Wielka Wojna

### Ogólne

Wojna trwała od 24.12.2108 do 13.04.2112, wybuchła na mocy decyzji Kongresu i Premiera Republiki Poznańskiej.

 Miejsce
 Przyczyna
Nie przyjęcie ultimatum przez USA
Rosnące ambicje Republiki Poznańskiej
Malejący potencjał przemysłowy i agrarny ReP
 Wynik

 Państwa Zdominowane przez ReP,
sojusznicy, Republika Poznańska
 ok. 74mln ludzi

### Rozpoczęcie Wojny

Wojna zaczęła się od ataku Republiki Poznańskiej na Tajwan o godzinie 15:00, 18 grudnia; nie spodobało się to Stanom Zjednoczonym, które wezwały Republikę Poznańską do zaprzestania działań zbrojnych. ReP odmówiła, jednocześnie mobilizując flotę kosmiczną, w okolicy USA. Zainicjowało to dalsze spory Poznańsko-Amerykańskie. 21 grudnia 2108, Tajwan ostatecznie uległ pod Poznańskim naporem. Władzę w Tajwanie jest przejął rząd Chiński, podporządkowany Posnanii. USA podjęło ostateczne kroki i zestrzeliło jednostki kosmiczne Poznania, które naruszyły granicę Stanów Zjednoczonych. Republika Poznańska szykowała się do wypowiedzenia wojny USA, jednak ci ich uprzedzili; 24 grudnia 2108. Wtedy ReP wezwała sojuszników do boju. Najpierw dołączyły Niemcy i Chiny; zaś USA wezwało Zjednoczone Królestwo, Francję, Hiszpanię, Portugalię, Belgię i Irlandię.

### Front zachodni w Europie

Niemcy rozpoczęły ofensywę od ataku na Belgię, Luksemburg i Francję. Do pierwszych potyczek doszło na przedmieściach Strasburga. Miasto zostało przejętę o godzinie 23:37, a następnie niemieckie wojska ruszyły w stronę miasta Metz, zajmując przy okazji pobliskie miejscowości. W tym samym czasie, wojska germańskie na północy, wyruszyły w stronę Belgii atakując teren Antwerpii, dążac do okrążenia go. O 5 nad ranem, w pierwszy dzień Świąt, miasto Antwerpen zostało przejęte przez armię niemiecką. W między czasie na terenie Alzacji i Lotaryngii, Niemcy dokonywały kolejnych sukcesów; przejmując Wesselonne, Saverne, Phalsbourg i Sarresbourg. Pod wieczór, Niemcom udało się już okrążyć wojska belgijskie w regionie Antwerpen. Wraz z tym sukcesem, sztab wojskowy Niemiec, zdecydował się na marsz w kierunku Brukseli. W drugi dzień Świąt, o godzinie 12:18, Niemcy dotarły do Metz, zajmując przy okazji pobliskie wsie i pomniejsze miejscowości. O 14:56 wojska niemieckie z Metz, ruszyły w stronę Luksemburgu, z jasną intecją okrążenia Alzacji i Lotaryngii. 27 grudnia, wojska Niemiec wkroczyły do stolicy Luksemburga. Pod naporem zbliżających się wojsk ze strony północno-wschodniej, 28 grudnia rząd podpisał akt kapitulacji Luksemburga. Do końca roku, walki między Niemcami, a Belgią sprzymierzoną z Francją, były zacięte, a żadnej ze stron nie udało się uzyskać sukcesów na froncie. Jednak 2 stycznia 2109 roku, wojskom niemieckim udało się wedrzeć do Brukseli. W późniejszych dniach, Niemcy ograniczają walki na froncie z Francją, skupiając się na kompletnej aneksji terenów Belgii. 11 stycznia, doszło do akcji "Bogen" (poz. "Łuk"), która zakładała przejęcie terenów Belgii, graniczących z Francją, jednocześnie okrążając Liege. Akcja wzięła swoją nazwę od kształtu ruchu wojsk, które poruszały się w stronę Luksemburga. Po przejęciu 80% terenów Belgii (razem ze stolicą), doszło do kapitulacjii i ewakuacji rządu belgijskiego do Marsylii. 20 stycznia, Niemcy, po długich walkach z wojskami Francjii, przemieścili front północno-zachodni na granicę Belgii. 21 stycznia nastąpił przełom i Niemcy szybko zaczęły zdobywać tereny Francjii. 24 stycznia, dotarli już do Ardennes, zajmując kluczowe dla francuskiego wojska, miasto Charleville Mezieres. 27 stycznia, Niemcy były blisko okrążenia Paryża z dwóch stron, dało to sygnał rządowi Francji do zmniejszenia kryteriów poborowych. Nic to jednak francuzom nie dało i 1 lutego, wojska niemieckie, z generałem Mullerem na czele, wkroczyły do Paryża, co oznaczało ucieczkę rządu i najważniejszych przedstawicieli wojskowych do Marsylli, gdzie podejmowane dalsze decyzje wojenne. Niemieckie wojska kroczyły wzdłuż rzeki Rodan. 7 lutego dochodzi do przejęcia jednego z większych miast Francji, Lyonu. Szwajcaria po długich naciskach ze strony Posnanii, dołączyła się do wojny na froncie europejskim, po stronie Niemiec, zajmując 10 lutego francuski region, Savoie. W związku z francuskim ruchem oporu, ważne dostawy zaopatrzenia niemieckich wojsk, nie zostały wykonane. Spowodowało to chwilowe zatrzymanie się wojsk. 27 lutego, wojska Niemiec nareszcie ruszyły dalej, zajmując region Vaucl. Niemcy sprytnie wykorzystały przewidywania Francuzów, że ci nie będą w stanie przejść przez góry i zaatakowały od strony Alp. W związku z nieprzygotowaniem Francji, niemiecka armia była w stanie okrążyć 7 marca Marsylię. Przez 5 dni, Marsylia broniła się zaciekle, jednak po upływie tego czasu, Niemcy przebili się i wkroczyli do miasta, co doprowadziło do zamordowania rządu, zarówno belgijskiego i francuskiego. 12 marca, Francja ostatecznie skapitulowała i poniosła wielką klęskę. 22 marca, reszta terenów Francji została zajęta, a Niemcy mogły zająć się obroną granicy francusko-hiszpańskiej, wyznaczanej przez Pireneje. Przed niemiecką okupacją, uchroniła się jedynie Korsyka, na której stacjonowały wojska amerykańskie. 26 marca rząd Andory podjął decyzję o dołączeniu do wojny, walcząc po stronie Posnanii i jej sprzymierzeńców.

Andora została zajęta przez amerykańskich wojaków, w dniach 28-30 marca; gdzie podczas walk, w górach, zginęło 28 tysięcy ludzi. Andora została ostrzelana, a następnie zajęta przez wojska lądowe. Premier postanowił rozpocząć operację "Koń", która miała na celu zapewnić bezpieczeństwo od strony morskiej i powietrznej, na nowo zdobytych ziemiach, i przygotowanie się do dalszej ofensywy. Poznań wysłał dużą część swoich sił powietrznych, by te broniły wybrzeże nowo zdobytej Francji, oraz aby kładły nacisk na Wielką Brytanię. 4 kwietnia, ReP wezwała Rosję do wspólnych bojów, a ta wysłała Republice lwią część swoich najlepszych pilotów i maszyn powietrznych. Rozpoczęły się potężne walki morskie i powietrzne na Atlantyku, jak i również w cieśninie kanału La Manche. We Wielkiej Brytanii rosły niepokoje i działalności pro-poznańskie. Mówi się, że ponad 43% personelu wojskowego we Wielkiej Brytanii było za udzieleniem pomocy Republice Poznańskiej, przyłączając się do niej. Jednak brytyjska tajna policja wyjątkowo dobrze tłumiła takie głosy. Thomas Byrne był jednym z najlepszych działaczy w anty-parlamentarnym podziemiu. Głosił, że należy obalić parlament Wielkiej Brytanii i wprowadzić system na wzór tego poznańskiego. Jego zdanie popierał Harvey, młody wnuk dawnego króla, George'a, który w tym systemie miał, rzekomo, zostać królem; swojskim Premierem z systemu w Republice Poznańskiej. 3 maja, razem przeprowadzili pucz na Szkocji i zaczęli marsz na Londyn, gdzie już mieli swoich ludzi. Pucz oczywiście został poparty przez Republikę Poznańską i ta zaprosiła Imperium Radnej Brytanii do sojuszu. Gdy ci się zgodzili, Poznań wysłał ogromne wsparcie, wcześniej zmuszając Norwegię, by ta również dołączyła do sojuszu. Stąd powstała bezpieczna droga morska dla Poznania, do wysyłania wsparcia. Region Anglii był osaczony przez wojska lojalnych prawdziwej Brytanii, Szkotów od północy, i poznańskie lotnictwo od południa. Gdy zostały zajęte miasta takie jak Birmingham i Northampton, Wielka Brytania, nie taka wielka; wiedziała, że jej koniec jest bliski. Dnia 23 maja, gdy doszło do nieuniknionego upadku Londynu, władze Wielkiej Brytanii zostały rozstrzelane, a rodzina królewska odsunięta od władzy na rzecz Harveya i jego prawej ręki, Thomasa Byrne, Podczas konferencji Londyńskiej, na której zjawił się nawet Premier Republiki Poznańskiej, ustalono rozmiar nowego Radnego Imperium Brytyjskiego, czy też Imperium Radnej Brytanii. Ustalono, że Irlandia, Australia i Nowa Zelandia to rdzennie brytyjskie ziemie, i również muszą zostać wcielone w granice kraju. Wraz z powstaniem nowej władzy w Brytanii, doszło do walk w północnej Irlandii. Irlandia, wpierana przez amerykańskie wojska, miała zająć jej północne terytoria. Jednak Brytyjczycy nie odpuścili tak łatwo i ciężko walczyli.

16 czerwca, Republika Poznańska osiągnęła druzgocącą przewagę na basenie Morza Śródziemnego. Zatoka Biskajska, również nie uchroniła się przed poznańską dominacją. Irlandia powoli upadała pod brytyjskim żniwem. 17 czerwca, Gibraltar został zajęty przez poznańskie wojska, które dokonały desantu od strony Maroko. Islandia pozostawała neutralna, gdyż USA nie miało żadnego interesu by je zajmować, ponieważ jest to wyspa otoczona przez poznańskie siły od strony Grenlandii, Irlandii, Imperium Brytanii i Norwegii. Poznań, również jak na razie nie miał żadnych intencji by dokonać jej zajęcia. 22 czerwca doszło do potężnego desantu morskiego w hiszpańskich miastach, takich jak Barcelona, Tarragona, Walencja, Alicante. Niestety okazało się, że siły tam wysłane nie były wystarczające. USA wybudowało już tam potężne uzbrojenia i rozstawiło monstrualną ilość min lądowych. Poznańscy komandosi byli jednak świetnie wyszkoleni i gotowi na taki obrót sprawy. Plan był taki aby wrócić na dogodne pozycje, zajmując przy tym Katalonię. W najgorszej sytuacji znaleźli się wojacy walczący w okolicach miasta Alicante, których od Katalonii dzielił największy dystans; a w najlepszej sytuacji znaleźli się żołnierze, którzy walczyli w Barcelonie, gdyż ci już w niej byli. 4 lipca, od strony Roussillon, przez Pireneje, Poznań rozpoczął szeroką inwazję wojskami lądowymi wspieranymi przez siły powietrzne. Niestety, ale dywizja Jarosława Opolskiego, która desantowała się w mieście Alicante, poniosła klęskę i złożyła broń 5 lipca, w okolicach miasta Confrentes. Jednak pozostałym trzem dywizjom udało się pomyślnie ustabilizować sytuację na Katalonii, 13 lipca ,wraz z pomocą niemieckich wojsk od północy. Rzeka Sagre była obecną linią frontu, od Andory, do miasta Tartosa. Ciężko bombardowane były miasta, Lerida i Amposta. Wojska na Gibraltarze bardzo dobrze się trzymały, dzięki znacznemu wsparciu z Maroko. Wreszcie do wojny, dnia 21 lipca, dołączyli wieloletni sojusznicy Republiki, Bizancjum i Nowa Persja, które wysłały dodatkową pomoc. Bizancjum wysłało swoją flotę morską, a Nowa Persja, ogromną ilość dywizji piechoty do walk na półwyspie Iberyjskim. Wreszcie, dnia 1 sierpnia, Premier był niezadowolony nikłymi sukcesami na froncie Iberyjskim. Postanowił rozpocząć tak zwaną: "operację na pałę". Na całym froncie, wojska ruszyły w stronę Madrytu. Natomiast żołnierze w Gibraltarze wciąż spokojnie czekali. Dzięki genialnemu planowaniu, poznańskich dowódców i świetnemu uzbrojeniu; wojskom udało się przebić prawie do Madrytu, pomimo silnych amerykańskich uzbrojeń i gęsto zaminowanego terenu. Do sukcesu przyczyniła się również praca trzech poznańskich profesorów matematyki z Politechniki Koślińskiej, którym udało się stworzyć teorię matematyczną, pozwalającą na wyliczenie obszarów możliwie zaminowanych i jak gęsto. Gdy ich teoria okazała się prawdziwa, zostali odznaczeni nagrodą od Premiera. Ta trójka z całą pewnością uratowała tysiące istnień. Armia z Giblartaru ruszyła na północny-wschód, aby połączyć się z resztą wojsk. Dnia 26 sierpnia, Madryt został przejęty, a dnia 4 września, armia z Gibraltaru dokonała połączenia z resztą wojsk. Amerykanie byli zdruzgotani. Wojska hiszpańskie straciły swój zapał i złożyły broń. Wojska amerykańskie ufortyfikowały się w regionie Portugalii i Galicji. To była ich ostatnia linia obrony, gdy miała zostać przełamana, wojska miały powrócić z zaopatrzeniem do Lizbony i przetransportować się z powrotem do USA. Tak się złożyło, że Posnanii udało się ją przełamać 17 września. Wszystkie wojska amerykańskie powróciły do USA, dnia 30 września. Portugalia trzymała się aż do 13 października, aż wreszcie podpisała akt kapitulacji. Tak oto właśnie przebiegała wojna w Europie. Straty po stronie Poznania wyniosły 784000 ludzi, a po stronie USA, ponad 1800000 ludzi.