Zivran Torrgaroth

*ur. Zivran Torrgaryn*

* 1822
* 1822
* 1761
* 1667
* .

### Pełny tytuł

Kawaler Orderu Wielkiej Gwiazdy Obrońcy, Stróż-Paladyn Zivran Torrgaroth, syn Glavrana Torrgaryna
 [*Kavaler Ordre ar Sterenn Veur Varner, Kulator-Marc'heg Zivran Torrgaroth, mab a Glavran Torrgaryn*]

## Informacje biograficzne

### Data urodzenia

2. szczęścia 313 EC (elficki)30. żniw 1655 (rendoński)

### Stan cywilny

wdowiec
 (praktycznie od 1784; teoretycznie od 1777)

### Zawód

* Strażnik Światła (1709-1760; od 1760 w stanie spoczynku)
* Nauczyciel muzyki i śpiewu  (1761)
* Myśliwy  (1761-1777)
* Trener Strażników Światła  (od 1778)
* Opiekun Gryfa Królewskiego  (od 1814)
* Reprezentant elfów w Velld na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym  (od 1814)
* Doradca ds. współpracy ludzko-elfiej w Urzędzie Miasta Velld (Ker Vaellde)  (od 1814)
* Przewodniczący Filharmonii Narodowej  (od 1814)

### Miejsce pracy

* Sanktuarium Światła w Kêr Torrgen (do 1814)
* Mieszczańska Szkoła w Kêr Torrgen (1761)
* Lasy Vilten (1761-1777)
* Świątynia Laevratha w Velld (od 1814)
* Parlament Imevardzki - Sala Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego (od 1814)

### Grupa społeczna

Mieszczaństwo (do 1760)
Ród Wojowników (od 1760)
Strażnicy Światła  (od 1709)

## Rodzina

### Rodzice

Glavran Torrgaryn  (ur. 1528; zm. 1656),
 Faeselin Uresyis (ur. 1541; zm. 1656)

### Krewni

Athdan Torrgaryn  (ur. 1298; zm. 1656; dziadek)
Minlenor Yredras  (ur. 1301; zm. 1656; babcia)
Athvhur Torrgaryn  (ur. 1510; zm. 1656; wuj)
Svilen Vilenkin  (ur. 1709; zm. 1775; teść)
Sveta Novikova (ur. 1719; zm. 1775; teściowa)
Lyuba Vilenkina (ur. 1741; szwagierka)
Donall van Deregen (ur. 1764; zięć)
Aidan van Deregen (ur. 1789; wnuk)
Avril van Deregen (ur. 1816; wnuczka)
Sophie van Deregen (ur. 1816; prawnuczka)
Lothar van Deregen (ur. 1821; prawnuk)

## Renoma

### Znany z

* Wzorowa posługa jako Strażnik Światła
* Obrona Enklawy w czasie Wojny o Naród,
* Zabicie Generała Czarnego Pana, które zakończyło Wojnę o Naród,
* Reprezentacja elfów w Velld na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym

## Wygląd zewnętrzny

### Cechy szczególne

blizny na prawym policzku i nosie,
 rytualny tatuaż na twarzy  (Strażnicy Światła)

## Umiejętności magiczne

### Opanowane sztuki magiczne

magia ognia, magia światła (uzdrowienia), magia mrozu

## Odznaczenia

Miano Wojownika (ERC'H)
Wielka Gwiazda Obrońcy za Zmierzch Czasów (ERC'H)
Odznaczenie Honorowe za Oddaną Służbę (ERC'H)

Medal za udział w Zmierzchu Czasów (IMV)

**Zivran Torrgaroth, syn Glavrana Torrgaryna** *(Zivuś wg. Alii)* (ur. 30. żniw 1655 roku w Kêr Torrgen, w Enklawie w Górach Szarych na terenie Thalvonu) - Elf z ludu Erc'htud. Doradca ds. ludzko-elfich w Urzędzie Miasta Velld. Przewodniczący imevardzkiej Filharmonii Narodowej. Reprezentant elfów w Velld na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym. Emerytowany Strażnik Światła. Bohater Wojny o Naród.

## Dzieciństwo i młodość

Urodzony jako Zivran Torrgaryn, syn Glavrana Torrgaryna w Kêr Torrgen w 1655 roku. Jego ojciec był torrgeńskim zbrojmistrzem, a matka urzędniczką. Jego dziadek, Athdan Torrgaryn, syn Rynriatha Torrgarenna, był ostatnim z jego linii przedstawicielem torrgeńskiego klanu Torrgar, trzeciego rzędu od szczepu głowy klanu, który po upadku klanów przeszedł najpierw w stan szlachecki (obejmując nazwisko Torrgareth), a potem, po zmianach w prawie erc'htudzkim, w mieszczański (przyjmując nazwisko Torrgaryn).

Rok po narodzinach Zivrana, będącego jedynym synem swoich rodziców, zostali oni zamordowani przez Skeudgwalc'h, erc'htudzką organizację przestępczą, której wedle spekulacji na drogę wszedł brat ojca Zivrana, Athvhur. Oprócz rodziców Zivrana kryminaliści zamordowali również jego dziadków i wuja, przez co on sam został kompletną sierotą. Jedynym co uratowało życie małego chłopca było honorowe prawo Skeudgwalc'h, (nawet oni posiadali jakiś honor) zakazujące krzywdzenia dzieci.

### Życie w Sanktuarium Światła

Małego Zivrana przygarnął zaprzyjaźniony z jego ojcem kapłan Sanktuarium Światła, Idhelebor Yrennaris i wychowywał w murach świętego przybytku, w ramach którego działał również niewielki sierociniec. Z powodu takiego dzieciństwa Zivran był niezwykle pobożny, znacznie bardziej od większości Erc'htudów. Jego dzieciństwo składało się w zasadzie jedynie z pomocy i nauki w Sanktuarium, a momenty, w których wychodził poza jego mury można byłoby zliczyć na palcach. W sierocińcu odkrył swoją miłość do muzyki i śpiewu. Często brał udział w próbach chóralnych Prałatów. Wieszczono mu przyszłość jako kapłan.

On jednak od dziecka marzył o zostaniu Strażnikiem Światła, by odwdzięczyć się Niebieskiemu Panu za możliwość mieszkania w jego Świątyni i dania mu drugiej rodziny. Dzieci o podobnych celach w sierocińcu Sanktuarium było mnóstwo. To sprawiło, że z początku Zivran nie czuł, że mógłby zrealizować swoje marzenie. Wydawało mu się, że nie ma na to szans przy takiej liczbie chętnych, lecz Idhelebor ciągle dodawał mu otuchy i wiary. To sprawiło, że Zivran pod czujnym okiem swojego opiekuna od najmłodszych lat trenował wszystkie umiejętności, jakich wymagała służba Strażników Światła. Podczas ów treningów zaprzyjaźnił się z chłopakami, którzy również bardzo chcieli zostać Strażnikami - Virrenem Yrerawynem, Latlorem Iskelwenem oraz Rynkirem Forrawynem.

### Szkolenie kandydackie na Strażnika Światła

Kiedy wszyscy mieli po 44 lata, będąc w wieku obowiązkowej służby wojskowej, zgłosili się na dziesięcioletnie szkolenie specjalistyczne do gwardii Strażników Światła. Rynkir i Latlor odpadli po paru miesiącach szkolenia i zostali przeniesieni do zwyczajnej jednostki Białej Straży, a Zivran i Virren dalej kontynuowali swoją naukę. Zivran już od samego początku wykazywał imponujące zdolności oraz wytrwałe dążenie do ich doskonalenia. Poświęcał całe dnie, by ulepszać to, czego wcześniej się nauczył. Virren również czynił postępy, jednak nie tak wielkie jak jego przyjaciel. Mimo to, ich relacja na tym nie ucierpiała. Mocno trzymali się razem ze względu na to, że przez swoje niskie pochodzenie oraz status sierot nie cieszyli się największym szacunkiem współkandydatów, którzy nierzadko pochodzili z szanowanych i renomowanych rodów szlacheckich. W wyniku jednej z kłótni ze szlachcicami zakończonej bójką obaj młodzi mężczyźni o mało nie zostali usunięci ze służby. Sprawę załagodziła interwencja Idhelebora, który miał posłuch i szacunek wśród trenerów Strażników Światła. Potem zdyscyplinował on swoich wychowanków i upewnił się, że w przyszłości nigdy nie dojdzie do takich sytuacji.

W trakcie szkolenia Zivran podjął dodatkowy kurs nauki ludzkich języków, który był konsekwencją jego osobistego zafascynowania do tej pory praktycznie nieznajomym elfom Enklawy ludem. Opanował w stopniu biegłym język imevardzki i thalvański oraz podejmował się nauki rendońskiego i veuthckiego.

### Egzamin Ostateczny

Gdy w 1709 roku, po 10 ciężkich latach szkolenia, nadszedł czas egzaminu końcowego Zivran nie krył stresu przed swoim opiekunem. Często przychodził do niego po porady oraz spędzał długi czas na modlitwie. Idhelebor jednak wciąż zapewniał go, że na pewno da sobie radę. Virren miał do całego Egzaminu podejście o wiele lżejsze i traktował go jako formalność, którą albo się zda, albo nie, a całe szkolenie nazywał ciekawym doświadczeniem. To końcowo zemściło się na nim, ponieważ nie przeszedł nawet pisemnej części Egzaminu.

Zivran zaliczył część pisemną z wyróżnieniem oraz zakwalifikował się do testów praktycznych. Na nich to przeszedł ocenę siły aury jako jeden z pierwszych wybranych do dalszych etapów, co było dla niego dość dużym zdziwieniem. Następnie podjął się testu sztuki walki, który przeszedł bez większych problemów pokonując swojego oponenta. Te jednak pojawiły się podczas testów magicznych, kiedy niemalże zemdlał podczas wykonywania finalnego, najtrudniejszego czaru. Myśląc, że zapewne oznacza to jego dyskwalifikację zaczął godzić się z gorzkim smakiem porażki. Mylne założenie szybko zmyły ogłoszone zaraz po testach magicznych ogólne wyniki, które stwierdzały, że na podstawie wyników pisemnych i praktycznych testów jednym z nowych Mianowanych Strażników Światła został również Zivran.

Malowania na twarzy nakładał mu Wielki Mag, Współbrat Zarkir Ravarieth, przyszły zbieg z Enklawy.

## Zivran Torrgaroth

*ur. Zivran Torrgaryn*

Zivran jako Stróż-Kawaler w ubiorze do służby honorowej, ok. 1739 roku

## Przebieg służby

### Korpus

Stróżowie  (1709-1739)
Stróżowie-Oficerzy  (1739-1760)

### Jednostki

Batalion Wdrożeniowy
Batalion Służebny
Batalion Dochodzeniowo-Śledczy
Batalion Szkoleniowy

### Stanowiska

Stróż  (1709-1720)
Dowódca warty  (1720-1735)
Dowódca oddziału  (1735-1739)
Zastępca dowódcy Pionu Szkolenia Kandydatów  (1739-1750)
Dowódca Pionu Szkolenia Kandydatów  (1750-1760)

### Stopnie

1709 - Mianowany
1713 - Stróż-Nowicjusz
1720 - Stróż-Sierżant
1735 - Stróż-Adiutant
1739 - Stróż-Kawaler
1750 - Stróż-Paladyn

### Główne wojny i bitwy

Wojna o Naród
Bitwa w Enklawie w Górach Szarych  (1814)

## Edukacja wojskowa

### Uczelnia wojskowa

Batalion Szkoleniowy Strażników Światła w Kêr Torrgen

### Prymus rocznika

tak

Po tym jak Zivran został oficjalnie Mianowanym Strażnikiem Światła rozpoczął on służbę w batalionie wdrożeniowym, który zajmował się pomniejszymi aspektami służby. Jego sumienność szybko, bo po zaledwie 4 latach zagwarantowała mu awans na Stróża-Nowicjusza i przydzielono go do dowodzenia oddziałem nowych Mianowanych.

W 1720 kolejny raz został awansowany, tym razem na stopień Stróża-Sierżanta oraz przeniesiony do batalionu służebnego, gdzie sprawował funkcję dowódcy warty. Po 15 latach został Stróżem-Adiutantem oraz kolejny raz przeniesiono go do innego batalionu. W tym przypadku do nowo utworzonego batalionu dochodzeniowo-śledczego, który współpracował ściśle z Białą Strażą nad eliminacją "wpływów ciemności" w Enklawie. Zivran i jego Strażnicy byli odpowiedzialni m.in. za rozpracowywanie grup Skeudgwal'ch, do czego naturalnie najbardziej przykładał się Zivran, widząc w tym okazję do osobistej zemsty za utratę całej rodziny. Dzięki jego sumiennej służbie grupa w Kêr Torrgen została niemalże całkowicie rozbita.

To zagwarantowało mu kolejny awans. W 1739 został awansowany na pierwszy stopień oficerski Strażników Światła - Stróża-Kawalera. Odrzucił przy tym ofertę awansu na honorowy stopień Stróża-Chorążego, przeniesienia do kompanii honorowej i rozpoczęcie specjalistycznego szkolenia w tym zakresie. Służbę oficerską sprawował w batalionie szkoleniowym, będąc zastępcą dowódcy Pionu Szkolenia Kandydatów.

W 1750 otrzymał awans na najwyższy stopień Strażników Światła - Stróża-Paladyna. Stało się to za sprawą odejścia dowódcy Pionu Szkolenia Kandydatów na emeryturę. Zivran przejął po nim stanowisko i służył w tej roli do końca swojej posługi.

W 1760 roku został honorowo zwolniony z czynnej służby oraz przeniesiony do sił rezerwy. Przed odejściem na emeryturę został odznaczony Odznaczeniem Honorowym za Oddaną Służbę oraz otrzymał Miano Wojownika, które umożliwiło mu zmianę nazwiska z Torrgaryn na Torrgaroth.

### Pierwszy rok emerytury

Po zwolnieniu ze służby Zivran zaczął szukać sobie zajęcia w Kêr Torrgen, które odpowiadałoby jego zainteresowaniom i umiejętnościom. Przez okres roku pracował jako nauczyciel muzyki w jednej z torrgeńskich szkół dla mieszczańskich dzieci. Wciąż jednak miał wielkie trudności z przestawieniem się w cywilny tryb życia. Jako elf, który praktycznie do tej pory nie zaznał normalnego życia szybko zrozumiał, że otoczenie ma go za dziwaka. Wszelkie próby znalezienia przyjaciół czy partnerki w cywilnym środowisku zdawały się dla niego niemożliwe. To skłoniło go do porzucenia pracy jako nauczyciel mimo, że bardzo spełniał się w tej pracy. Powrócił do Sanktuarium i uzgodnił z przedstawicielami świętego przybytku, za pozwoleniem Stróży-Paladynów, że wyjdzie z Enklawy i zajmie się konserwacją oraz dokładnym opisem ruin, jakie pozostały po Świątyni Światłości Pana w Kêr Thalor. Dowiedział się wówczas, że poza Enklawą przebywa również jego przyjaciel sprzed lat, Latlor, który wyszedł z domu Ludu Śniegu w pogoni za przygodą i końcowo został w jednej z thalvańskich wiosek raczej na stałe.

## Życie poza Enklawą

Niedługo po otrzymaniu zgody na wyjście z Enklawy Zivran zrobił to co planował. W przeciwieństwie do Latlora jednak zdecydował, że na razie nie będzie się pchał w ludzkie miejscowości i przez pierwsze parę miesięcy koczował w lesie na obrzeżach Vilten, dosyć rozrosłej wioski, która sprawowała funkcję niejako hubu żywnościowego dla leżącego 30 km dalej Raglan. Jego koczownictwo nie uszło uwadze ciekawskich chłopów, ale nikt raczej nie zamierzał wchodzić mu w drogę - do czasu. Latlor szybko zorientował się, że jego kumpel z dawnych lat mieszka niedaleko. Ustatkowany już w Vilten elf zaoferował, że przyjmie go pod swój dach. Zivran jednak odmówił. W międzyczasie co kilka dni wizytował urząd w Raglan i wystosowywał listy do hrabiego Bevardenu o pozwolenie na budowę - zadecydował, że postawi sobie sam skromną chatkę i nie będzie wchodził nikomu w drogę. Możny jednak nie był skory do wydania takowego pozwolenia i cały czas przekierowywał elfa do istniejących domostw.

### Początkowe problemy w aklimatyzacji

Obecność elfa, który jak kolonizator chce stawiać swoje własne włości na terenie ludzi nie przeszły bez gniewnego echa. Zivran czuł się jak w szachu, ale nie zamierzał odpuszczać, a już na pewno nie wracać do Enklawy. Gdyby nie był związany umową z władzami Sanktuarium, najpewniej wyruszyłby dalej wgłąb Imevardu w poszukiwaniu czegokolwiek, co można by było nazwać szczęściem. Umowa jednak wciąż go zobowiązywała do pozostania i pracy na rzecz Sanktuarium, więc tym też się zajął.

Nie każdy człowiek w Vilten był do niego niechętny. Latlor, znając Zivrana i wiedząc, że ani mu się widzi wychodzić z lasu do ludzi, postanowił wraz z żoną organizować mu jakiś prowiant i rzeczy takie jak ubrania. On z kolegami ogarniał żywność, a ona z koleżankami szyła ubrania. Takich dobrej duszy osób w wiosce było kilkanaście. Latlor miał poniekąd nadzieję, że to też pokaże Zivranowi, że nie każdy człowiek ma go za intruza. Elf był wdzięczny, jednak uznał to za zbędne. Między robotą przy ruinach chodził na polowania i sam zdobywał sobie pożywienie i materiały, które mógłby zszyć w ubrania. Był samowystarczalny i średnio podobało mu się jakiekolwiek okazywanie, że mogłoby być inaczej. Dostawy jednak nie zostały przerwane. Latlor z uporem maniaka wspierał swojego kumpla z dzieciństwa. Uzgodnili po pewnym czasie, że Zivran też będzie im coś dawał w ramach wymiany - było mu głupio tylko brać, kiedy i oni za wiele nie mieli.

### Początki spokoju

Za sprawą małego handlu wymiennego Zivran zapoznał się z wieloma ludźmi, którzy byli skorzy mu pomóc. Jedną z takich osób była Alia Vilenkina, wraz z jej starszą siostrą, Lyubą. Były córkami lokalnego szewca i szwaczki i co jakiś czas dostarczały do niego rzeczy z wioski. Młoda dziewczyna zdawała się zauroczona elfem, czego on kompletnie nie rejestrował. Dopiero wielokrotne wizyty dziewczyny, pozornie by o coś zapytać czy coś przynieść, zaczęły dawać mu do myślenia. Potrafiła przychodzić do niego codziennie, nawet parę razy na dzień, szczególnie latem, kiedy to elf poznał co to znaczy "topić się w słońcu" i zbawienne były dla niego zapasy wody. Po pewnym czasie znali się już lepiej i można byłoby stwierdzić, że sformowała się między nimi przyjaźń. Odwiedzali się nawzajem i potrafili godzinami rozprawiać o tym, czy o tamtym. Dzielili wiele zainteresowań, a sama dziewczyna wydawała się bardzo zainteresowana elfami i ich kulturą. Nastąpiła swoista wymiana kulturowa - opowiadali sobie nawzajem o swoich ludach i porównywali różne aspekty życia. Zivran zaczął rozumieć ludzi i bywał coraz śmielszy w kontaktach z nimi. Dzięki Alii elf czuł się też o wiele lepiej i pewniej wychodząc ze swojej leśnej kryjówki. Powoli odchodziło od niego myślenie o tym, że nigdy nie dopasuje się do społeczeństwa.

Latlor znów wrócił do namawiania Zivrana do porzucenia lasu i zamieszkania w wiosce, jednak elf nadal nie był na to gotowy. Jego przyjaciel zauważył jednak, że ten znalazł sobie towarzyszkę do rozmów i spacerów, co zrodziło wiele pytań, które na razie pozostawały przez Zivrana zgrabnie przekierowywane w innym kierunku i nie doczekiwały się odpowiedzi. Po pewnym czasie przyjaciel Zivrana załatwił mu umowę z lokalnym rzeźnikiem odnośnie dostaw mięsa z leśnej zwierzyny, a Alia przekonała ojca, by odkupował od elfa futra i skóry, jakie pozostawały z oprawionych zwierząt. To dało Zivranowi całkiem stały dochód i sprawiło, że był coraz mniej zależny od Sanktuarium, które do tej pory przesyłało mu jego emeryturę w vardach, żeby nie zdechł z głodu.

### U kresu misji

Końcówka roku 1761 to był czas, kiedy Zivranowi kończył się zakres rzeczy za które mógłby się wziąć jeżeli mowa o ruinach świątyni. Co mógł to udokumentował, co mógł naprawić - naprawił. Koniec końców i tak w pojedynkę nie zdziałałby więcej z prawie pięćsetletnimi ruinami, dawno zapomnianymi przez czas i pochłoniętymi przez matkę naturę, a to oznaczało tylko jedno - powrót do Kêr Torrgen. Elfa wewnętrznie przerażała wizja powrotu do Enklawy. U ludzi znalazł swoje miejsce na ziemi, przyjaciół z którymi mógł kraść przysłowiowe konie i przy których czuł się po prostu swobodnie. Zaczął kombinować co mógłby zrobić, by pozwolono mu zostać. Latlor nie rozumiał jego problemu, bo on sam nie miał przeszkód w zwyczajnym wyjściu z Enklawy - czego nie wiedział to to, że Strażnik Światła, nawet w stanie spoczynku, jest prawnie "własnością" Sanktuarium, przez co każda jego życiowa decyzja musi być zaakceptowana przez Pomazańca oraz przydzielonego mu Stróża-Paladyna w czynnej służbie. Do tego Strażnik jest zobowiązany do stałej gotowości walki za Enklawę, toteż nie może być od niej zbyt daleko. Dopiero po wyjaśnieniu Latlorowi całego ambarasu ten przyjął, że rzeczywiście, sytuacja jest co najmniej patowa.

Zivran ukrywał widmo powrotu do Enklawy przed swoimi ludzkimi przyjaciółmi, przede wszystkim przed Alią, jednak ta szybko wyczuła, że coś jest nie tak. Podczas szczerej rozmowy, zainicjowanej przez dziewczynę, elf złamał się i przyznał, że niebawem zapewne będą musieli się pożegnać - możliwe, że na zawsze. Thalvanka, mimo, że bardzo młoda, miała jednak w sobie manierę nieulegania, nawet jeżeli sytuacja wydaje się beznadziejna. Namawiała Zivrana by, jeżeli zależy mu na pozostaniu w Vilten, podjął może jakieś kroki tutaj - u ludzi - zamiast pchać się na poważne rozmowy z Pomazańcem i wierchuszką Strażników Światła. Zmotywowany elf poszedł za radą dziewczyny i przemógł się. Znów odwiedził Raglan i rozmawiał z tamtejszym hrabim. Wcześniej uzgodnił z Latlorem, że w razie czego zgodzi się u niego zameldować. Właśnie dzięki owemu meldunkowi hrabia Bervadenu wydał zgodę na stały pobyt elfa na swoich ziemiach. Był to akt, który z zasady powinien być w pełni honorowany przez Sanktuarium. O tym jednak Zivran musiał się jeszcze przekonać.

### Wizyta w Enklawie i wizja najgorszego

W tym celu wybrał się na krótką wizytę w Enklawie i przedstawił swoje plany oraz dokument, który uzyskał. Pomazaniec był sceptycznie nastawiony, jednak wciąż żyjący, choć będący już u schyłku życia Idhelebor przekonał go, żeby wydał pozwolenie na stałe zamieszkanie jego podopiecznego wśród ludzi. Zivran był bardzo wdzięczny, jednak zaniepokoił go stan jego opiekuna. Idhelebor wyraźnie opadł z sił od czasu kiedy ostatni raz się widzieli. Jego wychowanek przyjął to z ciężkim szokiem i dotarło do niego, że staruszkowi zapewne niewiele życia zostało. Kapłan jednak zapewnił go, żeby nie patrzył na niego tylko realizował swoje marzenia. Zmieszany elf wrócił do Vilten w ponurej atmosferze i poczuciu wewnętrznego rozdarcia.

Latlor również przejął się wieściami o stanie zdrowia ich opiekuna, jednak próbował wytłumaczyć kumplowi, że tak po prostu wygląda życie. Jednego dnia żyjesz, drugiego umierasz i to naturalna kolej rzeczy. Do Zivrana to raczej nie docierało. Jego ludzcy przyjaciele zauważyli dość szybko, że coś jest nie tak. Zivran nigdy wylewny nie był, ale jeżeli się go znało, bardzo łatwo było powiedzieć, że przechodzi przez trudny czas. Humor z lekka wracał mu tylko przy wizytach Alii, ale szybko potem wracał znów do stanu początkowego. Latlor stwierdził, że tak być nie może i Zivran musi podjąć męską decyzję - zostaję czy wracam do Enklawy. Idhelebor dobywał wtedy wieku 402 lat - był mocno wiekowy i najpewniej niewiele mu zostało, ledwie parę miesięcy, a może nawet dni. Zivran o tym doskonale wiedział i obawiał się dnia, kiedy dowie się o śmierci elfa, który przez całe życie był jego światłem w ciemności. W końcu się złamał i wrócił do Sanktuarium, nie wiedząc w sumie na ile tam wraca. Jego decyzja okazała się jednak zasadna - Idhelebor zmarł dwa tygodnie później. Zivran uczestniczył w jego pogrzebie, a po tym wrócił do Vilten.

Przez najbliższy miesiąc jego stan psychiczny nie był najlepszej kondycji. Uderzyło go straszliwie, że stracił jedynego elfa, który dawał mu poczucie posiadania rodziny. Teraz znów był sam i znów nie wiedział co z tym zrobić. Latlor też przeżywał żałobę, jednak on był już ustatkowanym elfem, więc poczucie straty u niego nie było aż tak dotkliwe. Chcąc pomóc przyjacielowi doradził Zivranowi, żeby przyłożył się do relacji z Alią. Nie był ślepy i widział to jak rozwijała się ich znajomość. To przygasło kiedy Zivran poznał stan swojego opiekuna i ucierpiało najbardziej właśnie w momencie śmierci dobrego kapłana - w momencie w którym powinni trzymać się jak najbliżej siebie, żeby było Zivranowi lepiej. Tłumaczył przyjacielowi, że nikt za niego nic w tej kwestii nie ruszy. Jego obecne samopoczucie, jak i jego przyszłość, zależą tylko od niego. Elf wziął te porady do serca i rzeczywiście odnowił kontakt, który zdawało się, że przygasł na dobre. Młoda dziewczyna była dość zdziwiona tym, że Zivran zaczął do niej przychodzić. Od paru tygodni zaczęła się wewnętrznie godzić z myślą, że może sobie coś ubzdurała i jednak nic ich nie łączy. Elf robił co mógł, żeby wyprowadzić ją z tego myślenia.

### Powrót szczęścia

Na początku Alia nie wiedziała skąd taka nagła zmiana. O śmierci Idhelebora dowiedziała się przypadkiem od Latlora, który rozmawiał ze swoją żoną, goszczącą dziewczynę ku nieświadomości męża. Domyśliła się, że to pewnie jest powiązane, jednak nie miała pewności. Zivran zawsze był dla niej dość tajemniczy. Tym razem jednak elf zrozumiał, że żeby coś naprawić, trzeba zacząć grać w czyste karty. W końcu zebrał się w sobie i porozmawiał z nią szczerze, a co najważniejsze - przeprosił. Wytłumaczył całą złożoność sytuacji i to w jakim obecnie jest położeniu. Dziewczyna mu wybaczyła, jednak dała mu jasno do zrozumienia, że nie jest zabawką, którą można rzucać w kąt, kiedy tylko odechce się nią bawić. Przyznała, że cała ta sytuacja sprawiła, że poczuła się dość oszukana. Zivran nie krył wstydu całym zamieszaniem. Był doskonale świadomy, że zawalił sprawę. Ta rozmowa jednak oczyściła ich relację i szybko wrócili do spędzania ze sobą czasu. Niedługo po tym zdecydowali, że nie ma co kryć relacji jaka ich łączy. Latlor i Lyuba domyślili się jej jeszcze miesiące wcześniej, jednak teraz dowiedzieli się też o tym rodzice dziewczyny. Jej matka lubiła Zivrana i całkiem ucieszyła się z wieści, jednak inaczej było z jej ojcem, który nie wyobrażał sobie związku córki z "długouchym". Zresztą miał już na nią plany co do zamążpójścia, więc atmosfera zaczęła gęstnieć do tego stopnia, że młoda Vilenkina dostała kategoryczny zakaz widywania się z Zivranem. Oczywiście zakazu tego nie przestrzegała ani ona ani jej partner. Matka Alii wiedziała o tej intrydze i nie przeszkadzała w niej. Po pewnym czasie zaczęła nawet pomagać w formie rozmów z apodyktycznym mężem, starając się wytłumaczyć mu, że powinien kierować się szczęściem swojego dziecka, a nie własnymi fanaberiami. Zajęło to parę miesięcy, bo dopiero późnym latem 1762 roku zgodził się dać młodej wolną rękę. Szybko tego pożałował, bo z nowym rokiem Zivran o ów wolną rękę poprosił i władczy ojczulek, przybity do ściany przez żonę i obie córki, nie mówiąc o dwumetrowym elfim wojowniku, musiał się zgodzić. Wówczas jedyna zgoda jaka była młodym potrzebna była zgodą dowódcy Zivrana. Elf zabrał młodą Thalvankę do Enklawy, by przedstawić ją swoim przełożonym. Mimo jego ogólnych obaw, ci nie mieli obiekcji do do dziewczyny i wydali potrzebną pisemną zgodę.

Pół roku później, 15 dnia klanów 1763 roku, Zivran stanął ze swoją wybranką na ślubnym kobiercu. Z mieszanymi uczuciami zgodził się na ślub w obrzędzie zgodnym z Wyznaniem Krwi. Jego warunkiem była również jednak podobna ceremonia w obrzędzie Kultu Laevratha. Po ślubie przez pewien czas mieszkał w domu swojej żony, jednak szybko podjęli decyzję o remoncie starego domu, który został się po dziadkach Alii. Chcieli żyć na swoim, nawet jeżeli musiałoby być to na tym samym podwórku, na którym stoi dom coraz bardziej uciążliwego teścia i ojca. Mimo sporadycznych problemów tworzyli zgrane małżeństwo i troszczyli się o siebie nawzajem. Nigdy nie pożałowali swoich decyzji w tym zakresie.

5 dnia drewna 1766 Zivran został ojcem małej córki, której razem z żoną nadali imię Esther. Był to pomysł Zivrana, który znalazł takie imię w książce, którą czytał i zauważył jego podobieństwo do bleatańskiego słowa "esper", znaczącego "nadzieja". Stąd też mama, ciotka i babcia małej dziewczynki potem często pieszczotliwie nazywały ją Nadziejką. Teść Zivrana był mocno zawiedziony tym, że jego córka wydała na świat "długouchego bachora", który to o zgrozo miał nawet nieludzkie, białe jak śnieg włosy. Minęło wiele lat zanim przekonał się do wnuczki, na czym definitywnie ich relacja ucierpiała. Sam Zivran dla córki starał się być najlepszym ojcem jakim mógł. Często zasięgał porad od żony i teściowej w tym zakresie. Starał się spędzać z małą tyle czasu ile mógł jej poświęcić i uwielbiał to. Był bardzo dumny ze swojej rodziny i często się nią chwalił. Kiedy Esther podrosła, zaczął ją uczyć bleatańskiego i historii elfów. Angażował ją też w laevrathckie obrzędy. Dziewczynka dzięki temu miała poczucie, że wie kim jest i to pomogło jej dopasować się do reszty dzieci w Vilten mimo, że nie była do końca taka sama jak reszta. Gdy tylko miała z kimś problem, a to zdarzało się często zaraz po tym jak zaczęła edukację w lokalnej szkole dla dziewcząt, do akcji wkraczał zatroskany i stanowczy ojciec. To jeszcze bardziej zacieśniało ich relację.

W 1775 na początku roku zmarł ojciec Alii, a pół roku po nim jej matka. Poprzedniego roku jej siostra wyprowadziła się z mężem do Dolred i tak oto dom w Vilten pozostał na wyłączność mieszanego małżeństwa. Kiedy jednak zdawało się, że życie Zivrana nareszcie kompletnie się ustabilizowało, wszystko runęło nagle na samym początku miesiąca żniw 1777 roku.

## Pogrom Stulecia i powrót do Enklawy

Gdy do Vilten dotarła przerażająca wieść o spaleniu leżącej niespełna 40 kilometrów od wioski Blavy Zivran zaczął działać natychmiastowo. Zebrał innych Erc'htudów w coś na rodzaj grupy samoobrony i oczekiwał napastników. Jego decyzja zmieniła się lekko kiedy jeden z ocalałych, przybyłych do Vilten celem ostrzeżenia, powiedział, że razem z elfami zabijają też ludzi, który są z nimi powiązani. Palone są całe domostwa, całe rodziny. Były Strażnik Światła nie myślał długo. Kazał żonie i córce spakować co ważne i jak najszybciej uciekać jak najdalej. Alia przyjęła ten rozkaz z ciężkim sercem, ale wiedziała, że opór nic nie da. Chciała zabrać męża ze sobą, ale ten zapewnił, że wszystko będzie dobrze i muszą po prostu przeczekać ciężkie czasy. Zivran nie wiedział wówczas, że ta rozmowa była ostatnią, jaką odbył ze swoją ukochaną żoną.

Wkrótce do Vilten wdarły się zastępy Błękitnej Dywizji. Do obrony dołączyła część ludzi, których ci mniej skorzy do pomocy elfom okrzyknęli zdrajcami. Zivran i jego banda Erc'htudów bronili się najmocniej jak potrafili, jednak nie obyło się bez strat. Elf mimo to wciąż uparcie wierzył, że uda im się obronić i odeprzeć napastników. Dopiero śmierć Latlora sprawiła, że przystał na głosy mówiące, by wycofać się do Enklawy i wezwać pomoc. Kiedy jednak grupa ocaleńców dotarła do bram, te szybko zostały zamknięte na amen. Wizja bezpowrotnej utraty swojej żony i córki uruchomiła w Zivranie niemalże atak szału. Kilku Strażników musiało odciągać go od zamkniętej bramy, a potem przetransportowano go do Kêr Torrgen i zamknięto w Sanktuarium. Od więzienia za napaść na Strażnika uchroniła go tylko interwencja jego dowódcy.

### Trudne lata samotności

Przez najbliższy rok Zivran całkowicie zamknął się w sobie i praktycznie z nikim nie rozmawiał. Jedynym stworzeniem, które akceptował w swoim otoczeniu bez względu na okoliczności był gryf, którego otrzymał pod opiekę w ramach wsparcia w ciężkich chwilach. Przez następne miesiące i lata stopniowo przetrwańcy z "drugiej fali" wymierali, albo na choroby albo targając się na własne życia. Zivran trwał w swojej marnej egzystencji najpewniej jedynie dzięki strachowi przed niedostąpieniem Wyzwolenia i oddał się kompletnie muzyce, która trochę uśmierzała mu ból. Dopiero pod koniec 1778 roku dał się przekonać do podjęcia pracy trenera Strażników Światła, niemalże na nowo ucząc się kontaktu z otoczeniem.

W nowej pracy zapoznał się z młodym kandydatem na Strażnika Światła, Arthirem Dengarwenem, z którym podzielał pasję do muzyki i oddanie służbie. Zaprzyjaźnili się dość szybko, a rok później Zivran doglądał jak Arthir przyjmuje Rytuał Mianowania. Młody Strażnik sam przyznawał, że dużą częścią jego sukcesu były porady doświadczonego Stróża-Paladyna. Przez następne lata byli dla siebie niemalże jak bracia i wspierali się na każdym kroku. Ten stan nigdy nie uległ zmianie, nawet w obliczu zagłady Wojny o Naród i późniejszej emigracji na Arcaibh.

## Udział w Zmierzchu Czasu

W 1814 brał aktywny udział w obronie Enklawy przed armią umarłych wiedzioną przez generała Czarnego Pana. Zanim pożoga dotarła do Kêr Thalore Zivran wysłuchał przemowy księcia Velina Lloyda, przepraszającego za Pogrom Stulecia i zapewniającego braterstwo z elfami. Słowa Lloyda, mówiące jakoby był ich bratem w wierze sprawiły, że kiedy zaszła potrzeba odprowadzenia księcia do Raglan na powóz Zivran zaoferował, że on to zrobi. W rzeczywistości chciał się przekonać czy słowa księcia Thalvonu nie są kłamstwem. Podczas lotu książę przeprosił Zivrana za pogromy i zapewniał swoją wierność Niebieskiemu Panu. Po tym elf zabrał go gryfem pod ruiny przy których niegdyś mieszkał i zapytał czy Lloyd jest świadom co to za miejsce. Kiedy ten wyraził swoją niewiedzę, elf był co najmniej zażenowany i nie oszczędził gorzkich słów. Potem zgodnie z umową przetransportował księcia, ale nie pod Raglan, a bezpośrednio pod Learpholl.

Potem wrócił do Enklawy i brał aktywny udział w przygotowaniu obrony dowodząc kompanią Strażników Światła. Brał udział w obronie Kêr Thalore, a kiedy linia obrony się załamała, wydał rozkaz odwrotu i razem ze swoimi Strażnikami ewakuował cywili pod Kêr Torrgen. Kiedy i ta linia upadła, kogo odnaleziono, tego przeniesiono do Sanktuarium. Tam później Zivran dostrzegł jak gryf Płomienia niesie jego nieprzytomne ciało. Elf podbiegł do lądującego stworzenia i zaopiekował się wówczas nieprzytomnym Płomieniem. Zaniósł go do wnętrza Sanktuarium próbując przywrócić go do życia, jednak nie dawało to rezultatów. Gdy do modlitwy nad Płomieniem zebrali się znajomi Zivranowi kapłani, stawało się dla niego jasne, że sytuacja jest beznadziejna. Z zewnątrz dochodziły co chwila głosy zaciętych walk i ogromnej pożogi. Był pierwszym, który odszedł od nieprzytomnego Płomienia i próbował zorientować się w sytuacji na zewnątrz. Wówczas jeden z podległych mu Strażników zameldował o masakrze, jaka następuje pod Wrotami. Mówił, że setki Strażników Światła są albo ranni albo martwi, a wróg niemalże dotarł pod samo Sanktuarium. Ten moment był tym, w którym Zivran stracił kompletnie wiarę w wygraną. Pełen rozgoryczenia na taki los po prostu odszedł od swojego podkomendnego, bez żadnego komentarza lub rozkazu. Ruszył w kierunku głównego holu Sanktuarium, gdzie stanął na środku wypalonej w podłodze róży wiatrów. Wkrótce znów podszedł do niego podkomendny, tym razem meldując, że serce Avrona przestało bić - Płomień zgasł.

Kiedy podkomendny odszedł, widząc apatię we wzroku Stróża-Paladyna, Zivran odczekał chwilę, by potem zacząć krzyczeć do posągu Laevratha najróżniejsze rzeczy. Wygarniał mu całość niesprawiedliwości swojego życia, które od początku było marne. Mówił, że tyle lat zmarnował na odwdzięczanie się bogu za coś, co dali mu kapłani i inni Erc'htudzi, a nawet ludzie, ale nie bóg. Gdyby miał coś dać, to zapewne nie dopuściłby do pogromów i tego co się teraz dzieje, więc wniosek jest jeden. Elf w napadzie szału rozgoryczenia dosłownie niszczył wszystko co trafiło mu pod ręce - od kielichów, po świece i inne przedmioty jakie leżały w świątyni. Wszystkie je rzucał na posąg, drwiąc w trakcie z bożej niemocy. W końcowym uwolnieniu z siebie swojej wewnętrznej frustracji krzyknął w kierunku posągu swojego boga, by zrobił coś wreszcie i udowodnił, że istnieje. Jego słowa jednak odbiły się jedynie pustym echem Sanktuarium, a beznadziei chwili dobił dźwięk zawalającej się Wieży Pomazańca oraz tupot końskich kopyt i widok triumfalnie wjeżdżającego na teren świętego przybytku Generała Czarnego Pana.

Wkrótce jednak Płomień cudownie ożył, czego nie potrafili wyjaśnić nawet Wielcy Magowie. Zivran jednak nie był tego świadomy, a przekonany o obojętności boga zdecydował, by wziąć sprawy w swoje ręce. Mając pełną świadomość kary, jaka najpewniej go spotka (kara śmierci i potępienia), w akcie ostatniej obrony honoru Strażnika Światła zebrał się na pohańbienie swojej osoby i służby dla dobra ogółu, biegnąc do komnaty Sztandaru Światła. Po wejściu do niej rozkazał Stróżom-Chorążym przekazać mu Sztandar, lecz spotkał się z odmową, co przerodziło się w walkę. Doświadczony i wściekły Stróż-Paladyn pokonał czterech elitystów i zabrał erc'htudzki artefakt z gabloty, zbiegając z nim na dół.

Kiedy Zivran znalazł się na dole, wybiegł z Sanktuarium i celując proporcem Sztandaru kierował się wprost na Generała Czarnego Pana. Magiczna aura Sztandaru przy kontakcie z barierą ochronną Generała załamała ją i pozwoliła, by proporzec zatopił się w jego sercu. Wówczas zarówno wodza spaczonej armii, jak i erc'htudzkiego wojownika ogarnęła niemalże przeciążająca siła aury Sztandaru, która sprawiła, że martwa aura Generała zaczęła znikać, a sam wódz ciemności obrócił się powoli w pył, razem z całą swoją armią. Po tym, będący na skraju przytomności Zivran wbił Sztandar w miejsce śmierci Generała i opadł chwilowo z sił. Szybko wsparli go jego bracia Strażnicy i przywrócili do pełni sił.

Zivran był przekonany, że po tym co zrobił czeka go śmierć, lecz mylił się. Strażnicy Światła byli pod niemałym wrażeniem, a wtórowali im Wielcy Magowie. Wszyscy gratulowali elfowi pomysłu - nawet odrodzony Płomień.

Kiedy bitewny kurz opadł, Zivran zarządził poszukiwania rannych i martwych. Podczas prowadzenia akcji, w tłumie pomagających wypatrzyła go jego córka, Esther, która została wskrzeszona przez Generała Czarnego Pana i uleczona przez odrodzonego Płomienia w momencie, kiedy Zivran walczył o Sztandar. Początkowo elf nie rozpoznał córki, ponieważ ostatni raz widział ją, gdy ta była jeszcze dzieckiem, lecz szybko zrozumiał co się dzieje i kto właśnie rzucił mu się na szyję. Pełen radości, której nie czuł od dekad, pojednał się ze swoim potomstwem i zaczął zadawać pytania, które dręczyły go przez cały czas po Pogromie. Wówczas dowiedział się, że jego żona niestety już od dawna nie żyje, co zniszczyło jego radość i skłoniło go do szybszego zakończenia rozmów o przeszłości. Przez następne godziny córka nie odstępowała go na krok, pomagając mu w akcji ratowniczej i spędzając z nim czas, którego im obojgu tak bardzo brakowało. Esther wyjaśniła mu również swoje powiązania z Donallem van Deregenem, co bardzo zdziwiło elfa, lecz nie miał on wówczas głowy do tego by specjalnie się tym przejąć. Zdawało się, że wieść o śmierci żony skutecznie znieczuliła go na wszelkie inne wieści.

Kiedy akcja poszukiwania ocalałych z grubsza dobiegła końca, Zivran i jego wierny gryf wzięli udział w akcji transportowej, ratując tym samym kilka tysięcy żyć ludzi, elfów i niziołków, a potem sam udał się na Arcaibh, rozpoczynając nowy rozdział swojego życia.

## Życie na Arcaibh

Po migracji Zivran wziął udział w budowie ludzkiego miasta - Velld - i osiadł w nim. Odrzucił propozycję córki by zamieszkać razem z nią i jej mężem w mieszczącym się 30 km od Velld Nowym Drownhall. Zdecydował, że nie będzie wchodził im w prywatne życie i zajmie się swoim w spokoju, lecz najpewniej zrobił to z powodu skojarzeń z dawnym życiem przed Pogromami, jakie dawała mu obecność Esther.

Miał spory wkład w budowę nowej stolicy Imevardu, koordynując prace ludzi z pomocą ze strony erc'htudzkich magów, którzy używali swojej aury do budowy skomplikowanych i wysokich budynków. Nadzorował też budowę Świątyni Laevratha i był jednym z jej projektantów. Jeden z gmachów świętego przybytku zaplanowano na gmach Filharmonii Narodowej, gdzie Zivran działał jako jej zarządca oraz główny nauczyciel. Powrócił tym samym do nauczania muzyki i śpiewu. Był również zaangażowany w działalność lokalnego sierocińca, który wspierał od początków jego istnienia i z którego dzieci licznie przychodziły na jego nauki. Nie czerpał z tej działalności żadnych profitów.

Zivran utrzymywał się początkowo z emerytury Stróża-Paladyna, która wynosiła średnio 2.5 pensji przeciętnego mieszkańca Imevardu w tamtych czasach. Po czasie jednak podjął pracę w Urzędzie Miasta Velld, jednak nie dla celów zarobkowych, a z czystej chęci znalezienia sobie zajęcia. Tam działał jako doradca miejski w stosunkach ludzko-elfich, często biorąc udział w rozwiązywaniu problemów na tym tle. Odznaczył się przy tym wyjątkową i niespodziewaną przez ludzi obiektywnością, czym nie zaskarbił sobie jednak sympatii pobratymców, którzy mieli go za sympatyka ludzkiego gatunku. Mimo wszystko jednak, wiele zdziałał dla elfów zamieszkujących Velld.

Zivran, mimo swojej pobożności od najmłodszych lat, po wydarzeniach z 1814 praktycznie kompletnie zatracił wiarę, od tej pory wyznając pogląd, że wszystko w życiu zależne jest od niego samego, a nie od woli bytu, który koniec końców raczej nie jest skory do pomocy. To sprowadziło na niego delikatny ostracyzm Erc'htudów z Velld, lecz nie miało to większego wpływu na jego reputację.

Pod koniec 1814 roku został powołany do reprezentowania elfów z Velld na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym w związku ze swoim etatem w Urzędzie. Najczęściej towarzyszył mu Neven Volinin, jako przedstawiciel Świątyni. Razem zamieszkiwali nową stolicę i najlepiej wiedzieli czego ludowi owego miasta potrzeba, przez co ich porady służyły wielce podczas podejmowania decyzji związanych z tematem ich pracy.

Wraz z rokiem 1816 jego działalność w Urzędzie została zmniejszona na jego własną prośbę w związku z narodzinami wnuczki, którą często Zivran się opiekował, dając odetchnąć jej zapracowanym przy budowie nowego kraju rodzicom. Urząd jednak, by wypełnić jego etat, nadał mu zadania związane z koordynacją działań Velld z Nowym Drownhall z racji, że elf często tam bywał ze względu na wnuczkę.

Po wybraniu w tym samym roku na zastępcę Pomazańca - Zwierzchnika Koronnego - Yrriatha Torhana, Zivran należał do grona emerytowanych i nadal służących Strażników Światła, którzy otwarcie krytykowali taki stan rzeczy, wytykając narastający nepotyzm nowej Odrodzonej Rady Współzałożycieli Wielkich Magów. Największy ogień krytyki Zivran skierowywał w stronę Straży Koronnej - organizacji-następcy Strażników Światła, składającej się z emerytowanych Stróży. Działali oni wedle praw wytaczanych przez Zbór, a nie przez Zwój Przymierza, co wedle elfa godziło w serce służby erc'htudzkich Wojowników. Słowa te ukarano zmniejszeniem emerytury, co i tak nie zrobiło na Zivranie żadnego wrażenia, a wręcz jeszcze bardziej go zniesmaczyło.

Dzięki słowom sprzeciwu wobec Koronnym, Zivran zachował bardzo zauważalny szacunek swoich kolegów po fachu. Strażnicy Światła wielokrotnie zapraszali go do Kêr Goanag, by szkolił Nowomianowanych oraz nadzorował cały proces, co elf wielokrotnie robił. Nadal otaczała go aura podziwu innych Strażników, jaki zaskarbił sobie w 1814 zabijając Generała Czarnego Pana, kończąc Wojnę o Naród. Zivran jednak nigdy nie chciał sławy, jaka na nim spoczęła, co przełożyło się na to, że z biegiem lat coraz więcej propozycji przybycia do erc'htudzkiej stolicy na Arcaibh odrzucał.