Dzieje kontynentu

## Varant

Śmierć Zubena przyniosła wiele niespodziewanych wydarzeń. Nastroje społeczeństwa znacznie się pogorszyły. Ludzie byli zmęczeni tyranią, a zgon wodza stał się preludium nowej wojny. Rozpoczął się bunt przeciwko okrutnej władzy asasynów. Mimo, że ci wspierani byli przez niewielkie grupki orków, coraz więcej miast wyzwalało się spod ich reżimu. Do największej bitwy doszło pod stolicą imperium. Śmierć odniosła, wtedy większa część wyznawców Beliara. Armię, która wmaszerowała do miasta, ludzie przywitali z rezerwą. Bali się nowej dyktatury. Po ostatniej potyczce, ciemiężyciele poddali się. W Varancie powstało wiele wolnych państw. Koczownicy, którym nie nie przypadło do gustu życie wędrowca, chętnie osiedlali się w nowych krajach. Spowodowało to rozpad niektórych plemion. Inne, zaś zaczęły prowadzić taki sam styl istnienia, co przed pokonaniem asasynów. Przez wiele lat ludzie myśleli, że taki stan rzeczy będzie trwać wiecznie. Brak jakichkolwiek wojen, niepokojów i całkowita wolność. Była to wspaniała odmiana dla mieszkańców tamtej części kontynentu. Nie wiedziano wtedy o ambicjach nowego despoty imieniem Leor, monarchy Mora Sul. W tajemnicy wzmacniał swoje wojska. Po jakimś czasie posiadał największą hordę w tej części kontynentu, składającą się głownie z byłych dręczycieli ludu pustyni. Oczywistym było, że celem władzy tego miasta nie jest zachowanie pokoju. Kiedy sytuacja w Varancie ustabilizowała się, zaczęto nową wojnę. Wielkie armie Mora Sul ruszyły na podbój innych metropolii. Początkowo połączone siły mniejszych państw stawiały opór niebezpieczeństwu. Pierwsze potyczki nie skutkowały dużymi stratami. Dopiero zdobycie dawnej stolicy spowodowało zyskanie przewagi przez nadchodzącą tyranie. Zawładnęli, bowiem największym ośrodkiem wolnych ludów. Następnym celem Leora było miasto Bakaresh. Skierował, zatem swoją ekspansje na wschód. Mieszkańcy Varantu czuli już smak nadchodzącego dyktatu. Informacja o następnym celu despoty, wstrząsnęła tamtejszymi władzami. Zarządzono spotkanie monarchów. Zdecydowano na nim, że istnieje potrzeba połączenia sił. Każde z królestw wystawiło wszystkich żołnierzy jakimi dysponowało. Po raz pierwszy od rozpoczęcia wojny, wolne kraje mogły wystawić armię większą niż przeciwnik. Bitwa stoczona została przed bramami miasta. Batalia trwała wiele godzin, a przez większość czasu żadna ze stron nie osiągała przewagi. Ostatecznie sukces odniosły zintegrowane siły Varantu. Straty, jednak były tak ogromne, że ludzie nigdy nie nazwali tej potyczki zwycięską. Leor zginął na placu boju. Podczas następnego spotkania władców, ustalono kto obejmie władzę w Mora Sul i Ishtarze. Podpisano, też dokument kluczowy dla przyszłości całego Varantu. Umowa ta łączyła wolne państwa w unii. Od tamtej pory wszystkie kraje tworzyły Zjednoczone Państwo Varantu.

## Myrtana

Nic nie wskazywało na to, aby wojna się kończyła. Wojsko króla, bez porządnego uzbrojenia nie potrafiło stawić oporu orkom. A tego właśnie zaczynało brakować. Wcześniej Myrtana zasoby rudy czerpała głównie z Nordmaru i Górniczej Doliny. Obydwa źródła zostały, niestety przejęte lub zablokowane przez zielonoskórych. Konflikt w zimowych krainach miał się jeszcze gorzej niż w zielonej części kontynentu. Ostatnią nadzieją monarchy pozostało odzyskanie kopalni na wyspie Khorinis. Zadania tego podjął się dom Ishbern, zdobywając tym samym względy władcy. Wyprawa okazała się sukcesem, połowicznie dzięki Godfrey'owi, który rozpoczął bunt przeciw orkom. Niestety w boju poległ Gorlen, głowa rodu. Placówki wydobywcze i miasto przekazane zasłużonej familii, a zamek rewolucjoniście, który musiał złożyć królowi przysięgę wierności. Dzięki stałym dostawą magicznej rudy, po kolejnych pięciu latach, udało się zakończyć wojnę z zielonoskórymi. Społeczeństwo, jednak nie mogło cieszyć się pokojem zbyt długo. Tym razem wróg nadciągał z południa. Otóż, północne państwa Varantu obawiały się konfliktu z królestwem Myrtany po odbudowie jej potęgi. Wykonały zatem atak, zanim przeciwnik zdążył zregenerować swoje siły. Monarcha, znów potrzebował dostaw cennego kruszcu, przez co dom Ishbern zyskał jeszcze większe wpływy. Korzystając z zaistniałej sytuacji, Nelmanes, syn Gorlena podjął próbę pokonania rosnącego w siłę Zakonu Paladynów. Cała potęga wrogiej organizacji opierała się na współpracy z kapłanami Innosa. Mimo wygnania bogów, wyznanie to było dozwolone i nadal uznawane przez społeczeństwo. Kiedy wojska monarchy powędrowały na południe, dom Ishbern wcielił w życie swój plan. Na całym terenie zajmowanym przez familie zaczęto tępić magów ognia i palić ich klasztory. Zmniejszyli w ten sposób znaczenie duchownych na arenie politycznej, a także zredukowali ich autorytet. To wydarzenie zapoczątkowało Wojnę z Zakonem Paladynów. Społeczeństwo zobaczywszy bezsilność kapłanów zaczęło popierać ród Ishbern. Król, potrzebujący magicznej rudy, nie przedsięwziął żadnych działań. Wojownicy Innosa natychmiast podjęli działania przeciwko agresorowi. Nelmanes z poparciem społeczeństwa wystawił zdecydowanie liczniejszą armię niż wrogi zakon. Do decydującej potyczki doszło pod Monterą. Armia Nelmanesa zmiażdżyła wtedy siły przeciwnika, odnosząc tym samym wielkie zwycięstwo. Oficjalnie wojna zakończyła się, oczywiście zwycięstwem rodu Ishbern, lecz przez wszystkie kolejne lata podejmowano działania na niekorzyść wrogiej familii. Nie były tak agresywne jak te z historycznej Wojny z Zakonem Paladynów, aczkolwiek nadal potrafiły utrudnić życie. Po zakończeniu konfliktu z Varantem, monarcha chciał ukarać syna Gorlena, lecz ten posiadał już zbyt duże wpływy w tamtej części kontynentu. Cały konflikt zwieńczony został tylko naganą ze strony króla. Od tego czasu, familia Nelmanesa jest zdecydowanie najpotężniejszą, aż do dziś.

## Nordmar

Od wygnania bogów, sytuacja w Nordmarze nie zmieniła się. Orkowie nadal toczyli walki z klanami ludzkimi. Przełom wywołało dopiero zakończenie wojny na Myrtanie. Otóż, uciekające jednostki zielonoskórych zatrzymywały się w zimowej krainie i wspomagały tam swoich braci. Uniemożliwiło to dostarczenie rudy innym częściom kontynentu. Król, posiadający już stałe dostawy kruszcu, wydawał się ślepy na problemy nordmarczyków. Magowie ognia nadal zamieszkują klasztor i pilnują wiedzy zawartej w bibliotece. Stosunki pomiędzy kapłanami Innosa i wojownikami nie zmieniła się.