Sondirra Falconshire

## Historia

### Lata 1504 do 1510 – Tild Wah Strun

Bierze aktywny udział w reformowaniu Zachodniego Cesarstwa. Jest za podziałem władzy wojskowej i oddaniem mocy prawnej ludowi za pośrednictwem Rady. Zyskuje ogromne poparcie żołnierzy jak i niższych warstw społecznych. Jej zachowanie wielokrotnie budzi dezaprobatę arystokracji, ponieważ ze wszystkich sił pragnie odebrać władzę skorumpowanej burżuazji. Wraz z Iskas'em Chanosią zaprowadza porządek w armii i rekrutuje nowe oddziały za przyzwoleniem Naczelnej Rady. Za swe publiczne wystąpienia i wspieranie idei demokracji oraz równouprawnienia zostaje wydziedziczona, przyjmując nazwisko ze swego wojskowego przydomka - "Sokolooka".

### Jesień 1505 - Zamach Upadających Liści

Największe rody szlacheckie organizują ucztę, podczas której mają omówić obecną sytuację polityczną państwa i podjąć decyzje co dalej czynić. Nie zapraszają jednak żadnego z członków Naczelnej Rady, lecz jedynie dowódców wojskowych wraz z podległymi im armiami. Spotkanie odbywa się w Brzozowym Grodzie. Gdy zaproszona Falconshire dowiaduje się o planach arystokracji odmawia udziału w spotkaniu i rzuca rękawicę przed głowę najbardziej cenionego organizatora przyjęcia. Ten jednak nie przyjmuje rycerskiego wyzwania, więc Sondirra wyzywając wszystkich od tchórzy i zdrajców szykuje się do opuszczenia Grodu. Zdecydowana większość zwierzchników idzie w jej ślady i wychodzi z sali. Wściekli i skompromitowani nowobogaccy organizują zamach na życie dowódczyni. Przekupują kilku żołnierzy z jej armii, aby wywiedli odziały w pole gdzie przyszykują zasadzkę. Podczas podróży jeden ze zdrajców ciężko choruje, nie jest zdolny do dalszej podróży. Sondirra nakazuje zatrzymać cały pochód, wezwać medyka z pobliskiej wsi i dowiedzieć się co mu dolega. Kiedy znachor nie jest w stanie pomóc, wznawiają marsz by poszukać pomocy w rodzinnym mieście przywódczyni. Wtedy to pozostali zamachowcy zaczynają działać. Nocą 26 dnia Jesieni blokują jedną z tras, by zmusić konwój do zmiany kierunku. Zdrajcy zaproponowali by skręcić w polną drogę, która znacznie ukróci czas przeprawy, by mieć pewność co do ścieżki szli na samym przodzie, tuż przed Sondirrą. Kiedy dwa dni później dochodzą na pola, na których wszystko miało się dopełni, nagle zrywa się potężny wiatr, zrywający kolorowe liście z drzew. Konie zaczęły wariować a opadające liście zebrały się tuż przed Falconshire i przysłoniły jakikolwiek widok od strony polany. Ukryci w zaroślach zabójcy nie byli w stanie ocenić gdzie dokładnie znajduje się cel, więc wystrzelili orientacyjnie. Kiedy podmuch ustał, na zakrwawionej trawie leżały ciała niedoszłych przewodników, a ni koń, niż dowódczyni nie byli nawet zadraśnięci. Mimo, że zabójcy zbiegli wszelkie plany zakończyły się fiaskiem. Ciała pochowano, odmówiono modły i kontynuowano podróż, a wśród żołnierzy krążyła plotka o boskiej opatrzności, czuwającej nad ich dowódczynią. Kilka dni później, w mieście, odnaleziono lekarstwo na dolegliwość ostatniego z współpracowników złoczyńców dzięki wpływom Falconshire. Wtedy to zdrajca wyjawił plany arystokracji względem jej osoby i opowiedział jak to przejrzał na oczy i błagał Semelinię by się nie powiodły. Mimo iż wszyscy łyknęli przypowieść, sama Sondirra wyśmiewała całe zajście, mówiąc że już nawet liście spadające z drzewa mają większą władzę i wpływ na państwo niż szlachta.

### Zima 1507

Dzięki poparciu wojskowych i ludu zostaje wybrana na Naczelnika Sił Zbrojnych. Mimo niechęci przyjmuje tytuł i zapowiada, że zrobi wszystko by oddać władzę ludowi.

### Lato, Rok 1510, Akt wypowiedzenia Wojny

Jedynie miesiąc po zakończeniu rozejmu decyduje się na rozpoczęcie walk z Sharynem, aby przywrócić swemu ukochanemu państwu dawno świetność i wyzwolić ludność z pod jego despotycznej władzy. Po porozumieniu z Chanosią, wysyła do Lorda Dowódcy akt wypowiedzenia wojny.

### Wiosna, Rok 1510 – Marsz na Wieże Syleth

Mimo usilnych błagań Cesarzowej Valiry, osobiście rusza na czele armii. Uważa, że dowódca powinien walczyć u boku swych żołnierzy, bo jedynie wtedy jest w stanie zrozumieć wagę życia podległych mu oddziałów. Podczas bitwy pod Wieżą Syleth walczy z Rdzawym Upiorem i dotkliwe go rani, sama jednak otrzymuje bardzo poważne obrażenia na skutek, których umiera 45 Dnia Wiosny Roku 1510 Nowej Ery, jako bohaterka Zachodniego Cesarstwa, pogromczyni demonicznych wojsk i kobieta, która całym swoim życiem świadczyła, że istnieją jeszcze dobrzy ludzie na tym świecie.

Po zakończeniu wojny odprawiono uroczysty pogrzeb w świątyni Perola w Helade. Legenda głosi, że po zakończeniu obrzędu wiatr zdmuchnął wieko trumny, a przez wybity podczas walk witraż ponownie wysypał się potok kolorowych liści, owijający jej zdeformowane ciało niczym bandaże. Od tamtej pory raz do roku, podczas wiosennego przesilenia, kapłani Perola spotykają się z wieszczką Semelinii w Helade by razem uczcić zmarła Generałową.

## Charakter

Wiele osób nie rozumiało jej usposobienia. Wyparła się wszelkich bogactw, których nie mogła wykorzystać by pomóc innym i zrezygnowała z wpływów danych jej przez prawo krwi. Wytrwale broniła swych poglądów i nie pozwalała z nich publicznie szydzić. Zawsze stawała w obronie słabszych , często nie bacząc na własne życie. Wszelkie stanowiska zawdzięczała ciężkie pracy i poparciu ludu, który szczerze kochała. Nigdy nie brakowało jej sił do walki w dobrej sprawie. Pełna wigoru, potężna i niezwykle utalentowana. Kobieta bezprecedensowa.

## Zdolności

Od najmłodszych lat miała dar do szermierki i sztuk walki. Szkoliła się pod bacznym okiem najlepszy instruktorów w cesarstwie, jednak szybko przerosła oczekiwania swych rodziców, którzy nie chcieli by wstąpiła do wojska. Przystała na ugodę i obiecała, że przez najbliższe lata nie dołączy do armii. Jednak na przekór rodzinie, wstąpiła do zakonu, zafascynowana światem i dobrocią bóstw. Spędziła tam sporą część życia, szkoląc się zarówno w magii objawień jak i wtajemniczeń, ponieważ przeora latami wykładała na uniwersytecie Mistycznego Bractwa. Kiedy Zachodnie Cesarstwo było w potrzebie, opuściła świątynię i wstąpiła do cesarskiej armii, zdobywając zdolności przywódcze i ucząc się taktyk bitewnych. Dzięki wszechstronności wykształcenia i ogromnym umiejętnością była niemalże doskonale przygotowana na wszelkie okoliczności.

Jej zamiłowaniem były uczciwe pojedynki. Uwielbiała szermierkę, więc jeżeli jakiś spór musiał zostać rozwiązany drogą siłową, niemalże natychmiastowo rzucała rękawicą o stół. Podczas pojedynków wykorzystywała jedynie sejmitar, kładąc drugą dłoń na plecach.

Podczas prawdziwej batalii nie szczędziła środków by wybić wszelkie wojska nieprzyjaciela. Jej sposób walki był istnym pokazem talentów. Wybuchy świetlne, cięcia i błyski magii górowały wtedy na polu bitwy, siejąc zamęt wśród przeciwników.