Finwe Ñoldóran

Sale Mandosa (obecnie)

Maedhros, Maglor, Celegorm, Caranthir, Curufin, Amrod, Amras, Fingon, Turgon,, Argon, Finrod, Angrod i Aegnor (wnuki)

Aredhel i Galadriela (wnuczki)

Arothir, Celebrimbor, Maeglin i Orodreth (prawnuki)

Idril i Celebriana (prawnuczki)

### Partner

Miriel Serinde (pierwsza żona)Indis (druga żona)

### Potomstwo

FeanorFindis

Fingolfin

Irime

Finarfin

Faniel

## Relacje

### Najlepszy przyjaciel

Elwe

**Finwe Noldóran** (Q. „Sprawna postać”) był pierwszym historycznym Wysokim Królem Noldorów i jednym z czterech, którzy na początku prowadzili Eldarów w Wielkiej Wędrówce ze Śródziemia do Amanu (pozostałymi byli Ingwe, Olwe i Elwe). Ożenił się z Noldo imieniem Miriel, która urodziła jego pierwszego syna Feanora, a następnie zmarła. Po długim żalu Finwe poślubił elfkę Indis z szczepu Vanyarów i ta dała mu dwóch synów: Fingolfina i Finarfina oraz trzy córki. Zginął jak i zginęło wielu wodzów jego plemienia - w walce z Morgothem podczas starcia w Formenos.

## Historia

### Życie w Śródziemiu

Pierwsze Elfy obudziły się w Śródziemiu w pobliżu zatoki Morza Helcar , zwanej Kuivienen w 1050 Lat Drzew. Orome, Łowca Valarów , podróżując w pobliżu gór Orocarni , odkrył elfy i zaprzyjaźnił się z nimi.

Później Valarowie postanowili wezwać do Valinoru pierwsze Dzieci Iluvatara . Elfy traktowały to wezwanie z podejrzliwością, więc Orome wybrał trzech elfów, by poszli za nim do Amanu i zdali relację z tego, co widzieli, w nadziei, że zdołają ukoić lęki, które Melkor zasiał w sercach elfów . Trzech elfich ambasadorów to Ingwe , Finwë i Elwe , którzy później zostali królami trzech Plemion, na które podzieliła się rasa elfów.

Zakochani w cudach Valinoru, Finwë i jego dwaj pozostali towarzysze wrócili do Śródziemia i próbowali przekonać swoje ludy, by poszli za nimi z powrotem do Amanu. Ci, którzy zgodzili się podążać za Oromem, otrzymali imię Eldarowie . Wśród nich byli ludzie Finwego, którzy w końcu stali się znani jako Noldorowie . Później zostali uczniami Aule, Wielkiego Kowala Valarów.  Najstarszy syn Finwego, Fëanor , stał się największym rzemieślnikiem wśród elfów z Valinoru.

### Życie w Valinorze

Po przybyciu do błogosławionego królestwa Amanu, Finwe był zaniepokojony jedynie rozłąką ze swoim przyjacielem Elwe , który zdecydował się pozostać w Beleriandzie . Noldorowie osiedlili się na wzgórzu Túna , wychowanym dla nich przez Valarów i pod wodzą Finwego mieszkali w mieście Tirion , które dzielili z Vanyarami . To właśnie podczas budowy domu Finwego murarze znaleźli klejnoty ziemi, z których stworzyli niezliczone klejnoty, które można było swobodnie rozdawać w celu wzbogacenia Valinoru. Później Ingwe i jego ludzie opuścili miasto Tirion, a Finwë pozostał jedynym królem, który rządził w Tirionie.
Pierwszą żoną Finwego była Míriel Serindë , biegła we wszystkim, co wymagało finezji. Z ich miłości narodził się syn Curufinwe , który później stał się znany jako Fëanor. Gdy przyszedł na świat, wyczerpał siły i zapał do życia Míriel i poprosiła o pozwolenie na odpoczynek w ogrodach Lorien . Finwë był głęboko zasmucony tym wydarzeniem. Nie chciał zostawić małego dziecka bez matki, ani nie chciał, aby był ich ostatnim. Ale gdy jego żona wyjaśniła, że ​​to, co wyżywiłoby wiele dzieci, zostało zainwestowane w Fëanora, nie miał innego wyjścia, jak tylko zaakceptować jej prośbę. I tak Miriel, za radą Manwego , została uśpiona w ogrodach Irmo. jej fea ostatecznie opuściła swoje ciało i stała się pierwszą osobą, która umarła w Amanie.
Było to szokujące wydarzenie dla wszystkich obecnych w Valinorze, ponieważ nigdy wcześniej żaden z nich nie umarł z wolnej woli. Przez jakiś czas Finwë żył w smutku i często odwiedzał ciało Míriel, ale gdy jego samotność i brak radości narastały, całkowicie przestał się z nią widywać. Cała jego miłość spoczywała teraz na jego synu, Fëanorze, który wyrósł na potężnego i sprawnego we wszystkich sprawach rąk i umysłu. Ożenił się z Nerdanelem i dał Finwemu siedmioro wnucząt .

Ale Finwe nie był zadowolony z życia samotnie i starał się ożenić po raz drugi. Jego drugą żoną była Indis Piękna , złotowłosa Vanya , którą kochał i radował się. Dała mu dwóch synów, Fingolfina i Finarfina oraz trzy córki, Findis, Írimë i Faniel . Choć teraz znów był w błogości, cień Míriel nigdy nie opuścił Domu, zwłaszcza odkąd Fëanor sprzeciwił się drugiemu małżeństwu jego ojca.

Synowie Finwego nigdy nie mieszkali razem i nigdy nie dzielili bliskich więzi. Po późniejszych wydarzeniach związanych z Silmarilami wielu obwiniało Finwego i jego pragnienie posiadania drugiej żony za straszliwe przyszłe nieszczęścia wszystkich członków jego Domu. Oskarżenia te były bezpodstawne, ponieważ Finwë zawsze kochał swojego najstarszego syna ponad wszystkich innych, a wydarzenia towarzyszące jego śmierci będą tego dowodem.

### Śmierć

Po trzech wiekach uwięzienia, Melkor został uwolniony spod uwięzienia Mandosa , a gdy ponownie zdobył zaufanie Valarów, w końcu pozwolono mu swobodnie wędrować po Valinorze.  Zdradziecki Melkor pożądał Silmarili, trzech wielkich klejnotów wykonanych rękami Fëanora, mocą jego umiejętności, i zawsze szukał sposobu, aby je ukraść. Zasiał takie kłamstwa, że ​​wszyscy Noldorowie zaczęli odczuwać konflikty i nieufność wobec siebie, wobec innych elfów, a nawet wobec Valarów.

Dom Finwego nie był wyjątkiem. Między jego synami istniały już podstawy do kłótni, a te wydarzenia tylko pogłębiły te rozłamy. Finwë zwołał radę i próbował złagodzić ich stosunek do siebie. Na razie jego działanie wydawało się uwieńczone sukcesem, ponieważ Fingolfin skłonił się Finwemu prywatnie i publicznie, aby uciszyć nieufność i argumenty, jakie miał w stosunku do swojego najstarszego brata. Wkrótce potem Valarowie wezwali Fëanora, by odpowiedzieć za jego słowa przeciwko nim. Trzon zła został odsłonięty i ujawniono tajne działania Melkora. Jednak Fëanor również został skazany na dwanaście lat wygnania i przeniósł się na północ, do fortecy Formenos. Ze względu na wielką miłość, jaką darzył swojego najstarszego syna, Finwe zrzekł się tronu jako król Noldorów i poszedł za Fëanorem na wygnanie.

W swojej determinacji, by mieć Silmarile dla siebie, Melkor posunął się nawet do przejęcia ich u bram Formenos. Został zaciekle odrzucony przez Fëanora, podczas gdy Finwë wysłał posłańców do Manwego. Melkor powrócił w czasie festiwalu. Wszyscy mieszkańcy Valinoru byli zaangażowani w uroczystość, z wyjątkiem Finwego, który z oddania dla Fëanora i zgorzknienia z powodu wygnania syna postanowił pozostać na Formenos, odmawiając w ten sposób posłuszeństwa wezwaniu Manwego.  Po tym, jak Melkor i Ungolianta zniszczyli Dwa Drzewa Valinoru, skierowali się w stronę Formenos. Sam Finwë miał odwagę stanąć przed horrorem Ciemności. Tam, przed drzwiami Formenos, został zabity były król Noldorów i pierwsza krew została przelana w królestwie Amanu. Melkor siłą wkroczył do fortecy i ukradł Silmarile, posyłając Błogosławione Królestwo w ciemność i zmuszając Noldorów do opuszczenia Valinoru.

Po jego śmierci Finwë mieszkał przez pewien czas w Halach Mandosa, gdzie spotkał Míriel, swoją pierwszą żonę. Później, kiedy Valarowie zgodzili się, że Finwë powinien zostać przywrócony do życia, zamiast tego postanowił tego nie robić, dając w ten sposób Míriel szansę na reinkarnację.

## Etymologia

Mówi się, że imię *Finwë* jest jednym z najstarszych zarejestrowanych imion Eldarów. Nie jest pewne, czy *Finwë* miało jakieś jasne znaczenie, ale można je analizować jako *fin-* , wywodzące się od pospolitego eldarinskiego PHIN (*włosy*) + *-wë* (przyrostek zwykle używany dla imion męskich)

## Inne imiona

W sindaryzowanych formach imiona jego syna, imię *Finwe* jest zredukowane do ***fin*** . Traktowany jako nazwa własna, odpowiednikiem w sindarińskim byłoby ***Finu*** lub *Fim* w północnym sindarińskim.

Tytuł ***Ñoldóran*** (*Król Ñoldoru*) jest jedynym poza jego własnym nazwiskiem Finwe. Jest to najwyraźniej związek *Noldo* + *aran* (*król)*.

## Inne wersje legendarium

W *Księdze Zaginionych Opowieści* władca Noldoli był również nazywany Nólemë **‎** ‎ lub **Finwë Nólemë‎‎.** Był ojcem, a nie dziadkiem Turgona i nie był spokrewniony z Fëanorem . Nólemë‎‎ był jednym z pierwotnych ambasadorów elfów wysłanych do Valinoru, a następnie poprowadził Noldolich w ich podróż. Kiedy Fëanor wezwał Noldolich, by opuścili ich dom Korr w Valinorze, Nólemë‎ odmówił to, ale nie zwracano uwagi na jego mądrość. Nie chcąc być oddzielonym od swojego ludu, Nólemë‎ opuścił Valinor z nimi.

We wczesnym szkicu *Historii wygnanych gnomów* śmierć Nólemë‎ miała miejsce wkrótce po narodzinach jego syna Turgona na wodach Asgonu , gdzie obozowali Noldoli. W późniejszym zarysie, Fëanor, a nie Nólemë‎‎ zmarł w Mithrim (Asgon). Następnie Noldoli opuścili Mithrim i Krainę Cieni , a gospodarz Nólemë‎‎ się rozrósł po tej ucieczce. Jego główny obóz został założony przez Siriona . W pewnym momencie w tym czasie urodził się syn Nólemë‎, Turgon. Nólemë‎‎ był przywódcą Noldoli w Bitwie Nieprzeliczonych Łez , która miała miejsce później. Został odizolowany i zabity podczas bitwy, a Orkowie wyrwali mu serce. Turgon uratował serce i ciało ojca, a Szkarłatne Serce stało się symbolem Turgona. Rolę Nólemë przywódcy i śmierci w Bitwie Nieprzeliczonych Łez wypełni Fingon w późniejszym legendarium.

W pierwszych szkicach genealogii Finwë miał czterech synów: najmłodszy miał na imię *Finrun*  , ale został porzucony, tak więc Finrod (później Finarfin ) był odtąd najmłodszym synem Finwego.

W późniejszej wersji Finwë miał trzy córki z Indis : Findis (jako ich pierwsze dziecko), Faniel (jako trzecie) i Finvain (jako najmłodsze).  W jeszcze późniejszych wersjach, Faniel został najwyraźniej porzucony, podczas gdy Findis i Finvain zostali zatrzymani, ale ten ostatni został przemianowany na Írimë i przeniesiony na następcę Fingolfina, tak więc Finarfin był ponownie najmłodszym dzieckiem Finwego

## Opis

Finwe był dość majestatyczny, bardzo wysoki, miał długie czarne włosy i lśniące, szaro-niebieskie oczy "miękkie i współczujące". Nosił ubrania w barwach błękitu i złota, choć na obrazach przedstawia się go różnie ubranego. Królem był raczej kiepskim, nie potrafił podejmować kluczowych decyzji. Uważa się, że władzę po jego ojcu Maidrosie, odziedziczył by pewnie jego brat Silwe, gdyby nie to iż pewnego razu poszli obaj do lasu, a wrócił tylko jeden (choć morderstwo było wśród Noldorów powszechnie akceptowaną i uprawianą formą dochodzenia do władzy, historycy wykluczają jakoby Finwe zabił swojego brata - jak mówią podania był na to zbyt miękki).