Niziołki

### Wygląd fizyczny

Niziołki mierzą przeciętni około dziewięćdziesięciu centymetrów, najroślejsi przekraczają nieco magiczną granicę jednego metra. Ważą około dwudziestu - dwudziestu pięciu kilogramów. Podobnie jak u innych ras humanoidalnych, występują różnice ze względu na płeć – kobiety są niższe i lżejsze.
Skóra ich jest rumiana, choć często u tych zajmujących się rolą występuje mocna opalenizna. Włosy u większości niziołków są czarne, ale spotyka się również z niziołczymi szatynami czy blondynami. Nie występuje u nich zarost z wyjątkiem bokobrodów. Tęczówki oczu najczęściej ciemnobrązowe.
Niziołki są uznawane przez swoich pobratymców za dorosłych w dniu ukończenia dwudziestu lat. Wtedy to też wielu z nich postanawia wybrać się w podróż i zaznać świata. Ich żywot może trwać ponad półtora wieku. Wraz z upływem czasu ich oczy i skóra matowieją a włosy rozjaśniają się – choć nawet pośród starców trudno znaleźć siwego niziołka.

### Społeczeństwo

Od niepamiętnych czasów niziołki były ludem zamieszkującym Ziemię Fereńską, zajmując się uprawą roli. Nie cierpieli głodu nawet gdy zbiory były złe – zapasy żywności z poprzednich lat zawsze były wystarczające, by wyżywić wszystkich. Niziołcza kultura, wykształcona przez wieki spokoju o własne byty, cechuje się lekkodusznością i beztroską. Nie ważne jest, jak zła może wydawać się sytuacja ani jak wielkie niebezpieczeństwo czycha – niziołek wie, że wszystko się ułoży jeśli zachowa się spokój. Choć niestety, niejednokrotnie zdarzyło się, że nienaturalny niziołczy spokój przysporzył im wrogów – bo jak tu zaufać komuś, kto śmieje się w twarz kataklizmowi? Jak nic, sami go sprowadzili!
Sztuka, w ludzkim tego słowa znaczeniu, rzadko gości w niziołczych domostwach – próżno pośród nich szukać miłośników malowideł, wytrawnych strojów, literatury czy orkiestry. W opinii przeciętnego niziołka, szkoda czasu i wysiłku na takie rzeczy. Dla nich sztuką są rzeczy prostsze, jak dobrze opowiedziany dowcip, melodyjny wiersz, skoczna melodia, porządnie zrobione rękodzieło, ciepły wełniany płaszcz lub smaczny posiłek. Niziołczy kucharze bez problemu znajdą zatrudnienie na nieomal całym kontynencie.
Często zdarza się, że niziołek wkraczający w dorosłość postanawia się wybrać w podróż – niektórzy wędrują po całym El Continente, inni tylko do najbliższego miasta i z powrotem. Czasami osiedlają się w innych częściach świata na stałe, częściej jednak wracają do swych rodzinnych stron z nowymi opowieściami dla przyjaciół.
Magia mistyczna, podobnie jak sztuki wyższe, często jest traktowana przez niziołki z przymrużeniem oka ze względu na ilość czasu i wysiłku jakie należy w nią włożyć. Zdarają się pośród nich czarownicy oraz bardowie i ich traktuje się z tym samym szacunkiem, co innych pobratymców. Jeden ma piegi, drugi czasem przypadkiem podpali stos siana, nie ma co oceniać kto jaki się urodził.
Pośród niziołków osiadłych, najczęściej modły składane są ku Silvanie – składane są jej ofiary wraz z nastaniem każdej kolejnej pory roku, dziękuje się jej przed każdym posiłkiem. Okazjonalnie, gdy nastanie susza, niziołki zwracają się do Yune o deszcz. Pośród wędrowników, gawędziarzy i rzemieślników największym szacunkiem cieszy się Mercatos – nawet gdy niziołczy obieżyświat wróci do domu, nie zapomina o podziękowaniach za dobry los i przyjazne drogi.

### Znane osobistości

Finton – obecny burmistrz Maplebrook a tym samym, najbardziej polityczny z niziołków.
Barumo Lutnik - podróżnik i gawędziarz, który widząc elfy grające na harfach wpadł na pomysł stworzenia lutni, nazwanej na jego cześć.
Deidra z Trzech Pól – pierwsza kapłanka Silvany, która przekazała swym pobratymcom, jak czerpać z plonów ziemi nie wyławiając jej.