Aroksus Soborow

**Aroksus Soborow**- (ur. 4 czerwca 1826 w Medynbourgu, zm. 26 czerwca 1927 tamże)- medynbourski polityk, arcybiskup archidiecezji medynbourskiej i głowa Kościoła Krystiańsko-galitejskiego. W latach 1895-1898

Kanclerz Republiki Medynbourskiej, a od 1880 z przerwami marszałek Parlamentu Medynbourskiego oraz Parlamentu Republiki Federalnej Medynbourgii.

## Biografia

### Młodość

Urodził się w 1826 w średniozamożnej rodzinie w Medynbourgu. Jego ojciec - Juliusz Soborow był prawnikiem , a matka - Estera dorabiała jako krawcowa. Dorastał wraz ze swoimi licznymi siostrami i braćmi, z których większość wyjechała z miasta. W wieku 7 lat został ministrantem w kościele katedralnym pw. Wszystkich Świętych. W 1844 wstąpił na studia teologiczne na Uniwersytecie Medynbourskim, a w 1846 został wyświęcony na kapłana z rąk ówczesnego arcybiskupa Medynbourga - Ferdynanda Sapiehy (1779-1860, arcybiskup od 1825). Po święceniach wyjechał na 4 lata wraz z rodziną do Lutzu ze względu na chorobę ojca, po którego śmierci wrócił do miasta.

### Czasy okupacji i odbudowa kraju

Po aneksji Medynbourga przez Cesarstwo współpracował czynnie z podziemiem medynbourskim jako kapelan, za co był internowany. W 1860 został sekretarzem i rzecznikiem prasowym biskupa Michała Losowa (1800 - 1880, biskup od 1860). Po rewolucji brał udział w odbudowie miasta, poszedł na studia prawnicze, na których w 1870 obronił doktorat.

### Działałność polityczna za czasów Cruzo

Został prokuratorem regionalnym Medynbourg CD, a rok później po śmierci biskupa Losowa arcybiskupem Medynbourga. W 1880 podczas próby zamachu stanu Andreffa Kostnera Juniora opowiedział się po stronie rządu, a po uspokojeniu sytuacji został Komisarzem Dystryktu Darentu Medynckiego. W roku 1880  startował do Parlamentu Republiki z listy Partii Republikańskiej. Zdobył największą liczbę głosów spośród wszystkich kandydatów. Na posiedzeniu inauguracyjnym został wybrany Marszałkiem Parlamentu. Stał się jednym z bardziej popularnych polityków w kraju, a nawet jednym z bliższych współpracowników ówczesnego Kanclerza Republiki - Juliano Cruzo. W 1883 po śmierci Igora IV i utworzeniu Imperium nadal pracował w administracji państwowej, będąc wiernym Imperatorowi. Jednak po pierwszych represjach zaczął otwarcie sprzeciwiać się dyktaturze Cruzo, i podczas niedzielnej Mszy Świętej wygłosił orędzie, w którym nawoływał do obalenia ówczesnych  władz  i przywrócenia Republiki. Został później aresztowany i przez wiele dni ciężko torturowany. Według państwowej propagandy został zabity podczas próby ucieczki. Po kilku miesiązach został wypuszczony z aresztu i oczyszczony z zarzutów.

### VI Republika Medynbourska

Po zaginięciu Imperatora oraz rozpadzie kraju został pełniącym obowiązki kanclerza Medynbourga, oraz przejął dowodzenie w Partii Republikańskiej. W 1894 wystartował w wyborach kanclerskich, które wygrał, zdobywając 60% głosów. Za jego czasów powstało wiele nowych inwestycji m.in Medynbourska Faktoria Papiernicza czy autostrada między Medynbourgiem a Impertiją. W wyborach parlamentarnych w 1894 Republikanie przegrali z partią Alberto Cruzo - Wolnością i Nadzieją, jednakże po negocjacjach udało się powołać nowy rząd. W czasie tej kadencji Parlamentu WiN dwukrotnie wnioskował o odwołanie Soborowa z urzędu, jednakże kolejne wota nieufności były odrzucane

Aroksus Soborow jako kanclerz starał się również działać na arenie międzynarodowej. W listopadzie 1896 doprowadził do zawarcia paktu o nieagresji z Republiką Imperską, oraz umowy zezwalającej działanie medynbourskiej Prokuratury na terenie Impertiji.

1 grudnia 1896 podczas spotkania Soborowa z Grigorijem Magnusem Imper zerwał pakt o nieagresji z Medynbourgiem. Chwilę później doszło do zamachu bombowego zorganizowanego przez imperskie siły zbrojnie, który doprowadził do zniszczenia górnej kondygnacji Belwederu oraz dziedzińca przed pałacem.

Nieprzygotowany do wojny Medynbourg mimo usilnych działań Soborowa i generałów medynbourskich tracił kolejne ziemie na północy kraju, poczynając od Galitei i północnej Renni. Jednakże mimo tego kanclerz starał się utrzymywać na duchu swoich rodaków, osobiście biorąc udział w przygotowaniach do bitew. Do legendy przeszło zdjęcie Soborowa pomagającego budować ogromną barykadę na Markt Strasse.

1 stycznia 1898 Moritz Gebelveiter podczas spotkania z Soborowem wymusił na nim odwołanie ze stanowiska Ministra Obrony Narodowe Andreffa Kostnera oraz mianowanie na to stanowisko jego samego. Chwilę po zakończeniu zebrania wprowadził Stan Sanacyjny, oraz ogłosił Soborowa winnym przegranej Medynbourga na froncie. Zdezorientowany Aroksus uciekł tego samego dnia z miasta na północne tereny należące

nadal do Republiki. Według nieoficjalnych informacji miał wtedy spotkać byłego imperatora Juliano Cruzo. Parę dni później po negocjacjach z Generalnym Komisarzem postanowił wrócić do stolicy.

Po przejęciu władzy przez Juliusa Kostnera i wyborach w Medynbourgu ponownie został marszałkiem Parlamentu, oraz jednym z członków naczelnego dowództwa Sił Zbrojnych. Zasłynął przede wszystkim jako dowódca podczas II bitwy o Alpebaltz, po której siły Medynbourga podeszły pod Impertiję.

Po zakończeniu wojny brał udział jako Prokurator Generalny w tzw. procesie stulecia, choć od początku miał wątpliwości co do winy oskarżonych. Podczas burzliwej debaty przed głosowaniem o wotum nieufności wobec kanclerza zaproponował organizację referendum ogólnokrajowego w tejże sprawie.

W trakcie protestów antyrządowych przeciwko kanclerzowi Wojtowiczowi doprowadził do pogodzenia się rządu z Maksymilaniem. Po jego dymisji przeprowadził przedwyborczą debatę w nowym budynku Opery Narodowej, a kilka dni później ogłosił wyniki wyborów kanclerskich, zaprzysiężając kanclerza Zygmunta II Dixtrę.

### Unia Impersko-Medyncka

Był jednym z głównodowodzących obrony Medynbourga, a po jego zdobyciu został internowany wraz z resztą dowództwa. Po kilku miesiącach został zwolniony, obejmując urząd regenta do czasu wyboru Księcia Medyntu oraz Marszałkiem Kongresu Kontynentalnego.

Aroksus Soborow zmarł 26 czerwca 1927 roku podczas prowadzonych przez niego obrad Forum Kontynentalnego. Powodem śmierci był atak serca po przybyciu na salę jego dawnego przeciwnika Moritza Gebelveitera oraz Igora IV Bobruszkiewicza. Po jego śmierci w całym kraju ogłoszono żałobę narodową.. Jego bezpośrednim następcą został jego wieloletni asystent i bratanek - Andrus Soborow.

### Kontrowersje

Aroksus Soborov m.in ze względu na działalność za czasów Rebelii był uznawany za autorytet za czasów VI Republiki. Dodatkowo jako przewodniczący Republikanów brał faktyczny udział w formowaniu każdego kolejnego rządu Republiki oraz pełnił decydującą rolę m.in podczas Procesu Stulecia. Jednakże jego przeciwnicy krytykują go właśnie za niejednokrotnie kierowanie niektórymi działaniami państwa ,,z tylnego siedzenia" oraz dopuszczenie do rozwoju korupcji wśród władz. W związku z tym rozwinęła się teoria, że to właśnie Soborov zachęcił Vojtkovicia do wprowadzenia stanu sanacyjnego. Dodatkowo był niejednokrotnie krytykowany i obwiniany za wydarzenia w Belwederze w grudniu 1896, wybuch Wielkiej Wojny czy nieumiejętne kierowanie gospodarką.

####

## Cytaty

```
-*Panie Soborov, ale na tej mapie jest błąd. Powinna być Arstockija, a nie Arstock.*

```

```
*- Jedynym błędem na tej mapie jest Impertija, od tego zacznijmy-*

```

Soborow podczas dyskusji z jednym z imperskich kartografów, lata 90-te XIX wieku.

```
*-Zapewne wielu z nas zginie, ale jest to poświęcenie, na które nasz naród jest gotów-*

```

Przemówienie Soborowa do żołnierzy tuż przed bitwą o Medynbourg.

```
*-Dopóki przynajmniej jeden Medynbourczyk walczy w okopach, Medynbourg nie przegrał-*

```

Z Przemówienia do Senatu w 1905 roku.

```
*-My nie mogliśmy pójść do zoo, to zoo przyszło do nas-*

```

Soborow o najeździe Imperu w 1905 roku.

```
*-Ogród zoologiczny im. Igora Bobruszkiewicza-*

```

Soborow o Republice Imperskiej po przejęciu władzy przez Aristovicza w 1903 roku, odnosząc się do nieudolnych rządów ostatniego cesarza Imperu.