Za żelazną kurtyną cz. 2

Igor wrócił do Petersburga. Był już późny wieczór, szedł zaśnieżoną ulicą Prospektu Litjejny, prószył drobny śnieg który mienił się w światłach latarni ulicznych, było zadziwiająco pusto jak na tak ruchliwą ulicę, Igor szedł powoli, staromiejskie kamienice z czerwonej cegły majaczyły obok, minął dużą manufakturę, w której kiedyś kiedyś produkowano amunicję, wszedł w boczną alejkę Krasnowskiego, by skrótem dojść do swojego domu przy ulicy Cara Mikołaja Pierwszego 4 A. Wnet światła z pobliskich latarni pobledły na chwilę, by zaraz gasnąć jeden po drugim. Igor zatrzymał się. Dobył różdżkę spod płaszcza, w porę gdy pojawiła się trójka postaci, Pierwszy z nich był duży barczysty ubrany w czarną skórzaną kurtkę, dżinsy i trapery, pod skóra miał biały podkoszulek z niebieskimi pasami a z szyi zwisały mu nieśmiertelniki, twarz zakapiora z blizną na policzku. Drugi był wysoki i chudy w obcisłej kurtce koloru zgniłej zieleni, do tego spodnie moro i buty wojskowe, widać, że młody blondyn o brązowych oczach i smukłej twarzy, trzeci mężczyzna był azjatyckiej urody, na pewno mongoł albo tatar, niski śniada cera i czarne włosy z brązowymi oczami, ubrany w brązowe futro z kożuchem. Stali z już gotowymi różdżkami.

- Jestem Igor Karkarov auror z ministerstwa, Ustąpcie. - Odparł spokojnie

- Wiemy. - Odparł jeden z nich i pozostałą dwójka wycelowała w Igora i wypaliła bez słownie zaklęcie Reducto. Igor zaczął odbijać ich zaklęcia Protego, jedno odbił na tyle dobrze, że zaklęcie odbiło się wprost na Azjatę, ten poleciał do tyłu srogo uderzając o śmietnik. Blondyn i mięśniak ciskali w Igora zaklęciami, te odbite od jego zaklęcia tarczy świszczały i uderzały o ceglane ściany niczym pociski z pistoletu, Igor był w defensywie, więc musiał coś zrobić nim go zdominują, a tatar wstanie i dołączy. Po kolejnej serii zaklęć, sam zaatakował szybko Depulso, by trafić w podnoszącego się z ziemi tatara. Ten znowu odleciał na kilka metrów, tym razem lądując na krawężniku. Mięśniak się wkurzył i cisnął Glaciusem, który zamroził połowę ciasnej alejki, Igor w porę odpowiedział zaklęciem płomieni, co wykorzystał Blondyn i rzucił na Igora Drętwotę, zaklęcie mocno zdezorientowało Igora, usłyszał szum w uszach i obraz mu się zamazał przed oczami. Napastnicy nie zwlekali i zaczęli go ponownie atakować, Igor ledwo odbił zaklęcia, gdy zobaczył czarny, niski cień, który dopadł mięśniaka. Powalił go na ziemię i Igor zobaczył tryśnięcie krwi, która zalała śnieg. Oprzytomniał od razu i ujrzał jak czarny niedźwiedź wgryza się kłami w szyję wysokiego mężczyzny z nieśmiertelnikami. Blondyn spojrzał przerażony i zaczął uciekać, na co zareagował Igor i wycedził w niego Drętwotę, blondyn upadł. Niedźwiedź rozszarpał szyję napastnika tak, że głowa ledwo co trzymała się na kawałku skóry, iście potworny widok. Igora to jednak nie wzruszyło, a niedźwiedź spojrzał jedynie na Karkarowa, oblizując pysk cały w krwi, po czym podszedł do leżącego nieopodal nieprzytomnego tatara i chciał mu się wgryźć, gdy Igor go zatrzymał.

- Czekaj! - Krzyknął. - Nie trzeba. - Igor podszedł do tatara i zaklęciem trans figuracyjnym zamienił go w mysz, to samo uczynił z blondynem i zabrał obu. Niedźwiedź po chwili zaczął się przemieniać i przed Igorem stał średniego wzrostu mężczyzna, po trzydziestce, miał równie czarne włosy co Igor, ale nie miał brody jednak cerę miał bardzo podobną do niego, tylko oczy miał inne, jasno niebieskie. Mężczyzna podszedł do trupa i wyciągnął różdżkę. Wypowiedział jakieś słowa zaklęcia a ciało zamieniło się w kość. Podniósł ją i wrzucił do śmietnika.

- Trzeba posprzątać krew i wszystko tu naprawić. Mężczyzna kiwnął głową i oboje zaczęli czarować osuwając wszelkie ślady ingerencji w alejce, po kilku minutach alejka była taka jak przed napadem. Nie było żadnej krwi na śniegu, z powrotem paliły się lampy na ulicy, mury kamienie nie był uszkodzone, nawet śmietnik był na swoim miejscu.

- Nie musiałeś mi pomagać Piotrze.

- Coś mnie natchnęło aby wyjść po ciebie, ojcze.

- Jestem stary ale nie aż tak, żebyś musiał się o mnie troszczyć.

- Jak było w więzieniu? Widziałeś ją?

- Tak spotkałem się z nią.

- Dalej jest taka śliczna jak kiedyś?

- Przestań. Porozmawiamy w domu. - Piotr zamilkł i obaj poszli dalej uliczką, aż weszli na ulicę Cara Mikołaja Pierwszego i weszli do kamienicy pod czwórką.

Igor otworzył drzwi na parterze, weszli do małego mieszkanka, które wyglądało całkiem przytulnie, było ciepło na podłodze był dywan, a na ścianach rozmaite obrazy. Igor zapalił światło i wszystko się rozświetliło, następnie szybko podszedł do kuchni i wyjął dużą puszkę po kawie i wsadził tam dwie myszy, zrobił kilka otworów nożem, by miały powietrze.

- Przesłuchasz ich w ministerstwie?

- Tak, wezmę ich do pokoju rozpytań.

- Czemu cię zaatakowali?

- Nie wiem ale się dowiem, dlaczego wróciłeś?

- Chciałem odwiedzić Papę.

- Tylko tyle? Czy tu chodzi o Panią Newton?

- Być może.

- Być może, wiesz, że nie możesz jej odwiedzać, nie masz uprawnień.

- Tak, tak wiem.

-Gratuluje zwerbowania Traversa w Ameryce, dowództwo było bardzo zadowolone z twojej operacji.

- Na tyle, by mi przebaczyć porażkę?

- Nie, jeszcze nie, ale wkrótce.

- Domyślałem się.

- Wyciągnąłeś coś od pani Newton?

- Sporo informacji, wznawiamy operację, dostałem zgodę ministra.

- Czyli wakacje Chłopaka w Hogwarcie dobiegły końca?

- Tak, ale nie będziemy działać nachalnie, powoli i dokładnie przygotujemy moment kiedy go przechwycimy.

- Zapewne nie dostanę tego zadania z racji ostatniego razu?

- Nie sądzę, chodź byłaby to doskonałą okazją do rehabilitacji

- Porozmawiasz z Ministrem Nemiroffem?

- Może...Piotrze, powiedz mi dlaczego wtedy nie porwałeś chłopca?

Piotr rozsiadł się wygodnie na kanapie w salonie i nalał tacie, i sobie po szklaneczce Brandy.

Igor usiadł na fotelu, wziął zestaw fajkowy który leżał na stoliku i nabił sobie drewnianą fajeczkę tytoniem, odpalił po chwili wydając z ust potężny kłąb dymu, sięgnął po szklankę i wziął dużego łyka. Piotr również chwycił szklankę i upił łyka.

- Chyba było mi go żal.

- Żal? - Igor zaśmiał się - Żal Piotrze? Obce dziecko, cel twojej misji, upragniona broń dla naszego kraju a tobie zrobiło się go żal? - Igor nie był zły wręcz przeciwnie, mocno go to rozbawiło.

- Nie kłam chłopcze, znam cię, ojciec potrafi rozpoznać kiedy jego dziecko kłamie, a ja nie jestem jeszcze tak stary, żeby dać się nabrać na takie słabe kłamstwo. Jak było naprawdę?

- Nie mogłem go porwać, nie kiedy spojrzał na mnie tak...tak jak ona...

Igor sposępniał i zmrużył oczy.

- Zakochałeś się w jego matce. Głupiec. Nie tak cię uczono Piotrze! To nie profesjonalne i słabe. A ty słaby nie jesteś. - Igor spojrzał na syna z obrzydzeniem.

- Kiedy to się stało? Podczas twojej obserwacji Newtonów w Moskwie?

- Nie, spotkaliśmy się pierwszy raz dużo wcześniej, podczas jej wizyty w Petersburgu, była tam bodajże ze swoim ojcem Evanem Traversem, Spotkaliśmy się w pubie pod Carskim Rumakiem. Ja byłem wtedy już aurorem, świętowaliśmy z kolegami mój awans. Siedziała w futrach, niepewnie rozglądając się po obcym dziwnym dla niej miejscu, jej ojciec rozmawiał z jakimiś podejrzanymi ludźmi. Była zjawiskowa, tajemnicza i taka egzotyczna dla mnie. Moje serce zabiło mniej, a alkohol uderzył mi do głowy, podszedłem do niej i zaproponowałem czy usiądzie z nami. Spodziewałem się oczywiście, że odmówi, ale ku mojemu zaskoczeniu usiadła z nami i zaczęliśmy rozmawiać.

- Wystarczy. Przypomniałeś sobie o niej gdy miałeś obserwować Newtonów.

- Tak, wtedy wróciły wspomnienia i uczucie.

- Jesteś głupcem Piotrze. Kobieta którą widziałeś jako chłystek tylko raz, a potem spotkałeś jako mężatkę z bachorem, i zakochałeś się od nowa?

- Nie, oczywiście, że nie.

- o czym ty mówisz chłopcze?

- Wtedy w Moskwie, Pod Carskim Rumakiem, wtedy zaczął się nasz romans, ona zostawała w Moskwie jeszcze kilka dni, spotkaliśmy się przed jej wyjazdem. Mieliśmy namiętny wieczór i wymieniliśmy się adresami. Przez te pozostałe lata pisaliśmy do siebie regularnie, wysyłaliśmy sobie zdjęcia i pisaliśmy wiersze. To podtrzymywało moje uczucia do niej.

- A jak dowiedziałeś się że ma dziecko i wychodzi za mąż? To Cię nie ostudziło?

- Nie, nie przeszkadzało mi to. Widzisz ojcze, ten bachor jest mój. Piotr uśmiechnął się, a Igor wytrzeszczył oczy w szoku.

- Dlatego go nie porwałem, wiedziałem co mu zrobią w Ministerstwie, zabiją by tylko posiąść moc, nie mogłem na to pozwolić.

- Ty głupcze, w co ty pogrywasz Piotrze! To zdrada! Zaprzedałeś się angielskiej dziwce! - Warknął z wyrzutem Igor, Piotr był o dziwo spokojny i napił się jedynie. Igor wstał wściekły.

- Nie mogę uwierzyć w co słyszę. Mój syn, taki słaby, tak naiwny jak dziecko. Elizabeth Newton to dziwka! Dobrze o tym wiesz! Czytałem raport z jej obserwacji, w 2017, twój raport! Gdy jej mąż poszedł z chłopcem na rynek, ona pieprzyła się z chłopcem hotelowym w ich pokoju, to zwykła pospolita kurwa, która... - Igor nie dokończył gdy zaklęcie uderzyło go w pierś. Piotr trzymał w ręku różdżkę. Stary Karkarow upadł na ziemię sparaliżowany.

- Biedny papa. - Piotr podszedł do ojca i zaczął go obszukiwać, wyciągając papiery z jego kieszeni, przepustka i legitymacja aurora trzeciego stopnia, następnie zaklęciem uciął mu trochę włosów z głowy i pogłaskał. Miał wyjść z pokoju, ale zatrzymał się by dopić brandy, po czym spojrzał na ojca który nieruchomo leżał z otwartymi oczyma, ojciec wpatrywał się tylko w sufit. Piotr zrobił zamach różdżką, a Igor zamienił się w szczura, złapał go za ogonek i poszedł z nim do kuchni. Położył go na blacie i sięgnął do puszki z kawą, wydostał z niej dwie myszy i zaklęciem odczarował ich z powrotem w ludzką postać. Chwycił szczura Igora i wsadził do puszki, i położył obok mężczyzn.

- Zaopiekujcie się moim ojcem i przyszykujcie się do wyjazdu, zaczynamy działać. - Mężczyźni pozbierali się i coś burknęli pod nosem. Wzięli puszkę i wyszli z mieszkania. Piotr rozejrzał się po domu ojca, jego uwagę zwróciły portrety, dawno ich nie widział, jego matka Nadia, jego siostra Natalia, on i na końcu spojrzał na ojca. Machnął różdżką i zrobił duże nacięcie na portrecie przecinając wizerunek ojca i swój. Po tym nerwowo zaczął przeszukiwać salon, wywalał książki i poduszki, otwierał wszystkie szafki i drzwiczki oraz barek, gdy dotarł do półki z książkami zaczął każdą przeszukiwać i wyrzucać gdy nic nie znalazł. Wreszcie znalazł to. „Zbrodnia i Kara” Fiodor Dostojewski, w środku znalazł dokumenty, dokumenty dotyczące Newtonów, raporty i to najnowsze, ale to go teraz mniej obchodziło, znalazł zdjęcia. Dariusa Newtona, te od razu podarł, Elizabeth, do niego się uśmiechnął i pocałował je. - Już niedługo kochana znowu będziemy razem – odparł i schował je do kieszeni, trzecie zdjęcie, to zdjęcie chłopaka. Przyjrzał mu się dokładnie. - Wyrosłeś mój mały carewiczu, już niedługo wszyscy będziemy razem, tak jak powinno. Igor schował to zdjęcie razem ze zdjęciem Elizabeth. Na odchodne, uporządkował salon do stanu poprzedniego i wyszedł z mieszkania. Spojrzał w niebo, dalej prószył śnieg. - Piękna noc, pora działać. - Po kilku krokach w stronę alejki Piotr deportował się.

Pojawił się na szczerym polu pokrytym śniegiem. Teraz wyglądał jak Igor, miał jego ubranie i jego papiery. Podszedł do posterunku ze strażnikiem, ten oczywiście, go zatrzymał i kazał się wylegitymować. Kontrola przebiegła bez większych kłopotów, a Piotr znalazł się w środku, jeden z żołnierzy zaprowadził go do windy, był tu kiedyś, kilka razy kiedy jako początkujący Auror przyprowadzał tu przestępców. Gdy dotarł do podziemi, wyszedł i udał się od razu do biura naczelnika. Naczelnik powitał go.

- Igorze, nie spodziewałem się twojej wizyty, nikt mnie nie powiadomił. - Odparł Naczelnik zza biurka jak zawsze paląc papierosa i wisząc dłonią nad papierami.

- To niezapowiedziana wizyta, przyszedłem zobaczyć się z Elizabeth.

- Chcesz coś jeszcze z niej wyciągnąć, tak ?

- Chcę ustalić jeszcze parę faktów. - Naczelnik zastanowił się.

- Musze zadzwonić do Ministerstwa, procedury. Wybacz Igorze. - Gdy naczelnik sięgnął po telefon z rękawa Piotra wysunęła się różdżka i wypowiedział: - Imperio! - Naczelnik nic nie powiedział do słuchawki, jego twarz zrobiła się pogodna i widać było, że jest mu błogo.

- Rozkażesz, by zaprowadzono mnie do celi Elizabeth Newton na widzenie. - Rozkazał a naczelnik z uśmiechem odpowiedział, że oczywiście to zrobi. Po kilku minutach przyszedł strażnik i zabrał Piotra prowadząc na pawilon niżej, Piotr rozglądał się po strażnikach, gdy doszli do celi kobiety, strażnik otworzył celę wpuścił Piotra i zamknął za nim drzwi.

- Ma pan pół godziny. - Odparł strażnik, w razie czego proszę zapukać. Piotr kiwnął głową i wszedł do celi. Elizabeth siedziała na swojej pryczy, gdy wszedł podniosła się. Piotr był w szoku na to jak wyglądała teraz jego ukochana, cień tego jak wyglądała wcześniej, nawet jej wzrok jakby przygasł. Zdenerwował się.

- Co tu robisz Igorze? - Zapytała Elizabeth - Rozmawiałeś z Ministrem na temat mojej propozycji? Archiemu nic nie jest? Kiedy mogę go zobaczyć? - Zalała go pytaniami.

- Po kolei. - Odparł.- Po pierwsze...wyciągnął różdżkę i rzucił na siebie zaklęcie: Revelio. Igor zaczął się odmieniać a Elizabeth zamarła. Po chwili Igor przestał istnieć a przed nią siedział Piotr. Piotr Karkarov. Elizabeth gdy go zobaczyła poderwała się z łózka.

- Piotr? Piotr to ty? Naprawdę...- Elizabeth wyciągała dłoń by go dotknąć. Piotr chwycił jej dłoń i wstał, Elizabeth przytuliła się do Piotra.

- Piotr, to ty. Tęskniłam za tobą.

- Ja za tobą także tęskniłem kochana Eli. - Przytulił ją mocniej i pogłaskał po włosach.

- Musisz uwolnić Archiego, jest tutaj!

- Nie, Archiego tu nie ma.

- Jak to? Widziałam go!

- To był mój ojciec pod jego postacią, oszukano cię, Archie jest dalej w Hogwarcie. Mój syn jest bezpieczny.

Elizabeth była skonsternowana, została oszukana i wyjawiła im prawdę, z drugiej strony pojawił się Piotr.

- Wydostaniesz nas stąd? - Zapytała

- Darius o nas wie? - Zapytał Piotr.

- Nie, nie ma pojęcia.

- To dobrze, niech tak zostanie.

- Wydostaniesz go?

- Jest nam potrzebny i jest częścią naszej organizacji.

Elizabeth skinęła głową.

- Masz jakiś pomysł?

- Oczywiście.

Igor wyciągnął z kieszeni drugą różdżkę i jej podał. Elizabeth wzięła prosta brązową różdżkę i chwilę przyzwyczaiła palce do uchwytu, machnęła kilka razy i spojrzała na Piotra. Piotr podszedł do drzwi i zapukał dwa razy, po chwili drzwi się otworzyły i stanął w nich strażnik, zaskoczył go widok Piotra, ten wciągnął go do celi szybko, a Elizabeth go spetryfikowała. Kobieta zabrała mu klucze i razem z Piotrem wyszli na korytarz. Piotr rzucił na siebie zaklęcie niewidzialności a Elizabeth uczyniła podobnie, oboje szli powoli skradając się, by wydawać jak najmniej dźwięków, udało im się odstać do celi Dariusa. Otworzyli jego cele i weszli do środka, Elizabeth i Piotr pojawili się przed nim już widoczni. Darius poderwał się.

- Elizabeth?! Darius rzucił się w ramiona kochanej żony. Zaczęli się ściskać i całować, Piotr patrzył na tę scenę zawistnie, a samej Elizabeth było niezręcznie.

- Wystarczy tego, będziecie się mizdrzyć jak się stąd wydostaniemy.

- Jaki masz plan Piotrze?

- Nie można się stąd deportować, dopiero na zewnątrz to działa.

- To jasne i logiczne, strażnicy chodzą po dwóch, i są tu bariery magiczne.

- A co z niewidzialnością?

- Może zadziała.

- Nie, są tutaj ogary które czują obcych. Wytropią nas.

- To co, zostaje nam wydostać się siłą?

- Kompleks jest pod ziemią, rozwalenie ściany nic nie da, jedyną drogą jest winda.

- Ja i Elizabeth utorujemy drogę, trzymaj się z tyłu Dariusie. Elizabeth.

Darius skinął głową i ruszyli. Piotr wypalił jako pierwszy w jednego z pierwszej pary strażników zaklęcie Reducto, strażnik srogo odleciał do tyłu na plecy padając ogłuszony, Elizabeth rzuciła w drugiego Drętwotę, zaklęcie podziałało, ale nie było jeszcze tak mocne, jak by chciała i strażnik był tylko lekko oszołomiony, Piotr poprawił drugą Drętwotą i strażnik padł, ruszyli biegiem korytarzem do schodów na kolejny pawilon, gdy strażnicy z pawilonu dolnego ich ujrzeli, a pozostali strażnicy wszczęli alarm, światła z zielonych zrobiły się czerwone, a w oddali słychać było złowrogie szczekanie. Po kilku metrach posypały się w ich stronę zaklęcia ogłuszające z dołu, schowali się szybko za barierki i zaczęli wymianę zaklęć. Strażników było wielu, po krótkiej wymianie zostali niemalże przygwożdżeni a kątem oka zauważyli, że schodami do góry wbiegały dwa dziwne, magiczne ogary. Piotr odetchnął ciężko, skupił się i zaczął przemieniać się w niedźwiedzia, po czym szarżą rzucił się na ogary walcząc z nimi kłami i pazurami. Elizabeth rzuciła protego przed nimi i rzuciła w strażników Bombarda maxima, potężny wybuch wyrzucił ich w powietrze, jeden spadł z platformy w dół z krzykiem, drugi upadł z roztrzaskaną nogą, Elizabeth ruszyła w stronę schodów do góry, a Darius ruszył za nią. Piotr zagryzł ogary ale nie wyszedł z tego pojedynku bez szwanku, miał liczne zadrapania na futrze, pobiegł z tyłu za dwójką osłaniając ich, gdy reszta straży ciskała w niego Drętwotę, był w formie niedźwiedzia, więc nie łatwo było go powalić. Wszyscy dotarli do Windy, gdy przed nimi stanął nagle naczelnik z różdżką w dłoni z dwoma strażnikami.

-T o koniec , poddajcie się za chwilę będzie tu tuzin moich ludzi. Odparł Naczelnik spokojnie.

- Nigdy! - Odparł Darius, Elizabeth spojrzała na Piotra, który momentalnie ruszył na naczelnika i jego ludzi, Piotr dostał cała serię zaklęć ale nim padł przygwoździł naczelnika i jego ludzi, zawarczał i padł oszołomiony. Elizabeth spojrzała się do tyłu słysząc nadbiegających strażników, spojrzała na Piotra, który wracał do formy człowieka, nie tracąc czasu wypaliła w jeszcze przygniecionych ludzi zaklęcia petryfikujące, a Darius wziął Piotra pod ramię i oboje weszli do windy. Gdy dosłownie wypadli z windy już na powierzchni, Darius mając różdżkę Piotra i Elizabeth w mig ogłuszyli pracowników stacji nadawczej zaklęciami i wybiegli na zewnątrz. Zatrzymał ich żołnierz karabinem. Wszyscy stanęli jak wryci.

- Stać! Opuścić różdżki!

Elizabeth i Darius popatrzyli się po sobie, gdy Darius nagle wypalił w niego zaklęciem, jednak żołnierz nacisnął na spust karabinu, a kula przeszyła pierś Dariusa. Darius upadł opuszczając wpół przytomnego Piotra. Elizabeth przylgnęła do męża przytrzymując mu głowę.

- Darius! Kochanie! - Elizabeth płakała - Nie...nie, nie to nie może się tak skończyć. Rzuciła jakieś zaklęcie lecznicze ale kula trafiła w fatalne miejsce i nic już mu nie pomoże.

- Eli przestań - Chwycił ją za dłoń. - Odnajdź nasze dzieciaki, uściskaj ode mnie Dorothy, powiedź jej, że ją przepraszam i ją kocham, bardzo mocno, znajdź Archiego ucałuj go ode mnie i powiedź, ze jestem z niego dumny...

- Darius...

Darius zamarł. Był martwy. Elizabeth przytuliła męża, mimo wszystko był wspaniałym mężem i ojcem, najlepszym jakiego spotkała, mimo że jej serce nie należało do niego.

Piotr ocknął się, spojrzał na Dariusa i jedyne co zrobił to nic nie powiedział, chwycił oboje i deportował ich. Znaleźli się w jakimś drewnianym pomieszczaniu, uderzyli o drewnianą podłogę, bo deportacja nie była doskonała przez rany Piotra. Piotr wstał i wziął Elizabeth od ciała Dariusa.

- Poświęcił się dla nas, jego śmierć nie pójdzie na marne.

- Zamknij się teraz

Piotr popatrzył na nią i zostawił ją samą.

- Wrócę tu z jakimś jedzeniem. Piotr deportował się ponownie.

Piotr pojawił się w jakimś domu, upadł od razu na kolana, czuł rany po walce z magicznymi ogarami. Było to jakieś małe mieszkanko, dwupokojowe może, był tam starszy mężczyzna który właśnie przynosił sobie herbatę ubrany był w szlafrok i miał cienkie, koliste okulary na nosie, prawie upuścił filiżankę na podłogę.

- Dobry boże! Piotruś to ty chłopcze.

- Profesorze...pomóż mi.

- Kto cię tak urządził?

- Nieważne, zrób co trzeba, zapłacę.

- Oto się teraz nie martw. Starszy mężczyzna wyciągnął różdżkę i uniósł ciało Piotra w powietrze po czym posadził go delikatnie na kanapie. Zdjął z niego wierzchnie ubranie i popatrzył na rany.

- Paskudne, walczyłeś z wilkami?

- Nie, z psami.

Starszy mężczyzna uniósł różdżkę i wypowiedział słowa zaklęcia: Vulnera Sanentur. Gdy wypowiedział je za trzecim razem rany Piotra zaczęły się zasklepiać.

- Opowiesz mi co się stało?

- Nie jesteśmy na terapii profesorze Diatłov.

- Szkoda, jak byłeś młodszy często do mnie przychodziłeś.

- Ale już nie mam problemów z głową. Czytałem w aktach, że była kiedyś u ciebie Pani Newton prawda to?

- Tak, ale to było dawno temu, z dzieckiem, małym chłopcem, miał duże problemy, skończyło się niestety na jednej sesji potem wyczytałem, że zginęli.

- Oni nie zginęli profesorze, a ten chłopiec żyje i jest w Anglii. Jest moim synem.

Diatłov zrobił zaskoczoną minę.

- Może mi profesor opowiedzieć o tej sesji z nim?

- Nie, to tajemnica lekarska

- Jestem jego ojcem, chcę wiedzieć

Profesor zastanowił się. Skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz?

- Zna mnie profesor od małego.

- Cenna uwaga, cóż Pani Newton wspomniała, że Pan Newton nie jest biologicznym ojcem chłopca. Dobrze, zdradzę ci to. Profesor Diatłov podszedł do gabinetu i wyciągnął z niego jakieś dokumenty. Proszę przeczytaj sobie.

Piotr otworzył teczkę i zaczął czytać.

„14 grudnia 2007 rok

Pacjent: Archibald Percival Newton, syn przysposobiony Dariusa Newtona i biologicznej matki Dorothy Newton z domu Travers. Rozpoznanie: …

C.D.N

Autor: Norrin