Endus IV Dzielny

Siostry:

* Hanka
* Barbara

* Scarlett
* Waleria (przez tydzień)

**Endus IV Dzielny** (ur. 1341, zm. 1794) - król (a od 1520 car) Endusonii, syn Endusa III. Przeniósł stolicę do Endusgradu. Był dzielnym i dobrym władcą.

## Opis

**Wygląd**

Endus IV posiadał oczywiście charakterystyczne cechy enduskiego wyglądu :P - miał czarne włosy i oczy. Miał również czarną, krótką brodę i wąsy. Był wysokim i szczupłym mężczyzną. Ubierał się jak przystało na jego czasy.

**Charakter**

Endus IV był dobrze wychowany i towarzyski. Miał wielu przyjaciół. Często jeździł z przyjaciółmi na polowania. Był bardzo odważny, na co wskazuje jego przydomek. Dzielny był uczciwy, sprawiedliwy i dobry dla poddanych. Wszyscy uwielbiali swojego króla.

Może był trochę lekkomyślny i nie poświęcał dostatecznej uwagi swojej żonie (mowa o Scarlett, "zaniedbanie" był mniejszą przyczyną zmiany kobiety w żądną krwi morderczynię"), jednak, gdy zobaczył tego skutki, zmienił się i bardzo kochał i poświęcał sporo uwagi ukochanej Walerii (która była jego żoną przez tydzień) i później Walentynie.

**Zainteresowania**

Endus IV posiadał wiele zainteresowań. Bardzo lubił grać na instrumentach - mama, królowa Ania nauczyła go ładnie grać na ukulele :) (był to również jej ulubiony instrument). Oprócz tego Endus IV grał również na gitarze, fortepianie i trąbce - to ostatnie bardzo denerwowało innych mieszkańców pałacu. Oprócz tego Endus IV uwielbiał wszelkiego rodzaju zawody, a także polowania. Poza tym lubił czytać, rysować, oglądać przedstawienia teatralne, czy spacerować po ogrodach.

**Relacje**

Endusa IV lubili praktycznie wszyscy - rodzice, rodzeństwo, dzieci. Miał bardzo dobre stosunki z pałacową służbą. Miał kilku wrogów, ale zazwyczaj byli to prostu jacyś źli ludzie, którzy chcieli go zabić lub zrobić mu na złość.

## Życiorys

**Narodziny i młodość**

W 1340 zmarł Endus I Wielebny i jego żona Abigail. Króla Endusa III bardzo to wszystko dotknęło. Utracił bliskie mu osoby. Szczególną tragedią była śmierć właśnie jego macochy, którą kochał jak żonę, a która zmarła dosłownie na jego oczach. Endus III pomyślał, że skoro Eliksir Życia przestał działać u jego najbliższych osób, to jego też za niedługo może to spotkać. Postanowił więc wydać na świat potomka - następcę tronu.

Tak też latem 1341 roku królowa Anna urodziła małego Enduska IV. Dziecko było bardzo pocieszne i uwielbiało się bawić. Endus był niezwykle lubiany na dworze. Przez 69 lat swojego życia mieszkał w Wilnie z rodzicami, uczył się, bawił. Często wyjeżdżał do Petersburga.

Niestety w 1410 umarł Endus III, a nieco później królowa Anna. Wtedy w życiu Dzielnego sporo się zmieniło - stracił ukochane osoby. Jednak oznaczało to również, że zostaje królem...

**Początek panowania**

Gdy Endus IV Dzielny wkroczył na tron od razu postawił na rozkwit państwa. W latach 1412 - 1419 realizowano wielki plan rozwoju gospodarczego i militarnego. Powiększono Wielką Enduską Armię, wykuto mnóstwo mieczów, płatnerze krzątali się nad zbrojami, a także wykonano kilkaset armat. W 1416 powstała też unowocześniona Wielka Enduska Flota, która zapewniała dominację na Bałtyku, czy nawet Pacyfiku (części koło Endusonii :) ) Handel rozkwitał, zboże i drogocenne przedmioty płynęły rzekami do portów. Kopalnie dostarczały nowych surowców. Budowano nowe kamienice i inne budynki w miastach. Okres tego dobrobytu nazywamy II Złotymi Czasami. (I Złote Czasy to XIII wiek i początek XIV).

**Endus IV i Alfons**

Alfons był synem Anny i Endusa Mocnego, ale nikt o tym nie wiedział. Endus III sądził, że to jego dziecko, bo chłopak był raczej podobny do matki - miał rude włosy. Alfons bardzo przyjaźnił się ze swoim bratem - Endusem IV. Pewnego razu w roku 1420, w dniu urodzin Endus IV poszedł do podziemi pałacu po butelkę wina.

Gdy był w piwnicy, nagle długo nieremontowany strop zawalił się i cegły zagrodziły królowi wyjście. W dodatku cegły spowodowały pęknięcie rury z wodą. Ta zaczęła zalewać korytarz, a Endus IV był uwięziony. W końcu władca topił się i nie mógł już krzyczeć. Wtem Alfons, usłyszawszy wcześniejsze wrzaski brata, przedarł się przez górę cegieł i uratował brata. Taka miła historyjka.

**Wojna z Finami i przeniesienie stolicy do Endusgradu**

Endus IV pragnął przyłączyć do Endusonii Finlandię. Uważał, że to przyniesie obustronne korzyści - Finowie byli jeszcze dość dzicy, przyłączenie do Endusonii pozwoliłoby im rozwinąć się, a Endusończycy zyskaliby lepsze możliwośći handlowe ze Skandynawią.

Jednak wódz Finów nie chciał słyszeć o żadnych połączeniach.Wypowiedział w 1426 Endusonii wojnę. Stoczono bardzo ważne bitwy, jak "pod Murmańskiem", "pod Wyborgiem", czy "pod Petersburgiem". Jednak Endusonia była znacznie silniejsza i pokonała Finów.

Niestety, król nie przewidział jednej rzeczy - zdrady. Wódz fiński skapitulował. Król pojechał do Tartu, aby podpisać tam rozejm z Finami. Jednak było to oszustwo. W czasie nieobecności króla, Finowie przedostali się na Litwę i zrobili dosłowną szarżę na Wilno. Finowie splądrowali miasto, bardzo ucierpiał zamek królewski. Stolica nie nadawała się do swej funkcji, Kiedy w końcu bez przeszkód w 1429 podpisano traktat o aneksji Finlandii, a przywódca wroga pojechał do Jekaterynburga, Endus IV zastanawiał się co zrobić.

Kazał oczywiście odbudować miasto, pomógł mieszkańcom Wilna. Już w 1430 sytuacja zaczynała się poprawiać. Jednak nie było mowy o Wilnie jako stolicy. Endus IV postanowił ją przenieść. Tak w latach 1429 - 1438 funkcję głównego miasta pełniły niedalekie od Wilna Troki - w tamtejszym zamku rezydował król. Jednak w 1438 przeniesiono stolicę do niedawno ulokowanego miasteczka Łodzi w centralnej Polsce. Ukończono tam budowę pałacu królewskiego, gdzie król ze świtą zamieszkał. Nazwę miasta zmieniono na Endusgrad. Przez następne lata stolica bardzo się rozwinęła - małe drewniane chaty na rynku zastąpiły piękne, kamienne kamienice. Miasto bardzo się rozrosło i w końcu zaczęło przypominać stolicę.

I tak jest do tej pory.

**Ślub ze Scarlett**

Endus IV przez prawie 100 lat nie związał się z żadną kobietą. Dopiero w 1437 do Troków przyjechał brytyjski hrabia o imieniu Henry razem ze swoją córką - Scarlett, zwaną również Milady. Hrabia chciał, aby dziewczyna nauczyła się w Endusonii dworskich zachowań.

Ubierająca się na czerwono Scarlett od razu przykuła wzrok Dzielnego, który próbował jej się przypodobać, kokietując ją i dając jej prezenty. W końcu Scarlett zapałała uczuciem do mężczyzny. Pierwszy raz ktoś naprawdę ją pokochał, a i miała już w głowie swój niecny plan... Biorąc ślub z królem, zyskałaby władzę. Na oświadczynach powiedziała więc "Tak".

1 maja 1441 roku odbył się ślub i huczne weselisko. Związek zapowiadał się pomyślnie. Przez pierwsze tygodnie nowożeńcy balowali się, wspólnie spacerowali po ogrodzie... Po pewnym jednak czasie Milady zauważyła, że Endus IV poświęca jej trochę mniej uwagi. Polowania na lisy i wyprawy na Syberię bardziej interesowały go niż bale i sprowadzanie angielskich kosmetyków dla małżonki. Scarlett nudziła się. Postanowiła to zmienić i... poszukać sobie nowych kochanków.

Tak jej kochankami byli ogrodnik, rzeźnik, kucharz, czy lokaj. Jednak z żadnym z tych mężczyzn Milady nie chciała wchodzić w głębsze związki - po kilku miłych dniach zrywała z kochankami, a następnie wrabiała ich w jakąś aferę, by zostali strąceni do lochów i żeby Endus IV nie dowiedział się o zdradach - przede wszystkich Scarlett chciała być królową. Tak na przykład kobieta otruła wszystkie rośliny w ogrodzie, by pozbyć się ogrodnika - zaaresztowano go. Wmówiła królowi, że rzeźnik wyrżnął wszystkie świnie z chlewu - tak naprawdę Scarlett wypuściła prosięta na wolność. Kucharza oskarżyła za wsypanie trucizny do zupy. Lokaja - za spalenie drogocennych gobelinów. Wszyscy lądowali w kiciu. Jednym słowem - Scarlett była Femme Fatale.

**Zjazd władców europejskich i zbrodnie Milady**

W 1444 Endus IV zorganizował w Endusgradzie zjazd władców i hrabiów europejskich. Odbył się wielki bal i uczta. Na to spotkanie przybył książę niemiecki Otton. Przykuł uwagę Scarlett - był przystojny, potężny i Milady od razu się w nim zakochała. Gdyby rozwiodła się z Endusem IV, a poślubiła Ottona nic by się nie zmieniło. Nadal zajmowałaby wysokie stanowisko. Jedynym problemem było to, że Otton miał już żonę - Walerię.

Scarlett uknuła więc doskonały plan. Zjazd trwał 3 tygodnie, więc codziennie chodziła na spacery z Ottonem. Myślała, że mężczyzna też się w niej zakochał. Dlatego ostatniego wieczoru postanowiła się oświadczyć. Wiedziała, że Endus IV nie zechce wziąć rozwodu i dlatego lepiej byłoby się go pozbyć. Kiedy więc podchmielony władca wrócił do swojej sypialni, Scarlett przyniosła mu szklankę wody. W rzeczywistości był w niej kwas solny.

Scarlett postawiła szklankę na szafce nocnej i wybiegła z pokoju męża, kierując się do komnaty Ottona. Endus IV jednak nie sięgnął po szklankę. Zaczytał się w jakiejś książce. Po zakończeniu lektury odłożył księgę na szafkę, zapominając o wodzie. Strącił szklankę na podłogę. Naczynie pękło na milion kawałków, a kwas solny wyżarł dziurę w parkiecie. Przerażony król zrozumiał, że jego żona chciała go zabić...

Tymczasem Scarlett oświadczyła się Ottonowi. Jednak mężczyzna odparł, że tak naprawdę woli Walerę. Scarlett się wściekła. Chwyciła sztylet i z zimną krwią zabiła Ottona. Potem ubrała się cieplej i uciekła z zamku. Schowała się w piwnicy domku ogrodnika.

Waleria weszła do komnaty męża i krzyknęła, zobaczywszy zwłoki męża. Obok nich dostrzegła nóż brytyjskiego pochodzenia. Wiedziała, kto zabił jej ukochanego. Z płaczem pobiegła do Endusa IV, również oszołomionego. Władca przytulił Walerię i powiedział, że wszystko będzie dobrze i rozkaże poszukiwać zabójczyni. Potem Waleria i Dzielny popatrzyli sobie w oczy. I jeszcze raz się przytulili. Mężczyzna zaopiekował się kobietą i pocieszył ją w cierpieniu. Wtedy Waleria i Endus zakochali się w sobie. Jeszcze tego samego dnia (co jest dość dziwne) wzięli ślub. Następnie Endus IV przyniósł od alchemika Mieczysława miksturę - Eliksir Przyspieszenia Ciąży. W ciągu jednego tygodnia Walerii urodziła siedmioro dzieci. Żyła z Endusem IV szczęśliwie. Niestety...

Tydzień po śmierci Ottona Waleria poszła na spacer po ogrodzie. Była sama. Nagle ujrzała jasnowłosą kobietę w potarganej, czerwonej sukience. Od razu poznała, że to Scarlett. Okrutna Milady wyszła z piwnicy ogrodnika, by wziąć coś do jedzenia z królewskiego sadu. Gdy Waleria ujrzała zabójczynię swojego męża, wrzasnęła i postanowiła ją pojmać. Albo najlepiej zabić. Stwierdziła, że Scarlett musi spotkać kara śmierci. Waleria chwyciła widły i chciała nabić na nie Scarlett, choć był to dość bezsensowny pomysł. Z pewnością był to śmieszny widok - dwie kobiety w sukniach, biegające po ogrodzie, jedna w dodatku z widłami, ale tak naprawdę sytuacja była DRAMATYCZNA.

Straszna rzecz nastąpiła. Gdy Scarlett zaciągnęła Walerię do fontanny. Nie zważając na widły, popchnęła ją. Waleria wpadła do wody. Milady przycisnęła widły żony Dzielnego do szyi, nie dając kobiecie możliwości nabrania powietrza. Utopiła ją...

Następnie uciekła, zostawiając martwą Walerię w fontannie. Scarlett dotarła do oddalonej 30 kilometrów od Endusgradu miasteczka Kałowa. Tam poznała Roberta i miała z nim syna - Arkadiusza.

Przez 5 lat trwały poszukiwania Scarlett. Endus IV zdecydował, że ponieważ nie udało się odnaleźć Milady, będzie zorganizowany symboliczny sąd, bez, niestety, udziały winowajczyni. Jakaś czarownica miała też wtedy rzucić dodatkową klątwę na Milady (jak wiemy, i tak już ciążyła na niej klątwa jej matki). W końcu w 1449 miał się odbyć "sąd ostateczny". Król Endus IV rozesłał ogłoszenia, że poszukuje wśród ludu sędziów sprawiedliwych i neutralnych. O obwieszczeniu dowiedziała się sama Scarlett. Uznała, że jeśli ona sama poda się za sędzinę i "osądzi" samą siebie, to nikt się nie zorientuje i będzie mieć spokój.

3 października 1449 sądzono Scarlett. Endus IV oskarżył Milady za to, że chciała go otruć. Scarlett, sędzina orzekła, że taka zła kobieta WINNA JEST ŚMIERCI. Następnie stwierdziła, że osoba, która zasztyletowała Ottona WINNA JEST ŚMIERCI. Potem oskarżono ją o zamordowanie Walerii. Gdy Scarlett po raz trzeci krzyknęła: WINNA JEST ŚMIERCI, trafił w nią piorun i to była kara za jej straszne czyny.

**Potyczka z Arkadiuszem**

Kim był Arkadiusz? Synem Scarlett i Roberta, obarczonym klątwą rodu. Kiedy był na targu, spotkał Renatę - córkę Endusa IV i Walerii. Pokochali się bardzo i po pewnym czasie stali już razem na ślubnym kobiercu. Jednak ich szczęście miłosne zakłóciło pojawienie się ducha Scarlett na ceremonii. Powiedziała wtedy, że Arek jest jej synem - wcześniej nikt nie znał jego tożsamości. Milady rzuciła na syna urok - kazała mu dopełnić swój plan. Kazała mu zabić... Dosłownie go zahipnotyzowała!

Dalsze dzieje Arkadiusza można przedstawić krótko - zahipnotyzowany zapomniał o swojej niedoszłej żonie Renacie i uciekł z kościoła. A potem zachowywał się tak jak jego matka. W ukryciu popełniał różne przestępstwa - a to podpalił królewskie kurniki, a to wysadził w powietrze psiarnie... Arkadiusz działał w ukryciu i powoli szykował się do najgorszego.

Jego pierwszą ofiarą był Marek - syn Walerii i Dzielnego, brat Renaty. Arkadiusz zabił go metalowym świecznikiem. Następnie chciał otruć Renatę mandarynką. Na szczęście kobieta cudem przeżyła... Endus IV przeczuwał, że on też jest na celowniku Arkadiusza - przecież Scarlett chciała go zabić. I Dzielny nie mylił się. Pewnej nocy Arkadiusz wpadł przez okno do sypialni Endusa IV. Miał ciężki miecz w dłoni. Ale czujny władca zerwał się z posłania - był przygotowany do bitwy. Dobył miecza i stanął do walki ze zdezorientowanym synem Milady. Walczyli groźnie, wyszli z sypialni. Dzielny nie mógł liczyć na pomoc rycerzy, bo Arek uśpił ich wcześniej Eliksirem Snu. Pojedynkowali się niezmordowanie na korytarzu, na schodach, aż w końcu w ferworze walki znaleźli się na dachu pałacu.

Zerwała się wichura i błyskawice raz po raz przecinały niebo. Król i Arkadiusz walczyli nadal w środku ulewy. Wtem Endus IV poślizgnął się na kałuży i wywrócił się. Arek uniósł miecz i krzyknął: "To dla mojej matki!". Zamachnął się i ... poraził go piorun. Opadł na kamienny dach i od razu burza przeszła. Endus IV nie spodziewał się tak oczywistego rozwiązania sytuacji. Sądził, że chłopak nie żyje. Lecz ten powoli podniósł się. Król odsunął się w obawie kolejnego ataku, ale Arek zmienił się i stał się dobry. Piorun pozbawił go klątwy Scarlett...

Wnet obudzili się mieszkańcy pałacu i nikt nie wiedział, co zrobić z Arkiem. Renata nie chciała go nawet znać. W końcu Arkadiusz po prostu opuścił Endusgrad. I nigdy już nie wrócił.

**Endus IV i Walentyna**

Endus IV nie chciał powtórzyć błędu. Trzeci ślub chciał wziąć z prawdziwej miłości (jak z Walerią), a także poświęcać żonie więcej uwagi. Dlatego wymarzoną miłość poznał dopiero w 1470. Dzielny wyjechał wówczas na wakacje do swojego przyjaciela, mieszkającego w Petersburgu. Tam poznał jego siostrę - Walentynę. Zakochał się w niej na zabój. Spotykali się, spacerowali nad Bałtykiem... Serce roście! Ostatniego dnia wakacji Endus IV poprosił, by Walentyna pojechała z nim do Endusgradu. Zgodziła się!

Władca spędzał z Walą bardzo dużo czasu. Chciał ją jak najlepiej poznać. Okazała się być cud-dziewczyną!

14 lutego 1474 roku odbyło się huczne wesele Endusa IV i Walentyny. Bawiono się całą dobę, urządzono pokaz sztucznych ogni i wiele, wiele innych atrakcji. Wszystko związane było z miłością. Od tamtej pory, dzień 14 lutego nazywamy "walentynkami" :)

**Wprowadzenie caratu**

Wielkim marzeniem Walentyny było wprowadzenie w Endusonii caratu. Bardziej kojarzyło to się jej z rodzinnymi stronami - jej brat, tak naprawdę hrabia Petersburga, często nazywał siebie carem dla zabawy. Endus IV stwierdził, że czemu by nie...

I tak stało się w 1520 roku. Wtedy carem oficjalnie został Endus IV, a carycą Walentyna. A szczęśliwa caryca radowała się państwem. I poddani też ją bardzo lubili.

**Dlaczego Endus IV jest zwany Dzielnym?**

Czemu Endus IV ma przydomek "Dzielny"? Odpowiedź jest prosta - był odważny. Ale ludzie zaczęli go tak nazywać zwłaszcza po jednej historii. W 1596 roku Endus IV i Wala wyjechali nad jezioro Bajkał. Byli bardzo podekscytowani. Nie myśleli, że może zdarzyć się coś strasznego. Wieczorem przechadzali się wzdłuż wody, aż nagle z buszu wyskoczył niedźwiedź. Endus wydobył miecz z pochwy i chciał pokonać zwierza. Ten nagle chwycił Walentynę i zarzucił ją sobie na grzbiet. Uciekł z krzyczącą kobietą. Endus rzucił się w pogoń. Próbował strzelać do niedźwiedzia z łuku, ale chybił, gdyż zwierz poruszał się bardzo chaotycznie. Gonił niedźwiedzia bardzo, ale to bardzo długo. W końcu dotarł do matecznika. Endus strzelił i rozjuszony zwierz rzucił się na niego. Ostatkiem sił Endus IV pokonał dzikiego przeciwnika i pomógł Walentynie wrócić do zameczku.

Po powrocie do Endusgradu, króla okrzyknięto Dzielnym.

**Wojny w XVII wieku**

Endus IV nazywa się również Dzielnym, bo prowadził wiele wojen. Na przykład w latach 1607 - 1618 toczyły się bitwy z jakimś chińskim przywódcą... W 1629 - 1633 była wojna z kaukaskimi plemionami - w efekcie do Endusonii przyłączono Zakaukazie.

W 1666 roku Turcy zaatakowali Endusonię. Była to największa wojna XVII wieku. Stoczono wiele krwawych bitew, ale przełomową była bitwa pod Kamionką Podolską :) w 1672. Wojna zakończyła się jednak dopierow 1679 pokojem w Sewastopolu.

Jednak Turcy nie dawali za wygraną. W 1680 najechali oni Oganessonię. Państwo dzielne odpierało ataki. Jednak nagle w 1683 Turcy przeprowadzili wielka, nagłą ofensywę, dosłowną szarżę na Wiedeń. Emmanuel III wysłał do Endusa IV list z prośbą, czy nie mógłby wyjątkowo wspomóc oganessończyków i wysłać trochę wojska. Dzielny oczywiście chciał pomóc kuzynowi i nawet osobiście pojechał na wojnę. Ruszył z tzw. "odsieczą wiedeńską". Udało się, dzięki podwójnej sile tak pobić Turków, że ci wycofali się. W 1685 wojna w końcu się skończyła i Turcja skapitulowała.

**Kolejne Złote Czasy**

W XVIII wieku nie wybuchła już żadna poważniejsza wojna. Zamiast działań wojennych budowano piękne pałace, jak np. ten w Carskim Siole pod Petersburgiem, ufundowany przez Walentynę. Przebudowano też pałac w Endusgradzie.

Pisano wiersze i powieści. Komponowano utwory muzyczne. Zmieniała się moda. Tworzono sztukę. Po prostu - piękna epoka. Tak właśnie lata 1685 - 1794 nazywamy III Złotymi Czasami.

W 1732 urodził się syn Endusa IV i Walentyny - przyszły król Endus V Zamożny.

W 1761 otworzono kilka nowych akademii w kraju - nawet w tak dalekim Jakucku.

W 1782 na rozkaz Walentyny uchwalono uchwałę o ochronie przyrody - powstały parki narodowe i rezerwaty.

Wszystko kwitło!

**O Endusie Generale**

W 1774 dowódcą jakiegoś pułku enduskiej armii był Endus Generał. Był on zły - surowo musztrował żołnierzy, wrzeszczał, budził w środku nocy, a nawet chłostał za najmniejsze przewinienia. Nikt go nie lubił. Jedynie Endus IV mu ufał, gdyż nie miał pojęcia o złych czynach Generała. A ufać mu też nie powinien, bo zły człowiek chciał go tylko obalić cara i sam nim zostać. Czekał tylko na odpowiednią okazję.

Ta nadeszła, kiedy Endus IV pojechał do Oganessonii, aby coś załatwić. Miał pobyć tam dość długo, więc zdecydował się wyznaczyć jakiegoś zastępcę. Pełniącym obowiązki cara został Endus Generał. Dostał diadem, berło, jabłko i szaty. Gdy Dzielny wyjechał, Generał przygotowywał się już na późniejsze obalenie władzy i na późniejsze samodzielne rządy.

Wydał parę jakichś rozkazów, z których jedne się ludowi podobały, a inne w ogóle. Ogólnie poddani niechętnie patrzyli na Generała na tronie. A najbardziej Endus Rewolucjonista. Był on anarchistą. Młody mężczyzna już od dawna chciał, by w Endusonii nie było monarchii. Planował zrzucenie z tronu Endusa IV od wielu lat. Teraz jednak Endus Generał aż prosił się, aby go zabić. Więc do pałacu wkradł się Rewolucjonista. Zastał Generała samotnie siedzącego w sali tronowej. Anarchista krzyknął: "Za wolną Endusonię!" i zastrzelił Generała z broni palnej. Ale zobaczyli to strażnicy. Gwardia carska zaczęła gonić zabójcę. Rewolucjoniście udało się uciec, ale nie wiadomo, gdzie zamieszkał.

Tego samego dnia do Endusgradu wrócił Endus IV. Przeraził się na widok zabitego Generała i pojął, że taki los mógł spotkać także jego...

**Śmierć**

Dzięki Eliksirowi Życia Endus IV mógł żyć bardzo, bardzo długo. Ale od 1785 zdrowie cara zaczęło się psuć. Eliksir przestawał działać - Walentyna nie czuła zmian. Wszak ona wypiła miksturę 100 lat po Dzielnym.

W końcu, niestety, Endus IV umarł w 1794. Pochowano go z największymi honorami.

A wtedy Wala stwierdziła, że to ona powinna rządzić Endusonią, a nie Endus V. Czemu? Bo przecież nadal żyje. I tak Walentynę koronowano na samodzielną carycę Endusonii. To nie podobało się jej synowi.

## Ciekawostki

* Endus IV jest pierwszym władcą, koronowanym na króla ENDUSONII, a nie AKTYNI.
* Endus IV został carem - stało się tak za namową jego żony, Walentyny.
* Czasy Endusa IV są na liście rzeczy do rozwinięcia :) Planowana jest historia Dzielnego i złej Fredegundy.
* Endus IV to dotychczas najdłużej panujący władca Endusonii - rządził aż 384 lata.