C2: Romano helpt Nick liever zelf

‘Nee, ik help Nick wel even,’ antwoordde Romano. Tot nu toe was hij helemaal niet licht in zijn hoofd geworden bij de gedachte aan het bloed of de wond, een probleem dat hij gebruikelijk wél altijd had. Al betwijfelde hij of het ook zo zou blijven als hij met de behandeling van de wond begonnen was.

  ‘Weet je het zeker, lieverd?’ vroeg Denise bezorgd. ‘Normaal heb je al een aversie tegen mijn ziekenhuisverhalen en dan voornamelijk bloedprikken.’

  ‘Normaal wel, maar ik denk dat het nu wel lukt,’ glimlachte Romano dapperder dan hij zichzelf voelde. Denise wilde hem, zoals altijd, te hulp schieten. Hij had zich dan ook geen betere vriendin kunnen wensen, maar nu wilde hij er een keer voor haar zijn. ‘Jij verdient ook wel eens een keer rust van pijn, bloed en wonden.’

  ‘Wat bedoel je daar mee?’ antwoordde Denise meteen, terwijl ze hun pas richting de keuken hervatten.

  ‘Gewoon,’ zei Romano nonchalant, ‘al jouw ongelukken en ziekenhuisbezoeken.’

Daarin had Romano gelijk. Denise was zo’n ontzettende kluns dat ze zichzelf al meermaals had gesneden, geschaafd of open had gehaald tijdens doodnormale, dagelijkse bezigheden. Ook bracht ze tot haar spijt meer bezoeken aan het ziekenhuis dan de gemiddelde jongvolwassene.

  ‘Gelukkig gaat het nu allemaal al een tijdje goed,’ zuchtte Denise opgelucht. ‘Ik heb in elk geval geen pijn meer en ook de ongelukjes zijn al even geleden, dus als je wilt –’

  ‘Nee, het hoeft écht niet,’ verzekerde Romano haar opnieuw. ‘Ik verbind zijn wond wel.’

  Ze bereikten de keuken, waarin Laura druk in de weer was met het afwassen van alle borden, bekers, potten en pannen van de inboedel. Ze was zo verwoed in de weer met de afwasborstel, dat spetters lauw water en schuim alle kanten op spatten en vlekken maakten op haar trui.

  ‘Lekker bezig, Lau,’ zei Denise, terwijl Romano zich bukte en kastje voor kastje opentrok tot hij de EHBO-doos voor Nick had gevonden. ‘Als je wilt kan ik zo wel even helpen?’

  ‘Ja, graag,’ zei Laura zonder om te kijken. Ze zette het zoveelste glas op het houten aanrechtblad, bij de al immens grote stapel. ‘Ro zou me namelijk geholpen hebben, maar nog voordat het afwasmiddel was opgelost, liet hij me staan om jullie te begroeten.’

  ‘Nou, je hoort het, Ro,’ lachte Denise, die meteen een vaatdoek van het houten aanrechtblad griste en in de starthouding stond. ‘Als jij zo graag doktertje wilt spelen, vermaak ik me wel in de keuken met Lau.’

  Terwijl Denise zich bij Laura aan het aanrecht vestigde, draaide Romano zich met de nodige, maar verborgen, tegenzin weer om en liep terug richting het woongedeelte van de villa, waar inmiddels iedereen was neergestreken en druk in gesprek was geraakt over zijn ‘grap’.

  ‘Maar die jongen kan echt niks,’ zei Patrick. ‘Zelfs één goeie grap bedenken lukt hem niet.’

  ‘En jou wel?’ vroeg Ilse plagend terug. Romy lachte.

  ‘Uiteraaaaaard!’ riep Patrick bijna uit.

  ‘Natuurlijk,’ zei Romano, die zich naast Nick op de bank liet zakken, de koffer op zijn schoot legde en hem open klikte. ‘Jij bent nu al de Prankweek-kampioen.’

  Nick stak zijn hand uit, terwijl Romano verwoed opzoek ging naar wat verband in de overvolle, ongeorganiseerde EHBO-doos. Het deed hem nog het meest denken aan zijn eigen slaapkamer op de dagen dat er niemand langs kwam.

  ‘Er zit niet echt een tempo in, maatje,’ merkte Patrick na een minuut of twee hoofdschuddend op.

  ‘Dan moet je niet bij mij zijn,’ mompelde Romano.

  ‘Natuurlijk wel, het ligt altijd aan jou,’ merkte Patrick met een spottende grijns op.

  ‘Héél grappig, Pat,’ antwoordde Romano. Hij had eindelijk wat verband gevonden. ‘Nee. Het ligt aan deze doos. De helft ontbreekt, de andere helft lig kriskras door elkaar. Ik kon amper dat verband vinden – maar ik heb het.’

  ‘Nou, komt u maar,’ zei Nick, tegen Romano, die voor het eerst opkeek van de EHBO-doos. En direct gebeurde er waar Denise al bang voor was geweest. Hij trok het niet meer, niet nu hij zich zo dichtbij het glanzende, helderrode bloed bevond.

  Meteen brak het zweet hem uit. Romano slikte. Hij was blij dat al zat, op die manier kon hij tenminste niet met een klap tegen de vlakte gaan. Zijn hand met het schone verband bleef tussen de koffer en Nick in hangen.

  ‘Volgens mij gaat het niet goed,’ zei Ilse, al klonk haar stem ver weg.

  ‘Hij trekt helemaal wit weg.’ Vulde Romy bezorgd aan.

  ‘Maatje?’ Patrick pakte zijn schouder vast. ‘Gaat ‘ie een beetje?’

  Romano schudde zijn hoofd. Hij voelde dat hij steeds lichter werd. Het bloed van de wond druppelde langs Nicks vingers. Een ijskoude rilling gleed over zijn rug. Zweetdruppels verschenen op zijn hoofd en voor Romano het wist rolden zijn ogen terug in hun kassen en verloor hij zijn bewustzijn.

### Edwin, Steven & Lisanne

##### De poorten van de Villa – 21:11

‘Wat gek,’ zei Edwin, terwijl Lisanne steeds verder het bospad opreed. ‘Er staat een auto voor dit hek.’

  ‘Waarschijnlijk van een van de anderen,’ opperde Steven vanaf de achterbank. Hij was eindelijk goed wakker en wreef over zijn knorrende buik. ‘We zijn écht laat.’

  ‘Maar waarom parkeren ze dan hier hun auto?’ merkte Edwin scherp op. ‘Dat huis is helemaal dáár.’ Edwin wees de verte in, naar het enorme huis. De lampen van dat huis waren inmiddels nog de enige lichtpuntjes die te bekennen waren. De bewoonde wereld lag enkele kilometers achter hen en de zon was volledig achter de bomen verdwenen.

  ‘Geen idee,’ zei Lisanne, die afremde en achter de andere auto parkeerde, ‘maar het is wel verschrikkelijk kut, dat ik daardoor ook niet kan doorrijden.’

  ‘Dus, wat nu?’ Edwin keek zijn metgezellen aan. ‘Lopen?’

  ‘Lopen?’ Steven keek Edwin met afgrijzen aan. ‘En nóg later komen? Straks is het eten koud!’

  ‘Tja, wat wil je anders?’

  ‘Ram die auto gewoon keihard door dat hek heen,’ mopperde Steven. Hij zag het écht niet zitten om met zijn bagage naar het huis te moeten lopen. Hij had dankzij Romano maanden geleden al veel te veel moeten lopen in Londen. Dat liet hij zich geen tweede keer gebeuren.

  ‘Ja, bekijk het,’ antwoordde Lisanne. ‘Dan is dadelijk heel mijn auto naar de knoppen.’

  ‘Boeie,’ antwoordde Edwin, die zelf ook niet bijster veel zin had in een avondwandeling door de sneeuw, met koffers op sleeptouw.

  Voordat de heren nog andere, slechtere plannen konden voorstellen, opende Lisanne haar portier en stapte uit. De dikke sneeuwlaag knarste onder haar voeten. Een frisse avondbries streek langs haar gezicht.

    Met een klik op de afstandsbediening van de auto opende ze haar kofferbak en liep om de auto heen. Ze hees met behulp van Steven en Edwin hun koffers eruit. Ze sleepten ze met moeite achter zich aan, de sneeuw door.

  Al gauw bleek de sneeuw niet hun grootste uitdaging.

  Steven trok gewelddadig aan het ijzeren hekwerk. ‘Hij gaat niet open.’

  ‘Niet open?’ Edwin probeerde het ook. Er was geen beweging in te krijgen. ‘Ja, verdomme, en nu?’

  ‘Ik weet het niet,’ gaf Lisanne toe. ‘Zal ik Romano even een appje sturen OF hebben jullie een ander idee?’