Wasylewiczowie

>
> **„Kołacze złociły się w piecu. Ich zapach roznosił się po całym domu i choć Katia zwykle robiła się od tego głodna, tym razem jej żołądek zacisnął się w supeł. Nie mogła patrzeć na stoły. Na półmiski pierogów, na kaszę błyszczącą od omasty, na prosię upieczone w całości. Od tego widoku mdłości wywołane strachem tylko przybierały na sile. Obawiała się ślubu z Raulem Imelnirowiczem i odwlekałaby ten dzień, gdyby jej ojciec nie nalegał tak mocno. Zrzuciła ciżemki i wymknęła się do ogrodu za domem. Najchętniej usiadłaby pod różanecznikiem, zamknęła oczy i poczekała, aż wszystko odbędzie się bez niej. Nawet nie wiedziała, co przekonałoby ją, że postąpiła właściwie, przyjmując oświadczyny. Co mogłoby być tym znakiem, którego tak rozpaczliwie potrzebowała. Nastąpiła na coś ostrego. Schyliła się, jedną ręką zbierając w górę suknię i ostrożnie wyjęła z ziemi okruch szmaragdu. Zdążyła tylko unieść go do światła, gdy usłyszała dobiegający z domu głos matki: "Katia! Buty! Trzeba być w butach na weselu!"”**
>
>
>
>
>
> *o Wasylewiczach*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Każda legenda opowiada inną historię zniknięcia Wołodii, uważanego za boga ziemi, za sprawą którego wśród Wasylewiczów pojawił się Dar geomancji. Najczęściej można usłyszeć, że od samego początku był on jedynie wysłannikiem Matki Ziemi, mającym zanieść ludziom najskuteczniejszą broń przeciwko Puszczy – moc kształtowania skały, a spełniwszy swoje zadanie, ułożył się do snu i trwa w nim po dziś dzień. Po długich latach Wasylewiczowie odpracowali dług zaciągnięty u Ligaturów podczas ucieczki z kontynentu – przywrócili Cesarstwu większość jego dawnych granic. Odmówiwszy angażowania się w politykę, osiedli w Nowej Wasylii, gdzie założyli pola uprawne. Obecnie ziemie te określane są mianem Spichlerza Tol Calen.

Powierzchowność Wasylewiczów często bywa powodem ich lekceważenia. Mają potężne, wręcz zwaliste sylwetki, głowy osadzone na krótkich, lecz szerokich karkach, solidne ramiona i duże dłonie, do których wyobraźnia sama dopisuje pług albo cep. Surowego wrażenia nie łagodzą przejrzyste tęczówki w odcieniach błękitu, zaś te najbardziej wyjątkowe mają przy źrenicy jasne plamki. Ze wszystkich atutów swej urody Wasylewiczki najbardziej cenią włosy. Naturalnie gęste, mocne pukle przybierają odcienie złota: od najjaśniejszego, w słońcu wydającego się białym, przez głęboką barwę żyta i pszenicy, po włosy rudawe, przywodzące na myśl miedź. Inaczej niż mężczyźni ich Rodu, Wasylewiczki nigdy nie siwieją. Noszą włosy w warkoczach, których sposób zaplatania ma tradycję tak rozbudowaną, że stał się wręcz językiem.

Umiłowanie do prostoty przejawia się w ubiorze Wasylewiczów. Nawet bogaci właściciele folwarków, którzy trzymają w swych kufrach kontusze i żupany, na co dzień zarzucają na prostą koszulę czuhę z samodziałowego sukna. Kobiety zrzekają się kolorowych sukien wierzchnich, by oszczędzać je na szczególne okazje, a w ich miejsce noszą zapaski. Częściej niż biżuterią, która spod wasylewiczowskich rąk wychodzi w najlepszym razie toporna, ozdabiają stroje haftami w kwiatowe motywy.

Szable przypasują tylko od wielkiego dzwonu, jako broń paradną. W walce posługują się bronią obuchową, przede wszystkim wekierami i pałkami, które jednak wykazują tendencję do łamania się na łbach przeciwników. W takich okolicznościach Wasyle mają zwyczaj poprawić pięścią na *wsiakij słuczaj*.

Większość Wasylewiczów zamieszkuje wsie i folwarki, gdzie władzę sprawują odpowiednio starości oraz gospodarze. Niektórzy z nich należą również do Starszyzny, w której miejsce otrzymać można za zasługi, z wyboru ludu bądź z racji posiadanego majątku. Zebrania Starszyzny odbywają się kilka razy do roku, a jedyną osobą nieustannie piastującą swoje stanowisko jest kasztelan, z tego tytułu postrzegany jako przywódca Rodu. Jego siedziba mieści się w Nowym Siewierodwinsku, prawdopodobnie najmniej zaludnionej spośród stolic Wielkich Rodów. Jeśli wierzyć pogłoskom, w dni, kiedy nie odbywa się targ, można chodzić po mieście przez godziny i nie spotkać żywej duszy.

Podporządkowanie Wasylewiczów rytmowi natury oraz tradycji brane jest za przejaw zacofania. Niesłusznie posądzani są o stronienie od palenia ognisk czy wznoszenie domów jedynie z drewna, które samo upadło. Prawdą za to jest, że polują oszczędnie, szeptuchom wierzą bardziej niż księgom, a pierwszy kieliszek wódki wylewają, by ziemia bawiła się razem z nimi. W sposobie życia Wasylewiczów przejawia się głęboki szacunek wobec Matki Ziemi. Dzieciom w kołysce wpaja się, że ich opiekunka, choć niewidoczna, jest zawsze obecna i uczy, by potrafiły dzielić się z nią zarówno smutkiem, jak i radością. Duży nacisk kładzie się również na prawa gościnności, które nakazują udzielić schronienia każdemu, kto o nie poprosi. Odmowa poczytywana jest za zniewagę wobec Matki Ziemi, lecz nie tak wielką jak pogwałcenie przez gościa miru domostwa gospodarza.

Szczególne obrzędy towarzyszą narodzinom, obsiewaniu nowych pól, ślubom, dorocznemu świniobiciu oraz pogrzebom. Niezależnie od tego, kim był zmarły, zawsze zostanie pochowany w ziemi, by móc wrócić do Matki. Niektórym, w wyrazie szczególnego hołdu, usypuje się kurhany oraz kopce.

Wasylewiczowie są z natury spokojni, małomówni i zaskakująco odporni na wszelkie przeciwności losu. Ich wola i karki są tak samo trudne do zgięcia, co nierzadko prowadzi do trudnego do zniesienia uporu. Podobnie przedstawia się sprawa sławetnej cierpliwości Wasyli, która ma swoje granice. Krążą opowieści o ludziach, którzy doprowadzili Wasylewicza na skraj cierpliwości, lecz żaden nie był w stanie utrzymać pióra na tyle długo, by spisać relację.

Istnieje gnomie przysłowie mówiące, że od przyjaźni Wasylewicza pewniejsza jest tylko inwestycja w złoto. W istocie, przyjaźń Wasylewicza z naddatkiem wynagradza trud jej zdobycia. Oschli i mrukliwi wobec obcych, dla swych bliskich gotowi są otworzyć sobie żyły. Stąd duże rozbieżności w tym, jaki obraz Rodu wyłania się z relacji podróżników pochodzących z innych części Cesarstwa a tym, jak Wasylewiczowie sami opisują swój lud.

Zdziwienie przywiązanych do miejsca swego pochodzenia Wasylewiczów nieodmiennie budzą ludzie wyruszający szukać szczęścia w wielkim świecie, lecz nikt nie próbuje namawiać ich do zmiany zdania. Nawet ojciec marzący, że któregoś dnia syn przejmie jego gospodarstwo, pozwoli odchodzącemu dziecku zabrać zapasy z własnej spiżarni i podaruje woreczek z grudką ziemi. Okruchy te, gdy nadejdzie właściwy czas, przypomną Wasylewiczowi, że pora już wracać w rodzinne strony. Widziano już niejeden przypadek awanturnika, który po latach zjawia się w rodzinnym domu, chwyta za swoją kosę i idzie ze wszystkimi w pole.

Wasylewiczowie nigdy nie walczyli o polityczne wpływy w Cesarstwie. Kiedy inne Rody zajęły się wyścigiem po władzę, oni orali ziemię i siali, by kilka lat później wejść w posiadanie największej gospodarczej potęgi na kontynencie. W ten sposób uzależnili od siebie pozostałe nacje. Zatem, o ile marni z nich politycy, o tyle część Wasyli zjadła zęby na handlu trzodą i płodami rolnymi. Velasquezowie, którym zarzuca się chciwość, twierdzą, że nawet nie umywają się w tej dziedzinie do Wasylewiczów.

Wasylewiczowie nie mają skłonności do robienia sobie wrogów, ale też nie czują potrzeby zawierania sojuszy, dlatego ich relacje z większością Rodów pozostają neutralne. Wyjątek czynią dla Kozaków, których uznają za swych bliskich kuzynów. Nie odbiega to znacząco od prawdy – wciąż bez problemów można wywieść z wasylskich rodzin rodowód większości Kozaków.

Jeśli wskazać jedną rzecz, której Wasylewicze nienawidzą tak, że można od tego tworzyć związki wyrazowe, byłaby to Puszcza. Cokolwiek do niej należy bądź z niej pochodzi, zasługuje na miano plugastwa. Wliczając w to Aethirów oraz Muethirów.

Mimo swoistego konserwatyzmu, Wasylewiczowie wysoko cenią Spokrewnionych. W ich społeczności nieobdarzeni Darem traktowani są z rezerwą zakrawającą na dystans. Gdzieniegdzie zachował się przesąd, że ludzie bez Pokrewieństwa pozbawieni są błogosławieństw Matki Ziemi.

Niechętnie wysyłają swoich Spokrewnionych na szkolenia, gdyż nie wierzą, że akademickie nauki mogą wyjaśnić naturę Matki Ziemi lepiej niż obcowanie z nią. Obawiają się, że kapitularne podejście mogłoby ją zmieniać, próbować ujarzmiać, a to postrzegają jako bluźnierstwo.