Stańczyka

Nie masz pojęcia co strzeliło ci do głowy, żeby podjąć się akurat tego z zadań. Nie miałeś bladego pojęcia gdzie możesz znaleźć głowę „rodu” Stańczyków. Z tego co udało ci się wyciągnąć od Balbiny, choć ta po paru nerwowo wybełkotanych komplementach zaraz się rozpłakała, Stańczyk co miesiąc znikał bez słowa na parę dni. Oczywiście karlica nigdy nie zdobyła się na odwagę, żeby spytać po co, zresztą niewątpliwym jest, że za tą ciekawość by się jej oberwało.

Więcej udało ci się wyciągnąć od wścibskiej sąsiadki, w zasadzie gdy tylko usłyszała nazwisko Stańczyk sama chętnie wszystkim się podzieliła.

- Ten stary lebiega, kutwiarz? Znika gdzieś w lesie na zachód od wioski, przy dojazdówce na Stonki Ziemniaczane. Pewnie skacze po drzewach i parszczy się w błocie, w końcu to niemyty dzikus. A poza tym widziałeś jak jego córka się ubiera?

Wyruszyłeś więc tropem podsuniętym ci przez wścibską sąsiadkę, nie bacząc na jej zaawansowanego alzheimera.

Stonki Ziemniaczane to największa z okolicznych wiosek, to właśnie na tamtejszy targ przybywają kupcy z miasta sprzedający ekskluzywny i wyczekiwany towar taki jak discmany czy gameboy color. Jednak droga z położonego nieopodal Tylkowa wiedzie poprzez mroczną i niegościnną puszczę, owianą zdecydowanie złą sławą. Już blisko 20-lat temu w lesie miała zaginąć bez śladu grupa młodzieży kręcąca tam swój nic niewarty dokument. Oczywiście najprawdopodobniejszym wytłumaczeniem byłoby schlanie się w trupa, czyli popularnej zajęcie pustej młodzieży na biwakach. Nie zmienia to faktu, że od czasu tych zdarzeń mało kto zapuszczał się do lasu.

Choć nie wierzyłeś w mroczne legendy rozpowiadane przez wieśniaków po wstąpieniu do puszczy od razu poczułeś, że miejsce to skrywa swoje tajemnice. Choć dzieli dwie wsie, w twoje nozdrza nie uderzył zwyczajowy zapach wyrzuconych na czarno odpadów, a raczej nieprzyjemny, wilgotny zapach charakterystyczny dla wiekowych drzew czy też dziadów.

*Trzask*

 To tylko gałąź pękła pod twoim ciężarem.

„Nie panikuj grubasie, to tylko bajdurzenia plebsu” – próbujesz się uspokoić.

*Łon łon łon!*

Słyszysz frenetyczny odgłos tuż zza swoich pleców, jednak gdy z przerażeniem odwracasz się dźwięk cichnie, a za tobą spokojnie szumią jedynie liście.

Gdy jednak z powrotem zaczynasz patrzeć w przeciwnym kierunku odgłos niemal natychmiast powraca.

„To tylko twój zwyrodniały umysł płata ci figle!” – powtarzasz sobie.

Zauważasz, że cienie drzew stają się coraz dłuższe, a słońce zachodzi już za horyzontem. Wreszcie będąc pogrążonym w głębokiej puszczy towarzyszy ci już jedynie ciemność, frenetyczny odgłos i wścibskie komary.

*Plask!* – stłukłeś jednego bezwzględnie, gdy oderwałeś jednak dłoń od czoła z przerażeniem zauważyłeś, że cała pokryta jest dziwnym lepkim śluzem.

*ŁON ŁON ŁON!* – dźwięk wybrzmiewa coraz głośniej, a w otaczających cię krzakach ewidentnie zauważasz jakieś poruszenie.

Postanawiasz błyskawicznie wzniecić ogień, zapalasz więc peta, bo czym rzucasz go na ściółkę. Ta niemal natychmiast zajęła się ogniem, który w ciągu paru chwil rozniecił się na pobliskie drzewa i zwierzynę leśną. Nie mija pięć minut gdy potężny obszar lasu trawi bezlitosna pożoga.

„Ufff… Jestem bezpieczny” – myślisz, jednak w tym samym momencie z płomieni wyłazi jakaś pólnaga baba ze strusimi jajkami. Gdy odwraca się w twoją strona dostrzegasz, że jej gałki oczne są puste, a usta zszyte włóczką.

Nie czekając na jej reakcję bierzesz nogi za pas, będąc jednak kompletnie niegramotnym grubasem bezustannie się potykasz, by wreszcie z wilhelmowskim krzykiem wpaść do jakiegoś dołu.

Tracisz przytomność.

***Błysk***

*- Popatrz jaki tłuściutki, z rzadka się tu takich widuje!*

***Błysk***

Nad twoim bezwładnym tłustym cielskiem pochyla się jakaś grobowcowo stara wiedźma. Jej twarz pokrywają kurzajki i potężna narośl, na której dostrzegasz kolejną, miniaturową wersję szpetnej gęby, nie wyłączając krzywych zębów i zestawu kurzajek.

***Błysk***

- *Mówiłem ci, żebyś zakopała ten dół! Specjalnie ci ubiłem ten wychodek!* – słyszysz, tym razem męski głos.

Wreszcie budzisz się zlany potem, by ujrzeć jak wiedźma miesza coś w wielkim kotle. Następnie masywną miedzianą chochlą przelewa zawartość do ludzkiej czaszy by zacząć podążać w twoim kierunku.

Próbujesz wstać, lecz nie możesz przyparty do ziemi zwałami własnego tłuszczu.

- *Botwina Dziadka Dietricha! Zjedz będziesz się lepiej czuł grubasku! Nie bój się ta czaszka to głowa starego grzyba, nadaje aromat*! – wiedźma chce cię jeszcze bardziej utuczyć?! Ale zaraz czy to nie jedno z dań na karcie Domu Pod Brojlerem?

Jakby na potwierdzenie tej myśli do pokoju włazi trefniś w obcisłych rajtuzach na których wyciska się każda z partii ciała. To Stańczyk, ale co robi w chacie tej wiedźmy? Czyżby jego też porwała?

- *Grubasie, to moja matka Janina. Matko, to grubas*. – zapoznał cię z czarownicą.

- *A ty kim jesteś błaźnie?!* – zapytała zdezorientowana Janina.

- *To ja twój syn. Co miesiąc przychodzę dać ci twój zastrzyk z insuliny.* – odparł ze smutkiem Stańczyk do perfekcji przyjmując rolę smutnego klauna. Prawda jest taka, że matka – Janina Matejko nigdy go nie kochała i nie akceptowała jako syna, a on nie mogąc się z tym pogodzić szczerze jej nienawidził i najchętniej dałby jej skonać w tej zmurszałej leśnej chacie. Jednak tylko ona znała sekretny przepis na Botwinę Dziadka Dietricha i z nikim nie chciała się nim podzielić. Zwłaszcza z Balbiną.

Jednak wciąż pewna kwestia nie daje ci spokoju.

- *Półnaga pinda z jajkami, znacie ją?*

- *Toż to moja asystentka, Sharon. Pomaga mi zbierając po lesie składniki do zupy. Zszyłam jednak jej usta by pinda niczego nie wypaplała. A i wydłubałam oczy, by nie podpatrzyła i nie przekazała moich sekretów na piśmie. Niestety od tamtej pory dziecko zupełnie nie radzi sobie z dawaniem zastrzyków!* – poskarżyła się Janina.

Pozostała jeszcze jedna zagadka.

- *Lepisz pierogi kutwo?*

- *Tak, a chcesz skosztować tłuścioszku?*

Dobrze wiedziałeś, że to pułapka. Może to i matka Stańczyka, ale wciąż pozostaje wiedźmą, a na wiedźmy nie ma skuteczniejszego sposobu niż osikowy kołek w serce! Specjalnie trzymałeś go na taką okazję i choć później przypomniało ci, że to sposób na wampiry, z prukwą okazał się być równie skuteczny, bo ta skonała w ramionach Stańczyka, który nie omieszkała jej zrzucić.

- *Coś ty narobił grubasie! I kto teraz będzie gotował botwinę, kto będzie lepił pierogi?!*

- *Nie obchodzi mnie to błaźnie, możesz wziąć ze sobą Sharon i tak jest ubezwłasnowolniona.*

 Wróciliście więc do wioski pozostawiając kolejne gnijące ścierwo, które już niedługo miało wzbogacić bogatą ściółkę mrocznej puszczy.

 Obudziłeś się nazajutrz.

Wiejskie Zaślubiny