De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 27 (Donder)

## Hoofdstuk 27

Toen iedereen afscheid had genomen van Licht, verzamelden ze zich allemaal op de open plek. Het was nu alleen nog maar wachten. Maan was het hol weer ingegaan, om tot het einde met zijn partner te blijven. Donder had ook willen gaan, maar Vlam had gezegd dat het beter was om hen alleen te laten. Steenspreker zat te wachten bij de ingang van het hol. Haar kop was bedroefd gebogen. Op hetzelfde moment kwam Maan het hol uitgelopen. Zijn blauwe ogen zeiden meer dan woorden konden. *Ze is dood.*

Hij voelde Haviks staart hard om hem heen krullen. Het huilen was eindelijk gestopt, maar zodra hij Duiks tranen zag, kon Donder zich niet meer inhouden. Hij begroef zijn gezicht in Haviks vacht. *Ik heb haar zo kort gekend. En nu is ze weg, voorgoed.* Havik wreef zijn natte, betraande wangen langs die van hem. Klauw en Modder liepen stilletjes de grot in en kwamen er een paar hartslagen later met Licht weer uit. Haar slappe lichaam hing over Modders rug. De bruine kater legde haar voorzichtig in het midden van de cirkel van katten neer. Iedereen kroop dichter naar haar toe. ‘Ze was een geweldige Grotwacht, de liefste moeder, de meest zorgzame partner en de meest meelevende vriend,’ miauwde Steenspreker terwijl ze zich tussen de katten door wurmde naar het levenloze lichaam toe. ‘Iedereen mocht Licht. Je kon je hart altijd bij haar luchten. Je geheimen waren altijd veilig bij haar. Ze was zo wijs en gaf je altijd advies als je het nodig had. Ze kon ook vurig zijn en was niet alleen fysiek sterk, maar vooral ook mentaal. Toen Bliksem doodging, zette ze alsmaar door en gaf niet op. Ze was een heldin en zo zal ze ook ontvangen worden de Stam der Eeuwige Jacht. We zullen haar koesteren in ons hart. Ze zal nooit meer vergeten worden.’

De zwarte poes gebaarde naar Maan om naar voren te komen. ‘Ze was mijn partner. De liefde van mijn leven,’ vervolgde Maan haar. ‘De meeste van jullie wisten wel hoe kattig ze vroeger was en hoe erg ik verliefd op haar was. De reis met Langhaar betekende zoveel voor iedereen, maar vooral voor Licht. Zonder haar zouden we er allemaal nu niet meer zijn geweest. Ze heeft ons gered en ik weet dat ze nergens spijt van heeft gehad. Toen we terugkwamen was ze zo verdrietig. Haar zus was overleden en ze wilde niks meer. Ze snauwde katten weg, maar wilde toch gezelschap. Ze bleef alleen maar uit de grot, om voor ons aan het zorgen, terwijl *zij* degene was die zorg nodig had. Uiteindelijk werd ze zwanger van mijn kits. Gelukkiger kon ze haast niet meer worden.’ Hij stopte even en keek Donder vol liefde aan. ‘Ze vernoemde Donder naar haar zus en was zo ongelooflijk trots op al haar kits. Kiezel was zo sterk, Duik zo snel, Havik zo slim en getalenteerd en Donder de toekomstige Stamheler.’ Donder wierp een blik op zijn moeder. Hij kon haar nauwelijks zien door het water wat zijn ogen vulde. Zoveel gedachtes schoten door zijn hoofd heen. *Langhaar was de Clankat die de Stam eerder heeft bezocht! En ik ben vernoemd naar mijn tante!*

‘Maar de steenlawines teisterden ons en namen Donder van ons af. Ik dacht dat Licht het niet meer aan zou kunnen, maar ze bleef volhouden, voor haar kits. Ze miste Donder zo ongelooflijk veel, maar kon haar andere kits niet laten vallen. Havik, Duik en Kiezel groeiden op als drie sterke Stamkatten die alle goede dingen van hun moeder hebben overgenomen. En toen eindelijk leek de Stam der Eeuwige Jacht haar te belonen voor al haar moed en goede daden. Ze kreeg een nieuw nestje, die net zo geweldig was als die daarvoor en Donder kwam terug naar ons en werd een echte Stamkat. Haar geluk kon niet meer kapot worden gemaakt, maar iedereen wist dat ze al heel erg ziek was. Sinds de terugkeer van de reis al. Ze was zo’n doorzetter en heeft geen moment onze Stam niet op de eerste plek gezet. Ze was zo blij dat ze toch nog met haar verloren zoon een band op kon bouwen, maar wat haar pas echt blij maakte, was om te zien dat haar jongen weer herenigd waren en het zo goed konden vinden met elkaar. Ze was zo blij met haar leven en zou elke stap weer precies hetzelfde zetten als ze de kans zou krijgen. Ze zou dit niet willen zien als afscheid, maar juist een nieuw begin voor ons allemaal. Haar belangrijkste boodschap was dat we allemaal ons hart moesten volgen, zoals zij altijd had gedaan.’

Donder keek de Stam rond. Iedereen was sprakeloos en ontroerd. Toen stond Klauw opeens op. Zijn borst vol trots vooruit, maar zijn ogen vol verdriet. ‘Licht! Licht! Licht!’ begon hij te schreeuwen. Ineens kwam iedereen overeind en begon haar naam te schreeuwen. Hun stemmen galmden door de grot en leken de vogels buiten af te schrikken. In de donkere grot leek nog nooit zo’n helder licht te branden. Donder drukte zich tegen zijn nestgenoten aan. ‘Vaarwel, mam,’ mompelde hij zachtjes.

‘Waar is onze moeder?’ krijste er iemand toen. Vlam keek verschrikt achterom en zag Plons, Grot en Brul uit het hol rennen. ‘We hoorden jullie haar namen schreeuwen!’ Donders hart kromp ineen. Zij waren veel te klein om hun moeder te verliezen! Vlam stapte naar voren en probeerde te voorkomen dat Plons, Brul en Grot hun moeder zouden zien. Maar ze maakte geen kans en de kits rende de open plek op. Duik hapte verschrikt naar adem en schoot snel naar voren, helaas was het te laat. Brul en Grot stopte toen ze hun moeder zagen, maar Plons rende naar Licht toe. ‘Mam?’ fluisterde ze zachtjes. ‘Wanneer mogen we weer naast jou slapen? We missen je! En het hol is zo leeg zonder jou.’ Brul en Grot liepen langzaam naar haar zusje toe. Aan hun blikken te zien hadden zij al door dat er iets mis was. Brul duwde met zijn neus tegen haar wangen. ‘K-Kom je mee, mam?’ Een traan liep over zijn lichtbruin wang en hij krulde zich op tegen haar nek en kin. ‘Ik zal je niet verlaten!’ Donder stapte naar voren en streek met zijn staart over Plons’ ruggengraat. Geen woorden konden dit verdriet minder maken, maar zolang ze elkaar hadden werd het toch een beetje beter.

Plons leunde tegen hem aan en Grot sprong ook snel naar hem toe. Hij ging liggen en raakte zijn moeder nog een laatste keer aan. Hij rustte zijn kin op haar buik, terwijl Plons en Grot zich oprolden tussen zijn twee voorpoten. Havik ging naast hem liggen en bedekte Brul met zijn staart, zodat hij toch nog een beetje warm bleef naast Lichts lauwe lichaam die steeds kouder werd. Vervolgens kwam Duik ook dichterbij en niet veel later ook Maan en Kiezel. En zo bleven ze een hele lange tijd liggen.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Toen de oranje stralen van de ondergaande zon Donders vacht raakten, werd hij weer wakker. Lichts vacht was ijskoud geworden. Kiezel en Maan waren zachtjes aan het praten. Havik en Brul waren nog steeds in een diepe slaap, dicht tegen elkaar opgekruld en Duik staarde naar buiten. De rest van de katten hadden hun alleen gelaten en Donder gokte dat ze aan het jagen waren of naar hun holen waren vertrokken om daar te rouwen om hun verloren Stamgenoot. Donder keek naar de twee kits die tussen zijn poten nog steeds aan het slapen waren. Zijn poten begonnen te prikkelen, net als de zenuwachtige kriebels in zijn buik. *Ik moet het ze nu gaan vertellen. Engel moet tegenhouden worden voordat ze wat doms gaat doen!*

Hij stond behoedzaam op, opdat hij niet zijn zusjes zou wakker maken. Havik tilde met een brom zijn hoofd op en knipperde verrast met zijn ogen toen hij Donder zag bewegen. Ook Duik keek op en Kiezel en Maan stopten met hun gesprek. ‘Wat ga je doen?’ vroeg Havik, nog ietwat slaperig. Donders keel begon uit te drogen, alsof zijn gelaten tranen al het water in zijn lichaam hadden gezogen. ‘I-Ik moet jullie wat vertellen.’ Hij boog zijn kop schuldig. Nu kostte het nog meer moeite. Hij wist hoeveel pijn hij hen deed om hen dit nu te zeggen, maar wachten kon niet meer. En dit was wat Licht zou willen.

Maan ging recht overeind zitten en keek zijn zoon onderzoekend aan. ‘Ik had nog een gesprek met Licht voordat ze …’ zijn stem vervaagde toen hij het woord zou moeten zeggen. Dus slikte het snel door en ging verder: ‘Ze zei dat ik mijn hart moest volgen. En ik wist eigenlijk al een tijdje dat mijn hart me naar Engel zou brengen.’ Duik keek hem geschrokken en treurig aan. ‘Je gaat weg?’ ‘Hoe kan je ons nu verlaten?’ miauwde Kiezel ongelovig. Maan trippelde naar hem toe en gaf zijn zoon een bemoedigend kopje. ‘Omdat dat is wat Licht had gewild. Donders thuis is bij de Clans en dat is goed.’ Havik keek hem gekwetst en niet-begrijpend aan met zijn glazige, gele ogen. ‘M-Maar je zei dat je mij nooit meer zou verlaten, dat had je *beloofd*! Hoe kun je ons dit aandoen!’ Donder durfde zijn broer niet aan te kijken, maar zag nog net zijn staart om de hoek van de uitgang van de grot verdwijnen. Duik schoot er snel achteraan. ‘Havik!’>

Plons gaapte en staarde hem met grote ogen aan. ‘Jij gaat ook al weg? Maar onze moeder is ook al weggegaan! Gaat iedereen dadelijk weg?’ Ook Brul was wakker geworden en strekte zich uit. ‘Wat is er aan de hand?’ Plons keek naar haar broertje. ‘Donder gaat weg!’ jammerde ze. Pootstappen weerkaatsten als echo’s door de grot en Donder draaide zich om. Vos en Vlam kwamen gezamenlijk uit het Kitmoedershol. ‘Ga je weg? Waarom?’ vroeg Vos verontwaardigd. Donder deed zijn best om niet ineen te krimpen toen hij zag dat de halve Stam was wakker geworden door het niets. Maar misschien was het ook beter zo. Het zou niet goed van hem geweest zijn om de rest te verlaten zonder afscheid te nemen. Steenspreker verscheen voor de ingang van de Grot der Puntige Stenen. Ze liep naar hem toe en knikte naar hem.

‘Daarom heb ik je ook niet nog een keer gekozen om mijn zalzijn te worden. Ik weet dat je voorbestemd ben om leider te worden, maar dat is in ieder geval niet hier,’ zei ze vriendelijk. Donder schudde zijn hoofd. ‘Ik ben niet gemaakt om leider te worden.’ De zwarte poes glimlachte. ‘Dat zullen we nog weleens zien. Het ga je goed, Clankat.’ Daarna nam iedereen om de beurt afscheid van hem. Klauw grijnsde naar hem. ‘We zullen zo’n aanwinst missen in de Stam, maar gelukkig krijgen de Clans er weer een terug.’ Donder werd verrast door de aardige toon waarop de kater hem zei. Het was nauwelijks te geloven dat dit de kater was die hem had aangevallen toen hij voor het eerste en stap zetten op hun territorium. Voor Havik gold hetzelfde verhaal, alleen had hij dat nu misschien wel voorgoed verpest.

‘Doe Langhaar de groeten van ons!’ riep Vos toen hij samen met zijn vader en broer op het punt stond om de grot te verlaten. Maan en Kiezel wilden hem graag uitlaten en hoopten Duik en Havik nog even te vinden voordat Donder echt wegging. ‘Vaarwel, Donder Van Rommelende Stenen!’ miauwde Vlam. Hij knikte naar de poes. ‘Uw kits zullen vast grote dingen bereiken in hun leven!’ reageerde hij. Vlam knikte. ‘Dat zullen ze zeker. Evenals Plons, Brul en Grot.’ Hij keek nog snel naar de drie kleine kits die voor haar poten zaten. ‘Doei, Donder!’ joelden ze in koor. Donder glimlachte, terwijl er een steek door zijn hart schoot. ‘Moge de Stam der Eeuwige Jacht jullie paden verlichten.’

Hij trippelde de richel langs. Hij genoot nog even van de damp van de waterval dat zijn vacht verfriste. Het zou raar zijn om niet elke dag met het rommelende geluid wakker te worden. Aan het einde van de richel bleven ze stilstaan. ‘Ik ben zo trots op je, zoon, en ik zal je verschrikkelijk erg missen.’ Zijn vader kon zijn tranen niet meer inhouden en krulde zijn staart stevig om hem heen. Donder klemde zijn kaken op elkaar. Het kostte hem ontzettend veel moeite om niet te huilen. Hij had zijn familie gevonden, zijn missie was volbracht en nu ging hij weer een nieuw pad bewandelen, met een nieuw doel. Maar hij moest wel zijn familie achterlaten, voor de tweede keer. In zo’n korte tijd had hij met iedereen in de Stam een band opgebouwd en het deed zoveel pijn om hun nu in de steek te laten. Gelukkig wist hij dat ze het zouden overleven zonder hem. Ze waren sterk en verenigd. Ze waren eigenlijk gewoon één grote familie. Ze waren *zijn* familie.

‘Wie weet kruizen onze paden ooit eens weer,’ murmelde Kiezel. Donder gaf zijn broer een kopje. ‘Ik hoop het. Ik zal jullie ook ontzettend missen.’ Toen stapte hij achteruit. ‘Dan is het nu echt tijd,’ mompelde hij in zichzelf. Hij draaide zich om en keek nog lang over zijn schouder naar zijn vader en broer. ‘Doe Engel de groetjes!’ riep Maan hem na. ‘Zal ik doen!’ Daarna begon hij zijn pas te versnellen en verdween hij tussen de naaldbomen. Iets wilde hem tegenhouden. Hij had Duik en Havik geen gedag gezegd, maar hij wist ook niet of Havik wel afscheid van hem wilde nemen.

De geuren van zijn zus vulde zijn neusgaten en hij keek om zich heen. ‘Duik?’ Nog geen hartslag later sprong Duik uit de struiken. ‘Donder! Heb jij Havik gezien? Ik heb hem niet meer kunnen vinden.’ Donder schudde zijn kop. ‘Nee, sorry.’ Ze keek naar haar poten. ‘Je gaat zeker nu?’ Hij knikte. Kon deze dag nog hartverscheurender? Als het nog verder doorging zo, was zijn hart binnenkort in stukjes verdeeld die kleiner waren dan zandkorrels! Ze gaf hem een lik over zijn wang. ‘Ik ben blij dat ik je toch nog even heb leren kennen. Je vertelt wel iedereen over mij daar, hè? Oh, en zeg je Engel gedag voor me? Je moet zeker opschieten en ik hou je alleen maar op! Ga snel! Hup! Ren! Doei!’ Donder glimlachte. Hij zou zijn enthousiaste zus zo erg missen. ‘Wil je Havik vaarwel zeggen voor me? En zeg dat ik van hem hou, van jullie allemaal eigenlijk.’ Duik knikte. ‘Dat zal ik doen. En weet dat wij ook van jou houden! Altijd! Tot ziens, broer!’ Ze bleven elkaar voor twee hartslagen nog aankijken en renden toen allebei een andere kant op.

Hij rende tussen de bomen door en zag niet veel verderop een groot grasveld. Hij begon af te remmen en veranderde zijn pas naar draven. Eerst moest hij goed kijken of er niet ergens een adelaar op hem zat te azen. Hij bleef aan de rand van het bos staan en tuurde naar boven en naar de takken van het bos dat weer verderging na de open weide. Hij verstarde toen hij een gigantische adelaar op een tak zag zitten. Zijn bruine veren waren brons gekleurd in het zonlicht. De adelaar keek hem recht in zijn ogen aan en Donders nekharen schoten wat overeind. Maar de adelaar deed niks en spreidde zijn vleugels en vloog weg. Donder keek hem lang na. *Ik had gelijk. Brons Vleugel wilde me hier ook weghebben, omdat hij wist dat ik terug naar de Clans moest.* Hij schudde zijn vacht uit en stak met een veilig gevoel het grasveld over.

Uit het niets fladderden er opeens vogels uit de bomen achter hem. Donder draaide zich geschrokken om. *Wat zou hun zo erg kunnen hebben afgeschrikt?* *Wat komt daar aan?* ‘Donder!’ riep een kat plots. Het was Havik die uit het bos kwam stormen. Naalden staken overal uit zijn vacht. ‘Havik? Wat doe jij hier?’ Maar zijn broer antwoordde niet en besprong hem. Samen rolden ze over het zachte gras. Donder lachte. ‘Ben je helemaal tot hier gevolgd om afscheid te nemen?’ Havik krabbelde overeind, hij grijnsde breed. ‘Hoezo afscheid? Ik ga met je *mee*!’

Donders ogen werden groter dan mogelijk was volgens hem. ‘W-Wat?’ stamelde hij. ‘Als je dat wil natuurlijk,’ vulde de grijsbruine kater snel aan. Donder schudde verward zijn kop. ‘Natuurlijk wil ik dat! Maar ga je je familie niet vreselijk missen? Weet je zeker dat dit is wat je wil?’ Havik knikte vastbesloten. ‘Ik heb nog afscheid kunnen nemen van Maan, Kiezel en Duik. Ze begrepen me en zullen het nieuws doorgeven aan de rest van de Stam. Ik wist dat ik je niet nog een keer kon verliezen en wil dit avontuur samen met jou beleven. En na alle verhalen die je over de Clans had verteld, leek het mij erg leuk om daar met jou te leven. Ik had altijd al moeite met kiezen tussen Grotwacht en Prooijager en nu kan ik een soort van alle twee zijn! Ik weet het heel zeker, Donder. Dit is was ik wil.’

Donder bleef nog even zo ongelovig staan. ‘Dat is geweldig!’ riep hij toen uit. ‘Ik ben zo blij dat je met me meegaat! Je zult het Clanleven geweldig vinden! Ik kan niet wachten om je aan Leeuwenmaan, Zandpoot en Hulstklaver voor te stellen!’ Hij sprong overeind. ‘Laten we snel gaan dan!’ In Haviks gele ogen dansten pretlichtjes toen hij dat zei. Donder knikte, maar voordat hij ook nog maar één pootstap had gezet begon de grond om hen heen te trillen. Havik en Donder wisselden een angstige blik. Donder wist maar al te goed wat dit betekende. *Een steenlawine!*