Zima

**Zima** (ang. **Winter**) to samica lamparta śnieżnego i matka Ciarki, Śnieżycy i Szrona. Opiekowała się także Duchem.

## Wystąpienie

### *Ocaleni z potopu*

Gdy podczas polowania Duch i Ciarka nie mogą dogonić Szrona i Śnieżycy, Ciarka sapie, że matka kazała im się zbytnio nie oddalać.

Kiedy Lodowica konfrontuje się z Młodymi Zrodzonymi z Zimy, mówi im, że może powinna odesłać ich do matki z kilkoma bliznami i warczy, że mówiła Zimie, że Duch będzie tylko problemem i Zima powinna była go zjeść. Wtedy pojawia się Zima i warczy, że Duch nigdzie się nie wybiera i to jej syn, a tu jest jego dom. Dwie matki walczą, a po chwili Lodowica odpycha Zimę. Matka Grada i Szadzi mówi, że jej młode przeżyją bez niej, a młode Zimy potrzebują ochrony, po czym odchodzi z Gradem i Szadzią. Ciarka nazywa Lodowicę tchórzem i pyta, dlaczego Zima się nie odezwała. Ta odpowiada, że dlatego, gdyż są lepsi od nich i mówi, że idą do domu.

Zima mówi Duchowi, że spojrzy na jego łapę, gdy ten utyka. Matka wylizuje rozcięcie, a Szron mruczy, że potem on chce być myty. Zima obiecuje, że każdy z nich będzie miał swoją kolej. Doradza Duchowi, by uważał na łapę i nie przejmował się Lodowicą. Kiedy Duch mówi, że po prostu chce, aby Młode Zrodzone z Lodowicy go zostawiły i nazywa siebie dziwolągiem, Zima odpowiada, że jej wszystkie młode są wyjątkowe i opowiada historię ich narodzin.

Duch widzi ślady zesłane przez Śnieżnego Kota i idzie do jaskini, aby o tym powiedzieć Zimie i rodzeństwu. Prowadzi ich do zagajnika, do którego prowadziły ślady i po chwili pojawia się jeleń. Zima zabija zwierzynę i mówi, że zawsze wiedziała, jaki Duch jest wyjątkowy, i Śnieżny Kot również o tym wie. Mówi też, żeby napełnili brzuchy, a resztę zaniosą do jaskini.

Kiedy Duch po nieudanej próbie przeskoczenia Bezkresnej Paszczy zostaje uwięziony na półce skalnej, Zima idzie go ratować. Matka wkrótce jest na tej samej półce, a Duch pyta ją, dlaczego powiedziała mu, że jest jej synem. Mówi, że nie jest jego prawdziwą matką, a on nie jest lampartem. Zima odpowiada ze współczuciem, że dlatego, gdyż go kocha i zawsze będzie jej synem, nawet jeśli go nie urodziła. Gdy Duch pyta, kim jest i skąd pochodzi, Zima odpowiada, że znalazła go w jaskini i umarłby, gdyby go nie znalazła, i kiedy weszła do jaskini, zeszła lawina i mówi, że ocalił jej życie i zesłał go Śnieżny Kot. Duch pyta o swoją matkę, ale Zima nigdy jej nie widziała i wychowywała go z jej młodymi. Duch żałośnie mówi, że jest niedźwiedziem i Zima nie chciała, żeby czuł się inny, więc pozwoliła mu się czuć jak nieudacznik i beznadziejny lampart. Zima odpowiada, że teraz to widzi i jego miejsce jest przy niej i rodzinie, ale przerywa jej trzęsienie ziemi.

Zima każe Duchowi iść po półkach ze śladami pazurów, które wcześniej zostawiła, ale Duch nie jest przekonany, czy da radę. Zima mówi mu, że jest silny i wspaniałym wspinaczem i to nie ma nic do bycia lampartem, i każe mu iść. Duchowi udaje się wspinać, a Zima jest za nim. Ciarka krzyczy do niego, by uważał, a ten w samą porę skacze na kolejną półkę, bo poprzednia zostaje roztrzaskana przez głaz. Zima dociera to rozwalonej półki i testuje ją. Jednak półka przechyla się i odpada, a Zima zaczepia się o inną, ale lód na półce łamie się i lamparcica wpada do Bezkresnej Paszczy.

Ciarka nawołuje matkę, ale Śnieżyca każe jej przestać. Szron i Śnieżyca winią Ducha za śmierć matki, a Śnieżyca mówi mu, że Zima zawsze go najbardziej kochała, chociaż powinna zajmować się Ciarką. Mówi, że nie jest wyjątkowy, jak mówiła Zima i zabił ich matkę. Wtedy Śnieżyca rzuca się na Ducha i krzyczy, że zabił jej matkę. Ciarka ją powstrzymuje, ale Duch postawia odejść, nie chcąc zranić ich jeszcze bardziej.

## Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Wyjawione w "Ocalonych z potopu", spis postaci
2. ↑ Wyjawione w "Ocalonych z potopu", strona 188