Głucha nocna cisza

## Prolog

**Ślady krwi wiodły nad małe wzgórze przed lasem. Krople szkarłatnej cieczy rozlegały się na już lekko przesuszonej trawie. Ta powiewała lekko od wiatru. Całe te miejsce było oddalone od cywilizacji. W okolicy aby znajdowały się pomniejsze opuszczone budynki. Akurat się składa że w jednym z nich doszło do pewnego incydentu. Dosłownie z pół godziny temu. To był chwilowy chaos który zagościł w tej spokojnej krainie która powoli obumierała z racji jesieni która zbliżała się coraz bardziej. Wszystkie plony już się kończyły. Nastąpiła śmierć urodzaju. W porównaniu do śmierci istoty żyjącej ta jest cykliczna, musi się wydarzyć. Tak samo jak liście na drzewach obumierają, tak samo jak większe ptaki zabijają mniejsze, umierają także najbardziej rozumne jednostki. Wśród spokoju natury z życiem żegna się kolejna z tych istot. Do tego życia należała ta krew, należał także udział w incydencie. Śmierć wiodła go nad te wzgórze. Koścista dłoń śmierci wskazywała na te miejsce. Czarny pies o zielonych oczach w których gasło życie zmierzał bardzo niestabilnym ruchem przed siebie. Z jego czoła sączyła się krew z rany. Przemierzając wzdłuż całej głowy w dół drogę upadała na ziemię. To nie wszystkie obrażenia jakie dostał. Rana w brzuchu od postrzału i całe wykończenie organizmu przyspieszało umieranie. On wiedział to. Wiedział że nie ma już dla niego ratunku. Nawet jeśli udało by mu się przeżyć to nie ma gdzie się podziać. Śmierć była ulgą, uśmierzenie bólu ale i ucieczka przed wszystkim. Zielone oczy widziały już drzewo na wzgórzu. Wdrapywał się tam ostatkami swoich sił. Co i raz jego łapy uginały się pod nim sprawiając że podupadał. Z każdą taką sytuacją wstawał coraz ciężej. Jakby ten zwykły ruch wstania pozbawiał go resztek sił. Nadwyrężał mięsnie strudzone użytkowania. Już coraz bliżej. Już coraz bliżej celu. Pozostało aby jeszcze wejść na górę. Jeszcze odrobinkę zostało do wymarzonego celu. Pies uśmiechnął się lekko także zużywając resztę sił. To był ten jego zwykły kpiący uśmieszek. Wnętrze psyka także było w krwi. Ta już wyciekała. W końcu znalazł się na samym szczycie. Uniósł wysoko głowę ostatni raz. Tak pięknie. Nigdy tego nie zauważał ale teraz już tak. Żałował tego. Szarawe niebo, pokryte szarym płaszczem. Umierająca zieleń natury a po środku tego on sam. Także oddający duszę. Podszedł bliżej drzewa i oparł się o nie wydając dźwięk ulgi. Osunął się w dół. Na końcu wylądował w pozycji leżącej na plecach. Nagle przeszył go ból. Wiedział że już się nie podniesie. Łapą dotknął rany na czole. Tylko jego różowe poduszki ubarwiły się szkarłatem. Na czarnej sierści nie było nic widać. Potem dotknął ran brzucha. Te też rzewnie krwawiły. Westchnął ciężko. Oddechy uciekały. Uniósł pysk lekko w górę. Widział gałęzie, suche, prawie bez liści. Zastanawiał się, czemu patrząc śmierci w oczy widział tak mało. Umieranie przychodziło mu tak bardzo dziwnie. Jednak stwierdził że swoje całe życie nie lubił się zbytnio nad tym rozczulać. W końcu zamknął swoje zielone oczy. Czarne powieki ciężko opadły. Już tylko czekał aż jego oddech ustanie. Był gotowy, był gotowy oddać się śmierci. Słyszał szelest otoczenia i aby wyobrażał sobie ostatkiem sił otoczenie. Lecz nagle usłyszał bardziej wyrazisty szelest. Jakby trawa uginana pod ciężarem. Zdziwiony otworzył jeszcze oczy. Zobaczył ją. Z tym swoim pustym spojrzeniem na którym patrzy na świat. Zielone oczy patrzyły się jakby z takim obojętnym politowaniem. Miała przy sobie pistolet krótki. Nie odzywała się słowem. Pies aby ochrypłym głosem zaśmiał się lekko uśmiechając.**

-Twoja znajoma, śmierć, przyszła w odwiedziny tym razem do ciebie- odezwała się w końcu jakby nonszalancko ale wciąż obojętna. Tamten aby się uśmiechał- Nie dasz się jej łatwo?-

-Strasznie niemiła jest... Daje mi zdychać z najgorszą z ciszy. Z czarną ciszą...-

## Rozdział I

**Padł na drewniane deski martwy. Podczas upadku chrząkał jeszcze krwią z pyska. Był to ostatni dech życia. Upadł w końcu z ciężkim odgłosem. Buldog Angielski właśnie pożegnał się ze swoim życiem poprzez szybkie dźgnięcie w gardło. Sprawca stał zupełnie obok trzymając jeszcze ubrudzony cieczą z żył nóż. Ten mimo iż był krótki to ostry jak diabli. Nawet małe draśnięcie pozostawiało subtelną ranę. Spojrzenie zielonkawych oczu było takie obojętne i chłodne. Widziało już wiele takich przypadków. Także to były śmierci z tych łap. Ofiara nawet nie zdążyła wypowiedzieć swoich ostatnich słów. Właśnie wchodziła do swojej ciemnej leśnej chatki gdy akurat morderca czekał przylgnięty do jednej z drewnianych ścian czekając na okazję. Jeden sprawny ruch i po nim. Wszystko działo się z taką finezją i dokładnością. Jakby ruchy były już wykonywane masowo, tyle razy nadarzyła się okazja zatem wszystko działo się ustaloną drogą. Sprawca podszedł nieco bliżej aby upewnić się czy po wszystkim. Kałuża krwi rozlegała się po drewnianych deskach podłogi, te powoli nią nasiąkały. Biała łapa przybliżyła się do nosa aby sprawdzić oddech. Ku zdziwieniu jeszcze jakiś mały wdech i wydech tlił się.**

-Zażarcie się trzymasz- oparł żeński głos zabierając łapę spod nosa. W tonie nie było czuć żadnej emocji. Ni szyderstwa, pewności siebie, satysfakcji, poruszenia. Tylko zwykłe słowa które wychodziły z pyska

**Suczka ponownie wzięła swój nóż i łapiąc jedną łapą za grzywkę ofiary której pysk zastygł podniosła ją, druga łapa dzierżąca narzędzie zbrodni powędrowała pod gardło gdzie była rana kłuta z której wciąż ciekła krew. Wykonała ruch wzdłuż szyi jednym piekielnie szybkim ruchem. Krew znów zaczęła tryskać tym razem z rany ciętej. Gromadziła się do pozostałej na dole. Gdy już gardło było podcięte wypuściła grzywkę z łapy. Głowa która była trzymana upadła ciężko. Sprawa została w końcu zakończona. Leśnik na którego przypisano wyrok śmierci właśnie dokonał żywota. Robota zrobiona. Już nie zagrozi nigdy więcej interesom pewnej grupie. Suczka rozejrzała się jeszcze po pomieszczeniu. Wyglądało to bardziej na chatę myśliwską. Znajdowała się po prawej sofa jak i szafki, półki, komody. Był nawet coś w typie kominka. Po lewej stronie był jakiś sprzęt myśliwski. Parę karabinów jednak nawet wyglądem mówiły że nie są zdatne do niczego.**

,,Użytkował aby prawą część budynku. Lewa chyba była aby bajerą żeby nikt się nie przyczepił co do tego czy to naprawdę chata myśliwska lub leśnicza"- analizowała w głowie poważnie. Oczy wyhaczały pojedyncze elementy