Historia Poboczna 2

**Miłość, Szmaragd i Przyjaciel** (jap. 愛、エメラルド、そして友達, *Ai, emerarudo, soshite tomodachi*; eng. Love, Emerald and Friend) to druga historia poboczna dla Siedem Cudów Świata, która skupia się na historii Sigurda.

## Część 1

   By poznać tą historię przenieśmy się do ojczyzny Szmaragdowego Cudu Wiary... królestwa Helheim, ogromnego magicznego lasu zamieszkanego przez elfy. Elfy to nieludzie, istoty magiczne ukochane przez ether natury powiązane z mocą Tkanie Drzew, pozwalającego na generację energetycznych ziaren, które pochłaniają ether rosnąc jako piękne magiczne drzewa. Kultura elfów oparta jest na osadzie wikingów, których też reprezentują tutejsi Mistyczni Strażnicy znani jako runiczni wikingowie.

Jakieś 200 lat przed aktualnymi wydarzeniami w fabule, gdzieś w wiosce siedział sobie samotny chłopiec o srebrnych włosach do czasu aż podeszła do niego uśmiechnięta brązowo włosa.

**Dziewczynka**: Ej ty! Tak do ciebie mówię... Chciałbyś się z nami pobawić?

**Srebrnowłosy**: Wybacz, ale nikt nie chce się ze mną bawić bo jestem cichy i spokojny.

**Dziewczynka**: Co z tego?! Jeżeli wydam im rozkaz natychmiast mnie posłuchają!

**Srebrnowłosy**: *Gada jak jakaś księżniczka* <pomyślał>

**Dziewczynka**: Wyglądasz jakbyś mi nie wierzył?! Jestem **Sif** księżniczka elfów i następczyni tronu Helheim i rozkazuje ci się... eee jak ty wo gule masz na imię?!

**Srebrnowłosy**: ... <widząc, że milczeniem jej nie spławi postanowił odpowiedzieć> Fenris.

**Sif**: A więc Fenrisie rozkazuje Ci się z nami pobawić!

Sif pochwyciła małego Fenrisa za rękę i zabrała go na plac zabaw, gdzie czekali już na nich przyjaciele księżniczki w tym czarnowłosy elf o szmaragdowych oczach.

**Szmaragdooki**: <ziewnął> Panienko Sif co się tak guzdrałaś? <zapytał rozespany>

**Sif**: Popatrz Sig! To nasz nowy przyjaciel!

**Fenris**: *Na nic się jeszcze nie zgodziłem?! <pomyślał>*

**Sigurd**: <ziewnął, podrapał się z tyłu głowy i podszedł w stronę Fenrisa> Miło mi Cię poznać, jestem Sigurd i wierzę, że będziemy dobrymi przyjaciółmi.

Tak oto tego dnia przeznaczenia Sigurda, Fenrisa oraz... jeszcze jednej bohaterki, księżniczki Sif zostały zawiązane. Trójka dorastała razem, a ich moce, umiejętności i postawa wobec wioski zapewniły im objęcie stanowiska **Trzech Strażników**. Jest to trójka najsilniejszych i najważniejszych runicznych wikingów. Reprezentują oni trzy cnoty chrześcijańskie: **Wiarę**, **Nadzieję** oraz **Miłość**.

Księżniczka Sif jako potomkini rodziny królewskiej odziedziczyła szlachetną odmianę Tkania Drzew, znaną jako Drzewo Życia. Drzewa utkane z jej mocy miały bowiem zdolność dawania kwiatów zdolnych uleczyć niemalże każdą dolegliwość. Jej miłość wobec poddanych oraz dobroć sprawiły że została ona uznana za **Miłość** Trzech Strażników.

Sigurd urodził się z unikatowym talentem do słyszenia głosu matki natury. Dodatkowo lata polowań by wykarmić wioskę sprawiły, że stał się on wybitnym łowcą. Odznaczał się ogromną szlachetnością, złotym sercem oraz największym w królestwie honorem. Został uznany za **Wiarę** trzech strażników bowiem odznaczał się wiarą w swoją księżniczkę Sif, wierzył w jej ideały chroniące życie oraz wierzył, że uczyni kiedyś Helheim krainą miodem płynącą.

Fenris był zgoła odmienny. Cichy, rzadko wyrażał swoje uczucia i emocje czy obarczył nimi innych, ale był urodzony z naturalnym talentem i potencjałem do stania się wielkim wojownikiem. Jego tłumione uczucia sprawiły, że jego Tkanie Drzew przybrało formę cierni. Nie mniej starszyzna ludu wiązała ogromne nadzieje w związku z jego zdolnościami, że został uznany za **Nadzieję** Trzech Strażników.

Gdy aktualny król Helheim postanowił przekazać tron następczyni, aktualnych Trzech Strażników należało rozwiązać by Sif przejęła tron. Z kolei Sigurd oraz Fenris mieli ze sobą walczyć o to kto zostanie osobistym czempionem nowej królowej, a kto pozostanie strażnikiem by uformować nową drużynę.

**Sigurd**: Wierzę, że to będzie dobra uczciwa walka. <przed pojedynkiem podał dłoń Fenrisowi>

**Sif**: Dajcie z siebie wszystko! Kocham was!!!

**Fenris**: <uścisnął dłoń Sigurda po czym odszedł do swojego narożnika w milczeniu> *To dzisiaj! Zdecydowałem! Po tej walce... gdy tylko wygram dość milczenia! Wyznam Sif moje uczucia!*

Myśli rozbrzmiewały w głowie Fenrisa. Pojedynek między dwoma najsilniejszymi runicznymi wikingami rozpoczął się. Chodź Sigurd był silnym wojownikiem to jednak od dzieciństwa ani razu nie udało mu się pokonać Fenrisa... Inaczej nie było również w tym przypadku. Po zaciętej walce Fenris kończy pojedynek potężnym sierpowym kładąc Sigurda na deski.

**Fenris**: Sif ja...

Zwycięski Fenris odwrócił się by nareszcie przyznać się do swoich uczuć. Jednak Sif nie zwróciła na niego uwagi, tylko podbiegła do rannego Sigurda uleczyć jego rany.

**Sif**: Już dobrze, Ukochany.

Fenris wtedy zrozumiał, że Sigurd i Sif od dawna mają ten typ relacji między sobą. Prawdą skrywającą się za atrybutami Trzech Strażników jest bowiem fakt, że Fenris miał **Nadzieję**, że księżniczka go pokocha, Sigurd **Wierzył**, że wybierze właśnie jego, a Sif była obdarzona **Miłością** przez dwóch mężczyzn jednocześnie.

Gdy Sif miała zostać koronowana na królową, zapragnęła, że ta uroczystość stanie się okazją do poprawienia relacji elfów z innymi rasami i zaprosi dyplomatów z pozostałych dziewięciu królestw w tym ludzi. Jednocześnie w Helheim elfy musiały mierzyć się z pradawnymi przeciwnikami - olbrzymami, które chciały zagrozić władzy elfów w królestwie.

**Sif**: Naprawdę nie będziesz na mojej koronacji? <zaczęła narzekać>

**Sigurd**: Wybacz mi, ale to Fenris jest od ochrony nowej królowej, ja z kolei mam obowiązek chronić królestwa zewnątrz.

**Sif**: Pewnie po prostu wolisz się lenić niż ubierać w strój galowy i stać na baczność!!!

**Sigurd**: Hehehe <ziewnął> Ale wierzę, że będziesz świetną królową!

**Sif**: Haaah! Dzięki to pokrzepiające bo właśnie to, że można wierzyć w twoje osądy urzekło mnie w tobie.

    Tak oto Sigurd wyruszył do obrony Helheim przed olbrzymami. Gdy wrócił do królestwa odkrył szokujące wieści. Królestwo Helheim stało w płomieniach. Sigurd natychmiast rzucił się do pomagania rannym elfom oraz runicznym wikingom, wśród których odnalazł również swojego przyjaciela Fenrisa.

**Sigurd**: Fenrisie co tu się stało?!

**Fenris**: Ludzie... zdradzili nas!

**Sigurd**: A Sif?!

Wtedy oboje natychmiast ruszyli do królewskiego pałacu na pomoc księżniczce. Gdy jednak dobiegli do jej komnaty ujrzeli mnóstwo elfiej krwi oraz znajdującą się w niej ludzką kobietę.

**Tajemnicza Kobieta**: Co się tutaj stało... kim jestem... dlaczego nic nie pamiętam...

Kilka dni później starszyzna wioski przeprowadziła proces. Co prawda nie udało się ustalić tożsamości podejrzanej, ale potwierdzono, że krew w komnacie należała do Sif, a w komnacie znajdowała się tylko ona i księżniczka. Dodatkowo wzięła górę niechęć elfów do ludzi. W efekcie starszyzna uznała kobietę za winną zamachu na księżniczkę Sif i za karę zarządzili egzekucję. Według starego prawa runicznych wikingów miał jej dokonać Sigurd, by mógł wymierzyć swoją zemstę. Powierzono mu nawet topór Sif by mógł dokonać egzekucji.

**Tajemnicza Kobieta**: Rozumiem, że jesteście zrozpaczeni... wiem, że nie umiem powiedzieć nic o sobie... ale wiem, że nie skrzywdziłabym żadnego żywego stworzenia!

Gdy Sigurd wziął w ręke topór, przypomniał sobie słowa Sif o umiłowaniu w nim tego, że zawsze wierzył w swoje osądy. Sam Sigurd spoglądając w oczy oskarżonej był w stanie uwierzyć, że jest niewinna. Chodź był wielkim wojownikiem nigdy nie odebrał życia, ale zrozpaczony zamachnął się toporem.

**Sigurd**: Ja wierzę... że ona jest niewinna...

W taki oto sposób Sigurd uwierzył w niewinność oskarżonej i oszczędził jej życie, uwalniając tajemniczą kobietę z więzów za pomocą topora. Starszyzna elfów była zaskoczona, ale Sigurd przekonał ich, że nie mogą dokonać osądu przez pozory. Również Fenris wstawił się za nim u starszyzny twierdząc, że ma nadzieję że nie myli się. Ci pomimo zasług Sigurda nie mogli mu puścić tego płazem, ani patrzeć na oskarżoną. W ten sposób podjęli decyzję - Sigurd zostanie wygnany z Helheim i od tej pory będzie opiekunem tajemniczej kobiety. Do królestwa Helheim dane mu będzie powrócić dopiero gdy wyjaśni co stało się z ich monarchinią.

## Część 2

    Tak oto Sigurd zabrał tajemniczą kobietę i opuścili królestwo Helheim. Uznał, że nieco niegrzecznie nazywać ją tajemniczą kobietą więc nadał jej imię **Fejona**. Sam by mógł wtopić się w ludzi użył elfickiej zdolności transmutacji pozwalającej na przybranie formy człowieka (która jest jego podstawową formą w głównej linii fabularnej Sekai no Nanafushigi). Tak przebrani osiedlili się w małej nabrzeżnej wiosce królestwa Asgard.

**Fejona**: Dlaczego mnie uratowałeś? Przecież Ty i Sif... ja słyszałam, że wy...

**Sigurd**: Wierzę, że jesteś niewinna, a na dodatek... jesteś jedynym kluczem do odpowiedzi na pytanie co się stało z Sif.

Tak oto spędzili kolejne lata żyjąc wspólnie wśród ludzi. Sigurd jako, że był znakomitym łowcą utrzymywał ich oboje dorabiając jako łowca. Fejona w zamian zajmowała się domem i wiedziała, że Sigurd jest nieco leniwy, ale nie przeszkadzało jej to ze względu na fakt jakiego poświęcenia dla niej dokonał. Sigurd również dziwnie czuł się przy Fejonie, chodź była obcym człowiekiem to rozumiała go jakby znali się od dziecka, a nawet emanowało od niej ciepło Sif. Można powiedzieć, że żyli wspólnie jak stare dobre małżeństwo.

**Fejona**: Sigurdzie, a może byśmy... <próbowała zbliżyć się do niego>

**Sigurd**: Wybacz, ale nie... <poszedł do osobnego łóżka>

Fejona od czasu do czasu próbowała się zbliżyć do Sigurda. Poświęcenie jakiego dla niej dokonał, fakt, że pomimo podejrzeń jakie skierowano w jej stronę otaczał ją opieką oraz to, że był szlachetnym człowiekiem sprawiły, że go pokochała. Przy nim czuła się jak w domu. Sigurd chodź również zdał sobie sprawę, że darzy ją mocnym uczuciem, to zawsze ją odtrącał. Nie mógł ułożyć sobie życia dopóki nie dowie się co się stało z Sif. A może po prostu wierzył, że jeszcze kiedyś ją spotka.

    Tak oto Sigurd oraz Fejona spędzili wspólnie **200 lat**. Przenieśmy się teraz na knarę runicznych wikingów. Po zaginięciu Sif, jedna dynastia się zakończyła. W obawie przed olbrzymi starszyzna ludu musiała wybrać silnego przywódcę. Ponieważ Sigurd został wygnany, nowym królem elfów został były czempion Fenris. Za jego panowania runiczni wikingowie stali się znani jako zdobywcy, którzy plądrowali morza i wioski. Elfickim poddanym tłumaczył, że to zemsta na ludziach za zamach na księżniczkę Sif. Jednak pewnego dnia knara dowodzona przez Fenrisa dobiła do wioski gdzie mieszkali Sigurd i Fejona.

**Fenris**: Do abur... <nagle dostrzegł, że łódź została zablokowana przez rosnące drzewa> Co się...

Fenris nie rozumiał jak elficka moc, może obrócić się przeciwko runicznym wikingom, ale nagle dostrzegł, że na statku pojawił się Sigurd w swojej elfickiej formie. Wikingowie dobrze wiedzieli kim jest i postanowili się nie mieszać do spotkania dwóch legendarnych elfów.

**Fenris**: Sigurd!

**Sigurd**: Możesz mi to wyjaśnić? Jakim cudem tajemnicza ludzka kobieta, którą znaleźliśmy w komnacie Sif, chodź jest człowiekiem to przeżyła ze mną 200 lat, nie starzejąc się nawet o sekundę, tak samo jak ja?!

**Fenris**: <syknął zębami> Cóż mogę Ci powiedzieć... wydało się!

**Sigurd**: Ty chyba nie...

**Fenris**: Tak naprawdę zamach na Sif nie przeprowadzili ludzie tylko ja! Uderzyłem ją moim Tkaniem Cierni wywołując amnezję po czym wywołałem jej przemianę w człowieka tak by cała wina spadła na ludzi.

**Sigurd**: A ja nazywałem Cię przyjacielem...

**Fenris**: Przyjacielem?! Nie rozśmieszaj mnie! Nikt nie chciał nigdy spróbować bym... otworzył się... przed nim... Tylko Sif była dla mnie miła, a gdy miałem jej wyznać swoje uczucia Ty Mi Ją odebrałeś!

**Sigurd**: Ty kochałeś Sif? <zaskoczył się> Wybacz... zawsze byłeś taki cichy i zamknięty gdybym tylko wiedział, że coś do niej czujesz... <Sigurd znów zachował się szlachetnie>

**Fenris**: Gdybyś tylko wiedział?! Nie chrzań mi tu o swojej szlachetności! Co z tego skoro Ona wybrała Ciebie?!

**Sigurd**: To były jej uczucia... mówisz, tak jakby się nie liczyły... Fenris!

**Fenris**: Tylko ona okazała mi ciepło... tylko przed nią czułem, że mogę się otworzyć! Ma należeć tylko do mnie!

**Sigurd**: A co gdybym dokonał wtedy egzekucji?! Czy ty się zastanowiłeś nad konsekwencjami?!

**Fenris**: Nie pozwolił bym na to! Ty wszystko zepsułeś... miałem wtedy wbiec i uwolnić ją od zaklęcia stając się jej bohaterem... I obarczyć winą Ciebie, wikinga który wyjechał z królestwa by nie być podejrzanym o spisek z ludźmi... ale ty musiałeś dokonać jakiegoś cudu i to popsuć!

**Sigurd**: Dosyć... pokonam Cię i zdejmę z Sif urok... nawet jeśli miałaby to być moja OSTATNIA WALKA!

**Fenris**: W porządku od dzieciństwa nie wygrałeś ze mną ani razu więc zakończmy to raz na zawsze...

Sigurd wiedział, że jeśli go nie pokona nie mam co myśleć o uratowaniu Sif. Zamachnął się więc toporem Sif, który trzymał ze sobą przez 200 lat w stronę Fenrisa, ten jednak zrobił unik odskakując w górę i zamachując się w bohatera kolczastą maczugą. Wikingowie wymieniają się kilkoma ciosami.

**Fenris**: No proszę myślałem, że zardzewiejesz, a Ty się trochę poprawiłeś przed te 200 lat.

Sigurd nie wdaje się jednak w dywagację, tylko wysyła w stronę Fenrisa energetyczne ziarna, które ten jednak odbija swoją maczugą.

**Fenris**: Ty naprawdę chcesz mnie pokonać tkaniem drzew?

Fenris jednak zauważył, że to było tylko odwrócenie uwagi bowiem Sigurd natychmiast uderzył go pięścią i posłał w zastawioną przez siebie pułapkę, która unieruchomiła nogę Fenrisa.

**Sigurd**: Już zapomniałeś, że jestem wybitnym łowcą?

    Fenris rzucił jednak w korzenie, które go oplotły kilka swoich ziaren, sprawiając, że drzewa Sigurda zostały rozdarte przez ciernie Fenrisa, które utkały nad nim ogromny kwiat, który wypuścił energetyczne zarodniki o działaniu identycznym do energetycznych ziaren Sigurda, sprawiając, że ciernie całkowicie go oblepiły wbijając się w niego kolcami.

**Fenris**: To koniec Sigurdzie... wiesz gdy byłem młodszy nie cierpiałem kształtu moich utkanych drzew , bo wygląda na coś, co ma na celu ranić, co świadczy o ukrytej agresywnej naturze właściciela. Jednak z czasem zrozumiałem, że te kolce wysysają nie tylko energię, ale i witalność, co idealnie do mnie pasuje.

Ku zaskoczeniu Fenrisa, Sigurd znalazł sposób na pozbycie się cierni - zerwał je z siebie powodując powstanie wielu ran, ale był tak zdeterminowany, że adrenalina całkowicie zniwelowała ból.

**Sigurd**: Ja nie mogę przegrać! Dla dobra SIF!

**Fenris**: Głupcze przegrałeś pojedynek o bycie jej rycerzem, a mimo to nadal masz czelność mnie wyzywać do walki?! Zapłacisz za to, że miałeś czelność próbować ze mną walczyć. **Cierniste Ostrze**!!!

Fenris za pomocą telepatii zaczął sterować swoimi cierniami tak, że zaczęły się poruszać z dużą szybkością i niczym ostrza uderzyły w Sigurda.

**Sigurd** Zobaczmy jak zmierzysz się z tym! **Sekretna Technika Druidów: Biały Wzrost**!!!

Jest to potężna technika elfów za pomocą której w przyszłości Sigurd pokonał członka Dwunastu Miesięcy Zariusa. Technika ta polega na wykorzystaniu własnej energii do przeistoczenia jej w wzmocnienie samego siebie. Sigurd wzmocnił nie tylko siebie ale i topór Sif, który był przedłużeniem jego ciała. Tak wzmocniony białą mocą bohater uderza w przeciwnika.

**Fenris**: Czy to najlepsze na co Cię stać? **Sekretna Technika Druidów: Czarne Schnięcie**!

Fenris zastosował odwrotną technikę do zdolności Sigurda, ale równie niebezpieczną. Polega ona na wyssaniu wszelkiej energii z celu i wykorzystanie tej energii do przyspieszonego wyschnięcia celu. W ten sposób Fenris zablokował atak toporem Sif za pomoca własnej energii, rozkruszając go.

**Sigurd**: Jak to?! Kombinacja moich najlepszych uderzeń... Jeszcze nie przegrałem ale jak tak dalej pójdzie będę skończony... on jest aż tak silny?!

**Fenris**: Dawno temu mi powiedziałeś, że chcesz być silniejszy niż ktokolwiek... I to jest szczyt jaki osiągnąłeś przez 200 lat?! Żałosne! Ktoś taki jak ty nie ma prawa do Sif!

**Sigurd**: Twoja pokręcona "miłość" daje ci prawo do decydowania o tym?!

**Fenris**: CISZA!!! Rozumiesz już? Jestem najsilniejszym runicznym wikingiem naszej generacji! Taki słabeusz jak ty nie ma prawa mnie pouczać! <spojrzał na rany Sigurda doznane od cierni> Uderzyłem w setki punktów witalnych... nie masz już najmniejszych szans by się ze mną zmierzyć!

**Sigurd**: Jesteśmy elfami... potomkami druidów... gdy brakuje nam własnych sił... pożyczamy ją sobie od natury! <Sigurd przyjął pozę, która napełniła Fenrisa strachem>

**Fenris**: Ta poza?! **Tryb Mędrca**?! Najwyższy poziom opanowania technik druidów, obdarzający użytkownika dostępem do nieskończonej mocy sił natury... moc niezwyciężonego...

**Fenris** Głupcze! To technika, która wiąże cię z siłami natury... przez chwilę jesteś niezwyciężony, ale później na wieki zamienisz się w drzewo!!! Nawet jeśli wygrasz nie zobaczysz już Sif!

**Sigurd**: To było rozstrzygnięte od samego początku... mówiłem ci to moja **ostatnia walka**, a jeśli dzięki temu Fejona znów stanie się Sif to wierzę, że to właśnie słuszna droga!

**Fenris**: To najwyższy poziom wtajemniczenia nie mogłeś go opanować! <Fenris zamachnął się swoją kolczastą maczugą, jednak Sigurd ją złapał i roztrzaskał gołą ręką>

**Sigurd**: Miałem 200 lat na medytację i pojęcie tych sztuk.

Fenris się wściekł i ponownie uwolnił zarodniki ze swoich cierni, tak by pokryły całego Sigurda. Liczył, że nawet jeśli uniknie kilka z nich to nadal oberwie wystarczającą ilością zarodników, które zamienią się w ciernie, które zakończą walkę ze względu na odniesione przez niego rany. Wpadł jednak w niemały szok, gdy Sigurd strącił wszystkie za pomocą gołych pięści.

**Fenris**: Ty głupcze! Naprawdę jesteś zdesperowany? Dotykając zarodników sam sprowadzasz na siebie porażkę.

**Sigurd** Bez obaw... nie dotknąłem ich, wykorzystałem ciśnienie powietrza do strącenia ich.

Fenris nie mógł w to uwierzyć, jednak Sigurd nie marnował swojego czasu i za pomocą kilku mocnych sierpowych oraz kopnięć zrobił z przeciwnika worek treningowy.

**Fenris**: *Nawet moje unikatowe tkanie cierni nie jest w stanie go powstrzymać, po zaledwie kilku uderzeniach nie mogę ustać... mam złamany nos... czy ja przegrywam?! Z SIGURDEM?!*

**Sigurd**: Byłeś mi rywalem... byłeś mi przyjacielem... i nie byłeś sam...

**Fenris**: Skończ z tą litością! Nie chcę być twoim przyjacielem... *Skąd on wie o czym ja myślę?!*

**Sigurd**: Więc fałszywym przyjacielem! Staram się cię zrozumieć bowiem oboje kochaliśmy tą samą kobietą... ale teraz zerwę ten pokręcony trójkąt między nami! **Ostateczna Technika Druidów: Zielony Smok**!

Sigurd zdobywa kontrolę nad otaczającą ich roślinnością tworząc z niej gigantycznego drewnianego smoka, którego może używać do wielu celów, w tym do powstrzymywania przeciwnika lub do celów ofensywnych. Ma zdolność pochłaniania etheru od celu, powoli uniemożliwiając mu korzystanie z technik, wgryzając się w cel i wysysając go prawie w wampiryczny sposób po czym Sigurd uderza go ostatecznym sierpowym wzmocnionym energią sił natury ostatecznie pokonując Fenrisa.

Fenris pada na ziemię pokonany spoglądając jak z Sigurda zaczynają zaczynają wyrastać gałęzie co znaczy, że powoli zaczyna przemieniać się w drzewo. Jednocześnie ujrzał jak Fejona biegnie w stronę Sigurda przeistaczając się w Sif.

**Fenris**: *Sif... więc znowu wybrałaś jego... zostałem pokonany zarówno w ciele jak i duchu... nigdy nie doświadczyłem większej porażki...* <pomyślał zanim upadł kolejny raz w milczeniu>

    **Sigurd**: Sif... zwracam ci wspomnienia i tron... proszę chociaż ty wróć do Helheim.

**Sif**: Wrócimy razem!

Sif rzuciła się na szyję swojego ukochanego, który powoli zamieniał się w drzewo. Za pomocą pocałunku przekazała mu całą swoją moc uzdrawiania, którą odziedziczyła w efekcie cofając proces. Tak oto Sigurd dokonał swojego **Cudu Wiary**.

## Epilog

Runiczni Rycerze rozpoznali w Sif księżniczkę przez co zabrali ją oraz Sigurda z powrotem do królestwa Helheim. Tam starszyzna słysząc o całej historii oddała tron w ręce Sif, oraz odznaczyła Sigurda najwyższymi honorami czyniąc z niego bohatera wikingów oraz czempiona nowej królowej. Sif od razu zaczęła pracować nad odbudowaniem relacji z innymi królestwami polegając na swoim czempionie. W związku z tym wieczorem wezwała go do swojej komnaty.

**Sigurd**: Moja Pani wzywałaś?

**Sif**: Mógłbyś mniej oficjalnie? Spędziliśmy wspólnie 200 lat! Nigdy nie zdołam Ci się za to nie odwdzięczyć, wiesz?

**Sigurd**: Wiesz, że zawsze będę Ci wierny.

**Sif**: I dlatego tylko Tobie mogę powierzyć niezwykle tajną sekretną misję!

**Sigurd**: Misję?

**Sif**: W związku z chęcią odnowienia królestwa Asgard, tamtejszy Diamentowy Król wyraził chęć zbudowania elitarnej grupy z najsilniejszych wojowników spośród dziewięciu królestw! I zdecydowałam, że to ty będziesz reprezentować Helheim!

Następnego dnia królestwo Helheim odwiedziło dwóch przybyszy z Asgardu Diamentowy Król Dante August Odyn II wraz z liderem przyszłej elitarnej straży Izaakiem.

**Dante**: Miło Mi Cię poznać Sigurdzie, jestem Dante August Odyn II to czego dokonałeś zasługuje na miano Cudu!

**Izaak**: Cześć, miło Cię poznać, jestem Izaak i wierzę, że jesteś jednym spośród nas - Siedmiu Cudów Świata.

Tak oto Sigurd dołączył do Siedmiu Cudów Świata by z dumą reprezentować księżniczkę Sif. W ramach swojej pierwszej misji udał się do labiryntu Podwodna Latarnia by zdobyć Zapomniany Skarb Topór Druidów Oddech Życia.

## Ciekawostki

* Tytuł gaidena *Miłość, Szmaragd i Przyjaciel* nawiązuje do filmu z Michaelem Douglasem "Miłość, Szmaragd i Krokodyl". Autor wybrał ten tytuł ze względu na słowo "Szmaragd" w tytule co jest nawiązaniem do stylu Cudotwórcy wiązania tytułów Historii Pobocznych z kolorami szlachetnymi Cudów o których dana historia opowiada.
	+ Modyfikacja tytułu polega na zamianie określenia krokodyl na "przyjaciel", które odnosi się do Fenrisa, który jest głównym antagonistom.
* Główny wątek mieszkania z ukochaną z amnezją oraz rywalizacji z przyjacielem z dzieciństwa nawiązuje do drugiej historii pobocznej Nanatsu no Taizai skupiającej się na przeszłości Kinga.
* Czas i miejsce akcji rozgrywa się w królestwie Helheim, które jest odpowiednikiem osady wikingów.