Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 6

## Hoofdstuk 6: Nachtmerries

Saffira liet haar paard stoppen. “Deze plek zou
goed zijn om te overnachten.” Khaelen keek rond zich, ze bevonden zich in een
open ruimte beschut door bomen. Een beetje verder stroomde een klein riviertje.
“Dit is inderdaad een goede plaats, maar is het niet een beetje te diep in het
bos? Kunnen we niet eerst uit het bos gaan?” Ze keek hem aan en lachte: “Is de
dappere Khaelen te bang om in het enge bos te overnachten.” Khaelen voelde
dat hij rood werd en antwoordde boos: “Natuurlijk durf ik in een bos te
overnachten! Ik ben al op veel engere plaatsen geweest. Maar we hebben niet
echt een deftig kamp en wie weet wat voor gevaarlijke dieren hier leven.” “Wel
toevallig weet ik exact welke dieren hier leven. Misschien ben je vergeten dat
ik je gids ben en bovendien ook nog een jageres. Ik kan je verzekeren dat je
hier niets anders zult vinden dan wat eekhoorns, konijnen, microvaanen en
misschien enkele bosleeuwen.” Khaelen slikte: “Wacht wat, leeuwen?” “Agh,
zolang je vuur maakt zullen ze uit onze buurt blijven.” “Wel, laten we dan maar
een vuur maken want ik heb niet echt zin om ’s nachts wakker te worden door een
snurkende leeuw.”

Nadat Khaelen het vuur had aangemaakt aten ze van een door Saffira geschoten
konijn. Khaelen was alweer verwonderd door Saffira’s talent, net zoals toen ze
hem redde van die Grijze Alligator een paar dagen eerder. Saffira was dan weer
verbaasd dat Khaelen nog nooit een boog had vastgehouden. “Tijdens mijn
opleiding kon ik kiezen tussen verschillende vechtkunsten zoals magie, zwaardvechten,
boogschieten,… je kreeg ook de basis van de meeste andere maar ik heb nooit
leren boogschieten omdat het veel tijd kost om te leren en ik liever mijn tijd
in iets anders stak.” Saffira keek beledigd. “Wel, ik zou direct voor
boogschieten kiezen. Als je een boog hebt kan je er alles mee doen: vechten,
jagen,… en je loopt geen gevaar in tegenstelling tot op iemand afstormen met
een stuk metaal in je hand. Boogschieten is veel beter dan een beetje met lange mesjes
rond je zwaaien.” “Zwaardvechten is nie…” “Maar ja, niet iedereen denkt zo ver
als ik. Als je me even wilt excuseren, ik ga slapen. Morgen moeten we vroeg
op.” Khaelen keek haar na hoe ze rustig naar haar slaapplaats ging en op een
vreemd genoeg sierlijke manier in haar slaapzak kroop. Hij zuchtte en smeet de
botjes van het konijn in het vuur, daarna kroop hij zelf in zijn slaapzak.

Khaelen liep door een
grote zaal vol met mensen, ze vierden duidelijk iets, maar wat wist hij niet.  Aan het einde van de zaal
stond een man in een mooi blauw gewaad met een gouden leeuw erop. Hij had donkere ogen en kort bruin haar met een verzorgde baard, op zijn hoofd stond
een gouden kroon versierd met kleine blauwe edelstenen. “Blauw, de kleur van de
Alraanse koning” dacht Khaelen. Het was Phillippos V. Hij keek Khaelen droevig
aan. “Wat heb je gedaan Khaelen?” zei hij. “Wat bedoel je?” “Je hebt me
vermoord Khaelen. Waarom?” “I…ik heb je niet vermoord. Hoe kan je anders vlak
voor me staan…” Maar nadat Khaelen dit zei besefte hij dat hij een bloederig
zwaard vasthield. In Phillippos borstkas zat nu een groot gapend gat waar snel
bloed uit stroomde. Het duurde niet lang voordat heel zijn blauwe gewaad rood
kleurde. “Waarom Khaelen!” “I…ik weet het niet.” Phillippos keek hem recht aan,
zijn ogen leken nu helemaal zwart. Hij zei op een zangerige toon: “Jouw schuld,
jouw straf.” Plotseling stopte iedereen in de zaal met wat ze deden en draaide
zich om naar Khaelen, allemaal zeiden ze: “Jouw schuld, jouw straf. Jouw
schuld, jouw straf!”

Met een schok werd Khaelen wakker. *Niet weer zo’n droom.* De laatste tijd droomde hij bijna elke nacht
dat hij zijn oude koning vermoorde. Elke keer als hij wakker werd voelde hij
zich er slecht door, maar vreemd genoeg niet door schuldgevoel. Hij voelde zich
niet schuldig dat hij de koning had vermoord, ook al wist hij dat hij zich
schuldig zou moeten voelen, dit maakte hem misschien wel het meest bang. De laatste tijd was hij altijd gefocust op zijn opdrachten, hij dacht niet echt aan wat hij had gedaan, maar nu drong het echt tot hem door wat hij eigenlijk had gedaan. Hoe kon hij zich niet schuldig voelen? Hij
zuchtte. *Ik denk niet dat ik nog in slaap ga vallen, ik kan beter het vuur aanhouden.* Toen hij zich naast het vuur
neerzette hoorde hij voetstappen. Hij draaide zich om, het was Saffira.

“Kan jij ook niet slapen?” vroeg Khaelen. “Ik slaap nooit
erg lang,” zei Saffira terwijl ze zich neerzette. Khaelen gooide een takje in
het vuur en luisterde hoe het knakte, droevig staarde hij naar de vlammen. Saffira keek hem
onderzoekend aan “Wat is er?” “Ken je het gevoel dat je iets hebt gedaan wat je
echt niet zou moeten doen, maar je hebt er geen spijt van?” zei hij. “Dat gevoel
ken ik maar al te goed,” antwoordde ze. Khaelen keek haar verbaasd aan. “Wat? Er is nog veel
dat je niet over mij weet Khaelen,” zei ze blozend, “Je moet je er overheen
zetten Khaelen. Er over piekeren zorgt er alleen maar voor dat je je slecht
voelt.” Vervolgde ze op een vriendelijke toon. Khaelen vond de moed niet om
iets te antwoorden. Ze keek naar de hemel. “Nog een tweetal uur voordat de zon
opkomt, we kunnen beter nog maar even gaan slapen.” Khaelen knikte, waarna hij
terug in zijn slaapzak kroop terwijl vier woorden door zijn hoofd vlogen: “Jouw
schuld, jouw straf!”

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk