Na Skraju Odrzucenia (On the Edge of Decline) AKA Drudzy (Seconds)

INFO: Chwilowo wstrzymuję dodawanie nowych treści do tego artykułu, gdyż nie chcę by był zbyt obszerny. Poczekam na wprowadzenie dodatkowych kategorii w "Nasza Wiki!", a póki co, pododaję parę postaci do Nasza Wiki!/Postacie. Tak piszę, jakby ktoś był ciekaw. Cóż, właściwie to rozważam jeszcze dodanie tutaj mieszańców rasowych. Półkatio-półsahrimetio itp.

## Ogólne

### Inne nazwy

Seconds

**OPIS:**

"On the Edge of Decline" to uniwersum bez magii (mocno zaznaczonej). Światem Werddiq rządzą ludzie (zwani tutaj Katio), powszechnym stało się używanie cybernetycznych wszczepów, a pozostałe rasy rozumne zostały zmarginalizowane w licznych państwach Katio. Sami Katio dzielą się na trzy pod-rasy: Ka-aru (gdzie "Ka" pochodzi od słowa "Katio" a "aru" oznacza "ożywiony": Zwykły, przeciętny człowiek, pozbawiony wszczepów cybernetycznych; Ka-eru ("eru" znaczy "nieożywiony"): takiż sam człowiek, ale ze wszczepami; Ka-inu (czego się nie tłumaczy, nazwę wymyśliłem od Kaina i Inu - jap. Pies): Pierwszy gatunek człowieka, tworzący swoje państwa znacznie wcześniej niż inni Katio. Dziś zaliczany do Drugich (Seconds) i tak jak oni marginalizowany. Poza Katio na Werddiq istnieją także inne rasy rozumne, takie jak: Ammaetio (w Aradwi-Saya, najbardziej rozpowszechnionym na Werddiq języku, znaczy to tyle co wodni ludzie (przyrostek -tio wskazuje na rasę rozumną, tak jak Katio); nasz element magii Csrghetio (czyt. Ć[l/r]chetio); spokrewnieni z nimi (ale wychowani w znacząco różnym środowisku, co odbiło się na różnicach w fizjonomii) podziemni (ongiś) ludzie Hartio; ludzie ptaki Kakottotio; Mabruchtio, rasa [potężnych wojowników z rogami; Sahrimetio (najbardziej zbliżone do znanych nam elfów, ale także z delikatnie zarysowanymi rogami); w końcu zakała społeczności międzynarodowej Arudentio (Arudentio to skrót od słów "Arude-al-den", czyli "urodzony w mroku". Jako że litera "n" na końcu słowa oznacza w większości przypadków przeczenie, Aruden może także oznaczać "nie urodzony")

**GENEZA:**

"On the Edge of Decline" jest moim autorskim uniwersum powstałym w celu stworzenia na jego podstawie gry. Niestety brakuje mi zdolności takich jak tworzenie grafiki, czy programowanie (programuję tylko w bardzo podstawowym stopniu) więc tymczasowo wstrzymałem projekt, a uniwersum zostało.

**RASY ROZUMNE:**

1. **Katio**: Jak napisałem wyżej, można ich podzielić na trzy podstawowe podgrupy, Ka-aru, Ka-eru i Ka-inu. Szczególnie ciekawa jest historia Ka-inu, którzy mogą się poszczycić najdłuższą historią na Werddiq. Jako że na Werddiq nie ma ujednoliconego kalendarza, pozwolę sobie posłużyć się kalendarzem Imperium Agarskiego, najsilniejszego państwa (przynajmniej do niedawna) na Werddiq. Pierwsi Ka-inu zaczęli się osiedlać na kontynencie Agarskim w XXXV w. pzi (przed założeniem Imperium), a rozkwit ich kultury nastąpił stosunkowo szybko, bo już między XXX a połową XXVIII w. pzi. W tym okresie, Ka-inu mieszkali nawet w półmilionowych skupiskach. Ka-aru podówczas tworzyli prymitywne wspólnoty zbieracko-łowieckie. Różnorodność i poziom zaawansowania ówczesnej kultury, sztuki, czy architektury, która przetrwała po dziś dzień w licznych, niezwykle dobrze zachowanych artefaktach minionych cywilizacji do dziś zachwyca i inspiruje miliony osób na całym świecie. Drogi wyłożone wielkimi, kamiennymi płytami, potężne, ceglane konstrukcje wsparte na ostrych łukach, szczegółowe mozaiki przedstawiające przekrój niemal całego społeczeństwa od królów, przez wojowników, po prostych chłopów zajętych pracami rolniczymi, dają nam unikatowe wgląd w minione czasy i ludzi, którzy w nich żyli. Niewielka gęstość zaludnienia poszczególnych części świata pozwalała z reguły unikać konfliktów międzynarodowych. Większość z cywilizacji zbudowanych przez Ka-inu nie znało pojęcia boga, a co za tym idzie, także nietolerancji, czy wojen religijnych. Naukowcy twierdzą, że tym co przyczyniło się do upadku większości z tych cywilizacji była szybka ekspansja znacznie liczniejszych Ka-aru, oraz przestarzały, bo ustanowiony w różnych rejonach między XXXIV, a XXXII w. pzi. system kastowy, który tuż za władcami stawiał wojowników, a na samym dole drabiny społecznej zostawiał chłopów, stanowiących znaczną większość ludności każdego państwa. Doprowadzało to do częstych przewrotów i wynoszenia przez wojsko na tron coraz to nowych monarchów, zazwyczaj wywodzących się spośród najpopularniejszych dowódców, pozbawionych kompetencji niezbędnych do kierowania państwem. W tym samym czasie niepokój przenosił się na niższe warstwy społeczne przejawiając się w co i rusz wybuchających powstaniach chłopskich. Powstałe w ten sposób podziały osłabiały władzę centralną, sprawiając, że państwa stawały się w zasadzie luźną federacją, nie zdolną do odparcia kolejnych inwazji rozrastających się ludów Ka-aru. W końcu XXVI w. pni. upadło ostatnie królestwo Ka-inu, Cikha. Ka-inu są rasą daleko spokrewnioną z innym Katio. Nadto, w obecnych czasach nie posiadają własnego państwa, a w większości krajów są uważani za obywateli drugiej kategorii. Ka-inu wyglądają nieco inaczej niż pozostali Katio. Są wyżsi, mają praktycznie jeden, beżowy odcień skóry i ciemno-rude włosy, nie wpadające w inny odcień, także oczy są szkarłatne. Posiadają także nieco szersze czaszki (choć rozmiar mózgu jest niemal identyczny co u innych Katio). Ka-aru, to typowy człowiek pozbawiony wszczepów. Różne odcienie skóry i kolory włosów czy oczu, w dużej mierze w zależności od miejsca zamieszkania i przemieszania puli genetycznej. Ludzie z Agary są silni, wysocy, o ciemnych włosach i oczach, podczas gdy ci mieszkający na Genter są, cóż krępi, silni o ciemnych włosach, ale z jasnymi oczami, wszak jakoś musieli się przystosować do życia na kontynencie należącym przez większość znanej historii do potężnych Mabruchtio. Tymczasem Ka-eru, których w samym Imperium Agarskim jest zarejestrowanych około 1% ludności Katio (wielka moda to to nie jest, ale należy wspomnieć o dużym odsetku niezarejestrowanych, czarnorynkowych Ka-eru z wszczepami gorszej jakości, lub kradzionymi. Jest to prawdziwa plaga, nieserwisowani Ka-eru stanowią zagrożenie dla siebie i dla innych mieszkańców tak w Imperium jak i reszcie Werddiq) posiadają najróżniejsze usprawnienia, od poprawy wzroku, przez zwiększenie siły, po syntetyczne wydłużenie życia. Prawo imperialne (o czym więcej napiszę dalej) przewiduje specjalne przepisy dla zarejestrowanych Ka-eru i kary dla tych niezarejestrowanych. Pierwsze prymitywne osady Ka-aru były zakładane co prawda już XXX w. pzi, ale były one wtedy mało znaczące w porównaniu z potęgą ówczesnych Ka-inu. Najstarszym, wciąż istniejące państwo Ka-aru powstało w XXI w. pzi w południowej Agarze i nazywało się Zahrem, dzisiaj znane jako księstwo Zahr, protektorat Imperium Agarskiego. Ich długa historia (szczególnie w porównaniu z Imperium) nie pozwala im być zbytnio uległymi, ale w niepewnych czasach potrzebowali silnego protektora, a jako że Imperium Agarskie nie jest już tak mocne jak jeszcze niedawno, mogą szykować się do zmiany frontu.
2. **Csrghetio**: (czyt. Ć[l/r]chetio) Stanowią drugą co do liczebności rasę na Werddiq, ale mimo swej liczebności, nigdy nie zbierali się w duże skupiska. Ich dom stanowiły grupy od pięciu do dziesięciu rodzin. To co my nazwalibyśmy osadą, oni zwali "doskonałym kręgiem" (z Csrghedd (język którym posługują się Csrghetio) Dragpe mirrd, co można także tłumaczyć jako "jednolity świat" w zależności od miejsca położenia akcentu). Taka grupa była z reguły samowystarczalna pod względem materiałów i żywności. Grupy te nie spotykały się ze sobą z wyjątkiem odbywających się co kilka lat zgromadzeń natury religijnej (zwanych przez nich samych Dragpe Atus) na których ponoć jednocząc swe jaźnie byli w stanie przewidzieć najlepsze pory siewów. Wiemy też, że jedność taka była dla Csrghetio tym, co my nazwalibyśmy Bogiem. Tak więc w ich rozumieniu, każdy byt z osobna jest niedoskonały, ale zbiorowość ma cechy boskie. W stanie jedności wybierano także jednolity wzór dzieł artystycznych (niemal jednakowe rzeźby (i tylko rzeźby, Csrghetio nigdy nie interesowali się innymi, bardziej ulotnymi sposobami przekazu artystycznego) odnajduje się na terenie całej Agary i pozostałych, mniejszych kontynentów), czy wreszcie swoisty rodzaj kapłanów, mających za zadanie podtrzymać w medytacji "jedność" między wioskami (ponoć ten rodzaj "jedności" był odtwórczy, pozwalał przekazywać wcześniej ustalone informacje, ale nie dawał możliwości tworzenia nowych ustaleń). Jeszcze za czasów potęgi królestw Ka-inu, Csrghetio uważano za rodzaj potężnych czarnoksiężników i kontakt z nimi ograniczano do minimum. Tym niemniej, dla kontroli nad własnym terenem, Ka-inu mieli zazwyczaj swoich ambasadorów w co najmniej kilku, spośród setek osad na swoim terenie. Ziemi wystarczyło wtedy dla wszystkich, więc ich osady stanowiły swoiste enklawy na obszarach wielkich królestw. Csrghetio często przyjmowali w swoje szeregi uciekinierów. Zbiegłych przestępców, chłopstwo uciekające przed głodem, ale nigdy nie czynili z nich pełnoprawnych członków swoich społeczności. Tacy uciekinierzy żyli na obrzeżach osad, oraz nie mogli brać udziału w zgromadzeniach (co jest oczywiste, biorąc pod uwagę fakt, że nie posiadali odpowiednich predyspozycji do stopienia się z Csrghetio w "jedność"), nie korzystali z zapasów wspólnoty, mogli jeść tyle, ile sami wyhodowali, ubierać się w to, co sami zrobili. Nasza wiedza na temat historii Csrghetio urywa się w XXVII w. pzi, gdy Ka-inu walczący o przetrwanie w obliczu wzrastającej siły Ka-aru, zaczęli wycofywać swoich przedstawicieli z osad. Jednakże nowa potęga nie zostawiła Csrghetio w spokoju. Początkowo, uważano ich za pół-bogów. Populacja Ka-aru rosła jednak dalej, a ziemie "pół-bogów" były zbyt duże dla małych grup Csrghetio. Okazali się oni zupełnie niezdolni do walki i szybko stracili ziemię i status. Królowie młodych państw, nie stracili jednak zupełnie wiary. Csrghetio szybko zostali uznani za łączników między światem ludzkim i boskim. Wedle nowej koncepcji, która znalazł wielu gorliwych wyznawców, byli oni odwiecznymi istotami, zesłanymi przez bogów, dla zachowania kontaktu ze swoimi wyznawcami. Bezwolne maszyny, mające za zadanie przekazać boską wolę i spłodzić potomstwo, by kolejne pokolenia nie zerwały kontaktu z bogami. Jako kapłani nowych religii, mięli wszystko o czym mógłby zamarzyć człowiek, poza statusem wolnej, rozumnej istoty. Status ten utrzymywał się dość długo, bo aż do początków XIII w. pnzi, kiedy to myśl wielkiego uczonego Reqwi Bever'a z Dajjim zdobyła ogólnonarodowe uznanie. Głosił on, niespełna 100 lat po pojawieniu się pierwszej, monoteistycznej religii, że wszystkie rasy, posiadające własny język, tworzące zbiorowości ponadplemienne, oraz rozwijające własną kulturę, zostały stworzone przez jedynego boga jako istoty rozumne, a co za tym idzie, również wolne. Potępił wszelkie prześladowania, czy uprzedzenia, uznając, że różne religie są tak naprawdę przejawami wiary w tego samego, jedynego boga, a to co je różni, to sposób jego pojmowania. W jego rozumieniu, wszelkie spory natury religijnej należy rozwiązywać przy stole, a nie na polu bitwy. Nowo otrzymana wolność, okazała się początkowo być wielką katastrofą Csrghetio (zanim uznano ich za istoty rozumne, zwano ich po prostu Csrghe, czyli tak, jak sami się nazywali w Csrghedd). Ich populacja zaczęła gwałtownie spadać, a lata dobrobytu, obróciły przeciwko nim biedniejszych mieszkańców Ka-aruckich państw. Może z sentymentu do dawnego sposobu sprawowania władzy, może w celu ukrócenia zagrażającej władzy anarchii, ale w większości państw szybko wprowadzono programy ochrony Csrghetio. Zazwyczaj wiązało się to z pozamykaniem ich w gettach, ale w wielu bardziej liberalnych krajach, starano się ich dokształcać i ułatwiać poszukiwanie pracy. Duża część Csrghetio wróciła do dawnego, podstawowego zajęcia swojego ludu, czyli rolnictwa. Współcześnie zajmują się oni najróżniejszymi pracami. Często odnajdują się w rolach idoli społeczeństwa. O ile uznanie ich za pięknych, to kwestia gustu, o tyle większość istot, niezależnie od rasy, dostrzega piękno ich języka, w którym powstaje dziś wiele hitów światowej muzyki. Jeśli chodzi o ich wygląd, to są dość niscy, posiadają ogromne, całkowicie czarne oczy, Ich oczy posiadają unikatową, dwupoziomową budowę. Pierwszy poziom pozwala im widzieć podobnie do Katio, drugi daje im wgląd w wnętrze istot żywych. Dosłownie. Zwie się to potocznie kamino, "odkryciem". Mają drobne okrągłe twarze i małe usta, nie posiadają nozdrzy. Naturalny kolor ich włosów to biel. Z nieznanych powodów, sól zdaje się być dla nich wysoce toksyczna. Bodaj jako jedyny gatunek odrzucają całkowicie cybernetyzację. Choć zapewne i wśród nich zdarzają się rzadkie wyjątki.
3. **Ammaetio**: Ammae oznacza w Aradwi-Saya "rzeczny", -tio to oczywiście przyrostek należny istotom rozumnym. Przypominają nieco Csrghetio, ale są od nich niżsi, mają jasną, niemal przezroczystą skórę, a na ich szyjach wyrastają podobne rybim skrzela. Kolor ich włosów to tak jak u Csrghetio biel. Posiadają błony między palcami dłoni i stóp, a ich oczy są drobne i błękitne jak woda. Podobnie jak dla Csrghetio,, także dla nich, sól jest wysoce toksyczna. Z tego powodu, jako "rzeczni ludzie" zamieszkują rzeki i jeziora, ale nie są w stanie mieszkać w morzach i oceanach. Właściwie, o czym przekonaliśmy się stosunkowo dawno, radzą sobie także na lądzie, choć ich ruchy są dość pokraczne, a oddech niepewny. Lepiej czują się w wodzie, ale przy dzisiejszym poziomie zanieczyszczenia większość żyje na lądzie. Co bogatsi z nich i bardziej uprzywilejowani ( co nie zdarza się często wśród Drugich, do których także oni są zaliczani) mają w swych domach/willach baseny napełnione słodką, czystą wodą. Prawdopodobnie dzielą wspólnych przodków z Csrghetio, ale obecnie brak na to dowodów. Mówi się, że w czasach największych zaraz i głodu, ich plemiona podzieliły się na dwie grupy, jedna (obecni Ammaetio) pozostała na terenie swego pierwotnego osadnictwa w górnym biegu rzeki Agran, druga (obecni Csrghetio) emigrowała dalej na północ w kierunku dzisiejszego księstwa Zarem. Ammaetio ze swoim podwodnym trybem życia zatracili, lub nigdy nie posiedli daru "odkrycia". W swym naturalnym środowisku żywią się małymi rybami, natomiast większość z nich współcześnie żyje poza akwenami wodnymi i żywi się wszelkiego rodzaju mięsem, nie trawiąc roślinnych pokarmów. Jeszcze pięćdziesiąt lat temu byli zamykani w wielkich przeszklonych basenach i traktowani jak atrakcja dla zwiedzających. Są oni jednak istotami inteligentnymi. Gdy ludzie odkryli ich istnienie, nie potrafili dostrzec złożoności ich sposobu myślenia. Zamiast budować trwałe siedziby, korzystali z dobrodziejstw natury mieszkając w podwodnych jaskiniach. Zamiast tworzyć skomplikowaną sztukę, używali rzecznej flory do dekoracji swych "domostw". Najciężej jednak przyszło ludziom zrozumienie ich złożonego, wielotonowego języka, gdzie każdy dźwięk może mieć kilka znaczeń w zależności od intonacji. Ich religia kręciła się wokół bóstw obfitości i śmierci. Pierwszy miał im zapewnić dostatnie życie, drugi miał ułatwić przejście do pośmiertnej rzeki przodków w której wszyscy Ammaetio mieli zjednoczyć się w wiecznych łowach. Ka-aru początkowo określali ich mianem Ammaelhos - rzeczny demon i przypisywali im pożeranie nieuważnych rybaków. Pierwszego Ammaetio schwytano żywcem około 500 lat temu i to zapoczątkowało badania nad tym niezwykłym gatunkiem. Oczywiście w czasie owych badań dopuszczono się wielu zbrodni przeciwko Ammaetio, za co do dziś nie zostali oni publicznie przeproszeni. Między innymi, sławny badacz i odkrywca, Vallero Dura przeprowadzał autopsje na żywych osobnikach obydwu płci w celu zbadania ich systemu rozrodczego. Ponoć stwierdziwszy, że jest on zbliżony do ludzkiego, zaprzestał dalszych badańi z poczucia winy popadł w alkoholizm. Na początku I wieku e.i, Ammaetio zostali w końcu uznani za gatunek rozumny i zaprzestano wszelkiego rodzaju badań na żywych osobnikach. Tym niemniej nawet obecnie, w niektórych z "cywilizowanych" państw świata, trzyma się ich w akwariach ku uciesze zwiedzających. Obecnie, największymi swobodami cieszą się na terenie Imperium, ale większość krajów zalicza ich do gatunków rozumnych i przyznaje im szeroką autonomię w zakresie ich społeczności. Wrazm z wyjściem na ląd, także dawne wierzenia uległy zatarciu i dziś większość Ammaetio wyznaje którąś z głównych religii świata. W Imperium, największe skupisko Ammaetio znajduje się w stolicy, Ciryi, czyli niedaleko ich pierwotnych siedlisk nad rzeką Agran. W związku ze swoimi wrodzonymi zdolnościami, są wyśmienitymi rybakami. Niestety brak tolerancji dla soli ogranicz nieco ich tereny łowieckie (oczywiście mogą używać swych zdolności w specjalnych kombinezonach, ale te z kolei ograniczają ich ruchomość). Oczywiście spotykają się oni z prześladowaniami z rąk grup takich jak "Imerqi" (Imerqi – Jedność; grupa zwalczająca rasy inne niż Ka-aru, w tym także Ka-inu i Ka-eru), ale rząd Imperium obejmuje ich ścisłą ochroną i stara się tłumić potencjalne zamieszki w zarodku. W ostatnich latach o Ammaetio znów zrobiło się głośno, dzięki decyzji Imperatora, mianowania Jammer Abul'a ministrem sportu i rekreacji. Jego pierwszą decyzją było stworzenie wspólnej ligi sportów wodnych dla wszystkich ras Imperium. Ammaetio zdają się mieć tutaj nieuczciwą przewagę, ale profesjonalne ligi każdej z ras nadal nie zostały i prawdopodobnie nie zostaną rozwiązane. Tak więc mamy do czynienia z podziałem na ligi zawodowe-rasowe i amatorską-mieszaną.
4. **Hartio**: Hartio to kolejna nazwa w Aradwi-Saya. Har oznacza "kilka", "grupa" i odnosi się do małej liczebności gatunku Hartio. Jest prawdopodobne, że wielkość ich populacji na Agarze, nigdy nie przekroczyła 10 tysięcy osobników, rozbitych na liczne skupiska. W związku z tym, sami nigdy nie stworzyli zaawansowanej cywilizacji, ale tym niemniej są istotami rozumnymi. W swoim dawnym, prymitywnym języku, Htusu zwali się Zstu (czyt. Żtuu), co mogło oznaczać "dziecko ciemności", ale jako że Htusu to język wymarły, pewności nie ma. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że należą do tej samej grupy istot co Csrghetio i prawdopodobnie Ammaertio. Są bardzo niscy i krępi, o bladej, bezwłosej skórze i sporych, czarnych oczach. Przystosowani do życia pod ziemią, mają krótkie, ostre pazury i zęby nadające się do jedzenia tak padliny, robaków, jak i upolowanej zwierzyny. Pierwsza wzmianka o Hartio pojawia się w pracy "Rozprawa na temat przyrody i istot wszelakich królestwa Safhi" z XXVIII w. pzi. Jest tam napisane: "Gdy schodzisz pod ziemię, twoim największym przyjacielem jest pochodnia. Dzięki niej unikniesz zagrożenia ze strony natury martwej i dzikich zwierząt. Głębie jaskiń zamieszkują agresywne istoty. Niskie i krępe, z ostrymi kłami i pazurami. Poruszają się na dwóch nogach, podobne do nas, z oczami czarnymi jak smoła, pozbawione owłosienia. Naruszający ich teren narażają się na atak. Istoty te, zdają się być do pewnego stopnia rozumne. Porozumiewają się prostym językiem, nie podobnym do żadnego innego, który jest znany nauce. Niektórzy nazywają ich "małymi ludźmi", bądź "praludźmi". Nie daj się jednak zwieść! Istoty te nie znają ludzkiej litości i zabiją każdego, nieostrożnego intruza. Nie ma żadnych dowodów na to, aby tworzyły jakąś jednolitą kulturę. Nie posiadają też władców, takich jak każde cywilizowane społeczeństwo. Żywią się mięsem, nie gardzą padliną i owadami. Uważa się, że aby przeżyć, muszą opuszczać nocami jaskinie i polować. Unikają wszelkiego źródła światła i w tym twoja nadzieja! Trzymaj pochodnię blisko, a nic ci nie grozi." Jako że nie odnaleziono innych źródeł potwierdzających te doniesienia, Hartio byli przez stulecia uważani za istoty legendarne. Dopiero w początkach IX w. pzi, wraz z rozwojem gospodarki przemysłowej, ludzie w poszukiwaniu minerałów zaczęli coraz dogłębniej penetrować podziemia i natykać się na pierwsze ślady Hartio. W 863 r. pzi, słynny podróżnik, Karri Matey wyruszył na dwuletnią ekspedycję, podczas której zbadał najsłynniejsze miejsca w których dochodziło do kontaktów z Hartio. Wyniki jego badań rzuciły nowe światło na historię tej na poły legendarnej rasy. Odkrył on całe podziemne kompleksy miejskie, niestarannie wyżłobione w skałach, połączone ze sobą prostymi kolejkami linowymi, napędzanymi siłą mięśni. W jednym z takich kompleksów, odnalazł pomieszczenie, które mylnie nazwał świątynią "wielkiej jasności". Dopiero późniejsi badacze zrozumieli, że "świątynia", była rodzajem sali tronowej, a malowidła przedstawiające "wielką jasność", były przedstawieniem plemiennego władcy. Jako iż w podobnych ośrodkach nie znaleziono pomieszczeń tego typu, natomiast w innych jaskiniach, w najbardziej wyeksponowanych miejscach, można dostrzec wizerunki "wielkiej jasności" uznaje się, że tamtejsze plemię (jaskinia w której Matey dokonał odkrycia, to Rej na terenie obecnego Kedar) narzuciło swoją dominację mniejszym społecznościom i wprowadziło swego rodzaju centralizację władzy. Obecna populacja Hartio na terenie Imperium, wynosi dokładnie 2178 przedstawicieli i maleje (dane z 10.30.151 ei.). Na terenach innych państw, rasa ta niemal wymarła (wymiernie przyczyniły się do tego polowania na Hartio, które jeszcze dwa wieki temu, były organizowane dla rekreacji). W 122 r. ei. ówczesny Imperator, Immir Vagaroze wprowadził dekret "O ochronie praw Hartio i dorobku kulturalnego ich cywilizacji", oraz oficjalnie przeprosił za lata zniewolenia i prześladowań, skrywanych pod płaszczem misji cywilizacyjnej Katio. Próby ucywilizowania Hartio i przesiedlenia do wielkich miast przyniosły jednak również korzyści. Początkowo, z powodu uwarunkowań genetycznych, uważano ich za urodzone maszyny do zabijania. Wrażliwi na światło i promienie słoneczne, nie wychodzą z domów za dnia, co rodziło oczywiste uprzedzenia. Okazało się jednak, że pracują wydajniej niż inni, przy każdej pracy, tak fizycznej, jak i umysłowej. Jako iż pracują głównie w nocy, zazwyczaj zajmują się kończeniem pracy dziennej zmiany. Sprawdzają się także jako kontrolerzy jakości. Ich wrodzona drobiazgowość pomaga w wykryciu najdrobniejszych niedoskonałości. Okazuje się, że posiadając nowoczesne narzędzia, są w stanie wykonać najbardziej szczegółową pracę z o wiele większą dokładnością, a do tego szybciej, niż przedstawiciele pozostałych ras. Z powodu małej liczebności i zapotrzebowania na ich usługi, praktycznie nie odnotowuje się wśród nich bezrobocia, a średnia wysokość ich płacy znacznie przekracza średnią ogólno-imperialną.  Tak też od setek lat nie notuje się wśród nich przestępczości, chociaż sami stosunkowo często padają ofiarą napaści rabunkowych, bądź na tle rasowym. W zasadzie nie interesują się polityką. Ostatnimi laty zaistniała wśród nich moda na upodabnianie się do Kaito. Podstawą jest oczywiście spiłowanie pazurów, ale dość liczna grupa, zdecydowała się na zabiegi takie jak przeszczep włosów, czy bardziej inwazyjne: zaimplementowanie wszczepów zmieniających kolor oczu, a nawet nowych wszczepów nóg i rąk, mających dodać im wzrostu. Niektórzy, zaczęli już ich wyróżniać, na w poły ironicznie, jako nową rasę, Ha-Katio.
5. **Kakottotio**: Kakottotio to jedyna rozumna rasa, która potrafi latać. Na ich plecach, na wysokości łopatek znajdują się dwie pary pierzastych skrzydeł. Ich policzki, a także dłonie i stopy, pokrywa pierze tego samego koloru co skrzydła. Kolory te są tak różne jak kolory włosów u Ka-aru. Oczywiście w dzisiejszych czasach każdy może wsiąść w pojazd latający i unieść się w przestworza, jednak niepowtarzalne doznania związane ze swobodnym wznoszeniem się i opadaniem są zarezerwowane dla Kakottotio (oraz, obecnie, dla niektórych Ka-eru). Ich populacja nigdy nie wzrosła powyżej miliona. Aż do teraz. W czasach nam współczesnych, liczebność Kakottotio poszybowała w górę, sięgając 5 milionów 800 tysięcy z czego prawie milion żyje w obrębie Imperium. Kakottotio zdołali swojego czasu zbudować wysoce rozwiniętą cywilizację. Ich państwa-miasta obejmowały swym zasięgiem tereny od gór Ardsyih na zachodzie, po granice współczesnej republiki Ughoyik na wschodzie. Na tym stosunkowo niewielkim obszarze, powstało w XXIX wieku pzi. 46 takich państewek, w większości rządzonych przez miejscowych oligarchów. Największe z nich Gfedesh zamieszkiwało w okresie rozkwitu blisko 90 tysięcy Kakottotio. Gfedesh było monarchią despotyczną w której władzę sprawowało dwóch królów. Gdy jeden z nich ruszał na wojnę, drugi zajmował się sprawami wewnętrznymi (utrudniało to pracę wywrotowcom, których w takim mieście było niemało). Gdy w połowie XXVII wieku p.n.i. przebrzmiała dawna chwała Gfedesh, głównym ośrodkiem kulturalnym stało się Terjyon. Było to przykładowe miasto demokratyczne. Wszyscy obywatele mieli w nim prawo głosu, nie znano pojęcia niewolnictwa, a standardy życia stały na najwyższym poziomie (łaźnie, amfiteatry, obszerne mieszkania z podziałem na sypialnie, kuchnie, jadalnie i salony). Liczebność mieszkańców Terjyon nigdy nie sięgnęła nawet 60 tysięcy, ale sprawowali oni kontrolę nad szeregiem mniejszych państw-miast za sprawą wprawnej armii i co ważniejsze, dogodnego usytuowania na trasie szlaków handlowych. Profesor Irie Dukova z uniwersytetu Gdefroj tak mówi o kulturze starożytnych Kakottotio: "Pierwsi Kakottotio zaczęli osiedlać się na granicy gór Ardsyih w końcu XXX wieku p.n.i. Szybko stworzyli zaawansowaną cywilizację, zdumiewająco podobną do tej stworzonej przez Ka-inu. Prawdopodobnie jako pierwsi zaczęli stosować koło do transportu dóbr w regionie swej dominacji. Upadek ich cywilizacji to początek XXV wieku p.n.i. Możliwe, że gdyby skłócone państwa-miasta za w czasu się zjednoczyły, byłyby w stanie odeprzeć ekspansję Ka-aru jeszcze przez kilkaset lat." Dominującą religią na terenie wszystkich państw-miast, była wiara w boskich przodków. Mieli to być pierwsi Kakottotio, którzy swojego czasu posiedli we władanie całą ziemię i jako taką, przekazali ją swoim potomkom. Stąd do dziś bierze się wśród Kakottotio silna wiara w wyższość własnej rasy nad innymi rozumnymi przedstawicielami gatunków zamieszkujących naszą planetę. Choć dziś znamy Kakottotio różnych wyznań, silna pozostała w nich wiara w boskie przymioty przodków. Po prawdzie istnieje sekta zwana Rhadash, która przyjmuje wyższość rasy Kakottotio i głosi potrzebę podporządkowania im pozostałych gatunków. Są oni uważani za bardzo szkodliwy ruch i prowodyra wielu zamieszek na tle rasowym, jak i grupę odpowiedzialną za liczne zamachy na przedstawicieli władzy Imperium oraz innych państw. Współcześni Kakottotio żyją w rozproszeniu na całym świecie, przyjmując różne wierzenia i religie, zgodnie z kulturą zamieszkanego państwa. Świetnie sprawdzają się w roli nauczycieli (choć nie historii, gdyż uwielbiają ją przekształcać na korzyść własnej rasy). Są wnikliwymi obserwatorami i potrafią wypunktować wszystkie wady i zalety rozmówcy, już po kilku minutach rozmowy.
6. **Sahrimetio**: Sahrimetio, podobnie jak Csrghetio posiadają nazwę swej rasy we własnym języku. Sahrim to przepiękny. Katio dodali im tylko zwyczajowy przyrostek -tio, określający rasy rozumne. Słowo "przepiękny" doskonale określa tą rasę. Posiada ona długie, spiczaste uszy (i doskonały słuch), wielkie oczy (i doskonały wzrok (oczy mężczyzn są relatywnie mniejsze od oczu kobiet)), małe noski (lecz doskonały węch) delikatną budowę ciała i bardzo kruchą czaszkę, ozdobioną szczątkowymi rogami (u mężczyzn nieco większe, często zakręcone), pełniącymi, prawdopodobnie od zawsze, funkcję czysto dekoracyjną. Poza włosami na głowie i brwiami, ich skóry zazwyczaj nie pokrywają inne włosy. Budowa ich ciała i doskonale rozwinięte zmysły, predysponują ich do władania raczej bronią dystansową niż orężem do walki w zwarciu. Dlatego też od dawien dawna ich ulubioną bronią był łuk. Doskonali myśliwi, nie zabijali jednak jeleni, które uważali za święte. Dziś stanowią elitę strzelców wyborowych w każdym niemal państwie na ziemi. Z powodu swojego piękna i nieszczęsnych rogów, w zamierzchłych czasach byli postrzegani jako pomniejsze demony: Jiru (kusiciel), Kakka (sukkub), lub Hemtio (człowiek piekła). Jeszcze w IV w. pzi. odbywały się polowania na Sahirmetio. Łapano głównie kobiety, oskarżając je o czarodziejstwo i uwodzenie mężczyzn. Dziś niektórzy uczeni przypuszczają, że Sahrimetio są daleko spokrewnieni z Katio. Ich mózgi są większe od mózgów innych ras i w związku z tym górują nad nimi inteligencją. Niemniej jednak, znikoma ich liczebność, nigdy nie pozwoliła im zbudować trwałego królestwa. Najsłynniejsze z historycznych państw Sahrimetio jest Wielkie księstwo Aostr, które przetrwało 200 lat jako protektorat królestwa Niihl (później, w końcu IV w. pzi, wchłonięte przez Niihl, dziś jako autonomiczna republika Aostri). W czasach świetności żyło tam około 60 tysięcy Sahrimetio, kwitła kultura i sztuka, ale niskie obroty z handlu (zmonopolizowanego przez Niihl) nie pozwoliły utrzymać wysokich standardów życia w księstwie a w efekcie doprowadziły do wybuchu zarazy, która zdziesiątkowała populację tego regionu. Dziś zamieszkuje go 20340 Sahrimetio (według rejestru z 150 roku ei.), a większość mieszkańców republiki stanowią Katio (ponad 100 tysięcy mieszkańców). Słynnym na całym Werddiq wyrobem Aostrańskich rzemieślników były złote i srebrne przedstawienia zwierząt (z wyłączeniem jeleni, których jako świętych stworzeń nie można było przedstawiać w sztuce). Dziś te drogocenne i rzadkie figurki są obiektem marzeń kolekcjonerów z całego świata (Imperator Agary może się pochwalić kolekcją blisko 100 sztuk). W czasach rozkwitu Wielkiego księstwa Aostr, większość Sahrimetio wiodła jednak dość prymitywne życie. Skupiali się w małych grupach w lasach na terenie całej Agary i kilku mniejszych kontynentów, wiodąc proste życie myśliwych i zbieraczy (głównie myśliwych). Nie wytwarzali wielu zbytnich dóbr materialnych. Najważniejszy był łuk z dobrą cięciwą i ostry grot strzały. Jednakowoż, kobiety z ich ludu lubiły przystroić się w metalowe ozdóbki, kolczyki, naszyjniki, bransoletki. Kobiety z tego ludu nie miały jednak łatwego życia. Mimo ryzyka, wielu handlarzy niewolników zapuszczało się w głąb lasów w ich poszukiwaniu. Złapane trafiały do burdeli na całym świecie, oraz na służbę do najbogatszych panów. We współczesnych czasach Sahrimetio są traktowani na równi z innymi rasami rozumnymi a dzieła ich rąk, znów można podziwiać i nabywać (za niezwykle nierozsądną cenę). Ponadto odnajdują się oni w większości prac jakie można znaleźć (w tym w złodziejskim fachu, mają doskonałe zmysły) i zazwyczaj robią w swym fachu zawrotne kariery. Oczywiście współcześnie większość z nich zamieszkuje miasta. Obecnie zachowało się tylko niewielka enklawa w lesie Sadef w królestwie Ewvad, na zachód od Imperium. Ewvad jest także pierwszym krajem, który uznał "człowieczeństwo" Sahrimetio i zrównał ich w prawach z obywatelami rasy Katio (przynajmniej na papierze). Ponieważ Ewvad nie prowadzi starannych rejestrów swoich obywateli (najnowszy z 132 r. ei.), nie wiadomo ilu Sahrimetio zamieszkuje na terenie królestwa. W oparciu o szacunkowe dane, mówi się o 90 tysiącach, z czego około 5 tysięcy żyje w enklawie, zachowując dawną kulturę, język, a w większości także wierzenia. Nieliczni (133 400 na rok 150 r. ei.) Sahrimetio zamieszkujący Imperium, często zajmują znaczące pozycje w świecie biznesu, mody, wytwórniach filmowych, czy innych powiązanych z kulturą dziedzinach. Oczywiście budzi to pewne niepokoje wśród innych, słabiej obdarzonych przez naturę ras. Ruch Imerqi w ostatnich latach obrał ich za główny cel swych ataków. Jak mówią: "Na świecie nie ma miejsca dla nieczystych rasowo. Ich miejsce jest w gettach i obozach dla niższych ras. Należy wyczyścić nasze korzenie, tak by Ka-aru znów stali się panami ziemi." Choć ruch ten jest raczej marginalny, wraz z innymi sobie podobnymi (w konfederacji Datvi rządzi partia "Nare Sacci", "Czystość Rasy" po Katerońsku) stanowią realne zagrożenie dla porządku publicznego (akty wandalizmu, zamieszki na tle rasowym, w 126 r. ei. nieudana próba puczu). Władze Imperium (i większości cywilizowanych państw) bezwzględnie zwalczają takie ruch, oraz promują jedność cywilizacyjną w obrębie poszczególnych krajów związkowych.
7. **Mabruchtio**: Mabruchtio przypominają Sahrimetio. W jednym. Mają rogi. Ich poroże jest jednak umieszczone na znacznie solidniejszej, grubej czaszce. Zazwyczaj zakręcone i zdecydowanie pokaźniejsze niż w przypadku Sahrimetio służyło (i często dalej służy) jako oręż. W odróżnieniu od Sahrimetio, Mabruchtio są potwornie wielcy (około 3 metrów, waga w okolicach 200 kg.) i niesłychanie owłosieni, na całym ciele. Zgodnie z Mabruchtiowską maksymą Mattae makare mare ("Nasze mięśnie mówią za nas") są oni ideałem piękna, gdyż ich muskulatura jest imponująca pod każdym względem. Dawniej często wykorzystywani przez Ka-aru w konfliktach zbrojnych jako legia cudzorasowa. Na standardy współczesnego pola bitwy, są jednak zbyt olbrzymi i niebywale mało skuteczni w strzelaniu z broni palnej. Są oni jednak nadzwyczaj zwinni i szybcy jak na swoje warunki naturalne. Kobiety tej rasy odróżniają się od mężczyzn mniejszym owłosieniem i monstrualnie wielkimi piersiami (zwykli ludzie nazywają je potocznie "wymionami").  Mimo niewielkiej liczebności (obecnie nie więcej niż 10 tysięcy na całym świecie z czego na terenie Imperium żyje mniej niż 2 tysiące) od zawsze lubili zbierać się w grupy, które zazwyczaj zajmowały się plądrowaniem ziem sąsiadów. Zamieszkiwali górskie doliny i wąwozy, żywili się głównie mięsem (także pokonanych przeciwników, w ich wierzeniach pozwala to przejąć część mocy skonsumowanego), ale nie stronili także od zbieractwa i uprawy zbóż. Hodowali potężne mamuty (dla mięsa i futer), a także tygrysy (mięso i futra jak w przypadku mamutów). Ich mała liczebność jest spowodowana między innymi marną średnią długością życia (ok. 30 lat), oraz ciągłymi konfliktami, które toczyli dawniej (przed ucywilizowaniem). Ich sztuka i kultura były dość prymitywne. To samo tyczy się języków, którymi porozumiewały się te grupki. Dawniej (a potocznie także dzisiaj) nazywano ich nazwami różnych demonów (po części sami sobie zasłużyli na takie przydomki): Lhos (ogr - demon), Atnos (syn szatana), Kreur (trol). Davr Fullah, doktor uniwersytetu w Roh, specjalista, genetyk, mówi: "To cud, że ten gatunek tak długo przetrwał! W dawnych czasach, tworzyli nieliczne, prymitywne bandy a ich liczebność nigdy nie przekroczyła 20 tysięcy osobników! Ich siła, szybkość i zręczność predysponowały ich do przeżycia w starożytności i wczesnym średniowieczu, ale wraz z nadejściem broni palnej, powinni byli wyginąć. Tak się jednak nie stało i dziś sięgają po należne im miejsce wśród ras rozumnych. Szczerze powiedziawszy, oczekuję, że pewnego dnia w najbliższej przyszłości, jeden z Mabruchtio dostanie tekę jakiegoś ministerstwa. Czekam z niecierpliwością!" Mabruchtio posiadają niezwykle silne szczęki z wielkimi kłami. Szczęki te idealnie nadają się do miażdżenia kości. Ich zdolności intelektualne stoją na nieco niższym poziomie niż u Katio, ale głównym powodem dla którego Mabruchtio nigdy nie rozwinęły zaawansowanej cywilizacji, była ich minimalna liczebność. Mimo swych wad, zdają się być doskonale przystosowani do przetrwania we wszelkich warunkach naturalnych, od zabójczego upału, po porażające zimno. Współcześnie Mabruchtio wykonują prace wymagające wielkiej siły. Można ich spotkać na budowach, przy przenoszeniu towarów, czy podczas tresury koni. Niestety, część z nich wpisuje się w złą sławę swych przodków, wstępując w szeregi rożnych organizacji przestępczych. Po prawdzie, każda szanująca się grupa przestępcza musi mieć w swych szeregach przynajmniej jednego Mabruchtio. Inspektor Xokkuro Dwikl przedstawia najnowsze raporty policyjne: "Na terenie Imperium przebywa obecnie niespełna 2000 Mabruchtio. Szacuje się, że nawet 70% tej grupy jest, lub było w przeszłości zamieszane w działalność przestępczą. Natomiast rzadko kiedy stoją oni wysoko w hierarchii swojej organizacji. Wiąże się to oczywiście z ich ograniczeniami intelektualnymi, ale także, a może przede wszystkim z uprzedzeniami innych ras względem nich. Oczywiście w Imperium kładzie się nacisk na odpowiednią edukację Mabruchtio i reszty społeczeństwa tak, by zmniejszyć przestępczość wśród tych pierwszych i wrogość ich względem tych drugich." Ponadto Mabruchtio są objęci na terenie Imperium specjalną opieką jako gatunek zagrożony wyginięciem. Przypadki prześladowań i morderstw osobników z tego gatunku są ścigane ze szczególną bezwzględnością. Pogłębia to niestety różnice między nimi a pozostałymi rasami rozumnymi, do których nie do końca dociera, że Mabruchtio wymagają specjalnego traktowania. Istnieje kilka frakcji mających na celu całkowitą eliminację Mabruchtio jako gatunku zagrażającego innym, bardziej "cywilizowanym" rasom. Uważa się że przy obecnych tendencjach, Mabruchtio mogą wyginąć jeszcze prze końcem III w.ei.
8. **Arudentio**: Arudentio to skrót od słów "Arude-al-den", czyli "urodzony w mroku". Jako że litera "n" na końcu słowa oznacza w większości przypadków przeczenie, Aruden może także oznaczać "nie urodzony". Arudentio są niezwykle problematyczną rasą i choć nie można odmówić im inteligencji, często odmawia się im przyrostku -tio. Dzieje się tak ze względu na ich obrzydliwe upodobania żywieniowe. Arudentio spożywają jedynie surowe, nieprzetworzone mięso, przy czym z wielkim upodobaniem wybierają mięso innych istot rozumnych. Bardzo nieliczni przedstawiciele tego gatunku są uważani za nieszkodliwych i zdolnych do życia w społeczeństwie, a i ci z oczywistych powodów są nieraz dyskryminowani, co często kończy się linczem takich osobnika. Większość ich "społeczności" unika innych gatunków, za dnia ukrywając się na przykład w kanałach. Polują w nocy, co nikogo nie dziwi, gdyż ich oczy są przystosowane do słabego światła odbijanego przez księżyc, a skóry całkowicie czarne. Innym znakiem szczególnym jest ich uzębienie. Szczęka pełna kłów podobnych do rekinich, ułożonych w dwa rzędy. Nadto wyróżniają się ich długie kończyny [i tak naprawdę tyle mam na temat Arudentio w moich starych zapiskach. Dalej będę improwizował (tak jak przy połowie wcześniejszych wpisów, ale to szczegół)]. Ponieważ są długowieczni (mogą przeżyć około 250 lat, o ile ktoś wcześniej ich nie zabije, co wcale nie jest takie łatwe, tak przez wzgląd na ich "wyposażenie" ofensywne w postaci wspomnianych kłów i pazurów, jak i na twardą skórę, zdolną zatrzymać małokalibrowy pocisk) i starają się żyć w odosobnieniu, przetrwało ich do dzisiejszych czasów całkiem sporo (jedzą surowe mięso i uwielbiają te należące do innych istot rozumnych, ale są też w stanie żywić się mięsem nierozumnych gatunków), choć porozrzucanych po całym Werddiq i żyjących w małych skupiskach. Mawia się, że "prędzej padniesz ofiarą napadu rabunkowego ze strony Csrghetio, niż zadźgasz Arudentio nożem", co wskazuje na ich niezabijalność (co nie przeszkadza różnym ksenofobicznym grupom próbować i to nieraz skutecznie, choć polować na nich należy raczej z karabinem, niż pistoletem (chyba że podejdziesz naprawdę blisko, co jest bardzo ryzykowne)). Arudentio nie odnajdują się nawet w grupach przestępczych, przez wzgląd na obawy i dystans na jaki trzymają ich inne rasy. Oczywiście jest wśród nich sporo zbrodniarzy, ale działają oni albo solo, albo wraz z innymi Arudentio. Z drugiej strony, znana jest też historia Arudentio o pseudonimie Akaru (po prostu: Czarny), który przewodził sporej i dobrze zorganizowanej grupie przestępczej, skupiającej się na porwaniach. Przez długi okres czasu, żaden z jego podwładnych nie wiedział nawet, że ten jest Arudentio, jako że miał on wszczepy upodabniające jego sylwetkę do Katio i skrywał oblicze za turbanem oraz pod chustą, ale jak później się okazało, oprócz oczywiście okupu za porwane istoty, boss często też zjadał część, lub całość porwanego/porwanej. Początkowo jego podwładni tłumaczyli braki w częściach ciała swych ofiar furią bossa, lub zwyczajnie potrzebą wysłania przedramienia rodzinie w celu przyspieszenia wypłaty okupu za porwaną osobę, ale dość szybko prawda wyszła na jaw. Wtedy jego prawa ręka, niejaki Akai (Brązowy) po wcześniejszym dogadaniu się z władzami (grupa działała na terenie królestwa Binekoru) wprowadził go w zasadzkę w której zginęło 15 funkcjonariuszy policji (byli nieprzygotowani, nie wzięli ciężkiej broni, a walka z Arudentio z pomocą pistoletu, to jak przyjść z nożem na strzelaninę), a Akaru uszedł z życiem. Zemścił się później na swoich podwładnych, zabijając i zjadając większość z nich, a Akai'a dosłownie wywracając na drugą stronę (wiecie, wnętrznościami na zewnątrz). Później, przez wiele lat pracował solo, nie potrafiąc zaufać nawet współaruden. Jego błyskotliwą "karierę" zakończyła dwudniowa obława w której zginęło 2 funkcjonariuszy służb specjalnych i 3 policjantów, oraz kilka postronnych osób. O dziwo, został on ujęty żywcem i postawiony przed sądem. Skazany na karę śmierci został... nabity na pal, mimo iż ta okrutna kara została zniesiona na terytorium królestwa około dwóch wieków wcześniej (Akaru działał w I w. pzi.), dekretem króla Veztyma III at Akarur (zgadza się, "z Czarnych") zezwolono na wyjątek. Akaru cierpiał ponoć przez dwa tygodnie, to za sprawą wrodzonej wytrzymałości Arudentio, co okazało się akurat dla niego piekielnie potworną wadą.
9. **Mieszańcy**: Niektóre, pokrewne gatunki są w stanie się między sobą mieszać tworząc mieszanki znane potocznie jako Ychil, trzeci. Nie cieszą się oni szczególnym poważaniem wśród innych ras i często są marginalizowane w społeczeństwie. Najpowszechniej występującym podgatunkiem tego typu jest mieszanka Katio z Sahrimetio zwana Lijintio. Lijin to słowo w Aradwi-Saya na określenie zubożenia, odnosi się ono zarówno do mniej szlachetnego wyglądu niż u Sahrimetio, jak i do mniejszej niż u Katio wytrzymałości na zmienne warunki występujące na Werddiq i ich ograniczoną różnorodność, jeśli chodzi o wygląd. Lijintio są raczej jasnoskórzy, nawet potomkowie Katio mieszkających na wyspach Ylimien, słynących ze swej ciemnej skóry będą raczej jasnoskórzy, ewentualnie wyglądający na delikatnie opalonych. Kolory włosów ograniczają się u nich do różnych odcieni blondu. Zazwyczaj bliżej im urodą do rodzica ze strony Sahrimetio, ale zdarzają się także bardziej "ludzkie" osobniki. Natomiast co ich wyróżnia pozytywnie, to fakt, że mają dużą objętość mózgu i jeszcze bardziej wyostrzone zmysły niż przeciętny Sahrimetio. Jeśli chodzi o cechy szczególne, to często nawet u osobników bardziej przypominający Katio, występują takie jak u Sahrimetio, lub jeszcze bardziej szczątkowe rogi, czasami jednak ich brak, a w takim przypadku, osobnik przypominający bardziej Katio niż Sahrimetio, może nawet cieszyć się równymi Katio prawami (oczywiście tylko w państwach nie sprawdzających bio-metryki swych obywateli, co w dzisiejszych czasach zdarza się rzadko, tym niemniej się zdarza). Lijintio nawet jeśli przypominają Katio, wyglądają dość szlachetnie jeśli chodzi o ich twarz i są raczej wątłej budowy po rodzicu ze strony Sahrimetio. Czasami odnajdują się w roli influencerów, gdyż zarówno wygląd jak i inteligencja są zazwyczaj ich mocnymi i oczywiście mile widzianymi wśród influencerów cechami. Nie nadają się natomiast na pole bitwy. W większości państw i to nie tylko tych o wysokiej kulturze podejścia do ras innych niż Katio, zrezygnowano z przyjmowania ich do wojska, ponieważ wystrzał z broni palnej, a już na pewno z artylerii polowej, może spowodować u nich pęknięcie bębenków usznych. Poza tym są dość słabi, choć nie na tyle by nie unieść broni. Oko też mają wprawne, ale z powodu wcześniej wymienionego problemu z reakcją na wystrzał, nie nadają się nawet do roli snajperów (w której początkowo ich obsadzano). W dawnych czasach, Lijintio byli uważani za całkowicie bezużyteczną rasę mieszańców i mordowani zazwyczaj zaraz po urodzeniu. Dziś docenia się jednak ich możliwości intelektualne i mimo częstej rasowej nienawiści, potrafią zajść dość wysoko w społecznej drabinie, awansując nawet na zarządcze stanowiska w firmach w których pracują. Wciąż jednak nie zdarzyło się, by Lijintio został np. ministrem w którymkolwiek państwie na Werddiq. Jednak status "trzeciego" nie ułatwia życia. Jako mieszańcy, są też oczywiście na celowniku Imerqi i innych im podobnych organizacji. Zdarza się, że złapany przez ksenofobów Lijintio traci tylko rogi. Trafiają się też przypadki poważniejszego okaleczenia, bądź zabójstwa. Lijintio rzadko rodzą się jako bliźniaki, a ciąże z trojaczkami i większą ilością dzieci są ekstremalnie rzadkie i niebezpieczne jeśli (a tak jest zazwyczaj) matką jest Sahrimetio. Ich liczebność nie jest dokładnie znana, gdyż często ukrywają swoje pochodzenie o ile to możliwe w ich państwie. Mówi się jednak nawet o około 20 milionach przedstawicieli tego gatunku mieszańców. Są oni jednak często w ruchu w poszukiwaniu lepszego miejsca do zamieszkania. Z powodu zmian w prawie, obejmujących także prawa "trzecich", które ostatnimi laty wprowadził nieżyjący już Imperator Immir I Ciryar, Imperium Agarskie stało się dość powszechnym kierunkiem migracji Lijintio i obecnie na terenie Imperium może ich przebywać nawet blisko 5 milionów. Oczywiście fakt wielkiej migracji odbija się na sytuacji ekonomicznej i stabilności Imperium Agarskiego, ale o tym napiszę w innym artykule. Drugim co do liczebności gatunkiem Ychil jest mieszanka Ka-aru z Ka-inu, zwana Ka-til, czyli Ludzie Następni. Jest to nazwa wyrażająca zarówno podziw, jak i obawę, że zastąpią oni w przyszłości zwykłych Ka-aru, mimo iż wciąż są stosunkowo nieliczni, to jednak ich populacja dość szybko się rozwija, a ich możliwości, tak poznawcze jak i fizyczne przewyższają te u Ka-aru. Ka-til są dość mocno poważani jak na gatunek trzecich. Potrafią zajmować wysokie szczeble drabiny społecznej i dają sobie radę konkurując z Ka-aru na każdym polu. Wyglądem zazwyczaj bardziej przypominają Ka-inu, lecz ich włosy przybierają różne kolory, tak jak u Ka-aru. Są nieco drobniejsi od Ka-inu, ale wciąż posiadają silną muskulaturę i nieco wyciągnięte czaszki. Ich oczy świecą czerwienią i raczej nie przybierają innego niż czerwień koloru, choć ta może przybierać różne odcienie, od blado-czerwonego po krwisto-czerwony. Ten typowy dla nich kolor oczu zdradza innym rasom ich "trzeciość". Jak wcześniej napisałem, ich cechy fizyczne i psychiczne przewyższają te u Ka-aru, a także choć są nieco słabsi od Ka-inu, są od nich inteligentniejsi.