(Nie)zapomniana historia

(Nie)zapomniana historiaEdith siedziała przed telewizorem zajadając frytki w najlepsze.
- Dzisiejsza bohaterska akcja Drzewołaz i Czarnego Kota nie należała do najłatwiejszych. - mówiła prezenterka. Frasinati zmarszczyła brwi. Jaka akcja? Cały dzień siedziała dzisiaj na fotelu, oglądając kreskówki. Nie przypominała sobie też żeby pożyczała komuś Rzekotkę. Uśmiechnęła się rozbawiona. Wyjęła telefon i zadzwoliła do Adriena.
- Halo?
- Hej, zgadnij jakie rzeczy wygadują w telewizji. Opowiadają o jakiejś dzisiejszej akcji, która nawet nie miała miejsca. - Ed roześmiała się. - Mają nawet zdjęcia i nagrania. W sumie to trochę straszne.
- Ty naprawdę niczego nie pamiętasz. - usłyszała głos Agresta.
- Co? - odparła przegryzając frytki. - Um. A powinnam coś pamiętać?
- Tak. Całą dzisiejszą przygodę. Masz ogromną lukę w pamięci.
- To mi może wyjaśnisz co się stało?
- To jest długa opowieść. Teraz nie mam czasu. - Agreste rozłączył się.

Blondyn pakował się do szkoły. Dzisiejszy dzień nie należał do najprzyjemniejszych. Oprócz bohaterowania musi jeszcze zająć się innymi obowiązkami. A tak się składało, że nawet nie odrobił lekcji.
- Adrien, ktoś do ciebie! - zawołała Natalie. Chłopak westchnął zrezygnowany wstając z fotela.
- Jak idziesz na dół, to przynieś mi ser. - zakomunikował Plagg.
Blondyn opuścił swój pokój i ruszył schodzami na dół. Nieźle się zdziwił widząc uśmiechnęłą Edith.
- Cześć! - powiedziała biegnąc w jego stronę, przeskakując przy tym co dwa schody. - Wychodzę z domu, z myślą, że dopiero wstało słońce, patrzę a tu wieczór! - zaczęła swój monolog. - Na początku taka dezorientacja, ale potem przypominam sobie, że przecież mam jakąś lukę w pamięci. No to idę do ciebie. Znalazłam adres w internecie. Masz niezłą chatę! Łał! Aż zaniemówiłam z wrażenia uwierzysz? Powiem ci...
- Ja ci powiem, - przerwał jej Adrien. - że nigdy nie uwierzę w to, że zaniemówiłaś z jakiegokolwiek powodu. - powiedział prowadząc ją do swojego pokoju. Dziewczyna wyszczerzyła zęby. Weszli do środka, a Ed zaczęła rozglądać się dookoła.
- Ten pokój jest wielki jak cały mój dom. - powiedziała, choć znacznie wyolbrzymiła. - Serio nie przypominasz mojego fanfikowego Czarnego Kota.
- No co ty nie powiesz.
- Przyniosłeś ser? - zapytał Plagg.
- Nie byłem w kuchni. - odparł Adrien. Nie wiedział jak to ogarnąć. Lubił przebywać z Edith, ale na jej wizytę w swoim domu nie był przygotowany psychicznie.
- O Żaba! - powiedział Plagg, jakby dopiero teraz ją zauważył. - Gdzie podziałaś Zabba?
- Rzekotka rządzi się dzisiaj w kuchni.
- Zazroszczę mu. Mi Adrien nie chce nawet przynieść sera!
- Adrien jak możesz zaniedbywać swoje kwami?
- Właśnie! Jak możesz mnie zaniedbywać?
"Oszaleję dzisiaj." - pomyślał chłopak, który nie wiedział już czy Edith i Plagg robią sobie z niego żarty czy też mówią absolutnie na serio.
- Nie powinnaś zostawiać Zabba samego. - upomniał ją Adrien.
- Dlaczego nie? - zapytała oglądając jego zdjęcia, poustawiane na biurku.
- A jak zaatakuje Władca Ciem?
- Oh, fakt. Ciągle zapominam, że jestem Drzewołaz i powinnam mieć Zabba przy sobie. - machnęła ręką. - Ale podobno dzisiaj już zaatakował, prawda? - zapytała. - Miałeś mi o tym opowiedzieć. - powiedziała siadając na jego łóżku. - O jakie miękkie! - stwierdziła i się na nim położyła.
- Jak ci opowiem to dasz mi spokój?
- Ej! To było niemiłe! Smutam.
- No sorry, nie odrobiłem jeszcze lekcji.
- Okej, okej! Kujon. Opowiesz i sobie pójdę. Tylko opowiadaj ze szczegółami.
- Okej. Władca Ciem zaatakował z rana...

Czarny Kot przemierzał ulice Paryża. Władca Ciem znów zaatakował, o czym dowiedział się, jak zwykle z niezawodnej telewizji. Dotarł na miejsce, które było pokazywane w informacjach dnia. Niestety złoczyńcy już tam nie było.

Bohater rozejrzał się dookoła. Ludzie chodzili po placu jakby nic się nie stało. Wkrótce zauważył reporterkę, która wcześniej nadawała wiadomości. Podbiegł do niej.

- Witam panią serdecznie. - powiedział. - Czy mogłaby mi pani powiedzieć gdzie się udała nowa ofiara Władcy Ciem.

- Nie mam pojęcia o czym mówisz, dziwny chłopcze przebrany za kota. - odparła dziennikarka. Chłopak zmarszczył brwi. Czy ona stroiła sobie z niego żarty?

- Przecież pokazywaliście ją w telewizji. - powiedział Kot.

- Kogo? - reporterka była bardzo przekonująca, tak jakby naprawdę nie miała pojęcia o co mu chodzi.

- To nie jest śmieszne. - powiedział Czarny Kot marszcząc gniewnie brwi. - Nie róbcie sobie więcej takich żartów. To nie tylko może komuś zaszkodzić, ale to wręcz podłe. - powiedział odchodząc. Na odchodne usłyszał jeszcze słowa dziennikarki kierowane do kamerzysty: "Nie mam zielonego pojęcia o co chłopakowi chodziło".
Westchnął. Skrył się w zaułku i zamienił się z powrotem w Adriena.
- Już po zabawie? - zapytał Plagg. - Nie czuję się nawet zmęczony.
- Nic dziwnego. - odparł blondyn. - Nie było żadnej walki.
- Dlaczego?
- Bo prezenterzy telewizyjni to wszystko sobie wymyślili. Pomylili kartki w kalendarzu czy co? Dzisiaj nie ma prima aprilis!
- Nawet jakby było, to żart bardzo niesmaczny. - stwierdziło kwami. Adrien wytrzeszczył oczy.
- Nie wierzę, że się ze mną zgadzasz.