Serania

**Serania** (ser. **Srn Nja**/**Срн Нја**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Trafili na miasto Boits w obecnych Żulicach na granicy pallasyjsko-ursaryjskiej. Tam mieszkał ich kolejny znajomy - Stans Ser. Wzięli go ze sobą i z nim i z innymi najechali na zamek króla. Rewolucja się udała i Wielki Pallas podzielił się na mnóstwo państw. Stans Ser otrzymał położony daleko na południe nizinno-górzysty Teren Nja (pal. *Tern Nja*) oraz kilka mniejszych krain. Od połączenia swojego nazwiska i nazwy terenu otrzymał nową nazwę państwa. Zmienił swoje imię na Stanslif Ser, a później był nazywany Stanslif I. Stolicą nowego państwa zrobił miasto Waist Gord.

Pierwotnie Serańczycy posługiwali się alfabetem gerańskim zamiast pallasyjskiego.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Serania i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W międzyczasie w Seranii zaczęto używać nowego alfabetu.

W 476 Serania zawarła sojusz z Horanią, który rok później przekształcił się w unię personalną.

W 486 Serania i Horania zaczęły rozwijać relacje z Basetem i Prancyzją (które od 10 lat były jednym państwem), bo w krainie Prancyzja mieszkało dużo Serańczyków i Horanatów.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami.

W 622 do Kalcedoni przybyli jacyś Murzyni i założyli swoje państwo, zabierając część ziem Serańczykom, część Gerańczykom i niewielką część Basetanom. To państwo nazwali Kokanią.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia.

Około 734-736 musanizm przestał stanowić tak liczną religię w Seranii.

W 738 na tereny Seranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Serańczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Serańczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. W 1603 Serania ją odzyskała.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a w 1721 Horanię, Defony, Baset i Prancyzję oraz Murononcję.

W 1831 Wielki Król Ostruto-Hunrii przyznał z jakiegoś powodu części hunryjskiej autonomię, co bardzo spodobało się Hunrom. W 1832 ten sam los spotkał Seranię.

W międzyczasie do użytku w języku serańskim powrócił dawny alfabet, który od tamtej pory obowiązywał obok alfabetu pallasyjskiego.

W 1851 wielki król Ostruto-Hunrii zmienił nazwę Ostruto-Hunrii na po prostu Ostrut, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Hunrów.

W 1861 wielki król zlikwidował autonomię hunryjską, co spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony Hunrów i spowodowało liczne wystąpienia, które miały na celu wywalczenie niepodległości, jednak jedyne, co się udało wywalczyć po pięciu latach, to powrót do poprzedniej nazwy, ale jego wywalczono dopiero na drodze dyplomatycznej. Walczono na niej także o powrót autonomii, ale nie udało się. Dopiero w 1882 autonomia hunryjska powróciła. W 1883 została ona ograniczona, w 1884 powróciła do poprzedniego stanu, w 1885 została rozszerzona, a w 1886 powróciła do dawnego stanu. W 1887 zachodnia Hunria zachowała dawną autonomię, a wschodnia wywalczyła powrót do szerszej. Taki stan rzeczy przetrwał do końca państwa.

W tym samym roku pozostałe autonomie też zostały polikwidowane. W 1882, kiedy Hunrowie mieli tą autonomię, reszta dalej walczyła. Na przełomie 1882 i 1883 wywalczyli. Na przełomie 1883 i 1884 te autonomie zostały wydzielone z państwa i były państwami zależnymi.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Ostruto-Hunria w tym konflikcie poparła Damadanię, a co za tym idzie również Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków mające potoczną nazwę Strongia.

W 1916 Strongia wyrwała się z Sojuszu Damadańskiego i dostała się do Sojuszu Pallasyjskiego.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zadecydowano o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

Na początku 1920 Zjednoczona Strongia zmieniła nazwę na Królestwo Strongii.

Na początku 1921 Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Republika Strongii.

Na początku 1922 Republika Strongii zmieniła nazwę na Królewska Republika Strongii.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Strongia stanęła po stronie Pallasu.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa. Wygrał Pallas.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Strongia stanęła początkowo po stronie Ostrutu, ale szybko przeszła na stronę Pallasu.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze wiekszym skrócie WZK. Strongia stanęła wtedy po stronie komunistów i zmieniła nazwę na Królewska Republika Zjednoczonej Strongii. Strongia otrzymała wtedy część ziem hunryjskich zamieszkanych licznie przez Serańczyków i Delańczyków.

W 1946 Królewska Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Królestwo Zjednoczonej Strongii.

W 1947 Królestwo Zjednoczonej Strongii zmieniło nazwę na Republika Zjednoczonej Strongii.

W 1948 Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczone Królestwo Strongii.

W 1949 Zjednoczone Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Zjednoczona Republika Strongii.

W 1950 Zjednoczona Republika Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczona Królewska Republika Strongii.

W tym samym roku Strongia dostała pozwolenie od WZK na odłączenie się od bloku komunistycznego przy jednoczesnym zostaniu komunistami. Strongia tak też zrobiła.

W 1960 Strongia wprowadziła rządy komunistyczno-kapitalistyczne.

W 1970 Strongia dołączyła do bloku kapitalistycznego.

W 1980 Strongia wprowadziła rządy w pełni kapitalistyczne.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo i były potocznie nazywane Strongią.

Przez całe lata 90. Baset i Prancyzja była dotknięta wieloma wojnami. Udało im się jedynie przejąć dużą część ziem serańskich w 2000, a w 2001 Serania i Murononcja przejęła część ziem od Nasetonu.

W 2006 Serania i Murononcja się rozpadła.

W 2009 swoją niepodległość zaczęły postulować Kofenia (teren częściowo sporny z Kokanią) i Wodznia (teren zabrany Hunrom w 1945). Kofenia jest państwem uznawanym przez dużo państw na arenie międzynarodowej, a Wodznia przez mało kogo.

W 2012 Kofenia zaczęła stosować własne tablice rejestracyjne. Z tego powodu wybuchła wojna kofeńsko-serańska, która w 2013 przerodziła się w wojnę serańsko-kokańską, bo w połowie wojny Kokania stanęła po stronie Kofenii, aż w końcu rozjebana Kofenia nie mogła dalej walczyć.

W 2014 Wodznia zaczęła robić to samo, co Kofenia, przez co wybuchła wojna kofeńsko-wodzeńska. W 2015 zakończyła się bombardowaniem Seranii dokonanym przez Hunrię.

Od tamtej pory do 2021 nic ciekawego się nie działo. Teraz dzieją się jakieś fajne rzeczy.

A nie, ja jeszcze mogę dodać, że w 2016 Serania zaangażowała się w IV wojnę światową. Serańczycy stanęli po stronie Pallasu. W 2020 wojna się skończyłą wygraną wspólników Pallasu.

## Rzeczy, które stworzyła Serania oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język serański - język Serańczyków. Podobny do pallasyjskiego i hokijskiego (zdaniem niektórych również do anflijskiego). Nauka badająca ten język to seranistyka.

Hydrobiologia - Serańczycy jak inne narody chcieli mieć swoje jakieś osiągnięcia naukowe. Również jak inni kradli cudzą wiedzę naukową celem stworzenia swojej. Połączyli w ten sposób ocypańską hydrologię i pallasyjską biologię i tak powstała serańska hydrobiologia.

Piekarstwo - dopiero Serańczycy zaczęli tworzyć dobrej jakości, normalne pieczywa. Były one znane wcześniej, ale to nie było to samo.

Muzyka - w Seranii stworzono własne instrumenty, w tym najbardziej rozpoznawalny, czyli harfa, dzięki czemu folklor serański różnił się od pozostałych.

Bimber - Serańczycy chcieli mieć swój alkohol i przerobili ursaryjską wódkę oraz anaroński spirytus i tak powstał serański bimber.

Biocybernetyka - odpowiedź na hunryjską cybernetykę. Połączenie pallasyjskiej biologii i hunryjskiej cybernetyki. W pewnym okresie swojego istnienia Ostruciacy i Hunrowie zmagali się z tak poważnymi zdrowotnymi problemami, że aż to wymagało wymiany niektórych organów na podzespoły mechaniczne, co już w przypadku niektórych Hunrów nie wystarczało i wymagało większej integracji mechanizmów z organizmem. Z chęcią uchronienia się przed takim czymś Serańczycy zaczęli zamawiać organy/komponenty cybernetyczne i wstawiać je chętnym. Jak się okazało, takie coś uchroniło ich i resztę przed tą plagą potężnych problemów zdrowotnych.

## Geografia

Serania to jest państwo położone w środkowej Kalcedonii. Jest to państwo wyżynno-górzyste. Po powstaniu państwa kontynuowano podział na województwa, ale z czasem zmieniono podział na ziemie, a później na kraje.

W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, najwięcej spośród typów jednostek osadniczych było tutaj miast. W 313 powstała Serania i wszystkim grodom wraz z ich podgrodziami nadano prawa miejskie, dzięki czemu dalej najwięcej było tu miast. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa. Z czasem w obu państwach poprzednie standardy powróciły.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta. W 622 zmiany w obu państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii. W 1603 Serania ją odzyskała i wprowadziła tam swoje standardy. W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie wprowadzała swój model. W 1604 zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie stanowiły większość. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Seranii odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Wtedy w Seranii większość zaczęły stanowić wsie. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Seranii większość zaczęły stanowić miasta. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy większość zaczęły na tych ziemiach stanowić osady. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości otrzymało prawa miejskie. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi.

W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością stały się wsie. Wyjątek stanowił rok 2021, kiedy Ursaria i Storkia były częścią Pallasu. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej. Stary stan rzeczy powrócił jednak w 2022.

## Ludzie

Kiedy Serania powstała, była z zasady państwem jednokulturowym, jednak istniały nieliczne regiony wielokulturowe będące skupiskiem innych narodów, a dokładniej Horanatów, Basetan, Muronońców, Barabułbargów, Pallasyjczyków i Gnidów. Zanim państwo powstało, najwięcej było tutaj miast i ich mieszkańców. W 313 powstała Serania i wszystkim grodom wraz z ich podgrodziami nadano prawa miejskie, dzięki czemu dalej najwięcej było tu miast, ale mieszkańcy zamieszkali głównie w osadach. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swoją zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami, ale udział mieeszkańców osad nie zmienił się. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad, a ludzie osiedli w większości na wsiach. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa, a liczba osadników nie zmalała. Z czasem w obu państwach poprzednie standardy powróciły.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie, a ludzie wyprowadzali się głównie na wieś. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta, a ludzie pozostali w osadach. W 622 zmiany w obu państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie i populacja osadnicza, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady, a populacja osadnicza wciąż stanowiła większość. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii. W 1603 Serania ją odzyskała i wprowadziła tam swoje standardy. W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie wprowadzała swój model. W 1604 zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie stanowiły większość. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Seranii odtworzono je po staremu. W tamtych czasach przesiedlano także wielu ludzi, co było zależne od tego, gdzie potrzebowano taniej siły roboczej. Przez to wielu Serańczyków opuściło Seranię i wielu obcych przybyło do Seranii. Również duża część tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od ponad tysiąca lat zjechała do Pallasu, a mniejszość gnidowska była prześladowana.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Wtedy w Seranii większość zaczęły stanowić wsie i to one były najchętniej zamieszkane. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Seranii większość zaczęły stanowić miasta, ale to wsie wciąż miały najwięcej mieszkańców. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy większość zaczęły na tych ziemiach stanowić osady oraz populacja miejska. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się wsiami, a ludzie chętniej na nich zamieszkali. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady oraz populacja wiejska. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, ale ludzie zamieszkali chętnie w osadach. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi oraz ludności osadniczej.

W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta, a wśród ludności najwięcej dalej było osadników. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością stały się wsie, a najwięcej ludzi wciąż mieszkało w osadach. Wyjątek stanowił rok 2021, kiedy Ursaria i Storkia były częścią Pallasu. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej, a najwięcej ludzi mieszkało na wsiach. Stary stan rzeczy powrócił jednak w 2022.

Kiedy Serania powstała, mieszkańcom zależało na odejściu od pallasyjskich obyczajów i odróżnienie się od mocarstwa. Większość Serańczyków była w tamtych czasach centrowcami i liberałami. To sprawiło, że byli znani z gwałtownego porzucania zwyczajów przejętych po Pallasyjczykach. W 378 Kalcedonia została najechana przez plemię Hunrów. Odebrali oni Serańczykom część ich ziem. Sami również byli w większości centralnymi liberałami i byli kojarzeni z gigantycznym postępem cywilizacyjnym mimo pochodzenia z egzotycznej dziczy. Serańczycy nie chcieli być podobni do dzikusów i stali się w większości centrowcami i liberalnymi konserwatystami. W tamtych czasach zaczęli częściowo utrwalać jakieś swoje obyczaje. W 476 Hunrowie nagle przeszli na poglądy centralne i konserwatywno-liberalne. To spowodowało wśród Serańczyków powrót do centrum i liberalizmu, co było następstwem utrwalania pewnych norm kulturalnych w państwie. W 477 Serania i Horania zawarły unię personalną, ale to wśród Serańczyków nic nie zmienia. W 496 wyodrębniła się narodowość storkijska, w związku z czym władze hunryjskie wraz ze społeczeństwem stali się ponownie centrowcami i liberałami, a Serańczycy zostali ponownie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, co wynikło z zapragnienia ciągłych zmian społeczno-kulturowych.

W 529 Hokia i Delany się zjednoczyły, a to wydarzenie spowodowało zmiany w społeczności hunryjskiej. Hunrowie ponownie zwracali się w stronę stanowisk centralnych i konserwatywno-liberalnych, a Serańczycy - w stronę poglądów centralnych i liberalnych. W 622 Delany się odłączyły i wszystko wróciło do stanu sprzed prawie 100 lat, czyli Hunrowie na powrót stali się centrowcami i liberałami, a Serańczycy centrowcami i liberalnymi konserwatystami. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. Serańczycy właściwi dalej pozostawali centrowcami i liberalnymi konserwatystami, a Serańczycy zachodni stali się centrolewicowcami i konserwatystami. Po zachodniej stronie granicy ożywieniu uległo wiele tradycji i zwyczajów, ale również część z nich została odrzucona, a niektóre zmodyfikowane. Mawiało się, że zachodnia strona granicy to ostoja tradycji serańskiej.

W 1455 Pallas sprzedał Storkię Ursarii. To wywołało w społecznosci hunryjskiej ponowne zmiany. Dało się zauważyć wśród Hunrów powrót do centrum oraz konserwatywnego liberalizmu, a wśród Serańczyków powrót do centrum i liberalizmu. W 1494 Ursaria połączyła się z Aranią. Władzę w nowym państwie przejęli prawicowi liberałowie. W Hunrii władzę zdobyli centrolewicowcy i konserwatyści, a w Seranii centrolewicowcy i liberałowie. W obu państwach władze zyskały poparcie, a w Seranii zauważyć można zanik tradycji. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym m.in. Seranię Zachodnią. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, a w Zachodniej tak - tamtejsi Serańczycy stali się szybko centrowcami i socjalistami.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Przykładowo u Hunrów szerzyć się zaczęły poglądy o naturze centrolewicowej i liberalnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowej i konserwatywno-liberalnej. W Seranii za to ludzie stawali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowcami i liberałami.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstała m.in. Serania Zachodnia, której mieszkańcy byli głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią i tamtejsi ludzie stali się szybko tacy sami poglądowo jak Serańczycy z "Centrum". W mentalności jednak różnice pozostawały przez jeszcze jakieś kilkadziesiąt lat, ale z czasem zniknęły. W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Serańczycy pozostawali w dalszym ciągu w znacznej większości centrolewicowcami i liberałami. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtych latach zatarły się różnice między Serańczykami wschodnimi a zachodnimi, bo w tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymało niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Zjednoczone narody poparły nowe władze. Władze hunryjskie w nowej kontynentalnej rzeczywistości reprezentowały poglądy centroprawicy, liberalizmu i radykalizmu. Za nimi poszli ludzie. Władze niepodległej Seranii przynależały do centrowców i konserwatystów. Za nimi poszli ludzie. W tamtych czasach ożywały tradycje i obyczaje kultury serańskiej, a przede wszystkim sama kultura serańska, która była prawie martwa przez ostatnie kilkadziesiąt lat.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Niepodległa od 12 lat Serania była państwem rozchwianym i władze stały się centroprawicowe, liberalne i radykalne. Za władzami i tak poszli ludzie, którym ciężko nadal było w nowej rzeczywistości. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze serańskie przestały być radykalne, a ludzie tak samo. Stwierdzono po prostu, że nie tędy jednak droga. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. W tamtym czasie Serańczycy także stali się centroprawicowcami, konserwatystami i radykałami. Bali się o siebie jako o społeczność, bo po latach nieludzkiego traktowania i niszczenia kultury odzyskali niepodległość, żeby po mniej więcej identycznym czasie znowu ją stracić. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Wówczas większość mieszkańców Ostruto-Hunrii (w tym również Serańczyków) skłoniło się ku poglądom centroprawicowym i liberalnym. Nic nie zmieniło to, że od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym, a w 1759 Storkia uzyskała niezależność.

W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści. W 1829 władze przechodzą na stronę centrolewicowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatywny liberalizm oraz otrzymały poparcie ludzi. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców. Ożywiona zostaje kultura ludowa Ostruciaków, Hunrów i Serańczyków, co wywołuje w świadomości serańskiej poczucie bezpieczeństwa o swoją tożsamość kulturalną, która w niektórych miejscach akurat słabła, co powodowało w tamtych miejscach niepokoje społeczne.

W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Zaczyna się ożywienie obyczajów serańskich i przywracanie świadomości narodowej w niektórych lokalnych społecznościach.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych. Z takimi samymi poglądami utożsamiała się większość mieszkańców państwa, którzy byli podekscytowani nadzieją na niepodległość. Były nadzieje, że w 1913 Strongia stanie się niezależna. Tak się jednak niestety, ale nie stało. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Ludzie wciąż mieli nadzieje na odzyskanie niezależności, ale niespodziewanie wybuchła I wojna światowa. Wielu mieszkańców Strongii chwyciło wówczas za broń i walczyło u boku Damadanii, ale już od 1915 ludzie przestali mieć nadzieje na wygraną sojuszników tego państwa. Dlatego też w wyniku ogólnej sytuacji w Strongii doszedł do władzy Serańczyk o poglądach centrowych i liberalnych. Za nim poszli ludzie, a nowy książę dołączył do sojuszu Pallasu. Jak się okazało, dobrze zrobił, bo to Pallas wygrał wojnę. Po wojnie Ostruto-Hunria została podzielona została podzielona na Ostrut i Hunrię, a Strongia stała się niezależna. Książę zmienił swoje poglądy i stał się centrowcem i liberalnym konserwatystą. Za nim poszli ludzie, bo był uznawany za strongijskiego bohatera.

Z początkiem 1920 książę Strongii ogłosił się królem Strongii, a z początkiem 1921 - prezydentem. Również w 1921 zaszło wiele zmian w światowej polityce. Władzę w Anaronie przejęli prawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Anorze - prawicowcy i umiarkowani liberałowie. Od tego wiele się zaczęło. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm i stracił już swoje poparcie, bo ludzie nie rozumieli zmiany. Zaczął irytować ludzi z początkiem 1922, kiedy znowu zmienił swój tytuł i nazwał siebie królem. Tym samym zresetował swoją kadencję i przedłużył ją z 4 do 5 lat. Jest on więc współcześnie postacią mieszaną jeśli chodzi o bycie dobrym lub złym oraz kontrowersyjną. W 1923 doszło do kolejnej unifikacji Hokii i Delan. Wtedy znowu ten król zmienił swoje poglądy. Stał się centroprawicowcem i umiarkowanym konserwatystą. Wkurwiał już ludzi totalnie, bo był bardzo zmienny. Jego idee były kontynuowane przez następców, ale już w latach 30. takie coś miało większe poparcie. W 1939 Hokia i Delany się rozdzieliły, a ówczesny król też się zmienił i stał się centroprawicowcem i umiarkowanym liberałem. W latach 40. miał już całkiem duże poparcie, bo wspierał lud podczas wojny. W 1945 Hokia i Delany znowu się zjednoczyły, a Ostrut został podzielony na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. W Strongii nic to nie zmieniło. Jedyna zmiana była taka, że król Strongii poparł komunistów, a państwo dołączyło do bloku komunistycznego.

W 1946 król Strongii ogłosił, że likwiduje swoją kadencję i jest królem dożywotnim, a władza będzie przekazywana dziedzicznie. Jednocześnie powoli zaczynał wprowadzać dyktaturę, a w 1947 ogłosił się prezydentem i zlikwidował prawo dziedziczenia władzy. Jego kadencja trwać miała tym razem nie 5, a 3 lata. Miał już poparcie całkowite, bo odbudowywał państwo po wojnie. Mieszkańcy Strongii też w większości stali się centroprawicowcami i umiarkowanymi liberałami. W 1948 prezydent znowu ogłosił się królem, żeby zmienić zdanie po roku i znowu stać się prezydentem, którego kadencja miała potrwać tym razem 6 lat. W 1950 ogłosił się na nowo królem, ale ogłosił 10-letnią kadencję. Ludzi zaczął wkurwiać on oraz cały komunizm. On więc ubiegał się o prawo do odłączenia się od bloku komunistycznego. Dostał pozwolenie i prowadził dyktaturę po swojemu.

Co 10 lat jego następcy robili coraz lepsze rzeczy, żeby być coraz bliżej kapitalizmu.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja były jednym państwem, które dalej nosiło potoczną nazwę Strongia. W tym samym roku doszło do zjednoczenia Ostrutu. W Seranii i Murononcji władzę przejęli centroprawicowcy i umiarkowani konserwatyści. W 1993 Hokiodelany się rozpadły, a władza serańska się zmieniła. Władzę w Seranii przejęli centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, za którymi poszli znowu ludzie. W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii, ale u władzy pozostali w Seranii wciąż ci sami ludzie, a społeczność się nie zmieniła. Pewna zmiana zaszła dopiero w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Władze zmieniły wtedy swoje poglądy na centrolewicę i konserwatyzm, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i władzę przejęli centrowcy i liberałowie, którzy otrzymali poparcie ze strony ludu. Sytuacja uległa ponownie zmianie w 2022, kiedy od Pallasu oddzielają się: Ursaria, Storkia, Świeńsk, Koszbia, Bafania i Amalenia. Władze Seranii zmieniły swoje poglądy i przeszły na stronę prawicową, liberalną i radykalną. Za nimi, jak ciężko się domyślić, poszli ludzie mimo wszystko.

## Polityka

Seranią zawsze rządził król (ser. *kinger/king*), który pełni również funkcję szefa rządu, która jako osobny urząd upadła bezpowrotnie, kiedy Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Zastępcą króla jest wicekról (ser. *vickinger/vicking*), który jest drugi w hierarchii, a pod nim jest pomocnik króla (ser. *kinger helper*). Na czwartym miejscu jest parlament składający się z Sekcji Głównej (ser. *Man Sešt*) albo Niższej (ser. *Lovši Sešt*) i Sekcji Pozostałej (ser. *Pozli Sešt*) lub Wyższą (ser. *Hivši Sešt*), a w czasach wspólnego państwa serańsko-murononckiego nosiła również nazwę Sekcji Serańskiej (ser. *Srn Njali Sešt*). Pierwsza sekcja liczy 400 członków będących od 2006 wyłącznie Serańczykami, a druga liczy 200 członków i tam są dopuszczane mniejszości narodowe niebędące Serańczykami, bo w związku ze skomplikowaną sytuacją w tamtej części kontynentu od roku 1990 wielu ludzi było zmuszonych do zmiany miejsca zamieszkania i znajdowali się wszędzie.

Politycy są tacy, jacy są ludzie, a jacy są ludzie, opisywałem wam już wcześniej, a drugi raz mi się nie chce.

## Religia

W momencie powstania państwa w 313 domunijącą religią był pallasyzm. Od 601 zaczęło się pojawiać w państwie wielu musanistów, a ludzie chętniej przechodzili na tę wiarę, przez co musanistów zaczęło być tu najwięcej. W 618 wybuchła wojna domowa w Seranii między pallasystami a musanistami. Tego samego roku się zakończyła wygraną musanistów, a wynikiem tej wygranej było szerzenie się tej wiary. Okres ich dominacji nie trwał jednak długo, bo w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu. W Seranii jednak prawie połowę dalej stanowili oni. Końcem 688 wybuchła kolejna wojna domowa, która potrwała aż do początku 712. Wygrali pallasyści. W końcu około 734-736 musaniści przestali być aż tak liczną mniejszością religijną w Seranii. Przyczyniły się do tego wyprowadzki musanistów do innych państw, przechodzenie na pallasyzm oraz ukrywanie się, a także to, że pallasyści coraz częściej bronili się przed musańskimi zabójcami zabijając ich samych.

W 738 na południu Kalcedonii pojawił się nowy nurt religijno-filozoficzny przybyły ze Zrajzji, czyli wakupizm. Przyjął się on bardzo dobrze wśród ludzi. Od tej pory większość Serańczyków była jednocześnie pallasystami i wakupistami. Nauki tej religii dały im nową nadzieję po burzliwym stuleciu pobytu musanistów na tych ziemiach. W 1054 doszło do podziału na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Serańczycy pozostali pallasystami klasycznymi. Od 1612 Serańczykom i innym narodom narzucano ponownie musanizm, ale tym razem Serańczycy z tym walczyli aż do 1688, kiedy przestano im narzucać tę wiarę. W tamtych czasach jednak część musanistów się ujawniła i doszło do powstania nowego odłamu tej wiary, jakim był musanizm serański.

Oprócz pallasystów klasycznych i wakupistów w Seranii są również pallasysci ezoteryczni, westaliści, musaniści (nie tylko musaniści serańscy, ale także inne odłamy) i wyznawcy wierzeń ludowych pamiętających jeszcze czasy przed powstaniem Seranii.

## Kultura

Z poprzedniej części artykułu wiadomo, z jakimi poglądami można utożsamić Serańczyków i nie będę o tym pisał trzeci raz, bo nie ma sensu.

Kultura serańska na początku swojego istnienia była bardzo podobna do pallasyjskiej, ale z czasem bardzo się poróżniła. Znaczące w tym było pojawienie się musanistów na kontynencie oraz przejęcie przez nich większości w Seranii. Niedługo po tym, jak musaniści przestali stanowić większość, Serańczycy stali się wakupistami. Współdzieląc tę wiarę z pallasyzmem klasycznym, kształtowali w taki sposób swoją kulturę i zamazali ślad kulturowy pozostawiony przez musanistów. Ten proces poróżnił kulturalnie Seranię od Pallasu.

Serańczycy są znani ze swoich odkryć hydrobiologicznych, najlepszych pieczyw, najlepszego bimbru i najlepszych częściowych cyborgów.

Stereotypowy Serańczyk pracuje jako hydrobiolog, piekarz, twórca bimbru albo biocybernetyk. Prawdopodobnie jest w połowie cyborgiem, a jego zainteresowania to picie bimbru, granie na harfie, opluwanie musanistów (chyba że sam nim jest, to opluwanie pallasystów), oblewanie Horanatów byle czym (bo to ateiści, którzy jeszcze przez musanizm serański serwali unię personalną w średniowieczu, a w czasach okupacji Abalów wyganiali Serańczyków z ich domów), szkalowanie Basetan (bo to musaniści), śmianie się z Muronońców (bo to agnostycy, którzy przez 16 lat stanowili wspólne państwo z Serańczykami), bicie Nasetończyków (bo to anfliści pochodzący od Barabułbargów, którzy są dziwakami, a sami Nasetończycy nie chcą nazwać siebie Serańczykami), tępienie Defończyków (bo to lodiryści oraz tchórze bojący się Arańczyków) i smarowanie Kokańczykom klamek od drzwi psim gównem (bo byli ateistami w średniowieczu, osiedlili się u siebie jako intruzi, boją się Arańczyków i wspierają Kofenię) oraz powtarzanie Borżanom, że są Serańczykami.

Serania jest państwem w zasadzie jednokulturowym, ale zdarzają się miejsca będące stykiem głównie dwóch do trzech kultur. Od 732 udało się wytworzyć dużo różnic między Serańczykami zachodnimi a tymi z pozostałej części. Zaniknęły one w XVII wieku w czasie przynależności do Abalii Zamańskiej i poddaniu wyniszczeniu kulturalnemu i fizycznemu (nierzadko również psychicznemu).

## Język

Językiem urzędowym od zawsze był tu serański. Początkowe stadium rozwoju języka, czyli język staroserański, powstało już w roku 313. Obok formy standardowej powszechnej dla całego państwa istniały również dialekty regionalne, którymi ludzie także się posługiwali. Od 889 mówi się o języku średnioserańskim, a później mówiło się już o nowoserańskim.

W latach 1622-1688 Serania była częścią Abalii Zamańskiej. W tamtych czasach wielu ludzi uległo przesiedleniu, a kultura w dużym stopniu zniszczeniu, ale później została ona odtworzona. W tamtych czasach wielu Serańczyków zostało przesiedlonych z ziem oryginalnie serańskich, a ich domy zostały zamieszkane przez również przymusowo tu przywiezionych ludzi z innych stron ten części państwa okupanckiego. Po 1688 część próbowała wrócić do siebie, ale nie każdemu się udało, co czasami powodowało lokalne konflikty.

W 1711 Serania została anektowana przez Ostruto-Hunrię, co sprawiło, że spowodowało "depresję mentalną" narodu serańskiego. Stali się narodem konfliktowym, co dało się zauważyć w 1721, kiedy inne państwa z południa Kalcedonii również zostały anektowane. Serańczycy popadali w konflikty z innymi narodami, bo chcieli ugrać jak najwięcej dla siebie w oczach władz ostruto-hunryjskich. To się powoli zmieniało w XIX wieku, kiedy Serańczycy i reszta zaczynali dążyć do niepodległości. W końcu w 1912 decyzją władz ostruto-hunryjskich powstała Strongia, czyli nowe państwo pozostające zależnym od mocarstwa. Po chuj ja wam to mówię? Bo wtedy w wyniku tych wszystkich konfliktów dochodziło również do tego, że ludzie z rodzinami spierdalali ze swoich domów. *A jak się to ma do tematu języków?* A no tak, że w wyniku tych wszystkich przesiedleń ludzie przestawali się posługiwać swoimi regionalnymi odmianami języków. Próbuję dotrzeć do tego, że do Seranii przybywali także Serańczycy mieszkający poza Seranią od lat i oni nie znali żadnego dialektu swojego języka, tylko posługiwali się standardem językowym.

W 1912, kiedy powstało państwo strongijskie, ludzie bardziej sami z siebie zmieniali swoje miejsce zamieszkania, bo poszukiwali lepszego miejsca do zarobienia. Tak się składało, że ludzie chętnie się wprowadzali w pobliże Seranii, bo to tam zarabiało się najwięcej i żyło najlepiej. Dało się więc czasami słyszeć formy będące półdialektami języka serańskiego albo czysty standard językowy.

W 1990 doszło do rozpadu Strongii. Powstało takie państwo jak Serania i Murononcja. Serańczycy wciąż chętnie posługiwali się swoimi dialektami. W 2000 zakończyły się baseckie wojny domowe, w wyniku których Serania utraciła część swoich ziem. Sporo Serańczyków tam mieszkających zostało przesiedlonych do Seranii. Równocześnie przez całe lata 90. znalazło się tu wielu Serańczyków zmuszonych do ucieczki z Basetu i Prancyzji przez wojnę domową. Mieszkali oni przez ten rok rozsiani po całej Seranii, aż w końcu w 2001 Serania otrzymała część ziem Nasetonu, skąd wysiedlono Nasetończyków, a napływowi Serańczycy wprowadzili się tam. Do dzisiaj są to ziemie czyste językowo, gdzie nie wykształcił się żaden dialekt (bo Serańczycy, którzy tu napłynęli, zarzucili praktykę posługiwania się mową regionalną).

88% Serańczyków zna język standardowy oraz swój dialekt regionalny (niezaliczeni zostali Serańczycy, którzy napłynęli w latach 2000-2001 i zamieszkali ziemie nabyte w 2001), a 12% tylko język standardowy.