De Leeuwenkoning: Epiloog

Soms kan een situatie dusdanig chaotisch en uitzichtloos lijken, alsof er nooit een einde aan zal komen. Maar uiteindelijk herstelt de balans zich altijd weer. De kunst is om tevreden te zijn met die nieuwe balans.

## Epiloog

Het onweer barstte los en weldra stortte het water uit de hemel; de gloeiende rotsen en het verschroeide gras raakten al spoedig doorweekt. Langzaam maar zeker doofde het vuur. Uit de laatste rookpluimen kwam Simba tevoorschijn, terwijl hij voorzichtig van de rotsen af sprong. Vlak voor de grot waar de troep sliep lag een leeuwin. Ze was zo bedekt met as en roet dat Simba haar niet eens herkende. Voorzichtig liep hij op haar af en porde haar zachtjes. Knipperend deed ze haar ogen open, en met wat hulp van Simba slaagde ze erin om recht te staan. Samen liepen ze nog een paar rotsen af, waar Sarabi en Nala naar voren kwamen om Simba met stralende ogen te begroeten en hem een kopje te geven. De andere leeuwinnen keken bewonderend en goedkeurend toe, ook al waren ze allemaal doorweekt. Al snel hadden ook Timon, Pumba en Zazoe zich bij de troep verzameld. Iedereen fluisterde opgewonden en was het erover eens dat ze hun nieuwe koning gevonden hadden. Niet goed wetend wat te zeggen probeerde Simba woorden te vinden, toen Diku opeens gealarmeerd begon te grommen. Al snel stonden alle leeuwinnen paraat, met gebogen rug en gekromde klauwen. Op het terrein voor de Koningsrots stonden Shenzi en de rest van de hyena's die het gevecht hadden overleefd. Simba maakte zich groot en keek de hyenakoningin strak aan. Na een paar seconden hadden de twee elkaars boodschap begrepen en Shenzi knikte waardig, waarna ze haar clan van de rots wegleidde, de regen in.
Toen het moeilijke moment voorbij was, keek Simba naar de Koningsrots, die hoog en machtig boven hen uit torende. Slikkend klom hij naar boven tot aan het begin van de rotsuitloper, waar Rafiki hem zat op te wachten. De oude mandrill raakte eventjes Simba's neus aan, zette een stap opzij en deed een teken met zijn hand. Statig als een koning liep Simba de rotsuitloper op, zijn kop hoog ondanks de regen. Hoger en hoger ging hij, net zolang tot hij aan het uiteinde kwam en naar de wolken boven zich keek. Een bundeltje zonlicht viel tussen de wolken door en bescheen even zijn kop. '*Onthoud dat.'*Met zijn zelfzekerheid herwonnen gooide Simba zijn kop in zijn nek en liet een donderend, majestueus gebrul horen. De leeuwinnen vielen in en al snel weergalmde de Koningsrots van het ontzagwekkende geluid.

In de tijd die erop volgde onderging het Koningsland een metamorfose. De regen wekte het land weer tot leven, vulde waterbronnen, deed gras en ander jong groen ontspruiten en uiteindelijk keerden de vertrokken kuddes terug. Het herstelde land lag voor hen open en al snel wemelde de savanne weer van nieuw, jong leven. Dat was het moment dat Zazoe weer iedere ochtend "het laatste nieuws van allemaal" rapporteerde. Zelfs de hyena's bleven in het Koningsland, al splitsten ze zich op in meerdere kleinere clans. Op die manier zouden ze genoeg voedsel kunnen vinden zonder de kringloop van het leven te verstoren. Verscheidene maanden na de dood van Scar trippelde de kleine gestreepte muis weer over de rotsen, op zoek naar zaadjes voor haar pasgeboren jongen die in hun nestje lagen te slapen. Wat ze niet wist, was dat de dieren van de savanne zich eens te meer om de Koningsrots begonnen te verzamelen. De opgewonden sfeer verraadde dat er iets belangrijks te gebeuren stond. Vanop hun eigen rots keken Timon, Pumba, en de andere jungledieren die in Simba's "kleine troep" hadden gezeten, hoe Simba en Nala de rotsuitloper op marcheerden. Ze keken even naar de verzamelde dieren en wreven toen liefdevol hun koppen over elkaar. Achter hen, in de grotingang, porden Sarabi en Sarafina drie kleine welpen vooruit, die met onzekere pasjes over het steen krabbelden. Een van de kleintjes gleed uit, waarop Rafiki het voorzichtig oppakte en meedroeg.

De welpen kregen al heel wat meer energie toen ze hun ouders op de uitloper zagen staan en krabbelden opgewonden naar hen toe. Vol genegenheid boog Simba zijn kop om hun verwonderde gezichtjes te likken. Eerst dat van Kopa, zijn oudste zoon, dan dat van Kiara, zijn dochter, en ten slotte dat van Kion, die de kleinste was van het stel. Terwijl ze toegejuichd werden door de verzamelde dieren onder hen, kon Simba nu al zien dat al zijn kleintjes een ander karakter hadden. Vooral Kiara, die nieuwsgierig haar kopje naar voren strekte terwijl Kopa en Kion onder hun moeders buik bleven. Zachtjes duwde Simba zijn dochter met een poot wat dichter naar zich toe. 'Wees veilig, mijn dochter', fluisterde hij zacht. 'Op een dag word jij koningin, en dan zul jij je plaats innemen in de kringloop van het leven.'