Wizja

Obudził ją głośny dźwięk klaksonu. Otworzyła najpierw jedno oko, rozglądając się niepewnie po brudnym suficie, z którego kiedyś musiała cieknąć brązowa woda, bo odstraszał wielką plamą, a gdzieniegdzie tynk zaczynał powoli odpadać. Zamknęła oko, nie chcąc znajdować się w tym miejscu, w którym właśnie się obudziła. Było wcześnie, ale zza okna już dochodził do niej gwar tłumów, samochodów i ten smród. Smród krowiego łajna zmieszany z kadzidłami i potem ciała tych biedniejszych mieszkańców miasta. Jej pokój nie był zbyt duży i był raczej prosty. Stare, drewniane łóżko, jedna mała komoda, która nie zmieściłaby ubrań nawet jednej osoby i niewielka przestrzeń z szafeczką na kosmetyki i obskurnym lustrem. Budynek, w którym mieścił się pokój wyglądał, jakby ktoś na siłę wcisnął go między dwa sąsiadujące domy. Mieszkała w bardzo tanim hostelu, który odstraszał swoim złym stanem a przyciągał tanimi opłatami i bliskością centrum. No i nikt nie zadawał zbędnych pytań, których tak bardzo nie lubiła. Przeciągnęła się na łóżku z głośnym jękiem, czując jak jej mięśnie się delikatnie rozciągają i otworzyła już dwoje oczu. Usiadła na skrzypiącym materacu i spojrzała w stronę otwartego okna. Chociaż była dopiero szósta, słońce już powoli wlewało się do środka, dając przedsmak codziennej spiekoty. Ona miała szczęście. Cholerne szczęście, że nie musiała się urodzić jako mugol. Nie rozumiała, jak ci ludzie potrafią przeżyć bez czarów i nie mogą rzucić na siebie zaklęcia przeciw potliwego. Z sufitu posypał się na jej czarne włosy tynk a z pokoju nad nią zaczęły dochodzić głośne odgłosy kopulacji. Ściany były tak cienkie, że mogło się wydawać, że sama uczestniczy w tym akcie. Miała wrażenie, że sufit spadnie jej na głowę. To było to, co sprawiło, że szybko podniosła się z łóżka i jeszcze raz przeciągnęła nagie ciało, czując z tego niesamowitą, wręcz mistyczną przyjemność. Jej skóra, chociaż miała ślady tutejszych przodków, była jaśniejsza, niż mieszkańców i zwracała na siebie uwagę mężczyzn, którzy nie raz nawoływali, żeby z nimi spędziła trochę czasu. Nie chciała nawet wiedzieć co mogli mieć na myśli. Jej skóra to nie było jednak to, co miała najbardziej charakterystyczne w swoim wyglądzie. Spojrzała na stare lustro, które już naokoło zaczęło brzydko rdzewieć. W tafli patrzyła na nią młoda kobieta o czarnych włosach i niesamowitych oczach. Tych oczach. Fioletowe tęczówki odbijały delikatne światło dnia, stając się przy tym jeszcze bardziej intensywne. Niektórzy mówili na nie fiołkowe. Było jej wszystko jedno. Fiołkowe, bzowe czy sraczkoburaczkowe. Fiolet to fiolet. Były dziwne, ale nawet je lubiła. Były wyjątkowe. Wiedziała o tym.

\*\*\*

Po ubraniu się w czarną luźną koszulkę i czarne, wygodne spodnie, które były idealne na tę pogodę, wyszła z hostelu na zatłoczoną, parną ulicę. Przypomniała sobie wakacje z rodzicami w Londynie i wszędobylski gwar. Tutaj było tylko gorzej. Samochody jeździły jak chciały, nie stosując się do żadnych przepisów, za to zbyt często stosując głośne klaksony. Przekupki wykrzykiwały ceny kolorowych szali, ozdobionych dzwoneczkami i tanich japonek, pewnie skradzionych turystom sprzed świątyń i zabytków, do których wchodziło się bez butów. Zerknęła ukradkiem na ten osobliwy stragan. Tak, buty wyglądały, jakby były już wynoszone przez wielu wcześniejszych właścicieli. Kobieta ruszyła ulicą, próbując nie zwracać uwagi na smród. Poszczególne zapachy nie były takie złe, jednak połączone ze sobą, nie były zupełnie w jej guście. Czuła zapach Tikka Masala z pobliskiego, zardzewiałego foodtrucka, mocne i duszące kadzidło, unoszące się do nieba z pobliskiej świątyni. W oddali jakieś dziecko sprzedawało turystom watę cukrową. Chłopiec miał może z cztery lata. To był dla niej zupełnie inny świat. Stanowczo się w nim nie odnajdywała. Szła wąskimi uliczkami, spoglądając co chwilę na kolejne stragany z jedwabnymi sari, kolorowymi spódnicami, od których bolała ją głowa. Wolała omijać szerokim łukiem kolory. Wystarczała jej tylko czerń i biel. Były bezpieczne i nie rzucające się w oczy. Po jakimś czasie samotnej wędrówki i wiecznego udawania, że nie słyszy za swoimi plecami gwizdów i nawoływań, skręciła w jeszcze bardziej wąską, boczną ulicę. Na ziemi walały się śmieci, a gdzieniegdzie z pustych paczek po mugolskich czipsach, wyłaniały się długie i obrzydliwe ogony szczurów. Nienawidziła tych zwierząt całym sercem. Przeszła obok, patrząc z obrzydzeniem na ten widok, pragnąc jak najszybciej wejść już do środka. Spojrzała na stary i krzywo powieszony szyld: „Wróżba na każdą okazję” i pchnęła mocno drzwi. W pierwszej chwili uderzył ją silny zapach kadzidła. Pomieszczenie było tak zadymione, że ledwo co zobaczyła małą ladę i siedzącą za nią młodą Hinduskę. Była śliczna. Czarne, lśniące włosy sięgały jej aż do pępka. Na przedziałku miała wymalowaną czerwoną kreskę oznaczającą, że jest mężatką. Przyjrzała się jej dokładniej. Była młodsza od niej. Dużo młodsza, mogła skończyć dopiero szkołę. Zrobiło jej się szkoda dziewczyny i nie rozumiała kto z własnej woli miałby się decydować na ślub w tak młodym wieku. Pewnie nawet nie znała przed ślubem swojego męża. Dziewczyna uśmiechnęła się do niej szeroko i odezwała się w hindi. Widząc, że nie zna tego języka, szybko przestawiła się na angielski.

- Była pani umówiona? - Spytała słodkim głosem z bardzo mocnym, indyjskim akcentem.

- Tak. Z panną Khadi. Yennefer. Yennefer Wengerberg - Powiedziała Yennefer, analizując ukradkiem otoczenie, podczas gdy dziewczyna szukała jej nazwiska w opasłym notatniku. Pokój był mały. Stała tu tylko kanapa, przykryta kolorową kapą, stare lustro z jakimś napisem w sanskrycie i zakurzona lada, na której leżały pudełka z kadzidełkami i talie kart do kupienia. Yennefer zauważyła jednak, że dalej jest pokój zasłonięty kotarą z koralików.

- A tak! Mam. Pani Yennefer - powiedziała uradowana dziewczyna, widząc, że nie będzie żadnych problemów.

- Panna - sama nie wiedziała, dlaczego w sumie ją poprawiła. Nie robiło jej to zbyt wielkiego znaczenia, ale chyba chciała zobaczyć minę młodej mężatki. Dziewczyna wstała i zaprowadziła ją do lustra, stojącego obok. Napis od razu zmienił się na język niderlandzki „Spójrz w głąb siebie”. Yennefer wyciągnęła dłoń w stronę lustra i tam, gdzie miała poczuć zimne szkło, poczuła pustkę. Zanurzyła się głębiej i po chwili cała zniknęła w tafli. Znalazła się w małym pokoju, który tak jak poprzedni, też był wypełniony dymem. Miała przed sobą okrągły stolik i dwa krzesła. Na blacie leżała kryształowa kula i przepięknie zdobiona talia kart tarota. Wszędzie stały zapalone świece, oświetlając dym i tworząc jeszcze bardziej tajemniczy i mroczny klimat. Nagle Yennefer podskoczyła lekko. Dopiero teraz zauważyła bardzo starą, pomarszczoną kobietę, skrywającą się za gęstym dymem kadzidła. Zobaczyła ją dopiero wtedy, gdy się poruszyła.

- Siadaj, dziecko - Jej głos był zachrypnięty i niezbyt przyjemny dla ucha. Yennefer usiadła przy stole i teraz dostrzegła, że kobieta jest ślepa. Jej oczy były całkowicie białe, jednak Yen i tak miała wrażenie, że nieustannie się w nią wpatrują.

- Jestem...

- Wiem kim jesteś, Yennefer Wengerberg - zrobiło to na nią wrażenie, jednak po chwili przypomniała sobie opasłe tomisko z umówionym klientami. No tak. Wiedziała przecież, że przyjdzie. Sama podawała swoje nazwisko miesiąc temu - Szukasz odpowiedzi - powiedziała stara kobieta i oparła się ciężko o oparcie fotela, pokazując na nią starym, zakrzywionym i pomarszczony paluchem.

- Chyba jak wszyscy, którzy tutaj przy... - nie zdążyła odpowiedzieć bo kobieta jej przerwała.

- Ale ty szukasz konkretnych odpowiedzi. Szukasz zabójcy swoich rodziców - jej głos brzmiał, jakby był rozbawiony. Yennefer poczuła lekkie ukłucie złości - znałam twoją rodzinę. Twoja babka miała niesamowity talent. Ty też masz niesamowity talent...

- Taki talent, że nie udało mi się zobaczyć tego, co nadeszło. Nie udało mi się ich uratować.

- Nic nie dzieje się bez przyczyny - wychrypiała starucha, a Yen przewróciła oczami. Co za bezsens. Puste frazesy, powtarzane żeby poczuła się lepiej. Kobieta ciągnęła jednak dalej - Miałaś do mnie przybyć. Miałam cię nauczyć. Tak jest zapisane w kartach - pokazała na talię tarota, a Yen obleciał zimny pot. Zobaczyła na karcie fioletowe oko. Ale skąd ona wiedziała? - Twój dar jest duży, tak jak w twojej rodzinie, ale  kompletnie nie umiesz go używać - no to już była przesada. Ona nie potrafiła go używać? To było niedorzeczne - Weź kadzidło z szałwii - powiedziała kobieta, a Yen nie wiedząc czemu jej posłuchała. Wzięła suche listki, zwinięte do kupy i wyciągnęła różdżkę. Podpaliła końcówkę listków magicznym patyczkiem i po chwili powietrze wypełniło się zapachem zioła. Yennefer poczuła się dziwnie. Niby nie wierzyła w tarota i przepowiednie z kryształowej kuli. Wierzyła, że jeśli ktoś ma zobaczyć wizję, zobaczy ją nawet w błotnej kałuży. Ba! Zobaczy ją nawet po prostu w swojej głowie. Niby, nie wierzyła, ale dziwne uczucie rozlewało się po jej ciele. I do tego te białe oczy, wpatrzone w nią, jakby analizowały jej wszystkie ruchy. Poruszyła się niespokojnie na drewnianym krześle, czując, że jej powieki robią się coraz bardziej ciężkie. Usłyszała głos kobiety. Tym razem jej głos nie był tak denerwujący i zachrypnięty. Zabrzmiał jak głos młodej kobiety.

- Jesteś spokojna... Czujesz jak się rozluźniasz... - mówił głos i już sama nie wiedziała, czy słyszy go z ust kobiety, czy może w swojej głowie.

\*\*\*

Yennefer stała boso na chłodnej, kamiennej posadzce. Był półmrok. Duże pomieszczenie oświetlały tylko latające świece nad jej głową. Podniosła oczy ku sklepieniu, ale zobaczyła tylko gwieździste niebo, gdzieniegdzie prześwitywały przęsła sklepienia. Nie od początku zorientowała się, gdzie się znajduje jakby jej mózg nadal był zaspany. Rozejrzała się po pustej Wielkiej Sali. Było tak cicho, że praktycznie słyszała echo mocnego bicia jej serca. Jak się tutaj znalazła? Nie wpadła na żadne logiczne wytłumaczenie, oprócz tego, że musiała lunatykować. Czasami zdarzało jej się chodzić w trakcie snu, lecz dawno nie miała takiej sytuacji. Nagle jej wzrok padł na miejsce, gdzie zazwyczaj stał stół dla nauczycieli. Tym razem drewniany blat przepadł, ale coś jednak tam leżało. Zaciekawiona zrobiła parę kroków do przodu i podeszła do leżącego przedmiotu. Nie, nie przedmiotu. Do leżącej osoby, przykrytej białym prześcieradłem. Pochyliła się i sięgnęła do czystego materiału, żeby zsunąć go delikatnie z twarzy. Znowu poczuła to nieprzyjemne zimno, biegnące po długości jej pleców i kończącym się tuż nad miejscem, gdzie materiał przykrywał pośladki. Patrzyła na swoją martwą twarz. Jej ciemniejsza karnacja teraz wydawała się być blada, jak prześcieradło, które przykrywało jej ciało. Kobieta wyprostowała się, próbując zrozumieć to, co właśnie zobaczyła. Rozejrzała się i znowu nieprzyjemne uczucie, tym razem w okolicach brzucha. Pusta przed chwilą sala, teraz była zasłana wieloma ciałami. Nie do końca wiedziała, czy chce wiedzieć więcej, ale podeszła do najbliższej białej płachty. Materiał skrywał rudowłosą, martwą dziewczynę. Nigdy jej nie widziała. Trochę dalej leżał chłopak o ciemnych włosach w ślizgońskim mundurku. Nagle podskoczyła przestraszona. Na środku sali stał młody chłopak. Miał bardzo jasne, platynowe oczy. Wyglądał na mniej więcej piętnaście lat. Jego łagodne, przystojne rysy były rozluźnione. Patrzyli na siebie w milczeniu, aż w końcu chłopak odezwał się nieobecnym głosem

- On wrócił.

Otworzyła powoli oczy, czując nadal zmęczenie. Powieki były tak ciężkie, że trochę zajęło jej otworzenie oczu do końca. Staruszka dalej siedziała w tym samym miejscu i przypatrywała się jej w skupieniu. Yennefer spojrzała na suchą gałązkę szałwii, która tliła się delikatnie w jej dłoni i wytwarzała delikatny, pachnący dym. Czy to na pewno była po prostu szałwia, czy może inne, narkotyczne gówno? Odłożyła powoli kadzidło na okrągły blat, nie chcąc mieć z tym już nic wspólnego.

- Więc już wiesz... - wymruczała kobieta i uśmiechnęła się szeroko

- Wiem? Co mam niby wiedzieć? Wiem tylko tyle, że moi rodzice nie żyją. Że nie wiedzieć czemu zostali brutalnie zamordowani przez dzikie zwierzę, które nie wiadomo, jak znalazło się w ich domu. Co mi po tym, że widzę jeszcze więcej trupów?  Co mi po nich? Nic mnie nie obchodzą jakieś dzieciaki w szkole - wyrzuciła z siebie wszystko, co miała na sercu. Kobieta dalej wyglądała, jakby się uśmiechała, co znowu zdenerwowało Yennefer - Czemu się śmiejesz? Przyleciałam tutaj z Londynu. Straciłam swój cenny czas - wstała i rzuciła parę monet na stół przed wróżbitką

- Wiesz, gdzie szukać odpowiedzi - powiedziała spokojnie, nie zważając na uniesienie Yennefer - On jest w Hogwarcie.

\*\*\*

Yennefer siedziała w Wielkiej Sali, którą jeszcze niedawno widziała w swojej wizji u indyjskiej wróżbitki. Patrzyła znudzonym wzrokiem na twarze swoich uczniów. Nigdy nie chciała wracać w te mury. Kończąc naukę, myślała, że to będzie jej ostatni dzień w tej szkole. Jak bardzo się wtedy myliła. Unikała wzroku siedzących niedaleko niej chłopców. Obecność na zajęciach wróżbiarstwa wzrosła, odkąd ona zaczęła nauczać, jednak ją interesowała tylko jedna klasa, tylko jeden rok. Omiotła powoli długi stół i siedzących przy nich uczniów w kolorach Hufflepuffu. Siedział tam, razem ze swoimi przyjaciółmi. Jasne, farbowane włosy odznaczały się na tle innych uczniów. On wrócił. Nie rozumiała do końca tych słów, ale miała nadzieję, że mówią o kimś konkretnym. O wilku.