"Kochanka Śmierci"/Streszczenie

Z gazet

W sierpniu 1900 roku Moskwą wstrząsają liczne samobójstwa: skok z okna fotografa Spiridowa, otrucie się profesora Sojmonowa, podwójne samobójstwo panny Lamm i studenta Szutowa. Dziennikarz Ławr Żemajło wysuwa hipotezę, że w mieście istnieje klub samobójców – tajne ugrupowanie zrzeszające ludzi fascynujących się Śmiercią, którzy kochają ją i jej pragną.

Z dziennika Kolombiny

25 sierpnia 1900 roku do Moskwy przyjeżdża Maria Iwanowna Mironowa, młoda dziewczyna pochodząca z Irkucka. Wiosną poznała przebywającego tymczasowo na prowincji studenta z Moskwy, Piotra Lilejkę. Chłopak bardzo zaimponował jej obyciem w świecie, dekadencką postawą i pisaniem wierszy, więc dziewczyna od razu się w nim zakochała. Podczas schadzek Piotr nazywał siebie Arlekinem a Marię Kolombiną. Po osiągnięciu pełnoletności, dziewczyna zerwała ze swoim dotychczasowym losem i przyjechała do Moskwy, aby wieść wielkomiejskie życie. Od razu dzwoni do Piotra, aby poinformować go, że dla niego przybyła do starej stolicy, lecz już podczas pierwszej rozmowy odczuwa lekkie rozczarowanie, gdy okazuje się, że jej ukochany zachowuje się inaczej – nie jest już taki śmiały i pewny siebie. Mimo to Piotr proponuje, że pozna Marię ze swoimi bardzo szczególnymi znajomymi.

Następnego dnia Kolombina wynajmuje mieszkanie na piątym piętrze kamienicy w samym centrum Moskwy. Aby podkreślić swój dekadentyzm, na targu kupuje małego węża, którego nazywa Lucyfer. Wieczorem Maria idzie na spotkanie z Piotrem. Chłopak opowiada jej, że chce ją zaprowadzić na spotkanie tajnego klubu kochanków śmierci – ludzi, tworzących poezję o Śmierci, którzy wielbią Śmierć i jej pożądają. Grupie przewodzi doża Prospero i zawsze liczy ona dwunastu członków. Nowi są wybierani, gdy jeden z nich popełni samobójstwo, lecz zabić się można dopiero po tym, jak otrzyma się od Śmierci Znak. Prospero nadaje wszystkim członkom nowe imiona i tak Piotr otrzymał miano Cherubino. Do klubu należy także znana pisarka wierszy erotycznych, Lorelei Rubinstein nosząca imię Lwicy Ekstazy. Od początku powstania czterech członków popełniło samobójstwa, o których teraz mówi cała Moskwa. Piotr chce zarekomendować Marię na jedno ze zwolnionych miejsc.

Na spotkaniu klubu w willi Prospera Kolombina poznaje pozostałych członków: Krytona, przypominającego jej lubieżnego satyra; Lorelei Rubinstein; Horacego, patologa pracującego w kostnicy; Kalibana, przygłupiego osiłka, będącego jednym z ulubieńców Prospera; Gdlewskiego, gimnazjalistę, który mimo młodego wieku jest bardzo utalentowanym poetą i drugim ulubieńcem Prospera; Guildensterna i Rosencrantza, niemieckich bliźniaków; Abaddona, kolegę Piotra z uczelni; Cyrano, uchodzącego w klubie za żartownisia i prześmiewcę; Ofelię, główną pomocnicę Prospera, która podczas seansów spirytystycznych służy za medium. Wreszcie Maria poznaje samego Dożę, który okazuje się starszym mężczyzną o magnetyzującym charakterze. Podczas spotkania członkowie recytują swoje wiersze wielbiące Śmierć, a następnie Prospero je komentuje – krytykuje lub pochwala. Kolombina zostaje przyjęta do grona członków i wszyscy zasiadają do seansu. Przywołane zostają duchy, przemawiające przez Ofelię. Na kolejnego adepta do zaślubin ze Śmiercią wyznaczony zostaje Abaddon. Po spotkaniu Kolombina zostaje w posiadłości, aby przejść swoją inicjację. Prospero zabiera ją do sypialni, gdzie pozbawia ją dziewictwa.

Następnego dnia po południu do mieszkania Marii przychodzi zapłakany Piotr. Rano poszedł do mieszkania swojego kolegi, Abaddona, aby poszli razem na wykłady, ale była tam już policja. Abaddon się powiesił. Na miejscu Piotr spotkał Prospera, który wyczuł, że dzieje się coś niedobrego i o świcie udał się do mieszkania Abaddona, ale było już za późno. Policja nic nie wie o istnieniu klubu kochanków śmierci, więc musieli im powiedzieć, że są po prostu znajomymi samobójcy. Piotr przyniósł Marii wiersz zostawiony przed śmiercią przez Abaddona i dziewczyna czyta go z ekscytacją. W utworze samobójca wspomina o tajemniczym Zwierzu.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”

W klubie kochanków śmierci działa szpieg, który częściowo dobrowolnie, a częściowo pod groźbą zgodził się pracować dla policji. Informator, podpisujący się jako ZZ, ma własny cel w zniszczeniu klubu od środka, gdyż po jego własnej rodzinnej tragedii i samobójstwie brata, dostrzega, ile Zła ukrywa się w tajnym stowarzyszeniu.

ZZ odmawia podania policji nazwisk członków i zapewnia, że „kochankowie śmierci” nie są powiązani z żadnym ugrupowaniem politycznym i bezpośrednio nie są groźni, lecz pośrednio stanowią zagrożenie szczególnie dla młodzieży, gdyż oferują im ucieczkę od szarej i ubogiej rzeczywistości. Z całego klubu najniebezpieczniejszy jest Doża. ZZ jednakowoż odradza jego aresztowanie, bo uczyniłoby to z niego męczennika w opinii publicznej i doprowadziło do powstania kolejnych klubów samobójców. Zamiast tego informator chce zdyskredytować przywódcę w oczach członków, aby ci sami się od niego odwrócili.

Agent dodaje, że ostatnio w grupie pojawiła się nowa osoba – egzaltowana dziewczyna z Syberii, którą Doża już zdążył zawładnąć. Ponadto zwolniło się jedno miejsce po śmierci Abaddona, więc ktoś będzie musiał je zająć.

Z gazet

Dziennikarz Ławr Żemajło dalej śledzi losy klubu kochanków śmierci. Tajnymi sposobami udało mu się przeprowadzić wywiad z dożą, przywódcą sekretnego stowarzyszenia. Doża twierdzi, że ludzkie istnienie pochodzi z Niebytu, od Śmierci, która jest władczynią wszystkiego. Pobyt ludzi na Ziemi jest jedynie chwilowym wyrokiem za zbrodnie popełnione w Czerni. Wszyscy żyjący zostali odtrąceni przez Śmierć, lecz Śmierć jest miłosierna i w końcu po wielu latach wybacza i przyjmuje do siebie z powrotem. Przybywając na Ziemię, ludzie zapominają o wspaniałym pobycie w Czerni. Niektórzy próbują siłą powrócić do Niebytu, popełniając samobójstwo, ale jest to postrzegane jako próba ucieczki z więzienia. Skrócić wyrok można jedynie poprzez wielbienie Śmierci i przekonanie jej, że się ją kocha. W tym celu istnieje klub. Jego członkowie zabiegają o uzyskanie od Śmierci pozwolenia na powrót do Niebytu. Doża wie o tym wszystkim, gdyż, będąc przewodnikiem, nie został pozbawiony wspomnień i pamięta, jak wygląda prawdziwe królestwo Śmierci i teraz pomaga innym się tam dostać.

Z dziennika Kolombiny

Maria idzie do mieszkania Abaddona, aby w ramach gratulacji złożyć tam bukiecik kwiatków. W mieszkaniu zastaje eleganckiego mężczyznę o czarnych włosach i siwych skroniach, którego początkowo bierze za śledczego badającego sprawę śmierci Abaddona. Detektywa po mieszkaniu oprowadza stróż, który wspomina, że lokator był bardzo biedny, nie korzystał ze służby, a czynsz opłacał pan Błagowolski. Śledczy zwraca uwagę, iż mimo że student nie miał służby, zawiasy w kuchennych drzwiach dla służby niedawno zostały naoliwione. Elegant dostrzega Kolombinę i domyśla się, że jest ona członkinią klubu kochanków Śmierci. Dziewczyna jest w stosunku do niego nieufna i nonszalancka, ale mimo to cytuje przy nim przedśmiertny wiersz Abaddona, gdzie samobójca wspomniał o Zwierzu. Stróż komentuje, że w nocy sąsiad zza ściany słyszał wycie psa dobiegające z mieszkania studenta.

Kolombina stwierdza, że celem jej życia stają się wieczory każdego dnia, gdy odbywają się spotkania klubu. Dziewczyna co raz bardziej fascynuje się osobą Prospera. Doża zabrał ją do sypialni jeszcze jeden raz, ale kazał jej się rozebrać i położyć do łóżka, a potem sam zniknął. Maria uznała, że wcześniej posiadł jej ciało, a teraz duszę i w ten sposób dokonała się jej pełna inicjacja.

Pewnego wieczoru Prospero opowiada o dziwnym zajściu, które go spotkało. Na ulicy podszedł do niego elegancki mężczyzna i oznajmił, że go potrzebuje i zesłał mu go los. Następnie mężczyzna dwukrotnie przystawił sobie do skroni rewolwer, zakręciwszy bębenkiem z jedną kulą, i pociągnął za spust, po czym powiedział, że od dawna poszukuje kochanków Śmierci. Prospero zainteresował się nim i zaprosił do grupy w zwolnione miejsce Abaddona.

Podczas spotkania Kolombina deklamuje swój wiersz, lecz zostaje on skrytykowany przez Dożę. Zrozpaczona dziewczyna wychodzi na korytarz i w tym momencie do willi Prospera wchodzi mężczyzna, którego spotkała w mieszkaniu Abaddona. Elegant przedstawia się pseudonimem Gendzi i dodaje, że przyszedł do pana Błagowolskiego, znanego kochankom Śmierci jako Prospero. Okazuje się, że to właśnie spotkanego u Abaddona eleganta do klubu zaprosił sam Doża. Gendzi zostaje poddany próbie poetyckiej, a Prospero, Lwica Ekstazy i Gdlewski są zachwyceni jego wierszem w stylu japońskim. Nowy członek klubu wspomina o opublikowanym w gazecie wywiadzie z Dożą. Kolombina przypomina sobie awanturę, jaka wybuchła w klubie po ukazaniu się artykułu. Wściekły Prospero poddał wszystkich członków przesłuchaniu, ale nie udało się ustalić, kto z nich rozmawiał z dziennikarzami. Doża odpowiada Gendziemu, że wcale nie udzielał żadnego wywiadu, lecz został on sfałszowany i, wnioskując po prawdziwości przedstawionych tam informacji, brał w tym udział jeden z członków klubu. Prospero liczy, że Gendzi ze swoimi umiejętnościami analitycznymi pomoże mu odnaleźć zdrajcę. Adepci są oburzeni podejrzeniami Doży. Zasmucony przywódca wychodzi. Bez Prospera nie można przeprowadzić seansu spirytystycznego, więc członkowie chcą się rozejść, ale Gendzi proponuje, że on może pomóc Ofelii. Kochankowie Śmierci się zgadzają, a Kolombina zauważa, że tylko jej nie podoba się to, że nowy członek próbuje zastąpić Prospera. Zostaje przyzwany duch Abaddona, który mówi, że Śmierć przysłała mu Znak w postaci Zwierza. Po seansie do pokoju wraca Doża, który mówi, że niepokoi się o Ofelię i zabiera ją do swoich pokoi. Po wyjściu z willi Gendzi odprowadza Kolombinę do mieszkania.

Następnego dnia Prospero odwołuje spotkanie, gdyż zaginęła Ofelia, a bez niej nie można przeprowadzać seansów. Kolombina siedzi w mieszkaniu, rozmyślając o Prosperze i uznaje, że bez spotkań klubu jej życie nie ma sensu. Odwiedza ją Lorelei Rubinstein, która w tajemnicy mówi jej, że otrzymała Znak od Śmierci w postaci czarnej róży, co jest dziwne, bo nie odbywały się seanse, więc duchy nie mogły jej wybrać. Lwica Ekstazy podejrzewa, że udało jej się nawiązać własną odrębną relację ze Śmiercią. Kolejnego dnia do Kolombiny przychodzi Gendzi. Mając swoich informatorów w policji, dowiedział się, że odnaleziono w rzece ciało dziewczyny z opisu podobnej do Ofelii, lecz Gendzi widział ją wcześniej tylko raz i nie jest w stanie zidentyfikować dziewczyny, więc chciałby, aby Kolombina pojechała z nim do kostnicy i spróbowała ją rozpoznać. Na miejscu Kolombina stwierdza, że od razu widać, iż jest to Ofelia, więc Gendzi nie przywiódł jej tutaj tylko po to, aby zidentyfikowała zwłoki. Mężczyzna wyjawia jej, że chciał, aby Kolombina zobaczyła prawdziwe okropieństwo śmierci, a jego prawdziwym celem jest zniszczyć klub kochanków od środka i powstrzymać to szaleństwo.

Nazajutrz, dowiedziawszy się, że Ofelia nie żyje, Prospero wznawia spotkania klub. Skoro nie ma już w grupie medium, Doża przedstawia swój wynalazek – ruletkę, w której jedno z pól zostało oznaczone symbolem czaszki. Każdego wieczoru chętni będą mogli zagrać i jeśli komuś wypadnie pole z czaszką, oznacza to, że został wybrany przez Śmierć. Prospero ma w gabinecie przygotowane wino z trucizną, które wypije wybraniec, a następnie wyjdzie z willi, usiądzie na ulicznej ławce i tam umrze w ciągu kwadransa. Każdego wieczoru adeptowi wolno zagrać wyłącznie jeden raz. Pierwsi grają Rosencrantz i Kaliban, lecz nie wypada pole z symbolem czaszki. Jako trzeci gra Gendzi, któremu los wskazuje zwycięskie pole. Prospero prowadzi mężczyznę do swoich pokoi, a Kolombina z płaczem wybiega z willi.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”

Gdy członkowie klubu wychodzili z willi, ZZ ukrył się w przedpokoju, a potem zakradł do jadalni i podsłuchał rozmowę Doży i Jąkały, jak nazwał Gendziego. Jąkała opowiada, że wykorzystał swoje źródła i poznał przeszłość Doży: naprawdę nazywa się Siergiej Błagowolski i jest byłym więźniem politycznym; odsiedział w twierdzy siedemnaście lat, podczas których trzykrotnie próbował popełnić samobójstwo, ale zawsze brakowało mu odwagi. Siedząc za biurkiem, Doża jest zainteresowany słowami swojego rozmówcy i prosi Jąkałę, aby usiadł w fotelu naprzeciwko. Elegant dodaje, że reprezentuje całkiem odmienne wartości niż klub kochanków Śmierci, a dołączył do niego, aby powstrzymać kolejne samobójstwa. Doża odpowiada, że Jąkała myli się co do niego. Nie założył stowarzyszenia, aby doprowadzać do śmierci, ale wprost przeciwnie. Do grupy wybierał tych, którzy najbardziej pragnęli umrzeć i właśnie ich chce ratować. Jego celem jest zaciekawienie członków klubu innymi ludźmi i całym światem, aby odeszła im ochota na samobójstwo. Doża nie ukrywa, że lubi czuć władzę nad życiem innych, ale przede wszystkim dąży do ich uratowania. Celowo powiedział adeptom, że zabić się można dopiero po tym, jak zostaną wybrani i otrzymają Znak od Śmierci. Znaki zostały wymyślone przez Dożę, który wiedział, że nigdy się nie pojawią, więc wybranek się nie zabije. Lecz członkowie naprawdę zaczęli otrzymywać Znaki, co doprowadziło kilku do samobójstwa. Wcześniej tego wieczoru nawet Lwica Ekstazy w sekrecie powiedziała Doży, że dostała Znak. Przywódca klubu wyznaje, że w winie wcale nie było trucizny, ale środek nasenny. Jąkała miał ją wypić i usnąć na ławce, a Błagowolski miał anonimowo wezwać karetkę – niedoszłego samobójcę zabrano by na płukanie żołądka, a pozostałym adeptom powiedziano by, że nie zginął przez traf losu. Już nawet tego wieczoru nikt miał nie wylosować w ruletce pola z symbolem śmierci. Kulka jest zrobiona z metalu, a w ruletce ukryty jest magnes, mający zapobiec, aby kulka nie wypadła na pole z czaszką. Doża obiecuje na przyszłość użyć silniejszego magnesu. Obaj postanawiają wspólnie zbadać sprawę tajemniczej „złej siły”, która daje członkom klubu Znaki. ZZ dochodzi do wniosku, że nie wolno aresztować Doży, gdyż ten działa w szczytnym celu i zbiera osoby, które bez niego mogłyby się rozejść po kraju i założyć więcej klubów samobójców.

Z gazet

Ławr Żemajło z bólem informuje o samobójstwie wybitnej poetki Lorelei Rubinstein. Kobieta zabiła się, przedawkowując morfinę. Dziennikarzowi udało się ustalić, że była członkinią klubu kochanków śmierci o pseudonimie „Lwica Ekstazy”. Zostawiła przedśmiertny wiersz, w którym wspomina, że przybył po nią Królewicz Śmierci w krwawoczerwonych szatach.

Z dziennika Kolombiny

Dziewczyna rozmyśla o dwóch ważnych mężczyznach w jej życiu – Prospero i Gendzim. Elegant ma w sobie coś pociągającego i wiele osób uznało by, że jest przystojniejszy, lecz Maria mimo wszystko bardziej kocha Dożę.

Podczas spotkania z Gendzim Kolombina wypomina mu, że chciał rzekomo zniszczyć klub kochanków Śmierci, a tymczasem dalej przychodzi na spotkania i w dodatku grał w ruletkę. Mężczyzna odpowiada, że w stowarzyszeniu wciąż jest wiele tajemnic, które musi wyjaśnić i chciałby, aby Kolombina mu w tym pomogła.

Następnego dnia wspólnie jadą do mieszkania Abaddona na Basmannej. Towarzyszy im japoński asystent Gendziego, Masa. Rozmawiają z sąsiadem samobójcy, malarzem Stachowiczem. Artysta zeznaje, że w noc samobójstwa student zachowywał się bardzo nietypowo – hałasował, śmiał się, płakał, a po północy aż do rana z jego mieszkania dochodziło wycie, brzmiące jak „uuum-yj”. Po wyjściu z kamienicy Gendzi dochodzi do wniosku, że w tajemniczym wyciu ktoś uparcie powtarzał słowo „umrzyj”, a Abaddon odczytał to jako Znak od Śmierci i się powiesił. Kolombina jest zachwycona, gdyż oznacza to, że Śmierć naprawdę istnieje, działa między ludźmi i wpływa na ich zachowania. Gendzi nie podziela entuzjazmu dziewczyny i zastanawia się, czemu wycie trwało to samego rana, skoro student powiesił się około trzeciej w nocy.

Dalej elegant zabiera Kolombinę do mieszkania Ofelii, gdzie spotykają matkę dziewczyny i podają się za jej znajomych. Samotna kobieta opowiada, że w dniu swojej śmierci córka wróciła później niż zwykle i nie wyjaśniła, gdzie była ani co robiła. Weszła do swojego pokoju, ale po chwili z niego wyszła i pożegnała się z matką, mówiąc, że objawił się jej Znak, jak na uczcie Baltazara i na pewno się jeszcze zobaczą. Potem wyszła z domu. Policja ustaliła, że dziewczyna poszła prosto nad rzekę, gdzie się utopiła. Gendzi, Masa i Kolombina przeszukują pokój Ofelii, ale nie znajdują tam nic ciekawego. Japończyk zwraca tylko uwagę, że świeczki są całkowicie nietknięte.

Trójka następnie jedzie do mieszkania Lorelei Rubinstein na Powarską. Rozmawiają z ciotką poetki, mieszkającą z „Lwicą Ekstazy”. W dniu swojej śmierci Lorelei weszła wieczorem do pokoju, a po chwili wybiegła z niego, krzycząc, że jej Królewicz ją kocha. Poprosiła ciotkę, aby nie wchodziła do jej sypialni aż do rana. Następnego dnia ciotka znalazła poetkę martwą leżącą na łóżku. Gendzi, Masa i Maria przeszukują pokój Lorelei i zauważają w nim obraz, przedstawiający indyjskiego boga śmierci ubranego w szkarłatne szaty. Na ramie obrazu leżą trzy czarne róże – jedna dość świeża, druga mocno wyblakła, a trzecia zupełnie zwiędła.

Wracając do mieszkania, Gendzi pyta się Kolombiny, czy zmieniła zdanie co do samobójstwa. Dziewczyna nie daje mu jednoznacznej odpowiedzi. Maria zastanawia się, czy Gendzi ją kocha, a następnie pod natchnieniem wrażeń tego dnia pisze wiersz o Śmierci.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”.

ZZ otrzymuje od przełożonych polecenie śledzenia Jąkały. Agent opisuje ostatnie wydarzenia w grupie samobójców. Do klubu kochanków Śmierci w miejsce Ofelii i Lwicy Ekstazy dołączyły dwie młode dziewczyny – Ifigenia i Gorgona. Po śmierci Lwicy Ekstazy Gdlewski popadł w nadmierny mistycyzm – zaczął wróżyć sobie z rymów, otwierając książki na losowych stronach. Już dwukrotnie trafił na słowo rymujące się ze ‘śmierć’, więc uważa, że otrzymuje Znaki. Po trzecim razie będzie już pewny. Członkowie nadal grają w ruletkę, lecz pole z symbolem czaski już nie wypada. Po kolejnym wieczornym spotkaniu Doża prosi Gdlewskiego, aby został, bo chciałby z nim porozmawiać.

Po wyjściu z willi ZZ śledzi Jąkałę, który odwiedza najpierw kogoś mieszkającego przy Powarskiej. W środku rozmawia z jakąś kobietą, a następnie udaje się na Basmanną. Tam otwiera drzwi na schody dla służby i wchodzi na górę. ZZ zdejmuje buty, aby nie hałasować i idzie za nim, lecz po chwili wraca na dół, gdzie zauważa, że jego obuwie zniknęło, więc narażając się na przeziębienie, musi dalej śledzić Jąkałę w samych pończochach. Z dołu ZZ zauważa, że elegant chodzi po czyimś mieszkaniu, przyświecając sobie latarką.

Dalej Jąkała jedzie do domku nad rzeką, gdzie w ciemności wycina diamentem szybę okienną i zabiera ją ze sobą. Od tego miejsca obaj idą dalej piechotą. Niestety w trakcie śledzenia Jąkały ktoś wciąga ZZ do ciemnego zaułka i ogłusza go ciosem w tył głowy. Ocknąwszy się pół godziny później, agent stwierdza, że o dziwo nic mu nie skradziono.

Przeziębiony ZZ wraca do mieszkania, gdzie pisze list do przełożonych i domaga się wyjaśnień, kim jest Jąkała i czemu jest taki ważny.

Z gazet

Dziennikarz Ławr Żemajło opisuje falę samobójstw, jaka wydarzyła się w Moskwie po śmierci Lorelei Rubinstein. Wysuwa hipotezę, że może Śmierć istnieje naprawdę. Jest to niewidzialna energia oddziaływująca na ludzkie życie. Miałaby być podobna do magnetyzmu czy elektryczności, o których dawniej w ogóle nie wiedziano, ale zostały odkryte przez postęp techniczny. Może Śmierć także jest czymś, czego ani ludzie, ani aparatura nie są jeszcze w stanie rozpoznać.

Z dziennika Kolombiny

Członkowie klubu nadal grywają w ruletkę, lecz od czasów wygranej Gendziego i uratowania go przez przypadkową karetkę, nikomu nie wypadło pole z czaszką. Kaliban gra każdego wieczoru i jest wściekły, że mu się nie udaje. Prospero zaciąga do sypialni nowe adeptki – Ifigenię i Gorgonę, a Kolombina odczuwa z tego powodu lekką zazdrość.

Maria spędza co raz więcej czasu z Gendzim. Oficjalnie pomaga mu przy śledztwie, ale odnosi wrażenie, że elegant niesłusznie traktuje ją jak naiwną dziewczynę, którą musi się opiekować. W trakcie spotkań dochodzi między nimi do dyskusji o życiu. Dla Gendziego najważniejsze są spokój, harmonia, szlachetność i racjonalizm, a Kolombina za wszelką cenę chce szokować otoczenie i wyróżniać się z tłumu poprzez efektowne zachowywanie się. Dziewczyna uważa także, że Gendzi niesłusznie szuka we wszystkim logicznego wytłumaczenia, bo jej zdaniem na losy ludzkie wpływają mistyczne siły, których nigdy nie uda się zbadać.

Po namyśle Kolombina stwierdza, że jednak to nie ona jest zazdrosna o Prospera, ale to on jest zazdrosny o nią i jej relacje z Gendzim. Idąc na kolejne spotkanie klubu, Maria zauważa, że przed willą Doży stoi stary kataryniarz śpiewający dziwną piosenkę. Podczas zebrania Prospero ogłasza, że dziś po raz ostatni zagrają w ruletkę. Doża stwierdza, że najwidoczniej Śmierć nie chce brać udziału w ich zabawie, więc wymyśli inny sposób na komunikację z nią. Nagle do salonu wchodzi podekscytowany Gdlewski. Młody poeta zwraca uwagę, że słowa refrenu kataryniarza grającego przed willą rymują się ze ‘śmierć’, więc to Znak, że został wybrany. Wszyscy wyglądają przez okno, aby zobaczyć kataryniarza, ale ten zniknął. Gendzi wychodzi z posiadłości. Prospero każe Gdlewskiemu się uspokoić i nie igrać ze Śmiercią, ale chłopak odpowiada, że on, podobnie jak Lorelei, jest geniuszem i dlatego został wybrany, po czym wychodzi. Adepci stwierdzają, że Gdlewski z pewnością się zabije, ale nie mają jak go powstrzymać. Kolombina jedzie do Gendziego, gdyż uważa, że tylko on będzie w stanie uratować chłopaka. Niestety eleganta nie ma w mieszkaniu, ale jest jego japoński kamerdyner. Od szwajcara Kolombina dowiaduje się, że Gendzi naprawdę nazywa się Erast Pietrowicz Nameless. Dziewczyna razem z Masą jadą do Gdlewskiego, lecz przybywają za późno. Znajdują młodego poetę martwego, leżącego na podłodze. Kolombina podejrzewa, że popełnił samobójstwo, ale Masa tłumaczy jej, że został on zamordowany – ktoś z wielką siłą roztrzaskał mu głowę, a potem uciekł przez okno. Japończyk telefonicznie wzywa Erasta Pietrowicza, a Maria wraca do mieszkania. Dla dziewczyny jest to dowód, że Śmierć istnieje i fizycznie przebywa wśród ludzi. Gdlewski znieważył ją swoim zachowaniem, więc Śmierć postanowiła go zabić. Po wejściu do mieszkania z kieszeni dziewczyny wypada karteczka z napisem „najukochańsza”. Kolombina podejrzewa, że została wybrana i właśnie otrzymała Znak.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”

Na polecenie przełożonych ZZ ma wesprzeć śledczych w sprawie morderstwa Gdlewskiego. Policja zastanawia się, czemu ktoś zabił poetę skoro ten i tak planował samobójstwo. Członkowie klubu kochanków Śmierci uważają, że Gdlewski rozgniewał Śmierć swoim zuchwalstwem i dlatego ta w zemście roztrzaskała mu głowę, aby odebrać mu możliwość samobójstwa.

Policyjny informator uważnie obserwuje zachowania pozostałych adeptów. Zwraca szczególną uwagę na dziwne zachowanie Cyrano, który podczas spotkania, nie zwracając na siebie uwagi, podchodzi do półki z książkami, wyjmuje jedną, a potem bardzo uważnie ją ogląda, a nawet liże jej kartki. Następnie niezauważony idzie do gabinetu Prospera, gdzie stoi telefon. Podąża za nim ZZ i ukryty za jednymi drzwiami podsłuchuje rozmowę Cyrano. Okazuje się, że Cyrano to sam Ławr Żemajło, piszący w gazetach artykuły o klubie samobójców. Dziennikarz mówi przez telefon, że będzie miał wspaniały materiał do porannego wydania, a potem wychodzi z willi. ZZ słyszy, że drugie drzwi prowadzące do gabinetu, które wcześniej były uchylone, nagle się zamknęły.

Z gazet

Redakcja pogrąża się w żałobie po samobójczej śmierci Ławra Żemajły. Wiadomo, że dziennikarz był sekretnym członkiem klubu kochanków Śmierci i to stąd czerpał informacje do swoich artykułów, które z zapartym tchem czytała cała Moskwa. Niestety Żemajło sam zaraził się chorobą, którą zwalczał. Wieczorem zadzwonił do redakcji, aby zostawiono mu wolne miejsce na pierwszej stronie, bo będzie miał dobry materiał. Rano znaleziono go powieszonego na ulicznym drzewie i to prawdopodobnie jego samobójstwo miało być tym materiałem. Dziennikarze będą kontynuować śledztwo prowadzone przez Ławra Żemajłę.

Z dziennika Kolombiny

Maria znajduje w torebce drugą karteczkę z napisem „wkrótce”, co odbiera jako wiadomość od Śmierci. Po samobójstwie Cyrano i wyjściu na jaw, że to on był zdrajcą, klub kochanków Śmierci zaczyna się rozpadać. Część uważa, że ze względu na dziennikarskie zainteresowanie powinni zaprzestać spotkań. Nagle do salonu wbiega Kaliban, krzycząc, że otrzymał Znak i został w końcu doceniony i wybrany przez Śmierć. Pokazuje znaleziony list od Śmierci, lecz Prospero bierze go i spala w ogniu, tłumacząc, że ktoś sobie zażartował i podrzucił ten liścik, bo wiadomo, że listy z zaświatów nie palą się w ogniu. Kolombina zaczyna podejrzewać, że i z niej ktoś sobie zażartował. Po spotkaniu Gendzi odprowadza dziewczynę do mieszkania. Erast Pietrowicz mówi, że sprawa klubu staje się co raz bardziej skomplikowana, bo przybywa w niej co raz więcej martwych osób. Elegant opowiada o tym, jakie niezwykłe rzeczy czekają na Kolombinę w dorosłym życiu, w tym także miłość. Dziewczyna zaczyna żałować, że nie poznała Gendziego zanim dołączyła do klubu kochanków Śmierci. Maria wchodzi do mieszkania i próbuje spalić karteczki, które brała za Znaki, lecz te nie chcą się zająć płomieniem. Dodatkowo Kolombina znajduje kolejny liścik ze słowem „przybądź”. Przekonana ostatecznie, że została wybrana, pisze list pożegnalny i planuje podciąć sobie żyły w wannie z gorącą wodą. Nagle ktoś dzwoni do jej drzwi. Dziewczyna idzie otworzyć i zostaje zaatakowana przez osobę stojącą na klatce. Napastnik łapie ją za gardło i próbuje udusić, ale Kolombinę ratuje wąż Lucyfer zwinięty wokół jej szyi. Maria zaczyna uciekać po mieszkaniu, a potem na dół po schodach, krzycząc o pomoc. Niespodziewanie drzwi prowadzące na ulicę otwierają się i staje w nich Gendzi. Erast Pietrowicz strzałem z rewolweru zabija napastnika, którym okazuje się Kaliban. Maria stwierdza, że jednak wcale nie chce umierać – gdy z przerażeniem uciekała przed Kalibanem, zdała sobie sprawę, że panicznie boi się śmierci.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”

ZZ z radością melduje, że sprawa klubu samobójców została rozwiązana. Podczas spotkania członków Jąkała opowiedział im całą historię: przybył do Moskwy, aby położyć kres istnieniu stowarzyszenia samobójców; szybko udało mu się dołączyć do klubu, lecz długo nie mógł wpaść na żaden trop, bo była to bardzo skomplikowana sprawa; udało mu się ustalić, że czarne róże, które Lorelei Rubinstein brała za Znaki od Śmierci w rzeczywistości były umyślnie przez kogoś podrzucane; według ustaleń Jąkały mógł to być Kaliban lub Prospero; udało mu się dowiedzieć, że Kaliban był pacjentem szpitala psychiatrycznego, gdzie trafił po tym jak jego statek rozbił się na oceanie i musiał zjeść swoich towarzyszy, aby przeżyć do czasu aż ktoś go odnajdzie; w szpitalu Kaliban raz próbował nieskutecznie popełnić samobójstwo, ale potem uznał, że nie jest godzien, aby umrzeć; dlatego taką nienawiścią darzył tych, którzy zostali wybrani przez Śmierć – Abaddona i Ofelię; doprowadzając do śmierci tę dwójkę wykazał się niezwykłą pomysłowością, bo oni podobnie jak Lorelei zostali doprowadzeni do samobójstwa przez machinacje Kalibana; dziewczynę zabił prawdopodobnie dlatego, że ona go nie lubiła i jako medium nigdy nie wskazałaby go jako wybranka Śmierci; Lorelei Rubinstein podrzucał Znaki w ramach żartu, co doprowadziło ją do samobójstwa; Gdlewskiego zabił, aby zemścić się za to, że młody poeta wywyższał się, że jest lepszy od pozostałych adeptów; Jąkała szukał kataryniarza, którego przed willą spotkał Gdlewski, ale nigdzie go nie znalazł, więc ten prawdopodobnie był podstawiony przez Kalibana; nie chodziło tylko o to, aby chłopak zginął, Kaliban chciał go całkowicie zniszczyć, więc sprawił, że ten uwierzył, iż został wybrany, aby potem samemu go zabić, odbierając mu możliwość samobójstwa uważaną za najwyższą formę śmierci; również Cyrano został zamordowany, bo, jak wykazała sekcja, przyczyną śmierci było uduszenie, a nie powieszenie; chwilę przed swoją śmiercią Cyrano dzwonił z telefonu w gabinecie Prospera do redakcji gazety, ale nie wiedział, że był podsłuchiwany przez Kalibana, który po wyjściu z willi dogonił dziennikarza, udusił go i upozorował samobójstwo; dla Kalibana Cyrano był zdrajcą, który swoją obecnością zszargał świętość klubu kochanków Śmierci, więc musiał zginąć; ostatecznie Kaliban postanowił zabić także Kolombinę, gdy ta została nową faworytą Śmierci i zaczęła otrzymywać liściki, które nie płonęły w odróżnieniu od listu Kalibana; morderca chciał ją zniszczyć podobnie jak Gdlewskiego – zabić tuż przed samobójstwem, aby napiętnować jako samozwańca i uzurpatora; na szczęście Jąkała przyszedł do Kolombiny, bo podejrzewał, że dziewczyna będzie chciała się zabić i chciał ją powstrzymać; usłyszał krzyki i uratował Kolombinę. W ten sposób Jąkała udowodnił, że Śmierć nie istnieje i to nie ona doprowadzała do samobójstw ani nie mordowała ludzi, więc niniejszym rozwiązuje klub kochanków Śmierci. Prospero jest zdruzgotany – nie tylko jego grupa się rozpadła, ale także to on nieświadomie wychował mordercę-szaleńca.

Z gazet

Gazety donoszą o planowanej przez pana Namelessa podróży trzykołowym motorem z Moskwy do Paryża w celu ustanowienia nowego rekordowego czasu przebycia trasy między dwoma miastami.

Z dziennika Kolombiny

Na pożegnanie Doża wręcza Kolombinie książkę, w którą wkłada czystą kartkę, mówiąc, aby koniecznie przeczytała zaznaczony rozdział. Dziewczyna odkłada prezent na półkę w mieszkaniu i zaczyna poświęcać się nowemu życia – odkryła, że tak naprawdę kocha życie i zastanawia się czy mogłaby ułożyć swoją przyszłość z Gendzim.

Po dwóch dniach przypomina sobie o prezencie od Prospera i czyta wskazany fragment. Tekst opisuje zwycięstwo miłości nad śmiercią poprzez podwójne samobójstwo. Kolombina podejrzewa, że Doża chciał jej w ten sposób przekazać, że ją kocha. Nagle dziewczyn zauważa, że na pustej kartce, którą Prospero zaznaczył polecany fragment, ukazał się napis „przybądź!”. Kolombina domyśla się, że to Kaliban stał za śmiercią pozostałych członków klubu, ale to nic nie znaczy, bo ona otrzymuje wiadomości od samej Śmierci, która ją kocha i wzywa do siebie.

Z teczki „Doniesienia agenturalne”

ZZ raportuje policji o ekscytujących wydarzeniach, w których brał udział.

W nocy przyjeżdża do niego Jąkała i wyjawia, że od dawna wiedział, że Horacy jest policyjnym szpiegiem, bo podczas rozmowy z Dożą w gabinecie dojrzał błysk okularów w uchylonych drzwiach, a spośród członków klubu tylko Horacy nosi okulary. Początkowo Jąkała podejrzewał, że Horacy jest dziennikarzem śledczym, ale po śmierci Cyrano, domyślił się, że tak naprawdę jest policyjnym szpiegiem. Elegant mówi, że Kolombina próbowała popełnić samobójstwo, rzucając się z balkonu, ale cudem nic poważnego się jej nie stało i żyje, lecz teraz Jąkała potrzebuje pomocy Horacego jako agenta policyjnego, aby raz na zawsze zamknąć sprawę klubu kochanków Śmierci.

Wspólnie jadą do willi Prospera. Doża przyjmuje ich w gabinecie, gdzie sam siada za biurkiem, a Jąkała w fotelu naprzeciwko. Elegant wyjaśnia, co udało mu się ustalić i prosi, aby Horacy wszystko notował: był w błędzie, biorąc Kalibana za wyrachowanego mordercę, bo to bynajmniej nie on za wszystkim stał, lecz Prospero; podczas pierwszej rozmowy w gabinecie dał się oszukać i uwierzył w szlachetne zamiary Doży; po trzykrotnym nieudanym samobójstwie w więzieniu Prospero chciał przebłagać Śmierć i w tym celu postanowił poświęcić Śmierci jak najwięcej istnień, aby niejako wykupić się cudzym życiem; do pierwszych zabójstw Doża wykorzystał Ofelię; dziewczyna była bardzo podatna na hipnozę i sugestię, więc Prospero z łatwością zawładnął jej umysłem; potem robiła wszystko, co Doża jej kazał; medium wskazało podczas seansu Abaddona jako kolejnego wybranego; następnie student otrzymał Znak w postaci wycia Zwierza; Jąkała udał się do mieszkania chłopaka i odkrył, że zawiasy w drzwiach dla służby były naoliwione, a zamek ktoś otwierał od zewnątrz, więc ktoś korzystał z tych drzwi i wszedł do mieszkania;  Jąkała przeszukał dokładnie lokal i znalazł tam ukrytą aparaturę, która wydawała dźwięki podobne do powtarzanego „umrzyj”, gdy na zewnątrz wiał wiatr; to ten dźwięk Abaddon wziął za Znak, a jego sąsiedzi za wycie psa; aparaturę zamontował Prospero, będący inżynierem; potem twierdził, że rankiem przyszedł do mieszkania studenta, bo czuł, że wydarzyło się coś niepokojącego, a w rzeczywistości przyszedł, aby zatkać rurki, które wydawały dźwięki; Doża dalej chciał wykorzystywać Ofelię do wskazywania kolejnych samobójców, ale podczas pierwszego seansu z udziałem Jąkały, gdy to elegant poprowadził ją duchowo, Prospero zorientował się, że dziewczyna jest podatna na wszelkie sugestie; Doża przestraszył się, że Ofelia może podczas transu innego hipnotyzera przypadkiem zdradzić jego postępki i postanowił się jej pozbyć; w tym celu na oknie w jej pokoju fosforowym tuszem napisał słowo „Umrzyj”; gdy dziewczyna w ciemności zobaczyła święcący napis, odebrała go jako Znak od śmierci i utopiła się w rzece; Jąkała wyciął szybę i poddał ją analizie, która wykazała, że na szkle są wyraźne odciski palców i można je porównać z odciskami Doży, aby udowodnić, że to jego sprawka; następnie Prospero zaplanował pozbyć się Lorelei Rubinstein; w tym celu wykorzystał Kalibana, co sprowadziło Jąkałę na fałszywy trop; to Doża wyciągnął Kalibana ze szpitala psychiatrycznego, za co ten był mu wdzięczny i został jego gorliwym sługą i wyznawcą; Prospero przekonał go, aby zrobił żart Lorelei i podrzucał jej czarne róże; poetka odczytała to jaki Znaki i zabiła się; potem Doża chciał zabić Gdlewskiego; umyślnie upozorował Znaki dla młodego poety – książka, w której na losowo otwartej stronie chłopak znalazł słowo rymujące się ze ‘śmierć’, miała sklejone kartki, aby otwierać się dokładnie na wybranej stronie; to odkrył Cyrano przed swoją śmiercią i to chciał umieścić w gazecie, podejrzewając, że ktoś celowo chciał doprowadzić Gdlewskiego do samobójstwa; niestety rozmowę przez telefon podsłuchał Kaliban, który zabił dziennikarza i upozorował jego samobójstwo; przy trzecim Znaku przekazanym Gdlewskiemu Prospero wynajął kataryniarza, aby śpiewał pod willą tak długo, aż chłopak nie przyjdzie i nie usłyszy piosenki; potem kataryniarz uciekł i to dlatego Jąkała nie mógł go odnaleźć; tu Doża przesadził, bo uraził Kalibana, który nie wiedział o planie Prospera i postanowił zniszczyć swojego rywala wyraźnie faworyzowanego przez Śmierć; ostatnią ofiarą miała być Kolombina; Prospero podrzucał jej karteczki, wiedząc, że dziewczyna zacznie podejrzewać, iż pochodzą one od samej Śmierci; następnie Doża podrzucił liścik Kalibanowi, bo wiedział, że ten pochwali się nim na spotkaniu; gdy to zrobił, Doża publicznie spalił jego list, komentując, że prawdziwych listów z zaświatów nie da się spalić; w ten sposób zasugerował Kolombinie, aby sprawdziła, czy jej karteczki da się spalić; ponownie przesadził z teatralnością, gdyż Kaliban znowu poczuł się urażony i tak jak poprzednio postanowił zabić kolejnego faworyta Śmierci, ale na szczęście powstrzymał go Jąkała; ostatni Znak ukryty był w książce, którą Doża ofiarował Kolombinie na pożegnanie; pojawiający się na pustej kartce napis był prostą chemiczną sztuczką, podobnie jak liściki podrzucane dziewczynie, które za sprawą odpowiedniej substancji nie dawały się spalić. Jąkała mówi policyjnemu agentowi, że to już wszystko, a dowody są w mieszkaniach jego i Kolombiny. Poleca Horacemu zadzwonić po policję. Doża powstrzymuje go jednak, twierdząc, że teraz pora na jego argumenty. Prospero nie zaprzecza zarzutom, ale pośrednio przyznaje się i mówi, że od dawna chciał zostać Bogiem i mieć prawdziwą władzę, nie nad ciałami jak generałowie, politycy czy nawet sam car, ale chciał mieć władzę nad duszami; dlatego założył klub kochanków Śmierci; tu sprawował całkowitą władzę nad podległymi mu adeptami, którzy zabijali się na jego rozkazy. Nagle Doża aktywuje ukryty mechanizm na swoim biurku i fotel wraz z Jąkałą zapada się pod ziemię. Prospero tłumaczy, że zapadnię zainstalował rok temu, bo podczas rozmów w swoim gabinecie chciał czuć władzę nad niczego nieświadomym gościem. Teraz jedynym świadkiem zostaje Horacy. Doża zaczyna z nim walczyć, aby zepchnąć go do przepaści, ale nie udaje mu się to. Podczas siłowania się Horacy zagląda do dziury i zauważa, że fotel się zaklinował, a na nim stoi Jąkała, który wciąż żyje. Prospero oświadcza, że mają patową sytuację i proponuje negocjacje. Zamyka zapadnię i proponuje Horacemu, aby najpierw się napili. Policyjny informator czuje, że jest hipnotyzowany i nie może odmówić. Doża nalewa wódki do dwóch kieliszków, które stawia na kole ruletki. Niespodziewanie dobiegają ich dźwięki strzałów dochodzące spod podłogi - Jąkała kulami zrobił dziurę w podłodze, a teraz próbuje wyjść. Prospero rzuca się na biurko i ponownie aktywuje mechanizm. Klapa ponownie się zapada, a z przepaści dolatuje dźwięk spadającego przedmiotu. Doża wciąż sugeruje Horacemu, aby się wspólnie napili, a ten nie ma siły, aby oprzeć się hipnozie. Nagle po wypiciu wódki Prospero zaczyna się dusić i tarzać po ziemi. Z dziury w podłodze wychodzi Jąkała w poszarpanym ubraniu, który jednak przeżył. Dźwięk usłyszany przez Horacego był dźwiękiem spadającego fotela. Okazuje się, że w wódce wypitej przez Dożę była silna trucizna. Prospero planował otruć ostatniego świadka, ale gdy rzucił się, aby ponownie otworzyć klapę, przez przypadek obrócił koło ruletki. W efekcie Doża napił się z kieliszka przeznaczonego dla Horacego. Jąkała sugeruje, aby informator odczekał kwadrans i zadzwonił na policję, po czym wychodzi z willi. Pozostawiony samotnie Horacy stwierdza, że w ten sposób dokonała się sprawiedliwość – przywódca klubu samobójców zabił się własnoręcznie.