Układasz szkielet z rozsypanych kości

Zbierasz pożółkłe osteoporotyczne kości starej pierdoły i układasz w kształcie humanoida, którym ostatecznie była. Było to działanie bez sensu, ale układanie puzzli ze ścierwa ludzkiego sprawiło ci nie lada radość. W każdym bądź razie musiałeś pozbyć się dowodów zbrodni. Chciałeś zakopać resztki babsztyla w ogródku, jednak kaleka kuternoga z parteru zaczęła wrzeszczeć, że niszczysz jej cholerne rabatki, więc spierdzieliłeś nakładając kaptur na swój przytłusty łeb. Chciałeś utopić je w worku w pobliskiej sadzawce w jakubowie, jednak cały staw wypełniony był już workami ze szczeniakami, a do worka ze ścierwem Apaczki zaczęły dobierać się nienawistne kaczki stale bytujące w tym miejscu. Zdzieliłeś kopniakiem jedną, która odleciała z głuchym kwęknięciem zostawiając chmurę pierza. Zaciągnąłeś worek do drewnianego fortu wojennego znajdującego się nieopodal, aby ukryć worek w jednej z baszt, jednak szybko został wywęszony przez bachory, które z żeber indianki zrobiły sobie szable i się dźgały nimi ku uciesze rodziców. Nie przeszkadzało ci to, jednak jedno wydźgnęło drugiemu oko, więc zdzieliłeś szybko na odlew w twarz zbrodniczego cielebana, a oko wrzuciłeś do worka i skierowałeś się w głąb lasu. Teoretycznie mógłbyś bez problemu wyrzucić wór do rowu, gdzie truchło zmieszałoby się nadzwyczaj prędko z całym tym śmieciem jaki można było znaleźć w jakubowskim lesie, jednak nigdy nie nadarzała się ku temu okazja, gdyż gdzie nie sięgnąć okiem łaziły patologiczne rodziny z bachorami i jełopy z psami srającymi gdzie popadnie, a co i rusz drogę przecinały tłuste dupy na rowerach ludzi robiących za fitnesski i mr. fitnessów. Nie mając innego wyjścia, skierowałeś się w głąb jakieś pobocznej wydeptanej ścieżki, nie oznaczonej tęczynkową farbą wyznaczającą poziom trudności szlaku, tak jakby spacer mógł być wyzwaniem przerastającym niektóre łamagi.

Co prawda droga nie okazała się wolna od tych samych zapalonych kolarzy, których zardzewiałe łańcuchy sypały rdzą po oczach przechodniów, ale najgorsze było odkrycie, że ścieżka ta jest mekką wszystkich zramolałych grzybiarzy z miasta, którzy latają z obdartymi i zaszluchtanymi wiadrami po farbie po lesie szukając grzyba w trawie niczym wszy na głowach bachorów w przedszkolach. Jednak po tym jak zapychając ścieżkę na wąskich gardłach zepchnąłeś kilku rowerzytów z urwiska oraz z wielką radością miażdżyłeś każdego grzyba w zasięgu wzroku, zostawiając perfidne wióry grzybni, ruch jakoby się zmniejszył. Postanowiłeś jednak zagłębić się jeszcze dalej w las, aby mieć większą pewność, że nikt nie odnajdzie szczątków Apaczki. Jednak skierowałeś się w nieodpowiednią stronę, trafiając na strzelnicę. Szybko spostrzegłeś główne kwiecie korzystające z tego typu atrakcji, a mianowicie podstarzałe zapuszczone obleśne dziady po pięćdziesiątce z piwnymi kabzunami poprzebierane za żołnierzyków niczym na najlepszym convencie cosplayerów, a robili to na wspomnienie wspaniałych lat wojska, jedynych, w których czuli się użyteczni robiąc za bezmózgie mięso armatnie wykonujące bez zastrzeżeń najdurniejsze rozkazy i jedyne czasy, kiedy czuli się tak męsko, śpiąc całym stadem w jednym pomieszczeniu niczym żydzi w Auchswitz, srając do wspólnych dołów w ziemi niczym świnie i przechodząc rytuały kocenia jak gimnazjaliści. Prawdziwa duma i złote lata ich młodości. Spostrzegłeś tam także Yogiego i Generała Parówkę, którzy wyraźnie wyróżniali się spośród tłumu, będąc w aktywnej służbie i ćwicząc do kolejnej tajnej akcji zleconej z centrali. Wiedziałeś, jakim zagrożeniem mogą być, jeśli tylko zwęszą coś podejrzanego i szybko wycofałeś się w przeciwnym kierunku.

Po kilku godzinach marszu i błądzenia po parchatym, wyłysiałym i przeżartym przez kornika lesie, w końcu dolazłeś na zaciszną polanę, gdzie postanowiłeś porzucić ścierwo w worku. Wykopanie padołu zajęło ci wyjątkowo dużo czasu i gdy zbliżałeś się ku końcowi, w okolicy zacząłeś słyszeć zbliżające się głosy.

*Lalala Hopsasa tymtymrymtym -* zdało się słyszeć. W końcu spostrzegłeś źródło tych dziwnych hałasów. Wydeptaną dróżką podskakiwała kilkunastoletnia blond dziewuszka w miętowych trampkach, dżinsach i ciemnoniebieskiej bluzie z kapturem, wymachując koszem pełnym słoików. Szybko wrzuciłeś wór do dołu i postanowiłeś odwrócić jej uwagę od wykopaliska.

*Hej, dziewczynko, zaczekaj! -* krzyknąłeś podbiegając.

Lecz nie była to mała dziewczynka, a stara lampucera o karlej aparycji, która spoglądała na ciebie karcąco, jednakże jako dobrze wychowana kobieta pozwoliła sobie puścić to w niepamięć i się dziwnie uśmiechnęła.

*Tumtumrumtum witajże wędrowcze. Dziwny kurs objąłeś na popołudniową schadzkę po naszym seraficznym lesie Pam Pam. -* stwierdziła baba. Po chwili namysłu odpowiedziałeś.

*Witajże kobieto w te słoneczne popołudnie. Jakież ordynacje wleczesz ze sobą? -* zagaiłeś

*Bom Bom. Masz na myśli te wytwory mojego kunsztu przetworniczego? Toż to tylko czosnek w zalewie, agrest w occie, pasternak z chrzanem i podeszwa w spirytusie! Pierwszorzędne mecyje! Lambada -* odpowiedziała cała trzęsąc się z emocji.

*A kimże jesteś i dokąd zmierzasz niewiasto? -* zapytałeś się tej dziwacznej kobiety

*Blymp. Na targowisko, a gdzieżby indziej? A imię me to Piprek. (Czemu zdradziłaś mu swoje imię lekkomyślna niezguło! Jak to czemu, toż o nie poprosił!) -* odpowiedziała Karlica Piprek - *Zechciałbyś mości panie może pomóc biednej donnie dotargać się z tą kobiałką? A może lepiej zabierzesz się ze mną do mej rezydencji skosztować mych ambrozyj, gdyż niewątpliwie wyglądasz na wyposzczonego i z chęcią coś wszamasz? (Co ty wyrabiasz głupia! \*zatkanie uszu\* Nie słucham cię, nie słucham!) Jabadu. -* zaproponowała

1. Zaprowadź ją na targowisko

2. Idź skosztować jej cudownych potraw

3. Wrzuć do worka i zakop