Wygnanie elfów na Enerpit (1786)

**Wygnanie elfów na Enerpit, Zsyłka Enerpicka** - wydarzenie historyczne, zbiorcze określenie na masowe zsyłki ludności pochodzenia elfickiego z terenów Veutheim na tereny Enerpitu w 1786 roku. Pomysłodawcą i głównym finansującym przedsięwzięcie był Patrick van Deregen, hrabicz Grettvern, syn Ervolda van Deregena, 17. hrabiego Grettvern, Kata Południa.

## Tło historyczne

Bezpośrednim przyczynkiem, który spowodował powstanie najpierw pomysłu, a potem szeroko zakrojonych akcji przesiedleńczych względem ludności elfickiej była II Rebelia Elfów, która wydarzyła się rok wcześniej. Wówczas to, zbuntowane elfy z Enklawy w Ardenn przypuściły atak na posiadłość Kata Południa, Ervolda van Deregena w Derehaven, zabijając go.

Młodszy syn Ervolda, jedyny obecny w tamtym czasie w życiu społecznym i politycznym Veutheim - Patrick van Deregen, po utraceniu przewodnika ideologicznego i olbrzymiego autorytetu zapragnął zemścić się na mordercach swego ojca, jak i również upewnić się, że do podobnego buntu już nie dojdzie. Wówczas to, omawiając kwestie prawne z księciem Horgaldem van Hoofenem, uzgodnił warunki przekazania mu majątku rodowego (który nadal przepisany był na Donalla van Deregena, mimo, że rok wcześniej Ervold van Deregen nakazał uznać starszego syna za zmarłego), co z kolei pozwoliło mu zaplanować budżet na specjalnie przygotowywaną przez niego operację.

Wedle ugody z van Hoofenem, Patrick van Deregen dostał 100% majątku rodowego w swoje posiadanie. Mógł bez przeszkód dysponować zarówno skarbcami w Derehaven, Lörhelm, jak i również w Dubvan. Dzięki temu ruchowi do zrealizowania masowych deportacji pozostało tylko znaleźć transport, destynację i ludzi, którzy chętnie zapewniliby operacyjne zaplecze. Znalezienie wspomnianych ludzi problemem nie było, głównie z powodu niedawnego rozwiązania Sprzymierzonej Armii Imevardu. Weterani tej organizacji chętnie zgłaszali się i formowali samozwańcze grupy, które zgadzały się podlegać Patrickowi van Deregenowi. Wielu z nich posiadało znajomości w imevardzkich kompaniach handlowych, co z kolei ułatwiło znalezienie miejsca do którego elfy mają zostać przeniesione. Padło na zarządzany przez argacką kompanię handlową Enerpit.

## Realizacja planów

Po zdobyciu popleczników i opracowaniu ogólnego planu, Patrick van Deregen przystąpił do szukania poparcia. Wiedział, że na obecną chwilę mógłby pozbyć się co najwyżej elfów z Grettvern. Zaczął zwracać się więc do innych hrabiów Veutheim, jak i samego księcia, który zdawał się uważać jego plany za zasadne. Przekonać większości możnych nie było trudno, jednak nie obyło się bez problemów. Hrabia van Ziegler, zarządzający Ilragonnem, wyraził szczątkową niechęć tylko w postaci obawy o koszt przedsięwzięcia i efektu gospodarczego, jaki na pewno dopadnie region po pozbawieniu go sporej części robotników (elfy stanowiły tam blisko 70% robotników rolnych i industrialnych). Podobną obawę wyraził hrabia van Horburg z Helmfirth. Wówczas to Patrick van Deregen zaproponował zmodyfikowany plan, który nie obejmował już całokształtu elfiej populacji, a zaledwie jej pełnej krwi część. Oznaczało to, że większość elfów, która pracowała na potrzeby ludzi mogła pozostać na Veutheim, bowiem w 85% tę grupę stanowiły półelfy.

Zmodyfikowany plan, obejmujący tylko elfy pełnej krwi spotkał się z równie pełną aprobatą. Wiadomym było, że są to elfy o największym stopniu buntowniczości oraz zaznajomienia z zakazanymi wówczas kompletnie na Veutheim sztukami magicznymi. Patrick van Deregen nie ukrywał radości z takiego obrotu zdarzeń i wskazał, że działania wysiedleńcze powinny rozpocząć się jak najszybciej. Ustanowiono datę: 1. dnia odwilży 1786.

## Wysiedlenia

Pierwszy dzień wysiedleń przyniósł wiele chaosu. Zorganizowani przez van Deregena ludzie często nie potrafili odróżnić półelfa od elfa pełnej krwi. Nierzadki był opór. W dodatku doszła konieczność ruszenia z muszkietami w tereny gór ardenńskich, co już samo w sobie wiązało się z nie lada ryzykiem. Veuthowie jednak nie mieli, jak to zwykle bywa w ich zwyczaju, zamiaru się poddawać. Kosztem życia wielu bojowników o czystą ziemię veuthcką, Enklawa w Ardenn znacząco podupadła, jednak, jak po latach się okazało, nie całkowicie.

Po tygodniu, 7. dnia odwilży, z portów w Áthail, Derehaven i Dalhurst wypłynęło łącznie 50 okrętów, które wypełnione były pojmanymi elfami. Ich celem była enerpicka wyspa - Lift. Tam w porozumieniu z argacką kompanią handlową, oddzielono rejon północny, gdzie zakwaterowano przesiedleńców. Niemalże natychmiastowo zostali oni przypisani do poszczególnych prac, takich jak wydobycie surowców i minerałów oraz związane z tym prace obróbkowe. Byli oni przetrzymywani w nieludzkich warunkach, z minimalnymi racjami żywnościowymi oraz sanitarnymi. Nad całością czuwał złożony z orków batalion strażniczy, który nie patyczkował się kiedy coś poszło nie tak.

Przez całość roku 1786 na Enerpit wyruszyło 7 wypraw wysiedleńczych - 480 okrętów i blisko pół miliona elfów pełnej krwi. Wielu z nich próbowało uciec przed lub w trakcie transportu, jak i również będąc już na Enerpicie, jednak udało się to nielicznym. Resztę szybko odszukiwano i widowiskowo stracano, by odwieźć innych od podobnych pomysłów. Z racji wielkiej ilości przesiedlonych, z początkiem miesiąca krwi rozszerzono obszar zakwaterowania elfów do całości południowego i środkowego Enerpitu, w obawie, że jeżeli elfy będą w dużym skupisku, będą bardziej skłonne do buntów.

## Koniec wysiedleń

Z końcem roku Patrick van Deregen zorientował się, że jego plan zadziałał na niego jak miecz obosieczny - z jednej strony osiągnął swój cel, a z drugiej poniósł olbrzymie koszty i w niektórych przypadkach nawet chwilowo się zadłużył. Zalegające po Ervoldzie van Deregenie szybko przetrwonił na dopracowywanie swoich akcji przesiedleńczych, a niedługo po tym okazało się, że brak elfich robotników na polach odcisnął się na gospodarce mocniej niż przewidywano. Rok 1787 odznaczył się szybkim wycofaniem z planów, ogłaszając jednak całą operację sukcesem, by zachować dobrą twarz. Upadła wówczas jednak rzecz, której Patrick van Deregen już nigdy nie odbudował - jego wizerunek ze zdecydowanego następcy Ervolda van Deregena szybko zamienił się w obraz nieudacznika, który tak bardzo uwierzył w swoją inteligencję i przebiegłość, że przechytrzył sam siebie i pozostawił na innych możnych Veutheim spory zawód i niesmak. Konsekwencją tego był początek książęcych planów odszukania osoby, która mogłaby Patricka van Deregena zastąpić po tym, jak jego ludzie się go pozbędą.