Eian Topeno

Wyróżniony artykuł!Ten artykuł został wyróżniony w miesiącu Styczeń 2024. Brawo, MoziaMozia!

## Imiona

### Inne Imiona

Kelter *(przezwisko)*
Karzełek *(przezwisko)*

## Inne

### Miejsce zamieszkania

Orenta, Luniana
Szimka, Maniza *(tymczasowo)*

### Zaimki

On/Jego

**Eian "Neian" Topeno**, dokładniej **Eian Netan Topeno, syn Keltra**- generał Luniany, wysłany przez Rafaela Sobinta na Manizę w celu przejęcia jej. Syn Rali i Keltra, tym samym ukochany brat znacznie starszej Matre, która później się nim opiekowała. Jest znienawidzony przez Hantira Maheza, który teraz za wszelką cenę stara się odsunąć go od dowództwa nad Główną Jednostką Luniańską.

## Wygląd

* Wygląd ogólny
* Ubiór

Eian to drobny, chudy nermak o ruchliwym ogonie. Wbrew pozorom, nie został obdarzony zbyt szerokimi barkami, co zresztą pokrywa się z jego niewielką budową. Poza tym, jest wyraźnie niższy od rówieśników- powstała kiedyś nawet plotka, iż cierpi na karłowatość.

Mężczyzna ma delikatną, bladą cerę. Dość krótkie, potargane, acz miękkie włosy przybrały u niego jednak żywą, kruczoczarną barwę. Sięgają mu one mniej więcej do połowy karku, gdzie delikatnie podwijają się do góry. Niemal dziecięcą twarz zdobią mu całkiem widoczne piegi, nieduży nos oraz strasznie wielkie, błyszczące oczy, których brąz jest tak ciemny, iż z daleka nie da się go odróżnić od źrenic. Jego długi ogon ma skołtunione, dość potargane włosy, które mimo wszystko zachowały naturalny blask. Poza tym zdążył się dorobić charakterystycznej, podłużnej blizny na policzku, przypominającej mu o oparzeniu z przeszłości.

Jako generał nosi, rzecz jasna, swój strój wojskowy. Choć na tle reszty generałów wygląda tak, jak każdy w tłumie, acz na ulicy od razu wszyscy się na niego oglądają- w końcu jest jedną z najbardziej szanowanych osób w kraju. Zakłada on wówczas dość luźnie, ciemne spodnie, i typowo luniańską, brązową marynarkę. Najczęściej ma także materiałowy pas na ramieniu z flagą swojego państwa. Często widuje się go w swoich wysokich kozakach, choć odrobinę dodających mu elegancji.

Na co dzień wygląda jednak zupełnie inaczej. Ubiera się bowiem bardzo skromnie- po części dlatego, iż pochodzi z ubogiej rodziny, a po części dla tego, iż nie lubi zwracać na siebie uwagi. Najczęściej ma swoją szarą koszulę z długim rękawem, czarne spodnie i, jak zwykle, ciemne kozaki. Poza tym w zimniejsze lub bardziej wietrzne dni owija się ciemnoniebieskim, bawełnianym szalikiem, który dostał od Matre.

## Charakter

Eian na co dzień w ogóle nie przypomina typowego luniańskiego generała. Jest to nieco nieśmiały, niezdecydowany mężczyzna. Często miewa dylematy, sama rozmowa z kimś, kogo nie zna, może go mocno speszyć. Trudno mu też przemówić przed większą ilością osób czy ogólnie być w centrum uwagi. Łatwo się denerwuje, zaś trudno mu się opanować. Zdarza mu się przez to wybuchać złością, smutkiem bądź jeszcze inną emocją. Jest on jednak spokojną osobą, raczej nie ma w sobie zbyt wiele energii oraz woli przebywać w ciszy i spokoju.

Mimo wszystko ma cechy bardziej pasujące do przeciętnego wojaka. W działaniu potrafi być bowiem niezwykle zdeterminowany, zachowując przy tym pełną rozwagę. Każda jego decyzja na polu bitwy musi być dobrze przemyślana, ale potrafi też zachować zimną krew podczas tych najbardziej spontanicznych potyczek. Niekiedy zdarza się mu zabłysnąć nutą odwagi, a choć zdarza się to sporadycznie, nic go w takich momentach nie zatrzyma. No, może poza Matre- dla niej bowiem skoczyłby i w przepaść, i w wodę, i w ogień. Poza tym charakteryzuje się uczciwością, kłamstwo wręcz go obrzydza po tym, co zrobił mu jego tata. Nie da się ukryć, iż jest on dość ciekawski- niekiedy wręcz wścibski. Interesuje go praktycznie wszystko, co dzieje się wokół. Śmiało można powiedzieć, że grzeszy przebiegłością i inteligencją, dla niego nie ma sytuacji bez wyjścia.

Ale gdzieś głęboko w sercu Eiana kryje się ta strona, o której wiedzą jedynie najbliżsi oraz najlepsi obserwatorowie. Młody generał jest bowiem niesamowicie przewrażliwiony na cudzą szkodę. W służbie stara się to ukrywać, lecz "na swoim terenie" widać wyraźnie, jak bardzo nawet drobne rzeczy umieją go poruszyć. Nieczęsto ma okazję to pokazać, acz cechuje się też opiekuńczością. Po tym, czego sam doświadczył na własnym ogonie, nie mógłby zostawić nikogo potrzebującego pomocy bez odpowiedniej troski. Co za tym idzie, z czasem mężczyzna wyrobił sobie bezinteresowność. Pomaganie innym nie oczekując niczego w zamian okazuje się dla niego zupełnie naturalne. Należy też do nerm bardziej skromnych i zamkniętych w sobie z mniemaniem na własny temat, zdecydowanie nie ma w zwyczaju pyszenia się.

## Historia

* Pierwsze lata
* Późniejsze dzieciństwo
* Jako wojak
* Najazd na Manizę

Nastał deszczowy, marcowy dzień. Mimo unoszącej się w powietrzu chłodnej mżawki, pierwsze wiosenne promienie słońca przebijały się przez chmury, nieco podnosząc temperaturę panującą w północnej Lunianie. Matre, jeszcze młoda nermiczka, akurat siedziała w swoim drobnym pokoju, trudząc się z półką za nic nie dającą się wyczyścić z kurzu. Nagle jednak jej pracę przerwała jej mama, która akurat weszła do jej pokoju rozpromieniona. "Martuniu... Masz brata." Nastolatka trochę nie wiedziała, czy w to wierzyć - od dwunastu lat była przecie jedynaczką i nic nie wyglądało na to, by jej stan miał się zmienić. Wyszła jednak do pokoju rodziców... gdzie rzeczywiście leżało małe, żywe zawiniątko. Dziewczyna zaciekawiona zbliżyła się do niego. Owinięty kocykiem spał drobny noworodek o czarnych włosach i delikatnie rysujących się piegach. Matre spojrzała z uśmiechem na wzruszonych rodziców. Słyszała, jak mama pozwala jej ojcu nazwał dziecko. Kelter podszedł bliżej malucha, przypatrzył mu się chwilę, po czym z entuzjazmem stwierdził, iż młody będzie miał na imię Eian.

Mały nermak rósł z początku jak na drożdżach. Rala powiadała, że niedługo przerośnie siostrę, czego ta niechętnie słuchała. Eian jednak poza swoją świadomością rósł dalej, ciesząc swoich rodziców. Nie trzeba było długo czekać, aż niemowlę okazało się niesamowicie wścibskie! Zaglądało w każdy zakamarek domu, zdawało się obserwować wszystkich naraz i niekiedy zabierać im rzeczy, które akurat go zainteresowały. Mama cały czas próbowała utrzymywać go w łóżku, a tata praktycznie zawsze zostawiał mu zamknięte drzwi, ale skubany i tak wychodził z łóżeczka i jakoś przedostawał się do reszty pokoi. Nie dało się jednak ukryć, jakie pocieszne było z niego maleństwo. Swoją niecodzienną urodą szybko podbił serca sąsiadów, zaś samej jego energicznej osóbki wręcz nie dało się nie kochać.

Niepokój pojawił się dopiero wtedy, kiedy po tak szybkim rośnięciu zaledwie dwuletni Eian gwałtownie osłabł. Jak dotychczas był niezwykle energiczny, tak teraz nawet nie podnosił się z łóżka. Mówić nie chciał, jeść nie chciał, ogólnie coś odebrało mu życie. Wcześniej Matre, jako pasjonatka medycyny, sama starała się jakoś go ożywić, acz na marne. Wreszcie, kiedy któregoś dnia nermaczek zaczął tracić przytomność, Rala nie mówiąc nic nikomu owinęła go kocem jak przy narodzinach oraz wybiegła z nim z domu prosto do najbliższego lekarza. Ten zaś nie musiał długo oglądać chłopca, by stwierdzić u niego silną kirkę - chorobę strasznie niebezpieczną dla dzieci, nierzadko kończącą się śmiercią. Lekarz długo musiał nalegać, żeby kobieta oddała w końcu Eiana do wyleczenia. Te zaś trwały dość długo. Medyk wraz z pielęgniarkami mieli nie lada wyzwanie, żeby w ogóle utrzymać nermaka w miejscy, a co dopiero go uzdrowić. Był nawet moment, w którym chłopiec ledwie uszedł z życiem po tym, jak zaczął się dusić. Ale po wielu nieprzespanych nocach udało się doprowadzić go do zdrowia. Aż nie da się opisać szczęścia rodziców, gdy z powrotem mogli zobaczyć swoje dziecko zdrowe!

Następne lata mijały spokojnie i bez większych przygód. No, może poza tym, że Eian w końcu miał zacząć się uczyć. Właściwie to, czy pójdzie do szkoły było mu całkiem obojętne. Nauka jak nauka, kiedyś musiała nadejść. Poza tym jednak mógł się cieszyć zupełną harmonią... Do czasu - w końcu nic nie trwa wiecznie.

Zima zdawała się powoli kończyć. Ziemia pozostawała jeszcze wilgotna, ale pierwsze ptaki już śpiewały śród pierwszych pąków drzew. Eian wracał do domu ze swoim kolegą, Lekrem. Może i nie mogli się nazwać przyjaciółmi, ale bardzo się nawzajem lubili. Dwójka uczniów pożegnała się dopiero przy domu czarnookiego. Ten jeszcze pomachał na pożegnanie swojemu znajomemu, po czym pchnął drzwi i wszedł do środka. Od razu usłyszał niepokojący go kasłanie. Od razu zaczął szukać więc źródła dźwięku, rozglądając się po pokojach. Nagle ujrzał coś, czego ujrzeć nigdy nie chciał - Matre podtrzymywała jego mamę, która okropnie kaszlała. "Eian, zajmij się czymś innym i nie myśl o mamie, dobrze?" Chłopiec kiwnął głową na słowa siostry, lecz nie do końca szczerze. Nie wiedział, co się dzieje z Ralą, co okropnie go niepokoiło.

Choroba kobiety nie ustawała, aż lekarze stwierdzili jej gruźlicę. Warto zaś zauważyć, iż wśród nerm na tę okrutną chorobę lekarstwa nie ma, a co za tym idzie - ciemnowłosa właściwie została skazana na odejście. Chłopak nadal starał się odsuwać myśli od mamy, co jednak było trudne. Ta z każdym dniem słabła i bladła coraz bardziej, zaś kaszel zaczął ją męczyć. Aż pewnej młodej nocy Eian akurat zasypiał, kiedy drzwi od jego pokoju delikatnie się uchyliły. Udawał, że już dawno zasnął, więc się nie poruszał. Nagle poczuł, jak ktoś podchodzi do niego i go przytula. Dopiero wtedy obrócił głowę. Obok niego stała jego siostra, co już samo w sobie było niecodziennym zjawiskiem - Matre bowiem od dwóch lat nie mieszkała w jego domu. Ta tylko przytuliła się mocniej, kładąc rękę na jego czuprynce. "Mama przed chwilą zmarła." Nermak spojrzał na nią, czując, jak łzy napływają mu do oczu. A to był dopiero początek jego życiowego koszmaru.

Wkrótce...

Wkrótce...

Wkrótce...

## Rodzina

* Kelter Topeno- ojciec; barczysty nermak o ciemnobrązowych włosach i lazurowych oczach. Chociaż okropnie tego nie lubił, zajmował się uprawą słoneczników. Był niemiłym, surowym mężczyzną z ciętym językiem, który- raz specjalnie, raz niekoniecznie- kilkukrotnie prawie odebrał Eianowi życie. Zginął, zepchnięty z klifu przez naganię.
* Rala Topeno- matka; szczupła nermica z brunatnymi włosami oraz ciemnymi oczami. Nie pracowała, zajmowała się domem. Zawsze okazywała synowi miłość i troskę, będąc jednocześnie nieco brawurową, zabawną mamą broniącą swoich dzieci jak skarbów. Zmarła przedwcześnie na gruźlicę.
* Matre Topeno- starsza siostra; piękna nermiczka o czarnych włosach i bursztynowych oczach. Od niedawna jest pielęgniarką. Pewna siebie, uparta jak osioł, ale pełna opieki oraz zrozumienia, Eian zamieszkał u niej po opuszczeniu przez rodziców. Nadal żyje, ma obecnie 31 lat i 7 miesięcy.

## Relacje

### Rala

Jako matka, Rala było pierwszą osobą, z którą nermak mógł nawiązać głębszą relacje, co ta jak najbardziej wykorzystała. Od pierwszych dni syna starała się opiekować nim jak cudem świata. Wspierała go, pomagała w gorszych chwilach... Jak więc Eian mógł jej nie pokochać? Zdecydowanie, kobieta stała się jego najbardziej umiłowaną osobą. Obdarowywał ją bezgranicznym zaufaniem, szczerą, dziecięcą miłością i, jak to mały chłopiec, wieloma rysunkami z "nią" (przypominała bardziej dziką wiewiórkę). Aż między obu wstąpiła śmierć, zabierając ze sobą młodą Ralę. Ale czy to przerwało relacje? Nie. Generał obecnie bardzo tęskni za matką. Często wpada w nostalgię, przypominając sobie choćby przez mgłę, jak ta goniła go po osiedlu. Tymczasem poza jego świadomością, dusza nermicy cały czas z nim jest i mimo wszystko pozostaje z niego niezmiernie dumna.

### Kelter

Nie bez powodu czarnowłosy nienawidzi nazywania go "synem Keltra". Początki ich relacji zdawały się wprawdzie bardzo niewinne - starszy nermak zdawał się być ojcem jak każdy inny, zaś synek zupełnie go tolerował. Prawdziwe intencje wyszły na jaw dopiero po śmierci Rali. Wydawało się, że cały świat stanął znikąd do góry nogami. Kelter bowiem, jako już wcześniej pragnący zrobić z jedynego syna wroga Manizy równego sobie, postanowił wymusić jego posłuszeństwo... siłą, niestety. Zaczął naprawdę utrzymywać go w warunkach, jakich raczej nikt nie chciałby żyć. Z dobrotliwego przyjaciela stał się zwykle bezlitosnym panem. Eian spełniał wszystkie jego rozkazy z bólem serca i jako małe dziecko okropnie posmutniał. Przerażało go, jaki wpływ na jego postrzeganie Manizyjczyków ma Kelter. Po wielu latach młodszy nermak nadal trzyma w pamięci najgorsze momenty spędzone z rodzicem.

### Matre

Z siostrą, choć aż dwanaście lat starszą, Eian utrzymuje doskonałe relacje. Jest tak choćby dlatego, że po całkowitym odtrąceniu przez Keltra, to właśnie ona przejęła opiekę nad bezbronnym chłopcem. Nawet jeśli kochająca adrenalinę oraz z sercem spontanu Matre nigdy nie zastąpi bratu spokojnej, troskliwej Rali, i tak jak na dzikuskę radziła sobie świetnie. A przynajmniej do tego stopnia świetnie, iż generał potrafi ją całym młodym serduchem uwielbiać. Kiedy tylko mężczyzna znajdzie trochę czasu, od razu przyjeżdża do nermiczki, by móc znowu trochę z nią porozmawiać i pomóc jej. Można poza tym śmiało przyznać, że to ich skrajne natury nawzajem się przyciągają - podczas gdy kobietka szczerze podziwia opanowanie brata, tak ten ceni w niej sobie odwagę oraz niezależność.

## Ciekawostki

* Uwielbia gruszki.
	+ Umiłowanie do tych owoców przejawia najpewniej dlatego, iż kojarzą mu się one z jego siostrą.
* Jako dziecko nienawidził hałasu.
* Najtrudniej zauważyć go, kiedy chowa się w małej, zacienionej kryjówce. Generał jest bowiem tak mały, a jego oczy i włosy tak ciemne, iż bez problemu maskują się w ciemności oraz niedużej przestrzeni.
* Kiedy był mały bardzo niewyraźnie mówił.
* Ma niecodziennie płytki sen, co zresztą wiąże się z jego doskonałym słuchem- ten bowiem jest niezwykle wyczulony nawet w nocy.
* Lubi patrzeć na deszcz.