Pożegnanie srebrnej strzały

Mały update

Witajcie tą nocna porą, część zapewne wie że pozbyłem się mojego kultowego wozu który towarzyszył mi od 2012 roku. Szkoda srebrnej strzały, ale i sama sprzedaż obfitowała w ciekawe wydarzenie. Otóż ten legendarny samochód kupił ktoś z rodziny Don Vasyla :D Nie wiem czy srebrna strzała pochodnie cygański tabor, ale lepsze to niż złom.

Będzie mi brakowało przygód związanych z tym gratem, ciągle zapalonej lampki Check Engine, zarwanego fotela dzięki czemu czułem się jak w bolidzie F1. Skrobania szyby zimą od wewnątrz podczas jazdy. Radia które odpalało płytę raz na dziesięć razy. Słynnego zegara albo komputera pokładowego z ciekłokrystalicznym ekranem na którym nic nie było widać, a aby było widać trzeba było "rozmasować zegar" z Mariolą śmialiśmy się że to stwierdzenie padło pierwszy raz w historii wszechświata. Wszystkich tych stuków z przodu, z tyłu, opon z wystającymi drutami które dla uspokojenia sumienia zamienialiśmy miejscami tył na przód i udawaliśmy że się nic nie dzieje. Zepsutego guzika od opuszczania szyby, który się zacinał i potem nie można było szyby zamknąć, łapał się na to każdy pasażer który pierwszy raz zasiadł na niezarwanym fotelu pasażera. Wycieraczek które nie zbierały wody bo jedna nie miała gumy. Reflektorów tak wypalonych, że nie było ich widać nawet w nocy. Wejścia na zapalniczkę do którego podpinałem ładowarkę do telefonu a raz na jakiś czas to wywalało bezpiecznik i nie działał komputer pokładowy, dlatego najwięcej w samochodzie miałem kolorowych bezpieczników. Reflektorów przeciwmgielnych w których było zwarcie i nigdy nie wiadomo czy się świeciły czy zgasły, niezależnie od tego czy guzik był włączony czy nie. Urwanej listwy na drzwiach z prawej strony, która odstawała tak z pół metra, a ja o tym zapomniawszy pojechałem na myjnię automatyczną i te śmieszne włochacze wzięły listwę w tany i listwa porysowała cały bok w ciekawe kółka, potem przykleiliśmy ją na poxipol. Lusterka które wypadło z oprawy i pękło na pół i potem wyglądało jakby miało ten dynks do niwelowania martwego pola. Zawieszenia tak niskiego, że co chwile zawadzaliśmy o coś tym uszkiem do podpięcia linki holowniczej. Okrzyków podniecenia gdy na ulicy widziało się innego Space Stara i porównywanie który jest w lepszym stanie. Niemal boskiego orgazmu gdy raz zauważyliśmy Space Stara w jakimś serialu (chyba Dark).

Ale Srebrna Strzała to też powód do dumy, jak na mrozie -30, odpalał od pierwszego razu, co wzbudzało zazdrość somsiadów którzy mieli lepsze i nowsze furki. Pomimo niskiego zawieszenia podczas łódzkiego tsunami gdy zatopił się tramwaj, nasz śmigał przez rozlewiska mijając żałosne samochody którym zalało świece. Wreszcie niskie koszty eksploatacji, podczas 8 letniego użytkowania włożyliśmy w niego może z 600pln z czego najwięcej w wymianę zarwanego fotela, który tez się zarwał kilka tygodni później

Przygód gdy na autostradzie Marioli reflektor wypadł i wisiał na kablach i jakiś Niemiec kazał im się zatrzymać, a one się bały i jechały jeszcze szybciej z trzepoczącym reflektorem na wietrze. Sytuacji gdy na autostradzie przy 150 km/h wszystko się wyłączało łącznie z silnikiem i jechaliśmy siłą rozpędu bez wspomagania kierownicy. Było tego na całkiem sporo na ciekawą książkę. Poniżej ostatnie moje foto z srebrną strzałą

*Facebook, 24 lipca 2020r.*