Duistere Hemelen: Innerlijke pijn (14)

## Hoofdstuk 14

Een liedje wat hierbij goed past is naar mijn mening Wrong Direction van Hailee Steinfeld. Niet per se qua tekst, maar vooral qua klank.

Donderpoot zat stil in het kamp. Zijn hals was verdrietig gebogen en hij kon alleen nog maar naar de grond staren. Hij was nog steeds in shock over wat er was gebeurd*. Ik kan het nog steeds niet geloven…* Steeds speelde het hele tafereel zich opnieuw af in zijn hoofd, elke keer leek het weer meer pijn te doen. Hij wenste nogmaals dat het allemaal maar een nachtmerrie was. Dat het niet was gebeurd en dat alles gewoon verder was gegaan als dat het had moeten gaan. Nu zat hij vast genageld aan de grond, niet wetend of hij ooit nog de kracht zou hebben om zich te bewegen. Hij voelde zich zo *leeg* vanbinnen.

Naast hem zat zijn broer, Havikpoot, ook met een trieste kop. Zijn broer had haar misschien niet zo goed gekend, maar hij wist dat ze elkaar goed hadden gemogen. *En nu is ze weg … en dat is allemaal mijn schuld.* Hij kneep zijn ogen stijf dicht en een traan rolde over zijn wang. Hij voelde zich zo schuldig. Hoe moest hij ooit weer een goede reputatie in de Clan krijgen? Het was ironisch eigenlijk. Zijn fout had hij gemaakt juist om zijn reputatie te verbeteren, maar het was alsnog mis gegaan. En hij *verdiende* het.

Hij volgde IJzerpoot die de open plek overstak vanuit het leerlingenhol. Zijn donkergrijze poten zakten diep weg in de sneeuw en zijn pels zat vol met schrammen en pas opgedroogd bloed. De kater keek opzij naar Donderpoot, zijn blik was verdrietig en somber. Weer voelde Donderpoot een hevige steek van schuldgevoel en hij kromp ineen, terwijl IJzerpoot zijn hoofd weer snel wegdraaide. Donderpoot wist dat IJzerpoot ook een goede band had gehad met de schildpadpoes. *En nu is ze weg. Door mij.* Nooit zou ze meer terugkomen naar de Clan, dat wist hij wel zeker. *Zou ze het me ooit kunnen vergeven?*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘*Duivelpoot*’, mompelde Donderpoot zacht genoeg voor IJzerpoot om het niet te horen. Engelpoots ogen vergrootten en hij kon horen hoe ze haar met haar gekromde klauwen de sneeuw kneedde. Hij schudde verslagen hoofd. Nog steeds kon hij niet geloven dat de zwartgrijze kater hem had aangevallen en Spikkelbloem had vermoord. *En dat allemaal door mij…* Hij zuchtte en keek weer naar zijn vrienden. Ook hun blikken waren vol gezaaid met paniek, maar volgens Donderpoot was dat niet alleen door Spikkelbloem. *Anders waren ze hier ook niet schreeuwend naartoe gekomen.*

‘Wat is er met jullie aan de hand? Is er iets ernstigs gebeurd?’ vroeg hij. Roodborstpoot knikte. ‘Weet je nog de groep katten die ons vorige keer hielp vechten tegen de zwerfkatten? Die worden nu aangevallen door de zwerfkatten, kreeg ik net te horen! We moeten ze helpen! Dat is het minste wat we kunnen doen na wat zij voor ons hebben gedaan’, legde de poes snel uit. Donderpoots mond viel open van verbazing en hij knikte ernstig. ‘Dat moeten we inderdaad doen! Maar eerst moeten we snel Spikkelbloem naar het kamp dragen. En misschien is het ook goed als we Sneeuwster uitleggen wat we gaan doen. Ik denk wel dat als we hebben verteld waarom we ze moeten helpen, dat hij bereid is om nog meer versterking te sturen.’

Roodborstpoot slikte even. Haar vacht was opgezet door de stress. Waarschijnlijk wilde ze zo snel mogelijk haar vrienden helpen en niet eerst nog helemaal naar het kamp moeten gaan. Donderpoot pakte Spikkelbloem op en Roodborstpoot duwde haar op zijn rug. IJzerpoot en Engelpoot steunden Donderpoot allebei aan een andere kant en samen begonnen ze te rennen richting het kamp. Donderpoot probeerde Spikkelbloem zo goed mogelijk te balanceren op zijn rug, maar ze schudde erg heen en weer. Een druppel bloed van de poes gleed over zijn wang en hij rilde even. De geur van dood omhulde hem zo erg dat hij bijna moest kokhalzen. Hij kon nog steeds niet geloven dat zo’n goede dag, zo slecht had kunnen aflopen.

Ze sprintten met z’n allen door de doorntunnel en kwamen hijgend tot stand in het midden van het kamp. Bloemenvacht slaakte een gil toen ze zag wie de katten met zich meedroegen. De schildpadpoes rende naar ze toe. ‘Hoe … Wat … Nee!’ IJzerpoot trok Spikkelbloem voorzichtig van Donderpoots rug af en plaatste haar op de grond. Donderpoot boog zijn hoofd droevig. ‘Het spijt me’, prevelde hij. Snel keek hij weer weg met tranende ogen. Het was allemaal zijn schuld dat deze katten nu moesten lijden. *Als Duivelpoot gewoon* mij *te pakken had gekregen…*

Rozenboom, Spikkelbloems andere dochter, verscheen in de ingang van de kraamkamer, nadat haar zus een kreet had geslaakt. Haar ogen werden groot en hol toen haar oog viel op het lijk van haar moeder. Wankelend kwam ze naar hen toegelopen en zodra ze bij haar moeder was, zakte ze in elkaar. De poes was nog zo zwak van haar bevalling. Ze kon de dood van haar moeder op dit moment niet hebben. *En ze hebben hun vader ook al verloren – of eigenlijk zelfs niet eens gekend! En nu sterft hun moeder ook nog eens vroeg.* Zijn ogen flitsten naar de kraamkamer, waar de jongen van Rozenboom aan het piepen waren. *Spikkelbloem was vast zo blij geweest met haar kleinkinderen, en nu heb ik alles verpest voor haar!*

Steeds meer katten verzamelden zich om hem heen, allemaal keken ze geschokt en mompelden ze verbaast. Sneeuwster wurmde zich naar voren en ontmoette Donderpoots blik. ‘Het lijkt erop dat jullie weer een uitstapje hebben gemaakt met elkaar?’ miauwde hij bot. ‘Ik dacht dat jullie *eigen* wonden al een waarschuwing genoeg was. Wie heeft dit gedaan?’ Donderpoot zuchtte. Hij wilde Sneeuwster vertellen dat het niet een uitstapje geweest was van hem en zijn vrienden. Hij wilde schreeuwen dat *Duivelpoot* de dader was, maar hij had geen bewijs en waarschijnlijk zouden ze hem toch niet geloven. ‘Ik heb haar gewoon zo gevonden’, mompelde hij droevig.

‘Misschien waren het weer de *zwerfkatten’*, gromde Stekeldoorn en anderen knikten instemmend. Leeuwenmaan stapte uit de menigte naar het lijk toe. ‘Laten we morgen maar bedenken wie het geweest had kunnen zijn, vandaag zullen we rouwen om het verlies van een goede krijger. Het is al erg genoeg dat we zo kort na elkaar weer een wake moeten houden.’ Ook Leeuwenmaans ogen flikkerden vol verdriet en pijn. De stilte die viel onder de katten, gaf Donderpoot ongemakkelijke kriebels. Evenals het onrustige geschuifel in de sneeuw van de poten van Roodborstpoot. *Ik moet zeggen dat we haar vrienden moeten helpen, maar hoe kan ik dat* nu *vertellen? Leeuwenmaan zei net al dat we ons niet nog meer problemen moeten veroorloven.*

‘Er is nog iets, Sneeuwster’, murmelde hij uiteindelijk. Zijn poten zakten steeds verder in de sneeuw en hij wist dat hij nergens meer heen kon. Maar hoe kon hij dit goed brengen? Zeker nu. Het viel hem pas na enkele ongemakkelijke hartslagen op dat iedereen hem afwachtend aan zat te staren. Donderpoot voelde de huid onder zijn vacht zo heet worden als de zon in Groenblad. ‘Weet u nog dat Roodborstpoot, Engelpoot, Havikpoot en ik werden aangevallen door de zwerfkatten? Toen hebben we hulp gehad van Roodborstpoots vrienden, maar nu worden *zij* dus aangevallen en ze hebben hulp nodig!’ Hij voelde Sneeuwsters fronsende blik op hem focussen, maar hij durfde zijn leider niet aan te kijken.

‘Wat wil je dat ik nu doe dan?’ vroeg de leider. Donderpoot slikte even en zijn hart sloeg sneller als dat een slechtvalk kon duiken. Kon hij echt als leerling vragen van zijn leider om versterking te sturen naar vreemdelingen? ‘Eh, i-ik dacht dat we misschien een groep voor versterking konden sturen naar ze’, opperde hij met een bevende stem. Sneeuwster staarde hem lang aan en met elke hartslag begonnen de zenuwen harder te kriebelen in zijn maag. *Hopelijk wordt hij niet boos op me!* Hij wendde zijn kop naar Leeuwenmaan en keek hem smekend aan, maar de commandant keek alleen maar naar zijn leider. *Zou Sneeuwster het echt weigeren te doen? Hij is een goede kater! Hij zal het vast wel begrijpen.*

Maar het tegenovergestelde van wat Donderpoot hoopte, gebeurde. Sneeuwster schudde zijn hoofd. ‘Nee, we kunnen het niet riskeren’, miauwde hij toen met een vaste stem. Donderpoots poten zakten nog dieper weg in de sneeuw. Hij wilde zichzelf er zelfs onder begraven nu. ‘Het spijt me, maar zeker in dit seizoen kan het niet. We zijn net *twee* Clangenoten al verloren! Wil jij soms dat dat er meer worden?’ Donderpoot probeerde niet ineen te krimpen. ‘Nee, natuurlijk niet! Maar er zijn katten die onze hulp nodig hebben, we kunnen ze niet de rug toe keren! Mag ik anders ze–’ protesteerde Donderpoot voordat hij afgekapt werd door Sneeuwster. ‘Ik zei *nee*, Donderpoot. Dat is dan ook mijn enige antwoord. Ik wil niet nog meer katten verliezen, daarbij heeft geen enkele krijger zijn hoofd nu bij het gevecht! Iedereen zou nog afgeleid zijn door Spikkelbloems plotselinge dood.’

‘Maar alle hulp is welkom!’ riep Roodborstpoot uit. De schildpadpoes keek wanhopig naar de witte kater, maar Sneeuwster staarde haar alleen maar boos aan. ‘Ik riskeer mijn Clan er niet voor’, gromde hij met een flik van zijn staart. Donderpoot keek smekend naar Leeuwenmaan, maar zelfs zijn mentor schudde zijn hoofd. *Ik weet dat Sneeuwster een punt heeft, maar Leeuwenmaan weet wel dat dit het juist is! Kom op!* Donderpoot blies de wind hard uit zijn neusgaten en boog zijn hoofd. Strompelend ging hij naar het leerlingenhol. Hij wist dat hij er toch niks meer tegenin kon brengen. ‘Het spijt me, Roodborstpoot, ik heb het geprobeerd.’ Zijn vriendin liet haar staart vallen en haar ogen bewolkten. *Waarschijnlijk wenste ze dat we nooit om toestemming hadden gevraagd… Maar als ik commandant wil worden ooit, zoals Leeuwenmaan, dan moest ik wel om toestemming vragen en me aan Sneeuwsters woord houden, ook al gaat dat tegen mijn eigen principes in.*

‘We kunnen nog steeds gaan’, fluisterde een stem achter hem. Hij wierp een blik over zijn schouder en zag Engelpoot van Roodborstpoot naar hem kijken. Hij keek verontwaardigd naar Roodborstpoot. *Was ze het echt aan het overwegen? Weten ze dan niet dat het betekent als je tegen je leider ingaat? Ze zouden ervoor verbannen kunnen worden! Zeker nadat Sneeuwster het zo duidelijk heeft gezegd dat hij het absoluut niet wil!*

IJzerpoot kwam er ook bij staan. ‘Ik doe mee’, verklaarde de kater. Engelpoot glimlachte naar hem en een steek van jaloezie schoot door Donderpoot heen. Vroeger had ze zo geglimlacht naar *hem*. ‘Ik ga ook, natuurlijk’, murmelde Roodborstpoot. Donderpoot wist dat ze nu nog allemaal op zijn antwoord wachtten. Gelukkig werd hij gered door Zandroos, die blijkbaar het gesprek had meegeluisterd. ‘Zijn jullie muizenbreinen? Weten jullie niet hoe gevaarlijk het is! Jullie kunnen beter niet gaan hoor!’ Engelpoot haalde nonchalant haar schouders op. ‘Kan me niks schelen. We zijn het ze verschuldigd, toch Donder?’ Hij keek met een schuin oog naar haar, maar zag toen dat ze Zandroos aanstaarde. Hij kon niet goed zien wat er in de twee poezen omging, maar het was in ieder geval erg vijandig. Uiteindelijk verbraken ze hun oogcontact en vielen alle blikken op hem. *Ik weet dat ik een keuze moet maken, maar hoe kan ik ooit kiezen?*

Hij ontmoette Roodborstpoots smekende blik en daarna Engelpoots doordringende. IJzerpoot keek hem juist weer hoopvol aan. ‘Het is niet verstandig, Donderpoot. Je zou hiervoor *verbannen* kunnen worden! Dat wil je toch niet?’ miauwde Zandroos. Donderpoot keek haar weifelend aan en begon op zijn poten te schuifelen. ‘Je wilde toch commandant worden? Als je dat nog steeds wil, moet je niet tegen Sneeuwsters wensen ingaan. Dan kun je het wel vergeten.’ Donderpoot slikte. Hij was even vergeten dat hij zijn vriendin over zijn toekomstplannen had verteld, terwijl Engelpoot er nog niks vanaf wist. De schildpadpoes vernauwde iets haar ogen, maar haar blik bleef even heet. Donderpoot keek hulpeloos naar zijn broer. ‘Wat ga jij doen, Havikpoot?’

De grijsbruine kater haalde zijn schouders op. ‘Ik ga mee met jou. Wat jij doet, doe ik ook.’ Engelpoot snoof afkeurend en schudde met haar kop. Donderpoot keek omlaag en focuste zijn blik op een eenzaam grassprietje dat nog net boven de sneeuw uitstak. Hij wist dat het juiste om te doen was, was meegaan met Roodborstpoot. Maar wilde hij het echt riskeren om verbannen te worden? Dan zou hij nooit meer terug kunnen naar de Clan. Hij zou Zandroos en Leeuwenmaan nooit meer zien. Nooit zijn krijgersnaam ontvangen en dan had hij ook geen toekomstplan meer, niet dat hij al helemaal overtuigd was met zijn huidige. Maar als hij het ooit zou willen, dan moest hij nu verstandig zijn. *Verstandigheid*, dat was waar hij het commandantenschap mee zou winnen. Dat was misschien wel zijn beste kwaliteit. Het werd warm onder zijn pels, en niet alleen door Engelpoots vlammende blik. Een golf van schaamte spoelde over hem heen. Hij wist dat zijn antwoord zijn vrienden niet zou bevallen.

‘Het spijt me’, mompelde hij fluisterend, ‘maar ik kan niet mee gaan.’ Zijn poten begonnen langzaam te trillen, SterrenClan zij dank waren ze diep in de sneeuw verscholen. De wit en oranje kater durfde niet meer op te kijken. Zijn blik vertroebelde door opkomende tranen terwijl hij naar het grassprietje bleef staren. Hij voelde zich zo, zo schuldig. Dit kon hij Roodborstpoot niet aandoen. Maar hij moest wel. Soms moest hij voor zichzelf kiezen … toch?

Hij voelde Roodborstpoots blik op hem branden, zo erg dat hij zelfs haar teleurstelling over hem heen kreeg. Zijn ogen kneep hij stijfdicht en hij keek snel een andere richting op. *Het spijt me zo, maar ik kon niet anders. Deze keer moet ik aan mezelf denken.* Hij kromp nog meer ineen toen hij Engelpoot woedend hoorde sissen. Een windvlaag duwde hem bijna omver toen de drie katten zich omdraaiden. Donderpoot klemde zijn kaken stevig op elkaar en keek naar Havikpoot. Zijn broer schonk hem een meelevende blik en knipperde begrijpend met zijn ogen. Donderpoot leunde tegen hem aan terwijl hij IJzerpoot, Engelpoot en Roodborstpoot het kamp uit zag glippen. Zijn hart bonkte nog na in zijn keel. Hij had zich nog nooit zo slecht over een keuze gevoeld. Was het echt wel de juiste?

⊱──────⊰ ☾✯☽ ⊱──────⊰
Donderpoot opende zijn ogen weer en rekte zich uit. Hij lag in zijn nest in het leerlingenhol. Snel schoot hij overeind. *Ik heb helemaal niet door gehad dat ik in slaap ben gevallen!* Meteen zag hij zijn broer naast zich, die zichzelf rustig aan het wassen was. ‘Hoelang heb ik geslapen?’ vroeg Donderpoot bezorgd. Havikpoot haalde zijn schouders op. ‘Helemaal niet zo lang hoor. Echt maar zo lang als dat een roofvogel erover doet om vanaf de hemel naar beneden te duiken.’ Donderpoot glimlachte zwakjes. ‘Mooi gezegd.’ Hij ging wat rechter overeind zitten en keek betwijfelend naar zijn poten. Het was maar goed ook dat hij niet al te lang had geslapen. Nu kon hij tenminste nog iets aan zijn fout veranderen.

Hij klom overeind en schudde zijn vacht uit. ‘Wat ga je doen?’ vroeg een stem plots achter hem. Donderpoots haren schoten overeind. Hij had helemaal niet door dat Zandroos ook in het hol was. Hij draaide zich om naar zijn vriendin en kalmeerde weer. ‘Ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt’, ging ze verder terwijl ze met haar staart over zijn rug streek. Donderpoot ontmoette haar warme blik en keek toen gauw naar beneden. ‘Ik denk eigenlijk niet dat ik de juiste keuze heb gemaakt’, mompelde hij zachtjes. Hij zuchtte en kromde zijn klauwen ietsjes. *Demi en Rocky helpen waarschijnlijk ook, ze waren immers ook bij de vorige. Ze zijn mijn vrienden en … en ik kan ze niet in de steek laten toch?*

Hij ging steviger staan op zijn vier poten en hief zijn kin op. ‘Ik weet eigenlijk wel zeker dat het niet de juiste was. Ik moet ze helpen, sorry.’ Zandroos haren schoten omhoog en ze stapte snel dichter naar hem toe. ‘Weet je het zeker?’ Met haar groene ogen doorboorde ze zijn blik. ‘Het is gevaarlijk, Donder, en de consequenties… Ik wil je gewoon niet verliezen.’ Maar Donderpoot knikte vastberaden. ‘Ik weet het zeker. Ga je mee, Havikpoot?’ Zijn broer knikte direct. ‘Altijd!’ Daarna keek Donderpoot nog even naar Zandroos. In haar woudgroene ogen bespeurde hij iets van verdriet in haar ogen, maar hij wist zeker dat hij dit moest doen. ‘Succes dan’, zuchtte ze triest. Donderpoot glimlachte nog zwakjes naar haar en liep toen samen met Havikpoot het hol uit.

Voorzichtig liepen ze naar de kampuitgang. Gelukkig leek iedereen druk te zijn met zichzelf en lette ze niet al te veel op hem en zijn broer. Zodra ze in de doorntunnel waren, racete ze naar buiten en gingen meteen richting de Tweebeenplaats, waar de katten hoogstwaarschijnlijk waren. ‘We moeten opschieten als we het nog willen halen’, miauwde hij tegen Havikpoot. ‘Rennen dan!’ riep de grijsbruine kater die Donderpoot met gemak inhaalde. *Dat wil ik wel, maar die sneeuw maakt het zo verdomd moeilijk!* vloekte hij in zijn hoofd. Hij probeerde zijn poten hogerop te tillen, zodat hij boven de sneeuw uitkwam, maar dat kostte alleen maar meer energie, had hij het idee.

Plots werd hij omver gebeukt door een zwaar gewicht. Hij sloeg zijn klauwen uit en rolde samen met zijn aanvallen door de sneeuw. Donderpoot ontblootte zijn tanden en probeerde zijn tegenstander vast te grijpen, maar hij voelde alleen maar hoe zijn tanden ijspegels werden door de koude sneeuw. Toen sprong het zwaargewicht van hem af en klom Donderpoot bliksemsnel overeind. ‘Wat in SterrenClansnaam – *Stekeldoorn*?’ Hij fronste toen hij zag dat degene die hem omver was gebeukt zijn Clangenoot was. Havikpoot rende naar hem toe, maar gleed tot stilstand toen hij ook zag dat het Stekeldoorn was. De stevig gebouwde kater schudde afkeurend zijn hoofd.

‘Ik ben diep teleurgesteld in je, Donderpoot’, gromde hij. Donderpoot keek hem verbaasd aan. ‘Waarom?’ Stekeldoorn kaatste hem een boze blik terug. ‘Waarom? Hoe durf je dat te vragen! Je verraad de Clan door tegen Sneeuwsters wil in te gaan! *Dat* is waarom!’ spuugde hij. Donderpoots hart zonk als een steen in het water. Hij was betrapt. ‘Sneeuwster was al bang dat je dit zou doen, en daarom heeft hij mij erop uitgestuurd om je in de gaten te houden. Je *vriendjes* kreeg ik alleen niet te pakken’, miauwde Stekeldoorn bitter. Donderpoot boog zijn kop. Sneeuwster zou woedend worden als hij dit te horen kreeg en dan was alles voor niks geweest. Hij keek naar Havikpoot en hoopte dat zijn blik genoeg zei. Ze moesten langs Stekeldoorn rennen. Ze hadden nu toch al de krijgscode overtreden, dus konden ze maar beter het beste ervan maken. Hij moest laten zien aan Roodborstpoot en Engelpoot dat zijn vrienden wel wat voor hem betekende en dat hij achter hen stond, net zoals dat ze achter hem hadden gestaan.

Stekeldoorn versmalde zijn ogen toen hij opmerkte dat de twee katers een blik wisselden. ‘Jullie komen maar beter mee, of anders klauw ik jullie oren eraf!’ Havikpoot zette een stap naar voren en maakte zichzelf wat groter. ‘Het is twee tegen één, dus ik zou daar maar niet zo zeker van zijn. Laat ons gewoon gaan en dan zullen we later wel onze straffen accepteren.’ Stekeldoorn zwiepte boos met zijn staart. ‘Denk maar niet dat je nog terug mag komen als je nu nog gaat!’ Donderpoot schuifelde nerveus op zijn poten. Hij moest nu een keuze maken. Echt *nu*. Maar hij kon het gewoon niet. Hopeloos keek hij naar Havikpoot en zag de weifeling in zijn broers ogen. Door zijn schuld was Havikpoot nu ook in de problemen. Hij had alles verpest. *Als ik gewoon had gezegd dat ik de zwerfkatten Spikkelbloem zag vermoorden, dan zou Sneeuwster zeker weten er katten op af hebben gestuurd!* Gefrustreerd boorde hij zijn klauwen in de sneeuw. Waarom kwam hij nu pas met die leugen? *Als ik het gewoon eerder had verzonnen, dan zat niemand nu in de problemen en had ik Roodborstpoot nu niet gekwetst.*

‘Kom maar op, als jullie dat zo graag willen’, grauwde Stekeldoorn. Zijn vacht was overeind gezet en zijn rug gekromd. Donderpoot wist dat Stekeldoorn een goede vechter was en betwijfelde of Havikpoot en hij wel met z’n tweeën van hem konden winnen. Havikpoot verhoogde zijn heupen en stapte dreigend op Stekeldoorn af, maar Donderpoot hield hem snel tegen met zijn staart. Hij moest zijn verlies accepteren. Hij kon Havikpoot niet gewond laten gaan door zijn fout.

‘Verstandige keuze’, miauwde Sneeuwster terwijl hij uit de bosjes trippelde. Donderpoots hart stopte even met kloppen. Zijn leider had alles gezien. *Natuurlijk, alsof het niet erger kon.* Ravenklauw sprong achter Sneeuwster aan en nam zijn plaats naast Stekeldoorn terwijl hij uitdagend naar Havikpoot keek. ‘Ben je *nu* nog zo zeker van je kansen om te winnen?’ miauwde hij spottend. Havikpoots haren vlogen omhoog, maar SterrenClan zij dank hield hij zijn mond gesloten. Donderpoot zuchtte verslagen. Het was echt over nu. Nu had hij en Roodborstpoot en Engelpoot niet geholpen en was hij tegen Sneeuwster ingegaan. Er had niet meer fout kunnen gaan. Hij kon zich nu al Engelpoots woede voorstellen als ze terugkwam. En troost bij Zandroos of Leeuwenmaan kon hij vast ook niet verwachten, want ook hen had hij teleurgesteld.

Gedurende de escorte terug naar het kamp zei niemand meer iets, maar Donderpoot voelde alles. Wat zal Leeuwenmaan wel niet van hem denken nu? En Hulstklaver? Hij zuchtte en liet zijn staart over de grond slepen. Strompelend ging hij terug naar het kamp. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ze er eindelijk waren. Een eeuwigheid waarin Donderpoot alleen maar met innerlijke pijn moest leven. En dadelijk zou het waarschijnlijk nog erger worden.

⊱──────⊰ ☾✯☽ ⊱──────⊰
‘Jullie kunnen je maar beter maken in de tijd dat ik een straf voor jullie verzin. Ga de oudsten maar op teken controleren’, spuugde Sneeuwster bot toen ze in het kamp waren aangekomen. De botheid in zijn stem zorgde voor een brok in Donderpoots keel. Zou deze fout er echt voor gezorgd hebben dat Sneeuwster hem nu verachtten? *Dan kan ik het commandantenschap en waarschijnlijk ook het mentorschap wel gedag zeggen…*

Met een gebogen kop, trippelde hij naar het medicijnhol voor muizengal. Hij keek even op naar zijn mentor, maar Leeuwenmaans blik was onleesbaar. Het voelde alsof Donderpoots hart als prooi in stukken werd gescheurd. Leeuwenmaan teleurstellen vond hij het ergste om te doen. *Hij staat altijd voor me klaar. Hij doet alles voor me. En hoe beloon ik hem? Door ontrouw te zijn…*

Hij draaide zich om naar zijn broer. ‘Het spijt me, Havikpoot. Door mij zit je nu in al deze problemen en dat verdien je niet. Ik had nooit aan je moeten vragen om mee te komen en je in hierin moeten slepen.’ Zijn amberkleurige ogen keken zijn broer somber aan. Hij wilde niet eens weten wat Havikpoot van hem dacht nu. De grijsbruine kater haalde zijn schouders op en gaf hem een warme lik over zijn wang. ‘Ik heb er zelf voor gekozen, Donder. Je hebt me echt nergens toe gedwongen. Daarbij was ik zelf brutaal tegenover Stekeldoorn, dus verdien ik mijn straf ook, dat is niet jouw schuld, echt niet.’ Havikpoot sloeg een poot om zijn broer heen en duwde zijn neus in zijn wang. ‘Het komt vast allemaal wel weer goed.’

Maar daar was Donderpoot nog niet zo zeker van. De echte hel zou pas beginnen als Engelpoot, Roodborstpoot en IJzerpoot terug zouden komen. Zuchtend liep hij Pluispoots hol binnen. ‘Hey, Pluispoot, heb je misschien wat muizengal voor me?’ vroeg hij op zo’n vrolijk mogelijke stem. De lichtgrijze kater keek op van het kruiden sorteren. ‘Natuurlijk! Ik zal het even voor je pakken’, snorde de kater. Twee hartslagen later was hij terug met het stinkende spul en overhandigde het aan de wit en oranje kater. ‘Waarom ben je zo sip?’ vroeg hij. Zijn lichtbruine ogen staarden Donderpoot bezorgd aan. ‘Oh, het is niks hoor’, miauwde Donderpoot simpelweg, niet dat hij daarmee Pluispoot had overtuigd. Hij keerde weer om en liep richting het oudstenhol, al voelde hij Pluispoots bezorgde blik nog op zijn pels branden. *Ik verdien zijn zorgen niet. Ik heb deze pijn zelf veroorzaakt. Als ik gewoon eerder de goede beslissing had genomen! Waarom dacht ik zo erg aan mezelf?*

⊱──────⊰ ☾✯☽ ⊱──────⊰
De duistere hemelen kregen een bloedrode gloed toen de stralen van de zonsondergang hun wolken verkleurden. Donderpoot was net klaar met de tekencontrole en was voor het leerlingenhol gaan zitten. Ondanks het plukken van teken niet vermoeiend was, was Donderpoot toch doodop. Zijn zorgen en schuld vereisten veel energie van hem en hij kon zich er niet door ontspannen. Hij had ook nog geen hapje prooi gegeten, maar hij had dan ook geen enkele honger. Zenuwen vulden zijn maag al genoeg, terwijl hij in spanning afwachten op de terugkeer van zijn vrienden. *Als ze terugkomen dan…* Hij wilde er niet eens aandenken. Als iets hem bang maakte, dan was het wel dat hij zijn vrienden teleur had gesteld tijdens de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. *Dat zou pas vreselijk zijn. Dan kan ik het nooit meer goed maken!*

Opeens porde Havikpoot hem in zijn buik met zijn staart en knikte naar de ingang. Donderpoot keek onmiddellijk op en zag daar zijn vrienden – kon hij ze nog wel *vrienden* noemen? – door de doorntunnel strompelen. IJzerpoot liep mank en zat vol onder de schrammen en bloed, Roodborstpoot had een lelijke wond op haar voorhoofd, maar Engelpoot mankeerde weinig. Donderpoot was allang blij dat ze het hadden gehaald. Snel haastte hij zich naar hen toe. ‘Is alles goed gegaan? Hebben jullie ze verjaagd?’ vroeg hij bezorgd. Hij kreeg geen reactie. IJzerpoot keek hem zonder enige emotie aan en wendde zijn kop toen snel af, terwijl Engelpoot alleen maar woedend voor zich uit kon kijken. Roodborstpoot keek zelfs volledig een andere kant op. *Het spijt me,* wilde hij zeggen, maar hij kreeg geen woorden uit zijn mond. Hij stond alleen maar te trillen op zijn poten, en niet van de pijn, maar van verdriet.

‘Wat denk je zelf’, bromde IJzerpoot uiteindelijk boos en hij stapte langs Donderpoot. Engelpoot en Roodborstpoot volgde hem snel en lieten Donderpoot alleen achter. Havikpoot schoot vlug naar zijn zijde. ‘Ze hebben waarschijnlijk gewoon wat tijd nodig’, fluisterde hij lief. Maar Donderpoot schudde zijn hoofd. *Tijd* zou dit niet goed maken. Niks kon dit goed maken. Zijn fout was onvergeeflijk. Hij had ze in de steek gelaten, terwijl zij er *altijd* voor hem waren geweest. *Bij Roodborstpoot kon ik altijd terecht, Engelpoot is zelfs mee op zoektocht gegaan naar mijn ouders en IJzerpoot heb ik in de steek gelaten zodra ik leerling werd, en daarna nog een keer toen ik doorkreeg dat Engelpoot hem leuker vond dan ik.* Sinds wanneer was hij zo’n jaloerse ekster geworden?

Pluispoot kwam uit zijn hol rennen met een bol van spinrag en wilde meteen aan het werk gaan, toen hij werd gestopt door een luide stem. ‘Wacht, Pluispoot. Eerst wil ik met hun spreken’, miauwde Sneeuwster hard. Pluispoot keek zijn leider verontwaardigd aan, maar trok zich terug. IJzerpoot, Roodborstpoot en Engelpoot strompelden verder naar de Hogerichel en heel de Clan leek zich achter hen aan te sluiten, ondanks dat Sneeuwster geen Clanbijeenkomst had geroepen. Donderpoot keek Havikpoot ongerust aan en ze trippelden snel naar de katten toe. *Ik hoop zo dat Sneeuwster mild is. Hij mag ze niet verbannen! Ze deden alleen wat goed was, in tegenstelling tot mij. Hoe kan één fout alles zo erg verpesten?* vroeg hij zich af. *Ik probeerde hem nog goed te maken! SterrenClan, waarom hielden jullie mij tegen?*

Sneeuwster keek boos neer op de drie katten onder hem. ‘Engelpoot, IJzerpoot en Roodborstpoot. Jullie zijn alle drie deloyaal geweest aan de DonderClan. Jullie hebben mijn bevel genegeerd en daarmee de krijgscode overtreden. Ik snap dat jullie je vrienden willen helpen, dat is iets wat ik respecteer, maar de DonderClan zou bij jullie op de eerste plek moeten staan. Nu is Pluispoot weer tijd aan *jullie* kwijt, terwijl hij Groenoog en Klaverblad moet verzorgen, dat is niet de bedoeling. Door jullie disloyaliteit, zal ik jullie moeten straffen. Jullie zullen een maan de tijd krijgen om het kamp te verstevigen en alle holen schoon te maken. Ook zijn jullie verantwoordelijk voor de oudsten en zullen jullie doen wat zij vragen. Ook wil ik dat jullie alle drie zweren dat jullie voortaan naar mij zullen luisteren en niet meer tegen mijn wil in gaan als ik het echt doe omdat het het beste is voor de DonderClan. De volgende keer zal ik namelijk *niet* twijfelen voordat ik jullie verban.’

Engelpoot en IJzerpoot bogen hun hoofden en knikten. ‘Dat zweren we’, murmelden ze in koor. Maar Roodborstpoot bleef Sneeuwster strak aankijken en zei en deed niks. Angst overspoelde Donderpoot. *Ze zal toch niet nog tegen hem in gaan? Dan zou ze alles verpesten! Sneeuwster had niet milder kunnen zijn met hun straf!*

Sneeuwster vernauwde zijn ogen naar de schildpadpoes. ‘Is er nog iets wat je kwijt moet?’ grauwde hij boos. ‘Want je hebt echt nog geluk dat ik niet strengen heb opgetreden.’ Roodborstpoot knikte, tot Donderpoots verbazing en angst. ‘Ik wil u nog bedanken voor de goede zorgen, maar ik verlaat de DonderClan.’ Donderpoot verstarde. Zijn aderen bevroren als ijs en zijn adem stokte in zijn keel. *Dit kan ze niet menen!* Engelpoots haren vlogen overeind. ‘Nee!’ riep ze. ‘Alsjeblieft, Roodborstpoot, we zullen de straf samen heus wel overleven. Ga alsjeblieft niet weg!’ Maar Roodborstpoot schudde verdrietig haar kop. ‘Daar gaat het mij niet om’, mompelde ze. De poes draaide haar kop naar achteren en keek Donderpoot voor het eerst weer om. *Het gaat om mij… Dit komt allemaal door mij!*

Haar teleurgestelde en trieste blik sneed Donderpoot in stukken. Hij durfde niet te knipperen. Hij wilde naar haar toe rennen en schreeuwen dat het hem speet, maar hij had het gevoel dat hij zich nooit meer zou kunnen bewegen. Het verdriet dat hij had veroorzaakt bij haar, scheurde door zijn hart. *Ze zal met waarschijnlijk wel haten… En dat verdien ik ook. Ik verdien dit allemaal.* Havikpoot krulde zijn staart zachtjes om die van Donderpoot, al voelde de wit en oranje kater er weinig van. Hij kon alleen maar Roodborstpoot aankijken. Haar blik was onleesbaar en dat terwijl Donderpoot het gevoel had dat ze hem iets wilde vertellen. Of eigenlijk moest hij *haar* iets vertellen, maar Roodborstpoot draaide haar kop weer naar Sneeuwster.

‘Ik hoef niet in een Clan te leven waar ik niet kan vertrouwen op mijn vrienden’, zei ze uiteindelijk. Haar stem trilde van verdriet. Donderpoot versteende nogmaals, maar zijn hart brak vanbinnen. Zonder op een antwoord of een reactie te wachten, keerde Roodborstpoot om en strompelde weg. ‘Wacht! Roodborstpoot! Je kan op mij vertrouwen! Ik ben je vriendin toch?’ riep Engelpoot naar haar. Ze rende naar de poes toe en sprong voor haar neus, in een poging haar te stoppen. ‘Dat weet ik, Engelpoot. Ik dacht ook dat al mijn vrienden zo waren, maar blijkbaar had ik het verkeerd. En dat maakt niet uit, ik overleef het wel. En ik begrijp het. Het doet gewoon pijn, dat is alles.’ Ondanks dat ze tegen Engelpoot sprak, wist Donderpoot dat het voor *hem* bedoeld was. Daarna liep Roodborstpoot langs haar vriendin naar de uitgang. Stekeldoorn en Ravenklauw staarden haar boos na, maar de meeste katten leken er niet eens om te geven. Voor hen betekende ze niks, omdat ze haar niet kende. *Maar* ik *kende haar wel!*

Havikpoot gaf hem een klein duwtje met zijn staart richting Roodborstpoot. En dat was precies de aansporing die Donderpoot nodig had. Hij rende naar de doorntunnel voordat Roodborstpoot erin dook. ‘Roodborstpoot, wacht! Het spijt me … ik had mee moeten gaan! Ik ging nog achter je aan, maar …’ Zijn stem viel weg. Waarom wist hij niet wat hij moest zeggen? Zijn hart wist wel, dus waarom kwam er niks uit? ‘Blijf alsjeblieft. Ik kan niet zeggen hoe erg het me spijt, Roodborstpoot…’ De schildpadpoes draaide haar hoofd om en keek Donderpoot nog een laatste keer aan. Haar ogen sprankelden met emoties, maar toch was het tegelijkertijd ook emotieloos. ‘Mijn naam is *Sabina* nu’, mompelde ze zachtjes. Donderpoots mond klapte meteen dicht. Hij had moeten weten dat woorden niks zouden oplossen. Hij keek haar na en zag hoe ze in de tunnel van doornen langzaam verdween en hem alleen achterliet.

Havikpoot trippelde snel naar hem toe. ‘Het spijt me, Donderpoot’, miauwde hij triest terwijl hij zich tegen hem aandrukte. Donderpoot zuchtte. Hij verdiende zijn broers medeleven niet. Havikpoot was zo trouw aan hem en wat had hij ooit terug gedaan voor hem? Helemaal *niks*. Hij kreeg zoveel liefde van velen, maar wat deed hij eigenlijk ooit terug? Wat had hij gedaan voor Engelpoot? Wat had hij teruggedaan voor Roodborstpoot? Wat had hij teruggedaan voor Leeuwenmaan of Zandroos? Hij kon zich niet één ding herinneren. Hij was misschien aardig. Ze mochten hem misschien, vandaar dat ze zoveel voor hem deden. Maar hij gaf alleen maar lieve woorden terug. Hij *deed* niks. *Wat ben ik voor iemand? Hoe zijn zij mijn vrienden gebleven terwijl ik nooit echt iets terugdoe voor ze?* Hij snapte nu wel waarom zijn woorden deze keer niet genoeg waren voor Roodborstpoot.

‘Havikpoot en Donderpoot. Jullie moeten natuurlijk ook nog een straf krijgen’, miauwde Sneeuwster van achter hen. Donderpoot draaide zich om. Hij kon zijn leider amper zien door zijn troebele blik. ‘Jullie zullen een halve maan voor de moederkatten moeten zorgen, en ook voor jullie geld dat ik de volgende keer echt niet zo aardig zal zijn. Jullie hebben nog geluk dat Stekeldoorn jullie te pakken kreeg en jullie niet met hem hebben gevochten.’ Donderpoot boog zijn kop en knikte, evenals Havikpoot. Hij hoopte dat zijn leider hem nu met rust zou laten. Hij wilde zich gewoon terugtrekken in een donker hol en er niet meer uitkomen. Maar Sneeuwster blik brandde nog op zijn vacht. ‘Ik moet wel zeggen dat ik uit iedereen het meest teleurgesteld ben in *jou*, Donderpoot. Ik had echt niet verwacht dat je nog tegen mij in zou gaan nadat ik je geen toestemming had gegeven’, zei Sneeuwster. Donderpoot kromp ineen. ‘Het spijt me’, prevelde hij zachtjes. Zijn stem was niet meer dan een vlaagje wind.

Met een gebogen kop strompelde hij naar het leerlingenhol. Zijn staart sleepte hij over de sneeuw achter zich aan. Hij hoopte maar dat Leeuwenmaan niet nu nog op een patrouille wilde met hem of iets dergelijks. Hij was kapot. Maar het was niet Leeuwenmaan die hij nog tegenkwam, het waren Engelpoot en IJzerpoot, die op hetzelfde moment naar het leerlingenhol wilden gaan. Donderpoot staarde Engelpoot aan, niet goed wetend wat hij moest zeggen. Haar ogen spuwden iets wat kwader was dan vuur.

‘Nog nooit ben ik zo diep teleurgesteld in je geweest, Donderpoot.’ Engelpoots stem was zo koud als ijs en haar staartpuntje ging boos heen en weer. Tranen welden op in Donderpoots ogen. ‘Ik wilde uiteindelijk echt nog gaan! Havikpoot en ik hebben jullie nog achtervolgd, alleen werden we gestopt door Stekeldoorn! Echt waar!’ Havikpoot knikte instemmend. ‘Dat is echt zo.’ Maar de woede in Engelpoots ogen verdween niet, steker nog, het leek zelfs groter te worden. ‘Je moet niet zo trouw blijven aan zo’n ontrouwe kat, Havikpoot, dat verdient hij niet. Je moet eens je *eigen* leven gaan leiden en niet die van *Donderpoot* volgen als een meeloper’, spuugde ze. Havikpoot opende zijn mond op tegen haar in te gaan, maar er kwamen geen worden uit. Ze dook het hol in met IJzerpoot achter haar aan en Havikpoot keek hen gekwetst na. Donderpoot slikte terwijl een traan over zijn wang rolde. *Ze heeft gelijk. Havikpoot moet niet zo trouw aan mij zijn. Hij verdient zijn eigen leven.* De kater sloeg zijn ogen neer. Hij dacht niet dat hij ooit nog verdrietiger kon zijn dan nu. Zijn woorden waren op en niks kon zijn daden nu nog goed maken.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
*Zou ze het me ooit nog kunnen vergeven?* Hij sloeg zijn staart over zijn snuit en trok zich nog meer weg in de schaduw. Havikpoot zuchtte en speelde een beetje met de sneeuw tussen zijn poten. Engelpoots boze woorden hadden hem waarschijnlijk goed geraakt en zijn verdriet om Roodborstpoots vertrek speelde ook mee natuurlijk. Nog meer schuldgevoel bekroop Donderpoot. *Hij* verdiende Engelpoots woede en de al het verdriet, maar Havikpoot niet. Hij sloot zijn ogen even, in de hoop wat slaap op te vangen, want hij was zo moe van de dag. Het was al begonnen met Spikkelbloems dood en daarna was het alleen maar erger geworden. Hoe kon hij na dit alles ooit nog slapen?

Hij stond op, murmelde iets tegen Havikpoot en trippelde langzaam naar het medicijnhol toe, in de hoop dat Pluispoot iets voor hem kan doen. Zodra hij naar binnen stapte, zag hij een hoestende Klaverblad en een hevig ademende Groenoog. *Geweldig, nog meer problemen.* Pluispoot kwam tevoorschijn vanuit de schaduwen waar hij zijn kruiden had opgeslagen. ‘Wacht!’ riep hij gauw. ‘Kom niet dichterbij! Ik wil niet dat jij ook besmet raakt. Volgens mij is het dezelfde onbekende ziekte die in de WindClan en HemelClan rondspeelt. En aangezien er geen medicijn is nog, moeten we nog meer oplettend zijn dan anders.’ Donderpoot knikte ter begrip en stapte achteruit. ‘Ik vroeg me af of je misschien wat voor me hebt om in slaap te komen’, miauwde hij ietwat ongemakkelijk.

Pluispoot fronste. ‘Euh, ja, ik kan je wel een papaverzaadje geven, denk ik. Maar heb je het *echt* nodig?’ Donderpoot schuifelde wat op zijn poten en knikte stilletjes. ‘Ik denk het wel, ja.’ De medicijnkat haalde zijn schouders op en trippelde weer terug naar zijn kruiden. Twee hartslagen later schoof hij een zaadje naar hem toe. ‘Welterusten’, murmelde hij. Donderpoot knipperde hem dankbaar toe, maar voordat hij het zaadje kon innemen, legde Pluispoot zijn poot er nog op. ‘Dit gaat over Roodborstpoot, hè?’ gokte hij. Weer knikte Donderpoot stilletjes. Pluispoot zuchtte. ‘Ik had kunnen weten dat zij de Clan zou verlaten’, mompelde hij bedroefd. Donderpoot keek op en fronste. *Wat?! Hoe had hij dat ooit kunnen voorspellen?*

‘Ik was kruiden aan het zoeken’, begon de lichtgrijze kater uit te leggen, ‘en toen opeens zag ik een veer van een roodborstje. Ik volgde het instinctief, maar het waaide de grens over. Eerst dat ik gewoon dat het niets was en dat ik er een teken achter zocht die er niet was, maar misschien was die er toch wel. Waarschijnlijk betekende het roodborstveertje dat over de grens waaide dat Roodborstpoot weg zou gaan.’ Donderpoot luisterde vol ongeloof toe. *De SterrenClan wist dat dit zou gebeuren dus? En zij wilde Roodborstpoot – of Sabina nu weer – weg hebben? Hoe ongelooflijk!* dacht hij boos. ‘Ik weet nu in ieder geval dat ik beter zal opletten als ik dingen zie, want blijkbaar zijn *overal* wel tekens in te zien’, sloot Pluispoot af. Donderpoot glimlachte zwakjes naar hem. Het was nu niet dat dit gesprek hem beter had laten voelen. Snel likte hij het zaadje op en slikte het door. *Ik hoop maar dat dit gaat werken.*

Strompelend ging hij terug naar zijn hol. Het was al laat en hij zag Havikpoot, Engelpoot en IJzerpoot en alle andere leerlingen al in hun nesten liggen. Iets hield hem tegen van het naar binnengaan. Hij voelde zich helemaal niet thuis in het leerlingenhol opeens. Alleen bij Havikpoot dan, maar zijn broer verdiende iemand beter dan hij. Donderpoot draaide zich om en ging naar het plekje waar hij en Havikpoot net hadden gelegen, in de duistere schaduw. Hij plofte neer in de sneeuw en krulde zijn staart om hem heen voor extra warmte, niet dat het veel hielp.

Zodra hij zijn ogen sloop, dacht hij direct weer aan Sabina. Aan hun eerste ontmoeting met Demi, Rocky, Duivel en Engel toen nog. Sabina had hem meteen een aardige kat geleken. Ze had gezegd dat haar ouders door monsters waren vermoord, maar hij had later geleerd dat dat een leugen was geweest. Ze had meteen medeleven gevoeld voor hem. Daarna, toen hij weggelopen was van de DonderClan, had ze meteen aangeboden dat hij bij haar kon slapen. *Terwijl ze me nauwelijks kende!* Ze hadden de hele tijd gepraat, hij was zo verbaasd geweest over hoe aardig een eenling kon zijn! Ze had hem geholpen naar Graanpoot te zoeken en toen had hij haar weer in de steek gelaten, zonder echt iets terug te doen voor haar. En toen hij terugkeerde met zijn WindClan vriend, stond ze weer voor hem klaar, zonder enig gemopper of geklaag. Het had zelfs geleken alsof ze Graanpoot beter had begrepen dan hij, terwijl zij hem veel korter kende. *Dat is wat voor een slechte vriend ik ben…* Hij had Sabina niet eens kunnen redden van de zwerfkatten die hun aan hadden gevallen, dat had *Engelpoot* gedaan. *Want* zij *doet wel dingen voor haar vrienden…* Er was ook altijd een glimlach op zijn gezicht verschenen zodra Sabina weer haar eetlust toonde, die reusachtig was. En hij was ook zo blij geweest toen ze besloten had om naar de Clan te komen, en nu had hij het allemaal verpest.

Deze keer voelde hij niet de teleurstelling van anderen die zijn hart verscheurde, het was de teleurstelling in *zichzelf*. De pijn die hij vanbinnen voelde was onbeschrijflijk. Hij wikkelde zijn staart nog strakker om zich heen en begon zacht te snikken. Sorry zeggen had geen zin meer nu en het was ook te laat voor daden. Niks kon wat hij had gedaan nu nog goed maken. Hij kneep zijn ogen stijf samen en de tranen begonnen over zijn wangen te rollen. Hij rilde van de kou, maar die van de kou van de sneeuw, maar de ijzigheid die hij in zijn bloed voelde. Alles was op dit moment verpest. Hij hield niet meer van zichzelf, niet nadat hij zijn ware aard had leren kennen. Altijd had hij gedacht dat hij een prima kater was, maar hij was gewoon ondankbaar en verwend met andermans liefde. Hij moest het goed maken, dat was het enige waarvan hij nog zeker was op dit moment. Alleen hoe?