Drużyna Zachodu odc.6 Przerwana Przemowa

☾☼

- Czy wszyscy są gotowi? - spytała Luna. Lubiła czasem zachowywać się tak, jakby dowodziła. Było to też częścią nawyków, nabytych na służbie u Białego Diamentu.

Wszyscy byli zajęci i tylko pokiwali głowami. Nagle do pomieszczenia wpadła Cymofan. Podbiegła do księżycowego klejnotu.

- Yyy... Luna, ja nie jestem pewna co do tego, może mogłabyś, yyy... Sprawdzić to...? Bo ja wiesz... Nie mam w tym doświadczenia... - zaczęła mówić szybko, choć niepewnie.

Oczy wszystkich zwróciły się w jej stronę.

- Och... Kocie Oczko... - Kamień Księżycowy nie wiedziała co powiedzieć.

Luna rozglądała się po innych, licząc na pomoc. Nikt się nie odezwał. Bo jak powiedzieć jej delikatnie i miło "Jesteś słaba, do niczego się nie nadajesz, a już na pewno nie do walki, masz zostać, idziemy bez Ciebie i tyle"? W końcu na pomysł wpadł Fluoryt.

- Świetnie Cymek! Wreszcie chcesz poznać smak ryzyka!

- Yyy... Co masz na myśli...?

- No jak to?! Niebezpieczeństwo! W każdej chwili mogą Cię skruszyć! Impreza, na jakich często się nie bywa!

Cymofan przez chwilę wyglądała, jakby miała się wycofać. Lecz nagle jej oczy zabłysły.

- Świetnie! - stwierdziła.

Fluorytowi zrzedła mina. Luna posłała mu drwiące spojrzenie pod hasłem "Brawo! Spaprałeś sprawę.". Nagle Kamień Słoneczny zrobiła gwałtownie krok w stronę Cymofan. W jej oczach zapłonął gniew.

- CO TY SOBIE WYOBRAŻASZ?!

- Ja... - Cymofan skuliła się jak malutkie kociątko.

- To nie zabawa!!! Myślisz, że ktoś Cię oszczędzi?! A może zlituje się?! Że będzie wesoło?! Że na przemowach coś nas chroni?!

- Yyy... - Cymofan rozglądała się nerwowo nie dając przyjaciółce spojrzeć sobie w oczy.

Nikt wokół nie odzywał się. Członkowie drużyny patrzyli po sobie poddenerwowani.

- CZY TY MASZ POJĘCIE, CO MY WŁAŚCIWIE ROBIMY?! - Kamień Słoneczny wyglądała jakby miała za chwilę eksplodować.

Nagle jej złość wyparowała. W sekundę jakby "opadła". Jej twarz miała trudny do określenia wyraz. Milczały. Patrzyły na siebie nie wiedząc co powiedzieć. Kamień Słoneczny cofnęła się o krok. Podobny ruch wykonała Kocie Oko. Po chwili odwróciły się od siebie i każda poszła w inną stronę. Pomarańczowy klejnot zamknął się w pokoju, a Cymofan wyszła na dwór. Nikt nic nie mówił. Każdy z powrotem zajął się przygotowaniami.

Cymofan usiadła pod drzewem na skraju lasu. Zaczęła łkać. Podniosła głowę.

**Cymofan:**

*Ja tylko chciałabym*

*pokazać ci,*

*że też mogę zrobić coś*

*mogę zrobić coś...*

*I choć siły brak*

*w zanadrzu coś mam*

*co może pomóc wam*

*może pomóc wam...*

*Jeśli tak mam tu stać*

*bezczynnie trwać*

*lepiej niech skruszą mnie*

*lepiej skruszą mnie...*

**Cymofan:**

*Ja chcę tylko udowodnić, że na coś nadaje się,*

*z pod waszego klosza uwolnić i wykazać się.*

**Kamień Słoneczny:**

*Ja chcę tylko cię ochronić, przed tym co może stać się...*

*Proszę nie oceniaj mnie tak źle, po prostu bardzo o ciebie martwię się,*

*proszę zrozum mnie...*

**Kamień Słoneczny:**

*Zaczekaj, zaczekaj*

*pomyśl choć trochę,*

*zastanów się, komu staniesz na drogę.*

*Czeka tam na ciebie niebezpieczeństwo,*

*ruszenie tam to czyste szaleństwo.*

*Nie uwierzysz mi,*

*jak życie kruche jest,*

*kolejne nasze misje- to naszej siły test...*

*Tak niewiele wiesz,*

*by tam przetrwać - nie ważne jak bardzo chcesz.*

*Nie chce ciebie na sumieniu też,*

*to jeszcze przeżywam - choć o tym nie wiesz...*

**Razem:**

*Przepraszam za mój upór, proszę zrozum mnie.*

*Nie chce więcej kłótni, wyjście znaleźć jakoś się da.*

*Może to właśnie ja, odpuścić powinnam.*

*Pora by do racje przyznać, co więc zrobić mam...*

☾☼

Po placu kręciły się rozmaite klejnoty różnych typów, przeważnie przeciętni mechanicy. Błysnęło niebieskie światło. Na teleporterze pojawiło się osiem postaci. Urządzenie stało z boku placu i było co chwila włączane, więc nikt nie zwrócił na to uwagi. Klejnoty zeszły z teleportera i przeszły na podwyższenie na środku placu. Przywołały broń. Przechodnie zaczęli odwracać się w ich stronę. Przybyli ustawili się w koło na podwyższeniu. Przybrali pozy bojowe. Jedna z postaci stanęła na środku.

- Witam wszystkich! - przemówiła Akwamaryn oficjalnym tonem - Być może już o nas słyszeliście...? Oto przed wami...

-Drużyna Zachodu!!! - wykrzyknęła cała grupa.

Słowa te wywołały poruszenie wśród słuchających. Wszyscy obecni zostawili już pracę i zebrali się wokół podwyższenia.

- Tak więc, jesteśmy tu, by zachęcić was do działania w słusznej sprawie. Jesteśmy rebeliantami. Tak, powiedzmy to wyraźnie. Rebelianci. I jesteśmy z tego dumni. Bo wierzymy, że nie musimy być sługami na wieczność! - Akwamaryn kontynuowała przemowę - Niech moi przyjaciele wytłumaczą wam, jak nasza sytuacja wygląda.

- Czy chcecie pracować tak już zawsze? Czemu pracujemy tak jak nam każą? Przecież możemy robić co chcemy! Gdy obalimy obecną władzę, zobaczycie, czym jest wolność! - zaczął wykrzykiwać Fluoryt.

- Klejnoty wyżej postawione! Ha! Czy są lepsze? Niby czemu?! Razem możemy pokazać, jak powinna wyglądać ranga ważności! - kolejna była Tanzanit.

Kamień Słoneczny przybrała dumną pozę.

- Wybraliśmy walkę o to, co nam się należy. O sprawiedliwość! Nie dawajmy traktować się jak śmieci! Połóżmy kres tyrani Diamentów! - dla podkreślenia swych słów użyła samozapłonu i uniosła triumfalnie rękę.

Musgrawit wystąpiła krok do przodu z gracją.

- Potrzebujemy waszej pomocy! Każdy najmniejszy czyn się liczy! Pomóż... - przerwał jej donośny krzyk.

- Przejmujemy mównicę!

Wszyscy rozpoznali ten głos. Nie było czasu na zastanowienie. Drużyna przygotowała się do walki.

Na plac wbiegł Wielki Oddział Diamentowych Wojowników.

Uderzyli szybko i gwałtownie. Było ich około dwunastki, lecz zalali plac tak, jakby było ich trzykrotnie więcej.

- Do teleportera! - krzyknęła Musgrawit.

Jednak było już za późno. Wrogowie otoczyli teleporter.

Nagle do Tanzanit podbiegł drobny czarny klejnot.

- Noc Kairu do usług! - rzuciła szybko i niespodziewanie.

Nieznajoma przywołała broń. Był to długi miecz jednoręczny. Ruszyła na przeciwników. Miała zaskakującą taktykę: dekoncentrowała wroga patrząc mu w oczy. Tanzanit przyłączyła się do niej w walce. Całą drużyna naparła. Skupili się na jednym miejscu i...

Odgonili wroga. Kilku żołnierzy WODW próbowało ich jeszcze otoczyć, ale Drużyna Zachodu teleportowała się już na Ziemię.

Razem z nową przyjaciółką.

☾☼

**Drodzy czytelnicy...**

*Dziękuję wam bardzo,*

*że jesteście w tym właśnie miejscu w całym Internecie,*

*że czytaliście i dotarliście aż tutaj,*

*pragnę wam wszystkim, którzy to czytacie,*

*życzyć Świąt wesołych, piernika smacznego,*

*choinki od ozdób się uginającej,*

*i Nowego Roku szczęśliwego.*

☾☼

**PS**Do tego odcinka postaram się niedługo dołączyć mały dodatek, bo odcinek specjalny na święta jeszcze trochę poczeka ;)