Mitologia Spokrewnionych

Nieumarli, żywiący się krwią drapieżnicy, dysponujący
zdolnościami, które przeczą prawom nauki znanym śmiertelnikom, to istoty
mityczne, legendarne, pochodzące z folkloru. Większość śmiertelników z
pewnością byłaby zdziwiona odkryciem, że same wampiry również posiadają własne
mity i legendy. Właściwie to większa część historii Spokrewnionych przyjmuje
formę niejasnego i zniekształconego mitu. Cywilizacja ludzi lepiej rozumie swoją
historię, niż Spokrewnieni swoją.

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się logiczne. Wampiry są
wszak właściwie nieśmiertelne. Z pewnością wiele z nich doświadczyło osobiście
wydarzeń historycznych. Śmiertelnicy muszą polegać na zapiskach i odkryciach
archeologicznych, by poskładać fragmenty przeszłości, ale Spokrewnieni mogą
przecież po prostu spytać o przeszłość kogoś, kto już wtedy istniał, tak? Nie.
Starzejący się Spokrewniony zauważa, że aby przetrwać, potrzebuje coraz
mocniejszej krwi - aż wreszcie może karmić się tylko Vitae innych wampirów. Z
czasem powoduje to, że Spokrewniony zapada w letarg - albo z własnej woli,
pragnąc przespać dość czasu, by jego krew się rozrzedziła, albo wbrew woli,
kiedy to nie ma już jak się dalej żywić.

W letargu Spokrewniony śni. Nie wiadomo, czy to mistyczna cecha
krwi, wspólna wszystkich nieumarłych, czy też jakaś właściwość wampirzego
umysłu powoduje, że wszyscy Spokrewnieni doświadczają podobnych snów.
Dokładniej rzecz ujmując, śnią o tym, czego dokonali i co widzieli, raz za
razem. Obrazy pojawiają się ciągle i nie da się przed nimi uciec; pozostają
jednakże w ciągłym ruchu. Spokrewnieni śnią o dawnych wydarzeniach, ale nigdy
nie postrzegają ich tak, jak się odbyły. Pod koniec drugiej lub trzeciej dekady
letargu wampir ma już nieco wypaczony obraz całego swojego Requiem. Po kilku wiekach
snu to, co zapamiętał, może mieć już niewiele wspólnego z historyczną prawdą.

Oznacza to, że na każdego Spokrewnionego, który był
naocznym świadkiem jakiegoś wydarzenia, przypada nieco (lub bardziej niż
„nieco”) inna relacja tego, co się odbyło. Żaden pojedynczy Spokrewniony nie
zna prawdy dotyczącej pewnego konkretnego wydarzenia. Zewnętrzne śledztwo również
nie wyłowi prawdy z wielu rożnych zdarzeń, bowiem każdy Spokrewniony jest
pewien, że jego wersja jest prawdziwa, i z pewnością nie przyzna, że ktoś inny
może mieć w tej kwestii rację.

Spokrewnieni muszą zatem zwrócić się ku mitologii,
starożytnym wierzeniom i zapisom przekazywanym przez wieki i pokolenia,
podobnie jak w przypadku śmiertelników. Niektóre z tych zapisów zawierają
elementy potwierdzające pamięć większości starszych i wystarczająco dużo punktów
wspólnych, by udowodnić, że wspomnienia są przynajmniej częściowo trafne - jak
chociażby w przypadku rzymskich początków społeczności wampirów. Inne pochodzą
z czasów i miejsc, których żaden współczesny wampir nie widział, więc stanowią
jedyne istniejące źródło. Jeśli chodzi o ich wiarygodność, to tylko absolutnie naiwna
osoba mogłaby uwierzyć w to, że Spokrewnieni dojdą w tej kwestii do
porozumienia.

Starożytne teksty stanowią podstawę przeróżnych religii i
mitów o stworzeniu Spokrewnionych, tak jak Biblia czy Koran stanowią podstawę
rożnych religii pośród ludzi, chociaż ten stan rzeczy bardzo ciężko Spokrewnionym
zaakceptować. Wampiry mają dziwny stosunek do wiary. Samo ich istnienie stanowi
wystarczający dowód (przynajmniej dla niektórych z nich), że istnieje na tym
świecie coś spoza królestwa nauki. Większość wampirów wierzy, że w istocie
istnieje jakiś bóg bądź inna, wyższa siła. Jednakże uznawanie tego boga za
istotę przepełnioną dobrocią i prawością jest zupełnie inną kwestią. Niewiele
wampirów w pełni zaakceptowało to, czym są, czy choćby istnienie całego swego
gatunku. Czy rzeczywiście mogą być dziełem łagodnego bóstwa, pragnącego dla
swych dzieci tylko tego, co dobre? Wielu Spokrewnionych wierzy w boga w jakiejś
postaci. Niewielu Jednak uważa go za godnego czci.

Należy ponadto wziąć pod uwagę skłonności Spokrewnionych do
manipulacji i do oszustw. Istnieje niewiele wampirów, które z kłamstwa i
oszustwa nie uczyniły swojej stałej praktyki. Co z tego, że Testament Longinusa
przedstawia coś jako prawdę, jeśli prawdą nie jest, nakazując Spokrewnionym
pewne zachowania? Przecież Obrzędy Smoka głoszą coś zupełnie przeciwnego. Kto niby
może stwierdzić, która z ksiąg o powstaniu Przeklętych zawiera prawdę?
Spokrewnieni mogą polegać wyłącznie na słowach innych Spokrewnionych, nawet
jeśli pragną wyśledzić źródło pogłoski lub zapisu. Niewielu Spokrewnionych
wierzy choćby skrawkom informacji podane im przez inne wampiry. Dlaczego coś
tak kluczowego jak powstanie, wierzenia i cele całego gatunku miałoby być
traktowane inaczej? Oczywiście, podobnie jak w przypadku wielu innych elementów
Requiem, ostatecznym rozjemcą będzie sama Vitae, która wszelkie Tradycje
wprowadza mocniej i solidniej niż jakakolwiek inkwizycja.

Dlatego większość Spokrewnionych podzieliła się na różnorodne
obozy. Lancea Sanctum i jej dawny partner od czasów rzymskiego przymierza - Invictus - wierzą, że Testament Longinusa głosi prawdę lub że przynajmniej jest
jej bliski, co powoduje, że Uświęceni stosownie zmieniają swoje postępowanie
(należy jednakowoż zauważyć, że Invictus w niewielkim stopniu respektuje te prawdy,
jeśli stoją one w sprzeczności z interesami członków zgromadzenia; zwykle
Spokrewnieni z Invictus wydają się w ogóle nie przejmować nakazami). Ordo Dracul
ma własne nakazy, zebrane w Rytuałach Smoka i chociaż zapisy nie wykluczają
teorii Longinusa, to jednak jego samego nie potrzebują, by być wiarygodnymi. Krąg
Wiedźmy rzadko zajmuje się formalnymi opracowaniami początku wampirów,
polegając raczej na przekazach ustnych, dużo starszych niż wiedza Uświęconych
czy Smoków. Inni w ogóle odrzucają wszelkie postulaty początku gatunku jako
fikcję lub propagandę ukutą przez skłonną do manipulacji starszyznę, która prowadzi
niejasną grę. Bardzo niewiele wampirów pozostaje gdzieś pośrodku wszystkich
teorii. Spokrewnieni zwykle albo bardzo silnie wierzą w któryś mit, albo
odrzucają je wszystkie.

### **Mitologia, wiara i zachowanie Spokrewnionych**

Wiara Spokrewnionych, którzy jedną z teorii uznali za szczególnie
atrakcyjną czy znaczącą, jest tak szeroko rozpowszechniona, że stworzyła już
wiele wampirzych praw, które potwierdzono, i którym poddają się ci, którzy nie
wierzą w daną filozofię, dogmatykę czy ewangelię. Na przykład, trzy formalne
Tradycje, na mocy których działa większość społeczeństwa Spokrewnionych, zostały
wprowadzone (prawdopodobnie) przez słowa Longinusa oraz obecnie zapomnianej
Camarilli. Wiele miejscowych tradycji czerpie również bezpośrednio lub
pośrednio z ustępów Testamentu. Maskaradę często przywołuje się jako przykład
mądrości i dalekowzroczności Longinusa. Jego wierni utrzymują, że ich przodek
przewidział konieczność ukrywania Spokrewnionych przed śmiertelnikami jeszcze przed
czasami, gdy przewaga liczebna śmiertelników nie była tak ogromna jak dziś,
więc inne jego przykazania są równie mądre.

Z drugiej strony jednak, wiele regionalnych grup Kręgu
Wiedźmy wykorzystuje mitologie i kultury istniejące jeszcze na długo przed Ukrzyżowaniem
lub zupełnie od niego niezależne. Ich własne teologie powstały jednocześnie na
podstawie tych samych ograniczeń Spokrewnionych, jakie znają członkowie Lancea
Sanctum. Według nich Longinus istniał, a jedyny sposób na osiągnięcie sławy
widział w spisaniu swych komentarzy. Nie wytłumaczyły one jednak powstania
Spokrewnionych.

Podobnie Ordo Dracul nie zaprzecza słuszności teorii
Longinusa, wręcz potwierdza ją, zakładając prawdziwość własnego mitu powstania.
Jeśli Drakula mógł zostać wampirem bez rodzica, podobnie mogło stać się z Longinusem
- i wcześniej z każdym innym Spokrewnionym, którego imię i czyny dawno już
poszły w zapomnienie.

Kolejnym elementem zaciemniającym przekazy dotyczące początku
rasy wampirów jest istnienie klanów. Skąd wzięły się ich nazwy? Kim byli ich
twórcy? Czy wszystkie wywodzą się z tego samego miejsca, czy może powstały
niezależnie, pozostając tylko we współczesnej pamięci świata dużo starszego,
niż wszyscy podejrzewają? Klany są oczywiście starsze niż zgromadzenia, ale czy
wszystkie powstały w tym samym okresie?

Na te pytania nie ma oczywiście odpowiedzi. Żadna z teorii
powstania wampirów nie daje się jednoznacznie udowodnić - czy też dotychczas
nie udało się tego dokonać. Naturalnie Spokrewnieni pełni wiary, determinacji
lub ognistego pragnienia, by wiedzieć, wciąż badają początki swego gatunku. Ukryte
świątynie w zapomnianych krainach, domeny starsze niźli przekazy historyczne, opuszczone
schronienia pod miastami, które dawno temu obróciły się w ruinę. Wszystko to,
wraz z rodowymi reliktami, może pewnego dnia dać odpowiedź na pytanie, jaki
jest właściwie cel istnienia Spokrewnionych. Albo po prostu pojawią się kolejne
pytania... lub okaże się, że już nikt nigdy nie pozna odpowiedzi.

### **Powody i racjonalność**

Lancea Sanctum oczywiście najściślej powiązane jest z
opowieścią o stworzeniu wampirów przez

mesjanistycznego założyciela. Członkowie
zgromadzenia zwykle interpretują Testament Longinusa w sensie bardziej
dosłownym, a kapłani Uświęconych często noszą ze sobą kopie niektórych ustępów
bądź całe teksty, by odprawiać rytuały. Wojownicy zgromadzenia często cytują Testament
Longinusa przed bitwą (lub w jej trakcie), wzmacniając swoją reputację jako religijnych
obrońców wiary pośród innych frakcji.

Interpretacja powstania gatunku propagowana przez Invictus
jest dla zgromadzenia dużo mniej sztywna, ale nie mniej ważna. Starsi Pierwszego
Stanu często korzystają z ustępów z Testamentu Longinusa - szczególnie
odwołując się do władzy starszeństwa czy dokonań niektórych klanów - by usprawiedliwić
swoją pozycję władców społeczeństwa Spokrewnionych. Na mocy boskiego nadania
rządzą swoimi domenami, a z czasem będą rządzić kolejnymi. Mało prawdopodobne
jest, że wielu traktuje ten kanon jak prawdziwą wiarę, ale to właśnie wiara
była fundamentem czasów, z których wywodzi się niejeden starszy. Stanowiła również
odpowiedź na wiele pytań, które stawia nieśmiertelna, nienaturalna egzystencja.

Kartianie (i do pewnego stopnia również niezależni
Spokrewnieni) często wyznają dosyć cyniczną interpretację powstania gatunku.
Uznają mianowicie, że jest ona narzędziem stosowanym przez tych, którzy mają
władzę do uciskania tych, którzy jej nie mają. Nie oznacza to jednak, że
członkowie zgromadzenia nie wierzą w mit o stworzeniu gatunku czy że nie wierzą
w niego z oddaniem. Wielu z nich wierzy. Uważają jednak, że Spokrewnieni nie
mogą tak po prostu znaleźć pierwszego wampira, a nawet gdyby to się udało, nie stanowiłoby
to dowodu boskiej - interwencji. Longinus najprawdopodobniej nawet
własnoręcznie nie spisał „swojej” księgi, a jeśli tak, to porządek wypracowany u
zarania cywilizacji nie nadaje się do użytku we współczesnym świecie. Wskazują
więc inne mitologie, szczególnie te, w które wierzą miejscowi Akolici, i
niemożność dopasowania ich do współczesnego świata, by dowieść, że Spokrewnieni
nie mogą pozostawać w bezruchu i muszą zmieniać się z czasem mimo swej
niezmiennej natury.

Krąg Wiedźmy oczywiście kroczy własną drogą, wierząc w
niezliczone dawne mitologie oraz mieszaninę tych, które istnieją dzisiaj. Testament
Longinusa jest zaledwie dewaluacją dawnych dróg, podobny asymilacji dawnych
wierzeń i rytuałów, której dokonali chrześcijanie. W oczach członków
zgromadzenia nadużywanie lub daremne wzywanie którejkolwiek wiary jest tylko
parodią, wspieraną jeszcze przez świętokradczą starszyznę Spokrewnionych. Nie
mogą ignorować wiary bądź filozofii innych Spokrewnionych, ponieważ
ukształtowały one wampirze społeczeństwo w tak znacznym stopniu, a i tak wielu
uważa je za uosobienie wszelkiego zła wśród Spokrewnionych, zarówno dawniej,
jak i dziś. Inni Spokrewnieni wierzą, że wampiry istniały od początku świata i
że od samego początku były częścią Bożego planu. Przeklęci o naturze szamanów
lub nawet nekromantów uważają, że pierwsi Spokrewnieni byli duszami umarłych, które
z powodu praktyk czarnoksięskich lub duchowych zawirowań nie były w stanie
opuścić swoich ciał po śmierci.

Dla Ordo Dracul kwestia powyższa reprezentuje zarówno moc,
jak i ograniczenia. Wiele tajemnic, które Zakon już poznał, znajduje odbicie w rożnych
mitach o stworzeniu, ale samo zgromadzenie w swej naturze jest bardziej
sekularne niż inne. Smocze Sploty i filozofia Zakonu nie opierają się na
ustępach z jakiegoś konkretnego dokumentu, szczególnie z takiego, który zakłada
istnienie potęgi większej niż własne „ja”. Wszystkie mitologie zawierają
odrobinę mądrości, ale w czasie cudów sprawianych przez istoty bardziej
tajemnicze od Spokrewnionych, kto zawierzy autorom dawnych zapisków na słowo? Obrzędy
Smoka można czytać dosłownie lub metaforycznie, a wynik pozostanie dokładnie
taki sam.

Oczywiście grupy dużo mniejsze niż wielkie zgromadzenia kształtują
się zgodnie z nakazami największych przedstawicieli swego gatunku. Każda
religia ma swoje frakcje i kulty, toteż pomiędzy Spokrewnionymi pełno jest podziałów.
Niektóre wampiry, uznawane za fanatyków nawet w szeregach Lancea Sanctum, każdą
chwilę spędzają w zgodzie z tym, co nakazuje im Testament, wynosząc go ponad
władzę Księcia czy Arcybiskupa, a nawet /upierając się przy tym, że Longinus
był pierwszym wampirem, mimo sprzecznych dowodów historycznych. Wiele wampirów z
Invictus, dla których w innym przypadku religia byłaby mało znacząca, spotyka
się z tymi, którzy interpretują wygodną filozofię podobnie, szukając w niej
wspólnej płaszczyzny z potencjalnymi sojusznikami. Niektóre ugrupowania
religijne, często wyśmiewane przez innych Spokrewnionych jako kultyści dnia
zagłady, przyciągają się jedynie wiarą w to, że stwórcy Spokrewnionych powrócą pewnej
nocy, by zniszczyć całą rasę Spokrewnionych. Większość wampirów spogląda na te
kulty z pełnym irytacji lekceważeniem, z jakim śmiertelnik patrzy na ludzi,
chodzących po ulicy z tablicą, głoszącą: „Koniec jest cholernie bliski!”.

Inni wciąż pragną znaleźć racjonalne, naukowe wytłumaczenie
istnienia Spokrewnionych. Takich najłatwiej spotkać pośród stosunkowo młodych
wampirów, które z czasem porzucają taki pogląd i akceptują to, kim są i czego
potrafią dokonać.

Koterie, frakcje, klany, zgromadzenia (przynajmniej na
poziomie lokalnym) często sprzymierzają się lub rywalizują z innymi ugrupowaniami,
stworzonymi tylko na bazie doktryny religijnej. Owa rywalizacja rzadko
przeradza się w otwarty konflikt, ale jeśli już tak się stanie, jest on równie
zacięty i brutalny, jak wojna religijna w świecie śmiertelników.

Warto zauważyć, że większość mitologii Spokrewnionych nie
zastępuje religii, jest raczej dodatkiem do niej. Mitologie Akolitów
dostosowują się lub dodają bóstwa do panteonów istniejących pośród kultur śmiertelników.
Ci Spokrewnieni, którzy czczą Longinusa, wierzą również w Boga Abrahama. Spokrewnieni
prędzej wzbogacają swoje religie o elementy buddyzmu, chrześcijaństwa, hinduizmu
czy wierzeń muzułmanów, niż stosują wykluczanie.

### **Golkonda**

Jedną z koncepcji, które pojawiają się tylko przelotnie w Obrzędach
Smoka oraz w Testamencie Longinusa, ale nieco częściej w innych tekstach
(włącznie z Rakta Veda czy Cyklem Demeter) jest pojęcie Golkondy. Według mitów
Golkonda jest odpowiednikiem wampirzego stanu oświecenia, pozwalającym Spokrewnionemu
idealnie zrównoważyć potrzeby Bestii i głód ze swym świadomym umysłem.
Spokrewniony w stanie Golkondy nie wpada w szał, nie pada ofiarą Rotschrecku i
może nawet korzystać ze zdolności dostępnych wyłącznie wampirom o dużo mocniejszej
krwi. Niektóre legendy sugerują nawet, że wampir, który osiągnie Golkondę, może
na powrót stać się śmiertelnikiem. Nie udało się i zapewne nigdy się nie uda
ustalić szczegółów, ponieważ Golkonda jako stan bytu, jest nie tylko rzadka, ale
i unikatowa dla tych, którzy ją osiągają. Dokładne efekty tego wyższego stanu
wampirzej egzystencji z pewnością różnią się w zależności od wampira.

Niewielu Spokrewnionych wierzy w Golkondę, uznając ją, w
najgorszym przypadku, za mit lub błąd translatorski, a w najlepszym za
wskazanie, jak powinien postępować religijny Spokrewniony. Mimo to kilku Przeklętych
poszukuje możliwości osiągnięcia tego idealnego stanu równowagi, widząc w nim obietnicę
odkupienia lub chociaż ucieczki od wiecznego pragnienia - stanu zdającego się
podobnym do odkupienia.

Ci, którzy są w stanie przejrzeć przyjemne konotacje
Golkondy, dostrzegają jednak przerażającą warstwę, znajdującą się pod
powierzchnią. Wampir w stanie oświecenia niekoniecznie staje się „miły”.
Całkiem możliwe, że prawdą jest coś zupełnie przeciwnego. Wampir, który osiąga
Golkondę, może być jednym z najstraszliwszych stworzeń, jakie może napotkać
inny Spokrewniony, bowiem dusza jego jest w stanie doskonałej równowagi w
kwestii wampiryzmu. Golkonda może nie być zatem stanem naturalnego spokoju, a
zamiast tego zmienić wampira w doskonałego drapieżnika. W naturze wilk i rekin
żyją w zgodzie z tym, czym są, a istota bardziej świadoma swoich możliwości niż
te maszyny do zabijania może przypominać raczej wcielenie grozy niż świętego.

### **Prorocy i wyrocznie**

Nie sposób dyskutować o wampirzej mitologii, nie
wspominając o pewnej grupie Spokrewnionych okultystów, mędrców i proroków, którzy
mogą być jednak tylko mitem.

Zwą się Moirai i powiada się, że sami stanowią linię krwi,
choć wciąż spekuluje się co do tego, który klan jest ich macierzystym.
Powszechna mitologia przypisuje ich rod klanowi Mekhet lub Daeva, ale mniej
znane legendy łączą ich z innymi klanami czy nawet ze Spokrewnionymi z rodu,
który dziś popadł w zapomnienie.

Mówi się, że Moirai posiadali zapisy pochodzące z czasów
jeszcze przed Chrystusem i że znaleźli sposób na oparcie się wizjom w letargu,
co pozwoliło ich starszym zachować jasne wspomnienia z minionych wieków.
Posiadają ukryte biblioteki pełne okultystycznej wiedzy, budzące zazdrość w
sercach Mekhetów i Smoków. Najdziwniejsze jednak jest to, że są ponoć obdarzeni
umiejętnością przepowiadania przyszłości i wizjami. Znają nie tylko samą
przeszłość, ale także teraźniejszość i przyszłość każdego ze Spokrewnionych,
który kroczy po tej Ziemi. Rzekomo liczniejsi w dawnych wiekach, zostali uznani
przez inne wampiry za szalonych z powodu swych wizji i przepowiedni i
wymordowani. Dziś niewielu Spokrewnionych twierdzi, że poznało kogoś z tej
tajemniczej linii krwi, a większość wampirów uważa, że ona w ogóle nie istniała.

Mimo wszystko niektórzy Spokrewnieni utrzymują, że Moirai
byli prawdziwymi prorokami. Z pewnością dostrzegli zbliżający się koniec i
podjęli działania mające ukryć ich tak, by nikt ich nigdy nie znalazł...