Boris

**Borislav "Boris"** wordt gespeeld door Juriaan. Boris is sinds editie 26 onderdeel van de Zmajevit en is een soldaat.

## Achtergrond

Het was al laat in de middag en de zon begon al langzaam zijn afdaling naar de horizon toen Boris de top van de heuvel bereikte en nog een keer omkeek naar het dorp, Hij zou het gaan missen. Een paar weken geleden had Koster, de leermeester van Boris duidelijk gemaakt dat ze een belangrijke opdracht hadden gekregen van een rijke koopman in het noorden. Boris had al meteen geweten wat dat betekende: Een reis, weg uit het dorp en alles wat bekend voor hem was. Aanvankelijk had Boris er veel zin in, een opdracht zoals deze kwam niet vaak voor en als leerling mocht hij zich gelukkig prijzen dat hij mee mocht. Terwijl hij dit dacht stond Boris nog steeds op de heuvel, uitkijkend over het dorp. Plotseling werd Boris uit deze gedachtes getrokken omdat Koster riep dat als hij niet snel opschoot, een trap onder zijn kont kon verwachten. Terwijl Boris een sprintje trok meende hij iets te verstaan wat neerkwam op rotleerlingen en langzamer dan een manke ezel.

Drie Dragen later toen de avond viel waren ze al heel wat kilometers opgeschoten en waren ze de heuvels al voorbij. Ze hadden de tentjes opgezet en een kampvuurtje was al lekker aan het branden toen ze een zwaar gerommel hoorde in de verte. Het klinkt alsof het daar nogal tekeer gaat bromde Koster. Ze zwegen voor een tijdje tot Boris zei: Gelukkig hebben we de Zduhac, die het dorp beschermd tegen de weerdemonen. Koster bromde Instemmend en zei: Morgen moeten we een heel stuk lopen jongen, zorg dat je wat slaap krijgt en kroop zelf ook zijn tent in.

Het was midden in de nacht toen Boris wakker werd, hij had geen idee wat ervoor had gezorgd dat hij wakker was geworden. Op het ene moment sliep hij te snurken, en het moment daarna was hij klaarwakker. Boris kroop naar buiten om te kijken of daar misschien iets was wat hem wakker had gemaakt. Na een vlugge inspectie bleek er niks te zijn in of rond het kampje. Hij hoorde wel dat Koster nog diep in slaap was, Boris glimlachte dat hoorde hij meteen aan de manier waarop hij snurkte. Koster was een soort vader voor Boris, Zijn ouders waren vlak na zijn geboorte overleden en broertjes en zusjes had hij niet. Koster, een oude vriend van de vader van Boris had het kind in huis genomen. De vrouw van Koster was al lang geleden tijdens haar zwangerschap overleden en woonde alleen aan de rand van het dorp. Als kind keek Boris graag naar hoe Koster bezig was in het dorp met huizen repareren en bouwen. Het was natuurlijk vanzelfsprekend dat toen Boris 12 werd hij in de leer ging bij Koster. En nu 5 jaar later was hij bijna volleerd timmerman. Terwijl hij zo liep te denken merkte Boris dat hij moest plassen, misschien was dat wat hem had wakker gemaakt. Hij gespte zijn bijl om en liep een stukje van het kamp vandaan. Terwijl Boris het bos inliep slopen drie figuren richting het kamp. Wees een beetje stil Ivan, anders maak je die ouwe nog wakker met je gestamp fluisterde een stem. Ach hou je bek man fluisterde de man terug, we pakken het geld en smeren m voordat die jongen terug komt. De derde man sloop richting de tent van Koster. Toen hij de tent opende deed de man zo stil mogelijk, maar er was toch iets wat Koster wakker maakte. Toen hij zijn ogen opende zag hij een bewapende man in de tentopening staan. Koster wilde iets schreeuwen maar dat verstomde al snel tot gekreun. Een lang mes stak in zijn buik en hij voelde het leven uit zich vloeien, hij wilde nog iets zeggen maar de woorden kwamen niet over zijn lippen. De man die Ivan heette vloekte zachtjes, jij idioot moest je hem nou lek prikken? De man grijnsde en hield Ivan een buidel voor, zo te horen is hij goed gevuld zei hij terwijl de buidel rinkelde. Ivan gromde iets en fluisterde: laten we gaan voordat die ander terugkomt en draaide zich om.

Boris kwam het bos uitlopen toen hij iets hoorde, een stel stemmen die fluisterde en het gerinkel van maliënkolder. Meteen liet Boris zich op de grond zakken en keek om zich heen. Opeens zag hij over het pad drie mannen lopen, op hun rug hingen ronde schilden en ze hadden groene wapenkleden over een maliënkolder aan. Boris kon net een rood vlak met een gele leeuw onderscheiden op hun schilden in het maanlicht. Het waren Bulgaren! Plotseling sloeg de angst toe, ze kwamen uit de richting van het kamp! Zodra de mannen buiten gehoorbereik waren sprintte Boris naar het kamp. Het kamp zag er normaal uit maar toen zag Boris dat de tentflap van Koster openhing. Boris sprong naar binnen en schrok, Koster was dood. Boris zakte op zijn knieën en tranen welde op in zijn ooghoeken. Waarom? Waarom Koster? Hij vloekte, eerst alleen binnensmonds maar toen ook hardop tot hij het uitschreeuwde. Nu had hij twee keer zijn vader verloren. Boris was buiten zichzelf van woede. Hij sprong op en rende de kant op waar hij de mannen had zien lopen. Maar toen stopte hij, opeens wist hij het. Die mannen waren Bulgaren. Toen Boris klaar was met graven was het al bijna licht. Hij had Koster in dekens gewikkeld en legde hem in het ondiepe graf. Hij had geen idee wat hij moest zeggen, Hij ging nooit naar begrafenissen. Dus hij dekte het graf af met aarde en pakte een stuk hout. Met zijn mes kerfde hij in het hout: “Hier ligt Koster, die een vader voor mij was. Moge zijn ziel in vrede rusten” Hij stak de plank hout in de aarde naast het graf en stond op. Hij had lopen nadenken hoe hij wraak kon nemen op de moordenaars van koster. In het dorp was er een kleine militie, onder leiding van de smid Petrov. Boris wist zeker dat Petrov hem wilde helpen, Koster was een belangrijke man in het dorp geweest en iedereen zou hem gaan missen.

Toen Boris in de buurt van het dorp kwam rook hij opeens rottend hout. De meeste mensen ruiken het niet maar als timmerman herken je het meteen. Plotseling stond Boris op dezelfde heuvel als gisteren en hij keek naar het dorp. De velden stonden onder water een veel huizen waren ingestort. Boris wist wat dit betekende: de Zduhac had gefaald. Hij rende naar het dorp en kwam buiten adem aan. Het was stil in het dorp, er was niemand op straat en het straalde een en al somberheid uit. Opeens kwam er iemand achter een van de ingestorte huizen vandaan. Het was Nadia, een van de oudere vrouwen uit het dorp. Ze had een lange stok vast waarmee ze in het water aan het prikken was. Opeens zag ze Boris staan en liep naar hem toe. Nadia was altijd een vrouw van weinig woorden geweest maar nu kwamen de woorden eruit als een waterval. Er was een grote storm geweest die het dorp vol had getroffen. Dat was dezelfde storm die Boris en Koster hadden gehoord in de heuvels. De Zduhac was in de strijd met de weerdemonen overleden en rampspoed overspoelde het dorp. Toen de storm na twee dagen was opgehouden was er een beslissing genomen, een groep waaronder de militie is naar Lechheim getrokken om een nieuwe Zduhac te zoeken. Boris wist niet waar Lechheim was maar was vastbesloten om de militie te vinden en wraak te nemen op de Bulgaren.