Koninkrijk der Wateren

Het koninkrijk der Wateren, in de volksmond ook wel bekend als simpelweg het Koninkrijk, is een onafhankelijk land en eilandenrijk dat het westen beslaat van Taletoch. Het Koninkrijk is een verbond van semi-nomadische clans verspreid over een uitgestrekt zeerijk. Het is een uitzonderlijk land dat geen gecentraliseerd bestuur kent, geen nationale vlag, geen steden en geen geschreven taal. Het koninkrijk kent een rijke orale traditie en geschiedenis die overgedragen wordt van generatie op generatie. Wat het toch tot één land maakt is de culturele eenheid die alle clans samenbind.

**1: Geschiedenis**

*1.1 Mythologie en stichting*

Over de vroege geschiedenis van het Koninkrijk der wateren is niet veel bekend. Wel zijn er legenden en mythen die door een deel van de bevolking als geschiedenis gezien worden. Traditioneel is het jaar 2050 in de reguliere jaartelling het jaar 0 van het Koninkrijk der Wateren. Dit was het moment dat de mythische profeet Kotokuru de latere bewoners van het Koninkrijk een land beloofd 'niet van zand, maar van water'. De mythes rondom Kotokuru kregen pas zijn definitieve vorm in de 24e eeuw, maar aangenomen wordt dat de basis van het Koninkrijk inderdaad in deze tijd gezocht moet worden.

Als de mythe inderdaad stamt uit de 21e eeuw, dan zou de tocht van Kotokuru samenvallen met de ondergang van Sodan Seligt en de daarop volgende grote migratiegolven die ook aan de basis staan van Kuma Rem Mer, Tsuirogh en Kaglas. Historici die deze naturalistische visie aanhangen wijzen er ook op dat de "torens van de oude wereld" die Kotokuru volgens de overlevering in het oosten zag, zouden verwijzen naar Tartuk en Tartai, de Maantoren en Zonnetoren, die het mythische Muk Shak Tār (het "land achter de torens") bewaakten in Sodan Seligts bovenstad. Kotokuru's reis zou daarmee symbolisch starten met het voorbij gaan aan de grenzen van de oude wereld.

Anderen historici benadrukken echter dat er geen enkel bewijs is voor deze veronderstellingen anders dan een zeer selectieve lezing van de weinige beschikbare bronnen. Wat we weten van de grote migratiegolven van de 21e eeuw is dat er sprake was van een grote westwaartse migratie vanuit de baai van Gorsodan over de westelijke zee, maar er is geen enkel bewijs voor een oostwaartse migratie door de grote woestijn. Daarnaast wordt algemeen aangenomen dat de bovenstad al eind 20e eeuw verlaten was, na de val van het paleis van de Abt in 1981. Een grote migratiegolf vanuit de bovenstad richting het oosten zou daarmee elke logica tarten.

*1.2 Groei en stichting van het Koninkrijk*

Het oudste bewijs van bewoning van de westelijke eilanden die nu het koninkrijk vormen stamt uit de late 24e eeuw en vroege 25e eeuw. Het gaat daarbij om kleinschalige groepen semi-nomadische vissers en verzamelaars zonder duidelijke machtsstructuur of overkoepelende leiding. Wel was er een orale traditie die door alle groepen gedeeld werd. Gedurende de 26 tm de 29e eeuw ontwikkelden zich uit de groepen verschillende clans met een duidelijkere structuur, wapens, semi-permanente woonplaatsen en er was sprake van een sterke bevolkingsgroei. De verschillende clans bleven echter onafhankelijk van elkaar werken en ondanks de gezamenlijke culturele achtergrond waren er grote verschillende in spraak die er voor zorgden dat communicatie lastig was. Er was geen sprake van een gezamenlijke macht.

Het jaar 2900 is volgens de overlevering de geboortedatum van Kāmoe, de *Koning op het water*, de legendarische leider die de volkeren op de westelijke eilanden voor het eerst verenigde. Dit wordt gezien als de stichtingsdatum van het Koninkrijk der Wateren. Aan Kāmoe wordt het complexe communicatiesysteem toegeschreven dat de verschillende volkeren op de eilanden verenigde. Het eerste wat hij met deze gezamenlijke taal bereikte was dat de scheppingsmythen en verhalen over Kotokuru, die in vergetelheid waren geraakt, opnieuw verteld werden en nu breed verspreid. Daarmee werd de religieuze eenheid van het rijk versterkt. Ook worden aan Kāmoe talloze verbeteringen op militair en politiek vlak toegedicht. Hij maakte het rijk in de 30e eeuw tot een gevreesde zeemacht die zich ook qua handel steeds meer internationaal liet gelden.

In werkelijkheid is er weinig bekend over zijn leven of sterven en het is zeer twijfelachtig of Kāmoe ooit bestaan heeft, een mythische versie is van één of meerdere bestaande vorsten uit de 30e eeuw of zelfs nog eerder, of überhaupt een totaal fictief persoon. Historici hebben tot nu toe geen bewijs kunnen vinden voor het bestaan van de koning op het water, al is er wel enig bewijs voor een kleine renaissance binnen het rijk in de 30e eeuw die niet geheel verklaard kan worden. Volgens de legenden van het rijk is Kāmoe nooit gestorven, maar dwaalt hij nog steeds rond, als eeuwige koning op het water. Vanaf begin 31e eeuw komt vanuit deze verhalen ook de term Koninkrijk der Wateren steeds meer in zwang als aanduiding van rijk wat tot dan toe niet een gezamenlijke naam heeft. De vele bestuurders van het rijk beschouwen hun bestuur dan ook als een regentschap in afwezigheid van de koning.

*1.3 Tweede zee-oorlog en heden*

Het Koninkrijk der Wateren handelde al sinds de 29e eeuw met andere volkeren, en vanaf de 31e eeuw werd het zelfs één van de grotere handelspartners van onder andere Murkan en Kuma Rem Mer. Hierdoor werd het rijk ook betrokken bij de politiek van het Noordereiland. Het machtige Kuma Rem Mer richte na de pijnlijke nederlaag van de Eerste zee-oorlog de ogen op het succesvolle Koninkrijk om zijn macht als handelsnatie over de Aqor Sent te versterken en zijn geschonden blazoen op te poetsen. Na de vrede van 3111 begon de regering in Roshimer met een agressieve campagne om handelsposten te stichten op de oostelijke eilanden van het Koninkrijk, deze werden door de bewoners van het rijk argwanend bekeken, en toen de kolonisten zich steeds arroganter en agressiever begonnen op te stellen tegen de lokale bevolking leidde dit in 3140 tot een gevecht waarbij meerdere kolonisten omkwamen. Hierop verklaarde Kuma Rem Mer de oorlog aan het koninkrijk en claimde de oostelijke eilanden. Dit was het begin van de Tweede zee-oorlog.

In eerste instantie kon de sterke landingsvloot van Kuma Rem Mer vrij eenvoudig de grote oostelijke eilanden veroveren, de bewoners van het Koninkrijk boden vrijwel geen weerstand. Tussen 3140 en 3144 werden meerdere nederzettingen gesticht door kolonisten. Ondertussen hadden een aantal machtige clans, waaronder de grote Ani clan, de Wai en de gevreesde Motu zich voorbereid op een gezamenlijke oorlogsvoering. Dit was dankzij de complexe communicatie van het koninkrijk volledig aan de aandacht ontsnapt van het intelligentieapparaat van Roshimer. Het was dan ook een grote verrassing toen in de winter van 3144-3145 het grootschalige verzet begon.

Het verzet richtte zich allereerst op de communicatielijnen en wisten de kolonisten af te snijden van de troepen uit Kuma Rem Mer. Daarnaast werden voedselvoorraden en wapendepots aangevallen door guerilla troepen. De nederzettingen zelf werden in eerste instantie nog met rust gelaten en openlijke strijd werd vermeden. De meeste aanvallen vonden 's nachts plaats, in dichte mist of met stormachtig weer. De kolonisten kregen nauwelijks grip op de snelle, lichte troepen en de aanvallen waren een groot succes. De volgende stap was een georganiseerde campagne gericht tegen de zuidelijke handelsvloot. Snelle aanvallen door de troepen van het koninkrijk op handelsschepen, waarbij vooral de handelswaar vernietigd werd hadden een grote impact op de bevoorrading van de kolonisten, maar op termijn ook op de economie van havensteden als Roshimer en Satuspero. Toen Kuma Rem Mer ook nog te maken kreeg met een opstand in Kaglas werd de situatie problematisch en vanaf 3160 begon men langzaam de troepensterkte af te bouwen en de kolonieën stuk voor stuk te ontmantelen. In 3180 verlieten de laatste kolonisten het Koninkrijk.

Tot op heden is er verder vrede in het Koninkrijk der wateren, en ook de handel met Kuma Rem Mer is weer aangetrokken.

**2: Staatsvorm**

Officieel is het Koninkrijk der Wateren een monarchie onder leiding van de Koning op het water. Dit is echter vooral een symbolische kwestie aangezien er al eeuwen geen koning meer is. Het koningschap is een middel om de culturele eenheid te bewaren en de verschillende rivaliserende clans in macht te beperken. De werkelijke macht licht bij de leiding van de verschillende clans. In sommige gevallen is dit een vrijwel onaantastbare absolute leider van de clan, in andere gevallen is de clan georganiseerd via democratische principes. In elk geval is de leiding officieel nooit erfelijk, aangezien het enkel een vervangend leiderschap is in afwezigheid van de koning. In de praktijk kennen sommige clans wel degelijk een erfelijk leiderschap.

In belangrijke gevallen kunnen clanhoofden bij elkaar geroepen worden. Dit gebeurt bijvoorbeeld in situaties van oorlog of ernstige bedreigingen. Bij deze bijeenkomsten die slechts zeldzaam gehouden worden wordt hoofdelijk gestemd en de besluiten zijn bindend. Elk clanhoofd heeft één stem en hierbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen machtige clans en kleinere clans. Een besluit tot oorlog of tot een verandering in de staatsvorm moet unaniem genomen worden. De laatste keer dat dit gebeurde was aan het begin van de Tweede zee-oorlog.

**3: Diplomatieke betrekkingen**

Het Koninkrijk der wateren heeft geen diplomatiek corps en geen officiële vertegenwoordiging in andere landen. Er is dan ook geen sprake van enige vorm van diplomatieke relaties met andere landen. Verschillende clans handelen zelfstandig met verschillende staten. De verhoudingen met Murkan zijn uitstekend en hartelijk en beide landen steunen elkaar waar nodig. De verhoudingen met Kaglas zijn over het algemeen ook hartelijk, al is het maar vanwege de gezamenlijk afkeer van Kuma Rem Mer. De verhoudingen met dat land zijn dan ook allesbehalve vriendschappelijk.

**4: Militaire kracht**

De militaire kracht van het Koninkrijk is moeilijk vast te stellen. Gezien het feit dat het rijk bestaat uit zeevarende clans heeft het een enorme marine, vrijwel geheel bestaand uit kleine, lichte schepen die niet geschikt zijn voor een open oorlogsvoering tegen zwaarbewapende oorlogsschepen, geeft het rijk de voorkeur aan guerrillastrijd. Hierin zijn ze extreem succesvol. Tijdens de Tweede zee-oorlog wisten de verenigde clans de marine van Kuma Rem Mer, over het algemeen gezien als de sterkste militaire grootmacht ter wereld, meerdere malen te verslaan. De grote kracht van het rijk is de snelheid van de boten en de ongeëvenaarde vaardigheid van de inwoners die het grootste deel van hun leven op het water leven. Daarnaast is er het communicatiesysteem wat ondoorgrondelijk is voor buitenstaanders en het feit dat de clanstructuur er voor zorgt dat verschillende groepen snel samen en los kunnen opereren.

**5: Geografie**

Het Koninkrijk der Wateren bestaat uit een ontelbare hoeveelheid eilanden in verschillende archipels. De eilanden variëren in grootte, vorm en begroeiing, maar niemand heeft ooit een precieze kaart gemaakt van het gebied en de enigen die er de weg kunnen vinden zijn de inwoners van het koninkrijk zelf, en zij gebruiken geen kaarten maar een complex systeem gebaseerd op getijden en golfstromingen.

De noordelijke archipels van het koninkrijk zijn veelal rotsachtige eilanden met stugge struikachtige begroeiing en soms scherpe kliffen. Zij zijn lastig te navigeren en grenzen aan de noordelijke zeearm, waar de weersomstandigheden vaak slecht zijn. Meer naar het midden vind men de iets grotere eilanden, vaak heuvelachtig, vol meren en kleine baaien, en rijk begroeid met tropische bossen. Geen van de eilanden heeft vaste bewoning, aangezien de inwoners van het koninkrijk op het water leven en rondtrekken, en vaak slechts tijdelijk op het land verblijven, maar veel van deze eilanden hebben semi-permanente bewoning en veel tijdelijke hutten, vaak verborgen tussen het groen.

De meer zuidelijk gelegen eiland zijn vlakker en steken nauwelijks boven het water uit. Veel van deze eilanden zijn eigenlijk nauwelijks meer dan zandbanken met enkele bomen of struiken er op. Het weer is hier vaak warm en windstil en de ondiepe wateren tussen de eilanden zijn moeilijk te navigeren.

In het westen gaan de vruchtbare eilanden snel over in kale rotskliffen, die steil uit het water steken, en onzichtbare riffen onder de waterlijn. Deze wateren zijn zeer gevaarlijk voor schepen, en door de vaak dichte mist in dit gebied is het een zeer ontoegankelijke regio waar vrijwel niemand zich waagt. De inwoners van het koninkrijk noemen het de 'Dode wateren', omdat in de grijze mist die er vrijwel altijd hangt niets lijkt te leven.

Deze warme golfstroom beweegt zich vervolgens westwaarts langs de onderkant van het Koninkrijk der Wateren, waar het botst op koude lucht en koud water vanuit het zuiden. Dit zorgt ervoor dat ten westen van het Koninkrijk der Wateren in het klifrijke gebied wat door de inwoners van het Koninkrijk de ‘Dode Wateren’ genoemd wordt vaak zeerook hangt, een vorm van dichte, laaghangende mist die navigeren in dit gevaarlijke gebied haast onmogelijk maakt. Wat er ten westen van de Dode wateren ligt is onbekend, al beweren de scheppingsmythen van het Koninkrijk dat er achter de mist een doorgang is naar het mythische land waar de profeet Kotokuru begraven ligt.

**6: Economie**

De economie van het Koninkrijk is voornamelijk gebaseerd op visserij en handel. Traditioneel leefden de inwoners van de eilanden voornamelijk zelfvoorzienend, voornamelijk van vis en zeeplanten die groeien in de ondiepe baaien en riffen langs de eilanden. Ook fruit en groente van de eilanden werd veel gegeten en vaak ook gedroogd of ingemaakt en meegenomen op de boten. Daarnaast werd voedsel vaak opgeslagen in ondergrondse voorraadplaatsen op eilanden.

De handel kwam pas later op, eerst in vis, hout en bewerkte producten. Later kwam daar de waardevolle handel in ātupār bij. Deze 'groene stenen' werden al jarenlang gebruikt in het Koninkrijk als decoratie, maar kwamen begin 31e eeuw steeds meer in zwang in de rest van de wereld en werden een zeer waardevolle en dure grondstof voor sieraden makers in Kuma Rem Mer. Alleen de inwoners van het koninkrijk weten hoe ze de ātupār moeten opduiken, en de handel in deze stenen is tegenwoordig de grootste en belangrijkste handel van het rijk.

**7: Cultuur en Religie**

Het Koninkijk kent vele verschillende clans, waarvan sommigen groot en machtig en anderen klein en onbetekenend. Alle clans hebben grofweg hun eigen basisterrein, maar trekken veel rond. De inwoners van het rijk hebben een donkere huid en zijn relatief klein ten opzichte van andere volkeren. Hun haren zijn meestal donker, maar ook blond en rood haar komt geregeld voor. Lichaamsversieringen van allerlei soorten zijn zeer gebruikelijk, kleding daarentegen is simpel en kaal. In de noordelijke streken draagt men eenvoudige lappen en dekens, in het zuiden soms vrijwel niets. Elke clan heeft zijn eigen tekens en kleuren qua lichaamsversiering, tekens die elke inwoner van het rijk direct herkent. In principe gaan de clans vredelievend met elkaar om, en een lid kan in (tijdelijk) bij een andere clan wonen, al keert men uiteindelijk bijna altijd terug in de eigen groep.

*Taal en communicatie*

De inwoners van het Koninkrijk kennen geen geschreven taal, maar wel een rijke orale traditie. De geschiedenis van het land, zijn mythen en verhalen, zoals de sages van de grote profeet Kotokuru en de koning op het water Kāmoe, en zijn rituelen worden van generatie op generatie doorgegeven. Deze belangrijke taak, die de basis vormt van de culturele eenheid van het rijk, is traditioneel de taak van de oudste vrouw van de clan, die haar oudste dochters weer deze rol doorgeeft. Vrouwen hebben hiermee als primaire taak het hoeden van tradities en geloof.

Het feit dat het Koninkrijk geen geschreven taal kent maakt dat communicatie tussen volkeren hele andere vormen aanneemt. Naast het gesproken woord laten de bewoners van het rijk boodschappen aan elkaar achter via verschillende codes op eilanden. Deze bestaan voornamelijk uit een complex systeem van stenen stapelen en tekens in boomstammen. Deze communicatie wordt begrepen door alle clans, ondanks subtiele verschillen, maar niet door buitenstaanders. Deze obscure vorm van communicatie was zeer nuttig tijdens de Tweede zee-oorlog aangezien de troepen van Kuma Rem Mer geen grip kregen op de communicatielijnen en plannen van het Koninkrijk.

Ook qua datumvoering heeft het Koninkrijk een geheel eigen systeem, dat gebaseerd is op getijden en golfstromen en daarmee voor buitenstaanders volledig onbegrijpelijk is. Ook binnen de clans kunnen alleen de volwassen krijgers, die ingevoerd zijn in de kennis van de zee, deze informatie ontrafelen en gebruiken. Dit maakt het voor historici uit andere landen onmogelijk om gebeurtenissen uit het rijk precies te dateren.

*Religie en mythologie*

Het Koninkrijk der wateren heeft een vergelijkbare scheppingsmythe als andere landen, alleen geloven zij niet dat de moedergodin haar lichaam over de aarde verdeelde, maar dat zij oploste in het water en zo de zeeën en rivieren vormde die de aarde leven geven. Het water is dan ook de kern van het geloof van het rijk, en de stromingen, getijden, golven en regens hebben allen hun betekenis en doel. Het land is er slechts een onderbreking van, en alle inwoners beschouwen hun boot dan ook als hun huis, ook als ze hutten hebben op de eilanden. Daarnaast hebben zij meerdere profeten, de belangrijkste waarvan is Kotokuru, die de grondlegger is van het koninkrijk. Ook de Koning op het water, Kāmoe, speelt een belangrijke rol in de mythen van het rijk.