Międzyepoka

**Międzyepoka** - okres przejściowy w historii Androgei, trwający od zakończenia epoki Dzikich (243 rok) do rozpoczęcia epoki współczesnej (760 rok).

## Historia polityczna

### Nowy ład na Wschodzie

Imperium Dzikich rozpadło się na Welmeńskie Królestwo Joterdonu (243), Świętą Radę Bellony i Królestwo Sejeonu (oba 244), a także na Księstwo Limerii welmeńskiej (251, podbite 6 lat później przez Terrasen). Macierz dawnego mocarstwa ze stolicą w Kainie pogrążyła się w tragicznym powstaniu ludowym, by w 245 roku przyjąć nazwę Wielkiego Królestwa Welmenów.

Z grona państw sukcesyjnych najsilniejszym oraz najważniejszym stało się Królestwo Joterdonu, rządzone w latach 243-268 przez Fryderyka Wielkiego z dynastii Aytai'ów. Władca na początku uchronił niepodległość państwa, umacniając armię i pokonując Federację Terrasenu. W następnych latach wprowadził też wiele ważnych reform polityczno-społecznych, próbował odbudować zdruzgotaną gospodarkę oraz morale narodu. Joterdon zawiązał nawet pakt z Nową Ligą Zachodu (250), gwarantujący mu nienaruszalność granic. Po śmierci króla w 268 roku jego misję kontynuowali: Dariusz I (268-274), Dariusz II (274-290) oraz Radeus Joterdoński (290-327). W ciągu kilku dekad państwo odbudowało potęgę ekonomiczną i militarną, co pozwoliło mu na prowadzenie imperialistycznej polityki - w IV wieku królestwo podbiło ziemie mederyjskiego Joterdonu, pokonało Limerów i wyrwało z ich rąk prowincje po wschodniej stronie Nikodii, a także zatrzymało poszerzanie się elfickiego Terrasenu na południe. Na największe sukcesy przyszedł czas dopiero na początku następnego stulecia, gdy pod kontrolą Welmenów znalazło się całe Królestwo Ziem Spalonych. Joterdon czerpał ogromne zyski z ceł nakładanych na handel międzykontynentalny, a także z eksportu towarów - egzotycznych zwierząt, roślin oraz surowców (głównie węgla).

Większość złóż cennych surowców przypadło królestwu Sejeonu, które w pierwszych dekadach swojego istnienia miało formę luźnej konfederacji różnorodnych kulturowo regionów, by w połowie IV wieku stać się unitarnym państwem. Sejeon w latach 60. i 70. musiał odeprzeć inwazję elfów, łasych na jego zasoby naturalne. Kraj co prawda zachował niezależność, ale stał się lennem króla Ksizora Terraseńskiego i pozostawał nim przez kolejne sto lat. Pełną suwerenność odzyskano dopiero na przełomie IV i V wieku za sprawą wybitnego wodza i przyszłego króla - Aldona Teabber'a - który przewodził antyelfickiemu powstaniu (388-401). Bunt powiódł się dzięki determinacji Sejeończyków, ale także niekorzystnej sytuacji Terrasenu, zmagającego się z pierwszą falą kolonizacji. Sejeon w następnych latach prowadził wojny z Belloną i Kalari, dzięki którym zdobył liczne ziemie na wschodzie.

Bellona od razu po secesji utworzyła militarną unię z Kagmarem i pomogła mu znacznie podczas Wielkiej Wojny z Rapsydią. Orkowie w IV oraz V wieku toczyli ze sobą liczne wojny o władzę, a także masowo prześladowali ludzi i hiandrów. Czystkom rasowym próbowała (drogami wojskowymi i dyplomatycznymi) bezskutecznie zaradzić Macierz, lecz przyniosło więcej złego niż dobrego. Orkowie dokonywali przerażających mordów, niszczyli i rabowali wsie, brutalnie zabijali lub torturowali ludność, a zwłoki masakrowali i chowali w bezimiennych, masowych mogiłach. W wyniku zbrodni w Bellonie populacja ludzi i hiandrów, wynosząca w 240 roku ok. 57% społeczeństwa, zmalała w ciągu dekady do 9%. W Bellonie ludzie i hiandrzy zostali zrównani ze zwierzętami, byli używani w cyrkach oraz byli rzucani na pożarcie drapieżnikom. Rozkwitło też niewolnictwo. Bellona była w rzeczywistości państwem biednym, nikt nie chciał z nim handlować ani prowadzić dyplomacji.

W najgorszej sytuacji ze wszystkich państw sukcesyjnych znajdowała się sama macierz dawnego imperium, pogrążona w politycznym oraz gospodarczym kryzysie. Po śmierci ostatniego cesarza w kraju zapanował chaos, doszło do chłopskiego powstania, któremu przewodził przebiegły Rumus Collless - zajadły przeciwnik Challotów. Motłoch wdarł się w lipcu do pałacu królewskiego, zabijając nieletniego syna Nubernabisa III, zaś cała reszta znajdującej się w Kainie rodziny królewskiej - torturując, gwałcąc, upokarzając, aż w końcu wystawiając na targu na sprzedaż. Wydarzenie to wywołało na całym świecie sensacje - w Mederii postrzegano je nawet za ostateczny upadek Imperium Dzikich. W rzeczywistości kraj (już w formie wielkiego królestwa) przetrwał, lecz istniał już tylko teoretycznie - Rumus Collless, którego ogłoszono władcą, próbował naprawić fatalną sytuację kraju i podporządkować sobie nieufne prowincje. Próba ponownego zjednoczenia państwa zakończyła się jednak katastrofą i niepotrzebnym rozlewem krwi. Królestwo Welmeńskie przetrwało na mapach, ale było w rzeczywistości państwem upadłym, nad którym nikt nie panował. Zamieszanie wykorzystała Hashiga, która odwojowała z rąk odwiecznego wroga część utraconych ziem.

### Imperium limeryjskie

Limeria w III wieku przeprowadziła skuteczną kontrofensywę i wypchnęła Dzikich ze swoich dawnych terytoriów. Przejęła też kontrolę nad praktycznie całym wybrzeżem Morza Nikomedyjskiego, a także zwasalizowała kilka państw. Po Wielkiej Wojnie z Kagmarem to właśnie Limerowie mieli również status protektora Królestwa Ziem Spalonych i pomagali mu w walce z Królestwem Joterdonu.

IV wiek przyniósł walkę o dominację nad Morzem Nikomedyjskim, w którym imperium limeryjskie odegrało znaczącą rolę - jeszcze w 291 roku elfowie najechali Mederyjczyków i podbili ich wschodnie posiadłości. Limerowie odzyskali swoje ziemie dekadę później, podczas wyprawy do Quang, w której Terrasen stracił większość wojska i swojego władcę - Ksizora. Wobec przewagi wroga elfy zainicjowały powstanie antylimeryjskiej koalicji, w której skład weszło cesarstwo Kalari, Królestwo Joterdonu oraz Święta Rada Bellony. Limeria mogła w rywalizacji o Nikodię liczyć na pomoc Korytów i Królestwa Ziem Spalonych, a także Rapsydii, która od lat 70. ubiegłego stulecia drastycznie zwiększała swoje wpływy na świecie. Do decydującego konfliktu o morze doszło w latach 314-219. Toczyła się wtedy Wojna Nikomedyjska, w której zginęło prawie 2 miliony istot. Konflikt ten okazał się całkowitym zwycięstwem Limerii, która od tej pory była również suzerenem zniszczonego wojną, upokorzonego Terrasenu. Przegranym było również Królestwo Joterdonu, które jednak wycofało się szybko z walk w obliczu słabej sytuacji strategicznej.

Nie był to jednak koniec rywalizacji o Nikodię - w 330 roku Królestwo Joterdonu powróciło silniejsze i napadło na Limerów. Państwo, zarządzane wtedy przez Radeusa II, podbiło ogromne połacie ziem i pomogło elfom z Terrasenu uwolnić się w 337 roku od lenna Mederyjczyków. Kolejna wyprawa przeciwko Limerii (w latach 342-365) zakończyła się jeszcze większym sukcesem: Królestwo Joterdonu przejęło wszystkie wschodnie posiadłości imperium (tworząc na nich autonomiczne Królestwo Limerii Regolskiej), zwasalizowało Królestwo Ziem Spalonych (będące od teraz już tylko marionetkowym krajem), a także wprowadziło na tron Sejeonu (pozytywnie nastawionego do Limerów) krewnych króla z dynastii Aytai'ów. Pokonana Limeria zachowała część swojej potęgi, ale odpuściła zmagania o Nikodię i zajęła się zakładaniem kolonii daleko na wschodzie Androgei.

Okupacja welmeńska Ziem Spalonych wzbudziła powszechne oburzenie i chęć buntu - w 366 roku powstało księstwo Calbumii (ze stolicą w Condovalu), a później księstwo Tordei. Oba kraje stawiały opór ekspansji Królestwa Joterdonu i prosiły o pomoc potężne państwa koryckie - głównie Starą Korycję, Alenograd i Katograd. Wyprawa z zachodu do Ziem Spalonych (odbyła się w 374 roku) okazała się jednak katastrofą - Koryci ponieśli duże starty, Tordea i Królestwo Ziem Spalonych zostały *de facto* inkorporowane do królestwa welmeńskiego, zaś Calbumię zwasalizowano. Przeciwnicy Joterdonu zrozumieli jednak, że do pokonania rywala potrzeba silnych sojuszników. Stąd też w 388 roku rozpoczęła się kolejna wyprawa korycka, którą wspierała Limeria i większa ilość księstw z Południa. Chociaż konflikt (zakończony w 390) nie został całkowicie rozstrzygnięty, flota welmeńska została rozgromiona, przez co Joterdon stracił kontrolę nad handlem morskim. To pociągnęło za sobą kryzys gospodarczy hegemona, który doprowadził z kolei do upadku znaczenia Królestwa na świecie. W V wieku w Sejeonie wybuchło powstanie, po którym kraj odrzucił lenne stosunki z Joterdonem. Podobnie postąpił później Terrasen, gdzie ruchy wyzwoleńcze uzyskały militarną pomoc Kalari. W 420 roku zmarł bezpotomnie władca welmeński, a w kraju zapanowało na dekadę bezkrólewie - był to gwóźdź do trumny potęgi Królestwa Joterdonu, które zaczęło się kurczyć, zaś w połowie V wieku obejmowało już tylko region wokół Przesmyku.

### Ashor i orkowie

Wielka Wojna z Kagmarem (255-265) zakończyła się wyprawą Nowej Ligi Zachodu na Północ i wyzwoleniem Rapsydów.

### Południe - Alenograd, Katograd, Stara Korycja

Na początku Międzyepoki Królestwo Starej Korycji i księstwo Alenogradu były związane unią personalną - oboma krajami rządziła najpierw królowa Aleksandra Medit (176-210), a później jej syn - Tezeusz III (210-238). Związek Alenogradu i Castum podtrzymał jeszcze Tezeusz IV, którego rządy zakończyły się w 256 roku. Unia rozpadła się jednak po jego bezpotomnej śmierci, zaś w Starej Korycji zapanowało bezkrólewie. Patową sytuację rozstrzygnął Juliusz Boverry, koronowany w 261 roku - jako władca pośpieszył ze swoimi siłami na odsiecz księstwom na zachodzie, rozpaczliwie odpierających inwazję orków z Kagmaru. Wojska Juliusza uczestniczyły również w wyprawie Nowej Ligi Zachodu do Rapsydii.

Następcą Juliusza był Holie I Wielki (273-297), władający Starą Korycją, ale także Alenogradem oraz Królestwem Ziem Spalonych. Holie I inwestował w wojsko (budował zamki, warownie, twierdze, finansował nowy sprzęt dla żołnierzy) oraz umocnił gospodarkę (eksportował zboża oraz postawił dwa nowe, duże porty). Za czasów tego króla Stara Korycja stała się liderem Południa i jednym z najpotężniejszych państw świata. Jego syn, Holie II, był z kolei wielkim mecenatem sztuki - na jego dworze tworzyli wspaniali poeci i rzeźbiarze, architekci na jego zlecenie rozbudowywali miasta, zaś filozofowie (na czele z Alojzym Netver'em) tworzyli podwali światopoglądu rozpoczynającej się epoki.

## Kultura i moda

### Filozofia epoki

Międzyepoka rozpoczęła się w czasach wielkich przemian polityczno-społecznych oraz wynikających zeń kryzysów. Trudne warunki, wszechobecność śmierci i cierpienia, niestabilność polityczna całych regionów oraz zupełny brak perspektyw sprawiły, iż

W oczach wielu mieszkańców

Ważnym elementem międzyepokowej mentalności stał się rasizm. Jego początek nastąpił

Wraz z nasilaniem się procesów kolonizacyjnych rasizm w społeczeństwach Mederii nasilał się - wieści o sukcesywnym poszerzaniu przez rodzime mocarstwa swoich posiadłości zamorskich wzmacniały poczucie wyższości w stosunku do ludzi, elfów i hiandrów z Regolii. Taki sam skutek przynosiła również drastycznie zwiększająca się liczba niewolników ze wschodu.

Wielu samozwańczych naukowców próbowało także dowieść istniejących od zarania dziejów poważnych nierówności między rasami, odwołując się do religii, własnych rozważań czy dowodów anegdotycznych.

## Religie

#### Eldurizm

Eldurizm stał się dominująca religią Południa i powoli wypierał dawne, politeistyczne kulty z czasów starochańskich. Powstały gminy eldurska w Adnicto, Bololinis, Sirbebatii, Legronie i Lontinorum.

Po zniszczeniu Lodogrodu dotychczas najważniejsze na świecie arcykapłaństwo przeniesiono do Tordei - jego znaczenie spadło, ponieważ na Ziemiach Spalonych nie żyło zbyt wielu elduristów, a większe świątynie zniszczono w czasach wojny z Dzikimi. Alternatywą dla hierarchy Tordei stała się gmina w Alenogradzie, której zwierzchnik stał się na wiele lat nieformalnym przywódcą Kościoła. Tak było do VII wieku, gdy arcykapłan Kwiryniusz wdał się w konflikt ze swoimi odpowiednikami z Thercypolis i Katogradu. Wojna religijna, która wybuchła w latach 40., zakończyła czasy supremacji gminy alenogradzkiej oraz zaprowadziła balans między hierarchami kościelnymi. Pod koniec epoki arcykapłani z większych miast na Południu zdecydowali się współpracować, co ułatwiło najpierw unie personalne między władcami Alenogradu i Katogradu, a później zjednoczenie Korytów w 760 roku. Arcykapłaństwo Tordei przez lata promowało eldurizm na wschodzie Mederii. W V i VI wieku eldurizm przeżył na Ziemiach Spalonych swój renesans, wiarę przyjęły miliony ludzi, wybudowano setki kościołów. Dzięki temu gmina tordejska powróciła do łask i znowu stała się bardzo ważna.

#### Rozjem religijny na Północy

Panujący w epoce Dzikich Gajusz Pinotoński był bardzo stronniczym władcą i ograniczał w Rapsydii wpływy kultu z Rench. Po jego śmierci następni królowie prowadzili już jednak politykę równowagi i starali się nie faworyzować żadnego odłamu wiary. Zaowocowało to trwałym pokojem religijnym na ziemiach Północy - prześladowania reformistów ustały, czarodzieje zaczęli być szanowani przez społeczeństwo, a palenia kobiet oskarżonych o czary zakazano. Chęć zachowania równowagi religijnej spowodowała, że wiara stała się tematem taboo.

## Nauka i technika

### Wojskowość

W Międzyepoce wojny prowadziły armie zawodowe, których żołnierze pochodzili z różnych klas społecznych. Rycerze otrzymywali stały żołd i mieli zapewniane z góry uzbrojenie.

Podstawą wyposażenia wojsk w tej epoce stały się kusze, które w ciągu kilku dekad zastąpiły całkowicie łuki. Piechurzy byli uzbrojeni w pełne, płytowe pancerze, chroniące ciało znacznie lepiej niż stosowane w epoce Dzikich kolczugi. Hełmy otwarte przeszły do lamusa w wielu krajach świata, zostały zastąpione przez hełmy zamknięte oraz półotwarte. Te ostatnie były używane głównie przez Joterdon, Durię oraz państwa welmeńskie, z kolei z zamkniętych korzystali Koryci i Rapsydzi. Przy projektowaniu nowych kasków zrezygnowano z nosali (powszechnych w epoce Dzikich), a na ich miejsce wstąpiły przyłbice oraz cienkie wizury. Zbroje koryckie oraz joterdońskie były wykonywane z żelaza wzmocnionego karbonitem.

Podstawowym wyposażeniem rycerzy w Międzyepoce stał się miecz, który w poprzednim okresie historycznym był bardzo drogi i dostępny jedynie dla magnatów. Od tera

W Międzyepoce każde miasto miało swoją gwardię miejską, która pilnowała porządku, kontrolowała sprawy celne oraz odprowadzanie podatków, zabezpieczała publiczne wydarzenia (w tym egzekucje publiczne), a w razie oblężenia pomagała regularnemu wojsku bronić osady. Gwardziści byli wyposażeni w halabardy, lekkie zbroje żelazne zakryte zwykle szatą z herbem miasta oraz otwarte hełmy (najczęściej typu Morion lub Cabasete). Były to zawodowe formacje, zaś nowych ludzi rekrutowano ze wszystkich klas społecznych. Strażnicy otrzymywali dosyć wysoki żołd.

## Kalendarium

Wejdź w ten artykuł by zobaczyć pełne kalendarium Międzyepoki.