recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Combat Commands

Attack - Attack target unit within range of your currently equipped weapon. If you have two weapons of different ranges, the weapon with the most range takes precidence in range, but if the target is not within range of both weapons, then only one weapon's bonus damage and effects are counted on attack.

Cast Spells - Spend mana to cast a spell.

Use Skills - Use a skill with an "Upon Use" effect. Most are skills with one use per encounter, but some can have their Cooldowns reset by fulfilling certain requirements.

Use Items - Use an item in your inventory. You can use things other than consumables in combat as well, such as throwing a dagger in your inventory or beating an opponent over the head with a smithing hammer.

Change Items - Switch up to two items that you currently have equipped with two items in your inventory. Doing this action consumes your turn.

Search for Items - Search for items around an area, consuming your turn. Must use this to pick up projectiles that are still in good condition.

Defend - You become an immobile defender, sacrificing the ability to move for x1.25 CURRENT Armor and Spell Resist ( Counting Percentage bonuses ). You cannot move the turn that you decide to enter Defender mode, and you cannot move in a turn that you are leaving Defend mode.

Sprint - You gain +5 Movement while sprinting. You cannot attack or cast spells while sprinting. For the turn after you are done Sprinting, you cannot attack or cast spells.

Revive - Revive an ally in Near Death position. However, when you revive them, they don't actually have any Hit Points -- they enter with a 25 Hit Point shield that degenerates by one point per turn. Each time that they are revived in an encounter, they are revived with 5 less Shield Points until they cannot be revived in this way, and must be healed and brought to 1 Hit Point.
Kos

Jest mniejszy o połowę od gołębia i drobniejszej budowy. Ma stosunkowo długi ogon. Samiec kosa jest jednolicie czarny. Wyraźnie odznacza się żółtopomarańczowy dziób i obwódka oka. Samica różni się od samca: jest ciemnobrązowa z rozjaśnieniami na gardle i piersi. Jeszcze niedawno kos był gatunkiem typowo leśnym. Zamieszkiwał przede wszystkim cieniste i wilgotne lasy i ich obrzeża bogate w krzewy i zarośla. Takie tereny najbardziej obfitują w naturalny pokarm kosa: Z biegiem czasu, przede wszystkim ze względu na łatwość zdobywania pokarmu, kosy zaczęły zasiedlać ludzkie osiedla. Doszło do tego, że gatunek podzielił się na dwie populacje różniące się trybem życia, zwyczajami żywieniowymi i zachowaniem. Populację leśną stanowią ptaki dość płochliwe, odlatujące na zimę, żywiące się głównie dżdżownicami, owadami i owocami. Kosy miejskie są dużo mniej płochliwe i często zaglądają do wystawianych zimą karmników. Są w stanie zdobyć pokarm przez cały rok, dlatego zimują w swych terytoriach lęgowych.

Dziś kos jest częstym mieszkańcem nie tylko parków i ogrodów, ale też terenów miejskich skąpych w drzewa i krzewy. Kosa możemy spotkać i łatwo rozpoznać w dwóch charakterystycznych dla niego sytuacjach: w trakcie szukania pożywienia oraz podczas śpiewu – gdy nawołuje partnerkę lub obwieszcza granice swego terytorium. Kos poszukuje pożywienia prawie wyłącznie na ziemi: porusza się skacząc i rozgarniając ściółkę i suche liście. Słysząc więc podczas spaceru głośne, nieco nerwowe poruszenie na ziemi, możemy być prawie pewni obecności kosa.

Drugą wizytówką kosa jest śpiew. Pieśń jego ma charakter występu: ma swój określony czas i właściwe miejsce. Usłyszymy go głównie rano i przed wieczorem. Kos znajduje wysoko położoną gałąź, sterczącą antenę bądź samotnie stojącą latarnię, skąd daleko słychać będzie wykonywaną przez niego pieśń. Śpiew jest niespieszny, bardzo melodyjny, jakby uroczysty. Barwę głosu określa się jako głębokie, fletowe gwizdy. Pieśń kosa jest urozmaicona, złożona z wyraźnych zwrotek przedzielonych kilkusekundowymi przerwami. Frazy są zróżnicowane, czasem dość wymyślne, ale w odróżnieniu od drozda śpiewaka nie powtarzane raz za razem. Zaniepokojony, kos ostrzega przyspieszającym, przenikliwym krzykiem.
Badanie odczynu gleby

## Cele

* sprawdzenie wpływu kwasowości gleby na rozwój roślin pogłębianie wiedzy o kwasach i zasadach

## Potrzebne materiały

* ziemia z kwiatów w doniczce i z ogrodu
* wywar z czerwonej kapusty (przygotować jak w doświadczeni 1) pojemniki po jogurtach, \*słoiczki lub szklanki
* lejek i łyżka
* sączki (filtry do kawy)
* Woda destylowana do żelazek

## Wykonanie doświadczenia

Do pojemników wsypać po łyżce ziemi z różnych doniczek i ogrodu. Ziemię rozpuścić w 3 łyżkach wody i odstawić aż osad opadnie na dno (sedymentacja). Roztwory zlać z nad osadu przez lejek z sączkiem do czystych pojemników. Do każdego pojemnika dodać kilka kropel wywaru z czerwonej kapusty i obserwować zmianę zabarwienia. Jeżeli w którymś pojemniku zabarwienie się zmieni sprawdzić stan roślin rosnących w tej glebie.
Zając szarak

## Wygląd

Długość ciała mieści się w granicach 50 -75 cm, długość ogona 7 -12 cm, masa ciała 3 -7 kg. Zając szarak charakteryzuje się bardzo długimi tylnymi kończynami i długimi, ostro zakończonymi uszami. Jego ubarwienie jest zmienne -szarożółte, szarorude lub brązowoszare z domieszką włosów czarnych i białych. Strona brzuszna jest biała lub kremowa, spód ogona biały, końce uszu i wierzch ogona czarne. W zimie futro na grzbiecie staje się jaśniejsze dzięki domieszce białych włosów.

## Występowanie

Ojczyznę zająca szaraka stanowi Europa, ale został on szeroko introdukowany. Obecnie zamieszkuje Europę (bez północnej części Skandynawii i Półwyspu Iberyjskiego) i Azję, od Irlandii do zachodniej Syberii, a na południe przez Środkową Azję do Iranu. Został także wprowadzony w Ameryce Północnej i Południowej. Niegdyś pospolity, obecnie jego liczebność spada wskutek intensyfikacji rolnictwa. W Polsce jest pospolitym mieszkańcem otwartych terenów całego kraju.

## Czy wiesz, że...

Zając szarak może uciekać z prędkością 80 km na godzinę i jednym skokiem pokonać odległość 2,5 m. Potrafi w czasie biegu wykonywać nagłe zwroty nie zmniejszając szybkości

## Tryb życia

Jako zwierzę pochodzenia stepowego, zając szarak osiedla się na terenach otwartych, w tym rolniczych. Unika dużych i zwartych lasów, ale można go spotkać w młodnikach, zagajnikach i na obrzeżach lasów. Poza okresem rui prowadzi samotny tryb życia. Nie kopie nor, czasami tylko wygrzebuje dołek i wyściela go trawami, a na ogół chroni się w płytkich kotlinkach i pod krzewami. Największą aktywność wykazuje o zmierzchu. W obliczu zagrożenia nieruchomo przywiera do ziemi w zagłębieniu terenu lub rzuca się do ucieczki. Biega szybko, długimi skokami.

## Odżywianie

Jest to gatunek roślinożerny. Odżywia się roślinami zielnymi, liśćmi, trawami, młodymi pędami krzewów, warzywami (pietruszka) z pół uprawnych i ogrodów. Jesienią zjada najwięcej roślin oleistych i oziminy. W zimie obgryza korę z młodych drzewek.

## Rozmnażanie i rozwój

Okres rozrodczy jest zależny od warunków klimatycznych i może trwać od stycznia do września. W ciągu roku samica daje 3 -4 mioty. W okresie rui samce staczają walki stając na tylnych kończynach i „boksując” się przednimi. Ciąża trwa 42 -44 dni. W miocie może być od 1 do 5 młodych. Rodzą się one pokryte sierścią i z otwartymi oczami. Matka pozostawia je ukryte w zagłębieniu i wraca, aby je nakarmić 1 -2 razy dziennie. Laktacja trwa 3 tygodnie. Dojrzałość płciową zając szarak osiąga w wieku 6 -9 miesięcy. Żyje 8 -12 lat.
Zwierzęta i rośliny w Świętokrzyskim Parku Narodowym

Na terenie Świętokrzyskiego Parku Narodowego stwierdzono występowanie ponad 4000 gatunków zwierząt. Jego fauna jest zbadana nierównomiernie. Obok w miarę dobrze poznanych kręgowców, mamy do czynienia z nadzwyczaj bogatą w gatunki grupą bezkręgowców. I tutaj więcej jest grup słabo lub bardzo słabo określonych. Istnieją również takie, o których w parku nic nie wiadomo. Można się jedynie spodziewać ich obecności w związku z występowaniem odpowiednich dla przedstawicieli tych grup biotopów.

W porównaniu z obszarami sąsiednimi, ŚPN wyróżnia się większym udziałem gatunków górskich i borealno-górskich. Wiele z nich występuje na granicy zasięgu, a także na stanowiskach izolowanych lub wyspowych. Na granicy zasięgu występuje 39 gatunków zwierząt bezkręgowych i 9 ssaków. Zasięgiem wyspowym charakteryzuje się 20 gatunków bezkręgowców i 1 gatunek płaza. Na stanowiskach izolowanych w ŚPN występuje 45 gatunków bezkręgowców.

W faunie ŚPN można wyróżnić gatunki będące reliktami polodowcowymi, wśród których wyróżnia się relikty plejstoceńskie i wczesnoholoceńskie. Należy do nich m.in. 6 gatunków ślimaków, 11 gatunków owadów i 1 gatunek płaza. Gatunki reliktowe mają charakter dysjunkcyjny lub wyspowy. Utrzymały się one na obszarze Gór Świętokrzyskich (głównie Łysogór) ze względu na chłodniejszy klimat. Wyginęły natomiast na sąsiednich, niżej położonych obszarach. W przypadku niektórych endemitów najbliżej spokrewnione z nimi gatunki znane są dopiero z obszaru Karpat i Sudetów
Jaskółka dymówka

Jest bardzo podobna wielkością i budową ciała do jerzyka. Bardzo smukła sylwetka, cienkie, ostre skrzydła oraz rozdwojony ogon pozwalają na bardzo szybki, zwinny i wytrwały lot. Podobieństwo nie wynika jednak z pokrewieństwa gatunków, lecz z faktu, że zarówno jerzyki, jak i jaskółki żywią się takim samym pokarmem – drobnymi owadami latającymi. Pierwszą wskazówką do odróżnienia, czy mamy do czynienia z jerzykiem, czy jaskółką, jest miejsce występowania. Jerzyki są mieszkańcami miast, jaskółki zaś spotykamy na wsi - w obrębie i w pobliżu wiejskich zagród. Drugą różnicą jest ubarwienie: w odróżnieniu od jednolicie czarnych jerzyków, jaskółki mają biały brzuch. Najpopularniejsza z polskich jaskółek – dymówka - odznacza się rdzawobrązową plamą nad dziobem i na podgardlu. Reszta ciała jest czarnogranatowa.

W Polsce występują trzy gatunki jaskółek: dymówka, oknówka i brzegówka. Trzy siostry mają swoje specyficzne zwyczaje dotyczące miejsca i sposobu gniazdowania.

Dymówka lepi gniazdo pod powałą w środku obór, stodół czy budynków gospodarczych. Jest ono zbudowane z gliny, błota i traw. Nie potrzebuje dodatkowego dachu, więc jest otwarte od góry. Dymówka jest zdecydowanie najbardziej rozśpiewana i przez to najczęściej zauważana z zamieszkujących u nas jaskółek. Głos wabiący to wysokie w tonie zawołania, składające się z podobnych wyrazów mających od jednej do czterech sylab. Każdy wyraz jest zazwyczaj powtarzany dwukrotnie. Śpiew dymówki to głośny, nieco świdrujący szczebiot. Fraza w trakcie śpiewu jest długa, przeciągnięta, podkreślana terkoczącym przerywnikiem.

Gniazdo oknówki znajduje się pod okapem na zewnętrznych ścianach budynków. Do środka prowadzi tylko niewielki otwór. Śpiew oknówki nie ma stałej, określonej struktury. Jest bardziej miękki i cichszy, mniej natarczywy.

Trzecia siostra - brzegówka wydrapuje pazurami i dziobem norę w pionowych piaskowych ścianach wykopów, bądź nadrzecznych skarpach podmytych przez wodę. Nora taka może mieć nawet do 2 m długości. Ze względu na miejsce zamieszkania – poza ludzkimi siedzibami – brzegówka jest zdecydowanie rzadziej spotykana od krewniaczek. Jest od nich nieco mniejsza i niepozorna przez burawy wierzch ciała i skromny, mało zróżnicowany śpiew.
Odczyn substancji w domowym gospodarstwie

**Cele**:

* pogłębianie wiedzy o kwasach i zasadach
* wyszukiwanie kwasów i zasad w substancjach codziennego użytku i
* substancjach spożywczych

**Potrzebne materiały**:

* pojemniki (tyle ile jest substancji), mogą być pudełka po jogurtach, słoiczki,

szklanki itp.

* substancje do badania – co mamy w domu np. proszek do prania, mydło,

odkamieniacz, płyn do naczyń, udrażniacz do rur, kwasek cytrynowy, woda z
ogórków i inne

* wywar z czerwonej kapusty
* woda destylowana do żelazek

**Wykonanie wywaru z czerwonej kapusty**:
Posiekać kilka liści czerwonej kapusty, zalać wodą i zagotować. Zlać wodę z
gotowania kapusty do słoiczka i zostawić do ostygnięcia – wywar gotowy.
Powinien mieć granatowy kolor.

**Wykonanie doświadczenia**:
W przygotowanych pojemnikach umieścić substancje z gospodarstwa domowego
i podpisać. Substancje stałe rozpuścić w wodzie destylowanej. Do substancji w
pojemnikach po kolei dodawać wywar z czerwonej kapusty i notować zmiany
zabarwienia w przygotowanej tabeli. Granatowy wywar zmienia swoje
zabarwienie w kwasach na czerwony kolor a w zasadach na zielony aż do
żółtego.
Królik Domowy

Królik domowy (Oryctolagus cuniculus f. domesticus) – udomowiona forma królika europejskiego (Oryctolagus cuniculus), zajęczaka z rodziny zającowatych. Prawdopodobnie po raz pierwszy udomowiony w Hiszpanii. Po podbiciu Hiszpanii przez Rzymian hodowla królików została przeniesiona na teren cesarstwa rzymskiego.

Początkowo celem hodowli królików było tylko zwiększenie masy ciała. Z czasem zaczęto je hodować również dla wełny i skór. Królik ma nie tylko znaczenie gospodarcze, jest również wykorzystywany jako zwierzę laboratoryjne i coraz częściej pełni funkcję zwierzęcia domowego, trzymanego dla towarzystwa.
Kruk

To największy przedstawiciel rodziny krukowatych. Długość ciała dochodzi do 50 cm, rozpiętość skrzydeł do 120 cm, a waga do 1,5 kg. Pióra o metalicznym połysku, a także dziób i

 nogi są jednolicie czarne. Kruk ma silne pazury, klinowato zakończony ogon, mocny, gruby dziób i nastroszone pióra na podgardlu. Ubarwienie, potężna sylwetka i spokojne, czasem flegmatyczne zachowanie, nadają mu cech dostojności i elegancji. Podziw budzi także sylwetka szybującego ptaka: szerokie na całej długości skrzydła są ustawione prostopadle do ciała. Na końcach skrzydeł, niczym rozcapierzone palce, odznaczają się poszczególne lotki. Sylwetka kruka kołującego na niebie budzi respekt wśród jego potencjalnych ofiar: gryzoni i ptaków.

Kruki zamieszkują zwarte kompleksy leśne, góry i skaliste nabrzeża. Żyją w parach lub samotnie, rzadko łącząc się w grupy. Na zimę najczęściej nie odlatują pozostając w swoim rewirze lub nieznacznie migrując w poszukiwaniu żerowisk. Do lat 30. XX wieku kruki były zwalczane przez myśliwych z powodu ich rzekomej szkodliwości dla zwierzyny łownej. Od momentu objęcia gatunku ochroną prawną, liczba kruków powoli rośnie i stopniowo pojawiają się one na terenach, gdzie zostały doszczętnie wytrzebione. Najbardziej charakterystycznym głosem kruka jest głębokie, powolne krakanie dochodzące najczęściej z wysoka. Głos jest czysty, nieco wibrujący, raczej miękki. Rzadko wtrącane są bardziej szorstkie tony. Oprócz tego kruk ma też bogaty repertuar śpiewów, wykonywanych zazwyczaj w samotności lub w formie rozmowy pomiędzy partnerami. Podobno każda para ma swój, nieco odmienny system odezwań i melodii. Nic dziwnego, że krukowate są uważane za ptaki wyjątkowo zdolne. Kruk – nawet wśród innych krukowatych – wyrasta na intelektualną elitę.
Skowronek

Najbardziej rozpoznawalnym mieszkańcem naszych pól i łąk jest skowronek. Ptak nieco większy i postawniejszy od wróbla. Na głowie ma niewielki czubek, utworzony ze skierowanych ku tyłowi piór. Barwa upierzenia – zarówno u samca, jak i samicy – jest szarobrązowa. Słomkowe i ziemiste ubarwienie pozwala bezpiecznie biegać po polach w poszukiwaniu pożywienia. W razie niebezpieczeństwa skowronek przytula się do ziemi pozostając praktycznie niewidocznym. Trudny do dostrzeżenia na ziemi, w powietrzu także nie jest łatwym obiektem obserwacji. W trakcie lotów tokowych wzbija się bowiem wysoko na około 100 m, gdzie nawet dla oka uzbrojonego w lornetkę pozostaje niewielkim punktem na tle słonecznego nieba.

Skowronek śpiewa wyłącznie w locie. Jego piosenka niesie się daleko w otwartych przestrzeniach pól. Trzepocząc skrzydłami zawisa wtedy w powietrzu wykonując nieprzerwanie składające się z kilku wysokich, zróżnicowanych dźwięków trele. Szybka melodia miękko wznosi się i opada, przeplatana co jakiś czas wibrującym, ostrzejszym trylem. Śpiew trwa od kilku do kilkunastu nawet minut. Pod koniec skowronek stopniowo obniża pułap. W pewnym momencie piosenka urywa się, a ptak ciasną spiralą spada na ziemię chowając się wśród traw.
Euphera Wikia

## Welcome to Euphera!

Euphera is the setting for a D&D 4e campaign in Colorado, played by 8 friends.

The dungeon master is Aaron Jordan, feel free to e-mail him with any questions you may have: aarjordan@gmail.com

## Setting

The story takes place on the world of Euphera.

Euphera is a diverse world with many climates and cultures. Many parts of Euphera are extremely dangerous due to the elements and the inhabitants, so a comprehensive map of the planet does not exist, however the general size of the planet is well known.

Euphera has a long history with many civilizations rising and falling, all along the way fighting for power and control.

Many inhabitants of Euphera posses Arcanic powers, so it even draws the attention of other planes of existence.

In ancient times, gods fought openly for power of Euphera. As time has gone on, the gods have taken a more passive approach, engaging in Euphera politics via influence and suggestion, however open engagement between gods and their followers will still happen from time to time.

## Player Characters

Aeowyn, a hamadryad witch.

Beorn, a human scoundrel.

Erevan, an eladrin bladesinger.

Khaelis, a dragonborn weaponmaster.

Klon, a human cleric.

Monashe, a wilden druid sentiel, with her companions Geistsabel and Hawkmoon.

Shalara, a tiefling sorcerer.

## Notable Characters/Items

The Orange Robe Crew

Ecrozahr's Magic Items

Adventuring Marketplace

## Story

### Heroic Tier:

Level 1: Where it all began

Level 2: The Thalstead Purge

Level 3: Into the Keep

Level 4: Danger in Dragus

Level 5: The Corruption of Iym Nalore

Level 6 (adjusted): The Heist at Grey Haven

Level 6 (adjusted): Zadicus the Shapeshifter

Level 6 (adjusted): The Founding of Adastra

Level 7 (adjusted): The Temple of Pelor

Level 7 (adjusted): The Seven

### Paragon Tier:

Level 8: Lanaya vs The Sacred One

Level 9: The Tarsius

Level 10: The Drachma

Level 11&12: The Kianarack

Level 13&14: The Final Artifact

Level 15&16: Nerull vs The Raven Queen

## Latest activity

Photos and videos are a great way to add visuals to your wiki. Find videos about your topic by exploring Wikia's Video Library.

File:Placeholder
Kukułka

W naszej leśnej wędrówce nie może zabraknąć kukułki. Jest to ptak wędrowny wielkości gołębia o szarej lub brązowawej barwie upierzenia. Spód ciała jest biały z ciemnoszarym, poprzecznym prążkowaniem. W locie kukułka przypomina nieco ptaki drapieżne ze względu na wydłużoną sylwetkę, długie, skierowane półkoliście ku tyłowi skrzydła i długi, rozszerzający się, zaokrąglony na końcu ogon.

W odróżnieniu od innych opisywanych ptaków, o kukułce nie można powiedzieć, że gniazduje. Bezpiecznie możemy za to użyć określenia, że przylatuje do nas na lęgi. Składa bowiem jaja w gniazdach innych drobnych ptaków owadożernych. Podrzucanie jaj nie jest nigdy sprawą przypadku. Aby dać szansę przeżycia swoim młodym, kukułka musi być nie lada specjalistką. Poszczególne osobniki wybierają gniazda określonych gatunków i znoszą jaja zbliżone wyglądem do jaj przyszłych żywicieli. Właściciele gniazd przyjmują takiego podrzutka i po wykluciu, kosztem własnych piskląt, karmią go i wychowują. Każde jajo kukułki składane jest w innym gnieździe, by młode nie konkurowały ze sobą i mogły otrzymać dość pokarmu od przybranych – zazwyczaj mniejszych od siebie – rodziców. Po wykluciu, w ciągu pierwszych trzech dni, pisklę kukułki wyrzuca z gniazda pozostałe jaja. W ten sposób samo absorbuje uwagę rodziców i szybko rośnie pożerając pokarm, który inaczej przeznaczony byłby do wykarmienia kilku piskląt. Głos samca kukułki to przede wszystkim melodyjne kukanie – powtarzane, lecz zawsze złożone tylko z dwóch sylab.

Dla zrównoważenia niesympatycznych skojarzeń związanych z pasożytnictwem lęgowym, trzeba przypomnieć, że głos kukułki jest wyczekiwany przez szukające męża panny, a liczba kuknięć pilnie przez nie liczona…
Cantherhines macrocerus

## Występowanie

Gatunek tropikalny, zasiedlający wody morskie maksymalnie do 40 metrów głębokości. Jest mieszkańcem Zachodniego Atlantyku od Florydy(USA) i wysp Bermudzkich do Sao Paulo w Brazylii. Na Wschodnim Atlantyku widziany na kamienistej wyspie St. Paul's.

## Budowa zewnętrzna

Osobniki dorosłe są ciemno brązowe oraz czasami występują na ich ciele oraz głowie wiele białych kropek. Płetwa ogonowa jest czarna z białym wygiętym paskiem oraz dwoma niewyraźnymi białymi kropkami. Wykazują dymorfizm płciowy. Osobniki dorosłe osiągają maksymalnie 46 cm długości.

## Biologia

Większość życia przebywają wśród rejonów raf koralowych lub kamienistego podłoża, czasem spotykane są wśród koralowców z rodzaju Gorgonacea, którymi takżę się żywią. Oprócz koralowców ich dieta składa się z gąbek oraz glonów morskich, także z koralowców o właściwościach parzących oraz meduzami oraz ukwiałami morskimi. Łączą się w pary w czasie rozrodu.
Praesens Casurus

Praesens Casurus is the current leader of the city of Thalstead.

His uncle was the former leader of Thalstead, and Praesens took control when his uncle passed on without any living sons.

Under his uncle, Thalstead prospered just as it had before under previous Casurus rulers.

Under Praesens, the city has declined rapidly, and is now a cesspool of crime and nefarious activity.

Many blame Praesens for the issues, but others feel it isn't entirely his fault.

On a day like any other, Praesens was strolling the Thalstead marketplace as he normally did.

Abruptly and forcefully, he was attacked from behind by a shadowy assassin. In the next moments, a group of assassins began attacking innocents in the crowd causing an uncontrollable chaos.

Several in the marketplace began to fight back and attempt to stop the madness.

A bald man in robes was whisked away during the confusion, but most of the patrons in the marketplace were surrounded by city guard as they attempted to gain control of the situation.
Bażant

## Wygląd

Ponieważ bażanty występujące w Europie są mieszanką podgatunków, poszczególne osobniki różnią się między sobą tonem upierzenia, a samce obecnością lub brakiem białej obroży. Długość ciała tych ptaków mieści się w granicach od 60 do 80 cm, rozpiętość skrzydeł 68 -80 cm, waga 1-1,5 kg. Samice są mniejsze, mają krótszy ogon i upierzenie szarobeżowe pokryte ciemniejszymi plamkami (doskonale zlewające się z otoczeniem, w którym wysiaduje), spód ciała prawie gładki. Samiec ma zieloną, z metalicznym połyskiem, głowę i szyję, dwa niewielkie czubki na potylicy. Wokół oczu duży obszar skóry jest nagi, w kolorze czerwonym. Na grzbiecie widnieje łuskowaty rysunek piór, przód ciała ciemny, połyskujący. Ogon bażanta jest długi, brązowy, z czarnymi, poprzecznymi pręgami.

## Biotop

Ptak ten lubi tereny dość wilgotne, gęste zarośla nadrzeczne, skraje pól uprawnych, skraje mniejszych drzewostanów o gęstym podszycie, a także łany trzcin. Oprócz miejsc zapewniających schronienie wymaga również drzew do nocowania i urozmaiconych żerowisk.

## Występowanie

Bażant pochodzi z Azji. Jako cenny gatunek łowny został aklimatyzowany w prawie całej Europie, Ameryce Północnej, Japonii, na Hawajach, w Nowej Zelandii. W Polsce średnio liczny, liczniej utrzymuje się tylko w tych rejonach, w których znajduje się pod intensywną opieką myśliwych. Osiadły.

## Lęgi

Gniazdo bażanta umiejscowione jest na ziemi, pod osłoną traw lub gałęzi, wysłane suchymi trawami. Jaja składane są w połowie mają, jest ich na ogół 8-12. zdarzają się samice o osłabionym instynkcie lęgowym, które składają jaja w cudzych gniazdach lub gubią gdziekolwiek. Na ogół jednak kura siedzi na gnieździe wytrwale. Wysiadywanie trwa 24 dni. Młode wykluwają się po 22-27 dniach. W wieku 12 tygodni zaczynają sypiać na drzewach.

## Pokarm

Kurak ten żywi się głównie ziarnem i młodymi roślinami, ale latem zjada także sporo owadów i innych bezkręgowców, w tym takie szkodniki upraw jak stonka ziemniaczana czy ślimaki.
Story 10/21

In 5/6ths land, a platoon of the city guard near the market rushed in after Praesens was assassinated. The commander of the platoon was interrogating people, and took special interest in Erevan and the interaction there with the shardmind. Monashe (Klepac) was able to find a shady person in the crowd, and convinced the guards to check him out. Meanwhile, the man standing next to Khaelis (Plate) was acting very shifty. Monashe managed to reveal a bunch of bombs strapped to the shifty guy's chest, and the guards investigating the shady person were killed in a suicide bomb attack. This prompted the dwarf leader of the city guards to order everyone brought to the keep. Just prior to being transported to the keep, the commander of the original platoon slipped a note to Khaelis.

While being transported to the keep, Erevan's sword was stolen by the city guard, but he was easily able to steal it back (almost too easy). The city guards took them to a supply silo that was converted into a torture chamber, and told Monashe "he can't see behind him". A monstrous executioner and the man who escaped the marketplace entered the room, and the executioner stayed to presumable torture the group plus 3 others (3 others being the bug massager, a merchant and a dwarf that seems to be sided with the people who plotted the assassination. Several people broke free of their chains, but Erevan drew the executioners attention. A fight ensued, and the 5 were able to subdue the executioner, even after the dwarf started helping him. Afterwards the group interrogated the dwarf, and he claimed he was working his way up a crime syndicate, and this was his big break. After things started getting tense, he flailed at Monashe, who killed him. He seemed almost happy to die at that point...

Meanwhile, in 1/6ths land, three men named Beorn, Cember and Apolly are fleeing the scene of Praesen's assassination. They decide to go to Cember and Apolly's hideout in the slums. Along the way, they encounter 2 nefarious men who are blocking the path. Beorn takes them on single handedly, and traps them by burning a cart blocking the path. Beorn was injured in the fight, and Cember and Apolly patch him up.

<--------- Previous Session                                                           Next Session --------->
Czajka

Na podmokłych łąkach i wśród wilgotnych, zaoranych pól spotykamy czajkę. Jest to ptak wielkości gołębia. Ma czarną twarz i pierś, czarny metalicznie opalizujący na zielono wierzch ciała i skrzydła. Brzuch i tył głowy są białe. Długi, cienki, zawinięty ku górze czarny czub na głowie dodaje czajce specyficznego, nieco zadziornego wyglądu. Nogi są czerwone, ze słabo rozwiniętą błoną pomiędzy palcami. Niezbyt długi dziób, nogi dwukrotnie dłuższe niż u gołębia i wyprostowana, bardziej pionowa postawa pozwalają czajce na wyszukiwanie owadów, dżdżownic, ślimaków i drobnych małży, kryjących się wśród wysokich traw bądź w bagnistej ziemi. Skrzydła, szerokie na całej długości, zakończone są miękko i półkoliście. Budowa skrzydeł pozwala czajce na wykonywanie niezbyt szybkich, ale akrobatycznych lotów, co ptak wykorzystuje w trakcie godów oraz do odstraszania konkurentów. Nagłe zwroty, fikołki i furkotanie skrzydeł robią wrażenie zarówno na samicach czajki, jak i większości drapieżników. Głos czajki ma charakter pojedynczych, donośnych kwileń złożonych z dwóch połączonych, różniących się od siebie sylab. Jękliwe zawołania wydawane przede wszystkim w trakcie lotu nabierają animuszu w trakcie efektownych lotów tokowych. W przypadku czajki trudno mówić o śpiewie. W trakcie poszukiwania partnerki, czy w przypadku zachowań służących określaniu terytorium, większą rolę pełni wygląd i sposób latania. Czajki należą do tzw. zagniazdowników. Ich pisklęta są pokryte gęstym puchem i już w 2-3 dni po wykluciu są gotowe – na razie pieszo – opuścić gniazdo w poszukiwaniu pożywienia.
Kret europejski

Kret europejski (Talpa europaea) – gatunek owadożernego ssaka z rodziny kretowatych, zaliczanej do rzędu Soricomorpha, zwyczajowo nazywany kretem.

Masa walcowatego ciała do 120 g, długość ciała do 17–20 cm. Pysk o ryjkowatym kształcie, zaopatrzony w 44 zęby. Oczy uwstecznione (o średnicy ok. 1 mm, prawdopodobnie niewrażliwe na światło). Uszy, cofnięte na tył czaszki, nie posiadają małżowin zewnętrznych, są natomiast zaopatrzone jedynie w fałd skórny i w specjalne włosy zamykające otwory słuchowe. Sierść czarna, charakteryzująca się wyjątkową gęstością włosów dwojakiego rodzaju: puchowych i pokrywowych (200 włosków na 1 mm²), przy dotknięciu dające wrażenie "aksamitnych"

Silne, łopatowate łapy z mocnymi zagiętymi do tyłu pazurami są przystosowane do kopania podziemnych tuneli. Szczególnie silne i duże są łapy przednie o zredukowanych kościach przedramienia.

Odżywia się dżdżownicami, larwami owadów i drobnymi kręgowcami, które lokalizuje dzięki czułemu słuchowi oraz włosom czuciowym na pysku i ogonie, czułym na drgania (stąd odstraszanie kretów polega na montowaniu odstraszaczy wibracyjno-akustycznych). Na głębokości 20–50 cm wykopuje system podziemnych tuneli o średnicy 6 cm, rozciągających na długość ok. 100–200 m (czasem do 1 km) i terytorium ok. 2000–6000 m², stanowiący rodzaj pułapki na faunę glebową (preferuje gleby żyzne i wilgotne). Korytarze drąży z prędkością 12–15 m/dobę, wypychając jednorazowo 100–150 g ziemi (tzw. kretowina), które następnie patroluje co kilka godzin[potrzebne źródło].
Największe kopce pojawiają się na glebach bagiennych, dochodzą nawet do 90 cm wysokości. Na powierzchni ziemi porusza się niezdarnie i rzadko się na niej pojawia.

Buduje podziemne gniazdo z mchu i trawy (czasem uzupełnione pionowym tunelem sięgającym wód gruntowych – rodzajem "studni"), obok którego znajduje się "spiżarnia", w której gromadzi żywe, unieruchomione dżdżownice (z umiejętnie podciętym zwojem nerwowym). Komora taka, w której znajduje się kilkaset dżdżownic, stanowi zapas pożywienia na zimę. Samica rodzi 2-7 nagich młodych po ciąży trwającej ok. 28 dni (zwykle raz w roku, późną wiosną). Nie zapada w sen zimowy (zimuje w korytarzach, około 50-60cm poniżej poziomu zamarzania), jest zwierzęciem bardzo ruchliwym i aktywnym, żyje ok. 2-4 lat, dojrzałość płciową osiąga po 1 roku życia. Krety żyją samotnie (z wyjątkiem rui przypadającej wiosną), przy spotkaniu są wobec siebie bardzo agresywne. Ciekawostką jest dobowy cykl aktywności kreta i jego bardzo głęboki sen (podczas którego chrapie). Kret jest aktywny przez ok. 4 godz., po czym mocno śpi przez ok. 3 godz. Jego największa aktywność przypada na godzinny poranne i wtedy właśnie powstaje najwięcej kretowisk.
Sosna

Cechy: Sosna pospolita może osiągać wysokość do 45 metrów, ma prosty, równy pień zakończony parasolowatą lub stożkową koroną. Gałązki i górna część pnia pokryta jest czerwono-żółtą korą, łuszczącą się warstwami, natomiast dolna część pnia ma korę grubą, wielobocznie popękaną, wewnątrz czerwoną. Szpilki sinozielone, sztywne o długości 4 do 7 centymetrów, osadzone po dwie, wokół gałązek. Szyszki ma osadzone pojedynczo lub po dwie, trzy, stojące długości do 7 cm, niedojrzałe zielone, później brunatnieją i pękają uwalniając uskrzydlone nasiona.

Rozmaitości: W Polsce ma duże znaczenie gospodarcze gdyż jest jednym z najpospolitszych drzew i dostarcza cennego drewna. Sosna od najdawniejszych czasów była stosowana w medycynie ludowej. Odwary z pączków, igieł lub zielonych szyszek stosowano do leczenia szkorbutu, puchliny wodnej, reumatyzmu, bólów zębów, artretyzmu, gruźlicy, chorób skóry, ukąszeń żmii itp. Bursztyn, czyli skamieniała żywica sosny był od wieków amuletem i lekiem na wiele schorzeń.

Pochodzenie: Europa, Azja.

Lokalizacja: Lasy całego kraju.
Jeleń wschodni

## Wymiary/Budowa

Zwykle długość ciała ok. 1,5 m, wysokość około 85 cm. Niektóre podgatunki mogą być nieco większe. Latem jest umaszczony kasztanowato z podłużnymi szeregami białych plamek, zimą jednolicie szarobrązowy. Z tyłu pośladków nosi talerz (zwany też lustrem) - dużą łatę białej, czarno obrzeżonej sierści.

## Występowanie

Zamieszkuje południowe Chiny, Japonię, Koreę, Mandżurię i rejony nad Amurem. W Japonii zostały już przed kilkuset laty oswojone i hodowane. W Europie szczególnie licznie gatunek ten został wprowadzony w Wielkiej Brytanii, Francji, Danii i Niemczech. W byłym Związku Radzieckim gatunek ten wprowadzano w celu zwiększenia ilości dziczyzny, ale też ze względu na „panty”. Jest to świeżo odrastające poroże pokryte skórą, stanowiące poszukiwany środek leczniczy w medycynie chińskiej. Obecnie uzyskuje się je na specjalnych fermach. Z powodzeniem gatunek ten introdukowano w Australii, na Nowej Zelandii, w Ameryce Południowej i na Madagaskarze. Zamieszkuje prześwietlone lasy liściaste, lasy mieszane, rozległe parki na nizinach i niewysokich położeniach górskich. Swój sukces w dużym stopniu zawdzięcza odporności na surowe warunki zimowe. Być może przyczynia się do tego również pośrednia wielkość, pomiędzy małym jeleniem a dużą sarną.

## Tryb życia

Pod względem organizacji życia społecznego przypomina inne średniej wielkości gatunki jeleniowatych. Jest aktywny w ciągu dnia i nocą. Pozostaje raczej pod osłoną drzew, starając się unikać otwartych przestrzeni. Szybko się męczy podczas pościgu i mogą być dla niego groźne wałęsające się psy.

## Odżywianie

Podobnie jak inne jelenie jest wyłącznie roślinożerny, jednak bardziej wymagający w wyborze pokarmu od jelenia szlachetnego, gdyż słabiej przyswaja twarde tkanki roślinne
Gady

Gromada gadów (Reptila) to zmiennocieplne kręgowce – temperatura ich ciała zależy od temperatury otoczenia. W większości zamieszkują ląd. Skóra gadów jest sucha, pokryta łuskami lub tarczkami. Gady okresowo zrzucają naskórek. Podobnie jak u ptaków i ssaków u gadów dochodzi do zapłodnienia wewnętrznego. Zdecydowana większość gadów jest jajorodna, chociaż są znane gatunki jajożyworodne (młode uwalniają się osłon jajowych tuż przed porodem lub w jego trakcie). Wśród gadów spotykamy zwierzęta beznogie i z czterema kończynami.

Do tej pory odkryto ponad 8000 gatunków gadów. Największym współczesnym gadem jest krokodyl różańcowy osiągający do 7 metrów długości przy wadze dochodzącej do 1000 kg, a najmniejszym bekon z gatunku Sphaerodactylus ariasae osiągający całkowitą długość 14-18 mm.
Level 10: The Drachma

Level 10 involved the group meeting with Visimeon in Solstice when they were expecting to meet up with Zadicus, and realizing that other people could see their planar activities. That was generally bad, because as they grew in power more and more people were wanting them dead.

They decided to look for the next Ecrozahr item, and learned it was on the other side of the continent in a town called Lumence.

The town was very rigidly controlled, 1984 style, but at the moment was under a heavy amount of chaos and rioting. The group broke into the Bureau of Order where the item was supposed to be found, and after defeating a cadre of magical traps, managed to recover Ecrozahr's robes, the Drachma.

The robes blocked others from spying on your extra-planar activities.

The group then set off to find the next Ecrozahr item, which led them to a ship at sea which was eaten by a Kraken. They found out the item, and urn, had been smashed. They recovered 2 pieces of it, and killed the Kraken.

Story 8/11/2019

Story 10/12/2019

Story 1/4/2020

Story 3/23/2020

Story 4/18/2020

<------------ Previous Level

Next Level ------------------>
Królik

Królik – polska nazwa zwyczajowa kilku gatunków zajęczaków z rodziny zającowatych. Mianem tym określa się zwierzęta należące do rodzajów Sylvilagus (m.in. królik bagienny i królik błotny) oraz Oryctolagus, do którego należy królik europejski (królik dziki) oraz jego udomowiona forma – królik domowy.
Dzięcioł duży

Specyficzną, ze względu na wydawane dźwięki, jest podrodzina dzięciołów. Charakterystyczne bębnienie jest związane nie tylko z poszukiwaniem i wydobywaniem owadów spod kory drzew. Stanowi także głos godowy. W okresie lęgowym dzięcioły wyszukują uschniętą gałąź i uderzając w nią dziobem wabią samice do odbycia godów. Szybkość i ton bębnienia jest charakterystyczny dla danego gatunku dzięcioła. Wysokość tonu poszczególne gatunki uzyskują wyszukując gałęzie o określonej grubości. W budowie ciała charakterystyczny dla dzięciołów jest dość długi, dłutowaty, bardzo silny dziób oraz sztywne, mocne sterówki ogona, którymi ptak podpiera się podczas kucia dziobem w pień drzewa.

W Polsce najpopularniejszym gatunkiem jest dzięcioł duży. Spotkamy go w lasach każdego typu, ale również w parkach miejskich, czy na cmentarzach. Długość jego dochodzi do 22 cm, ale duża część przypada na 9-centymetrowy ogon. Waga nie przekracza 90 g, co stanowi około 1/3 wagi gołębia. Efektowny wygląd nadaje mu intensywnie czerwona przepaska na potylicy i plama na podbrzuszu. Reszta ciała jest pstrokata: w białe i czarne także wyraźnie rozdzielone pręgi i cętki. Podobne pod względem upierzenia są dzięcioł średni i mały - dzięciołek. Ten ostatni rozmiarem jest podobny do wróbla, lecz jego waga dochodzi zaledwie do 25 g.

Nie wszystkie dzięcioły z równą pasją posługują się bębnieniem. Bywają gatunki – jak dzięcioł zielony – bębniące rzadko, lub - jak dzięcioł średni – prawie wcale. W niektórych przypadkach łatwiej więc usłyszeć i rozpoznać gatunek po śpiewie.
Babirussa

## Wygląd

Długość ciała wynosi 80 -110 cm, wysokość w kłębie 65 -80 cm, długość ogona 27 -32 cm, masa ciała sięga 100 kg. Babirussa ma pokrój ciała typowy dla świń, ale jej nogi są

stosunkowo długie. Wydłużony, masywny pysk zaopatrzony jest w nozdrza otoczone chrzęstną tarczą. Charakterystyczną cechą są dwie pary kłów przypominających rogi, z których górne (mogą u samców osiągać kilkadziesiąt cm długości) przebijają kości szczękowe i skórę i, podobnie jak dolne, zakrzywiają się wyraźnie ku tyłowi. Skóra babirussy jest szorstka i prawie nieowłosiona, w kolorze brunatnoszarym, a pojedyncze włosy mają barwę żółtoszarą. Na podgardlu i brzuchu zwisają fałdy skórne. Samica ma tylko jedną parę sutek.
Słowik

W ciepłe majowe wieczory serca rozgrzewa melodyjny śpiew słowika. To niepozorny ptak nieco większy od wróbla, o szczuplejszej budowie. Szaro-brązowo-bura szata rzadko pozwala dostrzec go w gęstych zaroślach. Chętnie gniazduje na brzegach lasów liściastych i mieszanych, w śródpolnych zadrzewieniach, w dolinach rzecznych, ale także w wilgotnych parkach i ogrodach. Słowik nie jest ptakiem bardzo licznym, ale znanym i kojarzonym ze względu na śpiew rozlegający się głównie wieczorami i w nocy. Powody tego romantycznego zachowania są czysto praktyczne. Słowiki podróżują nocą aby uniknąć niebezpieczeństw ze strony ptaków drapieżnych. W naszych parkach i ogrodach jako pierwsze, pod koniec kwietnia, pojawiają się samce. Swoje trele zaczynają wtedy, gdy jest szansa, że usłyszą je przylatujące z południa samice. Skusiwszy już swoją wybrankę słowik odzywa się rzadziej. Można go za to usłyszeć także w ciągu dnia. Wtedy śpiew nie służy już zalotom, ale obwieszcza granice terytorium danej pary.

W Polsce występują dwa gatunki słowików: szary i rdzawy.

Polska leży na granicy stref występowania dwóch gatunków słowików: na wschód od linii Wisły popularniejszy jest słowik szary, na zachód – słowik rdzawy. Z wyglądu różnią się nieco jedynie odcieniem upierzenia. Śpiew jest jedyną i nieomylną wskazówką do określenia, z którym gatunkiem słowika przyszło nam się spotkać. Słowik szary jest uważany za wirtuoza wśród śpiewaków. Jego śpiew jest donośny i melodyjny o głębokim, fletowym tonie. Piosenka porównywana jest ze śpiewem drozda śpiewaka przez obecność rozdzielonych, kilkakrotnie powtarzanych wyrazów o różnym brzmieniu. Słowik szary kończy prawie każdą zwrotkę charakterystycznym suchym terkotem.
Bocian biały

Jest przedstawicielem ptaków brodzących, które charakteryzują się przede wszystkim długimi nogami umożliwiającymi poruszanie się po podmokłych łąkach, rozlewiskach i płytkich zbiornikach wodnych. Drugą cechą jest długa szyja i dziób, które ułatwiają wypatrywanie pokarmu i wyciąganie go spomiędzy traw lub spod powierzchni wody. Dziób bociana białego ma długość od 16 do 20 cm. Długość całego ciała wynosi niewiele ponad metr, rozpiętość skrzydeł przekracza zaś 2 m. Ciężar ciała to około 3-4 kg. W czasie lotu szyja bociana jest wyciągnięta do przodu, nogi, wyprostowane, wystają daleko z tyłu ciała. Dziób i nogi bociana są czerwone, upierzenie w czysto białym kolorze, tylko lotki – czyli pióra na końcach skrzydeł i ogona – czarne. Bociany chętnie zamieszkują wilgotne tereny nizinne urozmaicone bagnami, podmokłymi łąkami i pastwiskami. Gniazdują wyłącznie w pobliżu ludzkich siedzib, a nawet bezpośrednio w ich obejściu: na drzewach, szczytach domów i stodół, kominach, słupach energetycznych. W Polsce bocian jest ptakiem popularnym. Jego liczebność szacuje się na ponad 40 tys. par, lecz w innych krajach Europy jest gatunkiem rzadkim, a nawet niespotykanym. W Holandii, Danii czy we Włoszech bociany występują jako pojedyncze pary. Kilkaset zaledwie par zanotowano we Francji, a kilka tysięcy na terenie całych Niemiec. Granica występowania bocianów związana jest ze strukturą upraw rolniczych. Wydajne rolnictwo, związane z intensywną uprawą i osuszaniem terenów, daje efekty ekonomiczne, ale niejednokrotnie eliminuje ze środowiska liczne populacje zwierząt. Dorosły bocian nie śpiewa. Jego głos ogranicza się do cichego syczenia. Nieomylną oznaką obecności bociana jest jednak klekot wywołany szybkimi uderzeniami dzioba. Podczas klekotu bocian, stojąc na gnieździe, przegina szyję do tyłu i kładzie głowę na grzbiecie. Bocian jest w Polsce ptakiem lubianym i szanowanym. Gospodarz, na którego domu buduje gniazdo czuje się wyróżniony. Bocian przynosi bowiem pod dach szczęście. Podobno ma też niejasne związki z rodzeniem się dzieci…
Rudzik

To ptak z rodziny drozdowatych. Jest nieco mniejszy od wróbla. Ma krępą, zwartą budowę ciała. Uwagę zwraca wydatny brzuch i osadzona nisko na tułowiu – jakby bez pośrednictwa szyi – głowa. Spiczasty, nieduży dziób jest przystosowany do łowienia owadów, wyciągania ślimaków i wydobywania z ziemi dżdżownic. Wierzch ciała jest szarobrązowy, wpadający w oliwkowy odcień. Od białego brzucha odznacza się ceglastoruda plama biegnąca od okolicy oczu głęboko na podgardle. Tworzy ona wrażenie kolorowego śliniaka chroniącego jasny brzuch przed zabrudzeniem.

Rudzik jest popularnym mieszkańcem lasów, parków i ogrodów. Najczęściej spotkamy go nisko przy powierzchni ziemi gdzie poszukuje pokarmu charakterystycznie skacząc z miejsca na miejsce. Także gniazdo buduje zazwyczaj na powierzchni ziemi, chowając je w ziemnym zagłębieniu, pomiędzy korzeniami czy w głębokim mchu. U rudzika widać zdecydowany podział na sprawy „przyziemne” związane z wyżywieniem czy utrzymaniem rodziny oraz sferę wyższą: związaną z miłością i sztuką. Rudzik bowiem śpiewa najczęściej siedząc wysoko na gałęziach drzew i wierzchołkach krzewów. Piosenkę rudzika poprzedza kilka wysokich tonów, z których zawiązuje się krótka piosenka złożona z różnorodnych, opadających treli. Dźwięk jest czysty, nieco melancholijny, o miłym brzmieniu. Rzadko zdarza się by rudzik powtórzył frazę. Za każdym razem śpiewa ją nieco inaczej tworząc swoiste wariacje. W swoich improwizacjach często czerpie inspiracje od innych gatunków.
Łasica

## Wygląd

Łasica jest najmniejszym ssakiem drapieżnym w Europie. Długość jej ciała waha się w granicach 12 -26 cm, ogona 2 -8 cm, waga również ma dużą rozpiętość -od 30 do 250 g. Samce są znacznie większe od samic. Łasica ma długi, niezwykle gibki tułów, krótkie kończyny o owłosionych stopach, bardzo krótki ogon, niewielką głowę z małymi zaokrąglonymi uszami. Sierść jest krótka, gładka i lśniąca. Latem wierzch ciała i ogon są jednolicie rudobrązowe, a spód ciała jest wyraźnie odgraniczony -biały. Na pysku mogą występować małe białe plamki, a na brzuchu większe -brązowe, których kształt i rozmieszczenie są charakterystyczne dla poszczególnych osobników. W północnej części zasięgu zimą sierść zmienia barwę na całkowicie lub częściowo białą.

## Występowanie

Areał występowania łasicy obejmuje całą Europę z wyjątkiem Irlandii i Islandii, Amerykę Północną, północną i wschodnią Azję i północną Afrykę. W Polsce jest to gatunek pospolity w całym kraju.

**Czy wiesz, że...**

Łasica potrafi biec niosąc upolowaną ofiarę ważącą połowę jej własnej masy.

Jeśli przenosi jajo za duże do uchwycenia pyskiem przytrzymuje je pomiędzy podbródkiem, a pyskiem.

## Tryb życia

Typowe dla łasicy siedliska to brzegi lasów, pola uprawne, cmentarze, zarośla wśród łąk, parki. Nie unika sąsiedztwa wsi i miast. Jest aktywna przez całą dobę, ale najbardziej o zmierzchu i świcie. Jest szybka i zwinna, doskonale biega i skacze, w razie potrzeby nieźle pływa, często porusza się skokami. Kryjówki zakłada pod stosami kamieni, korzeniami, zwalonymi pniami, w zabudowaniach lub norach upolowanych ofiar. Zagrożona częściej reaguje atakiem niż ucieczką, a w chwilach silnego przerażenia może wydzielać cuchnącą woń z gruczołów przyodbytniczych.

## Odżywianie

Łasica jest typowym mięsożercą. Jej pokarm stanowią przede wszystkim gryzonie (norniki, myszy), które ściga wytrwale nawet pod śniegiem lub pod ziemią, w ich własnych norach. Poluje również na krety i ptaki, a większe osobniki również na zające. Oprócz tego zjada owady, żaby, jaszczurki, ryby, jaja ptasie. Te ostatnie potrafi zręcznie nakłuwać i wysysać ich zawartość. Przy dużej ilości pokarmu robi zapasy z gryzoni lub jaj.

## Rozmnażanie i rozwój

Ciąża u tego gatunku nie jest przedłużona jak u innych łasicowatych i trwa ok. 5 tygodni. Młode w liczbie 4 -10 przychodzą na świat w gnieździe wyścielonym trawą i liśćmi. W roku ma miejsce 1 lub 2 mioty. Samica starannie opiekuje się młodymi, które otwierają oczy po ok.3 tygodniach, a ssą do 12 tygodni. Jednak już po 8 tygodniach potrafią samodzielnie zabijać zdobycz. Samice osiągają dojrzałość płciową po 9 miesiącach życia (do tego czasu rozstają się już z matką). Łasice żyją 3 -7 lat.
Anakonda zielona

Jeden z największych węży świata zamieszkuje brzegi niektórych rzek w Ameryce południowej, Z uwagi na siłę i agresję budzi strach wśród okolicznej ludności, jest jednak coraz rzadszym dusicielem.

## Wygląd

Potężny dusiciel o ciężkim, muskularnym ciele i dużej głowie. Powszechnie spotyka się osobniki 4-5 metrowe, większe obecnie są rzadko spotykane. Historyczne przekazy mówią o anakondach osiągających nawet ponad 10 metrów długości, nie są one jednak potwierdzone. Jasnooliwkowe ciało pokrywają liczne, ciemnobrązowe lub czarne duże owalne plamy. Na bokach jasnoszarej głowy dwa czarne pasy. Pozornie ociężała w wodzie potrafi się błyskawicznie poruszać.

## Występowanie

Spotykana w Ameryce Południowej w dorzeczach największych rzek. Z uwagi na degradację siedlisk (postępującą wycinka puszczy tropikalnej) obszar jej występowania stale się zmniejsza.

## Środowisko i tryb życia

Zamieszkuje dorzecze Amazonki i Orinoko. Spotykana nad brzegami rzek, starorzeczy i mulistych jezior wśród tropikalnej dżungli. W ciągu dnia najczęściej wyleguje się zwinięta spiralnie na okazałym konarze zwisającym nad wodą. Często wybiera miejsca w pobliżu wodopojów, co ułatwia jej polowanie na przechodzące pod konarem zwierzęta. Anakondy chętnie przebywają w wodzie, która jest dla nich zarówno miejscem wypoczynku i schronieniem jak i niekiedy dogodnym terenem łowieckim. Sprawnie pływa (z prędkością do 20 km/h) i nurkuje (pod woda może przebywać kilkanaście minut). Aktywna głównie o zmierzchu i w pierwszych godzinach nocnych, wtedy też najczęściej poluje.

## Rozmnażanie

Okres godowy przypada na porę suchą czyli od października do kwietnia. Do rozrodu przystępują samice o odpowiedniej wielkości (zazwyczaj minimum 3 letnie). W naturze są one oblegane przez kilka samców (często mniejszych od partnerki) które wzajemnie się stymulują do godów. Gatunek jajożyworodny, ciąża trwa od 115 do 135 dni, samica rodzi od kilkunastu do kilkudziesięciu młodych (zazwyczaj 30-40 ale rekord to 94 młode) o długości 70-80 cm każde.

## Pokarm

Poluje na wszelkie zwierzęta o odpowiedniej wielkości, ofiarę błyskawicznie dusi splotami potężnego ciała. Młode okazy polują na mniejsze ssaki i ptaki oraz gady i ryby. Dorosłe okazy pożerają najczęściej ssaki przybywające do wodopoju (np. aguti, kapibary, tapiry) a także duże brodzące ptaki wodne (m. in. różne gatunki czapli). Niekiedy ofiarą anakond padają zwierzęta hodowlane (świnie, kozy nawet psy) lub wyrośnięte drapieżniki (kajmany a nawet jaguary). Niepotwierdzone relacje mówią o pożeraniu ludzi, co biorąc pod uwagę agresywność, rozmiary i silę węża jest prawdopodobne.