Czarne Oczy

Nigdy nie patrz jej w oczy, jeśli chcesz przeżyć. Są czarne niczym noc. Przy jej boku zawsze jest siekiera. Twoja głowa w każdej chwili może stać się jej kolejnym trofeum. Uważaj na... Czarne Oczy.
Zanim stała się wariatką, byłyśmy przyjaciółkami. Może w połowie pierwszej klasy gimnazjum ześwirowała. Alice, nigdy nie mówiła co się dzieje w jej domu, ale ja wiedziałam. Ojciec bił ją, czasami nawet do nieprzytomności. Matka i brat nic na to nie reagowali. Może jak została sama, zrozumiała, że musi zmienić swoje życie. A może coś ją do tego popchało? Pokłóciłyśmy się o to, że miała kupić prezent na urodziny naszej koleżanki, a ja i nasza przyjaciółka dołożymy się. Niestety dzień przed, powiedziała, że nie może kupić. Wkurzyłam się i wykrzyczałam jej wszystko, że ciągle jest w internecie i nie przejmuje się rzeczywistością. Została sama. W drugiej klasie, dowiedziałam się, że chciała zostać anorektyczką. Udało jej się. Pewnego razu zauważyłam, że ma rany na rękach. Cięła się? Wszyscy pytali się jej, czy wszystko w porządku. Zdenerwowałam się, że jest w ciągłym zainteresowaniu i zaczęłam ją z przyjaciółkami nękać. Podobało mi się jej cierpienie, lecz w środku serca czułam współczucie. Jakieś 2 miesiące później nie było jej w szkole. Myślałam wtedy, że w końcu się zabiła, ale to był początek mojego koszmaru.

Wracałam właśnie ze szkoły. Była jesień. Od zniknięcia Alice minął tydzień. W dzień jej zniknięcia zdarzyło się morderstwo w jej mieszkaniu. Jak na razie tylko tyle wiem.

- Wróciłam. - krzyknęłam, żeby oznajmić siostrze, że jestem w domu Odpowiedziała mi cisza. Zaniepokoiłam się. Rzuciłam w kąt torbę i poszłam do kuchni. Na stole leżała kartka, a na niej napis:

"Czarne oczy widzą wszystko."

Wystraszyłam się. Pobiegłam szybko do mojego i siostry pokoju. Przeraziłam się tym co tam zastałam. Moja starsza siostra była przywiązana na krześle, a na głowie miała worek z czerwoną uśmiechniętą buźką. Dotknęłam worka, a on spadł na podłogę. Wtedy odkrył najokropniejszą rzecz. Ktoś odrąbał jej głowę. Z resztek szyi tryskała krew. Zbierało mi się na wymioty. Szybko opuściłam pokój i wbiegłam do salonu. Nie wiedziałam co robić. Spojrzałam na laptopa. Była tam odciśnięta krwią ręka. Otworzyłam i włączyła się jakaś transmisja. W ciemnym, brudnym pokoju były dwa krzesła, a do nich przywiązane dziewczyny. Miały ten sam worek co siostra. Żyły, bo próbowały się wyrwać i słyszałam ich szloch. Oświetlały je tylko promienie juz zachodzącego słońca. Nagle zawibrował mi telefon. Wyciągnęłam go z kieszeni i włączyłam. Dostałam wiadomość. Jej zawartość budziła jeszcze większy strach.

„Czyż to nie jest piękny widok?"

Nieznałam tego numeru, ale to pewnie napisał do mnie sprawca porwanych dziewczyn i morderca mojej siostry.

„Krew tak pięknie tryska z ciała, a krzyk i płacz to melodia dla uszu.”

Co za psychol z niego. Od razu poczułam do niego ogromną nienawiść, ale w środku gromił się smutek i strach.

„Chcesz wiedzieć czyje twarze kryją się pod workami?”

„Tak.” - odpisałam, ale to był mój błąd

Jakaś postać podeszła do dziewcząt i ściągnęła im worki. To była moja przyjaciółka i koleżanka. Nie wiedziałam co robić.

„Zadowolona?”

Nie chciałam już więcej pisać. W każdej chwili mógł je zabić.

„'Zagrajmy w grę.”

„Będę zadawać ci pytania. Jeśli odpowiedź źle, dźgnę jedną, jeśli dobrze nic im nie zrobię. Zgoda?”

Nie wiedziałam co mam zrobić. Liczyła się każda sekunda. Jeśli się zgodzę, to mogę źle odpowiedzieć, jeśli się nie zgodzie... to? Co się stanie? Postanowiłam się zgodzić.

„Tik tak. Tik tak. Czasu brak. Odpowiedz albo na twoich oczach je zabije.”

Psychopata się nie cierpliwił.

„Zgadzam się.” - odpisałam

Z laptopa wydał się psychopatyczny śmiech.

„Więc zacznijmy. Co było największym problemem Alice?”

Skąd mam to wiedzieć? Nie pisała mi takich rzeczy. Kiedy się pokłóciłyśmy, wtedy zaczęły się jej problemy. Miała ich dużo, ale jej największy? Nie wiem jaki był.

„Samotność.” - odpisałam

Niestety. Osoba schowana w ciemnościach podeszła do mojej przyjaciółki i wbiła jej w udo sztylet. Odruchowo zakryłam rękę usta. Czułam narastającą presję. W świetle księżyca ujrzałam pasemko niebieskich włosów sprawcy.

„Błąd. Jej największym problemem było nękanie ojca.”

„Pytanie drugie. Jakie było największe marzenie Alice?”

Zastanawiam się dlaczego pytania dotyczą Alice. Na te pytanie też nie potrafiłam odpowiedzieć.

„Normalne życie?”

„Pytanie na pytanie? Niestety, też błąd.”

Psychopata podeszł tym razem do koleżanki i wbił jej nóż w ramię. Czułam jak łzy napływają mi do oczu.

„Co sądzisz o zatrzymaniu naszej zabawy?”

„Tak.” - odpisałam bez zastanowienia

Nie chce więcej patrzeć jak przyjaciółki cierpią.

„Piękny widok, czyż nie?”

„Krew i płacz tak dobrze współgrają z strachem.”

Wyłaczyłam telefon. Nie chciałam więcej czytać tych psychopatycznych wiadomości. Z laptopa wydał się znowu straszny śmiech i transmisja się zakończyła. Udetchnęłam z ulgą, ale koleżanki mogą dalej cierpieć. Chciałabym, żeby to był sen. Zaczęłam się szykować do spania. Zastanawiałam się co z ciałem siostry. Weszłam już w pidżamie do pokoju. Czysto. Jakby nigdy nic tu się nie wydarzyło. Jednak nie mogłam spać w pomieszczeniu, w którym zabito moją siostrę. Wzięłam poduszkę oraz kołdrę i poszłam spać w salonie.

Całą noc męczyły mnie koszmary. Nawet nie wiem jak mam je opisać. Były okropnie przerażające. Pamiętam, że wszędzie było dużo martwych ciał i krwi, a w oddali dziewczyna w niebieskich włosach. Kiedy chciałam się odwrócić, znikało wszystko. Ciemność przez moment. Potem przelatywały jakieś okropne obrazy. Tak szybko i takie straszne, że nie mogłam ich zapamiętać. Obudziłam się około 4 rano. Za oknem było jeszcze ciemno. W którymś z pokoi rozlegał się krzyk dziecka. Szybko pobiegłam w miejsce dźwięku, czyli pokój mojego brata. Wbiegłam do pokoju, ale od razu pożałowałam. Brat był przywiązany do krzesła. Nie miał oczu, skórę miał po lewej stronie zdartą, a na ramieniu miał przyszytą kartkę. Myślałam, że się rozpłaczę, ale stłumiłam łzy i podeszłam przeczytać kartkę.

„Weź moje oczy, weź je na bok. Weź moją twarz i zbezcześć. Ponieważ dorastałem zmęczony tym ciałem nieporęcznym i ciężkim ciałem”

- W co ty grasz, potworze? - powiedziałam na głos

- Kto tu jest potworem? - poczułam oddech na karku i nóż na szyi

Ten głos. Wszędzie go rozpoznam, ale był jakiś inny. Nagle poczułam się senna. Upadłam na podłogę. Słyszałam daleki krzyk brata i śmiech psychopaty.

- Dlaczego ja?

Powoli się wybudzałam. Poczułam jak jestem do czegoś przywiązana. W pomieszczeniu panowała ciemność. Z lewej strony słyszałam cichy płacz.

- Nie wiesz gdzie jestem. - usłyszałam - Nie widzisz mnie.

Na chwilę zapadła cisza, ale i ona jest zwodnicza.

- Czujesz to? Strach... Unoszący się w powietrzu.

Znowu cisza. Nagle przede mną pojawiła się twarz dziewczyny. Oczy miała całe czarne, a włosy niebieskie.

- Twój strach jest taki zabawny. - dziewczyna była tak blisko mojej twarzy, że aż przechyliła krzesło do tyłu, na którym siedziałam. Bałam się jej. Bałam się, że coś mi zrobi. Stanęła przede mną i się mi przyglądała. Nie mogłam nic z siebie wydusić. Strach sparaliżował mnie.

- Co ty tak zamilkłaś? - odezwała się, a jej oczy zmieniły się

Stały się ludzkie. Miała brązowe oczy. Wtedy mogłam rozpoznać sprawczynie. To była Alice!

- Alice...? - wydusiłam z siebie

- Nareszcie otworzyłaś oczy. Wiesz gdzie jesteś? - posłała mi straszliwy uśmiech prawdziwego psychopaty

Wtedy zrozumiałam, dlaczego tak nagle zniknęła. To ona siała strach w mieście i w końcu wzięła się za mnie. Zrozumiałam kogo stworzyłam. Wszystkie docinki i moje nękanie zniszczyło ją, aż uaktywnił się prawdziwy demon.

- Odpowiedz! - krzyknęła i przechylila mnie do tyłu na krześle

- N...nie wiem... - powiedziałam przerażona

Wróciłam do pierwotnej pozycji, a Alice się lekko odsunęła.

- Dobrze... Więc pozwól, że ci rozjaśnię. - i zniknęła w ciemnościach

Po chwili w pokoju rozbłysło światło. Zmrużyłam oczy, a po chwili ujrzałam mój największy koszmar.

Po lewej stronie leżała przywiązana kajdankami do ściany, moja mama, a po prawej stronie „siedziały” już martwe ciała moich przyjaciółek. Spojrzałam na nie, a z oczu wypłynęły mi łzy.

- Pisałaś, że jak źle odpowiem na twoje pytania to je wtedy zabijesz! - wykrzyknęłam niebieskowłosej

- Irytowały mnie, więc je zabiłam. Tak samo jak twojego brata. - zaśmiała się

- Jesteś potworem, Alice. - powiedziałam, ale już tego pożałowałam

Poczułam przy szyi zimny metal.

- Zgadnij przez kogo się nim stałam. - jej oczy znów zmieniły się na czarne

Jeszcze chwilę się tak patrzylyśmy, kiedy Alice się ode mnie odsunęła.

- Dobrze więc. - podeszła do mojej mamy, biorąc do ręki niewielką siekierę

- Co ty chcesz zrobić? - wydusiłam z siebie bez zastanowienia

Przez moment zauwazyłam smutek na jej twarzy, ale z każdą sekundą bardziej się uśmiechała.

- To jest twój koniec. - wypowiedziała słowa jak jakieś zaklęcie i zamachnęła się siekierą

- Niee! - chciałam krzyczeć, ale nie miałam siły

Trzymała siekierę w górze. - Masz rację. Ja jej nie zabije. - podeszła do mnie - Lecz ty tak. - i podała mi siekierę

- W co ty igrasz, Alice?

- Oj, nie chcesz wiedzieć. Uwierz. To jest przyjemne. - przeraziłam się na te słowa jeszcze bardziej

Zaszła z tyłu i mnie rozwiązała. Ja natychmiast podeszłam do mamy i spojrzałam na jej przerażoną twarz.

- Rób..to co ci....każe.. - szepnęła do mnie, a po chwili poczułam jak Alice ciągnie mnie za włosy odrywając od matki Zaczęłam płakać i szarpać z bólu. Postawiła mnie przed matką i wystawiła ku mi siekierę. Spojrzałam się na nią zapłakanym wzrokiem.

- Wstawaj! - krzyknęła, a ja odrazu tak zrobiłam

Dała mi do ręki broń i odsunęła się lekko. Przez chwile stałam jak słup i raz patrzyłam na mamę, a raz na Alice. Widziałam w jej oczach zbierający się gniew.

- Zabij! - znów krzyknęła

Drżącą dłonią uniosłam siekierę i zamknęłam oczy. Jednym ruchem wbiłam broń w ciało matki. Poczułam jak krew pryska na moją twarz. Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam zmasakrowane ciało. Zaczęłam się cofać i szeptać do siebie. Ściana zagrodziła mi dalszą drogę. Osunęłam się o niej i upadłam na zimna podłogę.

- Zabiłam ją. Zabiłam ją. - powtarzałam cały czas, trzymając się za głowę

Słyszałam narastający śmiech Alice. Czułam jak powoli do mnie podchodzi.

- Zabiłaś ją. - chwyciła mnie za podbródek i uśmiechnięła się

Jej oczy wydawały się bardziej czarne i mroczne.

- Teraz przyszedł czas na ciebie. - odsunęła się ode mnie i stanęła na równe nogi

Podeszła do leżącej siekiery i ją wzięła. Odwróciła się do mnie. Siedziałam pod ścianą przerażona. Nie wytrzymałam.

- Jesteś potworem! Nienawidzę cię! Idź do piekła, bestio! - podeszła z kamienna twarzą, a po chwili się uśmiechnięła

- W piekle... - ucieła na chwilę - to ja już sobie tron zarezerwowałam. - zamachnęła się i już myślalam, że to mój koniec

Na szczęście usłyszałam dźwięk syren policyjnych. Alice przeklęła pod nosem i szybko uciekła z miejsca zbrodni. Po chwili usłyszałam szybkie kroki policjantów.

- Mamy ją! - podszedł do mnie jeden i kucnął - Tutaj jesteśmy!

Po chwili weszło więcej policjantów do pomieszczenia. Jeden chwycił mnie delikatnie za rękę i stanęłam na trzęsące się nogi. Drugi natomiast okrył mnie czymś. Przed oczami zaczęły pojawiać mi się mroczki i kręcilo mi się w głowie. Poczułam uderzenie o ziemie. Zemdlałam.

....

* Kilka miesięcy później\*

Żyje. Niestety przez mój ostatni upadek straciłam pamięć. Czarne oczy, białe zęby i wielki przerażający uśmiech psychopaty. Tylko to zapamietałam. Musiałam przejść terapie w szpitalu psychiatrycznym po śmierci rodziny, i żeby znów normalnie funkcjonować w życiu. Obecnie mieszkam u cioci. Oddaliłam się od ludzi, przestałam z nimi rozmawiać oraz przebywać w ich towarzystwie. Planuje zemstę, ktora nigdy nie ujrzy światła dziennego. Po prostu jej nie rozpocznę. Nie chce skończyć jak ten potwór.

Ta bestia kryje się w każdym kącie. Bądź przygotowany na jej odwiedziny. Nie wiesz gdzie jest. Nie widzisz jej. Zajrzyj w każdym pokoju, sprawdź każde ciemne pomieszczenie. Nigdy nie wiesz, kiedy zaatakuje. Uważaj na.... Czarne Oczy.