Muethirowie

>
> **„Kilka rad dla początkującego? Nie pytaj o rady starych hazardzistów, no i nigdy nie siadaj do stołu, przy którym wygrywa Muethir.”**
>
>
>
>
>
> *Ze wstępu do Uciętej ręki, czyli atlasu kantów, szachrajstw i przekrętów autorstwa Anastazego Przeliczki, fuliockiego szulera.*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

>
> **„Pod czyją chorągiew iść najlepiej? Jakąkolwiek z muethirskim dowództwem. Nie, że zielońców lubię, ale chociażby góry wstały i zaczęły tańczyć, draniom powieka nie drgnie.”**
>
>
>
>
>
> *Fragment popularnej komedii miejskiej pt.: „Zupa w butach oraz inne wojenne porządki”*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Muethirowie to bękarty ludzi i Aethirów. Potomkowie zupełnie obcych sobie nacji, dwóch odległych światów. Niemal od pierwszych dni życia obarczeni winą odmienności i przytłoczeni ciężarem pogardliwych spojrzeń. Jednakże, wraz z upływem lat, sytuacja kolejnych pokoleń muethirskich poprawiła się. Zarówno Muethirowie urodzeni w ludzkich, jak i aethirskich osiedlach, zdobyli broń, która chroni ich przed wykluczeniem. Obosieczny miecz – wybór. Wybór między życiem wśród długich cieni miast, a wiecznym półmrokiem Puszczy.

To, co dla niektórych jest smutnym owocem odtrącenia, dla Muethirów stanowi zaletę niebagatelnej wagi. Odziedziczyli oni po swoich ojcach i matkach najlepsze cechy. Ze strony Aethirów siłę spokoju, najwyższej próby charakter i niebywałą zdolność obserwacji. Od ludzkich rodziców elastyczność umysłu i wrodzoną ciekawość świata.

Muethirowie są nierozerwalnie połączeni ze światem natury. Kształtem ciała przypominają wyższych i zauważalnie szczuplejszych ludzi o długich kończynach. Ich skóra przyjmuje najrozmaitsze kolory drewna, kory i listowia. Także postura i w mniejszym stopniu przymioty charakteru upodabniają ich do drzew czy krzewów. Ponadto ci z nich, którzy zachowali aethirskie imiona, w rozmowie z ludźmi będą dla ułatwienia posługiwać się nazwami roślin, z którymi związani są najsilniej. Potężny i zwalisty Muethir o skórze pociemniałej wraz z wiekiem nosić będzie imię Dąb, natomiast innego, drobniejszego i wyraźnie przygarbionego, wołać będą Wierzba.

Podobnie jak wśród wielkich rodów Tol Calen, tak i u Muethirów zdarzają się osoby obdarzone Pokrewieństwem. Jednakże związek krwi dzieci Puszczy i potomków bogów przyniósł nieoczekiwane rezultaty. Ci spośród Rodu, w których żyłach płynie silna krew starych bogów Tol Calen, przejawiają niezwykłą zdolność empatii. Potrafią odczytać myśli innego człowieka niczym wersy z otwartej księgi. Są materiałem na doskonałych mediatorów, szpiegów i stanowczych przywódców. Ponadto mówi się, że ich obecność wpływa kojąco na odczuwane przez ludzi emocje, a nawet że wyprowadzeni z równowagi potrafią uciszyć człowieka jednym gestem dłoni.

Druga linia krwi – aethirska – wzmocniła wśród Muethirów więź z Puszczą. Ci spośród nich, którzy rozwinęli ten dar, przynajmniej raz w ciągu życia wyruszą w jej głąb w poszukiwaniu Matecznika. Ich niesamowita krew pozwala na wejście w symbiozę i hodowanie we własnym ciele jednego z gatunków czujących roślin. Tym samym tacy Muethirowie stają się częścią potęgi, która niegdyś pogrzebała stare Tol Calen.

Sposób postrzegania świata w dużej mierze zależy od rodziny, w której wychował się Muethir. Ci z osad i wsi Tolcaleńczyków przejmą zwyczaje ludzi, a wychowankowie Aethirów pozostaną wierni kulturze zielonoskórych. Jednakże mieszana krew uniemożliwia całkowitą asymilację. Muethirowie są niespokojnymi duchami. Gdzieś w głębi serca wyryty mają zew Puszczy, a jednocześnie ogromne pragnienie, ażeby stanąć pośród ogromnych miejskich murów i stopić się z nierzednącym tłumem metropolii. Przez całe życie mogą odczuwać niejasną tęsknotę lub wręcz dręczącą potrzebę pogoni za zmianą, za życiem drugiego z rodziców. Istnieje wprawdzie ziemia niczyja między tymi dwoma światami - wioski i położone w pobliżu Puszczy grody zamieszkane głównie przez Muethirów. Wciąż jednak pozostają one nieliczne.

Dzieci mieszanej krwi mogą przez całe życie podróżować i nigdy nie odnaleźć własnego miejsca. Rezultatem są coraz częściej spotykane na Tol Calen nomadyczne grupy Muethirów. Widuje się ich w zaciężnych kompaniach, w wędrownych trupach teatralnych, trudniących się czymkolwiek, co pozwala im pozostać w ruchu. Ich miejsce w Cesarstwie wciąż nie jest jasne. Są nacją o wielkim potencjale, ale nie stanowią wspólnoty. Czerpią z tego, co najlepsze wśród rodów matek i ojców, a jednocześnie trwonią wiedzę i zdolności przez nieustanne wędrówki.

Niedawno wśród Muethirów pojawili się pierwsi prawdziwi przywódcy. Tacy, którzy nie spoglądają z tęsknotą na świat swoich rodziców, a pragną stworzyć własny. Coraz częściej mówią oni głośno o darze, który otrzymali od losu - perspektywie. Perspektywie umożliwiającej im spojrzenie z zewnątrz zarówno na Puszczę, jak i Cesarstwo, pozwalającej dostrzec ich wady i zalety. Talent ten, wraz z mądrym przywództwem i wewnętrzną dyscypliną młodego Rodu, może stanowić o jego przyszłej potędze.