Verloren landen

De verloren landen is een verdwenen beschaving. Het is de moderne benaming van wat ooit Talatok heette, de bakermat van de mensheid en de beschaving van de wereld. In het begin leefde de mens enkel in wat nu de Verloren landen zijn, waarvan de grootste stad Sodan Seligt, aan de delta van de Inosodan lag. Na het ineenstorten van de beschaving spreidde de mensheid zich uit over alle andere delen van de wereld en werden de Verloren landen een verlaten, onbewoond gebied. De invloed van de verloren landen op de geschiedenis van andere samenlevingen is groot, maar veel is ook onbekend over dit mysterieuze land aangezien veel kennis verloren is gegaan in de grote migratiegolven van de 20e en 21e eeuw.

1: Geschiedenis
1.1: Prehistorie
1.2: Oudheid
1.3: Middentijd
1.4: Duistere en Grijze eeuwen
2: Geografie
3: Staatsvorm
4: Cultuur en Religie

**1: Geschiedenis**

*1.1: Prehistorie (0-700)*

Volgens de standaard tijdrekening begint de geschiedenis van de wereld met de zelfopoffering van de Oergod. In vrijwel alle verschillende religies is deze basislegende aanwezig: de Oergod dood haarzelf en verdeelt haar lichaam en geest over de aarde. Uit deze verschillende lichaamsdelen ontstaan de werelddelen, en uit haar geest ontstaan alle levende wezens, de hemel en de sterren. De eerste inwoners van het land Talatok, tegenwoordig de Verloren landen, plaatsten deze gebeurtenis 500 jaar voor de stichting van hun eigen land.

Van de periode tussen deze schepping en de officiële stichtingsdatum van de Verloren Landen is niets bekend. Er zijn geen bronnen overgeleverd uit deze periode en hij vormt dan ook de basis van veel vroege mythen en legenden. Het jaar 500 wordt meestal aangehouden als stichtingsdatum van de Verloren Landen, maar ook dit is ernstig betwijfelt door historici. Datzelfde geld voor het jaar 700: volgens overlevering de stichtingsdatum van de Orde der Tempeliers die eeuwenlang de toen bekende wereld bestuurden. Deze data en alle geschiedenis uit de prehistorie zijn puur speculatief. Enige realistische kennis over het ontstaan van het land of zijn bestuur is verloren gegaan met de tijd.

*1.2: Oudheid (700-1650)*

De jaren 700 tot 900 worden algemeen gezien als de klassieke oudheid van de Verloren Landen; op de plaats waar later Sodan Seligt zou verrijzen ontstaat de basis van een stad met een kleine markt en verschillende ambachtsgildes. Deze groei ging gepaard met toenemende sociale conflicten tussen wisselende coalities van gildes, boeren en verschillende religieuze ordes waarvan de oorsprong of geschiedenis onbekend is. Uiteindelijk zou deze onrust uitmonden in een langdurige factiestrijd tussen grofweg 900-1100. Deze strijd werd uiteindelijk gewonnen door de Orde ter Tempeliers die een strikt aristocratisch bewind vestigden over het land. Nadat zij hun macht geconsolideerd lieten zij veel historische verwijzingen naar de geschiedenis van andere ordes en gildes vernietigen. Ook hun eigen oorsprong werd in mythes gehuld. Ook begonnen zij aan de bouw van de bovenstad, waarmee er een duidelijk onderscheid kwam tussen de rijke elite van Sodan Seligt en het gros van de bevolking, die gedwongen was te leven in de benedenstad.

Midden 13e eeuw koloniseerde de Orde het hoogland 'achter de torens' van de bovenstad. Dit gebied werd onder direct bewind gesteld van de Orde en was voor het exclusieve gebruik van de leden. Vele legendes zijn later gevormd over wat er gebeurd zou zijn in dit gebied, maar weinig is er over bekend. Ook onbekend is of de kolonisatie van het hoogland een oorzaak was van de machtsstrijd die tussen 1355-1415 uitbrak binnen de orde. Bekend is wel dat verschillende facties binnen de Orde streden om de macht. Uiteindelijk wist de Abt Annui de macht te grijpen en een de facto monarchie te vestigen, waarbij de Abt regeerde en zijn opvolger koos.

Onder Annui en zijn opvolgers brak er een periode van rust en voorspoed aan die bekend staat als de 'eerste gouden eeuwen' van de Verloren Landen. Tussen 1450 en 1620 werden zowel de benedenstad als de bovenstad grootschalig uitgebreid en economisch was er sprake van een grote groei. De abten waren echter niet alleen geïnteresseerd in economische ontwikkelingen. Ook het leger werd sterk uitgebreid en bracht de tot dat moment redelijk chaotische en anarchistische benedenstad onder strikte militaire controle met behulp van de gevreesde Grijze wacht. In 1512 werd bovendien een strikte wet op de hygiëne afgekondigd die in de praktijk neerkwam op een strikte geografische verdeling op basis van afkomst en sociale klasse. Hieruit ontstonden de verschillende wijken in de benedenstad. Uit het verzet tegen deze regels ontstond vermoedelijk ook de beruchte Earror Shaktrahmi sekte.

*1.3: Middentijd (1650-1923)*

Vanaf midden 17e eeuw kwam er een einde aan de economische groei van het rijk. Een reeks droge zomers en daardoor slechte oogsten zorgden voor voedseltekorten en een scherpe afname van de handel. Hiermee begon een lange periode van langzame klimaatverandering waarbij de achterlanden steeds meer verdroogden en de rivieren langzaam droogvielen. De Shini-Jort woestijn rukte steeds verder op.

Politiek gezien kwam er in 1730 een einde aan het bestuur van de Abten. Na een relatief geweldloze paleiscoup nam de Centrale raad van de Orde de macht over. De abten bleven in naam machthebbers, maar in de praktijk vervulden zij voortaan een symbolische functie zonder veel macht. De periode tussen 1730 en 1923 staat bekend als de 'tweede gouden eeuwen' een periode van vrede en voorspoed, maar in feite was er sprake van een langzame economische en sociale stagnatie. De verdroging van de landbouwareaal ging gestaag door, de Orde hield vast aan tradities en er vonden geen grote projecten plaats. Het land teerde vooral op oud succes en negeerde grotendeels de groeiende sociale en klimatologische problemen. Hier kwam abrupt een einde aan in het jaar 1924.

*1.4: Duistere en Grijze eeuwen (1924-2635)*

Aan de relatief rustige middentijd kwam abrupt een einde in 1924, het jaar dat bekend werd als het 'Jaar van de rampen'. Grote stormen verwoestten delen van zowel de beneden- als bovenstad, de Inosodan stroomde uit zijn oevers en door de ernstige verdroging van de grond kon het water niet goed opgenomen worden waardoor hele gebieden onder water kwamen te staan. Het meest desastreus was echter de vernietiging van grote delen van de oogst. Door gebrekkige voorraden leidde dit tot hongersnoden onder grote delen van de bevolking.

De Orde besloot als reactie op de hongersnoden het landbouwareaal uit te breiden en een groot netwerk van waterwerken en putten te laten aanleggen om verdere verdroging van de grond te voorkomen. Deze werken die plaats vonden tussen 1924 en 1933 leidden in de praktijk echter tot meer verdroging en verzilting van het land. Het gevolg hiervan was dat tussen 1934 en 1938 grote delen van het land geteisterd werden door stof- en zandstormen. Dit leidde tot de eerste migranten, die op zoek gingen naar nieuw land.

Gedurende het grootste deel van de 20e eeuw bleef er sprake van droogte, afnemende oogsten en een bevolkingsafname. Tussen 1955 en 1973 vond de eerste grote emigratiegolf plaats, waarbij velen het land verlieten op zoek naar een nieuw leven. Sommige van deze migranten werden later de eerste inwoners van de Noordelijke rijken. In dezelfde periode trok de Orde zich steeds meer terug in het land achter de torens. De Shaktrahmi maakten gebruik van het ontstane machtsvacuüm en de sociale onrust om hun macht sterk uit te breiden.

In 1981 werd het paleis van de Abt officieel verlaten en later dat jaar ook de Tempel. Hiermee kwam er een einde aan het eeuwenlange bestuur van de Orde en feitelijk ook aan het land Talatok. Deze totale ineenstorting van de sociale orde leidde de periode van de grote volksverhuizingen in. Boeken, cultuur en kennis gingen massaal verloren tijdens de exodus van mensen uit wat nu de Verloren landen werden, en er is weinig precies bekend over de 21e eeuw, die daarom ook wel de Duistere eeuw genoemd wordt. De eeuwen hierna, tussen 2100 en 2600 worden wel de grijze eeuwen genoemd, omdat er weinig over bekend is, zij het iets meer dan de 21 eeuw. De verloren landen krijgen vanaf die tijd hun naam en lijken dan ook echt volledig verlaten door alle mensen.

**2: Geografie**

Het is niet geheel bekend hoe de begroeiing en het landschap van de Verloren landen waren in vroegere tijden. Veel gegevens zijn verloren gegaan, maar er wordt vanuit gegaan dat het land vruchtbaar en begroeid was, en dat de huidige woestijnen pas van recentere datum zijn. De verwoestijning was ook de voornaamste reden dat het land verlaten werd.

De verloren landen zijn voor zover bekend een schiereiland of eiland. Het is onbekend wat zich in het uiterste oosten bevindt, achter de grote Shini-Jort woestijn. De woestijn zelf is een relatief vlak hoogland, met een rotsachtige bodem en steile kliffen aan de kustlijn. In het noorden grenst het land aan de oostelijke zeearm, in het zuiden aan de naamloze leegte. De zuidelijke en noordelijke kusten van het land waren nooit dichtbevolkt, en kennen slechts enkele wachtposten en militaire nederzettingen. Midden door de woestijn loopt de Inosodan rivier. De naam Inosodan betekent in de oude taal ‘gezegend leven’ aangezien zij de levensader was voor de bloei van de hele samenleving. De verdroging van de Inosodan was het begin van de ondergang van de beschaving. Inmiddels bestaat de rivier vooral uit een reeks opgedroogde canyons en kloven in de uitgedroogde bergen, geteisterd door zandstormen.

Het westen van het land wordt vormgegeven door de delta van de Inosodan, die zich splitst in vele rivieren, waarlangs steden gebouwd werden. Het is een bergachtig gebied, met hoge pieken, steile kliffen en beschutte baaien. Langs de hele kust zijn wachtposten te vinden, zoals Anvek Kit, Anvek Rolig etc. Aan de Gorsodan baai ligt de hoofdstad en parel van de oude wereld: Sodan Seligt. De stad was traditioneel strikt verdeeld in verschillende wijken. De benedenstad kende wijken voor de arbeiders, ambachtslieden en handelaren, de bovenstad was enkel toegankelijk voor de rijke elite en de leden van de Tempel. De stadsdelen waren gescheiden door een grote muur, waarin de Sinesort poort lag, die zwaar beveiligd werd.

Helemaal bovenaan de bovenstad lagen het paleis van de abt, en de tempel. Daarachter lag het 'land achter de torens' Muk shak tar, waarvan de wildste verhalen rondgaan. Het is onbekend wat zich in dit, inmiddels verlaten, land bevond en bevind. De ontdekkingsreis van Soía had als ultieme doel dit te ontdekken, maar zij moest haar reis opgeven voor ze haar doel bereikte. Verder naar het zuiden ligt de kleine havenstad Rolignato, die sterk gericht was op Sodan Seligt. Verder nog naar het zuiden ligt de tweede stad van het land: Sikre Nato, een cultureel eigenzinnige, onafhankelijke havenstad, die helaas ten onder ging aan de groeiende macht van de Shaktrahmi, die de stad een slechte naam gaven.

Voor de rotsachtige kust van het land liggen meerdere eilandengroepen. Noordelijk liggen de Take Shimi, of misteilanden, een rotsachtige, koude groep eilanden, die nooit dichtbevolkt waren. De Take Shoda, zuidelijker, hebben een warmer, droger klimaat, en waren in het verleden dichtbevolkt, maar het was een arm gebied door de onvruchtbare bruine grond. Er is weinig bekend over de cultuur en economie van deze eilanden. Tijdens de grote exodus van de 20e en 21e eeuw werden de eilanden overspoelt door vluchtelingen en in de chaos raakten de archieven van de eilanden volledig zoek.

**3: Staatsvorm**

De Verloren landen hebben door de geschiedenis heen verschillende staatsvormen gekend. Het is onbekend hoe de staat ontstaan is of wie er de dienst uit maakte. Sommige historici gaan er vanuit dat er ooit een vorst was, wellicht in de vorm van een religieuze koning, wiens dood zonder opvolger leidde tot de machtsstrijd van de jaren 900-1100. Wat wel bekend is, is dat al in die vroege jaren de Orde der Tempeliers een voorname rol beklede in het religieuze en politieke landschap van die jaren. Tijdens de strijd om de macht was er vermoedelijk sprake van een nominaal bestuur door een elite van voorname, rijke inwoners, die de chaos onder controle hielden tijdens de sociale strijd tussen de verschillende gildes en sektes.

*Aristocratie*

Toen de Orde der Tempeliers rond 1100 definitief zijn macht vestigde stond de staatsvorm vast als een kruising tussen aristocratie en theocratie. De orde was dan wel een religieuze sekte, maar het was ook een politiek orgaan. De Orde bestond uit allerlei sektes en facties, waarvan sommigen een religieuze oorsprong hadden, maar vele vooral een politiek doel dienden. Binnen de orde was officieel een abt de leider, maar die wordt om de drie jaar herkozen, steeds vanuit een andere factie van de orde. De dagelijkse leiding en de facto macht was in handen van de Centrale raad van de Orde. Tijdens de periode tussen 1355 en 1415 was er voortdurend interne machtsstrijd tussen machtige leden en facties binnen de orde. Dit bleef echter achter gesloten deuren tot de Abt Annui gebruik maakte van de onrust om een absolute greep te krijgen op de macht.

*Absoluut bestuur*

Annui leidde een periode in waarin de Abten absolute macht hadden en hun opvolgers zelf aanwezen in plaats van gekozen te worden. De Centrale raad diende als adviesorgaan en de Abten gebruikten de Grijze wacht om de orde te handhaven en eventuele pogingen tot coups te voorkomen. Er waren echter wel degelijk pogingen en meerdere abten ontsnapten maar nipt aan aanslagen. In het algemeen echter was er sprake van ruim twee eeuwen aan relatieve rust.

*Herstel van de Aristocratie*

Gedurende de late 17e eeuw trad er stagnatie op in het land en ontstonden er steeds meer sociale en economische problemen. De abten trokken zich steeds meer terug in hun paleis en verschillende facties binnen de orde begonnen hun macht geleidelijk uit te breiden. Politiek gezien kwam er in 1730 een einde aan het bestuur van de Abten. Na een relatief geweldloze paleiscoup nam de Centrale raad van de Orde de macht over. De abten bleven in naam machthebbers, maar in de praktijk vervulden zij voortaan een symbolische functie zonder veel macht. Hierop werd strikt toegezien.

**4: Cultuur en religie**

*Religie*

Er is weinig bekend over de vroege religieuze stromingen van de Verloren Landen, maar vanaf de oudheid werd de religie van de Orde der Tempeliers steeds meer de geldende staatsreligie. Van wat wij nog weten van de orde geloofden zij dat de wereld is geschapen vanuit één grote geest, de oergod, die heeft zich verdeeld over alle delen van de wereld en alle voorwerpen. Zo is alles tot leven gekomen. De oergod heeft zich echter wel moeten opofferen. Het doel van alles dat sterft is terugkeren naar die oergod: sterven is dus ook eervol en goed en wordt gezien als een versterking van de eenheid: de eenheid van het goddelijke. Hierin is een duidelijke parallel te zien met de Tempel in ballingschap van Tsuirogh. Alle voorwerpen en plaatsen hebben voor de Orde dus hun eigen goddelijkheid die ook eigen wensen en kenmerken heeft, de ene plek meer dan de andere. Vele rituelen horen hierbij, zeker rituelen van reiniging met vuur, water of zand. Zand en aarde speelt sowieso een grote rol: land is van levensbelang en biedt bescherming omdat je iets goddelijks meedraagt.

De wereld, zo vol van goddelijkheid, kent ook een natuurlijke orde en hiërarchie, waaraan niet getornt mag worden: de priesters en tempeliers staan bovenaan. Nationalisme en expansie is een groot doel aangezien het eenheid terugbrengt en het streven naar eenheid in de wereld is het streven naar goddelijkheid. Ook strijd, oorlog en opoffering staan hoog op de agenda aangezien sterven in dienst van eenheid ook bijdraagt aan de eenheid. Militarisme is dan ook sterk en vanuit haar basis in Sodan Seligt en de Gorsodan baai breidde het land zich uit over het hele continent.

Ook de mens bevat een goddelijk deel. Veel leden van de Orde probeerden dan ook om inzicht te krijgen in de heilige teksten en door studie van de heiligdommen en tempels, de natuurgeesten te leren kennen om zo zichzelf te leren kennen, en wellicht zelfs god. Deze gnostici verzamelen zich in de vele geheime genootschappen en bewaken de geheimen die zij ontdekt hebben met strikte regels en rituelen.

Buiten de officiële orde waren er ook geregeld charismatische, messianistische figuren die een groot gevolg kregen. Deze ontwikkelingen, vooral in de benedenstad, werden door de Orde vaak met grote argwaan bezien, en vaak ook bestreden. Ook de Shaktrahmi sekte was grootschalig aanwezig in het land, al is het moeilijk om vast te stellen hoe groot deze was, aangezien de beweging strikt verboden was en ondergronds bijeenkwam.

*Cultuur*

Behalve de strikte religieuze tradities kenden de verloren landen ook een grote militaire traditie. Het leger was georganiseerd volgens strikte religieuze regels, waarbij een erecode gold, en zelfopoffering hoog in het vaandel stond. Het leger was alleen toegankelijk voor mensen uit de juiste sociale klassen, en 'minderwaardige' mensen uit de benedenstad werden niet toegelaten. De strikte hygiëne wetten in de stad hadden sowieso een grote impact op de cultuur van het land, en er ontwikkelden zich feitelijke parallelle culturen binnen de verschillende sociale klassen. In de laatste dagen van het land, rond de val van de Tempeliersorde, was er sprake van een loslaten van deze wetten. Daarnaast was er altijd al een grote illegale beweging van handelaren die de sociale wetten doorbraken en contacten onderhielden met andere klassen. Ook criminaliteit verbrak de grenzen.

*Taal*

De Oude taal is de taal die gesproken werd in de Verloren landen. De meeste kennis over deze taal, inclusief zijn oorspronkelijke naam, is helaas verloren gegaan met de eeuwen en hij wordt door vrijwel niemand meer gesproken. Vrijwel alle moderne bekende talen stammen indirect af van de Oude taal of vertonen er op zijn minst enige verwantschap mee. Met zekerheid is deze verwantschap aangetoond voor het Kaglasí en voor het Tsuirogh. Ook het Shaktrahmi stamt af van de Oude taal, al is niet geheel duidelijk hoe.

**5: Invloed en latere geschiedenis**

*Kuma Rem Mer en Kaglas*

De Verloren landen spelen een grote rol in de mythologie en religie van verschillende culturen en houden een grote aantrekkingskracht op vele mensen. De Staatskerk in Kuma Rem Mer verwijst in zijn oudste geschriften veel naar de Verloren landen, en ook hun vroegste geschiedenis, de aankomst op het strand van Terashimo stelt hen duidelijk voor als de nabestaanden van het verloren land.

De Kaglasí hebben niet diezelfde spirituele verbondenheid met de verloren landen, maar zij hebben wel een grote fascinatie met de geschiedenis ervan. Zij waren het dan ook die in 2961 de eerste officiële ontdekkingsreis naar het land financieren. De beroemde wetenschapster Soía landde met haar bemanning in 2962 aan de noordkust van de Shini-Jort woestijn en vond hier de overblijfselen van de Anvek Kit wachtpost. Vanuit deze oude wachtpost maakte zij enkele reizen door de woestijn, alvorens de kustlijn te volgen tot Anvek Sodan aan de noordwestelijke kust. Hier sloeg een zware storm haar schip de zee op en zij zou haar gewenste onderzoeksterrein in Sodan Seligt nooit bereiken. Buiten Soía zijn de enige mensen die ooit de Verloren landen betreden hebben enkele piraten uit Murkan en verdwaalde handelaren uit het Koninkrijk der Wateren.

*Koninkrijk der Wateren*

Ook in de mythologie van het Koninkrijk spelen de Verloren landen mogelijk een rol. De Mythische profeet Kotokuru, die geleefd zou hebben in de 21e eeuw wordt wel verondersteld afkomstig te zijn geweest uit het rijk, en de bevolking weggeleid te hebben door de woestijn. Als de mythe inderdaad stamt uit de 21e eeuw, dan zou de tocht van Kotokuru samenvallen met de ondergang van Sodan Seligt en de daarop volgende grote migratiegolven. Historici die deze naturalistische visie aanhangen wijzen er ook op dat de "torens van de oude wereld" die Kotokuru volgens de overlevering in het oosten zag, zouden verwijzen naar Tartuk en Tartai in Sodan Seligts bovenstad. Kotokuru's reis zou daarmee symbolisch starten met het voorbij gaan aan de grenzen van de oude wereld.

Anderen historici benadrukken echter dat er geen enkel bewijs is voor deze veronderstellingen anders dan een zeer selectieve lezing van de weinige beschikbare bronnen. Wat we weten van de grote migratiegolven van de 21e eeuw is dat er sprake was van een grote westwaartse migratie vanuit de baai van Gorsodan over de westelijke zee, maar er is geen enkel bewijs voor een oostwaartse migratie door de grote woestijn. Daarnaast wordt algemeen aangenomen dat de bovenstad al eind 20e eeuw verlaten was, na de val van het paleis van de Abt in 1981. Een grote migratiegolf vanuit de bovenstad richting het oosten zou daarmee elke logica tarten.

*Tsuirogh*

Van alle landen is het Tsuirogh dat zich het sterkst verbonden voelt met de Verloren landen. De Tempel in Ballingschap is de nationale religie van Tsuirogh. De Tempel heeft een grote invloed op de cultuur en bevolking van het land en heeft grote aanhang in alle delen van het land. De Tempel in ballingschap beschouwt het volk van Tsuirogh als de spirituele en geestelijke erfgenamen van de Verloren Landen. Zij zien zichzelf niet als onderdeel van deze wereld, maar als een uitverkoren volk in ballingschap in een koud, grillig land. De verloren landen worden gezien als de basis van alle spirituele kracht, en de tempel in ballingschap is daar erfgenaam van. Zand en aarde verwijzen voor de inwoners van Tsuirogh ook naar het verloren land waar het uitverkoren volk van afstamt.