Celadrimowie

Quehilidi

*"Wbrew powszechnemu przekonaniu półelfy nie były pośrednikami elfów i ludzi. Były zaledwie mieszańcami o pewnych specyficznych cechach. Prawdziwą rasą pośrednią byli Celadrimowie"*

**Celadrimowie** zwani też **Anarien** (PQ."Pośredni") to rasa pośrednia między elfami a ludźmi, coś w rodzaju pół elfów, tylko że trwałych i przekazujących swojej cechy z pokolenia na pokolenie bez niepożądanych skutków ubocznych.

## Charakterystyka

Celadrimowie mają wzrost od 1,70 do nawet 2 metrów (Beornidowie). Ich
włosy są zbudowane z keratyny podobnie jak u ludzi i elfów, lecz przybierają nieco inne odcienie (np. wyjątkowo często występujące szare włosy, niespotykane niemal nigdy u ludzi). Ich skóra jest kremowa, choć niektórzy uważają, że w istocie był to jasnoniebieski. Nogi są proporcjonalnie dłuższe od rąk. Noszą ubrania zrobione z różnych własnoręcznie robionych materiałów. Od wełny (Beornidowie) po
aksamity i bawełny (Caladrimowie i Nortowie) aż do skór i lenu
(Rohindowie). Noszą ozdoby głównie z złota i srebra ewentualnie mitrhilu, które wykupują od krasnoludów. Pomimo elfiego dziedzictwa nie byli wieczni i podlegali starzeniu, choć żyli długo, nieco dłużej nawet niż Numenorejczycy z Westernesse. Choć byli utalentowanymi wojownikami zawsze od wojen i polowania woleli spokojne życie i uprawę roli.

## Historia

Według legendy, gdy przed tysiącleciami ludzie przebudzili się w Hildorien nieopodal Palisoru, w czasach gdy między nimi a elfami nie było jeszcze tak wielkich różnic, wielu ludzi spotkawszy Pierworodnych pokochało ich piękno oraz inteligencję . Zdarzały się też przypadki, gdy elf i człowiek zakochali się ze wzajemnością i chcieli żyć ze sobą razem zakładając domy i rodziny. Tak oto narodziły się pierwsi półelfowie, rasa wcale nierzadko spotykana w Śródziemiu. Choć nazywanie ich rasą jest dość znacznym naciągnięciem, gdyż większość pólelfów brało śluby z czystej krwi ludźmi czy elfami, a ich dzieci szybko traciły cechy drugiej rasy. Zresztą trudno jest mówić o jakiś konkretnych cechach, mieszańcy byli bowiem zbyt różnorodni by móc określić co właściwie jest stałe u półelfa.

Jednak w owych dawnych czasach w Palisorze (a przynajmniej południowych jego regionach) związki między-rasowe były czymś na tyle częstym, że półelf z łatwością mógł poślubić innego półelfa, co często też czyniono. Z czasem, po wielu pokoleniach pewne cechy i przymioty ustabilizowały się i stały się stałym dziedzictwem. Tak oto narodziła się prawdziwa pośrednia rasa między elfami i ludźmi - Anarien.

Z czasem zaczęto ich zwać Celadrimami, a to od imienia Celedora Mądrego, ich najdawniejszego wodza, który swego czasu zebrał wielu Anarien i nad jeziorem Hilthon założył pierwsze ich państwo-miasto Marane, w którym rasa żyła przez tysiąclecia. Przez ten czas podzielili się oni na cztery główne rodziny/klany dzielące się wpływami nad ziemiami wokół Hilthon: pierwszych pod wodzą rodu Celedora zwano Celadrimami Właściwymi, drudzy na cześć wielkiego wojownika przezwali się Beornidami, trzecich zwano Rohindami od zamiłowania do jazdy konnej i polowań, na koniec zaś czwarci najmniej liczni Nortowie, którzy żyli na północ od Hilthon.

Z biegiem lat część Celadrimów opuściła Palisor po wielkich wojnach i wyruszyła wraz z niektórymi ludźmi na zachód do Beleriandu, gdzie weszli od strony Ossiriandu i założyli niewielkie państewko Tarnath, w sąsiedztwie królestw elfów zielonych.

Dzięki wygodnemu położeniu za Andramem królestwo długo opierało się potędze Morgotha po przerwaniu oblężenia Angbandu i upadło jako jedno z ostatnich w Beleriandzie. Gdy to się stało aż do końca Wojny Gniewu zachodni Celadrimowie musieli ukrywać się w lasach na południu Beleriandu.

Gdy w końcu dominacja Morgotha dobiegła końca a Beleriand pochłonęło morze ocalali Celadrimowie wyruszyli do Eriadoru (choć nieliczni pozostali w Lindonie i z czasem odpłynęli na Tol Himling), gdzie nad rzeką Branduiną założyli Nowy Tarnath. Jednak królestwo nigdy nie odzyskało dawnej chwały i wyludniło się po Wojnie Elfów z Sauronem.

Od tego czasu Celadrimowie żyli w wędrownych kompaniach lub wraz z brązowymi elfami zamieszkali w Sîrgalali, gdzie żyli przez resztę Drugiej i Trzeciej Ery. Po Wojnie o Pierścień król Aragorn nadał im ziemie wokół Barad Perinluoss, choć byli już wtedy bardzo nieliczni w Westlandach (pod koniec Czwartej Ery w Westlandach żyło już tylko siedem rodzin Celadrimów, żadna nie licząca więcej jak czterdziestu trzech członków).

Tymczasem na wschodzie w połowie Czwartej Ery wielka susza i wojna domowa zmusiła Celadrimów do opuszczenia Marane i udania się na południowy zachód do Chay Sart i Arthanoru, gdzie przez następne stulecia żyli licznie w rozproszonych osadach, pod wodzą czterech władców. Wielu też w poszukiwaniu spokojnego i wygodnego miejsca do życia wypłynęło na Archipelag Południowy gdzie zasiedlili Tol Valarię.

## Kultura i religia

Kultura rasy Celadrimów opiera się na wspólnej tradycji na której wyrosły wszystkie cztery plemiona czyli wiary w wspólnych przodków
oraz umiejętnego tworzenia z gliny i drewna przedmiotów codziennego użytku. Do tego z czasem doszło jeszcze wiara w duchy zwierząt.
Pierwszym ze zwyczajów było święto plonów czyli świętowanie po obfitym
zbiorze ziemniaków, pszenicy i innych płodów rolnych. Polegało ona na
zorganizowanie wielkiej uczty na część udanych zbiorów. Inną ważną
tradycją było modlenie się do swoich przodków oraz duchów opiekuńczych danego plemienia do czasu gdy przyjęli wiarę w Eru i Valarów czyli Iluvataryzm. Celadrimowie wierzyli że nad każdym z plemion opiekuje się
inny duch w postaci zwierzęcia. Więc Caladrimami miał się opiekować duch
 białego jelenia, Beornidami duch Czarnego Niedźwiedzia, Nortami duch
delfina a Rohindami duch dzikiego konia. Budowali na ich część niekiedy posągi oraz układali pieśni pochwalne i dziękczynne. Co się zaś tyczy wiary w
przodków to każdy ród miał swego ojca założyciela i do niego kierował
swe modlitwy. Niemal każda rodzina posiadała popiersie obrazujące swego
przodka. Ważną rolę w społeczeństwie odgrywali członkowie cechów
rzemieślniczych i związków łowiectwa. Z czasem wraz z naukami głoszonymi
 przez elfów zachodu niektórzy z nich porzucili dawne wierzenia i nawrócili się na
Iluvataryzm.