Kultura wojenna Orbis

**Kultura wojenna** to ogół zachowań odnoszących się do militariów, ich produkcji i sztuk walki, taktyki czy zachowań związanych z wojną.

W poniższym artykule prezentowane jest podejście do kształcenia indywidualnych wojowników i sposobów walki w poszczególnych regionach Orbis.

### Cesarstwo Basilejskie

W cesarstwie istnieje bardzo słabo wykształcony stan rycerski, jednak jego funkcję po części pełni arystokracja. Taki stan rzeczy negatywnie wpływa na kondycję militarną państwa, jednak by dorównać innym regionom wprowadzono na szeroką skalę armię zawodową.

Plebejusze służący w armii kształceni są w sztukach walki w treningowych obozach wojskowych na wzór sylvatyjskich legionów. Ten rodzaj treningu świetnie uczy ich kooperacji i zachowania taktyczego, pozostawia jednak wiele do žyczenia jeśli chodzi o indywidualne zdolności posługiwania się bronią.

Zupełnie odwrotnie sprawa wygląda wśród rekrutów pochodzących z bogatego mieszczaństwa półwyspu pięści oraz patrycjuszy. Synowie rodów przeznaczeni do służby wojskowej uczeni są posługiwania bronią przez prywatnych nauczycieli będących weteranami elitarnych jednostek lub "emerytowanymi" paladynami. Ten sposób nauki jest niezwykle kosztowny i elitarny, lecz uczy przetrwania w każdych warunkach, ale nauka opiera się tylko na mieczu i tarczy.

### Esteria

W Esterii od setek lat funkcjonuje lokalny odpowiednik zachodniego rycerstwa. Sztuki walki przekazywane są z ojca na syna, a nauka zaczyna się od najmłodszych lat. Co ciekawe - sztuki wojennej nauczane bywają również córki arystokratów. Odrębną kategorię stanowią zaciężni żołnierze czerpiący głównie z obserwacji swoich wrogów.

Tradycyjnym orężem esteryjczyków są tarcza, oszczepy, włócznia i tasak bojowy. Dla rozrywki często uprawia się łucznictwo.

Brak jest jakiegokolwiek sformalizowanego systemu nauki.

### Korh

W Korhu wojna traktowana jest jako zajęcie niewolników, stąd sposoby nauki kończą się brutalną selekcją. Odsiew pozostawia w elitarnych jedostkach jedynie najlepszych wojoników, gdyż elitarność zależy tylko i wyłącznie od przeżycia i ilości stoczonych bitew.

Rdzenna ludność preferuje polowania ponad sformalizowaną naukę, stąd uczy się władania głównie bronią myśliwską. Pojedynki honorowe, dość częste zjawisko, toczone są przy użyciu myśliwskich noży lub włóczni.

### Enklawy Północy

Enklawy północy niewiele różnią się od Północnych Księstw i Werny. Jako głowny sposób przekazywania wiedzy o poługiwaniu się mieczem służy przekazywanie tradycji rodowych. Myśliwstwo chętnie uprawiane sprawia że szczególnym uzaniem cieszą się włócznie oraz kusze i łuki.

Najważniejszym elementem a zarazem bardzo oryginalnym jest powstawanie w tych rejonach traktatów szermierczych i wojennych. Spisywane są one przez najemników weteranów oraz najzacniejszych rycerzy. Ci mistrzowie nie poprzestając na spisywaniu manuskryptów, podróżują po świecie przekazując swoje nauki, co jest powodem niemałego zarobku jak i popularyzacji tych sztuk walki na świecie.

Najbrutalniejszej i skutecznej formy walk skupiającej się na samoobronie można nauczyć się w bractwach toporników, jednak te, dostępne są wyłącznie dla krasnoludów, z nie do końca znanych powodów.

Popularnością cieszą się turnieje rycerskie będące jednak coraz częściej serią popisów, chociaż obok nich występuje zjawisko tzw. pojedynków sądowych (będących tak napradę samosądami). Wielu ludzi szlachetnego pochodzenia jak i z gminu uczy się często walki konkretnie pod kątem takich walk. Pojedynki sądowe graniczą ze sztuką, gdyż wprawni szermierze zabijają oponentów płynnie wyciągając broń i zadając tym samym ruchem śmiertelne cięcie.

W korhu wojna jest postrzegana jako zajęcie głównie dla niewolników. Uczeni są według brutalnych metod i selekcjonowani na zasadzie umiejętności radzenia sobie na polu bitwy. Taki odsiew powoduje że posiadają reputację świetnych wojowników, ale stan wyszkolenia rekrutów pozostawia wiele do życzenia.

#### Najpopularniejsze manuskrypty szermiercze

Kwiat Wojny - traktat o posługiwaiu się młotami wojennymi i długim mieczem. Autor anonimowy.

Traktat Walpurgii - księga o pojedynkach sądowych przy użyciu miecza i tarczy. Autor anonimowy.

Wojownik - traktat o prostym tytule rozprawiający o tasakach bojowych, mieczu i tarczy oraz broni drzewcowej. Autor Marrt vaan Doop.

Sztuka Pojedynków - Dogłębne opracowanie mechaniki walki, skupiające się na krokach i cechach wspólnych dla każdej broni. Ponadto sztuka władania mieczem. Autor anonimowy.

Legenda Tarczowników - Traktat rozprawiający o użyciu tarczy do atakowania przeciwników jak i obrony. Autor: mistrz Dionis z Basilopolu.

Chwała Oberona - Spisany na polecenie Gunthera voor Oberzoek traktat o użyciu broni drzewcowej, miecza długiego, puklerzy i broni palnej w walce w zwarciu.