Adyn

[[File:|80px]]NO NO! NIE TAKI MAŁY! BYŁEM NAJWYŻSZY W MIOCIE!!!*Ta strona zawiera mało informacji. Możesz nam pomóc rozbudowując ją.*
> Można powiedzieć... Że ten mózg już jest... Post factum.
>
> Adyn, kwitując rozmowę na temat zasług dla Midlinii

## Adyn Miazastom III

### Znany jako

Adyn (każdy+dokumenty)III (numer handlowy)Adrian (przez Ormilę)
Jedynak (przez Ormilę)
Odin (imię użyte na arenie)

### Przynależność

Zaraza Dziedzic rodu "???"
Unia pomroku (ex)

### Kolor Magii

Czerwień o teksturze gęstego, duszącego dymu

## Relacje

### Rodzina

Siv Val "???"(matka)(Ojciec nieznany)
 Inon Miazastom II (wój)

## Status

### Status

Żywy

**Adyn (dla ekstremalnie czepialskich Adyn Miazastom III z rodu... w sumie to nie do końca wiadomo)** - menda oszust chuj i złodziej - ale kradnie na profesjonalnych warunkach umowy śmieciowej, więc się nie liczy. Z zamiłowania czarnoksiężnik, z zawodu mordobijca, w poszukiwaniu kolejnej najemnej roboty zaplątał się w galimatias z Oryginalną Piątką w Corviriagus. Początkowo zostawszy tam tylko dla swojego dawnego towarzysza podróży, Lughara i dla niego przypałętał się do Zarazy, natomiast z czasem nabrał opiekuńczej sympatii dla tej niepozornej grupy odrzutków - gdzie jak uważa, pasuje jak nieco nieforemna dłoń, w równie nieforemną rękawicę. Strona tężyzny drużyny, nie szczędzi w słowach i przejawia wyraźną niechęć do autorytetów maści wszelakiej.

## Wygląd

Jak na przedstawiciela swojego pół-orczego rodowodu przystało - Adyn jest drugim najroślejszym członkiem Zarazy. Działa to na jego korzyść - bowiem swoim brawado i śmiałą naturą często lubi zastraszać przeciwników, czy też nielubiane przez siebie osoby, które uzna za frajerów. Jego skóra ma odcień, który najlepiej da się opisać jako złoty środek między gruszką a ogórkiem - chociaż sam opisuje się bardziej jako "bagienny śniady", Pomimo głównej specjalizacji w sztuce magii - Adyn uważa, że bardziej pragmatycznym wyjściem w sytuacji, gdzie nawet czary zawodzą - jest siła mięśni - co też widać po jego fizjonomii. Ramiona stworzone do bicia, nogi stworzone do biegania - szyja chuda, bo nie ogląda się nadmiernie za siebie. Jego fryzura dość często się zmienia - lubi układać ją na różne sposoby w zależności od nastroju, czy też jego braku - jednak niezmiennym jej elementem jest kruczoczarny kolor, a także wygolone boki.

Ciało pół-orka zdobią liczne blizny - testament dla jego czasu spędzonego w trudnych warunkach tułania się, bandy najemniczej i niewoli. Nie jest z nich najbardziej dumny - jednak nie są na pewno powodem dla wstydu. Jedna strona jego głowy jest widocznie wybrakowana - zarówno przez ułamany kieł, jak i ucięte ucho. Podczas podróży z Zarazą nabawił się dość głębokiej szramy przez nos - tą z kolei uważa, za całkiem urokliwy nabytek.

Pierwsze co przykuwa uwagę w jego ubiorze to czerwień. Masywna. Ilość. Czerwieni. Od szarfy do ciężkiego sukna, które ma przepasane na biodrze - jest to zdecydowanie kolor, który uważa za najbliższy swojemu gustowi. Do tego wszystkiego dochodzi prosta, aczkolwiek efektywna i wygodna zbroja, a także rękawice bez palców, chroniące jego dłonie przed rzucanymi zaklęciami (w razie, gdyby nie "wypaliły"). Adyn ine lubi biżuterii - jednak nie rozstaje się z dwoma złotymi kolczykami - mają dla niego wartość sentymentalną. Obuwie jakie nosi to znoszone oficerki, w dość opłakanym stanie - jednak widać, że wiele razy były naprawiane z dużą ilością sentymentu. Walczy głównie dwoma toporkami, które ma przywieszone u boku na skórzanym pasie - okazjonalnie używa też masywnej okolczonej macy i kastetów - ale tych to głównie dla efektu.

## Osobowość

Charakter Adyna można pozornie opisać w trzech słowach - bezpośredni, dumny i narwany. Tak naprawdę mało jest rzeczy, które potrafią tego upartego osła odwieść od jego decyzji - a jeżeli próbują, to będzie bronił się rękami, nogami i zębami. Ceni sobie spokój, kiedy ma okazję go zaczerpnąć - ale i dobre mordobicie, gdy takowa okazja również się nadarzy.

Poprzez lata świadczenia usług mniej lub bardziej ryzykownych - Adyn nauczył się, że czas to pieniądz, a pieniądz to lepsze życie na czas od zlecenia do zlecenia, a czas to pieniądz... I tak dalej, i tak dalej. Przez to mimo jakichkolwiek sentymentów, przykłada bardzo dużą wagę do zysku, jeżeli nie ma własnego interesu w czymkolwiek co robi. Przepchać kibel, zabić wiwerna, uratować panicza z drzewa - no da się, da się, ale on ni parobek ni niewolnik i bez monetarnej incentywy zada nie ruszy. Może to i materialistyczne, ale w swoim dość krótkim życiu przekonał się, że pieniądze może i nie dają szczęścia - ale na pewno dają poczucie chwilowej stabilności w tym niespokojnym klimacie.

Nie znaczy to jednak, że jedyną motywacją pół-orka są pieniądze - na pewno nie teraz, gdy znalazł sobie grupę, z którą może zagrzać więcej niż jeden wieczór pomiędzy zbrojnymi walkami. W Zarazie otworzył się na nawiązywanie bliższych relacji z innymi osobami niż Lughar, przez co grono ludzi dla których zrobiłby coś za półdarmo, a nawet darmo - znacznie urosło. Sprzymierzenie się z jego obecnymi towarzyszami podróży nauczyło go także ufać i ponownie pracować w grupie, a nie pojedynczo - dzięki temu zdecydowanie łatwiej jest się mu odnaleźć w miejscach, które wymagają poświęcenia większej ilości cech miękkich, takich jako chociażby perswazja czy handel.

Przypomniało mu to także o lojalności, cechy dla niego do tej pory raczej obcej, a także otworzyło mu oczy na więcej możliwości co do jego własnej przyszłości - tej, której zawsze się obawiał. Nie lubi być na złych warunkach z ludźmi w jego najbliższym otoczeniu, dzięki czemu jego konfrontacyjna natura ustępuje potrzebie świętego spokoju - potrafi się wycofać z potencjalnego konfliktu, jeżeli widzi w tym jakiś benefit.

Mimo to jednak, wierzy we własne umiejętności, jak i zacięte przekonanie o tym, że jak się odpowiednio naciśnie to każde drzwi można otworzyć, a każdą gębę zamknąć - dlatego nie szczędzi się jeżeli chodzi o rozmowy z obcymi, choć nie zawsze błyszczy inteligencją. Adyn zdaje sobie sprawy, że przez lata zerowego przywiązywania uwagi do swojej edukacji zaniedbał stan swojej wiedzy, a także, że nie jest najbystrzejszym członkiem drużyny. Nie przeszkadza jednak mu to w kłapaniu absolutnych głupot i używaniu jego rozumienia "perswazji" i "rozsądku" - pięści 1 i pięści 2.

## Historia

### Wczesne dzieciństwo

Adyn urodził się pierwszą i ostatnią córką dziedziczki szlacheckiego rodu - i jego narodziny zostały przywitane z letnim entuzjazmem. Wbrew zarzekaniu się jego matki, dziecko na świat przyszło zielone, a i również urodziło się w czasie, który można było nazwać średnio spokojnym. Mimo tradycjonalistycznego otoczenia - Adyn jako bękart nie został wykluczony z życia rodziny - co więcej, jako jedyne dziecko swojej matki, został przez nią oficjalnie upoważniony do przejęcia włości - tylko po to, by oczywiście zapewnić rodowemu imieniu dalsze istnienie i przynieść mu dobrą sławę. Przez to, oczywiście rozumie się standardową procedurę w rodzinach wyższych sfer - znalezienie chętnego wybranka z innej rodziny szlacheckiej (gdzie wiek nie gra roli) i zaręczenie go jak najszybciej to możliwe z następczynią rodzinnych powinności. Jedni nazwą to dbaniem o interes - Adyn do dziś widzi to jako nieuczciwą selekcję. I tak, od kiedy tylko skończył lat trzy, matka nieprzerwanie przygotowywała go na małżeństwo z magnatem, prawdopodobnie o conajmniej piętnaście lat starszym od niego.

Adyn dorastał jako dziecko odizolowane od rówieśników - jego rodzina była wszak jedyną szlachecką w całym miasteczku granicznym Pimont - a przecież nie przystoi młodej damie bawić się z chudopachołkami i plebsem. Lata wczesnego dzieciństwa upłynęły mu zatem pod znakiem samotności - spędzonej na uczeniu się czytania, pisma, algebry, kaligrafii, dobrych manier i innych rzeczy, które teraz koło dupy mu latają. Do tego wszystkiego dochodziły ostre musztry dotyczące takich rzeczy jak jego postawa, wygląd i elokwencja. Można założyć, że to jeden z powodów, dla których teraz nie można go nazwać czyściochem. Młodemu pół-orkowi jednak nie w smak były te wszystkie aktywności, które - pomimo uznawania ich za czasem ciekawe - nie przemawiały do niego. Autorytetem Adyna nie były nigdy dworskie piękności, monarchinie, czy jego własna matka - ale jego wuj, Inon, parający się profesją strażnika miasta i granicy. Widzenie postawnego wuja, który i do tańca i do picia i do miecza miał wybitny talent - Adyn potrafił wielokrotnie wymykać się, by obserwować treningi jego krewnego z uszami stojącymi dęba. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego nie w tym kierunku popycha go matka - przecież on sam nie widział się nigdy jako damę dworu, a co dopiero małżonkę jakiegoś starego próchna. Gdy wuj dostrzegł zainteresowanie swojego siostrzeńca - zdecydował się pokazać mu to i owo. I tak zaczęły się potajemne treningi Adyna w sztuce fechtunku, które ten wspomina jako najszczęśliwsze chwile w jego dzieciństwie. Tumany kurzu, znajomy ból w miejscach, gdzie przed chwilą został ugodzony, nogi bolące we śnie - to wszystko składało się na jego wielki zapał do walki. Pod bacznym okiem wuja, który dostrzegał potencjał w młodym pół-orku i uczył go coraz to sprawniejszej walki i manewrów szermierskich - Adyn rozwijał się szybko, mając naturalny talent i zapalenie do walki.

Niestety, zostało to ukrócone, gdy jego matka odkryła, gdzie jej dziecko się wymyka. Akcja, którą podjęła, była natychmiastowa - uziemienie i jak najszybsze spotkanie z baronem, który został Adynowi zaręczony. Trzynastoletni ówczas Adyn przyjął te wieści gorzej niż źle, popadając w absolutny gniew i rozpacz. Jego świadomość była już na tyle wyostrzona, że chłopak zdecydowanie wiedział dwie rzeczy - musi uciec gdzieś, gdzie będzie mógł zacząć nowe życie jako nowa osoba i gdzieś - gdzie nie znajdzie go ani jego matka - ani ten stary dziad. Nie miał żadnego planu - nigdy nie był tym typem osoby - kierował nim czysty instynkt, gdy tuż po przybyciu szlachcica do ich dworku prosto z południowych stron - Adyn wyskoczył przez taras, odpiął konia z jego karocy i odgalopował bez oglądania się za siebie - za jego pazuchą jedynie kawałek chleba, jeden z toporów wuja - i wola wyniesienia się jak najdalej stąd.

### Lata nastoletnie

Odnalezienie się w tym wielkim świecie nie było łatwe - ba - było cholernie trudne. Bez pieniędzy i doświadczenia w obyciu z osobami innymi, niż te, do których przywykł przez całe życie - Adyn był łatwym łupem dla wielu oczu, które potrzebowały taniej siły roboczej bez konsekwencji - to doprowadziło go do bycia pojmanym przez bandę szabrowników. Grupa przestępcza z początku używała go do małych kradzieży i oszustw, jednak po zauważeniu tego, jak pyskaty i narwany jest ich młody więzień - nie omieszkali się oddelegować go do najbardziej nieprzyjemnych i obrzydliwych zadań pokroju sprzątaniu fekaliów, czy chociażby przeszukiwaniu trupów na granicy i pobojowisku.

Z niewoli udało się mu wyrwać po czterech latach morderczej pracy i walczenia zawzięcie o własną pozycję w silnie hierarchicznej grupie. Po jednak zamordowaniu jednego z hycli, Aydnowi udało się zwiać, nie zostawiając za sobą śladu - a dalsze zacierając na tyle skutecznie, że grupa uznała, że jego poszukiwania to gra niewarta świeczki. Tak, włócząc się od stodoly do stodoły, od rynsztoku do rynsztoku, styrany i wygłodzony, trafił na obóz najemników - a tam, zagrzał już miejsce na wiele dłużej.

Młodego pół-orka przyjęto z krytycznym okiem - chuderlawe to, poobijane i połamane, z niewyparzoną gębą i pięściami świerzbiącymi do rozboju - ale zdeterminowane a i siekać potrafi. Z początku chłopiec na posyłki i czyszczenie oręża - Adyn szybko zdobył sympatię kompatriotów, którzy przekonali się do nastolatka, przyjmując go w pełni w swoje rubaszne grono z szacunkiem, jakiego ten do tej pory nigdy nie doświadczył. Tutaj nie był córką szlachcianki z niespełnionymi ambicjami, ani nie pośmiewiskiem i popychadłem - ale wartościowym zasobem w drużynie. Na linii szarży był nieoceniony, ze względu na zwinność i szybko rosnącą z wiekiem u niego siłę. Mimo jego ciała, które działało wbrew woli i rozwijało się w kierunku, który doprowadzał go do absolutnego szału - jego efektywność tylko rosła, a wraz z tym, jego reputacja w grupie i małym gronie poza nią.

## Popełnione zbrodnie

* Uwolnienie Nuridijskich jeńców wojennych
* Walka z Nuridijską Strażą
* Udział w spisku
* Zastraszanie
* Bezpośrednie przyczynienie się do śmierci
* Udział w spaleniu obozu wojskowego
* Udział w nielegalnych walkach na arenie
* Nielegalne przekraczanie granicy