Someone Stole the Roof & Into the Fire

Toen de party en hun nieuwe vrienden wakker werden konden ze tijdens het ontbijt een verkenner zien, die kwam praten met Aym en Kerkad, en blijkbaar de omgeving uitgekamd had, op zoek naar ingangen in de brandende stad. Nadat hij aankwam, werd hij door Aym onmiddellijk terug gestuurd naar de leider van hun groepering, en kreeg de rest van de party een oplijsting van de opties. Hoewel het in theorie mogelijk was om door de vlammen te teleporteren zou dat te lang duren en de helft van de groep blootstellen aan groot gevaar elk uur dat Tara nodig had om iemand extra te kunnen meenemen. Dat liet 2 opties over: of ze konden proberen mee binnen te glippen met een Orc patrouille, met een verstandig gebruik van spreuken en infiltratiekunsten. Of ze konden langs Faykeep wandelen en gebruik maken van een mijn-operatie om de stad van onder te benaderen.

De mogelijkheid om de vuurmuur gewoon te verwijderen met een Dispel Magic spreuk werd als zowel onpraktisch als onwenselijk betiteld, en met Arthurs aandacht bij de situatie kon hij Aym stoppen met Tara te provoceren tot het proberen ervan. Tijdens het wandelen spraken Aym en Alruna uitvoerig over hun verledens, waarbij Aym een heel grote interesse had in de achtergrond van Alruna’s krachten.

Eenmaal aangekomen aan de mijnen, zagen ze een aantal mijnwerkers en om hun niet te hard te overvallen (en ter indekking indien zij geällieerd waren aan de orcs en fire elementals) werd er besloten dat er een toneeltje gespeeld ging worden: Arthur en Tara zouden doen alsof ze een pas getrouwd stelletje waren op huwelijksreis naar Faykeep. Dashawn besloot om hun Stelmaris mee te sturen, zodat hij via Stelmaris de rest van de party kon inlichten over wat gebeurde. In de zekerheid dat Arthur en Tara zouden falen daagde hij Kromal tot een weddenschap, Kromal had duidelijk meer vertrouwen in zijn partyleden en ging de weddenschap aan.

Wonder boven wonder werkte het plan met slechts lichte adaptaties (Arthur die zichzelf en Tara voorstelde als Arthur en Tara Valyrian in plaats van schuilnamen te kiezen.) Arthur en Tara daalden mee in de mijnen en spraken met de verantwoordelijke daar. Daar kwamen ze erachter dat er een soort van magische lamp was waarin de efreet gevangen zat, maar dat een mijner de lamp open maakte waardoor de efreet ontsnapte. In tussentijd zat Dashawn de gebeurtenissen daar beneden uit te beelden (waaronder impressies van Arthurs en Tara’s versie van een pasgetrouwd koppel.) Helaas verloren ze tegen dan het contact wat, omdat ze te ver weg waren.  Arthur en Tara merkten op dat zij met wat helpers in de omgeving een poging zouden kunnen doen om de efreet aan te vallen, ook al had hij veel hulp, als ze stiekem de stad in konden raken. Daarop gaven de mijners hun een vlugge beschrijving van hoe daar te raken en gingen ze de rest halen. Na een korte introductie, en 5 gouden munten die van Dashawn naar Kromal gingen begonnen ze hun afdaling. Ze hadden intussen ook van de mijnwerkers te horen gekregen dat het niet verwacht was dat dit type mijn hier was, omdat het zoveel leek op een mijn bij Silverthorn aan de andere kant van het Sapphire Lake. En net voor ze vertrokken stuurde Aym Kerkad terug met instructies. Dashawn maakte dan gebruik van de gelegenheid om Aym ervan te overtuigen hem te vertrouwen. Een welgeplaatste Suggestion spreuk en een heel ongelukkige Tieflings verzetspoging later vertrouwde Aym Dashawn volkomen.

Eenmaal beneden aangekomen zagen ze sporen van vuurschade aangericht door een wezen dat van onder het meer richting Faykeep ging. Ze besloten eerst het spoor terug te volgen, met een beetje geluk was de lamp daar nog te vinden. Tijdens de lange weg naardaar begon Dashawn wat te praten met Aym, en kwam een aantal dingen te weten: de verloren god die ze aanbad was Tiamat, die wel nog spreuken gaf maar niet meer reageerde, en ze zochten naar een phoenix om hun leider onsterfelijkheid te kunnen geven. Dashawn gaf een subtiel teken aan Tara om mentale communicatie te beginnen, waarna hij via Tara aan Alruna doorgaf dat ze heel hard moest opletten, want dat zij achter haar zitten en we best laag bij de grond konden blijven nu.

Na een lange trek opgeluisterd door een enthousiaste Kromal die een paar geschiedenislessen en lessen over mijnbouw gaf aan de rest van de groep kwamen ze aan een soort ondergrondse stad aan, en probeerden ze een gebouw naar binnen te gaan. Een standbeeld daar kwam tot leven, en vroeg om identificatie.

Omdat dat standbeeld daar al waarschijnlijk stond van voor de oprichting van Ael’Tas werd de party, ondanks een moedige poging tot diplomatie van Kromal, aangevallen door het standbeeld en 2 van zijn dienaars. Onder diens verderfelijke blik voelden Kromal en Arthur een sloomte over zich komen. Hun precaire situatie inschattende toverde Tara een Banishment betovering en slaagde erin het grootste standbeeld tijdelijk te verbannen. Dashawn, die ervan uitging dat Alruna die betovering had uitgesproken maakte haar onzichtbaar, even niet in gedachten houdende dat dat zijn eerdere suggestie zou verbreken.

Daardoor, nadat de 2 dienaars simpel werden afgeslacht, sprong Aym naar Alruna, trachtende haar peryton veer (waarvan ze vermoedde dat het een phoenix veer was) te grijpen en eindigde in plaats daarvan slechts met enkele haren waarna ze weg teleporteerde.

Hoewel een omsingeld standbeeld waarop onmiddellijk een gigantisch openingssalvo gelost kon worden wel indrukwekkend was was het verdwijnen van Aym met info over Alruna toch een demper. Om het erger te maken, riep het standbeeld 2 extra dienaars op met een laatste schreeuw, 2 gigantische vliegende en vlammende doodshoofden, die als openings salve 2 vuurballen de kamer inkeelden, met wat moeite haalden ze de doodshoofden neer.

Daarna, terwijl Alruna onmiddellijk in elkaar zakte om uit te rusten keken Kromal Arthur en Tara achter de valse muur, terwijl Dashawn de assen restanten van 1 van de doodshoofden bij elkaar vaagde en in een vial stak in zijn rugzak. Kromal en Arthur vonden daar een heleboel goed en juwelen (waaronder jade, hoera!) en kunstvoorwerpen, en Tara kon bepalen dat 1 van de voorwerpen magisch was, wat ze dan identificeerde als een Assasins Bracer.

Even later ontplofte Dashawns rugzak en verschenen er 2 volledig geregenereerde doodshoofden. Tara die niet de kans had gehad om te rusten tijdens het identificeren vluchtte in paniek, na een afscheidsschot te lossen op de skeletten en bijna in een zwaan veranderd te zijn wetende dat een extra vuurbal haar zou neerhalen. Gelukkig konden Kromal, Dashawn, Alruna en Arthur de hoofden met gemak neerhalen, en kon Tara nu ze in relatieve veiligheid was even rustig nadenken en herinneren dat enkel Remove Curse, Dispel Magic of Holy Water de wezens definitief konden uitschakelen. Als gedacht zo gedaan en een uur en twee dispels later kon de groep eindelijk een lange rust nemen.

Die nacht slaagde Tara er niet in de slaap te vatten. en toen ze even na haar wacht terug opstond om de andere wachters gezelschap te houden merkte ze dat iedereen (inclusief half-elfen) in slaap was en niet wakker te krijgen was. Angstig om wat er gebeurde keek ze naar boven, en zag ze dat waar het gewelf met daarboven Sapphire Lake hoorde te zijn er slechts de sterrenhemel zichtbaar was. Een verschrikte ‘Someone stole the roof’ later besefte ze dat aan de hemel een gele maan stond. ‘You’re here aren’t you.’ ‘Of course I am.’ antwoordde the King in Yellow, die niet heel blij was met Tara’s tarten van zijn wensen, nog het minste met het doen alsof ze Arthurs vrouw was. Om ervoor te zorgen dat Tara gehoorzamer zou worden had ze tijd nodig om na te denken en te beseffen hoe alleen ze was, en de beste manier om dat te doen was ervoor te zorgen dat Tara niet meer hoefde te of zelfs maar kon slapen.

Bij het ochtendgloren werd Arthur ook gecontacteerd door Excalibur in zijn dagelijkse meditatie, en hoewel excalibur zijn best deed informatie door te geven, en een belangrijk ding wou doorgeven was de connectie verstoord, alsof iemand excalibur probeerde te verbergen.

Met het ochtendgloren en herwonnen frisheid besefte de groep dat het onbegonnen werk was om een lamp terug te vinden op een oppervlakte ter grootte van het saphire lake en besloten ze dus onmiddellijk richting Faykeep te gaan, hopende dat Tara en Meicoril de efreet konden verbannen.

Een lange trek bracht hun in redelijke veiligheid onder Faykeep, in de rioleringen. Daar kwam onze party een aantal mensen tegen. Omdat wij hun zagen voor zij ons zagen konden we hun benaderen, en Arthur nam dan ook het woord. De mensen bleken inwoners van Faykeep te zijn, die zich in de rioleringen hadden verstopt om niet gevangen genomen te worden door de Orcs en Elementals. Blijkbaar namen de Orcs en Elementals zoveel mogelijk mensen gevangen om ze tot slaaf te maken en te vervoeren naar de plane of fire. De party kon enkel versterkt raken in hun determinatie om Faykeep te bevrijden van de tiran efreet.

Op het aanraden van de groep vonden ze een riooldeksel, en gaven ze de groep pointers over hoe te ontsnappen uit de rioleringen. Nadat zij uit het zicht waren verdwenen klom de groep naar buiten, Faykeep in. Heel Faykeep was beschadigd door vuur zover zij konden zien, maar een kleine excursie van Stelmaris leerde ons dat 1 gebouw met omliggende tuinen nog in uitstekende staat was. De logische conclusie was dan ook dat daar de Efreet zou zijn, tesamen met zijn belangrijkste lakeien.

De groep probeerde door Faykeep heen te sluipen en ontweek zo Orcs, Magmins en elementals. Tijdens hun omzwervingen kwamen ze ook een huis binnen, en troffen daar een oude zieke man aan. Alruna deed haar best hem zo goed mogelijk op te lappen, maar met alle capabele mensen gevangen of ontsnapt was deze mens ten dode opgeschreven. Erger, zover Alruna wist zou heel Faykeep vol liggen met dit soort lijdende zieke mensen.

De groep zette zijn sluiptocht verder, en wist zelfs het grootste deel van de patrouilles te ontwijken in de tuinen rond het huis van de efreet, dankzij een goede samenwerking van Dashawn en Tara. Pas op het einde werden ze gehoord. In een ware ‘Mission-Impossible’ stijl bedacht Tara een plan, Dashawn maakte zichzelf onzichtbaar, Alruna veranderde zichzelf en Arthur in onopvallende spinnen en Tara maakte zichzelf, Kromal en Kevin onzichtbaar.

Zichzelf daarmee net voor de Azers verstoppende, besloot de party dat om verder te gaan, Kromal best kon de muren oplopen om een ingang te zoeken. Zo gezegd zo gedaan, en Kromal, lucky bastard dat hij is, vond een open raam. Tara pikte de 2 spinnen op en zette ze op haar schouders terwijl de groep naar het open raam op het ?tweede? verdieping ging.

Kromal kon gemakkelijk Kevin en Dashawn mee naar boven helpen, maar Tara bleek veel moeilijker te zijn. Was ze een al niet sterk zo, was ze ook nog eens afgeleid door de spinen die door haar haar begonnen te klimmen. Tot overmaat van ramp trok het lawaai dat Tara maakte de aandacht van Azers, die 2 zwevende spinnen zagen. Tara zag dat en kon net op tijd zich tegen de muur duwen om de 2 spinnen verder naar boven te laten klimmen. Dan kon Tara het niet meer houden en liet het touw los, maar Kromal kon haar nog net grijpen, en heiste haar volledig naar boven.

Daar aangekomen leidden Dashawn en Arthur (terug geen spin meer) de weg, beter bekend met de lay-out van de huizen van de betere nobelen. Ze vonden eerst de schatkamer, maar, ervan bewust dat die waarschijnlijk vol valstrikken waren besloten ze eerst naar de banquet hall te gaan. Daar aangekomen, terwijl zij nog onontdekt waren zagen ze De grote Efreet en 2 luitenanten. Met nog slechts 10 minuten aan onzichtbaarheid voor de onzichtbaren over en hun vijand net voor hun is het nu aan de party om Faykeep te redden, ongeacht de kost tot hunzelf.