Czarne Sowy

**Czarne Sowy** to opowiadanie użytkownika Crimson Son. Pokazuje ono losy członków rodu Blackowl podczas wojny pięciu królów.

## Postacie

### Główne

* Alys Blackowl

* Calum Blackowl

* Derryk Blackowl

* Ser Robert Blackowl

* Marrys Blackowl

* Ormund Blackowl

### Drugoplanowe

* Lord Aemon Lionrage
* Brynden Doggert
* Daeron Flowers
* Lord Esmund Orson
* Lucius Doggert

* Paxter Ravenfly

* Raffin
* Ser Verton Demonhead
* Ser Varar Demonhead
* Maester Wyman

### Epizodyczne

* Lord Arthur Ashwan
* Lord Edric Blackowl

* Lord Jon Mullock
* Jeyene Mullock
* Lady Lynese Orson
* Steffon Orson

## Treść

### Calum

Turniej rycerski w Owlnest trwał dwa dni. Dzisiaj był ostatni dzień tego wydarzenia. W finale znaleźli się ser Verton Demonhead, dowódca straży lorda Edrica oraz syn tutejszego lorda ser Robert Blackowl, o którego rycerskim talencie słyszano już w całej Krainie Burzy. Calum odpadł już w pierwszej rundzie. Nigdy nie miał talentu do walki, zwłaszcza na kopie. Od tego był jego młodszy brat Robert. Calum był dziedzicem. Zawsze chciał być mądrym i sprawiedliwym lordem jak jego ojciec. Więcej czasu poświęcał na książki niż na treningi. *Jestem sową. Wiedza to moja siła. Wiedza ponad wszystko.* Teraz siedział wygodnie pomiędzy ojcem a wujem, lordem Esmundem Orsonem, który znalazł czas na obejrzenie widowiska.

Ubrany w lśniącą srebrną zbroję, pokrywającą całe jego ciało, Robert wyglądał wyjątkowo dojrzale, choć miał zaledwie dziewiętnaście lat. Po drugiej stronie na koń zasiadał odziany w czerń ser Verton. Lord Edric przemówił:

- Cieszę się, że wszyscy razem tu jesteśmy. Lordzie Ashwan, Lordzie Orson, Lordzie Mullock, dziękuję za przyjazd. Jak wiemy nasz król Robert Baratheon bardzo źle się czuje przez ranę, którą zadał mu dzik. Wznieśmy za niego toast. Ku chwale króla Roberta!

Ludzie zaczęli podnosić kieliszki z winem, które mieli przy sobie i chórem wykrzyknęli:

- Ku chwale Roberta!

- Dobrze a więc rozpocznijmy finałowe starcie! - rzekł lord Edric.

Calum liczył na to, że król jak najszybciej dojdzie do siebie. Robert nie był może wspaniałym monarchą, ale zawsze mógł im się dostać kolejny Aerys.

Ser Robert i ser Verton podnieśli kopie i ruszyli na siebie. Demonhead od razu przeszedł do ofensywy i wyciągnął kopię najdalej, jak mógł, jednak Robert dobrze trzymał tarczę i obronił się. Po chwili rycerze znowu na siebie nacierali, tym razem to Blackowl chciał zaatakować, jednak widząc to, Demonhead zrobił użytek z tarczy. Kolejne starcie zakończyło jednak turniej. Verton powalił Roberta. Był bardziej doświadczony i Calum o tym wiedział. Liczył jednak na zwycięstwo młodszego brata.

Lord Edric wstał i przemówił:

- Mamy zwycięzcę, ser Verton Demonhead, gratuluję. Nagroda idzie w pańskie ręce. Jak widzę, dobrze wybrałem, mianując pana dowódcą straży. Wznieśmy toast za ser Verto..

Lord Edric upuścił kieliszek z winem, po czym upadł. Calum natychmiast przykucnął do ojca. Po chwili stał przy nich też Robert, który wziął po pod jedno ramię, a pod drugie złapał go wujek Esmund. Natychmiast zanieśli go do sypialni.

### Alys

Alys siedziała w pokoju Marrys razem z nią i przybyłą Jeyene Mullock, córką Jona Mullocka, który przybył tu na turniej lorda Edrica. Alys nie lubiła swojej szesnastoletniej siostry, podobnie było z jej bratem Robertem. Oboje zawsze twierdzili, że Alys ma być damą, ale ona zawsze chciała był wojowniczką, ale jako że była tylko ośmioletnią dziewczynką, Edric zawsze uważał to za jej młodą fantazję, dlatego pozwalał jej na zabawy na drewniane miecze z starszym o rok Derrykiem.

Teraz jednak nie bawiła się z Derrykiem, lecz musiała siedzieć z Marrys i jej nudną przyjaciółką Jeyne Mullock. One wyszywały, a Alys się nudziła. *Dlaczego tata nie pozwolił mi oglądać turnieju? Chciałabym zobaczyć, jak Demonhead miażdży Roberta.* Nie miała jednak takiej okazji. Jej matka Elia uznała, że to rozrywka dla mężczyzn, nie prawdziwych dam.

Jeyene zaczęła plotkować:

- A słyszałaś o synie króla Roberta, Joffreyu? Ponoć ma się ożenić z Sansą Stark.

- Tak słyszałam, ponoć jest przystojny - powiedziała Marrys, po czym się zarumieniła.

- Na prawdę, nie macie lepszych tematów do rozmów? - spytała znudzona Alys.

- A jakie są według ciebie lepsze tematy? - odpowiedziała Jeyene - to przecież dziedzic tronu i do tego niebrzydki. Większość dziewic w Siedmiu Królestwach wzięłaby z nim ślub.

- Jeyene, Alys się nie zna.

- Raczej przeciwnie - odparła Alys - Założę się, że ten cały książę to zwykły piękniś. Wychodzę.

- Ale gdzie? - spytała lekko zdenerwowana Marrys.

- Zdążę jeszcze na finałowy pojedynek między Demonheadem a naszym braciszkiem. Jego widok leżącego na ziemi powinien poprawić mi humor.

Alys weszła do jednej z wież i z niej obserwowała pojedynek na kopie. Ściskała kciuki za ser Vertona, choć za nim też nie przepadała, ale Roberta nie lubiła bardziej. Widziała wszystko: przemowę ojca, wymianę uderzeń, upadek brata. Gdy jej ojciec wzniósł toast, nagle upadł na ziemię. To ją zaniepokoiło. Natychmiast pobiegła na dół. Po kilku minutach dogoniła swojego wuja i dwóch braci, którzy zabrali Edrica do sypialni. Spytała Caluma:

- Co się stało?

- Nie wiemy. Pomóż doprowadzić ojca do sypialni, ja idę po maestra Wymana.

Po kilku minutach dotarli do łoża i położyli go na nim. Chwilę później przybył Calum z maestrem.

- Proszę, wyjdźcie, będziecie mi tylko przeszkadzać - rzekł do nich Wyman.

*Maester Wyman zawsze tak mówi, ale tym razem może ma rację*. Lord Esmund, Robert, Calum i Alys opuścili pokój. Alys spytała Caluma:

- Jak myślisz, wyjdzie z tego?

- To mogło być zwykłe zasłabnięcie, omdlenie, albo zmęczenie. Nie powinniśmy się martwić na zapas.

Alys jednak mu nie uwieżyła.