Extreme Bullrider

Witam w kolejnym, już sto pięćdziesiątym trzecim odcinku programu Najgorsze Gry Wszechczasów. I mając formalności za sobą, przenieśmy się do wybujałego roku 1999. Kiedy to Trzeci Kłejk zatrząsnął światkiem strzelanek wieloosobowych, Half Lajf zyskał drugie życie dzięki dodatkowi od Girboksa, a Dżon Romero w pocie czoła lepił swą kaszanę, szepcząc nam do ucha sprośne historyjki. I w tych opanowanych przez pluskwę milenijną miesiącach, zderzały się ze sobą równie fascynujące, głośne, absurdalne, jak i często zwyczajnie koślawe koncepty. Bowiem w dobie Tormenta, Szenmju, Omikrona oraz Simena, i nie, nie mówię tutaj o pewnej wydzielinie, przyszło nam zmierzyć się z prawdziwym ekstremum. I to dosłownym, bo pod postacią gier z szyldu Ekstrim Sports. A właściwie ich wylewu, gdyż chwilę przed apokalipsą lat dwutysięcznych, za sprawą wydawcy, który ruszył głową nie w tę stronę co trzeba, próbowano w elektroniczne fatałaszki ubrać naprawdę wszystko, co przyprawiało o skok adrenaliny. Od sportów wodnych i zimowych, wspinaczki skalnej, wyskoków na desce, aż po ostrzeliwanie się farbami. Choć o tym ostatnim wolałbym na łamach tego formatu już więcej nie wspominać. A co może wprowadzać w stan palpitacji serca bardziej, niż ujeżdżanie byków? I to w formie ekstremalnej, pozbawionej należytego budżetu? Na tym pytaniu chciałbym się zatrzymać, otwierając dzisiejszy odcinek programu, niczym puszkę kiszonych śledzi. Zapraszam do oglądania!

Gra Ekstrjim Bulrajder, wypełzła ze sflaczałego worka mosznowego buhajów z Radisz Works, w pierwszej połowie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku. Warto zaznaczyć, że ustalenie dnia sądu, to znaczy premiery, jest w tym przypadku nad wyraz ciężkie, gdyż jedne publikacje za ten termin uznają dzień blantów, inne z kolei, święto żartów. I nawet widmo przełomu tysiącleci, nie pozwalało traktować tego porodu na poważnie. Natomiast tymi, którzy postanowili pchnąć tego niedobitka dalej, byli ćwierćinteligenci z Hed Gejms Pabliszing. Jako narośl Akti wiżyn, zasłynęli z cyklu wydawniczego skupionego na ryzykownych sportach, a przed erą pasożytniczą, zajmowali się produktami na doklejkę do pierwszego Kłejka. Wracając jednak do naszych ananasów z plantacji rzodkiewki, Ci poza dzisiejszym wirtualnym plugastwem, podzielili się swym warsztatem ze światem jeszcze jeden raz. I to za sprawą siostrzanego tworu. Gdyż mowa tutaj o Ekstrjim Rodeo, które jeśli wierzyć nieomylnemu Internetowi, wypłynęło na powierzchnię niczym popłód, jedenaście dni wcześniej. Poza zbieżnością nazw, nawet niewprawne oko wyłapałoby podobieństwa we współdzielonym trybie rozgrywki, parszywej oprawie oraz buraczanej i nieskalanej myślą gębie Dona Geja, która zrządzeniem losu zdobi obie okładki. Zresztą już sam przód opakowania powinien odstraszyć kupujących, lejącą się zewsząd barwą obornika, oraz zniesmaczeniem, wyrysowanym na twarzy jeźdźca, które objawia się też w reszcie sylwetki. Czy jednak mimo to, krytycy wbili się z impetem w tę czerwoną płachtę?

I choć w istocie znalazła się piątka śmiałków, która postanowiła zasiąść w siodle ogiera, to niestety ich brawurowe władanie lassem, nie zostało odpowiednio zakonserwowane w annałach Internetu. Tym sposobem jedynym oknem na świat, stał się moloch zwany aj dżi enem, który wypalił na zadzie buhaja pałę z plusem. A reszta, pokroju jeszcze surowszej piątki w skali stupunktowej, od światowego Gejm World Network, oraz łaskawej trójki wlepionej przez magazyn eskejp, zdobi jedynie ścianę płaczu na portalu Mobji Gejms. Cóż, pozostaje więc samemu potaplać się w błotnistej mazi, by przyjąć na siebie tonę tej byczej rozkoszy. Niech rozpoczną się igrzyska! Niezgłębionego bólu!

A wiejskie harce dają nam do wiwatu zanim ten gniot na dobre zakręci się w naszym czytniku. Zmuszając się do dwukliku zgilotynowanego zwierzęcia, tutaj w formie wyssanej z życia ikony, przechodzimy do procesu instalacyjnego. Ten zdobiony jest nie tylko znanym już z pudełka pejzażem, ale też, a może przede wszystkim, pojękiwaniem krowy, która nadepnęła na własny placek. I usłyszymy te męki za każdym razem, kiedy tylko przyjdzie nam pacnąć aktywny guzik. Po tym jazgocie wcale nie jest lepiej, bo wnętrze tego bubla, jest równie atrakcyjne co wnętrze studzienki kanalizacyjnej. Gdy już przelecą symbole głów projektu, oraz sklejka samczych zmagań, wpadamy do ekranu tytułowego, równie konfudującego co wszystko dotychczas. Mamy więc fioletowe kafelki, rozrzucone po monitorze jak płytki domina, strącone ze stołu podczas nie mniej ekstremalnej partii. Nad nimi baczy oblane tłuszczem ryło, oraz nie mniej lśniąca obsikana kolumna. W tle rozpościera się zlewająca się z płytkami purpura, kojarząca się ze ściśniętymi klejnotami poskramiaczy, a nie zabrakło również końcowego machnięcia pędzlem artysty, w postaci ciachniętej literki w logo. Jest też wiele smaczków pokroju sekcji z wyborem planszy, w żaden sposób nie sygnalizującej podjętej selekcji. Plejady rozdzielczości, która jednak nie wychyla się ponad 640 na 480, wbrew temu co mówią cyferki. Jak i twardych jak skała opcji sterowania, niepozwalających zmienić żadnych z klawiszy. Szczęśliwie w miejsce tych luksusów, utkano spisane majaki programistów. Szef by się zacmokał od takiej wykwintności.

Rzecz jasna jądrem tych byczych katuszy, jest tryb ujeżdżania naszych stadników. I naprawdę trzeba mieć jaja wielkości strusich, by spierdolić to do takiego stopnia. Wyznaczamy jedną z dziesięciu rozbrykanych kreatur, wtapiamy się tyłkiem w ich udekorowany siedziskiem garb, a gdy rogate cielsko zacznie nami dostatecznie wierzgać, uderzamy w tan. A właściwie, trwające osiem sekund konwulsje, w trakcie których będziemy mogli wycisnąć nieco punktów, pociągając mocniej za sznurki. Jeśli oczywiście dosiadany taran, nie postanowi wprasować nas w glebę. Po tym opisie można więc zakładać, że to dobrze skondensowana, wątpliwa zabawa znana z rodeo. I jest to zaiste wyborna teoria. W teorii. Dopóki nie przyjrzymy się ustrojstwu nad naszą łepetyną. Prześwitującej tarczy strzeleckiej, do której ktoś wbił igłę i krzyżyk, bynajmniej nie z różańca. Niebieska szpila ma odwzorowywać trzepoty kupy mięśni, a majtanie krucyfiksem ma to tarmoszenie załagodzić. Zatem logicznym będzie odpowiadać na siłę bydlaka tym samym szarpnięciem, lecz w przeciwnym kierunku. Niestety, marne są to przypuszczenia. Bo czasem zapewnimy sobie zwycięstwo, bez większego trzepotu szaraka, by innym razem, ta sama taktyka przeniosła nas na łono Abrahama. Innymi słowy, ruszanie w ten sposób łepetyną jest tyleż pomocne, co nasikanie do ucha, celem zatkania go na noc. I projektanci z bożej łaski doskonale zdawali sobie z tego sprawę, gdyż można sobie ten pomocniczy bączek wyłączyć, i miotać sobie myszą po omacku. Z zaskakująco zbliżonymi rezultatami

Szkiełko i oko nie będą nam natomiast potrzebne w kolejnej konkurencji, rodem z prawdziwego cyrku. Gdyż w rzekomej walce z bykami, bo taką nazwę nosi ten model rozgrywki, przyjdzie nam się wcielić w klaunów śmieciarzy, chomikujących porozrzucane po wybiegu rupiecie. I w zasadzie już na tych słowach mógłbym poprzestać. Zapomnijcie więc o wyczynowych walkach, czy nawet czerwonej płachcie. Tutaj wystarczy chwytak i kieszenie bez dna. Przyjdzie nam co prawda zmierzyć się ze stetryczałym wołem, wrośniętym w samym środku szczerego pola, oraz równie zgrzybiałym sterowaniem, lecz to właśnie w zbieractwie jest metoda. A w budowanej przez nas kolekcji znajdą się towary szczególne. Od zdmuchniętych z pobliskiego rancza kapeluszy, przeżartych rdzą ostróg, toreb lekarskich, aż po nawet tutejszą krypto walutę. Zewsząd walają się też harmonijki, bandża i skrzypce, jakby dla tej dyskusyjnej rozrywki, trzeba było oskubać przydrożną orkiestrę. Kuśtykamy zatem swymi usztywnionymi betonem girami, omijając przy tym nasączone radioaktywnymi odpadami gluty, i zapędzamy się w kleptomanię, dopóki nie klepnie nas jeden z wołowych strażników. I tak zapełniamy rzędy przedmiotów w tabeli, by otrzymywać bonusy punktowe, oraz kolejny złom rozrzucony po estradzie. Pstrokate piłki ukracają sapanie naszego śmieszka, a przeżuty i wypluty zegar pozwala nam wydłużyć te męczarnie o kolejne piętnaście sekund. I już tutaj można poczuć, jak makijaż błazna wrasta nam w skórę.

Niestety niedługo później odkrywamy, że obiektem żartów staje się też sposób podbicia poziomu trudności. Bowiem gdy tylko wespniemy się na poziom dwóch tysięcy punktów, a na placu znoju będziemy potykać się o pętelki i kowbojskie obuwie, wtem do okazałego, krowiego przycisku do papieru, dołącza kolejny. I w idącej za tym zdarzeniem burzy mózgów, obie niedoszłe padliny, zaczną się w naszą stronę ruszać jak wóz z węglem. I to wykolejony, bo choć pierwsze kroki mogą z powodzeniem uśpić naszą czujność, to kolejne wytrącą nas z równowagi, nie tylko w przenośni. Sprowadza się to zazwyczaj do zabawy w berka, zakończonej penetracją tylnej części dżinsów, czy też uciechą na miarę flippera, gdzie to nie my sterujemy paletkami. Dodajmy do tego równie narwane skrypty, gdzie podniesienie ostatniego przedmiotu z puli, może bez wahania aktywować zwierzęcy magnes. Niesprawiedliwą detekcję kolizji, przedłużającą rogi zakapiorów, oraz poddającą w wątpliwość namacalność naszych stóp. I oblejmy na koniec haftem, w którym topi się każda spisana linijka kodu tego paździerza. Tak właśnie prezentuje się przepis na stęchły tort w wydaniu amerykańskim. Na naszą niekorzyść, parę jego okruszków rozsypało się też na jeździecką dyscyplinę. Niezależnie bowiem od poziomu ujarzmienia wybranego bydlaka, kiedy określana za bezpieczną kupka pikseli na tarczy, zajdzie projektantom za skórę, to nawet pierwszej wody cielak położy nas na łopatki. Palce kurwa lizać!

Równie przyjemne ukłucie w kroku, zaoferuje nam cała reszta tej stajni Augiasza, ujęta na pudełku w formie wypunktowanych przechwałek. I tak, dwudziestka niedorobionych zuchów, to właściwie ta sama kukła, popryskana farbą na dwadzieścia różnych sposobów. Czemu dowodzi stos bezosobowych portretów. Jakiego członka samczej sekty byśmy nie wytknęli palcem, dokonany wybór nie ma żadnego przełożenia w przygodach na buhaju. Pomijając może czas trzymania wyznaczonego modelu w mikrofalowej trumnie. Nie inaczej jest z cyrkowymi akrobatami. Choć odjebani są lepiej niż jajka na Wielkanoc, to na chodzie, każdy z tych byków z plastiku, prezentuje ten sam równy sobie poziom, bliski zaplątanego we frytkownicy szczura. Z równie wielką gracją mogą też wzbijać się w powietrze. W pozie ma się rozumieć uniżonej. Idąc dalej, można wychwycić niczym lep muchę, zdanie o sześciu unikalnych arenach. I choć numerek się zgadza, to z zawartością jest już na bakier. Co prawda w zależności od miniaturki, zmienia się też rozciągnięta wokół atrapa pleneru, a koci żwirek po którym stąpamy, może być mniej lub bardziej zbezczeszczony, to układ naszej zagrody pozostaje niezmienny. Wliczając w to zaostrzone krawędzie, które to odbijają nas jak piłeczkę, kiedy zanadto się do nich zbliżymy. Barierki, na których zdołamy uprawiać striptizerkę w ubraniach, oraz wszelakie banery, reklamujące opchnięte nam dziadostwo. To ma być kurwa jazda mojego życia? Prędzej przedsmak kuligu bez sanek, na gołej dupie, w czerwcowy skwar.

Upojenie w narcystycznym sosie własnym, można również wydłubać z opisu przygotowanej szaty audiowizualnej. I wprawdzie da się tu dostrzec grafikę osadzoną w trzech wymiarach, aczkolwiek z jej świeżością już bym polemizował. Chyba, że mówimy tu o takiej spod byczego kopyta. Pomijając już ramy przedartej pocztówki, gwarantowane przez rozdzielczość 640 na 480, nasze oczęta mogą taplać się w bagnie tekstur niskiej klasy, animacjach rodem z naprawdę zdartych kaset, bo dużo jest tu cofania i wszelakich zgrzytów, kulfoniastych cieniach, oraz przesadnie blokowych modelach, które chciałyby stać obok blokowiska. I jeśli wasze gałki nie postanowiły jeszcze wyjść z siebie, z pewnością pomoże w tym funkcja zoptymalizowania gry pod klatki. Na boga Twaroga, aż Komodorek się kurwa w piwnicy otwiera. Audio natomiast, potrafi już w pierwszych nutach zagotować nam woskowinę w uszach. Co więcej, do osiągnięcia tego celu nie potrzeba wiele, bo przygrywki trwają w praktyce parędziesiąt sekund, dopóki nie wpadną w pętle. A my we własną. Jednak o prawdziwy ból głowy, może przyprawić nieustający jazgot, towarzyszący walkom z bydłem. Albowiem każdy z przedmiotów, z którym wejdziemy w interakcję, wyda z siebie własny pomruk. I łącząc to z częstotliwością zbieranego żelastwa, oraz rozstrzałem w jakości odgłosów, dusza aż sama chce uciec z ciała. Tylko rzućcie uchem.

Kosę w żebra zafunduje nam także nielicho spartaczona strona techniczna. Wspominałem już o stojącym pod znakiem zapytania wykrywaniu kolizji, ale na tym jednym guzie rośnie jeszcze tuzin kolejnych. Zdarzyć się może, że poza drobniakami, między naszymi palcami u stóp, przelecą również jurne byki. Lecz nawet wtedy, trafienie potrafi zostać zaliczone po fakcie, wzorem Polaka po szkodzie. Każdorazowe odpalenie walki z buhajami, wiąże się ze ślamazarnym osuwaniem się kamery do centrum, co odbiera nam cenne sekundy i smak życia. Innym razem mechanizm skoku, reagujący zresztą na nasze działania z opóźnieniem, zostanie nam przez silnik zabrany, mimo sprzyjających okoliczności. Raz wdeptując w nieczystości, blokujemy naszego figlarza na pełną sekundę, by kiedy indziej wyczyści swe buciory w klatkę animacji. Słownie jedną. A nawet niewprawieni wędkarze, bez trudu wyłowią niezaślepione otwory między bitmapami, najeżone pikselami zarośla, i pryskający w powietrzu graficzny rozkład, gdy nadepniemy programiście na odcisk. Z kolei zanim zaczniemy poskramiać niedojdy, możemy nabawić się ślepoty totalnej, objawiającej się czarnym ekranem, z którego wybawić nas może tylko machanie myszką, czy skakanie po klawiszach. Jednak największym pryszczem, na tym obrzyganym dupsku, jest niewątpliwie to, co ma miejsce podczas tych huśtanych zawodów. Po uderzeniu w gong, klauni wrzucają wsteczny, gapie w beczkach teleportują się przy bliższym kontakcie ze zwierzyną. Zaś Ci bardziej płochliwi towarzysze, podrygujący w strachu całym kręgosłupem, przylepiają się do barierki, albo nawet samych siebie, na kształt klocków duplo. I gdy w tym wszystkim zdarzy nam się upaść na zbity ryj, to odpinając się od byczka, zawiśniemy jeszcze przez chwilę w eterze. To jest dopiero otchłań zapomnienia, przez twórców.

Słowem podsumowania, gra Ekstrim Bul Rajder, prezentuje wizję sportu, wyśnioną podczas partyjki brydża, w domu spokojnej starości. Emocje towarzyszące tej wersji ujeżdżania bydła, nie odbiegają od zawrotnego kołysania się w fotelu bujanym. Tutejsza zabawa w torreadora, to w zasadzie szara proza sprzątaczki. Byki wiją się z taką pasją, jakby były dopiero co rozmrażane z lodowca, po przeżyciu całej epoki lodowcowej. Idący w parze pajace, gnają na złamanie karku tak, jakby przemieściły im się oba kolana. Wybryki na rogatym ogierze trwają maksymalnie osiem sekund, by możliwie zdusić nawet najmniejsze pokłady adrenaliny. A punktacji, odgórnie narzucanej przy każdej hulance, niedaleko do liczb wyłonionych w bingo. Problem w tym, że seniorzy trafiają do tego ośrodka, już w sędziwym wieku, ofiarując temu światu znaczącą część swojego życia, a temu wybrykowi natury, proteza wypadła już przy poczęciu. Nie mówiąc o tym, że przeciętna gra w karty, odsłania swoje nomen omen karty, znacznie później, a uzbierana przez te miernoty talia, składa się wyłącznie z dwóch dżokerów. To jest wręcz niebywałe, jak tak niedołężny produkt, został bez większego pomyślunku, wypchnięty na rynek, przez takiego giganta. Aż grzeją mi się zwoje, gdy myślę, że znalazła się osoba trzecia, która z pełną świadomością, podpisała się pod tym swoim pyskiem. Wolałbym spadając z nieotwartym spadochronem, przebić się przez drut kolczasty, niż ponownie mierzyć się z tym ekstremalnym bólem. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.