Elven Legacy

Elven Legacy

Elven Legacy (Dziedzictwo Elfów) to tytuł oficjalnego, samodzielnego dodatku do gry Fantasy Wars. Podobnie jak w przypadku wersji podstawowej, za rozszerzenie odpowiedzialna jest firma Ino-Co. Gra została najpierw wydana w Rosjj 21 grudnia 2007 roku, zaś w reszcie świata w roku 2009.

W historii krainy Illis otwiera się nowy rozdział. Gracz ponownie trafia do świata pełnego magii, w którym Elfy usiłują przywrócić swoją rasę do świetności znanej z dawnych czasów. Ktoś usiłuje uzyskać dostęp do starożytnej magii, Wielkiego Drzewa, dającego możliwość reinkarnacji.

Do dyspozycji otrzymujemy jedną kampanię, w której wcielić możemy się w dowodzącego armiami Elfów. Co więcej, twórcy gry przygotowali szereg misji bonusowych, gdzie przykładowo możemy stanąć na czele wojsk Orków. Dostęp do misji dodatkowych otrzymujemy wtedy, gdy podstawowe zadania wykonamy w określonym czasie. Wspomniane rozszerzenie, wydane w krajach zachodnich nakładem firmy Paradox Interactive, w porównaniu ze swoim rosyjskim odpowiednikiem bogatsze jest o 3 dodatkowe kampanie, tak więc znacznie wydłuża przyjemność z rozgrywki. Dużym plusem jest fakt, iż misje występujące w kampaniach, mimo powiązania fabularnego nie są liniowe. W Dziedzictwie Elfów obecni są nowi bohaterowie, a także unikalne zdolności i umiejętności, czary, jednostki bojowe czy artefakty. Poprawiono algorytmy sztucznej inteligencji oraz poszerzono wachlarz strategii i taktyk podczas walk. Niezaprzeczalnym atutem gry jest obecność edytora, dzięki któremu możemy tworzyć własne misje i scenariusze, a następnie rozgrywać je w trybie multiplayer.

Polskie wydanie Elven Legacy stanowi część zestawu Fantasy Wars: Złota Edycja, zawierającego również grę pełną wersję Fantasy Wars.

Na zachodzie gra Elven Legacy reklamowana i dystrybuowana jest jako sequel Fantasy Wars.

## Fabuła

Już od stuleci elfy zmagają się z niezliczonymi tragediami spowodowanymi przez zawiść innych. Jednak to zwykła chęć dzielenia się wiedzą przyniosła elfom największą jak dotąd katastrofę. Dawno, dawno temu pewien uczeń z zazdrości zapragnął posiąść całą moc swego mentora. Zniszczył Wielkie Drzewo, a następnie stworzył mroczne zaklęcia, które zaburzyły harmonijny przepływ magii. Powstały w ten sposób magiczny wir zaczął wsysać siły życiowe elfów sprawiając, że znikały jeden po drugim.

Elficki arcymag Essentil przyzwał smoki, aby prosić je o pomoc. One więc obdarzyły go całą mocą, jaką same posiadały. Przepełniony magiczną energią, Essentil skierował ją w stronę zdrajcy. Rozbłysło potężne światło, jaśniejsze niż słońce, a całą ziemią targnął wstrząs tak wielki, że podziemne sklepienia wielu krasnoludzkich miast zarwały się im na głowy. Wiele tysiącleci minęło już od tamtych wydarzeń, lecz w elfickiej oraz ludzkiej pamięci wcale o nich nie zapomniano. Od tego czasu, elfy ku przestrodze trzymają z dala swe sekrety od wszelkich wścibskich oczu, którym zamarzyć by się mogło, aby pójść w ślady zdradzieckiego ucznia.

**Leranse, okolice Sumgan, rok 634 a M.V.**

Elfia strażniczka Gylven jest świadkiem, jak tajemniczy ludzki mag wybiega ze środka fortecy Sumgan. Drogę jednak zastępują mu inkwizytorzy, nakazując poddanie się wzięciu w areszt. Dochodzi do walki, podczas której magiczny kostur czarodzieja zostaje złamany. Nie chcąc wpaść w ręce kapłanów miecza, czarownik rzuca zaklęcie, które powala napastników, a w obserwatorce całego zajścia wzbudza trwogę i zmieszanie. Mag ucieka, zaś Gylven nawiązuje magiczne połączenie z nową władczynią elfów, Teyą Essente. Raportuje królowej o wystąpieniu tego, czego wszyscy się obawiali po tym, jak zapiski Glenderina zniknęły. Okazuje się, że w ostatnich chwilach życia przechowywał je gdzieś w Sumgan, a teraz zostały skradzione i ludzki czarodziej właśnie użył jednego z zabronionych zaklęć. To właśnie płynąca w nich specyficzna energia doprowadziła kiedyś do zaburzenia równagi i powstanie wiru. Oczami wyobraźni elfy widzą widmo katastrofy, jaka tysiące lat temu niemal doprowadziła do ich całkowitego wyginięcia. Sprawa jest poważna. Teya wysyła pod Sumgan swojego najlepszego, legendarnego już tropiciela, obdarzając go drogocennym oraz świętym dla eflów artefaktem – pieczęcią Prawdziwego Płomienia. Lord Sagittel razem ze strażniczką Gylven mają za zadanie odnaleźć, a następnie pojmać maga-renegata, zanim ubiegnie ich Inkwizycja.

**Kampania Elfów – Klątwa Essentila**

Śmierć Wielkiego Drzewa była dla elfów wielkim nieszczęściem. Ich dusze nie mogły już być częścią większej całości, co oznaczało poważny cios dla ich rodzaju, który przez wieki był jednością z magią płynącą w fundamentach świata.

Eony później stało się coś jeszcze gorszego. Pod koniec niszczycielskiej wojny z demonem, nieśmiertelna dusza tego plugawego stworzenia została uwolniona z jego martwego ciała, zatruwając magiczne fundamenty Illis. Ziemie wokół miejsca, w którym to się stało, czyli cytadeli Sumgan, zostały skażone. Mieszkający tam ludzie zaczęli popadać w szaleństwo, umarli powstali z popiołów, a nawet sama ziemia zaczęła ulegać spaczeniu. To się rozprzestrzeniało jak zaraza.

Dla elfów było to zagrożeniem dla dalszego ich istnienia. W międzyczasie ludzka Inkwizycja ogłosiła rosnący obszar skażenia strefą zakazaną. W pobliżu zbudowano nawet fortecę, z której inkwizytorzy mieli obserwować Sumgan. Elfy zaś wysłały Gylven, maga z Zakonu Strażników do pomocy Inkwizycji, chociaż miała ona również własne rozkazy.

Pewnego dnia Gylven zobaczyła, jak ludzki mag wychodzi z Sumgan i używa jednego z starożytnych elfickich tajemnych zaklęć. Elfy nie mogły tego tolerować, za wszelką cenę trzeba było pojmać maga. Lord Sagittel, dowódca elfiej armii granicznej otrzymał rozkaz pomocy Gylven w ujęciu zbiega zanim zrobi to inkwizycja oraz zabezpieczeniu tajemnic kryjących się we wnętrzu cytadeli.

**Spotkanie – wiosna 634 a. M.V. (ad Marci Victorium), Leranse, strefa fortecy Sumgan**

Sagittel na czele elfich poborowych dociera w pobliże Sumgan. Musi dotrzeć do fortu inkwizycji, aby spotkać się z Gylven. Okazuje się, że po drogach włóczą się stada zombie, zjawy oraz potępieni – efekt spaczenia terenu przez demoniczne wpływy Farrakha. Elfi zwiadowcy donoszą, że znaczna część nieumarłych kieruje się w stronę Sylentu, aczkolwiek większe zagrożenie stanowią obecnie znaczne grupy zombie prowadzone przez opętanych weteranów ostatniej wojny, które maszerują od strony Verson prosto do Sumgan. Sagittel wspiera czarodziejkę oraz kapłanów bitewnych swoimi oddziałami, wybijając w pień wszystkich dawnych braci i ludzkich sojuszników, pozwalając ich duszom uwolnić się od demonicznego wpływu. Pozbawione przywództwa stada zombie były już dalej łatwym celem.

Nie mając czasu do stracenia, zaraz po bitwie elfy zgodnie z rozkazami swojej Pani ruszają dalej w ślad za ludzkim czarownikiem, pozostawiając ten skażony kraj w ręce Inkwizycji. Chociaż czarodziej uciekł przez portal, Gylven z łatwością potrafi zlokalizować sygnał pozwalając obrać właściwy kierunek pościgu. Ruszają więc do Navill. Muszą nadrobić dziesięciogodzinne opóźnienie i prześcignąć tropicieli inkwizytora De Lande. Nie uda im się tego osiągnąć idąc bezpośrednio za nimi. Muszą dokonać wyboru między dwiema krótszymi drogami, które z kolei wiążą się z innego rodzaju ryzykiem. Pierwsza droga wiedzie przez ziemie będące enklawą bandytów. Druga – choć opustoszała – wydaje się równie niebezpieczna. Biegnie ona bowiem przez ziemie obecnie opanowane przez resztki armii Farrakha - potępieńców oraz stada żywych trupów i zjaw. Lord Sagittel jest wyraźnie zdegustowany, ponieważ przywiódł ze sobą jedynie samych rekrutów, zostawiając doborowe jednostki w Quendaylon. Nie rozumie dlaczego nie został mu przedstawiony pełen obraz sytuacji. Tak czy inaczej, wybór należał do niego.

**Pościg (A) – wiosna 634 a. M.V., ziemie bandytów, Leranse**

Decyzja została podjęta. Lord Sagittel uważa, że będzie szybciej oraz łatwiej, aby przejść strefą opanowaną przez bandytów. Przeprawa wiąże się z pewnym ryzykiem, lecz generał nie chce ściągać dodatkowych sił z Quendaylon, nie ma na to czasu. Zamiast tego posłał po posiłki z garnizonu elfów stacjonującego kilka dni drogi od ich aktualnego położenia. Liczy jednak na to, że nawet degeneraci wciąż pamiętają potęgę elfów i nie odważą się stanąć im na drodze. Ale nawet jeśli nie, to śmierć ich przywódcy szybko przypomni im gdzie ich miejsce.

Sagittel pomylił się przynajmniej w jednej rzeczy. Degeneraci ani zwykli chłopi albo nie pamiętają już potęgi elfów, albo są po prostu zdesperowani. Niewielkie grupy kmieciów pouzbrajanych w widły i dzidy gromadzą się już na gościńcu, łypiąc zaczepnie w stronę intruzów. To pewnie tylko wierzchołek góry lodowej. Generał wie, że sytuacja szybko może wydostać się spod kontroli. Jeżeli nie chcą zostać osaczeni, to muszą dotrzeć do mostu po drugiej stronie drogi błyskawicznie. Na szczęście doganiają ich posiłki, o które prosił Sagittel. Oddział szermierzy jest solidnym wzmocnieniem, aczkolwiek żołnierze są zmęczeni. Maszerowali od dwóch dni, niestety nie ma czasu na odpoczynek.

Po kilku potyczkach z wieśniakami, przyboczny Lorda Sagittela przynosi wieści od zwiadowców. Bezpośrednio przed mostem do Navill leży miejscowość zwana Tresey, w której rezyduje obecnie przywódca całej tej bandyckiej bandy. Gylven sugeruje, aby na znak dobrej woli zrobić ukłon w stronę Króla Pfeila i pozbyć się jednego z jego problemów, wyrzynając bandytów do ostatniego. Z pewnością wzmocni to sojusz między królewskim dworem a elfami, a także jest doskonałą okazją do nabycia doświadczenia dla elfich rekrutów. Potyczka i tak wydawała się być nieunikniona.

I rzeczywiście była. Obawy jednak okazały się płonne. Dla taktyka z takim doświadczeniem jak Sagittel, zwycięstwo nad pierwszymi lepszymi oprychami było ledwie kiwnięciem palcem. Ta przygoda w sztuce wojennej nie nauczyła go niczego nowego, a przypomniała mu jedynie, dlaczego darzy taką pogardą rodzaj ludzki.

**Pościg (B) – wiosna 634 a. M.V., Ziemie potępionych, Leranse**

Decyzja została podjęta. Lord Sagittel wyznacza szlak prowadzący przez ziemie potępionych. Przeprawa wiąże się z dużym ryzykiem, lecz generał nie chce ściągać dodatkowych sił z Quendaylon, nie ma na to czasu. Zamiast tego posłał po posiłki z garnizonu elfów stacjonującego kilka dni drogi od ich aktualnego położenia. Generał wybrał tę ścieżkę dlatego, ponieważ czuje że czekają ich w najbliższej przyszłości naprawdę trudne starcia, więc czas aby rekruci przeszli porządny chrzest bojowy w starciu z przeciwnikiem, który nie zna lęku. Ponadto honor nakazuje, aby duszom opętanych elfów przynieść upragniony odpoczynek.

Orszak rozbija obóz na skraju zielonych łąk, tuż przed jałową ziemią rozciągającą się aż pod długi ufortyfikowany mur, który czarodziejka Gylven razem z inkwizytorami pomagała wznosić, w celu powstrzymania rozprzestrzeniającego się zepsucia dalej na południe Leranse. Postawiony przed faktem generał zanim zdążył unieść się gniewem, usłyszał od Gylven, że na wszelki wypadek po zakończonej budowie umieściła w jednej partii muru zaklęcie burzące, które można aktywować za pomocą Prawdziwego Płomienia. Sagittel jest powiernikiem tej relikwii, dlatego sforsowanie przeszkody samej w sobie nie będzie problemem. Jedynie krasnoludzka artyleria może stanowić spory kłopot i nie ma sensu podchodzić pod mur, dopóki nie zostanie zdezaktywowana. To było z kolei zadanie dla statków powietrznych.

Wykorzystując ukształtowanie terenu, bohaterowie zręcznie przemykali pomiędzy pagórkami, nie zwracając na siebie wiele niepotrzebnej uwagi. Dopiero kiedy byli tuż pod murem, statki powietrzne obniżyły pułap szykując się do bombardowania, wspomagane ofensywnymi zaklęciami Gylven. Nie była znana przyczyna, dlaczego po prostu nie można było dogadać się z krasnoludzkimi wartownikami i zażądać przejścia sprzymierzonych sił. Z jakiegoś powodu trzeba było przebić się siłą. Kiedy więc krasnoludzka artyleria została już zneutralizowana, Sagittel stanął pod właściwą częścią muru, przelewając moc Prawdziwego Płomienia do nałożonej nań pieczęci. Po upływie znacznego czasu moc osiągnęła swój szczyt i fragment muru wyleciał w powietrze z wielkim hukiem. Droga do Navill stała otworem, od tego momentu niestety nie tylko dla sił dobra. Sagittel obawia się, że ludzie oskarżą elfy o narażenie ich ziem na najazdy przeklętych sił. Gylven uspokaja go jednak tłumacząc, że potępieni zostali wybici, więc żadna zorganizowana armia zła jeszcze długo nie stanie pod tymi murami. Poza tym pozostaje jeszcze siła dyplomacji.

**Gniew – wiosna 634 a. M.V., Navill, Leranse**

Obrany kierunek się opłacił. Elfy wyprzedziły oddział inkwizytora De Lande, wychodząc teraz na prowadzenie. Lord Sagittel zbliżając się do Navill rozważał ostatnie decyzje Gylven, która jakby z lekkością orzekła, że powinni mordować więcej ludzi dla przykładu. Generał ufał, że tak doświadczony i wiekowy polityk wie co robi. Być może był to potrzebny pokaz siły. Starzy czarodzieje, tacy jak ona, Teya czy Glenderin potrafili widzieć w o wiele dalszej perspektywie, niemalże poza czasem i przestrzenią.

Sagittelem targał jednak niepokój. Ich cel powinien być już przed nimi, trzeba było tylko pojmać maga- renegata i ich misja się zakończy. Miał jednak przerzucie, że to nie będzie takie proste.

Przeczucie ziściło się podczas kontaktu z wieśniakami. Chłopi byli wściekli, ponieważ zbiegły czarodziej owszem był tutaj, lecz podobno zaatakował ich, paląc przy tym wiele domostw. Nabuzowani chłopi trafnie rozpoznając w Gylven przynależność do tej samej klasy co Maverick, zażądali zadośćuczynienia za dokonane zniszczenia. Jeden z wieśniaków nie wytrzymał i rzucił kamieniem w stronę czarodziejki, która telekinetycznie odbiła kamień. Zmieniona trajektoria pocisku trafiła prosto w twarz jej rozmówcy, który zalewając się krwią schował twarz w ramionach przy odgłosach narastającej gwałtownie wrzawy. Wieśniacy natychmiast podchwycili pretekst. Rzucając oskarżeniami o morderstwo, chwycili za widły, pałki i dzidy, aby zlinczować elfów. Saggitel ogłuszył jednego z nacierających wieśniaków sprawiając, że reszta się cofnęła. Ale to jeszcze bardziej zaogniło sytuację, zamieszki zaczęły się rozprzestrzeniać, ludzie wręcz gotowali się do bitki.

Należało szybko zlokalizować cel. Gylven dotknęła głowy nieprzytopmnego wieśniaka, wyciągając od niego potrzebne informacje. Maverick uciekał przed wieśniakami południową ścieżką, szukając schronienia w zamku lokalnego możnowładcy. Elfy bez zwłoki podjęły tamtejszy kierunek, mając nadzieję, że zaalarmowana straż przybędzie im z pomocą i uspokoi wieśniaków, ponieważ elfy nie chcą z nimi walczyć. Nie ma potrzeby pogarszać stosunków między tymi dwoma narodami.

Spotkany na gościńcu zbrojny oddział jednak nie był skory do pomocy wysłannikom Quendaylonu. Zobaczywszy uzbrojonych obcych, sierżant oddziału nakazał złożyć broń pod groźbą przykrych dla elfów konsekwencji. Po wysłuchaniu skargi Gylven na temat chłopskiej rebelii, której stali się ofiarą, dowódca lekceważącym tonem obiecał przyjrzeć się sprawie, dając elfom jednocześnie swoje ultimatum. Albo elfi dowódcy poddadzą się w areszt i udadzą się na zamek, pozostawiając swych żołnierzy na gościńcu, albo zostaną pobici na miejscu. Lord Sagittel słysząc to, wyszedł z równowagi. Jeżeli tak właśnie wygląda ludzka sprawiedliwość, to żaden elf nie ma powodu dłużej znosić takich upokorzeń. Generał wydaje swym podwładnym przyzwolenie na uwolnienie swego gniewu w stosunku do ludzi, inicjując tym samym ich pogrom. Płoną domy, padają trupy. Wśród nich znajduje się również nadgorliwy sierżant razem ze swoją świtą.

Kiedy było już po wszystkim, Lord Sagittel poczuł wyrzuty sumienia. Jednak jego towarzyszka zauważa, że jego służba w obronie elfów nie kończy się tylko na granicach puszczy Quendaylonu. Tymczasem Maverick zbiegł dalej na południe, aby utrudnić pościg swoich prześladowców. Te ziemie są dalej bowiem nasycone obecnością orków. Mimo rozbicia Hordy, nie udało się jeszcze oczyścić wszystkich ziem spod barbarzyńskiej zarazy. Mag-renegat dziwnym zbiegiem okoliczności jest zawsze o krok przed nimi. Sagittelowi ten pościg coraz bardziej przypomina pułapkę. Nawet jeśli tak jest, to czas ucieka. Nie mają innego wyjścia.

**Pozostałości Hordy – wiosna 634 a. M.V., południowe Leranse**

W którymś momencie pościgu,Gylven stopniowo traci sygnał, przestaje czuć aurę Mavericka. Przyczyną tego musi być aktywność hexerów Hordy. Jeżeli efly nie chcą, aby cel im uciekł, muszą jak najszybciej pojmać jednego z orkowych czarowników, a następnie zmusić go do współpracy.

Cel udało się sprawnie wykonać nie bez dużego wkładu dzikiego smoka, którego orkowie próbowali oswoić rzucając mu do jaskini truchła swoich poległych wojowników. Polowanie okazało się owocne. Pojmany hexer, zanim Gylven rzuciła na niego urok, przysiągł że zabije maga, którego szukają elfy.  A zatem była pewność, że Maverick tędy przechodził. Widziała oczami hexera jak renegat obrał kierunek dalej na południe. Stało się jasne, że mag udał się w tę stronę, ponieważ pragnął zdobyć moc Totemu Zdrajcy. Jeżeli mu się uda, przeciwstawienie się mu może okazać się niemożliwe.

Gylven zabiera więc hexera ze sobą, aby pokazał jej najkrótszą drogę prowadzącą do tego potężnego artefaktu. Najkrótsza droga prowadzi wzdłuż pasma górskiego po stronie ziem bladolicych lub przez kanion Trzech Wierzchołków, który jest jednak opanowany przez ogry oraz polujące na nie bandy trolli i goblinów. Wybór ponownie należał do Sagittela.

**Moc Derenhalle (A) – lato 634 a. M.V., Derenhalle**

Gylven ma propozycję. Studiując niegdyś starożytne mapy tych terenów odkryła ruiny jednej ze świątyni Ojca Gwiazd, które miałyby się rzekomo znajdować w górach, na które właśnie patrzy drużyna. Jako że świątynia znajdowała się niedaleko Kanionu Trzech Wierzchołków, Gylven mogłaby udać się do niej aby zgromadzić obecną tam magię, a następnie za jej pomocą po prostu zmieść blokadę ustawioną przez ogry. Dla Sagittela było to zastanawiące, że Gylven tak dobrze zna tereny, na które rzekomo przybywa pierwszy raz.

Generał wysłał wcześniej oddziały zwiadowców, aby sprawdzić obie drogi wskazane przez hexera. Podczas gdy jedna z nich rzeczywiście potwierdza istnienie w górach ogrowej blokady, tak słuch po tej, która udała się do Derenhalle zaginął.

Jak się niebawem okazało, wpadli w zasadzkę zastawioną przez ludzi, a większość elfów została  wzięta w niewolę. Elficki lord stracił cierpliwość. Po usłyszeniu tych wieści zrezygnował z drogi prowadzącej przez góry i skierował swe oddziały na równiny Derenhalle. Zarządcą północnej granicy był lord na zamku Sadderhelm. Sagittel postanowił dać mu tylko jedną szansę na właściwy wybór. Albo wypuści elfickich więźniów i pozwoli na przemarsz przez swoje ziemie, albo czeka ich kara i śmierć.

Niezwłocznie po wkroczeniu do Derenhalle pojawiła się forpoczta zbrojnych wojów. Sierżant otwarcie przyznał, że elfy rzeczywiście zostały pojmane i wtrącone do lochów oraz właśnie oczekują procesu w sprawie rozbojów w miasteczku Navill, o które są podejrzewane. Z Leranse właśnie nadciąga ława przysięgłych, która ma wyjaśnić sprawę. Jeżeli elfy zostaną oczyszczone z zarzutów, będą puszczone wolno. Do tego czasu Lord Sagittel, Gylven oraz reszta oddziałów również jest zatrzymana z rozkazu władyki tych ziem, sir Sadricka. Jako że elfy nie mają czasu czekać na sąd, czarodziejka próbuje uciec się do dyplomacji, jednak sierżant zachowuje się służbowo i jest wierny rozkazom. Dochodzi do eskalacji, w której oddział zbrojnych zostaje obrócony w perzynę. Rozjuszone elfy postanowiły przyjąć zaproszenie lorda zamku, ale na swoich warunkach. Zamek Sadderhelm miał spłonąć.

Zanim jednak do tego doszło, elfów czekała niespodzianka. Lord Sadrick miał bowiem na swoich usługach trzech magicznie uzdolnionych czarodziejów, którzy podczas bitwy pod murami zamku dotkliwie razili zaplecze nacierających. Jednak wkrótce, jak na elfów przystało, w sobie tylko znany sposób jeden oddział znalazł się za liniami wroga, skrytobójczo mordując bitewnych magów jednego po drugim. Reszta dzieła dopełniła się już mocą Gylven oraz połączonymi wysiłkami pierwszego tropiciela i jego armii.

Ci, którzy uciekli w porę zachowali swe życie. Cała reszta obrońców została wymordowana, zaś sir Sadrick nieodwołalnie wtrącony do tego samego lochu, w którym trzymał torturowane przez siebie elfy. Sagittel odzyskawszy swoich podopiecznych pomaszerował dalej w kierunku gór Sullen.

**Góry Sullen (B) – lato 634 a. M.V., tereny graniczne Derenhalle i Leranse**

Gylven ma propozycję. Studiując niegdyś starożytne mapy tych terenów odkryła ruiny jednej ze świątyni Ojca Gwiazd, które miałyby się rzekomo znajdować w górach, na które właśnie patrzy drużyna. Jako że świątynia znajdowała się niedaleko Kanionu Trzech Wierzchołków, Gylven mogłaby udać się do niej aby zgromadzić obecną tam magię, a następnie za jej pomocą po prostu zmieść blokadę ustawioną przez ogry. Dla Sagittela było to zastanawiąjce, że Gylven tak dobrze zna tereny, na które rzekomo przybywa pierwszy raz.

Generał wysłał wcześniej oddziały zwiadowców, aby sprawdzić obie drogi wskazane przez hexera. Podczas gdy jedna z nich rzeczywiście potwierdza istnienie w górach ogrowej blokady, tak słuch po tej, która udała się do Derenhalle zaginął.

Sagittel bardziej martwił się o pierwszą grupę. Jeżeli statek w górach zostanie znaleziony przez trolle, oddział dowodzony przez Erestora zostanie uwięziony w kanionie. Liczyła się teraz każda minuta, dlatego generał i czarodziejka postanawiają przekraść się do wspomnianej świątyni tylko we dwójkę.

Przemykając niepostrzeżenie koło ogrów, dwójka bohaterów dociera do ruin świątyni. Gylven z zadowoleniem ocenia, że starożytny portal wewnątrz świątyni jest nietknięty. Dzięki temu po otworzeniu przejścia nie będą musieli wracać na piechotę,  albowiem czarodziejka potrafi aktywować portal, który poprowadzi ich na drugą stronę gór. Następnie Gylven koncentruje w sobie moc zawartą w ścianach świątyni i przekierowuje ją na zawalone głazami wejście do kanionu. Okolicą aż wstrząsnęło, ale droga dla wojsk Quendaylonu stoi otworem.

Po drugiej stronie blokady elfy znajdują przysypany śniegiem jeden z należących do nich statków powietrznych. Załogi nie było nigdzie wokół, lecz ślady prowadziły w kierunku jaskini zamieszkanej przez trolle. Najwyraźniej zostali uprowadzeni przez owe stworzenia. To elitarne jednostki. Sagittel nie może pozwolić sobie na taką stratę, trzeba było odzyskać towarzyszy.

Niestety nie do końca udało się przebić w porę. W jaskini cuchnęło śmiercią, a jej najświeższa woń była wytworem elfów. Część oddziału została już zjedzona, na ich szlachetnych gnatach migotał ledwie blask tlącego się ogniska. Sagittel widząc to żałował, że nie oskórował trolli żywcem, po czym kazał uwolnić ocalałych, a następnie przygotować się do wymarszu do Kanionu Trzech Wierzchołków.

**Amulet Hexerów – lato 634 a. M.V., Góry Sullen**

Orkowy hexer podczas wędrówki opowiedział bohaterom o ponownym odkryciu Totemu Ashgry podczas ostatniej inwazji Hordy. Jednak hexerzy nie wiedzą jak w pełni aktywować totem i czerpać moc prosto z jego wnętrza. To całe szczęście, ale gdyby to ludzie oraz ich magowie dostaliby totem w swoje łapy, konsekwencje mogłyby być nieobliczalne. Właśnie tego Teya obawiała się najbardziej. Odkrywając tę historię  Sagittel wreszcie zrozumiał, dlaczego to on został wysłany na tę misję. Nawet jeśli byli prowadzeni w pułapkę, w obliczu tak wzniosłego celu był gotów na wszelkie poświęcenia.

Zgodnie z obietnicą, hexer podprowadził ich na miejsce. Otaczała je złowroga aura, czarownik nie był skory dalej iść. Klan Furii zabije każdego, kto spróbuje naruszyć pieczęć wrót prowadzących do Totemu. Jednak tylko hexer wiedział je jak otworzyć bez tracenia zbytniego czasu i  zwracania na siebie zbędnej uwagi. Gylven musiała się dostać do grobu za wszelką cenę, elfy miały więc rozkaz ochraniać orka własną piersią, jeśli było trzeba.

Hexer po raz kolejny wypełnił swoją obietnicę, dopuszczając elfickich oficerów do Totemu. Gylven jednak nie zamierzała wypełnić swojej. Otrzymawszy to co chciała, zamordowała hexera zamiast puścić go wolno. Następnie zanurzywszy uprzednio dłoń w jego krwi, czarodziejka przyłożyła ją do pulsującego pulpitu u podstawy Totemu. Zerwał się wiatr, zatrzęsła się ziemia, a z słupa posypały się spiralne, wirujące iskry.

Po kilkunastu  sekundach wszystko ustało. Na dłoni Gylven zostało teraz pulsujące, wzorzaste znamię, zaś sam Totem dosłownie rozpłynął się w powietrzu. Czarodziejka wchłonęła całą moc Totemu w siebie. Widmo kolejnej egzystencjalnej katastrofy elfickiej rasy zostało zażegnane, żaden ork, ani żaden człowiek, ani też żaden inny elf oprócz Gylven nie ma możliwości wykorzystania mocy Zdrajcy. Dla wrogów elfów ta szansa już przestała istnieć.

Jednak to nie był koniec tej arcyważnej misji emisariuszy Quendaylonu. Sagittel zrozumiał dopiero teraz, że od wyprawy spod Sumgan był cały czas wodzony za nos. Nie było żadnego uciekającego maga. Maverick został już wtedy pojmany przez inkwizytorów. Gylven okłamała go, ponieważ Sagittel przede wszystkim jest żołnierzem. Teya wysłała go z misją odnalezienia ludzkiego czarodzieja i Gylven miała podstawy aby sądzić, że generał nie poprze jej sprawy, nie potraktuje jej priorytetowo, mając do wypełnienia swój rozkaz.

Teraz, kiedy pierwszy cel został osiągnięty, można było skupić się na Mavericku. Najprawdopodobniej inkwizycja nie odda czarodzieja po dobroci, należy więc przygotować się na militarną ewentualność. Niestety czas znowu nie działa na korzyść elfów, jako że renegat może na torturach pęknąć w każdej chwili. Pod żadnym pozorem ludzie nie mogli się dowiedzieć tego, co wiedział Maverick. Mag bowiem zabrał z Sumgan księgę napisaną przez samego Essentila, która zawierała na swych stronicach niszczycielski czar Dayaran. Znalazła się w demonicznej cytadeli za sprawą Glenderina, który potajemnie zabrał ją z depozytu Rady. Dopóki księga istnieje, istnieje również ryzyko narodzenia się nowego zdrajcy. Sam Maverick już dowiódł, że jest odpowiednio utalentowany aby opanować zakazaną magię. Księgę należało zniszczyć. Jednomyślność w tej kwestii zarówno Sagittela jak i Gylven, pozwalało na zbudowanie między nimi nowej nici porozumienia. Generał jednak był zbyt stary, aby naiwnie trzymać się ułudy nakazującej wierzyć, że czarodziejka przestała manipulować faktami. Sagittel zdawał sobie sprawę, że jest traktowany instrumentalnie, że Gylven patrzy na niego i jego armię jak na mięśnie zdolne użyć brutalnej siły. I wbrew pozorom podobało mu się takie traktowanie, było w tym coś nowatorskiego, coś co zrywało ze skostniałą tradycją szacunku dla starszych. Generał postanowił pozwolić jej na więcej, bacznie obserwując rozwój wypadków.

**Śnieżna dolina – lato 634 a. M.V.,dawne Królestwo Walbourne w Górach Sullen**

Elfia armia wchodzi głębiej w góry Sullen, jako że jest to najkrótsza droga do Parsy – królestwa, w którym znajduje się główna forteca Inkwizycji. Starożytne mapy sprzed Exodusu wskazują, że góry środkowe były terytorium Królestwa Walbourne – małego kraju zamieszkanego przez krasnoludy. Jeżeli klan Walbourne nadal żyje na tych terenach, to by oznaczało, że byli odizolowani od świata od ponad czterech tysięcy lat.

Zwiadowcy donoszą, że krasnoludy z Sullen wcale nie stały się niecywilizowanymi dzikusami. Technologicznie nie wydają się niczym nie odstawać od swych pobratymców. Jednakowoż nie są już tak samo przyjaźni. Nie wpuszczą na swe ziemie nikogo obcego. Można spróbować ominąć ich główne osiedla przechodząc przez górzystą dolinę po zachodniej stronie Walbourne. Jednak jak głosi przestroga przed wejściem do doliny, tych świętych dla krasnoludów terenów broni wyższa potęga. Tak czy owak konfrontacja z krasnoludami wydaje się nieunikniona. Jedyny przesmyk prowadzący stąd do Parsa ufortyfikowany jest krasnoludzką twierdzą, którą będzie trzeba zdobyć, a która stoi na końcu obu potencjalnych tras.

Sagittel nie spodziewał się, że forteca będzie tak dobrze broniona, oczywiście nawet jak na krasnoludzkie warunki. Mimo długotrwalej izolacji, klan Walbourne zdołał skonstruować niezwykle nowoczesny pojazd. Mobilną superfortecę, której Sagittel jak dotąd nie widział u innych krasnoludzkich klanów. Generał musiał zdobyć jeden taki egzemplarz. Będzie on asem w rękawie w nadchodzących bitwach.

**Skrytki inkwizycji – jesień 634 a. M.V., Królestwo Parsa**

Królestwo Parsa stało otworem przed elfickimi emisariuszami. Spoglądając na ten zielony kraj z górskiej przełęczy, Sagittel był bardziej zdeterminowany w odzyskaniu Księgi Essentila jak nigdy dotąd. Czując odżywczy wigor bijący od Gylven po przejęciu mocy Totemu, Sagittel poczuł jak budzi się na nowo jakaś starożytna siła. Jakby odzyskiwał w sobie coś, co tysiąclecia wcześniej odebrał im Zdrajca. Jeżeli w starożytnym almanachu Essentila można odnaleźć więcej tej potęgi, to otwarty konflikt z inkwizytorami jest wart każdej ceny, aby do niej zajrzeć.

Po dotarciu w pobliże fortecy, starszy inkwizytor De Lande razem z orszakiem wyszedł na spotkanie emisariuszom. To prawda, że Maverick został pojmany. Siedzi teraz przywiązany do pala, gotowy załamać się całkowicie i zdradzić wszelkie trzymane w sobie sekrety. Bynajmniej nie był to przypadek, że ojciec De Lande przybył w tak licznym towarzystwie. Inkwizytor oskarżył elfy o mordowanie ludności Leranse i Derenhalle, a teraz ma zamiar wytoczyć im postępowanie dowodowe. Skierowawszy wcześniej sprawę do Wielkiego Inkwizytora Dextera, a także do Przewodniczącej Rady Teyi Essente, ojciec De Lande ma rozkaz umieszczenia oskarżonych w areszcie. To oczywiście bulwersuje elfów. Gylven rezygnuje z ugrzecznionej dyplomacji i nie unika poniżających uszczypliwości kierowanych w stronę inkwizytora. Pozbywa się pozorów i przyznaje, że przybyła tak naprawdę po księgę Essentila, która już od dawna jest w depozycie opactwa. Mówiąc to, czarodziejka podnosi swoją dłoń i radzi inkwizytorowi uciekać. Pulsujące, fioletowe światło zaczyna się rozświetlać, a z nieba nad opactwem pada oślepiający żar wywołujący trzęsienie ziemi, który kruszy mury fortecy. Skruszyło się również serce Mavericka, który podczas tego aktu skonał.

Gylven informuje Sagittela, że ludzie jak dotąd nie znają potencjału księgi Essentila i powinno tak pozostać. Sama dowiedziała się o jej położeniu z listy inwentaryzacyjnej klasztoru, którą przekazał jej De Lande wkrótce po swoich odwiedzinach w Sumgan. Tam odkryła zapiski Glenderina wspominające księgę oraz mapę wskazującą lokalizację Totemu Zdrajcy. Nie przekazywała swoich odkryć Teyi Essente, ponieważ nowa przywódczyni nie byłaby w stanie zdobyć się na twarde środki i działania. Dalej czarodziejka otwiera się przed generałem i przyznaje, że sama nie była w stanie ani dotrzeć do Totemu, ani sforsować murów opactwa. Dlatego potrzebowała armii. Natomiast teraz cel ich wspólnej misji leży na wyciągnięcie ręki, a odpowiedzi na wszelkie pytania są zapisane na jego stronicach. Uspokojony Sagittel obiecał raz jeszcze wesprzeć czarodziejkę zbrojnym ramieniem.

A wsparcie tropicieli przydało się szybciej niż ktokolwiek by się spodziewał. Klucz do podziemnego depozytariusza posiadał jedynie ojciec De Lande, teraz spieszący do swego zamku, z którego następnie miał zamiar uciec z kraju na osiodłanym orle. Trzeba było pilnie przebić się przez jego orszak, a następnie dogonić inkwizytora, zanim urwie się po nim ślad.

Po dopadnięciu inkwizytora, pokonanie garnizonu utrzymującego ruiny opactwa było już tylko formalnością. Kiedy to już się dokonało, Gylven wydobyła ze skarbca księgę i bez niepotrzebnej zwłoki wchłonęła w siebie jej moc. Sam almanach po prostu rozpłynął się w powietrzu. Gylven jako jedna z trzech osób w całej historii świata poznała zakazane zaklęcie. Obiecała Sagittelowi użyć tej mocy, aby przywrócić do życia Wielkie Drzewo, które odmieni losy elfów i przywróci im dawną potęgę.

**Zbiory (a) – jesień 634 a. M.V., Królestwo Parsa**

Perspektywa wskrzeszenia Drzewa Życia była kluczem do rezygnacji u Sagittela kwestionowania sposobów realizacji celów przez Gylven. Chociażby potencjalna możliwość odzyskania nieśmiertelności i tym samym uwolnienia się z wiecznej troski o jutro sprawiła, że  Eldar oraz reszta towarzyszących mu elfów zostali tą myślą owładnięci. Byli gotów podporządkować dosłownie wszystko, aby tylko móc to osiągnąć. Byli nawet gotów wojować z całym światem. Stawką była w końcu ich własna przyszłość.

Czar Essentila potrzebował mocy. Nawet Zdrajca nie zdołał zgromadzić tyle esencji, aby móc ponownie go użyć. Zaklęcie potrzebuje być zasilane tysiącami dusz i właśnie tyle należy jeszcze zebrać ofiar, aby czar miał szansę zadziałać.

Dlatego zostało postanowione. Elfy maszerują na wschód Królestwa Parsa, aby mordować mężczyzn, kobiety i dzieci. To Erestor wypatrzył żyzne tereny rolnicze, wokół których założono wiele wiosek. Wojska Parsa nie zdążą im przyjść z pomocą, kiedy elfy spadną nich nagle jak szarańcza.  Śmierć wieśniaków i mieszczan miała być szybka, bezrefleksyjna i bezlitosna.

Nie wszystko poszło jednak łatwo. Ludzie w strachu o własne życia błyskawicznie się zorganizowali w partyzanckie oddziały, jak tylko pierwszy swąd rozlanej krwi dotarł do sąsiedniej wioski. Skończyło się ciężkimi potyczkami w lasach, z których niejeden elf już nigdy nie wyszedł żywy. Ale udało się. Gylven stojąc po pas wśród trupów po taśmowym ludobójstwie wreszcie oznajmiła, że zebrała dość mocy. Czas ruszać pod Wielkie Drzewo do zapomnianej krainy Dayaran-iy.

Legenda głosi, że ostatniego dnia żniw niebo nad wschodnią Parsą zasnuło się czerwienią od dokonanej tam przez elfów wielkiej rzezi.

**Zbiory (b) – jesień 634 a. M.V., Królestwo Parsa**

Perspektywa wskrzeszenia Drzewa Życia była kluczem do rezygnacji u Sagittela kwestionowania sposobów realizacji celów przez Gylven. Chiociażby potencjalna możliwość odzyskania nieśmiertelności i tym samym uwolnienia się z wiecznej troski o jutro sprawiła, że  Eldar oraz reszta towarzyszących mu elfów zostali tą myślą owładnięci. Byli gotów podporządkować dosłownie wszystko, aby tylko móc to osiągnąć. Byli nawet gotów wojować z całym światem. Stawką była w końcu ich własna przyszłość.

Czar Essentila potrzebował mocy. Nawet Zdrajca nie zdołał zgromadzić tyle esencji, aby móc ponownie go użyć. Zaklęcie potrzebuje być zasilane tysiącami dusz i właśnie tyle należy jeszcze zebrać ofiar, aby czar miał szansę zadziałać.

Dlatego zostało postanowione. Elfy ruszają na skraj królestwa, na tereny, na których rezyduje rycerski zakon. Jest tam wielu mężczyzn, którzy ze względu na swoją profesję są silni duchem, a jedna taka dusza jako ofiara jest warta znacznie więcej, niż dusza byle wieśniaka.

To była prawdziwa bitwa, która wydawała się trwać w nieskończoność. Tamtego dnia na równinach Parsa poległo tylu rycerzy, że elfom skończyły się strzały w kołczanach, a ich ostrza zrobiły się tępe od mnogości powielanych uderzeń. Zbiory były obfite. To królestwo jeszcze długo nie będzie zdolne dźwignąć się po tak dotkliwym ciosie.

**Bariera – jesień 634 a. M.V., Dayaran-iya**

Emisariusze po długiej wędrówce docierają wreszcie na bagna Dayaran. Uschnięty pień Wielkiego Drzewa majaczy daleko na horyzoncie. Wpół drogi do Drzewa stała błękitna magiczna bariera, drgająca lekko jak fale gorącego powietrza. Jak się zaraz okazało, ich twórczynią była Teya, która przybyła tu wcześniej, aby powstrzymać Gylven od zrealizowania jej planu. Przywódczyni Wielkiej Rady przyprowadziła ze sobą mnóstwo wojska, zarówno elfów, jak i krasnoludy, prowadzone przez zadeklarowanego sojusznika Teyi – Dwarnrocka. Elfami dowodził Illair, przyjaciel Sagittela oraz jego najbardziej oddany powiernik.

Lord Sagittel był wyraźnie rozdarty tym widokiem. Nie chciał walczyć przeciwko swoim, stało to w totalnej sprzeczności wobec tego co próbował osiągnąć. Miał nadzieję przekonać Teyę Essente do zmiany zdania. Wiedział, że Illair go poprze.

Stało się jednak inaczej. Teya okazała się nieprzejednana i po postawieniu ultimatum wycofała się na skraj bariery za linię swych wojsk, tuż przed wejściem na bagna. Bratobójcza walka wydawała się nieunikniona. Chcąc jak najszybciej zatrzymać ten bezsensowny rozlew krwi, Sagittel postanowił przedrzeć się do Rozmawiającej ze Smokami, aby jeszcze raz spróbować przekonać ją do swoich racji. Niestety, Przywódczyni Wielkiej Rady przyprowadziła ze sobą niemal cały Quendaylon. Na domiar złego Gylven wyczuwała aktywność smoczych portali, którymi natychmiast trzeba było się zająć, aby więcej smoków nie zdołało przybyć na usługi Teyi. Nie udało się również przejednać Illaira. Przyboczny Teyi wyszedł przed szereg tylko po to, aby aresztować swego przyjaciela i Strażniczkę Gylven. Doszło więc do straszliwej bitwy, w której zginęło mnóstwo eflów po obu stronach, a także wielu krasnoludów walczących po stronie Teyi. Sagittel musiał patrzeć na śmierć swego przyjaciela Illaira, któremu odbierał życie w imieniu wyższego dobra.

Wreszcie udało się zwolennikom wskrzeszenia Drzewa Życia przebić przez główne siły Teyi. Tam Rozmawiająca ze Smokami jeszcze raz próbowała przemówić do rozumu swoim adwersarzom. Koronnym argumentem miał być fakt, że zaklęcie Dayarana ponownie wypaczy samą esencję magii, więc nawet jeśli się uda ożywić Drzewo, reszta świata stanie się martwa. Wyginą silnie związane z magią elfy oraz smoki.

Gylven wydawała się mieć decyzję już dawno podjętą, dlatego nie będąc zainteresowana dalszymi negocjacjami, weszła w  portal prowadzący za barierę na bagna i udała się w kierunku Wielkiego Drzewa. Za nią w portal wskoczyła Teya, błagając Sagittela, aby się zreflektował i podjął właściwą decyzję.

Sagitel polecił Erestorowi, aby ten poinstruował walczące oddziały o sposobie przekroczenia bariery, za którą mają dołączyć do generała, aby wspomóc go w wysiłkach dotarcia pod Drzewo na czas. Tam miał zadecydować, po czyjej jest ostatecznie stronie.

Przeprawa przez bagna była potwornie trudna, jako że drogi do Drzewa pilnowały liczne patrole Strażniczek Ognia. Niewielu udało się przetrwać, lecz Sagittel już nie zważał na dalsze straty. Bez względu na cenę dotarł wreszcie pod Drzewo. Tam dwie najpotężniejsze czarodziejki w królestwie elfów pojedynkowały się właśnie w zaciekłym, magicznym boju.

Generał musiał wybrać. Albo pozostanie wierny obietnicom Gylven i zabije Teyę, albo zmieni stronę i zabije Gylven. Po chwili wahania eldar wybrał cel i napiął swój łuk stworzony przez same smoki. Niebieska cięciwa wypuściła strzałę, która przebiła ciało na wylot i wbiła się w pień Drzewa. Dalszy los elfickiej rasy wydawał się rozstrzygnięty.

Zakończenie numer 1 (Złe zakończenie): Sagittel po zabiciu Teyi odkrywa prawdziwe oblicze Gylven. Okazało się, że wszyscy jego przyjaciele mieli rację. Gylven pożądała mocy zawartej w księdze Essentila jedynie dla siebie i nie spożytkowała jej do wskrzeszenia Drzewa. Sagittel cynicznie wyszydzony przez czarodziejkę popadł w rozpacz, kiedy zdał sobie sprawę, że przekraczał kolejne granice swych wartości i zabijał tych których kochał  dla obłudy. Losy całego królestwa spoczywają teraz tylko na jego barkach.

Zakończenie numer 2 (Dobre zakończenie): Sagittel po zabiciu Gylven poddaje się osądowi Teyi Essente. Przywódczyni elfów jako okoliczności łagodzące uznaje opamiętanie się pierwszego tropiciela w ostatniej chwili, konsekwencje jego czynów są jednak zbyt dotkliwe na pełną rehabilitację. Poddani Sagittela zostają wygnani z Quendaylon. Sam eldar nie czekając, co wobec niego postanowiła Teya, dobrowolnie podciąga się pod ten sam wyrok, jako że lepiej jest żyć na wygnaniu niż być zdrajcą. Składa w ręce Teyi symbol nadanej mu władzy - Prawdziwy Płomień, a następnie odchodzi w swoją stronę.

Niezależnie od wybranego zakończenia, Wielkie Drzewo zaczęło wracać do życia w wyniku przebiegu zdarzeń, jakie miały miejsce podczas pojedynku dwóch czarodziejek. Mianowicie kiedy magiczna strzała wypuszczona przez Sagittela przebiła się przez ciało jednej z elfek i utkwiła w pniu Drzewa, po jakimś czasie została ona przemieniona w gałąź, która zaczęła wypuszczać młode listki. Oznaczało to, że mimo niepowetowanej straty tylu elfich istnień, dla tej rasy wciąż jeszcze była nadzieja.

**KONIEC**

**Scenariusze bonusowe**

**Mistrz i uczeń, zima 630 a M.V., Sylent**

Zanim Rada Handlowa Sylentu zatrudniła kapitana Pfeila i jego armię, mieszkańcy miasta sami musieli się bronić przed inwazją króla Stefana. W jednej z jego kampanii przeciwko Wolnemu Miastu król uzyskał wsparcie inkwizycji.

Rycerze Leranse walczyli u boku kapłanów bojowych na murach miasta, podobnie jak czynili magowie z Sylentu. Starcie to zostało później nazwane „Bitwą Magii i Wiary”.

Obrona Sylentu przybyła za późno. Do tego czasu magowie i obecni na miejscu wojownicy zajęli swoje pozycje, podczas gdy rycerze Leranse zbliżali się już do murów miejskich. Chodziła pogłoska, że razem z rycerzami maszerują bitewni kapłani inkwizycji prowadzeni przez słynnego inkwizytora Ojca De Lande. To była wielka szansa dla obrońców. Śmierć ich przywódcy będzie potężnym ciosem w morale atakujących, co z pewnością zmusi ich do wycofania się.

I chociaż ojciec De Lande nadal żyje, udało się złamać wolę walki najeźdźców. Armia inkwizytora wycofała się. Mistrz Brennok był szczęśliwy widząc, jak jego najlepszy uczeń, Maverick, doskonale radzi sobie w bitwie. Brennok zdecydował się wysłać go do Quendaylon, aby wzmocnić jego naturalne talenty, ucząc się więcej o elfiej magii. Czarodziejka Gylven z Zakonu Strażników zgodziła się zostać nauczycielem młodego maga.

**Ścieżka Ugrauma, przełom jesieni i zimy, 633 a M.V., wschodni kraniec Tarndorin przy granicy z Tersh**

Po zamieszkach hexerów orkowie zostali podzieleni oraz zdezorientowani ze względu na brak jednolitego przywództwa. Zjednoczona jak dotąd Horda podzieliła się na klany i plemiona, które osiedliły się na ziemiach w pobliżu zdobytego miasta Verson. Przeorganizowane i odnowione wojska Derenhalle odcięły drogę powrotną na Pustkowia, do dawnych ziem orków, a to co zostało z Hordy nie miało już siły by zaatakować ludzkie miasta. To wtedy wielki przywódca Ugraum postanowił znaleźć tę siłę, która mogłaby ponownie zjednoczyć Hordę.

Prowadząc grupę lojalnych sobie orków, Ugraum wyruszył na poszukiwanie legendarnego plemienia białych ogrów. Choć jego ścieżka prowadziła przez góry od dawna zamieszkane przez krasnoludy, herszt zapewnił, że wszyscy, którzy staną na mu na drodze będą żałować, że się urodzili.

Kiedy część Hordy zbliżyła się do zaśnieżonej przełęczy, Ugraum wykrzyknął: „Posłuchajcie mnie, orkowie! Nasza moc leży za tymi górami! Kiedy białe ogry dołączą do Hordy, staniemy się niezwyciężeni!”

„Jesteśmy z tobą, przywódco! Prowadź nas!" orkowie odpowiedzieli, a ich ryk sprawił, że ziemia zadrżała, gdy śnieżne zaspy stoczyły się z pobliskich gór.

Usłyszawszy ten ryk, krasnoludy wygramoliły się z gór, formując ścianę, która wydawała się nie do przejścia. Na powierzchni mieszkało niewielu krasnoludów. Większość z nich wolała czuć nad głową ciężar kamiennego sklepienia. Wiedząc o tym, Ugraum nakazał swoim żołnierzom zagrodzić kamieniami wyjścia z wszelkich napotkanych po drodze jaskiń.

Thane Dwarnorck, przywódca krasnoludów, wystąpił naprzód. Jego grzmiący głos ciężko zawisł w powietrzu, gdy zwrócił się do przywódcy orków, sugerując, aby złożyli broń. Same góry zdawały się przemawiać razem z Thanem.

Jednak orków nie interesowała opinia gór, a po wysłuchaniu ich, Ugraum postanowił sprawdzić, czy młot Dwarnrock’a jest równie mocny jak jego głos.

„Gdzie są teraz twoje groźby, Dwarnrock?” – zapytał Ugraum, przeciągając swoim potężnym mieczem po zbroi krasnoluda, aż poszły iskry. Świeża rana Dwarnrocka drastycznie obniżyła jego szansę na wygranie pojedynku, więc Thane wycofał się w głąb jaskini i wezwał moc gór. A odpowiedź nadeszła natychmiast. Kamienne sklepienie zawaliło się, odcinając dwóch przywódców od zewnętrznego świata.

Ale krasnoludzkie góry nie powstrzymały wielkiego przywódcy. W pogoni za Dwarnrock’iem, Ugraum wszedł dalej w mrok, ale nigdzie nie znalazł uciekającego krasnoluda. Ponieważ droga powrotna wciąż była odcięta przez osuwisko, Ugraum mógł zobaczyć światło słoneczne tylko po drugiej stronie grzbietu górskiego. Ruszył więc dalej przed siebie na północ, na ziemie białych ogrów. Tymczasem Besargar i reszta orków pozostali w tyle, czekając na swego przywódcę.

**Król Victor, jesień 633 a M.V., pod fortecą Irand, południe Derenhalle**

Dla Derenhalle wojna nie zakończyła się z chwilą kiedy Horda została wyeliminowana. Wiele jej ziem było okupowanych przez orków, a z Pustkowi wciąż napływały kolejne klany. Król Victor musiał przywrócić granice Derenhalle, aby na dobre uwolnić swój kraj od plagi orków.

Twierdza Irand stała się główną fortecą orków w Derenhalle. Chroniła go nie tylko siła żywa, ale także magia orkowych hexerów. Zdecydowawszy, że Irand musi zostać odbity, król Victor pozyskał poparcie Świętego Tronu i rozpoczął kampanię.

Magiczne wsparcie hexerów były najpoważniejszą przeszkodą na drodze do uwolnienia fortecy Irand. Aby pomóc Victorowi, Święty Tron wysłał jednego ze swoich najbardziej doświadczonych inkwizytorów bitewnych, który miał pomóc w odnalezieniu i zabiciu łącznie trzech czarowników. Król postanowił spotkać się z Inkwizytorem w pobliżu wioski Tonndorf.

Razem ze swym przybyciem inkwizytor przyniósł również ciekawe wieści. Po koronacji Derricka Pfeila na południu zrobiło się niespokojnie. Mirralia i Tersh, które miały silne związki z dynastią ostatniego króla - Stefana, nie zaakceptowały nowego króla Leranse.

Inkwizytor już potwierdził, że książęta Mirralii zbierają armię do ataku na Sylent, gdzie kiedyś znajdowała się główna rezydencja Pfeila. Inkwizytor dodał też, że nonszalancka postawa książąt mirraliańskich nie doprowadzi do ugodowego rozwiązania ich pretensji.

Nie czas było się jednak rozwodzić nad tymi rewelacjami. Wojska króla Victora zaczęły oblegać zamek, podczas gdy inkwizytor z kilkoma oddziałami próbował wyczyścić orkowe zaplecze od drugiej strony. Bitwa była długa i wyczerpująca, ale jeszcze tego samego dnia wieczorem Victor mógł wkroczyć do Irand.

Król nie odczuwał radości z tego faktu. Forteca, którą zobaczył, leżała praktycznie w gruzach. Wiedział, że oznacza to konieczność jednoczesnej odbudowy i odpierania nowych ataków orków. Musiał zebrać garnizon i zorganizować zapasy żywności z wiosek zniszczonych przez orków. Trzeba było też zająć się innymi obszarami Derenhalle, w których orkowie rządzili absolutnie. Przed Victorem czekało jeszcze wiele pracy.

Inkwizytor z kolei, zatrzymawszy się przed ciałem hexera stwierdził, że jego misją jest wyeliminowanie wszelkich przejawów magii, które sprzeciwiają się Większej Potędze. Ale świat się zmieniał. Przecież sam Wielki Inkwizytor Dexter niedawno nakazał swoim ludziom współpracować z magami z Sylentu. Bez względu na to, jak trudno jest wojownikom Inkwizycji dokonać tej fundamentalnej zmiany, słowo Wielkiego Inkwizytora było święte.

**Rozkaz Dwarnrocka, lato 634 a. M.V., Tarndorin, na wschód od Ofris**

Bogate złoża złota zostały znalezione przez krasnoludy niedaleko przełęczy, która stała się słynnym miejscem bitwy między Ugraumem i Dwarnrockiem. W ciągu kilku dni założono kopalnie i rozpoczęto wydobywanie cennego kruszca. Wieści o nowych złożach wkrótce dotarły do ludzi i orków. Kopalnie zostały zdobyte przez obcych najeźdźców, zmuszając krasnoludzkich górników do wycofania się w góry.

Thane Dwarnrock właśnie wyleczył ciężką ranę i zapragnął zemścić się na orkach. Zebrawszy kilka grup swoich najlepszych wojowników, udał się podziemnym przejściem do zdobytych kopalń. Po klęsce na przełęczy wiedział, że musi odzyskać dobre imię wśród krasnoludów. Jedno ostateczne zwycięstwo i 5000 sztuk złota zebranych do skarbca klanu z pewnością wystarczyłoby, by umocnić swoją pozycję. Skoro Ugraum wyruszył na poszukiwanie białych ogrów, orkowie są teraz pod dowództwem Besargara. Krasnoludy nie wybaczają zniewag. Śmierć Besargara będzie wystarczającą zemstą za porażkę w bitwie z Ugraumem.

Tymczasem wysławszy posłańca, pozostałe w ostatniej kopalni krasnoludy były pewne, że pomoc wkrótce nadejdzie. Musieli jednak wytrzymać do przybycia głównych sił i nie pozwolić wrogom na zablokowanie wejścia do podziemnego tunelu. W końcu Dwarnrock wyłonił się z podziemnych tuneli, a za nim sznur jego wojowników. Nadszedł czas, by krasnoludy spustoszyły swoich wrogów, odzyskały kopalnie i złoto, które tak bardzo ceniły.

Duże, błyszczące stosy złota piętrzyły się ku niebu, a krasnoludy wiwatowały radośnie. Potrząsając bronią i wykrzykując imię Dwarnrocka, byli gotowi kontynuować bitwę, a nawet przenieść ją na terytorium wrogów. W tym momencie nadeszły wieści z Quendaylon. Teya, przywódczyni elfów, zażądała, aby Dwarnrock zebrał swoich najlepszych wojowników i niezwłocznie udał się do elfiej stolicy Illdanor.

**Wysoki kapłan, jesień 634 a. M.V., zachodnie wybrzeże księstwa Mirralia**

Tej jesieni wielki książę Mirralii, który odmówił uznania Pfeila za prawowitego króla, wypowiedział wojnę królestwu Leranse i wolnemu miastu Sylent. Trzy prowincje sąsiadujące z Sylentem, w momencie ogłoszenia dekretu jednocześnie dołączyły do Wielkiego Księcia.

Ku wsparciu zbuntowanych prowincji, oddziały Mirralii wkrótce zaatakowały i zdobyły Zamek Maar, położony dzień jazdy od wolnego miasta. Inkwizycja, chcąc zachować tron dla Pfeila, wysłała rycerzy zakonnych, aby wyzwolić zamek. Sam Wysoki Kapłan dowodził tą chwalebną armią.

W drodze do zamku Maar arcykapłan otrzymał wiadomość od Pfeila. Król informuje, że zmobilizował swoich weteranów do pomocy, ale nie przybędzie na czas, aby wziąć udział w oblężeniu, ponieważ lekka jazda Mirralii nęka jego zaplecze. Arcykapłan wziął na siebie wyzwolenie Maar, nie czekając na wsparcie.

Wyzwolony zamek z radością przyjął świętych wojowników. Mieszkańcy podnieśli swoje instrumenty i wygrywali chwalebne pieśni, a opiekun zamku obiecał zebrać fundusze z okolicznych wiosek jako daninę w wysokości 50 sztuk złota, które będą regularnie wpłacane na rzecz Inkwizycji.

Wkrótce patrole na wieżach zauważyły wojska królewskie, które szybko maszerowały w kierunku miasta. Król był zadowolony widząc, jak jego barwy powiewają nad zamkiem. Oznaczało to  możliwość odpoczynku przed stawieniem czoła wrogiej kawalerii, która deptała mu po piętach.

Po odbiciu zamku, kolejnym krokiem było zgładzenie przywódców trzech zbuntowanych prowincji: Drzewnego Księcia, Hrabiego Shegursky’ego, a także Barona Maraksky’ego.  Ich śmierć była kwestią czasu. Po klęsce każdego z  przywódców, nad żołnierzami króla odprawiane były przez zakonników specjalne ceremionały, mające im przynieść szczególne błogosławieństwo.

Wojownicy świętowali zwycięstwo, a ich dowódcy planowali kolejną bitwę. Król Pfeil i arcykapłan zdali sobie sprawę, że klęska przywódców trzech południowych prowincji nie powstrzyma ani księcia Mirralii, ani oligarchów z Tersh. Miała wybuchnąć nowa wojna.

Na domiar złego niepokojące wieści o bitwach z elfami nadeszły z południa. Choć Pfeil uważał, że Teya nie mogła go zdradzić, arcykapłan jednak nie podzielał przekonań króla i nakazał starszemu inkwizytorowi De Lande uregulowanie sytuacji.

1. ↑ https://www.gry-online.pl/gry/elven-legacy/z2179a
2. ↑ 2,0 2,1 **Elven Legacy**