Queen II

## Queen II Single'ları

1. Seven Seas Of Rhye
Çıkış: 25 Şubat 1974

Queen II, Queen'in ikinci stüdyo albümüdür. 8 Mart 1974'te Birleşik Krallık'ta EMI Records ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Elektra Records tarafından yayınlanmıştır.

## Tarih

### Kayıt

Queen'in kendi isimlerini taşıyan albümünün kayıtları Mart 1973'te biter bitmez, grup kısa bir ara verdikten sonra devam albümleri üzerinde çalışmak üzere stüdyolara geri döndü. Fikirlerle dolup taşan yaratıcı grup, Ağustos ayında Londra'daki Trident Stüdyoları'na girerek, yaratıcı olmayan bir şekilde Queen II adını verdikleri ikinci albümleri olacak şarkıları hazırladı. (Brian daha sonra grubun albüme Over The Top adını vermeyi düşündüğünü ancak bu fikirden vazgeçildiğini itiraf etti). İlk albümde yer alan şarkılarla aynı zamanlarda yazılmış şarkılar (Father To Son, Ogre Battle ve Seven Seas Of Rhye gibi) yanı sıra Brian'ın Smile'daki günlerinde yazdığı eski bir şarkı (White Queen (As It Began)) da dahil olmak üzere, daha önce denenmiş olanlardan çok daha maceracı şarkılar yazıldı.

Bu yaratıcılığın bir kısmı kendilerini dönemin diğer gruplarından ayırma ihtiyacından kaynaklanıyordu. Glam rock, rock 'n' roll'un sürekli gelişen bir formuydu. David Bowie ve Roxy Music'in türü tanımlayacak albümler (sırasıyla Aladdin Sane ve For Your Pleasure) yayınlamasıyla bu tarz birdenbire popüler olmaya başladı. Grubun Bowie'ye Queen II'nin yapımcılığını üstlenmesi için teklif götürdüğünü, ancak bukalemun rockçının bunu reddetmek zorunda kaldığını da belirtmeden geçmeyelim; ikilinin tek işbirliği sekiz yıl sonra gerçekleşecekti.

### Bütünlük

Konsept albümler de, özellikle Pink Floyd'un Mart 1973'te piyasaya sürdüğü Dark Side Of The Moon'la birlikte, yeni yeni moda olmaya başlamıştı; Queen II tam anlamıyla konsept bir albüm olmasa da, şarkılar arasında belirgin bir tema var; Brian'ın tüm şarkılarının -ve Roger'ın tek katkısı olan The Loser In The End'in- ilk yüze ("Beyaz Taraf" başlıklı) ve Freddie'nin tüm şarkılarının ikinci yüze ("Siyah Taraf" başlıklı) yerleştirilmesine karar verildiğinde, dolaylı da olsa bu durum teyit edilmiş oldu. İlk yüz, Brian'ın şarkı yazma tarzına uygun olarak gözlemsel ve içe dönüktür. Çok kanallı parça "Procession", albüme ağıt benzeri bir giriş oluşturur; The Who ve Led Zeppelin'den çeşitli şekillerde etkilenen Father To Son'ın piyano arpejlerine geçiş yapar. Ardından gelen White Queen (As It Began) muhtemelen Brian'ın en şaşırtıcı ve dokunaklı baladlarından biridir ve kendi seslendirdiği Some Day, One Day'e geçmeden önce puslu şatolardan ve potansiyel kraliçelikten bahseder; bu masalsı macera Freddie'nin şarkılarında daha da keşfedilecektir. Birçok hayranın kötü yerleştirilmiş olduğunu düşündüğü The Loser In The End, albümü ikinci yüze taşıyor ve The Who'dan büyük ölçüde etkilenen bir başka parça.

Freddie'nin şarkıları, her biri bir öncekinden daha karmaşık olan ve birbirinin içine zahmetsizce girip çıkan bir medley oluşturuyor: Ogre Battle ile başlayıp hafif bir parça olan The Fairy Feller's Master-Stroke'a (Richard Dadd'ın aynı adlı tablosundan esinlenilmiştir) geçiş yapıyor. Parçanın sonunda kendini belli eden bir geçişle Nevermore şarkısı geliyor.

Enstrümantal olarak grup keşfetmeye ve denemeye daha hevesliydi: standart davul, bas ve gitar kadrosunun yanı sıra çeşitli klavyeli enstrümanlar -The Loser In The End'de Hammond org ve marimba, Father To Son ve The Fairy Feller's Master-Stroke'da klavsen- ve perküsyon -The March Of The Black Queen'de boru şeklindeki çanlar ve kastanyetler- kullanıldı. Sound konusunda da Queen II, ilk albümden daha gür ve geniş: 1960'larda The Rolling Stones ve The Who tarafından ilk kez mükemmelleştirilen bir yöntemle akustik gitarlar ritmi ikiye katlamak için belirgin bir şekilde kullanılıyor. Sound'un bir kısmı Robin Geoffrey Cable'ın birkaç parçada ortak yapımcı olarak yer almasıyla ilgili olsa da Roy Thomas Baker da ilk albümde yapamadığı şekilde sınırları zorlamaya istekliydi.