Istabadan

**Istabadan**, znane także jako **Perła Pustyni** czy **Miasto Sułtana** to największe miasto i zarazem stolica pustynnej cywilizacji Arabskiej, umieszczona nieopodal pasma górskiego Ashi-Jadar.

Jest to największe miasto regionu pustyni, oraz to najczęściej uczęszczane przez cudzoziemców - głównie kupców z Federacji, Latrendii i Atgis, którzy poszukują egzotycznych towarów.

Jest to siedziba władcy cywilizacji Arabów, wielkiego Sułtana, oraz wszelakich jego doradców i innych polityków.

## Historia

Istabadan założono, kiedy Arabowie osiedli się nieopodal Ashi-Jadar. Podczas Wielkiej Wojny, kiedy Bliski Wschód został zalany przez fale Nieumarłej armii Sergiora, a Armie Wajodów, Tu'qów i Arabów zostały zdziesiątkowane i zmasakrowane przez hordy Nieumarłych, Reszwajod, Turqce i Istabadan opustoszały niemal całkowicie, albowiem ich mieszkańcy musieli uciekać i przez pewien okres musieli ponownie zostać nomadami na wygnaniu.

   Trzy ludy podróżowały do Han-Pai, Eauty, Imperium Aaronów i Wielkiego Radżu, uciekając przed wojną jak tylko mogli, podczas gdy armia Sergiora likwidowała wszystkich Arabskich, Tu'qskich i Wajodzkich mężczyzn, kobiety i dzieci jakich napotkała.

Kiedy podczas oblężenia Vorkal Kaiser Otto II i król Waelt William Toporodzierżca zabili nekromantę Sergiora, a jego Nieumarłe armie upadły wraz z jego zgonem, Arabowie, Tu'qowie i Wajodzi wrócili do swoich miast. Reszwajod, Turqce i Istabadan, oraz pomniejsze osady i wioski były zdewastowane i zionęły pozostałą po Nieumarłych nekromancją.

Imamowie Arabów i Tu'qów, oraz kapłani Wajodów odkażali swoje miasta swoimi relikwiami i symbolami, próbując usuwać powstających co jakiś czas z powodu skażenia nieczystą nekromancją Nieumarłych, paląc stosy zwłok aby upewnić się że nigdy nie wstaną i odmawiając masowo modlitwy, nawet poza meczetami.

Samo oczyszczanie Bliskiego Wschodu z nekromancji zajęło pięć lat, podczas których nie wszystkie miejsca zostały wyczyszczone.

## Geografia

   Istabadan jest umieszczony blisko gór Ashi-Jadar, przez co mieszkańcy mają widok zarówno na bezkresną pustynię, jak i na pasmo górskie. Samo miasto jest bardzo duże, rozciągając się od samych gór wyglądając z daleka niczym strup na pustyni. W obrębie Istabadanu znajduje się kilka oaz, oraz rzeka, płynąca z głębi Ashi-Jadar do morza.

W Istabadanie królują budynki o wielkich kopułach, wysokich wieżach i bogatych dekoracjach, takich jak dekorujące okna i balkony maszrabijje, choć wiele prostych mieszkańców tego miasta mieszka w głównej mierze z jednorodzinnych, jedno lub dwu-piętrowych domów wykonanych z piaskowca. Im dalej od centrum, tym bardziej budynki stają się proste i prymitywne, a na samych granicach miasta można nawet napotkać na proste namioty, lepianki i ziemianki, a także rozległe farmy kóz, wielbłądów i bydła otoczone prymitywnymi, drewnianymi płotami. W Istabadanie znajduje się kilka meczetów, a jeden z nich jest tak wielki, że przypomina zamek.

Wiele ulic Istabadanu przypomina gigantyczne targowiska, gdzie kupcy wiecznie przekrzykują się, dzień i noc na temat swoich towarów, które wahają się od przypraw, surowców budowalnych i jedzenia, po nawet magiczne talizmany.

Arabscy Wojownicy patrolują bramy i ulice, aby upewnić się, że wszyscy płacą za swoje towary, że w żadnej alejce nie odbywają się gwałty, ani czy nikt nie uchyla się od płacenia daniny, a Arabscy Łucznicy stacjonują na niemal każdej wieży czy murze.

Na wypadek, gdyby okazało się, że w czyjejś piwnicy lub w kanałach znajdywała się nieoczyszczona po Wielkiej Wojnie nekromantyczna energia i w mieście wyrósłby z jej powodu jakiś Nieumarły, w Istabadanie stacjonują też Samotni Jeźdźcy i Janczarzy.

## Ludność

### Rasy

W Istabadanie społeczeństwo jest wyjątkowo homogeniczne, albowiem w murach miasta żyją sami Arabowie, Maurowie oraz małe społeczności Tu'qów. Nie uświadczy się w tym mieście białego czy żółtego człowieka, albowiem są oni na Bliskim Wschodzie ogromną rzadkością - jedyni Eautańczycy jacy pojawiają się w Istabadanie to kupcy i przestępcy, którzy uciekli na tereny Bliskiego Wschodu aby uniknąć stryczka lub więzienia, a czarnoskórzy są jedynie Maurowie i niektórzy niewolnicy.

W Istabadanie znajduje się też wielu niewolników, albowiem niewolnictwo jest w Arabskich regionach pustyni w pełni legalne, a wielu Arabów posiada niewolników, najczęściej innych, biedniejszych Arabskich braci którzy są zakupywani na specjalnych targach niewolników, lub czarnoskórych porwanych z Starego Kontynentu.

Na ulicach Istabadanu często można spotkać pojedyncze Gnolle i Olbrzymy Kebabojady, do których widoku przywykła większość Arabskich cywili - Gnolle posiadają nawet swoją dzielnicę w mieście, swoiste getto w którym żyją niemal tylko i wyłącznie Gnolle, mają one na jego terenie nawet jedną ze swoich Królowych.

Po alejkach, ulicach i placac Istabadanu krążą też najczęściej rozmaite zwierzęta - obładowane ładunkami kozy i wielbłądy, prowadzone na rytualny ubój przez pastuszków krowy i owce, bezpańskie koty i małe pustynne szczury, poszukujące jedzenia.

### Zagrożenia

Spacerowanie po ulicach Istabadanu z całą pewnością jest bezpieczne dla Arabów, Tu'qów i każdego, kto uważają sa swoich braci, czy to w wierze, czy w nieustannej walce z Wajodami, choć dla każdego turysty, czy nawet obcokrajowca, może być wyjątkowo niebezpieczne, albowiem ludy pustyni mają zwyczaj nie ufania obcym. Przestępstwa z użyciem przemocy, takie jak rabunki, rozboje, gwałty i napaście są powszechne wobec obcokrajowców, a wojska stacjonujące w Istabadanie albo przymykają na takowe ataki oko, albo po prostu obwiniają ofiarę.