Keizersdromen: Ivoren Artefact

**Ivoren Artefact**

In de brandende zon en in de koele schaduw van groene bladeren, hijgden de paarden van de ruiters. De wind was stil en liet niets van zich merken. Ook de dieren waren verscholen, wellicht vanwege het weer of voor het onheil wat in de lucht hing.
Een van de ruiters was namelijk niemand minder dan de keizer hemzelf. Zijn duistere aard hing om hen heen als een onzichtbare onheilspellende mist. Zijn aanwezigheid was voelbaar en voor de meeste wezens verontrustend.

De keizer reed in het midden en werd vergezeld door twee wachters. Veel bescherming had de keizer niet nodig, maar zijn raadgevers adviseerde toch om met meerdere te reizen.

"Mijn heer. Mag ik vragen wat onze bezigheden zijn in Arte?" vroeg de jonge elven wachter die rechts van de keizer reed. Op zijn voorhoofd stond het zweet en langzaam dropen de druppels van zijn hoofd over zijn nek in zijn harnas. Het was al heet in normale kledij, laat staan in een metalen harnas.De elf veegde het zweet van zijn voorhoofd af met de blauwe sjaal die om zijn nek hing.

"In Arkhe, ontmoeten we een jonge vrouw, genaamd Saga. Ze maakt onderdeel uit van een groep archeologen. Ik kreeg enkele dagen geleden een brief van haar waarin stond dat ze een belangrijke ontdekking hadden gedaan. Ze kon er niet veel over zeggen, maar vroeg wel mijn raad" antwoordde Zeyir.

Hij keek even naar de hemel toen het groene bladerdak gedeeltelijk uitweek voor de lucht. Strak blauw was deze, zonder enige bewolking of wezen in het luchtruim.
De zon had zijn hoogste punt aan de hemel bereikt en stond op het punt om langzaam naar de aarde toe te bewegen.

"Ah. Ik begrijp het" antwoordde de jonge wachter, die Quinn werd genoemd. Hij knikte te beleefd naar de keizer. "En wij zijn hier om zijne majesteit te beschermen" zei de andere wachter op een strenge toon. "Ik denk niet dat het echt nodig zal zijn. Maar ik ben dankbaar voor jullie bezorgdheid en gezelschap, Grax" zei Zeyir tegen de al wat oudere dwerg gekleed in donker metaal. Grax knikte en hield daarna weer het pad in de gaten en observeerde het geritsel tussen de struiken en bomen.

Niet veel later maakte het bos, met zijn schaduwrijke bladerdak, plaats voor grote vlaktes met gras, graan en andere gewassen. Het onverharde pad waar de drie ruiters op reden, leidde naar de kleine stad Arkhe.
In de verte zag Zeyir al de stevige stenen muur die de stad moest beschermen tegen indringers. Een klein kasteel stak met zijn ronde torens en blauwe dakpannen boven de muur uit.

Zeyir spoorde zijn paard aan tot galop, waarna de wachters hetzelfde deden met hun paarden. Een valk vloog direct boven hen en zag hoe de paarden galoppeerden tussen de velden in de felle zon. De wind speelde met de mantel van de keizer, als een wapperende banier. De valk slaakte een kreet en vloog alvast vooruit richting de stad.

Zeyir was de valk opgevallen, maar maakte zich niet ongerust vanwege het gedrag van de vogel. Het was hem niet vreemd dat een oude vriend in Arkhe hem op deze manier begroette.

Vlak voordat Zeyir de stadspoort bereikte, liet hij zijn paard vaart minderen. De keizer maakte met een vloeiende beweging zijn mantel los en gaf deze aan Quinn. "Laten we niet al te veel aandacht trekken" zei Zeyir op een zachte toon nadat hij de stadswachters bij de poort was gepasseerd.

De stadswachters hadden nog steeds hun hoofd gebogen nadat de keizer was gepasseerd. Ze waren enigszins overrompeld dat hun regent onaangekondigd de stad wilde betreden.

Zeyir reed nog een stukje met zijn paard door de stad, totdat het drukker werd op de straten. Het was markt en kooplieden hadden hun houten kraampjes, met kleurrijke doeken, uitgestald met de meest bijzondere dingen. Natuurlijk waren de lokale groenten en specialiteiten ook te vinden tussen de opgedofte kooplieden, maar waren zeker niet minder.

Zeyir had ongezien langs de dorpelingen kunnen passeren, maar bleef niet onopgemerkt toen hij de kooplieden voorbij wilde lopen. Er ontstond geroezemoes en vele legden hun werk neer en bogen uit beleefdheid. Sommige kooplieden gebaarde naar enkele dorpelingen dat zij ook moesten buigen.

De keizer zwaaide met een beetje ongemakkelijk gevoel en probeerde zo weinig mogelijk de aandacht te trekken. Een vrouw met een bloemenkraam gaf haar dochter een boeket en duwde haar richting de keizer die net passeerde.

Zeyir stopte even en nam met een glimlach de bloemen aan van het verlegen jonge meisje. Hij bedankte haar, keek naar haar moeder, en stopte het meisje een gouden munt toe in haar handen. Het meisje rende terug naar haar moeder en liet zien wat ze had gekregen. "Lang leve de keizer!" riep de vrouw dankbaar.

Ruw duwde iemand met ferme hand de grote eikenhouten deur van de bibliotheek open. Het geluid van het krakende hout en metalen scharnieren was als donder in de stille zaal. Saga keek verschrikt op uit haar boeken die verspreidt lagen over de gehele tafel.

Ze zag hoe de deur openging en een zee van licht het gebouw binnen liet. Saga zag enkel de silhouetten van de personen die binnen kwamen. Met haar hand probeerde ze het felle zonlicht te weren, om zo beter te kunnen zien wie was binnengetreden.

Dit alles ging niet zonder kabaal. Buiten was er rumoer en de vreemdelingen droegen harnassen, te horen aan het luide metaal wat over elkaar heen schuurden. Het middelste persoon draaide zich om en deed even ruw weer de grote dikke deur dicht.

Saga liet haar ogen even wennen aan de schaduwrijke bibliotheek. Ze knipperde enkele keren, deed een stuk lint tussen de bladzijde waarop het boek open lag, deed het vervolgens dicht en stond op.

"Volgende keer ga ik in de avond pas een stad binnen" zei Zeyir die met zijn rug even leunde tegen de deur die hij net had gesloten. "Voelt u zich niet goed, majesteit?" vroeg Quinn fluisterend om de wedergekeerde stilte in de bibliotheek niet nog eens te verstoren. "Hoe zou jij je voelen wanneer je eerst gehaat werd door je eigen volk en nu wordt toe gejuicht en geprezen. Ik moet daar even aan wennen" antwoordde Zeyir wat bits. Quinn hield zijn mond, want hij begreep wat Zeyir bedoelde. "Majesteit!" zei Saga die naar Zeyir toe liep. Ze maakte een wat ongemakkelijke buiging tijdens het lopen en struikelde bijna over haar eigen voeten.

"Fijn dat u zo snel kon komen" vervolgde Saga nadat ze voor de keizer stond. Zeyir glimlachte en liet zijn frustratie van daarnet achter zich. "Dank dat je me op de hoogte hield. Ik ben erg benieuwd wat jullie gevonden hebben" antwoordde Zeyir en liep met de jonge vrouw naar de tafel waar Saga net aan had gezeten.

Beide wachters besloten om bij de deur te blijven staan en keken elkaar even aan. Afvragend hoe lang ze in de bibliotheek zouden blijven.

Nadat de keizer had plaats genomen aan de eikenhouten tafel en Saga wat boeken aan de kant had geschoven, vertelde ze wat haar groep de afgelopen weken had gedaan. Ze waren met zes, bestaande uit verschillende rassen. Calador, een elf, was de leider van de archeologische expeditie. De expeditie leidde hen naar een ruïne, waarvan ze dachten dat dit een thuis was van een verloren religie.

"Terwijl we de ruïne doorzochten, vonden Kana en ik enkele symbolen die in verschillende muren gekerfd waren" vervolgde Saga haar verhaal en liet Zeyir enkele papieren zien. Vreemde letters, vormen en lijnen waren overgetrokken of nagetekend. "Komen ze u bekend voor, majesteit?" vroeg Saga, die hoopte op een antwoord.

Zeyir bekeek de bruinige en verfrommelde papieren. Ergens kwamen de symbolen hem bekend voor, maar hij kon zijn vinger er niet op leggen. Ze voelden vertrouwd aan, wat eventueel zou betekenen dat het magische tekens waren.

"Niet direct. Misschien moet ik ze in het echt zien, voordat het me te binnen schiet" antwoordde de keizer. Hij baalde dat hij niet wist wat voor tekens het waren, of waar ze voor stonden.

"Dat zou eventueel kunnen. Calador vroeg mij een gewapende escorte wilde sturen. Volgens mij hadden ze iets interessants gevonden wat ik verder zou moeten onderzoeken" zei Saga en legde enkele boeken op elkaar op een stapel.

"Bewapende escorte?" vroeg Zeyir verbaast. "Ja, majesteit. In de brief stond niet wat ze hadden gevonden, maar ik verwacht geen goud of sieraden. In ieder geval niets waardevols voor een gemiddeld mens. Waarschijnlijk is het meer voor de zekerheid, dit hebben we vaker bij andere opgravingen gedaan. Bovendien is het gebied niet al te veilig. Wolven, Goblins, moeras..." vertelde Saga zonder enig probleem.

Zeyir draaide zich om en keek even naar zijn wachters. "En als wij drieën naar de opgraving gaan om het op te halen?" vroeg Zeyir aan Saga. Zeyir zag Quinn verschrikt weer terug in de houding staan, nadat hij bijna in slaap gevallen was. Crax gaf de jonge elf een misgunnende blik.

"U wilt zelf gaan?" vroeg Saga een beetje stotterend en verbaasd. "Natuurlijk. Mijn mannen en ik kunnen wel wat wolven aan" antwoordde Zeyir met vertrouwen. Saga knikte instemmend. "Dank u wel, heer. Hier is mijn groep erg mee geholpen. Ik zal vanavond Kana een brief sturen en alles in gereedheid brengen."