Królestwo Uratu

# Uratu

Państwo położone pod na styku Akkadu i Yazgadu u podnóża wielkich gór powstałem w skutek wielkiej migracji ludów na zachód.

## Historia

> *Śnieg obficie sypał za oknem chaty, ogień trzaskał w kominku dodając ciepła, włochaty, ubrany w skóry rosły mąż dorzucił kolejną kłodę i westchnął spoglądając na górskie zbocza usiane iglakami pokrytymi śniegiem.*
>
>
> *W oddali zawył wilk, wycie było bardziej wygłodniałym skomleniem lecz wciąż powodowało ciarki na skórze młodziaków...*
>
>
>
> *Turan podszedł do starca, miedziany toporek u pasa połyskiwał odbijając światło ogniska.*
>
>
> > *"Nie przeżyjemy do nadejścia roztopów, takiej wichury nie było od pół wieku, klany muszą się zebrać..."*
> >
> >
>
> *Starzec wstał dorzucając trzymany w ręku kawałek drwa, spojrzał swym pozbawionym życia wzrokiem na młodego narwanego Angulfa.*
>
>
> > *"Pradziad mój zmarł w zimę, dziad jak i ojcec również, losem człeka jest zemrzeć pośród śniegu...*
> > *"Precz z takim losem!" ~ Wykrzyknął wojownik, ruszmy w dół zboczy! przekroczmy góry i znajdźmy ciepłe ziemie! Inaczej zginiemy!*
> >
> >
>
> *Młodzieniec walił pięścią w stół, zmotywowany gniewem i głodem by ruszyć i przebić się przez śniegi, starzec zas spoglądał w ogień, chwytając ostatki jego ciepła...*
>
>

### Ucieczka przed zimnem

Uratanie szli w pierwszej fali ludów ,która za powodu srogiej zimy wlała się do Felarnii od strony gór, w takcie tej wędrówki wielu z nich umarło z zimna lub wycieczenia. Po drodze przyłączyli do siebie kilka lokalnych plemion ,które miały do wyboru przyłączyć się lub zginąć. Kiedy weszli do przełęczy widzieli na horyzoncie zamajaczyły strzeliste baszty akkadyjskiej fortecy Kundak, na basztach płonęły wielkie ognie oznajmiające wszem i wobec ich przybycie. W miarę jak zbliżali się do twierdzy po drodze napotykali na opuszczone chaty i wioski. Kiedy stanęli nad wzgórzu na przeciw zamku oczom ich ukazała się powiewająca na baszcie chorągiew z sześcioramienną gwiazdą Akkadu. Poza kamiennymi murami do około rozciągały się ziemne wały oraz spalone chaty by nie dać osłony napastnikom. Na murach stali Wojownicy w szpiczastych hełmach oraz okoliczne górskie klany zebranie na prędce i uzbrojone w kto co miał.

W pierwszym porywie z dzikim okrzykiem na ustach Uratanie nań natarli wierząc w swoje męstwo i szerokie tarcze ,które nosili, pierwszy szturm z użyciem haków i drabin załamał się bardzo szybko pod gradem strzał i kamieni tak samo kolejny. Jednak dnia następnego kiedy zrezygnowani Uratanie lizali rany przeświadczeni że się nie przebiją. Sarduri jeden z wodzów szczepów Uratu. wpadł na pomysł pewnego fortelu zbudował splecione z wikliny hulajgrody za osłoną których wojownicy mogli się dostać pod wały skąd już bez większych trudności weszli nań, kiedy na wałach nastąpiło zwarcie szybko stało się jasne że swora wygłodniałych kundli zagryzie nawet lwy by muc się nasycić. A górale mimo iż odważni widząc wściekłą rozpacz w oczach swych wrogów wiedzieli że mimo własnego męstwa nie sprostają temu wrogowi i poczęli zwolna potem coraz szybciej oddawać pole aż w końcu rzucili się do ucieczki w kierunku twierdzy lub za wały na zachód. Dopiero kontratak szpiczastych hełmów zatrzymał paniczną ucieczkę i pozwolił na powtórne zorganizowanie obrony w twierdzy. Ale podgrodzie było już stracone a sama twierdza mimo całej swojej potęgi straciła na znaczeniu gdyż teraz można było ją zwyczajnie obejść.

A oczom ludu za gór ukazał się nowy wspaniały świat zwany przez autochtonów międzyrzeczem.

### Początek Państwa

Załoga Kundaku widząc beznadzieję swej sytuacji i brak jakichkolwiek szans na odsiecz co więcej w samym zamku wybuchła zaraza postanowiła zacząć pertraktację z Sardurim ,który międzyczasie dzięki swemu fortelowi został przywódcą Uratu. Jemu również nie było w smak posiadanie na tyłach taki wielkiej i potężniej twierdzy zatem przystał z kasztelanem na honorową kapitulację Akkadyjczycy i ich sprzymierzeńcy mogli wyjść z twierdzy z bronią oraz podniesionymi sztandarami by wrócić do swego kraju. W trakcie wychodzenia garnizonu mało nie doszło do złamania układu i pogromu wychodzącego wojska gdyż wojownicy chcieli dokonać krwawej zemsty na tych z winy których zginęli ich towarzysze. Jednak Sardurii zdołał ich opanować i zapewnić akkadyjczykom bezpieczne wyjście. Kiedy ostatni żołnierz w szpiczastym hełmie opuścił Twierdzę. Sarduri wkroczył tam zawiesił na baszcie swą chorągiew a sam zamek ochrzcił nowym imieniem Tuszpa która stała się stolicą Państwa Uratu.

Kiedy wyszli z przełęczy żądni jedzenia i ciepła Uratnie wlali się do międzyrzecza znienacka zajmując południowo wschodnie rubieże Akkadu