......2

Kolejne dni przebiegały podobnie, mozolnie, bez żadnych niemiłych niespodzianek.

W końcu drużyna ujrzała na horyzoncie ląd, a Brat Clement ze swojej nawigacji i obliczeń powiedział, ze to musi być wyspa Al-Ruine.

Wszyscy byli bardzo szczęśliwi, wystarczyło teraz znaleźć port.

Wyspa powiększała się z każda chwila. W pewnym momencie jeden z towarzyszy zauważył statek płynący również na wyspę, jednak go zlekceważyli, chcąc jak najszybciej znaleźć się na stałym ladzie.

Podpłynęli do wyspy i zaczęli płynąc wzdłuż niej.

W końcu spostrzegli upragniony port, uradowali podpłynęli, chcąc cumować statek.

Niestety to był początek ich tragedii.

Pierwsze co rzuciło się w oczy drużynie, to to, ze nie było tutaj nikogo. Żaden człowiek nie wyszedł do nich, a między budynkami także nikt się nie ruszał. Jednak drużyna zacumowała łudź.

Gdy wyszli i zaczęli przeszukiwać port, zauważyli wszędzie piaskowe rzeźby. Ludzi a także zwierzęta i jedzenie, wszystko było z piasku. Weszli do pierwszego lepszego budynku. Wewnątrz Brat Clement dotknął jednego z owoców a ten posypał się i zmienił w kupkę piasku. Od razu zorientowali się, co się stało. Wszystko tutaj musiało zostać poddane jakieś klątwie. Już niczego nie dotykając wyszli na zewnątrz i zobaczyli postać stojąca na latarnii morskiej.

Pobiegli w tamtym kierunku co sił w nogach, jednak postać jak stała tak stała.

Na szczycie postać, patrzyła na wioskę, a przynajmniej tak się wszystkim zdawało, ponieważ była ona cała zawinięta w bandaże.

Przy latarni była drabina, wiec Hayss z Burimem zaczęli się po niej wspinać. Brat Clement jednak nie chciał czekać i widząc postać stojąca na szczycie, posłał w jej kierunku magiczna srebrna strzale.

Hayss który w tym czasie właśnie wchodził na górę, ujrzał jak strzała uderzyła nic nie zrobiła tajemniczej osobie, ponieważ ten nagle zniknął, a wraz z nim dziwna laska oparta o slup drewna do rozpalania. Widok z góry rozciągał się na cała wioske i pustynie za nią. Ujrzeli także, ze zaraz za wioska, znajduje się osuwisko, które odsłoniło pradawne ruiny. A kawałek dalej na wierzchowcu jechała pewna osoba, która szybko zawróciła i uciekła widząc ruiny.

Szybko zeszli do zadowolonego Clementa. Niestety dowiedział się, ze nic nie zdziałał. Jednak zaciekawiła go wieść o pradawnych ruinach.

Było także wejście do środka latarni i nie omieszkali tego pominąć. Jednak drzwi były zamknięte na zasuwę, od środka. Burim wyciągnął siekierę i chcąc rozbić drzwi, jednak po dwóch uderzeniach, siekiera przebiła się na wylot i ugrzęzła w czymś mięsistym. A gdy wyciągnął, zobaczył na niej krew.

Rozwalili drzwi, aż można było wejść i ujrzeli małe pomieszczenie, a w nim tylko trupa. Jednak nie żył już wcześniej, przebity kilka dni wcześniej cienkim ostrzem.

Było już bardzo późno, wiec drużyna udała się przespać na statek a z samego rana chcieli udać się do ruin. Jednak w nocy czekała na nich niespodzianka.

Burim na swojej warcie w pewnym momencie ujrzał na szczycie statku dwa, wielkie, jątrzące się czerwienią oczy, które jedna jarzyło się jakby słabiej. Burim już wiedział ze to obserwator, którego Brat Clement zaatakował na poprzedniej wyspie, strzelając mu w oko.

Bez zwłoki pobiegł wszystkich obudzić, jednak gdy wrócili na pokład, niczego nie już nie było. Dalsza noc, była niespokojna.

Rankiem drużyna wraz z Marceliną i Vladem ruszyli na zbadanie pradawnych ruin. Zaczęło się schodami w dół, a dalej długim korytarzem. Niestety, mimo uważania na pułapki, przyjaciele i tak w nie wpadali.

Najpierw była po prostu dziura, z kolcami w środku w która prawie wpadł Hayss. Został na szczęście w porę schwytany przez Clementa. Jednak druga nie była już tak prosta do przebycia. Schodząc po schodach te nagle zapadły się, tworząc zjeżdżalnie wprost na naostrzona kolce. Vlad zwinnie skoczył na druga stronę, jednak drużyna dalej ślizgała się. Hayss jednak użył swojej tarczy aby zasłonić się przed kolcami, a wszyscy inni na niego wpadli. Szczęściem nikomu nic się nie stało.

Szli tak aż doszli do pierwszych drzwi. Burim i Hayss zajęli się zamkiem. Za drzwiami był dziwny pokój, jakby alchemika. Było tam pełno próbek, szklanych pojemników i wiele rzeczy, których drużyna nie rozpoznawała. Co dziwne, wszystko było zakurzone, prócz łóżka, które było stare, ale zadbane.

Drużyna ruszyła dalej. Za drugimi drzwiami był mały korytarz a po bokach cele dla więźniów. W tym miejscu wszyscy zrobili obóz, a w nocy na jednej z wart, słychać było czyjeś kroki.

Rankiem kolejnego dnia po tajemniczej osobie nie było śladu, wiec drużyna ruszyła dalej korytarzem.

W końcu trafili na światło tuż za zakrętem, wiec Burim poszedł sprawdzić co dalej jest. Była to ogromna sala tronowa, z każdej strony paliły się piedestału, na suficie wisiał ogromny i dziwnie skonstruowany żyrandol, a dalej tron z pewna osoba na nim.

Drużyna stwierdziła, ze podejdą do niego pokojowo, ale ostrożnie.
Wszyscy wyszli pokazując ze nie chcą nikogo zaatakować.

Postać z tronu okazała się Elfem, który pierwsze co zrobił to zaatakował drużynę magia światła. W tym samym momencie żyrandol spadł, jednak nie roztrzaskał się, ponieważ okazało się ze był to ogromny, stworzony z kilku szkieletów potwór o trzech głowach, czterech rękach i sześciu nogach. Dzierżył on wielki dwuręczny miecz a także dwuręczny topór, a także dwa pawęże. Na domiar złego z dwóch kolumn zaczęły schodzić dwa normalne szkielety.

Drużyna zaraz była gotowa do walki, choć przerażał ogrom potwora, jednak przecież już radzili sobie z gorszymi przeciwnikami.

Niestety przeliczyli się bardzo. Walka była zacięta i krwawa. Mag światła doskonale radził sobie z czarami i ciskał we wrogów wszystkim co miał, sam ochraniając się dziwna tarcza światła. Potwór widział wszystko i nie możliwe było zajście go od tylu, zasłaniał się zaraz ogromnymi tarczami.

Najpierw upadła Marcelina, bardzo ciężko raniona przez wielki szkielet. Następny upadł Vlad, stracił przytomność uderzony bardzo potężnym ciosem. Brat Clement upadł następny jednak wcześniej kazał się ratować swojemu unikrólikowi Puszkowi. Burim najpierw został oślepiony czarem elfa, a później próbując się oddalić od monstrum, dostał toporem i padł ledwo żywy.

Na placu boju został sam Hayss, próbujący zabić elfa, myśląc ze ten kontroluje szkielety. Jednak ten bronił się bardzo zaciekle i mimo, ze skończyła mu się magia, wciąż walczył swoimi dwoma krótkimi mieczami.

W pewnym momencie nagle Elf stanął bez ruchu a Hayss usłyszał ledwie stękniecie „zabij mnie!”. Niestety nie wykorzystał tego i gdy miał zadać ostateczny cios, elf odzyskał nad sobą panowanie i znów zaatakował wojownika. Monstrum niebezpiecznie zbliżyło się do Hayssa i już rozpacz wkradła się w ostatniego świadomego członka drużyny gdy... zapadła ciemność.

Wielka i nieprzenikniona jak ciemność w najgłębszych czeluściach świata. I Hayss jedyne co usłyszał to jęk elfa a także rozpadające się nagle bronię i sypiące się kości.

Wtem nastała jasność.

Okazało się ze Vlad był magiem mroku. Bardzo nie nawiedził swojej mocy dlatego używał jej wyłącznie w ostateczności. Uważał ja za zła i przynosząca tylko nieszczęście, jednak tym razem drużyna została uratowana od niechybnej śmierci.

Hayss zauważył ze Elf miał założoną na siebie dziwna zbroje. A gdy ja założył, okazało się, ze dopasowała się idealnie do niego. Artefakt ten nosił nazwę ... i nie tylko dawał dobra ochronę, ale z biegiem czasu sam się regenerował.

Drużyna zauważyła także malunki na ścianach. Ukazywały one małe postacie i duże postacie, które ze sobą walczyły. Później malunki zmieniały się na połączenie postaci małych i dużych. Kolejne malunki przedstawiały już walkę, gdzie „połączeni” mieli starcie z małymi i dużymi postaciami stojący ramie w ramie. Zaś w sali tronowej, gdzieś z samego brzegu i na samym dole, była jedyna wyjątkowa postać. Ukazywała ona połączenie jednej z postaci ze zwierzęciem.

Nie wiedzieli czy to ważne, jednak drużyna wolała zapamiętać te malunki.

Straszliwie ranni i wycieńczeni wrócili na statek, który szybko odcumował chcąc oddalić się z dziwnego portu.

Płynęli znów wzdłuż brzegu, aż dogonili statek, który wcześniej mijali.

Podpłynęli i okazały się marynarzami być Birtoni, którzy na widok Hayssa i Burima już wyciągnęli broń, ale widok Clementa i Bertusa, uspokoili się i pozwolili do siebie podpłynąć.

Okazało się ze oni także płyną do tego samego portu, a na wieźć co się stało w porcie nie umieli odpowiedzieć, jednak wydali się przerażeni ta wiadomością.

Wszyscy byli w zgodzie ze lepiej płynąc razem, wiec zdobywając nowych towarzyszy podróży, drużyna ruszyła ku kolejnemu celowi.