Krwawy Gwizdek (Blood Whistle)

Pasta jest beznadziejna
(szczerze powiedziawszy to nawet nie jest creepypasta), a tłumaczę ją dla zabawy – jest tak zła, że aż śmieszna. Starałem się ją przetłumaczyć w stylu autora (dziwacznie użyte zwroty i pełno niespójności, w tym niewiedza o grze), czy źle użyte słowa (autor chyba nie znał ich definicji) jednak niektóre
elementy usunąłem, takie jak błędy ortograficzne, lub zdania które według mnie
ciężko było „sensownie” przenieść na nasz język (nie było ich dużo), lecz błędy językowe zostawiłem. Bez nich cała historia nie byłaby taka… „wyjątkowa”. Także
dość często nie tłumaczyłem „słowo w słowo”, bo po prostu nie mogłem znieść
niektórych pojęć, szczególnie określeń nie mających odpowiednika w naszym
ojczystym języku. W tekście można znaleźć kilka znaków zapytania zamkniętych w
nawiasach kwadratowych – są to moje zaznaczenia wyrażeń, których po prostu
sensu nie rozumiałem, więc pozostawiłem je tak, jak były.

Samą historię tłumaczyłem ponad rok. Wstępne plany były takie, żeby ukończyć oba projekty - "I Hate You" razem z tym, co macie przed oczami. Niestety, okazało się, że czeka mnie dużo więcej pracy niż przypuszczałem, a "I hate you" ukazało się już na tyle dawno, że PG zdążył nagrać z niej odcinek. Z ukończeniem zwlekałem z dnia na dzień - zważając też na to, jak okropną historią jest ten gniot. Lecz i tak uważam, że te godziny spędzone nad tłumaczeniem tego tekstu nie były stracone... chętnie bym zobaczył ją na kanale patrona tej strony :)

**Niżej znajdują się odnośniki (np. [\*1]) wyjaśniające kilka pojęć.**

Oryginalnie „*Blood Whistle*” (ang. Gwizdek Krwi).
Miłej zabawy!

*Tłumaczenie z dedykacją dla całego kanałów GCPPL i PsyGambit – jego*
autorów, widzów i innych.

*Miłej zabawy! :3*

~Tuptup123 (a.k.a. Dash-TT)

>**Wyjaśnienia niektórych terminów/innych zagadnień:<**

\*1 – Postać popularnej
Creepypasty „Ben Drowned” http://pl.creepypasta.wikia.com/wiki/Ben\_drowned

\*2 – „Gwizdek
Przeniesienia” (z ang. Warp Whistle) – jest to tajemny przedmiot w grze SMB3.
Zdobywany jest w rzekomych „Sekretnych Domkach” i dzięki niemu z mapy poziomów
można się przenieść do „Strefy Przeniesienia” (ang. Warp Zone), z której możemy
teleportować Mario do późniejszych światów bez konieczności przechodzenia
poprzednich.

\*3 - https://www.youtube.com/watch?v=I1enc0Xa\_kg
(Także znany jako „P Switch Theme”)

\*4 - Prawdopodobnie chodzi
o tą melodię: https://www.youtube.com/watch?v=eRXqOpw3uQA

\*5 -  Autor pisze o „Stroju Szopa” mając na myśli
jeden z powerupów, lecz najprawdopodobniej drugi – „Tanooki Suit” (Często
nazywany Racoon Suit) lub „Super Leaf”. Obie moce dają Mario możliwość latania.
( http://www.mariowiki.com/Super\_Leaf ).

\*6  - http://sjp.pl/unisono

\*7 – W języku angielskim
słowo „home” oznacza prawdziwy dom osoby, który jest dla niej bardzo ważny, ma
z nim jakąś więź. Jest to „miejsce, do którego chcę się wracać”

\*8 – „Westerplatte” ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Westerplatte )
czyli potocznie wybuch II Wojny Światowej w Polsce użyte w zastępstwie „D-Day”,
czyli angielskiej nazwa Lądowania w Normandii 6 Czerwca 1944r, podczas II Wojny
Światowej. (https://pl.wikipedia.org/wiki/L%C4%85dowanie\_w\_Normandii ) Użyte
jest tu jako „dzień zbrojny”, ciężka walka o obronę danej rzeczy.

\*9 - Cthulhu to jedna z
fikcyjnych postaci z powieści H.P Lovecrafta. https://pl.wikipedia.org/wiki/Cthulhu

\*10 - Autorowi chodziło o
to, że pojawiały się onomatopeje dźwięków z tła. Tekst, który pojawiał się na
ekranie (ten który „pozwalał Mario mówić”) mógł pojawiać się jak ten z
pierwszej części. Przykład możecie znaleźć tu:       http://s19.postimg.org/f1hy3qwwz/przyk\_adtekstumariobloodwhistle.gif

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

## **Przedmowa**

To jest blog studenta, który grał w zmodyfikowaną wersję gry
Super Mario Bros 3 na jego komputerze. Krótko po napisaniu ostatniego posta
popełnił on samobójstwo w przedpokoju swojego domu. UWAGA: Zawarta tu treść może
być nieodpowiednia dla młodszych czytelników!

## 5 Czerwca, 2012

Jakiś czas temu mój przyjaciel wysłał mi plik, mówiąc, że jest
to swego rodzaju straszny Hack do gry „Super Mario Brothers 3” i chciał, bym go wypróbował
(on sam nie miał na to odwagi). Stworzyłem więc ten blog by zapisywać moje
przeżycia z gry. Znalazł ten hack na stronie, która już nie istnieje.
Domyślałem się co w nim może być, gdyż już widziałem dziwne rzeczy związane z
emulatorami. Po prostu sprawdź BENA [\*1]. Nie przejąłem się tym za bardzo, jednak
na pewno było coś z tym Romem nie tak. Jego tytuł to „SMB3:BW”. Nie zagram w niego dzisiaj, gdyż zajęty jestem robotą z koledżu itp.

## 6 Czerwca, 2012

Dzisiaj trochę w niego grałem. Oczywiście mój kolega był w błędzie, gdyż przechodziłem poziomy od 1 do 3 nic złego się nie działo.
Wszystkie grafiki, poziomy, i dźwięki nie miały nic na sumieniu. Zaraz… sekrety! To musi być sposób, jak odblokować tę dziwną stronę gry! Przysięgam
ludzie, znajdę jutro Gwizdek Przeniesienia [\*2] i zobaczę jaki to mroczny
sekret chowa ten Rom! Może właśnie to wyjaśni, do czego odnosi się to „BW” w
tytule…

## 7 Czerwca, 2012

Żałuję, że odblokowałem ten sekret. Ta gra będzie zmorą mojego życia... Spróbuję wyjaśnić wszystko co do każdego szczegółu. Nie wiem, czy mi
uwierzycie, ale ta chora kpina z jednego z moich faworytów z dzieciństwa musi
być zniszczona, by już żaden człowiek na tej zielonej planecie Boga nie mógł
tego zobaczyć. I Todd (tak będę go nazywał dla jego prywatności), jeśli teraz to czytasz, to proszę cię, NIE WYSYŁAJ tego linka do kogokolwiek. Zobaczysz
czemu.

Wszedłem do zamku. Wiedząc, że jego jedynym sekretem był Gwizdek
Przeniesienia, przebiegłem przez niego szybko, pozbyłem się szkieletów przed zdobyciem listka. Rozbiegłem się i wzbiłem się w powietrze (…)

\* \* \*

Moje całe życie przed
wciśnięciem tego klawisza... byłem szczęśliwy. Byłem normalny. Mogłem spokojnie
wstać rano, będąc pewny swojego bezpieczeństwa. Teraz to kłamstwa. Same kłamstwa. Wiem o tym. Od dzisiaj moje życie stanie się prawdziwym piekłem, w
którym każdy dzień będzie daremną walką by zachować zdrowie psychiczne. Po
skończeniu „Uniwersytetu Elektronicznych Defektów” przywitam śmierć jak
kochankę, z otwartymi ramionami. Teraz przyszedł czas na to, co musiało się
kiedyś stać.

\* \* \*

(…) Klocki, które formowały ściany miały delikatny, śliski
połysk, a były koloru obsydianowej czerni. Skóra Mario miała teraz lekko szary
odcień, ale to nie było to, co było tutaj nie tak. Muzyka była przyśpieszoną
wersją normalnego utworu z Bonusowego Pokoju [\*3]. Głowa Toada była cała
popękana i obficie krwawiła, wylewając ciecz na podłogę, powodując wrażenie
„lodowego poziomu”. Jego usta były dużym, pustym otworem, wylewającym jeszcze więcej czerwonej substancji. Ta krew miała nieprzyjemnie się błyszczała i jakość, która POWINNA być niemożliwa do wytworzenia przez taką 8-bitową grę jak
SMB3. Podszedłem do niego, by zobaczyć, co powie:

***Krwawy Gwizdek.***

*USŁYSZ JEGO PŁACZ*

Później podbiegłem do skrzyni by zobaczyć, co tam się znajduje.
Kufer był oblany tą samą realistyczną krwią, co emanowała z wrażliwej, popękanej
czaszki biednego grzybo-głowego koleżki. Idąc na przód odkryłem jego mroczny
sekret… To była nieprzyjemna niespodzianka. Nie byłem przygotowany na
następujące wydarzenia.

Z tego, co uważałem za najgłębsze czeluści piekła wyłonił się
przesączony krwią Gwizdek Przeniesienia. Zaświstał dwa razy, jak normalny
gwizdek by to zrobił. To, mój drogi czytelniku, były moje przeżycia z dzisiejszej
rozgrywki. Teraz jak to piszę, próbuję wybić sobie z głowy tą głęboką melodię, którą
zagrał. Gwizdek opadł i wbił się głęboko w klatkę piersiową Mario. Krzyczał
przeraźliwie, gdy flet przeszedł boleśnie przez jego plecy, by później wrócić
do skrzyni. To na pewno nie był 8-bitowy krzyk. Nawet nie brzmiał “kreskówkowo”.
To był odgłos niewyobrażalnego bólu, głębokiej agonii. Jego twarz mówiła
dokładnie to samo. Mario został przeniesiony do Strefy Przeniesienia Krwawego

Gwizdka.

Nazywam to tak, gdyż miała ten sam rysunkowy kontur wyspy, jak
jej oryginał. Woda była z tej samej krwi, z którą spotkałem się na początku.
Ciała żółwi i innych przeciwników Mario były porozrzucane po brzegach. Białe,
groźnie wyglądające oczy błyszczały pomiędzy falami, wpatrując się w hydraulika
(lub na mnie, nie jestem pewien). Wszystkie światy były zaznaczone odpowiednimi
numerami, wszystkie ich kropki były szkarłatne. Zauważyłem też wtedy następną
anomalię, tym razem dotyczącą kropki świata ósmego. Obok niej znajdowały się
dwa płomienie, poskręcane I wijące się krzywo. Nie nacisnąłem żadnych przycisków, a
Gwizdek dźgnął [?] Mario w żebra. To zmusiło go, by przesunąć się na kropkę
świata drugiego. Odmawiając jakiejkolwiek uwagi na okropieństwa, które mogły się
wydarzyć na tej pustyni, zapisałem grę i wyłączyłem. Grałem o wiele za dużo jak
na dzisiaj.

Myślę, że akronim z tytułu Romu oznaczał właśnie ten instrument.
Pomijając wydarzenia które powodują te abominacje, będę dalej ofiarą tego bólu,
dla waszego świętego spokoju. Właściwie, to też dla mojego. Pomoże mi to nie
tracić rachuby dni i może ta rozpaczliwa próba trzymania się krawędzi
stabilności mojego umysłu nie pójdzie na próżno.

Jest już aż pięć tysięcy ludzi który zaczęli śledzić ten blog od
czasu tych dwóch dni. Niedługo pewnie wrzucę coś nowego. Dla tych, co śledzą
moje posty – podzielcie się linkiem z przyjaciółmi. Muszę was prosić, byście
pokazali tą tragiczną powłokę tego, co kiedyś kochałem.

## 8 Czerwca 2012

Zrobiłem to. Udało mi się utrzymać moje szczątki postrzegania
rzeczywistości [?] na tyle długo, by przejść świat drugi. Doszedłem do wniosku, że
ktokolwiek to zrobił, musiał być kompletnie obłąkany. Musiał być w jego umyśle, tak dziwnej maszynie,
jakiś zardzewiały trybik lub zepsuta sprężyna. Jego jedynym powodem, by
stworzyć ten mod, było psychologiczne i mentalne torturowanie naiwnych dusz, na
tyle nieszczęśliwych, by złapać się w sidła jego tajemniczego źródła[?]. Jestem na
tyle pechowy, że zaliczam się do osób, które wpadły w tą pułapkę.

Zastanawiam się jak mogłem wczoraj przeoczyć te rzeczy, gdy
zapisywałem w tym świecie. Nie mogę uwierzyć co oglądałem. Ta sama krew
widniała na piaskach pustyni. Samotne oczy obserwowały mnie z piramid.
Pentagramy i inne demoniczne symbole rzucały się w oczy. Czy ten hack mógł być
sprawką Illuminati? [?] Nie… starczy tych bredni. Muszę skończyć tą smutną historię.
Szkielety żółwi zasypały cały krajobraz. Także Mario miał wyraźne zaburzenia w
swym wyglądzie. Wyglądał na wygłodzonego, wysuszonego – tak, jak osoba która
spędziła kilka dni na pustyni. Mario, samemu, przesunął się na pole 2-1, a
muzyka zaczęła grać.

Była to odwrócona wersja muzyki z mapy świata [\*4]. Mogłem
usłyszeć tam szepty i inne paranormalne fenomena, mówiące tajemnicze frazy. Po
około minucie zacząłem nagrywać te dźwięki. Wrzucę je jak najszybciej, lecz na
pewno nie dzisiaj. Jedne z najwyraźniejszych zdań jakie mogłem usłyszeć były “*Pozwól gwizdkowi sobą kierować*” oraz “*Instrument krwi gra najsłodszą melodię*”.
Trzeba przyznać, zaniepokoiło mnie to mocno, ale to i inne rzeczy nie
powstrzymają mnie przed przejściem reszty.

Poziom sam w sobie był BARDZO straszny. Niebo było
szaro-niebieskie, a towarzyszyło mu prawie białe słońce. Kolory nie były wcale
jasne lub radosne… cegły z piramid były wyblakłe i popękane, a drewniane klocki
były wyraźnie przegniłe. Mario wyglądał na wygłodzonego... był chudy i jakiś... suchy. Ogniste stworzenia wpatrywały się we mnie jak rekiny wypatrujące swojej
ofiary. Naturalny wyraz twarzy Żółwi zmienił się na zniechęcony, wręcz
obrzydzony. Zdobyłem strój szopa [\*5], więc pobiegłem wzdłuż rury i odleciałem.

Leciałem przez chwilę, było to trochę pocieszające. Także Mario
się zmienił – na jego twarzy znów zawitał normalny, wesoły uśmiech który
posiada w normalnej grze. Rozkoszowałem się w tych kilku momentach radości
wziętych z tej gry. Skończyły się po kilku sekundach. Niebo zabłysło
ponurą czernią, a Krwawy Gwizdek przybył i ponownie przebił biednego hydraulika.
Mario spadał, aż uderzył w ziemię z hukiem. Mogłem przysiąc, że to poczułem.

Jakimś cudem był żywy, ale jego
ciało drgało w bezradnej próbie podniesienia się na nogi. Ogniste stworzenie wskoczyło na
Mario, który był teraz przygwożdżony do ziemi i krzyczał w bólu. Jego krzyk był
przejmująco realistyczny. To odpychało tak niewysłowionym bólem, nie do
opisania, który też czułem, bólem z tortur przez które przechodził nasz bohater.
Był tutaj. Paląc się i kipiąc w bólu – tu gdzie ja siedziałem, kompletnie
bezsilny. Byłem zmuszony do oglądania tego, myślałem, że to ostatnie "próby" świata drugiego. Byłem w wielkim błędzie.

Pojawił się wybór poziomów. Gwizdek powrócił, a Mario został przeniesiony
do jednego z poziomów w piramidach. Na początku poziomu tło zmieniło się na
czerń wypełnioną dymem. Błysk piorunów rozświetlił niebo. Przez ich blask można
było dostrzec uskrzydlone demony w locie. Na niebie także widniały rozświetlone
pentagramy i liczby 666. Mario był niesiony przez dwóch synów Bowsera do jednej
z piramid, lecz ta była trochę inna od reszty.

Cegły były popękane i wyblakłe przez siłę czasu. Krawędzie
klocków były poszarpane, a na każdym z nich znajdowała się wyschnięta krew. Nic
nie grało w tle oprócz dźwięków ciężkiego bębna i grzmotów piorunów. Piorun nie
„grał w unisono” [\*6] z jego błyskiem, jak w większości gier. Była tu
nieprzyjemna przerwa między błyskiem na ekranie a „wybuchem”. Gdy osiągnąłem
szczyt budowli zobaczyłem najgorszą dotychczas rzecz:

Bowser unosił się nad wszystkimi, przytłaczający i okropny. Pod
nim stało czworo z jego synów, w tym dwóch, którzy nieśli Mario: Morton, Iggy,
Ray i Von Koopa. Nad tym wszystkim widniały jasne, wręcz neonowe czerwone
litery ułożone w słowa „Krwawy Gwizdek”. Twarz Bowsera była dziesięć razy
straszniejsza niż kiedykolwiek ją widziałem. Jego zielona skorupa była
popękana, a jego białe kolce ubroczone krwią. Krew na jego zębach była
świeża, nawet gdy zlizywał ją swym wężowym językiem, pokazując w ten sposób swoje niecne
plany związane z Mario. O tym, co zrobi z nim jak się go pozbędzie. Właśnie
wtedy zrozumiałem straszną prawdę:

***Mario nie może umrzeć*.** Gra mu na to nie pozwoli. Nawet jeśli
wiele rzeczy jest w niego rzucanych, nawet jeśli jest okaleczany na wiele
brutalnych sposobów, jego śmiertelność się nie skończy. Do czasu. Będzie dalej
powstrzymywany przez jakąkolwiek mroczną siłę, lub jakiego szaleńca który
kieruje wszystkimi przykrymi zdarzeniami do samego końca gry, przy którym boleśnie
zniknie.

Nagle Von Koopa wyciągnął sztylet. Błyszczał w przedziwny,
realistyczny sposób, w świetle znaku Krwawego Gwizdka majaczącego w górze. Po
chwili Von Koopa zaczął rozcinać klatkę piersiową Mario. Mario ponownie
wyrzucił z siebie ten okropny krzyk, płacz, pokazujący jego wielką chęć do
zakończenia swych męczarni. Łzy spływały po jego twarzy, gdy Von wyciągał z
niego serce, które dalej biło. Podał je Bowserowi, który pożarł je z głośnym
chrupnięciem [?].

Jego synowie śmiali się gdy to zrobił. Krew lała się z pociętego
brzucha Mario. Bowser rzucił jakiś ponury pomruk, a jego synowie radośnie
podbiegli do ciała Mario i bez skrupułów zaczęli wydzierać z niego co się dało.
Gdy to robili Mario powoli odwrócił swoją głowę w moim kierunku, i wypowiedział
przez krew i łzy proste słowo: /"cz-cz-czemu?"/

Sam sobie zadawałem to pytanie. Czemu traktowali go jak zwierzę
– jeśli nie gorzej – tylko dla ich rozrywki? Czemu ktokolwiek miałby mieć wkład
w tworzeniu tak strasznego systemu, przyrządu? Systemu, w którym życie i śmierć nie
mają znaczenia i są manipulowane, systemie, w którym pojęcia takie jak moralność, skrucha
i miłosierdzie są kompletnie obce? Wzdrygam się gdy tylko pomyślę, że jest
gdzieś osoba tak bardzo chora, która umieściła by postać w piekle, w sytuacji
nie do zniesienia, by tylko usiąść, patrzeć i śmiać się. Źle mi się robi od tego aż do
samego rdzenia mego ciała.

A właśnie, to przypomina mi o innej rzeczy. Pewnie zastanawiacie
się, czemu mówię tak poważnie o Mario jak o człowieku, istocie żywej. Jak o człowieku,
który przeżywa ból, żal, depresję, głód i pragnienie tak, jak każdy z nas. O
człowieku, który jest zdolny do odczuwania radości, skruchy, życzliwości i
miłości jak każdy z nas. Mówię tak, gdyż jestem święcie przekonany, że nim jest.
Proszę, nie przestawajcie śledzić tego bloga, bo myślicie, że jestem szalony! Wyjaśnię
to później.

Wierzę bez cienia wątpliwości w to, że we wnętrzu tej gry jest
postać z wieloma emocjami, ktoś, kto czuje, jak ja lub ty. Ale to tylko gra,
prawda? To tylko wymyślona mieszanka kodu i danych złożona razem by ukazywać
słowa lub obrazy, prawda? Właśnie nie. Wszystko
mi mówi, że Mario musi być żywy. Zobaczyłem go w pełni radosnym i w
pełni zrozpaczonym, a kiedyś może nawet zobaczyć go nawet wściekłym. On czuje, jak
każde inne stworzenie, oddychające, ludzkie stworzenie.

Nie wiem jak. Nie wiem czemu. Nie wiem jak coś tak człowieczego
mogło powstać z czegoś tak złego, nieludzkiego. Myśl, że postać może mieć duszę
wydawał mi się kompletnie niemożliwy, dopóki nie zagrałem w ten hack. Mam teraz
cel grając w tą grę: by utrzymać tą biedną osobę żywą. Zakładam, że znam już
prawdę. Zobaczymy się ponownie jutro. To samo miejsce, ta sama godzina.

## 9 Czerwca 2012

To znowu ja. Ostatniej nocy miałem mnóstwo koszmarów które są
bezpośrednio spowodowane graniem w tą grę. Wydarzyło się też kilka dziwnych
rzeczy. Przed tym, nim przejdę do dzisiejszej rozgrywki, będę musiał omówić je razem z wami, bym miał interaktywny zapis urazów spowodowanych tą grą.
Mam z nimi dość poważny problem, ich związek z moim „domem”[\*7], i co one
znaczyły w związku z moim powolnym... „upadkiem”.

Przed tym, nim wam o nich opowiem, muszę wam udzielić pewnej
ważnej informacji. W czwartej klasie grałem na flecie. Każde dziecko musiało
umieć na czymś grać, a ja lubiłem instrumenty dęte z powodu ich sposobu grania,
wyglądu i brzmienia. Istna ironia, że jest to także instrument, który spowodował
u mnie tyle cierpienia. W moim śnie byłem w ciemnym pokoju i grałem na
instrumencie.

Byłem sobą z czwartej klasy, spokojnie grającym „Mary had a
little lamb”. Nagle zacząłem kasłać. Wykrztusiłem trochę krwi, która pojawiła
się także wokół mego fletu. Otoczyła go, a później wypełniła. Krew zaczęła
wypływać ze wszystkich otworów fletu. Niedługo potem zaczął wznosić się i
unosić. Minęło kilka sekund, a później wbił mi się w pierś. Przebił mnie, przechodząc
prosto przez moje serce i każdy inny niezbędny organ o jakim można pomyśleć.

Wstałem, pościel przykleiła się do mnie od zimnego potu. Wszystko
było ze mną w porządku. Ani jednego draśnięcia. Siedziałem w łóżku, przerażony,
że to przez tą grę – albo to po prostu ja, tracący poczytalność – i usłyszałem
jakiś dźwięk z laptopa. Był zamknięty, ale słabe, stłumione buczenie było
wyraźnie słyszalne. Ostrożnie podszedłem do komputera - wyglądał prawie jak
żywy[?]. Otworzyłem go.

Był to obrazek sprite’a „Mario Szopa” z SMB3 na czarnym tle. Był
opleciony łańcuchami, wisząc na nich za nogi i ręce, a łańcuchy wychodziły za
ekran. Krwawy Gwizdek siedział w samym centrum, wprost w ciele Mario.

Melodia Krwawego Gwizdka leciała w koło i w koło, pętla, która
tylko pogarsza dźwięk między ścianami mojej psychiki. Próbowałem wyjść z tego
programu, czymkolwiek był, ale okno nie chciało się zamknąć. W końcu musiałem
wyjąć baterię z mojego laptopa, co nie było zbyt dobre dla jego systemu. Na
szczęście nie utraciłem żadnych plików. Teraz pora na gameplay.

Byłem na kiepskiej imitacji mapy świata 3. Woda była niczym
innym jak krwią. Wygłodniałe ryby wyskakiwały z wody, z twarzami pokazującymi
ich pierwotne pożądanie. Od razu zauważyłem, że było coś nie tak z
reprezentacją Mario na mapie. Razem z jego ogonem szopa, Krwawy Gwizdek był
teraz permanentną częścią jego ciała. Jego skóra trochę zmętniała w porównaniu
do jej poprzedniego, szarawego odcienia, który był teraz wyraźniejszy. Także
teraz, na jego wąsach znajdowały się małe czerwone plamy. Bez mojej lub Mario
kontroli, oczywiście, zostałem przeniesiony do pierwszego podwodnego poziomu.

Czerwony odcień zapełnił cały ekran. Spodziewałem się tego,
głównie dlatego, że woda na mapie świata także była pogrążona w krwi. Popłynąłem
w lewą część poziomu by zdobyć ognisty grzybek [?!]. Gdy tylko Mario go zdobył,
a jego strój się zmienił, to na jego twarzy pojawił się zły uśmieszek.

Spojrzał na mnie i powiedział/“Zemsta, czyż nie?”/ Potwierdziłem
jego podejrzenia i wyruszyliśmy by stawić czoło złu czającemu się niedaleko. Ryby
rzucały na Mario wrogie spojrzenia, gdy ten przypływał obok i spalał je. Jego
normalny, wesoły uśmiech wrócił. Tak jak mój. Anihilacja tych mięsożernych
zwierzaków nie trwała długo, gdyż niedługo potem Mario i ja trafiliśmy na
piekielny dylemat.

Pojawiła się ogromna ryba z wieloma rzędami ostrych zębów. Pod
nią znajdowały się dwa klocki z power-upami, jedno czarne, drugie fioletowe. Założyłem,
że miały być niebieski i czerwone. Oczywiście nie było mowy dalszym przebiegu
rozgrywki bez sprawdzenia co w nich jest. Mario znów wyglądał tak, jak przez
większość gry. Wiedząc, że nie mam innego wyjścia, zniechęcony pokierowałem
Mario do klocka po lewej, czarnego, i uderzyłem go.

Ryba podpłynęła do Mario i zaczęła rozrywać jego kończyny. W tym
czasie w około zebrała się istna ławica ryb. Ich śmiech były głębokie i krótkie,
przetworzone przez ten mały 8-bitowy procesor. Nieudolne ciało Mario trzęsło
się w wodzie, wydzielając z siebie czerń na czerwieni. Gdy w końcu zginął, duża
ryba zaczęła się śmiać. Po kilku sekundach, wszystkie kończyny Mario odrosły. Został mi
tylko niebieski klocek. Uderzyłem go, by jak najszybciej przejść przez to
wszystko.

Bąbelki przestały wypływać z ust Mario. Płakał i błagał o pomoc,
by tylko pogorszyć sytuację. Wessał w siebie mnóstwo wody. Ucisnął swoje ręce
na gardle. Jego twarz w tylko kilka sekund zmieniła się z szarej na niebieską. Kopał
i się wierzgał, ale tylko się męczył. Pełen gniewu zaczął miotać kulę ognia,
spalając przypadkowe ryby z tłumu. Śmiały się jeszcze gorzej. Gdy zabił którąś
z nich, w jej miejsce pojawiały się dwie następne. Po chwili się poddał. Przyglądałem
się Mario, gdy ten wydusił z siebie ostatni bulgot w świecie 3. Krwawy Gwizdek
przebił go i zabrał ze sobą. Zapisałem grę i wyłączyłem w pośpiechu. Do
zobaczenia jutro.

## 10 Czerwca 2012

Policja z kampusu wpadła do mnie z wizytą. Najwyraźniej któryś z
was, czytelników, zgłosił moje komentarze na temat samobójstwa, twierdząc, że
jestem szalony. Przez to właśnie pozbyłem się wszelkich informacji osobowych z
tego bloga. Zlokalizowałem osobę która mnie zgłosiła i zbanowałem go. Też mam
Tracker IP, więc sobie nie myślcie. O wilku mowa – pięćdziesiąt tysięcy
śledzących? Nie sądziłem, że ta strona zbierze tak dużo aktywnych czytelników. Skądkolwiek przybyła ta popularność – lub rozgłos – jestem wdzięczny. Czas teraz na
rozgrywkę. Po dzisiejszym dniu powinienem być w stanie skończyć grę.

List od księżniczki Toadstool pojawił się ekranie, gdy ten ze
światem 3 zniknął. Wiła się i wierzgała. Łapa Bowsera przytrzymywała jej szyje
i usta, ale można było z łatwoscią ujrzeć strach w jej oczach. Rzucały się na
lewo i prawo w całkowitym i prawdziwym strachu. Bowser dalej miał ten
sadystyczny uśmiech na twarzy gdy zmagał się z nią. Po około półtorej minuty,
Peach zaczęła się zmieniać.

Jej oczy przepełniły się złowrogą czerwienią, gdy ta odpychała
rękę Bowsera z nieludzką siłą. Rechotała jak nicpoń. Niebieskie żyły były
wyraźnie widzoczne przez jej satynowe rękawiczki. Bowser osunął się w lęku. Tekst
na liście mówił tylko tyle:

**KRWAWY GWIZDEK**

**USŁYSZ JEGO PŁACZ**

*~PEACH*

Scena z listem została nagle przerwana, a na ekranie pojawiła
się mapa światu 4. Goomby i żółwie różnych rodzajów znajdowały się wszędzie, wściekłe
i głodne jak zawsze. Miało to sens. To był świat w którym wszystko było
miniaturowe/olbrzymie, więc przeciwnicy byli by dopasowani. Trawa, która
zazwyczaj jest zielona była teraz wyschnięta i szara. Małe zbiorniki wody były
krwią. Mario dalej był w ognistym stroju który przybrał w świecie 3. Porównując
do innych światów ten nie był taki przerażający. Powiedziałbym nawet że do
zniesienia. Mario wszedł do poziomu 4-1,  prosto w jakikolwiek przerażający scenariusz
miał do zaoferowania ten poziom.

Level miał takie same, typowe cechy do tej gry. Niebo było
czarne, co spowodowało duży kontrast między jasnymi chmurami. Odwrócona wersja
melodii zwykłego poziomu grała ponownie. Drewno – dokładnie tak jak wcześniej –
gniło i rozpadało się pod stopami Mario. Rury były wyblakłe i popękane w wielu
miejscach. Wszyscy przeciwnicy dalej mieli ten „wygłodniały” wygląd, niczym
karykatury ich odpowiedników z gry. Dość dziwne było to, że ich ilość była
znaczna. Żółwie i Goomby tańczyły w niemal rytualny sposób. Mario był wyraźnie
sparaliżowany, gdy tylko próbowałem obok nich przejść. Delikatne wciskanie
klawiszy na klawiaturze trzymało go jeszcze przy życiu, tylko kilka cali od
śmierci. Wśród tego całego gwaru wisiał klocek z Power upem.

Wyglądał zupełnie normalnie. Nic w nim nie rzucało się w oczy, co
bardzo mnie zdziwiło. Nie wiedząc, co może być w środku, uderzyłem go w ślepej
nadziei. Że mi pomoże. Z pewnością możecie wywnioskować z poprzedniego
paragrafu, że byłem w błędzie. To, co następnie się pojawiło było tym, czego
się lękałem. Ten cholerny gwizdek. Wisiał tu, wylewając mnóstwo krwi gdy
powoli wyłaniał się z żółtego klocka. Był tu, prowokując mnie. Przez tą
przytłaczającą liczbę przeciwników nie miałem innego wyboru. Zabrałem broń z
jej miejsca. Daremnie wierząc w pomoc, zarazem spodziewając się najgorszego.

Wszyscy przeciwnicy zaprzestali jakiegokolwiek ruchu. Ich twarze
wrzuciły do normalnego, oryginalnego wyglądu. Około 5 minut stali w miejscu, nie
ruszając nie robiąc żadnego ruchu. Skakałem dookoła, próbując ich zabić, ale
bez skutku. To tak jakby byli zatrzymani w czasoprzestrzeni. Jakby wszelkie
fizyczne i międzygwiezdne działanie nagle znikło, specjalnie dla nich. Później
zaczęli się ruszać. Po tym, jak pierwsza para to zrobiła, zrozumiałem w końcu
co tu się dzieje. To było masowe samobójstwo. Większość z nich spadało do
najbliższej dziury, lecz inni wykonywali niemożliwe ruchy akrobatyczne, także z
punktu medycznego.

Jeden żółw uderzał głową o rurę. Jakiś goomba podskoczył do
góry, na wysokość 6 razy większą od niego samego, obrócił się i spadł na dół,
rozbryzgując wokoło mnóstwo krwi. Niedługo potem wszelcy przeciwnicy byli
martwi. Pozostałości ich ciał wypełniły cały rów na dole. Makabryczna mieszanka
krwi i flaków wypełniła resztę poziomu. Mario przebierał powoli przez to
wszystko, kompletnie wstrząśnięty, a łzy spływały mu po całej twarzy. Losowe,
głębokie tony zaczęły brzmieć w tle, bez żadnego akompaniamentu.

Realistyczne dźwięki wyciskania miękkiej masy brzmiały z każdym
krokiem Mario naprzód, przez tą rzeź. Płakał dalej przez resztę poziomu. Gwizdek
pojawił się nad głową Mario i podążał za nim, niczym wstrętny wirus. Gdy tylko
Mario ukończył poziom, gwizdek od razu przebił jego tors i przeniósł go do
świata 5. Gra miała zwyczaj zostawiania mnie tam, gdzie mam być, więc zamknąłem
okno z grą bez zapisywania

Widok tych wszystkich śmierci mocno uszkodził moje nerwy. Jasne, może
to i jest tylko gra, ale przez to, co mi pokazuję powoli tracę swoją percepcję
rzeczywistości. Zastanawiam się, czy to co jest w moim komputerze jest
prawdziwe. Te dwie rzeczy szybko mieszają się między sobą. Te linie… zamazują
się. Niedługo dni zaczną się mieszać, a wtedy stracę resztki zmysłów
postrzegających ten świat. Mam nadzieję, że zobaczymy się jutro. Nie wiem jak
długo będę mógł wytrzymać z tą grą. Nie, to nie gra. Nie mogłem powiedzieć co
to jest.

## 11 Czerwca 2012

Dziś jest „Moje Westerplatte”[\*8] gdyż prowadzę cholerną wojnę z
tą grą (i przegrywam). Przynajmniej już niema żadnych incydentów z wami, co
mnie trochę uspokaja. Przy dzisiejszym gameplay'u boję się o swoje życie. Czuję
się tak, jakby coś mnie ścigało. Czając się, próbując mnie znaleźć by dokonać
mego natychmiastowego końca. Nigdy coś takiego się nie wydarzyło. Nigdy nic
elektroniczne tak bardzo mnie nie przestraszyło, nie wywołało u mnie
prawdziwego strachu. Prawdopodobnie nie będę spał tej nocy. Nic poważnego się
nie stało, po prostu… przekonacie się niżej.

Byłem w samym środku podniebnej części świata 5. Muzyka z
poziomów powietrznych zaczęła grać, jedynie dramatycznie zwolniona, a w tle
były wyraźnie słyszalne, demoniczne szepty. Były prawie identyczne do tych,
które słyszałem w świecie 2. Mario był wyposażony w strój Tanooki'ego. Nie było
tu nic, oprócz dwóch rzeczy: czerwonej kropki i gry karcianej.

Ikona gry wyglądała tak, jak jej odpowiednik z prawdziwej gry,
oprócz tego, że piki przesuwały się po czerwonym tle . Z niewyjaśnionego powodu miałem także
możliwość wyboru drogi. Wybrałem karciankę, mając nadzieję, że będzie to miła
odskocznia od tego całego szaleństwa. To nie był dobry wybór.

Toad nie wyjaśnił zasad jak zwykle. Zamiast tego był tam
„jednoręki bandyta”. Obok automatu stał Toad, podpięty do gilotyny. Spojrzał
wprost w kamerę swoimi bojaźliwymi, zapłakanymi oczami. Ruszał swoją głową
energicznie oraz machał rękami, próbując wydostać się z tego urządzenia, lecz
było to na nic. Cały ten obrazek pochłonął mnie tak bardzo, że nie zauważyłem
nawet automatu. Ostrożnie próbowałem wciskać je by ułożyć linie. Przegrałem i
musiałem zapłacić osobistą cenę.

Ostrze spadło z niesamowitą prędkością. Toad od razu został
zdekapitowany. Jego głowa zrobiła kilka obrotów w powietrzu, lądując potem w
koszyku położonym obok. Z głowy tryskała krew, zalewając cały czysty, biały
pokój. Krew wypełniła cały kosz i tryskała z miejsca, gdzie kiedyś była głowa
Toada. Nagle znikąd pojawił się Krwawy Gwizdek i przebił jego tors. Scena nagle
zniknęła i wróciłem do mapy. Zostałem przeniesiony do jedynego pozostałego celu
w świecie 5.

Cichy piorun zajaśniał na niebie czarnym niczym lukrecja. Szare
chmury i Mario były jedynymi wyraźnie widocznymi rzeczami. Z czasem w tle
pojawiły się sylwetki demonów, uskrzydlonych i tańczących. Spróbowałem zmienić
się w kamienną statuę, dzięki której strój Tanooki'ego jest taki dobry, ale to
nie zadziałało. Nie grała muzyka. Wcale. Słyszalne były demony, szepczące w
różnych językach.

Przeważnie hiszpański, niemiecki i łacina. Pierwotny strach
przed nieznanym ogarnął mnie gdy powoli przechodziłem poziom. Sądząc po twarzy
Mario też go dopadł. To wynikało z dzieciństwa, co tylko pogorszyło sytuację. Nie
tylko czułem, że Mario był w niebezpieczeństwie – Czułem, że moje powodzenie
oraz samopoczucie były w niebezpieczeństwie. W tym momencie jeden z demonów
zleciał na dół.

Powiedziałbym, że najtrafniejszym określeniem na to stworzenie
byłoby „miniaturowy Cthulhu”[\*9 ]. Jego
szpony wydłubały Mario oczy, powodując ich obfite krwawienie. Uwolnił on
efemeryczny, lecz mrożący krew w żyłach płacz. Po tym, jak okropny ból ustał,
Mario ruszył dalej. Jego twarz była teraz pustką, bez żadnych emocji. Wiedział,
że zostanie rozszarpany na strzępy. Brutalnie i powoli, ale to by się stało. Po
kilku sekundach przyleciał drugi demon.

Wyglądał identycznie jak poprzedni. Zleciał używając swoich
ponurych, ciemnych skrzydeł i spowodował swoją część obrażeń. Gdy zostało to
powiedziane ten stwór oderwał ręce Mario. Mario stanął niczym martwy w swojej
drodze. Szlochał głośno, wiedząc, że najgorsze ma dopiero nadejść. Było mi tak
przykro za niego, że aż oniemiałem. Kontynuował, mając ten posępny wygląd. Jego
krok zwolnił do szurania nogami. Niedługo po tym na ziemię zleciało ostateczne
widmo. Ukończył swoją robotę, wykonując długie cięcie. Mario był teraz bez nóg
i leżał ledwie jako tors. Płakał smutno w skrajnej rozpaczy. Wiedział, że
zbliża się koniec. Odwrócił się do mnie i wykrztusił: “Przepraszam, że musiałeś
zobaczyć to… wszystko…”

To były jego ostatnie słowa wypowiedziane w świecie 5, zaraz
przed tym, jak stado piekielnych sługusów zstąpiło na dół i rozerwało
pozostałości z tego, co zostało po Mario. Jego wnętrzności zostały wyprute na
wierch, gdy te świętowały swoje okrutne święto. Gdy opadł kurz pozostała po nim
jedynie jego powłoka. Jedyne, co można było zobaczyć w jego rozwartym szeroko
brzuchu był jego zakrwawiony kręgosłup i mięśnie pleców. Tak jak
przypuszczałem, Krwawy gwizdek przyleciał i przetransportował go w kolejną,
cholernie straszną sytuację. To będzie cud jeśli coś jutro napiszę. Jeśli tak
się stanie, to będzie mój ostatni post.

## 12 Czerwca 2012

Zaczyna już mi nie zależeć. Żyję teraz w aż tak silnym bólu,
spowodowanym ciężką depresją, że wszystko zaczyna znikać. Wszystko. Szkoła,
przyjaciele, rodzina. Z pewnością można stwierdzić, że tak gra samodzielnie
zrujnowała mi życie. Jeszcze nigdy w moim życiu nie opanował mnie tak mocny
smutek. Gdy byłem mały mój dziadek umarł, ale to ani trochę nie może się równać
z tym, co czuję teraz. To bezpośredni efekt poziomu, w który grałem dzisiaj. Za
chwilę do niego przejdę.

Pojawił się świat 6. Lód był wszędzie. To chyba był jedyny
fragment w całości zgodny z pierwowzorem. Nic innego nie było. Lód nie był
niczym innym jak zamarzniętą, realistyczną krwią. Krystalizowane, purpurowe
krople spływały po krawędziach klocków. Krew wypełniała małe szczeliny po
wodzie. Oczywiście, na mapie była tylko pojedyncza kropka. Mario wkroczył na
nią. Od razu czułem, że będzie to dziesięciokrotność wszelkich poprzednich
wydarzeń.

Czysta, sobolowa biel była jedynym elementem tła. Klocki
krwawego lodu służyły jako śliska ziemia. Mario ślizgał się po nich gdy go
kontrolowałem. Wyglądał na szczęśliwego. Trafniejszym terminem może być
„rozradowany”. Tutaj nie miał się czym przejmować. Tylko on i pusta przestrzeń.
Minęło pięć minut. Później dziesięć. Całą drogę Mario był szczęśliwy, skacząc i
latając gdzie tylko się dało (odzyskał ogon szopa). Wydawało się, że miał tu
czas na wszystko. Zegar tykał i tykał, a wszystko wydawało się w porządku. Przechodząc
dalej etap zrozumiałem, że nie ma on końca. Czas okazał się moim największym
wrogiem.

Po dwudziestu minutach tępo zaczęło rosnąć. Śnieżyca pochłonęła
Mario, a ten zaczął kulić swój ogon. Dzwonił on zębami, a jego ciało trzęsło
się. Niedługo musiał usiąść. Razem z Mario szybko zrozumieliśmy jak tym razem
gra zamierza pozbawić go nadziei: dzięki lodowi i czasowi. Usiadł i próbował
się rozgrzać. Było to bezowocne. W tle nie słychać było nic oprócz głębokich,
basowych dźwięków ze świata 5. Skóra Mario szybko zaczęła zmieniać kolor na
jasnoniebieski. Nie mniej jednak dalej tu siedział w bezruchu.

To właśnie wtedy wypełniło mnie skrajne uczucie smutku. Nie
mogłem określić ilości mojej sympatii. Nie mogłem nawet
zacząć opisywać jak źle czułem się z tym, że jego
śmierć była absolutnie nieunikniona
i nie mogłem nic zrobić,
aby ją powstrzymać. Po prostu
oglądać w szoku i zdeprymowanym strachu. Jego ręce szybko się odmroziły.
Dziesięć minut później Mario świata 6 już nie istniał. Tylko lodowa statua człowieka,
w samym środku nieskończonej dzikości zimy. Po smutku ogarnęła mnie kompletna
samotność.

Czułem się opuszczony i samotny. Tak samo jak Mario siedzący
pośrodku śnieżycy. Czułem, że nikt nie uratuję mnie od tortur tej gry. Krwawy
Gwizdek zleciał, wydając cichy dźwięk i zabierając go do następnego poziomu
piekła. Jak zawsze zamknąłem okno emulatora i zakończyłem tą samowolne torturę.
ZMUSZĘ SIĘ do zagrania w nią jutro, ale zapamiętajcie moje słowa – zagram jutro
ostatni raz, a ten blog będzie (mam nadzieję) żyć w mojej pamięci. By świat
mógł ujrzeć moją mękę. Bądźcie tutaj. Ten sam czas, to samo miejsce.

## 13 Czerwca 2012

To wyjątkowo ironiczne, że jest dzisiaj trzynastego. Nieszczęśliwa
liczba, nieszczęśliwy dzień. Ale dzisiaj nie jest aż tak zły dzień. Dziś
ostatni raz zagram w tą grę. Ten okropnie absurdalny remake tego, co uważałem
za niesamowitą grę niedługo zniknie z mojego życia. Razem z wszystkim innym. Przez
to, że jest to ostatni post myślę, że mogę się podzielić z wami moimi
prawdziwymi intencjami, które miałem od świata 2. Zamierzam odebrać sobie życie.

Ta gra spowodowała u mnie rozpacz tak silną, że nie mam innego
wyjścia. Life życie nigdy nie będzie takie samo. Mamo, tato… kocham was.
Michael i Kelsie, trzymajcie się. Słuchajcie się rodziców. Mają wiele ważnych
lekcji do nauczenia was. Lekcji, które poznałem, lecz nie mogę już ich stosować.
Teraz to, na co siedemdziesiąt pięć tysięcy śledzących czekało: reszta gry.

Samym piekłem jest to, dokąd zaprowadziła mnie ta gra. Chyba właśnie
to miało doprowadzić do świata 8. Nie, nie piekło. GORZEJ niż piekło. Ciała
były przewiązane łańcuchami, przeżywając mnóstwo tortur. Lecz ten bół nie
wynikał tylko z ran.

Kaszel, charki umierających i wymioty rozpływały się w tle,
pełne zarazy i cierpienia. Płomienie otaczały też niektórych. Te płomienie
naprawdę były wysokiej jakości. Nie jak zwykły, 8-bitowy ogień. Kawałki ciała,
oczy i inne organy wewnętrzne, jak i tkanki ciała formowały ściany i ziemię. Jeśli
piekło na pewno będę istnieć, to chyba tak wygląda.

Mario stał przed opętaną księżniczką Toadstool. Jej sukienka
była porwana w kilku miejscach i poplamiona krwią. Jej oczy lśniły czerwienią,
a płomienie rzucały zły, maniakalny blask na jej prezencje. Bowser i jego
sześciu synów byli przywiązani do drewnianych pali, z przerażonym widokiem na
ich twarzach. Z jakiegoś niewyjaśnionego powodu Wendy nie pojawiła się ani razu
w tej grze. W jednej ręce Peach władała sporych rozmiarów sztyletem. W drugiej,
Krwawy Gwizdek. Podeszła do Boksera i spojrzała mu w oczy.

Ograniczenia technologiczne utrudniały trochę interpretację
wszelkich wydarzeń, ale były wystarczająco przejrzyste, żeby zrozumieć co się
dzieje. Przez swój knebel, Bowser błagał ją by nie zrobiła mu krzywdy. Zbliżyła
nóż do niego, gdy ten zamarł w bezruchu. Oczywiście był sparaliżowany strachem.
Jej usta zbliżyły się do jego ucha, a tekst pojawił się na ekranie, z problemów
technicznych, opisując dźwięki grające w tle. To było to, co pozwalało Mario
„mówić” w przeszłości[\*10].

/“Ci,”/,wyszeptała.

Bebechy Bowsera wylewały się na podłogę, tworząc wielki stos. Wydusił
z siebie ogromny 8-bitowy ryk gdy się to działo. Peach się śmiała, jej oczy
odbijały wszelakie zło, które teraz ją opanowało. Księżniczka przeszła do
wypatroszenia wszystkich jego synów. Mario nic nie robił, tylko patrzył z
przestrachem jak jego śmiertelni przeciwnicy byli rozrywani na kawałki przez
kobietę, którą kiedyś tak bardzo kochał.

Jego twarz szybko się wykrzywiła w tą niechęci. Przeszedł całą
tą drogę tylko po to, by zobaczyć, że dziewczyna, którą tak bardzo chciał
uratować, została ogarnięta tym pozaziemskim złem. Złem, które nie tylko będzie
nawiedzało Mario, ale i mnie. Ten rodzaj zła, które nie znika, gdy wyłączysz
grę, tylko zostaje dalej z tobą. Ten rodzaj mrocznej mocy która podąża za tobą
aż do sypialni i kradnie twoją duszę. Księżniczka Toadstool poczekała kilka
sekund, a później podeszła do Mario z nożem.

/“Cześć, Mario”/ powiedziała, gdy bawiła się nożem.//

/“Byli trochę / za ostrzy / dla mnie, więc popchnęłam ich trochę
za KRAWĘDŹ! Hehehe…”/

Próbowałem poruszyć Mario, ale nic to nie dało. Stał tu, bojąc
się co ona może zrobić. Brutalnie rozcięła jego ręce, nogi i brzuch. Niedługo
potem, księżniczka wyprodukowała sól z jej falującej sukienki i obsypała go
całego. Znowu krzyczał, dalej się nie ruszając.

"'/Księżniczka Peach, którą znałeś już dawno nas opuściła. Moc
Krwawego Gwizdka pożarła ją i dała mi otwartą drogę. O wilku mowa,/ ”kontynuowała,
gdy tworzyła Krwawy Gwizdek, “/Jest tutaj. Usłysz jego płacz.”/

Dała Mario szyderczy całus i zaczęła grać perwersyjną pieśń
Krwawego Gwizdka. Rezerwy dobra we mnie gniły za każdą jej nutą. Został
dźwignięty przez niewidzialną moc w płomienie.

Płakał, gdy te go pożerały. Peach rzuciła gwizdkiem, powodując
przebicie serca Mario. Tarzał się dalej w całkowitej rozpaczy gdy ta odchodziła.
Śmiała się, spojrzał mi w oczy i wypowiedział tą pożegnalną wiadomość przez
tekst na dole ekranu:

/“Nie pozwól, by twoje życie było tak bolesne, jak moje. Nie mam
do ciebie żadnych wyrzutów, bo próbowałeś z całych sił, by utrzymać mnie przy
życiu. Jestem ci za to bardzo wdzięczny. Żegnaj, Bradley i powodzenia." /Melodia
Krwawego Gwizdka brzmiała, gdy ekran wyjeżdżał z piekła Mario.

Skąd wiedział, że moje imię to Bradley dalej mnie dziwi. Jak
mógł mieć tyle głębi, taką osobowość. Nie wiem, czy jest to spowodowane tym, że
ta gra jest tak nawiedzona jak jest, czy fakt, że ktoś mógł być złapany we
wnętrzu tego Romu. Cokolwiek jest powodem tego wszystkiego, tego wszystkiego,
co przeżyłem z tą abominacją, to i tak się cieszę. Pożegnałem się już na samym
początku postu. Mam nadzieję, że któreś z was poświęci trochę czasu by zapisać
ten blog. Albo pokaże światu czyste piekło, przez które musiałem przejść. Mam
wielką nadzieję, że twórca tej gry nie będzie gnić w tym piekle, co ja. Żegnajcie
wszyscy.

## Po wszystkim

Ten blog był zapisem jego ostatnich słów, które napisał przed
śmiercią.

Jego współlokator odkrył jego ciało cztery godziny po tym, jak napisał
ostatni post. Bradley popełnił samobójstwo, używając fletu i przebijając go
sobie przez krtań.