Sergio di Salva - O krok od prawdy.

-Uciekaj!! - usłyszałem krzyk - Ucie…

Zielone światło wypełniło przedpokój. Stanąłem jak wryty. Usłyszałem dźwięk upadającego na podłogę ciała. Odeszła… choć nie dotarło to do mnie od razu, wiedziałem, że odeszła. Na zawsze.

Moje szkolenie przyniosło rezultaty. Lata w biurze aurorów nauczyły mnie utrzymania zimnej krwi w każdej możliwej sytuacji. Ruszyłem do przodu. Różdżkę miałem wyciągniętą przed siebie, gotowy na konfrontację. Wiedziałem, że mój przeciwnik jest szybki. Wiedziałem, że jest groźny. Znałem go. Pedro Alonso.

Wpadłem gwałtownie do pomieszczenia przede mną. Wycelowałem różdżkę w napastnika, gdy w ułamku sekundy zobaczyłem, że na podłodzę nie leży moja mama i mój tata, a nad ich ciałami nie stoi Czarnoksiężnik. “Co jest?” - mój umysł zaczął szukać odpowiedzi i odnalazł ją.

Na ziemi leżała martwa Alice Abrams. Narzeczona mojego najlepszego przyjaciela. Jej oczy bez życia spoglądały na ciało jej martwej córeczki, którą próbowała chronić do ostatniej chwili. Nikogo tu więcej nie było. Kto ich zabił?

Podbiegłem pośpiesznie upadając na kolana. Wtedy do środka wpadł Henry. Przerażony spojrzał na mnie i wyciągnął różdżkę celując we mnie.

- Zabiłeś ich!!! - krzyknął Henry, ale jego głos nie należał do niego. Był to mój głos. Mój własny wychodził z ust mojego przyjaciela - Dlaczego to zrobiłeś?!?!

- Bo mogłem! - odparłem i zacząłem panikować, moje słowa nie należały do mnie. Nie mogłem przestać wypowiadać słów głosem innego mężczyzny, głosem tego, którego spodziewałem się tu zastać. Chciałem powiedzieć, że to nie tak, że znalazłem ich martwych, lecz inne słowa opuściły moje usta: - Dołączysz do nich. Zdechniesz jak oni. Jak Psy.

Moja ręka mimowolnie dobyła różdżki. Nie mojej różdżki, choć tą, którą dzierżyłem również znałem. Już miałem wypowiadać słowa zaklęcia ale Henry mnie ubiegł. Krzyknął w ogromnej niepohamowanej złości i nienawiści. Ostatnie co zobaczyłem to przypinkę na jego koszuli. Logo obliviatorów.

- Avada Kedavra!!!

Poderwałem się gwałtownie z łóżka. Sen naglę się urwał a ja dyszałem oblany zimnym potem. Szybko chwyciłem okulary ze stolika nocnego i spojrzałem w lewo i prawo. Amelia poruszyła się niespokojnie, całe szczęście nie obudziła się przez mój gwałtowny ruch. Wychodziło, że nie krzyczałem przez sen, bo Agata również spała w swoim łóżku nie zaalarmowana. Wstałem i poprawiłem swoją długą piżamę w paski. Ruszyłem do kuchni po szklankę wody, rozmyślając o tym śnie, który przyśnił mi się akurat tej nocy...

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Na dworze było tak szaro, że w pomieszczeniu, w którym się znajdowałem, właściciel odpalił lampy. Magicznie zaświecone rozświetliły swoim blaskiem wnętrze przytulnego baru. Spoglądałem w okno, za którym ludzie pośpiesznie używali zaklęcia parasola by schronić się przed ulewą, która właśnie się zaczynała. Przechodzili to z prawa to z lewa, zupełnie jakby byli obrazem gonitwy moich myśli. Deszcz zaczął stukać gwałtownie o szybę, wybudzając mnie z zamysłu. Chwyciłem i napiłem się gorącej herbaty z imbirem, miodem i cytryną. Zima się skończyła, była wiosna, jednak na tyle lubiłem rozgrzewające napary, że piłem je póki było to w miarę sensowne. Podobno w krajach Arabskich pije się gorącą herbatę na ochłodę. Ciekawe za jaki rodzaj wariata miałaby mnie Amelia, gdybym w upalne lato zrobił sobie taki napój.

Z skropionej już deszczem ulicy do lokalu wszedł mężczyzna w długim, czarnym płaszczu. Na głowie miał kapelusz a w ręce trzymał różdżkę. Wchodząc, zakończył zaklęcia parasola i schował ją za marynarkę, którą miał pod wierzchnim okryciem. Rozejrzał się po pomieszczeniu, a ja zobaczyłem jego twarz i od razu poczułem kującą złość. Pedro Alonso. Wybaczyłem mu, na Merlina tak, wybaczyłem. Wciąż jednak gdy go widzę, mam przed oczyma twarze moich zamordowanych z zimną krwią rodziców. Staram sie jak moge by ruszyć dalej, niestety jednak są takie wydarzenia, które trzymają zbyt mocno w przeszłości.

Zmienił się, lubię tak się sam siebie przekonywać. Zmienił się z powodu miłości. Wiem, z własnego… no dobrze, nie dokońca własnego ale bardzo, bardzo mi bliskiego przykładu, że tak się da. Dlaczego więc on miałby nie móc?

- Sergio. - powitał mnie radosnym głosem mój rozmówca Pedro. Jego szczęśliwy ton podniósł mi natychmiastowo ciśnienie, dlatego zanim przemówiłem nabrałem głębokiego wdechu po czym miarowo wypuściłem powietrze, dopiero będąc gotowy by się przywitać.

- Pedro. Widzę humor dopisuje. Wakacje w Azkabanie się skończyły?

- Dokładnie. Widzę, że wiesz dlaczego się cieszę.

- Do rzeczy. Dlaczego chciałeś się spotkać? - uciąłem chłodno smalltalk. Nie przyszedłem się tutaj bratać.

Pedro pokręcił głową uśmiechnięty, jakby moje emocje i upór go bawiły. Podniósł dłoń do kelnera a gdy ten podszedł zamówił ciemne piwo. Wrócił z powrotem do mnie:

- Przyszedłem cię ostrzec. Coś się szykuje.

- Co takiego? - spytałem coraz bardziej poirytowany, że zamiast mówić konkretami, Pedro dalej krąży wokół tematu jak sęp nad padliną.

Pedro wyjął zza marynarki gazetę. Dzisiejszy prorok codzienny. Tytuł na pierwszej stronie krzyczał:

***“Thomas Shelby ogłasza utworzenie urzędu Wiceministra Magii!”.***

Mój wzrok przeszedł niżej na wstęp do artykułu:

*Na porannej konferencji prasowej, zwołanej przez Ministra Magii Thomasa Shelbiego ogłoszono utworzenie urzędu “Wiceministra Magii”. Decyzja konsultowana prawnie i zaakceptowana przez Departament Przestrzegania Praw Czarodziejów wejdzie w życie w najbliższych dniach. Thomas Shelby tak argumentował utworzenie tej urzędniczej pozycji: “Historia pokazuje, że życie niejednokrotnie jest nieprzewidywalne. Dlatego moja administracja wychodzi temu naprzeciw. Urząd Wiceministra Magii nie będzie wiązał się z żadną władzą ani kompetencjami. Wybrany urzędnik dopiero w przypadku przedwczesnej śmierci Ministra Magii obejmie urząd, z pełnymi przywilejami swojej pozycji, mając rok czasu na rozpisanie nowych wyborów. Zapewni to ciągłość władzy, której brakowało do tej pory.”*

*Chociaż nikt nie skomentował jeszcze oficjalnie decyzji Ministra, w kuluarach ruszyła już giełda nazwisk, na pierwszego w historii wiceministra. Z nieoficjalnych źródeł mocnymi kandydatami są: Szefowa Biura Aurorów, Szefowa Departamentu Magicznych Gier i Sportów, Szef Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów … czytaj dalej str.3.*

Odłożyłem gazetę na stół. Spojrzałem na Pedro i poczułem, że moja irytacja zaczyna sięgać zenitu:

- Minister zabezpieczył ciągłość władzy. Sprytnie. Mogłem to przeczytać sam, nie musielismy sie spotykać specjalnie w tym celu.

- Sergio, wiem, że uważasz mnie za… potwora.

- To nieprawda.

- Prawda. Artykuł to dopiero wstęp. - Pedro wyciągnął z kieszeni butelkę. W środku było…

- Na Merlina, wspomnienie. - pochyliłem się nad butelką - Czyje to i co zawiera?

- Moje. I zawiera coś, co chciałem ci przekazać abyś zobaczył. Łączy się poniekąd z artykułem. Minister to twój przyjaciel.

- Nie - zaprotestowałem - Thomas Shelby to mój przyjaciel. Minister to jego urząd.

- Jak tam sobie chcesz Sergio. Ze względu na twojego PRZYJACIELA - pokreślił  - powinieneś to zobaczyć. I go ostrzec.

- Ostrzec? Przed czym?

- We wspomnieniu masz wszystkie niezbędne odpowiedzi, ale nie łudź się, powstaną nowe pytania.

Chwyciłem butelkę w dłonie i przyjrzałem się jej dokładnie. Schowałem ją do kieszeni.

- Coś jeszcze?

- Tak, coś jest na rzeczy. Jest spokojnie, za spokojnie. Mugole mówią na to: Cisza przed burzą. Siły zła gromadzą się w cieniu by uderzyć gdy będziecie najsłabsi. Gdy najmniej bedziecie sie tego spodziewac.

- Brzmisz jak jakiś szalony prorok.  - powiedziałem mając dość już tej rozmowy - skąd niby wiesz, ze cos sie moze dziac. Stałeś się fanem teorii spiskowych?

- Nie. Jestem w biznesie Czarnoksiężników od lat. Gdy nic się nie dzieje, gdy jest zbyt spokojnie, wierz mi: wtedy szykuje się coś dużego. Myślę, że wspomnienie cię przekona.

- A może po prostu biuro i administracja działa tak dobrze, że mamy względny spokój?

- Wierzysz w to? - spytał wymownie Pedro, a ja nie odpowiedziałem. Zacząłem się zastanawiać.

Pedro wstał i założył kapelusz, poprawiając swój długi czarny płaszcz. Szykował sie do wyjścia:

- Zobacz wspomnienie. Koniecznie. Gdybyś potrzebował kiedyś pomocy, mozesz sie skontaktowac. Mam u ciebie dług.

- Dług?

- Zabiłem twoich rodziców, ale dzieki tobie mam też szanse od życia. Nie naprawie przeszłości, ale mogę zrobić coś dla przyszłości, która bez interwencji może być naprawde nieprzyjemna. Będziesz potrzebował każdego czarodzieja. Wierz mi.

- Ciężko mi w to uwierzyć, ale zobacze wspomnienie, skoro nalegasz - dodałem zmęczony juz tą całą rozmową.

- Adios Sergio.

Pedro wyszedł na deszcz, przed wyjściem używając zaklęcia parasola by nie moknąć, po chwili zniknął mi z oczu a ja zostałem z letnią herbatą, wspomnieniami w kieszeni i gonitwą myśli.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Korzystając, ze swoich znajomości w biurze aurorów, udałem się niezwłocznie by zobaczyć owe wspomnienie w profesjonalnej myślodsiewni. Mógłbym stworzyć co prawda prowizoryczną i zobaczyć wspomnienie z góry, jednak zawsze preferowałem wchodzić w owe zapisy przeszłości, by poczuć ich każdy aspekt. Minęła mnie dwójka aurorów, która przyjaźnie mnie powitała. Kiwnąłem głową obdarzając ich przyjacielskim uśmiechem, gdy dotarłem do odpowiednich drzwi. Gdy je otworzyłem, zobaczyłem salę, na środku której stało kamienne naczynie, a po bokach całe archiwum wspomnień Biura. Wspomnienia przestępstw, dowodów, świadków, wszystko co było potrzebne i stanowiło użytek dla Aurorów. Wyciągnąłem z marynarki wspomnienie w butelce i ostrożnie wlałem je do naczynia. Spoglądałem chwile jak się formowało i oniemiałem. Zobaczyłem trzy znane mi osoby. Diane Clark, jej syna Artura i Sookie Shelby. “Co jest?” spytałem sam siebie po czym szybko zanurzyłem się we wspomnieniu.

Stanąłem na skrzyżowaniu ulicy Pokątnej i Śmiertelnego Nokturnu. Diana ściskała swojego syna i Sooki.

- Na Merlina! Wiecie jak ja się martwiłam?! - zwróciła się do obojga dzieci Profesor.

- Tamten pan nam po… - powiedział Artur, pokazując palcem na miejsce obok mnie. Zerknąłem tam i nikogo nie zobaczyłem, odwróciłem się i spostrzegłem, że znany mi mężczyzna w kapeluszu, Pedro, ruszył alejkami Śmiertelnego Nokturnu. Ruszyłem za nim podążając za wspomnieniem.

Szliśmy mrocznymi uliczkami, pełnych podejrzanych Czarodziejów, charłaków, bezdomnych, narkomanów i innego społecznego marginesu. Pogoda była piękna, słońce oświetlało mury budynków, jednocześnie mimo to, było tu mrocznie, niczym w ciemnej uliczce późno w nocy. Co jakiś czas, ktoś zaczepiał Pedro, ale ten prostymi czarami odpychał od siebie natrętów. Nie zatrzymywał się, wyglądało na to, że dokładnie wie gdzie idzie.

Zmienił kierunek, z szerokiej głównej alei, wszedł w przejście między budynkami. Wzrokiem i wdziękami kusiły tu podejrzane prostytutki, zapraszając do różnorodnych przybytków uciechy ukrytych w tej uliczce.  Podobno wielu bogaczy i wysoko postawionych urzędników ministerstwa przychodziło się tu zabawić, korzystając z najbardziej wymyślnych uciech jakie oferował tylko świat magiczny. Krążyły nawet plotki, że pojawił się kiedyś tu sam Minister Magii, rozkazując jednej z dziewczyn by użyła eliksiru wielosokowego by w efekcie zamienić się  w wybraną przez niego kobietę. Oczywiście znałem Thomasa dość dobrze nie nie podejrzewam go o takie dewiacje, jednak renoma tego miejsca wyprzedzała sama siebie i tylko rodziła te i im podobne plotki.

Pedro minął uliczkę uciech i zaczął schodzić po schodkach do piwnic jednego z domów. Przed wejściem stał skrzat. Widząc Pedro, przepuścił go otwierając mu drzwi do środka.

Zobaczyłem ciemne pomieszczenie, pełne starych, zakurzonych skrzyń, szaf, podejrzanych przedmiotów, z których niektóre były na pewno czarnomagiczne. Pedro przeszedł między półkami i dotarł do czegoś, co przypominało ladę. Upewnił się, że nie ma nikogo za nią, by następnie przeskoczyć nad nią i wejść na zaplecze, przez drzwi które były zasłonięte stary, przeżartym przez mole kocem.Odsunął koc i wszedł do środka, wąski korytarz prowadził go do kolejnych drzwi, z wyrzeźbioną na nich twarzą. Podłoga niemiłośiernie skrzypiała pod jego stopami, ale najwyraźniej się tym nie przejmował. Zatrzymał się i usłyszałem krótkie:

-”Hasło!”

- Bella Ciao. - powiedział Pedro, a drzwi się otworzyły. Zobaczyłem schody w dół, ku całkowitej ciemności.

Mężczyzna nie wszedł do środka. Spojrzałem na jego twarz co się stało.Zobaczyłem, że coś zwróciło jego uwagę. Kucnął i przyjrzał się pierwszemu stopniowi. Rzucił dwa zaklęcia które uformowały złotą nić, która ujawniła ślad. Ktoś tu był, ktoś tu wszedł, najwyraźniej niepowołany, albo niespodziewany przez Pedro.

- Salvio Hexia. Stepo Silencio. - rzucił na siebie Pedro nakładając na siebie barierę. Oczywiscie wspomnienie działało tak, jakbym był z nim w środku więc dokładnie widziałem co się dzieje. Ruszyliśmy w ciemność, schody nie skrzypiały, a Pedro doskonale wiedział gdzie idzie, jakby znał to miejsce lepiej niż własną kieszeń. Idąc dalej usłyszał głosy, pierwszy był męski, lekko piskliwy:

- Nikt nas tu nie znajdzie? - zapytał kogoś

- Nie. Właściciel siedzi w Azkabanie - odparł dziwnie mi znajomy głos - jeszcze długo stamtąd nie wyjdzie.

Usłyszałem jak jakieś ciężkie rzeczy, które lądowały na podłodze, Pedro zbliżył się by wejść do głownego pomieszczenia. Zobaczyłem obszerną piwnice i czwórkę ludzi. Troje z nich nie znałem, a czwarty, ten który wydawał polecenia, stal na razie do mnie tyłem. Zobaczyłem jak po pomieszczeniu zaczęli rozstawiać różne przedmioty, meble, kufry, zupełnie jakby formowali tu właśnie swoją bazę.

Mężczyzna którego nie znałem odwrócił się w naszą stronę i już wiedziałem kim jest. Chropowata twarz, jakby po jakiejś chorobie, perfekcyjnie ułożone włosy, idealnie skrojone czarna marynarka… Gerald Abrams. Myślałem, że nie żyje. Myślałem, że przepadł wraz z Lilith. Myliłem się jednak. Bardzo, bardzo się myliłem.

Gerald kopnął w jedną ze skrzyń. Ta otworzyła sie i wypadła z niej na wpół przytomna kobieta. Młoda, bardzo młoda, powiedziałbym, że uczennica, ale nie znałem jej ze szkoły, więc być może zeszłoroczna absolwentka. Dziewczyna poobijana, na skraju świadomości jęknęła głośno.

- Crucio!!! -warknął Gerald, a dziewczyna zaczęła drżeć. Była w tak złym stanie, że nie wydawała z siebie już żadnych dźwięków. Nie miała już sił, poddała się a jej umysł odszedł już dawno w niebyt, w mrok szaleństwa.

- To wszystko się skończy… - powiedział Gerald do swojej ofiary, pogłaskał ją po głowie z uczuciem, jakoby był jej kochankiem a nie oprawcą - musisz tylko powiedzieć mi hasło. I wszystko zniknie. Ból, cierpienie, wspomnienia o twoim martwym chłopaku. Będzie tylko spokój. I cisza.

Dziewczyna otworzyła usta, cichy jęk wydobył się z jej gardła.

- Dobrze skarbie, dobrze… podaj hasło, a wszystko się skończy.

Pedro zbliżył się, bardzo chciał usłyszeć to hasło. Znaleźliśmy się bardzo blisko Geralda, tak że moje serce zaczęło walić. Jeden fałszywy ruch i by nas wykrył.

- Piżmo… puszka… pigmejskiego. - wyszeptała dziewczyna.

- Dobrze… dobrze się spisałaś skarbie - Gerald pogłaskał ją czule po głowie wstając. - Avada Kedavra!!

Tak jak jej obiecał, ból się skończył, razem z jej życiem niknącym w zielonej poświacie klątwy śmierci. Pedro odsunął się gwałtownie.

- To co szefie, wchodzimy do Ministerstwa? - spytał jeden z wspólników Geralda.

- Nie. Prawdopodobnie jeszcze minie sporo czasu zanim wejdziemy. Tygodnie, miesiące, może nawet lata. Najpierw Zakon musi podstawić swojego człowieka, a to nie jest takie trywialne.

- Gdzie?

- Na stanowisko wiceministra.

- Nie ma szefie takiego stanowiska.

- Ale będzie. Shelby otworzył przepowiednie i teraz trzęsie portkami. Zrobi to. Odpowiednie osoby już mu to zasugerowały. Teraz czeka nas trochę polityki a gdy przyjdzie czas, wchodzimy. I lepiej byście mi nie przeszkadzali. Minister jest mój!

Wyszedłem gwałtownie ze wspomnienia.Znalazłem się w pomieszczeniu z Myslodświenią. W mojej głowie między gonitwą myśli wybijało się jedno imię.

Thomas!!

Odwróciłem się by szybko pobiec i go ostrzec gdy jednak otworzyłem drzwi zobaczyłem przed sobą mężczyznę z wycelowaną we mnie różdżką. Miał na sobie długi płaszcz a na nim Logo obliviatorów. Nie zdążyłem zareagować. Usłyszałem tylko krótkie zaklęcie zanim ogarnęła mnie ciemność:

- Obliviate!

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Obudziłem się zlany zimnym potem. Szybko chwyciłem okulary ze stolika nocnego i spojrzałem w lewo i prawo. Amelia poruszyła się niespokojnie, spiąć jednak mocno. Wychodziło, że coś mi się złego śniło, ale na szczęście nie krzyczałem. Agata również spała w swoim łóżku nie zaalarmowana. Wstałem i poprawiłem swoją długą piżamę w paski. Ruszyłem do kuchni po szklankę wody, rozmyślając o tym co mogło mi się śnić i i spotkaniu, które mam umówione dzisiejszego dnia.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Na dworze świeciło słońce. Promienie delikatnie wpadały przez szybę rozświetlający swoim blaskiem wnętrze przytulnego baru. Spoglądałem w okno, za którym ludzie pośpiesznie przechodzili to z prawa to z lewa, zupełnie jakby byli obrazem gonitwy moich myśli. Chwyciłem i napiłem się gorącej herbaty z imbirem, miodem i cytryną. Zima się skończyła, była wiosna, jednak na tyle lubiłem rozgrzewające napary, że piłem je póki było to w miarę sensowne. Podobno w krajach Arabskich pije się gorącą herbatę na ochłodę. Ciekawe za jaki rodzaj wariata miałaby mnie Amelia, gdybym w upalne lato zrobił sobie taki napój.

Siedziałem tak całą godzinę i nikt się nie zjawił. Mogłem się tego domyślić. Wstałem zirytowany stratą czasu i ruszyłem do domu, szykować się na wesele Jolene i Thomasa.