Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1e) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1d) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1f) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Onder valse naam

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Wat vooraf ging:

Het was ze allebei even ontschoten, maar als je besluit samen te gaan reizen, is het wellicht handig om ook elkaars namen te kennen.

Na een kleine schermmutseling lijkt het de tabaxi verstandiger om onder een valse naam verder te reizen. Reala oppert de optie "Aramis" wat de katman wel ziet zitten.

## Hoofdstuk 8: Het zwarte spoor

Reala en Aramis hadden de hoofdweg achter zich gelaten om nu het minder goed onderhouden. Drie Zwijnenpad te volgen. Verzonken in hun gesprek betreffende de beste manier om verder te reizen, hadden de twee pas vrij laat gezien dat de weg geblokkeerd was.

Net voorbij de bocht lagen de lijken van twee grote bruine paarden. Hun nu stijve lichamen waren doorboord met een groot aantal zwart gevederde pijlen. Wie de reizigers ook had overvallen, ze wilden er in ieder geval zeker van zijn dat ze niet hadden kunnen ontsnappen per rijdier.

Als de reizigers zelf de pijlenregen tenminste hadden overleefd...

Reala gebaarde Aramis te stoppen en zo stil mogelijk te zijn. Ze zag hem een moment in zijn beweging starren, maar met een keer diep inademen leek hij zijn moed verzameld te hebben.

Het woud was hier dicht en heuvelachtig. Het pad liep hier tussen twee hellingen door wat men maar weinig overzicht over de omgeving gaf.

De Cancion-elf frunnikte wat met het koord om haar middel. Ze vertrouwde het niet. Dit was een mooie plaats om in een hinderlaag te gaan liggen en alhoewel zij duidelijk niets van waarde bij hadden, waren aardmannen van nature al bloeddorstig van aard.

Bij Anhorra, als ze pech hadden, waren het dezelfde aardmannen als waarvoor Reala en Aramis eerder waren gevlucht.

'Hou de omgeving in de gaten, terwijl ik die paarden van dichterbij ga bekijken,' fluisterde Reala. Zonder zich van het plaats delict af te keren, gaf ze Aramis de dolk aan. Ze voelde zijn zachte klauw om haar pols sluiten. Een beetje verbaasd keek de Cancion-elf over haar schouder naar achteren toe.

*Rol sluipen aardmannen: 3+6 tegen passieve perceptie Reala en Aramis: 15*

'Dit bevalt me helemaal niets, juffrouw. Ik ga terug,' verkondigde de tabaxi luid en duidelijk. Toen liet hij haar los, liep de bocht om en verdween. Reala wachtte een moment. De kilte zinderde weer door haar botten heen en het bloed suisde door haar oren. Idioot was dit. Idioot, maar veiligheid was een illussie. Nu was ze scherp.

*Rol verstoppen Aramis: 18+4 tegen perceptie aardmannen: 15-1, Rol onderzoek (R)(10): 17+3*

De Cancion-elf zette iedere twijfel van zich af en liep naar de paarden toe om ze verder te onderzoeken. Het was een wirwar. Een wirwar van sporen en bloed waar Reala niet meer wijs uit kon worden. Ook de zadeltassen waren helemaal leeggeroofd, maar toen ze in de flap keek, zag ze iets waardoor de moed haar naar de schoenen zakte.

*Sildar Winterhal*

Crud.

Wat was er nog meer? Daar lag een lederen kaartenmap, ook leeggehaald en de stijgbeugels van een van de paarden waren op een dergelijke hoogte ingesteld die passend leek te wezen voor een dwerg.

Sildar was met zijn reisgenoot, hoogstwaarschijnlijk Gundren Steenzoeker, hier voorbij gekomen en overvallen door de aardmannen. Net als bij Aramis hadden ze alles van waarde gestolen en hadden ze hun slachtoffers waarschijnlijk ergens mee naartoe genomen om ze langzaam aan hun einde te brengen.

Dat was hoopvol...op het feit na de paarden sowieso al een dag dood waren en zoveel tijd hadden ze de tabaxi niet gegeven. De Cancion-elf streek een keer zuchtend door haar haren. Dit zag er niet goed uit. Het begon er nog slechter uit te zien toen ze iets in haar ooghoeken zag bewegen wat duidelijk geen tabaxi kon wezen.

Vliegensvlug schoot ze een sinisterstoot af op de plaats waar ze de beweging voor het laatst had gezien. Ze hoorde een brul gevolgd door het gekraak van takken en een schreeuwende aardman die met getrokken kromzwaard woedend op haar af kwam.

Balancerend tussen de paardenlijken wist Reala hem niet voldoende te ontwijken. Het kromzwaard sneed langs de  haar arm en reet er een stuk van haar huid er af. Witte sterren dansten voor haar ogen. Voor de Cancion-elf echter de kans kreeg om te reageren, boorde een pijl zich in haar schouder.

Verwoed keek ze naar de schutter die een kleine tien voet verderop met zijn boog aan het hanessen was. De aardman was met zijn pijlenkoker in het struikgewas blijven hangen en probeerde zich nu te bevrijden. Plotseling hoorde Reala naast haar een zucht ontsnappen.

Ze keek opzij en zag de aardman met het kortzwaard door zijn knieën gaan. Achter hem stond Aramis met een bebloedde dolk in zijn klauw en een zekere vastberadenheid in zijn ogen. Ze schonk hem een flauw, maar gepijnigd glimlachje. Er kwam een rustig knikje voor terug voor ze beiden hun blik wendden tot de overgebleven aardman.

Deze had inmiddels zijn pijlenkoker weten te bevrijden en legde nu weer een pijl aan. Snel laadde Reala opnieuw de sinisterstoot in haar hand. Ze vuurde eerst, maar door haar plotselinge beweging schoot een enorme pijnscheut door haar lichaam en mistte haar aanval met minstens een voet.

De aardman liet zijn kans niet voorbij gaan. Terwijl de Cancion-elf stond te tollen op haar benen, schoot hij opnieuw en raakte hij haar bovenarm. Reala tolde op haar benen. Aramis duwde haar aan de kant, hief zijn arm en wierp met een, voor Reala onverwachte, trefzekerheid het wapen recht in de ribbenkast van het monster.

Krijsend rende de aardman dieper het woud in. Reala was er echter helemaal klaar mee. Kleine verandering van tactiek. Ze liet een spookachtige skelethand verschijnen die de aardman bij de schouder pakte. Het monster bleef stokstijf stil staan, keek een keer angstig achterom en viel toen dood neer.

'Wat voor een aanval was dat?' vroeg Aramis verbaasd.

'De grafhand-toverling,' mompelde Reala voor ze door de pijn door haar knieën zakte. Aramis hurkte bezorgd naast haar neer. 'Mooi werk trouwens met die aardmannen.'

'Dank u, juffrouw, maar gaat het wel met u?' zei Aramis, terwijl zijn blik langs de omgeving gleed op zoek naar nog meer mogelijke gevaren.

'Ja, geef me een momentje,' zei Reala met gesloten ogen. Ze concentreerde zich voor een moment op haar mana. In de eerste instantie wilde ze haar helend licht weer gebruiken, maar in plaats daarvan merkte ze op dat haar manapoel groter was dan voorheen en een spreuk zinderde door haar hoofd die ze al heel lang niet meer gehoord had.

Faenya Hru? Dat was een spreuk die meerdere leden van haar familie kenden, maar Reala had hem zelf nooit echt geleerd. Of wel?

'Juffrouw?' klonk Aramis' stem bezorgd.

'Stil,' zei Reala die haar concentratie niet wilde verliezen. Faenya Hru. Genees de wonden. Had ze dit eerder op Aramis gebruikt bij de Maanpoel? Was het wederom een gift geweest van Anhorra? Misschien als beloning voor het redden van een vreemdeling? Het was in ieder geval het proberen waard.

Reala verzamelde nog een momentje haar moed en mana voor ze haar ogen weer open deed, Aramis half in paniek liet schieten door in twee snelle bewegingen de pijlen uit haar arm te rukken en toen de spreuk uit te spreken. Een warme licht straalde uit haar wonden.

Het duurde slechts luttele seconde. Daarna was er niet eens meer een litteken te zien en de pijn was praktisch verdwenen. Het enige wat achterbleef was een zekere stijfheid in haar arm en schouder, maar ook dat zou verdwenen zijn na een nachtje slapen.

*Rol voor Wonddicht: 6+5 = 15+11 = 26 HP voor Reala.*

'Dit waren de paarden van Sildar en Gundren,' vertelde Reala. Ze wilde opstaan, maar haar hoofd duizelde nog te veel en ze stond te tollen op haar benen. Aramis pakte haar snel bij de arm en hielp haar weer te gaan zitten.

'Rustig aan, juffrouw. We hebben geen haast.'

'Ik vrees van wel, Aramis,' zei Reala. 'Sildar en Gundren zijn minstens een dag geleden overvallen. Ik heb een sterk vermoeden dat de aardmannen hun gevangenen terug naar hun kamp hebben genomen en ik wil er eigenlijk snel achteraan om te kijken of ze nog te redden zijn. Als je wilt, mag je wel doorreizen naar Phandalin of je eigen weg gaan.'

De blik van de tabaxi gleed voor een moment over het pad wat voor hun lag en schudde toen zijn hoofd.

'Ik heb nog een appeltje met de gele heren te schillen, juffrouw. En ditmaal kom ik voorbereid en beter bewapend,' zei hij met dezelfde zekerheid die Reala eerder in zijn ogen had gezien toen hij de aardman had neergestoken.

Hij stond rustig op. Vervolgens liep hij naar de lichamen van de aardmannen toen om ze van hun bezittingen te ontdoen. Met een soepel gebaar slingerde hij de pijlenkoker om zijn schouder en testte hij de kracht van de kleine boog. Het viel Reala op dat hij er wel degelijk vertrouwd mee leek en meteen een stukje zelfverzekerder leek te wezen nu de tabaxi een beetje bewapend was.

Ook de andere aardman werd beroofd van zijn wapen en zijn beurs. Uiteindelijk legde Aramis het allemaal netjes voor de voeten van de Cancion-elf neer.

'De kwaliteit laat te wensen over, maar het is het resultaat wat telt, nietwaar, juffrouw?' zei Aramis optimistisch en hij keerde de beurzen om. Maar liefst vijf goudstukken en acht zilverstukken klaterden op de grond. De twee reizigers keken elkaar een beetje verbaasd aan door de onverwacht goede buit.

'Ieder twee goudstukken en vier zilverstukken?' opperde Reala. 'En dan dat laatste goudstuk bewaren om de onkosten voor ons beiden van te vergoeden in bijvoorbeeld een herberg?'

Heel eventjes keek Aramis heel moeilijk, maar hij kreeg zijn gezicht al snel weer in de plooi. Zijn blik bleef echter wat bedenkelijk op de gewonnen buit hangen.

'Ik moet de juffrouw bekennen dat mijn inzicht betreffende geldzaken zeer minimaal is,' zei Aramis. 'Bij de gratie der goden heb ik, in ruil voor mijn diensten, altijd een leven van privileges mogen leiden waar alles betreffende kost en inwoning voor me verzorgd werd. Al zou ik een deel van de buit van u mogen ontvangen, dan zou ik nog niet weten wat ik er mee moet doen. Vergeeft u mijn onwetendheid, juffrouw.'

Reala keek de tabaxi een keer doordringend aan. Waar zij vandaan kwam, werden dienaren, naast kost en inwoning, nog altijd betaald voor hun diensten. Misschien dat er sprake was van een cultuurverschil, maar de Cancion-elf vond het in ieder geval bijzonder dat Aramis niet eens te maken leek te hebben gehad met simpele handel.

'Ik vrees dat ik niet op kan tegen de privileges van je oude meester,' zei Reala. 'Dus het minste wat ik kan doen, is de buit zo eerlijk mogelijk verdelen. Voor een goudstuk of twee kan je vaak al een nieuwe set reiskleding kopen en die hebben we beiden hard nodig.'

Nu keek de katman alleen maar bedenkelijker. Hij pakte een van de zilverstukken op en draaide het voorwerp tussen zijn klauwen. Reala klopte ondertussen het stof uit de beurzen. Een voor ieder van hun, dat was wel gemakkelijk. Vreselijk lelijke dingen, maar gemakkelijk.

'Het zou...' begon Aramis zoekend naar woorden. Hij keek een moment naar haar handen en zijn snorharen trilde.

'Een wanstaltige daad van ondankbaarheid,' zei hij uiteindelijk. 'Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik het beste kan verwoorden, juffrouw, maar u heeft mij letterlijk het hemd van het lijf gegeven. Het voelt voor mij alsof ik uw gift niet op waarde weet te schatten als ik nieuwe kleren zou komen, terwijl ik u er enorm dankbaar voor ben.'

'Aramis,' zei Reala en ze keek hem strak in de ogen.

'Juffrouw?' zei de tabaxi terughoudend en zijn oren lagen nu plat op de kop.

'Als we niet snel aan fatsoenlijke, passende, warme reiskleding komen, dan gaan we dood. Wat we nu hebben, is niet voldoende om de winter mee door te komen,' zei Reala. 'Ik weet dat je me dankbaar bent, dus maak je daar geen zorgen over. Ik zou het wel waarderen als je jezelf in leven probeert te houden.'

En ze schonk hem een bemoedigende glimlach. Aramis knikte lichtelijk opgelucht en een tikkeltje beschaamd. Toen pakte hij twee goudstukken en schoof de rest van het geld beslist naar Reala toe.

'Ik behoef niet meer dan ik nodig heb, juffrouw,' zei de tabaxi en hij stopte het geld weg in een van de twee beurzen. 'Nu niet en nooit niet. Zolang ik in mijn levensonderhoud kan voorzien, ben ik een gelukkig man. De rest zal bij u in vele betere handen zijn.'

Reala slaakte een geïrriteerde zucht voor ze het geld bij elkaar veegde en in haar eigen beurs deed.
'Ik zet deze discussie wel voort als we meer zekerheid hebben over Sildar en Gundren. Nu dan, ben je handig met een boog, Aramis?'

'Adequaat, juffrouw.'

'Neem jij de boog dan maar. Ik heb mijn toverlingen om dingen af te schieten. Wat doen we met het kromzwaard? En we hebben ook nog de dolk,' zei Reala.

'Als ik zo brutaal mag zijn, juffrouw, maar in de zeer geringe momenten waarbij ik u in gevecht heb mogen aanschouwen, zou ik zeggen dat uw kracht voor namelijk op de lange afstand ligt. Ik heb enige ervaring in man-tegen-man gevechten en durf ze wel met een zwaard te naderen als u me rugdekking kan verlenen.'

'Weet je het zeker?' vroeg Reala met een opgetrokken wenkbrauw.

'Zeker als steen, juffrouw. Bovendien bent u degene met de helende krachten.'

'Prima, dan neem ik de dolk. Nu nog dat kamp vinden,' zei Reala en ze stond op. Ditmaal ging het een stuk beter. De twee reizigers begonnen zich te bewapenen voor ze het pad gingen zoeken wat hun terug naar de monsters zou brengen. En hopelijk naar de levenden vermisten.

## Trivia

* Dit had het beginpunt van het verhaal moeten zijn. Whoeps...

### Gevecht

 1ste ronde
* Aanval: 5+7
* Schade: 1

Aardman 1:
* Aanval: 10+4
* Schade: 5

Aardman 2:
* Aanval: nat 20
* Schade: 3+3+2

Aramis:
Nadert de aardman met het kortzwaard van achteren en voert een sluipaanval uit:
* Aanval (met voordeel): 19+4
* Schade: 1+4+1 (sluipaanval)
Aramis: 20
 2de ronde
* Aanval: 3+7
* Schade: mist

Aardman 2:
* Aanval: 16+4
* Schade: 6+2

Aramis:
* Aanval: 11+4
* Schade: 3+4
Aramis: 20
 3de ronde

* Aanval: 13+7
* Schade: 7