Kesulmanat Illsanidów

Kesulmanat Illsanidzki - Państwo założone przez Illsalada prawowitego władcę Masamudii po wygaśnięciu siódmej dynastii Kasymidów. Jest to kraj leżący u nad zatoką Istwańską silnie związany z morzem.

## Historia

### Wojna Trzynastoletnia

Symboliczny koniec Imperum siódmej dynastii nastąpił wraz w wydaniem ostatniego tchnienia przez Kasyma III chromego który, dokonał żywota nie posiadając męskiego potomka. Wtedy to władzę w państwie przejął zięć i przybrany syn Kasyma Illsalman Amar Barberu nie przypadło to jednak wszystkim do gustu bowiem Illsalma był skonfliktowany wcześniej z Olomeyem Adamanidą czy elitami z rządzącymi de facto w miastach Darin i Rafa. Dwór Kesuwana w Monarze był pełen żmij od eunuchów, poprzez wpływowych kupców, znamienitych możnych, niepokoje w kraju podsycały również złoto i klejnoty od kupców ze złotego miasta którym polityka nowego Kesuwana odnośnie prawa składu i cła się im przykrzyła. o więcej koczowniczy Ahatafnowie znów podnieśli swe głowy i spadli na wschodnie rubieże. Jakby problemów było mało w kolejnym roku nastąpiła susza która zaogniła sytuację w kraju doprowadzając do konfliktów między pleminami o wodę. Z racji że Kesulman wywodził się od Baraunem i zarzucano mu stronniczość w rozstrzyganiu sporów. W samej stolicy zamieszkanej głównie przez członków plemienia kutarani widok sprowadzanych na dwór Baraunów i Rassanidów.

Pierwszą krew przelano na ulicach stolicy kiedy oddziały wierne Adamanidom straż miejska przeszła w większości na stronę buntowników. Kesulman rzuciła na ulice Monaru swą gwardię i jednostki floty która w większości marynarzy była wierna Illsalmanowi. Dzielnice portowa i kupiecka zawrzały schodzący z okrętów marynarze prawym gniewem na krzywoprzysięzców poczęli ich rąbać niszcząc przy okazji wszystko na swojej drodze. W chaotycznej walce jaka się wywiązała na ulicach trwała ze zmiennym szczęściem, jednak widząc kolejne fale wojsk buntowniczych które wtargnęły na srebrny plac przed pałacem wdając się w regularną bitwę z rojalistami w obliczu zagrożenia życia i przy protestach kesuwan został wyprowadzony przez swe otoczenie z pałacu w trakcie tej przeprawy trzeba było sobie wyrąbać drogę do portu w której to przeprawie Illsalam dał popis męstwa dawno w w krainie Marduka nie widziany. Kiedy przedarła się do floty i trafiły doń raport sytuacji w mieście stało się dla niego jasne że stolicy nie utrzyma. wobec tego kazał czym prędzej wycofać wszystkie wierne oddziały na okręty, paląc przy okazji całą dzielnice portową. Następne wraz z flotą Illsalam opłyną półwysep by dotrzeć na południe gdzie był popularny i mógł liczyć na wsparcie.

Zawitawszy do Barberu począł zbierać swe zastępy natychmiast wierność mu zadeklarowali Amarowie Ryssanidó, Devam, starszyzna miasta Pashalm, wszyscy mężowie baraunów pod nim staneli wsparcie zadeklarowały również Amaraty niektóre z amaratów z południa ale większość postanowiła zajac pozycję wyczekującą to samo zrobił Amarat Atlamaya którego Amar chciał jak ognia uniknąć spustoszenia swych ziem przez maszerujące armię, nikogo nie wsparli również Tamenidzi którzy w tym czasie mieli na głowie wojnę z koczownikami na granicy. W tym czasie w stolicy Olomey koronował się na kesulmana, uzurpatora poparli Tylmenidzi, Lishimav, Emeidzi i Meshawal. Wsparli go też chętnie kupcy ze złotego miasta które wysłały mu na pomoc korpus żołnierzy niewolników.

Do pierwszych starć doszło w dolinie rzeki karys były to głównie niewielkie potyczki bo obydwie stony bały się otwartej konfrontacji i utraty całej armii. Jednak z czasem konflikt zaczynał coraz bardziej się zaostrzać obleganie ten etap polegał głównie na obleganiu twierdz i miast a także szeroko zakrojonymi operacjami floty Illsalama która była panami morza do czasu przybycia wsparcia dla uzurpatora ze złotego miasta. Lojaliści w odpowiedzi sięgneli po pomoc korsarzy z białego wybrzeża którzy w owym czasie doprowadzili do przerwania handlu między północą na południem. Mimo zaciętych walk żadna ze stron nie zdobywał przewagi a wojna stawała się coraz bardziej okrutna. W tym to czasie w śród wojsk Kesulmana zaczęto masowo nosić czerwone berety jako znak lojalistów. Aczkolwiek w by podkreślić swą odrębność w zależności od Amaratu używano beretu w innych barwach np w Pashalm białych a Ryssanidów niebieskich. Ich wojska w 6 roku wojny dokonało przełomu zdobywając miasto Darin i zdobyły tam sztandar Mardóka uszyty z chorągwi pokonanych Amarów zwycięski pochód wojsk Illsadlana został zatrzymany pod Rafą w starciu bezpośrednim nie tylko z siłami Adamanidów ale i niewolniczymi armiami ze złotego miasta. Siły lojalistów liczyły 25 tysięcy wojowników a wroga 30-40 tysięcy. Wiedząc że nie pogromi wroga w otwartym polu Kesulman wydał rozkaz by nad rzeką wznieść warowny obóz wzmocniony, rowami z siarką i ostrokołem. Niewolni żołnierze podczas szturmu padali jak kłosy zboża podczas żniw. Jednak same wojska Adamanidów były bardzo ostrożne i nie miały zamiaru szarżować na dobrze ufortyfikowany obóz i zamiast tego postanowili odciąć obóz lojalistów od zaopatrzenia ci początkowo chcieli wyjść w pole i poić buntowników lecz załamanie pogody i czerwonka zmusiły armie do odwrotu. kampanie dwóch kolejnych lat również nie przyniosły rozstrzygnięcia lecz ziemie Atlamay został spustoszony zarówno przez zdrajców jak i lojalistów. Lecz w czasie 8 roku zmagań do gry weszła trzecia strona Tamernidzi pogromiwszy koczowników i zachowawszy dzięki neutralności będący najsilniejszymi przyjęli tytuł kesulmana a ich wojska zalały Amarad Emeidów który wkrótce potem przestał istnieć. A sma wojna stała się teraz trójstronna i jeszcze bardziej przybrała na intensywności. kolejne lata dalej obfitowały w krwawe jatki których nie widziano od pokoleń.

> Odnieśliśmy zwycięstwo, zwycięstwo mamy już, odnieśliśmy zwycięstwo a jego nie ma już.
> - Ostatnie słowa pieśni o Karduelu z bitwy na Darniowym polu
>
>

Do decydującej bitwie doszło na Derniowym polu między Adamanidami a Illsanidami w jej trakcie w pojedynku starli się Illsadlan i Olomey pomimo że prawowity kesulman wbił swoje ostrze w okular hełmu Olomeya a jego armia się rozpierzchła to sam Illsadlan na koniec dnia wyzioną ducha doprowadzając to tego że wojsko wróciło do domu a syna Kesulmana 12 letni Kasim nie mógł sam rządzić a wykonująca jego obowiązki rada regencyjna zawarła rozejm który przekształcił się później w trwały pokój kiedy Pretendent Tamernidów zginą spadając z konia i skręciwszy kark.

### Czas pokoju i dalszych rozłamów

Wraz ze śmiercią Kesulmanów podległe im amaranty zaczęły stopniowo zdobywać coraz większą niezależność kolejnych amaratów aż aż pod pełną kontrolą potomków Illsalana została jedynie ziemia Baraunów i to nie w całości bo Pashlam również mimo że nominalnie do dziś uznaje Illasanidów za prawowitych Kesulmanów a ich wiedz ludowy składa hołd kolejnym potomkom Illsalana to w praktyce kesulman ma nie ma na mich zbyt dużego wpływu.

Co do relacji kesulmanatami pretendentów okazało się że czas leczy rany po mimo nie używania oficjalnych tytułów między państwami są podtrzymywane relacje dyplomatyczne i handlowe. Dzięki handlowi czarnym złotem a także tranzycie w handlu dobrami z południa gospodarka zaczęła się podnosić a Kesulman Kasim znacznie większy nacisk położył na flotę dzięki czemu Adamanidzi nie byli skorzy do kolejnych wojen gdyż oznaczało by to blokadę portów i utratę zysków z handlu. W takim Pacie miało cala 15 lat kiedy na południu zaczęli się pojawiać nowi przybysze najpierw z Felarnijskiego miasta Akbar którzy zmierzali na wyspy południowe a następnie tak zwana gildia z niejakiej Tallasji od nich to właśnie na południu dowpiedzino się jak wygląda daleka północ. Na początku to co na północy nie było zbyt intersujące do czasu kiedy do stolicy dotarły wieści o upadku złotego miast. Wiadomość ta najpierw wywołała niedowierzanie później, radością a na końcu niepokojem kto był tak potężny by je zdobyć. Wkrótce zdobywca złotego miasta nie z wielkiego północnego imperium które do nas przyszło.

## Gospodarka

Głównym ośrodkiem kraju jest miasto Berbera jedno z największych w krainie, samo miasto ma dwanaście bram a port jest w stanie pomieścić 200 statków. Jest on wielce odwiedzany przez nomadów i krainam mieszkających na około. Miasto to bogate we wszystkie towary południa posiad wszystkie możliwe przyjemności i żackości. Ustępowało ono bogactwu dwanej stolicy lecz jeśli chodzi o domy rozkoszy czy tamtejsi eunuchowie są najlepsze w krainie. Ale już targ niewolników ustępuje znacznie temu z Monary.

Lud zajmuje się w znaczniej części rybołówstwem lub uprawą żyznej ziemi wzdłuż rzeki Narin.