Odcinek 7 (fikcja)

Emil – tata, 35 lat

Martyna – córka, 6 lat

Kalinka – córka, 7 lat

Żaneta

Ewa

Daria

Weronika

## Opis

Pewnego dnia na rozmowę kwalifikacyjną przychodzi 45-letnia Bogusia. W czasie spotkania opowiada, że w przeszłości była wychowawczynią w przedszkolu przez 10 lat, a w międzyczasie prowadziła zajęcia teatrzykowe dla bardzo małych dzieci. Kandydatka pokazuje w telefonie filmik zarejestrowany w czasie jednego z zajęć. Później postanowiła przestać zajmować się gromadą dzieci, by skupić się na jednostkach. Powiedziała, że mogłaby dzieciom przedstawić swoją pacynkę Fafika, którą przedstawiała dzieciom na zajęciach (bardzo im się podobał). Mogłaby z dziećmi pobawić się w kalambury, zagadki czy przebierać się i odgrywać role. Rodzice dziękują jej za spotkanie i mówią, że odezwą się do niej z decyzją.

Tego samego dnia jeszcze na rozmowę przychodzi 52-letnia Żaneta, w ręku trzymając flet. Na rozmowie mówi, że jest absolwentką Państwowej Szkoły Muzycznej w Olsztynie, nauczycielką muzyki w szkole podstawowej, koncertowała w kraju i za granicą, współpracuje z różnymi orkiestrami i że mogłaby dzieci nauczyć grać. Flora wzywa Martynkę i Kalinkę, aby posłuchały, jak kandydatka gra na flecie. Dzieci przychodzą i w tym czasie niania zaczyna grać na instrumencie „Titanica”. Kiedy gra, bardzo fałszuje. Dziewczynki się śmieją, a rodzice zatykają uszy. Później wyciąga z torebki dudy i także zaczyna na nich fałszować. Rodzice dziękują jej za spotkanie i informują ją, że nie są zainteresowani jej usługami. Żaneta się oburza i mówi do rodziców, że nie znają się na sztuce i muzyce, i cieszy się, że nie będzie tutaj pracować.

Nazajutrz na dzień próbny przychodzi pani Bogusia. Flora i Emil szykują się do wyjścia, proszą nianię o nie wpuszczanie nikogo obcego do domu, następnie udają się do przyczepy, w której będą obserwować nianię dzięki ukrytym w domu kamerom. Niania wyciąga z torby zdjęcia różnych zwierząt, kartę i długopis. Robi z dziećmi quiz: ona będzie pokazywać obrazki po kolei, a dziewczynki mają odgadnąć, co to jest za zwierzę. Za każde dobre trafienie dostaje się jeden punkt, a za dziesięć punktów jest nagroda. Zaczynają się bawić. Potem Bogusia mówi, że będzie wydawała odgłosy różnych zwierząt, a one mają odgadnąć, czyje to są odgłosy. Wpierw wydaje krótkie piskliwe odgłosy i mówi, że tak robi kotek. Potem wydaje odgłosy podobne do odgłosów wydawanych z podniecenia i mówi, że tak robi piesek. Później wydaje odgłosy zwierząt w czasie rui. Następnie idzie z dziećmi do dużego pokoju, trzymają się za ręce, tworząc okrąg, i się kręcą. Niania puszcza z komputera utwór Vivaldiego z albumu „Wiosna” i pokazuje dzieciom, jak zatańczyć „taniec kwiatów”. Każe im się uśmiechnąć, podnieść ręce, a następnie powoli opuszczać je na dół – i tak po kilka razy. Bogusława wyciąga swoją pacynkę Fafika, zakłada na rękę i porusza palcami, imitując mowę pacynki. Rodzice stwierdzą, że niania jest „dziwna”, ale nie będą jej jeszcze przekreślać. Idą do domu, dziękują jej za dzień próbny i mówią, że odezwą się do niej w najbliższym czasie.

Na casting do domu rodziców przychodzi 42-letnia Ewa. Podczas rozmowy najpierw opowiada o swoim doświadczeniu w pracy z dziećmi, wychowywała swoje oraz pracowała u rodzin, których znajomi ją polecali. Potem pyta rodziców, czy szczepili swoje dzieci. Flora i Emil odpowiadają, że jak najbardziej. Ewa mówi, że to był duży błąd. Podnosząc głos, mówi do nich, że oni są potworami, który zrobili własnym dzieciom wielką krzywdę, że szczepionki powodują u dzieci autyzm, ospę, ślepotę. Mówi, że obowiązek szczepienia dzieci to spisek wśród rządu i medyków, który powstał po to, by ci mogli na tym zarobić. Twierdzi jeszcze, że ma znajomych z internetu, którzy specjalizują się w „naturalnym” lecznictwie, i podzielają jej zdanie. Mówi, że ona w takim domu nie może pracować, więc wychodzi, bo „jeszcze zaraziłaby się głupotą”.

Na rozmowę zjawia się 37-letnia Daria. Była opiekunką na koloniach, przewodniczką na wielu wycieczkach szkolnych, a potem postanowiła wykonywać zawód niani, w którym jest od sześciu lat. Podróżowała po kilkunastu krajach, więc mogłaby opowiadać dzieciom o krajach, które zwiedziła, i co tam ciekawego można zobaczyć. Kandydatkę zaczyna boleć głowa i prosi rodziców o tabletkę. Flora i Emil dziękują jej za spotkanie i informują, że zadzwonią do niej wieczorem z decyzją.

Następnego dnia na dzień próbny przychodzi poznana na castingu Daria, która twierdzi, że trochę słabo się czuje. Rodzice wychodzą z domu i idą do przyczepy obserwować nianię. Daria bawi się z dziećmi w różne zabawy. Potem czuje, że boli ją klatka piersiowa. Mówi do dzieci, że zaraz wróci, idzie do łazienki, gdzie wymiotuje krwią. Szuka komputera. Znajduje go w pokoju rodziców, włącza, wchodzi do internetu. Szukam tam informacji, skąd się bierze ból w klatce piersiowej i plucie krwią. Wyczytała, że to mogą być objawy raka oskrzeli. Daria zaczyna panikować. Czuje się coraz gorzej, kręci jej się w głowie. Myśli, że już umiera. Dzwoni do znajomego, który jest właścicielem zakładu pogrzebowego, i zamawia od niego trumnę, którą ma przywieźć do domu Emila i Flory. Potem wyciąga termometr i mierzy sobie temperaturę. Wychodzi 35,5. Po kilku minutach znowu mierzy i wychodzi tym razem 35,2. Spadająca temperatura przekonuje ją, że zaczyna umierać. Bierze kilkanaście tabletek i połyka je wszystkie naraz. Po czasie dochodzi trumna. Znajomy wraz z Darią przynoszą ją do środka. Rodzice wracają do domu, zatrzymują znajomego niani i każą zabrać ze sobą tę trumnę, po czym wykonują ich polecenie i odjeżdżają.

Na ostatnią rozmowę przychodzi 23-letnia Weronika. Mówi, że doświadczenie w opiece nad dziećmi zdobyła, opiekując się maluchami swojej cioci, która była bardzo zadowolona z jej pracy. Rodzice proszą ją o pokazanie jej orzeczenia lekarskiego o zdolności do wykonywania pracy, które później Weronika przedstawia. U cioci zajmowała się tylko jednym dzieckiem, ale uważa, że poradziłaby sobie z dwójką bez problemu. Z Martynką i Kalinką chętnie pobawiłaby się w siatkówkę, lalkami, w gumę, zrobiłaby coś wspólnie do zjedzenia, oraz to, co one lubią. Rodzice kończą rozmowę i żegnają się z kandydatką.

Dzień później na próbę przychodzi Weronika. Rodzice zostawiają kandydatkę z dziećmi i wychodzą do przyczepy. Niania zaczyna bawi się z dziećmi. Potem, gdy dziewczynki nie patrzą, wyciąga paczkę z kredami. Rodzice, gdy to widzą, myślą, że to jest paczka papierosów. Weronika wkłada do ust pierwszą kredę i zaczyna ją jeść. Potem je kilka kolejnych. Niania oddala się od dzieci, idzie do kuchni, bierze gąbkę do zmywania naczyń, którą także zjada. Potem bierze ręczniki papierowe, kładzie się na kanapę i je zjada. Zostawia w kuchni ręczniki i idzie do dzieci, z którymi znowu się bawi. Potem mówi do dziewczyn, że zaraz wróci, idzie do kuchni się tylko napić. Wlewa do szklanki detergent, który potem wypija (zostawia trochę detergentu w szklance, nie wypija do końca). Następnie dalej bawi się z dziećmi, podjadając kredy. Niania czuje, że boli ją brzuch. Udaje się do łazienki, wkłada palce do gardła i wywołuje wymioty. W tym czasie jedna z dziewczynek idzie do kuchni i bierze do ręki szklankę z detergentem. Wracają rodzice do domu (niania tymczasem jeszcze wymiotuje w łazience), zabierają dziecku szklankę i wylewają zawartość. Emil i Flora siadają przy stole, wychodzi z łazienki Weronika i proszą ją, by usiadła naprzeciwko nich. Rodzice pokazują nagranie, w którym widać, jak niania wypija płyn, a potem kolejne, w którym dziecko bierze szklankę. Weronika przeprasza za nieodpowiedzialność. Każą kandydatce wynieść się z domu natychmiast.

Flora i Emil dyskutują o pierwszej niani, czyli o pani Bogusi. Uważają, że spośród trzech zaproszonych na dnie próbne, ta była najlepsza, mimo że zachowywała się – jak to określili – dziwnie. Postanawiają do niej zadzwonić i zaprosić ją do współpracy.