Szpital Koszmarów

## Brama do Piekieł

Budynek zakładu psychiatrycznego od lat stał pusty i zapuszczony. Krążyły plotki o żyjących jeszcze pacjentach szpitala, których uwięziono w pokojach podczas zamykania zakładu, a którzy zdołali się wydostać. Albo o potworach-mutantach będących efektem eksperymentów wojskowych. Podobno nocami słychać było wycia i nawoływania nieszczęsnych ofiar paychiatryka.

– Mam ciary od samego patrzenia na to miejsce – stwierdził kruczowłosy chłopak ubrany w limonkową kurtkę.

Miał na imię Ernest Daising. Tak, nazwisko jest bardzo ważne w tej opowieści, faktycznie. Wraz z dwójką kumpli młody mężczyzna wybrał się zwiedzić zakład psychiatryczny "Pod Kwitnącą Magnolią" jako grupa urban-explorerów. Mieli cały sprzęt: kamery, latarki, zestawy zapasowych baterii i maski przeciw pyłowe. Brakowało im tylko wiedzy na temat, co tam znajdą.

– No, bez kitu – głos podobny do rozstrojonej wiolonczeli posiadał Joshua, najmłodszy z grupy. Miał barwione na granatowo włosy, a na ręce nosił nie działający srebrny zegarek. Pamiątka po ojcu. – Czemu psychiatryki i szpitale zawsze są takie straszne?

– Cholera wie – to był Norman, zawsze racjonalny 25-letni mężczyzna o dębowych oczach. Jego lewa ręka została odcięta w dzieciństwie, ale to mu nie przeszkadzało w zakazanym zwiedzaniu. – Może podświadomie wiemy, że tam umierali ludzie. Wchodzimy czy nie? – uśmiechnął się nonszalancko do kolegów.

Joe i Ernest zgodnie przytaknęli głowami.

Wszyscy trzej zaczęli się wspinać po zardzewiałej, metalowej bramie. Gdyby wiedzieli, co czeka ich po drugiej stronie, jakie okropieństwa się na nich szykują, nie odważyliby się na ten głupi krok. Ale skąd mogli wiedzieć? Wszystkie informacje, jakie mieli, to były tylko pogłoski. Dlatego też tak odważnie ruszyli w stronę głównego wejścia szpitala psychiatrycznego.

Na początku nie mieli zastrzeżeń przed tą akcją. Śmieli się między sobą, żartowali, byli przyzwyczajeni do takiej nerwowej atmosfery. Umieli z nią walczyć.

Dopóki drzwi wejściowe nie otworzyły się grzecznie na zewnątrz, kompletnie się nie opierając.

– Ej... Skoro ten psychiatryk został zamknięty, drzwi nie powinny chociaż... No nie wiem... Być zablokowane przez zamek? – zląkł się Joe.

Miał prawo się denerwować. Wszystkie zamknięte miejsca, jakie odwiedzali, miały wyważone albo zablokowane drzwi. Nigdy nie otwierały się tak po prostu.

– Ta... – zgodził się z nim Norman. – Może zamek się zepsuł? Albo liczyli na to, że nikt tu nie zajrzy?

Pomimo zdrowego rozsądku trójka wkroczyła do środka budynku. Meble stały w codzienny sposób, nie były poprzestawiane ani przewrócone. Pokrywała je jedynie gruba jak koc warstwa kurzu. Joshua podszedł do biurka recepcjonistki i zaczął się wygłupiać.

– Dzień dobry, szanowna pani. Ja tu z teczką pacjenta. Gdzie oddział dla zarażonych niską samooceną?

Z cienia obserwowała go para błyszczących, skośnych oczu. Których nie widział.

– Na trzecim piętrze za oknem. Serdecznie zapraszam – odgryzł się Ernest.

Zachichotali, co w większości rozładowało napięcie. Poczuli się gotowi na zwiedzanie.

Najpierw obejrzeli korytarze na parterze. Zaglądali do wszystkich dostępnych pokoi, jednak nic ciekawego w nich nie było. Nie były to nawet sale pacjentów. Przede wszystkim biura, pokoje spotkań, kantory ze sprzętem do sprzątania, gdzieś trafiły się dwie stołówki. W szafkach znaleźli tylko kurz i zapomniane drobiazgi. Tylko w jednej znaleźli zeszyt podpisany "pamiętnikiem".

– Czytamy? – padło pytanie. Odpowiedź była twierdząca.

Zapiski były tylko okazjonalne i nudne, nie dowiedzieli się z nich nic ciekawego. Przynajmniej na początku. Notatek było na tyle mało, że postanowili przeczytać wszystko, tak na wszelki wypadek. Co kilka wpisów pojawiał się pseudonim "Piątka" i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie jedno zdanie.

Czasem zapominam, że Piątka nie jest człowiekiem. To taki miły chłopak.

Przyjaciele spojrzeli na siebie znacząco.

– "Nie jest człowiekiem"? Co ten koleś miał na myśli? – Ernest z obrzydzeniem odłożył niszczejący zeszyt na biurko. Jego ostrożne ruchy nie uszły uwadze ukrytych przerośniętych oczu.

– Może jednak w pogłoskach o mutantach jest trochę prawdy? – zaproponował Joshua.

– Daj spokój, Joe. Mutanci nie istnieją – oczywiście Norman próbował ostudzić zapędy kumpla. – Może koleś miał hopla na punkcie zwierzaków i traktował je jak ludzi.

– Ale kto nazywałby psa albo innego futrzaka "Piątka"?

– Zawsze lepsze imię od "Drakuli" czy "Mustanga" – poparł rozsądną i logiczną teorię Ernest. – Chodźmy dalej. Ten pamiętnik niczemu nie dowodzi.

A więc poszli. Gdy upewnili się, że przejrzeli wszystkie pokoje, wspięli się po schodach na pierwszy poziom. Twarze im pobladły, gdy usłyszeli tupot stóp, jednak wytłumaczyli to sobie szczurami. Gdyby wiedzieli. Gdyby wiedzieli, co niedługo ujrzą.

Powoli otwierali wszystkie drzwi. Większość pokoi to były sypialnie dla pacjentów, pomalowane całe na biało, z metalowymi łóżkami typowymi dla szpitali psychiatrycznych oraz oknami zabezpieczonymi kratami. Teraz zaczęli czuć faktyczny niepokój. Gdyby zostali nakryci, nie mają drogi ucieczki.

W jednym z pokoi łóżka były krzywe. Niby nic wielkiego, jednak biorąc pod uwagę, że we wszystkich innych salach łóżka były ustawione jak gotowe na przyjęcie pacjentów, to odstępstwo wydawało się nienormalne. Tym bardziej, że we wszystkich sprawdzanych później pokojach również było idealnie. Chłopacy jednak się tym nie przejęli. Bynajmniej starali się to zbagatelizować.

Ich nastawienie wywróciło się do góry nogami, gdy w jednej z sal w bocznej odnodze korytarza znaleźli ludzkie truchło. Z ust Joshui uciekło głośne, niekontrolowane przekleństwo.

– Myślicie, że on żyje?

– Pogrzało? Nie ma prawa! – Ernest już był cały spocony. Dla pewności postanowił trącić truposza końcem kija od kamery.

Twarze mężczyzn zamieniły się w blade maski przerażenia, gdy domniemany trup gwałtownie się obrócił i chwycił za kij. I to nie zwykłą, ludzką ręką. Ta łapa miała tylko cztery palce, paznokcie przypominały pięciocentymetrowe szpony, a skóra cała pokryta była pancerzem jak skorupa żółwia.

Trójka znajomych nawet się nie zastanawiała. Krzycząc na całe gardło, uciekali w popłochu do wyjścia z psychiatryka. Jednak nagle podłoga pod ich stopami złamała się wpół, zrzucając uciekinierów ze swojego grzbietu. Mężczyźni uderzyli w twarde podłoże i wszyscy równo stracili przytomność.