Odnosisz siostrę do przytułku dla bezdomnych, gdzie traktują ją jak alkoholiczkę

Patrząc na bezbronną i nieprzytomną Apaczkę, wiedziałeś że nie możesz jej zostawić w rynsztoku. Zbliżała się gwałtowna i ulewna burza, musiałeś przetransportować ją w bezpieczne miejsce. Długo zastanawiałeś się gdzie byłaby bezpieczna - w romskiej dzielnicy szybko by ją obrabowali, nawet jeśli wpasowałaby się w klimat; na luksusowym Osiedlu Strategów ludzie z dobrego sąsiedztwa wezwaliby służby miejskie do uprzątnięcia nieprzytomnej żuliny; w okolicy targowiska emeryci chcieliby zaraz od niej kupić pirackie cd-romy; nie miałeś też drobnych, aby kupić jej kawę w McDonaldzie i posadzić przy oknie aż się nie ocknie. Postanowiłeś zanieść ją do przytułku dla bezdomnych, tam z pewnością jej nic nie grozi, co najwyżej gwałt ze strony żuli.

Zarzuciłeś ją na ramię niczym worek owsu i zataszczyłeś do najbliższego schroniska, wiatr dął coraz silniej, a w powietrzu unosiła się potężna aura ulewy. Pierwsze krople zaczęły uderzać o chodnik. Ostatnia prosta. Już zbliżasz się do drzwi...

**[Grzmot][Nagła ciemność][Tracisz przytomność]**

Przebudzasz się z okropnym bólem głowy. Co dokładnie się wydarzyło? Pamiętasz pojedynek i walący się budynek. Gdzie się znajdujesz? Dlaczego tu jesteś? Jak długo tu jesteś? I coś zdecydowanie się zmieniło, nie wiesz tylko co, nie potrafisz tego określić, ale na pewno ta zmiana wpłynie na twoje dalsze losy. Co by nie patrzeć, twoje życie było jak do tej pory bardzo ciężkie, samo pasmo niepowodzeń, a osoby, które powinny cię wspierać, jedynie cię zdradziły, dlatego kolejna zmiana, na złe czy gorsze, nie zrobi wielkiej różnicy. Rozglądasz się po pomieszczeniu. Czujesz silny zapach domestosa, dobry do czyszczenia kibla, ale jak też wiesz warto dodać go do wody przy zmywaniu podłogi, z pewnością zabije śmierdzące bakterie. Kroplówka. Pffff tak jakby miała pomóc lepiej od czosnku, cebuli i miodu z mlekiem. Za oknem szaleje ulewa w najlepsze, zdecydowanie zły omen. Białe ściany, białe prześcieradła i biały sufit. Bez wątpienia jesteś w jakimś szpitalu. Musisz się stąd jak najszybciej wydostać. Masz wciąż niedokończone sprawy. Wstajesz z łóżka i od razu niemal upadasz. Skręcona kostka. Niedobrze, widocznie doszło do urazu, szybko usztywnisz ją sobie gałęziami jak tylko stąd wyjdziesz. Podchodzisz do lustra, aby zobaczyć w jakim jesteś stanie.

Podbite oko, szrama na poliku. Nie tak źle jak można sądzić po samopoczuciu. Zielony naszyjnik wykradziony matce, zanim ta sprzedała cała biżuterię u żyda, nadal zwisał z twojej piersi. Zmierzwione włosy - musisz je ułożyć, nie możesz wyjść nie uczesawszy ich. Skóra wydawa się nienaturalnie blada, bez wątpienia wynik wycieńczenia i utraty krwi. Brakowało jedynie twojego pióropusza - no cóż, zrobisz sobie nowy. Chwytasz za klamkę dziwnie solidnych drzwi, które nie chcą się otworzyć i właśnie w tym momencie zrozumiałaś gdzie jesteś - jesteś w psychiatryku!

Próbowałaś wyważyć drzwi, wybić okno i wcisnąć się w muszlę klozetową, wszystko na nic. Ściągnęłaś prześcieradło z łóżka i próbowałaś rozpalić ogień, aby wysłać SOS przez luft, jednak nie mogłaś znaleźć nic do rozpalenia płomienia. Twoje nadzieje stawały się coraz płonne, aż zrezygnowana usiadłaś na łóżku. Na pewno znajdzie się sposobność ucieczki z tego zapomnianego przez przodków miejsca, nie raz byłaś więziona w klatce i za każdym udało ci się zbiec. Po kilku godzinach bezwiednego oczekiwania do pomieszczenia wszedł jakiś lekarz w asyscie męskiej pielęgniarki z pałką policyjną.

*Witaj Apaczko, jeszcze mnie nie znasz, ale ja zdążyłem już cię całkiem nieźle poznać przez ten czas jaki u nas spędziłaś. Oh tak zdecydowanie. Otóż widzisz, jestem twoim lekarzem prowadzącym, doktor Polgnojowica, a to mój asystent - pielęgniarz Profaska -* wyjawił lekarz. Byłaś przekonana, że doskonale go skądś kojarzysz, ale nie możesz sobie przypomnieć, poza tym doktor Polgnojowica? Pierwsze słyszysz.

*Dlaczego mnie tu trzymasz! Natychmiast wypuść mnie ty nędzna larwo mopsa, albo przeklnę cię i wszystkich twoich przodków! -* wrzeszczysz, bo niby jakim prawem cię tu trzyma sepleniący okularnik z twarzą przywodzącą na myśl Antczaka i jego kolektyw Serwilistów, a zatem taką, w którą chętnie byś przywaliła.

*Zapewne zauważyłaś już, że jesteś w psychiatryku, bo chyba głupia nie jesteś. Ale bez wątpienia jesteś chora psychicznie - tak, jesteś właśnie czubem. A do tego antyspołeczną socjopatką, ale to już mniej istotne. W każdym bądź razie rozpoczniemy sesję terapeutyczną jutro rano. A tym czasem lepiej nabierz sił, bo to nie będzie wypad do sauny -* uśmiechnął się psychiatra

*Nie masz prawa! -* wrzasnęłaś ze wszystkich sił, co zrobiło nawet wrażenie na Polgnojowicy, któremu uśmieszek zrzedł, jednak nie dał się całkowicie zastraszyć

*Nie mam prawa? Zobaczymy. Profaska, benzodiazepinka dla naszej pacjentki. Jakby się stawiała, możesz użyć siły.*

*Tak jest doktorze Polgnojowica, już się robi. Jedną ampułeczkę?*

*Na miłość boską, nie wiem, zresztą nie obchodzi mnie to, przydaj się na coś i po prostu to zrób!*

Potanowiłaś nie poddawać się tak łatwo i stawiać czynny opór, nawet pomimo faktu, że pielęgniarka miał pałkę policyjną. Szybko przeszedł do użycia jej, jednak tłukł jak baba, a więc nie było to bolesne dla twojej wygarbowanej skóry i ostatecznie nie poradził sobie z podaniem leku.

Tak jak obiecał doktor, sesja zaczęła się już następnego dnia i przypominała bardziej tortury niż terapię. Elektrostymulacje, stroboskopy, kąpiele w lodzie i inne zabiegi z zeszłego wieku. Po pół roku terapii byłaś kompletnie wycieńczona, zdecydowanie nie przypominałaś dawnej siebie, brakowało ci siły tak psychicznej jak i fizycznej. Właśnie wtedy zaczęły się pytania.

*A więc gdzie podziewałaś się przez te wszystkie lata!?*

*Jakim cudem przetrwałaś!?*

*Jak się wydostałaś?!*

*Jak się tam dostałaś?!*

*Byli tam inni?!*

*Natychmiast zdradź mi sekrety!!!*

I tak przez kolejny miesiąc znajdowałaś się pod gradobiciem pytań, jednak twardo stałaś przy swoim. W końcu doktor Polgnojowica nie wytrzymał

*Jeśli natychmiast mi nie odpowiesz, to wezwę tu Bezkształtnego Wora, ona będzie zadawać pytania!*

Groźba ta zmroziła twoją krew. Wiedziałaś, że nie możesz się już dłużej opierać.

*Dobrze już, tylko tego nie rób!*

*Gdzie się podziewałaś przez ostatnie lata!?*

*W innym wymiarze!*

*W Grrrrubistanie????!!!!!*

*Nie mam pojęcia czym jest Grubistan!*

*Jak się tam dostałaś?!????!!!! Gadaj natychmiast!!!!!!!*

*Brat mnie wciągnął, to jest w jego brzuchu!*

*Byli tam inni?!?!?!?!?! Nie kłam!!!!!!*

*Niewielu, to był mały wymiar, nie przetrwali!*

*Jak ty przetrwałaś?!?!??!?!?!?!*

*Jestem apaczką, nic trudnego!*

*Jak się wydostałaś??!?!?!?! Zresztą nie ważne, skoro taka cholerna idiotka jak ty się wyfostała, to ja tym bardziej!!!!! Nie jesteś już mi na nic potrzebna. Mwhahahah Moryś nie będzie już miał więcej żadnych szans jak zdobędę dostęp do tego legendarnego miejsca i jego potęgi!!!!!*

I wtedy zrozumiałaś, to nie był żaden doktor Polgnojowica, lecz Polgnój, nędzny profesor anatomii, wyjątkowo przebiegle cię zaszedł.

*Polgnój, nie ujdzie ci to na sucho! -* jednak ten tylko spojrzał na ciebie ze znudzeniem.

*Profaska, pozbądź się tej głupiej niebody i zatrzyj ślady, ja lecę zebrać zakład anatomii, aby wyruszyć na podbój Grubistanu! W końcu je odnalazłem, po tylu latach poszukiwania! Żegnaj naiwna Apaczko -* i wyszedł

Musiałaś go natychmiast powstrzymać i naprawić szkody jakich narobiłaś. Profaska zamknął cię w twoim pokoju, na to właśnie liczyłaś. Przez te wszystkie miesiące podkradałaś z kuchni wodę gazowaną, teraz szybko stopami wzburzyłaś wszystkie butelki po kolei i niemal jednocześnie je otworzyłaś, powodując ogromną eksplozję, która zniszczyła całe zachodnie skrzydło budynku. Wyszłaś na deszcz, pierwszy raz od miesięcy oddychając czystym powietrzem. Zmęczona wydarzeniami i wycieńczona nie mogłaś sobie pozwolić ani na chwilę zwłoki. Przyglądasz się księżycowi - przesłanie jest jasne - szkarłatna barwa, zbliża się też pełnia, nie zostało wiele czasu zanim wydarzy się coś okropnego.

Ruszaj na ratunek brata