BOB

Andrew od momentu, kiedy się obudził, wiedział, co się stało. Poczuł się
 smutny i zdenerwowany. Jego nastrój pogłębiały odgłosy rozbijanego
szkła dochodzące z patia. Był obserwowany i śledzony przez bestię od
tygodni. Teraz zdecydowała się go dorwać.

Szklane drzwi od patia były idealnym wejściem. Andrew leżał w łóżku, w
 pokoju, który był prawie cały ciemny, gdyby nie światło księżyca, które
 przechodziło przez przestrzeń między zasłonami. Nasłuchiwał bestii, czy
 jest w środku, skrycie modląc się, aby panowała cisza.

Przerażający odgłos szkła pod stopami kreatury potwierdził jego
największy lęk. W końcu zło znalazło drogę do jego domu. Ze świadomością
 bliskości bestii, trzęsąc się, wziął tytanowy kij do baseball’a, zaczął
 schodzić schodami w ciemność, zdeterminowany, aby stanąć twarzą w twarz
 i mając nadzieje, że bestia ucieknie jak go zobaczy.

Andrew stanął na dole schodów nasłuchując. Pierwsze, co usłyszał,
 to odgłos szkła pod stopami kreatury. Bestia oddychała ciężko, ponieważ
 flegma blokowała jej gardło. Ohydna kreatura warknęła i stopniowo
zaczęła się zbliżać do Andrew.

Poza kuchnią nie było szkła, dlatego kreatura przemieszczała się
prawie bezszelestnie. Była bardziej zwinna niż wyglądała, Andrew
zrozumiał, co miał zrobić. Chwycił mocniej swoją broń i… Zamarł,
niezdolny do ruchu. Wiedział, że musi zaatakować, ale nie potrafił. Jego
 zęby, oczy, skóra wyglądały jak ludzkie, ale niezupełnie.

Kreatura była w salonie, coraz bardziej się zbliżała. Andrew w
dalszym ciągu był zbyt przerażony, żeby się ruszyć. Kreatura nie miała
ramion, była uosobieniem jego lęków.

Andrew trzęsąc się, stał na końcu schodów. Przyprawiający o
mdłości dźwięk zniekształconego oddechu, wzmocniony prawie kompletną
ciemnością zbliżał się do niego. Kreatura była prawie przy Andrew, teraz
 miał szansę, aby ją zabić i nie zamierzał jej zmarnować.

Kreatura weszła do drzwi prowadzących na schody, przy których
Andrew był ukryty. Uderzył bestię w korpus swoim kijem baseballowym.
Kreatura zatoczyła się do tyłu, potem zatrzymała się i spojrzała prosto w
 duszę Andrew.

Andrew poczuł najbardziej głęboki strach w swoim życiu. Kreatura
wydała z siebie bulgot i wyszczerzyła swoje zdeformowane zęby. Potwór
kopnął Andrew brzuch, a ten wijąc się upadł na podłogę, nie mogąc
oddychać. Andrew przekręcił się i zaczął toczyć się w stronę ściany.
Bestia obserwowała go, kiedy ten zataczał się w stronę ściany, podeszła
do niego, popatrzyła na bezbronnego Andrew. Kreatura nadepnęła na jego
goleń, łamiąc kość.

Łzy zaczęły lać się z oczu Andrew. Ból był taki intensywny, że Andrew
 myślał, że zwymiotuje. Ubezwłasnowolniony Andrew, nie miał teraz jak
uciec, ani jak się bronić. Kreatura położyła stopę na brzuchu Andrew i
zaczęła go przyciskać, rozrywając jego ciało swoimi brudnymi pazurami.
Andrew zaczął pluć krwią, łzy spływały z jego twarzy. Zemdlał z bólu, a
po chwili umarł. Kreatura patrzyła na krwawe zwłoki Andrew. Zniżyła się,
 aby odgryźć kawałek policzka Andrew. Rozrywała i patroszyła ciało
Andrew dopóki nie zjadła całego korpusu. Potem odeszła cicho i spokojnie
 tak samo jak przyszła przez drzwi patio...

**\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_**

Tłumaczenie – **Matsumo-chan**

Oryginał – http://creepypasta.wikia.com/wiki/BOB