Bastien Dupont

Przykro mi, ale opowieść jest jeszcze nieskończona...Artykuł ten opisuje wydarzenia lub jest związany z opowieścią pt. Assassin's Creed: Reborn, która nie została jeszcze w pełni ukończona. Kiedy opowieść ta zostanie skończona, ktoś na pewno uzupełni ten artykuł. Cierpliwości.
**Bastien Dupont** (ur. w 1334 roku w Paryżu) – francuski chłop, syn Bolesława Miłoszewicza i nieznanej z imienia Francuzki, przyjaciel Lecha Bogusławowicza.

## Biografia

### Narodziny

Bastien urodził się w 1334 roku na przedmieściach Paryża jako syn Bolesława Miłoszewicza i nieznanej z imienia Francuzki. Jego rodzina była biedna i mieszkała w małej miejscowości pod Paryżem, przez co matka Bastiena obawiała się, że poroni podczas jego narodzin. Na szczęście przyszła jej z pomocą pewna znajoma, która mieszkała w Paryżu i zapewniła matce Bastiena opiekę lekarza podczas narodzin.

### Opuszczenie domu

Chłopak dorastał, pomagając rodzicom w pracy na rodzinnym polu. Pod koniec 1348 roku, do jego miejscowości dotarła szerząca się po Europie epidemia dżumy i zaczęła dotykać sąsiadów Bastiena. Mieszkańcy miejscowości umierali bardzo szybko, a z powodu braku miejscowego medyka nie było w okolicy nikogo, kto mógłby zająć się zarażonymi. Z czasem choroba zawitała do jego domu, gdy jego rodzice również się zarazili. Gdy ojciec Bastiena zorientował się, że on i jego żona są chorzy, i że śmierć idzie po nich wielkimi krokami, przekazał swojemu synowi wszystkie pieniądze, jakie miał i nakazał mu uciekać do Polski, gdyż był to kraj, do którego nie dotarła jeszcze epidemia, i w którym Bastien mógł sobie poradzić, ponieważ znał od swojego ojca podstawy języka polskiego. Młodzieniec, wysłuchawszy ojca, opuścił swoją rodzinną miejscowość i wyruszył na wschód.

### Dotarcie do Polski

Po niecałej godzinie wędrówki Bastien spotkał człowieka, który zmierzał powozem do Księstwa Moskiewskiego i poprosił go o transport do Polski. Mężczyzna oznajmił, że planuje zatrzymać się w Krakowie, więc zgodził się wziąć Bastiena ze sobą, jednak w zamian za podwózkę żądał od chłopaka większości posiadanych przez niego pieniędzy. Bastien nie chciał od razu roztrwaniać całej sumy otrzymanej od ojca, lecz nie widział lepszej opcji przetrwania w drodze, więc zgodził się na warunki mężczyzny.

Ponad dwa tygodnie później Bastien znalazł się w granicach państwa polskiego, a niedługo potem wjechał do samego Krakowa, gdzie rozstał się ze swoim dotychczasowym towarzyszem. Młodzieniec zaczął przechadzać się ulicami stolicy Polski, zachwycając się jego architekturą i wielkim ruchem, jaki panował na ulicach. Wszedłszy w jedną z mniejszych uliczek Bastien napotyka łotrzyków, którzy napadli pewnego człowieka. W pewnym momencie jeden ze zbirów dźgnął ofiarę w brzuch i odszedł razem ze swymi towarzyszami z miejsca zdarzenia. Bastien podszedł wtedy do rannego, który powoli się wykrwawiał, i próbował w jakiś sposób mu pomóc. Niestety mężczyzna wykrwawia się na śmierć, a chwilę później na miejscu zjawili się strażnicy. Zobaczywszy Bastiena, pochylonego nad umarłym, wzięli go za winnego zabójstwa i zaczęli ścigać. Młodzieniec, przebiegając przez kolejne uliczki starał się zgubić strażników za pomocą tłumów ludzi. W pewnym momencie ktoś chwycił go za rękę i zaciągnął ze sobą do pobliskiej karczmy. Bastien bezskutecznie próbował mu się wyrwać, jednak po paru chwilach spostrzegł się, że ów nieznajomy nie ma wobec niego złych zamiarów. Człowiek ten nosił długie szaty, kaptur, miał zasłonięte usta i nos oraz nie posiadał serdecznego palca u lewej ręki. Nie przedstawiając się, oznajmił chłopakowi, że po tym wydarzeniu będzie go szukać całe miasto, a on chce pomóc mu w ucieczce. Bastien niezbyt ufał zakapturzonemu mężczyźnie, jednak nie widząc innego sposobu na wydostanie się z Krakowa z życiem, postanowił skorzystać z jego pomocy. Nieznajomy nakazał młodzieńcowi trzymać się blisko niego i wyszedłszy z tawerny, zaczął przemieszczać się w tłumie ludzi. Bastien próbował go nie zgubić, jednak po paru chwilach stracił go z oczu i postanowił wydostać się z tłumu. Nie minęło zbyt wiele czasu, a strażnicy szukający Bastiena zauważyli go i po raz kolejny ruszyli za nim w pogoń. Młodzieniec ponownie spotyka zakapturzonego mężczyznę pod jedną z bram miasta i razem uciekają przed strażnikami w kierunku pobliskiego klifu.

Gdy już tam się znaleźli, zostali otoczeni przez ścigających ich strażników. Zakapturzony nieznajomy, powiedział wtedy Bastienowi, by podążał za nim, po czym wykonał Skok Wiary do stogu z sianem znajdującego się u zbocza klifu. Chłopak wahał się, czy nie lepiej oddać się w ręce strażników, lecz gdy zobaczył nieznajomego u podnóża góry całego i zdrowego, również zdecydował się na skok z klifu. Skok Wiary nie wyszedł za bardzo Bastienowi, lecz wylądował on bezpiecznie w stogu z sianem. Następnie młodzieniec i zakapturzony mężczyzna udali się we dwójkę do pobliskiej stajni, z której ukradli konie i ostatecznie uciekli z Krakowa.

Po paru godzinach drogi mężczyźni zdecydowali się rozbić obóz. Bastien znalazł w miarę bezpieczne miejsce niedaleko pewnego lasu i zaczął przygotowywać obóz, a nieznajomy udał się głąb lasu, aby upolować kilka królików na kolację. Po paru godzinach mężczyźni siedzieli już przy ognisku i jedli pieczone króliki. Bastien zdecydował się opowiedzieć swojemu nowemu towarzyszowi o swojej przeszłości i o tym, dlaczego dotarł do Polski. Po wysłuchawszy historii Bastiena nieznajomy przedstawił się mu jako Lech Bogusławowicz i zaproponował schronienie. Młodzieniec postanowił zaufać Lechowi, ponieważ ten dowiódł, że zależy mu na jego bezpieczeństwie. Mężczyźni przenocowali parę godzin w swoim obozie i następnego dnia o świcie ruszyli w kierunku Poznania, gdzie Lech obiecał zabrać Bastiena.