Na leśnym szlaku

**Na leśnym szlaku** to drugi rozdział części trzeciej *Skarb* i dziewiętnasty rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Zenon
* Hapaczeszko
* Pavla

## **Streszczenie**

Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla zobaczyli purpurowe fuksje. Potem Czesław powąchał fuksje i powiedział Ksaweremu, że te fuksje pachną. Potem zerwał wszystkie fuksje. Następnie Ksawery położył skrzynię na trawie i otworzył ją. Potem Czesław wrzucił wszystkie fuksje do skrzyni. Zenon zapytał Hapaczeszka, jakim jest drugim darem, który ukrył się na leśnym szlaku. Hapaczeszko powiedział, że to są cytrony, które uprawia się na Florydzie. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla podeszli do drzewa z wieloma cytronami. Potem Ksawery wziął z trawy drabinę, obcęgi i drewniany koszyk. Postawił drabinę na trawie i wszedł na samą górę drabiny. Zaczął zbierać cytrony z gałęzi drzew, a Hapaczeszko bardzo głośno panikował. Następnie Ksawery zebrał obcęgami wszystkie cytrony z gałęzi drzewa. Potem zlazł z drabiny. Następnie Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla podeszli do kawiarni. Potem Aleksander położył za stołem skrzynię, a Ksawery położył obok stołu koszyk z cytronami. Zenon wziął pod stołem maszynkę do soku. Potem pchał krzesło do stołu. Następnie podstawił koszyk z cytronami z ziemi na stole. Potem wyrzucił z koszyka wszystkie cytrony na stół. Wziął bliżej drugiego pnia drzewa piętnaście pustych szklanek i postawił je na stole. Wrzucił po dziesięciu cytronów do sitki, a następnie przykręcił pokrętło. Następnie wlał ten płyn do każdej szklanki. Potem dał Czesławowi cztery szklanki soku cytrynowego, Aleksandrowi dał trzy szklanki soku, Ksaweremu też trzy, sobie dwie szklanki, Hapaczeszku też dwie szklanki, a Pavlie jedną szklankę.

## **Tekst**

Po wędrówce po Skraburowie nasi bohaterowie poszli do lasu. Skręcili w prawo i zobaczyli fuksje.

– Arrr! A co to? – zapytał Hapaczeszko.

– To są purpurowe fuksje. Arrr! – odparł Czesław.

– Powąchaj te fuksje. Czy one pachną? – rzekł Ksawery,

Czesław powąchał fuksje.

– Pachną. A co? – odrzekł Czesław.

Czesław zauważył, że fuksje pachną.

– Czy możesz zerwać te fuksje? – zapytała Pavla.

– Tak, mogę. – odparł Czesław.

Czesław zaczął zrywać fuksje. Potem zerwał wszystkie fuksje. Potem trzymał je w lewej ręce, podszedł do Ksawerego i powiedział: „Zrywałem wszystkie fuksje.” Ksawery położył skrzynię na trawie i otworzył ją. Czesław wrzucił wszystkie fuksje do skrzyni. Aleksander podszedł do skrzyni, zamknął ją, podniósł ją i trzymał ją w prawej ręce.

– Idziemy dalszym szlakiem leśnym. Arrr! – krzyknęli wszyscy.

  Nadeszła cisza. Nasi bohaterowie szli prosto, a następnie skręcili w lewo.

– Jaki jest drugi dar, który ukrył się na leśnym szlaku? Arrr! – zapytał Zenon.

– To są cytrony, które uprawia się u nas i na Florydzie. – odparł Hapaczeszko.

Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla podeszli do wielkiego drzewa z wieloma cytronami, podobnymi do cytryn.

– To drzewo jest pełne cytronów z grubą, woskowatą i pomarszczoną skorą. My możemy wszystkie cytrony zjeść. – powiedział Aleksander.

Ksawery wziął z trawy drabinę, obcęgi i duży, drewniany koszyk. Postawił drabinę na trawie i wszedł na samą górę drabiny.

– I co? Nie spadniesz z drabiny, Ksawery? – zapytał Hapaczeszko.

– Nie, nie spadnę z niej. – odparł Ksawery.

– To dobrze, że nie spadniesz z drabiny. – odrzekła Pavla.

  Ksawery zaczął zbierać cytrony z gałęzi drzew, ale Hapaczeszko wpadał w panikę z triumfalnym okrzykiem „AAAAA!”

– Boże! Hapaczeszko, dlaczego się boisz? Przecież ja teraz zbieram cytrony. – rzekł Czesław.

Ksawery przestraszył się, że Hapaczeszko panikował. Ksawery wrzucił do koszyka pierwsze dwadzieścia cytronów.

– Arrr! Jeżeli wy chcecie pokazać wszystkie skarby na wyspie Lorek, udajcie się do pana profesora Henryka Kowalskiego. Dobrze? – rzekł Ksawery.

– Dobrze! Arrr! – krzyknęli Czesław, Aleksander, Zenon, Hapaczeszko i Pavla. Zenon parsknął śmiechem.

– Wędruj skutecznie, zmęcz się konkretnie. – powiedział właśnie Zenon. – Znacie takie powiedzenie, Czesławie i Aleksandrze?

Czesław i Aleksander nie znali.

– A szkoda, bo to właśnie wędrownicy tak mówią, co znaczy mniej więcej podróżuj ściśle, ale idź do własnego ogrodu. – wyjaśnił Zenon.

– Przecież jesteśmy w lesie. – jęknęła Pavla.

– Ale mamy własny ekwipunek. Arrr! – wtrącił Ksawery.

  Ksawery spokojnie zebrał cytrony obcęgami z gałęzi drzewa i wrzucił te owoce do koszyka.

– I co? Podobają się Nam cytrony? – zapytał Ksawery.

– Tak, podobają się. Arrr! My zjemy te owoce już za moment. – rzekł Czesław.

Ksawery bardzo szybko dokończył zbierać wszystkie cytrony ze wszystkich gałęzi całego drzewa i bardzo szybko i bardzo ostrożnie wrzucił wszystkie owoce zebrane ze wszystkich gałęzi drzewa, żeby nie spadły na ziemię. Potem Ksawery zlazł z drabiny i rzekł: „Uzbierałem wszystkie cytrony ze wszystkich gałęziach całego drzewa.”

– No to dobrze! Zaraz wsiadamy do stołu, który znajduje się tutaj, na leśnym szlaku i tam zrobimy sok cytrynowy i wypijemy ten sok. Arrr! – odrzekł Czesław.

  Ksawery trzymał w prawej ręce koszyk pełny cytronów, a w lewej ręce trzymał obcęgi. I podążał za Czesławem, Aleksandrem, Zenonem, Hapaczeszkiem i Pavlą.

– Mamy swój ekwipunek pełny broni, narzędzi i skarbów. Arrr! – krzyknęli wszyscy.

  Nadeszła cisza. Czesław, Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla najpierw skręcili w prawo, następnie szli prosto. Potem skręcili jeszcze raz w prawo. Potem podeszli do stołu i rzekli: „Arrr! Tu jest stół. Możemy już zacząć zjeść wszystkie cytrony.”

Nasi bohaterowie zauważyli, że między drzewami na lewym brzegu trasy stoi ogromy stół.

– Połóżmy wszystkie rzeczy na ziemię, żeby Nam nie przeszkadzały. Arrr! – rzekł Czesław.

Aleksander położył za stołem skrzynię, a Ksawery położył obok stołu koszyk z cytronami. Zenon wziął pod stołem maszynkę do soku i położył ją na stole. Potem trzymał bliżej pnia drzewa krzesło i pchał krzesło do stołu.

– Arrr! Jestem już gotowy, żeby zrobić sok cytrynowy. – powiedział Zenon.

– Dobrze, że jesteś gotowy dla gotowania soku. – wtrąciła Pavla.

  Zenon podstawił koszyk z cytronami z ziemi na stole. Potem wyrzucił z koszyka wszystkie cytrony na stół. Wziął bliżej drugiego pnia drzewa piętnaście pustych szklanek i postawił je na stole. Wrzucił po dziesięciu cytronów do sitki, a następnie przykręcił pokrętło pięćdziesiąt razy. Następnie wlał ten płyn do każdej szklanki. I tak zrobił to piętnaście razy.

– Arrr! Już zrobiłem sok cytrynowy. – rzekł Zenon.

– Tak? – panikował Hapaczeszko.

– Poczekaj, aż sok cytrynowy wystygnie. – powiedział Ksawery.

– Ja również wlałem ten sok do piętnastu szklanek. – dokończył Zenon.

– Nie bój się. Zaraz wypijemy ten sok cytrynowy z radością! Hura! Już wesoło pijemy sok. Arrr! – mówili głośno wszyscy.

  Nadeszła kolejna cisza.

– Dam Czesławowi cztery szklanki soku, Aleksandrze – trzy, Ksaweremu – też trzy, sobie – dwie, Hapaczeszku – też dwie, a Pavlie – jedną szklankę. Franiowi i Piratowi Szkorbutu żadnych szklanek soku nie dam, ponieważ nie żyją teraz. Arrr! – rzekł Zenon.

Zenon dał Czesławowi cztery szklanki soku cytrynowego, Aleksandrowi dał trzy szklanki soku, Ksaweremu – też trzy, sobie dwie szklanki, Hapaczeszku – też dwie szklanki, a Pavlie – jedną szklankę. Następnie wszyscy piraci wzięli bliżej pni drzew trzy krzesła i postawili je bliżej stołu.

– I co? Czy już zaczniemy pić wszystkie szklanki soku cytrynowego? – zapytał Zenon.

– Tak, zaczynamy. Arrr! – odparli wszyscy.

I wszystko wróciło do normy.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=c6t--j7O88c