Dursun Ekşioğlu

## Dursun Ekşioğlu karakteri dc: Eight#6161 tarafından oynanmaktadır.

x

Şehrin bunca zamandır gördüğü en soğuk günlerden biriydi. Sıcacık yorganının altına girip yumuşak yastığa kafasını koyabilenler için gayet güzel, romantik bir kış günüydü, fakat kendisine bir tek sokağın kucak açtığı insanlar için uyanılması mümkün olmayan bir kâbus gibiydi adeta. Bu insanlar, insan gibi görülmüyordu toplumda. Adeta bir sokak köpeğini andırıyorlardı onlar için. Dursun'da onlardan biriydi, sokak köpeklerinden. Evsiz, kimsesiz yavru bir sokak köpeği. Her gün tanrıya lanet ediyordu kendisini bu kadar aciz bir varlık olarak yarattığı için.

    Dursun babasını kaybettiğinde daha 2 yaşındaydı. Baba kelimesinin varlığından bile haberi yoktu oysa. Babası Hüsnü Ekşioğlu, Türk tarihinin en büyük savaş kahramanlarından biriydi. Vietnam Savaşı’nın sonlarına doğru United States (Amerika Birleşik Devletleri) adına büyük başarılar elde etmiş, gerek emrindeki askerleri gerekte üstleri tarafından saygı duyulan, tabiri caizse bu iş için dünyaya gelmiş önemli bir askerdi. İşi dolayısıyla evinde yıl boyunca sadece 1 ay gibi bir süre vakit geçirebiliyordu. Uzun zamandır düşündüğü şeyi eşi Hülya ile paylaşmaya karar verdi. Ona askerlikten ayrılacağını, bundan sonra sadece seninle ve doğacak olan çocuğuyla beraber vakit geçirmek istediğini söyledi. Karısının mutluluğu gözlerinden okunuyordu. Dünyanın en mutlu adamı yapmıştı onu bu yemyeşil gözlerin heyecan dolu bakışı. Mutlulukları çok uzun sürmeden bir telefon aldı. Yüzü düşmüştü. Gitmesi gereken son bir görev daha çıkmıştı. Zorlu bir görev. Gelen mailde: ‘’Yakın zamanda Irak’a Rus ajanlarını araştırmaları gönderdiğimiz ekipten hiçbir haber alınamıyor Egemen. Bu adamların izini kaybedemeyiz. 11 kişilik SERPENT timini son defa kurmanın vakti geldi. 2 gün içinde yeni talimatlarımız eline ulaşır. -General Yavuz’’ .Bu iş için özenle seçilmiş bir adamdı o. Kendisi de bu görevin öneminin, ne kadar tehlikeli olduğunun farkındaydı. Ama reddedemezdi. Son bir defa, son bir görev diyordu içinden. Sonra kalan tüm hayatım boyunca ailemin yanında olacağım. Kimse buna engel olmayacak diyerek kendini hazırlıyordu. Vakit gelmişti.2 günlük uzun yolculuğun ardından görev yerine varmıştı. Havası ölüm kokuyordu buranın adeta. Telsizden izi sürülen adamların yerinin saptandığının bilgisi gelmişti sonunda. Hızlıca yola koyuldular. Eski, büyük, yıkılmaya yüz tutmuş, bomboş bir depo. Aynı zamanda olması gerekenden fazla sessiz. İşin içinde bir bokluk olduğunu fark etmesi uzun sürmemişti Üsteğmen Andrew’in. ‘’ HERKES DIŞARI ! ‘’ diye bağırmıştı ekip arkadaşlarına. Ama işler istenildiği gibi gitmemişti. Kapılar kilitliydi. Kim, ne zaman kilitledi diye düşünememişlerdi bile. Kilidi kırıp kendilerini dışarıya atmaya fırsatları olmadan dehşet verici bir ses yankılanmıştı tüm depoda. Mekâna döşenen askeri kalite üst düzey C4 patlayıcılar kapıya baskı yapıldığı için infilak etmişti. Pusuya düşürülmüşlerdi. Ortalık kan gövdeyi götürüyordu. 11 kişilik ekipten Aziz dahil kimse sağ kalmamıştı. En azından kayıtlara öyle geçmişti. Oradan sağ çıkan, yaşanan her ana tanıklık eden tek bir kişi vardı. Teğmen Yiğit. Üsteğmen Egemen ‘den sonra ki en yetenekli askerdi kendisi. Gözlem, iz sürme, olayları birleştirme yeteneği Egemen ‘den bile üst seviyedeydi. Aynı zamanda Egemen‘in askerliğinin kendisine kattığı en iyi şeydi Yiğit. Evet patlamadan sağ çıkmıştı fakat o kadar ucuz atlatamamıştı. Sağ bacağında %70, sol bacağında %45, kulaklarında % 36 , sol gözünde %12’lik bir kayıp vardı. Artık değil askerlik yapmak, tuvalete zor gidiyordu. Çoğu zaman kendini paralıyordu orada arkadaşları ile beraber ölemediği için. Ama hayır, daha yapacağı işler vardı. Böyle büyük bir tuzağı üç dört siki kırık Rus ajanı yapmış olamazdı. Bu da onun aklına tek bir şey getiriyordu. O da pusunun içeriden planlanmış olabileceğiydi. Ölmemesinin tek bir nedeni olabileceğini düşünüyordu aynı zamanda. ‘’İNTİKAM’’. Bu işi er ya da geç, öyle veya böyle ne olursa olsun çözeceğine, silah arkadaşlarının kanını yerde bırakmayacağına yemin etmişti Yiğit.

Dursunun annesi Hülya ise çok neşeli bir kadındı zamanında. Hayattaki tek varlığı Egemen’di. Onu kaybetmenin acısı çok ağır gelmişti ona. 5 yaşına kadar anca bakabilmişti oğluna. Dursunun arkadaşlarının babalarıyla beraber eğlendiğini görüp, annesine ‘’Benim babam nerede ?’’ diye sorması üzerine bu kedere daha fazla dayanamayıp, salonun avizesine astığı ipi boynuna geçirip kendi canına kıymıştı. Annesinin tavana asılı cansız bedenini gören Dursunun narin bedeni, kalbi buna dayanamayıp panik atak geçirmişti. Gözünü hastanede açtı ve buraya nasıl geldiğini düşünmeye başladı. 3 aydır su faturası ödenmediği için eve tebligat getiren postacı kapının uzun süre açılmaması üzerine pencerenin kıyığından içeri bakmış, tavanda asılı cesedi görüp polisi ve ambulansı aramıştır.

     Polis bu olayı kayıtlara geçer ve Dursunun herhangi bir yaşayan akrabası olmadığı görünür ve çocuk yetiştirme kurumuna yerleştirilir. Öyle böyle Dursun 13 yaşına gelir ama onun psikolojisi artık normal bir çocuk psikolojisi olarak çalışmaz ve agresif tavırlar sergilemektedir. Buradaki ortama geldiği günden beri alışamayan Dursun sürekli kaçma eylemi içindedir. Yetiştirme Yurdunda Bir Kızla Tanışır , Kızın İsmi Olivia Nora ‘ dır. Dursun  ile Çok İyi Anlaşmaya Başlarlar Aradan 4 Yıl Geçer Ve Dursun  , Oliviyayı Artık Kız Kardeşi Olarak Görür Ve Ona Yapılan Bir Yanlış Dursuna  Yapılmıştır Olarak Düşünerek Hareket Eder. Fakat Dursun  Her Ne Kadar Olivia İle Eğlensede Daralmaya Başlar Yetiştirme Yurdundan Oliviya’yıda Alıp Kaçmak İster. Birkaçkez Bunu Dener Fakat Başaramaz. Ardından Sıkıntıdan Ve Sinirden Çok Sıcak Suyu Biranda Yüzünün Sol Tarafına Doğru Atar Ve Yüzünü Yakar. Bu Olayı Gören Bakıcılar Dursun Derhal Hastaneye Gönderir. Doktor Yüzünün Sol Tarafında Hayatının Sonuna Kadar Kalıcı Olacak Bir İz Kalıcağını Söyler , Fakat Yüklü Bir Miktar Paraylada Ameliyat Olabileceğini Söyler , Dursun  Birde Sinir Hapları Yazar Bunun Ardından Kaçmaya çalışmadığı günlerde ise diğer çocuklarla kavga çıkarmaktadır. Bir gün merdivenlerden inerken kendisine çarpan çocuğun kafasını bir hamle ile kavrayıp merdivenin demirlerine vahşice vurarak 12 dikişlik ciddi bir şekilde yara açar. Bunun üzerine yetkililer artık burada barınmamasına, barınamayacağına kanaat getirir. Tam o dönemlerde kuruma topallayan, zor bela yürüyen bir adam gelir.  Ne kadar uğraşırsa uğraşsın çocuğunun olmadığını, bir erkek evlat sahiplenmek istediğini söyler. Tüm erkek çocuklar bahçede sıraya dizdirilir. Adam hepsine tek tek bakar. Tüm çocuklar şirinlikler yapıp adamın gözüne girme çabası içindedir. Aralarında bir tanesi hiç ilgilenmez bir tavırla orada durmaktadır. Adam onun yanına yaklaşır ve uzun uzun gözlerine bakar. Dursun  kafasını kaldırır ve kaşlarını çatar. Adam sorar:

-İsmin ne senin ?

Dursun adamın suratına dik dik bakmaya devam eder. Okulun müdürü yaklaşır ve kızgın bir ifade ile yüzüne bakar. Ondan sonra adama cevap verir :

-Bu gencin ismi Dursun , Dursun Ekşioğlu.

Adam aradığını sonunda bulmuşçasına bir oh çeker ve mutlu bir ifade ile Dursuna tekrar bakar. Okul müdürüne :

+Kararımı verdim, der. Müdür şaşırır. Marcus o anda adamın suratına bakar ve ‘’ İstemiyorum seni ‘’ der.

Adam eğilir ve kulağına şunu söyler:

‘’Babana ne oldu öğrenmek ister misin ?’’ der. Bu bizim Yiğit’den başkası değildir. Marcus’un gözleri fal taşı gibi açılır ve hayretler içinde adama bakar. Bir süre şaşkın vaziyette kaldıktan sonra adama dönerek; ‘’ Tamam gidelim’’ der.

     Dursun bu bok çukurundan çıktığı için hem çok mutludur hem de şüpheleri vardır. Bu adam kim diye sormaya yeltendiği anda Yiğit çocuğu sezmişçesine :

+Adım Hakan, Hakan Yiğit. Askerde babanın silah arkadaşıydım.

Dursunun gözleri ışıldar :

-Babam asker miydi ?

+Evet, hem de en güçlü, en cesur, en akıllı adamdı.

-Babama ne oldu peki ?

+Uzun hikaye yolda sana her şeyi eksiksiz anlatacağıma söz veriyorum ama önce oturup birşeyler yiyelim. Açlıktan bayılmak üzereyim.

Dursun ufaktan sırıtarak tamam dedi.

     Yiğit, yolda tüm olayları babasına ne olduğunu, nasıl bir insan olduğunu ve nasıl öldüğünü anlattı. İkisininde gözleri dolmuştu. Kendilerini ağlamamak için zor tutuyorlardı. Ardından Yiğit bunca yıldır üzerinde çalıştığı plandan, Üsteğmenini ve silah arkadaşlarını makam, mevki uğruna satan satılmış köpeklerin hayatlarını nasıl zindana çevireceğinden bahsetti. Dursun , Yiğit sustuğu zaman kendisinin önünde çok zorlu bir yolculuk olduğunu anladı.

+Benim de babam gibi bir asker mi olmam gerekiyor ?

-Hayır, hayır; bu babanın isteyeceği son şey inan bana. Baban benimle son görevine çıkmadan önce avukatına bana vermesi üzerine vasiyetini bırakmış. Okumamı ister mis-

+OKU LÜTFEN !

‘Eğer bu kağıt eline ulaştıysa Yiğit, artık burada değilim demektir. Oğlumu sana emanet ediyorum. Onu sen büyütüp yetiştireceksin.  Beni ona anlattığın zaman muhtemelen o da asker olmak isteyecektir sakın ona izin verme. Asker olup elinde silah oradan oraya koşturup hayatını yaşayamamasına izin verme. Eğer silahlara tutkusu benimki gibi olursa CQC (Close Quarter Combat) eğitimi yerine Long Range Shooting (Keskin Nişancı Atışı) eğitimine ağırlık  vermeni istiyorum. Kendini çatışmanın ortasına atmandansa askeri kalite bir Sniper Rifle kullanıcısı olman çok daha iyidir. İyi bir pozisyon aldığın zaman karşında canlı kalacak kimse yoktur. Yakın dövüş eğitimine gelirsek krav maga öğrenmen en iyi tercih olacaktır. Silahlı birine karşı savunmayı öğrenmek hayat kurtarır. Gereksiz kavgadan da uzak dur. Karşındakini yerden yere vuracağını bilsen de yanlış zamanda yanlış kararlar vererek kendini tehlikeye atma. En önemlisi ise mesleğin. Ne olup olmayacağın tamamen sana ve zevklerine bağlı oğlum ama benim ne düşündüğümü öğrenmek istersen eğer, ben senin Şerif olmanı isterim. Yiğit benim bu zamana kadar gördüğüm en yetenekli gözlemci. Eğer ondan az da olsa birşeyler kapabilirsen çok güzel bir hayat kuracağına eminim. Seni çok seviyorum Dursun . Bundan sonra ki kısım senin için Yiğit. General Yavuz’dan şüpheleniyorum. Bir haltlar karıştırıyor. Bu kağıdı okuyorsan muhtemelen benim başıma gelen şeyin arkasında onun da parmağı vardır. Kendine dikkat et, en azından oğlum için.’’

Ağlamaya başlayan Dursun kısa sürede kendini toparlayarak gözyaşlarını sildi ve gözlerinin parıldısı ortaya çıktı. Yiğite’e dönerek ‘’Başlayalım’’ dedi ve yeni bir hayata başladı.

     Craig 7 yıl boyunca öğrendiği bildiği ne varsa hepsini Marcus’a en iyi şekilde öğretmiştir. Gerek silah atmasını, gerek yakın dövüş eğitimini askeri seviyede ustalıkla öğrenen Dursunun yapması gereken son bir şey kaldı. O da özel Şerif olmak için mülakatlara girmek. Haziranda Teksas’da yapılacak olan büyük bir kasabanın şeriflik sınavına iyice hazırlandı. 7300 kişiden sadece 4 kişi alındı. Marcus’ta bu dörtlünün arasındaydı. 15 yıl gibi uzun bir süre burada çalışıp adını büyüten Marcus Şerif olarak nam salmıştı. Bu süreçte Yiğit hala uğraşıyordu. Yiğit bağlantılarını genişletti ve daha çok bilgi toplamaya başlamıştı. Ama öğrendikleri karşısında şok oldu. Eli ayağı titriyordu. Bunca yıllık emek uğraş bir hiç uğruna mıydı ? General Yavuz ve bir takım üst rütbeli çalışanın 18 yıl önce öldürüldüğü ve kayıtlara geçilmediğini öğrenen Craig, mutluluk ve üzüntüyü aynı anda yaşıyordu. Bu gelişmeyi hemen Dursuna  aktardı. Aynı şaşkınlığı o da yaşamıştı. İntikamını alamamış olsa bile onlar hakettiği yere gittiği için mutlu olmuştu. Artık burda kalması için hiçbir neden yoktu. Yiğit ona bir aile dostunun oğlundan bahsetti. İsmi Logan Cage’di. Zamanında bir bar kavgasında yer altı piyasasının önde gelen ailelerinden birinin oğlunun boynunu kırarak adamı kısmi felç bırakmıştı. Babası benimle iletişime geçerek oğlunun başına bir şey gelmemesi için onu gözlerden uzak bir yere, orduya yazdırması için benden yardım istemişti. O çocukta iş vardı. Çok başarılı oldu da. Hatta yanlış hatırlamıyorsam şuan Los Santos’ta şerif olmak gibi bir hedefi var. Onunla iletişime geçebilirim istersen. Los Santos’ta yaşama fikri seni cezbetti mi ?

+Bilemiyorum. Onca şey yaşadık, o kadar şey planladık. Yaşama amacım bunun üzerineydi. Artık böyle bir nedenim kalmadığı için kendimi boşlukta hissediyorum. Bana iyi gelir mi dersin ?

-Kolay uyum sağlayacağına eminim. Namının oraya kadar ulaştığından şüphem yok. Oradaki aksiyonu da merak etmiyor musun ?

+Bilet işini çabuk hallet Yiğit.