Kraniec Człowieczeństwa

Krew pulsowała w żyłach, płuca niedomagały i dusiły się starym zużytym już w połowie filtrem maski, sama maska wykonana z czarnej jak smoła i tak samo śmierdzącej gumy, przyklejała się do twarzy jak by pod ciśnieniem, małe okrągłe otwory zabezpieczone grubym szkłem zaparowały tak że nic poza ogólnym zarysem nie było widać, strój ochrony uwierał, ograniczał ruchy, a zamknięte w nim ciało gotowało się jakby wrzucone do wrzątku.

Tak można opisać sytuacje w jakiej się znalazłem, nie można ją opisać jeszcze prościej - Znalazłem się w ciemnej dupie - O tak lepiej i krócej. Wracając do bardziej szczegółowego opisy mojej sytuacji. Gonią mnie, ja uciekam, ich jest ośmiu, ja sam, oni mają psy, ja nie. Obie strony znają tą okolice, ja z patroli oni pewnie też z nich. Wysokie bloki majaczyły już na ograniczonym przez kamienice horyzoncie, jak na razie było sucho lecz patrząc na chmury, deszcz jest nieunikniony. Sytuacja nie wygląda najlepiej, gdybym był Matematykiem to pewnie zaczął bym sam do siebie mówić jak to on ma w zwyczaju procent szans na zwycięstwo i na porażkę. Pewnie wyglądało by to tak że oni mają jakieś pięćdziesiąt procent na złapanie mnie żywcem, siedemdziesiąt na zabicie a dziewięćdziesiąt na to że jakieś cholerstwo załatwi to za nich, tym bardziej w tak niebezpiecznej okolicy. No jednak nie jestem taki zły z tej matmy.

- Kurwo, stój! - Krzyknął jeden z goniących.

- Nie masz żadnych szans. - Wykrzyczał następny. Najgorsze było to że oni jeszcze mieli siłę biec, gonili mnie w końcu od posterunku Matki Polki a ja z niewielkimi przerwami biegłem już przeszło pół godziny. Jak to przeżyję to Rada powinna dać mi z automatu cały Pułk rekrutów do szkolenia.

- Jeśli się podasz to może darujemy ci życie.

Nie słuchałem ich biegłem dalej przez zagraconą gruzem ulicę Armii Krajowej jednocześnie unikając nielicznych lecz zawsze lecących w moją stronę kul oraz uważając na to by się nie potknąć. To akurat nie zawsze udawało się moim prześladowcą, dwa razy słyszałem jak jeden z nich padał na ziemię a cześć psów, należących do wywalonego, widząc niebezpieczeństwo swego pana zawracały, by po chwili kiedy on wstał znowu podjąć pościg.

Noga natrafiła na coś twardego, prawa osłonięta skórzanym butem stopa została w tyle, a ręce same ustawiły się w odruchu upadku. - To będzie mój koniec - Pomyślałem upadając na ziemię.

                                                      \*\*\*

Ostatnio w Poprawczaku nie powodziło się za dobrze, o nie. Wczoraj zmarł Jacek, w zeszłym tygodniu Julka i Lol, zwłaszcza śmierć tej drugiej nas zabolała. Kobiet było mało na zaledwie jedną przypadało dziesięciu potencjalnych partnerów, w ogóle co tu mówić o partnerach, rodzina jak wiele innych rzeczy zniknęła z tego świata wraz z wojną teraz liczyły się tylko dzieci. Dla nich żyliśmy i o lepszy świat dla nich a nie dla nas walczyliśmy. Z powodu takiej dysproporcji Rada zakazała Kobietą opuszczać schronu, a życie w ciągłej nieprzerwanej ciąży stało się dla nich normalnością, okrutne ale prawdziwe i potrzebne. Niestety mimo tych wszystkich starań społeczność wymierała, średnio jedno na czworo dzieci dożywało czwartego roku życia, a dorośli, oni też padali. Na początku nie wiedziano czym jest to spowodowane lecz po kilku miesiącach intensywnego śledztwa ludzie doszli do przyczyny tego problemu - Woda, napromieniowana woda którą każdy z nas pił - Brakowało nam odpowiednich filtrów a beczki wypełnione piachem, węglem, żwirem i siatką się nie liczą, bo nie działają.

I to miał być koniec, naszej przetrwałej już dwie dekady wspólnoty, nie w ostatniej próbie przetrwania, nie w ogniu nadziei który ogarnął by schron, nawet nie w ostatniej walce z chordą nacierających na nas mutantów. Mieliśmy tak po prostu umrzeć, będąc przykutymi do łóżek w szpitalu i powoli oddawać się w zimnym łapską bezlitosnej kostuchy. Nie, przetrwaliśmy za wiele by tak to się skończyło i Rada miała podobne zdanie co ja.

Plany obmyślony przez Radę był prosty ale jednocześnie genialny. Mieliśmy ukraść Centrowcom społeczność ocalałych z okolic Rynku czyli centrum, tajemnicze tabletki które wrzucone do nawet największego post atomowego syfu były w stanie stworzyć zdatną do picia wodę. Problemy były dwa, po pierwsze Centrowcy pilnowali przejścia przez Odrę jak oka w głowie. Oba przejścia, przez most Zamkowy i ten na ulicy Piastowskiej są całodobowo obstawione przez liczny dobrze uzbrojony garnizon. Po drugie jakbyśmy już się przebili to nie wiemy gdzie w ogóle trzymają te tabletki może w sejfie na ostatnim poziomie schronu, w małej dziurze w drodze zabezpieczonej do tego kilkoma trzymanymi w pobliżu mutantami a może każdy z żołnierzy ma swój przydział nie wiemy. Na szczęście, Brygadzista były policjant i nieformalny przywódca całej Rady znalazł rozwiązanie obu tych kwestii. Przejść mieliśmy przez nieobstawiony most kolejowy. Z tym brakiem obsady to przesadziłem, pod samym mostem udomowiła się spora rodzinka Tygrysów lecz lepsze to niż ludzie zwierzę można oszukać, na przykład dobrze rzuconym granatem dymnym. To był pierwszy z trzech etapów planu i jedyny dobrze sprecyzowany w dwóch pozostałych Brygadzista nakazał mnie i moim ludziom stawiać jedynie na własne doświadczenie, instynkt i szczątkowe zarysy planu, bo tam za rzeką już żadnych rozkazów nie dostaniemy, będziemy na terenie wroga a każdy zły ruch będzie mógł się skończyć pewną śmiercią. Drugi etap miał polegać na znalezieniu dobrej kryjówki takiej co dobrze ukryje, zabezpieczy przed mutantami, jak i da dobry ogląd sytuacji. Brygadzista poleciał nam stare garaże przy Rzece, już przed wojną oddalone od jakich kol wiek zabudowań poza fabryką, do tego zapewnię teraz całą okolicę porastają wysokie trawy i pnącza które dadzą dobre schronienie, tak nam jak i naszym planom. Ostatnim etapem po rozeznaniu będzie szybki atak i ucieczka z ładunkiem, do Poprawczaka gdzie po powrocie zostanie urządzona wielka impreza na naszą cześć. No dobrze teraz czas przejść do realizacji.

                                                      \*\*\*

Rudy w świetle kilku świec czyścił lufę strzelby, Frajer pilnował czajnika z gotowaną wodą zagryzając suszone mięso szczura a ja siedziałem i czytałem - Co? Jakiś kryminał o górach nic zbytnio ciekawego lecz lepsze to niż, nic.

Zgrzyt otwieranego wejścia, brama unosi się do góry a na tle dżungli która tam się rozciąga widać czwartego członka zespołu Liczydle. U nas w Schronie jest taka tradycja że każdy ze stalkerów musi sobie wybrać przezwisko które na wypadach będzie zastępowało jego imię, czy to ma jakieś praktyczne zastosowanie, raczej nie, ale tradycja to tradycja.

Sama historia naszej wspólnoty jest nawet trochę ciekawa. Powstała z przetrzymywanych w poprawczaku małoletnich przestępców, przewodzonych przez założoną niedługo po wojnie i złożoną z kilku przetrwałych atak nauczyczycieli i jednego Policjanta Radę, paramilitarna społeczność w której każdy mężczyzna ma choć podstawowe doświadczenie w walce a kobiety jedynie siedzą w bunkrze zajmując się dziećmi, a nad tym wszystkim zwisa okrutne widno odebranego niedawno komunikatu o Watasze która ma nadciągnąć z nieoczekiwanej strony. No nawet jak teraz o tym myślę to wydaje się to być niezmiernie ciekawą zapowiedzią na jakąś epicką historię w klimatach post-apo. No i tak właśnie jest. Zacznę klasycznym zabiegiem każdego znanego mi opowiadacza od słów.

Wszystko zaczęło się tego dnia, dnia upadku. Tego popołudnia do naszego wypełnionego nudą bo rygor był dość spory więzienia przepraszam poprawczaka przybył prawdziwy Policjant - ideowiec. W zamierzeniu miał nam przemówić do rozsądku, lecz zamiast tego opowiadał nam o swych dokonaniach na służbie. Zawsze to jakieś urozmaicenie dnia więc postanowiłem wraz ze sporą częścią innych kanalii społecznych posłuchać o tych przygodach. Opowieść o strzelaninie pod Żabką gdzie sam zatrzymał przez pół godziny trójkę uzbrojonych dresów przerwał alarm. Na początku myliśmy że znowu jakiś żartowniś palił przemycone z zewnątrz papierosy pod wykrywaczem dymu. Niestety myliłem się z głośników zaczął lecieć nagrany jeszcze za komuny komunikat.

- Uwaga, uwaga wszyscy mieszkańcy tego przybytku muszą jak najszybciej udać się do piwnic a następnie do schronu! Powtarzam wszyscy mieszkańcy tego przybytku muszą udać się do schronu! To nie są ćwiczenia...

To my mamy schron - pomyślałem w nagle zamarłej ciszy. Policjant przerwał swą opowieść i zaczął się tępo patrzyć w powtarzający ostatnią formułkę głośnik. Po chwili jego twarz wygiął grymas przerażenie.

- Do schronu kurwa! - Krzyknął.

Nie zareagowaliśmy. Powtórzył jeszcze raz to samo. Dopiero huk i pocisku trafiającego o sufit obudził nas z tej dziwnej zadumy. Pierwsze pobiegły z krzykiem nieliczne dziewczyny potem my. Ostatni poganiający resztę biegł policjant zgarniając przy okazji z jednego ze stolików znalezione na śmietniku radio na korbkę które jeden z naszych naprawił w imieniu "Prac resocjalizacyjnych". Wbiegliśmy do piwnicy, biegliśmy tak kilkadziesiąt metrów aż do jednej z kończonych się kratą korytarza przy której stał tłum ludzi. Policjant przepchał się przez nich i kiedy zobaczył bawiącego się z kluczami nauczyciela, nie pytając go o zdanie wyciągnął ponownie jeszcze nagrzany po ostatnim wystrzale pistolet i strzelił tym razem w małą zardzewiałą dziesiątkami lat braku konserwacji kłódkę. Ołów bez problemu przebił się przez ten relikt przeszłości i powędrował dalej odbijając się od ścian i wędrując w ciemność, ostatecznie trafiając na, Metal? Tłum zafalował i przepychając się do środka korytarza, na jego końcu były pancerne drzwi oświetlane przez jednego z uczniów który w tym chaosie zawinął latarkę. Nauczyciel podbiegł do drzwi i otwarł je, ludzie wbiegli do środka, kilku z najwolniejszych stratowała przerażona horda. Tych stratowanych i tak zaciągnięto do środka jednak długo i tak nie pożyli. Drzwi z pomocą kilku uczniów zamknęły się, niedługo później słychać było w oddali ryk przelatującego nad miastem bombowca jednak poza tym nic może on tędy z już opuszczonym nad aglomeracją ładunkiem jedynie przelatywał.

Dalej nie warto już opowiadać, dlaczego? Bo to klasyka w tego typu opowieściach. Pierwsze dni spędzone na ciągłych próbach kontaktu z bliskimi, radio na korbkę które zabrał Policjant okazało się w tych warunkach bezużyteczne. Po dwóch tygodniach chaos a po trzech jego koniec, miesiąc po tym powstała złożona z opiekunów jak i Policjanta Rada Schronu której zadaniem było ustabilizowanie w nim sytuacji. Niedługo później pierwsze wyjście na powierzchnię i nowiny z stamtąd, opisy dość proste, wszechobecna cisza i szarość, brak życia, wysoki poziom promieniowania który był tym większy i silniejszy kiedy wiało ze strony Aglomeracji. Następne miesiące upłynęły na poszukiwaniu artefaktów dawnej cywilizacji, budowie nowych baz, poznawania następnych grup ocalałych. Lecz przełom nastąpił dopiero w drugim roku po ataku, po praz pierwszy napotkaliśmy kogoś za Rzeki, i na nasze nieszczęście byli to Centrowcy. Schowani w prawdziwym przeciwatomowym schronie pod Starym Miastem uzbrojeni w dobrej jakości sprzęt, dysponowali wszystkim czego dziś potrzeba, prawdziwe nigdy nie śmigane filtry, zapasy masek dla ponad tysiąca osób, broń i co najważniejsze gigantyczna przestrzeń życiowa której tak bardzo nam jak i innym społecznością brakowało, może te wymieranie dopiero coś zmieni? Według zasłyszanej od podróżującego miedzy schronami handlarza plotki w tym Centrum mają nawet hodowle prawdziwych niezmutowanych świń, jeszcze przed wojenne utrzymane w idealnym stanie filtry tak powietrza jak i wody, centralne ogrzewanie, oraz własnego produkującego prawdziwe karabiny rusznikarza. Wszystkiego tego dopełniał fakt że Centrum nie utrzymywało z żadną enklawą z tego brzegu Odry stosunków dyplomatycznych, widzieli kogoś z za rzeki strzelali i już, żadnych krzyków, żadnych strzałów ostrzegawczych. Potem wszystko się ustabilizowało handlowaliśmy z innymi osadami walczyliśmy z wrogimi np schowanymi w piwnicach bandytami, polowaliśmy na mutanty, to wszystko zamieniło nas w prawdziwych Stalkerów jak z tych przedwojennych post apokaliptycznych opowieści.

- Jak było na zwiadzie? Dowiedziałeś się czegoś? - Zapytałem przybysza.

- Pół godziny temu nastąpił spory atak mutantów na posterunek przy Piastowskiej. Obronili się ale wciąż lirzą rany, jeśli wszystko pójdzie tak jak zwykle to za dwie godziny powinien ich odwiedzić patrol spod torowiska.

- Ilu zostało rannych?

- Trzech jeden ciężko. Teraz na posterunku stacjonuje dwóch w pełni sprawnych do tego uzbrojonych w jakieś karabiny chyba myśliwskie strażników.

- Sytuacja w Fabryce?

- Spokój i cisza żadnych anomalii, mogę być tego żywym przykładem sam tamtędy szedłem podczas wycofki.

- Dowódco teraz jest idealny moment do ataku ustawimy się w fabryce w połowie drogi między torowiskiem a posterunkiem jak wyjdzie patrol to ich rozstrzelamy, weźmiemy tabletki i wrócimy do Poprawczaka.

- Rudy, zawsze może być lepiej, poczekajmy choć jeszcze dwa dni, rozpoznajmy lepiej teren, obmyślmy jakiś bardziej skomplikowany plan.

- Z całym szacunkiem ale to nie może aż tyle trwać. - Tym razem odezwał się zwykle cichy Frajer. - Zawsze może być lepiej, musimy już coś zrobić. Im dłużej tu siedzimy tym więcej ludzi w Schronie umiera oraz zwiększa się szansa że te Dupki z centrum wreszcie nas zauważą i rozstrzelają.

- Popieram Frajera. Musimy działać. - Odezwał się sciągający gumową maskę Liczydło.

- Zamknąć się wszyscy myślę!

Na chwilę w garażu wszystko zmarło, Rudy przestał polerować broń, Liczydło zmarł w pół ruchu ściągania chlebaka a Frajer dalej trzymał grzany nad ogniem czajnik z wrzątkiem.

- Dobra przemyślałem naszą sytuacje. Rzeczywiście nie możemy tyle czekać. Ale musimy też mieć dobry plan, proponuję zrobić to co mówił Liczydło zakradniemy się od strony fabryki i zaatakujemy jak Centrowcy będą wychodzić z pod Torowiska.

- Co w tym skomplikowanego? - Zapytał Rudy.

- Poczekaj. Kiedy ja, Rudy i Liczydło będziemy czekać na patrol ty Frajer weźmiesz swoje Uzi i spróbujesz oczyścić nam drogę przez posterunek, są mocno osłabieni a ty swymi krótkimi i celnymi seriami na pewno dasz im radę. Ale możliwe jest to że ci się nie uda jeśli tak będzie wystrzel tą racę - Podałem mu do ręki jeszcze przedwojenną flarę - Wtedy my zamiast biec na posterunek uciekniemy do fabryki, przeczekamy tam obławę i wrócimy razem do Poprawczaka ty będziesz na nas czekał przy torowisku. Zrozumiano?

- Tak jest Kapitanie.

- To zajebiście. Brać motołowy, maczety i broń palną szykuje się niezła walka.

Po tych słowach podniosłem swój karabin i filmowo oparłem go o bark i obróciłem się w stronę reszty, dodając.

- Albo oni policzą nas albo my ich. - Gdybym tylko wtedy wiedział które z tych dwóch stwierdzeń okaże się prawdziwe.

                                                      \*\*\*

Pomimo tego że był późny ranek, nie czułem tego, powietrze było chłodne, słońca nie było widać, niewysoko nad ziemią unosiła się powstała kilka godzin wcześniej biaława mgła taka sama jaką wydychaliśmy i która wydostawała się przez otwory masek. Dawało nam to przewagę mała widoczność połączona z przeświadczeniem wroga że tu mogą się czuć bezpieczne jest niebywałą zaletą. Leżałem na brzuchu tak jak reszta, ja ze swym Dragonem, Liczydło z kuszą akurat taką broń sobie upodobał a Rudy z nieodłączną strzelbą myśliwską. Spojrzałem w lewo, tylko i wyłącznie wysokie trawy i niewysokie drzewa oplecione jakimiś lianami, może tego nie widziałem lecz czułem co teraz myśli i robi Frajer. Leży na ziemi w bujnych wzdłuż odrzańskich krzakach przez które dawne wały praktycznie zaniknęły, widział jak na dłoni obrońców mostu, przycelował już niezliczoną ilość razy zaraz kiedy zacznie się dziać każdy z nich padnie w ciągu jednej chwili nikt nie ocaleje. A myśli one umarły wszystkie poza jedną strachem który kłębi się z tyłu głowy każdego z nas, ręce się minimalnie trzęsą, jest jakby ciężko na brzuchu a w głowie czuć nieprzyjemne uczucie. - Zamknij się już z nie takich sytuacji wychodziłeś cało - Wzgardziłem się w myślach po wyobrażeniu sobie jak jeden z obrońców nas przed wyjściem nas zauważa i informuje o tym resztę następnie się skrada pod ścianą i w ostatniej chwili rzuca nam na głowy granat, potem już tylko ciemność. - Wyobraźnia to naprawdę największy wróg każdego żołnierza - Dodałem po chwili.

Zgrzyt zardzewiałych drzwi przebił się przez martwice poranka. Wielka metalowa zbudowana już po wojnie brama okrutnie jęknęła i zaczęła się powoli otwierać. Z idącego pod torowiskiem tunelu dało się usłyszeć warkot jakiegoś silnika prawdopodobnie tego który właśnie otwierał te wrota. Z powstałej w tej samej chwili szczeliny zaczął bić blask. Po około minucie kiedy brama już całkowicie się otwarła czyli do połowy długości dawnej drogi za węgła wychynęła odziana w czarny kombinezon postać w jednej ręce trzymała karabin, chyba ak zaś w drugiej dającą jemu ogląd na sytuacje, lampę naftową. Po chwili kiedy pierwszy rozejrzał się po okolicy i nie ujrzał żadnych zagrożeń pomachał ręką do środka. Z wnętrza torowiska wyszło w tamtym momencie jeszcze czterech ubranych tak samo postaci, każdy miał jakiś karabin dwóch miało chyba czterotaktowe karabiny myśliwskiego. Jezu ile bym oddał za taki skarb. Drużyna ustawiła się gęsiego gdzie ci z lampami naftowymi byli z przodu i z tyłu a ci bez nich stali po środku. Pierwszy z kolumny ten z Akaczem dał znak na wymarsz. Ruszyli.

Teraz była ostatnia szansa na ich eliminacje później znikną nam z pola widzenia a próba zmiany pozycji na pewno wytworzyła by tyle hałasu że ja pierdole. Lecz był też jeden minus brama dalej była otwarta a tam nie wiadomo co się kryje. Dobra nie ma czasu na takie myśli trzeba działać. Na raz poderwałem się z ziemi i skoczyłem reszta z oddziału zrobiła to samo co ja. Trzeci w kolumnie nawet nic nie poczuł kiedy ostra jak brzytwa klinga noża wbiła mu się w czaszkę. Potem poszło już szybko, drugi i czwarty umarli tak samo jak trzeci a z tymi z lampami był większy problem. Ten z przodu bez namysłu jednym ruchem odwrócił się i posłał jednorącz serie. Niemal mu karabin nie wypadł podczas tego działania. Ten styłu próbował podnieść opuszczoną lufę lecz nie zdążył Liczydło wbił mu swój bełt w brzuch. Ostatni padł ten z przodu Rudy po serii padł jak kawka nie wiem czy od kul czy może po prostu zrobił unik, lecz mi to było na rękę, linia strzału była pusta. Jedno naciśnięcie spustu mojego Dragona i ugodzony pociskiem 9mm proso w oko Centrowiec zdechł. Po tej walce przeszukaliśmy pobojowisko jak się okazało ten z przodu miał w kieszeni jedno białe jak śnieg pudełko w którym coś przy najmniejszym ruchu obijało się o jego papierowe ścianki, to musiały być te tabletki. Następnym odkryciem była specyficzna budowa tunelu który był podzielony na co najmniej dwie strefy. Ta pierwsza którą teraz widzieliśmy miała może dwa metry szerokości, w środku był tylko podpięty do otwierającego bramę mechanizmu stary silnik spalinowy. Ile bym dał za taki znalezisko, handlarze obsypali by mnie workami z jedzeniem a Rada zaoferowała by mi kilkumiesięczne wakacje. Ostatecznie po oskubaniu ze wszystkiego cennego co mieli Centrowcy i potwierdzeniu Rudego że nic mu nie jest ruszyliśmy biegiem ku mostowi Frajer właśnie czyścił barykadę z niepożądanego elementu. Kiedy ginęliśmy w szarawej mgle dało się usłyszeć otwieranie się metalowych drzwi i bicie na alarm z wewnątrz tunelu. Wszystko się miało zaraz okazać. Kto zgarnie główną nagrodę.

                                                      \*\*\*

Upadek bolał. Czułem kiedy , ochronię ta tym gumowym gównem twarz trafia na asfalt, czułem kiedy popękany od lat materiał rozrywał mi kombinezon na prawym kolanie. Po chwili poczułem w tej okolicy ciepły rozlewający płyn, to była krew. Krew wzdrygnąłem się na samą myśl o tym cholerstwie, przerażał mnie ten płyn. Ciekawe jak postrzegała by mnie reszta gdyby wiedziała o posiadanej przez mnie Hemofobi, pewnie nie mógł bym być stalkerem i teraz siedział bym w bunkrze dokarmiając stadka naszych szczurów i gniazda karaluchów. Dzisiaj wszystko co da się przegryź i od tego nie wykitować jest jedzeniem. Pewnie jak bym znalazł w jakiejś piwnicy kwaśną, żółtą, nienaruszone przez czas cytrynę zażarłbym bym ją ze smakiem tak teraz jak i zawsze głodowałem.

Nie miałem czasu na ważną w takich momentach dezynfekcje, prześladowcy byli coraz bliżej a słysząc przyspieszone dudnienie ich kroków zachęceni moim upadkiem nie zwolnili lecz jeszcze bardziej przyśpieszyli, a może to tylko moje serce tak wali a oni już dawno sobie odpuścili. Nie przecież nie mam sześciu serc trzeba działać. Jednym dość pokracznym ruchem wstałem na dwie nogi i wróciłem do biegu.

                                                      \*\*\*

Biegliśmy już jakąś minutę oczywiście nie za szybkim tempem bo Rudy dostał i trzeba było mu pomagać w biegu. Przez cały ten czas patrzyłem się w niebo czy nie widać tam świetlistej czerwonej flary która dała by nam znak że tu taj jest stop i mamy zawróć. Lecz niczego takiego nie było. Więc wszystko szło zgodnie z planem ach gdyby wszystko zawsze szło zgodnie z planem to nie umarł bym tu tylko te dwadzieścia lat temu w moim bloku po udanym napadzie na żabkę.

Z mgły zaczęła wyłaniać się jakaś postać, ubrana na czarno z kapturem na głowie na początku myślałem że jest to Frajer. Ale coś było nie tak. Postać była o wiele wyższa i smuklejsza od niego, to nawet nie był chłop tylko baba. Kobieta którą od tej chwili zacząłem nazywać w myślach Assasynem złapała za przytwierdzony do pasa długi karabin z lunetą, jeszcze większy skarb niż ten ze szczerbinką który miałem na plecach. Na ten widok zareagowałem błyskawicznie odepchnąłem resztę zespołu w jedną a sam poleciałem w drugą, 7mm pocisk idealnie poleciał między nami wędrując w mglistą nicość. Kiedy leżałem już na ziemi, strzeliłem parę razy w stronę postaci jednak żadna z mych kul nie dotarła do celu a Assasyn zniknął we mgle. Pościg był coraz bliżej i nie wiedzieliśmy czy Frajer jeszcze żył czy droga na przedzie nas była czysta.

- Dowódco ja już nie dam rady ratujcie siebie spowolnię ich.

- O nie rudy jak ktoś ma z nas ma ginąć to tylko ja a nie ty.

- Skoro tak. Liczydło siedzi tu ze mną.

- I to mi się podoba.

- Kurwa zamknijcie się - Skarciłem podwładnych.

- Nie dowódco my tu zostaniemy i zmylimy pościg ty bież tabletki i uciekaj przez torowisko. Tam dalej to ta cipka siedzi nie możemy ryzykować. Przetrzebimy ich trochę i potem uciekniemy, jeśli Frajer żyje na pewno ruszy nam na pomoc i załatwi tą kurwę.

- A jeśli Frajej zdechł?

- To znajdzie się inny sposób. Dobra idź idź!

Na początku miałem pewien dylemat czy nie zostać tu z nimi i nie rozwalić tych chuci w jednym uderzeniu. Lecz ta myśl szybko zniknęła kiedy Liczydło strzelił do niewidzianego przeze mnie napastnika i popchnął mnie chwile potem nakładając jednocześnie następny bełt. Ruszyłem biegiem w stronę wypełnionej anomaliami fabryki. Słyszałem jak strzelba Rudego grzmi maczeta Liczydła kroi kogoś, a ja przeskakiwałem wtedy przez przerdzewiały płot licząc na to by nasz plan wypalił.

                                                     \*\*\*

Przebiegnięcie przez fabrykę nie było zbytnim wyzwaniem, jedynie parę razy natrafiłem na błyski lecz zgrabnie je omijałem. Ostatecznie ten ruch można potraktować jako coś dobrego dla mnie. Lecz teraz czeka mnie torowisko a z tego co widziałem kursują po nim uzbrojone po same zęby trzyosobowe drezyny które jeśli tylko mnie zobaczą zrobią ze mnie ser szwajcarski. Skok przez płot nie był dla mnie żadnym wyzwaniem lecz dopiero teraz zaczynała się prawdziwa zabawa. Za torowiskiem jest prawdziwe obstawione przez liczne posterunki Centrum, lecz jeśli będę dostatecznie szybki uda mi się przebiec koło nich na tyle szybko że nie zdążą podnieść alarmu i kiedy oni wyjdą na bruk ja będę już kilkadziesiąt metrów dalej w niezbadanej dla nich mgle. Niestety wszystkie te plany przerwał jeden głuchy brzęk, płot się zawalił a odwracając się zobaczyłem kto był tego sprawcą. Assasyn biegł za mną i przy próbie przeskoczenia płotu, ten powiedział dość i złamał się w pół posyłając mego stalkera na twardy bruk. Lecz nadzieja na to by ten już nie wstał prysła równie szybko co powstała on jednym ruchem wstał i poszedł do biegu do tego na lewo ode mnie zaczęła błyszczeć lampa naftowa. To była zbliżająca się w swym żółwim tempie drezyna. Musiałem jak najszybciej pokonać torowisko a wedle mych bardzo mało skomplikowanych obliczeń jeśli się nie pośpieszę to spotkam się z nią lampa w twarz. Biegłem ile sił w nogach lecz zmęczenie coraz bardziej dawało się we znaki, potykałem się co jakiś czas a mój prześladowca nic tylko biegł i na nic nie zwracał uwagi. Drezyna się zbliżała prześladowca się zbliżał nie miałem szans, jednak dopakowany litrami adrenaliny nie myślałem o tym nóg już w zasadzie nie czułem a serce waliło jak opętane.

- Drezyna zajedzie za trzy dwa jeden. Bum!

Przebiegłem idealnie przed nią a mój prześladowca się w nią wbił. Jednak godziny spędzone u matematyka na nic nie poszły. Kiedy stamtąd leciały różne przekleństwa ja biegłem, odwróciłem łeb prześladowca po zatrzymaniu się drezyny przeskoczył nią i dalej za mną biegł jej opstawa poza jednym też wybiegła - Jednak są twardzi skurwisyny - Pomyślałem.

                                                      \*\*\*

Zasiedlony przez szczury Park Kolejowy i wysoki płot dał swoje był sitem dla nas dla tego pościgu. Odpadł tylko jeden nie zdążył nawet przeskoczyć płotu a co do reszty to dali radę. Następny test wypełnione pająkami Dworzec Autobusami tutaj podobnie wszyscy przeszli pomyślnie tylko ten nowy coś tam walczył z obłażącymi go pajęczakami ale dał rade. Potem Nowowiejska tam już było gorzej. Po drodze napotkałem jeden dreptający sobie spokojnie trzyosobowy patrol. - Coś tą liczbę lubią ci z centrum - pomyślałem. Tego z tyłu położyłem na glebę jednym uderzeniem bara reszta zeszła na czas z drogi i na rozkaz Asasyna ruszyli też za mną wszyscy troje. Potem koło Aldi skręt w prawo na mój brzeg, jednak tam dzięki pomocy jakieś pechowej kałuży wpadłem w poślizg i upadłem zatrzymując się dopiero na pobliskim zarośniętym przez jakieś trawy rondzie. Zanim zdążyłem się podnieść, pościg był już niecałe dziesięć metrów ode mnie, jednak doświadczenie startu z bloku które nabyłem za młodu dało znak wystartowałem w jednej chwili. W trakcie biegu przeładowałem Dragona i ruszyłem na barykadę od tyłu. Widocznie się mnie nie spodziewali, jakiś koleś trzymający wodę padł jako pierwszy potem dwóch następnych dosięgły moje kule. Spojrzałem w lewo, tam dopiero było ludzi, przy pomniku Matki polki dopiero zrobili sobie obóz, ile tam było ludzi minimum dwudziestu większość oczywiście nie przygotowana na moją nagłą wizytę. Wbiegłem przez schody łapiąc przypiętą do metalowego drąga lampę naftową którą postanowiłem użyć jako bardzo skuteczną broń przeciwko podnoszącemu broń w moją stronę wartowniku na baszcie reduty. Dostał okrutnie, szkło przebiło się przez jego maskę posyłając go w dół swej pozycji. A ja za nim, leciałem lecz nie na plecy a nogi. A za mną cały orszak pogrzebowy z prawdziwą kostuchą na czele. Tak o tobie mówię Asasynie.

                                                      \*\*\*

I tak się tutaj znalazłem. Prześladowcy są coraz bliżej a ja widziałem w oddali bloki w tym jeden podłużny którego puste okna i siedzące tam duchy będą światkami tego epickiego pościgu. Mógł się ktoś zapytać. Dlaczego nie uciekłeś do Zamku? Bo tam mnie nie wpuszczą Zamkowi nie mają zbyt dobrych stosunków z nami Poprawczakami oraz dziś w Boże Ciało wszyscy siedzą na dole więc i tak nie miał by mi kto otworzyć. Następna szansa Zakonnicy z krypt Kościoła Jana Chrzciciela lecz u nich to samo święto, tak więc Jedynka lecz nie, oni to nas dopiero nienawidzą równie dobrze będą chcieli odstrzelić najpierw moich prześladowców a potem mnie tak prewencyjnie. Więc pozostaje bunkier pod Mechanikiem z Wyględy z nim to jednak mamy dobre relacje i tamtejszy sześciosobowy skład na pewno mi pomoże. Więc do czterech razy sztuka a może to było do trzech, jeden chuj.

Niestety i tym razem plan postanowił pójść psu w dupę, i to dosłownie. Z lewa wybiegły zdziczałe psy i zmusiły mnie do obrania kursu na szkolę. Mam to szczęście że część mej "obstawy" postanowiła się nimi zająć i tyko sześciu bez pomocy tak natrętnych psów tropiących biegło w tej chwili za mną. Kiedy tak biegłem przypomniałem sobie coś o czym chwile temu myślałem a co wyleciało mi z głowy. Wejście od tej strony do szkoły jest praktycznie niemożliwe dachu broni jakiś trzech snajperów a skwer przed nią jest zasiedlony przez najprawdziwsze cholerstwa, przeklęte cerbery jedne z najgroźniejszych mutantów tej ziemi. Więc szkoła też odpada. Pomyślmy. Pozostaje tylko walka do samego końca a gdzie najlepiej się walczy? W zamkniętym pomieszczeniu tam gdzie przewaga liczebna przeciwnika nic nie znaczy a ja z odpowiednią dozą szybkich ruchów i ataków z zaskoczenia będę w stanie rozwalić całą te obstawę w jakieś parę minut. Spojrzałem na wprost. Jest wspomniany przedtem podłużny blok, idealne miejsce na walkę na moich zasadach, teraz tylko trzeba tam dobiec.

Pobudzony tą nagłą nadzieją jeszcze bardziej przyśpieszyłem, obolałej kostki już nie czułem nawet że normalnie zwijał bym się teraz z bólu to kilka litrów adrenaliny zrobiło swoje, nie wyobrażam sobie momentu kiedy jej zabraknie. Pewnie sam sobie strzelę w ten głupi łeb by tylko tego nie czuć. Przeciwnicy widocznie za mną nie nadążali większość została w tyle poza jednym. Po tym jak wbiegłem na zarośnięty trawnik przed blokiem obrałem mój następny cel. Nie wejdę drzwiami pewnie są zamknięte a balkon na parterze wydaje się mieć uchylone okno nim będę się mógł tam bezpiecznie dostać a potem szklana pułapka tylko w realu. Kiedy jednym susem wskoczyłem na balkon znów poczułem ból w kostce, mimowolnie odwróciłem głowę do tylu lecz szybko tego pożałowałem kiedy w moją stronę zaczęły lecieć całe salwy z pistoletów przeciwnika. Szybko zniknąłem w otworze okiennym nie tyle do niego wskakując co się przez niego przeczołgując, upadając na twardą podłogę miałem taką prostą myśl, by dać sobie spokój i tak po prostu się położyć dać się im rozstrzelać i tak umrę tak czy siak jeśli nie teraz to za parę minut kiedy wreszcie dopadnie mnie zmęczenie i ból po ostatnim biegu. Z tych myśli na ponów wyrwały mnie strzały za okna. Byli coraz bliżej. Resztą sił wstałem i chwiejnym krokiem skierowałem się w stronę wyjścia ze zniszczonego pokoju. Kiedy byłem już na korytarzu zauważyłem pewien ruch w tym samym oknie w którym niedawno byłem ja. Jeden z mych prześladowców właśnie wszedł na balkon i teraz opierając się o marmurowy parapet zamierzał wejść do środka. Nie dałem mu na to czasu. Dwa strzały jeden w łeb drugi w brzuch chłop już nie żył za nim upadł na ziemię. Miałem teraz czas na ucieczkę, na wyże piętro - Jeśli będę ich eliminował jeden po drugim, to mam jakieś szanse - Kiedy wchodziłem już na klatkę schodową moje plecy przyjemnie oświetlało piękna ludzką pochodnia, jak ona powstała? Bardzo proste następny z prześladowców dostał miły prezent w postaci koktajlu mołotowa na twarz ach już dwóch wyeliminowanych zostało.... zostało. A chuj z tym, pewnie ci z psami już dołączyli do reszty. Z dworu dobiega głośne przebijające się nawet przez ryki pochodni szczekanie, a może to te dzikie tak szczekały. Silne uderzenie w plecy powaliło mnie na ziemię nie zdążyłem nawet wejść na półpiętro kiedy coś trafiło mnie od tyłu. Upadłem a broda z bolesnym chrzęstem walnęła o betonowe schody. W ustach poczułem smak krwi - Zaraz rzygnę - Pomyślałem lecz w żołądku nie było już niczego co mogło by go teraz opuść. Obróciłem głowę by zobaczyć co mnie zaatakowało. Asasyn trzymał na moich plecach swój ciężki but. Gdyby on teraz widział moje schowane pod grubymi szkłami oczy widział by tylko jedno, nieludzki gniew. Zanim zdarzył mnie trafić trzymaną w lewej ręce maczetą ja już zrobiłem pierwszy ruch, podniosłem się. Nie spodziewał się tego skurwysyn sam tracąc równowagę przechylił się do tyłu i upadł by na plecy gdyby nie jedna rzecz, ten chuj w panice złapał za mój a kiedyś ich, trzymany na plecach karabin. Linka trzymająca go okazała się być nad wymiar mocna gdyż Asasyn utrzymał się na niej i zdołał utrzymać równowagę cofając się jedynie na poprzedni stopień. Niestety tak dla mnie jak i dla niego ja nie czując tego lekkiego wtedy obciążenia wyprostowałem się i wtedy to poczułem. Zmęczone nogi ugięły mi się od dodatkowego ciężaru i po chwili machania jak obłąkany rękami w celu złapania się czegoś poleciałem do tyłu wprost na mego wroga. Upadek nie był nadmiernie bolesny główną część uderzenia przyjął o siebie Asasyn ale ja też oberwałem, walnąłem głową o barierkę. Otworzyłem oczy chwilę później tak ja, jak i Centrowiec leżeliśmy koło siebie. Na moje szczęście Asasyn nie dawał już żadnych znaków życia. Leżał martwy. Kiedy wstawałem i wbiegałem na wyże piętro moją uwagę zwróciła jedna rzecz, trupowi podczas upadku rozerwała się jedna z rękawic odsłaniając pewną niewidzianą wcześniej tajemnice. Kobieta posiadała po sześć palców u każdej z rąk do tego jej skóra była dziwnie szara i popękana tak jakby składała się ona nie z jakiegoś materiału biologicznego a kamienia.

Kiedy niknąłem już na następnym piętrze, uprzednio zrzucając na dół ostatniego pozostawionego mi mołotowa usłyszałem z dołu kobiecy głos.

- Zabiję cię ty skurwysynu.

                                                      \*\*\*

Następne cztery piętra poszły już jak spłata. Nikt mnie nie niepokoił lecz po odgłosach coraz bardziej zbliżających się kroków powoli uświadamiałem sobie że moi przeciwnicy są już coraz bliżej. Kiedy wybiegłem już na dach oślepłem. Słońce akurat w tym momencie postanowiło pokazać się z poza chmur witając mnie na dzień dobry prawdziwym granatem błyskowym. Upadłem na ziemię wyciągnięte przed siebie ręce nie wytrzymały i twarz z cichym walnięciem uderzyła w ziemię. Szkło pękło lecz nie wleciało do środka. Całe ciało mnie bolało każdy jeden mięsień każda kość domagała się odpoczynku, kolka właściwie wyżarła mi już cały brzuch zakwasy w kończynach sprawiały ból podobny do tego co żywy ogień, lecz wola życia okazała się silniejsza. Ostatkiem sił wstałem na równe nogi i doczłapałem do otwartych na oścień drzwi. Droga była trudna w zasadzie nic nie widziałem bo jedynie biel mnie otaczała a nie tak naturalna szarość. Kiedy pierwsza maska pojawiła się w blasku światła tak samo szybko zniknęła kiedy zardzewiałe drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Odruchowo spojrzałem na klamkę. Od dziwo dalej w dziurce stał klucz z jakimś dawniej pewnie różowym dziś tylko szarawym pomponem. Przekręciłem klucz. Idealnie kiedy to zrobiłem klamka od drugiej strony się poruszyła, po chwili drzwi zaczęły się trząść a za nich było słychać głuche uderzenie kolb, głowic czy nawet butów napastników. Niestety, pomimo tego że drzwi oparły się tak przedwojennym dresom, wojnie i poszukującym metalu grabieżcą teraz pewnie dadzą sobie już spokój i się podadzą. Na zardzewiałych zawiasach z co następnym uderzeniem powiększały się stare i pojawiały nowe pęknięcia. Uklęknąłem patrząc się niewyraźnie w szare niebo, słońce właśnie znikało za chmurami. Po chwili na moją maskę spadły pierwsze krople deszczu. Potem już się zaczęło rozlewać a monotonny odgłos uderzających o powierzchnię kropel łączył się z równie monotonnym waleniom o drzwi.

- To nie może się tak skończyć! - Krzyknąłem z całych sił lecz na zewnątrz pewnie brzmiało to jak jakiś warkot zagonionej w kąt bestii. Czy tak właśnie nie było? Zostałem zagoniony w kąt, bez szans na przetrwanie. Tak teraz niczym nie różniłem się od kundla którego tydzień temu zagoniłem do piwnicy z jednym wyjściem - Nie nie nie!!!

- Skoro jestem pieprzonym psem to tak jak on nie dam się zabić bez walki. Jak on zostawił mi bliznę na ramieniu pomimo tego że był już wtedy poprzebijany nożem jak sito tak ja pomimo zmęczenia spełnię moją misję, dla oddziału dla Poprawczaka dla całego Raciborza.

Nie czując już w zasadzie bólu wstałem i podeszłe do skraju bloku. Wyjąłem z kieszeni pudełko z cudownymi tabletkami a w prawej ręce trzymałem znaleziony lata temu pistolet flarowy którego jeszcze nigdy nie użyłem, zawsze mówiłem sobie - Że jeszcze będziesz miał czas go użyć, szkoda go marnować, może jeszcze kiedyś ci się przyda, wykorzystasz go tylko w ostateczności - I teraz była ta ostateczność. Nacisnąłem spust. Z lufy wyleciała zostawiająca czerwoną smugę flara lecąca w swój jedyny i ostatni lot. Niebo rozświetlił wielki błysk tak jak wtedy gdy świat się skończył. Odrzuciłem pistolet który spadł z głuchym pluskiem w mięknie błoto poniżej bloku.

- Teraz twoja kolej - Ostatnia nadzieja poprawczaka właśnie opuściła moją rękę i leciała w dal. Już po kilkunastu metrach czarny punkt w które zamieniło się to o co tak bardzo walczyłem zniknął wśród kropel deszczu i pojedynczych dalekich błysków.

Odwróciłem się w stronę klatki schodowej. Jeden zawias z czterech już pościł a reszta trzymała się tylko na słowo honoru. Ze środka było słychać pełne pasji dzikie okrzyki nie ludzi a bestii które jakby głodne napierały na ten przeżytek przeszłości. Złapałem za trzymany na plecach sztucer o którym od lat marzyłem, błagałem radę by mi go dali lecz zawsze kończyło się to odmową. Teraz wreszcie mogłem się nim nacieszyć poczuć moc tego urządzenia z którego oddam maksymalnie jeden strzał. A Dragon mój niezawodny P-99 czekał on już wystarczająco dużo razy uratował mi skórę. Czas już na emeryturę.

Traaaah. Padł środkowy zawias.

Traaaah. Padł ten bardziej u góry.

Traaaah. I padł ostatni. Prawdziwy ostatni zawias nie wytrzymał naporu i pękł mimowolnie.

PAF. Sztucer drgnął nieznacznie. Z lufy wyleciał mały niezauważalny ludzkim okiem pocisk za którym wędrował ogień i gaz. Przez milisekundę ołów leciał tak w niebycie przez te dziesięć metrów aż w końcu napotkał swój cel Asasyna. Oko tej suki rozpłynęło się w chwili pocałunku pocisku a potem mózg i czaszka doznały błogosławieństwa bezbolesnej śmierci.

Zanim Asasyn padł na ziemię w moją stronę już poleciała ściana ołowiu, shurikenów i bełtów. W tej chwili nie czułem strachu a nadzieję że całe prawobrzeże Raciborza się zjednoczy w wspólnej walce z bezlitosnymi Centrowcami. Jak ramię w ramię uczniowie z 1 więźniowie z Poprawczaka, Pijacy z izby wytrzeźwień, klechy z kościoła, mechanicy i rycerze pomaszerują ku zwycięstwu.

Nazywam się Komar a oto moja historia.