Αντικατάσταση της δακτυλιοειδούς μοναδικότητας με χρωμοτόρο

Οι φυσικές/physical μη εξιδανικευμένες μαύρες τρύπες, όπως τα περισσότερα αστρονομικά σώματα, περιστρέφονται, άρα το μοντέλο Kerr για τις μαύρες τρύπες είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Ο όγκος που περικλείουν η μοναδικότητα (για τις μη περιστρεφόμενες μαύρες τρύπες) και η δακτυλιοειδής μοναδικότητα (για τις περιστρεφόμενες μαύρες τρύπες) είναι μηδενικός, οπότε δεν υπάρχουν στον χωροχρόνο (η μοναδικότητα και η δακτυλιοειδής μοναδικότητα είναι φυσικώς ανέφικτες/physically impossible). Δεν αρκεί να θεωρηθούν καταληκτική περιοχή μίας διαδικασίας που δεν περιγράφηκε.

Στην σύγχρονη φυσική δεν είναι γνωστή η κατάσταση μέγιστου εκφυλισμού /
μέγιστης εκφυλιστικής πίεσης / maximal degeneracy/ maximal degenerate pressure of spacetime itself του χωροχρόνου (για τόσο τεράστια εκφυλιστική πίεση δεν έχει νόημα να μιλάμε για συγκεκριμένα σωματίδια αλλά για ρευστό της ισχυρής πυρηνικής δύναμης - όλο το χρωμοδυναμικό ρευστό θα δρα ως ένα σωματίδιο... ίσως ως χρωμοδυναμικός χρονοκρύσταλλος [ίσως η μέγιστη εφικτή εκφυλιστική πίεση δημιουργεί χρονοκρύσταλλο του ίδιου του χωροχρόνου, άρα έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η ομοιογένεια και η ισοτροπία / homogeneity and isotropy του Σύμπαντος, λόγω της προμεγαλοεκρηκτικής του κατάστασης = state before the Big Bang] [πειραματικά θα μπορούσε να προσωμοιωθεί ως ρευστό ΜΟΝΟ γλουονίων και όχι κουάρκ–γλουονίων] φυσικά αυτό που προτείνω είναι μάλλον λάθος, αλλά πρέπει κάτι να δοκιμαστεί για αρχή να βρεθεί πως δρα σε μέγιστη εκφυλιστική πίεση = πρέπει υποχρεωτικά το εκφυλιστικό χρωμοδυναμικό υγρό να έχει μηδενικό ιξώδες/viscosity [ακούγεται περίεργο ίσως αλλά είναι απαραίτητο το εκφυλιστικό χρωμοδυναμικό υγρό να έχει μηδενικό ιξώδες - αυτό είναι απολύτως απαραίτητο ώστε να δρα ως ένα σωματίδιο όλος ο χρωμοδυναμικός τόρος]).

χρωμοτόρος/chromotorus = maximally degenerate chromodynamic torus της φυσικής/physical μαύρης τρύπας

Γιατί είναι ασταθείς οι μικροσκοπικές μαύρες τρύπες;

Διότι ο χρωμοτόρος των μικροσκοπικών μαύρων τρυπών (για τις περιστρεφόμενες μαύρες τρύπες) και η χρωμόμπαλα/chromoball (όχι ηλιακή χρωμόσφαιρα/not the solar chromosphere) δεν έχουν επαρκή χώρο για αναρρόφηση κβαντικής σήραγγας.

Οι αστροφυσικές μαύρες τρύπες (δηλαδή οι φυσικές/physical) είναι επαρκώς μεγάλες και καμπυλώνουν επαρκώς τον χωροχρόνο ώστε να αναρροφούν με κβαντικής σήραγγας το εκφυλισμένο/degenerate χρωμοδυναμικό ρευστό. Όλα αυτά πρέπει να διατυπωθούν μαθηματικά με παρέμβαση πάνω στο εξιδανικευμένο μοντέλο Kerr, ώστε να δημιουργηθεί το μοντέλο φυσικής περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας με χρωμοτόρο.

Θα πρέπει να μελετηθεί το σύγχρονο και πιο επιτυχημένο μοντέλο θερμοπυρηνικού αντιδραστήρα τόκαμακ. Και το περιπλεγμένα κινούμενο μαγνητικό πεδίο και το τοροειδές πλάσμα. Φυσικά αυτά είναι διαφορετικές καταστάσεις ενέργειας και ύλης από το χρωμοδυναμικό ρευστό μέγιστου εκφυλισμού.

Φαντάζομαι έναν τόρο, με χρωμοδυναμικό ρευστό μέγιστου εκφυλισμού (chromodynamic = strong force fluid of maximal degeneracy - the maximal level of possible degeneracy in spacetime, otherwise the energy will have to tunnel out mostly via the astrophysical jets). Πάνω του ο χρωμοτόρος έχει πλεξούδες από τοξοειδείς σωλήνες εξόδου-εισόδου του χρωμοδυναμικού υγρού.

Αν μία μαύρη τρύπα είναι κάτω από 3 ηλιακές μάζες (ΔΕΝ ξέρω τον ακριβή αριθμό!!! 2,9 ή 3,1 ηλιακές μάζες; Είναι σημαντικό να αναζητηθεί με προσομοίωσεις/simulations!!!), ο διορθωτικός μηχανισμός κβαντικής σήραγγας εξόδου-εισόδου του μέγιστα εκφυλισμένου χρωμοδυναμικού τόρου ΔΕΝ μπορεί να περιοριστεί μέσα στον ορίζοντα γεγονότων / event horizon, οπότε η μαύρη τρύπα σταδιακά υποβαθμίζεται σε αστέρα νετρονίων, εκτός κι αν απορροφήσει επαρκή ύλη. Κάποιες μαύρες τρύπες (αναλογικά λίγες) στο Σύμπαν θα βρίσκονται σε διαρκή άρρωστη κατάσταση. Θα τείνουν να γίνουν αστέρες νετρονίων, αλλά λόγω της θέσης τους μπορεί να υπάρχει αρκετή ύλη κοντά τους ώστε να βρίσκονται σε μόνιμη μεταιχμιακή κατάσταση οντολογικής αμφιταλάντευσης / borderline state of ontological ambivalence.

Δεν γνωρίζω τα πάντα. Δεν είμαι το κέντρο του Σύμπαντος.

Είναι όμως βέβαιο ότι η φυσική δεν έχει περιγράψει πλήρως της φυσικές μαύρες τρύπες/physical black holes (non-idealized).

Βάσει της κβαντικής θεωρίας πεδίου, δεν γνωρίζουμε ποια είναι η μέγιστη εκφυλιστική πίεση του χωροχρόνου. Πρέπει να αναζητηθεί μαθηματικά και μετά να προσομοιωθεί. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Θα γίνουν πολλά λάθη και διορθώσεις. Πρέπει να ασχοληθούν με το ζήτημα του μέγιστου εφικτού εκφυλισμού του ίδιου του χωροχρόνου πολλοί φυσικοί και μαθηματικοί. Το ζήτημα αφορά την αιτιότητα (causality in physics) και την Μεγάλη Έκρηξη, για την ακρίβεια αφορά την προμεγαλοεκρηκτική κατάσταση / the [spatiotemporal] state before the Big Bang.

Ένα κόλπο - ένδειξη, είναι να υπολογιστεί ένας τόρος γύρω από την δακτυλιοειδή μοναδικότητα (ringularity) με πλεξούδες αγωγών / τοξοειδών σωλήνων εξόδου-εισόδου (out-in tunneling) του χρωμοδυναμικού υγρού. Ο διορθωτικός μηχανισμός εξόδου-εισόδου σήραγγας πρέπει να βρίσκεται εντός του ορίζοντα γεγονότων, και μάλιστα να είναι αρκετά κοντά στον χρωμοτόρο (δεν αρκεί απλώς να βρίσκεται πίσω από τον ορίζοντα γεγονότων).

Μέσα στις ιδέες μου έχω και χαζομάρες και ανακρίβειες, όμως πρέπει υποχρεωτικά η ανθρωπότητα σιγά σιγά να περιγράψει τις φυσικές μαύρες τρύπες.