NAZYWA SIĘ ZDRAJCĄ! 2

Druga część serii fanfików pt. *NAZYWA SIĘ ZDRAJCĄ!*.

### Streszczenie

Mimo wznowienia związku między Natie a Ilioutwą, uczucia Nitamuuy do lwa wcale się nie zmieniły. Dobrze wie, jak zareagowaliby na jawne zabójstwo dwie matki i brat, więc zachęca ojca do potajemnej potyczki na sawannie, jednak plany psuje im Zalya, w sposób, który może skończyć się okropnie dla obu lwów i nie chodzi tu wcale o śmierć któregoś z nich...

### Bohaterowie

* Nitamuua
* Ilioutwa
* Zalya
* Natie
* Kupenda

### Fabuła właściwa

#### PROLOG

Nitamuua z niesmakiem obserwował Ilioutwę bawiącego się w drugim krańcu jaskini z Zalyą. Mimo rzekomego wznowienia małżeństwa jego i Natie (oczywiście nie wyłączając Kupendy), Nitamuua wciąż czuł, że nie pragnie niczego tak gorąco jak zamordowania lwa, wiedział jednak, że jego matka byłaby przez to smutna, a on przecież przez całe życie dążył do tego, by była szczęśliwa.

Mimo to zamierzał rozprawić się z ojcem, kiedy Natie nie będzie w pobliżu na tyle daleko, żeby udało mu się usunąć ślady walki.

- Nitamuuo? - zapytała Kupenda.

Młody lew uniósł głowę.

- Co się stało, *mama mzazi*?

- Dlaczego nie pójdziesz pobawić się z nimi?

- Przecież dobrze wiesz, że nie trawię tego gościa.

- Chciałeś chyba powiedzieć twojego ojca.

- *Mama mzazi*, no błagam! - zdenerwował się Nitamuua wstając. - Może i pod względem więzów krwi…

- ...i wyglądu – dorzuciła Kupenda, ale jej przybrany syn po prostu ją zignorował.

- ...jesteśmy rodziną, ale przecież dobrze wiesz, że ja go nienawidzę, on mnie nienawidzi i jesteśmy kwita.

- Ale żyjecie w tym samym miejscu i bezgranicznie kochacie tę samą lwicę – zauważyła Kupenda.

- *Mama mzazi*, ale on ją skrzywdził!

- A myślisz, że ty nie? Ona nie chciała, żebyś robił mu krzywdę.

- Ale on zasługiwał na śmierć! Dziwię się, dlaczego tak właściwie to mu się nie przydarzyło!

- Więc widzisz to w ten sposób… ale wiesz, uczucia najczęściej doradzają najmniej trafnie – stwierdziła lwica i wyszła z jaskini.

Nitamuua przez chwilę kontemplował jej słowa, po czym cisnął je w najdalszy koniec swojego umysłu. I co z tego, że serce jest złym doradcą?! Nitamuua miał swoje powody do nienawidzenia swojego ojca i zamierzał trzymać się tych uczuć. Nienawiścią kierował się całe życie i wydawała mu się porządnym, mocnym filarem do utrzymania się na nim.

Położył łeb na łapach. Spojrzał jeszcze raz na Ilioutwę i położył się, śniąc ten sam sen, co wiele, wiele lat wcześniej, gdy był małym lwiątkiem.

Dlaczego nie miałby zabić starego lwa? To, że wybaczyła mu jego matka wcale nie oznaczało, że Nitamuua mu wybaczył. Poza tym widział te spojrzenia starego lwa, identyczne z tymi, które rzucał mu sam Nitamuua. Nie miało sensu przerywać tego codziennego cyklu… chyba, że śmiercią któregoś z nich.

#### ROZDZIAŁ I

Nitamuua stanął w wejściu do jaskini. Jego grzywa była już kompletna i całkowicie zakrywała blizny na jego grzbiecie. Łapy lwa stały się bardziej muskularne i sam był o wiele większy. Był już w pełni dorosły.

Jego pazury były wysunięte. Jego uszy nagle się podniosły. Usłyszał kogoś w zaroślach.

Natie nie było w domu! Jeśli to był Ilioutwa, Nitamuua miał szansę na zabójstwo!

Trzeba było działać szybko. Lew zrobił kilka susów w stronę drzew i napiął się jak mógł, jednak musiał być ostrożny – wiatr wiał od niego, a nie od przeciwnika… ale nie zdążył się nawet ruszyć, gdy niby granatowa strzała uderzył w niego… Zalya.

- Cześć braciszku! - zawołał ze śmiechem obserwując zdziwiony wyraz pyska leżącego na grzbiecie Nitamuuy.

- Co ty wyprawiasz, Zalya?! Mogłem cię zabić!

- Prędzej ja ciebie! - zachichotał Zalya. Zaraz jednak zrozumiał, co dokładnie powiedział jej brat. - Czekaj, czekaj… zabić? Żądam wyjaśnień!

- Zabić Ilioutwę oczywiście.

- Po pierwsze: czy ja wyglądam jak twój tata?! A po drugie: pamiętasz, co o tym mówiły Kupenda z Natie?!

- Po pierwsze powinieneś był powiedzieć "mama" i *"mama-mzazi"*, a po drugie *sijali! Inahesabu kama shit kwangu!* - wybuchnął Nitamuua. - I co ty na to, mały?!

- Nitamuua! Jak ty się wyrażasz?! - oburzył się Zalya.

- Nie jesteś moją matką! Twoja gadanina obchodzi mnie tak samo! Zabicie tego drania to mój cel życiowy i nie zmienię go tylko dlatego, że jakaś mały lewek życzy sobie inaczej?!

- Mały?! Mały?! Od kiedy to ja jestem mały?! - wściekł się Zalya. Miał do tego święte prawo. Jako prawie dorosły lew o masywnej budowie nie powinien być tak nazywany. Prychnął gniewnie i odszedł.

Nitamuua zmarszczył nos i warknął. Co za smarkacz!

- Gdzie jesteś, Nit? - zawołała z drugiej strony jaskini Natie. Była wyraźnie zdenerwowana.

No tak. Ten wymoczek poskarżył się mamusi zamiast wziąć sprawy na klatę jak przystało na dorosłą osobę, jak którą chciał być postrzegany.

Zamiast odpowiedzieć Nitamuua w ciszy przemknął na drugą stronę jaskini.

- Nitamuuo! - Natie zmarszczyła brwi. - Co ja słyszę! Chciałeś zaatakować swojego ojca?! Znowu?!

- Tak, mamo – Nitamuua wziął sprawę na siebie. Niech Zalya wie, jak to się powinno robić. Niech wie, że jeśli chce być uważany za dorosłego musi być konsekwentny w swoich czynach.

Wyraz twarzy Natie nieco złagodniał.

- Dlaczego, synku? Nadal go nienawidzisz?

- Tak – Nitamuua posłał w tył nienawistne spojrzenie. Wiedział, że siedzi tam Zalya. Czuł go i słyszał. On naprawdę myśli, że jest tak wspaniały…? - Nienawidzę go. I nie odpuszczę mu.

- Kochany! - głos starszej lwicy załamał się. - Wiesz, że ta sprawa jest już daleko za nami. Dlaczego nie dasz mu szansy?

- Nie mogę, póki on nie da jej mnie – warknął Nitamuua, patrząc w pełne bólu oczy matki.

- Nit… a czemu to ty nie możesz być pierwszy?

- Bo on też mnie nienawidzi? - Nitamuua wywrócił oczami.

- Dlaczego robisz się taki arogancki? - Natie była bliska płaczu.

Nitamuua nie odpowiedział. Objęło go coś podobnego do poczucia winy, ale nie na długo. Nie na długo, bo obok zjawił się Ilioutwa.

- Co się dzieje, kochanie? - zapytał i zauważył Nitamuuę. - Aha, więc młody znowu sprawia kłopoty – zmarszczył brwi, ale zanim Natie zdążyła to zauważyć polizał ją czule w policzek. - Nie martw się. To mu kiedyś przejdzie.

~ Nie bądź tego taki pewien, Ilioutwo ~ pomyślał Nitamuua. ~ Pewnego dnia nie będziesz już miał tyle szczęścia.

#### ROZDZIAŁ II

Jeszcze tej nocy Nitamuua wymknął się cichcem z jaskini. Ilioutwa siedział nad wejściem. Skoczył na Nitamuuę, ale ten uskoczył mu z drogi. Ilioutwa z wielkim hałasem wylądował na ziemi.

- Jeśli chcesz się ze mną zmierzyć, tato, to kiedy księżyc będzie w zenicie przyjdź na pustą równinę – poradził mu Nitamuua z wyraźną niechęcią.

- Zjawię się tam, Nitamuuo. Twoja matka nie będzie miała grobu, nad którym mogłaby płakać.

- Tak? Zobaczymy, bo z twoją kondycją prędzej to ty będziesz wąchać kwiatki od dołu.

- Uważaj co mówisz, szczeniaku – zagroził lioutwa i pobiegł we wskazanym przez syna kierunku.

Nitamuua ruszył skrótem. Nie mógł pozwolić Ilioutwie na skombinowanie pułapek na ich polu bitwy.

Nie wiedział, że hałas wywołany spadnięciem Ilioutwy obudził Zalyę, który pełen złych przeczuć ruszył za nim.

**\* \* \***

- Więc jednak nie stchórzyłeś – warknął Nitamuua, krążąc wokół Iliouwty. Wciąż nie widział Zalyi schowanego w gęstwinie drzew.

- Myślisz, że wystarczy raz mnie zranić, żebym uciekł z podkulonym ogonkiem jak szczeniak?

- Byłoby wspaniale – mruknął Nitamuua. - Przynajmniej znałbyś swoje miejsce.

- Moje miejsce jest u boku Natie. Szkoda, że ty sam nie możesz tego dostrzec. Sęk w tym, że jesteś ostatnimi czasy bardzo pusty i samolubny. Twoja matka nie ma już najmniejszych powodów, by cię kochać.

- Odszczekaj to! - zawołał Nitamuua i rzucił się na ojca.

Lwy sczepiły się w szeleńczym uścisku walki.

Źrenice Zalyi poszerzyły się. Nitamuua nie żartował ze swoją nienawiścią do starszego lwa. Ile sił w łapach pobiegła do jaskini i obudził swoje matki.

- Nitamuua i Ilioutwa! - wołał. - Pozabijają się!

Zaledwie chwilę później cała trójka znalazła się na równinie.

Ilioutwa został odrzucony w bok. Nitamuua wyskoczył w powietrze, zamierzając doskoczyć do osłabionego lwa i zagryźć go.

- Czekaj! - zawołała Natie i nie zważając na nic zabiegła synowi drogę. Nitamuua ugryzł ją mocno w bok. Polała się krew. Lwica padła na ziemię.

- Mamo! - Zalya pierwszy dopadł Natie. Nitamuua podszedł bliżej. - Odejdź! - warknął na niego brat.

- To także moja matka – odburknął Nitamuua i wziął lwicę na plecy.

- A moja żona – warknął Ilioutwa i kłapnął w kierunku Nitamuuy zębami.

- Odczep się! - mruknął młodszy z nich. - Ja w przeciwieństwie do ciebie niosę ranną.

- Ale w przeciwieństwie do ciebie ja nie okaleczyłem nigdy własnej matki!

- A ja w przeciwieństwie do ciebie nigdy nie porzuciłem mamy dla innej lwicy! - Nitamuua odgonił Ilioutwę kopniakiem.

Kiedy stary lew poleciał w tył Nitamuua skorzystał z okazji i ruszył w kierunku ich rodzinnej jaskini. Zalya ruszył za bratem.

- Po co za mną leziesz?!

- To także moja matka – zauważył Zalya. - Poza tym mogłaby ci spaść.

Nitamuua już nie protestował. Po chwili dotarli do jaskini. Natie była prawie umierająca.

- Przynieś wrotycz – mruknął w stronę Nitamuuy Zalya.

- Przypomnij mi dlaczego cię słucham…? - zapytał niechętnie Nitamuua wychodząc z jaskini. Wrócił godzinę później. W pysku niósł żółte kwiaty wrotyczu.

- Nareszcie! - zawołał Zalya. - Mało brakowało, a zatrzymałby się jej puls… nie wiem, czy zioło przeciw bólowe może zadziałać, ale mam nadzieję, że się uda.

W końcu nadbiegł Ilioutwa. Zalya wysyłał raz jednego raz drugiego po to lub inne zioło. Kupendę ostatecznie również zaczął wysyłać po zioła. Walczył gorączkowo o życie Natie przez całą dobę.

- Przeżyje… - odetchnął z ulgą i padł jak nieżywy na ziemię.

#### ROZDZIAŁ III

Mijały miesiące. Natie powoli wracała do zdrowia, jednak wciąż była bardzo osłabiona. Kupenda, Ilioutwa, Nitamuua i Zalya czuwali przy niej dzień i noc.

- Odsuń się! - warknął Nitamuua na llioutwę.

- To ty stąd idź! - szczerzył kły stary lew. - Jestem starszy i jestem jej mężem!

- A ja jestem jej synem! - nie ustępował Nitamuua.

Stanęło na tym, że Nitamuua zajął miejsce po prawej stronie Natie, a Ilioutwa po lewej. Od czasu do czasu warczeli na siebie nawzajem, ale w końcu dali sobie spokój i zaczęli się ignorować.

W końcu Nitamuua zasnął z łbem na barku Natie. Ilioutwa chciał warknąć, ale zauważył ślinę kapiącą z pyska syna. Mimowolnie się uśmiechnął i zamknął mu pysk łapą. Przyjrzał się synowi uważniej.

Rozdarcie na grzbiecie było lekko wystawało spod grzywy. Ilioutwa poczuł ukłucie w sercu. Naprawdę zrobił to synowi? On od Nitamuuy dostał zaledwie kilka zadrapań, a sam… westchnął. Wbrew własnej woli złożył łeb obok łba syna. To nic, że rano Nitamuua się wkurzy. Może zda sobie sprawę z tego, co teraz wydało się Ilioutwie…?

**\* \* \***

Nitamuua wzdrygnął się i zerwał z grzbietu matki. Dlaczego Ilioutwa zasnął tak blisko?! Nie mógł dalej? Musiał mieć pysk tuż przy jego pysku?!

Okropne.

Nagle zauważył na oku ojca sporą bliznę… naprawdę to on mu to zrobił? Nitamuua uśmiechnął się szyderczo, ale zaraz coś ścisnęło mu dziwnie serce. Przez Iioutwę miał tylko rozdarty grzbiet, a Ilioutwa przez niego był cały w podobnych bliznach. Jakże oszpecił go matce… to było niewybaczalne!

I po raz pierwszy w życiu Nitamuua zapłakał nad ojcem.

#### ROZDZIAŁ IV

Minął kolejny miesiąc. Czas mijał szybko, ale Nitamuule i Ilioutwie zdawał się niemożliwie wlec, gdy przebywali w jednym miejscu. Czuli pomiędzy sobą jeszcze większą przepaść niż wcześniej przez to, z czego zdali sobie wreszcie sprawę.

Właśnie, przepaść. Tę uprzykrzoną przepaść, która niemal jeszcze bardziej zniszczyła życie Natie.

Ciągle nie była tak bardzo sprawna jak kiedyś.

To pozostali polowali dla niej.

Tamtego dnia Ilioutwa i Nitamuua poszli na łowy razem.

Obrali sobie za cel stado zebr. Czaili się w trawie. Zważali na każdy ruch. Wiatr wiał od nich, a nie było sposobności żeby zmienić miejsce zasadzki. Musieli bardzo uważać, żeby nie spłoszyć swojej zwierzyny.

Jedna z zebr podniosła łeb. Najwyraźniej coś wyczuła.

Zanim zdążyła wydać jakikolwiek dźwięk Nitamuua i Ilioutwa wyskoczyli jednocześnie ze swojej kryjówki. Nie miało sensu skradać się dłużej.

Stado ruszyło do ucieczki – oni rozpoczęli pogoń.

Gonitwa trwała do momentu, w którym słońce stanęło w zenicie. Nitamuua i lioutwa nie mieli już sił. Ostatecznie dopadli pazurami jednej z zebr, jednak ta kopnęła potężnie Ilioutwę. Lew poleciał do tyłu i zawisnął na kamieniu w pobliskim wąwozie.

Starał się utrzymać, ale pazury zjeżdżały mu powoli ze skały.

Nitamuua podbiegł bliżej. Mordercze ogniki zatańczyły w jego oczach. To byłoby takie proste! Wystarczyło podrapać trochę jedną łapę, potem drugą i znienawidzony lew poleciałby w dół.

Ilioutwa spojrzał błagalnie w oczy Nitamuuy.

Jak tamtej nocy gdy zasnęli z głowami na barkach Natie serce Nitamuuy ścisnęło się.

Pazury Ilioutwy oderwały się od skały.

Nitamuua wygiął się i złapał lwa za łapę, jednak Ilioutwa był ciężki.

Obaj spadli do wąwozu.

#### EPILOG

- Gdzie oni są?! - Natie była przerażona. Mimo, że nie odzyskała jeszcze pełni sił szukała Nitamuuy i Ilioutwy tak samo jak Kupenda i Zalya. Rozumiała, że polowanie może trwać dzień lub dwa… ale nie tydzień!

- Mamo! Chodź tutaj! - zawołał Zalya, patrząc w dół wąwozu.

Natie podbiegła do niego w trybie niemal natychmiastowym.

- Znalazłeś ich? - zapytała z nadzieją.

- Tak… - powiedział wymijająco lew i wskazał w dół wąwozu.

Leżały tam dwa ciała martwych brązowych lwów. Wyglądali praktycznie jak swoje kopie, tyle, że jedna starsza, a druga młodsza.

Nie bacząc na nic Natie używając półek skalnych jako schodów dostała się na dół.

Trącała nosem martwe ciała. Płakała.

Kupenda i Zalya patrzyli na nią z góry z bólem.

- Natie? - odezwał się nagle potężny, znajomy głos.

Natie spojrzała w górę.

Niebo pociemniało, a chmury utworzyły się w dwa znajome lwie pyski.

- Mamo? - odezwał się Nitamuua. - Nie płacz. Nie pozabijaliśmy się.

- Nasz syn próbował mi pomóc – duch Ilioutwy spojrzał czule na Natie. - Kochanie, nie płacz. Masz jeszcze Kupendę i waszego syna. Spróbujcie żyć tak, jakby nas nigdy nie było.

- Jakbyśmy nie istnieli. Chcemy, żebyś była szczęśliwa. A jeśli nie możesz o nas zapomnieć… my zawsze będziemy z tobą.

I niebo znów pojaśniało.

Natie uśmiechnęła się delikatnie… może to jeszcze nie był koniec świata…? Może miało sens jeszcze żyć...?

Wróciła do Kupendy i Zalyi... ale wydało jej się, że idą za nią dwa brązowe lwy.