Zonova Bish

Choć urodzona w poważanej rzemieślniczej rodzinie w Meudwick, nigdy nie miała do tego smykałki. Zawsze wolała używanie broni od jej wykonywania. Odkąd pozwolili jej wziąć do ręki pierwszy młot, próbowała swoich sił na sławnej wśród krasnoludów Areny Walk w jej rodzinnym mieście. Za dnia zajmowała się patrolowaniem granic osady, wieczorami wszczynała awantury w tawernach angażując się w przelotne romanse.

Między Zonovą a jej nieco starszym kuzynem, Odgarem, od zawsze istniała niezdrowa rywalizacja, każde próbowało udowodnić, że jest lepsze w walce, bardziej brutalne, silniejsze. O ile Zonova radziła sobie z większością sparingów, o tyle nigdy nie potrafiła pokonać Odgara, aż do momentu, gdy wszystko poszło o krok za daleko. Po długiej i krwawej walce, gdy Odgar pokonał ją po raz kolejny i splunął jej prosto w twarz, coś w niej pękło, krew zalała jej wzrok i nie zważając na krzyki wokół, niesiona wściekłością, której nie czuła nigdy wcześniej, zadała o kilka ciosów za dużo.

Po długich debatach starszyzna wioski zdecydowała, że skażą ją na wygnanie, więc na tę chwilę nie jest mile widziana w rodzinnych stronach. Morderstwo, a potem wygnanie sprawiły, że postanowiła poszukać innej drogi, nie chcąc więcej pozwolić, aby gniew nad nią panował. Odchodząc z Meudwick przez pewien czas żyła wśród północnych puszcz i lasów próbując odnaleźć spokój,
Gdy skończyły się jej pieniądze postanowiła poszukać zatrudnienia w pierwszym lepszym miejscu i w ten sposób poznała Rodana, półelfa, charyzmatycznego uczonego, którego pasją było odkrywanie dawnych miejsc kultu i prowadzenie badań na temat relacji między bóstwami i nieumarłymi. Wynajął Zonovę na podróż do jednej z ukrytych świątyń, w trakcie to której pojawiła się między nimi przyjaźń. Rodan wspominał czasem o tym, że fascynuje go nieśmiertelność, ale nie wydawało się, aby pragnął jej dla siebie. Zonova nie była zbytnio zainteresowana badaniami Rodana, więc zazwyczaj gdy badał runy i glify na ścianach, albo oglądał ołtarze ofiarne, ona wypatrywała zagrożeń.
Przejeżdżając przez Castmell poznali kleryczkę o imieniu Altea, która pod wpływem wizji postanowiła wędrować po świecie i dbać o to, aby zachować harmonię w naturze. Rodan i Altea często prowadzili akademickie dyskusje na temat śmierci, życia po śmierci i etyczności przywracania zmarłych do życia, ale rzadko zdarzało się, aby dyskusja stała się kłótnią. Przez pięć lat wędrowali we trójkę po kontynencie. W tym czasie Altea, będąca wyznawczynią Melory, uczyła Zonovę, jak zamienić gniew i wściekłość w sprawczość i intencję.
Smutek wygnania i śmierć Odgara stawały się powoli mniej gorzkie, gdy Zonova wędrowała z nowymi przyjaciółmi, nie zawsze utartymi szlakami. Wszystko się zmieniło, gdy trafili na opuszczony cmentarz w Martwym Lesie. Badając jedną z krypt Rodan znalazł mechanizm otwierający kamienny grobowiec. Zonova i Altea, obie w tym czasie będące poza kryptą, usłyszały tylko krzyk i wbiegając do środka zobaczyły Rodana z nieco odległym wyrazem twarzy i drewnianym wężowym amuletem w ręce. Pół-elf twierdził, że nic się nie wydarzyło, ale od tego momentu stał się nieco bardziej zdystansowany, skory do przemocy i z coraz bardziej niezdrową fascynacją szukał informacji o przywracaniu zmarłych do życia. Dyskusje coraz częściej stawały się kłótniami, wieczory przy ognisku przynosiły więcej napięcia niż spokoju.

Jednego z takich wieczorów, gdy Rodan zwierzył im się, że coraz bardziej kusi go sięgnięcie po moce, które pozwoliłyby mu kontrolować zmarłych, Altea zagroziła, że odejdzie, jeśli Rodan nie przestanie mówić o burzeniu porządku natury. Zonovie udało się ich uspokoić i była przekonana, że udało załagodziła sytuację. Tej samej nocy, trzymając ostatnią wartę, zdarzyło jej się zasnąć. Gdy otworzyła oczy była zupełnie sama pośrodku niczego. Przy dopalającym się ognisku nie było ani Rodana, ani Altei, zniknęły też ich rzeczy.

Niepewna, czy odeszli z własnej woli, czy zostali do tego zmuszeni, desperacko szukała ich po całej okolicy, ale obydwoje przepadli bez śladu. Po latach natrafiła na ślad Rodana, który z Pegagin zaprowadził ją na Isa Melora, gdzie dzięki towarzyszowi Serafena, Kamykowi, zrozumiała, że Rodan, którego znała może już nie istnieć i prawdopodobnie zabił Alteę.

Wraz z nowymi towarzyszami podąża śladem Rodana-Nekromanty, Wyzwoliciela i tajemnicy, w której co rusz pojawiają się kolejni z niebezpiecznych, wyklętych bogów.