Opowiadania dotyczące 2 generacji CreepyTown

## Wprowadzenie do 2 generacji

Minęło 20 lat odkąd miasteczko CreepyTown zażegnało konflikt Wojny Domowej wywołanej w głównej mierze przez Przemka. Jego niezrozumiałe działania ostatecznie zostały utemperowane. Mieścina żyła w swoim chaotycznym rytmie, chociaż miasto wydawało się w aktualnym stanie być o wiele bardziej opustoszałe niż zazwyczaj tak było. Quint z racji że dorobił się dwójki potomstwa, praktycznie większość swojego czasu spędzał z rodziną. Salai z racji przejęcia władzy w piekle jak i dorobienia się 3 gówniaków straciła kompletne zainteresowanie tym „ciemnogrodem” jak przyzwyczaiła się to miejsce nazywać. Przemek i Strange również dorobili się dzieciaka, przez co piratka ograniczyła ilość dokonywanych przez nią grabieży – zresztą nie było już nawet czego łupić w okolicy. Wszystko za sprawą złej renomy miasteczka, chociaż wśród negatywnych opinii zdarzało się słyszeć te pozytywne, które jednak stanowiły namiastkę. Mniej ważni mieszkańcy do których zaliczały się takie osobowości jak jeżdżąca na wózku inwalidzkim BananowyHajs, dorosły już Romeo czy Renzan który nadal był bezdzietny byli zajęci swoim życiem. Drugi sprzed chwili wymienionych osób był poproszony przez Czarnego Smoka, aby co roku doglądał cmentarza, który własnoręcznie zrobił by uhonorować tych, którzy zginęli w trakcie anihilacji lub jakiś czas po niej. Chociaż większość mieszkańców zdecydowanie skrytykowała pomysł Quinta by w mieście pochować Rovenę.. to jest Fay to jedynie Salai stanęła po stronie gada, co zaskoczyło wszystkich.

No dobrze, ale pora skończyć o skrótowym przedstawieniu losów postaci które swoją znaczącą rolę już odegrały, a przynajmniej na razie. Pora skupić się na przedstawianiu 2 generacji CreepyTown czyli już niemającej takiej charyzmy i doświadczeń życiowych jak ich rodzice.

Kioth i Liliana to potomstwo Quinta i Miriteny, gdzie syn więcej czasu spędza z ojcem, a córka z matką zamieszkującą w Mirai. Kioth regularnie ćwiczył ze swoim ojcem, jednak widać było, że od siły fizycznej ciągnie do go wiedzy, co Quint pochwalał dodając ze bez oszlifowanej wiedzy będzie jak tępy miecz. Może zabić, ale przy okazji zrani tych na których mu zależy. Liliana z racji bycia następczynią Miriteny często ćwiczyła wymowy przed lustrem, przygotowując się na ewentualne przejęcie miasteczka, gdy jej rodzicielka odejdzie z tego świata.

Salai mimo że raczej nie była osobą łagodnie obchodzącą się z bliskimi, to dorobiła się znacznej gromadki bachorów. Jeden z nich nie potrafił mówić, jednak nadal nie miał problemów by trudnić się w zawodzie rzeźnika. Pandora z racji posiadania niezwykłego magicznego potencjału poszła do Elementaris, szkoły dla magów i czarodziejek, Czarli zaś został „piekielnym” katem, co było w sumie najbardziej na rękę obecnej zarządczyni Piekła. Jeszcze był jeden osobnik, jednak niezwiązany linią krwi z Salai. Karakan był pozostawionym na pastwę losu chłopakiem nad którym znęcali się zarówno psychicznie jak i fizycznie w królestwie cierpienia i ognia.

Strangu i Przemek skupili całą swą uwagę na dokształcaniu Anastazji. Mimo że oboje chcieli jak dla córki najlepiej, to nie mogli zarzucić dziewczynie podążania konkretną ścieżką – to już musiała odkryć sama. Córka piratki i reinkarnatora jak każda typowa nastolatka miała rozdarte na pół serce, a to za sprawą dwóch potomków innych postaci, które obroniły Kraj. Chodzi tutaj o Zero czyli syna Rzeźnika i Lulu oraz Czarliego będącego synem Salai.

Reszta postaci (Z wyłączeniem Romea i Rinnie) nie doczekała się potomstwa. Zamiast tego swą uwagę poświęcili na to że kiedyś nadejdzie nowy rodzaj zagrożenia i trzeba będzie się obronić, chociaż codziennie żyli nadzieją że nowe zagrożenie nigdy nie nadejdzie, to jednak wiedzieli że trzeba się będzie zmobilizować i odeprzeć w razie czego nowe bądź stare zagrożenie. A póki co, cieszyli się z tego że w Kraju po pokonaniu Legiona panuje nietrwała Era Pokoju, która prędzej czy później przepadnie.

### Rozdział 1 (Stare, nowe "małżeństwo")

Wschodzące słońce pokryło Mirai swym blaskiem, chociaż na niebie można było dostrzec zbierające się tu i ówdzie chmury, które w ciągu dnia były gotowe zepsuć mieszkańcom dzień. Quint już od dłuższego czasu nie spał, jednak nie wychodził z łóżka nie chcąc obudzić swoją ukochaną. Miritena okazała się być dla smoka bardzo ogromnym wsparciem psychicznym, którego potrzebował po wszystkich wydarzeniach sprzed 20 lat, co w ostateczności sprawiło że negatywne emocje które Quint chciał odizolować, skumulowały się w postaci lęku przed utratą założonej rodziny. Lęk jednak dzięki wysiłkom małżonków odszedł w niepamięć, chociaż nie była to droga prosta.

- Coś się stało? - usłyszał on melodyjny, kobiecy głos nieopodal, który należał do matki jego dzieci, która najwyraźniej przebudziła się i spoglądała na swego męża swymi niebieskimi oczyma, pełnymi zaciekawienia.

- Nic - rzucił krótko Quint i pochylił się nad Miriteną składając pocałunek na jej poliku i podnosząc się tym razem do pozycji stojącej - Tak się zamyśliłem.

- Znowu jakiś zły sen? - powiedziała Miritena siadając na krawędzi łóżka z baldachimem, a następnie poprawiła swoje rozczochrane włosy.

- Co? Nie, oczywiście że nie - Odparł Quint i zaraz dodał. - Minęło już wiele lat odkąd wspólnie zdołaliśmy ujarzmić moje demoniczne moce, za co chyba do końca świata albo naszych żywotów będę Ci wdzięczny.

- Skoro tak mówisz, to chyba nie mam wyboru i Ci zaufać, kotku. Pójdziesz obudzić dzieciaki, a ja przygotuję jakieś śniadanie? Znając twoje zdolności kucharskie i to czym uraczyłeś mnie kilkanaście dni temu sprawiło, że w kwestii żywienia naszych dzieci jednak nie mogę Ci zaufać. - zażartowała Miritena po czym zwinnym ruchem wstała z łoża.

- A właśnie. Dzisiaj Kioth nie ma pierwszego dnia w Elementaris? - spytał czarny smok.

>Gdy skończyły się szybko tematy do rozmowy Quint poszedł do dzieciaków grzecznie śpiących, a przynajmniej tego się spodziewał. Jakże wielkie było jego rozczarowanie gdy zastał w pewnym tego słowa znaczeniu ruinę dokonaną przez jego naderwanych potomków, którzy darli ze sobą koty na tyle głośno że nawet nie zwrócili uwagę na obecność rodzica w komnacie, który stanął przy ścianie i ze spokojem oczekiwał aż przestaną się kłócić.

- Czemu mnie obwiniasz o to że rodzice dyktują Ci życie? - krzyczał wyraźnie poddenerwowany Kioth na swoją siostrę.

- Bo jesteś zbyt podobny do Ojca. Białe włosy, czarne łuski.

Kioth zaniemówił. Fakt, był wyglądem bardzo zbliżony do swojego taty, jednak z charakteru i doświadczenia życiowego nie dorastał mu do pięt. Westchnął i zaczął rzec.

- Słuchaj. Nie chcę by twoje roztargnienia wpływały na naszą relację. Jesteśmy rodziną więc raczej beznadziejnie byłoby mieć negatywne relacje. - Liliana nic nie powiedziała. Spojrzała się tylko na swojego brata i bez słowa go przytuliła. Miritena nauczyła ją tego że gest ma większą wartość niż słowa.

Quint gdy tylko sytuacja się uspokoiła wkroczył pełen podziwu dla obydwóch że zdołali się pogodzić mimo tak błahego powodu.

- Dobra młodzi. Idźcie zjedź śniadanie, potem z Kiothem udam się do Elementaris.

- Czemu ze mną? Przecież mam 21 lat. Umiem sobie poradzić.

- A pamiętasz jak dolecieć do miasta?

- Nie.

- No właśnie.

## Kioth i Elementaris

Biała, skromnie choć jak na standardy magicznych szkół dość dobrze wyposażona sala lekcyjna była obecnie zapełniona rozpoczynającymi pierwszy rok szkoły uczniami, którzy w hałasie krzątali się po pomieszczeniu oczekując na nauczyciela. Kioth nieprzyzwyczajony do ubrań miał na sobie T-shirt ze średnim w długości rękawem oraz dżinsy. Oprócz niego była czwórka jeszcze innych osób wyróżniających się na tle klasy i może dla Kiotha byłaby to dobra okazja by stworzyć „paczkę” znajomych.

Uczniowie zamilkli gdy do klasy wszedł oczekiwany przez nich nauczyciel od którego biła jakaś aura spokoju. Mężczyzna nic nie mówił, jedynie spokojnym krokiem doszedł do swojego biurka gdzie położył jakieś papiery z niezrozumiałym dla innych znakami.