recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Zając Amerykański

## Wymiary/ Budowa

Dł. ciała 36-52 cm, ogona 3-5 cm, ucha 6-7 cm, masa 1-2 kg. Ubarwienie zależne od pory roku: sierść letnia o barwie od brązowej do ciemnoszarej, futro zimowe doskonale maskujące - białe z czarnymi końcami na uszach. Tylne stopy szerokie, zimą bardzo owłosione. Kończyny tylne i uszy ma znacznie krótsze, niż jego krewniacy z terenów otwartych, co jest wyraźnym przystosowaniem do środowiska.

## Występowanie

Lasy (o gęstym podszyciu) iglaste i bagienne Alaski, prawie całej Kanady i zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Na południu sięga do północnej Kalifornii Nowego Meksyku. Gatunek szeroko rozprzestrzeniony i pospolity, lecz prawie wcale nie spotyka się go na łąkach i w innych otwartych przestrzeniach.

## Tryb życia

Przez cały rok gnieździ się w płytkich kotlinach, bardzo nieznacznie zamaskowanych roślinnością. Żyje i żeruje samotnie.

## Odżywianie

Podobnie jak inne zające, jest wyłącznie roślinożerny. W lecie jego pokarm stanowią trawy, pączki drzew i krzewów, przysmakiem zaś w tym okresie są pączki brzozowe, po które odbywa nieraz dalekie wędrówki

## Rozmnażanie i rozwój

W lecie ma 2-4 mioty, a w każdym 2-6 młodych, które ukrywa w gąszczu drzew iglastych lub wierzb. Co 8-11 lat dochodzi do masowych pojawów tego gatunku, kiedy to liczebność zajęcy wzrasta ponad stukrotnie. Szybko jednak dochodzi do gwałtownego załamania wzrostu populacji, gdyż tak wiele zwierząt nie może znaleźć dostatecznej ilości pokarmu i przez długi okres prawie się nie rozmnaża. Liczne gatunki drapieżników specjalizują się w polowaniu na ten gatunek, np. ryś kanadyjski, którego liczebność zmienia się w zależności od dostępności ofiar.
CLBLACK82 special

clblack82 special is a season 2 episode of the series and aired on OCT 29 2014

## list of episodes in the special

how to draw gumball

robot chicken

robot chicken special

ask spongebob{demo}\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*I CRY

when spongebob attacked!

my cat 1 & 2

magnifo and flain (mix or murp)tell me

minions

simpsons guy game

fan made mixels movie clip

## trivia(notes)

the episodes are from the season 2 stop motion
Lockjaw (TRTF4)

Lockjaw

Especie

Animatronic Humanoide

Género

Masculino

Ocupación

Desconocido

Ubicación de inicio

Room 11

Primera aparición

The Return To Freddy's 4

**Lockjaw** (también conocido como **Frank Burt**) es el principal antagonista de **The Return To Freddy's 4**.

Apariencia
Su apariencia en **TRTF4** es bastante diferente que las entregas anteriores. El tiene un nuevo diseño, con mandíbulas que puede cerrar correctamente. Es en general un poco mas delgado que antes.
Como se indica en la llamada de la primera noche, los ex-empleados de **Fazbear's** intentaron arreglar a Lockjaw un poco, la cual es la razón que tiene menos daños y una apariencia diferente.

Comportamiento
Lockjaw puede comenzar a moverse en la primera noche, en Room 11 que va a continuación a Room 07, Room 03, y Room 09, entonces el va a pasar por delante de la oficina, entonces aparecerá caminado, si el jugador no le tira el vapor, Lockjaw volverá a entrar en la oficina y matara al jugador causando un **Game Over**.

Curiosidades* El verdadero nombre de **Lockjaw** es **Frank Burt**.
	+ También se revela que **Lockjaw** fue el primer animatronic creado.
* En Nightmare Fuel, se revela que un niño controlo a **Lockjaw** y también una vez a **The Puppet**.
Flain(mixels)(cartoon network and lego)(charater)(cartoons)

flain is a mixel from series 1 of 2014 mixels

## protoytpe and cartoon and lego form and history and early life and after life

he can be seen here: https://www.mixels wikia.com/wiki/flain

he was a in a theme by lego and cartoon network called monsters,but the name was changed to mixels(TM)(r)(c),he is a leader of 1 of the MIXELS'S tribe.

## name meaning and bad guys he know

BAD GUYS:NIXELS

MEANING OF NAME:the flain is a name for redheads boys
Story 10/26

In 5/6ths land, the people who survived the executioner sit and chat for a bit. They reveal a little about themselves, and Khaelis says he got a note from the City Guard Captain (named Amaras ) that says to meet him at the north gate at dusk. Most agree that they should escape the torture room, and they eventually find a way to climb up and get out. They attempt to cross another chamber, and make some noise on their way. They eventually drop down using rope, and escape into the city. It is now shortly after dusk, and now they make their way to the north gate.

In 1/6ths land, Beorn, Cember and Apolly make their way through the city to a contact of Cember and Apolly's. His hideout is abandoned, and there is a dead city guard inside. They find plans similar to the one's Apolly and Cember had, but with extra markings. They make their way to the north gate, and find some men that wanted to go hunting with Beorn. The men told their friends about the hunt, which wasn't part of the original agreement. Beorn tries to convince Amaras to open the gate, but he refuses.

Now in 6/6ths land, Amaras is happy to see Khaelis and has a side conversation with him. Khaelis explains that the city guard has lost contact with parts of the city, including the keep, and he has a regiment of 200 men outside the city that he has also lost contact with. After some discussion about the assassination of Praesens, they are ambushed by a Shadow Informant. Beorn was in the area at the time waiting for the gate to open, and he joins in the fight. The group takes out their enemies, and Amaras insists that they make their way to his 200 men. After some negotiating, he offers 500g to the group if they come with him, and the group agrees.

<--------- Previous Session                                                           Next Session --------->
Flash

Flash is a PAMELA Abilities

A blinding flash is directed outwards from infront of the player, temporarily blinding and stunning affected targets.

> Flash
>
>

> Area Stun
>
>

> C-Cell Lvl Req: 6
>
>

> Cooldown: 60s
>
>

> Energy: 400s
>
>

> Level 1:
>
>

* 5m range 3s duration

> Level 2:
>
>

* 7.5m range 4s duration

> Level 3:
>
>

* 10m range 5s duration
Xmas homer shake

xmas homer shake was season 1 episode 1 of CLBLACK82

## notes/quiz

this a parody of harlem shake

the dinosaur train was in the episode

the episode a play or and pun of the name,homer simpson,the dance,harlem shake and the holiday,christmas.

this is very first stop motion on clblack82.

is was put on youtube in dec 29 2013, a bug on youtube make is look the second episode.
Level 13&14: The Final Artifact

Level 13 and 14 saw the group finally getting the last of the Artifacts (the pipe and the missing urn pieces), as well as revealing more and more about the end game of their enemies.

They were pulled into the actual Shadowfell and met Klon's Diety, the Raven Queen. She was incredibly distressed and having a hard time fending off the Orange Robe Crew and a million other problems, and gave cryptic answers to the group, but told them to prepare for trouble. The group found evidence of betrayal in the Shadar-kai, the descendants of elves that helped the Raven Queen in the Shadowfell.

The group continued on to the city of Gewalo in search of a mysterious figure called The Gambler. They eventually found him, and after some initial trickery, learned the Covotos (the pipe) was in his vault. They broke into the vault, recovered the pipe and a hefty sum of gold, and parted ways with The Gambler before Gewalo fell to a Dragonborn army (just the next city in line to be sieged after Miradore, Lumence, Kanotanga, and soon to be Thalstead, again).

The level ended with the group finding and killing Arkilius for the last urn piece. The showdown was strange as he commanded a cadre of animals to attack them, but for some reason bears seemed to be resistant.

Story 11/1/2020

Story 12/6/2020

Story 12/23/2020

Story 1/16/2021

<---------- Previous Level

Next Level ----------------->
Sroka

Sroka należy do rodziny krukowatych. To ptaki często niedoceniane i mylone między sobą. Mimo, że przebywają blisko człowieka i różnią się zasadniczo pomiędzy gatunkami, mało kto potrafi odróżnić i prawidłowo nazwać sójkę, kawkę czy gawrona. Wszystkie otrzymują zazwyczaj lekceważące, zbiorowe określenie wron lub nawet kraczących gap. Sprawdźmy, jak popularne wyobrażenia mają się do faktów na temat tych ciekawych ptaków. Do najbardziej znanych gatunków należą: kruk, gawron, wrona, kawka, sroka i sójka. Pierwsze zaskoczenie przy poznawaniu rodziny krukowatych jest ich systematyka: te duże w większości ptaki należą bowiem do rzędu wróblowych. Bez uważnej obserwacji trudno też uwierzyć, że wszystkie krukowate należą równocześnie do podrzędu ptaków śpiewających.

Sroka to pospolity ptak niewiele mniejszy od gołębia, ale z wyjątkowo długim, prostym ogonem, który w locie przybiera kształt wydłużonego rombu. Długość całego ciała dochodzi do 45 cm, z czego ponad połowa przypada na ogon. Mocny, wydłużony dziób jest nieznacznie zakrzywiony ku dołowi. Sroka ma biały brzuch, nasady skrzydeł i lotki, czarną głowę, pierś i grzbiet. Ogon także jest czarny, lecz z metalicznym, zielonkawym połyskiem. Barwy upierzenia są wyraźnie oddzielone, bez stref przejściowych. Nadaje to sroce porządny, elegancki wręcz wygląd.

Sroki występują licznie zarówno na skraju lasu, na wsi jak i w mieście. Szybko uczą się naśladować dźwięki, dostosowują się do otoczenia i reagują na zachodzące w nim zmiany. Swą inteligencję wykorzystują na przykład zdobywając pokarm – do wybierania jaj i piskląt innych ptaków nawet z trudno dostępnych budek lęgowych. Oznaką inteligencji jest też zainteresowanie okazywane wszelkim „niecodziennym”, np. błyszczącym przedmiotom, którymi sroki upiększają nieraz swoje gniazda. Ludzie nazwali przez to srokę złodziejką, a o ileż ładniej brzmiałoby określenie „koneser sztuki”… Dzięki specjalnej budowie krtani, sroka jest zdolna do wydawania różnorodnych dźwięków i słusznie zaliczana jest do ptaków śpiewających. W naturze rzadko jednak można usłyszeć w jej wykonaniu cokolwiek poza skrzeczącym, ochrypłym, napastliwym chichotem. Ostrzejszy wydźwięk ma alarmujący harmider stada srok starających się przepędzić zbliżającego się drapieżnika.

Sroka wykorzystuje swoje zdolności wokalne jedynie sporadycznie. Można wtedy usłyszeć nucone jakby półgłosem szczebiotanie. Może to kolejny dowód na inteligencję srok – w końcu mowa jest tylko srebrem…
Kawka

Jest pospolitym ptakiem krukowatym wielkości gołębia. Ma dużą głowę i duży mocny dziób. Upierzenie jest jednolicie czarne, z szarą aż do kołnierza głową. Na ciemnym tle wyraźnie

kontrastują jasne, a u młodych kawek szmaragdowo-niebieskie, tęczówki oczu. Kawka, raczej z niewiedzy niż przez pomyłkę, mylona jest często z wroną lub gawronem. Jednak rozmiary, głos i zwyczaje różnią te gatunki zdecydowanie.

Kiedyś kawki gniazdowały w dziuplach starych drzew i szczelinach skalnych, teraz zamieniły je na okna strychowe, otwory pod okapami, kominy i – szczególnie często – otwory wentylacyjne. Gniazdują w koloniach. Część populacji kawek w Polsce to społeczności osiadłe, inne przylatują do nas w sezonie jesienno-zimowym. Wszystkie łączą się wtedy w duże stada mieszane z gawronami. Stada te widoczne są w wielu miastach, gdy przed wieczorem zbierają się i kołują nad parkiem bądź cmentarzem, gdzie obsiadając całe drzewa spędzają noc.

Głos kawki jest wyższy i bardziej miękki od innych krukowatych. Składa się z pojedynczych, regularnie powtarzanych okrzyków, wśród których można usłyszeć głoskę będącą podstawą nazwy gatunku.
How to get a job on the wiki

you must 10 edit on my wiki.

you must stand up for someone in need.

## being a bureaucrat

bureaucrat can force user to turn into bureaucrat or administrator on the bureaucrat own wikia,

bureaucrat can give user rollback edits not made in good faith.

## being a administrator

deleting and undeleting pages,pages histories,

protecting a page so user can't redited without admin rights,

blocking stuffs

## rules

you can get fired off clblack82 wiki for blocking page for no reason,intering with a figth in chat room figth.
Mewa Trójpalczasta

## Opis

**Długość ciała**: 37–42 cm

Wielkością i ubarwieniem zbliżona do mewy pospolitej, ale końce skrzydeł czarne bez białych plamek na lotkach. Dziób żółty, nogi czarne. Młode ptaki mają czarny wzór na wierzchu skrzydeł w kształcie litery M. Na głowie czarna plamka uszna a na karku czarniawa półobroża. Gatunek pelagiczny, spędzający większość czasu na otwartym morzu, zbliżający się do lądu po sztormach.

## Rozmieszczenie

Gatunek atlantycki, dość regularnie, choć bardzo nielicznie zalatujący na nasze wybrzeże i w głąb lądu.

## Występowanie

Gniazduje kolonijnie na nadmorskich klifach, płaskich skałach, a czasem na budynkach.

## Siedliska

morskie wody przybrzeżne, jeziora, mokradła i bagna, stawy hodowlane
Liczebność

Zwykle pojawiają się pojedyncze ptaki, ale po sztormach zdarzają się niewielkie naloty, podczas których notowano po kilkadziesiąt ptaków

## Lęg

2 żółtawe lub beżowe, bardzo zmiennie nakrapiane jaja. Wysiadywanie 25–32 dni. Młode osiągają lotność po ok. 42 dniach

## Pokarm

Głównie ryby i bezkręgowce morskie, a także odpadki rybackie

## Wędrówki

Wędrowna. Notowana we wszystkich miesiącach z wyjątkiem VI, szczyt pojawów w XI
Status ochronny i zagrożenia: brak (chroniony)
Gołąb miejski

Ze względu na liczne występowanie oraz możliwość poznania tego ptaka w formie hodowlanej, będzie nam służył jako druga – po wróblu – miara wielkości. Długość ciała wynosi około 33 cm, rozpiętość skrzydeł - do 70 cm, waga zaś waha się w granicach od 250 do 350 g. Można więc powiedzieć, że waży tyle, co kubek z herbatą.

Gołąb ma proporcjonalnie zbudowane ciało z niedużą głową i dziobem długości około 1,5 cm. Upierzenie jest niebieskawoszare z białym kuprem. W poprzek skrzydeł widnieją po dwie czarne pręgi. Na bokach szyi i podgardlu połyskują metalicznie zielone i fioletowo-czerwone plamy. Popularne gołębie miejskie wywodzą się od dzikiego gołębia skalnego i są w wyglądzie na tyle zbliżone, że mówi się o „formie miejskiej gołębia skalnego”.

Gołąb – symbol pokoju – dzieli mieszkańców miast na dwa zwalczające się obozy. Zwolennicy gołębi to hodowcy oraz ludzie dokarmiający ptaki przed blokami, którzy nie wyobrażają sobie miejskiego pejzażu bez kołującego gołębiego stada. O to dokarmianie najczęściej mają pretensje przeciwnicy gołębi, którzy narzekają na odchody na parapetach i zapaskudzone elewacje. Wiosną zaś na nieposkromione, męczące gruchanie na balkonach i w przewodach wentylacyjnych, w którym niektórzy doszukują się wołania o pokarm: „grrrochuuu, grrrochuuuu!”.

Ten właśnie monotonny lecz pełen pasji głos, odróżnia gołębia domowego od spokrewnionej z nim sierpówki, zwanej dawniej synogarlicą turecką. Popularna nazwa pochodzi od czarnej sierpowatej obwódki na szyi ptaka, która jest jedynym barwnym akcentem na jednolitym, popielatym upierzeniu. Sierpówka jest znacznie mniejsza od gołębia miejskiego. Głos jej jest donośny i miękki. Monotonnie powtarzana fraza składa się z trzech sylab: pierwsza niejako dla nabrania tchu, druga wyraźnie akcentowana i przeciągnięta, trzecia na niższym tonie, urwana. Głos opisywany jako głuche pohukiwanie, przez mniej wprawnych obserwatorów ptaków mylony czasem z głosem kukułki. Co ciekawe, ten nieduży gołąb, którego obecność jest dla nas tak naturalna, przybył do Polski z południa zaledwie kilkadziesiąt lat temu. Dopiero w latach 40. ubiegłego wieku zaobserwowano jego obecność i lęgi na południu kraju. Początkowo związany z osiedlami ludzkimi i miejską zielenią, zgodnie z ostatnio panującą modą, przenosi się na tereny podmiejskie i na obrzeża lasów.
Rokotniczka

To mniejszy od wróbla, niepozorny z wyglądu ptak o brązowawym upierzeniu. Z wierzchu nieco ciemniejszy, od strony brzucha dochodzący do pastelowego beżu. Charakterystyczne są wzdłużne pręgi na głowie i jasna brew nad okiem. Rokitniczka zamieszkuje brzegi stawów, torfowiska i bagna bogate w zarośla i trzcinę. Tam właśnie, nisko pośród traw i sitowia, ukrywa swoje gniazdo.

Charakteryzujący ją skromny wygląd w pełni rekompensuje niezwykle żywiołowym śpiewem. Składa się on z długich serii kaskadowo łączonych treli. Piosenkę rozpoczyna jakby nakręcające się, przyspieszające terkotanie, z którego wybucha egzaltowany, podniecony, zdawałoby się nie do zatrzymania, zwariowany trel. Śpiew złożony jest z podobnych dźwięków przedzielonych charakterystyczną, odmienną sylabą. Śpiew godowy samca połączony jest z krótkim lotem tokowym. Kołyszący się na trzcinie samiec rokitniczki terkocząc przygotowuje się do głównego występu. Nagle z głośnym śpiewem wylatuje na dwa-trzy metry ponad wierzchołki trzcin. Wciąż śpiewając wykonuje nagły zwrot, obrót i wraca w trzciny, by za kilka chwil, po ponownym terkotliwym nakręceniu znów wystrzelić w powietrze.
Wróbel domowy

To ptak wielkości kurzego jaja, który bez trudu zmieści się w zwiniętej w garść dłoni. Długość – liczona z ogonem wynosi około 16 cm, rozpiętość skrzydeł – 25 cm Masa ciała to

około 30 g, czyli mniej więcej tyle, co połowa wagi kurzego jaja. Jako najbardziej znany i popularny, wróbel służyć nam będzie jako porównanie podczas opisywania rozmiarów innych gatunków ptaków. Będziemy więc mówić o ptakach wielkości wróbla, o połowę od niego mniejszych bądź nieznacznie większych. „Wróbelek jest mała ptaszyna. Wróbelek istotka niewielka…” jak pisał Konstanty Ildefons Gałczyński.

Wbrew obiegowym opiniom wróbel nie jest nijaki i szary. Samiec ma na grzbiecie i skrzydłach czarne, ciemnobrązowe i rdzawe pręgi. Poza tym: biały pasek na skrzydłach, brzuch beżowy lub popielaty, czarne podgardle i szarą czapeczkę na głowie. Samica, jak u większości ptaków, jest skromniejsza i mniej barwna. Ciało wróbla jest krępe, głowa dość duża. Krótki, stożkowaty dziób służy do rozłupywania nasion i ziaren zbóż, które obok owadów są jego głównym pożywieniem.

Wróbel jest ptakiem osiadłym. Jego wędrówki związane z poszukiwaniem pożywienia rzadko przekraczają odległość 2 km. Lata często przysiadając. Pokonuje w ten sposób niewielki dystans. Po ziemi porusza się charakterystycznymi skokami. Poza sezonem lęgowym występuje w dużych, głośnych stadach liczących nawet po kilkaset osobników. Jest stałym towarzyszem człowieka, do tego stopnia, że rzadko spotyka się lęgi poza ludzkimi siedliskami. Choć wciąż popularny, nie jest wcale najliczniejszym z polskich ptaków. Rozwój cywilizacyjny powoduje spadek liczebności w centrum miast i wycofywanie się wróbli na ich obrzeża i na wieś. Porządkując zieleń miejską zapominamy, że przycięte drzewa i skoszone równo trawniki przestają być naturalnym i wystarczającym schronieniem dla ptaków. Nowoczesna architektura także nie pozwala na znajdowanie wygodnych szczelin na gniazda. W Polsce najpopularniejsze gatunki to wróbel domowy i mazurek. Zarówno głos wabiący, jak i śpiew wróbla domowego, składa się z rytmicznie powtarzanych, mało melodyjnych dźwięków. Jest to monotonne, głośne (szczególnie w stadzie) ćwierkanie. W obliczu zagrożenia i w przypadku podniecenia przechodzi w trzeszczące, ostrzegawcze zawołania. Śpiew mazurka jest nieco bardziej urozmaicony. Ćwierkanie jest też bardziej melodyjne, a głos czystszy i dźwięczniejszy.
wróbel mazurek różni się od domowego czekoladowobrązową czapeczką.
Wallaby

**Type**
 **Behavior**
 **Synonyms**
 **Available in**

The Wallaby is a Post-Showdown object that looks similar to the Kangaroo but is smaller, Has a more sad looking head pose and has a white stripe on the cheek. Pre-Clan Clash it was a synonym to the Kangaroo.

## Differences between Wallaby and Kangaroo

### **KANGAROO / WALLABY**

Large / Medium

FightBack Clan / Peace Clan

Higher Chance Of Being Male / 50/50 Chance Of Gender

Protects Kangaroo Joeys and FightBack Clan objects / Protects Wallaby Joeys and Peace Clan objects

Attacks Dingoes(Clan Clash only) / Only attacks things that harm Wallaby Joeys and other Peace Clan objects

Angular / Rounded

Upright head / Diagonal head

Jump height Very High / Jump height High

They eat all plants except for poisonous and stinging ones. They also don't eat things that are too high up for them to reach, For example lemons on a lemon tree with the tall adjective.

## **Gallery**

Female Wallaby (Synonyms: Wallaby Flyer, Wallabess)
Trznadel

To ptak wielkości wróbla o nieco smuklejszej budowie ciała i dłuższym ogonie. Nazwa łacińska gatunku – Emberiza citrinella – nawiązuje do cytrynowożółtej barwy, jaką wyróżnia się samiec trznadla w okresie godowym. Z końcem lata, kiedy samiec nie musi już stroić się i starać o zdobycie względów partnerki, jego upierzenie ciemnieje i przybiera kolor oliwkowoszary – podobny do barwy samicy. Zarówno w szacie godowej, jak w okresie spoczynku, trznadla rozpoznamy po rdzawym, cynamonowym kuprze. Trznadel jest popularnym gatunkiem lęgowym w całej Polsce. Zamieszkuje chętnie brzegi lasu i otwarte tereny porośnięte rzadko drzewami i zaroślami. Spotkamy go także w parkach i na obrzeżach miast. Zimą, łącząc się w stada, trznadle żerują na polach i w pobliżu budynków gospodarskich poszukując głównego w tym czasie pokarmu – twardych ziaren zbóż i traw.

Głos trznadla możemy usłyszeć już wczesną wiosną. Na tle jednostajnych śpiewów bogatki i pierwiosnka głos jest łatwy do wyodrębnienia i rozpoznania. Samiec trznadla, siedząc na szczycie gałęzi lub krzewu, wabi potencjalne partnerki donośnym, charakterystycznym zaśpiewem. Jest to powtarzana co kilka-kilkanaście sekund melodia, którą rozpoczyna seria 5-8 wznoszących się, jednakowych dźwięków. Koniec wieńczy przeciągnięta, opadająca głoska. Z tej melodii, wyraźniejszej jeszcze u bliskiego kuzyna trznadla – ortolana –Beethoven zaczerpnął ponoć temat z początku V Symfonii.
Jerzyk

Stosunkowo późno, bo dopiero z nadejściem maja, przylatują do miasta jerzyki. Jerzyk, z budowy i wyglądu podobny do jaskółki, jest często z nią mylony, choć gatunki te nie są bliżej spokrewnione. Barwa ciała jest jednolita, ciemno-brązowa bądź czarna z jaśniejszym podgardlem. Bardzo smukła budowa ciała pozwala jerzykowi na szybki lot i wykonywanie w powietrzu zwinnych, akrobatycznych manewrów. Długość ciała jerzyka wynosi około 18, a rozpiętość skrzydeł dochodzi aż do 44 cm. Cienkie, opływowe skrzydła są w locie skierowane nieco ku tyłowi. Ich półkolista linia przypomina kształtem sierp. Wysmukły ogon widlasto rozdwaja się na końcu. Krótki, głęboko rozcięty dziób pomaga w chwytaniu owadów w powietrzu. Specyficzna jest też budowa nóg jerzyka: są bardzo krótkie, a wszystkie cztery palce są skierowane ku przodowi. Taka budowa nóg jest związana z przystosowaniem do czepiania się pionowych ścian. Uniemożliwia jednak poszukiwanie pożywienia na ziemi. Jerzyk widziany na ziemi jest rzadkością. Krótkie nogi i skrzydła wystające daleko poza koniec ogona uniemożliwiłyby mu bowiem ponowne wzbicie się w powietrze. Dlatego nieraz jedynym i wystarczającym ratunkiem dla „uziemionego”Jerzyka jest uniesienie go na dłoni, skąd oderwie się i wzleci w powietrze.

Naturalnym środowiskiem jerzyka są skały i wysokie góry, które chętnie zamienia na wysokie budynki i miejskie blokowiska. Gniazduje w załomach murów, pod okapami wysokich budynków, które przypominają mu górskie, skalne szczeliny. Większą część życia spędza w powietrzu: tam poluje na owady, zbiera unoszące się piórka do umoszczenia gniazda, pije, kopuluje a nawet drzemiąc odpoczywa. Jerzyki potrafią wzbić się na wysokość 2,5 km, osiągają prędkość do 200 km/h.

Jerzyki dominują przestrzeń miejską – szczególnie osiedla betonowych bloków – w lipcu i sierpniu – w czasie, gdy śpiewy innych gatunków powoli się wyciszają. Po wyprowadzeniu lęgu, często w niewielkich stadach, uganiają się za pożywieniem. Goniąc się nawzajem i ucząc młode podniebnych trików wydają przenikliwe, donośne okrzyki.
Paw indyjski

Samiec bardzo barwny. Głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. To co nazywa się "pawim ogonem" to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się "pawie oka", na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie. Tren samca osiąga ostateczną długość między 3 a 6 rokiem życia. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic.

## Wymiary

Długość ciała samca 220 - 225 cm, samicy 80 - 90 cm
Rozpiętość skrzydeł 140 - 160 cm
Waga 2500 - 6000 g

## Biotop

Lasy strefy tropikalnej oraz nadrzeczne zarośla. Pierwotnie zamieszkiwał Indie, Pakistan i Cejlon. Gdy człowiek zaczął je oswajać, w wielu miejscach na świecie zdziczałe ptaki utworzyły samoutrzymujące się populacje.

## Gniazdo

Na wolności buduje gniazda w gęstych zaroślach.

## Jaja

W niewoli wyprowadza do 3 lęgów w roku. W zniesieniu 3 do 5 jaj, w niewoli 6 do 8.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 28 dni przez samicę.

## Pożywienie

Wszystkożerny, zjada zarówno nasiona jak i zwierzęta, zarówno bezkręgowce jak i drobne kręgowce, w tym jadowite węże.

## Ochrona

W Indiach traktowany z sympatią, jako tępiciel węży i skorpionów, oraz ze względu na czujność - na widok drapieżnika (np. tygrysa) wszczyna głośny alarm.
Żuraw

Rzadszym lecz bardzo efektownym mieszkańcem podmokłych terenów jest żuraw. Przy ciężarze 5-6 kg, długości ciała 120 cm i rozpiętości skrzydeł do 240 cm, jest jednym z największych przedstawicieli polskiej awifauny. Jednym z największych, gdyż wagą przewyższa go łabędź, rozpiętością skrzydeł - bielik, a żuraw…, żuraw jest zdecydowanie najwyższy… Stojący ptak jest wzrostu rosłego człowieka – osiąga do 190 cm. Wysmukłą sylwetkę kroczącego żurawia podkreślają bardzo długie nogi i wyciągnięta ku górze szyja. Dziób jest barwy cielistej, nieco krótszy niż u bociana, nogi szare. Czarna plama ciągnie się od czoła przez nasadę dzioba, podgardle, aż do połowy długości szyi. Dolna część, tył szyi i głowy są białe. Reszta upierzenia jest popielatoszara. Na czubku głowy widnieje czerwona plama gołej skóry. Skrzydła zakończone są ozdobnymi piórami, które u kroczącego żurawia tworzą efektowny, zwisający pióropusz zasłaniający właściwy ogon. Żurawie występują na rozległych bagnach i śródleśnych, niedostępnych rozlewiskach. Z natury są bardzo czujne i płochliwe, jednak coraz częściej odwiedzają pola i pastwiska. Z jednej strony jest to wynikiem przystosowania się ptaków, z drugiej – wkraczania cywilizacji do ich naturalnego środowiska. Bardzo widowiskowy jest taniec godowy żurawi, podczas którego ptaki chodzą dokoła siebie kłaniając się, podskakując, rozpościerając skrzydła, wznosząc szyje ku niebu i przejmująco śpiewając. Głos ten, zwany klangorem, poza okresem godowym usłyszymy w czasie przelotu żurawi: na przełomie lutego i marca oraz w sierpniu i wrześniu. Klangor składa się z pojedynczych, modulowanych krzyków, nieco smutnych, rozdzierających w tonie. Podobne, choć ostrzejsze i krótsze, są okrzyki kontaktowe wydawane latem po okresie lęgowym. Okrzyki takie składają się w głośną pieśń, gdy przed odlotem żurawie zbierają się w liczące setki, a nawet tysiące osobników stada.
Szpak

Bywa czasem mylony z kosem ze względu na zbliżoną wielkość, ciemną szatę i cytrynowożółty dziób. W budowie różni się jednak przede wszystkim krótkim, lekko rozwidlonym ogonem i dłuższymi, ostrymi skrzydłami. Wygląd szpaka zmienia się w ciągu roku: poza okresem lęgowym - jesienią i zimą, czarne upierzenie szpaka pokrywają białawe, perełkowate cętki. Czarny jest także dziób. Od wczesnej wiosny szpak przybiera szatę godową: perełkowaty nalot zanika, pióra stają się lśniące, metalicznie połyskując w słońcu w odcieniach zieleni i fioletu. Dziób nabiera nasyconej, żółtej barwy. Zmiany te możemy obserwować dzięki coraz częstszemu zwyczajowi zimowania szpaków w miastach na terenie kraju. Niemniej jednak większość szpaków zachowuje naturalne zwyczaje gatunku odlatując przed zimą na zachód i południe. Jako ptaki towarzyskie, przygotowując się do wędrówki zbierają się w ogromne stada liczące nawet kilkaset tysięcy osobników. Zjadają w tym okresie głównie owoce czyniąc często spustoszenie w sadach i ogrodach. Głos szpaka jest bardzo urozmaicony: od wysokich, modulowanych gwizdów i fletowych zaśpiewów po szepty, terkoty i klekotanie. Śpiewając, szpak nadyma podgardle strosząc pióra i często trzepocząc skrzydłami. Charakterystyczny jest głos wabiący w formie trzeszczących szeptów. Poza własnymi frazami, szpaki mają szczególny talent do naśladowania i wplatania zasłyszanych dźwięków i głosów innych ptaków.
Dąb wielkolistny

**Cechy**: Dąb wielkolistny dorasta do 30 metrów wysokości. Pokrój ma bardzo majestatyczny. Korowina koloru szarego. Liście duże do 15 cm długości i 12 cm szerokości. Mają ząbkowaną krawędź. Nasada liścia jest węższa i bardziej ząbkowana, a wierzchołek szerszy posiada płytkie krawędzie. Żołędzie są naprawdę duże - do 5 cm długości 3 cm szerokości. Cały żołądź siedzi w czapeczce, która posiada duże zachodzące łuski a czasami frędzle.

**Rozmaitości**: To jeden z wolniej rosnących dębów. Dożywa tylko do 300 lat. Jego żołędzie są pozbawionje taniny i można je spożywać na surowo. Kilka lat temu spotkałem go po raz pierwszy w Parku Saskim w Warszawie. Zrobił na mnie wrażenie i przez pewien czas poszukiwałem jego nazwy.

**Pochodzenie**: USA i Kanada

**Lokalizacja**: Park Saski w Warszawie, Ogród Botaniczny w Warszawie.
Pokrzewka czarnołbista

To ptak wielkości wróbla, lecz delikatniejszej, szczuplejszej budowy ciała. Nieduża głowa, dziób średniej długości, smukły, zaostrzony. Pokrzewka czarnołbista zwana jest też kapturką, ze względu na czarną - u samca, i ciemnobrązową - u samicy czapeczkę sięgającą ponad linię oczu. Wierzch ciała jest brunatno-szary, nieco oliwkowy, spód białawoszary. Kapturka jest popularnym gatunkiem w parkach i lasach o gęstym podszycie. Jest ptakiem wędrownym. Przylatuje i zaczyna śpiewać w kwietniu lub na początku maja. Po wyprowadzeniu dwóch lęgów, na przełomie września i października odlatuje na zimowiska do Hiszpanii, na Bałkany i północne wybrzeża Afryki.

Kapturka jest trudna do zauważenia ze względu na mały rozmiar i maskujące ubarwienie. Poza tym śpiewa najczęściej na wysokich gałęziach, ukryta wśród liści. Piosenka kapturki składa się z dwóch zwrotek: pierwsza to cichy, zgrzytliwy szczebiot, druga: donośny śpiew o fletowym brzmieniu, w rytmie porównywanym do oberka. Zazwyczaj najpierw usłyszymy wyraźniejszą drugą część piosenki, po której poznamy kapturkę. Dopiero wtedy zwrócimy uwagę na pierwszą zwrotkę. Głos kapturki, ze względu na fletowe brzmienie, jest nieco podobny do śpiewu kosa. Jest jednak o ton wyższy, o szybszym tempie.
Wilga

Ciekawym trofeum dla obserwatora ptaków jest znalezienie pióra, lub chociaż wytropienie gniazdującej wilgi. Powodem jest efektowny, niemal egzotyczny wygląd oraz ciekawy, melodyjny głos. Wilga to ptak wielkości szpaka o zgrabnej, proporcjonalnej budowie ciała. Samiec wyróżnia się jaskrawym żółtym upierzeniem w odcieniu kwiatu słonecznika. Na kontrastujących z resztą ciała czarnych, lśniących skrzydłach widnieją sierpowate żółte plamy. Ogon jest także czarny z żółtym po bokach końcem. Samica wierzch ciała ma w dość żywym oliwkowo-zielonym kolorze, spód zaś biały z niezbyt wyraźnym, podłużnym, brązowawym kreskowaniem.

Pomimo barwnego upierzenia i słusznych rozmiarów wilga jest ptakiem rzadko widywanym. Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane, rzadziej parki z wysokim drzewostanem, odwiedza również sady. Prowadzi jednak skryty tryb życia: gniazduje, poluje i śpiewa wysoko w gęstych koronach drzew, pomiędzy liśćmi. W czasie jesiennych i wiosennych migracji podróżuje samotnie lub w niewielkich gromadach zazwyczaj nocą, nie dając okazji do obserwacji.

Głos wilgi to przede wszystkim piękne, donośne, fletowe nawoływania, w ludowym tłumaczeniu opisywane jako „zofija”. Nie jest to może dokładne odwzorowanie zawołania wilgi, ale pozwala zapamiętać okres przylotu i początek jej gniazdowania. Wilgi przylatują bowiem w połowie maja, kiedy też przypadają popularne imieniny Zofii. Melodyjne głosy samca i samicy są przeplatane tłumionym, przeciągłym okrzykiem. Na przełomie czerwca i lipca do nawoływań pary wilg dołączają mało eleganckie, głośne skrzeki. To podchowane pisklęta – tak zwane podloty – wychodzą z gniazda i poznając sztukę latania starają się nadążyć za rodzicami, a jednocześnie motywować ich do przynoszenia pokarmu. Głos młodzieży kojarzyć się może z kłopotami żołądkowymi i mocno kontrastuje z melodyjnym głosem dorosłych wilg. Mówi się, że śpiew wilgi wróży deszcz… Nie należy lekceważyć takich ludowych mądrości. Wilgi rzeczywiście silnie reagują na zmiany pogody, a w czasie deszczu stają się szczególnie aktywne.
Idolek Mauretański

## Występowanie

Gatunek stale związany z ekosystemami raf koralowych zamieszkujący wody Oceanu Indo – Pacyficznego. Spotykany często na wschodnim wybrzeżu Afryki aż do wysp Rapa oraz Ducie, na północy od południowej części Japonii do Hawai, a na południu do wyspy Lord Howe. Na wschodzie Pacyfiku odnotowany od Zatoki Kalifornijskiej do Peru. Ma zdolność do pływania na duże głębokości aż do 182 m, dlatego zaliczany jest do gatunków nekto – bentosowych.

## Budowa zewnętrzna

Płetwa grzbietowa Zanclus cornutus zakończona jest długim nitkowatym wyrostkiem przypominającym bicz. Posiada on silne zbite ciało w kształcie dysku z charakterystycznym wystającymi otworem gębowym, w którym znajdują się małe usta z licznymi wydłużonymi zębami. Na pysku również występuje znamienna żółta plama z czarną obwódką. Ubarwienie ciała jest zwykle biało – żółte z dwoma czarnymi pionowymi paskami. Pierwszy z nich znajduje się na odcinku głowowym i tułowiu, drugi łączy koniec płetwy grzbietowej z płetwą ogonowa. Płetwa ogonowa jest czarna. Osobniki dorosłe osiągają długość do 23 cm.

## Biologia

Zanclus cornutus formuje grupy składające się od 2 do 3 osobników tego samego gatunku. Również osobniki dorosłe mogą pływać samotnie lub tworzyć pary. Ich dieta składa się głównie z małych gąbek oraz bentosowych bezkręgowców. Posiadają bardzo długi okres larwalny do przekształcenia się w osobnika młodocianego, a ich larwa pelagiczna może osiągać nawet 7,5 cm długości. Spowodowane to jest większą możliwością rozprzestrzeniani się larw. Ubarwienie nie wykazuje różnic związanych z zasięgiem geograficznym.
Pierwiosnek

Bliskim kuzynem kapturki jest pierwiosnek. Ten drobny ptak bez trudu zmieści się w zwiniętej dłoni. Ma zaledwie 12 cm długości, a jego waga nie przekracza 10 g Jest więc niewiele większy od najmniejszego polskiego gatunku, jakim jest mysikrólik o długości 9 cm i wadze 4-6 g. Upierzenie pierwiosnka z wierzchu jest oliwkowobrązowawe, spód ciała białawy przechodzący w żółty. Nad okiem żółto pociągnięta brew. Drobny, cienki dziób jest przystosowany do łapania owadów.

Pierwiosnek jest bardzo popularnym gatunkiem w Europie. Regularnie gniazduje na terenie całej Polski. Spotkamy go zarówno w liściastym i mieszanym lesie, na jego skraju, jak również w niewielkich miejskich parkach.

Pierwiosnek przylatuje wczesną wiosną, pod koniec marca. Jego głos rozlega się wyraźnie w słoneczne, ale i pochmurne dni pozimowej ciszy. Nawet jednak w pełni wiosny – na tle bogactwa innych ptaków - z łatwością poznamy monotonny dwusylabowy śpiew. Wyraźne, powtarzane nawet po kilkadziesiąt razy dwie sylaby są wyraźnie zaznaczone w angielskiej i niemieckiej nazwie gatunkowej pierwiosnka: Chiffchaff [czif-czaf] i Zilpzalp [cilp-calp]. Głos pierwiosnka porównywany jest do odgłosu liczenia monet.
Grubodziób

Grubodziób jest towarzyski. Zimą przebywa w stadzie. Naukowa nazwa tego ptaka oznacza kogoś kto kruszy twarde nasiona.

## Wygląd

Ma bardzo gruby dziób o niebieskoszarym kolorze. Jest dość krępy. Wrażenie masywnej sylwetki pogłębia krótki ogon. Ma brązową głowę, brunatny grzbiet i kuper o nieco jaśniejszym odcieniu. Skrzydła grubodzioba są brunatnoczarne z białym akcentem w okolicach barków. Samiczki są jaśniejsze.

## Biotop

Najczęściej występuje lasach liściastych. Można go także spotkać w ogrodach i parkach. Z reguły spotyka się go wysoko na drzewach – jednocześnie powoduje to, że jest trudny do obserwacji.

**Czy wiesz, że...**
Aby rozgnieść pestkę wiśni potrzebny jest nacisk 27-43 kg, a na pestkę oliwki potrzeba nawet 73 kg; grubodzioby potrafią je rozłupać bez najmniejszych nawet problemów; dodatkowo rozgniatają nasiona szybciej, niż inne ptaki, np.: czyż na rozłupanie nasionka konopi potrzebuje nawet 10 razy więcej czasu, niż grubodziób;

## Występowanie

Gniazduje w Europie i Północnej Afryce. Grubodziób nie występuje na północy – nie ma go w większej części Półwyspu Skandynawskiego, Irlandii i Islandii. W Polsce jest szeroko rozpowszechniony i średnio liczny. Gniazduje głównie na niżu.

## Lęgi

Grubodziób gniazduje w koronach drzewach. Składa jaja na przełomie kwietnia i maja. 2 lęg jest dość rzadki. Najczęściej pojawia się 4-5 jaj. Pisklęta przebywają w gnieździe do dwóch tygodni.

## Pokarm

Żywi się pestkami wiśni, czereśni i śliwy, słonecznika, nasionami drzew, pędami i wreszcie owadami. Chętnie przebywa przy karmnikach.
Brzoza

Cechy drzewa: Wysokość brzozy brodawkowatej dochodzi do 25 m, przy średnicach do ok. 60 cm; często także w postaci karłowatej. Pień do wysokości ok. 12-15 m wolny od gałęzi, cylindryczny, niekiedy zniekształcony przy odziomku; na niekorzystnych siedliskach także skrzywiony. Kora mlecznobiała, dająca się oddzierać cienkimi poprzecznymi pasmami, wiekiem pstra, spękana w dolnej części pnia, gruba i czarnawa. Młode pędy pokryte brodawkami. Liście skrętoległe, pojedyncze, podwójnie ząbkowane, jajowato zakończone lub trójkątne. Długość liścia do 7 cm, szerokość ok. 3 cm, kolor zielony - na jesieni żółty. Kwiatostany w postaci długich kotek. Nasiona to orzeszki ok. 3mm, dookoła błoniasto oskrzydlone.

Pochodzenie: Europa i Azja.

Rozmaitości: Największy i najstarszy odnotowany egzemplarz brzozy brodawkowatej rośnie w Gdańsku-Oliwie, ma 171 lat, 26 m wysokości i pierśnicę 102 cm (obwód 321 cm).

Drzewo jest elastyczne i mocne. Wykorzystywane do wyrobu mebli ogrodowych i produkcji sklejek. Bardzo kaloryczne - cenione do palenia w kominkach.

Sok z brzozy brodawkowatej to orzeźwiający, słodkawy napój, który działa leczniczo. Przyspiesza przemianę materii i wzmacnia organizm. Wypłukuje tez z przewodów moczowych złogi, zapobiegając w ten sposób tworzeniu się kamieni nerkowych. Wspomaga leczenie stanów zapalnych nerek, pęcherza moczowego i dny moczanowej. Sok można samemu zbierać wiosną, tuz przez rozwinięciem się pąków liściowych - wypływa z nawierconego w pniu otworu.

Brzoza brodawkowata wierzch liścia jesiennego Brzoza brodawkowata spód liścia jesiennego
Brzoza brodawkowata - skany liścia jesiennego
Brzoza brodawkowata jest drzewem wykorzystywanym w przemyśle i lecznictwie. Surowcem leczniczym są głownie liście, jak również grzyb (tzw. guz brzozy) oraz sok, zawarty w pniu i gałęziach Liście brzozy zbiera się w okresie wiosny, gdy są jeszcze lepkie, obrywając ręcznie i susząc w temperaturze do 40o stopni C. Guz brzozy zawiera związki sterolowe i trójterpeny.

Liście brzozy brodawkowatej są jednym ze starszych leków ludowych. Kiedyś świeżych liści brzozy używano do okładów przeciw reumatyzmowi, a naparu z liści i pączków - przy czerwonce i biegunce. Obecnie wyciąg z liści brzozy stosuje się przy przewlekłych chorobach dróg moczowych, z małym wydzielaniem moczu, szczególnie przy obrzękach na tle nerkowo-sercowym. Pomocniczo przyjmuje się go przy kamicy nerkowej i gośćcu. Ma on także zastosowanie zewnętrzne przy niektórych schorzeniach skóry: łojotoku, łuszczycy i trądziku młodzieńczym, do obmywa przy zaczerwienieniu skóry i pielęgnacji włosów. Liście brzozy wchodzą w skład mieszanek i leków ziołowych, takich jak Reumergan, Urogran, Fitolizyna. Guz brzozy brodawkowatej stosowany jest przy chorobach nowotworowych, przewlekłych chorobach przewodu pokarmowego i bakteryjnych schorzeniach wątroby. Niezależnie od tego z kory brzozowej otrzymuje się aromatyczny olejek leczniczy, a z drewna, korzeni i kory - dziegieć, smołę i olej juchtowy.

W warunkach domowych jako środka moczopędnego używamy wywaru z liści brzozy, biorąc łyżeczkę liści na 2 szklanki wody i gotując 3 minuty i pije się 3 razy dziennie po pół szklanki miedzy posiłkami.
Humbak

## Wygląd

Ciało humbaka może osiągać długość 17 m i wagę 65 ton. Samce są nieznacznie większe od samic. Sylwetka tego wieloryba sprawia wrażenie niezgrabnej i krótkiej. Płetwa grzbietowa

 jest uwsteczniona i tworzy mały garb. Płetwy piersiowe są natomiast bardzo długie - do 4 m, a płetwa ogonowa jest szersza niż u wielu innych waleni. Na podgardlu widać liczne wyraźne podłużne fałdy. Jego płaty fiszbinu są krótkie i czarne. Głowę i płetwy pokrywają guzowate narośle. Ubarwienie ciała odznacza się pewna zmiennością, ale zwykle górna część jest czarna, a strona brzuszna biała lub popielata.

## Występowanie

Długopłetwiec występuje w oceanach całego świata dochodząc na północy i południu do granicy lodu. Na czas rozmnażania migruje do rejonów tropikalnych, żeruje w wodach arktycznych i antarktycznych. Jest gatunkiem silnie zagrożonym wyginięciem w środowisku naturalnym w nieodległej przyszłości. W XX w. wielorybnicy zabili 97% populacji humbaka.

[Tryb życia]

Humbak jest wielorybem bardzo aktywnym i energicznym. Często wyskakuje gwałtownie nad wodę na znaczną wysokość, po czym spada do niej z głośnym pluskiem. Jego zwyczajem jest także głośne uderzanie płetwą piersiową o powierzchnię wody, co robi leżąc na boku. Latem wieloryb ten żeruje w wodach chłodniejszych (bogatszych w pożywienie), zimą migruje do mórz strefy umiarkowanej i tropikalnej dla rozrodu. Żyje w luźnych, ciągle zmieniających się grupach liczących od 4 do 10 osobników. Więzi społeczne, poza tą między matką i dzieckiem, nie są silne, często trwają zaledwie kilka dni lub kilka godzin.

## Odżywianie

Pokarm długopłetwca stanowi kryl i inne drobne skorupiaki oraz niewielkie ryby (w północnych wodach są to zazwyczaj sardele, dorsze, śledzie, makrele). Zwierzę to opanowało ciekawą taktykę łowiecką - grupa osobników nurkuje na głębokość ok. 15 m i od dołu rozpyla wokół ławicy ryb „sieć” utworzoną z bąbli powietrza. Kiedy ryby zostaną wyparte ku powierzchni wody humbakom pozostaje jedynie rzucić się z otwartą paszczą w środek ławicy. Fałdy widoczne na podgardlu rozszerzając się umożliwiają humbakowi nabranie dużej ilości wody wraz z pokarmem. Kiedy zwężają się woda jest wypychana na zewnątrz, a pokarm zatrzymuje się na fiszbinach.

## Rozmnażanie i rozwój

Samica rodzi zwykle co 2 -3 lata 1 młode. Ciąża trwa ok. 1 roku. Noworodek mierzy ok. 4 m długości. Rodzi się ogonem do przodu. W ciągu kilku sekund musi zaczerpnąć powietrza, dlatego matka popycha go w kierunku powierzchni wody pyskiem lub płetwą. Laktacja trwa ok. pół roku, ale młode pozostaje z matką ok. roku, dopóki się nie usamodzielni. Dojrzałość płciową osiąga pod koniec drugiego roku życia. Długość życia wynosi prawdopodobnie do 80 lat.

## Czy wiesz, że...

Długopłetwiec słynie z odgłosów jakie wydają samce. Są to pieśni składające się z buczących ryków, westchnień i pisków. Poszczególne pieśni trwają od 5 do 35 min. Można w nich odróżnić „zwrotki” i „refreny”. Śpiewy są długie i skomplikowane, a usłyszeć je można nawet z odległości 800 km. Repertuar osobników żyjących w Pacyfiku różni się od tego, który mają humbaki z Atlantyku.
Remiz Zwyczajny

## Charakterystyka

Ten niewielki ptak jest chyba najlepszym spośród skrzydlatych budowniczych w Europie. Rozpoczęte przez samca gniazdo jest jednocześnie jego wizytówką i zaproszeniem dla przelatujących samic - jeśli się spodoba, samica zostaje i wspólnie z samcem kończą budowę.

## Wygląd

Jest to mały ptak z popielatą głową, kasztanowatym wierzchem ciała, jasnym brzuchem i szeroka czarną pręgą przez oko. Samica ubarwiona podobnie, tylko jej barwy są bledsze. Młode raczej szarawe, bez czarnej plamy na boku głowy.

## Biotop

Remiz zamieszkuje przede wszystkim łęgowe tereny nadrzeczne, a także zadrzewione groble stawów, brzegi jezior, rzadziej bagna i torfowiska z niewielką ilością krzewów i drzew.

## Czy wiesz, że...

Gniazda remizów są tak mocne, że kiedyś dzieci w biedniejszych rejonach Europy wschodniej nosiły je zamiast kapci;

## Występowanie

Gatunek ten jest spotykany w południowej i środkowej Europie oraz środkowej i wschodniej Azji. Na północy areału jest przelotny, na południu osiadły. Zimuje w południowej części areału i w południowej Azji. W Polsce jest nielicznym, lokalnie średnio licznym ptakiem lęgowym niżu, najliczniej gnieździ się w dolinach dużych rzek. Po II wojnie światowej dał się zauważyć stały wzrost jego liczebności.

## Lęgi

Gniazdo remiza jest przyczepione do rozwidlonego końca cienkiej gałązki zwisającej pionowo w dół, często nad lustrem wody. Ma ono kształt wydłużonego worka z otworem wlotowym w rękawie. Utkane jest z włókien roślinnych poprzeplatanych z dużą ilością puchu kwitnącej topoli i wierzby. Zniesienie zawiera 5-10 białych jaj. Wysiadywanie trwa 14 dni. Młode pozostają w gnieździe 15-20 dni, a przez jakiś czas po wylocie wracają do niego na nocleg. Lęgów jest 1-2 w roku. Samiec łączy się z kilkoma samicami.

## Pokarm

Remiz żywi się owadami i pająkami zbieranymi z gałązek i liści. Na jesieni zjada także pewne ilości nasion trzcin.
Dąb omszony

**Cechy**: Dąb omszony to drzewo do 25 m wysokości, u nas dużo mniejsze. Korowina czarnobrązowa, kanciasto płytkowata (trochę jak u kasztanowca białego). Gałązki i pączki

owłosione - stąd nazwa dębu. Liście do 10 cm długości, jasnozielone podobne do dębu bezszypułkowego ale od spodu obficie owłosione. Włoski są miniaturkowe i widoczne tylko z bliska. Żołędzie na krótkich szypułkach, błyszczące, jasnobrązowe o owalnym kształcie. Czapeczki złożone są z przylegających łusek i puszysto owłosione. Rozmiarowo są mniejsze niż u dębu szypułkowego.

**Rozmaitości**: Żołędzie są pozbawione taniny i nadają się do spożycia na surowo.

**Pochodzenie**: Zachodnia i Południowa Europa, Azja Mniejsza. W Polsce tylko w rezerwacie Bielinek nad dolną Odrą. Czasami w parkach w Polsce Zachodniej.

**Lokalizacja**: Arboretum w Rogowie.
Odczyn zanieczyszczeń powietrza w twoim mieście

**Cele**:

* sprawdzenie obecności tlenków azotu i siarki będących przyczyną
* kwaśnych opadów
* pogłębianie wiedzy o kwasach

**Potrzebne materiały**:

* taśma klejąca
* wywar z czerwonej kapusty (przygotować jak w doświadczeni 1)
* pojemniki po jogurtach, słoiczki lub szklanki
* woda destylowana do żelazek

**Wykonanie doświadczenia**:

Przykleić taśmę np. na parapecie w różnych rejonach miasta i pozostawić na
tydzień aby osiadły na nią zanieczyszczenia. Po tygodniu zebrać taśmy.
Zanieczyszczenia z każdej taśmy osobno rozpuścić w wodzie destylowanej. W
tym celu należy nalać niewielką ilość wody destylowanej do pojemników i w
każdym wypłukać osobną taśmę. Następnie do każdego pojemnika dodać kilka
kropli wywaru z czerwonej kapusty. Zmiana zabarwienia na czerwony świadczy
o obecności tlenków wywołujących kwaśne deszcze.