Lothrick

**Ta strona nie jest kanonem!**

*Artykuł ten opisuje zdarzenia będące efektem działań graczy, zatem nie kwalifikuje się jako kanon uniwersum w stanie czystym.*

## Lothrick

### Wiek

56 (w Roku 1333)

**Lothrick** jest jednym z poszukiwaczy przygód w Kompanii.

## Historia

### Życie sprzed wyruszenia na szlak

Elf
Lothrick nie należał do najbardziej towarzyskich osób. Owszem, kiedy ktoś
zaczynał z nim rozmowę ten odpowiadał, czasem nawet śmiał się z żartów bądź sam
je opowiadał, jednakże niemal nigdy sam nie zaczynał rozmów. Większość ludzi
sądziła, że ma to związek z jego ciężką przeszłością jako niewolnik. Niewiele
więcej było wiadome o jego przeszłości, a gdy ktoś próbował wyciągnąć z niego
cokolwiek więcej, ten zmieniał temat bądź po prostu przerywał rozmowę. Z czasem
przestali pytać.

Historia
Lothricka, czy raczej Lemmasa, bowiem takie jest jego prawdziwe imię, zaczęła
się w Alces Lutra, w mieścinie, której nazwy nikt już nie pamięta. Jego matka
była skrybą lokalnego lorda, natomiast ojciec był kapitanem straży. Dzięki temu
Lemmas już od małego pobierał nauki od obu rodziców – czytanie i pisanie od
matki, a od ojca posługiwanie się mieczem i łukiem. Nie był on oczywiście
jedynym dzieckiem, miał on bowiem siostrę, Syllien, oraz dwójkę braci – Djiana
i Sarathila, byli oni bliźniakami. Z nich wszystkich to on był najstarszy.
Siostrę przewyższał wiekiem o pięć lat, braci natomiast o osiemnaście.

Lord
tej wsi nie należał do najgorszych, jednakże na pewno nie do najlepszych Elfów
w kraju. Być może nie wyciskał od swych poddanych pieniędzy tak, jak robili to
inni, jednakowoż gdy ktoś opóźniał się z opłatami chodź o parę dni, nakładał na
nich wysokie kary. Często też wymuszał od swych podwładnych nadzwyczajnego
wysiłku, bez dodatkowej zapłaty. Dlatego matka Lemmasa często wracała do domu
później niż powinna

Gdy
osiągnął on wiek dwudziestu pięciu lat oficjalnie wstąpił do straży, gdzie
pobierał dalsze nauki od ojca, nie tylko w kwestiach posługiwania się bronią,
ale też dowodzenia – jego ojciec bowiem miał nadzieję, iż Lemmas w przyszłości
przejmie jego rolę, tak jak on przejął ją po swoim ojcu. Nie był to oczywiście
obowiązek żadnego z nich, jednak stało się to swego rodzaju tradycją tej
zapomnianej przez wszystkich mieściny.

Życie
Lemmasa biegło wolnym tokiem – patrole, nocne warty, okazjonalny wypad z
przyjaciółmi do karczmy i tak w kółko. Wszystko zmieniło się gdy Lemmas miał
trzydzieści jeden lat – wtedy właśnie poznał Syladriel – wysoką, jasnowłosą Elfkę.
Była ona daleką kuzynką jednego ze strażników, bliskiego przyjaciela Lemmasa.
Nie minął rok od kiedy się poznali, a już oficjalnie byli ze sobą zaręczeni.
Następne pół roku później byli już małżeństwem, żyjącym w niewielkiej chatce w
rodzinnej mieścinie Lemmasa. Pierwsze dziecko przyszło stosunkowo późno – w
1318, chłopiec. Na cześć prapradziadka Lemmasa nazwali go Lothrick. Rodzinne
historie opowiadały, że samodzielnie pokonał on trzy demony grożące jego
rodzinie. Syladriel zajmowała się wychowaniem ich syna, a Lemmas pracował jako
kapitan straży – pozycji, którą oddał mu jego ojciec rok przed narodzinami
syna. Wiodło im się dobrze, życie toczyło się wolnym, beztroskim cyklem, niczym
w sielankach dawnych bardów.

Wszystko
zmieniło się w 1321 roku. Pierwsze wieści o połączonych atakach Centaurów i
Minotaurów na osady. Większość uznawała to za plotki fałszywe wieści, próbujące
tylko przestraszyć lud i zmusić ich do zostawienia dobytku życia. Rodzinna
mieścina Lemmasa na własnej skórze poznała prawdziwość tych wieści latem 1321 –
wtedy to nadeszła horda. Liczący sobie wtedy czterdzieści cztery lata kapitan
straży próbował zebrać swoich żołnierzy, aby spróbować choć trochę opóźnić
Zwierzoludzi i dać innym szansę na ucieczkę. Zdołali powalić parę z tych
stworzeń, jednakże przybywało ich coraz więcej. W pewnym momencie poczuł silne
uderzenie w tył głowy. A potem nie pamiętał nic

Gdy
toczyła się walka, wschodziło słońce. Jak się przebudził było już późne
popołudnie. Miasteczko było spalone, splądrowane. Jak tylko do końca się
otrząsnął zaczął szukać ocalałych – ktoś poza nim musiał przeżyć. Ojca nie
musiał długo szukać – leżał martwy przy zgliszczach koszar. Szedł w stronę
centralnego placyku – jedyne co widział to trupy. Przy wejściu do karczmy
widział martwego Sarathila – trzymał w martwych rękach włócznię. Nie zdała mu
się na nic – Centaury miały łuki. Z placu skręcił w stronę domu rodziców – w
środku znalazł martwą matkę, obok niej Djain. Postanowił w końcu ruszyć w
miejsce, o które najbardziej się obawiał – do swojej własnej chatki,
znajdującej się na końcu wsi. Chatki nie było – zawaliła się, wyglądała na
nadpaloną. Zauważył jednak niewielki ślad krwi na ziemi i postanowił za nim
podążyć. Ślad stopniowo stawał się coraz większy, aż w końcu doszedł do jego
końca – Syladriel, nawet po śmierci utulająca małego Lothricka. Zginęli od tej
samej strzały. „Powinienem był zginąć. Ja, nie oni. Nie potrafiłem ich
ochronić”. Przez kilka minut nie wstał, żegnając rodzinę.

Gdy w wstał, jeszcze raz przeszukał wieś, tym
razem bardziej dokładnie. Nie znalazł nikogo żywego. O dziwo, nie znalazł też
ciała swojej siostry. Słyszał opowieści, że minotaury czasem porywają ofiary
żywcem, żeby następnie pożreć je w swoich jamach. Starał się o tym nie myśleć,
jednak nie łudził się że Syllien przeżyła tę masakrę. Zrzucił z siebie pancerz,
odrzucił łuk i miecz. „Nie potrafiłem ich ochronić, nie zasługuję na te rzeczy.
Lemmas dziś umarł. Narodził się Lothrick”

Po kilku dniach drogi dotarł do
obozu rekrutacyjnego armii lorda Salivasa, gdzie się zaciągnął, podając imię
Lothrick, bez nazwiska, z nieznanym miejscem pochodzenia, tak jak w zwyczaju
robili to ludzie mieszkający w dziczy. Z nieznanych mu przyczyn lord prowadzący
rekrutację, Aitalon Sale’avan, chciał go w swoim osobistym oddziale. Przez
miesiąc trenował z jego ludźmi. Wydawało mu się także, że lord próbował się z
nim zaprzyjaźnić, jednak nie przybył on tam szukać przyjaciół, ale zemsty. Albo
przynajmniej śmierci w walce z wrogiem.

Pewnego wieczoru Aitalon poprosił
go o pójście z nim na spacer. Lord często wychodził na wieczorne spacery, co
nie było niczym dziwnym, jednakże zawsze szedł na nie sam. Wtedy to właśnie
Aitalon ujawnił swoje prawdziwe oblicze – przyjął Spaczenie żeby zbudować sobie
majątek, zyskać wpływy. Lothrick nigdy nie był pozytywnie nastawiony do
błękitnokrwisty głównie ze względu na pana jego miasteczka, ale nie nienawidził
każdego z nich. Aitalon, nie dość że sam przyjął „Dar” od Spaczonych to
do tego próbował jeszcze namówić Lothricka do tego samego. Oczywiście, Lothrick
nie przyjął propozycji, zdezorientował lorda ciosem w brzuch i pobiegł donieść
Lordowi Salivasowi o wszystkim. Udało mu się dobiec do jego namiotu przed
Sale’avanem i opowiedzieć całą historię. Kilkanaście sekund później wbiegł i
sam Aitalon, który opowiedział swoją wersję.
-Straże! Pojmać tego żołnierza!

Strażnicy przytłoczyli go do
ziemi, a dwójka członków Rodu rozprawiała o karach dla niego. Nie wierzył w to
– Salivas uwierzył Aitalonowi, nawet nie sprawdzając jego kieszeni. Przeklęci
wysoko urodzeni, nic ich nie obchodzą słowa niżej urodzonych. Usłyszał coś o
egzekucji, co wewnętrznie go ucieszyło. „Przynajmniej będę mógł opuścić ten
przeklęty świat”
- Sądzę, że pasującą karą dla tego niegodziwca byłaby kara, którą ja bym
otrzymał, gdyby uwierzono w jego kłamstwa. Za niecałe dwa tygodnie do Eskelvii
zawita znany krasnoludzki handlarz niewolników. Proponuję zatem, żebyśmy zakuli
tego osobnika, odwieźli go do Eskelvii i sprzedali go temu krasnoludowi. Będąc
wyprowadzanym z namiotu posłał ostatnie spojrzenie w stronę swego byłego już
dowódcy. Nie było to zwykłe nienawistne spojrzenie – była to obietnica zemsty.

To było gorsze niż śmierć, choć
wielu uznałoby to za wybawienie. Do Eskelvii trafili w 11 dni, dzień przed
przybyciem handlarza. Eskortujący go żołnierze przekazali go lokalnemu
oddziałowi Salivasa, a następnie odeszli zaznać relaksu w lokalnych karczmach.

Po dwóch tygodniach żeglugi
dotarli do Velvetport. Wystawili go na sprzedaż w kategorii „robotników”. Dość
szybko kupił go jakiś szlachcic z Kyrshmy, podobnie jak kilku innych. Po
dotarciu do posiadłości zobaczył, gdzie przyjdzie mu pracować – pola wszelkiego
rodzaju, a także pastwiska pełne owiec oraz krów. Nie dane im nawet było
zaczerpnąć tchu przed tym, jak ich właściciel zagonił ich do pracy. Pierwszego
dnia jemu przypadło zadanie opieki nad zwierzętami na pastwiskach. Po
skończonym dniu ciężkiej pracy przyszła pora na kolację – jeśli można to tak
nazwać. Lepka papka
w której czasem trafił się kawałek ziemniaka.

Trwało to blisko sześć lat –
codziennie wstawali o świcie, pracowali do nocy, dostawali papkę i szli spać.
Postanowił to zakończyć – chciał namówić innych do ucieczki, że jeśli uciekną
grupą i pobiegną w różnych kierunkach to nie złapią ich wszystkich. Wszyscy
odmówili, ale i tak postanowił spróbować sam.

Plan był prosty: pobić jednego ze
strażników, zabrać mu broń, płaszcz i kapelusz a następnie powoli lecz pewnie
oddalić się przez pole. Nie wierzył, że mu się to uda, ale i tak postanowił
spróbować. I, na bogów, udało się. Wciągnął tego strażnika w wysoką kukurydzę,
ogłuszył go, rozbroił, zabrał płaszcz, kapelusz i buty I zaczął biec przez
pola. Przekroczył granicę z Kardavią w niestrzeżonym miejscu i trafił do
Goldfield, gdzie wydał większość swoich koron – które zabrał strażnikowi – na
prowiant, którego potrzebował, by żywym dotrzeć do Dorsen gdzie zamierzał
przekroczyć granicę z Elsteą, królestwem, które każdemu daje drugą szansę. Gdy
tam jednak dotarł, okazało się, że granice strzeżone są dużo bardziej niż te z
Messenwirem, i należy uiścić opłatę za jej przekroczenie. Nie posiadał on
wystarczającej sumy, dlatego zaczął rozglądać się za pracą – i znalazł ogłoszenie
o dobrze płatnym zleceniu na ochronę karawany…