Zygmunt

**Zygmunt**  (ur. 965, zm. 31 listopada 1312) - alchemik królewski, najpierw na dworze króla Aktyni Oganessona, a potem Endusa I, Endusa II, Emmanuela I i Endusa III. Zaczynał jako prosty alchemik, a zmarł jako wybitny naukowiec, znany na całą Europę.

## Opis

Zygmunt był średniego wzrostu i wątłej budowy ciała. Miał długą, czerwoną brodę i brązowe oczy. Był jedynym, który kiedy wypił eliksir życia, będąc w bardzo podeszłym wieku - miał 95 lat.

## Biografia

**Młodość**

Zygmunt urodził się w 965 roku, będąc jedynym synem zamożnej pary mieszczan z grodu o nazwie Orany. Jego matką była Jadwiga - przyjaciółka hrabiego Witolda, a ojcem był Andrzej - kupiec, często bywający w Wilnie.

Od samego początku rodzice dbali o wykształcenie Zygmunta. Zapisali go do Szkoły Podstawowej im. Aktyna IV w Oranych, którą ukończył w 979 roku. Potem wyjechał do Wilna, gdzie przez 6 lat studiował alchemię na Akademii Wileńskiej. Jego nauczycielem był alchemik królewski Henryk. Z wyróżnieniem ukończył naukę w 985 roku.

**Praca alchemika**

W 985 roku otworzył własne laboratorium na przedmieściach Oran, które cieszyło się dużą ilością klientów. Dlatego już w 991 roku, kasztelan Oran zdecydował, że młody alchemik awansuje i zostanie mianowany alchemikiem miejskim. Zygmunt otrzymał własną pracownię na rynku w Oranych, gdzie warzył eliksiry i tworzył przedmioty z magicznych kamieni. Na bieżąco śledził też nowiny ze świata alchemii - interesował się szczególnie Eliksirem Życia. Wiedział o udanym eksperymencie z Aktynem VIII. Dlatego też w swoim laboratorium cały czas badał właściwości substancji, żeby w przyszłości popracować nad wynalezieniem Eliksiru Życia.

W 999 roku matka Zygmunta, Jadwiga, dowiedziała się, że hrabia Witold, mający mały zamek niedaleko Oran, poszukuje alchemika do pracy. Powiedziała o tym synowi, a ten od razu orzekł, że robota u hrabiego może mu odpowiadać. Witold również nie miał nic przeciwko zatrudnieniu Zygmunta. Tak więc laboratorium Zygmunta przejął inny alchemik, a on pracował teraz na dworze hrabiowskim, a szło mu to doskonale!

W końcu o jego sukcesach dowiedział się dawny król Oganesson. Na jednym ze spotkań z Witoldem, zapytał go, czy Zygmunt może zostać alchemikiem królewskim. Były alchemik, Henryk, zmarł jakiś czas wcześniej i nikt nie pracował nad Eliksirem Życia. Witold, mimo niechęci, odstąpił królowi Zygmunta. Ten był rozradowany! Marzył o pracach nad eliksirem!

W 1033 roku na oficjalnej ceremonii został alchemikiem królewskim. Przez wiele następnych lat ciężko pracował, wynajdywał co raz to inne związki i mikstury, ale efektów nie było.

**Eliksir**

Dopiero w 1060, mając 95 lat, udało mu się otrzymać upragnioną miksturę. Wypili ją Endus III, jego żona Anna, Oganesson, potem Endus I i Abigail i inni, jak i sam Zygmunt, który momentalnie omłodniał. Dzięki temu ci, którzy wypili eliksir, mogli żyć przez prawie 400 lat. To odkrycie sprawiło go sławnym na cały świat.

**Dalsze życie**

Alchemik dalej pracował nad innymi miksturami, m.in nad Panaceum, które odkrył w 1288. Przyjaźnij się z jasnowidzem i wróżbitą Sędziwojem, z grupą druidów z lasu pod Wilnem, Wielkim Magiem Wileńskim i innymi ważnymi postaciami historycznymi. Od 1292 miał ucznia - nazywał się Mieczysław. Ten został zastępcą Zygmunta w 1312, po jego śmierci.

**Alchemik Zygmunt a królowa Bona**

Kiedy alchemik Zygmunt był młody i mieszkał jeszcze w Oranach, jego rodzice zaprzyjaźnieni byli z pewnymi szlachcicami. Mieli oni córkę - Bonę, późniejszą żonę króla Oganessona. Mała Bona często przyjeżdżała do Zygmunta i wchodziła mu  na kolana lub  po prostu się bawili. Mimo pewnej różnicy wieku bardzo się lubili, ale nie można było to nazwać miłością (Bona miała kilka lat, gdy Zygmunt opuścił Orany). W końcu młodzieniec wyjechał do Wilna na studia i kontakt z Boną się urwał.

Jednak gdy Zygmunt został alchemikiem królewskim, znowu spotkał się z Boną, wtedy już byłą małżonką Oganessona, ale żoną rycerza Jędrzeja. W przeciwieństwie od innych mieszkańców zamku, on lubił Bonę. Kobieta często odwiedzała jego pracownię.

Gdy Bona była już stara, zmarł Jędrzej. Dawna królowa zamieszkała na zamku w małej komnacie blisko wejścia do laboratorium Zygmunta. I znów bardzo się polubiła z Zygmuntem, może ... pokochali się. Problem stanowiło to, że alchemicy nie mogą mieć żon, więc ślubu żadnego nie było. Ale Zygmunt kochał Bonę i może dlatego uważa się, że ta kobieta była drugą po Zygmuncie osobą, która wypiła Eliksir Życia.

**Śmierć**

W 1311 Zygmunt zaczął chorować na dziwną chorobę, bo nie leczyło ją nawet Panaceum. Zdefiniował ją jako koniec działania Eliksiru Życia. Zmarł 31 listopada 1312 roku. Pochowano go na Cmentarzu Królewskim w Wilnie, a od przeniesienia stolicy, spoczywa w Endusgradzie.