Olivier Spahn

Bękarci syn Dietricha von Falkenhayn i Lotty Spahn, córki jednego z radców miejskich Ahlenhofu.

Kiedy Dietrich miał 17 lat, pojechał z ojcem do miasta by wysłuchać sprawozdania rady miejskiej na temat stanu skarbu miasta. Przeciągające się rozmowy tak wynudziły baroneta, że zaczął szwędać się po rezydencji Spahnów i tam natknął się na córkę rajcy Alberta Spahna. Na skutek tego spotkania, wydarzyło się nieplanowane poczęcie, którego owocem okazał się mały Oliver. Kiedy po wymaganym przez naturę czasie Lotta nie mogła już dłużej ukrywać coraz większego brzucha, do Ahlenhofu zajechał wnerwiony Arnulf von Falkenhayn wraz z zakłopotanym synem. Sprawy rozwiązano zwykłym sposobem; Spahnom wypłacono hojny zadatek, a Lotta otrzymała pensję potrzebną do godnego wychowania syna. Na nieśmiałe propozycje Dietricha, żeby on jest gotów wziąć odpowiedzialność i się ożenić, pan Arnulf popukał się w czoło. Fakt zmajstrowania potomka z nieprawego łoża, został skrzętnie ukryty i nikt poza najbliższym kręgiem rodziny nie miał o nim pojęcia.

Dietrich mimo zakazu ojca, co jakiś czas pojawiał się w Ahlenhofie pod różnymi pretekstami, żeby zobaczyć syna. W międzyczasie zdążył się ożenić i spłodzić legalne potomstwo, ale mimo to nie poinformował żony o swoim bękarcim potomku. Ród Spahnów tymczasem, zupełnie podupadł na skutek nietrafionych inwestycji brata Lotty. Spahnowie z okazałej kamienicy przeprowadzili się do mieszkania nad ostatnim pozostałym sklepem. Kiedy Dietrich przybył po raz kolejny do syna, stwierdził że Spahnowie ledwo wiążą koniec z końcem, a synowi baroneta, nieważne czy bękarciemu czy nie, nie wypada żyć jak ubogi mieszczanin. Mógł sobie na to pozwolić, gdyż na skutek zniedołężnienia barona Arnulfa i tak praktycznie podejmował wszystkie decyzje. Tak więc 13-letni Oliver, który przez całe życie znał tylko kręte uliczki Ahlenhofu, zamienił to na górujący nad okolicą zamek Falkenberg.

Żona Dietricha, gdy ten wyjaśnił jej kim jest tajemniczy chłopak wpadła w furię. I tak fakt posiadania bękarta, skrzętnie utajony przez 13 lat został w ciągu jednego popołudnia znany całej służbie na Falkenbergu, dzięki wrzaskom pani Adeli. Dietrich kategorycznie odmówił odesłania syna "gdziekolwiek, byle daleko" i od tego momentu relacje między małżonkami ochłodziły się do tego stopnia, że ponoć nocowali w innych komnatach, co zdaje się potwierdzać fakt że od tego czasu nie powstało więcej małych Falkenhaynów. Według plotek służby, zmieniło się to dopiero niedawno. Na skutek odsłonienia rodzinnego sekretu Dietrich zdecydował o oficjalnym uznaniu syna. Oliver jako bękart ma prawo używać tylko  niepełnego herbu.

Młody Oliver szybko odnalazł się na zamku i według opinii starszej służby (niepowtarzanych nigdy przy pani Adeli) był szalenie podobny do baroneta, kiedy ten był młody. Oliver wyrósł na rozważnego i bystrego młodzieńca, o świetnym oku (temu o wiele lepiej radzi sobie z łukiem niż z mieczem) i ku rozczarowaniu ojca mocno zaprzyjaźnił się z Reinmarem. Starszy chłopiec często przemawiał do rozsądku energicznego i entuzjastycznego Szpaczka, a obu chłopców połączyła praktycznie braterska wieź (mimo że technicznie Reinmar jest jego wujem, co nieraz  było obiektem żartów obu Falkenhaynów, albo jak czasem żartuje o sobie sam Oliver Falkenspahnów).

Mimo braku aprobaty dla tej relacji, Dietrich jest szczerze dumny i kocha swojego syna. Boleje nad tym że ten, jako bękart jest ostatni w kolejce do dziedziczenia, ale mimo to nie wiedząc czemu, często zabiera go razem z sobą na różne oficjalne spotkania. Po każdym zachodzi w głowę, jak może zapewnić Oliverowi godna przyszłość, coś lepszego niż los domowego rycerza.

Lothar ma do 18-letniego Olivera stosunek przyjazny, choć raczej w neutralnej formie. Co prawda wiedział o nim wcześniej, ale poznał go osobiście stosunkowo późno, a kontakty z racji sporadycznego bywania Lothara na zamku były dosyć rzadkie. Lothar personalnie lubi Olivera, chociażby z racji tego, że widzi jak jego bracia kochają chłopaka, ale sam nad czym trochę boleje, nie miał okazji go dobrze poznać.