Una herbu Jaka

Una herbu Jaka (Dawniej Una z klanu Gesuray), pierworodna córka wodza Draa'aghara i Ukry.

Una od najmłodszych lat była pełną energii i ambicji orczycą; dumą klanu i oczkiem w głowie obojga rodziców. Wieszczki i szamanki wróżyły jej liczne zwycięstwa, chwałę w boju i ogromne wojenne sukcesy. Cały klan wierzył, że córka wodza cieszy się błogosławieństwem samej Matki Ziemi (bóstwa natury czczonego przez orków) i że dzięki niej klan stanie się silniejszy. Kiedy Una skończyła 18 lat, pewnego dnia do klanu orków dotarł pewien gobliński kupiec imieniem Naxak. Dzięki swemu urokowi osobistemu i charyzmie owy kupiec przekonał wodza do współpracy handlowej, polegającej na wymianie skór i kości na egzotyczne owoce i warzywa. Początkowo wszystko zapowiadało się bardzo dobrze, orkowie upodobali sobie nowe przysmaki, a sam Naxak był na tyle lubiany, że mógł swobodnie chodzić po ich wiosce. W czasie jednej z takich przechadzek goblin usłyszał uroczy głos córki wodza, która w blasku słońca, wesoło śpiewała i czesała swojego ukochanego jaka Dabu. Widok ten całkowicie zauroczył goblina, który postanowił jak najszybciej poznać piękną dziewczynę.

Z początku towarzystwo kupca bawiło młodą łowczynię jednak z czasem jego komplementy zaczęły jej bardzo schlebiać.Naxak w swej próżności i pewności siebie za nic miał sobie fakt, że zaleca się do córki jednego z najgroźniejszych orczych wodzów jacy obecnie żyją na Orczych Stepach.Był przekonany, że jeżeli sprawy się zaczną komplikować to po prostu ucieknie. Goblin chętnie odwiedzał Unę w jej prywatnym namiocie przynosząc jej słodkie owoce Ipanapuli oraz zapewnienia o swej miłości do niej. Chociaż Una wiedziała, że za taki romans ojciecz pewnością wygnałby ją z wioski to jednak nie potrafiła się oprzeć temu zakazanemu romansowi. Trwało to do święta Księżyca, jednego z najważniejszych obrządków w kulturze orków.Orkowie wierzą bowiem, że tej nocy, kiedy księżyc na niebie jest największy i świeci najjaśniej, duchy ich przodków opuszczają zaświaty by wraz z rodzinami spędzić najbliższe 3 noce na hucznych zabawach.Wtedy też wizje szamanów są najwyraźniejsze, a młodzi orkowie łączą się w pary na całe życie. Żeby para orków mogła zostać oficjalnie małżeństwem, najpierw mężczyzna musi zawiesić prezent na wejściu do namiotu swej partnerki. Prezent musiał być na tyle osobisty, by kobieta wiedziała od kogo jest i by mogła podjąć decyzję.

   Jeżeli weszła do namiotu, nie zdejmując prezentu, to znaczy, że jego względy zostały przyjęte i może on dołączyć do partnerki w jej namiocie, gdzie przez 3 noce ich święta oddają się cielesnym rozkoszą. Czwartego dnia przygotowują się duchowo u szamanów, a piątego dochodzi do ceremonii zaślubin.Naxak w swej ignorancji niestety nie wiedział za dużo o panujących w klanie zasadach i obrządkach religijnych, dlatego jak zobaczył, że orkowie wywieszają jakieś prezenty przy namiotach orczyc, a te je potem wpuszczają do środka, to pomyślał, że to świetny pomysł, by zbliżyć się do córki wodza jeszcze bardziej.Przyczepił do namiotu Uny liść owocu Ipanapuli, a następnie stanął w blasku księżyca kawałek przed jej namiotem patrząc na jej reakcję. Wzruszona Una jak tylko zobaczyła prezent, natychmiast zaprosiła goblina do namiotu. Tam skonsumowali swój związek. Jednak ich radość nie trwała długo, gdyż przezent został również zauważony przez wodza, który natychmiast wszedł do namiotu córki i zastał ją nagą w objęciach kupca. Orczy wódz wpadł w tak wielką furię, że natychmiast wybiegł po swój topór by skrócić goblina o głowę. Jego wściekłość była tak ogromna, że całkowicie zagłuszył zabawę w wiosce.

Naxak nie zastanawiając się długo uciekł z namiotu zostawiając swoją kochankę i próbując ratować własną skórę. Wódz jak tylko zobaczył uciekiniera kazał osiodłać konia po czym ruszył za nim. To był ten moment w którym Una wiedziała już, że też musi uciekać. Wiedziała, że ojciec jej nie wybaczy takiej hańby, a pozostali członkowie klanu ją wyśmieją. To było równoznaczne z wygnaniem, dlatego czym prędzej ubrała się, spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, zabrała wiernego jaka Dabu i dosiadła swego wierzchowca imieniem ZagZag. Ruszyła na południowy zachód licząc, że po drodze może spotka Naxaka, jeżeli ten zdoła przeżyć spotkanie z jej ojcem. Niestety nie udało jej się go odnaleźć. 2 dni później Una dotarła do elfickiego portu. Widok który tam zastała przeraził ją, gdyż w porcie roiło się od orczych niewolników, prowadzonych przez elfów na ich statki. Elfowie szybko ją zauważyli i kiedy ją otoczyli, by zakuć ją w kajdany, pewien człowiek imieniem Lares stanął w jej obronie. Był to kapitan niedużej łajby stacjonującej w porcie, który przekonał elfów, że dziewczyna należy do jego załogi, ratując ją tym samym od niewoli. Kiedy Una zapytała się dlaczego jej pomógł, ten odpowiedział, że przydałby mu się ktoś silny na statku, a nie przepada za niewolnictwem. W ten sposób Una została tymczasowym członkiem załogi kapitana Laresa. Kiedy odbili od brzegu, dowiedziała się, że statek ma opóźnienie, gdyż czekali na kupca który przypłynął razem z nimi i który miał im dostarczyć skóry i kości, jednak ten się nie pojawił, a elfowie w porcie zaczęli się niecierpliwić, co mogłoby się wiązać z dodatkowymi, wysokimi opłatami portowymi. Una wiedziała, że Naxak musiał być tym kupcem, lecz postanowiła nie wyznawać im co go spotkało i kim ona jest. W milczeniu postanowiła, że pewnego dnia odnajdzie miejsce gdzie rośnie Ipanapula i zamieszka tam. Kiedy załoga dopłynęła do portu w Dzikich Ziemiach, orczyca podziękowała im i opuściła ich by odszukać swoje własne miejsce na świecie.

Z czasem na swej drodze spotkała Stavrosa Marinopulos (używającego wtedy fałszywego imienia Ralph) oraz Siwo, starego poszukiwacza przygód mało znanej i niemal całkowicie wymarłej rasy Vulpinów. Z którymi przeżyła swe pierwsze prawdziwe przygody.