XIII Salwadzka

Zbrojna kampania najemników licząca piętnaście tysięcy pikinierów i pięć tysięcy łuczników szkolonych od pierwszych kroków posługiwania się piką i tarczą. Kampania stacjonuje w Nowym Salwadzie.

## Historia

###

### Salwad i początki XIII Salwadzkiej

XIII Salwadzka powstała w 750 ER (Ery Rozpadu) jako legion armia pikinierów służąca Batusan do obrony przed najeźdźcami z wczesnego jeszcze nie uformowanego Sojuszu Stepów . Pikinierzy byli rekrutowani wyłącznie w Salwadzie- średniej wielkości mieście w Batusan. XIII Salwadzka na początku nie radziła sobie najlepiej, przykładem była bitwa o Równinę Strzaskanej Piki gdzie armia licząca dwadzieścia tysięcy rekrutów z Salwadu przegrała z czternastoma tysiącami co prawda dobrze wyszkolonymi centaurami. Po bitwie ostało się trzynaście tysięcy wojowników. Uciekinierzy wrócili do Salwadu gdzie zostali znowu przeszkoleni i wyruszyli znowu na stepy. Pikinierzy napotkali znowu opór na na Równinie Strzaskanej Klingi lecz tym razem udało im się pokonać rywala. Mianowany na dowódce XIII Salwadzkiej został weteran dwóch bitew - Antonius Czerwona Lilia.

### Koniec Wojny i Azyl

Przez 36 lat dzielna kompania zyskała ogromną sławę i stała się młotem ( a raczej piką ) na wrogów Batusan i Sojusz Stepów. Do kompani dołączyło trzydzieści tysięcy nowych rekrutów którzy natychmiastowo zostali przeszkoleni. Lider Antonius Czerwona Lilia zyskał tytuł szlachecki i rozkaz poprowadzenia kampanii na misję, której celem był zwiad przez cały Sojusz Stepów, do dzisiaj przeklinają władcę który wydał im ten rozkaz. Do XIII Salwadzkiej dołączyli podczas tej misji kusznicy z XXV Kendariańskiej. Oba legiony liczyły łącznie 50 tysięcy zdolnych do walki ludzi.

XIII Salwadzka i XXV Kendariańska ruszyła na stepy. Podczas morderczej drogi co chwile atakowały ich małe oddziały centaurów, a to zasadzki, a to zmylą drogę. Minęło pół roku od wyjścia z Salwadu , gdy w czasie obozowania obóz otoczyła armia stu tysięcy centaurów którą dowodził sam Wódz Nadmorskich Mezuitów - Hun-Grotar. Bitwa trwała cztery dni i nie było widać zwycięzcy. W końcu Wódz Hun-Grotar poniósł śmierć w pojedynku z Antoniusem Czerwoną Lilią a wojska centaurów poszły w rozsypkę. Po bitwie oba legiony liczyły razem dziesięć tysięcy wojowników ( 6 tysięcy pikinierów i 4 tysiące łuczników). Antonius poniósł śmierć w skutek ran zadanych przez Hun-Grotara a władzę objął Elithius. Nowy wódz wykonał ostatni rozkaz Antoniusa i wrócili do domu. Po pół roku drogi dotarli do Salwadu. Lecz nie był to taki Salwad jaki znali. Po wielkim niegdyś mieście zostały same zgliszcza, trupy obywateli przykrywają ulice a na pięciu włóczniach został nabity poszatkowany Lord Salwadu. XXV Kenderiańska wcieliła się w XIII Salwadzką jak zobaczyli że Kendar spotkał taki sam los. Zrozpaczeni wojownicy mieli się już poddać gdy dostali naglę propozycję azylu od Konfederacji Gildyjnej Gendionu. Ucieszony Elithius przyjął propozycję.

Przez lata XIII Salwadzka budowała swoją potęgę w zamku o nazwie Nowy Salwad na terytorium Konfederacji Gildyjnej Gandionu. Wszystko po to żeby przeistoczyć w się w kompanię najemników znaną na całym Dolmagne. Jak na razie zostali dwa razy wykupieni przez Konfederację i raz przez Hargonię. Mają zasadę że za żadne skarby nie przyjmą pracy od Sojuszu Stepów którym gardzą. Obecnym dowódcą jest Razeon, powszechnie szanowany wśród kompani wojownik. Obecnie w roku 1220 stacjonują w Nowym Salwadzie i czekają na pracę.