Yune

YUNE – Księżycowa Pani, Mroźna Królowa, Wiedząca, Władczyni Mórz

Dwa największe przeciwieństwa, które powstały w panteonie to z pewnością Yune i Ignitus. Yune przyjęła za swoje cechy beznamiętność i chłód. Nie czyni to z niej obojętnej na życie ludzi, jednak spontaniczność to ostatnia cecha jaką można jej przypisać.

Domeny kapłańskie
Woda, Magia, Wiedza

Dziedzina i wyznawcy:
Yune upodobała sobie księżyc, gwiazdy i noc. Gdzie ciemności są niczym zagadki, a księżyc symbolizuje tego, kto próbuje je rozwikłać. Związana jest też z żywiołem wody, który zwykle jest spokojny, ale pozostaje w ciągłym ruchu. Potrafi jednak uderzyć niespodziewanie, z pełną furią. Dokładnie jak Yune. Jest też opiekunką magii mistycznej.

Wyznają ją przeważnie uczeni i magowie, gdyż Yune opiekuje się tym co nieznane, niepojęte i sprzyja tym, którzy chcą to odkryć. Prości ludzie wzywają Yunę gdy muszą udać się w ciemną noc, proszą ją o deszcz, a także o łagodną, oczyszczającą zimę. Bez mała każdy marynarz jest jej wiernym wyznawcą, ponieważ tylko ona może obłaskawić sztorm i wyprowadzić z niego statek. Czczą ją również mieszkańcy wybrzeża oraz osoby żyjące z tego co przyniesie woda.

Charakter bóstwa
Praworządny Neutralny

Wizerunek i symbole:
Yune jest przedstawiana jako zakapturzona kobieta w ciemnych szatach. Jej twarz skryta jest w cieniu, widoczne są tylko świecące, białe niczym śnieg, oczy. Jej atrybutami jest otwarta księga. Inne wyobrażenie prezentuję boginię jako sylwetkę otoczoną cieniami, na tle półksiężyca. Sowy to nocne stworzenia, które stały się symbolem mądrości, przez co zaczęto je kojarzyć z kultem Yune. Podobny szacunek budzą kruki oraz czarne koty z białymi łapami. Pojawienie się delfinów w pobliżu płynącego okrętu uważane jest za znak przychylności Władczyni Mórz. Natomiast na dalekiej północy wielką czcią otaczane są pingwiny.

Najważniejszym symbolem Yune jest sierp półksiężyca. Najczęściej wykonane są ze srebrzystych metali. Kapłani często noszą na szyi półksiężyc wykonany z niebieskiego szafiru. Przy tym duchowni unikają raczej złotych ozdób, preferując srebro.
Innym, rzadziej stosowanym symbolem są gwiazdy, które najczęściej spotyka się jako ozdoby świątyń, bądź na płaszczach.
Kapłani morscy, mieszkańcy wybrzeża i marynarze stosują jako znak wysuszoną rozgwiazdę.

Dogmaty:

1. Nie pozwól, by cokolwiek zakłóciło twój osąd - przed podjęciem decyzji zawsze zrób rachunek zysków i strat, by nie podjąć pochopnej decyzji, której możesz żałować.
2. Zdobywaj wiedzę każdą sekundą swego istnienia, nawet bolesną. Każda rana jest lekcją na temat przeciwnika, każdy żałowany krok - na temat samego siebie. Każda kropla bezkresnego oceanu wiedzy jedynie czeka na ujrzenie i poznanie.
3. Podążaj ku prawdzie, kiedy tylko możesz. Każda tajemnica ma kryjącą się za nią historię, każde kłamstwo jest niczym więcej niż zagadką do rozwikłania.

Kapłani:
Kapłani Yune to przede wszystkim strażnicy wiedzy. Często są ekspertami w różnych naukach: magii, alchemii, inżynierii, medycynie, matematyce. Każdy mniej lub bardziej zna się na astronomii. Często są wykładowcami na akademiach, prowadzą przyświątynne szkoły, są bardzo drogimi guwernantami. Najwyżsi rangą kapłani często są doradcami władców i dowódców. Przeważnie noszą szaty w kolorze granatowym bądź ciemnoniebieskim. W ich ubiorze sporo jest srebrnych akcentów. Hierarchia pośród kapłanów ustalana jest podobnie jak na akademiach. Grupują się zależnie od dziedziny wiedzą, która ich interesuje. Przewodzący takich grup spotykają się z innymi by omawiać istotne kwestie dotyczące nauki i kultu.

W życiu każdego kapłana Yune przychodzi chwila by wyruszyć w drogę. Doświadczenie zdobyte podczas podróży przynosi mądrość i wiedzę. W czasie wędrówek mogą też dokonywać odkryć i rozwiązywać zagadki otaczającego nas świata. Kapłani Wiedzącej pojawiają się wszędzie tam, gdzie są jakieś tajemnice do rozwiązania. O ile kapłani Inistara zajmują się wymierzaniem sprawiedliwości o tyle kapłani Yune często prowadzą śledztwa.
Podróżujący kapłani również noszą szaty w odcieniach ciemnoniebieskich, bądź matowe pancerze. Lubią wędrować w nocy, w świetle księżyca i gwiazd.
Jest pewna grupa kapłanów, którzy nie kończą tak szybko swych podróży, zamiast tego poświęcają się morzu. Każdy kapitan statku chciałby mieć na swoim pokładzie sługę Władczyni Mórz – potrafią uspokoić morze, bezbłędnie wyznaczają kurs, przewidują pogodę, leczą załogę, podnoszą morale. Sędziwi kapłani morscy z reguły osiadają w nadmorskich miejscowościach. Zostają często latarnikami, bądź pomagają w pracy portu.

W Nordlandzie kult Yune przyjmuje nieco inny charakter. Traktowana jest tam jako Mroźna Królowa, władczyni krain północy. Kapłanami są tam prawie wyłącznie kobiety. Nie mogą być zamężne, nie mogą mieć dzieci. Wiele z nich ma umiejętności wieszczenia, sny prorocze, bądź innego rodzaju wizje. Tamtejszy lud czci Yune, ponieważ pozwala im mieszkać w swojej domenie, jest dla nich surowa, ale sprawiedliwa. Mimo, że całą krainą włada król w poszczególnych plemionach Nordlandu w czasie pokoju władzę sprawują kapłanki Mroźnej Królowej. Ten odłam kultu nie utrzymuje stałych kontaktów ze świątyniami poza Nordlandem i nie uznaje zwierzchnictwa tamtejszych hierarchów.

Święta:
Przesilenie zimowe ma szczególne znaczenie w kulcie Yune. Święto to nosi prostą nazwę Nocy Zimy. Jest to najdłuższa noc w roku oficjalnie rozpoczynająca zimę – czas władzy Mroźnej Pani nad światem. Tego dnia każdy, kto chce się przypodobać Yune o zmierzchu wychodzi boso na śnieg, bądź wraz z kapłanami udaje się do najbliższego zbiornika wodnego, jeśli jest zamarznięty wykuwa się przeręble. Wierni moczą w nich dłonie lub stopy. Młodzi, zdrowi kapłani oraz nordlandcy barbarzyńcy zanurzają się cali w lodowatej wodzie. Kapłani będący w podróży obowiązkowo całą tę noc spędzają na zewnątrz poza osiedlami ludzi i bez ognia. Mogą oddawać się kontemplacji i modlitwie bądź studiować zapiski przy blasku księżyca. Niektórzy prości ludzie w Noc Zimy nie palą w piecach. W ten sposób chcą zaprosić Yunę do swego domu, bo tam gdzie jest gościem nikomu nie stanie się krzywda.

Świętem dość nieregularnym jest Chwila Chwały, wypadające w czasie zaćmienia słońca (nawet częściowego). Nie jest obchodzone zbyt hucznie ze względu na charakter Yune oraz na fakt, że mogłoby to drażnić wiernych Ignitusa, dla których zaćmienie jest krępującym tematem. Niemniej w czasie zaćmienia wierni zbierają się na dziedzińcach przed świątyniami by obserwować to zjawisko. Chwila Chwały to czas w którym kapłanom nadawane są nowe stopnie w hierarchii, a chętni kapłani rozpoczynają swoją wędrówkę.

Zwyczaje i przesądy:
Kto ma gwiazdy na płaszczu nie zgubi się w nocy.
Kłamstwo w świetle księżyca zostanie przejrzane nim nadejdzie świt.
W czasie pełni, spacer w świetle księżyca przynosi nowe pomysły i rozwiązania problemów.
Nie rozpoczynaj podróży, gdy księżyc jest w nowiu.
W każdym domu powinna być przynajmniej jedna książka.
Srebro wrzucone za burtę może uspokoić sztorm.
Aby sprowadzić deszcz w czasie księżycowej nocy, należy wrzucić srebrny przedmiot bądź kamień szlachetny do najbliższego zbiornika wodnego.

Śmierć:
Wyznawcy Yune wierzą, że po śmierci staną się jedną z gwiazd i poznają odpowiedzi na wszystkie nurtujące ich za życia pytania, zrozumieją ideę całego wszechświata. Dusze, które nie są godne oblicza Yune będą błąkać się jako cienie nocy pierzchające przed księżycowym światłem tak długo, aż nie odpokutują swojego ziemskiego życia.
Pogrzeby odbywają się w nocy, koniecznie w świetle księżyca. Jeśli to możliwe (rozsądnie blisko portu) zwłoki wrzucane są do wody na pełnym morzu.

Powiedzenia, pozdrowienia i błogosławieństwa:

- „Zimna jak Yune” – o powściągliwej kobiecie

- Oko Yuny – księżyc

- „Mądrość przychodzi nocą” – powiedzenie kapłańskie

- „Tylko Yune wie” – tajemnicza sprawa, rzecz niewiadoma

- „Nadchodzi zima” - przeczuwając wojnę lub kataklizm