FIA-B-013/I "Klątwa Księżycowego Księcia"

#### Specjalne Czynności Przechowawcze:

Z powodu natury zjawiska opisywanego jako FIA-B-013/I nie pozwala na jednoznaczne przechowywanie anomalii, z tego też powodu obiekt ten pozostaje pod obserwacją Instytutu. Do manifestacji zjawiska dochodzi losowo na terenie całego świata, wspólnym jednak mianownikiem przypadków manifestacji jest fakt, że dochodziło do nich jedynie przy pełni księżyca i jedynie, gdy wypadały one w piątek. Manifestacja może nieść za sobą pojedyncze ofiary klasyfikowane jako obiekty FIA-B-013-1/I, w których działalność zjawiska jest wzmożona, jednakże niesie za sobą również pewne pozytywne reperkusje opisane w dodatku 013-1; może jednak również nieść za sobą grupowe ofiary dotknięte reperkusjami zjawiska o niższym natężeniu, jednakże jednostajnie negatywnymi, te podmioty sklasyfikowane są jako FIA-B-013-2/I jednakże właściwości anomalne jakie ich dotykają uznaje się po prostu za domyślną wersje manifestacji FIA-B-013/I i z tego powodu dokładniejszy opis wpływu tego znajdzie się niżej.

#### Opis:

FIA-B-013/I jest to anomalny wpływ księżyca na świadome istoty ludzkie niosący za sobą charakterystyczny niewyjaśnialny spadek w produktywności ofiar, a także niekontrolowaną zmianę ich cyklu dobowego z dziennego na nocny wbrew ich woli, co w połączeniu z dalszymi wpływami księżyca doprowadza organizmy ofiar do powolnej, acz postępującej degradacji fizycznej oraz psychicznej, aż do szaleństwa lub zapaści. Zjawisko manifestuje się cyklicznie w każdy piątek, w który przypada pełnia księżyca, zaś natężenie wpływu manifestacji na ofiarę ma pewną niedookreśloną korelację z wystawieniem na blask księżyca. Ofiary FIA-B-013/I spytane o czas, od kiedy odczuwają redukcję swojej produktywności (potęgująca się z czasem prokrastynacja niemożliwa do opanowania metodami znanymi ludzkości) podają konkretne weekendy rozpoczynające się właśnie piątkowymi pełniami księżyca, często według ich relacji spędzanymi poza domem lub zupełnie na świeżym powietrzu. Ofiary opisują często te noce w sposób wysoce emocjonalny jednakże jednym powtarzającym się w ich opowieściach elementem jest osoba bladolicego, czarnookiego, czarnowłosego przystojnego, choć nieco wychudzonego chłopaka o niezwykle długich włosach, który wedle zeznań ofiar był spotykany przy zbiornikach wodnych wpatrując się w odbicie księżyca i spotykany w takich warunkach zaglądał ofiarom głęboko w oczy wypowiadał frazę "Księżyc jest piękny, prawda ?" w języku japońskim co, oh ironio jest ichniejszym wyznaniem miłości. Wyznanie to pamięta każda z ofiar, część z nich reagowała po prostu zdziwieniem i odejściem co wiązało się z rozpoczęciem 'klątwy' na nich. Inni podchodzili do młodzieńca, wtulali się w niego, opisywali jego ciało jako zimne niczym zwłoki, po czym ten zależnie do wersji rozpływał się w ich ramionach lub po chwili odpychał ofiarę i samemu zanurzał się w toń wody w miejscu odbicia księżyca w jego tafli, jednakże wysoce nienaturalnie - bez naruszania tafli wody, jakby po prostu przenikając przez wodę do jej wnętrza. Ostatecznie młodzieniec ten nazwany został Księżycowym Księciem, zaś samo zjawisko 'klątwy' której punktem początkowym było jego spotkanie nazywa się jego klątwą, a wiec FIA-B-013/I

Etapy 'Klątwy Księżycowego Księcia':

>Od spotkania do pierwszego miesiąca po nim - Etap I - osamotnienie - Po rozstaniu z Księżycowym Księciem ofiary klątwy dotknęły pierwsze jej efekty objawiające się narastającym z czasem poczuciem tęsknoty i osamotnienia połączonym z występowaniem coraz częściej i trwającymi coraz dłużej chwilami prokrastynacji wynikającej z poczucia bezsensu swojego istnienia bez obecności Księcia. O ile pierwsze dwa tygodnie przebiegają przy zachowaniu zwyczajnego rytmu dobowego życia ofiary, o tyle po drugim tygodniu ofiara niejako mimowolnie zaczyna co noc przekraczać swoje dotychczasowe limity czasowe spędzanego czasu nad bezproduktywnym oczekiwaniem na powrót ukochanego z kosmosu aż do całkowitego przebiegunowania rytmu dobowego tak, iż ofiary funkcjonują w nocy, zaś odsypiają w dzień aż do nastąpienia pierwszej miesięcznicy gdy u ofiar zaczynają się pojawiać omamy słuchowe wedle opisu ofiar brzmiące jak słodki głos Księcia nakazujący im przygotować się na następne spotkanie w tym samym miejscu gdzie widzieli się ostatnio. Co ciekawe im bardziej skupiają się na głosie, tym częściej omamy występują, zaś sam głos nocami często szepcze nieprzyzwoite opisy tego, co pragnąłby robić z ofiarą. Kolejną ciekawą sprawą jest, że gdy ofiarą jest osoba aseksualna zamiast niegrzecznych rzeczy szepty nocą opisują skrajnie urocze i radujące serce romantyczne rzeczy, które miałyby stanowić relacje Księcia z ofiarą. Dobrą wiadomością jest to, że do tego czasu amnestyki jeszcze potrafią złamać klątwę jednakże same ofiary nie pragną niczego więcej jak pozostać w tym słodkim stanie degeneracji i ułudy niesionej przez Księcia i jego klątwę, często broniąc się przed wyleczeniem wszystkimi swoimi siłami. Trwa to aż do ponownego spotkania, które koniecznie musi mieć miejsce w kolejny po minięciu miesiąca od pierwszego spotkania piątek, gdy wypadnie pełnia.

> Od miesiąca do pierwszej piątkowej pełni po nim - Etap II - drugi kontakt - Głos Księcia zaczyna być słyszalny jako anormalne zjawisko omam słuchowych doświadczalnych przez ofiary. Często sytuacja ta powoduje jeszcze dotkliwsze rozkojarzenie, odwracanie uwagi na bezcelowe rozglądanie się skąd może dobiegać głos ukochanego, czy też wyłączanie kontaktu jaźni z rzeczywistością wpatrując się martwo przed siebie przy wsłuchiwaniu w jego kuszące podszepty. Co ciekawe zjawisko to jest tym silniejsze im większą uwagę ofiara daje podszeptom, te zaś dostosowują się do preferencji, fetyszy i marzeń ofiary, pozwalając optymalnie zamieszać w jej głowie. Są to wysoce tendencyjne i nachalne opisy często nieprzyzwoitych doznań, jakie ofiara mogłaby przeżyć gdyby dołączyła do Księcia. Co ciekawe udowodniono, że nawet mężczyźni o preferencjach heteroseksualnych z czasem narastania zjawiska i utrafiania podszeptów w ich prywatne fetysze powoli łamali się zaczynając pragnąć Księcia. Co jednak najgorsze w tym etapie amnestyki są w stanie jedynie uśmierzać uporczywość zjawiska, nie da się już go wygasić w ofierze. Podobnie stało się z przedstawicielem personelu klasy D o numerze D-07312, który został poddany zjawisku na potrzeby badawcze i miał jedynie polecenie prowadzić dziennik całego zjawiska. Zapiski dziennika zostały zabezpieczone i utajnione przez Instytut, jednakże można w nich było zauważyć tendencyjne narracje uderzające w najpieczołowiciej skrywane tajemnice ofiary i jej preferencje, przy jednoczesnym twardym nacisku na spotkanie w miejscu poprzedniego kontaktu dla wyznania sobie uczuć jakie skrywają obie strony. Jak długo obiekt się opiera niniejszej propozycji, tak długo jedynie etap drugi będzie się przedłużać, aż zależnie od tego, czy szybciej minie miesiąc, czy jednak ofiara się ugnie są możliwe dwa scenariusze. W pierwszym ofiara po miesiącu walki z własnymi pragnieniami zaczyna odczuwać odrzucenie, głos milknie, lecz jego brak, pustka jaka po nim została doprowadza ofiarę do szaleństwa. Ofiara nie potrafi już funkcjonować bez obietnic rozkoszy ze strony głosów we własnej głowie. Psychika nie będąca w stanie przetworzyć zachowania i pragnień samej ofiary, do której należy powoli zaczyna podupadać na zdrowiu. Ofiara albo popada w depresje by ostatecznie podjąć próby samobójcze, z których prędzej czy później któraś zaowocuje pożądanym kresem egzystencji, bądź też wyłamuje swoje wewnętrzne Id spod kontroli swojej świadomości dając upust w postaci niekontrolowanego szału zaspokojenia swoich cielesnych żądz kosztem każdego żywego organizmu jaki spotka w momencie załamania nerwowego. Pochwycony obiekt nie jest w stanie już wyjść z tego szału i należy podawszy odpowiednie środki na uspokojenie zamknąć go dożywotnio w obiekcie nadzoru psychiatrycznego, bądź też skrócić męki. Jeśli jednak ofiara ulegnie pokusie Drugiego kontaktu - W następną pełnie Książe znów ujawni się nad jeziorem, tym razem jednak będzie o wiele bardziej kokieteryjnie zachowywał się wobec ofiary, aż doprowadzi do jej całkowitej uległości po czym pochwyci blisko swego efemerycznego tymczasowego ciała prowadząc siłą w głąb tafli jeziora.

Obiekt testowy opisuje to zdarzenie w niniejszy sposób:

*Dzień 28 - Pełnia księżyca;*

*Głosy przestały sączyć mi słodkie wizje przyszłej rozpusty do głowy, jednakże o wiele mocniej zaczynały mnie nawigować ku miejscu, gdzie zobaczyłem go po raz pierwszy. Dotarłem tam bez trudu, stał tam, półnagi, blady, piękny. Opowiedział mi o tym jak bardzo pragnął naszego spotkania, jak nie mógł doczekać się mojego powrotu, ani tego co będzie mógł ze mną wkrótce uczynić. Pragnął byśmy złączyli się w miłosnym uścisku, lecz wpierw, jak rzekł musiał poddać mnie oczyszczeniu zgodnie z rytuałem jego ludu - pochwycił mnie w pasie, zbliżył do swego ciała, był chłodny ale pewny, obrócił mnie twarzą do jeziora i powoli prowadził raz po raz delikatnie trącając biodrem, gdy wzdrygałem się przed kolejnymi krokami. Kiedy zrównaliśmy się z odbiciem Księżyca w tafli wód chwycił ręką mój kark, rozmasował spięte mięśnie szyi i po chwili zatopił pod wodą. Początkowo myślałem, że to mój koniec, że zginę utopiony w tym jeziorze, dołączę do ciał w wodzie, których nie rozpoznawaliby badacze, czy też inni członkowie klasy D podobni do mnie, jednakże to był fałsz. Jak się okazało podczas zanurzenia mogłem oddychać jak gdybym oddychał normalnym powietrzem, bez trudu i bez zachłystywania się wodą jeziora. Ciecz nie sprawiała mi też problemów z widzeniem takich, jakie powinna w naturalnym środowisku wodnym. Pod taflą jeziora zaś mimo ciemnej powierzchni, w którą się zanurzyłem dostrzegłem rozświetlone ulice miasta wykonanego z nieznanego mi kamienia, ludzi ubranych w szaty wykonane z materiału nieznanego ludzkiej cywilizacji. Ulice rozświetlane jakoby blaskiem gwiazd zamkniętych w kopułowatych pojemnikach wirujących w lampionach szklanych wypełnionych wodą. Lud ten miał skórę bladą jak Książe, lecz włosy o wiele od niego jaśniejsze - białe jak ich naturalna cera. Żyli w społeczeństwie podzielonym na kasty, z których jednak nie była utworzona pionowa hierarchia, lecz harmonijne społeczeństwo, gdzie każdy miał swoją role i swoją wartość, każdy był potrzebny i współpracował pozwalając prosperować wszystkim i skrócić ich dzień pracy do jednej czwartej znanego nam ośmiogodzinnego rytmu pracy. Resztę czasu spędzali na przyjemności, pasje, sztukę, wolną naukę czy społeczne życie z innymi członkami społeczności. Widziałem dostojne uczty z suto zastawionymi stołami, gdzie każdy miał wolny wstęp i każdy był mile widziany, zaś te kończyły się zazwyczaj rytuałem spajania - jak to nazywał lud tamtego miejsca nieskrepowane orgie, gdzie otwarcie wyrażano swoje zachcianki i otrzymywano z nadmiarem to, czego się pragnęło. Czułem, że to właśnie jedność i bliskość ludu Księcia pozwoliła im na tak intymną harmonizacje i utworzenie prawdziwej utopii, której częścią zapragnąłem się stać. Wtedy to Książe ukazał mi kolejną scenę - wielką bibliotekę wypełnioną jedynie księgami pełnymi wiedzy, jaka nie śniła się ludziom, lecz nie dane było mi jej poznać, a jedynie jedno tomiszcze trafiło w moje ręce - Codex Regni Lunae - jedyny zbiór praw jakie ród królewski Księżyca ustanowił i gwarantował własną potęgą i dynastią. Prawa te skupiały się na uformowaniu utopijnego społeczeństwa pierwej opierając je na otwartości na wzajemne potrzeby i chęci ich zaspokojenia, czyniąc wcześniej dostrzeżone zachowania prawem, a nie jedynie dobrowolną decyzją. Wtedy też w mojej myśli pojawiła się nagle świadomość - jeśli dynastia jest gwarantem, jej wygaśniecie niesie za sobą kres utopii. Wtedy to Książe wyciągnął mnie swymi ramionami spod tafli wody i rzekł 'Uczynię cię sobie najwłaściwsza małżonką, niezależenie od tego kim jesteś teraz. Zapewnisz mojej dynastii przyszłość, a ja tobie udział w idealnym królestwie. Jednakże nie uczynię tego wbrew twojej woli. Czas twojej decyzji niech nastanie do naszej rocznicy spotkania. To czy przyjmiesz moją miłość i zaprzysięgniesz mi swoje życie, czy też nie, należy już tylko do ciebie.' Po tych słowach obudziłem się w swojej celi w Instytucie, nie pamiętam jak się tam znalazłem, ani kiedy nastąpiło rozstanie w Księciem, ale tak zakończył się nasz drugi kontakt...*

Owa cywilizacja o jakiej mowa w zapiskach, to jak ustaliliśmy prawdopodobnie humanoidalna rasa hermafrodytów zamieszkujących powierzchnie srebrnego globu zwanych luneanami, maja oni silne zdolności kształtowania postrzegania rzeczywistości przez inne istoty, a także silne zdolności wpływania na swoją i cudzą aparycje fizyczną, czy też stan psychiczny. Nie są zdolni do wyższych uczuć, lecz żyją w społeczeństwie opartym o pierwotne instynkty i ich zaspokajanie. Niektórzy badacze Instytutu obawiają się, że mają wspólne konotacje z wyznawcami sarkicyzmu, czy też kultem Szkarłatnego Króla, jednakże nie udało się dotąd potwierdzić żadnej z tych tez. Wiadomo jednak, iż żyją oni w społeczeństwie kastowym z prymatem dynastii panującej ponad wszystkimi równoległymi kastami poddanych, gdzie sama dynastia rządzącą jest wręcz wyniesiona w świadomości ludu do statusu boskiego i wyznawana jako jedyny potwierdzony kult lunean. To oni ustanowili obecny ład społeczny i to ich dynastia jest jego gwarantem, nie mają jednak nieśmiertelności w znaczeniu nieograniczonej ramami czasowymi długowieczności, ani tym bardziej niezabijalności, a jedynie wieczną młodość wyglądu mimo kruchości ciała. Luneanie mimo bardzo bogatego życia w sferze erotycznej nie są zbyt płodną rasą, szacuje się, że ich naturalnie niski przyrost naturalny jest spowodowany niedożywieniem odpowiednimi mikroelementami, co za tym idzie rasa ta powoli wymiera będąc w pewnym stopniu skazana na zagładę. Z tego też powodu dynastia królewska dla utrzymania ładu społecznego aż do ostatniego zmierzchu swojej społeczność próbuje pozyskać jak najwięcej ludzkich konkubin używając do tego każdego możliwego sposobu. W przypadku sukcesu, co zdarza się rzadziej niż wygrana na loterii, los lunean pozostanie niezmieniony i odejdą pogodzeni z faktem swojej naturalnej niemożności spłodzenia potomstwa, będąc pod światłymi rządami wciąż stabilnie panującej nimi dynastii królewskiej. W przypadku zaś nieudanych starań kolejne konkubiny monarszego rodu są niczym innym jak pokarmem bogatym w niedostępne na Księżycu mikroelementy zwiększając szanse przetrwania samego monarchy, jak i pozytywnie wpływając na szanse jego przyszłych zakusów prokreacyjnych.

Według legendy jednak ostatni z lunean, a wiec w domyśle ostatni monarcha tej wymierającej rasy - ma zstąpić na Ziemie, po czym przynieść ze sobą ma zgubę ludzkiej rasie. To jednak jedynie mit jaki głoszą prymitywne ludy Alaski, które zaobserwowały zjawisko Klątwy Księżycowego Księcia i poznało kulturę społeczeństwa lunean. ~~Można to traktować jako potencjalną czynność przechowawczą, która faktycznie sama się spełnia tak długo jak nie zniszczymy całego Księżyca (co samo w sobie mogłoby spowodować inne następstwa naturalne prowadzące do scenariusza klasy XK ) tak długo sam cykl działania klątwy gwarantuje nam, ze przez długi czas nie musimy martwić się tą przepowiednią nawet w najmniejszym stopniu...~~ Zniszczenie Księżyca nie jest dobrym pomysłem, ale w bliżej niedoprecyzowanej przyszłości może okazać się **konieczne**.

>Od pełni po miesiącu do pierwszej rocznicy - Etap III - Przysięga - [UTAJNIONO]

>Od pierwszej rocznicy do 2 rocznicy - Etap IV - Planowanie - [UTAJNIONO]

> Od 2 Rocznicy do 3 Rocznicy - Etap V A - Zaślubiny - [UTAJNIONO]

>Od 2 Rocznicy do 3 Rocznicy - Etap V B - Zerwana przysięga - [UTAJNIONO]

>Po 3 rocznicy - Etap VI A - Pielgrzymka - [UTAJNIONO]

>Po 3 rocznicy - Etap VI B - Osamotnienie - [UTAJNIONO]

>Po 4 latach - Etap VII - Na Skraju Pustki - [UTAJNIONO]

>Po 5 latach - Etap VIII - Pustka - [UTAJNIONE]

#### Powód klasyfikacji:

Mimo szkodliwości samego zjawiska anormalnego Instytut ustalił, iż jest on godny zaklasyfikowania jako obiekt Bezpieczny, jest to spowodowane faktem łatwego oszacowania kolejnej manifestacji i tego, iż brak wystawienia na działanie blasku księżyca zapewnia pełną odporność na wpływ manifestacji zjawiska. Co ciekawe ofiary klątwy mimo, iż nie da się ich uleczyć z niej przy użyciu środków amnezyjnych jednakże obiekty FIA-B-013-2/I można oczyścić z klątwy odpowiednią procedurą spirytystyczną, o której więcej w dodatku procedura-013. Obiektów FIA-B-013-1/I niestety nie da się w żaden dotąd sklasyfikowany\* sposób wyleczyć z 'klątwy'

\*są metody związane z działaniem niektórych obiektów SCP, bądź FIA, jednakże dane na ten temat zostały [ZREDAGOWANO] w związku z tym incydentem doszło do [USUNIĘTO]

#### Dodatki do Akt Obiektu:

013-1; [UTAJNIONO]

procedura-013; [UTAJNIONO]