Barcus Monarojnaki

## Özgeçmiş

### Genel Bilgiler

Mutlu bir ailenin tek çocuğu olarak dünyaya gelmişti. Annesi ve babası ne kadar işlerinin başında olsalarda çocuklarına zaman ayırabiliyorlardı. Annesi çizimle uğraşıyordu. Hatta sattığı düzinelerce tablosu mevcuttu. Aynı zamanda müşterilerinin de istekleri bitmiyordu. Sadece evden 2 sokak ilerisinde bir atölyesi vardı. Babası ise, yazarlıkla ilgileniyordu. Bir gazetenin köşe yazarlığını yapmaktaydı. Kendince bir ofisi vardı. Tüm gün ekrana baktığı için bazen gözleri kızarmış şekilde eve gelirdi. Ama geldiğinde eşi rahatlaması için sırtına masaj yapıp, vücudunun dinlenmesi için çeşitli ama sağlıklı çaylar yapardı. Genellikle de hepsi rahat uyuması için olurdu. Barcus 10 yaşındayken, babası yanlış zamanda yanlış yerde olduğundan hayatını kaybetmişti. Arkadaşlarıyla sadece 2 saatlik takılıp kafa dinlemek istemişti. O gittikleri bara, soyguncular girip babasını rehin almışlardı. Soyguncunun yakalanma korkusu ile kontrol edemediği korkuyla, tetiği çekmişti. Böylece bir hayatı ve aynı zamanda huzuru bir aileden aldı. Bunun üzerine amcası, Barcus ve annesini yanına aldı. Babasının vefatından dolayı, devletin ödediği para ve yaşadığı zaman boyunca biriktirdiği paraların hepsi Barcus'a geçmişti. Yaşı gelene kadar o parayı kullanamazdı. Ama bir başkası da o parayı elleyemezdi. Buna rağmen ailesine yardım etmek istemiş, kendi geleceğini de garanti altına almak için amcasının yanında çalışmak istemişti. Amcası, bir ticaret merkezinde malların doğru bir şekilde gidecekleri yere gitmesinden sorumluydu. Çeşitli kargo taşıma işleri vardı. Barcus da amcasına yardım ediyor ve bir şeyler öğreniyordu ticaret hakkında. Derslerine, babası mezarında huzurlu olması adına daha fazla önem verdi. Dileği ise, babası gibi bir yazar olmak ve iyi bir üniversiteyi kazanmaktı. Annesi, ağır bir depresyona girmişti. Aldığı ilaç tedavisi, intihar girişimini unutturmasa da düzeltmeye başlıyordu onu. Gittiği toplantılarda onun gibi sıkıntılar yaşamış insanlar olduğundan yararlı oluyordu. Barcus, 14 yaşında olduğunda annesi o toplantılardan birinde, bir kişiye gönlünü kaptırmıştı. 3 ay sonrasında ise evlenme kararı vermişlerdi. Ama o bu evliliğe tamamıyla karşıydı. Ne kadar sene geçerse geçsin babasının anıları etraftaydı. Sonuçta kötü alışkanlıkları olan bir geçmişe sahip olan o adama asla güvenemezdi. Ama annesi kararını vermişti. Ona bile sormamıştı bu kararı vermeden. Bu, onu ne kadar kırdıysa da belli etmemeye çalışmıştı. Sonuçta annesinin mutlu olmasına yönelikti her bir fedakarlığı. Evlendiklerinden 5 ay sonunda, tamamıyla bir kabusa dönmüştü hayatları. Barcus o adama güvenilmeyeceğini biliyordu. Uyuşturucu satışlarına başlamıştı. Aynız amanda sonunda kendi de kullanmaya başlamıştı tekrardan. Annesinin de bu alışkanlığı o adam yüzünden kazanması çok moralini bozuyordu. Adam Barcus'un tüm parasını almaya çalışıyordu ama başaramamıştı. 16 yaşında ise, Barcus'a saldırmış, ama amcası onu korumaya çalışmıştı. Onu kurtarmak için de hayatından olmuştu. Adam amcasına, eline geçen ilk mutfak bıçağını saplamıştı. O evlilikten sonra yeni aldıkları evden bol bol kaçıp amcasına sığınıyordu halbuki. Ama artık kaçacak bir yeri yoktu. Bundan sonrasında her şey daha kötüye gidiyordu. Pis işlere Barcus'u da katmıştı. Seneler sonrasında kendini bir Rus Baron'un oğlu olarak buldu. Yapmadığı kirli işler de kalmadı. Hayalleri yok olmuştu. Üvey babası olan adam ise Barcus'a işkencelere maruz bırakarak terbiye etmişti. İlk birinin yaşamını 16 yaşında almıştı. Günlerce rüyasında öldürdüğü kişinin yüzünü görüyordu. Bu kabuslar geçmeden de habire zorla elini kirletmek zorunda kalıyordu. Seneler geçtikçe Barcus duygularını yitirmeye başlamıştı. 19 yaşında üvey babasının istediği bir asker olmuştu. Onun yerine ellerini kirleten bir oğlu vardı artık. O dönemde fazla dozdan annesi vefat etti. Ama bir tane bile gözyaşını dökmedi. Hatta mezarına bile gitmedi. Yaklaşık 27 yaşındayken babası olacak adamın ölümüne şahit olmuştu. Bir anda gözlerindeki o kalın zincirler etrafından kırılıp, ufalandı. Öyle bir kahkaha atmıştı ki herkes üzüntüden delirdiğini sanmıştı. Halbuki sadece özgürlüğünü kutluyordu.

Yeni ama düzgün bir vatandaş olarak hayatına devam etme kararı aldı. Öncesinde ise, üvey babasının arkasını toplamaya odaklandı. Borçlarını, zararlarını kapatıp durdu. Esir aldığı insanları azad edip, onları senelerce yaşayacakları bir para bile verdi. Sonunda ise, gazetecilik ve reklam bölümlerini okudu. Çeşitli yerlerde çırak olarak çalıştı. Ardından ise, kendi haber ajanslarını farklı şehirlerde açmaya çalıştı. Ama sonuçta, devletin desteğini alamadığından kapatmak ve taşınmak zorunda kalıp durdu. Şimdi ise, yeni bir şehre gelip baştan başlayacak.