Vorahk (Ce-Koro)

Był poranek, gdy szare chmury zasłoniły niebo, kąpiąc równiny w deszczu. Biały Toa znajdował się na ubitym trakcie, który prowadził go na północ.

Niziny pełne były niskiej trawy, wzgórz, krzewów i małych zagajników. Gdy słońce wschodziło nad krainą, wrażenie było niemal idylliczne. Wędrowiec przeżuł suche, solone mięso rahi, obserwując zarys Matorańskiej wioski, który pojawiła się koło drogi.

Jego Graak, czworonożne, koniowate rahi zaczęło skubać trawę. Mężczyzna spiął wodze wierzchowca, przechodząc w powolny kłus. Wolał, aby mieszkańcy wiedzieli, że się zbliża.

Błoto był średniej wielkości ospałym Graakiem o brunatnoszarej maści. Jednak to nie od niej Toa Lodu nadał mu imię. Wierzchowiec parsknął, widząc dwa niebieskie kształty, które wyszły im na spotkanie.

- Spokojnie, Błoto – Toa Lodu nie miał pojęcia, czemu Graak zareagował tak niespokojnie. Był przyzwyczajony do widoku Matoran.

Gdy przyjrzał się bliżej, zauważył złote fragmenty na błękitnej zbroi mieszkańców. Rozpoznał plemię i uderzył wierzchowca stopami, nakazując jazdę naprzód.

Akarys rozważał nocleg w wiosce, lecz oznaczałoby to przesiedzenie całego dnia w Koro, by wyruszyć w dalszą podróż dopiero następnego dnia. Miał do pokonania jeszcze wiele kio. Postanowił więc, że zatrzyma się tam tylko na chwilę.

Wędrowiec przeciągnął wzrokiem po Koro. Wioska była otoczona niewielką, suchą fosą oraz naostrzonymi, drewnianymi palami. Naprzeciw wejścia do wioski podłożono kilka cienkich desek, które robiły za prowizoryczny most. Na spotkanie wyszły dwie Ce-Matoranki, dzierżąc prymitywne, drewniane włócznie. Starały się wyglądać groźnie, lecz Akarys nie dał się zwieść. Plemię Psioniki nigdy nie było zbyt wojownicze.

- Co sprowadza cię do Ce-Koro, Toa? - odezwała się jedna, przysadzista strażniczka z niebieską Matatu na twarzy.

- Zmierzam na południe. Chciałem się tu zatrzymać na chwilę, jeśli można – oznajmił.

- Możesz wejść – obie strażniczki odsunęły się, robiąc miejsce dla wierzchowca.

Akarys spojrzał na kawałki drewna, po których miał przejść Graak. Żałosny most wyglądał, jakby w każdej chwili mógł pęknąć.

Wioska składała się z kilkunastu Matorańskich, glinianych chatek, otoczonych drewniano-glinianym murem. Mężczyzna wypatrzył także magazyn i stajnię. Mżawka nadal nie ustępowała.

Gdy wjechał do wioski, Kanohi pracujących Ce-Matoranek zwróciły się w jego stronę. Usłyszał kilka szeptów. Akarys zeskoczył z Graaka, biorąc Błoto za uzdę. Wierzchowiec spojrzał na krzątających się wokół mieszkańców.

- Czy ktoś tu zajmuje się Gukko? - powiedział głośniej. Osoba wysyłająca listy na pewno wiedziała coś o tym, co dzieje się w pobliskich wioskach.

Nikt mu nie odpowiedział. Zamiast tego na skwerze zaczęło gromadzić się coraz więcej Matoranek. Biały Toa ponownie usłyszał szepty.

- Pomóż – odezwała się jedna z dziewczyn.

- Pomóż nam – zagrzmiało więcej głosów.

Akarys rozejrzał się po skwerze, słysząc dookoła jedynie błaganie.

- Rahkshi zalęgło się w lesie obok. Zabiło Aide… - głos ugrzązł w gardle jednej z Matoranek Psioniki.

- Rahkshi? - wędrowiec zadrżał na dźwięk tego słowa. Wychudłe, wysokie bestie zdawały się być całkowitym przeciwieństwem Toa. Akarys nigdy nie walczył z jednym, słyszał jedynie pogłoski. Dzikie Rahkshi były dużym problemem w wielu prowincjach po Wielkim Kataklizmie, gdy Protektorat był jeszcze formowany. Teraz, kilkadziesiąt lat po zapadnięciu Wielkiego Ducha w sen, zdziczałych bestii nie powinno być zbyt wiele. Teraz Akarys zrozumiał, dlaczego przed Koro postawiono fortyfikacje.

- Będziemy wdzięczne, jeśli-

- Zaraz, zaraz – przerwał jej Toa Lodu. - Nie macie tu Toa? Czy ona się tym nie zajęła? - zapytał. Wydawało mu się, że ta wioska posiadała obrońcę.

- Neiho zniknęła we Wzgórzach Mgieł – odparła jedna z dziewczyn. - Wysłaliśmy jedną z naszych sióstr, by ją odszukała, lecz nie wróciła.

*No to świetnie. Wygląda na to, że posiedzimy tu trochę dłużej*. Przez cały ten czas miał w głowie uczucie zagłady, która miała dopiero nadejść gdzieś daleko na północy. Tutaj zagłada już przybyła.

Toa Lodu wziął głęboki oddech.

- Zrobię to.

Zauważył pojawiające się na Kanohi uśmiechy. Jedna Ce-Matoranka z niebieską Komau na twarzy wyszła przed szereg.

- Chodź, pokażę ci, gdzie szukać Rahkshi! - powiedziała, kierując się do wyjścia z wioski. - Jestem Naxi – przedstawiła się.

- Akarys – odpowiedział Toa, prowadząc ze sobą Błoto.

Znaleźli się z powrotem na trakcie, zmierzając na północ. Gdy wioska zniknęła za niewielkim wzgórzem, Ce-Matoranka podbiegła do jednego z przydrożnych głazów.

- Pamiętam to miejsce – stwierdziła. Machnęła ręką na bok, w stronę małego lasu. Gęsta głusza wyglądała mrocznie i niezbyt zachęcająco. Akarys wzdrygnął się, patrząc na gęstwinę.

- No to powiesz coś więcej o tym Rahkshi? - zapytał biały Toa. Czuł się nieswojo, będąc świadomym bliskości siedliska bestii. Błoto też był niespokojny. Czy już tutaj powinien wyciągnąć oręż? Rahkshi mogło zaatakować w każdej chwili. A jednak Matoranka nie wyglądała na spiętą.

- Ma w środku lasu taką norę. Raz go widziałam. Czarny pancerz i taki brzydki łeb – rzuciła Matoranka Psioniki. - Aide też trafiła na jego siedlisko, dlatego ją zabił.

Akarys kiwnął głową. Z juków Graaka wyjął płócienną torbę, w której wyszukał małą, pergaminową książeczkę.

*34 moce Kraata. Twój przewodnik –* brzmiał tytuł. Toa Lodu zaczął pobieżnie kartkować lekturę.

- Czarne to Rahkshi Głodu – zagrzmiał głos Ce-Matoranki tuż obok. Akarys niemal nie podskoczył.

- Wiem – warknął biały Toa. Tak naprawdę nie wiedział.

- Może pójdę z tobą? - zapytała dziewczyna.

- Co? Nie, jeszcze coś ci się stanie – odparł Akarys. - To robota dla Toa, jeśli powiedziałaś o Rahkshi wszystko, co wiesz, to lepiej wracaj do Koro. I weź Graaka – dodał wojownik.

- Powodzenia!

Przez chwile patrzył, jak Matoranka wraz z Graakiem oddala się w stronę wioski. Akarys odetchnął z ulgą, widząc, jak znikają za wzgórzem. Wrócił do czytania przewodnika. Znalazł stronę opisującą Rahkshi Głodu.

*Moc działająca tylko przy kontakcie*, odetchnął z ulgą. Ostatnie, czego chciał, to wystrzelony w niego strumień energii, który zakończyłby walkę jeszcze przed jej rozpoczęciem. *Nie wygląda tak źle.* Pergamin przedstawiał 4 poziomy Kraata, gdzie jedynie ostatni wydawał się szczególnie niebezpieczny.

Toa zamknął książkę i sprawdził broń. Chwycił włócznię o stalowym ostrzu, którą niegdyś podarowali mu Ta-Matoranie. Była to surowa, prymitywna broń, lecz Akarys lubił ją za prostotę i przewagę zasięgu, którą dawała.

Następnie wyjął z pochwy na biodrze krótki miecz ze śnieżnobiałej stali, przyglądając się jego jednosiecznemu ostrzu. Nieco wyszczerbiony, miecz był jednym z dwóch wrodzonych broni, które posiadał po przybyciu na Ikoar. Tarczę utracił jakiś czas temu.

U boku miał jeszcze sztylet. Wymacał rękojeść, czując broń u boku. Lód i dobra stal. To musiało mu wystarczyć. W kieszonce w bucie miał jeszcze jedną fiolkę ze specyfikiem, lecz postanowił jej nie używać. Ruszył naprzód, znikając wśród drzew.

Był środek dnia, lecz słońce ledwo przedzierało się przez gęste korony drzew. Las był dużo mroczniejszy, niż się wydawało. Akarys nie miał wątpliwości, dlaczego Rahkshi wybrało właśnie te miejsce. Kraata uwielbiały siedzieć z dala od światła.

Gęstwina była niemal pozbawiona krzaków czy innych zarośli. Ziemia była porośnięta wilgotną, cienką warstwą mchu. Jedyną zaletą mrocznego lasu był chłód, który dawał Toa odrobinę pewności.

Akarys zacisnął dłonie na drzewcach włóczni, idąc do przodu. Wzmocnione drewno i mocna, zaostrzona stal były w tym momencie najlepszym przyjacielem Toa. Głusza nie była idealnym miejscem na starcie. Mężczyznę naszły wątpliwości. Czy powinien się jednak lepiej przygotować? Mógłby pochodzić chwilę po okolicy, lepiej rozpoznać teren. Z drugiej strony jego przeciwnikiem było jedynie dzikie Rahkshi. Nie mogło zrobić zbyt więcej niż wyssanie energii z niedużego rahi. Zabicie zabłąkanej Matoranki nie było dla niego problemem, ale starcie z Toa było czymś zupełnie innym. Akarys pokrzepił się tą myślą, idąc dalej.

Po kilku chwilach zauważył czyjeś ślady. Były zbyt małe na Rahkshi. *Matoranka*.

Wkrótce poczuł metaliczny swąd. Głębsza część lasu była jeszcze mroczniejsza niż wcześniej. Jego cel musiał być blisko. Akarys jeszcze raz rozglądnął się w poszukiwaniu czarnego kształtu. Nie zauważył niczego podejrzanego.

Gdy zaszedł za niewielkie wzgórze, zobaczył to, co opisywała Naxi. Przed Toa rozpościerała się warstwa ubitej ziemi razem z niewielkim wzgórzem, w którym wydrążona była nora. Wychodziło z niej wiele śladów.

Akarys podszedł bliżej, zacieśniając chwyt na lancy. Jego cel musiał być gdzieś blisko. Rzucił wzrokiem po okolicznych drzewach, lecz nie zobaczył niczego poza gęstwiną spowitą mrokiem. Spojrzał przed siebie, we wnętrze jamy. Było spowite czernią, niczym wrota do innego świata. Zadrżał. Jego instynkty wrzeszczały, żeby się stąd zabierać. Lubił myśleć o sobie jako o Toa, który w czasie próby nie zazna strachu, lecz teraz po prostu się bał.

Postanowił nieśmiało jeden krok. Jego dłonie, zaciśnięte na lancy zaczęły się pocić. Kolejny krok. I następny. Znalazł się w jaskini. Matorańskie zwłoki leżały na ziemi.

Akarys popatrzał na nią martwym wzrokiem. Słuchanie o zmarłej nie przysparzało mu dyskomfortu, lecz widok delikwentki był czymś zupełnie innym. Otrząsnął się i odwrócił, patrząc, czy Rahkshi nie zachodzi go tyłem. Wyjście z nory było jednak czyste.

Toa Lodu opuścił jamę, stając pośrodku klepiska. Kątem oka dostrzegł ruch. Małe, krwistoczerwone ślepia pojawiły się koło krzaka. Mężczyzna stanął frontem do krzewu.

Charakterystyczny grzbiet Rahkshi pojawił się między drzewami. Akarys nie miał już wątpliwości. Czekał na atak, jednak kształt zniknął tak szybko, jak się pojawił. Toa nie rozumiał, co się właśnie stało.

Ruszył do przodu. Adrenalina mieszała się ze strachem, gdy kątem oka dostrzegał poruszający się między drzewami cień. Bestia szybsza, niż się spodziewał, a on znalazł się za blisko drzew. Kątem oka wyłapywał ruchy, lecz mimo gwałtownego odwracanie się nie dostrzegał przeciwnika. Dopiero po chwili zrozumiał, co musiał zrobić.

Stanął nieruchomo, nasłuchując. Dźwięki zaczęły się zbliżać. Kroki były blisko. Za blisko.

Gwałtownie obrócił się, stając twarzą w twarz z upiornym, wysokim kształtem zakończonym insektoidalnym łbem. Metalowy szkielet najeżony kolcami na grzbiecie wywoływał w nim jakiś pradawny lęk. Wyobrażenie niewielkiego, głupiego Rahkshi z opowieści pobratymców zniknęło błyskawicznie, gdy bestia pchnęła mężczyznę buławą. Akarys w ostatniej chwili odskoczył do tyłu.

Przygotował ostrze lancy. Dźgnął dwa razy, pierwszy raz niecelnie, drugi raz odbity na bok. Prędko cofnął broń, by móc przygotować się do obrony. Rahkshi agresywnie posuwało się do przodu, a Akarys pospiesznie cofał się, nie potrafiąc zręcznie zablokować ciosów Rahkshi. Potomstwo Makuty ujawniło Kraata, sycząc, gdy biały Toa zszedł przed kolejnym ciosem. Wojownik uśmiechnął się. Nie wyprowadził skutecznego ataku, lecz odwrót szedł mu całkiem dobrze. Gdyby mógł zwabić Rahkshi poza las, zyskałby przewagę. Obawiał się jednak, że był zbyt głęboko.

Niespodziewanie potknął się o korzeń i upadł na plecy. Strach ponownie przeszył jego umysł. Rahkshi szybkim susem pokonał dzielącą ich odległość. Akarys szybko przeturlał się z miejsca, gdzie jedno uderzenie serca później wbiło się ostrze buławy. Biały Toa błyskawicznie stanął na nogi. Rahkshi potrzebowało kilku sekund, żeby wyrwać broń z ziemi. To była jego okazja.

Akarys wyprowadził kilka pchnięć włócznią w łeb bestii, patrząc jedynie, jak ostrze odbija się od pancerza. Całe ciało Rahkshi było wykonane z metalu, a on nie mógł go przebić.

Prawie spanikował, gdy ostrze buławy przeleciało przed nim. Rahkshi ponownie skrócił dystans, uderzając w dłoń Toa. Akarys upuścił lancę, instynktownie sięgając po miecz. Wyszczerbiona stal zazgrzytała, powstrzymując ataki buławy. Biały Toa przeszedł do ataku, wykonując cięcia w kierunku łba Rahkshi. Bestia zręcznie sparowała atak. Akarys przez chwilę siłował się z bestią, próbując zepchnąć ją do tyłu.

Wtedy buława zaiskrzyła. Mężczyzna nie zdążył zareagować, gdy siły życiowe zaczęły odpływać z jego ciała.

*Niemożliwe*

Ogarnęła go ogromna senność. Opadł na kolano. Miecz wypadł mu z dłoni, miękko upadając na liście. Zaczął zdawać sobie sprawę, co go czeka.

*Zabije mnie i umrę*

Metalowe zęby buławy przebiły jego naturalny pancerz Toa tuż pod światełkiem sercowym. Akarys charknął, czując stłumiony przez adrenalinę ból przebitego płuca. Rahkshi cofnęło ostrze, gotowe do zadania kolejnego ciosu.

Wojownik uniósł wzrok, patrząc na insektoidalny łeb, który pokazał robaka Kraata. Przez las poniósł się upiorny skrzek.

Ostatkami świadomości zmusił się do lekkiego skrętu w bok, pozwalając ostrzu buławy ześlizgnąć się po jego napierśniku. Rahkshi zasyczał.

*Gdzie ten sztylet?*

Toa odnalazł dłonią rękojeść ostrza. Zamachnął się, słysząc chrzęst czegoś miękkiego. Kraata syczało dalej, lecz on utracił już zmysły. Jego ciało zderzyło się pokrytą liśćmi ziemią. Tego już nie poczuł

\*\*\*

Coś bardzo bolało go w klatce piersiowej. Zobaczył przed sobą rozbłysk światła. Głosy. Ciemność.

\*\*\*

- Gdyby trochę poczekał, nie byłoby problemu – usłyszał śmiech. Bardzo go to rozgniewało.

- Obudził się! - usłyszał kolejny głos.

Otworzył oczy, widząc Matorankę w niebiesko-złotej zbroi i bandażach na rękach. Był w środku małej chatki, po której walały się stosy zużytych lekarstw i medykamentów. W wejściu do domostwa zobaczył Toa.

*A jednak przeżyłem*, pomyślał z ulgą. Dobrze było zobaczyć ten świat jeszcze raz.

- Rahkshi? - wycharczał.

- Znaleźliśmy pusty pancerz w lesie. Dobra robota – odezwała się kobieta. Akarys westchnął.

- Dziękuję – wydukał.

- Podziękuj też Naxi. To ona cię znalazła i sama przytargała cię do wioski. Byłeś na wpół martwy. Ona i Harro uwijały się przy tobie całą noc. Nasze zdolności regeneracyjne są niezwykłe, ale nawet one potrzebują nieco pomocy. Akarys westchnął. Zasnął jeszcze raz.

<center>\*\*\*</center>

- Gdzie się teraz wybierasz? - zapytała Neiho. Siedzieli na drewnianej ławie nieopodal skweru Ce-Koro. Słońce co jakiś czas ustępowało szarym chmurom. W wiosce czuć było łagodny wiatr.

- Chciałem zobaczyć Cytadelę. Albo Apokeon i Gwardię Wielkiego Ducha. Zobaczy się – odparł. Klatka piersiowa jeszcze go bolała, a dłoń miał zabandażowaną. Jego zbroja w kilku miejscach przybrała karmazynowy odcień.

- Powinieneś wrócić i bronić swojej wioski – powiedziała Toa Psioniki. - Pomogłeś nam, ale takie wędrowanie nie spodoba się Turadze.

- Siedzenie w Koro mi nie służy – odparł Akarys. Popatrzał na Błota. Graak gapił się na niego ospałym wzrokiem. Po chwili zaczął skubać trawę.

- Jak chcesz – rzuciła Neiho.

Akarys pożegnał się z Toa i sprawdził juki Graaka. Wszystko było na swoim miejscu. Mógł wracać na trakt.

Nie odjechał zbyt daleko, gdy na drodze ujrzał znajomą Kanohi Komau. Naxi usiadła obok głazu, tam, gdzie Toa wcześniej rozpoczął polowanie na Rahkshi.

- Gdzie jedziesz? - zapytała.

- Na południe, gdzieś w strony Cytadeli – odezwał się Akarys.

- Mogłabym zabrać się z tobą – zasugerowała.

- Wędrująca Matoranka? Kto to widział? - rzekł mężczyzna.

- A kto widział wędrującego Toa? - odparła dziewczyna. Akarys zaśmiał się.

- Pracuję sam – powiedział.

- Więc niczego się nie nauczyłeś.