Bohater zawsze pozostanie bohaterem/2

**Rozdział 2.**

Alya siedziała na ławce. Zastanawiała się, czy nie przesadziła w rozmowie z Marinette. Ona przecież nie wiedziała, że przeżywa ciężkie chwile. Nikt nie wiedział... Oprócz Nino, przed nim nie mogła tego ukryć. Nie miała po prostu siły, aby komukolwiek o tym powiedzieć. Nie zmienia to jednak faktu, że Marinette powinna zaoferować jej pomoc w poszukiwaniu Biedronki, wesprzeć ją, zamiast gadać głupoty o nieodkrytych tajemnicach. Niemożliwe jest, aby czegoś nie dałoby się rozwiązać.

Ukradkiem spojrzała na Marinette, nadchodzącą do niej od lewej strony. Początkowo udawała, że jej nie widzi, ale po chwili przewróciła oczami i spytała się:

-Czego znowu chcesz?

-Alya, ja... cię przepraszam.

-Wiesz chociaż, za co? - Alya podniosła brwi.

Na twarzy Marinette pojawiło się zakłopotanie.

-Ja... J-ja Nie wiem...

-I w tym tkwi problem, Marinette - dziewczyna westchnęła. - POWINNAŚ przeprosić mnie za to, że zignorowałaś moje marzenia. I za to, że nie zechciałaś mi pomóc w takiej... *błahej*, pewnie według ciebie, sytuacji. W takim razie, co byś zrobiła, gdybym miała naprawdę poważny problem?

-Alya! Przecież wiesz, że to nie tak!

-A skąd mam mieć tę pewność?!

W całym parku zaległa cisza. Słychać było tylko szybkie i nierówne oddechy obu dziewczyn.

-Alya, ja cię nie poznaję. Obrażasz się z powodu jakiegoś... Durnego bloga? - przerwała ciszę Marinette, zanim zdążyła ugryźć się w język. Po chwili tego żałowała.

Oczy Alyi gwałtownie opuchły. Jej warga zaczęła drgać.

-MARINETTE, NIE CHODZI TYLKO O JAKIEGOŚ "DURNEGO" BLOGA! SKORO WTEDY NIE POTRAFIŁAŚ MNIE WESPRZEĆ, TO CO ZROBISZ TERAZ, GDY CI POWIEM, ŻE... ŻE MOI RODZICE MIELI CIĘŻKI WYPADEK SAMOCHODOWY?!... ŻE PRAWDOPODOBNIE Z TEGO NIE WYJDĄ I ZOSTANĘ SAMA, SAMA JAK PALEC NA TYM OKROPNYM ŚWIECIE?!

Po policzkach Alyi spłynęły ciężkie łzy. Dziewczyna przez kilka sekund wpatrywała się w Marinette, jakby chciała jeszcze coś powiedzieć, ale po chwili wybiegła z parku, trzymając nisko głowę. Pewnie nie chciała, żeby ktokolwiek w tej chwili patrzył na jej smutek, co było niemożliwe, bo tłum gapiów już podążał za nią wzrokiem.

Marinette chciała jej odpowiedzieć "Nie będziesz sama, masz przecież mnie", ale nie potrafiła. Nie miała pojęcia, co teraz przeżywa jej przyjaciółka, zwykła gadka nie wystarczyła, aby ją pocieszyć. Nie wiedząc co robić, załamana usiadła na trawie, wpatrując się nieobecnym wzrokiem w punkt, gdzie przed chwilą znikła Alya.

\*\*\*\*\*

Jastrzębia Ćma medytował na środku głównego pomieszczenia w obserwatorium. Światło przebijające się przez szybę nadawało mu złowrogiego blasku. Chwilowo zmarszczył brwi, potem jednak jego oblicze się wygładziło.

-Nie... Zwykle impulsywne działanie było błędem. Tym razem... Spróbuję z iskry wzniecić pożar nienawiści, który pozwoli mi zebrać wystarczającą ilość energii. Wtedy nie zepsuję swojego wizerunku jakimś miernym złoczyńcą, który nie jest nawet godny, aby tak go nazwać. Teraz przygotuję coś lepszego, coś, co wszyscy zapamiętają!

Mężczyzna wstał. Złapał jedną ćmę, przemieniając ją w akumę. Nie stała się jednak całkowicie czarna. Jedynie dookoła skrzydeł pojawiła się ciemna poświata...

-Czyń swoją powinność, moja akumo. Tym razem Twoje zadanie jest inne niż zwykle, pamiętaj!