De Leeuwenkoning: Een blije geboorte

Het Koningsland heeft er een nieuwe prins bij. De dieren komen allemaal samen om de nieuwgeboren welp te bewonderen. Maar is iedereen wel zo blij met zijn komst?

## Een blije geboorte

De ochtendbries waaide over de glooiende heuvels van de savanne toen de kreet van een reiger de stilte verscheurde. Niet lang daarna vloog de reiger over de lage helling, weg van de ondergaande zon. Zijn roep en het geklap van vleugels deed de ene na de andere vogel opvliegen. Uiteindelijk waren het niet enkel de vogels die in beweging kwamen. Al snel bewogen ook gazellen zich springend door het gras, net als grotere dieren zoals wildebeesten en koedoes. In een mum van tijd werd de lucht verduisterd door honderden, zo niet duizenden, krijsende en klapwiekende vogels van allerlei rang en slag en klonk op de grond een zulk geloei en geblaat zoals dat maar zelden gehoord werd. De zebra's, de vervetapen, hagedissen en schildpadden, Knautschke het nijlpaard en zijn kudde, de neushoorns... Alle dieren begaven zich die ochtend richting de enorme rotsheuvel die boven de savannegrond uit torende en in een omtrek van kilometers te zien was: de Koningsrots.

Bovenop de grote rotsuitloper keek een grote leeuw naar de enorme, bewegende kudde. Zijn manen waren zwart aan de eindes om vervolgens steeds bleker te worden naarmate ze zijn kop naderden, om uiteindelijk helemaal wit te worden om zijn oren. Zijn vacht droeg de littekens van vele vroegere gevechten en sterke spieren rimpelden onder zijn pels. Tot zijn vreugde zag de leeuw dat alle dieren er gezond en goed doorvoed uitzagen. Het land was in balans. Hij wachtte nog even af, toen plots een diepe stilte neerviel over de verzamelde dieren onderaan de Koningsrots. Via richels en keien klom een grote, oude mandrill de rots op. Met een vrolijk maar kalm gezicht liep de grote aap op de leeuw af en boog even. 'Gegroet, Mufasa. Het voelt goed om een oude vriend weer op te zoeken.' De leeuw knikte instemmend en bromde van plezier. 'Dat is geheel wederzijds, Rafiki. Kom je mijn zoon bewonderen?' Hij begeleidde de aap naar de mond van een grot, waar een prachtige leeuwin lag met een rode tint in haar vacht. Met stralende ogen keek ze naar het bundeltje vacht dat tussen haar voorpoten lag. Het was een piepklein welpje, en toen het op zijn rug rolde, knipperde het zijn oogjes schuchter open. Liefdevol schuurde Mufasa zijn hoofd tegen dat van zijn koningin, Sarabi, aan. Rafiki bekeek het kleintje even aandachtig, plukte toen wat rode bladeren van een schriele struik die in de buurt groeide en wreef net zolang in zijn handen tot ze doordrenkt waren van de rode kleurstof. Met zijn duim trok hij een rode streep over het voorhoofd van het welpje, dat even moest niezen. Vervolgens nam hij het voorzichtig op, terwijl zijn ouders vol genegenheid toekeken. De spanning onder de verzamelde dieren bereikte een hoogtepunt toen Rafiki aan het einde van de rotsuitloper kwam te staan. Hij hield een paar seconden in en toen tilde hij de welp hoog de lucht in. Meteen barstten alle dieren los in een oorverdovend koor van geblaat, gehinnik en gestamp. De apen krijsten, de zebra's steigerden en de olifanten trompetterden met hun slurven hoog in de lucht. Allemaal wisten ze dat dit hun nieuwe prins was, een toekomstige koning!

Schichtig schoot het gestreepte muisje van de ene rotsspleet naar de andere. Toen het een paar zaadjes vond om op te knagen, hief ze steeds haar kopje op om de omgeving te controleren. Alles bleef echter rustig en geleidelijk aan kreeg het muisje meer zelfvertrouwen. Opeens viel er een grote schaduw over haar heen en landde een zware leeuwenpoot op haar staart. Een grote leeuw met dunne, vlekkerige manen en een litteken over zijn linkeroog keek toe hoe het hulpeloze muisje zich in bochten wrong om vrij te komen. 'Het leven is niet eerlijk. Of wel soms, mijn kleine vriendje? Terwijl de één geboren wordt om te smullen, brengen anderen hun leven door in het duister, bedelend om wat er overblijft.' De leeuw grinnikte even bij zijn woorden. 'En *jij* zult nooit meer het daglicht zien. Adieu.' En hij sperde zijn muil wagenwijd open om het muisje in één hap te verslinden.

'Heeft uw mama u niet geleerd dat u niet met eten mag spelen?' klonk het nors. De leeuw keek op en zuchtte geërgerd bij het zien van de geelsnaveltok die wat verderop op een rots zat. 'Zazoe, wat kom je hier doen?' Hij verzette zijn poot, zodat de muis kans zag te ontsnappen en een spelonk in te duiken. 'Bij deze deel ik u mede dat koning Mufasa eraan komt', verklaarde Zazoe. 'Bedenk dus maar een goed excuus voor het missen van de ceremonie van deze morgen. Hij is zo kwaad als een krokodil met kiespijn!' De leeuw grijnsde breed en liet zijn tanden zien. 'O, nu ben ik bang!' En hij spande al zijn spieren om op de verschrikte vogel af te springen, toen een nieuwe, strenge stem klonk. 'Scar! Laat dat!' Vol opluchting keek Zazoe naar de leeuw die van een hoop rotsenaf sprong en een paar meter voor Scar halt hield. Zijn hele vacht tintelde van ergernis. Maar Scar was niet uit het veld geslagen. 'Kijk eens aan. Mijn bondgenoot is van zijn troon afgedaald en begeeft zich onder het gewone volk', spotte hij terwijl hij een paar kringetjes om Mufasa heen draaide. Die zwiepte boos met zijn staart. 'Sarabi en ik hebben je niet gezien bij de presentatie van Simba', gromde hij. Een gespeeld verbaasd uitdrukking op Scars gezicht. 'Was dat *vandaag*? Het zal me wel ontgaan zijn.'

'Nou, het zal u niet ontgaan zijn', kijfde Zazoe toen hij vlak voor Scars neus ging zitten, 'dat u, als tweede in lijn, er in de eerste plaats had moeten zijn!' Scars ontblootte tanden deden Zazoe haastig naar Mufasa's schouder vliegen. 'Ik *was* de tweede in lijn. Tot die kleine haarbal geboren werd.' Verdedigend stelde Mufasa zich tegenover de andere leeuw op. 'Die haarbal is mijn zoon. En straks jouw koning.' Waarop Scar zijn kop boog met overdreven veel eerbied. 'O, ik zal alvast leren buigen.' En hij maakte zich klaar om van de rotsen af te springen. 'Keer mij de rug niet toe, Scar!' klonk het achter hem. Maar die was niet onder de indruk. 'Fout, Mufasa. Eigenlijk zou *jij mij* maar beter de rug niet toe keren.' Zonder daar nog iets aan toe te voegen sprong de gehavende leeuw van de rots af en verdween even later in het savannegras. 'Het komt wel goed, Sire', probeerde Zazoe zijn koning gerust te stellen. 'U hebt samen met hem gevochten om het heerschappij van de troep en al talloze malen uw positie als koning verdiend. Hij zal het intussen wel begrepen hebben.'

De koning leek echter niet overtuigd. 'Vraag toch maar een paar van je soortgenoten om hem in de gaten te houden', waarschuwde hij de vogel. 'Hij mag dan wel mijn bondgenoot zijn, ik vertrouw nog geen haar op zijn vacht.'