Chivia

**Chivia** - Mirialanka wychowana na Ord Mantell.

## Wygląd

Zielony odcień skóry, białe włosy, tatuaże na twarzy.

## Charakter

Odważna, porywcza, honorowa, uczciwa, naiwna.

## Historia

Chivi pochodzi z planety Ord Mantell, gdzie się wychowała i pracowała na farmie. Dzięki bliskiemu położeniu bazy Republiki jej życie było dość spokojne, a siły separatystów nie niepokoiły jej rodzinnej wioski zbyt często. Mając około szesnastu lat Chivi zaprzyjaźniła się z jednym z żołnierzy stacjonujących w pobliskim garnizonie. Ich przyjaźń się rozwijała i po pewnym czasie między nimi wywiązał się romans, by potem przerodzić się w prawdziwą miłość. Fenn, bo tak miał na imię owy żołnierz, w wolnych chwilach spotykał się z dziewczyną i często też uczył ją podstaw walki wręcz, strzelania z broni blasterowej oraz sztuki przetrwania.

Ich związek rozwijał się bez przeszkód, aż do dnia w którym Imperium Zakuul zaatakowało Republikę. Wtedy to, pod naporem wrogich sił, główne dowództwo armii republikańskiej podjęło decyzję, aby ściągnąć wszystkie siły w pobliże zagrożonego atakiem Coruscant. Oznaczało to, że na Ord Mantell zostanie tylko niewielki garnizon żołnierzy, a cała reszta zostanie oddelegowana do obrony stolicy. Fenn nie załapał się do pozostania w garnizonie i musiał tak jak większość kontyngentu zebrać swoje rzeczy i w przeciągu paru godzin opuścić planetę. Ponieważ czasu było niewiele, aby spotkać się z ukochaną, napisał tylko list i w chaosie, który z powodu nagłego wezwania pojawił się w koszarach, wymknął się i udał w miejsce ich standardowych spotkań, aby zostawić pakunek wraz z wiadomością dla Chivi.

Wieści o nagłym wylocie floty Republiki dotarły do Mirialanki wieczorem. Gdy tylko otrzymała informację, nogi się pod nią ugięły. Rzuciła wszystko, wsiadła na swój śmigacz i szybko wyruszyła w stronę bazy Republiki. Po dotarciu na miejsce zauważyła, że separatyści nie tracili czasu i, wykorzystując osłabienie sił, zaatakowali posterunek. Chivi, nie chcąc zbytnio ryzykować, postanowiła udać się do miejsca ich spotkań, licząc na to, iż ukochany się tam pojawi.

Było już ciemno, gdy dotarła na miejsce. Niestety ku jej rozczarowaniu nikt tam na nią nie czekał. Usiadła zatem na ogromnym głazie, który się tam znajdował, i zaczęła płakać. Postanowiła poczekać do rana, licząc na to, że jednak jej ukochany się pojawi. Rankiem, gdy się obudziła, zauważyła, że nikogo nie było. Uznała, że postara dostać się do bazy i dowiedzieć się czegoś więcej. Gdy miała już ruszać z miejsca, zauważyła wbity w ziemię patyk, którego nigdy wcześniej nie widziała. Doszła do wniosku, że należy to sprawdzić. Podeszła. Ziemia była w tym miejscu ewidentnie poruszona. Szybko zabrała się za kopanie i po chwili jej oczom ukazał się długi pakunek wraz z listem. Otworzyła list i zaczęła czytać, a jej oczy napływały coraz bardziej łzami z każdą kolejną linijką czytanego tekstu.

Łzy napływały z coraz większą mocą do oczu dziewczyny, a pierwsze krople zmoczyły już papier. Chivi złożyła starannie list i włożyła go do kieszeni, otarła łzy, a potem sięgnęła do paczki. Odpakowała, a jej oczom ukazał się dobrze znany karabin blasterowy. Obok leżał też datapad oraz spora suma kredytów. Spakowała datapad i pieniądze do drugiej kieszeni i zarzuciła karabin przez ramię, po czym wsiadła i wróciła do swej wioski.

Mijały tygodnie. Życie na farmie stawało się coraz bardziej uciążliwe z powodu coraz częstszych grabieży separatystów. Jakby tego było mało wieści, które codziennie czytała dziewczyna, nie napawały optymizmem. Wojna nie szła po myśli Republiki. Siły wroga były przytłaczające, a armia Republiki tylko się cofała. Pewnego dnia serce Chivi na moment stanęło, gdy przeczytała, iż bitwa o Coruscant została przegrana i Republika skapitulowała. Wtedy to właśnie postanowiła, że nie może tak dłużej czekać i musi za wszelką cenę udać się do stolicy i odszukać swojego ukochanego. Spakowała plecak, zabierając tylko najniezbędniejsze rzeczy, datapad oraz wzięła karabin i udała się na poszukiwanie możliwego transportu. W mieście zauważyła statek przemytnika, który był zajęty dobijaniem targu z lokalnym gangsterem, postanowiła zatem wkraść się na statek i gdy ten będzie już w przestrzeni kosmicznej, uprowadzić go i zmusić pilota do zmiany kursu na Coruscant. Jak pomyślała, tak i zrobiła. Gdy przemytnik odleciał z planety, wyszła z ukrycia i przystawiła mu lufę karabinu do tyłu głowy. Spróbowała nakłonić go do zmiany kursu w stronę interesującego ją miasta-państwa, lecz przez swoją nieostrożność została rozbrojona przez droida. Pilot postanowił ją oszczędzić i wyrzucił ją na Tatooine.

Zbierając się z ziemi, zebrała swoje rzeczy i rozejrzała się dookoła. Zauważyła, że znajduje sie na zupełnym pustkowiu i jest w pobliżu jakiejś zniszczonej posiadłości. Postanowiła zatem udać się do środka i znaleźć coś, co mogłaby wykorzystać aby przetrwać i odnaleźć jakąś cywilizację. Weszła do środka i od razu widać było, iż ktoś tam stoczył walkę. Wyciągnęła blaster i ostrożnie weszła do budynku. Z ulgą stwierdziła, że miejsce to było opuszczone. Ponieważ oba słońca już zaczynały chować się za horyzontem, postanowiła wyszykować sobie miejsce do snu. Wtedy właśnie przypadkiem odkryła droida, który wydawał się być cały. Uruchomiła go i okazało się, że działał. Był to niewielki astromech. Dzięki datapadowi była w stanie odczytywać jego pikające wypowiedzi. Dodało jej to nieco otuchy, gdyż nie czuła sie już zupełnie sama na tamtym odludziu.

Minęło około roku od jej przybycia na Tatooine. Dzięki jej umiejętnościom naprawy oraz małemu droidowi doprowadziła kilka rzeczy do ładu, a także udało jej się uruchomić speeder. Było to bardzo pomocne, gdyż dzięki temu znalazła miasto. I od tamtej pory regularnie starała się znaleźć transport na Coruscant albo dowiedzieć się czegoś o losach bitwy o stolicę.