Ligaturowie

>
> **„Kroniki Leha Srogosza niewiele mówią o przodkach Ligaturów. Ponoć pierwej byli najeźdźcami, barbarzyńcami, co napadali Cesarstwo aby grabić, palić i gwałt zadawać. Zahartowani w ogniu i lodzie strasznej Północy, wielcy wojowie przybijali do północnych wybrzeży półwyspu Skolmjar na swych długich okrętach, tocząc szarpaną wojnę z ludami Tol Calen. Nękani wiele lat ludzie z Kontynentu zwrócili się o pomoc do swoich bogów, opiekunów Wielkich Rodów. Kroniki milczą, w jaki sposób pokój został zawarty oraz jaka była jego cena, lecz Klan Ligaturów zaprzestał najazdów, a otrzymawszy ziemie od Cesarza przybił na stałe do brzegu Tol Calen. Po dziesiątkach lat tajemniczy wrogowie z Północy stali się nieodłączną częścią Dawnego Cesarstwa i otrzymali miano Wielkiego Rodu.”**
>
>
>
>
>
> *Malcolm MacGriff, Wielkie Rody Dawnego Cesarstwa, Tom VI*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Ligaturowie to waleczny Ród pochodzący od boga ognia Ferosa, zamieszkujący północne rubieże Tol Calen. Mimo że już wiele stuleci zamieszkują kontynent i są częścią Cesarstwa, to nadal można zauważyć cechy charakterystyczne dla przedstawicieli tego Rodu. Ich jasne włosy i niebieskie oczy są rozpoznawalne przez wszystkich mieszkańców Tol Calen, a o rosłej posturze opowiadają nawet Kudlehowie. Ligaturska blada cera przypomina o mroźnej i śnieżnej północy, skąd pochodzą, tak jak i zwyczaj zapuszczania długich włosów i bród. Ich ubiór bardzo się zmienił na przestrzeni lat poprzez wpływy innych Rodów, ale nadal można spotkać licznych ludzi noszących grube futra, kożuchy i skóry dzikich zwierząt. Przetrwał także zwyczaj ubierania wełnianych hajdawerów oraz tunik.

Ligaturowie szczycą się swoją wrodzoną krzepą i wytrzymałością, którą odziedziczyli po przodkach pochodzących z wielkiego archipelagu Skolmjar. Po nich także przejęli zwyczaj budowania długich łodzi, zwanych drakkarami, z wizerunkiem morskich bestii na dziobach. Ten zahartowany przez mroźną północ lud upodobał sobie jako broń lekkie topory i krótkie miecze, a także okrągłe tarcze z żelaznym umbem, zazwyczaj wymalowane w barwy klanowe.

Organizacja społeczności ligaturskiej jest niezmienna od niepamiętnych czasów. Każdą osadą, miasteczkiem, czy siołem włada jarl. Ponad nim w hierarchii soti natomiast than, czyli możny, wybierany co dziesięć lat na wiecach zwanych thingami Każdy than jest członkiem Althingu, Wielkiej Rady rządzącej całym Rodem oraz bezpośrednio kontaktującej się z Cesarzem. Thanów jest pięciu - zasiadają oni w największych ligaturskich miastach: Nowym Erestrand, Forcie Virksund, Eldafjord, Svelgefjord oraz ruinach Maarholm.

Niemalże każdy z Ligaturów zapytany o to, co jest najważniejsze w życiu, odpowie to samo: tradycja i dziedzictwo. Przedstawiciele tego rodu są nad wyraz związani z rodziną i wspólnotą poprzez kultywowanie tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Każdy młody Ligatur, kiedy osiągnie czternaście wiosen, przechodzi przez Rytuał Dojrzałości, zwany skírnem, po którym może się pełnoprawnie nazywać Ligaturem. Wieczorami przy ogniu najstarsi śpiewają pieśni o wielkim i walecznym Olafie Olafsonie i Sevnirze, Zdradzieckim Wężu; o olbrzymach i mroźnych wichrach Skolmjar. Oddają cześć najwaleczniejszym przodkom, którzy poświęcili życie w obronie Rodu, swojego jarla i rodziny. Ligaturowie zdają sobie sprawę, że śmierć jest nieodłączną częścią życia, a poległym pomagają pokonać drogę w zaświaty, paląc ich ciało na stosie i odprawiając rytuał ku czci zmarłych, zwany fjǫrlag.

Ligaturowie szczycą się tym, że to oni sprowadzili magię na Tol Calen. To z ich Rodu pochodzili pierwsi magowie, zanim Kataklizm zmienił oblicze świata. Ród ten dzieli się na wiele mniejszych klanów, rywalizujących o wpływy i miejsce w świecie.

Oto najważniejsze z nich:

**Einherjar** – legenda głosi, że dzieje Klanu rozpoczęły się, kiedy zagubieni wojownicy, targani wichrem i deszczem północy, ratując się przed śmiercią z głodu, zjedli kruki należące do Virka, boga tych ptaków. Ten przeklął ich, co sprawiło, że ich krew sczerniała, a skóra pokryła się ciemnymi plamami. Stało się to ich przekleństwem, a zarazem wybawieniem, gdyż czarna krew Einherjar ma silne właściwości lecznicze i liczne zastosowania alchemiczne. Niestety, po każdym użyciu Daru ciemne plama ciele powiększają się. Najstarsi mówią, że kiedy pokryją całe ciało człowieka, przemieni się on w kruka i zatraci własne człowieczeństwo. Kiedy Einherjar przybyli na Tol Calen, założyli własne miasto, Eihar, obecnie znane jako Fort Virksund.

**Kintor Unnar** – kiedy pierwsi przedstawiciele tego tajemniczego klanu przybyli na Tol Calen, mieszkańcy Cesarstwa byli zarówno zafascynowani, jak i przerażeni. Podobno ci Ligaturowie pochodzą od zimowych gigantów zamieszkujących niegdyś archipelag Skolmjar. Rzeczywiście, Kintor Unnar są wysocy, wytrzymali oraz niezwykle silni, a na dodatek ich ciało pokryte jest zgrubiałą skórą, która niczym naturalny pancerz dorównuje wytrzymałością nawet żelaznym zbrojom - ale inteligencją i spokojem ducha zdecydowanie przewyższają legendarnych olbrzymów. Kiedy tylko przybyli na kontynent, zaczęli pomagać swoim braciom w odbudowie dawnej potęgi Ligaturów, dlatego większość obecnie przebywa w Nowym Erestrand i okolicach.

**Tolkhun Dreki** – najmniejszy ligaturski Klan, który nie znajduje uznania wśród swoich pobratymców, a inni mieszkańcy Tol Calen podchodzą doń z rezerwą. Płynąca w ich żyłach boska krew upodabnia ich do jaszczurów, a to rzuca na klan cień złego omenu, bowiem wąż, według podań ludowych, jest symbolem wszelkiego zła na świecie. Mimo to, obdarzeni niezwykłą zwinnością i gibkością Tolkhun Dreki są wyśmienitymi wojownikami, ponadto z ich szeregów pochodzą najznamienitsi alchemicy.

**Eldren** – najbliżej spokrewnieni są z samą Lennalą, boginią dzikiego ognia, co daje im niezwykłe możliwości ujarzmiania tego żywiołu, tym samym upodabniając ich do niego. Ogniści, niczym ich żywioł, są chaotyczni, nieprzewidywalni i niestabilni. Mimo, iż nie są najliczniejszym z klanów, stanowią największy atut ofensywny Rodu Ligaturów. Nie mają własnego miasta, gdyż nie lubią być ograniczani przestrzenią. Z tego powodu wiele podróżują, nazywając siebie Ognistymi Nomadami.

**Grøin Alda** – klan zamieszkujący wyspę Seiterikstun na południu archipelagu Skolmjar. Pomimo tego, że przedstawiciele tego klanu są wyżsi i bardziej żylaści od innych Ligaturów, nie brak im krzepy i mięśni, wyrobionych w trakcie połowu fok oraz morskich wypraw. Ponadto spokrewnieni tego klanu posiadają szarą, śliską skórę, potrafią dłużej wytrzymać pod wodą, a ich ciało jest odporne mróz.

Ligaturowie od zawsze darzyli Spokrewnionych szacunkiem, jednak inne Rody traktowane są przez nich z zimną wręcz obojętnością. Nie uważają ich za swoich wrogów czy też sojuszników, wyjątkiem są jedynie Wasylewiczowie. Podczas Kataklizmu ich pomoc dla ludu Północy okazała się wręcz zbawienna - od tego czasu obydwa Rody traktują się z braterską miłością. Ligaturowie są oddani przede wszystkim Cesarzowi, mając w pamięci jego wkład w przyjęcie północnych ludów na Tol Calen. Jako zwolennicy ładu oraz przywrócenia starych tradycji i zasad wielkim poważaniem darzą też Kapitułę oraz Zakon Skjaldborg.