3voor12

Canadian singer about chocolatecakes and gangstervampires

by ralph-hermen huiskamp , 6 november 2015

What's the deal, Grimes? Are you a pop singer? Are you the ghostwriter of Rihanna or queen of the Canadian art-underground? Or are you perhaps a life-threatening lady in gothic outfit with an axe? You can't define Claire Boucher, and yet everybody keeps trying to. Much to her own dismay. This week her long-expected fourth album Art Angels arrives.

“Pfff, I think I'm way to trashy for this place”, sighs Grimes. Curled up on the couch of an incredibly chic hotel in the heart of Paris, the Canadian singer looks around embarrassed. This is the place where stars come. "There's a bottle of wine here for 18,000 euros on the menu." She tugs at her brightly coloured hair and looks at her different socks and sweatpants. "The other guests must have thought we were criminals when we walked in."

Grimes is tired and wary of this last conversation of the day. That has everything to do with all those previous pieces that appeared about her. For example, an interview has already been published in which various songs on her album are called disstracks, about male producers. She rolls her eyes when the conversation comes up. "Such nonsense. That journalist was looking for drama. Everything for the clicks. My best friends are male producers." She often ends the conversation immediately, only to apologize again. Meanwhile, her manager and her brother are packing the bags in the hotel room where we are staying. Not the best setting to speak to someone with a short attention span. But she tries hard.

The funny thing is that this awkwardness goes to the heart of the artist Grimes. To put it bluntly: there's nothing wrong with what she's doing, she ignores boundaries that others apparently still respect, and that's exactly what makes her interesting. She made Oblivion the most important single of the current decade so far according to Pitchfork, and became seriously successful with album Visions (2012). But she is such an outsider that she sometimes even speaks of herself in the third person. Her album covers look super arty and dangerous, like she's still hanging out in the squats of Montreal. But flirtations with mainstream pop have always been core to that scene. For example, her good friend Blood Diamonds is co-producer of the new Justin Bieber song Sorry. Grimes himself played with team Rihanna, which led to the song Go. Not sung by Rihanna, but by herself.

There was an outpouring of criticism from angry fans, and Grimes even had to defend himself. It eventually led to the story that she - shocked by all the commotion - had thrown an entire album in the trash. “Nonsense”, she now says again, without the conversation really coming up. It bothers her. “I wouldn't use all that material for the album anyway. It was always intended as practice material to develop new skills. In the end, my music still consists of the same ingredients. I used to make simple chocolate biscuits, now I have learned to bake chocolate cake. Both of eggs, flour and chocolate. Still, I'm better now."

**Artificial friendships**

By now, Grimes fans will no longer be surprised. Take the first single from the album Art Angels. At first hearing, Flesh Without Blood also sounds like a hit as you often hear them on the radio. It has a punk riff as a basis, but still sounds tighter produced than anything she made before. Compare that to Oblivion or Genesis from her breakthrough album Visions. It often sounded lo-fi there, full of DIY synths and mountains of reverb. The song is now front and center, but there is still something strange about it. And then there's that bitter, but relieved text: “Remember when we used to say, I love you almost every day […] I don't see the light I saw in you before. And now I don't, and now I don't care anymore.”

Boucher climbs up from the couch when it comes to the number. “No, it's not a breakup song. When Grimes suddenly became big in 2012, some of my friends thought I was a sell out. As if I had control over how popular I was. I saw a friend - also a musician - talking about me in an interview. He told me I was never in Montreal again, that I felt too good for it. That was just after Visions appeared. I had been touring for a year, living nowhere at all. At the same time he wanted me to promote his band. It felt like he was no longer flesh and blood, but wanted to be friends artificially.”

So yes, there was some flirting with the mainstream, but Grimes is still Grimes. No team of songwriters has gathered around her. On the contrary. After the long tour around Visions, Boucher wanted to relax somewhere quiet for a year. She no longer had her room in Montreal, so she could live anywhere. New York, or San Francisco? It ended up being Canada after all. Squamish, a small mountain town of about 15,000 people. So far in the wilderness that it was a pain in the ass to get groceries. Once established, Boucher ramped up writing and production again. “I wanted to become more professional. If I call myself a musician, then I really have to be one. I learned guitar, how best to record vocals, how to master. I also learned a little ukulele and violin. I had played the violin before, but those were more random sounds. Now I really wanted to learn how to play games. I looked everything up on Google. YouTube tutorials are fantastic, that's how I learn everything.”

**Sixteen hour studio shifts**

The new work is therefore more professionally produced, and Boucher plays more instruments. But the biggest difference is the songs themselves. Exactly, they are really songs now. “On Visions, every song started with production. I played something and then later came up with a melody and lyrics. On this album I first wrote the songs, and later I thought about how I wanted to play them. The instruments also play a major role in this. You can really strum on a guitar, you never get that feeling on a synthesizer. And rhythmically, a guitar has a completely different relationship with the drums, for example. My stepfather collects guitars, I was messing around on an old Les Paul from 1965. It played so smoothly that suddenly a song was created, California. I ended up writing and recording that song in a day. I prefer not to work on a song for more than four days, but this was fast even for me.”

That speed was even more extreme at the time of Visions. The most telling story about that album was that it was recorded in just three weeks. An unreasonable manager simply set the deadline. Without anything recorded. Boucher locked herself away for weeks, took mountains of drugs and finally came up with the album. She is now taking it easy, but recording sessions of sixteen hours are still no exception. “I try to take a day off for every night I don't sleep. Or at least to sleep. But I still need about three hours in the studio to really get into the right mood. That's why I still prefer to work long hours. When a song is almost finished, I let my friends hear it. In the end, they often determine whether I need to work on it further. Majical Cloudz, for example, always immediately says that it is finished. He likes music that is as simple as possible.”

**"Really embarassing"**

Besides the fact that Boucher took better care of herself when recording the album and made steps as a musician, there is another big difference with her previous albums. There are duets on it. Funk star Janelle Monáe is the biggest name that pops up, Taiwanese rap star Aristophanes the most interesting. “My boyfriend was listening to her music non-stop. At one point I thought, what the fuck is this music. She has a fantastic voice, and her beats are really weird. Meanwhile, I was stuck with a track I was working on. It was a good song, but I didn't know what to do with it. Out of the blue I sent her an e-mail asking if she saw something in the number. She immediately emailed back enthusiastically. I mostly scream on the song, but her lyrics turned out really bizarre. She plays a kind of demon, and it's erotic at the same time. I ended up putting some more birds in the intro because that contrast makes it even scarier. Well, and because I just love birds very much.”

What hasn't changed is the role of videos in Grimes' work. “I often come up with the video first, and then write a song to go with it. Like with Kill V. Maim.” For a moment she feels betrayed. Blushing, she throws her head back. “This is so embarrassing. I was watching The Godfather a while back, and I was thinking how those movies could have been even better. If Michael Corleone were a vampire. I wanted to make a movie about a gangster vampire, but in the end I didn't have enough money. So I came up with a music video. And then I wrote this song for that video. Yes, it sounds really weird. Hopefully it makes sense when you see the clip.”

Grimes performs in Paradiso on 28 February and in TivoliVredenburg on 29 February.

### Interview

**Grimes: mainstream popzangeres of koningin van de artpop?**

Canadese zangeres over chocoladecakes en gangstervampieren

Door ralph-hermen huiskamp , 6 november 2015

Wat is het nou, Grimes? Ben je een popzangeres? Ben je de ghostwriter van Rihanna of koningin van de Canadese art-underground? Of ben je soms een levensgevaarlijke dame in gothic outfit met een hakbijl? Je kunt Claire Boucher niet in een hokje stoppen, en toch blijft iedereen het maar proberen. Tot haar eigen ongenoegen. Deze week verschijnt haar langverwachte vierde album Art Angels.

“Pfff, volgens mij ben ik veel te trashy voor deze plek”, zucht Grimes. Opgerold op de bank van een ongekend chique hotel in hartje Parijs kijkt de Canadese zangeres gegeneerd om zich heen. Dit is de plek waar sterren komen. “Er staat hier een fles wijn van 18.000 euro op het menu." Ze plukt aan haar felgekleurde haar en kijkt naar haar verschillende sokken en joggingbroek. "De andere gasten dachten vast dat we criminelen waren, toen we binnen liepen.”

Grimes is moe en op haar hoede bij dit laatste gesprek van de dag. Dat heeft alles te maken met al die eerdere stukken die over haar verschenen. Zo verscheen er al een interview waarin diverse nummers op haar album disstracks genoemd worden, over mannelijke producers. Ze rolt met haar ogen als het gesprek er op komt. "Zo'n onzin. Die journalist zocht naar drama. Alles voor de clicks. Mijn beste vrienden zijn mannelijke producers." Ze gooit het gesprek vaker meteen op slot, om zich daar vervolgens weer voor te verontschuldigen. Ondertussen zijn haar manager en haar broer de koffers aan het inpakken op de hotelkamer waar we zitten. Niet de beste setting om iemand met een korte spanningsboog te spreken. Maar ze doet hard haar best.

Het gekke is dat die ongemakkelijkheid de kern raakt van de artiest Grimes. Grof gezegd: er klopt niets van wat ze doet, ze negeert grenzen die anderen kennelijk nog steeds respecteren, en precies dat maakt haar interessant. Ze maakte met Oblivion volgens Pitchfork de belangrijkste single van het huidige decennium tot nu toe en werd met album Visions (2012) serieus succesvol. Maar ze is zo’n buitenbeentje dat ze soms zelfs over zichzelf in de derde persoon spreekt. Haar albumhoezen zien er super arty en gevaarlijk uit, alsof ze nog rondhangt in de kraakpanden van Montreal. Maar flirts met mainstream pop zijn altijd kern van die scene geweest. Zo is haar goede vriend Blood Diamonds co-producer van het nieuwe Justin Bieber-nummer Sorry. Grimes zelf stoeide wat met team Rihanna, wat leidde tot het nummer Go. Niet gezongen door Rihanna, maar door haarzelf.

Er kwam een stortvloed van kritiek van boze fans, en Grimes moest zich zelfs verdedigen. Het leidde uiteindelijk tot het verhaal dat ze - geschrokken door alle commotie - een compleet album in de prullenbak gegooid had. “Onzin”, zegt ze er nu nog eens over, zonder dat het gesprek er echt op komt. Het zit haar dwars. “Ik zou al dat materiaal sowieso niet voor het album gebruiken. Het was altijd bedoeld als oefenmateriaal om nieuwe vaardigheden mee te ontwikkelen. Uiteindelijk bestaat mijn muziek nog steeds uit dezelfde ingrediënten. Vroeger maakte ik simpele chocoladekoekjes, inmiddels heb ik geleerd chocoladecake te bakken. Allebei van eieren, meel en chocolade. Toch ben ik nu beter.”

**Kunstmatige vriendschappen**

Inmiddels laten Grimes-fans zich vast niet meer zo verrassen. Neem de eerste single van het album Art Angels. Op het eerste gehoor klinkt Flesh Without Blood ook als een hit zoals je ze vaak op de radio hoort. Hij heeft een punkriffje als basis, maar klinkt toch strakker geproduceerd dan alles wat ze hiervoor maakte. Vergelijk dat maar eens met Oblivion of Genesis van haar doorbraakalbum Visions. Daar klonk het vaak nog lo-fi, vol met DIY-synths en bergen galm. Het liedje staat nu voorop, maar er zit nog steeds iets vreemds in. En dan is er nog die bittere, maar opgeluchte tekst: “Remember when we used to say, I love you almost every day […] I don't see the light I saw in you before. And now I don't, and now I don't care anymore.”

Boucher klimt op uit de bank als het over het nummer gaat. “Nee, het is geen break-up song. Toen Grimes in 2012 opeens groot werd, vonden sommige vrienden van me dat ik een sell out was. Alsof ik er zelf controle over had hoe populair ik was. Ik zag een vriend - ook muzikant - in een interview over me praten. Hij vertelde dat ik nooit meer in Montreal was, dat ik me er te goed voor voelde. Dat was net nadat Visions verschenen was. Ik tourde al een jaar, woonde überhaupt nergens. Tegelijk wilde hij wel dat ik zijn band zou promoten. Het voelde alsof hij geen vlees en bloed meer was, maar kunstmatig vrienden wilde zijn.”

Er werd dus inderdaad geflirt met de mainstream, maar Grimes is nog steeds Grimes. Er is geen team aan songwriters om haar heen gekomen. Integendeel. Na de lange tour rond Visions wilde Boucher een jaar ergens rustig bijkomen. Haar kamer in Montreal had ze niet meer, dus ze kon overal wonen. New York, of toch San Francisco? Het werd uiteindelijk toch Canada. Squamish, een klein bergstadje met zo’n 15.000 inwoners. Zo ver in de wildernis, dat het een “pain in the ass” was om aan boodschappen te komen. Eenmaal gevestigd schroefde Boucher het schrijven en produceren weer op. “Ik wilde professioneler worden. Als ik mijzelf muzikant noem, dan moet ik er ook echt een zijn. Ik leerde gitaar, hoe je vocals het best opneemt, hoe je mastert. Ik leerde er ook een beetje ukelele, en viool. Ik had al eerder viool gespeeld, maar dat waren meer random geluiden. Nu wilde ik echt partijen leren spelen. Ik zocht alles op op Google. YouTube tutorials zijn fantastisch, zo leer ik alles.”

**Studio shifts van zestien uur**

Het nieuwe werk is dus professioneler geproduceerd, en Boucher speelt meer instrumenten. Maar het grootste verschil zijn de liedjes zelf. Precies, het zijn nu echt liedjes. “Op Visions begon elk liedje met de productie. Ik speelde iets en bedacht daar dan later een melodie en tekst bij. Op dit album schreef ik eerst de liedjes, en bedacht ik later pas hoe ik ze wilde gaan spelen. De instrumenten spelen daar ook een grote rol bij. Op een gitaar kan je echt tokkelen, dat gevoel krijg je nooit op een synthesizer. En ritmisch heeft een gitaar een hele andere relatie met de drums bijvoorbeeld. Mijn stiefvader verzamelt gitaren, ik zat wat te klooien op een oude Les Paul uit 1965. Die speelde zo soepel dat er opeens een nummer ontstond, California. Ik heb dat nummer uiteindelijk in een dag geschreven en opgenomen. Ik werk het liefst niet langer dan een dag of vier aan een nummer, maar dit was zelfs voor mij snel.”

Die snelheid was ten tijde van Visions nog extremer. Het meest vertelde verhaal rond dat album, was dat het in amper drie weken werd opgenomen. Een onredelijke manager had simpelweg de deadline bepaald. Zonder dat er ook maar iets opgenomen was. Boucher sloot zich weken lang op, nam bergen drugs en kwam uiteindelijk met het album op de proppen. Inmiddels doet ze het rustiger aan, maar opnamesessies van zestien uur zijn nog steeds geen uitzondering. “Ik probeer voor elke nacht die ik niet slaap, ook een dag vrij te nemen. Of in elk geval bij te slapen. Maar nog steeds heb ik in de studio ongeveer drie uur nodig om echt in de goede stemming te komen. Daarom werk ik nog steeds liever lang door. Als een nummer dan bijna af is, laat ik het aan mijn vrienden horen. Zij bepalen uiteindelijk vaak of ik er nog verder aan moet werken. Majical Cloudz zegt bijvoorbeeld altijd meteen dat het af is. Hij houdt van zo simpel mogelijke muziek.”

**"Echt genant"**

Naast dat Boucher beter voor zich zelf zorgde bij het opnemen van de plaat en stappen maakte als muzikant, is er nog een groot verschil met haar vorige albums. Er staan duetten op. Funkster Janelle Monáe is de grootse naam die opduikt, Taiwanese rapster Aristophanes de interessantste. “Mijn vriend was haar muziek non-stop aan het luisteren. Op een gegeven moment dacht ik, what the fuck is dit voor muziek. Ze heeft een fantastische stem, en haar beats zijn echt heel raar. Ondertussen zat ik vast met een track waaraan ik werkte. Het was een goed nummer, maar ik wist niet wat ik er mee aan moest. Vanuit het niets stuurde ik haar een e-mail, of ze niet iets in het nummer zag. Ze mailde direct enthousiast terug. Ik schreeuw vooral op het nummer, maar haar tekst bleek echt bizar. Ze speelt een soort demon, en het is tegelijk erotisch. Ik heb uiteindelijk nog wat vogels in het intro gestopt, omdat dat contrast het nog enger maakt. Nou ja, en omdat ik gewoon heel erg van vogels houd.”

Wat niet veranderd is, is de rol van video’s in het werk van Grimes. “Vaak bedenk ik eerst de video, en schrijf ik er dan een nummer bij. Zoals bij Kill V. Maim.” Even voelt ze zich betrapt. Blozend gooit ze haar hoofd in haar nek. “Dit is zo gênant. Ik was een poos terug de Godfather aan het kijken, en ik zat te denken hoe die films nog beter hadden kunnen zijn. Als Michael Corleone een vampier was. Ik wilde een film maken over een gangster vampier, maar had uiteindelijk niet genoeg geld. Dus bedacht ik een videoclip. En voor die video schreef ik vervolgens dit nummer. Ja, het klinkt echt raar. Hopelijk slaat het ergens op als je de clip ziet.”

Grimes staat 28 februari in Paradiso en op 29 februari in TivoliVredenburg.

## References

1. ↑ https://3voor12.vpro.nl/artikelen/overzicht/2015/November/Interview-Grimes.html