Wilgdrooms verhalen/Woud van Geheimen

## Inleiding

Hoi. Welkom bij dit (Hopelijk) leuke verhaal. Ik wens jullie veel leesplezier!!!

## Proloog

Het was stil in het woud. Een gestalte zat roerloos op een steen. De gestalte hield een grote, wilgenhouten staf vast, waar een uil, even roerloos als zijn menselijke metgezel, zat. Ze zaten daar maar, en ze zaten zo stil, dat meerdere dieren bij hen kwamen zitten, maar stil, doodsstil. ‘Wat doe je, Mirte?’ kraste de uil opeens, de stilte doorbrekend. De gestalte zuchtte.

‘Ik denk, luister en wacht, Elegias’ zei ze na een tijdje. De uil, die Elegias heette leek nog niet tevreden.

‘Waar denk je aan? Waar luister je naar? Waar wacht je op?’ vroeg de uil. Hij pikte een overvliegende mug op en at hem smakelijk op.

‘Ik denk aan alles en niets, Elegias, dat is wat denken is. Ik luister naar de toekomst, want je weet dat ik dat kan. Ik wacht tot... tot het avontuur naar me toekomt. Tot het avontuur mij tot zich roept’ glimlachte Mirte. Elegias knikte. Toch vroeg hij nog:

'Wat hoor je in de toekomst Mirte?' Het meisje was stil. De uil was stil. Het hele bos werd in stilte gehuld. Ineens uit het niets kwamen er grote donderwolken aan zetten, en het bos werd gehuld in duisternis. Ineens viel de regen als bakken uit de hemel. Een bliksemschicht, die het woud in een helse gloed hulde doorkliefde de hemel als een klauw, en de donder brulde als een woedende draak. Een wolk verranderde in de vorm van twee vrouwen, ze leken wel godinnen. Er klonken twee stemmen: 'De Chaos, het kwaad, zal opkomen! Het evenwicht van alle planeten zal uit elkaar vallen en de krachten van Chaos zal alles verranderen in een duistere woestijn. Ze moeten tot halt geroepen worden door de uitverkorenen, vertegenwoordigers der elementen. De roep der Evenwicht moet over de planeten schallen en de helden oproepen voor een strijd! De Zilveren Draak zal de helden verenigen, en de Cosmos zal worden herboren...' Net zo snel als het onweer was opgekomen, verdween het ook weer. De uil en het meisje zaten nog steeds op de rots, doorweekt en wel.

'Wat betekende dat, Mirte?' kraste de uil.

'Ik weet het niet Elegias, ik weet het niet. De toekomst is vaag, mistig. De tijd zal het leren...’

## Hoofdstuk 1

### **Een nieuwe leerling**

Thenar rende zo snel als ze kon. Straks was ze wéér te laat voor de les, en moest ze na afloop wéér het schoolplein vegen, en daar had ze totààl geen zin in. Gelukkig was ze net op tijd in het wiskundelokaal, vlak voor de bel ging. ‘Gelukkig’ pufte ze. ‘Nét op tijd’ ze ging snel zitten, want ze zag dat Meester de Havik in een slecht humeur was, en dat betekende, Iets 'stouts' (zoals meester de Havik het hopeloos ouderwets noemde) doen = Nablijven.

‘Is iedereen er?’ vroeg hij met zijn zware, dreunende stem. Hij keek met zijn scherpe blik de klas rond, die even op haar bleef rusten. Ze trotseerde zijn blik, en bleef kaarsrecht zitten. ‘Ik zal maar de lijst met namen maar weer ‘ns gaan opnoemen, hm?’ zei hij. Thenar was blij dat zij deze keer wel present kon zeggen, zonder binnen te stormen. Ze keek de klas rond. Ze zag dat Charissa er niet was. Het meisje dat haar altijd pestte. Ook haar hulpjes Jacey en Nova waren er niet. Ze wist dat zij geen straf zouden krijgen, want Charissa was de dochter van de burgermeester, en meester de Havik wou niet ontslagen worden. Daarom zouden Jacey en Nova ook geen straf krijgen. Op het zelfde moment kwamen Charissa, Jacey en Nova binnen lopen. *Als je over de* *duivel denkt, trap je op zijn staart* dacht Thenar grimmig. Meester de Havik knikte hen even toe, en ging toen door met namen opnoemen. Toen ineens ging de deur met een klap open, en kwam de directeur naar binnen lopen. Achter hem verschool zich - ach ja verschool, hij was zo klein – een jongen met zwart haar, een donkere huid en goudachtige ogen. Charissa fluisteren tegen Jacey:

‘Als hij maar niet denkt dat hij superieur is omdat hij gouden ogen heeft. We zullen hem aanpakken om hem de regels van de school te leren.’ Ze grijnsden. Thenar wierp hen een boze blik toe. *Stelletje machtmisbruikers! Ik zal hén aanpakken als ze die jongen iets willen aandoen.* Op een of andere manier voelde ze nu al sympathie voor de jongen, al was het alleen maar om de dessympathie van Charissa. Ze richtte haar aandacht op de directeur.

‘Dag, beste kinderen’ zei hij. ‘Dit is Maarten. Hij is net verhuist naar ons mooie stadje. Echt, hij heeft in, nou ja zeg het zelf maar Maarten;' Maarten keek hem even geschrokken aan, alsof hij die vraag helemaal niet had verwacht maar toen vertelde hij:

'Ik heb gewoont in Alaska, Finland, IJsland, Tsjechië, Noorwegen, Zweden, en Lapland, en nu ben ik naar Nederland verhuist, het land waar mijnes vader is geboren'

'Inderdaad, beste kinderen. Zoals jullie horen kan Maarten al een beetje Nederlands. Waar wil je gaan zitten, Maarten?’ zei Directeur Ertsgraver. ‘Er is wel een plaatsje naast Thenar, dat meisje met dat zwarte haar, ga daar maar zitten.’ Maarten knikte, en ging gedwee op zijn nieuwe plaats naast haar zitten. Thenar zag dat hij een groot boek onder zijn arm had.

‘Goed’ zei Meester de Havik toen directeur Ertsgraver weg was. ‘Maarten, ik zal je mijn regels uitleggen, want ja, dat zal wel handig zijn hmm?' (Meester de Havik heeft een talent om nieuwe kinderen de schrik van hun leven te geven) '*Regel 1:* *Het is verboden om te kletsten tijdens de les. Regel 2:*...’ Enzovoorts. Thenar viel bijna in slaap toen Meester de Havik klaar was met zijn uitleg. En daarna moesten ze ook nog een dubbel uur wiskunde van hem! Toen ze eindelijk klaar waren, had Thenar wel 50 keer zo onmerkbaar mogelijk gegaapt \*(Want regel 94 is dat je niet mag gapen tijdens de les). Daarna gingen ze naar geschiedenis. Dat vond ze echt super! Proffessor de Draak was de beste verhalenverteller van de wereld!! Naast geschiedenis deed ze ook het bijvak Magie en Fantasie. Bij dat vak scoorde ze alleen maar voldoendes. Ze was er zo goed in, dat proffessor de Draak had gezegt dat ze haar beste leerling was sinds ze hier werkte. Toen ze aankwamen was ze weer helemaal klaarwakker. Had ze al gezegt dat zer er zin in had? Proffessor de Draak stond breed glimlachend in de deuropening. Haar rode haar met groene punten lag over haar schouders. Proffessor de Draak was jonger dan de andere leraren, en misschien was dat de reden waarom ze een van de meest geliefde leerkrachten was op de school. De enige leerling van de school der Nederlandse Wijsheid (Ja, zo heette het echt!) die Fantasie en Magie stom vond was Charissa. (Maar dat kwam vooral omdat zij geen greintje fantasie had, vond Thenar)

‘Kom binnen, kom binnen’ zei Proffessor de Draak vriendelijk. 'Straks zijn jullie nog te laat!' Maarten keek haar bewonderend aan. Toen iedereen binnen was, zei proffesor de Draak: ‘Luister, voordat we beginnen met geschiedenis, ga ik iets voorlezen’ tot Thenars voldoening hoorde ze Charissa kreunen. Charissa haatte dit vak. Op een of andere manier had haar vader het nog niet afgeschaft. Proffesor de Draak hield een groot, vaalrood boek omhoog. ‘Dit is het boek dat ik ga voorlezen’ zei ze.

## Hoofdstuk 2

### **Het Verhaal**

'Goed beste leerlingen' zei proffesor de Draak. 'Dit verhaal gaat over hoe de schepping van de Cosmos volgens een eeuwenoud volk ging: het volk waarover ik spreek zijn de Inisters, die volgens de verhalen magie konden beoefenen' ze nam een adempauze. 'Ze hadden allemaal interessante theorieen. Helaas is er maar weinig over hen bekent, en is maar een klein deel van hun taal ontrafeld. Ook kent bijna niemand ze. Ze woonden in hoge bergen, bergen die er vreemd genoeg niet meer zijn, en...'

'Een sprookje dus' viel Charissa haar ruw in de reden. 'Wat hebben we aan dat verhaal? Zoals je al zei is het een eeuwenoud volk dat allang niet meer bestaat en...' Professor de Draak’s ogen glinsterden gevaarlijk.

'Ik heb helemaal niet gezegt dat de Inisters niet meer bestaan Charissa. Men zegt dat er nog steeds afstammelingen voortleven, maar die zijn gemengt geraakt in de grote menigte van andere volkeren. Misschien is er wel iemand die van de Inisters onder ons...' zei proffesor De Draak zacht. Haar ogen volgden de kring, tot ze uiteindelijk op Thenar bleef rusten. Thenar kreeg een vreemd gevoel, maar bleef haar blik trotseren, ookal was dat moeilijk, want proffesor de Draaks ogen leken elke seconde van kleur te verranderen, als een soort caleidoscoop. 'Laat ik maar beginnen met het verhaal' praatte de proffesor verder. 'Lang, lang geleden, toen de Sterren nog niet geschapen waren, leefde in de Duisternis Cosmo. Cosmo was het eerst levende wezen dat ooit had bestaan. Hij was ook het eerste ding dat ooit had bestaan. Cosmo was de eerste draak, en zo groot dat hij de hele Cosmos (Die naar hem was vernoemd) vulde. Uiteindelijk, toen haar tijd gekomen was, besloot zij, dat als ze stierf, ze de Cosmos niet leeg zou achterlaten. Hij stuurde de duizend lichtjes, die daarvoor in haar ogen straalden, de Cosmos in. Dit vormden de sterren en zonnen, waar voor eeuwig het licht van Cosmo's ogen scheen. Daarna legde zij heel veel eieren: dit vormden de planeten. Ze zouden pas uitkomen als Cosmo weer zou worden herboren: Ja, draken worden inderdaat herboren Maarten. Cosmo kon in de toekomst kijken en zag dat op een deel van de planeten - haar eieren - leven zou zijn. Dat stelde haar voor een deel tevreden, want ze had nu nog maar twee van de acht oerbronnen geschapen die in de toekomst had gezien: De sterren en de zonnen. Daarom schiep zij daarna de manen, die het licht van de zonnen weerkaatsten en door dit proces kwam er heel veel magie vrij. Toen schiep zij de stenen, de grotten, de bergen en de metalen: Aarde. Daarna de oceanen, rivieren en beken: Water. Toen de kolkende vulkanen en de snijdende bliksem: Vuur. Daarna de wolken, wind en stormen: Lucht. En als laatste: De Natuur, het leven zelf. De eindeloze wouden en jungels, het begin van de dieren. Cosmo wist dat nog een ding ontbrak: de volgende Draken. Maar ze had niet meer genoeg levenskracht om al die drakensoorten die zij in haar toekomstoog had gezien te scheppen, dus schiep zij met zijn laatste krachten Alainesia, de Godin van de Draken. Zij gaf haar Toekomstoog door aan haar, en toen Cosmo er niet meer was, schiep ze, zoals Cosmo haar had verteld, de draken die ze zag in het Toekomstoog: De Aardedraken, de Maandraken, de Zonnedraken, de Sterrendraken, de Natuurdraken, de Waterdraken, de Luchtdraken, de Vuurdraken. Maar ook nog andere soorten, zoals de Zanddraken, of de Houtdraken. Langzaamaan begonnen de eieren, de planeten die uitverkoren waren voor leven, zich te ontwikkelen. Alainesia keek toe, terwijl ze voelde dat ze zwanger was. Niemand wist wie de vader was. Ze kreeg acht kinderen: Ziliah, de godin van de maan, de magie en de keuzes. Haar dier was de zwaan. Apolastror, de god van de zon, het licht en de dag. Zijn dier was de leeuw. Kashmaine, de godin van de sterren en de nacht. Haar dier was een panter, en soms een beer. Hostur, de god van het vuur, de vulkanen en de smidse. Zijn dieren waren alle reptielen. Sananfi, de godin van het water, de rivieren, de meren, de zeeen, oceanen, de glinstering en de vissen. Het spreekt voor zich wat haar dieren waren. Caster, heer en meester van de lucht, de stormen, het weer, de wind, de bliksem. Zijn dier was een paard. Dan had je nog Levihata, de godin van de natuur, de bomen, de planten en de wijsheid. Volgens de legende was zij de uitvindster van het schrift, en haar dier was de luipaard. Tot slot had je Zavh: zei was de godin van de aarde, de boomwortels, de grotten, de edelstenen, en de dodenwereld. Zij was de rechter des doods, haar dier was een Tijger. Zavh was ook de godin van nieuw leven, omdat ieder zaadje begint in de aarde. Zij kregen ook kinderen. Maar die ga ik niet vertellen. Jullie krijgen namelijk een boek waar overzichten in staan over de meeste goden van de Inisters. Jullie huiswerk is om dat door te lezen en er een paar uit te zoeken. Je mag zelf weten welk en hoeveel. Daarna moet je ze tekenen met behulp van de overzichten en er een stukje bij schrijven. Dan gaan we nu door met geschiedenis.'

## Hoofdstuk 3

### **De losse plank**

Thenar was thuis bezig met haar huiswerk voor Magie en Fantasie. (als je de overzichten wilt zien, klik dan hier) Zoals gewoonlijk niet in de eetkamer of de keuken, maar in haar kamer in de kelder. Haar pleegbroertje Boris was boven een stomme film over superhelden die ailiens versloegen aan het kijken. Haar pleegmoeder Tante Aagje was het avondeten aan het maken: pasta bolongese. Haar pleegvader Oom (Brompot) Bert was zoals gewoonlijk op zolder aan het 'hardlopen op zijn rolband'. In werkelijkheid was hij stiekem de krant aan het lezen. Thenar zuchtte. Oom Bert wou nooit wat boeken voor haar kopen, maar hij hij had wel veel geld voorover voor een peperdure rolband die hij niet eens gebruikte. Terwijl ze met haar voeten over de grond schoof voelde ze ineens wat wiebelen. Ze keek naar beneden en zag dat een plank los zat. Ze bukte en wrikte de plank los. Het was er erg donker dus ze kon niet goed zien wat het was. Wel kon ze zien dat het een smalle ruimte was. Net toen ze er in wou glippen, hoorde ze tante Aagje roepen: 'EEEEEEEEEEETEN! IEDEREEN AAN TAFEL! BERT, STOP MET SPORTEN EN KOM NAAR BENEEEEEEEEEEEDEN!' Thenar zou straks kijken wat het was, nu moest ze eten.

Toen Thenar haar eten op had rende ze snel naar beneden, naar haar kelderkamertje. Voorzichtig haalde ze de plank van zijn plek en tuurde in het donker. Niets te zien. Zachtjes deed ze het laatje van haar nachtkastje open en griste haar zaklantaarn eruit. Toen knipte ze hem aan, en scheen naar binnen. Er was een smalle wenteltrap die nog verder naar beneden ging. Voorzichtig glipte Thenar door de smalle opening en daalde naar beneden, terwijl ze geïntereseerd de muren bescheen. Er stonden allemaal woorden in gekrast, zoals 'Vertrouwen' of 'Moed' of 'Magie' of 'Fantasierijk'. Die laatste twee deden haar denken aan het vak Magie en Fantasie. Ineens stuitte Thenar op een oude deur. Ze bewoog de klink, maar daar was geen beweging in te krijgen. Ze duwde er tegenaan, ze trok eraan, maar de deur bewoog nog geen nanometer. Thenar ging zuchtend op een van de tredes zitten, terwijl ze de deur bescheen met haar zaklamp. Ineens viel haar iets op. Er hing een wit bordje met gouden letters boven de deur. Waarom was het haar niet eerder opgevallen? Ze las: 'Voor elke deur is een opening'. Wat zou dat nou betekenen? Ineens, langzaam aan, verschenen er glimmende letters op de deur. Er stond: ‘Wat heeft een hoed, zonder een hoofd om te bedekken. Wat heeft één voet, zonder een schoen om aan te terekken?’ Ze staarde er naar. Hoe kon die deur zomaar letters laten verschijnen? Ze dacht diep na over het raadsel, ze had toch niks beters te doen. Een hoed zonder hoofd, één voet zonder schoen? Wacht eens... ‘Een paddestoel!’ Riep ze uit. Direct na dat de woorden haar mond verlieten verdwenen de letters en verschenen nieuwe voor in de plaats:

’Je kunt het wel planten, maar het zal niet groeien. Het heeft wel een kop, maar zal niet denken. Wat is het?’ Planten... maar niet groeien. Kop... maar niet denken? Ze dacht diep na... en toen, ineens wist ze het! ‘Een spijker!’ Riep ze tegen de deur. *Wat doe ik? een raadselwedstrijd met een deur?* Weer verdwenen de letters en verschenen er nieuwe:

‘Ze hebben verschillende kleren, in een bepaalde kleur. Maar als de kou komt, moeten ze hun kleren laten vallen.’ Dit wist Thenar meteen: ‘Bomen!’ Zo ging het nog een tijdje door. Hier zijn de Raadsels:

’Wat is het dat nooit sterft, maar in een maand van jong tot oud wordt?’ (De maan)

’Wat is het dat dat als het valt, niet minder wordt maar juist meer?’ (Het duister)

’Wat is het dat wezens laat trillen, zonder te brullen en zonder te gillen? (De kou)

‘Het heeft zijn huisje op de rug, het gaat heen, en het gaat terug. Heel snel kan het niet gaan. Wat is het?’ (Een slak)

’Als het nacht wordt komen we zonder dat je ons roept. Overdag verdwijnen we, maar niemand heeft ons gestolen. Wie zijn wij?’ (De sterren)

’Als het langs komt, dan doet iedereen zijn hoed af. Dat komt omdat het tanden heeft, maar niet bijt. Wie of wat is het?’ (Een kam)

’Het heeft een gat in zijn hoofd, en het maakt veel gaten. Wat is het?’ (Een naald)

’In zijn leven brengt het dood, en in zijn dood leven. Wat is het?’ (Vuur)

De laatste had ze de eerste keer fout, want ze dacht dat het antwoord 'winter' was geweest. Vlak voor haar voeten ging toen een valkuil open en ze kon nog maar net op tijd naar achteren springen. Snel riep ze 'Vuur!' en toen ze dat laatste antwoord had uitgesproken ging de deur met een zachte \*klik\* open. Ze liep met een grote boog om de valkuil heen en bescheen de ruimte achter de deur met haar zaklamp. Wat zou er kostbaar genoeg zijn om te beveiligen met een raadselschrijvende deur en misschien wel meerdere vallen? Overal stonden kasten, die gevuld waren met boeken, perkamentenrollen, kistjes en flesjes. Het plafond was een soort koepel die beschilderd was als sterrenhemel met de dierenriem en alle sterrenbeelden (maar ook sterrenbeelden waar ze nog nooit van had gehoord, en zij kon het weten, want zij had astronomie op school) en de grond was beschilderd alsof het een soort landkaart was vol met bergen, rivieren en bossen. Het was prachtig. In het midden stond een schragentafel die bedekt was met stof, spinnenwebben, tekeningen en schrijf- en tekengrerei. Thenar pakte een tekening op en blies het stof eraf. Het was een draak! Wie het ook getekend had, hij of zij had een prachtig oog voor details. Voorzichtig legde Thenar de tekening terug op de tafel, en richte zich op een kast die vol gestouwd was met oude boeken en perkamentenrollen tot flesjes, kistjes en kristallen. Thenar keek naar de boekentitels. Er waren titels als *Toverdrankjes en Magische Brouwsels* en *Weetjes die je echt moet weten, e*n ook *Weetjes die niemand weet* tot *Oerbronnen en Goden* en *Bovennatuurlijke Zaken*. Thenar glimlachte bij het zien van die titels. Wie zou genoeg fantasie hebben om al deze boeken te schrijven? Professor de Draak zou dat wel kunnen. Maar zij wist vast niets over deze koepel. Ze rolde een perkamentenrol uit, en bekeek hem goed. Er stond iets in een taal waar ze niets van begreep, dus daarom legde ze hem terug en ging door met verkennen van de kamer. Ze zag een paar olielampen en fakels staan, en iets dat op lucifers leek. Ze zette de fakels in de houders en stak ze aan. Daarna stak ze de olielampen aan en deed de lont wat hoger en nu zag ze alles veel beter. De kamer was veel groter dan ze had gedacht en er waren nog meer deuren. Ineens zag ze een soort telescoop staan. Hij was van iets dat zilver leek. Er boven was in het plafond een klein raampje waar je de nachthemel kon zien. Het was al laat. Ze ging terug naar boven. *Morgen kom ik terug,* beloofde ze de kamer.

## Hoofdstuk 4

### **Het gangenstelsel**

Het was begin avond, maar tante Aagje zou nog lang niet gaan koken. Thenar was blij dat ze haar huiswerk eindelijk af had. Nu kon ze eindelijk de verborgen kamer verder verkennen! Ze wrikte de plank los, daalde de trap weer af, kwam weer bij de deur aan, en... de deur ging meteen met dezelfde zacht \*klik\* open, terwijl er nog helemaal geen raadsels waren verschenen. *Vreemd... heel vreemd...* Dacht Thenar bij zichzelf. Toch duwde ze de deur open en stapte de kamer weer binnen. Er was helemaal niets verranderd in de kamer zoals ze die achtergelaten had, *Dus*, dacht ze bij zichzelf, *ik stel me maar dingen voor. Niets aan de hand... Mahaar,* redeneerde ze meteen daarna, *alsof een deur waar gouden letters op verschijnen en weer verdwijnen niet niet normaal is!* Ze liep naar de grote, zilverachtige telescoop, die, nu zag ze dat beter, meer van een groeniger metaal was gemaakt. Was het roestig? Nee, het metaal was echt van zichzelf groenblauw-zilver. Voorzichtig tikte ze tegen het staal dat een heldere, zuivere toon maakte die door de hele ruimte galmde: 'Tllllliiiiiinnnnnnnnnnggggggggggggg!!!!!!!' Ze schrok een beetje, want ze had niet verwacht dat het zo'n luid geluid zou maken. Voorzichtig tuurde ze door de telescoop naar een ster. Ze zag dat het geen ster was, maar de Avondster, Venus. Je kon de kleuren en de vorm heel helder zien, alsof je er vlak voor zweefde. Toen richte ze de lens op een ster. Hij leek als een vurige, rode twinkeling, als vonken die van een vuur afspringen, alleen bleef deze branden, inplaats van uitdoven als hij het vuur verlaten had. Toen richte ze hem op een ander, die meer een zilverachtig was, en toen weer op een andere, en weer een andere; en zo ondekte ze dat alle sterren net een andere kleur had, net meer iets oranjeger, of groeniger, of blauwiger, of goudkleuriger. Of een mengsel, zoals rodig met een goudkleurige toon, enzovoorts. Ze keek ze verder rond in de kamer. Ze zag nu dat er inderdaad nog andere deuren waren. Ze maakte een plan. Alles wat ze nodig had was een krijtje en een fakkel. Ze pakte een wit krijtje, van de schragentafel, pakte een fakkel uit de houders, deed nog een beetje olie (die eigenlijk bedoelt was voor de olielampen) op de gloeiende punt zodat er een echte vlam kwam en liep naar de eerste de beste deur die ze markeerde met een klein kruisje met het krijtje, waarna ze hem opendeed.

Ze stapte in een donkere gang. Ze liep een lange tijd rechtdoor, totdat de weg afboog en ze al snel op een splitsing stuitte. Ze koos uiteindelijk voor rechts en de weg waar ze vandaan kwam markeerde ze met een kruisje. Daarna kwamen nog meer bochten en splitsingen. Iedere keer als ze een nieuwe weg moest kiezen, markeerde ze de weg waar ze vandaan kwam. Af en toe kwam ze bij een soort koepel die een gloed uitstraalde. Soms vuurrood, soms zilverachtig, soms groenig, soms blauwig, enzovoorts. Op een gegeven moment merkte ze dat de grond steeds meer naar omhoog te hellen. Uiteindelijk kwam ze zelfs aan bij een brede trap, die steeds stijler werd. Toen, ineens, zag ze in de verte een lichtpuntje. Niet rood, zoals haar fakkel, maar wit, zoals zonlicht. Ze begon steeds sneller te klimmen, en sneller, en sneller. Todat ze bij een plat opervlak kwam en begon te rennen. Toen ze ineens, met haar ogen knipperend tegen het zonlicht, buiten stond.

## Hoofdstuk 5

### Nieuwe vrienden

Thenar rook, zag, hoorde, wel een miljoen dingen. Overal waren kleuren, geuren, geluiden. Ze keek naar het bos voor haar en toen omhoog naar de lucht waar witte wolken voorbij jaagde en... Zag ze dat nou goed? Zag ze nou een soort eilanden tussen de wolken door drijven? Ze knipperde met haar ogen en zag toen alleen maar wolken. Niets aan de hand. Ze had het zich gewoon verbeeld. Thenar keek weer vooruit en liep naar voren, het wilde bos in. Het was er prachtig! Overal zag dieren en planten die ze nog nooit gezien had (maar ook bekende, zoals en vos die langs haar voeten schoot) Ze hoorde duizenden liederen van vogels door elkaar, ze rook duizend geuren, van bloemen, van planten, van natte aarde, en nog veel meer! Er leek geen einde aan te komen! Ze kwam aan bij een beekje en ging daar zitten. Ze keek tussen de takken van de bomen door en zag dat de zon hoog aan de hemel scheen. Wat gek, toen ze vertrok was het avond geweest. Zo lang had ze toch niet gelopen in de tunnels? Ze keek nog een keer nieuwsgierig om zich heen. Was ze soms in het Amazonegebied? Ze had daarover gelezen bij Aardrijksunde. Het was een uitgestrekt oerwoud met de grootste biodiverstiteit op aarde! Maar het zou niet kloppen dat ze daar dan was, want dan was ze onder de Atlantische Oceaan door gelopen en zó lang had ze ook weer niet gelopen, toch? Ze keek op haar horloge, maar die stond gewoon op half acht s'avonds. Raar. En, zag ze dat nou goed? Stonden er nou twéé zonnen aan de hemel? Dat kon toch niet? Maar zelfs toen ze honderd keer met haar ogen knipperde, de twee zonnen bleven allebij staan. Wat was er toch aan de hand?

Ze schrok op toen er ineens een luide 'Hé!' achter haar klonk. Geschrokken stond ze op. Een man in een gitzwart harnas stond achter haar. 'Wat doe jij daar?' riep hij. Hij haalde een eveneens gitzwart zwaard uit een gitzwarte schede. Te geschrokken om antwoord te geven, deinsde Thenar achteruit. Ze voelde dat ze het beekje in was gestapt, maar dat kon haar op dit moment even niet zo veel schelen. Intimiderend stapte de man naar voren. Ineens ritselde de struik achter de man en hij keek om. Thenar greep deze kans (letterlijk) door de tak waar de man opstond vast te pakken en onder de voeten van de man weg te trekken. De man viel, en ineens, uit het niets, sprongen er twee kinderen tevoorschijn. Een jonge in een grijs pak met een lint als riem en een zilveren mantel, en een meisje in een groene mantel die een houten staf vasthield en een uil die vlak achter haar hoofd meevloog. De man keek verbaasd op, slaakte een kreetje en rende zo snel weg als hij kon. Thenar hijgde. De twee kinderen hadden zich nog steeds niet omgedraait, ze keken de vluchtende man nog na.

'Je zou bijna denken dat hij net een spook had gezien.' Zei de jongen.

'Nou je lijkt er anders verdacht veel op, met je wapperende grijze mantel en je vliegkunsten.' Grapte het meisje, terwijl ze de jongen een vriendschappelijke stomp tegen z'n arm gaf.

'Eh... hallo?' Probeerde Thenar. 'Halloho? Thenar hier. Wie zijn jullie?' De kinderen draaiden zich om, en keken haar aan alsof ze haar voor het eerst zagen. Het meisje kneep haar ogen onderzoekend samen.

'Ik ben Mu.' Stelde de jongen zich prompt voor. 'En dit is Mirte.' Hij wees naar het meisje.

'Mu! Niet meteen onze identiteit prijs geven! Misschien is ze wel van de vijand!' Fluisterde het meisje met opeengeklemde kaken, maar nog steeds duidelijk hoorbaar voor Thenar.

'Dat lijkt me niet, als die gast in het zwarte harnas van de slechten was. Hij viel me aan.' Merkte ze "behulpzaam" op. Het meisje dat blijkbaar Mirte heette rolde met haar ogen.

'Die zogenaamde gast in het zwarte harnas was sergeant Pirikla, dat weet toch iedereen.' Antwoorde ze bits. Mu grinnikte

'Volgensmij heeft Professor Mirte een nieuwe leerling!' Hij lachte zijn tanden bloot.

'Mu Alis! Als je me nog een keer Professor Mirte noemt, krijg je letterlijk met mij aan de stok!' Was het boze antwoord van Mirte, terwijl ze vervaarlijk met haar stok zwaaide. Er ging tandwieltjes in Thenars hoofd draaien. Alis... Waar had ze die naam toch eerder gehoord? Ze werd onderbroken in haar gedachten toen Mu vroeg;

'Maar goed, genoeg vriendschappelijke dingen. Waar kom je vandaan?' Toen hij haar verwarde gezicht zag, verduidelijkte hij: 'Kom je van deze planeet of van een andere?' Thenar staarde hem aan.

'Wacht, zij je nou andere planeet? Ik kom gewoon van de Aarde hoor.' Ze lachtte zenuwachtig. 'En uit welk land? Gewoon, uit Nederland. Net als jullie, denk ik, want Nederlands is de enige taal die ik direct zonder erover na te denken kan verstaan...' Ineens besefte ze dat ze helemaal geen Nederlands sprak met deze kinderen, maar een taal waar ze zonder moeite op was overgeschakeld toen die man met het zwarte harnas naar haar had geroepen. Hoen kon dit. Ze probeerde in die taal; 'Hallo,' en luisterde naar de klank ervan. Nee, het was overduidelijk geen taal die ze eerder had gehoord. Mirte en Mu keken elkaar bezorgt aan. Ze begonnen met elkaar te fluisteren. Thenar kon enkele glimpen van het gesprek opvangen; 'Ze komt van Gaea,' 'Hoe is ze hier gekomen?' '...moet magisch bloed hebben, kan niet anders...', '...gangenstelsel? Ze zei dat ze uit Nederland kwam...' . Na een tijdje keken Mu en Mirte om naar Thenar.

'Kun je ons laten zien hoe je hier gekomen bent?' Vroeg Mirte. Thenar knikte aarzelend. Ze snapte nog niet veel van deze plek, en hoe het kon dat zin in één seconde een hele taal had geleerd, maar ze stapte langs de kinderen heen, het pad weer op dat ze had gevolgt, om ze te brengen naar de grot. Voorzichtig baande ze zich weer langs de struiken, en, hoewel ze niet omkeek, wist ze dat Mirte en Mu haar volgden, want ze hoorde hun gefluister en hun blikken in haar rug prikken. Uiteindelijk kwamen ze aan bij de grot waar ze was uitgekomen. De andere kinderen hapten naar adem. Thenar vertelde over de kamer en haar tocht door de tunnels. Weer begonnen Mirte en Mu met elkaar te fluisteren. Deze keer waren ze snel klaar.

'Kun je ons naar die kamer brengen?' Vroeg Mu.

'Ik denk het...' Antwoorde ze. *Wat doe ik? Ik breng twee wildvreemden zomaar ergens naartoe, iets dat in verbinding staat met mijn slaapkamer? Ze hebben alleen hun namen verteld, verder weet ik helmaal níéts van ze.* Ze stopte abrupt, en viel doordat Mu tegen haar aanbotste en Mu doordat Mirte weer tegen Mu aanbotste.

'Autsj' Mu wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. 'Waar was dát nou weer voor nodig?' Thenar stond op en veegde het stof van zich af.

'Ik breng jullie daar alleen heen als jullie vertellen wie jullie zijn en uitleggen (voor zover jullie het ook begrijpen), hoe het kan dat ik zomaar een wildvreemde taal versta.' Mu zuchtte, en stond weer op.

'Ik,' hij wees naar zichzelf, 'ben Mu Alis, leerling-windmeester. En dat,' hij wees naar Mirte, 'is Mirte Betula, leerling-natuurmeester. We zijn lid van de Orde van de Amaryllis, de verzetstrijders tegen de Kaoten. Epupup!' Hij hielt zijn vlakke hand omhoog om Thenar de mond te snoeren toen hij zag dat ze een vraag wilde stellen. 'Laat me uitspreken. Wij denken dat jij van Gaea komt, een der onwetende planeten. Ik leg later wel uit wat dat is. Dat je Inisters kan in een klap is... Wonderbaarlijk. Dat kan maar een ding betekenen: je hebt Magisch bloed, net zoals ik, of Mirte. Hoe denk je anders dat ik kon vliegen toen we sergeant Pirikla aanvielen?' Thenar knipperde met haar ogen.

'Ik dacht dat je dat met een touw deed.' Zei ze. Ze keek hem verdenkend aan. 'Als je kunt vliegen, dan wil ik dat nog weleens zien.' Mu zuchtte, en hij spreidde zijn armen. En ineens, steeg hij op. Thenar staarde hem met open mond aan. Hij kon vliegen! Hij kon écht vliegen! Mu maakte een paar salto's en flikflaks in de lucht voor de show en lande weer.

'Nou, als je dit spectaculair vind, dan moet je dit zien!' Riep hij vrolijk. Hij stroopte zijn mouwen op en mompelde iets dat leek op 'CactusRoeAardbeiJoeLeer' en zijn armen veranderden in... twee piepkleine musvleugeltjes. 'Ah nee hé!' Riep hij teleurgesteld uit. 'Het hadden adelaarsvleugels moeten worden, maar ik beheers de spreuk nog niet zo goed. En nu zijn het musvleugeltjes geworden!' Hij wapperde met de kleine vleugeltjes die aan zijn schouders vastzaten 'Anuleer!' riep hij en de musvleugeltjes maakten weer plaats voor zijn armen.

'Wat zei je ook al weer voor iets?' Vroeg Thenar. Ze betwijfelde het dat het 'CactusRoeAardbeiJoeLeer' was geweest, zoals ze had verstaan.

'Ik zei 'Kaktaru Abaíulee!' Dat betekend in de oude taal van Cosmo 'Vleugels groei!'.' Antwoorde Mu, hij leek blij om iemand te vinden die geïnteresseerd was in windmagie. De naam Cosmo deed Thenar aan iets denken wat Mu én Professor de Draak hadden gezegd.

'Cosmo?' Vroeg Thenar. 'Is die mythe van de Inisters dan echt waar? Bestaan draken echt? Dit is... dit is geen droom hé?' Dit was Thenars laatste hoop geweest. Mu schudde zijn hoofd.

Binnekort meer...