Basil's verhaal

Hallo en welkom op deze FF/ waargebeurd verhaal. Ik heb zoveel mogelijk uit Basils leven proberen te plukken om dit verhaal over hem te schrijven. Dit is dus ECHT!

*Verschillende katten zijn echt, er zijn er een paar die ik zelf verzonnen heb, voor de entertainment :D. Aan het einde van de ff word er vermeld welke katten er echt waren en welke niet.*

*Deze cover is tijdelijk, er word snel een nieuwe geüpload met betere kleuren!*

*Gemaakt Door Glans! Superhard bedankt!*
## Proloog

Een volwassenen man met donkerbruin haar en een ringbaard wreef over zijn kin. Buiten was er een stortregen, gemixt met wat donder en bliksem. Volgens de weerman zou dit de zwaarste storm van het jaar worden. 'Dit kan echt niet meer', bromde hij. Zijn vriend/collega Bas stond verderop Crystal na te kijken. 'Uhm... Andy, ik wil je gemopper echt niet verstoren ofzo, maar Crystal gaat vannacht nog kittens krijgen', zei de meester-fokker. Andy zuchtte. Eigenlijk had hij dat verwacht, maar moest die poes echt NU bevallen? Triest keek de man om zich heen. 'Van alle moederpoezen die wij hebben, moet die echt vanavond bevallen?' 'Ja!' riep Bas wanhopig.
*Dit ging echt niet goed komen...*

--|--

'Ik ga eens kijken welke schade er al is over het land', riep Andy over zijn schouder. Sarah, zijn andere collega die gespecialiseerd in genen was, knikte. 'Ik zal dan wel op Crystal letten. Bas is btw eventjes bij Yuca gaan kijken, die is blijkbaar net zwanger geworden.' Sarah ging ondertussen de kamer van Crystal in. Andy zette het kleine tv'tje op dat best wel wat storing had. Hoe zou dat weer komen.. hij zette snel het zendertje "Één" op. *Verschillende elektriciteitscentra's zijn stilgelegd wegens het onweer... 112 zet meer mensen in... Ondertussen 15 doden...* 'O getver, ik ga iets anders opzetten!' murmelde hij in zichzelf. Achter Andy stond er ondertussen een bezorgde Sarah. *Hoe is die nu weer binnengekomen zonder dat ik het gemerkt heb?* dacht hij. 'Crystal krijgt haar kittens!' riep ze gestrest. Andy sprong zowat op en de twee collega's raceten naar kamer 6, waar Crystal lag. Binnen zag je hoe de goud-zwarte poes met haar gezwollen buik op haar zij lag. Crystals' groene ogen waren wijd van schrik. Toen begon de poes te jammeren en voordat je het wist, lag er een donkerrode plas rond haar achterpoten. 'Snel, haal Bas erbij!', schreeuwde Sarah. Andy rende door de duistere gang... *Zou ze het wel overleven?* was de vraag die rond hem spookte...

## Hoofdstuk 1

**Basil keek** rond in de moderne, spierwitte kamer. Hij zag de kittens van Yuca aan haar buik liggen; de drie waren nu imiddels 5 weken oud. Basil hier integen was al bijna klaar om weg te gaan! Zijn zus Zaza sprong naast hem, opgewekt als ze was. 'Yo, Basil! Heb je gehoord dat die twee mensen van vorige keer ons gaan pakken?!' Haar zwarte staart was pluizig van opwinding. Hij keek haar aan. 'Toch had ik liever gehad dat Crystal ons kon uitzwaaien. We hebben haar dan misschien niet gekend, volgens Yuca was ze superlief.' De blikken van de twee nestgenoten zochten elkaar, en hielden toen vast, strak naar elkaar kijkend. Een verdrietige waas lag tussen hen tweeën. 'Basil, Zaza, maak jullie klaar, domoren. Zo meteen worden jullie overgeschakeld naar de kooikamer, waar de mensen jullie komen ophalen!' klonk Yuca's stem. De bruin-witte poes lag te genieten van de zon dat door het grote raam flikkerde. Basil keek verrast naar Yuca. 'De kooikamer?' vroeg hij, oprecht geïntresseerd. Zaza keek hem verwaand aan. 'Domoor dat je bent, de kooikamer is een kamer vol kooien. Dat besef je toch? Het woord KOOI zit letterlijk in het woord KOOIkamer!' Even klonk het oprecht. Maar toen er een grijns op Zaza's gezicht verscheen, wist Basil met zekerheid dat dit een imitatie van Yuca was. Hij schoot in de lach. 'Maar goed dat Yuca dat niet heeft gehoord', fluister-snorde hij.
--|--

Basil zat in de kooikamer. De kamer was modern, wit en ieder zat achter een glazen wand, waar kleine luchgaatjes in waren gesmeden. Zaza zat in een paar kooien links van hem, maar hij kon niet zien waar. Toen hij aan de overkant keek, herkende hij de vachtpatronen van Laila, Gizmo en Jimmy. Nog voor hij het wist, grepen grote armen hem rond zijn schouders. Hij jammerde en jammerde, maar niemand kwam helpen...

--|--