Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy "Zaginiona" Odcinek III - Ja nie chce, ale muszę

*Przypomnienie*

"*-Szukamy jakiejś zaginionej lub jak wolisz uciekinierki z obozu herosów bo potrzebujemy jej pomocy.-odparł syn morza*

*-A co, jeśli ona nie chce tam wracać?*

*-A niby z kąt wiesz, że nie chce?-odparła z oburzeniem Clarisse*

*-Bo to ja nią jestem!"*

-Ale dlaczego?-zaczęła Ann

-Dobrze wiesz!-krzyknęłam na moją przyjaciółkę.

-Ale...-zaczął Percy, ale mu przerwałam

-Żadnego, ale! Nie wrócę tam nigdy! Wasza trójka nie zrozumie, ale Ann ty powinnaś pamiętać dlaczego uciekłam!-zaczęłam krzyczeć

-Alissa co się stało?- zapytała przylatując Forest

-To prawdziwy smok!-krzyknęła z ekscytacją(?) Clarisse

-Tak. Nic się nie stało Forest. Emili śpi?

-Nie, nie śpię. A co?

-Fuck-powiedziałam pod nosem-Nie nic

-Kto to?-zapytała Aquila

-To Ann, moja przyjaciółka o której wam opowiadałam.-wskazałam na Ann- To Percy Jackson, syn Posejdona i chyba chłopak Ann.-pokazałam na syna mórz- To Clarisse La Rue, córka Aresa.-wskazałam na brunetkę-A to Nico di Angelo, syn Hadesa czyli jest czarnym aniołem.-mówiąc to wskazałam na Nico

-To wrócisz?-zapytała Ann

-Nie! Ile razy mam powtarzać?

-Gdzie wrócić?-zapytała Emili

-Nigdzie!

-Do obozu!-krzyknęliśmy jednocześnie z Nico. Emili na to razem z Forest i Aqulilą patrzyły na mnie jak bym im zabiła całą rodzinę.

-Nico ja cię zabiję!-krzyknęłam biegnąc za niego

-Obiecałaś, że jak ktoś po Ciebie przyjdzie to wtedy bez dyskusji tam wrócisz!

-Jesteście okropne! I obiecałam to tylko dla tego, że myślałam, że to nigdy nie nastąpi! Nienawidzę Cię Apollo!

-To czyli wracasz!-krzyknęła szczęśliwa Ann

-Niestety.

-No to się zbieraj. Czarna.

-Zamknij się Aniele!-krzyknęłam na di Angelo i zaczęłam się pakować. Przez co zaczęły mi lecieć łzy, bo przypomniałam sobie jak uciekłam z obozu.

"*Wspomnienie*

*Biegnę sobie przez plażę i płaczę. "Znowu mnie nazwał nic nie potrafiącą córką\*\*\*\*\*\*\*\*. Czy to kiedy kolwiek skończy? Daję mu czas do jutra, bo jak nie to ucieknę. I będę miała wszystkich gdzieś. Wszyscy chłopcy są tacy sami no z wyjątkiem Luka, Travis'a i Leo. Oni są normalni nie to co Connor. " Nie wiem jak ale przeniosłam się światłem do domku i zaczęłam się pakować. "Po co dawać mu jakiś czas przecież on się nie zmieni." Napisałam list do Ann, Luka, Liny, Lisy, Isabelli, Travis'a i Leo w naszym języku i zaczęłam się pakować. "Czemu? Czemu mnie to spotyka? Czemu mnie? Czemu to nie mogło spotkać jakieś normalne dziecko? Czemu?". Spakowałam się i czekałam, aż wszyscy pójdą spać. Po czterech godzinach mogłam uciec. Po cichu wyszłam z pokoju, żeby nie obudzić Ann. Po wyjściu z mojego domku zaczęłam iść w stronę bramy. Usłyszałam kawałek rozmowy.*

*-Dlaczego tak bardzo chcesz, żeby opuściła obóz?-mówił to jakiś syn Afrodyty*

*-Bo nie chcę uczucia, miłości do niej.-dobrze znałam ten głos. To był Connor.*

*Odeszłam bez zamiaru słuchania dalszej rozmowy. "Ja go nienawidzę. On mnie kocha. Czyli jak ja ucieknę on będzie cierpieć. Ale nie tylko on. Ann, Luke, Travis, Leo, reszta obozu i ja też. Po co ja przychodziłam do tego obozu, skoro wszystkich ranię? Po co? Odpowiedz mi matko! Po co?" Zaczęłam szlochać. Nawet nie wiem kiedy zaczęłam biec, ani tego jak ktoś zaczął mnie gonić.*

*-Alissa! Nie, proszę!-krzyczała goniąca mnie osoba*

*-Idź sobie! Sam tego chciałeś!-zaczęłam krzyczeć*

*-Proszę!*

*-Nie!-odwróciłam się i przeniosłam się światłem do Europy. "Zaczynam nowe życie. Bez herosów."*

*Koniec Wspomnienia"*

Nawet nie wiem kiedy pojawiła się przy mnie Ann i zaczęła przytulać. Odwzajemniłam uścisk. PO kilku minutach odkleiłam

-Już lepiej?-zapytała

-Mogło by być lepiej.

Po wypłakaniu się, zaczęłam się na nowo pakować.

-To co ruszamy?

-A z nami się nie pożegnasz?-zapytały się moje przyjaciółki

-Ann?

-Tak?

-Mogę je wziąć ze sobą?

-Nie wiem co na to powie Chejron.

-Mogą zmienić wielkość na jeszcze mniejsze.

-No dobra.

-Jej! No to Forest, Aquila, Emili, Clar, Percy, Nico i ty Ann. Zamknijcie oczy bo ktoś musi obudzić Lunę.

-Czemu mamy zasłonić oczy?

-Ann. Wschód słońca mówi Ci to coś?

-Tak.

-No to wiesz, że masz nie dyskutować.

Podeszłam do śpiącej Luny i zaczęłam odliczać.

-Za trzy.-szepnęłam

-Dwa.

-Jeden.

-Ej już wstaję. Nie buź.

-No to zbieraj się Luna.