Godzilla - Replay, Chapter 4 - Amorphis

Godzilla Replay Chapter 4 - Amorphis

Ciągle mam problem ze zaśnięciem. Odkąd zacząłem grać, miałem to dziwne uczucie, jakbym był gotowy na coś. Nie jestem do końca zadowolony z tym, co zobaczyłem. Ta szara kreatura dała mi niezłego stracha, ale i tak nie mam zamiaru jeszcze kończyć gry.

Zacznę dziś świat czwarty zwany jako Amorphis. Jest to świat z zieloną planszą wyglądający jak motyl. Świat składał się z czterech rodzajów poziomów:

RUINY

SPADEK

RAFA

oraz

GŁĘBIE

RUINY to poziom z zatopioną świątynią. Jest tu silnie obecna ponura atmosfera. Niektóre platformy, po których chodzę, wpadają do wody po wejściu. Nie jestem pewien czy woda może mnie zranić więc wole nie ryzykować.

Zauważyłem, że potwory, które nie poruszają się, gdy do nich podejdę, są przyjaźn

ie nastawione. Natomiast potwory, które się ruszają albo mnie atakują, albo są „nieobecne". Spotkałem tutaj jednego z tych, z którymi można pogadać. Przywitam się.

Wydaje się smutny. Jako że mam okazję to zapytam się go,

w jaki sposób mnie słyszą.

Mądrala jeden. Wątpię, by powiedziałby mi cokolwiek pożytecznego, więc pójdę dalej.

Poziom ten jest przepełniony wrogami, lecz jako że używam Rodana, mogę po prostu nad nimi przelecieć. Trochę zwiedzania poziomu później i spotkałem Usola — potwora, którego spotkałem w Gelid. Pogadam z nim zobaczyć jak co u niego.

Nie ma za dobrze. Biedaczysko stracił swój dom. Nie wiem co zrobić poza powiedzeniem, że jest mi smutno z tego powodu. To naprawdę dziwne uczucie pocieszać, postać z gry wideo. Zapytam go, czy wie coś o kodzie dostępu.

Jestem trochę rozdarty po jego odpowiedzi. Kiedy jestem zadowolony po tym,

że zdobyłem hasło, jestem także zaniepokojony, gdy wspomniał o „nich". Kim „oni” są? I dlaczego mieliby przyjść po Usola? Kiedy chciałem wypytać się go o szczegóły, on odleciał.

Teraz mogę spróbować, co zdziała to hasło. Powróciłem do projektu Transcendencji,

wpisałem hasło i działa! To raczej dziwne, że znał on kod do tego. Sądziłem, że jego świat jest oddzielony od menu gry. Zastanawia mnie, jak zdobył ten kod...ale wracając do tematu, zobaczmy, o co chodzi w tym „projekcie".

Wygląda to, jak dziennik z oddzielnymi wpisami, które można przeczytać.

To nie ma sensu. Czemu dokument o grze jest W JEJ ŚRODKU? Jak on się tam znalazł? Czy ten „doktor” zdemontował kartridż i zakodował swój dziennik do gry? Czemu to zrobił? Jaki był cel tej akcji? Nie mam nic innego do roboty oprócz przeczytania tego.

Wygląda na to, że ktoś darował tę grę do laboratorium i naukowcy przeprowadzili badania na niej. W dzienniku nie jest zapisane, kto ufundował tę grę. Nie piszę także, co jest problemem tej gry. Jedyne zapiski o grze zostały opisane jako„anomalia". Reszta wpisów opisuje testy przeprowadzone na grze. Opublikuje zapisy ekranu z najciekawszych testów.

Ostatnie dwa wpisy są niepokojące

Będąc szczerym, nie wierzyłem w zeznanie Zachariasza o zakończeniu tej gry, o tym, że został sparaliżowany przez Red'a itd.

Pomyślałem, że grał w jakąś dziwną zmodyfikowaną grę i dał się wciągnąć swojej wyobraźni, przez co uzyskał taki efekt, lecz ta część o Jeremiaszu, który dostał padaczki, sprawiła, że znowu zastanawiam się nad jego wypowiedzią oraz sądząc po tym, Zachariasz jest jedyną osobą, która ukończyła grę w jej formie „anomalii".

Test grupowy, dzień 13” datowany na 21.7.1997 jest ostatnim wpisem w dzienniku. Albo projekt został nagle zakończony, albo reszta dziennika nie została zapisana w kartridżu.

Pomimo że te informacje dały mi trochę wglądu w sytuację, dało to również więcej pytań niż odpowiedzi. Zakładając, że są to legitne zapiski, to eksperyment ten jest daleki od określenia go jako profesjonalna praca.

Nie wiedząc co mam o tym sądzić, powracam do Amorphis.

SPADKI to poziom z wodospadami w tle. Poziom jest praktycznie taki sam jak RUINY. Przeciwnicy tutaj są tacy sami jak z filmu o Godzilli z 1998 roku. Wielki homar i parę rozskakanych przeciwników. Ścieżka dźwiękowa jest tutaj groźna oraz szybka.

Pod koniec etapu musiałem przejść przez wodospad, skacząc po platformach. Nie było to łatwe zadanie, gdyż fizyka skoków w grze była strasznie skopana. Dodatkowym utrudnieniem byli przeciwnicy, którzy rzucali się na mnie z góry ekranu.

Jakimś sposobem udało mi się przeżyć i czekała teraz na mnie walka z bossem.

„Daghara” to wodny dinozaur, który zmienia swoją pozycję niczym

Baragon w oryginalnej grze. Mógł się czołgać lub latać. Kiedy latał, wypuszczał rozgwiazdy, które przyczepiały się do Godzilly, po czym eksplodowały.

​​​​​​​

Jego ostatnim trikiem było bardzo szybkie kręcenie się, które wytwarzało tornado, blokowało to mój promień cieplny. Utrudniło to także atakowanie go normalnymi metodami. Jedyny atak, który działał był zamach ogonem. Po paru zamachach potwór padł, a ja ruszyłem do RAFY.

Jest to poziom podwodny, w którym Godzilla potrafi pływać! Nigdy nie widziałem, by Godzilla pływała, więc jest to dla mnie nowe doświadczenie. Jest tutaj dużo apteczek i dobrze, jako że ten drań Dagahara prawie mnie załatwił. Będąc z wami szczery, Godzillą operuje się lepiej pod wodą niż na powierzchni, pomimo że jest tutaj pewna wada: nie można kopać lub wykonywać zamachu ogonem.

Ryby są tutaj nieagresywne, natomiast ośmiornice próbują pochwycić

 Godzillę, gdy zbyt bardzo się zbliży. Agresywne są tutaj tylko czerwone homary, które ruszają się szybciej niż wcześniej.

Gdy pływałem, zobaczyłem nieprzyjemny widok-stworzenie przywiązane do skały. Musiał komuś nieźle zajść za skórę...

Pod koniec poziomu był kolejny mini-boss, długo szyjny wodny dinozaur. Walczy podobnie jak Godzilla, ale nie posiada promienia cieplnego. Zamiast tego, otwiera swój ogon i odrzuca mojego potwora strumieniem powietrza. Brak ataków dystansowych sprawił, że przeciwnik był łatwiejszy do pokonania niż Dagahara.

GŁĘBIE to kolejny poziom z pływaniem, lecz tym razem jestem na dnie oceanu. Gra bardzo straszna ścieżka dźwiękowa oraz ciężko jest cokolwiek zauważyć.

​​​​​​​

To nie jest dobry znak. Nie wiem, co to jest, ale nie podoba mi się to.

O kurde. Wygląda na to, że utonięcie nie był jednorazowym wypadkiem...

Na szczęście jest trochę życia wokół mnie a jako że przeciwnicy nie dają ani trochę życia po zniszczeniu. Oznacza to, że będę musiał być ostrożny. Cholera wie, co mogę tutaj spotkać...

...na przykład dajmy tego smoka. Sądziłem, że będzie on

 problematyczny do pokonania, ale okazał się on martwy, gdy do niego podpłynąłem.

Hm, może jeżeli cały czas będę płynąć w lewo, to znajdę wyjście?

​​​​​​​

I...nie. Tam nie ma wyjścia. No dobra....

Po dziesięciu minutach pływania wokół wyszło na to, że nigdzie się nie udałem, ale wtedy zrozumiałem, że jestem na dnie oceanu, czyli nie mogę popłynąć ani trochę niżej, więc oznacza to, że żeby się wydostać muszę płynąć w górę! Gdy zbliżałem się do górnych partii oceanu, zaatakowały mnie te dziwaczne syreny.

Pnąc się w górę, wyszedłem z wody z powrotem do poziomu z wodospadami,

w którym nastała noc.

Po drodze napotkałem tego zielone gościa, po czym to się zdarzyło:

Chyba wiem, czego obawiał się Usol.

Zobaczmy, jak spodoba mu się porządne manto.

Uciekł po tym, gdy go zaatakowałem? Czyżby był przerażony dalszą walką? Szczerze w to wątpię. Teraz, jedyne co mi zostało to walka z „klucznikiem” (Potworem odpowiedzialnym za te symbole od bramy).

Potwór nazywał się Odia. Walka z nim była dosyć prosta, dopóki nie zrobił mi niemiłej niespodzianki...

Wyszło na to, że może zmieniać swój kształt. Przybrał on formę Godzilli.

 Co było gorsze oprócz tego, że teraz jego promień cieplny zadawał takie obrażenia jak mój? To, że stał się o wiele szybszy. Zmienia swoją formą pomiędzy swoją prawdziwą a Godzillą.

Po utracie większej ilości życia, Odia zanurkował w głębiny w stronę podwodnych jam. Odia przybrała teraz taktykę mureny. Wyciąga i chowa swój pysk, plując zielonymi kulami,

które przyczepiały się oraz sprawiały, że moje ruchy były znacznie spowolnione, po czym Odia szarżuje do przodu, popychając mojego potwora w ścianę z kolcami.

Lecz Odia nie przewidział tego, że jest to miecz obosieczny.

Kolejny strażnik gryzie piach.

I takim sposobem ukończyłem kolejny świat. Obecnie jedyna rzecz, która nie daje mi spokoju to grupa badawcza. Zastanawiam się, co mogło się nim przydarzyć...

Przetłumaczone przez D12TRG (użytkownik Almighty Dash fandomu wikia)

PS: Podczas tłumaczenia zauważyłem pewne braki. Minibossem rafy był Tytanozaurus natomiast sprite'y użyte w tej creepypaście zostały użyte w prequelu tej creepypasty. Drugim kaiju była Manda spotkana w głębi. Sytuacja z nią była identyczna jak z Tytanozaurusem. Wnioski są dwa: albo jest to brak wiedzy autora lub zamierzony efekt. Bardziej myślę, że prawdopodobna jest opcja numer jeden, gdyż on sam przyznał w 1 chapterze, że nie jest on znawcą Godzilli i tylko grał w oryginalną grę na NEsie.

I teraz smutna wiadomość: Następny chapter będzie ostatnim. Creepypasta, póki co nie jest dokończona i czy kiedykolwiek będzie — nie mam pojęcia.

Póki co to tyle.

Sayonara

D12