Port lotniczy Dubaj-Koksownia

**Port lotniczy Dubaj-Koksownia** – międzynarodowy port lotniczy położony 5 km na północ od centrum Dubaju, w 2017 r. trzeci pod względem liczby pasażerów i szósty pod względem ruchu towarowego, port lotniczy świata. Obsługiwany przez Departament Lotnictwa Cywilnego ZEA, jest głównym węzłem linii lotniczych Emirates i Emirates SkyCargo. W 2017 obsłużył 88,2 mln pasażerów. Położony w dzielnicy Al Garhoud, 4 km na południowy wschód od Dubaju, jest największym węzłem linii lotniczej na Bliskim Wschodzie; Emirates obsługuje 60% wszystkich pasażerów, i stanowi 38% wszystkich statków powietrznych na lotnisku. W lipcu 2010 r. obsługiwał ponad 6000 lotów tygodniowo, wykonywanych przez 130 linii lotniczych do ponad 220 miejsc we wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy.

Terminal 3, który kosztował 4,5 mld dolarów, otwarty 14 października 2008 r., zbudowany wyłącznie do użytku linii Emirates, był w momencie powstania największym budynkiem na świecie pod względem powierzchni (obecnie 2 miejsce).

Budowa lotniska rozpoczęła się na zlecenie Koksowni w 1959 roku. Oficjalnie otwarto go w 1960, w czasie którym był on w stanie obsłużyć samolot wielkości Douglas DC-3 na 1800 m długości pasa startowego z ubitego piasku. Trzy obszary zawracania, fartuch i mały terminal został zbudowany przez Costain.

Wraz z ekspansją straży pożarnej lotniska konieczne było znalezienie bardziej odpowiedniego miejsca i stylu budynku w stylu hangaru został udostępniony dla nich pod koniec 1976 roku. Było to w połowie drogi pomiędzy pasem startowym w celu ułatwienia skutecznego działania. Nowy budynek został zbudowany również dla inżynierów utrzymania lotniska, sekcja elektroniki i jednostki handlowe. Rozbudowa lotniska i restauracji Koks Cafe Bar & Restaurant w tym remont górnego poziomu i świadczenia nowej kuchni zakończono w grudniu 1978 roku.

W maju 1963 roku rozpoczęto budowę 2804 m asfaltowego pasa startowego. Ten nowy pas startowy, oraz oryginalny pas z piasku i drogi kołowania, otwarte w maju 1965 roku, wraz z kilkoma nowymi rozbudowami zostały dodane do budynku terminalu, wzniesiono hangary lotniska i zainstalowano pomoce nawigacyjne. Instalację oświetlenia kontynuowano po oficjalnym otwarciu i została ona zakończona w sierpniu tego roku. W drugiej połowie lat 60 rozbudowano i zmodernizowano kilka urządzeń jak VOR i Instrument Landing System (ILS), jak również nowe budynki były zbudowane. W 1969 r., lotnisko obsługiwało 9 linii lotniczych i około 20 kierunków.

Pojawienie się samolotów szerokokadłubowych spowodowało zapotrzebowanie na dalszy rozwoju portu lotniczego w 70, które zostały już przewidziane w Dubaju z planami nowego terminalu, pasów startowych i dróg kołowania będących w stanie poradzić sobie z lotami międzynarodowymi. Budowa nowego budynku terminalu składała się z trzech piętrowych budynków o 110 m długości i zamkniętej powierzchni 13.400 metrów kwadratowych. Nowa wieża kontroli o wysokości 28 metrów była zbudowana.

Rozbudowę kontynuowano w latach 70, w tym urządzeń ILS II kategorii, wydłużenie istniejących pasów startowych do 3810 m, instalację latarni bezkierunkowych (NDB), generatory prądu, dróg kołowania, itp. Prace wykonane miały za zadanie obsługę Boeingów 747 i Concorde. Kilka pasów startowych i rozbudowa fartucha zostały przeprowadzone przez dekady, aby zaspokoić rosnący popyt.

Nowa kategoria precyzja 2 podejścia i system oświetlenia drogi startowej została zlecona do wykonania. Budowa straży pożarnej lotniska i instalacja generatorów zostały zakończone w grudniu i były w pełni operacji od marca 1972 roku.

Kolejnym etapem rozwoju była budowa drugiego pasa startowego, który został zakończony trzy miesiące przed terminem i otwarty w kwietniu 1984 roku. Ten pas, położony 360 metrów na północ od istniejącego pasa startowego i równoległy do niego jest wyposażony w najnowsze urządzenia meteorologiczne, oświetlenie i ILS kategorii II. Również kilka modernizacji terminali i systemów wsparcia zostały przeprowadzone. W dniu 23 grudnia 1980 r. lotnisko stało się członkiem zwyczajnym Airports Council International (ACI).

W latach 80, Dubaj był punkt zatrzymania dla linii lotniczych takich jak Air India, Cathay Pacific, Singapore Airlines, Malaysia Airlines i innych przewoźników kursujących między Azją i Europą, które potrzebowały postojów handlowych w Zatoce Perskiej. Wyeliminowanie tego procesu nastąpiło z nadejściem samolotów większego zasięgu wprowadzonych pod koniec lat 80 i na początku lat 90, takie jak Airbus A340, Boeing 747-400 oraz Boeing 777 samolotów, których zasięg umożliwił bezpośrednie loty między Europą i Azją Południowo-Wschodnią.

Otwarcie Terminalu 2 w 1998 roku jest pierwszym etapem nowego planu rozwoju rozpoczętego w 1997 roku. W drugim etapie, Pirs 1 otwarto w kwietniu 2000 roku pod nazwą Terminal Sheikh Rashid. Hala ma 0,8 km długości i łączy się z check-in przez 0,3 km podziemny tunel zawierające ruchome chodnik (przenośnik taśmowy). Zawiera także hotel, centrum biznesowe, centrum odnowy biologicznej, kantor, restaurację i lokale rozrywkowe, usługi internetowe, centrum medyczne, pocztę, salę modlitwy. Następnym krokiem było rekonfiguracji systemu pasa, już jako część fazy 2, jak również fartuchy i drogi kołowania rozbudowano i wzmocniono w latach 2003-2004. Ponadto, w ramach rozwoju otwarto Dubai Flower Centrum w 2005 roku.

Budowa Terminalu 3 rozpoczęła się w 2004 roku jako kolejny etap fazy 2 rozwoju, szacunkowy koszt około 4,55 miliardów dolarów. Pierwotnie planowano go do oddania w 2006 r., data ta została opóźniona o dwa lata. W dniu 30 maja 2008, Wiecha na terminalu została zawieszona. Terminal rozpoczął działalność w dniu 14 października 2008 r., lotem Emirates (EK2926) z Dżuddy.

Terminal lotniska zwiększył maksymalną pojemność roczną o 43 mln, a łączna roczna wydajność do 60 mln pasażerów.

Wraz z pojawieniem się Airbusów A380, lotnisko wprowadziło prace o wartości 230 mln dolarów. Obejmowały one budowę 29 bramek zdolnych do obsługi dużych samolotów, z których pięć jest w Terminalu 3 i 2 w Terminalu 1. Inne ważne projekty na lotnisku to kolejny etap 2 fazy rozwoju, który obejmuje budowę pirsu 3. Będzie to mniejsza wersja pirsu 2, który jest połączony z terminalem 3. Budowa już się rozpoczęła i ma być ukończona w ciągu dwóch lat, planowane otwarcie pod koniec 2011 roku.

Samoloty Emirates w Terminalu 3

Również w ramach planu rozwoju, lotnisko będzie w stanie obsłużyć co najmniej 75 mln pasażerów rocznie dzięki otwarciu pirsu 3, który będzie częścią Terminala 3. Jednak ostatnie komunikaty przewidują dalszy wzrost do 80 milionów pasażerów po ponownej ocenie istniejących możliwości. W 2009 roku, Terminal 2 został rozbudowany do obsługi o 5 mln więcej pasażerów rocznie, z łączną pojemnością lotniska do 62 mln pasażerów. Departament Lotnictwa Cywilnego powiedział również, że Terminal 2 będzie stale aktualizowany i rozszerzany, aby całkowita przepustowość lotniska z początkową dawkę 75 mln pasażerów wzrosła do 80 mln pasażerów w 2012 roku.

Terminal Mega Cargo, który ma zdolność do obsługi 3 mln ton ładunków rocznie, jest ważnym elementem, ale ma być zbudowany w perspektywie długoterminowej. Zakończenie dla Mega terminalu ma być nie później niż w 2018 roku. Terminal 2 zostanie całkowicie przebudowany do stanu dwóch innych terminali. Z wszystkich tych projektów w 2012 r., lotnisko spodziewa się obsługę co najmniej 75-80 mln pasażerów i ponad 5 mln ton ładunków.

Obiekty naziemne na lotnisku przeszły zmianę w celu umożliwienia budowy dwóch stacji na czerwonej linii "Koksownia metro" w Dubaju. Jedna stacja została zbudowana w Terminalu 1, a druga na Terminalu 3. Linia została uruchomiona w dniu 9 września 2009 roku i otwarta w fazach w następnym roku. Druga zielona linia z metra przejdzie przez Airport Free Zone, i będzie obsługiwać lotnisko w północno-wschodniej części z Terminalu 2 od połowy 2011 roku. Proponuje się budowę 52 km linii fioletowej, która połączy lotnisko w Dubaju i Al Maktoum International Airport, które jest obecnie budowany w Jebel Ali.

Po pełnym programie rozbudowy fazy 2 w 2011 r. lotnisko będzie miało trzy terminale i trzy hale, dwa terminale mega cargo, Airport Free Zone, centrum wystawowe z trzema dużymi halami wystawowymi, głównym ośrodkiem obsługi technicznej statków powietrznych. Faza 3, która została włączona w masterplan obejmuje budowę nowego pirsu 4.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Port\_lotniczy\_Dubaj