Orcza Orda

Orcza Orda to umowna nazwa dla kraju na południowym zachodzie Bursztynowych Szlaków. Do pewnego czasu mało kto słyszał o tym dzikim i niedostępnym regionie. Wiadomo, że zamieszkują go plemiona orków – wojowniczych i inteligentnych osobników o niebywałej sile. Błędem byłoby jednak uznawać to za jednolity politycznie kraj, gdyż stale wybuchają w nim wojny i starcia między pojedynczymi hordami. Silniejszy przez wieki zjadał słabszego, a potem dzielił się po śmierci wodza. Tylko w najstarszych kronikach Wielkiej Biblioteki można natrafić na wzmianki o tych ludach. Nękali praktycznie wszystkich swoich sąsiadów, zaczynając od zachodnich rubieży Księstwa, poprzez Królewstwo Perudy, a nawet Hordę Smoków na pustyni, a na Wieżycy kończąc. Do słynniejszych wypraw należą najazdy Gorteka Miedzianej Ręki na Perudę w 423, Tartana Tarantuli w 344 który próbował wedrzeć się do Księstwa i Humasza Grubego Pytona. Ten ostatni próbował przejąć Wieżyce w 483 jednak został pokonany nad Zatrutym Nurtem i zmuszony razem z całą Ordą do hołdu lennego względem Neurów. Od tego czasu przez 39 lat najazdy ustały, a sam kraj był trzymany w ryzach przez Czarnych. Wraz z odpłynięciem Neurów jednak kraj znów się podzielił i tłumione chęci wojny wróciły ze zdwojoną siłą. Wielu wodzów zaprzysięgło wierność Hordzie Smoków, część ogłosiła niepodległość i zajęła się zwalczaniem samych siebie lub też ze zdwojoną siła wojowali z Wilczarzami.
Na zachodnim brzegu Dziwony rozciąga się Knieja Kruczymór z kilkoma pomniejszymi ludzkimi  wioskami na Zachodnich Przełęczach (Browarniki, Myszykiszki, czy Dymarki)  rozproszonymi po sporej przestrzeni. Gdzieś po środku, w leśnym labiryncie Elfia Ostoja ukrywa się w najgłębszych i najbardziej tajemniczych ostępach. Przechodząc przez Knieję strzeż się Polany Flakopruja, słuchaj uważnie i patrz kędy kroczysz.

Damrokowie i Biezdarzy

Swego czasu w Orczej Ordzie rozłam jakowyś nastąpił, na skutek czego tuż nieopodal ludzkich posiadłości natrafić może nieuważny wędrowiec na orcze patrole… ba! A może nawet i na ich nowo powstałe forty, naprędce stawiane i rosnące z każdym tygodniem w siłę… Ci, którzy uciekli z niewoli (a wiedzieć trzeba, że te nowe orcze plemiona w przeciwieństwie do swych południowych pobratymców wprzódy do niewoli Cię wezmą i do ciężkich robót wykorzystają, a gdy już sił nie ostanie ani krztyny, tedy na hak za siódme żebro czy za wątłą szyję na pierwsze lepsze drzewo..). Do rzeczy jednako. Otóż owe niecne wynaturzone orkowe plemiona wykazują znaczną inteligencję, powiadają, że słychać w ich obozach śpiewy, ichnie sucze orczynki malują twarze, stroją się w pawie pióra, a do pasa przytroczone mają niezgorszej jakości topory czy miecze. Mówią o dwóch takowych plemionach, niejasno wskazując gdzie dokładnie się znajdują. Na czele pierwszego z nich dwie orczynki stoją: Damroka i Ula Grabarka. Od tej pierwszej nazwa plemienia, bo parząc się z co mocniejszym orkiem, co drugi młody ork to jej cuchnący pomiot. Ula Grabarka zaś, uwielbia ponoć złoto, błyskotki, o bursztynie nie wspominając… Powiadają, że zapędza się ze swoją bandą nawet na królewskie szlaki, by grabić i łupić co mniej strzeżone kupieckie transporty. Co odrazę wzbiera, w jej bandzie nie brak ludzi czy krasnoludów… tfu! Psia ich jucha! Damroka tłusta, gruba niczym cztery ludzkie baby, brzuch jej wisi po kolana, a podgardle to już na czworo można liczyć. Mimo, że spasiona to wielkim powodzeniem się cieszy wśród orczych samców, którzy darzą ją wielkim szacunkiem, obdarowując wszelkimi możliwymi najbardziej wymyślnymi podarunkami. Jak wpadniesz w niewolę Damroków, lepiej miej coś przy sobie, może Damroka w zamian za marną błyskotkę daruje Ci życie.

Biezdarzy to bardziej skryte plemię i wiedzy o nich za wiele nie mamy. Na ich czele stoi potężny ork Biezdar Tur, i o ile dobrze pamiętam, jeden z leśnych powiadał, że tura gołą pięścią jednym uderzeniem powalił. Pewnikiem kłamstwo wyssane z palca, jakich wiele krąży po szlakach… Biezdarzy unikają szlaków, ten sam leśny tak ich opisał… że hoho… się zdziwisz mój Panie. Ponoć odziani w przednie jelenie i niedźwiedzie skóry (znak li to, że gdzieś w głębi puszczy siedzą), ich mordy nieco mniej odrażające od tych południowych ścierw, choć na ich widok wzbiera się coś w trzewiach, albo ze strachu, albo z paskudności. Skóra ich mocno oliwkowa, nie czarna czy ciemna. Ślipia bardziej skośne, a i uszy jakby krótsze. Mówią, że parają się magiją, bowiem coś tam łysnęło jednemu czy dwóm z łapsk.

W  łapskach rogowe łuki dzierżą i długie włócznie. Ten sam leśny bajdurzył, że ich przybytek otoczony jest lasem włóczni z czaszkami nań nabitymi, coby odstraszyć co bardziej tchórzliwego. Bluźnierstwo najgorsze mi ten leśny w tajemnicy wyznał… nikomu nie kazał powtarzać, ale co mi tam… ponoć te orcze ścierwa naszych bogów wyznają!

Orcza Orda jest zarządzane przez Wodza (Gwidon Wyrwiłeb), najwyższego szamana (Hugon Dobrodziej) i ośmiu starszych z poszczególnych Klanów.

Wodza wybiera się podczas rytualnego pojedynku, gdzie każdy klan wystawia swojego kandydata.

Jeśli wszystkie klany się zgodzą, wódz może zostać wybrany bez pojedynku. Takiej sytuacji jednak nikt jeszcze w annałach nie odnotował. Tylko ktoś w kim płynie orkowa krew i popiera go co najmniej jeden z głównych klanów może być wodzem.

Orki wyznają bogów, przodków, cenią siłę i honor (rozumiany na swój wypaczony nieco sposób), a dbają o ich duchowy rozwój szamani i skaldowie (bardowie). Trudnią się zwłaszcza łowiectwem, zbieractwem i wojaczką, dosiadają wielkie dziki jako wierzchowce.

Klany Orczej Ordy:

Klan Białych Kości – chce izolacji i pokoju. Bardzo tradycyjni.

Klan Złamanych Włóczni – chce ekspansji (niekoniecznie pokojowej) i nawiązania stosunków handlowych z innymi nacjami.

Klan Zielonych Skalpów – chce równowagi z naturą i są fanatykami religijnymi. Bardzo tradycyjni.

Klan Obgryzaczy Palców – chcą orczej dominacji, a czystość rasowa to ich główny cel (potajemnie wyznają smoki).

Klan Łamaczy Nóg – jest nastawiony na naukę od innych ras i łączenie z nimi sił. Nie przywiązują uwagi do tradycji.

Klan Damroków

Klan Biezdarów

Koalicja klanów Bawoli Róg – to zrzeszone pomniejsze klany, które też chcą mieć coś do powiedzenia, ale są zbyt małe na obecną chwilę, aby samodzielnie walczyć o władzę w Orczej Ordzie.