Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1f) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1e) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1g) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Onder valse naam

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Wat vooraf ging:

Reala en Aramis hebben eindelijk het spoor opgepikt van Sildar en Gundren, maar veel hoop geeft het niet. De twee vermisten zijn overvallen door aardmannen.

Na korte mette gemaakt te hebben met een aantal aardmannen die in een hinderlaag lagen, besluiten Reala en Aramis verder richting het hol van de leeuw te trekken.

Er is een kans dat Sildar en Gundren nog in leven zijn. Geen grote, maar beter dan niks.

## Hoofdstuk 9:

De lichamen van de aardmannen werden in de bosjes verstopt en alle mogelijke sporen van een gevecht werden uitgewist voor het geval dat er een patrouille zou langskomen.

Daarna gingen Reala en Aramis op zoek naar het pad dat waarschijnlijk naar hun schuilplaats zou leiden. Het duurde niet lang voor ze, half verscholen tussen de vele struiken, een weg hadden gevonden die dieper het bos in ging.

Heel vaak werd het pad niet gebruikt, want de planten hadden nauwelijks de ruimte gelaten om te lopen. Daar waar de aardmannen zich een weg door het groen hadden gebaand, waren de takken gebroken en de planten vertrapt.

Aramis ging voorop. Hij hield het kromzwaard stevig vast in zijn rechterklauw en liep zo stil mogelijk over het pad, zoekend naar mogelijke gevaren. Reala volgde een paar passen achter hem, minstens net zo stil en met de dolk in haar hand voor het geval ze zouden worden besprongen vanuit het struikgewas.

Tien minuten lang bleven ze het pad volgen voor Aramis plotseling halt hielt. Hij wees een eindje naar voren toe, naar een plek waar een wantrouwige hoeveelheid herfstbladeren op het pad leek te liggen. Te midden van die bladeren glimden iets van metaal.

De tabaxi veegde voorzichtig een paar bladeren aan de kant met zijn zwaard. Een berenval. De puntige bek lag wijd open.

'We zijn in ieder geval op het goede spoor,' fluisterde Reala en ze pakte een losse tak om de val mee te activeren. Bliksemsnel klapte de bek dicht en wel met zoveel kracht dat de tak door midden brak en een knal door het bos echooden.

Reala en Aramis bevroren ter plekke. De Cancion-elf schoot Aramis een verontschuldigende blik toe die de tabaxi beantwoordde door zijn zwaard steviger vast te pakken. Ze wachtten nog een moment af of er iemand op het geluid zou afkomen, maar alles bleef stil. Nog voorzichtiger dan voorheen liepen de twee avonturiers door.

Langzaam kropen de minuten voorbij. De avond was inmiddels gevallen en het maantje begon boven de bomen uit te kruipen toen het struikgewas langzaam uiteen te wijken. Aan het einde van het pad konden ze nu ruimte zien, een open plek waarschijnlijk. Het was er echter erg stil.

De oren van de tabaxi schoten alle kanten op en Reala zag de punt van zijn kromzwaard lichtelijk trillen. Voorzichtig legde ze haar hand op zijn schouder.

'Adem in, adem uit,' fluisterde de Cancion-elf. Aramis wierp een nerveuze blik over zijn schouder naar achteren toe.

'Ik heb je,' fluisterde Reala er nog achteraan en ze liet de schichten van de sinisterstoot tussen haar vingers dansen. De tabaxi knikte stilletjes en deed toen wat ze zei. Het zwaard trilde nog altijd in zijn hand, maar zijn oren reageerden niet langer op het minste geluidje van krekel, eekhoorn of mus.

Uiteindelijk weken de bomen uiteen om ruimte te maken voor een kleine open plek die voor de helft werd afgebakend door een rotsige heuvel en voor de andere helft zo dicht begroeid was struiken dat er nog niet het kleinste zonnestraaltje doorheen zou komen.

Het grijs van de heuvel werd onderbroken door een donker gapend gat: de ingang van een grot. Er stroomde een klein watertje uit en rechts van het water lag een veel belopen zandpad.

Het zou een iddylisch plaatje zijn geweest als er niet drie aardmannen hadden rondgelopen.

Vlak naast de ingang van de grot stond een houten kar met twee paarden er voor en ernaast stond een hoge stapel kratten en kisten. De drie aardmannen waren druk bezig, onder een kakafonie van gescheld en getier naar elkaar, om de spullen allemaal op de kar te tillen en vast te maken met touwen.

*Rol perceptie (A)(13): 16+5*
Op de kisten stonden namen als "Barthens Provisies" en "Leeuwenschilds Handelshuis".
Ongetwijfeld waren dit gestolen goederen die de aardmannen van ongelukkige reizigers hadden afgenomen. Het gekrijs van de aardmannen kwam tot een hoogtepunt. Ze smeten alles wat ze in hun handen hadden neer op de grond en besloten met elkaar op de vuist te gaan.
Reala en Aramis waren beiden op de grond gaan liggen om minder op te vallen en keken het hele gebeuren een moment aan.

'We zouden er eventueel langs kunnen sluipen, juffrouw,' opperde Aramis op een fluistertoon en hij wees naar het pad langs het water dat grotendeels in de schaduw lag. Reala volgde zijn klauw.

'Als ze weer de grot ingaan, zitten we tussen twee vuren,' antwoordde de Cancion-elf. 'Ze zijn onbewapend. We kunnen ze proberen te overmeesteren en dan hebben we een informant.'

De tabaxi knikte lichtjes voor hij een klein beetje overeind kwam en de boog van zijn rug haalde. Met een oog gericht op de aardmannen legde hij vervolgens een pijl klaar.

'Een waarschuwingsschot is voldoende,' fluisterde Reala en ze begon de mana voor een sinisterstoot te laden. Ze had maar een klein beetje nodig. Toverlingen vroegen al nauwelijks om magische energie, maar ze hoefde de aardman nu alleen maar te laten schrikken. Niet direct te vermoorden.

Naast haar lag Aramis klaar met een pijl. Hij richtte op de kar. De Cancion-elf op de aardman die bovenop de wagen stond.

'Nu,' fluisterde Reala.

De pijl zoefde uit de boog, sneed door de lucht en kwam trillend tot stilstand...in het lichaam van de rechter aardman die het leven nu heel snel achter zich liet.

'Roest!' vloekte Aramis zachtjes.

Tegelijkertijd vuurde Reala de sinisterstoot af. Op het moment dat de magie haar hand verliet, trok een hevige pijnscheut door haar hoofd heen en deed haar naar adem snakken. Het werd wit voor haar ogen en haar neus pikte de geur van jasmijn op.

Wat was er met haar aan de hand? Gal in haar mond, een hoofd dat op barstend stond en een lichaam dat zowel vurig als ijskoud tegelijkertijd voelde. Waarom voelde ze zich spreukziek? Waarom brandden haar handen?

Het wit voor haar ogen begon langzaam weg te trekken en in het licht van de maan zag Reala het symbool van een triskel zachtjes in haar hand gloeien. Op hetzelfde moment voelde de Cancion-elf hoe haar poel van mana weer langzaam op peil begon te raken. Ze slaakte een zucht van verlichting.

Toen merkte ze pas op dat Aramis niet langer naast haar op de grond lag. Geschrokken keek ze op en zag ze de lichamen van de twee dode aardmannen bij de wagen liggen. De derde was door Aramis overmeesterd en werd nu in bedwang gehouden met behulp van het kromzwaard.

Reala krabbelde snel overeind, controleerde nog even snel de omgeving op mogelijke aanvallers en liep toen snel naar de twee toe. Op het moment dat ze de kar passeerde, schudde Reala een moment het hoofd. Het waren moordenaars geweest. Zij en Aramis moesten echter wel aan hun richten werken als ze de volgende keer niet per ongeluk onschuldigen wilden raken. En alles afslachten wat in haar pad kwam, was ook niet haar stijl.

Aramis wierp haar een zijdelingse blik toe, maar hield zijn concentratie op het in bedwang houden van de doodsbange aardman die de armen in een angstig gebaar had opgeheven.

'Voelt u zich wel goed, juffrouw? U ziet lijkbleek,' mompelde Aramis. Reala hurkte bij de twee neer en wreef door haar gezicht.

'Het gaat wel. Dank je. Er ging even iets mis met mijn mana. Excuses daarvoor. Ik had je rugdekking willen geven,' zei Reala.

'U hoeft zich nergens voor te excuseren, juffrouw. Ik bezit nog niet eens half de wijsheid of discipline om zelfs ook maar de basis van magie te begrijpen. Het enige wat ik er ooit van heb begrepen, is dat de aard van magie in chaos ligt en dat het daarom alleen aan de besten onder ons besteed is om het te leren beheersen,' zei Aramis.

'Oh, als je een keer een paar lessen wilt hebben,' zei Reala. Ze zag zijn ogen groot worden. Hij slikte een keer, maar zei voor de rest niets. Reala besloot er maar niet op in te gaan.  'Nu dan, wat hebben we hier?'

'Een laf monster, juffrouw. Hij gaf zich vrijwel meteen over toen ik tevoorschijn kwam met de boog op hem gericht. Terwijl u uw mana weer onder controle kreeg, deed hij nog een vluchtpoging, maar ver is hij niet gekomen,' zei Aramis.

'Dus jij wilt hier graag levend uitkomen? Dat kan geregeld worden, maar dan moet je ons wel helpen,' zei Reala tegen de aardman. Ze duwde Aramis klauw met het zwaard nog een klein beetje verder naar beneden waardoor het monster niet eens meer durfde te ademen van angst.

*Rol intimidatie (R) (15) met voordeel: 13+7*

'Ja! Ja! Uc wil graag helpen. Uc wil leven,' zei de aardman happig op een kans om te ontsnappen.

'Goed, als je onze vragen netjes beantwoord dan zullen we je vrijlaten, maar alleen als we zeker weten dat je de waarheid spreekt. Begrepen?' zei Reala. Wederom knikte het monster stellig van "ja".

'Hebben jullie recentelijk een menselijke krijger en een dwergenhandelaar overvallen?' wilde Reala als eerste weten.

'Ja,' zei Uc.

'Ja, juffrouw,' corrigeerde Aramis hem en hij drukte het platte gedeelte van zijn zwaard zo dicht tegen de keel van de aardman dat deze naar adem snakte. Pas op het moment dat de tabaxi het idee kreeg dat de boodschap duidelijk was, verminderde hij zijn grip. Reala keek de tabaxi een beetje verbaasd aan, maar hij negeerde haar blik.

'Ja. Ja, juffrouw. Een dwerg en een mens. Vorige week overvallen. Koning Grol ons goed belonen,' vertelde Uc haastig en hij keek met grote ogen naar de grommende tabaxi die zijn tanden liet zien. Het viel zowel Uc als Reala op dat zijn snijtanden vrijwel helemaal waren afgestompt.

Hij leek gelijk een stuk minder intimiderend, maar de grom uit zijn keel was zo laag dat bij Reala de nekharen gelijk overeind gingen staan. Ook de aardman leek er even door van zijn stuk gebracht te zijn.

'Waar zijn ze nu?' vroeg Reala op koude toon.

'Juffrouw. Juffrouw. Mens in eetgrot. Dwerg en spullen naar Burcht Steenmuil,' zei Uc. Reala wreef nog een keer door haar gezicht heen. Opgesplitst. Dat was niet handig, maar ze werd in principe alleen betaald om Sildar te vinden.

'Mens in eetgrot? Deze grot?' vroeg ze.

'Ja. Ja. Grot in, eerste links, tweede links. Juffrouw,' zei Uc en hij probeerde een beetje van Aramis' zwaard weg te komen, maar de tabaxi pakte hem alleen nog maar steviger vast.

'En de krijger is nog in leven?' vroeg Reala voor de zekerheid.

'Ja. Juffrouw. Juffrouw. Juffrouw. Mocht van Klarg nog niet dood. Hij wil nog martelen en opeten en aan wolven voeren. Wij wel met hem gespeeld. Zacht vlees, nu rood en blauw. Hij heel veel schreeuwen bij vuur,' zei Uc en zijn ogen begonnen te twinkelen bij de herinnering.

'Met hoeveel zijn jullie?' vroeg Reala die zich afvroeg of ze niet op haar belofte terug moest komen.
'Juffrouw. Juffrouw. Klarg is baas. Hij is schratbeer. En Yeemik onderbaas. Hij gemeen, gemeen, gemeen aardman, maar goed koken. En Erk...'

'Ik hoeft niet alles te weten. Alleen de aantallen,' zuchtte Reala gefrustreerd.

'Minder twintig. Juffrouw,' antwoordde de aardman. Reala schudde haar hoofd en stond op.

'Waarom hebben ze de dwerg naar Burcht Steenmuil gebracht? En waar ligt die burcht?' vroeg Aramis, terwijl Reala de lichamen begon te verstoppen in het struikgewas.

'Koning Grol veel geld krijgen van Zwarte Atyp...Atyp...Atypus. Burcht twintig mijl noord-oost van hier, juffrouw, juffrouw.'

'Ik ben geen juffrouw,' gromde Aramis.

'Mauw mauw dan?' Reala keek voor een moment om en zag dat de tabaxi zich moest bedwingen om de aardman geen klap in het gezicht te geven. De frustratie was voor nauwelijks een luttele seconde zichtbaar, maar het broeide en het sudderde.

Een steek van pijn schoot door haar hoofd. Blijkbaar was de spreukziekte nog niet helemaal verdwenen.

'Aramis, kan jij hem daar ergens verderop vastbinden en verder ondervragen? Ik denk dat ik even moet gaan mediteren om weer een beetje fatsoenlijk te aarden,' zei Reala en ze pakte wat touw van de kar.

'Dat lijkt me geen probleem, juffrouw,' zei de tabaxi en met één soepele beweging kwam hij overeind en trok hij de aardman met zich mee. Reala gaf hem het touw aan voor ze een plekje in een hoge boom zocht om even tot rust te komen. Wat ging er mis vandaag?

## Wordt vervolgd

**Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen ♦** wordt vervolgd in het volgende hoofdstuk: **Hoofdstuk 10**