10 VI 1990 Dom Centrum

**10 VI 1990 Dom centrum** - opowiadanie Gienia mówi o protoplaście marketów wielkopowierzchniowych i rodzącej się miłości do ciężkich brzmień bohaterów.

CIEKAWOSTKI:

* Aleksander i Gieniu czytali po angielsku prawidłowo, ale tylko po wódce. Imponowali tym potem członkom People of Doom (tego nowszego składu).
* Nie wiadomo jaki był dalszy los zakupionych winyli.
* Wiesia nie miała wcale zdolności proroczych.

Wystąpili:

* Gieniu Zagórski
* Danuta Zagórska
* Napoleon Dobrowolski
* Wiesława Dobrowolska
* Aleksander Stwardniewicz

 Wspomnieni:

* Jarek Jaki
* Hieronim Rudkowski

Dziś na osiedlu wszyscy byli dziwnie podekscytowani, bowiem dziś miała zostać otwarta nowa galeria handlowa, która wcale jej nie przypominała, ale można by tam było dostać wszystko. Otóż to... to można było raczej nazwać domem centrum, bo to wcale nie przypominało galerii... chuj, powtarzam się, ale wiecie co mam na myśli. Wszyscy z Muchomorowej 35 byli tym podjarani. I tego pierwszego dnia, gdy otwarto dom handlowy, udali się mieszkańcy wybierać w okazjach. Wiadomo, nastał kapitalizm, teraz miła obsługa, wszystko jest itd., ale do rzeczy. Gieniu z Danuśką chodzili wzdłuż kramów z warzywami.

- Gieniu, gdzie tu można dostać papierosy? - zapytała Danuta.

- Zamknij się i pomóż mi pakować te arbuzy! Mmmm... pyszności. - odpowiedział Gieniu.

Po naliczeniu niedużej opłaty za soczyste arbuzy, Gieniu udał się w kierunku stoiska z porcelaną z Danusią. Spotkali tam Napoleona z jego żoną, Wiesławą.

- Uszanowanie, panie Napoleonie! - krzyknął Gieniu.

- Gieniu! Ciszej! Nie jesteś w karczmie. - zwróciła mu uwagę Danusia.

- A dzień dobry, dzień dobry. - uśmiechnął się. - Jak zdróweczko? Boska Ciecz dziś wieczorem sama się nie wypije... Zaproś też Aleksandra, Jarka i młodego Rudkowskiego. - Wiesia w tym momencie dostała kurwicy, ale ją ukryła skrzętnie przed wszystkimi.

Gdy odeszli Gieniu i Danuśka, Wiesia czepiała się męża:

- Jak możesz zachowywać się jak menel? Alkohol szkodzi zdrowiu, mężu! Będziesz miał zawał! - ostrzegała.

Po godzinie, Gieniu zaniósł zakupy i postanowił wrócić do domów centrum, żeby je całe zwiedzić. Wiadomo, były stoiska do obejrzenia, a Danuśce się nie chciało. Przy stoisku z biżuterią, Aleksander coś kombinował... czy chciał coś wynieść, tego nie wiemy, ale...

- Milicja! Ręce do góry! - powiedział Gieniu dość cicho, czym przestraszył Aleksandra.

- Ty pierdzielu z brodą, ja tu kupuję legalnie biżuterię, a ty kurwa mnie zachodzisz! - wściekł się Aleksander, bo omal nie narobił w gacie.

- Co ty kupujesz w ogóle? Pewnie dla siebie. Hahahahahaha! - wyśmiał Aleksandra Gieniu.

- Nie kurwa, dla żony, ty jeden ty pierdzielu! - uciął Gieniowi śmiech, po czym rzekł: - Panie sprzedawco, wezmę to. Ile się należy?

Sprzedawca podał kwotę, Aleksander zapłacił. Po obejściu całej galerii handlowej na rozmowie, a właściwie wzajemnych wrzutach z Aleksandrem, czuli panowie pewien niesmak. Otóż, zapomnieli zwiedzić jednego stoiska, które stało im przed oczami. Tak, winyle, pachnące winyle! Gieniu i Aleksander rozglądali się na winylami. Nie było wśród nich nic ciekawego wstępnie, ale postanowili się nie poddawać. Podeszli do stoiska z zagranicznym rockiem.

- Judas prist. - czytał Aleksander.

- Prjest, nie prist. Naucz się czytać. - skwitował Gieniu.

- Ja znam trochę angielski dla Twojej informacji.

- Jakie wyrazy?

- Fuck ju, asta la vista, baby...

- Ale fajna żyleta na tej okładce. Bierz, póki masz. - Gieniu potem wyczaił okładkę z karabinierem w kosmosie zespołu znanego jako Megadeth [So Far, So Good, So What...!?] oraz krzesło elektryczne wśród pierunów zespołu Metallica [Ride The Lightning] i postanowił to kupić na dzisiejszą popijawę z Napoleonem, Jarkiem i Rudkowskim. Gdyby nie ten dom centrum, to czy panowie poznaliby metal? Nie wiadomo. Prędzej czy później po podłączeniu kablówki może i tak, ale pewnie później. A w czasie popijawy u Aleksandra...

- Gieniu, cholero przebrzydła, zarysowałeś mi opakowanie! - stwierdził pijany Aleksander.

- G..g...gówno prawda, jełopie bez motoru! Ważne, że muzyczka twoja leci, a ja nawet nie mogę sprawdzić u Ciebie swoich winyli!

- Za 5 minut...

- Mówisz tak od 3 godzin! W kółko leci to Britisz Stil. -

Czyżby stał się mały cud? Wiadomo, że od tamtego dnia Gieniu i Aleksander nauczyli się czytać po angielsku po spożyciu nadmiernej ilości Boskiej Cieczy.