Clitham

***anyára, manya i nothrim!***

## Wygnani z własnego domu

Dawno temu, szmaragdowe wyspy były przepełnionymi życiem łańcuchami mas lądowych, lecz przez okoliczności, które nie są znane następcom szmaragdowych elfów, ich ziemia stała się jałowa, ich drzewa wyschły, rzeki wyparowały, a zwierzyna umarła. Nie było to gwałtowne, lecz powolne, niczym odchodzenie z tego świata przez dziadka w otoczeniu rodziny. Uciekinierzy postanowi udać się na zachodni kontynent i zacząć życie od zera — udali się do dzisiejszych ziem Clithamu.

Elfy nigdy nie miały w zamiarze opuszczania szmaragdowych wysp. Tam właśnie wydobywali szmaragdy, które były niezbędne do ich długiego życia. Moment exodusu jest nazywany „Upadkiem” i jest uważany za temat taboo wśród elfów. Każdy jednak doskonale wie, czy był upadek, i tak samo pragnie powrócić do ziem przodków, jednakże jest to niemożliwe.

Obecnie Clitham zamieszkany jest w dużej części przez potomków elfów ze szmaragdowych wysp (laicaril), którzy musieli opuścić swoje ojczyste ziemie. Jak wiadomo, elfy są istotami długowiecznymi, może nawet nieśmiertelnymi, niepodatnymi na starzenie się. Ta specjalna właściwość nie bierze się znikąd — każdy, kto dorasta w Clitham, otrzymuje mały szmaragd, czy to w postaci pierścionka, bransolety, wisiorka itd. Szmaragd ten pochodzi bezpośrednio z wysp i posiada specjalne, magiczne właściwości — pozwala elfom na nienaturalne przedłużanie swojego życia, wiążąc swą duszę z kamieniem szlachetnym.

## Wieczna trauma śmierci

Elfy panicznie boją się obrazu śmierci i za wszelką cenę starają się podtrzymywać ich żywot na Erde. Jedynie opowieści przekazywane pokoleniom lub stare, archiwalne pergaminy schowane w czeluściach opisują straszliwy proces śmierci elfa.

Gdy elf umrze, z przyczyn naturalnych, bądź też nienaturalnych, jego dusza nie odchodzi do planu snów, lecz błądzi pośród innych planów, szukając spoczynku, często zostając w planie materialnym — w świecie żywych. Ich ciała za to nie ulegają rozkładowi, lecz potrafią obudzić się bez duszy poprzedniego właściciela. Te pustę skorupy uważane są jako „valarzy” lub „nieczyści". Są oni systematycznie tępieni, zabijani, zsyłani do „więzienia umarłych”, czyli do dawnych ziem elfów. Vararzy charakterem nie wyróżniają się od tego, kim byli przed śmiercią. Wizualną zmianą jest blady odcień skóry, widoczne w niektórych miejscach żyły, ciemniejsza barwa tęczówki, zmniejszenie masy mięśniowej oraz zwiększony apetyt. Nieczyści często mieszkają na odludziach, z dala od prześladowań. Starają się żyć jak wszyscy inni, lecz są wyrzutkami społeczeństwa Clithamu.

## Przodkowie, błogosławcie Rade!

Po wielkie ucieczce z szmaragdowych wysp elfy były jedynie kolejnym, niecentralizowanym ludem, który zachodni kontynent widział parędziesiąt. Tę niekształtną masę w końcu sformowała organizacja o bardzo prostej nazwie — Rada. Nie do końca wiadomo, czym lub kim są, lecz przypuszczalnie mogą być to jedni z najstarszych, najpotężniejszych przedstawicieli elfickich ras. Mało kto widział osoby należące do rady, jednakże z ich opisu, są to wysokie, humanoidalne istoty, które wytwarzają blask wokół ich postaci. Elfy nazywają ich „Calaquendi”, czyli „świetliści". Dowodem potęgi rady jest „Calaq-arata”, olbrzymia latarnia morska znajdująca się w stolicy — Clithamie. Jest to jeden z cudów architektonicznych zachodniego kontynentu i pozwala elfów na łatwe przemieszczanie się po ziemiach zajmowanych przez Radę — latarnia pozwala na znalezienie drogi do niej za pomocą szmaragdów.

Rada stanowi samodzielną władzę w Clitham, nazywając się „Imperium". Eksponencjonalna polityka rady wypchała śnieżne krasnoludy Defaan na północ, a smokowce i jaszczuro-ludzi na południe. Władza silnie działa na obszarze sztuk magicznych, ściśle ją kontrolując, inwigilując magów parających się niechcianą dla rady magią, zmuszając każdego maga do „rejestracji” swojej osoby w ich punktach administracyjnych, oraz szkoląc swoją armię w celu przeciwdziałania magom w czasie walki. Robią to z prostego powodu — musieli znaleźć winowajcę Upadku, więc zrzucili winę na nieumyślne wykorzystywanie arkany.

„Nwalmë” stanowi specjalne służby rady, które mają na celu działania przeciwko spiskowcom, osobom „niepożądanym”, oraz nielegalnym użytkownikom magii. Są oni wyszkoleni jako idealni antymagowie, posiadając w swoim asortymencie różnego rodzaju przyrządów działające przeciwko zdobywaniu jej, parania się ją lub jej używania. Nie znaczy to jednak, że sami nie używają dziedzin tajemnych — wykorzystują ją do niwelowania magii przeciwnika, bądź też do tortur.

## Szmaragdowa paranoja

Elfy Clithamu zazwyczaj nie wiążą się w bliższe relacje — starają się za wszelką cenę działać na swoją korzyść.