Historia

**Koening –** historia współczesna

Po Wojnie Plagi królestwo powoli zaczęło się odbudowywać, przez pierwsze dziesięć lat sytuacja była tragiczna. Głównym powodem było zapotrzebowanie na surowce. Kopalnie, tartaki oraz  główne miasto przemysłowe Kraftbork padły podczas rozprzestrzeniania się sił Agalpa. Głównym surowcem potrzebnym do odbudowy było drewno, z powodu początkowych obaw o spotkanie z nieumarłymi zaczęto karczować lasy nieopodal Default oraz Mainborku, w efekcie czego przy rzece Marii powstała dość spora luka pasu zieleni. Tereny te zostały „odkupione” przez jedną z rodzin szlacheckich, a dokładniej rodzinę Hudson. Uznali iż posiadanie tych terenów będących złączeniem rzek Anny i Marią jest idealnym miejscem na zbudowanie swego miasta. Ich plan był prosty, z czasem wszystko co zostało wydobyte w ich kopalniach, miało być transportowane drogą wodną do ich nowego miasta. Tam dokonywali by  obróbki i sprzedawali przetworzone materiały. Stanisław II zgodził się na ową transakcję myśląc o dobrych stosunkach handlowych z rodziną, aczkolwiek nie bez powodu mówiło się iż krasnoludy są chytre. Podnieśli cenę budulca prawie trzykrotnie. Oczywiście mówimy tu tylko o samym kamieniu, cegłach i blokach skalnych. Hudsonowie dobrze wiedzieli, że nie będą mieć lepszej okazji na dorobienie się niż okres powojenny. Odbudowa kraju, połączona obecnie z blokadą ważnego ośrodka handlowego jak i transportowego z kopalni sprawi iż władza będzie zmuszona  zapłacić każdą cenę. Niestety, nie mylili się, król chcący zacząć dalszą odbudowę Mainborku jak i całego królestwa wydawał pieniądze jak i zaciągał się u rodziny Yates. Owa rodzina posiadająca swoje banki w Koening jak i Ziemiach Niczyich z chęcią udzielały pożyczek koronie na „korzystnych” dla siebie warunkach. Na każde pożyczone 10.000 sztuk złota musiała w ciągu roku oddać 15.000 inaczej dług rósł. Dzięki takiej polityce, rodzina dorobiła się istnego majątku, który zainwestowała w nieruchomości w stolicy. Dzięki długom króla jak i korony zostali prawowitymi właścicielami wielu ważnych budynków  takich jak sklepy, tawerny, burdele a nawet świątynie. Dodatkowo pozyskali spore tereny na południe od Leśniczówki. Polityka jaką uprawiał wówczas Król oraz inne rodziny szlacheckie spowodowały iż tereny które pierwotnie należały do państwa zostały oddane w ręce szlachty.

Kiedy skarbiec królewski powoli zaczynał świecić pustkami, król musiał szukać oszczędności. Podczas sejmiku szlacheckiego zaproponowano Stanisławowi rozwiązanie armii, która była droga w utrzymaniu, szlachcice zobowiązali się również do obrony kraju, ponieważ każda rodzina posiadała własne oddziały. W służbie koronie pozostały tylko dwie organizacje: Gwardia Królewska której zadaniem było chronienie władzy oraz mały oddział graniczny pilnujący północnej granicy państwa, stacjonujący w Przygraniczu. Odział ów liczył około 200 doborowych wojowników w czynnej służbie, rekrutacje były rzadkie i było niewielu chętnych.

Cała ta sytuacja była coraz bardziej na ręce rodzinom szlacheckim które z każdym sejmikiem otrzymywały coraz to nowsze przywileje.

Z biegiem czasu sytuacja geopolityczna Koening ulegała pogorszeniu. O ile szlachta nie wymagała nowych terenów tak problem pojawiał się na ziemiach spaczonych plagom. Pół roku po trzydziestej rocznicy Wojny Plagi sytuacja była bardzo napięta. Nieumarli pod wodzą niejakiego „Arnolda Szarego” mieli przypuścić atak na stolicę. Atak ten został jednak powstrzymany poprzez wspólne działania Dantego Aligieri oraz Edwina van Hoc’a. Król w ramach podziękowania nadal Edwinowi tytuł szlachecki, był to początek rodu van Hoc.

Kolejne lata były tylko powolnym rozpadem korony. Prawie czterdzieści pięć lat po wojnie król nie miał już niemal nic do gadania, liczyły się tylko głosy Szlachty. Co prawda Rodzina Aligierich jak i Van Hoc’ów niejednokrotnie bojkotowały plany szlachty, nie mogło to jednak trwać wiecznie. Sąsiedzi królestwa coraz częściej rozważali najazd na osłabiony kraj…