Jeszcze tylko chwila

“Jeszcze tylko chwila”. “Wszystko będzie dobrze”. Duszę się. Nie mogę oddychać. Jest mi tak zimno… Ta podłoga… Jest mi tak strasznie zimno. Czuję ból. Woda przemywa mi twarz. “Jeszcze tylko chwila”. To boli. Nie chciałem tego. Złapał mnie za ramię. Nacisk. Nie mogę się podnieść. Nie mogę krzyczeć. Nie mogę…

Dennis otworzył oczy. Była jeszcze noc. Czuł, jak zimny pot skrapla się na jego twarzy, a w jego kroplach odbicie znajduje chłodne światło księżyca/ Oparł się na łokciu i podniósł się nieznacznie, by sięgnąć do szafki nocnej po różdżkę. Drżał...

Znowu się obudził. Był już dzień. Mętne światło dnia wpadało przez okno wbudowane zaraz przy ziemi, a z jego perspektywy - przy samym suficie. Nie mógł spać. Powinien spać dłużej. Zapewne jeszcze wszyscy jego przyjaciele odpoczywali po nocnym spotkaniu w Wieży Zegarowej. Nie chciał już jednak zasypiać. Nie chciał wracać do obrazów ukrytych pod zamkniętą powieką. Wstał, ubrał się i poszedł do pokoju wspólnego. Po drodze złapał za pióro, kałamarz, pergamin i kopertę. Musiał jeszcze odpowiedzieć na list Cristophera. Nie miał siły… ale musiał. Tak sobie powtarzał.

\*\*\*
Dennis podszedł do rozstawionej perkusji i przejechał dłonią po bębnie. Był obserwowany. Słuchali go. Maggie, William… Ale on… On czuł, że w tym momencie jest sam. Wszedł w swój własny świat i nie było już nikogo poza nim. Chwycił za pałeczki i usiadł na przy instrumencie. Rozglądał się chwilę po różnorodnych częściach konstrukcji, zastanawiając się, w które uderzyć. Dotknął jedną pałeczką talerza i po sali rozległ się magiczny dźwięk.

- O tak, tato? - zapytał ośmioletni Dennis, uderzając pałeczką o talerz.

- Tak, synu - odpowiedział ciepłym głosem pochylający się nad nim mężczyzna i zaśmiał się cicho.

- Dlaczego się śmiejesz?

- Jestem szczęśliwy... Dlatego.

Chłopiec pokiwał głową i zaczął się śmiać.

- Ja też jestem szczęśliwy.

Dennis nacisnął na pedał, wprawiając tym samym młoteczek w ruch. Bęben zadudnił. Dennis grał coraz śmielej i szybciej, wybijając rytm. Biły z niego emocje. Wszystko, co w nim zalegało, wylewał na perkusję. Bębny brzmiały jak bicie jego serca, talerze jak krzyk.

“Jeszcze tylko chwila”.

Skończył, zatrzymując talerze ręką. Ciepłe łzy spływały po jego policzkach. Złapał pałeczki w jedną dłoń i wolną ręką przetarł oczy. Wstał, odłożył pałeczki i odszedł. Znowu czuł na sobie wzrok.

- Dzięki. - Uśmiechnął się do osób, które go słuchały.

\*\*\*
Dennis przemierzał korytarze lochu. Minął obraz z wymalowaną na nim martwą naturą i znalazł się przy wnęce po jego prawej stronie. Była wypełniona beczkami. Druga od dołu, środkowa w drugim rzędzie… Jest! Wystukał rytm “Helga Hufflepuff” i beczka się otworzyła, wpuszczając go do środka. Zmierzał w górę ziemistym tunelem, aż dotarł do okrągłych, drewnianych drzwi, które wyglądały jak wieko kolejnej beczki. Pchnął je i znalazł się w pokoju wspólnym Puchonów.

- Tata? - zapytał, widząc mężczyznę siedzącego na krześle, przy stole, zaraz obok kominka, razem z Ocampo.

Alma, opiekunka jego domu, wstała i uśmiechnęła się ciepło, choć… smutno.

- Dobrze, że jesteś, puszku. Twój tata chce z tobą porozmawiać.

Kobieta ruszyła w stronę wyjścia. Mijając Dennisa, położyła dłoń na jego ramieniu i zaraz zniknęła za drzwiami. Mężczyzna, Silliam Blanche, także się podniósł. Jego lekki zarost ozdabiał przystojną twarz osoby, której z pewnością można było zaufać. Na białą koszulę miał założoną żółtą kamizelkę od garnituru, z brązowymi guzikami. Wyglądał jak przykładny Puchon. W końcu i on pozdrowił syna uśmiechem, który nie do końca wyrażał radość. Dennis już wiedział, dokąd to zmierza.

- Musimy porozmawiać.

- Nie - uciął szybko Dennis i ruszył do swojego dormitorium. Zatrzymał się, gdy dłoń jego taty spoczęła na jego ramieniu.

- Dennis…

- Nie chcę rozmawiać! - Puchon odwrócił się z krzykiem i ze łzami w oczach. Na szczęście w pokoju wspólnym nie było nikogo innego. Prawdopodobnie zostali wcześniej wyprowadzeni przez Ocampo. - Rozumiesz!? Nie chcę rozmawiać! Ani o tym, ani o niczym innym!

- Synu… - Widać było, że zachowanie Dennisa boli mężczyznę. Widok jego własnego dziecka cierpiącego w ten sposób… To rozrywało jego serce. - Przepraszam, ale nie możemy o tym *nie* rozmawiać.

Dennis nagle rzucił się w objęcia ojca. Silliam się zdziwił, ale objął syna.

- Wszystko będzie w porządku. Wszystko będzie w porządku... - powtarzał mężczyzna, głaszcząc chłopaka po głowie.

- Jesteś pewny? - zapytał Silliam, siedząc z synem przy stole. - Dennis, to, co on zrobił…

- Jestem pewny, tato - odpowiedział Puchon, podnosząc swój zmęczony wzrok na mężczyznę. - Nie chcę wnosić na niego oskarżeń.

Silliam westchnął ciężko i popatrzył w blat. Po chwili Dennis położył dłoń na jego nadgarstku i mężczyzna popatrzył na swojego syna. W ich spojrzeniu przelewała się historia. Porozumiewali się bez słów. Dennis widział w oczach ojca strach - obawę, że jego syn jest w ciągłym zagrożeniu. Widział w nich poczucie, że jako ojciec powinien coś zrobić. Powinien go ochronić... Z kolei Dennis w swym spojrzeniu wyrażał błaganie, by po prostu odpuścić. Nie chciał, by powtórzyła się ta sama historia. Chciał o tym zapomnieć i ruszyć dalej. Nie mógł ryzykować tego, by Jamie się na nim mścił. Tak naprawdę nadal nie był pewny, czy w tym wszystkim i on sam nie poniósł winy. Czy może Dennis tak naprawdę nie pozwolił się skrzywdzić…? Dlaczego w takim wypadku miał oskarżać Jamiego, samemu pozostając bez winy?

- Kocham cię, tato - powiedział Dennis.

- Ja ciebie też, synu - odparł mężczyzna i pochylił się, by ucałować chłopca w czoło. - Ja ciebie też…

\*\*\*
Dennis szedł korytarzem razem z Leo. Trzymał jego dłoń… Jego ciepłą dłoń. Akurat coś mówił, ale Dennis nie słyszał co. Te słowa były jak za mgłą. Widział tylko jego uśmiech. Widział, jak porusza ustami i macha wolną ręką, ale nie słyszał jego słów. “Jeszcze tylko chwila”, usłyszał swój własny głos w głowie. Słyszał dźwięk wylewającej się z basenu wody. Słyszał, jak ciało ociera się o śliskie kafelki. Słyszał głos Jamiego i czuł… czuł, że stracił kontrolę.

Chwilę wcześniej Jamie go przeprosił. Niczego to nie zmieniło. To tylko… przypomniało.

\*\*\*
Dennis siedział na łóżku, z brodą opartą o kolana, które obejmował. Patrzył w przestrzeń przed sobą, ale jej nie widział. Przed oczami miał… zupełnie inne miejsce. “Nie, muszę pomyśleć o czymś innym”, powiedział do siebie w myślach i schował twarz. Zacisnął powieki, próbował się przenieść.

“Leo”...

Wrócił myślami do sytuacji sprzed kilku godzin. Byli w sali Armii Hogwartu. Byli sami… Ich usta się złączyły. Dennis… nigdy nie czuł takiej bliskości. W tamtej chwili zapomniał o wszystkim. Tak, to jest dobre wspomnienie! Chwila… nie… Nie!

Dennis opadł na łóżko i schował twarz w dłoniach. Nie… dlaczego? I tam się kryła rana. I w tej sytuacji… Nie myślał wtedy o tym, co się stało, ale wpływało to na niego. Było to z tyłu jego głowy i trzymało go niczym na wędzidle. Sterowało nim… To nie był Dennis. Dennis… nie powiedziałby tych wszystkich rzeczy. Dennis nie próbowałby pchać tego wszystkiego do przodu. To wszystko działo się tak szybko… Zupełnie jakby podświadomie pchał swoje ciało na kogoś innego, byleby odzyskać poczucie kontroli. Jamie odebrał mu to poczucie i teraz chciał je z powrotem. Musiał wiedzieć, że to on trzyma za koniec wędzidła, że to on jest za sterami i że to on decyduje, kiedy i komu może podarować swoje ciało. Chciał je oddać Leo tylko po to, żeby mieć to poczucie, że zrobił to sam. I że nikt go do tego nie zmusił…

\*\*\*
Dennis zatrzymał się przy drzwiach Wielkiej Sali. Nie wszedł do środka. Patrzył, czy był już tam ktoś mu bliski… Katie! Chyba wychwycił jej wzrok rzucony Frankowi. Uśmiechała się. Był też John! Karmił Anne czekoladowym ciastem. Znalazł się też Archie… Miał mu tyle za złe, a mimo to...

Dennis poczuł impuls, jakby jakaś energia pchała jego nogi w ich stronę, ale... nie ruszył się. Stał w miejscu. Skamieniał. Czuł, że nie może nic zrobić. Nie może się ruszyć, nie może oddychać. Chciał ich wołać o pomoc. Potrzebował ich bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, ale… byli tacy szczęśliwi.

Odwrócił się.

\*\*\*
- Nie rozumiem cię, Dennis.

Widział, jak się oddala. Odszedł… Sprawił, że Leo odszedł… Czy bolało go to? Bardzo. Ale wiedział, że tak będzie lepiej. “Co ty robisz?”, zapytał sam siebie. “Przecież nie możesz go stracić!”. Mógł… Prawda była taka, że mógł, i świadomie lub nie, robił rzeczy, które go do tego zbliżały. Leo… był zbyt idealny. Wiedział, że gdyby w tej chwili stanął przed boginem, ukazałby mu się zupełnie inny obraz niż dwa lata wcześniej. Widmo nie przybrałoby obrazu wizji przyszłości, w której Dennis widzi śmierć samego siebie. Bogin zamieniłby się w wizję, w której Dennis widzi śmierć Leo.

Spojrzał w bok. Przez hol ciągnęła się wystawa ich obrazów. Dennis podszedł do najciemniejszego z nich. To był jego obraz. Z początku był płótnem zamalowanym na czarno. Widział w nim swoją pustkę, rozpacz, samotność… czerń. Teraz przedstawiał mieniącą się błyskotliwymi pyłkami przestrzeń. Wyglądała jak… kosmos. Nie była pusta, była wypełniona gwiazdami. Widać w niej było niekończące się drogi i możliwości, zupełnie jakby galaktyka pokazywała w niej historię nieskażoną żadnym wyborem. Najważniejsze było to, że można było przemierzać ją we wszystkie strony. Gdyby była taka potrzeba, można by było nawet zawrócić. Najważniejsze było to, kto się w niej poruszał - czyja esencja stanowiła element obrazu.

Dennis przejechał dłonią po płótnie i łzy napłynęły mu do oczu. Chciał wejść w tę przestrzeń, zanurzyć się w niej i zniknąć. Poczuć spokój i obserwować, jak wydarzenia przeszłości, teraźniejszości i przyszłości wędrują wokół niego, a on, jak ten pył, porusza się, niewzruszony, swoją drogą - oddzielony od reszty świata. Tak się jednak nie dało. Zacisnął szczękę i poczuł ból. Niczym krwista błyskawica, rozlał się po jego ciele, rażąc ramiona, brzuch, kończyny… Zamknął dłonie w pięści. Musiał to przeboleć. Mimo wszystko… w tej galaktyce... nie był sam.