GW; Een verloren zaak: Betrapt! (2)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

## Wat vooraf ging

In het vorige hoofdstuk baalde Meria, de schildmaagd van Syr Lancelot, dat ze niet naar de magische Feeënlicht Festival kon door een overvloed aan werk en het gebrek aan een begeleider.

Haar jonge collega Dinadan biedt echter aan om haar te helpen met haar laatste klusjes, zodat ze samen, inclusief de nieuwe schildmaagd Rosetta, toch nog stiekem naar de kermis kunnen.

## Hoofdstuk 2: Betrapt!

Aan de rand van de koningsstad, op een paar velden waar doorgaans schapen werden gehouden, kwamen voor acht dagen heel even twee werelden bij elkaar. Tientallen tenten waren verrezen als bloemen in een zomerweide, sommige klein, sommige groot, sommige recht, sommige scheef, maar allemaal waren ze verlicht met honderden lichtjes die de duisternis van de nacht op de vlucht lieten slaan. De wind bracht het rumoer van de massa en de tonen van een draaiorgel met zich mee en door de bloemenpoort kon Meria glimpens opvangen van steltlopers en acrobaten die het lachende publiek amuseerden.

Een beetje nerveus friemelde de schildmaagd met het kant aan haar mouwen. Dinadan had haar een prachtige donkergroene jurk gegeven. Het kledingstuk was niet direct overdadig of buitengewoon opvallend, maar het linnen was wel van een kwaliteit die Meria’s ouders nooit hadden kunnen betalen. Dit was de jurk van een edelvrouw en zo voelde zij zich heel duidelijk niet. Rosetta daarentegen had nergens last van. Het halfelfen meisje had haar haren en oren verborgen onder een brede hoed en droeg nu een hemd en vest wat ooit van Dinadan was geweest. De maanelf zelf had een spreuk gebruikt om zijn huids- en haarkleur te veranderen en liep er nu bij als een blozende, blanke jonker met blonde haren. Het was raar om hem zo te zien.

‘Ik wist niet dat jij spreuken kende,’ zei Meria die het aanzicht van een blanke Dinadan nog niet kon plaatsen.

‘Een paar,’ antwoordde de schildknaap een beetje schaapachtig.

‘Welke ken je allemaal?’ vroeg Meria nieuwsgierig. Ze wist dat sommige schildkrachten inderdaad magie van hun mentoren leerden, maar dat Syr Bedivere een van hen was, had ze nooit gedacht. En Syr Lancelot moest er maar weinig van weten.

‘Welke?’ glimlachte Dinadan een beetje moeilijk. Hij krabde zichzelf achter de oren. ‘Dat mag ik eigenlijk niet zeggen.’

‘Waarom niet?’ vroeg Rosetta.

‘Daarom niet,’ zei Dinadan en hij stak zijn tong naar de jonkvrouw uit.

‘En ken jij spreuken, Rosetta?’ vroeg de maanelf.

‘Een paar, maar welke zeg ik niet,’ kaatste de jonkvrouw en nu stak zij haar tong uit. Meria verborg snel haar glimlach achter haar hand, de arrogantie van Rosetta niet willen aanmoedigen. Ondertussen bewoog de rij zich langzaam naar voren toe. Nog even en dan waren ze binnen. Meria ging op haar tenen staan, hopende een blik op te vangen van wat er allemaal te beleven was. Een uurtje. Gewoon een klein uurtje en dan naar bed. Oh, wat roken die gebakjes lekker. Appeltaart met kaneel, warme speculaas en stroopwafels! Hopelijk had ze genoeg geld bij zich.

‘Je knot is naar beneden aan het zakken,’ merkte Dinadan op, terwijl hij een gissing deed hoe lang ze nog in de rij stonden.

‘Ja, ja. Ik moet hem even opnieuw maken,’ zei de halfling en ze stapte een beetje uit de rij, zodat ze de ruimte had om haar haren opnieuw op te steken. Ze maakte het touwtje los dat angstvallig de laatste restanten van een staart bij elkaar hield en begon met haar handen door haar haar te kammen. Waar al die klitten vandaan kwamen, was een raadsel. Ze had een uur geleden nog alles gedaan.

‘Ah nee,’ zei Dinadan plotseling en hij trok Meria weer terug de rij in. De schildmaagd verloor bijna haar evenwicht, maar werd nog net op tijd tegengehouden door Rosetta.

‘Waar was dat goed voor?’ vroeg Meria geïrriteerd.

‘Syr Dagonet,’ fluisterde de maanelf. ‘Roest, hij komt deze kant op.’

De schildmaagd verborg zich zo goed als het kon in de schaduw van Dinadan, hopende dat diens vermomming genoeg zou zijn om de ridder een andere kant op te sturen.

‘Meriaduec? Ben jij dat?’ klonk de wat schrille stem van Arthurs hofnar. De drie kinderen keken angstvallig naar de grond. Dinadan deed alsof hij in een geanimeerd gesprek met Rosetta was beland, maar in haar ooghoeken zag Meria de ridder alsnog dichterbij komen. Ze kroop nog een beetje verder naar achteren toe, naar de lieden die achter hun in de rij stonden.

‘Dinadan?! Waar zijn jullie mee bezig?!’ donderde de ridder toen hij op vijf passen afstand van hun stond.

Roest!

Betrapt!

En ze had nog niet eens wat gezien van het festival. Voor ze het zelf in de gaten had, had Meria de hand van zowel Dinadan als Rosetta gepakt en trok ze ze mee de rij uit, de duisternis in en de bosjes door. Syr Dagonet deed nog een poging achter ze aan te rennen, maar verloor ze al snel uit het oog. De drie renden nog een stukje verder om zeker te weten dat ze de ridder écht kwijt waren voor ze een moment bleven uithijgen bij een laan van lindes die aan het festivalterrein grensde.

‘Dat scheelde niets,’ zei Dinadan tussen twee ademteugen door. Rosetta was er even bij gaan zitten.

‘Niets?! Hij heeft ons gezien en herkend. Ik krijg morgenochtend zó op mijn falie,’ hijgde Meria. ‘Hoe is het mogelijk dat Syr Dagonet je herkende?’

‘Hij is degene die me die spreuk heeft geleerd. Verdomme, ik zal morgen ook wel de wind van voren krijgen,’ vloekte de maanelf.

Meria’s blik gleed naar rechts. Ze hoefden alleen maar over de beek over te springen en ze zouden deel uitmaken van de kleurige tentjes en het vrolijke publiek. De geur van warme stroopwafels was hier al helemaal niet uit te staan.

‘Nu, als we toch al in de problemen zitten, dan kunnen we er maar beter het beste van maken, toch?’ zei de schildmaagd.

‘Je wilt naar binnen sluipen? Het is verboden om zonder kaartje het festival te betreden,’ zei Rosetta. Schijnheilig boontje. Meria zond haar een vuile blik toe.

‘We bieden gewoon onze excuses aan als we het festival verlaten en betalen ze dan gewoon dubbel. Jij krijgt toch ook een gage voor je werk, Dinadan?’ zei Meria en ze schatte de breedte van de stroom in. Als ze haar jurk wat omhoog zou stropen, dan moest ze er zonder veel problemen overheen kunnen springen. Dinadan zou er zeker geen moeite mee hebben. Hopelijk had de edele jonkvrouw ook een beetje atletische vaardigheden opgedaan in haar tijd als page, maar anders moest ze maar een kop thee ergens kopen en bij een kraampje op gaan warmen.

‘Nou ja, het moet maar toch? Wat denk jij er van, Rosetta?’

‘Ik weet het niet. Er lopen veel Fey op het festival rond en mama heeft gezegd de regels van de Fey nooit lichtzinnig op te vatten,’ mompelde het meisje.

‘Ach wat. Als je het niet ziet zitten, dan loop je maar naar huis toe,’ zei Meria. ‘Een fraaie ridder wordt je als je bij zoiets kleins al geen risico durft te nemen.’

‘Meria!’ zei Dinadan ontzet. De schildmaagd zag de page een moment moeilijk weg kijken, maar werd verrast door de vastberadenheid die haar woorden plotseling hadden aangewakkerd.

‘Samen sterk,’ zei de halfelf, het bijna uitsprekend als een bezwering. ‘Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb voor de krachten van de Fey.’

‘Rosetta?’ zei Dinadan verbaasd.

‘Na jou,’ zei het meisje en ze gebaarde naar de sloot.

Meria keek haar een moment wat verbaasd aan voor ze haar rokken en mantel wat omhoog trok, een aanloopje nam en naar de overkant sprong. Net gehaald. Dinadan kwam soepel achter haar aan. Als laatste volgde Rosetta die bijna over het beekje heen vloog. Ze landde bijna twee stappen verder dan waar Meria was geland. Dat was ook niet moeilijk. Zij had immers geen rok aan.

‘Zo, we zijn er. En nu?’ vroeg Rosetta duidelijk niet content met de huidige situatie. Ze was het zeker niet gewend dat de dingen niet naar haar wensen ging. Nu, ze moest er maar aan wennen of een andere carrière gaan zoeken.

‘Het viel mij op dat iedereen op het festivalterrein, personeel en bezoekers, vlindervleugels van stof draagt en hun kaartje aan de pols heeft hangen. Als we dat niet hebben, vallen we gelijk veel te veel op,’ zei Dinadan bedenkelijk.

‘Met een paar takken en onze mantels kunnen we wellicht wel iets fabriceren,’ opperde Meria.

‘En ik zag dat jij, Dinadan, een notitieboekje in je tas stopte. Wellicht kunnen we de kaartjes natekenen,’ zei Rosetta.

Zo gezegd, zo gedaan. Met een beetje creativiteit wisten de drie kinderen hun mantels om te vormen tot drie paar vlindervleugels die wellicht niet zo mooi waren als van de rest, maar hun niet gelijk door de mand zouden laten vallen. Hetzelfde gold voor de kaartjes, die Dinadan op meesterlijke wijze had weten te vervalsen. Waarom de maanelf in hemelsnaam een potje inkt mee had genomen, wist Meria niet, maar ze was in ieder geval dankbaar dat hij het had gedaan.

Ze deden nog een laatste controle bij elkaar om te kijken of alles goed zat voor Meria een keer in en uit ademde. Ze zag Rosetta nerveus de hand van Dinadan pakken.

‘Ik weet wel iets wat we als eerste kunnen doen,’ zei Dinadan.

‘Jij bent al naar het festival geweest?’ vroeg Meria verrast.

‘Ja, al twee keer zelfs. Kom mee. Ik weet wel iets waarmee we de zenuwen kwijt kunnen raken,’ zei de schildknaap. Hij legde Rosetta’s hand op zijn arm en begon haar als een echte heer richting de menigte te leiden. Meria liep snel achter ze aan.

Ze werd verwelkomd door een muur van geluiden en geuren, allemaal veel intensiever dan ze in de eerste instantie had verwacht. Het was druk. Koopmannen kwamen met hun stemmen maar nauwelijks boven de lachende menigte en het zingende draaiorgel heen. Door de menigte liepen verscheidene vreemde figuren: een gigantische zwarte panter met zes poten en tentakels die uit haar schouderbladen kwamen, pixies die op reuzeslakken reden, een cylops gekleed in niets anders dan een lendenendoek en vlindervleugels. Meria spotte ook twee bugbears met een griezelig uitgesneden pompoenen op hun hoofd. Ze leken op de uitkijk te staan voor ruziezoekers, onruststokers en andere vormen van problemen.

Bang om Dinadan uit het oog te verliezen, richtte de schildmaagd haar aandacht toch maar weer op twee elfen in vermomming. De schildknaap had gelukkig zijn pas een moment ingehouden, want anders was Meria hem allang kwijt geraakt in deze menigte. Terwijl ze richting de tent liepen die Dinadan in gedachten had, waarschuwden Meria haar metgezellen voor de bewaking die op de uitkijk stond. Het was waarschijnlijk beter als ze daar even met een grote boog omheen zouden lopen.

Niet veel later stonden de drie kinderen bij veldje aan de rand van het festivalterrein. Aan het einde van een afgebakend stukje grond dat werd verlicht door slingers met lantaarntjes stond een pop van een dikke man met een geruite jas en een hoge hoed. In zijn hand hield de man een overdreven groot zakhorloge. Op het moment dat het drietal aankwam, deden vijf dwergenkinderen net een poging om het spel te winnen. Ze riepen heel hard “Hoe laat is het, meneer Fee?” waarop de pop het antwoord gaf en zich omdraaide. De kinderen sprintten naar het einde van het veldje toen, maar geen was snel genoeg om het einde te bereiken voor de pop zich weer omdraaiden. Teleurgesteld liepen de dwergen weer terug.

‘Willen jullie een poging wagen om het zakhorloge van de festivalbaas te stelen?’ vroeg de vrolijke tiefling met hoorntjes in alle kleuren van de regenboog die de stal bediende.

‘Ja, graag,’ zei Dinadan een blik werpende op zijn metgezellen. Oh, wat vals. Met die lange benen van hem moest hij het gemakkelijk kunnen winnen, meende Meria, maar hij zou nog van een koude kermis thuiskomen. Syr Lancelot liet haar wel rennen, zowel in jurk als in broek.

‘Op het moment dat meneer Fee zich heeft omgedraaid, mag je beginnen met rennen. Op het moment dat hij jullie kant opdraait, moet je doodstil blijven staan, anders ben je af,’ legde de tiefling uit. ‘Klaar voor de start?’

‘Hoe laat is het, meester Fee?!’ riepen de drie kinderen in koor.

‘Het is vier uur,’ antwoordde de pop voor hij zich omdraaide.

Vier uur. Vier seconden. Meria had bij het roepen haar rokken al wat opgetild en stoof nu vooruit, Dinadan voorbij en haar ogen gericht op de prijs. Ze had echter niet op de vurigheid van de jonge halfelf gerekend. Ondanks het feit dat Rosetta nog kleiner was dan Meria, wist de kleine vos haar voorbij te sprinten.

Roest. De pop.

Meria en Rosetta bevriezen op de plaats. Dinadan was net een tel te laat en bewoog nog toen meester Fee zich al had omgedraaid.

‘Te laat!’ riep de pop in een tikkeltje griezelige krakende stem. Verslagen haalde de schildknaap de schouders op voor hij weer terugliep naar het beginpunt.

‘Succes, meiden!’ riep hij, terwijl hij plaats nam langs de tiefling.

De jonkvrouw stond maar een paar passen voor haar. Het moest beginnersgeluk wezen. Anders zou een ongetrainde edelvrouwen het nooit hebben kunnen winnen van een getrainde schildmaagd. Meria schatte de afstand van haar tot de pop in. Dat moest wel lukken.

‘Hoe laat is het, meester Fee?!’ riepen ze wederom in koor.

‘Het is zes uur,’ antwoordde de pop voor hij zich weer omdraaide.

Vastberaden om niet te verliezen van de hooggeboren jongere halfelf gaf Meria alles wat ze had. Ze trok haar rokken zo hoog op dat het weinig damesachtig meer was, maar dat ze door niets of niemand meer belemmerd zou worden en vloog als een pijl uit een boog naar voren toe. Rosetta liet zich echter niet kennen en leek minstens even vastberaden te zijn. Het ging nek aan nek, maar de paar vingers die de halfling net een beetje groter was, bleken haar redding te wezen.

Beiden deden een greep naar het zakhorloge, maar op dat moment begon de pop alweer te draaien. Rosetta’s hand miste. Meria was nét lang genoeg om het sieraad nog uit de vingers van de pop te grissen.

‘Hebbes!’ riep ze, het zakhorloge triomfantelijk in de lucht houdend.

‘Mooie wedstrijd, dames,’ zei de tiefling. ‘Het horloge mag je houden. Jammer, rooie, je had hem bijna.’

‘Volgende keer beter,’ zei de halfelf en ze deed haar hoed weer goed op. Ondertussen bekeek Meria haar prijs. Het was een koperen medaillon. Als ze op de knop op de bovenkant duwde, ging het klepje open en verscheen er een zandlopertje dat precies de tijd aangaf. Het maakte niet uit hoe Meria het zakhorloge hield, de zandloper bleef gewoon doorlopen. Wat een wonderlijk ding. Ze stak het sieraad veilig weg in haar handtas.

## Wordt vervolgd

Dinadan weet nog wel een ander leuk spelletje, maar de sluwe schildknaap weet deze keer wel beter dan zelf mee te doen. Meria en Rosetta nemen het wederom tegenover elkaar op in een gevecht wat de halfling weinig aan staat.

**Een verloren zaak** gaat verder in het volgende hoofdstuk **Verdwaald.**