Chapter IV

Lauren reaguje właściwie w ostatniej chwili. Sprawnym ruchem powala jednego z chłopaków i zaczyna uderzać w jego twarz oraz klatkę piersiową. Jestem tak oszołomiona, że dopiero po chwili dopadam do nich, ciągnąc szatynkę za ramiona.

- Lo, proszę, przestań - szepczę rozpaczliwie, zaciskając palce na jej koszulce. Gdy na knykciach pojawiają się pierwsze rozcięcia, odpuszcza.

Austin gwałtownie opada na chodnik, plując krwią. Zielonooka nie zwraca na to uwagi, tylko podchodzi w moją stronę i obejmuję mnie ramieniem. Biorę większy oddech. Jej zapach wypełnia mi nozdrza i nagle czuję się bezpieczna.

- Nic ci nie jest? - odchyla się lekko, żeby na mnie zerknąć. Przełykam ciężko ślinę i kręcę głową. - Odwiozę cię do domu.

Powoli rusza do samochodu, nie patrząc nawet na chłopaka, którego koledzy właśnie zbierają z ziemi.

Nadal w szoku podążam za dziewczyną do auta. Czarne sportowe Porsche błyszczy w słońcu, kiedy podchodzimy bliżej. Przygryzam wargę, spoglądając niepewnie na Lauren. Posyła mi delikatny uśmiech i otwiera drzwi. Patrzę, jak z gracją obchodzi samochód i dopiero wtedy zajmuję miejsce.

W środku pachnie naprawdę cudownie. Ten zapach kojarzy mi się z domem, ciepłem, bezpieczeństwem, ale przede wszystkim z Jauregui. Tu jest lepiej niż w moim "mieszkaniu".

- Cholera, Lo - łapię jej dłoń w swoją i unoszę ostrożnie. Cała pokryta jest drobnych rozcięciach oraz krwi. - Musimy to oczyścić - muskam jej palce. Ciepłe dreszcze przechodzą mój kręgosłup na samą myśl, co potrafią zrobić ręce dziewczyny. Tym bardziej, że teraz nasza bliskość jest czymś naturalnym, a nie wymuszonym ze względu na scenariusz.

- Odwiozę cię - spogląda na mnie łagodnie. - Później się tym zajmę.

\*\*\*

Lauren's POV

- To tutaj - mówi nieśmiało, niepewnie na mnie zerkając. Gryzę się w język. Kamienica wręcz rozpada się. Nie wygląda gorzej niż ta, w której kiedyś mieszkałam, ale jednak... Nie pasuję tutaj ze swoim nowym samochodem. - Wejdźmy do środka. Opatrzę twoje rany.

Kiwam lekko głową i wysiadam. Brunetka idzie prostko do mieszkania, więc nie mam czasu na analizowanie wszystkiego. Może to i lepiej.

- Rozgość się - mruczy, gdy wchodzimy do salonu. Korzystam z okazji, kiedy dziewczyna idzie po apteczkę, i rozglądam się po pomieszczeniu. Widać, że dba o czystość, ale ściany same w sobie nie są w najlepszym stanie. Podobnie jak cała kamienica.

*- Czego tu szukasz? - wysoki mężczyzna przestępuje mi drogę, na co kulę się wystraszona. - Nie ma tu dla ciebie miejsca - lustruje uważnie moją torbę. Przyciskam ją bardziej do siebie, zaciskając dłoń na pasku.*

*- Nie mam, gdzie się podziać - mamroczę cicho. Stary magazyn wydawał się naprawdę ogromny. Większość bezdomnych i tak korzysta teraz z noclegowni, bo jest zima. Potrzebuję tylko kawałka podłogi do spania...*

*- Jest jedno miejsce, ale w piwnicy. Lepiej nie pokazuj mi się na oczy, a dogadamy się jakoś - ciągnie mnie za łokieć, na co wyrywam się gwałtownie i niemal biegiem udaję się w podziemia budynku.*

*Duże drzwi odgradzają je od reszty, dlatego też blokuję je pierwszym lepszym kawałkiem drewna. Oddycham z ulgą. Chwilę później przechodzę do jednej z piwnic. Wyciągam z torby koc i rozkładam go na podłodze, a następnie na nim siadam, żeby się trochę ogrzać. Rozcieram ręce.*

*W pewnym momencie podskakuję do góry, gdy całkiem sporych rozmiarów szczur przelatuje centralnie przede mną. Kiedy wychylam się na korytarz, odkrywam, że jest ich więcej. Jak również myszy.*

*Przełykam ciężko ślinę. Nienawidzę tych małych gryzoni, ale nie mam wyjścia. Może nie zaatakują mnie w nocy...*

*Wyciągam z torby ostatnią kanapkę. Od kilku dni strasznie burczy mi w brzuchu. Pochłaniam ją niemal w ciągu sekundy. Na dzisiaj wystarczy. Pójdę jutro na tyły jakiejś restauracji. Na pewno będą wyrzucać resztki. Może pozwolą mi zabrać je tutaj ze sobą.*

- Lo, wszystko w porządku? - Camila macha mi ręką przed twarzą, na co się otrząsam.

- Tak, tak. Zamyśliłam się tylko - mruczę cicho i siadam na kanapie. Dziewczyna zajmuje miejsce tuż obok i wyciąga wodę utlenioną.

- Wiesz, że to było nieodpowiedzialne? - zerka na mnie, odkażając moje rany na knykciach, na co syczę. - Mógł okazać się o wiele silniejszy. Co jeśli oddałby ci? Albo co gorsza, zrobił większą krzywdę?

- Camz, to nic takiego - ujmuję delikatnie jej policzek. Ufnie wtula go w moją dłoń, przymykając powieki. Przeraża mnie siła tego z pozoru zwykłego dotyku, ale nie komentuję tego w żaden sposób. - Nie mogłam pozwolić, żeby coś ci zrobił. Oni dokuczają ci w szkole, prawda?

Brązowooka niezauważalnie kiwa głową. Zagryzam wnętrze policzka. Mam ochotę wrócić tam i dorwać tych gnojków. A oprócz tego zabrać dziewczynę ze sobą do domu i ukryć w swoich ramionach...

*Stop, Jauregui, skąd ci się to wzięło?!*

Nawet nie zauważam, w którym momencie znajdujemy się bliżej siebie, a nasze nosy delikatnie się o siebie ocierają. Przełykam ciężko. Chcę ją pocałować... Nie dlatego, że muszę, że tak jest w scenariuszu... Po prostu dlatego, że chcę...

Namiętną atmosferę przerywa... woda utleniona, która niemal wypala mi skórę. Brunetka rumieni się mocno i odsuwa nieco. Ściera mi krew chusteczką, a następnie zakłada opatrunek.

- Um... Już, gotowe - szepcze niepewnie, spoglądając na mnie.

- Dziękuję - uśmiecham się szeroko i pochylam do przodu, muskając lekko kącik jej ust w podziękowaniu. To sprawia tylko, że większy rumieniec wpływa na jej policzki.

- Canola, jesteś tutaj?! - odrywamy się od siebie, gdy drzwi od mieszkania otwierają się z hukiem, a jakaś blondynka wpada do środka.