Wysoki

Franca wyciąga świeży chleb z chlebaka, kawał żywieckiej i słoik musztardy sarepskiej, a następnie zbiera cię z podłogi i wkłada do maselniczki. W następnej kolejności chwyta za nóż do masła. Rozluźniasz się tak jak tylko jest to możliwe, co powoduje, że nóż gładko wchodzi w twoją półpłynną strukturę, pozwalając Apaczce na pobranie wyjątkowo dużej porcji masła spomiędzy twoich byłych fałdek, a następnie położenie jej na kromkę chleba. Patrzysz z niecierpliwością. Jednym zamaszystym ruchem \*szast\* rozsmarowała łój na kawałku chleba. Był to spory błąd gdyż głupia tak się rozpędziła z tym ramieniem, że część tłuszczu skapnęła poza kromkę upierniczając stół - brawo. Starucha zaklnęła i ze złością chwyciła za szmatę w celu starcia tłustej plamy z babcinego obrusu w kratkę, który własnoręcznie wydziergała. Kiedy wróciła ze ścierą, zauważyła, że plama tłuszczu wchłonęła się jeszcze bardziej, powiększając swe granice i wnikając coraz głębiej w sploty nici.

"Cholera jasna, myślisz, że nie wywabię tych plam ty wstrętny grubasie?!" - zakrzyknęła - "Nie takie rzeczy już czyściłam!"

Ze złością pobiegła po zabytkowy porcelanowy talerzyk oraz stolnicę, żeby bezpiecznie odłożyć kanapki oraz półprodukty do ich zrobienia. W momencie kiedy podniosła kanapki - "Niech to diabli!" zakrzyknęła, widząc, że spośród labiryntu dziurek w chlebie, masło przeniknęło przez całą grubość kromki i zabrudziło obrus w innym miejscu, a plama progresywnie i nieustępliwie się powiększa. Nie zostało jej nic innego, jak powstrzymanie znikczemniałego masła przed dalszym wyciekaniem z kromki poprzez odłożenie kanapki na talerzyk. Musiała także odłożyć kiełbasę i musztardę, gdyż te także mają wysokie współczynniki niebezpieczeństwa dla obrusu i innych tkanin.

"Teraz, grubasie, to mi zapłacisz" - powiedziała grożąc palcem - "Ja mam sposoby na takich flejtuchów jak ty. Skuteczne sposoby." "Patrz co narobiłeś." - dodała, załamując ręce - "najpierw zajmę się tym, a potem wrócę do ciebie i wyjaśnimy sobie parę spraw!"

Poszła szybko do łazienki po ręcznik i miseczkę, którą napełniła zimną wodę, a potem po płyn do mycia naczyń. Jednak kiedy wróciła, oniemiała. Tłuszcz rozszerzał swoje granice niczym Europejscy osadnicy, wyrzynając rdzennych mieszkańców, zostawiając raptem kilka rezerwatów czystej nici. Wściekła Apaczka, nie bacząc na nic, zaczęła energicznie wcierać płyn z wodą w obrus, wykonując ruchy od rezerwatów do ognisk wstrętnego brudu, wyprowadzając wyjątkowo zwinne kontrataki. Jednak tłuszcz się nie poddawał. Natarczywie wyprowadzał ataki tam, gdzie akurat nie patrzyła, ciągle przypierając ją do muru. Zdesperowana chwyciła za gąbkę do mycia garów i szorstką powierzchnią maniakalnie tarła, mechacąc przy okazji cały obrus. Kiedy zobaczyła jakie nieodwracalne szkody wyrządziła, wściekle i z obłąkańczym wrzaskiem zszarpnęła obrus ze stołu na podłogę i poleciała po silny detergent w sprayu. Kiedy z nim wracała, zupełnie nie zauważyła mokrej plamy masła, która skapnęła podczas przekładania kanapek na talerzyk, i z hukiem się wyrypała. Jednakże upadek ten był wyjątkowo niefortunny, gdyż przy okazji zwaliła maselniczkę na podłogę, a potem na bezbronne masło (patrz: ciebie) psiuknęła detergentem, zupełnie niezamierzenie.

Morderczy detergent spowodował obumarcie twoich komórek tłuszczowych i ucieczkę z nich życiodajnej zawartości. Jedyne co z ciebie zostało to skorupa zjełczałego masła, a Apaczka, która z trwogą przyglądała się temu co tobie zrobiła, rzewnie zapłakala, jednakże pomimo jej rozlicznych umiejętności, nie była w stanie tobie pomóc.

**Game Over**