Chapter Nineteen

Podjeżdżam pod same studio, w którym pracuje Camila, a uprzejmy ochroniarz wpuszcza mnie bez żadnych problemów. Cały parking przed budynkiem jest zajęty, więc objeżdżam go dookoła. Tam znajduję ostatnie wolne miejsce, zauważając brunetkę, wychodzącą właśnie przez tylne drzwi. Już łapię kwiaty z zamiarem podejścia do ukochanej, ale towarzyszy jej nie kto inny, jak Lucy.

Obie kobiety rozmawiają przez chwilę, wypalając papierosa. Przyglądam się im i zagryzam wnętrze policzka. Reżyserka bez żadnego wahania ją przytula, a ten widok łamie mi serce. Myślałam, że poza pracą już nic ich nie łączy...

Kiedy znikają za tymi samymi drzwiami, postanawiam iść za nimi. I tak niespodzianka dla Cabello legła w gruzach... Zaciskam dłoń na bukiecie i wchodzę powoli do studia. Widok, jaki zastaję na scenie, kompletnie wytrąca mnie z równowagi i aż zastygam w miejscu.

- Bo ja nie wiem... Czy to spodobałoby się mojej siostrze - mówi niepewnie Taylor, na co przełykam ciężko ślinę.

- E ty - chichocze cicho reżyserka. - Tay, prawda? Okej, więc wyobraź sobie, że jestem twoją siostrą. I śpiewaj do mnie, cokolwiek bym nie powiedziała - mała jej przytakuje, a w moim gardle rośnie mi ogromna gula. Nie dość, że zabrała mi ukochaną, to jeszcze też siostrę... Lucy wchodzi na scenę i wtedy mała zaczyna śpiewać. - Co ty robisz? Złaź z tego sceny. Na parkiet tańczyć, a nie... Co myślisz, że jak cię wychowuję, to możesz sobie nie po angielsku przez mikrofon śpiewać? Zaraz cię oddam na organy...

- Nie no, aż tak źle to nie będzie - śmieje się cicho, a Lucy jej wtóruje. - Lauren? - szepcze, kiedy mnie zauważa.

- Zejdź z tej sceny. Natychmiast, Taylor - warczę i rzucam kwiaty na podłogę. - A ty wyjdź spod tego biurka, Ally. Widziałam cię - mamroczę, podchodząc do siostry. Posłusznie rusza w moją stronę, spuszczając głowę.

- Wait, zaczekaj - przede mną pojawia się nagle reżyserka, blokując mi dalszą drogę. - Powiedz mi, dlaczego zamiast nagrać normalnie gówniarze płytę...

- Ona ma na imię Taylor - przerywam jej ostro.

- Podobno masz własną wytwórnię płytową, co tydzień latacie na zakupy do Mediolanu - uśmiecha się z wyższością, uderzając moją klatkę piersiową, aż spoglądam na nią zaskoczona. - Ona mi tak powiedziała - wskazuje na Camilę.

- Co ty jej powiedziałaś? - odwracam się w stronę brunetki, zagryzając wnętrze policzka.

- Wait - reżyserka ponownie uderza w moją klatkę piersiową i krzyżuje ze sobą nasze spojrzenia. - Więc dlaczego zamiast nagrać płytę, to ty wykorzystujesz mój kryzys w związku i podsyłasz tu dzieciaka? Powiedz, nie jest ci wstyd?

- Jest - szepczę. - Dlatego ją stąd zabieram - zarzucam rękę na ramiona Taylor, próbując iść w stronę wyjścia, ale uniemożliwia mi to głos Lucy.

- Co ty myślisz, że co ty jesteś? Kim? - spogląda na mnie z wyższością.

- Nikim - posyłam Camili zbolałe spojrzenie i schodzę ze sceny. Brunetka wygląda, jakby zabolała ją moją odpowiedź, ale  w tej chwili nie mam siły się tym przejmować. Oszukała mnie... Mnie i wszystkich dookoła. Aż tak bardzo się wstydziła, że jestem zwyczajną dziewczyną.

- Ale ona nie chce tańczyć, tylko śpiewać - krzyczy z żalem, lecz nie mam odwagi na nią spojrzeć.

- Więc znasz moją rodzinę lepiej ode mnie, tak?

- Ale ona ma rację! - Ally wychodzi w końcu spod biurka i rusza powoli w moją stronę.

- Ty się lepiej nie odzywaj - warczę. - Tay, wolisz tańczyć czy śpiewać? - zerkam na siostrę. Zauważam, że wyciera rękawem łzy, ale pomimo to spogląda mi w oczy.

- Tańczyć - szepcze. Przytulam ją mocno, a następnie szybko opuszczamy budynek.