Księga 3

> **Nowy świt przemawia, jesteśmy drugimi legendami!**
>
>

*Wydawało mi się że zabicie Estarossy zakończy nasze problemy, lecz te dopiero się zaczęły. Samozwaniec który zwał się Zeldrisem postanowił opanować koszmar tworząc własną radę bestii, a zdawało nam się że nikt i nic nam już nie przeszkodzi. Zaczął zamieniać każdego na swój ideał poprzez dotknięcie. Niedługo potem miał już całą armię z którą musieliśmy się mierzyć.. lecz czy to nie kolejna osoba którą musimy usunąć dla dobra koszmaru? Wiedziałem jak to wszystko może się skończyć, rozumiałem konsekwencje próby... zbawienia koszmaru, i nauczenia go czym jest droga pokoju. Może próba walki nie jest taka zła? Hej... przecież tylko żartuję. Koszmar jest prawdziwy... tak samo jak Nowy Świt! Roy nie mógł być tak zły jak nam się wydawało. Wszystko rozpoczęło się dość typowo, Alex mi opowiadała o swojej wizji.. mówiła o tym że rozmawiała ze swoim bratem. Rozumiem jakie musiało to być uczucie... widzieć jak członek jej rodziny siedzi pod drzewem i nic nie może zrobić, to musiało być takie straszne... musieć zastąpić w czymś osobę która zawiodła i wiedzieć iż może cię spotkać ten sam los. Lecz pomijając ten temat, podobno rada tego całego Zeldrisa miała swoje obrady, przynajmniej z tego co opowiadał Roy. Jego decyzje nie podobały się nikomu, ponieważ ten chciał by wszyscy wspierali go a nikt nie wspierał siebie nawzajem. Ukazał nam się kolejny przeciwnik, jakim był szachista, ten miał prywatny kontakt z Kennym w swojej sferze szachowej. Przeciwnicy z którymi walczyliśmy byli otoczeni dymem i lustrami. Nic o nich nie wiedzieliśmy, ani ich motywu, ani słabych punktów. Potrzebowaliśmy prawdziwych sojuszników do walki takiej jak ta.. więc zaryzykowaliśmy i wypuściliśmy niejakiego Overlorda Portgasa z celi. Oddaliśmy mu całą moc i obiecaliśmy że nigdy już tam nie wróci, wystarczy że nam pomoże. Ten postanowił zacząć mobilizować radę władców potworów, w międzyczasie... stworzyłem największy cud w moim życiu.. Frisk… lecz wolę się o tym tutaj za bardzo nie rozpisywać gdyż sami wiecie... powody prywatne. Ryuk przyprowadził nam jednego ze swoich przyjaciół... którego poznał bardzo dawno temu. Gelus - wyrocznia rozpaczy, postanowiła nam pomóc w naszej przygodzie, lecz wtedy pojawiło się coś złego... widać zapach Gelusa przyprowadził nam kolejną wyrocznię, dokładnie cierpienia. Ta już nie miała w stosunku do nas tak przyjemnych intencji. Miałem przepowiednię w której zginę na koniec dnia...fakt faktem...byłem blisko śmierci, lecz mimo to Ryuk się za mnie poświęcił gdyż Gelus… stwierdził że tak będzie najlepiej. Przeżyłem... ale jakim kosztem? Straciłem przyjaciela na dłuższy czas. Mimo to, podczas jednej z bitw Iwataniego na froncie, uratowałem mu życie od pewnego androida dowódcy... ale to poza tematem. W międzyczasie Zeldris zaczął szukać masek którymi miał kontrolować czasoprzestrzeń... a szachownica szachisty, jednego z sojuszników Zeldrisa, zaczęła się powoli rozpadać z powodów oczywistych. Nic nie szło po jego planu, szczególnie iż Yato zabił Draculę, przynajmniej z tego co mi wiadomo, potem razem z wyrocznią wojny i Chloe gdzieś zniknęli... ciekawiło mnie jaki spotkał ich los, mimo to przyszedł czas do faktycznego ostatecznego starcia. Okazało się iż szachistą nie jest nikt inny niż tylko brat mojej ukochanej, Tony. Który stworzył własną armię tytanów przy pomocy Zeldrisa, lecz miał od początku plan aby go zdradzić...nie miałem szansy go ujrzeć, ponieważ porwano mnie oraz Frisk która się uwolniła, na szczęście. Mimo to, dowiedziałem się także o wypadku w piramidzie masek. Zeldris… a raczej wtedy już bym go nazwał Roy. Przyznał się do winy, i poszedł na ostatnią rozmowę z Kennym, wiedział jaki jest jego los, lecz tytan udowodnił mu że to nie musi się tak kończyć. Znają się obaj z młodości, a Roy... jest ukochanym Emmy. Cóż, kto by mógł się spodziewać że osoba która chce by wszyscy byli jak on, faktycznie mogła być gdzieś w środku dobrym facetem, oraz zapewne w przyszłości wspaniałym ojcem... Portgas atakując piramidę wybił wszystkie Onii które tam były, lecz pod koniec się opanował i nie zabił Roya ani Kennyego… ci dwaj idioci jak zwykle mieli czyste szczęście. Mimo to, na zimnej wojnie wydarzyło się coś... niezrozumiałego i bolesnego dla mnie. Wszyscy polegli biorąc Draculę ze sobą na dno. Władcy potworów, Papyrus, Sans, na czele z Portgasem… oraz moją żoną. Alex, tak nie mogłem się doczekać żeby znów ją zobaczyć po tym wszystkim, lecz koniec zimnej wojny pokazał nam.. jak wiele możemy stracić podczas zwykłej bitwy... a jedna decyzja może zmienić żywot całego Koszmaru. Wszyscy dumnie wznieśli dłonie w niebo ku Skylandzie… nie wspomniałem że Zake i Matthew wrócili? Cóż... teraz wspominam... lecz, co się działo potem, to już nasz interes... wiedziałem o jednym. Staliśmy się drugimi legendami. Lub.. faktycznie, tymi prawdziwymi legendami. A Roy i Tony to żywe dowody że każdy może się zmienić...*