Jan Biesiadecki

**Jan Biesiadecki** (ur. 10 lutego 1898 w Zarzyszczach, zm. 18 października 1959 w Warszawie) - pułkownik Wojska Polskiego, leśniczy. W trakcie III wojny światowej był dowódcą polskiego podziemia, Powstania Warszawskiego a także finalnej ofensywy polsko-rosyjskiej w kierunku Berlina. Zginął w wyniku zasadzki sił Werwolfu nieopodal Warszawy.

## Życiorys

### Młodość

Jan Biesiadecki urodził się 10 lutego 1898 w Zarzyszczach nieopodal Lwowa. Wychowywany w duchu patriotycznym, kształcił się w I Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika we Lwowie, znanym wtedy jako jeden z kluczowych ośrodków rozwoju polskości w Galicji i Lodomerii. W 1916 roku został powołany do armii austriackiej, z którą to ruszył na front wschodni. Po zakończeniu wojny zbiegł z niewoli rosyjskiej, przedostając się do Lublina, gdzie to dołączył do nowo powstałego Wojska Polskiego.

Jan Biesiadecki urodził się 10 lutego 1898 w Zarzyszczach nieopodal Lwowa. Wychowywany w duchu patriotycznym, kształcił się w I Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika we Lwowie, znanym wtedy jako jeden z kluczowych ośrodków rozwoju polskości w Galicji i Lodomerii. W 1916 roku został powołany do armii austriackiej, z którą to ruszył na front wschodni. Po zakończeniu wojny zbiegł z niewoli rosyjskiej, przedostając się do Lublina, gdzie to dołączył do nowo powstałego Wojska Polskiego.

Jego szlak bitewny był długi i szeroki - przez całą wojnę polsko-sowiecką, przez resztę mniejszych konfliktów jak m.in. wojna polsko-litewska o Wilno czy w 1938 roku zajęcie Zaolzia, kończąc na II wojnie światowej.

### II wojna światowa

Pierwotnie przydzielony jako dowódca pułku "Czortków" Korpusu Ochrony Pogranicza, zabezpieczać miał najdalej wysunięte na południe krańce Rzeczpospolitej przed możliwą napaścią sowiecką. Znając sowiecką metodologie walk, mimo małych i wątłych sił zorganizował je tak, aby być w stanie stawiać czynny opór czerwonemu najeźdźcy przez przynajmniej dwa tygodnie, co w obliczu tamtych realiów mogło zmienić oblicze potencjalnego konfliktu o 180 stopni, zatrzymując pochód krasnoarmijców na m.in. Lwów czy Stanisławów.

Po wyeliminowaniu 15 września prawdopodobieństwa napaści sowieckiej, wraz z żołnierzami został odesłany do pomocy oddziałom polskim biorącym już udział w trwającej Bitwie nad Bzurą. Oddziały Biesiadeckiego dotarły tam już pod koniec starcia - 18 września, więc nie odegrały większej roli w walkach. Zwycięstwo nad Bzurą jednak umożliwiło Wojsku Polskiemu zatrzymanie niemieckiego "Blitzkriegu" a tym samym uniemożliwiło doszczętne zdezorganizowanie i rozbicie sił polskich.

Szlak bitewny Biesiadeckiego zakończył się tuż przed bitwą o Berlin - raniony w nogę, nie był on w stanie prowadzić dalszych walk, lecz to czego nie dokonał w 1941 dokona w przyszłości, lecz nie uprzedzajmy faktów.

Po zakończeniu II wojny światowej przeszedł w stan spoczynku. W 1949 roku ukończył wyższą szkołę oficerską uzyskując stopień podpułkownika. W 1951 roku zakończył karierę w wojsku, zostając leśniczym w rodzimej miejscowości. Swój zawód pełnił aż do 1956 roku, kiedy to go zmobilizowano w związku z wybuchem III wojny światowej. Jego nowe rozlokowanie znajdowało się w Gdańsku.

### III wojna światowa

III wojna światowa została go w miejscu jego dyslokacji - Gdańsku. W bardzo dużym skrócie: zasłynął on bardzo rzeczową i życiową obroną tego nadmorskiego miasta, Dzięki mobilizacji ludności miejskiej oraz heroicznemu poświęceniu miasta, udało się je obronić aż przez blisko trzy tygodnie. W ostatnim dniu walki, Biesiadecki został wezwany do Warszawy aby zarządzać tamtejszą obroną.

14 grudnia po ciężkich walkach skapitulowała Warszawa.