Kultystka

## Dzień, w którym zobaczyłam Księgę

Zapewne musiało istnieć życie przed ujrzeniem Księgi. Nawet jeśli nie znajduje żadnej nici wiążącej te dwie osoby – czy mogę powiedzieć, że tamta wcześniejsza kobieta, to byłam ja? Próbuję się skupić, przywołać wszystko co o niej wiem, ale każdy szczegół, każdy fakt, każde zdarzenie tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to kompletnie obca osoba.

Kim była? Bo kim była ta, która zobaczyła Księgę? Urodziła się, wychowała, żyła i mieszkała. Pamiętam sekwencje, potrafię je ułożyć w chronologię, ale to wszystko nie wywołuje żadnych emocji, nie rezonuje. To jak oglądanie czarno-białego filmu rzuconego na porwany materac powiewający na ścianie. Bez treści, bez znaczenia.

Ona – nadanie jej imienia byłoby kłamstwem, grzechem przeciwko prawdzie – pracowała jako urzędniczka. Ktoś w tym rodzaju. Zajmowała się załatwianiem spraw różnych. Chodziła po mieszkaniach. Rozmawiała z ludźmi. Rozwiązywała problemy. Sprawiała, że właściwe osoby zamieszkiwały w odpowiednich miejscach, a niewłaściwe je opuszczały. Zawsze miała skuteczne argumenty. Potrafiła pomóc. Każdy przedstawiony jej problem zostawał rozwiązany. Sprawiała, że nikt nie musiał się już niczym martwić.

Tamtego dnia rozpoczęła sprawę podobną do wielu innych. Nie miała żadnych podstaw, żeby czegokolwiek oczekiwać. Kamienica była brudna, starsza i bardziej zaniedbana niż cała okolica. To miejsce miało przestać istnieć, stanowiło zbędną pamiątkę po dawno minionej epoce. Nie wolno wstrzymywać właściwego czasu, wszystko powinno mieć swoje miejsce i swój moment.

Człowiek, którego już nie powinno tam być, żył samotnie w otoczeniu dzikich stert książek wypełniających wszystkie pomieszczenia. Spoglądały z każdego zakamarka, nie potrzebowały półek ani stołów – same przejęły rolę i funkcje mebli, stanowiąc cały wystrój, zagarniając wszystek powietrza i nie pozwalając, aby ktokolwiek bądź cokolwiek wtargnęło do miejsca opanowanego przez zapach rozklejających się stronic.

Nie mógł mieć więcej niż pięćdziesiąt lat, ale wyglądał o wiele starzej. Tak jakby przebywanie w takim towarzystwie pozbawiło go energii życiowej. Ostatnie kolory dawno zniknęły z jego włosów i wąsów, stracił postawę i czystość głosu. Tłumaczył zaś się, że jest jeszcze starszy. Opowiadał o sobie jako o jedynym synu Żyda Wiecznego Tułacza, któremu w spadku przypadło zupełnie inne brzmienie. Otóż miał całą wieczność spędzić w jednym miejscu, tym niewielkim mieszkaniu w tak odległym od Jerozolimy mieście, w jednym tylko celu. Powierzona została mu Księga, której strzec miał bardziej niż wszystkie klejnoty carów i królów. Księga bowiem była dopełnieniem Tory. Tak jak Tora jest ujęciem oblicza świata w piśmie i odnajdując właściwe znaczenie zapisanie w kolejnych jej literach, można nadpisać prawdziwy wygląd stworzenia, tak Księga stanowiła zapis myśli samego stworzyciela. Bowiem w myślach znajdowało się wszystko, co już się wydarzyło i wszystko, co dopiero ma się wydarzyć. Z tego też powodu Księga musi być chroniona przed zakusami niewiernych i przetrwać niesplamiona, aż odmieni się czas i nadejdzie wyzwolenie sprawiedliwych. Księga jest nieśmiertelna, przetrwała już wiele wcieleń i jeszcze wiele przed nią, ale nie nadszedł jeszcze czas, by jej zapiski stały się znajome całej ludzkości.

Kobieta nie zwracała większej uwagi na słowa starca. Nie mogę jej tego wybaczyć, bo nawet to, co powiedziałam, to tylko skrawki, łączące zanikające nici pamięci z tym, co udało mi się odtworzyć poprzez studia, które dopiero miały nadejść. Dla niej to wszystko nie miało żadnego znaczenia. Miała cel i nie mogła pozwolić, żeby cokolwiek stanęło jej na drodze.

Starzec nie chciał tego zrobić. Dla niej nie była to przeszkoda.

Wystarczyło, że zniknął na kilka godzin. W tym czasie mieszkanie poddane zostało żywiołowi ognia. Nawet jeśli książki początkowo broniły się przed pochłonięciem, nie miały szans przeciwko jej furii.

Aż stanęła przed obliczem Księgi.

Wystarczyło jedno spojrzenie, żebym zrozumiała. Nagle poczułam, jak dookoła mnie zmieniają się kolory – jakby nagle opadła ciemna woalka zakrywające prawdziwe oblicze świata, odsłaniając to, co jest. Poczułam, że wszystko, o czym mówił starzec, jest prawdą i oto faktycznie stoję przed zapisem boskiej myśli. Odczucie było tak klarowne, wykraczało poza jakiekolwiek doznania, które towarzyszyły mi przez wcześniejsze spojrzenia. W jednej chwili mogłam dostrzec ogrom i potęgę stworzenia, niezgłębione możliwości kolejnych iteracji kosmosu – tych, które się wydarzyły, tych, które trwały, jak i tych mających dopiero nadejść. Nie zwracając uwagi na ból, na pochłaniający wszystko ogień i żar trwałam w tym stanie, czekając, aż spłynie na mnie iluminacja, zostanę uznana za dopuszczoną do ostatecznej myśli i poznam prawdę.

Lecz wtedy zrozumiałam też, że mój czas jeszcze nie nadszedł. Wprawdzie ogień nie stanowił żadnego zagrożenia dla księgi, ale czyny tamtej kobiety i moja obecność stanowiły próbę. Pokazywały, że muszę się postarać, stracić wszystko i zyskać jeszcze więcej, zanim ostatecznie stanę się częścią jedności.

Cielesna powłoka Księgi odeszła do innego świata, a ja pozostałam, wiedząc, że przeznaczone mi jest odnalezienie jej na nowo. Dotarcie do zapisanych myśli. Odczytanie ich. Osiągnięcie absolutu.

Od tego momentu całe moje życie stało się środkiem do osiągnięcia jednego celu. Przestałem przejmować się dawną powłoką i nieważnymi sprawami, przywołując je tylko wtedy, gdy były mi potrzebne do zbliżenia się do Księgi.

W miejsce spalonej kamienicy powstało nowe miejsce, chronione przez najświętsze emanacje imienia. Zorganizowałam tam ludzi poszukujących prawdy, chcących także zrzucić fałszywą powłokę. Przybrałam imię Gewury, sefiry prawa i osądu, bo ona prowadzi mnie do przodu, pomagając zwalczyć wszystkich wrogów.

Zbieramy wiedzę. Poszukujemy starych ksiąg. Nawiązujemy kontakty. Szukamy wszystkiego, co pozwoli nam zbliżyć się do zapisów Księgi. Nie wiem, ile to potrwa. Nie wiem, ile będę musiała jeszcze poświęcić. Wiem tylko, że nie spocznę, nim się nie dokona.

Nic ani nikt nie stanie mi na drodze do Księgi.

One night in wielun Wiki