De stenen oogballen

**De stenen oogballen** is een creepypasta.

## Proloog

Ik ben een medewerker van de psychiatrische afdeling in een ziekenhuis in Groningen. Voor het verspreiden van deze informatie heb ik een nepaccount aangemaakt, voor het geval iemand deze informatie zou delen. Als ik mijn echte naam had gebruikt, was ik sowieso mijn baan kwijtgeraakt en veel meer dan alleen dat. Toch moet ik dit aan iemand vertellen, ik moet mijn geest tot rust brengen. Mijn verhaal kan jou behouden voor wat ik zag. Mijn positie zorgt ervoor dat ik toegang heb tot de notities van de dokter. Deze zullen dadelijk genoemd worden, daarna deel ik mijn eigen ervaringen met het voorval. Het begon op donderdag, om 03.00. Op dat tijdstip was ik nog niet aan het werk, ik logde diezelfde donderdag in, om 05.00 voor een nachtdienst. In het begin ging alles zijn gangetje, tot ik verhalen begon te horen van mijn collega's en dat er iets vreemds aan de hand was met één patiënt. Eerder die dag had het ambulancepersoneel - omringd door politieagenten - een 32-jarige man binnengebracht op een stretcher, geboeid en vastgebonden. De patiënt zag eruit als iedere doodnormale vent: hij had een t-shirt aan en droeg een korte broek. Hij was nog nooit eerder in ons ziekenhuis geweest en was ook niet bekend in ons systeem. Ik was nieuwsgierig en besloot de notities die de dokters en verplegers maakten in de gaten te houden. Het dossiernummer was 8-5-12-16/13-5.

## Forum

03.20 - De patiënt is binnengebracht met de ambulance, geboeid door politie. De man eiste dat zijn handboeien verwijderd werden, praat in wartaal, weigert mee te werken met personeel en politie, ontkent het gebruik van alcohol of drugs. De patiënt blijft roepen dat hij weg moet omdat 'iemand hem gaat vermoorden', wil verder niets uitleggen aan personeel. Kalmeringsmiddel toegeschreven, de patiënt zegt dat hij al maanden geen medicijnen meer heeft gebruikt en nu ook geen medicatie nodig heeft omdat hij niet gek is. De politie verklaart dat de patiënt gevonden is naast de snelweg, omdat verschillende weggebruikers de politie gebeld hebben nadat de patiënt gras en takken naar voorbijkomende auto's aan het gooien was, zodat iemand stopte. De patiënt weigert te verklaren waarom hij dit deed en heeft geen idee hoe hij in Groningen terecht is gekomen. De patiënt schreeuwt en vloekt veel en blijft herhalen dat ie weg moet. De beveiliging is gebeld en de man wordt momenteel onderzocht op de beveiligde psychiatrische afdeling.
04.04 - De patiënt is nogsteeds erg agressief tegenover het personeel, vier beveiligingsmedewerkers zijn aanwezig. De politie staat op stand-by. De patiënt is nogsteeds geboeid en eist dat hij wordt vrijgelaten omdat het hier 'niet veilig' is. Hij zegt dat hij iemand ziet staan en probeert te vluchten, er zijn medicijnen toegediend om de patiënt te laten ontspannen.
04.47 - Handboeien verwijderd, de patiënt slaapt. De beveiliging heeft de zakken van de man doorzocht, ze vonden ronde stenen die zo geschilderd waren dat ze op oogballen leken. Er is een steen gevonden in de wang van de patiënt, het is niet duidelijk waarom hij ze heeft.
06.19 - Er is nog een stenen oogbal gevonden in de mond van de patiënt en eentje in zijn hand. Niemand heeft de patiënt zien bewegen en het is onduidelijk waar ze vandaan komen.
12.13 - De patiënt is bezocht en onderzocht, samen met dokter Verschuren, hij zal verantwoordelijk zijn voor zijn zorgplan. De patiënt is aangekomen bij de crisisafdeling van de psychiatrische vleugel. Hij blijft herhalen dat ie niet gek is en weigert nogsteeds medicijnen voor zijn angsten. Hij zegt dat hij geen geschiedenis heeft van het hebben van depressies. Hij had vroeger risperidone vanwege een bipolaire stoornis, maar zegt gestopt te zijn met deze medicatie toen hij op zichzelf ging wonen. Zijn familie woont in Maastricht en hij heeft nogsteeds geen idee hoe hij in Groningen beland is. Hij zegt dat hij van de weg gepikt is omdat hij probeerde een lift te regelen om weg te komen van 'het'. De patiënt weigert vervolgens uit te leggen wat 'het' is en blijft stil als erover doorgevraagd wordt. Hij geeft aan dat hij geen medische geschiedenis heeft.
13.34 - De patiënt een boterham gegeven, maar weigert te eten en heeft aangegeven dat hij geen bezoek wil ontvangen.
15.01 - Zorg voor de patiënt is hervat. De patiënt ligt op bed en heeft de boterham gegeten en thee gedronken. Hij blijft aangeven dat hij zo snel mogelijk weg moet omdat het 'niet veilig' is. Hij heeft twee keer geklaagd over hoofdpijn, geeft aan dat zijn pijn een 3/10 is en hij weet niet wat de hoofdpijn veroorzaakt. Hij weigert een CT-scan en luistert niet naar het advies van zusters.
15.35 - De patiënt is voorzien van een deken, zijn pupillen zijn verwijd en zijn ogen rood en geïrriteerd. De patiënt geeft aan dat dit normaal voor hem is en dat het vanzelf weer overgaat. Hij weigert elke vorm van hulp en advies, zijn mond is erg droog en zijn handen koud. Er is nog een stenen oogbal gevonden onder zijn kussen. Geen idee hoe het daar komt, de patiënt wordt continu in de gaten gehouden door de beveiliging en die hebben geen vreemde handelingen bij de patiënt opgemerkt. Toen de patiënt werd gevraagd naar de stenen oogballen raakte hij geïrriteerd en bleef 'ik weet het niet' herhalen.
15.58 - Ogen zijn geïrriteerder dan voorheen, de patiënt geeft aan dat zijn hoofdpijn nu 6/10 is en weigert nogsteeds medicatie.
18.19 - De geïrriteerde ogen en hoofdpijn van de patiënt zijn verdwenen. De patiënt weigert te praten, maar maakt wel oogcontact. Vitale functies zijn stabiel en er is een CT-scan aangevraagd.
21.16 - CT-scan geeft aan dat alles normaal is, de patiënt heeft nog een deken gekregen en is erg onrustig. Hij praat weer en claimt nu last te hebben van een piep in zijn oren, na onderzoek bleken zijn oren normaal te zijn. Hij weigert nogsteeds medicijnen, want 'die doen toch niks'. De patiënt geeft weer aan dat hij snel uit het ziekenhuis moet en dat het 'niet veilig' is.
21.19 - Een man die een zwarte zonnebril droeg vroeg aan de balie naar de patiënt. Hij wist de volledige naam van de patiënt en in welke kamer hij verbleef. Geen idee hoe hij aan deze informatie gekomen is. De patiënt wordt verplaatst naar een andere kamer vanwege veiligheidsredenen, de patiënt geeft aan dat hij niet weet wie de man is en het gepiep in zijn oren is verdwenen.
21.43 - Zorg voor de patiënt is hervat, na het verplaatsen naar een andere kamer vanwege veiligheidsvoorzorgsmaatregelen. De patiënt is stabiel maar komt zenuwachtig over. Zijn pupillen zijn verwijd, de kleur van zijn ogen is normaal. De beveiliging merkt op dat ze stenen in hun zakken vinden die zo geschilderd zijn dat ze op oogballen lijken. De patiënt wordt wederom zenuwachtig als er om gevraagd wordt en blijft herhalen dat hij niet weet waar ze vandaan komen. Hij weigert om te praten met de psychiater en geeft aan een harde piep te horen, 8/10 hoofdpijn. Tylenol gegeven tegen de pijn en de patiënt weigert te eten. De patiënt loopt zenuwachtig door de kamer, de deur is gesloten met drie beveiligingsmedewerkers aanwezig. De patiënt is erg geagiteerd. De dienstdoende arts kreeg van de balie te horen dat er bezoek was voor de patiënt. De bezoeker wist welk kamernummer de patiënt had, ondanks dat de kamer gemarkeerd is als 'privé'. De politie was gebeld, maar de bezoeker was al vertrokken zodra ze aankwamen. Baliemedewerkers praten nu met de politie en er is een wacht opgezet om uit te kijken voor de bezoeker. De patiënt heeft geen informatie over deze man.
21.59 - Pijnmedicatie gegeven tegen de hoofdpijn, de patiënt geeft aan dat ze niet werken, 9/10 hoofdpijn. Vitals zijn oké. De patiënt blijft de tv herhaaldelijk aan- en uitzetten. De dienstdoende psychiater heeft geprobeerd contact te maken, maar de patiënt wil niet met hem praten.
22.19 - De patiënt heeft de tv aan gelaten en zijn shirt uitgedaan. Hij ligt te slapen en snurkt behoorlijk hard. Er is een rond litteken opgemerkt op de rug van de patiënt, ongeveer op dezelfde hoogte als het hart.
00.01 - De patiënt werd plotseling wakker en is extreem gewelddadig richting het personeel. Hij vecht om de kamer te verlaten maar wordt tegengehouden door de beveiliging. De patiënt schreeuwt dat zijn gezicht en hoofd in brand staan, roept 100/10 pijn. De patiënt is vastgebonden en via een infuus is meteen medicatie toegediend.
00.16 - De balie stuurde door dat dezelfde man met de zonnebril binnenkwam en vroeg naar de patiënt, ongeveer rond dezelfde tijd dat de patiënt extreem gewelddadig werd. De baliemedewerker geeft aan de man zo lang mogelijk opgehouden te hebben, maar wist te ontglippen voordat de politie er was. Er is beveiliging neergezet bij de ingang van de psychiatrische afdeling en bij de balie.
00.32 - De dienstdoende arts liep de kamer binnen om het infuus te checken. Hij vond de zak geleegd op de grond en gevuld met stenen oogballen, identiek aan degenen die eerder gevonden waren. De patiënt slaapt rustig en er is geen verklaring voor hoe dit kan. Er is meer beveiliging opgeroepen, twee man staat nu in de kamer van de patiënt.
00.39 - De zorg van de patiënt is opnieuw opgepakt, de afdeling is gebriefd over de vreemde gebeurtenissen rondom de patiënt. De temperatuur van de patiënt is langzaam aan het dalen, de laatst gemeten temperatuur was 36 graden Celsius. Zijn ogen openen af en toe in zijn slaap en bewegen spastisch, waarna ze weer dichtgaan. Het medische team is onderweg voor verder onderzoek.
00.56 - Er is net een stenen oogbal gevonden in de zak van dokter Mrorygzr, voordat hij het object gevonden had heeft hij geen contact gehad met de patiënt. De politie is gebeld om in het ziekenhuis te blijven.
01.30 - De patiënt wordt om de tien minuten wakker om de tv aan- en uit te zetten. De doktoren zijn gearriveerd voor evaluatie, de patiënt was wakker en praatte kalmpjes met het medische team. Er is nog geen verklaring gevonden voor het gedrag van de patiënt. Verschillende doktoren hebben stenen oogballen gevonden in hun zakken.
03.02 - De patiënt werd plotseling wakker, schreeuwde en vertoonde agressief gedrag. Hij is terug vastgebonden aan bed. Beveiligingscamera's hebben de man met zonnebril gespot, terwijl deze door gangen liep waar alleen personeel mag komen. Extra beveiliging is opgeroepen en de afdeling is op slot gegaan. Meer agenten zullen snel ter plaatse zijn.

## Onderzoek

Het forum houdt hier voorlopig op, er is geen touw meer vast te knopen aan de notities en ik zou het verhaal weer oppakken. Ik zou proberen te beschrijven wat er de twintig minuten na de laatste notitie gebeurd is. Het begon met de patiënt die om 03.00 plotseling begon te schreeuwen. Ik kon hem aan het einde van de gang horen, maar ik mocht niet in de buurt van de kamer komen. Geschreeuw en rare geluiden zijn geen dingen waar je vreemd van opkijkt in het psychiatrische deel van een ziekenhuis, maar iedereen was erg geschrokken en ontdaan door de man. De lucht leek wel dunner dan normaal en het was erg moeilijk om te ademen in de buurt van de kamer waar de man verbleef. We zijn geen groot ziekenhuis, maar zeker ook geen klein. Een situatie zoals deze hadden we nog nooit meegemaakt. De beveiliging had de man met zonnebril op drie verschillende plekken gespot en iedere keer op locaties waar alleen personeel mag komen. Op één van de locaties kan ik niet eens komen. De man droeg een pikzwarte zonnebril, een zwarte ronde hoed en een lange donkere jas die helemaal tot de grond kwam. Door zijn lange jas kon je zijn voeten niet zien. Er zat een soort patroon op zijn jas, maar we konden niet zien wat het was, omdat onze camera's een te slechte resolutie hebben. Daarnaast was het volkomen onduidelijk hoe deze man op deze drie plekken is gekomen, aangezien je drie pasjes nodig hebt om deze plekken überhaupt te betreden en de deuren te openen. De beveiliging gaf de schuld aan een defect beveiligingssysteem, maar daar geloof ik niets van. Na het geschreeuw van de patiënt gehoord te hebben, wist ik het zeker. Er kwam iets anders voor hem. Om precies 03.20 stopte de patiënt met schreeuwen en het stopte heel plots. Een grote flits van rood licht werd gezien door het raampje van de patiënt zijn deur. Het licht had dezelfde rode kleur als het rode licht van een UV-warmtelamp. Mijn collega beschreef de kleur als 'sinister rood'. Na de flits van het licht was het meerdere seconden stil op de gehele afdeling, totdat er wat mensen op onderzoek uitgingen. Drie dokters, twee verpleegsters en vier beveiligingsmedewerkers waren op dat moment bij de patiënt aanwezig toen de rode flits zich voordeed. Na de flits… waren ze verdwenen. Ze leken van de aardbodem verdwenen. Nergens was een spoor van ze te bekennen. De patiënt lag er nog wel. Tenminste, voor een gedeelte: zijn lichaam was er nog, maar zijn ogen waren verdwenen. De ogen waren verwijderd met twee perfecte sneden, alsof ze verwijderd waren door een chirurg. De rest van de dag gebeurde er vrijwel niets.

## Epiloog

Alles was weer terug naar normaal, maar niets leek nog normaal. Ik herinner me dat ik niet meer in het ziekenhuis wilde zijn. Diezelfde avond was ik dan ook flink aan het zuipen, om het voorval hopelijk te vergeten. Ze hielden me drie dagen thuis, net zoals de rest van mijn collega's. Onze afdeling sloot voor de rest van het jaar en alle patiënten werden overgebracht naar een andere afdeling of in sommige gevallen zelfs naar een ander ziekenhuis. Ik weet nogsteeds niet wat er is gebeurd op die drie dagen dat ik niet mocht werken. Twee weken later werd één van de zusters gelokaliseerd in een ziekenhuis in Beijing, de hoofdstad van China. De lokale politie had ons een bericht gestuurd, nadat we haar hadden opgegeven als 'vermist'. Ze zou volgens de Chinese artsen niet mee hebben gewerkt aan een onderzoek in dat ziekenhuis en zal de volgende ochtend overleden zijn, de oorzaak is tot op heden nogsteeds onbekend. Dat is het enige wat ik nog mee heb gekregen van het hele gebeuren. Niemand hier praat er echt over en iedereen probeert gewoon door te gaan met zijn/haar leven. Er hangt in het ziekenhuis waar ik werk een plakkaat met de namen van alle verdwenen mensen. Ze hebben allemaal begrafenissen gehad en hun families weten dat ze niet terug gaan komen. Ik vind het triest dat de families nooit te weten komen wat er precies gebeurd is. Waarschijnlijk weet niemand dat. Wat er ook gebeurd is, ik denk dat ik het niet eens wil weten. Ik heb het gevoel dat hoe minder ik weet, hoe beter het voelt voor mijn eigen veiligheid. Ik ben in ieder geval blij dat ik niet in dezelfde kamer was op het moment van de flits.
Het enige dat ik kan zeggen, is: 'Als je ooit een klein steentje ziet, ongeveer vier centimeter groot, waar een oogbal op geschilderd is, raak het dan niet aan, kom er niet bij in de buurt, laat het liggen en ga door met wat je aan het doen was. Hoe minder je ziet, des te veiliger je bent.'