Pomóc w kuchni

Stwierdziłeś, że bez wątpienia będzie to najlepsze zajęcie ze wszystkich wymagających uwagi. W końcu lepiej obrać kilka korobyli, zmyć brudne gary, uklepać jakiegoś schabowego i coś sobie podeżreć przy okazji. Nie wymaga to ostatecznie żadnych umiejętności, skoro nawet szczyle gotują w telewizji. Nie będziesz się przecież upadlać obsługując robaczywych szkopów jak niewolnik, a tym bardziej latać z zaszczaną szmatą. Jednak szybko pożałowałeś swej decyzji, gdyż stary pierdziel kazał ci się ubrać w rzeźniczy fartuch stworzony z posklejanych reklamówek Tesco, a na łeb nałożyć czepek, przywieziony przez Karola Siemaszko, światowego wnuka, który był na medycznej uczelni.

Kiedy przebrałeś się w ten niedorzeczny strój, Karol Siemaszko, niczym wprawiony przewodnik po Auschwitz, sprowadził cię na dół, do piwnicy, gdzie znajdowała się kuchnia i pokazał gdzie co leży. W momencie, w którym się tam znalazłeś, doznałeś szoku. Kuchnia była jeszcze ciemniejsza niż sama główna sala. Przede wszystkim była to zasługa niebotycznej ilości sadzy, tłuszczu i brudu oblepiającego okna. Była tego taka ilość, że po zeskrobaniu łopatką do ciasta, można byłoby rozsmarować na naleśniku, zawinąć i zjeść ze smakiem. Ściany, blaty i inne powierzchnie nie wyglądały zresztą lepiej. Nad starymi kuchenkami zasilanymi butlami gazowymi wisiały całe pęki lepów na muchy, oblepione od góry do dołu i zarywające się pod ciężarem martwego muszego ścierwa, a z tej masy co i rusz coś odpadało i trafiało do garów. Samo pomieszczenie wypełnione było ogromną ilością skondensowanego toksycznego oparu, duszącego już od progu. Kafelki prawdopodobnie były wybierane przez samego Karola, gdyż przypominały bardziej łazienkowe niż kuchenne. Deski do krojenia były tak brudne, że aż obślizgłe, wyślizgując się z rąk podczas próby ubicia kotletów. Wszystkie gary były potwornie obtłuczone, z poobrywanymi uchwytami, potłuczonymi pokrywami i zdartymi powłokami. Po próbie usmażenia skwarek, stwierdziłeś, że musiałbyś zjeść więcej teflonu niż mięsa. Co i rusz po wędlinach przebiegał zawszony szczur, którego chętnie byś zmiażdżył obcasem.

Po zapoznaniu się z miejscem pracy, przeszedłeś do gotowania czegoś, co ciężko było nazwać potrawami. Jako pierwsze zamówienie pojawiły się przystawki. Nie znając przepisu, chwyciłeś potwornie stary, czerstwy, spleśniały chleb, skroiłeś go na kromki i zasmarowałeś czymś co przypominało zjełczałe masło, ale okazało się świńskim łojem, po czym wydałeś. Na główne danie wydałeś makaron tak potężnie zakisły, że aż o strukturze al dente, zalałeś tanim ketchupem, a na skargę o brak mięsa, chwyciłeś lep na muchy i zręcznym ruchem strąciłeś całe ścierwo do talerza i wymieszałeś. Po otrzymaniu zamówienia na deser, wyciągnąłeś przerośnięty drożdżowy zakalec z piekarnika, który stał tam co najmniej pół roku, zalałeś przeterminowaną bitą śmietaną z puszki oraz uwieńczyłeś to wspaniałe dzieło truskawkami, choć do końca nie byłeś pewien czy to aby na pewno były truskawki, bo takich rozmiękłych szlaforów w życiu jeszcze nie widziałeś. Wszyscy byli zgodni, że w spelunie „Zbyszko” w Bogdańcu nie gotowano tak dobrze od lat.

Laputa była zadowolona z wartościowego nowego nabytku wśród załogi. Pod koniec dnia zdobyłeś na tyle zaufania, że przestała się bez przerwy gapić na ciebie przez dziurę w suficie wygryzioną przez korniki, pozwalając sobie wyjść czasem do sracza mieszczącego się zaraz za zagrodą, gdzie jedli klienci, bo skąpa oszczędzała wodę i pozwalała korzystać z toalety wyłącznie w zimę. Kiedy w końcu sobie polazła, usłyszałeś nagle w kącie pomiędzy zlewem a lodówką jakiś szmer. Natychmiast tam spojrzałeś i zobaczyłeś to – zza lodówki wyglądała jakaś zmarszczona, przerażona głowa z kilkoma długimi kłakami wyrastającymi z łysej bani. Zaćmione oczy zogniskowały się na twojej postaci i zobaczyłeś, że próbuje coś powiedzieć, cała trzęsąc się ze strachu.

*Plyghhgl –* zacharczała. Nie byłeś pewien czy dostała udaru czy to przez to, że ktoś zabrał jej protezy. Wyciągnąłeś plaster zaśmiardłej szynki w jej stronę i zawołałeś „*taś taś taś”,* co sprawiło, że istota wyszła z ukrycia. Był to zasuszony, zagłodzony, suchotniczy, podstarzały mężczyzna. Do nogi miał przypiętą metalową kulę, co sprawiało, że mógł poruszać się po terenie kuchni, lecz nie był w stanie wspiąć się na piętro. Kiedy przyjrzałeś się jego żałosnym, ale wciąż długim kilku włosom, było już pewne, że to Ludomir – dziadek Karola Siemaszko. Najwidoczniej coś przeskrobał, skoro Laputa wygnała go do piwnicy. Przez kilka najbliższych dni oswajałeś do siebie biednego dziadygę i szło ci to nieźle, choć za każdym razem jak ta stara baba choćby zbliżała się do otworu w suficie, ten nurkował za lodówkę. Szczególnie lubił ssać suchary swoimi zrogowaciałymi dziąsłami. W końcu przyzwyczaił się do twojej obecności i już piątego dnia postanowił ci pomóc. Rozkazałeś obrać mu kartofle. Choć wiedziałeś, że będzie ciężko mu je obrać jego zgrabiałymi łapami, musiałeś przetestować jego przydatność. Poszedłeś zająć się swoimi sprawami, a kiedy wróciłeś, brudas rozłożył obierki na stole w kształcie „Pomocy” i podziwiał swoje dzieło. Wściekłeś się na fleję i pogoniłeś rózgą do kąta, krzycząc „*Ja ci tu zaraz pomogę!”.* Jednak po przemyśleniu sprawy stwierdziłeś, że może oczekiwał tej pomocy ze względu na Laputę, a nie w obieraniu kartofli. Postanawiasz:

1.     1.  Poprosić Laputę, żeby zabrała dziada z kuchni, bo ci przeszkadza

2.      2. Wyrzeźbić protezę z kartofla i wysłuchać co ma ci do powiedzenia

3.      3. Wypchnąć dziadygę przez luft na węgiel na zewnątrz i udawać, że nic się nie wydarzyło