Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1h) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1g) ♦ | ♦ Phandalin (2a) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Gevoelige snaar

"Ik heb geen kwade intenties. Alleen weinig geluk."

## Hoofdstuk 11: Gevoelige snaar

Nagestaard door een negental aardmanogen liepen Reala en Aramis haastig het eethol uit. Ze liepen de brug over en kwamen te recht in een ruimte waar twee grote waterreservoirs gebouwd waren.

De bakken werden gevuld door de ondergrondse stroom die ook de beek buiten bevoorraadde. Als de pinnen van de bassins werden weggeslagen, zou je alles en iedereen in de hoofdgang wegspoelen.

Een vernuftige verdedigingstechniek, eentje die Uc niet had vermeld, en een reden te meer voor Reala om deze monsters te verafschuwen.

Intelligentie moest ten dienste staan van het beteren van de wereld. Het zou niet gebruikt moeten worden om wezens langzaam en pijnlijk na hun dood te leiden, een bezigheid waarmee iedere aardman met enig verstand zich mee leek te vermaken.

De Cancion-elf bleef met een geïrriteerde zucht op de brug staan. Ze staarde de duisternis in, stroomafwaarts naar de uitgang. Er borrelde wel een plannetje in haar achterhoofd, maar de slagingskans was zo klein dat ze net zo goed negen aardmannen te lijf konden gaan.

Ze konden nog vluchten. Hier de brug afspringen en dan naar de uitgang sprinten. Voor de aardmannen door zouden hebben dat ze weg waren, waren zij en Aramis al verdwenen in de bossen. Sildar zou dan hoogstwaarschijnlijk gedood worden, maar hem redden stond niet in haar contract.

Bovendien dat Elaine dat haar echtgenoot al dood was. Nu, hij was op sterven na dood. Een klein leugentje om bestwil kon in dit geval geen kwaad.

Maar er fluisterde nog een ander stemmetje in haar hoofd. Een stemmetje van trots en ongebreidelde lef, van heldendaden, overwinningen en arrogantie. Zij was een dochter van een van de grootste geslachten binnen de elvengemeenschap, kind uit een familie die bol stond van avonturiers, kenniszoekers en politici.

En hier stond ze te twijfelen of ze de benen moest nemen, zo een man zou verdoemen en later zijn vrouw voor te liegen. Ze zou haar naam niet waard zijn als ze nu zou weglopen.

'Aramis,' zei ze en ze keerde zich naar de tabaxi. 'Sluip de grot uit en wacht in de bossen op me. Als ik morgenochtend niet terug ben, dan moet je alleen verder.'

'Juffrouw?' antwoordde Aramis een tikkeltje uit het veld geslagen. Hij had twee passen achter haar gestaan, maar kwam nu dichterbij. Zijn blik gleed van links naar rechts om te zien of ze in de gaten gehouden werden. Niets.

'Je hebt me wel gehoord,' zei Reala koel en ze leunde op de ballustrade van de brug. Een vaal glimlachje trok over haar gezicht heen.

'Voor ik vertrok, vertelde mijn papa me dat, als ik ooit in de problemen zou komen, ik beter op mama dan hem kon lijken. Er zouden altijd tegenstanders zijn die sterker en leniger dan mij zouden zijn, met een veel langere adem dan ik ooit zou bezitten. Maar niemand kon mama verslaan. Mama was slim, mama was sluw. Haar woorden waren zo sterk dat ze hele hoven naar haar pijpen kon laten dansen. Als ik ook maar een greintje van datzelfde talent had, dan zou ik me uit iedere situatie moeten kunnen praten.'

'En heeft de juffrouw de talenten van haar eerbiedwaardige moeder geërfd?' bromde Aramis.

'Nee,' zei Reala met een brede glimlach op haar gezicht. 'Ik heb mijn familie op meer manieren teleurgesteld dan er sterren in het universum zijn. De laatste keer dat ik zo arrogant had durven wezen om te denken dat ik op mijn ouders leek, eindigde het in een hel voor mij en de mensen om me heen, samen met het verlies van alles wat ik ooit was. Daarom wil ik dat je nu gaat. Mijn ego hoeft niet jouw einde te zijn.'

Aramis bleef een moment stil. In zijn ogen kon Reala hem de kansen zien overwegen. Hij greep zijn kromzwaard nog een keer steviger vast en liet het toen los.

'Zoals u wenst,' zei hij uiteindelijk met een masker van staal. 'Ik zal op u blijven wachten. Daarna reizen we verder naar Phandalin.'m

'Aramis...'

'Laat een oude tabaxi alstublieft hopen, juffrouw,' zuchtte de katman diep. Hij leek nog iets te willen zeggen, maar hield toch maar zijn mond. In plaats daarvan slaake hij nog een zucht.

'Denk je dat je alleen deze grot uit kan komen?' vroeg Reala zachtjes.

'Via daar kan ik naar beneden,' zei Aramis en hij wees naar een pad dat aan het einde van de brug afdaalde richting het water. 'Ik kijk er naar uit om u morgenochtend weer te mogen zien, juffrouw.'

'Als mijn idiote plan slaagt...' mompelde Reala. 'Oh, en Aramis, neem mijn goud maar mee. Ik zal er hier niets aan hebben.'

'Het geluk is met de dommen, zeggen ze toch, juffrouw?' zei Aramis en hij gaf haar een snelle knipoog voor hij haar buidel aanpakte en zijn eigen weg ging. Reala keek hem nog even na. De tabaxi was echter in de schaduwen verdwenen voor ze er erg in had en waarschijnlijk al halverwege de grot. Dat zou wel goed komen. Nu zij nog.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Er kwam licht uit het laatste hol. Een vaal gelig licht dat doorgaans alleen van olielampen af kwam. Ze rook het zelfs een beetje. In opperste staat van paraatheid sloop de Cancion-elf naderbij om even snel om het hoekje te gluren. Het was een vrij groot hol. Zakken en kratten lagen hoog opgestapeld tegen de zuidelijke zijde van het hol aan.

Aan de westelijke zijde vernauwde de grot zich tot een kleine opening die, wat Reala vermoedde, uit kwam op de kennels. In het midden van het hol brandde een kampvuur. Er lagen drie grote wolven omheen, de een nog groter dan de ander en te midden van hen zat, met de rug naar haar toe, de schratbeer Klarg.

Reala bleef een moment staan. Dit moest wel een van de domste plannen zijn die ze ooit had gehad. De moed zakte haar een moment in de schoenen tot haar oren plotseling een geluid opvingen dat ze al heel lang niet meer had gehoord: de klanken van een harp.

Een valse harp weliswaar, maar een steek van heimwee ging door haar heen en haar vingers tintelden van verlangen. Dit moest een teken zijn.

Reala ademde een keer diep in en uit en liep toen de ruimte in. De wolven schoten gelijk overeind, grommen en grauwend, klaar voor de aanval. Klarg reageerde vrijwel meteen door met zijn rechterhand zijn knuppel te pakken en met links de harp achter zijn rug te verstoppen.

'Wie waagt Klarg te storen?!' bulderde de schratbeer. Reala knielde op de grond neer. Een schietgebedje schoot over haar lippen heen. Bij Anhorra, hopelijk kon ze haar moeders stem imiteren.

*Rol optreden (20): 9+5*

'Slechts een ongelukkige bard die het pad is gekruist van de machtige Steenmuil Clan,' zei Reala die het honingzoete in haar woorden naar boven probeerde te halen. Het klonk bij lange na niet zoals ze gehoopt had. Ze wist echter wel de nieuwsgierigheid van de schratbeer te wekken.

'Bard?' zei Klarg verbaasd. 'Waar instrument? Waar?'

*Rol deceptie (15): 11+5*

'Vernietigd en gestolen, mijn heer. Uw mannen overvielen mij op het Driezwijnpad. Ze zagen geen nut in mijn harp en hebben daarom mijn instrument gebroken en weggegooid,' zei de Cancion-elf nog altijd knielend op de grond. Ze hoorde Klarg grommen. Zijn gegrauw klonk nog vele malen dieper dan dat van zijn wolven. Ook ongeduriger.

'Waarom jij hier?' Bij de goden, ze had hier niet goed over nagedacht. Zouden haar mama ook altijd zo gebluft hebben of zou die wellicht met een degelijk plan zijn gekomen in een dergelijke situatie?

*Rol overtuigen (20): 18+5*

'Door een ongelukkig geplaatste sinisterstoot was uw onderleider Yeemik in de veronderstelling dat ik krachtig genoeg was om u te verslaan. Hij en de andere aardmannen hebben plannen om zich van u te ontdoen, mijn heer, en ze wilden mij voor hun karretje spannen,' zei Reala.

De schratbeer sloeg zo hard met zijn knuppel tegen de wand dat de aarde er vanaf spatte. Zelfs de wolven deinsden geschrokken achteruit.

'Jij bewijs hebben, elfvrouw?' bromde hij. Reala vloekte inwendig.

'Ik...ik kan u bewijzen dat ik een bard ben, mijn heer,' zei de Cancion-elf. 'Voor de rest heb ik alleen mijn woorden.'

De schratbeer keek een moment heel bedenkelijk en hurkte toen voor haar neer. De dierlijke walm van natte vacht, zweet en vuur overweldigde de Cancion-elf voor een moment en haar ogen begonnen te prikken door de geur. Zelfs zittende op de grond torende hij boven haar uit.

De harp en knuppel werden langs haar neergelegd en Reala voelde hoe twee enorme handen op haar rug werden gelegd en zo bijna haar hele bovenlichaam omsloten. Hij tilde haar een beetje op als een kind dat een kikker vast houdt. Reala huiverde, maar deed of zei verder niets.

'Klein elfje,' zei Klarg en hij maakte een geluid dat op grinniken leek. 'Bijna pixie. Klarg niet dom. Klarg weet dat Yeemik haat, maar waarom jij Klarg waarschuwen? En vertel waarheid of anders...'

De lucht werd uit haar longen geknepen en haar ribben bewogen akelig ver mee onder de druk.

'U heeft een gevangene...de menselijke krijger...Ik werd betaald om hem te vinden en zou hem graag levend weer terugbrengen,' zei Reala happend naar adem. Klarg bleef haar nog een paar tellen vasthouden voor hij haar uiteindelijk, bijna voorzichtig, weer op de grond zette. Hij ging weer bij het kampvuur zitten.

'Wat jij betaald krijgen?' vroeg Klarg.

'Een helingsdrank die ik al heb moeten gebruiken,' antwoordde Reala die geknield bleef liggen. Klarg gromde wat.

'Jij beter onderhandelen. Te weinig om aardmanhol voor in te rennen,' bromde hij. 'Dus Yeemik pixie naar Klarg gestuurd om Klarg te doden, maar pixie niet dom. Jij weten dat jij dood gaat. En krijger ook, dus jij nu smeken voor leven.'

Het was niet helemaal Reala's intentie geweest om hier te komen smeken voor haar leven, maar als ze eerlijk naar haar zelf was, kwam haar oorspronkelijke plan hier eigenlijk wel op neer: kijken of je de ander kan overtuigen om je leven te sparen. Bij Anhorra, dat deden haar moeders toch wel met bakken meer gratie.

'Maar als Yeemik denkt pixie faalt, hij Klarg misschien zelf doden in slaap,' gromde de schratbeer en hij streelde de kop van een van zijn wolven. 'Jij noten lezen?'

'Ja, mijn heer,' zei Reala. Klarg stond op om een boek uit een van de kisten te halen. Hij bladerde er wat in tot hij de goede pagina had gevonden en hield het de Cancion-elf voor. Ze keek er een beetje schuchter naar. Het was een muziekboek. "Witte wolken" stond er in sierlijke letters bovenaan de pagina.

Die muzieknoten, die kenden ze. Het was een stuk gecomponeerd door Ludof Enaudy, een muscicus wiens werken Reala tot in den treuren had gespeeld. Klarg zag de herkenning in haar gezicht.

'Jij Klarg noten leren lezen. Niet liegen. Klarg weet hoe lied klinkt. In ruil jij en krijger vrij.'

'De harp...,' zei Reala en reikend naar het instrument kwam ze overeind. Een beetje verbaasd over haar reactie gaf Klarg haar de harp aan. Reala griste het bijna uit zijn klauwen. Vliegensvlug begon ze het instrument te stemmen tot ze tevreden was.

Voor ze het wist, dansten haar vingers over de snaren alsof er geen dag voorbij gegaan. Haar lichaam en geest hadden dit meer gemist dan goed voedsel, vers drinkwater of warmte. Iedere snaar die ze beroerde, resoneerde door tot diep in haar ziel. Ze had de bladmuziek niet nodig. Deze muziek zat verankerd in haar hele wezen.

Reala wist niet meer hoe lang ze had zitten spelen. Een kwartier? Een uur? De nacht? Het was pas toen haar vingers gevoelloos werden en noten begonnen te missen, dat ze uit haar trance kwam. Op dat moment zag ze ook het bloed langs uit haar vingertoppen op de snaren en het hout druppen.

Nog niet geheel terug in de wereld vloekte ze zachtjes en begon ze met een stukje loshangende lomp het instrument zo goed mogelijk schoon te maken.

'Klarg naar College Moed. Goede harp. Meer bloedvlekken,' zei de schratbeer en hij wees naar een paar donkerkleurige plekken in het houtwerk. 'Maar nog geen bloed van bard. Jij heel mooi spelen.'

'Dank u, mijn heer,' zei Reala en ze gaf het instrument haastig terug aan zijn rechtmatige eigenaar. Een beetje ongemakkelijk bleef ze op de steen zitten. Klarg zette de harp naast zich neer en haalde een paar touwen tevoorschijn.

'Klarg krijger halen, maar pixie niet vluchten. Daarna jij Klarg noten lezen,' zei de schratbeer en hij hield haar de touwen voor. Een beetje terughoudend hief Reala haar armen uit, zodat hij haar om de polsen en enkels kon vastbinden.

Toen hij zeker wist dat ze voorlopig geen kant op zou gaan, pakte Klarg zijn knuppel, floot zijn wolven bij elkaar en verliet in grote passen het hol.

De kilte had haar verlamd. Haar lichaam was de warmte van de harp alweer vergeten. In plaats daarvan was een ijzige kou gekomen die niet alleen door diep in het bot reikte, maar ook door haar bloedbanen suisden. Het suide door haar oren en bonkte in haar keel. Wat was er gebeurd? Wat had ze gedaan?

Stevig vastgebonden begon Reala pas te beseffen wat voor een enorm risico ze had genomen en hoe slecht het wel niet had kunnen uitpakken. Dit had haar graf kunnen worden. De optie was trouwens nog niet eens helemaal van tafel. Als Klarg zich zou bedenken, dan was alles voor niets geweest. Hopelijk had Aramis weten te ontsnappen.

Het duurde niet lang voor ze gegil en geschreeuw uit de rest van de grot hoorde komen. De Cancion-elf besloot dat ze hier niet zo in het zicht wilde zitten en kroop als een rups achter een paar van de kisten om zich te verstoppen. Waar Klarg mee bezig was, wist Reala niet, maar er heerste duidelijk chaos in de gangen.

Uiteindelijk maakte het akelige gegil ruimte voor een ijzingwekkende stilte. Zware voetstappen kwamen haar kant op en werden vergezeld door het gegrom van wolven en het gevloek van een nog in leven zijnde krijger. Reala slaakte een zucht van verlichting.

'Pixie?!' riep Klarg toen hij haar niet zag zitten op de plaats waar hij haar had gelaten.

'Ik ben hier, mijn heer,' riep Reala terug vanachter de kratten. Ze hoorde ene  plof op de grond gevolgd door een kreunende Sildar. Klarg tilde de Cancion-elf met het grootste gemak achter de kratten vandaan en zette haar naast  de krijger neer. Met een ongeduldig gefriemel begon hij de touwen weer los te maken.

In het betere licth van het leidershol zag Sildar er nog beroerder uit dan voorheen. Hij was meerdere malen tegen het hoofd geraakt, maar ook de rest van zijn lichaam was helemaal bont, blauw en builenrijk. Van de ellende kon hij nauwelijks overeind komen. De krijger keek haar aan met een mengeling van wantrouwen en dankbaarheid.

'Hij al niet in goede staat,' bromde Klarg. 'Klarg nog voorzichtig geweest.'

'Dank u, meester Klarg. Zou ik een helingsspreuk op hem mogen gebruiken voor we beginnen?' vroeg Reala.

'Pixie helingsspreuk gebruiken als jullie weggaan en niet eerder,' zei Klarg en hij maakte het zichzelf comfortabel bij het kampvuur te midden van de wolven. 'Klarg krijger niet vertrouwen. Hij daar zitten en bek houden tot Klarg klaar. Één piep en hij wolvenvoer. Begrepen?'

Reala hielp de man overeind en begeleidde hem naar de plek tussen de kratten die Klarg aanwees. Ze fluisterde hem nog snel toe dat ze hier weg gingen zodra ze zich aan haar deel van de afspraak had gehouden en ging toen, ook niet helemaal op haar gemak, langs de schratbeer en zijn wolven zitten.

'Dus...,' begon Reala. 'Heeft u toevallig schrijfgerei? Dat zal het een stuk makkelijker maken.'

## Wordt vervolgd

**Schubben van kwarts** wordt vervolgd in hoofdstuk 12: Kattig.