1. Geneza

*„Nie obchodzi mnie, skąd przybyłeś ani jak się dowiedziałeś o portalu. Nie obchodzi mnie, czy przed czymś uciekasz, czy przywiodło cię tu tylko pragnienie przygody. Jestem tym, który wyśle Cię w tę podróż. Gotowy? Wejdź na Drogę”*

To był kiedyś czysty, pusty świat. Najpierw pojawili się bogowie. Przybyli z krainy, gdzie już nie było dla nich miejsca. Z krainy, gdzie rządził Jedyny. Gdzie prawie 100 lat słudzy Boga deptali pradawne lasy, aż wszystko umarło i duch kniei odszedł. Za nim podążyli wkrótce ludzie, zmierzając tam, gdzie odeszła magia i starzy bogowie. Bogom przewodził Perun, a ludzi prowadził Semko. Oto – Pierwsza Droga.

Później pojawiły się Smoki. Przybyły ze świata zniszczonego wojenną pożogą. Ze świata, gdzie przegrały ostatnią bitwę. Wraz z nimi przedarły się Żmije, niedobitki smoczej armii. Przewodził im Wyrtra. Oto – Druga Droga.

Władza jest domeną bogów i przeznaczeniem smoków. Ten naturalny konflikt wkrótce przerodził się w „Smoczą Wojnę”. Niektórzy mówili, że to smoki były przyczyną całego zła. Że to one pod przywództwem Wyrtry otworzyły kolejne przejścia. Mówili też, że wojna nie była potrzebna, że walka Peruna z Wyrtrą, boga ze smokiem, który chciał być mu równy, zniszczy wszystko.

Moce chaosu dawały o sobie znać od początku wojny. Portale Drogi otwierały się w każdym świecie, gdzie ścierały się dwie siły. Mroczne istoty zapełniały pola bitew, przeważając szale zwycięstwa to na jedna, to na druga stronę. Oto – Trzecia Droga.

Każda kolejna otwarta Droga chwiała coraz bardziej osnową świata. Legenda głosi, że przybędzie kiedyś bohater co zamknie za sobą wszystkie portale i równowaga zostanie przywrócona.

Na razie jednak została otwarta Czwarta Droga…

Oto przedkładamy szanownym czytelnikom pierwszy fragment tekstu znalezionego ostatnio w zapomnianym skrzydle biblioteki książęcej. Tekst, autorstwa imć Lokisa, oficjalnego kronikarza Spytka IX będziemy w miarę tłumaczenia z nieużywanego już dialektu przedstawiać sukcesywnie szerszemu gronu czytelników.

## Geneza – Drzewo Światów

Było to ongiś na samym początku. Był wtedy tylko jeden świat, świat bez nieba i ziemi, tylko sine morze. Było też ziarno, rzucone ręką demiurga w wody. Było źródłem mocy, praprzyczyną wszystkiego. Potrzebowało ziemi by w niej rosnąć – wiec ją stworzyło, potrzebowało wiatru – stał się wiatr. Rosło. Taki był początek Drzewa Światów.

Rosnąc czyniło to do czego było przeznaczone. Tworzyło światy. Rzucało swój cień na wszystkie, w każdym miało swoje odbicie. Z każdą wyrastającą gałęzią – powstawał nowy. Z każdą obumarłą – ginął jeden.

Wszystko miało swój początek w pniu. Z niego wyrastało i do niego wracało. Z niego wyszli bogowie. Było ich wielu. Toczyli walki w gałęziach. Zawierali sojusze. Zajmowali stopniowo światy. Drzewo było jeszcze młode, dla każdego starczyło miejsca.

Bogowie poczęci z pnia, władali mocą tworzenia. Czynili istoty na swe podobieństwo. Stopniowo jednak więcej gałęzi zaczęło umierać a mniej się rodzić. Zaczęły się wojny o wolne światy. Równowaga została zachwiana.

## Duch Drzewa

Był moment iż Drzewo umierało. Bogowie zamiast dbać o swe domeny niszczyli je. Nic się nie rodziło, pień usychał. Roili się na nim bogowie bez swych światów. Silniejszy pożerał słabszego. Potrzebny był rządca. Drzewo wydało owoc.

Bogowie z pnia którzy nie posiadali własnych światów żywili się nim jak robaki. Syci słodyczą owocu – zapadli w letarg. Ich sny zaczęły się łączyć, śnili wspólnie, stawali się jedną istotą. Istotą bez pragnień, bez uczuć, wyzbytą emocji i ambicji. Sługą drzewa.

Śpiący bogowie zaczęli umierać. Oddawali tym samym swą moc zrodzonej z majaków istocie. Wreszcie umarł ostatni z tych którzy skosztowali owoc. Duch Drzewa, jego sługa i rządca był wolny.

Nie mieszał się do spraw bogów w światach które pozostały. Był ponad nimi. Dbał tylko o dobro Drzewa. Przywracał równowagę. Niszczył wszystko co było zagrożeniem, wspierał to co powodowało wzrost. Trwał.

## O naturze Smoków

Ciała Śpiących Bogów oddzieliły się wkrótce od pnia i opadły w ciemność korzeni. Nie do końca martwe, na pewno bez iskry życia. Coś jednak się w nich ciągle tliło. Odrzucone przez ducha drzewa, nie chciało odejść do końca.

W cieniu korzeni tkwiło przez eony w niezmienionym stanie. Drzewo rosło, a w jego korzeniach ciągle tkwiły jak ciernie ciała i części odrzuconej mocy umarłych bogów. Wreszcie moc ta zaczęła się w budzić, domagać się należnej jej części dziedzictwa.

W mroku, w cieniu, żywiąc się odpadkami, wężowe kształty, pełne nienawiści, niespełnienia, trwające jedynie pragnieniem zemsty za odrzucenie, za oddzielenie od pnia – stawały się coraz silniejsze, mocniejsze.

Pozbawione mocy tworzenia, władające tylko mocą wypaczania i zmieniania rzeczywistości wyruszyły w końcu w drogę. W gorę pnia niosąc ogień i pożogę, przejmując kolejne światy. Walcząc z drzewem, jego duchem i jego bogami – ruszyły Smoki. Rozpoczynając w każdym napotkanym świecie Smocze Wojny. Niszcząc po drodze wszelkie życie.