Echo

**Hint:** Żeby poczytać biografię oraz historie o Echo, patrz: Echo - Opowieści

## Wygląd

Echo jest niziołkiem o stosunkowo niskim wzroście, ciemnobrązowych oczach i rzadkich jak na tę rasę czarnych włosach, sięgających połowy szyi. Ma dość przysadzistą budowę ciała, szerokie barki oraz duże, chronicznie zimne dłonie i stopy. Jej prawa noga od kolana w dół jest bardzo blada i delikatna, pozbawiona włosów oraz paznokci. Jest również nadnaturalnie unerwiona, co powoduje wzmocnienie odczuwanego w niej bólu. Echo od dzieciństwa brakuje płatka na lewym uchu, i na tym etapie nie pamięta już, jak go straciła. W wyniku mutacji Slaanesha, jej kły są wydłużone i zakrzywione, a pod skórą na jej szyi znajdują się gruczoły jadowe.

Na co dzień Echo nosi swoją zbroję kolczą z Krainy Zgromadzenia, przyozdobioną herbem jej ojczyzny. Na to zakłada luźną i lekko postrzępioną pelerynę z kapturem, w odcieniu butelkowej zieleni. Peleryna ta ma dość luźnego materiału, by pozwolić jej zakryć swoją twarz od nosa w dół, co w połączeniu z kapturem pozwala jej zachować względną anonimowość. Od kiedy jej kły zmutowały, domyślnie zakrywa twarz, by je ukryć. Nosi również solidny, skórzany pas, do którego przytroczonych ma kilka sakiew z najpotrzebniejszymi przedmiotami, w tym amunicją do jej dwóch runicznych proc, mechanicznej oraz drzewcowej z Krainy Zgromadzenia.

Jej nogi okrywają proste skórzane bryczesy, a na stopach nosi zaklęte Buty Fałszywego Tropu, co odróżnia ją od większości niziołków, które przeważnie preferują chodzić boso. Na dłoniach i przedramionach nosi proste skórzane rękawice, które zakrywają dwa znaki na jej lewej ręce - Znamię Ulgu na wewnętrznej stronie dłoni, oraz Stygmat Slaanesha na przedramieniu.

## Osobowość

Ciekawska, porywcza, zadziorna, wielu mogłoby rzec "lekkomyślna" - Echo wyraźnie wyróżnia się na tle swych pobratymców. Jest skora do podejmowania ryzyka i szybko się nudzi, woli wymagające zadania w terenie niż dłużące się narady przy wojennym stole. Wciąż poszukuje nowych doznań i wyzwań.

Choć często zgrywa chojraka, Echo w głębi duszy czuje się zagubiona i nie do końca przystosowana do sytuacji, w którą wpadła po przystąpieniu do Straży Cmentarnej. Nie jest najlepsza w podejmowaniu decyzji i często tego unika, woląc polegać na swoich bardziej doświadczonych towarzyszach, lub po prostu wbiegając w wir wydarzeń bez namysłu.

Echo nie przywiązuje dużej wagi do swojego własnego życia i bezpieczeństwa, i jest gotowa z łatwością zaryzykować oba w celu wykonania swojego zadania lub ochrony spraw i osób, na których jej zależy. Nie jest to świadomy wybór z jej strony, a bardziej kwestia przyzwyczajenia - nikt nigdy się o nią nie troszczył, więc i ona tego nie robi. Przyjmowanie troski od innych też nie przychodzi jej łatwo, gdyż zwyczajnie ciężko jej zrozumieć, czemu ktokolwiek miałby ją wobec niej okazywać.

Swój brak troski o samą siebie, Echo nadrabia głęboką troską o swoich towarzyszy, nawet jeśli nie potrafi tego zbyt dobrze okazywać. Za swoimi przyjaciółmi skoczyłaby w ogień, i jest gotowa walczyć z bogami na pięści, by ich chronić. W pewnym sensie traktuje ich jak rodzinę, której nigdy nie miała, nawet jeśli nie czuje, by uczucie to było odwzajemnione. W jej głowie, nie musi być.

Od dłuższego czasu, Echo coraz bardziej doskwierała przejmująca samotność. Oprócz dobrze znanego uczucia inności w związku ze swoim dzieciństwem jako niziołek bez klanu, dochodziło poczucie coraz większego odizolowania od pozostałych Łowców. Miała wrażenie, że nie mają do niej zaufania i nie traktują jej poważnie. Do tego dochodziła ciągła obecność Echo 2.0, której intencje były dla Echo coraz mniej zrozumiałe, a ciągły obserwujący wzrok demona powstrzymywał ją od prób podjęcia tematu z kimkolwiek, tylko pogłębiając jej osamotnienie.

Stan psychiczny Echo jedynie pogorszył się po Ostatnim Zmierzchu Schwartzhafen, który uważa za jedną ze swoich najgorszych porażek. Po utracie nogi oraz wypuszczeniu demona do świata materialnego, jej wszystkie winy zaczęły ciążyć jej jak kamień u szyi. Uważała się za zdrajcę, ciężar i zagrożenie dla drużyny. Nie pomogło jej również spotkanie z magicznym portalem w Domenie Chamon, który zdawał się prowadzić każdego do jego domu. Gdy Echo próbowała go użyć, portal stał się niestabilny i pulsował demoniczną energią, solidnie utwierdzając Echo w poczuciu, że nigdzie nie należy.

Dopiero późniejsze wydarzenia w Domenie Chamon, a zwłaszcza zacieśnienie się relacji Echo i Sigrid Grzmotorękiej, zaczęły wpływać pozytywnie na stan niziołka. Choć dalej dźwigała ciężar swoich win, była bardziej zdeterminowana niż kiedykolwiek, by naprawić swoje błędy.

Niedługo po powrocie z Domeny Chamon, Echo po raz pierwszy od dawna poczuła, że odzyskała kontrolę nad swoim życiem, gdy zdołała przełamać kontrolę demona w obronie swojego brata, oraz z pomocą przyjaciół wygnać go do Domeny Slaanesha. Dowiedzenie się, że ma żyjącą rodzinę, było dla niej dużym szokiem, i do tej pory nie do końca wie, jak powinna się czuć z tym faktem. Jej rozdarcie w tej kwestii pogłębiło się, gdy zaledwie dzień po wyjawieniu swojej tożsamości, Edgar porzucił swoją siostrę i wyjechał z Sylvanii. Echo wyczekiwała listu, który miał do niej napisać, jednak mimo upływu dwóch tygodni nigdy go nie otrzymała.

Czas przed bitwą o Strażnicę był dla Echo ciężki. Poczucie winy w związku ze zniszczeniem Zagajnika i zranieniem Lyrelle, zgorzknienie po fiasku z Edgarem, oraz skomplikowane uczucia co do wygnanego niedawno demona powodowały, że Echo niemal każdego wieczora zapijała rozterki w Zagrobku, powoli popadając w coraz głębszy alkoholizm i depresję. Jednego z tych wieczorów przyłączyli się do niej Ivan i Elmira. Spędzenie z nimi miło czasu poprawiło jej morale i nastrój. Nie trwało to jednak długo, gdyż już następnego ranka odkryte zostało morderstwo Ivana. Echo przez długi czas częściowo obwiniała siebie za tę tragedię, wściekła, że była zbyt skupiona na sobie i nie dostrzegła w porę zagrożenia. Nigdy sobie do końca nie wybaczyła.

Spotkanie rodziny Sigrid początkowo wywołało w Echo bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony bardzo się cieszyła i czuła zaszczycona, mogąc ich poznać, biorąc pod uwagę jak ważni byli dla jej przyjaciółki. Z drugiej strony, widząc miłość, jaką darzyli się wzajemnie z Sigrid, poczuła się osamotniona. Nie tylko zrozumiała, że nigdy nie będzie dla Sigrid tak ważna jak oni, ale również tym bardziej ukłuł ją brak jej własnej rodziny. Ponownie zaczęło boleć ją to, jak potraktował ją Edgar, i że nigdy nie otrzymała od niego nawet listu.

Odbyta w ruinach Strażnicy rozmowa z Khamûlem el-Rashidem zupełnie wywróciła świat Echo do góry nogami. Świadomość, że zostało jej zaledwie kilka tygodni życia zanim zginie w koszmarnych męczarniach, wstrząsnęła nią do szpiku kości. Tym bardziej, że nie pozostanie z niej nic, gdyż jej dusza od dawna już należy do demona. Echo stała się przez to lekkomyślna i porywcza, zupełnie ignorując jakiekolwiek zagrożenia. Objawiło się to w bardzo niebezpieczny sposób, gdy w późniejszej potyczce z Albrechtem Nictusem poważnie go prowokowała, zmuszając Sigrid, by stanęła w jej obronie. Dopiero rozmowa z nią później w piwnicy Strażnicy z powrotem sprowadziła ją na ziemię. Echo obiecała jej, że nie będzie więcej bezmyślnie pakować się w niebezpieczeństwo.

Działania Lothara, uznane przez nią za zdradę, nie tylko zniszczyły jej zaufanie do niego, ale spowodowały, że generalnie stała się bardziej cyniczna i mniej ufna. Zdecydowała, że ma serdecznie dość rozmawiania z wampirami, i następnym razem nie będzie próbowała z żadnym pertraktować. Zmuszona była zweryfikować to założenie zaledwie chwilę później, gdy zjawił się Barnabasz, obraził ją, i wymusił na Sigrid przysięgę. Echo ledwie była w stanie powstrzymać agresję w jego obecności, i jedynie świadomość tego, że nie jest mu w stanie nic zrobić, powstrzymała ją od rzucenia się na niego.

Późniejsze wydarzenia po powrocie do ruin Strażnicy, zwłaszcza spotkanie z człowiekiem w kapeluszu, uświadomiły Echo, jak bardzo zaczęła bać się śmierci, od kiedy wie, co ją po niej czeka. Zdała sobie sprawę, że nie tylko boi się strasznego losu jej duszy, ale też że kocha swoich towarzyszy i nie jest gotowa się z nimi pożegnać. Z drugiej strony jednak poczucie winy targa nią mocniej niż kiedykolwiek wcześniej, co wypełnia jej umysł mrocznymi myślami. By je zwalczać, Echo desperacko trzyma się nadziei, że pewnego dnia zdoła dokonać niemożliwego i wszystko naprawić.

Echo bardzo ucieszyła się, mogąc wyruszyć wraz z krasnoludami do Zhufbaru. Poczuła się niezwykle zaszczycona, mogąc być prawdopodobnie pierwszym nie-krasnoludem, który uzyskał wstęp do tego miasta, ale jeszcze bardziej ucieszyła się z zaproszenia do domu swojej przyjaciółki. Zwolnienie tempa na kilka dni, wyspanie się, oraz spędzony mile czas z Sigrid i jej rodziną, miały na Echo kojący wpływ.

## Zwierzęta

### Precel

Łaciaty, uparty i nieustraszony kucyk, łakomy na marchewki. Jeden z najwierniejszych i najdroższych towarzyszy Echo. Był z nią nieustannie odkąd opuściła rodzinne strony.

Po wydarzeniach w Schwartzhafen, Precel został ciężko ranny, nabawiając się złamania otwartego w przedniej prawej nodze. Mimo dzielnego wytrzymania interwencji chirurgicznej Heloise, prawdopodobnie do końca życia będzie niepełnosprawny.

Z ciężkim sercem, Echo przekazała go pod opiekę Elmirze i Heloise, które zabrały go do Kręgu Druidzkiego, gdzie będzie mógł liczyć na dalszą opiekę. Echo zamierza go odwiedzić i sprawdzić jakie ma warunki przy najbliższej okazji. Bardzo za nim tęskni i chce dla niego jak najlepiej.

### Karen

Nieco znerwicowana, ale niezawodna gołębica pocztowa. Drużyna Łowców zawdzięcza jej więcej, niż chcieliby przyznać.

Jej niezwykłe zdolności nawigacyjnie do tej pory pozwoliły jej zawsze odnaleźć adresata każdego powierzonego jej listu, nawet jeśli ten po drodze przechodził przez inne wymiary.

Echo z dużą troską dba o jej bezpieczeństwo.

## Relacje

### Sigrid Grzmotoręka

Echo od początku darzyła Sigrid dużym zaufaniem, doceniając doświadczenie i wiedzę Mistrzyni Run. W swojej głowie Echo widziała ją zawsze jako nieoficjalną liderkę Drużyny Łowców, zawsze biorącą na siebie odpowiedzialność za drużynę. To do niej Echo najczęściej zwraca się ze swoimi wątpliwościami. Nie podoba jej się natomiast, nieco ironicznie, lekceważące podejście Sigrid do własnego bezpieczeństwa, gdyż zdaniem Echo należy jej bronić niemal za wszelką cenę.

Zaufanie Echo do Sigrid zostało również poważnie nadszarpnięte, gdy Sigrid uznała za stosowne odebranie jej *Geometricum Corpus* i przekazanie jej Samuelowi bez jej wiedzy. Echo poczuła się niezwykle dotknięta i potraktowana jak dziecko. Jej urażona duma szybko poszła jednak w niepamięć w świetle wydarzeń Ostatniego Zmierzchu Schwartzhafen.

Wspólny pobyt w Domenie Chamon, szczera rozmowa po raz pierwszy od dawna, i wyruszenie razem wraz z Lyrelle by odzyskać Karaz-Kazak-rhun, bardzo zbliżyły do siebie Echo i Sigrid. Troska, z jaką Sigrid ją traktowała, zaczęła wpływać na jej obraz samej siebie i poczucie własnej wartości. Echo bardzo gwałtownie przyjęła informację o czekającej na Sigrid rodzinie, i obiecała zarówno jej, jak i sobie, że zrobi wszystko co w jej mocy, by mogła do niej bezpiecznie wrócić. Bycie świadkiem oraz asystowanie Sigrid przy wydarzeniach w głębi Domeny Chamon sprawiły, że Sigrid stała się dla Echo siostrą, której nigdy nie miała. Byłaby gotowa zrobić dla niej wszystko.

Relacja dawi i niziołka od tamtej pory jedynie się zacieśniła. Sigrid pomogła jej wygnać Echo 2.0 i powiedziała jej, że jest z niej bardzo dumna za pozbycie się tego zagrożenia. Obie kobiety spędzały ze sobą dużo czasu w Strażnicy przed jej oblężeniem, a po nim Echo otrzymała zaproszenie do jej domu w Zhufbarze, które z chęcią przyjęła.

Sigrid raz za razem udowadniała, że jest gotowa ryzykować własne życie w obronie Echo, zgodnie z wiążącą je przysięgą. Choć Echo jest jej za to bardzo wdzięczna i docenia troskę, z jaką przyjaciółka ją traktuje, zaczyna jej to coraz bardziej ciążyć na sumieniu. Za nic nie zniosłaby, gdyby Sigrid coś stało się w jej obronie, i bardzo chciałaby móc być dla niej taką samą opoką, jaką Sigrid jest dla niej. Zdaje sobie jednak sprawę, że może być to niemożliwe, nie tylko ze względu na jej ograniczone w tym zakresie możliwości, ale też ponieważ sama Sigrid by się na to nie zgodziła.

Echo zupełnie rozkleiła się na widok Sigrid, gdy ta odnalazła ją nieprzytomną w piwnicy w ruinach Strażnicy. W histerii, Echo zaczęła ją przepraszać za coś strasznego, co zrobiła, i powiedziała jej, że ją kocha. Starająca się ją uspokoić Sigrid odpowiedziała jej tym samym. Gdy później wraz z Wolfem odprawiły pogrzeb Raouleta, obie bardzo się wzajemnie wspierały w obliczu tej tragedii.

Czas spędzony w Zhufbarze pozwolił im się jeszcze bardziej zbliżyć. Spędzały wspólnie czas gotując, rozmawiając i wymieniając się historyjkami z czasów dzieciństwa. Miały okazję wreszcie poważnie i szczerze porozmawiać o wszystkim, co się wydarzyło, oraz o tym, co trapiło je obie. Sigrid otworzyła się przed Echo ze swoimi głębokimi lękami, a ta starała się ją pocieszyć i być dla niej wsparciem, zapewniając ją jednocześnie, że nie ważne co się stanie, będzie z nią do samego końca. Pogarszający się stan Sigrid, nawiedzające ją wizje i ciążąca na niej klątwa bardzo martwią Echo, która nie ma pojęcia jak jej pomóc. Gdyby mogła, zrobiłaby wszystko, by ulżyć jej w cierpieniu.

Echo czuje się koszmarnie z sekretem, który zmuszona jest ukrywać przed swoją najbliższą przyjaciółką. Okrutnie ubolewa nad tym, że nie może być z nią szczera, zgodnie z tym co obiecały sobie w Domenie Chamon, zwłaszcza po tym jak otwarta była z nią Sigrid. Z drugiej jednak strony Echo żywi głęboką nadzieję, że Sigrid nigdy nie będzie musiała poznać straszliwej prawdy. Echo robi wszystko, by być dla Sigrid najlepszą przyjaciółką jaką może, podświadomie starając się jej wynagrodzić swoje kłamstwa. Wielokrotnie i bezowocnie próbowała zwolnić ją z przysięgi, mając w sercu bolesną świadomość, że gdyby Sigrid znała całą prawdę, nigdy by jej nie złożyła.

### Vaalea

Echo przez długi czas nie miała okazji zbudować z Vaaleią zbyt osobistej relacji, ale od zawsze szanowała elfkę za jej zdolności, i z zafascynowaniem obserwowała jej osiągnięcia w dziedzinie magii. Miała do niej podejście bardzo profesjonalne i życzliwe, mimo wrażenia, że (dość dosłownie) nie dorasta jej do pięt, a ich pola specjalizacji są od siebie na tyle odległe, że nie miały za bardzo wspólnych tematów.

Relacja między Echo a Vaaleią zaczęła się powoli zacieśniać gdy razem trafiły do Domeny Chamon. Vaalea, wtedy wciąż znana jako Lyrelle, przeprowadziła amputację nogi Echo oraz opatrzyła jej dłonie, jak również zatamowała zagrażające życiu krwawienie po upadku. Pomagała ją również nosić, mimo, że sama odniosła poważne rany. Echo jest jej niezwykle wdzięczna za wszystko co elfka dla niej zrobiła, i ma szczerą nadzieję, że będzie mieć kiedyś okazję się odwdzięczyć. W pamięć bardzo zapadł jej również ciepły gest Lyrelle, kiedy przy wejściu do dwóch kominów, czarodziejka przytuliła zarówno ją jak i Sigrid.

Echo bardzo przeżyła reakcję Lyrelle na wydarzenia w Zagajniku, i czuje się okropnie z tym, co zrobiła i jak ją potraktowała. Choć próbowała ją szczerze przeprosić, Lyrelle zareagowała uzasadnionym gniewem i wygarnęła Echo jej lekceważące nastawienie. Echo odeszła z podkulonym ogonem, pełna poczucia winy i niepokoju, czy zdoła jeszcze wynagrodzić czarodziejce swoje błędy.

W liście, który Lyrelle pozostawiła drużynie, zanim wyruszyła w swoją samotną podróż, elfka napisała do Echo, żeby nie przepraszała, bo "nie musi." Echo nie ma pojęcia jak zinterpretować te słowa, gdyż mogą oznaczać równie dobrze, że jej wybaczyła, co że nigdy jej nie wybaczy. Druga z tych możliwości okropnie ciąży jej na sercu. Niziołek szczerze liczy, że jednak prawdziwa jest ta pierwsza interpretacja, i oczekuje kolejnego spotkania z czarodziejką. Ma nadzieję, że powróci do drużyny cała i zdrowa.

### Lothar von Falkenhayn

Echo podziwiała rycerza za jego męstwo i honor, i początkowo uważała go za dobrego przyjaciela. Doceniała jego umiejętności bitewne i myśl taktyczną, ale również dobre serce i okazywane swym towarzyszom ciepło. Od czasu, kiedy zostali z Lotharem rozdzieleni na wejściu do Kuźni Bogów, Echo nie spuszczała z niego wzroku, bojąc się, że następnym razem utraci go na zawsze. Czuła się w jego towarzystwie bezpiecznie, choć od zawsze miała wrażenie, że nierzadko była dla niego nieco niewidzialna.

Echo przez krótki czas bała się Lothara, w związku z jego wybuchową reakcją na jej pomniejszą mutację w postaci kłów jadowych. Obawiała się, że jeśli Lothar tak zareagował na coś takiego, to powiesi ją na miejscu, jeśli się dowie o wszystkim innym, co zrobiła. Te obawy zostały jednak rozwiane po Ostatnim Zmierzchu Schwartzhafen, po którym drużyna poważnie porozmawiała i wyjawiła sobie nawzajem swoje sekrety.

Poznawszy prawdę o wampiryzmie rycerza, Echo ponownie nabrała do niego zaufania, uważając, że ze wszystkich osób on musiał teraz rozumieć ją najlepiej. Wszak oboje są przeklęci, Lothar musiał więc zdawać sobie sprawę, przez co Echo przechodziła. Miała nadzieję, że dzięki temu nawiązała się pomiędzy nimi nić wzajemnego zaufania, jako dwoma potępionymi duszami.

Nowo nabrane zaufanie do Lothara zostało przez niego kompletnie zmiażdżone, gdy przyleciawszy barką nad Sternieste, znikąd ujrzała go w szkarłatnej zbroi Templariusza Drakenhofu, paradującego z obnażonym mieczem po moście u bramy zamku, otoczonego trupami między innymi Rycerzy Gorejącego Słońca. Echo była zupełnie zdezorientowana, gdyż nie spodziewała się go tam ujrzeć w ogóle, a co dopiero w takich okolicznościach. Ze złamanym sercem, uznała to za jawny przejaw zdrady.

Zjawienie się Lothara na pokładzie barki w środku ich potyczki z Albrechtem, i jego próby przekonania ich, by odeszli, bez tłumaczenia czegokolwiek, jedynie jeszcze bardziej zaogniły Echo. Poczuła, że Lothar po prostu próbuje ich przegonić jak denerwujące owady. Późniejsza rozmowa w zrujnowanej piwnicy nad ciałem Raouleta w bardzo niewielkim stopniu ją ostudziła. Echo nie zamierza się do Lothara więcej odzywać, i w jakimś stopniu ma nadzieję, że już się nie zobaczą. W głębi serca jest jednak głęboko zraniona, gdyż naprawdę poczuła z nim jedność w obliczu losu ich obojga. Obecnie jest na niego zbyt zła, by to przyznać, ale wciąż ma nadzieję, że to wszystko to jedno wielkie nieporozumienie.

Echo obawia się wyjawienia swojego sekretu Lotharowi bardziej niż komukolwiek innemu w swojej drużynie. Zwłaszcza w świetle ostatnich wydarzeń, boi się że Lothar zamordowałby ją z zimną krwią, gdyby poznał prawdę. Co gorsza, nie byłaby w stanie go za to winić.

### Elmira Mrozowa

Elmira jest dla Echo jedną wielką zagadką. Ciężko jej zrozumieć, jakie myśli i wartości kierują kislevską wojowniczką. Bardzo ceni ją z kolei za jej mądrość i bardzo rzeczowe podejście do świata, choć czasem drażni ją jej upór i brak elastyczności. Ciężko jej wyczuć, jakie Elmira ma do niej podejście, więc czuje, że brakuje jej nieco gruntu pod nogami w tej relacji. Mimo wszystko, Echo ufa Elmirze i traktuje ją jak przyjaciółkę, i jest zawsze gotowa stanąć w jej obronie. Echo jest jej również niezwykle wdzięczna za uratowanie jej życia z walącego się ratusza w Schwartzhafen w trakcie wydarzeń Ostatniego Zmierzchu. Powierzyła jej również pod opiekę swojego kuca, wierząc, że Elmira odda go w dobre ręce.

Echo ucieszyła się, kiedy Elmira wraz z Ivanem dołączyły do niej w Zagrobku, tydzień przed bitwą o Strażnicę. Spędzili razem miły wieczór i Echo poczuła, że Elmirze na niej faktycznie zależy. Tym większym bólem było odkrycie dzień później ciała zamordowanego kozaka. Echo w pewnym stopniu do tej pory obwinia się o nie zapobiegnięcie tej tragedii.

Echo towarzyszyła Elmirze, gdy ta poszła odwiedzić schwytanego przez straż Andreia. Początkowo stała z boku i jedynie obserwowała ich konfrontację, jednak gdy kislevitka chwyciła ostrze Rilyamasil, które natychmiast zaczęło odmrażać jej dłoń, wzięła sprawy w swoje ręce. Echo usiłowała wyszarpnąć jej miecz, ostatecznie powodując, że go puściła. Prawdopodobnie uratowała w ten sposób jej palce, jednak wściekła Elmira uderzyła ją w twarz i kazała jej się więcej nie wtrącać.

Po bitwie w obronie Strażnicy, Elmira odnalazła Echo wśród ruin. Ucieszyła się, widząc ją żywą, jednak osowiały stan niziołka ją zmartwił. Postanowiła zamienić z nią kilka słów, i zaproponowała, żeby razem poszły skonsultować się z Khamûlem. Usłyszawszy straszliwą diagnozę, jaką czarnoksiężnik postawił przed Echo, oraz widząc w jakim była przez nią stanie, Elmira wbrew swojemu zwyczajowemu pragmatyzmowi zaczęła pocieszać towarzyszkę. Starała się dodać jej otuchy, zapewniając, że nie wszystko stracone, ma jeszcze sporo czasu, i razem będą w stanie znaleźć rozwiązanie i uratować jej życie. Choć Echo to nie przekonało, była pozytywnie zaskoczona i bardzo doceniła starania Elmiry, by poprawić jej samopoczucie w obliczu potwornego losu. Echo doskonale zdaje sobie sprawę, że Elmira jest w gruncie rzeczy w podobnej sytuacji do niej, i poszukując rozwiązania własnego problemu, będzie również robić wszystko, by znaleźć sposób na ocalenie życia kislevitki.

### Raoulet

Echo nie miała okazji zbyt dobrze poznać Raouleta, i większość jej podejścia do niego przez długi czas wynikało bardziej z jego roli w Drużynie Łowców niż z jej personalnego doświadczenia. W związku z tym szanowała go jako dużo starszego od niej członka drużyny, ale niewiele ponad to.

Gdy Raoulet powrócił do drużyny w Zagajniku, Echo początkowo zupełnie zbaraniała, ale bardzo ucieszyła się na jego widok. Gdy rzuciła drobnym żarcikiem na powitanie, Raoulet przyznał, że tęsknił za jej poczuciem humoru, co zapadło jej w pamięć jako jedna z najmilszych rzeczy, jakie kiedykolwiek usłyszała od kogokolwiek. Zawsze wspomina tę wymianę zdań z ciepłym uśmiechem.

Gdy tylko rycerz powrócił do drużyny, Echo wiedziała, że może mu zaufać i musi być z nim szczera a propos tego, co się z nią stało od kiedy widzieli się ostatnio. Wyznała mu, iż jest opętana przez demona, który wywołał u niej już kilka mutacji, cicho licząc, że Raoulet wykaże się wyrozumiałością. Nie przeliczyła się, bo choć słusznie był na nią zły, że doprowadziła się do takiego stanu, nie tylko jej nie odrzucił, ale również nie zastanawiał się kilku sekund, by rzucić się jej i Edgarowi na ratunek w obliczu szału Echo 2.0. Jego pomoc była nieoceniona w wygnaniu demona. Echo nigdy nie była w stanie wyrazić ogromu wdzięczności, jaką żywiła do rycerza. Nie mogła uwierzyć, że był gotów zaryzykować tak wiele, by jej pomóc, choć w gruncie rzeczy ledwie się znali.

Echo była zupełnie przerażona, gdy Raoulet rzucił się do walki z Albrechtem Nictusem na pokładzie krasnoludzkiej barki. Gdy wampir go schwytał i groził zmiażdżeniem go lub wyrzuceniem go za burtę, Echo nie zastanawiała się ani przez chwilę przed strzelaniem w twarz bestii w obronie rycerza, nawet jeśli jedyne co rzeczywiście mogła osiągnąć to przeniesienie uwagi Nictusa na siebie.

Śmierć Raouleta, tak niedługo po jego powrocie, ugodziła Echo w samo serce, zwłaszcza biorąc pod uwagę jej okoliczności. Do końca życia będzie żałować, że nie zdołała mu w pełni okazać, ile dla niej znaczył. Wraz z Sigrid, wyprawiła morrycie pogrzeb, w trakcie którego opłakała go i powiedziała kilka słów o tym, jak wiele dla niej zrobił w czasie ich krótkiej znajomości. Pamięć o nim motywuje ją, by pozostać na obranej przez Łowców Wampirów ścieżce, i nie spocząć, dopóki Dziedzic nie będzie gnić parę metrów pod ziemią.

### Samuel

Echo podchodzi do postaci Samuela bardzo ostrożnie. Z jednej strony nie ma powodu, by mu nie ufać, ale z drugiej poważnie wstrząsnęło nią, jak szybko Sigrid była w stanie przyjąć go jako członka drużyny, a nawet powierzyć mu *Geometricum Corpus.* Również po jego śmierci nie jest pewna, co dokładnie o nim sądzić. Ostatecznie jednak myśli o nim jak o towarzyszu.

### Echo 2.0

   Oryginalnie, Echo miała co do demona głównie negatywne, a jednak mocno mieszane uczucia. Początkowo wydawało jej się, że przynajmniej rozumiała jego intencje i była w stanie poruszać się wokół nich, jednak ich późniejsze interakcje sprawiły, że zaczęła poważnie kwestionować swój pierwotny osąd. Zachowanie Echo 2.0 bardzo mąciło jej w głowie. Jej ciągła obecność sprawiała, że Echo czuła się coraz bardziej odizolowana od swoich pozostałych towarzyszy.

Po dwóch kłótniach jedna po drugiej, ich relacja znacznie się pogorszyła, a Echo zaczęła zdawać sobie sprawę z tego jak bardzo nie doceniała demona, i jak wiele błędów popełniła w relacji z nim. Obawiała się, że może już nie mieć powrotu z tej ścieżki. Kiedy w wyniku jej desperackiego błędu Echo 2.0 wydostała się do świata materialnego, Echo miała chwilę odpoczynku od jej obecności, gdyż sama zbiegła do Domeny Chamon. Długo ona jednak nie trwała, gdyż demon dopadł ją natychmiast po przejściu przez portal prowadzący z powrotem do Sylvanii. Tym razem był nieporównywalnie bardziej agresywny, zarówno słownie jak i fizycznie, i przybrał nową, dużo straszniejszą postać. To wszystko, w połączeniu z zaskoczeniem tym, jak szybko ją znalazł, kompletnie wyprowadziło Echo z równowagi i spowodowało, że ponownie popełniła błąd, nieopatrznie prosząc demona o pomoc z jej utraconą kończyną. Echo 2.0 "pomogła", powodując, że noga Echo odrosła, ale słabsza i nienaturalnie unerwiona, przez co Echo odczuwa w niej ból dużo silniejszy niż normalnie.

Relacja między Echo i Echo 2.0 doszła do wrzenia w Zagajniku, kiedy demon opętał ją w trakcie jej rozmowy z Edgarem, podczas której Echo dowiedziała się, że Edgar jest jej bratem bliźniakiem. Echo 2.0 była zawiedziona zachowaniem Echo, i uznała, że się nią znudziła. Kontrolując jej ciało, demon sprawił, by dobyła otrzymanego od niego krwawego noża i przyłożyła go do swojego gardła. Chwilę potem zmienił jednak zdanie, i zamiast tego nakazał Echo poderżnąć gardło Edgara. W jego obronie, Echo odnalazła w sobie dość siły woli, by przełamać kontrolę demona, i z pomocą przyjaciół wygnać go z powrotem do Domeny Slaanesha. Echo 2.0 zniknęła w wyrwie w rzeczywistości, wrzeszcząc w kierunku Echo obelgi, i krzycząc, że "to nie koniec."

Echo początkowo odczuła ogromną ulgę, gdy demon zniknął z jej życia. Jednak po tym, jak została porzucona przez Edgara, i powoli zaczął schodzić z niej szok po ostatnich wydarzeniach, jej skonfliktowane uczucia wobec Echo 2.0 znów zaczęły ją nawiedzać. Po wygnaniu jedynej ciągłej obecności w jej życiu na rzecz swojego wyrodnego brata, Echo czuje się samotniejsza niż kiedykolwiek.

### Edgar

Początkowo Echo miała bardzo mieszane odczucia względem Edgara, i nie darzyła go zaufaniem, z resztą tak samo jak całej instytucji Straży Cmentarnej. Ciężko było jej go rozgryźć. Mimo wszystko był on jej sojusznikiem i przynajmniej wydawał się dbać o jej bezpieczeństwo, ale jednocześnie Echo nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ma w tym jakiś swój ukryty cel. Poza tym uważała go zwyczajnie za irytującego. Tak czy inaczej starała się dbać o ich relację, uważając, że Edgar był jej przydatny.

W jej głowie długo grały również słowa Echo 2.0, która poinstruowała ją, by udała się właśnie do Edgara w poszukiwaniu odpowiedzi. Intrygowało ją to zwłaszcza, że później próbowała wycofać się ze swoich słów. Gdy jednak demon ponownie i bardzo agresywnie zażądał od Echo odnalezienia Edgara, Echo zupełnie już nie wiedziała, co powinna zrobić, ani jaką rolę grał w tym wszystkim Edgar.

Po wydarzeniach w Zagajniku i dowiedzeniu się, że Edgar przez cały ten czas ukrywał, że są rodzeństwem, ich relacja stanęła na głowie. Echo poruszyła niebo i ziemię, by uchronić brata przed demonem, jednak gdy ten porzucił ją zaledwie dzień później po doświadczeniu wydarzeń w Strażnicy, Echo jest wściekła i absolutnie załamana. Planuje utrzymywać z Edgarem kontakt listowny, jednak ich relacja stoi pod ogromnym znakiem zapytania. Jeśli się posypie, będzie to miało dla Echo katastrofalne skutki.

### Para

Echo jest wdzięczna za wszystko, co stary niziołek dla niej zrobił, choć nie darzy go zbyt ciepłymi uczuciami. Nigdy nie traktowała go jak swojej rodziny, tak samo jak on nie traktował jej. Zwłaszcza po swojej ostatniej wizji, jest bardziej skonfliktowana co do jego osoby niż kiedykolwiek.

### Pieśniarz

Echo nie jest pewna, co myśleć o Pieśniarzu.. Jego motywacje są dla niej wciąż zupełną zagadką. Liczy na jego pomoc w osiągnięciu swojego celu, w związku z czym jest świadoma, że musi z nim utrzymywać pozytywne stosunki. To wcale jednak nie oznacza, że mu ufa. Jego zachowanie i manieryzmy nie wzbudzają w Echo za wiele zaufania, zwłaszcza iż zdecydowanie za bardzo przypominają jej Echo 2.0. Podejrzewa, że zajmie jej chwilę zanim przestanie podchodzić do niego jak pies do jeża.

Jednakowoż, jest mu wdzięczna za podarunek, jeśli rzeczywiście działa on tak, jak Pieśniarz go opisał. Jest co do tego jednak sceptyczna i jest niemal przekonana, że jest w tym jakiś haczyk.