Patrick van Deregen

**Patrick van Deregen** (ur. 13 deszczu 1765 w Derehaven, Veutheim; zm. wg. dokumentów 12 odwilży 1799 tamże) – Wicehrabia Grettvern, młodszy syn hrabiego veuthckiego rodu van Deregenów, Ervolda van Deregena, młodszy brat hrabiego Donalla van Deregena. Podczas wojny imevardzko-ampiriońskiej z 1788 roku służył przez miesiąc na stanowisku sztabowym w Dubvan, Lothaire w stopniu Lorda Podporucznika. Później sprawował funkcje związane ze swoim stanem szlacheckim. Kontakt z nim urwał się bezpowrotnie w 1799 roku. W 1814 uznano go za zmarłego.

## Dzieciństwo i młodość

Patrick van Deregen dzieciństwo spędził spokojnie. Jego ojciec, Ervold van Deregen, nie był na nim zbytnio skupiony ze względu na jego starszego brata, który był dziedzicem hrabiowskiego berła. Przez pierwsze lata Patrick egzystował beztrosko, jednak zawsze, kiedy miał jakieś zadanie od swoich rodziców, wykonywał je nadzwyczaj sumiennie i dokładnie. Wykazywał też o wiele większe zdecydowanie działania i niekwestionowanie rozkazów ojca, za co ten uwielbiał go coraz bardziej. To stworzyło konflikt ze starszym bratem. Donall często przez brata spadał na boczny tor i na siłę próbowano go naginać, aby tylko był podobny do młodszego van Deregena. Konflikt ten w zasadzie trwał przez całe ich życia. Patrick, by zrekompensować swoje nie-tak-hrabiowskie-jakby-chciał ego uprzykrzał bratu egzystencję na każdym kroku, co nie pozwoliło im nigdy na pogodzenie.

W 1775 obaj bracia zostali przez swojego ojca przymusowo zapisani do nowo powstałej bojówki "Stalowa Młodzież" i służyli w niej przez następne sześć lat. Znów Patrick wykazywał się większym posłuchem co do rozkazów i znów zostawał ulubieńcem, nie tylko ojca, lecz teraz również dowódców. Wróżono mu karierę wojskową i otwarcie wygłaszano żal, że jest tym młodszym synem, bo "z nim za sterami Grettvern zawsze trzymałoby właściwy kurs" i jego ojciec nie musiałby się o cokolwiek martwić.

W 1780 z domu uciekł Donall, przez co Patrick jeszcze mocniej piastował stanowisko ulubieńca ojca. Przeszedł przygotowany przez niego przyspieszony kurs hrabiowskich umiejętności, przy okazji będąc zwolnionym z ostatniego roku służby w Stalowej Młodzieży ze względu na "rodowe obowiązki". Zniknięcie brata go nie zmartwiło, a wręcz cieszyło. Spijał uwagę każdego wokół siebie i czerpał z tego olbrzymią satysfakcję. Wizja zostania następcą ojca w końcu okazała się dla niego jak najbardziej realna.

## Po śmieci ojca

Szkolenie hrabiowskie Patricka trwało długo. Ervold van Deregen chciał mieć absolutną pewność co do wiedzy syna na tematy około-zarządcze i upewnić się, że będzie jego godnym zastępcą. Co do tego drugiego zresztą i wówczas miał już pewne przekonanie, lecz jego paranoja kazała mu upewnić się dwa razy. W chwili śmierci Ervolda van Deregena Patrick miał 20 lat. Mimo posiadania odpowiedniego wieku i doświadczenia ostrożny książę Veutheim wpierw chciał się upewnić, że nowy władca Grettvern sobie poradzi. Wysłał więc do tego celu swojego zaufanego regenta, lorda Arenda van Vorstena. Sprawował on faktyczną władzę nad Grettvern przez okres pierwszych trzech lat.

W czasie, gdy Patrick oczekiwał wciąż objęcia berła, kontynuował już wcześniej bogate życie towarzyskie. Na jednym z wystawnych przyjęć acrońskich możnych poznał swoją przyszłą żonę, Darathe Regers, córkę hrabiego Vlissingu, Alfreda Regersa. Niedługo potem para zaręczyła się i pobrała, a w 1788 na świat przyszedł ich jedyny potomek, syn Henrik. Tego samego roku van Deregen objął już oficjalnie władzę nad Grettvern i otrzymał tytuł wicehrabiego. Przez dwa pierwsze miesiące 1788, jeszcze przed narodzinami Henrika, Patrick van Deregen sprawował służbę wojskową na stanowisku sztabowym w Dubvan z racji na wojnę z Ampirionem.

Co do tytułu szlacheckiego, jaki uzyskał Patrick w 1788 roku, istniał z nim sporej wagi spór. Patrick do II wojny granicznej wierzył, że jego brat nie żyje. To przekonanie padło, gdy został wezwany do komisji wojskowej w Áthail celem zidentyfikowania kogoś, kto podaje się za jego już od lat martwego w papierach brata. Okazało się, że istotnie, był to Donall van Deregen. Jego ujawnienie się i powrót do publicznej świadomości istnienia był dla młodszego van Deregena sporą przeszkodą. Jeżeli Donall rzeczywiście by nie żył, jego brat mógłby wówczas starać się o objęcie o wiele bardziej prestiżowego tytułu hrabiego, jednak wraz z momentem, kiedy stało się jasne, że hrabicz van Deregen żyje i ma się dobrze, wtedy zaprzepaszczone zostały wszelkie plany Patricka w tym zakresie. To jeszcze mocniej zraziło go do starszego brata, mimo, że ten nie ujawnił się by zrobić bratu na złość.

### Pomocna dłoń dla brata

Ogólna niechęć Patricka do Donalla nie skreśliła jednak jego myślenia o "dobru wspólnym" i "wyższych celach". W 1789 roku Donallowi urodził się syn. Był on nie dość, że z nieprawego łoża, to w dodatku miał za matkę elfkę, o czym Patrick dowiedział się dość szybko za sprawą zainstalowanych przez niego w Áthail w tym celu szpiegów. Ci przekazali mu, że starszy brat robi co może ze swoimi wpływowymi przyjaciółmi, by zatuszować ten fakt dla dobra małego syna i jego matki. Wówczas to Patrick, kierowany nie dobrocią serca, a chłodną kalkulacją dla dobra rodu zdecydował, że pomoże bratu w tym przedsięwzięciu. Użył swoich znajomości by lekko zmodyfikować akt urodzenia Aidana van Deregena i wymazać z niego elfie pochodzenie matki. Czego jednak nie dało się zmienić to statusu dziecka nieślubnego, co dla Patricka było jak drzazga w oku. Nie mógł wydarować sobie ujmy na reputacji rodu jaka nastąpi z chwilą, gdy Donall obejmie władzę w Grettvern i mianuje bękarciego syna na swojego następcę, co otwarcie zapowiadał. Zdawało się, że Donallowi van Deregenowi status syna w niczym nie przeszkadzał, a reakcję możnych na ten fakt miał gdzieś.

### Wojna o berło

Stan współpracy obu braci szybko się skruszył. W 1790 roku upadł Zakon. Matka Aidana zginęła w obławie, a Donall wrócił z nim do Derehaven, żądając zwrotu należnych mu posiadłości, powołując się na swój status dziedzica, którego, jak się o dziwo okazało, Ervold van Deregen nie uchylił po jego zaginięciu. Patrick nie krył zawodu nad ojcem, że ten nie przewidział takiej okoliczności. Ratowała go tylko wizja tego, że żeby jego brat objął tytuł hrabiowski i wszystkie włości, musi na to wydać zgodę sam książę Veutheim. Horgald van Hoofen był nadwyraz przekupny, jednak, jak się okazało, bojaźliwy. Bał się reakcji innych książąt, przez co raczej nie kwapił się do wydania decyzji odmownej. Patrick starał się go przekupić czym się dało, jednak to w konsekwencji, będąc czasochłonnym, dało Donallowi chwilę, by ogarnął wsparcie dla samego siebie. W ten oto sposób jego kandydaturę na hrabiego poparli książęta z Lothaire i Thalvonu, wymuszając na van Hoofenie to samo. Patrick starał się jeszcze za pomocą acrońskiego teścia apelować od tej decyzji, jednak nie odniosło to żadnych konkretnych skutków. Donall van Deregen objął władzę w Grettvern, równocześnie oferując bratu objęcie posiadłości w Lörhelm. Patrick uniósł się honorem i razem z żoną wyprowadził na Argath, gdzie wykupił sobie kawałek ziemi i na złość bratu przepisał majątek na rodzinę żony. Tam wicehrabicz założył swoją firmę, zajmującą się produkcją broni. Proponowano mu służbę wojskową na pełen etat, jednak Patrick odrzucił tę propozycję.

### Ostatnia wizyta

Przez pierwsze lata życia małego Henrika, był on wychowywany przez matkę na Argath, kiedy to jego ojciec zajmował się biznesem, rzadko bywając w domu. Po jakimś czasie udało się Donallowi van Deregenowi przekonać Darathe, by pozwalała synowi przyjeżdżać na wakacje do Derehaven. Nowy hrabia Grettvern chciał, by jego syn miał dobry kontakt z kuzynem oraz by nie byli oni skłóceni, w przeciwieństwie do niego i jego własnego brata. Patrick szybko dowiedział się o samowolce żony i gwałtownie wyrażał swój sprzeciw. Alfred Regers musiał interweniować dla dobra swojego dziecka, grożąc wicehrabiczowi konsekwencjami tak niegodnego traktowania jego córki. To uciszyło Patricka, lecz nie wygasiło jego sporu z bratem. Trwał on latami i pogłębiał się tym mocniej, im mocniejsza była więź małego Henrika z wujem i kuzynem. Nieobecny ojciec nie kojarzył mu się już z nikim ważnym, choć nadal jego odwiedziny wywoływały u niego masę radości. Chciał wierzyć, że jego ojciec jest taki sam jak jego wuj, jednak za każdym razem gdy to sprawdzał, spotykał się z olbrzymim zawodem.

13. odwilży 1799 roku Patrick van Deregen odwiedził Derehaven by zabrać swojego 11-letniego już syna na Argath do matki, a potem na Zorn. Mały Henrik miał zostać małym rekrutem Dywizji Zorn i wdrażać się w wojskowy dryg. Stalowa Młodzież nie była już obowiązkową organizacją, a matka Henrika znów uległa sugestiom szwagra, by odpuścić Henrikowi służby w niej. Henrik nie chciał jechać z ojcem. Chciał spędzić swoje urodziny z kuzynem, który wówczas był już dla niego jak brat. Patrick nie krył złości i zaczął grozić synowi, a kiedy Aidan stanął w obronie kuzyna, wicehrabia van Deregen gniewnie go odrzucił, co spowodowało, że mały hrabicz upadł pod nogi swojego ojca. W konsekwencji wściekły Donall van Deregen uderzył brata z pięści, dając mu do zrozumienia, że ma natychmiast wyjść. Wychodząc, Patrick rzucał jeszcze obelgami w kierunku swojej rodziny. Również w kierunku syna. Był to ostatni raz kiedy był kiedykolwiek widziany. Nikt nie wie gdzie, ani po co się udał. Słuch po nim zaginął i nawet po migracji na Arcaibh nie uzyskano odnośnie jego miejsca pobytu żadnych informacji. 13. odwilży 1814, 15 lat po zaginięciu, Patrick van Deregen został oficjalnie uznany za zmarłego.