Voltron

Sezon 10

Ścieżki Losu

> *''Życie mnie nauczyło dużej ilości rzeczy, a śmierć jeszcze większej..''*
>
>

Najlepszym sposobem na zwalczanie ognia, jest właśnie ogień. Tak twierdził Voltron, od początku do końca swojej historii w koszmarze, przynajmniej tej za czasów legend bo dzięki wybawieniu od jego pancerza, które otrzymał dzięki przebiciu kłódek jego zwątpienia. Bo tylko to trzymało go przy byciu marnej wytrzymałości pancerzem który zwykle służył za ludzką tarczę, i dobrego przyjaciela w piciu, mimo iż nie przyjmował alkoholu. Do czasu jego wielkiej odmiany oczywiście!

## **Charakter**

Mimo iż zwykle mało poważny, za czasów bycia przeklętym Voltron posiadał swoje momenty w których nawet takie momenty jak dogadywanie się z innymi sprawiały mu problemy, nie oznacza to że relacje w jego życiu nie miały znaczenia, wręcz przeciwnie, mimo to jak wyobrażał sobie że może przeżyć większość swoich przyjaciół bez możliwości pożegnania się, coś strzelało mu w głowie. Często nie wiedział co ze sobą zrobić więc przypinał się do losowych osób, chociaż głównie do Solaira, przy którym czuł się wartościowy, pałał do niego wręcz braterską miłością. Mimo to nie da się wiecznie uciekać, ani ukrywać przed prawdą. Do spotkania twarzą w twarz ze swoim stwórcą musiało dojść, jak i odkrycia własnej historii oraz przekleństwa. Gdy Stalowe żelastwo z niego spadło, poczuł pierwszy raz od dawna wolność której pragnął. Zaczął się ograniczać w pewnych sytuacjach, przy czym ukształtował przykładowo powagę w określonych sytuacjach, wiedział jak zostać takim stróżem, jakiego ktoś taki jak Kanji potrzebują.

## **Historia**

### **Pradawne Opowieści**

Więc, zapewne znacie jego historię z perspektywy Kanji, o tym jak Dark i Lightinia stworzyli stróży, o ich wielkiej czystce, i tak dalej... cóż, na pewno nie znacie wersji historii w takim wydaniu jak to. Ponieważ gdy już doszło do faktycznej czystki Kanji z powodów których Dark im nigdy nie wyjawił, lecz było coś co od zawsze zastanawiało Voltrona. Mianowicie to, ile jeszcze będzie musiał czekać na swoją cholerną śmierć. Skakanie z klifu poza barierę polowań? Z własnej woli? Oczywiście że nie. Podczas patrzenia w dół, gdy już miał zamiar skakać, coś go zatrzymało, a przecież wytwory nocy i mroku miały nie czuć strachu, ani nie mieć słabości. Taka była ich idea. Lecz dopadł go nie kto inny jak Szaleniec Lautrec, wtedy jeszcze nie nazywany zdrajcą, lecz mimo to posiadający symbol czaszki. Rozpoczęła się walka która szła bardzo wyrównanie, wręcz na korzyść zabójcy. Lecz obydwaj tak naprawdę byli dopiero nowi w tej robocie, mimo iż Voltron starszy, nadal walka szła łeb w łeb aż do dominującego ciosu Lautreca prosto w plecy swego przeciwnika, który rozdarł mu kawałek pancerza, wtedy ten oddał mu ostrzem prosto w hełm rozwalając jego połowę po czym zobaczył w dole za barierą niebieskie róże, stwierdził że upadek nie będzie tak bolesny jak ta walka, więc korzystając z chwili oszołomienia wroga, zeskoczył w dół, a jego przeciwnik zaraportował dla swojego ,,ojca'' Darka, śmierć celu który nigdy tak naprawdę nie został zabity...

### **Koszmarne Opowieści**

W Koszmarze historia Voltrona też nie spoczywała na laurach, wolał zapomnieć o tym co się stało, i bardzo szybko została mu ta prośba spełniona, gdyż oddał się pracowaniem nie gdzie indziej niż w kuchni. Mimo iż nie był tak wysławionym kucharzem jak Sanji czy Ban, na pewno robił to o wiele lepiej niż Meliodas. Chodził od baru do baru, restauracji do restauracji, czy karczmy do karczmy. I tak mijały mu lata, dziesiątki lat, wreszcie setki i tysiące, a rdza z roku na rok była na nim coraz większa, nie oznaczało to że ma zamiar się poddać, postanowił walczyć dalej o to na czym mu w życiu zależy, czyli... o życie? Przynajmniej tak mu się wydawało póki w jednej z restauracji, spotkał rycerza na którego pancerzu widniało słońce. Od początku ten mu się spodobał, szczególnie iż ich szef traktował swoich pracowników jak zwykłe maszyny do robienia pieniędzy. Więc ci się zbuntowali, a na ich czele oczywiście Voltron i Solair, rycerz słońca. Niedługo potem obydwaj spotkali legendy i pod oblężeniem Nadakana, zaczęli oczyszczać swoje myśli ze wszystkich negatywów. Ich relacje się zawiązywały coraz bardziej, aż stalowy rycerz odkrył prawdę o tym kim jest i zjednoczył się z resztą stróży, i mimo iż ich walka zakończyła się dopiero gdy ostatni ze stróży których dotychczas znali, czyli właśnie Szaleniec, dał się nawrócić. Śmierć wojownika nocy za czasów legend, nie była wcale niczym. Wręcz poświęceniem które zmieniło losy bitwy, aby zacząć przywracać wszystkich do życia, kosztem własnej duszy, którą ten myślał że stracił. I przez większość czasu się tak czuł.

### **Ścieżki Losu i Nowa Krew**

Solair był pewien że jego przyjaciel gdzieś jeszcze jest. Że nie zniknął na wieki i to się nigdy nie stanie. Szukał tysiącami lat, aż wreszcie wpadł na trop, i u boku niektórych ze swoich przyjaciół, mimo iż podjął parę słabych decyzji, zaczął ruszać się w stronę stalowego wojownika. Pierwszym jego celem było ukradnięcie wszystkich części poprzedniego pancerza który się rozpadł. Z mniejszym lub większym rozlewem krwi, dał radę. Pancerz pokazał dla rycerza słońca lokalizację świątyni w której był jego przyjaciel. Lecz na ich szlaku był też ktoś inny. Byli to Wojownicy Pustki, których zrekrutował władca pogorzelisk na swoją stronę. Toczył dość otwartą wojnę przeciwko działaniom Solaira, lecz ten w ostatniej chwili dotarł na miejsce świątyni. walki były zawzięte, szczególnie podczas starcia z Wysłańcem Burzy, który wybił cały oddział Jeagerów. Mimo to dusza Voltrona została uwolniona przez jego przyjaciela, Matthewa oraz Marcusa, którzy obiecali postarać się mu pomóc. Mimo to okazało się że kostka której ten użył podczas odradzania legend, pożarła mu połówkę duszy. Ktoś musiał się poświęcić, więc jednogłośnie zadecydowali że będzie to ten kto chciał odkupić się od wielu lat. Jean przyjął do wiadomości to co musi zrobić, gdy mu o tym powiedziano. Postanowił poświęcić się by stać się drugą połówką duszy Voltrona, i przepaść na zawsze. Mimo to jego rola wybrańca nie dała za wygraną, przez co może jeszcze siedzieć spokojnie w kręgu wybrańców, mimo to następny jego upadek będzie tym ostatnim. Było to poświęcenie godne prawdziwego wybrańca. Stalowy rycerz dobrze wiedział że otrzymał anomalne moce, i miał wyłączny kontakt z rdzeniem, lecz postanowił udać się do niej na wizytę i z nią porozmawiać na ten temat. Odrzucił jej anomalny dar w zamian za inny. Zawsze Kanji byli podzieleni na kategorie. Lecz on taki nie chciał być. Poprosił, by móc być strażnikiem dnia i nocy. By jego zdolności zaczynały się zmieniać w zależności od pory dnia. I tak powstał Voltron Steel. Czyli w dzień, skuteczny zabójca zadający tony mrocznych obrażeń, lecz w nocy, mimo wielkiego zmniejszenia obrażeń, jego defensywa drastycznie wzrastała, co pozwalało mu przyjmować większość obrażeń podczas walki na siebie. Dodatkowo zakładał w nocy pancerz rycerski by redukować otrzymane obrażenia. Czuł się spełniony, lecz coś trzymało go przy Koszmarze. Był to właśnie Solair, który musiał odzyskać swoje słońce, gdyż Voltek nie mógł się spełnić bez swojego przyjaciela, nieprawdaż? Lecz gdy i Sunwave odnalazł swoje słońce... wtedy przyszedł czas by zakończyć swoją pracę w Koszmarze. Przynajmniej do czasu ponownego powrotu.