Pogrom Stulecia

**Pogrom Stulecia** - wydarzenie historyczne trwające od 2 dnia Żniw 1777 roku do ok. pierwszej połowy miesiąca Żniw 1785. Pogrom objął zasięgiem większość ziem Imevardu oraz miał na celu przeprowadzenie totalnych czystek na elfach, które zamieszkiwały Imevard. Głównym pomysłodawcą i nadzorcą był Ervold van Deregen, veuthcki hrabia Grettvern. Pogrom zakończył się wraz z jego morderstwem, przeprowadzonym przez elficki Dalc'hiad.

## Tło historyczne

Los elfów na ziemiach Imevardu od stuleci był mierny. Człowiek zawsze uważał się za lepszego i bardziej godnego szacunku i z takim nastawieniem odnosił się do "obcego" gatunku elfiego. Ciemięga elfów zaczęła się już wieki wcześniej, w II połowie XIV wieku, a po śmierci Manfreda van Deregena zaczynała przybierać coraz to drastyczniejsze formy.

Elfy, chcąc zadbać o własne bezpieczeństwo, a w dalszej perspektywie, chcąc też odzyskać zabrane im ziemie, zorganizowali się w różne bojówki, zwane potocznie Dalc'hiadem (bras. Partyzanci). Przez większość czasu ich istnienia działały one jedynie wyrywkowo, jednak z końcem I połowy XIX wieku, za sprawą Ettriana Ravarietha, ich organizacja się zacieśniła i w większości zunifikowała. Bezpośrednio z tego powodu w 1748 roku doszło do tzw. Rzezi Grettvernskiej, która była elfią zemstą za lata ciemięgi, jak też próbą wyzwolenia ziem, na których kiedyś leżała stolica elfów z Enetheas (erc'h. Glad Hanternoz) - Tec'helon. Rzeź odniosła połowiczny efekt - elfy zemściły się, jednak wyzwolenie się nie powiodło.

Z Rzezi ocalał tylko jeden człowiek - Ervold van Deregen, syn 16. hrabiego Grettvern, Olava. Miał wówczas 7 lat i został przygarnięty przez zaprzyjaźnionego z jego ojcem Juriana von Thorndala, hrabiego Ayselu na Argath. Już od początków swojego bytu tam przyuczany był do przyszłej zemsty za wymordowanie mu całej rodziny. Kiedy osiągnął pełnoletność i odzyskał ziemie, które spalił Dalc'hiad, rozpoczął planowanie i budowanie podwalin pod to, co miało raz na zawsze zmieść elfi opór i wpływ z ziem Imevardu.

## Kroki ku zagładzie

W 1761 roku Ervold van Deregen zorganizował tzw. Obrady Grettvernskie, na których zaplanował i ustanowił powstanie Sprzymierzonej Armii Imevardu. Była to paramilitarna organizacja, niezwiązana prawnie ze Zjednoczoną Armią Imevardzką, której jedynym celem istnienia i działania było niszczenie elfich wpływów. Hrabiowie i Książęta, zebrani na dworze w Derehaven byli podzieleni. Większa część popierała Ervolda i jego plany, ale stanowczo sprzeciwiał się im książę Thalvonu, Varban Lloyd. Był on tym, którego pradziad w 1697 podpisał z elfami ludu Erc'htud Konkordat Światła, obiecując im równość wobec obywateli swojego księstwa. Mimo tak mocnego sprzeciwu, Lloyd i jego głos został odrzucony, a Sprzymierzona Armia miała wkrótce rozpocząć proces formowania. W 1762 roku SAI rozpoczęła działalność, a wraz z tym, rozpoczęły się pierwsze pomniejsze prześladowania w Grettvern. Wraz z kolejnymi latami problem narastał, a niestety dla elfów, wielu przyklaskiwało planom młodego hrabiego.

W kolejnych latach powstawały kolejne gałęzie Sprzymierzonej Armii, jednak do rozmiarów dywizji jedynie na Veutheim (1762), Argath (1764) oraz w Thalvonie (1777). Opieszałość w powstawaniu gałęzi thalvańskiej związana była silnie z oporem rodu Lloydów, mimo, że zgłaszali się ochotnicy.

## Kwestia Thalvonu

Tak jak wspomniano, książę Varban Lloyd był absolutnie przeciwny działaniom na szkodę elfów i uważał je za barbarzyństwo. Dopóki żył, Ervold van Deregen mógł mieć pewność, że Thalvon nie będzie miał swoich struktur Sprzymierzonej Armii, jednak optymizmem napawał go słaby stan zdrowia thalvańskiego władcy, związany z chorobami. W końcu, 4. dnia Lodu 1774 roku Varban Lloyd odszedł w wieku 56 lat, a parę dni po jego pogrzebie na księcia Thalvonu mianowany został jego najmłodszy syn, 22 letni Velin. Był on całkowicie nieprzygotowany do nowej roli, mimo posiadania konkretnego w tej kwestii przeszkolenia z polecenia ojca. Nigdy nie chciał być księciem i zawsze liczył, że ojciec jakimś sposobem przekaże koronę jednej z jego trzech sióstr, jednak tak się nie stało. Odtąd prowadzący hulaszczy tryb życia możny był zmuszony przestawić swoje życie o 180 stopni i skupić się na kwestiach kraju. Był raczej słabej psychiki, co w połączeniu z jego niechcianą rolą sprawiało, że łatwo było na niego wpływać.

Ervold van Deregen miał w zamiarze to wykorzystać i w takim celu co jakiś czas, z dużą częstotliwością, odwiedzał nowego księcia, by namówić go do przyłączenia się do zagłady na elfach. Z początku targany jeszcze emocjami i będący w żałobie Velin mocnymi słowami odsyłał hrabiego Grettvern z powrotem na Veutheim, jednak van Deregen był nieugięty. Łącznie wizytował on księcia 15 razy w przeciągu trzech lat i najczęściej robił to niezapowiedzianie, tłumacząc, że akurat przejeżdżał obok. Zależało mu na Thalvonie bardzo, a było to spowodowane tym, że mieszkało tam ok. 90% elfów z całego Imevardu, a także na thalvańskich ziemiach mieściła się jedyna na świecie niezależna i uznawana przez suwerenne państwo elfia enklawa - Enklawa w Górach Szarych (erc'h. Annez en Menez). Dodatkowo elfy nie były tam niewolnikami i służącymi, a normalnymi obywatelami co jeszcze bardziej dodawało do pilności zajęcia się tą kwestią w celu wypełnienia zemsty.

W końcu 2. dnia Żniw 1777 roku Velin Lloyd złamał się pod naporem van Deregena i podpisał akt powstania Błękitnej Dywizji - thalvańskiej gałęzi Sprzymierzonej Armii Imevardu, a wraz z tym, dał początek ciągu wydarzeń potocznie nazwanych Pogromem Stulecia.

## Przebieg pierwszej fazy

Ochotników do Błękitnej Dywizji nie brakowało. Najczęściej byli to chłopi, którzy nie godzili się na wspólne życie z elfami, którzy wielokrotnie okazywali się lepszymi od nich pracownikami i kandydatami na mężów i żony, a to rodziło tylko coraz większą nienawiść. Szacuje się, że w pierwszej fazie Pogromu w Błękitnej Dywizji służyło ok. 35 tysięcy "dobrowolców".

Początek Pogromu przypadł na tereny o największych elfich skupiskach, a więc okolice Raglan. Wedle przekazów, pierwsza zapłonęła Blava, wieś szlachecka na północny zachód od stolicy Bevardenu. Potem Błękitna Dywizja rozdzieliła się i zaczęła zajmować tereny w stronę Vilten oraz Budavanu. Równocześnie działania rozpoczęła gałąź Dywizji działająca w okolicach Balkadu, gdzie mieścił się drugi sztab Dywizji. Skupili się oni na Varvadzie i Blythe. Po spaleniu ziem Bevardenu, Błękitna Dywizja napierała na Learpholl i kontynuowała swoje prześladowania. Najintensywniejszy okres, nazywany pierwszą fazą przypadał od miesiąca Żniw 1777 do miesiąca Odwilży 1779. Intensywność zmniejszyła ucieczka elfów ludu Erc'htud do Enklawy w Górach Szarych i odparcie przez nią większości ataków, jak i całkowite zamknięcie Enklawy na samym początku Pogromu.

Podczas pierwszej fazy dobrowolcy Błękitnej Dywizji rabowali i palili domy, mordowali elfów i elfki, które również gwałcono, a budowane przez Erc'htudów gdzieniegdzie ołtarzyki ku czci Laevratha widowiskowo wysadzano. Nie oszczędzano również ludzi, którzy w jakiś sposób związani byli z elfami. Nie musiały być to więzy małżeńskie czy rodzinne, a wystarczyło mieszkanie po sąsiedzku w dobrych relacjach. Wedle dowódców Błękitnej Dywizji, każdy, kto nie pałał nienawiścią do elfiego gatunku nie miał prawa nazywać się człowiekiem i od tamtej pory traktowany był przez żołnierzy jak elf.

Błękitna Dywizja dopuszczała się również dotkliwych prześladowań wobec tzw. "mieszańców", jak nazywano dzieci, które powstawały ze związków elfio-ludzkich. Bardzo częste były przypadki publicznych tortur. Dzieciom obcinano elfie uszy i palono ich włosy, a nawet wyłupywano jasnobłękitne oczy. Z tego powodu wiele rodzin, które uciekały przed śmiercią kryło się w lasach lub u dalszej rodziny, mieszkając w pustelniach zapomnianych przez świat lub piwnicach budynków gospodarczych. Znane były też przypadki dotkliwych tortur na ludzkich rodzicach owych dzieci i wystawienie ich na publiczną chłostę.

Pierwsza faza, oprócz Thalvonu, najdotkliwiej objęła ziemie Argathu, Veutheim i Aegonu, jednak w tym ostatnim księstwie napotkano znaczący opór związany z pomocą elfom, gwarantowaną przez zbuntowany rdzenny lud Imevardu - Lundvegów.

## Przebieg drugiej fazy

Za drugą fazę uznaje się okres od miesiąca Ziemi 1779 do miesiąca Żniw 1785. Był to mniej intensywny w prześladowaniach okres. Większość morderczych fantazji dobrowolców została już zaspokojona, a ocaleńcy znaleźli sposób na w miarę spokojny byt. Zdarzały się kontrole wsi i mieszkań miejskich, jednak co najwyżej kończyły się dotkliwymi pobiciami, a nie zabójstwami. Działo się tak za sprawą nowoustanowionego prawa, które wyznaczało uprawnienia Dywizji i regulowało je pod groźbą kar. Velin Lloyd wprowadził je po to, by swoim sposobem załagodzić kataklizm na który zezwolił. Od tamtej pory patrolom Błękitnej Dywizji towarzyszyć musiały regularne oddziały Zjednoczonej Armii, które miały korygować ich działania zgodnie z prawem.

Kiedy Pogrom w Thalvonie zdawał się wygasać, rozgrzał się on coraz bardziej na Veutheim. Mówi się, że druga faza może być potocznie określana fazą veuthcką, a pierwsza fazą thalvańską. Veuthowie Czarnej Dywizji dopuszczali się podobnych okrucieństw co dobrowolcy z Błękitnej, jednak nie zaprzestali swoich działań aż do śmierci ich wodza w 1785 roku.

## Zakończenie pogromów

Za koniec Pogromu Stulecia można uznać śmierć Ervolda van Deregena, która nastąpiła 2. dnia Żniw 1785 roku - dokładnie w ósmą rocznicę rozpoczęcia Pogromu Stulecia. Zamach na życie hrabiego van Deregena został przeprowadzony przez tę samą organizację, która wcześniej zabiła całość jego rodziny, jednak była już kierowana przez innego elfa, imieniem Avron. Zabił on Ervolda poprzez spalenie go od środka niebieskim płomieniem, co pozostawiło po nim jedynie popiół i szablę. Po śmierci Ervolda Sprzymierzona Armia zatraciła już sens w dalszej walce. Niebawem została końcowo rozwiązana, co przypieczętowało koniec elfich prześladowań przez zbrojne ramię ludzi.

Dwa lata później Edhelvhur Loredras, erc'htudzki mędrzec i pisarz z Thalvonu, w swoim dziele "O dziejach ludu śniegu, tom IV" skomentował to co zaszło słowami:

Ervold van Deregen podniósł szablę na elfy, a te odebrały mu życie za pomocą swego daru, jaki dał im Aotrou Glas - magii, która swym kolorem i postacią zamanifestowała niemalże obecność Niebieskiego Pana przy tym akcie i ukazała jego moc.

## Bilans ofiar

Trudno jest oszacować dokładnie straty w istotach żywych i budynkach, głównie ze względu na wielki zasięg pogromów, jednak można uściślić to luźno do pewnych ram.

Wstępnie szacuje się, że w wyniku działań Sprzymierzonej Armii Imevardu na przestrzeni lat 1762-1785 zginęło blisko 5 milionów nieludzi. Największy odsetek martwych przypada na lata 1777-1785 (86%). Wedle szacunków najwięcej strat poniosły elfy na Argath (100% populacji), w Thalvonie (~98% populacji), a następnie na Veutheim (~88%). Dane aegońskie są niejasne, lecz oscylują najpewniej w granicach 18% populacji.

Nieoficjalne szacunki obejmują również ludzi, którzy padli ofiarą Sprzymierzonej Armii i określają straty na około 300 tysięcy.

W wyniku działań Sprzymierzonej Armii Imevardu na terenie samego Thalvonu z ziemi zniknęło około 300 tyś. wsi i blisko 3 miliony domostw. Dane z innych księstw są nieznane. Przypuszcza się, że podobna liczba, choć mniejsza, może być przypisywana Veutheim.

## Upamiętnienie

Aż do roku 1814 na ziemiach Imevardu obowiązywał niepisany zakaz negatywnych głosów co do Pogromu Stulecia, karany najczęściej grzywną za "działania destabilizacyjne". Po zjednoczeniu w boju ludzi i elfów ludu Erc'htud przeciwko Generałowi Czarnego pana podczas Wojny o Naród i migracji na Arcaibh stan ten zmienił się. Od 1814 elfy otwarcie opowiadały historie o cierpieniach swoich pobratymców, a dla ofiar powstawały liczne pomniki. Upamiętniono również "Sprawiedliwych", czyli ludzi, którzy pomogli elfom w czasach pogromów oraz tych, którzy nie byli przeciwni przyjaznym stosunkom z nimi, budując im pomnik na cmentarzu powszechnym w Velld. Lokalizacja była związana z tym, że większość takowych ludzi padła ofiarą pogromów tak samo jak elfy.