Koń czystej krwi arabskiej

**Koń czystej krwi arabskiej**- podstawowa rasa koni gorącokrwistych, potocznie nazywane końmi arabskimi i arabami.

## Historia

Pojawiły się na Półwyspie Arabskim co najmniej 2500 lat temu. Wywodzą się od szlachetnych bitewnych Beduidów. Z Arabii Saudyjskiej trafiły najpierw do krajów islamskich, a potem na cały świat. Do Europy dotarły dzięki rycerzom z

   Zachodu.

### Legenda

Legenda mówi, że konia arabskiego Bóg stworzył z garści południowego wiatru. Tchnął w nią swój boski oddech i uformował zwierzę stworzone do lotu, choć bez skrzydeł. W grzywę za uszami wczepił mu szczęście. Trudno nazwać to historycznym faktem, ale kto widział konia arabskiego w ruchu, ten rozpoznał wiatr z południa. Faktem niepotwierdzonym naukowo jest też inna legenda – o pięciu klaczach Mahometa. Prorok ten podobno trzymał po bitwie stado koni  bez dostępu do wody przez cały dzień. Dzień na słonecznej pustyni. Następnie otworzył zagrodę na dojście do wodopoju i kazał grać sygnał wzywający do boju. Konie galopem ruszyły w stronę wody, ale pięć klaczy, nie zaspokoiwszy pragnienia, stawiło się na sygnał Mahometa, gotowe do bitwy. Te pięć walecznych klaczy Mahomet wykorzystał jako pramatki koni arabskich i na nich oparł hodowlę. Od ich imion pochodzą nazwy dzisiejszych typów koni arabskich.

## Typy

Wyróżnia się kilka typów konia arabskiego, spośród których trzy najbardziej znane to:

* *Kuhailan* – typ najsilniejszy, kiedyś używany jako koń bojowy lub użytkowy – gniady lub skarogniady, z mocną szyją, stosunkowo duża głową i często bez wklęsłego ("szczupaczego") profilu (który bywa uważany przez laików za cechę wyróżniającą konie arabskie).
* *Saklavi*– to koń o wyglądzie najbliższym powszechnym wyobrażeniom konia arabskiego. Sylwetka szczupła, budowa lekka, głowa o charakterystycznej wklęsłości i dużych nozdrzach. Maść często siwa, choć zdarzają się inne. Dawniej używany do pokazów, spacerów i jako koń dla dam. Wbrew pozorom jest to koń o wielkiej dzielności i wytrzymałości (jak wszystkie konie arabskie). Jest jednak drobniejszy od *kuhailana*, niższy i słabszy. *Saklavi* bywa najczęściej modelem do zdjęć koni arabskich.
* *Munighi* – koń o skośnej łopatce, długich kończynach, dłuższej i węższej głowie o prostym profilu. Maść zwykle kasztanowata. Typ bardzo wytrzymały, szybki na krótkich dystansach (pozostałe konie arabskie najbardziej cenione są na dystansach długich i bardzo długich).

Istnieje też kilka innych typów, znanych lepiej w Arabii, np.: *Hadban*, *Hamdan* i *O'Bajan.*

## Pokrój

### Wygląd

Maść: Najczęściej siwa, gniada i kasztanowata, bardzo rzadko kara.

Wzrost: Dosyć niskie, w kłębie mierzą od 145 do 155 cm wzrostu.
Głowa: Mała, elegancka, wąska, często z charakterystycznym, szczupaczym profilem i szerokim czołem.
Oczy: Duże.

Uszy: Ruchliwe, małe, wąskie.

Pysk: Krótka warga, rozwarte nordrza i silnie zaznaczone chrapy.
Szyja: Lekka, łabędzia.
Grzbiet: Krótszy, ponieważ zawiera jeden kręg mniej od koni innych ras.
Łopatki: Nie zawsze idealnie zbudowane.
Zad: Krótki, poziomy (horyzontalny).
Ogon: Wysoko osadzony, noszony z charakterystyczną odsadą.
Kończyny: Mimo, że wydają się delikatne, bardzo mocne z dobrze wyznaczonymi mięśniami, widocznymi spod   cienkiej i gładkiej skóry, czasami mają lekką wadę postawy.
Kopyta: Twarde, mocne, o elastycznym rogu.

### Chody

Są bardzo lekkie.

Galop: Szybki i wytrzymały.
Kłus: Wydaje się, że unoszą się w powietrzu, bardzo szlachetny.

Stęp: Bywa zbyt krótki.

## Charakter

Bardzo żywiołowe, lecz łagodne, inteligentne i chętne do pracy. Wrażliwe na bodźce zewnętrzne, bywają płochliwe i mogą się rozpraszać, mimo to dobrze reagują na pomoce jeździeckie. Lubią kontakt z człowiekiem (szybko się do niego przywiązują) oraz z innymi końmi. Trzeba je odwiedzać częściej niż przedstawicieli innych ras, wymagają więcej czasu od swojego opiekuna. Arab pozostawiony sam sobie będzie osowiały i straci dawną energię.

## Cel hodowli

W dzisiejszych czasach hoduje się je ze względu na niezwykle piękny wygląd. Dlatego kojarzą się zwłaszcza z pokazami i championatami, na których oceniana jest ich uroda. Są to także konie użytkowe. Kiedyś wykorzystywane były jako rumaki bojowe, które umożliwiały wojownikom pokonywanie dużych odległości. Wciąż na długich

    dystansach nie mają sobie równych. Przy dość lekkiej budowie potrafią utrzymać cięższego jeźdźca. Ze względu na to najlepiej odnajdują się w wyścigach oraz pokazach jazdy rekreacyjnej. Są mniej przydatne w tradycyjnych konkurencjach jeździeckich. Konie arabskie często wykorzystywano do doskonalenia innych ras. Prawie wszystkie rasy koni wierzchowych ma w swoich żyłach krew arabską.

## Źródła

Ta strona- Legendy;

Książka "Księga koni, Joanna Werner - Historia, Pokrój, Ciekawostki, Charakter, Cel hodowli;

Wikipedia- Typy, Chody, Pokrój.

## Ciekawostki

* Koń arabski jest uważany za kwintesencję piękna konia.
* Początkowo sprzedaż dobrych koni arabskich niewiernym była zabroniona.
* Skrótem od nazwy tej rasy jest *oo.*
* Araby różnią się budową od innych ras. Między innymi mają o jedno żebro mniej.