Rzeź Grettvernska

**Rzeź Grettvernska** - wydarzenie o charakterze rzezi na tle rasowym i ideologicznym dokonane przez siły Dalc'hiadu, mające miejsce w nocy z 10. na 11. dnia miesiąca Ziaren 1748 roku równocześnie w Derehaven oraz w Lörhelm, na Veutheim.

## Przyczyny Rzezi

Najogólniej, za główną przyczynę Rzezi Grettvernskiej uznaje się pogłębiane z każdym rokiem cierpienie elfów, prześladowanych przez ludzi, a w szczególności przez ród van Deregenów. Napiętą sytuację wykorzystał Ettrian Ravarieth, niegdyś erc'htudzki Strażnik Światła, który pohańbił swoją służbę i uciekł wraz krewnym Wielkim Magiem z Enklawy, ruszając na Veutheim.

Misją niestabilnego Ravarietha było przywrócenie elfiego panowania nad ziemiami Imevardu. On sam twierdził uparcie, że misję tą nadał mu sam Aotrou Glas - jego bóg. Jego plan zakładał wykorzystanie do osiągnięcia swojego celu rzeczy elfów, które działały w Dalc'hiadzie. Kiedy Ravarieth dobył na Veutheim i trafił do Ardenn, jego oczom ukazała się organizacja, będąca w kompletnej rozsypce. Nie posiadała konkretnego przywódcy oraz była rozproszona na mniejsze grupy, tylko z pozoru dzielące cel. Ettrian postanowił to wykorzystać i rozpoczął własną kampanię o władzę nad zdesperowanymi elfami. Te były skłonne przyjąć przywództwo tylko zdolnego maga, władającego równie imponującą sztuką mowy. To tworzyło problem, gdyż elf nie był zbyt wybitnym magiem, w szczególności w porównaniu do krewnego. Wówczas zmienił taktykę i zaczął rozpowiadać wszystkim o swoim bożym Powołaniu.

To zadziałało dopiero, kiedy Ravarieth zaczął zbierać wspólników spoza Ardenn, ratując ich przed ludźmi i udowadniając swoje oddanie. Po tym, celem jego kampanii stali się elfi służący, namawiani przez niego do buntu. Z czasem szeregi Dalc'hiadu pęczniały w imponującym tempie. Do samych działań dołączyli się również inni - przede wszystkim związane z elfami cząstką krwi niziołki. Zdarzały się również przypadki współpracy z elfami z Thalvonu, jednak nie było to częste. Większość zasymilowanych elfów zamieszkujących Thalvon (przede wszystkim tych krwi erc'htudzkiej) miało Ravariethów za zdrajców godnych tylko topora kata, a nie pomocy. Veuthckie elfy myślały jednak przez pryzmat trwającej od wieków wrogości i brutalności.

Po zebraniu Zastępów Niebieskiego Płomienia, jak lubił nazywać swoich żołnierzy Ravarieth, nastąpiły gruntowne przygotowania do ataku. Celem były posiadłości van Deregenów w Derehaven i Lörhelm. Najwyższym celem było zamordowanie każdego van Deregena, który stąpał po niegdyś elfiej ziemi i odzyskanie terenów, na których przed laty stała elfia stolica - Tec'helon. Łącznie wolność odzyskało blisko 5 tysięcy elfów i byli oni najwierniejszymi żołnierzami Ravarietha.

Wieść o ratunku dla elfów rozeszła się też po tych mniejszych szczęściarzach, którzy sami zaczęli buntować się przeciwko ludzkim panom. Wówczas doszło do Dnia Krwawych Żniw, kiedy to podburzeni ludzie rzucili się z kosami na elfy, a te odpowiedziały zbrojnie ze wsparciem i pod przewodnictwem wojsk Ravarietha. Ettrian jednak nie wycofał się na czas, przez co został złapany i uwięziony w lochach Derehaven. Początkowo planowano go stracić, jednak hrabia Lothar van Deregen zmienił tę karę na 5 lat ciężkiego lochu, celem resocjalizacji elfa i chęci porozumienia.

Ravarieth spędził karę spokojnie, bez prób ucieczek ani buntów, chcąc pokazać hrabiemu, że jego plan zadziałał i elf nie jest już dla niego wrogiem. Była to jednak przykrywka, która pozwoliła Ettrianowi tylko zyskać zaufanie możnego. Kiedy wyszedł z lochu, podbudowywał je wygłaszając hasła i mowy, które pasowały do narracji Lothara van Deregena. Zapraszał go nawet na rozmowy pokojowe i przekonywał, że resocjalizacja się powiodła i zrozumiał swoje błędy. Końcowo, podstarzały hrabia naprawdę uwierzył w dobrą wolę elfa i zaprosił jego i jego świtę na swój dwór w Derehaven, celem ucztowania i świętowania nowej przyjaźni i pojednania.

## Przebieg masakry

Ettrian Ravarieth dołożył wszelkich starań, by jego mordercze intencje pozostały w ukryciu tak długo, jak to tylko możliwe. 10 dnia Ziaren 1748 roku zawitał ze swoimi pobratymcami na dworze van Deregenów z prezentami i generalnie przyjaznym nastawieniem. Wówczas, w lesie nieopodal posiadłości czekali na znak jego wspólnicy, również niziołki i współpracujący z elfami ludzie. Znaleźli się tam również przedstawiciele Wolnego Stowarzyszenia.

Plan Ravarietha zakładał normalne ucztowanie z zachowaniem trzeźwości i poczekanie do momentu, gdzie ludzie upoją się alkoholem i zmniejszą swoją czujność. Zasiadał zaraz obok Lothara van Deregena i razem z nim rozmawiał o pięknej przyszłości. Niedługo potem Veuthowie nie byli już w stanie utrzymywać się na nogach, kiedy elfy wciąż trwały w pełnej trzeźwości. Wówczas Ettrian dał znak swojemu wspólnikowi, by wyszedł pod pretekstem przed posiadłość i rozpalił niebieski płomień na niebie. Ten symbol rozpoczął rzeź.

Po uformowaniu się symbolu na gwieździstym niebie, oddziały Dalc'hiadu z lasu ruszyły na posiadłość. Szamotanina na zewnątrz zainteresowała pijanych gospodarzy, co elfy wykorzystały na szybkie ich zabicie. Z ręki Ravarietha padł Olav, syn Lothara i sam Lothar. Ten ostatni umierał ze wzrokiem wpatrzonym w niedoszłego przyjaciela.

Wówczas do ataku przystąpili magowie Wolnego Stowarzyszenia, ciskając magią w budynek i niszcząc jego fasady. Równocześnie atak nastąpił też w Lörhelm, podobnie traktując budynek i jego mieszkańców.

Podczas walk, elfy oszczędziły elfich służących oraz mordowały tych ludzkich. Skupiły się jednak najbardziej na van Deregenach. Żona Olava próbowała ratować siebie i swoje dzieci ucieczką. Wybiegając z budynku potknęła się jednak i została bezlitośnie zabita razem z niemowlęciem w rękach. Zaraz po niej ofiarą padł kolejny z młodszych synów. Przy życiu pozostał tylko najstarszy, siedmioletni Ervold. Przerażony chłopiec schował się pod truchłem matki, próbując przetrwać rzeź. Przez następną godzinę słyszał okropne krzyki cierpienia i huk zawalającej się posiadłości. Jeden z gruzów przygniótł jego rękę, później sprawiając, że była ona częściowo niesprawna.

Całość masakry trwała blisko półtorej godziny i skończyła się śmiercią ponad 40 członków rodu van Deregenów, wraz z bliższymi i dalszymi gałęziami, oraz licznymi gośćmi. Łącznie śmierć poniosło około 150 osób w samym Derehaven. Lörhelm ujrzało śmierć 112 ludzi - głównie służby i gości. Jedynym, kto przetrwał, był Ervold van Deregen.

## Konsekwencje

Kiedy księżyc zaświecił nad spowitym ogniem krajobrazem zniszczenia, Dalc'hiad ogłosił zwycięstwo. Ettrian Ravarieth, przekonany o definitywnej wygranej, unosząc odciętą głowę Olava van Deregena wykrzykiwał zapowiedzi powrotu Glad Hanternoz i zemsty za krzywdy.

Wieści o zniszczeniu i rzezi szybko jednak dotarły do stolicy Veutheim, ściągając na Dalc'hiad całą armię Veuthów, rozwścieczonych i żądnych zemsty. Doszło do krótkiej bitwy podczas której Ravarieth znów został pojmany, jednak tym razem nie doczekał się sądu. Rozjuszony żołnierz imevardzki rzucił się na elfa z bagnetem i zasztyletował go na śmierć. Po tym martwe ciało Ravarietha powieszono na specjalnej szubienicy ku przestrodze i rozpoczęto poszukiwanie ocalałych. Trwało to całą noc, a rano obwieszczono, że przetrwał tylko hrabicz Ervold. Jeden z dowódców akcji ratunkowej, Jurian von Thorndal zdecydował się wziąć chłopca pod opiekę, a kiedy akcja ratunkowa dobiegła końca, szczątki Ravarietha zdjęto z szubienicy i wrzucono do morza, by upewnić się, że nie dostąpi on Wyzwolenia.

## Upamiętnienie

Dzień Rzezi Grettvernskiej po objęciu rządów przez Ervolda van Deregena w 1759 roku został ogłoszony dniem żałoby ogólnej w hrabstwie. Wówczas popularnym było palenie kukły elfa na placu przed ratuszem głównym w Derehaven. Powstały również liczne pomniki w całym Grettvern, wymuszone przez nowego hrabiego.

Po objęciu rządów przez Donalla van Deregena pomniki powoli znikały, by zniwelować niepotrzebne napięcia pomiędzy ludźmi i elfami, co nie spodobało się większości obywateli i wywołało ogólne oburzenie.