Zaćmienie (Opowiadanie)

**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

## Podstawowe informacje

### Fandom

Wojownicze Żółwie Ninja (serial 2012) - Zaćmienie to alternatywne, cyberpunkowe (bazujące na gatunku cyberpunk, **NIE** grze Cyberpunk 2077 od CD Projekt RED) uniwersum w niezobowiązujący sposób bazujące na kreskówce z 2012 roku.

### Opis

2028 rok. 25 lat po tym, jak wojna w Iraku skończyła się zmieceniem z powierzchni Ziemi czego się tylko dało. Na gruzach Nowego Jorku zbudowano nowe, do cna przeludnione i pilnie strzeżone miasto opanowane przez technologię. Jedyny sposób, by nie zakończyć żywota przedwcześnie przez choroby popromienne, to skrycie się za jego murami i wymiana żywych tkanek na chrom. Nowa Jutrzenka, partia zarządzająca odrodzonym miastem-państwem Nowy Jork, postawiła sprawę jasno - obywatele bez wszczepów wprawdzie będą tolerowani, ale z ledwością. Zdaniem polityków stanowią oni potencjalne zagrożenie dla odporności stadnej, a także znaczne obciążenie dla izby lekarskiej. Im więc ich mniej, tym lepiej.

Nie wszystkie osoby pozbawione wszczepów zamierzają się jednak zgadzać na beztroskie traktowanie ich jak trędowatych. W opozycji do Nowej Jutrzenki powstało Zaćmienie - mała, nieoficjalna organizacja rebeliancka. Grupka buntowników jest z grubsza niegroźna - skupia się głównie na uwalnianiu osób bez wszczepów zamkniętych za brak odpowiednich papierów czy drobnych kradzieżach antyków. Mimo tego jednak w oczach nowojorskiego społeczeństwa za sprawą mediów zyskali oni status terrorystów. A wobec terrorystów Nowa Jutrzenka nie zamierza okazywać litości. O tym zaś przyjdzie się im wszystkim - w tym również Raphaelowi Hamato, bratu jednego z najbardziej szanowanych gliniarzy w Nowym Jorku - przekonać na własnej skórze.

### Prawa autorskie

Franczyza Wojownicze Żółwie Ninja jest własnością Kevina Eastmana oraz Petera Lairda, z kolei kreskówka, na której opowiadanie bazuje powstała za sprawą studia Nickelodeon. Alternatywne uniwersum, oryginalne postacie (za wyjątkiem Nysy, której autorką jest Arnext) oraz wszelkie inne elementy opowiadania powstały z pomysłu Disturbed Warrior.

Link do grafiki z okładki: https://www.ideasdonuts.com/cyberpunk-art-hd-phone-wallpapers/

### Alternatywne miejsca publikacji

* Wattpad: https://www.wattpad.com/story/276627115-zaćmienie-tmnt-2012-cyberpunk-au

**Opowiadanie zakończone!**

Poniższe opowiadanie jest już kompletne i nie będzie więcej aktualizowane, chyba że w celu dokonania poprawek technicznych.

## 1. Cholerne bułki i cholerni rebelianci

          — Mógłbyś od czasu do czasu wyjść z domu zamiast maltretować tę szmatę, wiesz?

          Leonardo obrzucił mutanta w czerwieni znużonym spojrzeniem. Dopiero co wrócił z pracy i choć dzięki licznym energooszczędnym wszczepom nie odczuwał większego zmęczenia, to w dalszym ciągu wolałby zrelaksować się przy odgłosach telewizji, a nie młodszego brata naparzającego w worek treningowy. Niestety jednak domyślał się, iż jego słowa nic nie dadzą. Nigdy nie dawały.

          — Nie wybiera mi się. A jak masz z tym problem, to wyprowadź się do tej swojej laski i obaj będziemy mieli spokój.

          Leo westchnął tylko i opadł ciężko na kanapę. Trudno stwierdzić, co zaskrzypiało przy tym głośniej — sprężyny siedziska czy jego mechaniczne kolana.

          — Naoliwiłbyś się zamiast się wymądrzać, blaszaku — mruknął Raph, ponownie przypuszczając ofensywę na sprzęt do ćwiczeń. Jako jedyny z trójki domowników nie miał jeszcze żadnych wszczepów, w związku z czym nigdy nie szczędził sobie złośliwości z nimi związanych. Leonardo i Donatello nie próbowali już nawet go za to ganić; pogodzili się ze swoim losem. Zielonooki po prostu musiał być wredny, inaczej jego życie straciłoby sens. Przez tyle lat pod jednym dachem szło się do tego przyzwyczaić.

          — Później — odparł Leo i uruchomił telewizor. Z holograficznej tafli wiązek świetlnych natychmiast uśmiechnęła się do nich pucołowata dziewczynka reklamująca jakieś prywatne przedszkole dla bogaczy. — Skoro tak bardzo się nudzisz, to może skoczyłbyś po bułki? Nie mamy nic na kolację.

          — Nie mogłeś ich kupić, wracając z komendy?! — Raphael przerwał trening i, wyraźnie zdenerwowany, odwrócił się w stronę brata. Ten wzruszył tylko ramionami.

          — Niby mogłem, ale wiesz. Co by było, gdybym jeszcze padł gdzieś po drodze? Sam przecież słyszałeś, kolana już nie te... — odparł zaczepnie, zadowolony, że może wykorzystać złośliwości brata przeciwko niemu samemu. Niech ma za swoje.

          — Weź mnie nie denerwuj, co?

          Leonardo ponownie wzruszył ramionami i rozłożył się wygodniej na kanapie.

          — Jeśli aż tak ci się nie chce, to możemy coś zamówić. Tak jak wczoraj. I przedwczoraj. I trzy dni temu...

          Zielonooki warknął wściekle, po czym gwałtownym szarpnięciem ściągnął szarą bluzę z kapturem z wieszaka, naciągnął ją na siebie i wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami z całej pety. Żółwi policjant westchnął tylko cicho. Chyba będzie musiał zainwestować w jakieś lepsze amortyzatory.

\*
          Już chwilę później Raphael był w drodze do piekarni, wciąż namiętnie wyklinając Lea w myślach. Nie dość, że odkąd znalazł sobie robotę i pannę, to praktycznie nic nie robił w domu, to jeszcze mu się ubzdurało, iż może sobie wszystkimi dyrygować. Miał go już serdecznie dosyć. Co z tego, że siedzi całymi dniami w mieszkaniu? Przecież przez te ich posrane przepisy i tak miałby same problemy, gdyby gdziekolwiek wychodził!

          Wciąż podbuzowany młodzieniec przemierzał szybkim krokiem wąskie, wyludnione o tej porze ulice Dolnego Manhattanu. Strzeliste, budowane jeden obok drugiego budynki skutecznie blokowały światło księżyca, jednak w niczym to nie przeszkadzało — na każdej ścianie wisiało tyle neonów, że wcale nie było ono potrzebne. Przy takim przepychu znalezienie właściwego sklepu na czuja graniczyło z cudem, ale na szczęście żółw nie musiał się tym martwić — i tak znał drogę na pamięć, nigdy nie kupował pieczywa nigdzie indziej. Jego ulubiona piekarnia nie była wprawdzie ani najtańsza, ani najlepsza, aczkolwiek tak czy inaczej zawsze wybierał właśnie tę z jednej prostej przyczyny — jej właściciel, a zarazem jedyny pracownik, był ślepy, dzięki czemu mutant nie musiał znosić jego krzywych spojrzeń. No, a przynajmniej do czasu, aż facet zafunduje sobie działający wszczep optyczny.

          Raph docierał już na ostatnią prostą, gdy usłyszał gdzieś z przodu gniewne nawoływania. Gdy tylko przystanął, aby lepiej się im przysłuchać, zza winkla tuż przed nim wypadła rozpędzona dziewczyna. Kompletnie nie patrzyła przed siebie; całą uwagę poświęcała na wypatrywanie czegoś z tyłu, co wcale jednak nie przeszkadzało jej w pędzeniu na ślepo na złamanie karku. Zaskoczony Raphael nie zdążył nawet spróbować zejść jej z drogi — nie minęły dwie sekundy, a oboje już leżeli jak dłudzy na chodniku.

          — Uch... — Zielonooki podniósł się na łokciu i obrzucił dziewczynę, skądinąd również mutantkę, wściekłym spojrzeniem. — Uważaj jak chodzisz, do jasnej...

          — Kryj mnie! — przerwała mu, natychmiast zrywając się na równe nogi i uciekając do najbliższego zaułka. Zupełnie go nie słuchała, co normalnie rozsierdziłoby mężczyznę jeszcze bardziej, ale przestrach w jej głosie wyraźnie zbił go z tropu. Przed czym niby miał ją kryć?

          Odpowiedź na to pytanie znalazła się już chwilę później. Kiedy tylko zebrał się z ziemi, na horyzoncie pojawiła się para zauważalnie rozdrażnionych stróżów prawa. Na ich widok Raphael natychmiast połączył kropki i przygotował się na popis swoich niebywałych zdolności aktorskich. Wydobywszy z kieszeni cienkiego e-papierosa, oparł się plecami o ścianę, czekając, aż funkcjonariusze do niego dotrą i jednocześnie udając, iż wcale ich nie zauważył. Prócz niego na tym krótkim odcinku drogi nie było nikogo innego, więc na pewno do niego podejdą.

          — Obywatelu — wezwał go jeden z mundurowych, jeszcze zanim w ogóle do niego dotarł. — Młoda, gadzia mutantka o ciemnozielonej skórze i krótkich, czarnych włosach. Brak wszczepów, chwilę temu kierowała się w tę stronę. Widziałeś ją?

          — Ktoś przebiegał, ale nie widziałem, kto. Szybki był. — Raph wzruszył ramionami ze znudzoną miną i zaciągnął się dymem. Znacznie prościej byłoby po prostu ją wydać — w końcu nawet jej nie znał, dlaczego miał jej pomagać? — ale z jakiegoś powodu tego nie zrobił. Być może gniew na Lea rozszerzył się też na jego kolegów z pracy, aczkolwiek takie wyjaśnienie nie do końca przekonywało nawet samego zielonookiego. Niezależnie jednak przyczyn ostatecznie wpakował się w ten szajs, więc teraz już nie mógł się wycofać.

          — Dokąd się kierował? — spytał drugi policjant. Ten wydawał się bardziej podejrzliwy niż jego kumpel, co nie za bardzo spodobało się żółwiowi.

          — W dół ulicy. Potem skręcił w lewo, w którąś z tych poprzecznych alejek. Pierwszą albo drugą chyba, nie wiem, nie przyglądałem się. Nie moja sprawa.

          — Mhm. Elias, przeszukaj teren — rozkazał mężczyzna z mechanicznym ramieniem, lustrując Rapha wzrokiem (i prawdopodobnie również skanerem wbudowanym w źrenice). — Mogę prosić o dokumenty? — dodał.

          Raphael przewrócił tylko oczami. Jak zwykle. Niechętnie zaczął przeszukiwać kieszenie, ale po chwili z przestrachem zorientował się, iż w biegu nie wziął z domu portfela, w którym trzymał wszystkie swoje papiery — włącznie z legitymacją dla osób bez wszczepów. Tego typu przepustek policjanci nie mieli wbitych w system, działały wyłącznie za okazaniem. A bez niej miał przewalone. Gdyby tylko Leo nie posłał go po te cholerne bułki...

          — Nie wziąłem — bąknął w końcu, wbijając wzrok w ziemię. Mundurowy mruknął z niezadowoleniem.

          — Imię, nazwisko i SSN\*.

          Mutant posłusznie podał wymagane dane, jednocześnie szykując się już na nieuniknione. Mężczyzna przejrzał coś szybko na drobnym ekranie wbudowanym w robotyczne przedramię, po czym podniósł wzrok na żółwia.

          — Legitymacja?

          — Przecież już mówiłem, że nie wziąłem — warknął zapytany, agresywną postawą próbując zamaskować coraz silniejszy stres. Ostatnie, czego chciał, to spędzić noc w areszcie, ale niestety na to właśnie się zanosiło. Wciąż miał niby jeszcze jedną kartę przetargową, ale naprawdę nie chciał jej używać, a już zwłaszcza nie po kolejnej sprzeczce.

          — Cóż — westchnął stróż prawa — zapewne wie pan, z czym się to wiąże. Proszę odwrócić się do ściany i...

          — Och, dajże spokój, Will — odezwał się znienacka drugi funkcjonariusz, właśnie wracający ze zwiadu. Raphael z pewną dozą zgrozy dostrzegł, iż wychodzi on właśnie z tego zaułka, w którym miała się ukryć czarnowłosa uciekinierka. Na szczęście jednak najwyraźniej jej tam nie znalazł, bo inaczej pewnie przyprowadziłby ją ze sobą. — Jesteś bratem Lea, co nie? — zwrócił się do zielonookiego, na co ten niechętnie przytaknął. — No właśnie, tak coś kojarzyłem. I serio wierzysz, że mógłby nie mieć tej legitymacji? — Tym razem jego wzrok spoczął na koledze po fachu. — Przecież sam ją podbijałeś!

          — Jak każdemu będziemy tak popuszczać, to dostaniemy w końcu po łbach.

          Elias przewrócił tylko oczami z poirytowaną miną.

          — A jak czym prędzej nie znajdziemy tej dziewuchy, to nam te łby upierdolą. Rusz się, trzeba szukać dalej. Nie ma czasu.

          Z tymi słowy funkcjonariusz dał Raphowi ręką znać, iż może sobie iść, po czym chwycił kolegę za kołnierz i pociągnął w dół ulicy, nie zważając na protesty. Mutant odprowadził ich wzrokiem, wciąż dość spięty. Dopiero gdy policjanci zniknęli za zakrętem, o którym wcześniej im wspominał, żółw odetchnął z ulgą. Odczekawszy jeszcze chwilę, zielonooki ruszył w głąb zaułka, do którego uciekła nieznajoma. Sam nie wiedział, czemu jej pomógł, ale skoro już to zrobił, to chciał w zamian jakichś wyjaśnień.

          Po krótkich poszukiwaniach żółw z niemałym zdziwieniem stwierdził, iż nieznajoma musiała jakimś cudem stamtąd zwiać. Sprawdził wszelkie możliwe zakamarki, ale nigdzie się na nią nie natknął. Dopiero przy wyjściu udało mu się znaleźć jakikolwiek ślad jej obecności, a konkretnie malutką, poskładaną w kostkę karteczkę położoną na jednym ze śmietników. Kimkolwiek dziewczyna była, znała się na skradaniu — Raphael był absolutnie pewien, że gdy wchodził do zaułka, notatki jeszcze tam nie było.

          Mutant zgarnął karteczkę i delikatnie ją rozwinął. Być może jego ostrożność wyglądałaby dla kogoś z boku dosyć głupio, ale, jeśli miał być szczery, już od ładnych dziesięciu lat nie widział prawdziwego, celulozowego papieru gdziekolwiek indziej niż za szybą w muzeum. Obecnie nikt już takiego nie używał, wszystko zapisywano w formie cyfrowej. Zważywszy zresztą na to, jak niewiele drzew przetrwało katastrofę, nie było w tym chyba nic dziwnego. Szkoda by więc było go zniszczyć przez własną nieuwagę.

          Raph przeleciał wzrokiem wiadomość, po czym zmarszczył czoło. Nieznajoma chciała spotkać się z nim osobiście w dokach w Columbia Street Waterfront District, by "odwdzięczyć się za pomoc". Nie wyjaśniła, w jaki sposób zamierza to zrobić — wyznaczyła mu tylko datę oraz miejsce spotkania i skwitowała tekst niewiele mówiącym podpisem — podwójną literą J.

          Po chwili zastanowienia młodzieniec pokręcił lekko głową i wsunął notatkę do kieszeni przy pasku. Niczego od niej nie potrzebował, byleby tylko trzymała się już z dala. Nowy Jork miał parę swoich niepisanych zasad, zaś ta z numerem jeden brzmiała: jeśli nie chcesz kłopotów, nie szukaj tu kumpli. A już zwłaszcza nie takich, za którymi ugania się policja. Jego młodszy brat nigdy nie potrafił się do tego dostosować i wreszcie skończył w piachu. Raphael zaś nie zamierzał w najbliższym czasie do niego dołączać. Nie myśląc już długo, żółw ruszył w drogę powrotną szybkim krokiem. Pieprzyć te leonardowe bułki, dosyć miał wrażeń na dziś.

          Dotarłszy z powrotem do mieszkania, mutant zupełnie zignorował pytające spojrzenie Lea oraz dopytywania o zakupy. Zamiast tego bez słowa skierował się do swojego pokoju, niczego nie wyjaśniając. Zanim jednak tam doszedł, wizerunek wyświetlony na holograficznym ekranie telewizora zatrzymał go w pół kroku. Raphael zamarł, wpatrując się w schwytaną na kamerze monitoringu czarnowłosą mutantkę o ciemnozielonej skórze — tę samą, której wcześniej spontanicznie ocalił skórę. Skąpo ubrana prezenterka przedstawiła ją jako młodą terrorystkę i złodziejkę należącą do ugrupowania, które nowojorska policja usiłowała zlikwidować już od dosyć dawna. Dziennikarze ośmielili się wręcz zainsynuować, iż może być ich liderką.

          Zielonooki wysłuchał w osłupieniu słów kobiety z hologramu, po czym przeklął siarczyście i zamknął się w swojej sypialni. No jasne. Oczywiście, że nie mógł wpaść na jakąś zwykłą, nic nieznaczącą osobę. Jeśli ktoś się dowie, że ją krył, zasadniczo będzie już martwy. Pieprzeni rebelianci.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

\*SSN (Social Security Numer) — narzędzie identyfikacji obywateli Stanów Zjednoczonych, pod wieloma względami odpowiednik polskiego PESELu.

## 2. Handel wymienny

          Dojeżdżając taksówką do portu w środku nocy, Raphael zaczął coraz poważniej zastanawiać się nad tym, co mu strzeliło do głowy, że jednak postanowił tam pójść.

          Przez kolejnych kilka dni po spotkaniu z "JJ" Raph unikał rozmów z Leem jak ognia, by przypadkiem nie chlapnąć mu czegoś o dziwacznym spotkaniu na mieście. Od tamtej pory wynurzał się ze swojego pokoju tylko wtedy, kiedy musiał skorzystać z łazienki albo coś zjeść, a nawet te czynności wykonywał najszybciej jak się dało. Wiedział, że Leonardo to zauważył, aczkolwiek policjant miał na tyle wyczucia, by nie wypytywać go o to zanadto. I chwała mu za to, choć to pewnie tylko kwestia czasu.

          Dotarłszy na miejsce, zielonooki oparł się o wskazany w notatce stary kontener Amazonu, zapalił e-papierosa i rozejrzał wokół. Port wprawdzie działał całodobowo, ale akurat w tym jego segmencie, który wskazała nieznajoma, nie było wtedy żywej duszy — wszystkie blaszaki stały już puste, zwarte i gotowe na jutrzejszy załadunek. Z jednej strony to dobrze, w końcu dzięki temu nikt nie mógł ich tam razem zobaczyć. Z drugiej jednakże żółw wiedział, że gdyby brunetka postanowiła urządzić na niego zasadzkę, nie otrzymałby także znikąd pomocy.

          Mutant nie musiał długo czekać na resztę towarzystwa. Zaledwie kilka minut po jego przybyciu ciszę w dokach przeciął warkot silnika spalinowego. Zaraz potem na horyzoncie pojawił się staromodny motocykl, a na nim oczekiwana przez zielonookiego dziewczyna. Raph jednak od razu zauważył, iż nie jest ona sama. Nie zapowiadało się najlepiej.

          Kierowca pojazdu zatrzymał go przy brzegu molo, po czym ściągnął kask i przyjrzał się żółwiowi podejrzliwie. On również był mutantem, choć zdecydowanie innym niż Raph czy jego dłużniczka — znacznie wyższym oraz bardziej futrzastym. Z pewnością wywodził się od czegoś podobnego do hieny, ale Raphael nie potrafił stwierdzić, czego konkretnie. Aczkolwiek jedno musiał mu przyznać — irokez to miał fajny.

          Towarzysząca hienowatemu dziewczyna nie zachowała już tyle rezerwy, co jej towarzysz. Natychmiast po zatrzymaniu motocykla zeskoczyła z niego i raźnym krokiem ruszyła w stronę Raphaela, ignorując niezadowolenie kompana.

          — Cześć! — Brunetka pomachała żółwiowi, ściągając w międzyczasie kask. Wyglądała na całkiem zadowoloną. — Myślałam, że się nie pojawisz.

          — Bo nie powinienem — mruknął ten niechętnie w odpowiedzi, ale wyszedł jej naprzeciw. — To o co chodzi?

          — Wyluzuj, nie tak szybko. — Kobieta przystanęła tuż przed nim i podparła się pod boki. Miała na sobie ciemnobrązową męską pilotkę z licznymi naszywkami oraz znoszone dżinsy, przez co wyglądała, jakby ktoś wyciągnął ją prosto z planu filmowego starego, dobrego Top Guna. — Jak się nazywasz?

          — Chyba nie powinno cię to obchodzić — zauważył zielonooki, krzyżując ręce na piersi. Trochę mało rozważna była jak na rzekomą przywódczynię organizacji terrorystycznej.

          — Daj mu spokój, JJ. Widać, że nie ma ochoty się kolegować. — Futrzasty towarzysz dziewczyny w końcu postanowił dołączyć do rozmowy. Nie zbliżył się jednak do nieznajomego aż tak jak to zrobiła brunetka. Zamiast tego przystanął krok za nią, kołysząc powoli puchatym ogonem. Jego płowa sierść w ciemne pasy lśniła w blasku oddalonych świateł miasta. W tych miejscach, w których nie przykrywało jej ubranie oczywiście.

          Raphael spojrzał na mężczyznę pytająco. Jak ta dziewczyna nie wydawała się szczególnie groźna, tak o dobre pół metra wyższy od niego hienowaty mógł już budzić delikatny niepokój. W jego spojrzeniu było coś, co wyglądało jak niema prośba. Trudno powiedzieć, czy był to celowy zabieg z jego strony, czy może po prostu taką miał twarz.

          — Chciałbym podziękować za to, że pomogłeś mojej siostrze — kontynuował mężczyzna. — Czego oczekujesz w zamian?

          — Czekaj. — Raphael otworzył szerzej oczy ze zdumienia. — Siostrze?... Nie żebym kwestionował, ale nie jesteście do siebie zbyt podobni.

          — Przyszywanej siostrze — sprostowała sama zainteresowana, cofając się o krok, by zrównać się z bratem. — Mama Jake'a przygarnęła mnie już kupę czasu temu, więc chyba na luzie może mnie tak nazywać.

          — Nie masz wrażenia, że nie powinnaś opowiadać takich rzeczy kompletnie obcym osobom? — skarcił ją Jacob, na co ta tylko wzruszyła ramionami.

          — Gdyby chciał mi coś zrobić, to by mnie wtedy nie krył. Chyba nie ma się czego bać.

          Jej rozmówca westchnął cicho, po czym wrócił wzrokiem do żółwia.

          — Wracając do meritum...

          — Czyli ty masz na imię Jake — niezamierzenie przerwał mu zielonooki. Trochę za późno się zorientował, że ktoś inny już zaczął mówić, ale skoro się odezwał, to głupio było teraz nagle zamilknąć w pół zdania. — A ty? — podjął więc dalej, z tymi słowy wskazując na gadzią mutantkę.

          — Jinx — oznajmiła, poprawiając włosy.

          — Mhm. A tak na poważnie?

          — Tak na poważnie to też Jinx. — Widząc powątpiewanie na twarzy żółwia, westchnęła i wyjaśniła. — Nigdy nie należałam do grona ulubionych dzieci mojej biologicznej matki.

          — A ile was było?

          — Tylko ja.

          — Och. — Nie miał za bardzo pomysłu, jak mógłby to skwitować. Trochę niezręcznie. — No to współczuję. Chyba.

          Jinx machnęła tylko ręką, na szczęście niespeszona niezbyt przyjemnym tematem rozmowy.

          — W każdym razie, ja jestem Raphael.

          — Miło poznać. — Mutantka podała mu rękę. Żółw po krótkiej chwili wahania uścisnął ją, przybierając bardziej pewną siebie minę. Nie ma co zachowywać się jak tchórz, ta laska to przecież tylko rozgadany dzieciak. Nie miał pojęcia, czemu dziennikarze chcieli zrobić z niej taki postrach.

          — Wzajemnie.

          — No dobrze, skoro skończyliście się już spoufalać — do głosu ponownie doszedł Jake, wyczuwalnie podirytowany — to może zajmiemy się w końcu tym, po co tu dzisiaj przyszliśmy? Im dłużej tu sterczymy, tym większa szansa, że ktoś niepożądany się nami wreszcie zainteresuje.

          — Tak, jasne. Sorki... — Jinx posłała bratu przepraszające spojrzenie. — Więc, jakiego odszkodowania sobie życzysz za przymusowe ratowanie mi tyłka, Raphaelu?

          Mężczyzna wzruszył ramionami.

          — A co mam do wyboru?

          — Możemy po prostu ci zapłacić — zaproponował Jake. — Albo... — Hienowaty podszedł do motocykla i zaczął grzebać w schowku. Dopiero teraz Raph miał okazję dokładniej przyjrzeć się maszynie. Widząc zaś, że ma przed sobą model niedostępny na rynku gdzieś od czasu wojny, nie mógł się powstrzymać i podszedł bliżej.

          — To Harley? — spytał, oglądając motocykl z różnych stron z nieskrywaną ekscytacją. Od zawsze uwielbiał jednoślady, ale na taki nie trafił jeszcze chyba nigdy.

          — Ta. Road King z dwa tysiące trzeciego roku, z pewnymi przeróbkami oczywiście. W końcu nie ma szans, żeby dostać do niego oryginalne bebechy, kiedy coś się zepsuje.

          Raph pokiwał głową ze zrozumieniem. Od jego roku produkcji minęło przeszło dwadzieścia lat, trudno żeby jeszcze ktokolwiek robił takie części.

          — Jego wprawdzie na pewno ci nie oddam — odezwał się po chwili Jake, klepiąc łapą oparcie siedziska motocykla — ale jeśli lubisz starocie, to możesz wybrać sobie coś z naszych ostatnich łupów zamiast kasy. Zachowasz je sobie albo opchniesz za niezłą sumkę, jeśli będziesz miał komu. To już nie nasza sprawa. Bylebyś nikomu nie powiedział, od kogo to masz.

          Jacob skinął łapą na żółwia, by ten podszedł bliżej, po czym pokazał mu zawartość schowka. Wewnątrz znajdowały się różnorakie relikty niesłusznie minionych czasów sprzed upadku poprzedniej cywilizacji, większość w niemal zupełnie nienaruszonym stanie. Elektronika, książki, biżuteria...

          — O szlag.

          Wyraźnie podjarany żółw wyciągnął spośród fantów winylową płytę Linkin Park i spojrzał na obserwujące go rodzeństwo.

          — Skąd wy macie takie rzeczy?!

          — Tajemnica zawodowa, słońce. — Jinx uśmiechnęła się szelmowsko i oparła o pobliski kontener. — No, ale gdybyś chciał kiedyś do nas dołączyć, to może sam byś się przekonał...

          Jake rzucił jej ostrzegawcze spojrzenie, kiedy tylko wyczuł, co się święci, aczkolwiek niestety było już za późno, żeby ją uciszyć. Raph spojrzał na dziewczynę zaskoczony, ale po chwili pokręcił lekko głową.

          — Sorry, ale mam wystarczająco dużo problemów i bez tego. Mało brakowało, a spędziłbym przez ciebie nockę w areszcie już przy naszym pierwszym spotkaniu, a co dopiero jakbyśmy mieli trzymać ze sobą dłużej. Twoje imię chyba jednak rzeczywiście nie wzięło się znikąd — dodał zaczepnie na koniec, ale złowrogie warknięcie Jake'a szybko uświadomiło mu, iż to nie był najlepszy pomysł. Sama zainteresowana na szczęście nie przejęła się zbytnio jego złośliwościami.

          — Szkoda, bo wyglądasz na kogoś, z kim dalibyśmy radę się dogadać. Ale jakbyś zmienił zdanie, to daj znać.

          Brunetka wręczyła mu kolejną karteczkę. Tym razem znalazł się na niej adres jakiejś knajpki na peryferiach miasta. Raph kojarzył wprawdzie jej nazwę, ale sam nigdy wcześniej tam nie był. Bary to raczej nie jego żywioł. Tak jak wychodzenie gdziekolwiek z domu w ogóle.

          — Nie rób sobie lepiej nadziei. — Żółw wzruszył ramionami i wetknął notkę do kieszeni. — Ale płytę wezmę, zajebista ozdoba na ścianę.

          — Jasne. Czyli jesteśmy rozliczeni? — Raphael pokiwał głową. — No i super. W takim razie ja i Jake będziemy spadać, mamy jeszcze parę rzeczy do załatwienia. Do zobaczenia!

          — Cześć.

          Zielonooki obserwował, jak rodzeństwo przywdziewa kaski i opuszcza doki, po czym wyciągnął komórkę, by zamówić taksówkę. Mógł jeszcze zapytać ich o jakąś torbę, żeby schować w niej winyl, ale mówi się trudno — jakoś sobie poradzi.

\*
          Po powrocie do domu Raph zastał obu swoich braci w gabinecie Donniego.  Leo chyba jednak wziął sobie jego radę do serca — z tym, że zamiast naoliwić poprzednie mechaniczne implanty w kolanach, postanowił zamontować sobie nowe. Kiedy zielonooki do nich zajrzał, Donatello właśnie kończył mu je podłączać.

          — Hej, Raph. — Leo uniósł dłoń na powitanie, gdy tylko zauważył młodszego zaglądającego do pomieszczenia. No to nici z ulotnienia się po cichu do swojego pokoju. — Gdzie byłeś?

          — Przewietrzyć się — mruknął zapytany, starając się ukryć winyl za plecami. Zdecydowanie nie miał siły ani ochoty na tłumaczenie tym dwóm, skąd go wytrzasnął.

          — W porządku. — Starszy mutant skinął głową. — Mam nadzieję, że nikt z NYPD\* nie sprawiał ci problemów po drodze.

          Raphael pokręcił głową, nie patrząc na rozmówcę. Jeżeli zaraz znowu zacznie tę swoją tyradę...

          — To dobrze. Wiesz, znacznie łatwiej by było, gdybyś po prostu wreszcie zgodził się na jakiś wszczep zamiast tak wydziwiać.

          ...to trafi go szlag.

          — Ile razy mam jeszcze powtarzać? — wycedził zielonooki przez zęby. A taki miał świetny humor. Ale oczywiście, wtedy musiał przyjść Leonardo, pan maruda, niszczyciel dobrej zabawy i wszystko zjebać. Jak zwykle. — Nie. Ma. Takiej. Opcji.

          — Ugh, dlaczego jesteś taki uparty? — Kiedy Don skończył spawanie, niebieskooki mutant podniósł się z fotela i podszedł bliżej Raphaela. Wyczuwając nadchodzącą sprzeczkę, buntownik dyskretnie położył swoją płytę na pobliskiej szafce. Nie chciałby jej zniszczyć, gdyby go poniosło.

          — Ja? A jaki TY masz kurwa problem?! — warknął w odpowiedzi, obrzucając starszego wściekłym spojrzeniem.

          — Serio, chłopaki? Znowu? — westchnął Donnie, jednak został kompletnie zignorowany. Machina ruszyła.

          — Taki, że upierasz się przy czymś absolutnie bezsensownym bez ani jednego dobrego argumentu. Nie wiem, utrudnianie wszystkim życia sprawia ci przyjemność czy co?

          — A jeśli tak, to co? Zabronisz mi? A może mandat wystawisz? — prychnął zielonooki pogardliwie. — Weź spadaj buty pucować tym gnojom z Nowej Jutrzenki, a nie mi będziesz życie dyktował.

          — Do jasnej cholery, Raph! Przecież wiesz, że chcę dla ciebie dobrze, tak? — Najwyraźniej zaczepki młodszego w końcu zaczęły działać, bo niebieskooki wyglądał, jakby hamował się przed mniej uprzejmymi frazesami już dosłownie resztkami siły woli. — Nie pamiętasz już, co się stało z ojcem? Jak tak dalej pójdzie, to prędzej czy później też tak skończysz!

          — To zdechnę na popromiennego raka i chuj, niby czemu cię to obchodzi?!

          Po tych słowach zielonooki zgarnął winyl z szafki i w ciągu dwóch sekund zniknął z nim w swoim pokoju. Miał już serdecznie dosyć Lea na dziś. I na kiedykolwiek indziej.

          — Temu, że jesteśmy rodziną, kretynie! — zawołał za nim jeszcze Leonardo. Najstarszy z braci Hamato chciał iść za buntownikiem i wyjaśnić temat do końca, jednak powstrzymała go przed tym robotyczna dłoń Donatella na ramieniu.

          — Leo, odpuść — poprosił cyborg. — W końcu sam zrozumie.

          — Oby tylko wtedy nie było już za późno.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

\*NYPD - New York Police Department - Nowojorski Departament Policji.

## 3. Randka z przeznaczeniem

          Jeszcze tego samego wieczoru, którego odbyła się kłótnia z Leo, Raphael postanowił, że jednak pójdzie się spotkać z Jinx we wskazanej przez nią kafejce, i to najszybciej jak będzie się dało. Leonardo chce go podporządkować pod swoje warunki? Jego niedoczekanie.

          Następnego dnia po spotkaniu w dokach plan zielonookiego nie wypalił — jakiś ćwok z kolegami urządził sobie strzelaninę na Bridge Plaza, przez co komunikacja miejska kompletnie pozmieniała trasy i żółw nie był w stanie znaleźć niczego, czym dojechałby na miejsce wcześniej niż za dwie doby. Drugie podejście również zakończyło się fiaskiem. Dopiero za trzecim razem mutantowi udało się przebić przez miasto i dostać w okolice knajpy. Tam jednak znów zaczęły się schody — Manhattan Beach obecnie stanowiło najgorsze slumsy i najpewniej gdyby nie przylegająca doń zatoka Lower Bay,  wywalono by je już za mury. W odrodzonym Nowym Jorku cywilizacja kończyła się tuż za Madison, cała reszta terenu w stronę wody została zapomniana przez Boga i ludzi. Aż dziwne, że jakakolwiek komunikacja miejska jeszcze tam sięgała.

          Po pół godzinie plątania się między ćpunami i gruzami, na których żyli, Raph finalnie trafił do miejsca docelowego — maleńkiej, podle wyglądającej z zewnątrz kawiarenki. "Caffe Paris"? Dobre sobie. Mutant był na sto procent pewien, że bliżej centrum też była kafejka o identycznej nazwie, ale na pewno nie miała nic wspólnego z tym tutaj wątpliwej jakości lokalem.

          Raphael odetchnął głęboko, schował fajkę do kieszeni, przygotował legitymację (tym razem nie zapomniał) i wszedł do środka. O dziwo, wewnątrz kawiarnia wyglądała znacznie lepiej niż na zewnątrz — choć wciąż oczywiście pozostawiała wiele do życzenia. Przykładowo rozstawienie stolików tak blisko siebie, że ledwie można było między nimi przejść.

          Ku zaskoczeniu żółwia nikt nie wylegitymował go na wejściu. Miła odmiana, choć to pewnie tylko kwestia czasu. Przedarłszy się do lady, młodzieniec zaczepił czyszczącą porysowany do granic możliwości kubek sprzedawczynię. Kobieta obrzuciła go tylko znużonym spojrzeniem, po czym wróciła do poprzedniego zajęcia.

          — Co podać?

          — Nie widziała tu pani dzisiaj może mutantki z czarnymi, krótkimi włosami? Ciemnozielona skóra, szare oczy, spore pazury...

          — JJ? Była tu gdzieś, pewnie do kibla poszła. Zwykle siedzi tam — właścicielka niedbałym ruchem pokazała na jeden ze stolików przy oknie. — Posadź się i poczekaj, pewnie zara wróci.

          — Jasne, dzięki. — Mutant posłusznie udał się we wskazane miejsce, z deka zniesmaczony.  Do tego, że w centrum miasta inni traktują go z pogardą, zdążył przywyknąć. Ale żeby nawet na takim zadupiu podchodzono do niego tak olewczo? Zupełnie nowy wymiar upokorzenia. Gdyby nie zależało mu na tym spotkaniu, to pewnie już by go tu nie było.

          Zasiadłszy przy stoliku, mutant rozejrzał się po reszcie gości. Mieścił się tu cały przekrój demograficzny Nowego Jorku — od ludzi wszelkich ras i subkultur, poprzez różnorakich mutantów, na chyba z jednym czy dwóch diablikach kończąc. Podsumowując: amerykański margines społeczny w komplecie. Jedynie czystokrwistych demonów nie uświadczył. Najwyraźniej nawet one miały wyższe standardy.

          Po niedługiej chwili Jinx rzeczywiście wychynęła z łazienek w głębi lokalu. Gdy tylko go zauważyła, uśmiechnęła się z zadowoleniem i zwinnie przemknęła pomiędzy innymi bywalcami z powrotem do swojego stolika.

          — Jak to szło, Raphie? „Nie rób sobie nadziei"? — przywitała się zaczepnie, zasiadając naprzeciwko niego.

          — Zmiana planów — mruknął żółw z niezadowoloną miną. — Ale jak ci nie pasuje, to mogę wrócić do domu.

          — Oj nie spinaj się tak, kolego. Tak cię tylko drażnię.

          Brunetka złapała kontakt wzrokowy z kasjerką i skinęła do niej delikatnie głową, na co ta rzuciła jej dwie karty. Mutantka złapała je bez najmniejszego problemu, a następnie podała jedną zaskoczonemu ich zachowaniem Raphowi.

          — Strasznie dziwne miejsce sobie wybrałaś jak na pierwszą randkę — zakpił, biorąc od niej menu.

          — Nie narzekaj, skarbie, bo następna będzie na wysypisku.

          — Nie no, bez jaj, serio? — Dostrzegłszy złośliwy uśmieszek na jej twarzy, buntownik się zaczerwienił. — Nieśmieszne.

          — Zależy dla kogo.

          Wybrawszy sobie napoje, Jinx skoczyła na szybko złożyć zamówienie. Po jej powrocie zaś przyszedł czas na przejście do interesów. Co ciekawe, Raphaelowi nagle zrobiło się strasznie głupio w ogóle zaczynać tę rozmowę. Wprawdzie właśnie po to tu przyszedł, ale koleżeński wypad na kawę jakoś nie pasował mu klimatem do omawiania dołączenia do organizacji terrorystycznej. Na szczęście na pomoc przyszła mu jego towarzyszka, która chyba wyczuła, iż ten waha się podjąć temat.

          — No dobrze, miło się siedzi, ale zgaduję, że nie jesteś tu po to, żeby mnie zabawiać.

          — No nie — przyznał mężczyzna, rozluźniając się trochę. — Chciałem dowiedzieć się czegoś więcej o tej waszej całej organizacji. Jak jej tam było? Zaćmienie?

          Jinx przytaknęła.

          — Zgadza się. A co chciałbyś wiedzieć?

          — Najlepiej wszystko. — Mutant wzruszył ramionami, zaś dziewczyna przewróciła oczami z lekkim rozbawieniem.

          — No to żeś mi pomógł.

          — Nie wiem, może zaczniemy od tego, czym wy się zajmujecie w ogóle?

          Żółwiowi niezbyt się podobało, iż dziewczyna tak się z niego nabija. Jednocześnie jednak nie była przy tym wcale szczególnie wredna — ot, takie sobie po prostu zaczepki, bardziej głupie żarty niż realne przytyki. Trochę to pewnie zajmie, ale może kiedyś się przyzwyczai.

          Zanim JJ zdążyła odpowiedzieć, ekspedientka przyniosła im zamówione wcześniej kawy. Co prawda nie wyglądały one zbyt ambitnie, aczkolwiek po spróbowaniu swojej Raph doszedł do wniosku, że wcale nie była taka zła w smaku. Po całej tej otoczce największej pipidówy Nowego Jorku spodziewał się czegoś znacznie gorszego.

          — Głównie zbieramy oraz sprzedajemy starocie i nie dajemy się zmusić do założenia nam wszczepów — oznajmiła dziewczyna, pociągnąwszy łyk ze sfatygowanego białego kubka. — Okazjonalnie robimy też drobne włamania do więzień, żeby powypuszczać tych wszystkich biedaków, których Nowa Jutrzenka zamknęła za brak implantów. Tacy jak my dostają w tym mieście trzy razy większe kary niż normalnie za każdą jedną błahostkę. To niesprawiedliwe i nie zamierzamy na to pozwalać. A, no i raz na jakiś czas robimy też sobie małe wycieczki za mury. — dodała, upijając jeszcze trochę.

          Mutant obdarzył ją zaskoczonym spojrzeniem.

          — Za mury? Niby jak? Przecież są pilnie strzeżone przez całą dobę.

          — Mamy swoje sposoby. — Dziewczyna uśmiechnęła się konspiracyjnie. — Wszystko da się załatwić, jeśli znasz, kogo trzeba i wiesz, co trzeba.

          Żółw zamilkł na chwilę, sącząc espresso.

          — To wcale nie brzmi jak to całe bajdurzenie dziennikarzy na wasz temat — stwierdził. — Bez obrazy, ale do terrorystki to ci raczej daleko. Drobna złodziejka co najwyżej.

          Brunetka skinęła głową.

          — Zamachy i inne tego typu pierdoły to absolutnie nie nasza bajka. Chcemy po prostu, żeby pozwolono nam żyć tak, jak my chcemy, a nie jak każe Jutrzenka. Nie jestem chora, a wszystkie moje biologiczne kawałki funkcjonują jak należy bez niczyjej pomocy. Więc po co naprawiać coś, co działa?

          Raphael przytaknął ze zrozumieniem i napił się jeszcze trochę. Tak, to brzmiało zdecydowanie lepiej niż te druzgocące, a nic w rzeczywistości nieznaczące frazesy półnagich blondi z telewizji. I dużo bardziej prawdopodobnie, zważywszy na to, jaką osobą była Jinx. Być może nie powinien, ale chyba jednak jej wierzył. I sam również chętnie podpisałby się pod jej postulatem.

          — Okej — odezwał się w końcu po chwili milczenia. — To jak można się do was załapać?

          Słysząc to, dziewczyna uśmiechnęła się z zadowoleniem.

          — Spokojnie, obejdzie się bez cyrografu. — Tym razem to ona pociągnęła łyk kawy. — Ale najpierw musisz udowodnić, że się nadajesz. Masz czas pojutrze koło północy?

          — Zależy na co — oznajmił, nadymając się i krzyżując ręce na torsie. Że niby mógłby się nie nadawać? Dobre sobie. Jeszcze zobaczą, na co go stać.

          — Uznam to za "tak". — Widząc jego naburmuszenie, kobieta pokręciła głową z pobłażaniem. — W takim razie zapraszam tam, gdzie ostatnio, weźmiemy cię na akcję. Powinna być w miarę prosta, ale na pierwszy raz wystarczy. Jak ci dobrze pójdzie, to na następnych się bardziej wykażesz.

          — Też mi coś. Jak tylko się tam pojawię, to po tych puszkach nie będzie co zbierać.

          — Ty się nie masz z nikim naparzać, Raph, tylko wkraść się na teren, zwinąć, co trzeba i wiać. Musimy być niewidzialni, czaisz?

          Mutant przewrócił tylko oczami.

          — Tak jak ty ostatnio?

          — Weź mi nawet nie przypominaj... — Jinx westchnęła ciężko, po czym odchyliła się do tyłu na krześle. — Jedno głupie potknięcie i mam przesrane do końca życia.

          — Nie dramatyzuj, minie tydzień i wszyscy zapomną.

          — Ta, chciałabym. Już od dawna robią na nas nagonkę w mediach, a teraz to dopiero dostali pożywkę! Królowa terrorystów, psia ich mać... — Kobieta ponownie westchnęła i pochyliła się z powrotem w stronę stołu. — No, ale chociaż tyle, że dorobili sobie sporo niezłych farmazonów i sami siebie wprowadzili w błąd. Jake będzie miał na razie spokój.

          Żółw uniósł pytająco łuk brwiowy, co nie umknęło uwadze jego rozmówczyni.

          — No nie gadaj. Ty też serio wierzysz, że to ja tym wszystkim dowodzę? — spytała kpiąco, acz widząc urażoną minę mutanta, otworzyła szerzej oczy. — Nie no, poważnie?

          — Znam cię od paru dni, skąd niby miałem wiedzieć, że nie? — burknął w odpowiedzi, obrażony. JJ przymknęła oczy i poprawiła włosy, z lekka zawiedziona, że nawet on uwierzył w te brednie. Kto jak kto, ale ona na pozycję lidera czegokolwiek nie nadawała się zupełnie i raczej nietrudno to było zauważyć.

          — No nic, nieważne. W każdym razie jesteśmy umówieni.

          Brunetka dopiła kawę, po czym dała znak jedynej pracownicy kafejki, by przyniosła rachunek. Kiedy zaś ta przyniosła terminal, bez uzgadniania niczego z chłopakiem zapłaciła za nich oboje i podniosła się z krzesła.

          — Muszę spadać — oznajmiła, zanim jej towarzysz zdążył zganić ją za niespodziewane robienie mu długów. — Widzimy się w porcie.

          Mutantka poklepała go jeszcze po głowie na odchodnym, po czym przemknęła między stolikami i wyszła z lokalu. Zielonooki prychnął tylko niezadowolony, odprowadzając ją wzrokiem. Pozwalała sobie na zdecydowanie za dużo, zwłaszcza jak na tak krótką znajomość. Niestety jednak było w niej też coś dziwnego, przez co nawet gdyby chciał, to nie potrafiłby jej podskoczyć. I trochę mu było przez to wstyd za siebie — w końcu to przecież tylko infantylna, skrajnie nieostrożna złodziejka. Nic nie mogła mu zrobić.

          Dokończywszy swój napój w samotności, Raphael pozbierał się i wyszedł z kafejki. Pojutrze o północy w dokach? Okej, niechaj będzie. Ale zanim dokądkolwiek z nimi pójdzie, musi załatwić sobie odpowiedni sprzęt. Nie pójdzie przecież na akcję z pustymi rękoma.

## 4. Egzamin wstępny

          Raphael już od naprawdę bardzo dawna nie był na zakupach w żadnym centrum handlowym. A dzisiejsza wizyta w Manhattan Mall dobitnie przypomniała mu, dlaczego.

          Następnego dnia po rozmowie z Jinx żółw z samego rana wybrał się na sklepowe łowy. Skoro miał załatwić tę ich misję po cichu, to przydałby się jakiś kamuflaż — najlepiej jak najciemniejszy, skoro będą tam latać po nocy. Czarna bluza i kominiarka powinny załatwić sprawę. Do tego jeszcze coś, w co można by władować zakoszone fanty, może jakiś wytrych... trochę było do załatwienia.

          Początkowy zapał zielonookiego szybko przygasł, kiedy zaczęło się przeciskanie przez tłumy innych kupujących i legitymowanie na każdym kroku, gdy tylko skaner sklepu nie wykrył u niego żadnego chromu. Jak na złość mimo że w centrum handlowym były setki — jeśli nie tysiące — sklepów, to do którego żółw by nie wszedł, nie mógł znaleźć niczego z tego, czego chciał. Skąpych czy jaskrawych strojów przejrzał bez liku, ale żeby coś ciemnego, zakrywającego jak najwięcej i w dodatku na tyle dużego, żeby mógł to naciągnąć na skorupę? Gdzieżby tam. Workowate ciuchy były już passe. W tym sezonie królowały neony, więc odzieżówki przekierowały wszystkie swoje siły przerobowe na wojnę o jak najfikuśniejszy krój przykuwający uwagę klienta. Tyle tylko, że po drodze zapomniały całej masie tych, którzy nie gustowali w tego typu strojach. Taki tam, drobny błąd w kalkulacji.

          Ostatecznie mutant opuścił przybytek wściekły jak nigdy i bez żadnych ciuchów. Kupił jedynie parę drobiazgów, które mogły się potencjalnie przydać przy kradzieży. Tylko czy były one warte tych kilku godzin nerwów? Jego zdaniem — ani trochę. Jeśli nie znajdzie dla nich zastosowania na misji, to chyba szlag go trafi.

          Poddawszy się w kwestii zakupów, całą resztę czasu pozostałego do skoku Raphael spędził w domu, zastanawiając się, jak to będzie wyglądało i czy w ogóle dobrze zrobił, że się w to wpakował. Jasne, Leo go wkurzył, ale ładowanie się między rebeliantów to dosyć... radykalny sposób na zrobienie bratu na złość, nawet jak na niego. Z drugiej strony jednak przecież nie zawarł paktu z diabłem, nikt nie odbierze mu duszy, jeśli postanowi w którymś momencie się wycofać. Kiedy uzna, iż to nie dla niego, to po prostu się pożegnają i tyle, nikt się nigdy o niczym nie dowie. JJ może i była trochę dziwna, ale nie wydawało mu się, żeby zamierzała posłać za nim jakąś obławę w razie odmowy dołączenia do jej bandy. Chociaż ponoć to nie ona tam rządzi... Zresztą, nieważne. Co by się nie działo, jakoś sobie poradzi. Nie bardzo miał inny wybór.

          Wreszcie nadszedł czas próby. Raphael właśnie kończył się zbierać do wyjścia, gdy dostrzegł, iż Leonardo obserwuje go w milczeniu, wsparty ramieniem o futrynę drzwi kuchennych. Zielonooki doskonale znał tę minę, więc przyspieszył nieco proces zakładania bluzy, udając, że wcale nie zwrócił na starszego uwagi. Jeśli złapie z nim kontakt wzrokowy, Leo na bank zacznie go przesłuchiwać. Robił tak za każdym razem, gdy tylko buntownik coś przeskrobał. Tak to już niestety bywa, kiedy ma się w domu pieprzonego gliniarza.

          — Dokąd się wybierasz? — odezwał się Leonardo, wciąż skanując młodszego tym irytującym, badawczym spojrzeniem.

          — Połazić — mruknął Raph z niezadowoleniem, zerkając na rozmówcę z ukosa. — Chciałeś, żebym częściej wychodził z domu, to masz. Jakiś problem?

          Po krótkiej chwili zastanowienia niebieskooki pokręcił lekko głową.

          — Żadnego. Po prostu nie spodziewałem się, że nagle, po ponad trzydziestu latach, zaczniesz znienacka słuchać moich rad.

          — Nie przyzwyczajaj się. — Raph przewrócił oczami, po czym zarzucił niewielki plecak na ramię i chwycił za klamkę drzwi wyjściowych. — Spadam. Pewnie późno wrócę.

          Nie czekając, aż Leo mu odpowie lub, co gorsza, spyta o cos jeszcze, zielonooki wymknął się z mieszkania i popędził do windy. To, że starszy tak szybko zaczął węszyć, nie wróżyło nic dobrego. Ale to wciąż stanowczo za mało, żeby go wystraszyć.

\*
          Chociaż zżerał go stres, co skutkowało sporym rozkojarzeniem, Raph zdołał wpaść na to, że nie powinien podjeżdżać taksówką zbyt blisko miejsca spotkania, w związku z czym ostatnich półtorej kilometra przebył na piechotę — omal się nie spóźniając przy okazji. Naprawdę powinien w końcu uzbierać trochę kasy (tylko skąd?) i kupić sobie własne auto. Albo motocykl. Tak, zdecydowanie wolałby motocykl.

          Kiedy dotarł na miejsce, Jake i Jinx już na niego czekali. Ta druga pomachała mu z lekkim uśmiechem, kiedy tylko podszedł trochę bliżej.

          — Gotowy? — zagadnął Jacob, na co żółw pokiwał głową. — Dobrze. W takim razie ruszamy.

          — A dowiem się chociaż, co właściwie zamierzamy?

          — Dowiesz.

          Z tymi słowy futrzasty rebeliant ruszył w stronę wciąż czynnej części portu, nie wyjaśniając nic więcej. Nie ma to jak komunikacja.

           Raphael posłusznie podążył za parą bardziej doświadczonych złodziei, bacznie rozglądając się wokół. Zgodnie z informacjami, jakie zdobył w sieci, port był całkowicie zautomatyzowany — zarówno załadunkiem, jak i rozładunkiem zajmowały się maszyny, w związku z czym nie musieli się martwić, że nakryje ich ktoś z personelu. Przewodzący pochodem Jake poprowadził ich slalomem pomiędzy kamerami aż do pokaźnego tankowca, z którego automatyczny żuraw właśnie kończył wyładowywać kontenery. Tam zaś zatrzymał się, po czym przykucnął za jednym z ustawionych w wieżę blaszaków i zerknął na swoich towarzyszy.

           — Szukamy granatowej puszki z logiem Forda — oznajmił. — Powinna być ustawiona gdzieś na samym dole. Ponoć przywieziono ją na tym statku, więc pewnie stoi w pobliżu. Tylko uwaga na monitoring, bo nie wiem, czy Archie zdążył go już zhakować.

          — Ford? To nie jest przypadkiem marka samochodów?

          — Brawo, geniuszu. — Jinx poklepała Rapha po plecach. — To teraz już wiesz, co planujemy dzisiaj zwinąć.

          — I jak wy to chcecie stąd wyciągnąć, do cholery?! — syknął zirytowany zielonooki, spoglądając na nią. Brunetka w odpowiedzi machnęła tylko ręką.

          — Zaraz zobaczysz. Wyluzuj trochę, jak nie wleziesz pod kamerę, to nic nam nie grozi. To nie pierwsza taka akcja na naszym koncie, wiemy, co robimy.

          — Monitoring załatwiony — wtrącił Jake, odczytawszy wiadomość na komórce. — Ruszcie tyłki, zanim ochroniarze na zdalnym się połapią, że zapętliliśmy im nagranie.

          Jinx nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Brunetka kiwnęła głową, po czym wsunęła dłonie do kieszeni czarnych lateksowych spodni i ruszyła na poszukiwania. Raph poszedł w jej ślady już chwilę później.

          Choć zielonooki nie pamiętał zbyt dobrze logo, którego miał szukać, to gdy zobaczył właściwy kontener, natychmiast domyślił się, że to ten. Zwoławszy swoich towarzyszy, mutant przyjrzał się bliżej zabezpieczeniom ładunku. Ku jego zaskoczeniu okazały się one dosyć prymitywne — ot, zwykły wzmacniany łańcuch pod napięciem zapieczętowany szyfrowaną kłódką. Wystarczyłoby ją pewnie przeciążyć, żeby dostać się do środka.

          — No, to jaki masz pomysł? — zagadnął Jake, czym wyrwał zielonookiego z zamyślenia.

          — Że ja?

          — A kto inny? To twój egzamin wstępny, nie nasz.

          Mutant westchnął i przewrócił oczami, po czym ściągnął plecak i zaczął w nim grzebać. Jeśli dobrze pamiętał, kupował ostatnio coś, co mogło mu się teraz przydać — mały ładunek magnetyczny konkretnie. Takie cacko na spokojnie mogło spowodować zwarcie w większych sprzętach AGD, więc istniała szansa, że z elektryczną kłódką również sobie poradzi. Warto spróbować.

          Wygrzebawszy wreszcie potrzebny gadżet, Raph podszedł do zamka, ostrożnie przyczepił do niego urządzonko i je uruchomił, po czym szybko zrobił dwa kroki do tyłu. Na efekty nie trzeba było długo czekać — po około trzech sekundach sypnęły się iskry. W kłódce nagle coś zgrzytnęło, a zaraz potem zamek spadł na beton razem z trzymanymi przezeń wcześniej łańcuchami. Widząc to, żółw uśmiechnął się i wypiął dumnie pierś, podparłszy się pod boki.

          — Ładnie — pochwaliła go Jinx, a następnie podeszła do kontenera i otworzyła go. Stalowe wrota zaskrzypiały nieprzyjemnie, ale szybko ustąpiły, ukazując mutantom ich zdobycz — Forda Pumę I, równie granatowego co jego małe więzienie.

          — Nieźle wygląda. — Jake obszedł pojazd dookoła. — Tu i ówdzie rdza go trochę zeżarła, ale mogło być znacznie gorzej.

          — Da się w ogóle odpalić tego gruchota? — spytał z powątpiewaniem Raph. Na autach nie znał się tak dobrze jak na motorach, ale nawet kompletny laik domyśliłby się, iż ma przed sobą antyk. W porównaniu z obecnymi samochodami wyglądał wyjątkowo biednie. Poza tym kto przy zdrowych zmysłach produkowałby jeszcze w tych czasach trzydrzwiówki?

          — Powinno. Niedługo się przekonamy.

          Jacob przykucnął przy drzwiach kierowcy, po czym wyciągnął z kieszeni wytrych i zaczął grzebać w zamku. Nie minęła chwila, a auto stanęło przed nimi otworem.

          W czasie gdy hienowaty robił szybki przegląd pojazdu w poszukiwaniu nadajników GPS lub innych niepożądanych elementów, Jinx podeszła do Raphaela i delikatnie szturchnęła go łokciem.

          — Dobrze ci poszło — pochwaliła z delikatnym uśmiechem. — Jeszcze tylko ostatnia prosta i możemy uznać twój egzamin za zdany.

          — Nie powinno tu być trochę więcej ochrony? — zagadnął żółw, udając, iż jej słowa go nie ruszają. W rzeczywistości jednak był z nich całkiem zadowolony. — Kamery kamerami, ale to chyba trochę marne zabezpieczenie jak na tyle wartościowego towaru.

          — Powinno. Ale starczy odpalić im kilka procent, a nagle większości stacjonarnych strażników coś zupełnym przypadkiem wypada właśnie wtedy, kiedy chcemy się tu dostać, przez co niestety muszą spóźnić się do pracy...

          — Sprzedajne szmaty — mruknął zielonooki pod nosem.

          — Jak większość Nowojorczyków. Ale nam to tam akurat na rękę.

          — Czysto! — zawołał Jake, zamykając maskę Pumy. — W bagażniku było nawet kilka baniek benzyny, więc nie muszę przepompowywać nic ze swojej fury. Mamy dzisiaj farta. Ładujcie się, Archie zaraz będzie.

          Jinx pokiwała energicznie głową i  wpakowała się na tylne siedzenie, po czym przywołała do siebie Raphaela. Żółw podążył za nią posłusznie, choć z trochę mniejszym entuzjazmem. Tył trzydrzwiowego auta wydawał mu się dosyć klaustrofobiczny.

          Kiedy już wleźli do środka, Jake pomachał im przez szybę, po czym opuścił kontener, co trochę skołowało zielonookiego.

          — A on dokąd się niby wybiera? — spytał, zerkając na swoją towarzyszkę.

          — Po swój motocykl — wyjaśniła, odprowadziwszy brata wzrokiem. — Ale kolega z ekipy nas stąd zabierze, także się nie przejmuj.

          — Nie przejmuję.

          Ich rozmowę przerwało przybycie zapowiadanego gościa. Mężczyzna o ciemnorudych włosach, na oko młodszy od nich, wskoczył z impetem na siedzenie kierowcy i przywitał się z nimi, zauważalnie zadowolony. Raphowi od razu rzuciły się w oczy jego wszczepy optyczne, nadające tęczówkom intensywnie złotą barwę. Z tego, co pamiętał, JJ twierdziła, że Zaćmienie walczy o wolność od implantów, więc dlaczego mieli w szeregach typa, który ich używał?

          — Cześć — przywitała nowo przybyłego brunetka, wychylając się do przodu i zaglądając mu przez ramię. — Dasz radę go odpalić, co?

          — No ba — przytaknął młodzian, po czym rozpoczął grzebanie w kablach. Coś poprzepinał, coś popodłączał i nie minęła chwila, a silnik warknął ochryple, dość słaby, ale wciąż zwarty i gotowy do drogi. Rudzielec uśmiechnął się triumfalnie. — Zapnijcie pasy, może nim trochę szarpać. Staruszek pewnie dawno już nie jeździł po prawdziwej ulicy.

          Po tych słowach Archie wrzucił bieg i powoli wytoczył Forda z kontenera. Tak jak mówiła Jinx, przez całą drogę do bramy Raph nie dostrzegł ani żywej duszy; nikt nie przeszkodził im w podwędzeniu samochodu. Dopiero po wyjechaniu na miasto paru przechodniów obróciło za nimi głowy ze zdziwieniem. Nic zresztą dziwnego — równie wiekowe auta grasujące po nowojorskich trasach można było zliczyć na palcach jednej ręki.

          Korzystając z okazji, Raph podpytał po drodze o zasadność wszczepów u członka Zaćmienia. Mogło to wprawdzie zabrzmieć nieco niestosownie, aczkolwiek Archie w żadnym wypadku się o to nie obraził. Zamiast tego na spokojnie wyjaśnił, iż uważa, że mechaniczne implanty są naprawdę użyteczne, ale nie widzi też powodów, by kogokolwiek do nich zmuszać i nie zgadza się z represjami wobec osób, które ich nie mają — i dlatego właśnie dołączył do grupy. Argumenty Nowej Jutrzenki prawiące o chociażby podwyższonym zagrożeniu epidemicznym miały w jego opinii jakiś tam sens, ale jednocześnie były też strasznie wyolbrzymione, a tak naprawdę to zagrożenie bezwszczepowi stanowili głównie dla siebie nawzajem. Skoro więc byli jedynymi potencjalnymi poszkodowanymi i w niczym im to nie przeszkadzało, to na cóż się wtrącać? Niech działają wedle własnego uznania.

          Rudowłosy odstawił auto do podziemnego garażu na obrzeżach dawnego The Battery i wypuścił dwójkę mutantów z tylnego siedzenia.

          — Dobra, stąd już poradzicie sobie na piechotę, daleko nie ma — oznajmił, oparłszy się plecami o auto. Dopiero wtedy Raph zauważył, iż ich nowy towarzysz do kompletu ze wszczepami optycznymi ma również mechaniczne ręce. — Klient powinien się zjawić za jakieś piętnaście minut, ale jak chcecie, to możecie już iść. Sam sobie z nim poradzę.

          — Jasne. No to do zobaczenia później? — bardziej spytała niż stwierdziła Jinx. Kiedy zaś rebeliant przytaknął, uśmiechnęła się. — No i super. To miłej zabawy.

          — Wzajemnie.

          JJ zerknęła porozumiewawczo na stojącego z boku Raphaela i skinęła w stronę wyjścia, po czym sama skierowała się w jego stronę. Zanim jednak zdążyli opuścić obiekt, Archie odezwał się ponownie.

          — A właśnie, jeszcze jedno. — Dwójka mutantów przystanęła i spojrzała na niego. — Ty jesteś ten nowy, tak? — Jinx potwierdziła skinieniem głowy, zanim Raph w ogóle zdążył otworzyć usta. — No to witamy na pokładzie, kolego.

## 5. Nowicjusz

          — Ta-daa! Witamy w kryjówce! — oznajmiła entuzjastycznie Jinx, zeskakując z ostatnich stopni schodów i zamaszyście rozkładając ręce.

          Raphael dołączył do niej na dole i rozejrzał się wokół. Znajdowali się na nieaktywnej stacji metra South Ferry, zaledwie kilka przecznic od miejsca, gdzie rozstali się z Archiem i wykradzionym autem. Kobieta przyprowadziła tu żółwia ukrytymi schodami awaryjnymi — oryginalne zejście na dół runęło lata temu i od tamtej pory nikomu wciąż nie zachciało się go naprawić. Nowa Jutrzenka całkowicie zrezygnowała z renowacji tej stacji, uznając, iż znajdująca się w pobliżu Whitehall Station będzie musiała okolicznym mieszkańcom wystarczyć. Cóż, lepiej dla nich.

          Zielonooki musiał przyznać, że całkiem ładnie się tu urządzili — gdyby nie specyficzna budowa pomieszczeń, pewnie by się nie domyślił, iż właśnie wszedł do metra. Udało im się nawet zamaskować tory i ułożyć na ich miejsce normalną podłogę. Prócz tego mieli tu trochę prostych, ale całkiem estetycznych mebli, coś na wzór aneksu kuchennego i całkiem sporo klimatycznych gratów sprzed wojny nuklearnej. Jak nietrudno się domyślić, to właśnie ten ostatni element przypadł mu do gustu najbardziej. Miła odmiana od sterylnego do bólu mieszkania urządzonego wedle preferencji Lea.

          Podczas oglądania pomieszczenia żółw szybko dostrzegł siedzącą na kanapie na środku "salonu" kobietę, także mutantkę. Nieznajoma była niska i przysadzista, a przede wszystkim — cała naszpikowana jasnymi kolcami. Początkowo nieszczególnie przejęła się ich przybyciem; była zbyt zajęta bazgraniem czegoś w notatniku. Dopiero gdy skończyła szkic, podniosła wzrok znad papieru i machnęła im krótko na powitanie.

          — Kogo tam masz, JJ? — zagadnęła, zsuwając się z sofy, a następnie podeszła bliżej dwójki gadów. W pozycji wyprostowanej sięgała Raphaelowi gdzieś maksymalnie do obojczyka.

          — Cześć, Zoe. To jest Raph, od dzisiaj będzie nam pomagał w akcjach. W zamian za stosowne wynagrodzenie, ma się rozumieć.

          — A, czyli to tego chłoptasia sobie tym razem przygruchałaś. — Jeżozwierzyca obeszła żółwia naokoło, oglądając go od stóp do głów. — Nie najgorszy, ta skorupa może mu się kiedyś przydać. Byleby tylko nie okazał się taką spierdoliną jak ten poprzedni.

          — Okej, okej, Xever to była drobna wpadka. — Brunetka skrzyżowała ręce na piersi i odwróciła wzrok. — Ale to się nie powtórzy, serio.

          — Weź się tak nie kręć — wtrącił zielonooki, obrzucając kolczastą towarzyszkę spojrzeniem spode łba. — Nie jestem żadnym manekinem na wystawie, żeby mnie tak oglądać.

          — Uła, charakterny — zachichotała Zoe, acz spełniła prośbę. — Niedobrze, tacy nie umieją słuchać rozkazów. Sorki, Jinx, ale daję mu tak ze dwa tygodnie.

          — Dwa tygodnie na co? — Zielonooki uniósł brew.

          — Na wyjebanie się na akcji i kopnięcie w kalendarz. — Kobieta uśmiechnęła się złośliwie, na co odpowiedziało jej zirytowane warknięcie.

          — Dajże mu spokój, Zoe — fuknęła z wyrzutem JJ, przysuwając się do żółwia. — Jestem pewna, że stać go na więcej i jeszcze ci to udowodni. Chodź, oprowadzę cię — zwróciła się do Raphaela, po czym złapała go za nadgarstek i poprowadziła w stronę aneksu.

          — Jasne, jasne — rzekła pobłażliwie jeżozwierzyca, odprowadzając ich wzrokiem. — Ale wiesz, że to, że też jest żółwiem, nie nadaje mu automatycznie twoich umiejętności, no nie?

          — Gatunek nie ma tu nic do rzeczy!

          — Wmawiaj sobie, złotko.

          Brunetka przygryzła wargę z niezadowoloną miną. No dobra, może trochę miał, ale co z tego? To chyba normalne, że kiedy wreszcie znalazła kogoś podobnego do siebie, to chciała się z nim zaprzyjaźnić. Zoe po prostu tego nie rozumiała, bo nigdy nie miała takich problemów — w końcu już dawno znalazła sobie jeżozwierzowego męża bardzo podobnego do niej i zrobiła sobie z nim gromadkę równie kolczastych dzieci. A ona? Nawet w obrębie własnej rodziny zawsze była tą inną. Niechęć biologicznych sióstr Jake'a wobec niej bez przerwy jej o tym przypominała.

          — Czekaj. — Z zamyślenia wyrwał ją głos Raphaela. — Ty też jesteś żółwiem?

          Jinx wlepiła w niego zaskoczone spojrzenie i zamrugała dwa razy. No bez żartów, tego też nie ogarnął?

          — No a nie?

          — To gdzie twoja skorupa?

          — No... nie mam.

          — Przecież nie ma żółwi bez skorupy, to tak jakbyś nie miała kręgosłupa.

          Z oddali doszedł ich śmiech Zoe.

          — Właśnie, Jinxie, wytłumacz koledze, jak śmiałaś się urodzić taka, a nie inna?

          Zielonooki prychnął, speszony, ale brunetka zdecydowała się zignorować złośliwy komentarz.

          — Moja matka ją miała, ale nie znam ojca, więc może przez niego ja nie mam. Jeśli był człowiekiem, to pewnie po prostu zniwelował niektóre cechy mutanta albo coś. Nie wiem, nie znam się.

          — Mhm — mruknął Raph w odpowiedzi i wsunął dłonie za pasek. Miał ochotę dopytać jeszcze o parę rzeczy, ale wpieniały go komentarze Zoe, więc tym razem sobie daruje. Będą inne okazje.

          Wyczuwszy nieprzyjemne napięcie, szarooka żółwica szybko porzuciła temat i wróciła do oprowadzania nowego nabytku Zaćmienia po kryjówce. Nie miała wprawdzie wiele do pokazania, jako że praktycznie cała baza mieściła się w jednym pomieszczeniu, ale i tak sporo zeszło im na samym oglądaniu przedwojennych ozdób oraz gadżetów. Chociaż Raph usiłował udawać obojętność, dziewczyna doskonale wiedziała, że jara się sporą częścią fantów wcale nie mniej niż oni sami, kiedy je zdobywali.

          W międzyczasie zwiedzania do kryjówki wrócili Jake i Archie, a wraz z nimi wypłata za zlecenie. Za swój udział w akcji Raph dostał całkiem niezłą sumkę, czego, szczerze mówiąc, w ogóle się nie spodziewał. To chyba pierwszy raz, kiedy udało mu się tyle zarobić — w końcu z powodu braku implantów nie miał szans na żadną legalną robotę lepszą niż sprzątanie trupów ze slumsów, więc utrzymywał się wyłącznie z wypłat Lea i zleceń Donniego. Wyglądało na to, że jeśli tak dalej pójdzie, to w końcu będzie miał szansę przestać żyć jak pasożyt.

          Po rozliczeniu przyszedł czas na krótki wykład o zasadach grupy. Jacob wyjaśnił zielonookiemu w telegraficznym skrócie, na czym miał polegać jego udział w życiu tej miniaturowej "rebelii" oraz czego pod żadnym pozorem nie wolno mu robić. Zakazów na szczęście nie było dużo, a jeśli już jakieś się zdarzyły, to raczej uzasadnione. Jedyne, co zielonookiemu trochę nie leżało, to obowiązek posłuszeństwa wobec Jake'a — okazało się, że rzeczywiście to nie jego siostra tu rządzi, tylko on sam — w trakcie wszelkich misji. Nie omieszkał zresztą zgłosić swoich zastrzeżeń, ale, jak się można było spodziewać, niewiele tym ugrał. Jacob obiecał jedynie, iż kiedy żółw nabierze już doświadczenia, dostanie trochę większą swobodę działania. Póki co jednak bez szans.

          Odhaczywszy wszystkie pozostałe formalności pokroju oficjalnego przedstawienia nowicjusza, Archie zarządził początek wieczorka zapoznawczego — zakrapianego, rzecz jasna. Na starcie zielonooki był raczej sceptycznie nastawiony, a atmosfera z deka niezręczna, ale po dwóch głębszych i jedno, i drugie szybko uległo poprawie. Summa summarum Raph wrócił do domu dopiero koło piątej nad ranem — potwornie zmęczony oraz zauważalnie podpity, ale pierwszy raz od dłuższego czasu naprawdę zadowolony.

\*
          Na zaproszenie do udziału w kolejnym zleceniu żółw nie musiał długo czekać. Niespełna tydzień później Jake i spółka zabrali go ze sobą, by wykraść starą gitarę gościowi, który zdecydowanie nie miał pojęcia, jak wartościową rzecz posiada. Prosta akcja, łatwa kasa i oszczędności na motocykl rosną. Żółwiowi zaczynało się to wszystko coraz bardziej podobać.

          Jego entuzjazmu nie podzielał jednak Leonardo, który po kilku kolejnych wypadach brata zaczął mieć coraz wyraźniejsze wątpliwości co do jego prawdomówności. Raph za każdym razem spławiał go jakąś głupią wymówką — zakupy, coś do załatwienia, "potrzebuję się przewietrzyć"... Leo doskonale wiedział, że młodszy ściemnia, zorientował się już niemal na samym początku, ale nie potrafił wycisnąć z niego ani słowa na temat tego, gdzie tak naprawdę bywał i co tam robił. Najprostszą opcją byłoby podłożyć zielonookiemu pluskwę, aczkolwiek policjant naprawdę nie chciał tego robić. Czuł, że to po prostu nie w porządku. Przecież są rodziną, na pewno mogliby się dogadać bez takich brudnych sztuczek. Tylko czy zachowanie Rapha wobec niego też przypadkiem nie było nie w porządku?

          Nie wiedząc, co robić, Leo postanowił skorzystać z koła ratunkowego — porady od swojej narzeczonej. Sprawa wydawała się na tyle poważna, iż lepiej było jej zanadto nie odkładać, w związku z czym żółw poprosił ją o spotkanie najszybciej, jak będzie mogła. Ostatecznie umówił się z kobietą w piątkowy wieczór u niej w mieszkaniu — taka lokalizacja wydała mu się najbezpieczniejsza na szczerą rozmowę na ryzykowne tematy. U Nysy z całą pewnością nie znajdzie podsłuchów, w końcu osobiście o to zadbał. W jego mieszkaniu również żadnych oczywiście nie było, aczkolwiek zawsze istniało ryzyko, że Raph wróci w niewłaściwym momencie i dowie się o jego podejrzeniach, a to tylko zaogniłoby konflikt między nimi. Lepiej nie ryzykować.

          Odczekawszy trochę od wyjścia brata, Leonardo sam zaczął się zbierać. Szedł do Nysy wprawdzie głównie w celach doradczych, ale mimo tego naciągnął na siebie w miarę eleganckie ciuchy — skoro już się spotykali, to nie będzie jej przecież cały wieczór truł o swoich rozterkach. Może wyjdą potem na jakąś kolację albo do kina? Zobaczy, co będzie kobiecie bardziej pasowało.

          Kiedy skończył się szykować, niebieskooki zajrzał jeszcze na chwilę do pracowni Donatella i poinformował go o swoim wyjściu. Naukowiec, zajęty spawaniem czegoś przy nowym robocie, życzył mu tylko miłej zabawy, nie przerywając pracy. Leo już miał odejść, ale przystanął w progu i po chwili wahania zerknął jeszcze na moment przez ramię, z powrotem do zawalonej częściami pieczary.

          — Nie uważasz, że Raph zachowuje się od jakiegoś czasu trochę dziwnie?

          — Zdefiniuj "dziwnie" — odparł cyborg, wciąż skupiony na spawaniu.

          — No wiesz. Ostatnio wieczorami częściej go nie ma niż jest, mimo że wcześniej wynurzał się z domu raz na parę miesięcy albo wcale. I wiecznie ściemnia odnośnie celu wyjścia...

          — Może w końcu sobie kogoś znalazł. — Wyższy wzruszył ramionami, po czym przerwał w końcu pracę i spojrzał na brata. — Nie przejmuj się tak, za jakiś czas pewnie wszystko wróci do normy. Pamiętasz, jak było z Moną?

          Policjant skinął lekko głową. Rzeczywiście, wtedy zielonooki też zachowywał się dość podobnie, może tylko z nieco mniejszą częstotliwością. Nie pomyślał o tym wcześniej. To go trochę uspokoiło.

          — Pewnie masz rację — przyznał. — Dzięki. To już nie przeszkadzam.

          — Nie ma za co. Baw się dobrze.

          Pożegnawszy się z naukowcem, Leo wyruszył do mieszkania swojej partnerki już w znacznie lepszym humorze. Po drodze kupił jeszcze butelkę drogiego wina — zdecydował, iż zamiast gdzieś ją wyciągać, przyjemniej będzie spędzić czas u niej, tylko we dwoje.

\*
          Nie minęło kilka sekund, odkąd Leo zapukał do drzwi jej mieszkania, a Nysa już stanęła w progu z uśmiechem na ustach i zaprosiła go do środka. Ostatnio nieczęsto się widywali ze względu na spore zamieszanie z ulicznymi gangami, które policjant musiał opanować, dlatego gdy zadzwonił do niej z pytaniem, kiedy ma wolny wieczór, bardzo się ucieszyła. Po tonie jego głosu domyśliła się jednak, iż nie była to wyłącznie luźna, spontaniczna propozycja. Jej narzeczony bez dwóch zdań miał jakiś problem, zaś ona zamierzała mu z nim pomóc.

          Niewysoka, zmutowana hybryda żółwia, wilka oraz człowieka poprowadziła partnera do salonu, po czym usiadła z nim na kanapie i delikatnie się o niego oparła.

          — Dawno cię tu nie było, amore mio — zwróciła uwagę, przymykając oczy. — Miło mi, że udało ci się wygospodarować dla mnie chwilę.

          — Wiem, wiem — westchnął niebieskooki. — Ostatnio dosyć sporo się dzieje... ale postaram się wpadać częściej, jeśli tylko będę mógł, obiecuję.

          — Jasne, rozumiem. I jak, daliście radę jakoś ustawić do pionu tych gangusów?

          — Mniej więcej. Fioletowe Smoki raczej nieprędko znów się wynurzą, ale Triceratoni pewnie zaraz z powrotem zaczną się panoszyć. Ci to jak już raz się na czymś zafiksują, to żadną siłą ich od tego nie odciągniesz. Musielibyśmy chyba ich wszystkich powystrzelać, żeby się w końcu uspokoili, ale o takim rozwiązaniu oczywiście nie ma mowy.

          Hybryda pokiwała ze zrozumieniem głową i zastrzygła mechanicznymi wilczymi uszami. Żółw objął ją lekko ramieniem, po czym wyciągnął z ozdobnej torby prezentowej kupioną po drodze butelkę wina. Szatynka uśmiechnęła się lekko.

          — Przygotowany, jak zawsze — zaśmiała się i zsunęła z kanapy. — Już przynoszę kieliszki.

          Pierwszą lampkę wypili przy zwyczajnej, swobodnej rozmowie na wszelakie codzienne tematy. Co robili, kiedy się nie widzieli, co u nich i ich bliskich, jakieś ciekawsze historie zasłyszane w międzyczasie... Dopiero przy drugiej, gdy atmosfera ostatecznie się rozluźniła, Nysa postanowiła zahaczyć o to, co najbardziej ją interesowało.

          — Kiedy dzwoniłeś, żeby się ze mną umówić, miałam wrażenie, że czymś się martwisz. To przez te akcje w pracy czy...?

          Żółw pokręcił głową i odstawił pusty kieliszek.

          — Niestety nie. Tym razem chodzi o Rapha.

          — Znowu? — Kobieta uniosła lekko brew, a właściwie raczej to, co za nią odpowiadało w jej chromowanym implancie zastępującym połowę twarzy.

          — Boję się, że tym razem sprawa może być poważniejsza niż obrażanie funkcjonariuszy czy drobne uliczne bójki.

           Leonardo wyjaśnił partnerce sytuację oraz pokrótce streścił swoje podejrzenia i rozmowę z Donniem. Nysa zamyśliła się na chwilę, wpatrując w swój do połowy opróżniony kieliszek.

          — Faktycznie dosyć dziwnie się zachowuje, nawet jak na jego standardy — przyznała w końcu. — Ale podsłuch... to chyba jeszcze za ciężki kaliber. Spróbuj może spytać go wprost, czy Don ma rację. Na pewno się nie przyzna, ale z tego, co opowiadałeś, dosyć łatwo się zorientować, kiedy kłamie, więc pewnie i tak się połapiesz.

          — Gorzej, jeśli mamy sprawę dwa w jednym.

          — To znaczy? — Szarooka zerknęła na niego pytająco.

          — Być może rzeczywiście sobie kogoś znalazł, a ten ktoś wciągnął go w niewłaściwe towarzystwo.

          — Też możliwe. — Hybryda dopiła zawartość swojego kieliszka, po czym przysunęła się do partnera. — Ale od czegoś warto zacząć, prawda? Zresztą, cokolwiek by to nie było, poradzisz sobie. — Z tymi słowy kobieta pocałowała żółwia, na co ten zamruczał cicho. — Przecież zawsze jakoś sobie radzisz.

## 6. Nocne wyznania

          Podczas gdy Nysa dość skutecznie nakłaniała Lea do zostania u niej na noc, Raph, Zoe i Jinx właśnie rozliczali się z klientem za zakupione przez niego towary. Tym razem nie musieli nawet wykradać niczego nowego; kupiec wyraził zainteresowanie paroma rzeczami z ich dotychczasowego dorobku, o których Archie wrzucił informację na internetowy czarny rynek. O jego istnieniu dowiedział się niedawno za sprawą jednego ze swoich kumpli z pracy, skądinąd biorącego udział w tworzeniu tejże sieci. Rudzielec postanowił zaryzykować i, przynajmniej jak dotychczas, całkiem im się to opłaciło.

          Załatwiwszy ostatnią transakcję tego dnia, mutanci byli wolni. Kasę podzielili po równo na wszystkich członków Zaćmienia — Raphael i Zoe wzięli swoje gaże od razu, zaś pozostałe zabrała Jinx, która miała je przekazać reszcie grupy.

          — Głodny jestem — stwierdził w pewnym momencie zielonooki, splatając dłonie na karku. — Idziemy coś zjeść?

          — Ja dzisiaj pas — odparła Zoe. — Mąż za godzinę wychodzi na nocną zmianę, więc muszę się zająć dzieciakami.

          — Szkoda. — JJ upchnęła portfel do kieszeni, po czym dołączyła do rozmowy. — Ja w sumie mogę z tobą iść, jeśli chcesz.

          — Spoko. — Żółw wzruszył lekko ramionami. — To dokąd?

          — Obojętnie, byleby z dala od centrum.

          — Coś wymyślę. Chodź — zakomenderował zielonooki, po czym ruszył w stronę wyjścia z alejki. Niedaleko stamtąd znajdowało się Manhattan Beach, a wraz z nim kawiarnia, w której spotkał się z Jinx jeszcze przed swoją pierwszą akcją. W niej wprawdzie niewiele mieli do jedzenia, ale w pobliżu na pewno były też jakieś bary albo chociaż buda z fast foodem.

          — Miłej zabawy. Tylko pilnuj jej, Raph — odezwała się Zoe. — W końcu nasza Szanowna Królowa Terrorystów Jinx Jackson nie jest szczególnie mile widziana w większości miejsc w tym mieście. Jeśli w coś się wpakujecie, to Jake ci nogi z dupy powyrywa.

          — Jasne, jasne, zapamiętam. Nic jej ze mną nie grozi. Cześć. — Mutant machnął tylko ręką z pobłażaniem i przywołał do siebie brunetkę gestem dłoni. JJ posłusznie podążyła za nim, skinąwszy jeżozwierzycy na pożegnanie. Zoe odprowadziła ich wzrokiem, po czym uśmiechnęła się pod nosem.

          Para żółwi dotarła w docelową okolicę zaledwie piętnaście minut później. Wtedy zaś rozpoczęło się polowanie na otwarte lokale gastronomiczne — najlepiej takie, w których nie nabawią się zatrucia pokarmowego. Tak jak Raph przewidywał, kawiarnia zamykała się o osiemnastej, w związku z czym musieli poszukać czegoś innego. Mieszkało tutaj sporo osób, więc na pewno coś tu było; biznesmeni od siedmiu boleści nie przepuściliby takiej okazji.

          Ostatecznie dwójka mutantów skończyła na plaży w Manhattan Beach Park z kebabem w ręku. Jakość tego posiłku, podobnie jak budy, z którego pochodził, była, delikatnie rzecz ujmując, wątpliwa, aczkolwiek oboje woleli nawet o tym nie myśleć. Lepszy rydz niż nic.

          Konsumując w ciszy swoją tortillę, Raph ukradkiem zerknął na przycupniętą obok dziewczynę. Jinx wpatrywała się w wodę z zamyśloną miną i nawet nie zauważyła, iż zyskała obserwatora. Zresztą, jej czarne, zaczesane na bok włosy do połowy szyi tak czy inaczej zasłaniały jej widok na tę stronę, więc nie musiał się przejmować potencjalnym nakryciem.

          Jeśli miał być szczery, na początku sądził, iż nie będzie się z nią najlepiej dogadywał. Wydawała mu się zbyt dziecinna i naiwna, a przy tym, na domiar złego, dosyć uszczypliwa. Wyszło jednak na to, że srogo się pomylił — obecnie to właśnie z nią trzymał najbardziej i ani myślał wycofywać się z tej relacji. I ten jeden raz w sumie nawet nie żałował, że nie miał racji.

          — Hej, Jinx? — zagadnął po chwili, wyrywając kobietę z zamyślenia. — Właściwie to czemu robisz to, co robisz?

          Brunetka parsknęła śmiechem.

          — Co mam przez to rozumieć?

          — Oj no, przecież wiesz. — Buntownik przewrócił oczami i wgryzł się w swój posiłek. JJ uśmiechnęła się tylko, a następnie z powrotem skierowała wzrok na zatokę.

          — Na początku, kiedy jeszcze byłam dosyć mała, nie chciałam żadnych wszczepów, żeby nie marnować pieniędzy mamy Jake'a — wyjaśniła, wpatrując się w wodę. — Jego biologiczne siostry i tak już bez tego wystarczająco mnie  nie znosiły, nie chciałam sprawiać im wszystkim jeszcze większego problemu. Skoro nie byłam chora, poraniona czy cokolwiek przez promieniowanie, to po co? A potem z kolei zauważyłam, jak duże nierówności społeczne te implanty powodują. Jak często muszę się spowiadać obcym ludziom ze swojej decyzji. Rezygnować z różnych rzeczy. Znosić pogardliwe spojrzenia... Sam rozumiesz. Trochę mnie to wpieniło, więc chciałam poszukać sposobu, żeby chociaż w małym stopniu to naprawić. A Jake postanowił mi z tym pomóc i w końcu tak jakoś wyszło, że powstało Zaćmienie. Ot, cała historia.

          — Mhm. — Żółw przeżuł szybko i przetarł usta wierzchem dłoni. — Czyli jest was więcej niż dwoje? W sensie, w rodzeństwie.

          — Owszem. Czworo konkretnie.

          — I czemu tamte dwie cię nie lubią?

          — Jake twierdzi, że to przez to, że on i mama poświęcali mi dużo uwagi, zwłaszcza zaraz po tym, jak mnie przygarnęli. I pewnie ma rację. Wlazłam im z buciorami w życie i zgarnęłam całą atencję dla siebie, nic dziwnego, że im się to nie spodobało.

          — E tam, pieprzenie. To chyba oczywiste, że komuś nowemu w obcym środowisku trzeba pomóc się zaaklimatyzować, a dziecku to już zwłaszcza, samo tego nie zrobi. A skoro one tego nie rozumieją, to głupie z nich pindy i tyle. — Żółw odchylił się do tyłu i oparł dłoń na piasku za swoimi plecami.

          — Ty na pewno nic nie piłeś przed tym wyjściem? — spytała Jinx z rozbawioną miną, na co ten pokręcił głową.

          — Takie są fakty, młoda. Nie potrzebuję etanolu w żyłach, żeby je znać.

          — Ej, nie młoduj mi tu. Między nami są tylko dwa lata różnicy.

          — Tylko albo aż. — Zielonooki uśmiechnął się zaczepnie, po czym dokończył kebab, z powrotem usiadł normalnie i strzepnął piach z rąk. — W każdym razie, nie przejmuj się nimi, nie wiedzą, co tracą.

          — Dzięki. — Brunetka odwzajemniła uśmiech. — No, a skoro już zrobiłeś sobie ze mną wywiad środowiskowy, to teraz twoja kolej. Opowiadaj, czemu nie masz wszczepów i czemu zgodziłeś się do nas dołączyć, mimo że twierdziłeś, że nie ma na to szans.

          — A muszę? — westchnął, zerkając na nią.

          — Oko za oko, skarbie.

          Mimo początkowej niechęci zielonooki ostatecznie nieźle się rozgadał i opowiedział jej o swojej przeszłości praktycznie wszystko, wraz ze szczegółami. O swojej mutacji jeszcze przed wojną, o chowaniu się w kanałach i próbach przeżycia już po atomówkach; o tym, jak promieniowanie spowodowało u jego ojca, Splintera, nowotwór tak rozległy, że żadne wtenczas istniejące wszczepy nie były w stanie go uratować, chociaż próbowano z wieloma.  Mimo iż pierwotnie wcale nie zamierzał tego robić, przyznał, że to właśnie wtedy zawiódł się na mechanicznych implantach do tego stopnia, iż uraza wobec nich nie minęła mu po dziś dzień. Wspomniał też o Mikey'm oraz jego "przyjaźni" z gangusem ze Stopy, Chrisem Bradfordem, która zakończyła się jego śmiercią, a Rapha utwierdziła w przekonaniu, iż nikomu poza sobą samym nie można w tym mieście zaufać. Losowa nocna pogadanka na plaży przerodziła się w chyba najbardziej szczere oraz szczegółowe wyznanie, jakiego komukolwiek kiedykolwiek udzielił. I, choć bał się trochę, że popełnił katastrofalny błąd, poczuł się po nim w dziwny sposób lepiej.

          Jinx wysłuchała przyjaciela w skupieniu, od czasu do czasu kiwając głową lub zachęcając go do kontynuowania wypowiedzi. Kiedy zaś skończył, bez słowa przysunęła się do niego nieco bliżej.

          — Sorry, trochę się rozgadałem. Już nie truję — odezwał się zielonooki, na co dziewczyna pokręciła głową.

          — Weźże, przecież nie masz za co przepraszać — natychmiastowo zaoponowała brunetka. — Sama cię prosiłam, żebyś mi o tym opowiedział i wcale nie żałuję. W sumie to naprawdę miłe, że ufasz mi na tyle, żeby się tak otwierać. — Kobieta zamilkła na moment, jednak zaraz kontynuowała. — Jakbyś jeszcze kiedyś chciał szczerze pogadać, to daj znać, jestem do dyspozycji. Okej?

          Brunetka spojrzała mu w oczy, czekając na odpowiedź. Żółw poczuł, że zaczyna mu się robić gorąco na twarzy, więc szybko się odwrócił, żeby nie zauważyła.

          — Jasne, zapamiętam. — Z tymi słowy buntownik podniósł się i otrzepał z piasku. — No, dobra, chyba pora wracać. Późno już trochę.

          Brunetka skinęła głową, po czym dokończyła na szybko posiłek i również wstała. Zaczekawszy, aż się pozbiera, Raphael poprowadził ją z powrotem w kierunku Oriental Boulevard, by stamtąd zamówić dla nich jakąś w miarę bezpieczną podwózkę. Kiedy jednak przechodzili przez park, na ich drodze stanął dość rosły, z daleka sztyniący alkoholem mężczyzna. Gdy tylko ich dostrzegł, obrzucił ich pogardliwym spojrzeniem, zaś przechodząc obok, z pełną premedytacją uderzył barkiem Jinx. Mutantka prychnęła gniewnie i obejrzała się na niego przez ramię.

          — Patrz, jak chodzisz, dziwadło — warknął na odchodne czym zauważalnie rozsierdził Raphaela.

          — Jak ją nazwałeś?

          Słysząc rozzłoszczony ton żółwia, gość zatrzymał się i odwrócił w jego kierunku.

          — A co, kurwa, nie słyszałeś?

          — Daj spokój, Raph. Nie warto — wtrąciła brunetka, trochę podminowana, ale wciąż starająca się zachować spokój. Niezbyt spodobało się to ich rozmówcy, który w zamian za to na nią splunął. Mutantka ledwie zdążyła zrobić krok do tyłu, by uniknąć niezbyt higienicznej ofensywy.

          — Morda w kubeł i wypierdalaj za mury, gdzie twoje miejsce, zielona suko — wychrypiał mężczyzna z wyższością. Tego już było dla Rapha za wiele; gdy tylko zobaczył, jak ten ludzki odpad potraktował dziewczynę, dosłownie w nim zawrzało i rzucił się na niego z pięściami. Ćwiczenia na worku treningowym w końcu znów się na coś przydały — jednym, silnym prawym sierpowym żółw posłał faceta na pobliskie uschnięte drzewo. Typ przeklął siarczyście, po czym próbował przypuścić kontratak, aczkolwiek nie miał z zielonookim najmniejszych szans. Walka okazała się zupełnie jednostronna; wystarczyło zaledwie kilka ciosów Raphaela, by rozłożyć przeciwnika na łopatki. Kiedy agresywny mężczyzna padł jak długi na ścieżkę, mutant w akcie zemsty napluł na niego, tak jak on wcześniej chciał na Jinx.

          — Pieprzony śmieć — warknął, mierząc poległego ostatnim wściekłym spojrzeniem, po czym zerknął na niepewnie przyglądającą mu się brunetkę. Jej mina szybko sprowadziła go na ziemię. — Sorry — mruknął i skulił się nieco, podchodząc do niej. JJ pokręciła głową i spróbowała się uśmiechnąć.

          — To nic, pewnie mu się należało. W każdym razie, dzięki za obronę.

          — Chodźmy stąd. Odprowadzę cię — odparł tylko żółw, a następnie ruszył szybkim krokiem w stronę głównej drogi. Znowu go poniosło. Niech jeszcze teraz Jinx weźmie go za prymitywa, tak jak kiedyś Mona, tylko tego mu brakowało. Kurwa.

          Kobieta szybko go dogoniła, nie komentując już nic więcej. Resztę trasy, a później również przejażdżkę miejscowym uberem, spędzili w ciszy.

          Raphael odprowadził towarzyszkę aż pod same drzwi jej mieszkania w Red Hook, uważając, aby nikt więcej ich już po drodze nie zaczepiał. Kiedy upewnił się, iż dziewczyna trafi prosto do domu bez żadnych komplikacji, pożegnał się krótko i właśnie miał odejść, gdy ta chwyciła go za rękę. Zaskoczony tym gestem Raph odwrócił się z powrotem w jej kierunku, na co ta bez zbędnych ceregieli objęła go za szyję, powodując u zielonookiego jeszcze większą konfuzję.

          — C-co ty...?

          — Dzięki za dzisiaj, dobrze się bawiłam — rzekła dziewczyna, nie puszczając go. — A to w parku to serio nic takiego, zdarza się. Niczego to między nami nie zmienia, więc nie rób takiej ponurej miny i głowa do góry, jasne?

          Żółw zaczerwienił się lekko oraz odwrócił wzrok, ale ostatecznie odwzajemnił uścisk.

          — Jasne, jasne — westchnął.

          — No. — Brunetka uśmiechnęła się, a następnie odsunęła od towarzysza. — W poniedziałek wybieramy się za mury. Masz ochotę przejechać się z nami?

          Raphael spojrzał na nią zaskoczony.

          — Mogę? — upewnił się, mierząc ją badawczym spojrzeniem.

          — Oczywiście, że tak, czemu miałbyś nie móc? — odparła, rozbawiona jego zdziwioną miną. — Jesteś przecież częścią ekipy, jak wszyscy to wszyscy.

          — W takim razie chętnie.

          — No i super. To do zobaczenia w poniedziałek rano w bazie.

          Raph pokiwał głową, teraz już w trochę lepszym humorze.

          — Okej. Do zobaczenia.

          Jinx odprowadziła go wzrokiem w dół schodów, aż dopóki zupełnie nie zniknął jej z pola widzenia. Prócz nich na klatce schodowej nie było żywego ducha. Mimo tego jednak kiedy odwracała się w stronę drzwi swojego mieszkania, mogłaby przysiąc, iż dostrzegła jakiś cień na końcu korytarza.

## 7. Atomowa pustynia

          Weekend Raph postanowił spędzić w domu, żeby trochę odpocząć i uśpić czujność braci. Leo zaczynał się niebezpiecznie żywo interesować jego codziennymi wyjściami, a to ani trochę nie było zielonookiemu na rękę. Może więc jeśli te dwa dni posiedzi w domu, to policjant choć na chwilę się odczepi? Marne szanse, ale warto spróbować.

          Życie niestety prędko zweryfikowało nadzieje zielonookiego. Powróciwszy z odwiedzin u Nysy w sobotę rano, Leo natychmiast przeszedł do ponownej ofensywy. Kiedy tylko wyhaczył Rapha gdzieś poza jego pokojem — a konkretnie w salonie, znów znęcającego się nad kukłą — postanowił przetestować patent zaproponowany mu przez partnerkę. Włączył więc cicho telewizor i rozsiadł się na kanapie, udając, iż wcale nic nie planuje, po czym, niby zupełnie spontanicznie, spytał:

          — A więc, umawiasz się z kimś, Raph?

          Młodszy zamarł, słysząc to, a kiedy uświadomił sobie, iż automatycznie pomyślał o Jinx i ich wczorajszym wypadzie, zrobił się czerwony jak burak.

          — NIE! — krzyknął oburzony. — Kurwa, Leo, co to jest w ogóle za pytanie?!

          — Cóż — Leonardo wzruszył ramionami — ostatnio ciągle cię nie ma, a kiedy chodziłeś z Moną...

          — Z nikim się nie umawiam, jasne?! — warknął buntownik, nie dając bratu dokończyć. — Poza tym co cię to w ogóle interesuje? Własną babą się zajmuj, a nie się za moją oglądasz!

          — Czyli jednak jakąś masz? — Policjant wiedział, iż ta zaczepka nie może skończyć się dobrze, ale nie potrafił się powstrzymać. Zielonooki prychnął gniewnie.

          — Odwalżesz się, co? — Żółw odsunął się od manekina ćwiczebnego z zamiarem powrotu do swojego pokoju. Misja "usypianie czujności" zjebana po całości, pora się wycofać. — Zresztą, nawet gdybym kogokolwiek miał, to na pewno bym wam jej nie przedstawił. A już zwłaszcza nie tobie.

          Dziwna, zamaskowana w tonie głosu żółwia wrogość, jaka towarzyszyła ostatniemu zdaniu, natychmiast postawiła Leonarda w stan wzmożonej czujności. Czymkolwiek powodowana była niechęć, jaka wybrzmiała w wypowiedzi młodszego, z pewnością wykraczała poza ich standardowe droczenie się. I bardzo się to gliniarzowi nie spodobało.

          Orientując się, iż Leo zaniemówił, Raphael fuknął, obrażony, po czym skierował się do swojej sypialni. Zanim jednak tam poszedł, rzucił jeszcze okiem na lecące w telewizji wiadomości. Prezenter, tym razem młody, elegancki mężczyzna, rozprawiał właśnie o ciężko pobitym pijaku znalezionym w Manhattan Beach Park. Dziennikarz insynuował, iż mieszkaniec okolicznych slumsów najpewniej wszedł w drogę któremuś z terrorystów albo gangusów, którzy, jak zdradzili mu jacyś "anonimowi informatorzy", nierzadko kręcili się w tamtej okolicy.

          — Pieprzenie — prychnął zielonooki, znów zwracając na siebie uwagę brata. — Nic nie wiedzą, ale i tak się wypowiedzą. Cholerni bajkopisarze.

          — Skąd wiesz? — spytał już znacznie mniej zaczepnie niż wcześniej Leo.

          — Bo to ja spuściłem łomot temu sukinsynowi.

          Na dźwięk jego słów gliniarz spojrzał na młodszego wielkimi oczami.

          — Że co proszę?

          Raphael w odpowiedzi wzruszył jedynie ramionami, po chwili znikając w swoim pokoju. Leonardo odprowadził go wzrokiem, po czym westchnął ciężko i rozparł się wygodniej na sofie. A już miał nadzieję, że Raph wreszcie przestał szukać kłopotów, gdzie popadnie... Jak widać niestety niektóre rzeczy się nie zmieniają.

          Bójka w parku była jednak w tym momencie ich najmniejszym problemem. Znacznie bardziej niż to przejęła żółwia ta agresywno-obronna postawa pod koniec rozmowy o związkach. Odniósł wrażenie, iż zielonooki potraktował go jak zagrożenie, a to zdecydowanie nie zwiastowało nic dobrego. Z dziewczyną raczej również było coś na rzeczy, aczkolwiek intuicja podpowiadała funkcjonariuszowi, że to nie wszystko. A skoro Raph widział w nim wroga, to nie miał już najmniejszych szans dowiedzieć się czegokolwiek po dobroci.

\*
          W ciągu tego oraz kolejnego dnia Leo jeszcze kilkukrotnie próbował zagaić rozmowę z Raphaelem, aczkolwiek z dosyć marnym skutkiem — młodszy unikał zdradzania jakichkolwiek znaczących informacji niczym ognia. Na pytania odnośnie sytuacji w parku odpowiadał półsłówkami, zaś o celu wizyty w tamtych okolicach milczał jak grób. Cały ten czas, zamiast na konwersacji, buntownik skupiał się na czatowaniu na komórce z kimś, kogo Leo nie znał — i, jak zapewniał Raph, nie pozna. Zachowanie zielonookiego zaczynało Leonarda coraz bardziej frustrować.

          Gdy weekend dobiegł końca, Raphael wreszcie mógł odetchnąć z ulgą — całodobowe przesłuchania można było uznać za zakończone. Żółw wprawdzie nie dopytał, o której miał stawić się w bazie przed ekspedycją, aczkolwiek ostatecznie uznał, że im szybciej, tym lepiej, dlatego wymknął się z mieszkania już z samego rana, jeszcze zanim Leo zdążył w ogóle wstać do pracy. Chociaż nie chciał tego sam przed sobą przyznać, cała ta wyprawa strasznie go ekscytowała. Nie widział niczego poza Nowym Jorkiem już od ładnych dwudziestu pięciu lat. Nawet jeśli czekała tam na niego tylko wypalona atomówkami pustka, to wciąż chciał ją zobaczyć, byleby tylko wyrwać się spomiędzy tych przeklętych drapaczy chmur poupychanych między gruzami, neonami i toną elektrośmieci.

          Tak jak w sumie mógł się spodziewać, Raph dotarł do bazy Zaćmienia jako pierwszy — i nic w tym dziwnego, większość członków grupy o godzinie szóstej rano pewnie jeszcze spała. Niedługo jednak ktoś powinien się pewnie pojawić. W międzyczasie zaś żółw postanowił zrobić sobie śniadanie. Skoro już mieli mini-kuchnię, to czemu by z niej nie skorzystać?

          Przyrządziwszy sobie tosty, zielonooki rozłożył się na kanapie i, konsumując je, zatopił się we własnych myślach. Musiał wreszcie rozplanować jakieś sensowne kłamstwo, którym spławi Lea raz na dobre. Problem jednak był taki, że nie za bardzo wiedział, jakie. Trudno w końcu wcisnąć kit policjantowi, który praktycznie wszystko może sobie gdzieś po znajomości sprawdzić...

          Rozważania na ten temat niewiele mu niestety dały, ale na szczęście zanim zaczął poważnie się tym irytować, na horyzoncie pojawili się Jake i Jinx. Ten pierwszy zdawał się nieco zaskoczony widokiem żółwia o tak wczesnej porze, aczkolwiek druga zupełnie się nie przejęła — wręcz przeciwnie, jak gdyby nigdy nic ostentacyjnie władowała się na kanapę obok niego, po czym zaczęła podśmiewać się z tego, jak podjarany ich wypadem musiał być, iż zjawił się w kryjówce przed siódmą. Zielonooki odpyskował jej dla zasady jakąś głupią zaczepką, acz już chwilę później przeszli nad złośliwościami do porządku dziennego i zajęli się nieco normalniejszą rozmową. Jacob zaś, nie chcąc przerywać im zabawy, skupił się na przeglądzie kombinezonów ochronnych, których mieli później używać.

          Podczas pogawędki Raph zauważył, iż jego towarzyszka dosyć często rozgląda się po pomieszczeniu. Zanim jednak zebrał się, żeby spytać ją o powód takiego zachowania, do kryjówki dotarła Zoe i niedługo później również Archie, przez co temat ostatecznie rozszedł się po kościach. Może jeszcze później pojawi się okazja.

          Kiedy już cała ekipa zebrała się w bazie, nadszedł czas, aby ostatecznie przygotować się do wyjazdu. Przywdziawszy kombinezony chroniące przed promieniowaniem (ten dla Rapha okazał się nieco za duży, jednak żółw nie narzekał), pięcioosobowa ekipa załadowała siebie oraz niezbędny sprzęt do zaparkowanego w pobliskim garażu pickupa. Za kierownicą, tak jak ostatnio, zasiadł Archie — jedyna osoba w ekipie, która czuła się równie swobodnie za kółkiem każdego typu pojazdu, niezależnie od jego gabarytu.

          Upewniwszy się, iż wszystko mają, rudowłosy zawiózł ich do zbrojnego punktu kontrolnego przy wjeździe do Holland Tunnel. Rozpościerający się wzdłuż całej granicy miasta gigantyczny mur skutecznie zasłonił widok na rzekę Hudson, aczkolwiek pomimo tego podróżni doskonale wiedzieli, iż znajduje się ona tuż za tą ścianą — szumu takiego bydlaka nie zagłuszyłyby nawet ściany schronu atomowego.

          Archie powoli podjechał do szlabanów poprzedzających bramę wyjazdową z miasta, po czym zgasił silnik, wsunął swój podręczny pistolet do schowka, by automatyczny skaner nie wykrył u niego broni i wysiadł. Na spotkanie wyszła mu młoda blondynka z ciężkimi bojowymi wszczepami zupełnie niepasującymi do jej wielkich, piwnych oczu oraz promiennego uśmiechu. Przywitała rudzielca krótkim uściskiem, zamieniła z nim parę zdań, a następnie przyjęła kopertę z drobnym "prezentem" dla szefa zmiany i wróciła do stróżówki. Zanim Archie zdążył z powrotem odpalić silnik, skaner przy bramie wyłączył się, a przejazd stanął przed nimi otworem.

          — Chyba miałaś rację — mruknął Raphael do czarnowłosej żółwicy, całą drogę zażarcie wpatrującej się w okno. — Każdego w tym cholernym mieście da się przekupić.

          — Nie każdego — skorygował go siedzący z przodu Jake, zerkając na zielonookiego w lusterku. — Nas nie.

          — Chociaż, gdyby naprawdę sowicie sypnęli... — wtrąciła się do rozmowy Zoe, jak zwykle z żartobliwym uśmieszkiem na ustach. Hienowaty pokręcił tylko głową i również się uśmiechnął.

          — Tobie to tylko jedno w głowie, co?

          — No wiesz, Panie Strażniku Moralności, za coś muszę utrzymać tę bandę kolczastych darmozjadów. — Jeżozwierzyca wzruszyła ramionami, po czym rozłożyła się wygodniej na swoim siedzeniu, zmuszając tym samym posadzonego na środku Raphaela do jeszcze większego przesunięcia w stronę Jinx. Ciemnowłosa mutantka nie wydawała się tym jednak szczególnie przejęta. Znacznie bardziej interesowało ją obecnie to, co działo się w jej własnej głowie.

          Od feralnej nocy w parku brunetka bez przerwy odnosiła wrażenie, iż coś niebezpiecznego, wywołującego niepokój samym swoim jestestwem, ją obserwuje — nawet w miejscach, gdzie było to absolutnie niemożliwe, takich jak chociażby to auto. Czasami mogłaby wręcz przysiąc, że widziała kątem oka jakieś cienie, aczkolwiek kiedy tylko odwracała się w ich kierunku, natychmiast znikały. Zaczęła również łapać się na tym, iż niektóre jej myśli i emocje wcale nie wydają się tak całkiem "jej" — a w szczególności to paskudne, ale niestety jednocześnie dość przyjemne uczucie, które pojawiło się w niej na widok pobitego, nieprzytomnego faceta spranego przez Raphaela w jej obronie. Od czasu, kiedy biologiczna matka w furii sprzedała jej liścia za potłuczenie szklanki, dziewczyna naprawdę nie znosiła przemocy. Ale w tym jednym, konkretnym momencie niewolicjonalnie pomyślała, że w sumie to dobrze mu tak. Że właśnie na to zasłużył. I czuła się z tym fatalnie. Cokolwiek się z nią działo, nie było niczym dobrym i koniecznie musiała o tym porozmawiać z Jake'iem, gdy tylko wrócą do domu. Chciała mu o tym powiedzieć już wcześniej, ale coś ją powstrzymało. Teraz trochę żałowała, że tego czegoś posłuchała.

          Po przejechaniu przez wyjątkowo długi i dosyć zaniedbany, ale na szczęście raczej stabilny tunel ponad rzeką Hudson, oczom mutantów (oraz Archiego oczywiście) ukazało się postapokaliptyczne pustkowie. Dawne New Jersey zostało zrównane z ziemią; została po nim jedynie kupa gruzu i parę względnie nadających się do jazdy ulic. Raph domyślał się, iż one również wcześniej były zasypane odpadami z ruin wieżowców, acz rebelianci musieli je nieco utorować przy okazji poprzednich wypadów. Widok okazał się dość zatrważający, jednak na swój sposób również ekscytujący. Tak czy owak — zielonooki się nie zawiódł.

          — No, to jakie okolice dzisiaj oglądamy? — zagadnął Archie, zerkając na lidera Zaćmienia.

          — Co powiecie na Liberty Park? — spytał hienowaty, oglądając się przez ramię na tylne siedzenie. — Skoro wzięliśmy ze sobą naszego nowicjusza, to żal byłoby nie pokazać mu Statuy Wolności.

          — Jasne, czemu nie — odparła Zoe. — Przy Placu Flag były chyba jakieś parkingi, może znajdziemy tam jeszcze jakiegoś w miarę zdatnego do użytku gruchota. Albo chociaż trochę części.

          — W takim razie kurs na Plac Flag — zadecydował Jacob. Archiemu nie trzeba było dwa razy powtarzać. Niespiesznie lawirując między kupami rozbitych cegieł, rudzielec wstukał wskazaną lokalizację w GPS i poprowadził samochód zgodnie ze wskazaną trasą. Niespełna godzinę później, pomimo drobnych problemów z przejezdnością trasy, byli już na miejscu.

          Pozostawiwszy auto koło wspomnianego przez Zoe parkingu, grupa ruszyła wzdłuż Morris Pesin Drive, wprost na obiecany Plac Flag, a stamtąd zaś w stronę wybrzeża, by zyskać lepszy widok na zgliszcza Statuy Wolności. Nie trzeba było jednak daleko iść, aby ją dostrzec — na całym terenie już od dawna nie rosła roślinność wyższa niż kępki trawy, zaś żadnych budynków, potencjalnie mogących zmniejszyć widoczność, nigdy tam nie postawiono.

          — Szlag... — wyrwało się Raphowi, kiedy tylko podszedł na tyle blisko, by zobaczyć Liberty Island w pełnej okazałości. Statua wprawdzie nie została zrównana z ziemią, w przeciwieństwie do reszty miasta, aczkolwiek widać, iż trzymała się tylko na słowo honoru. Tu i ówdzie już teraz brakowało jej paru elementów, w tym także tak istotnych jak ręka trzymająca pochodnię. Połowa twarzy oraz część szaty wykruszyła się, uwidaczniając kryjący się pod spodem rdzewiejący stelaż. Mimo wszystkich uszkodzeń jednak wciąż bił od niej pewien majestat. Dosyć przygnębiający, ale nadal majestat.

          — Robi wrażenie, co? — zagadnęła Zoe, przystając obok żółwia i również spoglądając w stronę posągu. — Znacznie bardziej podobała mi się, kiedy była w jednym kawałku, ale teraz też jest nieźle.

          — Kto wie, może kiedyś ktoś ją wyremontuje — wtrącił Archie. — Chociaż zgaduję, że raczej już nie dożyjemy tej chwili. Ale może chociaż dzieciarnia Zoe będzie miała szansę?

          — Ta, jasne. — Jeżozwierzyca skrzyżowała ręce na piersi i uśmiechnęła się ciepło pod nosem. — Oboje mają takiego farta do pakowania się w kłopoty, że zostawieni samopas pewnie skończyliby w piachu w ciągu tygodnia. Ale ja ich tego jeszcze oduczę — zapowiedziała z determinacją. — Czy im się to będzie podobać, czy nie, w przyszłe wakacje czeka ich dwumiesięczny trening instynktu samozachowawczego. Nie ma mowy, żebym pozwoliła im zejść z tego świata przed późną starością, co to, to nie. Może i są z nich trochę bałwany, ale to wciąż *moje* bałwany i nie dam im zginąć.

          Podczas słuchania sobie w ciszy ich rozmowy, Jinx nagle przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Uczucie obserwacji przez nieznany byt powróciło ze zdwojoną siłą, przez co mutantka znieruchomiała, z deka spanikowana. Zanim zdążyła doprowadzić się mentalnie do porządku i rozejrzeć w poszukiwaniu źródła dziwnego odczucia, usłyszała w głowie obcy, choć brzmiący nieco podobnie do jej własnego głos:

          *Za tobą.*

          Brunetka powoli obejrzała się przez ramię, gotowa do ucieczki. Nic wprawdzie nie stało bezpośrednio za nią, tak jak się tego obawiała, aczkolwiek kiedy tylko trochę się rozluźniła, dostrzegła to, o czym tajemniczy głos próbował ją poinformować — przyczajoną ze dwadzieścia metrów dalej zmutowaną bestię, wyraźnie skradającą się w ich stronę.

          — Uch, Jake? — odezwała się półgłosem, zamierając w bezruchu. — Chyba mamy kłopot...

## 8. Tubylec

          Usłyszawszy przejęty ton głosu swojej siostry, Jake natychmiast nadstawił uszu i powiódł wzrokiem tam, gdzie ona. Dopiero wtedy usłyszał ciche, powolne człapanie zdeformowanego stwora i skarcił się w duchu za nieostrożność. Przecież zdarzało się już wcześniej, iż trafiali na wrogo nastawione istoty pośród zgliszczy, powinien być rozważniejszy...

          — Archie? Wziąłeś broń z samochodu? — spytał cicho, tym samym ostatecznie alarmując całą resztę grupy. Zanim jednak ci zdążyli robić szum, uciszył ich gestem łapy, po czym ostrożnie wskazał na przyczajonego, póki co siedzącego w miejscu stwora. Prośby o ciszę nie trzeba było dwa razy powtarzać.

          Rudzielec wyciągnął zza paska wspomniany przez Jacoba pistolet, po czym go odbezpieczył. Znajdowali się w fatalnej pozycji — potwór nadciągał z lądu, zaganiając ich tym samym w stronę rzeki, przez co ucieczka, chociażby do auta, graniczyła z cudem. Musieliby jakoś go wyminąć, co raczej nie wchodziło w grę. A przynajmniej nie bez walki.

          Jake właśnie chciał wydać grupie pierwsze polecenia, gdy stwór znienacka zerwał się do szarży i popędził wprost na nich. Większość zgromadzonych odruchowo odskoczyła mu z drogi, aczkolwiek, jak się okazało, nie tylko u synów Zoe instynkt samozachowawczy z deka szwankował — Jinx również wykazała się solidnie spóźnionym zapłonem, przez co omal nie skończyła na jednym z licznych rogów wystających maszkarze ze łba. Z pomocą przyszedł jej jednak Archie, dysponujący znacznie lepszym refleksem. Kiedy zorientował się, iż dziewczyna sama sobie nie poradzi, chwycił ją za rękę i pociągnął do siebie, ładując w przeciwnika serię z pistoletu. Co prawda oboje finalnie wylądowali na glebie, aczkolwiek przynajmniej stwór ich nie trafił. Przebiegł jedynie obok i wytracił pęd kilkanaście metrów dalej.

          — Wiejemy! — zarządził Jake, kładąc uszy po sobie. Zoe natychmiast wykonała polecenie i popędziła w stronę Placu Flag, zaś Raph po chwili poszedł w jej ślady, wpierw jednak obrzucając krótkim, niezadowolonym spojrzeniem Archiego podnoszącego się z Jinx. Jacob zaczekał na pozostałą dwójkę, bacznie obserwując niezgrabnie nawracającą bestię, a następnie wraz z rudzielcem i brunetką dogonił resztę.

          Niestety, jak można się było spodziewać, popromienna abominacja nie zamierzała tak łatwo odpuścić pierwszego sensownego potencjalnego posiłku od dawna. Gdy tylko zdołała wyhamować oraz się odwrócić, ponownie pognała za mutantami. Przez swoje gabaryty (nie była wprawdzie wysoka, ale za to dosyć szeroka) nie rozwijała jednak zbyt dużych prędkości, dzięki czemu jej niedoszłe ofiary miały szansę zbliżyć się nieco do swojego środka transportu.

          — Archie, rzuć mi broń i leć odpalić auto! — rozkazał Jake, dostrzegłszy kątem oka, iż ich przeciwnik rozpoczął ponowne natarcie. — Zajmiemy go jakoś przez chwilę!

          Rudzielec pokiwał głową, po czym wykonał polecenie i popędził w stronę parkingu. Hienowaty z kolei zatrzymał się i ostrzelał stwora po łapach, licząc, że choć na moment go to spowolni. Wyszło wprawdzie średnio, aczkolwiek przynajmniej rozproszyło stwora i skierowało jego uwagę na protela, a to już coś. Teraz mógł ganiać się z nim samemu, nie narażając bezsensownie reszty grupy. Problem był jednak taki, iż Jinx nie za bardzo miała ochotę ich tam we dwoje zostawiać.

          — Na co czekasz, młoda?! — zawołał do niej, widząc, że ta zatrzymała się i wlepiła w niego zaniepokojone spojrzenie. — Pakuj się do auta, zaraz dołączę!

          — Ale... — Czarnowłosa zamierzała oponować, ale Raph nie dał jej na to szans. Zielonooki bez ceregieli chwycił ją za przedramię, po czym pociągnął za sobą do pojazdu, ignorując wszelki opór. Dopiero gdy zatrzasnął za sobą tylne drzwi pickupa, puścił jej rękę — a właściwie dał ją sobie wyszarpać.

          — Serio zamierzacie tak po prostu zostawić go samego z tym czymś?! — warknęła żółwica, obrzucając Raphaela wściekłym spojrzeniem. Mutant chyba pierwszy raz w życiu widział ją zdenerwowaną.

          — Sam z pewnością ma większe szanse niż z tobą wpieprzającą się potworowi prosto w pole rażenia. — Buntownik przeszedł do automatycznej kontrofensywy. Zmutowana żółwica chińska już chciała mu coś odpowiedzieć, jednak w tym momencie jej brat wparował z impetem na przednie siedzenie.

          — Gaz! — momentalnie zwrócił się do Archiego, wyglądając przez szybę na zewnątrz. Stwór właśnie zbierał się do kolejnej szarży. — Szybko!

          Rudzielec od razu wykonał polecenie. Pickup ruszył z piskiem opon, idealnie zdążając uniknąć powtórnego natarcia bestii. Udało im się, chociaż mało brakowało. Stwór, mimo iż próbował, nie potrafił ich już dogonić. Dzisiaj obiadu nie będzie.

          Gdy już oddalili się nieco od miejsca ataku, Archie zwolnił, by nie rozbijać więcej zawieszenia o gruz, tylko go unikać, po czym zerknął w lusterko.

          — Hej, JJ — zaczepił siedzącą tym razem na środku żółwicę. — Cała jesteś?

          — Hę? — Szarooka oderwała się od oglądania skrytych za warstwą ochronną kombinezonu pazurów i odwzajemniła spojrzenie.

          — No wiesz, po tym obaleniu. Nie planowałem się tak na ciebie bezczelnie wywalać, ale no... wyszło jak zwykle. Sorki. — Młodzieniec uśmiechnął się lekko, zauważalnie zawstydzony.

          — A, tak. Wszystko okej. — Mutantka spróbowała odwzajemnić uśmiech, choć widać było, iż wciąż nie ma humoru. — Dzięki za pomoc tak w ogóle.

          — Nie ma sprawy, w razie czego jestem do usług.

          Słysząc to, Raph nie dał rady się powstrzymać i prychnął, na co Jinx obrzuciła go karcącym spojrzeniem. Mutant to dostrzegł, acz postanowił udawać, iż wcale nie, w związku z czym ostentacyjnie odwrócił się w stronę okna. Obserwujący ich poczynania w lusterku Jake westchnął tylko cicho. Jak dzieci...

          Po krótkiej debacie grupa podjęła decyzję, by poszukać jeszcze czegoś użytecznego bliżej mostu łączącego New Jersey z Nowym Jorkiem, tylko tym razem ostrożniej. Drobniejsza ekspedycja obyła się już bez podobnych nieprzyjemnych spotkań z tubylcami. Łupy wprawdzie nie należały do najatrakcyjniejszych, aczkolwiek przynajmniej cokolwiek się znalazło.

          W trakcie zwiedzania ruin Newport atmosfera, początkowo napięta po ostrzejszej wymianie zdań między dwoma żółwimi mutantami, nieco się uspokoiła, choć niestety wciąż w pełni nie rozluźniła. Jinx i Raph wprawdzie względnie bezkonfliktowo koegzystowali koło siebie, aczkolwiek niewiele ze sobą gadali, zaś Jake odniósł wrażenie, iż zielonooki jest o coś obrażony. Albo, co jego zdaniem było bardziej prawdopodobne, po prostu zazdrosny. Z naprawdę głupiego powodu wprawdzie, ale cóż zrobić — Jacob już dawno zdążył się zorientować, że mutant nie należy do najbardziej dojrzałych emocjonalnie osób, jakie zna. Podobnie zresztą jak Jinx.

          Członkowie Zaćmienia powrócili do bazy dopiero po południu — wyjątkowo zmęczeni, acz na ogół zadowoleni (z pewnymi zielonymi wyjątkami oczywiście). Zoe musiała się zmyć do domu zaraz po dotarciu do Nowego Jorku, aczkolwiek pozostali, pomimo braku energii, zajęli się jeszcze rozładowaniem wozu oraz wrzuceniem zdobyczy i kombinezonów na kwarantannę, zanim zaczęli się rozchodzić. Jako drugi z kryjówki wybył Archie, spieszący się na drugą zmianę do pracy. Niedługo po nim chciał wyjść również Raph, jednak Jake przechwycił go przy schodach i przystopował jeszcze na chwilę.

          — Możemy pogadać? — poprosił zmutowany protel, zatrzymując tym samym żółwia w pół kroku. — Tylko we dwóch. Jinx chyba zresztą i tak przysnęła na kanapie, więc jeśli się nie spieszysz, to byłbym wdzięczny, gdybyś został jeszcze na moment.

          Żółw westchnął, ale cofnął się i wsunął dłonie za pasek.

          — O co chodzi?

          Hienowaty skinął lekko głową z zadowoleniem, po czym przysiadł na dolnym stopniu schodów, zostawiając obok siebie trochę miejsca dla zielonookiego. Raphael niespiesznie się do niego przysiadł, dając dość teatralnie do zrozumienia, iż nie robi tego z własnych chęci.

          — O co tak dokładnie się pożarliście? — spytał Jake bez ogródek. Żółw obrzucił go oburzonym spojrzeniem, po czym przybrał bardziej wrogą ekspresję i już chciał wstać, acz protel pociągnął go za ramię z powrotem w dół. — Daj spokój, serio chcę wiedzieć. Jinx na pewno mi później opowie, ale wolałbym znać perspektywę obu stron.

          — Niby po co? — burknął niezadowolony Raph.

          — Bo widzę, że coś jest między wami na rzeczy i żal byłoby to zniszczyć przez jakąś głupią sprzeczkę. — Mutant puścił młodszego, po czym wparł się na łokciach o stopnie za sobą. — Ale wiem też doskonale, że jeśli ja się nie wtrącę i jakoś tego nie rozwiążę, to pewnie żadne z was się za to nie weźmie. A przynajmniej na pewno nie w tej dekadzie. Więc oto jestem.

          Zielonooki prychnął i obdarował protela powątpiewającym spojrzeniem, aczkolwiek widząc, że ten wciąż oczekuje na odpowiedź z pokerową twarzą, wydął lekko policzki, po czym przeniósł wzrok na podłogę przed sobą.

          — Wścieka się o to, że zaciągnąłem ją do samochodu zamiast pozwolić z tobą zostać — wyjaśnił w końcu. — Uratowałem jej dupę, a ona jeszcze fochy strzela — dodał gorzko. Futrzasty mutant skinął głową.

          — Tak, to brzmi jak dosyć standardowe zachowanie Jinx — przyznał. — Ale wydaje mi się, że to wcale nie przez to jesteś tak śmiertelnie obrażony. Mylę się?

          — A niby o co bym miał? — parsknął zielonooki, krzyżując ręce na piersi.

          — Na przykład o to, że Archie za pomoc dostał podziękowanie, a ty wręcz przeciwnie.

          Reakcja żółwia natychmiast utwierdziła starszego w przekonaniu, iż trafił w dziesiątkę. Mutant zrobił się czerwony na twarzy i otworzył szerzej oczy, wyraźnie nie spodziewając się zwrócenia mu na to uwagi. Zaraz potem oczywiście zaczął się bronić, aczkolwiek Jacob tak czy siak już wiedział, jaka jest prawda.

          — Daj spokój — westchnął futrzak, przerywając mu jego tyradę. — Chyba obaj już wiemy, jak się sprawy mają. Ale skoro tak bardzo nie chcesz stracić statusu jej ulubieńca, to się nie obrażaj, tylko ją gdzieś zaproś i to przegadajcie, robienie sobie nawzajem na złość na pewno w niczym nie pomoże.

          — Będziesz mnie teraz uczył komunikacji interpersonalnej? — mruknął gad z niezadowoleniem.

          — Jak nie chcesz, to nie będę. Nie robię tego dla ciebie. — Jake wzruszył ramionami. — Jinx cię lubi, a tobie na niej zależy, więc próbowałem was nieco nakierować na właściwe tory. Ale jak nie wyjdzie, to mówi się trudno. Prędzej czy później trafi się ktoś inny.

          Po tych słowach starszy niespiesznie podniósł się ze stopnia, na którym siedział, po czym ruszył w kierunku głównego pomieszczenia. Raph obserwował go chwilę, czując nieprzyjemny, narastający ucisk w klatce piersiowej. Ten to wiedział, jak mu wjechać na ego.

          — Ugh, dobra! — warknął rozgniewany, podrywając się na równe nogi. — Jutro do niej napiszę i się jakoś umówimy. Zadowolony?

          Protel przystanął i odwrócił się w jego stronę.

          — Cóż, to zależy, czy serio cię to ruszyło, czy po prostu robisz mi łaskę. Mam nadzieję, że jednak to pierwsze.

          Żółw prychnął, najwyraźniej dotknięty taką insynuacją, po czym, nie udzieliwszy żadnej odpowiedzi, zaczął się wspinać po schodach do wyjścia. Jacob odprowadził go wzrokiem i pokręcił głową, a następnie skierował się w stronę kanapy, by obudzić swoją siostrę. Pora wracać do domu.

## 9. Sezon na diablika

          Jak Raph obiecał, tak też zrobił — następnego dnia koło południa do Jinx dotarła wiadomość z zapytaniem, kiedy miałaby czas się z nim spotkać. Początkowo brunetka zmarszczyła tylko brwi i zaczęła dopytywać o cel wyjścia — w końcu tak czy siak widywali się kilka razy w tygodniu, więc raczej nie zdążył za nią zatęsknić, musiał czegoś chcieć — ale w końcu zgodziła się na wspólny wypad w nadchodzący piątek. Cokolwiek by to nie było, najwyraźniej jej do tego potrzebował, a nie zostawiłaby go przecież na lodzie, przyjaźnili się — nawet jeśli bywał trochę wkurzający. Dopiero później, kiedy postanowiła poinformować o tym Jake'a, brat uświadomił jej z pobłażliwym uśmiechem, iż nieumyślnie zgodziła się na randkę. No jasne, że tak. Ależ z niej idiotka.

          Uświadomienie sobie tego wprawdzie nieco wybiło ją z rytmu, aczkolwiek wciąż nie na tyle, by znów przełożyć i tak już stanowczo za długo odsuwaną w czasie rozmowę na temat dziwnych cieni. Kiedy więc dziewczyna oswoiła się nieco z informacją, iż zdobyła adoratora, poprosiła Jacoba o przyjście do niej do pokoju na pogadankę w cztery oczy. Co prawda nic by się nie stało, gdyby ich mama też to usłyszała, ale żółwica wolała jej mimo wszystko nie martwić bez potrzeby. Kobieta miała już swoje lata, nadmiar stresu na pewno by się jej nie przysłużył.

          Protelowi nie trzeba było dwa razy powtarzać — niepewny ton głosu młodszej siostry w zupełności mu wystarczył, by wziąć sprawę na poważnie. Dlatego też kiedy tylko skończył pomagać w kuchni, poszedł zobaczyć, o co chodzi. Wszedłszy zaś do jej pokoju, zastał Jinx siedzącą bezczynnie na łóżku i rytmicznie uderzającą dosyć długim jak na żółwia ogonem o pościel. Po jego pojawieniu się klepanie w kołdrę ustało.

          — Słuchaj, jeśli to tym spotkaniem się tak martwisz, to wciąż można je jeszcze odwołać, nic na siłę — zaczął, acz dziewczyna pokręciła głową.

          — Nie w tym rzecz. Znaczy, jasne, to też trochę dziwna sytuacja, zwłaszcza, że znamy się dość krótko, ale Raph jest naprawdę... — zastanowiła się chwilę nad odpowiednim określeniem — ...w porządku, więc raczej będzie fajnie. Chodzi o coś innego. Tylko... to pewnie zabrzmi trochę absurdalnie więc... postaraj się nie śmiać, okej? — spytała, spoglądając na hienowatego niepewnie.

          — Nigdy w życiu — zapewnił ten natychmiastowo, po czym usiadł obok i ją objął. — Co się stało?

          Brunetka wtuliła się w pręgowaną sierść przybranego brata, po czym opowiedziała mu o wszystkim, co ją ostatnio spotykało — iluzjach znikających cieni, dziwnym poczuciu bycia obserwowaną, obcych, sadystycznych myślach oraz tajemniczym głosie, który pojawił się znienacka, żeby ostrzec ją przed bestią. Futrzasty mutant wysłuchał jej w skupieniu, po czym przymknął oczy i przeczesał łapą irokez.

          — Brzmi dosyć niepokojąco — przyznał w końcu. — Niestety nie za bardzo się znam na takich rzeczach...

          — Domyślam się. Ale to nic. — Szarooka wcisnęła nos w szyję starszego, żeby nieco się opanować. Cała ta sprawa strasznie ją stresowała. — Chciałam tylko, żebyś wiedział.

          Protel westchnął i pogładził ją po włosach.

          — Nie przejmuj się, coś wymyślę — obiecał. — Może i sam niewiele zaradzę, ale ktoś się musi na tym bardziej znać. Popytam tu i tam, prędzej czy później kogoś wyhaczymy.

           — Jasne. Dzięki.

          Przez chwilę dwójka mutantów siedziała w ciszy, dając sobie nawzajem czas na poukładanie wszystkiego w głowie. W pewnym momencie jednak Jinx znów zabrała głos.

          — Myślisz, że to może mieć coś wspólnego z moim ojcem?

          Futrzasty zerknął na nią z pewną dozą zainteresowania.

          — Co dokładnie masz na myśli?

          — No wiesz... nigdy go nie widziałam, a od matki wiem na jego temat tylko tyle, że nienawidziła go jeszcze bardziej niż mnie. Więc w sumie skąd pewność, że był człowiekiem albo mutantem, a nie, dajmy na to...

          — Demonem? — dokończył za nią Jake, połączywszy kropki. Sadyzm i chowanie się po cieniach to rzeczywiście był ich znak rozpoznawczy, co zgadzałoby się z opisem przeżyć Jinx. Dziewczyna skinęła lekko głową.

          — W Nowym Jorku szwenda się pełno diablików, więc ich ojcowie i właściciele pewnie też tu bywają.

          — To prawda. Tyle że ty urodziłaś jeszcze przed wojną, a wtedy mieszkańcy Sfer Piekielnych jeszcze nie wychodzili na światło dzienne praktycznie w ogóle. Szansa na to, że twoja matka jakiegoś znalazła i się z nim spiknęła, jest dosyć niewielka.

          — Ale nigdy nie zerowa. A poza tym kto powiedział, że zrobiła to z własnej woli?

          Jacob mimowolnie położył uszy po sobie. No tak. Przecież mówią o demonach.

          — Spróbuję przyszpilić jakiegoś diablika na mieście i trochę go przepytać — oznajmił w końcu. — Nie wiem, na ile ta teoria ma sens, ale warto spróbować. A nuż rzeczywiście coś skojarzy i będzie wiedział, jak nam pomóc?

          — Byłabym wdzięczna. Sama bym się tym chętnie zajęła, ale no... nie za bardzo mogę się pokazywać w miejscach publicznych.

          — Jasne, nie ma co ryzykować. Załatwię to.

          — Dzięki, Jake. Jesteś super. — Żółwica uśmiechnęła się i ostatni raz mocniej uścisnęła brata, po czym w końcu się od niego odkleiła, teraz już znacznie mniej spięta. — Kiedyś się jakoś odwdzięczę, obiecuję.

          — Nie żartuj nawet, nic od ciebie w zamian nie chcę. Po prostu nie ładuj się w żadne kłopoty, to w zupełności wystarczy. — Mutant zmierzwił jej włosy, po czym wstał. — No dobra, a teraz chodź na obiad, bo w końcu wystygnie w nic.

          Żółwica skinęła głową i posłusznie podążyła za nim do kuchni. Jakoś sobie poradzą.

\*
          Po zaanonsowaniu pozostałym swojej nadchodzącej nieobecności oraz tymczasowym przekazaniu dowodzenia Archiemu, Jake przystąpił do obiecanych poszukiwań diablików. Misja pozornie wydawała się dość prosta — w końcu, jak słusznie zauważyła Jinx, po Nowym Jorku bez przerwy się jakieś kręciły — aczkolwiek wciąż istniał pewien istotny szkopuł, który skutecznie ją utrudniał. Diabliki, prócz najróżniejszej maści rogów i ogonów, niczym nie różniły się od ludzi, co namiętnie wykorzystywały. Kaptur na głowę, witka wystająca z pleców w nogawkę i chłopaki robili się niewykrywalni. Niektórzy decydowali się nawet na specjalnie dostosowane do ich gatunku wszczepy dla lepszego efektu, jednak większość poginała raczej bez.

          Pierwszy dzień polowania zakończył się niepowodzeniem — Jacob nie zauważył żadnych rogaczy podczas rozglądania się po mieście, zbyt dobrze wtapiali się w tłum. Następnego jednak protel postanowił nieco zmienić taktykę i oprzeć się w większej mierze na węchu niż wzroku — co prawda nigdy wcześniej nie miał osobistej styczności z diablikami, więc nie znał dokładnie ich zapachu, aczkolwiek domyślał się, iż pewnie jest w nim coś charakterystycznego, co w miarę łatwo wychwyci, jeśli na to natrafi. Wpierw nie przynosiło to pożądanych efektów, ale, ku swojej niezmiernej uciesze, hienowaty w końcu wychwycił w woni jednego z przechodniów tę konkretną nutę, która na pewno niewiele miała wspólnego z ziemskim ekosystemem. Coś podobnego do siarki, jednak znaczenie mniej duszącego, a bardziej... zwierzęcego? Jeśli miał być szczery, to w sumie nawet nie potrafił tego odpowiednio nazwać.

          Gdy tylko wykrył charakterystyczny zapach, Jake natychmiast zaczął bacznie przyglądać się wszystkim wokół, poszukując osoby będącej jego źródłem. Po chwili udało mu się ją zlokalizować — był nią niewysoki blondyn w za dużej ciemnoczerwonej bluzie z kapturem. Kiedy mutant bliżej mu się przyjrzał, nie miał już najmniejszych wątpliwości, że to on. Chociaż chłopak próbował ukryć rogi, ich rozmiar dość średnio na to pozwalał, przez co tak czy inaczej łatwo było dostrzec je spod materiału. Pewnie gdyby wokół nie przewijało się aż tyle osób, protel zauważyłby go znacznie szybciej.

          Nie zwlekając już dłużej, mutant dogonił diablika i ostrożnie dotknął go w ramię, aby zwrócić na siebie uwagę. Blondyn natychmiast się wyszarpnął, po czym obrzucił hienowatego wrogim spojrzeniem.

          — Czego? — mruknął, lustrując Jacoba wzrokiem.

          — Porozmawiać. — Jackson uniósł łapy w pokojowym geście. — Jesteś diablikiem, prawda?

          — Ta. No i?

          — No i potrzebuję od ciebie informacji. Pomożesz?

          — A niby czemu bym miał?

          No właśnie, Jake, czemu by miał? Tego już futrzasty nie przemyślał. Gdyby chodziło o kogoś z tutejszych, mógłby po prostu zaoferować jakieś dobra materialne. Ale na co by to było demonowi? W Sferach Piekielnych na pewno nie płaci się dolarami...

          Widząc po minie mutanta, iż tym pytaniem go zagiął, blondyn prychnął z wyższością. Z niektórych Ziemian naprawdę byli straszni naiwniacy. Aczkolwiek, musiał przyznać, trochę go zaciekawiło, czego taki przerośnięty kundel z irokezem może od niego chcieć. Niewielu śmiertelników przychodziło do takich jak on po cokolwiek innego niż wynajęcie ich do zabójstwa.

          — Jak chcesz gadać, to rusz dupę — zakomenderował finalnie młodzieniec, po czym ruszył dokądś wzdłuż ulicy. Nie do końca przekonany, czy można mu ufać, ale wciąż zdeterminowany do działania Jake podążył za nim, uruchomiwszy po drodze tryb wzmożonej czujności. Co prawda miał przy sobie jakiś pistolet małego kalibru, aczkolwiek ziemska broń przeciwko demonom sprawdzała się dosyć słabo lub wcale, o czym najprawdopodobniej obaj doskonale wiedzieli. Jeśli właduje się w jakąś pułapkę, to jedynym ratunkiem będzie ucieczka; inaczej kaplica. W walce nie miał szans.

          Diablik prowadził mutanta kilkoma alejami, aż w końcu przystanął w jakimś niewielkim, dość ciasnym zaułku pomiędzy dwoma drapaczami chmur. Tam zaś oparł się plecami o ścianę i raz jeszcze przeskanował towarzysza badawczym spojrzeniem.

          — No więc?

          — Moją siostrę ostatnio zaczęły spotykać dziwne rzeczy i chciałbym, żebyś mi powiedział, czy to może być robota któregoś z was — wyjaśnił mutant, starając się zachować spokój i utrzymać kontakt wzrokowy. Nie mógł dać oponentowi do zrozumienia, iż budzi w nim niepokój.

          — Jakieś konkrety poproszę.

          Jacob opisał w telegraficznym skrócie to, o czym parę dni temu opowiedziała mu Jinx, oczywiście pomijając wszelkie dane osobowe. W trakcie monologu starał się też wyczytać cokolwiek z mimiki słuchacza, jednakże okazało się to kompletnie niewykonalne — mutant nie miał pojęcia, czy diabliki tak już mają naturalnie, czy też ktoś go tego nauczył, ale blondynowi nie drgnęła nawet powieka; jego obojętny wyraz twarzy był trwały niczym u marmurowej rzeźby.

          Zakończywszy wypowiedź, protel spojrzał na diablika wyczekująco. Ten jeszcze przez chwilę milczał, zanim zdecydował się zabrać głos.

          — Pytaliście ją o imię? — spytał w końcu, na co futrzasty pokręcił głową. — Szkoda, bo coś mi tu nie leży. Kobiety-demony nie potrafią przecież opętywać. One generalnie niewiele potrafią.

          — Czyli to raczej nie ktoś ze Sfer Piekielnych? — upewnił się Jake. Rogacz wzruszył tylko ramionami.

          – Chuj wie, może po prostu wcale nie jest kobietą. Ale w sumie ciekawa sprawa, zainteresowałeś mnie. Chcę się z nią spotkać.

          Jacob wlepił w niego zaskoczone spojrzenie.

          — Że co proszę?

          — To, co słyszałeś, śmiertelniku. — Blondyn skrzyżował ręce na piersi i wysunął ogon ze spodni, po czym nim machnął. — Chcę się z nią spotkać i zobaczyć, o co biega. Zresztą, przecież tobie to też jest na rękę. Na pewno łatwiej będzie mi cokolwiek powiedzieć na podstawie obserwacji niż suchych opowieści z drugiej ręki, tak? Tak. Więc nie lamp się tak i prowadź.

          — Nie wiem, czy nie jest teraz zajęta...

          — No to się dowiedz, na co czekasz?

          Protel westchnął cicho, ale ostatecznie niechętnie sięgnął po telefon i napisał do siostry. Koncepcja narażania jej na bezpośredni kontakt z, bądź co bądź, dosyć nieprzewidywalnym nadprzyrodzonym bytem nie za bardzo mu się podobała, jednak póki co, oprócz tego, że był strasznym arogantem, chłopak nie wydawał się zbyt niebezpieczny, a potencjalnie mógł im pomóc. Chyba warto spróbować.

          Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać — już krótką chwilę później Jinx przysłała mu odpowiedź. Jake szybko dogadał z nią sytuację i wysłał jej pinezkę ze swoją lokalizacją.

          — Niedługo tu będzie — poinformował diablika, zerkając na niego znad komórki.

          — Liczyłem, że zaproponujecie jakieś fajniejsze miejsce niż ta dziura, ale niech będzie. Byle szybko.

          Mutant skinął krótko głową, po czym oparł się w milczeniu o ścianę. Takie stanie i czekanie w ciszy jednak szybko zrobiło się niezręczne, w związku z czym, po krótkim wahaniu, postanowił spróbować nawiązać jakąś mało wymagającą konwersację dla zabicia czasu.

          — To jak właściwie masz na imię? — zagadnął. Diablik obrzucił go przelotnym spojrzeniem.

          — Noah. A co?

          — Nic, tak tylko pytam, żeby wiedzieć, jak się do ciebie zwracać — wyjaśnił, nieco zdziwiony taką reakcją. Tam u nich w piekle się nie przedstawia czy co? — Ja jestem Jacob, ale większość osób mówi mi Jake.

          — Mhm — mruknął blondyn, nieszczególnie zainteresowany, na co mutant westchnął cicho. Oby JJ jak najszybciej się pojawiła...

          Na szczęście dla protela jego przybrana siostra faktycznie pojawiła się na miejscu dosyć szybko. Na początku jedynie nieśmiało zajrzała do zaułka, jednakże kiedy dostrzegła puchatą kitę Jake'a, rozluźniła się nieco i wkroczyła do ślepej uliczki z trochę pewniejszą miną.

          — Cześć — przywitała się, a następnie wyciągnęła rękę do diablika. — Nazywam się Jinx Jackson.

          — Noah Bourne. — Blondyn posłusznie uścisnął jej dłoń. Jacob natychmiast zauważył zmianę w jego zachowaniu. Mniej arogancki ton, wyjęcie rąk z kieszeni, badawcze spojrzenia... Co jest grane?

          — Więc, po co się tu zebraliśmy?

          Rogaty młodzieniec przez chwilę milczał, kołysząc ogonem.

          — Znasz jakieś inne demony? — zapytał w końcu. Brunetka pokręciła głową.

          — Nie, czemu pytasz?

          — Przepraszam — odparował z automatu, po czym ugryzł się za karę w język. Przecież ta dziewczyna nie jest jedną z nich, a już na pewno nie kimś postawionym wyżej od niego, więc nie musi się przed nią korzyć. Tylko ten cholerny zapach Hamady...

          Hienowaty spojrzał na niego zaskoczony.

          — Dobra, o co tu biega? Przed chwilą zachowywałeś się jak pan i władca świata, a teraz...

          — Zamknij się — warknął na niego Noah, ale zaraz potem wrócił wzrokiem do Jinx, instynktownie podwijając ogon pod siebie. Kurwa, jakie to żałosne...

          — Oookej. — Brunetka zlustrowała niewiele wyższego od niej mężczyznę wzrokiem. — Byłabym wdzięczna, gdybyśmy przeszli w końcu do meritum. Trochę się spieszę...

          Blondyn przytaknął.

          — Czuć od ciebie zapach jednego z ważniejszych szych w Sferach Piekielnych — wyjaśnił. — Tyle że z tego, co wiem, to twoja matka jest śmiertelniczką, a wszyscy męscy członkowie jego rodu poza nim samym są już dawno martwi...

          — Czyli muszę być spokrewniona bezpośrednio z nim?

          — Niemożliwe. — Diablik pokręcił głową. — Discord nie ma dzieci. Większość demonów sypia z czym popadnie... to znaczy, z kim, nie z czym... — skorygował się szybko, orientując się, iż nie wypada poniżać Ziemian przy demonicy pochodzącej z ziemskiej rodziny — ale Hamada to dosyć specyficzny typ i jak już raz się z kimś zwiąże, to nikt więcej go nie interesuje. A tak się składa, że ma stałego partnera już od ładnych kilkuset lat.

          — Hm... — mruknął Jake, słysząc to. Jinx za to jedynie jęknęła ze zrezygnowaniem. A byli już tak blisko rozwiązania...

          — A-ale dla pewności mogę go spytać! — zaoferował Noah, niezrozumiale przejęty jej reakcją. — Coś przecież musi być na rzeczy, jego zapachu nie da się podrobić ani z niczym innym pomylić. W końcu to demon najwyższej rangi.

          — Spróbuj. Lepiej się upewnić — zadecydował Jake, zaś żółwica przyznała mu rację skinieniem głowy.

          — Jasne. Tyle że... chwilowo jest chyba na misji. Ale złapię go, jak tylko wróci.

          — W porządku, no to jesteśmy umówieni. — Z tymi słowy Jinx poprawiła włosy i zwróciła się w kierunku wyjścia, chcąc już wracać do domu. Widząc to, Bourne zakołysał nerwowo ogonem.

          — Jeszcze jedna rzecz — odezwał się, czym z powrotem ściągnął na siebie jej uwagę. — Ja... też chcę coś z tego mieć — oznajmił, zaciskając pięści i unosząc wyżej głowę mimo silnej wewnętrznej blokady. — Kobiety zwykle nie dostają diablików, bo nie ma czegoś takiego jak demonice bojowe, ale jeśli rzeczywiście jesteś jakoś spokrewniona z Discordem, to pewnie będzie się dało to jakoś załatwić... W każdym razie, kiedy już przyprowadzę do ciebie Hamadę i sprawa się wyjaśni, to chcę zostać do ciebie przydzielony w zamian za pomoc.

          — Przydzielony? — powtórzyła po nim brunetka, przekrzywiając głowę.

          — A, no tak. — Dopiero wtedy do chłopaka dotarł oczywisty fakt. — Przecież ty nie znasz naszych zasad... Szlag, trochę za wcześnie z tym wyskoczyłem — skarcił się na głos. Jake uniósł tylko brew, obserwując go.

          — Zawsze możesz nam je po prostu wyjaśnić.

          — Tylko innym razem, jakby się dało — wtrąciła się Jinx. — Jutro mam ważne wyjście i serio chciałabym mieć czas się przygotować, a trochę już późno.

          — Oczywiście. To gdzie i kiedy chcesz się spotkać? Fajnie byłoby też poobserwować na żywo te całe anomalie, o które się rozchodzi, ale zgaduję, że na to raczej nie ma szans.

          JJ oraz Jake wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Po minie dziewczyny protel błyskawicznie odgadł, co chciała zaproponować i nie do końca mu się to spodobało, aczkolwiek finalnie westchnął i uniósł łapy w poddańczym geście pod naciskiem jej niemych próśb.

          — Cóż, gdybyś zupełnym przypadkiem miał ochotę dołączyć do naszej ekipy, to może dałoby się załatwić obie te rzeczy za jednym zamachem... — zwrócił się do diablika z rezygnacją, na co Jinx odpowiedziała mu promiennym uśmiechem.

## 10. Nie taki diabeł straszny?

          — Moi drodzy, poznajcie Noah, nowy nabytek Zaćmienia — zaanonsował Jake, prezentując reszcie grupy niezbyt zadowolonego ze swojej obecnej sytuacji diablika. Dwójka mutantów uparła się, by już następnego dnia pokazać mu kryjówkę, a on nie bardzo potrafił odmówić ciemnowłosej, aczkolwiek teraz nieco tego żałował. Bourne pomachał reszcie od niechcenia, po czym zakołysał nerwowo ogonem. Jak on sam jeden miał wytrzymać między tyloma śmiertelnikami? Niby miał jeszcze Jinx, która raczej do nich nie należała, ale całe życie wychowywała się między nimi, więc wcale się wiele nie różniła. Tak czy inaczej wciąż kicha.

          — To jeden z tych młodzików, których miałeś wybadać? — odezwał się Archie, lustrując nowego wzrokiem z pewną dozą zainteresowania.

          — Przypomnij mi, od kiedy werbujemy też chodzące katastrofy? — spytała kpiąco Zoe. — Demony zawsze zwiastują kłopoty, przecież wiesz.

          — Nie kojarzę, żebyś miała z jakimkolwiek styczność.

          — Nie musiałam. Wolę uczyć się na cudzych błędach niż na własnych.

          — Właśnie — zgodził się Raph. — Poza tym ponoć chcieliście unikać przemocy, a tacy jak on tylko do tego się nadają.

          Noah warknął krótko, po czym przysunął się bliżej towarzyszącej mu żółwicy.

          — Z całym szacunkiem, ale twoi kumple trochę mnie wkurwiają — oznajmił, nieustannie młócąc ogonem powietrze.

          — Nie martw się — odparła dziewczyna, krzyżując ręce na piersi. — Nie tylko ciebie.

          Szczerze mówiąc, brunetka była dosyć rozczarowana. Jasne, domyślała się, iż przyprowadzenie diablika może wzbudzić kontrowersje, aczkolwiek poniżanie go tylko dlatego, że ma na głowie parę pokaźnych byczych rogów, wydawało jej się straszliwie nie w porządku. Czy przypadkiem Nowa Jutrzenka nie robiła dokładnie tego samego z nimi z racji braku wszczepów?

          Zielonooki chyba zauważył zawód wymalowany na jej twarzy, bo nagle postanowił się zreflektować i nieco zmienić taktykę.

          — Ale skoro już jest, to niech zostanie. Zobaczymy, jak sobie poradzi na zadaniu testowym — rzekł, po czym wzruszył ramionami. — Wedle przewidywań Zoe ja też już dawno powinienem wypaść z gry, a jednak nadal tu jestem, więc on też ma jakieś tam szanse.

          Archie skinął głową na znak, że się pod tym podpisuje. Rudzielec wydawał się najbardziej pozytywnie nastawiony do nowego członka grupy, aczkolwiek nic w tym dziwnego — miewał już wcześniej styczność z osobami jego pokroju i nigdy nie narzekał, potrafił się z nimi dogadywać.

          — Diabliki mają więcej siły niż ludzie i mutanci, prawda? — zwrócił się do Bourne'a. Znał już wprawdzie odpowiedź na to pytanie, aczkolwiek chciał, aby inni też ją usłyszeli.

          — No ba. — Blondyn dumnie wypiął pierś. — Znaczy, to też zależy, które diabliki, ale ja akurat definitywnie.

          — W takim razie myślę, że bez problemu znajdziemy dla ciebie jakieś zastosowanie. Swoją drogą, jestem Archie — przedstawił się rudzielec.

          — W sensie, że Archibald?

          — Taa, ale wolałbym jednak zdrobnienie. — Młody inżynier nieco się speszył. — Nie przepadam za pełną wersją swojego imienia.

          — No dobra.

          — Chodź, oprowadzę cię — zaproponowała diablikowi Jinx, po czym pociągnęła go lekko za rękaw w stronę aneksu kuchennego. — Dużo do oglądania nie ma, ale lepiej, żebyś wiedział, co gdzie leży.

          Blondyn wzruszył ramionami i posłusznie za nią podążył, odprowadzony wzrokiem przez pozostałych zgromadzonych. Brunetka poprowadziła go do mini-kuchni, pokrótce wyjaśniła, gdzie czego szukać, a następnie przysiadła na blacie i spojrzała na niego wyczekująco.

          — No dobra, to wyjaśnisz mi, o co chodzi z moją częścią umowy?

          — Myślałem, że skoro nie chcesz im mówić o swoich podejrzeniach, to wybierzesz bardziej dyskretne miejsce na pogadankę... — Rogaty oparł się o lodówkę i skrzyżował ręce na piersi. – Ale w porządku, tak też jest okej, nie narzekam — sprostował od razu. — O podziale na te "właściwe" demony, diabliki i tak dalej pewnie wiesz?

          — Wiem. Znam mniej więcej rodzaje demonów, chodzi mi tylko o to przypisanie czy jakkolwiek tam to sobie nazywacie.

          — W telegraficznym skrócie chodzi o to, że każdy diablik, który osiągnie setny rok życia, trafia do innego demona na posługi do końca swoich dni. Jesteśmy bezwzględną własnością swoich mistrzów, mogą z nami robić, co chcą. I nie do końca mi się to podoba. Mam trochę większe ambicje niż targanie miecza za Matsarą czy trenowanie wykradania się na Ziemię za każdym razem, kiedy akurat szuka kozła ofiarnego. Ty raczej nie traktowałabyś mnie w ten sposób, a poza tym... cóż, twój ojciec to pierwsza liga, więc byłbym ustawiony do końca życia, tak jak ten jego diablik.

         *Sprytnie* — pochwalił Bourne'a tajemniczy głos w głowie brunetki, na co ta się skrzywiła. Blondyn spojrzał na nią spłoszony. Wyraził się zbyt bezpośrednio?

          — Nie, nic — uspokoiła go od razu. — Mój mały problem postanowił po prostu znienacka pochwalić twoją przedsiębiorczość.

          — Odezwała się? — spytał chłopak z ożywieniem, pomachawszy ogonem. — I co ona na to?

          Jinx nie była pewna, czy chce wiedzieć.

          — Twierdzi, że najpierw musisz zobaczyć, ile jesteś wart — oznajmiła w końcu, przy czym przeszedł ją lekki dreszcz. Cokolwiek się właśnie odpieprzało, wcale jej się nie podobało. Ale skoro dzięki temu ma mu pomóc...

          — Pokażę, jak tylko będzie okazja — obiecał blondyn, wyraźnie znacznie bardziej zadowolony niż żółwica. — A, właśnie, mieliśmy się dowiedzieć, jak ma na imię — dodał po chwili.

          Usłyszawszy odpowiedź, Jinx znów lekko się skrzywiła.

          — Twierdzi, że tak, jak ja.

          — To źle? — Noah przechylił lekko głowę, dostrzegłszy ekspresję na twarzy rozmówczyni.

          — Wiesz, niezbyt mi się podoba, że jakaś demoniczna schizofrenia w mojej głowie usiłuje mi wmówić, że jest mną.

          — Może rzeczywiście jest. — Rogaty wzruszył ramionami, acz szybko się zreflektował. — Ale oczywiście wcale nie musi tak być. Trudno powiedzieć. Oby tylko wasz ojciec wiedział.

          — Och, czyli jednak zmieniłeś zdanie? — JJ uniosła brew. — Jeszcze wczoraj twierdziłeś, że definitywnie nie mogę być dzieckiem tego całego Discorda. Szybko poszło.

          Bourne chciał jej coś odpowiedzieć, jednak dziewczyna uciszyła go gestem dłoni. Dopiero wtedy diablik kątem oka dostrzegł, iż zbliża się do nich Raphael, niewtajemniczony w całą sprawę. Świetnie... no to trzeba zmienić temat.

          — Nie przeszkadzam? — spytał zielonooki, dołączając do towarzystwa. Wyglądał na nieco podminowanego.

          — Cóż, właściwie to...

          — Nie, nie przeszkadzasz — przerwała diablikowi Jinx, posyłając mu ostrzegawcze spojrzenie. Młodzieniec instynktownie się skulił. — Co tam?

          — Wpadłem się tylko upewnić, czy nasze spotkanie wieczorem wciąż aktualne. — Mutant oparł się skorupą o blat, na którym siedziała brunetka, po czym zmierzył Noah niezbyt przychylnym spojrzeniem.

          — Oczywiście, czemu miałoby nie być?

          Mutant wzruszył tylko ramionami, na co Bourne parsknął śmiechem.

          — Twój chłopak jest po prostu tak kurewsko zazdrosny, że nie może wytrzymać, kiedy gadasz z jakimkolwiek mężczyzną innym niż on sam. Przeurocze.

          — Nie chodzimy ze sobą...

          — Wcale nie! — oburzył się żółw, zaciskając gniewnie pięści, czym jeszcze bardziej rozbawił blondyna.

          — Ach tak? Czyli spokojnie mogę do niej startować? — spytał zaczepnie ze złośliwym uśmiechem, a następnie się wyprostował. — Długoterminowe związki raczej mnie nie interesują, ale spotkać się na wieczór czy dwa...

          Słysząc to, zielonooki doskoczył do diablika i chwycił go za dekolt bluzy.

          — Ani mi się, kurwa, waż! — warknął, na co Noah zaśmiał się tylko z wyraźną satysfakcją. Doprowadzenie tego gościa do szału to banał. Wygląda na to, że jednak nie będzie się tu nudził.

          — Chłopaki, weźcie się ogarnijcie — rozkazała JJ, zeskakując z blatu i rozdzielając ich. Raph warknął tylko, rozzłoszczony, ale ostatecznie się cofnął, zaś Bourne uniósł ręce w obronnym geście.

          — Sorki, szefowo, już będę grzeczny — obiecał. Dobry nastrój dodał mu trochę pewności siebie. — Twój nie-chłopak to po prostu wyjątkowo zabawny gość.

         — Zamknij się — wycedził żółw przez zęby. W odpowiedzi dostał od diablika pobłażliwe spojrzenie.

          — Noah...

          Dosłyszawszy w tonie brunetki nutę groźby, diablik mimowolnie nieco spoważniał.

          — Okej, okej... — westchnął, wsuwając dłonie do kieszeni, po czym zwrócił się do mutanta. — Przepraszam. Może być? — spytał na koniec, zerkając kątem oka na dziewczynę.

          — Po prostu spróbujcie się nie pozabijać, dobra? — poprosiła żółwica, odsuwając się nieco. Blondyn od razu pokiwał głową, aczkolwiek drugi z prowodyrów zajścia ani drgnął. — Raph?

          — Niczego nie obiecuję — mruknął wreszcie mutant. Brunetka pokręciła tylko głową.

          — No nic, tyle będzie musiało wystarczyć. Noah — zwróciła się do rogacza — idziemy dalej? W kuchni już chyba nie ma nic więcej do oglądania.

          Bourne skinął głową i podążył za nią w stronę kolejnego punktu programu — szafki z płytami CD oraz winylami. Żółw odprowadził ich wzrokiem, a następnie oparł się z powrotem o blat i obserwował ich z oddali. Szlag, że też akurat teraz wokół Jinx musi się kręcić tylu facetów... Gdyby jeszcze chodziło o kogoś brzydszego, to zielonooki nie miałby się czym martwić, ale temu cholernemu pomiotowi szatana natura zdecydowanie urody nie szczędziła. A skoro nawet on sam to widział, to dziewczyny na pewno musiały za tym kolesiem szaleć. Oby tylko ta jego nie.

          Kilka kolejnych godzin chłopakom udało się przetrwać bez kłótni, chociaż czuć było, iż zielonooki ma do diablika bliżej niedoprecyzowany żal. Na szczęście jednak Raph (podobnie zresztą jak Jake i Jinx, a tym samym również Noah, póki co będący z nimi wszędzie w pakiecie) zebrał się tego dnia wyjątkowo wcześnie do domu, dzięki czemu pozostali nie musieli długo tego znosić.

          Zaraz po powrocie do domu Raphael zaczął się szykować do wieczornego wypadu. Dołączenie Bourne'a do załogi dało mu dodatkową motywację, by wypaść jak najlepiej — w końcu jak Archie podobno już kogoś miał, tak diablik definitywnie stanowił pewne zagrożenie. Niebezpiecznie spore, zdaniem mutanta.

          Krzątanina młodszego szybko zwróciła uwagę Lea, a także nawet Dona (co było niezłym wyczynem, zważywszy na to, iż naukowca nie za bardzo obchodziło cokolwiek poza jego projektami). Obaj jednak szybko wyczuli, jak bardzo zielonooki był zestresowany, dlatego też zgodnie postanowili się nie wtrącać — doskonale wiedzieli, iż w niczym by to nie pomogło, a jedynie dodatkowo go rozjuszyło. Lepiej podpytać o sprawę, kiedy ten już ją załatwi.

          Kiedy zaczęła się zbliżać godzina spotkania, żółw nie był w stanie dłużej usiedzieć na miejscu i postanowił wyjść wcześniej, żeby przejść się do JJ kawałek na piechotę zamiast całość trasy przejeżdżać taksówką — a w międzyczasie trochę się ogarnąć. Ostatecznie wyszło jednak tak, że nie tylko się nie uspokoił, ale dotarł pod mieszkanie dziewczyny pół godziny za wcześnie, przez co musiał czekać na klatce schodowej i zdychać ze stresu jeszcze bardziej. Teoretycznie mógł pewnie zajrzeć do niej wcześniej, najwyżej posiedziałby po prostu gdzieś w przedpokoju, aczkolwiek uznał, iż trzydzieści minut to trochę za dużo, żeby tak się komuś bez zapowiedzi wpraszać. Odczekał więc dwadzieścia z nich na schodach i zapukał do drzwi domostwa Jacksonów dopiero o godzinie za dziesięć siódma.

          Drzwi co prawda otworzył mu Jake, co wydało się młodszemu nieco niezręczne, ale na szczęście nie musiał długo czekać na brunetkę — dziewczyna wyłoniła się ze swojego pokoju krótką chwilkę po usłyszeniu pukania. Żółwica również się odstawiła. Co więcej, z racji braku skorupy, miała znacznie większe pole do popisu niż jej rówieśnik. Mutantka naciągnęła na siebie winylowe czarne body na ramiączkach, ciemne getry z neonowo niebieskimi detalami oraz wysokie czarne buty. Na ramiona zarzuciła z kolei pasującą kolorystycznie, miejscami półprzezroczystą kurtkę niezasłaniającą brzucha. Kiedy podeszła bliżej, żeby się przywitać, Raph dostrzegł też winylowe rękawiczki bez palców na jej dłoniach oraz pomalowane pazury. Jinx zadbała w swoim wyglądzie o dosłownie wszystko, co trochę żółwia zdziwiło — przecież na co dzień też wyglądała świetnie, wcale nie musiała tego robić.

          — To co, idziemy? — zagadnęła, wyrywając mutanta z chwilowego letargu. Kiedy dotarło do niego, że trochę za bardzo się gapił, zielonooki poczerwieniał na twarzy i szybko odwrócił wzrok.

          — Tak, jasne, już — odparł szybko, po czym pożegnał się krótko z obserwującym ich Jake'iem i ruszył z dziewczyną w dół schodów. No to już nie ma odwrotu, albo rozegra to dzisiaj, albo nigdy.

          Na początku było z deka niezręcznie — Jinx wydawała się nieco nieobecna, z kolei zielonooki za bardzo wstydził się obecnej sytuacji, żeby w jakikolwiek sensowny sposób zagaić rozmowę (i wyjątkowo się za to w tej chwili nienawidził). W końcu jednak brunetka trochę oprzytomniała oraz wyratowała chłopaka z opresji, zaczynając swoją standardową, swobodną gadkę. Niczym nie różniło się to wprawdzie od ich codziennych interakcji, mimo iż teoretycznie byli na randce, aczkolwiek od czegoś trzeba było zacząć. Może po kolacji i paru drinkach żółw poradzi sobie w roli adoratora trochę lepiej.

          Raphael zaprowadził towarzyszkę do restauracji w sąsiedniej dzielnicy, którą polecił mu jej brat — podobno tamtejsza obsługa nie robiła problemów o brak wszczepów, dzięki czemu nie trzeba się było użerać z wiecznym okazywaniem legitymacji ani gorszym traktowaniem przez personel (i innych gości zresztą też). Na szczęście wpadł na to, by zarezerwować wcześniej stolik, bo gdyby nie to, najpewniej nie mieliby gdzie usiąść. Żółw kompletnie się nie spodziewał, iż to miejsce będzie tak oblegane.

          Kolacja przebiegła dosyć podobnie do ich standardowych schadzek — zjedli coś, pogadali o pierdołach, trochę sobie nawzajem podogryzali, a dla urozmaicenia wypili butelkę wina (przy czym warto zaznaczyć, że nie do końca na pół — Raph pozwolił sobie przywłaszczyć zauważalnie większą część niż jego towarzyszka). Z jednej strony całkiem przyjemnie, ale z drugiej pierwotne intencje zielonookiego chyba nieco się rozmyły w przebiegu spotkania. Żeby jakkolwiek jaśniej je zaznaczyć, żółw chciał zapłacić za nich oboje, aczkolwiek brunetka nie zamierzała mu na to pozwolić i summa summarum wyszło na to, iż to ona zapłaciła za niego zamiast on za nią. Znowu. Skubana wyćwiczyła sobie refleks od czasu ich ostatniej ekspedycji za mury, zdążyła podać kelnerowi odliczoną gotówkę zanim Raph w ogóle wyciągnął portfel. Kolejna wtopa. Musiał wymyślić coś innego.

          Następną próbę przejęcia inicjatywy Raphael podjął już po wyjściu z restauracji. Zapytany, co zamierzają dalej robić, mutant rozejrzał się wokół i dostrzegł tabliczkę z drogowskazem wskazującym trasę do pobliskiego parku. Chyba powinno się nadać.

          — Co powiesz na spacer po parku? — zaproponował, zerkając na dziewczynę. Ta tylko uśmiechnęła się pod nosem.

          — Mało ci jeszcze po ostatnim?

          — E tam. Najwyżej jak przypałęta nam się jakiś typ spod ciemnej gwiazdy, to znowu spuszczę mu łomot. Liryczny, ma się rozumieć — dodał, dostrzegłszy spojrzenie brunetki.

          — No dobrze, to niech będzie. Prowadź — poleciła, po czym teatralnym ruchem podała mu rękę. Początkowo mutant spojrzał na nią tylko z zaskoczeniem, aczkolwiek szybko się otrząsnął i ujął jej dłoń, wyraźnie zakłopotany. Przecież byli na randce, to chyba oczywiste, że mogą się trzymać za ręce. Sam jej przecież zresztą powinien to zaproponować. Idiota. Jakim cudem Mona wytrzymała z nim tak długo?

          Oswoiwszy się nieco (ale tylko nieco) z nową sytuacją, żółw poprowadził szarooką do pobliskiego parku przy President Street. Kiedy dotarli na miejsce, mutant rozpoczął poszukiwania jakiejś ławki w sensownym stanie, aczkolwiek jak na złość nie mógł żadnej namierzyć. Zamiast tego jednak natrafili na stary plac zabaw — co prawda również w nie najlepszym stanie, ale przynajmniej względnie używalnym. Huśtawki wydawały się zaś wystarczająco stabilne, żeby móc na nich usiąść bez ryzyka zawalenia się całej konstrukcji. Skoro ławek się tu nie uświadczy, to lepszy rydz niż nic.

          Jinx nie wydawała się szczególnie przejęta dość wątpliwymi warunkami środowiskowymi. Wręcz przeciwnie — kiedy tylko zaproponowano jej huśtawki, natychmiast się na jednej z nich rozsiadła i sprawdziła, czy wciąż da się bujać. Ku jej rozczarowaniu, łańcuchy atrakcji zardzewiały lata temu, przez co ledwie dało się je ruszyć — a kiedy już się udawało, piszczały jak diabli, więc dla dobra wszystkich okolicznych żywych stworzeń musiała sobie odpuścić. Kiedy zaś już skończyła się tym bawić, Raphael niepewnie usiadł na sąsiednim siodełku, upewniając się, czy stelaż nie runie pod ciężarem jego skorupy. Na szczęście wytrzymał.

          — Więc, jak ci się podobała restauracja? — spytał, po czym spoliczkował sam siebie w myślach. Sztywniej już się nie dało?

          — Naprawdę przyjemna, tylko straszny tłok — odparła JJ niezrażona, usiłując ukryć rozbawienie jego nadmiernym zdenerwowaniem. Zielonooki przytaknął. Chyba nie do końca wiedział, jak pociągnąć to dalej.

          *Może skończylibyście się wreszcie opierdalać i przeszli do konkretów?* — zaproponował głos w głowie brunetki, zauważalnie znużony. — *Naprostujcie co macie naprostować, przeleć go jak chcesz i wracajmy do domu, zmęczona już jestem.*

          Żółwica przewróciła oczami, czego na szczęście jej rozmówca nie dostrzegł, po czym nachyliła się do niego nieco.

          — No dobrze, to może wyjaśnijmy sobie to, co się ostatnio działo, hm? — zaproponowała, spoglądając na niego. Mutant natychmiast połączył kropki i odparł jej jedynie krótkim, niechętnym "ech". — Daj spokój, Raph, na pewno wiedziałeś, że prędzej czy później cię o to zapytam. Noah miał rację czy nie?

          Zielonooki bez słowa zacisnął usta w wąską kreskę.

          — Raph?

          — Czemu go do nas w ogóle ściągnęłaś? — Mutant zmienił temat, zauważalnie niezadowolony.

          — Ma mi pomóc z jedną rzeczą, to wszystko.

          — Jaką? — Wypity wcześniej alkohol chyba dodał żółwiowi pewności siebie, bo w końcu odważył się podnieść wzrok i spojrzeć brunetce w oczy, z niemałym wyrzutem zresztą. To nieco zbiło kobietę z tropu.

          — Wiesz... tak naprawdę to sama jeszcze nie do końca znam odpowiedź na to pytanie — przyznała. Teraz to ona spuściła wzrok. — Ostatnio dzieje się sporo popieprzonych rzeczy. Ale kiedy tylko poskładam to sobie do kupy, to wszystko ci wyjaśnię, obiecuję. W porządku?

          — Hmpf.

           Jackson westchnęła.

          — No, ale wracając, nie odpowiedziałeś na pytanie.

          Żółw znów uruchomił procedurę milczenia, licząc, iż uda się zbyć dziewczynę, aczkolwiek, pod naciskiem jej świdrującego spojrzenia, w końcu uległ.

          — Uch, no miał! – warknął wreszcie, zirytowany. — Tak, jestem zazdrosny. Zadowolona?

          — Dlaczego?

          — Jak kurwa "dlaczego"? — Agresja w jego tonie nieco zaskoczyła dziewczynę. — Przecież ten kutas jest ode mnie wyższy, przystojniejszy, silniejszy... szlag, czy ja w czymkolwiek jestem od niego lepszy? Nie mam z nim szans!

          Usłyszawszy to, Jinx podniosła się z huśtawki i stanęła naprzeciwko usiłującego się opanować chłopaka.

          — Raph, spójrz na mnie — zażądała, odsuwając mu dłonie od twarzy. Niezbyt się to żółwiowi spodobało, aczkolwiek zbyt silnie nie oponował, a jedynie obrzucił ją czujnym spojrzeniem. — Nie masz się o co martwić, jasne? Noah czy Archie to dla ciebie żadna konkurencja.

          — Skąd niby mam mieć taką pewność?

          Brunetka oparła dłonie na jego udach i nachyliła się tak, że ich twarze dzieliło zaledwie kilkanaście centymetrów.

          — Na przykład stąd, że gdybym chciała się umawiać z którymś z nich, to nie poszłabym na randkę z tobą. — Po tych słowach kobieta pocałowała go lekko. Mutant początkowo znieruchomiał, po czym cały poczerwieniał na twarzy. Widząc to, Jinx zaśmiała się cicho. — To co, teraz już jesteś pewny?

          — Cóż, mógłbym być bardziej...

          Brunetka przewróciła oczami i pocałowała go raz jeszcze, tym razem trochę dłużej — i z wzajemnością. Dopiero wtedy podminowany żółw ostatecznie się uspokoił. Chyba rzeczywiście niepotrzebnie się martwił.

## 11. Inwigilacja

          Chociaż zapowiadało się na to, iż reszta dnia przebiegnie zielonookiemu w świetnym nastroju, powrót do domu szybko odwrócił sytuację o sto osiemdziesiąt stopni. Leo wprawdzie dla odmiany nie sprawiał żadnych problemów, jednak, ku zaskoczeniu Raphaela, tym razem to Donnie zawołał go do pracowni. A kiedy Donatello z własnej, nieprzymuszonej woli zaprasza kogoś do swojej pieczary, to musi być coś na rzeczy.

          — O co chodzi? — spytał żółwi buntownik od razu po przekroczeniu progu pomieszczenia. Zauważywszy jego przybycie, cyborg podszedł do biurka, podniósł stamtąd jakiś przedmiot i pokazał go młodszemu.

          — Skąd to masz?

          Widząc, co trzyma naukowiec, Raph otworzył szerzej oczy, a zaraz potem doskoczył do niego i spróbował mu odebrać swoją własność — winyl, który dostał w zamian za pomoc Jinx przy ich pierwszym spotkaniu. Niestety jednak był znacznie niższy od swojego niemal w pełni zmechanizowanego brata, przez co nie miał szans na sukces.

          — Kto pozwolił ci wchodzić do mojego pokoju?!

          — Sam sobie pozwoliłem. Gdybyś sam oddawał rzeczy, które ode mnie pożyczasz, to nie musiałbym tego robić. No więc?

          — Nie twój interes. Daj mi to — syknął Raphael.

          — Dopiero, gdy odpowiesz na pytanie.

          — Cholera no, kupiłem sobie, jaki ty masz problem?!

          — Nie ściemniaj, Raph. Przecież doskonale wiem, że cię na to nie stać, przedwojenna kontrabanda kosztuje fortunę.

          — A skąd ty możesz wiedzieć, na co mnie stać, a na co nie? O niczym nie masz pojęcia, od lat nawet nie wyściubiasz nosa z laboratorium!

          Cyborg westchnął, ale w końcu oddał młodszemu płytę. Ten nieomal wyrwał mu ją z ręki, po czym natychmiast cofnął się dwa kroki.

          — Na początku myślałem, że Leo dramatyzuje — oznajmił chłodno naukowiec. — Ale teraz już nie jestem tego taki pewien.

          — Pieprzcie się obaj — warknął tylko zielonooki, a następnie pospiesznie opuścił pomieszczenie. Chwilę później do Donatella dotarł jeszcze dźwięk trzaskania drzwiami. Kolejny amortyzator zawiasów poległ.

          Don oparł się plecami o najbliższą ścianę i przymknął oczy, analizując, co powinien teraz zrobić. Chwilę później jednak wyprostował się z powrotem, po czym niespiesznie ruszył w stronę wyjścia z pomieszczenia. Leo od początku coś podejrzewał, więc chyba na dobry początek najlepiej będzie porozmawiać właśnie z nim.

          Naukowiec zastał brata w jego pokoju, czyszczącego broń służbową. Drzwi wprawdzie były otwarte, aczkolwiek dla formalności cyborg zapukał lekko w futrynę, czym zwrócił na siebie uwagę policjanta. Widząc go, niebieskooki przywitał się i odłożył na bok swoje zabawki.

          — Co tam, pożarliście się o coś z Raphem? — zagadnął, podnosząc się sprzed biurka. — Słyszałem, że się trochę tłukł.

          — Mhm. Wygląda na to, że to ty miałeś rację — westchnął zapytany. Jego słowa wyraźnie zaniepokoiły policjanta.

          — Co masz na myśli?

          — Znalazłem w jego pokoju winylową płytę sprzed wojny, a jak zapytałem, skąd ją ma, unikał odpowiedzi i zrobił się agresywny. Żadnego z nas trzech nie byłoby stać na coś takiego, a skoro nie kupił jej zgodnie z prawem...

          — Szlag — skomentował tylko Leo, masując skroń. — Więc jednak jest coś na rzeczy.

          — Na to wygląda. Słuchaj, wiem, że jest dorosły i może robić, co chce, ale jeśli wplątał się w coś nielegalnego, to wszyscy trzej możemy mieć problemy. Zresztą, komu jak komu, ale tobie chyba nie muszę tego tłumaczyć.

          Leonardo przytaknął, przybity.

          — I co ja mam z nim teraz zrobić?

          — Nie wiem. Porozmawiaj z nim. Postrasz, jeśli będzie trzeba. To ty tu jesteś gliniarzem, Leo. Coś wymyślisz.

           — Najpierw muszę się upewnić, o co dokładnie chodzi — stwierdził w końcu starszy z pewną niechęcią. — Spróbuję wydębić dzień wolnego w pracy i zobaczę, gdzie on tak wiecznie znika całymi dniami. A potem zobaczymy.

          — Jasne. Powodzenia. — Donatello poklepał brata po ramieniu na pocieszenie, po czym wrócił do siebie, zostawiając go sam na sam z własnymi myślami. Leo odprowadził go wzrokiem, a następnie opadł z powrotem na krzesło przy biurku i schował twarz w dłoniach. No to teraz się dopiero zacznie...

\*
          W czasie gdy Don i Leo debatowali nad losem jej nowego chłopaka, Jinx właśnie kończyła referować swojemu bratu randkę, z której niedawno wróciła. Mimo zmęczenia Jake posłusznie jej wysłuchał, widząc, jak bardzo jest podekscytowana sprawą oraz, rzecz jasna, pogratulował. Młodsza wydawała się naprawdę zadowolona, więc on również się cieszył — nawet jeśli nie miał jeszcze stuprocentowej pewności, czy żółw będzie dla niej odpowiednim partnerem, zważywszy na ich drobny, demoniczny problem. Ale kto wie, może dadzą radę szybko znaleźć rozwiązanie i nie będzie musiał się nawet o tym wszystkim dowiadywać?

          Niestety póki co tajemniczy głos towarzyszący dwudziestodziewięciolatce ani myślał dawać się wyeliminować, a wręcz przeciwnie — zyskiwał coraz to nowsze zdolności. Podczas rozmowy o spotkaniu z Raphem Jinx w pewnym momencie niespodziewanie uderzyła pięścią w metalowy stół tak, iż ten się z lekka wgniótł. Jacob aż podskoczył, po czym szybko obrzucił ją zaskoczonym spojrzeniem, aczkolwiek dziewczyna wydawała się wcale nie mniej zdziwiona niż on sam.

          — C-co do...

          *O kurwa, udało się?* — zapytał z niedowierzaniem bezimienny głos. Słysząc to, brunetka zdenerwowała się nie na żarty.

          — Popierdoliło cię?! — krzyknęła, podrywając się na równe nogi oraz uderzając się lekko dłonią w bok głowy.

          — Hej, spokojnie! — Jake natychmiast znalazł się obok niej i chwycił jej ręce.

          — Ta cholerna... ugh! — warknęła rozzłoszczona brunetka, ale kiedy zauważyła zmartwione spojrzenie hienowatego, nieco ochłonęła i oparła czoło o jego ramię. Dobrze, że ich matka poszła akurat na zakupy, inaczej mieliby jej sporo do wyjaśniania...

          — Wszystko w porządku? — spytał cicho protel, na co młodsza przytaknęła, choć niezbyt przekonana.

          — Noah nie wspominał, że ta potworzyca z czasem nauczy się mną sterować — powiedziała z wyrzutem.

      *Potworzyca? Miło* — wtrąciła się zjawa.

          — Pewnie o tym nie wiedział. Wydaje mi się, że on też nie do końca się na tym zna...

          — To niech przyprowadzi kogoś, kto tak — mruknęła młodsza.

          — Poproszę go o to, gdy nadarzy się okazja, chociaż wydaje mi się, że on może po prostu nikogo takiego nie znać, skoro wciąż tego nie zrobił. Ale póki co może spróbowałabyś się z nią jakoś dogadać?

          — Mam chodzić na układy z jakąś przeklętą demoniczną schizofrenią?

          *O, coraz lepiej.*

          — Nie twierdzę, że powinnaś jej ulegać, ale skoro i tak jesteście na siebie tymczasowo skazane, to chyba wam obu łatwiej by było żyć bez tych ciągłych wojen.

          Jinx zamruczała z niezadowoleniem, po czym chwyciła brata za ogon i zaczęła zaplatać mu na nim warkoczyk.

          — Nie wydaje mi się, żeby była szczególnie ugodowa.

        *A pytałaś?*

          Nie musiałam — odparła jej w myślach JJ. — Twoje dotychczasowe popisy w zupełności mi wystarczyły, żeby to ocenić.

          *Hmpf.*

— Myślę, że mimo wszystko warto spróbować — przekonywał Jake. — Najwyżej nie wyjdzie, nie ma nic do stracenia. A jak dobrze pójdzie, to można sporo zyskać.

          Dziewczyna westchnęła, zrezygnowana.

          — Niech ci będzie. Ale nic nie obiecuję, jasne?

          — Jasne. — Protel uśmiechnął się lekko. — No, ale to już może nie dzisiaj, pewnie jesteś padnięta. Kładź się, a z twoim alter ego pogadamy sobie jutro. Co ty na to?

          — Git — przytaknęła mutantka, a następnie odsunęła się lekko. — To lecę się ogarniać i spać, wrócimy do tematu rano. — Z tymi słowy powędrowała w stronę łazienki. Wcześniej nie zdawała sobie z tego za bardzo sprawy, ale jej brat miał rację, wieczorne spotkanie trochę jednak ją wykończyło.

          — Dobranoc — życzył jej futrzak. Odprowadziwszy ją zaś wzrokiem, skierował się do własnej sypialni, odnotowując w pamięci, by urządzić sobie z Noah małą pogadankę.

          Następnego dnia, zgodnie z zapowiedzią, dwójka mutantów usiłowała dogadać się jakoś z nadprogramowym mieszkańcem umysłu JJ. Początkowo szło dość opornie — zwłaszcza jako iż żółwica wydawała się raczej negatywnie nastawiona do osobniczki — ale ostatecznie sytuacja uległa pewnej poprawie. Ba — głos stwierdził nawet, że całkiem lubi Jake'a, choć sądzi, iż jest on niespełna rozumu, skoro chce się z nią zaprzyjaźniać. Summa summarum wyszło więc na to, że protel miał rację. Czyli w sumie jak zwykle.

          Mimo względnego sukcesu Jinx wciąż dosyć sceptycznie podchodziła do tajemniczego głosu. Bądź co bądź bywał on niezwykle bezczelny oraz nie rozumiał wielu jej potrzeb, czym łatwo ją irytował. Z kolei fakt, iż dziwna osobistość zyskuje coraz większą władzę i potrafi już przejmować chwilową kontrolę nad, przykładowo, jej kończynami, napawał ją sporym lękiem. Nawet jeśli tymczasowo w miarę się dogadywały, brunetka nie mogła mieć pewności, czy głosowi zaraz się to nie odwidzi i nie postanowi spróbować przejąć całkowitej kontroli nad ciałem. Sama wizja czegoś takiego wyjątkowo ją niepokoiła. A najgorsze było to, iż jej nieproszony gość doskonale wiedział o wszelkich jej rozterkach. I o każdej innej myśli również.

          Naradziwszy się z Jacobem, czy powinna już powiedzieć o całej sprawie Raphowi, Jinx powędrowała na codzienne spotkanie do kryjówki z postanowieniem, że wstrzyma się jeszcze chwilę z wyjaśnianiem zielonookiemu swoich demonicznych problemów. Temat zresztą szybko wypadł jej z głowy, gdy zauważyła, jak bardzo chłopak był podminowany. Kiedy zaś spytała, czy wszystko u niego w porządku, żółw zbył ją tylko machnięciem ręki. Czyżby zrobiła wczoraj coś nie tak?...

          — Dobra, słuchać mnie teraz, ferajna — ozwał się w pewnym momencie Jake, upewniwszy się uprzednio, czy wszyscy członkowie grupy dotarli już do kryjówki. — Dzisiaj czeka nas poważna robota, więc proszę o ciszę i pełne skupienie.

          — Co tam masz dla nas ciekawego? — zagadnął Archie, moszczący się właśnie na oparciu kanapy. Jacob zaczekał chwilę z odpowiedzią, by wszyscy zdążyli się zbliżyć, po czym wyjaśnił.

          — Wczoraj NYPD przyskrzyniło w klubie grupkę dzieciaków oblewających urodziny jednego z nich, w tym również syna mojej sąsiadki. Pełnoletnich oczywiście — sprostował od razu, widząc, iż Zoe zaraz się o to przyczepi. — Z tego, co wiem, co najmniej większość z nich miała już pełne prawo tam być, ale zachowywali się dosyć głośno, więc któryś ćwok ich podkablował, a jako że prawie żadne z nich nie miało ani wszczepów, ani legitymacji przy sobie, to wszystkich wpakowali do aresztu. Ponoć mają tam posiedzieć z tydzień czy dwa, "tak profilaktycznie". Więc my, również "tak profilaktycznie", ich stamtąd wyciągniemy i damy znać Nowej Jutrzence, że nie za bardzo nam się ta ich profilaktyka podoba.

          — Chcecie się włamać na posterunek? — upewnił się Raph, widocznie niezbyt zachęcony tą wizją.

          — Dokładnie tak.

          — I niby jak chcecie to zrobić? Każdy gliniarz w tym mieście jest uzbrojony po zęby, jedna pomyłka i kończysz podziurawiony jak ser szwajcarski.

          — Nie bój nic, to już dla nas chleb powszedni — zapewniła jeżozwierzyca z pewnym siebie uśmieszkiem. — Nowojorska psiarnia może i ma parę gnatów, ale za to szarych komórek na ogół niewiele. Zwłaszcza w Red Hook. To jedna z tych dzielnic, gdzie trafiają same odpady z ważniejszych posterunków. Nie bez powodu Jinx może się tam panoszyć jak gdyby nigdy nic i wciąż żyje.

          Brunetka prychnęła tylko w odpowiedzi na zaczepkę.

          — Zoe ma rację, posterunek w Red Hook to raczej niewielkie zagrożenie — zgodził się Archie. — Mają przestarzały sprzęt, więc łatwo ich zhakować, a bez monitoringu reszta leci z górki. Bywaliśmy tam już wcześniej z raz czy dwa. Tym trzem funkcjonariuszom na krzyż, którzy tam pracują, najczęściej nie chce się nawet ruszyć tyłka, żeby sprawdzić bezpieczniki, a co dopiero nas ganiać.

          — Sorry, ale odpadam — mruknął tylko żółw, krzyżując ręce na piersi. Że też musieli sobie ubzdurać coś takiego akurat wtedy, gdy miał problemy z Leonardem... Przecież gdyby któryś z funkcjonariuszy go zauważył, to mógłby już sobie trumnę wybierać.

          Pozostali popatrzyli na niego zaskoczeni.

          — No nie pierdol, że wymiękasz — odezwał się Noah z lekkim niedowierzaniem. — Myślałem, że skoro Jinx cię tak lubi, to stać cię na trochę więcej.

          — Mam swoje powody, jasne? — warknął mutant z irytacją. Czując zaś na sobie pretensjonalne spojrzenie żółwicy, diablik westchnął tylko i uniósł dłonie w geście obronnym.

          — Jasne, jasne.

          — Super. To skoro skończyliście się już dochodzić, przejdźmy może do planu — zaproponował Jake. Sprawa wydawała się stosunkowo prosta. Archie miał powyłączać kamery w budynku, zaś Jake oraz Zoe dostać się do środka i wyciągnąć poszukiwanych młodziaków. Noah i Jinx z kolei dostali bojowe zadanie polegające na staniu na czatach. Raph za to zamierzał zaczekać sobie na nich w kryjówce i w razie czego być w pogotowiu, gdyby coś się sypnęło. Powiedzieć, że nie był z tej roli do końca zadowolony, to jak nic nie powiedzieć, ale niestety nie znalazło się dla niego nic ambitniejszego do roboty. Leo miał szczęście, iż nie znajdował się aktualnie nigdzie w pobliżu, bo inaczej zielonooki by go chyba ukatrupił. Jak zwykle musiał mu zepsuć zabawę.

## 12. Uliczna sprawiedliwość

          Dotarłszy w okolice posterunku w Red Hook, mutanci, Noah i Archie jeszcze raz na szybko powtórzyli sobie plan działania. Rudzielec dostał chyba najbezpieczniejsze z dostępnych zadań — żeby zhakować kamery, nie musiał nawet wchodzić do środka. Na swoim podręcznym laptopie spokojnie mógł to zrobić, na przykład, z dachu budynku, gdzie za pośrednictwem anteny z łatwością dało się podpiąć pod policyjną sieć i powyłączać wszystkie ich zabezpieczenia. Wlezienie tam zresztą też było banalnie proste — wystarczyło użyć zamontowanej na wschodniej ścianie, z lekka zardzewiałej drabinki. Część Archiego poszła więc jak z płatka. Zaledwie parę minut po rozpoczęciu akcji młodzieniec dał towarzyszom cynk, iż nie muszą się już martwić monitoringiem.

          Przy etapie numer dwa zaczynały się już za to schody. Zgodnie z rutynową rozpiską patrolową na komisariacie powinno być maksymalnie trzech funkcjonariuszy, aczkolwiek czy była to prawda i gdzie dokładnie się oni znajdowali — tego już żadne z tak zwanych rebeliantów nie wiedziało. Ryzyk-fizyk.

          Jake po cichu odblokował zamek w tylnych drzwiach budynku, po czym zerknął na towarzyszącą mu trójkę.

          — Ktoś chętny na przeprowadzenie zwiadu?

          Jinx uniosła rękę, na co hienowaty zmarszczył brwi, z deka sceptyczny.

          — No co? Nawet jak na kogoś wpadnę, to mnie już widzieli, więc przynajmniej nie poznają tożsamości żadnego z was — wyjaśniła żółwica, krzyżując ręce na piersi.

          — Tak, ale w zamian za to może się wokół tego zrobić straszny szum w mediach i możliwe, że w końcu wzmocnią tu ochronę. A tego byśmy chyba nie chcieli.

          Noah przewrócił tylko oczami.

          — Otwieraj to gówno, ja się przejdę. Diabliki i tak wszyscy w tym mieście mają w dupie, więc mną się nikt szczególnie nie przejmie.

          — Ja nie mam — oznajmiła od razu JJ, na co jej rozmówca parsknął cicho.

          — No dobra, to wszyscy poza tobą — sprostował. — W każdym razie, oni na pewno.

          Jacob skinął lekko głową, po czym ostrożnie najpierw uchylił, a potem całkiem otworzył drzwi. Na szczęście po drugiej stronie nikogo nie było. Blondyn zasalutował im od niechcenia na pożegnanie, po czym nasunął kaptur na głowę i wkroczył do środka, usiłując zachowywać się jak najciszej. Zaraz potem zaś zniknął za rogiem. Wrócił dopiero po dłuższej chwili, a jako że wciąż nie słychać było krzyków ani alarmu, mutanci mogli założyć, iż nie dał się wykryć.

          — Bułka z masłem — rzekł na powitanie. — Dwóch siedzi na froncie i gra w pokera, a trzeci właśnie wyszedł na fajkę. Więcej ich nie widziałem.

          — Świetnie. No to załatwmy to szybko i spadajmy — rzekła Zoe, a następnie minęła rogatego i weszła do środka. Bywała tu już wcześniej, żeby odbierać synów, więc doskonale wiedziała, którędy do cel.

          — Pilnujcie wyjścia — polecił siostrze oraz diablikowi protel. — A jakby coś było nie tak, puśćcie sygnał. Jinx zresztą zna już procedury.

          Brunetka skinęła głową, po czym oparła się o ścianę po wewnętrznej stronie, gdzieś pomiędzy drzwiami a schodami prowadzącymi na dół, do aresztu. Bourne z kolei stanął na zewnątrz, tak na wszelki wypadek, gdyby gliniarz-palacz postanowił wrócić innymi drzwiami niż wyszedł. Szansa na to wydawała się zgoła niewielka, ale przezorny zawsze ubezpieczony.

          Chociaż początkowo wszystko było w jak najlepszym porządku, szarookiej żółwicy chińskiej sterczenie na terenie wroga i tak dłużyło się w nieskończoność. Dla zabicia czasu próbowała uciąć pogawędkę ze swoją "demoniczną schizofrenią", aczkolwiek ta, jak na złość, nie miała tego dnia ochoty na większą interakcję. Zapytana zaś o powody, zwalała wszystko na "gównianą miejscówkę", która podobno sprawiała, iż czuła się wcale nie mniej niekomfortowo niż jej nosicielka. Ostatecznie więc niewiele sobie pogadały.

          Pierwotny spokój w pewnym momencie zakłócił jednak niespodziewany i zdecydowanie nieproszony gość — policjant od fajek, który po powrocie ze szluga postanowił tak turystycznie przejść się po komisariacie. Przez próby komunikacji z głosem Jinx nawet nie usłyszała, jak się zbliżał, zaś wtedy, gdy znalazł się w zasięgu wzroku, było już za późno na ucieczkę. Funkcjonariusz wyszedł zza winkla wprost na nią — dzieliło ich zaledwie kilka metrów. Nie było szans, żeby jej nie zauważył. Na jedną, straszną chwilę ich spojrzenia się spotkały. Przez ułamek sekundy oboje byli tak samo zaskoczeni, jednak u dającego tytoniem wąsacza zdziwienie szybko przerodziło się w gniew, zaś u mutantki — w strach. Patrzyła jedynie otumaniona, jak mężczyzna nabiera powietrza w płuca, by wezwać swoich kolegów, gdy nagle spostrzegła, iż jej ciało porusza się bez jej pomocy, niczym w transie. Zanim zrozumiała, co się dzieje, doskoczyła do faceta i chwyciła go za szyję tak, że głos uwiązł mu w gardle, po czym cisnęła przez tylne drzwi na zewnątrz, wprost w ścianę przyległego budynku. Nie czekając, aż glina się pozbiera, dopadła do niego raz jeszcze i przygwoździła do ziemi, warcząc jak rozjuszone zwierzę. Dopiero gdy przeciwnik zemdlał (najpewniej wskutek wcześniejszego uderzenia o mur), dziewczyna odzyskała panowanie nad sobą i przysiadła na piętach, skołowana. Minęło ładnych parę sekund, zanim przetrawiła, co się wydarzyło.

          — Łoł — odezwał się dotychczas podpierający mury komisariatu Noah. Jego cała akcja zdziwiła wcale nie mniej niż mutantkę, a może nawet trochę bardziej — w końcu funkcjonariusz przeleciał tuż obok niego zupełnie znienacka, omal nie przyprawiając go o zawał.

          — Co... c-co ty znowu odpierdalasz?! — wydukała wreszcie szarooka, ledwie powstrzymując się od krzyku.

          *Chciał nas załatwić, więc się go pozbyłam. Powinnaś być wdzięczna* — oznajmił głos w jej głowie, naburmuszony. — *On zrobiłby z nami to samo...*

 — Można to było rozwiązać inaczej niż przyprawiając go o wstrząs mózgu czy inne gówno — wysyczała żółwica. W emocjach kompletnie zapomniała, iż nie musi mówić na głos, by ta druga ją słyszała. Na szczęście jednak poza diablikiem nikogo nie było w pobliżu, a Bourne jako jeden z niewielu o wszystkim wiedział, więc raczej nie weźmie jej za wariatkę.

          *Tak? Na przykład jak?*

          Jinx chciała jej jakoś odpowiedzieć, ale, jak na złość, w tym momencie nie potrafiła niczego mądrego wymyślić.

          *Tak właśnie sądziłam.*

          — A weź się wypchaj — mruknęła brunetka, po czym spojrzała na znokautowanego mężczyznę przepraszająco.

          — On to żyje w ogóle? — spytał Noah, podchodząc do nich.

          — Nie no, nie mogłam go przecież aż tak mocno... — zaczęła mutantka, aczkolwiek szybko straciła początkową pewność i na wszelki wypadek ostrożnie sprawdziła swojej przypadkowej ofierze puls oraz oddech. Całe szczęście oba były we względnej normie. — Chyba jest okej...

          — Dobra. No to wstawaj, musimy go stąd sprzątnąć, zanim ktoś zauważy — polecił blondyn, po czym podał jej dłoń. Brunetka skorzystała z pomocy i posłusznie wypełniała jego polecenia. Ostatecznie poszkodowany skończył w pobliskim kontenerze na śmieci, zaś dwójka szatańskich pomiotów wróciła na swoje stanowiska w dość niepewnej atmosferze. Noah wprawdzie nie traktował jej występku jako czegokolwiek odbiegającego od normy, nawet jeśli przez chwilę nieco się przestraszył, jednak Jinx czuła się z tym nie najlepiej — nie tylko ze względu na uszkodzenie losowego faceta. Fakt, iż tak łatwo, zupełnie niespodziewanie straciła kontrolę na rzecz demonicznego głosu, również napawał ją sporym niepokojem.

          Niedługo później wrócili Jake i Zoe, a wraz z nimi grupka skacowanych, spietranych studentów. Kiedy tylko pojawili się na horyzoncie, Noah potruchtał w ich kierunku.

          — No wreszcie. Sprężajcie się, bo może być problem — oznajmił, czym wywołał zaskoczenie na twarzach dwójki rebeliantów.

          — Co się stało? — spytała jeżozwierzyca.

          — Incydent. Wyjaśnię później, teraz ruchy.

          Jacob skinął tylko głową i popędził młodzież, po czym odesłał ich do domów, upewniwszy się, iż nikt nie widział ich wykradania się z komisariatu. Zaraz potem zaś zgarnął swoich i ewakuował się z miejsca zdarzenia, wybierając boczne uliczki, by nikt się nimi przypadkiem nie zainteresował.

          — To co się w końcu wydarzyło? — spytał, gdy już nieco oddalili się od komisariatu.

          — Sytuacja wymknęła się spod kontroli i znokautowałem jednego z tych typów w mundurach — wyjaśnił blondyn, nie zawahawszy się przy kłamstwie ani przez sekundę. JJ posłała mu krótkie, zaskoczone spojrzenie, ale szybko odwróciła wzrok. Nie wiedziała, czemu diablik postanowił ją kryć, aczkolwiek w sumie była wdzięczna. Wolałaby porozmawiać o tym z bratem później, na spokojnie. Póki co wciąż znajdowała się jeszcze w lekkim szoku i mogłaby pleść trzy po trzy, a jej łamańce językowe na nic by się nikomu nie przydały.

          — W jakim sensie "wymknęła spod kontroli"? — Protel zmarszczył brwi, niezbyt zadowolony z otrzymanej informacji. Bourne wzruszył ramionami.

          — Gość wracał z przerwy na fajkę i na nas wpadł, musiałem coś z nim zrobić.

          Mutant westchnął tylko cicho.

          — No i to by było na tyle z akcji incognito. Media na pewno wyolbrzymią sprawę i wszystko z marszu przypiszą nam, tak jak poprzednio...

          — Skąd miałem wiedzieć, że to taki wielki problem? U nas jak ktoś jest niewygodny, to go złomujesz i tyle, wielkie mi halo.

          Zoe skrzywiła się lekko na te słowa.

          — Pamiętasz jeszcze, że jesteś na Ziemi, czy już ci się całkiem jaźnie pozacierały?

          — Pamiętam, pamiętam. — Mężczyzna przewrócił oczami. — A już prawie zaczynałem się łudzić, że nie wszyscy śmiertelnicy to takie pizdy...

          — Noah! — skarciła go Jinx, na co diablik burknął pod nosem jakieś przeprosiny i zakołysał ogonem nerwowo. — Szukanie lepszych rozwiązań niż mordowanie wszystkiego, co ma inne zdanie niż ty, to nie "bycie pizdą", tylko dyplomacja.

          — Jeszcze ci ta twoja "dyplomacja" bokiem wyjdzie, zobaczysz — odparł rogacz, krzyżując ręce na piersi. Mimo hardych słów słychać jednak było, że nadal trochę się boi jej stawiać. — Z niektórymi nie da się dogadać. A z całą resztą nie warto nawet próbować, prędzej czy później i tak cię wystawią.

          — Ale mimo tego dogadujesz się z nami — zauważył hienowaty. Bourne fuknął tylko i nie odpowiedział nic więcej.

\*
          Dotarłszy z powrotem do kryjówki, Jinx od razu powędrowała do siedzącego na kanapie z nosem w komórce Raphaela i przylepiła mu się do ramienia. Zielonooki zerknął na nią z lekka zawstydzony.

          — Co tam? — zagadnął, zakończywszy przeglądanie social mediów.

          — A nic — wymruczała dziewczyna, mocniej przyciskając do niego policzek. — Po prostu chcę się przytulić, nie mogę?

          — Możesz. — Żółw wzruszył lekko ramionami i poczochrał ją po głowie, nie do końca wiedząc, co powinien zrobić. Pewnie ją objąć, ale skoro unieruchomiła mu rękę...

          — To czemu właściwie nie poszedłeś z nami? — spytała po chwili, zerkając na niego. — Jestem pewna, że jest jakiś dobry powód.

          Mutant spochmurniał i odwrócił głowę.

          — Nic, po prostu nie miałem ochoty.

          — Raph... — Dziewczyna westchnęła, po czym usiadła mu okrakiem na kolanach i zmusiła, by spojrzał jej w oczy. — Jesteś teraz moim chłopakiem, tak czy nie?

          — No...

          — To czemu mnie okłamujesz? Szczerość to ponoć podstawa w relacjach.

          — Ty mnie też nadal nie powiedziałaś, po co ci ten diablik.

          — Ale obiecałam, że powiem. I to zrobię, kiedy tylko sprawa się wyjaśni.

          — Mhm... — teraz to on westchnął. — Skoro już tak bardzo musisz wiedzieć, to mam ostatnio jazdy z braćmi. A jeden z nich to glina, więc gdyby ktoś z tego posterunku mnie zobaczył, miałbym przesrane — wyjaśnił niechętnie.

          — Leo znowu się o coś czepiał?

          — Zapamiętałaś jego imię? — spytał nieco zaskoczony, na co ta pokiwała głową. — Nie mam pojęcia, po co. W każdym razie, tym razem o tego drugiego chodzi, ale Leonardu też już na pewno wszystko przekazał. Znalazł tę płytę, którą mi daliście jak uratowałem ci tyłek po raz pierwszy i zaczął dociekać, skąd ją mam.

          — Rozumiem, że nie kupił twojego tłumaczenia?

          — W życiu. Twierdzi, że za biedny jestem, żeby sobie takie rzeczy kupować. Też mi coś — prychnął.

          — Cóż, w jego mniemaniu jesteś tylko smutnym, bezrobotnym przegrywem. Ktoś taki faktycznie mógłby średnio stać z kasą.

          Mutant przewrócił oczami.

          — Tak czy inaczej, obaj zaczynają się coraz bardziej wpieprzać, a Leo ma sporo wtyk, więc przez jakiś czas nie może mnie być nigdzie z wami widać.

          — Och. Czyli na imprezę też nie idziesz? — spytała dziewczyna z nutą zawodu w głosie.

          — Jaką imprezę?

          — Jeden z tych młodzików, którym dzisiaj pomogliśmy, pracuje w jakimś klubie i obiecał nam dożywotnio darmowy alkohol za pomoc. Zoe i Noah nie zamierzają przepuścić okazji. Jake, Archie i ja też się pewnie wybierzemy.

          — Ugh...

          Brunetka umościła się na nim wygodniej, po czym objęła partnera za szyję.

          — No nie daj się prosić, Raphie. Chyba nie zostawisz mnie sam na sam z Noah, co?

          Żółw mruknął z niezadowoleniem.

          — Kiedy?

          — Pojutrze.

          — Zamierzasz się odstawić tak jak na naszą ostatnią randkę?

          — Oczywiście. A kto wie, może nawet bardziej?

          Zielonooki westchnął.

          — No to nie mam wyboru, muszę przyjść cię przypilnować...

          Jinx uśmiechnęła się z satysfakcją i pocałowała go w nos.

          — I to rozumiem.

          Widząc jej zadowolenie, Raph odwzajemnił uśmiech. Trudno, trzeba będzie zaryzykować.

          — Wybaczcie, że przeszkadzam, ale... — Dopiero gdy się odezwał, Raph zauważył stojącego obok nich protela. — Jinx, moglibyśmy porozmawiać?

          — Jasne — przytaknęła dziewczyna od razu, po czym niechętnie zsunęła się z kolan partnera i podążyła za bratem w stronę schodów, a następnie do góry, na zewnątrz. — Co jest grane? — zagadnęła, kiedy hienowaty w końcu przystanął i oparł się o jedno z drzew niedaleko wejścia do kryjówki.

          — Przy okazji podpytywania o to, czy nie zna kogoś bardziej doświadczonego w sprawach podobnych do naszego małego problemu — uprzedzając: nie, nie zna — Noah wspomniał mi o tym, co się tak naprawdę stało na komisariacie — wyjaśnił starszy, na co brunetka nieco się skrzywiła. Czyli jednak będzie musiała się tłumaczyć jeszcze dziś. No trudno.

          — To nie była moja wina, ja tylko...

          *Jasne, w jego oczach też zrób ze mnie tą złą. Jakby twoja własna niechęć nie była już wystarczająco denerwująca.*

          — Nic się nie stało — przerwał jej mutant, czym zaskoczył je obie: zarówno tę, do której ciało należało, jak i jego nadprogramową okupantkę. — Chciałem tylko powiedzieć, żebyście się tym zanadto nie przejmowały. Nie przepadam za przemocą, ale jeśli w grę wchodziłoby dobro moich bliskich albo moje własne, to też nie zawahałbym się jej użyć. Przecież o tym wiesz, Jinx.

          Owszem, wiedziała. Raz już go do tego zmusiła i nie chciała tego powtarzać nigdy więcej.

          *Czyli że nie jest na mnie wściekły, tak?* — odezwał się głos w jej głowie. — *Weź dopytaj.*

          — Pyta, czy to znaczy, że nie jesteś na nią zły — posłusznie przekazała brunetka, krzyżując ręce na piersi. Jake pokręcił głową.

          — Oczywiście, że nie. Właściwie to jestem wdzięczny, że stanęła w twojej obronie.

          *Widzisz? Przynajmniej jedno z was ma jeszcze parę punktów IQ.*

          Jinx prychnęła tylko cicho, co nie umknęło uwadze jej brata.

          — Widzę, że niezbyt ci się to podoba, co?

          — Średnio. Zabijanie nie jest okej, nieważne czy w samoobronie, czy nie.

          *Przecież go nie zabiłam!* — oburzył się głos, jednak żółwica go zignorowała.

          — Nie bądź dla niej taka ostra — poprosił futrzak, po czym zbliżył się do dziewczyny i ją objął. — Chciała ci pomóc, na swój specyficzny, demoniczny sposób. A to znaczy, że jesteś dla niej ważna. I wiem, że ona dla ciebie też. — Kolejne prychnięcie. — A dla mnie — hienowaty poczochrał siostrę po włosach — obie jesteście najważniejsze i nie chciałbym, żebyście się źle nawzajem traktowały.

          — Wiem, wiem — westchnęła Jinx, wtulając się lekko. Jej demoniczna połowa za to chyba jednak nie wiedziała — brunetka gdzieś z tyłu głowy wyczuła jej zmieszanie. I tę dyskretną nutę zadowolenia, którą tamta usiłowała zdusić, również.

          — To co, spróbujesz jej to jakoś wybaczyć? — spytał po chwili Jacob.

          — Spróbuję.

          — I będziecie dla siebie miłe?

          Z dołu rozległo się zrezygnowane westchnienie.

          — No będziemy...

          — Świetnie. — Starszy poklepał JJ po głowie, po czym wypuścił ją z objęć. — W takim razie wracajmy tam do nich, bo jeszcze twój chłopak pomyśli, że go tu obgadujemy.

          Żółwica uśmiechnęła się lekko.

          — Powiedziałabym, że na pewno tak nie będzie, bo to głupie, ale że mówimy o Raphie...

          — No właśnie. Lepiej nie nadużywać jego cierpliwości.

          Z tymi słowy protel otworzył właz prowadzący do bazy i przepuścił siostrę przodem, po czym sam podążył za nią na dół. Jeden półdemoniczny kryzys chyba zażegnany. Ciekawe, jak szybko nadejdzie kolejny.

## 13. Zły glina

          Mimo pewnych obiekcji Raph rzeczywiście postanowił wywiązać się ze swojej obietnicy i pójść z Jinx na tę jej imprezę.  Ale chociaż starał się wymknąć z domu najdyskretniej jak się tylko dało, nic nie umknęło czujnym wszczepom optycznym jego starszego brata. Tak jak zapowiedział wcześniej Donniemu, Leo wziął sobie wolne w pracy i czekał, aż Raph znowu, tak jak niemal codziennie, dokądś wyjdzie, by móc podążyć za nim. I się doczekał.

          Kiedy zielonooki opuścił mieszkanie, Leonardo odczekał pół minuty, po czym również wyszedł na klatkę schodową, zbiegł po schodach na parter i przyczaił się zaraz za wyjściem z bloku. Bez problemu namierzył, w którą stronę udał się młodszy — jego skorupę i snującą się za nią smugę papierosowego dymu widać było z daleka. Ostrożnie śledząc go przez całą drogę, policjant dotarł pod pub na pograniczu Red Hook i Carroll Gardens. Tam zaś niestety upewnił się, iż ma do czynienia z najgorszą możliwą wersją zdarzeń, jaką w ogóle mógł zakładać — pod klubem jego brat spotkał się z ciemnowłosą przywódczynią terrorystów, która, jakby sam fakt ich znajomości wystarczająco Lea nie dobił, pocałowała mutanta na powitanie. Raph więc nie tylko dołączył do Zaćmienia — on umawiał się z ich liderką. Wspaniale. Po prostu wspaniale.

          Ostro wnerwiony policjant odprowadził dwójkę wzrokiem, dopóki nie zniknęli za drzwiami klubu, po czym warknął pod nosem i zadzwonił do Donatella, by przekazać mu złe wieści. Początkowo naukowiec nie był szczególnie zadowolony, iż brat przeszkadza mu w pracy, aczkolwiek kiedy glina wyjaśnił, dlaczego zawraca mu głowę, irytacja szybko zniknęła z tonu jego głosu.

          — I co teraz? — spytał tylko Don, nie do końca wiedząc, jak mógłby to wszystko skomentować. Powaga sytuacji i tak rozumiała się sama przez się.

          — Po jego powrocie do domu czeka nas poważna rozmowa, to na pewno — odparł niebieskooki najspokojniej jak mógł. Starał się trzymać emocje na wodzy, ale to wcale nie było takie proste. — Zaraz będę, może razem coś jeszcze wymyślimy. Nie ma mowy, że pozwolę mu się z nimi trzymać. Wybiję mu to z głowy, choćbym miał go co rano przywiązywać do kaloryfera, żeby nigdzie nie łaził.

          — Nie jestem pewien, czy to wystarczy.

          — Jeśli nie, to poszukamy czegoś innego. Musi być jakiś sposób.

          — Obyś miał rację — westchnął naukowiec. — No dobra, porozmawiamy już w domu. Na razie muszę dokończyć jedną rzecz.

          — Jasne. Do zobaczenia za chwilę — pożegnał się funkcjonariusz, po czym zakończył połączenie, szybkim krokiem przemierzając kolejną przecznicę. Miarka się przebrała. Skoro dobry glina poległ, to czas na złego glinę.

\*
          Mimo że zbliżała się już druga w nocy, Leo nie zamierzał odpuścić. Chciał załatwić tę sprawę jeszcze tego samego dnia (no, prawie), którego się o niej dowiedział — im szybciej, tym lepiej. Nie obchodziło go, czy Raph będzie zmęczony, schlany, a może nawet przyćpany. Sam się w to władował, więc niech teraz weźmie odpowiedzialność. Policjant nie pójdzie spać, dopóki młodszy się z nim nie skonfrontuje.

          Finalnie, po kolejnej niespełna godzinie, Raphael wreszcie wrócił do domu – o dziwo w całkiem używalnym stanie. Widok Leonarda siedzącego z poważną miną w fotelu o tej porze od razu nieco go zaniepokoił. A miało być tylko gorzej.

          — Myślałeś, że jak długo jeszcze uda ci się to ukrywać? — spytał policjant bez żadnego powitania, na pozór chłodno, choć z wyczuwalną nutą gniewu.

          — O czym ty...

          — Przestań wreszcie grać głupa, Raph! — Z tymi słowy Leo wstał i podszedł do młodszego. — Od jak dawna się z nią spotykasz? Tydzień? Miesiąc? A może jeszcze dłużej?

          Słysząc to, zielonooki wreszcie dodał dwa do dwóch i zrobił wściekłą minę.

          — Śledziłeś mnie?! — warknął, cofając się o krok.

          — To ja tutaj zadaję pytania, więc bądź łaskaw nie zmieniać tematu i na nie odpowiadaj, do kurwy nędzy. Od kiedy spotykasz się z tą terrorystką?

          — Jinx to nie jest żadna terrorystka! — wysyczał w odpowiedzi zielonooki. Kompletnie nie wiedział, co ma zrobić w obecnej sytuacji. Nie miał jak uciec przed przesłuchaniem, ale przecież nie wsypie swojej dziewczyny i przyjaciół, nie ma mowy. Rodzina czy nie, Leo był jednym z psów Nowej Jutrzenki i na pewno narobiłby im niemałych problemów, a na to Raphael pozwolić nie mógł. — A ja będę się spotykał z kim mi się tylko żywnie podoba i mam w dupie, co o tym myślisz. To mój związek i moje życie!

          — Ten "twój związek i twoje życie" mogą nas w najlepszym wypadku pozbawić wolności, a w najgorszym zabić, zdajesz sobie z tego w ogóle sprawę?

          — Bez przesady.

          — Nie przesadzam — warknął Leo. — Nie masz zielonego pojęcia, jak bardzo góra jest już na was wkurwiona, odkąd cała ta durna inicjatywa anty-wszczepowa zaczęła się robić popularna. Są dosłownie o krok od wystawienia za twoją dziewczyną listu gończego z dopiskiem "żywa lub martwa", czaisz? A jeśli ktoś się dowie, że masz z nią coś wspólnego, to dla żadnego z nas nie będzie litości.

          Raphael zamilkł na chwilę, wpatrując się w brata w osłupieniu.

          — Jeśli ktokolwiek choćby spróbuje ją tknąć — wycedził wreszcie — to osobiście go zajebię.

          — Możesz sobie próbować. Jeśli Jutrzenka włączy w akcję siły specjalne, to zmiotą cię z powierzchni ziemi, zanim zdążysz w ogóle podnieść na nich rękę.

          Świadomość własnej bezsilności rozjuszyła zielonookiego jeszcze bardziej. Nie wiedząc, co zrobić, by poradzić sobie z tym napięciem, Raph warknął wściekle i uderzył pięścią w najbliższą szafkę. Następnie chwycił brata za przód skorupy i przyciągnął do siebie, by móc mu spojrzeć prosto w oczy bez zadzierania głowy (niższy wzrost w takich sytuacjach był doprawdy irytujący).

          — Posłuchaj mnie teraz uważnie — syknął. — Nie zerwę kontaktu z Jinx tylko dlatego, że TY tak chcesz. A jeśli jeszcze raz spróbujesz mnie śledzić albo grozić któremukolwiek z nas, to tego pożałujesz, jasne?

          Leonardo zmierzył go surowym spojrzeniem i zacisnął usta w wąską szparkę, ale nie odpowiedział. Po krótkiej chwili, zrozumiawszy, iż nic więcej nie usłyszy, zielonooki prychnął na niego i go puścił, po czym w trybie natychmiastowym udał się do swojego pokoju, gdzie zamknął się na klucz. Przez myśl przemknęło mu, by zadzwonić do Jinx, jednak szybko uznał, iż nie ma sensu psuć jej już tego dnia humoru. Opowie jej o wszystkim po pojutrzejszej (a zasadniczo jutrzejszej, jako że zegar wskazywał trzecią rano) randce.

          Odprowadziwszy młodszego wzrokiem, Leo sam dał się ponieść emocjom i kopnął tę samą nieszczęsną szafkę, nad którą chwilę wcześniej znęcał się Raph. Oczywiście, że zielonooki go nie posłucha. Przecież by się chyba przekręcił, gdyby choć przez chwilę pomyślał logicznie. Mały, krnąbrny, niedojrzały mentalnie gnojek. Wygląda na to, że dla dobra ogółu policjant będzie musiał wziąć sprawy w swoje ręce.

          Po dość gorączkowym przetrzepaniu swoich rzeczy, niebieskooki w końcu znalazł to, czego szukał — malutką pluskwę lokalizującą. Odczekawszy zaś jeszcze z półtorej godziny, aż Raph zaśnie, policjant wkradł się do jego pokoju i wpiął urządzonko pod obudowę telefonu młodszego. To powinno wystarczyć, by poznać położenie ich kryjówki. Może i system jego komórki miał zainstalowane oprogramowanie antyszpiegowskie, ale przed tym na pewno go ono nie ostrzeże. Dopiero odstawiwszy smartfon na miejsce i upewniwszy się, iż wszystko działa jak należy, niebieskooki wreszcie położył się spać. Nie zostało mu na to wprawdzie wiele czasu, ale na szczęście miał tego dnia drugą zmianę, więc chociaż tych kilka godzin się zdrzemnie. Dodatkowa energia może mu się przydać; szykował się naprawdę nieprzyjemny tydzień.

\*
          Następnego ranka policjant każdą wolną chwilę spędzał na sprawdzaniu lokalizacji pluskwy. Aż do późnego popołudnia cały czas siedziała w domu i Leo zaczął się nieco martwić, iż Raph po prostu nie wziął telefonu z mieszkania, aczkolwiek po szesnastej wreszcie drgnęła i przemieściła się na południowy kraniec Financial District, gdzie następnie spędziła resztę dnia. Policjant nie mógł mieć stuprocentowej pewności, aczkolwiek na jakieś dziewięćdziesiąt procent to właśnie tam musiała znajdować się baza Zaćmienia. I zaraz po wyjściu z pracy Leo postanowił się tam wybrać, aby ostatecznie się upewnić.

          Po dwudziestej drugiej, gdy wreszcie wyrwał się z komisariatu, Leonardo wsiadł do metra i przetransportował się nim prosto do Whitehall Station — stacji znajdującej się najbliżej miejsca, które podpowiedział mu lokalizator. Dotarłszy pod wskazane koordynaty, mutant początkowo poczuł się nieco skołowany — przecież zupełnie niczego tam nie było. Dopiero gdy dostrzegł zawalone zejście pod ziemię, przypomniał sobie o nieaktywnym od wieków South Ferry, połączył kropki i zaczął szukać jakiegoś ukrytego przejścia. Chwilę to zajęło, aczkolwiek wreszcie natrafił na skryty w zieleńcu właz, a za nim wąskie schody w dół. Bingo.

          Upewniwszy się raz jeszcze, że pluskwa już dawno opuściła przybytek i wróciła do mieszkania wraz ze swoim nosicielem, Leo po cichu ruszył po stopniach pod powierzchnię. O tej godzinie pewnie wszyscy siedzieli w domach, aczkolwiek ostrożności nigdy za wiele. Jak się okazało — postąpił całkiem słusznie. Gdyby trochę się pospieszył, najpewniej wpakowałby się wprost pod czujkę ruchu podpiętą do alarmu. Na swoje szczęście jednak zdołał ją zauważyć, zanim dał się wykryć, zaś policyjne wszczepy z łatwością poradziły sobie z dezaktywacją urządzenia. Dość biedne zabezpieczenia jak na organizację terrorystyczną, ale dla niego to i lepiej.

          Funkcjonariusz przekradł się na sam dół, po czym zajrzał na opuszczoną stację, zachowując przy tym maksymalną czujność. Tak jak po cichu liczył, nikogo tam nie zastał. Mógł w spokoju rozejrzeć się po terenie.

          Mutant wkroczył na teren bazy Zaćmienia, skanując wstępnie wzrokiem swoje nowe otoczenie. Kryjówka wyglądała dość mało typowo jak na funkcję, którą pełniła — bardziej przypominała bardzo duży pokój przedwojennego nastolatka niż bazę operacyjną. Na ścianach wisiały stare plakaty i winyle, na meblach stało pełno różnorakich gadżetów oraz sprzętów. Skaner we wszczepach optycznych policjanta nie wykrył nawet żadnej broni, aczkolwiek to łatwo można było wyjaśnić — członkowie zgrupowania zapewne nosili ją przy sobie.

          Po krótkim zwiadzie Leo wyciągnął telefon i spisał sobie w elektronicznym notatniku dokładne koordynaty bazy oraz wejścia do niej, wraz z krótką adnotacją, iż jest ono zasłonięte roślinnością. Następnie przekazał te informacje mailowo przełożonemu, informując od razu, że chce kolejnego dnia wieczorem przeprowadzić nalot i aresztować członków grupy, więc będzie potrzebował wsparcia. Jego szef odpisał mu niemal natychmiast krótkim "ok", tym samym zakańczając bieżącą misję policjanta. Wszystko, co wymagało załatwienia, zostało załatwione. Jeszcze tylko przypilnować, by Raphaela nie było wtedy w starej stacji metra i można będzie zacząć działać. Skoro żółw nie chciał współpracować po dobroci, to nie pozostawił Leonardu innego wyboru — musiał go trochę postraszyć.

          Wyszedłszy z kryjówki wroga, niebieskooki zadzwonił do Nysy, żeby spytać, czy miałaby coś przeciwko niezapowiedzianemu nocowaniu.

## 14. Punkt krytyczny

          Parę godzin przed tym, jak Leonardo zinwigilował bazę Zaćmienia, Jinx obudziła się kompletnie pozbawiona energii i nieco skacowana. Po wczorajszych przygodach na parkiecie ciało nie za bardzo chciało jej słuchać, aczkolwiek całą siłą swojej woli zwlekła je wreszcie z łóżka i zataszczyła do kuchni, skąd dochodził zapach czegoś smażonego.

          — *Już myślałam, że nigdy nie wstaniesz* — mruknęła demonica w głowie brunetki.

          — Pewnie byś się cieszyła, co? — odgryzła się Jinx, wkraczając do kuchni. Tam zaś zastała Jake'a szykującego naleśniki.

          — Dzień dobry. Z kim rozmawiałaś? — zagadnął, gdy dostrzegł jej przybycie. Dziewczyna zmarszczyła brwi, przez chwilę analizując pytanie. Dopiero po jakichś dwóch sekundach dotarło do niej, o co mu chodzi.

          — Powiedziałam to na głos?

          — Mhm. Obie kwestie. A na tę pierwszą nawet specjalnie zmieniłaś intonację.

          — Ona też powiedziała to na głos?!

          Jacob odłożył patelnię na bok i odwrócił się do młodszej siostry.

          — To było to twoje demoniczne alter ego? — spytał, na co młodsza pokiwała głową z miną męczennicy.

          — *Nie przesadzaj* — Jinx mimowolnie przewróciła oczami, ponownie przełączając się na ton swojego niechcianego gościa. — *Przecież nie powiedziałam nic złego. A mogłam.*

 — Och. Łał. — Protel przyjrzał się mutantce z zaskoczeniem. — Ta wasza... symbioza zaczyna zachodzić coraz dalej.

          — "Symbioza"? O jakiej symbiozie ty mówisz, Jake, ona bezczelnie przywłaszcza sobie moje ciało!

          — *Nic sobie nie przywłaszczam, przestań jęczeć i weź nam jedzenie.*

 — Sama sobie weź.

          — *Jak chcesz.* — Demonica westchnęła, po czym zaparła się w sobie, by postąpić krok naprzód, w stronę talerza z naleśnikami. Przez pierwszych parę sekund nogi ani drgnęły, ale po chwili wreszcie udało jej się mocno chwiejnym krokiem podejść do blatu, gdzie stał jej upragniony cel. Nowy problem pojawił się jednak w momencie, gdy spróbowała jakoś chwycić jeden z rulonów z dżemem — owszem, podnieść rękę jakoś podniosła, ale manewrowanie palcami zdecydowanie ją przerosło, co wzbudziło w niej sporą dozę irytacji.

          — *Nosz słuchajcie mnie, wy podłe... ugh!* — warczała, bezustannie (ale wciąż bezowocnie) usiłując usidlić jedzenie. Jeszcze chwila, a zacznie jeść bez rąk, jak pies. Kto demonowi zabroni?

          — Jinx, pomożesz jej? — zasugerował łagodnie hienowaty, obserwując zmagania dziewczyny.

          — Ale...

          — Proszę.

          Brunetka westchnęła cicho, po czym spróbowała zsynchronizować się z poczynaniami swojej nadprogramowej osobowości oraz nieco ją w nich wesprzeć. Z początku nic się nie wydarzyło — JJ czuła, że po prostu przejęła z powrotem kontrolę i tyle. Dopiero odczekawszy chwilę, aż diablica znajdzie sposób na dopasowanie się do sytuacji, żółwica w końcu wykryła, iż coś jest inaczej niż zwykle. Wciąż pozostawała w pełni władz ruchowych, aczkolwiek poczuła się znacznie pewniejsza siebie oraz swojej siły, a przede wszystkim — znacznie bardziej zirytowana. Jake również dostrzegł pewną zmianę — tęczówki dziewczyny, dotychczas szare, przybrały czerwonawego odcienia, zaś zazwyczaj bardzo delikatna, siarkowo-piżmowa nuta w jej zapachu nagle zrobiła się dominująca.

          Jinx ostrożnie wzięła naleśnika, po czym przysiadła na blacie i zaczęła go konsumować. Co prawda sama nie miała jakiejś szczególnej ochoty na słodkości po tym, jak wczoraj od nadmiaru alkoholu i czekolady (mieli z nią fontannę, grzechem byłoby nie skorzystać) omal się nie zhaftowała, aczkolwiek czuła zadowolenie demonicy niemal tak samo jak odczuwałaby swoje własne.

          — I widzicie? Wcale nie aż tak trudno się dogadać — stwierdził Jake z uśmiechem, wróciwszy do smażenia.

          — *Mhm. Może jutro na randkę z twoim chłopakiem też pójdziemy razem?* — zaczepiła diablica ze złośliwym uśmiechem, tym samym rozbijając ich chwilową synchronizację.

         — Chyba śnisz — prychnęła w odpowiedzi Jinx, rozpoczynając swój standardowy koncert perkusyjny ogonem o blat.

          — No i skończyło się dogadywanie. — Protel pokręcił głową, po czym przełożył dwa gotowe naleśniki na osobny talerz. — Idę zanieść mamie śniadanie, zaraz wrócę.

          Żółwica skinęła głową i odprowadziła go wzrokiem.

          — *Lubię twojego brata. Normalną osobę już dawno doprowadziłybyśmy do szału, a on dalej próbuje być miły*.

          — Naszego brata — skorygowała ją Jinx po chwili wahania. — I on też raczej cię lubi.

          — *Och, łał, czyli już nie jestem tylko "dziwaczną, demoniczną schizofrenią"?* — zagadnęła diablica kpiąco.

          — Nie. Teraz jesteś bardziej dziwaczną, demoniczną siostrą. Delikatnie uchyniętą, ale nadal siostrą.

          — *Ej!* — diablica chciała lekko uderzyć dziewczynę jej własną ręką, jednak wyszło jej z tego jedynie ledwo wyczuwalnie pacnięcie. Jinx parsknęła śmiechem.

          — W sytuacjach innych niż krytyczne już nie jesteś taka silna, co?

          — *Śmiej się, śmiej. A jak będziesz znowu potrzebowała pomocy, to będę tylko stać i patrzeć* — prychnęła diablica. Brunetka pokręciła głową z pobłażaniem i uśmiechnęła się pod nosem. Doskonale wiedziała, iż dziewczyna łże.

\*
          Kolejnego dnia z rana Raph podjął decyzję, iż nie pójdzie na spotkanie Zaćmienia, by móc lepiej przygotować się do randki i poukładać sobie w głowie to, co będzie musiał przekazać dziewczynie, gdy już odstawi ją pod dom. Wczoraj przemilczał nieprzyjemną konfrontację z Leem, ale musiał jej w końcu o tym powiedzieć. Jego brat mógł przecież stanowić realne zagrożenie — skoro śledził go raz, to mógł zrobić to znowu. Poprzedniego dnia zielonooki po kilkakroć się upewniał, iż starszy poszedł do pracy i nie zamierza go stalkować w drodze do kryjówki, a mimo tego wciąż niewolicjonalnie odwracał się oraz rozglądał za nim po okolicy co parę metrów. Tak się po prostu nie dało żyć, trzeba było wymyślić jakiś sposób, by się wreszcie odwalił. A skoro sam nie miał na to pomysłów, to może Jake i Jinx pomogą.

          Niestety, jak na złość, tym razem Leo miał do pracy na później niż Raph na spotkanie, przez co paranoiczne rozglądanie się zielonookiego osiągnęło istne apogeum — do tego stopnia, iż inne osoby na ulicy dziwnie się na niego patrzyły. Ich zachowanie trochę go denerwowało i nawet bardzo zawstydzało, aczkolwiek nie zamierzał przestawać. Gdyby doprowadził brata pod dom JJ, na pewno fatalnie by się to skończyło. Na szczęście jednak policjant chyba sobie tymczasowo odpuścił, dzięki czemu młodszy z braci bezpiecznie dotarł do blokowiska w Red Hook.

          Zapukawszy do drzwi właściwego mieszkania, Raphael zastał gotowych do wyjścia nie tylko Jinx, ale też i Jake'a. Protel jednak szybko wyjaśnił, iż wcale nie zamierza im towarzyszyć — po prostu umówił się z Zoe w kryjówce na zdjęcie miar do nowych ubrań, które jeżozwierzyca zawodowo szyła dla mutantów. Zaraz po wyjściu z klatki schodowej więc ich drogi się rozeszły.

          — To dokąd mnie dzisiaj zabierasz? — zagadnęła JJ, łapiąc swojego partnera za rękę z uśmiechem.

          — Zaraz zobaczysz, nie idziemy daleko.

          Brunetka przytaknęła, po czym grzecznie dała się mutantowi poprowadzić gdziekolwiek tam sobie chciał. Diablica w jej głowie obiecała, że w trakcie spotkania będzie grzeczna i przestanie mówić do niej na głos, więc żółwica miała szczerą nadzieję, iż dotrzyma danego jej słowa. I tak zamierzała dziś wyjaśnić Raphowi całą tę sprawę z półdemoniczną naturą, aczkolwiek znacznie łatwiej będzie jej to zrobić, jeśli sama, dobrowolnie wybierze na to odpowiedni moment, a nie znienacka będzie musiała się tłumaczyć z gadania do siebie dwoma różnymi głosami.

          Zielonooki rzeczywiście nie kłamał — zaledwie parę minut później dotarli do niewielkiego opuszczonego bloku. Mężczyzna poprowadził zaciekawioną dziewczynę wprost na dach budynku, gdzie ich oczom ukazał się trochę zaniedbany, ale wciąż całkiem urokliwy ogródek z widokiem na wieczorne niebo. Zaprezentowawszy partnerce miejscówkę, żółw wydobył z pobliskich zarośli swój przygotowany wcześniej piknikowy rynsztunek i rozłożył koc, po czym usadowił się na nim wraz z brunetką.

          — Całkiem przyjemne miejsce — pochwaliła Jinx, rozejrzawszy się wokół.

          — Blisko twojego domu i z dala od natrętnych gliniarzy. Czego chcieć więcej?

          JJ uśmiechnęła się lekko, po czym pocałowała go w policzek i zajrzała do koszyka. Wiedziała już, że żółw nieszczególnie lubi siedzieć w kuchni, aczkolwiek tym razem chyba postanowił się poświęcić. Oprócz kanapek kobieta znalazła tam też trochę słodyczy, szampana, a nawet sałatkę z kurczakiem — a, warto zaznaczyć, jakiekolwiek niesyntetyczne mięso po wojnie było warte naprawdę dużo i dość trudnodostępne. Postarał się chłopak.

          — No, no — mruknęła kobieta z uznaniem i wzięła się za wypakowywanie prowiantu, w czym jej partner od razu jej pomógł. Kiedy zaś skończyli, a żółw nalał im szampana do przyniesionych ze sobą kieliszków, brunetka z zadowoloną miną umościła się na kocu i ułożyła głowę na jego udach, po czym uśmiechnęła się zaczepnie.

          — No i jak będziesz pić w tej pozycji? — spytał mutant, udając, iż zamierza postawić jej szkło na czole. Kobieta parsknęła tylko cicho, a następnie przejęła kieliszek, uprzednio pstryknąwszy zielonookiego w skorupę.

          — Coś wymyślę.

          Ostatecznie jednak nie wymyśliła, a zamiast tego jedynie omal się nie oblała. Chcąc nie chcąc, musiała podnieść się z powrotem.

          — Hej, Raph? — zagadnęła, usiadłszy na kocu po turecku i upiwszy łyk alkoholu. — Wiesz, jest taka jedna sprawa, o której chciałabym ci powiedzieć. Tylko że to pewnie będzie brzmiało, jakby mnie popieprzyło, ale serio nie żartuję. Więc... możesz mi obiecać, że chociaż spróbujesz wziąć mnie na poważnie?

          — Uch, chyba tak. Pod warunkiem, że nie będziesz mi próbowała wcisnąć, że woda jest sucha, a Nowa Jutrzenka warta zaufania.

          — Nie no, aż tak źle to chyba nie jest — uspokoiła go brunetka z uśmiechem, po czym zabrała się do wyjaśniania sprawy z jej demonicznym głosem w głowie. Starała się opowiedzieć wszystko w miarę szczegółowo, by brzmieć jak najbardziej wiarygodnie, choć doskonale wiedziała, iż żółw ma wątpliwości, czy sobie przypadkiem z niego nie kpi. Nie mogła zresztą oczekiwać niczego innego — sama też miała przecież świadomość, jak absurdalnie musi to brzmieć.

          — Czyli to do tego był ci potrzebny Noah? — spytał mutant, kiedy jego partnerka zakończyła swoją opowieść. Jinx skinęła głową. — I on też może się podpisać pod całą tą historią, tak? — Kolejne kiwnięcie. — Szlag, strasznie to wszystko... Sam nie wiem, co o tym myśleć. Wydaje się dosyć niedorzeczne, sama musisz przyznać.

          — Wiem, wiem — westchnęła mutantka, a następnie oparła głowę na jego ramieniu. — Ale gdyby się jednak okazało, że to prawda, to dalej będziesz mnie kochał?

          Jej proszący, nieco dziecinny ton sprawił, iż zielonooki mimowolnie parsknął.

          — Jasne, czemu niby miałbym nie? — Mężczyzna zmierzwił jej lekko włosy. Słysząc to, żółwica uśmiechnęła się z zadowoleniem i przylepiła do jego ramienia.

          — Wybornie. A podasz mi kanapkę?

          Raph przewrócił oczami, ale spełnił prośbę, za co został nagrodzony przymileniem się.

          — W sumie to ja też muszę ci o czymś powiedzieć — oznajmił żółw, obserwując, jak dziewczyna usiłuje jednocześnie zjeść kanapkę, nie wylać szampana i nie puszczać jego ramienia. — Ale to już po randce lepiej, nie ma sensu psuć nastroju.

          — Ta, chciałoby się. Jak już zacząłeś, to chcę wiedzieć teraz.

          — To serio nie jest szczególnie przyjemny...

          — Trudno. Skoro ty się czymś martwisz, to mogę się pomartwić razem z tobą. W kupie raźniej czy coś.

          Na te słowa zielonooki pokręcił tylko głową, ale w końcu zdecydował się jej wyjaśnić całą tę chryję z jego braćmi. Tak jak podejrzewał, Jinx od razu nieco spochmurniała, choć usiłowała nie dać tego po sobie poznać.

          — Niezłych kłopotów ci narobiłam, co? — westchnęła, uśmiechając się gorzko, po czym dopiła zawartość swojego kieliszka.

          — Nie gadaj głupot, przecież to nie ty tu jesteś problemem, tylko oni — zaprotestował żółw natychmiastowo.

          — Niby tak, ale też raczej nie pomagam ci żyć z nimi w zgodzie. Jak myślisz, Leonardo może nam faktycznie jakoś zagrozić?

          — Mam nadzieję, że nie. Bywa kutasem, ale chyba nie aż takim, żeby próbować mi zaszkodzić.

          JJ pokiwała głową ze zrozumieniem, a następnie wróciła do konsumowania swojej kanapki. Po chwili wahania zielonooki postanowił jej w tym jednak przeszkodzić i przejąć jej jedzenie, ot tak sobie, dla rozluźnienia atmosfery. Zadziałało. Przepychanka o kawałek chleba z serem szybko sprawiła, iż nieprzyjemna niepewność wisząca w powietrzu szybko ustąpiła miejsca żartobliwym przekomarzaniom i tak już zostało aż do końca spotkania.

           Wszystko jednak zmieniło się w momencie, gdy w trakcie odprowadzania Jinx do mieszkania z dość sporej odległości doszedł ich dźwięk wybuchu. Jako że mieszkali w Nowym Jorku, tego typu zdarzenia stanowiły dla nich chleb powszedni, aczkolwiek JJ — a w sumie bardziej jej demoniczną połowę — natychmiast opanował nieuzasadniony niepokój. Dziewczyna przystanęła i rozejrzała się wokół, aczkolwiek jakikolwiek szerszy widok zasłaniały jej wszechobecne drapacze chmur i neony. Nie miała szans doszukać się źródła odgłosu; na pewno nie z poziomu chodnika.

          — Coś nie tak? — spytał Raphael, widząc jej nietypowe zachowanie.

          — Cóż, ja... w sumie sama nie wiem. Moglibyśmy wejść gdzieś wyżej i się rozejrzeć? Wiem, że to głupie, ale mam trochę złe przeczucia.

          — Jeśli chcesz. — Mutant wzruszył ramionami, a następnie zaczął szukać wzrokiem miejsca, z którego mieliby lepszy widok. Niczego takiego wprawdzie nie znalazł, aczkolwiek w międzyczasie wpadł na pewien pomysł. — Hej, a w twoim bloku da się wejść na dach?

          Jackson pokiwała głową, po czym szybkim krokiem ruszyła do wspomnianego budynku, zaś Raph od razu podążył za nią. Jej poddenerwowanie zaczęło mu się powoli udzielać.

          Czas spędzony w windzie dłużył się brunetce niemiłosiernie, jednakże wreszcie udało im się dotrzeć najpierw na najwyższe piętro, a potem, po drabince, na szczyt bloku. Stamtąd zaś wreszcie mogli się porządnie rozejrzeć. To jednak, co zobaczyli, ani trochę nie pomogło uspokoić dziewczyny, a wręcz przeciwnie — łuna, najpewniej wywołana pożarem po wybuchu, unosiła się znad okolic niebezpiecznie bliskich ich kryjówce w South Ferry. I mimo że wciąż istniała pewna szansa, że to pomyłka, zmartwiała ze strachu Jinx już wiedziała, iż stało się coś złego. Bardzo, bardzo złego.

## 15. Punkt krytyczny

          — Jinx, zaczekaj! — zawołał Raphael, usiłując nadążyć za zeskakującą niemal po całych półpiętrach naraz żółwicą. Brunetka jednak zupełnie go nie słuchała — była za bardzo spanikowana, żeby zwracać uwagę na czyjekolwiek polecenia. Ten wybuch musiał się zdarzyć w ich kryjówce. A przecież Jake, Noah i Zoe mieli tam dzisiaj siedzieć do późna. Coś mogło im się stać. Na pewno im się coś stało. Kurwa, powinna była iść z bratem. Co jeśli potrzebuje pomocy, a ona nie zdąży mu jej udzielić? Nie chciała nawet o tym myśleć. I jej alternatywna osobowość również nie.

          Dopiero gdy dobiegła na sam dół, do brunetki dotarło, że właściwie to nie ma jak się tam teraz dostać — Red Hook i stację South Ferry dzieliły ponad trzy mile, na piechotę to ponad godzina. Nie miała tyle czasu. Nie miała nawet połowy z tego. Musiała się tam znaleźć już, teraz, natychmiast. Ale jak niby chciała to zrobić bez prawa jazdy, ścigana listem gończym w całym mieście? Pierwszy lepszy kierowca wydałby ją glinom w trymiga, gdyby tylko spróbowała skorzystać z taksówki. Taryfiarze to nie ubery ze slumsów typu Manhattan Beach, tutaj zagrożenie było sporo większe. Pierdolona Nowa Jutrzenka, że też musieli się tak na nią uwziąć!

          Korzystając z okazji, Raph finalnie dogonił dziewczynę i chwycił ją za rękę, po czym pociągnął w stronę parkingu dla taksówek. Podobnie jak ona zdawał sobie sprawę, iż gość za kółkiem najpewniej rozpozna żółwicę, aczkolwiek nie mieli zbyt wielkiego wyboru – muszą skorzystać z przejazdu taryfą i już, a jeśli kierowca będzie oponował, to trochę go postraszy na zachętę. Tak się akurat dobrze składało, iż nóż kuchenny, który mężczyzna wziął ze sobą na piknik, całkiem dobrze mógł imitować nóż rzeźniczy, jeśli będzie musiał.

          — Pod Whitehall Station — zakomenderował żółw natychmiast po wejściu do pierwszego lepszego auta z brzegu. Na wszelki wypadek usadowił się na tylnym siedzeniu za kierowcą, by w razie potrzeby móc uskutecznić plan awaryjny. Na szczęście jednak nie zapowiadało się, aby musiał to robić — właściciel pojazdu, zmęczony życiem mulat, skinął tylko głową i ruszył, nawet nie patrząc na klientów. Jeśli więc uda się zmusić Jinx, żeby siedziała cicho i nie zwracała na siebie uwagi, może dadzą radę dotrzeć na miejsce bezkonfliktowo.

          Uspokojenie dziewczyny nie było niestety wcale takie proste, jak mutant by chciał. Brunetka wyraźnie nie mogła usiedzieć na miejscu; mężczyzna kilkukrotnie musiał zatykać jej usta, żeby nie popędzała kierowcy i nie prowokowała go do zerkania na tylne siedzenie. Raz nawet go za to ugryzła, co zielonooki przemilczał z trudem.

          Kiedy wreszcie dotarli na miejsce, a obawy JJ ostatecznie się potwierdziły — dym rzeczywiście unosił się znad lokalizacji wejścia do ich kryjówki — dziewczyna wystrzeliła z samochodu z prędkością światła i pomknęła w stronę South Ferry, nawet się nie oglądając. Raph nie próbował jej wołać z powrotem, doskonale wiedział, iż nic to nie da. Po prostu wziął się za szukanie portfela, żeby zapłacić za przejazd i pobiec za nią.

          Zanim mutant w ogóle wygrzebał kartę z kieszeni, Jinx (z drobną pomocą swojego demonicznego alter ego, wcale nie mniej przejętego) dotarła już na miejsce. To zaś, co ujrzała na stacji metra, momentalnie ją sparaliżowało.

          Nowa Jutrzenka, dowiedziawszy się od szefa Nowojorskiego Departamentu Policji o odnalezieniu bazy Zaćmienia, przysłała garść swoich żołnierzy od zadań specjalnych do zrównania całego przybytku z ziemią — najlepiej razem z jego użytkownikami. I tak oto wszystkie ich zbierane latami plakaty, gadżety i meble stanęły w płomieniach, bez szans na uratowanie. Ale to wcale nie to było najgorsze. Tym, co tak tknęło dziewczynę, nie była utrata jakichś tam mniejszych czy większych przedwojennych drobiazgów, dobra materialne zawsze można było jakoś sobie zrekompensować. Prawdziwy punkt zapalny stanowił jej brat, rozciągnięty na dopalającym się dywanie. Zdekapitowany. Jego głowę pod pachą dzierżył zaś jeden z napastników, nadzorujący poczynania pozostałych dwóch żołnierzy. Najpewniej zamierzał pochwalić się nią szefowi i z dumnie wypiętą piersią opowiedzieć o tym, jak zjawiskowo rozprawili się z terrorystami. Potraktować go jak jakieś pierdolone trofeum.

          Kawałek dalej leżało również, twarzą do dołu, ciało Zoe, potraktowane znacznie brutalniej — siły specjalne NYPD zrobiły z jeżozwierzycy ser szwajcarski. Gdyby nie odstające na wszystkie strony igły, trudno byłoby ją w ogóle rozpoznać. Najwyraźniej usiłowała się bronić, a specjalsom się to nie spodobało. Jej chłopaki chyba jednak unikną wakacyjnej szkoły przetrwania. Szkoda tylko, że za tak wysoką cenę.

          Jedynym, który wciąż mniej-więcej trzymał się na nogach (choć nie o własnych siłach, a usilnie wciskając się plecami w kąt, aby nie utracić równowagi), był Noah — silnie poraniony, ale wciąż żywy i bez przerwy wściekle młócący w powietrzu połową odstrzelonego ogona. Diablik trzymał się dzielnie, aczkolwiek został otoczony. Bez broni nie miał najmniejszych szans się stamtąd wykaraskać, przeciągał tylko nieuniknione.

          Na początku Jinx w ogóle nie zauważyła pozostałej dwójki rebeliantów — widok martwego Jake'a zawęził jej pole percepcji do tego stopnia, że zupełnie wytłumiła wszystko inne, co się wokół działo. Nie dostrzegła ani przybycia Raphaela (który skądinąd zareagował wcale nie lepiej od niej), ani tego, że NYPD wykryło jej obecność i przygotowywało się do ataku. W jej głowie przez chwilę zapanowała totalna pustka. A zaraz potem zastąpił ją chaos.

          — N-nie... — wyjąkała w końcu, wpatrując się tępo w to, co zostało z protela. — To niemoż... agh! — Brunetka złapała się za głowę i cofnęła o krok.

          — *Wy skurwysyny!* — wrzasnęła z desperacją jej demoniczna połowa, chyba po raz pierwszy w swoim krótkim życiu naprawdę przerażona. Uczucie strachu szybko jednak wyparła zupełnie inna emocja — gniew. Niepohamowana, dzika furia, której źródła nie sposób było określić — w takim samym stopniu odczuwała ją zarówno demonica, jak i Jinx. Dlatego też gdy mordercze instynkty pierwszej wzięły górę, druga ani myślała ją uspokajać. Wręcz przeciwnie — tym razem, zamiast się wyłączyć, tak jak przy ataku w komisariacie, przejęła inicjatywę i skoordynowała się z działaniami diablicy. Pierdolić przysięgi o nieagresji. Chciała zobaczyć, jak cierpią.

          Dalsza akcja potoczyła się już szybko. Pozbawiona ostatnich moralnych zahamowań, czarnowłosa rzuciła się na dzierżącego odciętą głowę jej brata funkcjonariusza. Udzieliła jej się nie tylko nadnaturalna siła jej demonicznego alter ego, ale również jego (a przynajmniej tak by wychodziło) wygląd — skórę pokryła warstwa gęstego, czarnego dymu, który dorobił jej również diabli ogon oraz pokaźne rogi. Szybko okazało się zresztą, iż nie były one jedynie wytworem czarnej mgły. Drobiny gazu w końcu, nieważne jak ciasno usadowione, nie przebiłyby na wylot hełmu i czaszki policyjnego cyborga. Nowe rogi Jinx za to zrobiły to bez problemu.

          Przez całą tę scenę Raphael nie był w stanie wydusić z siebie ani słowa. Zmartwiały z szoku, zielonooki patrzył tylko na masakrę, jaka działa się tuż przed nim. Jego dziewczyna, dotychczas deprymująca się nawet przez głupią bójkę z menelem, teraz bez krzty wahania czy wysiłku potrafiła wyrwać funkcjonariuszowi NYPD kręgosłup i cisnąć tym, co z niego zostało, o ścianę niczym szmacianą lalką. To nawet nie była walka, ona dosłownie rozrywała ich na strzępy. Od samego zapachu krwi zaczęło mu się już robić niedobrze, o widokach nawet nie wspominając.

          Gdy dziewczyna skończyła swoją rzeź i opadła na kolana przy ciele Jake'a, a żółw w końcu zyskał klarowny ogląd na całą scenę makabry, jego pierwotny szok ostatecznie zastąpiła dojmująca groza. Nawet nie poczuł, kiedy samoistnie postąpił jeden, a następnie jeszcze kolejne dwa kroki do tyłu. Dopiero gdy uderzył piętą o najniższy stopień schodów, instynkt przetrwania wziął górę i, nie zastanawiając się nawet przez moment, mutant rzucił się w panice na górę, do wyjścia, a następnie sprintem przed siebie — wszystko jedno dokąd, byle jak najdalej.

          Odprowadziwszy go wzrokiem jedynego w pełni sprawnego oka, Noah splunął i ze sporym wysiłkiem odepchnął się od ściany.

          — Pierdolony tchórz — warknął, po czym przyłożył dłoń do lewej, mocno zaciśniętej powieki i wymamrotał pod nosem zaklęcie regenerujące. Pierwsza próba skończyła się pomyłką oraz towarzyszącym jej zbolałym syknięciem, ale za drugim razem wreszcie wyrecytował je poprawnie, a już chwilę potem znów mógł patrzeć na świat z prawidłowej perspektywy. Zbieranie się do kupy czas zacząć.

          Łatanie ran po walce nie potrwało jednak długo — kiedy tylko znalazł i poskładał z powrotem swój ogon, a szum w głowie po przyłożeniu nią wcześniej o ścianę wreszcie minął, uwagę diablika zwróciła zanosząca się płaczem Jinx. Na początku blondyn zerknął na nią tylko i przekrzywił lekko głowę, ale szybko przypomniał sobie, iż dziewczyna to przecież Ziemianka, a dla nich śmierć krewnych to nie taki chleb powszedni jak w przypadku demonów. Zmusiwszy więc do pracy wszystkie swoje wciąż sprawne neurony, młodzieniec podszedł do mutantki i przyklęknął obok niej, zawzięcie usiłując wymyślić, co się na Ziemi w takich sytuacjach robi. Przez chwilę obserwował tylko tępo, jak brunetka wtula twarz w bezwładną łapę protela i zalewa się łzami, szukając jakichkolwiek sensownych słów. Ostatecznie jednak, przyjrzawszy się całej sytuacji, uznał, iż jemu w sumie też jest trochę smutno — co dotychczas zdarzało się bardzo rzadko, jeśli nie wcale — więc wykrzesał z siebie iskierkę empatii i położył jej dłoń na plecach jako oznakę wsparcia. Czując to, półdemonica obdarzyła go zbolałym spojrzeniem swoich już nie szarych, a obecnie czerwonych oczu. Dostrzegłszy zaś niespotykane dotychczas strapienie na twarzy diablika, błyskawicznym ruchem go objęła i ukryła twarz w zdewastowanym materiale jego bluzy. Pogruchotane żebra dały Bourne'owi o sobie znać, ale postanowił taktownie to przemilczeć i po prostu odwzajemnił uścisk po chwili wahania. Z nikim się wcześniej nigdy nie przytulał, to nie za bardzo w jego stylu, ale skoro ma jej to pomóc...

          — Nieźle się wjebaliśmy, szefowo — westchnął, po czym przygładził zmierzwione włosy między jej rogami. Zarówno one, jak i diabli ogon pozostały z dziewczyną, mimo iż ciemny dym zniknął zaraz po zakończeniu ofensywy. — Ciekawe, co my mamy sobie teraz z tym wszystkim zrobić...

\*
          Po dotarciu na posterunek Lea zaskoczyło nadzwyczajne jak na tę porę zamieszanie. Policjanci, w większości działający na co dzień zza biurka, uwijali się jak w ukropie, gorączkowo przekazując między sobą informacje. Byli czymś przejęci do tego stopnia, iż nawet nie zauważyli jego przybycia.

          Dostrzegłszy jednego ze swoich bliższych współpracowników, niebieskooki przebił się do niego przez zatłoczone pomieszczenie i chwycił za ramię.

          — Hej, Will, co tu dziś tak żywo? — zagadnął.

          — Centrala straciła kontrakt ze specjalsami i nie bardzo wiedzą, czemu — wyjaśnił funkcjonariusz, zerkając na kolegę.

          — Specjalsami? A na cóż im byli specjalsi?

          — Do eksterminacji terrorystów. Podobno ktoś z naszych dowiedział się, gdzie ich baza, więc jakieś szychy z Nowej Jutrzenki zażyczyły sobie, żeby zmieść ją z powierzchni ziemi.

          Leonardo otworzył szerzej oczy.

          — Że Zaćmienia? — Jego rozmówca skinął głową. — Ale przecież... szlag, muszę iść! — Teraz to Will zrobił zaskoczoną minę. Zanim jednak zdołał spytać o powód paniki żółwia, ten zdążył już wybiec z komendy, zgarnąć pierwszy lepszy wolny radiowóz i ruszyć z piskiem opon w drogę do South Ferry. Co prawda dzielił go od niej spory kawałek drogi, aczkolwiek jeśli postawi na dachu koguta i wciśnie gaz do dechy, może da radę tam dotrzeć w mniej niż dwadzieścia minut. Oby tylko jeszcze nie było za późno.

          Niestety jednak okazało się, że było. Kiedy funkcjonariusz dotarł na miejsce i zbiegł po schodach wprost na stację metra zasnutą kłębami dymu, zastał jedynie dwójkę demonów pośrodku istnej masakry. Widząc resztki swoich kolegów porozrzucane po całym pomieszczeniu, żółw musiał zatkać sobie usta ręką, żeby nie krzyknąć. Szybko jednak dostrzegł, iż policjanci potraktowali rebeliantów wcale nie lepiej — dobitnie świadczył o tym stan zwłok jeżowego mutanta, który z całą pewnością nie należał do jednostki — przez co poczuł się jeszcze gorzej. Rogi wyrastające z głów blondyna oraz brunetki w pewnym pokracznym sensie tłumaczyły ich brutalność, ale co skłoniło zwykłych śmiertelników do tak bestialskiego, zupełnie niepotrzebnego zachowania? NYPD miało strzec prawa i obywateli Nowego Jorku, a nie produkować terminatorów.

          Wyczuwszy spośród swądu spalenizny oraz dymu obcy zapach, Noah uniósł głowę, a następnie rozejrzał się badawczo. Widząc zaś przyodzianego w mundur żółwia, diablik wydał z siebie złowrogi, gardłowy pomruk i mocniej przycisnął do siebie wtuloną w niego dziewczynę, gotów do obrony. Okazało się jednak, iż nie będzie takiej potrzeby — mutant natychmiast pokręcił głową i uniósł ręce w obronnym geście, po czym wycofał się bez żadnych prób ataku. I dobrze. Bourne nie miał siły ani nastroju na potyczki z kolejnym jutrzenkowym kundlem.

          Po wyjściu na zewnątrz Leo odkaszlnął kilkakrotnie i dopadł do radiowozu, gdzie zatrzasnął się od środka na fotelu kierowcy. Zaraz po tym sięgnął po komórkę i gorączkowo wystukał numer swojej partnerki. Czuł, że mu niedobrze, a od dymu koszmarnie drapie go w gardle, ale musiał z nią porozmawiać, choćby miał charczeć w słuchawkę jak niedostrojone radio. Po koszmarnie długim w jego odczuciu — choć zaledwie kilkusekundowym w rzeczywistości — sygnale hybryda wreszcie odebrała.

          — Halo, amore mio? — odezwała się, nieco zaskoczona nagłym telefonem w godzinach jego pracy.

          — Popełniłem błąd — rzekł policjant bez grama wyjaśnień, z zaskoczeniem orientując się, iż jest na granicy płaczu. — Koszmarny, niewybaczalny błąd.

## 16. Gorzka prawda

          Kiedy Leonardo oddalił się na bezpieczną odległość, Noah mruknął z niezadowoleniem pod nosem i zerknął na zalegającą mu na szyi dziewczynę. Dopiero teraz dostrzegł, iż przebywanie w zadymionym pomieszczeniu nie najlepiej na nią wpływa. Wcześniej trudno było mu wyłapać spowodowany tym kaszel, ale teraz, kiedy żółwica opadła z sił i z zanoszenia się płaczem przeszła do cichego łkania, w końcu dostrzegł, że coś jest nie tak. Dopiero wtedy dotarło do niego, że brunetka jest w ponad połowie śmiertelniczką i najpewniej nie ma wyrobionej odporności na płomienie ani żadne ich pochodne.

          — Szlag — westchnął diablik, po czym ujął delikatnie podbródek dziewczyny i uniósł go tak, by spojrzała mu w oczy. — Hej, Jinx, słuchasz mnie?

          Półdemonica odpowiedziała tylko cichym mruknięciem, patrząc przed siebie nieprzytomnym wzrokiem.

          — Wiem, że pewnie wolałabyś tu zostać, ale musisz wyjść na zewnątrz — poinformował blondyn, bacznie nadzorując, czy jego towarzyszka koduje w ogóle jakiekolwiek docierające do niej komunikaty. — Sytuacja jest już wystarczająco chujowa, tylko tego mi brakuje, żebyś i ty się dymem struła.

          — Ale... — Dziewczyna zerknęła ze zbolałą miną przez ramię, na ciało swojego brata. Nie musiała nic mówić, Bourne sam się domyślił, o co biega.

          — Nie zostawimy ich, spokojnie. Zaraz ściągnę kuzyna i jakoś ich stąd zabierzemy, zanim kolejne kundle z NYPD się tu przypałętają. Ale ty masz zaczekać na zewnątrz, rozumiemy się? — JJ wciąż nie wyglądała na przekonaną. — Kurwa, Jinx, na nic mi się tu nie przydasz, a jeśli się rozchorujesz, to jak się niby mamy zemścić?

            — Zemścić? — powtórzyła brunetka, odrywając wzrok od zwłok i przenosząc go z powrotem na diablika.

          — No a nie? Nie powiesz mi chyba, że zamierzasz tak po prostu puścić im to płazem?

          Po chwili milczenia półdemonica pokręciła lekko głową, a następnie wytarła oczy wierzchem dłoni.

          — Nie, nie zamierzam — oznajmiła z całą stanowczością, na jaką było ją w obecnym stanie stać. Ktokolwiek wydał rozkaz zabicia jej bliskich, musi zginąć w męczarniach. A skoro ona i jej diable alter ego ostatecznie stały się jednością, to mogła wykorzystać jego siłę, by upewnić się, że tak właśnie się stanie. — Zadzwonię do Archiego, może przyjdzie pomóc — oznajmiła, po czym z trudem podniosła się do pionu i odkaszlnęła.

          — Dasz radę wyjść sama? — upewnił się diablik, dostrzegłszy jej ociężałość. Brunetka zbyła go jednak krótkim skinięciem głową, po czym dość chwiejnym krokiem, z zaciśniętymi z całych sił pięściami ruszyła w kierunku schodów, nie oglądając się za siebie. Musiała jak najszybciej poinformować rudzielca o sytuacji i wtajemniczyć go w plan odwetu, zanim wojowniczy nastrój minie i z powrotem odechce jej się cokolwiek kiedykolwiek jeszcze robić.

\*
          Dotarłszy w końcu do domu, Leo opadł ciężko na kanapę i ukrył twarz w dłoniach. Jakkolwiek partnerka nie próbowałaby go pocieszać, wciąż czuł się jak ostatni śmieć. Wszystko poszło nie tak i to chyba w najgorszy możliwy sposób. No, prawie najgorszy — gdyby Raph też zginął podczas tej niezapowiedzianej krucjaty, to Leonardo sam by sobie chyba strzelił w łeb. Mutant nie chciał nawet myśleć, ile żyć (oprócz tych definitywnie odebranych) zniszczył swoją zabawą w pieprzonego złego glinę. Terroryści czy nie, członkowie Zaćmienia nigdy nie zabijali bez krytycznej potrzeby, a najczęściej w ogóle. Za to o NYPD nie można już było powiedzieć tego samego. Szkoda, że musiało dojść do tragedii, by niebieskooki w końcu to zauważył i przestał bronić kolegów "walką o sprawiedliwość". To nie była żadna sprawiedliwość, tylko żądza bezwzględnej dominacji. A on przez tyle lat im w tym pomagał...

          Z ciągu pesymistycznych myśli wyrwało go dotknięcie w ramię — co prawda lekkie, ale na tyle niespodziewane, że aż podskoczył. Podniósłszy głowę, dostrzegł jednak, iż to tylko Donatello, więc spróbował się nieco rozluźnić.

          — Łoł, spokojnie. — Cyborg uniósł ręce w obronnym geście, po czym przysiadł na kanapie obok brata. — Wyjaśnisz mi, co się dzieje? Raph wparował do domu, zatrzasnął się w swoim pokoju i nie ruszył stamtąd do tej pory, a ty znikasz gdzieś na noc i nagle nie ma z tobą żadnego kontaktu. Dzwoniłem i na numer prywatny, i na komendę, ale nigdzie nikt nic nie wie, a twój telefon był wyłączony. Jeżeli to nie oznacza jakiegoś poważnego problemu, to ja już nie wiem, co tak.

          — Zjebałem po całości, Don — rzekł niebieskooki, wbijając wzrok w ziemię. — Chciałem aresztować to całe towarzystwo Rapha, żeby przestał się w końcu szwendać między rebeliantami, ale szef olał moją prośbę i posłał tam siły specjalne, a one...  — Żółw wzdrygnął się na samo wspomnienie ubiegłego wieczoru i westchnął cicho. — To była zwykła rzeź, Donnie. Potraktowały ich gorzej niż zwierzęta zza murów. Gdybym tylko nie podał szeryfowi tej cholernej lokalizacji...

          — Czyli to jednak była twoja wina.

          Usłyszawszy to, Leo poderwał się z kanapy i spojrzał w kierunku, z którego doszedł go głos. Raphael stał w progu swojego pokoju, z wymalowanym na twarzy niedowierzaniem oraz... cóż, najpewniej bólem. Co prawda zielonooki wynurzył się z sypialni właśnie po to, żeby zrobić policjantowi awanturę na cały blok o to, co najlepszego zrobili jego współpracownicy, ale, szczerze mówiąc, po cichu wciąż liczył, że Leonardo za wszystko gorliwie przeprosi w ich imieniu i udowodni, że nie miał z tym nic wspólnego. Że nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Przecież byli rodziną, prawda? Starszy bez przerwy to przecież powtarzał. A rodzina nie morduje sobie nawzajem przyjaciół. Wyglądało jednak na to, iż przyszło mu srogo się zawieść. Jakiż był głupi, że do tego wszystkiego dopuścił...

          — Raph, ja... ja naprawdę cię przepraszam. To nie miało tak... — wydukał gliniarz, unikając spojrzenia młodszego brata. Nie zdołał wykrzesać z siebie nic ponadto, ale zresztą wcale nie musiał, zielonooki i tak już go nie słuchał. Wiedziony desperackim gniewem, buntownik doskoczył do Lea, po czym wziął zamach, by go uderzyć. Nie zdołał jednak tego zrobić — Donatello chwycił go za nadgarstek swoim mechanicznym ramieniem i bez trudu powstrzymał przed zadaniem ciosu. Sam Leonardo za to ani drgnął; skulił się jedynie nieco oraz zacisnął powieki, gotów do przyjęcia solidnego sierpowego. Wiedział, że zasłużył.

          — Puść mnie! — warknął zielonooki wściekle, po czym wyszarpnął rękę z uchwytu mechanicznego naukowca. Ten skrzyżował jedynie ramiona na piersi i zmierzył go pozbawionym emocji spojrzeniem wideoreceptorów. Co prawda przez całościowe zastąpienie żywej tkanki zewnętrznej chromem nie sposób było odczytać jego mimiki, ale Raph miał całkowitą pewność, że Don patrzy na niego z dezaprobatą. Cholerną naganą, jakby to właśnie jemu się ona należała, a nie Leonardu, który skazał na śmierć dwoje niewinnych mutantów. — Obaj jesteście pierdolonymi potworami, nienawidzę was! — krzyknął, cofając się w kierunku wyjścia. — Kurwa, jakim cudem wytrzymałem tyle lat z kimś takim pod jednym dachem?!

          Usłyszawszy, jak jego własny głos się pod koniec załamał, buntownik rzucił się do drzwi wyjściowych, wypadł na zewnątrz i popędził w dół, przeskakując po parę stopni naraz, byleby jak najszybciej znaleźć się jak najdalej stamtąd. Choćby miał spać pod mostem, nigdy więcej tam nie wróci ani nawet nie spojrzy na żadnego ze swoich braci. Powinien był się stąd wynieść już dużo, dużo wcześniej. Wtedy może przynajmniej Jake i Zoe nadal by żyli.

          — Raph, zaczekaj! — zawołał za nim Leo, natychmiast ruszywszy w pogoń. Przewaga zdobyta na początku przez mutanta w czerwieni okazała się jednak wystarczająca, by zdążył wybiec z budynku i wpakować się do właśnie odjeżdżającego z przystanku tramwaju, zanim Leo zdołał go powstrzymać. Kierowca zupełnie zignorował gorączkowe rozkazy policjanta; Leonardo nie zdążył nawet znaleźć odznaki w kieszeni, a pojazdu już nie było. Szlag!

          Najstarszy z braci Hamato patrzył jeszcze przez chwilę na skrzyżowanie, na którym stracił z oczu nieszczęsny środek komunikacji miejskiej, po czym kopnął z całej siły zalegającą przy krawężniku puszkę, by nieco rozładować napięcie. I cóż on miał teraz począć, do cholery? Wszystko posypało się w drobny mak.

          Zrobiwszy parę rundek wokół osiedla dla ukojenia nerwów, zmutowany glina w końcu wrócił do mieszkania, gdzie czekał już na niego z lekka zniecierpliwiony Donatello.

          — I co? — spytał cyborg od razu, kiedy tylko brat wszedł mu w pole widzenia.

          — Nie dogoniłem go, złapał tramwaj.

          — Szlag.

          Leo opadł z powrotem na kanapę.

          — I co ja mam z nim teraz zrobić?

          — Nic. — Mechaniczny naukowiec wzruszył ramionami. — Powścieka się trochę, zgłodnieje i wróci, a wtedy pogadasz z nim jeszcze raz.

          — Donnie! — Policjant spojrzał na niego z oburzeniem. — Ty tak poważnie? — Sądząc po braku odpowiedzi, niebieskooki wywnioskował, że chyba jednak tak. — Inteligencję emocjonalną też sobie podmieniłeś na chrom?

          Słysząc to, półrobot westchnął.

          — Serio, Leo? Ty też teraz będziesz mi ubliżał przez impanty?

          — Nie. Przepraszam. — Żółw szybko się zreflektował i spuścił głowę.

          — Przeprosiny przyjęte. A, wracając do tematu, tak,  poważnie. Wiem, że to pewnie brzmi dla ciebie jak skończony absurd, ale emocje to zdecydowanie nie najlepszy doradca. Poczekajcie parę dni, ty się uspokoisz, on wyszaleje i wszystko powoli wróci na właściwe tory, tak jak zawsze.

          — Tyle że to nie jest sytuacja "jak zawsze", Don. Przeze mnie zginęli jego kumple...

          — Podtrzymuję swoje zdanie. Może trochę dłużej to potrwa, ale prędzej czy później sam wróci. Nie za bardzo ma wybór.

          — Może — westchnął żółw z rezygnacją i przymknął oczy. Donatello zdecydowanie nie rozumiał powagi sytuacji, ale w sumie chyba nie powinien się temu dziwić. Bądź co bądź od lat już nie miał większego kontaktu z innymi osobami, o kłótniach nie wspominając. Nawet z nim czy z Raphem rozmawiał raczej sporadycznie. Praca przy konstrukcji i modyfikowaniu maszyn pochłonęła go w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach — a pozostały jeden procent czasu spędzał na ładowaniu akumulatorów. Jako doradca w sprawach wymagających chłodnego podejścia był nieoceniony, ale konfliktów natury społeczno-emocjonalnej nie pojmował ni w ząb. W tym konkretnym wypadku lepiej będzie chyba radzić się narzeczonej, choć i tu był pewien szkopuł — ona praktycznie nie znała Raphaela. Widzieli się raz, może maksymalnie dwa, zaś zielonooki natychmiast postanowił, że nie zamierza być do niej przyjaźnie nastawiony i tyle, tak sobie o, po prostu. Na tym ich interakcje się zakończyły. Choćby więc nawet chciała mu pomóc, będzie miała bardzo ograniczone pole manewru.  Zresztą, czegokolwiek by już teraz nie zrobił, nie przywróci życia tamtej dwójce.

          W pewnym momencie przemyślenia żółwia zakłócił dzwonek jego telefonu. Naiwnie licząc, iż może to Raph, niebieskooki czym prędzej wydobył urządzenie z kieszeni przy pasie, aczkolwiek jego zapał szybko opadł, gdy dostrzegł na ekranie nazwisko przełożonego.

          — Pewnie niezbyt mu się podobają te twoje niezapowiedziane nieobecności — rzekł Donnie, zajrzawszy policjantowi przez ramię.

          — Pewnie tak — przyznał żółw, po czym odrzucił połączenie i odłożył komórkę na stół. — Ale trudno, teraz to jego problem. Na razie się tam do nich nie wybieram.

## 17. Dominacja genetyczna

          — No dalej, Jinx, dasz radę!

          Brunetka energicznie pokręciła głową, z przestrachem patrząc na siedzącego przed nią związanego gliniarza. Wąsacz był wprawdzie zakneblowany, ale mimo tego słychać było, iż z całych sił stara się wszcząć bunt. Przy okazji oczywiście wił się też jak wściekły, aczkolwiek Liam, kuzyn Noah, przywiązał go do wystającej spod ściany rury tak mocno, że nie miał najmniejszych szans się uwolnić. Chłopcy zapewne spodziewali się, iż półdemonica nie od razu zacznie współpracować, w związku z czym przygotowali się (i ich ofiarę również) na dłuższe posiedzenie.

          Po poinformowaniu rodzin oraz pogrzebie obojga poległych rebeliantów Jinx przez ładnych kilka dni w ogóle nie wychodziła z łóżka. Wiedziała, że powinna jakoś pocieszać mamę, ale jak niby miała to zrobić, skoro nie potrafiła ogarnąć nawet samej siebie? Sam brak jej brata — który, bądź co bądź, dotychczas nadzorował ją i doradzał w zdecydowanej większości sfer życia — był dla niej ogromnym ciosem, zaś poczucie bezużyteczności dla rodzicielki tylko dodatkowo ją dobijało. Dlatego trwała tak sobie, całodobowo schowana pod kołdrą z krótkimi przerwami na wizyty w łazience, aż dopóki Noah nie zarządził końca wakacji i siłą nie wyciągnął jej z domu, ku przerażeniu starej protelicy. Żałoba żałobą, ale wendeta sama się nie dopełni.

          I tak oto, nie tak długo po tym zdarzeniu, znaleźli się w obecnej sytuacji. Archie pomógł diablikom namierzyć, kto wydał specjalsom rozkaz eksterminacji, z kolei oni bez większego problemu schwytali nieświadomego zagrożenia szeryfa i przytargali go do slumsów, gdzie nikt ich zbyt prędko nie powinien znaleźć. A potem ściągnęli tam też Jinx, by uczyniła honory i skróciła faceta o głowę. Jedyny problem był taki, że żółwica nie za bardzo chciała to zrobić.

          Nie chodziło tu już nawet o tę ich obietnicę, że nie będą krzywdzić nikogo bez absolutnej konieczności. Jasne, zanim doszło do zamachu na kryjówkę, wydawała się ona w miarę uzasadniona — w końcu niezależnie od słów mediów wcale nie aspirowali do miana żadnych terrorystów, chcieli tylko żyć na własnych zasadach w świętym spokoju — ale obecnie to była już walka o przetrwanie, a nie tylko swobodę i ktoś musiał ten pojedynek przegrać. Dziewczyna najzwyczajniej w świecie się bała. Nie potrafiła powiedzieć, dlaczego konkretnie, ale kiedy tylko myślała o ponownym skorzystaniu z odziedziczonej po Lilac demonicznej siły, nogi zaczynały się pod nią trząść. Być może po prostu nie była do niej jeszcze przyzwyczajona, a być może obawiała się utraty kontroli nad sobą, takiej jak ta ostatnio. Tak czy inaczej, nowe zdolności ją przytłaczały i nie chciała ich używać. Poza tym... może i ten człowiek był jej wrogiem, ale jednak teraz siedział przed nią zupełnie rozbrojony, bez szans na jakąkolwiek obronę — nie to co tamci w kryjówce. Szeryf wyglądał jak cielak jadący na rzeź. To nie było w porządku.

          — Długo jeszcze będziemy tu tak sterczeć? — mruknął Liam z niezadowoleniem. — Mam lepsze rzeczy do roboty, pospieszcie żesz się trochę.

          Szatyn o baranich rogach podpierał ścianę przeciwległą do tej, do której przywiązał policjanta i obserwował Jinx z założonymi rękoma. Początkowo, kiedy dowiedział się o powiązaniach JJ z rodziną Hamada, wydawał się dość posłuszny i chętny do współpracy, ale grzeczności szybko mu się znudziły. Już niedługo po ich pierwszym spotkaniu zrobił się złośliwy, zaś jego zdolność do odczuwania empatii okazała się jeszcze kilka poziomów niższa niż w przypadku Noah. Jackson starała się go jednak jakoś bardzo za to nie winić — Bourne opowiadał jej już to i owo na temat wychowania oraz traktowania diablików w Sferach Piekielnych i nie można się było dziwić, iż żyjąc w takim środowisku, chłopakom brakowało zrozumienia dla śmiertelników. Nie za bardzo mieli jak pojąć jakiekolwiek głębsze uczucia, skoro sami nigdy ich nie doświadczyli. Taka kolej rzeczy.

          — Nie mogę tego zrobić, Noah — jęknęła brunetka, zerkając na kolegę. Ten westchnął tylko i podszedł do niej, po czym chwycił ją za ramiona.

          — A właśnie, że możesz. Skoro on mógł zabić Jake'a, to czemu niby ty miałabyś nie zabijać jego? — spytał, złapawszy z nią kontakt wzrokowy. Przypomnienie o śmierci mutanta wywołało u żółwicy nieprzyjemne ukłucie w klatce piersiowej. Dziewczyna natychmiast spuściła wzrok i spróbowała z powrotem odciągnąć od tego myśli, by się nie rozkleić, ale okazało się to trudniejsze, niż by tego chciała. Widząc jej reakcję, blondyn speszył się nieco i ją puścił. — Okej, trochę za mocno, przepraszam. No już, nie maż mi się tu...

          — Staram się — odparła, aczkolwiek zabrzmiało to tak żałośnie, że nawet samej siebie nie przekonała. Diablik machnął jedynie ogonem, przewrócił oczami i objął ją lekko. Co prawda w tej pozycji nie widział swojego kuzyna, ale czuł, jak pełne dezaprobaty spojrzenie Liama wywierca mu dziurę w potylicy.

          — Mój losie, ale wy tu wszyscy na Ziemi jesteście przewrażliwieni. — Płaczliwe przytaknięcie, jakie otrzymał w odpowiedzi, jasno dało blondynowi do zrozumienia, że chyba jednak nie tędy droga. Podszczypywanie ego dziewczyny nie zadziała, najwyraźniej było obecnie zbyt małe. Czas więc wymyślić jakiś plan B. – No dobra, to może spróbujmy inaczej. Nie czujesz się jeszcze dobrze z mordowaniem, w porządku. Ale jeśli teraz wypuścimy tego gościa, to wszyscy pożałujemy. Zna już nasz wygląd i wie, co to za dzielnica. Prędzej czy później przyśle swoich kumpli do przetrząśnięcia pobliskich terenów, a wtedy najpewniej natkną się na któreś z nas albo może nawet na mieszkanie twojej rodziny. Naprawdę myślisz, że skoro nie miał zahamowań, by wydać wyrok śmierci na Jacoba i Zoe, to drugi raz już tego nie zrobi? Nie każe pozabijać też ciebie, mnie czy twojej mamy, jeśli tylko nadarzy mu się okazja?

          Poczuł, że dziewczyna zesztywniała. Tym razem chyba lepiej trafił.

          — Nie chcę zapeszać, ale jak jeszcze my mamy jakąkolwiek szansę się obronić, tak ta ostatnia... cóż, szczerze wątpię. Sama zresztą widziałaś, do czego są zdolni. Kto wie, może w zamian za pozbycie się ich kolegów zrobią się jeszcze gorsi. A ten tutaj — końcówką ogona wskazał na związanego mężczyznę — będzie tylko stał i patrzył przez kamerkę, jak jego pupilki sobie radzą i który się najlepiej wykazał, żeby dać mu podwyżkę na zachętę.

          Chcąc nie chcąc, Jinx mimowolnie wyobraziła sobie tę scenę i skrzywiła się lekko, po czym odsunęła od diablika. Doskonale wiedziała, że podjudzał ją specjalnie, ale, cholera, całkiem skutecznie. Zresztą, pewnie miał rację. Jeśli chciała wymierzyć sprawiedliwość za śmierć brata i przyjaciółki, musiała wziąć się w garść i zacząć zachowywać jak prawdziwy demon, a nie pierwszy raz puszczone samopas dziecko. A prawdziwe demony nie boją się przemocy.

          Brunetka zacisnęła mocno pięści i stanęła naprzeciw swojej niedoszłej ofiary, a następnie przymknęła oczy oraz wzięła głęboki wdech. Nie ma sensu go żałować. Przecież na to zasłużył. Kto wie, ile innych osób skrzywdził już w taki sam sposób? Ile skrzywdzi jeszcze w przyszłości, jeśli się go nie pozbędzie? Usiłując na wszelkie sposoby usprawiedliwić swoje działania przed samą sobą, Jinx zacisnęła pięści jeszcze mocniej, warknęła i wzięła zamach. Jej ręce od łokci w dół pokryła warstwa gęstego, czarnego dymu, tak jak ostatnio. Jednakże dosłownie ułamek sekundy przed tym, jak demoniczne pazury zdążyły dosięgnąć gardła funkcjonariusza, jego czaszkę przeszył błyszczący, nieregularny czarny stalagmit. Widząc to, cała trójka piekielnych pomiotów osłupiała.

          — Mówiłeś, że to hybryda — odezwał się półgłosem Liam po chwili milczenia, kończąc wreszcie podpieranie ściany i podchodząc nieco bliżej.

          — Bo nią jest. Jej matka to mutantka, nie ma chuja we wsi, żeby nią nie była...

          —  Zrobiłam coś nie tak? — spytała niepewnie żółwica, cofnąwszy się o krok. Widok mózgu rozbryzganego na lśniącym ciemnym kamieniu sprawił, iż zrobiło jej się trochę słabo.

          — No właśnie wręcz przeciwnie. — Szatyn podszedł do kolca i musnął go lekko palcami. — Tylko czemu ty to, do kurwy nędzy, w ogóle potrafisz? Konstrukcje z onyksu to przywilej dla demonów od trzeciej rangi wzwyż.

          — Spróbuj jeszcze raz — zachęcił Noah, kładąc dziewczynie dłoń na ramieniu. Widać było, że się podekscytował. Mutantka jednak nie wyglądała na przekonaną do tego pomysłu, co nie umknęło jego uwadze. — Daj spokój, bardziej martwy już przecież nie będzie.

          — Ale ja nie mam pojęcia, jak mi to wyszło...

          — To próbuj do skutku, musi być jakiś sposób. Po prostu powtórz to samo, co przed chwilą.

          JJ westchnęła cicho i wykonała polecenie — bezskutecznie. A potem jeszcze raz. I jeszcze. Wciąż bez rezultatów.

          — Możemy to uznać za wypadek przy pracy i się rozejść? — zaproponowała, z deka już podminowana kolejnymi niepowodzeniami.

          — Nie ma mowy. Dawaj dalej.

          — Ugh — mruknęła, zerkając na jasnowłosego diablika spode łba.

          — Właśnie. Skoro jednak potrafisz cokolwiek użytecznego, to musimy wiedzieć, od czego to zależy — wtrącił się Liam. Kobieta pomachała ogonem z irytacją, po czym oczami wyobraźni raz jeszcze prześledziła sytuację, w której udało jej się przywołać dziwaczny kawał kamiennego kolca. Wtedy ją olśniło. Brunetka zerknęła na swoją dłoń — a konkretnie na niewielką ranę, jaką sobie zafundowała przez zbyt agresywne wbicie pazurów w skórę przy zaciskaniu pięści. Tak jak podejrzewała, nacięcie nieco krwawiło. Wiedziona intuicją, zacisnęła dłoń i pozwoliła czerwonej kropelce opaść na chodnik, po czym, skupiwszy się, jak tylko mogła najbardziej, raz jeszcze spróbowała zaatakować zwiotczałe już ciało policjanta. Tym razem rzeczywiście się udało — kamień podążył w ślad za jej ręką, przeszywając pierś martwego nieszczęśnika. Jego trzon zaś powstał dokładnie w miejscu, w którym kropla krwi demonicy zetknęła się z ziemią — tak jak przewidywała. Przypadkowo wymyślona hipoteza okazała się trafna.

          — Zajebiście — pochwalił diablik z baranimi rogami. Ekscytacja kuzyna chyba mu się udzieliła. — Szlag, geny Discorda rzeczywiście są jakieś nasterydowane. Nic dziwnego, że Lucyfer go tak lubi.

          Podczas gdy Liam z niezdrowym zdaniem Jinx zainteresowaniem oglądał zwłoki oraz oceniał stalagmity, Noah objął dziewczynę ramieniem i uśmiechnął się zadowolony.

          — Nieźle ci poszło jak na świeżaka — pochwalił, chcąc poprawić nieco morale brunetki. — I te onyksowe kolce... jak tak dalej pójdzie, to jeszcze trochę treningów i może faktycznie będziemy mieli szansę zmienić coś na tym waszym kurwidołku. Tak jak od początku chcieliście.

          Żółwica pokiwała lekko głową. Nie była wprawdzie pewna, czy to właśnie tak wprowadzanych korekt chcieli, ale czy to naprawdę miało teraz znaczenie? Sytuacja się zmieniła; to Nowa Jutrzenka zaczęła ofensywę, oni po prostu musieli dostosować do niej swoje metody, żeby przeżyć. Archie to rozumiał i nie miał zastrzeżeń. I Jake pewnie też by nie miał, w końcu sam nie był krystalicznie czysty — nawet jeśli starał się działać tak, by było w miarę dobrze dla wszystkich, zawsze stawiał "swoich" wyżej niż "innych". Ona robiła teraz mniej więcej to samo, tylko trochę brutalniej, więc pewnie by ją poparł. A przynajmniej taką miała nadzieję. Szlag, gdyby tylko tu był i mógł jej to powiedzieć samemu...

\*
          Podczas gdy Noah i Liam fundowali Jinx przyspieszone szkolenie z bycia demonem, Raphael dzień w dzień desperacko miotał się po mieście, usiłując odnaleźć swoją dziewczynę i naprawić to, co ostatnio zjebał. Kompletnie pozbawiony planu oraz emocjonalnie rozbity nie był jednak zbyt skuteczny w działaniu. Już na samym początku, tego samego dnia, którego wyniósł się z domu, odwiedził South Ferry, aczkolwiek nie udało mu się nawet zejść na stację — cały teren obstawiło NYPD i zaciekle go pilnowało, zarówno w dzień, jak i w nocy (tak, mutant specjalnie to sprawdzał). Raph nie miał więc szans poszukać jakichkolwiek wskazówek co do obecnego stanu i miejsca pobytu JJ — tak na dobrą sprawę nie wiedział nawet, czy wciąż jest żywa, bo przecież po jego odejściu specjalsów mogło pojawić się jeszcze więcej, ale póki co w ogóle nie brał takiej możliwości pod uwagę. Nawet śmierć Jake'a i Zoe jeszcze nie do końca do niego dotarła, a co dopiero to, że przez jego tchórzostwo Jinx też mogło się coś stać.

          Jego pogląd w tej sprawie zmienił się diametralnie nieco później. Kiedy po całodobowym czatowaniu przy kryjówce upewnił się, iż nie ma najmniejszych szans się tam dostać bez wszczynania alarmu, mutant zaczął wydzwaniać do dziewczyny (że też wcześniej na to nie wpadł!), ale za każdym razem odpowiadała mu jedynie automatyczna sekretarka. Odwiedził również kawiarnię, gdzie po raz pierwszy padł temat jego dołączenia do Zaćmienia, aczkolwiek tam również nikt jej już od dość dawna nie widział. Z każdą kolejną porażką jego pierwotna determinacja ustępowała miejsca nieznośnemu, dobijającemu uczuciu bezsilności i niepokoju. Finalnie, po kilku dniach bez żadnego progresu, żółw zaszył się w pierwszym lepszym tanim hotelu i, zdemolowawszy swój pokój dla rozładowania frustracji, spędził kolejne ponad czterdzieści osiem godzin na gapieniu się w sufit i usilnych — ale niezbyt udanych — próbach wypędzenia ze swoich myśli najgorszych scenariuszy.

          Na wizytę w mieszkaniu rodziny dziewczyny żółw zdecydował się dopiero ponad tydzień po feralnym wydarzeniu w South Ferry. Chciał tam zajrzeć już znacznie wcześniej, aczkolwiek nie potrafił się do tego zmusić — nie potrafił spojrzeć w oczy matce Jinx i Jake'a po tym, jak jego brat zrujnował życie jej oraz jej rodzinie, nawet na łamach własnej wyobraźni. W końcu jednak desperacka potrzeba upewnienia się, czy z JJ wszystko w porządku, wzięła górę nad poczuciem winy. Pomimo gigantycznej niechęci, zielonooki finalnie udał się do Red Hook, by stanąć z kobietą twarzą w twarz.

          Do momentu wkroczenia do bloku było jeszcze względnie znośnie — jasne, stres go trochę złapał, ale wciąż nie na tyle, aby chcieć się wycofać. Dopiero gdy stanął przed drzwiami mieszkania, sparaliżował go strach. Nawet jeśli Jinx tam była, to co właściwie zamierzał jej powiedzieć? "Hej, sorry, że mój brat zabił Jake'a i Zoe, a ja stchórzyłem i zostawiłem cię z tym samą, nie chcesz może wyjść gdzieś wieczorem"? Uganiał się za nią od ładnych dziesięciu dni, a nawet nie pomyślał, co zrobić, kiedy już ją znajdzie. Jak wytłumaczyć się z tego, co zrobił i do czego pośrednio doprowadził? Nie miał pojęcia. Ale teraz już za późno, trzeba improwizować. Zmuszając się całą pozostałą mu siłą woli, zapukał.

         Na początku nie usłyszał po drugiej stronie żadnej reakcji. Poczekał chwilę w ciszy, słysząc jedynie walenie własnego serca, po czym zapukał raz jeszcze, tym razem trochę mocniej. Parę sekund później coś po drugiej stronie zaszurało, zaś drzwi otworzyła mu osoba, której zupełnie się nie spodziewał. W progu stanęła nieco starsza od niego, ale wciąż w miarę młoda zmutowana protelica. Zielonooki nie miał najmniejszych wątpliwości co do tego, iż patrzy na jedną z biologicznych sióstr Jacoba — gdyby Jake nagle zmienił płeć, to z pewnością właśnie tak by wyglądał.

          — Tak? — spytała chłodno, najwyraźniej niezbyt zadowolona z wizytacji. Żółw odchrząknął i podrapał się po karku, kompletnie zbity z tropu.

          — Uch, przepraszam za najście, ale... czy Jinx jest może w domu? — spytał w końcu, zerknąwszy na kobietę badawczo. Pamiętał, że stosunki między nią a protelicami były raczej napięte, ale chyba nie aż tak, żeby nie mogły mu odpowiedzieć na pytanie. Usłyszawszy jednak słowa Raphaela, mutantka zmarszczyła brwi i skrzyżowała łapy na klatce piersiowej.

          — Słuchaj, nie mam pojęcia, gdzie ta mała się szlaja, ale jeśli ją znajdziesz, to przekaż, że ma... — zaczęła z irytacją, ale w pewnej chwili wypowiedź przerwała jej osoba stojąca z tyłu, w głębi korytarza.

          — Raphael? — Żółw natychmiast rozpoznał głos staruszki i instynktownie spuścił głowę. Jest i jego niedoszła teściowa. Najgorszą część wizyty czas zacząć.

          Młodsza protelica odsunęła się od drzwi z niezadowoloną miną, przepuszczając do przodu swoją matkę. Ta podeszła do żółwia i, oparłszy o ścianę laskę, na której się wspierała, chwyciła delikatnie jego dłoń w pokryte posiwiałą sierścią łapy.

          — Dzień dobry... — bąknął zielonooki, unikając kontaktu wzrokowego poprzez uparte wbijanie spojrzenia w ziemię. Nie, zdecydowanie nie był w stanie spojrzeć jej w twarz. I jeszcze długo nie będzie.

          — Miałeś ostatnio jakiś kontakt z Jinx? — spytała kobieta z nadzieją, która wywołała u mężczyzny nieprzyjemne ukłucie w piersi.

          — Niestety nie. Liczyłem, że może tu ją zastanę... — Mężczyzna nie wytrzymał i zerknął na mutantkę. Widząc zaś wyraz jej twarzy, natychmiast kontynuował wypowiedź. — A-ale na pewno niedługo ją znajdę, niech się pani nie boi. Musi gdzieś być.

          Staruszka pokiwała smutno głową i ponownie wsparła się na lasce, puściwszy żółwia.

          — Powiedziała, że nie może puścić im płazem śmierci Jake'a — rzekła, przecierając łapą oczy. — Od tamtej pory już jej nie widziałam. Tak bardzo się martwię, że... — głos uwiązł jej w gardle. Nieco zagubiony w całej tej sytuacji zielonooki położył jej szybko dłoń na ramieniu, chcąc okazać jakiekolwiek wsparcie, aczkolwiek nie spotkało się to ze zbytnią aprobatą ze strony młodszej protelicy, wciąż obserwującej ich z korytarza. Mutant postanowił to jednak zignorować.

          — To silna dziewczyna, na pewno nic jej nie jest — zapewnił, choć sam miał trudności, by w tu uwierzyć. Owszem, była silna, wyjątkowo dobitnie pokazała to w dniu zamachu na ich kryjówkę, ale choćby nie wiadomo jak dużą mocą dysponowała, wciąż nie miała szans poradzić sobie samej — czy nawet z tym swoim diablikiem — przeciwko całej policyjnej armii Nowej Jutrzenki. A wyglądało na to, że to właśnie zamierzała spróbować zrobić.

          — Jeśli ją spotkasz — odezwała się starsza mutantka — to proszę, przyprowadź ją do domu. Straciłam już jedno dziecko, nie zniosę utraty kolejnego...

          Łzy protelicy zupełnie rozbroiły żółwia; zielonooki patrzył na nią tylko rozbity, samemu automatycznie znalazłszy się już o krok od podzielenia jej reakcji. Na jego szczęście druga mutantka nie dała im się jednak wspólnie mazać i zainterweniowała. Objąwszy matkę ramieniem, zmierzyła młodszego surowym spojrzeniem.

          — Powinieneś już iść — zasugerowała stanowczo, sięgając w stronę klamki.

          — Znajdę ją i tu przyprowadzę. Obiecuję — wydusił z siebie chłopak na odchodne, zanim siostra Jake'a zamknęła mu drzwi przed nosem, uraczywszy go zdawkowym pożegnaniem. Nie mając pewności, czy jest bardziej wściekły, zdeterminowany, czy może jednak przybity, zielonooki zbiegł po schodach na dół. Nie wiedział jeszcze, jak zamierza to zrobić, ale spełni obietnicę i zabierze Jinx z powrotem do domu. Ale najpierw musi się na czymś wyładować.

## 18. Zabawa w kotka i myszkę

          Zdemolowawszy pierwszy lepszy zaułek, Raph wpadł na banalnie prosty, ale jednak dotychczas nieodkryty pomysł – przecież z członków Zaćmienia został jeszcze Archie, może on będzie coś wiedział na temat miejsca pobytu i planów Jinx. W końcu, w przeciwieństwie do żółwia, niczym jej chyba nie podpadł, więc mogła się z nim kontaktować po całym zajściu. Co prawda jakoś tak się złożyło, iż nie miał numeru telefonu rudzielca, aczkolwiek pamiętał z którejś rozmowy, gdzie mniej więcej pracował. Jeśli więc będzie czatował w pobliżu, to istniała szansa, że da radę przechwycić młodzieńca po wyjściu z roboty i wypytać go o wszystko. I to też właśnie postanowił zrobić.

          Dotarcie z Red Hook do Queens zajęło mutantowi trochę czasu, aczkolwiek dzień wciąż był jeszcze młody, więc liczył, iż się nie spóźnił. Znalazłszy wejście dla pracowników, żółw oparł się ramieniem o pobliskie sztuczne drzewko i rozpoczął wyczekiwanie. Oby tylko rudzielcowi nie strzeliło do głowy, żeby wychodzić głównymi drzwiami.

          Po półgodzinie umierania z nudów Raph był już bliski przyśnięcia, gdy nagle dostrzegł na horyzoncie kogoś, na kogo zdecydowanie nie chciał wtedy wpadać – Leonarda. Co prawda nie kojarzył, żeby Queens należało do jego terytorium patrolowego, ale najwyraźniej coś się tam u nich w NYPD pozmieniało, odkąd ostatnio o to pytał. Policjant w końcu bez wątpienia był tu służbowo – nawet jeśli nie miał na sobie munduru, to już z daleka Raph dostrzegł, iż przepytuje o coś losowych cywili i błyska odznaką, gdy nie chcą odpowiadać. O cokolwiek chodziło, lepiej się nie wychylać. Z tą myślą mutant przyczaił się za holograficznym banerem reklamowym przy najbliższej ławce i zaczął rozglądać za drogą ucieczki. Chwilowo jego kryjówka powinna być wystarczająca, ale jeśli Leo podejdzie bliżej, to byle światełka go nie ukryją. Musiał się stąd czym prędzej wynieść.

          Jak na złość, kiedy żółw szykował się już do ewakuacji, z budynku zakładu inżynieryjnego zaczęli wychodzić pierwsi pracownicy. Raphael przeklął pod nosem, zatrzymał się w pół kroku i z powrotem przykucnął przy ławce. Leonardo był jeszcze daleko, może go nie zauważy. Nie mógł przecież przepuścić takiej okazji, potrzebował znaleźć Jinx jak najszybciej. Jeśli miał szansę złapać Archiego już dzisiaj, to musiał ją wykorzystać.

          Czując, jak z każdą mijającą sekundą napięcie wzrasta, żółw obserwował wychodzących, od czasu do czasu zerkając w stronę policjanta i rzucając popędzające Archiego wiązanki pod nosem. W końcu, po mniej niż minucie (która ciągnęła się Raphowi niczym wieczność), dostrzegł między poubieranymi w identyczne pracownicze kubraki osobami ciemnorudą czuprynę. Gdy tylko ją rozpoznał, wystrzelił ze swojej kryjówki i pomknął przejąć młodzieńca, nim Leo cokolwiek zauważy. Wzbudził tym pewną sensację pośród reszty zgromadzonych, aczkolwiek rudzielec, dostrzegłszy, z kim ma do czynienia, szybko ich uspokoił i posłusznie dał się zaciągnąć za rękaw za najbliższy róg.

          – Co ty tu robisz? – odezwał się, kiedy mutant w końcu się zatrzymał, by poszukać wzrokiem lepszej kryjówki. Nuta niechęci w jego głosie natychmiast rozbudziła czujność żółwia.

          – Szukam Jinx. Wiesz, gdzie jest – właściwie bardziej stwierdził niż zapytał, obserwując rozmówcę badawczo. Jego reakcja nie pozostawiała wątpliwości.

          – Mhm, mniej więcej. I wiem też, że raczej nie będzie się chciała z tobą spotkać.

          Raphael westchnął ciężko.

          – Słuchaj, wiem, że zachowałem się beznadziejnie, ale muszę z nią porozmawiać i to wyjaśnić. Jej matka się martwi – dodał, licząc, iż to może nieco bardziej przekona młodzieńca. Ten jednak wciąż wyglądał na dość sceptycznie nastawionego.

          – "Beznadziejnie" to bardzo ładny eufemizm – rzekł, po czym przymknął oczy. – Sam nie wiem. Chyba najlepiej będzie, jak po prostu spytam samą zainteresowaną, czy chce cię słuchać.

          – Może być. Kiedy będzie odpowiedź?

          Mężczyzna wzruszył ramionami.

          – Nie mam pojęcia. Nie widujemy się zbyt często, jest zajęta. – To tylko połowicznie prawda, jako że raz na parę dni to wciąż w miarę często, ale Archie postanowił przemilczeć ten drobiazg. – Jak będę coś wiedział, to powiem. Tylko na następny raz zostaw mi swój numer zamiast polować na mnie pod biurem, co?

          – Uch, jasne – mruknął żółw z lekką irytacją, ale zaraz potem ugryzł się w język i wyciągnął komórkę, po czym wymienił się ze znajomym numerami. Rudzielec wprawdzie chyba liczył, iż mutant podyktuje mu swój i nie będzie oczekiwał odwzajemnienia się tym samym, ale Raphael nie zamierzał dać się tak łatwo spławić – jeżeli chłopak nie zadzwoni do niego sam w ciągu kilku dni, to się o to stosownie upomni. Czuł, że żywi on do niego jakąś niechęć, najpewniej przez to, jak potraktował swoją dziewczynę, a jego przyjaciółkę, ale nie miał teraz czasu tego prostować. Najpierw pogodzi się jakoś z Jinx, a potem dopiero będzie się przejmował opryskliwością jej kumpli. Są rzeczy ważne i ważniejsze.

          Pożegnawszy się krótko, rudzielec zbliżył się do ulicy i pstryknął mechanicznymi palcami, by wezwać swój samochód. Postawił go na parkingu położonym w zupełnie przeciwnym kierunku od biurowca, a nie chciało mu się dymać tam z powrotem na piechotę. Zresztą, po coś przecież tego autopilota zamontował.

           Zaraz po usadowieniu się w fotelu kierowcy Archie pomknął swoim niewielkim, ale za to konkretnie zaawansowanym technologicznie autkiem wprost do mieszkania. Czego by o nim nie mówić, Raph miał wyczucie czasu – planował zajrzeć do Jinx i chłopaków akurat dziś wieczorem, żeby ustalić, jaki mają plan na dalsze działania. Nie za bardzo uśmiechało mu się przypominać brunetce o jej partnerze od siedmiu boleści akurat teraz, kiedy wreszcie oswoiła się ze swoją naturą i poczuła trochę pewniej. Właściwie to najchętniej nie przypominałby jej wcale; w przeciwieństwie do JJ szybko połączył kropki i domyślił się, iż brat Rapha, a może nawet i sam Raph, mogli mieć coś wspólnego z masakrą w South Ferry. Niemniej jednak definitywne zerwanie kontaktów między tą dwójką to nie była jego decyzja, Jinx powinna podjąć ją samodzielnie. Z tą myślą wziął szybki prysznic, zjadł niewielki obiad i wyruszył w drogę do Coney Island.

          Przebiwszy się przez korki, Archie dotarł w końcu do niemal walącego się szeregowca. Nawet jeśli centrum miasta prezentowało się niesamowicie ze swoją nowoczesną infrastrukturą i neonami oświetlającymi każdy kąt, peryferia wciąż wyglądały tak samo jak zawsze, i przed, i po wojnie atomowej. Zapadające się budynki, śmieci gdzie popadnie, brud, smród i ubóstwo. Gdyby nie reszta Nowego Jorku za jego plecami, w życiu by się nie domyślił, że znajduje się w jednej z najbardziej rozbudowanych postatomowych metropolii. Aż wstyd, iż pozwalał tu mieszkać swoim przyjaciołom. Gdyby nie ta cholerna nagonka na Jinx, już dawno ściągnąłby ich do swojego mieszkania w Queens. Ale niestety – Nowa Jutrzenka zawsze patrzy.

          Rudzielec odnalazł właściwą klatkę, po czym zszedł po nadkruszonych schodach do piwnicy. Już z daleka doszły go odgłosy walki, co trochę go zmartwiło, aczkolwiek kiedy dotarł do właściwego sektora, odetchnął z ulgą – to tylko diabliki urządziły sobie trening. Dosyć brutalny i z użyciem broni, nawiasem mówiąc, ale w ich wypadku to akurat nic nowego.

           Podczas gdy Noah oraz Liam naparzali się toporami z tyłu pomieszczenia, Jinx siedziała na sfatygowanej kanapie i oglądała coś w przedpotopowej, wciąż posiadającej fizyczny ekran telewizji. Sygnał podkradł jej już jakiś czas temu z dekodera sąsiada z parteru, dzięki czemu mogła w spokoju studiować głupie programy komediowe dla odstresowania. Archie przystanął obok dziewczyny, wciąż jednak niepewnie obserwując szalejących za nimi chłopaków.

          – Nie powinniśmy ich jakoś... no nie wiem, uspokoić? – zagadnął niepewnie. Jego zdaniem dwa pomioty piekielne wydawały się brać pojedynek trochę zbyt na poważnie. – Jeszcze coś sobie serio zrobią.

          – Nic im nie będzie, obaj znają zaklęcia regenerujące. – Brunetka machnęła tylko ręką i poklepała siedzenie obok siebie. Młodzieńcowi nie trzeba było dwa razy powtarzać; od razu się do niej przysiadł.

          – Skoro tak mówisz. – Haker wzruszył ramionami. – I jak tam wasza wendeta?

          – Z NYPD odsialiśmy już chyba wszystkich, którzy brali udział w akcji. Nie wiem tylko, kto podał lokalizację, ale... chyba nawet nie chcę wiedzieć – westchnęła, po czym podciągnęła kolana pod podbródek.

          – Och, rozumiem. – Rudzielec zamilkł na chwilę i podrapał się po karku, aczkolwiek po chwili kontynuował. – A skoro już o tym to... twój były mnie dzisiaj naszedł.

          JJ zerknęła na niego zaskoczona, ale szybko odwróciła wzrok i wlepiła go z powrotem w lecącą w telewizji reklamę.

          – Teoretycznie jeszcze nie "były". Nie zdążyłam z nim nawet zerwać, zanim stchórzył i zostawił mnie na pogorzelisku – oznajmiła z nutą wyrzutu w głosie. – Czego chciał?

          – Porozmawiać z tobą.

          – I powiedziałeś mu, że...?

          – Że najpierw muszę cię zapytać, czy chcesz.

          Dziewczyna zaczęła uderzać miarowo końcówką ogona o oparcie kanapy i spuściła głowę.

          – A chcesz? – zagadnął, nachylając się lekko, by spojrzeć jej w twarz.

          – Nie wiem – mruknęła brunetka. – Pewnie nie powinnam...

          – Moim zdaniem nie. Ale jeśli zdecydujesz inaczej, to to uszanuję – zapewnił rudowłosy, położywszy dziewczynie dłoń na ramieniu.

          – A ja nie – wtrącił się znienacka Liam, po czym przeskoczył nad oparciem i opadł ciężko na kanapę. – A o czym rozmawiamy?

          Zaraz po szatynie do towarzystwa dołączył również jego jasnowłosy kuzyn. Obaj wyglądali na zmęczonych, a tu i ówdzie na ich ciuchach czy skórze wykwitły ciemnoczerwone plamy, aczkolwiek jakiejkolwiek rany ze świecą można było szukać. Zdolności leczące to jednak naprawdę genialna sprawa.

          – O Raphaelu – wyjaśnił Archie, zerkając na nowo przybyłych.

          – A. No to chuj mu w krzyż, bo w dupę mogłoby mu się jeszcze spodobać. – Noah wzruszył ramionami i władował się pomiędzy Liama a Jinx, omal nie spychając tego pierwszego z kanapy – z pełną premedytacją, rzecz jasna. Chłopak o baranich rogach warknął, po czym zdzielił starszego końcówką ogona w tył głowy. JJ przewróciła tylko oczami.

          – To ten gość, który ją wystawił, jak się posypało, ta? – dopytał Liam, na co kuzyn odpowiedział mu skinieniem głowy. – To zgadzam się z przedmówcą w takim razie.

          – Przecież nawet go nie znasz...

          – I co z tego? Skoro raz się na ciebie wypiął, to zrobi to znowu. Zresztą, nie bez powodu tu u was przestrzegają, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej wody czy coś tam, nie?

          Brunetka fuknęła pod nosem.

          – Dzięki, chłopaki – westchnął rudzielec, doskonale wiedząc, co oznacza mina żółwicy. Nawet jeśli wcześniej rzeczywiście nie zamierzała się spotkać z Raphaelem, to teraz zrobi to choćby i tylko po to, żeby udowodnić diablikom, iż się mylą. Pięknie. – Wasza pomoc w tej dyskusji jest nieoceniona...

          – Nie ma za co. – Liam klepnął go w plecy, albo rzeczywiście kompletnie nie łapiąc sarkazmu, albo z czystej złośliwości udając, że go nie załapał. Haker odpowiedział na to tylko kolejnym, tym razem cięższym westchnieniem.

          – Możesz mu przekazać – zwróciła się do niego Jinx – że mogę z nim pogadać, jeśli tak bardzo chce. Ale dopiero wtedy, kiedy nasza robota będzie już skończona.

          – A nie jest? – zainteresował się Bourne. Mutantka poczuła na sobie jego zainteresowane spojrzenie, ale go nie odwzajemniła – zamiast tego wlepiła wzrok w prezenterkę telewizyjną, która, jak co wieczór od czasu śmierci Jake'a i Zoe, radośnie zachwalała heroiczną akcję NYPD pod South Ferry oraz ze szczerym przekonaniem twierdziła, iż ostatnie śmierci w gronie policjantów to z pewnością dzieło zawistnych niedobitków tej samej organizacji terrorystycznej (mimo iż media nie miały na to żadnych dowodów, ale to już, taki tam, drobiazg), których Nowa Jutrzenka musi się czym prędzej pozbyć. Od zawsze nienawidziła tej napompowanej chromem blondyny, ale ostatnio zaczęła ona namiętnie przekraczać granicę. Z nią też pora wreszcie zrobić porządek. Brunetka właśnie miała wyłączyć telewizor i odpowiedzieć diablikowi, gdy na ekranie znienacka pojawił się prezydent Nowego Jorku – nowy, dotychczas nietransmitowany punkt programu wysławiającego policyjne działania antyrebelianckie. Pucołowaty karzeł z mechanicznymi implantami zamiast rąk i nóg z dumnie wypiętą piersią opowiadał dziennikarce, jakiż to nie jest zadowolony z bezbłędnego działania NYPD oraz ileż to on nie miał wkładu w ich sukces – w tym również ten w South Ferry, który osobiście im zlecił. Słysząc to, półdemonica mimowolnie zawarczała i pochyliła się w stronę monitora.

          – Nie, nie jest – mruknęła gardłowo. – Ale już niedługo będzie.

\*
          – Podobno widziano go gdzieś koło tych szklanych biurowców firmy inżynieryjnej w Queens, ale nie udało mi się go znaleźć – oznajmił Leonardo, leżący krzyżem na brudnoniebieskiej pościeli, z głową zwisającą z krawędzi łóżka. – Musiał mnie zauważyć i się zwinąć, zanim zdążyłem go złapać... Szlag! – jęknął i przekręcił się na plecy. Siedząca na krześle przy biurku Nysa posłała mu współczujące spojrzenie.

          – To już jakaś poszlaka, przynajmniej wiesz, gdzie się kręci. Jeszcze uda ci się go namierzyć, zobaczysz – pocieszała, owinąwszy ogon wokół oparcia.

          – Szczerze mówiąc, nie za bardzo już w to wierzę. Tyle zmarnowanego czasu i zero efektów...

          Kanzaki zsunęła się z fotela, po czym usiadła obok partnera i pogładziła go delikatnie po głowie.

          – Nie poddawaj się jeszcze, amore mio – poprosiła. Żółw podniósł się ociężale do siadu i westchnął. – Jutro mam wolne, więc pomogę ci szukać. Co ty na to? – zerknęła na niego. Słysząc to, żółw wysilił się na lekki uśmiech, po czym pocałował kobietę w policzek.

          – Dzięki – odparł półgłosem. Szatynka odwzajemniła uśmiech, po czym pacnęła się na poduszkę i włączyła mały, sypialniany telewizor ustawiony na komodzie przy przeciwległej ścianie. Mutant obserwował przez chwilę jej poczynania, po czym, z braku laku, ułożył się obok niej. Tego dnia tak czy siak już niczego nie wskórają, nic więc nie stało na przeszkodzie, by po prostu razem poleżeć i spróbować się odstresować. Szanse na powodzenie dalszych prób były raczej marne, ale nie mógł z nich zrezygnować, żeby nie martwić więcej swojej narzeczonej. I tak niepotrzebnie wciągnął ją w tę sprawę. Z tą myślą z tyłu głowy oraz dźwiękami telewizji w tle, młody policjant przysnął.

## 19. Samospełniająca się przepowiednia

          Następnego ranka Leonarda niespodziewanie obudziły czyjeś wrzaski. Kompletnie zdezorientowany, żółw przetarł oczy i rozejrzał się wokół. Na początku w ogóle nie załapał, skąd dochodziły dźwięki, aczkolwiek widząc, iż Nysa również się obudziła i szeroko otwartymi oczyma wpatruje się w telewizyjny hologram, sam również podążył jej śladem i zamarł.

          Jaskrawe strumyki światła ukazywały właśnie nadawane na żywo poranne wiadomości. W tamtym momencie jednak kolorowe, odpicowane na bogato studio telewizyjne zmieniło się w miejsce kaźni. Autorką krzyków, które go obudziły, musiała być prowadząca programu, blondwłosa prezenterka pracująca dla tej stacji od lat. Wyglądało jednak na to, iż ten dzień na dobre zakończył jej karierę – obecnie widniała w kadrze z czaszką przeszytą na wylot błyszczącym, czarnym jak smoła kolcem. Para ochroniarzy studia również skończyła we wcale nie lepszym stanie. Jeden z nich leżał krzyżem na ziemi z toporem wbitym między łopatki, zaś drugiemu w kadrze było widać jedynie zakrwawioną dłoń oraz wyrwany wszczep drugiej ręki. W ich pobliżu kręciły się dwa zadowolone z siebie diabliki, aczkolwiek to nie one stanowiły główny gwóźdź programu, jak się po chwili okazało.

          Zanim żółwiemu mutantowi oraz hybrydzie zdążyło się zrobić niedobrze od widoku roztrzaskanej twarzy dziennikarki, onyksowy stalagmit rozprysnął się na drobne części, a szponiasta, ciemna łapa chwyciła za włosy nieszczęśniczki i odrzuciła ją na bok, poza kadr. Następnie sprawczyni zamachu poprawiła nieco kamerę, po czym wyprostowała się i ustawiła tak, żeby każdy oglądający mógł się jej dobrze przyjrzeć. Leonardo ze zgrozą uświadomił sobie, iż zna tę dziewczynę – to ta sama ciemnowłosa mutantka, z którą widział Raphaela pod klubem; tym razem jednak przyprawiła sobie jeszcze rogi oraz diabli ogon. Napotkawszy gniewne holograficzne spojrzenie jej szkarłatnych oczu, policjantowi żołądek podskoczył do gardła.

          – To ustrojstwo działa? – upewniła się dziewczyna po drugiej stronie ekranu, na co brązowowłosy diablik odpowiedział jej uniesionym kciukiem. – Świetnie. W takim razie czas na przedstawienie.

          Po tych słowach w budynku telestacji uruchomił się alarm; syrena zawyła trzykrotnie, światła zgasły, a potężne, przeciwpancerne rolety odcięły pomieszczenie od świata zewnętrznego, aczkolwiek zaraz potem wszystko wróciło do normy – za wyjątkiem zasłoniętych drzwi i okien. Dla kogoś zupełnie niezaznajomionego z tematem mogło to wyglądać jak wypadek przy pracy, aczkolwiek gliniarz widywał już niejedną podobną akcję i doskonale wiedział, iż wywołano to specjalnie, by utrudnić dostęp służbom mundurowym. Oprócz trójki demonów wśród zamachowców musiał być też haker. Zresztą, najpewniej to właśnie dlatego transmisja wciąż nie została zdjęta z anteny.

          Półdemonica przyciągnęła sobie ogonem krzesło obrotowe, po czym ustawiła je w centrum kadru i na nim usiadła. Jej dwaj towarzysze pozbierali zaś w międzyczasie swoją broń, a następnie przystanęli po obu stronach kobiety.

          – Wasze niezmiernie obiektywne i zawsze rzetelnie informujące o ważnych sprawach media już od dawien dawna trąbią o tym, jak NYPD wybitnie się spisało, pacyfikując Zaćmienie – zaczęła, wpatrując się oskarżycielskim wzrokiem wprost w obiektyw. Bez cienia strachu, obrzydzenia czy skruchy za to, co zrobiła z oryginalnymi prowadzącymi programu. Jak dzikie zwierzę, lustrujące spojrzeniem swoją przyszłą ofiarę. – Szkoda tylko, że zapomnieli przytoczyć parę mało wygodnych dla Nowej Jutrzenki szczegółów. Ale to nic. Zaraz wszystko nadrobimy. A na dobry początek popatrzmy może, jak naprawdę wyglądała ta ich "heroiczna walka".

          Brunetka pstryknęła, zaś ułamek sekundy później obraz z kamery zastąpiły makabryczne kadry z opuszczonej stacji metra z dnia ataku, prawdopodobnie wykradzione z policyjnego archiwum. Ich akompaniament stanowiła zaś relacja ze zdarzenia w wykonaniu, sądząc po męskim brzmieniu głosu, najpewniej jednego z diablików, rzekomo biorącego w nim udział. I rzeczywiście, jeśli dobrze się przyjrzeć, wśród zgromadzonych na nagraniu można było dostrzec młodego blondyna z rogami; tego samego, który aktualnie okupował wraz z kumpelstwem studio telewizyjne. Zapewne jednak mało kto się na nim skupiał – clou pokazu stanowiło w końcu to, w jaki sposób jednostki specjalne potraktowały Jake'a oraz Zoe, i to właśnie to przykuło uwagę większości oglądających, w tym również Leonarda i Nysy. Tę drugą oglądanie zaczynało już przerastać, w związku z czym, zacisnąwszy mocno powieki, schowała twarz w ramieniu partnera. Ten jednak jedynie dalej wlepiał tępo wzrok w ekran, nie do końca wierząc własnym oczom. Wiedział, iż specjalsi mocno przegięli pałę podczas akcji, ale nie miał pojęcia, że aż tak. Zareagowanie przemocą wobec ataku ze strony przeciwnika byłoby jeszcze jakkolwiek do przełknięcia, aczkolwiek tutaj nic takiego nie miało miejsca. Funkcjonariusze spacyfikowali bezbronnych, nieokazujących agresji cywili. Tak po prostu, bez żadnych przesłanek. Bo takie mieli widzi-mi-się.

          – Leo, proszę, wyłącz to – szepnęła hybryda, mocniej wtulając nos w ramię żółwia. Mutant, kiedy już z pewnym trudem przyswoił przekaz, miał nawet przez chwilę plan jej posłuchać, aczkolwiek w tym momencie transmisja wróciła do studia, co z powrotem pochłonęło całą jego uwagę. Żółw przyjrzał się siedzącej ze spuszczoną głową brunetce, nie do końca pewien, czy próbuje ona pohamować gniew, czy raczej łzy. Najprawdopodobniej oba. Po sekundzie lub dwóch milczenia czerwonooka podniosła się w końcu do pionu, po czym podeszła bliżej kamery i nachyliła się do niej.

          – Proszę bardzo, oto są ci wasi "bohaterowie" – syknęła. Głęboka nienawiść oraz poczucie krzywdy praktycznie wylewały się z każdej wypowiedzianej przez nią głoski. – Ja i moi przyjaciele nigdy nie zamierzaliśmy wyrządzać nikomu krzywdy. Chcieliśmy tylko żyć po swojemu. Sprawić, żeby wasze durne zasady wreszcie nam na to pozwoliły. A w odwecie za to zostaliśmy okrzyknięci wrogami publicznymi numer jeden i potraktowani gorzej niż bydło przywiezione na rzeź. Ale wiecie co? Mam tego dosyć. Chcieliście terrorystów, to dostaniecie terrorystów. Pora zafundować tej waszej Jutrzence prawdziwe zaćmienie.

          Po tych słowach kamera wyłączyła się. Program zakończony.

          Leo przez chwilę siedział w kompletnym bezruchu, przetrawiając przekaz, który właśnie otrzymał. Kiedy zaś dotarło do niego, co ostatnia wypowiedź brunetki najpewniej oznacza, zerwał się jak poparzony.

          – Szlag! Muszę... – nawet nie dokończył, tylko pomknął do przedpokoju, pozostawiając zdezorientowaną partnerkę samą w sypialni. Hybryda otworzyła usta, by coś z siebie wydusić, jednakże ostatecznie zrezygnowała i po prostu podążyła za nim. Zanim zdążyła dotrzeć na miejsce, żółw kończył już zakładać (a raczej siłą na siebie wciągać) buty.

          – Co zamierzasz?... – spytała niepewnie. Mężczyzna dokończył szykowanie się do wyjścia, po czym zerknął na nią, chwyciwszy już uprzednio za klamkę drzwi prowadzących na klatkę schodową.

          – Muszę ją powstrzymać – oznajmił.

          – Zwariowałeś?! A co jeśli tobie też zrobi krzywdę? – Nysa momentalnie spróbowała chwycić partnera za rękę, by go zatrzymać, aczkolwiek nie zdążyła. Nim w ogóle dokończyła zdanie, mutant był już za progiem.

          – Dam radę! – zawołał na odchodne, pędząc w dół schodów. Kobieta wyskoczyła z mieszkania i wychyliła się przez barierkę.

          – Leo! – krzyknęła za nim, ale bez skutków. Policjant nawet się nie odwrócił, jego nowy cel pochłonął go bez reszty. Jakkolwiek Nysa nie rozumiałaby jego idealistycznych moralnie pobudek, czasami szczerze ich nienawidziła.

\*
          Leonardo nie był jedynym z trzech braci, którzy mieli wątpliwą przyjemność obejrzeć tę transmisję. Raphael również widział zdecydowaną większość, jednak w jeszcze bardziej zaskakujących warunkach – na holograficznym telebimie w centrum miasta. Na każdym większym skrzyżowaniu znajdował się tam co najmniej jeden taki wyświetlający aktualne wiadomości, a w tamtym momencie wszystkie one zostały zdalnie przełączone na tę konkretną stację, najpewniej przez współpracującego z rebeliantami hakera. I Raph nawet wiedział, którego; jakby nie patrzeć, wybór był niewielki. Czyli jednak nie zadzwonił.

          Początkowo zielonooki nie mógł uwierzyć, że Jinx oraz jej demoniczni kumple naprawdę posunęli się do tak radykalnych działań. Widział i względnie zaakceptował wprawdzie to, do czego dziewczyna była zdolna w furii, ale tym razem sprawa wyglądała zupełnie inaczej – atak na studio telewizyjne to nie impuls, a zaplanowana akcja; JJ była w pełni świadoma swoich działań i podjęła je z premedytacją. A pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno temu bał się, że rzuci go za pobicie natręta w parku... Przebudzenie się jej demonicznej części rzeczywiście ją zmieniło. Miał tylko nadzieję, iż nie na tyle, by się między nimi ostatecznie posypało. A, niestety, sporo na to teraz wskazywało.

          Odpędziwszy ten natłok myśli, mutant doznał nagłego oświecenia – makabryczna transmisja dała mu przecież jasną wskazówkę, gdzie teraz szukać dziewczyny. Skoro chciała uderzyć w Nową Jutrzenkę, to na dziewięćdziesiąt dziewięć procent znajdzie ją w dawnym Flatiron Building, stanowiącym obecną siedzibę prezydenta miasta, a zarazem przewodniczącego tej właśnie partii. Od studia telewizyjnego w Rockefeller Center do pseudo-Białego Domu było jakieś niespełna dziesięć minut samochodem, aczkolwiek domyślał się, demony mogą się tam dostać znacznie szybciej. Niemniej jednak on też miałby dosyć niedługą drogę do przebycia, a przy odrobinie farta i niezbyt sztywnym moralnie taksówkarzu powinien znaleźć się na miejscu niewiele później niż oni. Warto było spróbować.

            Jak pomyślał, tak też zrobił. Przebiwszy się przez zgraję zaniepokojonych, podsycających wzajemnie swoją panikę przechodniów, żółw popędził w stronę najbliższego punktu postojowego taryf, wsiadł do pierwszej z brzegu i polecił kierowcy podjechać pod Flatiron Building, zachęcając do niezbyt przepisowej jazdy dodatkowymi dolarami. Zrządzeniem losu młodemu rebeliantowi trafił się prawdziwy fachura – za podwójną stawkę ani przekraczanie prędkości, ani wyprzedzanie chodnikiem mu niestraszne. Nie minęło parę minut, a znaleźli się na miejscu. Kierowca nie był jednak w stanie wysadzić mutanta pod samym budynkiem. Policja musiała wpaść na ten sam pomysł co on, przez co cały teren wokół budynku został obstawiony. Co prawda dopiero wstępnie – Raph widział w pobliżu jedynie trzy radiowozy – ale wciąż wystarczająco, by uniemożliwić mu bezproblemowe wbicie się do środka. Kumple Lea jak zwykle postanowili utrudnić mu życie. Oby ich wszystkich trafił szlag...

          Zapłaciwszy taksiarzowi obiecaną stawkę, Raphael wysiadł najbliżej budynku, jak tylko się dało i zaczął szukać dziury w policyjnej formacji. Po szybkim obiegnięciu Flariton Building dookoła nie wyglądało to jednak najlepiej – nawet mimo że gliniarzy wciąż było niewielu, strzegli wszystkich wejść jak rozwścieczone psy. Gdyby się zbliżył, najpewniej zaczęliby pruć do niego z karabinów jeszcze zanim odezwałby się choć słowem wyjaśnienia. Mimo tego mutant nie zamierzał odpuścić, choćby musiał zaryzykować odstrzał. Sprawa zaszła już za daleko; albo rozstrzygnie się teraz, albo nigdy. A to drugie, ma się rozumieć, w ogóle nie wchodziło w grę.

          Raphael przyczaił się w pobliżu jednego z najsłabiej w jego opinii pilnowanych tylnych wejść i przyjrzał się dokładnie sterczącym tam specjalsom. Szansa na przebicie się pomiędzy nimi oraz ich minigunami wydawała się raczej niewielka, aczkolwiek może gdyby najpierw odwrócił jakoś ich uwagę...

          Nagle żółw poczuł, iż ktoś chwycił go za nadgarstek i natychmiast podskoczył. Zanim jednak zdążył krzyknąć albo się wyszarpnąć, ów osobnik uciszył go krótkim syknięciem, a następnie pociągnął za sobą w stronę budynku, do którego ten tak bardzo chciał się włamać. Dostrzegłszy przed sobą skorupę swojego brata, Raph warknął i spróbował się wyrwać, aczkolwiek Leo w odpowiedzi obrzucił go tylko karcącym spojrzeniem oraz wzmocnił chwyt, po czym wolną ręką wyciągnął z kieszeni odznakę i pokazał ją już z daleka celującym do nich jednostkom specjalnym.

          – Zastępca szeryfa NYPD Leonardo Hamato – przedstawił się, na co policyjni komandosi opuścili lufy. – Potrzebuję dostać się do środka.

          – A ten to kto? – spytał jeden z gliniarzy, sprawdziwszy na szybko w bazie danych autentyczność słów żółwia.

          – Mój brat, do pomocy – wyjaśnił Leo krótko. Przyodziany w granatowy mundur funkcjonariusz nie wyglądał na przekonanego, acz nie podjął próby zatrzymania ich. Intuicja to jedno, ale z pupilkiem nowojorskiego szeryfa się nie zadziera. Znał już takich, co próbowali, a jemu jeszcze się na bezrobocie nie spieszyło.

          Dopiero wniknąwszy do Flatiron Building oraz zamknąwszy za sobą drzwi, Leonardo finalnie przystanął i puścił rękę brata. Raphael od razu cofnął się o trzy kroki, po czym obrzucił go morderczym spojrzeniem, rozmasowując obolały nadgarstek.

          – Nie potrzebowałem twojej pomocy – warknął, acz Leo jedynie ponownie go uciszył i dyskretnie wskazał na wiszącą nad wejściem kamerę. Następnie przysunął się do ściany, wpiął skrytą w swoim przedramieniu wtyczkę do najbliższego terminala i przymknął oczy. Parę sekund później dioda przy obiektywie monitoringu zamrugała, po czym ostatecznie zgasła.

          – Dobra, teraz lepiej – odezwał się, chowając kabelek z powrotem. – Słuchaj, wiem, że jesteś na mnie wściekły i masz do tego cholerne prawo, ale rzucanie się na pałę między specjalsów to zwykłe samobójstwo.

          – Nawet się nie waż mnie teraz poucz...

          – Chcesz znaleźć swoją dziewczynę czy nie? – przerwał mu gliniarz. Na wszelki wypadek rozejrzał się jeszcze, czy nikogo nie ma w pobliżu, ale skaner nie wykazał nic takiego. Najbliższe żywe istoty to dwaj funkcjonariusze pilnujący recepcji kilka pomieszczeń dalej. Dobrze.

           – Tak, ale...

          – Więc ci w tym pomogę. Ale jeśli wszyscy mamy wyjść stąd w jednym kawałku, musisz współpracować.

          – "Pomóc"? – powtórzył po nim z niedowierzaniem Raphael. – Ty? I że niby czemu miałbym ci zaufać po tym wszystkim, co zrobiłeś?!

          – Bo nie doprowadziłem do tego specjalnie i nie chcę, żeby coś podobnego jeszcze kiedykolwiek się powtórzyło. Poza tym razem mamy znacznie większe szanse na powstrzymanie jej przed zabijaniem kolejnych osób bez wszczynania walki. – Policjant zamilkł na chwilę, by dać bratu szansę na wyrażenie opinii o tym pomyśle, aczkolwiek ten jedynie skrzyżował ręce na klatce piersiowej i obrzucił go zniecierpliwionym, wyczekującym spojrzeniem. – Plan jest taki: kiedy dziewczyna się zjawi, zhakuję systemy bezpieczeństwa i zablokuję wszystkie wyjścia, żeby kupić nam trochę czasu. Potem przebijemy się do niej na górne piętra, pogadasz z nią, przekonasz, że zabijanie prezydenta jest bezcelowe, bo tak czy siak zaraz podstawią nowego, a na koniec wszyscy zwiniemy się jak najdalej stąd i nie będziemy pokazywać publicznie przez co najmniej miesiąc, a najlepiej chociaż z rok. Stoi?

          Leonardo wyciągnął rękę do brata. Ten przyjrzał mu się tylko z wahaniem, po czym zmarszczył czoło, ale ostatecznie, wciąż z obrażoną miną, uścisnął jego dłoń.

          – Stoi. Ale nie myśl sobie, że ci wybaczam.

          – Jasne. – Leo westchnął. Cóż, chwilowa ugoda to też zawsze jakiś progres.

          Dalszą rozmowę uniemożliwiły im odgłosy strzałów dobiegające gdzieś z góry. Leonardo zerknął na sufit, po czym wrócił wzrokiem do towarzysza, wyciągnął z kabury podręczny pistolet i podał mu go. Kiedy tylko buntownik go od niego wziął, Leo wpiął się w terminal, by czym prędzej uruchomić zabezpieczenia budynku. Zanim specjalsi z zewnątrz zdążyli zareagować na wezwanie ze strony swoich atakowanych kolegów, wszelkie wejścia do środka zagrodziły im kuloodporne rolety ochronne.

          – No, to ruszamy – polecił policjant, po czym ruszył w stronę schodów. Odbezpieczywszy otrzymany od niego pistolet, Raphael podążył za nim.

## 20. Zaćmienie

          Zanim żółwi bracia dotarli na kolejne piętro, odgłosy walki przeniosły się już wyżej, zostawiając w ślad za sobą jedynie usiane onyksowymi kolcami pobojowisko. Demony najpewniej skorzystały z portalu, aby się tu dostać (Leo widział już kilka razy, jak przedstawiciele tego gatunku ich używali), aczkolwiek dość konkretnie pomyliły kondygnację – gabinet prezydenta znajdował się o jakieś trzydzieści pięter wyżej. Mutantom było to jednak na rękę. Nieliczni osadzeni wewnątrz budynku policjanci na pewno trochę spowolnią napastników, a tym samym dadzą im szansę na dogonienie ich, zanim będzie za późno. Szkoda tylko, iż spora część funkcjonariuszy przypłaci tę pomyłkę życiem...

          Starając się o tym więcej nie myśleć, Leonardo poprowadził brata wyżej, zachowując jak największą ostrożność. Jeżeli się pospieszą i nie napotkają nikogo po drodze, istniała szansa, iż dotrą na górę nawet szybciej niż piekielni rebelianci. A przynajmniej istniałaby, gdyby Leo nie zapomniał o pewnym drobnym, ale dość istotnym szczególe.

          – Daleko jeszcze? – wysapał Raph po przemierzeniu kilku kondygnacji truchtem. Zerknąwszy na niego przez ramię, gliniarz przystanął. No tak. Jego brat nie miał mechanicznych nóg ani sztucznie wzmocnionej kondycji. Nie dociągnie w takim tempie na trzydzieste drugie piętro.

          – Trochę – przyznał, na co rozległ się sfrustrowany jęk. Policjant zastanowił się chwilkę, a następnie zerknął w górę, na żyrandol. Światła wciąż się świeciły, czyli awaryjne źródło prądu wciąż nie zostało wyłączone. To by się dobrze składało. – Chodź, chyba mam lepszy pomysł.

          Leonardo ostrożnie zajrzał do najbliższego holu, a kiedy upewnił się, iż droga wolna, przywołał Rapha gestem dłoni i ruszył wzdłuż korytarza. Gdzieś tam powinna być winda. Jeśli nie grzebał przy niej niczyj haker, to Leo powinien dać radę ją uruchomić. Droga co prawda nieco ryzykowna, ale znacznie zwiększająca szansę na dotarcie pod gabinet prezydenta na czas.

           Odnalezienie dźwigu osobowego nie zajęło mutantowi długo. Na widok zatrzaśniętych srebrnych drzwi do kabiny, policjant przystanął, po czym zaczął przetrząsać kieszenie służbowego munduru w poszukiwaniu "scyzoryka" – niewielkiego, składanego wielozadaniowego narzędzia wchodzącego w skład niezbędnika każdego funkcjonariusza NYPD. Wciskanie guzika przy windzie nic oczywiście nie dawało, ale jeśli podważy jego osłonę i podepnie się bezpośrednio do kabli pod spodem, powinien dać radę otworzyć drzwi bez niszczenia ich.

          – Winda? Serio? – Raphael uniósł brew z powątpiewaniem.

          – Tak. Jeśli ci to nie odpowiada, zawsze możemy wrócić do wchodzenia na trzydzieste drugie piętro piechotą. – Leo wydobył poszukiwany przedmiot, a następnie zaczął majstrować przy przycisku. Moment później metalowa osłona spadła z brzękiem na podłogę.

          Raphael fuknął cicho, ze skrzyżowanymi na piersi rękoma obserwując poczynania starszego. Po paru sekundach milczenia drzwi windy drgnęły, a następnie stanęły przed nimi otworem.

          – Zapraszam – rzekł Leonardo, podniósłszy się z kolan, po czym sam wkroczył do wnętrza dźwigu. Buntownik przewrócił tylko oczami i podążył za nim. Szybkie podłączenie do terminala wewnątrz windy, chwilka grzebania w ustawieniach i mogli ruszać.

          – Na wszelki wypadek schowaj się za mną – polecił Leo, na co jego towarzysz spojrzał na niego jak na wariata. – Mówię serio. Jeśli ta twoja dziewczyna...

          – Jinx. Ma na imię Jinx.

          – Tak, Jinx – poprawił się gliniarz. – W każdym razie, jeśli nie zdążyła jeszcze dotrzeć na górę, to najpewniej spotkamy tam kolejną partię specjalsów. A skoro w budynku jest zagrożenie, to najpewniej zaczną strzelać bez pytania, kiedy tylko drzwi windy się otworzą. Ja mam parę mechanicznych zabezpieczeń i wcale nie będzie mi za bardzo żal, jeśli przez kilka ołowianych kulek będę musiał dorobić ich sobie więcej, ale ty... cóż, z tego, co wiem, nie jesteś już do tego taki chętny.

          – Czyli, że co, mam sobie z ciebie zrobić żywą tarczę?

          – No... tak, w sumie to tak. Może to brzmieć trochę dziwnie, ale takie rozwiązanie wydaje mi się najlepsze. – Raphael nie wyglądał na szczególnie przekonanego. – Proszę?...

          Mutant w czerwieni przewrócił oczami, ale ostatecznie ustawił się niechętnie za funkcjonariuszem, za co ten podziękował mu lekkim uśmiechem. Na ich szczęście (oraz zdecydowane nieszczęście członków policyjnej jednostki specjalnej) obyło się bez strzelaniny – demony ich uprzedziły, a zaraz po otwarciu drzwi oczom dwóch mężczyzn ukazała się niezbyt przyjemna dla oka, upstrzona szkarłatem sceneria. Widać, iż piekielna ekipa działała już w pośpiechu – rany funkcjonariuszy wskazywały na niezły chaos podczas walki. Niektórym, tak jak temu z czaszką roztrzaskaną o ścianę, udało się zejść szybką, a więc względnie mało bolesną śmiercią, aczkolwiek wielu nie miało takiego szczęścia. Ten i ów wyraźnie wymsknął się demonom; ich ciosy nie trafiły tam, gdzie powinny i nikomu nie chciało się tego poprawiać. Tak oto na przykład odrzucony pod ścianę nieszczęśnik wykrwawił się na śmierć przez zionące poturbowaną toporem masą organów rozcięcie na brzuchu, zaś kolejny, nabity na onyksowy pal pod dosyć dziwnym kątem, wciąż dogorywał, obserwując niewidzącym wzrokiem czubek szpikulca, który przeszył połowę jego twarzy, ale nie zdołał nic śmiertelnie uszkodzić. Swój koniec mógł zobaczyć jednak tylko jednym okiem; drugie bowiem właśnie spływało mu po rozoranym stalagmitem policzku.

          Obrzuciwszy pobieżnym spojrzeniem korytarz, Raph szybko zamknął oczy, żeby nie musieć tego oglądać. Widok natychmiast przypomniał mu o feralnym wieczorze w South Ferry. Momentalnie zrobiło mu się niedobrze.

          – Szlag... – mruknął półgłosem Leo, wyszedłszy z windy. Jego również wszechobecny metaliczny zapach krwi trochę mdlił, aczkolwiek bywał już wcześniej na różnorakich interwencjach i nie robiło to na nim aż takiego wrażenia. Upewniwszy się, iż wokół jest bezpiecznie, podszedł do biedaka nabitego na szpikulec i wyciągnął pistolet. Facet został zmasakrowany, tego już żadne wszczepy nie byłyby w stanie naprawić. Pozostało więc tylko jedno, co mógł dla niego jeszcze zrobić.

          – Spoczywaj w pokoju, kolego – rzekł smutno, po czym przyłożył mężczyźnie lufę do skroni i wypalił. Ciało pokiereszowanego funkcjonariusza drgnęło, ale zaraz potem z powrotem znieruchomiało, tym razem już na dobre. Leonardo westchnął z rezygnacją i schował broń, po czym zerknął za siebie, na Raphaela. Wtedy zaś dostrzegł wlepione w niego zszokowane spojrzenie brata, który, na dźwięk wystrzału, postanowił jednak odsłonić oczy.

          – No co?

          – Czy ty go właśnie...?

          – Nie miał szans na przeżycie, bez sensu, żeby dłużej cierpiał.

          – Mhm – mruknął rebeliant po chwili wahania. Kiedy odbieranie innym życia zrobiło się tak popularne wśród jego bliskich? Najpierw Jinx, teraz Leo... jeszcze niech się okaże, że Donnie to też nie zwykły cyborg, tylko Terminator, to już będzie komplet.

          Nagle, z pomieszczenia znajdującego się gdzieś mniej więcej w połowie trasy między jednym końcem korytarza a drugim, dobiegł ich pełen trwogi wrzask. Obrzuciwszy się nawzajem krótkim, porozumiewawczym spojrzeniem, mutanci pomknęli w tamtym kierunku. Tak jak się spodziewali, dźwięk dochodził z pokoju oznaczonego złotą tabliczką z imieniem i nazwiskiem aktualnego prezydenta. Drzwi prowadzące do środka rozbito w drzazgi, zaś wejścia pilnowały dwa uzbrojone w topór oraz tomahawki diabliki.

          Dostrzegłszy intruzów, Liam zamachnął się, by cisnąć w nich swoją bronią, jednakże Noah szybko go przyblokował.

          – Poczekaj, pacanie, znam jednego z nich – syknął, po czym zerknął złowrogo w kierunku Rapha. Ten jednak nieszczególnie się nim przejął, w pełni skupiony na postaci majaczącej za ich plecami.

          – Jinx! – zawołał, ruszywszy w jej kierunku, aczkolwiek Bourne momentalnie zagrodził mu drogę toporem.

          – A ty niby dokąd?

          Usłyszawszy głos żółwia, dziewczyna puściła trzymanego w powietrzu za fraki polityka i, przyszpiliwszy go za ramię do najbliższej ściany stalagmitem, odwróciła się w stronę nowo przybyłych.

          – Wpuść go, Noah – poleciła po chwili oglądania ich szarpaniny. Blondwłosy diablik prychnął, ale wykonał rozkaz. Kiedy tylko się odsunął, Raphael wparował do środka, potrącając przy tym ramieniem drugiego z rogatych chłopaków. Liam chciał podciąć go ogonem w ramach zemsty, ale niestety nie zdążył. Nie minęła chwila, a żółw w kilku długich susach doskoczył do partnerki.

          – Trzy metry do tyłu – ostrzegła JJ, zanim mężczyzna zdążył wkroczyć w jej sferę osobistą. – A tamten – z tymi słowy zerknęła nad jego ramieniem na Lea – najlepiej niech się w ogóle nie zbliża, jeśli mu życie miłe.

          Liamowi nie trzeba było dwa razy powtarzać; od razu przeszedł do trybu defensywy, nie dając policjantowi zrobić ani jednego kroku dalej. Raphael tymczasem spojrzał na dziewczynę zaskoczony, acz widząc, iż nie żartuje, cofnął się nieco zgodnie z jej wolą.

          – Co tu robisz? – spytała brunetka, lustrując go wzrokiem. Wiedziała, że powinna go potraktować tak jak każdego innego śmiecia w tym budynku, jednak mimo wszystko nie była w stanie. Jeszcze nie. Śmierć Jake'a i Zoe to pośrednio jego wina, więc zasłużył, ale, bądź co bądź, jeszcze nie tak dawno była w nim zakochana na zabój. Potrzebowała jeszcze trochę czasu, zanim jego los stanie się jej obojętny.

          – Jinx, ja wiem, że wtedy w South Ferry spierdoliłem sprawę po całości – zaczął żółw, podjąwszy decyzję o zignorowaniu jej pytania. Do tego dojdą zaraz. – Stchórzyłem i zostawiłem cię wtedy, kiedy najbardziej mnie potrzebowałaś. I nie masz nawet pojęcia, jak strasznie tego żałuję. Ale to nie zmienia faktu, że nie mogę ci pozwolić na zabicie tego gościa. – Z tymi słowy spojrzał wymownie w stronę szamoczącego się pod ścianą szefa Nowej Jutrzenki. Mężczyzna nie próbował już nawet nic mówić; jęczał jedynie z bólu i próbował jakoś wydostać się z onyksowej pułapki. Raphael nie był pewien, czy po prostu bał się on odezwać, czy też może przed ich przyjściem JJ zdążyła już w jakiś sposób go uszkodzić i fizycznie nie mógł tego zrobić.

          Półdemonica prychnęła z pogardą. No jasne. Przyszedł tu za nią po to, żeby ratować tego jutrzenkowego kundla, bo niby po cóż by innego? A ona głupia naiwnie liczyła, że naprawdę mu na niej jeszcze zależy...

          – Nie potrzebuję twojego pozwolenia.

          Na dowód swoich słów, żółwica przecięła kłem skórę na palcu i użyła kropli krwi z rany, by przyszpilić drugie ramię mężczyzny, tym samym uniemożliwiając mu dalsze próby ucieczki. Polityk wydał z siebie dziwny, piszczący odgłos, po czym zesztywniał, dysząc ciężko. Ktokolwiek poradził mu zainstalować sobie wszczepy dopiero od łokcia w dół zamiast od ramienia, powinien skończyć na dożywociu w więzieniu stanowym na Rikers Island. I z chęcią by go tam wsadził, gdyby tylko ktoś łaskawie ruszył wreszcie zad, żeby go stąd wyciągnąć. Setki tysięcy dolarów wydanych na ochronę i co? Jedna demoniczna gówniara i jej przydupasy rozłożyły cały oddział na łopatki. Żałosne. Po prostu, kurwa, żałosne.

          Raphael przeklął pod nosem i już chciał do niego podbiec, aczkolwiek w ostatniej chwili się przed tym powstrzymał. Trzeba będzie bardziej uważać na słowa, inaczej zamiast ocalić tego kutasa, jedynie przyspieszy jego zgon. Istny werbalny saper.

          – Tak, wiem, wiem – spróbował ją udobruchać, choć w jego wykonaniu zabrzmiało to raczej pretensjonalnie niż uspokajająco. – Masz rację, ani ja, ani Leo nie mamy z wami najmniejszych szans, nie dalibyśmy rady powstrzymać was siłą. Cholera, ja nawet wcale nie chcę próbować cię powstrzymywać siłą. Liczyłem, że może...

          – Że może mnie przegadasz, pogłaszczesz trochę po główce, a wtedy ja do ciebie wrócę, wszyscy rozejdziemy się do domów i będziemy żyli długo i szczęśliwie? – wtrąciła się Jinx kpiąco, krzyżując ręce na klatce piersiowej. Rapha bardzo korciło, żeby odpowiedzieć jej jakąś złośliwą zaczepką, ale ugryzł się w język. Sprawa jest już wystarczająco beznadziejna, nie ma potrzeby jeszcze bardziej jej pogarszać. Zamiast tego więc postanowił zamilknąć i pozwolić jej kontynuować wypowiedź. – Wybacz, Raph, ale teraz nie ma już odwrotu. Nawet gdybym, czysto hipotetycznie, puściła tego gościa wolno, w mieście zaczęłaby się rzeź. Napuściłby te swoje kundle z NYPD i kazał im infiltrować każdą jedną pieprzoną rodzinę w Nowym Jorku, żeby wyłapać niedobitki Zaćmienia i pozbyć się ich raz na zawsze, tak jak Jake'a i Zoe. Skoro raz już to zrobili, to zrobią i znowu. Chyba że dotrze do nich, że nie zamierzamy na to pozwalać. Że to my jesteśmy silniejsi. I zaczną się nas bać. Sam więc rozumiesz, tylko jedno z nas dwojga może wyjść stąd żywe. I to na pewno nie będzie on.

          Dziewczyna spojrzała mu w oczy wyczekująco, aczkolwiek nie otrzymała odpowiedzi. Żółw nie potrafił wymyślić na szybko żadnego sensownego kontrargumentu; jedyne, co mógłby zaoferować, to negocjacje, ale oboje doskonale wiedzieli, iż to na dłuższą metę i tak nic by nie dało. Nowa Jutrzenka nie lubiła chodzić na kompromisy, a już na pewno nie ze swoimi wrogami. Nawet gdyby zgodzili się pójść im na rękę, prędzej czy później próbowaliby ich oszukać.

          – To ostatni cel na twojej liście? – spytał żółw po chwili intensywnego zastanawiania się nad wszelkimi za i przeciw. Kobieta skinęła głową.

           – Przynajmniej na razie. Chyba że dalej będziesz mi przeszkadzał. Doskonale wiem, przez kogo lokalizacja naszej bazy wyszła na jaw. Obaj zasłużyliście na taki sam los i nie zafundowałam wam go jeszcze tylko dlatego, że... – Jinx ugryzła się w język. Przecież nie przyzna, iż dalej coś dla niej znaczył, tym sposobem sama sobie strzeliłaby w stopę w tym sporze. – Nieważne.

          Leonardo chyba zorientował się, co Raph zamierza, sądząc po jego niezadowolonej minie. Co więcej, planował się nawet wtrącić do rozmowy, ale wtedy z dołu rozległ się huk, a zaraz po nim do ich uszu dotarły niewyraźne echa odległych krzyków. NYPD w końcu wdarło się do budynku. Czas się kończył.

          – Jak dam ci się go pozbyć, to wybaczysz mi wreszcie? – odezwał się Raphael, którego odgłosy z dolnych pięter budynku wyraźnie zestresowały.

          – Och, łał, szybka zmiana narracji – skomentował złośliwie Liam, aczkolwiek został zignorowany. Nieco zaskoczona pytaniem Jinx z kolei ponownie skinęła lekko głową po sekundzie namysłu. Nie powinna się zgadzać. Ale tak bardzo by chciała wrócić do normalności... Ugh.

          – Tak. Nie. Być może. Nie wiem, pomyślę.

          – Dobra. W takim razie załatw to szybko i zmywajmy się stąd, zanim jutrzenkowe kundle się tu zjawią.

          – Raph, c-co ty..?! – wtrącił się Leo. Widząc, iż demonica ruszyła w stronę prezydenta, policjant chciał ją zatrzymać, aczkolwiek pilnujące go diabliki nie dały mu na to szans. Jinx w międzyczasie przystanęła naprzeciwko przestraszonego mężczyzny i zmierzyła go zimnym wzrokiem. Niewysoki jegomość znów zaczął się szarpać, pomimo przebitych na wylot obu ramion, choć z góry wiadomo było, iż na nic mu się to zda. I tak nie miał dokąd uciec.

          – Nie zasłużył na szybką śmierć – mruknęła. – Noah? Pożycz siekierkę.

          – Sama jesteś siekierka, proszę mi tu mojego topora nie obrażać. – Diablik zrobił obrażoną minę, ale rzucił jej swoją broń. Ostrze wbiło się w ścianę kawałek od demonicy oraz jej przyszłej ofiary.

          – Jasne, jasne. – Kobieta przewróciła oczami i chwyciła rękojeść, po czym, wyrwawszy ją z muru, złapała ogonem przyszpilonego nieszczęśnika i odchyliła mu głowę do tyłu, po czym zamachnęła się oburącz toporem. – Do zobaczenia w piekle, szujo – rzekła z kwaśnym, nieco sadystycznym uśmiechem, po czym jednym, mocnym cięciem zdekapitowała mężczyznę. Przyjrzawszy się swojemu dziełu z lekkim niesmakiem, półdemonica przerzuciła sobie broń przez ramię, po czym podniosła spoczywającą na ziemi odciętą głowę i ułożyła ją na środku blatu prezydenckiego biurka, twarzą w stronę drzwi. NYPD będzie miało ciekawy komitet powitalny, kiedy wreszcie tam doczłapie.

          – Możemy już wreszcie stąd iść? – odezwał się Raph, uparcie wbijając wzrok w ziemię. Fatalnie się czuł z tym, że jej na to pozwolił, ale już za późno, żeby cokolwiek zmienić. Stało się.

          – Chłopaki? – zwróciła się do diablików Jinx.

          – Się robi. – Liam wykonał dłonią odpowiedni znak i szepnął coś pod nosem, na co przed nim otworzyło się przejście w kształcie łuku.

          – To jakiś dach? – spytała półdemonica z powątpiewaniem, zerknąwszy na krajobraz po drugiej stronie, zaś szatyn wzruszył ramionami.

          – Takie współrzędne podał mi Archie, wszelkie zażalenia do niego.

          JJ westchnęła i zerknęła na Noah, po czym, nawiązawszy z nim kontakt wzrokowy, skinęła głową w stronę przejścia. Rogacz posłusznie przeskoczył przez przejście. Zaraz potem Liam popędził tam Leonarda, a w ślad za nim udali się w milczeniu Raph i Jinx. Szatyn przekroczył portal jako ostatni i zdołał zamknąć go dosłownie na chwilę przed tym, jak pierwsi policyjni specjalsi wdarli się do gabinetu.

          Na tajemniczym dachu, który okazał się szczytem jednego z nieodległych od Flatiron Building wieżowców, rzeczywiście czekał na nich rudowłosy haker. Na widok znajomych chłopak zsunął się ze skrzynki elektrycznej i wyszedł im na powitanie. Obecność dwóch zmutowanych żółwich braci nie do końca jednak przypadła mu do gustu.

          – A tych skąd żeście wytrzasnęli?

          – Przyłączyli się po drodze – odparła brunetka wymijająco. – Zdradzisz nam może, co właściwie robimy na tym bloku?

          – Cóż, generalnie mam dobre i złe wieści. A to miejsce ma związek z tymi dobrymi.

          – W takim razie może od nich zacznijmy.

          – To tak: jakiś czas temu odkryłem, że pod Flatiron jest mini-elektrownia awaryjnie zasilająca budynek. I jeśli uda się ją w wystarczająco dużym stopniu przeciążyć, to... – Z tymi słowy młodzieniec uruchomił drobny interfejs wbudowany w mechaniczne ramię i wyklikał na nim parę rzeczy, po czym wskazał towarzystwu wspomniany wcześniej drapacz chmur. Przez moment nic się nie działo, aczkolwiek zaraz potem u podstawy budynku coś gruchnęło; cała budowla zadrżała, a już po chwili, kiedy takich "gruchnięć" rozległy się jeszcze ze dwa, Flatiron Building zaczęło się sypać – najpierw powoli, niepewnie, a później już lawinowo, aż w końcu zapadło się niemal całe. Mutanci oraz diabliki przyglądali się temu z zaskoczeniem wymalowanym na twarzach, zaś młody inżynier uśmiechnął się, zadowolony. – Taki tam, mały prezencik. Nie ma za co.

          – Nieźle, młody – pochwalił Liam, klepiąc chłopaka w ramię. – Może coś jednak z ciebie jeszcze będzie.

          – Dzięki – parsknął ten, rozbawiony. Może i nie brzmiało to jak jakiś nie wiadomo jaki komplement, ale Archie wiedział, iż jak na Liama to już niezwykle dużo.

          – Naprawdę dobra robota – dołączyła Jinx, ku niezadowoleniu podminowanego Lea. – Jeżeli to nie pokaże Nowej Jutrzence, gdzie ich miejsce, to już nie wiem, co innego.

          – A ta zła wiadomość? – wtrącił Raph, zauważywszy minę swojego brata. Lepiej było zmienić temat, zanim Leonardo wyjedzie z jakimś moralizatorskim kazaniem i znowu zwiększy napięcie w grupie. Rudzielec obrzucił go badawczym spojrzeniem.

          – Podczas akcji w studiu telewizyjnym któryś z policyjnych informatyków chyba zdążył wyłapać część moich danych, więc mam trochę przejebane. A skoro mieszkanie, w którym spaliście, było wynajęte na mnie, to wy też – zwrócił się do Jinx oraz diablików. – Nie za bardzo mamy dokąd wracać, NYPD na pewno jeszcze dzisiaj obstawi wszystkie związane ze mną miejsca.

          – Kurwa... – mruknął Noah i skrzyżował ręce na piersi. – To co teraz? Ja do Sfer Piekielnych nie wracam, nie ma chuja we wsi. Jakby mnie teraz mój mistrz zobaczył, to... – Diablik wzdrygnął się lekko.

          – To spuściłabym mu wpierdol, jeśli ośmieliłby się choćby podnieść na ciebie rękę, więc wyluzuj – zapewniła Jinx, na co Liam parsknął.

          – Ta, chciałabyś. Matsara to demon trzeciej rangi, hybryda nie ma z nim najmniejszych szans.

          – Hybryda nie miała też podobno najmniejszych szans na używanie onyksu w walce, a jednak mogę to robić. Z nim też bym sobie jakoś poradziła.

           Noah jęknął cicho i opadł na murek otaczający krawędź dachu, zaś Jinx od razu dosiadła się do niego oraz objęła ramieniem, żeby go pocieszyć. Widok ten nie do końca się Raphowi spodobał, acz dla własnego bezpieczeństwa postanowił raz jeszcze ugryźć się w język.

          – No dobra, wy przynajmniej macie jakąkolwiek opcję awaryjną. Ale co ze mną? – przypomniał Archie. Nie doczekał się jednak odpowiedzi; po tym pytaniu zapadła przepełniona kontemplacją cisza.

          – Właściwie to... jest jedno takie miejsce, gdzie nikt raczej nie będzie was szukał – odezwał się po chwili Leo, czym ściągnął na siebie gro podejrzliwych spojrzeń. – Stara baza wojskowa – wyjaśnił. – Wejście jest jeszcze od strony miasta, ale sam schron znajduje się już poza, więc nie zalicza się do nowojorskiej strefy ochronnej. Z tego, co wiem, nikt z NYPD od lat tam nie zagląda.

          – A mamy ci uwierzyć, bo...? – Liam zlustrował wzrokiem mundur mutanta. Dostrzegłszy to, Leo instynktownie zakrył dłonią policyjną naszywkę.

          – Bo wiem, że NYPD stanowczo przegięło i chcę jakkolwiek wam za to zadośćuczynić. Życia waszym kolegom nie przywrócę, ale może przynajmniej jakoś pomogę ocalić wasze. Poza tym, mój brat pewnie też będzie tam z wami przesiadywał, a przecież nie wystawiłbym go do odstrzału, prawda?

           Zgromadzeni rebelianci spojrzeli po sobie w ramach niemej narady. Każde z nich wiedziało, iż ufanie gliniarzowi na słowo było wyjątkowo ryzykowne, żeby nie powiedzieć głupie. Niemniej jednak poczucie winy wymalowane na jego twarzy wydawało się dosyć autentyczne, zaś oni, niestety, nie za bardzo mieli teraz inne opcje. Niby mogli poszukać czegoś na własną rękę, ale to z pewnością trochę by zajęło, a każda minuta spędzona poza kryjówką to zwiększone ryzyko konfrontacji z kimś niepowołanym. Pewnie daliby radę pokonać kolejne jednostki specjalne, gdyby zaszła taka potrzeba, aczkolwiek wiadomo, najlepiej by było, gdyby nie zachodziła. Walki trochę już Jinx zmęczyły – zwłaszcza zważywszy na to, iż używanie mocy wymagało od niej samookaleczania. Trudno było powiedzieć, ile jeszcze by pociągnęła.

          – To jak robimy, szefowo? – zagadnął Noah. Brunetka westchnęła cicho.

          – Podaj Liamowi współrzędne – poleciła policjantowi. – Sprawdzę to.

          – Idę z tobą – od razu zapowiedział się Raph, na co odpowiedziało mu kilka sceptycznych spojrzeń. Sama zainteresowana jednak machnęła tylko ręką, by uspokoić chłopaków.

          – To chodź, jak musisz.

          Raphaelowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Podczas gdy jego brat dyktował diablikowi współrzędne, by ten mógł otworzyć portal, żółw przysunął się do brunetki i zerknął na nią ukradkiem. Wiedział, że czuła się przy nim niezręcznie ze względu na ostatnie wydarzenia; sam zresztą nie do końca wiedział, jak powinien się teraz wobec niej zachowywać, sytuacja była zgoła patowa. Mimo wszystko jednak postanowił zaryzykować i dotknął lekko jej dłoni, po cichu licząc na pozytywną reakcję. Na początku półdemonica jedynie obrzuciła go przelotnym spojrzeniem, aczkolwiek kiedy Liam otworzył portal i przyszedł czas ruszać, ostatecznie wzięła go za rękę, nim przekroczyła przejście. A niech zna łaskę Pani. Poza tym to przecież jeszcze nic nie znaczy.

          Po drugiej stronie oczom dwójki ukazał się zakurzony, zasnuty pajęczyną i rzeczywiście najpewniej od lat nieodwiedzany schron. Sporo sprzątania, ale raczej bezpiecznie. No i jakoś trzeba by doprowadzić tu prąd, bo jarzące się agresywną czerwienią oświetlenie awaryjne to nieco za mało, żeby w miarę godnie funkcjonować.

          Rozejrzawszy się pobieżnie, Jinx zajrzała z powrotem na czekający za portalem nowojorski dach i dała znać chłopakom, iż mogą bezpiecznie przejść do nowej lokalizacji. Ciekawskim diablikom nie trzeba było dwa razy powtarzać; obaj natychmiast rozpoczęli eksplorację, zaś już chwilkę później w ślad za nimi podążyli Archie oraz Leo. Zaraz potem przejście się zamknęło.

          Jinx obserwowała chwilę, jak jej rogaci kumple panoszą się po kryjówce i wzbijają w powietrze tumany kurzu, po czym zerknęła na wciąż kurczowo uczepionego jej dłoni żółwia.

          – Trochę mało przytulnie, ale od biedy się nada – skomentowała, wyrywając go tym samym ze stagnacji.

          – Mhm – przytaknął. – Co teraz zamierzasz?

          Półdemonica wzruszyła ramionami.

          – Pewnie dalej będę gnębić Nową Jutrzenkę, aż wreszcie skapitulują i oddadzą władzę w mieście komuś kompetentnemu. Zbicie jednego pionka, nawet któregoś z tych ważnych, to raczej wciąż za mało, żeby się ich pozbyć. A, no i zajrzę jeszcze do mamy, kiedy już się uspokoi. Pewnie się martwi.

          Mutant raz jeszcze skinął głową. Dziewczyna przyjrzała mu się, po czym, po kilku sekundach walki z samą sobą, oparła skroń o jego ramię.

          – Tęskniłam za tobą, ty durny skurwysynu, wiesz? – mruknęła, przymykając oczy. Raph szybko zauważył, iż od ich ostatniego spotkania dziewczyna przejęła trochę nawyków słownych od swoich nowych piekielnych koleżków, aczkolwiek wolał tego na razie nie komentować. Może innym razem. – Chociaż wcale na to nie zasłużyłeś.

          – Wiem, wiem – westchnął mutant i pogładził ją lekko po włosach. – Ja za tobą też.

          – Ej, wy tam! Mizdrzyć się będziecie później, teraz ruchy do sprzątania – zaczepił Archie, podchodząc do nich, a następnie wręczył Raphaelowi przyniesioną chwilę wcześniej przez portal miotłę. – Jak się postaramy, to może nie udusimy się tu od kurzu w nocy.

          – A mamy w ogóle na czym spać? – spytała brunetka, na co młodzieniec przytaknął i zachęcił ją gestem ręki, by podążyła za nim. Zanim jednak zdążyła to zrobić, Raph zatrzymał ją chwyceniem za ramię.

          – Czyli przyjmujecie mnie z powrotem do Zaćmienia, tak? – upewnił się, zerknąwszy na dziewczynę. Ta uśmiechnęła się tylko z pobłażaniem.

          – Przecież nigdy nie przestałeś do niego należeć, ciołku. Chociaż pewnie powinieneś, za karę za bronienie tego jutrzenkowego kundla.

          – Och.

          Półdemonica przewróciła oczami, po czym skinęła głową w stronę pomieszczenia, w którym zniknął Archie, a następnie sama się tam skierowała. Żółw obserwował przez moment jej poczynania, ściskając w dłoniach otrzymaną miotłę. Chwilę później uśmiechnął się jednak pod nosem i podążył za dziewczyną. Wciąż było trudno, ale największy kryzys chyba nareszcie zażegnany. Teraz powinno być już tylko lepiej.