Aksamitek/Historia

- *Oberżynku, Czarna!* - Rzekł nagle kierując się w stronę bawiących się ze sobą kociąt. Czuł do nich ogromną pogardę, nawet nie wiedział czemu. Po prostu.

- *Co powiecie na wspólną przygodę?* - Zaoferował widząc, jak kociaki przerwały zabawę i spojrzały na niego z zaciekawionymi minami.

- *Będzie fajnie, zwiedzimy las, odkryjemy nowe rzeczy i przede wszystkim, nauczymy się polować! Lepiej niż niejeden wojownik!* - Szybko powiedział i nie patrząc za siebie czy idą za nim, skierował się w stronę wyjścia obozu.

Po paru uderzeniach serca zrozumiał, co się tak naprawdę dzieje. Nie pobiegli za nim, rozwścieczony kocurek po chwili namysłu postanowił pobiec dalej i szybciej, nie oglądając się za siebie, nie myślał zbytnio co się dalej stanie. Żył chwilą. Nie sądził nawet, że to może być pierwsza i ostatnia jego wędrówka.

Złość nim zapanowała i Aksamitek czuł, że cały się trzęsie. Nie patrząc przed siebie, wpadł na krzak który odwdzięczył mu się wbiciem jednej ze swoich zielonkawych gałązek w oko. Maluch poczuł okropne pieczenie oraz ból, który był nie do zniesienia. Nagle zaczął dziwnym trafem czuć po chwili głód, pomyślał, że może tutaj przenocować, *jagody* (powiedzmy) *są, dostęp do wody też jest, jakoś chwile stąd*. Spożył to, co nazwał jagodami i niedługo potem czuł jak ból oka wracał, zauważył też, że nieznana mu ciecz wylatuje z jego błękitnego oka w które wbiła się pewien okres czasu temu gałązka, sprawiając mu przy tym jeszcze więcej bólu. Z jeszcze większą siłą potem, doszedł ból brzucha, poczuł również nudności, zaczął wymiotować.

Kocurek nie miał zielonego pojęcia co się dzieje. Krzyczał, tarzał się, Byle, by ból przestał, dał mu spokój, ustąpił... ale niestety. Jedynie się nasilał. Doskonale wiedział, że nikt mu nie pomoże. Jest zbyt daleko od obozu, żałował swojej decyzji ale nie umiał cofnąć czasu. Nie chciał umierać, jednakże wiedział doskonale, że nie ma wyboru. Kocurek nie wiedział co ma robić. Poczuł nagłą senność i zawroty głowy, drgawki i jeszcze później nie mógł złapać oddechu.

- *Dlaczego ja?!* - Zapytał ostatkiem tchu, zanim kolejne fale objawów do niego zawitały. Kocurek teraz tylko i wyłącznie leżał i czekał, wiedząc co go czeka. Nie czuł już potrzeby robienia niczego, zauważył jedynie odległą, piękną "krainę" przez swoje zamglone oczy. Gwiezdne koty wyszły z niej jak gdyby nigdy nic i ogłosiły mu po chwili, że witają go jako nowego członka w Klanie Gwiazdy. Młody kociak pierw zareagował płaczem i poczuł, jak gdyby tamta gałązka wbiła mu się prosto w serce, a nie oko. Potrzebował chwili. Spojrzał na swoje dotychczasowe ciało i poczuł jeszcze silniejszy ból. *Nie mogę zostawić swoich rówieśników tak o*... pomyślał i czując, że jego łapy same go prowadzą, chciał wrócić do obozu. Do obozu Klanu Bluszczu. *Przez mój mysi móżdżek, bezmyślność, stracili mnie, przyszłego wojownika! Wyrósłbym z pewnością na jednego z najlepszych! Szałwiowa Gwiazda byłaby ze mnie dumna....* Teraz, siadając przy innych kotach, mógł jedynie obserwować rozwój swojego dawnego Klanu, czując przy tym nieskazitelnie okropne przygnębienie. Już nigdy nie upoluje nic więcej, nie zwiedzi ani krzty więcej lasu ani nawet nie będzie w stanie założyć rodziny, spotkać tej jedynej która zapewniłaby mu miłość aż śmierć by ich rozłączyła.