Alabastrowa Gąsienica

(II MIOT)

* Liliowa Dróżka,
* Mleczne Serduszko

(II MIOT)

* Zroszona Łąka

**Alabastrowa Gąsienica** (ang. **Alabastercaterpillar**) — Obecny zastępca Klanu Ośnieżonego Wiązu.

*Syn Słodkiego Orzeźwienia oraz Gasnącego Światła. Brat Polującej Łasicy, Roziskrzonej Nocy, Szaraczka, Karpiowej Płetwy, Liliowej Dróżki, Mlecznego Serduszka i Zroszonej Łąki.*

## Wygląd

Alabastrowa Gąsienica to postawny, czarno-biały kocur. Biel zajmuje większą część jego ciała. Czerń przypomina pręgę - przechodzi przez grzbiet, a kończy się dopiero na całym ogonie. Posiada czarną czapkę oraz biały obrys wokół oka. Jego oczy są nienamiętnie niebieskie.

## Charakter

Jest on tajemniczy oraz zamknięty w sobie. Rzadko kiedy rozmawia o swoich problemach, nie chce okazywać słabości przy nikim. Prędzej sam zaoferuje pomoc, niż ją przyjmie. Przy Powojowej Gwieździe oraz swoich siostrach bywa bardzo rozmowny, a dla swoich braci potrafi być okrutny i nie rozumieć ich w ogóle. Często zachowuje wobec nich niesprawiedliwie, twierdząc, że po prostu nie dali z siebie wszystkiego. Planowanie nie jest jego najmocniejszą stroną, ale za to jest przebiegły oraz sprytny, uzupełnia tym wszystkie swoje braki.

## Historia

Alabasterek urodził się w jednym miocie wraz z Lilijką, Mleczkiem oraz Zrosikiem. Już od pierwszych dni nie bywał zbyt przyjazny dla swojego brata, zaś dla sióstr - mówił, że nawet najmniejsze zadrapanie nie było ich winą. Nawet pomimo tego, że często to właśnie przez nie się to działo. Traktował je przychylnie i starał się, by było im jak najlepiej. Nawet gdy nie chciał się z nimi bawić, bawił się - bo myślał, że jeżeli tego nie zrobi, to będzie im przykro albo zrani je w jakiś sposób.

— *Nie dogonisz mnie, Alabasterku! Masz za krótkie łapki!* — krzyknęła do niego Lilijka. Zaczęła uciekać i nie obejrzała się nawet, czy kocurek biegnie za nią.

Ruszył więc w pogoń. Jego łapki wcale nie były małe, jednakże brakowało mu zwinności. Zdarzały mu się momenty, w których zataczał się bez większego powodu. Biegnąc, zahaczył łapką o jeden z kamyczków. Poczuł piekący ból w łapie i stracił równowagę. Zamiast piszczeć z bólu, oparł się łapkami o kamyk i próbował wstać - z trudem, ale udało mu się. Kuśtykając, dogonił siostrzyczkę.

Kotka odwróciła się, a potem przechyliła główkę lekko do boku, jakby nie wiedziała, co się dzieje. Pochyliła się nad nim i spojrzała na ranną kończynę. Po chwili skrzywiła się, jakby sama to poczuła. Alabasterek uniósł przednią łapkę i ponownie stracił równowagę. Czuł się wtedy wściekły na siebie, ponieważ jego siostra widziała, że cierpi, a nie chciał jej martwić. Jeziorny Wir akurat wychodził z legowiska, prawdopodobnie szukać ziół, zamiast tego skierował się w ich stronę i od razu się nim zainteresował. Czuł, że wstyd zalewa go od końca ogona, aż po same uszy. Po złości zostało jedynie zażenowanie sobą.

— *Chodź no tu, ty...* — miauknął nieco zły i podniósł kociaka za kark. Jakby wiedział, że nie zamierzał z nim iść. Bawił się przecież z Lilijką.

Czarno-biały kocurek zwisał mu z pyszczka niczym upolowany zając. Starał się uwolnić ze szczęk medyka, ale nie udało mu się to. Poddał się więc i gdy już dotarli, brązowy kot położył go na ziemi i kazał się nie ruszać. Wyciągnął łapkę w jego stronę by mógł ją opatrzeć. Jeziorny Wir obejrzał jego łapkę dokładnie, nawet dotknął jej, by się upewnić, że to nie złamanie.

— *Wiesz, że musisz na siebie uważać, prawda? Myślisz, że nie mam co robić? Mam całe łapy pełne roboty! Idzie pora nagich drzew, oby starczyło mi ziół* — pożalił mu się, nie patrząc w jego stronę.

Cofnął się do swojej spiżarni i wziął kilka listków do pyska, potem zrobił z tego malutki pakunek i położył przed Alabasterkiem. Kociak z ciekawością przyglądał się temu, co robi starszy kocur. Wtedy uniósł łapkę ponownie, a Jeziorny Wir nalał na nią sok z liści i zawinął szybko inną rośliną, unieruchamiając ją nieco.

— *Odpoczywaj dopóki się nie zagoi. Jeżeli chcesz, albo nie będziesz się stosował, będziesz musiał spać w moim legowisku. Polująca Łapa będzie mieć cię na oku. Dlatego lepiej będzie zarówno dla mnie, jak i dla ciebie, jeśli jednak dasz sobie odpocząć.*

Kocurek spochmurniał. Nie miał zamiaru spędzać ani jednej nocy w legowisku z tym starym marudą. Pokiwał główką, że rozumie i zapytał:

— *Kiedy będę mógł wyjść?*

— *Za chwilę. Jesteś głodny?* — zapytał nagle.

— *Nie... znaczy tak* — miauknął Alabasterek, wpatrując się w kocura.

— *Zatem masz. Oto nornica dla ciebie. Wziąłem ją dla siebie, ale skoro mam gościa...* — wziął zwierzątko w szczęki i położył przed kocurkiem. Kociak od razu zabrał się do jedzenia, a po chwili z nornicy nie został nawet włos. Kocurek zaczął radośnie mruczeć, co sprawiło, że nawet Jeziorny Wir nieco się odprężył.

— *Zatem jesteś wolny. Pamiętaj - uważaj na siebie.*

w budowie