Gruszka

## Historia

~ecce~:

Chapter I

Poród na wsi podległej Highdrum to wydarzenie które, niezależnie od dominującej rasy łączy całość ludności.  Znaczenie dla społeczności miało z grubsza podobne do ślubu czy pogrzebu, w rzeczy samej każde święto i każda okazja stanowiła właściwy katalizator zagęszczania więzi społecznych które trzymały przy zdrowych zmysłach chłopstwo dość srogo gnębione oczekiwaniami miasta.

Więc, jak każde rozwiązanie, narodziny Gruszki i Pietruszki przygotowała cała wieś. Według tradycji gospodarz (więc niedługo ojciec) wydał baryłkę latami przygotowywanego na tą okazję bimbru, wędrowni grajkowie zwabieni możliwością zarobku zaczęli grać do tańca a wewnątrz domu w pokoju gościnnym, kiedy wieś tańczyła na zewnątrz, zaczynało się rozwiązanie. Kobiecie towarzyszył mąż, towarzyszyła matka i Kuśtyk, jak na porządny poród przystało.  Wszystko na początku wskazywało na łagodny przebieg. Nie rozwijało się też ponad normę, rytuały Kuśtyka musiały więc i tym razem zadziałać i żadne zjawy nie przeszkadzały w procesie. Tak sądził Kuśtyk na początku. Jednak stracił pewność przy pierwszych skurczach, kiedy poczuł swędzenie na kikucie, a kikut swędział go tylko kiedy jego czary łamano. To był pierwszy omen. Na drugi uwagę zwrócił ojciec z matką - struny skrzypek grajków wszystkie naraz pękły z brzękiem a ludzie stanęli zdziwieni. Z rytmem skurczy zaczęły pojawiać się kolejne przejawy nadprzyrodzonej działalności, stado kruków głośno kracząc obsiadło strzechę domu, zagrzmiało, choć bez deszczu, zaśmierdziało obornikiem od strony przeciwnej do pola. Kuśtyk w tym wszystkim wspomagał rodzącą i bezskutecznie przekonywał złe duchy do odejścia. Złe znaki wzmagały się z czasem, tuż zanim pierwszy noworodek wychynął zaczęły spadać na ziemię w ogromnym wichrze żaby i węże, ale kiedy pierwsza główka pokazała się, a Kuśtyk ją wydostał, z deszczu zniknęły gady, z powietrza smród. Błyski i krakania słychać było aż puki nie wyciągnięto też drugiego dziecka. Zrozpaczona matka dzieci, kiedy zobaczyła co wydała na świat odmówiła wzięcia ich na ręce, ojciec nie dotknął ich również, Kuśtyk więc z wyraźnym obrzydzeniem odłożył oboje do kołyski, odczynił i odszedł.

Młodzi rodzice uznali, nie bez racji, że dzieci im przeklęto, gorzej nawet, że im dzieci zabrano i na diabły podmieniono. Ludzie odwrócili się od nich i w końcu nic nie zostało tylko pozbyć się niemowląt. Rozważano utopienie, ale bano się zemsty rodziców piekielnych, więc z pierwszym transportem plonów do miasta, rodzice razem z kapustą podrzucili diablęta do wozu zbieraczy danin. Dzieci woźnica zauważył na postoju. Lepiej był wykształcony niż byle chłop czy chłopka, więc nie zraził się widokiem różków wystających z główek niemowląt. Wiedząc, że nie przeżyją wśród okolicznych prostaków postanowił oddać je do sierocińca w mieście. Tak też zrobił.

W Highdrum jednak, mimo obecności niejednej rasy (i względnie udanej asymilacji dawniej mało lubianych drowów) nadal bardzo powszechne były uprzedzenia. Inne dzieci nie lubiły diabląt, a fakt, że oboje bliźniąt urodziło się z tej samej klasy skazą odpychał nawet opiekunów. Pięć pierwszych lat życia Gruszka i Pietruszka spędzili właściwie tylko we własnym towarzystwie. W dniu ich szóstych urodzin zdarzyło się coś względnie niezwykłego, sierociniec odwiedziła para niziołków, która nie mogąc znaleźć dziecka pasującego do etnicznej większości ich wioski uznała, że najbliżej niziołka będzie właśnie diablę, postanowili więc, że chętnie adoptują jedno z nich, na oboje, jak twierdzili, nie mogli sobie pozwolić. Ślepym losem padło na Pietruszkę, Gruszka został w sierocińcu sam.

Dni ciągnęły się mu powoli, inność wymusiła odsunięcie się od ludzi (i wszystkiego podobnego), kiedy rówieśnicy dorastali w swoim towarzystwie (bo na adopcję mało kto mógł liczyć), Gruszce pozostawała dobijająca samotność. Zatapiał się w lekturach, często wymykał się z sierocińca żeby tułać się po ulicach. Mógł to robić względnie często, nikt nie zwracał uwagi na jego nieobecność. Przytłoczony smutkiem i natłokiem myśli zwykle nie zwracał uwagi na otaczający świat, jednak w trakcie jednej z takich ekspedycji, kiedy skończył 15 lat coś bardziej niż zwykle przykuło jego uwagę. W jednej z uliczek zaplutych przedmieści Highdrum zauważył dość długi łańcuch ludzi. Nie byłoby w tym wiele niezwykłego, widział już otwarcia sklepów mięsnych w biedniejszych dzielnicach, ale nic nie wskazywało na to, że ludzie ci stali w kolejce do sklepu. Wszyscy ubrani byli w zniszczone łachmany, kaszleli, wielu wyglądało na bardzo chorych. Wolał nie zbliżać się do nich za bardzo, więc poczekał aż kolejka skurczyła się. Trwało to wiele godzin, kiedy zapalono latarnie z ciemnego zaułka wyszła ostatnia osoba. Wcześniej obserwował ją, pociemniała twarz, zataczanie się, bezwład w nodze, ciągły, suchy kaszel i krwista wydzielina sącząca się z brzegów ust dobitnie pokazywały w jak paskudnym stanie się znajdowała. Wychodząc przypominała siebie sprzed chwili tylko strojem. Kobieta, prawdopodobnie w średnim wieku, tryskając energią, z szerokim uśmiechem wysunęła się z uliczki i, jakby sama nie poznając swojego ciała z załzawionymi oczami przyglądała się własnym dłonią. Ze złym przeczuciem, ale pchany zaciekawieniem zanurzył się w uliczkę. Na jej końcu znajdował się szary namiot, być może tylko improwizowane wejście do zniszczonej kamieniczki. Zamiast drzwi przed wejściem znajdowała się kotara, ewidentnie bardzo stara. Mimo tego nie wyglądała na pasującą do otoczenia, w przeciwieństwie do wszystkiego dookoła nie był to śmieć, ornamenty wyszyte na niej, choć wyblakłe i zabrudzone wyglądały na dość kunsztowne, nici układały się w kolorowe grzyby o złotych kapeluszach. Coś takiego w normalnych okolicznościach byłoby z pewnością szybko ukradzione. To tutaj (prawdopodobnie) nie było. Gruszka wszedł do pomieszczenia, uderzył go silny zapach ziół i przegotowanej mięty. Wnętrze oświetlały  powykręcane, woskowe świece, ciemne ściany jednak sprawiały, że w pomieszczeniu panował półmrok w którym zwisające z sufitu wisiorki i płótna wyglądały tajemniczo, natomiast jaśniejące wejście do pomieszczenia z którego wyciekały kłęby pachnących oparów wzmagało poczucie sakralności tego miejsca. Gruszka wahał się chwilę, ale po chwili wszedł do pomieszczenia. Wewnątrz, przed kapliczką bogini (jej figurka wyglądała jak tańcząca drowka, nie znał tego bóstwa z żadnej z książek) siedziała medytując kobieta. Miała spiczaste uszy i szarą skórę - więc Drowka. Wszedł bezszelestnie, jednak ona z pewnością wiedziała że stał w drzwiach, wyciągnęła do niego rękę a Gruszka, nadal w poczuciu mistyczności podał jej swoją. Poczuł, jak krew w jego żyłach zmienia temperaturę, na zmianę ociepla się i ochładza. “nie chorujesz”, powiedziała, “czemu przyszedłeś?”. Mówiła powoli i głęboko, jej głos pasował do atmosfery pomieszczenia, Gruszka zaczął wątpić w realność przeżyć. Nie umiał odpowiedzieć na pytanie, nie odpowiedział. Drowka przesunęła dłonią po jego ręce, poczuł tępe ukłucie w skroni, kobieta zabrała dłoń. Wyszeptała kilka niezrozumiałych słów do posągu, po czym sięgnęła do wnętrza jednej z szafek którymi była otoczona. Porozstawiane były na nich amulety, książki i eliksiry mieniące się  różnymi kolorami, po chwili wyciągnęła zawiniątko papierowe i podała Gruszce, który przyjął je z czcią. “Pani ci pomoże, kiedyś ty będziesz mógł pomóc Pani”, powiedziała, potem odwróciła się w stronę kapliczki a Gruszka oddalił się, czując, że z jakiegoś niezrozumiałego powodu tak powinien zrobić. Na zewnątrz zaczął zdawać sobie sprawę, że to co przeżył nie było snem, odwrócił się, żeby raz jeszcze spojrzeć na namiot, ale nie zobaczył go. Za nim ciemna uliczka kończyła się gołą ścianą. Jedynym co pozwalało mu uznać spotkanie za rzeczywiste była paczuszka którą ściskał w rękach.

Rozdział II

Nie zasnął tamtej nocy, nie wrócił też do sierocińca, znalazł sobie mało wyeksponowane miejsce przy rzece przecinającej miasto i czekając na światło patrzył w gwiazdy myśląc. Po pierwsze nie rozumiał w czym “Pani” miała mu pomóc, tym bardziej czego oczekiwała od niego. Odpowiedź na te pytania bez dnia była niemożliwa, czekał więc zatapiając się w snach indukowanych bezchmurnym niebem i pierwszym w jego życiu spotkaniem z magią. Rankiem wiedział już jaką ścieżkę chce przyjąć w życiu. Pod wrażeniem magii o której wcześniej tylko czytywał postanowił, że znajdzie sposób, żeby się nią zajmować. Kiedy można było dostrzec przynajmniej część szczegółów otaczającego świata, otworzył paczkę. Wewnątrz znalazł solidnie oprawioną książkę - bez tytułu, zapisaną językiem którego jeszcze nie spotkał, znajdowała się tam też nieregularna, kryształowa soczewka i zielona, opalizująca figurka w kształcie dłoni, bardzo niewielka. Pierwszej przyjrzał się soczewce. Zapewniała dość porządne powiększenie mimo niewielkiej krzywizny, kryształ z którego została zrobiona był ciężki, cięższy od żelaza, jednak nic nie wskazywało na nadzwyczajność przedmiotu. Gruszka patrzył przez nią na różne rzeczy szukając skazy na krysztale albo czegokolwiek więcej niż powiększenie. Kiedy zwrócił ją w stronę nieba zerwał się na równe nogi, spojrzał jeszcze raz i upuścił soczewkę jak oparzony.  Uspokoił się i podniósł ją raz jeszcze żeby przyjrzeć się niebu. Soczewka faktycznie nie była zwyczajna, przed oczami Gruszki, kiedy stawiał ją na tle porannej iluminacji, projektowała blade kształty, podobne do znaków zapisanych w książce. Przecinały je linie układające się jakby w bardzo niejasne mapy. Z czasem kształty znikały, ale zauważył, że zanikają szybciej bliżej słońca, postanowił wrócić do obserwacji nocą. Spakował się i ruszył do biblioteki. W połowie drogi zorientował się, że nie sprawdził trzeciego przedmiotu. Znajdował się wtedy na ruchliwej ulicy, ale nie mogąc czekać usunął się na bok i wyjął paczkę. Opal zmienił kolor, dłoń z zielonej zrobiła się pomarańczowa, podniósł ją do oczu i - zniknęła w przeciągu mrugnięcia. Rozejrzał się, ale nie zobaczył jej na ziemi, tak szybko nikt też nie mógł jej zabrać. Nie mógł w tej sprawie właściwie niczego zrobić, więc poszedł dalej.

Biblioteka imienia Olrica Lathurna Warfordsona, największa w mieście miała też największą liczbę tekstów dostępnych publicznie. Wszedłszy do niej, Gruszka wybrał najodpowiedniejsze encyklopedie, kilka ogólnych podręczników magicznych i przewodnikach po runach i językach starożytnych. Kupa książek z którą usiadł w czytelni wznosiła się ponad jego własną głowę.

Znalazł imię tańczącej boginii drowów - Eiþistrœə, kult podobno wymarły, zresztą skoncentrowany na drowach, do czego miałby jej się przydać? Litery z książki… nie znalazł podobnych, nie przypominały też run ani żadnych artefaktów przeszłości. Nawet encyklopedie koncentrujące się na kulturze podziemi  nie zawierały wzmianki o takim systemie piśmiennym. Kryształ również był zagadką, pomyślał, że może wiąże się z nim jakieś zaklęcie - brak wzmianek. Została mu jedna rzecz, zrezygnowany zaczął szukać czegoś co mogło mu opowiedzieć o figurce która zniknęła między palcami. W dziale zaklinania i przekleństw (sic!) rzucił mu się w oczy nietypowy grzbiet, przyciemniały jakby wieluset letni. Wewnątrz znalazł ustęp “O ðaracß ðla śmierteþnycß urzyczaπyß”. O figurkach napisano cały rozdział, znikające figurki stanowiły całkiem poważną część wszystkich darowanych. O kształcie prawie nie pisano, materiał też został pominięty (chociaż wspomniano, że jest istotny), wszystko zapisywano językiem specjalistycznym (i prastarym nadto), więc jedyne czego dowiedział się, to że figurka coś w nim zmieniła, nie wiedział co. Zrezygnowany podniósł się, żeby odłożyć książkę. Wstając wpadł na przechodzącą akurat staruszkę. Pech chciał, że niosła całkiem dużo inwentarza. “Bardzo panią przepraszam, to niechcący, przepraszam bardzo D:” natychmiast schylił się żeby jej pomóc, “Pomogę pani odłożyć, przepraszam ):”. “Nic się nie stało chłopcze”, skinęła w stronę staroci która spowodowała kłopot, “czemu czytasz takie rzeczy?”, “ja… ja miałem taki wypadek proszę Pani”, “doprawdy? opowiesz mi, chłopcze?”

Okazało się, że staruszka imieniem Erhelga przed odejściem z zawodu zajmowała się kultami i ich badaniem, dobrze więc znała się na magicznych powiązaniach między bóstwami a ludźmi. W jej wieku naprawdę nie brakowało człowiekowi czasu, natomiast innych ludzi owszem. Bardzo ucieszyła się, że jest ktoś komu może przekazać co wie, przydać się w jakiś sposób, zaprosiła więc Gruszkę do siebie w odwiedziny. Gruszka oczywiście przystał na tą propozycję bez zastanowienia.

Gruszka przychodził do Erhelgi codziennie, oboje satysfakcjonowała ta symbioza: Gruszka pomagał emerytce w codziennych obowiązkach i słuchał, ona zaś uczyła go o teologiach i magiach, które były już jedynymi zainteresowaniami Gruszki. Szybko tajemnicze dary straciły znaczną część swojej tajemniczości, po zniknięciu opala, właściwie następnej nocy Gruszka zauważył, że rozumie symbole przelatujące na tle gwiazd za kryształowym szkiełkiem, powoli, ale z uporem zaczął też tłumaczyć sobie na ich podstawie książkę. Efekty swojego nocnego zajęcia badał razem z Erhelgą za dnia. Książka, podejrzewali, zawierała spis ekscentrycznych arkanów, historię drowów i mapy, dużo map, niestety bardzo silnie zaszyfrowanych, na tyle, że nawet gwiazdy nie były wystarczającą pomocą. Zresztą oglądanie gwiazd stało się dla Gruszki rytuałem chyba ulubionym. Ze szkiełka, lusterka i kilku desek sporządził działający, ledwo bo ledwo, ale zawsze teleskop, nie każdej nocy odczytywał symbole, coraz częściej oddawał się przypatrywaniu gwiazdom i planetom, po nieboskłonie nauczył się poruszać pewniej niż po ziemi.

Po czasie wprowadził się do Erhelgi na stałe. Nie z fanaberii jego czy jej, po prostu zaczęła poważnie podupadać na zdrowiu, potrzebowała pomocy którą tylko Gruszka mógł zapewnić. Choroba w tym wieku była zupełnie naturalna, Erhelga sama była o tym przekonana do tego stopnia, że odmiawiała nawet wizyt u cyrulików argumentując, że już się dość nażyła i chciałaby w przyjemności odejść.

Tłumaczenie pierwszego rozdziału zajęło Gruszce ponad rok, język i symbole, chociaż potrafił je odczytać wymagały podejścia innego niż mowa i pismo nowoczesne. Interpretacje pojęć nakładały się, a z labiryntu słów należało znaleźć nie tylko spójne, ale poprawne wyjście. W każdym razie kiedy skończył, jasne było, że książka poza bogactwem informacji zawierała też zaproszenie. Nie wiedział co prawda, co takiego Elistrae w nim zobaczyła, jeśli cokolwiek (nie wykluczał, że to jakaś standardowa metoda rekrutacji do sekty), ale Erhelga nie miała wątpliwości, że tekst jest zaproszeniem do zawiązania paktu. Oczywiście o zrobieniu czegoś takiego myślał Gruszka odkąd usłyszał o istnieniu takiego zwyczaju, ale był jeszcze bardzo niepewny wszystkich zmiennych jakie powinien wziąć pod uwagę. Z pewnością nie chciał zbyt wcześnie podejmować decyzji która miała zaważyć na jego całym przyszłym życiu, szacunek do bóstwa to jedno, ale bóstw było niemało.

Ciągle natomiast bez odpowiedzi pozostawało jedno pytanie - czego Elistrae mogła od niego chcieć? Nawet Erhelga nie znała odpowiedzi, nie szczegółowej w każdym razie. Poleciła Gruszce zająć się pierwszą mapą z książki, spróbować rozszyfrować tajemniczy kod. Dni mijały, linie na nieboskłonie, które próbował powiązać z tymi z książki stale wymykały mu się. Noce najczęściej były bezchmurne, często przerywał płonne próby zaglądając w jeszcze nie znane dokładnie otchłanie, jedna z takich ekspedycji zakończyła się całkiem nietypowym odkryciem. Osobliwie w środku gwiazdozbioru Harfy, między Glythem w okolicy peryhelium i H’Cathą w aphelium , gdzie przecinały się linie mapy zobaczył gwiazdę której wcześniej nie widział, chociaż Harfę znał dobrze. Karminowy punkt nie rzucał się w oczy, znacznie ciemniejszy od reszty był też jednak szerszy, stąd jakkolwiek widoczny. Natychmiast Gruszka sprawdził atlas nieba, ale gwiazda nie była opisana. Chciał przyjrzeć się jej raz jeszcze, ale nie znalazł jej już w Harfie. Zjawisko powtarzało się co kilka nocy, oglądając znajome konstelacje zauważał krwisty punkt, ale wobec tego zjawiska okazał się bezwolny, mógł tylko obserwować, i tak robił.

Zdrowie Erhelgi podupadało coraz szybciej, opowiadała Gruszce coraz częściej o własnej młodości, wymagała coraz więcej opieki. Pojawiały się pierwsze objawy demencji, dekady doświadczenia umykały jej zupełnie, nie rozpoznawała niedługo bogów i mówiła zupełnie od rzeczy myląc czasy, osoby, miejsca. Dotrzymywali sobie towarzystwa już tylko dzięki przywiązaniu, Gruszka długo czytywał jej wieczorami stare, dobrze znane jej dawniej baśnie i legendy. Ta stagnacja odpowiadała im obojgu, niestety oboje zdawali sobie też sprawę z domkniętej natury tego doświadczenia. Niedługo przed swoimi osiemnastymi urodzinami Gruszka znalazł Erhelgę leżącą na łóżku z otwartymi oczami, ale bez oddechu. Nie był zdziwiony, spodziewał się tego obrazka codziennie. Bezwiedne ciało uśmiechało się do niego spokojnie.

章节 III

Erhelga nie miała rodziny z którą utrzymywała kontakt (jeśli jakąś miała w ogóle), spadek - więc zgrzebny domek staruszki i skromne oszczędności dostał Gruszka. Znowu sam, tym razem przeciwnie niż dawniej, miał w co się uciec. Nocami szukał sensu w tajemniczej mapie a kiedy słońce uniemożliwiało mu pracę - sypiał. Środki powoli topniały, ale nie wydawał wiele, podjęcie się pracy zarobkowej wymagałoby od niego porzucenia swojego misterium na co nie mógł sobie pozwolić, tak w każdym razie czuł. Poziom skomplikowania map był nieporównywalnie większy niż tekstu, było już jasne, że pismo stanowiło ledwo wprawkę, może pamflet, prawdziwa zagadka tkwiła w mapach, a stanowiły blisko trzecią część tomu.

Gruszka obudził się o zmroku, w zagadce nie posunął się daleko, żeby nie powiedzieć wcale do tego momentu. Tego dnia nie chciał siadać do swojego teleskopu, nie czuł się dobrze, nie miał ochoty po raz kolejny się zawodzić. Szybko ubrał się i wyszedł, do rana otwarte były tylko co bardziej ekscentryczne bary, wyszedł znaleźć sobie jeden z nich. Według budżetu nie powinien pozwalać sobie na wizytę w żadnym podobnym miejscu, tylko nie miał innego pomysłu, skupienie się na projekcie nie wchodziło tego dnia w rachubę. Znalazł jakiś trzecioligowy lokal między ciasnymi uliczkami, wewnątrz powitał go smród dymu tytoniowego. Tłumiąc kaszel przedarł się przez gęstą chmurę ze źródłem przy stoliku obsadzonym grającymi w karty czterema krasnoludami (dość nieznaczącą mniejszością w Highdrum), barman (również krasnolud) podał Gruszce kufel zimnego andoreńskiego piwa. Po pierwszym zamówił drugie, potem planował kolejne. Zanim jednak skończył usłyszał wołanie zza pleców, “Panie, chodźno pan, czterech trzeba!”, Jeden z krasnoludów krzyknął w jego stronę, czwarty musiał wcześniej wyjść, a nikogo więcej w knajpie nie było. Gruszka miał raczej słabą głowę, natychmiast dosiadł się. Duży głaz - mały głaz okazała się być piekielnie wciągającą grą, gracz, korzystając ze swoich zdolności wydobywczych i rynkowych (odpowiednie karty w dwukolorowej talii) próbował wykopać lub przekupić konkurencję - innych graczy. Wygrywała zwykle koalicja dwóch graczy, zwycięzcę wyłaniano na podstawie łącznych wygranych po dziesięciu partiach. Z wyjadaczami Gruszka może nie wygrał ani razu, ale bawił się świetnie (zwłaszcza, że nigdy tak intensywnie nie miał okazji). Przy grze w pewnym momencie wspomniał o swoim projekcie, o symbolach które rozszyfrowuje. “runy jak runy, Ale na niebie?” dociekał krasnolud, “nie do końca runy, mapa może raczej, chyba…”, “miasta, miasta mapa?!” drugi zatoczył się niebezpiecznie próbując poprawić pozycję krzesła, “ja nie wiem, nic nie wiem wcale”, “słuchaj kolego, która bardziej podobna?” trzeci wskazał na jedną ze ścian za Gruszką. Czego wcześniej Gruszka nie zauważył - wisiały tam dwie zdobione mapy - miasta i kontynentu, właściwie jedyne ozdoby w lokalu. Gruszka uświadomił sobie, że na mapy Highdrum nigdy nie zwracał większej uwagi, teraz doznał jakiegoś bliżej nieokreślonego ale uderzającego odczucia, deja vu bijącego od mapy. “chyba miasto, nie wiem, nie umiem zrozumieć”, “spokojnie kolego,”, pierwszy trzepnął Gruszkę po plecach, “ w końcu się uda”. Rozmowa nie zeszła już na tory map, ale po wszystkim pozostała myśl, raczej wrażenie powoli przeradzające się w myśl, uporczywą i bardzo obiecującą.

Następnej nocy, kiedy nastawił teleskop idea wychynęła. Gruszka szybko sprawdził konstelacje, połączył znaczenia odpowiednich symboli, spróbował przenieść to na mapę, przerysował i dokonał się przełom. Na papierze wyznaczył coś zapamiętanego z baru, krzywe piekielnie przypominały rzekę przepływającą przez miasto i kilka głównych ulic. Od tego czasu fragmenty których wcześniej nie umiał połączyć zaczął dopasowywać do kształtu miasta, był to z początku niewielki fragment ale stanowił świetną kotwicę dla reszty. W niecałe 2 miesiące udało mu się odczytać pierwszy obraz. Było to Highdrum przedstawione w szerszej perspektywie, obraz nie był prostokątny, stanowiły go linie wyznaczające tylko wybrane fragmenty przestrzeni wokół wyznaczonej od miasta do zaznaczonego punktu drogi. Przeprawa szacunkowo mogła zająć półtorej nocy.

Wyruszy o zmroku - tak założył, wtedy przypieczętuje los którego znaczenia nawet nie znał, a może wróci z pustymi rękami, cały kształt przyszłego życia może, choć nie musi zależeć od tego co znajdzie na końcu ścieżki. Tego dnia śniła mu się srebrnowłosa drowka tańcząca ramię w ramię z Erhelgą nad gmachem pałacu w świetle karminowej gwiazdy, daleko, daleko od tajemnicy z mapy.

Capitulum IV

Zabrał ze sobą niewiele, prowiant na cztery dni, koce i płachtę ze zszytych starych skór która miała służyć mu za namiot. Z używanych ścieżek zszedł dwie godziny przed świtem, dalsza droga prowadziła lasem, dzień więc spędził pod świerkami. Kontynuował nocą, droga przebiegła spokojnie, mierzył odległość od celu czasem podróży, więc docierając na miejsce spodziewał się, że będzie zmuszony długo szukać swojego celu. Na szczęście jednak nie musiał. Kilka minut przed godziną o której spodziewał się dotrzeć wyłoniło się przed nim skaliste urwisko. Wyglądało to tak, jakby połowa polany przerywającej las dawno temu wyrzucona została w powietrze i zamarła 10 metrów ponad drugą połową. Powierzchnia urwiska była rozdarta ciemną jamą jaskini, dokładnie czegoś co spodziewał się znaleźć. Nie czekając wszedł do środka. Z głębi wydobywały się chłodne porywy powietrza, czyli jaskinia musiała mieć drugie wejście. Im dalej Gruszka szedł tym chętniej korytarz opadał w dół, mimo tego nie pozwalał na stracenie przyczepności, Światło zanikało szybko, szybko więc konieczne stało się zapalenie lampy. Korytarz nie kończył się, natomiast zdawał się zwężać. Kilka godzin minęło a progres nie był zauważalny. Gruszka zmusił się do przerwania wędrówkę żeby odpocząć, przysiadł pod ścianą i wyjął sucharki, ale zanim udało mu się ugryźć pierwszego usłyszał dźwięk dla odmiany nie przypominający kapiącej wody. Echo głuchego skrzypienia poniosło się po tunelu, chociaż źródło wydawało się być niedaleko, budowa jaskini nie pozwalała na żadne estymacje. dźwięk powtórzył się kilka razy, z czasem coraz cichszy w końcu ustał. Gruszka pełen nadziei zjadł pospiesznie i pomaszerował dalej. godzinę później zobaczył wylot, z otworu w ścianie wydobywało się ciepłe światło. Po przygaszeniu lampy wejrzał do środka. Blask wydobywał się z powierzchni nadzywyczaj wielkiego pnia grzyba, nie jednego właściwie, a całego lasu gargantuicznych borowików. Oznaczając wylot przecisnął się przezeń i podszedł do grzybni. Zarówno kolorem jak i kształtami przypominała to co widział na kotarze kapłanki Elistrae w trzy lata wcześniej, wodzony już tylko przeczuciem, bo wybór dalszej drogi w bądź co bądź otwartej przestrzeni nie był łatwy, wszedł w grzybnię głębiej, poruszał się, żeby nie zgubić się, po prostej.  Niedaleko dalej zobaczył postać, ukrył się za pniem ogromnej kurki. Postać nie zwracała na nic uwagi, nie poruszała się, więc odczekawszy chwilę podszedł bliżej. Postać okazała się być grubo ciosaną, kamienna statuą, rozchylała ręce w geście przypominającym błogosławienie, głowę przechylała na bok. Tułów stanowił stożkowaty blok sięgający ziemi, przypominał może suknię, ale niespotykanego kroju, dość stwierdzić, że nie wiedział do jakiego kultu można było rzeźbę przypisać. Dopiero obejrzawszy rzeźbę zwrócił uwagę na resztę kaplicy. Pod nią, niecały metr dalej znajdowała się kamienna misa wypełniona darami. Kości pokryte przegniłym mięsem nie śmierdziały może przez ruch powietrza, delikatny wiatr odpędzał zapach, dopiero kiedy zmienił kierunek Gruszka poczuł okrutny odór. Zakrywszy twarz podszedł bliżej przyjrzeć się zawartości naczynia, ale szybko odskoczył. Misa wypełniona była dłońmi, stopami i głowami w różnym stopniu rozkładu. Najmłodsza, dziecięca główka patrzyła na niego zakrwawionymi oczami. Wyglądała na przyniesioną w to miejsce natychmiast po egzekucji, krew ściekała jeszcze z ran na czole, musiał minąć się z wierzącymi o najwyżej kilkadziesiąt minut. W pierwszej chwili postanowił wrócić, ale ciekawość wzięła górę. Poszedł dalej, znacznie ostrożniejszy, przemykał się od grzyba do grzyba czujnie rozglądając się z każdym przeskokiem, ale nikogo więcej ni zobaczył. Dotarł do pagórka, wspiął się na grań i spojrzał na drugą stronę.

Za szczytem rozciągał się potworny obraz, rój stworzeń przypominających ogromne nietoperze okrążał zastępy człekopodobnych stworzeń, bliżej nie łatwo było określić przedstawicieli jakiej rasy. Widział ich białe włosy i ciemną skórę, ale z jego perspektywy tworzyli nierozróżnialną masę. Część z nich stała jakby dalej ograniczając masę. Gruszka wyrwał się z oszołomienia i wyjął teleskop. Masę stanowiły drowy, ci stojący dalej trzymali miecze. Kiedy przyglądał się im bliżej okazało się, że nie był w stanie zobaczyć nóg, wszyscy poza drowami z mieczami stali w zagłębieniu wypełnionym cieczą, byli nadzy. Co parę chwil wśród nich wybuchała miejscowa panika, usuwali się na boki, nigdy nie przekraczając pierścienia trzymających miecze, powód pierzchań Gruszka poznał niedługo. Jeden z drowów nie zdążył odbiec - zniknął pod wodą w mgnieniu oka, zanim reszta wypełniła lukę można było dojrzeć jeszcze dryfującą rękę, jedyną pozostałość po nieszczęśniku. Przerażony Gruszka patrzył dalej nie mogąc się ruszyć, chociaż bardzo chciał uciekać. Obrazy które zarejestrował dalej były jeszcze potworniejsze - miecznicy zaczęli wyrzynać pozostałe drowy, szaleństwo tym bardziej potworne, że machali ostrzami gdzie popadnie, nie koniecznie, żeby zabić, tylko żeby położyć. Na pole trupów i okaleczonych ścielące sie za miecznikami rzucił się rój nietoperzy. Ciała i nietoperze często znikały pod jeziorem już nie wody, a krwi, wciągały je długie macki a witały koła zębów. Kiedy szaleństwo dobiegło końca miecznicy wyszli z wody z której wyłoniła się i skierowała ku nim trójoka głowa, patrzyła przez chwilę, po czym zanurzyła się z powrotem a na mieczników opadł rój nietoperzy. Jeden z nietoperzy oderwał się od stada, na początku z niezrozumiałego powodu, krótką chwilę zajęło Gruszce uświadomienie sobie, że stworzenie leci w jego stronę.

Przełamał się i poruszył, biegł tak szybko jak mógł, słyszał świst skrzydlastych błon stworzenia zbliżających się niebezpiecznie. W grzybni skręcił w ostatnim momencie, demon wpadł na pień jednego z grzybów ale nie dawał za wygraną. Gruszce do dziury w kamieniu brakowało kilku metrów kiedy stworzenie wpadło na niego. Przeturlali się pod ścianę, błona skrzydeł posłużyła demonowi do objęcia Gruszki, kiedy uniósł łeb, żeby wgryźć się w głowę diablęcia uścisk ustał. Gruszka odwrócił się i zobaczył jak głowa potwora jak po dokładnym cięciu zsuwa się z unieruchomiałej szyi. Kątem oka dostrzegł srebrne, jaśniejące włosy wirujące wokół rozjarzonego miecza trzymanego kruchą dłonią czarnej postaci. Nie zastanawiając się dłużej przedarł się przez otwór w ścianie i bez lampy, którą musiał zgubić w biegu, na ślepo, potykając się i upadając nieustannie pobiegł w górę. Wspinaczka trwała kilka godzin, ale nie stanął nawet na chwilę, adrenalina koiła ból kończyn, kiedy w końcu wyczołgał się na czworakach pod kłujące światło wschodzącego słońca - stracił przytomność.

קאַפּיטל V

Obudził się w środku nocy, obolały i wycieńczony. Poszukał bukłaka i odkrył, że ten doznał dość poważnych uszkodzeń, zdołał wycisnąć z nieo parę kropel. Z sucharków nie zostało nic, w podartym bagażu przetrwał mu tylko teleskop i książka. Rozejżał się po okolicy, ku dojmującemu przerażeniu nie poznawał jej. Zamiast ze skarpy za jego plecami dziura otwierała się na płaskim, leżącym kamieniu. Dookoła nie było też lasu, pole ciągnęło się po horyzont. Musiał pomylić drogi, wpadł do nie tego otworu przez który wszedł, pozostało mu w tym momencie rozpaczliwe poszukiwanie cywilizacji, albo, na początek przynajmniej byle strumienia. Wstał więc i na ślepo wybrał kierunek. Szedł powoli, przez ból i ze zmęczenia, często musiał zatrzymywać się żeby odpocząć. Mijały godziny, po pierwszej nocy wydawało mu się, że zobaczył strumień, następnej - odkrył, że strumienia nie było, szukając dalej, myślami wracał do miecza i burzy bieli która uratowała mu życie, nie rozumiał niczego. Elistrae, bo jej przypisywał ratunek pomogła jemu, ale co z masą zarżniętą tak potwornie? Może tam już nie mogła, może nie chciała, ale jak bogini może nie móc? Znienawidził ją za to co zobaczył, podmrok o którym słyszał bardzo niewiele, miałby być piekłem nie zasługującym na pomoc bogów… Szedł dalej coraz bardziej wycieńczony, brak wody doprowadzał go do utraty zmysłów, w końcu upadł nie mogąc iść dalej. Przewrócił się na plecy godząc się z nieuniknionym i zapatrzył się w niebo, zupełnie bezchmurne. Znajome konstelacje przemykały powoli, Harfa na samym szczycie. Prawie zamknął oczy, kiedy coś mu przeszkodziło. Łagodny blask w centrum Harfy - karminowa gwiazda pojawiła się znowu, tym razem poruszając się. Z początku przybrała na sile, przysłoniła Harfę, była wielkości słońca, kiedy przestała rosnąć zaczęła schodzić niezgodnie z niebem, w północny wschód. Gruszka resztką sił wstał, podniósł bagaż i powlókł się w stronę gwiazdy.

Kiedy szedł miał wrażenie, że z krwawej kuli wynurzają się nici, daleko dłuższe od jej promienia, falowały nad horyzontem. Zapatrzony w gwiazdę nie patrzył pod nogi, dopiero po kilku trudniejszych w wykonaniu krokach zorientował się, że jego nogi zanurzone są w wartkim, zimnym strumieniu. Natychmiast zgasił pragnienie. Dopiero teraz przypomniało mu się, że dawno, kiedy próbował rozszyfrować zagadkę w bibliotece przewinęło mu się przed oczami słowo ze starej księgi - ßada’r. Więc Hadar, podróżująca gwiazda uratował Gruszce życie, po okrucieństwie jakie zignorowała Elistrae, Hadar, przyjaciel którego widział latami stał się w jego oczach patronem doskonałym. W tym miejscu, przed świtem Gruszka zdecydował: zrobi wszystko by usunąć szaleństwo jakie widział w podziemiach, moc gwiazdy, chociaż kupowana krwią będzie mu służyć do poprawy świata a Hadarowi, za ocalenie życia będzie służył. Tej nocy zawiązał pakt a w ofierze złożył rybę złapaną w strumieniu.

Hadar prowadził go dalej, zaczęło dnieć, ale Gruszka nie zasypiał, mgła z ziemi wzniosła się wysoko, zgęstniała a blask słońca zakrył Hadara, Gruszka szedł w stronę którą gwiazda wskazywała wcześniej. Przed południem z mgły wysunęły się pola, później pierwsze domki, ale Gruszka nie zbaczał z drogi. W końcu i przed nim wyrósł dom, niewielka, właściwie bardzo mała chatka. Stanął przed drzwiami i-

zanim zdążył zakołatać Gruszce otworzyła obładowana pakunkami Pietruszka.

~finis~

## Zainteresowania

Uwielbia grę w Duży głaz-Mały głaz w której nabył niejaką biegłość

## Ciekawostki

- Drowka która wróżyła mu w tajemniczym pomieszczeniu była krewną Sasandry Claddate, najdziwniejszą z rodu.