Dziedzictwo Erathrasa

**Dziedzictwo Erathrasa** to organizacja religijna wyznająca zasady Erathrasa i przede wszystkim wierząca w jego istnienie. Erathras to jeden z założycieli zefonizmu, który został wygnany, wymazany z kart historii i zapomniany za swoje poglądy dotyczące kierunku w którym kościół należy prowadzić. Jego istnienie nigdy nie zostało oficjalnie potwierdzone, a imię pada jedynie raz w pamiętnikach z czasów pierwszych Ardeńczyków.

Pewien Erathras jest również autorem jednego z wpisów w Litterii, a dokładniej trzeciego listu do Eriosan, w którym argumentuje racje kościoła zefonicznego, jednak datę spisania listu potwierdzono jako rok 101 po założeniu Ardenii i kościoła, a więc nie może to być ten sam Erathras.

## Historia

Pierwszą aktywność grupy zauważono na początku Czasu wojen. Nieznany mężczyzna odkrył wtedy zapiski Erathrasa sprzed czasów powstawania kościoła, w trakcie i po tym przedsięwzięciu. Według nich Erathras miał być dobrym przyjacielem Hursta i tym, który wysunął inicjatywę założenia nowego kościoła. Nie miał to być jednak kościół pokoju, zgody i jedności. Erathras chciał władzy nad światem i zniszczenia innych religii. Według świadków został on skrzywdzony przez jedno z dawnych bóstw i, szukając zemsty, dokonywał straszliwych czynów oraz zagłębił się w tajemnice czarnej magii, po czym zaproponował stworzenie nowej religii, która zniszczy pozostałe.

Według wierzących, Erathras wybuchł niezmierzonym gniewem, kiedy to Hurst został pierwszym Lordem Świątobliwym. Przeklął swojego dawnego przyjaciela i obiecał zemścić się również na zefoniźmie. To w końcu on zaproponował zapoczątkowanie nowej religii i został zignorowany. Hurst natomiast, tym razem już Zephos, obiecał wybaczyć przyjacielowi, jeśli wyrzeknie się swoich słów i okaże skruchę. Nim jednak to się stało, Erathras sprzymierzył się z dwoma upadłymi aniołami, Efilim i Monati, z którymi spłodził dwójkę dzieci - chłopca i dziewczynkę.

Dowiedziawszy się o jego "splugawionym" potomstwu, Zephos i jego rada zaprosili Erathrasa na negocjację. Erathras, będąc już starym człowiekiem, zaufał przyjacielowi i okazał skruchę. Jednak Hurst zamiast miłosierdzia, ofiarował Erathrasowi sztylet w plecach. Umierając, Erathras powtórzył swoje przekleństwo, dodając, iż Hurst *uwięziony w kamieniu obserwować będzie jak umierają jego najbliżsi*.

## Wiara obecnie

Wierzący wciąż poszukują potomków Erathrasa, jednak do tej pory nie udało im się odnaleźć nikogo z nim spokrewnionego. Upadłe anioły są bezpłodne, jednak jeśli Erathrasowi udało się spłodzić pierwsze i jedyne pół-anioły, Dziedzictwo nie wyklucza świętości jego nasienia.

Erathras chciał, aby zefonizm był religią zniszczenia i tak poniekąd się stało. Czas wojen wynika najprawdopodobniej z jego właśnie wkładu, podsyconego dążeniem dynastii Ardenów to władzy i potęgi. Czas wojen był w kościele Dziedzictwa uznawany za święty okres, kiedy to spełniła się wola lorda-założyciela, a następujące lata uznawane są za najmniej istotny okres *w historii tej i następnej*, a czasem także za ciszę przed burzą.

Dziedzictwo Erathrasa uznaje go za proroka wojny i zniszczenia. Ich kapłani odprawiają msze w ruinach zamków i kościołów oraz bardzo często w jeszcze płonących zgliszczach świątyń, które oni sami zniszczyli i spalili. Kapłani mogą mieć żony i dzieci. Uprawiają czarną magię i zakazane rytuały. Upadłe anioły uznawane są za półbogów, a ich obecność przynosi szczęście.