Magiczne Stworzenia

Dementorzy - mają humanoidalny
kształt, osiągają wielkość nawet do trzech metrów; są jednak zwykle
okryte czarnym, postrzępionym płaszczem, okrywającym całe ich ciało,
pozostawiając nieodsłonięte jedynie ręce i ‚twarz’. Dementorzy nie posiadają
oczu, posiadają za to otwór w ich miejscu, który służy do wykonywania Pocałunku
Dementora, czyli aktu wyssania duszy z ciała osobnika. W przeciwieństwie do
innych magicznych stworzeń, dementorzy unoszą się nad ziemią, nie mają bowiem
nóg.

Dementorzy są bezpłciowi, a
rozmnażają się w dosyć interesujący sposób. Polega to na tym, iż najpierw
tworzy się szara mgła, która jest czymś w rodzaju mieszaniny smutku i
rozpaczy. Następnie osiada ona w jakimś ciemnym, wilgotnym miejscu i tak
zaczyna powstawać,na zasadzie grzyba, młody dementor. Z czasem (po ok. 2 tygodniach) osiąga
on już swoje pełne rozmiary i po prostu ’odczepia się’ od np. ściany.

Dementorzy nie są
widzialni dla mugoli, czy charłaków,
lecz ci drudzy potrafią je wykryć i  rozpoznać. Ci pierwsi
natomiast tylko wykryć.

Dementorzy, jak zostało
wcześniej wspomniane, są ślepi, a swoje ofiary odszukują, wykrywając ślady
pozytywnych uczuć, którymi się żywią. Wysysają wszelkie dobre wspomnienia
z człowieka, pozostawiając tylko te najgorsze. Stałe przebywanie w obecności
dementorów może doprowadzić do trwałej zmiany osobowości, czy nawet
zaburzenia psychiki (od łagodnych postaci depresji nawet do skrajnych
postaci szaleństwa) jak w przypadku długoletnich więźniów Azkabanu.

Dementorzy pozostawali na
stałych usługach brytyjskiego Ministerstwa Magii; strzegli Azkabanu oraz
towarzyszyli przesłuchaniom najokrutniejszych przestępców. Nie jest jednak
jasne jak Ministerstwo komunikuje się z tymi stworzeniami, rozumieją więc oni
najprawdopodobniej język ludzki.

Mimo oczywistych wad
dementorów Korneliusz Knot korzystał z ich pomocy. Minister Magii zawsze
usprawiedliwiał się faktem, że w Azkabanie przetrzymywani są najgroźniejsi
śmierciożercy. Jednak po odzyskaniu ciała Sami-Wicecie-Kto ‚namówił’ bez
problemu dementorów, by przeszli potajemnie na jego stronę.

**Dementorzy** mają humanoidalny kształt, osiągają
wielkość nawet do trzech metrów; są jednak zwykle okryte czarnym,
postrzępionym płaszczem, okrywającym całe ich ciało, pozostawiając
nieodsłonięte jedynie ręce i ‚twarz’. Dementorzy nie posiadają oczu, posiadają
za to otwór w ich miejscu, który służy do wykonywania Pocałunku Dementora, czyli aktu
wyssania duszy z ciała osobnika. W przeciwieństwie do innych magicznych
stworzeń, dementorzy unoszą się nad ziemią, nie mają bowiem nóg.

Dementorzy
są bezpłciowi, a rozmnażają się w dosyć interesujący sposób. Polega to na tym,
iż najpierw tworzy się szara
mgła, która jest czymś w rodzaju mieszaniny smutku i
rozpaczy. Następnie osiada ona w jakimś ciemnym, wilgotnym miejscu i tak
zaczyna powstawać,na zasadzie grzyba, młody dementor. Z czasem (po ok. 2
tygodniach) osiąga on już swoje pełne rozmiary i po prostu ’odczepia
się’ od np. ściany.

Dementorzy nie są widzialni dla
mugoli, czy charłaków, lecz ci drudzy potrafią je
wykryć i  rozpoznać. Ci pierwsi natomiast tylko wykryć.

Dementorzy,
jak zostało wcześniej wspomniane, są ślepi, a swoje ofiary odszukują,
wykrywając ślady pozytywnych uczuć, którymi się żywią. Wysysają
wszelkie dobre wspomnienia z człowieka, pozostawiając tylko te najgorsze.
Stałe przebywanie w obecności dementorów może doprowadzić do trwałej zmiany osobowości, czy
nawet zaburzenia psychiki (od
łagodnych postaci depresji nawet do skrajnych postaci szaleństwa) jak w przypadku
długoletnich więźniów Azkabanu.

Dementorzy
pozostawali na stałych usługach brytyjskiego Ministerstwa Magii; strzegli
Azkabanu oraz towarzyszyli przesłuchaniom najokrutniejszych przestępców. Nie
jest jednak jasne jak Ministerstwo komunikuje się z tymi stworzeniami,
rozumieją więc oni najprawdopodobniej język ludzki.

Mimo
oczywistych wad dementorów Korneliusz Knot korzystał z ich pomocy. Minister
Magii zawsze usprawiedliwiał się faktem, że w Azkabanie przetrzymywani są
najgroźniejsi śmierciożercy. Jednak po odzyskaniu ciała Sami-Wicecie-Kto
‚namówił’ bez problemu dementorów, by przeszli potajemnie na jego stronę.

Strażnicy
Azkabanu zwrócili wolność dziesięciu najwierniejszym zwolennikom Czarnego Pana.

W
1996 roku Ministerstwo boryka się z masową ucieczką dementorów z Azkabanu,
którzy rozprzestrzenili się po całej Wielkiej Brytanii, mnożąc się i powodując
wspomnianą mgłę. Przyłączanie się dementorów do Lorda Voldemorta było
kwestią czasu, on sam był o tym przekonany, nazywając dementorów naturalnymi
sprzymierzeńcami [śmierciożerców].

Po
pokonaniu Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać i wybraniu Kingsley’a
Shacklebolta Ministrem Magii dementorzy przestali służyć Ministerstwu.

**Pocałunek Dementora**

Jest
aktem wyssania duszy z ciała
człowieka, w trakcie którego dementor przykłada swoje „usta” do twarzy
ofiary i pozbawia go wszelkich uczuć, zamieniając go w niezdolną do myślenia i
czucia istotę. Pocałunek Dementora nie jest równoznaczny ze śmiercią, jest
czymś o wiele gorszym: dalsza egzystencja jest bezcelowa, gdyż pozbawiając
duszy, pozbawia się także człowieczeństwa. Pocałunek jest karą stosowaną przez
Ministerstwo Magii w stosunku donajgorszych przestępców; chciano ją
zastosować wobec Syriusza Blacka (kara za domniemane zamordowanie mugoli),
zastosowano ją wobec Barty’ego Croucha Jr. za współpracę z Lordem Voldemortem.

Nie jest również
wiadome, czy osoba, która stworzyła horkruksy jest w stanie przeżyć pocałunek
dementora.

Pocałunek dementora
wygląd identycznie w przypadku mugoli; objawy spotkania z dementorem są
rozpoznawane przez mugolskich lekarzy jako demencja lub – w przypadku pocałunku
– jako stały stan wegetatywny, jako że mózg ludzki, w przeciwieństwie do duszy, nie zostaje uszkodzony.

Strażnicy Azkabanu zwrócili
wolność dziesięciu najwierniejszym zwolennikom Czarnego Pana.

W 1996 roku Ministerstwo
boryka się z masową ucieczką dementorów z Azkabanu, którzy rozprzestrzenili się
po całej Wielkiej Brytanii, mnożąc się i powodując wspomnianą mgłę.
Przyłączanie się dementorów do Lorda Voldemorta było kwestią czasu,
on sam był o tym przekonany, nazywając dementorów naturalnymi sprzymierzeńcami
[śmierciożerców].

Po
pokonaniu Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać i wybraniu Kingsley’a
Shacklebolta Ministrem Magii dementorzy przestali służyć Ministerstwu.

Pocałunek Dementora

Jest aktem wyssania
duszy z ciała człowieka, w trakcie którego dementor przykłada swoje „usta” do
twarzy ofiary i pozbawia go wszelkich uczuć, zamieniając go w niezdolną do
myślenia i czucia istotę. Pocałunek Dementora nie jest równoznaczny ze
śmiercią, jest czymś o wiele gorszym: dalsza egzystencja jest bezcelowa, gdyż
pozbawiając duszy, pozbawia się także człowieczeństwa. Pocałunek jest karą
stosowaną przez Ministerstwo Magii w stosunku donajgorszych przestępców;
chciano ją zastosować wobec Syriusza Blacka (kara za domniemane zamordowanie
mugoli), zastosowano ją wobec Barty’ego Croucha Jr. za współpracę z Lordem
Voldemortem.

Nie jest również wiadome,
czy osoba, która stworzyła horkruksy jest w stanie przeżyć pocałunek dementora.

Pocałunek dementora wygląd
identycznie w przypadku mugoli; objawy spotkania z dementorem są rozpoznawane
przez mugolskich lekarzy jako demencja lub – w przypadku pocałunku – jako stały
stan wegetatywny, jako że mózg ludzki, w przeciwieństwie do duszy, nie
zostaje uszkodzony.

***Duchy** można podzielić na dobre i złe. Dobre to opiekuńcze dusze bliskich zmarłych w najprzeróżniejszych postaciach. Mówi*
się, że opiekują się bliskimi po śmierci, chroniąc ich przed innymi duchami,
szczególnie złymi. Druga kategoria to złe
duchy, czyli zjawy i upiory.

**Zjawy i upiory** nie
stanowią jednej grupy. Ich jedyną wspólną cechą jest to, że kiedyś była to
istota żywa a teraz powróciła na ten świat jako niematerialna istota. Zjawy
charakteryzują się tym, że w
większości za życia były kobietami. Tak zwane męskie zjawy są bardzo rzadko
spotykane. Najczęściej męską zjawę można spotkać pod ruinami różnych zamków
gdzie błądzi w poszukiwaniu ukochanej lub na dawnych polach wielkich bitew.
Zjawy kobiece można podzielić na kilka typów : nieszczęśliwych kochanek,
zdradzonych żon, zrozpaczonych matek i tym podobnych. Często można spotkać je w
miejscach, w których ta osoba przebywała lub miejscach związanych uczuciowo.
Oprócz męskich i żeńskich zjaw wyróżnić można błędne zjawy. Trudno rozpoznać,
kim te osoby były za życia, zazwyczaj pojawiają się jako niematerialna mgławszelakiego
koloru, która swoim kształtem przypomina postać. Mogą również pojawić się jako
korpus. Wtedy jedyną rzeczą, po której można rozpoznać, że ta osoba to zjawa są
oczy. Oczy takiej zjawy są całkowicie czarne.

**Upiory**są
najbardziej nieprzyjemną grupą wróconych do życia. Większość z nich to ludzie,
którzy zostali powołani do
życia bez własnej zgody, to duchy, które zatraciły
spokój i muszą wypełniać wole swego pana (osoby,
która je przywołała itp.). Niekiedy upiór gromadzi taką moc, że ucieka od pana
zazwyczaj zabijając go.
Takie upiory przemierzają świat w poszukiwaniu miejsca spoczynku i biada
podróżnikowi, który spotka takie coś na swej drodze . Gdy upiór znajdzie już
swoje miejsce – najczęściej są to bagna, opuszczone grobowce, kurhany itp. –
osiada w takim miejscu szukając zapomnienia. Jednak to nie nadchodzi i upiór
staje się coraz bardziej wredny i złośliwy, lecz nie opuszcza swojego nowego
lokum. Czeka tylko cierpliwie na zbłąkanego podróżnika, którego mógłby
rozszarpać i choć odrobinę wyładować złość. Zwykle walka nie trwa długo, a
upiór popada w coraz większą rozpacz. Jeśli upiór „żyje” dostatecznie długo to
po pewnym czasie może odzyskać
część wspomnień swojego
śmiertelnego życia. Zazwyczaj są to urywki wspomnień, które potęgują wściekłość upiora. Są to
zazwyczaj takie rzeczy jak kobiety, dążenie do władzy czy bogactw. Na szczęście
nie ma wielu upiorów na świecie, choć nikt nie wie ile ich będzie za kilka lat.

***Chimery, chochliki, mantykory, trolle, olbrzymy,***
gobliny i ogry

**Chimera** – rzadko
spotykany grecki potwór o głowie lwa, tułowiu kozy i ogonie smoka. Złośliwa,
krwiożercza i niezwykle niebezpieczna. Jej jaja zostały zaliczone
do towarów niewymienialnych.

**Chochliki** – można
je spotkać najczęściej w Kornwalii. Mają jaskrawą, niebieską barwę,
dorastają do ok. ośmiu cali wzrostu i są bardzo złośliwe.
Lubują się w płataniu wszelkiego rodzaju figli i psikusów. Chociaż nie mają
skrzydeł, mogą latać (to tylko teoria, gdyż prawdopodobnie mają skrzydła).
Chochliki wydają wysokie, zrozumiałe tylko dla nich samych dźwięki. Są
żyworodne.

**Mantykora** – jest bardzo
niebezpiecznym greckim zwierzęciem o głowie człowieka, ciele lwa i
ogonie skorpiona. Jest równie niebezpieczna jak chimera i równie rzadka.
Podobno podczas pożerania swojej ofiary śpiewa cicho, delektując
się nią. Skóra mantykory odbija większość zaklęć, a ukłucie jej żądłem
powoduje natychmiastową śmierć.

**Troll** – Istota o małym
mózgu. Rządzi nim instynkt samozachowawczy. Skóra pokryta jest śluzem
oraz szarymi włoskami. Troll wydziera okropny smród. W ręce bardzo
często dzierży maczugę, która jest zarówno jego ulubioną zabawką jak i
najważniejszą bronią. Samce trolli żyją samotnie w łańcuchach górskich, a
samice z młodymi w stadach liczących około 200 dorosłych trolli oraz 30 młodych
trolli. Na pokonanie trolla jest tylko jeden (znany nam) sposób.
Grupa czarodziei musi jednocześnie skierować na niego swoje różdżki
i rzucić  zaklęcie zapomnienia  (formuła ‚obliviate’),
które go obezwładni.

**Olbrzymy** – Mają
wyższy poziom inteligencji niż trolle, (poziom 4-letniego dziecka), jednak
również są bardzo naiwne i przekupne. Samice olbrzymów nie są
opiekuńcze i często porzucają swoje potomstwo. Olbrzymy jako gatunek nie
przywiązują się do bliskich. Dorosłe mierzą od 20 stóp wysokości do 30.
Nie ma zaklęcia pokonującego olbrzymy, jeżeli chce to zrobić jedna osoba.
Potrzebna jest grupa czarodziejów podobnie jak przy trollach, tyle że tym razem
należy użyć zaklęcia Drętwota.

**Goblin** –
pojedynczy goblin jest utrapieniem, ale w większej grupie te złowrogie istoty
mogą być bardzo niebezpieczne. Gobliny wędrują bandami, szukając
pożywienia, i polują na małe zwierzęta tj. koty czy psy. Mieszkają wśród skał,
w jaskiniach, a nawet w przydrożnych rowach. Gobliny lubią płatać figle,
od niesmacznych po okrutne. Większość rodzi się bez zębów, dlatego
też znajdują sobie ich namiastki, tj. kły zwierząt, ostre kamyki oraz kawałki
szkła lub metalu innego niż żelazo (które im szkodzi). Niektóre gobliny grasują
na polach bitew i lubią zanurzać kapelusze we krwi poległych żołnierzy, jak
również własnych ofiar. Ten gatunek nosi stosowną nazwę „red capy” –
dosłownie „czerwone czapki”.

**Ogry** – mimo że
mają ponadprzeciętną inteligencję, ogry polegają głównie na
swej sile. Jako pasożyty zmuszają inne istoty, aby oddawały im żywność,
ziemię i majątek. Na szczęście są zadufane w sobie i leniwe, co często
doprowadza je do zguby. Ogry pochodzą od olbrzymów, przez co są dosyć duże w
swojej naturalnej postaci. Są samotnikami i raczej nie widuje się ich po kilka
w jednym miejscu. Zamieszkują opuszczone dwory, fabryki i szpitale oraz inne
duże budynki stojące na uboczu. Sądzą, że takie siedziby bardziej odpowiadają
ich rozmiarom.

**Wilkołaki**

Wilkołak jest
to człowiek, który podczas każdej pełni księżyca zmienia się w coś
pomiędzy wilkiem, a człowiekiem. Posiada on ostre kły i wilcze owłosienie.

Wilkołakiem
można się stać na skutek:

dobrowolnej zmiany kszałtu (niaudana próba animizacji),

ugryzienia przez innego wilkołaka,

- można
też się urodzić wilkołakiem.

Każdy
z nich jest niebezpieczny dla ludzi, ale za to nie stwarza zagrożenia dla
zwierząt.

Przemiana
jest bardzo bolesna. Dlatego wilkołak kąsa wtedy sam siebie. Niedawno
wynaleziono wyjątkowo złożony wywar tojadowy (jest bardzo gorzki, ale cukier
niszczy jego moc), który wilkołak musi zażyć tydzień przed pełnią księżyca.
Dzięki niemu może ukryć się w jakimś bezpiecznym dla siebie i innych
pomieszczeniu i nie stwarzając dla nikogo zagrożenia przeczekać
metamorfozę. Innym sposobem na to, by człowiek w ogóle się nie zmienił w
wilkołaka, było spętanie go srebrnymi łańcuchami.

Wilkołaki
żywią się surowym mięsem.

Wilkołak
różni się od wilka kilkoma drobnymi cechami np. pyskiem.

Wilkołaka
można zabić dowolnym srebrnym, ostrym przedmiotem. Jednak trzeba go nim
przebić, bo jeśli tylko go dotknie, to tylko zostanie poparzony,
ale nie zabity.

Niektórzy
mugole, chociaż nigdy go nie widzieli, wierzą w jego istnienie. Niewiadomo
jednak skąd się wziął wilkołak. Są co do tego trzy założenia:

Jedno
mówi, że to zła klątwa rzucona przez potężnego czarnoksiężnika,
której nie można w żaden sposób zdjąć.

Drugie
twierdzi, że jest to przypadkowe, złe zastosowanie animagii - próby
przemiany w wilka.

Trzecie
to właściwie wierzenie, a mianowicie polegało to na tym, iż wikingowie byli
przekonani, że wojownicy boga Odyna zmieniali się w wilki.

Wzmianki
o pierwszych wilkołakach pochodzą z Francji z 1145r., kiedy to jeden
z wilkołaków zaatakował małą wioskę Dijon.

Sposób
na zabicie wilkołaka odkryto w 1150r. Kiedy nie jaki Michael de
Lerin, bogaty, arystokracki czarodziej, rzucił w wilkołaka sztyletem
zrobiony z czystego srebra i go zabił, lecz mimo że odkryto jak zabić te
okrutne stworzenia, nie można było zapobiec rozprzestrzenianiu się ich na
całym świecie. Dziś każdy może być wilkołakiem, ale to nie jest żaden zaszczyt
lecz klątwa. Dlatego wilkołaki to zagrożenie dla ludzi, ponieważ nie tylko ich
zabijają, ale również ci którzy zostali ugryzieni zostają przemienieni.

Istnieją
różne klany wilkołaków, których uczą jak można żyć będąc wilkołakiem. Są jednak
jeszcze nielegalne klany, które uczą jak okrutnie wykorzystywać swe
umiejętności.

Wilkołaki
mogą pojawić się w pięciu różnych formach:

**a)**
Antropomorficzne:

**-** **Homid** –
forma ludzka, człowiek. Postać, pod którą egzystuje większa część tradycyjnych
wilkołaków.

**- Glabro** –
w przypadkach dalszej przemiany, jest to forma wstępna, którą cechuje znaczne
powiększenie rozmiarów ciała i muskulatury, pojawienie się nadmiernego owłosienia
na całym ciele, upodobnienie paznokci do pazurów, zaostrzenie zębów, jak
również zmiana koloru tęczówek oczu i/lub źrenic;

**-** **Crinos** –
wilkolud. Cechuje się wyprostowaną postawą i zazwyczaj poruszaniem się na dwóch
tylnich kończynach, a także [przeważającymi] widocznymi ludzkimi elementami
anatomicznymi (np. tors, pięć palców u łap, itp.). Zdarza **się, że posiada także**
ogon.

**b)**
Zoomorficzne:

**- Hispo** –
jest to postać pomiędzy wilkoludem a wilkiem. Cechuje ją czworonożna postawa,
silne, przypominające jeszcze trochę ludzkie kończyny, zwłaszcza tylne, co
sprawia, że cała sylwetka może być trochę pochylona w przód. Wilkołak w tej
formie jest o wiele szybszy od dwunożnego wilka, ale budowa jego ciała
wciąż odróżnia go od normalnego wilka.

**- Lupus** –
końcowy etap przemiany wilkołaczej. Wiadomo jednak, że niekiedy zatrzymuje się
ona na etapach wcześniejszych i na owych etapach pozostaje, lecz może być
również tak, że dochodzenie do końcowej formy przemiany może być uwarunkowane
zaawansowaniem spenetrowania organizmu nosiciela przez wirus lub wynikać po
prostu z doświadczenia. Wilkołak w tej formie nie powinien różnić się niemal
niczym od normalnego wilka, może za wyjątkiem nieco większych niż naturalnie
rozmiarów.

**Skrzaty**

Skrzaty domowe to
długowieczne istoty żyjące do 200 lat, które przez całe swoje życie (lub jego
większość) służą jednemu rodowi, stąd bardziej przywiązują się do familii,
niżeli do poszczególnych osób. Wszystkie rody krwi czystej szlachetnej
posiadają własnego skrzata domowego, a brak takiego pomocnika postrzegany jest
jako ujma, nie wypada bowiem, by czarodziej tytułujący się mianem arystokraty,
sam zajmował się swoim przybytkiem. Obowiązkiem tych istot jest wierne służenie
obecnemu panu, który może – lecz nie musi – wydać polecenie posłuszeństwa wobec
innych członków rodziny. Skrzacia powinność to wykonywanie wszystkich czynności
domowych, a także bezgraniczne oddanie swemu właścicielowi; na polecenie pana,
stworzenia te są zdolne do szpiegostwa, a nawet zabójstwa. Takie sytuacje
zdarzają się jednak nieczęsto, gdyż większość czarodziejów zapomina o tym, że
magia odmienna od ich własnej, niejednokrotnie okazuje się o wiele silniejsza.
Skrzaty potrafią ominąć różne ograniczenia, z którymi nie mogą poradzić sobie
magowie. Obejście miejsc obłożonych zabezpieczeniami oraz niewykrywalność ich
własnych czarów, nie stanowi dla nich najmniejszego kłopotu. Skrzaty posiadają
wysokie poczucie obowiązku – zwykle za nieskuteczne lub całkowite niewykonanie
polecenia same wymierzają sobie karę. Zwolnienie ze służby następuje poprzez
podarowanie stworzeniu części ludzkiej garderoby. Przypadek Zgredka to wyjątek
– przymusowe odejście od rodziny, zawiedzenie swojego Pana, większość skrzatów
uważa za ogromną hańbę. Hipotetyczne zwolnienie niechybnie ciężko odbije się na
psychice istoty, która nie będzie potrafiła odnaleźć się w nowej sytuacji.

**Bujdka** - imię
jednego ze skrzatów domowych w powieści J.K. Rowling Harry Potter. Służyła
Chefsibie Smith, odległej potomkini Helgi Hufflepuff. Była dobrze traktowana
przez swoją Panią. Oskarżona o śmierć swojej właścielki. Według Ministerstwa
Magii nieumyślnie dosypała do przygotowywanego napoju rzadką truciznę.
Okolicznością łagodzącą był podeszły wiek skrzatki i rzekome przyznanie się do
winy. Dokładniejszego śledztwa nie przeprowadzono. Nazwa polskiego odpowiednika
pochodzi od angielskiego słowa Hokey.

**Mrużka** -
fikcyjna postać występująca w serii powieści Harry Potter. Domowa skrzatka.
Służyła Barty'emu Crouchowi i opiekowała się jego synem. Została jednak
zwolniona, ponieważ pozwoliła by Barty Crouch junior ukradł różdżkę Harry'ego
podczas finału mistrzostw świata w Quidditchu. Od dej pory pracowała w
Hogwarcie razem ze Zgredkiem Stworek -jest fikcyjną postacią w serii książek
"Harry Potter" autorstwa Joanne K. Rowling. Jest skrzatem domowym,
służył w domu Blacków.

**Stworek** był
wiernym sługą swojej pani, matki Syriusza Blacka. Był bardzo do niej
przywiązany, tak że gdy Syriusz wrócił do domu przy Grimmauld Place 12 i zaczął
wyrzucać wszystkie pamiątki po Blackach to Stworek potajemnie je brał do
swojego pokoju, choć Syriusz o tym wiedział. Nienawidził Syriusza ani członków
Zakonu Feniksa. Kiedyś jego pan mu powiedział, żeby się wynosił, Stworek
potraktował to zbyt dosłownie. Wyprowadził się na krótki czas do Malfoyów i
powiedział im kilka rzeczy , które Syriusz uważał za nieważne i pozwolił mu to
mówić. Tego dnia, kiedy były sumy z obrony przed czarną magią i Voldemort
pokazał Harry'emu wizję, w której on dręczy jego ojca chrzestnego, Stworek
zranił Hardodzioba i powiedział, że Syriusza nie ma w domu. Po śmierci Syriusza
Harry został panem Stworka i wysłał go do kuchni w Hogwarcie.

**Zgrede**k-imię jednego ze skrzatów domowych w powieści
J.K. Rowling Harry Potter. Jest on bardzo dziwny, zresztą jak każdy przedstawiciel
swojego gatunku. Na początku służył w rodzinie Malfoyów, którzy traktowali go
bardzo źle. Harry Potter doprowadził do uwolnienia Zgredka za pomocą swojej
skarpetki. Po 2 latach wolności Zgredek rozpoczyna pracę w Hogwarcie. Razem z
setką innych skrzatów w Hogwarcie sprząta, gotuje i zajmuje się bieżącymi
sprawami.