Loran Andris

**Loran Andris (Tanissa)** - Padawanka należąca swego czasu do Tarczy Republiki.

## Wygląd

Brak blizn, zazwyczaj ubrana niepozornie, wtapiająca się w otoczenie, czasem można nie zauważyć, kiedy się pojawi, czy odejdzie.

Niezbyt wysoka, drobna, wysportowana, opalona. Długie brązowe włosy nosi starannie upięte. Twarz może uchodzić za urodziwą, dla przedstawicieli jej rasy. Ubrana skromnie, porusza się ostrożnie i niemal bezszelestnie.

## Charakter

Przy pierwszym spotkaniu może wydawać się zagubiona i milcząca. Jeśli już się odezwie, a nie robi tego zbyt często, zdarza jej się formułować zbyt długie wypowiedzi, które brzmią jakby żywcem wyjęte z podręcznika „Dobry Jedi”. Nie narzuca innym swojego zdania i rzadko odpowiada na pytania bezpośrednio. Została wychowana zgodnie z zasadami Jedi i starała się ich trzymać. Mogła przez to wydawać się zbyt ostrożna, nudna i zarozumiała.

Gdy znajdzie się w nowym miejscu, dużo uwagi poświęca na wyszukanie zbiornika z wodą pitną. Jest dość ascetyczna. Nie przykłada zbyt dużej uwagi do ubioru, czy jedzenia. Nie jada mięsa. Dużo czasu poświęca na ćwiczenie swego ciała, opanowując do perfekcji sekwencje ruchów, czy też medytuje. Do wszystkich odnosi się z szacunkiem, niezależnie od rangi. Zawsze przy sobie nosi matę, miseczkę z łyżkowidelcem, manierkę i racje żywności.

Lubiła rysować, malować, tworzyć wzory i obrazy na pisaku, papierze czy datapadzie, wszystko to co pojawiało się w jej myślach i snach.

## Historia

Mistrz Shu'kei wyglądał, jakby spał, jego stara twarz była spokojna i majestatyczna. Jednak to ciało było już puste. Gdy sobie to uświadomiła, poczuła mocny ucisk w gardle, a łzy same napłynęły do oczu. Wybiegła na zewnątrz i padła na kolana. Głośny, nieplanowany szloch wyrwał jej się z gardła. Krople łez zrosiły wiecznie suchą powierzchnię Tatooine i znikły wchłonięte zaraz po zetknięciu się z piaskiem. Pustynia nadal była pustynią.

Mówiła do niego „dziadku”, był zawsze przy niej, od kiedy pamiętała. Podobno, gdy była bardzo malutka, jej rodziców zabrała pustynia, która nigdy niczego nie oddawała. Wszystko, co mieli, zdobywali od niej ukradkiem, tak jak te wieczorne i poranne krople wilgoci. Mieszkała z dziadkiem na farmie, raz w tygodniu odwiedzali pobliską osadę by uzupełnić zapasy. To było proste życie, wypełnione pracą i medytacją. Pamięta, że raz naszli ich Ludzie Pustyni, ale dziadek ich przegonił i już więcej się nie pojawili.

Pamięta, jak dziadek się zaniepokoił, gdy zobaczył obrazek przedstawiający ośnieżone szczyty, zielone wzgórza oraz dolinę z jeziorem. Opowiedziała mu wtedy o snach, w których była Tanissą. Mieszkała blisko tego miejsca z obrazka, miała mamę, tatę i starszego brata. To były przyjemne sny i lubiła je przelewać na papier. Obserwowała inny świat oczami dziewczynki, która wyglądała jak ona, czuła jej emocje, znała jej pragnienia. Płakała wraz z nią, gdy umarła jej mama. Zapytała dziadka, czy to jest prawdziwe, lecz on nigdy nie odpowiadał wprost. „Zaufaj Mocy, kiedyś wszystko się wyjaśni”- mawiał. Wtedy zaczął ją uczyć i nazwał swoją padawanką, a ona przestała do niego mówić dziadku, lecz Mistrzu Shu'kei.

Żyła jakby podwójnym życiem, w dzień była sobą – Loran, mieszkała na farmie wilgoci, pustynnej Tatooine. W snach obserwowała świat oczami Tanissy, na jakiejś nieznanej jej zielonej planecie.

Pojawienie się Zakuul nie wpłynęło za bardzo na ich życie. Dziadek nie przykuwał niczyjej uwagi, a ona nauczyła się przemykać niezauważona i wtapiać się w otoczenie, jak woda rozlana na piasek. Mistrz Sho'kei wierzył w drogę jaką wyznacza Moc, czekał na znak, który zmieni ich egzystencje i każe wyjść z ukrycia, zmuszając do działania.

Widziała dżunglę, jakieś starożytne ruiny. Ostatni krzyk Tanissy wyrwał ją ze snu, po tym zaczęła chorować. Z dnia na dzień słabła, potrafiła przespać wiele godzin, lecz to, czego doświadczała wtedy, było koszmarem. Dziadek również zmieniał się w jej oczach. Bruzdy na twarzy stawały się głębsze, a w oczach pojawiał się niepokój - o nią.

Tonęła w czarnej mazi, z trudem łapała oddech walcząc o drogę ku powierzchni. Ciemność była wszędzie, wlewała się do wszystkich otworów jej ciała. Poczuła jego obecność, sznur, a może lina, złapała się tego i powoli brnęła ku nikłemu światłu. To on był światłem, objął ją ramionami, otulił sobą, jak świetlistą szatą. Skuliła się jak dziecko w łonie matki. Wybuch odrzucił ją daleko, długo szybowała, niczym kula wyrzucona z katapulty, by opaść na ziemię. Otwarła oczy, znów była na swoim łóżku, na podłodze obok niej leżał Mistrz Shu'kei, wyglądał, jakby spał.

Postąpiła zgodnie z instrukcjami jakie pozostawił jej na nagraniu holo. Zawiadomiła Mistrza Jedi, którego polecił jej dziadek, by zjawił się na Tatooine, informacja ta była lakoniczna i zakodowana. Przeczekała kilka dni i udała się w umówione miejsce. Niewiele ze sobą zabrała, swój datapad, miecz dziadka, trochę pisaku w woreczku, kilka osobistych rzeczy. Mężczyzna zjawił się o czasie, nazwał się Sindo. Ona nazwała się Tanissa.

Kilka tygodni później znów była na farmie wilgoci, którą zostawiła. Jej podróż zatoczyła koło. Mistrz Sindo zabrał ją z Tatooine na jakąś zapomnianą planetę, gdzie miała być bezpieczna. Mylił się. W nowym miejscu jej nie chciano, a nawet próbowano się jej pozbyć. W swojej młodzieńczej naiwności wierzyła, że Mistrz zabierze ją do Zakonu, gdzie będzie mogła stać się prawdziwym Jedi. Zamach na jej życie otworzył jej oczy. Gdy podnosiła się z podłogi po tym, jak dostała antidotum, czuła zmianę. Osłona, którą dał jej Mistrz Shu'kei nie była kompletna. Bliskie spotkanie ze śmiercią musiało ją osłabić. Znów zaczęły pojawiać się sny, obrazy z innych miejsc. Obawiała się, że to może dziać się w drugą stronę i ktoś może szpiegować jej oczami. Nie miała co do tego pewności, ale wolała możliwie szybko wrócić na pustynię, tym bardziej, że jej nowy Mistrz wydawał się potrzebować ponownego treningu z zakresu medytacji i samokontroli. Zatem z dużą ulgą opuściła dziwny Zakon, do którego zdecydowanie nie pasowała, ze swoimi tradycyjnymi poglądami. Tym bardziej, że nigdy nie miała zamiaru zostać ani szarym Jedi, ani Sithem.

Jedi Varrin opowiedział jej o kobiecie, która miała na imię Tanissa i jest Sithem. O tym jak związała go ze sobą Mocą, by nie mógł jej skrzywdzić. Kim była? Może każdy Jedi ma swoje odbicie po drugiej stronie Mocy, czy to ona była kimś szczególnym? Przestała używać imienia Tanissa, znów była Loran.