Anna Christina Presfait

### Functie

lid van het Alliantieparlement (487-507), voorzitter van het Alliantieparlement (497-507), PGE-voorzitter (507-512)

## Biografische informatie

### Familie

lage adel uit het noordelijke Volanteense platteland rond Hogeval

## Uiterlijk

### Oogkleur

groen

**Anna Christina Presfait** (462-heden, 66 jaar) is een gepensioneerd politica uit de Noordkust Alliantie, de heersende staat in Volantine. Ze is lid van de socialistische PGE en was op 32-jarige leeftijd de presidentskandidaat van die partij bij de presidentsverkiezingen van 494, maar verloor die van UGR-kandidaat Angel Farador. Vervolgens diende Presfait 10 jaar als voorzitter van het Alliantieparlement, en later nog enkele jaren als voorzitter van de PGE.

## Beschrijving

### Vroege politieke carrière

Anna Christina Presfait was aanvankelijk lid van de links-progressieve partij AVT, waarvoor ze twee keer kandidaat was: een keer in 482 toen ze nog slechts 20 jaar was, en nog eens in 484 bij een tussenverkiezing. Beide keren verloor ze de verkiezing, maar Presfait vergaarde wel aardig wat bekendheid als 'rijzende ster van links'. In 486 stapte ze over naar de PGE. Deze beslissing zorgde voor ontevredenheid bij het bestuur van de AVT, maar bleek electoraal gezien een groot succes. In 487 stelde de AVT geen tegenkandidaat aan voor het district waarin ze verkozen wilde worden, waardoor Presfait de UGR-kandidaat nipt wist te verslaan. Met haar 25 jaar werd ze het jongste lid van het Alliantieparlement ooit.

### Parlementslid en onderhandelaar

Anna Christina Presfait manifesteerde zich als een zeer aanwezig parlementslid. Ze werd al snel de aanvoerder van een progressieve caucus binnen de PGE. Deze groep bestond uit politici die uitgesproken links waren en die expliciet de samenwerking opzochten met de AVT. De toenmalige top van de PGE was een stuk gematigder, maar Presfait viel toch ontzettend goed bij de kiezer. In de parlementsverkiezingen van 492 werd ze herkozen met een bredere meerderheid. Tegelijkertijd verloor de UGR en haar Kabinet-Haerd II de meerderheid in het parlement. Christina pleitte vervolgens voor een samenwerking tussen de PGE, AVT en POSLA, een coalitie die door ingewikkelde parlementaire regels een meerderheid zou kunnen vormen. Ze was een van de belangrijkste onderhandelaars namens de PGE en wist de AVT al snel gemakkelijk aan boord te krijgen. POSLA stelde zich echter minder ontvankelijk op, en de onderhandelingen mislukten. Vervolgens vormden de UGR en de extreemrechtse FEVH tot ongenoegen van Presfait een nieuwe coalitie in de vorm van het Kabinet-Farador. Een gefrustreerde doch strijdvaardige Christina werd voor haar inspanningen beloond met het vicefractievoorzitterschap van de PGE.

### Presidentskandidaat

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 494 selecteerde de PGE haar als kandidaat voor het presidentschap om Alexander Selvaing op te volgen. Deze selectie was enigszins controversieel omdat het de eerste keer was dat de leden konden stemmen op hun kandidaat van voorkeur. Net vóór de verkiezing werden plotseling veel meer mensen lid van de partij, en deze groep bezorgde Presfait haar nipte overwinning. Hierdoor ontstonden er vragen of er geen manipulatie was gepleegd. Andere politici speculeerden dat de nieuwe leden expres op Presfait had gestemd omdat ze als presidentskandidaat extremere standpunten had en dus moeilijker verkozen zou worden. Dit is echter nooit bevestigd, en Anna Christina Presfait werd de onbetwiste kandidaat voor de PGE. Al snel kreeg ze de steun van de AVT, waardoor haar kansen er zeer goed uitzagen. De PGE hoopte met haar kandidatuur jonge en progressieve kiezers aan te spreken. Ook gaf men haar hoge kansen vanwege het feit dat ze de eerste vrouwelijke presidentskandidaat was, wat een primeur zou betekenen in de geschiedenis van de Alliantie. De campagne van Anna Christina Presfait richtte zich enerzijds op het beloven in te voeren van allerlei progressieve wetten om onderdrukte groepen te bevorderen en het verbieden van de extremistische FEVH. Anderzijds viel ze ook regelmatig haar tegenstander aan: ze beschuldigde Farador ervan een zwak bestuurder te zijn vanwege zijn instabiele coalitie met de FEVH.

### Verkiezing van 494

De presidentsverkiezing bleek uit te lopen op een van de grootste controverses uit de geschiedenis van de jonge Noordkust Alliantie, die op dit punt nog nauwelijks een halve eeuw bestond. De verkiezing duurde enkele dagen omdat vertegenwoordigers uit alle delen van het land naar Theddium moesten komen om de resultaten in te leveren. De beide kandidaten bleken zeer gewaagd aan elkaar te zijn, en het verschil in stemmen was nihil. Laat in de week stond Farador met een zeer minieme meerderheid van enkele duizenden stemmen voor, maar de resultaten uit enkele gebieden in het uiterste oosten moesten nog worden binnengebracht. De verkiezing kon nog elke kant op gaan, aangezien verwacht werd dat de PGE in het oosten de meerderheid zou genieten. In het Equilibrische Paleis wachtte men met spanning op de resultaten uit het oosten, maar deze lieten meerdere dagen op zich wachten. Dit was aardig verdacht, en beide partijen spraken hun vrees uit dat de stemmen gemanipuleerd zouden kunnen zijn. Op deze dagen zou Presfait zich vreemd gedragen hebben en zou ze nauwelijks geslapen hebben. Uiteindelijk kwam op een nacht de boodschapper van de oostelijke districten binnen. Het resultaat was verrassend: niet Presfait, maar Farador was de grootste geworden in deze streek. Het Equilibrische Paleis stelde vast dat Farador de presidentsverkiezing had gewonnen met slechts 537 stemmen verschil.

### Dagen na de verkiezing

De PGE zou het daar echter niet bij laten, en Presfait claimde ondanks de uitslag de overwinning. Een veel vertelde anekdote beweert dat Angel Farador op een dag naar het presidentiële kantoor ging om dit naar zijn smaak in te richten; vervolgens vond hij geen lege kamer, maar zag hij een sterk geïrriteerde Presfait die tekeerging tegen een kalme, lichtjes grijnzende Alexander Selvaing. De vertrekkend president stuurde vervolgens beide 'presidenten' de kamer uit, waarna de PGE-kandidaat boos wegstormde en Farador verbaasd achterbleef buiten de deur van het kantoor. Hoe waar de anekdote is, dat is niet bekend, maar het toont wel de totale verwarring aan die heerste in het Equilibrische Paleis na de verkiezing. In de dagen na de uitslag gedroeg Presfait zich als president en dacht ze iedereen in het Paleis te kunnen commanderen. Uiteindelijk werd het Conventioneel Hof ingeschakeld om de onenigheid te beslechten. Anna Christina Presfait wilde echter niet wachten op de uitslag en ging al naar de Erfeniszaal om zich te laten benoemen, in dit geval door het PGE-gezinde oudste lid van de Kamer van Delegaten. Voor het standbeeld van de legendarische Zonbrenger legde ze de eed af, maar hier waren vanwege de chaos weinig mensen op afgekomen buiten de top van de PGE. Opvallend genoeg steunde de AVT Presfait niet in haar claim tot overwinning, wat zorgde voor verzuurde relaties tussen de twee linkse partijen. Uiteindelijk besloot opperrechter Valerie Mairbrand de uitslag van het Equilibrische Paleis in stand te houden: Farador was tot president verkozen met 537 stemmen verschil. Anna Christina Presfait was het hier nog altijd niet mee eens, maar werd door de top van de PGE- waaronder haar campagneleider, Sandra Alten- overtuigd om haar verlies te erkennen, met de overweging dat de PGE sterke oppositie zou kunnen voeren tegen Farador en de volgende presidentsverkiezing makkelijk zou kunnen winnen.

### Parlementslid en verkiezingen van 497

Na de verkiezing van 494 nam Anna Christina Presfait weer zitting in het Alliantieparlement. Bij het ceremoniële eerste bezoek van president Farador aan het Parlement was ze de enige die bleef zitten toen de rest van de leden traditiegetrouw gingen staan bij binnenkomst van de president. Nu de presidentsverkiezingen waren afgelopen, begon Presfait onmiddellijk campagne te voeren voor de parlementsverkiezingen van 497, drie jaar later. Haar campagne werd zeer hard en beschuldigde de UGR er voortdurend van electorale fraude te hebben gepleegd bij de presidentsverkiezing. Ook probeerde ze meerdere keren een parlementair onderzoek in te stellen naar de gang van zaken, maar de UGR en de FEVH wilden hier niets van weten dus was er geen meerderheid voor. Wel nam de populariteit van Farador af omdat hij een oninspirerende president bleek te zijn, een feit waar de PGE handig gebruik van maakte. De parlementsverkiezingen van 497 werden overtuigend gewonnen door de PGE, die samen met de AVT een meerderheid in het Alliantieparlement haalde. Presfaits progressieve caucus boekte grote winsten, en Christina zelf kwam in aanraking voor het proberen te vormen van een nieuw kabinet. Dit werd echter geblokkeerd door president Farador, die de bevoegdheid had om een nieuw kabinet aan te stellen. Dit deed hij in de vorm van het Kabinet-Sadelyn, dat onder leiding van premier Jean-Battise Sadelyn niet op een meerderheid kon rekenen- de UGR had nog slechts 38% van de zetels in het parlement- en dan ook weinig gedaan kreeg.

### Parlementsvoorzitter

De PGE kon haar overwinning dus niet verzilveren met een kabinet, maar wist wel een belangrijke post in handen te krijgen: het voorzitterschap van het Alliantieparlement. Normaal gesproken werd meestal iemand gekozen die zo onpartijdig en gematigd mogelijk was, maar dit keer wist Presfait dusdanig succesvol te lobbyen voor de positie dat zij naar voren werd geschoven als nieuwe voorzitter. Na meerdere rondes werd ze uiteindelijk bevestigd door het parlement, ten koste van uittredend premier Helbert Burndall die zich ook kandidaat had gesteld. Haar verkiezing tot voorzitter van het parlement was een doorn in het oog van president Farador, die op deze manier toch nog met zijn grote rivaal in contact kwam. Presfait wilde zich aanvankelijk weer kandidaat stellen voor de PGE-nominatie voor de presidentsverkiezingen van 498, maar haar kandidatuur werd gesaboteerd door haar voormalige campagnemanager Sandra Alten, inmiddels partijleider. Bij de parlementsverkiezingen van 502 werd Presfait herkozen als lid van het parlement (volgens traditie had geen enkele partij een tegenkandidaat gepresenteerd), en vanwege de overwinning van de PGE-AVT-coalitie kon de inmiddels 40-jarige politica ook aanblijven als voorzitter. Bij de gelijktijdige presidentsverkiezing werd de PGE-kandidaat, het charismatische parlementslid Francesco Enale (overigens een neef van voormalig PGE-president Laurence Bel Esta), tot president gekozen. Hiermee werd een einde gemaakt aan 25 jaar UGR-presidentschappen en werd de weg vrijgemaakt voor het progressieve Kabinet-Raiser-Tine, een samenwerking tussen de PGE en de AVT. De PGE zit nu in een zeer comfortabele positie met het voorzitterschap van het parlement, het presidentschap en de premier. Als parlementsvoorzitter is Anna Christina Presfait niet bang om haar politieke voorkeur te laten blijken, en ze doorbreekt zelfs de traditie door mee te stemmen. Hierdoor kwam ze sterk in conflict met de UGR en haar fractievoorzitter-partijleider, Hennessy Kirkstad, die een rechtszaak aanspande bij het Conventioneel Hof. Het Hof oordeelde echter dat er geen regels in de wet zijn opgenomen over het al dan niet meestemmen van de parlementsvoorzitter, en Presfait werd in het gelijk gesteld.

### Verkiezingen van 507 en partijvoorzitter

In de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 507 werd verwacht dat Presfait door zou kunnen als parlementsvoorzitter. Verrassend genoeg presenteerde zich echter een tegenkandidaat in haar kiesdistrict: Frederick Illedale, een jong en inspirerend lid van de Gematigde Partij. De PGE besloot geen campagne te voeren tegen Illedale, maar dit bleek een grove misstap: bij de verkiezing van 507 werd de UGR-kandidaat verrassend verkozen voor het district Breston Dalen en versloeg hij de parlementsvoorzitter, iets wat nog nooit was voorgekomen in de geschiedenis van de Noordkust Alliantie. Anna Christina Presfait moest noodgedwongen het Alliantieparlement verlaten omdat ze niet op de partijlijst had gestaan, hoewel de PGE wel een monsteroverwinning behaalde en het meerderheidskabinet Raiser II kon vormen. Een tijdlang trok ze zich terug in haar villa nabij Theddium, maar enkele maanden na de verkiezing deed zich een nieuwe mogelijkheid voor: het partijvoorzitterschap van de PGE kwam vrij. Presfait greep de kans aan en stelde zich verkiesbaar, waarna het partijbestuur besloot haar als enige kandidaat voor te dragen. De volgende jaren was Anna Christina Presfait voorzitter van de PGE. De socialistische partij had electoraal de wind in de zeilen, ondanks het feit dat president Enale in 504 was vermoord en opgevolgd was door de minder inspirerende Cornelius Porte. Porte was in 506 verkozen voor een eigen termijn, maar bleek slecht te liggen bij de meer progressieve delen van de partij. De inmiddels 48-jarige Presfait probeerde haar macht als partijvoorzitter in de aanloop naar de verkiezingen van 510 te gebruiken om een andere kandidaat geselecteerd te krijgen, maar Porte genoot nog altijd de steun van het grootste deel van de partij, en het plan mislukte.

### Verkiezingen van 512 en 514 - vertrek uit de politiek

Porte werd nipt herkozen als president, maar de parlementsverkiezingen van 512 gingen minder goed voor de PGE: de partij verloor de meerderheid in het parlement, en het Kabinet-Mesym werd afhankelijk van wisselende en zeer instabiele steun van de AVT, POSLA en de PHA. De presidentsverkiezingen van 514 waren nog desastreuzer: de UGR-kandidaat werd met een aardige meerderheid gekozen en versloeg de PGE-kandidaat. Extra pijnlijk voor Presfait was dat de nieuwe president Frederick Illedale was, degene die haar in 507 van de troon had gestoten in het Alliantieparlement. Als gevolg van de catastrofale uitslagen van de verkiezingen van 512 en 514 besloot Anna Christina Presfait, inmiddels 52 jaar oud, te vertrekken uit de politiek. Sindsdien woont ze op een landgoed nabij haar geboorteplaats Hogeval, zeer in de buurt van de woning van het machtige Huis Vigil waar de legendarische Forrester Vigil eens woonde. Christina heeft dan wel geen openbare functie meer, maar ze volgt de ontwikkelingen in de politiek nog steeds op de voet. Verrassend genoeg hebben Presfait en Farador, eens bittere rivalen, elkaar weten te vinden in hun afkeer voor zittend president Illedale. De twee wisselen af en toe brieven uit en zijn onderdeel van een groep die pleit voor een terugkeer naar een genormaliseerde politiek.