Schubben van kwarts: ♦ Harper (15) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Onbekwaam (14)* **♦ |** *♦ Toverkol (16) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Na een heel lang gesprek over Aramis' vreemde gedrag, weet Reala de tabaxi eindelijk te overtuigen om haar een beetje te vertrouwen. Aramis wil, voor redenen die hij eindelijk heeft uitgesproken, nog altijd met Reala meereizen als haar dienaar, maar de Cancion-elf ziet dat niet zitten.

In plaats daarvan biedt ze hem een functie als haar secondant aan, een mengeling tussen een persoonlijke bediende, lijfwacht en tovenaarsleerling. Aramis accepteert haar aanbod met beide handen.

Maar nu moeten ze toch echt eens die reiskleren gaan kopen.

## Hoofdstuk 15: Harper

Reala voelde zich gelijk twintig jaar jonger toen Aramis voor haar op één knie ging. Hoeveel nobele ridders, dappere avonturiers en verliefden studenten hadden al niet voor haar geknield om haar om haar huis trouw te zweren of hun daden aan haar op te dragen?

Het bleef een vreemde ervaring. Een tikkeltje ongemakkelijk ook, want Reala had zich nooit helemaal op haar gemak gevoeld als ze, omringd door tientallen lieden, plotseling door een of andere vreemdeling als zijn muze werd uitgeroepen. Mama en papa hielden het altijd wel in de gaten, maar liever bleef ze in de bibliotheek of de tuinen studeren. Die schijnwerper mocht haar nichtje wel hebben. Zij straalde in het middelpunt van anderen.

Maar nu was er geen ontkomen aan. Reala moest echter bekennen dat de loyaliteit van de tabaxi een meer dan welkome steun was nadat ze zo lang in onzekerheid had geleefd en met een toekomst die ook niet veel vooruitzichten bood.

Bovendien zou ze haar kennis eindelijk weer eens kunnen delen. Was dat niet de reden geweest waarom ze jaren geleden op avontuur was gegaan? Om stukje bij beetje de wereld ietsjes te verlichten?

De Cancion-elf trok Aramis omhoog en maakte de standaard elvengroet naar hem door met haar middelvinger en duim een cirkel te vormen en deze naar haar hart te brengen.

*Ma len seldari,'* zei Reala in Elvens. 'Moge je hart open zijn voor al het mooie in de wereld.'

Met een lichte terughoudendheid herhaalde Aramis de beweging van de groet, een beweging die er vrij lomp uitzag als je klauwen in plaats van handen had. Zijn poging om haar woorden te herhalen, klonk minstens net zo grof door een vrij zwaar accent dat Reala al eerder was opgevallen. Ze kon het alleen niet plaatsen.

Aramis was zich ook bewust van zijn eigen uitspraak waardoor hij nu beschaamd naar de grond keek.

'Lastig?' vroeg Reala.

'Het Elvens...vloeit veel meer als mijn eigen moedertaal, juffrouw. U lijkt bijna te zingen,' zei Aramis bedenkelijk.

'Ja...dat is ook een beetje mijn eigen accent,' gaf Reala toe. 'Elvens is over het algemeen vrij zangerig, maar bij mijn dialect is het extreem. De elven van mijn thuisland prefereren het om kennis van mond op mond over te dragen, zodat het niet onbedoeld in de verkeerde handen kan vallen. Om de woorden beter te onthouden, maken ze er liederen van wat je dus terug kan horen in onze uitspraak. Als ik in plat dialect spreek, zing ik ook meer dan dat ik praat en de toon kan de hele betekenis van een woord veranderen. Maar ik leer je eerst wel algemeen Elvens voor ik aan mijn moerstaal begin.'

Aramis knikte zwijgend. Zijn eerdere zelfverzekerdheid was verdwenen met het idee wat er allemaal op hem af zou komen. Reala schonk de tabaxi een brede glimlach, pakte hem bij de arm en leidde hem de kamer uit.

'Geen zorgen,' zei ze. 'Je mag alle tijd nemen die je nodig hebt.'

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Geld voor een ontbijt hadden ze niet, dus gingen de twee avonturiers maar gelijk door naar Barthens Provisies. Deze winkel lag aan de rand van het dorp. Het was een groot houten gebouw waarbij de zuidelijke muur vrijwel helemaal overwoekerd werd door een enthousiaste groene klimop waarbij de rode dakpannen fel tegen af staken.

Boven de deur hing een uithangbord met de naam van de winkel er op, geschreven in twee talen. Reala kon alleen het Standaard lezen, maar herkende het anders als Dwergens.

Binnen lagen de stellages vol met voorwerpen die niet in gefabriceerd werden. Kleding, leder, zeepproducten, glas en nog veel meer. Ook lagen er nog een tal van andere dingen waarmee de gemiddelde mijnwerker of avonturier wel een eindje mee zou moeten komen.

Achter de toonbank was een lange, kale man van ergens in de vijftig bezig met het uitzoeken van een doos knopen. Hij keek een beetje verbaasd naar de twee havenloze avonturiers, en nog een beetje wantrouwiger naar de exotische tabaxi, maar zijn toon was vrolijk en warm.

'Ah, jullie zijn de twee avonturiers die Sildar gered hebben, nietwaar? Ik hoorde het verhaal gisteren in de herberg,' begroette hij hen. 'Wat kan ik voor jullie betekenen?'

'Zoals u wellicht al is opgevallen, heeft een eerdere confrontatie met de aardmannen ons het hemd van het lijf gekost. We vroegen ons af of u wellicht een degelijke set kleding had voor twee goudstukken de man,' vertelde Reala, terwijl Aramis op zijn vertrouwde twee passen rechts achter haar stond.

Barthen krabde zich een keer achter het oor voor hij de doos met knopen weer onder de toonbank schoof.

'Kleding voor welk doel precies?' vroeg hij. De man liep naar een hoek van zijn winkel toe waar verschillende kledingstukken lagen. Schoeisel, mantels, jassen, blousen, broeken. Hij leek een aardig complete verzameling te hebben.

'Het liefste kleding die tegen een stootje kan,' zei Reala, terwijl ze haar blik over de planken liet glijden. De kwaliteit van de spullen zag er goed uit.

'Avonturiers?' vroeg Barthen. Reala knikte. De winkelier tuitte zijn lippen in diepe overpeinzing voor hij richting de mantels liep. 'Voor twee goudstukken heb ik nog wel reiskleding, maar of dat u lang zal beschermen tegen weer, wind en wonden is sterk te betwijfelen.'

Met een doelbewust gebaar pikte Barthen wat stukken kleding op, zijnde een juten broek en blouse, wollen mantel, schoenen en een niet al te warm uitziend vest. Dit was wat hij hen voor twee goudstukken kon geven.

Reala keek er naar. Dit was bij lange na niet voldoende. Allereerst zou het hen niet warm genoeg houden en daarnaast zou het waarschijnlijk ook veel te snel slijten. Ze had die fout eenmaal eerder gemaakt en de Cancion-elf had er nog spijt van dat ze die dag geen betere kleding had aangetrokken.

'Hoeveel...' begon Reala die een moment nodig had om haar gedachten te vormen, 'zou u voor het volgende vragen: ondergoed, een paar stevige laarzen, een lederen broek, riem en beurs, een linnen vest, een wollen mantel en een paar handschoenen. Oh, en een paar losse lapjes linnen. Zijn er nog dingen die jij expliciet nodig hebt, Aramis?'

De tabaxi schudde zwijgend zijn hoofd. Ondertussen maakte Barthen een snelle berekening van alle zaken die Reala net had opgenoemd.

'Dat zou neerkomen op een goudstuk of tien, voornamelijk door de kwaliteit die u wenst te hebben. Veel van de kledij die ik heb, is gericht op mijnwerkers of avonturiers, dus voor dat bedrag durf ik u ook wel de kwaliteit van mijn waren te verzekeren,' zei Barthen. Het belletje van zijn winkel ging. 'Een ogenblik, alstublieft.'

Met vlugge stap liep de winkelier terug naar zijn toonbank om een nieuwe klant te begroeten. Reala inspecteerde de goederen die hij hen waarschijnlijk zou aanbevelen. Barthen overdreef niet. Dat paar stevige laarzen wat ze wilde hebben, zou inderdaad heel wat mijlen overleven voor ze aan hun einde waren.

'Wellicht dat u een deel van de kledij kan aanschaffen voor vier goudstukken, juffrouw,' opperde Aramis. 'In principe ben ik al voorzien.'

'Bij de eerste vorst, vries je dood,' zei Reala kortaf. 'Nee, we hebben beide dringend nieuwe kledij nodig. Ik denk dat we Sildar even moeten vragen of zijn factie nog werk voor ons heeft en eventueel een voorschot wil betalen.'

Barthen verscheen weer in het gangpad met een enthousiaste blik in zijn ogen en de vraag of ze even met hem mee wilde komen. Hij had wellicht een idee.

*Rol geschiedenis (R)(15): 15+3*

Bij de toonbank stond een elvenvrouw in een donkerbruin gewaad en een gordel vol gevulde flessen. Om haar hals hing een ketting met het evenbeeld van een kop van een goudstuk als hanger. Een volgeling van Tymora, de geluksgodin.

Het was echter het symbool dat op haar vest was geborduurd wat Reala's aandacht trok: de zilveren harp met de sikkelmaan op een blauwe banier. Een harper. Reala vloekte inwendig. Snel trok ze haar gezicht weer in de plooi voor iemand het zou opmerken.

*Rol optreden (14) (R): 12+5*

'*Ma len seldari*,' begroette Reala de vreemde elf zo accentloos mogelijk. In haar eigen oren klonk het wel redelijk. Ze gaf Aramis een klein stootje. Een beetje onzeker kwam hij naar voren.

'*Malen sildari*,' mompelde hij snel.

'Wat voor een groet is dat?' vroeg de elvenvrouw kijkende naar de nerveuze tabaxi die na het horen van haar woorden wel helemaal door de grond kon zakken van schaamte.

'Eentje die nog geen uur geleden is begonnen met het leren van Elvens,' zei Reala koel en ze positioneerde zichzelf tussen de elf en de tabaxi.

'Ah!' zei de vrouw en haar gezicht klaarde op. '*Nilemi!* Succes. Ik ben zelf bezig met Nissens, maar het ontbreekt me momenteel aan leermateriaal of een Nisse om mee te oefenen. Spreekt u zelf ook meerdere talen, juffrouw?'

'Naast Standaard en meerdere variaties van Elvens ben ik ook vloeiend in Faën en Drakonisch. In de toekomst zou ik er ook graag nog Dwergens bij willen leren,' zei Reala. De ogen van de priesteres werden groot.

'Ah, een elf van de wereld zie ik. Barthen vertelde me dat jullie de twee avonturiers zijn die Sildar gered hebben en nu wat verlegen zitten om geld. Aramis en Pixie van Carabas toch? Een verhaal gaat hier al snel ten ronde,' zei de elvenvrouw.

'Pixie is een bijnaam van me. In feite heet ik Nimueh d'Argant van het markgraafschap Carabas,' antwoordde Reala voor Aramis ook maar kon knipperen met zijn ogen. Hij zei gelukkig niets en de Cancion-elf was hem dankbaar voor zijn discretie.

De elvenvrouw knikte een keer beleefd voor ze zichzelf voorstelde als zuster Garaele en ze was op zoek naar een stel avonturiers voor een queeste. De winkel was echter geen goede plaats voor overleg en ze stelde voor om hun gesprek te vervolgen in een van de achterkamers van De Stenen Heuvel.

Niet veel later vonden Reala en Aramis zich zittende aan een tafel in een kleine kamer met uitzicht op de bosrand. Voor hun stond wat brood met vlees samen met twee kroezen lichtbier, allemaal op kosten van de priesteres.

Garaele vertelde dat ze een volgeling van de geluksgodin Tymora was, maar tevens ook lid was van de Harpers. Dit was, beweerde ze, een wereldwijde factie die zich inzetten voor gelijke rechten en een eerlijke behandeling voor alle intelligentie wezens in Faerûn.

Ook hielden de Harpers een scherp oog op de machthebbers, die wellicht op een gegeven moment zoveel invloed kregen dat ze er corrupt onder zouden raken. Voor het zover zou komen, zou de factie echter al actie hebben ondernomen.

Van tijd tot tijd zag Reala Aramis instemmend knikken, maar de Cancion-elf zat met haar gedachten anders. In het verleden had ze al meer dan genoeg ellende met deze factie gehad en er was geen haar op haar hoofd die er aan dacht om de Harpers te helpen.

Haar familie en de Harpers deelden echter een liefde voor informatie en kennis, dus wat Garaele namens de factie op het spoor was, het was wellicht minstens even interessant voor Reala als voor de andere elf. En wellicht een goede stap in de richting om uiteindelijk terug naar huis te keren.

Na nog minstens een kwartier propaganda te hebben moeten aanhoren en zo nu en dan braaf en instemmend te knikken, kwam de zuster eindelijk ter zaken. Reala's hart sloeg een slag over toen ze de aard van de queeste vernam: een spreukenboek.

En niet zomaar een spreukenboek, maar het verloren gewaande werk van meestermagiër Beaugalant. De Cancion-elf had nooit de kans gehad om de magiegebruiker te ontmoeten, hij was al lang geleden overleden, maar hij was jarenlang een reisgenoot van haar vader geweest en ze hadden vele avonturen samen beleefd.

Haar vader was intensief op zoek geweest naar het boek voor ze van huis vertrok. Hoe de Harpers aan de nodige informatie kwamen, wist Reala niet, maar nooit of te nimmer zou het werk van Beaugalant in de handen van de factie, of enige andere handen, vallen. Het behoorde aan haar familie toe.

'De laatste die het spreukenboek in haar bezit was, was een magiër die hier in de omgeving woont. Het probleem is echter dat we niet zeker weten of ze het spreukenboek nog heeft en...,' zei Garaele en ze leunde een beetje naar voren toe. '...na haar dood is ze verandert in een banshee wat de zaak er niet gemakkelijk op maakt.'

'Een rouwende spookverschijning die kan ontstaan na de dood van een vrouwelijk elf. Ze kunnen nogal...wispelturig zijn,' zei Reala tegen Aramis. De tabaxi slikte een keer, maar hield zich voor de rest stil.

'Wispelturig is ze zeker. Normaal gesproken verschijnt ze voor iedereen die haar gebied betreed. In ruil voor een kostbare gift is ze bereidt één vraag te beantwoorden, maar in mijn geval weigerde ze zelfs te verschijnen. Wie weet hebben jullie meer geluk,' zei Garaele.

'Enig idee waarom ze niet voor u wilde verschijnen?' vroeg Reala nieuwsgierig.

'Wellicht merkt ze dat mijn krachten een gift zijn van Tymora? De ondoden hebben het niet op goddelijke magie, juffrouw d'Argant. Het herinnert ze aan het Paradijs dat ze niet konden betreden,' zei de zuster. 'En anders gaan er nog altijd geruchten rond dat de banshee niet tevoorschijn komt wanneer er een machtige magiegebruiker in de omgeving rondwaard.'

'En u bent een machtige magiegebruiker?' vroeg Reala met een vlaagje sarcasme.

'Ik ben al langer lid van de Harpers, meisje, dan jij in leven bent. Ik wéét dat ik de sterkere elf van ons tweeën ben, alleen al omdat ik een volbloed ben,' zei Garaele met een sneer.

'Zei u net niet dat de Harpers voor gelijkheid onder de rassen streden?' merkte Aramis op. Zijn toon was zo ijzig en direct dat zowel Reala als Garaele hem stomverbaasd aankeek. De tabaxi keek de zuster net zo lang in de ogen tot ze uiteindelijk haar blik neersloeg.

Reala schonk haar nieuwe secondant een vluchtig glimlachje voor ze haar gezicht weer in de plooi trok.

'Dus...' ging de Cancion-elf verder. 'Over de beloning.'