Gerçek Bir Baba

> Ouest Kıtas'ında, oldukça kült bir hikaye vardır: *Baba Hikayesi.* Bu iki kelimenin tesiri bile küçük çocuklarda azımsanmayacak derecede derin etki bırakabilir çünkü oldukça eskiye dayanan bir geçmişi olmakla beraber ortaya çıktığından bu yana çokça anlatılmıştır. Bu hikayenin ne zaman dile getirildiği, kimin kaleme aldığı veya kimin ilk anlattığı bilinmiyor. Burdaki isimlerin dahi -belli başlı komplo teorileri hariç- gerçekten yaşayıp yaşamadığı tartışmaya açık ve kesin bir hüküm yok. Kimisine göre bu hikayenin geçtiği ev Esmax Ülkesi'nin sınırlarında kalan bir yerde gerçekleşmiş ve gidip görmek isteyen kişiler bunu rahatlıkla gerçekleştiremeyebilir çünkü o evin bulunduğu köy halkı, belli başlı inançları ve kültürlerinden dolayı o eve kimsenin girmesini istemiyorlar. O köydekilere göre Baba ve James adlı çocuğu buralarda yaşamış. Kimisine göre ise sadece küçük çocukların tanımadıkları kişilere karşı dikkatli olmasını -mantıklı olup olmadığı tartışılır- öğütleyen bir hikayedir.
>
>

*Sıradan günlerden biriydi. Oğlum, yine kafasını bir kitaba gömmüş, hayali evreninde dolanıyordu. Belli ki saatin ne denli geç olduğunun farkında değildi.*

*“James, bu saatte neden hala ayaktasın? Geç oldu, hadi yat artık.”*

*Dediklerimi duymamış veya umursamamış olacak ki, hiçbir tepki vermedi. Kitaba dalmış bir şekilde yatağında oturmaya devam ediyordu. Derin bir nefes aldım ve “Sanırım yatmadan önce yine bir hikâye dinlemek istiyorsun.” dedim. Gözleri bir anda fal taşı gibi açıldı ve bana baktı. Güldüğü anlaşılmasın diye kitapla ağzını saklamaya çalışıyordu ama gülüşü gözlerinden anlaşılabiliyordu. Ben de ona karşılık olarak güldüm ve “Tamam o zaman. Bir bakalım… Korku hikâyesine ne dersin?” dedim. “Evet!” diyerek bağırdı ve kitabı kapatıp bütün dikkatini bana vermeye başladı. Her ne kadar korku hikâyesi olsa da didaktik de olmalıydı, hikâyeden bir şeyler çıkarmalıydı. Yatakta yanına oturdum ve dikkatle bir süre ona baktıktan sonra hikâyeyi anlatmaya başladım.*

*“Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar William diye bir çocuk varmış. William, dışarı çıktığında herkesle arkadaş olmayı, onlarla konuşmayı çok severmiş. Yine dışarı çıktığı zaman bir adamla karşılaşmış. Adam çok sevecen, nazik birisiymiş. Hemen onunla arkadaş olmaya çalışmış ve onunla çok iyi arkadaş olmuşlar. Aynı şeylerden hoşlanır, aynı oyunları oynar ve aynı kitapları okurlarmış. Beraber sürekli yeni şeyler keşfederlermiş. Adam, William’a karşı gayet cömert davranıyormuş. Ona dondurma ısmarlıyor, birlikte yemekler yiyorlarmış. Arkadaşlıklarının üzerinden çok vakit geçmiş. William’ın da doğum günü yaklaşmaya başlıyormuş. Adam, William’a doğum günü hediyesi olarak gerçekten güzel bir şey vermek istemiş. Adam, William’ın ailesiyle de tanışmak istediği için hediyeyi onların evine getirmek istemiş ve William’dan evinin yerini istemiş. William, evinin yerini başkalarıyla paylaşmaması sözü karşılığında adama vermiş.” Burada hikâyeyi anlatmayı bıraktım ve oğluma, “Sence evinin yerini vermesi iyi bir fikir miydi?” diye sordum. Kuvvetli bir şekilde başını sallayarak, “Hayır,” dedi.*

*“Bunun iyi bir fikir olmadığını William da düşünmüş. Evinin yerini söylemesi üzerinden uzunca bir vakit geçmiş ve o vakit aralığında adamla hiç görüşmemiş. Günler geçtikçe William’ın içerisinde bir suçluluk duygusu oluşmuş ve gittikçe büyümüş. Cezası ne kadar büyük olursa olsun ailesiyle bu durumu paylaşmasının daha iyi olacağını düşünmüş. Yatağına girmiş ve ailesinin ona gelip onu uyutmasını beklemiş. William, yatağının içinde gitgide gerilmeye başlamış.” Oğlum, bundan sonra korkutucu kısmın geleceğini anlamıştı, öne eğilmiş ve gözleri büyümüş bir şekilde beni dinliyordu. Ben de ses tonumu daha korkunç bir hale getirmeye çalışıyordum, “William, etrafındaki tüm sesleri duyuyormuş. Odasının camına sürten dalın sesini, bahçelerindeki cırcır böceklerinin seslerini, kardeşinin çocuk odasından gelen sesini… Bunların yanında tam olarak ne olduğunu anlayamadığı sesler de varmış. En sonunda babasının ayak sesleri koridorda duyulmuş. “Baba?..” demiş endişeli bir şekile. “Sana söylemek istediğim bir şey var.” Babası, kapının aralığından kafasını tuhaf bir şekilde uzatmış. O karanlıkta ağzı oynamıyorken, gözleri tamamen farklı yerlere bakıyorken cevap vermiş, “Evet, oğlum?” Sesi de tamamen değişik gelmiş. Çocuk, “Sen iyi misin?” diye sormuş. “Hı hı.” Demiş, babası o tuhaf sesiyle. Kendini korumak için William, yorganı biraz daha üzerine çekmiş.*

*“Annem orada mı?” diye sormuş. Annesinin başı da kapının aralığından, babasının başının tam altından gözükmüş. Annesinin sesi de doğal olamayacak kadar kalın gelmiş, “İşte buradayım!” bir süre duraksadıktan sonra, “Yoksa, bir yabancıya evinin yerini söylediğini mi itiraf edecektin? İşte bunu yapmamalıydın. Sana yabancılarla konuşmaman gerektiğini defalarca kez söyledik. O aslında arkadaşın değilmiş, William; yalnızca arkadaşınmış gibi davranıyormuş. Onun ne yaptığını söylememi ister misin? Evimize geldi, zorla içeri girdi ve ikimizi de öldürdü. Sadece seninle biraz vakit harcayabilmek için.” Kapının aralığından elinde annesinin ve babasının kopmuş kafaları olan ıslak ceketli, şişman bir adam belirmiş birden. Adam, elindeki kafaları yere atıp cebindeki bıçağı çıkardığında William, çığlık atmaya başlamış.”*

*“Saatler sonra, William’ın çığlıkları artık inlemelere dönüşmüş. Katil, başka bir odadan gelen bebeğin ağlamasını duymuş. Bıçağını William’dan çıkarmış. Bebeğin ağlama sesini duymasıyla heyecanlanmış. Resmen, bu ona sunulan bir ikrammış. Daha önce hiç bebek öldürmemiş. Adam, William’ı odada bırakıp ağlama sesine doğru ilerlemeye başlamış. Çocuk odasında beşiğe doğru ilerlemiş. Bebeği almış ve yüzünü daha iyi görebilmek için mum ışığına doğru tutmuş. Bebeği kollarına aldığında bebeğin ağlaması durmuş, hatta kafasını adama çevirip gülmüş. Adam, daha önce hiç bebek tutmamış. Ama bir uzman gibi kibar bir biçimde bebeği kucağında hoplatmış. Sadistliğin o öfkesi bir anda dinerek yerini daha sıcak, daha yumuşak bir duyguya bırakmış. Adam, bebekle birlikte evden ayrılmış ve bebeğin adını James koymuş.”*

> Hikayenin devamı pek çok kişi tarafından kaleme alınsa da orijinalin kendisi kadar rağbet görmedi. Hikayeye başlamadan önce bahsettiğim köyde ise James'in de tıpkı babası gibi yeni bir kurban arayışına çıktığını ve orda da kendi kaderi gibi bir bebek bulduğunu, onu yanına aldığına inanırlar. Yani James de aynı babası gibi olur, James'in aldığı çocuk da, aldığı çocuğun çocuğu da... Ve rivayete göre bu döngü günümüze kadar da gelmiş, böyle de devam edecektir. O halk ise Baba'nın izinden devam eden çocukları hala aramızda bir yerde olduğuna inanır...
>
>