Królestwo Sulbern

Sulbern jest relatywnie świeżym ludzkim królestwem. W odróżnieniu do krasnoludów, elfów czy gnomów, ludzie z Sulbern przybyli na Umbrię dopiero po Wojnie Bogów. W większości stanowili uchodźców z centralnego kontynentu Otohii, który najmocniej odczuł zniszczenia spowodowane dwiema wojnami. Mimo małego znaczenia tytułów szlacheckich w zaistniałej sytuacji, to właśnie zubożały ród przewodził całej operacji exodusu. Lord Prewitt Sulbern stał się centralna figurą i wraz ze swą doradczynią, a już niedługo żoną, Lady Isot pertraktował z ówczesnymi władcami wyspy swą pozycję. Elfy wyraziły swą zgodę, będąc zbyt zajęte opłakiwaniem swych bliskich. Podobnie było z krasnoludami, które nadal lizały rany po starciach z Tatalosem i ludźmi stepu, którzy w wyniku wojny utracili połowę swych ziem, w miejsce których powstała pustynia. Pod ich władzę dostały się tereny od Trojaczków na zachodzie po Wzgórza Sallow i podnóża gór Kręgosłupa Świata. Zgodnie z traktatem mieli pilnować Orczych Wygnańców, którzy rozpierzchli się w górach, zbierając się w mitycznej osadzie Gozun Kran. Odbudowa kontynentu wypełniła resztę tego okresu historii młodego królestwa.  Za panowania czwartego potomka Prewitta Sulberna, Drystana Sulberna, ludzkiemu królestwo udało się oczyścić i przejąć perłę kontynentu – Telmons. Mimo sprzeciwów elfów i krasnoludów, ludzie zasiedlili wyspę na morzu Leonolan. W ramach rekompensaty pozostawili miasto otwartym dla elfów, co w krótkim czasie doprowadziło do założenia elfiej dzielnicy nazwanej Małą Wyspą. Przejęcie wyspy i okolicznych osad miało jeszcze jedną istotną konsekwencję – doprowadziło do wzmocnienia gildii handlowej, która miała zająć się procesem odbudowy i zagospodarowania miasta. W ciągu panowania kolejnych królów i królowych gildia handlowa zdobywała coraz większą autonomię, aż za panowania dziesiątego władcy Almerica Sulberna, Telmons wraz z czterema osadami przybrzeżnymi odłączyły się od królestwa, zawiązując Ligę Handlową. Król oczywiście podjął próbę odbicia ziem, niestety bezskutecznie, głównie za sprawą groźby elfów o przyłączenie się do wojny po stronie Ligii oraz różnicy w funduszach. Królestwo musiało przełknąć gorzką pigułkę, która rozpoczęła trwający do teraz okres niechęci i pasywnej agresji w stosunku do Ligii.

Kolejny cios przyszedł niespełna dwanaście lat temu, gdy na Umbrię przybyło Dominium Retoliańskie. Przedstawiciele potęgi przedstawili swoje żądania, a gdy Sulbern je odrzuciło, rozgorzała wojna. Walki trwały długo i Sulbern utraciło sporą część terenów na zachodzie, a pochód wroga zatrzymał się dopiero na Przesmyku Lunensor. Po dwóch latach, gdy walki przybrały charakter pozycyjny i nikt nie był w stanie złamać wroga, doszło do podpisania pokoju, na mocy którego Dominum Retoliańskie otrzymało ziemie między Mglistymi Szczytami a Ponurymi Górami do Przesmyku Lunensor oraz wyspy zwane Trojaczkami. W zamian Sulbern otrzymało reparacje oraz gwarancję pokoju przez następne dziesięć lat. Od tego czasu oba ludzkie królestwa pałają do siebie niegasnącą nienawiścią, a okres pokoju właśnie dobiega końca.

Aktualną królową jest Elysande Sulbern, osiemnasta potomkini Prewitta Sulberna. Objęła królestwo osłabione, gdy jej ojciec, król Sullivan Sulbern, zginął w bitwie na Szepczących Bagnach. Przewodziła rozmowom pokojowym i już wtedy dała się poznać jako silny przewódca, dorównując generałowi Rashidiemu, który niedługo później objął stanowisko gubernatora. Pertraktacje okazały się skuteczne w sensie zawarcia pokoju, ale kosztowały Sulbern ziemie, które od dawna należały do królestwa. Aktualnie Elysande skupia się na wzmocnieniu kraju i przygotowaniu go do nieuniknionej II wojny.