Hugh Hocachem

## Porucznik Hugh Hocachem

**Hugh Bernardo Hocachem** był detektywem z wydziału zabójstw w lokalnej policji stacjonującym na 29. posterunku w Edenbergu. Wraz ze swoim partnerem, zarówno w pracy jak i w życiu, Jackiem Whodunitem, przeprowadzał śledztwa dotyczące zabójstw na najniższym szczeblu społecznym - ulicznych prostytutek, bezdomnych, żebraków i im podobnych.

## Młodość

Hugh przestał się prawdziwie interesować sprawą swoich rodziców bardzo wcześnie, nie znał ich, nie pamiętał i nie miał żadnej drogi, by poznać ich los. Zamiast tego skupił się na życiu, które znał - na sierocińcu "Koniczynka", w którym mieszkał, a także na swoim jedynym przyjacielu, Jacku Whodunicie, synu złomiarza, którego poznał poza bramami sierocińca. Będąc dzieckiem raczej zamkniętym i cichym, spędzał dużo czasu na czytaniu, cieszył się więc, że spotkał kogoś, kto tę pasję z nim dzielił. Szczególnie z Jackiem upodobali sobie autorów kryminalnych: Raymonda Binga, Agathy Dunkelberg, Maurice'a Juliana, Arthura Pohla i wielu, wielu innych. Czytali je cicho lub z podziałem na role, leżąc na brzuchach lub skacząc po podwórku, wyobrażając sobie, że to oni są genialnymi detektywami na tropie zbrodniarzy. Nie da się zliczyć, ile genialnych planów na złapanie Karmazynowego Króla zdążyli obmyślić, zanim na ich drodze pojawiła się pierwsza prawdziwa zagadka kryminalna.

## Pierwsza zagadka

Kiedy Jack miał 12 lat, a "jego drogi Wilson" Hugh miał 11, wrócili jednej nocy do zaśmierdłej piwniczki służącej im za mieszkanie tylko po to, by znaleźć w niej szum ciszy. Pana Whodunita nie było. Dopiero następnego dnia ze snu wyrwało ich szuranie kół po ślepej uliczce obok - policja badała miejsce zbrodni, którym się stała. Ojciec Jacka został znaleziony martwy.

Jack i Hugh uporczywie wypytywali najpierw policjantów szukających poszlak, a następnie detektywa zajmującego się analizą miejsca zbrodni, czy wie kto zabił pana Whodunita. Detektyw skwitował, że zbieracz złomu padł ofiarą spadającego z pobliskiego placu budowy prętu, który nieszczęściem przebił mu pierś. Było to oczywiste kłamstwo - teren placu budowy kończył się dwie przecznice dalej, to raz, a dwa, Hugh i Jack podsłuchali przez okno jak patrolowcy badający miejsce zbrodni rozmawiali o pocisku odkrytym w piersi złomiarza, ukrytym przez wbitą rurę. W Jacku zagotowała się wściekłość - zarówno na kłamiącego detektywa, jak i na całą policję, zbywającą sprawę jako nieważną, nie wspominając o mordercy. Zawarli z Hugh pakt - teraz to oni zostaną detektywami i rozwiążą tę sprawę, a jak to się uda, detektyw będzie ich musiał przeprosić i zmienić swoje zachowanie.

Kiedy policja się zwinęła i miejsce zbrodni znów zostało oddane do publicznego użytku, chłopcy wszczęli własne śledztwo. Znając okolicę lepiej od razu wykonali lepszą pracę niż patrolowcy, zauważyli odbijającą się w szybie uchylonego okna broń leżącą na dachu i wydedukowali, że wrzucił ją tam morderca, by się pozbyć dowodu. Wzięli broń i porównali z każdą wymienioną w Encyklopedii Broni Palnej, którą znaleźli w bibliotece, by odkryć, że to pistolet Smithers & Wellon, model 27, o kalibrze .357 Golden, wyglądający jednak bardzo niecodziennie ze swoją białą rękojeścią. Wybrali się więc z pytaniem o szczegóły do okolicznego sklepu z bronią, gdzie sprzedawca im powiedział, że rękojeść wykonana jest z pereł, że to bardzo ciekawa broń, rzadko zamawiana. Gdy chłopcy spytali do kogo należy, sprzedawca odmówił ujawnienia tej informacji. Jack zbił wtedy szybę gablotki obok i zaczął uciekać, a gdy sprzedawca ruszył w pogoń, Hugh znalazł pod ladą książeczkę zamówień i znalazł w niej właściciela znalezionej broni - prowadzącego lokalnego lombardu, Edwina Vabanque.

Jack w końcu zgubił pogoń i wieczorem spotkali się ponownie z Hugh w piwnicy. Następnego dnia wzięli rewolwer i notatkę o właścicielu i poszli się skonfrontować z wąsatym lombardzistą. Edwin Vabanque, mężczyzna starszy i gburowaty, bardzo się zdenerwował na widok swojej broni i oskarżył chłopców o kradzież, na co w odpowiedzi został przez nich oskarżony morderstwo. Dowiadując, się że Jack jest synem złomiarza Whodunita, lobardzista wpadł w szał, wykrzyczał jaką szują był ojciec Jacka, po czym załadował broń i wymierzył strzał, trafiając zasłaniającego przyjaciela Hugh, po czym uciekł ze sklepu. Szczęściem w okolicy było paru patrolowców, którzy pochwycili mordercę i znaleźli rannego chłopca z jego przyjacielem wewnątrz lombardu.

Sprawą już na poważnie zajęła się policja. Hugh trafił do szpitala, gdzie został uratowany. Lombardzistę aresztowano za morderstwo pana Whodunita , próbę morderstwa jego syna i za postrzelenie Hocachema. Instytucja zwróciła uwagę na sytuację Jacka i wpisała go do sierocińca, w którym mieszkał już Hugh, ale krótko po tym opiekę nad nimi przejęła prokurator Amelia Outwing, która zajmowała się sprawą. Jackowi było bardzo wstyd, że swoją nieodpowiedzialnością doprowadził do zranienia przyjaciela i chociaż ten mu nie miał w żaden sposób za złe i wspominał sytuację jako świetną zabawę, Jack czuł dług wobec swojego partnera już do końca życia.

## Praca w policji

Mimo incydentu, ale także dzięki niemu i jego skutkowi, jakim było zostanie protegowanymi Amelii Outwing, pasja Jacka i Hugh do kryminału nie umarła. W XXX skończyli odpowiednio 22 i 21 lat i zaciągnęli się do policji w Rachingam, będąc po latach studiów na uniwersytecie norfolskim i naukach u prokurator Outwing. Po dwóch latach patrolowania ulic, pilnowania najciemniejszych zakamarków miasta, by żadna zbrodnia na najniżej postawionych w społeczeństwie nie przeszła niezauważona lub zignorowana, tak jak było z zabójstwem ojca Jacka, w XXX zostali awansowani do wydziału ruchu drogowego, a w XXX do wydziału zabójstw. Byli znani i lubiani w całym wydziale - para młodych mężczyzn, teraz związana też węzłem związku romantycznego, o biednym tle, ale wychowana na niespotykanych dżentelmenów, grzecznych, czystych, schludnych, dobrze ubranych, o szanowanej rządzy sprawiedliwości, szczególnie wobec najbiedniejszych. Brali niemal wyłącznie sprawy zabójstw niskiego poważania, często też współpracowali z Amelią Outwing, ze względu na ich relację i dług wdzięczności. Znani byli ze swojej własnej relacji - chociaż nieoficjalnej z punktu widzenia prawa, żyli niemal jak młode małżeństwo, w jednym mieszkaniu, we wzajemnym szacunku i adoracji, wychodząc co tydzień na kolację do restauracji.

## Imię

Nazwisko Hocachem odnosi się do popularnego określenia podgatunku kryminałów opierających się na budowie historii na zasadzie poszukiwania odpowiedzi na pytanie "jak ich złapać" (ang: "how [to] catch them", w skrócie "howcatchem"), przerobione na fonetycznie podobne Hocachem. Imię Hugh ładnie do niego pasuje.

## Osobowość

Hugh jest eleganckim mężczyzną o stoickim, realistycznym podejściu do świata. Cechuje go podobne poczucie sprawiedliwości, co Jacka, jednak Hugh jest osobą o delikatniejszym temperamencie, dlatego przyjmuje w ich duecie śledczym pozycję numeru dwa i oddaje dowodzenie partnerowi. Nie jest jednak niepotrzebny, ponieważ właśnie jego spokój pozwala okiełznać buzujące emocje Jacka, a brak obawy przed zobaczeniem ich byłego oprawcy, Edwina Vabanque, pozwala mu wchodzić do więzienia na przesłuchania. Mimo roli "tego drugiego" czuje równość w swoim związku z Jackiem i kocha go ponad wszystko, gdyż dla tej sieroty był od zawsze najbliższą osobą. Razem czytali, razem spędzali czas, razem rozwiązywali zagadki i razem walczyli z przestępczością. Hugh szczerze obawiał się jak będzie wyglądało jego życie jeżeli kiedyś Jackowi coś się stanie i dziwaczną formę ulgi w ostatnich chwilach przyniósł mu fakt, że został śmiertelnie zraniony tak szybko po śmierci Jacka i nie będzie musiał żyć bez niego. Obaj wyrażali też wielką wdzięczność swojej opiekunce, Amelii Outwing, za pomoc w utorowaniu drogi do spełnienia ich marzeń.

## Ciekawostki

* Numer jego odznaki policyjnej to 2567.
* Zarówno Jack jak i Hugh używali dwóch identycznych zegarków kieszonkowych, bo na jedne święta każdy z nich nieświadomie kupił temu drugiemu identyczny. Trzymali w nich swoje wzajemne zdjęcia.
* Tylko Hugh wchodzi do więzienia na przesłuchania, bo Jack boi się znowu zobaczyć Edwina Vabanque.
* Obaj byli wielkimi fanami belgrawskiej muzyki ludowej, co roku jeździli do jednego z miasteczek w Cetranie na doroczny Festiwal Tańca Ludowego, gdzie próbowali zdobyć pierwsze miejsce w kategorii tańczenia kozaczkiem. Jack specjalnie na te okazje zapuszczał sobie wąsy.
* Jack próbował prowadzić śledztwo w sprawie odnalezienia prawdziwych rodziców Hugh, jednak ten go poprosił o zaprzestanie, bo zupełnie wyparł ich rolę z życia i znalezienie ich mogłoby tylko wszystko skomplikować.
* Mimo eleganckiego trybu życia, Jack i Hugh raz na jakiś czas dają się ponieść pokusie, odwiedzają Oriona i kupują największe zestawy burgerów, na jakie ich stać. Nazywają takie wyjścia "ucztą królów".