"Ludy Północy" Eugaliona z Calemoi

## Przedpisy zakonu

Tłumaczenie „Ludów Północy” Eugaliona z Calemoi, z oiralańskiego na mowę północy.

## Treść

[…]

Podróżując po tym regionie nie można nie odnieść wrażenia, że, dawniej potężne imperium, teraz się rozpada, zapewne jako skutek mrocznej magii, która dawniej leżała w podstawach jego kultury, tradycji i historii. Struktura Sealiańskiej Rzeszy jest wyjątkowo luźna, a władza centralna, taka jak w Valyrii, nie istnieje zupełnie. Pod tym względem, decentralizacja władzy przypomina Symmachię Oiralos, z tą różnicą, że sojusz ten nie kryje się z byciem zaledwie sojuszem państw miast. Wciąż leżące, na mapach świata, miasta ingoledich są oazą dawnej świetności, nawet jeśli ta jest tylko udawana. Bardziej niż czymkolwiek, feudalna struktura Sealii jest niczym innym niż iluzją i mirażem. Iluzją siły, potęgi, stabilności i jedności, podczas gdy w rzeczywistości jest to, w rzeczy samej kontrolowany chaos i karnawał przepychanek pomniejszych książąt i watażków. Niestabilność polityczno-społeczna, zdaje się także przesiąkać przez warstwę kultu. W odróżnieniu od valyriańskiej sanctum doctrina, politeizm Sealian nie jest ustrukturyzowaną wiarą, której brakuje jednolitych nauk, tradycji i dogmatów. Taka sytuacja jest, rzecz jasna, żyznym gruntem dla innych kultów. Wśród nich monoteistyczna herezja znana jako tethyryzm; przynoszona przez amratańskich kupców i podróżnych mnichów, wraz z liczbami i filozofiami, dharma; kult Mitry, boga słońca; i w końcu druidyzm, religia, bądź filozofia, najnowsza z wymienionych i najbardziej tajemnicza, zdająca się wywodzić z półwyspu belanorskiego na zachodzie.

[…]

Podczas moim podróży rozmawiałem z druidką, będącą firbolgiem. Widziałem jak na moich oczach wykorzystywała swoją typową moc, unikalną dla tej kasty kapłanów, której nie potrafili skopiować nawet kapłanki Demeter, Nerthus, lub Renenutet. Dzika forma, która pozwala im przyjmować kształt dzikich bestii w ułamku sekundy. Widziałem jak spiczasto-ucha gigantka szybko zmieniała się, podczas walki, w niedźwiedzia. W mojej głowie pojawiły się podejrzenia, że taka umiejętność mogła być źródłem pogłosek o berserkach, chociaż nie mogę tego potwierdzić.

[…]

Uczestnicząc w święcie Lughnasad, uchylono mi częściowo rąbka tajemnicy. Tym co dawało osobie płynną formę była przede wszystkim medytacja, magiczne, często alchemiczne substancje, oraz spirytualistyczne rytuały opracowane przez twórczynię tej filozofii. Jednak ile kręgów tyle różnych tradycji i każdy różnił się od siebie znacząco. Istnieją, wedle ich podań, różne moce, które mogą pomóc w ujarzmieniu swojej wewnętrznej bestii.

Najpopularniejszym źródłem był księżyc Teldar. Większość druidów łączyło swoją duszę z jego mocą. Tą samą, która daje zwierzętom ich życie, każe wilkom wyć do księżyca. Taka medytacja polegała przede wszystkim na zmianę swojej duszy i kontrolowanie jej, „pożyczając” bestialskie duchy znajdujące się w niebieskim księżycu. Trzeba jednak uważać wykonując te rytuały, bo porażka może skutkować utknięciem w zwierzęcym ciele i powolną utratą człowieczeństwa. Analogicznie jednak, drugi księżyc, Redsyn, przyciąga do siebie różnych osobników. Ci, którzy chcą udać się na skróty, mogą poddać się jej płomienistemu spojrzeniu, oraz szaleńczemu śpiewowi. Podczas święta słyszałem różne opinie. Według niektórych, niewielka sekta druidów, niedaleko stąd gdzie wtedy byłem, otrzymała dar w postaci srebrnej krwi pochodzącej z drugiego księżyca. Ponoć, poprzez wypełnianie swoich żył tą gęstą cieczą, przyjęli pewne przeklęte formy przejściowe.

Różne plotki mówiły też o innej sile, która przerażała ludzi swoją dziwnością. Postaci, która pojawiała się w, wydawałoby się losowych momentach. Zmiennokształtnym i androgenicznym duchu. Nie jest do końca pewne czy to coś jest świadome, bo według nie których był jedynie personifikacją, dziwacznej siły, która mutuje istoty dając im cechy i elementy innych, w sposób bardziej losowy, niż ten, który stworzył mój lud. Ludzie z rogami na łydkach. Krasnoludy z pierzastymi skrzydłami nietoperza zamiast włosów. Elfy z kopytami koni zamiast zębów. Satyry z grzybami wyrastającymi na głowie. Lisy z rybimi łuskami na nogach. Nie jest do końca pewne kim, albo czym jest ta moc, choć ci, którzy o niej wiedzą zdają się nazywać ją duchem wielkiego drzewa, lub jego zgnilizną. Mówi się, że dotknięcie go jest nieodwracalne, a efekty nosi się do końca życia.

## Kontekst

Tekst przedstawia perspektywę centaura z oiralańskiego miasta na wyspach Sidaclei, antropologa i teologa. Kilka lat po synodzie w Castilavie