Gobliny

Zielone ścierwo, zielona plaga. Różnie ich zwano na Bursztynowych Szlakach. Wiecznie tępione i prześladowane, dotychczas kryjące się po głębokich jaskiniach. Od czasu jednakże ruchu Orczej Ordy na szlaki wraz z orkami dotarły także goblinie klany, które żyły daleko na południowych rubieżach, graniczących z terenami Wilczarzy i jeszcze dalej z głęboko sięgającą wgłąb kontynentu Pustynią Nechen.

Nie do końca znana jest geneza sojuszu Orczej Ordy z klanami Goblinów. Różne plotki na ten temat krążą, a to, że ktoś za tym stoi, a to, że może coś z pustyni ruszyło i stanowi realne zagrożenie dla wynaturzonych i dzikich nacji zamieszkujących rozległe stepy na południowych rubieżach.

Zielonoskórzy to zdawałoby się mizerna rasa, która nie może stanowić niebezpieczeństwa dla Semkowego ludu. Jak się jednak okazuje - ostatnie podjazdy i potyczki to krwawe jatki, gdzie żadna ze stron o krok nie chce ustąpić.

Przez tereny Wilczarzy i krasnoludów z Perudy przedarło się kilka klanów - elitarne komanda zwiadowców, jazda goblinia ujeżdżająca worgi oraz ciężka piechota, które zasadziły się wraz z resztą sił orków na zachodnich brzegach Dziwony.

Sojusz goblinów z orkami to iście specyficzne połączenie, albowiem obie nacje mają swoje "ambicje" i cele, nierzadko powodujące ostre swary i kłótnie, które wodzowie brutalnie i skutecznie ucinają (dosłownie - głowy lecą szybko i wbijane są na włócznie jako przestroga dla kolejnych).

Gobliny nie są tak głupie jakby się mogło wydawać, ich mowa jest ostra, szybka i nieporadna co prawda, ale nie brakuje pośród nich zręcznych i wprawnych wojów, którzy siać mogą postrach we wrogich szeregach.

Co dziwne, mają swoją dziwną kulturę i nikczemne rytuały, ich kapłani i guślarze wybierają albo Mokoszę albo Chorsa, a ci w swej niezbadanej łasce obdarzają ich mocą i błogosławieństwem... Dziwne, ale prawdziwe. Chyba. Bo nikt z nas, ludzi, tego na pewno nie wie.

Ważnym elementem obrzędowości u goblinów jest kult przodków, wykorzystanie do gusłów kości, kołatek przy dźwiękach surm, trąb i bębnów, wykonanych ze skór ubitych wrogów.

Zielonoskórzy we względnej zgodzie żyją z orkami, a sojusz z kolei z Vanirami jest dla nich nie lada zaskoczeniem, jednakże z respektem szanują ustalenia wodzów i darzą wielkich wojów z północy sporym szacunkiem, bowiem jawią im się niemalże jako pół bogi, nie dość, że doskonale władający bronią, to i mądrością i inteligencją imponują mikrej w tej materii rasie gobliniej.

Gobliny prawią głośno wszem i wobec, na lewo i prawo o niezliczonej liczbie klanów goblinich, które pozostały jeszcze na południowych rubieżach i być może wkrótce dołączą do pozostałych.

Klany goblinie łączy krew - najsilniejszy z nich ma prawo do płodzenia potomstwa, a że chuć w nich spora, to i mnożyć się mogą na potęgę. Co bardziej wyrywny zatem z klanu występuje i zakłada kolejny, stając na jego czele.

Wojska goblinie, z którymi aktualnie wojuje semkowe plemie to albo Stare Klany porozsiewane po różnych częściach szlaków i od wieków próbujące żyć w głębokich jaskiniach, albo Klany z Południa, które nie przywykły do zamieszkiwania wyłącznie po jaskiniach, a lubujące szerokie przestrzenie, stepy czy ostępy leśne.

Warto wiedzieć, że gobliny uwielbiają w wolnym czasie gotować, jedną z ich ulubionych potraw jest ludzianka - zupa z wnętrzości ludzkich czy krasnulka - wywar z udźców krasnoludzich doprawiony świeżą marchwią i kolendrą. Klany prześcigają się w swoich przepisach i wciąż próbują nowych składników, dla ludzkich oczu - makabrycznych.