Samurai Xares

## Karakter Hikayesi

Ben Theodore Xares, sıcak bir ağustos gününde gözlerimi Detroit'in bir hastanesinde hayata açmıştım. Annem ve babam tarafından en iyi şekilde yetiştirilmeye ve eğitilmeye çalışılmıştım. Küçüklüğümde tüm vaktimi babamın yanında geçirir, işten geldiği vakitler yanından asla ayrılmazdım. Kendisi bir tarih öğretmeniydi, bir üniversitede eğitim verdiği için işleri de hayliyle pek bir yoğundu, buna rağmen ilgisini benden eksiltmezdi. Bana tarihi kitaplar okur, tüm tarih bilgisini bana aktarırdı. Tüm anlattıklarını keyifle dinler, asla bıkmazdım. Özellikle Japonlar ve Japon tarihinden bahsederdi, tam anlamıyla hayrandı onlara. Annem ise tüm gününü ev işleriyle ve arkadaşlarıyla geçirir, benimle ise pek ilgilenmezdi. Arkadaşları ile dışarı çıktığı vakitler beni evde tek başıma bırakır, geç saatlere kadar gelmediği bile olurdu. Bu yüzden yalnızlığa pek bir alışıktım. Kendi ihtiyaçlarımı kendim giderir, hatta yarım yamalak bilgim ile yemek dahi yapmaya çalışırdım. Babam ile araları ise pek iyi değildi son zamanlarda, sürekli tartışıp duruyor, birbirlerine bağırıyorlardı. Ben ise bu tartışmaları göz yaşları içinde dinliyor, kavga etmelerini istemiyordum. Bu tartışmalar aylarca sürmüş, bir zaman sonra artık ne birbirleri ile iletişim kuruyor, ne de birbirlerinin yüzüne bakıyorlardı. Bir zaman sonra bu durumdan iyice rahatsız olmaya başlamıştım, bu konu hakkında babamla konuşacaktım. Odamdan yavaşça babamın ofisine doğru adımlamaya başlamıştım, vardığımda ise kapıyı aralayarak içeri girmiş, bakışlarımı üzgün bir şekilde sandalyesinde oturan babama doğru çıkarmıştım. İnce ve cılız bir sesle, *Baba?* diye seslenmiş, yanına doğru ilerlerken söyledikleri ile olduğum yerde donakalmıştım. *Theodore, biz ayrılıyoruz.* Gözlerimin dolmaya başladığını hissederken tek bir kelime bile edemiyordum. Babama sırtımı dönerek, başım eğik bir şekilde ofisinden dışarı doğru adımlarken ardımdan seslenmiş, fakat umursamamış ve odama gitmiştim. Kapımı kapamamın ardından hızlıca yatağıma yatmış, kollarımın arasına aldığım peluş ayıcığıma sarılarak sessizce ağlamaya başlamış, o gece gözyaşları içinde uyuyakalmıştım. Aradan seneler geçmiş, anne ve babamın ayrılığının ardından annem ile yaşamaya başlamıştım. Bundan üç sene öncesinde, ben 13 yaşımdayken babam beni annemin elinden almaya, kaçırmaya çalışmış, ancak başaramamış ve bunun yüzünden hapse girmişti. Üç sene boyunca her gün ona sayısız mektuplar yazmış, göndermesi için anneme vermiş ancak hiçbirine cevap alamamıştım. Babamın artık beni sevmediğini düşünüyordum, hem benim yüzümden girmişti hapse, neden sevseydi ki beni? diye düşünüyordum. Yine uykusuz sabahlarımdan birisiydi, okula gideceğim için kalkıp hazırlanmam gerekiyordu. Masamın üstüne bıraktığım kitapları alıp, çantama yerleştirmeye başlarken gözüme masanın üstünde duran, dün gece babama yazdığım mektup ilişmişti. O an bu mektubu kendi ellerim ile vermek istemiştim ona, okula gitmek yerine onun yanına gidecektim bu sefer. Mektubu ellerimin arasına alarak sırt çantama özenle yerleştirmiş, çantamın fermuarını çekerek omuzlarıma almıştım. Okul servisinden önce evden çıkmış, otobüs durağına doğru ilerlemeye başlamıştım. Gerginlik kaplamıştı bedenimi, yıllar sonra görecektim onu, ya beni görmeyi istemezse, diye düşünüp durmuştum yol boyunca. Hapishanenin yakınlarında otobüsten inmiş, babamın kaldığı hapishaneye doğru ilerlemeye başlamıştım. Soğuk soğuk terliyor, dudaklarım çatlıyordu gerginlikten. Giriş kapısına ilerlemiş, oradaki görevli ile konuşarak babamın adını ve onu görmek istediğimi söylemiştim. Görevli beni içeri almış, babamla görüşeceğim yere kadar eşlik etmişti bana. Oturduğum sandalyede beklemeye başlamıştım, bir yandan da ellerimin arasında tuttuğum mektup ile oynuyordum. Bir zaman sonra kapı açılmış, içeri bir görevli ve babam girmişti. Ayağa kalkmış ve babama sıkıca sarılmıştım, o ise sadece sırtıma vurmakla yetinmişti. Karşıma oturmuş, o bana, ben de ona her şeyi anlatmıştık o gün. Kendisine gönderdiğim mektupları anlatmıştım ona, o ise bana bu mektupların hiçbirinin gelmediğini söylemişti. O vakit anlamıştım anneme verdiğim mektupların nereye gittiğini. Babamla uzun bir sohbetten sonra ona sarılıp, mektubunu vermiş ve ardından hapishaneden ayrılmıştım. Evin yolunu tutarken anneme ne diyeceğimi düşünüyor, tüm sinirimi kusmak istiyordum ona. Eve vardığımda adımlarım bir anlığına durmuş, bakışlarımı kapıya doğru dikmiştim. Anlık bir karar ile eve girmekten vazgeçmiş, teyzemin evinin yolunu tutmuştum. Eve bir daha gitmek, annemin yüzünü görmek dahi istemiyordum. Teyzemin evinde uzun bir süre oturduktan sonra Los Angeles eyaletine taşınmıştım. Bu süreç içerisinde aldatılmış ve babamı beyin kanaması yüzünden kaybetmiştim. Babamı kaybettiğim günden sonra tanıştığım insanlara kendimi "Samurai" diye tanıtmaya başlamıştım. Bunu babam ismimde hep var olsun diye yapmıştım. Çoğu dostum "Theodore" diye değil "Samurai" diye seslenmeye başlamıştı artık, insanlarda sevmişti bu ismi, ben zaten hayranıydım bu ismin. Kayıplarıma ve travmalarıma rağmen mutluydum. Ancak benim bilmediğim ailemin karanlık bir tarafı vardı, bunu uzun bir zaman sonra öğrenecek ve başım çok fazla derde girecekti. Arkadaşlarımla sahil kenarında geçirdiğim güzel bir geceydi, dostlarımla sohbet ediyordum, gülüyorum ve eğleniyordum. Bir anda telefonum titredi, telefonuma fazla mesaj gelmezdi bu yüzden gelen mesajlar genellikle gerçekten önemli mesajlar olurdu. Elimi cebime attım ve cebimden telefonumu çıkarttım. Telefonumun yüz tanıma sistemi yüzümü görünce hemen açıldı, mesajlar kısmına girdim ve kayıtlı olmayan bir numaradan gelen mesajı gördüm, açıp açmamak konusunda tereddüt etsem de merakıma yenildim ve tıkladım. Gelen mesaj bir koordinat içeriyordu. Arkadaşlarımı dinlemeyi bıraktım ve birinin bana şaka yaptığını veyahut beni dolandırmaya çalıştığını düşündüm. Birkaç saniyelik kısa düşünceler sonrası koordinatları Google'a girdim ve arattım, gördüğüm şey karşısında çok şaşırmıştım koordinatların gösterdiği yer küçükken anne ve babam ile yaşadığım evdi. Şaşkınlığım daha çok artmıştı ve bu durumu saklayamıyordum. Omzuma dokunan bir el ile irkildim dostum Andrew'di elini omzuma atan. Beni böyle şaşkın görmeye alışık değildi ve gerçekten bir şeyler olduğunu anlamıştı, hemen söze girdi "Noldu kanka, bir sorun yok ya?" ufak bir yutkunduktan sonra bende karşılık verebildim "Bilmiyorum ki, biri küçükken yaşadığım evin koordinatlarını atmış." "Kim atmış?" "Bilmiyorum numarası kayıtlı değil." "Takma şimdi kafana sonra çözeriz." Birinin bu konuda bana yardım edeceğini söylemesi beni biraz daha rahatlatmıştı. O günden sonra bu durum kafama aşırı takılmıştı. Yatağımda uzanırken doğruldum ve Andrew'i aradım, Andrew dışarda olsa gerekti çünkü hem insanların konuşma hem de araç sesleri geliyordu "Andrew müsait misin?" "Müsaitim kankacım, bir şey mi oldu?" "Nerdesin geliyorum bende." diye ekledim ve bana mesaj olarak yolladığı konuma gittim, bir barın karşısında idi yanına hızlıca adımladım ve Andrew ile selamlaştım. "Birini mi bekliyoruz?" diye ekledim, "İçerde bir \*\* ev\*\*\* var onu bekliyordum." dedi dişlerini sıkarak. Bende daha bir şey sormadım ve beklemeye başladım. Aradan 30 dakika geçtikten sonra dışarı 3 tane ince beyaz çocuk çıktı. Andrew dişlerini sıkarak "Ananı siktim şimdi senin." dedi ve yanlarına yürümeye başladı, bende yanında yürümeye başladım. Çocukların yanına birkaç metre kala Andrew elini iyice sıktı ve çocuğun üstüne koşarak çenesine sert bir yumruk patlattı, bende yandaki ibnelerden birini tuttuğum gibi yere yapıştırıp üstüne çıktım ve yumruklamaya başladım. Uzun zamandır içimde tuttuğum sinir, öfke gibi bütün duyguları iliklerime kadar yaşıyordum, babamdan geçmiş bir gen olacak ki elimdeki kemikler aşırı belirgindir ve baya serttir. Çocuğu 30 40 saniye kadar benzettikten sonra yerden kalktım, çocuk zaten bayılmıştı ve burnu kırılmış yamuk bir şekilde duruyordu, arkamı döndüğümde Andrew 2 tane çocukla arbede ediyordu. Koştum ve birine dizimle karın boşluğuna gelecek şekilde yapıştırdım, çocuğun nefesi kesildi ve karnını tutarak bir köşeye çekildi, diğer çocuğu arkadan iki kolumun arasına aldım ve boğmaya başladım. Ben çocuğu boyun kilidinde boğarken Andrew tekmeler, yumruklar savuşturuyordu. Bir 10 20 saniye sonra çocuk debelenmeyi bıraktı, bayıldığını anlamıştım. Çocuğu kenara fırlattıktan sonra duvara yansıyan kırmızı mavi ışıkları gördüm, Andrew'i dürttüm ve koşmaya başladık. Birkaç blok koştuktan sonra nefeslenmek için durduk ve yere oturduk, tam konuşacaktım lafımı hazırlamıştım ancak "Niye?" diyerek nefes nefese kaldım, Andrew demek istediğimi anlamıştı. "Sevgilime yavşadı orospu çocukları, sonra da mekandan attırdılar." dedi, "Öyleyse iyi yapmışız." dedim ve Andrew'e bakarak gülmeye başladım, Andrew de bana katıldı ve soğuk kaldırımda gülüşmeye başladık. Aradan saatler geçmişti, Andrew evine gidemeyecek kadar yorgundu bu yüzden bizim eve gelmiştik, yatmadan önce açlığımızı yatıştırmaya çalışıyorduk. Koltukta oturmuş 2 büyük pizzayı mideye indiriyor bir yandan da o bana olayı anlatıyor bende yerdeki ibneyi nasıl dövdüğümü anlatıyordum. Konular bittikten sonra Andrew'e bana geçen gelen mesajı hatırlayıp hatırlamadığını sordum, "Hatırlıyorum kanka." diye cevapladı. "Kanka benim kafama aşırı takıldı ben gidip o eve bakmak istiyorum." dedim, "Tamamdır benim yapabileceğim bir şey var mı?" diye ekledi, "Tek başıma gitmek istemiyorum, uzun zamandır gitmedim ayrıca korkuyorum amına koyayım." dedim ve lafı hemen ağzıma tıkarak "Tamam ne zaman gidiyoruz?" diye ekledi. Birkaç saat daha sohbet muhabbet ettik ve ne zaman gideceğimizi tartıştık, 2 gün sonra gitmeye karar verdik. Sohbet sonrası ikimizde güzel bir uyku çektik ve sabah Andrew işinin yolunu tuttu. O günün üstünden 2 gün geçmişti ve Andrew ile hazırlıklarımız bitirmiştik, benim evde çantalarımızı hazırlamış, dışarda da Detroit'e gideceğimiz araç bizi bekliyordu. Evde çantaları sırtımıza taktık ve tam dışarı çıkacaktık ki Andrew beni durdurdu "Kanka sen şunu al lazım olur." diyerek elime bir Glock-17 sıkıştırdı. Bir silaha, bir Andrew'e baktım ve "Teşekkür ederim dostum." diyerek silahı sağ elime geçirdim, silahın sürgüsünü çekerek içinin dolu olup olmadığını kontrol ettim, silah tamamen doluydu ve sürgüde bir tane de mermi bulunuyordu. Ben kendi silahımı kontrol ederken Andrew belinden bir tane daha tabanca çıkardı ve sürgüsünü çekerek mermiyi silahın ağzına verdi. Aşağıda bizi bekleyen araca bindik ve yola koyulduk, yol boyunca bir ben bir Andrew kullandı aracı. 33 saatlik bir yolculuk sonrası Detroit'e varmıştık ve mahalleme doğru yola çıkmıştık.