Duistere Hemelen: Dodelijke waarschuwing (11)

## Hoofdstuk 11

Ondanks dat de zon zich nog altijd schuilhield achter de duistere wolken, was het toch een vrolijk begin van de dag. Het kamp was gehuld in een vrolijke sfeer sinds Rozenbooms bevalling. Haar jongen waren nu al redelijk actief, met piepen dan, en voor de meeste katten waren ze een hele opluchting, omdat ze ervoor zorgden dat iedereen even zijn problemen vergat. Donderpoot zelf kon ook niet wachten om ze te zien, maar tot die tijd was hij eropuit met Zandroos. Ze zouden op jachtpatrouille gaan, maar er was weinig van het jagen gekomen. Het was fijn om er eindelijk weer alleen op uit te zijn met zijn vriendin en eens privé met haar te kunnen praten.

‘Ik ben zo benieuwd naar de kits! Musvleugel zei dat het er vier waren!’ zei Zandroos enthousiast. Donderpoot glimlachte blij. ‘De kraamkamer gaat weer vol worden zo! En dat nog wel in *Bladkaal*!’ Zijn vriendin knikte instemmend. Haar groene ogen glinsterden vol met pretlichtjes. ‘Het is een goed teken dat het voorspoedig gaat met onze Clan! Wie weet worden we zelfs wel mentor van één van de kits! Ik wil dat *zo* graag! Wie hoop jij te krijgen?’ Donderpoot keek bedenkelijk naar zijn in de sneeuw verzonken poten. ‘Ik had graag wel Meelkit gehad, eigenlijk. Alleen kan dat niet doordat ik waarschijnlijk te laat krijger wordt.’ Zijn somberheid overspoelde snel zijn jaloezie voor Zandroos weg. Hij had zo graag al krijger willen zijn, maar toch had hij geen spijt van zijn keuze gehad om weg te gaan. *Alleen had het alles wel veel makkelijker gemaakt voor mij.*

‘Wow, Meelkit? Dat had ik niet verwacht. Ik weet niet eens of hij wel leerling mag worden eigenlijk, vanwege zijn blind- en doofheid. Zou hij niet beter medicijnkat kunnen worden?’ vroeg ze nadenkend. Ze staarde hem vol bewondering aan met een blik waar Donderpoot het warm van kreeg. ‘*Daarom* wil ik hem juist gaan trainen. Ik wil een manier zoeken voor hem om toch nog krijger te worden. Maar natuurlijk is de keuze aan hem, als hij medicijnkat wil worden moet hij dat zeker doen.’ ‘Het zou geweldig zijn als je een manier vindt voor hem om krijger te worden! En wie weet wordt hij wel wat later leerling, dus je hebt nog kans!’ Zandroos gaf hem een warme lik over zijn wang en drukte zich wat dichter tegen hem aan. Hij genoot van haar honingzoete geur en warme adem. ‘En wie zou jij willen?’

‘Vorstkit’, antwoordde Zandroos meteen. ‘Ik denk dat we veel gemeen hebben en een goede match zouden zijn. Roomkit zou ik trouwens ook niet erg vinden. Eigenlijk wil ik gewoon graag een poesje, haha.’ Donderpoot snorde. Zandroos was altijd al iemand geweest die geloofde in de kracht van poezen en dat ze net zo sterk konden zijn als katers en zodra iemand daar tegen was, zou diegene niet lang meer zijn vacht behouden. Hijzelf was het helemaal met haar eens en vond het juist mooi om te zien hoe trots ze was om een poes te zijn. ‘Wanneer werden ze ook alweer leerlingen?’ vroeg hij. ‘Over twee maanden, een beetje aan het einde van Bladkaal volgens mij. Genoeg tijd voor jou dus om je krijgersnaam te behalen!’ spinde de poes. Donderpoot lachte. ‘Ik denk niet dat dat me nog gaat lukken hoor, mijn lompheid en Bladkaal gaan nooit zo goed samen helaas.’ Zandroos snoof. ‘Dat accepteer ik niet als excuus! Het gaat je lukken! Echt waar!’

Jammer genoeg geloofde Donderpoot niet zo in haar lieve woorden. Hij wilde het wel, maar hij wist gewoon dat het niet zo was. *Maar wie weet word ik wel mentor van één van Rozenbooms jongen! Dat duurt alleen nog wel eventjes…* ‘Wist je dat je er misschien nog nieuwe pleegbroertjes en -zusjes erbij krijgt? Misschien word je wel mentor van hun! Dat zou leuk zijn toch?’ miauwde Zandroos nog steeds vrolijk. Donderpoot keek haar verontwaardigd aan. ‘Hoezo?’ ‘Ik hoorde Hulstklaver met mijn moeder praten. Blijkbaar willen zij en Zwartklauw graag nog een nestje samen voordat het te laat is!’ Zandroos zwiepte speels met haar staart en luisterde met gespitste oren naar de vogels. ‘Wow, echt? Dat heeft ze me nog helemaal niet verteld! Ik dacht eigenlijk dat ze al te oud was om nog nieuwe kits te krijgen, maar het is wel leuk nieuws … als ze niet zoals *Ravenklauw* worden.’ Hij en zijn pleegbroer hadden het nooit goed kunnen vinden met elkaar en hij had nooit geweten waarom, maar hij had het in ieder geval opgegeven nu. Gelukkig had hij Havikpoot als echte broer gevonden, waar hij het gelukkig wél goed mee kon vinden. Al was dat in het begin ook niet al te soepel gegaan.

‘Ik vind het ook erg leuk, nieuwe kits zijn altijd *zo* geweldig! Later ga ik er ook veel nemen, en jij?’ Ze grijnsde van oor tot oor en keek hem erg doordringend aan, alsof er een diepere vraag in was verborgen die Donderpoot volledig over het hoofd zag. ‘Ik ook wel, al weet ik niet of ik er nu zo *super* veel wil hebben.’ Zandroos knipperde begrijpend met haar ogen. ‘Dat snap ik wel, ja. En met *wie* zou je ze willen?’ Een speelse twinkeling verscheen in haar pupil en ze keek hem afwachtend aan. Donderpoot slikte, niet wetend wat hij moest zeggen. Hij voelde zich warm worden onder zijn vacht en voelde onprettige kriebels in zijn maag. Zandroos strakke blik maakte hem alleen nog maar meer ongemakkelijk. ‘Eh, dat, eh, w-weet ik nog niet e-echt’, stamelde hij. Zandroos’ groene ogen verdonkerden en ze boog haar kop ietwat teleurgesteld. ‘Oh, oké. Ik ook nog niet hoor, wie weet komt het later wel.’ Donderpoot glimlachte en schuifelde op zijn poten. ‘Hopelijk, ja.’

Hij wist dat Zandroos en Engelpoot het niet zo goed met elkaar konden vinden, dus wilde hij haar al helemaal niet lastig vallen met de problemen die hij nu ondervond met de schildpadpoes. Elk moment dat hij bij Engelpoot was voelde verkeerd aan, maar telkens als hij haar met IJzerpoot zag voelde hij zich stik jaloers en hij haatte dat gevoel. Hij vond alles aan haar nog steeds zo geweldig en zelfs al wou ze niet zijn partner zijn later, hij wilde nog wel vrienden met haar blijven. Maar zelfs dat leek er nu niet echt in te zitten, en dat terwijl hij haar hulp echt nodig had. Engelpoot was de enige die hem volledig kon begrijpen over de Duivelpoot-situatie en hij had haar nog niet kunnen vertellen over zijn ontmoeting met Schaduwpoot. *En alleen als we samen gaan werken hebben we een kans om Duivelpoot te verslaan.*

Hij was zo met zijn bezorgde gedachten bezig, dat hij niet eens doorhad dat Zandroos en hij al bij het kamp waren aangekomen. ‘Zullen we gaan kijken?’ vroeg hij opgewonden. Zandroos ogen lichtten weer op. ‘Zeker!’ Hij sprong met grote sprongen over de sneeuw door de doorntunnel en meteen door naar de kraamkamer. Het was redelijk rustig in het kamp, dus hopelijk konden ze meteen terecht. Musvleugel lag half-slapend in de ingang van het hol en keek op toen ze de twee katten op haar af zag komen. ‘En? Kunnen we al kijken?’ Donderpoot probeerde alvast naar binnen te gluren, maar kon nauwelijks iets zien. Musvleugel wachtte even voordat ze antwoordde, maar zodra er een klein glimlachje rond haar snuit verscheen was het al duidelijk. ‘Goed dan, jullie zijn de eersten! Op Stekeldoorn, Pluispoot en de anderen in de kraamkamer na dan.’

Snel maar voorzichtig, liep Donderpoot naar binnen. Hij zag Luchthart opgekruld in haar nest liggen samen met haar kits. Alles zag er heel rustig uit. *Te rustig,* vond hij. *Waarom zijn haar kits niet helemaal enthousiast over hun nieuwe holgenoten?* Toen wendde hij zijn kop naar Rozenboom. De moederkat lag op haar zij naast de kits die haar melk dronken. Ze zag er blijer uit dan Donderpoot haar ooit gezien had, maar ook best uitgeput. De bevalling was dan ook nog niet zolang geleden geweest. Het waren er inderdaad vier, zoals Zandroos had gezegd.

‘Ze zijn prachtig!’ snorde zijn vriendin en hij knikte instemmend. ‘Bedankt’, snorde Rozenboom terug. Stekeldoorn stond naast haar, trots met zijn borst vooruit gestoken. ‘Ze zullen de sterkste krijgers in de DonderClan worden!’ Zijn ogen glommen vol liefde terwijl hij over zijn kits sprak. Donderpoot had hem nooit zo ingeschat als het vadertype eigenlijk, maar nu hij hem zo zag, wist hij wel zeker dat Stekeldoorn een prima vader zou worden. ‘Hebben jullie al namen bedacht?’ vroeg hij nieuwsgierig. Rozenboom en Stekeldoorn wisselden even een blik en knikten toen. ‘Voor het schildpadpoesje hebben we Vinkkit gekozen als naam’, vertelde Rozenboom. ‘En voor het witgrijze katertje Meeuwkit’, vulde Stekeldoorn aan. ‘En Bladerkit voor het bruin en witte katertje. Alleen voor het bleekbruine poesje hebben we nog niks bedacht’, miauwde Rozenboom weer. ‘Wat dachten jullie van Mirtekit?’ stelde Zandroos voor. Rozenboom keek bedachtzaam naar de grond en toen naar haar partner. ‘Dat vind ik een prachtige naam! Jij ook?’ Stekeldoorn knikte. ‘Mirtekit zal het worden!’ Donderpoot snorde blij. ‘Allemaal zijn het erg leuke namen! En wat een mooie kits! We zullen je nu weer wat rust geven hoor!’ ‘Je kan al zien dat ze een grote toevoeging zijn aan de DonderClan!’ spinde Zandroos terwijl ze langzaam achteruitweek.

Rozenboom en Stekeldoorn knipperden dankbaar met hun ogen en raakten toen elkaars neuzen aan. Donderpoot wilde hun alleen laten, maar kon het toch niet helpen om te kijken bij Meelkit. Maar zodra hij naar Luchthart toestapte, hield Stekeldoorn hem snel tegen. Donderpoot keek vragend van hem naar Rozenboom, van wie de ogen bewolkten. ‘Ze is er pas net achter gekomen dat Meelkit overleden is’, fluisterde ze somber. Donderpoots hart stopte even. *Meelkit dood? Dat kan niet gebeurd zijn!* ‘D-Dat is zo erg’, stamelde hij. ‘Wens haar veel sterkte als ze wakker is.’ Rozenboom knikte. ‘Zal ik doen.’ Daarna trippelde Donderpoot het hol uit. Zandroos stond buiten op hem te wachten. ‘Wat is er?’ vroeg ze bezorgd toen ze zijn blik zag. ‘Meelkit is dood’, antwoordde Donderpoot met een brok in zijn keel.

Hij keek even over zijn schouder naar de kraamkamer. Zonet had hij nog gepraat over hoe hij Meelkit graag als leerling wilde hebben, en nu was hij dood. *Nog een toekomstdroom van hem was verpest. Verdien ik dit ofzo? Omdat ik de Clans voor drie manen in de steek heb gelaten? Het is zo oneerlijk!* ‘Het spijt me zo, Donder’, miauwde Zandroos meelevend. Donderpoot zuchtte en sloeg zijn ogen neer. ‘Er komen vast wel andere kansen voor mij, maar zijn leven was zo kort …’ ‘Te kort’, miauwde ze instemmend. Donderpoot strompelde verdrietig weg. *Het is alsof de SterrenClan mijn hele toekomst wil verpesten.* *Eerst Engelpoot, nu dit, wat staat er nog meer op me te wachten?*

‘Wat kijk je sip’, merkte Roodborstpoot op. De schildpadpoes kwam naar hem toe gelopen vanuit het leerlingenhol en schudde nog even plukken mos uit haar vacht. ‘Meelkit is dood’, miauwde hij somber. Roodborstpoot stond even stil en haar gezicht werd ook wat triester. ‘Arme Luchthart en Sneeuwster, het moet vreselijk zijn om hun zoon zo vroeg te verliezen en dat nog op deze prachtige ochtend.’ Donderpoot knikte bedroefd. ‘Dus er komt een wake ofzo toch vanavond?’ vroeg Roodborstpoot door. Weer knikte Donderpoot. ‘Dan kunnen we hem in ieder geval een afscheid geven die waardig is aan die van een krijger’, murmelde hij. ‘Dat is een mooi gebaar!’ spinde Roodborstpoot. Ze gebaarde met haar staart om naast haar te komen zitten en Donderpoot krulde tegen haar op, genietend van de warmte die ze uitstootte.

‘Ik heb wel wat beter nieuws’, miauwde de schildpadpoes toen. ‘Ik heb Slangentand gevraagd naar Kroningsbries en blijkbaar was hij de WindClancommandant! Alleen weet niemand wat er nu echt met hem gebeurd is, al heb ik een vermoeden dat mijn moeder er wat mee te maken heeft.’ Donderpoot keek haar verwonderd aan. ‘Wow, WindClancommandant? Dat had ik niet verwacht!’ ‘Ik ook niet’, gaf ze toe, ‘maar blijkbaar was hij best een gevreesde krijger.’ ‘Waarschijnlijk omdat hij altijd zo hongerig was, net als jij!’ plaagde hij haar in de hoop zelf wat beter te voelen, maar nee. Roodborstpoot keek hem grijnzend aan. ‘Hongerig voor grote DonderClanleerlingen, ja!’ Ze sloeg haar poot om hem heen en beet hem zachtjes. ‘Hmm, heerlijk!’ miauwde ze daarna. Donderpoot lachte en hij wilde even niks anders dan gewoon lekker tegen haar aan liggen. Roodborstpoot was zo’n goede vriendin van en dat terwijl hij haar relatief kort kende. Eigenlijk kende hij al zijn huidige vrienden helemaal niet zo heel erg lang, op Zandroos en Leeuwenmaan na. Zijn twee vroegere beste vrienden, Graanpoot en Heemstvleugel, waren namelijk niet meer bij de Clans en Rocky, Demi, Engelpoot, Roodborstpoot en Havikpoot kende hij eigenlijk pas net. Veel meer echte vrienden had hij niet echt.

‘Is het tussen jou en Engelpoot al wat beter eigenlijk?’ vroeg de schildpadpoes toen. Donderpoot zuchtte en schudde zijn kop. ‘Nee, nog niet. We praten niet echt meer, maar ik moet jullie eigenlijk wel wat vertellen.’ Hij rolde weer overeind en keek Roodborstpoot serieus aan. ‘Het gaat over Schaduwpoot.’ ‘Ah, daar had je mee gepraat op de Grote Vergadering gisteren, toch?’ vroeg ze. Donderpoot knikte bevestigend. ‘Dan komt het goed uit, want ze komen nu naar binnen gelopen!’ Donderpoot keek verbaasd op en volgde Roodborstpoots blik. Havikpoot en Engelpoot kwamen achter hun mentoren aan naar binnen en zagen Roodborstpoot en Donderpoot meteen zitten. Roodborstpoot wenkte met haar staart naar hun en de twee katten liep naar hun toe. Donderpoot ontmoette Engelpoots blik heel even, maar ze keken toen allebei snel weer weg.

‘Donderpoot heeft wat belangrijks te vertellen over je-weet-wel’, vertelde Roodborstpoot. Engelpoot en Havikpoot keken hem aandachtig aan. Hij slikte even. Hij probeerde hun reacties alvast in te schatten, maar dat maakte hem alleen maar zenuwachtiger. ‘Ik heb met Schaduwpoot gesproken op de Grote Vergadering’, begon hij rustig. Engelpoot snoof. ‘Ging ze weer helemaal hysterisch doen zoals de vorige keer? Als ze nog een gevecht wil kan ze het krijgen!’ Haar blik ontwijkend, ging Donderpoot verder. ‘Eigenlijk het tegenovergestelde. Ze wil met ons samenwerken, want ze heeft ingezien dat we gelijk hadden!’ Hij voelde Engelpoots blik op hem brandde en keek snel naar Havikpoot en Roodborstpoot, maar daar werd het niet veel beter op. ‘En jij *gelooft* dat?’ vroeg Engelpoot ongelovig. ‘Ze is je aan het bespelen!’ Donderpoot verlegde zijn poten ongemakkelijk. ‘Nou, ze klonk wel geloofwaardig, eigenlijk …’ Havikpoot schudde zijn kop. ‘Ik ken haar misschien niet, maar ik zou haar zeker niet vertrouwen. Ze is je in de val aan het lokken!’ Donderpoot zuchtte, maar voordat hij wat kon zeggen, sprak Roodborstpoot. ‘Ik kan niet ontkennen dat Schaduwpoot niet meteen vertrouwd kan worden, maar misschien sprak ze wel echt de waarheid. Ik heb al eens eerder met haar gesproken, vlak voordat ze de medicijnkatten dood vond, en volgens mij is het geen kat die kwaad in zin heeft.’

‘Nee natuurlijk niet’, siste Engelpoot, ‘daarom is ze ook zo’n gemakkelijk doelwit voor mijn broer.’ ‘Dat snap ik’, miauwde Roodborstpoot rustig, ‘maar wat ik daarmee wilde zeggen is dat ik niet denk dat ze ons zo graag kwaad wil doen eigenlijk.’ Engelpoot keek haar vriendin verontwaardigd aan. ‘Wat? Je weet wel dat dit de poes is die tegen ons heeft gevochten, hè? Het kan me niet schelen dat er misschien een goed hart in haar zit, zolang ze omhult is door duisternis, is ze niet te vertrouwen.’ ‘Laat ook maar, ik hoop waarschijnlijk gewoon te erg dat de goedheid in haar zal winnen, maar we kunnen haar inderdaad maar beter niet vertrouwen’, zuchtte Roodborstpoot. ‘Wat zei ze nog meer?’ vroeg Havikpoot daarna.

‘Nou, ze zei dat Waska haar moeder had vermoord en Duivelpoot haar broer, Vleugelpoot. En dat ze alles zou doen voor ons om zichzelf te bewijzen. Het klonk echt heel oprecht, en ik weet ook wel dat we haar misschien wel nooit volledig kunnen vertrouwen, maar ik denk echt dat ze het meent.’ Donderpoot keek twijfelend naar de grond. Was hij echt zo stom geweest om Schaduwpoot te geloven? ‘Duivelpoot is ook een goede misleider, misschien heeft hij Schaduwpoot geleerd hoe het moet’, bromde Engelpoot. ‘Als haar broer en moeder echt dood zijn, denkt ze waarschijnlijk dat *wij* erachter zitten en zou ze alles doen om ons te laten boeten.’ Havikpoot knikte instemmend. ‘Dat denk ik eerlijk gezegd ook wel.’

‘Maar zelfs als het zo is dat ze liegt, dan kunnen we er nog steeds gebruik van maken toch?’ vroeg Donderpoot. ‘Zelfs als ze niet naar ons toegekomen was, zouden we Duivelpoot willen stoppen. Het maakt nu niet zoveel uit of ze nu de waarheid spreekt of niet.’ Hij durfde voor het eerst Engelpoot weer recht in haar ogen aan te kijken. ‘En ik moest nog zeggen dat het haar speet.’ Engelpoot rolde met haar ogen en draaide haar kop weg. ‘En ik moet dat geloven?’ ‘Ik denk dat je daar wel een punt hebt. Zelfs zonder Schaduwpoots hulp willen we dat Duivelpoot verdreven wordt uit de Clans. Alleen snap ik niet zo goed wat we kunnen doen’, mompelde Roodborstpoot. Donderpoot knipperde haar dankbaar toe met zijn ogen. Hij was blij dat er tenminste iemand was die hem leek te begrijpen. ‘Ze zei dat ik er misschien voor kon zorgen dat er meer aandacht naar de zwerfkatten ging. Als we die kunnen verdrijven met alle Clans, staat Duivelpoot er alleen voor en dan wordt het allemaal veel gemakkelijker. Daarom zei ik ook op de Grote Vergadering dat ik wist waar de zwerfkatten zich schuilhielden. Het jammere is alleen nog dat de RivierClan en WindClan nog niet geloven dat ze echt een bedreiging vormen.’

‘En hoe wou je ervoor zorgen dat ze dat *wel* zouden doen?’ vroeg Engelpoot scherp. ‘Dat weet ik nog niet. Ik hoorde dit ook pas gisteren, hè. Ik heb nog niet alle antwoorden’, miauwde Donderpoot schouderophalend. ‘Dan moeten we daar eens gaan over nadenken’, besloot Havikpoot. ‘Ik ben het wel met Donderpoot eens dat we het net zo goed kunnen doen, want iets veel ergers kan het toch niet veroorzaken.’ ‘Wat een verrassing’, zuchtte Engelpoot zachtjes. Donderpoot keek haar gekwetst aan. *Wat bedoelde ze daar nu weer mee?* ‘Wat zei je?’ vroeg hij aan de schildpadpoes. Engelpoot hees zichzelf overeind op haar poten. ‘Ik zei dat je moet oppassen, Donderpoot. Je plaatst zo een doelwit op je rug en je weet wat Duivelpoot zal doen als je hem in de wegloopt.’ Daarna liep ze weg en ging bij IJzerpoot zitten. Donderpoot bleef stilletjes achter en staarde haar na. Hij wist dat Engelpoot er niet van hield om over haar familie te praten, omdat het haar nog altijd veel pijn deed, maar waarom moest ze dat uiten op hem? *Volgens mij is alles van onze vriendschap gewoon begraven onder sneeuw…*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Even later zat hij weer in zijn eentje in het kamp. Leeuwenmaan was momenteel te druk om nog even met hem te trainen, dus had hij hem eropuit gestuurd om met Pluispoot wat kruiden te gaan verzamelen. De grijze kater kwam al uit zijn holletje getrippeld en Donderpoot sprong op zijn vier poten. Hij mocht de leerling medicijnkat wel en vond het ook totaal niet erg om hem te moeten helpen.

‘Dus, wat gaan we vandaag verzamelen?’ vroeg hij opgewekt. Pluispoot keek hem aan, zijn ogen rond met zorgen. ‘Hopelijk wat kattenkruid’, mompelde hij. Donderpoot kon het niet helpen dat hij voelde dat er wat met de kater was. ‘Ben je verdrietig omdat Meelkit dood is? Dat was niet *jouw* schuld, van wat ik heb begrepen.’ Pluispoot boog zijn koop triest en liep richting de doorntunnel. ‘Meelkit is doodgegaan aan *Withoest*, alleen heb ik dat aan niemand durven te vertellen. Ze denken al dat ik een mislukte medicijnkat ben en de verkeerde keuze en als ze erachter komen dat ik niet eens doorhad dat een kit ziek was, zullen ze nooit in me geloven!’ Een steek van medelijden schoot door Donderpoot heen. Het moest zo moeilijk zijn voor de kater om in één keer zoveel verantwoordelijkheid op zijn schouders te moeten dragen. ‘Ik denk dat Luchthart het ook wel door had moeten hebben, zij zit tenslotte dag en nacht bij hem.’ Meteen begon er schuldgevoel over zijn ruggengraat te kruipen. Hij wilde de moederpoes eigenlijk nergens van beschuldigen, maar hij wilde ook graag dat Pluispoot zichzelf niet van alles de schuld zou geven. ‘Maar zij is geen *medicijnkat*, het is niet haar taak om die dingen op te merken …’ Pluispoots stem stierf weg in de huilende wind en hij strompelde vooruit door de sneeuw.

‘Daarbij beginnen de ziektes zich ook al te verspreiden als onkruid en heb ik veel te weinig kattenkruid! Daarom wilde ik het kattenkruid ophalen dat we vorige keer hebben achtergelaten, anders gaat het sowieso dood.’ Pluispoot begon zacht te snikken en Donderpoot streek snel met zijn staart over zijn rug. *Voor een medicijnkat moet dit wel de zwaarste tijd van het jaar zijn. Zeker als ze niet een levende mentor hebben om hen te helpen.* ‘En Ochtenddauw? Helpt zij je niet? Ik dacht dat ze je vanuit de SterrenClan begeleidde’, murmelde hij. Pluispoot schudde zijn hoofd. ‘Ze is er wel, maar niet de hele tijd. De SterrenClan heeft het ook druk, zegt ze telkens. Ze is daar ook nodig en daarom sta ik er soms gewoon helemaal alleen voor.’ *Druk in de SterrenClan? Hoe dan? Ik dacht dat de katten daar alleen genoten van hun rust en ons wijsheid gaven.*

In stilte zwoegden ze verder door de sneeuw totdat ze eindelijk bij het verlaten Tweebeennest aankwamen. Nog steeds bezorgde de plek Donderpoot de rillingen, maar wel al minder dan de vorige keer. Zodra ze de hoek omgingen, slaakte Pluispoot een kreet. Donderpoots hart begon meteen sneller te bonken en hij maakte een klein sprongetje door de schrik. ‘Wat is er?’ vroeg hij ongerust. ‘Het kattenkruid is *dood*!’ Pluispoots vacht was opgezet en hij keek Donderpoot hopeloos aan. ‘Wat moet ik nu doen? Zonder het kattenkruid kan ik *niks*!’ Pluispoot zakte door zijn poten naast de bedorven planten en schraapte alles bij elkaar. ‘Alles is compleet onbruikbaar’, snikte hij zachtjes. ‘Ik had het moeten weten. Geen enkele plant zou zo lang overleven in Bladkaal. *Ik kan niks!*’ ‘Hé!’ riep Donderpoot snel toen hij dat hoorde. ‘Dat is echt niet waar. Jij bent degene die zijn krijgerschap heeft opgegeven om zijn Clan te helpen! Jij bent degene die in zo’n korte tijd al heel veel heeft geleerd over kruiden. Toen we de kruiden aan begin van Bladkaal samen verzamelden, was je nog een stuk minder ervaren. Dit is niet jouw schuld, Pluispoot.’ Pluispoot boog zijn kop, tranen stroomden over zijn wangen. ‘Het voelt wel zo.’

Opeens verstarde hij en snakte naar adem. Donderpoot keek bezorgd toe. ‘Wat is er aan de hand?’ Pluispoot staarde hem geschrokken aan. ‘Weet je niet wat dit betekent? Eerst hadden we hoop dat het zou groeien als we het zouden laten staan, maar nu is het dood, net als onze hoop om de ziektes te verspreiden. Dit is een teken, Donderpoot!’ De witoranje kater fronste. *Een teken? Zou Pluispoot hier niet iets te veel in zien? Dit was toch gewoon pech?* ‘V-Voor wat dan?’ vroeg hij voorzichtig. ‘*Dood.*’ Pluispoots antwoord was kil en kort en gaf Donderpoot een onbehaaglijk gevoel. ‘V-Verwijst het misschien naar de dood van Meelkit?’ opperde hij. Ergens hoopte hij dat Pluispoot “ja” zou zeggen. Maar Pluispoots blik was hol en hij hield zijn mond gesloten. Allebei wisten ze dat Meelkits dood waarschijnlijk de eerste van velen zou worden.

‘We moeten gewoon wat meer zoeken! Er moet ergens anders nog wel iets te vinden zijn! Laten we opsplitsen en het gaan zoeken!’ stelde Donderpoot voor, zijn stem klonk dringend. ‘Wat heeft het voor zin?’ bromde de lichtgrijze kater zacht. ‘Dit was de beste plek voor de kruiden om nog te groeien.’ ‘We kunnen het toch proberen?’ miauwde Donderpoot. *Pluispoot mag niet nu al de hoop verliezen! Medicijnkatten zijn er juist voor om ons hoop te* bezorgen*!* *Hoop dat de SterrenClan heeft voorspeld dat alles goed zal komen!* Pluispoot zuchtte verslagen. Zijn blik was zo duister als de wolken boven hem. Langzaam strompelde hij weg door de sneeuw totdat hij werd opgeslokt door de schaduwen van de bomen. Donderpoot wist dat zijn vriend tijd nodig had om dit te verwerken. *Het was in één keer ook veel te veel voor hem! Maar ik kan nog niet opgeven,* dacht hij vastberaden. Met grote sprongen dook hij dieper het woud in. Hij zou het kattenkruid gaan vinden voor zijn Clan, dat wist hij zeker. *De dag was zo goed begonnen, maar nu valt alles in ijsscherven uit elkaar!*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Een paar dagen later was Donderpoot weer op zoektocht gegaan. Speurend naar de groengrijze bladeren van de plant die hij zocht, rende hij tussen de bomen door. Hij had de afgelopen dagen al het halve territorium afgestruind en wilde zich aan zijn belofte houden om het kattenkruid te vinden. Gelukkig had Leeuwenmaan het zo druk, dat het zijn training ook niet echt verstoorde. *Kom op, deze keer moet ik toch wel iets vinden! Het kan niet zo zijn dat het nergens meer te vinden is!*

Hij naderde de grens met de HemelClan langzaam en eigenlijk wilde hij het al opgeven. *Het is hopeloos! Het is echt nergens meer te vinden!* Geïrriteerd schopte hij met zijn poten wat sneeuw weg. Hulstklaver, zijn pleegmoeder, was ook al ziek geworden, evenals Veldenzang. Daardoor was iedereen nog meer gestrest geworden, want het was geen nieuws meer dat het laatste beetje kattenkruid was opgeraakt. *En het werkte niet eens!* Hulstklaver en Veldenzang waren allebei nog niet beter geworden, zelfs niet een klein beetje. De fijne sfeer die Rozenbooms jongen hadden bezorgd, was nu achter de horizon verdwenen.

In de verte hoorde hij plots de boze stem van Spikkelbloem. ‘Maak dat je weg komt schurftpels!’ Donderpoot spitste zijn oren, maar kon niet ontdekken tegen wie ze praatte. Snel trippelde hij op haar af. ‘Spikkelbloem, wat is er aan de hand?’ vroeg hij nog voordat hij een goed beeld had gekregen van de situatie. Zijn luchtwegen klapte meteen dicht toen hij zag wie er tegenover de schildpadpoes stond. ‘Duivelpoot’, ademde hij vol ongeloof. De donkergrijze kater keek hem met brandende ogen aan. ‘Deze rat vindt dat ik hem er door moet laten! Echt dus *niet*!’ spuugde Spikkelbloem. ‘Ga terug naar de SchaduwClan of je komt nog een veel meer problemen kleine leerling! Mistster gaat dit zeker weten horen!’ Duivelpoot blies door zijn neusgaten en door de kou kwamen er rookkringeltjes uit. ‘Als je dat doet, zal het je bezuren!’ Spikkelbloem keek hem verontwaardig aan en hief zijn kin op. ‘Hoe durf je mij te bedreigen nog!’ Ze gaf hem een klap op zijn snuit en gromde. Donderpoot stond als een boom aan de grond genageld, met zijn klauwen als wortels. Hij wist wel beter dan Duivelpoot boos te maken, maar Spikkelbloem niet.

‘Irritante haarbal!’ snauwde Duivelpoot en hij ontblootte zijn tanden en klauwen. Daarna sprong hij op haar en zonk zijn klauwen in haar vacht. Spikkelbloem slaakte een kreet en viel achterover in de sneeuw. Donderpoot rukte zijn poten los uit de grond en wilde haar helpen, maar doordat hij zo diep in de sneeuw was gezakt, kwamen zijn poten niet hoog genoeg en struikelde hij. ‘Ik zal jou laten gaan, want het is *hem* die ik nodig heb!’ gromde Duivelpoot. Een hartslag later voelde Donderpoot hoe een gewicht op hem landde en de lucht uit hem duwde. Duivelpoot boorde zijn klauwen in Donderpoots buik, maar voordat ze diep genoeg zaten, waren de klauwen alweer verdwenen. Donderpoot rolde overeind en zag hoe Spikkelbloem Duivelpoot weer had aangevallen. Donderpoot sprong haar te hulp en samen vochten ze tegen de SchaduwClanleerling.

Duivelpoot belandde op de grond en Spikkelbloem bewerkte zijn buik. Haar blauwe ogen spuwden vuur en ze had haar tanden ontbloot. ‘Voedt de SchaduwClan niet meer haar jonkies op? Zorg dat ik je hier nooit meer zie!’ Ze boorde haar klauwen nog even in zijn buik en sprong daarna van hem af. Even had Donderpoot gehoopt dat zijn Clangenoot de donkergrijze kater gewoon had vermoord, maar hij wist dat het tegen de krijgscode was. *“Je hoeft geen kat te doden om te winnen”,* hoorde hij Leeuwenmaans woorden nog eens. Maar hoe konden ze winnen als ze Duivelpoot niet eens konden vermoorden? *Hij zal nooit zijn woede kunnen loslaten! Hij zal terug blijven komen voor wraak!*

Duivelpoot krabbelde overeind. Hij staarde Donderpoot nog een lange tijd aan en de witoranje kater kreeg het gevoel alsof zijn botten aan het verbranden waren toen hij recht in de vlammende oranje ogen keek. Daarna draaide hij zich om en rende weg. Spikkelbloem mopperde in zichzelf en stampte weg. ‘Dit is ongekend!’ riep ze uit. ‘Sneeuwster gaat hiervan horen en ik ga hier werk van maken! Een leerling SterrenClan-verdomme! Wat een lef!’ Haar nekharen stonden nog steeds overeind door de boosheid die in haar woelde. Donderpoot knikte stilletjes en keek nogmaals achterom om te checken of Duivelpoot echt verdwenen was. Opgelucht haalde hij adem en richtte zich weer op het gesprek met Spikkelbloem. ‘Bedankt voor je hulp trouwens’, zei Spikkelbloem nu wat kalmer. Donderpoot haalde zijn schouders op. ‘Het was niks.’

‘Ik begin te denken dat Zandroos misschien niet eens zoiets verkeerds zei op de Grote Vergadering over Duivelpoot. Nu ik Roodborstpoot en Engelpoot heb leren kennen, zijn het echt twee schatten en Duivelpoot daarentegen …’ Het laatste kwam er grommend uit. ‘Duivelpoot is gewoon nog erger dan een vos en een das gecombineerd’, vulde Donderpoot aan. Spikkelbloem snorde. ‘Goed gezegd.’ Plots besefte Donderpoot hoe erg deze ontmoeting met Duivelpoot hem had geholpen. Als Spikkelbloem ook al begon te geloven dat Duivelpoot misschien de verrader was, dan zouden binnenkort meer DonderClankatten het misschien gaan geloven! En hoe meer bondgenoten ze hadden, hoe beter.

De takken boven Donderpoots hoofd begonnen te kraken en te ritselen en een rilling schoot over zijn ruggengraat. Elke keer nadat hij Duivelpoot weer eens had gezien, voelde hij zich gewoon echt niet veilig. *Zou dit zijn hoe een muis zich constant moet voelen? Bang om gepakt te worden?* Hij schudde de rillingen uit zijn vacht en vermande zichzelf. *Duivelpoot is verjaagd, er is niks om bang voor te zijn, en anders heb ik Spikkelbloem nog naast me.* Toch voelde hij hoe zijn poten net iets sneller begonnen te lopen en zijn hart net iets sneller begon te kloppen. Toen uit het niets, zag hij een donkere flits in zijn linkerooghoek. Spikkelbloem schreeuwde het uit en Donderpoot keek verstard door de schrik toe hoe Duivelpoot zijn klauwen in haar nek boorde. Spikkelbloems ogen rolden naar achteren en haar stem stierf weg. Donderpoots mond viel open terwijl hij vol afschuw naar de kater staarde.

Vervolgens, zonder te stoppen, wierp Duivelpoot zich op Donderpoot. Voor de witoranje kater ging het allemaal zo snel, dat hij geen tegenaanval kon doen en op de grond belandde met Duivelpoot bovenop hem. ‘Weet dat Spikkelbloems doods aan *jouw* vacht kleeft!’ siste de donkergrijze kater. ‘Ik wilde er alleen maar langs om *jou* te vermoorden, maar twee vliegen in één klap is ook niet verkeerd.’ Donderpoot snakte naar adem en wilde om hulp schreeuwen. Deze kater wilde hem gaan vermoorden! ‘Als jij er gewoon nooit was geweest, jij*, jij allesverpestende stuk vossenstront*! Maar goed, nu kan ik ook meteen waarschuwing sturen naar mijn *geliefde* zus!’ Duivelpoot zonk zijn klauwen verder in Donderpoots vlees. De leerling kermde van de pijn en probeerde met al zijn kracht Duivelpoot van zich af te gooien. Zijn sterkste punt was zijn kracht, dat was wat iedereen hem altijd had verteld. Hij spande zijn spieren aan en duwde toen tegen Duivelpoots uit. ‘Oef’, was het enige geluid dat de donkergrijze leerling nog kon maken, daarna werd hij in de lucht geworpen, maar hij belandde wel weer met vier poten op de grond.

Toen hoorde Donderpoot opeens luide pootstappen zijn kant op komen. *Ik krijg hulp!* Duivelpoot keek met zijn vurige ogen in de richting van het geluid en er schoot een flits van angst door zijn ogen. Daarna keek de kater weer terug. ‘Dit is nog niet afgelopen. Ooit zal ik je te pakken krijgen, Donderpoot, wees daar maar zeker van. En als je ook maar iets over me zegt – ooit, dan zal jij niet de enige zijn die ik vermoord. Ik zal *iedereen* van je afnemen!’ Ondanks dat Donderpoot doodsbang was, haalde hij nonchalant zijn schouders op, alsof het hem niks kon schelen. ‘Dan zie ik ze weer gezellig in de SterrenClan’, probeerde hij met een vaste stem te zeggen, maar jammer genoeg beefde het. Duivelpoot grijnsde vals. ‘We zullen zien. Tot onze paden weer kruisen!’ Daarna spurtte de donkere leerling weg en liet Donderpoot hijgend achter. Hij wenste tot in het diepste van zijn hart dat die volgende ontmoeting er nooit zou komen.

Nu wist hij hoever Duivelpoot zou gaan om anderen de mond te snoeren, of eigenlijk wist hij het al, maar nu had hij het met eigen ogen gezien. *En Engelpoot had gelijk, ik heb een doelwit op mijn rug geplaatst! Duivelpoot wil me* dood *hebben!* Hij moest veel voorzichtiger zijn nu. Hij wilde zijn dierbaren beschermen, wat het ook zou kosten, maar als hij er niet voor zou zorgen dat Duivelpoot verdween, zouden ze dan ooit veilig zijn? *Duivelpoot is veel kwaadaardiger dan ik eerst dacht. Hij is werkelijk duivels. Maar hoe stop je zo’n iemand? Wat kan ik doen? Iemand die nog struikelt in de sneeuw door zijn onhandigheid. Ik verloor net al bijna van hem…*

Hij draaide zich om en keek naar het lijk van Spikkelbloem. Het bloed om haar heen was donkerrood gekleurd. Hij boog zijn kop bedroefd. *Het spijt me zo, Spikkelbloem. Hij had* mij *moeten hebben, niet jou. Maar je was zo dapper en je offer zo groot. Ik zal je wreken. Duivelpoot zal boeten.* Donderpoot sloeg zijn oogleden verslagen neer. De poes was alleen maar dood omdat ze per ongeluk Duivelpoot betrapte door haar oplettendheid. Ze verdiende dit niet. *En als Duivelpoot al voor zo’n kleine reden katten zou doden, wat zal hij mij dan wel niet aandoen? Of Engelpoot?*

Hij werd uit zijn gedachte gerukt toen de geluiden die hij zojuist had gehoord luider werden. ‘Donderpoot! We hebben je hulp nodig!’ Hij keek op, zijn zicht troebel, maar hij wist dat het Engelpoot was die hem riep. Roodborstpoot en IJzerpoot renden achter haar aan. Alle drie gleden ze tot stilstand toen ze hem zagen naast Spikkelbloem. IJzerpoot ogen waren groot van schrik. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij. Roodborstpoot trippelde dichterbij, haar blik donker. ‘Spikkelbloem …’ prevelde ze zacht als dat een veer kon vallen. Donderpoot wist dat het haar mentor was die vermoord was en dat het waarschijnlijk haar beste vriendin was na Engelpoot in de Clan. Engelpoot liep langzaam ook naar hem toe. ‘Is dit … was dit …?’ Donderpoot zuchtte en knikte triest met een gebogen nek. Hij antwoordde zacht genoeg dat IJzerpoot het net niet kon horen hopelijk. ‘*Duivelpoot.*’