Seghart z Burej Puszczy

**Seghart z Burej Puszczy**, zwany także **Mnichem** - jeden z książąt-uzurpatorów w Królestwie Szmaragdowych Lasów i Klifów po śmierci jego ojca, Korina "Kłótliwego". Jego panowanie nad własną domeną trwało od 929 do roku 932, kiedy to Gerlad "Liżący Rany" postanowił zbrojnie odzyskać odebraną mu ojcowiznę.

### Opisy z notatek

#### O domenie Segharta

*"Najstarszy syn księcia Korina otrzymał, zgodnie z boskim prawem, dzielnicę większą oraz bogatszą od swojego młodszego rodzeństwa. Owa dzielnica kontrolowała część Srebrnego Traktu oraz kilka ważniejszych grodów i miast, które zapewnić miały solidną pozycję Segharta w regionie. Pod jego władzą znalazły się przede wszystkim tereny żyzne i wilgotne, idealne do rozwoju rolnictwa, a góry na południowej i zachodniej granicy chroniły przed czyhającymi wrogami królestwa. Jedynymi kwestiami jakimi ten młody możnowładca mógł się obawiać to zaborczość dwóch innych feudałów – Gerlada „Liżącego Rany” oraz Dominika „Niskiego”. Ten drugi, był bratem Segharta, który otrzymał dużo uboższą dzielnicę i miał zakusy na zgarnięcie całego dziedzictwa swojego ojca. Wstępujący w wiek rządów Seghart musiał więc cały czas mieć się na baczności w obliczu zbliżających się zagrożeń.*

*Kierunki polityki zagranicznej były mocno ograniczone dla księcia. Niespełna rok po śmierci Korina „Kłótliwego”, jego brat Gerlad rozpoczął ekspansję w kierunku północnym co poskutkowało podporządkowaniem się mu domeny Dominika „Niskiego”. Seghart nie toczył żadnych wojen przed tym konfliktem, gdyż wiedział, że choć chwilowe odsunięcie gardy spowoduje atak jego krewnych lub wroga „z zewnątrz”. By zapewnić sobie rację bytu, starał się jak najlepiej wykorzystać to co zostawił mu ojciec. Licznymi nadaniami sołtyskimi oraz wychwalaniem kultury wiejskiej zyskał sobie bardzo szczególne poparcie chłopstwa, co szło w niesmak feudałów. Próbując i ich pojednać, mianował najsilniejszych na najważniejsze stanowiska w domenie, dzieląc swoją własną władzę. Seghart był człowiekiem pokornym, wierzył, że władza pochodzi od ludu i bogów. Stąd właśnie starał się udobruchać ich obu.*

*Mieszczaństwo także zyskało korzystne dla siebie przywileje i otrzymało liczne wpływy z korzystania ze Srebrnego Traktu. Spowodowało to nagłe wzbogacenie się mieszczan, a miasta pozostawione przez Korina Seghartowi kwitły w rozwoju. Władca zdołał nawet znaleźć sobie przychylność stanu kapłańskiego, fundując liczne ołtarze i kaplice. Jego pobożność miała nadać mu przydomek „Mnich”, który rozpoznaje go w wielkiej historiografii.*

*Pomyślne rządy księcia Segharta zostały ukrócone przez wrogie wojska Gerlada „Liżącego Rany”, który wraz z sojusznikami znad Złotego Traktu, dokonał inwazji na domenę najstarszego syna Korina. Jest wiadome, że żołnierze Segharta używali jego własnej chorągwi, co jest znaczącą ciekawostką porównując do sytuacji Dominika „Niskiego”. Ten, nie zostawił po sobie nic, co wyróżniało go w tym czasie od innych książąt. Seghart zdołał nawet stanąć do wyrównanej bitwy z przeciwnikiem, którą dotkliwie przegrał tracąc przy tym życie oraz domenę.*

*Jeszcze przed tragiczną śmiercią Segharta z rąk zawistnego księcia Gerlada, zdołał on rozpocząć budowę silnego grodu, który miał pilnować Srebrny Trakt przed niebezpieczeństwami oraz całymi garściami czerpać z jego korzyści. Właśnie ten gród jest największym pomnikiem utrwalającym pamięć o tym możnowładcy – pośmiertne, mieszczaństwo oraz feudałowie jego byłej domeny nazwali budowany gród imieniem Seghart (ku niesmakowi Gerlada)."*