Gwiezdne Wojny Danielle - historie

Uwaga!!! To opowiadanie piszę sama.

## Obsada

Danielle, i postacie z gwiezdnego uniwersum

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce...

Gwiezdne Wojny Danielle - historie

Jest rok 31 ABY. Odrodzony z Imperium Najwyższy Porządek rośnie w siłę. Nielegalny handel broni i hazard stają się coraz popularniejsze. Jedi nie ma, a Ruch Oporu słabnie. Moc jest uśpiona. W Canto Bight grupa ściśle związana z Najwyższym Porządkiem rozpoczyna kradzieże w mieście i w innych częściach galaktyki. Na Jakku powstaje oddział tej organizacji, który zabija część mieszkańców tej planety, a niektórych bierze jako więźniów. Natomiast półświatek przestepczy dopiero powstaje, a nadzieja na poprawę zniknęła.

## Rozdział 1

**Jest noc. Na Jakku wszyscy śpią. Jednak nie w pewnym starym statku.**

-Danielle uciekaj!

**Suczka przecząłgała się. Jednak tylko ona zdążyła się schować. Nagle zobaczyła białe kształty. Usłyszała huk, a potem strzał. I nastała cisza. Długa i straszna. Danielle siedziała w ukryciu jeszcze dwa dni. Drugiego dnia wyszła. To co zobaczyła... Trudno opisać. Dwa psy z postrzelonymi głowami i spalone. Tak jak ich dom. Danielle napłynęły łzy do oczu, a oczy rozszerzyły się w panice. Tak celnie mogli strzelać tylko szturmowcy. Choć miała miesiąc, właśnie straciła rodzinę. Została sama. Nie mogła dłużej patrzeć. Uciekła. Byle dalej, byle nie widzieć. Ale ta rana została. Mocna, głęboka, rozsadzała i paliła. Wiedziała, że wkrótce i ją zabiją. Oni nie oszczedzali nikogo. A teraz... Musi sobie poradzić. Spojrzała w niebo. Kilka gwiazd układało się w literę L.**

...

**Rok później.**

- No żesz! Co jest nie tak!? - zdenerwowała się Danielle . Od jakiegoś czasu próbowała zbudować droida ale jak na razie z marnymi skutkami. - No, nie! Repulsory padły. - powiedziała. Nagle usłyszała jakiś dźwięk. Zerwała się i chwyciła blaster własnej roboty. Wyszła przed swój,, dom", którym była stara, zepsuta, leżąca w połowie w piasku maszyna krocząca AT-AT. Przez chwilę patrzyła na horyzont. I zobaczyła chmurę piasku.

- O nie... Burza piaskowa. - powiedziała do siebie

**Danielle zawróciła i zaczęła się szykować na burzę. Zabarykadowała wejścia i uszczelniła dziury. Potem sprawdziła zapasy wody i jedzenia. Nie były zadowalające. Miała tylko jedną rację wojskową i pół manierki wody.**

- Ech. Gdyby tylko ten, ten chandlarz złomem dawał więcej jedzenia. Tej jednej, która przynosi najlepsze części też daje mało. - powiedziała do siebie. Po czym usiadła na łóżku, które było tyko kilkoma szmatami. I wzięła podłużny przedmiot. To był jej najcenniejszy skarb. Nie był jeszcze gotowy. Ale miał już tą najważniejszą część. Kryształ. I nie pytajcie mnie skąd ona to wzięła. Ja też nie wiem. Ale wracając do historii...

**Suczka nacisnęła guzik. Nic. Znów spróbowała. I nic. Poprawiła coś i znów nacisnęła. Nagle niebieskie ostrze przecięło powietrze! Suczka zawyła z radości. Udało się! Wróciła do pracy. Na dworze szalała burza. Nikłe światełko z wraku maszyny AT-AT było jedynym światłem na tej pustyni. Ale było niebieskie.**

...

**Następnego dnia Danielle jak zwykle udała się w pustynię by zbierać złom. Ciągnąc za sobą prowizoryczne sanie dyszała ciężko. Jednak pogoda ducha jej nie opuściła. W osadzie Nijmma czyściła złom. Czasem jednak spoglądała na statek stojący w oddali. Gdyby tylko mogła się stąd wyrwać! I pilotować coś takiego! Była pilotem, wiedziała że jest. Często słuchała opowieści starszych. I nowych. Światy Jądra, Nieznane Regiony. To wszystko było takimi odległymi marzeniami. Raz był taki jeden osadnik. Nie żył już, ale Danielle wciąż go pamiętała. Często rozmawiali. Opowiedział jej o wojnie, Starej i Nowej Republice. O Sojuszu Rebeliantów i Imperium. O Najwyższym Porządku i Ruchu Oporu słyszała tylko trochę. Powiedział jej, że walczył kiedyś w Sojuszu Rebeliantów. Po pokonaniu Imperium ukrył się na Jakku. Jego ojciec też walczył. Opowiedział jej o Jedi i Shitchach. Miał tą wiedzę od pewnego starca. Ale nie zdążył odpowiedzieć jej wszystkiego. Zmarł. Jednak Danielle wciąż pamiętała. Podziwiała tych bohaterów. Już jakiś czas temu przysięgła sobie, że będzie walczyć o wolność. A tamta noc... Wciąż w niej żyła. Teraz stała u wylotu silników podświetlych, jednego z wielu gwiezdnych niszczycieli. Spojrzała w dal, gdzie było widać jeszcze wiele takich statków. Potrząsnęła głową, po czym zjechała na kawałku metalu w dół, po wydmie. Będąc już na dole załadowała złom na skuter repulsorowy. To była jej druga tura. Wsiadła na niego po czym odpaliła. Skuter ruszył w kierunku osady, zostawiając po sobie masę kurzu. Mijała cmentarzysko, przeszłość dało się odczuwać wszędzie. W końcu dotarła do osady. Odczepiła siatkę ze złomem i ruszyła do punktu czyszczenia. Usiadła i zaczęła czyścić metal. Po chwili przerwała. Głowę miała cały czas opuszczoną, tak by nie było widać, że nie pracuje. Lekko podniosła wzrok na stary frachtowiec stojący w oddali. Szmaty przykrywały silniki hipernapędu.,, Próbuję dzisiaj w nocy"- pomyślała. Już dostatecznie długo czekała. Pod zwykłym ekwipunkiem pustynnym schowała miecz i inne rzeczy ukrywane od tak dawna. Dziś się stąd zmyje. Wróciła do czyszczenia. Po chwili skończyła i ruszyła do,, kantorku" Unkara Plutta. Stanęła w kolejce, po chwili była jej kolej. Wyłożyła dzisiejsze zdobycze.**

- Danielle, za to co dzisiaj mi przyniosłaś daję Ci... Jedną czwartą porcji. - powiedział Unkar po oględzinach złomu.

- Wczoraj płaciłeś połowę za tyle samo. - suczka uniosła brew.

- Niewdzięcznica! Może masz ochotę żebym Cię sprzedał?! - Plutt warknął, pochylając ku niej nalaną twarz. Cisnął na blat porcję Danielle. Ta bez słowa ją wzięła i odeszła. Słońce zaczęło już zachodzić,gdy jechała przez pustynię. Zatrzymała się dopiero przed AT-AT. Weszła do niego i położyła się. Zasnęła, nie jadła, niedługo musi tam wrócić, więc i jedzenie trzeba oszczędzać. Nastała cisza.

**...**

**Obudził ją dźwięk prowizorycznego budzika. Wstała i przeciągnęła się. Zjadła na szybko - był środek nocy. Rozejrzała się po raz ostatni po wraku, który przez tyle czasu był jej domem. Ekwipunek już miała na sobie. Wyszła i zamknęła wejście do wraku. Weszła na skuter i ruszyła do osady. Jakieś kilkadziesiąt metrów przed osadą zatrzymała się i zakopała pojazd. Zaczęła się skradać w stronę frachtowca. Jeszcze piędziesiąt kroków, dwadzieścia, dziesięć... Dotarła do niego! Weszła i skierowała się do sterowni. Po cichu zaczęła naciskać kontrolki. Nagle coś na nią skoczyło! Szarpnęła się, probując się wyrwać. Gryzła! Jednak przeciwnik ją unieruchomił. Wtedy go poznała! Zbir Unkara Plutta! Ale jak!? Przecież sprawdzała czy nikt za nią nie idzie!**

- No proszę, a jednak warto Cię było mieć na oku. Przeklęta dziewucha!! Nieładnie to tak kraść. Idziemy! - krzyknął na nią, uprzednio wiążąc jej przednie łapy. Suczce łzy stanęły w oczach. Jednak zaraz je przełknęła. Nie!! Nie będzie płakać!!! Choć wiedziała co ją czeka. Za każdą niesurbodynację, delikwenta czekała śmierć. Lecz głowę miała podniesioną, szła dumnie. Po chwili zbir rzucił ją na ziemię, tuż przed Pluttem.

- No, dobrze wiedziałem. Taka łazja, jak ty tylko to mogła zrobić. Strzał z blastera to zbyt łagodna śmierć. W końcu i tak już nie jesteś mi potrzebna. Sporo kosztowałaś, ale było warto. Sprzedałem Cię!!! - krzyknął jej prosto w twarz.,, Co!? Sprzedał mnie!? "- złość coraz bardziej kumulowała się w jej wnętrzu.

- A skąd wiedziałeś, że dzisiaj to zrobię!? Mogłam przecież wybrać każdy inny dzień! - odparowała.

- Uwierz mi, mam, swoje sposoby. Może i tak wyglądam, ale nie jestem czarnym słońcem, a już na pewno świtem- dzieckiem. Szkoda gadania! Osoba, z którą dobiłem targu, nie jest tak łaskawa. I bardzo jesteś jej potrzebna. Bardzo... Natychmiast. Zabierzcie ją!

**Zbir popchnął ją w kierunku skutera. Wpakował ją tam. Oprócz niego było też jeszcze kilka innych. Ruszyli. Jechali przez cmentarzysko. Danielle odliczała kilometry. Na chwilę podniosła głowę. Coś było w tych gwiazdach... Tak! Ten układ! Widziała go już, tamtej nocy. Litera L. Skuterem szarpnęło. Zauważyła, że zbliżają się do jednego z molochów. Pochyliła się w stronę swoich kajdan. Po zachowaniu strażników wiedziała, że mają jeszcze przed sobą długą drogę.**

**...**

**Strażnik coś wyczuł. Wstrząsnął głową i skupił się na jeździe. Słońce powoli wstawało. Swoim blaskiem oślepiało wydmy Jakku. Było pięknie, jednak świeciło ono prosto na twarze strażników. Wymarzona sytuacja dla Danielle. Wiedziała że są daleko od osady, toteż musiała zachować skuter, jeśli chciała przeżyć. Strażnicy siedzieli wkoło niej. Jeden z nich ziewnął. Powoli dojeżdżali.**

- Dzięki za podwózkę, ale ja stąd spadam! Albo raczej wy! - usłyszeli głos. Nie zdążyli nawet zareagować. Danielle wyciągnęła miecz. Parę chlaśnięć i po chwili już jechała z powrotem w kierunku cmentarzyska statków. Ale jechała o wiele szybciej, ponieważ doczepiła silnik odrzutowy. Dzięki temu już po godzinie była przy swoim celu. Stary X-wing. Tak, Danielle miała plan B! Był on w pełni przygotowany do startu. Zagrzebany w piasku, po to by nie rzucać się w oczy. Należał kiedyś do tego starego pilota. Ona wprowadziła parę modyfikacji, dzięki czemu był naszpikowany wieloma cudami techniki. Kundelka wskoczyła do, niego, założyła kask i odpaliła. Musiała się spieszyć. Szybko wzbiła się w powietrze. Opuściła stratosferę i już wokół niej była czerń kosmosu. Leciała! Zawyła w radości! W końcu opuściła tę dziurę! Teraz musiała znaleść to czego szukała, albo raczej tego kogo szukała. Stary pilot powiedział jej o pewnej księżniczce. Jeśli miała pomóc wygrać tą wojnę, musiała ją znaleść. Znaleść Ruch Oporu. To była jej misja. Nie zamierzała zawieść. Lecz radość z wolności nie trwała długo. Z przerażeniem zauważyła, że traci kontrolę nad statkiem. Poczuła silne ciągnięcie.,, Promień ściągający! "- krzyknęła w myślach. Niewiele mogła zrobić, ale na pewno nie dać się zabić od razu. Przygotowała się na atak. Statek wleciał do hangaru frachtowca. Suczka poczekała aż otworzą jej klapę. Wtedy wyskoczyła! Miecz ciął i odbijał strzały z blasterów. Wtedy poczuła wielką siłę. Przepływała od czubka głowy, aż do ogona.,, Moc! "-pomyślała uradowana. Ze zdwojoną mocą zaatakowała. Wygrywała. Nagle coś przyparło ją do podłogi. Miecz upadł, poczuła zmęczenie. A potem usłyszała kobiecy głos.

- Dość! Zostawcie ją i załóżcie kajdany. Wykonać!

**Suczka spojrzała w górę. Nad nią stała kobieta. Nie była młoda, dobiegała sześćdziesiątki. Miała czarne włosy, tu i ówdzie poprzeplatane siwymi pasmami. Spojrzenie miała zimne, jednak była piękna. Spojrzała na intruza.**

- Mamy ją. To ona. Unkar dobrze się spisał. Warto było ustawić kordon dookoła Jakku. Przekażcie Maulowi, że ją mamy. - powiedziała, po czym zwróciła się do Danielle.

- Jak się nazywasz?! - suczka nie odpowiedziała. - Spytałam jak się nazywasz!-krzyknęła. Danielle próbowała się oprzeć, lecz siły odmawiały posłuszeństwa.

- Danielle. A ty!? - warknęła.

- Dobra. A co do mojego imienia to niech Ci będzie. Qi-ra. - powiedziała. Danielle nie musiała już dalej się domyślać. Żyła wśród przestępców, znała ich historię. Na Jakku pełno było takich. A Qi-ra. Legenda. Była drugą przywódczynią Szkarłatnego Świtu. Organizacji przestępczej, na której czele stał.. No i już wiedziała, czemu straciła kontakt z Mocą. Ktoś ją odciął. A tym kimś był Darth Maul. Shith, gangster, dawny uczeń Dartha Sidiousa. Wiedziała, że nie była bezpieczna. Maul mógł współpracować z Najwyższym Porządkiem lub wykorzystać ją do własnych celów. A to, że miała Moc nie polepszało sprawy.

- Zabrać ją do Dartha Maula! - Qi-ra machnęła ręką.

- Nadal trzymasz się z tą bandą? Chociaż to nie zmienia faktu, że kiedyś byłaś dobra. I byłaś dziewczyną Hana Solo. - Danielle wycedziła te słowa wprost do kobiety. Wiedziała, że to jej czuły punkt. I trafiła w cel. Qi-ra spojrzała na nią zimno. Złapała ją za kark i przyciągnęła do siebie.

- Zobaczymy czy będziesz tak gadać do Maula. Zawsze mogę Ci zrobić dziurę w gardle. Parszywy kundlu. Zabrać ją!

**Jej pomocnicy od razu popchnęli Danielle wgłąb statku. Ona uważnie skanowała frachtowiec. Notowała w pamięci szczegóły, wiedząc, że mogą jej ocalić życie. Jej broń została skonfiskowana. Niósł ją zbir, idący przed nią. W końcu doszli do sali. Drzwi się otworzyły. Weszli do przestronnego pomieszczenia. Było ono w kolorach czerni i czerwieni. Pod ścianą stał tron-miejsce Maula. Choć ten nie żył, mógł pojawiać się jako duch Mocy. I właśnie był w tejże postaci. Głowę skrywał kaptur, u pasa miał miecz świetlny. Mimo nakrycia głowy widać było jego tatuaże- hołd dla plemienia wojowników, i planety, z której pochodził - Darthomiry. Uśmiechnął się złowieszczo i ozwał się jego głos - dudniący w sali.**

**a.**