Dar drugiej siostry

Część 13 kampanii Dziennik manokradcy

Przygoda do gry Monastyr zaadaptowana do D&D 3,5e.

Zostaliśmy zaproszeni na wesele baronessy **Flavii z Duornilów**. Ich ród od wielków zwaśniony był z familią Savany, a nasza wajdelotka niechcący dolała oliwy do ognia, trwale oszpeciwszy Sini Duornil – kuzynkę baronowej. Wszyscy – poza pomienioną Sini – postrzegali uroczystość jako okazję do poprawy stosunków. Mnie i bratu, jako byłym inkwizytorom, biskup Desmond zlecił przy okazji zweryfikować pogłoski o pojawieniu się w baronii Duornil **ish**, czyli pół demonów, pół feerie.

W weselną noc przyuważyłem przemykającego się kapelusznika w pelerynie. Pobiegłem za nim przez labirynt żywopłotów o korytarzach zmieniających się w zależności od pory dnia i roku, by trafić na cmentarzyk, na którym trafiłem na grób... panny młodej. Był na nim jakiś dziwny znak krzewu o trzech gałęziach na kształt spirali. Zamaskowany zniknął. Wygląda na to, że celowo sprowadził mnie w to miejsce.

Wracając, trafiłem w parku na zapomnianą kapliczkę. Zajrzałem do wnętrza. Odkryłem tajne przejście, wiodące do podziemnego korytarza, gdzie trafiłem na studnię zaplombowaną kośćmi męczenników i spękanymi pieczęciami inkwizycji. Wedle mojej wiedzy, było to zalane zejście do **Podmroku**.

Zostaliśmy na poprawiny, aby zbadać grób i studnię.

Symbol na mogile był demonologiczny, ale nie rozumieliśmy jego znaczenia. Od rodziny dowiedzieliśmy się, że opatrzony nim nagrobek nie należał do panny młodej, ale do jej imienniczki, pierwszej córki baronowej, która urodziła się martwa.

Zdjęliśmy spękane pieczęcie ze studni. Okazało się, że jest w niej woda. Mało tego, zaczęła ona wrzeć, a wśród piany dostrzegłem wizję kamienicy człowieka, od którego nauczyłem się hakerstwa. Weszli do niej nocą zamaskowani osobnicy, zamordowali rodzinę nowych lokatorów, dokonali fachowej rewizji. Gdy schodzili do piwnicy, odczułem przemożny strach, który zmaterializował się w postaci bazyliszka. Potwór obrócił w kamień kilku napastników, resztę zmuszając do ucieczki. Usłyszałem kobiecy głos: „Mogę dać ci moc kontrolowania bestii!” i wizja rozwiała się. Savana, Lorran i Tristian najwyraźniej też doświadczyli transu, ale każde innego i nie chcieli się ze mną podzielić szczegółami. Zapieczętowałem studnię.

Podczas kolacji najstarsza córka baronowej – **Lucinda** – zaprosiła dyskretnie Lorrana na spotkanie „po zmroku, na Pagórku Cyprysów”. Stawił się. Okazało się, że nie chodziło o schadzkę, ale kolejną tajemnicę. Otóż Lucinda, mężatka, wdała się w romans z kawalerem z **Andali** (leżącego nieopodal miasteczka Duornilów). Wstydząc się swojej zdrady i słabości, zerwała i oto nocą w jej komnacie pojawił się (jak wywnioskowaliśmy z opisu) quasit, którego ledwo odegnała krucyfiksem. Baronessa nabrała podejrzeń, że odtrącony kochanek wynajął dla zemsty jakąś czarownicę. Obawiając się o swoje bezpieczeństwo i duszę, Lucinda poprosiła nas o eskortę podczas swej wizyty w Andali, kiedy to planowała ostatecznie rozmówić się z amantem.

Bladym świtem ruszyliśmy powozem Lucindy do Andali – ostatniego ludzkiego miasteczka na Mithrylowym Szlaku Lannamana. Leżało ono u podnóża Baruk-Azhik i połączone z nim **krasnoludzkim akweduktem**, zakończonym wielką cysterną. Milady planowała najpierw rozmówić się z miejscowym prezbiterem, ale ponieważ ten wyjechał chwilowo z posługą, zaprosiła nas do swego dworku na śniadanie. Nagle dostaliśmy od postawionego na czatach sługi sygnał, że ksiądz wrócił. Ale nie sam! Wlókł wespół z jakimiś zbirami zawinięte w płaszcz ciało.

Biegnąc na parafię zobaczyliśmy... pannę młodą w nocnej koszuli, szamocącą się w zaułku z jakimiś zbirami. Gdy ruszyliśmy z odsieczą, okazało się, że w należący do Flavii strój przebrała się jakaś Cyganka, w ten sposób wciągając nas w zasadzkę. Ci z obwiesiów, którzy nie zdążyli uciec, zginęli. Wynajął ich na nas prezbiter – **Julian Valens** – nasz stary znajomy z czasów elekcji Desmonda, kiedy to pozyskaliśmy jego głos obietnicą zatrudnienia go jako architekta do dokończenia budowy Katedry Świętej Rodziny w Ruorven, której to obietnicy biskup nie dotrzymał, zatrudniwszy krasnoluda Feuer Frei. Jak się okazało Desmond wykazał się wyczuciem, bowiem prezbiter Duornilów był okultystą, który w katedrze chciał odprawiać plugawe rytuały. Póki co porwał baronessę Flavię, której ledwo trzy dni temu udzielił ślubu.

Na plebanii znaleźliśmy tunel, łączący ją z podkościelnymi kryptami, wielokondygnacyjnymi, przerobionymi na tajną kaplicę Krieshy. Ruszyli na nas szkieletalni akolici pod wodzą quasita, gdy w tym czasie Valens oprawiał nagą, rozciągniętą na sarkofagu Flavię. Udało się nam ją ocalić. Uciekający kapłan, spiętrzył magią wodę i do krypt spłynęły tony wody z cysterny. Uciekając przed potopem i niesionymi przezeń sarkofagami, na koniec wręcz płynąc jakimś zalanym tunelem, wydostaliśmy się do podtopionego miasteczka.

Prezbiter został pojmany. Starał się podawać za ofiarę przeklętego hełmu zmiany charakteru, ale wkrótce na jaw wyszło, że był kapłanem Krieshy. Od swej mrocznej bogini dowiedział się, że babka Flavii – **Livia** zawarła pakt z demonicą zwaną **Eumeną (lub pospoliciej Czarną Ćmą)**, na mocy którego miała uzyskać jej wsparcie w postaci wiedzy z Otchłani, możliwości kontrolowania bestii, zsyłania na wrogów (a zwłaszcza ich płodów) klątw oraz nauki magii pomocnej w dyplomacji. Livia chciała w ten sposób wzmocnić pozycję podupadającego rodu. Rytuał narodzin Czarnej Ćmy (której symbol widzieliśmy na grobie) trwa trzy pokolenia: kokon, poczwarka i pełna postać rozwijają się w łonach drugich sióstr z kolejnych generacji. Valens początkowo za nosicielkę Eumeny wziął Lucindę i uwiódł ją za pomocą magii. Gdy jednak dowiedział się, że baronessy miały starszą siostrę, która urodziła się martwa, uznał że pomylił się w rachunkach i zabrał się za Flavię. Porwał ją i próbował zdominować.

Wiedzę o złych cudzoplanowcach okultysta czarpał z przeklętej księgi, która została rozmoczona podczas potopu w kryptach. Musiałem ją niemal odszyfrowywać, ale dowiedziałem się, że znakiem narodzin Eumeny jest nienormalnie bujny rozkwit roślinności i pękanie świętych symboli, co niestety dało się zaobserwować.

Przedstawiliśmy sprawę baronowej Duornil, która nie podzielając zapału swej matki do wzmacniania pozycji rodu demonologią (wolała po bożemu wychodzić za bogatych starców), zaoferowała nam 20.000 gp za wyeliminowanie zagrożenia. Wyznała, że Livia była wyznawczynią **odłamu druidyzmu zwanego Starą Drogą**, za co właśnie ród popadł w niełaskę u hrabiny Coeranys.

Pokrótce: Stara Droga była wspólną religią ludzi i ish. Matriarchalną społecznością zorganizowaną na podobieństwo mrowiska rządziła arcydruidka Wielka Matka ish, a potem ludzkie kobiety. Wszystkie kobiety były kapłankami, wierzyły w reinkarnację, której ostatnim stadium jest boskość. Demony uważały za istoty, które jako ludzie wypadły z cyklu reinkarnacji, nadmiernie związując się z jednym z niezliczonych bóstw. Kilka wieków temu nadeszła krucjata. Władczyni Coeranys, wiedząc że nie ma szans w walce, a Kościół Świętej Rodziny nigdy nie zaakceptuje społeczeństwa, w którym demony mają takie prawa jak ludzie, zdradziła swoich nieludzkich poddanych, wydając ich na pastwę krzyżowców, sama zaś przyjęła chrzest. Do dziś w lasach ukrywają się niedobitki ish – demonicznych feerie – zdziczałych, nienawidzących szlachcianek z Coeranys.

Postanowiliśmy zbadać mogiłę Livii. Ta z ogrodu okazała się tylko atrapą postawioną dla mylenia inkwizycji. Prawdziwą znaleźliśmy na pogańskim, położonym pośród malarycznych bagien **cmentarzysku** złożonym z tysięcy kurhanów porastających przypominające ośmiornicę wzgórze. W ustach mumii znaleźliśmy pakt z Eumeną. Okazało się, że nieboszczka na dwa sposoby zabezpieczyła się przed zdradą ze strony biesa. Po pierwsze; ta dziewczynka z rodu Duornilów, która przyjdzie na świat przed Czarną Ćmą, ma być obdarzona zabójczym dla demonicy dotykiem. Po drugie; przed narodzinami Eumeny z zaświatów przywołany zostanie duch Livii, by móc osobiście kontrolować bestię. Na pakcie widniał symbol Czarnej Ćmy. Przypominał on potrójną spiralę z ostrokrzewów. W jej pętle wpisano imiona kolejnych nosicielek demona. Pierwszą była obecna baronowa, drugą – Flavia. Zrozumieliśmy, że panna młoda była tylko nosicielką poczwarki, a Ćma narodzi się z jej córki.

Przy wyjściu z grobowca zaskoczyły nas ish. Walkę przerwała ich przywódczyni, znana mi z ogrodu postać w kapturze i pelerynie. Demony, obawiając się zdolnej kontrolować pomniejsze bestie Eumeny, pomogły nam, podpowiadając że zniszczenie cyrografu może odesłać ducha Livii.

Po powrocie do tonącego w kipiącej roślinności pałacu Duornilów doszła nas straszna wieść. Flavia, która brała ślub, ponieważ była w ciąży, zaczęła rodzić. W czwartym miesiącu! A jako że złe wiadomości chodzą parami, wkrótce usłyszeliśmy, że na świat przyszły bliźniaczki. Na rękach matki noworodek przekształcił się w kobietę-motyla z porcelanową maską na twarzy. Oślepiony blaskiem wieczoru demon miotał się bezładnie po komnacie, ciosami skrzydeł masakrując domowników. Wreszcie wyfrunął przez okno i skrył wśród tonących we mgłach żywopłotów. Pojawił się duch babki, lecz podarcie cyrografu odesłało go do Otchłani.

Początkowo demon próbował nas kusić, tak jak niegdyś przy studni. Widząc jednak, że jesteśmy na to odporni, zaatakował i zginął pod ciosami naszych specjalnie przygotowanych magią wajdelotki ostrzy.

Zyskaliśmy nagrodę w złocie, a ród Savany deklarację neutralności Duornilów.