Thomas Shelby - Czas węża i pogardy

Siedziałem przy swoim biurku. Lód w mojej whisky powoli się roztapiał rozcieńczając ją. Ostatnie spotkanie miałem pół godziny temu. Powinienem wracać już do domu, jednak postanowiłem, że usiądę jeszcze tu na chwilę. Coś mnie kusiło by pobyć tutaj w samotności i nacieszyć się gabinetem. Miałem tak czasem, nie było to nic wyjątkowego. Pomieszczenie wypełniła czerwień zachodzącego słońca: prawdziwego słońca. Zaśmiałem się na myśl o tym ile czarodziejów musiało pracować nad moją zachcianką by mieć w swoim gabinecie prawdziwe okna, z prawdziwym światłem i widokiem na ulice. Mugolską ulicę co prawda ale zawsze. Dzięki sprytnej magii udało się. Miałem swój widok za oknem. Uroki stanowiska.

Władza zawsze była moim celem. Nie zawsze potrafiłem to przyznać przed samym sobą, ale uwielbiam rządzić. Uwielbiam przewodzić. Lubię być szefem. Wszytko to co mam, co osiągnąłem, spełnia mnie całkowicie.

Jeszcze dwa lata temu chciałem trzech rzeczy: kochającej kobiety, zostania Ojcem i bycia Ministrem Magii. Sprawy nie potoczyły się co prawda dokładnie tak jak planowałem, można by rzec że potoczyły się całkowicie innym torem, który doprowadził do wielu zaskakujących sytuacji jednak tak: suma sumarum, mam wszystko czego pragnąłem. Kochającą kobietę, którą odnalazłem po wielu latach rozłąki, stołek Ministra Magii i o ironio czwórkę dzieci. Zaśmiałem się w duchu na to ostatnie. Tak bardzo pragnąłem kiedyś zostać ojcem, nie wiedząc nawet, że w tamtym momencie byłem już tatą dla dwóch dziewczynek.

Apropo dziewczyn w moim życiu, mój wzrok spoczął na karteczce na moim biurku. Ogłoszenie o pracę. “Departament Archeologii i Historii Magii Rekrutuje! Masz doświadczenie w pracy w terenie? Spełniasz warunki określone w poniższym ogłoszeniu? Dołącz do zespołu jako Łamacz Klątw! Oferujemy…”

Nie czytałem dalej. Znałem to ogłoszenie wystarczająco dobrze. Wiedziałem też, że Jolene się nadaje, że jest w tym dobra. Mógłbym ją po prostu zatrudnić. Tak mógłbym, jako szef szefa departamentu, który poszukuje pracownika. Nie… nie chcę robić tego w ten sposób. Nie chcę wywierać na nim presji. I już nie chodzi mi tu o to, że mam problem z nepotyzmem. Mam w nosie to co ktoś o mnie mówi, sam czasem nadużywam swojej nadanej mi przez magiczną konstytucję władzy nad Aurorami. Chodzi tu o … nią. O Jolene. Nie mogę jej tego załatwić, bo może się wtedy pomyśleć, że zawdzięcza stanowisko mi, a nie swoim nadzwyczajnym umiejętnością i doświadczeniu. Nie. Musi zdobyć je sama, jeśli oczywiście zechce pracować. Postanowiłem już wcześniej, że po prostu podrzucę tą ulotkę razem z gazetą, którą przynoszę codziennie do domu. Zaskakujący jest jednak fakt, że ciągle o tym myślę. Ewidentnie przejąłem się sprawią, jednocześnie chcąc ją nakierować na potencjalną pracę, a także nie naciskając i nie załatwiając jej niczego swoją pozycją.

Z zamyślenia wyrwała mnie Joanna, która weszła do gabinetu jakby nie spodziewała się mnie tu już zastać. Niemal podskoczyła zaskoczona widząc mnie w fotelu za biurkiem. Jej piersi mocno zafalowały pod białą koszulą, a guziki z heroicznym wysiłkiem przytrzymywały materiał na jej bujnym biuście.

- Panie Ministrze, myślałam, że już Pan wyszedł.

- Jeszcze jestem - odparłem spokojnie, mniej oficjalnie niż za dnia jako poważny szef i Minister Magii - Za chwilę uciekam do domu, skończe tylko drinka. Jeśli skończyłaś swoje obowiązki, możesz już iść.

- Tak, skończyłam. Czegoś jeszcze może Panu potrzeba, zanim pójdę?

- Nie, dziękuję. Idź już. Niedługo sesja, powinnaś się uczyć.

Joanna spojrzała na mnie zszokowana, że znam jej małą tajemnicę. Uśmiechnąłem się w odpowiedzi i dodałem:

- Jak już zostaniesz uzdrowicielem, czy tam jak to mówią mugole: lekarzem, będzie mi naprawde ciężko znaleźć kogoś równie dobrego za ciebie. Idź już, poradzę sobie.

- Dziękuję panie Ministrze - odparła zadowolona - Tak, Panie Ministrze.

Joanna zamknęła za sobą drzwi a ja wróciłem do rozmyślań. Mój wzrok spoczął na raporcie dotyczącym zatrzymania Victora Rule. Znałem go już na pamięć jednak ta sprawa nadal zaprzątała mi głowę. Według Aurorów Hogwart był już relatywnie bezpieczny. Z jednej strony ufałem im, z drugiej strony Sooki zmieniła wszystko. Jej obecność w Hogwarcie redefiniowała mój osąd w sprawie bezpieczeństwa szkoły. Będzie bezpiecznie, jeśli będziemy mieli pewność, a nie relatywną pewność.

Przeniosłem wzrok na ruchome zdjęcie na moim biurku. Stałem na nim ja, trzymając za rękę Julie, stojącą po mojej lewej. Po prawej stała Jolene, z Hope słodko śpiącą w jej rękach. Z kolei po jej drugiej stronie stała Sooki która trzymała Charlesa na rękach. Mieliśmy ogromne szczęście bo smrodek akurat uśmiechnął się w odpowiednim momencie. Spoglądając na zdjęcie znów ogarnęło mnie uczucie spełnienia.
Wyciągnąłem papierosa i delektując się momentem wciągnął dym i powoli wypuszczałem go patrząc jak powoli ucieka i niknie. Zamknąłem oczy rozkładając się w fotelu, wtedy drzwi otworzyły się i do gabinetu ktoś wszedł.

- Panie Ministrze, dobrze, że Pana zastałem.

Znałem głos. Był to Szef jednego z Departamentów. Z racji, że byłem po godzinach postanowiłem dobitnie to pokazać. Powoli otworzyłem oczy piorunując go poważnym spojrzeniem, jakie zwyczajowo miałem dla swoich podwładnych jak coś przeskrobali. Zrobiłem minę, która bez słów mówiła: gadaj o co ci chodzi, albo nie przeszkadzaj mi.

- Panie Ministrze, znaleźliśmy coś, co powinien Pan koniecznie zobaczyć.

- Frank, Nie może to poczekać do jutra? - zapytałem swojego szefa Departamentu Tajemnic.

- Niech mi Pan wierzy, byłby pan wściekły, gdybym poczekał z tym odkryciem do jutra. - powiedział Frank Abrams - Pozwoli Pan ze mną?

Westchnąłem i dopiłem drinka. Papierosa też zgasiłem.

- Jak ważne, to ważne. Pozwolę. - wstałem i ruszyłem za nim, najpierw do windy a potem prosto na dziewiąte piętro, do Departamentu.

Frank prowadził mnie ciemnymi korytarzami, minąłem gabinety, Sale Krwii, oraz kilkanaście pomieszczeń o których przeznaczeniu nie miałem pojęcia. Tak… nawet ja jako Minister nie miałem prawa wiedzieć co się tu znajduje. Wtedy Frank otworzył mi drzwi do Sali Przepowiedni. Bez słowa zaczął prowadzić mnie między wielkimi półkami pełnymi szklanych kul.

- Jak dziś pamiętam wycieczkę na której byłem piętnaście lat temu, którą właśnie ty oprowadzał jako stażysta - zażartowałem - Zwiedzaliśmy wtedy też to pomieszczenie. Piękne czasy.

- Piękne piękne - odparł Frank - Szkoda, że dzisiejsza wycieczka nie jest dla przyjemności Panie Ministrze.

Mężczyzna stanął przy jednej z półek i różdżką pokazał na jedną ze szklanych kul, przy której była kartka z imieniem i nazwiskiem: “Thomas Albus Shelby”. Zamarłem w duchu, jednak nie dałem po sobie tego poznać, zachowując moją zwyczajową chłodną neutralność na twarzy.

- Znaleźliście przepowiednie dotyczącą mnie. Ciekawe kto ją wypowiedział. Zaraz zobacze co tam jest.

- Zostawić Pana samego z przepowiednią?

- Nie, Frank, nie trzeba. I tak w to nie wierzę, cokolwiek jest w środku, przepowiednie tyczą się tych, którzy w nie wierzą.

Frank skinął głową, widocznie wahając się czy mi zaprzeczyć czy przytaknąć. Wybrał ostatecznie szczerość:

- Moim obowiązkiem jest powiedzieć teraz, że to co pan mówi to tylko jedna z teorii Panie Ministrze. Proszę uważać, przepowiednie bywają niebezpieczne i nieprzewidywalne, a ignorowanie ich może doprowadzić do wielu problemów.

- Dziękuje Frank, jestem tego świadom.

Chwyciłem kule w dłonie a wtedy usłyszałem ją:

“*Kiedy nadejdzie czas węża i pogardy, On powróci,*

*Świat magiczny przeciwko sobie się zwróci.*

*Aby mrokiem świat nie był na zawsze spowity.*

*Ten, który z woli ludu rządzi, musi zostać zabity.*

*Wola ludu w grobie pozostać musi, na czas wyznaczony*

*Wtedy, na tego, który wróci, upadek czeka przeznaczony.”*

Spoglądałem na kulę, która skończyła odczytywać przepowiednie. Chwyciłem za swoją różdżkę, zmniejszyłem ją i schowałem do kieszeni marynarki. Nie dałem po sobie poznać, jakie emocje wzbudziły we mnie jej słowa. Sam nie wiedziałem, co myśleć. Przeważały w mojej głowie myśli, żeby to olać. Przepowiednie tyczą się tych, którzy w nie wierzą - powtórzyłem sobie w głowie swoje własne słowa sprzed chwili.  Spojrzałem na Franka i powiedziałem:

- Miałeś rację, że chciałem to wiedzieć od razu. Dzięki. Masz coś jeszcze, czy to tyle.?

- Nie, Panie Ministrze. To tyle. Zadbam o papiery, protokół przekazania przepowiedni i takie tam. Jest Pańska.

Skinąłem głową i ruszyłem do wyjścia, boje buty stukały o posadzkę a ja myślałem, komu powiedzieć o tej przepowiedni. Czy w ogóle mówić o niej komukolwiek? Jeśli ma się to spełnić i mam zginąć, lepiej niech nikt dla mnie ważny nie próbuje mnie ratować. Pytanie kiedy ma się to zdarzyć. I co to do jasnej cholery czas węża i pogardy, oraz najważniejsze: Kto to kurwa jest: “ten który powróci”. Voldemort czy inny chu..

Brednie! Thomas ogarnij się!

Skarciłem się w myślach, przetarłem oczy i ruszyłem w drogę do domu.