Czarnoksiężnik z Angmaru

## Er-Mûrazôr

### Tytuły

Czarny Książę, Czarnoksiężnik z Angmaru, Prawa Ręka Saurona, Władca Dol Guldur, Czarny Pan Minas Morgul, Czarny Kapitan

### Miejsce zamieszkania

Pierwotnie: Andúnie , Númenór Później: Barad-dûr Mordor

Później: Carn Dim , Angmar

Później: Minas Morgûl , Mordor

## Rodzina

### Partner

Nieznana

**Czarnoksiężnik z Angmaru** znany też jako **Władca Nazgûl** był prawą ręką Czarnego Pana Saurona i jego najwierniejszym sługą. Zasłynął szczególnie jako władca Angmaru - wielkiego separatystycznego królestwa przez stulecia toczącego boje z spadkobiercami Arnoru oraz jako Czarny Kapitan Minas Morgul. Przez tysiąclecia walczył w imieniu swego pana aż w końcu poległ zabity przez Eowynę podczas bitwy na polach Pelennoru.

## Historia

**Numenorejczyk Er-Mûrazôr** ( „Książę Czarnego Ognia”) był najbardziej uzdolnionym i potężnym spośród wielu wielkich Lordów Númenoru. Mimo że był tylko księciem, mógł przewyższyć mocą wszystkich oprócz kilku królów Numenoru, a ostatecznie żył dłużej niż którykolwiek z Edainów.Opowieść o Mûrazôrze obejmuje ponad sześć i pół tysiąclecia i jest jedną z wielkich tragedii historii ludzkości.

### Wczesne lata

*Czarny Książę* urodził się w 1820 roku Drugiej Ery w portowym mieście Andúniëw prowincji Andustar na wyspie Númenor (Westernesse). Jako drugi syn króla Tar-Ciryatana (Q. „Stoczniowiec”) i młodszy brat (Tar-) Atanamira Wielkiego i był w prostej linii potomkiem Elrosa Tar-Minyatura. Jego matka nadała mu imię Tindomul (Q. „Syn Zmierzchu”), ponieważ urodził się podczas zaćmienia Słońca, a jego włosy były bardziej czarne niż u wszystkich znanych jej ludzi. Jednak Dwór Lordów z Tar-Ciryatanem na czele zdecydował by ostatecznie nazwać go Mûrazôr.

Podobnie jak jego brat, dumny i chciwy spadkobierca tronu, Czarny Książę poparł ambicje ojca i opowiadał się za zwiększoną ekspansją Numenoru w krainach Śródziemia. Tar-Ciryatan porządał wielkiego bogactwa i wysyłał swoje ogromne floty do Śródziemia, aby zmusić jego mieszkańców by oddali mu hołd, a obaj jego synowie przyjęli korzyści płynące z jego często bezwzględnej polityki. Obaj ucieleśniali zamiłowanie ojca do rzeczy materialnych i władzy, co nie było zaskakujące, biorąc pod uwagę to co działo się wówczas w Westernesse.

Atanamir cieszył się jednak przywilejami i uwagą przyznaną następcy tronu Numenoru, a Tar-Ciryatanokazywał mu miłość w sposób, którego nigdy nie okazywał Mûrazôrowi. Zazdrość o brata zwiększała się wraz z wiekiem, wywołując nienawiść i nieograniczone pragnienia. Zawsze agresywny i wybuchowy Mûrazôr postanowił opuścić w końcu dom i założyć własne imperium w bezbronnej przestrzeni Śródziemia. Zebrał małą flotę i wypłynął do Endoru wiosną 1880 roku.

Sześćdziesięcioletni książę wylądował w Vinyalonde (później: Lond Daer) w Eriadorze, u ujścia rzeki Gwathlo w regionie Enedhwaithu. Tam wylądował w starożytnej przystani i po kilku tygodniach rozpoczął krótką walkę o dominację nad strategicznym portem. Jego plany stworzenia królestwa na żyznych ziemiach, które hordy Saurona spustoszyły w wojnie z Elfami (SA 1693-1700) zawiodły, zmuszając Murazôra i jego wyznawców do podróży na południe. W SA 1882 statki Czarnego Księcia zrzuciły kotwicę w Umbarrze, gdzie ogłosił się „Królem”. Chociaż udało mu się przejąć kontrolę nad lokalnymi kolonistami, rządził tylko przez kilka miesięcy. Jednak niebawem plany jego zostały pokrzyżowane przez ojca, Tar-Ciryatana, który nakazał swemu opornemu synowi wrócić do domu w Númenorze. Mûrazôr odmówił, lecz nie odważył się pozostać w Umbarze, wbrew edyktowi ojca.

Wówczas Mroczny Pan Sauron zauważył niezadowolenie księcia i zaoferował mu pomoc w osiągnięciu swoich celów. Czarny Pan zdał sobie sprawę, że zarówno Mûrazôr, jak i jego starszy brat Atanamir starali się zachować swoją młodość i śmiertelnie bali się starośći a po niej śmierci. Czarny Książę przejawiał ten strach, mówiąc otwarcie o swojej goryczy w stosunku do nieśmiertelnych Elfów, z którymi był
spokrewniony (poprzez Elrosa Półelfa). Zawsze czujny i spostrzegawczy, Czarny Pan postanowił wykorzystać Numenorejczyka do swoich planów.

Czarny Książę został przez niego zaproszony do Barad-dur, gdzie udał się w pierwszym tygodniu 1883 roku i został tam uczniem Saurona. W ciągu następnych 115 lat poszerzył swoją wiedzę o urokach i rzucaniu zaklęć, stając się niezwykle potężnym Czarnoksiężnikiem. Wiedza Mûrazôra na temat Czarnej Sztuki była w Westlandach druga po Sauronie,który niebawem został najbardziej zaufanym porucznikiem Czarnego Pana. Niebawem mistrz ofiarował jeden z Pierścieni Mocy (ok.1998). Tak oto narodził się pierwszy z dziewięciu Nazgûluli, Czarny Książę, znany był potem jako Czarnoksiężnik z Angmaru lub Właca Morgulu.

### Władca Nazgûl

Przez resztę Drugiej Ery Czarny Książę pozostał w Mordorze i służył Sauronowi, koordynując wysiłki innych Ulairi (czyli Upiorów Pierścienia). W tym czasie trwała jego przemiana w straszliwego upiora posiadającego wyjątkową znajomość czarów. Jego rola jako Pana Nazgûl świadczyła o jego niesamowitych magicznych umiejętnościach. Jak na ironię, Mûrazôr był jedynym Upiorem Pierścienia, który przez długi czas nie rządził własnym królestwem jednak jego początki jako księcia Edainów z Númenoru zapewniły mu nieodłącznie zdolności, które znacznie przewyższały zdolności jego nieumarłych rówieśników.

Sauron przekazał Czarnemu Księciu całą swoją wiedzę o żądzeniu, ponieważ oprócz samego Saurona, Władca Morgulu był najpotężniejszym sługą Ciemności w hierarchii Mordoru. Nikt, nawet wódz Gothmog (a później porucznik Morgulu) czy też Usta Saurona, nie cieszyli się takim zaufaniem ze strony Czarnego Pana. Ich relacje rozkwitały w drugiej części Drugiej Ery, gdy nauczyciel i uczeń starali się zbudować niepodległe królestwo i przejąć włądzę nad Śródziemiem.

Jakiś czas potem Ar-Pharazon, ostatni król Númenórejczyków i najpotężniejszy spośród ludzkich królów w dziejach Ardy, poprowadził armadę do Śródziemia w 3261 w nadziei na zniszczenie sił Mordoru i ostateczne ustanowienie hegemonii nad Śródziemiem. Lądując w Umbarze, jego siły przedostały się na północ przez Harad, spotykająć się z Armią Mordoru w pobliżu rzeki Harnen na początku 3262. Armia króla Numenoru była jednak zbyt potężna, aby Sauron mógł z nią walczyć, więc poddał się i udał się do Númenoru jako ceniony jeniec Ar-Pharazona.

 Schwytanie Czarnego Pana sprawiło, że Czarny Książę na krótko przejął kontrolę nad Królestwem Mordoru, ale potęga Edainów zmusiła Upióra Pierścienia i inne stwory Saurona do ukrycia się. Uniemożliwiło to Panowi Nazgûli prowadzenie jakichkolwiek znaczących kampanii pod nieobecność Mistrza. Chociaż on i inni Ulairi blokowali niekiedy kampanie Númenórejczyków w niektórych regionach Śródziemia, Czarny Książę działał raczej po kryjomu, aż do powrotu Saurona po Upadku Númenoru w 3319 Drugiej Ery.

Ponowne pojawienie się Saurona w Mordorze w 3320 DE spowodowało wznowienie wojen i podbojów przeciwko Wolnym Ludom Śródziemia i wyprowadziło Upiory Pierścienia z ukrycia. Przez następne 109 lat siły Cienia przegrupowywały się, rosły i mobilizowały pod przewodnictwem lorda Nazgûli. Następnie, w 3429, Czarny Książę poprowadził armię do Ithilien i zaatakował Gondor, nowo założone Królestwo Południowe (które, podobnie jak Arnor na Północy, było jednym z Królestw na Wygnaniu). Król Anarion z Gondoru (współwładca wraz ze swoim bratem Isildurem ) skutecznie bronił jednak zachodniego brzegu Anduiny, zadając mocny cios planomCzarnego Księcia i uniemożliwiając szybkie zajęcie państwa.

 Walka trwała pięć lat, dopóki Czarny Książę nie został zmuszony do wycofania się w kierunku Morannonu przez wojska Elendila i Gil-Galada idące z odsieczą Gondorowi. Wraz z silami swego Pana walczył na równinie Dagorlad. Tam Ostatni Sojusz Ludzi i Elfów pokonał Lorda Nazgûli i zniszczył obronę Czarnej Krainy. Zwycięzcy ścigali rozbite resztki armii Saurona do twierdzy Barad-dur , a następnie oblegali ją przez siedem lat. W końcu Sauron został zwyciężony a Ulari zmuszeni do ucieczki.

### Wczesna trzecia era

 Królestwa na wygnaniu cieszyły się wielkim dobrobytem w pierwszym
tysiącleciu Trzeciej Ery, ponieważ dopiero w 1000 roku tej epoki Sauron wróciół do Śródziemia. Gondor w tymczasie stał się potężnym imperium zaś królestwo Arnoru zawładnęło nad niemal całym Eriadorem. Pomimo ciągłych wojen z Haradem i rozpadu Królestwa Północnego w TA 861, Dunedainowie rośli w siłę.