Landvez

United Kingdom of Landvesia and Svalbjorn

Herb państwa

Flaga państwa

***God Save The King!***
*Boże chroń Króla*

* Hrabstwo Newham
* Hrabstwo Southland
* Hrabstwo Hoxter

**Księstwo Pomanii (Pomaouis)**

* Hrabstwo Ville de Pomois
* Hrabstwo Boland
* Hrabstwo Îles Shenan

**Zachodnie Królestwo Normanów (Svalbjorn)**

* Hrabstwo Ultreborough
* Hrabstwo Svalgut-Bjornshire

**Zjednoczone Królestwo Landvezji i Svalbjornu** ***(United Kingdom of Landvesia and Svalbjorn)*** - państwo znajdujące się na południowy-zachód Kontynentu. Twór składający się z dwóch Królestw - Landvezji i Svalbjornu.

## Historia

### Okres rozbitych państw

Najstarsze informacje o ludu Wezów pochodzą z IV wieku n.e. Według normańskich kronikarzy, tworzyli oni liczne miasta- państwa, zarówno republiki kupieckie, jak i monarchie. Wspomniane osiedla trudniły się przede wszystkim pośredniczeniem w handlu między ludami na zachodzie kontynentu a cywilizacjami wschodu i południa.

Pierwszym okazją do zjednoczenia Wezów stała się mająca miejsce w VI wieku migracja ludów reńskich, osiedlających się na obszarze dzisiejszego Landvezu w wyniku migracji z terenów Renii po represjach ze strony Patronatu Tagawonii. W obliczu obcego najazdu, przywódcy wezyccy zawiązali ligę obronną w celu powstrzymania reńskiego zagrożenia. Zachowane źródła mówią o walnej bitwie, mającej miejsce ok 580 roku, w wyniku której Wezowie zmusili migrantów do opuszczenia ich ziemi i osiedlenia się na południu. Liga nie zdołała jednak przetrwać próby czasu i w wyniku postępującej rywalizacji pomiędzy polis szybko się rozpadła. Plemiona reńskie zaś z czasem zdołały wykształcić odrębną od swoich rodaków kulturę, dając początek plemionom pomańskim.

Procesom integracyjnym Landvezji sprzyjała późniejsza kolonizacja normańska półwyspu, mająca miejsce ze strony północnej (Linares) oraz od południa (Svalbrada). W 830 roku niejaki książę Guiscard zdołał formalnie zjednoczyć pod swoim berłem wszystkie plemiona pomańskie w sfederalizowane Księstwo Pomanii. W międzyczasie u Wezów na prowadzenie spośród miast-państw wysunęło się leżące nad rzeką Lin Newham. Ok 850 roku książę newhamski Edward dzięki zabiegom dyplomatycznym zdołał zbudować koalicję składającą się z wezyckich państewek oraz  zawarł sojusz obronny z następcą Guiscarda - księciem Filipem. W 855 roku doszło do wyprzedzającego ataku na Svalbradę, gdzie dokonano spalenia głównego fortu, a w roku następnym Edward wraz z sojusznikami wyruszył w kierunku normańskiej fortecy w Linaresie. Tam jednak oczekiwała na niego potężna normańska armia, pod wodzą samego króla Normandii Wilhelma Rudego, gotowego zmieść z powierzchni ziemi wszystkich stojących mu na drodze. Krwawa bitwa pod Linaresem z 856, podczas której obydwie strony poniosły dotkliwe straty, zakończyła się rozejmem - Wilhelm uznał niezależność państewek wezyckich i federacji pomańskiej, te zaś zobowiązały się do płacenia Normanom corocznego trybutu.

W ciągu następnych 300 lat Newham rozciągnęło swoje bezpośrednie panowanie nad wszystkie wezyckie osady położone na wybrzeżu Morza Landveskiego, zaś w tym samym czasie księstwo Pomanii nadal było silnie zdecentralizowaną federacją pomniejszych księstw, regularnie między sobą rywalizujących. Około roku 920 na ziemie wezyckie przybyli pierwsi misjonarze krystiańscy, dotychczas blokowani przez słabnący Patronat Tagawonii. W 940 książę newhamski Edward II przyjął wraz ze swoim dworem wiarę krystiańską, a w Newham zostało założone pierwsze biskupstwo, uznające duchowe zwierzchnictwo opata w Deletrei. Krystianizacja przebiegała jednak tylko początkowo na samym wybrzeżu - ostatnie zalążki lokalnych wierzeń w głębi kraju Wezów zanikły dopiero w wieku XII. W Pomanii krystianizm został uznany za religię państwową około roku 1000, lecz tutaj dawne wierzenia napotykano aż do końca wieku XVI.

Na początku XII wieku doszło do walk wewnętrznych między normańskimi możnowładcami, co Wezowie i Pomańczycy natychmiast wykorzystali, rozpoczynając trwającą kilka dekad serię wojen granicznych w celu wyparcia osłabionego najeźdźcy z lądu. W 1130 książę Henryk I wykorzystał ostateczny rozpad federacji normańskiej, przyjmując tytuł ,,króla Wezów”. Zdecydował się na ten krok nie tylko w celu okazania swojej potęgi, ale także w celu formalnego zrzucenia normańskiego zwierzchnictwa i podważenia normańskiej dominacji na południu Kontynentu - dotychczas bowiem tytuł królewski w tym regionie nosili tylko władcy rezydujący na Normandii.

### Zjednoczenie Królestwa

W 1744 roku Król Landvezji Wilhelm IV Pomotiz po podbiciu Svalbjornu stworzył Koronę Svalbjornu i przywdział tenże tytuł. Rok później, w 1745, wykorzystując brak reprezentujących Svalbjorn w parlamencie zjednoczył dwa Królestwa pod swoim władaniem.

Po jego śmierci w 1780 tron objął Jakub III. Zmanipulowany przez ówczesnego Cara Imperu zgodził się na zrobienie z Landvezji Protektoratu Imperskiego. Pomimo częstych problemów a nawet powstania zbrojnego sytuacja ta trwała aż do wybuchu Wojny Secesyjnej w 1930 roku, kiedy to znikąd pod przywództwem Lorda Karola Cavendisha i Króla Edwarda IV zrodziła się nagła rewolucja. Rewolucjoniści, wykorzystując konflikt, w niecały miesiąc opanowali największe z miast i proklamowali się niezależnym od Imperitiji bytem. W 1940 roku, po 10 latach istnienia, Królestwo dołączyło razem z Caldrią na zasadzie koalicji do Wojny po stronie MRF. Do decydujących starć doszło podczas bitew o Lepszym, Linares i Normandię. Uważa się to za jeden z punktów kuliminacyjnych wojny, gdyż siły Imperu musiały wycofać dużą część swych sił na południe, umożliwiając Medynowi wejście w głąb SRI.

W 1949 roku Królestwo było sygnatariuszem III Szczytu Kontynentalnego, co umocniło znaczenie Królestwa na arenie międzynarodowej.

Od 1950 roku w państwie doszło do kryzysu ekonomicznego, który pozostawił kraj w ruinie. W 1956 roku, na wynik rozwiązania *Parti Socialiste* pozostała dziura która doprowadziła już rok później do kryzysu parlamentarnego, w wyniku którego odbywają się przedwczesne wybory, które wygrywa Partia Liberalna. Niedługo później zmarł ówczesny Król Henryk IV - ostatni z długiej linii Pomotizów. Funkcję Regenta przejął bohater narodowy Lord Cavendish, który powołał nowy Gabinet pod przewodnictwem młodego przywódcy Liberałów Jacoba Hoxwortha.

## Administracja

Pod względem terytorialnym państwo jest unią realną poszczególnych Królestw (Koron). Są to:

 Pomania
 Svalbjorn

## Największe miasta

 Southton
 Pomouis
 Bjornshire
 Bjorn
 Ultreborough

## Ustrój

Ustrojem państwa jest monarchia parlamentarna, w ramach której funkcjonuje system gabinetowo-parlamentarny. Formalnie jest to państwo unitarne o silnym stopniu decentralizacji. Podstawy systemu prawnego stanowią konstytucja oraz jej poprawki, karty, prawa i ustawy. Do najważniejszych organów państwa zalicza się monarchę, dwuizbowy Parlament i Gabinet wraz z Premierem.

Najważniejszym aktem prawnym jest Konstytucja, która została skodyfikowana z dawnych, średniowiecznych dekretów królewskich. (znaleźć te wszystkie dokumenty)

## Demografia

### Populacja

W 1955 roku kraj zamieszkiwało 51 mln ludzi, z czego 47% populacji zadeklarowało się jako Landvezowie, 33% jako Pomańczycy, 8% jako Normanie, a 12% deklarowało pochodzenie spoza królestwa.

### Religia

Struktura religijna kraju z roku 1955:

* krystianizm galitejski 47% (od 1953 w Newham swoją siedzibę ma Stolica Galitejska)
* prawieslawizm: 23%
* ateizm: 5%
* inne: 25%

## Gospodarka

Państwo na rok 1958 wyszło z niedawnego kryzysu ekonomicznego, co plasuje je na trzecim miejscu na świecie pod względem PKB. Ma swoją walutę, a roczna inflacja wynosi dokładnie 3%. Zapoczątkowane zostały reformy gospodarcze, m. in. upaństwowienie i reforma służby zdrowia, rozbudowa programów socjalnych oraz prywatyzacja większości państwowych firm. Planuje się także założenie giełdy w Newham.