Henrik van Deregen

## Odznaczenia

Medal za udział w wojnach 1809-1814 (IMV)
Wielka Gwiazda Obrońcy za Zmierzch Czasów (ER'CH)
Medal za udział w Zmierzchu Czasów (IMV)
Krzyż Avgardzki II klasy (VTH)
Krzyż Avgardzki I klasy (VTH)
Krzyż Honorowy Dywizji "Zorn" (VTH)

Odznaka Prymusa Rocznika (IMV)

**Henrik van Deregen** (ur. 14 odwilży 1788 w Lörhelm, Veutheim) – Lord, syn wicehrabi veuthckiego rodu van Deregenów, Patricka van Deregena. Podczas Bratniej Wojny Lord Porucznik armii Żelaznego Paktu (wcześniej, w czasie wojny z Enerpitem, armii Imevardu), kawalerzysta dywizji "Zorn". Po migracji na Arcaibh, zastępca Wielkiego Mistrza Zakonu Zorn, Lord Major Armii Imevardu.

## **Dzieciństwo**

Henrik van Deregen życie zaczął dość samotnie. Choć jedyny syn wicehrabiego van Deregena wydawał się być w jego kręgu zainteresowania, ten zawsze znajdywał powód, by odstawić syna żonie, a samemu zająć się swoimi sprawami. Matka Henrika była jednak kobietą z sercem, więc od 1790 roku, po powrocie Donalla van Deregena, brata Patricka, do Derehaven, starała się, by mały Henrik spędzał jak najwięcej czasu z o rok młodszym kuzynem, Aidanem. Można było wówczas stwierdzić, że dla młodego wicehrabicza Derehaven stało się drugim domem, a wuj faktycznym ojcem. To ostatnie bardzo drażniło Patricka van Deregena i rozpoczęło między nim a bratem serię niekończących się sporów. Hrabia van Deregen często wypominał młodszemu bratu, że nie jest najlepszym ojcem, co z kolei nieświadomie dla niego odbijało się na Henriku. Ojcowska rywalizacja braci sprawiła, że więź Henrika z wujem malała, a równocześnie więź z ojcem nie wzrastała. W pewnym jednak momencie Patrick van Deregen zaczął spoglądać na syna jako na przeszkodę w realizacji swoich osobistych celów i specjalnie zaczął odsuwać go jeszcze bardziej. Skończyło się to tym, że najmocniej młody Henrik przywiązany był do matki i kuzyna. W okresie wczesnego dzieciństwa również, w konsekwencji częstych wizyt w Derehaven, Henrik nawiązał przyjaźń z Ethanem Lloydem, synem księcia Thalvonu.

### **Wypadek**

W 1800 roku 12-letni wówczas Henrik bawił się z Ethanem Lloydem w gabinecie nadwornego maga Derehaven, Benivra z Lathen. Niewinna dziecięca zabawa doprowadziła do kolizji z garem pełnym mieszanki alchemicznych składników, którą sam mag opisywał jako "całkowicie eksperymentalną". Jego zawartość rozlała się na Henrika i Ethana. Doprowadziło to do tego, że Henrik stracił przytomność na okres kilku godzin, a Ethanowi zmienił się kolor włosów, jednak nie stracił on przytomności. Matka Henrika szybko ściągnęła z Áthail najlepszego lekarza Veutheim, by ustalił przyczynę nieprzytomności syna, lecz zanim doktor wydał werdykt, ku zaskoczeniu wszystkich, wicehrabicz wybudził się. Nie zaszły w nim żadne zmiany, jakie można by było zobaczyć gołym okiem.

## Dorosłość

Wraz ze zbliżającym się wielkimi krokami okresem dorosłości, Henrik zdecydował, że weźmie się za siebie i w wieku 16 lat rozpoczął intensywne treningi, by dostać się do elitarnej dywizji kawalerii "Zorn" w Bastionie na wyspie Zorn. Jego decyzja była umotywowana chęcią wyrwania się z domu oraz udowodnienia ojcu swojej wartości, jednak później okazało się, że nie wywarło to na nim jakiegokolwiek wrażenia. Cel Henrika jednak wspierał jego wuj, Donall, wierząc, że ten poradzi sobie z wymagającym życiem elitarnego kawalerzysty. Chciał, by jego bratanek spełniał swoje marzenia i odłożył na bok myśli o ojcu. Wsparcie wuja na nowo odbudowało ich relację. Wówczas Henrik niemalże odciął się myślami od biologicznego ojca, w wielu momentach nazywając mianem ojca swojego wuja. Matka Henrika traktowała to za prowokację, by wzbudzić w Patricku van Deregenie jakiekolwiek zainteresowanie synem, lecz, jak wszystko inne, i to nie odniosło żadnego rezultatu.

### Początek wojny z Enerpitem i zaginięcie ojca

W 1805 roku wybuchła wojna ze Zjednoczonymi Hordami Enerpitu. Henrik wciąż był wówczas w trakcie treningów i zamierzał nie sięgać po szablę jako zwykły liniowy żołnierz. Będąc stanu szlacheckiego, miał przywilej decyzji pozostania w domu i zeń skorzystał. Czas spędzony w domu wykorzystał do dalszych treningów, uparcie dążąc do swojego celu. Dodatkowej siły w utrzymaniu się przy swoim postanowieniu Henrik otrzymał wraz z wieścią o zaginięciu jego ojca. Teraz celem Henrika nie było tylko dostanie się do "Zorn", lecz również dowiedzenie się prawdy o losie jego ojca. Młody van Deregen był sceptyczny co do zaginięcia i był bardziej skłonny by nazwać to ucieczką, czego nie bał się mówić wprost. Budziło to olbrzymi szok u jego matki, lecz wuj doskonale rozumiał dlaczego Henrik myśli w ten sposób. Wraz ze zniknięciem Patricka van Deregena, jego brat wyszedł z propozycją, by Henrik razem z matką zamieszkali na stałe w Derehaven. Wkrótce po tym młody van Deregen przeprowadził się do wuja.

## Henrik van Deregen

### Data i miejsce złożenia przysięgi

6 dnia ziaren 1806
Wyspa Zorn, Veutheim

## Przebieg służby

### Siły zbrojne

Zjednoczona Armia Imevardu (1809-1814)
Armia Żelaznego Paktu (1812-1814)
Odrodzona Armia Imevardu (od 1814)

### Jednostki

1. Armia Veutheim (1809-1814)
Dywizja "Zorn" (od 1809)

### Stanowiska

Dowódca 4. szwadronu Dywizji "Zorn" (18094-1814)
Szef Sekcji Szkolenia Dywizji "Zorn" (od 1814)

### Stopnie

Lord Porucznik (1809-1814)
Lord Kapitan (1814-1821)
Lord Major (od 1821)

### Główne wojny i bitwy

Wojna imevardzko-enerpicka
Bratnia Wojna
Wojna o Naród

## Edukacja wojskowa

### Prymus rocznika

1809

Wysiłek na treningach opłacił się. Wraz z nadejściem wiosny roku 1806 Henrik pomyślnie przeszedł rekrutację i został wcielony w Korpus Szkoleniowy, podlegający pod 1. Dywizję Kawalerii "Zorn". Podczas szkolenia odznaczył się niezwykłą sumiennością i rygorem wobec samego siebie. Jako członek oddziału był jak jego najsprawniejszy tryb, a jako dowódca, najsurowszy, lecz zarazem najrozsądniejszy lider. Wielki Mistrz Zakonu Zorn szybko zobaczył w nim potencjał na znakomitego żołnierza. Korpus Szkoleniowy Henrik van Deregen ukończył z wyróżnieniem, które gwarantowało mu natychmiastowy awans na rangę Lorda Porucznika.

### Wojna imevardzko-enerpicka i Bratnia Wojna

Zaraz po zakończeniu szkolenia, Henrik został wysłany na front abverski, by tam dowodzić plutonem kawalerii. Sprawował swoją funkcję wzorowo, będąc bardzo skutecznym w działaniach na froncie przy minimalnych stratach. Walczył między innymi w 1. i 2. bitwie pod Avenio oraz w bitwie o wzgórze Sembom. Od momentu wybuchu Bratniej Wojny służył w armii Żelaznego Paktu. Pod koniec roku 1812 jego matka zachorowała i parę miesięcy później zmarła. Na Henriku odbiło się to bardzo znacząco. Serię zwycięskich potyczek przerwała kolejna bitwa pod Avenio w 1813 roku.

### Spotkanie z Vinem Virone i powrót do Derehaven

Podczas 3. bitwy pod Avenio, Henrik padł nieprzytomny i zbudził się dopiero dwa dni potem, kiedy bitwa została już przegrana. Kiedy się to stało, Henrik nie pamiętał o sobie praktycznie nic. Wówczas poznał również Vina Virone, kupca z Montevigu, który mimowolnie zdecydował pomóc mu w wydostaniu się z tej beznadziejnej sytuacji oraz wrócić do domu. Po tym jak tajemniczy kupiec odstawił chłopaka i zniknął, Henrik wiódł spokojne życie w rodzinnym Derehaven, starając się przypomnieć sobie szczegóły swojego życia.

### Poszukiwania tajemniczego Virone

Rok później, nie mogąc już powstrzymać ciekawości, wyruszył za pozwoleniem swojego wuja na poszukiwania Vina, którego podejrzewano o bycie eilenn'tudzkim magiem. Podczas przeszukania jego domu w Montevigu, razem z Aidanem van Deregenem oraz Benno Möhringiem odnaleźli zaszyfrowaną magicznie wiadomość. Zawierała ona jedynie zapisane po bleatańsku słowa "Las Mądrości", które szybko zostały powiązane z elfią enklawą o tej samej nazwie, znajdującej się na południe od Zaltvo w Lothaire. Henrik, mimo ostrzegających go Aidana i Benno zdecydował się tam pojechać. Tam odkrył prawdziwą tożsamość Vina Virone, który istotnie okazał się potężnym magiem o imieniu Avron. Ów mag ukazał mu w wizji zniszczony Thealon, stolicę elfów, zamieszkujących Enetheas - dawne Veutheim. Po tej projekcji, Henrik został przeniesiony do Derehaven. Mag jednak nie stracił w nim zainteresowania. Zdawał się on chcieć bardzo utrzymać kontakt z Henrikiem, nie wiedzieć czemu.

### Knucia Lio von Brunnera

Po aresztowaniu Donalla van Deregena, Henrik wraz z kuzynem i resztą ewakuowali się do Learpholl, próbując odnaleźć sposób by wyciągnąć go z więzienia. Wówczas porwano Ethana Lloyda i Henrik ruszył razem z Avronem, by poszukać jakichś wskazówek u Kongregacji Krwi. Ich tropem były przypuszczenia Avrona, dotyczące organizacji znanej jako Blizny. Kiedy powrócili, okazało się że Aidan i Benno pojechali do Áthail, by wyciągnąć hrabiego w pojedynkę. Kiedy to się nie udało, Avron i Henrik wytropili ich i zabrali do Learpholl. Wkrótce po tym, Henrik wyruszył z Malte i Avronem do Avenio, by zabić księcia Abervii, podejrzanego o zlecenie porwania. Dowiedziano się wówczas, że barona należy szukać w Twierdzy Baarvadyjskiej. Kiedy Henrik dotarł na miejsce, rozpętała się walka, ale odbito Ethana i powrócono z nim do Thalvonu. W międzyczasie Donall van Deregen z pomocą Zarkira Ravarietha wyrwał się z więzienia. Henrik spotkał go w pałacu w Learpholl i opatrzył razem z resztą grupy. Po boskim objawieniu Avrona Henrik ruszył na Veutheim, by pomóc wujowi odzyskać władzę w Grettvern. Kiedy to się udało, szybko zmieniły się cele całej grupy.

### Zmierzch Czasów

Kiedy nadszedł czas zagłady, Henrik był głównym mózgiem, stojącym za obwarowaniem dworu w Derehaven oraz dopilnowywał szkoleń nowych żołnierzy. Walczył dzielnie i zaciekle, jednak cała grupa van Deregena zmuszona została do ewakuacji na wyspę Zorn. Tam Henrik zjednał się znów ze swoimi braćmi stali. Niedługo po tym musiał ich jednak opuścić, ewakuując się wraz z Wielkim Mistrzem i resztą grupy wuja do Learpholl. Celem była Enklawa w Górach Szarych. Henrika dręczyło bardzo duże poczucie tchórzostwa i zawodu wobec swoich braci Zornistów. Te negatywne emocje przydały mu się podczas finalnej bitwy w Sanktuarium Światła w Torrgen, gdzie z siłą niezrównaną żadnemu człowiekowi rozgramiał niesamowite ilości demonów i odmieńców.

### Nowe życie na Arcaibh

Po migracji na Arcaibh, Henrik pozostał u boku Wielkiego Mistrza Zakonu z bastionu Zorn jako jego prawa ręka. Był też głównym specjalistą w zakresie zbrojeń i odpowiadał za szkolenie nowych jednostek. Otrzymał awans na majora. W życiu prywatnym układało mu się jednak niezbyt dobrze. Urodzony żołnierz, z natury szorstki i chorobliwie konkretny, miał problemy z zawarciem stałych relacji na dłuższy czas. Mało która kobieta zdawała się wytrzymywać w wojskowym drygu, jaki wymuszał. Z tego powodu w 1822 nadal jest sam, a każda rozmowa o partnerce czy ustatkowaniu wyprowadza go z równowagi.