Elmira Mrozowa

Pochodząc z wędrownego plemienia ungolskich wyznawców Ursuna, od dziecka miała doczynienia z niedźwiedziami. Jej rodzina specjalizowała się w niedźwiedziach cyrkowych i raczej wolała unikać w mieszania się w starcia międzyplemienne pośród stepów i tundr Kislevu. Elmira marzyła o innym życiu. Zawsze ciągnęło ją w stronę namiotów niedźwiedzich jeźdźców. Lubiła obserwować ich treningi, to jak stanowczymi ruchami prowadzili święte bestie do walki. Najlepsi z nich wyglądali tak jakby sam Ursun nagrodził ich mocą niedźwiedziego ducha. Było to coś więcej niż tylko występy i sztuczki.

Właśnie to zaprowadziło ją w odległe krainy. Zabrała swojego niedźwiedzia, i najlepszego przyjaciela, Stepę, daleko od rodzimych stepów by naprawdę sprawdzić się w walce. No i gdzie znaleźć lepsze miejsce do trenowania sztuki wojennej niż spustoszona przez nieumarłych Sylvania?

Ciężko jest opisać ja bardzo się myliła. Nie ma chwały na bagnach, nie ma chwały na tej wojnie.

To nawet nie jest wojna. To walka podjazdowa z wrogiem, który trzyma wszystkie karty.

Jak pokryty lodem troll, ich wróg goi wszelkie rany i obrasta w pancerz przy każdym celnym ciosie.

Ta kraina jest chora. Cykl tego świata zmienił się, jego kark został przetrącony i jego gnijące zwłoki dyktują kolejne kroki wszystkich jego mieszkańców. Nie ma już nic świętego, prawda jest względna a honor można nieść już tylko w sercu.

Nawet pozbawiona wszystkiego co ją definiowało, Elmira nie zamierza się poddać. Oczy skierowane ku horyzontowi, ku nieśmiertelnej twierdzy nieumarłych wojowników, są tym co trzyma ją przy życiu. Ta kraina nie upadnie, nie w zimę. Chłód i lód ścinają słabych, zabijają niewinnych, ale również wyłaniają zwycięzców. Ursun nie jest wszechmocny, żaden z bogów nie jest absolutny, lecz z ręką na sercu, tak długo jak jest jej dane, zima będzie po stronie prawych.

Sigrid od początku wydawała się najpewniejszą i godną zaufania z całej tej dziwnej zbieraniny. Doświadczona mistrzyni w swojej sztuce, która pewnie stąpała nawet po grząskiej Sylvańskiej ziemi... do czasu. Bagienna erozja wnika swoim wilgotnym zepsuciem w nawet najtrwalszą skałę i od jakiegoś czasu Elmira waha się co do niej, pomimo niegasnącego szacunku do swojej towarzyszki.

Lothar, Pan Rycerz, blaszak, jakkolwiek by go nie nazwać, ma mocną łapę do miecza. Uparty i często porywczy, zawsze miał z Elmirą wiele wspólnego. Z początku jego gigantyczne ego było zbyt odpychające dla Elmiry, lecz z czasem zaczęła rozumieć przynajmniej część jego motywacji i momentami nawet z nim sympatyzować. Ścieżka, którą kroczy teraz, jest skryta w cieniu i utopiona we krwi. Elmira będzie uważnie go obserwować. Ma dobre serce, otoczone cierniami, krwawi skradzioną krwią.

Raoulet był i jest poniekąd tajemnicą. Elmira z początku nierozważnie uznała go po prostu za "jednego z blaszaków" lecz szybko zorientowała się, że ulepiony jest z zupełnie innej gliny niż rycerze jakiejkolwiek innej chorągwi. Zaskakująco elastyczny w swoim podejściu do dziwacznych sytuacji z którymi się mierzyli, nawet gdy choroba trawiła jego ciało, zdawał się pewien, nawet patrząc w oczy absolutnej rozpaczy. Elmira nie wie jak powrócił do sił, lecz wie, że jest to człowiek z niezachwianym kręgosłupem, pewna karta.

Lyrelle to dalej dla Elmiry zupełnie nieprzewidywalna osoba. Z początku proste uprzedzenie do wszelkiej magi trzymało ją na dystans od elfki. Teraz jest to czysta ostrożność. Jako prosty człowiek, nie rozumie jej serca, nie widzi gdzie spoglądają jej oczy i nie rozumie dokąd podążają jej myśli. Nie wie co o niej myśleć.

Echo miała pecha pojawić się razem z Erhardem, parszywym zdrajcą i łowcą czarownic. Samo to było poważną barierą, ponieważ ich relacja nigdy nie była jasna dla Elmiry. Część tej pogardy zanikła z czasem, swoim zachowaniem niziołek udowodnił, że nie ma nic wspólnego z łowcami czarownic, którymi Elmira tak gardzi. Wszystko inne, jeżeli już, budzi pewną dozę współczucia i pożałowania. Dzielenie ciała z Siewcą to coś co pozwala Elmirze na pewną dozę wyrozumiałości wobec Echo. Klątwy i piętna narzucone na nie przez istoty z innych światów jest bólem którego nie da się dobrze opisać. To, że Echo nie poddała się w pełni chaosowi jest dla niej świadectwem lojalności, jednej z najcenniejszych wartości na polu bitwy.

Świat pękł na pół.

Jedną rzeczą jest żyć świadomie, a inną jest świadomość życia.

Są granice tego co ludzkie serce może znieść zanim się złamie, ile dusza śmiertelna przyjmie zanim dotknie dna. W Kislevie rzeki są rześkie i rwące. W Sylvanii ślamazarzą się po bagnach, rozlewają, brudzą. Nawet ryby są ospałe od trupiego jadu i mułu.

Powrót do domu zawsze był możliwy, zawsze mogła zabrać Stepę i wrócić do Kisleva, do domu, pod namiot cyrkowy.

Zabiłoby ją to szybciej niż czarna febra.

Czasami nie ma odwrotu. Nie w dosłownym sensie oczywiście. Zawsze możesz uciec, porzucić wszystko i z podkulonym ogonem schować się do gawry by przehibernować czasy. Świat nie zaśnie razem z tobą, płomienie wojny będą trawić wszystko na swej drodze. Jeśli zamkniesz oczy, obudzisz się w spustoszonej krainie z niczym.

Ursun jest potężny. Ursun jest władcą bestii. Ursun nie jest nieomylny.

Wielki niedźwiedź mocno śpi a jego najwierniejsi potrzebują pomocy. Nie wygrasz wojny przegrywając wszystkie bitwy.

Jeśli herezja jest jedyną drogą, nie można winić nikogo popchniętego czystą desperacją.

Prawda?