Łasica

# Łasica pospolita

**Łasica, Łaska** (*Mustela nivalis*) – gatunek niewielkiego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

== Spis treści ==

* 1 Występowanie i biotop
* 2 Charakterystyka
	+ 2.1 Wygląd
	+ 2.2 Tryb życia
	+ 2.3 Podgatunki
* 3 Znaczenie
* 4 Zagrożenia i ochrona
* 5 Zobacz też
* 6 Przypisy

## Występowanie i biotop

Łasica jest rozpowszechniona na półkuli północnej. Zamieszkuje większość Europy, znaczny obszar północnej Afryki i Azji oraz północną część Ameryki Północnej. Zostałaintrodukowana w Nowej Zelandii, na Malcie, Krecie, Azorach oraz prawdopodobnie na Wyspie Świętego Tomasza. Łasice występują w bardzo różnorodnych siedliskach: w lasach, na obszarach rolniczych, polach uprawnych, łąkach i pastwiskach, zaroślach nadrzecznych, żywopłotach, w górskich halach i lasach, na stepach, półpustyniach,preriach i wydmach nadmorskich. Żyją na wysokości od poziomu morza do przynajmniej 3860 m. Udokumentowano zmniejszanie się populacji łasicy na niektórych obszarach Europy. W Ameryce Północnej jest to gatunek o szerokim zasięgu występowania, ale uważany dość rzadki. W Europie jest względnie pospolity, choć nie często obserwowany. Średnia gęstość występowania wynosi od 1 do 7 na 100 hektarów. Gdy pożywienia jest dostatek może wzrosnąć lokalnie do 0,2–1,0 osobnika na hektar. Populacja zmienia się sezonowo i z roku na rok (czasami rosnąc nawet 10–krotnie) w zależności od dostępności małych gryzoni[3].

## Charakterystyka

### Wygląd

Długość ciała łasicy wynosi do 28 cm (samce większe od samic). Tułów ma smukły, giętki. Kończyny są krótkie o owłosionych podeszwach. Ogon jest dość spory, szeroki i puszysty. Podgatunek *M. n. rixosa* żyjący w Ameryce Północnej jest najmniejszym przedstawicielem rodziny. Ubarwienie letniej sierści na plecach jest brązowo-rude, na brzuchu białe, odgraniczone od barwy grzbietu linią falistą. Cały ogon jest brązowy. Na białej sierści brzucha często występują brązowe cętki i plamki. W zimie sierść jest całkowicie biała (w górach północnej i wschodniej Europy) lub bieleje tylko częściowo, albo pozostaje brązowe jak w lecie, tylko jest jaśniejsze (środkowa Europa).

### Tryb życia

Łasica jest aktywna w dzień i w nocy, dlatego czasem pada ofiarą sów. W zimie poluje pod śniegiem. Dzięki swym małym rozmiarom dostaje się bez trudu do kryjówek swych ofiar. Podstawowym pokarmem łasicy są drobne zwierzęta, głównie myszy, które łowi w norach. Zjada także ptasie jaja, żaby, jaszczurki, drobne ptaki, czasem króliki. Przy większej dostępności pokarmu robi zapasy. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe wynosi dla samców 33 g (27% masy ciała), dla samic 23 g (30% masy ciała).

Łasica gniazduje w norach. Ma 1-2 mioty rocznie w różnych porach roku. Ciąża trwa ok. 35 dni. Jednorazowo rodzi się 3-9 młodych. Laktacja trwa 6-8 tygodni, ale młode łasice już po 14 dniach pobierają stały pokarm. Samodzielność uzyskują po 12-16 tygodniach, zaś dojrzałość płciową po około 4 miesiącach. Długość życia łasicy na swobodzie wynosi około 3 lata, w niewoli dożywa do 6 lat.

### Podgatunki

Wyróżnia się kilkanaście podgatunków łasicy[4]:

* *M. nivalis allegheniensis* (Rhoads, 1901)
* *M. nivalis boccamela* Bechstein, 1800
* *M. nivalis campestris* Jackson, 1913
* *M. nivalis caucasica* Barrett-Hamilton, 1900
* *M. nivalis eskimo* (Stone, 1900)
* *M. nivalis heptneri* Morozova-Turova, 1953
* *M. nivalis mosanensis* Mori, 1927
* *M. nivalis namiyei* Kuroda, 1921
* *M. nivalis nivalis* Linnaeus, 1766
* *M. nivalis numidica* Pucheran, 1855
* *M. nivalis pallida* Barrett-Hamilton, 1900
* *M. nivalis pygmaea* (J. A. Allen, 1903)
* *M. nivalis rixosa* (Bangs, 1896)
* *M. nivalis rossica* Abramov & Baryshnikov, 2000
* *M. nivalis russelliana* Thomas, 1911
* *M. nivalis stoliczkana* Blanford, 1877
* *M. nivalis tonkinensis* Björkegren, 1941
* *M. nivalis vulgaris* Erxleben, 1777

## Znaczenie

Na łasicę polują sowy i jastrzębie, lecz ze względu na dużą agresywność nie jest łatwą zdobyczą[5]. We wczesnośredniowiecznej Europie oswojone łasice, łapiąc gryzonie, zastępowały tępione wówczas jako wcielenie zła koty.

## Zagrożenia i ochrona

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[2].