Ostrze Krwi II (Opowiadanie)

**Artykuł w budowie!**

Ten artykuł jest jeszcze w budowie. Jego autor, Arnext, zaczął jego tworzenie dnia 28.06.2021 i dokończy pisać w ciągu miesiąca od tej daty.

## Opis

Kontynuacja trylogii Ostrza Krwi, a zarazem druga część przygody. Tym razem poprzeczka urosła. Grupę czeka nie tylko starcie z wrogiem, czy własnymi słabościami, ale również muszą ocalić miasto za nim spotka je ostateczna zagłada. Czasu jest niewiele, a każdy zły ruch prowadzi ich ku zgubie.

## Bohaterowie

### Główni

* Nysa Kanazaki
* Dark

* Leonardo
* Raphael
* Donatello
* Michelangelo

### Klan Stopy

* Tygrysi Pazur
* Akira Kanazaki
* Karai
* Shredder
* Naukowcy

## Prawa Autorskie

Wszelkie prawa autorskie i zastrzeżenia należą do Użytkownik:Arnext. kopiowanie treści lub czegokolwiek takowego jest zabronione!

## Rozdziały

### Prolog

Minął tydzień od ostatnich wydarzeń. Leo przez ten czas, zdołał dojść do siebie. Donnie w ostatnich chwilach zdążył go uratować i opatrzeć rany. Utracił w tedy zbyt wiele krwi, ale udało mu się wyjść z tego.

Razem z braćmi przeglądali okolicę, ale od tygodnia nikt nie zaatakował, ani nawet nic nie wydarzyło.

Teraz jednak stali na jednym z dachów miasta, obserwując okolicę, ale nadal nic się nie działo. Mikey zaczynał się nudzić, więc zaczął drażnić brata. Ten jednak próbował go ignorować, ale w końcu nie wytrzymał i skarcił młodszego.

- Ej! A to za co?! - Zdziwił się rozdrażniony, masując sobie głowę - Kiedy coś zaczniemy robić? Nudzi mi się!- Marudził najmłodszy, kładąc się na wbudowanej w dach wentylacji.

- Nie mam pojęcia! - Odrzekł mu Raph - Stopa nie zaatakowała już od tygodnia!

W odpowiedzi złapał powietrze i przerzucił na skorupę.

Donnie coś namierzył, a Leo stał przy krawędzi. Było po nim widać, że był przygnębiony. Widząc to Raph, podszedł do niego.

- Co z tobą? Ty serio jeszcze się tym przejmujesz?

Żółw w odpowiedzi tylko westchnął i spuścił głowę.

- Słuchaj! Nie możesz się tym tak przejmować. Nie zapominaj, że ta mała prawię cię omal nie zabiła!

- Nie wierzę, że mogła by to zrobić. Jeśli by chciała to zrobić, to zrobiła by tak dawno.

- Tak, może, ale nie zapominaj, że przejęli nad nią kontrolę. - Serum, które jej podali może zadziałać z opóźnieniem, co świadczy o tym, że właśnie teraz może dołączyć do Klanu Stopy. Jeśli tak, to dla nas może być niebezpieczne! - Dokończył Donnie

- Nie zapominaj, że ostatnio nie widzieliśmy, żadnego wroga! - Skierował do Donniego wypowiedz, krzyżując ręce na skorupie - Co raczej nie świadczy za dobrze.

- Tak, ale może w końcu pójdziemy se stąd? - Nie zwracał uwagi na wypowiedzi braci najmłodszy - Wolę spędzić czas na zjadaniu pizzy i muzyce, niż stać się jednym ze sztywniaków, którzy i tak... nie wstaną... - Urwał przy ostatnim zdaniu - Nie chce stać się zombie! - Ze strachu aż spadł z wentylacji

Spojrzeli na młodszego. Zapadła chwilowa cisza, ale nie na długo.

- Eh... chyba muszę się z wami zgodzić... - W końcu dotarło do niego - Nawet jeśli w dalszym ciągu nieudało się im jej złapać, nie oznacza, że nadal może tak być, ale pewności też nie mamy. Więc trzeba będzie jeszcze przebadać tę sprawę

Jak było powiedziane, ruszyli jeszcze dla pewności przeszukać ulicę. Wczesniej jednak musieli zachować czujność, ponieważ brak jakichkolwiek oznak życia od wrogów, nie oznaczał, że może ich już nie być, bądź może się już nie czaić, co dawało świetne powody do zasadzki na przyjaciół.

Już mieli wracać do kryjówki, gdy zatrzymała ich April.

- Hej chłopaki! - Przywitała się

- Coś się stało? - Spytał zaniepokojony Donnie

- Nie, wszystko w porządku! Chciałam zobaczyć, czy u gra wszystko gra - rzuciła z uśmiechem - widać, nie mam się co martwić jak na razie!

- Może przejdziemy się razem po mieście? - Spytał, zmieszany Donnie - Przy okazji mogli byśmy przeszukać jeszcze raz ulicę tak dla pewności

- Nie ma sprawy - Zgodziła się

Żółwie popatrzyli jeszcze chwilę na dwójkę, po czym udali się do kanałów. Upewnili ich wcześniej, żeby w razie czego dali znać, jak by potrzebowali pomocy lub coś zauważyli.

W tym samym czasie, do sali tronowej Shreddera wszedł Akira.

- Mistrzu Shredder! - Powiedział klękając niedaleko jego tronu

- Udało się ją sprowadzić?! - Spytał gniewnie

- Prawię ją mieliśmy, ale zdołała się wymknąć!- Odpowiedział z obawą.

- Co?! - Zdenerwował się Saki - Jak to "Zdołała się wymknąć"?! - Zerwał się z miejsca, wysuwając ostrze- Zapomniałeś już, że jest pod naszą władzą?!

- Oczywiście, że nie! Tylko wcale nie reagowała na nasze polecenia!

- Jeśli serum nie zadziałało jak należy, ty i Baxter Stockmen zapłacicie za ten błąd! Dodatkowo pozwoliłeś uciec tym nędznym żółwiom! Rozczarowałeś mnie! - Pokazał mu szpon

Chłopaka powoli ogarniało przerażenie, oraz pewność, iż za moment zakończy się jego życie.

Nagle przez okno wpadła Nysa. Widząc podbiegające Stopoboty, wyciągnęła Tantō, rozwalając je. Zdjęła z ust szalik i podeszła do tronu, również złożyła pokłon.

- Mistrzu Shredder!

- Jednak postanowiłaś dołączyć do nas?- Rzekł ponuro - Doskonale! Już niedługo pokonamy te żałosne pokraki!

- Proszę! Proszę! - Uśmiechnął się złośliwie - Widzę, że zmieniłaś zdanie!

- Nie do ciebie! - Rzuciła złośliwie -Możesz tylko pomarzyć, że mi dorównasz "blondasie"! - Uśmiechnęła się ironicznie

Widać, było, że nie lubił tego, więc spróbował się odgryźć.

- A ty mi niby nie? Nie zapominaj, że tera wracasz pod moją władzę, "maleńka"!

- Rrr... - to ją tylko rozdrażniło - Zamknij się! Nikt tak nie będzie mówić do mnie. Zrozumiałeś?! - Skierowała ze złością

- Milczeć! - Zdenerwował się Oraku Saki. Dwójka zerwała się, chyląc głowy - Macie wykonać to co musicie, albo pożałujecie! - Odwrócił się napięcie oddalając się.

Rodzeństwo, przed jego odejściem skłoniło mu się i już nic się nie odezwało. Do sali wszedł ktoś jeszcze...

- Ojcze! - Zawołała, wchodząc o niczym nie wiedząc i nie podejrzewając.

Dwójka odwróciła się. Nie było widać po nich zadowolenia, podobnie jak i po Karai.

- Kolejny mutant?! - Wskazała na nastolatkę, z lekkim zaskoczeniem- Tym razem, widzę, że to mutantka!

- A ty to niby kto?! - Warknęła

Chłopak stanął niedaleko Kunoichi. Widać, miał dość problemów.

- Jeśli chcecie rywalizować między sobą, to proszę bardzo! Mnie w to nie mieszajcie! - Odsunął się na bok, że by ustąpić im miejsca, chociaż wiedział, że tak na prawdę to tylko testy.

Nastolatki stanęły po między sobą do walki. Sprawdzały, którą na ile stać. Nie trwało to za długo, gdyż Nysa ścięła Karai, kierując w jej stronę ostrze. Chwilę później, zniżyła je w dół, a drugą rękę trzymała na boku.

- No, No! Całkiem nieźle ci idzie! - Podała rękę, by pomóc jej wstać

- Ty też całkiem sobie radzisz! - chwytając rękę nastolatki, wstała - Kto cię tego nauczył?

- Pewien mistrz, ale nie mówmy oni... - Spuściła wzrok gdzieś w przestrzeń, przytulając uszy, oraz próbując uniknąć tej dyskusji.

Akira zaczął bić brawa. Dziewczyny spojrzały na niego jak by nie oczekiwały tego po nim. Musieli jednak przerwać całe zgromadzenie, gdyż mieli co robić. Znów nałożyła szal i ruszyła wykonać zadanie, które zostało omówione za nim wyszła. Miała zwabić w pułapkę "byłych" przyjaciół i wykończyć ich. Dodatkowo podali jej informację, o pewnej dwójce kręcącej się po ulicach.

Niczego nieświadoma para przyjaciół, spacerowała alejkami, rozmawiając o ostatnich zdarzeniach. Nie wiedzieli jednak, że ktoś ich obserwuje. Nysa przykucnęła przy krawędzi, obserwując nastolatków. Była gotowa, by rzucić się na nich, gdy nagle za jej plecami usłyszała znajomy głos. odwróciła się. Ten widok ją zamurował. nie mogła uwierzyć, że to właśnie ta sama postać, stała tuż za nią.

### Rozdział I - Zasadzka

Odwróciła się do tyłu i dostrzegła Darka. Demona wilka, który niegdyś był jej sprzymierzeńcem i obrońcą. Zawsze był po jej stronie. Teraz jednak był rozgniewany, tym czego się dowiedział. Dziewczyna wciąż ledwo dowierzała, że żyje. Nie próbowała nic robić, ani uciekać. Wiedziała, iż czego by nie spróbowała demon zawsze ją odnajdzie. Z drugiej strony miała nadzieję, że jej pomoże. Wręcz przeciwnie. Demon, szybkim ruchem rzucił się na nią, za nim ta zdążyła cokolwiek zrobić. Gdy otworzyła oczy, znów zobaczyła wielki, szczerzący się białymi kłami, łeb tuż nad jej twarzą. Tym razem nie czuła strachu, a narastający gniew oraz zaskoczenie. Nie mogła wykonać żadnego ruchu, gdyż Dark to uniemożliwiał.

- Czemu to robisz?! - Warknął gniewnie

- Co znaczy "to robisz"?! - Powtórzyła również z warknięciem - Robię to co do mnie należy! Pomagam bratu i nowym sprzymierzeńcom! Coś ci nie pasi?!

Demon tylko odsunął pysk wyżej, dalej przytrzymując dziewczynę.

- Miałaś od nich trzymać się z daleka!

- Widać w końcu przejrzałam na oczy! - Uśmiechnęła się wrednie

Dark położył łapę na jej skorupie, by sprawdzić czy przypadkiem nie zrobili jej "prania mózgu". Nie mylił się. Czuł złą siłę, płynącą w jej sercu. Zrozumiał, że nic już nie zdziała. Puścił ją, przysiadając na krawędzi. Gubiąc wzrok gdzieś przed siebie. Nastolatka wstała. Chwilę zastanawiała się co robić. Postanowiła jednak zaryzykować i spróbować skończyć z wilkiem. Ten jednak spojrzał kątem oka na nastolatkę. Kiedy ta była już blisko, demon się rozpłynął. Stanęła rozczarowana. Ten jednak pojawił się z tyłu, jako niematerialny i szepnął do niej tylko:

- Myślisz, że zdołasz się mnie pozbyć? Mylisz się. Ty nie jesteś taka!

Gdy znów zerknęła za siebie, demona już nie było. Spuściła twarz. Przeszył ją dziwny dreszcz, a w jej głowie zaczęło tworzyć się kilkanaście różnych myśli. Jednak to nie były takie zwykłe rozmyślenia. Z każdą sekundą stawały się coraz mocniejsze i bardziej odczuwalne. Jednak one zmieniły się w dręczące szepty. Złapała się za głowę, upadając. Podniosła wzrok. Zaczęło do niej docierać co tak naprawdę robi. Niestety, nie wiele pomogło. Złapała za katanę, którą schowała i ruszyła za głosami dwójki przyjaciół.

  Przyczaiła się, by złapać odpowiednią okazję. Nasunęła szal na twarz i czekała, aż wejdą w alejkę.

Niczego nieświadoma dwójka, zmierzała do ciemnego zaułku, w którym była owa zasadzka.

- ...Czyli jednak, może być gdzieś w mieście? - Spytała lekko poruszona April

- Zgadza się. Niestety, może nawet już dołączyła do Klanu stopy

- Wow... To macie szczęście, że nie zna waszej kryjówki...

Donnie jedynie skinął głową

- A jak tam z Leo? Widzę, że coraz lepiej z nim...

- Mhm... - Potwierdził Don - Tylko cały czas...-Musiał przerwać, gdyż zauważył niepokój u April. Oboje przystanęli. Złapała się za skronie.

- Donnie, ktoś nas chyba obserwuje... - Dodała, nadal wyczuwając kogoś - I chyba nie jest...

Nim zdążyła dokończyć, na ich drodze stanęła Nysa. Ściągnęła z twarzy szal, dzięki czemu zauważyli bliznę na jej lewym policzku, pod okiem.

- Nysa? - Spytał zaskoczony Donnie

- Nysa, na pweno wszystko z tobą dobrze? - Spytała zaniepokojona April

- Ta... A czemu by nie miało być?! - Odrzekła chłodno

-To oni ci to zrobili? - Wskazał na jej bliznę, domyślając się, że dołączyła do Klanu Stopy

Nastolatka odruchowo ją przetarła, marszcząc czoło. Szybko jednak się otrząsnęła.

- Robisz błąd, że tam dołączysz! - Próbowała ją przekonać, by wróciła po ich stronę, ale nie wiele dawało- Jeśli ci tam nie odpowiada, to odejdź! Twój wybór, a nie ich!

-Może i racja... - Przyznała spokojnie, lecz po chwili zrobiła złośliwy wyraz twarzy - Ale nie wasza! Zresztą, nikogo to nie powinno obchodzić, co ze mną się dzieje! Moja decyzja została podjęta! - Wyciągnęła katanę

- C-co ty robisz?! - Cofnął się wystraszony żółw, sięgając po swój kij.

- To co powinnam zrobić przy pierwszej okazji! Serio myśleliście, że weszłam wam w drogę, bo chciałam wrócić?! Nie rozbawiajcie mnie!- Rzuciła ze złośliwym, ale i rozbawionym tonem.

- Ale czemu to robisz?! - Wrzasnęła wystraszona rudo włosa, cofając się za żółwia

- Ile razy wam mam powtarzać?! - przekręciła oczami znudzona - Nie interesuje was to!

Ruszyła na dwójkę. Głównie chciała trafić dziewczynę, ale Donatello ją osłonił. Żółw zdobywał przewagę, ale nastolatka jak by właśnie się rozkręcała. Teraz to on miał problem. Do akcji włączyła się April, rzucając w nią swój Tessen. Uchyliła się przed ciosem, jak by się spodziewała tego ruchu. Jedynie to przycięło jej końcówki. Nysa zerknęła na nie, ale się nie przejęła.

- No, no! Ale trochę ci brakuje! - Po tych słowach rzuciła się na rudą. Donatello wskoczył przed April, by zadać cios dziewczynie. Upadła. Gdy ten podszedł do niej, szybkim ruchem ogona ścięła go na beton. Poleciał do tyłu, upadając twardo na ziemi. Żółw, widząc, że zaraz dostanie, odturlał się. Zdołała jedynie go zahaczyć w rękę.

- Donnie, w porządku?! - Spytała z troską, zauważając, że został zraniony w ramię. - Uważaj!

Osłoniła go przed Shuriken swoim Tassen'em.

- Myślicie, że tylko na tyle mnie stać! - Podchodziła powoli, odgrażając przyjaciołom

Przyjaciele szybko się pozbierali i znów byli gotów do walki. Tym razem poszło ostrzej.

Donnie nie miał zbyt wielkich szans, gdyż zdołała wytrącić jego broń z rąk. Jakimś sposobem się jeszcze nie złamała. A samego rzuciła odkopnęła. Splunął krwią, ale się trzymał jeszcze.

- DONNIE - Wrzasnęła April wstając i szykując atak.

Nie miała zbyt dobrego doświadczenia bojowego, więc szybko została pokonana. Miała jedynie złamaną rękę. Nysa wykorzystała to i odkopnęła jej broń. Zamachnęła się, aby zadać jej ostateczny cios. Jednak się zawahała. Donnie podniósł się. Osłonił przyjaciółkę przed uderzeniem. Uderzenie było na tyle silne, iż została złamana jego broń. Ten jednak się nie poddawał i spróbował walczyć. Na próżno. Wylądował obok przyjaciółki, cały zakrwawiony i poobijany. April sprawdziła stan mutanta. Jednak musiała się cofnąć. Niestety, nie miała za bardzo jak, gdyż za nimi była tylko ściana. Mutantka szła do niej powoli z zimnym wyrazem twarzy, ciągnąc katanę nisko. Donatello zorientował się co zamierza.

Młoda ponownie przygotowała atak i trafiła. Nie trafiła jednak dziewczyny, tylko żółwia. Osłonił ją, a sam natomiast przyjął śmiertlny cios. Upadł nie dalego April.

- Nie! - Wrzasnęła ze łzami, podchodząc do przyjaciela- Proszę, nie rób tego!

- A-April, zrobiłem to... bo - spróbował wydusić ostanie słowa, by jeszcze to wiedziała

- Cicho! Nie marnuj sił! Wiem co chcesz mi powiedzieć! - Wydusiła ze łzami - Ja ciebie też

Uśmiechnął się, po czym padł nieprzytomnie. Nysa przyglądała się początkowo zadowolona. Lecz potem dotarło do niej co zrobiła. Przypomniała se, że była w podobnej sytuacji. Skuliła uszy.

W April zbierała się złość i narastająca energia. Nagle złapała się za głowę i wydała z siebie dzwięk i falę, która pod wpływem siły odepchnęła dziwczyne. Upadła parę metrów dalej. Nysa nie wiedziała co robić. Podniosła się i wycofała przy pomocy bomby dymnej. April zadzwoniła szybko po chłopaków, ponieważ sama by nie dała przenieść żółwia.

To co usłyszeli przeraziło ich...

### Rozdział II - Walka o Życie

Po otrzymaniu wiadomości, natychmiast ruszyli w miejsce, gdzie byli Donnie i April. Na miejscu, zauważyli roztrzęsioną April, ukryła głowę w kolanach, niedaleko Donniego. Podbiegli do nich.

- April! Donnie! - Wrzasnął wystraszony Leo

Słysząc głos mutantów, szybko przetarła mokre i czerwone oczy. Dopiero wtedy podniosła twarz. Nie chciała bardziej niepokoić chłopaków, ale powiększone i czerwone od płaczu oczy wszystko wydradziły.

- C-Chłopaki... - Wymamrotała z bólem.

Raph z Leo sprawdzili co z Donniem, a Mikey przykucnął obok April, kładąc rękę na jej ramieniu.

- Nie płacz - Rzucił cicho i spokojnie Mikey - Na pewno mu pomożemy, co nie chłopaki? - Zwrócił się do braci, ale oni tylko popatrzyli na niego, nic nie mówiąc.

Pomógł jej wstać. Kiedy dotknął jej ramienia, syknęła czując ból. Więc się odsunął kroczek do tyłu.

- Ups! Wybacz! - Na jego twarzy pojawiła się zagubiona mina.

- Trzeba szybko go zabrać do kryjówki! - Zażądał zaniepokojony lider, podnosząc razem z Raphem rannego brata.

W między czasie, Nysa wróciła do siedziby Shreddera. Złożyć raport, iż wszystko jak na razie przebiega bez większych problemów.

- Mistrzu! - Złożyła pokłon - Wszystko jak na razie przebiega według planu. Jeden z nich może nie przeżyć!

- Już niedługo pozbędziemy się tych nędznych żółwi. A w tedy nikt nie stanie na drodze, aby raz na zawsze zniszczyć, Hamato Yoshi!

- Ale mistrzu Shredder, jeśli wszystkich wykończymy, to nie będzie komu wskazać drogi do tego sukinsyna! - Wtrącił Akira, bawiąc się Kunai w jednym ręku.

Saki chwilę to przemyślał. Wstał. Nastolatka nadal składała pokłon, aż nie dostała sygnału, że może wstać.

- Dopilnuj, by wykonała co trzeba! - Skierował się w stronę wyjścia, zostawiając dwójkę rodzeństwa samą.

- Gratuluje siostra! - Uśmiechnął się złośliwie, zatrzymując kunai w ręku - Udowodniłaś, że nadajesz się do nas! A tak się bałaś tu dołączyć!- Dokończył ironicznie

- Nie bałam się! - Zaprzeczyła z ostrzegawczym spojrzeniem - Tylko nie wiedziałam, że będzie mi lepiej - Uciekła gdzieś wzrokiem po ścianach.

- Wiesz, że teraz... - Zbliżył się do niej, kładąc dłonie, na jej ramieniu. Przychylił się aby coś szepnąć do jej ucha- już stąd nie możesz odejść!

Otworzyła szerzej oczy, odskakując na bok, tak by być przodem do brat. Założyła ręce w krzyż

-Nie po to tu dołączyłam, że by teraz odchodzić!- Rzuciła z pogardą - Za kogo mnie masz?!

Uniósł ręce ku górze, by pokazać, że nie zamierza więcej się czepiać. Odwrócił się i zrobił kilka kroków na przód. Jednak odwrócił się na pięcie i rzucił przez ramie

- Jeśli spróbujesz odejść lub spoufalać się z nimi, możesz pożegnać się w tedy z życiem! - Jego ton zabrzmiał poważnie. - Nie lekceważ tego, dobrze ci radzę...

Patrzyła jeszcze chwilę na niego. Kiedy wyszedł zawiesiła głowę zamyślając się nad tym, czego się dowiedziała. Jak by przeczuwał do czego może się posunąć. Ostrzegł ją, czego nikt wcześniej z Klanu Stopy nie zrobił. Donnie z April przestrzegali ją, że to nie jest dobry pomysł mieszać się w ten klan, ale nie wspomnieli do czego są zdolni. A nie zna ich wystarczająco długo, by to wiedzieć. Nasunęła szal na usta i również udała się do wyjścia. Tym razem miała wykończyć, jak i pojmać któregoś z braci, lub ich przyjaciółkę, aby wybawić Splintera.

  Braciom udało się bez zbędnych przeszkód dotrzeć do kanałów. Ułożyli go na kanapie. Zdezynfekowali mu oraz przyjaciółce rany. Dodatkowo opatrzyli rękę.

- April, co się stało, jak nas nie było? - Przykucając, łapiąc ją za jej zdrowe ramię lider

- Szliśmy tylko rozmawiając ze sobą. Nic więcej... - przetarła oczy ręką, by się nie rozpłakać - Nagle... wyskoczyła ona!

- Kto to był? - Wtrącił, stojący obok Raph

- To była... Nysa. - Przez chwilę krew w niej zabuzowała - Mówiliśmy jej, że nie ma sensu być w Klanie Stopy. Że to nie jej miejsce, ale nie słuchała! I w tedy zaatakował. Walczyliśmy przez jakiś czas do momentu, kiedy.. - Chwile urwała, po czym, schowała głowę w kolanach.

Nie musiała kończyć, gdyż wiedzieli do czego doszło. Spróbowali jakoś podnieść na duchu rudą.

Niestety puls Donniego był zbyt słaby. Powoli tracili nadzieje, że przeżyje. Oddech miał płytki, a popraw nie było widać. Gdy by to nie on ucierpiał w tedy, być może wiedział by najlepiej jak pomóc. Niestety, teraz toczył walkę o życie. Bracia oraz ich mistrz starali się zrobić niemal wszystko, by go ratować. Splinter mocno przejął się, gdy zobaczył, jak układają go na kanapie przed kilkoma minutami. On również tracił nadzieje, co było raczej nie w jego stylu.

Zrobiło się dość późno. Ruda została z nim na wszelki wypadek. Przysnęła, opierając głową o kant kanapy. Pozostali wrócili do siebie. Przebudziła się. Przetarła oczy i spojrzała na mutanta. Coś jednak ją zaniepokoiło. Jej krzyk podniósł wszystkich na nogi.

- Co się dzieje?! - Spytał Leo

- Z Donniem jest coraz gorzej!

Do pomieszczenia również przyszedł Splinter. Podszedł do syna, sprawdzając jego puls.

- Odsuńcie się! - Zażądał srogo, po czym przystąpił do manty.

W Raphie coś pękło. Zacisnął pięści i skierował się do wyjścia.

- A ty dokąd?! - Krzyknął za nim Leo, zatrzymując tym samym żółwia

- Mam coś do załatwienia - Rzucił sucho, nie odwracając się. Jednak spojrzał przez ramię, dodając - Nie pozwolę, by ta mała pozwalała se na wszystko! Nie daruje jej - Zacisnął pięści

- Oszalałeś! - Rzucił drwiąco lider -Wiesz, że sam nie dasz rady?! Widziałeś, do czego jest zdolna??!

Żółw w czerwonej bandanie, westchnął, po czym odwrócił się.

- Wiem co robię! Spokojnie! - Starał się opanować nerwy. - Ty tam lepiej nie próbuj mnie zatrzymać, bo i z tobą się policzę! - Rzucił ostrzegawcze spojrzenie

Leo tylko machnął ręką, po czym wrócił do pozostałych. Raphael ruszył przed siebie, burcząc coś pod nosem.

### Rozdział III - Pojedynek

Minęło kilka minut od wyjścia Rapha oraz natychmiastowego działania Splintera. Donnie otworzył powoli oczy. Widząc to, Cała trójka rzuciła się na szyję, tuląc brata. Słysząc jego jęk z bólu, szybko puścili go i odeszli na bok. Chociaż Mikey'go musieli zabierać za pomocą niewielkiej siły, gdyż uczepił się go.

- Jak się czujesz? - Spytał z troską Leo

- Nie najlepiej - Odpowiedział słabym głosem, podnosząc głowę, ale szybko opadł na poduszkę

- Musisz odpocząć. - Ułożyła woreczek z lodem na jego czole - Ale w tedy to co mówiłeś, to była... prawda?

Żółw skinąskinął tylko głową. Nastolatka przez chwilę się zamyśliła.

- Jaką prawdę? - Zdziwił się Mikey, opierający się o kanapę.

Przez chwilę, nikt nic nie odpowiadał. Każdy zaginą we własnych myślach. Ciszę przerwał Donnie.

- A gdzie Raph? - Spytał, rozglądając się po pomieszczeniu.

Popatrzyli po sobie, nie wiedząc co mu odpowiedzieć.

- On... eee-Zastanawiała się jak mu to wyjaśnić.

- Wyszedł - Rzucił sucho Leo

- D-Dokąd? - Przestraszył się Don - Jeśli poszedł szukać zemsty na niej, to sam się pakuje w kłopoty!

Najstarszy nic mu nie odpowiedział. Zawiesił wzrok w jednym punkcie, zastanawiając się nad czymś. Najmłodszy skierował się do kuchni, a April wróciła z kocem.

- Lepiej będzie, jak odpoczniesz - Okryła żółwia, a następnie wyszła do innego pomieszczenia, jak i Leo.

  Mutantka zmierzała dachami, w poszukiwaniu żółwi. Jej włosy od sporej części dołu były przefarbowane na ciemniejszy kolor. Na ogonie zaś, gdzie wcześniej została zraniona posiadała czarną przepaskę. Gdy tak stała na jednym z Nowojorskich dachów znów usłyszała w swojej głowie szept. Odwróciła się, ale nikogo nie dostrzegła. Nagle jej uwagę przykuł mały czarny wilk, z żółtymi ślepiami. Podeszła parę kroków bliżej. Wiedziała kim jest, więc tylko zrobiła złośliwy uśmieszek.

- Postanowiłeś jednak wrócić? - Spytała obojętnie, a uśmieszek znikał z jej twarzy

Dark znów stał się wielki. Patrzył jej prosto w oczy. Dostrzegł jedynie cierpienie i nienawiść. Wiedział, że nic nie zdziała, ale mimo to spróbował z nią się porozumieć. W końcu był jej "demonem".

- Widzę, że nic do ciebie nie dotarło... - rzucił ponuro pod nosem. Uciekając wzrokiem za siebie.

Przez chwilę spuściła wzrok, myśląc nad czymś.

- Dark, skoro nadal chcesz być moim "demonem" możemy pójść na układ - Na te słowa wilk zaczął przypatrywać się uważnie - Wiesz dobrze, że nie mogę z nimi się spoufalać, ani nic z tych rzeczy... ale w końcu nie muszę ich wykańczać od razu, wystarczy, że mi będziesz pomagać

Wilk przez chwilę nie wiedział co zrobić. Po chwili namysłu zdecydował się na to. Nie mógł dłużej jej przekonywać, skoro i tak nic do niej nie docierało. Jednak czuł, że coś zaczyna w niej pękać. Wcześniej czy później przecież serum przestanie działać, a ona przejrzy na oczy. Przynajmniej tak mu się wydawało. Jednak wciąż nie do końca był przekonany temu pomysłowi. Nysa złapała go za dolną część pyska, tak, że ich głowy były niedaleko od siebie.

- Darkuś, posłuchaj - Zniżyła to głosu- Dobrze wiesz, że nie chce tego robić, ale nie mamy wyboru...
Całą tą sytuację zauważył Raphael, który stał na sąsiednim dachu. Dzieliło ich zaledwie kilka metrów.

- "Darkuś"?! - Zdziwił się Raph. -Myślałem, że tylko trzymasz z Klanem Stopy, a tu proszę!- Kontynułował ironicznie żółw - Tera zadajesz się z mrocznymi wilkami!

Słysząc jego głos szybko się odsunęli, spoglądając w jego stronę, oboje warcząc cicho. Dosłownie oboje na raz.

- Coś ci nie pasuje!? - Warknęła, kuląc uszy nie spuszczając wzroku z mutanta, który przeskoczyła ten sam dach bez problemu. - Po drugie, nie twoja sprawa z kim trzymam!

- Wiem, że to ty stoisz za tym zkatowaniem mojego brata! - Przeszedł do rzeczy. Wyciągnął swoje sai, kręcąc nimi. Jego ton głosu spoważniał i zabrzmiał bardziej srogo. Był gotów stoczyć pojedynek w ramach zemsty - Odpowiesz za to!

- Już się ciebie boję! Po za tym sam tego chciał... - Rzuciła ironicznie, wyciągając katanę- Skończysz tak samo jak on! - Jej oczy przybrały blasku, a demon stał z boku również z błyskiem w oczach.

- Ze mną się nie zadziera, mała!

- Mała to jest twoja pała! - Odgryzła mu się. Nie lubiła kiedy ktoś tak na nią mówił, a już na pewno nie on! Poirytowało go to bardziej - Ty chyba serio jesteś taki głupi na jakiego wyglądasz!- Zaśmiała się ironicznieb- Albo jeszcze głupszy, skoro szukasz zemsty, za miast zająć się swoim bratem!

Mutant nie mógł dłużej tego słuchać, więc przystąpił do ataku. Nysa odparła atak, przy okazji sprytnie unikając jego ciosów. Również i ona próbowała mu je wymierzyć. Wilk stał z boku, przyglądając się zajściu. Nie miał ochoty mieszać się w to. W pewnym momencie, Raph złapał okazję, odruchowo łapiąc ją za ogon oraz powalając. Upadła w dłuż, ponieważ w tym samym momencie próbowała zmienić taktykę ataku. Dark nie mógł dłużej na to patrzeć. Zmieniając się w mgłę zaszedł żółwia od tyłu, tym samym łapiąc go za ramię ostrymi zębami. Mutant krzyknął z bólu. Po jego ramieniu spłyną strumień krwi. Wilk na dokładkę szarpnął go w dół zadając tym samym jeszcze większy, piekący ból.

- Dark! - Pozbierała się i podeszła bliżej ich - Możesz go już puścić!

Demon posłusznie zostawił go. Zlizał pozostawioną krew przeciwnika ze swojego pyska.

- Już nie jesteś taki cwany? - Spytała chłodno, a ostrze miała skierowane w dół, które po chwili podniosła. Wbiła mu je w ugryzione miejsce, co dało podwojoną dawkę piekielnego bólu. Następnie wyciągnęła. Mutant złapał się za zakrwawione i palące miejsce.

- Poczekaj jak tylko, wstanę! - Wygrażał, próbując wstać.

Nastolatka tylko się przyglądała obojętnie. Odruchowo spojrzał w jej oczy. Ujrzał w nich jedynie cierpienie i nienawiść. Trochę zrozumiał o co tu chodziło, ale czy do niego dotarło? Odwróciła się. Dało to szanse Raphowi, który zerwał się, by wymierzyć cios zdrową, ale również zakrwawioną ręką. Zerknęła z pod oka, jednocześnie, odchylając jedno ucho do tyłu. Wykonała koniak z pół obrotu, tym samym zadając cios w jego brzuch. Uderzył o ścianę wyjścia na dach. Następnie wymierzyła cios ręką. Raphael zauważył to, więc schylił się, by uniknąć ciosu. Dziewczyna Uderzyła w ścianę, zerkając przez ramię. Nie czuła bólu, a wręcz przeciwnie. Przejechała ręką po ścianie, jak kot pazurami po skórze człowieka. Jak by wymierzyła cios ostrymi pazuarmi, którymi miał właśnie dostać mutant. Żółw wymierzył cios, który drasnął ją w prawe ramię. Złapała za nie odruchowo, nie zauważając szarżującego na nią Rapha. Gdy by nie wilk, dostała by na tyle mocno, że nie wiadomo jakie były by z tego skutki. Demon naskoczył na żółwia, powalając go. Żółw syknął z bólu, ponieważ przyduszono go tak, że rana dała się we znaki i to dość mocno.

Nysa postanowiła się wycofać, a Dark chwilę odczekał, po czym on też znikną, dając ulgę Raph'owi, który wstał. Nagle zawibrował N-fon żółwia. Wziął telefon do ręki.

### Rozdział IV - Wszystko Toczy się Dalej

Ścisnął telefon, zastanawiając się czy odebrać. W końcu zdecydował się odebrać.

- Raph! - Wrzasnął do słuchawki z ulgą Mikey

- Mhm... - Mrukną ponuro - Nie musisz się tak drzeć! - Rzucił nerwowo

- Gdzie jesteś, bro?

- Eee... - Zastanawiał się, czy mówić prawdę, czy skłamać-Nigdzie! - Postanowił jednak skłamać- Zara przyjdę! Nie trzęś skorupy! - Rozłączył N-fona i schował go.

Ruszył w stronę kanałów. Został przywitany, jak by wyczekiwali kiedy wróci. Zmartwił ich fakt, że miał dość głęboką ranę po ugryzieniu na ramieniu. Nie wyjawił im skąd ją miał. Bracia mieli co do tego przypuszczenia, lecz również milczeli. Widzieli u niego podenerwowanie, więc woleli nic się nie odzywać przez najbliższy czas.

Minęło kilka dni. Donnie coraz lepiej się czuł. Nie mógł jeszcze sprawnie się poruszać, po przez większe obrażenia, ale nie zmieniało faktu, że nie mógł znów zająć się swoimi wynalazkami. April w końcu miną szok i pogodziła się z wyznaniem przyjaciela. Wyjaśnili jeszcze raz to sobie. Doprowadziło to do tego, iż zostali parą. Tym razem pocałunek był inny, niż te powszednie. Casey raczej nic się nie dowiedział, gdyż był na wyjeździe turnieju hokejowego.

Raph nie przyznał się do tego, gdzie był, ale musiał wyjaśnić im, skąd miał te obrażenia. Ich przypuszczenia okazały się słuszne. Szukał zemsty za brata, co raczej nie wiele pomogło. Treningi przebiegały jak zazwyczaj, tyle, że zamiast Donnie'go była April, która nie zawsze były przy tym. Raphael ukrywał to, że od czasu do czasu zabolało go ramię. Rana była głęboka, ale szybko się goiła. Późnym wieczorem, każdy był zajęty czymś innym. Mikey usnął z Lodokicia, podczas gry w karty, Donnie również przysnął, ale w swojej pracowni. April już dawno wyszła, ponieważ nie chciała, aby jej ojciec się o nią niepokoił. Natomiast Leo przemyślał to wszytko co się wydarzyło. Zaczął wątpić w to, że Nysa kiedyś wróci na ich stronę. Kiedy skierował się do wyjścia, zatrzymał go Raph.

- A ciebie gdzie znowu niesie? - Warknął cicho

- Nie twoja sprawa, Raph! - Odpowiedział mu sucho, odwracając się do niego

- Wiem, że chcesz pogadać se z tą "dziewczyną"! Ale odpuść sobie!- Podszedł do niego bliżej, ze krzyżowanymi rękoma, tak, że na spokojnie mogli piorunować wzrokiem - Zmasakruje cię!

- Skąd wiesz, że akurat miałem zamiar z nią się spotkać?! - Nie zdziwił go fakt, że się domyślił - Wiem co wam zrobiła! Wiem, że jej już ufać nie można! Więc, czemu bym miał to robić?! - On również skrzyżował ręce na skorupie

- Dlatego, że widzę, że trzeba jej pomóc! - Rzucił oschle prosto w twarz -Ale wątpię, że by to było możliwe! - położył rękę, na ramieniu brata - Tobie również zaczyna brakować tej wiary!

Leo spuścił wzrok. Po czym znów spojrzał na brata

- Posłuchaj! Jeśli chcesz to idź! Droga wolna! Spróbuj jej pomóc! - żółw w czerwonej bandanie poszedł w przeciwnym kierunku kilka kroków. Po czym zatrzymując się rzucił rzez ramię - Ale pamiętaj! Zostałeś rany parę dni wcześniej! Jak cię drugi raz zrani to będziesz mieć za swoje!

W innej części miasta, Akira wraz ze swoją siostrą przemierzali budynki. Aż nie dał jej znaku, że dotarli gdzie trzeba. Wskazał Kunai na knajpę Murackami'ego Sana. Dziewczyna zwróciła uwagę, ale nie zainteresowało jej to zbytnio.

- Widzisz to? - Spytał, ze złośliwym uśmieszkiem

- Zwykła knajpa z żarciem!- Powiedziała bez najmniejszego zainteresowania.

- Może, ale spójrz na to inaczej - Zaczął przechodzić do swojego planu, obracając kuani - Doszły nas słuchy, że lubią przebywać tam żółwie! To świetna okazja, by tam ich zwabić i wykończyć!

- A nie ma lepszego sposobu? - Spytała znudzona - Raczej zastawianie pułapek w takich miejscach to banał! Każdy głupi zorientuje się, że jedzenie jest dziwne, albo kucharz, który je podaje nie jest sobą!

- I zepsułaś mi zabawę! - Skierował do niej rozczarowany. Miał okazję na cwaną pułapkę, którą zniszczyła mu jego własna siostra, nie męcząc się zbytnio przy tym

Zachichotała złośliwie. Wiedziała, że tym samym uda jej się zyskać na czasie. Z jednej strony miała żądze krwi, a z drugiej nie bardzo chciała to robić, więc dlatego starała się utrudniać bratu zadanie.

- Ty zawsze wolałeś cięższe wyzwania! Poszło by ci w tedy zbyt łatwo! Za dobrze cię znam! - Złożyła ręce w krzyż na skorupie

- A ty zawsze lubiłaś mi je utrudniać!- Położył dłoń na jej głowie i zaczął energicznie tarmosić z dobrym uśmieszkiem.

Nie protestowała. Doskonale wiedziała, że jest zdolny do tego, więc była przyzwyczajona. Początkowo ją to irytowało. Nagle zadzwonił telefon brata, więc postanowił go odebrać. Rozmowa nie trwała jednak długo.

- Mam lepszy pomysł! - Zwrócił się w jej stronę - Ściągnę kogoś do wsparcia, a ty kogoś ściągniesz w pułapkę! Dostałem informację, że jeden właśnie kręci się w pobliżu, więc zgadzasz się? - Sprowokował ją swoim diabolicznym uśmieszkiem

- No dobra - Zgodziła się nie pewnie- Ale informuje cię, że nikogo nie uwodze! Chcesz to se sam uwodź! - Odwróciła się napięcie i odeszła

- Tylko uważaj, że by cię nie podszedł! - Krzykną zaraz za nią - Bo inaczej to się źle skończy dla ciebie! - To ostanie wypowiedział cicho.

Machnęła tylko ręką, nie odwracając się. Chłopak tylko pokręcił głową. Spojrzał ostatni raz na knajpę, po czym i on ruszył gdzieś.

Kilka dachów dalej, dziewczyna przysiadła na krawędzi. Za moment obok niej pojawił się Dark. Trzymał w zębach, martwego gołębia. Podszedł do niej i położył go na jej kolanach. Spojrzała zdziwiona i z lekkim obrzydzeniem.

- Dark! Wiesz, co myślę o padlinach? - Spojrzała na niego ze skrzywioną miną

- Wybacz - Wilk zamkną oczy i skulił głowę. - Kiedyś lubiłaś, jak przynosiłem ci martwego zwierzaka...

Spojrzała na niego zdziwiona. Skąd mógł wiedzieć o czymś, skoro nie było go przy niej, a raczej nie wspominała tego w ogóle.

- Skąd to wiesz? - spytała zdziwiona- Przecież ciebie nie było wtedy! Chyba, że...

- Byłem bliżej, niż myślisz - spojrzał na nią - Ty na serio nie pamiętasz?! To ja zawsze starałem cię pocieszać, kiedy było ci smutno! Zawsze starałem się ciebie pilnować najlepiej jak umiem!

Nadal patrzyła na niego, jak by plótł coś od tak. Miała wątpliwości co do tego...

- A możesz jaśniej się wyrazić? - Spytała ostrożnie, mając pewne podejrzenia, ale chciała więcej wskazówek. Skinął tylko głową

- Przypomnij se, jak się ucieszyłaś, gdy twój brat wrócił do domu. Od kąt się poznaliśmy, tak zawsze byliśmy obok siebie.

- Nie. To nie możliwe! - Wstrząsnęła głowa, łapiąc się za nią - Ty nie możesz...

- Dlaczego niby wybrałem cię w tedy, na moją właścicielkę? Sojuszniczkę i opiekunkę?!

- Ares? - Otworzyła szerzej oczy, gdy dostała znak skinięcia głowy- Ale... Jak! Przecież ty nie żyjesz!

- Wszystko w swoim czasie... - Mrukną pod nosem

Przytuliła go, a on jakoś odwzajemnił to. Całą tą sytuację widział Leo, który stał kilka metrów za nimi. W tym momencie wyglądał jak by zobaczył ducha.

### Rozdział V - Starcie Mutantów i Rozwiany Sekret

Przytuliła go, a on jakoś odwzajemnił to. Nie zorientowali się, że kilka metrów dalej stał zdziwiony Leo. Po chwili się otrząsnął. Dark wyczuł jego obecność, więc spojrzał na niego nie zbyt sympatycznie kątem oka. Odsunął się na bok.

- Jednak masz jeszcze jakieś uczucia - Powiedział obojętnie, a za razem jak by był zdziwiony

Słysząc jego głos skuliła uszy, nawet na niego nie patrząc. Nie mogła uwierzyć, że to już drugi raz ją spotyka na przyłapaniu na przytulaniu demona. "Jej własnego demona." Odwróciła wzrok w stronę miasta. Jedną nogą zwisając, a drugą trzymając na krawędzi. Dark zjeżył się, nie spuszczając z oczu żółwia. Zrobił kilka kroków do przodu, pokazując swoje, białe oraz ostre zębiska. Jedynie westchnęła, by po chwili powiedzieć ciężko.

- Tego tu tylko brakowało... - Mruknęła pod nosem oburzona- Co cię to w ogóle obchodzi?! - Warknęła niezadowolenie - Jeśli nie chce oberwać jak tamci, to lepiej się wynoś! - Dokończyła oschle, nadal wpatrując się przed siebie

- chcesz się dalej wyżywać?! - Zirytował się żółw- Nie wystarcza ci, że już się odegrałaś wystarczająco?!

- Słuchaj - w końcu spojrzała w jego stronę- Ty nadal nie rozumiesz?! Wróg, wroga zabija! - Po czym znów spojrzała przed siebie - I tak nie zrozumiesz... - To ostanie wypowiedziała cicho

Przez chwilę nikt nie pisną słowem. Dark był w gotowości. Widząc rozdrażnienie u swojej pani, postanowił działać.

- Słyszałeś? - Ton stał się mroczny, a jednocześnie ostrzegł go po raz pierwszy i ostatni - Jeśli chcesz żyć, odejdź!

- Niech wam będzie... ale wyjaśnij mi jedną rzecz! - Rzekł stanowczo - Jak długo się znacie?! I czemu go nazwałaś inaczej?

Wilko-demon już miał zamiar zaatakować z obnażonymi zębami, gdy został powstrzymany. Dała mu do zrozumienia, by nie musiał działać. Da radę sama. Demon tylko skinął głową, po czym zdematerializował się.

- Zdajesz sobie sprawę, że będę musiała cię zabić potem - Ostrzegła go, nie oczekując na odpowiedź

Żółw nie odezwał się nic, tylko skinął głową, na znak, że rozumie. Westchnęła, po czym zaczęła mówić.

- Widzisz... To było kilka lat temu... - Głos był obojętny. Jak by nic nie chciała okazać - Za nim poznałam swojego *byłego" mistrza. Brat wrócił do domu z... - Nie dokończyła, uznając, iż to nie ma sensu tłumaczyć komuś, czegoś, skoro i tak ma ponieść śmierć, szczególnie czegoś, czego nie powinna rozpowiadać- A zresztą... Po co ci to mówię!- Odwróciła się do niego, wyciągając katanę - Nie powinieneś w ogóle o tym wiedzieć, nawet przed śmiercią! - To ostanie wypowiedziała mrocznie - Nikt nie powinien!*

Stali tak przez moment, patrząc na siebie. Miała chęć zaatakować, ale jak by coś ją powstrzymywało. Żółw jeszcze nie wyciągną broni. Zamiast tego spróbował ją przekonać na zmianę strony. Stała cierpliwie, trzymając w dalszym ciągu ostrze skierowane w dół. Powoli zaczynało ją to nudzić i nerwowo co jakiś czas mocniej ściskała broń.

- Wiem, że masz rządzę krwi, ale nie musisz tego robić!

- Tak, ty mi zabronisz? A czy ktoś z was pomyślał, co ja o tym myślę?! Co czuje?! Nie jestem jakąś rzeczą, o którą macie decydować!

Żółw nerwowo potarł kark, zwieszając głowę, a ona uciekła gdzieś wzrokiem, krzyżując ręce.

- Zgadza się! - Po chwili namysłu zrozumiał błąd. Spojrzała na niego zaciekawiona jego reakcją - Przepraszam! Nie powinienem naciskać na ciebie...

Ponownie zapanowała cisza. Przez chwilę przyglądała się mu, do momentu, gdy skuliła uszy oraz spuściła wzrok, rozmyślając na czymś. Żadne nie próbowało się odezwać.

- Może powinnam, wcześniej postawić na swoje... - Odezwała się w końcu ze spokojniejszym głosem. Leo popatrzył na nią, jak by dostał kolejny cień szansy, że ulega - Wszyscy powtarzają jak mam postępować, ale czy ktoś pomyślał, jak ja się czuję?! - Jej ton znów był wyższy

- Nie musi tak być! Wystarczy, że wybierzesz inną drogę! Podszedł trochę bliżej, wyciągając rękę - Zaufaj nam... mi... Zauważył, że coraz bardziej ulega. Widział również cierpienie w głębi jej oczu.

Odwróciła wzrok. W głowie miała mętlik. Tyle myśli! Tyle pytań! Ale odpowiedzi niewiele. Z jej oczu spłynęła łza. Ale nie pół krwawa jak wcześniej, tylko czarna. Jej wyraz twarzy jak by zrobił się ciemny. Widząc to mutant opuścił rękę.

- I co niby dalej?! - Mruknęła, nie podnosząc wzroku - Zaufam wam, a wy co? Znów twój narwany brat odwali pojebany problem?! Dziękuję, ale wolę was wykończyć!

- Wiem, że nadal chcesz się mścić, ale zemsta nic nie zmieni! A Raph? Raph już taki jest... Nie zmienisz go! Mogę jedynie dopilnować, aby dał ci spokój, tylko proszę, dołącz znów do nas! - Uśmiechną się pod nosem, aby nieco ją zachęcić.

Odwróciła twarz, po której przebiegł tajemniczy cień, po czym znów wróciła do powszedniego punktu. Leo wzdrygnął się, ale mimo to czekał na jej reakcję.

- Wybacz... - Spojrzała na niego z zimnym wyrazem twarzy- Ale muszę odmówić!

Rzuciła się na mutanta, przez co początkowo był zmuszony do obrony. Walka rozpoczęła się dość natarczywymi atakami mutantki. Leo próbował kontratakować. Unikali ciosów, oraz sami je próbowali zadać, aż do momentu, gdy nie zaczęli siłować się na bronie.

- Błagam cię! Przestań się zapierać! Widzę, że to co robisz, cię boli! - Odepchnął ją zdobywając chwilowo przewagę

- Ty i tak nie rozumiesz! - Tera to ona go próbowała go odepchnąć, wymierzając cios kataną- Nie wiesz jak to jest stracić bliskich - Padło kolejne uderzenie, które skutecznie odparł

- Może i nie, ale wiem jak by to było stracić kogoś na kim ci zależy!

Przez moment podniosła uszy, tracąc chwilowo gniew, a zyskując zaskoczenie. Mutant wykorzystał okazję, by powalić przeciwniczkę na ziemię

- Spójrz prawdzie w oczy! To do niczego nie prowadzi!!

Przetarła wargi, po czym podcięła go ogonem. Podeszła do niego, przykucając przy nim. Trzymała w gotowości katanę. Złapała go za skorupę, tak by mogła rzucić mu prosto w twarz, to co ma mu do zarzucenia

- Słuchaj! To nie ty straciłeś przyjaciela, ani rodzinę! - Odepchnęła go, wstając

Dała mu czas, aby mógł się pozbierać i kontynuować walkę.

- Nie jesteś jednak bezwzględna! - zauważył Leo

- Bo nie znasz mnie na tyle dobrze! - Ponowiła atak z tym, że ten był mocniejszy, niż powszednie próby

- Dlaczego nie możesz powiedzieć, co powoduje, że tak postępujesz?! - Zdenerwował się mocniej żółw, tym samym odpychając się równocześnie

- ARES ZGINĄŁ PRZEZ SAMOCHÓD! Warknęła dość agresywnie - I NIE CHCE ZNÓW UTRACIĆ BRATA! ZADOWOLONY?!

Przez chwilę stał zamurowany, nie wiedząc co powiedzieć. Nie spodziewał się tego, iż takie sprawy z przeszłości, mogą odbić się na kimś, jak ona dość mocno. Dziewczyna z charakterkiem, ale też uczuciowa. Po jej policzku spłynęła, zagubiona, czarna łza. Przez ponad kilka minut nikt nie zareagował, póki...

### Rozdział VI - Sekret

Póki dręczące szepty nie powróciły. Złapała jedną ręką za twarz. Po chwili spojrzała kontem oka zimno, lecz nie atakowała. Mimo, iż mogła by to zrobić, coś ją jednak powstrzymywało. Demon zjawił się znów, by poobserwować całe zajście. Spoglądał raz na jedno, raz na drugie.

- Słuchaj... - zaczął, lecz urwała mu

- Nie wiesz przez co przechodzę... Nie masz pojęcia, o co w tym wszystkich chodzi! - Mruknęła ponuro

- Wiem, że nie miałaś zbyt dobrej przeszłości, ale czy musisz się mścić na tych, którzy nie chcąc cię krzywdzić?!

- Nie chcą krzywdzić?! - Zaczęła z ironią w głosie - To przez was muszę ukrywać się w cieniu przed ludźmi!- Odwróciła twarz w stronę żółwia.

- Donnie, może spróbować przywrócić ci dawną osobowość! Tylko przestań walczyć i daj sobie pomóc!

- Pomóc...?! - powtórzy cicho, zwieszając na moment twarz- Było pomyśleć o tym wcześniej! Od kąt zostałam skazana na samotność... musiałam radzić sobie sama i nikogo to nie interesowało! Po odejściu Yamato, nie było już nikogo. Przed tym jak, go poznałam, miałam przyjaciela, kochającą matkę i brata. Wszystko oczywiście musiało się spierdolić!

- Przykro mi, ale czy to musi coś zmieniać?!

- Ty nawet nie wiesz, jak to jest stracić wszystko!

- Mylisz się... Staram się robić wszystko by do tego nie doszło!

- Dosyć tego!- Nie chciała dłużej drążyć tego tematu

Moc serum okazała się silniejsza, niż przekonania żółwia. Uniosła broń, po czym rzuciła się na mutanta. Leo skutecznie, odparł jej atak.

- Kto lub co cię do tego zmusza!- Przez chwilę miał przewagi, lecz ponowiła atak

- Nic ci do tego! Tera nagle ruszyło cię sumienie?! A gdzie byłeś wcześniej ze swoimi braćmi?!- Stanęli naprzeciw siebie w gotowości- Zresztą... oni i tak od początku byli przeciwni, gdy się tylko pojawiłam!

- Oni po prostu chcieli zachować ostrożność!

- Ale gdy by nie wy, nie musiała bym teraz uważać na to, co czai się za rogiem!

- Słuchaj! To nie my zrzuciliśmy na ciebie fiolkę z mutagenem!- Próbował jakoś wybrnąć z tej niezręcznej sytuacji, ale nie wiele pomagało- I nawet gdy byśmy cię nie spotkali to i tak wcześniej, czy później twój brat się zorientował!

- Ta... może!- Coraz bardziej sprawiało to, że buzowała się w niej krew, ale mimo to coś, jak by powstrzymywało ją przed mocniejszymi zabójczymi atakami- Ale i tak jesteście współwinni temu zajściu!

- Może i racja! Ale teraz to nie ma znaczenia! Chcemy to wszystko naprawić! Tylko daj tą ostatnią, pierdoloną szansę!

Nie odpowiedziała nic. Wahała się, czy powiedzieć mu coś, co powinien wiedzieć, czy lepiej zachować to dla siebie i dalej toczyć walkę. Jednak serum w dalszym ciągu miało wpływ na nia. Przez to jej źrenice były węższe, a jej charakter bardziej agresywny.

- Zapomnij!- Mruknęła

Tym razem wymierzyła atak na zdezorientowanego żółwia. Jednak coś stanęło na jej drodze, a mianowicie Dark, który najwyraźniej miał dość ciągłej tej wojny.

- Stój!- Rozkazał jej, co spowodowało, iż stanęła. Demon miał więcej przewagi, niż jakieś tam serum kontroli- Jeśli to zrobisz, będziesz mieć go na sumieniu!- Przestrzegł ją

- I co z tego?! Oto mi chodzi!

- Nie tobie, tylko tym co cię zmuszają do tego!- Wtrącił Leo, na co Dark spoliczkował go wzrokiem

Dziewczyna przez chwilę przypatrywała się to jednemu, to drugiemu. Nie wiedziała już, co ma zrobić.

- Mogą mieć rację...- pomyślała- Ale jeśli tego nie zrobię, to mogę przez to mieć kłopoty!

W końcu opuściła broń i zwiesiła wzrok. Wilk zwrócił się w stronę żółwia

- To było kilka lat temu...- Zaczął na spokojnie, skupiając uwagę żółwia- Nysa, dostała mnie od swojego brata w dniu urodzin. Nie byli zbyt bogaci, by pozwolić se na drogie prezenty, więc podarował mnie jej. W tedy połączyła nas jakaś więź. Po paru latach, dość dłuższy czas nie wracała. Kiedy nagle zauważyłem, że wraca jakaś, nie swoja, postanowiłem podbiec do niej, by jakoś poprawić jej humor...

- Niestety wpadł wtedy pod samochód jakieś huja!- Dokończyła za wilka ze zdenerwowaniem- Tylko on umiał mnie zrozumieć i jakoś pocieszyć! Mimo, że był rudo-czarnym wilczurem, niższym od wilka to i tak jego serce dorównywało wilkowi!

- No dobrze, ale jakim cudem żyjesz??- Dociekał żółw

- Żyje?!- Uniósł ton- Ja nie żyje... Umarłem dawno temu! Zaprzedałem duszę, by znów móc chronić moją panią!- Dokończył spokojniej

- Tylko jeśli ktoś się o tym dowie, to pierwszy stracisz głowę!- Zagroziła srogo z wysuniętymi, ostrymi zębami oraz gniewnym, błyskiem w oczach

- Okay, Okay!- Uniósł dłonie w geście obronnym- Nikt się nie dowie! Słowo!- To ostanie dorzucił, widząc podniesioną brew dziewczyny

Dark nie widząc dalszych powodów do jej trzymania, zeszedł z drogi. Nysa schowała broń. Przyglądali się tak jeszcze przez parę sekund. W końcu odwrócił tyłem, podobnie jak ona. Już miała zamiar się wycofać, gdy nagle poczuła silny ból w głowię. Jej oczy przybrały ciemną barwę, a sama sięgnęła po Tantō. Próbowała rzucić się na mutanta, lecz zorientował się co zamierza, więc chwycił ją za nadgarstki. Nie dawała za wygraną, w końcu zrezygnowany puścił je, tym samym ją przytulając. Na szczęście nie udało jej się trafić. Szepną coś do jej ucha.

- Wiem, że nie chciałaś tego zrobić! Nie jesteś taka!

Upuściła broń. Jak by to co właśnie się zdarzyło, sprawiło, że została sparaliżowana. W tym momencie straciła całą pewność siebie. Rządza mordu, jak by przez chwilę ustała. W końcu odsunął ją od siebie. Ocknęła się.

Nie wiedziała co powiedzieć. Nadal ta sytuacja sprawiała, iż była w szoku. Tego to się nie spodziewała. Była pewna, że uda jej się go zabić, a nawet jeśli nie, to, że to nie skończy się w ten sposób. Coś w niej jednak zaczęło pękać. Od dłuższego czasu, nic nie czuła. Nie była nawet w stanie tego zrobić. A teraz... Spojrzeli sobie w oczy. Teraz prócz bólu i nienawiści dostrzegł również strach. Dark stał z boku i tylko się przypatrywał. W końcu i on zaczął mieć cień nadziej, że wrócił na właściwą stronę.

Jednak nie mogła zapomnieć, o tym co czeka ją za spoufalanie się z żółwiami. Mogła przez to mieć przerąbane po całości, mimo to postanowiła zaryzykować. Jak ktoś tego nie widział, nie mógł poinformować o tym kogo trzeba.

- Leo, ja...- rzuciła mu się na szyję, tuląc ze łzami- przepraszam...- powiedziała cicho. Serum w tym momencie przestawało na nią wpływać

Pogładził ją po głowię, odwzajemniając uścisk. Uspokajając ją tym samym. Demon w dalszym ciągu czuwał, czując trochę bardziej ulgę. Nagle przekrzywił ucho, coś słysząc. Zerknął w stronę, źródła hałasu. Powarkując cicho, szybko zareagował, osłaniając dwójkę przed strzałami, które nastąpiły. Nysa również coś usłyszała, więc się szybko odsunęła. Spojrzeli w stronę wilka, a następnie na to, co było dalej. Zaskoczył ich ten widok, kogo tam ujrzeli, a szczególnie mutantkę. Czuła, że nic dobrego z tego nie wyniknie.

### Rozdział VII - Konflikt

Dark zacisną zęby, tym samym chwytając w nie pocisk. Przetarła szybko, mokre oczy, by nie dać żadnych oznak po sobie. Żółw cofną się nieco do tyłu. Widząc lekki niepokój u mutantki, wolał nie doprowadzać do poważniejszych problemów. W końcu i bez tego nie miała łatwo.

- Kogo ja tu widzę!- Rozległ się znajomy głos

- Akira?!- Warknęła- Co ty tu robisz?!

- To samo mógł bym ciebie spytać!- Jego wzrok powędrował na mutanta stojącego dalej. Uśmiechnął się bardziej złośliwie- Ah! Widzę, że udało ci się wciągnąć go w zasadzkę!- Domyślił się, że nie powiedziała mu jeszcze o ich wcześniejszych zamiarach, więc postanowił to wykorzystać. Przyokazj jego wyraz trochę spoważniał- Sądziłem, że zastanę to w innych okolicznościach, ale dobrze się spisałaś, zatrzymując go tutaj!

- „Wciągnąć go w zasadzkę?!"- powtórzy cicho- Od początku wiedziałaś o tym?!- Spytał nieco głośniej, zmieszany na co mutantka, skuliła uszy i spojrzała kątem oka

- Mówiłam ci, że nic i tak nie pojmujesz!- powtórzyła zniecierpliwiona- Najlepiej będzie, jak znikniesz!- Mruknęła cicho

- Ale...- Chciał coś jeszcze dodać, ale szybko mu urwała...

- Już!- Powtórzyła stanowczo, głośnym szeptem

- Co tam mamroczecie?!- Zaatakował niespodziewanie pytaniem z lekkim podenerwowaniem w głosie

- Najpierw wytłumacz mi co to ma znaczyć!- również i on uniósł nieco ton szeptu

- Wytłumaczę ci, ale to nie jest dobry czas na to! Znikaj...

- Przestańcie!- Zaprotestował nerwowo chłopak- Mam was podejrzewać o zdradę klanów?!

Mutant jeszcze przez moment, patrzył zmieszany na Nysę. Chciał coś jednak dorzucić. Ta jednak spiorunowała go wzrokiem. Jej oczy, jak by stały się bardziej mroczne, a potwarzy przebiegł tajemniczy cień. Widząc ten wyraz wolał nie narażać się, a wycofać. Rzucił się do ucieczki. Akira wykonał tylko gest ręką, nadając tym samym sygnał, by Stopoboty ruszyły w pogoń. Sam natomiast podszedł do niczego, nieświadomej, jak i zagubionej siostry, która jeszcze przez chwilę obserwowała pogoń. Jednak jej obserwację przerwało silne szarpnięcie za ramię.

- Wiesz, że ta sytuacja, która miała miejsce, nie powinna wogóle zaistnieć?!- Zacisną mocniej dłoń na jej ramieniu, co powodowało dodatkową falę bólu. Próbowała uwolnić ramię, lecz wszelkie próby tylko pogarszały sytuację- Twoje pierdolone szczęście, że nikt się nie może dowiedzieć! Bo inaczej oboje byśmy mieli przejebane! Zrozumiałaś?!

Udało jej się jednak wyrwać rękę, z uścisku. Rozmasowała obolałe miejsce.

- To nie moja wina, że do tego doszło...

Podniósł rękę, ale pohamował od uderzenie. Odwrócił się na pięcie, po czym odszedł trochę dalej. Znów zwrócił się w jej stronę.

- To nie tak miało znaczyć!- Próbowała dalej wybronić...

- Jeśli dalej chcesz tak pogrywać, wkrótce się przekonasz, że nie warto było...!

Demon stał zboku, nie reagując. Wolał najpierw przyjrzeć się sytuacji, a dopiero potem podjąć działania. Zbliżył się do dziewczyna. Ta pogładziła go po szyj, nie spuszczając z oczu brata. Czuł, że im dalej to w ten sposób idzie, tym gorzej dla obu stron. Musiał coś wymyślić, by jego pani, znów mogła cieszyć się życiem, a pozostali również przejrzeć na oczy i zaprzestać tych sporów. Pozostawał jeden problem. Nie miał pojęcia co powinien zrobić. Każdy zły ruch może spowodować, iż ta gra stanie się krwawą masakrą, bądź nieszczęściem, nie tylko dla stron, ale i miasta.

  W tym samym czasie, mutant starał się zgubić pościg. Koniec w końcu postanowił przystąpić do ataku. Zatrzymał się w ciemnym zaułku, by zaatakować niczego nieświadome Stopoboty zaskoczenia. Przez jakiś moment dawał radę, ale natarczywe ataki powodowały, że musiał również się bronić, jak i stosować uniki, aby nie zostać trafionym. Walka trwała do momentu, gdy nie usłyszał warkotu silnika. Obejrzał się do tyłu, ale oślepił go blask reflektorów, więc odskoczył na bok. Okazało się, iż był to Skorupogromca. Zatrzymali się, wykonując drift, pół-obrotowy pojazdu (od autorki: wiecie o co chodzi, nie? Żeby potem nikt się nie czepiał, czemu ten pojazd, to wyjaśniam, że tak jakoś mi podpasowało, nwm czemu. Nie gniewajcie się). Rozjeżdżając kilka Stopobotów. Wystrzelili kilka, śmieciowych kul, aby pozbyć się dodatkowo nadmiernej ilości robotów Klanu Stopy. Leo złapał moment i wsiadł szybko do pojazdu. Wewnątrz nie ominęła go afera o jego potajemnym wyjściu oraz ponownym narażeniu się na niebezpieczeństwo.

- Czy tobie już kompletnie odbiło?!- Krzyczał zdenerwowany Raphael

- Nie miałem wyboru! Natrafiłem na nią przypadkiem!- Próbował się jakoś wybronić

- Tak! A my piliśmy herbatkę z Klanem Stopy!- Stwierdził sarkastycznie Donnie- Wiesz, że poniosłeś OGROMNE ryzyko?!

- Tak, ale zauważ, że nie skrzywdziła mnie!

- Może, ale nie zmienia faktu, że zamartwialiśmy się, czy i ciebie tak prawię nie wykończyła jak nas!

- Dzwoniłem i puszczałem ci eski, a ty nawet nie odpowiedziałeś!- Wtrącił Mikey- A tak w ogóle, to kiedy coś wszamiemy?- Zmienił szybko temat

- Nie teraz Mikey!- Powiedzieli wszyscy trzej naraz

- To już zapytać nie wolno?- Zasmucił się, po czym chwycił jakiś komiks i zajął się swoją „lekturą"

Przez chwilę panowała cisza. Leo, zamienił się miejscem z Raph'em. Panowało ostre napięcie. Nikt nie zamierzał się odzywać, do momentu...

- A tak po za tym... To co wy tam robiliście?!- Spytał niespodziewanie Raphael

- Chciałem wiedzieć, czemu taka jest!

- I to tyle?! - Zdziwił się nerwus- Wiesz, że za takie coś np. mogła cię zrzucić z dachu?! - Warknął gniewnie

- Zauważ, że tego nie zrobiła! Zauważyłem też, że zaczyna odpuszczać...

- Co oznacza, że może to być podstęp!- Przerwał wypowiedz brata naukowiec- Ty wiesz do czego ona jest zdolna, a jeszcze próbujesz stanąć po jej stronie!

Przez półtorej sekundy było cicho, gdy gwałtownie ciszę, przerwał najmłodszy. Odwrócił się w stronę braci, po czym dodał:

- Chłopaki...- Odwrócił również w ich stronę magazyn, wskazując na parę ilustracji, na co nikt uwagi nie zwrócił- To jest czadowe! A wiecie, że demony mogą mieć takie coś jak żywe marionetki??- Krzyknął z lekkim entuzjazmem, ale również strachem, znów wpatrując się w swój komiks

  Nagle Leo zahamował, tak mocno, że każdy, kto przebywał w pojeździe poleciał do przodu. Michelangelo dodatkowo zaczął marudzić, że przez to pogniótł swoją gazetę. Spiorunowali go spojrzeniami, a następnie spojrzeli z irytacją na prowadzącego pojazd. Raph dodatkowo skrzyczał brata za gwałtowne hamowanie i to bez uprzedzenia.

### Rozdział VIII - A czas mija...

Bracia wrócili do kanałów. Oczywiście wcześnie skrzyczęli Leo, za nagłe hamowanie. Tłumaczył się, że omal nie przejechali wjazdu do kanałów. Jego tłumaczenie nie przekonało coś za szczególnie braci. Jednak, przez resztę drogi, każdy milczał. Jedynie Michelangelo próbował rozładować sytuację, lecz jak zwykle został potraktowany w stylu „Mikey, nie teraz! To nie jest odpowiedni moment na to!" lub porostu zupełnie zignorowany. Po powrocie sytuacja nieco się rozluźniła, ale było można wyczuć, wciąż panujące napięcie. Natomiast w bazie wroga, Kanazaki zostali wezwani do zdania raportu. Gdy tylko przekroczyli próg, poczuli zimne spojrzenie mistrza. Podeszli bliżej, aby oddać pokłon.

- Mam nadzieję, że macie dobre wytłumaczenie! - Jego ton zabrzmiał, jak by wiedział co zaszło, lecz wolał usłyszeć ich wersję. Przy okazji mógł sprawdzić, na ile są wierni wobec niego i Klanu

- Nie zdołaliśmy ich namierzyć...- Wypowiedział pierwszy z trudem

- Co to ma znaczyć?! - Zerwał się oburzony Saki

- Byliśmy na ich tropię, ale niestety ich zgubiliśmy... - Spróbowała dokończyć za brata

Shredder podszedł bliżej Nysy, a następnie chwycił ją za gardło, unosząc kilka cm. nad podłogą. Odruchowo próbowała obluźnić uścisk, lecz niewiele pomagało. Wyrwać również się nie mogła, ponieważ nie miała szans, a po drugie narobiła by se więcej problemów, a bez tego ledwo oddychała. Czuła straszny ból, a łzy same do oczu napływały, lecz nie uroniła ani jednej. Zamknęła oczy, nie mogąc dłużej tego znosić, a uszy odchyliła do tyłu.

- Dosyć już namieszałaś! Doszły mnie słuchy, że się spoufalasz z jednym z nich! - W tym samym momencie, zacisną dłonie. Utrudniając jej bardziej oddychanie. Również zaczynała tracić siły.

Akira wahał się nad wyjawieniem czegoś, czy pozwolić, aby Oraku Saki ją wykończył. Z jednej strony było kuszące, ponieważ pozbył by dodatkowych problemów, a z drugiej był by współwinny jej śmierci oraz zapewne sumienie również by go gryzło. Miał jeszcze godność, której nie miał zamiaru tracić jak i honoru. Czy zdecyduje się odezwać?

- Mistrzu, skoro udało jej się zdobyć ich zaufanie, to czy to nie jest świetna okazja na zasadzkę? - Wtrącił niespodziewanie chłopak- Sama stwierdziła, że jest wstanie uwieść jednego - Co oczywiście nie było prawdą. Słysząc to, dziewczyna chciała zaprzeczyć, lecz nie miała takiej możliwości. Przestało do niej cokolwiek powoli docierać.

- Być może to dobra propozycja! - Puścił nastolatkę, która upadła na podłogę. Ta czując ulgę, złapała się za gardło, ciężko oddychając - Jeśli zdoła uwieść jednego z nich, pozwolę dalej żyć! Lecz jeśli znów zawiedziesz... - szponami przebił jej ogon, co spowodowało dużą dawkę bólu. Mutantka starała się nie krzyknąć. Do jej oczu dopłynęły łzy. Jedna, zagubiona spadła na podłogę, ale nie było taka zwyczajna. Była czarna, jak by rana duszy została czymś skażona - Marny twój koniec!

Odwrócił się napięcie i odszedł. Nie dotarło do niej jeszcze, jakie zadanie otrzymała. Dopiero po chwili zrozumiała o co chodzi. Razem z bratem opuścili salę tronową. Czy będzie w stanie podjąć się temu zadaniu? Czy zaryzykuję i postawi na swoim?

* + -

  Minęło parę tygodni, ale do tej pory żadna ze stron nie natknęła się na siebie. Mimo, iż żółwie, kilka krotnie natrafili na Klan Stopy, ale nie było z nimi nikogo więcej, kto mógł by należeć do tzw. Wyższej półki. Bracia, po kilku dniach, od ostatniej sprzeczki przestali się na siebie gniewać. A czy kolwiek, nadal nie byli przekonani, co do postępowania starszego brata. Przecież narażał się na zbyt wiele. I nie tylko siebie, ale swoich braci. Ale, koniec w końcu, musieli zaprzestać ciągłych konfliktów oto. Mieli na karku gorsze problemy... Musieli przecież być czujni. Nigdy nie wiadomo, kiedy wrogi klan znów zaatakuje...

  Jak co wolny czas, spędzali go na wykonywaniu swoich zajęć. Gdy pewnego wieczoru doszła ich pewna wiadomość z mediów.

- W mieście coraz częściej dochodzi do zamieszek!- Ogłosił poważnie prezenter telewizji- Czy grozi nam wojna z miastem?! Grody opowie nam więcej o tych dziwnych sytuacjach!

- Miasto, coraz bardziej pokrywa chaos! Ludzie buntują się coraz bardziej! Władzę nie radzą sobie! Czy to może być masowy bunt?! A może, ktoś za tym stoi?! Mówiła dla was Grody na Maxa!

W tym momencie, żółwie zaczęli się zastanawiać, co mogło się przyczynić do tego. Czy na serio ludność wszczęła bunt przeciwko władzom?

- A co jeśli oni o nas wiedzą i chcą się nas pozbyć?!- Zaczął histeryzować Mikey

- Na pewno to nie to...- Zamyślił się naukowiec- Muszą mieć inny powód...

- Jeśli ludzie, rzeczywiście zaczęli się stawiać, znaczy że nasze patrolę, mogą być zbyt niebezpieczne...- stwierdził lider- Musimy dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi!- Wstał, zaciskając, odruchowo pięść ku górze

- Ta... ale jeśli jesteśmy zagrożeni to nie sądzisz że nie powinniśmy ryzykować?!- Wtrącił Raph

- Co chcesz przez to powiedzieć?!- Spytał, patrząc podejrzliwie na brata

- To, że twoja „dziewczyna" może również maczać w tym palce! Posłuchaj, słyszałeś, że miasto coraz bardziej się stawia?! A to oznacza, że mamy problem!

Żółw, zwiesił głowę, zastanawiając się nad wypowiedzią Raph'a.

- Wiem, że się martwisz o nią...- położył dłoń na ramieniu brata- ale zrozum... ona należy do Klanu Stopy i nic tego nie zmieni!

- Panowie...- Przerwał im Donnie, wskazując pilotem na zatrzymany fragment- obawiam się, że mamy problem...

Bracia popatrzyli na ekran i to co tam zobaczyli wprawiło ich w osłupienie. Wiedzieli, że miasto zaczynało powoli wariować, ale to co tam zobaczyli, przekraczało jakiekolwiek oczekiwania.

### Rozdział IX - Nowe Zagrożenie

Donnie przewiną i zatrzymał nagranie. Ich oczom ukazał się dziwny człowiek w garniturze z białym kitlem. Wyglądało jak by coś rozpylał w stronę tłumu.

- Czy wy też to widzicie?- Spytał zaskoczony Michelangelo- Nie podoba mi się ta dziwna chmura dymu!

- Ciekawe co to może oznaczać...

- Według mnie to on próbuje czymś ich struć!- Odparł przekonany Raph

- Nie...- wtrącił Donnie- Według mnie to on ich nie zamierza otruć... Widzicie? Czy oni wyglądają jak by mieli zaraz zejść?? To musi być coś innego!

- Trzeba to sprawdzić!- Stwierdził lider- Nie wiadomo czy to nie sprawka Shreddera!

- Widzę, że wraca ci rozum!- rzucił żartobliwie Raph

- Co masz na myśli?!- Warkną Leo

- To że przestajesz rozpamiętywać tamto i tą swoją panienke!

- Możesz se darować?!

- O wybacz!- rzucił sarkastycznie- Nie wiedziałem, że nadal się tym dołujesz!

Przez parę sekund patrzyli na siebie piorunującym spojrzeniem. Musieli jednak przerwać kłótnie z powodu ważniejszych spraw. Musieli przecież sprawdzić czy rzeczywiście za tym kryje się Shredder. A potem pokrzyżować ich plany.

* + -

Po godzinie byli już w drodze. Mieli nadzieję, że uda im się natknąć po drodze na jakiś ślad. Chodziaż wydawało się proste w rzeczywistości takie nie było. Nie jest łatwo namierzyć typa o którym nie ma się bladego pojęcia. Szczegolnie, gdy rozpyla coś w stronę tłuszczy\*. Bracia wiedzieli że taka błachostka może mieć powiązania ze sprawą i dlatego nie mogli tego od tak pozostawić.

W pewnej chwili Mikey zaczą czemuś się przyglądać.

- Ee... chłopaki?- zaczął nie pewnie

Pozostała trójka wróciła się zobaczyć o co chodzi. Zobaczyli spory budynek z niezbyt wielkimi oknami. Nie był to jednak taki zwykły. Przypominał jakiś instytut.

- Myślicie o tym samym co ja?- Spytał retorycznie Donnie

- Jeśli myślisz o tym gościu co ja to tak!- Odparł nieoczekiwanie Mikey, przyglądając się komuś. Pozostała trójka również tam zerknęła

- Panowie! Chyba mamy nasz trop!- Uśmiechną się pod nosem lider

- Czyli, że mamy okazję przetrzepać komuś tyłek?- Uradował się buntownik, uderzając pięścią o dłoń

- Przychamuj trochę!- Ściągnął go na ziemię Mózgowiec- Chcesz zostać królikiem doświadczalnym?

Raph tylko spojrzał z lekką irytacją na brata.

W końcu rozplanowali plan na wypadek, gdy by coś poszło nie tak.

Kilka minut później, byli już w środku. Ostrożnie przemierzali korytarze. Gdy by nie ich szybka orientacja, zostali by namierzeni. Ukryli się w jakimś, ciemnym schowku i z tamtąd obserwowali. Nadeszła dwóch ludzi, którzy zatrzymali się nieopodal ich kryjówki. Rozpoznali, że jeden to ten, którego widzieli w tv. Ich podejrzenia miały coraz więcej sensu.

- Czy wszystko jest gotowe?- Spytał w kruczoczarnych włosach.

- Oczywiście! Znaczy prawie. Musimy tylko jeszcze trochę zmusić ludność do buntu i możemy rozpocząć nasz plan!

- Świetnie! Mistrz Shredder powinien być zadowolony!

Pożegnali się i rozeszli w swoją stronę.

- Czyli to jednak on za tym stoi!- wyszeptał Donnie, zamyślając się

- Czy to znaczy, że...

- Tego nie wiemy, Mikey... musimy jak najszybciej sprawdzić co za tym kryje się większego!- Oznajmił lider, kierując się w prawą stronę korytarza. Tam gdzie poszedł ich znajomy z tv. Reszta podążyła za nim.

Dotarli do dziwnego pomieszczenia, które przypominało wielki magazyn. W koło leżało pełno skrzyń, różnych rozmiarów. Donnie najbardziej się zaciekawił, mając tysiące podejrzeń co w nich jest. Zresztą nie tylko on.

Bracia podeszli do jednej z nich, otwierając ją. Zamurowało ich to co tam zobaczyli.

- Wygląda jak... nadajniki!- wywnioskował Donnie, biorąc jeden i dokładnie oglądając

- Czy to znaczy, że...?- Spytał niepewnie Raph

- Obawiam się że tak.- potwierdził jego obawy, dokładając nadajnik do skrzyni

- Spadajmy stąd!- Rozkazał Leo

Zamknęli skrzynie. Już mieli opuścić pomieszczenie, gdy nagle usłyszeli za sobą znajomy głos. Obejrzeli się ale nikogo nie zauważyli. Nagle z cienia wyłoniła się znajoma sylwetka. Twarz nadal pozostawała w cieniu.

- Proszę! Proszę!- rozległ się rozweselony ton- Widzę że w końcu udało wam się odkryć nasz sekret!

- Kim ty do diabła jesteś?!- wrzasnął Raph, wyciągając swoje sai.

- Na serio mnie już nie pamiętasz- wyłonił się z cienia. Tera mogli dokładnie go zidentyfikować.

- Akira...- mruknął Leonardo- Mogłem się tego spodziewać!

- Też się cieszę że cię wiedz... jak i pozostałych twoich nędznych braci!- rzucił sarkastycznie- Warte było zachodu narażać naszego człowieka, by was tutaj zwabić!

- Więc jednak to wasza sprawka!- wtrącił Raphael

- Nie pochlebiaj mi, bo się zarumienie!- Zażartował se że śmiechem. Szybko jednak jego mina zrzedła- Cóż... Teraz to Wasz koniec! Poddajcie się, albo czeka was zguba!

- Nie masz z nami szans!- Stwierdził z nadzieją, wyciągając broń- Nas jest czterech a ty sam!

- Och! Na serio...?- wyższerzył się złośliwie, pstrykając palcami. Tym samym dał znać dwóm naukowcom oraz kilku Stopobotą znak do ataku. Żółwie cofneli się. Walka trwała krótko, gdyż musieli wykonać taktyczny odwrót. Niby zwykły naukowiec ale jak uderzył by ich elektryczną pałką to raczej za dobrze by się nie skończyło. Napewno nie dla mutantów. Udało im się ich zgubić i wbiec do kanałów. Ku ich zaskoczeniu coś zabłysło. Chwilę później zobaczyli błysk żółtych ślepi. Cofneli się w gotowości. Już mieli zaatakować gdy z cienia wyłonił się... mały wilczek o żółto- świecących oczach. Podszedł bliżej.

- Oł!!!- wziął ręce pod twarz zauroczony piegowaty- Jaki słodziak!

Mały dał se podrapać po głowie a następnie rzucił w stronę korytarza.

- Ej! Wracaj! - rzucił się za nim w pogoń

- Mikey! - wrzasnęli za nim.

Po kilku minutach byli już na powierzchni. Zatrzymali się przed ciemnym zaułkiem. Tam zastali brata. Stał jak słup soli wpatrując się przed siebie w ciemną dal.

- Mikey!- Zawołał buntownik

Otrząsnął się i odwrócił.

- O hej chłopaki!- odwrócił się machając

Już miał do nich podejść, gdy z zaułku zabłyszczały ślepia ale tym razem czerwone. Z mroku wyłonił się pysk z ostrymi zębiskami, chwytając dość silnie ramię Michelangelo, raniąc go krwawo, ciągnąc do siebie. Bracia zdołali krzyknąć jedynie "MIKEY!!!". Już mieli zamiar za nim pobiec, aby mu pomóc, lecz usłyszeli znajomy głos. Odwrócili się...