Przebudzenie

W końcu nadszedł ten czas. Czas, w którym Meghan w końcu mogła wyjść z kokona. Została w nim uwięziona podczas bitwy ze swoją siostrą - Lauren. Lauren jest białym aniołem, czyli aniołem dobra, a natomiast jej siostra Meghan jest jej kompletnym przeciwieństwem. Meghan w kokonie spędziła 123 lata. Tak, tak 123 lata. Anioły są nieśmiertelne i nigdy się nie starzeją. Bitwę ze swoją siostrą stoczyła o złote berło - najważniejszą rzecz w mieście aniołów - Metshvill. Ten, kto posiada złote berło, może wszystko. Meghan była jednym z najlepszych czarnych aniołów dlatego też jej Eston - król czarnych aniołów zlecił za zadanie porwać złote berło z Bursztynowego Pałacu, w którym rządzi Pelaos - król białych aniołów. Jedyną osobą, która mogła pokonać Meghan była jej siostra, ponieważ nikt z żołnierzy białych aniołów nie znał jej ani nie mógł się z nią równać. Nikt dotychczas nie wie jak Lauren pozbyła się Meghan i nikt dotychczas tego się jej nie pytał.

Długie, czarne włosy Meghan powiewały na wietrze. Wzięła głęboki oddech. Odwróciła się w stronę kokona, z którego właśnie wyszła. Dokładnie 123 lata temu jej własna siostra ją w nim uwięziła. Ale nikt nie wie, że właśnie dzisiaj zmienią sie losy Metshvill. Dalej na łące pełnej czarnych róż dało sie zobaczyc czarne kontury jakies wysokiej postaci. Meghan rozpostarła skrzydła aby dać do zrozumienia postaci, ze nie jest sama. Nieznajomy odwrócił sie i zaczął isc w strone Meghan. Po krótkiej chwili postac była tak blisko, ze Meghan mogła wywnioskować,  ze stoi przed nią wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna.

- Kim jesteś? - spytał podchodząc tak blisko, ze dokladnie widzial jak wyglada Meghan.

- To ja powinnam zadac ci to pytanie - odpowiedziała pewnym siebie, urzekającym głosem.

- Jason - powiedział wyciągając ku Meghan rękę na przywitanie.

- Co tutaj robisz? - spytała stanowczo Meghan.

- Nadal nie wiem kim jesteś

- I tak sie nie dowiesz....

Meghan odwróciła sie i zaczęła isc w strone łąki, z której niedawno przyszedł Jason. Jednak po chwili odwróciła sie w strone mężczyzny.

- Wiesz moze jak dojść do Metshvill? - spytała uroczym i uprzejmym głosem.

- Pewnie, ze wiem, ale...

- Świetnie, zaprowadzisz mnie tam - Nie dając dokonczyc Jasonowi zdania wtrąciła się.

Jason nic nie odpowiedział,  bo nie chcial z rana mieszać sie w jakies kłopoty z wyraźnie dość groźną anielicą. Jason pokazał Meghan zeby isc w strone łąki i chwile później oboje tamtą drogą wlasnie poszli. Szli w ciszy około dwudziestu minut poczym zerwał sie silny wiatr. Brązowe postawione lekko na żel włosy chłopaka powiewały razem w długimi, czarnymi jak smoła włosami Meghan.

- Trzymaj sie mnie, bo nic nie widac! - krzyknął Jason

Meghan nic nie odpowiedziała. Wiatr był taki silny, że po całej łące w powietrzu latał wiatr przez co nic nie było widac.

- Gdzie jesteś? - spytał, przestraszony troche chłopak, bo Meghan nadal sie nie odzywała.

Dziewczyna nie odzywała sie, bo widziała zarysy postaci Jasona w całym chaosie,  ktory spowodował wiatr. Jednym z jej atutów oprocz krągłości był bradzo dobry wzrok. Po chwili Jason stanął, pomyslal, ze dziewczyna sie zgubiła.

- Gdzie jesteś? - powtórzył.

- Za tobą - odezwała sie Meghan, ktorą rozśmieszyła sytuacja, ze Jason sie o nią martwił.
- Musimy to przeczekać, bo nie da rady tak is.

- Wszystko sie da, wiec rusz swoją dupę, no chyba, że sie boisz.

- Nie, nie boję się.

- No to idziemy.

- Idź sama, bo ja nie zamierzam.

Meghan zbliżyła się do Jasona tak blisko, ze czuli swoj oddech Lewą ręką jeździła po torsie chłopaka poczym po chwili szepnęła mu do ucha:

- No cóż.... będę musiała iść sama.

Obróciła się, uderzając jeszcze lekko włosami twarz Jasona. Odeszła za ledwie jeden krok, kiedy Jason złapał ją za rękę obrócił w swoją stronę i przyciągał tak do siebie, ze byli jeszcze blizej niz przedtem.

- Dobra, zaprowadzę cię. - powiedział.

Meghan tylko sie uśmiechnęła, ale Jason raczej tego nie widział,  a raczej nic nie widzial oprocz konturów Meghan, bo wiatr nie przestawał miotać na wszystkie strony piaskiem. Meghan chwyciła mocno za rękę Jasona, aby dac mu do zrozumienia, ze wie, ze uda mu sie ja doprowadzic do celu, ktory mu wyznaczyła. Po godzinie burza piaskowa skończyła się, lecz Jason nie wygladal na zadowolonego.

- Co sie stało?  - spytała lekko poirytowana Meghan.

Jason pokazał głową przed siebie. Stała tam wielka brama, na samej górze widniał napis "Metshvill". Obok napisu po prawej jak i po lewej stronie były dwa małe aniołki. Anioł po lewej stronie był czarny, a po prawej - biały. Meghan stała w bez ruchu jakies dwie minuty po czym powiedziała:

- Dzięki

- Tylko dzięki? - spytał zdziwiony Jason.

- A no co niby jeszcze liczyłes?

- No wiesz....

- Co?

- Dobra nic... A tak w ogóle to po co mialem cie tu zaprowadzić?

- Nie żeby cos, ale to jest miasto aniołów,  a ka chyba troche przypominam anioła.

Jason nic nie odpowiedział, a Meghan ruszyła w strone bramy. Chwile później za nia zaczal isc Jason. Anielica odwróciła się.

- Dlaczego idziesz za mną?

- Tez jestem aniołem.

- Haha, w ktorym miejscu?

Nagle Jason rozpoztarł skrzydła (anioły mają zdolność maskowania swoich skrzydeł). Skrzydła były koloru czarnego, taki sam kolor miały takze skrzydła Meghan. Jason takze był czarnym aniołem. Oczy Meghan same mowily za siebie jak ona była zdziwiona tym, co właśnie zobaczyła.

- Czemu mi nic nie powiedziałeś?

- Miałem misje.

- Jaką misję?

- Spowodowana, ze dotrzesz tutaj bezpiecznie.

- Kto ci kazał?

- Król Eston. Bardzo długo wyczekiwał, aż miną 123 lata, a teraz czeka na ciebie w swojej komnacie.

Meghan uśmiechnęła sie pod nosem. I razem z Jasonem weszła do Metshvill.