"Więcej tajemnic, więcej Bestoni, w północnej wieży uwięziony Hamtoni!"

Nadszedł kolejny czas rozstań.

Awicenna Egrof, po wydarzeniach które działy się w Rudi doszła do wniosku, ze chce skupić się na alchemii, bardziej niż kiedykolwiek dotąd. Poszła ona zatem ze swoim nowym mistrzem którego spotkała w umarłym już mieście niziołków. Verdian także na chwile opuścił drużynę, udając się w gesty las.
Burim i Fjarnskaagl zostali sami. Chcieli nabrać zapasów i udać się spokojnie do Veluci aby oddać list i butelkę arcywina pewnemu niziołków.

Jednak nie tego chciał los.

Gdy tylko drużyna rozstała się ze sobą, wrota młyna, w którym byli uwięzieni wszyscy przebudzeni w końcu puściły. Do wioski wypełzło około 60 przebudzonych niziołków.

Wojowników było zdecydowanie za mało. Pani kapitan wydawała rozkazy aby zgładzić ich jak najwiecej, niestety na każdego zabitego przychodziło dwoje kolejnych. Z namiotów, w których było trzymani ranni, także zaczęli wychodzić przebudzeni.

Burim, uzbrojony tylko w kilka bełtów, spiął konia z wozem i zaczął uciekać. Fjarnskaagl chciał dołączyć do walki mimo ran i braku już mocy. Ale Jedyne co mógł zrobić to cisnąć świetlistym włóczniami w zgraje przebudzonych, dając wojownikom niewielkie szanse na przeżycie. Burim jednak nie słuchał przyjaciela, pognał konia traktem, jak najdalej od walki.

Nie wiedzieli dokąd zmierzają. Jechali traktem przez cały następny dzień aż trafili do jednej z większych wiosek w Rhodii. Wioski o nazwie *Fedner.*

Fjarnskaagl nie wybaczył Burimowi, ciagle klnąc i wyzywając go, jak mógł zostawić ludzi na pastwę przebudzonych.

Kłótnie na wozie zwróciły uwagę dwójki Bertoni. Podeszli oni do wozu zauważając, ze Fjarnskaagl jest przepasany ta sama szmatą jaka oni byli ubrani.

Dwójka bertoni: Brat Clement, zielarz, który zawsze dąży do rozwiązań pokojowych, ale gdy go zawiodą rozmowy, potrafiący bronić się bronią dwuręczną, a także Bertus, łucznik który także potrafi niezłe bić się bez broni.

Po krótkich rozmowach, poznawaniu się i wyjaśnieniach, drużyna znowu miała czterech podróżnych.

Bertoni jakiś czas wcześniej znaleźli dość dużo tkanin, i wpadli na pomysł aby wszystkim uszyć porządne ubrania. I tak właśnie zrobili.

Kiedy wszyscy zdecydowali się udać do wioski, uzupełnić zapasy, uszyć ubrania itp, Fjarnskaagl zdecydował się zostać przy wozie i sprzedać butelkę alkoholu. Świecie przekonany ze sprzedaje bardzo dobre wino, Hamptoni oddał je wielkiemu Bertoni, dość pijanemu i agresywnemu osobnikowi. Okazało się ze to nie wino, a orzechówka. Bertoni wściekły, zaczął okładać zdecydowanie mniejszego od siebie Fjarna. Na całe szczęście, Fjarnskaagl był na tyle mały i szybki, ze zdążył unikać ciosów tak długo, aż zebrała się reszta drużyny i pomogła towarzyszowi. Ostatecznie jednak pomógł wszystkim nieznany mag, topiąc przeciwnika pod ziemią.

Drużyna już spokojniejsza udała się przenocować do karczmy. Tam poznali bardzo przyzwoitego Rabtoni, właściciela karczmy. Po krótkiej rozmowie, zjedli kolacje i poszli wszyscy do swoich pokoi.

Jednak przed snem, Brat Clement poszedł na wieczorny spacer aby zbierać zioła, a Burim i Bertus byli świadkami, jak trójka oprychów, wyłudziła ostatnie pieniądze od karczmarza.

Dowiedzieli się, ze byli to ludzie Czarnego Roberta.

Drużyna chciała pomoc bezbronnym mieszkańcom, dlatego chcieli wyciągnąć jak najwiecej informacji od ludzi z wioski. Niestety, albo ich niewiedza, albo ignorancja nie dała żadnych korzystnych informacji drużynie. Wszyscy byli przekonani ze Czarny Robert nie żyje, a żadnego wyzyskiwania pieniędzy w wiosce nie ma.

Drużyna nie dała się zwieźć. Przygotowali się, uzbroili i ruszyli na pomoc.

Najpierw Burim, dzięki wysokim umiejętnościom skradania, udał się za trójka oprychów z karczmy i odkrył ich siedzibę.

Później cała czwórka udała się za Burimem do siedziby Czarnego Roberta. I niestety, pech chciał, ze wpadli prosto na strażnika.

Niestety walka nie potoczyła się tak jakby sobie tego życzyła drużyna. Ostatecznie Fjarnskaagl zabił psa bandytów, ale został ogłuszony i wzięty do niewoli. Reszta drużyny uciekła.

Burim, nie mógł zostawić przyjaciela. Na szczęście Beat Clement, a także Bertus, zdążyli już polubić Fjarnskaagla i także nie zamierzali go zostawić. Wrócili wiec wszyscy do karczmy aby obmyślić plan.

Okazało się ze karczma została zdewastowana, a karczmarz zabity. Wszyscy wiedzieli kto jest za to odpowiedzialny.

Gdy Burim szukał pomocy w wiosce, ale niestety nikt nie był chętny mu pomoc. Brat Clement udał się do burmistrza, zgłaszając także morderstwo w karczmie. Jednak burmistrz... nie wydawał się do końca godny zaufania. Obawiając się ze burmistrz jest jednym z ludzi Czarnego Roberta, uznali ze spróbują w nocy odbić przyjaciela.

Jak uznali, tak tez uczynili.

W środku nocy zaszyli się tuż przy palisadzie. Clement uznał ze odwróci ich uwagę grając na lutni. Nieświadomy, tego ze w lesie mieszkają także trolle, zwabił dwójkę pod palisade.

Szczęściem dla drużyny, trolle były bardziej zainteresowane zabijaniem oprychów, niż zajęciem się trójką przyjaciół. W tym samym czasie Burim i Bertus posyłali belty i strzały w przeciwników.

Gdy walka już zabrała ze sobą kilka ofiar, nagle z wnętrza obozu wystrzeliły dwa promienie świetlne, jedno mniejsze, a drugie znacznie silniejsze, raniąc bardzo mocno jednego z trolli.

Burim wykorzystał sytuacje i celnym strzałem zabił trolla. Drugi za to przedarł się do wioski, niszcząc wszystko i zabijając każdego kto był wewnątrz. Fjarnskaagl, uwolnił się wcześniej i ledwo uszedł z życiem wdrapując się na podest obserwacyjny i przeskakując na druga stronę palisady.

Burim wywabił, trolla kolejnym celnym strzałem, niestety ból jaki spowodował Trollowi sprawił ze bestia wpadła w szał zabijania i w chwile później była przy Burimie. Ten ledwo zrobił unik i uciekł jak najdalej od Trolla. Clement, Bertus i Fjarn wiedzieli ze jeden cios Trolla wystarczy by zabić, dlatego zaczęli atakować go, zanim ten trafi któregoś z członków drożyny. Ostateczny cios zadał Brat Clement swoją włócznią.

Troll padł zamieniając się w górę liści, szyszek, ziemi i innego runa leśnego.

Fjarnskaagl opowiedział drużynie jak będąc w niewoli wyczuł ogromna zła magię w podziemiach. Fjarnskaagl był niewolnikiem przez dzień, razem z dwoma innymi. Gdy usłyszał wrzawę i walkę, wiedział ze przyjaciele przyszli go uratować. Chcąc im pomoc wypuścił na oślep jeden promień, niestety użył za mało mocy i promień praktycznie nic nie zrobił. Za to wzbudził zainteresowanie jednego ze strażników, który otworzył klatkę. Wtedy Fjarn wypuścił kolejny promień światła, tym razem znacznie silniejszy, który spalił doszczętnie złego strażnika i ranił porządnie trolla.

Okazało się ze jeden z niewolników może wciąż żyć i być teraz w opałach, ponieważ w tunelu może być jeszcze kilku przeciwników.

Niewolnik do uratowania, możliwość zdobycia skarbu i ekwipunku oprychów to za wiele argumentów aby zniechęcić drużynę do ryzykowania.

Brat Clement popisał się swoim kapłaństwem i wezwał roślinna tarcze która miała go chronić. Jeszcze przed wejściem Bertus odnalazł magiczny sztylet.

W nowym szyku bojowym, drużyna weszła do podziemi.

Przeciwników było więcej niż się drużyna spodziewała, kilku wojowników, i silny mag, a także znane im już dobrze cienie, które przebudziły zwłoki poległych. Na szczęście dzięki celnym strzałom drużyny, interwencji boskiej a także tarczy Clementa, drużyna wyszła bez szwanku z walki.

Tak właśnie drużyna wzbogaciła się o kolejne przedmioty i pieniądze.

Kolejna noc dobiegała końca. Powoli zbliżał się ranek i kolejny dzień, kolejna przygoda, kolejne wyzwania. Ale już nad Rhodia nastawiały ciemne chmury. Otóż kraj szykował się do wojny z „najeźdźcami z północy”, powołując do wojska każdego kogo można, a także narzucając na mieszkańców ogromne podatki.

Kto wie jaki to będzie miało wpływ na drużynę. Na razie szczęśliwi, nie wiedzieli co ich czeka w przyszłości.