Chapter IX

- Znowu się przeze mnie biłaś, co? - wzdycham cicho, zakładając niewielki plaster na skroń zielonookiej.

Gdy tylko udało mi się odciągnąć ją od reżysera i przekonać, żeby wróciła do domu, pojechałyśmy do mnie. Dziewczyna przez całą drogę była cicha, co nieco wzbudziło moje podejrzenia. Nie skomentowałam tego jednak w żaden sposób, pozwalając, aby przemyślała sobie wszystko na spokojnie.

Teraz siedzi na mojej niewielkiej kanapie i zgodziła się, żebym opatrzyła jej rany. To wydaje się takie nieprawdopodobne. Nigdy nie zapraszałam do siebie nikogo, bo zwyczajnie się tego wstydziłam, ale szatynce chyba nie przeszkadza to, jak mieszkam.

- Wiesz, że dla ciebie pobiłabym się z każdym - mówi nagle, przerywając ciszę, czym kompletnie mnie zaskakuje. - Nie pozwolę cię skrzywdzić.

- Dlaczego? - marszczę brwi i spoglądam na nią z neutralnym wyrazem, choć w środku serce wybija mi nierówny rytm, a żołądek fika koziołki. Ona się o mnie martwi?

- Nie chcę, żebyś przechodziła to samo, co ja - syczy, kiedy zakładam opatrunek na jej knykcie. Wolną dłonią ujmuje mój policzek, krzyżując ze sobą nasze spojrzenia. - Nie miałam tyle szczęście i nie trafiłam na tak życzliwych ludzi. Dlatego chcę ci pomóc, wyciągnąć stąd...

- Lo - wzdycham, gdy jej palce gładzą czule moją skórę. Znajduje się teraz na tyle blisko, że mogłabym bez problemu ją pocałować.

- Jesteś taka niewinna i czysta. Przemawia to do mnie, maleńka - szepcze, a jej oddech owija moje usta. Chyba umrę od nektaru jej słodyczy...

- Lauren...

- Canola, już tutaj jesteś?! - drzwi od mieszkania otwierają się z hukiem, a do środka wpada nie kto inny, jak Dinah Jane. - Myślałam, że uda wam się ochrzcić wielkie łoże Jauregui - szeroki uśmiech gości na jej twarzy, ale kiedy zauważa naszą dwójkę, szczęka opada jej chyba do samej ziemi. - O Boże, Lauren... - sapie i po raz kolejny ląduje na podłodze jak długa. Wzdycham cicho, zerkając niepewnie na szatynkę.

- Cóż, fanka numer jeden - śmieje się. Nie mam odwagi powiedzieć, że crushuję ją od niepamiętnych czasów, więc jedynie przygryzam wargę  i rumienię się mocno.

- Kolejny raz mdleje na twój widok - mamroczę, zakładając ręce na piersi. Zielonooka patrzy na mnie zaskoczona, marszcząc brwi. Chcę zapytać, o co chodzi, ale dziewczyna przysiada na oparciu kanapy, obejmując mnie w talii i pozwalając, abym stanęła pomiędzy jej nogami.

- Dzisiaj nie wyjdę tak szybko - mruczy cicho i wolno ujmuje mój policzek. Od razu wtulam go w jej dłoń, biorąc głębszy oddech. - Nie chcę się jeszcze z tobą rozstawać, Camz.

Jeżeli myślałam, że wtedy moje serce biło nierówno, to teraz wydaje się tylko do wymiany. Praktycznie tracę równowagę na słowa szatynki, tym samym wpadając na nią. Nie jest w stanie nad tym zapanować, bo opada plecami na kanapę, ciągnąc mnie za sobą.

Takim oto sposobem leżę na niej, a ramiona zielonookiej ciasno obejmują moją talię. Na chwilę zapominam o całym świecie. Jesteśmy tylko my. No i Dinah.

- Na pewno nie chcesz przenieść swojej koleżanki gdzieś na łóżko? - chichocze cicho Jauregui, jedną dłonią głaszcząc moje plecy.

- Tak, zasłużyła sobie, żeby tam leżeć - mamroczę i czuję, jak klatka piersiowa dziewczyny wibruje od śmiechu. *Ugh, chyba naprawdę się w niej zakochałam.* - Zostaniesz na noc? Już późno.

- Podejrzewam, że i tak mnie stąd nie wypuścisz - uśmiecha się szeroko, na co rumienię się mocno i chowam twarz w zagłębienie jej szyi.

Już na planie odkryłam, że to jej wrażliwe miejsce. Mam ogromną ochotę przesunąć po nim językiem i sprawić, że ponownie dojdzie pode mną. Przede wszystkim chciałabym sprawdzić, czy to faktycznie tak na nią działa.

- Camz - szepcze mi cicho do ucha, przez co dostaję gęsiej skórki. Zapomniałam, że to ona jest mistrzem w podniecaniu, czegokolwiek by nie robiła. - Jeżeli nie przestaniesz dmuchać w moją szyję, to wezmę cię tu pomimo tego, że Dinah jest obok.

Przełykam ciężko ślinę i unoszę głowę, żeby zerknąć na szatynkę. Jej spojrzenie jest nieco ciemniejsze oraz zamglone. Czy naprawdę sprawił to tylko i wyłącznie mój oddech? Oh... Drugi dowód na to czuję w okolicy brzucha. Zaciskam przez to uda, ponownie układając się na dziewczynie.

- Nie mogę doczekać się poniedziałku - szepcze cicho z uśmiechem.

- Dlaczego? - marszczę brwi, ale po chwili przypominam sobie, że wtedy nagrywamy kolejny odcinek.

- Bo wreszcie przekonam się, jak smakujesz.