Pan i Pan Marble

Londyn tego dnia był cały w deszczu Archie szedł ubrany w ciemny granatowy płaszcz jego czarne skórzane buty chlapały kiedy stąpał po kałużach. Obok niego tuptał wesoło mały chłopczyk o kruczoczarnych włosach ubrany w małe czarne palto i długie odznaczające się ciemnoniebieskie gumowce. Chłopiec skakał w każdą napotkaną kałuże przez co Archie zatrzymywał się co jakiś czas na chwilę. Kilka metrów przed nim widocznie starszy chłopiec o ciemnobrązowych włosach i granatowej kurtce ciągnął przed sobą mały wózek z bagażami, i co jakiś czas obracał się w ich stronę.

- Gdzie jest tata? - Zapytał brązowo włosy chłopiec.

- Niedługo przyjedzie Arturze, załatwia pewnie interesy i spotkanie mu się przeciągnęło. - Odparł spokojnie Archie,chodź sam zastanawiał się co zatrzymało na tyle jego męża, że spóźnia się na wyjazd jego pierworodnego do Hogwartu.

Cała trójka była już na zatłoczonym dworcu Kings Cross szli terminalem udając się na peron 9 i 10. Archie się niecierpliwił i wyciągnął telefon. Nikt jednak nie odebrał i włączyła się poczta głosowa co zirytowało młodego mężczyznę. Młodszy z chłopców kurczowo zaczął trzymać się Archiego, ten złapał chłopca za rękę. Mały Thomas nie lubił tłumów, nie po tym jak Everest zgubił go ostatnio na Pokątnej. Dotarli do barierki między 9 a 10 peronem, Artur stanął w odległości ze swoim wózkiem, Archie z Thomasem również przystanęli a Archie nerwowo spojrzał na zegarek.

- Spóźnia się, to nic nie mamy za wiele czasu chłopcy. Arturze. Jesteś gotowy?

- Nie zaczekamy na tatę? - Odparł z nadzieją w głosie Artur.

Archie westchnął. Tata zdąży na pewno, nigdy nas nie zawiódł. Dobra chłopcy, przechodzimy. Arturze wiesz co masz robić, tata ci tłumaczył prawda?

-Tak, tato. - Artur wziął rozbieg i wjechał przez barierkę bez najmniejszych oporów. Archie uśmiechnął się z dumą.

-Zuch chłopak, bez cienia zawahania. Zupełnie jak On. Archie chwycił młodszego synka mocniej i podszedł z nim do barierki.

-Thomasie pamiętasz co mówiłem ci przed wyjazdem? Nie bój się, tej ściany tak naprawdę nie ma, to tylko iluzja, magiczna sztuczka, żeby mugole nie widzieli, że tam jest wejscie. Chłopiec przytaknął głową i razem z Archim przeszli przez ścianę. Znaleźli się na peronie 9 i 3/4, Archie podszedł do Artura. Poprawił mu ubranko i spojrzał na zegarek, gdy katem oka zobaczył stojącego pod jednym z filarów mężczyznę. Czarne włosy, dobrze przystrzyżone, delikatna bródka i dobrze skrojony garnitur schowany pod rozpiętym eleganckim płaszczem. Everest. Archie westchnął i zaczął iść w jego kierunku co zobaczył mężczyzna i oboje spotkali się w połowie drogi.

-Już myślałem, że nie zdążysz. - Odparł Archie.

-Myślisz, że przegapił bym tak ważny dzień dla mojego syna? Co ty sobie myślisz Newton. ja to nie ty. - Odparł.

- Minęło tyle lat a ty dalej lubisz mnie drażnić nazywając mnie jak za szkolnych lat. Zupełnie jak ty. Nic się nie zmieniłeś.

W tym czasie na peron zajechał pociąg Higwart Express.

-Dobra pogadamy w domu, chodź pożegnać naszego syna. Archie i Everest podeszli do Artura. Everest podszedł i położył rękę na ramieniu syna, był z niego bardzo dumny chodź nie za bardzo to okazywał, z resztą jak zawsze. Archie podszedł z młodszym synem i mocno wyściskał Artura, tak, że chłopka aż się zawstydził i powiedział: No weź tato robisz mi przypał! gdy Artur wszedł do pociągu całą trójka stałą czekając na odjazd pociągu. Artur zajął już swój przedział i pomachał im przez szybę. Thomas pomachał bratu a Archie uczynił podobnie. Everest natomiast tylko patrzył. Pociąg ruszył a Archie Everest i mały Artur udali się z powrotem na główną stację.

- Wracamy pociągiem czy mam nas deportować do domu? -  zapytał nagle Everest.

- A chcesz sprzątać wymiociny Artura ze swojego płaszcza? Wiesz że ma chorobę deportacyjną? Everest zrobił grymas irytacji. Nie panikuj wystarczy zwykłe zaklęcie czyszczenia, poza tym chłopak musi się hartować. Wiecznie nie będzie się trzymał twoich spodni albo moich. Daj mu spokój on ma zaledwie siedem alt. No i o to chodzi Archie, za bardzo go niańczysz. Przynajmniej chłopcy czują, ze mają kochającego ojca. Nie dramatyzuj Archie. Porozmawiamy o tym w domu. to jak deportacja czy pociąg? Niech będzie deportacja. odparł Archie. Cała trójka udała się do jednego zaułków wszyscy chwycili Everesta za płaszcz, ten w mig deportował ich z Londynu. Wylądowali przed sporej wielkości rezydencją, mały Artur jak przewidywał Archie obrzygał się zaraz po deportacji na szczęście tylko na siebie. Archie porozumiewawczo spojrzał na Everesta który tylko wzruszył ramionami i zaklęciem czyszczenia w kilka chwil oczyścił chłopca. Mimo to Archie był nie zbyt zadowolony.

Siedzieli w pokoju gościnnym, Archie przyniósł sobie i Everestowi po gorącym kubku kawy a małemu Arturowi zrobił garnuszek kakała. Chłopiec bawił się na dywanie magicznymi zabawkami ze sklepu Wesleyów co nie bardzo podobało się Evrestowi. Jednak był to prezent od Charliego wiec, nie był aż tak naburmuszony. Evrest rozsiadł się wygodnie w fotelu i odetchnął. Archie położył dwa kubki na małym stoliku i podszedł od tyłu fotela i położył ręce na ramionach Everesta zaczynając go delikatnie masować.

-No to teraz możesz mi powiedzieć co się stało, ze nie było cię na czas.

-Przecież zdarzyłem - odburknął Evrest

-Ledwo co. Artur myślał, że nie przyjdziesz. Miałeś trudne negocjacje z klientem?

-Nie. Ale się przeciągnęły bo ktoś był uparty jak osioł. Nic wielkiego.

-Kochanie, nie musisz tyle pracować, ja dzisiaj specjalnie wziąłem wolne w ministerstwie. Poza tym mamy chyba dość pieniędzy prawda?

-Pieniędzy nigdy za mało, szczególnie przy tej dwójce.

-Dobra, masz racje, dzieci do worki bez dna jeśli chodzi o wydawanie pieniędzy. Przy okazji dostaliśmy zaproszenie na świeta.

-od kogo tym razem?

-W tamtym roku były Katie i Franka.

-Tylko nie mów mi, że od Sweetsa!

-Nie, od Wardów.

Everest przewrócił oczami.

- No tak, twoi ulubieńcy.

- Za to ty przepadasz za Abramsami. Archie się zachmurzył. Dwa lata temu byliśmy u nich, pamiętasz?

- Oczywiście. Jak mógłbym zapomnieć. Odżyły stare wspomnienia.

- Tak. A to jak chłopcy byli wpatrzeni w Johna jak w obrazek powodowało, ze dolewałeś sobie wiecej tego Whisky.

- Wystarczy Everest, dobra? Everest się zaśmiał.

-Kawa ci stygnie - dodał Archie i usiadł na przeciwko swojego ukochanego samemu biorąc kubek z kawą.

-Jak myślisz, Artur trafi do Slytherinu czy Gyrfindoru? - zagaił Archie

- Do Slytherinu to pewne, będzie tak wielki jak tatuś.

- A jak trafi do innego domu?

- To go wydziedziczę. - odparł półżartem pół serio Everest.

- Chyba weźmiemy rozwód jak to zrobisz. Everest uśmiechnął się. Żartowałem, a może nie. Gorzej jak trafi do puchonów. Wtedy go oddam do adopcji.

-Uważaj, żebym ja cię nie oddał do adopcji Everescie Marble. Dobranie ważne, gdzie trafi będę z niego dumny. Z resztą to małą wersja ciebie.

-Co masz na myśli?

-A to, ze jesteś jego idolem zaraz po Johnie Abramsie ale nie wygrasz z nim bo to gwiazda międzynarodowego formatu Quidditcha, a ty nie umiesz grać. Archie się zaśmiał.

-Zaraz weźmiemy ten rozwód. Odparł Everest.

-Oj przestań. Jesteś wielkim czarodziejem. Archiestał i dał mu buziaka na pocieszenie.

- Dobra już dobra. Co będzie to będzie. Odparł Evrest.

-Kto dzisiaj usypia Thomasa? Zapytał Archie.

-Ty?

-O nie, ja robiłem to wczoraj, dzisiaj twoja kolej. I go wykąpiesz.

Everest zrobił zirytowaną minę.

-żadnego Ale Everescie Marlbe! Archie zrobił złowrogą minę a wokoło niego zrobiło się ciemniej. Everest popatrzył chwilę i westchnął. No dobra jakoś to przeżyje.

-i opowiedz mu na dobranoc bajkę, tę jego ulubioną o smoczych bliźniakach.

Everest nic nie powiedział tylko dopił kawę i wstał.

-A co ty będziesz robił ? Zapytał.

-Popracuję nad nową sprawą z ministerstwa.

-Jaką sprawą?

-Sprawą zaginięcia Millie Clark....

C.D.N