Turscy

„Torfiarze”

Stara legenda Nyjska mówi, iż Wisława, rodzona siostra Semka I, miast budować z nim Nyję udała się głęboko w bagnisko wraz z magicznym berłem – darem bogów, który pozwolił plemieniu Semkowemu przejść za swymi bogami z starego świata do nowego. Wcześniej pobłogosławiła bratu i przyobiecała że gdy królestwo jego będzie w potrzebie powróci je wesprzeć.

Przez lata niewielu zapuszczało się na bagniska, garstka ludzi co tam mieszkała sprzedawała Nyjskiemu państwu torf, co pięknie grzał w zimie i inne nieliczne dobra bagienne. Co prawda było przez lata kilku możnych co próbowali na owym torfie łapę położyć, ale z różnych pechowych wypadków takie plany zawsze kończyły się źle dla planujących.

Tak było, aż do czasów Smoczej Wojny za czasów Semka IX. Wtedy to w Bitwie pod Arkoną, oprócz Neurów, wojów Semkowych wsparła kruczowłosa kobieta w białej jak śnieg szacie, władająca potężną magią. Wielu uznało ją za ducha, inni zobaczyli w niej Wisławę, która bratowe królestwo wesprzeć przybyła. Semko IX jako, że nie był w ciemię bity kazał pędzić po bitwie swoim ludziom w kierunku, w którym białogłowa ta uszła. Równo rok później jakoby chcąc odpocząć od ścigania smoczych niedobitków sam udał się na bagnisko, a gdy wrócił rzecz taką obwieścił: to nie Wisława czy jej duch wesprzeć go przybył, lecz jej potomkini. Semko IX obwieścił też, że za zasługę swoją bagnisko i jego “bogactwa” zgodnie z prawem królestwa do niej i jej potomków należą.

Inni szlacheckie rodziny niezbyt dobrze przyjęły to wszystko – pomiot Semkowej siostry się na bagnie uchował? Toż żart jakiś! I mamy ich traktować jak równych sobie? Niedoczekanie! Mimo wszystko ród Turskich jest tolerowany, a nawet jego przedstawiciele są zapraszani na uczty i ugaszczani jak równi innym. Oczywiście nie przez dziedzictwo tylko właśnie przez Torf i by uzyskać odpowiednie jego ceny… oraz fakt, że ich bagnisko jest pierwszą linią obrony przed stworami i demonami wałęsającymi się coraz częściej na niedalekim wybrzeżu.

Jarosław – obecna głowa rodu. Mężczyzna w wieku dość podeszłym, bo prawie 50 letni, urodą nie grzeszy, podobnie jak włosami na głowie. Mieszkańcy bagniska postrzegają go jako kogoś w rodzaju swojego przywódcy i darzą dużym szacunkiem – mówią o nim jako o człowieku twardym, ale sprawiedliwym i dobrodusznym. Jarosław w odróżnieniu od swych przodków bywa czasem w Nyi – większość mieszczan jak go na ulicy widzi, to uważa, że jaki dobrze odziany chłop przyjechał, zaś szlachcice, do których sprawę ma zwykle, po jego wyjściu długo wietrzą izby – nie to żeby jakoś szczególnie śmierdział, po prostu muszą jakoś okazać, że żywią do niego pogardę i wcale nie omawiali korzystnych cen zakupu torfu.

Modliboga – żona Jarosława, starsza kobieta z tłustymi włosami spiętymi z tyłu w koński ogon. Być może kiedyś była nawet ładna, ale wiek oraz fakt, że praktycznie nie ma już zębów skutecznie zabiły w niej urodę. Podobno potrafi przyrządzać pyszne dania z bagiennych ziół, owadów i ropuch. Niestety mimo najszczerszych prób zaproszenia jakiegokolwiek szlachcica z Nyi, żaden nie chce się skusić na taką ucztę

Łekomir – syn Jarosława i Modlibogi, chudy mężczyzna o zagiętym orlim nosie i widocznych zakolach. Bagno i jego niebezpieczeństwa zna jak własną kieszeń. Całe mokradła są usiane zastawionymi przez niego pułapkami (do których tworzenia ma wrodzony talent). Zwykle oznacza przy pomocy zwierzęcych czaszek przybitych do pobliskich drzew – tak żeby wodobywacze torfu i inni jego znajomi w nie nie wpadli, bestie zaś i nieproszeni goście już jak najbardziej. Oznaczanie terenu czaszkami to rodzinna tradycja rodu.

Żywia – córka Jarosława i Modlibogi, szczupła dziewczyna, z krótkimi sztywnymi włosami. Nie grzeszy urodą, ale brzydka też szczególnie nie jest. Przez wielu złośliwców nazywana “Bagienną Księżniczką” – Jarosław jak bywa w Nyi to czasem bawi się w szukanie jej męża, ale chętnych jest niewielu, a ci co są, bardziej zainteresowani są zyskiem jaki można uzyskać z torfu niż samą dziewczyną. Żywia posiada podobno czarownicze moce, co wśród mieszkańców bagniska uchodzi za dar od bogów i dowód, że płynie w niej krew Wisławowa – wśród nich ma zapewne znacznie więcej adoratorów.

Gosław – niewiele starszy od Jarosława brat i bagienny druid. Prowadzi żywot pustelniczy w głębi mokradeł. W odróżnieniu od brata nie wyłysiał – jego długie wpadające w siwiznę włosy i broda nadają mu wygląd typowego druida z chłopskich opowiadań (no być może nieco przybrudzonego). Gosław rzadko do kogokolwiek się odzywa, najwięcej mówi podczas rytuałów pogrzebowych, podczas których zatapia zwłoki zmarłego w torfie.

Babcia – kobieta, która zgodnie z tym co o niej wiadomo jest matką Jarosława i Gosława. Zwykle siedzi na stolcu w swej izbie w rodowym dworze (który jest większy niż Nyjczycy się spodziewają) i wpatruje się pustym wzrokiem w ścianę. Chodzą o niej różne plotki i niestworzone historie. Niektórzy gadają, że to ona pomogła Semkowi IX podczas Smoczej Wojny – o ile rzeczywiście wygląda na bardzo starą to musiałaby mieć jakieś 150 lat żeby rzeczywiście w Smoczej Wojnie wojować. Inni zaklinają się, że widzieli ją siedzącą na swoim siedzisku lub stojącą i wpatrującą się w nich w różnych miejscach bagna…
Majątek:
Wieś Mchów, bagna okolic Mchowa, Arkony, a nawet Nyi.