Droga do Brokilonu cz. 2

Aineblath przygryzła wargi. Jeszcze raz spojrzała na mapę, nie chcąc przyznać się przed samą sobą, że nie ma pojęcia, w którym miejscu gościńca się znajduje. Wysypana piaskiem droga z dwóch stron otoczona była gęstą puszczą, a naprzeciwko niej szlak przecinała kamienista ścieżka. Tak więc dziewczyna miała trzy opcje do wyboru - bo powrotu do warowni nie brała oczywiście pod uwagę. Wzięła głęboki wdech, po czym wyciągnęła przed siebie obie dłonie i z palców złożyła symbol przypominający strzałkę, a w rzeczywistości będący Znakiem Gaath. Skupiła się na swoim celu, jakim był Brokilon. Po chwili przed nią, w powietrzu ukazał się strzęp holograficznej, zielonej mgły, który niemal natychmiast się rozwiał. Elfka spróbowała jeszcze raz. Zamknęła oczy, po czym pomyślała o pięknym, zielonym lesie pełnym wolnych, szczęśliwych driad. Zielona mgła pojawiła się znowu, lecz tym razem przybrała postać drogowskazu ozdobionego ornamentami w kształtach liści dębu i klonu. Widmowy kierunkowskaz zwrócił się w lewo. Dziewczyna uśmiechnęła się, po czym ruszyła w tamtym kierunku. Wraz z upływem czasu las zaczynał rzednąć, a po upływie około godziny marszu całkowicie przeobraził się w suchy, piaszczysty step pokryty pożółkłą trawą. Aineblath zmrużyła oczy. Na horyzoncie czarne niebo przybierało kolor czerwony. W bladym blasku wschodzącego Słońca dziewczyna dostrzegła leżącą w pewnej odległości od drogi drewnianą chatkę. Aineblath przygryzła wargę. Z natury była ciekawska, ale nie miała ochoty pakować się w kłopoty w obecnej sytuacji. Postanowiła ominąć więc domek szerokim łukiem. Na wszelki wypadek wyjęła z cholewy sztylet i mocno go ścisnęła. Jeszcze raz przyjrzała się chacie. Wyglądała zdecydowanie zbyt mrocznie i tajemniczo, jak na jej gust. Wydawało się nawet, że dookoła niej poranna mgła jest gęstsza niż gdziekolwiek indziej. Elfka zmrużyła oczy. Wydało jej się, że wśród oparów coś się poruszyło. Po chwili obserwacji uznała to złudzenie, ale mimo to przyspieszyła kroku. Kiedy znalazła się na wysokości chatki, zamknęła oczy i z całej siły zaczęła biec przed siebie. Przebyła tak może dwadzieścia kroków, gdy nagle poczuła, że coś chwyta ją za kostkę. Krzyknęła głośno, otwierając oczy. Długie strzępy jasnoszarej mgły oplatały jej nogi i zaczynały ją ciągnąć w stronę chatki. Zaczęła ciąć je sztyletem, ponieważ niemiała czasu, aby sięgnąć po miecz, ale ostrze przechodziło przez widmowe macki na wylot. Wyrywała się i wrzeszczała na cały głos. Broniła się jak rozszalała kotka, ale mimo to tajemnicza mgła siłą zaciągnęła ją do drewnianego domku. Drzwi się zatrzasnęły, a opary rzuciły nią o podłogę. Przez pewien czas leżała na podłodze, ogłuszona i zaskoczona. Po chwili wstała najciszej jak mogła, a następnie spróbowała otworzyć drzwi. Nic z tego - były zamknięte. Usiłowała je wyłamać, ale okazały się być zadziwiająco twarde. Dziewczyna usiadła na ziemi,.z uczuciem smutku i bezradności.

\*\*\*

Drzwi gospody "Pod zwiędłym krokusem" otworzyły się z nagłym hukiem. Do środka wmaszerowała postać w błękitnej tunice i zielonym płaszczu z kapturem. Za pasem miała miecz. Nie rzucając ani jednego słowa powitania i nie zamykając za sobą drzwi, nieznajomy usiadł przy najbliższym stoliku. Odrzucił z głowy kaptur i wszyscy goście ze zdumieniem ujrzeli, że to dziewczyna, w dodatku najwyżej piętnastoletnia. Przypominała nieco elfkę: miała długie, jasne, opadające falującymi kaskadami włosy i niebieskie oczy. Nie zważając na zdumione spojrzenia ludzi, gestem przywołała karczmarza. Wcisnęła mu w rękę kilka monet i szeptem złożyła zamówienie. Kiedy gospodarz odszedł na zaplecze, odchyliła się na krześle do tyłu i położyła nogi na stole. Buty miała ze skóry niepokojąco przypominającej skórę bazyliszka.

Kiedy tylko zdumieni goście wrócili do swoich zajęć, do stolika dziewczyny przysiadło się trzech mężczyzn. Pierwszy był wysoki i chudy; miał gęstą, kasztanową brodę i bliznę przecinającą twarz. Drugi wyglądałby przeciętnie, gdyby nie brak kilku palców lewej dłoni. Trzeci okazał się krasnoludem z długimi, czarnymi wąsami.

- Panienka sama? - wyszczerzył zęby krasnolud.

Nieznajoma obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem. Jasny lok opadł jej na twarz, zasłaniając jedno z oczu.

- *Va vort*! - parsknęła ze złością.

- Słyszę, kwiatuszku, że umiesz Starszą Mowę! - mężczyzna bez palców pokiwał głową z ewidentnie udanym podziwem. - Nie jesteś pierwszą lepszą dziewuchą z wioski, co?

Dziewczyna przechyliła głowę i wszyscy zobaczyli zwisający z jej szyi medalion z wizerunkiem paszczy kota. Przez gospodę przebiegł szmer zaskoczenia.

- Verton, opamiętaj się - zachichotał brodaty. Przechylił się do tyłu na krześle i wyszczerzył zęby. Wyglądało to obleśnie.- Widzisz przecież, że to wiedźminka!

Verton w przepraszającym geście uniósł ręce.

- Przepraszam panienkę. A czy wiedźminka nie zechciałaby wesprzeć potrzebujących? Widzisz, kwiatuszku, brakuje nam kilku monet i - wyciągnął nóż, po czym przyłożył go nieznajomej do gardła. - pomyślałem, że mogłabyś nam pomóc!

To, co się chwilę później stało, zdarzyło się zbyt szybko, by ktokolwiek dostrzegł coś poza błyskiem miecza. Chwilę później wiedźminka stała wyprostowana, z końcówką ostrza opartą o podłogę. Przed nią, na podłodze, w przedśmiertnej agonii wił się Verton. Po chwili znieruchomiał. Goście patrzyli na to z przerażeniem. Nastała krótka chwila ciszy, po czym krasnolud i brodaty razem rzucili się na dziewczynę. Nie mieli szans. Nieznajoma wykonywała takie akrobacje z mieczem, jakich nigdy nie widziała ta karczma. Kiedy ostatni z bandytów skonał, wybiegła z gospody.

Aineblath Zastanawiała się nad tym, co się właśnie stało. Więc zabicie człowieka jest takie proste? Cięcie mieczem i już po wszystkim? I ona obawiała się zrobić to w warowni? Jaka była wtedy głupia.

Wyjęła mapę i uśmiechnęła się do siebie. Jutro już będzie w Brokilonie.

\*\*\*

- ... i wtedy właśnie postanowiłam, że ucieknę z warowni - dokończyła swoją opowieść dziewczyna.

Eithne pokiwała głową ze zrozumieniem. Odgarnęła jasny kosmyk włosów z twarzy towarzyszki i uśmiechnęła się do niej promiennie.

Driada i elfka siedziały pośrodku polany. Aineblath rozejrzała się po otaczającym ją lesie. Mieszkała w Brokilonie zaledwie od tygodnia, a już uznała to miejsce za swój dom.

KONIEC