Haleth Ersatra

**Haleth Ersatra** - elficki cesarz Kalari w latach 245-277. Podjął on nieudaną próbę uczynienia kraju światowym mocarstwem. Jego ekspansywna polityka doprowadziła do wybuchu krótkiego sporu o wyspę Mitbury z Terrasenem oraz wojny elssińskiej, w wyniku której założone z jego inicjatywy kolonie na wschodzie uzyskały niepodległość. Władca za pomocą umiejętnej dyplomacji i wywiadu doprowadził do sfałszowania elekcji konfederacyjnej w Grandfordii oraz wyłonienia przychylnego mu koryfeusza - Cyran'a Enpetor'a. Ingerowanie w sprawy Grandfordii doprowadziło do trzech powstań jej mieszkańców przeciwko Kalari, z których każde zostało krwawo stłumione. Haleth założył także akademię illandorską, czyli najstarszą elficką uczelnię, którą zamknął po pacyfikacji protestu studentów przeciwko krwawej interwencji w Grandfordii w 273 roku. W pamięci poddanych zapisał się jako tyran, sadysta i okrutnik, który swoimi nieroztropnymi działaniami zwaśnił państwa elfickie. W wyniku jego działań Kalari osłabło znacznie, co pozwoliło mocarstwom mederyjskim pokonać elfów podczas wojen kolonialnych, które nastąpiły w czasach rządów jego córki - Vianoli Ersatry.

## Panowanie

Haleth Ersatra zasiadł na tronie cesarstwa Kalari w 245 roku NE. Celem nowego władcy stało się umocnienie pozycji kraju w Androgei oraz uczynienie z niego mocarstwa, dodatkowo dążył do rozszerzenia swej strefy wpływów na całą centralną Regolię. Intronizacja Haletha zbiegła się z elekcją konfederacyjną w Grandfordii, której celem był wybór nowego koryfeusza. Lokalna arystokracja optowała za wyborem Nithenoel'a Yesqirelle'a, lecz cesarz, za pośrednictwem swoich emisariuszy i wywiadu, zdołał przeforsować kandydaturę zupełnie mu uległego Cyran'a Enpentor'a. Gdy spisek wyszedł na jaw w Grandfordii rozpoczęła się rebelia, którą Ersatra spacyfikował za pomocą wojska pod wodzą księcia Halamara. Po sfingowaniu elekcji Grandfordia stała się uzależniona od Kalari. Cesarz, zmotywowany sukcesem, skupił swoją uwagę na Terrasenie, głównym rywalu elfów wysokich w walce o regionalną dominację. Bojąc się zbrojnej konfrontacji z krajem Xsizora I, Haleth postawił na dyplomację i spróbował pokojowo zjednać sobie króla - w tym celu poślubił księżniczkę Zalerię Krismoirę, kuzynkę Xsizora. Był to sztuczny, typowo polityczny mariaż, ostatecznie przyniósł jednak cesarzowi korzyści. W podobny sposób Kalari próbowało zapewnić przychylność Limerii - Ersatra próbował długo zeswatać księcia Halamara z tamtejszą księżną Neith Maut-mai, lecz do zawarcia związku ostatecznie nie doszło, zaś Neith ostatecznie wyszła za jednego z następców tronu Terrasenu. Dwór Haletha finansował ekspedycje badawcze, które miały poszerzać wiedzę elfów o nieskolonizowanych częściach Androgei - w 251 roku wyprawa z Kalari pod wodzą Conall'a Wysawraek'a dopłynęła do wyspy Taford na Hominei, zaś 4 lata później inna drużyna przebadała dokładnie Mitbury, odkryte jakiś czas wcześniej przez Terraseńczyków.

Cesarz nie przykładał jednak dużej wagi do lodowatych wysp Hominei - interesowały go nieskolonizowane ziemie centralnej Regolii, szczególnie te na wschód od pasma Padlarów. W celu poznania i zasiedlenia tych terytoriów Haleth powołał do życia w 256 roku kompanię elssińską, zaś jej naczelnym mistrzem uczynił Elashor'a Inabalar'a. Mając pomoc finansową i polityczną Kalari kompania w zaledwie kilka lat podbiła krainę Elssinu i założyła tam kilkanaście osad. Gdy okazało się, iż ziemie są zamieszkane, a lokalne plemiona hiandrów stanowią zagrożenie dla kolonistów, Ersatra zezwolił Inbalar'owi tworzyć własne oddziały wojskowe oraz wynajmować najemników. Za namową naczelnego mistrza cesarz dał kompanii monopol na budowę dróg, mostów, przystani oraz warowni na podbijanych terenach. Drelmarise przymykało oczy na brutalne obchodzenie się z tubylcami, często nastawionymi pokojowo do elfów.

W 259 roku, na wieść o odkryciu na wyspie Mitbury złóż żelaza, Haleth postanowił zaryzykować i wysłał tam swoją flotę. Niestety, marynarka nie zdobyła przewagi, zaś desanty na wyspie zakończyły się fiaskiem oraz sporymi stratami. Cesarz, nie mogąc pogodzić się z porażką, chciał najechać Terrasen na kontynencie oraz rzucić do walki wszystkie okręty Kalari - przed eskalacją powstrzymała go jedynie księżna Zaleria, która następnie udała się na negocjacje pokojowe do Neidorloru. Po burzliwych rozmowach udało się pogodzić oba kraje, cesarstwo wycofało armię, zaś Federacja uwolniła jeńców oraz zagwarantowała dostawy żelaza. Choć Kalari nie odniosło poważnych szkód w tym konflikcie, była to wizerunkowa porażka Drelmarise i koniec marzeń Haletha o statusie mocarstwa. Porażka w sporze o Mitbury zainicjowała niepokoje w regionie kontrolowanym przez kompanie elssińską, od dawna domagającą się przywilejów oraz ulg podatkowych. Gdy cesarz odmówił ich wydania, koloniści wzniecili gigantyczny bunt i zaczęli burzyć pomniki władcy. Wysłanie wojska do stłumienia zamieszek spowodowało kilkuletnią wojnę, która ostatecznie uczyniła Elssin niepodległym państwem. Przełomowym punktem konfliktu była bitwa o Meethil, w której zginął książę Halamar. Tym samym następczynią tronu Kalari została Vianola, jego młodsza siostra. Dwa lata później w Grandfordii wybuchło powstanie wymierzone przeciwko Halethowi. Armia kalaryjska brutalnie stłumiła bunt i na stałe zaczęła stacjonować na ziemiach konfederacji. Nie był to jednak koniec niepokojów w tym kraju, ponieważ zaraz po upadku rebelii zawiązano organizację podziemna zwaną Strażą Wyzwolenia. Jej prezeską stała się druga żona cesarza - Elenaril Wysapeiros. Mając ją za przywódczynię, Grandfordczycy odnieśli kilka zwycięstw w potyczkach z wojskiem, sabotowali trakty, urzędy, warownie oraz dokonali udanego zamachu na Cyran'a Enpetor'a w 271 roku.

Śmierć koryfeusza zapoczątkowała dramatyczny przebieg wydarzeń oraz wybuch kolejnej rewolucji w Grandfordii. Zbuntowani cywile stawiali opór siłom Haletha przez ponad 2 lata, ostatecznie jednak musieli skapitulować. Grandfordia została inkorporowana do Kalari, zaś Elenaril została ścięta. W sprzeciwie wobec brutalnej pacyfikacji wystapili uczeni i studenci akademii illandorskiej, którzy proklamowali republikę Santeru. Ersatra również ich pokojowe protesty zlikwidował za pomocą armii. Po tych wydarzeniach uczelnię zamknięto, zaś przywódców protestów stracono bądź wygnano. Choć rebelie ustały, Kalari było w fatalnej sytuacji - wieloletnie wojny wyczerpały siły zbrojne oraz finansowe możliwości cesarstwa, ponadto kraj stracił przychylność Terrasenu, a przez to i Limerii. Autorytet władzy całkowicie upadł, zaś Haleth stał się powszechnie znienawidzony przez swoich poddanych. Postrzegany jako tyran i sadysta cesarz stał się ofiarą zamachu terrorystycznego, w który zaangażowała się jego trzecia żona - Shalana Zingella. Śmierć władcy nie była najsmutniejszym dla elfów smutnym wydarzeniem. Następczynią Ersatry stała się Vianola, której przypadła trudna misja odbudowy kraju po fatalnych rządach ojca.