Historia Fornholdu

Historia związku miast leżących nad wybrzeżami Zatoki Złotej oraz okolicznych wysp. Więcej o samym Fornholdzie znajdziesz tutaj.

## Dawne Czasy

Lesiste wzgórza ciągnące się od wybrzeży Zatoki Złotej (dawniej nazywanej Zatoką Mroźną) po góry Lyngfjell od niemal dwóch tysięcy lat zamieszkiwane były przez prymitywne plemiona Ludów Ziemi, wiecznie zmagających się z ciężkim klimatem oraz zabójczą fauną okolicznych puszcz. Tworzyli oni nieduże, skromne osady, odgradzając się od zagrożeń dziczy prostymi wałami i ostrokołami. W ciągu swej historii mieszkańcy tych ziem, zwani na ogół zbiorczo Lygnfjellczykami, często odpierali najazdy na swe terytoria, walcząc z kreaturami z dalekiej północy, a także, w późniejszym okresie, z ekspedycjami Bergardczyków z południa. Przy czym ci drudzy szybko zaprzestali rajdów na owe ziemie, po kilku wyprawach uznając je za jałowe pustkowie, na którym nie ma nic ciekawego poza agresywnymi tubylcami.

Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy nad wybrzeża Zatoki Mroźnej przybyli z południa uchodźcy.

## Osady na wybrzeżach

W latach 87-91 w leżącym na południu królestwie Bergardu miała miejsce tzw. Wrzosowa Konfederacja - zbrojne powstanie możnych przeciw despotycznym rządom króla Morgrima Elfgarsona. Gdy zryw został krwawo stłumiony, tysiące mieszkańców Bergardu zmuszonych zostało do ucieczki z ojczyzny. Nie mogąc przedostać się na południe, ku żyznym dolinom Dolonii, udali się oni na północ, w dzikie i nieprzyjazne tereny gór Lyngfjell.

Bergardzcy wygnańcy, obawiając się gęstych puszcz, pozakładali swe osady na wybrzeżach Zatoki Mroźnej. Przez dobre kilka pokoleń owi uchodźcy z południa z trudem walczyli o przetrwanie, obwarowując się na wybrzeżach i żyjąc głównie z połowu ryb, rzadziej z wypadów myśliwskich w głąb lasów. Nieraz dochodziło do krwawych starć między nimi a Lygnfjellczykami. Nieraz całe lata uchodźcy spędzali zamknięci w obleganych przez tubylców osadach. Ale na przekór przeciwnościom losu, uparcie walczyli o przetrwanie, z roku na rok umacniając i rozbudowując swe “Wrzosowe Grody”.

Gdy ponad pół wieku później królestwo Bergardu zaczęło stopniowo ulegać rozpadowi, i nad wybrzeża Zatoki Mroźnej przybyła nowa fala uchodźców, zastali oni na ziemi wygnania w pełni już rozwinięte, cywilizowane osady, coraz śmielej prowadzące ekspansję w głąb dzikich puszczy, ku majaczącym na północy pasmom gór Lyngfjell.

## Złoża w górach

Pod koniec II wieku osady nad wybrzeżami Zatoki Mroźnej prowadziły już liczne ekspedycje na północ, badając owe dzikie i nieprzyjazne tereny. W krótkim czasie odkryto, iż w pozornie pustych i jałowych górach Lyngfjell znajdują się niebotycznych rozmiarów złoża wszelkiej maści rud i kryształów.

Do tego czasu mieszkańcy osad znad Zatoki zdążyli już nawiązać względnie przyjazne relacje z niektórymi plemionami Lyngfjellczyków. Teraz, pragnąc wykorzystać ukryte bogactwa ich gór, zaczęli dogadywać się z nimi, rozwijać handel i wspierać wojskowo, by w zamian, ich rękoma, zacząć tworzyć pierwsze kopalnie na zboczach Lyngfjell.

Przez kolejne stulecie kolejne miasta znad Zatoki Mroźnej, niezależnie od siebie, zaczęły rozbudowywać potężne sieci kopalń i szlaków, coraz lepiej dogadując się z miejscowymi i czerpiąc coraz większe zyski z eksploatowania gór. Głównym importerem stały się dwa młode księstwa na południu: Demilian i Mevilian, w zamian za dary gór sprzedając żywność i sprzęt. Oba księstwa przy tym pilnie strzegły tajemnicy, jaką było źródło ich szybkiego przyrostu bogactwa i tanich rud kopalnych.

## Związek miast

Z biegiem czasu górnicza gorączka, panująca wśród mieszkańców Zatoki Mroźnej oraz gór Lyngfjell, zaczęła rodzić konflikty. Niektóre miasta nad Zatoką zaczęły wręcz otwarcie toczyć między sobą walki o dostęp do co większych kopalń. Zaniepokojone konfliktem księstwa Mevilian i Demilian zaczęły coraz częściej interweniować w roli rozjemców, pragnąc nie dopuścić do obumarcia handlu złożami, z których czerpały wielkie zyski. To między innymi ich starania doprowadziły ostatecznie do powstania Rady Fornholdu - instytucji, będącej swego rodzaju wspólnym rządem i najwyższym sądem, strzegącym pokoju między miastami i prowadzącym w ich imieniu jednolitą politykę zagraniczną.

Pierwsze zebranie Rady Fornholdu miało miejsce w roku 312. Jednakże minęło jeszcze wiele lat, nim wszystkie niezależne miasta i osady wydobywcze zgodziły się wstąpić do nowopowstałego związku.

Jego istnienie pozostało zaś tajemnicą dla większości mocarstw południa aż do końca IV wieku. Przez długi jeszcze czas nawet w Cesarstwie Dolońskim uważano góry Lyngfjell za dzikie i jałowe rubieże, gdzie nie ma nic ciekawego i gdzie żyją tylko dzikusy i banici…

## Ostatnie stulecie

Pełnoprawny handel z Dolonią rozkwitł dopiero po zakończeniu trawiącej Cesarstwo wojny domowej, w połowie V wieku. Dopiero wtedy posłowie nowego cesarza podpisali z Radą Fornholdu pierwsze układy handlowe, a Związek Fornholdzki został uznany na międzynarodowej arenie za pełnoprawne państwo. Wciąż jednak głównym szlakiem handlowym pozostawał ten wiodący do księstw Mevilian i Demilian. Transport drogą morską pozostawał bowiem bardzo ryzykowny, a porty często zamarznięte.

### Obecnie

W ostatnich latach zaczęła nasilać się konkurencja między księstwami Mevilian i Demilian. Licząc na zadanie ciosu bogatszemu Demilianowi, Meviliańscy książęta wsparli znacząco rozwój plemion Vendów i sprowokowali ich do najazdu na konkurujące państwo.

Inwazja Ludów Ziemi wymknęła się jednakże spod kontroli, w wyniku czego zbrojne bandy Vendów złupiły niemalże po równo oba księstwa, jednocześnie zajmując praktycznie wszystkie lądowe szlaki handlowe łączące Fornhold z resztą świata.

Co gorsza, w ostatnich latach, w wyniku niedawnej klęski floty Dolonii w wojnach na dalekim południu, morza stały się jeszcze bardziej niebezpieczne. Bandy łupieżców i piratów, coraz śmielej nękając szlaki morskie, znacząco utrudniły handel ze światem również i tą drogą.

Zupełnie odcięty od świata, Fornhold nie byłby w stanie wyżywić sam siebie. Tak więc obecna ciężka sytuacja na szlakach z roku na rok pogłębia kryzys gospodarczy. Mieszkańcom miast nad Zatoką Złotą (przemianowaną z dawnej Zatoki Mroźnej na początku V wieku) coraz poważniej zaczyna grozić widmo głodu. W końcu samym złotem nie można się najeść...