Aleksander Pirri

**Jego Ekscelencja marszałek Aleksander Pirri** (pierw. sw. Aleksander Pierrie) (ur. 29 z.z.R., zm. 52 p.p.R.), *z łaski bożej udzielny pan Swadii, Trzeci Konsul Republiki Zjednoczonych Królestw, generalissimus Armii Zjednoczonych Królestw, książę Sucrerose, Ojciec Republiki, Pierwsza Szabla w Służbie Pokoju, Pogromca Kerahan.*

Syn księcia Henriego Pirri i jego żony Lukrecji.

Postać Aleksandra Pirriego wywoływała i nadal wywołuje kontrowersje. Jest uważany z jednej strony za jednego z najwybitniejszych mężów stanu, przywódców, strategów, reformatorów ustroju państwowego, prawa i wojskowości, a z drugiej strony – za egotystę, tyrana i agresora. Mimo to, w tradycji republikańskiej pozostaje symbolem wolnej i niezależnej Republiki, zjednoczonej by osiągnąć wspólne cele (zobacz: pirrianizm).

## Młodość i początki kariery wojskowej

Urodził się w zamku Sucrerose jako jedyny dziedzic rodu Pirrich, wówczas bardzo zamożnego i potężnego. Zapisany w 19 roku z.z.R. do prestiżowej Akademii Szlacheckiej Jego Królewskiej Mości. Zyskał opinię nadmiernie ambitnego samotnika, wolącego naukę od towarzystwa kolegów.

Pierwszą wojną w jakiej brał udział był kryzys sukcesyjny Sarawaru (9 rok z.z.R.), gdzie służył jako adiutant marszałka Michaela Gerouchy, głównodowodzącego Swadiańską Armią Interwencyjną. Później kontynuował edukację, ostatecznie kończąc Królewską Wojskową Akademię Wilsurską ze stopniem kapitana. Prawdopodobnie pod naciskiem rodu Pirrich awansowany najpierw na generała brygady, później dywizji. Wtedy też z rozkazu ojca ożenił się z owdowiałą arystokratką, Hortensją de la Pagerie. Niedługo później miał z nią córkę, Amelię.

Po wybuchu wojny podgórskiej (3 r. z.z.R.) zebrał wokół siebie stronnictwo "jastrzębi", chcących walczyć z najeźdźcą. Po śmierci ugodowo nastawionego króla Karlomana II pozostał na granicy, podczas gdy większość generałów i marszałków ruszyła do Wilsuru, by wziąć udział w wyborze nowego króla (Karloman nie pozostawił męskich potomków). Faktycznie sprawując wówczas władzę w wojsku, pokonał Kerahańską VII Armię w bitwie o Wał Swadiański (2 r. z.z.R.). Była to ich pierwsza porażka od kilkuset lat i miała ogromny wpływ na dalszy rozwój kariery politycznej Aleksandra Pirriego.

## Przejęcie władzy i utworzenie Republiki:

Po zabezpieczeniu granic Pirri ruszył wraz z najwierniejszymi jednostkami na Wilsur. Nie wiadomo, czy działał z polecenia głowy rodu i równocześnie swojego ojca, Henriego, czy była to wyłącznie jego decyzja, ale aresztował on monarchistów i zaprowadził ustrój zwany później równowagą pirriańską (patrz: pucz Pirrich). Opierał się on na równoważnej władzy trzech konsulów o różnych obowiązkach, a w czasie zagrożenia obierany był dyktator. Aleksander Pirri natychmiast awansowany został na marszałka, a parlament obwołał go dożywotnio panem Swadii, prawdopodobnie wbrew planom Henriego. Krótki konflikt z własnym rodem Pirri szybko zażegnał, mianując ojca Pierwszym Konsulem Swadii.

W 1 roku z.z.R. prowadził on działania wojenne na Podgórzu, odbijając wiele państw wcześniej zajętych przez Kerahan. Odnosił on wielkie sukcesy, dalej budując swoją legendę wśród ludów Kontynentu. Jawił się wówczas jako jedyny, który wie jak powstrzymać Carat.

Rok później zwołał w Stolicy zjazd monarchów, zwany później założycielskim. Nawiązując do tradycji Świętego Cesarstwa proklamowano Republikę Zjednoczonych Królestw, a Pirri stał się generalissimusem Armii Zjednoczonych Królestw. Ustalono, że ustrojem nowego państwa stanie się równowaga pirriańska, którą dodatkowo kontrolował będzie Senat złożony z posłów ze wszystkich królestw. Aleksander Pirri mianowany został Trzecim Konsulem Republiki. Brał udział w opracowywaniu wielu reform, mających na celu walkę z korupcją, ustanowienie obowiązku nieodpłatnej edukacji i poprawę finansów. Skupiał się jednak głównie na organizacji wyprawy na ziemie Kerahan, by raz na zawsze pozbyć się największego wroga kontynentalnej wolności. Rozpowszechniły się wtedy takie wynalazki, jak zamek kapiszonowy, kula Pirriego, czy pierwsze rewolwery (wówczas zbyt skomplikowane na masową produkcję, broń oficerów i elitarnych oddziałów kawalerii).