Montessori na Obczyźnie

**Rozdział 1**

Bądź mną, hindus lvl pomiędzy 12 a 37. Dostań się na najbardziej prestiżowy kierunek w Amsterdamie. Twoja mama musiała wziąć dodatkową zmianę w scam call center, ale opłaca się. Przydzielają ci do celi w akademiku jakiegoś polaczka. Myślisz sobie, że w sumie spoko, zaraz napijecie się jakiejś dobrej polskiej wódeczki razem i będziecie ziomami. Gość przez 2 miesiące cię ghostuje, co doprowadza twojego ojca do wzięcia kredytu na lodówkę. Wyrozumiale jednak wmawiasz sobie, że odda ci za nią hajs kiedy przyjedzie i być może twój młodszy, niepełnosprawny brat, nie umrze z głodu.

W dzień przyjazdu polaka piszesz, że możesz go odebrać z lotniska, tamten jednak odmawia twierdząc, że ma swojego szofera. Czekasz jak na szpilkach na przyjazd swojego nowego kolegi, kiedy pod akademik podjeżdża duża, pomarańczowa szambiarka na polskich blachach.  To pewnie znowu ta ekipa sprzątająca z jakiejś polskiej wiochy która dorabia sobie sprzątając akademiki dla bogatych dzieciaków i hindusów na kredycie studenckim. Ze środka wysiada trzech gości wyglądających jak prawdziwi gangsterzy z niskobudżetowych filmów akcji. Nie zaprzątając sobie tym głowy piszesz do nowego kolegi kiedy będzie na miejscu. Nagle rozlega się pukanie do drzwi - dwa szybkie uderzenia. Podchodzisz do drzwi zakładając uśmiech numer 4 i otwierasz z rozmachem.

Wysoki chłopak świdruje cię wzrokiem. Masz poczucie jakby jego oczy były już dawno martwe. Razem z widokiem współlokatora do pokoju wlewa się odór podgrzewanego tytoniu z mentolem. Wyciągasz nieśmiało rękę do nowego towarzysza, a ten ściska ją z siłą prasy hydraulicznej i ciągnie w bok przesuwając cię z przejścia.

* Suń się Habibi. - warknął chłopak - mam sporo sprzętu, który musimy tu wnieść. Lepiej nie przeszkadzaj.

W tym samym czasie do mieszkania wchodzi trzech chłopaków niosąc sprzęt laboratoryjny i butelki z nieznanymi substancjami. W czasie kiedy koledzy niejakiego Baniaka rozkładają w jego pokoju prawdziwą fabrykę, polak tłumaczy ci, że on tu spać nie będzie. Zamiast niego będą tutaj jego kumple - Różyk i Moniuszko, oraz dostawca Tkacz. Kiedy próbujesz zaprotestować i poruszyć temat lodówki, twój nowy współlokator podnosi tylko koszulkę Eda Sheerana, pokazując ci wystającą z pod niej rękojeść pistoletu.

Następne godziny spędzasz na słuchaniu jak Różyk tłumaczy ci szczegóły produkcji niebieskiej tynktury, którą później przerabiają na najlepszy liquid jaki zna Europa. oczywiście nie wierzysz w ani jedno jego słowo, jednak Polacy są uzbrojeni więc nie chcesz z nimi zadzierać.

W tym czasie do twojego apartamentu wchodzą i wychodzą nowi ludzie i rozmawiają z Baniakiem oraz Dawidem którzy siedzą w kuchni i palą heetsa za heetsem. Przez zamknięte drzwi przebijają się tylko niektóre słowa; wyłapałeś między innymi „Apsyda”, „Krylson” i „Biały”. Nie masz pojęcia co oznaczają te słowa, więc skupiasz się na nowym treningu umiejętności zawodowych. Na szczęście Polacy proponują ci całkiem dobrą zapłatę za udział w ich procederze.

Nagle do pokoju-laboratorium wchodzi Moniuszko z jakimś potężnie zbudowanym okularnikiem.

* Słuchaj Habibi, pogadaliśmy z chłopakami trochę o różnych sprawach. Skoro nasza organizacja zmuszona została wyjść na rynek międzynarodowy, potrzebujemy ambasadorów. Ja musze jechać na południe Holandii, potrzebujemy ludzi, rozumiesz?

W tym czasie jego towarzysz wyjmuje ze swojej aktówki zawiniętego w folie spożywczą p99. Nowiutki pistolet aż błyszczy od smaru. Podaje go prosto do ciebie, więc bierzesz i oglądasz. Widzisz enigmatyczny napis FB „Łucznik” Radom, na lufie pistoletu.

* Więc chcemy cię u nas, Habibi. - dołącza się Baniak. - chcesz zostać częścią Montessory?

I tak właśnie popełniłem największy błąd mojego życia.