ამადეუს ჰარდრადა

კერეუტელი პერისა (ავტორის შენიშვნა: იგივე თავადი) და ნორდთა ბელადის ქალიშვილის შვილი. ნორდმარკის მიწაზე აღზრდილი ფაროსანი. რომელიც გამორჩეული სტრატეგი, დიპლომატი და ადმირალი გახლავთ.

## **დაბადება**

ლეგენდის თანახმად, ერთმა ნორდმა ბელადმა კერეუტის მიწაზე
ილაშქრა და ჩრდილოეთით მდებარე სამთვაროს მიდამოები მანამდე მოაოხრა, სანამ იქაური
თავადი, თავისი მიწის დაცვას მოახერხებდა. ნორდმა მიწა ნადავლითურთ მალევე დატოვა და
ზღვაში  მიიმალა.

თავადი ნორდების მიერ ჩადენილ სისასტეკს მიჩვეული იყო,
მაგრამ ამჟამად აოხრებული ადგილების დათვალიერება საკუთარ შვილთან ერთად მოუწია, შვილი
გაოგნებული და აღშფოთებული იყო ნორდელთა ასეთი სისასტიკით, იგი მამისაგან შურისძიებას
მოითხოვდა. რასაკვირველია მოხუცი ამ ყოველივეს სასტიკი წინააღმდეგი იყო და საკუთარ
შვილს რჩევა მისცა, რომ თუკი ის ამ მიწის მართვას აპირებდა, უფრო წინდახედული და ბრძენი
ყოფილიყო.

რამდენიმე წელი გავიდა და მოხუცი თავადი გარდაიცვალა,
უკვე დაბრძენებულ და სამხედრო საქმეში განსწავლულ ახალგაზრდა პერს მამისაგან უამრავი
საქმე დარჩა და ისიც სულ მუდამ მათ მოგვარებაზე ზრუნავდა.

მამის გარდაცვალებიდან დიდი ხანი არ იყო გასული, რომ
ნორდების რეიდის შესახებ ცნობები ისევ მოვიდა, პერმაც რაზმი შეკრიბა და ნორდებთან საბრძოლველად
გაემართა, მაგრამ ნორდებმა მიწა ისევ მაშველი რაზმის მოსვლამდე დატოვეს. მაშინ ახალგაზრდა
პერმა მიიღო გადაწყვეტილება, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა მისი ცხოვრება. გაარკვია რა
ვინ ესხმოდა თავს და აწიკოებდა მის მიწებს, პერმა თავისი ლაშქარი მოამზადა და ნორდმარკის
მიწაზე რეიდისათვის მოემზადა.

როგორ-ც ამბობენ, ნორდმარკის ცივი და მკაცრი მიწა ხვდება
და გრძნობს იქ მისული მტრის სუნს და ბრძოლისათვის ემზადება. პერი ბრძოლაში სასტიკად
დამარცხდა, მისი ჯარი მთლიანად ამოწყდა, აი პერი კი მხოლოდ საკუთარი სიმამაცის წყალობით
გადარჩა. უყურებდა რა ნორდმარკთა ბელადი ახალგაზრდა ჯარისკაცის სიმამაცეს და ხედავდა
იმ უსაზღვრო სიყვარულსა და პატივისცემას საკუთარი დაცემული თანამებრძოლების მიმართ
რომ გააჩნდა პერს, უყურებდა და უდიდესი სიმპატია უჩნდებოდა თავადის მიმართ, სიმპატია
უჩნდებოდა მტრის მიმართ, მტრისა რომელიც მის მოძმეებს ვალჰალაში აგზავნიდა და მასში
მის შვილს ხედავდა, ახალგაზრდა ჭაბუკს, სწორედ ასეთივე მამაცს რომელიც ღმერთებმა თავისთან
წაიყვანეს. ბელადმა პერი ცოცხლად შეიპყრო და გამოჩენილი სიმამაცის გამო, ცოცხლად დატოვა.

ბელადის ისტორია უცნობია, მაგრამ ვიცით, რომ მას 2 შვილი
ჰყავდა, ერთი ბიჭი და ერთი გოგო, ბიჭი ნორმდმარკის მიწაზე გავრცელებულ ჭირს შეეწირა
და ბელადს მხოლოდ ქალიშვილიღა დარჩა.

პერს საპატიო ტყვეობაში ყოფნისას ბელადის ქალიშვილი
შეუყვარდა, გრძნობა ორმხრივი აღმოჩნდა და ვინაიდან და რადგანაც, ნორდები არ მიიღებდნენ
უცხო ტომელს, ერთ-ერთი დღესასწაულის დროს პერი სატრფოსთან ერთად გაიქცა. როდესაც ბელადმა
ამ ყოველივეს შესახებ გაიგო, შეყვარებულები უკვე ძალიან შორს იყვნენ... ისინი პერის
მშობლიური ციხე-სიმაგრისაკენ მიეშურებოდნენ.

როგორც ამბობენ იქ ჩასულ პერს, საკუთარ ბიძა დახვდა,
რომელსაც ის გარდაცვლილი ეგონა, მან ისინი გულთბილად მიიღო და პერის რეაბილიტაციის
შემდგომ, როდესაც ყოველი საქმე ისევ ჭეშმარიტი მმართველის ხელში დაბრუნდა, ბიძამ ციხე-სიმაგრე
დატოვა.

გავიდა რამდენიმე თვე და პერის მეუღლე დაფეხმძმიმდა,
პერის საქმეები კარგად მიდიოდა, ირგვლივ მშვიდობა სუფევდა და ახალგაზრდა თავადი საკუთარ
მემკვიდრეობას ღირსეულად იცავდა.

როგორ-ც ამბობენ, სავსე მთვარე იყო, როდესაც პერის მეუღლეს
მშობიარობა დაეწყო, მთელი ციხე-სიმაგრე ფეხზე იდგა და ახალი მმართველის დაბადებას ელოდებოდა...
მეუღლეს მშობიარობა ძალზედ გაუჭირდა, ძალიან დაუძლურდა... თავადაც გრძნობდა, რომ დიდი
ხანი არ ჰ-ქონდა დარჩენილი, ახალშობილი გულში ჩაიხუტა და ჩასჩურჩულა:

ამადეუსი, შენი სახელია ამადეუსი...

შემდეგ მან თავის საქმროს გახედა, გაუღიმა და თავის
ძმასთან, ვალჰალაში გაემგზავრა.

პერი აგონიამ მოიცვა, არ იცოდა რა გაეკეთებინა, მაგრამ
თითქოს ერთი უბედურება არ კმარაო, ქალაქში განგაშის ზარები გაისმა... პერი აგონიაში
იყო... ვერაფრით მიმხვდარიყო მის თავს რა ხდებოდა... როდესაც გენერლებმა მიაკითხეს
და სიტუაციის შესახებ ამცნეს, მას ხმა არ ამოუღია, უსიტყვოდ შესცქეროდა საყვარელი ქალის
უსულო სხეულს... შემდეგ ყველას თავის გადარჩენისაკენ მოუწოდა, თავად კი თავის მეუღლესთან
და ახალშობილ ბავშვთან დარჩა...

ამბობენ, რომ მას არ გაუგია ის თუ როგორ დაეცა ქალაქი.

მხოლოდ კარის შემომტვრევის შემდეგ, მოეგო პერი გონს...
ამდენი წლის შემდეგ... ამდენი წლის შემდეგ... მის წინ ისევ ის უდრეკი მოხუცი იდგა...
ბელადი... რომელიც როგორც ამბობენ იმისათვის დაბრუნდა, რომ დაებრუნება ის, რაც მას
წაართვეს, ვინაიდან ვერაფრით ვერ დაეჯერებინა, რომ მისმა შვილმა ის საკუთარი ნებით
მიატოვა.

როდესაც საკუთარი შვილის ცხედარი დაინახა ის პერს მივარდა
და ისე, რომ არაფერი უთქვამს, თავისი ნაჯახით სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა.

თვალცრემლიანმა მოხუცმა საკუთარი შვილის ცხედრის ხელში
აღება დააპირა, მაგრამ ბავშვის ტირილის ხმა მოესმა...

ამადეუსი... ამადეუსი... მან მას ამადეუსი დაარქვა...
ამადეუსი...

გაუჩერებლად იმეორებდა პერი...

ბელადმა ახალშობილი ხელში აიყვანა, საკუთარი შვილის
ცხედრის წაღება კი თანმხლებ პირებს დაავალა.

იმ დღის შემდეგ მრავალმა წელმა განვლო, ამადეუსს ბაბუა
მთელი ცხოვრების განმავლობაში უყვებოდა, თუ როგორი მშიშარა იყო მამამისი, თუ როგორ
მოიცვა ის შიშმა, როდესაც ბელადი მის ციხე-სიმაგრეს მიადგა და თუ როგორ მოსტაცა მან
მას საკუთარი შვილი... ამადეუსი ბავშვობიდანვე მარტოსული იყო, ნორდმარკის მიწაზე, ნახევრად
ნორდმარკელი თანატოლებს ყოველთვის უყურადღებოდ რჩებოდათ. ის ყოველთვის მარტო იყო, მარტო
იყო განურჩევლად ყოველივესა, მარტოდმარტო იყო დღესასწაულებზე, რომლებსაც არად აგდება...
ნორდმარკელ ბავშვებს პატარაობიდანვე ასწავლიან ბრძოლას, არც ამადეუსი ყოფილა გამონაკლისი.
იგი ბავშვობიდანვე ეუფლებოდა საბრძოლო ხელოვნებას, რეიდებიდან ბაბუამისის მიერ ჩამოტანილ
წიგნებს კითხულობდა, იმ ქოხში, რომელიც მან თავად ააშენა ტყის პირას, ზღვასთან ახლოს.

როგორც ამბობენ, ამადეუსი ნორდებისაგან ბავშვობიდანვე
გამოირჩეოდა. ის ბრძოლასა და ჩხუბში მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში ერთვებოდა და
სხვა შემთხვევებში თავს არიებდა მათ. ერიდებოდა ხმაურიან ადგილებსაც... იგი ნორდებისაგან
განსხვავებული იყო, მაგრამ მას ნორდებთან უფრო მეტი ჰქონდა საერთო ვიდრე წარმოგიდგენიათ,
ის იყო კარგი მებრძოლი, დიდებისა და ღირსების მოყვარული, კარგი მეზღვაური და კარგი
სტრატეგი.

ბაბუამისის მოთხოვნით ის ტომთან
ერთად რეიდებზე დადიოდა და არაერთხელ გამოუჩენია საკუთარი სიმამაცით თავი. იმასაც ამბობენ,
რომ ბელადის პოლიტიკური წინსვლაც, რაც სხვა ბელადების დიპლომატიითა თუ ბრძოლით დამორჩილებაში
აისახებოდა, უდიდეს როლს სწორედ ამადეუსი თამაშობდა.

## **გაქცევა**

სავსე მთვარი იყო, ზუსტად ისეთი როგორიც ამადეუსის დაბადებისას... შეიძლება ითქვას, რომ იგივე დღე იყო... მთელი სოფელი ამადეუსის დაბადებას ზეიმობდა...
15 წელი გავიდა, 15 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ყმაწვილი ნორდებმა თავისთან წამოიყვანეს...
ამადეუსს დღესასწაულები არ უყვარდა და არც საკუთარი დაბადების დღით იყო დაინტერესებული.
დიდი ჟრიამული იყო, ცეკვავდნენ, სვამდნენ, მღეროდნენ, ჩხუბობდნენ და უეცრად...

და უეცრად სოფელს თავს საბრძოლო ყიჟინა დაატყდა (ნორდებში
არასოდეს არ უნდა გაგიკვირდეთ, თუკი ერთი ტომი მეორე ტომს დაესხმება თავს და ძალაუფლების
უზურპაციას შეეცდება, ასე მოხუცი ბელადიც არაერთხელ მოქცეულა). როგორც ამბობენ ბრძოლა
არ გაჩაღებულა, ლხინში ჩართულმა ბელადის მეომრებმა დიდი წინააღმდეგობა ვერ გაუწეს მტერს
და დამპყრობლებმაც მალევე აიღეს სოფელი და ნორდული სისასტიკის დემონსტრაციაც მოახდინეს.
იცოდა რა ბელადმა, რომ თავის მემკვიდრეს ცოცხალს არავინ დატოვებდა, მან ამადეუსს გაქცევა
მოსთხოვა. ამადეუსი სენტიმენტალური გრძნობებისაგან სრულიად თავისუფალი იყო, საკუთარ
ემოციებს აკონტროლებდა და იცოდა, რომ მას მხოლოდ ერთი რამ სურდა, ეცოცხლა, ეცოცხლა
იმისათვის, რომ დიდება მოეპოვებინა... სწორედ ამიტომაც წასვლაზე უმალვე დასთანხმდა...
წასვლამდე ბელადმა ამაედეუსს სიმართლე უამბო ყოველივეზე, უთხრა, რომ ის შეცდა და ნანობდა,
რომ მხოლოდ ახლა, სიკვდილის პირას ხვდებოდა, რომ მის შვილს ახალგაზრდა პერი უყვარდა...
მიხვდა, რომ საშინლად მოიქცა, როდესაც მამამისის შესახებ ტყუილებს უყვებოდა და სთხოვა,
რომ ყოველივე მიეტევებინა მისთვის და არ შესძულებოდა ის, მაგრამ სიმართლე ერთი იყო,
ამადეუსს ბაბუა მთელი სიცოცხლის განმავლობაში სძულდა... ბაბუასათვის არაფერი არ უთქვამს,
თავის ქოხში გაიქცა, საგზალი აიღო და თავისი დედ-მამის მსგავსად ისიც ზღვის ნისლში
გაუჩინარდა.

მას შემდეგ ამადეუსის შესახებ დიდი ხნის შესახებ არავის
არაფერი სმენოდა, ამბობენ რომ ის მამამისის ციხე-სიმაგრეში დაბრუნდა, მაგრამ გაიგო
რა, რომ ის ციხესიმაგრე მამამისის ბიძას დიდი ხნის წინ დაეკარგა და ახლა უკვე მამამისის
ციხე-სიმაგრეს სხვა მმართველი ჰ-ყავდა, რომელიც აშკარა იყო, რომ ძალაუფლებას თავისი
ნებით არ დათმობდა.

როგორ-ც ამბობენ, ამადეუსმა მოგზაურობა დაიწყო, ის მოგზაურობდა
ძალიან, ძალიან ბევრს, იყო დაქირავებული მებრძოლიც, დაჰყვებოდა ქარავნებს სხვადასხვა
ქალაქებში, მან მთელი სამყარო მოიარა და უამრავი რამ ისწავლა...

ამბობენ იმასაც, რომ ამადეუსი
გამუდმებით სამშობლოში დაბრუნებაზე ფიქრობდა...