Coronata

## Przedmowa

Wiele lat temu, na Mario Wiki pojawił się zalążek fanfiku pod tytułem Coronata, pióra NickieID, pozostawiony przez wiele lat aż Rynceusz odnalazł swój fanfik i postanowił go dokończyć. Jeśli to czytasz (nie wiem czymś się zajmujesz) to wiedz że ktoś postanowił dokończyć swą wypocinę i zrobi z jej znaczne ciekawsze widowisko.

## Tom 1

### Rozdział I

Cora pochyliła się, by zebrać z ziemi niewielki, biały kwiatek. Nie miał oczu ani wymyślnych płatków, jednak to nie przeszkadzało Coronacie by wziąć go ze sobą jako kolejna pamiątka. Po wypowiedzeniu paru magicznych słów, kwiat nagle otoczyła przezroczysta kula. Był teraz zamknięty i nikt już nie mógł go wyjąć. Czarodziejka wrzuciła kulkę z kwiatkiem do torby, której wnetrze już uprzednio wielokrotnie powiększyła. Torba była już wypełniona setkami kul, w których zamknięto najróżniejsze pamiątki z samotnych wypraw podjętych przed wiekami przez czarodziejkę młodego pokolenia: Coronatę.

Jednak dopiero teraz rozpoczęła podróż w drugim świecie równoległym. Po spędzeniu wielu lat na niekończącej się wyprawie wokół świata, przyszedł czas by znaleźć następne miejsca.

Spojrzała przed siebie. Znalazła się w jakiejś niezwykłej krainie, którą wokół porastały wysokie, ogrągłe góry, rozległe równiny, a gdzieś dalej nawet pustynie czy lodowe pola... musiała trafić w bardzo unikalne miejsce.

Pośrodku dalekiej równiny wznosił się zamek. Biały, z wieżami, czerwonymi, szpiczastymi dachami. Wokół niego widniała fosa i odgradzający je biały mur. Pod murem wybudowano miasto. Jednak... bardziej chyba pasuje słowo "wioska". Powinna tam się udać.

Idąc wydeptaną ścieżką, Cora widziała wokół siebie rozległe, puste pola. Ale... nie były puste! Skakały po nich latające wiewiórki, chodziły żółwie i... inne dziwaczne stworznia. Drzewa rosły w dalekich od siebie odstępach, a nich widniały przeróżne, odmienne owoce.

Wreszcie po wejściu na szczyt wzgórza zobaczyła zamek i wioskę w pełnej okazałości. Być może w niczym nie przypominało jej rodzinnego domu, ale to wcale nie odejmowało im uroku. Już z daleka zobaczyła, że mieszkańcy nie są w ogóle ludźmi. Przypominały raczej chodzące grzyby. Nawet ich domu miały tworzę grzybowy charaktek.

- Ładne miasteczko - powiedziała Cora sama do siebie i już chciała zejść ze wzgórza, gdy znikąd padł strzał.

Natychmiast zaoowocował on nagłym wybuchem paniki. Mieszkańcy rozpierzchli się po placu miasta, krzyki rozległy się jednocześnie wszędzie. A leciały kolejne pociski, które szybko niszczyły miasto. A pochodziły z...

Od strony jeziora nadciągały latające trzy ogromne statki. Nie wyglądały jednak jak znane Corze statki jej ojca, tylko wyglądały na starsze, zamiast żagli miały śmigła, a z bocznych armat wystrzeliwano kolejne pociski. Przewodził nimi największy, gdzie na jego przodzie widniała podobizna... czegoś. A może raczej... kogoś? Bo właśnie taki ktoś stał z przodu tego statku w towarzystwie ósemki, strasznie do niego podobnych, mniejszych stworzeń.

Nagle od strony zamku ktoś krzyknął. Kobieta. Kiedy Coronata tam spojrzała, na balkonie budowli stała jakaś kobieca postać w różowej sukience i blond włosach. I z koroną na głowie. Nawet z tej odległości było to widać. Pewnie to była władczyni tej krainy. Teraz wyglądała na spokojną, ale Cora bez trudu wyczuła jej strach.

Musi coś zrobić. Przecież nie po to tata ją szkolił przez setki lat, żeby teraz stać bezczynnie. Ale najpierw potrzebuje planu.

Wygrzebała z torby Widmową Włócznię, którą dostała od ojca na pożegnanie dawno temu. Skoro ma działać, to niech zrobi to jak nalepiej. Brakuje jej tylko czegoś twardego i czegoś giętkiego. Widziała, że jedna z belek podtrzymujących drewniane schody koło placu może się nadal na rzecz twardą. Pobiegła ile sił, uprzednio zakładając sobie włócznię na plecy. W pędzie wyrwała kawałek drewna z konstrukcji, jakby nie stawiał oporu.

Jeszcze na placu dostrzegła coś giętkiego. Maszt flagi na szczycie najwyższej wieży zamku będzie idealny. Szybko wspięła się po gładkiej ścianie pałacu, właściwie pionowo po niej biegnąc, i wskoczyła na dach najwyższej wieży.

- Księżniczko... - powiedział czyjś głos i Cora zobaczyła, że największy statek jest już pod samym balkonem, a to dziwne coś jest niebezpiecznie blisko władczyni.

Czarodzieka zareagowała błyszkawicznie. Szybko odcieła niepotrzebny fragment masztu flagi i całej siły wbiła w dach kawał drewna. Podparła górę jedną nogą, a obiema rękami nałożyła włócznię na maszt, jak na cięciwę i... wypuściła ją.

Świsnęło i jednocześnie wszyscy spojrzeli w kierunku lecącej jak strzała włóczni. Trafiła centralnie w podobiznę na dziobie statku. Coś chyba zaczęło się psuć i po chwili nastąpiła eksplozja odsyłająca te odmienne stworzenia aż za horyzont i niszcząc dwa pozostałe statki. Cora zeskoczyła z dach na balkon, tuż przed księżniczką i po chwili Widmowa Włócznia wróciła do jej ręki.

- To... - zaczęła niepewnie Cora i odwróciła się do księżniczki. Za nią, z głębi zamku biegli w ich stronę trójka osób. Jeden wyglądający jak chodzący grzyb, a pozostali znacznie bardziej przypominali ludzi. Ubrani jak hydraulicy. - ... eeemmm... proszę... bardzo...

### Rozdział II

-Co robisz na mej ziemi? – powiedział czerwonych hydraulik

-Masz dużo spaghetti? – powiedział zielony hydraulik

Cora nie wiedząc co powiedzieć, postanowiła że odleci Widmową Włócznią w siną dal, a więc wzięła ją i zakręciła mocno aż poleciała. Leciała ponad chmurami, nikt ja nie widział z tej odległości. Wszyscy uznali ją za martwą, aż uderzyła w księżyc, i odbiła się jak balonik z którego schodzi powietrze.

-Najpotężniejszym czarodziejem jestem ja… - śpiewał sobie Kamek, aż nagle

- Skręć w lewo….! – to były ostatnie słowa Kamka przed zderzeniem z Corą

- Co, gdzie jak? – Cora spadająca wprost na Rodzinną Ubikację Kongów

Cora wleciała do Rodzinnej Ubikacji Kongów, spłaszczyła się jak naleśnik po zderzeniu z mosiężnymi kafelkami, straciła orientację w terenie oraz słuch, dopiero śpiew papugi zatrzymał otumienie przy jednoczesnym odzyskaniu słuchu. Więc schwyciła się papugi i trzymała się jej aż do domu hydraulików…

…do domu hydraulików weszła poprzez komin. Dała odpowiedziała dla hydraulików

- Ja jestem na twej ziemi aby uratować

- Nie mam nic

-To co idziesz z nami aby pokonać Bowsera? zapytał Mario

-Tak, odpowiedziała Coronata

Tak więc poszli do zamku Bowsera

### Rozdział III

A więc dotarli do zamczyska Bowsera, tylko nie wiedzieli jak wejść?

Mario mówił -"Jestem Miguel Koopa, stryj Bowsera, wpuście mnie"

Nic się nie działo

Cora uderzyła drzwi, lecz one ją uderzyły jak sprężyna

Luigi natomiast

-"Pizza, dobra pizza, prosto z Włoch..."

Drzwi się otworzyły

Tysiące pułapek, kolców, Thwompów gotowych do skaleczenia, zagrożenie na każdym kroku, a co tu jest? Rura

Bohaterowie wskoczył do rury, zaprowadziła do ubikacji Jego Wysokości Bowsera Koopy.

A więc wyskoczyli z ubikacji, poszli do pałacu tronowego i Bowser chciał zioniąć ogniem ale Cora zmieniła go w kobietę (Bowsette), potem w kota (Meowser) a na samym końcu w słoik.

Po pokonaniu Bowsera nastała Wielka uczta i wszyscy żyli długo i szczęśliwie...