Julewid

Prowincja stołeczna i pierwotne terytorium królestwa. Głównymi składowymi prowincji to lasy iglaste oraz kamieniste łąki, oddzielone od krain centralnych pasmami gór. W sercu prowincji stoją warowne mury stolicy królestwa - Aldesbergu - siedziby wszystkich władców Julewidu.

## Historia

Państwo ustanowione oficjalnie podczas Obrad Deriamskich zimą 507 roku, na ziemiach plemienia Julonów które wcieliło ziemie plemion Ewiktów, Merwenów i Wezarogowitów po I Wielkiej Wojnie Religijnej. Nazwa wzięła się z chęci uhonorowania walki pozostałych plemion z Imperium Goremoru przez pierwszego znanego z imienia władcy Julonów i później Julewidu Elorgana I Julewidzkiego.

#### Wojny z Talamudem

Około roku 889 Julewid wdał się w małą wojnę z Talamudem o przygraniczne ziemie w Melgardzie. Był to początek zatargów i najazdów obu sąsiadów na siebie. Niedługo później bo w 903 roku doszło do kolejnej tym razem wielkiej wojny między tymi państwami w wyniku czego Ulm oraz cała reszta wschodniego Melgardu znalazła się w rękach władcy zasiadającego na tronie Aldesbergu. Do 1354 roku pozostał w granicach królestwa Julewidu mimo licznych mniejszych i większych prób odzyskania go przez jego dawnych właścicieli.

#### Ekspansja na północ

W 1133 roku książę Kargaran II otrzymał propozycję od wielkich gildii kupieckich z krain centralnych i dalekiego południa, aby po sfinansowaniu przez zaciężnej armii w ich imieniu wyrównał rachunki z księstwem Gren, które przestało ratyfikować porozumienia Szlaku Żelaznego, pozwalając na napadanie i okradanie kupców przez pomniejszych jarlów na terenie księstwa. W zamian książę Kargaran miał otrzymać w wyniku porozumienia Heldweid oraz pozwolenie gildii na zwiększenie cła na towary transportowane bezpośrednio do księstwa Gren. Wojna rozpoczęła się najazdem na Heldweid na początku wiosny 1134 roku. Po paru tygodniach w wyniku braku oporu ze strony wasala Grenu, armie Julewidu znalazły się na ziemiach księstwa. Ciężkie działania wojenne przyczyniły się do spustoszenia wielu miast i miasteczek przygranicznych oraz doprowadziły do zapaści gospodarki jarlów Grenu. Po 2 latach wojny poddali się i przyjęli wszystkie warunki, na które naciskały gildie. Julewid anektował Heldweid, a Gren uznał koronację Kargarana II na króla Julewidu.

#### Królestwo Julewidu

Po ogłoszeniu Kargarana królem sytuacja na ziemiach południowej Larii zaczęła się zmieniać. Księstwa na południu przestały być niezależne i Julewid zaczął graniczyć z Wielkim Cesarstwem Andgrenu, które zaczęło zagrażać integralności nowego królestwa. Król zdawał sobie sprawę z zagrożenia i zaczął przygotowywać południową granicę państwa na ewentualny atak ze strony angreńczyków. Napięta sytuacja trwała przez następne prawie 10 lat, gdy przy granicy co parę miesięcy zbierały się armie sąsiadów, a później powoli rozrzedzały i znikały, aby za parę miesięcy powtórzyć cykl. Wojna wisiała na włosku, ale ani cesarz ani król nie chcieli podjąć żadnej pochopnej decyzji, która mogłaby doprowadzić ich kraj do zagłady. Obie siły były porównywalne, więc żadna ze stron nie czuła się faworytem w ewentualnym starciu. Lecz w końcu nadeszło rozwiązanie sytuacji. Pewnego letniego dnia 1156 roku do obozu Julewidu przyszła delegacja młodego księcia Numeriana, następcy tronu cesarstwa oraz dowódca wojsk stojących przy granicy z Julewidem. Zaproponował on pokój w zamian za pomoc w usunięciu jego ojczyna, który nie chciał oddać władzy prawowitemu spadkobiercy tronu i starał się doprowadzić do wojny z Julewidem, by w chaosie walki zlikwidować kolec w oku jego planu przejęcia władzy w cesarstwie - księcia Numeriana. Kargaran przystał na warunki porozumienia i wraz z armią młodego księcia dotarł do Merburga i po półtora-letnim oblężeniu zdobył miasto, osadzając księcia na złotym tronie pierwszych z Almarów. Tak zawiązała się przyjaźń między rodami cesarza Andgrenu, a króla Julewidu.

#### I wojna północna

Przez następne lata w królestwie panował względny dobrobyt i spokój. Sytuacja zmieniła się jednak wraz z wieścią o zwiększeniu cła przez króla Kargarana II Mocnego, wnuka pierwszego króla Julewidu. Ani księstwo Grenu, ani Gerwindu nie zaakceptowały zmiany cen towarów i zagroziły wojną. Kargaran obniżył cło, jednak parę lat później zmów je nieco podwyższył, ale tym razem nie doszło do apelacji ze strony północnych księstw. Była to tylko cisza przed burzą. Z początkiem wiosny 1198 sprzymierzone wojska przekroczyły wschodnią granicę Hrabstwa Mei i zaczęły grabić i palić okoliczne wsie i miasteczka. W odpowiedzi wyruszyła armia z Aldesbergu. Doszło wtedy do wielkiej bitwy na polach pod Heldweidem, która trwała tygodniami aż do późnego lata, gdy wyłonił się ostateczny zwycięzca potyczki. Walki były bardzo zajadłe choć przez większość czasu trwania bitwy obie armie przesiedziały w swoich obozach. Najbardziej decydującymi okazały się starcia w połowie lata, gdy ulewy zmieniły pole bitwy w błotniste bagno. Rycerstwo z północy nie było przygotowane na takie warunki i sromotnie przegrało wiele potyczek w tamtym czasie co zmusiło ich do odwrotu parę tygodni później. Na jesieni doszło do paru mniejszych potyczek i zatrzymania się działań wojennych, gdy nadeszły mroźniejsze dni. Na wiosnę 1199 roku walki przybrały na sile względem poprzedniego roku. Wiele bitew stoczonych na polanach Heldweidu splamiły ziemię Julewidu krwią licznych rycerzy. Gdy nadeszło lato do króla Julewidu przybyła delegacja od koalicji z propozycją pokoju. Król podpisał rozejm wracając do stanu sprzed wojny. Wojna nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Przez następne półtora-wieku pomniejsze spory i potyczki między Julewidem, a sąsiadami zubożały nieco kraj, a wiele miasteczek zwłaszcza na północy kraju opustoszało. Następna wielka wojna przyszła dopiero w 1365 roku.

## Ostatnie wydarzenia

II Wojna Północna toczona tym razem z samym Gerwindem była jeszcze zajadlejsza niż poprzednia. Front przez niemal 3 lata nie przesuwał się więcej niż po parę kilometrów niszcząc rozległe tereny lasów na pograniczu Heldweidu i Hrabstwa Mei. W trzecim roku wojny król Henryk VI postanowił wraz ze swoimi generałami na zmianę taktyki wojennej i przejęcie inicjatywy - dotychczasowe działania na morzu polegały na blokowaniu portów i uniemożliwianie handlu Gerwindowi, lecz nie było widać rezultatów. Plan miał na celu przeniesienie rezerw i garnizonów z południowych ziem królestwa na statki i desant w okolicach Aldbergu - małej warowni znajdującej się wtedy daleko na tyłach frontu gerwindczyków. Walka na dwa fronty zmusiła do wycofania się dużej części wojsk w północne lasy i góry Heldeckie i przerwała linię frontu pozwalając na szybkie uderzenie wojsk Julewidu. Zmietli oni większość pozostałych sił i przedarli się daleko w głąb Gerwindu siejąc spustoszenie w miasteczkach i wsiach przygranicznych, lecz na tym miała zakończyć się ta wojna. Brak garnizonów w Ulmie wykorzystało królestwo Talamudu i anektowało ziemię wschodniego Melgardu i złupiło niemal całą południową część Julewidu. Gerwind nie był w lepszej sytuacji - jego dawny sojusznik z I wojny zajął Górne Stoki Temri i zmusił do kapitulacji Gerwindu i oddania części swoich ziem na rzecz królestwa. Jednakże królestwo nie miało czego świętować.

W wyniku wyczerpania gospodarki wojną doszło do licznych zamieszek chłopstwa i biedniejszego mieszczaństwa w królestwie, podjudzanych przez kultystów. Pożar Aldesbergu, który był wynikiem puczu okolicznego chłopstwa doprowadził do utraty niemal wszystkiego co pozostało królowi. Kolejne nieszczęścia sypały się jak z worka na głowę biednych mieszkańców krainy - król umarł bezpotomnie pozostawiając kraj w chaosie walki o tron pomniejszych możnowładców, a wnet kraj nawiedziły dwie wielkie plagi doprowadzając do kompletnego wyludnienia większości kraju. Ostatki zdrowej ludności schroniły się w Deriam i powoli zaczęły odbudowywać utracone w tym szaleństwie domy i majątki ziemskie. Lecz groza wisiała nadal nad krajem, gdyż po uspokojeniu się zarazy Karol IV, król Talamudu szykował wojska do przejęcia terenów zrujnowanego królestwa. Wojska króla talamudzkiego stały już w Ulmie gotowe do inwazji morskiej na Deriam, gdy naprzeciw nim wyszła armia Cesarska z ultimatum: Talamud miał wycofać się wojska z granicy i pod żadnym pretekstem nie atakować Julewidu, gdyż nie było to w interesie Cesarstwa, aby Talamud zbytnio urósł w siłę, a cesarz potrzebował wznowienia handlu na Szlaku Żelaznym. Talamud wycofał się w głąb swojego kraju, a Cesarz wrócił do siebie dając wolną rękę lokalnym przywódcom w Julewidzie do odbudowania kraju.