Schubben van kwarts: ♦ De een z'n dood...(24) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ De buit (23)* **♦ |** *♦ Kleren maken de kat (25) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

In verband met privacy heeft Reala in haar eentje Andraste (alias: Agatha) bezocht en heeft de Cancion-elf een spreukenboek van haar gekregen. Hierin staan drie toverlingen die Reala in de toekomst vast goed van pas gaan komen, mits ze ze onder de knie krijgt.

Veel tijd om te studeren krijgt ze echter niet. Wanneer zij, Aramis en Rodin weer terugkeren naar Phandalin ontdekken ze dat de hele stad in rep en roer is. Garaele is vermoord.

## Hoofdstuk 24: De een z'n dood...

Rodings blik volgde die van Reala de kapel in. Hij had een moment nodig om te beseffen waar hij naar zat te kijken voor het hem bleek om de neus werd en de druïde zich af moest keren van het gebouw.

'Moordenaars,' siste hij als een slang. 'Eerst Thel en nu Garaele om naar maar te zwijgen om al die verdwijningen van de laatste tijd.'

'De Roodmerken?' giste Reala die probeerde te bedenken hoe ze nu hun beloning konden innen. Het was fijn geweest om Andraste ontmoet te hebben, maar dat geld hadden ze net iets te hard nodig.

'Jazeker,' brieste Rodin als een paard. Het begon de Cancion-elf nu pas op te vallen hoeveel dierengeluiden zich in de spraak van de druïde hadden vermengd en ze moest haar best doen om haar gezicht in de plooi te houden.

'Meerdere getuigen, waaronder Toblen, hebben gezien hoe een van de Roodmerken bij Garaele naar binnen ging. Toen hij er na lange tijd de kapel nog steeds niet had verlaten, werd de waard wantrouwig en trof hij dit aan. De dader was hem toen natuurlijk allang gesmeerd.'

'En jullie weten zeker dat het de Roodmerken waren?'

'Wie anders? Garaele was een geliefd persoon in Phandalin, maar buiten deze stad kende praktisch niemand haar. En ze heeft het de Roodmerken vaak genoeg lastig gemaakt door te weigeren ze medicijnen te verschaffen,' zei Rodin. 'En nu willen we gerechtigheid. De Roodmerken hebben veel te lang hun eigen gang kunnen gaan en nu is het tijd dat ze gestopt worden en berecht worden voor hun misdaden.'

Na nog wat meer briesen, sissen en grommen, waarbij de acteurkunsten van de Cancion-elf zwaar op de proef werden gesteld, bleek dat de Roodmerken zich vijf maanden geleden zich om onbekende redenen in het stadje hadden gevestigd en sindsdien de inwoners aan het afpersen waren.

De inwoners van Phandalin hadden al eerder om hulp gevraagd bij verschillende facties. De Alliantie der Heren beloofde te helpen en hadden Sildars vriend Iarno deze kant op gestuurd om de situatie te onderzoeken en terug te rapporteren. Hij was echter een van de vele die verdwenen was.

Alhoewel praktisch heel Phandalin zich voor het gemeentehuis had verzameld, waren er een aantal gezichten aanwezig waarvan Reala niet het idee had dat ze hier vandaan kwamen.

Een beetje aan de rand rechts van het gemeentehuis stond een groepje kleurrijke figuren bestaande uit wat leek een menselijke krijger met een schild op zijn rug, een zwaard aan zijn zijde en een groene glans in zijn haren.

Nauwelijks tot zijn middel probeerde een halfling met worteloranje haar door de menigte door te kijken. Naast haar stond een dwerg die meer flesjes bij zich had dan de gemiddelde drankslijter en een beetje nerveus op de achtergrond hield een halfing ranger zich zoveel mogelijk gedeisd.

Als laatste viel Reala's oog op een lange vrouw met paarse haren. Een koukleum was ze niet. Het enige wat ze droeg was een donkerblauwe rok, wat bedekking over haar borsten, een paar onderarm- en schouderbeschermers en dat was het.

Het gebrek aan kleding was echter niet wat Reala's aandacht in de eerste instantie had getrokken. Het waren de paarse vlekken op haar huid, in dezelfde tint als haar haren en de tatoeages die ze interessanter vond. Wat voor ras was deze vrouw en wat haar hier gebracht?

De Cancion-elf werd zich plotseling bewust van een stilte die was neergestreken over de menigte. Alle ogen hadden zich op de trappen van het gemeentehuis gericht waar Reala net Sildar kon ontwaren. De oude krijger pakte er een kistje bij om op te gaan staan en begon toen de menigte toe te spreken.

'Beste lieden van Phandalin, ik heb woord ontvangen van de Alliantie der Heren dat zij momenteel geen personen kunnen missen om ons hier te kunnen helpen. Wel is er een bedrag beschikbaar gesteld om wat personen voor in te huren die een eind aan deze situatie kunnen maken,' zei de oude krijger. De menigte leek niet heel tevreden te zijn met dit antwoord.

'Ikzelf ben bereid om deze operatie te leiden zonder om een deel van de beloning te vragen, maar zijn er nog dappere krijgers of machtige magiërs die zich bij me aan willen sluiten?' probeerde Sildar.

'Aye!' kwam van helemaal rechts. Het was de krijger van de kleurrijke groep. 'Wij hebben misschien wel interesse.'

'Ah, Quattuor Machina. Ik vroeg me al af of jullie nog in de buurt waren,' zei Sildar, terwijl de groep zich door de menigte naar voren drong. Onderweg kregen ze wat schouderklopjes en aanmoedigingen.

'We beloven nog niets,' zei de krijger, en waarschijnlijk de leider van het stel, duidelijk. Hij leek zich niet helemaal op zijn gemak te voelen tussen al die mensen. Sildar gebaarde hen naar binnen te gaan toen Reala en Aramis zich beide te pletter schrokken van Rodins bulderende stem.

'Wij ook!' riep de druïde met gemak boven de menigte uit. De oude krijger keek een beetje moeilijk van het groepje voor hem naar zijn redders achteraan in de menigte.

'Wij hebben de orcs van Wyvern Tor verslagen!' zette Rodin bij.

'Kom dan ook maar,' zei Sildar en hij wachtte bij de deur van het gemeentehuis totdat Reala, Aramis en Rodin zich ook een weg door de menigte hadden gewerkt.

'Wat ben je van plan?' zei Reala, terwijl ze naar de mensen lachten als een boer met kiespijn.

'Belangenverstrengeling,' antwoordde de druïde simpelweg. De Cancion-elf wierp een blik op Aramis die simpelweg zijn schouders ophaalde.

Het gemeentehuis was volledig uit steen opgetrokken en het was het enige gebouw in Phandalin die ruiten van glas-in-lood had. Binnen bevonden zich meerdere kamers. De deuren waren helaas gesloten, maar in de hoek was een verstevigde deur te vinden die waarschijnlijk leidde naar de kluis of wat cellen.

Sildar leidde de drie avonturiers naar de kamer recht tegenover de ingang; de werkkamer van de burgemeester. De vrouw was echter niet aanwezig door een familie-aangelegenheid in Leilon, vertelde de krijger.

Quattor Machina had al een aantal stoelen en bankjes uit aangelegen kamers gehaald, zodat iedereen kon gaan zitten. Aanvankelijk wilde Reala een leeg bankje bezetten, zodat Aramis naast haar kon gaan zitten, maar de tabaxi werd al praktisch bij de halfling op schoot getrokken die gelijk duizend-en-één vragen op hem afvuurde, afgewisseld door haar eigen verhalen.

Half verbijsterd en totaal ongemakkelijk keek Aramis Reala heel moeilijk aan, maar de Cancion-elf schonk hem alleen een bemoedigend knikje.

'Mag ik naast je komen zitten?' vroeg de vrouw met het paarse haar aan Reala. Nu pas zag de Cancion-elf dat de paarse vlekken op de huid van de vrouw in feite schubben waren en tussen haar vingers zat een membraan. In haar nek spotte Reala ook een paar fijne gleuven. Kieuwen?

'Natuurlijk,' antwoordde Reala snel en ze schoof een beetje op om plaats te maken voor de vrouw. 'Ben jij een triton?'

'Half-triton, mijn moeder is een elf,' antwoordde de vrouw. 'Slechte week gehad? Jij en je kattenvriend zien er uit alsof jullie aardig wat tegenslag hebben gehad.'

'Slecht decennium,' zei Reala luchtig. 'Onze situatie leek net een positieve draai te krijgen, maar nu is dus blijkbaar een van onze twee queeste-gevers vermoord en we hebben het geld veel te hard nodig om het te laten schieten.'

'Ik regel wel wat,' zei de half-triton.

'Jij hebt connectie met de Harpers?' vroeg Reala wantrouwig.

'Oh, nee!' zei de half-triton verschrikt. 'Nee, ik behoor tot geen enkele factie. Het is simpelweg dat ik vind dat avonturiers een beetje op elkaar moeten letten en ik niet wil dat er misbruik van de situatie wordt gemaakt.'

'Aha,' zei Reala koeltjes. 'In ieder geval bedankt voor het aanbod, maar ik moet bekennen dat ik zelf nog geen kans heb gezien om de situatie op te lossen. We zijn pas net terug in Phandalin.'

'In welke herberg verblijven jullie?'

'"Onder den sterrenhemel",' zei Reala met een lichtelijk sarcastische ondertoon.

Voor de vrouw echter kon antwoorden, vroeg Sildar van iedereen de aandacht. Helemaal goed leek het nog niet te gaan met de oude krijger. Toen hij naar voren liep, hinkte hij een beetje en hij leek er ook moeite mee te hebben om langere tijd te staan. In plaats daarvan leunde hij lichtjes tegen het bureau aan.

'Goedemiddag, dames en heren. Allereerst wil ik jullie bedanken voor het beantwoorden van onze noodkreet. De Roodmerken hebben hier al veel te lang de touwtjes in handen en het wordt tijd dat daar een einde aan komt,' begon Sildar.

'Maar voor we verdergaan, wil ik jullie eerst even aan elkaar voorstellen. Dit is Quattor Machina, een professionele avonturiersgroep uit Mirabar onder leiding van kapitein Halwin. Quattor Machine, dit zijn Pixie...excuses, Nimueh d'Argant, Aramis en onze plaatselijke druïde Rodin. Over Nimueh en Aramis had ik jullie laatst verteld.'

De mensenkrijger stak bij het horen van zijn naam even snel zijn hand op. Daarna vouwde hij zijn handen weer en leunde hij lichtelijk naar voren toe.

Sildar begon te vertellen wat hij wist. Veel was het niet, maar hij had ontdekt dat de Roodmerken hun intrek hadden genomen in de kelder van Villa Tresendor, een oud huis dat een beetje van de stad afstond en ooit had toebehoord aan de machthebbers van Phandalin.

Na de orc-aanval die ook Kruunbes de das om had gedaan, was de laatste Tresendor overleden en was de villa in verval geraakt. De bewoners van Phandalin hadden het zo maar gelaten. Naast het feit dat het opknappen van het huis een fortuin zou kosten, gingen er ook geruchten rond dat een paar monsters hun intrek in de kelders hadden genomen. Ze veroorzaakten geen overlast, maar de inwoners wisten wel beter dan in de buurt van de villa te komen.

'En wat biedt de Alliantie der Heren in ruil voor onze diensten?' vroeg Halwin.

'Tweehonderd goudstukken en alles wat je buit weet te maken, mag je houden,' zei Sildar. 'Met uitzondering van bewijsstukken die noodzakelijk zijn voor de berechting van de Roodmerken. En het vriendelijke, doch dringende verzoek om hun leider, wie het dan ook is, levend terug te brengen.'

'Meester Sildar, ik vrees dat tweehonderd goudstukken nauwelijks onze kosten zal dekken. Kan u wellicht enkele helingsdranken aan deze overeenkomst toevoegen, anders staan we praktisch voor niets te werken,' zei Halwin bedenkelijk. Zijn reisgenoten knikten instemmend.

'Rodin, zou jij op dit punt iets kunnen betekenen?' vroeg Sildar aan de druïde.

'Ik ben momenteel door mijn werkvoorraad heen. De flesjes die ik nog heb, zijn bedoeld voor mezelf en de lieden van mijn eigen gezelschap,' antwoordde Rodin kortaf en hij gebaarde naar Reala en Aramis.

'En jullie willen zeker niet...' begon de oude krijger.

'Meester Sildar, als we het geld eerlijk zouden verdelen, zou dat ieder maar vijfentwintig goudstukken de man opleveren. Ik ga het leven van mijn reisgenoten niet riskeren voor een bedrag dat we in één middag alweer uit hebben gegeven. U weet wat een goede set bepantsering kost en hoe snel men er doorheen gaat in dergelijke situaties,' zei Halwin.

'Het is jullie toegestaan om buit te maken. De Roodmerken zullen ook geld en bezittingen hebben waar jullie beslag op mogen leggen. Op die manier kan het uiteindelijke bedrag alsnog sterk oplopen,' verweerde Sildar zich.

'Voor mijn materialen alleen al heb ik vijftig goudstukken nodig,' zei de dwerg meer tegen Halwin dan iemand anders. 'Met deze beloning kan ik niet eens mijn eigen voedsel en onderdak betalen.'

'En ik ben niet op mijn best in een grottenstelsel,' voegde de halfing ranger toe. 'Ik zou het prettig vinden om minstens twee helingsdranken bij me te hebben, maar wat me voornamelijk dwarszit is dat we niet precies weten hoeveel man zich in de villa bevindt, noch meer weten over die zogenaamde monsters.'

'Rai'dell? Viqua? Wat denken jullie er van?' vroeg Halwin aan de halfling en de half-triton.

'Ik zou liever ook twee helingsdranken de man hebben, maar als we samenwerken met dit clubje verminderen we waarschijnlijk het risico. Ik moet echter toegeven, meester Sildar, dat dit dan wel praktisch vrijwilligerswerk is, zoals kapitein Halwin al heeft gezegd,' zei de halfling.

'Maar jullie willen deze queeste ook?' vroeg de half-triton aan Reala. De Cancion-elf keek even naar Rodin die een soort van nonchalante houding op zijn stoel had aangenomen, maar ze zag een ander op zijn voorhoofd kloppen. Aramis keek haar een moment vluchtig aan en stond toen op.

'Meester Halwin, u staat ten volle in uw recht dat u het risico's met elkaar afweegt in een poging in te schatten of uw compagnie in staat is de gevaren te overleven, maar die vraag kan ook gesteld worden aan de inwoners van Phandalin. Wat zal er gebeuren als zij het risico nemen om hun bestaan te redden? Degenen die de moed al hadden om tegen de Roodmerken op te staan, zijn al vermoord. Ik vind het persoonlijk bijzonder ongepast dat u loopt te onderhandelen over een paar goudstukken meer of minder, terwijl de levens van deze lieden in gevaar lopen,' sprak de tabaxi snel.

'Aramis, ga zitten,' zei Reala, want ze zag al stoom uit de oren van de dwerg komen. De tabaxi liet zich praktisch terug op het bankje vallen en staarde naar de grond.

'Maar mijn secondant heeft wel gelijk,' zei Reala waarmee de woede van de dwerg op haar gericht werd. 'Sildar, wij nemen die queeste graag van je aan voor de tweehonderd goudstukken die de Alliantie aanbiedt.'

'Ik...ehm...' De oude krijger keek een beetje moeilijk van Halwin naar de rest van de kamer.

'Prima,' zei de kapitein met een zucht. 'Prima. Nemen jullie hem maar. Dit was toch ons weekje vrij. In ieder geval veel succes met de missie en wellicht treffen we elkaar later nog wel.'

Halwin stond op, gevolgd door de dwerg en de halfing. Rai'bell gaf Aramis nog een speels duwtje, waarbij Reala meende op te vangen dat ze eens wat moesten afspreken, voor de halfling haar reisgenoten de kamer uitvolgde. De half-triton Viqua bleef een moment verzonken in gedachten zitten tot Rodin haar er op attent maakte dat ze de kamer ook maar beter kon verlaten.

Haastig stond de half-triton op, wierp nog een blik op Reala en spoedde zich toen de kamer uit.

'Je zei iets over Wyvern Tor, Rodin?' vroeg Sildar toen de deur gesloten was.

'Ja, daar zouden we nog graag de beloning voor willen ontvangen. En Nimueh en Aramis hadden nog een klus geklaard voor Garaele, maar dat ligt nu dus wat ingewikkelder,' zei Rodin.

De oude krijger rommelde wat in een laadje van het bureau voor hij er twee papieren uithaalde. Hij gebaarde de avonturiers om dichterbij te komen en schoof ze de papieren toe. Op een ervan stonden de specificaties betreffende de queeste met de orcs, de beloning en het feit dat ze nog niemand hadden gevonden die op de zaak zat.

Op de ander stond meer informatie. Reala herkende het papier ook. Ze had het zelf ondertekend toen ze met Garaele de afspraak had gemaakt betreffende de beloning.

'Als jij de queeste met Agatha voltooid hebt, moet dit betekenen dat jij weet waar het spreukenboek van Beaugalant is gebleven,' zei Sildar peinzend. 'Kan jij die informatie opschrijven? Dan kan ik dat over een weekje meegeven aan de Harper die de moord van Garaele komt onderzoeken.'

'Moeten we nog een week wachten voor we die beloning kunnen innen?' vroeg Reala een tikkeltje geïrriteerd. Sildar las het papier nog een keer over, terwijl hij een keer achter zijn oor krabde.

'Ik kan de goudstukken eventueel uitkeren, maar ik moet even achter die helingsdrank aan. En ik zal jullie ook het goud voor Wyvern Tor uitkeren. Een ogenblik, alstublieft.'

De oude krijger verliet de kamer om een lange tien minuten weg te blijven. Toen hij terugkwam, had hij twee zakken in zijn hand: een wat kleinere en een grote.

Hij overhandigde de kleinere aan Reala en de grotere aan Rodin, die de inhoud over de vloer kieperde om de inhoud te tellen. Daarbij schoof de druïde de beloofde dertig goudstukken door naar de Cancion-elf. Op haar beurt verdeelde Reala het geld weer tussen haar en Aramis.

De tabaxi bleek echter veel sneller te kunnen tellen dan zij en had de stapel van zowel haar als Rodin weggetikt voor ze ook maar de kans kregen om een keer de tel kwijt te raken.

'Dus wanneer willen jullie naar Villa Tresendor gaan?' vroeg Sildar. 'Ik moet zelf nog wat dingen regelen, maar aan het begin van de avond kan ik gereed zijn.'

'U wilt ons vergezellen?' vroeg Aramis verbaasd.

'De Alliantie heeft mij hierheen gestuurd om de wet te waarborgen in Phandalin. Het is simpelweg mijn plicht,' zei de oude krijger, maar in zijn ogen kon Reala de twijfel lezen. Ze stapte op hem af en pakte zijn hand.

'Sildar, jouw plicht is ons uit te betalen als we succesvol zijn en te begraven mochten we wat minder geluk hebben. Blijf hier en houd het overzicht. Wij richten ons wel op de Roodmerken,' beloofde Reala. 'Maar eerst gaan Aramis en ik wel een fatsoenlijke uitrusting kopen. Vanavond of morgenvroeg gaan we achter die lui aan.'

De oude krijger liet het hoofd een moment verslagen zakken.

'Bedankt,' wist hij alleen nog maar te zeggen.