City Pop

Een voorbeeld van Citypop

**Citypop** (シティーポップ *Shitī Poppu*) ook wel bekend als **80s Jpop** Is een muziek cultuur uit Japan die ontstaan is uit 1977 tot 1991. De muziekstroming wordt vaak geascocieerd met de wel bekende Future Funk

## Ontstaan

Aan het begin van de jaren tachtig, met de verspreiding van autoradio's, kwam de term City Pop (シ テ ィ ー ポ ッ プ Shitī Poppu) om een ​​soort populaire muziek te beschrijven die een groot stadsthema had. Tokio in het bijzonder inspireerde vele nummers van deze vorm. Gedurende deze tijd werden muziekfans en artiesten in Japan beïnvloed door Arenarock (met name hedendaagse volwassenen) en crossover (vooral jazzfusion). City Pop werd beïnvloed door New Music, hoewel de oorsprong teruggaat tot het midden van de jaren 1970, met het werk van de Japanse rockband Happy End en zijn voormalige lid Haruomi Hosono, evenals Tatsuro Yamashita.

Halverwege de jaren zeventig richtte Hosono de band Tin Pan Alley op, die zuidelijke R & B samensmolt, noordelijke soul- en jazzfusion met Hawaiian en Okinawan tropisch bloeit om een ​​muziekstijl te creëren die stadspop zou worden genoemd. Vroege popartiesten uit de stad, zoals Yamashita, bevatten ook elementen van softrock, funk en boogie. Andere kunstenaars die met Hosono werkten, zoals Ryuichi Sakamoto, Akiko Yano en Miharu Koshi, raakten halverwege de late jaren 70 ook in verband met stadspoppen. [81] Nadat het technopop tijdperk begon met Yellow Magic Orchestra (YMO), opgericht door Hosono en Sakamoto in de late jaren 1970, ontstond er een vernieuwde stijl van city pop die elementen van technopop en disco, incorporeerde met synths die zijn opgenomen in de stad popmuziek van artiesten zoals Hosono, Hi-Fi Set, Sakamoto, Tatsuro Yamashita en Haruko Kuwana uit de late jaren 1970. Citypop werd een duidelijk regionaal genre dat in de jaren tachtig in populariteit piekte.

Akira Terao en Anri werden beroemd in deze periode. Akira Terao's album Reflections uit 1981 was het best verkochte album van de jaren 1980 in Japan en verkocht ongeveer 1,65 miljoen exemplaren. Tatsuro Yamashita en zijn vrouw Mariya Takeuchi werden ook populair in deze periode. Yamashita's 1983-nummer "Christmas Eve" bereikte nummer één in de Oricon wekelijkse hitlijsten op 25 december 1989. De carrière van Takeuchi had een totale omzet van naar schatting meer dan 16 miljoen eenheden in 2009. Stedelijke popmuziek werd ook geproduceerd door YMO-leden Haruomi Hosono, Yukihiro Takahashi, en Ryuichi Sakamoto, de laatste die af en toe met Yamashita aan stadspopmuziek werkte. Andere opmerkelijke stadpopartiesten uit die periode zijn Harumi Ohzora, Seaside Lovers, Kyoko Takami, Katsumi Horii Project, Vizion, Makoto Matsushita, Dip in the Pool, Hitomi Tohyama, Yasuhiro Abe, Junko Ohashi, Michihiro Kobayashi, Yukari Ito, Toshiki Kadomatsu, Bread & Butter en Tetsuji Hayashi.

De populariteit van de stadpop nam af toen de Japanse zeepbel met activaprijzen barstte in 1990. De muzikale kenmerken (behalve de 'culturele achtergrond') werden geërfd door Shibuya-kei Muzikanten uit de jaren 90, zoals Pizzicato Five, Flipper's Guitar, en Cornelius (Keigo Oyamada). Ook lag het aan dat de LP dat minder verkocht werdt in de jaren 90. En dat de CD een nieuwe Japanse muziek genre moest vervangen.

## 30 jaar later doorbraak.

Citypop heeft in de jaren 2010 opnieuw een opleving beleefd, met popmuziek uit de stad (waaronder artiesten zoals Mariya Takeuchi en Tatsuro Yamashita) die internationaal online volgden en tevens invloed hadden op de dampgolven en toekomstige funkgenres. Later in 2011 nam de verkoop van de LP terug en nam de Citypop nummers een herterugkomst. Ook had Vaporwave een genre bij geplakt genaamd Future Funk.