Ungwai

>

>
> **„Nigdy nie sądziłem, że zdradzi nas pycha. Właśnie nas! Nigdy nie przypuszczałem, że nasza potęga doprowadzi do naszej zagłady, że pozwolimy tym białym robakom zniszczyć dorobek naszego świata. Nigdy nie sądziłem, że damy się pokonać, a później będziemy szukać schronienia pod dachami tych, których najbardziej zdziesiątkowaliśmy. Nigdy nie sądziłem, że szamani odejdą, a naszych braci ktoś zakuje w kajdany. Nigdy nie sądziłem, że moje dzieci nie będą piłować zębów, że białe robactwo posiądzie nasze muszkiety, a my je utracimy. Nie chciałem widzieć mojej córki w szatach tych słabeuszy, którzy w swej delikatności okazali się być silniejsi od nas. Nigdy nie sądziłem, że jej matka będzie drobna i słaba, a jednak tak potężna. Wierzyłem, że będziemy trwać w naszej potędze po kres świata. Byłem strasznie naiwny.”**
>
>
>
>
>
> *Nakato Trzeci Sosso, właściciel przybytku „Na krańcu świata” w Nowym Vivero*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Ungwai trudno przeoczyć w tłumie. Przyczyną nie jest tylko czarna niczym węgiel skóra, ale także wzrost; ungwaiskie kobiety mają niekiedy ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu, zaś mężczyźni nierzadko przekraczają dwa metry. Nie sposób spotkać Ungwai otyłego - ich ciała nie mają tendencji do odkładania zbędnego tłuszczu. Mimo to sylwetki ungwaiskich kobiet charakteryzują się szeroki- mi biodrami i ciężkimi piersiami oraz wyraźnym wcięciem w talii. Mężczyźni, nawet nie wykonując ciężkich prac fizycznych, odznaczają się szerokimi barkami i wąskimi biodrami oraz silnie rozbudowaną muskulaturą, której zazdrościć będą nawet Wasylewicze. Głowy Ungwai są dość duże w stosunku do reszty ciała, a kończyny trochę zbyt długie - jednakże wzrost przysłania tego typu niedoskonałości. Co ciekawe, nie znajdziesz brodatego Ungwai, na ich twarzach próżno szukać choćby cienia zarostu. Pomijając gęste włosy na głowie, ich ciała są gładkie.

Zarówno kobiety, jak i mężczyźni wybierają praktyczne fryzury – z tego też powodu ich włosy pozostają krótkie lub pozaplatane w drobne warkoczyki czy zwyczajnie spięte. Czerwone dredy zarezerwowane są dla kasty wojowników. Tak samo, jak praktyczna musi być fryzura, tak i ubranie – Ungwai nie cenią delikatnych, kolorowych materiałów. Preferują skóry i mocny, czasem barwiony len. Mimo że obecnie mieszkają wśród Fuliocci, nie porzucają własnej wygody na rzecz mody delikatnych sojuszników. Ozdoby wytwarzają z drewna, kości, kawałków metalu i rzemieni – w ich naturze nie leży przykładanie zbyt dużej wagi do wyglądu, nie on ich zdaniem świadczy o człowieku.

Niegdyś elementem stroju każdego szanującego się wojownika była broń w postaci giwery. Jednak bez wiedzy zawartej na ich Tablicy Ungwai technologicznie wrócili do punktu wyjścia – nie potrafią już wytwarzać swoich „grzmiących kijów”. Obecnie, jeśli posiadają broń palną, to tylko dlatego, że podarowali im ją Fuliocci lub Velasquezowie. Najczęściej jednak używają broni drzewcowej lub kolnej. Rzadko korzystają z pancerzy, uznając je za zbyt niepraktyczne i ograniczające ruchy w starciu.
Czarny Lud zawsze prowadzili szamani. Były to osoby obdarzone analitycznym umysłem, które w świętym mieście Wiskunde opracowywały Tablice Ungwai, źródło ich wiedzy i potęgi. Jednakże, w skutek wojen i Kataklizmu, Ungwai utracili zarówno Tablice jak i święte miasto, zostając na łasce Fuliocci. Centrum społeczności stała się wtedy starszyzna, która kształci młodych. Dzięki jej staraniom łatwiej jest odnaleźć w każdego obdarzonego potencjałem, który pozwoli im na odtworzenie utraconych technologii. Warto zaznaczyć, że wszystkie dzieci są traktowane tak samo, bez względu na płeć. Jeśli kobieta jest w stanie być niesamowitym wojownikiem, a mężczyzna odnajduje się w utrzymywaniu obozu, nikogo nie będzie to dziwiło

Ungwai byli i będą ludem koczowniczym. Jeszcze na Hesabu, ziemiach, z których pochodzą, mieli tylko jedno miasto, Wiskunde. Zamieszkane było ono jednak wyłącznie przez szamanów. Z tego też powodu, mimo uzdolnienia matematycznego, nie rozwinęli architektury użytkowej. Poruszali się małymi grupami, zakładając niewielkie osady, które byli w stanie ustawić w ciągu jednego dnia i w ciągu jednego dnia zwinąć. Jako że na Tol Calen nie posiadają własnej ziemi, osiedlają się w sąsiedztwie Fuliocci, bądź też pozostają w ciągłym ruchu. Jeśli jednak żyją przy swoich sojusznikach, to nigdy w samych miastach, tylko na ich obrzeżach, w pospiesznie skleconych szałasach czy lepiankach. Nieważne, jak dom wygląda - ważne, że jest w nim rodzina.

Mimo utraty rodzimej wyspy Ungwai, nie porzucili swoich tradycji. Oczywiście, nie ucztują już na ciałach pokonanych, a przynajmniej nie w towarzystwie rodowitych mieszkańców Tol Calen. Część z nich na wzór swoich ojców wciąż piłuje zęby, część z nich, najbardziej poważanych w społeczeństwie, farbuje dredy na czerwono. Daleko im do dawnej potęgi, jednak noszą głowy wysoko, są dumni ze swego dziedzictwa.

Dwa razy do roku odbywa się tak zwane Przejście. Jest to dzień, w którym młodzi zyskują status pełnoprawnego członka społeczności. Tradycyjnie tego dnia na skórze Przechodzących maluje się zwierzęcą krwią symbole na wzór oznaczeń szamańskich. Niegdyś Przechodzący musieli udać się na zwiad, bądź stoczyć walkę z przedstawicielami wrogich plemion. Obecnie udają się na tydzień do Puszczy, gdzie muszą przeżyć i zapolować na jedno z zamieszkujących ją stworzeń. To właśnie oprawiona skóra ofiary, ząb czy kość, staje się pierwszą ozdobą, którą młody Ungwai może nosić. Następnie całą noc ucztuje się, spożywając mięso ofiary i tańcząc w rytm bębnów i tradycyjnych pieśni śpiewanych w Starym Języku, którego dalej uczy się młodych.

Marzenia o podboju całego kontynentu umarły mniej więcej w tym samym momencie, w którym Puszcza wyrżnęła praktycznie całą nację Ungwai. Czarnoskórzy chcieli zasiedlić Tol Calen po tym jak, wskutek zbyt szybkiego rozwoju technologicznego, utracili swój archipelag. Obecnie zależy im głównie na przetrwaniu i utrzymaniu swoich tradycji. Wolni Ungwai marzą o uwolnieniu swoich pobratymców z velasqueskich kolonii, by bardziej nie rozrzedzać krwi. Drugim istotnym celem, o ile nie istotniejszym, jest odtworzenie Matematycznych Tablic, które czarnoskórzy utracili wraz z archipelagiem. Dlatego też nie oddalają się od Fuliocci, którzy nie szczędzą im funduszy na prowadzenie badań i rozwój nowych pokoleń szamanów.

Trudno mówić o wyjątkowej sympatii w stosunku do któregokolwiek z Rodów. Najcieplejszymi uczuciami darzą Merków, z przyczyn oczywistych – to ich krew, ich dziedzictwo. Następni w kolejce są Fuliocci, którzy okazali się dalece bardziej potężni, niż Ungwai się wydawało – mimo małej liczebności przetrwali Kataklizm i odbudowują swoją potęgę, nie przejmując się niesnaskami innych Rodów. Pozostałych Rodów Czarny Lud nie traktuje poważnie, stara się jednak zachować wobec nich neutralność. Przyczyną takiego stanu rzeczy prawdopodobnie jest to, że dla przeciętnego Ungwai jeden McCormick nie różni się od drugiego, a Ligatur do złudzenia przypomina Strutmeiserów. Velasquezów darzą szczerą nienawiścią z wielu powodów, od kradzieży muszkietów zaczynając, na zniewoleniu pobratymców kończąc. Los Cesarstwa niespecjalnie ich interesuje, nie czują się jego częścią.

Bez względu na pochodzenie, Ungwai tak samo traktują wszystkich Spokrewnionych. W oczach Czarnych to podludzie, wypaczeni przez los. Bogowie nie istnieli na ich wyspach, toteż stworzenia obdarzone Darem są dla nich po prostu skażone, przeklęte. Mutacje nie były znane, a Ungwai dzięki swoim szamanom osiągali znacznie więcej. Z ich perspektywy Spokrewnieni powodują znacznie więcej kłopotów, niż zażegnują. Z ich obserwacji wynika, że to właśnie oni był osią niemal każdego konfliktu, którego Ungwai byli świadkami.