O derpie, który jeździł koleją

- No chyba cię posrało, że ja i tata zgodzimy się cię puścić samą - warknęła Bianca.

- Dokładnie - przytaknął jej Zabb.

Znajdowali się w salonie. Pani Frasinati stała z założonymi rękami. Obok niej unosił się Zabb w podobnej pozycji. Przy stole siedzieli ojciec, wujek i babcia Edith grając w karty.

- Mamo już tyle razy o tym rozmawiałyśmy, nie wysławiaj się tak. To niegrzeczne.

- Nie mów mi jak mam się wysławiać. To ja jestem twoją matką.

- Dokładnie - odezwał się ponownie Kwami.

- Mamo, odkąd zostałam wielką opiekunką, ciążą na mnie tak jakby obowiązki, które powinnam wypełniać.

- Żebyś była taka obowiązkowa przy wypełnianiu swych prac domowych.

- Dokładnie.

- To ważna sprawa, tu chodzi o przyszłość Kwami!

- Co mnie obchodzą jakieś Kwami? Wystarczy, że jeden zatruwa mi życie od dnia moich narodzin!

- Dokładnie.

- Kiedy ja muszę tam jechać!

- Jedyne co musisz to posprzątać pokój. Masz szesnaście lat. Nie puszczę cię samą w obce miejsce do obcych ludzi.

- Dokładnie.

- Ooo! Czyli mogę walczyć po nocach z niebezpiecznymi typami w obronie Paryża, ale na wycieczkę samej już mnie nie puścisz?

Bianka już miała jej coś odpowiedzieć, jednak zabrakło jej odpowiednich argumentów.

- Podczas walki towarzyszy ci Czarny Kot, a na tej swojej całej wycieczkę będziesz zupełnie sama - przejął inicjatywę Zabb.

- Dokładnie! - zawołała uradowana Bianca.

- Sugerujecie, że nie jestem wystarczająco samodzielna?

- Nic nie sugeruję, stwierdzam fakt. Derp z ciebie.

- Dokładnie - przytaknęła mu czterdziestolatka, a wszystkie osoby znajdujące się przy stole pokiwały głową z aprobatą.

- Rzekotka! - oburzyła się Ed. - Powinieneś stać po mojej stronie.

- Jestem po stronie prawdy, a prawda jest taka, że na tą całą wycieczkę będę musiał jechać z tobą, a mi się nie chce.

- Kupię ci frytki.

- Nieźle zaczęłaś, kontynuuj.

- I własną komórkę. Będziesz mógł dzwonić do Plagga kiedy tylko chcesz.

- Żelazne argumenty - stwierdziło Kwami bez namysłu. - Bianca radź sobie sama.

Po tych słowach drzewołaz wleciał we włosy Edith. Na twarzy nastolatki pojawił się triumfalny uśmiech.

- Ciekawe za czyje pieniądze kupisz mu to wszystko - prychnęła Bianca. Fakt iż została sama na polu boju jej nie przerażał. W końcu ma jeszcze asa w rękawie.

- Za własne. Ostatnio wygrałam zakład z wujkiem, wisi mi trochę kasy. No i ograłam babcię w Kanastę, mam budżet na takie wydatki - odparła jej córka.

- Skarbie nie dyskutuj z nią - odezwała się Jeanne. - Bo nie wygrasz.

- Słyszałaś babcię? Nie dyskutuj ze mną.

- Kiedy ja mówiłam do ciebie córciu - dopowiedziała staruszka.

Czarnowłosa zacisnęła pięści. Przyszedł czas na jej tajną broń.

- Jean powiedz coś! - zbulwersowała się pani Frasinati.

- Co ja mogę! - odpowiedzieli jednocześnie bracia Frasinati.

- Eh! Jean-Philip!

- Skarbie Edith ma nieco racji. Wydaje mi się, że walka z przestępcami jest nieco bardziej niebezpieczna niż podróż. Poza tym pomyśl! Całe trzy dni bez niej i Zabba.

- Właśnie mamo. Spróbuj dostrzec pozytywy.

Bianca wzięła kilka głębszych wdechów, jeszcze raz analizując sytuację. Jej córka ma już 16 lat. Ona w tym wieku, sama wybierała się na piesze wycieczki do sąsiednich miejscowości. No ale ONA nie stanowiła potencjalnego zagrożenia dla siebie i otoczenia. No ale z drugiej strony, już prawie pół roku walczy jako ten cały Drzewołaz, a miasto jeszcze nie spłonęło. Może nie jest z nią aż tak źle? No i trzy dni bez tego okropnego Kwami. Trzy dni bez rujnowania jej kuchni i opętańczych krzyków i wołań o jedzenie.

- W porządku - odezwała się w końcu. - To gdzie jest ten cały "zlot fanów Kwami"?

- W Grecji - oznajmiła Ed z szerokim uśmiechem na twarzy.

- No chyba cię pojebało - odezwała się Bianca śmiertelnie poważnie.

Godzina dwudziesta trzecia trzydzieści siedem. Cały dom rodziny Frasinati spowijał mrok, a wszyscy domownicy pogrążeni byli w śnie. Wszyscy poza Edith i jej Kwami.

Dziewczyna stała przy łóżku usiłując upchnąć do swej walizki kilka niezbędnych rzeczy, w tym laptopa.

- Rzekotka podaj mi swoją podusię i kocyk.

Kwami posłusznie wręczyło nastolatce nakazane przedmioty, a dziewczyna złożyła je pieczołowicie i ułożyła na stertę rzeczy.

- Bianca ci zabroniła - mruknął Zabb, podczas gdy dziewczyna usiłowała domknąć torbę.

- Ale mam pozwolenie od reszty członków rodziny. Mamy demokrację, większość decyduje - oznajmiła nastolatka siadając na torbibie i zasuwając zamek.

- No tak, też prawda. Ale w takim razie dlaczego uciekasz w środku nocy?

- Jest dopiero jedenasta, środek nocy to trzecia. Można powiedzieć, że w sumie jest jeszcze dzień. Poza tym, wcale nie uciekam po prostu opuszczam dom bez wiedzy rodziców. Często to robię. Tym razem przynajmniej się do nikogo nie włamuję.

- No tak, to jakiś postęp.

- Spakowałeś każdemu Kwami coś na przekąskę?

- Tak, krakersy dla Trixx, żelki dla Pollen, rzodkiewki dla Wayzz'a i liście mięty dla Dussu. No i chipsy dla mnie.

- Świetnie - oznajmiła Ed. Stanęła wyprostowana, założyła ręce na biodra i uśmiechnęła się promiennie rozglądając na wszystkie strony. - Mamy wszystko?

- Chyba tak. A nie! - zawołało Kwami i zniknęło prędko w swoim pudełku. Kilka sekund później wyleciało w drobnych łapkach ściskając małego, pluszowego miśka.

- No tak, pan Gryzek. Znów nie mógłbyś zasnąć.

- Hey! Pan Gryzak jest jedynym dobrym co mnie w życiu spotkało. On i frytki.

- Spakuję go do podręcznego - oznajmiła nastolatka, wkładając misiaka do swojego ulubionego plecaka. - A teraz przemień mnie.

- Po co?

- Bo jako ja nie potrafię wspinać się po ścianach.

- A nie możesz wyjść normalnie, drzwiami?

- Nie, znasz mnie i moje szczęście. Pewnie obudziłabym mamę. Zatem, Zabb skaczmy.

Dziesięć sekund później Ed gramoliła się przez okno z plecaczkiem na plecach i walizką w jednej ręce.

Na peronie była około północy. Stała rozglądając się na wszystkie strony usiłując odnaleźć odpowiedni pociąg.

Po chwili usłyszała ciche wołanie z cienia.

- Pss! Ed!

Dziewczyna rozejrzała się na wszystkie strony, po czym zrobiła kilka kroków w tył.

- Co tu robisz? - zwróciła się do przyjaciela stojącego w cieniu.

- Chciałem sprawdzić czy faktycznie to zrobisz - odparł Czarny Kot, wychodząc z półmroku. - Jej, nawiewasz z chaty do Grecji? Mogę z tobą?

- Nie, musisz z Biedronką ogarniać Paryż.

- Wiem, ale jesteś pewna, że sobie poradzisz?

- Nie baw się w moją matkę! Jasne, że dam radę.

- Dobra, dobra. Powiedz mi tylko, czemu akurat pociąg? Samolotem byłoby szybciej.

- Wiem, ale Rzekotka boi się latać.

- Nie latać! - zawołało Kwami wychylając łebek z plecaczka nastolatki. - Nie biję się latać, tylko tego że spadnę. Tym metalowym ptakom nie można ufać.