1. Bölüm - Alertia

"Yokluk, ancak kalbinin soğumasına sebep olur." diye mırıldandı masanın başında.

Dağınık kestane rengi saçları omuzlarına düşüyordu. Sol gözünün üzerindeki derin yara, tüm ihtişamı ile kendisine bir kasvet ile anlatılmaması gereken bir hikaye katarken, küçük ve sanki bir grup katil tarafından pusuya düşürülmüş ve şaşırmış gibi duran gözünün ta kendisi, kendisine zayıf yahut korkak gibi bakılmasına sebep oluyordu.

Masanın üzerinde bir bardak bira vardı. Hemen yanında ise yarısı çoktan yenmiş olan kızarmış tavuk kalıntıları. Oysa karnı çoktan doymuş, kalbi alkolün de etkisiyle çoktan hızlanmıştı. Yarım kalan tabağını, masanın hemen yanı başında yatmış olan köpeğin önüne koydu. Kendisi de yavaşça ayağa kalktı.

Üstündeki çelik göğüs zırhı ve yüzünün ancak belirli bir kısmını kapatan miğferi ile birlikte etraftaki kimseler kendisinin bir Kırıktaş İmparatorluğu askeri olduğunu bilmesini sağlıyordu. Göğsünün üzerindeki çatlamış bir taş motifi ise imparatorluğun sancağından başka bir şey değildi.

Sakin adımlarla tavernanın sahibine ilerlerken saçlarını elinin tersiyle kulağının ardında attı. Öbür eliyle de kılıç kemerini sıkılaştırdı ve elini kılıcının kabzasına koydu. Komik geliyordu kendisine. Sevdiği bir kimseyi kaybetmemişti. Ailesi soygun sırasında ölmemişti. Evi yakılmış ve kendisi köle olarak satılmamıştı. Paranoyak olması için hiçbir sebebi yoktu. Fakat tam da bugün, ömrü boyunca hiç olmadığı kadar gergin hissediyordu.

Taverna sahibinin önüne iki bronz para koyduktan sonra yaşadığı çevrede selamlama metodu olan bir şekilde elini yumruk yapıp kaldırdı. Çoktan çürümeye başlamış olan tahta kapıyı aynı eliyle itti ve dışarıya çıktı. Parıldayan güneş, miğferi sayesinde gözlerine gelmiyordu. Fakat vücudunun neredeyse tamamında bu sıcaklığı hissediyordu. Belki de alkolden ötürüydü. Veya belki de heyecandan.

Kollarını açıp gerindikten sonra iç çekti. "Lakin aşk, kalbini ısıtır." diye mırıldanarak masada başladığı anekdota nokta koydu. Olabildiğince sakin kalmaya çalışarak limanlara doğru ilerlemeye başladı. Adeta adımlarını sayıyor, fark edilmemeye çalışıyor gibi yürüyordu. Şehir merkezinin parkeli taşlarında yürürken adımlarını özenle atıyor, taşların aralarından ziyade üstüne basmaya gayret gösteriyordu. Belinden ayak bileklerine kadar uzanan ipekten yapılma mavi kıyafeti, ki mavi renk imparatorluğun sancağında kullanan renklerden bir tanesi idi, rüzgarın da eşliğinde dalgalanmaya başlamıştı. Çelik çizmeleri ise ses çıkarmaktan ziyade bir iş yapmıyordu.

Şehir merkezi, oval bir şekilde inşa edilmişti. Bir nevi tabak gibiydi. Şehrin tam merkezinde devasa bir Anne heykeli bulunurdu. En ortasında market alanları ve esnaflar olurken, daha içe göçüldüğünde çeşitli özel esnaflar bulunuyordu.Mesela Qarthyn'in Efsunları gibi. Alertia bu tabelayı ne zaman görse yaşlı kadının müşterilerini görür görmez söylediği sözü aklında tekrarlıyordu; "Qarthyn'in Efsunları ancak en kaliteli ürünleri kullanır ve satar!"

Fakat biraz daha içe geçildiğinde ise öncelikle şehrin etrafını saran bir su kemeri, onun hemen ardında ise şehrin yönetimini ilgilendiren binalar bulunurdu. Barakalar, nöbet ocakları, vergi daireleri, Öğreten loncaları, mimarlar loncaları gibi. Eh, Taşev'in ve halkının ihtiyacı olan unsurlardı bunlar.

Alertia bu binaların arasından geçerken gülümsemeden edemedi. Çocukluğunda bu binalar arasında saklambaç oynar, bu binalar arasında koşar, bu binalar arasında kavga ederdi. Şu Anne heykelinin altında oturur şarkı söylerdi. Dostu Harvin ile birlikte su kemerine çıktığı günü nasıl unutabilirdi ki? Annesi onu oldukça azarlamıştı. Eğer namert Lolvyn onu ispiyonlamasaydı, annesinin ruhu dahi duymazdı! Gerçi, Alertia ona söylerdi. Annesine düşkün birisiydi.

Nostalji ile süslenen anıları annesine gidince yumruğunu sıktı. Yürümeye devam etti ve başka bir şey düşünmek için kendisini zorladı. Yaşlı Gormund'un demirhanesini görünce gülümsedi. İlk defa burada Carlotya'yı öpmüştü. Sarı saçları yüzüne dökülmüş, masmavi gözleri en sonunda oyuncağına kavuşmuş bir çocuğun ki gibi sevinçle bakmıştı kendisine. Alertia her ne kadar onu dudağından öpmek istese de kendisini yanağına bir buse kondururken bulmuştu.

"Onu öpmeliydim." diye küfür etti. "Orada, hemen orada öpmeliydim." diye inledi. Limanlara vardığını ancak yeni fark edebilmişti. Denizlerden gelen rüzgar sebebiyle gözlerini kıstı. Lakin nafile, gözlerinde çoklar yaş birikmiş ve akmaya başlamıştı bile. Fakat sebebinin Carlotya mı yoksa rüzgar mı olduğunu bilemedi. Bilse de söyleyemezdi zaten, henüz o kadar cesur sayılmazdı.

Limana doğru inen merdivenleri inmeye başladı. Sağında, Hanımefendi Dipinsa'nın devasa malikanesi, solunda ise ondan da devasa olan Efendi Haltian'ın malikanesi bulunuyordu. Bu kimseler, şehrin yönetiminde açıkça bulunmasa bile saman altından su yürüten kimselerdi. Dipinsa, şehrin bir çok muhafızını satın alınışıyla bilinir, Haltian ise bizzat şehrin valisi Hanımefendi Valysa'yı becermesiyle.

Merdivenlerin son basamağına gelince durdu, yavaşça oturdu. Kılıcını kınından çıkarıp ayağının ucuna koymayı da unutmadı. Kısık gözlerle ufkunu seyrediyor, gemileri dikkatle izliyordu. Yeni gelen ticaret gemileri, ailelerine bir yemek hazırlamaya giden balıkçı tekneleri ve yaklaşmakta olan devasa gemi.

"Yukarıdaki tüm tanrılar beni kahretsin." dedi gülerek. Ayağa kalktı ve dostlarını görmek için hızla iskeleye doğru ilerlemeye başladı. İskelenin sonuna vardığında gemi de varmış, yavaşça demirlerini atıyordu. Geminin avlusunda oldukça cüsseli bir adam gözüktü. Kırmızıya boyanmış sakalları göbeğine kadar iniyor, bir o kadar kızıl olan saçları ise beline yetişecek gibiydi. Kolları ve göğsü bir aygırı utandıracak kadar büyük sayılırdı.

Alertia dostunu görünce gülümsemeden edemedi. Bir elini beline koydu. "Orada öyle durarak hangi kadını kandıracaksın yine Genç Gormund?" diye bağırdı. Bu sözün ardından kızıl saçlı adam, arkasını dönerek Alertia'ya baktı. "Hah!"

Hızlıca gemiden iskeleye doğru ilerledi ve ardından o kocaman kollarını açarak dostuna sıkıca sarıldı. Alertia zayıf bir vücuda sahipti, Gormund ise devasa. Eski dostlar birbirine sıkıca sarıldıktan sonra geriye çekildiler. Birbirlerini süzdüler.

"Seni en son gördüğümde sakalın yeşildi." diyebildi en sonunda Alertia. Bir taraftan da gülümseyerek merdivenlere doğru ilerliyordu. Kendilerini, gemiden inmiş olan bir kaç kişi daha takip ediyordu.

Gormund güldü. "Ve ben de seni en son gördüğümde ejderha beceriyordun!" dedi ve dostunun omzuna vurdu. Kahkahası bittikten sonra kendisini toparladı. Dostunun kulağına eğildi. "Her şey planladığımız gibidir umarım?" diye yokladı. Alertia başını salladı. "Öyle olduğuna emin olabilirsin." dedi. Bu cevap Gormund'u tatmin etmeye yetmişti. Arkalarındaki elemanlara döndü ve başını "hadi" anlamında salladı.

Güruh, birbirlerine baktıktan sonra koşar adımlarla şehir merkezine ilerlemeye başladı. Gormund bir süre durup onları izledikten sonra Alertia'ya döndü. "Sana getirdim, Dhama'dan." dedi, bir yandan kınında saklı olan kılıcı çıkarırken.

Alertia'nın gözleri büyüdü, ağzı açık kaldı. Saf yakuttan yapılmış ve büyük ihtimalle tanrıözü ile eritilmiş bir eğri kılıç. Yavaşça kılıcın kabzasını kavradı. Üzerindeki Diaval motiflerini okşadı. Dostuna döndü. "Bu hediye için sana ne kadar teşekkür eder isem o kadar az gelir. Sen, fevkalade bir dost ve hediyeden oldukça anlayan birisin." dedi. Gormund sırıttı. "Beni ağlatacaksın." dedi. "Bilirsin, her özel kılıcın bir ismi olur. Eski sahibi bu kılıca Papatya diyordu."

Alertia güldü. "Sen ise sanırım 'saçlarım' demeyi tercih ederdin."

Gormund kinaye ile güldü. "Veya Alertia'nın adet kanı."

Bu konuşma, bir savaş narası ile sona erdi. Gormund ve Alertia birbirlerine baktıktan sonra şehir meydanına doğru koşmaya başladılar. Alertia elindeki yeni kılıcı denemek için can atıyordu. Koşarken dostuna bir bakış atıverdi. Gormund çoktan savaş baltasını çıkarmıştı. Dia parçacığından yapılmış bir balta. Strahium'da ki, hatta tüm Arthium'da ki en keskin silahların yapıldığı kristal. Kıskanmamış değildi, fakat yakut da fena sayılmazdı.

Şehir meydanından alevler yükseliyordu. Küçük esnaf dükkanları dağıtılmış, meşale aleviyle yanıp tutuşuyordu. Gormund'un gemisindeki elemanlar çoktan katliama başlamış ve üzerlerine alabildikleri kadar parayı yüklemekle meşgullerdi. Gormund dostuna son bir kez vurduktan sonra gülerek şehrin doğusuna doğru koştu. Kendisini seyreden küçük bir kızın alnına baltasını indirdi ve çenesinden çıkardı. Yere sıçrayan kan ile birlikte parçalanan kafatası ve organ parçacıklarının görüntüsü kimilerinin midesini bozmaya yeterdi. Fakat onların değil. Onlar, bu katliamdan gelmişti. Onunla yaşamayı da öğrenmişlerdi.

Alertia bağırdı ve kılıcını, kendisine arkası dönük olan bir adamın sırtına savurdu. Acı içerisinde ağlayan adam yere düştü. Eliyle yüzünü siper ederken ağlıyordu. "Ne için?" diyordu. "A-alertia, ne için?"

Alertia adamın suratını çizmesi ile ezdi. Adam da sesini kesti. Alertia hızla sıradaki hedefine doğru koştu. Çığlıklar içerisinde ağlayan, Gormund'un kafilesi tarafından tecavüze uğrayan bir kadına doğru koşan adama hızla yetişti ve suratına yumruğu çaktı. Hızla yere düşen adamın bir kaç kemik kırdığına yemin edebilirdi. Adamın ne olup ne bittiğini anlamasına izin vermeden kılıcını boğazına sapladı. Parçalanan boğazıyla birlikte garip bir ses çıkaran adamın gözlerinden hayatın aktığını gördü.

Çelik sesleri duyunca arkasını döndü. Üç gardiyan. Alertia önce kıkırdadı, ardından daha fazla. En sonunda manyakça bir kahkahaya döndü. Harvin ve Lolvyn ne zamandır gardiyan olmuş, ne zamandır bu kadar yakın arkadaş olmuşlardı? Fevkalade! Fevkalade bir trajedi! Pestoir'in ayakta alkışlayacağı bir trajedi.

Alertia kin ve intikamla közlenmiş, alıkonulmuşlukla baharatlanmış bir nida atarak kılıcını Harvin'in alnına hızla savurdu.