IB Kampf - pasta o Heńku Tailorze

#### Rozdział 1

Minął równo miesiąc od kiedy rozpocząłem moją nową pracę. Przez ten czas doszedłem do jednoznacznej konkluzji – jest to najbardziej pokurwiona praca jaką nasz gatunek jest w stanie wymyślić. Pewnie myślicie, że przemycam Białoruskie prostytutki przez granicę, pracuję nad nową bronią nuklearną albo jestem członkiem Konfederacji. Otóż nie – pracuję w IBO. Ale nie jest to standardowa posada smutnego nauczyciela, który uciekł z wschodniego bloku, żeby zarobić na coś więcej niż kanapkę dziennie. Oj nie. Przez 20 lat moją robotą w tej dystopijnej organizacji było sprawdzanie, czy prace uczniów są zgodne z Academic Honesty. Moim zadaniem było wyłapywanie uczniów, którzy kopiowali swoje prace z internetu, ściągali od kolegów na maturach, albo nie dodawali bibliografii do swoich internali. Zawsze się zastanawiałem, co IBO robi z tymi debilami, u których znalazłem wklejone paragrafy z Bryka. Moja nowa posada zapewniła mi nadmiar odpowiedzi na to pytanie. Można powiedzieć, że mój nowy departament faktycznie wprowadza Academic Honesty w życie. Myślicie, że wywalenie ucznia ze szkoły to wystarczająca kara za kopiowania czyjejś pracy? Otóż IB ma inną opinię na ten temat. I z tego powodu stworzyło IB Corps – swoją prywatną armię, której właśnie stałem się częścią.

Właśnie zapierdalałem do siedziby głównej tej pięknej organizacji, będąc spóźnionym na ważne spotkanie. Wszedłem przez zatłoczone smutnymi urzędnikami przeszklone drzwi obrotowe i wszedłem na marmurową posadzkę gigantycznego holu, zdominowanego przez klasyczny błękitny kolor. Przeszedłem przez pierwszy etap ochrony, pokazałem moją legitymację, otworzyłem teczkę pokazując, że akurat nie próbuję wnieść do środka brudnej bomby (czego wielu moich współpracowników próbowało już dokonać). Pobiegłem w stronę specjalnej windy w rogu pomieszczenia. Różniła się od innych tym, że jechała tylko w dół. Na dodatek, żeby ją uruchomić trzeba było potwierdzić swoją tożsamość za pomocą skanera linii papilarnych, tęczówki i odcisku nagich pośladków. Szybko podciągnąłem gacie i wcisnąłem jeden z przycisków na panelu sterującym windy. Podczas zjeżdżania 8 pięter pod ziemię, modliłem się tylko, żeby spotkanie było chociaż lekko opóźnione. W końcu charakterystyczne piśnięcie oznajmiło dotarcie windy do celu. Wbiegłem do wąskiego korytarza z betonowymi ścianami wypełnionego mundurowymi. Znowu szykowała się jakaś gruba akcja. Przepchnąłem się ostrożni między komandosami i dotarłem wreszcie do salki konferencyjnej. Nad wejściem wisiało jedno z haseł ideologii IB: „Życie to przerwa od nauki. A od nauki nie ma przerw.” Wszedłem do środka. Przy owalnym stole siedziało parę pułkowników i innych dowódców wyższych rang. Pod tablicą stał on – generał Heniek Taylor.

Zanim przedstawię wam ciąg dalszy zdarzeń, powinniście poznać postać Heńka. Heniek jest weteranem. Wszystko co można o nim powiedzieć obraca się wokół tego, że jest on bestią stworzoną przez amerykańską machinę wojenną. Non-stop pierdoli o tym, jak to nie było w Afganistanie i Iraku i jak ja mam dobrze, że nie muszę się napierdalać z Talibami. Przez miesiąc mojej styczności z nim poznałem tyle historyjek z jego akcji, że mógłbym napisać o nim co najmniej trzy grube książki. Nie zdziwiłbym się gdyby się okazało, że to on w rzeczywistości odjebał Bin Laden i Hussaina. Gość jest fanatykiem wszystkiego co związane z zabijaniem innych ludzi. W domu trzyma kolekcję broni wielkości arsenału małego państwa. Ma licencję na latanie helikopterami i odrzutowcami, do pracy przylatuje firmowym Black Hawkiem, ewentualnie przyjeżdża Abramsem jak akurat mu się nie śpieszy. Wszędzie łazi w mundurze, podobno nawet psa w nim wyprowadza. Głównym atrybutem jego łysego łba jest wiecznie zapalone cygaro, niezależnie od okoliczności. Dlaczego Heniek jest tak istotną postacią? Ponieważ 1. Jest on głównym powodem dlaczego praca w IB Corps przypomina pracę strażnika w obozie koncentracyjnym i 2. Od miesiąca jestem jego asystentem, co oznacza, że mam za nim wszędzie łazić i robić o co mnie prosi. Na dodatek jego misją życiową stało się nauczenie mnie jak zostać prawdziwym żołnierzem IB Corps.

-MŁODY TY LENIWA KURWO ZNOWU SIĘ SPÓŹNIŁEŚ – wydarł się Heniek Taylor na mój widok.

-Prze... Przepraszam

-SIR MASZ SIĘ DO MNIE ZWRACAĆ PER SIR

-Yes, sir.

-Dobra siadaj – nakazał Heniek wracając do prezentacji. – Panowie, wróćmy do rzeczy. W zeszłym tygodniu doszło do ataku na jedną z naszych placówek w Warszawie. Skurwysyny z montessori zabili naszego współpracownika Gabrysia Sławka i przy okazji odkryli naszą podziemną salę przesłuchań. Straciliśmy trzech miejscowych agentów i czterech szturmowców. Miałem przyjemność osobiście poprowadzenia kontrofensywy. Schwytaliśmy wszystkich, którzy brali udział w akcji. Zostaną poddani reedukacji. Dlaczego tylko reedukacja? Operacja nie była wymierzona bezpośrednio w nas, dzieciaki odkryły naszą placówkę praktycznie przez przypadek. Po za tym ojciec jednego z nich jest najlepszym szambiarzem w mieście i od lat wywozi szambo z mojej działki pod Konstancinem. Oczywiście trzeba będzie wprowadzić porządek do tego burdelu zwanego WMHS, ale to już nie nasza robota.

Jeden z pułkowników podniósł rękę. Heniek skinieniem głowy pozwolił na zadanie pytania.

-Czy to prawda, że w akcję zamieszany był pański szwagier?

-Uważasz, że członek mojej rodziny brał udział w zorganizowanej akcji terrorystycznej?

-N.. Nie, po prostu słyszałem ż...

-Wyjdź. – powiedział Heniek lodowatym głosem.

-A... ale...

-WYJDŹ KURWA. NIE CHCĘ CIĘ TU WIĘCEJ WIDZIEĆ

Pułkownik posłusznie wyszedł. Heniek odprowadził go wzrokiem mordercy.

-Żeby było jasne – warknął Heniek patrząc po kolei na każdego ze zgromadzonych. – To, że na miejscu znajdował się Marek, nie oznacza, że miał coś z tym wspólnego. Miał dużo pracy, został do późna w szkole. Ktoś jeszcze ma coś do powiedzenia w tej kwestii?

Wszyscy milczeli.

-Najważniejszym aspektem tej akcji jest informacja, którą wyciągnęliśmy od jednego z tych skurwysynów – powiedział Heniek kontynuując prezentację. – Otóż okazało się, że część z nich należała do znanej wam pewnie organizacji – Apsydy. Dla tych, którzy nie wiedzą o czym mówię, twórcą Apsydy jest nie kto inny jak sam Krylson. Człowiek, który dostaje jedne z najlepszych ocen w Europie, mając jednocześnie czas na pielęgnowanie takich hobby jak siatkówka i strona Apsydy na facebooku. Istnieją dwie hipotezy na temat tego człowieka, każda z nich daje nam powód do zatrzymania go w trybie natychmiastowym. Pierwszą możliwością jest, że po prostu ściąga i oszukuje na testach. Dużo bardziej niepokojące jest jednak podejrzenie, że Krylson faktycznie jest w stanie dobrze się uczyć i mieć czas wolny. Takich jednostek nie możemy trzymać na wolności z wielu oczywistych powodów. W najgorszym przypadku osłabi to reputację naszego programu nauczania, postrzeganego jako Everest wśród średniego wykształcenia. W najgorszym przypadku Krylson wpadnie w końcu na pomysł, żeby w wolnym czasie zacząć pomagać kolegom. To może doprowadzić do niebezpiecznie wysokich ocen w Warszawskim rejonie i bandy rozwydrzonych dzieciaków nudzących się po szkole. Wracając do sedna, przy przesłuchiwaniu zaaresztowanych montesorian, dowiedzieliśmy się, że Krylson przebywa obecnie w Kazachstanie. To by tłumaczyło zestrzelony przez nas pocisk balistyczny, nadlatujący ze wschodu. Dwa tygodnie temu przeczesaliśmy jego mieszkanie, którego adres zdobyliśmy z montesoriańskiego spotted. Oprócz paru ukraińców, których pewnie wykorzystywał do pisania prac domowych, wiele przydatnych rzeczy tam nie znaleźliśmy. O poszukiwaniach Krylsona poinformowaliśmy już wszystkich Kazachstańskich agentów. Obstawione są wszystkie lotniska i granice. Za 24 godziny wyruszam tam z oddziałem interwencyjnym. Młody, ty też lecisz. Tym razem go znajdziemy.