Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/13 - Akcje na plantacji

*Kamienica - plantacja - Redwood bądź Hubbekupp - kamienica. Tak wyglądał schemat każdego mojego dnia, oprócz wtorków, przez następne miesiące. Często spotykałem się z Linną Kanefield i rodziną Mallardów. Na mieście sporadycznie spotykałem tego wrednego Granmota, który za każdym razem wyłudzał pieniądze od innego niziołka. Groził niszczeniem ich interesów bądź nawet śmiercią członków rodziny. Starałem się go omijać jak najdalej.*

*Z rozmów przeprowadzonych na plantacji uzyskałem informacje o życiorysie każdego z pracowników. Teraz przedstawiam je wam. Historia Barneya Powdera:*

*Urodził się wiosną 950 roku. Jego ojcem był stanowczy i śmiertelnie poważny urzędnik Bilton Powder. Miał trzy siostry i jednego brata. Zdobył staranne wykształcenie i dopiero pięć lat temu zupełnie ukończył edukację. Jego ojciec był wobec niego okropnie wymagający i zamierzał zrobić go swoim następcą w urzędzie pracy. Syn miał inne plany i postanowił pracować w literaturze, jednocześnie dorabiając sobie na plantacji. Jego pierwszą powieścią była "Samotna dziewczyna w pociągu", romans inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, który przyniósł sporą popularność jego pismom. Druga powieść, "Śpiewający kucharz", spotkała się z jeszcze większym odzewem publiczności, a była przede wszystkim komiczna. Trzecią, w trakcie której był pisania, była "Awantura w kawiarni w Sułtanacie". Tym razem podjął tematykę orientalistyczną.*

*Powder opowiedział trzy charakterystyczne epizody ze swojego życia. Pierwszy dotyczył jego podróży do Hagalonu w celu zebrania materiałów do powieści "Śpiewający kucharz". W drodze spotkał natręta, który się do niego przysiadł. Prosił o pożyczenie jednego punda, na co Barney nie wyrażał zgody. Wtedy mężczyzna przytoczył mu całą historię swojego nieszczęśliwego czterdziestoletniego życia, opowiedział o dawnym bogactwie jego i jego rodziny i o tym, że obecnie przez głupstwa młodości jest na dnie, a jego matka jest śmiertelnie chora, ale da się ją jeszcze uratować. Wzruszony Barney pożyczył mu monetę, a ten wysiadł na pierwszej stacji i z uśmiechem na ustach nazwał go frajerem i swoją ofiarą. W ten sposób Barney jedyny raz w życiu został świadomie wykorzystany.*

*Drugą historią z życia, którą postanowił się z nami podzielić, było zdarzenie z czasu, kiedy miał dwanaście lat. Poszedł wtedy na długi samotny spacer, przeszedł przez kilka lasów i drogi prowadzące przez pola i łąki. W pewnym momencie zobaczył ogrodzony teren, na którym żołnierze ćwiczyli strzelanie z karabinów. Jeden z nich dał mu znać, żeby się wycofał, bo dla nieupoważnionych wstęp był wzbroniony. Barney mimo tego nie posłuchał i ukucnął między pokrzywami. Był świadkiem oddawania przez rekrutów strzałów do tarczy. Wspominał, że dyscyplina wojska była wprost wspaniała. Z powodu, że bardzo oddalił się wtedy od domu, wrócił dopiero po zmroku. Był to jego najdłuższy pieszy spacer w życiu.*

*Trzecia historia dotyczyła jego matki. Matka postanowiła wyszyć kwiatowy wzór na serwetce i posłała go do sklepu po nici w czterech kolorach. Barney spełnił jej prośbę, a matka była zajęta dzierganiem przez około miesiąc. Następnie serwetka zawisła w kuchni i wisi tam do dzisiaj.*

*Drugą osobą, której historię życia przedstawię, jest Harvey Kringley:*

*Harvey przyszedł na świat w październiku 958 roku. Był synem Ethel i Garrika. Miał trzech braci. Jego ojciec był z zawodu krawcem, a on pomagał mu w dzieciństwie mierzyć płótno i szyć z niego ubrania, podobnie robili jego bracia. Skończył tylko szkołę podstawową, nie przywiązywał większej wagi do nauki, dla niego ważniejsza była praca. Przez pewien czas dorabiał sobie jako stolarz, ceglarz i kamieniarz, a potem pracownik plantacji pomarańczy i pomidorów, często zmieniał pracę. Jego największym zamiłowaniem było struganie figurek z drewna, a następnie malowanie ich.*

*W wieku 17 lat poznał Hazel Wildbloom z sąsiedniej miejscowości i od razu się zakochał. Razem tańczyli, całowali się na sianie i chodzili po parku i ulicach miasteczka trzymając się za ręce. Zaczarowała go swoimi kręconymi włosami, miłym i wrażliwym usposobieniem, życzliwością i masą historii do dzielenia się. On z kolei był dla niej wzorem pracowitości, urody, wdzięku i dobrego wychowania, dlatego dobrze się dopasowali. Umieli wzajemnie się uzupełniać, zapewniając tym samym wszystkie życiowe potrzeby. Dwa lata temu zimą Hazel wyjechała, bo zmieniła miejsce zamieszkania. Ich jedyną formą kontaktu stały się listy. W końcu Harvey nie mógł tego znieść, nie mówiąc nikomu wyszedł z domu, wziął ze sobą sznurek i poszedł do lasu. Kiedy próbował zawiesić go na gałęzi, zobaczył go leśniczy i kazał natychmiast zostawić ten sznurek. Harvey próbował z nim walczyć, ale szybko przestał stawiać opór. Był bardzo roztrzęsiony, więc leśniczy zabrał go do gajówki, a tam nakarmił i napoił, a sznurek spalił w ognisku kominka. Kiedy się pożegnali, Harveyowi wróciła chęć do życia i ponownie rozpoczął korespondencję z ukochaną, dokładnie opisując jej całe zajście i za nie przepraszając. Jednocześnie zaprzyjaźnił się z leśniczym i zaczął przychodzić do niego na karty lub warcaby razem ze strażakami.*

*Jego trzy szczególne epizody z życia dotyczyły różnych okresów. Do pierwszego doszło w czasie nauki w szkole podstawowej. Matematyki uczył go nielubiany przez uczniów profesor zwany "Kapuśniakiem". Pewnego dnia na przerwie, zaraz przed lekcją matematyki, kiedy w sali był tylko on, namalował jego karykaturę z kapustą zamiast głowy. Kiedy nauczyciel wszedł na lekcję, zobaczył tę karykaturę i był przerażony, za to uczniowie byli w najwyższym stanie rozbawienia. Profesor szukał winowajcy, ale nie znalazł. Postanowił zastosować zasadę odpowiedzialności zbiorowej, przez którą każdy musiał rozwiązać dwa razy więcej przykładów niż było przewidziane. Pokazał karykaturę woźnemu i dyrektorowi, po czym została starta. Harvey nigdy więcej nie psocił na przerwach, bo bał się konsekwencji.*

*Drugi epizod z życia wiązał się z wycieczką nad morze, kiedy miał czternaście lat. Razem z kolegami spał w ośmioosobowym domku letniskowym. Opiekunem grupy był gruby i rozwrzeszczany krasnolud o kapryśnym usposobieniu i fioletowej twarzy sugerującej głęboki alkoholizm. Każdego wieczora krzyczał:*

*- Cisza nocna! Cisza nocna!*

*A każdego ranka darł się:*

*- Pobudka! Wstawać! Pobudka! Wstawać!*

*Na tym obozie Harvey poznał wielu kolegów i znajomości z nimi przetrwały długi czas. Oprócz tego nazbierał wiele bursztynów i muszli.*

*Trzeci epizod miał miejsce, kiedy miał dwadzieścia lat. Sąsiadowi uciekł mały, bielutki koziołek. Harvey zgłosił się na ochotnika, żeby go szukać. Przeszedł całą łąkę i lasek koło niej, zarośla, a nawet był w miejscowej piekarni i sklepie spożywczym z pytaniem o małego koziołka. Nikt nic nie wiedział, a zapytani dziwili się z powodu niecodziennego zbiega. Kiedy zziajany wrócił z poszukiwań koziołka, okazało się, że tamten siedział pod stołem w domu sąsiada. Najciemniej było pod latarnią. Sąsiad chciał zrekompensować trud Harveya zapłatą, ten jednak odmówił.*

*Historia Donalda Wisdoma:*

*Urodził się w 945 roku jako syn bankiera Wakko Wisdoma i jego żony Rowanny. Miał dwie siostry. Ojciec pragnął, aby jedyny syn odziedziczył po nim posadę bankiera, ten jednak swoją przyszłość wiązał z naprawą maszyn i sprzętów gospodarstwa domowego. Po skończeniu szkoły podstawowej poszedł do technikum zawodowego i po pięciu latach edukacji został technikiem mechanikiem. Założył własny warsztat, ale mało zarabiał, dlatego od siedmiu lat pomagał na plantacji.*

*Z Donaldem związane są cztery historie. Pierwsza miała miejsce, kiedy miał osiem lat. Do Howlersfield przyjechał wtedy wędrowny hagaloński cyrk z klaunami, akrobatami i tresowanymi zwierzętami, który skupił wokół siebie tłumy, w tym małego Donalda. Wisdom poszedł do stoiska z prażoną kukurydzą i kupił jej bardzo dużo. Potem oglądał występ sławnego iluzjonisty, który udawał, że jego kieszenie nie mają dna. Następnie wszedł do wozu z hipopotamem w środku. Zaczął głaskać senne zwierzę, a wtedy wóz ruszył. Donald dojechał z cyrkiem do lasu, po czym nieco przestraszony wyskoczył z wozu i wrócił do domu. Uważał potem to wydarzenie za niezapomnianą przygodę z dzieciństwa.*

*Druga opowieść dotyczy czasu, kiedy miał trzynaście lat. Spotkał wtedy na drodze ładną dziewczynę w swoim wieku. Przedstawiła się jako Winifred Doughton. Poprosił ją, po przeprowadzeniu miłej konwersacji, o spotkanie się za tydzień w tym samym miejscu. Te spotkania zaowocowały w długotrwały związek. W 969 roku zostali małżeństwem. Donald posiada wiele wspomnień ze wspólnych spotkań, spacerów i rozmów, których jednak nie będę przytaczać, bo to jego prywatne sprawy.*

*Trzeci epizod z życia Donalda wydarzył się w czasie nauki w technikum. Jeden z jego nauczycieli zasłabł i zemdlał na korytarzu. Donald pobiegł do woźnego i wytłumaczył sytuację, a tamten wezwał pomoc. Donald mówi, że gdyby nie szybka i skuteczna interwencja, nauczyciel by nie żył. Od tej pory dostawał od niego same dobre oceny i do końca edukacji był jego pupilkiem.*

*Czwarta historia miała miejsce, kiedy Wisdom miał dwadzieścia dwa lata. Zmieniał wtedy miejsce zamieszkania. Przy przeprowadzce zgubił gumową piłeczkę, którą lubił się bawić z nudów. Wyniósł wszystkie meble i skrzynki z ubraniami i zastawą stołową, ale piłeczki nigdzie nie było. Po wyjęciu zastawy i rozstawianiu jej na półkach piłeczka znalazła się w szklance. Była to druga historia potwierdzająca, że najciemniej bywa pod latarnią.*

*Największą skarbnicą wiedzy, jeśli chodzi o historie z życia, był oczywiście najstarszy pracownik, Humphrey Trunker.*

*Humphrey urodził się w 910 roku jako syn Stanleya i Samanthy. Pochodził z rodziny robotniczej, matka pracowała jako tkaczka, a potem praczka, a ojciec był mistrzem murarskim. Miał ośmioro rodzeństwa - czterech braci i cztery siostry, z których był siódmy. W wieku dwunastu lat zaczął pomagać ojcu w murarce i budowie drewnianych elementów mostów, wcześniej pomagał matce w przędzeniu. Zdarzyło mu się też pracować na plantacjach malin, truskawek i pomidorów, w sadach jabłkowych i czereśniowych. W wieku trzydziestu lat ożenił się z Molly Gradeful i miał z nią troje dzieci. Syn został, podobnie jak on, pracownikiem sezonowym i pomocnikiem murarskim, jedna córka nauczycielką literatury, a druga wiolonczelistką w filharmonii. Humphrey przez lata hojnie dokładał do edukacji swoich dzieci. Około roku 950 miał okres, w którym szybko zmieniał pracę, a został zatrudniony prawie w każdym zakładzie w okolicy, przynajmniej na miesiąc.*

*Podzielił się pięcioma historiami z bardzo różnych lat. Pierwsza dotyczyła okresu dzieciństwa. Jako dziesięciolatek Humphrey spotkał Mitcha, który był zawodowym pływakiem i uczestniczył w zawodach pływackich, w których rywalizował z najlepszymi zawodnikami w kraju. Mitch miał dwadzieścia pięć lat, był kawalerem i miał bardzo dużo czasu. Zaczął uczyć młodego niziołka pływania od podstaw. Humphreyowi wychodziło naprawdę dobrze, bardzo szybko robił postępy. Mitch był z niego dumny. Po wspólnym pływaniu zabierał go do restauracji, w której zjadali pełnowartościowy i zdrowy obiad lub kolację. W ten sposób nawiązała się długa międzypokoleniowa przyjaźń. Mitch zmarł dziesięć lat temu.*

*Humphrey w młodości często uprawiał sport. Druga historia dotyczy zawodów piłkarskich, w których wziął udział w wieku siedemnastu lat. Jego technikum grało przeciwko sąsiedniemu liceum. Na jednym z meczów Humphrey strzelił trzy gole, ale ostatecznie jego szkoła przegrała, a przeciwnicy zdobyli puchar. W technikum, a wcześniej nawet w podstawówce, uważano go za zdolnego sportowca z potencjałem, którego nie wykorzystał.*

*Trzeci epizod z życia Humphreya był najbardziej niepokojący. W wieku dwudziestu jeden lat natknął się na fagasów pewnego krasnoluda-bankiera. Dwaj potężni Hagalończycy wzięli go za nogi i wsadzili do rzeki na kilkanaście sekund. Jeden z nich powiedział:*

*- Albo na jutro dajesz sto pundów, albo zostaniesz utopiony! Spotykamy się o tej godzinie w tym lesie!*

*Humphrey strasznie się przestraszył i oddał im całą swoją wypłatę i część oszczędności. Potem kilkukrotnie spotkał się z krasnoludami próbującymi wyłudzać pieniądze, ale nigdy ich sprawy nie dotyczyły bezpośrednio jego.*

*Czwarty epizod miał miejsce, kiedy Humphrey miał czterdzieści cztery lata i wchodził w średni wiek. Przeżył wtedy już czternaście lat z Molly, a ich najmłodsze dziecko miało dziewięć lat. Spotkał wtedy mężczyznę, który przedstawił się jako Kampbell Wideworth. Opowiedział mu historię swojego życia:*

*- Byłem zawodowym żołnierzem w służbie generała Dingletona. Wysłali nas do Hagalonu, żebyśmy tłumili bunt robotników fabrycznych, który wybuchł niedaleko stolicy kraju, Sadogu. Służyłem w formacji strzeleckiej uzbrojonej w szybkostrzelne karabiny kapiszonowe. Pułkownik Rhett Amberwood zbuntował się przeciwko strzelaniu do cywili i kazał nam rzucić karabiny. Wszyscy spełnili jego rozkaz, co rozgniewało generała. Dingleton wyzwał pułkownika na pojedynek na rękawiczki. Zwyciężył Amberwood, dlatego poddaliśmy się, a robotnicy przejęli fabrykę. Dwa dni później spłonęła. Dingleton uważał tę misję za swoją życiową porażkę i do końca życia żywił urazę do Amberwooda. Obecnie pracuję u Spella jako kierownik działu. Jeśli jest to panu potrzebne, w każdej chwili udzielę małego wsparcia.*

*Humphrey nie uwierzył mu i był w stosunku do niego nieufny. Pomimo tego Wideworth był nieustępliwy i odwiedzał go przy byle okazji, zawsze proponując wsparcie finansowe, bo uważał, że miał za dużo pieniędzy. W końcu wywiązała się z tego przyjaźń. Trunker nie pozwolił, żeby Widewroth chociaż raz dał mu trochę pieniędzy, ani razu od niego nie brał. Zapoznał Widewortha z Mitchem i w ten sposób powstała trójka przyjaciół, grających razem w szachy, karty i warcaby. Często chodzili do leśniczego i grali razem ze strażakami i Harveyem Kringleyem.*

*Ostatni epizod wydarzył się, kiedy pięćdziesięcioletni Humphrey pojechał z Molly do Goodsley, stolicy Peinii. Odwiedzili oranżerię pełną egzotycznych kwiatów i akwarium pełne rzadkich okazów ryb. Mieniło się tam od kolorów, a małżonkowie odżyli nową miłością, podziwiając różnobarwne rośliny i zwierzęta. Było to jedno z najlepszych przeżyć w jego życiu.*

*Historia Logana Fieldmouse'a:*

*Logan Fieldmouse prowadził najmniej ciekawe życie spośród wszystkich pracowników. Urodził się w 943 roku. Jego rodzicami byli sędzia Aberforth i gospodyni domowa Aubrey. Miał jedną, młodszą o pięć lat siostrę. Chodził do szkoły podstawowej, a następnie do pięcioletniego technikum o profilu gastronomicznym. W 962 roku został kucharzem w restauracji Kirka Redwooda, a w sezonie brał urlop związany z plantacją Olivera Kanefielda.*

*Opowiedział o trzech interesujących epizodach. W 955 roku grał w piłkę z kolegą Thurlowem koło torów. Thurlow wykopał piłkę na tory, a przejeżdżający pociąg przejechał po niej. Logan zebrał resztki piłki i zaniósł do domu. Włożył ją do skrzynki i posiada ją do tej pory.*

*Druga historia jest dużo obszerniejsza i dotyczy jego praktyk w 960 roku w restauracji księdza Wojcieszkowskiego w Sułtanacie. Obsługiwał wielu mężczyzn o smolistych brodach i kobiet z chustkami na głowach i twarzach. Lokal był tak nieziemsko brudny, że trudno było uwierzyć, że prowadzi go duchowny. Zadaniem Logana było polewanie potraw sosami. Wypełniał swoje zadanie znakomicie. Przebywał u Kalifidów przez trzy miesiące i był zdziwiony życzliwością i otwartością mieszkańców tego kraju. Najbardziej przeraził go jednak wszechobecny brud. W restauracji dosłownie nic się nie marnowało. Wszystkie zostawione resztki trafiały na następne porcje albo były wkładane do innych dań. Kiedy coś upadło na zabłoconą podłogę, miało być tylko wydarte i ponownie nadawało się do użytku. Pobyt był przyjemny od strony towarzyskiej, ale okropny od strony wizualnej i higienicznej.*

*Ostatni epizod dotyczył zapoznania się z Holly, późniejszą wieloletnią partnerką Logana. Poznał ją na altanie nad rzeką. Było to w 966 roku. Spotkali się, kiedy on miał dwadzieścia trzy lata, a ona dwadzieścia. Zauroczyła go swoim dźwięcznym głosem i bujnymi włosami. Pierwsze spotkanie było dla obojga wyjątkowo przyjemne. Umówili się w tym samym miejscu, a potem zaprosił ją do restauracji, gdzie wszystko postawił. Tak zaczęła się ich długotrwała relacja romantyczna, pełna wzniosłych uniesień i serdecznych pocałunków.*

*Historia Olivera Kanefielda:*

*Maizie Kanefield była córką właściciela kamienicy czynszowej i pracownika kantoru Linkolna Kanefielda, który był wyjątkowo surowy i chłodny w stosunku do swoich trzech córek, z których była środkowa. Maizie jako dziewczynka nauczyła się szyć, grać na fortepianie, śpiewać arie sopranem, robić porządki domowe i kaligrafować. W wieku osiemnastu lat zaczęła pomagać ojcu w przepisywaniu dokumentów, co robiła z niebywałą precyzją. Wspólnie z rodzicami i siostrami zamieszkiwała przedmieścia Goodsley.*

*Kiedy miała dwadzieścia jeden lat, to jest w roku 908, zainteresował się nią pewien ubogi Czech, który pracował na pobliskiej plantacji pomidorów. Po krótkotrwałym romansie Maizie zaszła w ciążę. Kiedy tylko jej kochanek dowiedział się, że spodziewa się dziecka, uciekł do swojego rodzinnego Płodnokraju i nigdy nawet do niej nie napisał, bo nie potrafił. Po dziewięciu miesiącach urodził się jej jedyny syn i największe szczęście życia - Oliver.*

*Dziadek Linkoln miał wobec Olivera wielkie plany - chciał wykształcić go na urzędnika bądź korepetytora. Ukończył szkołę podstawową z ukierunkowaniem na muzykę i grał na lutni, skrzypcach, fortepianie i puzonie. Potem poszedł do liceum o profilu humanistycznym. Porzucił naukę po trzech latach i wyruszył na praktyki krawieckie, a następnie karczmarskie. Często zmieniał zakłady i miejsce pobytu, miał poczucie pustki i braku przywiązania do jakiegokolwiek miejsca. Wszędzie mu się nudziło, a po dłuższym czasie zaczynał czuć się niechciany i niepotrzebny. Część tej cechy osobowości pozostała mu do dziś.*

*Do Howlersfield wprowadził się jako dwudziestoczterolatek. Uroczyście pożegnał wkraczającą w średni wiek matkę (dziadkowie już nie żyli) i zamieszkał w pokoiku koło biura rachunkowego, w którym się zatrudnił. Zarabiał niewiele, dlatego dodatkowo pomagał we młynie i w tartaku, a później na budowie. Po trzech latach udało mu się uskładać wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić ziemię na plantację. Ciężko pracował, wyrywając stare pieńki i sadząc drzewka pomarańczowe, ale mu się opłaciło. W międzyczasie ożenił się z Daisy, z którą miał pięcioro dzieci - trzy córki i dwóch synów. Po żonie odziedziczył dwie szklarnie z pomidorami.*

*Z biegiem lat zyskiwał coraz większy szacunek społeczności i był poważany w każdym kręgu miasteczka. Utrzymywał dobre stosunki ze strażakami, restauratorami, nauczycielami, lekarzami, a nawet krasnoludami, którzy wielokrotnie pożyczali od niego pieniądze na budowę swoich interesów lub po prostu dla wzbogacenia się. Miał wielu znajomych, których często odwiedzał, a oni także wpadali do niego z wizytą.*

*Teraz postanowiłem przytoczyć życiorysy dwóch strażaków, z którymi często grałem w gry. Historia Roberta Wattingtona:*

*Urodził się w maju 946 roku jako drugie dziecko i jedyny syn stolarza Klarka. Miał dwie siostry. Mieszkał w skromnym mieszkaniu wspólnie z rodzicami, siostrami, wujostwem i ich dziećmi. Od najmłodszych lat pomagał ojcu w stolarce i razem z nim odwiedzał różnych niziołków, którym sprzedawali lub naprawiali meble. Jego ulubionym napojem od zawsze był kompot wiśniowy, dlatego też stolarz zasadził dziesięć drzew wiśniowych. Nadwyżki zaczęli sprzedawać, a odłożone pieniądze udało się przeznaczyć na remont i poszerzenie domu.*

*Robert był dobrym uczniem szkoły podstawowej, po której ukończeniu poszedł do technikum ekonomicznego i otrzymał specjalizację sekretarza. Nie pracował w zawodzie, nadal pomagając ojcu przy meblach. W 970 roku Klark Wattington oddał swój interes Winstonowi Spellowi, który poszerzał właśnie swoją fabrykę. Drzewa wiśniowe zostały sprzedane kuzynom Roberta w następnym roku.*

*W 972 roku Robert poślubił Logannę Palks, z którą doczekał się wkrótce dwóch synów. Zawsze pozostawał w zażyłych stosunkach z całą rodziną, komendantem Mallardem, Garboldem Bellinhamem, rodziną Kanefieldów i leśniczym, do którego chodził na karty. Lubił też starego pływaka Mitcha, który często opowiadał ciekawe historie z młodości.*

*Największym marzeniem Roberta było otwarcie własnej wytwórni soku wiśniowego, który sprzedawałby innym, ale pił też sam. Byłoby to jedno z bardzo nielicznych tego rodzaju przedsiębiorstw w kraju.*

*Historia Garbolda Bellinhama:*

*Urodził się w 947 roku. Jego ojciec, Keith, był właścicielem lombardu. Wychował się z jednym bratem, starszym o sześć lat. W podstawówce i technikum zawodowym uczył się średnio. Ojciec nie miał żadnego planu w związku z karierą dwóch potomków, pozostawiał im wolną rękę. Przyszły strażak zaprzyjaźnił się szybko z Robertem i wkrótce zostali najlepszymi przyjaciółmi, posiadającymi nawet wspólną bryczkę, wypożyczaną sobie nawzajem.*

*Garbold przy grze wielokrotnie wymieniał przebyte kilometry. Opowiadał o porożach jeleni i saren znajdowanych w lasach, a nawet o czaszce łosia, którą kiedyś przyniósł do domu jako pamiątkę. Nazbierali wspólnie wiele szyszek, żołędzi, kasztanów i nasion, które potem sprzedali krasnoludom, chętnie robiącym z tego nalewki. Garbold nie ożenił się, bo uznał, że nie jest mu to absolutnie potrzebne do szczęścia.*

*Jako ostatnie w tym rozdziale zacytuję dwa wzruszające życiorysy mężczyzn uwięzionych w obozie Kipa, które przytoczył pan Sudyłakowicz. Pierwszą opowiedział pewnego marcowego wieczora spędzonego w kamienicy. Oprócz mnie zebrali się u niego Leszek Dybicki, Linna Kanefield oraz Ethelred, Chester, Wilbur i Kelly Mallardowie.*

*- Pewnego dnia pełniłem wartę przy głównej bramie. Przy wymianie więźniów podbiegł do mnie kaszlący mężczyzna, na oko czterdziestolatek, ale potwornie sczerniały, wynędzniały i pobity przez wiele rąk. Usiadł na kamieniu, a ja obok niego i postanowił przybliżyć mi historię swojego życia: "Nazywam się Bożysław Głębinowski. Moim majątkiem jest wieś Chyły w powiecie jabłkowskim. Mam siedmioro dzieci, z których najmłodsze ma pięć lat. Mój najstarszy syn, Dobromir, dobrze się uczy w szkole średniej. Marzy o karierze wojskowej, dlatego kładę duży nacisk na jego edukację. Od siódmego roku życia Dobruś ćwiczył szermierkę pod okiem najlepszego mistrza, sprowadzonego z Krzemieniowa. Z zawodu jestem notariuszem, ale również publicystą. Moje artykuły opowiadają o moim spojrzeniu na świat. Komentuję w nich wydarzenia polityczne i religijne. Właśnie przez te ostatnie tutaj jestem. Pewnego razu napisałem, że nie przekonują mnie pewne twierdzenia Jego Świątobliwości. Wtedy mnie tu wzięli. Było to bardzo znienacka. Idę do świątyni, a tu zza muru wyłazi jakiś dryblas i łapie mnie za ręce - o tak. Do niego doskakuje drugi dryblas i mnie za nogi - o tak. Złapali mnie i włożyli do krytego wozu. Potem zostałem przeniesiony na statek, w którym skrępowali mnie sznurami, po których nadal mam głębokie blizny - o te. Przepraszałem za swoje zachowanie i postanawiałem poprawę nieskończoną ilość razy, ale wszyscy udawali głuchych. Przepraszam też was, nieznajomy towarzyszu, że zabrałem wasz czas". Potem widziałem, jakie tortury na nim stosowali.*

*Druga opowieść była jeszcze bardziej przejmująca:*

*- Podczas jednej z wart podszedł do mnie wysoki i lekko zgarbiony trzydziestopięcioletni mężczyzna o szklistych niebieskich oczach i zadartym nosie. Na rękach i nogach miał liczne strupy. Kapłani z Kipy kazali mu łowić ryby gołymi rękami w pobliskim stawie, brodząc w wodzie po kolana i układać kamień na kamieniu do zapadnięcia zmroku. Po tych morderczych próbach czuł się potężnie zmordowany. Przedstawił mi się jako myśliwy Przybysław. Powodem jego zesłania było publiczne ośmieszenie księdza z jego miejscowości i rzucenie w niego zgniłym jajkiem. Za karę on codziennie dostawał zgniłe jajko i musiał je zjeść w całości. Często wspominał gęste lasy otaczające dwór, w którym służył, zabijaną zwierzynę i malownicze krajobrazy. Następnie byłem świadkiem jego powieszenia. Czułem wtedy, jakby coś we mnie pękło...*

*5 kwietnia obchodziłem dziewiętnaste urodziny. Najadłem się wtedy u Redwooda i upiłem do nieprzytomności u Ammurta. Mallard i Dybicki przynieśli mnie do kamienicy, w której pan Wolimir położył mnie do łóżka.*

*- List polecony do pana Czesława Jagody! - ochrypniętym głosem odezwał się sztywny i wyprostowany listonosz. Odebrałem od niego kopertę i zacząłem czytać:*

*"Kochany Bracie,*

*Z okazji naszych dziewiętnastych urodzin życzę Ci dużo zdrowia, szczęścia, pomyślności, powodzenia w miłości i pieniędzy. U rodziców dobrze, Mirek i Władek ostatnio nie urządzają pijatyk, wujowie spokojni, choć codziennie wychodzą na polowania. Nasze pożycie małżeńskie ze Stachem prawidłowo się układa. Prawdopodobnie niedawno zaszłam w ciążę, więc spodziewaj się zostać wujkiem. Pan Gadowski usilnie upomina się o Ciebie, więc mam nadzieję, że przyjedziesz jak najszybciej.*

*Twoja Siostra Radosława".*

*Napisałem jej następującą odpowiedź:*

*"Kochana Siostro,*

*Proszę, pozdrów ode mnie całą rodzinę. Ja trzymam się dobrze i ze wszystkimi dobrze żyję. Bardzo podoba mi się myśl stania się wujkiem. Gadowi trzeba powiedzieć, żeby nie spodziewał się mnie w tym roku szkolnym. Mam nadzieję, że matka już nie płacze i nie czuje pustki w moim pokoju. Nie wiem, czy zobaczymy się w tym roku.*

*Twój Brat Czesław".*

KONIEC ROZDZIAŁU TRZYNASTEGO