Savarus (84)

**Savarus** to...

## Charakter

Odważny, pewny siebie, stanowczy, sprawiedliwy, honorowy, inteligentny, brakuje mu poczucia humoru, nie znosi ludzi którzy próbują mu się upodobać.

## Umiejętności

Silny, dobrze włada bronią jednoręczną, dobrze strzela z kuszy. Potrafi się skradać oraz wie jak obsługiwać się wytrychami.

## Historia

Na początek mógłbym się zastanowić skąd tak naprawdę pochodzę... Nie miałem stałego miejsca zamieszkania. Niemal zawsze podróżowałem. Już od małego. Nie znałem rodziców. Ci bowiem zostali zabici przez bandytów. Mnie przed śmiercią obroniła grupa wędrownych rycerzy, którzy postanowili mnie przygarnąć. Wędrowaliśmy codziennie, zatrzymywaliśmy się tylko na noc w przydrożnych karczmach. Nie miałem wtedy więcej jak 2 lata, lecz pokochałem wszystkich jak własną rodzinę. Dopiero w wieku 7 lat wiedziałem co się tu kroi. Moja "rodzina" to tylko grupka wygnanych poszukiwanych zbójów. Lecz co ja mogłem z tym zrobić? Zaopiekowali się mną więc nie mogłem ich opuścić, dlatego zostałem, a oni postawili nauczyć mnie jak posługiwać się bronią. Tak o to zacząłem mój trening. W wieku 7 lat...

Byłem ambitny i szybko się uczyłem, dlatego posługiwać się dobrze bronią umiałem już w wieku 11 lat. Wtedy moja "rodzina" wysłała mnie do królewskiego miasta na turniej, który organizował król Barin IV. Pozwolono mi wziąć udział w walce zbiorowej w kategorii młodszej. Walkę udało mi się wygrać bez problemu. Powaliłem na ziemie wielu szlachetnie urodzonych dzieciaków, w tym młodego Robba z Północy, Roberta z Doliny oraz Ronalda z Doliny za Morzem. Po tym wydarzeniu król przyjął mnie na swój dwór i od tego czasu zacząłem przebywać z ludźmi szlachetnymi. Nauczyłem się czytać i pisać,a gdy ukończyłem 16 lat zostałem mianowany na rycerza przez samego króla.

Rok później po moim pasowani na rycerza zostałem mianowany jednym z jego rycerzy Gwardii Królewskiej. Przybrałem wtedy czerwony płaszcz i wstąpiłem w służbę u króla. W mojej krainie trwał pokój dlatego nic ciekawego się nie wydarzyło, aż gdy zmarł królewski namiestnik. Wtedy ludzie z Doliny zaczęli się niepokoić oraz buntować. Król mianował nowego namiestnika, a ja zasiadłem w jego radzie zwaną "Małą Radą". Niestety nowy namiestnik pragnął śmierci króla. Wiadomość tę dostałem od mojego giermka. Musiałem działać i obronić króla, dlatego na następnej obradzie musiałem zabić zdrajcę. Gdy zasiedliśmy przy stole poruszyłem temat o zabójstwie króla. Namiestnik się zdenerwował i zawołał swoich strażników by mnie zabili. Lecz nie dali rady. W mgnieniu oka wyjąłem miecz z pochwy i zabiłem jednego ze strażników. Sparowałem atak drugiego i wyprowadziłem potężne uderzenie zabijające przeciwnika. Trzeci przeciwnik okazał się trudniejszy niż myślałem, był szybki i silny. Wyprowadził potężny cios, którego uniknąłem, a potem sparował moje uderzenie. Ciosy padały jeden za drugim, lecz ani ja, ani on nie mógł zranić swego przeciwnika. Lecz po pewnym czasie zauważyłem lukę w jego obronie i udało mi się ją przełamać. Przeciwnik padł, a ja zwróciłem się do powalonego zdrajcy. Zaniosłem go przed oblicze króla, a ten skazał zdrajcę. Przechodząc się ulicami miasta zostałem zaatakowany i ogłuszony, a potem nic nie widziałem...

Nie pamiętam co się działo... Wiem tylko, że dostałem ostro po łbie... Uczeni, medycy oraz kapłani przychodzili codziennie i dawali mi napój oraz lekarstwa. Widziałem też króla, lecz nie wiem czy to jawa czy sen... Całe dnie leżałem w łożu i czekałem na śmierć... Nie wiem ile lat minęło, lecz wiem jedno... Zawiodłem. Miałem bronić króla, a ten umarł. Słyszałem jak odwiedzające mnie osoby mówiły mi co się dzieje w królestwie i usłyszałem o śmierci króla, którego otruto... Czułem się źle... Przysiągłem chronić go i dałem ciała. Teraz tylko zamknąłem oczy i czekałem na śmierć...

Obudziłem się. Nie czułem się tak jak kiedyś. Czułem się starzej. I tak było. Nie wiem jak to możliwe, lecz obudziłem się dopiero po 8 latach... 8 LATACH ! Jak to jest do cholery możliwe? Czemu śmierć mnie nie wzięła? Wiedziałem tylko jedno... Że nowy król chce mnie widzieć, dlatego do niego ruszyłem. Rana na mojej głowie się już całkiem zagoiła. Gdy wszedłem do komnaty zauważyłem króla, a obok niego 7 rycerzy w czerwonych płaszczach. Nie powiem... Zdziwiło to mnie... Ale jeszcze bardziej zdziwiło mnie to, że król zwolnił mnie z przysięgi... Wywalił mnie na zbity pysk. Odebrał i płaszcz i wyrzucił z Gwardii Królewskiej. Dlatego postanowiłem wyruszyć daleko... Bardzo daleko... Po wielu latach mojej wyprawy, po wielu przygodach napotkanych po drodze, dotarłem do nowego lądu, gdzie rozpocznę swoje życie na nowo...