Nychtara

**Nychtara** foi unha bruxa Shadar-Kai nativa de Shadowfell e membro da Liga de Aventureiros de Phandalin.

## Historia

Como unha elfa Shadar-Kai normal, Nychtara Callorua naceu e criouse en Shadowfell, o plano das sombras. A súa vida era moi tranquila, sempre que obviemos as adversidades continuas que habitan e que se nutren das sombras, así como a fame, a enfermidade, o medo e a propia escuridade que reina por estas terras.

Naceu e criouse nos arredores da Fortaleza dos Recordos, xa que o seu pai era un garda real da Raíña dos Corvos. A súa nai morreu pouco despois do alumbramento por unha hemorraxia, así que o seu pai, Apoch, foi o único familiar que coñeceu. Sen outro tipo de lazos sanguíneos, vagaba pola fortaleza e corría entre os interminábeis corredores do pazo real, procurando non ser vista en todo momento, sobre todo cando se adentraba na escuridade entre as habitacións prohibidas ao paso.

Cando chegou o momento, o mesmo día do seu 50 aniversario, Nychtara alistouse para seguir os pasos do seu orgulloso pai e servir á súa nación e á propia Raíña. Empezou sendo unha soldado calquera, soa na penumbra durante as noites máis escuras de lúa nova, aguantando o frío nocturno e a humidade do rocío que inundaban ósos e intestinos, catando as enfermidades máis infames e deiletada polo único son de mouchos e outros depredadores da zona. Mentiría se dixese que nunca pasou medo, especialmente durante o seu primeiro turno nocturno, e Nychatara mentiu, mentiu tanto que finalizou por crer as súas propias mentiras. Din que os medos se superan enfrontándose a eles, e non houbo nunca un infortunio ou desgraza co que parecese sentir pavor. En pouco tempo, debido a esta fortaleza que os seus superiores atopaban nela (ademais da magnífica reputación que portaba o seu apelido), foi ascendendo en rango.

Nychtara empezou a salvagardar os corredores do pazo real e chegou incluso a permanecer unha noite enteira diante da porta dos aposentos reais, estando a súa Raíña descansando; aquela noite, Nychtara chorou.

Tentou escondelo, e conseguiuno moi ben, pero esa noite no cálido pazo, baixo a luz das candelas, sentiu como unha nimia brisa lle erizou os pelos do brazo. Sentiuse de súpeto en alerta e o peor é que non atopaba ningún inimigo. Despois de tantas noites entre o bosque, era esta a ocasión na que máis temor sentiu? Algo había tras esa porta, algo escondía a Raíña, que nunca ninguén lle contou. E á seguinte noite, no mesmo turno, no mesmo corredor e diante da mesma porta, volveu sentir o mesmo.

Entre tantas condecoracións e palabras de ánimo, ninguén imaxinaría nunca todos eses sentimentos e pensamentos que percorrían o corpo e mente de Nychtara porque, de novo, Nychtara mentía, pero desta vez non se mentía a ela mesma.

Volveu andar entre as sombras do pazo, procurando non ser vista, e así atopar respostas a esta sensación que ninguén máis parecía ter porque, obviamente, o “problema” non podería ser dela. Algo máis tiña que haber neses aposentos.

Entre tanta búsqueda e tantos libros roubados, unha tarde de inverno atopou (ou pensou atopar) a resposta. Esta resposta viña dada por unha deidade da que nunca escoitara falar, pero non o pensou dúas veces e arrincou unha páxina dun enorme libro negro, de lombo dourado e coas letras da portada desgastadas ben polos anos ou pola falta de coidado.

Feito isto, Nychtara encamiñouse ao bosque e seguiu palabra por palabra, coma por coma, punto por punto, aquilo aí plasmado. Coa man dereita desenterrou a daga de entre os rizos brancos; a man esquerda sufriu un corte na palma. E co sangue que emanou da súa pálida pel, foi deseñando un círculo no chan que, para poder ser completado, o primeiro proceso tivo que ser repetido varias veces. Unha vez deseñado o círculo, continuou, esta vez queimando no centro da circunferencia unhas herbas que recolleu durante a última lúa nova. Pronunciou en alto unhas palabras que non entendeu (agora, pasados os anos e adquirido o coñecemento, sabería que se trataba da lingua infernal), con coidado de vocalizar cada sílaba, e xusto no momento no que finalizou, nada novo acontecera.

No momento no que se ergueu para sacar un pé espido do círculo, unha figura branca apareceu. Parecía unha muller elfa, aínda que quizais se tratase dunha humana, recuberta por unhas roupas brancas, anchas e longas, que a recubrían por completo. Nychtara non mostrou sorpresa, ningún alento de asombro emitiu, porque, de novo, Nychtara mentía.

– Quen cres que es para invocarme, nena elfa? – preguntou a muller – Unha Shadar-Kai coa valentía suficiente como para chamar a Pale Night? Que diría a Raíña dos corvos desta osadía túa, rapaza?

A súa voz era como un delgado fío que dá a impresión de que podería romper en calquera momento, aínda que parecía doce. Algo espertou no corazón da elfa como para sentirse arropada por este son desgarrador, como se se sintese hiptonitazada por un cántico, como se se sentise en casa, a salvo, entre os brazos dunha nai que nunca chegou coñecer.

Nychtara, despois de encher de aire os pulmóns e soltalo lentamente, demandou, entre as risas de Pale Night, respostas sobre a súa nación e a súa Raíña. Ao que a deidade só puido responder:

– Fagamos un trato: eu dareiche a información que tanto desexas, incluso compartirei contigo parte do meu poder, para que así o entendas todo mellor, pero a cambio tes que darme algo. Serei a túa patrona, a túa luz na escuridade, poderás acudir a min cando sintas de novo este medo que con tanto empeño ocultas. Pero deberás dar algo a cambio.

– Dareiche o que consideres necesario.

E ante esta resolución, Pale Night cruzou o círculo de sangue e atravesou o corpo de Nychtara, que caíu rendida no chan, inconsciente, sentíndose débil.

Pero pouco durou a insconsciencia: uns gardas que patrullaban a zona escoitaran as voces e visualizaron o ritual. As ordes consistían en atrapala. Nychtara escapou, correu entre as árbores. Os gardas a perseguían cando escoitou un estridente berrido feminino: a Raíña xa o descubrira. Esa noite, Nychtara contemplou por primeira vez á Raíña dos Corvos e, aínda máis importante, mostrou o medo que sentía. E entre choros, conseguiu chamar á súa nova patrona, quen a levou a un plano diferente do Shadowfell entre as inaceptábeis plegarias do seu pai, quen era un dos gardas que patrullaban o bosque.

Neste novo plano, Nychtara abandonou por completo o seu apelido, empezou a ocultar a súa identidade Shadar-Kai (mediante tintes de pelo) e viviu por e para Pale Night, acatando e obedecendo os seus caprichos e peticións, pasando outra vez os anos baixo as ordes dunha raíña, gañándose a vida entre aldea e aldea, matando ás monstruosidades que atormentaban aos cidadáns e recibindo recompensas por estas mortes.

Así que a súa vida era moi tranquila, sempre que obviemos as adversidades continuas que habitan e que se nutren da vida, así como a fame, a enfermidade, o medo e a propia soidade que reina por estas novas terras.

Vivía e ocultábase nos arredores de Phandalin cando escoitou falar da Liga de aventureiros e chegado o momento entrou na procura dunha maior estabilidade económica que lle permitise comprar unha mellor espada. E mentiría se dixese que botaba de menos a calidez da compañía e dor amor, pero Nychatara mentía.