Szymon Wielki

**Szymon Wielki, Szymon Barski, Złoty Władca** - polityk, reformator, historyk, dowódca wojskowy, król Republiki Południowego Laposu, urodzony w 863 roku PoN. Okres jego panowania przypada na lata 912 (śmierć jego ojca, koronacja) - 940 (śmierć władcy). Uważany za najlepszego monarchę w historii kraju i jednego z najlepszych w dziejach Loganii.

Ojcem Szymona Barskiego jest Maciej V Wspaniały, natomiast synem - Konrad II Zwycięzca oraz Floren Maksymilian. Żoną władcy była Anna Wielka.

## Życiorys

### Młodość

Szymon przyszedł na świat w grudniu 863 roku. Był 3 dzieckiem króla Macieja V Wspaniałego i Bernardyny Moniuszkowej. Do 3 roku życia dorastał na dworze w Donverburgu. Potem jednak został on przeniesiony do Królewskiej Rezydencji w Kumsunie, gdzie żył pod okiem swojego wuja – hrabiego Kapuścińskiego. Rodzice odwiedzali go często, ale nie mogli zostać z nim na stałe z uwagi na rozruchy i niestabilną sytuację w kraju. Uczęszczał do Akademii Konfederackiej, najstarszej w regionie. Pozostawał tam do 17. roku życia. Z tego względu, był o wiele bliżej zwykłych mieszkańców niż jego rodzeństwo czy nawet para królewska.

Do momentu osiągnięcia pełnoletności nauczył się czytać i pisać w wielu językach, znakomicie znał się na polityce, historii i geografii, potrafił również świetnie jeździć konno, grać na pianinie i toczyć pojedynki na miecze.

### Następca tronu i studia

Niestety, w 883 roku epidemia gruźlicy zdziesiątkowała populację świata, i dotarła nawet do Laposu Południowego. Ukochani starszy brat i siostra Szymona zmarli, co pogrążyło w żałobie całą rodzinę królewską. To wydarzenie, choć smutne i bolesne, miało bardzo ważny wpływ na życie Barskiego, który teraz stanął pierwszy w kolejce do tronu.

Szymon kontynuował edukację, skupiając się na pogłębianiu wiedzy z zakresu politologii i historii. Wyjechał na studia do Bazylei, by uczyć się na najwspanialszej uczelni tamtych czasów – Uniwersytecie Bazylejskim. W szkole tej był prymusem, zdobył sobie uznanie innych studentów oraz wykładowców. Pracował w akademii przez następne 2 lata, pomagając i samodzielnie pisząc prace naukowe w wielu dziedzinach. Wtedy też rozpoczął pisanie pierwszego ze swoich wielu ważnych dzieł – Novum Consilium. Przed powrotem do ojczyzny poznał piękną kobietę o imieniu Anna, z którą zaręczył się w 890 roku.

### Książe Kumsunu

W wieku 28 lat powrócił do kraju, gdzie poślubił Annę i spotkał się z poważnie już chorą matką. Tam też dowiedział się, że zmarł wuj Kapuściński. Zdecydował się powrócić do Kumsunu i złożyć wieniec przed jego grobem. Jeszcze tego samego tygodnia został wybrany na księcia Kumsunu, a więc objął dawną funkcję hrabiego, ale również stał się zarządczą głównej części państwa. Poddani uwielbiali Szymona, a sam książę starał się być jak najbliżej zwykłych ludzi oraz rozwiązywać ich problemy. W roku 897 rodziną za trzęsła kolejna tragedia jaką była śmierć Bernardyny. Królową pochowano w katakumbach Świątyni Borgii w Polis.

### Śmierć Macieja V

Gdy Szymon miał już 45 lat po całym Południowym Laposie rozchodziły się już plotki o chorobie Macieja V. Władca, z uwagi na zdrowie, musiał oddać większość obowiązków w ręce urzędników i rodziny królewskiej. Młody Barski zdecydował się zrzec dotychczasowej funkcji i powrócił do Donverburga. Był z ojcem do ostatnich chwil jego życia, wiedząc, że teraz to on przejmuje pałeczkę. Maciej V zmarł w 911 roku. Ukochanego ojca Szymona pochowano, obok żony, w katakumbach najważniejszego bogotyjskiego kościoła.

### Koronacja

Jak każdy monarcha Południa, Szymon Barski mógł przyjąć nowe imię tak jak jego ojciec i dziadek, ale ostatecznie został przy swoim starym imieniu. Nowy władca miał zamieszkać po inauguracji w Pałacu Królewskim w Polis, a jego główną letnią rezydencją miał być Pałacyk Konfederacki w Kumsunie. Przygotowania do ceremonii były bardzo intensywne, a szaty dla pary królewskiej i innych członków dynastii szył wybitny krawiec - mistrz Oliwier Patanysz. Barski był pierwszym królem, któremu nadano tytuł Władcy Polis i Bazylei, w związku z tym nie otrzymał dotychczasowej korony królewskiej, lecz złoto-srebrną tiarę z dwoma diademami symbolizującymi obie stolice. Sama szata była skromna, lecz nowoczesna i odmienna od szat poprzedników - była to biała szata użytkowa z pelerynką i piuską, na którą podczas uroczystości nakładano biały ornat, paliusz królewski i wspomnianą tiarę. Członkowie nowej Rady Najwyższej otrzymali podobny ubiór w kolorze czerwonym, jednak bez tiary i paliusza, a z naszyjnikiem. Królowa Anna otrzymała już zwykły diadem przysługujący żonom władców.

Koronacja Szymona Barskiego odbyła się 10 lipca 911 roku. Na tą uroczystość zjechały się do Polis głowy wielu państw, duchowni, arystokraci, artyści i poeci, a także ponad 2 miliony poddanych ze wszystkich stron królestwa. Do stolicy państwa przyjechali również wszyscy żyjący krewni władcy, w tym hrabia August Kalezy, wieloletni przeciwnik Macieja V i zwolennik reform politycznych w kraju. Koronacja była więc poważnym wydarzeniem politycznym i wizerunkowym. Zgodnie z tradycją, tiarę miał nałożyć na głowę Barskiego Kapłan Naczelny Polis - Ildefons V. Tym razem jednak w liturgii aktywnie uczestniczyć mieli Patriarchowie Bazylei i Kumsunu, co obiło się w królestwie i kościele szerokim echem. Szymon I już na samym początku stworzył wizerunek siebie jako władcy tolerancyjnego, nowoczesnego, otwartego na innowacje, ale też szanującego tradycję. Liturgia w Świątyni Borgii trwała prawie 3 godziny, rozpoczęła się i zakończyła uroczystą procesją z królem. Potem Szymon I razem z Anną wsiadł do królewskiej karocy i wśród wiwatów poddanych udał się do Pałacu Królewskiego. Tam odbył się oficjalny bankiet z udziałem najważniejszych gości, który zakończył się już po północy. Od 9 do 16 lipca ogłoszony był Tydzień Królewski, czyli dni wolnych od pracy i zmartwień, podczas którego poddani bawili się i świętowali koronowanie nowego przywódcy. Sam Szymon I 11 lipca ogłosił symboliczną amnestię dla więźniów odsiadujących lekkie wyroki. Z łaski tej skorzystało ponad 40 000 osadzonych w więzieniach. Huczna uroczystość zwiastowała nadejście nowych czasów dla Południa.

### Śmierć i upamiętnienie

Szymon Wielki zmarł w wieku 74 lat, w dniu 26 września 940 roku. Jego zgon stwierdzono oficjalnie o godzinie 18.00, lecz monarcha nie żył już kilka godzin wcześniej.

Śmierć władcy wstrząsnęła całym krajem i szybko wyszła poza granice Republiki. Kondolencje złożyli wtedy przywódcy praktycznie wszystkich państw na świecie, nawet Laposu Północnego (co w tamtym czasie było sporym wyróżnieniem). Dla uczczenia pamięci o zamarłym, przez następne 2 tygodnie (aż do pogrzebu) obowiązywała żałoba narodowa. Ceremonia pogrzebowa Szymona Wielkiego odbył się 10 października 940 roku, w Świątynia Bogota w Polis. Następnie, ciało monarchy zostało złożone w Kapitule Senatu, obok grobów najważniejszych dotychczasowych postaci Południa.

## Rodzina i genealogia

Szymon Barski jest synem Macieja V oraz Bernardyny Moniuszkowej. Miał 2 rodzeństwa: Aleksandra i Marię, którzy jednak zmarli na gruźlice w 883 roku. Jego pradziadkami byli Roman III Barski i Honorata Zalewska. Mieli oni syna (dziadka Szymona) - Gracjana Barskiego i córkę, o imieniu Zofia. Babcią władcy była królowa Cecylia z domu Konstantyn, natomiast Zofia wyszła z Augustusa Sybida (z dynastii Sybidów).

Był mężem Anny Barskiej (Wielkiej) z domu Robzaredo. Pochodziła ona z Bazylei i tam też poznała przyszłego króla. Niestety, rodzina członkowie rodziny Anny Wielkiej nie są znani. Istnieją jedynie pogłoski, że jej matka nazywała się Rozalia.

Król dożył narodzin wnuków: Ludwiki i Jana (od dzieci Konrada i Magdy) oraz Edwarda (dziecko Florena i Jadwigi). Niestety, nie dane mu było zobaczyć reszty.

## Polityka i decyzje

### I Reformacja

Za najważniejszą decyzję Szymona Wielkiego jako króla uznaje się wprowadzenie zdecydowanych reform politycznych w kraju. Przeprowadzenie zmian pozwoliło stać się Laposowi Południowego nowoczesną i sprawnie działającą republiką.

Na mocy uchwalonej w 925 roku I Reformacji wprowadzono 20-osobową Radę Najwyższą, zreformowano senat, który uzyskał dodatkowe kompetencje, a liczbę członków zredukowano do 200 osób. Prawo do uczestnictwa w wyborach miał każdy obywatel. Monarchia została utrzymana, król uzyskał kontrolę nad armią i funkcje reprezentacyjne. W imieniu władcy, kwestie administracyjne miały zostać przekazane kierowanej przez niego Radzie Najwyższej. Monarcha został też przewodniczącym Senatu. Zmieniono system terytorialny państwa, likwidując księstwa (własność rodziny królewskiej) zastępując je gubernatorstwami, których przewodniczący byli wybierani drogą demokratyczną. Taka przemiana wywołała nie małe zaskoczenie, bo Szymon Wielki świadomie odebrał sobie i swoim bliskim ważną kompetencję, jaką była władza ziemska. Argumentowano to tym, że ród ma i tak ogromne majątki i dzierży najważniejszy urząd w kraju. Jako rekompensatę, rodzina królewska stała się właścicielem wszystkich pałaców i rezydencji w kraju (dotychczas były własnością państwa, przeznaczoną dla książąt). Ostatnią ważną zmianą było przekazanie senatowi wyłącznej kompetencji do uchwalania następnych części reformacji, a królowi - prawo do zgłaszania ich projektów.

### II Reformacja

W 928 roku Szymon Wielki przedstawił Senatowi następną część reformacji. Uchwalona została rok później, a opublikowana - w 930.

II Reformacja wprowadziła przede wszystkim nowy model obywatelstwa. Obywatelem był każdy człowiek, który ukończył 18 rok życia, był rodowitym mieszkańcem Południa i nie był nigdy karany. Dodatkowo, król mógł nadać obywatelstwo za specjalne osiągnięcia na rzecz państwa. Obywatel miał bierne i czynne prawo wyborcze. Byli oni wolni, mogli swobodnie się wypowiadać i wybrać ścieżkę zawodową. Ten ostatni zapis objął wszystkich ludzi, nie tylko obywateli, ale także byłych niewolników.

### Gospodarka

Administracja Szymona Wielkiego w kwestii gospodarki stawiała na niskie podatki i względną wolność gospodarczą. W ciągu kilkunastu lat Republika poprawiła znacznie swoją sytuację ekonomiczną.

### Poszerzanie terytoriów

Co wyróżniało panowanie Szymona Wielkiego od jego poprzedników, to fakt, iż za jego rządów państwo poszerzyło się do największych rozmiarów w historii, a mimo to nie prowadziło żadnej bezpośredniej wojny. Prowadził on pokojową i rozważną politykę zagraniczną, wykupując od sąsiadów nowe terytoria, a nie je podbijając. I tak w 923 roku Republika wykupiła od Kyratu Germanię, a 4 lata później - Wyspy Nublar od Laposu Północnego.

Co ważne, wszyscy mieszkańcy wykupionych obszarów (podobnie jak obywatele) byli wolnymi i równymi sobie ludźmi. Stali się częścią republikańskiej wspólnoty. W 925 wprowadzono ustawę, która regulowała kwestie kompetencji i przywilejów przysługujących wojskom stacjonującym na tych obszarach. Zakazano zabijania, tortur i innego nieludzkiego traktowania tubylców pod groźbą kary śmierci. Lokalne społeczności były szybko uczone tradycji, kultury i historii Laposu Południowego, powstawały tam budynki i instytucje wzorowane na tych z kontynentu. Na sytuacji geopolitycznej zyskał też Kościół Bogota, który prowadził na oswobodzonych terenach ewangelizację. Do dziś, pomimo iż dominującą religią w Kyracie jest ekumena, bogotizm trzyma się tam bardzo mocno.

## Tytuły i godności

Szymonowi został nadany tytuł "Wielki", który przysługuje najwybitniejszym władcom Południa. W uzasadnieniu podano, że jest nagroda "za wytrwanie, wierną służbę oraz zasługi na rzecz ojczyzny, narodu, dobra wspólnego i lepszego świata. Był też jedynym władcą w historii, który uzyskał ten tytuł mniej niż 50 lat po swojej śmierci, bowiem w 956 roku.

Poza tym, monarcha został nagrodzony następującymi odznaczeniami:

1. **Order Południa II i I Klasy** (925 i 930 rok) - otrzymał order II klasy za działania i zaangażowanie na rzecz przemian i reform ustrojowych (I Reformacja) a I klasy za ogół działalności politycznej na rzecz kraju i narodu.
2. **Order Królewski I Klasy** (950 rok) - nadany przez Adama XXIV order za zasługi dla narodu, państwa i świata w trakcie swojego panowania oraz za rolę i wkład w rozwój regionu za czasów bycia księciem Kumsunu.
3. **Honorowa Nagroda Senatu** (912, 923, 925 rok) - trzykrotnie nagrodzony, za pierwszym razem za sam fakt koronacji i rozpoczęcia panowania, za drugim za działania na rzecz poszerzenia granic Laposu Południowego (wykupienie Germanii), oraz za trzecim za wkład w przemiany ustrojowe i I Reformację.
4. **Honorowy Członek Senatu** (927 rok) - dożywotni tytuł, nadany po wykupieniu przez Lapos Południowy Wysp Nublar.

1. ↑ Z ponad 100 000 odsiadujących wtedy kary.