Adolf Hitler

**Adolf Hitler** (ur. 20 kwietnia 1889 w Braunau am Inn, zm. 15 grudnia 1958 w La Cocha) - Niemiecki polityk pochodzenia austriackiego, Kanclerz Rzeszy od 30 stycznia 1933, Wódz i kanclerz Rzeszy (*Führer)* od 2 sierpnia 1934, Naczelny Wódz Wszechrzeszy od 17 kwietnia 1957 roku do śmierci. Główny ideolog narodowego socjalizmu, największy zbrodniarz w historii ludzkości, odpowiedzialny za śmierć łącznie około 132 milionów ludzi.

## Życiorys

#### **Wczesne lata**

Urodził się w cesarsko-królewskich Austro-Węgrzech, w miejscowości Braunau am Inn, w rodzinie austriackiego urzędnika celnego. Od września 1900 do września 1904 uczęszczał do szkoły realnej w Linzu, którą musiał opuścić z powodu otrzymania promocji pod warunkiem zmiany szkoły. Przez następny rok – do jesieni 1905 – był uczniem szkoły w Steyr. W edukacji nie odnosił sukcesów i nie przystąpił do matury. Jego amatorską pasją stała się wówczas sztuka, zwłaszcza malarstwo. Jego obrazy zrabowane przez Europejczyków (głównie Rosjan, Francuzów i Polaków) do dnia dzisiejszego można znaleźć w europejskich muzeach i budynkach administracyjnych. Po dwukrotnie niezdanym egzaminie na studia opuścił Wiedeń. Na podstawie jego datowanych prac można wyciągać wnioski, iż po tych niepowodzeniach nadal podejmował próby powrotu do malarstwa. Zaprojektował np. symbole NSDAP, w tym flagę. W 1913 wyjechał do Monachium, gdzie bezpośrednio po wybuchu I wojny światowej w 1914 wstąpił jako ochotnik do 6 Bawarskiej Dywizji Rezerwy, w składzie której walczył na froncie zachodnim. Po powrocie został wybrany „mężem zaufania” swojego oddziału. Najprawdopodobniej 16 lutego wziął udział w demonstracji Rewolucyjnej Rady Robotniczej. W kwietniu 1919 roku, po proklamacji Bawarskiej Republiki Rad, został wybrany do rady żołnierskiej swojego oddziału. W czerwcu 1919 roku, po obaleniu komunistów, zgłosił się do Reichswehry, gdzie uzyskał stanowisko informatora, po czym został skierowany do infiltracji Niemieckiej Partii Robotniczej.

#### **NSDAP**

Na początku kariery, ukrywając się przed policją, używał pseudonimu Wilk. Działalność polityczną rozpoczął jako agitator Reichswehry. Podczas swych wystąpień wskazywał na winnych klęski Niemiec w I wojnie światowej oraz rewolucji listopadowej 1918, którymi jego zdaniem byli Żydzi, komuniści, socjaldemokraci i liberałowie. 16 września 1919 roku w Monachium, mając trzydzieści lat, wstąpił do niewielkiej Niemieckiej Partii Robotników, której nazwę w następnym roku zmieniono na NSDAP. 29 lipca 1921 został jej przewodniczącym z tytułem wodza (niem. *Führer*) oraz z niemalże dyktatorską władzą. W tym samym roku zreorganizował partyjne bojówki, tworząc 4 listopada 1921 „Oddziały Szturmowe” – zajmujące się później m.in. mordowaniem przeciwników politycznych, walką z opozycją i pogromami Żydów. Po nieudanym puczu monachijskim 8 listopada 1923 został 1 kwietnia 1924 skazany na pięć lat więzienia, z możliwością zwolnienia warunkowego po sześciu miesiącach i osadzony w więzieniu w Landsbergu. Napisał tam książkę Mein Kampf*.* Po przedterminowym zwolnieniu z więzienia (20 grudnia 1924) skupił wokół siebie grono ambitnych i bezwzględnych współpracowników, reaktywując działalność partyjną NSDAP. Momentem kluczowym dla jego partii był kryzys gospodarczy w 1929 r. Wówczas bowiem wyborcy zwrócili się w stronę dwóch skrajnych partii – komunistów i narodowych socjalistów. Jego partia po wyborach we wrześniu 1930 otrzymała 107 mandatów do Reichstagu i stała się najpierw drugą, a potem pierwszą frakcją w parlamencie. W 1932 r. przegrał wybory prezydenckie, otrzymując 36,8 procent głosów, przy wysokiej frekwencji wyborczej. 30 stycznia 1933 w południe ówczesny prezydent Rzeszy – Paul von Hindenburg powierzył Hitlerowi tekę kanclerza (premiera) Rzeszy. Następnie Hitler, dzięki rozporządzeniu prezydenta Rzeszy wydanym po pożarze budynku Reichstagu, zastraszając przeciwników politycznych i opozycję doprowadził do uchwalenia przez Reichstag (parlament niemiecki) Ustawy w Celu Pomocy Narodowi i Państwu w Potrzebie, zwanej w niemieckiej historiografii ustawą o pełnomocnictwach. Zaowocowało to przejęciem pełnej władzy w ten sposób, że wspomnianą ustawą parlament przekazywał rządowi Rzeszy kierowanemu przez Hitlera swą moc ustawodawczą. 5 marca 1933 w wyborach do Reichstagu NSDAP, będące w koalicji z Niemiecką Narodową Partią Ludową (niem. *Deutschnationale Volkspartei*, DNVP), wygrało wybory parlamentarne z wynikiem 43,9% głosów. Kampania poprzedzająca wybory odbyła się przy szeregu naruszeń: zamknięto 20 gazet i rozpędzano wiece katolickiej Niemieckiej Partii Centrum, aresztowano Ernsta Thälmanna i 4000 kolejnych działaczy Komunistycznej Partii Niemiec, szereg działaczy Socjaldemokratycznej Partii Niemiec zmuszono do działania w podziemiu. Prawidłowość samego procesu głosowania monitorowana była w samych Prusach przez 50 tys. funkcjonariuszy SS, SA i Stahlhelmu.

#### **Władza**

30 stycznia 1933, dzięki poparciu sfer konserwatywnych, większości generalicji i czołowych przedstawicieli przemysłu i finansjery, został kanclerzem. Po śmierci Hindenburga 2 sierpnia 1934 nie przeprowadził nowych wyborów prezydenckich, uznając, że urząd prezydenta został zawieszony. Na mocy przyjętej dzień wcześniej, 1 sierpnia 1934 Ustawy o Naczelniku Rzeszy Niemieckiej , połączył urzędy prezydenta i kanclerza, przejmując ich kompetencje jako Wódz i Kanclerz Rzeszy oraz został wodzem naczelnym Reichswehry. Od chwili objęcia władzy w 1933, Hitler pogłębiał nazyfikację struktur państwowych i totalitarną kontrolę nad jednostką. W drugiej połowie lat 30. Hitler doprowadził do podpisania szeregu sojuszy międzynarodowych umacniających reżim nazistowski, 25 listopada 1936 doszło do podpisania paktu antykominternowskiego wymierzonego w komunistyczny Komintern, choć rzeczywisty charakter tego porozumienia miał cechy sojuszu polityczno-gospodarczego państw aspirujących do władzy nad światem. Hitler rozpoczął politykę zbrojeń i „pokojowych podbojów”. 16 marca 1935 wprowadził powszechny obowiązek służby wojskowej w nowo utworzonych siłach zbrojnych – Wehrmachcie. Uległe wobec jego żądań Francja i Wielka Brytania udzieliły zgody 29 września 1938, na mocy postanowień układu monachijskiego, na zajęcie Kraju Sudetów. Ultimatum wobec Czechosłowacji zostało jednak bezwzględnie odrzucone przez ich rząd, mający poparcie II Rzeczpospolitej. Na mocy decyzji samego Hitlera, Wehrmacht miał się wstrzymać ze zbrojną interwencją.

Hitler przez cały 1939 zgłaszał pretensje do Gdańska, domagając się likwidacji polskich uprawnień do tego miasta gwarantowanych przez Ligę Narodów. 7 lipca adiutantem Hitlera został kpt. marynarki Albrecht, który zastąpił kpt. Widemanna. 23 sierpnia 1939 z jego inicjatywy podpisano układ ze Związkiem Radzieckim, znany jako pakt Ribbentrop-Mołotow, z którego Sowieci ostatecznie zrezygnowali. Wykonując założenia paktu, 1 września 1939 wojska niemieckie zaatakowały Polskę wkraczając na jej terytorium bez wcześniejszego wypowiedzenia wojny. Wbrew przekonaniom Hitlera, Francuzi jak i Brytyjczycy rozpoczęli zbrojną interwencje na terytoria III Rzeszy. Nadzieją dla wciąż możliwego sukcesu Niemiec w wojnie był Związek Radziecki - Hitler wciąż wierzył, że Sowieci dostosują się do zawartego prawie miesiąc temu paktu. Mimo to 17 września, w planowaną date ataku Rosji na Rzeczpospolitą, nie doszło do inwazji. Od tej pory Führer zdawał sobie sprawę, że wojna jest przegrana. Mimo to próbował na własną rękę zrealizować swój plan. Po 2 latach z początku zmasowanej ofensywy, a następnie defensywy, Niemcy zaczęły ponosić olbrzymie porażki. Spanikowany wódz informując swoje najbliższe środowisko i najważniejszych dowódców Rzeszy, postanowił że opuści Berlin, gdy wojska Polskie i Francuskie były już 126 kilometrów od stolicy. Osobiście zabił swojego sobowtóra strzelając mu w głowę, po czym potajemnie udał się na północny brzeg Niemiec, z którego odpłynął łodzią podwodną w stronę Oceanu Atlantyckiego, na wiele lat opuszczając Niemcy. Do wiadomości publicznej została podana wiadomość o śmierci Wodza III Rzeszy. Jego zastępcą został Karl Donitz - który po 6 godzinach pełnienia urzędu ogłosił bezwarunkową kapitulacje kraju.

#### **Okres powojenny**

Nieznane jest miejsce przebywania Adolfa Hitlera po II wojnie światowej. Najprawdopodobniej ukrywał się gdzieś w Ameryce Południowej (najpewniej w Urugwaju) i próbował wymyślić, jak dalej zrealizować swój plan. W tym celu zgromadził swoich byłych współpracowników i przedstawił pomysł utworzenia Wszechrzeszy, początkowo składającej się z kilku-kilkunastu podległych mu państw, w tym faktycznych Niemiec utworzonych po II wojnie światowej.

#### **Reichspakt i III wojna światowa**

W 1954 roku w Urugwaju doszło do puczu, wywołanego przez narodowych socjalistów. W tym momencie Adolf Hitler ujawnił światu, iż nie popełnił samobójstwa. Ponownie objął urząd Führera. W tym czasie wydawał wiele książek i utworów literackich, ponownie zainteresował się sztuką. Jednym z jego najbardziej rozpoznawalnych dzieł stało się "Eine Vision der Welt nach dem NSDAP" (pol. "Wizja świata według NSDAP"), w której obszernie opisał swój plan na nowy ład świata, opanowanego przez narodowy socjalizm. Po wybuchu III wojny światowej Hitler wielokrotnie wylatywał do Europy. Widywano go w Berlinie, Wołgogradzie, a nawet w Poznaniu, kiedy zachodnie tereny Rzeczpospolitej były pod okupacją. Ostatni raz opuścił ją w 1958, kiedy odpłynął swoją łodzią podwodną z Rzymu. Mimo, że Reichspakt pod koniec wojny był już skazany na upadek, Hitler postanowił że tym razem nie ucieknie. Zaszył się w swoim bunkrze w argentyńskim La Cocha, gdzie do ostatnich chwil wojny wydawał rozkazy.

#### **Śmierć**

15 grudnia 1958 kiedy Alianci walczyli już pod bunkrem Hitlera, ten wziął pistolet i postrzelił się w głowę, popełniając samobójstwo. Jego ciało znaleziono mniej więcej 4 godziny później. Wydobyto je z walącej się konstrukcji i skremowano. Prochy zrzucono nad Oceanem Atlantyckim. W chwili śmierci miał 69 lat.

## Odpowiedzialność

Adolf Hitler jest głównym twórcą i ideologiem narodowego socjalizmu. Z powodu jego działań śmierć poniosło ok. 132 milionów ludzi na całym świecie.