? Czy jesteśmy coś winni tym, którzy budzili dawny postrach, Valaraukarom, których nawet my, Ñoldorowie, będący na naszej wysokości, nie mogliśmy po prostu „powstrzymać”?*

*To powiedziawszy, większe zagrożenie kryje się w nadchodzącym Dol Guldur, ponieważ widziałam to – opóźnienia Białej Rady w oczyszczeniu jej skazy mogłyby zniweczyć Lórien! Po tej stronie Gór Mglistych mamy kilku przyjaciół: elfy z Eryn Lasgalen, Dwór Thranduila, są daleko, a stosunki z krasnoludami (jeśli przeżyją to, co rozpoczęli) i Balinem okażą się w najlepszym razie napięte.*

*Moje lustro pokazuje, co jest, co było i co będzie, ale w snach widzę Wielkie Oko i obserwowałam odbudowę Barad-dûr. Zagrożenie dla Gondoru jest wielkie, ale jest tam siła; siła poza Dúnedainami, którzy ukrywają się, mimo to wielcy w swoich rodach. Ñoldorowie z Imladris opuszczają te brzegi i ja też bym tęskniła za odejściem, ale widziałem przed sobą narodziny czegoś rzadkiego i chciałam zobaczyć, jak albo spada ze ścieżki światła, albo malutki skrawek nadziei, który przyniesie owoce. Czasami istnieją rzeczy, czasami potrzeby, które powstrzymują nas od niektórych naszych pragnień; Valar, czy nie skończyłam jeszcze ze światem śmiertelników, czy też nie skończyłam ze mną?*

*Rzeczywiście nadchodzą mroczne czasy. Elfy nie mogą stać samotnie, ale wciąż mają moc działania. Czy nie to jest ważne? Stoimy w tyglu przyszłości elfów na tych ziemiach i musimy decydować o naszej drodze z własnej woli.*

*Mój mąż jest jednym z największych mistrzów wojennych wieków, a moi ludzie mogą jeszcze odeprzeć ataki na Lórien, ale czy mamy dość siły, by sami doprowadzić wojnę do wroga? Jeśli to robimy (i musimy), to nasza opowieść jeszcze się nie skończyła. Lord Celeborn; poprowadzić lasy Lórien na wojnę i widzę możliwość zwycięstwa - możliwość jeszcze nie wystarcza, ale często żyliśmy tylko nadzieją. Wypowiedz wojnę wrogowi, a być może człowiek nie zginie po prostu pod naporem Mordoru, z powodu okrutnych orków i trolli, które chodzą za dnia. Wielkie Orły Manwe nie uległy jeszcze rozpaczy, podobnie jak Lórien. Mój Panie, musimy walczyć, aczkolwiek ku naszej zagładzie. Tragedia dosięgnie moich ludzi i tylko ty możesz nas uratować w nadchodzących dniach. Razem będziemy żyć w Świetle Arnoru, Gwiazdach Elbertha lub wpaść w Cień. Prowadź nas do obu, Panie, bo nadzieja jest wszystkim.*