Opowiadanie Noir - Rozdział drugi - Pani Detektyw

Nie mitrężyłem dłużej czasu, gdyż kto nie pracuje, ten nie zdobywa uznania, sławy ani chwały. Zerwałem swój kapelusz ze stojaka na sowę i zbiegłem po schodach na sam dół budynku. Na szczęście popołudniowe słońce nie przemieniło się w ulewną szarugę, jak to w Londynie miewa w zwyczaju, stąd parasol jako jedyny pozostał na warcie drzwi do mojego gabinetu. Tak, mojego pomocnika dalej nie było, ale ta kwestia mogła poczekać. Sprawa zaginięcia Archibalda Newtona nie.

Chciałbym wierzyć, że to przypadek, ale coraz bardziej podejrzewałem, że zrządzenie losu sprawiło, iż ruda dama zjawiła się u mnie dziś o tej godzinie nieprzypadkowo. Zresztą, trzecia strona artykułu w Proroku Codziennym również potwierdzała moją hipotezę: tego dnia do godziny szesnastej minut trzydzieści w księgarni Esy i Floresy przy ulicy Pokątnej swoją najnowszą książkę podpisywała trzecia żona Archibalda Newtona.

Tak jak się tego spodziewałem, kolejka już osłabła, zupełnie jak zaczarowane pióro wpisujące dedykacje. Ustawiłem się na jej końcu, licząc na to, że i tym razem szczęście, los czy przeznaczenie pozwolą dotrzeć mi do autorki szybciej i sprawniej, niż jakiekolwiek przepychanki czy wchodzenie poza kolejnością.

- Dla kogo to ma być?

- Dla mojego ukochanego zaginionego exmęża, Archiego. - To z pewnością wybiło kobietę z monotonii dnia i rozmyślania o przyszłym posiłku. Spojrzała na mnie przenikliwym wzrokiem. Z całą pewnością to była jedna z umiejętności, których powinienem się od niej nauczyć.

- Ty…

- Pani Millie Clark? Chciałbym z panią zamienić słowo. Jestem… - Zdjąłem kapelusz i już miałem wygłosić przemówienie, które starannie przygotowałem i przećwiczyłem w swojej głowie w czasie czekania w kolejce, gdy jej cichy głos przerwał mi z lekkim rozbawieniem.

- Wiem kim jesteś. Jak mogłabym nie znać własnej konkurencji? Proszę poczekać, porozmawiamy, gdy skończę pracę.

Skinąłem głową i ruszyłem ku regałom wypełnionym po brzegi zagadkami logiczno-magicznymi. Za dzieciaka tylko ten jeden dział był zdolny utrzymać mnie w miejscu dłużej, niż dziesięć minut. Teraz przykra powłoczka kurzu spoczywała na najznamienitszych dziełach rąk ludzkich i nie tylko. Nawet nie wiem, kiedy zapomniałem o swoim jakże ważnym zadaniu, pogrążając się w tytułach sprzed lat i zagadkach, których odpowiedzi znałem a nie pamiętałem.

- Ach tak, zagadki sfinksa. Rozwijające i odświeżające, znamienite w każdym wieku i o każdej porze. - Głos pani Clark wyrwał mnie z transu i otrzeźwił niczym letnia bryza wyczuwalna o poranku. Odłożyłem wolumin na półkę, żałując, że zapłata za zlecenie z góry przeznaczona musi być na inne, mniej przyjemne sprawy. W końcu czynsz sam się nie zapłaci. A mógłby.

- Dobrze to pani ujęła. Z chęcią bym o tym porozmawiał, jak i kilku innych palących kwestiach. Zapewniam, że nie będą one próbą wydobycia sekretu pani sukcesu. Archibald Newton zaginął. Herbaciarnia Rosa Lee Teabag wydaje się odpowiednim miejscem, by omówić to wydarzenie.

- Z pewnością dobra herbata nie zaszkodzi. Chodźmy. Zresztą, co może pan przeczytać w mojej książce, jedynym ciepłym napojem godnym kubków smakowych jakiegokolwiek człekokształtnego, można uznać herbatę i gorzką czekoladę. Ta pierwsza oczyszcza umysł oraz podniebienie, zupełnie jak łamigłówki, o których wcześniej wspominałam. Drugi napar wręcz przeciwnie, wypełnia i otula, dając poczucie...

Nie słuchałem, co było dalej. Nurtowało mnie pytanie - dlaczego zawsze rzeczy przyjemne musiały konkurować z tymi sprawiającymi mniej satysfakcji i uciechy? Przy czym ponosiły sromotną klęskę. Potrzeby żywieniowe przewyższały potrzeby intelektualne. Konieczność pracy nie pozwala na miłą i kulturalną rozmowę, a wręcz narzucała jej ton oficjalny i, chcąc być bardziej młodzieżowym można by pokusić się o użycie słowa, nudziarski. Pracujemy by żyć, żyjemy by pracować. W młodości ciężko harujemy, by na starość stać nas było na leki z chorób, które sami sobie wyhodowaliśmy. Nic nie trwa wiecznie, a życie zawsze musi kończyć się śmiercią.

- Właśnie dlatego jestem lepszym detektywem. - Dokończyła pani Clark swoją tyradę, której ogólny sens jakoś umknął mojemu zrozumieniu.

- Lepszym? Od kogo?

- Od pana. Ja zwracam uwagę na otoczenie. Jesteśmy na miejscu. - Wskazała drzwi, a ja ponownie zastanowiłem się nad cudem teleportacji bez użycia magii. Doprawdy, zamyślenie się to potężna broń. Na razie ucierpiałem tylko ja.

Otworzyłem przed damą drzwi, a ta wybrała stolik. Gdyby ode mnie zależało, wybrałbym dokładnie ten sam - z widokiem zarówno na wejście jak i odbiciem zaplecza w srebrnej paterze. Niestety, ja siedziałem tyłem do tych wszystkich atrakcji. Przeszło mi przez myśl, że być może zbyt lśniąca i przesadnie wypolerowana patera mogła oznaczać, iż jej położenie również nie było przypadkowe, jednak tym razem spróbowałem pozostać myślami przy mojej rozmówczyni. Nie chciałem dostać paranoi.

- Pani Clark…

- Mów mi Millie. Chodziliśmy przecież do tej samej szkoły, zostawmy te konwenanse za drzwiami.

- Doskonale. Millie, odkąd tylko dowiedziałem się o waszym ślubie, zastanawiał mnie fakt, że nie zmieniłaś nazwiska.

- To ciebie trapiło? - Kobieta zaśmiała się, a jej śmiech był raczej szczery niż perlisty. - Nie potrzebowałam jego nazwiska, a wręcz przeciwnie. Jestem bardziej rozpoznawalna pod własnym. W końcu każdy słyszał o najlepszej detektyw na świecie, Millie Clark.

- To rodzi moje kolejne pytania. Dlaczego najlepsza detektyw na świecie nie próbuje odnaleźć własnego męża?

- Byłego męża. - Kobieta zaznaczyła ten fakt, jakby od tego zależało czyjeś życie. Być może tak właśnie było w istocie, ale ja nie mogłem o tym wiedzieć. - Odpowiedź jest prosta - ponieważ nie wiedziałam, że zaginął. Przestałam utrzymywać z nim kontakt po tym, jak się okazało, że on nie umiał przestać utrzymywać kontaktów z innymi. A proszę mi uwierzyć, wyśledziłam każdą z nich z osobna.

Urocza kelnerka przyniosła nam zamówienia, które musieliśmy mieć wypisane na twarzy. Dla niej gorąca czekolada, dla mnie kawa mrożona ciemna i mroczna jak moje życie. Albo raczej jak dziura, w którą wpadłem, przyjmując to zlecenie.

- Czyli motywów może być tyle, ile kochanek?

- Nie sądzę.

- Albo jeden. Tyle kochanek.

- Bynajmniej.

- Trudno cię przejrzeć, Mille.

- Dziękuję. Pokerową twarz ćwiczę od usłyszenia po raz pierwszy refrenu Poker Face Lady Gagi.

Mnie nie udało się powstrzymać. Parsknąłem śmiechem, gdyż utrzymanie powagi byłoby z deka niepoważne w tej sytuacji.

- Tak jak mówiłam, przestałam utrzymywać z nim kontakt. Nie odsyłam mu poczty, nie pozdrawiam od dawnych znajomych. Dla mnie nie ma różnicy, czy pan Newton stąpa po tym świecie czy nie. Może gdybym miała z nim jeszcze jakieś interesy, urazy, czy choćby nutkę sympatii, to zaciekawił mnie jego los. Niestety, wraz z podziałem majątku za porozumieniem stron, wszelkie więzi uleciały w pył.

- A majątek do podziału pewnie był pokaźny. Auror na jego szczeblu z pewnością zarabia niemałą sumkę.

- Nie chciałam jego pieniędzy. Mieliśmy rozdzielność majątkową. Z wygody korzystałam z jego posiadłości, owszem, ale zauważ, że dzieci nie mamy, nawet zwierząt nie musieliśmy rozdzielać. Spakowałam swoje i poszłam. Sąd ci to potwierdzi. Mogę nawet podesłać ci kopie papierów rozwodowych i umów.

- Proszę, nie kłopocz się. To raczej nie będzie potrzebne. Prędzej interesowałoby mnie, czy wiesz może, z kim aktualnie Newton jest związany.

Na ten moment Millie podniosła kubek i na krótki moment, wręcz uderzenie serca, zrozumiałem, jak bardzo została zraniona. Z pewnością szukała miłości i pokrewieństwa dusz, a odnalazła jedynie niewiernego męża, zdradę i uszczerbek na poczuciu własnej pewności siebie.

- Nie ukrywam, odcięcie się od poprzedniego małżeństwa to nie jest najlepsze pod względem psychologicznym rozwiązanie. Ale śledzenie go i jego spraw również nie pomagało. Naprawdę, nie wiem.

Poczułem się jak zły glina. Albo gorzej, jak najnikczemniejszy łotr wyżywający się na ofierze przemocy rodzinnej. A może o to właśnie chodziło pięknej i młodziutkiej Millie Clark? Piekielnie inteligentnej Millie Clark, poprawiłem się w myślach. Mogłem liczyć tylko na to, że to nie ona odpowiada za zniknięcie aurora. Już lepiej dla mnie by było, gdyby pożarł go jakiś potwór.

- Ale pomogę ci. Po znajomości, koledze po fachu. Zapytaj się jego córki, Aleniss. Ona z pewnością wie więcej na jego temat. To chyba jedyna kobieta, której nigdy nie zdradził i zawsze przy niej był.

Dopiłem kawę w milczeniu. Rozdrapanie starych ran wprowadziło w naszą konwersację dystans, którego wcześniej nie odczuwałem. Statyczna rozmowa o pogodzie, kilka wspominków z dawnych lat i numer telefonu do Jedynej Kobiety, która mogła wskazać mi więcej szczegółów w tej sprawie - oto, co mi pozostało z tego spotkania. I tyle właśnie potrzebowałem.