B: Het hekwerk volgen

Nick keek Denise aan. ‘Weet je het zéker? Misschien lopen we wel uren, voordat we überhaupt een doorgang vinden. Het zou me zelfs niks verbazen als we later dan alsnog over het hek moeten klimmen.’

   Denise haalde haar schouders op. ‘Wat wil jij dan? Liever met pijn en moeite over die roestige spijlen klimmen? Ik ben hier niet heen gekomen om meteen mijn kleding te verpesten. Stel je voor dat ik niet genoeg heb meegenomen...’

   ‘Dat is lastig,’ merkte Nick met een ondeugende grijns op. ‘Je hebt zowat je halve kledingkast in de kofferbak liggen. Ik denk dat je genoeg kleding voor ons allemaal bij je hebt.’ Hij liet de ijskoude spijlen van het hek los en ontweek een speelse, maar waarschuwende mep van Denise.

   ‘Jij bent soms zó gemeen! Zoveel heb ik helemaal niet bij me,’ kaatste Denise lachend terug, terwijl ze aan alle opmerkingen over haar vermeende ‘kleding-inkoop-verslaving’ van Patrick en Romano dacht. Het viel naar haar idee best mee. Mannen overdrijven gewoon veel te snel.

   Al gauw gingen de speelse, waarschuwende meppen en ondeugende lachjes over in een heuse stoeipartij in de sneeuw, die hen van het pad af leidde. Terwijl ze elkaar met tientallen sneeuwballen begonnen te bekogelen, liepen ze steeds dieper het bos in. Binnen een paar minuten bevonden ze zich buiten het gezichtsveld van hun auto én van het zonlicht. De grote bomen wierpen hun duistere schaduwen over hen en het hekwerk heen.

   Lachend kwamen Nick en Denise uiteindelijk, na een klein kwartiertje lopen tot stilstand en veegden de sneeuwresten uit hun gezicht, nek en capuchon. Ze hadden inmiddels al zo’n halve kilometer aan hekwerk gevolgd zonder succes. Maar nu bleek hun keuze de juiste te zijn geweest.

   ‘Kijk!’ riep Nick uit. Hij wees naar de schaduwen van een enorme naaldenboom, die vlakbij het hekwerk stond. ‘Hier zit een stuk van het hek los!’

   Denise zuchtte van opluchting. ‘Eindelijk! Een fatsoenlijke weg naar binnen!’

   ‘Inderdaad,’ viel Nick haar bij. Hij liep voor haar uit naar het hekwerk, trok met al zijn kracht het ijzer opzij en keek over zijn schouder naar zijn vriendin. ‘Dames eerst.’

   ‘Wat ben je toch een gentleman,’ antwoordde Denise sarcastisch. Nick hield immers zelden de deur voor haar open. Dus dit moest wel een moment zijn om te koesteren. Ze zakte voorzichtig door haar knieën en kroop voorzichtig door de dikke sneeuwlaag, onder het ijzerwerk door.

   ‘Hier, neem jij het over?’ zei Nick, die geduldig wachtte tot Denise aan de andere kant stond, het sneeuw van haar kleding geveegd had, en met ijskoude vingers trillend van de kou het ijzerwerk beetpakte.

   Met een hoop onhandigheid, wat gevloek en enkele haken in zijn winterjas bereikte Nick uiteindelijk ook de andere kant van het hek. Hij liet, net als Denise, zijn blik over de villa in de verte glijden. ‘Nou, zullen we maar gaan dan?’

### Lisanne, Edwin & Steven

##### Onderweg naar de villa – 20:47

Het ondergaande zonlicht werkte verblindend voor Lisanne. Ze tuurde met moeite naar het glanzende asfalt op de weg, terwijl kilometers snelweg onder de auto door gleden. Ze waren ruim op tijd vertrokken vanuit Utrecht, maar de verschrikkelijke files en wegwerkzaamheden die ze onderweg tegengekomen waren hadden voor een vertraging van ruim twee uur gezorgd.

   Hoewel Lisanne tierend en ongeduldig achter het stuur had gezeten, hadden zowel Edwin als Steven niets gemerkt van de enorme omweg die Lisanne had moeten maken, dankzij een ernstig ongeluk met een vrachtwagen en een geruime, haast ontelbare hoeveelheid aardappels die over de weg verspreid lagen.

   Gelukkig waren ze er nu eindelijk bijna. Ze stonden op het punt het laatste dorpje dat aan de grens van de Ardenne lag uit te rijden en vanaf daar was het nog zo’n tien kilometer door de bossen heen om bij de afgehuurde vakantievilla aan te komen.

   Volgens de foto’s die Romano aan de groep had laten zien zag het er allesbehalve verkeerd uit. Het zou hen de hele week aan niets ontbreken. Voor zover Lisanne het had onthouden beschikte de villa over een buitenbad, een jacuzzi, een sauna, minimaal acht slaapkamer én vier badkamer, elk met badkuip en regendouche. Het zou – volgens Romano – een week worden om nooit meer te vergeten…

   ‘Zijn we er al?’ vroeg Edwin, die naast Lisanne op de bijrijdersstoel zat. Hij rekte zich uit en gaapte, waarna hij restjes slaap uit zijn ogen wreef. Zijn blik gleed naar de digitale klok van de autoradio. ‘Is het al bijna negen uur? En zijn we er nóg niet? We hadden toch om half negen afgesproken?’

   ‘Edwin, laat maar zitten,’ zuchtte Lisanne meteen geïrriteerd. ‘Ik heb geen zin om al mijn frustraties er op dit moment uit te gooien. Het zou alleen deze vakantie maar verpesten.’

   ‘Duidelijk,’ zei Edwin meteen. Hij besloot zijn mond te houden en staarde naar de voorbij razende bomen, lantaarnpalen en laatste huisjes. ‘Maar we zijn er –‘

   ‘Ja-ja, we zijn er bijna,’ antwoordde Lisanne meteen. Ze gaf een ruk aan het stuur en sloeg de bocht om. ‘Alleen ik ben bang dat we nog wel even moeten tanken.’

   ‘Moet dat echt?’ vroeg Edwin. Hij staarde naar de brandstofmeter. Het was duidelijk dat hij inderdaad bijna leeg was. ‘Maar we zijn al laat…’

   Lisanne haalde twijfelend haar schouders op. ‘Het hoeft niet persé nu, maar dan moeten we het alsnog van de week doen, als we een dagje weg willen – dus, zeg het maar, wat heb je liever?’

   Edwin beet bedenkelijk op zijn lip. ‘Ik heb liever dat we: nu tanken OF later tanken.’