Odcinek 6 (fikcja)

BOHATEROWIE

Główni:

Gabriel – tata, 39 lat

Iwona – mama, 40 lat

Ignaś – syn, 8 lat

Hubert – synek, 3 lata

Drugoplanowi:

Marta

Renata

Celina

Samanta

Marcin

Na rozmowę kwalifikacyjną przychodzi 22-letnia Marta. Kandydatka opowiada, że od 15. roku życia była wolontariuszką, która zbierała pieniądze na biedne dzieci. W przeszłości bawiła się z cudzymi dziećmi, znajomi zostawiali jej swoje pociechy pod opiekę, a także polecali swoim znajomym tę kandydatkę. Później rodzice pytają ją, jakie formy spędzania czasu z dziećmi preferuje. Marta mówi, że opiekując się dziećmi, formowała różne figurki z plasteliny, grała w gry planszowe, urządzała zabawy w terenie, na przykład wycieczki rowerowe, czy też uczyła ich gotować. Iwona i Gabriel dziękują jej za rozmowę i informują, że odezwą się do niej w najbliższym czasie.

Kolejna kandydatka na nianię, która stawiła się tego samego dnia, to 36-letnia Renata, która średnio co dziesięć sekund kicha lub wydaje odgłosy (ma czkawkę). Na rozmowie prezentuje swoje CV i gdy podaje rodzicom swój życiorys zawodowy, niechcący po kichnięciu wydzielina z nosa trafiła na rękę ojca. Renata bardzo przeprasza i podaje mu chusteczkę, Gabriel mówi, że nic się nie stało. Potem kandydatka opowiada o swojej trzyletniej pracy jako nauczycielka w gimnazjum. Mówi, że po powrocie do 8-letnich podstawówek postanowiła odejść od tego zawodu, bo – jak twierdzi – nie poradziłaby sobie z gromadą dzieci na poziomie wczesnoszkolnym (także i wtedy co chwila kicha lub ma czkawkę). Iwona pyta się jej, czy jest na coś uczulona, a może chora. Renata mówi, że ma tak od dwóch lat, ale liczy na to, że jej to przejdzie. Mówi też, że była już na prawie czterdziestu rozmowach o pracę i za każdym razem nie została przyjęta z powodu swojej dolegliwości. Renata prosi ich, aby ją w jakiś sposób przestraszyli, żeby pozbyć się czkawki. Gabriel wstaje, zachodzi ją od tyłu i krzyczy, by ją wystraszyć, ale to nic nie daje. Niania prosi teraz, by dali jej garnek i łyżkę. Iwona podaje jej z kuchni te rzeczy. Renata zakłada garnek na głowę i prosi Iwonę, by waliła jak najmocniej łyżką w ten garnek. Iwona spełnia jej prośbę. Po kilku sekundach Renata zdejmuje garnek, rzuca na ziemię, krzyczy i ucieka z mieszkania, zakrywając uszy rękami.

Dnia następnego na dzień próbny przychodzi Marta. W tym samym czasie, gdy idzie do domu Gabriela i Iwony, dziecko z sąsiedniego domu wyrzuca przez okno podłużną doniczkę z ziemią i kwiatem, która trafia na głowę Marty. Dziecko szybko ukrywa się i zamyka okno. Marta zaczyna krzyczeć i rozgląda się, kto to zrobił, jednak nikogo nie zauważa. Ma we włosach i pod koszulką dużą ilość ziemi. W takim stanie idzie do domu ewentualnych pracodawców. Po wejściu kandydatka na nianię informuje ich o tym, co się jej stało, i pyta się, czy mogłaby wziąć szybki prysznic i umyć włosy, by pozbyć się ziemi. Gabriel i Iwona zgadzają się. W tym czasie dzieci śpią, więc Marta jeszcze nie zapoznaje się z nimi. Rodzice proszą, by, po ich obudzeniu, odgrzała zupę i drugie danie, po czym wychodzą z domu i udają się do przyczepy, skąd będą obserwować ją za pomocą zainstalowanych w domu kamer. Marta idzie do łazienki i bierze prysznic. W tym samym czasie do drzwi od łazienki podchodzi kot, otwiera drzwi, siedzi na kiblu, dotyka spłuczki klozetowej i przez przypadek spuszcza wodę. Kot spowodował uderzenie gorącej wody pod prysznicem, niania krzyczy, bo się poparzyła. Marta kończy prysznic, suszy się i bierze się za umycie włosów. Myje się, stojąc przed kabiną prysznicową. Odkręca wodę i po około minucie czuje, że ze słuchawki zamiast wody lecą siki. Marta histeryzuje, zakręca wodę w kabinie i odkręca w bidecie. Tam już leci zwykła woda, więc myje włosy pod kranem w bidecie. Gdy kończy myć włosy, zakłada ręcznik na głowę, by je wysuszyć, i wychodzi z łazienki. W tym czasie Ignaś się budzi, wita się z dzieckiem i pyta go, gdzie jest suszarka do włosów. Chłopiec podaje jej suszarkę, niania idzie ponownie do łazienki, aby wysuszyć włosy. Kilka sekund po podłączeniu suszarki robi się zwarcie i rozłączają się wyłączniki instalacyjne. Marta idzie sprawdzić, gdzie są wyłączniki. Znajduje je w przedpokoju, wchodzi na krzesło i podnosi dźwignie napędowe w celu przywrócenia prądu. Ostatecznie nie suszy włosów. Idzie do kuchni, by podgrzać dzieciom obiad. Włącza gaz i zagrzewa zupę. Udaje się do łazienki, bierze lokówkę i podłącza do prądu, potem ją zostawia, aby się nagrzała. Idzie do salonu, kładzie się na kanapie, włącza telewizor i ogląda telewizję. Po jakimś czasie przypomina sobie o lokówce. Idzie do łazienki i gdy bierze lokówkę do ręki, parzy sobie dłoń. Marta krzyczy z bólu. Potem odkręca zimną wodę i wkłada do niej rękę. Następnie idzie do kuchni, gdzie przypaliła się zupa. Zanosi garnek do łazienki i wylewa zupę do kibla. Prosi Ignasia, aby nie mówił rodzicom o przypalonej zupie, przekupuje go czekoladą. Rodzice wracają do domu. Iwona i Gabryś pytają nianię, czy podała dzieciom obiad. Marta odpowiada, że nie zdążyła podać drugiego dania, ale zupę Ignaś zjadł, a Hubert jeszcze śpi. Rodzice proszą ją, by usiadła przy stole, oni także siadają. Iwona otwiera laptopa i pokazuje nagranie, w którym widać, jak niania wylewa zupę do kibla. Rodzice pytają, dlaczego ona okłamuje ich w żywe oczy. Marta pyta, jakim prawem ją nagrywali, oburza się i wychodzi z mieszkania.

Następnego dnia na rozmowę przychodzi 51-letnia Celina. Opowiada parę słów o sobie (jest cukierniczką, prowadzi wraz z mężem własną cukiernię, dorabiała wcześniej jako niania u trzech rodzin, ale potem przestała). Wyjmuje z torby domowej roboty pączki, które sama usmażyła, i częstuje nimi Gabrysia i Iwonę. Rodzice mówią, że są świetne i że chcieliby kiedyś wpaść do tej cukierni. Celina zostawia im swoją wizytówkę. Iwona pyta ją jeszcze, czy miała doświadczenie z tak małymi dziećmi, jak Hubcio. Niania mówi, że miała do czynienia nawet z jeszcze młodszymi dziećmi, więc na pewno sobie poradzi. Rodzice mówią, że muszą wspólnie przemyśleć decyzję i zadzwonią do kandydatki.

Trzy godziny później przychodzi 49-letnia Samanta, Cyganka. Na rozmowie chwali się swoim bogatym doświadczeniem w opiece nad dziećmi, bo opiekowała się swoją szesnastką. Jako niania nigdy nie pracowała, pracowała tylko jako wróżka w programie telewizyjnym. Pyta się rodziców, czy chcą, by ona im powróżyła. Iwona odmawia, bo nie wierzy we wróżby. Gabriel jednak zgadza się. Samanta dotyka dłoni Gabriela i zamyka oczy. Mówi strasznym głosem, że tę rodzinę spotka niebezpieczeństwo. Niania mówi, że muszą natychmiast zaprzestać szukania niani. Pytają dlaczego. Cyganka twierdzi, że kolejna niania, którą zatrudnią, stworzy ogromne zagrożenie dla życia jednego ich dziecka. Ostrzega ich przed zatrudnianiem kolejnej niani. Iwona każe jej opuścić dom i żeby „nie wygadywała bzdur”. Samanta wychodzi i życzy szczęścia dla tej rodziny.

Nazajutrz przyjeżdża pani Celina, zaproszona na dzień próbny. Niania wita się z dziećmi, mówi, że jak przyjdzie pora obiadowa, to nauczy Ignasia robić naleśniki. Rodzice wychodzą z domu i idą do przyczepy. Niania bawi się z Hubertem klockami, układa wieżę. Potem bawi się z chłopcami samochodzikami. Po zabawie powiadamia ich, że musi na chwilę wyjść, ale zaraz wróci do nich. Podchodzi do samochodu i wyciąga z niego: miskę, kilka kilogramów mąki, wałek i stolnicę. Zabiera te rzeczy do kuchni. Mówi do dzieci, że dostała zlecenie usmażenia 500 pączków w dwa dni. Zaczyna przygotowywać ciasto – wlewa do miski mleko, dodaje drożdże, mąkę, cukier. Po jakimś czasie przygotowywania przykrywa ciasto ścierką i wstawia do piekarnika na około godzinę. Po godzinie posypuje stolnicę mąką, wykłada ciasto i prosi Ignasia, by powygniatał je przez kilka minut. Po rozpłaszczeniu ciasta pokazuje Ignasiowi, jak wycina się kółka szklanką, i prosi go, by to zrobił. Potem uczy go lepienia kulek i wycinania krążków. Następnie pokazuje mu, jak dodać nadzienie do środka, jednak niania dostrzega, że nie starczy jej marmolady i że nie ma cukru pudru. Każe Ignasiowi iść do sklepu po brakujące składniki. Oburzeni rodzice wracają do domu i pytają się, gdzie jest Ignaś. Niania oszukuje ich, że wyszedł z kolegami na dwór, by się pobawić. Rodzice informują ją o ukrytych kamerach, każą jej spakować rzeczy i wynieść się z domu. Niania pakuje swoje rzeczy do samochodu, jednak zapomina o wałku. Iwona bierze wałek i podbiega do samochodu, ale niania już odjeżdża. Gdy skręca w poprzeczną ulicę, **potrąca idącego do domu Ignasia**. Zauważa to Iwona, która biegnie tam. Celina odjeżdża z miejsca wypadku. Gabriel przychodzi i dzwoni na pogotowie.

Iwona i Gabriel postanowili jeszcze jedną osobę zaprosić dopiero po tygodniu. Na rozmowę przychodzi 23-letni Marcin. Iwona pyta go o doświadczenie w opiece nad dziećmi. Mówi, że jedynie zajmował się swoim młodszym rodzeństwem, ale w charakterze niani nigdy nie pracował. Następnie matka pyta, jakie zabawy by zaproponował dzieciom. Odpowiada, że chętnie pobawiłby się w ich ulubione zabawy, aby nie narzucać im jakichś zabaw, które nie przypadłyby im do gustu; mógłby wychodzić z nimi na plac zabaw, grać w gry, np. Scrabble, kalambury, kolory. Mówi, że nie lubi piłki nożnej. Marcin pyta rodziców, jakie filmy uwielbiają ich dzieci. Odpowiadają, że są fanami „Gwiezdnych wojen”. Marcin jest zadowolony z tego powodu, bo również bardzo lubi tę serię filmów. Rodzice dziękują mu za rozmowę i mówią, że dadzą znać.

Dzień później na próbę przychodzi poznany na ostatnim castingu Marcin. Mówi, że przygotował dla chłopców parę niespodzianek. Rodzice wychodzą z domu i idą do przyczepy. Marcin pyta dzieci, czy lubią „Gwiezdne wojny”. Oni odpowiadają, że są fanami tych filmów. Nianiek wyciąga z plecaka stroje, aby się przebrali; i on też sam się przebiera. Potem opiekun zasłania okna roletami, aby w pokoju zrobiło się ciemno. Wyciąga też miecze świetlne i bawią się w wojnę. Potem bawi się z nimi figurkami postaci z serii filmów. Następnie bawi się z nimi w ganianego, on ucieka, a oni mają go gonić i złapać, „dotykając” go światłami z mieczy. Gdy kończą zabawę, przebierają się w normalne stroje. Rodzice wracają do domu i przeprowadzą z Marcinem krótką rozmowę, w której mówią mu, że chcieliby dać mu tę pracę, że oferują mu 17 złotych za godzinę i że – jeśli zgadza się przyjąć pracę – następnego dnia będzie gotowa do podpisania umowa i od tego momentu będzie oficjalnie opiekunem dla ich synów. Marcin cieszy się, że spodobał się rodzicom do tego stopnia, że chcą go zatrudnić. Na koniec mówi, że ich syn Ignaś z charakteru przypomina jego młodszego brata, który umarł na białaczkę w wieku czterech lat.