Panowanie Aerysa II

## ROZEZNANIE

### OPIS

Opowieść o Panowaniu Aerysa II Szalonego Targaryena. Jakim cudem ten młody Książę stał się szalony? Dowiecie tutaj jak i będzie lista jego i jego żony dzieci: Rhaegara...

## OCZYWISTY TRON

### POCZĄTKI RZĄDÓW AERYSA II - 262 O.P. I WIELE NIEBEZPIECZNYCH NARODZIN

Aerys II Targaryen wstąpił na Żelazny Tron w roku 262 o.P. Miał osiemnaście lat i miał władać Siedmioma Królestwami przez następne dwadzieścia jeden, aż do śmierci z rąk Ser Jaime'ego Lannistera, wydarzenie które nastąpiło w roku 283 o.P. W późniejszych latach panowania króla i podczas rządów jego następcy zwano go „Szalonym Królem”, "Obłonkanym Królem", "Królem Strupem" i "Starym Królem, gdyż Aerys II stał się szaleńcem, ale Aerys był młodym i przystojnym młodzieńcem przez pewien okres jego panowania. Dzielnie walczył na Stopniach w wojnie dziewięciogroszowych królów. Choć nie zaliczał się do najbardziej pracowitych ani najinteligentniejszych książąt, posiadał niezaprzeczalny urok, który pozwolił mu zdobyć wielu przyjaciół. Był też jednak próżny, dumny i skłonny do zmiennych nastrojów. Owe wady uczyniły go dogodnym celem dla pochlebców i lizusów, ale w chwili jego wstąpienia na tron większość ludzi nie dostrzegała ich jeszcze wyraźnie. Nawet najmądrzejsi nie mogli przywidzieć że Aerys będzie znany jako Obłąkany Król, a jego panowanie doprowadzi do końca trwających prawie trzy stulecia rządów dynastii Targaryenów. Jednakże w tym samym pamiętnym roku 262 o.P., gdy Aerys włożył na głowę koronę, w Końcu Burzy kuzynowi króla, Steffonowi Baratheonowi, i jego pani żonie urodził się pełen wigoru ciemnowłosy syn, nazwany Robertem; na dalekiej północy, w Winterfell, lord Rickard Stark świętował zaś narodziny syna, Brandona. Przed upływem roku narodził się kolejny Stark, Eddard. Wszyscy ci trzej chłopcy mieli w swoim czasie odegrać kluczową rolę w upadku rodu smoków. Nowy monarcha dał już królestwu dziedzica, Rhaegara, który narodził się pośród płomieni w Summerhall. Aerys oraz jego królowa i siostra, Rhaella, byli młodzi, przewidywano więc, że będą mieli jeszcze wiele dzieci. Ta kwestia miała wówczas kluczowe znaczenie, ponieważ tragedie, do których doszło za panowania Aegona Niespodziewanego, odrąbały większość konarów szlachetnego drzewa rodu Targaryenów, pozostawiając tylko dwie samotne gałęzie. Aerysowi II nie brakowało ambicji.

— Pragnę zostać największym władcą w historii Siedmiu Królestw — oznajmił Król.

Niektórzy z przyjaciół zachęcali go do podobnych myśli, sugerując, że historia może go zapamiętać jako Aerysa Mądrego albo nawet Aerysa Wielkiego. Dwór jego ojca składał się głównie ze starszych, doświadczonych ludzi. Wielu z nich służyło już za panowania króla Aegona V Aerys II odesłał wszystkich, zastępując ich lordami ze swego pokolenia. Przede wszystkim zaś zwolnił z urzędu postarzałego i przesadnie ostrożnego Edgara Sloane’a, który był królewskim namiestnikiem od czasu tragedii w Summerhall, i mianował na jego miejsce ser Tywina Lannistera, dziedzica Casterly Rock. Dwudziestoletni ser Tywin był najmłodszym królewskim namiestnikiem w całej historii Siedmiu Królestw. Wielu maesterów do dziś utrzymuje, że jego nominacja była najmądrzejszym uczynkiem w całym życiu „Aerysa Mądrego”. Aerys i Tywin znali się od dziecka. W wieku chłopięcym Tywin Lannister służył w stolicy jako królewski paź. On i książę Aerys, a także młodszy paź, królewski kuzyn Steffon Baratheon z Końca Burzy, stali się nierozłącznymi towarzyszami. Podczas wojny dziewięciogroszowych królów trzej przyjaciele walczyli u swego boku; Tywin jako świeżo pasowany rycerz, a Steffon i książę Aerys jako giermkowie. Gdy w wieku szesnastu lat książę Aerys zdobył ostrogi, przyznał ser Tywinowi wielki zaszczyt pasowania go na rycerza. W roku 261 o.P. Tywin Lannister dowiódł swych talentów dowódczych, tłumiąc bunt dwóch najpotężniejszych wasali swego ojca, lorda Tarbecka i lorda Reynea, czym położył kres ich starożytnym rodom. Choć niektórzy ganili brutalność jego metod, nikt nie mógł przeczyć, że ser Tywin, po rządach swego ojca, pełnych chaosu i konfliktów, przywrócił porządek w krainach zachodu. Trzeba przyznać, że Aerys Targaryen i Tywin Lannister tworzyli dziwną parę przyjaciół. Młody król był we wczesnych latach swojego panowania aktywny i pełen życia. Kochał muzykę, taniec i bale maskowe, a zwłaszcza młode kobiety. Wypełniał swój dwór pięknymi pannami ze wszystkich zakątków królestwa. Niektórzy utrzymują, że miał tyle kochanek, co jego przodek Aegon Niegodny (bardzo mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę to, co wiemy o owym monarsze). W przeciwieństwie do Aegona IV Aerys II szybko jednak tracił zainteresowanie swymi kobietami. Wiele z nich popadało w niełaskę przed upływem dwóch tygodni, a tylko nieliczne zachowały pozycję przez pół roku. Jego Miłość snuł też wspaniałe plany

— Zamierzam podbić Stopnie i na zawsze uczynić je częścią Siedmiu Królestw — oznajmił młody Król.

W roku 264 o.P. Królewską Przystań odwiedził lord Rickard Stark, budząc w Aerysie zainteresowanie północą. Król stworzył plan budowy nowego Muru, trzysta mil na północ od obecnego, i wcielenia do Siedmiu Królestw ziem położonych między nimi. W roku 265, oburzony „smrodem Królewskiej Przystani” zaczął mówić o wzniesieniu na południowym brzegu Czarnego Nurtu „białego miasta” zbudowanego wyłącznie z marmuru. W roku 267, po dyspucie z Żelaznym Bankiem z Braavos, dotyczącej pewnych sum pożyczonych przez jego ojca, zapragnął zbudować największą flotę w historii świata, by „rzucić Tytana na klęczki” W roku 270, podczas wizyty w Słonecznej Włóczni, zapewnił księżną Dorne, że „sprawi, iż dornijską pustynia zakwitnie) kopiąc wielki podziemny kanał pod górami, by sprowadzić wodę z Deszczowego Lasu.

Żaden z tych górnolotnych planów nigdy nie został zrealizowany. O większości z nich zapomniano przed upływem cyklu księżyca, entuzjazm bowiem opuszczał Aerysa II równie szybko, jak namiętność do kochanek. Mimo to przez pierwsze dziesięć lat jego rządów w Siedmiu Królestwach panował wielki dostatek, dzięki temu, że królewski namiestnik posiadał wszystkie istotne cechy, których brakowało królowi – był pracowity, zdecydowany, niestrudzony, bardzo inteligentny, sprawiedliwy i surowy. „Bogowie stworzyli i ukształtowali tego człowieka na władcę” napisał o Tywinie Lannisterze wielki maester Pycelle w liście do Cytadeli, po tym, jak przez dwa lata służył z nim w małej radzie. Jego relacje z tamtych czasów są wygrubione na rzecz Tywina Lannistera. I Tywin rzeczywiście władał. W miarę, jak zachowanie króla stawało się coraz bardziej nieobliczalne, codzienne zadania związane ze sprawowaniem rządów przypadały namiestnikowi. Królestwo kwitło pod ręką Tywina Lannistera – do tego stopnia, że ciągłe kaprysy króla Aerysa nie wydawały się aż tak złowieszcze. Wielu Targaryenów przed nim zachowywało się podobnie; zachcianki władcy nie spowodowały zbyt wielkich kłopotów. Od Starego Miasta aż po Mur ludzie zaczęli mawiać, że Aerys może nosić koronę, ale rządy w Siedmiu Królestwach sprawuje Tywin Lannister.

## RZĄDY NAMIESTNIKA

### KSIĘŻNICZKA DAELLA

To właśnie on rozstrzygnął spór korony z Braavosami (choć ku niezadowoleniu króla nie „rzucił Tytana na klęczki”), spłacając dług zaciągnięty przez Jaehaerysa II złotem z Casterly Rock i uznając, że osobiście jest za niego odpowiedzialny. Tywin zdobył też aprobatę wielu wielkich lordów, odwołując te z wprowadzonych przez Aegona praw mających ograniczyć ich władzę, które nadal zachowały ważność. Zmniejszył cła i podatki na towary przepływające przez Królewską Przystań, Lannisport oraz Stare Miasto, co dało mu poparcie wielu bogatych kupców. Budował nowe trakty i naprawiał stare, organizował w całym królestwie mnóstwo wspaniałych turniejów, ku zachwytowi zarówno rycerzy, jak i prostaczków, dbał o rozwój handlu z Wolnymi Miastami, a także surowo karał piekarzy przyłapanych na dodawaniu trocin do chleba oraz rzeźników sprzedających koninę jako wołowinę. We wszystkich tych wysiłkach wsparciem służył mu wielki maester Pycelle, którego relacje z panowania Aerysa II dają nam najdokładniejszy obraz owych czasów. Mimo tych wszystkich osiągnięć, Tywina Lannistera nie darzono miłością. Rywale oskarżali go, że brak mu poczucia humoru, jest pamiętliwy, nieugięty, dumny i okrutny. Jego lordowie chorążowie szanowali go i służyli mu wiernie podczas wojny i pokoju, ale nikogo nie można było zwać jego prawdziwym przyjacielem. Tywin gardził ojcem, bezwolnym, grubym i nieudolnym lordem Tytosem Lannisterem, a jego stosunki z dwoma braćmi, Tygettem i Gerionem, były wyjątkowo burzliwe. Więcej szacunku okazywał trzeciemu bratu, Kevanowi, który od dzieciństwa był jego bliskim powiernikiem i nieodłącznym towarzyszem, a także siostrze, Gennie, lecz nawet w tych przypadkach sprawiał wrażenie, że kieruje nim raczej obowiązek niż uczucia. W roku 263 o.P., rok po objęciu funkcji namiestnika, ser Tywin poślubił piękną i młodą siostrę Króla, Daellę Targaryen, która przybyła do Casterly Rock w roku 259, po koronacji jej ojca - króla Jaehaerysa II, i została tam przez rok. Daella i Tywin poznali się jako dzieci w Królewskiej Przystani Choć Tywin nie należał do ludzi publicznie demonstrujących uczucia, powiadają, że jego miłość do pani żony była głęboka i trwała. Wielki maester Pycelle w liście do Cytadeli pisał: „Tylko lady Joanna naprawdę zna człowieka kryjącego się pod zbroją, a wszystkie jego uśmiechy należą wyłącznie do niej. Widziałem nawet, jak skłoniła go do śmiechu, i to niejeden raz, lecz przy trzech odrębnych okazjach!”.

Pora teź spojrzeć na samą księżniczkę Daellę Targaryen, córkę Króla Jaehaerysa II Targaryena i Królowej Shaery Targaryen. Będąc dzieckiem wyjechała do Casterly Rock, i gdy miała jedenaście lat znowu tam pojechała. A jeśli chodzi o jej charakter. Młodsza siostra Aerysa była kobietą pełną pasji i temperamentu, zarówno srogą jak i zmysłową, bardziej lubieżną od swojej siostry, bardziej namiętną, ale mającą też mroczną, bezlitosną stronę. Nawet ci, którzy ją kochali uznawali ją za surową, poważną i pamiętliwą. Była wojowniczką, lepiej czuła się w kolczudze, niż w jedwabiach. Ubierała się jak do walki: długie, srebrne włosy wiązała w warkocze lub splatała metalowymi pierścieniami. Opisywano ją jako kobietę „surowej urody”, miała opinię osoby parającej się czarami. Podczas gdy jej siostra Rhaella była nieśmiała, Daella była uwodzicielką. Powiadano, że jej brat Aerys z nią sypiał i spędzał dziesięć nocy z nią na jedną noc z Rhaellą, mówiono że mieli razem czwórkę dzieci oficjalnie dzieci Daelli z Tywinem: Damona, Alysanne, Artemis i Tyriona. Gdyż cała czwórka miała targaryeńskie cechy, i wiara nazywała ich "zrodzeni z plugastwa i cudzołóstwa", jak pisze Pycelle. Jednak Lord Tywin nie karmił się resztkami, ale jest możliwe że po prostu nie wierzył w te plotki. Ale nie unikało wątpliwości że Wasza Miłość pozwolił sobie na zbyt wiele podczas pokładzin siostry.

Niestety, małżeństwo między Aerysem II Targaryenem a jego siostrą Rhaellą nie było tak szczęśliwe. Mimo że królowa przymykała oczy na zdrady męża, nie była z nich zadowolona; mawiała: „Robi z moich dam dworu swoje kurwy". Napięcie między królem a królową rosło, ponieważ Rhaella nie była w stanie dać Aerysowi kolejnych dzieci. Po poronieniach w 263 i 264, w roku 267 powiła martwo urodzoną córkę, Shaenę. Książę Daeron, wydany na świat w roku 269, przeżył tylko pół roku. Potem było kolejne martwo urodzone dziecko w roku 270, poronienie w roku 271 oraz książę Aegon, który urodził się dwa cykle księżyca za wcześnie w roku 272 i umarł rok później. Z początku Jego Miłość pocieszał Rhaellę w jej żalu, ale z czasem jego współczucie zmieniło się w podejrzliwość. W roku 270 o.P. Aerys doszedł do wniosku, że królowa go zdradza.

— Bogowie nie dopuszczą, by na Żelaznym Tronie zasiadł bękart — rzekł swej małej radzie, oznajmiając, że żadne z dzieci, które nie przeżyły, nie było jego. Od tej pory zabronił królowej opuszczać Warownię Maegora i nakazał, by co noc towarzyszyły jej w łożu dwie septy, — by się upewnić, że zachowa czystość”

Nie ma informacji, co sądził na ten temat Tywin Lannister. W roku 266 o.P. lady Joanna powiła w Casterly Rock bliźnięta – dziewczynkę i chłopca, „zdrowych i pięknych, o włosach barwy kutego złota” Te narodziny zwiększyły jeszcze napięcie między Aerysem II Targaryenem a jego namiestnikiem. „Wygląda na to, że poślubiłem niewłaściwą kobietę” – rzekł ponoć Jego Miłość na wiadomość o szczęśliwym wydarzeniu. Niemniej wysłał obojgu dzieciom tyle złota, ile ważyły, w charakterze podarunku na dzień imienia, i nakazał Tywinowi przedstawić je na dworze, gdy już będą wystarczająco duże, by podróżować. „Przywieź też ich matkę, bo minęło już zbyt wiele czasu, odkąd ostatnio widziałem jej urodziwą twarz” – nalegał.

W następnym roku, 267 o.P., lord Tytos Lannister zmarł w wieku czterdziestu sześciu lat. Serce jego lordowskiej mości pękło ponoć, gdy wspinał się po stromych serpentynowych schodach do komnaty swej kochanki. Po jego śmierci ser Tywin Lannister został lordem Casterly Rock i namiestnikiem zachodu. Gdy powrócił w ojczyste strony, by wziąć udział w pogrzebie ojca i zaprowadzić ład w krainach zachodu, król Aerys postanowił mu towarzyszyć. Choć Jego Miłość zostawił w stolicy Rhaellę (królowa spodziewała się dziecka, które miało się okazać martwo urodzoną księżniczką Shaeną), zabrał ze sobą ośmioletniego syna Rhaegara, księcia Smoczej Skaty, i więcej niż połowę dworu. Przez większą część następnego roku Siedmioma Królestwami władano z Lannisportu i Casterly Rock, gdzie rezydowali król oraz jego namiestnik.

Dwór powrócił do Królewskiej Przystani w roku 268 o.P. i wszystko wyglądało jak przedtem... nie ulegało jednak wątpliwości, że przyjaźń między królem a jego namiestnikiem słabnie. Poprzednio Aerys popierał Tywina Lannistera w większości istotnych spraw, teraz zaś zaczęły się między nimi spory. Podczas wojny handlowej między Wolnymi Miastami – po jednej stronie stały Myr i Tyrosh, po drugiej zaś Volantis – lord Tywin zalecał neutralność, ale król Aerys doszedł do wniosku, że korzystniej będzie wesprzeć Volantenczyków złotem i bronią. Gdy Tywin Lannister rozstrzygnął spór graniczny między Blackwoodami i Brackenami na korzyść rodu Blackwoodów, Jego Miłość odwołał jego decyzję, przyznając sporny młyn lordowi Brackenowi.

Wbrew zdecydowanym sprzeciwom namiestnika król podwoił opłaty portowe w Królewskiej Przystani i Starym Mieście, a potroił je w Lannisporcie oraz w innych portach i przystaniach królestwa. Kiedy jednak delegacja pomniejszych lordów i bogatych kupców stanęła przed Żelaznym Tronem, by poskarżyć się na tę decyzję, Aerys obciążył winą namiestnika, mówiąc:

— Lord Tywin sra złotem, ale ostatnio miał zaparcie i musiałem poszukać innego sposobu zapełnienia skarbca — oznajmił król.

Następnie Jego Miłość obniżył opłaty portowe i cła do poprzedniego poziomu, zdobywając wielkie uznanie dla siebie i wywołując niechęć do Tywina Lannistera.

Pogłębiający się konflikt między królem a jego namiestnikiem dawał się odczuć również w kwestii nominacji. Poprzednio Jego Miłość zawsze słuchał rad lorda Tywina, przyznając urzędy, zaszczyty i dziedzictwa zgodnie z jego rekomendacjami, natomiast po roku 270 o.P. zaczął odrzucać kandydatów wysuwanych przez jego lordowską mość na rzecz własnych. Wielu ludzi z zachodu zwolniono z królewskiej służby wyłącznie dlatego, że podejrzewano, iż mogą być „ludźmi namiestnika” Król Aerys mianował na ich miejsce swych ulubieńców... ale sympatia króla szybko stała się ryzykowna, gdyż łatwo było obudzić jego nieufność. Nawet kuzyni namiestnika nie byli bezpieczni przed królewskim niezadowoleniem. Kiedy lord Tywin zapragnął mianować swego brata, ser Tygetta Lannistera, dowódcą zbrojnych Czerwonej Twierdzy, król Aerys przyznał tę pozycję ser Willemowi Darry’emu.

W owym czasie król uświadomił już sobie, że większość ludzi uważa go tylko za pozbawioną znaczenia marionetkę, a Tywina Lannistera za prawdziwego władcę Siedmiu Królestw. Te opinie wielce go rozgniewały. Jego Miłość postanowił udowodnić ich fałszywość, upokorzyć „sługę, który wyrósł za wysoko” i „pokazać mu, gdzie jest jego miejsce”.

Przy okazji wielkiego turnieju rocznicowego w roku 272 o.P. – urządzonego dla uczczenia dziesiątej rocznicy wstąpienia Aerysa na Żelazny Tron – Daella Targaryen przywiozła z Casterly Rock swe sześcioletnie bliźnięta – Jaimego i Cersei, czteroletniego Damona i trzyletnią Alysanne – by przedstawić je na dworze. Król (mocno pijany) zadał jej następujące pytanie:

— Czy karmienie popsuło twoje cycki, które kiedyś sterczały tak dumnie? — zapytał król.

Te słowa wielce rozbawiły rywali lorda Tywina, którzy zawsze się cieszyli, gdy go poniżano albo z niego drwiono, ale Księżniczka Daella czuła się upokorzona przez brata. Tywin Lannister już następnego dnia próbował zwrócić łańcuch namiestnika, ale król nie przyjął jego rezygnacji.

Aerys II mógł, rzecz jasna, w każdej chwili odwołać Tywina Lannistera i mianować królewskim namiestnikiem wybranego przez siebie człowieka, ale z jakiegoś powodu wołał trzymać przyjaciela z dzieciństwa blisko i kazać mu pracować dla siebie, mimo że zaczął podważać jego pozycję na różne sposoby, wielkie i małe. Zniewagi i drwiny stawały się coraz częstsze; dworacy pragnący się wkupić w jego łaski przekonali się, że najłatwiej można zdobyć aprobatę króla, kpiąc z jego poważnego, pozbawionego poczucia humoru namiestnika. Przez cały ten czas Tywin Lannister cierpiał w milczeniu.

Jednakże w roku 273 o.P. Księżniczka Daella ponownie zległa w połogu w Casterly Rock i umarła, dając lordowi Tywinowi drugiego syna. Tyrion, jak nazwano chłopca, okazał się zniekształconym karłem, z krótkimi nogami, nadmiernie wielką głową i różnobarwnymi, demonicznymi oczami. (Niektóre relacje sugerowały też, że dziecko miało ogon, który ucięto mu na rozkaz pana ojca). Prostaczkowie nazwali owo pokraczne stworzenie Zgubą Lorda Tywina. Gdy król Aerys usłyszał o jego narodzinach, z jego ust padły niesławne słowa:

— Bogowie nie tolerują podobnej arogancji. Wyrwali mu z ręki piękny kwiat i dali na jego miejsce monstrum, by wreszcie nauczyć go pokory. — powiedział ponoć król.

Nie minęło wiele czasu, nim wieści o wypowiedziach króla dotarły do uszu Tywina, obchodzącego żałobę w Casterly Rode Od tej pory wszelkie ślady sympatii między oboma mężczyznami zniknęły bez śladu. Lord Tywin, który nie zwykł okazywać uczuć, nadal pełnił funkcję królewskiego namiestnika, borykając się z nudną codziennością władania Siedmioma Królestwami, król zaś stawał się coraz bardziej nieobliczalny, gwałtowny i podejrzliwy. Aerys zaczął otaczać się donosicielami, wypłacał ludziom o wątpliwej reputacji hojne nagrody za szepty, kłamstwa i opowieści o zdradach, prawdziwych bądź wyimaginowanych. Gdy jeden z takich ludzi poinformował Aerysa, że słyszano, jak kapitan osobistej straży namiestnika, rycerz znany jako ser Ilyn Payne, przechwalał się, że to lord Tywin naprawdę włada Siedmioma Królestwami, Jego Miłość rozkazał Gwardii Królewskiej aresztować Paynea, któremu następnie wyrwano język rozżarzonymi do czerwoności szczypcami.

## KRÓLEWSKIE RODZEŃSTWO

### NARODZINY, PLOTKI I ŚMIERĆ

Daeron Targaryen, syn Króla Jaehaerysa II i Królowej Shaery Targaryen żył zaledwie szesnaście lat.

— Daeron miał valyriański typ urody był wymarznym dziedzicem korony, jednak bogowie są srodzy a szczęście nie trwa długo — jak pisze w swych listach Pycelle.

Książę Daeron miał targaryeńskie cechy urody. Był przystojnym młodzieńcem

Daeron uczył się walki od najmłodszych lat i wielu do dziś uważa że po Daemonie Targaryenie (mężu Rhaenyry) był najlepszym wojownikiem wszech czasów, odebrał staranne wychowanie. Gdy miał sześć lat jego i jego czteroletnią siostrę Daellę przyłapał sługa "Wielki Wróbel" w łożu podczas czynności seksualnej i powiedział o tym ich matce Shaerze.

— Nigdy więcej tego nie róbcie bo będę musiała powiedzieć ojcu — ostrzegła ich.

Ich komnaty przeniosła na najdalsze krańce Czerwonej Twierdzy. Lecz to tylko wzmocniło namiętność między nimi. Kontynuowali swój związek do śmierci Daerona. W roku 262 o.P.