Patrick Flannigan

*"Uważaj za Tobą! Trzygłowa małpka!"*

## Rodzina

Morgan Flannigan - martwyMarzia Flannigan - martwa

Agnes Sowerbutts - żywa

## Wczesne lata

*Em... Nawet nie wiem od czego zacząć. Czy, w ogóle wiesz z kim rozmawiasz? Czy masz jakiekolwiek pojęcie, brachu, kim jestem? Otóż pozwól, że Cię oświecę.*

*Jestem Patrick Flannigan, niepowstrzymana siła natury i najstraszliwszy przyszły-pirat jaki żeglował po oceanach Azeroth! Nie wierzysz? To posłuchaj tego...*

*Urodziłem się i dorastałem w Wichrogrodzie. Moja matka, świeć Światłości nad jej duszą, zmarła kiedy miałem dwa lata. Zapytasz pewnie, gdzie był wtedy Twój ojciec? Hah, mój ojciec, brachu, był największym poszukiwaczem skarbów po tej stronie Azeroth. Oj tak, każdy wilk morski słyszał o Morganie Flanniganie i o bogactwach jakie przywoził z podróży. Ale wracając, kiedy ojciec żeglował trafiłem pod opiekę starej Agnes, siostry mojej matki. I niech się stara flądra smaży w czeluściach piekielnych! Tak, zapisz to. Zamiast chociażby spróbować dostrzec talent jej siostrzeńca, bezczelnie próbowała go stłamsić. Nazywała to "robieniem ze mnie porządnego człowieka" ale ja doskonale wiedziałem jaka była prawda. Czy ona w wieku 7 lat była przywódczynią grupy kieszonkowców z sierocińca? Otóż nie. Najzwyczajniej ta stara panna z ośmioma kotami zazdrościła mi zaradności, którą odziedziczyłem po tacie. A skoro już o tym mowa...*

## Młodość na morzu

*Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj... W dniu moich 8 urodzin w drzwiach domu Agnes pojawił się on. Mój wzór, idol, jedyny i niepowtarzalny Morgan Flannigan! Otrzymałem wtedy najwspanialszy prezent, bardziej drogocenny niźli najrzadsze kamienie szlachetne Azeroth. Kapitan wrócił po swojego syna, oferując mu miejsce na pokładzie swojej Aeris. Zgadnij po jakim czasie byłem spakowany? Hm... Blisko, 4 minuty. Tak czy inaczej, tego dnia wypłynęliśmy razem w nową podróż, zostawiając Wichrogród i tą starą ropuchę za nami.*

*Nawet nie wiesz, jak szybko mija czas, kiedy robi się to, do czego było się stworzonym już od lat. Ojciec nauczył mnie wszystkiego co umiem, od szermierki, przez geografię Azeroth, aż po nawigację. Zwiedziliśmy razem kawał świata, od Booty Bay aż po Gadżeton. Pamiętam jaki dumny byłem, maszerując tuż przy ojcu i patrząc jak wielki budzi podziw wśród innych żeglarzy. Dzięki temu już w wieku 12 lat znałem większość najbardziej wpływowych kupców, lichwiarzy, żeglarzy czy nawet piratów działających w portach i większych miastach. Niestety... Wszystko co dobre w końcu się kończy, i tak też było tym razem.*

*Żeglowaliśmy z Booty Bay do Wichrogrodu. Mgła była gęsta jak zupa mleczna do tego stopnia, że dałoby się ją kroić mieczem. Nie, serio, jakbyś tak machnął parę razy... Nieważne, do rzeczy. Płynęliśmy zgodnie z wyznaczonym kursem... Aż tu nagle! Z naszej lewej strony wyłania się gigantyczna fregata! Na każdej burcie miała przynajmniej ze dwieście dział! Jak niemożliwe? Kto tu jest żeglarzem, ja czy Ty?! Wracając... Nawet się nie obejrzeliśmy jak pierwsza salwa roztrzaskała nam burtę. Aeris tonęła, a na jej pokład zaczynali wdzierać się piraci. W kilka sekund rozpętało się prawdziwe piekło. Wystrzały muszkietów ze strony fregaty, okropny dźwięk szabli przebijających się przez ludzkie ciało, marynarz z odrąbaną ręką desperacko strzelający ze swojego pistoletu. Wszystkie te dźwięki wciąż grają w mojej głowie, oj tak. W pewnej chwili jednak ktoś poderwał mnie z ziemi, a w następnej chwili byłem już w kajucie kapitańskiej razem z ojcem.*

*Wtedy właśnie wręczył mi ten papier... Ten przeklęty zwój, którego nakazał mi chronić za wszelką cenę. "Na tym zwoju wyryta jest droga do bogactw, o jakich ani Tobie ani mnie się nawet nie śniło. Znajdź je i niech nazwisko Flannigan nadal budzi respekt." To były ostatnie słowa jakie usłyszałem od ojca zanim wybiegł z kajuty prosto w wir walki. Kiedy zorientowałem się, że drzwi kajuty zostały zablokowane z drugiej strony, pozostała mi jedynie ucieczka oknami kajuty. Dryfując na samotnym kawałku drewna patrzyłem, jak Aeris razem z moim ojcem idą na dno. Morgan Flannigan, zginął tak jak żył... Nie! Nie z poderżniętym gardłem i szablą w brzuchu! Z mieczem w dłoni, w ogniu walki na swoim ukochanym statku! Jeszcze sobie przeczytam co tam nabazgrałeś. A tymczasem...*

## Świecie - nadchodzę!

"*Sprzedaje te piękne, skórzane kurtki..."*

*Już nawet nie pamiętam jak długo dryfowałem. Że co? Aaaa, co się stało ze zwojem? "Przecież wskoczyłeś z nim do wody!" A tu niespodzianka, bo to nie był wcale byle jaki zwój. Materiał zrobiony był z niezwykle twardego ale i giętkiego materiału, a inskrypcje zostały na nim wyryte, a nie zapisane. Więc jak widzisz, znowu jeden-zero dla mnie. Ale wracając. Po jakimś czasie dryfowania poprostu straciłem przytomność z wyczerpania. Spróbuj się przepłynąć gdzieś w taki sposób to zobaczysz o czym mówię. Obudziłem się na plaży... A nade mną stała największa i najszersza baba jaką kiedykolwiek widziałem! No mówię Ci, ze dwa metry wzrostu i ze dwieście kilo wagi. Kazała mówić do siebie Mamuśka McBride i to właśnie z tą kobietą los połączył mnie na kolejne kilka lat. Jak się okazało, była handlarką informacjami w Booty Bay. Jakim cudem nigdy wcześniej jej nie spotkałem? A widzisz, na tym polega ten fach. Ona miała swoich ludzi, którzy wykonywali jej polecenia. I właśnie ja miałem zostać jednym z nich.*

*Zaczynałem skromnie, ot zadania typu przynieść-wynieść-pozamiatać, jednak miało to swoje dobre strony. Przebywanie wśród prawdziwych piratów nauczyło mnie ich sposobów myślenia oraz radzenia sobie w poszczególnych sytuacjach. Sama Mamuśka natomiast nauczyła mnie retoryki, czytania mowy ciała oraz chyba najbardziej skomplikowanej sztuki na świecie - rozmawiania z kobietami. Podobało mi się tam, dobrze odnajdywałem się na ulicach tej pirackiej dziury, jednak nie to było moim przeznaczeniem. Dostałem od ojca spadek w postaci zadania, które tylko ja mogłem wykonać. W dniu moich 19 urodzin postanowiłem wyruszyć w świat. Myślałem, że Mamuśka będzie stawiać temu czynny opór, jednak okazała się bardziej wyrozumiała niż sądziłem. Tego dnia otrzymałem od niej miecz, prowiant oraz sakiewkę, a świat stanął przede mną otworem.*

## Ja, najemnik

*"Zawsze pobieram opłatę - krew lub złoto."*

*Życie najemnika wcale nie jest takie złe. Co prawda nie czujesz pod stopami twardych desek pokładu, a inni najemnicy polują na Ciebie jeśli coś przeskrobiesz, ale idzie z tego wyżyć. Podejmowałem się różnych zadań, od ochrony kupców, po skrytobójstwa. Przemycałem ludzi, zabijałem ludzi, robiłem wiele bardzo złych rzeczy, oj tak. Ale jak to mówią, z czegoś trzeba żyć. Poborca podatkowy? Czy ja Ci do cholery wyglądam na złodzieja?! W każdym razie... Kolejne lata życia minęły mi na niezliczonych podróżach. Odwiedziłem wszystkie miejsca, o których za młodu mogłem jedynie marzyć! Darnassus, Exodar, Żelazna Kuźnia... oj, długo mnie tam będą pamiętać... Ciekawe co u dziewczyn z Rogatej Rozklepichy... Jakie długi? Jakby mi ktoś powiedział, że za międzyrasowo płaci się podwójnie to nie byłoby żadnych długów! Ale no... Żyłem praktycznie z dnia na dzień, byle mieć co zjeść i gdzie spać, ale nie zapomniałem o zadaniu pozostawionym mi przez ojca. W czasie podróży natknąłem się na różnych ludzi. Pytałem handlarzy informacjami, innych najemników i podróżnych, ba! nawet magów, i żaden z nich nie był w stanie powiedzieć mi co oznaczają symbole na zwoju. Jednak pewnego dnia...*

## Quo vadis, Flannigan?

*Jeżeli jest jakaś porada, którą mógłbym dać przyszłym wędrowcom, byłoby to "Zawsze bądź przygotowany na czarną godzinę". Dzięki temu mam tyle ukrytych schowków w wielu miejscach na świecie. Rekord pobiłem chyba w Wichrogrodzie... Mam ich tam jedenaście... Ale wracając. Co prawda miałem ze sobą ten zwój, ale co by się stało gdybym go zgubił albo co gorsza, ktoś by go ukradł? Ojciec w zaświatach urwałby mi łeb. Myśląc co by tu począć z nieszczęsnym "papierem" trafiłem na pewnego człowieka. Poczciwy chłopina, a wygadany bardziej niż niejedna babka, to mu trzeba przyznać. I to właśnie on jako jedyny był w stanie mi pomóc. Nie rozwikłaliśmy co prawda tajemnicy zwoju, ale pomógł mi ukryć jego treść przed niechcianymi i zachłannymi spojrzeniami. Po tym nasze drogi się rozeszły, jednak obiecał mi, że jeszcze kiedyś się spotkamy. Eh, Menerove, Ty stary draniu, trzymaj się i nie daj się. I tu docieramy do kolejnej bardzo istotnej rzeczy w życiu podróżnika. To ludzie, których spotykasz na swojej drodze. Ludzie, którzy podadzą Ci pomocną dłoń, kiedy naprawdę jest ciężko. W takich momentach poznałem Saphię oraz Wilhelma. Ah, Saphia... Urocze dziewczę. Długie, praktycznie białe włosy, oczy - jedno niebieskie, drugie białe... Jedyne co mnie w niej niepokoi to jej torba... Co się głupio śmiejesz? Pisz i nie gadaj. A Wilhelm? O brachu, od tego typa aż czuć, że nie pierdoli się w tańcu. Zgadzamy się w tylu kwestiach, w ilu zgodni nie jesteśmy, ale cóż, różnie ludzie myślą, nie?*

*Mógłbym tak gadać i gadać w nieskończoność, ale już czuje jak cenne minuty życia przeciekają mi przez palce. Co przyniesie przyszłość? Oj, tego nie wie nikt. Ale jedna rzecz jest pewna. Jeszcze o mnie usłyszycie...*