Adolf Hitler (Upadek)

### Zajęcia

Tyle o swoich nieudanych planach i nadchodzącej klęsce Niemiec w II wojnie światowej.

### Cele

Odwrócić losy II wojny światowej.
Odbudować Berlin jako Germania (obie nie powiodło się).
Znaleść Fegeleina.
Zabić siebie i swoją kochankę i chronić ich zwłoki przed ujawnieniem przez Rosjan, zanim przejmą władzę (oboje się udało).

### Zdolności

Stosowanie strategii wojskowych
Dowództwo nad wojskiem niemieckim
Doskonałe, ale surowe umiejętności przywódcze
Oracja mistrzowska

## Pozostałe dane

### Przestępstwa

Nadużycie władzy
Zbrodnie przeciwko ludzkości
Zbrodnie przeciwko pokojowi
Ludobójstwo
Łamanie praw człowieka
Masowe morderstwo
Torturować
Przestępstwa wojenne
Próba dominacji nad światem
Zbrodnie z nienawiści

### Typ złoczyńcy

Ludobójczy tyran

Nigdy się nie poddam. Nigdy. Zabraniam tobie i innym tutejszym dowódcom poddawać się.
—Adolf Hitler zabrania kapitulacji.

Co, nie możesz znaleźć Fegeleina? Szukaj dalej! Chcę z nim porozmawiać! Od razu! Jeśli tak po prostu odszedł, to jest dezercja. Zdrada! Przynieś mi Fegeleina! FEGELEIN! FEGELEIN! FEGELEIN!
—Adolf Hitler domagający się poszukiwania Fegeleina.

Powinienem był zlikwidować wszystkich wysokich rangą oficerów, tak jak zrobił to Stalin! Nigdy nie uczęszczałem do akademii, a jednak sam podbiłem Europę! Zdrajcy! Zostałem zdradzony i oszukany od samego początku! Co za potworna zdrada narodu niemieckiego! Ale wszyscy ci zdrajcy zapłacą! Zapłacą własną krwią! TONĄ WE WŁASNEJ KRWI!
—Hitler przemawiał o przegranej II wojnie światowej.

Jutro miliony ludzi będą mnie przeklinać, ale los obrał swój kurs.
—Ostatnie słowa Adolfa Hitlera

Generałowie to szumowiny narodu niemieckiego! Czy nie mają honoru!?
—Często parodiowany cytat Adolfa Hitlera.

**Adolf Hitler** jest głównym bohaterem wojennego filmu *Upadek* z 2004 roku.

Jest fabularyzowaną wersją niemieckiego dyktatora o tym samym imieniu.

Ta wersja Hitlera została przedstawiona przez zmarłego Bruno Ganza.

## Biografia

Upadek przedstawia Hitlera w jego ostatnich dniach w berlińskim bunkrze, twierdząc, że wojna nigdy nie zostanie przegrana. w bunkrze Hitler zostaje poinformowany o rozpadającej się obronie Berlina. Karl Koller informuje go, że Rosjanie wystrzelili artylerię 12 kilometrów od miasta, co sugeruje, że Armia Czerwona mobilizuje się do zniszczenia niemieckiej obrony. Po wzięciu udziału we własnym przyjęciu urodzinowym, które odrzuca prośbę przywódcy Gestapo Henricha Himmlera o opuszczenie Berlina, mimo otrzymania pomocy od przyjaciela Hitlera, Waltera Hewela. Zobaczył też dzieło ministra uzbrojenia Alberta Speera i mówi mu, że po wojnie stworzy Niemcy, ale asystent Himmlera, Hermann Fegelein, sugeruje mu, że jeśli chce zrealizować plany, musi opuścić Berlin. Później sekretarz Hitlera Traudl Junge informuje go, że Sowieci ich otoczyli. Hitler oświadcza, że ​​zmierzy się z nimi w Berlinie albo zginie próbując. Niewzruszony wiadomością, że 9. Armia musi się wycofać lub zostać unicestwiona, ogłasza, że ​​wkrótce przybędzie generał Waffen SS Felix Steiner i wypędzi Armię Czerwoną z miasta. Jednak później zostaje poinformowany, że Steiner nie mógł zmobilizować wystarczającej liczby ludzi do przeprowadzenia ataku, aby powstrzymać natarcie Armii Czerwonej (ponieważ dywizja Steinera została rozproszona, aby uniknąć ostrzału artyleryjskiego). Wyraźnie wstrząśnięty Hitler zwalnia cały swój personel z wyjątkiem generałów (Keitela, Jodla, Krebsa i Burgdorfa), ministra propagandy Josepha Goebbelsa i przywódcy Rzeszy Martina Bormanna.

Wpadając w masową furię, Hitler ze złością stwierdza, że ​​atak Steinera był rozkazem i oskarża całe niemieckie wojsko o ingerencję, nieposłuszeństwo jego rozkazom i sabotowanie jego planów, nazywając swoich żołnierzy „tchórzami, zdrajcami i niekompetentnymi”, a generałowie są „ szumowiny narodu niemieckiego”. Wyraża ubolewanie, że nie wykonał egzekucji całego korpusu oficerskiego, tak jak zrobił to Józef Stalin podczas Wielkiej Czystki, i obraża generałów, że ich doświadczenie w akademii wojskowej jest „tylko po to, by nauczyć się trzymać nóż i widelec”. W końcu jednak Hitler siada na krześle i przyznaje, że wojna jest przegrana. – Jeśli myślisz, że to oznacza, że ​​opuszczę Berlin – warczy – wolałbym strzelić w głowę. Obiecuje, że zostanie w Berlinie do końca, nawet jeśli oznacza to samobójstwo. Hitler wysyła później Keitla na północ, aby odzyskał rumuńskie pola naftowe.

Hitler otrzymuje telegram od swojego przyszłego następcy Hermanna Goeringa, w którym sam Goering prosi o pozwolenie na przejęcie kontroli nad Rzeszą, co Hitler oświadcza za zdradę stanu. Po usłyszeniu od swojego przyjaciela (i łącznika Johanna von Ribbentropa) Hewela o wiadomościach, które wkrótce mają zostać zniszczone, a także od Goebbelsa, który zauważył, że Goering chce przejąć władzę, stwierdzając, że nigdy nie lubił motłochu Goeringa zebranego w Oberzalsbergu, co jego zdaniem jest zamach stanu; rozwścieczony Hitler narzeka na to i pyta, co Goering zrobił z siłami powietrznymi, co jego zdaniem wystarczy do jego egzekucji i twierdzi, że Góring „pomógł skorumpować kraj”. Następnie Hitler rozkazuje Goeringowi pozbawić dowództwa i wykonać egzekucję. Spotyka pilot testowy Hannę Reitsch i rannego, lecz powracającego do zdrowia Roberta Rittera von Greima, którego Hitler awansuje na generała feldmarszałka i szefa lotnictwa.

Później podczas kolacji Hitler dowiaduje się, że Himmler zaproponował poddanie się aliantom, co go złości i zmusza do odnalezienia Fegeleina, ale zostaje poinformowany o jego jednym z jego pracowników i Burgdorfie, że nie wiedzą, gdzie on i że nie widziano go od kilku dni; Hitler żąda natychmiast raportu Fegeleina. Każe im udać się na stację Doenitzów i kazać mu znaleźć Himmlera. Szef Niemieckiego Czerwonego Krzyża i główny szef nazistowskich eksperymentów medycznych na ludziach, Ernst-Robert Grawitz, prosi Hitlera o pozwolenie na opuszczenie Berlina przez niego i jego rodzinę, ale Hitler odmawia takiego pozwolenia Grawitzowi. Gdy Grawitz odchodzi, Otto Gunsche mówi Hitlerowi, że Fegeleina nie można znaleźć nigdzie w bunkrze, i dlatego rozkazuje Fegeleinowi rozstrzelać. Eva próbuje przekonać go, by darował mu życie, ale bezskutecznie. Grawitz zabił siebie i swoją rodzinę parą granatów podczas kolacji, podczas gdy Fegelein zostaje schwytany i stracony przez Petera Hogla.

Następnie Hitler dowiaduje się, że wszystkie dostępne rezerwy są wyczerpane, nie można zebrać dostaw z powietrza, nie ma amunicji do zaopatrzenia wojska i że Armia Czerwona jest zamknięta w odległości od 300 do 400 metrów od Kancelarii Rzeszy (chociaż wojsko jest w stanie powstrzymać najeżdżających Rosjan przez 2 dni, dopóki nie będą mogli się wycofać). Weidling sugeruje opuszczenie bunkra, ponieważ według niego bitwa o Berlin przyniosła 20 000 ofiar śmiertelnych ich najlepszych oficerów, ale Hitler ignoruje rozkaz opuszczenia Berlina i stwierdza, że ​​12. Armia Waltera Wencka powstrzyma rosyjski atak. Prywatnie jego generałowie są zgodni, że Wenck nie może odeprzeć ataku, ponieważ nie ma wystarczającej liczby piechoty. Pomimo wiadomości od Keitla, że ​​Wenck przeniósł się do jeziora Schielow, 12. Armia nie może kontynuować ataku na Berlin i że 9. Armia została otoczona, Hitler zabrania swoim generałom poddania się.

30 kwietnia 1945 r. Hitler i jego długoletnia towarzyszka Eva Braun, którą poślubił kilka godzin wcześniej, popełniają samobójstwo, a Günsche stoi na straży. Hitler strzela sobie w głowę po zażyciu tabletek z cyjankiem. Ich ciała zostają spalone przez pozostałych jego żołnierzy. Goebbels, również dowódca Volkssturmu, zajmuje jego miejsce jako kanclerz nazistowskich Niemiec (w którym Karl Doenitz zostaje prezydentem), ale następnego dnia zabija swoją żonę i siebie.

## Cechy

Chociaż wielu jego generałów i podwładnych z powodu stresu wojennego zaczęło uprawiać hazard, palić i pić, Hitler pozostawał czysty przez ostatnie dni w bunkrze.

Mimo to Hitler był w ostatnich dniach całkowicie wstrząśnięty psychicznie. Prawie przez cały czas miał kiepski nastrój i poczucie własnej wartości, krążąc po bunkrze, patrząc w ziemię i nie zwracając uwagi na swoich podwładnych, którzy go „heilują”, gdy przechodzi obok. Ma też zwyczaj kładzenia lewej ręki za plecami i potrząsania nią, dzięki chorobie Parkinsona.

W miarę upływu dni temperament Hitlera wydawał się opadać. W ciągu pierwszych kilku dni, ilekroć jego generałowie oblali się lub przynieśli złe wieści, szybko na nich narzekał. W ostatnich dniach wojny po prostu gapił się na nich i mruczał „Wszystko stracone”, wychodząc z pokoju z ręką za plecami. Nie ma też poczucia rzeczywistości, stwierdzając Robertowi Ritterowi von Greimowi, że ma „trzy armie do zaatakowania w Pradze z tyłu” i że „oddał do dyspozycji 1000 odrzutowców”. choć oba plany są niemożliwe ze względu na słabnącą gospodarkę III Rzeszy i zmniejszającą się liczbę dostępnych wojsk niemieckich, nie wystarczają do zaatakowania sił wroga.

Hitler ma poważne problemy zdrowotne. Często widziany jest przez ludzi jako drżący fizycznie, zwłaszcza na lewej ręce, co pokazuje, jak jego zdrowie gwałtownie się pogarsza. Uważa się również, że cierpiał na zaburzenie osobowości typu borderline przez większość psychologów i psychohistoryków.

Hitler również traktował kobiety w bunkrze inaczej niż mężczyzn. Był im o wiele bardziej wyrozumiały, ponieważ nie zrobili nic poważnego, co mogłoby wpłynąć na wynik wojny lub jego wizerunek. Jest szczególnie miły dla swojej sekretarki Traudl Junge, traktując ją jak ulubioną siostrzenicę.

## Ciekawostki

* Wersja Hitlera przedstawiona w Downfall (ze względu na jego realistyczny wygląd podobny do prawdziwego) stała się słynnym memem YouTube znanym jako „Downfall Hitler”, głównie parodiując jego działania w Internecie, takie jak Downfall Parodies, „Hitler Reacts to” i „Hitler Dowiaduję się". Wystąpił także w Angry German Kid & The Frollo Show. Czasami nazywał się też „Dolfy”.
* Film wspomina o zawieszeniu broni z 11 listopada 1918 roku. Jedną z najbardziej ironicznych rzeczy w życiu Adolfa Hitlera jest jego związek z I i II wojną światową. Kiedy Niemcy poddały się w 1918 roku, walczący o Niemcy Hitler robił z Żydów (zwłaszcza tych, którzy mieszkali w Niemczech) kozły ofiarne za przegraną Niemiec w I wojnie światowej (tzw. „mit ciosu w plecy”). W bitwie o Berlin Hitler, który teraz kierował Niemcami, stanął w obliczu podobnej sytuacji i zaczął obwiniać własnych generałów za przegraną II wojny światowej. Chociaż Hitler odmówił poddania się Niemcom, ostatecznie stało się to po jego śmierci.