Bohater zawsze pozostanie bohaterem/1

**Rozdział 1.**

Marinette biegła do szkoły. Nie mogła się spóźnić po raz kolejny lekcję fizyki u pani Mendeleiv, która wyraźnie objaśniła dziewczynie, że każde kolejne spóźnienie poskutkuje obniżeniem oceny końcowej. Ba, dzisiaj do tego musiała przyjść *przed* czasem. Choć było to strasznie trudne, Marinette musiała znaleźć czas pomiędzy byciem super-bohaterką, spotykaniem się z przyjaciółmi i odrabianiem lekcji... aby się wyspać i nie mieć problemu z jej największym wrogiem, z którym musi walczyć codziennie rano - budzikiem.

Kiedy dotarła już do dziedzińca szkolnego, przypadkowo wbiegła w kogoś, zrzucając jego książki na ziemię.

-N-naprawdę, strasznie przepraszam... Okropnie się śpieszę, to przypa... - zaczęła naraz mówić i zbierać książki, jednak gdy podniosła głowę przerwała.

Jej oczom ukazał się Adrien.

Sytuacja między tymi dwojga była ostatnimi czasy dosyć niezręczna. Widać było, że mają się ku sobie, ale brakowało im tego... bodźca, aby popchnąć ich relację do przodu. Każde z nich peszyło się, gdy znajdowało się w pobliżu drugiego.

Adrien w środku był rozdarty. Jeśli miał jeszcze jakiekolwiek szanse na odwzajemnienie miłości przez Biedronkę, nie mógł sobie pozwolić na jakiekolwiek mocniejsze uczucie do Marinette, wyszedłby inaczej na strasznego hipokrytę, który wykorzystuje dwie osobowości dla swoich celów.

Ale Adriena coś ciągnęło do dziewczyny Uśmiech Marinette wzbudzał u niego taką samą radość, jak uśmiech Biedronki. Jej ciemne włosy... I piękne, głębokie, niebieskie oczy... Ponownie te OCZY. Nie potrafił ich wyrzucić z pamięci, a do tego sam już nie miał pojęcia, czy są Marinette czy Biedronki.

Marinette za to może i przestała się jąkać przy chłopaku, ale jego obecność wciąż wzbudzała w niej... Właśnie, trudno określić, co w niej wzbudzała. To była mieszanka euforii, rozmarzenia i melancholii. Przy nim automatycznie przypominał się jej Czarny Kot, który zawsze był gotów oddać za nią wszystko, nawet życie. Chciałaby móc ujawnić mu jej prawdziwą tożsamość... Zaraz, ale przecież nie mogla myśleć o nim przy Adrienie. Życie super-bohaterki jest NAPRAWDĘ ciężkie.

Dziewczyna szybko podniosła książki i podała je Adrienowi.

-Naprawdę przepraszam... - powiedziała spuszczając oczy i uśmiechając się smutno.

-Spoko, przecież to tylko książki... - Chłopak położył rękę na jej ramieniu, po czym zaśmiał się nerwowo i gwałtownie ją cofnął, kładąc ją na swoim karku.

Przez chwilę tak wpatrywali się w siebie z lekko głupkowatym uśmiechem. Po chwili Marinette się opamiętała i szybko spojrzała na godzinę w telefonie.

-Ooo nie... Zaraz się spóźnię na fizykę, muszę lecieć! - krzyknęła już biegnąc.

Rozmarzony Adrien machał do niej jeszcze kilka sekund po jej zniknięciu. Nagle wzdrygnął się, gdy usłyszał czyjś głos tuż przy swoim uchu.

-Ejże, a o miłości swojego życia, BIEDRONCE, nie zapomniałeś przypadkiem?

-Plagg, co ty tu robisz... - kwami lekko zdenerwowało Adriena, który zaczął się rozglądać dookoła.

-Po prostu... Eh, szkoda gadać, jesteś najzwyczajniej w świecie głupi - Plagg pokręcił głową.

Adrien w zamyśleniu westchnął, już nic nie odpowiadając, po czym udał się na lekcję.

\*\*\*\*\*

Kiedy zadzwonił dzwonek oznajmiający koniec zajęć, wszyscy uczniowie z widoczną ulgą wybiegli ze szkoły. Alya jako jedyna była bardziej smutna i zamyślona, niż szczęśliwa.

-Ejże, co się stało? - spytała się dziewczyny Marinette, wyraźnie zmartwiona stanem przyjaciółki.

-Właśnie... Właśnie... - Alya przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią, przygryzając wargę. - NIC się nie stało... To znaczy... Wiesz, właśnie mija dokładnie rok odkąd założyłam Biedroblog. Odkąd postanowiłam, że odkryję tożsamość Biedronki - westchnęła. - I NIC. Naprawdę, robię wszystko, co w mojej mocy... Ale... - nastolatka załamała ręce.

-Najwidoczniej... Ona nie chce, żeby ktokolwiek odkrył, kim jest naprawdę... I dosyć dobrze jej to wy-ychodzi... - Marinette szukała odpowiedzi, która zadowoliłaby przyjaciółkę. Ale bez powodzenia.

-To jest niestety wiadome. Ale CZEMU?! Czemu nie chce tych wszystkich przywilejów Biedronki również pod normalną postacią? Czemu nie chce nie mieć problemów z tym, że ktoś ją zauważy w trakcie przemiany? I przede wszystkim, czemu nie chce zadowolić swoich fanów?! - Alya ze złością kopnęła kamień leżący obok. Teraz była wręcz czerwona na twarzy.

-Uwierz mi, to bardziej skomplikowane, niż ci się wydaje - szepnęła cicho pod nosem Marinette.

-Mówiłaś coś? - dziewczyna spojrzała podejrzliwie.

-Emm. Nie... Po prostu nie zamieniaj się po raz trzeci w Lady WiFi, bo jesteś tak czerwona, że chyba blisko ci do... tego - powiedziała Marinette kończąc niepewnie i zaśmiała się nerwowo.

-Marinette Dupain-Chang! - Alya skrzywiła głowę i spojrzała na dziewczynę spod zmarszczonych brwi. - To nie jest odpowiedni moment na takie żarty!

Marinette westchnęła, po czym położyła obie ręce na ramionach przyjaciółki.

-Dobrze, spróbujmy inaczej. Alya, jesteś naprawdę niesamowitą osobą. To, czy odkryjesz tożsamość Biedronki czy nie, tego nie zmieni, naprawdę. Niektóre tajemnice mają w sobie ten magiczny urok, że po prostu nigdy nie zostaną odkryte - Marinette uśmiechnęła się smutno.

Alya przez chwilę wyglądała, jakby była skłonna zgodzić się ze słowami przyjaciółki. Po chwili się jednak na jej twarzy pojawił się grymas.

-Mari, ty nic nie rozumiesz! To moje marzenie, cel życiowy... Który pewnie i tak nie zostanie nigdy spełniony.

Po tych słowach dziewczyna ze łzami w oczach odbiegła od Marinette, która chciała pobiec za nią. Przeszkodziły jej jednak dwie postacie, które (jak się przynajmniej jej zdawało) nagle zmaterializowały się przed nią.

-Nie wierzę... Psiapsióły się pokłóciły? Marinette, mam nadzieję, że jak rozwalasz swoje znajomości to na całość i że Adrienek już nie musi się zadawać z takim plebsem jak Ty.

Jadowity głos Chloé i jej słodki uśmieszek wystarczał, aby zdenerwować Marinette, ale tego typu uwaga była już przesadą. Naprawdę, miały już 16 lat, powinno się obyć bez takiej dziecinady. Marinette zacisnęła pięści, wzięła dwa głębokie wdechy, po czym opanowała się, spojrzała na Chloé, tuż za którą stała Sabrina i spokojnie odpowiedziała:

-Chloé, spadaj.

Odszukała wzrokiem Alyi i szybko odbiegła od Chloé, woląc nie słuchać odpowiedzi tej syczącej żmiji i jej gróźb ojcem.

\*\*\*\*\*

Marinette biegła. Dzisiaj już po raz drugi. Tyle że z zupełnie odmiennego powodu. Który był dla niej ważniejszy, niż poprzednio. Gorące promienie słońca padające spomiędzy liści drzew niemalże parzyły jej skórę. Każdy krok ją parzył. Zaczynało jej brakować tchu, w sumie trudno się dziwić po takim szaleńczym biegu. Mimo to nie poddawała się, musiała pogodzić się z Alyą. Jednak nurtowała ją pewna myśl, dlaczego Alya zareagowała aż tak agresywnie? Czemu nagle jakby znienawidziła Biedronki, mimo że była jedną z jej największych fanek? To... To musiało mieć jakiś głębszy sens. Dziewczyna westchnęła.
"Nie, to nie ma żadnego sensu. Ale i tak muszę się dowiedzieć, o co chodzi", pomyślała.

Zwolniła kroku. Oparła się o bramę w miejscu, gdzie największe drzewo rzucało cień. Gdzie słońce nie mogło jej dosięgnąć. Zaczęła oddychać spokojniej. Rozejrzała się dookoła parku. Dzieci goniły się nawzajem dookoła, zakochane pary wtulały się w siebie, grupki przyjaciół urządzały pikniki rozmawiając przy tym o jakiś przyziemnych sprawach. Dlaczego ona, Marinette, nie mogła mieć równie beztroskiego życia? Dlaczego musiała prowadzić podwójne życie? Przede wszystkim, DLACZEGO MUSIAŁA WSZYSTKICH OKŁAMYWAĆ? I to bez wyjątku... Każdego. Każdego, kto był ważny dla niej. Rodzice, Adrien, Alya.

Marinette zagryzła wargi. Musi być silna, musi z tym żyć. Westchnęła. Wreszcie ujrzała Alyę, zatapiającą twarz w swoich dłoniach.