Wirus Narwik

W roku 2141 na Ziemi w mieście Narwik na terenie Norwegii do szpitali zaczęły spływać zgłoszenia o przypadkach otępienia osób w różnym wieku w większych skupiskach. Chorzy byli transportowani najpierw do szpitali psychiatrycznych i placówek opiekuńczych, ponieważ sądzono że jest to choroba o podłożu psychicznym. Niemniej jednak kiedy ilość przypadków narastała w kolejnych dniach, rada miasta i naczelny lekarz miasta Erik Svalbald postanowili o stworzeniu specjalnego oddziału polowego szpitala psychiatrycznego w celu odosobnienia osób i sprowadzeniu pomocy medycznej z miasta Bergen aby zaopiekować się chorymi. Narwik w większości był pod kontrolą frakcji MTR (Minerals Transport and Research) stąd poproszono o pomoc lekarzy z frakcji IMA (Intelligence Medical Agency) zarządzającej południem Norwegii i centrum medycznym w Oslo, w szczególności lekarzy zajmujących się ciężkimi przypadkami stresu pourazowego wśród górników MTR w rozwikłaniu zagadkowych przypadków nieznanej choroby.

Po przybyciu zespołów medycznych z IMA szybko okazało się, że chorzy po kilku dniach umierają samoistnie bez ustalonej przyczyny. Lekarz naczelny zespołu medycznego IMA Ran Volkstand szybko odkrył na podstawie sekcji zwłok pacjentów, że jedyną logiczną przyczyną zgonu jest natychmiastowa śmierć mózgowa. Tym samym wykluczono podłoże psychiczne choroby.

Po kilku tygodniach sytuacja zrobiła się dramatyczna, ponieważ chorych przybywało dziennie kilka tysięcy a badania zespołu lekarzy z IMA nie przynosiły żadnych rezultatów. Tymczasowy szpital polowy był przepełniony, epidemia rozlała się na całe miasto i pobliski region. Frakcja MTR zarządziła natychmiastowe siłowe odcięcie całego regionu Nordland, a jego opuszczenie możliwe było tylko przez specjalną przepustkę wydawaną tylko najważniejszych naukowcom oraz inżynierom i managerom. Zespoły medyczne IMA zostały ewakuowane do Oslo, a Nordland został pozbawiony pomocy z zewnątrz poza stałym zaopatrzeniem w żywność, leki i energię.

Nordland powoli się wyludniał, wysyłane drony przesyłały do centrali MTR raporty o ludziach którzy mimo że żyli, przez kilka dni potrafili stać na ulicy w deszczu i mrozie. Z szacunków wynika że około 50% populacji regionu w roku 2141 zmarło lub zaginęło. Wirus jednak nie ustępował, a brak wzrostów statystyk był spowodowany bardzo dużymi odległościami między poszczególnymi ośrodkami miejskimi. Region pozostawał zamknięty.

Sytuacja ta była przez jakiś czas ukrywana przed światem, niemniej jednak nawet po ujawnieniu frakcje zdawały się nie spoglądać na sytuację w inny sposób niż tylko jako utratę potencjalnych zysków. Frakcja CI (Cyber Intelligence) zaproponowała aby odcięty region uzupełnić robotami które wymienią całkowicie ludzi na tamtym obszarze. MTR pod presją swoich pracowników nie zgodził się na takie działanie, ponieważ uznano by to za precedens pozwalający w przyszłości zastąpić pracowników robotami w całych regionach.

W czasie kiedy MTR izolował region, w tym samym roku pojawiły się ogniska tej samej choroby na terenie innych państw i frakcji. Frakcja IMA została wybrana przez zespół roboczy do walki z wirusem Narwik jako główny ośrodek badawczy nad wirusem którego nazwano roboczo Narwik. Naczelnym naukowcem zespołu został wirusolog Gerard Trinopkins odnoszący znaczące sukcesy w tworzeniu szczepionek na wiele wirusów powstałych na stacjach orbitalnych grożących kolonistom. Naukowcy IMA szybko zdołali za pomocą robotów wyizolować wirusa z ciał zarażonych ale nie udało się poznać jego genotypu.

Wirus miał niespotykaną nigdy wcześniej właściwość polegającą na braku możliwości pobrania materiału genetycznego wirusa po przerwaniu jego osłonki. Każda próba przerwania osłonki wirusa przez sekwencjoner genetyczny powodował że materiał genetyczny zgromadzony w środku po prostu znikał, mimo że na spektroskopach molekularnych materiał genetyczny był widoczny. Naukowcom nie udało się odnaleźć rozwiązania tej zagadki. Istnieje kilka teorii na ten temat:

1. Osłonka posiada receptory i po przerwaniu wirus niszczy swój materiał genetyczny - popełnia samobójstwo
2. Wirus nie posiada materiału genetycznego i oszukuje w jakiś sposób spektroskopy. Jest tworem ludzi a swoje białka ma zakodowane w labolatoriach.
3. Materiał genetyczny znajdują się w stanie superponowanym, co znaczy, że w momencie kiedy nikt nie zagląda do osłonki wironu, materiał genetyczny tam jest, w momencie kiedy zaglądamy do środka wironu - materiału genetycznego nie ma. Dopiero pomiar rozstrzyga czy materiał genetyczny istnieje.

Pomimo ogromnych wysiłków IMA i Gerarda Trinopkinsa, w przeciągu kilku miesięcy epidemia opanowała cały świat i nie udało się wynaleźć żadnego środka zaradczego. Na początku 2142 sytuacja stała się katastroficzna a poszczególne frakcje zaczęły zamykać swoje lepiej zaopatrzone w medykamenty i żywność regiony przed napływem ludzi niezwiązanych z frakcjami na co państwa zareagowały siłą. Frakcje popadły w konflikty najpierw z państwami, a potem w miarę postępującej zarazy i co raz bardziej dotkliwych braków towarów i energii same ze sobą.

Nie jest jasne co wywołało wirusa i jak przeniósł się na Ziemię ani skąd się wziął.

Podczas gdy na Ziemi panował chaos, część bogatych mieszkańców przeniosła się w popłochu do kolonii na Księżycu, Marsie, Wenus, Jowiszu, Saturnie, Uranie, Plutonie, Europie ale wirus opanował również kolonie na wszystkich planetach. Losy kolonistów nie są dokładnie znane ponieważ łączność została całkowicie zerwana podczas wojen i nie podjęto żadnych działań ratunkowych.

Sam Gerard Trinopkins został uznany za zaginionego po tym jak IMA popadła w konflikt z rządem Norwegii połączonym z frakcją MTR i doszło do bombardowania Oslo w 2143.