Stworzenie Aldy

W prastarych czasach, Bogowie tego świata mieszkali w różnych częściach potężnego kontynentu. Krainy te były piękne, obfite w zwierzynę i owoce, a niekończące się pola, łąki i lasy ozdabiały świętą ziemię ciesząc oczy nawet najbardziej zgorzkniałych z bóstw. Cały panteon spędzał czas na polowaniach, ucztowaniu i rozkoszach pijaństwa nie musząc martwić się o nic poza swoimi obowiązkami. Ludzie wiedzieli wtedy, że zadowoleni bogowie to obfite plony, spokojne wody i bezpieczne noce.

W tym idyllicznym świecie żył też, wtedy jeszcze bardzo młody, Myzotz. Był synem Pani Światła i Pana Ciemności, jednak zdecydowanie bardziej wdał się w swego porywczego ojca. Miał również rodzeństwo, młodszą siostrę Avranę, brata bliźniaka Verenatha oraz dwóch starszych braci Morgorotha i Andarotha. W tej dużej rodzinie czuł się wyrzutkiem, bo w przeciwieństwie do większości rodzeństwa władał on mocą która służyła głównie zniszczeniu i śmierci. Z tego powodu szczególnie znienawidził swojego brata bliźniaka Verenatha który władał życiodajną wodą.

Miał za to dość dobre stosunki z Avraną. Siostra potrafiła uspokoić jego ognisty temperament, wstawiała się też za nim podczas rodzinnych kłótni. Avrana już wtedy opiekowała się ziemią, ale dużo bardziej beztrosko niż teraz. Czas spędzała głównie na polowaniach i zabawie, wymykała się oglądać zawody łucznicze, uwielbiała patrzeć na mistrzów łuczarstwa przy pracy. Wraz z Myzotzem często wymykali się żeby łowić zwierzynę lub napuszczać stada dzików na pobliskie wioski.

W tym czasie, poważny i powściągliwy Verenath bardzo odpowiedzialnie podchodził do swoich obowiązków opiekuna wód. Dnie i noce spędzał z daleka od lądu, na nieskończonym oceanie gdzie dawał życie kolejnym morskim zwierzętom, udoskonalał podwodną roślinność i pilnował żeby rybacy łowiący w jego królestwie bezpiecznie dopłynęli do domu. Był spokojny i stonowany, wdał się w Panią Światła – swoja matkę. Starał się nie unosić emocjami, jednak wszyscy wiedzieli, że jego gniew może przerodzić się w potworny sztorm, powódź lub nieskończony mróz.

Dzień w którym cały ład się zmienił nie zapowiadał się inaczej niż zwykle. Wschód słońca obudził Bogów i ludzi, niebo było bezchmurne, lasy szumiały kusząc cieniem a wody spokojnie falowały zwiastując dobre łowy. Nikt nie był w stanie przewidzieć, że dwójka niepokornych bogów dziś zmieni historię całego świata i wywoła nieskończony konflikt w rodzinie.

Avrana i Myzotz już bladym świtem przechadzali się ścieżkami świętych lasów i rozmawiali na temat przyszłości. Ona wiedziała jaka jest jej, w końcu musi wziąć się w garść i na poważnie zająć się swoją profesją mimo, że naprawdę nie miała na to większej ochoty. Myzotz wiedział, że na tym świecie nie ma dla niego miejsca. Gdziekolwiek się nie pojawił budził trwogę i męczyło go to już. Z dnia na dzień pogłębiał się również jego konflikt z bratem bliźniakiem, a Avrana widziała że nienawiść obu bogów do siebie nawzajem prędzej czy później doprowadzi do katastrofy. Rozmyślając, w końcu Myzotz rzekł „mam pomysł, ale nie wiem czy ci się to spodoba”, po czym wyjaśnił siostrze, że chciałby utworzyć miejsce gdzie oboje mogliby się oderwać od poczucia obowiązku i całej rodziny, która coraz bardziej nieprzychylnie spoglądała na ich poczynania.

Bogini przystała na ten pomysł. Pod osłoną nocy wyruszyli w podróż w głąb królestwa Verenatha z dala od Kontynentu. Bóg wody przyglądał się im z oddali, gdyż miał możność obserwowania każdej łodzi na wodzie, ale nie przejął się zbytnio myśląc, że jak zwykle jego bliźniak i młodsza siostra wymykają się swoim obowiązkom. W końcu Myzotz i Avrana znaleźli się bardzo daleko, sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem. Złapali się za ręce. Zerwał się wiatr, ich oczy zapłonęły nieskończonym, oślepiającym blaskiem a oni sami zaczęli unosić się nad swoją łodzią w powietrze. Pod nimi utworzył się nagle potężny wir wciągający ich łódź, sięgający aż do dna oceanu, a ziemia która się tam znajdowała zaczęła się powoli unosić tworząc wyspę. Trwali w tej pozycji przez wiele dni i nocy, wydzierając Verenathowi kawałek jego królestwa pod budowę własnego.

Po skończonej pracy Avrana i Myzotz wyczerpani opadli na ziemię i momentalnie zasnęli, a ich sen trwał tysiąc lat, chociaż w świecie bogów nie było to aż tak wiele. Na samym początku śnili koszmary, pełne płomieni, pożogi i strachu. Jednocześnie ich sny zmieniały ląd który na początku był krainą niemożliwą do zamieszkania. Ziemia była sucha, wszędzie spod niej wylewała się lawa a każde życie które próbowało na niej przetrwać szybko ginęło. Z modlitw umierających zwierząt zrodził się duch-bóg Ald’Sol który ochrzcił te ziemię imieniem Alda. Jego obecność ukoiła koszmary bogów i z nowych, spokojnych snów świat który stworzyli zaczął łagodnieć. Tu i ówdzie zaczęła pojawiać się roślinność, gorąca lawa leniwie schowała się do wulkanów a koryta rzek zaczęły zapełniać się wodą z oceanu dając życie wszystkim którzy chcieli żyć. Bogowie śniąc wspólny sen przywołali do niego Ald’Sola by móc go poznać. Objawił się im on pod postacią zamaskowanego człowieka. Widząc, że jest on dziełem zrodzonym z Aldy rzekli ,,My jesteśmy ciałem tej krainy, lecz Ty jesteś jej duszą". Od tej pory Ald’Sol jest na zawsze związany z tymi ziemiami.

Z tych twórczych snów zbudził ich dopiero wściekły krzyk Verenatha. Dotychczas opanowany i spokojny bóg wody dopiero teraz zobaczył ile jego ukochanego oceanu zostało mu wydarte. Jego postać momentalnie się transformowała, krople wody zamieniły się w śnieg, sztorm w śnieżycę a woda w lód. Mówi się, że wtedy też zlodowaciało jego serce. Stanąwszy na brzegu Aldy jednym krokiem zamienił jej część w pokrytą lodem zmarzlinę na której niewiele istnień mogło przeżyć. Myzotz widząc to zaczął tworzyć na drugim brzegu swoje królestwo, takie jakiego nie mógł nigdy mieć. Postawił wielki wulkan oraz jeziora pełne ognia, i szykował się na ostateczną bitwę ze swoim bliźniakiem. Avrana widząc to przeraziła się a w tym przerażeniu zrodziła się w niej moc jakiej nie znała. Dotknąwszy ziemi przywołała potężne drzewa które utworzyły zaklęty mur pomiędzy ich krainami nie pozwalając im się pozabijać.

Jak się to skończyło pytacie? To już inna opowieść.

*by Reini*