Velasquezowie

>
> **„Mówcie, że w naszych żyłach płynie morska woda. Że jesteśmy zimni i nieczuli. Zważcie, że morze zwykle jest spokojne i zimne - potrafi jednak w oka mgnieniu wzburzyć się i zniszczyć wszystkich tych, którzy stają mu na przeszkodzie. Pamiętajcie o tym, gdy mówicie o morskiej wodzie w naszych żyłach.”**
>
>
>
>
>
> *Pilar de la Fuentes, kapitan i nawigator w służbie cesarskiej*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Velasquezowie, wywodzący się od boga mórz, Imelnira, są jednym z najstarszych Rodów Cesarstwa. Mają śniadą skórę, nieco ciemniejszą niż Fullioci, brązowe lub czarne oczy i bardzo ciemne, wręcz antracytowe włosy. Mężczyźni noszą je zazwyczaj długie, zaczesane i spięte z tyłu, kobiety zaś rozpuszczone, naturalnie falujące, na podobieństwo morskich fal. Większość mężczyzn nosi też niewielki, okalający usta zarost.

Bogatsi Velasquezowie ubierają się w wamsy lub dublety, oraz pludry łączone z pończochami i wysokimi butami. Biedniejsi wamsy zastępują kaftanami lub kurtami, a pludry długimi nogawicami. Często widziane są również płaszcze i peleryny. Na głowach obowiązkowo kapelusze z szerokim rondem i piórami, podkreślające status właściciela. Młode kobiety noszą lekkie i pozbawione stelaży alemoda, starsze zaś, hołdujące modzie admiralskiej, noszą ciężkie i sztywne suknie na fortugałach. Młodzi najczęściej rezygnują z obowiązkowych jeszcze kilka lat wcześniej kryz. Wśród materiałów królują drogie batysty, atłasy, aksamity i sprowadzane z Al’Sadiji perkale oraz tańsze barchany tudzież drelichy.

Velasquezowie noszą dużo biżuterii, zwłaszcza kolczyków i pierścieni. Związane jest to nie tylko z ostentacyjnym podkreślaniem bogactwa, ale również ze starym przesądem, że zawsze trzeba mieć na sobie tyle złota, by wystarczyło na pogrzeb. Wśród ozdób, poza oczywistym złotem i srebrem, królują perły, korale i szmaragdy.

Velasquezowie  są, jeśli nie najpotężniejszym, to na pewno najbogatszym Rodem Cesarstwa, bardzo mocno związanym z morzem, handlem i podróżami. Społeczeństwo Velasquezów jest dziwaczną mieszanką oligarchii i merytokracji. Z jednej strony władza należy do wąskiej grupy grandów, z drugiej ceni się tych, którzy potrafią do bogactwa dojść dzięki własnym zasługom. Krąży wiele opowieści o ludziach rozpoczynających swe życie jako miejska biedota, a kończących we własnych majątkach, otoczonych wianuszkiem służby i niewolników. Stąd popularne jest powiedzenie, że każdy Velasquez rodzi się z kluczem gubernatorskim w ręku.

Dzieci Imelnira są bardzo mocno związane z żywiołem swego patrona. Wręcz uważają wodę, a w szczególności morze, za swoją rodową domenę. Z tego powodu po wielu wiekach stali się mistrzami w dziedzinach z wodą związanymi: rybołówstwie, szkutnictwie, żeglarstwie, aż po nawigację, a nawet irygację.

Wśród Velasquezów istnieje podział klasowy, lecz wynika on głównie ze statusu majątkowego, z tego powodu jest dość płynny. Na samym szczycie znajdują się  grandowie -  bogaci posiadacze ziemscy, właściciele kompanii handlowych i armatorzy. Ludzie ci często mogą poszczycić się posiadaniem własnych wysp, rozległych plantacji lub całych flot statków i okrętów. Niżej od grandów na drabinie społecznej są donowie. Jest to klasa średnich i drobnych obszarników, kapitanów pojedynczych jednostek morskich, kupców i rzemieślników. Do tej klasy zaliczają się wszyscy ci, których stać na posiadanie prawa do głosu. Niższą klasą są senhores, czyli wolna velasquezka biedota - marynarze, rybacy, żołnierze, pracownicy najemni, drobni rolnicy i rzemieślnicy. Obecnie do tej klasy należą też wyzwoleńcy. Na samym dnie znajdują się przebywający na koloniach trabajadores, czyli niewolnicy - głównie pariasi, Ungwai, Hikuńczycy, ludność z Al’Hary, mieszańcy powyższych i ich potomkowie.

Prawie każdy wolny Velasquez w większym lub mniejszym stopniu potrafi walczyć. Dla grandów i donów to kwestia honoru, dla biedoty pozostałość po wojskowym szkoleniu, które w czasach Admiralicji musiał przejść każdy. Bogatsi najczęściej używają rapierów, biedniejsi pałaszy lub kordelasów, albo po prostu zwykłych okutych pałek. Wśród Velasquezów popularna jest broń palna, w końcu to w ich rusznikarniach i odlewniach produkuje się ponad cztery piąte tolcaleńskich pistoletów i muszkietów.

Charakterystyczne dla ludu Imelnira jest to, że nie trzeba się urodzić Velasquezem, by być przez Velasquezów szanowanym. Wystarczy wśród nich zamieszkać, wyznawać podobne ideały i płacić podatki. Większość Velasquezów, zwłaszcza tych uboższych, skupiona jest wzdłuż południowych wybrzeży Tol Calen. W głębi lądu zakłada się przeważnie plantacje, na których pracują pariasi lub uwolnieni mocą dekretów wyzwoleńcy. Dlatego też na wybrzeżu znajduje się całe mnóstwo mniejszych lub większych portów, zaś w głębi lądu osad jest znacznie mniej, są one jednak większe i często posiadają zaplecze przemysłowe. Administracyjnie ziemie Velasquezów podzielone są na czternaście prowincji kontynentalnych i kolonialnych oraz dwie miejskie - Puerto Admiral i Port la Sand. Te z kolei dzielą się na municypia, nad którymi pieczę sprawują alcades, wybierani w wyborach przez grandów i donów.

Po upadku Admiralicji i odsunięciu od władzy wojskowych, do głosu doszli kupcy i posiadacze ziemscy - dwie wpływowe grupy będące centrum frakcji zwanej Szmaragdowymi. W miejsce ówczesnej władzy przywrócono dawną radę Rodu - kortezy. Główny ciężar sprawowania władzy spoczywa na  Małych Kortezach, zwanych potocznie Kluczami. Jest to zbierające się co roku zgromadzenie szesnastu rządzących prowincjami gubernatorów. Co dziesięć lat w Port La Sand  zwoływane są zaś Wielkie Kortezy, złożone z przedstawicieli municypiów. Do nich należy między innymi wybór  gubernatorów oraz przedstawicieli Rodu do Rady Cesarskiej.

Na straży społeczeństwa Velasquezów stoi guardia municipal na kontynencie i guardia colonial na koloniach. Obie formacje zajmują się działaniami policyjnymi na terenach podległych kortezom, pilnują porządku i ścigają przestępców.

Jako jedyny z Wielkich Rodów Velasquezowie otwarcie praktykują niewolnictwo. Cesarskie dekrety zakazują co prawda utrzymywania niewolników na kontynencie, jednak nie mówią nic na temat ich obecności na koloniach. Częścią kultury velasquezkiej jest jednak dbanie o niewolników wynikające z utylitarnego przekonania o tym, że chory lub niedożywiony niewolnik nie jest w stanie efektywnie pracować. Przekonania o nędznym losie niewolników wynikają głównie z przekazów z okresu tuż po kataklizmie, kiedy rzeczywiście niewolnictwo przybierało okrutne formy w kopalniach i wypalarniach trzciny cukrowej. Jednak należy pamiętać, że w takich miejscach najczęściej pracują ludzie skazani za przestępstwa przeciw legalnej władzy.

Velasquezowie mają dusze kupców, zdobywców, podróżników i odkrywców. To ludzie wody, z morza się wywodzący i na nim opierający swoją kulturę i światopogląd. Najbardziej znaną cechą ich charakteru jest duma, a nawet buta. Uważają siebie i swój sposób życia nie tylko za najlepszy, ale przede wszystkim za taki, który najbardziej warto naśladować. Ich głównym celem jest podbój - czy to nowych ziem, czy nowych rynków, czy też nowych umysłów. Dlatego Velasquezowie najbardziej cenią ludzi zaradnych, potrafiących walczyć o swoje i bogacić się. Ten, kto rapierem, muszkietem lub własną przebiegłością jest w stanie coś osiągnąć jest osobą najbardziej godną szacunku. Wśród innych rodów najbardziej szanują wbrew pozorom Garroo i Strutmeiserów. Tych pierwszych za podobne dzieciom Imelnira umiłowanie morza, a tych drugich za szacunek do porządku.