Agnes Cholmandy

**Agnes Cholmandy** [*AGH-nuhs KOHL-man-die*] was een edelvrouwe uit Darlasse, de hoofdstad van het keizerrijk Darlassia in de zuidelijke Westlanden. Haar familie, Huis Cholmandy, behoorde tot een groep belangrijke adellijke huizen die elkaar in balans hielden.

## Geschiedenis

### Bijdrage aan het Zusterschap

De in Darlasse geboren en opgevoede Agnes Cholmandy was sterk betrokken bij het Zusterschap van Tovenaressen, en ondanks het feit dat ze zelf geen lid was- ze was immers geen arcaniaal- spande ze zich sterk in om de organisatie te steunen. We weten niet precies hoe groot het percentage van haar vermogen was dat ze aan het Zusterschap gaf. Wel zeker is dat het dusdanig veel was dat Cholmandy een belangrijke, doch misschien wat verborgen stem kreeg in het bestuur samen met invloedrijke tovenaressen als Valeria Medeza Pessolano. Met die laatste had ze een specifieke vriendschap, hoewel niemand echt weet waarom; sommigen opperen dat er sprake was van een romantische relatie.

### Concubine van Calencar (486-493)

Vanwege haar financiële bijdrage aan het Zusterschap was Agnes Cholmandy een van de doelwitten van Malephar, de giftig ambitieuze adviseur van de doorgedraaide keizer Calencar, en diens genadeloze bevelhebber Jonasz Ceis-Prescu tijdens de beruchte Heksenjacht van 486. In de woning van Huis Cholmandy, waar ze op dat moment alleen was, wordt ze op brute wijze overvallen en ontvoerd. In het holst van de nacht, waarin talloze andere tovenaressen worden mishandeld, verkracht, gevangen genomen of vermoord, wordt ze naar de Alcirethe gebracht. Keizer Calencar had namelijk zijn ook op haar laten vallen. In de jaren tussen 486 en 493 verblijft Cholmandy gedwongen aan het hof. In het begin wordt ze bruut mishandeld en verkracht door de keizer, maar na een tijd begint die haar te zien als een van zijn concubines. Agnes weet zich zo te positioneren dat ze een van de meest geliefde minnaressen van de keizer wordt, waardoor ze een redelijk comfortabele positie aan het hof geniet. Agnes komt af en toe in aanraking met Malephar, die haar altijd met een vreemde blik aankijkt waardoor zij hem als erg onprettig gaat ervaren, maar probeert de magiër zoveel mogelijk te ontwijken.

### Regeerperiode van Malephar

Aan deze redelijk comfortabele positie aan het hof- hoewel ze uiteraard graag ergens anders zou willen zijn- komt echter een einde in 493. Agnes Cholmandy is aanwezig in de harem wanneer Calencar vermoord wordt door de Paarse Tovenares Avelle aen Dháline. Agnes was niet op de hoogte van dit plan, en is geschokt van de moord. Na de dood van Calencar neemt hofmagiër Malephar de heerschappij over. Malephar ontketent een schrikbewind in Darlasse en daarbuiten, en onder zijn leiding wordt de Alcirethe een plek vol dood, verderf en allerlei duistere magieën. Agnes Cholmandy wordt nu gebruikt als seksslaaf voor Malephar en consorten, waaronder Ceis-Prescu. Zo moet ze regelmatig naakt naast de troon zitten met een keten om haar nek, waarmee Malephar zijn machtspositie aangeeft aan mensen die hem komen bezoeken in de troonzaal. Het Zusterschap is op de hoogste van de verschrikkingen die Agnes moet doorgaan, en onderneemt een zeer gewaagde situatie om haar te bevrijden uit de Alcirethe. Deze gaat echter volledig mis: enkele tovenaressen komen om of worden gevangen gezet, en Agnes zelf wordt vanaf nu nog slechter behandeld dan voorheen.

### Marmeroorlog

Uiteindelijk wordt Malephar dan toch verslagen door een groep krachtige tovenaressen, waaronder Kathe Belenna en Rosanna Varesseto Ciani, bij een gebeurtenis in de Alcirethe die bekend staat als de Afsluiting. Agnes Cholmandy wordt bevrijd uit de Alcirethe, en kan eindelijk weer permanent- tijdens haar periode aan het hof mocht ze af en toe de stad in- in de woning van Huis Cholmandy gaan wonen, bij haar familieleden. De Marmeroorlog is inmiddels in volle gang. Hierbij maken de adele huizen van Darlasse elkaar het leven zuur en doen ze allemaal een poging om het keizerschap te veroveren. Tijdens de Marmeroorlog, waarin dze leiding geeft aan Huis Cholmandy, zijn haar adele tegenstanders ervan overtuigd dat haar schijnbare terughoudendheid onderdeel is van een geniaal plan om uiteindelijk op de troon te komen in de Alcirethe. In feite is Agnes helemaal niet ambitieus: ze is niet op haar gemak bij het Spel der Prinsen, de politieke spelletjes en de gewelddadigheid die daarbij betrokken is. Achteraf wordt haar opvallende afwezigheid wel eens opgevat wordt als een koppige poging van haar om niet te hoeven zien wat voor verschrikkelijke dingen er in feite aan de gang waren in Darlasse. Door haar afkeer voor bloedvergieten en liegen hield ze zich duidelijk afzijdig, wat in contrast was met de andere huizen, die agressief bezig waren om hun macht uit te breiden. Deze huizen vatten haar afwezigheid op als een expliciete tactiek, en kwamen tot de conclusie dat Agnes Cholmandy hen allemaal te slim af was geweest.

### Bloedbad in de Vinlevalle

Door de verkeerde interpretatie van het gebrek van handelen van de Cholmandy's werd de familie uiteindelijk aangemerkt als vijand door andere adele families. Al vrij snel bleek dat Huis Vitra, de familie die geleid werd door de ietwat controversiële tovenares Diletta Vitra Pillesi de Santo, degenen waren die de Cholmandy's wilden uitschakelen voordat ze te machtig konden worden. Op een dag nodigen de Vitra's de Cholmandy's, samen met andere kleinere adellijke huizen met wie ze informele vriendschappen en bondgenootschappen hebben, uit in hun woning, de Vinlevalle. Dit is een verzameling gebouwen die samen een grondgebied besloegen dat dusdanig groot was dat het in het dagelijks taalgebruik wordt gezien als een volwaardig stadsdeel. Ook Agnes Cholmandy komt, hoewel voorzichtig en met enige tegenzin, naar de Vinlevalle. Het bal en de andere sociale evenementen zijn exquisiet, en Agnes heeft het onverwachts heel erg naar haar zin. Op een gegeven moment verexcuseert ze zich om naar het toilet te gaan, wat op enige afstand van de centrale hal ligt. Wat Agnes niet weet, is dat er terwijl ze in het toilet is een gigantisch bloedbad plaatsvindt, waarbij vrijwel alle uitgenodigden op zeer bloedige wijze worden vermoord. Wanneer ze klaar is en zich even heeft opgemaakt, totaal onbewust van wat er is gebeurd, gaat Agnes terug naar de centrale zaal. Op weg daarnaartoe loopt ze door de gangen, en het valt haar op dat ze bijna geen stemmen meer hoort. De muziek speelt echter nog steeds, waardoor ze gerustgesteld wordt. Wanneer ze echter aankomt in de centrale zaal, ziet ze het verschrikkelijke bloedbad wat is aangericht. Tientallen lijken liggen op de grond in enorme plassen bloed, de muren zijn rood met bloed, en uit verschillende plekken in de grond steken allerlei staken waaraan lijken hangen. Een paar wachters, die haar eerder nog vriendelijk hadden begroet toen ze de villa binnen kwam, zijn luchtig bezig met verschillende bezigheden, zoals het wegslepen van lichamen, kijken of er nog iets waardevols in de hoop lijken zit onder andere door ze uit te kleden en hun waardevolle kleding op een hoop te gooien, en het afsnijden van de hoofden van zeer belangrijke edelen om te laten zien als trofee. Agnes schrikt zich halfdood, maar weet nog net te voorkomen dat ze schreeuwt. Ze probeert de zaal uit te sluipen, maar maakt een zacht geluid wanneer ze ergens tegenaan stapt, waardoor de wachters haar opmerken. Ze trekken razendsnel hun zwaarden en komen onmiddellijk achter haar aan. Agnes vlucht en rent door de enorme Vinlevalle. Jammer genoeg voor haar is de villa opgebouwd als een gigantisch doolhof en komt ze terecht in allerlei gangen, kamers en galerijen. Voorlopig weet ze de wachters nog te vermijden. Blindelings opent ze een deur aan het einde van een gang. Wat ze echter niet had voorzien is dat ze nu op een balkon staat. Ze kijkt voor zich uit naar de prachtige tuinen onder haar, maar dan hoort ze rennende voetstappen en geroezemoes achter zich en ziet ze dat twee wachters haar hebben gezien. Nu kan Agnes Cholmandy echt geen kant op. Ze concludeert dat er maar één mogelijkheid is: over het balkon springen en hopen dat ze ergens in de struiken terecht komt. Nog één laatste keer kijkt ze om; de wachters trekken nu een sprint. Net op tijd weet Agnes over de rand te springen. Jammer genoeg voor haar blijft een stuk stof van haar jurk steken en hangt ze daar, hulpeloos. De wachters komen aan, kijken even naar beneden, en trekken haar dan naar boven. Ietwat ongemakkelijk en argwanend kijkt Agnes naar de wachters terwijl ze het stof van haar jurk afveegt. Ze denkt dat het gevaar geweken is omdat het erop lijkt dat één van de wachters iets wil zeggen. In plaats van dat te doen, grijpt hij haar echter bij de haren en steekt hij zijn zwaard in haar borst. Agnes valt op de grond, en een bloedplas vormt zich om haar heen. Ze begint langzaam het bewustzijn te verliezen. De wachters lopen inmiddels weg, de gang in. De nog levende Agnes weet iets naar voren te kruipen, strekt haar hand uit richting de wachters en kreunt wat. De man die haar net heeft gestoken, draait zich onmiddellijk om, staat even glimlachend stil, en loopt dan op haar af. Agnes heeft niet de kracht om naar boven te kijken, maar de wachter gaat boven haar staan, pakt zijn zwaard vast met de kling naar beneden, en steekt het vlijmscherpe wapen recht door haar nek. Hierdoor sterft Agnes Cholmandy.

## Persoonlijkheid, uiterlijk en motieven

Agnes Cholmandy was een aantrekkelijke vrouw, doch op een andere manier dan veel andere vrouwen verbonden aan het Zusterschap. Ze zag er niet zozeer jeugdig uit, maar was wel erg knap op een meer volwassen manier. Over het algemeen probeerde ze, anders dan veel tovenaressen, niet echt om haar lichaam te gebruiken voor gewin. Toch gaf ze de voorkeur aan kleding die veel huid liet zien, zoals de *etata*, een gewaad dat zo laag uitgesneden is dat de tepels zichtbaar zijn. Agnes had bruine haren die ze vaak in prachtige kapsels deed, een blanke huid en rode lippen, en had een voorliefde voor wit en rode gewaden. Agnes Cholmandy was voor veel mensen een enigszins mysterieus figuur. Ze was dusdanig serieus en vertoonde zo zelden emoties dat ze werd ervaren als onpeilbaar, afstandelijk en misschien zelfs wat ongeïnteresseerd. Hoewel er een kern van waarheid zat in die observatie, was Agnes meer betrokken dan je misschien zou denken. Op allerlei vlakken spande ze zich in voor het Zusterschap, waarin ze zeer actief was. De edelvrouwe was een van de belangrijkste financiële drijfveren van de organisatie, en sponsorde bijvoorbeeld de rekrutering van nieuwe tovenaressen om het Zusterschap te versterken. Agnes Cholmandy droeg sterk bij aan het veilig vervoeren van jonge tovenaressen over de hele wereld richting Agosta, en gaf ook regelmatig beurzen aan leerlinges om op veldmissie te gaan in de wijde wereld. Of Agnes dit alles deed uit werkelijke liefde voor het Zusterschap of uit ongeziene redenen, zullen we waarschijnlijk nooit weten. In ieder geval kon Agnes Cholmandy bij vlagen erg weldadig uit de hoek komen: regelmatig gaf ze geld aan de achtergestelden in de hoofdstad en probeerde ze de sociale ongelijkheid te vergroten. Dit deed ze waarschijnlijk omdat ze het onder de gewone burgers bestane stigma wilde doorbreken dat alle edelen harteloze dieven waren. Ondanks haar uiterlijke afstandelijkheid en serieusheid wordt Agnes Cholmandy herinnerd als een warm persoon die absoluut geen tegenprestatie hoefde voor haar liefdadigheid, heilig geloofde in het goed in de mens, en die er principieel van overtuigd was dat de rijken hun welvaart zouden moeten delen met de armen. Op het gebied van politiek werd Agnes Cholmandy nog wel eens verkeerd geïnterpreteerd. Agnes was een van nature warm, vreedzaam persoon die altijd het goede in mensen wilde zien. Hierdoor was ze vanuit haar persoonlijkheid niet in staat om op te treden in de Marmeroorlog, aangezien dat zou betekenen dat ze mee zou moeten doen in de bloedige spelletjes van de adel. Haar afwezigheid werd door haar 'rivalen' echter opgevat als een politieke strategie, waardoor ze een vijand wordt. Ondanks het feit dat Agnes zich helemaal niet wilde bemoeien met de vuile machtsspelletjes van de hoofdstad, werd haar gehele familie uitgemoord door Huis Vitra in Vinlevalle. De edelen dachten hiermee een geslepen politica uitgeschakeld te hebben, maar in feite hadden ze een oprechte ziel en haar onschuldige familie op bloedige wijze vermoord.