De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 21 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 21

Schaduwpoot had alleen maar lopen woelen in haar slaap en nauwelijks een oog dichtgedaan. Haar gedachtes hadden haar de hele nacht wakker gehouden. Kreunend en vermoeid stond ze op. Alle leerlingen waren al hun nesten uitgekropen. Ze zuchtte. *Dan is er tenminste nog iets positiefs aan deze straf.* Ze kon het nog steeds niet geloven dat Mistster deze straf voor haar had uitgekozen. *Een hele maan alleen maar voor dezelfde katten zorgen! Verschrikkelijk!* En ze moest het ook nog eens met Duivelpoot doen, wat het alleen nog maar erger maakte.

Toen ze uit het hol trippelde, kwam Varenschaduw meteen op haar afgelopen. ‘Schaduwpoot! Jou moest ik net hebben!’ De donkerbruine poes knipperde een paar keer met haar ogen, zodat ze wat wakkerder leek. ‘Wat is er?’ Ze probeerde zo vriendelijk mogelijk te klinken, maar het kwam er niet al te best uit. Gelukkig leek Varenschaduw het niet erg te vinden en negeerde het. ‘Witklauw is ziek geworden en aangezien we geen nieuwe medicijnkat hebben, hoort hij nu ook bij jouw taak. Muisstaart en Witdoorn zijn al naar het RivierClankamp gegaan om Rietsteel te halen, maar zolang hij in het medicijnhol ligt zijn jij en Duivelpoot verantwoordelijk voor hem.’ Schaduwpoot knikte al had ze maar half gehoord wat de poes had gezegd. Ze was zo ontzettend moe. ‘Is goed,’ mompelde ze. *Misschien is deze straf nog niet zo heel erg, ik heb nu in ieder geval wat meer rust.*

Ze trippelde naar de kraamkamer toe en zag Duivelpoot er net uitkomen. Hij kreeg haar in het oog en meteen leek hij boos te worden. Hij stampte langs haar en gaf haar nog net geen beuk. Toch had Schaduwpoot pijn. *En weer heb ik een vriendschap verpest. Hoelang zal het nog zo doorgaan?* In de kraamkamer zaten Lijsterbloem en Wolkvacht rustig van een eekhoorn te genieten, terwijl de kits met veren aan het spelen waren die ze gestolen hadden van de prooihoop. Roodkit stormde op haar af en remde nog net op tijd. ‘We worden vandaag leerlingen! Eindelijk kan ik met jou en Pruimpoot gaan trainen!’ Bruinkit ging snel achter zijn zusje aan. Zijn koperachtige ogen glommen. ‘Wil je met mij het territorium gaan verkennen?’ Schaduwpoot glimlachte. ‘Ik heb helaas straf, dus mag ik voorlopig niet meedoen met trainingen en patrouilles.’ Bruinkit liet zijn kop teleurgesteld hangen. ‘Dat is jammer.’

‘Kan ik wat voor jullie doen?’ vroeg ze aan de twee moederkatten. Lijsterbloem schudde haar kop. ‘Duivelpoot heeft alles al gedaan, als je wat *eerder was opgestaan* had je misschien wat meer kunnen betekenen. Dat je straf hebt betekent niet dat je heel de dag mag gaan luieren!’ Wolkvacht knikte instemmend mee. ‘Haal nog maar wat vers mos, dan kan je in het oudstenhol alvast twee nesten klaarmaken en ben je toch nog nuttig.’ Het kostte Schaduwpoot erg veel moeite om geen snauwerig antwoord te geven. *Moederkatten zijn zo ongelooflijk! Ze denken werkelijk dat ze alles zijn!* ‘Natuurlijk,’ zei ze met een valse glimlach. Geïrriteerd stapte ze uit het hol. *En ik denken dat mijn humeur niet slechter kon vandaag.*

Precies op hetzelfde moment verscheen Pruimpoot voor haar. Haar zusje had een gemene grijns op haar gezicht. ‘Geniet je een beetje van je straf? Als je niks te doen hebt kan *mijn* nest ook wel een paar zachte veren gebruiken, al is verse mos ook niet erg.’ Woede vloeide door Schaduwpoots lichaam. ‘Ik zal eens kijken of ik wat rode mieren kan vinden. Aangezien ik niks te doen heb, heb ik *alle tijd* om je zoveel mogelijk te irriteren,’ reageerde ze. Pruimpoots blik verstrakte meteen. ‘Wees blij. Eigenlijk had je deze straf al een *maan geleden* moeten krijgen!’ Schaduwpoots nekharen kwamen langzaam overeind en met haar ontblootte klauwen schraapte ze over de harde aarde. ‘Maar die kreeg ik toen niet, omdat *ik*, niet *jij*, de medicijnkatten vond. Ik was gewoon de held.’ Sissend liep haar zusje weg. Schaduwpoot hield eigenlijk helemaal niet van opscheppen, maar Pruimpoot verdiende het.

Ze volgde haar zusje naar Vleugelpoot en zag de twee een paar woorden wisselen. Toen Vleugelpoots blik met de hare kruiste, keek haar broertje snel weer weg. Een pijnlijke steek schoot door Schaduwpoot heen. Waarom wilde hij niet meer met haar praten? Gelukkig zag ze dat hij ook wegliep van Pruimpoot. *Ik ben dus niet de enige die hij afzondert.* Ze strompelde naar de uitgang, om opzoek te gaan naar wat mos - en misschien ook nog wat rode mieren.

‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om hun eigen prooi te vangen, zich hier, onder de Hazelaartak, verzamelen!’ riep Mistster luid. Schaduwpoot gromde geërgerd en draaide zich om. *Wilde ik mezelf eens nuttig maken, word ik gestopt!* Bruinkit, Roodkit en Tijgerkit renden gillend uit de kraamkamer en Lijsterbloem liep er op haar gemakje achteraan. *Ik ben zo blij dat ik Zwartvleugel als moeder heb. Altijd Lijsterbloems geklaag moeten aanhoren zou verschrikkelijk zijn!* Langhaar voegde zich ook bij zijn familie en raakte zijn partners neus aan. *Langhaar als vader is dan wel weer goede compensatie.* Ze zag Nachthulst een beetje achteraan zitten en besloot om naar hem toe te gaan. Zijn blik lichtte op toen ze haar plaats had genomen. ‘Vind jij leerlingenceremonies ook altijd zo leuk?’ vroeg hij.

‘Ja!’ Ze deed haar best om enthousiast te klinken en deze keer was het *wel* gelukt. Nachthulst was dan ook de laatste kat met wie ze haar vriendschap wilde verpesten. Zeker nu hij haar mogelijk leuk vond. ‘Ik ben benieuwd wie de mentoren worden!’ ging de zwarte kater vrolijk verder. Ze stootte hem zachtjes aan. ‘Wie weet is het tijd voor jouw eerste leerling!’ ‘Ik denk het niet hoor. Ik ben pas net krijger!’ lachte hij. Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Je weet maar nooit.’

‘Vandaag zullen we vieren dat Roodkit, Bruinkit en Tijgerkit eindelijk leerlingen mogen worden! Kom maar naar voren Tijgerkit!’ miauwde Mistster. Het langharige, bruin gestreepte katertje stapte vrolijk, met zijn borst vooruit, naar de SchaduwClanleider. ‘Vanaf deze dag, totdat jij je krijgersnaam hebt ontvangen, zal je bekend staan als Tijgerpoot.’ Hij keek de Clan rond totdat hij Zwartvleugels blik te pakken had. ‘Zwartvleugel, we hebben allemaal gezien dat je een geweldige mentor was voor Heemstvleugel en ik heb er veel vertrouwen in dat je opnieuw al je vaardigheden zal overbrengen op de jonge Tijgerpoot.’ Schaduwpoot was ietwat verrast om haar moeders naam te horen, maar was erg blij voor haar. *Dan hoeft ze zich niet teveel zorgen te maken om haar kits en kan ze weer lekker genieten!*

Zwartvleugel liep naar voren en tikte Tijgerpoots neus aan. ‘Roodkit! Nu is het jouw beurt!’ Mistster keek met glinsterende ogen neer op het rossige poesje. Iedereen had hoge verwachtingen van Langhaars dochter en Schaduwpoot keek de Clan rond om te zien of ze alvast Roodkits mentor kon spotten. *Muisstaart en Witdoorn zouden het niet worden, want anders had Mistster wel gewacht met de ceremonie. Aswolk misschien?* ‘Jij hebt ook je zesde maan bereikt en zal nu Roodpoot heten. Kraaienvleugel zal jouw mentor worden!’ Deze keer was Schaduwpoot nog meer verbaasd. Waarom werd haar pleegvader gekozen? Ze had meteen al een stuk minder zin in het trainen met Roodpoot.

Uiteindelijk was Bruinkit aan de beurt. Hij werd naar voren geroepen door Mistster en Schaduwpoot keek even opzij. Nachthulsts snorharen trilden en ze wist dat hij ergens wel hoopte dat hij mentor zou worden van de nieuwe leerlingen. ‘Bruinpoot, jouw mentor zal Sparrentak worden!’ verklaarde Mistster, ‘Sparrentak, dit is jouw eerste leerling, maar ik weet zeker dat je hem net zo goed zal trainen als Kraaienvleugel jouw heeft getraind!’ Opnieuw was Schaduwpoot verbluft. *Sparrentak? De kat die bijna niks doet in het kamp en alleen maar verdrietig in zijn nest zit?* Hij mocht dan wel wat actiever zijn geworden, maar ze vond niet dat hij het verdiende. Aan de andere kant was het ook wel begrijpelijk; nu *moest* hij wel actief worden en bleef hij lekker bezig. *Het is dus toch niet zo’n verkeerde keuze.*

‘Maar we zijn nog niet klaar, Lijsterbloem en Langhaar zullen vandaag naar het oudstenhol vertrekken.’ Mistster keerde zich naar de twee oude katten. ‘Langhaar en Lijsterbloem, is het jullie wens om de naam van een krijger op te geven en jullie bij de oudsten te voegen?’ De twee krijgers knikten vastbesloten. ‘Ja, dat is onze wens,’ zeiden ze in koor. Mistster gaf een goedkeurend knikje. ‘De Clan eert jullie en alle adviezen die jullie aan ons hebben gegeven. Ik roep de SterrenClan op om jullie nog vele manen van rust te geven.’ De SchaduwClanleider was nog niet klaar of de Clan begon al namen te schreeuwen. ‘Tijgerpoot! Roodpoot! Bruinpoot! Langhaar! Lijsterbloem!’ En zo ging het nog een tijdje door.

Schaduwpoot besloot om naar de drie nieuwe leerlingen toe te gaan. Ze sprong op Roodpoot af. ‘Ik ben zo blij dat we weer in hetzelfde hol slapen!’ Roodpoot lachte, haar vacht was vrolijk opgezet en haar staart zwiepte wild heen en weer. ‘Ik ook! Ik kan niet wachten om samen met je te trainen!’ Een warm gevoel overspoelde Schaduwpoot als een grote golf. *Eindelijk* had ze weer een vriendin in het kamp waar ze fijn mee kon opschieten!

Opeens werd ze aan de kant gebeukt door Pruimpoot, die ook meteen Roodpoot begon te feliciteren. Het zalige gevoel werd meteen uit haar lichaam getrokken. Pruimpoot en Roodpoot waren ook hele goede vriendinnen, en haar zusje zou alles doen om ervoor te zorgen dat Schaduwpoot ook haar band met de rossige leerling zou verbreken. Ze hief haar kin omhoog. *Wacht maar, Pruimpoot, deze keer zal ik ervoor zorgen dat dat niet gebeurt!* Vonksters woorden schoten door haar kop: *‘Je moet eens leren om van je fouten te leren.’* En dat was precies wat Schaduwpoot nu van plan was te doen.

Ze ging verder met het feliciteren van Bruinpoot, Tijgerpoot en hun ouders, maar toen ze Lijsterbloem tegenkwam, was haar blik alles behalve vriendelijk. ‘Heb je onze nesten al klaar?’ vroeg ze met een scherpe toon. Schaduwpoot klemde haar tanden hard op elkaar uit frustratie. ‘Nee, sorry,’ antwoordde ze knarsetandend, ‘Ik zal meteen wat mos halen!’ Ze draaide zich om en trippelde naar de kampuitgang. Pruimpoot en Roodpoot gingen snel voor haar naar buiten, met Blauwpels en Kraaienvleugel achter hun aan. ‘Ik zal je heel het territorium laten zien!’ beloofde Pruimpoot Roodpoot. De nieuwe leerlinge sprong enthousiast in lucht. ‘Ik kan niet wachten!’

Schaduwpoot keek teleurgesteld naar haar poten. *Zij* had Roodpoot het territorium willen laten zien. ‘Schaduwpoot! Wacht op mij!’ Bruinpoot holde achter haar aan. ‘Ik moest je gaan helpen van Sparrentak.’ Schaduwpoot wuifde hem weg met zijn staart. ‘Ik heb geen hulp nodig hoor, en anders heb ik Duivelpoot.’ Ze wist dat dat laatste niet helemaal waar was. ‘Geniet jij maar van je eerste dag als leerling!’ De bruine kater leek gekwetst en boog zijn kop. ‘Sparrentak zei dat hij even wat *alleen* moest doen, dus ik denk niet dat ik vandaag nog het territorium zal verkennen.’ Schaduwpoot trippelde naar hem toen en streek hem met haar staart. ‘Dat is jammer, maar misschien zie je alvast wat van het territorium als je met mij meegaat om mos te zoeken!’ Bruinpoots blik klaarde direct op. ‘Graag!’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘En toen dacht ik dat ik hem bijna te pakken had, maakte Roodpoot met wakker! Het was zo jammer, ik had hem echt bijna!’ vertelde Bruinpoot. Schaduwpoot grijnsde. ‘En binnenkort zal je *in het echt* een kikker vangen!’ garandeerde ze hem. Bruinpoot was al de hele tijd bezig met het vertellen van zijn avontuurlijke dromen, en Schaduwpoot vond het fijn om naar hem te luisteren. Ze waren al heel de middag samen bezig geweest en de bruine kater was nog niet gestopt met praten. Samen hadden ze al veel gedaan. Als eerste hadden ze de nesten van de nieuwe oudsten klaargemaakt, toen nog wat vers mos gehaald voor Witklauw en daarna had Schaduwpoot Bruinpoot nog laten zien hoe ze een muis ving voor Wolkvacht.

Ondertussen begon het al met schemeren. Roodpoot en Pruimpoot kwamen net terug van hun ontdekkingsreis door het territorium en waren druk aan het kletsen. Pruimpoot pakte een pad op van de prooihoop en peuzelde hem samen met haar medeleerling op. ‘Wil je ook wat eten?’ vroeg Schaduwpoot aan Bruinpoot. ‘Moeten we dat niet eerst vragen aan een krijger?’ vroeg de kater onzeker. Schaduwpoot schudde haar kop, al wist ze dat hij gelijk had. ‘We zijn productief bezig geweest, dus ik zou niet snappen waarom we niet zouden mogen eten.’ Bruinpoot haalde zijn schouders op. ‘Oké dan.’ Ze trippelde naar de prooihoop, toen Tijgerpoot tegelijkertijd het kamp binnenstormde. Hij had een vette spreeuw tussen zijn kaken geklemd die hij tussen zijn poten liet vallen. ‘Ik heb mijn eerste prooi gevangen! Helemaal zelf!’ verkondigde hij.

Schaduwpoot sprong naar voren, in de hoop enthousiast te lijken. Ze wilde Tijgerpoot niet het gevoel geven dat ze het niet knap vond wat hij had gedaan. ‘Goed gedaan zeg! Zeker voor je eerste keer!’ Zwartvleugel verscheen achter haar leerlingen. ‘Ik heb nog nooit iemand gezien met Tijgerpoots zintuigen. Zijn ogen zijn ongelooflijk sterk! Hij heeft de gehele vogel op eigen kracht gevangen!’ prees ze de kater. Tijgerpoots ogen glommen helder. ‘Wil jij hem anders?’ opperde hij. Tijgerpoot schoof de prooi naar haar toe en Schaduwpoot wisselde en snelle blik met haar moeder, die haar toeknikte. ‘Graag! Ik deel hem wel met Bruinpoot!’ Ze pakte de spreeuw op en trippelde weer terug naar haar plekje. Ze keek toe hoe de rest van de Clan naar Tijgerpoot toeliep om hem te feliciteren, ook Bruinpoot ging even naar zijn broer toe.

Een schaduw gleed over het kamp, behalve rondom Tijgerpoot, waar heel de Clan zo ongeveer was. Het maanlicht deed hun pelzen stralen en liet Schaduwpoot alleen achter in het donker. Een brok vormde in haar keel toen ze toekeek naar de blijdschap in haar Clan en zelf werd ze er alleen maar verdrietiger van. *Zou dit te maken hebben met wat Vleugelpoot tegen mij zei op de Grote Vergadering?* Ze was zijn woorden nog niet vergeten en de schaduw die haar omhulde zorgde ervoor dat ze er weer aan moest denken. *Is dat waarom ik telkens iedereen wegduw en alleen word gelaten? Zouden ze weten dat ik dodelijk ben?*