Kalendarium Ery Kapitanów

## Pierwsze ekspedycje

0 – Pojawienie się u wybrzeży kontynentu potężnych pływających obiektów - tak zwanych Ark. Dobiwszy do brzegu, u ujścia rzeki Berion, płynący na nich ludzie zakładają swą pierwszą osadę: Dolonię. Jednocześnie zaraz po dobiciu do brzegu, spalają Arki (owo wydarzenie wspominane jest do dziś jako "Święto Spalenia Statków"). Owa przybyła zza oceanu ludzka grupa etniczna, przez elfy zwana Aearili
(elf. *lud morza* */* *morski lud*), rozpoczyna
szybką ekspansję wgłąb lądu, prowadzona przez szóstkę tzw. Kapitanów.

1 – Przybycie dwóch kolejnych Ark Ludów Morza do klifowych wybrzeży na północy, budowa fortu Bergard.

5 – Początek walk Ludów
Morza z elfami na południu, ufortyfikowanie przez Dolończyków doliny rzeki
Berion – powstanie fortów Oloron i Iniburg.

6 – Utworzenie królestwa
Bergardu – siłowa kolonizacja północy kontynentu przez Mordreda av Bergard.

8 – Pierwsze starcie
Bergardczyków z monstrami pochodzącymi ze Svargardu, ich ekspansja w tamtym kierunku w następnych latach zostaje zahamowana.

10 – Powstanie niezależnego
księstwa Kerandos na południu i podległego Dolonii Callain na północy.

15 – Ekspedycja Egona
Śmiałego i Justyna z Przełęczy w górę Berionu. Rozdzielenie się Kapitanów,
powstanie królestwa Odne oraz księstwa Aram.

22 – Dalsza ekspansja
Bergardu na zachód – Ludy Ziemi proszą elfy o pomoc w walce z najeźdźcą.

## I wojna ludzi z elfami

27 – Wybucha pierwsza
wielka wojna elfów z Dolończykami.

29 – Bitwa nad Viruną –
Dolończycy cudem odpierają kolejne elfickie szturmy.

30 – Wyprawa Kapitana
Galahada (syna faktycznego Kapitana – Gawaina Skromnego) na ziemie elfickie.
Oblężenie i pokojowe przejęcie Gevennien po kapitulacji tamtejszych kapłanek. Zgodnie
z warunkami kapitulacji, sanktuarium nie zostaje spustoszone, a kapłanek i
pielgrzymów nie spotykają żadne represje.

32 – Wojska Melamaru
wycofują się za przełęcz Airamas lub na wybrzeże. Akt ten dla ludzi staje się
końcem wojny. Dla elfów konflikt trwa.

34 – Tak zwana *Ostatnia Valdea* wśród elfów – uznanie
poddania Gevennien za akt zdrady tamtejszych kapłanek – początek represji wobec
kast kapłańskich w Melamarze.

40 – Pierwsze
Bratobójstwo w Melamarze – prześladowania kapłanek przeradzają się w
pełnoprawną wojnę domową.

42 – Dotarcie
uciekinierów (samych siebie nazywających Vorondilimi, czyli Wiernymi) z
Melamaru do Gevennien – kapłanki proszą Galahada av Gevennien o pomoc.

43 – Gevennien wspiera
wciąż broniące się na ziemiach Melamaru święte gaje bogini Nelvenyi.

44 – Proklamacja
elfickiego państwa Aenion na ziemiach otaczających święte gaje. Kapłanki i ich
sojusznicy umacniają granicę z Melamarem. Wiele ziem pomiędzy świętymi gajami, a doliną Berionu, dotychczas należących do Melamaru, pozostaje pozbawiona kontaktu ze stolicą i stopniowo pogrąża się w chaosie i bezprawiu. Korzystają na tym ludzcy możni, zakładając na nich dziesiątki niezależnych księstewek, mniej lub bardziej przychylnych dotychczas zamieszkującym je elfom.

## II wojna ludzi z elfami

50 – Wybucha druga wielka
wojna elfów z Dolończykami. W odwecie za pomoc kapłankom przez Gevennien, siły Melamaru
przebywają przełęcz Airamas i uderzają na forty Oloron i Iniburg.

51 – Upadek fortu Oloron,
oblężenie Iniburga.

52 – Odsiecz iniburska –
cofnięcie armii ludzkich spod Gevennien i zdrada dotychczas wiernych Melamarowi
niziołków. Odparcie armii Melamaru spod obleganego Iniburga.

53 – Wycofanie się sił
Melamaru za linię gór – także Aenion przestaje być atakowany. Koniec drugiej
wojny z elfami.

54 – W uznaniu zasług
nadanie Galahadowi av Gevennien tytułu udzielnego księcia Gevennien. W tym
samym roku Galahad umiera, przekazując władzę synowi, Agravainowi.

54 – Włączenie ziem
hobbickich w obręb Dolonii.

55 – Śmierć ostatniego z
Kapitanów, Uthera, zwanego Schwarzwasserem. Jedynego Kapitana, który nie
utworzył swego państwa.