Król Lovidius IV

Książę Aldon (syn)

**Lovidius IV** — król Imperium od roku 3095 DE, reformator i modernizator wielu przestarzałych instytucji w kraju. Bardzo lubiany w państwie jako władca dobry i obiektywny, któremu jednak czasem brakuje żelaznej ręki.

### Wygląd i charakter

Lovidius nigdy nie był człowiekiem nadzwyczajnie urodziwym, choć nie można mu także zarzucić szpetności — ot, wyglądem przeciętny mężczyzna. Jego charakterystycznymi cechami są skośna blizna na lewej brwi, szeroka szczęka pokryta gęstą brodą i szaroczarny odcień włosów. Jako król przywykł do wdziewania bogatych, haftowanych szat i futrzanych peleryn, podkreślających jego niesamowicie wysoki status. Znane jest także jego zamiłowanie do biżuterii, głównie naszyjników i pierścieni.

W przeciwieństwie do swojego poprzednika, Fareviana II, Lovidius jest definitywnie spokojnym władcą, który na pierwszym miejscu stawia dyplomację i gospodarkę, a sprawy militarne odkłada na dalszy plan. Choć jest dobrym wojownikiem, nigdy nie dało się określić go jako dobrego dowódcę wojskowego, więc rozwój armii i instytucji z nią związanych w dużej mierze pokłada w ręce generała Ansella — który zresztą od dawna pozostaje jego wiernym przyjacielem. Jest to w dużej mierze związane z jego usposobieniem, w którym próżno szukać skłonności do dyscypliny czy zarządzania twardą ręką: do wszystkiego, co chce osiągnąć, dąży tak pokojowo, jak tylko może. Zawsze stara się tłumić ewentualne wewnętrzne konflikty w zarodku, by obydwie jego strony pozostawały ukontentowane. Mimo tych jakże spokojnych cech, nie należy jednak stwierdzać, że nie dba on o praworządność, gdyż Lovidius nie waha się wydawać wyroków na osoby odpowiedzialne za korupcję, wyzysk, czarną magię, krzywdzenie bliźnich czy inne przejawy działalności niezgodnej z prawem lub niehumanitarnej.

### Życiorys

Jako syn Carla Onnsara, byłego lidera unii Goldaff, młody Lovidius — za młodu zwany jeszcze Lafftarem Onnsar — nie miał trudnej drogi do zdobycia dobrej reputacji wśród talimonckiej szlachty. Był młodym, charyzmatycznym, wykształconym mężczyzną o dobrych korzeniach, z czystym sumieniem oraz sporymi ambicjami. W 3084 r. DE został astorem i wójtem Talimontu, a sześć lat później, ze względu na swoją nabytą podczas podroży reputację, a także prospołeczny i lubiany program został stabilnym kandydatem na króla podczas elekcji zorganizowanej po śmierci Fareviana II. Choć nikt nie zakładał takiego scenariusza, został ukoronowany w 3091 r. DE jako 132' Król Imperium w wyniku jednogłośnego wyboru, którego dokonała społeczność uprawniona do głosowania z całego kraju.

Od tamtej pory Lovidius IV prowadzi sukcesywną politykę wspierania gospodarki i renowacji dawnych, przestarzałych budowli, w tym murów, koszar, targowisk, ratuszy i innych miejsc mających wpływ na dobro Imperium. Oprócz tego podpisał propozycję generała odnośnie podjęcia prób kolonizacyjnych na kontynencie Sanagro w roku 3120 DE oraz wydał nieco kontrowersyjną, acz jednogłośnie wywartą przez senat poprawkę do Konstytucji, traktującą o nadaniu Zakonowi (łowców czarownic) większej swobody w ich działaniach przeciwko czarnej magii, by móc przekierować siły militarne państwa do innych celów, między innymi w celu przygotowania się do kolonizacji.