Verhaal van Spreeuwenzang: Evenement 2

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

###### Voorwoord

Hallo, ik ben Spreeuwenzang ( voor het geval dat je het niet wist) en ik heb besloten om mee te doen aan het tweede evenement! Elk hoofdstuk bevat ongeveer 600 woorden. Misschien is het een beetje uitgebreid, maar dat is denk ik mijn schrijfstijl...

Verder moet ik Erin Hunter bedanken voor natuurlijk de Warrior Cats series, ( dat is best logisch) maar ook omdat ik zonder het boek "Water en Vuur" niet kon inleven met ons geliefde Raafje :) (spolier!)

Nog veel leesplezier gewenst!

*Spreeuwenzang*

## Hoofdstuk 1

Het was nacht. De laaste oranjerode strepen van de zonsondergang waren al lang verdwenen, en regenwolken stonden op het punt om het pijpenstelen te laten regenen. De vogels stopten met fluiten, en de stilte heerste door het woud. Slechts een mus vloog naar zijn partner om daar na een lange dag uit te rusten.

Niet ver daar van vandaan neemde een RivierClankrijger het uitzicht over de rivier.

Hij voelde het maanlicht op zich schijnen, en keek naar de grote sterrenhemel. Hij gokte dat daar ergens zijn moeder naar hem zat te kijken. Het leek alsof ze bij hem was. Misschien kwam het door de snelle stroom van de rivier die hem deed ontspannen, of het was echt zo.

'Ravenveer!' hoorde hij iemand zijn naam roepen. Wie durfde nou zijn momentje te verstoren?

Aan de stem kon hij horen dat het Vuurgloed, zijn beste vriend was. Vuurgloed wist in tegenstelling van de andere RivierClankrijgers dat Ravenveer elke nacht hier uithangt.

Ravenveer stond op, en verstopte zich tussen het riet. Gelukkig (voor hem) was het al aan het regenen en kon Vuurgloed zijn geur niet ruiken. Even later voelde hij iemand op zich springen. Iemand met een rode vacht. Vuurgloed!

'Dacht je echt voor mij kunnen verstoppen?' zei Vuurgloed. 'Dit is je verstopplek geweest voor een week!'

'Oké, we gaan weer naar het kamp,' bromde Ravenveer, teleurgesteld dat hij zijn rode vriend niet zag aankomen.

Ze liepen samen naar het kamp, al zeiden ze geen woorden tegen elkaar. Vuurgloed liep voorop, terwijl Ravenveer achter hem slenterde.

\*\*\*

Terug in het kamp, hoorde Ravenveer iets dat uit zijn slaap werd gewekt. Ravenveer bleek de enige die het hoorde, dus opende hij langzaam zijn oogleden, en liep slaperig het krijgershol uit.Hij hoorde de regen steeds harder en harder kletteren. Toen hij uit het hol was, zag hij een langharige poes met een van de vissen van de prooistapel in haar bek. Ze had die gestolen!

Ravenveer sprintte naar haar toe, maar de poes had hem al gezien en rende weg.

Eigenlijk was Ravenveer blij met deze actie. Hij zal kunnen laten zien dat hij geen luiaard is, of een muizenbrein, als hij haar ving. En dan zal hij de held kunnen uithangen.

Maar het bleek zo te zijn dat de poes sneller was dan Ravenveer. De poes rende sneller, al had ze een vis in haar bek. De modder, het riet, en de rivier hadden plaatsgemaakt voor gezond gras, en Ravenveer rook meer en meer tweebeen stank. De poes zal hem in het tweebeenplaats leiden! Dat wist Ravenveer. Maar hij zal er alles geven om die poes in poten te krijgen. De achtervolging *moest* verder. De achtervolging moet stoppen door haar. Niet door hem.

Uiteindelijk heeft de poes hem in de tweebeenplaats gelokt. Ze begon moe te worden, dat merkte Ravenveer. Ondanks de rare ondergrond en de luidruchtige monsters sprintte hij naar haar toe. Hij was toch een keertje in de tweebeenplaats geweest. De poes offerde haar laatste energie op voor deze achtervolging. Ze sprong op zo'n een schutting van de tweebenen, en via dat ding sprong ze soepel op het dak van een tweebeennest.

Ravenveer kon niet een tweebeennest ingaan. Maar je ging er niet in toch...?

Maar hij heeft besloten om haar hem rust te laten en terug te keren naar de Clan. Hij keek de laatste keer naar haar en toch zag hij iets... moois aan haar. iets... leuks. Hij zag iets... goeds in haar ambergele ogen.

Ravenveer zette die gedachtes aan de kant, maar toch... het voelde alsof... Alsof hij dertig rondjes om het hele woud kon rennen, dat hij alles kon, alles dankzij haar!

Diep vanbinnen wist hij dat hij die poes een keer zal ontmoeten.

## Hoofdstuk 2

Ravenveer was inmiddels al in het RivierClanterritorium na een stuk lopen, en had een paar vissen gevangen, als dekmantel voor de achtervolging. Niemand mocht iets weten. De zon was al op en de regenwolken hadden al plaatsgemaakt voor de helderblauwe hemel, en de vogels begonnen te fluiten. Hij was gewoon in een goede bui en vond een zwart vogelveertje voor de kits. deze nam hij mee.

Eenmaal in het kamp legde hij de vissen op de prooistapel. Dit moest eigenlijk de tweede lading zijn, want er was nog over van gisteren, maar daar lette Ravenveer niet op.

In het kamp zag hij Regenster, zijn vader waakzaam naar hem kijken, en Ravenveer begroette hem met een knikje. Verder zag hij Ijzelpels en Lindeblad met elkaar te praten. De twee poezen keken vriendelijk naar de jonge krijger toe.

Toen zag hij zijn halfbroertje Reigerkit. 'Reigerkit!' begroette Ravenveer hem. 'Kijk eens wat ik heb meegenomen!'

Ravenveer liet hem de mooie zwarte veer zien. 'Speciaal voor jou!' Reigerkit keek blij op. 'Ik ga het aan papa laten zien!'

'Liever niet aan Regenster laten zien, Reigerkit, hij is druk bezig,' zei Ravenveer, terwijl hij naar zijn vader keek. 'Maar je kan hem wel aan Zilverbloem laten zien!' voegde hij er aan toe om Reigerkit te troosten toen hij de teleurstelling van de kit zag. Toen Ravenveer dat zei, stormde Reigerkit naar zijn moeder.

'Mama! Kijk eens wat ik van Ravenveer heb gekregen!' hoorde Ravenveer vanaf de open plek.

Was de moeder van Ravenveer maar levend. Hij moet de hele tijd aan Verenwolk denken, zijn moeder, die een lange tijd geleden was gestorven, toen Ravenveer geboren, maar hij wist dat ze naar hem keek. De hele tijd. *Het moet zwaa*r *geweest* *zijn* *voor* *Regenster*, dacht hij. *Dat je partner gestorven is, en je dan een nieuwe familie maakt met Zilverbloem. Zal Verenwolk niet boos zijn?*

Ravenveer liet de gedachte staan, maar voor hij dat kon doen, kreeg hij Zandstreep, de commandant voor zijn neus.

'Hoi Ravenveer, zal je meekunnen gaan met een grenspatrouille of wil je alleen gaan jagen?' vroeg de commandant hem.

'Ik ga wel jagen. Ik heb gehoord dat Vuurgloed staat te trappelen voor een patrouille.' zei Ravenveer, lopend richting de kampuitgang, terwijl Zandstreep zijn vriend ging commanderen.

Dit was een kans om haar te ontmoeten!

Ravenveer rende uit het kamp met een klein witvisje in zijn bek, die hij uit de prooistapel had gepakt, dat eigenlijk zijn ontbijt was. Hij ging naar de grens van de tweebeenplaats. Voor de tweede keer ging hij voor haar de tweebeenplaats in.

Hij kende haar geur gemakkelijk, en volgde zijn neus. Ondanks de onnodige tweebeenstanken waren de geuren goed te ruiken. Eerst liep hij langs een paars monster. Na een tijd kwam hij nog een paars monster tegen en rook hij een Clangeur. Later kwam hij nog een Clangeur tegen en een paars monster. Hij was rondjes aan het lopen.

Die poes had hem dus in een val gelokt. Voor hij zich kon omdraaien zag hij dat er zwarte poten zijn vacht aanraken en dat hij een gewicht op zijn rug voelde. Ze had op hem gesprongen. Daar wist Ravenveer wel raad mee. Hij hurkte neer en sprong daarnaa hoog, zodat ze van hem afging. Hij draaide zich om en zag de poes voor zich, ze was inmiddels opgestaan. Ze had mooie ambergele ogen, en een verzorgde, lange vacht, zelfs voor een poesiepoes. Maar aan haar geur kon hij ruiken dat ze een zwerfkat was. Ze had een kras op haar neus.

'Wat doe jij hier?' snauwde ze.

Ravenveer aarzelde, maar legde de witvis neer. 'Dit is voor jou,'

Hij zag dat de blik van de poes nu verzachtte en nu een dankbare blik wierp in plaats van een vijandige. 'Voor mij?'

Ravenveer knikte. 'Voor jou,'

## Hoofdstuk 3

De poes schrokte het snel op. 'Mag ik weten wat jouw naam is?'

'Ravenveer is mijn naam. Ik kom van de RivierClan.' Ravenveer was verbaasd dat hij die woorden had uitgesproken zonder te aarzelen. 'Wat is jouw naam, als ik vragen mag?'

'Spreeuw,' zei ze.

*Spreeuw, wat een mooie naam*, dacht Ravenveer.

'Mag ik weten waarom je mij dit geeft?' vroeg ze plotseling.

'Uhmm... Ik zag je prooi stelen van de stapel, en ik was die achter je aan kwam.' Zei hij snel. Hij zag een glimp van wantrouwen in de ogen van Spreeuw.

'Oh... Oké. Bedankt.' zei Spreeuw, terwijl ze zich omdraaide, en wegliep. Ravenveer ging niet achter haar aan, maar bleef stilstaan totdat hij de zwarte vacht van Spreeuw niet meer zag. Zijn ogen zagen alleen maar haar. Alleen. Maar als hij achter hem aan ging, kon het zijn dat ze hem niet meer leuk vond. Hij wist niet eens of ze hem waardeerde.

Hij draaide zich om en slenterde weg.

\*\*\*

Spreeuw rende weg toen ze Ravenveer niet meer zag. Eigenljik was hij wel aardig. Maar hoe durfde hij zomaar komen van "Hallo ik wil je dit laten eten"?!

Ze sprong op een afvalcontainer, en sprong daarna op een gebouw waar met grote tekens stond: "SUPERMARKT"

Spreeuw kon dit niet lezen, maar ze wist dat er daar eten lag. Veel eten. Of zal ze weer naar de RivierClan gaan om daar vis te stelen? Ze ging zitten op het grote, platte, hoge ding, genoeg om alles te zien; Gebouwen, monsters, maar ook lichten, en... Het woud. Waar Ravenveer zat.

Er waren al een paar dagen verstreken, en de avond begon al te naderen, de tijd vloog voor Spreeuw. Spreeuw sprong van het hoge vertrouwde plekje, en trippelde langzaam, maar tevreden door de tweebeenplaats. Ze keek goed om zich heen of er monsters of tweebenen waren, maar niets gevaarlijks. Ze rende naar het woud, waar het gesteente veranderde in groen gras. 'Ravenveer?' fluisterde ze.

Ze keek eerst links. Daar zag ze niemand. Dan rechts. Daar zag ze ook niemand. Dan voor haar, en ze zag Ravenveer aankomen.

Toen Ravenveer haar opmerkte leek hij niet erg blij te zijn. 'Wat doe je hier?!' snauwde hij.

'Kom om maanhoog naar het paarse monster, zeg maar dat je een poesiepoes hebt verjaagd,' fluisterde ze. 'Ik weet meer van de Clans dan je denkt,' voegde ze eraan toe een sprintte weg.

'Ma-Maar hoe weet je van de Clangewoontes?' riep Ravenveer achter haar, al beantwoordde Spreeuw de vraag niet, maar ze hoorde hem wel.

\*\*\*

Het was bijna maanhoog. Spreeuw zat geduldig te wachten bij het paarse monster, hopend dat Ravenveer zal komen. Een bries deed de ambergele ogen van Spreeuw tot spleetjes dichtknijpen.

Ineens rook ze een bekende geur. Was het Ravenveer? Spreeuw snuffelde nog een keer aan de geur die haar kant deed opwaaien. Het was haar broertje. Het was Storm.

Spreeuw had een slechte geschiedenis meegemaakt met haar broer. Hoewel ze ouder was, moest ze altijd doen wat hij wilde, al waren het dingen als praten over territorium, bijvoorbeeld. Maar deze keer zal Storm Spreeuw niet ontmoeten. Spreeuw liep een doodlopend straatje in, om te wachten totdat hij wegging.

Maar waarom zal haar broetje iets kwaad doen?

Spreeuw weifelde, maar besloot om haar broer te ontmoeten. Ze kwam met een neutrale blik naar Storm. Storm merkte haar aanwezigheid en begroette haar vriendelijk.

'Spreeuw, wat kom je hier doen?' vroeg hij.

Spreeuw slikte. 'Heb jij een zwarte kater gezien die naar vis ruikt?'

De blik van Storm leek wantrouwend. Spreeuw hoopte maar dat hij Ravenveer niet kende. Als haar familie wist dat ze een paar keer een RivierClankater heeft ontmoet, zal zowel als haar vader als haar moeder en broer haar aan flarden verscheuren. 'Een RivierClankater?' zei hij. 'Een gokje hoor,'

## Hoofdstuk 4

Spreeuw slikte nog een keer. 'Nee.' Hij had het geraden, of haar bespioneerd, of allebei.

'Echt niet?' Een andere mannelijke stem hoorde Spreeuw achter haar. Ze draaide haar kop direct om. Ze zag een grote witte kater, met hier en daar zwarte vlekken en groene ogen. Daarachter liep er een goudbruine vrouwtjespoes met bruine vlekken, en ambergele ogen. Dit waren haar ouders. De witte was haar vader, Meeuwenkreet, en de ander... haar moeder, Panter.

Haar vader keek haar aan met woeste, bloeddorstige ogen, terwijl haar moeder Spreeuw uitdrukkingsloos aankeek.

In de tijd dat Spreeuw omkeek voelde ze klauwen in haar borst. Storm had hun ouders als afleiding gebruikt om haar aan te vallen. Ze voelde dat haar ouders ook meehielpen en Spreeuw hulpeloos op de grond lag. Dit was geen familiebijeenkomst, ze waren van plan om Spreeuw af te maken. Maar waarom? Ze was maar een paar keer bij Ravenveer geweest, dat is toch geen probleem? Gewoon vrienden zijn... Dat mag, toch?

Inees besefde ze waarom ze haar wilden doden. Ze dachten dat ze verliefd op Ravenveer was. Maar dat was natuurlijk niet zo. Of toch wel...?

*Ik heb veel te veel vertrouwen gehad in mijn familie. Wat heb ik gedaan?*

\*\*\*

Ravenveer zat opgerold in zijn nest. Hij dacht na over Spreeuw, over hoe ze hem vind, waarom ze iets weet van de Clangewoonten. Toch voelde hij de aanwezigheid van Spreeuw.

Hij zal wel graag in slaap willen, maar dat lukte hem niet om twee redenen:

1. Hij miste Spreeuw vreselijk

2. Het voelde alsof hij overal krabben over zijn pels heeft, al wist hij dat hij er geen had, en rook de geur van bloed

In de loop van de tijd hadden ze al wel vaker afgesproken, maar het laatst dat hij Spreeuw zag was tijdens die patrouille met Adderhart en Vonkvuur, wanneer ze in de struiken verstopte en dan was weggerend.

Daarna herrinnerde hij iets heel belangrijks. De afspraak om maanhoog!

Hij stond snel op. Maar hij maakte zoveel geruis, dat Vuurgloed wakker werd. Hij deed een oog open, maar deed het dan dicht.

*Je denkt zeker dat ik naar mijn plekje ga, toch?* dacht Ravenveer toen hij Vuurgloed zag. Hij was blij dat niemand anders hem zag. Hij sloop langzaam het kamp uit. Hij merkte dat er nog steeds krabben leken te zitten onder zijn pels. Misschien waren het teken? Maar hij wist dat oudsten teken kregen, en hij was niet in de buurt geweest van die ouwe vlooienzaken.

Na een tijd stond hij stil om even uit te rusten van het rennen. Hij kreeg de hele tijd de geur van bloed te ruiken, die geur werd steeds sterker. Ook de geur van tweebeenafval werd steeds sterker.

Na een paar momenten waren de geuren van tweebeenafval en bloed verdwenen. Waar kon dit vandaan komen...?

Spreeuw!

Was dit een teken van de SterrenClan? Een visioen? In ieder geval, wist Ravenveer dat Spreeuw in gevaar was. Wie leefde anders bij de tweebeenplaats?

Ravenveer stond op en sprintte naar de tweebeenplaats, hijgend. Het was alsof hij naast haar bevond. Alsof hij naast haar bevind. Hij kon bijna inleven waar ze zich bevond. Hij kon alleen maar naar het paarse monster rennen.

Even later, bevond Ravenveer in de tweebeenplaats. Na al die ontmoetingen leek alles... zo bekend, zo vertrouwelijk, maar hij wist dat er overal gevaar loerde. Hij omzeilde gemakkelijk de tweebenen die hier waren, en kwam aan bij het paarse monster, waar alles zo rustig was. Hij herkende alles, behalve Spreeuw. Hij kon nergens haar mooie zwarte vacht zien, en daarom begon hij wanhopig om zich heen te kijken.

## Hoofdstuk 5

Ineens zag hij een witte kop uit een straatje komen. En daarna zag hij een iemand als Spreeuw, maar het leek alsof die kat een veel kortere vacht had, en even later, als hij goed keek, leek de kat donkergrijs met ambergele ogen. Al deze katten keken naar hem, alsof hun hem herkenden. De twee katten liepen op een rustig tempo naar Ravenveer.

Ravenveer wist dat er iets mis was met die twee. Daarna zag hij de donkergrijze kat knikken en naar hetzelfde steegje trippelen. Daarna verscheen er kort nadat de donkergrijze kat was weggegaan een goudbruine poes met een donkerbruine vlekken.

Al die tijd stond Ravenveer stil. Hij realiseerde dat dit juist het slechtse was wat hij kon doen, en de katten kwamen steeds meer dichterbij. Dan hoorde hij eeen stem die hij binnen een fractie van een seconde zou herkennen.

Was dat Spreeuw?

Ravenveer begon nu echt gek te worden van al die gedachten die hij had. Hij zal Spreeuw natuurlijk om hulp te komen schieten, maar wat als hij zich verbeeldde en het eigenlijk diezelfde grijze kat was? Wat als die drie katten ermee hadden te maken? Wat als hij te hulp schiet er een hele grote bende zwerfkatten klaar staan om hem af te maken?

Maar hij kon maar een ding doen als hij van al die gedachten af te komen, en dat wist hij heel goed. Hij kon alleen maar naar dat steegje gaan om het uit te vogelen.

Hij wist dat het gevaarlijk was, maar wat anders? Hij zal zelfs zijn leven opgeven voor haar.

Hij rende met een snel tempo naar het steegje. Hoe sneller hij ging, hoe meer hij het gevoel had om iedereen af te maken wie Spreeuw met maar een klauw aanraakte. Het hart van Ravenveer bonkte steeds harder, en zijn poten zweefden over de stenen ondergrond. Ravenveer zag steeds meer van de grijze pels van de kater.

Ravenveer kreeg bijna een hartstilstand toen hij het zag. Hij zag Spreeuw moederziel alleen tegen de kater vechten, en het leek alsof Spreeuw al dood was. Hij zag pure uitputting in haar ogen. De kater maakte een beweging zodat Spreeuw op haar buik viel.

Ravenveer had genoeg gezien. Met zijn laatste energie sprong hij op de grijze kater. De grijze kater merkte Ravenveer op, en draaide zich om voor een tegen aanval. Toen zag hij de kater knikken, maar niet naar hem. De kater zorgde gemakkelijk dat Ravenveer net zoals Spreeuw hulpeloos op de grond lag. Ravenveer probeerde om zijn aangeleerde RivierClantechnieken te gebruiken, maar niks lukte. Het was hopeloos.

Ineens zag hij de witte vacht en de bruine vacht van de twee katten die hij eerder zag.

De witte kater wilde net hem doden, totdat hij een stem hoorde.

'STOP!' hoorde Ravenveer. Het was die bruine poes.