Wielka Rebelia Czterech Króli

Wielka Rebelia Czterech Króli był to konflikt wewnętrzny w Moody Grove, który wynikł ze sporu o testament Króla Reinharta II. Konflikt trwał 9 lat i zakończył się zwycięstwem Nathaniela I zwycięzcy.

## Testament i początek konflitu

Król Reinhart II miał trzech synów i jak zakładano podzieli baronie między nimi. Monarcha jednakże wybrał tuż przed śmiercią (1170) swojego najmłodszego syna na jedynego spadkobiercę. Było to uznane przez wielu za fałszerstwo najbliższych współpracownikach chcących uniknąć problemowych braci. Na czele niedowiarków stanął Daniel- najstarszy syn, który powiedział do swoich podwładnych:

*" Ojciec mój w swej mądrości nie popełniłby tak haniebnego czynu głupoty, jakim było by łamanie primogenitury. Czy tego chciał czy nie jam jest jego syn pierworodny.".*

Słowa te nadały tej stronie konfliktu nazwę: "*pierworodni"*. Ci zaś, którzy pozostali wierni słowom Reinharta II wzięli swoją nazwe "deorończyków" od imienia najmłodszego syna-Deorona. Wtedy osiemnastoletni Książe nie przyjął korony z obawy o swoje życie. Jak mu zalecali doradcy rozpoczął rozprawę w sądzie. Teraz wiadomo, że decyzja ta mogła być podrzucona przez ówczesnego Doradcę Pieniądza- Gerwazego Gizę, który najprawdopodobniej zbratał się z pierworodnymi.

### Rozprawy

Pierwsza rozprawa zaczęła się w roku 1170, 2 miesiące po śmierci Króla. Każda ze stron przedstawiła swoje stanowisko i jakie prawo do tronu posiada. Oficjalnie jednak do niczego nie doszło, gdyż sędzia nie wydał wyroku odraczając rozprawę na przyszły rok. Tydzień po tym Deoron prawnie wprowadził regencje, by uspokoić brata i zachować stabilność w kraju. Na drugą rozprawę nie trzeba było długo czekać, gdyż na specjalną prośbę Gerwazego Gizy rozpoczęła się w ostani miesiąc roku. Deorończycy nie byli na nią przygotowani, mimo to rozprawa zakończyła się na ich korzyść- kolejnym odroczeniem. Kamień został kopnięty dalej, aż do 1175 roku kiedy rozpoczęła się kolejna wizyta w sądzie- teraz każda ze stron była oficjalnym zgrupowaniem i nie była to walka między synami a dwoma potężnymi partiami. Cała rozprawa trwała 5 tygodni, co męczyło zgromadzonych tam możnych oraz poddanych. W trakcje 3 tygodnia wybuchło powstanie w Crows, gdzie ludzie domagali się zakończenia sprawy. Bunt ten został krwawo stłumiony za co winą obarczono obu braci. Ostatecznie Sąd wydał wyrok na korzyść Deorona, jednakże nie mógł on tytuować się Królem i po jego śmierci syn Daniela miał obiąć tron w Moody Groove. Obie strony były niezadowolone z obrotu spraw. Postanowiły to zignorować. Przez kolejne 15 lat nie było żadnej rozprawy o dziedziczenie, kraj pogrążył się w chaosie. W 1190 roku Sąd ogłosił podobny wyrok do ostatniego, lecz pozwolił Deoronowi na ogłoszenie się Królem (1). To rozgniewało Daniela, który rozkazał swoim ludziom zabić brata na miejscu a sam ogłosił się nowym Królem (2).

## Wojna Domowa

### 1190

Nowy król zmusił deorończyków do ucieczki. Syn Deorona-Nathaniel oraz doradca Gen. Goris z Inn-betweenu zwrócili się na południe. Nowy Król rozpoczął swoje rządy krwawą nauczką dla opierających się przed nim mieszczanom. Jego problemów nie było jednak końca gdyż zza granic kraju przyszła wiadomość, że Nathaniel ogłosił się spadkobiercą swego ojca i prawowitym Królem (3) Moody Grove. Wieści te podsunęły Janowi pomysł by samemu stać się Królem. Zwołał najbardziej zaufanych sobie ludzi i zapoczątkował nowe zgrupowanie. Ze względu na estetykę i zazdrość do braci sam nazwał swoich sprzymierzeńców. Jonsoni stali się trzecią stroną konfliktu, jednakże nikt o tym jeszcze nie wiedział.

### 1191

Rok rozpoczął się zdobyciem przez Jana stolicy Hrabstwa na wzgórzu, co oficjalnie rozpoczęło jego kampanię o tron. 3 dni po zdobyciu miasta obwołał się Królem ***(4)*** Wolnego Moody Groove, a zdobyte Hillside przechrzcił na Groove-uppon-Hill. Jan szybko przeszedł do ofensywy przeciwko bratu, w zaskakującym tempie zdobył większość Baronii. Daniel miał teraz nie tylko problem zewnętrzny w postaci zbiegłych deorończyków ale i wewnętrzy- czyli swojego brata w Groove-uppon-Hill.

### 1192

Lethyrland nie podporządkował się Danielowi, dlatego też władca musiał zainterweniować tam zbrojnie. Niestety jedyną drogą do prowincji był most Twierdzy Białej. Daniel wraz z Gen. Sommersonem rozpoczęli 4-miesięczne oblężenie, które zakończyło się szarżą na zamek, w której zginął jego dowódca Zygfryd Hohen. Zdobycie Twierdzy rozpoczęło władzę Daniela nad Lethyrlandem. Niezadowoleni mieszkańcy Riverside postanowili sprzeciwić się nowemu zwierzchnikowi, bunt trwał zaledwie 2 godziny i był niezwykle skutecznie stłumiony. Doprowadziło to do masowej śmierci chłopów z ów miasta. Oficjalnie jedynym miejscem w Moody Grove, które nie było pod Króla kontrolą było Groove-uppon-Hill jonsonów.

### 1193-1194

Deorończycy wracają do Kraju. W pierwszych tygodniach udaje im się opanować Sovię oraz wschodni brzeg jeziora Wielkiego. Nie było to łatwe zadanie gdyż tegoroczna zima należało do jednych z najsurowszych w historii Kraju. W międzyczasie Jan spróbował swoich sił w opanowaniu Moody Groove. Ten plan zakończył się upokarzającą porażką, w której zginęła prawa ręka władcy na Wzgórzu- Generał Halsen. Przez następne miesiące i kolejny rok nastał okres "Dziwnej Wojny", gdzie trzy strony siedziały w swoich siedzibach i okazjonalnie wysyłali na siebie harcowników.

### 1195

Nathaniel pierwszy przerwał okres "Dziwnej Wojny"- jego wojska zaatakowały Twierdze Białą w tym samym celu co najstarszy brat 3 lata temu. Deorończycy dość szybko zdobywają zamek, gdyż Jan znów wykorzystał moment- tym razem atakując Czarny Zamek. Daniel nie wiedział, gdzie wysłać wojsko, mimo wszystko nie wziął obu oblężeń na poważnie. Myślał, że buntownikom nie uda się zdobyć żadnej twierdzy a ich ataki osłabią tylko ich armie. Król ponadto powoli tracił swoje umiejętności taktyczne i rozsądek, pogrążając się w lekkim szaleństwie. Dowodem na to może być fakt, że deorończycy zaatakowali Moody Groove a pierworodni nie spodziewali się reakcji mieszkańców, którzy zwrócili się przeciwko okupantowi. Nathaniel zdobył zamek i ogłosił się po raz kolejny Królem, lecz tym razem jako jedyny z uczestników miał prawdziwą koronację. 2 miesiące po ów wydarzeniu Jan zrobił to samo, lecz nikt nie wziął go na poważnie.

### 1196-1199

#### Strona Daniela

Daniel zaczął brutalne pozbywanie się popleczników Nathaniela. Przykładem może być spalenie Eiivy oraz krwawa bitwa o pobliski zamek. Pierworodni zaczynali przejmować cały kraj, by zmusić deorończyków do opuszczenia Moody Groove. Daniel 2 razy podjął się próby zdobycia Twierdzy Białej, gdzie pierwsza była zwykłym zwiadem. Daniel pod koniec 1198r. miał pod swoim panowaniem 65% Kraju. Nathaniel postanowił zaatakować Daniela jak najszybciej, w zimie 1198r. spotkał się z nim w Thorn. Na szczęście dla deorończyków zarządca Białego Dworu wspomógł zbrojnie ich a nie pierworodnych. W bitwie zginęła prawa ręka Daniela Gen. Dristan. Król uciekał, mimo to Nathaniel był tuż za nim.

#### Strona Jana

Jan w tym czasie utracił Czarny Zamek i próbował go bezskutecznie odzyskać. Jako ostatni akt desperacji zaatakował w 1199r. Moody Groove, gdzie poległ w pierwszych minutach bitwy. Jego armia po godzinie rozproszyła się a Groove-uppon-Hill poddało się deorończykom.

#### Strona Nathaniela

Po kampanii przeciwko Danielowi, Królowie spotkali się w Thorn, późną zimą. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Nathaniela dzięki pomocy hrabi Nomana. Deorończycy gonili armie pretendenta, do momentu gdy wszedł do puszczy. Armia wraz z Królem ukryła się w licznych polach dworskich, gdy w samym środku wiosny 1199r. Daniel wyszedł z lasu, by spróbować zaatakować Twierdzę Białą. Był zaskoczony widokiem armii wroga i zmuszony został do bitwy na niekorzystnym dla kawalerii Polu Lawendowym. To była pierwsza bitwa, w której dowódcą był młody Król. Daniel zlekceważył nastolatka, co doprowadziło do całkowitej porażki pierworodnych, gdzie zginęło 87% jego armii i wszyscy wyżsi oficerowie. Najstarszy z Synów Reinharta II również poległ podczas tej bitwy.

## Pokój

Oficjalnie pokój został podpisany między jonsonami, Nathanielem a najwyżej postawionym oficerem armii Daniela- Chorążym Eiklanem. Przegrani zrzekli się swoich pretensji do tronu oraz do oddali wszystkie zajęte tereny. Pierworodni rozwiązali się, a jonsoni jeszcze przez wiele lat pozostali opozycją dla młodego Króla. Mimo to nie odnieśli wielkich politycznych sukcesów.

Syn Daniela- Reinhart próbował własnych sił w partyzanctce przeciwko Nathanielowi. Zginął na nieznaną chorobę w 1200r. nawet dobrze nie zaczynając swojej kampanii.

Przez cały konflikt rozpoczęty w 1170r. Moody Grove utraciło ponad 61% pieniędzy i wartości materialnych, 39% populacji oraz nie spłaciło wielu rat bankowych, co podwyższyło je na przyszłość, oraz zaciągnęli kolejne pożyczki. Odbudowa gospodarcza zakończyła się oficjalnie w 1374r. za panowania Dankerta IV. Jednakże to starania Betuela II wdrożyło Kraj w czas rozwoju. Moody Groove powróciło do swojej przedwojennej populacji w 1264r.

## Bunt Jana Bękarta

Niedziwne było to, że szlachta miała licznych bękartów- było to normalne. Jednakże jeden z nich Jan (zwany "Bękartem" lub "Pretendentem") uważał się za syna Jana II. Twierdził, że ojciec dał mu przykazanie, że jeżeli jonsonowie by przegrali to kiedyś miałby wszcząć rebelię. Przykazał dawnym sojusznikom ojca by się do niego przyłączyli. Tylko 3 szlachciców, wraz ze swoimi armiami odpowiedziało się za pretendentem. Łączna siła Nowych Jonsonów wyniosła ponad 250 osób. W 1220r. Jan rozpoczął swoją partyzantkę. Doszło do wielu bitew, jednak nie były one ani ważne ani spektakularne. Wszystko skończyło się podczas akcji przejęcia konwoju wojskowego, w której przywódca rebelii zginął, 2 tygodnie później Nowi Jonsoni zostali straceni a bunt zakończył się po niecałych trzech miesiącach.

Wielu historyków zastanawia się czy zawierać to wydarzenie do Wielkiej Rebelii, jednak powstało ono ze skutków całej Rebelii. Stąd jej miejsce na liście.

## Uczestnicy

* **Deoron Reinhart** (1152-1190)- wybrany przez Reinharta II na następcę mimo, że był najmłodszym z braci. Jego morderstwo uznaje się za początek konfliktu. Ludzie go popierający nazywali siebie deorończykami i po jego śmierci wspierali jego syna:
* **Nathaniela Reinharta** (1184-1123)- młody książe, mistrz taktyki i planowania
* **Daniel Reinhart** (1146-1199)- pierworodny Reinharta II, stąd jego zwolennicy nazywali się pierworodnymi. Po jego śmierci zaczęli wspierać jego syna:
* Reinharta (1179-1200)- ten jednak oprócz małej partyzantki nie osiągnął wiele
* **Jan Reinhart** (1150-1199)- jako środkowy brat, zobaczył tu szansę na jakąkolwiek władzę. Nazwał swoich popleczników jonsonami.
* Jan Pretendent (1180-1220)- Prawdopodobnie jeden z bękartów Jana Reinharta. Rozpoczął swoją Rebelię Jonsonów w roku 1120, niestety niewielu z oryginalnych jonsonów dołączyło w jego szeregi. Jego kampania trwała niecałe 3 miesiące i skończyła się jego śmiercią