Zaplątani/Scenariusz

# Zaplątani (2010)

> Scena 1
>
>

*(zbliżenie na list gończy zawieszony w lesie)*

**Julian**: *(narracja)* Opowiem wam teraz jak zginąłem. Ale spokojnie, historia jest raczej rozrywkowa i w dodatku - właściwie nie o mnie, tylko o dziewczynie imieniem Roszpunka. Wszystko zaczęło się od słońca. Dawno, dawno temu z nieba spadła jedna jedyna kropla słonecznego blasku. W miejscu gdzie wsiąkła w ziemię - wyrósł czarodziejski, złoty kwiat. Miał on moc leczenia wszelkich chorób i ran. *(pojawienie się Gertrudy)* Widzicie tę uroczą babuleńkę? Mmm... Zapamiętajcie ją sobie, dobrze wam radzę. No nic. *(chrząknięcie)* Minęło parę stuleci i niedaleko od tego miejsca wyrosło sobie państwo. Rządziła nim świetnie wypadająca w sondażach para królewska. Królowa miała wydać na świat potomka, ale coś poszło nie tak. Było z nią źle. Liczyła się każda godzina. W takich sytuacjach ludzie zaczynają szukać cudownych rozwiązań. W tym przypadku chodziło o mały, złoty kwiatek. *(zbliżenie na Gertrudę)* Ha! Ha! Ha! Ha, co?! Nie mówiłem?! Bo widzicie - zamiast podzielić się darem słońca z innymi - ta tutaj, niejaka Gertruda chowała go pod korcem, jak to mówią. Dzięki niemu od setek lat pozostawała młoda. Wystarczyło tylko zaśpiewać.

**Gertruda**: *(śpiewa)* Kwiatku, światło zbudź... Pokaż mocy dar... Odwróć czasu bieg... i wróć mi dawny skarb... Wróć dawny mój skarb...

**Julian**: *(narracja)* Rozumiecie, babcia wpada, nuci i młodnieje. *(westchnienie Gertrudy)* Dziwne, ale tak było.

*(Gertruda słyszy głosy; ucieka, przewracając korzec)*

**Straż**: Szukajcie! *(krzyki ludzi w tle)* Znaleźliśmy!

*(straże wydobywają kwiat z ziemi; Gertruda ogląda tę scenę z oddali z niezadowoleniem)*

**Julian**: *(narracja)* Czar złotego kwiatu uzdrowił królową. Wkrótce na świat przyszedł bobas jak malowany. Złotowłosa księżniczka. *(śmiech dziecka i rodziców w tle)* Tak! Dobrze myślicie! To Roszpunka. By uczcić dzień urodzin córki, król i królowa puścili w niebo latający lampion. I znów wszystko było dobrze.

*(sypialnia pary królewskiej, dźwięk uchylonych drzwi balkonowych)*

**Julian**: *(narracja)* Było i się skończyło.

**Gertruda**: *(śpiewa)* Kwiatku, światło zbudź. Pokaż mocy dar. Odwróć czasu... *(Gertruda odcina pasmo włosów księżniczki - te tracą moc i kolor)*

*(płacz dziecka w tle)*

**Julian**: *(narracja)* Gertruda zakradła się do pałacu, porwała dziecko i dosłownie... rozpłynęła się w nocy!

*(zbliżenie na wysoką wieżę)*

**Julian**: *(narracja)* Natychmiast rozpoczęto poszukiwania księżniczki - na próżno! W wieży ukrytej w dzikiej głuszy Gertruda wychowywała dziewczynkę jak własną córkę.

**Roszpunka**: *(śpiewa)* Odwróć czasu bieg i wróć mi dawny skarb... Mój dawny skarb...

**Julian**: *(narracja)* Gertruda odzyskała źródło młodości. *(westchnienie Gertrudy)* I przysięgła sobie, że nikt go nigdy nie znajdzie.

**Roszpunka**: Czemu nie mogę wyjść na dwór?

**Gertruda**: Bo świat jest bardzo niebezpieczny kochanie. Ludzie są samolubni i bezwzględni. Nie wolno ci się stąd oddalać. Tu jesteś bezpieczna, rozumiesz kwiatuszku?

**Roszpunka**: Tak, mamo.

**Julian**: *(narracja)* Ale mury wieży nie mogły ukryć wszystkiego. Co roku, w dzień urodzin księżniczki, król i królowa wypuszczali w niebo tysiące lampionów w nadziei, że kiedyś ich zaginiona córeczka... Odnajdzie się.

> Scena 2
>
>

*(Wieża; Pascal i Roszpunka grają w chowanego, Pascal chowa się za doniczką, przybierając kolory kwiatu; Roszpunka otwiera okno)*

**Roszpunka**: Ha! Hm... No... Widzę, że Pascala nie ma także i tutaj...! *(śmiech Pascala)* Akuku! *(wystraszenie Pascala)* Czyli dwadzieścia do zera dla mnie... To co, gadzie, polecimy do dwudziestu pięciu? *(Pascal robi znudzoną minę)* Nie to nie. No... to co byś chciał? *(Pascal się uśmiecha, wskazuje ogonem przestrzeń poza wieżą)* Aha... wybij to sobie z głowy. Ja zostaję tutaj. I ty też. *(wskazuje na Pascala, ten wystawia jej język)* Oj nie bądź taki! Wcale nie jest tu nam tak źle.

**Narrator**: Zaplątani.

**Roszpunka**: *(śpiewa) (wykonuje codzienne zajęcia)*

Kiedy o siódmej dzień już na dobre wstanie...

Muszę się zbierać, zajęć mnie czeka sto!

Sprzątam, woskuję, myję i robię pranie!

Zmiatam kurz, a to już robi się kwadrans po!

Przeczytać książkę chcę, więc biorę wszystkie trzy!

I namalować coś, galeria mi się śni!

Z drutami szarpię się, upiekę ciasto i zaczekam aż się odmienią dni.

*(rysuje nowy obraz)*

Coś tam ułożę, rzucę i wyjmę z pieca...

Papier-mâché, piruet i mat jak nic!

Lepię naczynia, milczę i robię świece!

Tutaj skłon, tutaj krąg, pnę się wzwyż, lubię szyć!

Już czytać nie mam co, na pamięć wszystko znam,

Malować nie ma gdzie, nie widzę białych plam!

A potem włosy, włosy póki siłę mam!

Od lat w tej wieży zamkniętych drzwi...

Cierpliwie czekam i czekam i czekam i czekam! Aż przyjdą nowe dni...

Już jutro jest... Urodzin mych dzień...

Zmierzch zalśni znów światełkami... Gdzieś hen...

Chcę pobiec tam... I dotknąć ich chcę...

Wreszcie dorosłam... *(maluje obraz przedstawiający siebie samą oglądającą lampiony)*

Może mama... puści mnie...

> Scena 3
>
>

*(widok zamku w Koronie z lotu ptaka, po dachu przemieszcza się Julian wraz z braćmi Karczybykami; straż przechadzająca się po dziecińcu; Julian wychyla się poza dach)*

**Julian**: Wow! Mógłbym mieć na co dzień taki widoczek.

**Bracia Karczybykowie**: Rajtar! No dawaj!

**Julian**: Minutkę... No. Jak nic mógłbym. Skołujcie mi taki zameczek!

**Bracia Karczybykowie**: Jak wyjdzie ten włam, to kupisz se takie dwa.

*(jeden z braci łapie Juliana)*

**Julian**: Hia!

*(Julian spuszczony zostaje na linie do środka sali tronowej; jeden ze strażników kicha)*

**Julian**: Uuu... Jakieś uczulonko?

**Strażnik**: Na kurz. *(strażnik orientuje się co się stało)* Hę?! *(Julian ucieka przez dach)* Co jest?! Wracaj!

*(Julian wybiega razem z braćmi Karczybykami z terytorium pałacu)*

**Julian**: Właśnie taki sam se postawię! Znaczy tylko większy! Ha! Ha! Ha! Aaa... Uwielbiam zapach napadu o poranku! Panowie! Dzisiaj jest wielki dzień!

> Scena 4
>
>

*(Wieża)*

**Roszpunka**: Huh... Raz się żyje... No paskudo dziś jest mój wielki dzień. *(śmiech)* Chyba się wreszcie na to odważę! Poproszę ją!

**Gertruda**: Roszpunko!

**Roszpunka**: Ooo!

**Gertruda**: Spuść tu swe włosy!

**Roszpunka**: Już czas! *(Pascal ustawia się w pozycji oznaczającej gotowość działania)* Tak, wiem, już, dobra. No chodź, bo cię zobaczy. *(Roszpunka zasłania obraz; Pascal chowa się na ścianie)*

**Gertruda**: Roszpunko?! Chyba nie chcesz żebym ci się tu zestarzała, mmm?

**Roszpunka**: Tak, mamo, już! *(dziewczyna spuszcza swoje włosy poza wieżę; wciąga Gertrudę - ta ogląda się za siebie patrząc, czy nikt nie poszedł za nią i nie odkrył wieży)*

**Roszpunka**: Heej! Co u ciebie, mamusiu?

**Gertruda**: Ooo! Kwiatuszku! Wiesz, w głowę zachodzę, jak ty dajesz radę mnie tu wciągać, tak dzień w dzień! To chyba musi być potwornie wyczerpujące...

**Roszpunka**: Aaa... Ale mama dziś stęka...

**Gertruda**: Stęka nie stęka ale mogłabyś szybciej! *(śmiech)* O, kochana, droczę się tylko... *(śmiech Gertrudy, Roszpunka śmieje się niepewnie)*

**Roszpunka**: Chyba, że tak. Słuchaj, mamo. Jak wiesz, jutro jest dla mnie bardzo ważny dzień...

**Gertruda**: Roszpunko! Spójrz no w zwierciadło! Wiesz, kogo tu widzę? Otóż widzę silną, niezależną, wprost prześliczną dziewczynę. *(Roszpunka uśmiecha się)* O! Patrz! Ty też tu jesteś! *(Roszpunka przestaje się uśmiechać, Gertruda śmieje się)* Droczę się tylko, ooo... Nie możesz sobie tak wszystkiego brać do serca, aaa... *(Gertruda przegląda się w lustrze)*

**Roszpunka**: Aha. Czyli mamo, jak wspominałam, już jutro są...

**Gertruda**: Roszpunko? Mamusia dosłownie leci z nóg. Pośpiewaj mi może troszkę... Później mi opowiesz, co?

**Roszpunka**: Ooo! Oczywiście mamo! *(Roszpunka szybko ustawia Gertrudzie i sobie krzesła, biegnie po szczotkę i zaczyna szybko śpiewać)*

**Roszpunka**: *(śpiewa)*

Kwiatku światło zbudź, pokaż mocy dar,

Odwróć czasu bieg i wróć mi dawny skarb!

Ulecz każdą z ran, odmień losu plan, co stracone znajdź, wróć mi dawny skarb!

**Gertruda**: No wiesz co?!

**Roszpunka**: Dobrze mamo. Tak jak mówiłam, jutro jest dla mnie ważny dzień! Ale chyba nie dosłyszałaś, więc mówię jeszcze raz! Jutro są moje urodziny! Tadaa!

**Gertruda**: Nie, nie, nie. Niemożliwe. Doskonale pamiętam. Już miałaś urodziny, Złotko.

**Roszpunka**: Dwanaście miesięcy temu faktycznie! Wiesz... Rocznice lubią się powtarzać...! *(westchnięcie Roszpunki)* Posłuchaj... Osiemnastka to jednak coś... I jest taka sprawa... Och... I na te urodziny najbardziej bym chciała... Znaczy w sumie wcześniej też mówiłam, że bym chciała...

**Gertruda**: Czekaj, dość! Roszpunko przestań mamrotać! Nie znoszę, kiedy tak zaczynasz bełkotać - Bla, bla, bla, bla! No można dostać szału! Oj droczę się tylko, jesteś przecudna, kocham cię kaczuszko. *(westchnienie Gertrudy)*

*(Roszpunka spogląda na Pascala; ten ją pogania)*

**Roszpunka**: Chcę zobaczyć latające światła!

**Gertruda**: *(Gertruda śmieje się niepewnie)* Proszę?

**Roszpunka**: Wiesz, może mogłabyś mnie zaprowadzić! Strasznie bym chciała zobaczyć je z bliska...

**Gertruda**: Aaa... Ty mówisz o gwiazdach...

**Roszpunka**: No właśnie nie! Narysowałam mapę nieba. Gwiazdy nie zmieniają położenia. A te światła - zjawiają się co roku w dniu moich urodzin, mamo. Tylko w tym jednym dniu. I zawsze mam takie wrażenie, że są... że to z myślą... o mnie...? Muszę je zobaczyć mamo! Ale nie wyglądając przez okno! Chcę tam być! Chcę się dowiedzieć co one oznaczają...

**Gertruda**: *(śpiewa)*

Czyli chcesz wyjść na dwór, tak? Och, ależ moja droga.

Taka delikatna jak kwiatuszek.

Słonko co ma jeszcze w głowie pstro!

Wie dlaczego w wieży siedzieć musi!

**Roszpunka**: Tak! Tak! Ale...

**Gertruda**: *(śpiewa)*

Tak jest... Bo tu ci nic nie grozi...

Bałam się, że przyjdzie taka chwila!

Z gniazdka ptaszek mój wyfrunąć chce!

Lecz choć się rwie...

**Roszpunka**: Przecież...

**Gertruda**: *(śpiewa)*

Csii... Jeszcze nie... Słuchaj! Się mnie!

Słuchaj się mnie! Słuchaj się mamusi!

Świat przeraża! (krzyk Roszpunki) Strach się bać!

Słuchaj się mnie! Nie chcę by córusi mogło złego coś się stać!

Rabuś czy też zbój... lub trujący chwaścik!

Mięsożerny wąż... Sto plag...

**Roszpunka**: O nie!

**Gertruda**: Tak!

**Roszpunka**: Ale...

**Gertruda**: *(śpiewa)*

Robak, że fuj! Facet z kłami w paszczy!

Dość, już zamilcz, nie dręcz mamy!

Mama tutaj jest, mama cię obroni... Otrze z oczu każdą łzę!

Zakończ dramy, siedź u mamy! Mama! Tak chce!

*(śmiech Gertrudy)*

Słuchaj się mnie, mamci się posłuchaj,

Sama tam nie przetrwasz dnia!

Styl masz, gdzie buty?

Ciapa, ciepła klucha!

No a zjedzą cię raz dwa!

Ufna jak ten szkrab!

Zdrowo zakręcona!

A w ogóle taka mdła!

Plus, jakby ciut, skłonność do tłuszczyku.

Mówię, bo cię kocham, ptysiu!

Mamcia siśko wie, dzidzię pojatuje

Lecz o jedno prosi cię!

**Gertruda**: Roszpunko?

**Roszpunka**: Tak?

**Gertruda**: Nie proś więcej bym cię wypuściła z wieży, kochanie.

**Roszpunka**: Och... Tak, mamo.

**Gertruda**: Och Złotko, mamusia bardzo cię kocha.

**Roszpunka**: A ja kocham ją.

**Gertruda**: Ale ona ciebie bardziej. *(całuje ją we włosy)*

*(śpiewa)*

Zawsze, wszędzie! Bo źle będzie

Słuchaj się mnie!

**Gertruda**: Papa! Niedługo znów zajrzę, kwiatuszku!

**Roszpunka**: Będę w domu.

*(oddalenie na wieżę, włosy Roszpunki rozwiewa wiatr)*

> Scena 5
>
>