Sny o Zagładzie

**I**

Turaga pokryty szaro-białymi szatami stał twarzą do jednej z wysokich ścian, na których wyryte były nieczytelne znaki. Starzec odwrócił się. Jego jasnoszara, szlachetna Kanohi Komau spojrzała prosto w błękitne oczy Toa, który poczuł bijący od nich chłód. Nigdy nie lubił rozmów z przywódcą wioski. Za każdym razem sprowadzały się do otrzymania rozkazów, których Akarys nie miał ochoty wykonywać. Mimo wszystko prawo Protektoratu wymagało od niego posłuszeństwa.

- A więc wróciliście – zaczął starzec. - Wyprawa była owocna, jak sądzę? - Turaga zmrużył oczy.

- Zgładziłem bestię – odparł mężczyzna z nutą dumy w głosie. - Kerhi ma ze sobą truchło Kraata, jeśli chcesz je zobaczyć.

- To nie będzie konieczne – uciął przywódca Koro. - Wezwałem cię tutaj w innym celu. Na pewno zauważyłeś zamknięte bramy? - Akarys kiwnął głową. - Dostaliśmy wiadomość. Le-Koro prosi o pomoc.

- Pomoc? - mężczyznę zalała fala konsternacji. - Przecież mają swojego Toa.

- Elatir zniknął. Puszczę Haok nawiedziła plaga agresywnych rahi – wyjaśnił Turaga. Akarys wiedział już, jakie słowa wydostaną się z ust starszego. - Udasz się do wioski Matoran Powietrza i sprawdzisz, co się stało.

Toa Lodu westchnął. Po ostatnim starciu na pustkowiach miał nadzieję na kilka dni odpoczynku. Nie widziała mu się wyprawa do lasu deszczowego. Był tam zbyt wilgotno i gęsto od insektów.

- Mogę wyruszyć pojutrze? - zapytał mężczyzna.

- To poważna sprawa, Akarysie – Turaga Haru pokręcił głową. - Le-Koranie potrzebują pomocy. Wyruszysz jutro. I weź ze sobą Kerhiego – dodał.

- Kerhiego? - Toa Lodu znał ambitnego Ko-Matorańskiego łowcę. To właśnie on odnalazł go zamrożonego pośród zasp szczytów Koheri, by przyprowadzić go do Koro. Od tamtej chwili Matoranin Lodu często przyczepiał się do Akarysa, towarzysząc mu w różnych przygodach. Toa sądził jednak, że jest już gotowy, by załatwić sprawę w pojedynkę.

- Jest najbardziej doświadczony i obeznany z naszego plemienia. Przyda ci się jego wsparcie i wiedza o Ikoar.

- Z całym szacunkiem, Turago, ale poradziłem sobie z Rahkshi. Mogę wyruszyć samemu – stwierdził Toa, krzyżując ramiona.

- Czy pokonałeś bestię samodzielnie? Nadal jesteś niedoświadczony. Spójrz na siebie, Akarysie. Jak dobrze radzisz sobie z szermierką? Z władaniem mocą żywiołu? - zapytał Haru. - Czy wiesz, co to znaczy być dobrym Toa? Pamiętasz o Trzech Prawach, zesłanych nam przez Wielkiego Ducha?

Akarys przełknął ślinę. Nie był gotowy na te pytania.

- Jedność… eee… - poczuł przypływ wstydu. Nie pamiętał.

- No właśnie – Turaga ponownie pokręcił głową. - Ruszaj do Le-Koro razem z Kerhim. Gdy rozwiążecie sprawę, wracajcie do wioski. Wysłałem wiadomość o powrót Ihorriego – powiedział starzec.

Akarys przypomniał sobie o Ihorrim, który był zaprzysiężonym obrońcą Ko-Koro. Sprawował funkcję już od dłuższego czasu, zdobywając reputację uzdolnionego wojownika. Był też najbardziej irytującym i pretensjonalnym egoistą, jakiego dotychczas spotkał.

- Znowu przebywa na misji? - rzucił Akarys, marszcząc brwi.

- Ihorri jest poza wyspą, tak – powiedział Turaga. - Ale teraz będziemy go potrzebować. Gdy powróci, dokończy twoje szkolenie.

Akarys poczuł zalewającą go falę irytacji. Ostatnim, czego potrzebował, był powrót Toa Lodu i ćwiczenie pod jego okiem.

- Nie potrzebuję Ihorriego. Wystarczająco już dowiodłem – prawie krzyknął. Haru spojrzał na niego znużonym wzrokiem. Minęła chwila.

- Wkrótce się przekonamy – rzucił Turaga. - Przygotuj się do wyprawy. Wszyscy mamy wiele do zrobienia. Inskrypcje ujawniły kolejną część przepowiedni. Będziemy świadkami przybycia kolejnego Toa – stwierdził starzec. - Nadchodzi mroczny czas.

Akarys odwrócił się i wyszedł. Miał serdecznie dosyć pouczeń ze strony Turagi i gadania o przepowiedniach. Opuścił Sanktuarium, zderzając się z chłodnym powietrzem gór Koheri. Minął plac, znajdujący się pośrodku wioski. Przelotnie spojrzał na kamienny posąg, przedstawiający Wielkiego Ducha. Obok niego znajdowało się sześć mniejszych kamieni, które przedstawiały obrońców wyspy. Nie było wśród nich młodego Toa Lodu. Akarys westchnął, kontynuując drogę do chatki.

Pomyślał o Kerhim, który zapewne odpoczywał po niedawnej wyprawie. Powinien pójść do niego i poinformować o całej sprawie. Lub tego nie robić. Czuł się gotowy, by wyruszyć samemu i ani myślał, by powiedzieć o wszystkim Ko-Matoraninowi.

Po chwili znalazł się przy wejściu do domu. Kerhi niegdyś zaproponował mu ulepienie bałwanów. Matoranin Lodu stworzył majestatycznego, śnieżnego wojownika, który przypominał jego samego, tyle że wyższego. Biały Toa od niechcenia zlepił marną kupę śniegu, na której palcem nakreślił słowo „Akarys”. Teraz z obu rzeźb nie zostało już wiele.

Wkroczył do chatki, zatrzaskując drzwi. Był to prosty dom, wyższy od Matorańskiego by pomieścić kogoś wzrostu Toa. W środku panował bałagan. Na biurku i łóżku walały się stare zwoje, pełne tekstów i kazań. Niektóre traktowały o sztukach walki, odmianach rahi, historii Protektoratu, prawach Wielkiego Ducha czy byciu Toa. Dostał je w prezencie od Turagi, gdy zaczął służbę w Ko-Koro. Jednak za każdym razem, gdy przysiadywał do czytania, jego myśli dryfowały gdzieś indziej.

Zebrał zwoje z łóżka i rzucił na biurko, formując jeden stos. Spojrzał na zachodnią ścianę, widząc zawieszony stalowy miecz i tarczę z drewna Daki. Tradycyjny oręż Toa z Protektoratu. Razem z płócienną torbą było to wszystko, czego potrzebował.

**II**

Zejście z gór Koheri było strome i kamieniste. Akarys nie cierpiał tej ścieżki, lecz była najszybszym sposobem dotarcia do Puszczy Haok. Druga opcja wymagała podróży na południe i przejście przez Pola Lawy, które były terenem plemienia Ognia. Potem przejście przez rzekę, która wyznaczała granicę między spaloną ziemią i lasem deszczowym.

Poranne słońce odbijało się od białej zbroi Toa, gdy zjawił się pośród drzew dżungli. Roiło się tu od owadów, niewielkich płazów, latających Nui-Rama oraz wielkich jaszczurów na bagnach. Wielu przybyszów zachwycało się bujną fauną Haoku, lecz Akarys nie podzielał tego zdania. Wolał ciche i opustoszałe lodowe pustkowia.

Przez las prowadziła jedna, długa droga, która rozwidlała się gdzieś w połowie gęstwiny, prowadząc do Le-Koro. W pewnym momencie wystarczyło skręcić na północ, by trafić do zawieszonej pod koronami drzew wioski. Akarys nie bał się, że zabłądzi.

Toa Lodu zaczął myśleć o przebytej wczoraj rozmowie. Wciąż irytowały go polecenia Turagi. Był on jednak jego zwierzchnikiem według praw ustanowionych w Protektoracie. Wyspa Ikoar była tylko małą, peryferyjną prowincją rozległej krainy zwanej Protektoratem Toa. Sam Wielki Duch zstąpił z niebios, by nadać im te ziemie pod władanie i zasiąść na tronie w Apokeonie, stolicy Protektoratu. Akarys spojrzał w górę. Jego gwiazda opiekuńcza mieniła się białym blaskiem. Słyszał, że na niebie Apokeonu mienią się setki takich gwiazd.

Prawo tych krain nakazywało mu posłuszeństwo starszemu wioski. Matoranie pracowali na cześć Wielkiego Ducha, Toa ich bronili, a pieczę nad wszystkim sprawowali Turaga. Tak po prostu było.

*Haru i te jego Trzy Prawa. Co za niedorzeczność…* - myśl przemknęła przez umysł Akarysa. Stanął jak wryty, widząc w oddali mały, biały kształt. Przyspieszył kroku, by znaleźć się bliżej.

Po kilku chwilach wyraźnie widział już Matoranina Lodu w białej Kakamie, któy rezolutnie siedział przy jednym z porośniętych mchem głazów.

- Cześć – odezwał się chłopak.

- Kerhi – odparł znużonym głosem Akarys.

- Wybierasz się gdzieś? - rzucił Kerhi.

- Haru ci powiedział? - westchnął Toa, krzyżując dłonie.

- Nie byłby zadowolony, gdyby usłyszał, że poszedłeś beze mnie – skwitował. - To jak, Akarys? Idziemy tam razem?

Toa Lodu spojrzał na chłopaka. Czasami irytowała go ochoczość i przesadny entuzjazm Matoranina Lodu, lecz mimo wszystko jego obecność nie mogła mu zaszkodzić.

- No dobra – burknął. - Ale nie wchodź mi w drogę…

Urwał. Obaj usłyszeli głośny szelest, dobiegający gdzieś z góry.

- Kerhi, czy rahi często pojawiają się na szlaku? - rzucił Toa.

- Nie – odpowiedział chłopak. Wstał i zaczął rozglądać się po koronach drzew.

Jeden oddech później liście rozstąpiły się, ukazując ptaka Kewa. Rahi pikowało prosto na Toa.

Akarys stał w miejscu i patrzał, gdy zwierz zbliżał się coraz bardziej. W ostatniej chwili otrząsnął się i zanurkował przed siebie. Kewa przeorało pazurami miejsce, gdzie przed chwilą stał. Rahi poderwało się do lotu.

- Co to było? - wrzasnął mężczyzna, nigdy przedtem nie napotykając agresywnej Kewy.

- Uważaj. Wraca – stwierdził Kerhi ze spokojem w głosie.

Tym razem Toa zauważył rahi szybciej. Wyciągnął przed siebie dłoń, próbując skupić moc żywiołu. Na chwilę zamknął oczy. Gdy je otworzył, Kewa została pokryta lodem. Opadła na ziemię z trzaskiem, zamrożona. Akarys spojrzał na swoje dłonie, nie dowierzając. Spojrzał na Kerhiego, który trzymał niewielką wyrzutnię Kanoka.

- Zawsze trzymam jeden zamrażający – uśmiechnął się chłopak. Akarysowi od razu zrzedła mina.

Dwójka towarzyszy podeszła do ptaka zaklętego w lodowej bryle. Zza krystalicznego więzienia nie mogli zobaczyć zbyt wiele.

- Powinniśmy się pospieszyć – mruknął Kerhi, patrząc na rahi. - To nie wygląda dobrze.

Akarys nie miał nic dodania. Kiwnął głową na znak aprobaty.

Dwaj mężczyźni ruszyli przed siebie, nadając trochę szybsze tempo. Reszta drogi okazała się spokojna, nie licząc kilku innych szelestów, które napotkali. Te jednak nie skutkowały morderczym atakiem rahi.

Słońce niemal górowało, gdy dotarli do rozwidlenia dróg. Skręcili na północ, by dotrzeć do celu. Niewiele czasu później znaleźli się pod wioską. Do Le-Koro prowadziła niewielka winda. Akarys przyjrzał się machinie. Prymitywny dźwig składała się z niewielkiej komory, do której mógł wejść, kilku lin oraz przeciwwagi. Nie wyglądało to zbyt solidnie.

- Nie mogli zrobić schodów? - odezwał się mężczyzna.

- Chodź – Kerhi machnął ręką i wszedł do windy. Ku zdziwieniu Toa nie runęli w dół, zamiast tego wzbijając się w powietrze. Le-Koro stało przed nimi otworem.

Mimo, że Akarys wiedział o ciężkiej sytuacji w wiosce, jakaś jego część nadal oczekiwała wesołej, lekkiej muzyki granej przez mieszkańców. Pośród drzew powitała ich jedynie cisza. Razem z Kerhim wkroczyli na główny plac, rozglądając się po domostwach, które wyglądały na opuszczone.

Le-Koro składało się z kilku drewnianych platform, na których wyrastały obłe, drewniane chatki mieszkańców. Kiedyś pełne życia, teraz wyglądały na opustoszałe. Instrumenty na placu były pozostawione samemu sobie. Odległe gniazda bojowych ptaków Kewa i Kahu też wyglądały na puste. Toa Lodu poczuł dreszcz. Opustoszałe Koro napawało go dziwacznym niepokojem.

- No dobra, jak widać nikogo nie ma w domu, możemy wra...

- Czekaj – zatrzymał go Kerhi. Przecież nie mogli wszyscy… - urwał. Ujrzeli, jak w jednym z okien pojawia się zielona Kanohi. Po chwili ujrzeli drugą. I trzecią. Naprzeciw nim zaczęli wychodzić Matoranie.

Akarys rozluźnił się. Okazało się, że Le-Koranie nadal tu byli.

Jeden z mieszkańców, mężczyzna o zieloną Hau, wyszedł przed szereg.

- Witajcie – zaczął nerwowo. - Cieszymy się, że ktoś odpowiedział na naszą prośbę – rzekł. Towarzyszyła mu fala przytakujących pomruków.

- Dostaliśmy wiadomość – przytaknął Akarys. - Jestem tu, by pomóc – powiedział dumnie.

- Jesteśmy – poprawił go Kerhi. - Co się stało?

- Zaraz o wszystkim powiem – stwierdził Matoranin Powietrza. - Chodźcie za mną.

Chłopak zaczął iść w stronę platformy z gniazdami Kewa. Oprócz domostw dla ptaków mieściła się tam jedna, rozległa chatka.

- Jestem Korhe, dowódca podniebnej gwardii – przedstawił się Le-Matoranin. - A właściwie to zastępca dowódcy. W ostatnim czasie hierarchia nieco się zmieniła…

- Co się stało? - zapytał Kerhi.

- Cóż, Ediana porwały Nui-Rama. Musiałem przejąć jego stanowisko – rzekł Korhe.

Wkroczyli do wnętrza komnaty. Środek domostwa wypełniał rozległy stół, na którym narysowany został szkic Puszczy Haok oraz okolic. Akarys spojrzał na mapę.

- No właśnie, Nui-Rama. Na Wielkiego Ducha, owady zaczęły panoszyć się po całej puszczy – zaczął Korhe. - Wiecie, zwykle trzymają się swoich gniazd. Kilka dni zaczęliśmy napotykać je wszędzie. Na szlaku, bagnach, nawet koło Koro.

Akarys zauważył drewniany kubek, stojący przy oknie. Wziął naczynie w dłoń i wypił. Skrzywił się, czując kwaśny smak.

- Gdy przechodziliśmy przez las, zaatakowała nas Kewa – nadmienił Kerhi.

- Tak, mieliśmy też problem z naszymi rahi. Niektórym z nich jakby odbiło. Musieliśmy zgładzić kilka z nich – Korhe pokręcił głową. - To przeszkodziło nam w poderwaniu straży. Nui-Rama zaczęły porywać naszych pobratymców. Zabrały nawet Turagę – powiedział ze smutkiem chłopak.

- A Elatir? - zapytał Kerhi.

- Przysiągł, że upora się z problemem. Wziął swojego Kahu i poleciał w stronę gniazda. Nie wrócił, dlatego rozesłaliśmy listy. Jeszcze raz dziękuję wam, że przybyliście.

- Nie ma sprawy. To nasz obowiązek – rzucił Kerhi. Akarys spojrzał na Ko-Matoranina i zmarszczył brwi.

- Więc co proponujesz? - zapytał Toa Lodu. W ustach wciąż czuł kwaśny smak napoju.

- Popełniliśmy jeden błąd, gdy Elatir nas opuścił – stwierdził Korhe. - Ukryliśmy się w chatkach i czekaliśmy na powrót. Jeśli wyruszycie mu na pomoc, poderwiemy wszystko, co nam zostało. Odwrócimy uwagę rahi, a wy odnajdziecie naszych braci.

- Dobry plan – skwitował Kerhi. - Kiedy zaczynamy?

- Zaraz – warknął Akarys i wziął Ko-Matoranina za rękę, wyprowadzając z chatki. Wyszli na zewnątrz, otoczeni przez korony drzew. - Na pewno uważasz, że to dobry pomysł? Mamy rzucić się w wir krwiożerczych rahi? Czy my jesteśmy jakimiś objazdowymi bohaterami?

- Jesteśmy jedynymi – skwitował jego towarzysz.

- Elatir zniknął. Nie podoba mi się to, Kerhi.

- Więc co mamy według ciebie zrobić? Powiedzieć Le-Koranom „Ciężka sprawa, radźcie sobie sami” i wrócić z podbitą Kanohi do Ko-Koro? Myślałem, że chcesz udowodnić, że umiesz sobie poradzić samemu – rzucił Ko-Matoranin.

Miał rację. I właśnie to najbardziej denerwowało Akarysa.

- Uch, niech będzie – burknął pod nosem Toa. Wrócili do wnętrza chatki.

- Więc? - zapytał Korhe.

- Idziemy – rzucił mężczyzna. - Przygotuj straż.

- Jasne. Chodźcie ze mną – Le-Matoranin wyszedł z domostwa.

Z powrotem znaleźli się na platformie, naprzeciw wielkich gniazd rahi. Korhe zagwizdał. Minęła chwila ciszy. Usłyszeli skrzek i trzepot skrzydeł.

Akarys zamarł. Ogromne Kewa wylądowało kilka bio od niego, otwierając dziób.

KRAAAA! - zabrzmiał ptak. Toa Lodu odsunął się na krok.

- To wasz transport – rzekł rezolutnie Matoranin Powietrza.

Akarys nadal patrzał na żółte ślepia bojowego zwierza, lecz jedyne, co widział, to rahi, które wcześniej chciało go zamordować.

- Nie ma mowy – pokręcił głową.

- Więc jak chcecie dotrzeć do gniazda? - zapytał Korhe, drapiąc się po masce. - Dołem? To potrwa dłużej.

- Na piechotę – westchnął Akarys. Nie podobała mu się perspektywa przejścia przez dżunglę, lecz nie mógł się zebrać na zaufanie latającej bestii. Oczami wyobraźni widział już, jak przez niefortunny powiew wiatru spada z Kewy na ziemię.

- W takim razie wyruszymy później, gdy już dotrzecie na miejsce – stwierdził dowódca straży. - Jeśli się pospieszycie, być może dotrzecie tam przed zmrokiem.

Toa Lodu spojrzał na swojego towarzysza. Kerhi jak zawsze zdawał się być gotów do rozpoczęcia wyprawy. To zwykle on był pierwszym do odwalania ciężkiej roboty. To Akarys był stroną, którą trzeba było ciągać za rękę. Toa rozumiał, dlaczego Matoranin pragnął innej przyszłości, lecz nikt z nich nie wybierał własnego przeznaczenia. Kiwnął głową do Kerhiego, a on odpowiedział tym samym.

Akarys wyszedł kilka kroków do przodu, znajdując się na krawędzi jednej z platform. Spojrzał na rozległą panoramę zielonej puszczy Haok. Korony wysokich drzew rozpościerały się po sam horyzont. Gdzieś tam, na niebie, majaczyła gwiazda opiekuńcza obrońcy Le-Koro.

**III**

*Czemu się na to zgodziłem?*

Stracił już rachubę czasu. Krążyli po po gęstym, wilgotnym bagnie, co drugi krok sprawdzając, czy nie wchodzą w stojącą wodę. Wokół pełno było irytujących much i innych, jeszcze gorszych owadów. Już dawno stracili orientację, a jedynym, co utrzymywało ich na kursie, była gwiazda opiekuńcza Elatira. Jasnozielona kometa rozbłyskiwała na błękitnym niebie przypominając, że bohater Le-Koro jeszcze żyje.

Wypuścił powietrze. Pomimo wszystkiego, perspektywa podróży na Kewach nadal nie budziła w nim pozytywnych uczuć. *Latanie jest dla Le-Matoran.*

Ponownie znalazł się pośrodku bagna, tyle że tym razem dosłownie.

Razem z Kerhim kontynuował przeprawę, co chwila potykając się o wystające korzenie ogromnych wierzbowatych drzew, które rozrastały się po całych moczarach. Ich trasa raz po raz zawijała się, gdy próbowali ominąć pełne zielonej wody stawy. Nagolenniki Toa wkrótce stały się niemal całkowicie brązowe. Wędrówka po bagnie zdawała się nie mieć końca.

Toa Lodu dostrzegł kamienne kopuły, wystające znad tafli wody. Wyglądały nieco osobliwie.

- Co to za miejsce? - zapytał.

- Zatopione Koro – Kerhi lekko westchnął. - Plemię Powietrza niegdyś zamieszkiwało te tereny. Potem stało się to, co widzisz. Wtedy przenieśli się na południe.

Akarys rozejrzał się po wpół-zanurzonych domostwach. Okolica nie wyglądała na przyjazną. Kątem oka dostrzegł ruch. Spojrzał w stronę potężnej, wysokiej wierzby. Na moment zamarł, widząc, jak stawie zanurzyło się duże cielsko jakiegoś gadziego rahi. Ciemnozielony, łuskowaty ogon zniknął w tafli wody.

- Kerhi, co właściwie żyje w tej okolicy? - zapytał mężczyzna.

- Brakasy, Kewa, Nui-Rama. Sporo drobnych rahi – odparł chłopak, stąpając po grząskim gruncie.

- Nic takiego, co pływa w wodzie i pożera Matoran w całości?

Kerhi posłał mu piorunujące spojrzenie.

- Widziałeś coś? - rzucił. Nie okazywał strachu, raczej determinację.

- Tak. Lepiej się pospieszmy.

Kontynuowali przejście przez moczary. Przy przejściu piaszczystą ścieżką, w jeziorze obok usłyszeli pluski. Akarys zatrzymał się. Kerhi zrobił to samo.

Coś chlusnęło. Z tafli wody wyskoczył gad o zielonym pancerzu, z długą, płaską paszczą. Był trochę większy od Burnaka.

W jedno uderzenie serca znalazł się koło Toa Lodu. Złapał nogę mężczyzny w paszczę i zaczął ciągnąć w stronę jeziora. Akarys starał się zaprzeć, lecz bagnisty grunt nie dawał mu punktu zaczepienia. Jednocześnie próbując wyszarpnąć nogę z paszczy jaszczura, wojownik wyjął tarczę i zdzielił nią bagiennego rahi. Gad puścił jego kończynę, cofnął się o kilka bio, prychnął i stanął w miejscu, otwierając paszczę. Stał tak chwilę, po czym wycofał się do jeziora, zanurzając się w wodzie.

- Nic ci nie jest? - zapytał Kerhi.

- Nie – odparł Toa, sprawdzając pancerz. Na nagolenniku miał jedynie kilka zadrapań.

Stwór wynurzył pysk znad wody. Akarys posłał mu złowrogie spojrzenie. Gad jakby zrozumiał, ponownie znikając w bagiennych odmętach.

Kerhi kiwnął głową, oznajmiając, że czas ruszać.

Na ich szczęście nie minęło wiele czasu, gdy dotarli na suchszy obszar. Gwiazda opiekuńcza Elatira była już blisko, a w oddali zobaczyli niewysoką sylwetkę gniazda Nui-Kopen.

Akarys usłyszał skrzek. Podniósł głowę, wbijając wzrok w niebo. Nad nimi przeleciała dwójka ptaków Kewa. Chwilę później dało się słyszeć owadzie brzęczenie.

- Już zaczęli. Trzeba się pośpieszyć – rzucił Kerhi. Akarys kiwnął głową.

Zaczęli biec. Nie minęło dużo czasu, gdy zaczęli trafiać na brązowo-szarą protodermis, substancję, z której zbudowane zostało rozległe gniazdo Nui-Rama. Dom owadzich rahi rozpościerał się prosto przed nimi.

- Co teraz? - Akarys spojrzał na Kerhiego. Wiedział, że do gniazda można wejść od góry, lecz nie wyobrażał sobie wspinaczki w takich warunkach.

- Szukamy bocznego wejścia. Jest ich kilka – odpowiedział Ko-Matoranin.

Zaczęli obchodzić gniazdo. W końcu trafili na otwór, który wystawał z jednej ze ścian. Wspięli się po budulcu, by wpaść do wnętrza domu leśnych rahi. Upadek nie był zbyt przyjemny.

Wnętrze okazało się dużo ciemniejsze, niż myślał. Światło wpadało jedynie przez wejście, którym weszli. Reszta komnat była pogrążona w półmroku. Kerhi wyjął kamień świetlny z torby Toa. Minęło trochę czasu, zanim jego wzrok przyzwyczaił się do panującego tu mroku.

W komnacie panował stęchły zapach. Gdzieniegdzie widać było małe, fluorescencyjne robaki. Nigdzie nie widzieli samych Nui-Rama.

- Dywersja działa – mruknął Akarys.

- Tak – Kerhi kiwnął głową. - Ale lepiej bądź gotów.

Toa otrząsnął się. Pewniej złapał za rękojeść miecza.

Pomniejsze, niewysokie pomieszczenie, w którym się znajdowali, wydawało się być prawie zupełnie puste. Oprócz jakiegoś obiektu, który spoczywał pod jedną ze ścian.

- Możesz tu poświecić?

- Jasne – Ko-Matoranin podszedł bliżej. Blask ujawnił gnijące truchło Nui-Ramy. Akarys wzdrygnął się, widząc, co ma przed sobą. Cielsko rozkładało się już od jakiegoś czasu. Niektóre z kończyn były nienaturalnie duże. Tak samo było z dziobem. Na pancerzu występowała dziwaczna, czarna narośl. Czy gdzieś już ją widział? Nie był pewien.

- Chodźmy stąd – rzucił.

Znaleźli się w środku gniazda. Rozległe, wysokie wnętrze było pełne brzęczących owadów. Ściany pokryte były sześciokątnymi strukturami, charakterystycznymi dla gniazd Nui-Rama. Toa spojrzał w górę. Przeszedł go dreszcz. Nad nimi musiało znajdować się co najmniej kilkanaście, nie, kilkadziesiąt rozwścieczonych owadów. Ratowało ich jedynie to, że zdawały się nie zauważać dwójki intruzów.

Razem z Kerhim zeszli na posadzkę. W świetle fluorescencyjnych robaków zobaczyli coś jeszcze.

Już z pewnej odległości Akarys podejrzewał, co leży przed nim. Musiał jednak podejść bliżej.

Matoranie. Leżeli bez ruchu. Ich światełka sercowe dawno zgasły. Pośród nich Turaga Virk, przywódca Le-Koro. Toa na moment zamarł.

Uklęknął przy jednym z ciał. Zwłoki miały wyraźne rany, pasujące do pazurów Nui-Rama. Krew zdążyła już skrzepnąć.

Podniósł wzrok. Coś się zbliżało. Usłyszał głośne brzęczenie.

*Nui-Rama.*

Przed nim unosił się ogromny owad. Bestia co najmniej dwa razy większa od zwykłego osobnika. Rahi miało zakrzywione żądło, powykręcany tułów i zdeformowany pancerz. Widok potwora napełnił Toa strachem.

Minęła chwila. Pierwszym instynktem mężczyzny było przyjęcie pozycji bojowej, lecz może istniało inne wyjście? Uczono go, by zawsze wybierać pokojową ścieżkę. A on pamiętał, jaką moc posiadała stara Kanohi Turagi Virka.

Uklęknął, licząc, że ma jeszcze trochę czasu. Zdjął maskę starca. Zamienił swoją Kanohi na nową.

Nigdy nie był w tym doświadczony, ale dzisiaj mu się udało. Maska zaiskrzyła.

Kanohi Rau. Akarys zaczął przemawiać.

*Dlaczego?*

*Spełniamy wolę maski –* głos zagrzmiał echem po ścianach gniazda.

*Maski?*

*Maski Krakena* – nic z tego, co słyszał, nie miało sensu.

*Przybywa. Pomóż* – zagrzmiało w jego głowie.

*Ciemność.*

*Ból.*

*Pomóż.*

Ujrzał błysk stali. Szabla wbiła się głęboko w kark, zatapiając ostrze w ciele. Rahi zawyło z bólu. Opadło na ziemię. Ktoś ciął i ciął, nie przestając. W bladym świetle ujrzał, kto to.

To był on. Obrońca Puszczy Haok, bohater Le-Koro.

Wojownik noszący jasnozieloną Hunę zeskoczył z cielska, z szablą ociekającą owadzią wydzieliną. Uśmiechnął się okrutnie.

- Dzięki. Gdyby nie wy, chyba nigdy nie zdołałbym jej dopaść.

- Ty… - Akarys zaniemówił.

- Zgładziłem królową gniazda. Teraz reszta rahi rozpierzchnie się po puszczy – rzucił Toa Powietrza. - Matoranie was przysłali? A jednak do czegoś się nadają.

- Nie musiałeś go zabijać. Rahi mówiło… - odezwał się biały Toa.

- Gadałeś z tym czymś? - uciął mu Elatir. - Wątpię, żeby udało ci się przekonać Nui-Rama do puszczenia was wolno. No co się tak gapisz? Powinniśmy się zbierać.

Akarys zdębiał, zmieszany. Kerhi pojawił się obok.

- Powinniśmy iść – powiedział.

Toa Lodu otrząsnął się i zdjął Kanohi. Założył własną maskę i kiwnął głową w stronę Elatira. Nie miał zamiaru spędzać w tym miejscu ani chwili dłużej.

Trzej mężczyźni ruszyli tą samą drogą, jaką znaleźli się w gnieździe. Przeszli przez boczną komnatę, docierając do wyjścia. Elatir zręcznie wspiął się ku sklepieniu i pomógł wydostać się na zewnątrz towarzyszom z plemienia Lodu. Po chwili wojownicy ujrzeli zieleń haoku, a nad nią błękit nieba.

- Jak mamy wrócić? Bagnami? - odezwał się Kerhi. Elatir uśmiechnął się z przekąsem.

- Pod gniazdem czeka na mnie Kahu. Nim dolecimy raz-dwa.

Toa Powietrza zagwizdał.

Usłyszeli głośny skrzek. Nad gniazdem pojawił się ogromny, czarny jastrząb. Skierował dziób w stronę Toa Powietrza i ponownie zaskrzeczał, jakby witał się ze starym przyjacielem.

- Zalety oficera podniebnej straży – uśmiechnął się wojownik. - No już, wskakujcie.