Elisabeth

Katie stała w swoim pokoju i patrzyła na swoje nastoletnie ciało ubrane w mundurek. Nie wiedziała kiedy udało jej się tak urosnąć. Kobiece kształty przyszły znikąd i straszliwie ją to niepokoiło. Nie wiedziała już jak je może zakrywać. Zbliżyła się do lustra tak, że jej nakrapiany piegami nos prawie styknął się z zimną taflą. Na środku czoła, tuż nad linią brwi siedział on. Mały pryszcz, którego zapewne nikt inny nie widział. Ale on widziała. Westchnęła ciężko i sięgnęła po kosmetyczkę, żeby zakryć intruza. Odsunęła się jeszcze raz od lustra i spojrzała na siebie krytycznym wzrokiem. Dorastała. Ale czy to, że dorastała tłumaczyło wszystkie zmiany, jakie w niej zachodziły? Uczucie motylek w brzuchu i błyszczące oczy nie pozwalały zapomnieć. A zgrubień strony wystarczyła tylko chwila, żeby się zdenerwowała. Czuła wtedy jak robi się jej gorąco, a ciało zalewa fala nieprzyjemnego uczucia. Dlaczego na Merlina nie może zostać tą samą małą Katie? Spojrzała w dół na swoje dłonie. Miała parę pęcherzy od trzymania miotły. Nie przeszkadzały jej jednak, zdążyła się do nich przyzwyczaić. Słyszała w głowie głos swojego ojca, który mówił, że te pęcherze pokazują, że dała z siebie wszystko. Słyszała nie raz, że musi dawać z siebie wszystko. Że musi być najlepsza. Spojrzała na stojący domek dla jej kota i kopnęła go z całej siły, znowu czując złość. Nie chciała już być idealną Katie. Nie chciała przeżywać każdej swojej porażki, ale z drugiej strony, czy potrafiła być inna?

Katie nie była świadoma tego, że parędziesiąt lat temu, w tym samym miejscu i z podobnymi myślała stała Elisabeth Percival, przeglądając się w lustrze. Patrzyła na swoje rude włosy i próbowała przygładzić kosmyki, które sterczały w różne strony. Rzuciła jeszcze raz wzrokiem na swoje odbicie, ubrane w powoli za mały już mundurek Gryffindoru. W końcu wyszła z dormitorium, ruszając na zewnątrz zamku. Pogoda była piękna. Promienie słońca ocieplały jej bladą, prawie białą twarz upstrzoną piegami. Była już końcówka roku i większość uczniów zaczynała czuć już wakacje. Wiele uczniów kąpała się w ciepłych wodach jeziora, inni leżeli na trawie i opalali swoje blade po zimie twarze. W oddali widać też było grupkę ubraną w barwy puchońskiej drużyny. Ćwiczyli przed ostatnim meczem w sezonie. Elisabeth spojrzała na jezioro i nagle usłyszała coś, czego najbardziej w świecie nie chciała dzisiaj usłyszeć. Nie w jej stanie emocjonalnym.

- Ej... Percival! - Zawołał za nią chłopak z jej roku. Przystojny, aczkolwiek gburowaty dupek - Percival, czekaj - dobiegł do niej i spojrzał na nią surowym wzrokiem, który tak bardzo grał jej na nerwach. Nie lubiła tego człowieka już od pierwszego roku. Niegdyś panoszył się wszędzie i każdemu rozkazywał, jakby przyjęcie go do Hogwartu oznaczało od razu nominację na dyrektora.

- Czego chcesz? - warknęła dziewczyna, patrząc na Alexandra Wooda, który zrobił grymas na to jej ciepłe powitanie.

- Ciebie też miło widzieć, Percival. Profesor Slughorn... Ehm. On... - chłopak trochę się skrępował, widząc jej surowy wzrok. Zawsze się denerwował, gdy patrzyła na niego spod byka, a ona zawsze musiała wykorzystać okazję, żeby go speszyć - Miałem ci przekazać, że dzisiaj jest spotkanie Klubu Ślimaka - powiedział w końcu chłodno, ale ona wiedziała. Wiedziała, że nie tylko o to mu chodziło. Podniosła jedną brew, czekając. Jeszcze bardziej się speszył, odwracając wzrok gdzieś dalej, w stronę jeziora. I dobrze - No i... chciałem też spytać, czy - zmrużył trochę oczy, patrząc na piegowatą twarz dziewczyny, ale przerwała im grupka chłopców

- Ej Wood! Odwal się od niej - powiedział jeden z podchodzących byczków - Znowu chcesz ją wkurwić? Odwal się chłopie, albo zobaczysz moją pięść z bliska

- Widzę, że nauczyłeś się, jak brzmieć bardziej groźnie, Cable. Szkoda tylko, że słowa nie idą w parze z czynami. Dowaliliśmy ci na ostatnim meczu. Słaby ten wasz kapitan, skoro nie nauczył cię, jak porządnie trzymać pałkę. A może z innymi pałkami się bawicie? - nagle w stronę Alexandra poleciała pięść. Zrobił szybki unik. Był zwinny. Jego szczupła budowa ciała idealnie nadawała się do bycia szukającym. Odnajdywał się tym. Cable jednak nie był tak szybki i zwinny. Minęło sporo czasu, zanim zorientował się, że Alexander jednak nie dostał. Usłyszał głos Elisabeth, krzyczący, żeby w tej chwili przestali, ale wielki byczek nie chciał odpuścić. Alexander westchnął i powoli ściągnął plecak, czując, że może mu tylko przeszkadzać. Rzucił wszystko na trawę i spojrzał z odrazą na wielkoluda. Miał ochotę wyciągnąć różdżkę, ale nie mógł być takim pizdusiem, żeby nieuzbrojonego czarodzieja, głupiego, ale nadal bezbronnego, uderzać zmyślonymi czarami. Naraz zobaczył kolejną pięść, która leciała w jego stronę. I znowu udało mu się zrobić unik. Jak długo jeszcze będzie tak musiał uciekać? Nie uszło to uwadze byczka.

- No co, piczko? Umiesz tylko uciekać? Może uderzysz? - Alexander w końcu uznał, że to całkiem dobry pomysł. Jego pięść ruszyła naraz w stronę brzucha swojego przeciwnika, jednak spojrzał zdziwiony jak wielka łapa chwyta go za nadgarstek i wykręca go z mocą. Poczuł przeszywający ból. Usłyszał jego głupkowaty śmiech

- Już nie połapiesz sobie tego głupiego znicza - jego śmiech sprawiał, że buzował w środku siebie. Chciał mu oddać, uderzyć z całej siły i sprawić, żeby ten głupkowaty uśmiech zszedł z jego pyzatej, czerwonej twarzy

- Koniec tego - znowu usłyszał głos Elisabeth Percival, który dudnił mu w głowie. To rozproszyło go na tyle, że poczuł mocne uderzenie w brzuch a potem w twarz. Przestał widzieć na oczy i poczuł, że pada na ziemię. Widział przed oczami migoczące gwiazdy i słyszał niewyraźne słowa wypowiadane szybko przez rudowłosą koleżankę, ale nic konkretnego nie ułożyło się w jego głowie. Spróbował się podnieść, ale ból brzucha był za duży i tylko zdołał otworzyć oczy. Przed nim stała ona. Widział jej plecy i długie, rude włosy powiewające na wietrze. Stała do niego plecami i krzyczała na byczka ze Slytherinu. Nie rozumiał żadnych słów. Nie wiedział co byczek jej odpowiada. Czuł jednak, że stanęła w jego obronie. Nie wiedział, jak po tej porażce będzie mógł spojrzeć jej w twarz. Było mu wstyd. Nie lubił przegrywać. Nie umiał przegrywać. To była jedna z jego największych wad. Musiał być najlepszy. Spojrzał jeszcze raz na tę scenę. Cable zaczął ją szamotać. Coraz mocniej. Chciała mu sie wyrwać, ale wielkie łapska Ślizgona były jak kleszcze. Cholera... Co on wyprawia? Niech przestanie... Jeszcze raz spróbował się podnieść, ale nie zdążył bo nagle wokół nich buchnął ogień, a on stracił przytomność. Obudził się w szpitalu. Pani Pomfrey rozmawiała z kimś z kadry nauczycielskiej. Powoli podniósł dłonie ku górze i zobaczył, że są poparzone. Syknął , gdy poczuł ból i nadstawił ucha

- To musiała być Szatańska pożoga - usłyszał głos nauczyciela - Cable musiał się tego nauczyć od tego swojego kolegi.

- I teraz przepłacił to życiem. A co z Wood i Percival?

- Żyją. Dojdą do siebie. Percival w ogóle nic się nie stało. Musiała stać trochę dalej. Wood za to jest poparzony, ale szybko wróci do zdrowia

- Raz, dwa i go posklejam - usłyszał głos pani Pomfrey. Alexander zamknął oczy. W swoich myślach zobaczył tę scenę. Cable kłócący się z Elisabeth. Czerwone światło i buchający ogień. Nie stała daleko, jednak nic jej się nie stało. Jakby coś ją chroniło przed złem, albo... O cholera.

Katie szła korytarzem, przypominając sobie w głowie wszystkie znane jej rośliny. Po tym przyszedł czas na eliksiry. Nie miała za dużo czasu, żeby się przygotowywać, jednak wiedziała, że musi utrzeć nosa Frankowi. Z jednej strony wiedziała, że może jej się trochę podobać, z drugiej odrzucała od siebie tę myśl. Był podrywaczem a co za tym idzie, chodził z połowa szkoły. Jak nie więcej, niż połową. Dennis miał rację, trzeba było to ukrócić. Katie złapała się za brzuch, czując znowu to uczucie rozpalającego ją gorąca. Kurczę... było źle. Bardzo źle. Od jakiegoś czasu czuła się bardzo nieswojo. Nie mogło to wrócić teraz. Nie dzisiaj. Nie tutaj. Nie, gdy musiała wygrać. Pomyślała co by było, gdyby przegrała. Poczuła ogromny wstyd, chociaż jeszcze żadnej walki nie było. Pojedynek kujonów... Nie wierzyła, że to od niej wyszła ta głupota. Znowu to palenie w brzuchu, powoli przechodzące na przełyk. Stres zjadał ją od środka. Dawno tak się nie czuła, a czuła się gorzej, niż przed ważnym egzaminem, chociaż każdy egzamin był dla niej ważny. Poczuła mrowienie w palcach. Nie... Coś było stanowczo nie tak. Stres nigdy wcześniej nie był aż taki duży i miała ochotę wypłakać się Dennisowi, albo Johnowi. Mijały ją kolejne osoby i patrzyły na nią z ukosa, jakby o czymś wiedziały, jakby już się z niej śmiały. Weszła do pokoju, w którym miał się odbyć pojedynek i wciągnęła mocno powietrze do płuc.