თავისუფალი ქალაქები

კერეუტის რესპუბლიკის დასავლეთით, საფირონის ზღვის სანაპირო ზოლს ნისლიან მთებამდე, თავისუფალი ქალაქების მხარე ეწოდება. აქ მდებარეობს ვაჭარ-ხელოსანთა ექვსი დიდი ქალაქი: იმრისი, სარდოსი, მელანთო, ოდრეი, დინონი და კივა.

ისინი ამჟამად ერთიან კავშირს ქმნიან და თავის დროზე ერთი ხალხის მიერ იქნენ დაარსებული, თუმცა დროთა განმავლობაში საკმაოდ განსხვავებული ზნეჩვეულებები და კანონები ჩამოუყალიბდათ და ერთმანეთშიც ხშირადაც ომობდნენ.

ბოლო ამგვარი ომი ცეცხლის წვიმიდან 422 წელს დასრულდა საერთო ზავითა და მშვიდობის პირობით. ეს ქალაქები მმართველობის გუნდურ, თუ სახალხო სახეს ანიჭებენ უპირატესობას, ხოლო რწმენა კი შეუზღუდავია, თუკი ის საერო საკითხებში არ ცდილობს შეჭრას. თავისუფალი ქალაქებიც სწორედ ამის გამო ეწოდებათ.

კავშირის ერთიანობა გამოიხატება ფულის მიმოქცევის ერთიანობით. ექვსივე ქალაქი ჭრის ერთი და იგივე წონისა და დასახელების მონეტას, აქვს ერთიანი სავაჭრო კანონები შიდა და გარე ვაჭრობისათვის, ხოლო საჭიროების შემთხვევაში, ჯარი და ფლოტიც ერთად გამოჰყავს.  კავშირს ამჟამად მშვიდობიანი სავაჭრო ურთიერთობები აქვს კერეუტის რესპუბლიკასთან, კაგამის იმპერიასთან, რამსეიას იმპერიასთან და კოგ'ჰოგელ ჯუჯებთან.

## დაარსება

კავშირი ყოფილი მალდერის სამეფოს მიწაზე წარმოიქმნა. ჭკვიანი და საქმიანი მეფეების უწყვეტი მიმდევრობის წყალობით, მალდერი რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში პოლიტიკურად ბატონობდა ჩრდილოეთში, თუმცა ბოლოს ეს მიმდევრობა გაწყდა და ერთმანეთის მიყოლებით გამეფდა რამდენიმე უგუნური და სუსტი მმართველი. შედეგად, ორიოდე ათწლეულში, ოდესღაც აყვავებული და ძლიერი სამეფო შიდაომებისა და მეზობლების თავდასხმების ასპარეზად იქცა. საბოლოოდ, სამეფო ხელისუფლებისა და მმართველი ფენის უუნარობით იმედგაცრუებული დაბალი ფენები ცეცხლის წვიმამდე 71 წელს აჯანყდნენ და სახალხო მმართველობა გამოაცხადეს. აჯანყებულები მეტად ჭკვიანურად და შედეგიანად

მოქმედებდნენ და რამდენიმე წელიწადში მალდერი მთლიანად გაწმინდეს ალბელი და ნორდი მარბიელებისგან. თუმცა, მშვიდობის დამყარების შემდეგ, მალდერელებმა აღარ ისურვეს ერთიანი სამეფოს აღდგენა და გადაწყვიტეს, ქვეყანა ძლიერ ქალაქებს ემართათ. მმართველობა ათმა ქალაქმა ითავა.

ამ ათი ქალაქიდან დროთა განმავლობაში ზოგი მტერმა დაანგრია, ზოგიც მიწისძვრამ, თუ ხანძრებმა. მათი ადგილი კი ახალმა ქალაქებმა დაიკავეს და ამჟამად, თავისუფალი ქალაქების კავშირი ექვს დიდ ქალაქ-სახელმწიფოს მოითვლის. შედარებით მცირე ქალაქები კი მათ ემორჩილებიან.

## იმრისი

პირველი ქალაქი, რომელშიც სახალხო მმართველობა დამყარდა, იმრისი იყო. ის ამავე დროს უძველესია ექვსეულში, რაც  დიდი სიამაყის საგანია მისი მცხოვრებლებისთვის. იმრისი ყველაზე აღმოსავლეთით მდებარეობს თავისუფალი ქალაქებიდან და ყველაზე მტკიცედ იცავს არსებულ ადათწესებსა თუ წყობას. ამ ქალაქში არ უყვართ განსხვავებული აზროვნებისა თუ გარეგნობის ხალხი და ახალგაზრდებისთვის უფროსების ნათქვამი კანონის ტოლფასია. ქალაქს მართავს უხუცესთა საბჭო, რომელიც აწესრიგებს სავაჭრო და სამეურნეო საქმეებს, ხოლო საჭიროების შემთხვევაში ნიშნავს ჯარისა და ფლოტის სარდლებს.

## სარდოსი

იმრისიდან ჩრდილოეთით, ზღვაში მდებარე კუნძულზე, მდებარეობს სარდოსი, ექვსეულის ყველაზე ახალგაზრდა, ცეცხლის წვიმიდან დაახლოებით 300 წელს დაარსებული ქალაქია. სარდოსი იმრისელთა ჯგუფმა დაარსა, რომელიც უკმაყოფილო იყო მშობლიური ქალაქის კანონებითა და ზნეჩვეულებებით. მათ დატოვეს ქალაქი და ჩრდილოეთით გაცურეს, სადაც ხმელეთთან ახლოს მდებარე კუნძულ სარდოსზე თავიანთი დასახლება ააშენეს. ეს დასახლება იმთავითვე ცნობილი გახდა, როგორც მოხერხებული ნავსადგური და თავისუფალი ზნეჩვეულებების მომხრეთა თავშესაფარი.

იმრისმა ერთი პირობა სარდოსისაგან მორჩილება მოითხოვა, მაგრამ კუნძულის დასახლება ძალიან სწრაფად იზრდებოდა და ძლიერდებოდა, რასაც მალე ნორდებთან დადებული ცნობილი საზღვაო კავშირიც დაერთო და იმრისი იძულებული გახდა მოთხოვნები უკან წაეღო და ახალი ქალაქის თავისუფლება ეღიარებინა. სარდოსი ამჟამადაც ცნობილია როგორც ყველაზე თავისუფალი ქალაქი თავისუფალ ქალაქებს შორის. თუმცა, ხშირად ყველაზე უზნეოსაც უწოდებენ.

სარდოსის მმართველობა აკისრია კრებას, რომელსაც ყოველ წელს ირჩევს ქალაქის მთელი მოსახლეობა. კრების წევრების რაოდენობა არ არის მკაცრად განსაზღვრული. მოქალაქე, რომელიც არჩევნებში ხმათა დადგენილ რაოდენობას მოაგროვებს, კრების წევრი ხდება.

## დინონი

უფრო დასავლეთით მდებარეობს დინონი, რომელსაც მეთევზეთა ქალაქს ეძახიან. სიძველით ის მხოლოდ იმრისს ჩამოუვარდება და ერთ დროს მალდერის სამეფოს დედაქალაქიც იყო. თუმცა დინონელებს დიდად არ აღელვებთ წარსული და უფრო აწმყოთი არიან დაინტერესებული. დინონის კანონები სიმკაცრით არის ცნობილი, ხოლო 20 წელს მიღწეული ახალგაზრდები ვალდებულნი არიან ერთი წელი ქალაქის ჩაფართა რაზმში იმსახურონ, ხოლო კიდევ ერთი წელი - ჯარისკაცად. სამსახურისგან თავის არიდება დიდი სირცხვილია. მოქალაქის მთავარ ღირსებად კანონის დაცვა და შრომისმოყვარეობა ეთვლება. ქალაქს სამი წლით არჩეული მერი მართავს, რომელიც შეთავსებით მთავარი მეთევზის სახელს ატარებს.

## მელანთო

დინონიდან სამხრეთ დასავლეთით, ხმელეთის სიღრმეში, მდებარეობს მელანთო, ქალაქი, რომელიც ცნობილია თავისი ხელოსნებითა და ოქრომჭედლებით. მელანთოს მჭედლების მიერ გამოკვერილი აბჯარი სიძვირის მიუხედავად ნებისმიერი მეომრისა თუ დიდებულის სასურველი შენაძენია კაგამიდან ალ'მორაკამდე. ეს ქალაქი და მისი შემოგარენი მეტად საამური ჰავით ხასიათდება და სწორედ ამაზე გვამცნობს ძველი სიმღერა "ყველგან თოვს და ქარი ურევს. თეთრს მელანთოს - მზე დაჰყურებს".

მმართველობა ვაჭარ-ხელოსანთა ამქრებისა და გილდიების ხელშია, რომლებიც საერთო კრებაზე წყვეტენ მნიშვნელოვან საქვეყნო, თუ სამეურნეო საკითხებს.

## ოდრეი

მელანთოსა და ზღვას შორის, ჩრდილოეთისკენ, დგას ოდრეი, მალდერის სამეფოს ბოლო დედაქალაქი. ის ყველაზე დიდია როგორც ფართობით, ისე მოსახლეობით, ფლობს ყველაზე ნაყოფიერ მიწებს კავშირში და აქ მიწათმოქმედებას მეტი მნიშვნელობა ენიჭება, ვიდრე სხვა თავისუფალ ქალაქებში. შედეგად, ოდრეელებს დაცინვით თოხოსნებს ეძახიან, თუმცა იქაურ პური და ხილბოსტნეული ყოველთვის ბოლომდე იყიდება. ქალაქს მართავს ბურგომისტრების საბჭო, რომელთაც ირჩევენ არა განსაზღვრული ვადით, არამედ ქმედითობის პირობით. არაქმედითად მიჩნეულ ბურგომისტრს ერთმევა წოდება და მის ადგილზე ირჩევა ახალი.

ოდრეი ხმელეთის სიღრმეში მდებარეობს, მაგრამ საკმაოდ ძლიერი სამხედრო და სავაჭრო ფლოტი ჰყავს, რომლებიც სანაპიროზე მდებარე რამდენიმე მცირე ქალაქში არიან განლაგებული.

## კივა

კავშირის უკიდურესი დასავლეთით და ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქი გახლავთ კივა. ის ცეცხლის წვიმამდე ასიოდე წლით ადრე დაარსეს ალბელმა მოთარეშეებმა, რომლებმა მალდერის დასუსტებით ისარგებლეს და ეს მიწა სათავისოდ დაიპყრეს. მომდევნო წლებში, კარგი სანავსადგურე მდებარეობის გამო, კივა გამუდმებული ბრძოლის საგნად იქცა ალბელებსა და ნორდებს შორის. დასახლება რამდენჯერმე იქნა დანგრეული და აღდგენილი.

ბოლოს ალბელებმა იძალეს და კივა შეინარჩუნეს, თუმცა ნორდების რამდენიმე კლანმა მასში ცხოვრებისა ნება მიიღო, ხოლო როდესაც ცეცხლის წვიმიდან 81 წელს ქალაქთა კავშირმა კივას ომსა და წევრობას შორის არჩევანი წაუყენა, კიველებმა წევრობა აირჩიეს, რადგან თავადაც უკვე მსგავსი ყაიდის მმართველობა ჰყავდათ.

კივას დღემდე ეტყობა დამაარსებელთა კვალი - აქაური მოსახლეობა ძირითადად ალბელებისა და ნორდების შერევის შედეგად წარმოიშვა. მომდევნო ხანებში ქალაქს მალდერული სისხლიც ბლომად შეერია, თუმცა ზნეჩვეულებები, კანონები და რწმენები დღემდე ალბურს უფრო ჩამოჰგავს, ვიდრე კავშირის სხვა ქალაქებისას. სამეტყველო ენა სავსეა ნორდული და ალბური სიტყვებით. კივა ცნობილია თავისი ვეშაპებზე მონადირეებით, სამხედრო ფლოტით, მეკობრეობითა და შორეული ზღვაოსნობით, ასევე, ქალების სითამამითა და ომახიანობით.

კივას მმართველ კრებაზე ხშირად გაიგონებთ ქალთა მჭევრმეტყველებას, ხოლო მეკობრეთა გემების ქიმებზე ხშირად დგანან ქალი კაპიტნები.  ამ ყველაფრის გამო, კავშირში კიველებს ხშირად ქალის მონებს, ან ჩამოთრეულებს ეძახიან.