Donall van Deregen

* 1822
* 1814
* 1788
* 1787
* 1779

## Odznaczenia

ㅤ
ㅤ
ㅤ

ㅤ

**Donall van Deregen** (ur. 20 mrozu 1764 w Derehaven, Veutheim) – Hrabia Grettvern, najstarszy syn 17. hrabiego veuthckiego rodu van Deregenów, Ervolda van Deregena. Podczas wojny imevardzko-ampiriońskiej Lord Porucznik armii Imevardu. W czasach wojny z Enerpitem oraz Bratniej Wojny Lord Pułkownik - dowódca 4. dywizji piechoty Veutheim. W 1814 czasowo sprawował funkcję 20. księcia Veutheim. Po migracji na Arcaibh zrzekł się tytułu i pozostał hrabią. Obecnie Lord Reprezentant na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym oraz oficer sztabowy Odrodzonej Armii Imevardu.

## Dzieciństwo

### Wczesne dzieciństwo

Pierwsze lata życia Donalla van Deregena mijały dość spokojnie. Mały hrabicz szybko, bo rok po narodzinach, zyskał młodszego brata, jednak nie zbudował z nim nigdy dobrej relacji. Kością niezgody pomiędzy młodymi van Deregenami był ich ojciec, Ervold. Już od najmłodszych lat podjudzał on w swoich synach ducha rywalizacji, nie mając na razie wyraźnego faworyta. To zmieniało się z biegiem lat, kiedy to Patrick van Deregen okazywał się bardziej zdecydowany i bezwzględny w wykonywaniu zachcianek ojca, a contrario do Donalla który miał w zwyczaju kwestionować sens decyzji ojca. Doprowadziło to do tego, że starszy z braci automatycznie, mimo bycia dziedzicem, spadł na boczny tor. Mały chłopiec umykał więc uwadze ojca, lecz nie tylko. Również jego matka nie była dla niego pobłażliwa, próbując wymusić na nim zachowywanie się jak młodszy brat, co tylko pogłębiało wyobcowanie małego Donalla. Od małego przejawiał on tendencje do zamykania się w sobie i unikania konfrontacji, szczególnie z ojcem.

Relacja młodego hrabicza z rodziną była patologiczna. Ervold van Deregen nie stronił od przemocy, a starszy syn często działał mu na nerwy. Ciężko było mu sprostać wygórowanym oczekiwaniom rodziców, a sytuacji nie poprawiał fakt, że za najmniejsze uchybienia był surowo karany, co sprawiło, że wykonywał swoje zadania pod wpływem stresu, w konsekwencji nie zawsze domagając. Jego ojciec wielokrotnie w przypływie złości wyżywał się na nim, często nawet jeśli Donall nie zrobił nic złego. Lubił atakować go znienacka, na przykład przechodząc obok, sprawiając, że cały czas chodził spięty. Zdarzały się też przypadki, gdzie mały van Deregen doznawał ze strony ojca takiego poziomu agresji, że tracił przytomność.

Donall szybko stał się solą w oku ojca i matki oraz olbrzymim rywalem swojego brata. Ich rywalizacja była napędzana nastawieniem ojca do Patricka, który nieraz otwarcie mówił, że żałuje, że jego dziedzicem jest starszy syn, uznając go za nieporadnego i w każdym calu gorszym od młodszego. Patrick często czerpał niezwykłą radość z bycia określanym jako lepszy od brata. Nigdy nie miał z nim dobrej relacji i nie zamierzał mieć - postrzegał go tylko jako rywala. Ich relacja pogorszyła się jeszcze bardziej kiedy Ervold nakazał swoim synom trenować do zawodów w jeździe konnej. 17. Hrabia van Deregen uznawał to za niezbędną szlachcicowi umiejętność, a posiadanie trofeów w tej dyscyplinie za mus, mimo, że sam konno jeździł co najwyżej przeciętnie i nigdy samodzielnie nie zdobył żadnego trofeum.

Jazda konna okazała się talentem młodego Donalla, którą z chęcią rozwijał, a w latach nastoletnich zaczął poważnie uczestniczyć w jeździeckich zawodach. Miał również niewątpliwie dobre oko w strzelectwie oraz był szybki i zwinny. Mimo tych zalet, Ervold van Deregen nadal postrzegał swojego starszego syna jako wybrakowanego i trenował go ponad jego siły, nigdy nie ciesząc się szczerze z jego sukcesów. Wymuszał też na nim jak najlepsze wyniki szkolne, sprawiając, że Donall wyrobił w sobie niechęć do książek, która pozostała z nim przez resztę życia.

Brak wsparcia w rodzinie sprawił, że Donall zamknął się w sobie i próbował zatuszować poczucie osamotnienia poprzez treningi. By znaleźć też sobie ludzi, którzy go docenią, jako 10-latek wyraził chęć do zapisania się do lokalnego harcerstwa. Ervold początkowo się zgodził, jednak już po pierwszych zajęciach stwierdził, że są one zbędne jego synowi, wypisując go i siłą zaciągając w szeregi nowoutworzonej Stalowej Młodzieży w której osiągał wyniki dobre, ale nie czuł się tam w pełni wolnym, tak jak czuł się w harcerstwie.

O ile Donall nie mógł liczyć na wsparcie w rodzinie, często był obiektem troski służących. Wychowywany przez specjalnie oddelegowane do tego służki i służących znalazł w nich tymczasowe ukojenie swojego wewnętrznego bólu. To sprowadziło się do tego, że pogłębiał też relację z elfimi służącymi, w szczególności z Zalerią Yelthyrą, która po stracie swojego męża i dzieci zaczęła instynktownie przelewać swoją nagromadzoną troskę na zaniedbywane i prześladowane dziecko. Alians Donalla z elfami w mansji nie potrwał jednak długo. Wielu elfich służących bało się nawiązywać kontakt z hrabiczem od momentu gdy Ervold zauważył ich przywiązanie do starszego syna i uznał taki kontakt za surowo zakazany pod groźbą śmierci. Zwiększył wówczas również częstotliwość wyjazdów Donalla na poligony Stalowej Młodzieży.

### Indoktrynacja Ervolda van Deregena

Ervold van Deregen był paranoikiem i nazbyt czujnym człowiekiem. Chciał, by jego synowie byli prawdziwie idealni - w prezencji, zachowaniu oraz poglądach. Z tym ostatnim Donall miał w jego mniemaniu poważne braki. Zdecydował więc, że koniecznym jest, by podjąć stosowne i stanowcze kroki w tej sprawie. Zaczynając od ograniczania kontaktu hrabicza z elfami do absolutnego minimum i zapisując go do nacjonalistycznej bojówki już w wieku zaledwie 10 lat, Ervold nieodzownie czuł, że to za mało. Hrabia van Deregen stwierdził, że jego syn dorośleje - wkrótce nastąpi czas, gdzie to on obejmie władzę nad hrabstwem. Koniecznym więc było, by on, jako ojciec, wskazał swemu synowi jak powinien postępować prawdziwy hrabia. Ta swego rodzaju indoktrynacja postępowała stopniowo, zaczynając od konkretów szlacheckich, takich jak oficjalny ubiór, mowa i sposób bycia. Potem jednak nauki Ervolda przybierać zaczęły coraz mroczniejszy obraz. Hrabia potrafił wygłaszać synowi kilkugodzinne kazania odnośnie tego jak złe są elfy i jak należy je eksterminować dla dobra wszystkich Veuthów, a nawet Imevardczyków. Przynależność Donalla do Stalowej Młodzieży miała go naprostować na wyznawanie tych samych idei, które wyznawał jego ojciec. Niestety i to Ervold później zradykalizował. Kiedy widział, że jego metody zdają się na nic i Donall wciąż uparcie trwa przy swojej woli widzenia szarości, a nie czerni i bieli, w swym chorym umyśle hrabia Grettvern stwierdził, że nauczy syna konkretów. Wówczas zaczął przymuszać go do najpierw oglądania egzekucji na elfach, a potem do udziału w nich. Rezultaty swoich metod opisywał gorzko, następującymi słowami:

Wkrótce po tym wpisie zmarła żona Ervolda van Deregena, Athild. Oficjalne źródła mówią, że zachorowała ona nagle i zmarła, jednak istnieją przesłanki, podpierane słowami samego Donalla van Deregena, które sugerują, że Ervold otruł własną małżonkę. Powód takiego zachowania nie jest jednak znany, gdyż jego żona była zagorzale zakorzeniona w ideach swojego męża i zdawała się wierzyć w nie równie mocno.

Donall van Deregen stracił swoją matkę w wieku 10 lat. Był on równocześnie osobą, która odnalazła jej nieprzytomne ciało oraz wezwała pomoc. Jej śmierć jednak nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia, głównie z charakteru ich zimnej relacji. Matka nigdy się nim nie interesowała, a sam Donall widział ją niejednokrotnie z innymi od ojca mężczyznami, co przełożyło się na całkowity zanik ich rodzinnej więzi. Krótko po śmierci matki zaczął też pisać osobiste dzienniki, które potem przechowywał blisko siebie.

### Lata nastoletnie

Wraz z wiekiem w hrabiczu Donallu wzrastało poczucie buntu. Rosła również agresja do brata. By utrzeć mu nosa Donall trenował dzień i noc swoje umiejętności, które potem przekładały się na zwycięstwa w turniejach i zawodach. Od 12 roku życia zaczął trenować szermierkę i w tej dziedzinie również wyprzedzał brata. Brakowało mu jednak jego bezwzględności oraz kompletnego zera moralnego kiedy przyszło do wykonywania zachcianek ojca, przez co nadal nie zasłużył w jego oczach na żadną pochwałę.

Za pośrednictwem zawodów oraz licznych balów organizowanych przez Ervolda van Deregena, Donall zapoznał się i zaprzyjaźnił z Wolfgangiem van Richthoffenem, synem Alfreda van Richthoffena, barona Eindhutzen. Był on starszy od van Deregena, ale posiadał z nim wiele wspólnych cech osobowości oraz zainteresowań, co pozwoliło im szybko zacieśnić swoją relację. Donall wówczas z lekka odżył, zdobywając przyjaciela o którym zawsze cicho marzył. Ich relacja jednak nie była bez cierni. Im bardziej poznawał Wolfganga, tym częściej widział jego dobry, a wręcz idealny w oczach Donalla, kontakt z ojcem - coś, czego on nigdy nie doznał, nie ważne jak bardzo się starał. Chwilowo wzbudziło to w hrabiczu potrzebę rywalizacji i z Wolfgangiem, ale szybko ją odpuścił, wiedząc z tyłu głowy, że jest on jedyną szczerze lubiącą go osobą w jego kręgu znajomych.

Mimo swojej zdystansowanej postawy do elfich służących, Donall niewątpliwie traktował ich lepiej od reszty van Deregenów, co było swoistym podziękowaniem za ich opiekę w jego latach szczenięcych. Im więcej spędzał czasu z elfami, tym bardziej kształtowała się w nim postawa zrozumienia drugiej strony i postrzegania ich jako istoty, które też czują i też mają swoje marzenia i cele. Nie ważne ile cierpkich słów Ervold wylał na całokształt elfiego społeczeństwa, ciągle fanatycznie nawołujących do usunięcia wszelkich elfów z Imevardu, podpierając to buntami Dalc'hiadu i, co najważniejsze, aktem Rzezi Grettvernskiej, Donall miał nieodparte poczucie, że nie mówi mu się pełnej wersji zdarzeń. To skłoniło go parę razy do przeszukania Biblioteki Grettvernskiej, mimo jego niechęci do książek, w celu dowiedzenia się czegoś więcej. Niestety niedługo potem ojciec go nakrył i od tamtej pory by wejść do Biblioteki potrzeba było specjalnego klucza, który miał przy sobie sam Ervold.

W przypływie chęci wspomożenia dotarcia Donalla do prawdy o elfach i ich relacji z Imevardczykami, Zaleria Yelthyra namówiła najstarszego służącego, który znajdował się na dworze w Derehaven, Eliatha, do opowiedzenia hrabiczowi jak było naprawdę. O tym na szczęście nikt postronny się nie dowiedział, a takie zderzenie dwóch światów pomogło Donallowi w utwardzeniu swoich wątpliwości do wersji ojca - wyzbyciu się z myślenia propagandowego, zgodnego z narracją jego ojca. Im starszy się stawał, tym bardziej rosła w nim chęć wygarnięcia ojcu tego, że kurczowo trzyma się jednej i tej samej narracji, nie próbując nawet zrozumieć drugiej. Nigdy jednak nie zebrał się na odwagę, by powiedzieć mu to prosto w twarz. Mógł jedynie porywać się na uszczypliwości, takie jak na przykład obranie podczas Przymierza Krwi imienia Lothar, które było dobitnym skłonieniem ku postaci jego pradziadka, który liczył na pojednanie z elfami. To nie było niestety wystarczające, by dać ojcu do myślenia. Donall wiedział, że musi coś w tej materii zrobić, bo w końcu jest synem hrabiego i coś znaczy w tym świecie - a przynajmniej, tak sobie wmawiał.

### Późne lata nastoletnie

W wieku 14 lat, pod koniec 1778 roku, Donallowi udało się przekonać ojca o przedwczesnym zwolnieniu go ze służby w Stalowej Młodzieży. Była to jednak umowa, która zakładała korzyść z obu stron. By zezwolić synowi na odejście z bojówki, Ervold uświadomił go, że w takim razie od tej chwili jeszcze poważniej zajmie się on hrabiowską przyszłością swojego syna. Jakimś cudem Donall zdołał przekonać ojca, by nie zmuszał go do udziału w egzekucjach na elfach, ale przez to miał on coraz bardziej zaciśnięty wymogami ojca grafik. W zasadzie od tamtej pory zajmował się większością administracyjnych spraw na dworze, wydawał dyspozycje służbie oraz rewidował ich pracę. W czasie, kiedy Donall nadzorował stan dworu, Ervold żył pełnią hulaszczego życia - organizował bale, spotykał kobiety i bardzo chętnie wyjeżdżał w różne miejsca oraz na różne wydarzenia. Skoncentrował się też na Sprzymierzonej Armii Imevardu i zarządzaniu nią na pełen etat.

W międzyczasie hulaszczych dni, Ervold zatroszczył się o wyszukanie synowi najbardziej idealnej w jego mniemaniu kandydatki na żonę dla syna, zgodnie ze szlacheckim zwyczajem. Było to dla niego bardzo istotne. Oczywiście nie było mowy o braniu w ów poszukiwaniach pod uwagę jakichkolwiek upodobań syna, czy jego osobistych wymogów co do partnerki. W latach 1778-1780 w Derehaven odbyło się za wskazaniem Ervolda kilkanaście balów, w trakcie których Donall miał zapoznawać się z potencjalnymi przyszłymi żonami, ale nadal mając na uwadze, że finalne słowo należy do ojca. Wówczas to odkrył, że towarzystwo kobiet sprawia mu wielką przyjemność. Owe kobiety, by przypodobać się majętnemu hrabiczowi z rodu o rodowodzie sięgającym początków Imevardu, mającego w sobie krew pierwszego Króla, często nie szczędziły mu komplementów oraz adorowały go. Słowem, dawały mu to, czego nigdy nie dał mu nikt, kto był mu bliski. To sprowadziło się do tego, że szybko zdobył opinię kobieciarza, otaczając się adoratorkami i korzystając z ich naiwności. Żadnej z nich niczego nie obiecywał, ale nie każda z nich zdawała sobie z tego sprawę, doprowadzając parę razy do obyczajowych szlacheckich skandali.

Podczas jednego z balów na początku 1780 roku, Ervold w końcu podjął swoją decyzję odnośnie wybranki dla syna. Była nią młodsza o rok szlachcianka z argackiego rodu von Hesserów, Stephanie- nienagannej urody ugodowa dziewczyna, ułożona i co najważniejsze, łatwa do manipulacji. Donall jednak dowiedział się o wyborze ojca jeszcze zanim w ogóle poznał Stephanie, gdyż jej kandydaturę przedstawiono Ervoldowi podczas jego wizyty u barona van Hessera w Vummerbergu. Gdy młody van Deregen został skonfrontowany z takim stanem rzeczy poprosił ojca, by mógł chociaż raz spotkać się z przyszłą narzeczoną, aby wiedzieć w co się pakuje. Motywował swoją prośbę troską o dobre imię rodu, bo jeżeli kandydatka nie będzie wystarczająca, nigdy nie będzie ich dobrze reprezentować. Ervold to kupił i zezwolił na spotkanie van Deregena z córką van Hessera. Owo spotkanie pozostawiło go w niemałym strachu, ponieważ o ile była ona całkiem ładna, była też zauważalnie pusta - nie tylko w przejawie materializmu, ale również w braku jakichkolwiek głębszych zainteresowań. Ich rozmowa od początku się nie kleiła, a wszelkie próby Donalla w podzieleniu się swoimi zainteresowaniami spotykały się tylko z bezmyślnym przytakiwaniem i próbą przypodobania. Wywołały tylko efekt odwrotny, bo zaraz po powrocie Donall poprosił ojca o zmianę planów i odsunięcie pomysłu z zaręczynami. Był to pierwszy raz, kiedy tak otwarcie zakwestionował wybór ojca i mimo początkowego kwasu jaki powstał z tej sytuacji nie ugiął się i trwał przy swojej woli poszukania kogoś innego. Ervold w końcu i tutaj uległ, wiedząc jak toczyło i skończyło się jego wymuszone małżeństwo z córką barona von Thorndala, decydując się na wznowienie poszukiwań.

### Ucieczka z domu

Podczas względnie ustabilizowanego życia, Donall w tajemnicy planował jednak coś, co na zawsze zmieniło jego życie. Wraz z momentem śmierci matki młody van Deregen wiedział, że chory psychicznie ojciec ani nie zmieni się na lepsze, ani nie zaprzestanie swoich zbrodniczych działań. Do tego dochodziła też obawa, że jego matka padła ofiarą własnego męża, a on może być następny. Od czasu powrotu ze Stalowej Młodzieży młody hrabicz zaczął więc planować ucieczkę, przygotowując i studiując mapy posiadłości i rutynę gwardii Ervolda van Deregena. Przygotowania zajęły mu prawie rok. Po tym czasie opracował on najlepszy z możliwych na tamte warunki planów. Wybrał też idealny moment na ostateczną ucieczkę - jego ojciec był wówczas w Learpholl, by wymuszać na Velinie Lloydzie kolejne zbrodnicze działania wobec elfów. Wraz z Ervoldem w posiadłości nie było również znacznej części jego gwardii, a ci, którzy pozostali, byli słabiej wyszkoleni.

Końcowo, 21. dnia Pieśni 1780 roku Donall wymknął się pod osłoną nocy przez dziurę w płocie, jaką przygotowywał sobie stopniowo przez miesiące, by nie wzbudzać podejrzeń. Wyruszył wówczas w kierunku Áthail z planem, by potem uciec na Wielki Kontynent. Jego wędrówka wiodła przez trudny i wymagający teren wschodnich Gór Ardenńskich, jednak odwdzięczała się tym, że nie było na jej trasie praktycznie żadnych patroli. Po ucieczce hrabicza, Ervold van Deregen szukał syna tylko przez miesiąc, potem akceptując fakt zniknięcia syna i skupiając się kompletnie na edukacji Patricka na swego następcę.

### Wcielenie w Zakon

Po tygodniu wymagającej wędrówki, 16-letni wówczas Donall van Deregen dobył do stolicy Veutheim i wyglądał już oraz czuł się jak zupełnie inny człowiek. Jego szlachecka koszula niczym nie różniła się od podartych szmat okolicznych pijaków, a spodnie regularnie zaszywał różnymi materiałami, by stworzyć iluzję biedy. Chciał, by nikt nie mógł rozpoznać w nim hrabicza van Deregena.

Kiedy był już nieopodal bram miasta, Donall był świadkiem jak grupa uzbrojonych i zamaskowanych osób atakuje kongregacyjną więźniarkę, uwalniając z niej elfich osadzonych. Kiedy rozpoczęła się bitwa pomiędzy atakującymi a strażnikami, Donall postanowił dołączyć się do tych pierwszych. Z racji, że nie miał broni, zajął się odciągnięciem elfów jak najdalej od strefy ognia. Kiedy oddział Kongregacji został rozbity, grupa podeszła do niego i nieufnie wycelowała w niego swoją broń, żądając wyjaśnień i węsząc spisek. Wówczas Donall przedstawił się jako bezdomny dzieciak, który stracił rodziców jako niemowlak i obecnie jest uciekinierem z domu dziecka. Wymyślona na szybko historyjka zdawała się być za mało wiarygodna, by doświadczeni wojowie to kupili. Decyzję jednak pozostawili Eagonowi, jak zwykli nazywać swojego wodza. Przedstawili się młodemu hrabiczowi jako Zakon Wolnych Braci Lundvegru i oznajmili mu, że skoro widział ich w akcji, to musi albo pozostać z nimi, albo zginąć. Jak łatwo się domyśleć, Donall van Deregen przystał na tę pierwszą opcję. Został więc zaprowadzony kilka kilometrów od Áthail, do posiadłości w Turnhal, należącej do rodu van Beringenów, niezbyt bogatych i wpływowych właścicieli ziemskich, posiadających tytuł barona. Tam Thaddeus van Beringen, wcześniej wspomniany Eagon Zakonu, odbył długą i pełną pytań rozmowę z chłopakiem i zdecydował, by dać mu szansę. Wówczas, Donall trafił pod czujne oko Harolda Truetingera, trenera Zakonu oraz jednego z Lordów Dowódców.

## Dorosłość

### Akcja na placu Imhoffa

Szkolenie Donalla van Deregena trwało długo i zakończyło się 13. dnia miesiąca Wiatru 1780 roku. Wówczas to, wziął on udział w pierwszej akcji Zakonu jako jej członek. Polegała ona na odbiciu transportu więźniów, co było normą, jeżeli chodzi o zadania Zakonu, lecz tym, co czyniło tą akcję znaczącą była jej lokalizacja. Punkt przejęcia transportu oznaczono na Plac Imhoffa - centralne miejsce stolicy Veutheim, gdzie każdego dnia przebywają tysiące osób. Mimo sporego oporu, stawianego przez Kongregację oraz veuthcką milicję, akcja została przeprowadzona bezbłędnie dzięki świetnemu dowództwu Truetingera. Uratowano 15 elfów oraz zabito kilkunastu rewizorów Kongregacji. Po tym, młody van Deregen oficjalnie został członkiem Zakonu i regularnie uczestniczył w akcjach ratowania elfów z rąk Kongregacji i władz imevardzkich.

Było ich 15. Przewozili transport więźniarką z lochów w zamku do lochów Kongregacji. Eagon mówił, że to zwykli nieludzie, wzięci za kultystów. Nie dziwi mnie głupota i brak kompetencji Kongregacji, ale nie spodziewałem się tak zaciętego oporu. Zdaje się, że fanatyzm i bezmyślna wola walki idą w parze.
Alisa już przygotowała transport na Kontynent. Sprawnie to wszystko działa, aż jestem pod wrażeniem. Obym znów nie wpakował się w coś niewartego mojego czasu.

### Wczesne dzieje zakonne

Donall szybko zyskał sobie szacunek członków Zakonu. Dzięki częstym poligonom Stalowej Młodzieży był bardzo dobrze wyszkolony w zakresie posługiwania się bronią i taktyki. Jego umiejętności szybko uniosły brew podejrzliwości w Haroldzie Truetingerze, ale van Beringen zapewniał, że należy chłopakowi zaufać. Trzeba Donallowi przy tym przyznać, że był członkiem bardzo wiernym. Często zgłaszał się na akcje, mocno się w nich udzielał i dbał, by wszystko poszło zgodnie z planem. Tym, co jednak martwiło Thaddeusa, było jego podejście do sytuacji, gdy ktoś z zespołu w trakcie akcji zostawał ranny. Donall w swoim splamionym indoktrynacją ojca umyśle był bardzo zero-jedynkowy. Wedle jego filozofii, jeżeli ktoś dał się trafić, to tylko pokazuje jego niekompetencję i niewystarczające wyszkolenie, a osoba trafiona zasługuje na to, co ją spotkało. Van Beringen zaczął od rozmów z nim, próbując uświadomić mu, że zbłądzona kula może trafić każdego, nie ważne jak dobrze byłby wyszkolony. Nie zdawało to jednak egzaminu i Donall nadal trwał przy swoim. Dopiero gdy sam został trafiony otworzyły mu się oczy. Załamał się w tamtym momencie też jego osobisty stan poczucia, że wreszcie robi wszystko tak, jak powinien.

Relacja van Beringena z młodym Donallem była bardzo opiekuńcza. Thaddeus widział, razem ze swoją partnerką, Idą Amos, że chłopak się stara i widocznie cieszy z każdej pochwały jaką otrzymuje. Zauważyli jak szybko Donall złapał nić porozumienia z Leo Ragnbjorgiem i zaprzyjaźnił się z nim. To pozwoliło nakierowywać go na dobrą stronę również poprzez postać przyjaciela, który szybko stał się mu prawdziwym bratem.

Młody van Deregen, spełniając się w zakresie umiejętności i wykonywania poleceń, zaczął poniekąd tęsknić jednak za jedynym elementem swoich nastoletnich lat w Derehaven jaki sprawiał mu radość - za towarzystwem płci pięknej. Nie umykała równocześnie jego uwadze postać lundveskiej wojowniczki, Alisy Verdandi, która, mimo, że już dorosła i lekko starsza od van Deregena, zdawała się być dla niego z charakteru wręcz idealna. Po podniesieniu swojego ego poprzez uwielbienie szlachcianek, Donall podświadomie wiedział, że taki typ kobiet nie jest dla niego. W Alisie imponowała mu jej postawa pewności siebie, zaradności oraz polegania tylko na sobie - całkowitej niezależności, połączonej z olbrzymim zapałem do walki. To sprawiło, że zaczął się wokół niej kręcić, a ona sama, w zgrupowaniu z Tristanem Havadrem, zaczęła planować jak to wykorzystać. Tristan od pierwszych miesięcy Donalla w Zakonie miał z nim na pieńku, głównie przez pryzmat tego, że Donall odebrał mu częściowo uwagę Thaddeusa, który to był jego przyszywanym ojcem. By zemścić się na nim, wymyślili razem z Alisą, że wkręcą go w udawany związek z lundveską wojowniczką, zakładając się przy tym ile van Deregen w ogóle z nią wytrzyma.

Wspomniany związek skończył się całkiem szybko, bo zaledwie po miesiącu, lecz i tak trwał dłużej niż Alisa w pierwszej chwili zakładała. Donall zerwał z nią głównie przez jej charakter, który nie odbiegał od tego co widział w niej na początku, ale wraz ze spędzaniem większej ilości czasu z nią, ukazywał też współistniejące z tym cechy, takie jak agresja i wymuszanie na nim wielu rzeczy, co kojarzyło mu się mocno z ojcem. Rzeczą, której jednak van Deregen żałował najbardziej, było otworzenie się przed Alisą bardziej niż przed kimkolwiek wówczas w Zakonie. Donall pozwolił sobie na wiele w ich relacji, a potem pluł sobie w brodę na wspomnienie każdej jednej chwili i każdej rozmowy, jaką odbył z nieszczerą kobietą. Była to jednak dla niego solidna lekcja, która od tamtej pory sprawiła, że odechciało mu się latać za kobietami i skupił się już kompletnie na doskonaleniu swoich umiejętności i rozwijaniu zainteresowań.

### Zamach na Ervolda van Deregena

W 1785 roku niemałym echem w Zakonie odbiła się wieść o oficjalnym już odrodzeniu Dalc'hiadu. Elfia partyzantka nie ukrywała wśród tych, którzy wiedzieli o jej istnieniu, jej obecnego celu - chcieli zabić Kata Południa, Ervolda van Deregena. W tym celu nawiązywali oni kontakty ze sprzymierzonymi z elfami organizacjami, w tym z Zakonem. Kiedy wieść o elfich planach dotarła do młodego van Deregena, był on niejako w rozterce. Przez ostatnie 5 lat ukrywał swoją prawdziwą tożsamość, przedstawiając się nazwiskiem Dischinger oraz mówiąc, że pochodzi z Menvalu, a nie z Derehaven. Dołożył wszelkich starań, żeby ewentualnie jedynym, co łączyłoby go z hrabiczem Donallem van Deregenem było imię. Jednak w obliczu takiej szansy, spełnienia swojego wewnętrznego planu zakończenia elfich cierpień i rozprawienia się z ojcem, stanął przed bardzo trudnym wyborem.

Koniec końców postanowił wyjawić prawdę o swoim pochodzeniu, najpierw Eagonowi, a potem stopniowo reszcie. Był to niemały szok dla praktycznie każdego w Zakonie. Jedyną osobą, która miała swoje podejrzenia, był van Beringen, który najprawdopodobniej widział nie raz hrabicza podczas wizyt biznesowych w Derehaven zanim ten postanowił uciec. Donall zapewniał o swoim oddaniu elfiej sprawie i o tym, że tak jak oni pragnie zakończenia eksterminacji. Wówczas to van Beringen wydał zgodę, by Donall zdobył kontakt z przedstawicielem Dalc'hiadu, Taeralem. Ów elf przedstawił van Deregenowi wstępny plan oraz szukał informacji odnośnie topografii terenu i innych przydatnych przy zamachu elementów funkcjonowania mansji i samego van Deregena. Wiedza Donalla okazała się tutaj kluczowa. Miał on nadal stare mapy, sporządzone pod swoją ucieczkę i przekazał je Taeralowi, równocześnie informując go o dziurze w płocie, która jest niemalże niezauważalna. Minęło parę tygodni zanim elfy przyjęły informacje Donalla za wiarygodne. Wpierw same sprawdzały, czy zawarte w notatkach hrabicza dane są prawidłowe. Kiedy to potwierdzono, wzięto się do roboty.

Finalnie, 2 dnia miesiąca Żniw 1785 roku, Dalc'hiad dokonał udanego zamachu na życie hrabiego Ervolda van Deregena. Całą akcję Donall oglądał z bezpiecznej odległości i ukrycia. Po niej wrócił do Áthail i spróbował jeszcze raz skontaktować się z Taeralem. Poprosił elfiego przedstawiciela, by gest pomocy w zabiciu Kata Południa był dla nich dowodem, że nie chce on żyć w niezgodzie z elfami, a wręcz przeciwnie. Elf jednak wyśmiał młodego van Deregena, życząc mu, by w swojej naiwności nie skończył jak pradziadek.

### Kwestia Hagena

Niedługo po rozprawieniu się z Ervoldem van Deregenem, do Zakonu dołączył Hagen - eilenn'tudzki służący, który uciekł z niewoli u jednego z veuthckich możnych. Wśród jego dołączenia panowało wiele kontrowersji. Neven Volinin opierał się akceptacji Hagena jako członka Zakonu ze względu na mocno wyczuwalną w nim aurę martwej magii. Elf winą za ten stan obarczał to, że w ucieczce od veuthckiego pana pomógł mu Krąg, ale tak szybko jak się zorientował, tak uciekł i trafił do Zakonu. Błagał o litość i pozostawienie go w bezpiecznym gronie.

W Zakonie doszło do pierwszego mniejszego rozłamu na dwa fronty. Jeden z nich był absolutnie przeciwny akceptacji Hagena, a drugi był skłonny dać mu szansę. Do tego drugiego należał Donall. Wsparcie bardzo podbudowało Hagena, a on sam dalej zapewniał, że ma jak najlepsze intencje. Koniec końców, zarządzonym głosowaniem, zadecydowano, że elf może zostać członkiem Zakonu. Rozpoczęło się jego szkolenie, a tym, który miał go szkolić był Donall. Elf i człowiek szybko załapali dobry kontakt. Zdawali się nadawać na podobnych falach, mimo tego, że elf był starszy od 21-letniego wówczas Veutha o około 120 lat. Podczas treningów, Eilenn'tud opowiadał hrabiczowi o swoim życiu i o tym, że chciałby dożyć czasów w których będzie wolny. Między nimi zaczęła rodzić się swego rodzaju przyjaźń.

Niestety jednak, podczas jednego z treningów w połowie miesiąca deszczu 1785 roku, Hagen i Donall zostali otoczeni i napadnięci przez Krąg. Hagen został bezlitośnie zamordowany, a Donall cudem uciekł. Kiedy wrócił do posiadłości van Beringena, reszta Zakonu uznała elfa za zdrajcę i przeczuwała, że specjalnie zaprowadził Donalla tak daleko od reszty, by go zabić. Van Deregen jednak protestował, argumentując, że gdyby tak było, to nie zabito by Hagena. Ten incydent wzmożył czujność Zakonu oraz rozpalił w Donallu nienawiść do Kręgu, o którym ten zaczął coraz częściej czytać i analizować jego zbrodniczą działalność.

### Włam do lochów Kongregacji

Wraz z nowym rokiem 1786 zakonna złota rączka, mająca znaczącą słabość do trunków - Brandon Linnik, wpadła w sidła Kongregacji, która to od dawna podejmowała próby rozpracowania Zakonu. Thalvana osadzono w kongregacyjnych lochach pod Áthail. Jego zakonni koledzy i koleżanki czuli się w obowiązku, by wyciągnąć go z więzienia. Szybko więc zaplanowano akcję ratunkową. Harold i Jakkun ze swymi dojściami zdołali opracować plan działania i już tydzień po aresztowaniu, 8. dnia miesiąca wielkiego zimna 1786 roku, Zakon ruszył Brandonowi na ratunek. W akcji udział brali Neven Volinin, Leo Ragnbjorg, Harold Truetinger oraz Donall. Nie obeszło się bez ran, ale koniec końców oswobodzono thalvańskiego woja z kongregacyjnej niewoli. Podczas akcji wyzwolono też erc'htudzką półeflkę, Esther Torrgaroth, która mimo wycieńczenia pomogła reszcie w wydostaniu się z lochów. Harold, widząc zaradność młodej dziewczyny, postanowił zabrać ją z resztą do posiadłości van Beringena. Po drodze czujni Leo i Donall zaczęli wypytywać ją o to dlaczego została osadzona w kongregacyjnym więzieniu. Z początku przyznała się jedynie do tego, że nie przeszła kontroli rasowej w porcie w Áthail, uciekając z ogarniętego pogromami Błękitnej Dywizji Thalvonu. Był to jednak rok 1786 - Dywizję już rozwiązano. Rzuciło to cień podejrzeń na dziewczynę. W końcu jednak przyznała się, że uciekła z Puszczy Devveńskiej, zagarniętej przez Krąg.

Podczas odbijania Brandona przypałętała się jeszcze jakaś półelfka. Uwolniliśmy ją przy okazji, bo siedziała z naszym majstrem w jednej celi. Przyznała się, że była członkinią Kręgu... nieźle ją poturbowali w tym więzieniu. Co prawda potem pomogła nam w wydostaniu się z powrotem na zewnątrz, ale stwierdzenie Harolda, że na tej podstawie można ją z nami wziąć, bo sobie radzi i może się przydać jest tak lekkomyślne, że brak mi słów. Po tym co stało się z Hagenem... Eagon jeszcze się zastanawia co z tym fantem zrobić. Zobaczymy jak będzie. Na razie pozostaje mi liczyć, żebym nie obudził się z nożem przy gardle.
Chyba czas na nowy dziennik. Tym razem załatwię sobie coś bardziej odpornego na wpływ normalnego użytkowania.

### W cieniu niedomówień

Powtórzył się schemat Hagena. Znów Zakon podzielił się w zdaniu co do pomocy, jednak w tym przypadku o wiele mniej osób było po tej łagodnej stronie. Największą nieufnością cechowali się Tristan Havardr, Taredd, Alisa Verdandi, Leo oraz Donall. Ci dwaj ostatni najmocniej węszyli spisek. Nie pomagał fakt, że półelfka miała tendencje do wymykania się z posiadłości van Beringena pod osłoną nocy co jakiś czas. W Górach Ardenńskich istniały wówczas dwa zbiorowiska elfów - Enklawa w górach zachodnich i Krąg w górach wschodnich. Logicznym było podejrzewać, że Esther wymyka się, by nawiązywać kontakt z Kręgiem. Z tego powodu zaczęto ją śledzić, a zajęli się tym Donall i Leo. Leo był znakomitym tropicielem, a Donall znał południe Veutheim jak własną kieszeń, zwłaszcza, że spędził w okolicznych lasach wiele dni po ucieczce z domu. Podczas wypadów za półelfką szybko poznali jej prawdziwy cel wymykania się z posiadłości. Chciała nawiązać kontakt z Enklawą w Ardenn, a nie z Kręgiem.

Sytuacja rozwinęła się bardziej, kiedy dwaj mężczyźni pewnego razu zostali świadkami jak łącznik Enklawy odrzuca dziewczynę, próbując ją zabić. Wówczas wyszli z ukrycia i pomogli półelfce ocalić życie, a łącznik uciekł. Nieufna wcześniej dziewczyna teraz czuła się zobowiązana do konkretnych wyjaśnień. Kiedy cała trójka powróciła do posiadłości, opowiedziała ona historię swojego życia dokładniej. Wyjawiła, że w pogromach straciła wszystko, a potem wpadła w sidła sekty. Przez długie miesiące planowała ucieczkę, by w końcu zdobyć się na odwagę. Udało jej się i trafiła do Veutheim, początkowo z celem ucieczki do Ardenn. Złapano ją jednak, a reszta historii była Zakonowi znana. Donall jednak nadal był sceptyczny do całej historii. Dlaczego elf miałby chcieć ją wtedy zabijać, jeżeli miała dobre intencje? Van Beringen jednak oznajmił, że wierzy półelfce. Zakon jednak nadal chłodno ją traktował. Jedynymi cieplejszymi osobami dla młodej dziewczyny była Ida Amos, Renna oraz Volinin. Reszta albo postanawiała pozostać neutralna, albo nadal stała w opozycji.

### Wyprawy thalvańskie

Wczesnym latem 1786 Neven Volinin zdecydował, że czas najwyższy spróbować nawiązać kontakt z Enklawą w Górach Szarych. Miał orientacyjną lokalizację ewentualnych łączników, jednak sam nie mógł ich poszukiwać ze względu na swój mocno erc'htudzki wygląd. Mimo zakończenia pogromów, w związku z wygnaniem elfów z Imevardu, takie podróże byłyby mocno ryzykowne. Powstało więc pytanie, kto mógłby go w tym zastąpić. Na ochotnika zgłosił się Donall, mający dość mocne upodobanie w podróżach po Thalvonie, często tam bywając przy okazji zakonnego transportu elfów na Wielki Kontynent. Volinin jednak potrzebował kogoś, kto miałby aurę i wyglądem przypominałby Erc'htudów, lecz niezbyt mocno, by nie zwracać na siebie uwagi. W Zakonie wówczas była tylko jedna taka osoba i była nią Esther. Renna była pełną elfką, więc jej kandydatura odpadała na starcie. Volinin podpierał wybór półelfiej dziewczyny do wyprawy tym, że pochodziła z tamtych terenów, wyglądała podobnie do śnieżnych elfów oraz mogła być to dla niej szansa, żeby udowodnić swoją wartość. Nie mając wyboru, przystała na to.

Donall z początku chciał się wypisać z udziału w wyprawie, obawiając się, że nie wróci z niej żywy. Volinin jednak zadecydował, że młody van Deregen pojedzie w charakterze nadzorującego i stróża. Przy tym dostał pozwolenie na zabicie półelfki, jeżeli uzna, że oszukała ona Zakon (jednak jej o tym nie poinformowano). Pierwszym celem wyprawy było Raglan, a więc najbliższe wejściu do Enklawy ludzkie miasto, spod którego swoją drogą pochodziła Esther. Nie znaleźli tam jednak nikogo z listy Volinina. Wówczas ich celem stało się Blythe, jednak tam też nie dokonano przełomu. Kiedy wszystkie tropy Volinina okazały się być ślepe, Donall i Esther wrócili do Turnhal bez żadnych przydatnych wieści.

Rok później jednak thalvański półelf napotkał na ciekawy trop, znów prowadzący do Thalvonu. Tym razem do Varvady. Ponoć pod miastem miał pomieszkiwać erc'htudzki elf o imieniu Edhelvhur Loredras. Wydał on własnym sumptem pod koniec 1786 roku czterotomową księgę, zatytułowaną "O dziejach ludu śniegu". Był to trop mocny, ponieważ wskazywał na konkretne miejsce i konkretnego elfa, który dodatkowo posiadał niepodważalnie olbrzymią wiedzę. Istniało więc spore przypuszczenie, że będzie znał lokalizację wejścia do Enklawy i możliwe, że kogoś z niej samej. Do podróży, by sprawdzić czy ten trop jest dobry, znów wysłano Donalla i Esther. Tym razem jednak trop okazał się prawidłowy. Loredras okazał się sam poszukiwać kontaktu z Enklawą i zaproponował dwójce, że wspólnie mogliby wybrać się pod bramy Enklawy. Argumentował to mocno tym, że jest stuprocentowym Erc'htudem, więc jego lud na pewno go przyjmie. Donall znów był sceptyczny, lecz przez ostatnie lata zafascynował się dość kulturą śnieżnych elfów i przyjął ryzyko z czystej ciekawości, jak i dla dobra sprawy.

### Enklawa w Górach Szarych

Mimo wszelkich wątpliwości i niepewności, trójka wyruszyła pod Raglan. Loredras wiedział dokładnie gdzie jest wejście do Enklawy, jak i również był w stanie narysować dokładną mapę przełęczy, jaka do niej prowadziła, na wypadek gdyby nie był w stanie doprowadzić tam swoich towarzyszy. Donall po tym pokazie zwątpienia elfa w bezpieczeństwo wyprawy nabrał jeszcze większej sceptyczności co do tego, czy jest dobrym pomysłem dalej się w to pchać. Zdecydował się skonsultować tą sprawę z swoją przymusową towarzyszką, do której na tamtą chwilę miał o wiele więcej zaufania, niż do nowopoznanego Erc'htuda. Wywiązała się kłótnia. Esther ani myślała zrezygnować z próby i była gotowa spróbować nawet, jeśli Donall zdecyduje się z nią nie pójść. Temat urwał się do ranka, a całe trio miało czas jeszcze sobie wszystko przemyśleć. Loredras siedział w nocy z Donallem i pokazywał mu najniebezpieczniejsze fragmenty trasy, opisując je pobieżnie obok rysunków. Kiedy ujrzał podpis "Wąwóz Śmierci", był już niemalże pewien, że wycofuje się z wyprawy i najpewniej odpuściłby, gdyby nie dalej zżerające go poczucie winy za los elfów jaki zgotował im jego ojciec. Również poczucie, że dla Esther to nie jest byle wyprawa, a może odnalezienie nowego, bezpiecznego domu, którego Błękitna Dywizja ją pozbawiła, sprawiły, że ostatecznie zgodził się im towarzyszyć.

Ich podróż przebiegała dość spokojnie do momentu wkroczenia w pierwsze ruiny, jakie pozostawiła Dywizja kilkanaście lat wcześniej. Wówczas każdy zaczął wyczuwać czyjąś obecność. Loredras i Esther wyczuwali bardzo silną, w szczególności jak na erc'htudzką, aurę. Elf zdecydował się wycofać, obawiając się, że zaraz zaatakują ich zwiadowcy - zbliżali się bowiem do Wąwozu Śmierci. Esther dalej trwała przy swoim postanowieniu o kontynuowaniu podróży wgłąb przełęczy do Enklawy. Donall kolejny raz znalazł się między młotem a kowadłem. Ostatecznie kazał Loredrasowi wracać, a sam ruszył z półelfką dalej w przełęcz. Loredras zginął parę minut później. Jego krzyk i wołanie o pomoc zatrzymały dwójkę śmiałków. Zaczęli szybko szukać schronienia, a Donall cicho przeklinał pod nosem cały pomysł wyprawy. Narzekanie uniemożliwił mu grad strzał, jaki wkrótce potraktował drzewo za którym się skrył. Nie było innego wyjścia - człowiek i półelfka zaczęli w panice uciekać z przełęczy. Ledwie uszli z życiem i zdecydowali się zatrzymać w byle gospodzie pod Raglan, by pomyśleć co dalej robić.

### "Krótka" wizyta w Vilten

Esther była mocno przybita faktem, że i do rodzimej jej ojcu Enklawy nie udało jej się dostać. Donall nie szczędził jej gorzkich słów, wytykających jej bezmyślność i działanie w emocjach za co ostatecznie dostał po twarzy, a dziewczyna wyszła z trzaskiem drzwi. Na tym ich konwersacja na tamten dzień zakończyła się. Donall nie miał nawet w planach iść za dziewczyną - uznał, że i tak nic nie wskóra i skierował się do barku. Następnego dnia wychodząc z gospody Donall napotkał Esther siedzącą przy drzwiach. Czekała na niego z przeprosinami. Emocje opadły i zrozumiała, że głupio postąpiła, tak samo w przełęczy, jak i pod koniec dnia. Donall miał dosyć emocjonalnych zawirowań. Zażądał wyjaśnień, konkretnych i dokładnych. Wtedy Esther wstała i ruszyła przed siebie, każąc Donallowi iść z nią. Po drodze opowiedziała mu na każde pytanie jakie jej zadał. Dzięki temu były hrabicz zrozumiał jej desperackie szukanie swojego miejsca na świecie i, o ironio, zaczął widzieć w niej siebie sprzed 7 lat. On też nie miał gdzie pójść, kiedy zdobył się na odwagę i uciekł z domu. Ich historie były tak samo różne, jak i na swój sposób podobne. W trakcie opowieści, Esther wspominała o swoim ojcu, erc'htudzkim elfie, który najpewniej nie przeżył Pogromów, jak i o swojej matce i dziadkach, którzy do 1777 byli jej całym światem. Znów w Donallu odezwało się poczucie winy za tragedię elfów. Zaczął zmieniać swoją narrację wobec dziewczyny z podejrzliwej i szorstkiej, formalnej i konkretnej, na bardziej koleżeńską, nawet przyjacielską. Powoli przestał widzieć w niej wroga, szpiega czy kogokolwiek, kto mógłby jemu czy Zakonowi zagrozić. To jednak wciąż w pełni nie usunęło jego podejrzeń.

Esther pół jawnie zaprowadziła Donalla pod Vilten, wioskę w której się wychowała. Pokazała mu fundamenty już dawno spalonego domu i inne ważne dla niej miejsca. Krótka w zamyśle wizyta w rodzinnych stronach półelfki jednak wydłużyła się za sprawą jej ciotki, która rozpoznała ją i zaprosiła na wesele swojego syna. Miało ono rozpocząć się następnego ranka i trwać przez cały następny tydzień, zgodnie z vasviańską tradycją. Esther z lekka bała się zapytać Donalla o zgodę, po tym wszystkim przez co musiał przejść przez jej głupie decyzje. Ten jednak sam zaproponował, że ona może się zostać, a on poczeka na nią w Raglan. Ciotka dziewczyny jednak pół-siłą wciągnęła młodego van Deregena na wesele. Na nim Donall przeszedł przyspieszony kurs wiejskiego thalvańskiego dzięki okolicznym chłopom, co przydało mu się poniekąd w następnych latach. Poznał jak wygląda życie chłopów w Thalvonie oraz jak tańczyć ich narodowy taniec ludowy, w czym mentorowała mu Esther. Przez pierwsze dni wesela bawili się osobno, lecz potem stopniowo spędzali ze sobą więcej czasu, pod koniec bawiąc się już w pełni razem.

Po tygodniu Esther zadeklarowała Donallowi, że jest gotowa wrócić do Áthail. Van Deregen powiedział jej wówczas, że może się zostać wśród swoich, a on jakoś wytłumaczy całą sytuację Zakonowi. Dziewczyna jednak odmówiła, stawiając jasno, że chce się im jeszcze do czegoś przydać. Po tym dwójka podróżników-amatorów wróciła do stolicy Veutheim - tym razem przynajmniej z mapą przełęczy do Enklawy.

### Ocieplenie relacji

Po powrocie z drugiej wyprawy do Thalvonu, Donall zaczął małymi krokami ocieplać swoją relację z Esther. Było mu głupio, że od razu ją skreślił, szczególnie biorąc pod uwagę jej tragiczne przeżycia. Wiedział też, że część jego postawy odbijała się na postawie innych do niej, sprawiając, że nie była zbytnio akceptowana. By poprawić jej sytuację, zaczął trenować ją osobiście, odciążając Harolda, który był przeciążony ciągłymi treningami z różnymi osobami. Do tego brał ją często na akcje, powierzając jej role wymagające zaufania i umiejętności. Chciał, by mogła zobaczyć sama dla siebie, że umie więcej niż jej się zdaje. Z czasem jego plan przyniósł efekty i coraz więcej osób przekonało się do Esther, szczególnie Taredd, któremu też było głupio za początkową nieufność.

Donall, mimo, że początkowo odsuwał od siebie takie myśli, zauważył, że zaczyna się robić zazdrosny za każdym razem kiedy półelfka spędza czas z kimś innym oprócz niego, szczególnie z Tareddem, który sporo historii z życia dzielił z Esther - też był półelfem, też stracił wszystko i też nie miał łatwo. Mimo to, van Deregenowi do czasu udawało się skutecznie zagłuszać zazdrosne uczucia, jednak nie pomagała mu liczba godzin, które spędzał z Esther. Poza treningami, zaczął wymyślać pomysły na spędzanie z nią czasu. Zaproponował jej nauki pływania, ponieważ Esther pływać nie umiała, a samej wody bała się od momentu, kiedy podczas jednej z rybackich eskapad z ojcem wpadła do rzeki i gdyby nie wspomniany ojciec, najpewniej by się utopiła. Półelfka z początku była sceptycznie nastawiona, lecz van Deregen zachęcał ją, mówiąc, że trzeba pokonywać słabości, z czym Esther się niewątpliwie zgadzała. Okazał się wyrozumiałym i cierpliwym nauczycielem, ale nadal dręczyły go własne myśli. Raz, w momencie gdy przestał skupiać się na próbach pływania półelfki, popełniła ona techniczny błąd, spanikowała i zaczęła się topić. Reakcja Donalla była niemal natychmiastowa i pozwoliła Esther wyjść z zajścia bez szwanku. Początkowy szok i wdzięczność półelfki szybko jednak zniwelowało to, co stało się potem. Kiedy tylko oboje dotarli na brzeg i Esther powoli odzyskiwała spokój, ogarnięty nagłymi emocjami van Deregen w obliczu skonfliktowanych emocji i bliskiego kontaktu bez namysłu pocałował ją. Jej reakcja nie należała do tych, które chciałby wówczas doświadczyć. Dziewczyna szybko w stresie nagłej sytuacji wstała i zaczęła zbierać swoje rzeczy, argumentując, że starczy jej pływania i powinni się zbierać. Był to spory cios dla nie tylko uczuć, ale też osobistej dumy van Deregena. Pozostało się mu tylko cieszyć, że nikt więcej nie widział tej sytuacji.

Następne miesiące Esther spędziła na unikaniu Donalla, usuwając się w towarzystwo elfich członków Zakonu. Mocno odbiło się to na samopoczuciu Donalla, jednak wiedział z tyłu głowy, że jedynym winnym zaistniałej sytuacji jest on sam. Równocześnie nie miał też odwagi, by podejść do niej i szczerze z nią porozmawiać, albo chociażby przeprosić. Oziębienie ich relacji nie uszło uwadze większości Zakonu, ale Donall starał się tym nie przejmować. Znów wrócił do kompletnego skupienia na treningach i akcjach.

## Donall van Deregen

Donall van Deregen w czasie II wojny granicznej z Królestwem Ampirionu

### Data i miejsce złożenia przysięgi

28 dnia wielkiego zimna 1788, Áthail, Veutheim

## Przebieg służby

### Siły zbrojne

Zjednoczona Armia Imevardu (1788-1814)
Armia Żelaznego Paktu (1812-1814)
Odrodzona Armia Imevardu (od 1814)

### Jednostki

1. Armia Veutheim (1788-1814)
4. Dywizja Piechoty (1788-1814)
1. Legion Nieludzi (1788) [jako ludzki oficer]

### Stanowiska

Dowódca 1. Plutonu Legionu Nieludzi (1788)
Dowódca 4. Dywizji Piechoty (1804-1814)

### Stopnie

Lord Podporucznik (1788)
Lord Porucznik (1788-1790)
Lord Kapitan (1790-1795)
Lord Major (1795-1799)
Lord Podpułkownik (1799-1804)
Lord Pułkownik (od 1804)

### Główne wojny i bitwy

II Wojna Graniczna (1788)
Wojna imevardzko-enerpicka
Bratnia Wojna
Wojna o Naród

Wraz z nowym rokiem 1788 wybuchła II wojna graniczna z Ampirionem. W niej przymusowo służyły legiony stworzone z elfów i niziołków, będące pod brutalnym nadzorem ludzi. Sześciu członków Zakonu, z Haroldem na czele, oznajmiło, że zgłosi się do walki za Imevard, by zapewnić godne traktowanie walczącym na froncie nieludziom. Wśród nich był również Donall, przed którym stanęła konieczność ujawnienia swojej tożsamości przed władzami Áthail.

Donall van Deregen jakiego dotychczas znali urzędnicy został ogłoszony zmarłym pięć lat po jego "zaginięciu" na wyraźny rozkaz Ervolda van Deregena. Z początku władza nie chciała wierzyć w słowa hrabicza i wezwała do komisji Patricka van Deregena, młodszego brata Donalla, by rozwiał on wszelkie wątpliwości. Tak też się stało, a spotkanie braci po latach było naznaczone olbrzymią ilością wzajemnych żali. Koniec końców Donall, jako hrabicz i nieoficjalnie już hrabia Grettvern, został skierowany na szkolenie przygotowawcze, które ukończył trzy tygodnie później, otrzymując promocję na stopień podporucznika.

Przed odjazdem na front, Esther zdobyła się na odwagę, by podejść do Donalla i pożegnać się z nim. Nie była ani trochę wylewna w swojej wypowiedzi, ale jasnym było, że jest przejęta. Poprosiła wówczas van Deregena, by uważał na siebie i pisał do niej jak idzie mu na froncie. Donall obiecał jej, że dotrzyma jej próśb, przy okazji próbując przeprosić ją za wcześniejszą sytuację, jednak przerwał mu gwizdek wzywający do odjazdu. Przytuliwszy Esther ostatni raz, kazał jej się nie martwić i zapewniał, że wszystko pójdzie po ich myśli.

Po tym ruszył na front razem z resztą zakonnej zgrai, jednak nie przydzielono ich wszystkich do jednego oddziału - udało się to tylko Leo. Van Deregen zrobił co mógł, by otrzymać dowództwo nad plutonem Legionu Nieludzi. Dzięki temu walczył w najkrwawszych bitwach frontu północnego, w tym w słynnej operacji Odwrotu z Przełęczy Stepowej na północ od Montevigu. W ów operacji został ranny w lewe oko, które w konsekwencji oślepło, przez co wraz z nadejściem wiosny 1788 roku został odesłany z powrotem do Áthail. W czasie swojej służby wykazał się zdolnościami przywódczymi oraz dzięki swoim decyzjom uratował życie niejednemu elfowi i niziołkowi. Za swoje męstwo w boju został odznaczony krzyżem avgardzkim II klasy, medalem rannych oraz lothriańskim krzyżem laurowym.

#### Terapia powojenna

Wojna, oprócz utraty lewego oka, przysporzyła mu krótkotrwałych problemów zdrowotnych niedługi okres po urazie, lecz najmocniej w długotrwałym spojrzeniu ucierpiała jego psychika. Zdiagnozowano u niego neurastenię wojenną - wówczas prawie nieznaną i nieopisywaną szeroko przypadłość, nazywaną potocznie chorobą wojenną, bądź wstrząsem bitewnym. Objawiała się ona szeregiem objawów, takich jak nadmierne zmęczenie, zaburzenia snu, pamięci i koncentracji, drażliwość, lęki i inne problemy emocjonalne - szczególnie nasilone w obecności przedmiotów lub sytuacji powodujących skojarzenia z wojenną traumą. Przypadek van Deregena określono na średnio nasilony. Lekarze wojskowi zalecali mu terapię opiumową, lecz odrzucił tę propozycję przez doradztwo Idy Amos, która jako wykwalifikowana doktor zwracała uwagę na możliwości uzależnienia. Ida uzgodniła z wojskowymi lekarzami przejęcie Donalla jako pacjenta ze względu na to, że oboje zamieszkiwali posiadłość van Beringena. Jej metody terapeutyczne opierały się głównie na rozmowach i zajęciach, mających pomóc młodemu weteranowi zająć umysł czymś spokojnym. Tak van Deregen zaczął zajmować się ogrodnictwem, w czym mentorowała mu Esther.

Oprócz tego, z racji utraty oka, Donall zmuszony był do rehabilitacji w zakresie mobilności i oceny prędkości i odległości w stosunku do siebie. Wymienione elementy w sytuacji utraty oka były mocno upośledzone i wymagały wypracowania nowych przyzwyczajeń i pamięci mięśniowej oraz wzmocnienia zdrowego oka. Van Deregen musiał przy tym z niemałym żalem zrezygnować na dobre z jazdy konnej, która w obliczu takich problemów byłaby mocno ryzykowna. Pogorszyła się też jego zdolność strzelecka i refleks, co sprawiło, że i w Zakonie nie miał zbytnio dużo do roboty. To wszystko odbiło się na jego psychice jeszcze bardziej, lecz ze wsparciem bliskich osób z Zakonu po pewnym czasie potrafił się z tym względnie pogodzić.

### Rozłam w Zakonie

Wojna z Ampirionem zakończyła się dokładnie rok po jej rozpoczęciu. Ampirion przegrał, lecz Imevard nie obył się bez strat. Do Zakonu nie wrócił już Tristan Havadr, tracąc życie pod Favenną późnym latem 1788. Wtedy to Zakon dotknął największy dotąd rozłam. Tristan był przybranym synem najpierw Ehrikvera, a potem van Beringena, co sprawiło, że podstarzały już możny gwałtownie stracił zapał do pracy. Popadł w głęboką depresję, z której nie potrafiła wyciągnąć go nawet bardzo bliska mu Ida. Członkowie Zakonu w dużej mierze stracili swojego lidera, który dotąd trzymał ich wszystkich w ryzach. Teraz on sam był w kawałkach, a elfy nadal były ciemiężone. Harold zaczął omawiać z Volininem i Jakkunem walkę na własną rękę. Byli nawet gotowi porzucić siedzibę w postaci posiadłości van Beringena. Wszystko to mocno odbiło się na Donallu, dla którego zarówno Harold Truetinger jak i Thaddeus van Beringen byli zastępstwem ojcowskiej figury. Był rozdarty bardziej niż inni i nie wiedział po której stronie się opowiedzieć. Leo próbował przekonać go, by nie tchórzył, tylko był wierny sprawie. Ich przyjaźń przeszła wówczas ciężką próbę, ponieważ koniec końców van Deregen zdecydował się nie dołączać do Harolda i spółki. Pozostał w posiadłości van Beringena razem z resztą Zakonu i na jakiś czas zrezygnował z psucia szyków Kongregacji. Wszedł również w związek z Esther, który rozwinął się bardzo szybko. Przez następne miesiące jedynym utrzymującym z van Beringenem kontakt członkiem grupy Harolda był Jakkun, który działał jako łącznik pomiędzy obiema zwaśnionymi stronami Zakonu. Donall co do tego miał złe przeczucia, ale Thaddeus nie chciał tracić kontaktu z dawnymi przyjaciółmi.

### Namiastka normalności

Druga połowa roku 1788 i całość dwóch następnych lat była dla młodego van Deregena kompletnym resetem. Skupił się on na sobie i swoim życiu, przy okazji wspierając van Beringena, który jakoś sobie radził ze stratą Tristana. Ani myślał wracać do Derehaven, mimo nalegań ze strony władz Áthail, a także obaw ze strony Alisy i Alberta, którzy obawiali się, że hałas, jaki tworzy wieść o van Deregenie na obrzeżach miasta sprowadzi na nich wszystkich Kongregację. Donall jednak zasięgnął swoich kontaktów w stolicy i wyciszył całą sprawę, oświadczając ostatecznie, że na chwilę obecną woli pozostać na "naukach szlacheckich" w posiadłości van Beringena, którego dodatkowo zaczął nazywać przyjacielem swojego ojca, by dodać wszystkiemu wiarygodności. Obawiał się przy tym kontry brata, który w bardzo łatwy i szybki sposób mógłby zdementować wszelkie takie stwierdzenia, lecz Patrick cieszył się wówczas posiadłościami ich ojca, które bez hrabiowskiej decyzji Donalla, przypadały jemu. Nie miał interesu w psuciu bratu przykrywki.

Donall przy tym dla stworzenia iluzji udzielał się w szlacheckich wyjazdach van Beringena oraz zaczął okazywać, że naprawdę czegoś się tam nauczył. W międzyczasie próbował odnaleźć sobie nowe zainteresowania, ponieważ jeździectwo i strzelectwo z jednym okiem było po prostu niemożliwe. Polubił bardzo ogrodnictwo oraz powoli przekonywał się do czytania, które tak znielubił kiedy był młody. Jego relacja z Esther dawała mu też dodatkowe siły do radzenia sobie z powojennymi ranami. Mimo, że z tyłu głowy miał świadomość, że w oczach Veuthów nigdy nie będą mogli być razem, był pewien, że ich uczucie jest szczere i warte walki. Zaczął wówczas planować wraz z Martienem Telgenhofem, wspólnikiem Zakonu, operację ucieczki z Esther gdzieś na Wielki Kontynent, by móc żyć w kraju wolności i tolerancji, jak również w miejscu, gdzie nikt nie słyszał o van Deregenach. Początkowe plany zakładały któreś z krajów Trierhallonu lub Arhes. Plany jednak musiały zostać wstrzymane na początku roku 1789, kiedy Esther oznajmiła Donallowi, że spodziewają się dziecka. Informacja ta była dla van Deregena kompletnym szokiem i wielkim stresem. Donall nigdy nie widział się w roli ojca. Był świadom jak wybrakowane było jego dzieciństwo i przerażała go wizja, że przez te braki nie da swojemu dziecku lepszego bytu na jaki zasługuje. Jego partnerka jednak próbowała go uspokoić, argumentując, że idąc tym tokiem myślenia nie byłby dobrym partnerem, a w jej odczuciu był i nie miała co do tego wątpliwości. Jedyne co miała mu do zarzucenia to uciekanie od trudnych tematów, ale do tego zdążyła już niejako przywyknąć, a sam Donall starał się nad tym pracować. Donall był wdzięczny za jej zaufanie i naprawdę włożył dużo trudów w pracę nad samym sobą. Mimo, że ich relacja trwała dopiero nieco ponad rok, był na tyle szczęśliwy i pełen poczucia zobowiązania, że oświadczył się Esther. Ta przyjęła, mając na uwadze, że najpewniej nigdy oficjalnie się nie pobiorą, ale van Deregen się tym nie przejmował.

W końcu, 14. dnia miesiąca Pieśni 1789, Donall został ojcem małego synka, Aidana. Mimo, że początkowo strach sprawił, że nie był on najaktywniejszym ojcem, stopniowo z pomocą Esther i Idy przełamywał się. Sama Ida mentorowała obojgu młodych rodziców w ich nowej roli, starając się przygotować ich do tej odpowiedzialności jak najlepiej. Z biegiem kolejnych tygodni pracy nad sobą i swoim podejściem Donall zaczął czerpać radość z kontaktu ze swoim synkiem, chcąc pokazać mu świat na tyle na ile mógł. Razem z Esther często brali go do ogrodu oraz zapoznawali z członkami Zakonu. Aidan był oficjalnym ulubieńcem Thaddeusa i Idy, jak również i Leo, który zawsze znajdował sposoby na rozbawienie małego.

Niespełna pół roku po narodzinach Aidana, 31 dnia miesiąca Mrozu 1789, korzystając z okazji, że Neven Volinin był kapłanem Kultu Laevratha, Donall wraz z Esther podjęli decyzję o nieoficjalnym zawiązaniu między sobą węzła małżeńskiego. Wymienili się wówczas obrączkami i ślubowali sobie wierność aż po grób, a noworoczna uroczystość szybko przekonwertowała się w ich wesele.

Mówiąc w skrócie, rok 1789 był jednym z najlepszych w całym życiu młodego van Deregena. Zaczął w końcu żyć życiem, o jakim w sekrecie marzył - spokojnym bytowaniu bez wielkich spraw na głowie u boku ukochanych osób.

Wieść o narodzinach potomka niedoszłego hrabiego van Deregena, noszącego w sobie również krew elfów, była tuszowana jak tylko się dało, by oszczędzić niepotrzebnych kłopotów. Van Beringen w podzięce za wsparcie Donalla przy sytuacji rozpadu Zakonu robił co mógł, by pomóc mu w tej kwestii. Jego działania jednak przykuły uwagę czujnego Patricka, który bardzo zainteresował się nowym bratankiem. Kiedy dotarło do niego jakiej mały jest częściowo krwi, o dziwo, postanowił pomóc w zatuszowaniu tego faktu, wciąż jednak uważając za żałosne fakt, że jego starszy brat doczekał się bękarta.

### Obława na Zakon

Spokojne miesiące 1789 i początku 1790 zostały bezpowrotnie zbezczeszczone tym, co nadeszło potem. Pod koniec 1789 do Zakonu wrócił Harold i jego zgraja. Powrót buntowniczego najemnika z całą świtą wydał się wszystkim bardzo dziwny, jednak van Beringen powitał przyjaciół z otwartymi rękoma. Okazało się to jego największym błędem, ponieważ wraz z nimi przyszły ich problemy, które trzymali w ścisłej tajemnicy. Tajemnicą okryta została również postać samej partnerki Thaddeusa, Idy, która, ku nieświadomości wszystkich, jeszcze przed wstąpieniem do Zakonu posiadała swoją teczkę wspólnika Kongregacji i została zmanipulowana do współpracy z Kongregacją. W wyniku obu tych czynników 7. dnia miesiąca Odwilży 1790 roku, Kongregacja, wsparta zastępami Kręgu, złączyła z nim swe siły, by raz na zawsze zniszczyć Zakon i zabić wszystkich ich członków. Dokonali krwawej obławy, a bezpośrednio w jej wyniku zginęło 8 członków Zakonu, w tym obaj dotąd pozostali przy życiu Lordowie Założyciele. Reszta członków uciekła w najróżniejsze strony świata. Zakon upadł.

Donall na dwa dni przed obławą otrzymał od Idy kartkę, która miała mu zasugerować, by uciekał z Turnhal, jednak enigmatyczna wiadomość nie wystarczyła, by skłonić go do ucieczki. Kiedy najgorsze nadeszło, mimo wyczekiwania, w olbrzymiej panice ratował siebie, Esther i ich syna uciekając w stronę gór Ardenńskich, w stronę Grettvern i Derehaven, gdzie Kongregacja musiałaby słono odpowiadać za napaść na hrabiego. Niestety nie udało się to. Po parogodzinnej ucieczce Esther została ciężko ranna, co zmusiło ich do postoju. Donall ruszył w poszukiwaniu bandaży, by zatamować obfite krwawienie półelfki. Skorzystał z jednego z kontaktów, który zagwarantował mu kiedyś Martien Telgenhof - Franza Bodena, mieszczanina, zamieszkującego obrzeża szlacheckiej wsi Musterdorf nieopodal Turnhal. Wówczas również ów kontakt powiadomił samego Telgenhofa o zajściu. Zaczęto działać na wyciszenie sprawy, a w międzyczasie Donall w pilności wrócił w miejsce, gdzie zostawił swoją ukochaną. Niestety jednak spóźnił się. Kiedy wrócił, ta była już martwa i bezwładnie trzymała małego Aidana w ramionach. Widok ten kompletnie załamał go na parę minut, sprawiając, że narobił sporo hałasu. Świadom tego, że to najlepsza wizytówka dla poszukujących go rewizorów, był zmuszony wrócić do miejsca w którym zaopatrzył się w bandaże i przeczekać z synem gorący czas poszukiwań. Dzień później wyruszył samotnie w miejsce śmierci Esther, wykopał jej grób oraz obudował prowizorycznie przygotowaną trumną. Miejsce pochówku zaznaczył nożykiem na drzewie, wycinając subtelnie widoczny znak róży wiatrów - symbol Kultu Laevratha, a potem wrócił po syna. Parę godzin później zebrał się do podróży i specjalnie wytyczoną przez Telgenhofa ścieżką. Zgodnie z jego podejrzeniami, pościg Kongregacji i Kręgu ustał zaraz pod granicami Grettvern. Cała podróż do dawnego domu van Deregena trwała niemal tydzień i była sporym wyzwaniem dla wycieńczonego mężczyzny, a jeszcze większym dla niespełna rocznego dziecka, które nie rozumiało gdzie jest jego mama.

### Powrót do Derehaven

Powrót Donalla van Deregena do Derehaven był szokiem dla wielu. Ten wzmógł się jeszcze bardziej, kiedy to jasnym dla wszystkich obywateli stała się egzystencja małego dziedzica. Wówczas, Donall zwrócił się do księcia Veutheim o przekazanie mu tytułu jego ojca, na co książę musiał wyrazić zgodę. Podobnie wyglądała kwestia mianowania Aidana jego dziedzicem. We wniosku Donall musiał zawrzeć sfałszowane dane matki swojego syna oraz dołączyć pisemną wolę zawarcia małżeństwa, ciągle posługując się wersją, że jego narzeczona zmarła przed ślubem, który miał się odbyć niebawem.

1. dnia miesiąca Klanów Donall van Deregen został oficjalnie mianowany 18. hrabią van Deregenem. Uznał też swojego nieślubnego syna, nadając mu tytuł hrabicza i swojego dziedzica. Wywołało to niemałe oburzenie nie tylko wśród szlachty, a również pospólstwa Veutheim. Wraz z objęciem urzędu, nowy hrabia rozpoczął gruntowne przemiany.

Zmiana władzy w Derehaven była odczuwalna przez wszystkich mieszkańców hrabstwa. Prawo przestało być już tak rygorystyczne. Poluzowano wiele ustaw, w tym te dotyczące traktowania elfów. Egzekucje były rzadkością i odbywały się tylko wówczas kiedy były podparte niezbitymi dowodami. Nie wszystkim podobał się taki stan rzeczy. Społeczeństwo Derehaven coraz mniej popierało działania swojego hrabiego, nazywając go hańbą rodu, która niszczy dzieło swojego ojca. Van Deregen jednak nic nie robił sobie z malejącego poparcia. Mimo małego poparcia, hrabiemu udało się wiele naprawić. W dobie jego rządów, Derehaven przeżywało rozkwit. Nowy hrabia skupił się nie na walce z elfim wrogiem ludu, lecz na rozbudowie i wzmocnieniu gospodarki regionu. Był otwarty dla swoich podwładnych oraz umożliwiał im przeprowadzanie z nim rozmów, w sytuacji kiedy piekliły ich jakieś potrzeby. Tego nie potrafił zrozumieć jego młodszy brat, wciąż zakorzeniony w idealnej wizji porządku tego świata, wykreowanej przez jego ojca.

### "Wojna" z Patrickiem van Deregenem

Konflikt pomiędzy dwoma braćmi trwał w zasadzie od zawsze, jednak teraz przybrał na sile. Problematyczna z początku przekazania tytułu hrabiowskiego Donallowi van Deregenowi okazała się kwestia przydziału posiadłości. Ervold van Deregen wyraźnie zaznaczył, że beneficjent przekazania tytuły hrabiowskiego ma również otrzymać wszystkie włości, które należą do van Deregenów - składało się na to nie tylko Derehaven, ale również lothriańskie Dubvan, wykupione przez ród w drugiej połowie XVII wieku, oraz przede wszystkim Lörhelm, miejscowość, która miała przypadać Patrickowi van Deregenowi.

Początkowy główny problem leżał w tym, że Ervold van Deregen po 1780 roku zmienił treść swojego testamentu, zapewne nie spodziewając się, że Donall kiedykolwiek wróci do domu. W takim rozrachunku wszystko, co miało przypadać Patrickowi nadal było uwzględnione. Niestety jednak, dokumenty w tamtym momencie stawiały już sprawę w innym świetle - teraz wszystko należało się hrabiczowi, a nie wicehrabiczowi Grettvern. Patrick van Deregen zażądał od brata zmiany decyzji ojca i przekazanie mu chociażby Lorhelm lub Dubvan, jednak w obliczu ustaleń osobistych z księciem van Hoofenem (które to nie były znane Patrickowi) Donall musiał na owe prośby wydać decyzję odmowną. Kłótnia ciągnęła się tygodniami, a nowy hrabia miał na uwadze, że nie może być dla brata zbyt ostry, bo ten dobrze wie o sfałszowanych dokumentach Aidana i jego matki. W końcu jednak, z niewiadomych bliżej przyczyn, Patrick oznajmił bratu, że nie jest już zainteresowany włościami rodowymi, ponieważ otrzymał podobne tereny od rodu swojej żony. Acroński ród Regersów posiadał włości na Argath, które Patrick szybko przebudował nie tylko na posiadłość, ale również wykupił okoliczną fabrykę i dopasował ją do użytku w swojej nowej firmie.

Po tym kontakt dwóch braci utrzymywał się w wartościach symbolicznych i minimalnych, chociaż trzeba wspomnieć, że nowemu hrabiemu zależało, by jego syn oraz syn Patricka się zapoznali i utrzymywali ze sobą kontakt. Patrick był z początku sceptyczny, głównie przez różnice ideologiczne, które dzieliły ich niepomiernie. Donall nie cackał się z bratem i co i rusz wytykał mu przesiąknięcie propagandą ich ojca. Wówczas młodszy brat obawiał się, że jego syn zmarnieje i nie będzie wierny prawdziwym prawom tego świata. Mimo wszystko, Henrik załapał tak dobry kontakt z kuzynem, że niechętny ojciec był zmuszony zapewniać mu z nim spotkania i wyjazdy. W ich trakcie Henrik pozostawał sam pod opieką wuja, a Patrick zajmował się swoimi sprawami na Veutheim, potem go odbierając. Dodatkowo, młodszy brat Donalla wielokrotnie odwiedzał Derehaven, psując krwi swemu bratu i wielokrotnie ubliżając małemu bratankowi, a w szczególności elfim służącym. To wszystko zakończyło się w 1799, kiedy Patrick van Deregen po raz ostatni zawitał w włościach swojego brata, pozostawiając małego syna całkowicie pod jego opieką i zapominając o nim na następne lata.

### Problemy zdrowotne

Po objęciu rządów na dobre, Donall starał się stale utrzymywać obraz przywódcy, który zawsze jest w stanie wykonywać swoje zadania. Przy tym z uporem maniaka tuszował swoje drastycznie pogarszające się zdrowie psychiczne. Składało się na to wiele czynników, które zwiększały swoją powagę z biegiem lat.

Najpoważniejszym wciąż zdawał się uraz wojenny. Mimo upływu kilku lat od wojny, van Deregen wciąż cyklicznie cierpiał na neurastenię wojenną, a poważnym problemem stała się kwestia terapii. Nadworny lekarz hrabiego, Philip Bergmann, początkowo starał się podążać za zaleceniami zmarłej Idy Amos, jednak te okazały się już nieskuteczne. Rozmowa z Bergmannem wcale Donallowi nie pomagała, a wręcz czasem nasilała jego objawy. Do tego przytłoczony obowiązkami możny nie miał czasu na relaks w ogrodzie. Skłoniło to medyka do ostateczności i mimo sceptycyzmu obu stron, van Deregen zgodził się na podjęcie terapii opiumowej. Miała ona znacząco lepszy efekt, lecz odbywało się to kosztem tego, że z czasem hrabia wyrobił w sobie lęk przed odstawieniem opium. Panicznie bał się nawrotu i nasilenia objawów, co sprawiło, że nawet kiedy lata później, w 1804, Bergmann zalecił mu odstawienie leku, ten nadal go przyjmował, działając na własną niekorzyść.

Problemem była też trauma po skutkach obławy na Zakon z 1790. Hrabia wiedział, że nikt nie może wiedzieć o tym, co się stało, więc nie miał z kim tego przegadać. Zdradzał jedynie szczątkowe szczegóły Zalerii Yelthyrze, jego zaufanej dozorczyni, lecz nie było to na tyle dużo, by czuł się lżej z ciężarem. Poniekąd tutaj też działał na własną niekorzyść, nadal trzymając w osobistym sejfie wszystko to, co pozostało po Zakonie i często tam zaglądał i przeglądał stare zapiski i zdjęcia. Ciężar straty przyjaciół, figur rodzicielskich i ukochanej kobiety sprawił, że hrabia czuł się ogólnie bardzo osamotniony, a nie polepszały tego nawet odwiedziny przyjaciela, Wolfganga van Richthoffena, który miał wszystko, o czym Donall w sekrecie marzył i za czym tęsknił, więc można stwierdzić, że po takowych wizytach czuł się jeszcze gorzej. Nie pomagał mu też syn, który już samą obecnością przypominał mu o feralnym dniu obławy. To sprawiało, że przez pierwsze lata życia Aidana, był on wychowywany w głównej mierze przez służki, a ojciec zdawał się go unikać. Dopiero interwencja Zalerii sprawiła, że Donall zaczął się przełamywać i powoli coraz bardziej odnajdywał się w roli ojca, wiedząc, że syn nie jest winien niczego, co zaszło, więc nie powinien być za to niejako karany. Mimo, że było to dla niego ogólnie trudne ze względu na traumatyczne dzieciństwo (które trudno nawet nazwać dzieciństwem), mały Aidan z biegiem lat stał się jego największą dumą i oczkiem w głowie. Stan ten nie zmienił się nawet po przybyciu na dwór w Derehaven Henrika, bratanka Donalla. Relacja ojca z synem zaczęła się jednak boleśnie sypać wraz z wkroczeniem przez Aidana w wiek nastoletni, a równocześnie Donalla w kryzys wieku średniego. Aidan dorastając i zastanawiając się nad rzeczami o coraz większym skomplikowaniu zaczął wypytywać ojca o młodość i los swojej matki, równocześnie nie szanując jego prośby, by nie poruszali tego tematu. To skłoniło van Deregena do zakopywania się pracą, by nie musieć rozmawiać z synem, a każda potencjalna rozmowa wywoływała w nim niemały stres.

Aidan był również głównym obiektem jego paranoi nt. bezpieczeństwa. Wiedząc, jaki los spotkał Esther z rąk Kręgu, van Deregen był przekonany, że Krąg pewnego dnia przyjdzie i po niego, bo wie o ich istnieniu. Aidan nie wiedział o tej organizacji nic, co sprawiało, że w razie czego Krąg nie miał potrzeby robić mu krzywdy. To pogłębiało tylko jego wewnętrzne poczucie rozterki, związane z koniecznością ciągłego unikania przed synem tematu, który mógłby kiedyś zahaczyć o tę kwestię.

Z biegiem lat hrabia coraz bardziej pogrążał się w swojej samotności i poczuciu beznadziei. Był przekonany, że nie jest tak naprawdę nikomu potrzebny, a tylko spełnia tymczasowo swoje role, przez co potem i tak każdy o nim zapomni. To sprawiło, że coraz częściej sięgał po alkohol, by zagłuszyć przykre myśli i odciąć się od ciężaru rzeczywistości. Nałogowo również palił, nie rozstając się z fajką nawet na chwilę. Podczas cięższych okresów, jak 1790 (pokłosiu obławy i ciężaru nowych obowiązków) oraz 1804 (wybuchu kolejnej wojny oraz coraz częstszych sprzeczek z synem, wzmocnionego śmiercią przyjaciela) zdarzało mu się upijać i doprowadzać do tragicznego stanu.

### Rozprawa z "Mieczem Ervolda"

Wraz z przemianami ustrojowymi, Donall starał się oczyścić swoje otoczenie z pozostałości po ojcu. Kogo mógł, zreformował do swojej wizji świata. Był jednak jeden ciężki przypadek o imieniu Tristan Vonhof. Niegdyś zwano go "Mieczem Ervolda", by podkreślić jego oddanie sprawie Kata Południa. Był to człowiek skrajnie niereformowalny i zagorzały w swej nienawiści. Wszelkie próby nawrócenia go na dobrą drogę, spełzły na niczym, posuwając Donalla do ostateczności. Rok po objęciu przez niego władzy, w 1791 roku, sfabrykował on wyrok śmierci na Vonhofie. Powodem miało być wykradzenie przez niego złota z rodowego skarbca van Deregenów. Vonhof nie miał żadnej linii obrony. Donall przekupił kogo trzeba i ukrócił żywota drugiego po Ervoldzie największego kata elfów w Derehaven. Był na tyle wyrachowany, że zaprosił na egzekucję swoją elfią świtę, która przed finalnym strzałem mogła zrobić Vonhofowi co żywnie chciała.

### Afera Ardenńska

W 1795, kiedy syn Donalla van Deregena, Aidan, miał już 6 lat, został on mimowolnie niedoszłą ofiarą morderczych planów Dalc'hiadu, który to postanowił znów położyć miecze na szyjach van Deregenów. Doszło do zorganizowanego przez elfy porwania. Planowano morderstwo. Wszystko zmieniło odkrycie przez porywaczy, że hrabicz van Deregen posiada aurę. Zbiło ich to kompletnie z tropu i zahamowało ich działania na tyle długo, by gwardia hrabiego zdołała ich namierzyć. Hrabia nie zamierzał ich zabijać. Żądał jedynie oddania mu syna bez żadnych dyskusji. Sytuacja była o krok od eskalacji, kiedy jeden z elfów zażądał okupu za zwrócenie hrabicza, jednak reszta jego pobratymców szybko wybiła mu ten pomysł z głowy, jeszcze zanim gwardia dobyła szabli. Donall i elfy Dalc'hiadu zawarły niepisaną umowę, że fakt aury Aidana nigdy nie ujrzy światła dziennego, w zamian za to, że hrabia pozwoli im żyć i wrócić do Enklawy w Ardenn.

### Relacja z młodym bratankiem Henrikiem

Pozostawiony pod skrzydłami wuja na stałe od 1799 Henrik miał na początku problemy z postrzeganiem Donalla jako swojego ojca, lub kogoś na ten wzór. Wciąż tęsknił za swoim ojcem, nie mając świadomości, że ten go porzucił i nigdy po niego nie wróci. Donall nie przeszedł obok tego obojętnie i dołożył starań, by zapewnić Henrikowi wszystko, czego potrzebuje. Było to dla niego niezwykle wyczerpujące, głównie przez konieczność opieki nad dwoma chłopcami równocześnie, dokładając do tego, że Henrik był niemałym rozrabiaką, a contrario do spokojnego i zrównoważonego Aidana. Hrabia van Deregen starał się zastąpić krnąbrnemu dziecku ojca oraz zawsze traktować go na równi z Aidanem, lecz to ostatnie nie zawsze mu wychodziło. Henrik często czuł, że wuj faworyzuje swojego syna i zajmuje się nim bardziej niż nim. Z kolei mały Aidan był nieraz zazdrosny o uwagę swojego ojca, która w tamtej chwili była podzielona pomiędzy niego i kuzyna. Donall van Deregen zasięgał nieraz porad wielu osób, by uporać się z tymi problemami. Zależało mu, by chłopcy wytworzyli między sobą braterską więź. To ostatnie przyszło jednak z czasem i to całkiem naturalnie, mimo, że pozornie nadal byli dla siebie rywalami. Z czasem, wuj Donall dla Henrika stawał się coraz bardziej ojcem, w późniejszych etapach życia pozwalając mu na dobre zapomnieć o Patricku, a Aidan z początkowego rywala o uwagę wuja zamienił go w brata, z którym lubił się sprzeczać, ale też wskoczyłby za nim w ogień.

### Początki działalności w Parlamencie

W 1799 Donall van Deregen rozpoczął również swoją osobistą wojnę, którą wytoczył Lordom Parlamentarzystom obu Izb. Jako Lord Parlamentarzysta Izby Wysokiej oraz Niskiej, często bywał na obradach obu parlamentów. Podczas nich usilnie starał się wywrzeć nacisk na innych możnych, by złagodzili oni swoje postępowanie wobec elfów, w szczególności służących. W trakcie jego przemówień wielokrotnie dochodziło do celowych zakłóceń oraz uciszano go. Kilkukrotnie też zabraniano mu zabierania głosu, nakazem samego Księcia. Najbardziej znamiennym przemówieniem była mowa 147. Zgromadzenia Narodowego Veuthów w Áthail w 1800 roku, podczas której hrabia van Deregen wzywał do odejścia od starych metod, powołując się na prawdziwą postawę swego pra-pradziada, Manfreda van Deregena, pierwszego króla Federacji Pięciu Księstw oraz pierwszego księcia Veutheim.

Przemowa ta, jako jedna z nielicznych, została przedstawiona w pełni, bez przedwczesnego zakończenia na żądanie Księcia Veutheim. Wywołała ogólnokrajowe poruszenie, nie tylko na Veutheim. Słowom van Deregena kłaniał się nisko Książę Thalvonu, Velin Lloyd, popierając go w każdym postulacie. Również Lothrianie spojrzeli na sprawę hrabiego niezwykle przychylnie. Żadne z księstw avgardzkich - ani Veutheim, ani Argath, ani nawet Aegon, nie poparły przemowy w nawet najmniejszym stopniu, twierdząc zbiorczo, że to brednie i nakierowane na emocje robienie papki z mózgu. Przedstawiciele Acronu wstrzymali się od jednoznacznego podejścia do działalności van Deregena. Ten jeszcze przez długie lata będzie walczył z wiatrakami, starając się dotrzeć do przestarzałych umysłów Lordów Parlamentarzystów Imevardu.

### Wojna z Enerpitem

(tu zaczyna się konieczność reworku; materiał nieaktualny - proceed with caution)

Jego działalność przerwie rozpoczęta w 1804 roku wojna z Enerpitem. Początkowo konflikt trwał między Księstwem Abervii a nowo powstałymi Zjednoczonymi Hordami Enerpitu, złożonymi z wygnanych na ów wyspę elfami-odmieńcami. Abervia, podpisując lata wcześniej sojusz wojskowy z Imevardem, a w szczególności z Lothaire, poprosiła o pomoc w walkach. W rezultacie, całość Imevardu ruszyła na południowy zachód Empirionu. Wśród nich był również i Donall van Deregen, teraz Lord Pułkownik i dowódca 4. Dywizji Piechoty. Jego wojsko odnosiło duże sukcesy na froncie, a dużym i pozytywnym zaskoczeniem dla obywateli była częsta obecność hrabiego na samej linii frontu. Plusem też było to, iż zezwolił on swojemu synowi, Aidanowi, służyć jako sanitariusz, mimo szlacheckiego prawa do odmowy posługi wojennej, które mógł na synu wymusić.

### Bratnia Wojna

Po wygranej wojnie z Enerpitem w 1812 nastąpił rozłam na dwa obozy władzy wewnątrz Imevardu - Żelazny Pakt oraz Unię Książęcą. Siłą rzeczy, Donall van Deregen został automatycznie oficerem starszym Żelaznego Paktu, ponieważ to do niego dołączyło Veutheim. Hrabia wówczas zrezygnował z częstej obecności na froncie, wracając do kraju, by wymuszać na Lordach Parlamentarzystach zwaśnionych frakcji pokój.

### Zaginięcie Henrika

W 1813 na froncie nadal służył syn Donalla van Deregena, Aidan, wraz z kuzynem, Henrikiem. Ten ostatni zaginął podczas 3. bitwy pod Avenio. Gdy tylko wieści dotarły do hrabiego, uruchomił on wszystkie dostępne mu opcje, by odnaleźć bratanka oraz ściągnąć do Derehaven swojego syna, jednak z początku nie odniósł w tej materii żadnego sukcesu. Z racji zmiany trybu pracy z pracy na froncie na pracę w Parlamencie, van Deregen przekazał symboliczną władzę nad dywizją młodemu i niezbyt obiecującemu baronowi - Lio von Brunnerowi. Do ów przekazu ponoć miał go zmusić sam książę Argathu. Zdawało się jednak, że los dywizji jest o wiele mniej ważny dla Donalla van Deregena niż los jego bratanka. Kiedy Henrik wrócił do domu, wojna nadal szalała w najlepsze, mimo, że zdawała się wygasać. Lord Henrik stracił pamięć, a jego wuj otoczył go troską i zapewnił potrzebną pomoc.

### Początek problemów z von Brunnerem

Fakt małostkowego traktowania Lio von Brunnera przez Donalla van Deregena niezmiernie go denerwował. Ostatecznie rozpoczęło to serię podkładania hrabiemu kłód pod nogi przez krnąbrnego barona. Wykorzystując swoje wpływy próbował on umniejszyć wielkości hrabiego Grettvern, starając się obrócić przeciw niemu całe Veutheim, a w miarę możliwości nawet i cały Imevard.

### Zniszczenie Lasu Mądrości

Do późniejszego sukcesu podstępów von Brunnera niewątpliwie przyczyniła się impulsywna i kierowana emocjami decyzja van Deregena, by sprowadzić sporą część osobistej gwardii pod drewniane bramy Lasu Mądrości - pół legalnej lothriańskiej elfiej enklawy, skupionej wokół niemalże legendarnego uszkodzonego portalu na Vallurn. W ów Lesie przetrzymywany był syn hrabiego. By go uwolnić, Donall van Deregen był gotów na wszystko, aby tylko osiągnąć swój cel. Końcowo, "oblężenie" zakończyło się kompletnym spopieleniem lasu oraz anihilacją zarówno elfów, jak i gwardii hrabiego z rąk Avrona - elfiego maga, który wcześniej pomógł Henrikowi wrócić do domu z wojny.

### Aresztowanie i kara śmierci

Katastrofalne w skutkach oblężenie Lasu przyniosło ze sobą śmierć tysięcy żołnierzy, co idealnie współgrało z planami von Brunnera. Niedługo po powrocie hrabiego do jego posiadłości przyjechał von Brunner z całą swoją świtą i nakazem aresztowania hrabiego Donalla van Deregena pod wyraźnym rozkazem samego księcia Veutheim, Horgalda van Hoofena. Hrabia został zakuty w kajdany i przetransportowany do lochów Zamku Imhoffa w Áthail. Niedługo potem ogłoszono wyrok - karę śmierci poprzez publiczne ścięcie głowy, a termin wyznaczono na 24. dzień miesiąca Drewna 1814 roku. Tytuł hrabiego przekazano Lio von Brunnerowi, jak i całość majątku Donalla van Deregena. W trakcie oczekiwania na karę, Donalla próbował ratować jego syn wraz z pomocą maga Benno Möhringa. Próba ta jednak zakończyła się niepowodzeniem.

### Ucieczka z więzienia

Ostatecznie jednak Donall van Deregen zbiegł z więzienia dwa dni przed karą śmierci dzięki pomocy erc'htudzkiego elfa o imieniu Zarkir Ravarieth, który był przetrzymywany w celi obok hrabiego Grettvern. Razem z elfem hrabia ruszył do Learpholl, by uzyskać wsparcie od księcia Lloyda oraz spotkać się z synem i bratankiem. Wówczas to dowiedział się, że von Brunner ma zostać na dniach księciem Veutheim, a do tej pory udało mu się przekonać możnych Veutheim do czystek na do tej pory szanowanych przez nich niziołkach. Tego samego dnia Avronowi objawił się Laevrath, w wyniku czego Donall stracił przytomność. Został za mocno uzdrowiony przez elfiego maga, co w konsekwencji odmłodniło go o blisko 30 lat. Stan fizyczny i psychiczny van Deregena przypominał ten z 1784, co sprawiło, że nie myślał długo co zrobić z problematycznym von Brunnerem.

### Zamach stanu

Zorganizowano zamach stanu, którego jednym z głównych przygotowujących był Donall van Deregen. Do pomocy sprowadził on swoich dawnych znajomych z czasów Zakonu - Brandona Linnika, razem z jego thalvańskimi marynarzami; Leo Ragnbjorga z zastępami Lundvegów; oraz Jakkuna wraz z wszelkimi niziołkami, jakich zdołał zwołać. Zamach stanu powiódł się. W jego trakcie samobójczą śmierć poniósł książę van Hoofen, a Lio von Brunner zbiegł z Áthail do Derehaven. Wówczas to, za namową Avrona, Donall próbował przekonać żołnierzy Veutheim, by dołączyli się oni do niego i razem z nim obalili rządy von Brunnera. Wygłosił on sławetne przemówienie na balkonie Zamku Imhoffa.

Po przemówieniu Armia Veuthów wsparła Donalla van Deregena i nieoficjalnie proklamowała go nowym księciem. Razem ruszyli odbić Derehaven. Van Deregen razem z pomocą Avrona i swoich bliskich odbił rodową posiadłość z rąk von Brunnera. On sam został przez Donalla van Deregena brutalnie pobity i pozbawiony wzroku. Po tym wtrącono argackiego możnego do lochu, a do samego dworu zaczęto ściągać książęta z całego Imevardu, w związku z nadchodzącym Zmierzchem Czasów.

### Zmierzch Czasów

Donall van Deregen, jako nowy książę Veutheim, zdołał wraz z innymi książętami opracować plany obrony i ewakuacji. Po tym rozpoczęły się prace nad budową umocnień i szkoleniem jednostek na prędce. Kiedy Zmierzch nadszedł Derehaven broniło się zaciekle przez wiele godzin, jednak ostatecznie padło. Grupa van Deregena została ewakuowana portalem do Learpholl, skąd to wraz z księciem Lloydem wszyscy udali się do Enklawy w Górach Szarych, by prosić o pomoc Erc'htudów. Tym razem przeprawa przez przełęcz powiodła się, a śnieżne elfy zgodziły się pomóc ludziom. Wkrótce po tym i tam dotarła horda Czarnego Pana, równając z ziemią niemalże całość Enklawy. Końcowo jednak udało się odeprzeć zagrożenie, dzięki boskim mocom Avrona. Zniszczył on hordę oraz uzdrowił spaczonych przez martwą magię powołanych do życia nieboszczyków. Wśród nich byli również elfi członkowie Zakonu, którzy w końcowej fazie bitwy mieli okazję przejść na stronę dobra i walczyć przeciwko odmieńcom. Po zażegnaniu kryzysu Zmierzchu Czasów wszyscy, ludzie i elfy, ewakuowali się na wyspę Arcaibh.

### Migracja na Arcaibh

Tam Donall van Deregen brał czynny udział w pomocy w budowaniu nowego społeczeństwa imevardzkiego. Zrzekł się tytułu księcia Veutheim oraz ożenił z ożywioną przez moc Czarnego Pana i uzdrowioną przez moc Avrona Esther. Osiedli w Nowym Drownhall oraz przez pierwsze lata zajmowali się razem działaniem na rzecz rozwoju nowego miasta. W 1816 roku Donall van Deregen po raz drugi został ojcem, tym razem córki - Avril. Otrzymała ona imię w hołdzie w kierunku Avrona, dzięki któremu hrabia van Deregen zyskał nowe życie. W 1817 przywrócono do życia Zakon, jednak tym razem jako organizację próbującą ustanowić bezpieczny kontakt z Tan'tudami, rdzennymi elfimi mieszkańcami Arcaibh. Oprócz tego, Donall van Deregen działał jako Lord Parlamentarzysta Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego w Velld.