Urné Raninki

## Wygląd

Urne jest średniego wzrostu pół-elfem o smukłej sylwetce. Ma lekko brązową karnację, która szybko ciemnieje, gdy dłużej przebywa na słońcu. Kontrastem dla koloru skóry są szmaragdowo zielone oczy i jasne, długie, blond włosy związane nisko, z tyłu głowy. Wielu nazwałoby go raczej ładnym niż przystojnym, ma dość delikatny rodzaj urody. Standardowym strojem Urne jest jego odzienie sceniczne z czasów członkostwa w trupie X, czyli czerwono niebieskie przebranie błazna. Z racji na czas, który upłynął od rozstania z dawnymi przyjaciółmi, kostium jest już lekko zużyty, a miejscami zakryty jest skórzaną zbroją, ale wciąż prezentuje się estetycznie. Z ramienia pół-elfa zwiesza się futerał ze skrzypcami, który dodatkowo przywiązany ma przywiązany zestaw czterech, kolorowych sztyletów, których Urne dawniej używał do żonglowania. Ostatnią rzeczą rzucającą się w oczy jest wiecznie towarzyszący Urnemu kruk z białą nóżką, imieniem Kostka.

## Osobowość

Na ogół stara się szukać pozytywów, zwalczając smutek i przygnębienie pozytywnymi myślami i czynami.

## Historia

Urné urodził się w szczęśliwym małżeństwie kobiety i leśnego elfa. Choć, żadne z nich nie pochodziło z Rosohny, to właśnie w tym mieście ich dziecku przyszło spędzić pierwsze lata życia. Rodzice pół-elfa zamieszkali w mieście wiecznej nocy ze względów biznesowych, prowadzili małe towarzystwo handlowe, które odnosiło skromne sukcesy w swoim polu. Dzięki powodzeniu w handlu, rodzina Raninki mogła żyć na dość wysokim poziomie w dzielnicy Galimaufry i  od czasu do czasu pozwolić sobie na odrobinę luksusu.

Życie w Rosohnie nie należało do szczególnie sielankowych, ale nie można też powiedzieć żeby dzieciństwo małego Urné było trudne. Niczego mu nie brakowało, a chwile wolne od zabawy spędzał na nauce. Rodzice zapewnili swojemu jedynemu dziecku najlepszą edukację, na jaką było ich stać, licząc że w odpowiednim czasie potomek przejmie rodzinny biznes. Młody Urné uczył się pilnie, jednak często wymykał się z zajęć. Robił to, żeby spędzać czas z przyjaciółmi i oglądać okazjonalne uliczne występy różnorodnych artystów.

W wieku 15 lat, w trakcie jednej ze swoich eskapad był świadkiem przedstawienia trupy wędrownych artystów. Urné zapragnął wtedy, samemu zabawiać w ten sposób innych ludzi. Jedyną umiejętnością, którą wówczas posiadał, a która mogłaby zaimponować członkom tej grupy była gra na skrzypcach. Tuż po występie przepchnął się przez tłum gapiów, żeby porozmawiać z wykonawcami i przy odrobinie szczęścia zaciągnąć się do ich trupy. Dzięki wyuczonej retoryce i prezentacji umiejętności muzycznych udało mu się przekonać grupę, aby zabrała go ze sobą odchodząc z Rosohny. Jeszcze tego samego dnia, spakował najpotrzebniejsze rzeczy i wymknął się z domu, żeby skosztować upragnionego życia włóczęgi, wraz z nowymi towarzyszami z trupy noszącej dumne miano “Królewska Igraszka”.

Życie w “Królewskiej Igraszce” nie należało do najłatwiejszych, ale za to było wyjątkowo wesołe. Po raz pierwszy w życiu mógł zobaczyć jak wygląda prawdziwe niebo i słońce. Wspomnienie ciepła rozlewającego się na jego twarz pozostało z nim już na zawsze. Podobnie jak wszystkie nauki, które otrzymał od nowych przyjaciół. Sztuczki, akrobacje, piosenki i tańce, które niejednokrotnie prezentowali przed publiką.

Pierwsze lata spędzone w trupie były wręcz magiczne, zwłaszcza, że niektórzy z jego przyjaciół potrafili posługiwać się magią. Zdarzało im się występować zarówno na ulicach, karczemnych scenach, jak i szlacheckich dworach. Z jednego z takich występów zabrał sobie nawet pamiątkę, w postaci pięknie zdobionego, srebrnego widelca. Wykorzystując chwilę przerwy w swojej części występu i odrobinę nieuwagi gospodarzy zdołał ściągnąć ze stołu element zastawy i od tamtej pory trzymał go zawsze w kieszeni jako szczęśliwy amulet. Od czasu do czasu korzystał z zdobycznego  widelca przy wspólnych posiłkach, żeby pochwalić się swoją przebiegłością i zwinnymi dłońmi.

Niestety wraz z mijającym czasem mijała pewność pół-elfa co do tego, czy ucieczka z wędrowną grupą muzyków była dobrym pomysłem. Zaczął dostrzegać krótkowzroczność swojej decyzji i coraz częściej nachodziły go czarne myśli w związku z przyszłością. Swego rodzaju rozwiązanie pojawiło się pod postacią Geglasha Kimbatuula, Drakona z “Królewskiej Igraszki”, który oznajmił, że chce opuścić trupę, żeby rozwijać się samemu. Dzięki względnie pozytywnym relacjom, Urné zdołał przekonać Geglasha, żeby zabrał go ze sobą w roli partnera.

Duet dwóch artystów przetrwał zaledwie kilka miesięcy. Stan Urné poprawił się tylko na krótko i niepewność co do jego przyszłości znowu zaczęła odwracać myśli pół-elfa od chwili obecnej. Dodatkowo Geglashowi zależało na osiągnięciu sławy i zachowaniu jej dla siebie, więc posiadanie partnera nieco psuło mu plany. Z tych powodów, obaj artyści postanowili się ze sobą pożegnać i pójść w swoje strony.

Pozostawszy sam, Urné początkowo próbował samodzielnie utrzymać się z tego co robił przez ostatnią dekadę, ale nieliczne występy, które udało mu się zdobyć wychodziły wręcz fatalnie. Chcąc zarobić jakiekolwiek pieniądze starał się wykorzystać w jakiś sposób umiejętności nabyte jako dziecko, jednak i to mu się nie udawało, głównie przez czas jaki upłynął od ostatniego razu gdy  zajmował się handlem. Jako ostatnią deskę ratunku, Urné zaczął łapać się każdej dostępnej pracy, co zazwyczaj sprowadzało się do prostych prac fizycznych, lub wypasania zwierząt w zamian za nocleg i kolację.

Gdy pewnego wieczora próbował zasnąć na kępce siana, w jakiejś zapomnianej wiosce, doszedł do wniosku, że stracił wszystko. Walcząc z obezwładniającym poczuciem beznadziei, próbował przywołać jakieś szczęśliwe wspomnienie. Cofał się pamięcią najpierw do podróży z Gelgashem, następnie do czasów “Królewskiej Igraszki”, aż w końcu wrócił do rodzinnego domu. Choć samego miasta nie darzył szczególnie ciepłymi uczuciami, to zamglony obraz twarzy rodziców i ognia w domowym kominku coś mu uświadomił. Jego miejsce nigdy nie było w wędrownej trupie. Nie powinien był uciekać z domu. Z drugiej jednak storny, głęboko w sercu czuł, że nie mógłby też pozostać w Rosohnie. Miał wrażenie, jakby na własne życzenie, w imię chwilowej fantazji, odebrał sobie cel życia, którego nawet nie znał. Leżąc w tamtej stodole, zaczął wołać do nocnego nieba licząc, że ktoś go usłyszy. Wołał o przebaczenie, chciał żeby ktoś pozwolił mu cofnąć czas, albo naprawić swój błąd, żeby ktoś pomógł mu odnaleźć jego prawdziwe przeznaczenie.

I właśnie na tę ostatnią prośbę otrzymał odpowiedź. Na krótki moment doznał wizji, kobiety, stojącej w mrocznym zamku, ubranej w suknię z czarnych piór i noszącą porcelanowo białą maskę na twarzy. Wizja zniknęła tak szybko, że ledwie był w stanie zobaczyć jakiekolwiek szczegóły, ale był pewien, że kobieta na niego spojrzała. Tuż po tym zapadł w głęboki sen, w którym poprzez niewyraźne obrazy i słowa dochodzące z jakiegoś bardzo dalekiego miejsca, na wpół świadomie, zawarł pakt.

Nad ranem, gdy Urné obudził się z tajemniczego snu, zobaczył siedzącego przy nim kruka, z białą nóżką. Patrząc w jego paciorkowate oczy zdał sobie sprawę co uczynił. Zawarł umowę z Kruczą Matką, zgodnie z którą ona pomoże mu zawiązać na nowo nici przeznaczenia, które przed laty zerwał, a w zamian on stanie się przedłużeniem jej woli w świecie materialnym.

Od tamtej nocy życie Urné zaczęło się powoli układać na nowo. Choć nowa droga życia nie pojawiła się przed nim znikąd, znowu był w stanie iść na przód, zamiast powoli staczać się na dno. Kruczy towarzysz, który miał towarzyszyć mu z woli jego nowej patronki, czuwał nad swoim panem, niejednokrotnie pomagając mu, gdy zwątpił, dzięki czemu Urné bardzo zżył się ze swoim opiekunem.

Pomimo, że sprawy zaczęły się w końcu układać po jego myśli i odzyskał nadzieję, przed Urné pojawił się jeden nowy problem. Jako sposób pomocy, Krucza Matka wybrała przekazanie mu odrobiny swojej magicznej mocy. Przy odrobinie pracy udało mu się ją względnie opanować, jednak rzucanie bardziej skomplikowanych zaklęć wciąż stanowiło dla niego trudność.

Na jego szczęście, pojawił się jednego dnia w mieście, w którym pracował pewien wyjątkowy szklarz. Do swojej pracy wykorzystywał on magię. Za pomocą specjalnych zaklęć formował  materiał w najwymyślniejsze kształty i formy. Pomimo wielu unikatowych dzieł sztuki, uwagę Urné, czy raczej Kostki, jego kruka, przykuł malutki pryzmat leżący na bocznej półce. Niewielki przedmiot, który rzemieślnik wykonał przed laty, a konkretnie pryzmat, który dzięki ingerencji magii mógł rozszczepiać nie tylko światło, ale i magię na mniejsze, łatwiejsze w kontroli strumienie. Po raz kolejny wykorzystując swój wyuczony talent w retoryce Urné przekonał Szklarza, żeby ten oddał mu pryzmat za niewygórowaną cenę.Posiadając pryzmat, Urné w końcu był w stanie do końca opanować moc swojej Patronki i na dobre rozpocząć poszukiwanie swojego przeznaczenia.

## Pierwsze zabójstwo

W czasach “Królewskiej Igraszki’ zdarzały się oczywiście drobne kradzieże, oszustwa, czy brawurowe ucieczki, jednak nigdy nie dochodziło, do czegoś co nieodwracalnie zmieniłoby kształt czyjegoś życia. Jednak bycie zakontraktowanym sługą bóstwa, nie jest w żaden sposób podobne do śpiewania zdrożnych piosenek, tańczenia z pięknymi dziewczętami i żonglowania woreczkami z piaskiem. Będąc na usługach Kruczej Matki, albo wywiązujesz się ze swojej części umowy, albo ponosisz konsekwencje nie robienia tego.

Początkowe tygodnie były zasadniczo sielankowe. Los nagle zaczął się uśmiechać do Urné, który chętnie z tego korzystał. Niemal z dnia na dzień, mógł znowu śmiać się z nieznajomymi w karczmach i pić ich zdrowie za kilka melodii na skrzypcach. Niezwykle łatwo jest zapomnieć o obowiązkach, gdy trzyma się dłoń pięknej dziewczyny. Jak się okazuje, równie łatwo jest znowu stać z niczym na bruku, gdy odmówi się swojej patronce.

Wszystko przez niepozornego kupca, który zawitał do Svanii, w której znajdował się wtedy Urné. Na kramie wystawiał dobre wełny i jedwabie, kusząc oczy kolorami i sakiewki okazyjnymi cenami. Gdy pierwszy raz się spotkali, Urné siedział w karczmie z ociężałą głową, po występie z poprzedniego wieczora. Kostka, niemalże wyszła z siebie, gdy ten przechodził obok. Dźgała pół-elfa dziobem po szyi i ciągnęła szponami za ubranie, ale ten starał się jedynie odgonić ją ręką, zastanawiając się co w nią wstąpiło.

Takich przypadkowych spotkań zdarzyło się jeszcze kilka, w trakcie kolejnych dni i za każdym razem sytuacja się powtarzała. Dobra karta zaczęła się konsekwentnie odwracać od Urné, który tracił pracę na rzecz bardziej popularnych bardów, oraz dziewczęta na rzecz bardziej urodziwych młodzieńców. irytacja Kostki, sięgnęła zenitu, gdy zleciała z ramienia swego pana, i wleciała przez uchylone okienko, do wozu kupca sukien i wróciła, stamtąd z naręczem pogniecionych papierów.

Po dłuższej chwili, gdy Urné starał się niepostrzeżenie zwrócić skradzione pliki, nie patrząc co na nich jest, ostatecznie zrozumiał, że Kostka, chce właśnie, żeby je obejrzał. Bezsprzecznie wskazywały na prawdziwą profesję, kupca, czyli nekromancję. Oczywiście same tajniki magiczne, były w najlepszym razie zlepkiem bazgrołów, w oczach pół-elfa, ale treść możliwa do rozszyfrowania, jasno określała praktyki niejakiego “Tristama Sutha”. Wraz z odczytywaniem kolejnych słów, w uszach Urné rozbrzmiewał najważniejszy punkt układu, nakazujący zabić każdego kto przywraca zmarłych do życia.

Pod wpływem świdrującego spojrzenia kruczego towarzysza, serce Urné biło coraz szybciej, a strumień zimnego potu spływał po szyi. Obrzucając szybkim spojrzeniem, swój zestaw kolorowych noży, podjął decyzję. Złą decyzję. Wypuścił z ręki mroczne notatki i rzucił się do ucieczki. Biegł na złamanie karku, do karczmy, w której trzymał swoje rzeczy. Biegł, a skrzekliwe krakanie Kostki, goniło go niczym cień. Czuł wyrzut i oskarżenie, wylewające się z tego dźwięku niczym lodowatą igłę wbijającą się w napięte mięśnie, a mimo to biegł dalej przed siebie. Nim się zorientował był już na polach otaczających Svanię, gdzie padł na ziemię cały zdyszany. Dzień był słoneczny, a na niebie nie widać było ani jednej chmury, a mimo to gdzieś z tyłu głowy, słyszał nadciągającą burzę i pierwsze porywy wiatru, choć otaczał go jedynie szum trawy. Nie było nawet kruczego krakania, którego źródło gdzieś zniknęło.

Pchany przeczuciem nadchodzącej katastrofy schronił się w opuszczonej, przydrożnej szopie, cuchnącej stęchlizną. Gdy nastała noc i udało mu się zasnąć, przyśniła mu się Krucza Matka, mówiąca, że póki On nie spełni swojej części umowy, ona nie zamierza dalej spełniać swojej.

Już od następnego ranka czuł, że znowu jest jak dawniej. Wszystko co mogło, szło nie po jego myśli, nigdzie nie mógł znaleźć Kostki, a na dodatek utracił swoje moce. Nim jednak całkiem pogrążył się w rozpaczy, uchwycił się nadziei na odzyskanie swoich mocy, poprzez wywiązanie się z umowy. Urné poszedł szukać Tristama, ale po jego wozie nie było śladu. Pytając przechodniów dowiedział się dokąd pojechał kupiec i mógł ruszyć za nim.

Dopadł go na środku drogi, z dala od postronnych oczu. Zrzucił z kozła i przybił do ziemi, zszokowany kupiec nie wiedział nawet co zrobić, patrzył tylko wielkimi oczami na stal przytkniętą do szyi i drżącą rękę Urné. Wachanie pół-elfa trwało, na tyle długo, że zdążył zauważyć Kostkę siedzącą na daszku wozu i patrzącą uważnie na przyszłego mordercę. Odwracając wzrok Urné słuchał rzężenia, dławiącego się własną krwią mężczyzny. Kwestionując swoje wybory, czuł powracającą do niego moc, zaplatające się na nowo nici przeznaczenia i wzrok Kostki, który ponownie stał się przyjazny, zamiast oceniający.

Od tamtej pory Urné musiał zabić jeszcze kilka osób, każda była kimś zupełnie innym i nie każda sprawiała wrażenie choć porządnego człowieka, ale imion i twarzy żadnej z tych osób Urné nie zapamiętał. Postanowił traktować tę stronę Paktu, jako coś co musi być zrobione i puszczać w niepamięć, gdy wszystko się skończy.

## Ciekawostki

Jego imię jest bardzo zabawne bo brzmi prawie jak Urne DaVinki