Błędne koło

Minęło kilka dni, które Lauren spędziła w łóżku. Chociaż rany goiły się w miarę szybko, dziewczyna nie wyglądała najlepiej. Obawiałam się, że złapała jakąś grypę albo przeziębienie. Przebywanie bez bluzy w taki wiatr to nie było dobre posunięcie, ale po -A można było spodziewać się wszystkiego. Miałam tylko nadzieję, że to nie była Dinah albo inna przyjaciółka szatynki. Prawdopodobnie nie zapanowałabym nad sobą, gdyby to okazało się prawdą. Miałam tylko nadzieję, że uda mi się jakoś ochronić Lauren. Przynajmniej w jakimś tam stopniu.

Podskoczyłam lekko, słysząc dzwonek telefonu. Podrapałam się nerwowo po karku i drżącą ręką sięgnęłam po urządzenie. Od razu mogłam domyślić się, że wiadomość była od zastrzeżonego numeru.

*Jak się ma nasza malutka dziewczynka? Mam nadzieję, że choć trochę wyzdrowiała. Nie chcemy jej przecież zrobić krzywdy, prawda, pani profesor? Złam jej małe serduszko na milion kawałeczków, jesteś na dobrej drodze do tego. Oby zadanie było dobrze wykonane, bo inaczej twoja kochana rodzinka zginie. Buziaki **-A***

Mój oddech przyspieszył nieznacznie, serce wybijało nierówny rytm. Ociężale podniosłam się i ruszyłam do pomieszczenia, w którym znajdowała się zielonooka. Dziewczyna rozmawiała z kimś przez telefon, a ja pozwoliła sobie przystać na chwilę i podsłuchać.

- Jest już lepiej, Ally - widziałam jak się uśmiech i jak przeciera lekko oczy. - Tak, nie martw się. Pani Camila zapewniła mi dobrą opiekę - spojrzałam na nią smutno, wychodząc z ukrycia. Gdy tylko mnie dostrzegła, podniosła się ostrożnie do góry. - Będę kończyć, Allyson. Zadzwoń jak nie będzie Dinah - mruknęła do słuchawki i odłożyła telefon na półkę. Usiadłam obok niej na łóżku i zmarszczyłam brwi.

- Już lepiej? - zapytałam, układając jej dłoń na klatce piersiowej. Dziewczyna ją chwyciła i ucałowała knykcie.

- Zdecydowanie - wymamrotała, układając się wygodnie na pościeli. Wysunęłam rękę z jej uścisku i położyłam ją luźno obok swojego uda. - Żadnych wiadomości od -A? - zapytała cicho, na co jej przytaknęłam. - U mnie też - uśmiechnęła się lekko.

- Masz drugi telefon? - zmarszczyłam brwi, spoglądając na urządzenie. Zielonooka kiwnęła nieśmiało głową, a ja zerwałam się jak poparzona. - Pojebało cię, Jauregui?! - warknęłam. Szatynka wyglądała na zdziwioną, ale ciągle w myślach huczały mi ostatnie słowa prześladowcy. - Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?! Może też chciałam do kogoś zadzwonić?

- Do kogo? - westchnęła cicho i usiadła. Widziałam, że chciała coś jeszcze powiedzieć, więc bez namysłu ją wyprzedziłam.

- Do narzeczonego - rzuciłam. Dziewczyna wyglądała na zranioną, ale nie obchodziło mnie to teraz. Chciałam tylko uratować swoją rodzinę. - Nagle ci języka zabrakło? Pierdolę ciebie i twoje problemy! I nie wiem, co ty jeszcze tutaj, robisz, kurwa?! Ta pieprzona kanapa jest niewygodna!

- Oh... - jąka cicho. - Jest pani moim gościem, więc niech pani tu zostanie - pociera czoło i stacza się z łóżka, krzywiąc się z bólu. Zabiera koc z szafy i wychodzi z pomieszczenia, nawet na mnie nie spoglądając.

Wypuszczam powietrze, które nieświadomie wstrzymałam i opadam na posłanie. Przypominają mi się słowa dziewczyny, które skierowała do Ally. Czy faktycznie zapewniłam jej taką dobrą opiekę? Praktycznie ciągle traktuję ją jak śmiecia, a ona widzi we mnie same dobre strony. Chyba rzeczywiście musi mnie kochać, skoro cały czas wraca.

- Kurwa! - podskakuję, słysząc jej głośny krzyk bólu. Zagryzam wargę, patrząc na zamknięte drzwi, ale nie mam odwagi iść do salonu. Boję się, że zielonooka może sobie jeszcze coś zrobić w przypływie złości. Choć potraktowałam ją tak źle, to nie zmienia moich uczuć do niej. Nawet -A ich nie zmieni.

***Lauren's POV***

Krążę nerwowo po salonie, nie mogąc znaleźć sobie innego zajęcia. Myślałam, że wszystko między nami było już dobrze... Przyjechała przecież po mnie, wyznała miłość. Do cholery, nawet się ze mną kochała, a nagle mnie odrzuca. Całkowicie nie rozumiem tej kobiety, ale przecież jest miłością mojego życia. Jeśli traktuje mnie źle, to i tak będę ją kochać i szanować. Na to zawsze zasługuje.

Opadam wyczerpana na kanapę, nakrywając się kocem. Przez ostatnie kilka dni mogłam się wyspać w normalnym łóżku, ale skończyły się wygody. Ona potrzebuje ich bardziej niż ja. Od razu powinnam przyjść tutaj, a nie pozwalać spać jej na tej niewygodnej kanapie. Zamknęłam oczy, wyobrażając ją sobie. Taką szczęśliwą i roześmianą. Z lekkim uśmiechem na ustach odpłynęłam w objęcia Morfeusza.

\*\*\*

- Nie! - krzyczę, a moje ramię zderza się z chłodną podłogą. Jęczę cicho z bólu, bo to ta sama ręka, w którą miałam wbity nóż. Rozglądam się po pomieszczeniu, dostrzegając godzinę czwartą nad ranem. Przecieram oczy, podnosząc się i idę do łazienki. Usuwam zbędny materiał koszulki, oglądając bark w lustrze. Jest cały siny, na przewracam oczami. Cholerna kanapa...

Sięgam po maść i ostrożnie ją sobie wcieram. Zagryzam wargę, bo ból promieniuje przez całą rękę, ale staram się na nim nie skupiać. Dostrzegam, że kilka ran się otworzyło. Sapię z frustracji i wygrzebuję z szafki apteczkę. Sama nie dam rady ich wszystkich opatrzyć, ale chociaż trochę przemywam je wodą utlenioną. Piecze jak cholera i strasznie się pieni. Delikatnie przecieram je gazikami i tam gdzie dosięgnę, naklejam kilka plastrów. Wiem, że prawdopodobnie powinnam pojechać do najbliższej apteki, ale zwyczajnie nie mam na to siły. Pomartwię się o to jutro...

Dostrzegam jakiś cień w korytarzu, a także burzę loków młodej pani profesor. Kręcę głową, zamykając szafkę z głośnym hukiem. Gdy wychodzę z łazienki, w przedpokoju nie ma śladu po brunetce. Pocieram kark w nerwowym tiku i udaję się z powrotem do salonu. Tam wygrzebuję czystą koszulkę i idę spać.