Pentapolis

## Historia

### Założenie kolonii

Początki Pięciu Miast sięgają Wielkiej Kolonizacji - czasu, kiedy przeludnienie na kontynecie wyrwało olbrzymie grupy ludzi z ich dotychczasowych miejsc w bezpiecznych poleis, sprawiając, że wybierali się oni na dalekie wędrówki. Kiedy Atolia, skupiona na najbliższych terenach, dołączyła do tego nurtu większość szlaków handlowych była już opanowana przez Felarneńczyków. W związku z tym Atolijczycy skupili się na najbliższych wolnych ziemiach - ówczesnej zachodniej Hauthgardii. Osadnicy z Królestwa rozpoczęli swoją kolonizację tworząc 5 miast na obraz 5 wielkich miast Ligi Atolijskiej. W ten sposób narodziło się Pentapolis, Pierworodny Syn Atolii, założone w roku XYZ.

### Rozwój i uzyskanie niezależności

Początkowo Pentapolis było zaledwie kolonią Atolii - Pentapolis et Atolineum. Jednak kolejne porażki w polityce wewnętrznej i zagranicznej z czasów Perseusza spowodowały silne oderwanie się Pentapolis, a Atolia - zajęta walkami sukcesyjnymi i starciami z sąsiadami - nie była w stanie nic z tym zrobić. Pentapolis w tym czasie rozwijało się - dzięki przyjęciu rozwiniętej atolijskiej administracji, położeniu na szlaku handlowym łączącym Thallasię z Felarnią oraz dzięki silnym oddziałom wojskowym stało się bowiem najważniejszym państwem thallaskim w Hathgardii.

### Federacja Thallaska

30 lat po założeniu Pentapolis nadszedł trudny moment dla Thallasian żyjących w Hathgardii - olbrzymi najazd Arvenów spowodował panikę wśród wielu mieszkańców w głębi lądów, a uchodzcy zagrozili stabilności regionu. Pentapolis stanęło wtedy na czele całego obozu państw thallasańskich w regionie, tworząc Federację Thallaską i przyjmując wielu uchodźców, lecz niszcząc grupy najeźdźców, którzy nie chcieli się podporządkować. Był to szczyt potęgi militarnej Pentapolis, jednak najazd zostawił po sobie olbrzymie zniszczenia, a Federacja Thallasańska niedługo potem rozpadła się z racji na rosnące znaczenie Kaparos, wspieranego przez Gildię.

### Starcie na Issyrze

W tym samym czasie doszło do wojny na issyrze, sprowokowanej przez quartheńczyków, Największa flota, jaką od lat wystawił Quarth, a która miała  ponoć liczyć 200 wyłącznie wojennych Etrarem i Lunarei, oraz dwa razy więcej okrętów transportowych przewiozła  8 000 uzbrojonych we włócznie i łuki żołnierzy z Quarthu i drugie tyle jeźdźców wysłanych przez Khagana. Issyrski król, choć zmobilizował wielką armię, nie zdołał przeszkodzić lądowaniu, a gdy już do niego doszło, choć jego 20 000 armia miała przewagę w liczbie nad siłami inwazyjnymi jak przed laty gdy Issyrczycy walczyli z KaraAssar, okazało się, że nie potrafią stawić czoła doborowej jeździe i ich armia poniosła serię klęsk, które doprowadziły do upadku stolicy Issyru. Wtedy jednak młody syn króla zreorganizował to co zostało z wojsk Issyru i umocnił w ostatnim punkcie oporu na zachodnim krańcu wyspy, zbierając też co mógł z niegdyś potężnej floty Issyru. Wydawało się, że podbój okaże się szybkim łańcuchem sukcesów, jednakże było to przedwczesne mniemanie. W swej nonszalancji flota quartheńska pozwoliła, aby na wyspę przewieziono silne kontyngenty wojskowe z Pentapolis, które połączyły się z tym co pozostało z wojsk Issyru. W ten sposób otwarty został drugi etap wojny, który nie przebiegał już tak pomyślnie dla wojsk Shavuela Barkasa. Na morzu potęga Quarthu pozostawała poza możliwością kontestacji, gdyż Issyr i Pentapolis nie miały więcej niż 110 okrętów wojennych wobec ponad 200 quartheńskich, flota ta wystarczała jednak by stale przerzucać posiłki i zaopatrzenie. Na lądzie zaś hoplici i jeźdźcy z Pentapolis raz jeszcze udowodnili skuteczność atolijskich metod wojowania zadając klęski najeźdźcom w szeregu bitew i utarczek. Jednakże miasta i twierdze Issyru, w których istniały garnizony quartheńskie dzięki zaopatrzeniu morskiemu i świetnym łucznikom pozostały poza zasięgiem wojsk issyrsko-pentapolijskich. Mimo iż Shavuel został w pewnym momencie pozbawiony wsparcie najemników Khagana obróciło się to ostatecznie na jego korzyść i pozwoliło mu zwyciężyć tę wojnę. Młody przywódca Issyrczyków bowiem coraz bardziej poddawał się wpływom thallaskim, czy to dla osobistej fascynacji, czy dla zacieśnienia więzów sojuszniczych, a Pentapolijczycy niestety dla ich sprawy swoim pogardliwym stosunkiem dla lokalnej ludności spowodowali, iż doszło do paradoksalnej sytuacji gdy najeźdźca zaczął być postrzegany przez większość ludności jako pobratymca walczący z obcymi kulturowo thallasianami i broniący lokalnych tradycji. To doprowadziło do zabójstwa młodego władcy Issyru i do ostatecznej klęski i konieczności odwrotu wojsk Pentapolis z Issyru.

### Liga Efalejska

Wraz z zażegnaniem kryzysu migracyjnego powstała Liga Efalejska, która zrzesza państwa wschodnio thallaskie, liga ta powstała głównie ze względu na upadek Ligi Panthallasiańskiej. Stanowi ona teraz pole do rywalizacji o wpływy pomiędzy Pentapolis a Kaparos, i choć Pentapolis dominuje na lądzie to Kaparos dominuje w kwestiach gospodarczych oraz posiada dominację nad tym pierwszym na morzu. Wciąż jednak Liga Efalejska chroni swoich członków, a jej traktaty dalej obowiązują i zapewniają bezpieczeństwo wschodniej flance Thallasii.

### Obecne czasy [początek IV edycji]

Pentapolis jest obecnie prominentną siłą we wschodniej Thallasii, lecz jego duma jest nadszarpnięta porażką na Issyrze, z drugiej zaś strony uwikłanie Pentapolis w kryzys w Aigathionie oraz rywalizacja z Kaparos to okazje na odzyskanie dobrego imienia i możliwość przyjęcia tytułu Hegemona Wschodnich Thallasian. Pentapolis, ze strategicznym położeniem, wieloma drogami rozwoju oraz unikalnymi możliwościami wojennymi ma potencjał na stanie się jednym z dominujących państw Thallasii.

### Wojny z Dandijczykami

W 293 r.O.z.Q wybuchła wojna o sukcesję w Aigathionie. Pentapolis przegrało i straciło w niej dużą część armii, a król Dandii Himilkon postanowił iść za ciosem i zaatakował osłabione państwo. Reszta Ligi Efalejskiej nie wsparła w tej wojnie swego członka przez własne problemy. Choć udało się odbudować armię, błędy strategiczne, sprawne dowództwo króla Himilkona nad połączoną armią Dandii i Aigathionu sprawiły, że Pentapolis było w defensywie. Porażkę kontrofensywy i poddanie się armii przypieczętowała zdrada teruńskich najemników. Od tego czasu Pentapolis jest pod władzą króla z Dandii.