Dzień złej Kanohi

*"Miałeś kiedyś dzień złej Kanohi?"* - Akarys

## Prolog

*Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendy Ikoar. Przed początkiem wszystkich początków z nieba na wsypę Ikoar zstąpił Wielki Duch, a razem z nim plemiona Matoran. Zesłano nam Trzy Prawa, Jedność, Lojalność, Przeznaczenie. Przez wiele lat pracowaliśmy ku chwale Wielkiego Ducha, lecz ten czas przeminie. Na Ikoar przybędzie jego mroczny brat, którego plaga pokryje tę krainę cieniem, wpędzając jej mieszkańców w wieczny sen…* - Turaga Haru, fragment *Legendy Ikoar*

**Akarys**

Turaga pokryty szaro-białymi szatami stał twarzą do jednej z wysokich ścian, na których wyryte były Matorańskie inskrypcje.

Znajdowali się w Sanktuarium, największej budowli w Ko-Koro, która służyła jednocześnie jako siedziba Turagi oraz miejsce studiowania przyszłości. To tutaj mieściła się Ściana Przepowiedni, którą od wielu lat próbowali odcyfrować Ko-Matoranie.

Starzec odwrócił się. Jego jasnoszara, szlachetna Kanohi Komau spojrzała prosto w jasnobłękitne oczy Toa, który poczuł bijący od nich chłód.

- A więc wróciłeś. To oznacza, że poradziłeś sobie z wyzwaniami, które rzucono przed tobą? – zaczął Turaga. Akarys się wyprostował.

- Zdobyłem wszystkie dyski Kanoka, które kazałeś mi odnaleźć. Pokonałem strzegące je rahi, wspiąłem się na szczyty, rozwiązałem zagadki - oznajmił mężczyzna. - Dowiedziałem się o liście z Ta-Koro. Mam zamiar wyruszyć im na pomoc.

- Sam? Przeciwko smoku? - Turaga Lodu zmrużył oczy. - Co z pozostałymi Toa? - zapytał Haru.

- Pozostałymi Toa? - Akarys zmrużył oczy. - Co oni mają do tego? – rzucił.

Starzec skierował na niego pozbawione emocji spojrzenie.

- Czy pamiętasz Trzy Prawa, zesłane nam przez Wielkiego Ducha? - zapytał. Biały Toa przełknął ślinę.

- Jedność… Eee… - wydukał. Reszty nie pamiętał.

- Właśnie. Jedność. To prawda, zebrałeś wszystkie Kanoka, ale nie wyciągnąłeś z nich żadnej lekcji. A twoje umiejętności walki i panowania nad żywiołem? - rzucił Haru. - Zapytaj sam siebie, czy są wystarczające – Akarys zacisnął zęby. - Czy jesteś dobrym Toa? Czy zaczniesz podążać ścieżką Wielkiego Ducha i pokonasz własne słabości? Pozostali…

- Nie potrzebuję pozostałych Toa – warknął mężczyzna. - Zrobię to sam.

- To nie jest zwykłe zbłąkane rahi – skwitował Turaga. - Nie wiemy, do czego jest zdolny. Nigdy nie widziano czegoś takiego na Ikoar, a jedyne zapiski o ziejącej ogniem bestii, jakie mamy, mówią o potężnym Smoku Kanohi. Do jego poskromienia potrzeba było całej drużyny Toa - stwierdził starzec. - Jeden Matoranin już nie żyje, a ja nie chcę, żebyś do niego dołączył. Potrzebujesz swoich braci, Akarys – powiedział Turaga. - Posłałem po Ihorriego. Gdy dotrze do Ko-Koro, razem będziecie mogli stawić czoła bestii.

*Ihorri*. Toa Lodu parsknął.

- Nie potrzebuję Ihorriego ani innych Toa – rzucił Akarys. Miał już dość tej rozmowy. Chciał oznajmić Turadze, że wyrusza do Ta-Wahi, nie zamierzał słuchać jego reprymend. Odwrócił się i zaczął iść w stronę wyjścia. Usłyszał za sobą westchnięcie.

Wyszedł na dziedziniec wioski plemienia Lodu.

Ko-Koro było wioską otoczoną niemal z każdej strony przez wysokie lodowe ściany, które dawały schronienie przed wiatrem i intruzami. Była to jedna z niewielu osad w Błękitnych Szczytach. Osada była zapełniona niewielkimi, lodowymi chatkami Matoran, które otaczały główny plac Koro. Tam znajdowała się wysoka, kamienna statua przedstawiająca Wielkiego Ducha. Obok niej ktoś ulepił ze śniegu drugą, nieco mniejszą. Akarys uśmiechnął się na ten widok.

Ruszył przed siebie, pokonując kolejne bio śniegu. Kilku Matoran obserwowało mężczyznę w ciszy, przerywając swoje dotychczasowe czynności. Nie odezwał się do nikogo, nie widząc powodu. Ko-Koro miało być jego nowym domem, lecz dotychczas się nim nie stało.

Biały Toa skierował się do swojej chatki, która została pośpiesznie wybudowana po jego przybyciu do osady.

- Trzy Prawa. Co za niedorzeczność… - wymamrotał. - Ihorri może sobie biegać po tej głupiej górze. Ja-

Urwał. Myślał, że jest sam. Przy jednej z chatek siedział chłopak w białej Kakamie, Matoranin który znalazł go pośród śnieżnych zasp Błękitnych Szczytów. Czasami przyczepiał się do Akarysa, towarzysząc mu w niektórych przygodach.

- Cześć – powiedział rezolutnie Matoranin.

- Kerhi - Akarys skrzyżował dłonie.

- Nadal szukasz dysków? - zapytał Matoranin.

- Nie. Zdobyłem je wszystkie – odparł mężczyzna.

- Chcesz pokonać tego smoka? - zapytał chłopak.

Akarys zmrużył oczy.

- Podsłuchiwałeś?

- Akurat byłem w pobliżu – mruknął Kerhi. - Podoba mi się inicjatywa, lecz nie wyruszałbym na Spaloną Ziemię samemu.

- A z kim mam to zrobić? – zaczął Akarys. - Lahi jest nadęty i arogancki. Nealys właściwie nic nie robi. Harrie jest oschła i irytująca. Fedvi… - pomyślał chwilę o Toa Żelaza. - Fedvi jest w porządku. Za to Ihorri… Najbardziej nieprzyjemny, pretensjonalny i narcystyczny typ jakiego spotkałem - skwitował Toa Lodu.

- Nie są chyba aż tak źli – powiedział Kerhi. - Pamiętasz o Trzech Prawach? Każdy Toa potrzebuje drużyny. Nawet Gwardia Wielkiego Ducha nie działa w pojedynkę.

Akarys nie pamiętał zbyt wiele o Srebrnej Gwardii, drużynie sześciu Toa, którzy strzegli tronu Wielkiego Ducha w stolicy Protektoratu. Kojarzył, że straży przewodziła jakaś Toa Światła. Pamiętał także o Toa Lodu, który niegdyś tropił banitów w tych okolicach. Był jeszcze gwardzista o żywiole Dźwięku, którego Akarys uważał za najbardziej interesującego. Resztą nie zawracał sobie głowy.

- Kiedy Ikovel rozprawił się z Bractwem z Pustkowi, był z nim Ihorri… - kontynuował Kerhi.

- Nigdy nie przestajesz gadać o Ikovelu – przerwał mu Toa. - Słyszałem już tę historię. I z tego co pamiętam, to na końcu samemu załatwił ich herszta i czterech innych.

- Nie zrobiłby tego bez nas – żachnął się Matoranin Lodu, krzyżując ręce. - Chodzi o to, że…

- Wiem, o co chodzi – rzucił Akarys. Chłopak zwiesił głowę.

- Weź przynajmniej mnie - wymamrotał Kerhi.

Akarys uśmiechnął się okrutnie.

- Tą sprawę załatwię sam – skwitował.

Ko-Matoranin westchnął, podniósł się i odszedł. Mężczyzna przez chwilę patrzał, jak Matoranin znika wśród lodowych domostw.

Toa Lodu podszedł do wejścia chatki. Kerhi niegdyś zaproponował mu ulepienie bałwanów. Matoranin Lodu stworzył majestatycznego, śnieżnego wojownika, który przypominał jego samego, tyle że wyższego. Biały Toa od niechcenia zlepił marną kupę śniegu, na której palcem nakreślił słowo „Akarys”. Teraz z obu rzeźb nie zostało już wiele.

Mężczyzna wkroczył do środka, zamykając drzwi. Nie spędzał w Koro zbyt wiele czasu, preferując spanie w hamaku w Żywopłocie, małej osadzie na południu od Błękitnych Szczytów. Podszedł do biurka i odkopał stos pergaminowych zwojów, danych mu przez Turagę Harua, gdy przybył do wioski. Miały pomóc mu odnaleźć się w roli Toa. Miały w sobie pełno zapisków o Wielkim Duchu i jakimś Kodeksie. Akarys nie zaprzątał sobie tym głowy. Za każdym razem, gdy próbował przebrnąć przez strony zwojów, uciekał myślami gdzieś dalej.

Z łóżka wziął prosty, jednosieczny stalowy miecz. Obrócił nim kilka razy i wykonał cięcie w powietrzu. Uśmiechnął się. Umieścił go po boku i przygotował łóżko. Pomyślał o drodze prowadzącej na południe, gdzie krańce Błękitnych Szczytów spotykały poprzecinane rzekami lawy Ta-Wahi. To tam właśnie miał się znaleźć.

Usiadł na łóżku. Jutro był wielki dzień.

## II - Pięciu Wspaniałych

**Kerhi**

Przybyli w południe, od strony Puszczy Haok. Słońce górowało na niebie, przeszywając blaskiem trawiaste równiny Ikoar. Ciszę przerywał jedynie świergot latających rahi.

Ko-Matoranin podał swojemu wierzchowcowi podłużne, pomarańczowe warzywo. Graaki były często używane przez jeźdźców na całym ziemiach Protektoratu, a więc również w Ikoar. Czworonożne rahi były silne, wytrzymałe i posłuszne. Idealnie nadawały się do podróżowania.

Kerhi i Akarys byli już drugi dzień w drodze. Po powrocie do Koro osiodłali wierzchowce i wyruszyli w kierunku Rozstaju Dróg.

Najtrudniejszym etapem wędrówki było zejście z Błękitnych Szczytów. Do dżungli prowadziło kilka ścieżek, lecz były one wąskie, strome i kamieniste. Toa i Matoranin pokonali większość zejścia na piechotę, prowadząc Graaki za uzdę. Jazda Puszczą Haok była mniej problematyczna. Kraina Le-Matoran była spokojnym, gęstym lasem deszczowym, przez który prowadził jeden ubity szlak, biegnący wzdłuż całej dżungli. Roiło się tam od Hapaka, Gafn i robakowatych rahi. Gdzieniegdzie można było także spotkać Nui-Jaga, lecz trzymały się one z dala od szlaku. Dwaj mężczyźni nie napotkali na drodze żadnych przeciwności. Razem z Akarysem zatrzymali się na chwilę w Le-Koro, by odpocząć i wysłuchać wieści z Ikoar. Nie usłyszeli jednak nic nowego.

Wkrótce opuścili wysokie gęstwiny Puszczy, znajdując się na rozległych równinach środkowego Ikoar. Krajobraz krainy wydał mu się bardzo płaski, z niewielką ilością wzgórz, zagajników i jezior. To tutaj wszystkie trakty przecinały się w miejscu zwanym Rozstajem Dróg. Miasteczko handlowe leżało w samym sercu Ikoar. To tam właśnie mieli zebrać się Toa.

Kerhi zastanawiał się, jak potoczy się spotkanie. List Harrie wspominał rahi dotknięte niewiadomą plagą. Czy właśnie to wywabiło wiwernę? Czy Toa postanowią się zjednoczyć i obwołają nową drużynę?

Matoranin Lodu spojrzał w górę. Pięć gwiazd opiekuńczych świeciło pośród bezchmurnego nieba. *Sześciu Toa.* Tyle liczyła Gwardia Wielkiego Ducha.

Na horyzoncie widzieli już wzgórza, a za nimi cel ich podróży. Rozstaj Dróg był coraz bliżej.

Kerhi podekscytował się. Cokolwiek się wydarzy, będzie razem z Toa.

Przekroczyli granicę miasteczka, przejeżdżając wokół kilku glinianych chat. Nie zauważyli zbyt wielu mieszkańców. Rozstaj Dróg nigdy nie był ludnym miejscem. Był położony w środku Ikoar, lecz większość Matoran zbierała się wśród skupisk swojego plemienia, odwiedzając miasteczko jedynie dla handlu. Najwięcej było tu Le- i Ga-Matoran, inne plemiona były widywane sporadycznie. Kerhi dostrzegł kilka szarych i czerwonych pancerzy.

- Karczma? - odezwał się Akarys, gdy wjechali do serca miasta pełnego wysokich, drewnianych domostw.

- Idź i weź coś do picia dla mnie – odparł Kerhi. - Ja rozglądnę się za zebraniem.

Jego towarzysz odbił w stronę gospody, znikając za drewnianym poddaszem.

Chłopak w białej Kakamie zsiadł z Graaka i przywiązał wierzchowca do jednego z drewnianych słupów. Rozejrzał się wokół. Błotniste uliczki były puste, jakby część mieszkańców wyparowała. *Zebrali się na rynku* – pomyślał.

Ko-Matoranin wkroczył na rozległy skwer położony pośrodku Rozstaju Dróg. Jego oczom ukazali się Toa.

Harrie, jak zawsze z poważnym wyrazem twarzy na ciemnoniebieskiej Mahiki. Obok niej Nealys, obrończyni Ga-Koro, razem z Lahiem, zielonym Toa opartym o stragan. Kerhi zauważył także Pakriego i Tahke, dowódców gwardii w swoich Koro, a wraz z nimi ich podkomendni. Cieszył się, że Matoranin Ognia dotarł na czas. Oprócz nich w tłumie byli też przedstawiciele sił plemienia Powietrza i Wody.

- Kerhi! Widzę, że Ko-Koro dołącza do zebrania? - mruknął Lahi, widząc podróżnika.

- Wiesz, że nie mamy Straży – odburknął Matoranin. - Ko-Koro polega na naturalnych osłonach.

- Czas, aby przestało – stwierdził Toa Powietrza.

- Kerhi – Harrie przerwała wymianę zdań. - Jest z tobą Ihorri?

- Przebywa poza wyspą. Kilka dni temu Turaga po niego posłał, więc powinien być już w drodze – odparł Ko-Matoranin. - Przybyłem z Akarysem.

- Kostka lodu? - zastanowiła się Harrie. Przezwisko pojawiło się niedawno po tym, jak rozeszły się plotki o uratowaniu Toa Lodu przed zamarznięciem w śnieżnej zaspie. - Bardziej przydałby się nam miecz Ihorriego. Ale chyba nie ma sensu na niego czekać – kobieta machnęła dłonią.

Obok zbiorowiska pojawił się Toa Żelaza noszący szarą Kanohi Hau. Fedvi jak zawsze miał nadmiernie poważny wyraz twarzy. Mężczyzna spojrzał na Harrie i skrzyżował ręce.

- O, Fedvi – burknęła Toa Psioniki. Lahi zlustrował go przeciągłym spojrzeniem.

- Jaki jest plan? - zapytał mężczyzna.

- Jak już mówiłam – Harrie wskazała na pergaminową mapę Ikoar. - Rahi przybywają z kierunku Rozpadliny. Proponuję wymarsz prosto na północ. Zatrzymamy się w Żelaznych Wzgórzach, a potem wyruszymy prosto do Onu-Koro. Załatwimy cokolwiek wypełzło z podziemi i wrócimy do swoich wiosek. Kilkudniowa wyprawa – kobieta wskazała na skraj mapy, ten, gdzie nakreślona była siedziba plemienia Ziemi. Pociągnęła wzrokiem po pozostałej trójce Toa, czekając na ich reakcję. Kerhi zbliżył się do straganu, bliżej rozmówców.

- Co z naszymi Koro? - pierwszy odezwał się Fedvi. - Jeśli Rahi przypuszczą atak na jedną z wiosek, kiedy my będziemy nieobecni, Matoranie mogą się nie obronić – Toa Żelaza był wyraźnie zaniepokojony.

- Szczerze wątpię, by nastąpiło coś takiego – stwierdziła kobieta. - Najpewniej rahi zmutowały się na skutek kontaktu z zenergizowaną protodermis. Takie wycieki zdarzały się już kilka razy w dziejach Protektoratu. Robią się wtedy bardziej zdziczałe i niebezpieczne, ale nie są w stanie atakować razem – wyjaśniła Toa Psioniki. - Onu-Koro padło już siedem dni temu. Musimy działać szybko, zanim ucierpią kolejne wioski. Siedzenie w swoich Koro jedynie nas rozproszy.

- Mówisz, żeby działać szybko, Harrie? - odezwał się Lahi. - Mam tutaj swojego Kahu, a Podniebna Gwardia ma ze sobą kilka ptaków Kewa. Do Onu-Koro możemy dotrzeć w mniej niż dzień – rzucił Toa Powietrza.

- Lecieć na tym czymś? Nie ma mowy – odparła Harrie. - Weźmiemy Graaki.

Nealys kiwnęła głową. Obie kobiety odznaczały się wyraźną niechęcią do latania na podniebnych rahi.

- Za wolno – odciął się Lahi. - Weźcie Graaki, ja zostaję przy Kahu. Spotkamy się w Onu-Koro, gdzie będziecie świadkami mojego triumfu.

- Chyba nie chcesz pchać się tam samemu? - mruknął Fedvi.

- Czemu nie? Walczę najlepiej z was wszystkich. Dzięki Kanohi mogę niepostrzeżony przemknąć przez tunele. Tylko byście mnie spowalniali – uśmiechnął się Lahi. Kerhi nie był pewien, czy wojownik mówi poważnie.

- Słuchaj… - Harrie wskazała palcem na Toa Powietrza, lecz głos ugrzązł jej w gardle. Znieruchomiała.

Kerhi odwrócił się. Przed nim stał Akarys, trzymając w ręku trunek zakupiony w karczmie. To jednak nie on skupił na sobie całą uwagę. Za nim maszerowało dwoje przybyszów.

Kerhi wlepił wzrok w niskiego starca w jasnoszarych szatach oraz towarzyszącego mu Matoranina Lodu z ciemną maską na głowie. Turaga Haru nie opuszczał wioski od lat. Teraz pojawił się w towarzystwie swojego asystenta.

- Co to ma znaczyć? - głos Turagi zagrzmiał wokół placu. - Harrie, jaki jest cel tej zbieraniny? - w jego mowie czuć było oskarżycielski ton.

- Wyruszamy do Onu-Koro – burknęła Toa Psioniki, wyraźnie zmieszana.

- Nikt nie zbliży się do podziemi. Wysłałem Kewy do Protektoratu. Niedługo przybędzie pomoc. Do tego momentu wszyscy musicie wrócić do swoich Koro i modlić się do Wielkiego Ducha.

- Na morzu szaleją sztormy. Toa nie przybędą na czas. Z każdą chwilą ginie więcej Matoran. Musimy działać teraz – rzekła Harrie.

- Wrócicie do swoich Koro – odparł Turaga Haru. - Albo wszyscy poniesiecie konsekwencje.

Po placu poniosło się kilka gniewnych pomruków. Na twarzy Lahia i Harrie pojawił się gniewny grymas. Haru wyraźnie wydał rozkaz jako jeden ze starszych, którzy sprawowali pieczę nad Ikoar. Nieposłuszeństwo nie było zbyt długo tolerowane.

- Nie podlegamy pod ciebie, starcze – odcięła się Toa Psioniki. Tym razem to na masce Turagi pojawił się gniewny grymas. Miała rację.

- Prowadzisz tych Toa ku zagładzie, Harrie. Tak rzecze legenda Ikoar.

Kobieta była wyraźnie nieprzekonana.

- Fedvi? - Harrie skierowała spojrzenie na Toa w Hau.

- Jestem z tobą – Toa Żelaza kiwnął głową.

- Nealys? - kobieta w ciemnoniebieskiej zbroi patrzała się na przyjaciółkę. Dziewczyna miała oczy ogromne jak widgety.

- Wiesz co, muszę to przedyskutować z Turagą – odparła Toa Wody, nerwowo pocierając palcami. Harrie westchnęła.

- Bawcie się dobrze – rzucił Lahi, przedzierając się przez tłum Matoran. Na jasnozielonej Hunie pojawił się gniew.

Kerhi spojrzał na rynek. Toa wraz z Turagą stali przez chwilę w ciszy, wymieniając się spojrzeniami.

- Akarys. Zrobiłeś już wystarczająco wiele - odezwał się starszy. - Kerhi. Nie dziwi mnie to, że tu jesteś – westchnął. - Wracajcie do wioski.

- Bo co? - warknął Akarys. Słowa młodego Toa na chwilę zawisły w powietrzu. Kerhi wciągnął powietrze.

- Będę na was czekał w Ko-Koro – Turaga Haru lustrował Akarysa kamiennym spojrzeniem. - Mam nadzieję, że niedługo się tam spotkamy.

Starzec odwrócił się i razem z towarzyszącym mu Matoraninem opuścił plac. Kerhi przez chwilę obserwował, jak Turaga znika pośród drewnianych domostw.

- Idziemy – Akarys skierował się z powrotem do karczmy. Ko-Matoranin podążył za towarzyszem.

Chłopak wkroczył do gospody, siadając przy drewnianym stole razem z Toa. Na twarzy mężczyzny widział gniew, ale i także determinację. Akarys otworzył trunek i nalał go sobie do szklanki. Wydawał się zapomnieć, że napój był przeznaczony dla Kerhiego. Matoranin wziął butelkę i napełnił swój kubek chwilę później.

- I co teraz? - zaczął młody wojownik. - Toa rozpierzchną się po całej wyspie. Nici z planu.

- Harrie miała dobry pomysł – rzekł Kerhi. - Pomimo wszystko powinniśmy wyruszyć na północ.

- To oznacza sprzeciw wobec woli Turagi. Co może zrobić, jeśli nie pojawię się w Ko-Koro? - zapytał Toa.

Kerhi zastanowił się. W przypadku nieposłuszeństwa wobec przywódcy wioski, Turaga zwykle decydowali się na rozmaite kary.

- Pewnie każe ci się wspiąć na szczyt Mohkari czy coś w ten deseń. Albo wyśle na Pola Lawy – stwierdził chłopak, stukając palcami o blat.

- A wygnanie? Mógłby coś takiego zrobić?

- Musiałbyś zrobić coś niewybaczalnego. Na przykład zabić Matoranina – Kerhi pokręcił głową. - Nawet jeśli, zawsze możesz powołać się na trybunał. Wtedy władze Protektoratu cię osądzą - Trybunał nigdy nie był czymś przyjemnym, ale jego obecność zapewniała, że Matoranie i Toa nie byli skazani na wolę swojego Turagi. - Haru nie mógłby skazać cię za podróżowanie po wyspie - Na masce Akarysa wciąż widział zwątpienie. - Chcesz przesiedzieć to wszystko w ścianach Koro? Bo ja nie.

- I wyruszyć na północ? Z nią? - rzucił wojownik, nie ukrywając niechęci do Toa Psioniki. Kerhi kiwnął głową.

Toa Lodu skrzyżował ramiona. Przez chwilę gapił się przed siebie, po czym opróżnił butelkę z napojem.

- Chodźmy – powiedział, wstając z krzesła.

Dwaj mężczyźni opuścili karczmę. Akarys z powrotem skierował się w stronę placu. Kerhi szedł za nim. Zdał sobie sprawę, że jakiekolwiek wątpliwości kłębiące się w głowie Toa zostały rozwiane.

Mężczyzna w białej Kanohi podszedł do Fedviego i Harrie, którzy krzątali się koło swoich Graaków.

- Co do tego zebrania – zaczął Akarys. - Mogę do was dołączyć.

- Właściwie to myślę, że powinieneś zostać – zaczęła kobieta, przerywając dotychczasowe czynności. - To nie jest wyprawa dla młodego Toa. Poza tym my otrzymamy zgodę naszych Turaga. Co do ciebie, najlepiej będzie, jeśli nie będziesz się mu sprzeciwiał – stwierdziła.

- Co… - Akarys zaniemówił.

- Jak będziesz w Ko-Koro, powiedz Ihorriemu, żeby do nas dołączył. Przyda się nam jego miecz – kontynuowała Harrie.

Na twarzy Toa Lodu pojawił się gniewny grymas. Mężczyzna odwrócił się na pięcie i odszedł.

Kerhi westchnął, słysząc rozmowę. Nie myślał, że wszelkie próby zjednoczenia Toa skutkują porażką. Jego umysł od razu zaczął pracować nad znalezieniem innego wyjścia z sytuacji.

Wtem usłyszał skrzek Kahu.

Lahi wzbił się w powietrze na swoim rahi. Nie zmierzał jednak na wschód, tam, gdzie leżało jego Koro. Kierował się na północ.

- Nie martw się, Akarys. Mam pewien pomysł.

## III - Bagno

### Dodatek

Mieszkańcy krainy Ikoar

* Plemię Ognia
	+ **Varin** - Turaga Ognia, władca Ta-Koro
	+ **Tarhe** - dowódca Gwardii Ta-Koro
	+ **Aeri** - żądna przygód Ta-Matoranka

* Plemię Wody
	+ **Nealys** - Toa Wody, obrończyni Ga-Koro

* Plemię Ziemi
	+ **Grev** - Toa Ziemi, zaginiony obrońca Onu-Koro.

* Plemię Powietrza
	+ **Lahi** - Toa Powietrza, obrońca Le-Koro
	+ **Korhu** - dowódca Podniebnej Straży

* Plemię Lodu
	+ **Haru** - Turaga Lodu, władca Ko-Koro
	+ **Ihorri** - Toa Lodu, obrońca Ko-Koro
	+ **Akarys** - młody Toa Lodu
	+ **Kerhi** - Ko-Matorański łowca

* Plemię Psioniki
	+ **Harrie** - Toa Psioniki, obrończyni Kamiennej Przystani

* Plemię Żelaza
	+ **Fedvi** - Toa Żelaza, obrońca Szarej Warowni
	+ **Pakri** - dowódca Żelaznej Straży