Jean de Renou

**Jean de Renou** or **Renodaeus** (1568–1620)

Si quæ animalia cornibus natura mutila voluit, aliquando cornuta visa sint hæc inter raro contingentia reponuntur. Sic pro monstro habitus est rusticus quidam Cænomanus, cuius fronti cornu adnatum, crassissimum, duos palmos longum, ad occiput incuruum. Lutetiæ ann. Dom. 1600. vidimus. Sic & perrarum, immo nusquam nisi forsan semel visum alteri homini cornu in dorso prominulum, cuius meminit Philipp. Ingrassias.

Multa verò cornuta sunt pręsertim mascula, quorum maxima pars bicornis est, vt bos, vrus, capra, alia tricornia sunt, vt boum genera quędam in India, ex Solino quædam quadricornia, vt in arietibus multis obseruaui.

Nonnulla tantum vnicum cornu gerunt, idque in fronte media, ut Onager Indicus, vaccæ quædam in Zeila vrbe Æthiopiæ, Camphur animal amphibium in insulis Molucis frequens, vt aues quædam Æthiopicæ, ex Æliano, & pisces nonnullu, cuiusmodi est, Vletif in Indico mari frequentissimus.

Omnibus his dignitate antecellit, literis non modo humanioribus, sed dioinis tantopere celebratum illud animal, quod Hebrei *Rem*, & *Reem*, Auicennas *Achercheden*, ex Arabibus nonnulli *Barkaran*, Græci monocerotem, Latini vnicornem, Iudi *Cartazonos*, Galli Licorniam nominant.

De hic animali varia varij authores scribunt, alij enim dicunt esse procerum, nonnuli pumilum: Sunt qui asserunt esse perpetuò ferum & syluestre, alij non tantum arte cicurari, sed etiam visis puellis mansuescere, & aliquando iuxta eas in somnum delabi, earumque amore & odore allici. Sunt & qui illarum cornu nigrum, alij rufum, alij album pronunciant.

Ex eorum autem opinione communi qui nouum orben lustrarunt, Monoceros Elephanto humilior tenuiorque est, & magnitudinem equi tantùm mediocris æquans, colore mustellino, seu subrufo, & secundùm quosdam cinereo, capite cerui, collo non oblongo, nec oblonga iuba, sed admodum rara, & altera colli parte pendula, hircina barba, sed breuiore. Vngulas bifidas habet, tibias non valde crassas, caudam apri modo.

In capitis summa & anteriore parte cornu gerit vnicum, rectum, crassum, velutin spiras intortum, quatuor, aut quinque pedes, aut plus, minusve pro ætatis ratione longum, solidum, ac durum, nullis squamulis asperum, nullis rimis hiulcum, exteriùs subrufum, interiùs velus eburneum, sed nullis lineolis vndulatum, in ambitu tanquam crasso cortice linea circulari a reliqua parte dirempto obuallatum, quem institores inepta, licet vsitata voce, Laridum vnicornis vocitant.

Cum igitur monoceros animal sit & rarum & ferum, nunquam cicurabile, nisi forsan cum adhuc pullus capitur, nec ei vt ceruis cornua quotannis decidant, non mirum si illius cornu rarum sit & pretiosum: vnum tamen longissimum & hominis proceritatem ęquans tanquam thesaurus ditissimus seruatur in templo D. Dionysij iuxta Parisios, & multa segmina singuli pharmacopolę Parisienses in Officinis seruant, vt quoties vsus postulat, hoc insigni pręsidio iuuentur.

Laudatur autem plurimum aduersus venena, & ad partes nobiles exhilarandas & robirandas. Proinde solet dari pesti, morbis contagiosis, & omnibus venenatis. Verum cum omnes ægroti æquè non valeant opibus, debet rantùm diuitibus exhiberi; alijs fortunæ tenuioris cornu Rhinocerotis, vt etiam cerui præscribo, successu non minus fœlici.

1. ↑ cap. I. tract. I. de tumorib.
2. ↑ Ludou. Roman.
3. ↑ Solin. Plin. Ælian.