III Wojna Joterdońska

**III wojna joterdońska** lub ***dongchońska maszynka do mięsa*** - konflikt zbrojny rozgrywający się w epoce Dzikich między wojskami Imperium wellmeńskiego a siłami Nowej Ligi Zachodu w latach 223-229. Naczelnym powodem rozpoczęcia walk była chęć ubezpieczenia przez dowództwo sojuszu działań wojennych trwających w Limerii. Wojna okazała się militarną klęską Mederyjczyków.

## Przyczyny

* Chęć zdobycia przez Nową Ligę Zachodu dostępu do wschodniego wybrzeża Morza Nikomedyjskiego
* Wsparcie dla działań wojennych w Limerii:
	1. Chęć ubezpieczenia operacji limeryjskich przed ofensywą Dzikich z Przesmyku Joterdońskiego
	2. Chęć związania większych sił wellmeńskich z dala od wyzwalanego regionu
* Wyeliminowanie z walk groźnych oddziałów emira Kalen’a Azzi’a
* Ubezpieczenie Trungratii oraz innych ważnych miast Ziem Spalonych przed kontrofensywą Dzikich
* Wykorzystanie starości i słabości sułtana Nubernabisa II do osiągnięcia sukcesów na froncie

## Siły i dowódcy

Mederyjczycy liczyli razem około 25 000 piechurów i 8000 kawalerzystów. Liga podzieliła swoje siły na dwa hufce, które w ostępie 3 dni marszu miały kierować się w stronę Nikodii i miasta Geoncheon. Wojska Dzikich to poand 31 000 rycerzy i 9000 jazdy. Poza liczbą żołnierzy Wellmeni przeważali pod kątem ilości artylerii. Zgrupowani byli w garnizon Dongchun'u oraz mniejsze oddziały broniące traktów prowadzących do Limerii.

### Nowa Liga Zachodu

* Król August II Moore (ogólne dowodzenie)
* Książę gen. Arlington
* Mjr Karl Mayer (II Armia Korycka)

### Imperium wellmeńskie

* Emir gen. Kalen Azzi
* Gen. Imaan Javed
* Por. Fakir Nasser

## Przebieg

> Nie warto było.
>
> ***mjr Karl Mayer** o przebiegu wojny, 229 rok NE*

Wojska Karla Mayer’a ruszyły w kierunku Dongchun’u wczesną wiosną 221 roku. Przez pierwsze kilka tygodni koryckie wojsko nie napotykało żadnych poważnych problemów, zaś oddziały wellmeńskie wycofywały się w stronę miasta bez stawiania większego oporu.

Sytuacja drastycznie zmieniła się, gdy rozpoczął się pora deszczowa, zaś lasy Joterdonu zalały intensywne i długotrwałe ulewy. Mayer próbował ruszyć na przód, warunki pogodowe sparaliżowały jednak na wiele dni Korytów i odcięły linie zaopatrzenia. Choć również Wellmeni zrezygnowali z większych akcji, pojedyncze jednostki wojska organizowały zasadzki lub potyczki, wykorzystując trudności jakie ciężkozbrojna oraz nieobeznana z terenem armia wroga napotykała na każdym kroku. Gdy po ponad trzech tygodniach deszcze ustały lub złagodniały, doszło do wielkiego kontrataku Dzikich dowodzonego przez Fakira Nassera. Koryci w popłochu wycofali się aż na linię rzeki Chaus.

W wyników ulew drogi zamieniły się w rzędy grząskiego błota, przez które nie sposób było przetransportować sprzętu ani powozów. W związku z tym większość żołnierzy koryckich zdecydowała się kontynuować odwrót pieszo, porzucając setki armat, przyczep, zbrój oraz uwalniając konie. Armia Mayer’a straciła w niecały miesiąc praktycznie cały ciężki sprzęt oraz ponad 3000 ludzi. Na linii rzeki Chaus dołączyły do niej rezerwy rapsydyjskie, razem z którymi udało się zatrzymać pościg Dzikich. Nasser nie mógł co prawda kontynuować pochodu na zachód, lecz zdecydował się zakręcić na północ i podjąć próbę odbicia Trungratii.

W połowie wiosny dowództwo nad obroną Trungratii objął gen. Arlington, któremu udało się odepchnąć siły Nassera. Ryzyko ponownego boju o zniszczone miasto nadal było duże, w związku z tym Arlington nakazał reszcie sił Mayer’a dokonać pozorowanego ataku na flankę Dzikich. Karkołomny kontratak zakończył się porażką, lecz wojsko wellmeńskie nie było w stanie kontynuować marszu na północ. Gdy rozpoczęło się lato i sytuacja pogodowa poprawiła się nieco, obrona została wzmocniona, a oddziały otrzymały uzupełnienia.

Aż do 223 roku nie podejmowano już żadnych większych akcji bojowych. Zmieniło się to, gdy Arlington, na wieść o planowanym w regionie Limerii wielkim kontrataku emira Azzi’ego, postanowił go wyprzedzić i ubezpieczyć wojska gen. Pirlo. Kontratak nie powiódł się jednak, a tysiące Korytów straciło życie. W obliczu porażki generał złożył rezygnację z funkcji, dowodzenie przejął ponownie Mayer. Zdecydował się on na serię agresywnych wypadów w głąb Joterdonu, których celem było związanie sił wroga i przynajmniej częściowe odciążenie brygad walczących w Limerii. Plan ten częściowo się udał, Koryci zdołali także zniszczyć kilkadziesiąt transportów na północ oraz tymczasowo przejąć istotny trakt, którym korpus broniący okupowanej Limerii dostawał zaopatrzenie. Gdy wyczerpanego Nassera zmienił gen. Javed, Koryci zostali zmuszeni do lekkiego cofnięcia się. Niezdecydowane walki trwały przez następne kilka lat, szala zwycięstwa kilkukrotnie przechylała się na obie strony.

W 229 roku armia korycka podjęła ostateczną próbę zajęcia szturmem Dongchun’u. Ofensywa ugrzęzła jednak, a dzielnie broniący się garnizon miasta zadawał Korytom duże straty. W połowie wakacji nadeszły z północy wieści o upadku Yongzhou, twierdzy w Limerii obleganej przez Ligę Zachodu przez prawie dwa lata. Wobec realizacji nadrzędnego celu operacji, jakim było zapewnienie bezpieczeństwa działaniom w Limerii, Mayer wycofał się spod Dongchon i dołączył do czekających pod Trungratią zgrupowań sprzymierzonych, tym samym kończąc wojnę.

## Skutki

* Wojna okazała się militarną i mentalną porażką Ligi Zachodu. Być może była także najbardziej spektakularną klęską sojuszu od czasów Wielkiego Najazdu Dzikich.
* Straty w szeregach sprzymierzonych uniemożliwiły im kontynuowanie ofensywy w Joterdonie. Pełne odnowienie zdolności bojowych armii trwało kilka lat.
* Książę Arlington omal nie zakończył kariery wojskowej, do zmiany podejścia przekonał go jedynie król August II. Generał dołączył później do walk w Limerii, gdzie okrył się chwałą oraz został awansowany na głównodowodzącego wojsk Ligi Zachodu. Mayer’owi nadano stopień marszałka.
* Wellmeni również odnieśli poważne straty i nie podjęli próby kontrataku. Niecały rok później w Macierzy doszło do wielkich zmian politycznych, zaś imperium pogrążyło się w chaosie wewnętrznym. W 231 roku wybuchła wojna domowa, co zapewniło okres zbrojnego pokoju na froncie, a także pozwoliło na sfinalizowanie wieloletnich walk o wyzwolenie Limerii.
* Relatywnie największy zysk z całego konfliktu osiągnął generał Javed, który w uznaniu za zasługi został mianowany przez Gustawa Hashigańskiego emirem Joterdonu zachodniego. Azzi zaś został awansowany na włodarza prowincji Joterdon Regolski. Nasser, który przez pierwsze 2 lata dowodził siłami Dzikich, został podniesiony do rangi podpułkownika.