Spikkelvluchts ff/De Kronieken van Camarie - De Beschermers

**Inleiding**
Dit is het eerste verhaal op deze wiki! Ik hoop dat hij leuk wordt. Ik ben aangespoord door mijn vriendinnen, volgens mij heten ze op de wiki Appelbloesem en Zilvermist, om hier ook een verhaal op te zetten. Het is mijn grote droom om boeken te schrijven - ik was toch al aan een bezig, en dacht, laat ik het hier op zetten. Veel Leesplezier!

**Proloog**

*Er zijn mensen die zeggen dat alleen een dappere magiër ons kan redden. Er zijn ook mensen die zeggen dat alleen de erfgenaam ons kan redden. Sommigen beweren dat alleen de Wolven ons kunnen beschermen. Er zijn natuurlijk mensen die geloven dat we nooit gered gaan worden. Nou, ik geloof dat er iemand ons gaat redden. Waar, wanneer, wie en hoe? Dat zijn vragen waar iedereen mee zit. Ik was nog maar vier toen ze ons innamen. Camarie, ooit het machtigste land in de Wereld, was ingenomen door de Idran, een volk gevoerd door wrok en jaloezie. Er is maar één manier om ons te redden. Wat zou dat zijn?*

**1 -** ***Cadie***

De oceaan voelt warm aan op mijn huid. De zon doet het turquoisekleurige water schitteren. Als ik uit het water stap, kriebelt het witte hete zand mijn voeten. Ik loop naar ons hutje en schuif de gevlochten mat met schelpjes en steentjes in opzij. Het geluid tinkelt na terwijl ik mijn natte sibaha uittrek. Ik leg de rok en het halve shirt op een stoel te drogen en trek een gewaad aan. Rood lijfje, lange blauwe rok en lichtblauwe mantel. Ik doe mijn gouden ketting om en drie ringen aan mijn wijsvingers en linkerpink. Ik hoor geschreeuw en loop naar buiten. Er laait een vlammende woede op in mijn borst als ik de soldaten een jongeman, Jasin, meesleuren. Ze drukken een brok Epidoot tegen zijn borst. Hij schreeuwt het uit van pijn, en valt dan in duizenden stukjes uit elkaar. De soldaten grijnzen naar elkaar en lopen weg. Ik adem diep in en uit. “Rustig Cadie,” mijn oudere zus Anna slaat een arm om mijn middel. “We willen geen problemen met de soldaten," In haar stem hoor ik dezelfde woede die ik voel, alleen kan zij hem in bedwang houden. Een oude vrouw met lang wit haar en een lichtbruine huid komt naar ons toe. Het is de Stamleider, Yemaia. “Meisjes, komen jullie mee?” Dat is waar ook, vandaag is er weer een trekking voor de Arenagevechten. Anna, Vrouwe Yemaia en ik lopen naar een kolossaal ronde Arena. “Dames en Heren, Welkom!” De Graaf van Idunk staat recht. De inwoners van Idunk juichen. De Graaf glimlacht en steekt zijn hand in een grote glazen bol. “Cadie Rayens,” Ik ga recht staan terwijl Anna me angstig aankijkt. “O, dit wordt spannend. Suzan Rayens!” Ik kijk in shock toe terwijl mijn nichtje Suzan recht staat en naar me toe loopt. Dan drukt ze een stuk Aquamarijn in mijn hand. Sprakeloos staar ik naar het blauwwit glasachtige stuk steen. Snel steek ik het in mijn zak. Aquamarijn is de Magiesteen, de enige steen die onze familie magie heeft. De mijne is afgepakt nadat de Menza ons heeft overrompeld.  Ik loop de kleedkamer binnen en doe de jurk uit. Daarna doe ik de gouden borstplaat, rode rok en hoofdtooi aan. Ondertussen hebben de twee Rijken iemand gekozen, ik vecht voor Admiraal Backhart. Ik neem eerst een pijlenkoker en een boog. “Anis Smith en Iray Thomas,” roept de Graaf. Ik ga eerst staan en richt mijn pijl naar het hart van Anis. Er biggelt een traan over haar wang, terwijl ik mijn best doe om mijn pijl recht te houden. Naast me schiet Suzan met tranen in haar ogen een pijl recht in Irays hart. Iray gilt en zakt in elkaar. Dan los ik mijn pijl en Anis valt op Iray. De hartverscheurende kreten van de families van de twee meisjes vullen mijn hoofd. Suzan rent op me af en slaat haar armen om me heen. “Allebei de getrokken zijn door! We gaan verder naar de gevechten apart!” Mijn nicht en ik leggen onze bogen en pijlenkokers naast elkaar en nemen de twee dolken. “Nemis Stevens en Elin Jones!” Er gaat een schokgolf door me heen als het besef dat ik iedereen die getrokken wordt moet afmaken om te winnen. Maar ik ben sterk, dat weet ik, ik kan dit. Hopelijk. Ik haal diep adem en ga klaar staan. Als het geweer afgaat ren ik op Elin af. Ik steek mijn eerste mes in haar been en ze schreeuwt. Plotseling voel ik de Aquamarijn branden in mijn gewaad, en mijn handen worden omhuld door blauwe strepen. De strepen boren zich via het mes in Elins huid, en ze sterft na nog een paar gillen. Ik probeer mezelf te kalmeren en ga aan de kant zitten, wachtend tot Nemis en Suzan klaar zijn. Dat gebeurt niet. Uiteindelijk worden ze beiden doorgelaten. De arena stroomt leeg. Morgen gaan we verder.

**2** **- *Aville***

“Aville!” mijn moeder sist mijn naam, en ik schrik wakker. De deur gaat open en ze beent mijn kamer in. De koningin trekt de fluweelroze gordijnen open en de zon schijnt in mijn gezicht. Mijn moeder verdwijnt in mijn inloopkast en komt even later terug met een jurk. Hij is beige met glitterpatronen op. Zuchtend trek ik hem aan, en zet de gouden tiara op. Ik loop mijn kamer uit en haast me naar de eetkamer. Ik ga aan tafel zitten en werp een blik op mijn spiegelbeeld in de ruit voor me. Mijn korte donkerblonde haar, lichte huid, heldergroene ogen en slanke weelderige lichaam komen niks in de buurt van mijn families uiterlijke kenmerken. Iedereen heeft zwart haar en grijze of bruine ogen. Als mijn broer binnenkomt haal ik opgelucht adem. Hoewel Jonas’ haar eerder bruin is en zijn ogen grijsgroen vind ik het fijn om niet op te vallen als een koe in een schapenweide. Ik neem een hap van de kaastaart met rode vruchten en geniet van de lekkere smaak op mijn tong. “Smaakt het, zusje?” Jonas kijkt me grijnzend aan. Ik rol met mijn ogen en eet verder. “Aville! Ik moet je iets laten zien,” mijn vader - Koning Beron - komt binnenlopen. Ik knik en sta recht. Vader brengt me naar het ondergrondse labyrint van gangen onder het paleis. Hij opent een deur en wat ik binnen zie, doet mijn hart bijna stilstaan. Een enorme Sneeuwwitte wolf, bijna zo groot als mijzelf, grauwt woest naar soldaten, terwijl ze aan de ketenen om haar poten en neus trekt. Op haar voorhoofd glanst een paarse ster, gemaakt van het Amethystgesteente. “Dit is Atlas, de Bewaker van de LuchtMagie," zegt Vader. “Ze is de enige Bewaker die de Aanval overleeft heeft, en als ze in verkeerde handen valt, kunnen we ons koninkrijk verliezen. Aville, als Kroonprinses en Troonopvolger moet je begrijpen dat ons Koninkrijk en Kroonschap, kostte wat het kost beschermt moet worden,” “Dat weet ik,” Mijn stem klinkt hees als ik antwoord geef. “Morgen is je kroningsdag," Ik knik, dat vertelden mijn ouders me vorige week al.

Ik heb gehoord dat er voor mijn Kroningsdag speciale gevechten gehouden worden in de Arena van Idunk. Vanuit Karosta vertrekt er een hele stoet karren en koetsen. Na een tocht van ongeveer een Zonnestraal komen we aan in Idunk. Ik ga op de tribune zitten, naast de Graaf van Idunk. “We gaan verder met de Arenagevechten!" Gisteren hebben we drie kandidaten doorgelaten naar de derde ronde, een Man - op - Man gevecht! Hier zijn ze dan, Nemis! Cadie! Suzan!" Drie meisjes van ongeveer mijn leeftijd komen de arena binnen gestapt. Het meisje met haar donkerrode vlecht en felgroene ogen kijkt me woedend aan. Ik schrik van de haat die ik van haar gezicht af kan lezen. Ik verman mezelf en kijk rond. De Arena zit stampvol. Voor ik verder kan kijken, gaat het startschot. Het roodharige meisje springt naar voren en grist een dolk van de zanderige vloer. Het meisje met de bruine huid en zwarte vlechtjes grist een pijl van voor het blonde meisje haar neus vandaan. Opeens zie ik iets gloeien in het borstzakje van het Roodharige meisje. Er strekken zich allemaal blauwe strepen over haar huid uit en haar hoofd beweegt zich met een ruk omhoog. Dan kijkt ze weer normaal, alhoewel ik een blauwe glans in haar groene ogen zie. Dan laat ze de Dolk vallen en steekt haar twee handen naar opzij. Het donkere meisje met zwarte fijne vlechtjes heeft groene strepen over haar lichaam en geeft het roodharige meisje een hand. Het overige meisje heeft de anderen een hand en krijgt rode strepen over haar heen. Ik voel iets kloppen in mij, iets dat naar buiten wil. Als in een trance loop ik de trap van de Arena af, terwijl goudkleurige strepen zich een weg over mijn lichaam kronkelen. De mensen schreeuwen. "Ze is één van hen!” “Een Camariaan!” Ik pak de meisjes hun hand vast, maar er ontbreekt iets. Niet zomaar iets. Iemand. Opeens komt er gegil uit een plek op de tribune. Een majestueuze witte Wolvin springt de kring in, waar ze transformeert in een meisje met een bleke huid en blond haar met paarse paars strepen erdoorheen gevlochten. Het is de wolvin uit de kerkers. Ze pakt mijn hand en die van het roodharige meisje. "Samen!" schreeuwt ze naar de hemel. "*O dista revana! Kastre Freden ostar stkent! Proteton samene! Heppe Samene! Drugi anse dradi Hamene!"* De taal klinkt prachtig. Onze strepen verstrengelen zich over elkaar heen. "*Narre SIdunta!"* Sidunta. Sidunta is een stad in het zuiden van Camarie. Alles wordt wit, en dan kan ik weer zien. We bevinden ons in een drukke stad. We zijn in Sidunta.

**3** **- *Cadie***

Ik kan dat prinsesje niet uitstaan. Toen ze naar voor kwam tijdens het Ritueel deed ze alsof het allemaal om haar draaide. Alsof de wereld aan haar voeten ligt. Ik wordt er misselijk van. De taal die de witte wolvin - ze heet blijkbaar Atlas - gebruikte om het Ritueel te voltooien brengen herrineringen naar boven. Mijn moeder sprak die taal. We bevinden ons nu in een stad, Waarschijnlijk Sidunta. We staan om een marktplaats, waar mensen inkopen doen en ons niet opmerken. Ik heb Suzans hand nog vast en knijp er even in. "*Iche stabra vriene stonesre brieada hiere zsin,"* Zei Atlas. Suzan kijkt me vragend aan. "Ze denkt dat de Doodssteen hier is," Atlas kijkt ons begrijpelijk aan. "Ik dacht dat jullie Camariaans konden," "Waarom zijn wij hier?" onderbreek ik haar. Atlas werpt me een geërgerde blik toe. "Jullie zijn afstammelingen van de Beschermers van Camarie. Suzan, jij bent de afstamelinge van Hanabi, Vuurwolvin. Nemis, jij bent afstammelinge van Dojo, Natuurwolv. Cadie, Jij bent afstammelinge van Mizu, Waterwolvin. Ik ben afstammelinge van Sora, Windwolvin. Aville, jij bent afstammelinge van Seishi. Doodswolvin," Aville kijkt Atlas ongelovig aan. "Jij bent een wisselkind. Jouw moeder, Shi, heeft je als welp - sorry, als baby het kasteel binnengesmokkeld en omgewisseld met de dochter van de Koning en Koningin. Daar was jij veilig. Ze heeft de Baby van de koninklijke familie aan een boerengezin gegeven, maar is zelf om het leven gekomen toen de wachters haar vonden," “Is mijn broer dan echt mijn broer of niet?” vraagt Aville voorzichtig. Nemis rolt met haar ogen en ik knik. Wat boeit het nu of haar broer haar broer echt is of niet? “Wellicht wel,” is Altas’ commentaar. We lopen door de stad naar de grote poorten. Atlas kijkt ons één voor één aan. “Om te transformeren in een wolf denk je: *Dave radje gragesti trane ino ennie Waderds*,” Ik sluit mijn ogen en denk de woorden. Ik wordt omhult door een blauw licht en verrander in een grote blauwe wolvin met een witte buik en poten. Ik huil vrolijk naar de maan, verrast door mijn kunnen. *Stop!* Klinkt het door mijn hoofd. Verbaast draai ik mijn kop naar de witte wolvin op de plek waar Atlas stond. *We kunnen tegen elkaar praten in onze wolvengedaante* Zegt Atlas kalm. *Whoohooo!* Ik zie mijn nichtje als een zwarte wolf met rode punten op haar vachtharen met een machtige sprong over Aville heen springen. Aville gilt en verrandert ook in een zwarte wolf, met paarse punten op haar vacht. "Ik wil ook!" Nemis verrandert in een grijze wolf met groene bladeren op haar rug. *Méh, middelmaatse transformatie* bromt Nemis terwijl ze haar kop draait naar de bladeren op haar rug. Ik kijk verwachtingsvol naar Atlas. *En nu?* vraag ik. *We moeten naar de Dodensteen op zoek* Zegt Atlas in onze hoofden. *En waar denk je dat die is?* vroeg Suzan sarcastisch. *Weet ik het, zoeken* antwoordde Atlas onverstoorbaar. *We kunnen ons vermommen als burgers en op het bal van Graaf van Sidunta op zoek gaan naar de steen,* stelde Aville voor. *Perféct idee*! riep ik Sarcastisch uit. Aville wierp me een blik toe en verranderde weer in een mens. "En waar denk je kleren vandaan te halen?" vroeg Suzan, die ook terugverranderde. "Stelen," Ik haal mijn schouders op. Ik heb al zo vaak moeten stelen om te overleven. "Ja hoor, en ik zal gaan," Nemis verranderde weer in een wolf en rende er vandoor.

Even later zijn we allemaal omgekleed. Terwijl we richting het kasteel van de Graaf lopen twijfel ik over dit idee. "En hoe weet je waar de Steen is?" vraag ik. "Dat zie je," zegt Altlas vaag. Daarna zwijgen we, totdat we bij het imens grote kasteel aankomen.