Związek Brytyjski

Flaga Związku Brytyjskiego

**Związek Brytyjski** jest państwem socjalistycznym w zachodniej Europie. Leży na północno-zachodnim wybrzeżu kontynentu europejskiego oraz składa się z Wysp Brytyjskich oraz wielu mniejszych wysp. Związek Brytyjski jest całkowicie otoczony przez Ocean Atlantycki, z Morzem Północnym na wschodzie, Kanałem La Manche na południu i Morzem Celtyckim na południowym zachodzie, a jako tako nie graniczy z innymi suwerennymi państwami. Najbliższymi sąsiadującymi państwami są Republika Irlandii przez Morze Irlandzkie na zachodzie i Komuna Francuska na południu przez kanał La Manche.

## Historia

### Strajk generalny

Początki Związku Brytyjskiego można przypisać jednogłośnemu głosowaniu Kongresu Związków Zawodowych (TUC) na rzecz akcji protestacyjnych w dniu 28 lutego 1925 r. Główną przyczyną strajku generalnego w 1925 r. były taryfy wprowadzone przez rząd koalicji konserwatywno-narodowej kierowany przez premiera George'a Curzona, 1 markiza Curzon z Kedleston. Podczas gdy polityka nakładana na Niemcy i rodzący się blok Mitteleuropy początkowo doprowadziły do szybkiego ożywienia w brytyjskiej produkcji, Imperium Niemieckie szybko znalazło sposoby na obejście brytyjskich ceł używając innych krajów jako pośredników.

Niemcy szybko wprowadziły własne cła na towary brytyjskie, jednocześnie nakazując sojusznikom, żeby zrobili to samo. Brytyjski eksport stał się ograniczony, ceny konsumpcyjne w Wielkiej Brytanii wzrosły, a import zagraniczny stał się utrudniony. Przemysł węglowy został uderzony o wiele mocniej niż jakikolwiek inny pojedynczy sektor w Wielkiej Brytanii, a węgiel brytyjski został przeceniony na rynku globalnym, co spowodowało jego zastąpienie przez surowiec niemiecki i amerykański.

Decyzja TUC o podjęciu akcji protestacyjnej została podjęta w skutek porywającego przemówienia A.J. Cooka, Sekretarza Generalnego Federacji Górników w Wielkiej Brytanii, człowieka wcześniej potępionego przez TUC jako "szalejącego komunistę". W dniu 6 marca 1925 r. strajk generalny wszedł w życie po upadku negocjacji z rządem. Partie konserwatystyczne, narodowe i liberalne szybko potępiły strajki jako bezproduktywne, twierdząc, że prowodyrowie wykorzystują kryzys narodowy tylko po to, by rozwijać własną karierę. Minister Spraw Wewnętrznych Winston Churchill szybko podjął decyzję o częściowej mobilizacji Sił Zbrojnych, aby kontynuować produkcję i próbować zachować spokój podczas strajku.

Partia Pracy pod dyrekcją Ramsaya MacDonalda pozostała nietypowo cicha w tej sprawie, co stanowiło kryzys partyjny. Podczas gdy ci z lewej strony, w tym przywódcy Niezależnej Partii Pracy, byli gotowi ogłosić poparcie dla strajkujących i ich sprawy, MacDonald i jego rząd pozostali ostrożni. Lider opozycji obawiał się, że aprobata strajku będzie postrzegana jako poparcie rewolucyjnego socjalizmu i przemocy związanej z okresem Czerwonej Clydeside. To spowodowałoby ostrą reakcję konserwatystów oraz zrażenie umiarkowanych wyborców Partii Pracy. Ostatecznie partia wydała niejasne oświadczenie, mając nadzieję na kompromis między rządem a strajkującymi.

### Pierwsze strzały rewolucji

Ostateczna przyczyna rewolucji brytyjskiej i gwałtownego powstania, które ją wywołało, jest owiana tajemnicą i dezinformacją. Wiadomo tylko, że głównym katalizatorem była seria wydarzeń, które miały miejsce w Tarenni Colliery w Południowej Walii. Po ogłoszeniu strajku generalnego siły rządowe zostały rozmieszczone w celu utrzymania pokoju i podjęcia wszelkich prac uznanych za ważne w skali kraju. Rozmieszczenie wojska w Tarenni spotkało się z otwartą wrogością ze strony strajkujących górników i lokalnej społeczności, a protestujący odmówili zezwolenia siłom rządowym na dostęp do szybów i maszyn kopalni, w wyniku czego powstała obstrukcja między lokalnymi protestującymi a siłami rządowymi.

To co stało się później jest przedmiotem ciągle trwającej debaty. Protestujący twierdzili, że wojsko ostrzelało ich bez żadnego powodu, lecz według wojska tłum chciał ich zaatakować. Większość historyków wierzy, że został wystrzelony jeden pocisk, co wystarczyło, by zamienić niepokój w chaos.

Mężczyźni rozmieszczeni w celu utrzymania porządku byli w przeważającej części niedoświadczonym oddziałem Armii Terytorialnej wywodzącej się z Północnej Walii, zupełnie nieprzygotowanym do walki z strajkiem generalnym. Uważa się, że pojedyńczy strzał został oddany ze żle zabezpieczonego karabinu, co wystarczyło do wybuchu potyczki pomiędzy tymi dwiema grupami.

Wiadomości szybko rozprzestrzeniły się w całym kraju, a "Daily Herald" dowiedział się o tym, że rząd nakazał siłom obecnym w Tarenni, by otworzyli ogień dla strajkujących. Wiadomość ta miała rozprzestrzeniać się jak błyskawica w społecznościach robotniczych, w wyniku czego rozpoczęła się sporadyczna przemoc. Jednak w ostateczności doprowadziło to do wybuchu niezadowolenia robotników, a w końcu rewolucji.

### Ogień rewolucji płonie

15 marca 1925 r. szkocki rewolucyjny socjalista John Maclean wygłosił przemówienie na George Square, które zmieniło los Wielkiej Brytanii. Początkowo przemówienie było niczym więcej jak potępieniem działań rządu, ale w miarę postępów oracji język stał się bardziej agresywny, namiętny i gwałtowny. Maclean zakończył swoje przemówienie odnoszące się do rewolucji francuskiej z 1919 r., wzywając robotników brytyjskich do buntu, wzięcia broni walki z tyranią starego, reakcyjnego porządku, który ucieleśniał rząd Curzona.

Ci, którzy byli świadkami przemówienia, przekazali swoje przesłanie wszystkim tym, których znali, podczas gdy TUC ponownie publikował przesłanie wielokrotnie w Daily Herald. Gdy rząd podważał postawę rządu w związku z wydarzeniami, które miały miejsce w Tarenni, jednostki armii terytorialnej zaczęły dobrowolnie ustępować, a wielu z nich zwróciło się w stronę strajkujących i rewolucjonistów, zajmując kluczowy przemysł i samorząd lokalny w imię Strajku Generalnego. Pomimo prób ze strony Partii Pracy, aby całkowicie uniknąć tego problemu, 18 marca 1925 r. grupa posłów do spraw pracy w Izbie Gmin pod przewodnictwem Jamesa Maxtona, Johna Wheatleya i Davida Kirkwooda wygłosiła kolejne przemówienia popierające powstanie w całym kraju, powtarzając wezwania do rewolucji i usunięcia rządu siłą. Mężczyźni ci zostali natychmiast wyrzuceni z Izby Gmin.

Chociaż Birmingham mogło być postrzegane jako zagorzale konserwatywne miasto, które służyło za terytorium rodzinne dynastii Chamberlain, szybko zmieniło swoje stanowisko. Była to zasługa Oswalda Mosleya, który używając mocnych słów, gestów oraz poglądów przekonał ludzi do siłowego usunięcia konserwatystów z tego miasta. Wkrótce wiele z największych miast Wielkiej Brytanii znalazło się pod rewolucyjną kontrolą, kontrola rządu została skutecznie ograniczona do miasta Londynu, odciętego od znacznej części kraju przez elementy rewolucyjne kontrolujące większy obszar metropolitalny.

Premier George Curzon, 1 markiz Curzon z Kedleston, zmarł 20 marca 1925 r. po wylewie z pęcherza. Przez jakiś czas premier był w złym stanie zdrowia. ale udało się skutecznie zapobiec jakimkolwiek pogłoskom docierającym do opinii publicznej, które mogły zaszkodzić jego pozycji jako premiera, w wyniku czego śmierć premiera była szokiem dla narodu. Wielu uważa, że rewolucja pogrążająca Wielką Brytanię była po prostu zbyt duża, aby starzejący się Curzon mógł sobie z nią poradzić. Ponadto stres wynikający z tej rewolucji pogorszył znacznie stan jego zdrowia. Wpływowy były kanclerz skarbu Stanley Baldwin szybko przejął kontrolę nad sytuacją po niespodziewanej śmierci Curzona, nie było jednak czasu na formalne ogłoszenie premiera Baldwina pośród chaosu, który powoli pochłaniał Wielką Brytanię.

Mimo obietnic przywrócenia porządku sytuacja pogorszyła się z każdym dniem, a 22 marca 1925 r. Baldwin musiał przyznać się do porażki, podejmując bezprecedensową akcję ewakuacji do Kanady samego siebie i tego, co pozostało z rządu. Ci, którzy mogli szybko podążać za ich przykładem, wykorzystując lojalne elementy Królewskiej Marynarki Wojennej, aby przetransportować tylu ludzi i tyle materiałów, ile to możliwe, przez Atlantyk. Rodzina królewska została już tymczasowo ewakuowana siedem dni wcześniej pod przykrywką wizyty królewskiej, jednak tymczasowa wizyta miało wkrótce przekształcić się w stałą.

### Kongres Inaguracyjny

Związek Brytyjski został oficjalnie proklamowany 3 czerwca 1925 r. Gdy większość parlamentarzystów opuściła kraj w chaosie, kilku pozostałych radykałów Partii Pracy podjęło bezprecedensowy akt uchwalenia ostatecznej ustawy Wielkiej Brytanii, która zniosła parlament oraz samo Zjednoczone Królestwo. Na ich miejscu powstał nowy rząd, oparty na długotrwałym Kongresie Związków Zawodowych, który pomógł koordynować działania strajku generalnego. Ponadto członkostwo w TUC miało zostać rozszerzone na całą dorosłą ludność Wielkiej Brytanii, tworząc nowy reprezentatywny rząd dla nowej Brytanii.

Inauguracyjny Kongres Związku Brytyjskiego odbył się w dniu 4 czerwca 1925 r. Ze względu na szybkie utworzenie Związku i chaos, który wciąż trawił większość kraju, frekwencja była w dużej mierze ograniczona do aktywnych członków TUC i od dawna członków środowisk rewolucyjnych. Po krótkim okresie liczenia głosów ogłoszono skład pierwszego Krajowego Kongresu Związków Zawodowych (NTUC).

Nic dziwnego, że John Maclean został przegłosowany na przewodniczącego Kongresu Związków Zawodowych z przeważającą większością dzięki swojej niestrudzonej kampanii podczas wojny i swojej roli w doprowadzeniu do rewolucji, która doprowadziła do powstania tego nowego Kongresu. Weteranowy związkowiec i komunista Tom Mann również został wybrany na sekretarza generalnego znaczną większością dzięki długiemu zaangażowaniu w ruch związkowy już od 1884 roku i jego umiejętnościom organizacyjnym. Kolejnym wsparciem dla szeregów związkowców w Kongresie były Walter Citrine, jedna z czołowych postaci w kręgach międzynarodowych związkowców, oraz Arthur James Cook - w dużej mierze uznawany za architekta generalnego strajku, dwóch mężczyzn mianowanych odpowiednio komisarzem spraw zagranicznych i komisarzem ds. skarbu.

Bardziej umiarkowany głos w TUC przyszedł w postaci Sidneya Webba, założyciela London School of Economics, i wiodącego głosu społeczeństwa Fabian od jego założenia w 1884 roku, Webb miał zostać wybrany do biura Komisarza ds. Spraw Wewnętrznych z poparciem bardziej umiarkowanych związków zawodowych. Tymczasem bliski współpracownik Macleana, Emanuel "Manny" Shinwell, został wybrany na stanowisko szefa Biura Tajnej Służby za niestrudzoną pracę nad zabezpieczeniem Pasa Centralnego przed wybuchem rewolucji. Gdy większość Sztabu Generalnego Zjednoczonego Królestwa pozostała lojalna wobec korony, nawet gdy ich siły rozproszyły się, młody oficer Tom Wintringham został szybko mianowany szefem sztabu generalnego i głównodowodzącym milicji republikańskiej, lecz stanowiska dowódcy marynarki oraz lotnictwa są wciąż nieobsadzone.

### Outsiderzy w Nowej Brytanii

Do znaczących nieobecności na Kongresie należeli także przedstawiciele Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii oraz tzw. "Bohater z Birmingham", Oswald Mosley. Przywództwo CPGB od razu odmówiło udziału w Kongresie z powodu obecności Sydney Webb i jego fabiańskich sprzymierzeńców, wyzywając ich od drobnomieszczaństwa, którzy nie mieli socjalizmowi nic do zaoferowania.

Jeśli jego działania w Birmingham były punktem kulminacyjnym jego kariery, zaledwie kilka tygodni później przemówienie Mosleya do TUC oznaczało jego upadek. Zwracając się do TUC Mosley szybko potępił całą strukturę nowej organizacji narodowej jako wadliwą, argumentując, że system decentralizacji i spółdzielczości nie miał miejsca w prawdziwym społeczeństwie socjalistycznym, i że takie instytucje były niczym więcej jak reliktami starej liberalnej demokracji, która zawiodła ludność Wielkiej Brytanii. Nie mogąc wyczuć nastroju Kongresu, Mosley wyraził przekonanie, że tylko silny scentralizowany rząd w ramach TUC, zdolny do działania zgodnie z wszelką polityką, jaką uzna za konieczną, może sprowadzić socjalizm na Wyspy Brytyjskie, jednocześnie ogłaszając swoją kandydaturę na Komisarza ds. Wewnętrznych. Mając swoje przemówienie i arystokratyczne pochodzenie, Mosley zajął zaszczytne ostatnie miejsce. Ostatecznie wygrał Sydney Webb, a Mosley opuścił budynek z niesmakiem. Wydarzenia brytyjskiej rewolucji doprowadziły do tego, że Mosley ponownie znalazł się na obrzeżach brytyjskiej polityki.

### Alleluja i do przodu

25 kwietnia 1929 roku John Maclean umarł w połowie wygłaszanej mowy do TUV. Jej przyczyną było prawdopodobnie leczenie otrzymanie w więzieniu, gdzie przebywał za pacyfizm. Maclean stworzył platformę, która od razu przyciągnęła wszystkie zakątki brytyjskiego społeczeństwa, w wyniku czego skład Kongresu pozostał w dużej mierze niezmieniony, a wszyscy kluczowi ministrowie powołani w 1926 r. nadal zajmowali swoje stanowiska. Jednak krajobraz polityczny znacznie różnił się od Kongresu z 1926 r., kiedy brytyjska polityka weszła w nową erę frakcjonizmu, tworząc nowe polityczne przynależności; tworząc nowy, różnorodny Kongres:

Wybranym przewodniczącym TUC przez przyzwoitą większość był umiarkowany i bezpretensjonalny Philip Snowden, były liberał nawrócony na socjalizm w jego wczesnych latach dwudziestych i były przewodniczący Niezależnej Partii Pracy. Zwycięstwo Snowdena zostało w dużej mierze przypisane jego decyzji o uniknięciu frakcyjnej polityki w TUC, przedstawiając się jako niezaangażowany kandydat jedności narodowej. Wybranym sekretarzem generalnym po przejściu na emeryturę Toma Manna był młody związek zawodowy Arthur Horner, który pojawił się jako lider rosnącej frakcji federacjonistów, zajmującej się zachowaniem status quo w TUC. Clifford Allen miał zostać Komisarzem Spraw Zagranicznych po tym, jak pokonał słabego dotychczasowego Waltera Citrine. Allen miał stać się jedynym znaczącym przedstawicielem frakcji kongregacjonalistycznej w TUC, grupie nieodparcie zbliżonej do federalistów, ale która kładła większy nacisk zarówno na pacyfizm, jak i na sprawiedliwość społeczną, co doprowadziło do tego, że grupa stała się latarnią feministyczną w większości zdominowanym przez mężczyzn TUC.

A.J. Cook i Sydney Webb zostali ponownie wybrani na swoje stanowiska z dużą większością głosów, nie ruszając się w kierunku żadnej z nowoutworzonych frakcji. Głównym zmartwieniem była porażka bliskiego sojusznika Macleana Emanuela Shinwella autorstwa Fennera Brockwaya, współpracownika prezesa Snowdena i innego byłego członka ILP. Wojskowe wakaty pozostawione na inauguracyjnym Kongresie były już wypełnione, wiodący teoretyk wojskowy Alan Brooke został mianowany naczelnym wodzem milicji republikańskiej, podczas gdy dawni politycy i oficerowie Partii Pracy A.V. Alexander i William Wedgewood Benn zostali wyznaczeni odpowiednio na dowódców naczelnych republikańskiej marynarki i sił powietrznych.

A.J. Cook zmarł w wieku 47 lat w dniu 2 listopada 1931 roku po krótkiej walce z śmiertelnym rakiem gardła. Ta przedwczesna śmierć polegała na pozostawieniu kluczowego stanowiska komisarza ds. skarbu, który był w posiadaniu Cooka od 1926 r. Zaledwie kilka dni później Sydney Webb miał ogłosić swoją emeryturę jako Komisarz ds. Spraw Wewnętrznych, powołując się na jego zaawansowany wiek i chęć powrotu do życia cywilnego jako główne powody jego rezygnacji.

Kandydaci ze wszystkich frakcji politycznych i afiliacji wysunęli swoje nazwiska na obie pozycje, chyba najbardziej zaskakującą kandydaturą była kandydatura Oswalda Mosleya na stanowisko komisarza skarbu. Spędziwszy ostatnie 6 lat w politycznej dziczy, podczas gdy Nowa Brytania ustabilizowała się, Mosley miał wreszcie zrobić następny krok, wierząc, że nadszedł wreszcie czas, aby jego wizja Związku Brytyjskiego została zrealizowana, poprzez skuteczne odwoływanie się do tych, którzy pragnęli radykalnej zmiany społeczeństwu brytyjskiemu i tym, którym rewolucja była raczej słaba.

Równie szokujące było ogłoszenie w dniu 12 grudnia 1931 roku, że Mosley został z powodzeniem wybrany Komisarzem do spraw Skarbu przez niewielką większość, w niewielkim stopniu pokonując umiarkowanego Arthura Greenwooda w ostatnim głosowaniu. Jednak federalista Herbert Morrison miał zostać wybrany na komisarza ds. spraw wewnętrznych, dając jego stronnictwu większość w TUC, nawet bez wsparcia dla ogólnie sympatycznego Philipa Snowdena, skutecznie zabezpieczając status quo na razie.

## Polityka

Brytyjska polityka prawdopodobnie wkrótce przejdzie poważną zmianę. Wraz z nadchodzącym Kongresem Związków Zawodowych w 1936 roku wiele partii pragnie władzy nad swoimi wrogami. Przewodniczący Philip Snowden zamierza zrezygnować, więc wiele partii zamierza skorzystać z możliwości zapewnienia większości tego Kongresu Związków Zawodowych. Maksymiści Oswalda Mosleya, Autonomiści Niclasa y Glaisa oraz Federaliści Arthura Hornera mają zdecydowanie różne pomysły na przyszłość tego kraju. Maksymiści opowiadają się za centralizacją na dużą skalę, podczas gdy Autonomiści walczą o większą autonomię dla Walii i Szkocji (lub nawet pełną niepodległość). Federaliści pozostają w tym centrum, ponieważ opowiadają się za utrzymaniem status quo.

## Wojsko

Doktryna wojskowa Związku Brytyjskiego kładzie duży nacisk na wyższość marynarki wojennej na wodach morskich, a także zapewnia eskortowanie statków handlowych, które są siłą napędową narodów wyspiarskich. Wojsko ma drugorzędną rolę, ponieważ lotnictwo i marynarka wojenna mają wyższy priorytet.

### Armia

Armia brytyjska to mieszanka stałych oddziałów wojskowych, domowych garnizonów obronnych i lokalnych bojówek, które zapewniają mobilną rezerwę dla domowych garnizonów obronnych. Armia zawodowa jest dość mała, ale zasoby siły ludzkiej Wielkiej Brytanii są ogromne, a duża liczba dywizji może zostać podniesiona w stosunkowo krótkim czasie, jeśli zajdzie taka potrzeba.

### Marynarka

Pomimo utraty wielu okrętów Royal Navy, gdy monarchiści wyjechali do Kanady, republikańska marynarka wojenna nadal jest jedną z największych flot na świecie i jedną z niewielu marynarki wojennej na świecie, które posiadają lotniskowce. Republikańska Marynarka Wojenna jest jedyną marynarką wojenną w Europie, która może liczyć na to, że może pokonać Kaiserliche Marine. Republikańska Marynarka Wojenna, która jest samorządna i w znacznym stopniu samofinansująca się, kontroluje nie tylko obronę morską, obyczaje i statki handlowe, ale także ma ogromny wpływ na budownictwo okrętowe, handel i politykę zagraniczną.

### Siły lotnicze

Republikańskie Siły Powietrzne mają głównie za zadanie obronę brytyjskiej przestrzeni powietrznej, a nie tyle walczyć z powietrzną wojną na nieprzyjacielskim niebie. Mimo to RAF posiada znaczną liczbę strategicznych bombowców pod dowództwem bombardowania strategicznego, które mają podjąć atak na wroga w razie potrzeby.

## Relacje zagraniczne

Nowa Brytania jest w większości odizolowana od spraw zagranicznych, kładąc nacisk na sprawy wewnętrzne nad zagranicznymi. Podczas gdy utrzymuje ciepłe stosunki z Komuną Francuską, Socjalistyczną Republiką Włoch i innymi rewolucyjnymi krajami, Związek Brytyjski nie jest członkiem żadnych sojuszy wojskowych, w tym Międzynarodówki. Związek Brytyjski ma słabe relacje ze wszystkimi członkami Ententy, a szczególnie z rządem na wychodźstwie w Kanadzie.

Stopień, w jakim Nowa Brytania angażuje się w politykę międzynarodową, będzie stanowczo kwestionowaną kwestią na zbliżającym się Kongresie Związków Zawodowych.

## Gospodarka

Gospodarka Związku Brytyjskiego jest w dużej mierze cywilna. Ekonomia wojskowa pozostała w dużej mierze niezagospodarowana ze względu na socjalistyczną gospodarkę narodu. Przez ostatnią dekadę gospodarka stała się coraz bardziej scentralizowana. Czołowi politycy tacy jak Nicolas y Glias i Annie Kenney chcieli trwania statusu quo ( (a przynajmniej w sensie gospodarczym), lecz Oswald Mosley i Arthur Horner chcą dalszej jej centralizacji.

## Kultura

Wielu brytyjskich malarzy i autorów opuściło kraj wraz z rządem podczas rewolucji, chociaż niektóre inteligenci, tacy jak Enid Blyton i Eric Arthur Blair, pracowały nad pobudzeniem popularnego poparcia dla rewolucji, a później rządu. Wielu krytyków skarży się na sztywną cenzurę wymuszoną przez Ministerstwo Prawdy w Sztuce pod dowództwem Blaira, które gorliwie pracuje nad "obroną chwały Rewolucji, przed stale obecnymi niebezpieczeństwami nostalgii i tradycji", a w konsekwencji doprowadził do zniszczenia wielu dzieła sztuki przedrewolucyjnej, argumentując, że "te arcydzieła" "nic nie mówią Współczesnemu Związkowemu Człowiekowi, ale mroczne kłamstwa, sztuka jedynie wzmacnia potęgę elit i jeśli mamy kiedykolwiek zrzucić kajdany ich pokoleń ucisku musimy raz na zawsze wykorzenić narzędzia ich ucisku ". Mimo to wiele innych form sztuki, takich jak awangarda, rozwinęło się pod nowym rządem Związku.