Fulchart I Marfont

Fulchart I

### Tytuły/pseudonimy

Król Królestwa Korycji; Suweren Narodu Koryckiego; Głowa rodziny królewskiej Korycji; Honorowy Prezes Puczu Kheosa; Triumfator spod Rackiffe; Triumfator spod Pyeonu; Władca Hominei; Władca Tyrdonu; Dyktator Królestwa Południowej Ebralivii (1029-1035); Prezes Morskiej Gildii Górniczej (1023); Prezes Wschodniej Gildii Górniczej (1028-31)

## Wygląd

### Nakrycie głowy

Korona korycka (tiara szmaragdowa)

**Fulchart I Odważny** - władca Królestwa Korycji z dynastii Marfontów panujący w latach 1018-1035. Urodził się w 961 roku w Oiseville, a zmarł w wieku 74 lat w pałacu królewskim w Ousson. Czasy jego rządów przypadają na okres I Wojny Koryckiej i wojen pyeońskich, a także wynikającego z nich kryzysu gospodarczego. Fulchart I był jednym z najwybitniejszych królów w historii Korycji.

## Życiorys

Był wszechstronnie wykształconym przywódcą, mówił płynnie w 4 językach, a przed rozpoczęciem panowania odbył kilka wypraw zagranicznych. Na tron wstąpił po śmierci swojego schorowanego ojca, Joachima VII, szybko dając się poznać jako władca skuteczny, zdeterminowany i błyskotliwy. Jego polityka gospodarcza doprowadziła do częściowej naprawy koryckiej ekonomii oraz spłacenia wielu długów zaciągniętych w czasach poprzednika. Fulchart inwestował duże pieniądze w bezpieczeństwo – w ciągu pierwszych 5 lat jego rządów liczba zawodowych żołnierzy wzrosła o ponad połowę, powołane zostały także oddziały ochotnicze oraz milicja miejska. W dyplomacji kierował się doktryną nieustępliwości wobec królestwa Toidarii, sąsiada, rosnącej w siłę absolutnej monarchii aspirującej do miana światowej super-potęgi. Król zwalczał wpływy kraju Sabonnaitów przez podnoszenie ceł, protekcjonistyczną politykę handlową, wspieranie buntowników w krajach będących sprzymierzeńcami Alfreda IV (Przymierza Tydrońskiego) i wiele innych. Największym osiągnięciem władcy było zainicjowanie rozmów między przywódcami wolnych państw, które zakończyły się powołaniem w 1021 roku do życia Unii Szmaragdowej. Sojusz wojskowy i gospodarczy miał być przeciwwagą dla powołanego 3 lata wcześniej Przymierza Tyrdońskiego z wiodącą rolą Toidarii. Członkami koryckiej koalicji stały się: Arabatia, Dorcja, Solandia, Artoria, Ebralivia oraz Legron. Nieformalne poparcie Fulchartowi udzielił również sułtan Hoku, imperator Korailii, a także władca Regentu (w 1025 roku nowy przywódca ogłosił neutralność i prowadził politykę izolacjonizmu).

### Wybuch wojny koryckiej

Jednym z działających pod skrzydłami koryckiego wywiadu buntowników był Nurgrat Kheos, marszałek polny Toidarii. W 1022 roku stanął on na czele spisku wojskowych mającego na celu obalenie dynastii Sabonnaitów oraz wprowadzenia demokratycznych instytucji. Fulchart I spotykał się z dowódcą raz potajemnie, zazwyczaj jednak kontaktował się z rewolucjonistami za pośrednictwem szpiegów. Niestety, przeprowadzony rok później pucz zakończył się klęską, zaś Alfred IV, po odkryciu powiązań między spiskowcami a monarchią Marfontów, wypowiedział Korycji wojnę. W konflikcie zbrojnym kraj Fulcharta początkowo przeszedł do głębokiej defensywy, lecz po kilku miesiącach udało się ustabilizować sytuacji i przeprowadzić serię skutecznych kontrataków – w połowie 1025 roku armia całkowicie wyzwoliła kontynentalne ziemie Korycji i zaangażowała się w walki na innych światowych frontach. Król dużo uwagi poświęcał sytuacji na morzu oraz bezpieczeństwu dostaw surowców płynących z Ebralivii. Mimo wysiłków przez większy okres walk na Hominei dominowała flota Toidarii, co zagroziło handlowi i zmusiło do ograniczenia wymiany. Przełomowy moment nadszedł pod koniec 1026 roku, gdy mianowany trzy miesiące wcześniej przez monarchę komandor Julian Hoffman zwabił znaczne siły sabonnaickich okrętów do Cieśniny Pyeońskiej, po czym przeprowadził zasadzkę i wyeliminował wiele jednostek wroga – choć zwycięstwo nie zakończyło całej wojny to uniemożliwiło Toidarii aktywne wspieranie na morzu Despotii Północy, z którymi walkę prowadziła Arabatia i zaprzyjaźnione z nią republiki. Fulchart I wydawał rozkazy ze stolicy za pośrednictwem utalentowanych i inteligentnych generałów, często jednak odwiedzał linię frontu lub przyjmował na audiencje żołnierzy. W społeczeństwie koryckim ukształtowała się legenda króla, wybitnego stratega oraz pogromcy toidaryjskich najeźdźców. Opinię tą utwardziły kolejne zwycięstwa na lądzie i morzach, które państwo Marfontów osiągało na frontach I Wojny Koryckiej. Mimo olbrzymiego zapału oraz sukcesów bojowych, naród był wyczerpany konfliktem, w którym zginęło prawie pół miliona rodaków. Szansa na zakończenie działań nadeszła w 1028 roku, gdy Alfred IV został ranny w walce i umarł, zaś następujący po nim król Guerres II zgodził się na negocjacje pokojowe. Fulchart, razem z urzędnikami, dyplomatami oraz swoim najstarszym synem osobiście uczestniczyli w rozmowach, zmuszając przeciwnika do znacznych ustępstw w zakresie polityki zagranicznej czy militarnej. Podpisana w zimie Unia z Villes kończyła I Wojnę Korycką, oddawała pod władanie Marfontów władanie nad Homineą oraz baronią (później prefekturą) Radowii, zobowiązywała Toidarię oraz sojuszników do wypłacenia krajom Unii Szmaragdowej olbrzymich reparacji wojennych, a także luzowała relacje między królestwem Sabonnaitów a Villonią (która zyskała autonomię wewnętrzną).

### Po wojnie

Po zakończeniu konfliktu Fulchart zaangażował się w odbudowę kraju – jego polityka po jakimś czasie doprowadziła do załatania dziur budżetowych oraz odbudowy regionów przygranicznych, które stały się celem najazdów ze wschodu. Na arenie międzynarodowej Korycja odzyskała na stałe rangę mocarstwa i miała duży wpływ na kształtowania się powojennego ładu. Królowi wywiązywanie się z patriotycznych obowiązków bardzo utrudniał podeszły wiek i choroby, lecz mimo to sprawował nadal swoją funkcję bez zarzutów. Sporo problemów narobiła Korycji wojna domowa w Ebralivii (trwająca od 1025 roku), która praktycznie zupełnie wygasiła import surowców zza oceanu. By wznowić handel jeszcze w trakcie IWK podpisano porozumienie z Morską Gildią Górniczą, zaś w 1029 roku, gdy organizacja przeżywała kryzys i tonęła w długach Fulchart zgodził się pomóc jej ze spłatą kredytów w zamian za przejęcie częściowej kontroli oraz zapewnienie ciągłości dostaw. Podobny los kilka miesięcy później spotkał Wschodnia Gildię Górniczą, której prezes - Wikus Plaatjies – zasłynął ze zbrodni popełnianych na cywilach i popierania niewolnictwa. Król korycki, mimo iż potępiał jego działania, postanowił dla dobra wymiany handlowej milczeć, co było mu wielokrotnie wypominane przez krytyków.

### Ostatnie lata

W roku 1029 za namową kanclerza dworskiego, Aguraby Neseshell’a, władca wydał ordynans tudryjski, który zakazywał członkom rodziny królewskiej wchodzenia w związki małżeńskie z przedstawicielami rodziny Sabonnaitów oraz innych arystokratycznych rodów nieprzychylnych królestwu Korycji. Akt prawny stał się kością niezgody między Fulchartem a jego wnukiem – Holie Młodszym. Mimo próśb następcy tronu władca do końca życia nie cofnął zarządzenia. Na początku lat 30. Korycja wsparła Arabatię w walce z Joterdonem, a także wysłała kontyngent żołnierzy do dominatu Pyeonu, gdzie kuzyn Alfreda IV stworzył antykorycką, brutalną dyktaturę. Wojsko Marfontów walczyło razem z lokalnymi rebeliantami przez 3 lata, po czym (z uwagi na wysokie koszty) wycofało się, pozostawiając rebeliantów na pastwę losu. Warto pamiętać jednak, że Fulchart I miał wtedy 72 lata, a jego stan intelektualny utrudniał bardzo kierowanie państwem. Decyzję więc podjął więc pierwszy minister korycki – Lord Janus Sykes. Dwa lata później król zmarł po długiej walce z chorobą płuc. Przywódcę i bohatera wojennego pochowano w Mauzoleum Królewskim w Ousson, zaś ceremonię pogrzebową obserwowały tłumy zwykłych ludzi oraz arystokracja. Nowym monarchą został Holie Starszy, od teraz zwany Pierwszym.

## Rodzina królewska

    Jego rodzicami byli Joachim VII i Hieronima Konsort-Pennington, poprzednia para królewska Korycji, która dzierżyła berło przez 53 lata. Dziadkowie Fulcharta po mieczu byli na mocy unii personalnej z 930 roku władcami królestwa, Soldarii i Artorii, z których zostali wygnani w latach 70. Z kolei po kądzieli był spokrewniony z ebraliviańskim baronem i prezesem Morskiej Gildii Górniczej Marcade'em Andronicus'em. Spokrewnieni z królem koryckim byli również przywódcy Legronu oraz Regentu. Miał dziewięcioro rodzeństwa, spośród którego utrzymywał kontakt tylko z najstarszym bratem - Kwiryniuszem.

W 988 roku książę Fulchart poślubił Annę Rozalinę z domu Erpingham, z którą miał szóstkę dzieci: Henryka (lub Holie, ur. 989), Marię (ur. 991), Lineusza (na cześć kuzyna, monarchy Legronu, ur. 991), Warreniusza (ur. 993), Penelopę Jadwigę (ur. 997) oraz Nordyja (ur. 1001). Poza dwójką najstarszych dzieci całe rodzeństwo zmarło nie dożywając dorosłości. Władca miał 3 wnuków: dwójkę synów Henryka i jednego syna Marii. Holie Młodszy, najstarszy z wnuków, został później królem Korycji.