Fuks

**Fuks** (ang. **Lucky**) - obecny beta w Dzikiej Sforze. Jest głównym bohaterem pierwszej serii z sagi Sfora.

Brat Belli z jednego miotu. Obecny partner Słodkiej, ma z nią czwórkę szczeniąt. Opiekował się także Nawałnicą, Zawijasem oraz Kłem.

## Wygląd

Fuks to duży, kudłaty pies o złoto-białej sierści. Ma duże, silne łapy, złoty ogon, ciemne oczy i siwiejący pysk. Na szyi, pod futrem ma bliznę, którą zrobiła mu Słodka, gdy naznaczyła go jako swojego betę. Jest mieszańcem owczarka szetlandzkiego i golden retrievera.

## Fabuła

### **Oryginalna Seria**

#### **Opuszczone miasto**

Fuks pojawia się już na samym początku prologu. Jest wtedy jeszcze szczeniakiem o imieniu Japa. Fuks wraz ze swoim rodzeństwem wierci się przy brzuchu swojej matki, gdy nagle jego siostra Kwik wsadza mu łapę w oko. Szczeniak odwraca się od niej, na co ona zaczyna kwiczeć z oburzenia Potem jednak psiak liże ją po nosie, aby pokazać jej, że się nie gniewa. Chwilę później Kwiki budzi go gdy ich Psia Mama ma im opowiedzieć historię o Nawałnicy Psów. Japę przebiega dreszcz podniecenia i przytakuje rodzeństwu, że bardzo chcą usłyszeć tę historię. Chociaż piesek już wielokrotnie słyszał opowieść matki jest bardzo podekscytowany i wyobraża sobie jak Piorun spada i zostaje pochłonięty przez rozpadlinę w ziemi, tym samym tuląc się do rodzeństwa. Gdy Wyjec pyta się kiedy może nastąpić kolejna Nawałnica Psów, matka odpowiada mu, że nie wiadomo, ale muszą uważnie obserwować wszystkie znaki. Wkrótce szczeniaki zasypiają, a Psia Mama ostrzega ich przed Nawałnicą Psów.

Jak się później okazało, był to sen, który przyśnił się Fuksowi w Domu Pułapce. Nagle nadchodzi Wielkie Warczenie, przez co budynek się wali. Fuksowi udaje się przeżyć trzęsienie ziemi i wydostaje się ze swojej klatki z pomocą przyjaciółki - Słodkiej, jednak rani sobie poduszeczkę w łapie . Oboje wybiegają z zawalonego Domu Pułapki na zniszczoną ulicę.

Wielkie Warczenie ustało, ale Fuks dalej czuł się roztrzęsiony po tym wydarzeniu. Fuks pomyślał, że przez jakiś czas nie będzie spał, że będzie miał na wszystko oko, ale usnął.

Fuks obudził się gwałtownie i uświadomił sobie, że przespał całe nie-słońce. Przypomniał sobie jak w śnie słyszał odległy pomruk Wielkiego Warczenia, a także ujrzał jak dużo Długonogich ucieka, niektórzy w hałaskrzyniach. Oprócz tego w mieście nie widział żadnych istot. Ulice miasta były opuszczone.

Słodka, przyjaciółka Fuksa nadal spała. Fuks delikatnie trącił jej długi pysk i polizał ją w uszy. Słodka podniosła się na łapy i to odwzajemniła, również go powąchała i polizała. Spytała Fuksa czy z jego łapą wszystko w porządku. Wtedy Fuks poczuł ból w tej łapie i przypomniał sobie co zdarzyło się w ostatniej podróży Psa Słońca. Delikatnie wylizał spód łapy, by nie spowodować krwawienia; łapa co prawda zasklepiła się, ale nadal była bardzo delikatna.

Oba psy wysunęły się spod gęstych gałęzi i od razu poczuli pogorszenie nastroju. Droga przed nimi była popękana, dziurawa, bardzo pokrzywiona. Woda leciała z długiej, wykrzywionej rury. Wszędzie, na każdej ulicy miasta światło odbijało się od metalu. Ogrody były zalane wodą, a domostwa Długonogich - zmiażdżone. Nie było tu żadnego Długonogiego. Fuks postanowił sprawdzić smak powietrza, lecz poczuł tylko kurz i smród, wydobywający się na powierzchnię spod ziemi.

Fuks nagle poczuł pragnienie, więc podbiegł do miejsca, w którym tryskała woda. Obok rury, w dziurze zauważył oleistą substancję, ale się tym nie przejął i zaczął pić. Słodka piła obok niego.

Pies zaproponował by znaleźć nieco jedzenia w domostwach Długonogich, Słodkiej nie podobał się ten pomysł, ale za nim poszła. Słodka zaproponowała, by poszukać Sfory, ale Fuks nie zgodził się. Słodka postanowiła snuć historie o tym, jak była jeszcze w sforze. We wraku hałaskrzyni, było jakieś jedzenia. Przeszkodą była obecność kruków. Fuks postanowił jeszcze wejść do Domu z Jedzeniem, a tam napotkali Długonogiego. Fuks chciał go uwolnić, ale Długonogi poklepał go lekko po głowie, po czym umarł.

***Więcej wkrótce...***

## Cytaty

**Fuks:** Wybaczysz mi? Jakie to wspaniałomyślne, Słodka. I jakie hojne z twojej strony.
**Słodka:** Nie chciałam cię w żaden sposób obrazić. Pomyślałam jedynie... Że pewnie już nie chcesz zostać ze sforą. Nie mam racji?
**Fuks:** A jakie to ma w ogóle znaczenie, co ja chcę? Bardzo chciałem pomóc tamtym szczeniętom, ale teraz są juz z tamtymi dzikusami. Nie chciałem ich oddawać, a jednak to zrobiłem. I co mi z tego przyszło? Zrobiłem to dla dobra naszej sfory, ot co! Mimo że z całego serca pragnąłem postąpić inaczej. Sama widziałaś, jak brutalnie Kosa postąpiła ze Stokrotką. A te szczenięta są jeszcze takie maleńkie. Wiem, że Mruk zgrywa twardziela, a Liza jest odważna i pewna siebie, ale to mimo wszystko szczeniaki.

**Fuks:** A czy powiedziałem, że odchodzę?!
**Słodka:** Założyłam po prostu... że skoro szczeniąt już nie ma, to chyba nie masz innego powodu, żeby zostać, no nie?
**Fuks:** A czy to nie jest oczywiste? Zostanę, bo jestem częścią tej sfory. Czy naprawdę nie dowiodłem wystarczająco swojej lojalności? Tak w ogóle to jestem w szoku, że ze mną rozmawiasz. Czy becie wypada gawędzić z omegą? Przyszłaś tu pod osłoną mgły, żeby żaden pies cię nie dojrzał?
**Słodka:** Nie bądź taki, Fuksie. Nie chciałam cię obrazić...
**Fuks:** A mimo to mnie obraziłaś, Słodka. Z twoich słów wynika, że praktycznie co wschód Psa Słońca zmieniam zdanie. I że nie potrafię nawiązać głębszej relacji z żadnym psem. Czy nie okazałem już wystarczająco, że działam na korzyść naszej sfory? Nawet jeśli oznaczało to, że muszę pozwolić odejść szczeniakowi? Przyszło mi to z wielkim trudem, ale ty oczywiście nawet tego nie zauważyłaś! A przy tym dzisiaj będę znowu spał w przeciągu tylko po to, żebyście ty i cała reszta psów mogli sobie przypomnieć, że stoję najniżej w hierarchii i znaczę dla was mniej niż nic. Choć wiem, że mógłbym przecież mieszkać inaczej i że nie muszę podlegać żadnym karom i kontroli, to zamierzam żyć w sforze, bo się zmieniłem.

**Liza:** Naprawdę?
**Fuks:** Naprawdę. Nie pamiętam nawet, skąd mam moje imię. Niekiedy wraca jakieś mgliste wspomnienie, ale... Pamiętam młodą Długonogą z żółtymi włosami przypominającymi ogon. Coś jej groziło. Przypominam sobie, że moja Psia Mama była ze mnie dumna. Słyszę, jak jakiś głos mówi:,,Fuks...", ale wspomnienie wymyka mi się, kiedy już mam je chwycić, jak jakaś przebiegła zwierzyna.

## **Galeria**

Na polskiej okładce Opuszczonego miastaNa okładce Opuszczonego miastaNa okładce Ukrytego wrogaNa okładce W ciemnośćNa okładce Przerwanej wędrówkiNa okładce Bezkresnego jezioraNa okładce Nawałnicy psówNa okładce Podziału sforyNa okładce Ostatecznej bitwy