Dominium Retoliańskie

Dominium Retoliańskie zostało założone na innym kontynencie – Otohii. Niedługo po Wojnie Bogów ludzkie księstewka były osłabione i słabe, gdyż to tam rozegrały się najcięższe walki z Wyklętymi Bogami. Spośród tych małych społeczności wywodził się charyzmatyczny przywódca zwany Lordem De Seis. Udało mu się zjednoczyć przez dyplomację i przemoc rozproszonych ludzi i wcielić ich w swoje nowe królestwo. Sam wywodził się z małego księstwa Retolii, a pod koniec jego dwudziestoletniej krucjaty przemianowane nazwę nowego tworu na Dominium Retoliańskie.

Lord De Seis przez kolejne lata przewodził Dominium, podbijając kolejne nacje kontynentu. Wcielił w życie nowy model rządzenia podbitymi ziemiami, tworząc z nich terytoria zależne rządzone przez gubernatorów. W końcu śmierć przyszła po Lorda, a w momencie jego śmierci nieco ponad 80% kontynentu było pod kontrolą Dominium. Jego miejsce zajął zaufany protegowany Rakanishu, znany ze świetnego zmysłu taktycznego i zaciekłej agresji na polu walki. Jego rządy upłynęły pod znakiem stabilizacji zdobytych terenów, lepszej integracji struktur państwowych oraz budowania relacji z nieludzkimi sąsiadami, szczególnie kolonią diabelstw, które wyparły się swego nikczemnego dziedzictwa i zamieszkały w rejonie zdewastowanym przez wulkany i ognie piekielne.

Kolejni władcy rządzili z różną skutecznością, nigdy nie dopuszczając by granice Dominium skurczyły się znacznie. Aktualnie rządzącym jest Lord Valak, który nakazał wyprawę na kontynent Umbrii, gdy usłyszał o Królestwie Sulbern, nienależącym do Dominium. Odrzucenie żądania dołączenia jako lennik i dumna postawa szybko wzbudziły gniew władcy i sprowadziły na kontynent wojnę. Dzięki długiej tradycji wojennej i błyskawicznym działaniom, Dominium zdobyło rozległe tereny na zachodnim wybrzeżu, zatrzymując się dopiero na przesmyku Lunensor. W ciasnym gardle walki przyjęły charakter pozycyjny i po dwóch latach obie nacje zawarły pokój. Dominium otrzymało podbite tereny, w zamian za obietnicę pokoju przez dziesięć lat oraz reparacje za zabrane tereny. Gubernatorem nowo podbitych terenów nazwanych Nową Retolią został Rashidi, jeden z generałów podczas wojny. Świeżo mianowany przywódca skupił się na oczyszczeniu podbitych terenów z dysydentów oraz zdrajców. Kolejnym krokiem było wprowadzenie obyczajów Dominium. W tym aspekcie napotkał znacznie większy opór, ponieważ mimo wspólnego panteonu bóstw w Sulbern największą wiarą cieszył się Bahamut, natomiast Dominium skłaniało się znacznie mocniej w kierunku Korda zwanego Gromowładnym. Dodatkowo, świeżo podbite ziemie miały znacznie mniej zmilitaryzowaną i praktyczną kulturę. Dotychczas obywatele żyli w niemal utopijnych warunkach, borykając się z małymi problemami, jak najazd goblinoidów czy jakaś zagubiona bestia wynurzająca się z lasu. Na pierwszym miejscu stała kultura i sztuka, przyprószona nieco hedonistyczną nutą. Drugą przeszkodą był zakon mnichów na średniej wyspie Trojaczków. Zakon Wody szczycił się swoim spokojem i pełnym opanowaniem, a niemożność pokonania mnichów podczas podbojów, wymógł na gubernatorze podpisanie osobnego traktatu, według którego tereny wyspy poza klasztorem należały do Dominium, ale mnisi mogli o sobie sami decydować i nie podlegali jurysdykcji gubernatora.

Utrapieniem zamorskiej potęgi pozostała Ponura Zatoka i piraci, którzy pozostają w otwartym konflikcie z Dominium. Zdradzieckie rafy, nieobliczalne prądy morskie i skrzętnie ukryte pułapki skutecznie powstrzymują przeważające liczby zamorskiego imperium. Z drugiej strony wysokie góry i pozostawione tam krasnoludzkie strażnice zabezpieczają luźną, piracką wspólnotę od północy i wschodu. Szach trwał przez osiem lata, aż z Otohii przybyła Lady Othal. Od dwóch lat pracuje jako agentka między piracką bracią, powoli rozkładając ją od środka.