CL

**Συνεργατική Μάθηση (Collaborative Learning)**

   Η Συνεργατική Μάθηση αποτελεί μία διδακτική μέθοδο όπου η μάθηση συντελείται σε ένα συνεργατικό πλαίσιο μέσα από την εκτέλεση ομαδικών δραστηριοτήτων, καθώς πρεσβεύει ότι η μάθηση συνιστά ένα κοινωνικό οικοδόμημα (Adams Becker et al, 2017). Η συνεργασία μέσα σε ομάδες ενεργοποιεί γνωστικές λειτουργίες που οδηγούν στη μάθηση, οι οποίες θα ήταν δυσκολότερο να πραγματοποιηθούν σε ατομικό επίπεδο (Appavoo et al ,2019˙Adams Becker et al 2017˙ Robinson et al, 2017, ). Οι συνεργατικές δραστηριότητες προωθούν την αλληλεπίδραση και αλληλοϋποστήριξη, συνεισφέροντας στην κινητοποίηση για περαιτέρω ενεργοποίηση των σπουδαστών στη μαθησιακή διαδικασία (Baloche & Brody, 2017˙ Ghufron & Ermawati, 2018 ˙ Λιοναράκης κ.α, 2017) και την εξεύρεση λύσεων σε αληθινά προβλήματα (Adams Becker et al., 2017˙Stoytcheva, 2017) μέσα από μία διαδικασία συνδημιουργίας γνώσης

Στο πλαίσιο της εξΑΕ, η Συνεργατική Μάθηση πραγματοποιείται με εξαιρετικά αποτελέσματα μέσω τηλεδιασκέψεων, εικονικών εργαστηρίων, συνεργατικών εργαλείων γραφής και άλλων τεχνολογικών εργαλείων, όπως είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εξειδικευμένα συστήματα συνεργατικής μάθησης (Adams Becker et al, 2017).

**ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ**

Tο e-Twinning είναι μια πλατφόρμα που ξεκίνησε το 2005 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία παρέχει τη δυνατότητα σε εκπαιδευτικούς και μαθητές όλων των βαθμίδων να  υλοποιήσουν προγράμματα συνεργασίας με άλλα σχολεία (Adams Becker et al, 2017, Αναστασιάδης 2014). Στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση  η αξιοποίηση της συνεργατικής μάθησης  αυξάνεται συνεχώς, καθώς αποτελεί βασική δεξιότητα του 21ου αιώνα (Lowes,2014). Στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση έχει χρησιμοποιηθεί σε προπτυχιακά μαθήματα μηχανολόγων μηχανικών (Anderson & Kroisandt, 2019), σε μεταπτυχιακά προγράμματα εκπαιδευτικής ψυχολογίας (Onrubia et al, 2015) και σε μαθήματα γαλλικών  για τουριστικές σπουδές (Stoytcheva, 2017)

**ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ**

Οι προκλήσεις για την υλοποίηση της συνεργατικής μάθησης εστιάζουν στην συγκρότηση των ομάδων (Ghufron & Ermawati 2018),  για να υπάρχει ίση κατανομή μαθησιακά «ισχυρών» και «αδύναμων» σπουδαστών και αποφυγή προβλημάτων που προκύπτουν από τις ισχυρές προσωπικότητες των σπουδαστών (Appavoo et al, 2019). Επίσης βασικό ζήτημα αποτελεί η αξιολόγηση του επιπέδου της μάθησης των σπουδαστών σε ατομικό επίπεδο (Ghufron & Ermawati 2018) καθώς και η εξασφάλιση ουσιώδoυς συνεργασίας και όχι απλή διεξαγωγή μαθησιακών δραστηριοτήτων παράλληλα (Lowes,2014). Στην εξ αποστάσεως εκπαίδευσης προστίθενται επιπλέον ζητήματα που προκύπτουν από τις διαφορετικές χρονικές ζώνες των σπουδαστών, τα τεχνολογικά προβλήματα (Appavoo et al 2019˙ Robinson et al,2017)   αλλά και την έλλειψη συμμετοχής των σπουδαστών στις συζητήσεις (Muuro et al, 2014).

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων  επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την εξ αποστάσεως εκπαίδευση (Robinson et al, 2017). Η υιοθέτηση πρακτικών όπως η δημιουργία μικρών ομάδων (Robinson et al, 2017), η  διατήρηση συνεχούς επικοινωνίας με τους φοιτητές, η σαφής διατύπωση  κανονισμών λειτουργίας των ομάδων (Lowes,2014), η ανάθεση ρόλων και αρμοδιοτήτων, η αξιολόγηση των γνώσεων πριν και μετά την ομαδική εργασία, η θεώρηση της ίδιας της διαδικασίας της μάθησης ως μέρος της αξιολόγησης (Jigsaw Classroom) (Clifford, 2016) μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά.

**Υλικό για περαιτέρω μελέτη**

What is Collaborative Learning

Collaborative Work builds deeper understanding