Księżniczka Demonów cz.2

'***Udałam się do pobliskiego lasu. Ubrana w niebieską (długą) suknię z przecięciem u dekoltu,z kaptutem i niebieskim płaszczem do ziemi oraz białe buciki, przypominałam wyglądem wieśniaczkę. Moja siostra, ubrana w czerwony płaszcz z kapturem, wyglądała zupełnie jak Czerwony Kapturek. Rozstałyśmy się przy strumieniu, przy którym rosła młoda topola. Udałam się na niewielką polankę, gdzie bez większego problemu rozpaliłam niewielkie ognisko, oraz wystrugałam łuk i strzały. Naciągnęłam kaptur z płaszcza bardziej na włosy (miałam teraz zapleciony warkocz związany niebieską kokardą) i rozpoczęłam polowanie. Niestety, zabicie nawet małego królika okazało się być dla mnie wielkim "wyzwaniem", więc zebrałam trochę owoców leśnych i grzybów. Zjadłam parę poziomek, więc obudził się we mnie większy apetyt. Szybko więc zebrałam parę borowików oraz podgrzybków, które pokroiłam moim sztyletem, położyłam na kamieniu, a sam kamień ustawiłam na dwóch grubych patykach nad ogniem. Nagle iskra poleciała w moją stronę, ale...***

-N-Nie poparzyłam się...? Nie rozumiem...Co się stało?-spytałam samą siebie, a po chwili spostrzegłam, że jakaś siła wokół mnie "łamie" prawo grawitacji.

-Jejku!-krzyknęłam. Po chwili jednak ogień zaczął "wygasać", a ja wzruszyłam zdziwiona ramionami i przykryłam się płaszczem. Jedwab był bardzo miękki, więc szybko zasnęłam. Obudziłam się chyba dwie godziny później. Coś kazało mi iść nad jezioro; była pełnia. Przechodząc obok jeziorka, zauważyłam, iż nie mogę dostrzec swojego odbicia. Po chwili zauważyłam czerwone oczy w ciemności; zaczęłam biec, ale nie tak, jak zwykła śmiertelniczka. Wróciłam do miejsca, gdzie paliło się ognisko, naciągając jednocześnie płaszcz na swoją głowę. Nagle wpadłam na głaz, który znajdował się nieopodal jeziora i...rozłupałam go?!
Wilk był prawie tak szybki jak ja. Nagle przypomniałam sobie, jak to raz niedawno "złamałam" "prawo grawitacji"...Może po raz drugi także mi się to powiedzie...?! Tak! Zalewitowałam aż na pobliską gałąź wysokiego dębu. Udało się, ale...Moje białe, wiązane kozaki do kolan na obcasie (które były wiązane i tak jakby "podzielone" na dwie połowy) "w połączeniu" z deszczem sprawiły, że zaczęłam się ześlizgiwać. Moja biała, pamiątkowa "obroża" bez ozdób odpięła się. To była pamiątka po mamie...Właśnie! Mama! Mówiła mi, że mogę uwolnić anielskie skrzydła...Ale za bardzo się bałam, a wilk widocznie wcale nie zamierzał odejść. Zamiast tego zaczął powoli zbliżać się do białej obroży...

-Ani mi się waż!-krzyknęłam, po czym zaczęłam rzucać w Niego kamieniami uwcześnie zebranymi,ale gałąź była mokra, ja straciłam równowagę i...Bęc! Upadłam obok tej głupiej bestii! Próbowałam wyjąć sztylet, ale wilk powalił mnie.
Nie wiedziałam jednak, że ktoś mnie obserwuje. Ten ktoś widocznie tylko czekał, aż spadnę z tego przeklętego drzewa...Spadłam. I co teraz? Nagle ogromna istota rzuciła się w moją stronę odganiając napastnika. Byłam zdziwiona, jednakże zeskoczyłam z drzewa, chcąc podziękować kobiecie. Niestety, potknęłam się i upadłam prosto na Nią, rumieniąc się przy tym.

-Prze-Przepraszam panią...I dziękuję za ratunek!-zająkałam się.

-Nie masz za co dziękować-odparła kobieta, uśmiechając się do mnie. Nagle zauważyłam ogon...Przestraszyłam się i zaczęłam uciekać.

-Z-Zaczekaj! Jak się nazywasz?!-usłyszałam za sobą głos.

-Jestem Cherry! Muszę już iść!-odparłam.

Kiedy dotarłam na miejsce, czułam, jak łomocze mi serce. Czyżby ta kobieta tak na mnie zadziałała...?