Niemiecka Republika Demokratyczna

Flaga

**Niemiecka Republika Demokratyczna** (niem. *Deutsche Demokratische Republik*) - państwo położone w Europie Środkowej, graniczące z Danią, ZSRR, Czechosłowacją, Austrią, Szwajcarią, Francją, Luksemburgiem, Belgią i Niderlandami.

* Historia
* Polityka
* Gospodarka
* Wojsko

### Strefy okupacyjne

Po wojnie Niemcy zostały podzielone na 3 różne strefy okupacyjne, jednak w praktyce znaczenie miała tylko strefa sowiecka. Pozostałe strefy, brytyjska i francuska, obejmowały niewielkie skrawki terenu. Pierwsza z nich składała się z 5 miast portowych Rzeszy: Hamburga, Bremy, Roztoka, Lubeki oraz Kilonii. Dawało to Brytyjczykom faktyczną kontrolę nad transportem morskim i niemiecką marynarką wojenną. Francuska strefa składała się z regionu Saary, bogatego w węgiel i żelazo. Formalnie przedstawiciele 3 mocarstw tworzyli Sojuszniczą Radę Kontroli Niemiec, a jej rola obejmowała głównie wydawania ogólnych zaleceń dotyczących polityki denazyfikacji i demokratyzacji oraz organizację przesiedleń z Europy Wschodniej. Rada szybko została zdominowana przez sowieckich dyplomatów, podnoszących argument, że to oni kontrolują w praktyce całe Niemcy. W pierwszych latach po wojnie to SRKN było jedyną cywilną władzą w Niemczech.

### Powołanie nowych państw

Do pierwszych zmian doszło w 1948 roku. Już po wybuchu wojny we Włoszech, 13 lipca w radzieckiej strefie do życia została powołana Niemiecka Republika Demokratyczna, nowe socjalistyczne państwa, rządzone przez sojusz partii socjalistycznych i komunistycznych. Utworzenie go w praktyce zakończyło funkcjonowanie Rady. Niedługo później formalnie powstał Protektorat Saary, włączony praktycznie do Republiki Francuskiej, a dwa lata później portowe miasta niemieckie zostały formalnie połączone ze Zjednoczonym Królestwem jako Morski Związek Niemiecki. O ile w Protektoracie Saary z początku trudno było mówić o jakimkolwiek poziomie samorządności, o tyle Londyn zadbał o to, żeby mianowany gubernator miał sporo do powiedzenia w związkowej polityce. Przyjęło się z czasem, że burmistrz Hamburga zostawał jednocześnie premierem rządu związkowego.

### Pierwsze lata wolności

Początkowo NRD miało być swojego rodzaju wizytówką dla reszty Europy jak działać będzie system demokratyczny w państwie komunistycznym. Pierwsza konstytucja zakładała istnienie ustroju federalnego oraz silnego urzędu kanclerza, gwarantowała także szereg praw i wolności obywatelskich. Problemem było jednak podejście nadal okupujących Niemcy Sowietów do systemu partyjnego. W 1951 roku ustanowiono, że kontynuować swoje działanie i istnienie mogły tylko te partie, organizacje czy związki zawodowe, które przystąpią do Bloku Demokratycznego, któremu przewodniczyła Niemiecka Socjalistyczna Partia Jedności. O ile więc w pierwszych wyborach w 1948 roku niezależne partie chadeckie czy liberalne weszły do Volkskammer, niższej izby parlamentu, o tyle już 5 lat później ich liderzy zostali zmuszeni do przyjęcia dominacji partii socjalistycznej. Po wyborach w 1953 roku doszedł do władzy zwolennik twardej polityki, Walter Ulbricht. Jego wybór zakończył powojenny okres względnej politycznej wolności.

* Second tab
* Third tab

```
   <label>Wybory powszechne</label>

 <label>Wolność prasy</label>

 <label>Org. pozarządowe</label>

 <label>Związki zawodowe</label>

 <label>Sądy</label>

```

```

 <label>Migracje zagraniczne</label>

 <label>Migracje wewnętrzne</label>

 <label>Wojsko</label>

 <label>Służby porządkowe</label>

```

```
   <label>Opieka zdrowotna</label>

 <label>System emerytalny</label>

 <label>Status religii</label>

 <label>Status rasy</label>

```

</infobox>

Frakcja stalinowska
Lider: Walter Ulbricht
Walter Ulbricht to bohater narodowy. Od lat niemieckie dzieci uczą się o bohaterstwie tego człowieka, który ponoć brał udział w walkach o Berlin. Kult wokół Ulbricha najlepiej widać w tym, że oficjalną doktryną kraju jest marksizm-ulbrichzm. Powojenne Niemcy przeszły drogę od potencjalnej demokracji przez dyktaturę partii do dyktatury jednego człowieka. Jego rządy są ostatnim wielkim pomnikiem Józefa Stalina, zbudowanym i utrzymywanym także dzięki szerokiemu poparciu wojska i oficerów. Ostatnie lata to okres coraz większego odcinania się od świata zewnętrznego. Ulbricha męczy paranoja i strach, które każą mu coraz silniej ograniczać wolności obywatelskie, polityczne czy społeczne.

Frakcja francuska
Lider: Willy Brandt
Willy Brandt nigdy do końca nie pogodził się z tym, że jego kraj jest radzieckim satelitą czy ma socjalistyczną gospodarkę. Karierę polityczną po wojnie zaczynał więc w Nadrenii, będącej wg niego jedynym choć trochę wolnych obszarem Niemiec. Od tego czasu minęło kilka lat, a Brandt wraz z innymi zwolennikami zbudował oddzielną frakcję w ramach partii rządzącej. Oficjalnie mówią oni tylko o przejściu na model francuskiego socjalizmu, ale wiadomym jest, że chcą doprowadzić także do większej demokratyzacji życia politycznego.

Frakcja radziecka
Lider: Otto Niebergall
Otto Niebergall nazywany jest niemieckim Mikojanem - głównie ze względu na jego emocjonalną walkę o przyjęcie rozwiązań tzw. Nowego Kursu. Polityk ten znany jest z ostrej krytyki rządzących sprzed kilku lat, za co zresztą spędził 2 lata w więzieniu. Obecnie bardziej pilnuje języka, ale w ograniczonych możliwościach niemieckiej polityki, rzadko kiedy dociera ze swoimi pomysłami do mas. Zwolennicy Niebergalla często zwracają uwagę na potrzebę zluzowania cenzury oraz zrewidowania obecnych planów centralnych.

Frakcja polska
Lider: Rudolf Hernstadt
Rudolf Hernstadt nie jest politykiem znanym szerokim masom społecznym. Na znaczeniu zyskał on po śmierci Stalina, kiedy stał się głosem grupy menadżerów, ekonomistów i urzędników finansowych lobbujących za bardziej przemyślaną strategią gospodarczą. Początkowo grupa Hernstadta odnajdywała nić porozumienia z rządzącym Ulbrichem, jednak popadający w coraz większą paranoję polityk zerwał stosunki z technokratami pod koniec lat 50. Od tego czasu grupa szuka sposobu aby odzyskać władzę ekonomiczną.