WR Rally

Witam w kolejnym, już sto pięćdziesiątym drugim odcinku
programu Najgorsze Gry Wszechczasów. Jakie by było wasze pierwsze skojarzenie,
gdyby podczas przetasowania myśli ważnych i ważniejszych, do pajęczyny bodźców,
przykleiłby się Wam, Polski, wyścigowy knot? Obstawiam, że pierwszym odruchem,
porównywalnym z tym psa Pawłowa, mogła być jakakolwiek z wyścigówek, wysrana z
bólem na warszawskiej stajni. Stajni Augiasza dodajmy, gdyż to samozwańcze
wydawnictwo, było w stanie wyeksploatować na gwałt, przebrzmiałe i kaszlące
relikty polskiej, czeskiej, a nawet rosyjskiej motoryzacji, w zaledwie pół
dekady. Jednak ni czas to, ni miejsce, na wystawianie zimnych łokci w Maluchu.
Niewykluczone też, że do tych ślepaków, mogły należeć Polskie Derby. Wybuchowa,
jeśli nie powiedzieć promieniotwórcza mieszanka, zatęchłej u podstaw
wyścigówki, z przeżywającymi podobny rozkład, czterokołowcami. A dla tych
bardziej oświeconych potomków Edisona, koniem wartym postawienia był zapewne
Rajd Polski, warzony pod czujnym okiem inteligentnego inaczej, IQ
Publishing. W tym przypadku jednak, te strzały okażą się nietrafione. Gdyż
dzisiaj, zdecydowałem się postawić tym jakże krzywdzącym stereotypom. Oto
pozycja, trzymającą się raczej na uboczu. Niszowy przedstawiciel gatunku, który
wgramolił się do dziury, z której wyskoczył, praktycznie tego samego dnia. Od
równie przemilczanego, rodzimego wydawcy, jak i producenta.  Co więc stoi na przeszkodzie, by się nad tym
pochylić? Z łopatą w dłoni? Zatem, bez zbędnego pytlowania, zapraszam do oglądania.

Gra, a właściwie aborcja niosąca kryptonim WR Rally, uciekła
Kostusze spod kosy, 21 lutego, 2005 roku
. Gronem, umywającym ręce po tym narodowym samobóju, było niejakie Destan
Entertainment, które z rozrywką ma tyle wspólnego, co moment otrzymania
skierowania do najbliższego gułagu. Zresztą, prawdziwa zabawa ma miejsce, gdy
zapoznamy się z ich pękającą w szwach kartoteką. Nie tyle z dumy, co od pozycji
z szamba rodem, które swoimi kilogramami odchodów na metr sześcienny, potrafią
z powodzeniem podnieść ciśnienie. Wśród takich białych kruków, możemy wydziobać
Wojny Dystryktów, które zdążyły rozgościć się w progach mojej serii, wycierając
na fotelu swoje dupne poty, w pięciu klatkach na sekundę. Bern, który w porę nie
został zajęty ogniem. Oraz polską odpowiedź na łysego zabójcę z kodem
kreskowym, w postaci Blind Shot, Assassin's Confesion. Pozycji, zgarniającej równie
gromkie brawa co poprzednie. I lista ślepych strzałów na tym się nie kończy. Wróćmy
jednak na właściwe tory, bądź w tym przypadku okładkę. Pomijając kwestię
tytułu, sugerującą ni to Rajdowe Mistrzostwa, ni to wirtualną rzeczywistość,
konsternację budzi również druga strona opakowania. A ściślej, chełpienie się niuansami
pokroju, opcji gry jeden na jednego, czy sterowaniem przy pomocy klawiatury. Po
tej lekturze, aż soki żołądkowe uciekły do gardła.

Podobny refluks mogli też odczuwać internetowi bojownicy, a
raczej Ci najdzielniejsi na placu boju, którzy zostawili po sobie wirtualne
świadectwo. Jedynymi śmiałki, była więc dwójka anonimów na serwisie Gry Online,
która łykając ostatnie hausty powietrza, wydobyła ze swych płuc dwie oceny, z
tej dolnej skali. Co do reszty, słuch o nich zaginął. Nawet za wschodnią
granicą Internetu. Pora zatem, zapobiegawczo, strzelić parę kielichów. Z
cyjankiem.

Gdy już przełkniemy wszystkie te wydzieliny, po czym
przebijemy swe ślepko szpiczastą ikoną, tą niezranioną gałką, zdołamy objąć pęczniejący
termometr, a chwilę później planszę tytułową. Mamy zsuwający się z góry Syzyfa
głaz, przybierający postać pozbawionego kierowcy obdrapańca. Pulsujący pod nim
fotoradar, który przełączył się na tryb nocny. Garść błyskotek, która z pomocą
Kropelki, została przylepiona do skąpanych w gorącej wodzie felg. Eldorado
grzybiarzy, gdzie pnie zastąpiono patyczkami do uszu z bagna rodem, a liście zeskanowanym
zapiskiem, ruchu jelit szefa projektu. Ten słój beznadziei ostatecznie domyka
jednak zabudowanie trasy, które w trafny sposób ukazuje pustkę ludzkiego bytu.
Gdyż z obu stron taką pustkę znajdziemy. Na szczęście, nie zabrakło też
podniosłej muzyki na starcie łez. Bo jeśli taka palcówka po gitarze
elektrycznej Was z łóżka nie podniesie, to chyba nic już nie zdoła. Dopaminę
podniesie nam również podskórna część tej przystawki. Po podważeniu tego
zakalca widelcem, dogrzebiemy się bowiem do swego rodzaju ustawień, które w
sposób zerojedynkowy pozwolą nam przekręcić paroma trybikami, w takich
kategoriach jak cienie, cząsteczki czy lusterko. A nawet chwycimy za imadło, bądź
w tym przypadku przyciski po obu stronach gryzonia, by dostroić komputerowe
radyjko. Wszystko to w tempie tańców godowych nieśpiesznego pełzacza, oraz pod
kontrolą zawsze czujnych logotypów. Byście przypadkiem nie zapomnieli, pod
który stół włożyć więcej siana.

Jak przystało na pięciogwiazdkowe wyścigi, zamiast jądra
fabularnego, otrzymaliśmy swego rodzaju piaskownicę. W której to ktoś dorzucił
do wiaderka coś od siebie, a raczej siłowo zrzucił. Ktoś inny opryskał teren
swoim boa dusicielem. A trzeci gagatek, podwędził trochę piasku dla siebie. I
na podobnej zasadzie działają tu dostępne atrakcje. Począwszy od trybu jeden na
jednego, gdzie zgodnie z nazwą, będziemy wbijać pedał gazu do podłogi, dopóki
nasz komputerowy podopieczny nie zrobi sobie kuku. Jazdę na czas, która
przetestuje naszą pamięć. Gdyż nie ma tu mowy o żadnym pierdolonym duchu.
Klasyczny wyścig, w którym to jednym, dwóch, bądź dwudziestu okrążeniach, wraz
z niezłomnym kwartetem ułomnym, wskakujemy sobie do gardeł. I do panującej tu
agresji przejdziemy jeszcze później. A w ramach skapującej z wisienki na torcie
kropelki, otrzymujemy moduł turysty. I wbrew pozorom będziemy tu zwiedzać, ale
niekoniecznie to co zakładali architekci. W praktyce, podobnie jak z przywołaną
przeze mnie patologiczną piaskownicą, będziemy skrobać grabkami po piaszczystym
bloku, który jeszcze nie zatonął w złotym deszczu. I tutaj taką ziemią
obiecaną, jest wyłącznie wyścig. I nawet nie ze względu na wyzwanie,
towarzyszące chmarze oponentów, a na dziejące się wówczas rodeo, gdzie każdy z
czwórki klaunów, przyjmuje postać byka, z płachtą wbitą w róg.

Jednak nawet największy diabelski młyn, nie zmyje z naszej
twarzy grymasu, towarzyszącego oswajaniu własnego buhaja. I zgadza się, mam tu
na myśli model jazdy. I choć przebłyskiem wydaje się, dostępna liczba kobył do
ujeżdżania, to jednak za tym promykiem nadziei jednak, kryje się wilk w owczej
skórze. Który korzystając z chwili gapiostwa, obejmuje klejnoty rodowe
grającego, pełną żuchwą. I podobnie dla nas, ciężkim orzechem do zgryzienia
jest pływanie naszą tonącą łajbą. Zgodnie z bijącą z okładki zabójczą
prędkością, i pełnym realizmem, wychylenie utrzymanego w pionie steru, pociąga
za sobą, najwyraźniej całego dwuśladowca. Widocznie nasz rumak, wziął sobie za
dużo głębszych, w winiarni pod znakiem Dionizosa, przez co nawet najdrobniejsze
wychylenia w strony boczne, kończą się dla niego, stoczeniem się w rów. Ale z
jaką kurwa gracją. Wzrok łapie na haczyk także zachowanie towarzyszące
hamowaniu, kiedy to nasz czterokołowy przyjaciel, wgina się w nawierzchnię,
jakby kret zaczął opuszczać jego norę. A innym razem, tuż po zakomunikowaniu
hamowania, nasza bryka zakłada na swe opony baletki, by odjebać przed widownią
parę młyńców. I jeśli myśleliście, że po tym co przestawiłem, niektóre bączki
mogą pochwalić się lepszą sterownością, to posypcie to sobie fizyką nie z tego
świata. No chyba, że jesteście zdania, że glob, będący talerzem, faktycznie
podtrzymują słonie, stojące na jebanym żółwiu. W takim wypadku, nie mam pytań.

Jedno jest pewne, wtórujące nam pokraki nawet po osiągnięciu
wiedzy absolutnej, nie mieliby czego szukać w Mensie. Zakładając, że przeszliby
przez kurs, wkładania kwadratów w odpowiednie dziury. A szczerze wątpię. To na
tyle zdziczałe ułomy, że jadąc w kuligu, wiosłowaliby w drugą stronę. Ale po
kolei. Zgodnie z tym do czego przyzwyczaiły nas poprzednie wcielenia gatunku, z
tej półki cenowej, rywal wewnątrz swojej łepetyny ma wyrytą jedną jedyną
ścieżkę. I kierując się tą logiką, odpalając tryb dwuosobowy, nasz współzawodnik
bezdyskusyjnie sobie da radę na drodze. Zaznaczając, że w trakcie tej
delegacji, nie przetrze naszej karoserii, albo my jego. Bo jeśli do takiego
zbliżenia by doszło, wywrotka którejkolwiek ze stron jest pewna jak w banku.
Nawet szwajcarskim. Podczas igrzysk sam na sam, szturchnięcie swoją niepozorną
mocą, może na tyle wskoczyć konkurentowi na głowę, że w późniejszym odcinku
wyryje swoim łbem w barierkę. Podrzuci sobie dla relaksu parę skrzynek, nawet
na kapciu. Bądź w kompletnym roztrzęsieniu zacznie dawać nam fory, zwalniając
do prędkości mierzonych ekierką. I ta mała katastrofa zamienia się w prawdziwe
piekło na ziemi, a właściwie drodze, kiedy do takiego knypka dołączy jeszcze
trzech. Wchodzenie w ślinę, które kończy się odrywanymi maskami. Przytulenia,
od których wyginają się maski. A także ostrzejsze zabawy, które mają na celu
wjechać kumplowi z jedni, w jego bagażnik. Czysta perwersja.

Psychiczne wypatroszenie gwarantują także upakowane wewnątrz
tego kloca trasy. W zasadzie jest ich osiem, jeśli wierzyć numerkom
przypisanych do każdej z nich. Naszym otworem stanie trasa górzysta, zaprojektowana
najwyraźniej przez Diabła Tasmańskiego w fazie buntu. Autostrada z plasteliny wypalająca
się w zachodzie słońca. Choć jego blask bardziej przypomina przegrzaną żarówkę.
Droga szutrową w lesie, o kształcie i wyglądzie otłuszczonej wątroby, na którą
ktoś posypał parę kamieni nerkowych. Wariant zimowy, gdzie wszystko co
liściaste zostało posypane cukrem pudrem. Oraz, zawijasy pośrodku oceanu. I
tutaj warto się na trochę zatrzymać, gdyż spryt jakim operują odpowiedzialni za
te programistyczne bazgroły bumelanci, jest zaiste godny podziwu. Gdyż opisane z
tyłu pudełka, mosty i różne autostrady, w istocie występują. Tyle, że tych
kładek mamy tu kurwa cztery. Mamy tor z dębami. Tor z palemkami. Tor z
palemkami zawiniętymi na drugą stronę. A nawet palemki na starcie, dla tych
głodnych luksusu. Co tylko dusza zapragnie. Na tym na szczęście, bądź
nieszczęście, idiotyzmy się nie kończą. Tu nerkowy głaz sobie wypoczywa w
połowie drogi, odsiewając te mniej przystosowane jednostki. Tam pojawi się metaforyczna
sieć rybacka, która wyławia barierką, bardziej wyrywające się sztuki. A w przepalających
soczewki Tropikach, asfaltowy pagórek strzeli nam kuksańca, za zbyt wysokie
obroty. Realizm jak z wolnego wybiegu, psiamać.

Otoczka audiowizualna już w dniu wydania, budziła równie
wielkie emocje, co rozłożona na wejściowej wycieraczce zużyta prezerwatywa. Stylem
i elegancją ona nie grzeszy. Wehikuły, choć mogą popisać się dwucyfrową liczbą
poligonów, w gruncie rzeczy wyglądają na bardziej obite od mielonych w barze
mlecznym, w godzinach szczytu. Kanciastości wystarczyłoby na ze dwie doliny, a
wypadające już po pierwszym zakręcie tylne skrzydło, przywodzi na myśl deskę do
prasowania, po usmarowaniu w farbie. Cienie wyglądają tak plastikowo, że aż
nosem wpadają nutki wyzysku i taniej siły roboczej. Tekstury przypominają farsz
babuni, który za długo zamieszczał pod słoikiem. A łezkę zdarzy nam się puścić
nawet zerkając na kłęby dymy, tudzież inne pogodowe rewelacje. Łzę szczęścia,
jak podczas ścierania rogówki na tarce. Do śliwy pod okiem dochodzi jeszcze
wbity w ślimak osikowy kołek. Silnik, to klasyczny już odgłos, wydobywający się
ze strąconej z kuchennego blatu machiny miksującej. Tym razem w formie jednego
pliku dźwiękowego, na cały samochodowy komis. Hamowanie, tutaj nazwane
dosłownie piskiem, przypomina szczotkowanie lodu, podczas intensywniejszej
partyjki w kerlinga. A uderzenia w wydaniu przednim i tylnym, to poduszka
pierdząca, kolejno spasowana dupą, oraz nogą. Ciężko natomiast znaleźć słowa
opisujące instrumentowe wybryki. Ni to elektro, ni to gitarowe pląsy, ni to
nawet złoty środek. Dlatego zalecam zapoznać się z tym samemu, z zachowaniem
ostrożności.

W paszczę prawdziwych problemów, wpadamy jednak w zupełnie
innych okolicznościach. I zgadza się, w ten sposób właśnie chcę przemycić
techniczne słabostki. I do tej króliczej nory, wpierdalamy się już przy
drzwiach frontowych, albowiem optymalizacja tego cyfrowego tałatajstwa, nie
brała pod uwagę konfiguracji z lat ówczesnych, jak i dzisiejszych. Z tego
właśnie powodu, przepchnięcie tych wydalin przez stację dysków i dostrojenie
ich pod przyjęte standardy, raczy nasze oczy czymś takim. I ponownie, dobór
słów jest jak najbardziej zamierzony. Po wykonaniu susa nad tym problemem, nie
odpędzimy się jednak od innych przeszkód, rozłożonych przez mistrzów kodu,
którzy ze śmiechu wyginają swoje zmarszczki na drugą stronę. Co zatem powiecie
na taflę wody, która nie tylko lustrzanie odbija przebyte drogowe znoje, ale
też pozwoli, wskoczyć z powrotem na właściwe tory? Chwilę po turbulencjach,
które wprowadzają naszą gablotę w ruch wirowy, przebijający próg czterystu
kilometrów na godzinę? Jak zareagujecie na taką intymną sytuację, w której po
wystrzale z pistoletu startowego, kamrat staje się jednością z naszym ciałem.
Do momentu gdy się oczywiście ocknie. Jak wasz spalony poprzednimi wydarzeniami
przełyk, poradzi sobie z przełknięciem tej błazenady? Gdzie inauguracji śnieżnego
rajdu, towarzyszy taka nieuchronna sztuczka. Bądź parunastu innych,
wykręcających ostatnie szare komórki incydentów? Brakowało tylko kurwa
Hołowczyca.

Krótko mówiąc, WR Rally to przypadek produkcji zagubionej
w czasie, która nigdy tego czasu nie powinna dostać. I w zasadzie żaden rocznik
nie byłby wobec niej pobłażliwy. Dziewięć automobilów, każdy z własnymi
parametrami i sił rozkładami, które w zasadzie brzmią i działają w jednoraki
sposób. Osiem nieograniczonych mapek, ogrodzonych bezdennymi czeluściami, oraz
wyobraźnią, która w połowie drogi zapomniała zjechać do pit stopu. Wreszcie
model jazdy, który byłby realistyczny w świecie koziołka i matołka, gdzie
cztery kółka koziołkowałyby razem z nim. Budząca podziw swoim brakiem ogłady
sztuczna inteligencja, oraz pokryty pleśnią i gangreną związek grafiki z
muzyką, spinający ten pierdolnik w całość. Mimo jednak tych wad, i wydawałoby
się oczywistego werdyktu, znalazłem w tym kopniętym prądem rajdzie minimalne
pokłady zabawy. Co prawda w najlepszym przypadku, podnosiła mi ona kącik ust na
paręnaście sekund, ale ciężko jest tej katastrofie odmówić urody. W sensie
metaforycznym. I choć zdecydowanie bardziej, wolałbym rozłożyć się na torach
przejeżdżanego Pendolino, niż ponownie dławić mój komputer kompaktem z tym
okropieństwem, to zastanawiałbym się dwa razy. I na klopsiki latającego potwora,
ciężko tego nie nazwać komplementem. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy
do ocen.