Królestwo Falki

## Wstęp

Historia Falki jest nierozłącznie związana z historią krainy, w jakiej się znajduje - Thallasią. Falka stanowi bowiem wyjątkowe państwo - jako jedyne posługuje się zupełnie innym systemem kulturowym, pisemnym, a także religijnym. Mieszkańcy Falki używają innego języka i nie uznają się za Thallasian - podobnie sami Thallasianie uznają ich za barbarzyńców z północy, nawet pomimo wielu sukcesów militarnych, jakie odniosło to państwo od swojego przybycia ok. 100 lat temu. Falka stanowi znaczącą siłę w Thallasii - zarówno pod względem floty, jak i armii, która zmiażdżyła dawnego Hegemona - Królestwo Atolii.

## Historia Falki

### Najdawniejsze dzieje

O pochodzeniu Falkeńczyków można powiedzieć niewiele - kroniki milczą o tym, skąd przybyli, poza ogólnymi informacjami o "dalekiej północy". Z pewnością nie są oni Thallasianami, nie są również potomkami Hallahitów - najdawniejszych właścicieli tych ziem. Ich przybycie było związane z najazdem na Centralne Doliny w roku 200 p.z.Q. Najeźdźcy podporządkowali tereny rzeki i wybudowali swoje pierwsze miasta, tworząc silną bazę w Dolinie Falki - nazwanej przez nich na cześć ich bóstw. Pierwszym ich miastem była ich stolica - Falkenhavn, potem zaś rozpoczęto budowę innych miejscowości.

### Wczesna ekspansja i Wojna Ligi z Valos

Falkenhavn od początku musiało zmagać się ze swoimi sąsiadami ze względu na swoją agresywną politykę. Pierwszy poważny spór z Falką zapoczątkowała tzw. Liga z Valos, związek poleis thallasańskich znajdujących się w Dolinie Falki lub sąsiadujących z nią. Wojna wybuchła w 216 r.p.z.Q. Wojska Falki, silne i zjednoczone wokół jednego wodza odniosły jednak pierwsze zwycięstwa w tej wojnie, zaś wsparciem okazało się uderzenie wojsk Atolii (również ekspansywnego, acz w pełni thallasańskiego państwa) na północne obszary Ligi. Oba państwa, związane nieoficjalną współpracą podzieliły tereny między siebie, jednak gwałtowna ekspansja nie przyniosła żadnemu z nich spokoju. Zaczęły się niepokoje na granicy, konflikt i zatargi graniczne o Valos i Penuathos, dwa miasta atolijskie tuż przy granicy, do których roszczenia miała Falka. Pierwszy konflikt miał miejsce po śmierci króla Filipa III Obrońcy, kiedy to jego synowie rozpoczęli I Wojnę Sukcesyjną między sobą w roku 239 p.z.Q. Falka zainterweniowała na rzecz Księcia Penuathos i przekroczyła granicę, licząc na osadzenie przyjaznego króla na tronie, jednak próby te zakończyły się niepowodzeniem - Atolia pozostała niezależna, zaś pretender Kyriusz został pokonany w roku 241 p.z.Q. w bitwie nad Jeziorem, gdzie zginął. Dalsza walka miała charakter graniczny, nie sukcesyjny, a Falka nie odniosła dalszych sukcesów. W roku 243 p.z.Q. zawarto pokój, powracając do granic sprzed wojny.

### Stabilizacja Thallasańska i Wielka Wojna Północna

Kolejne 30 lat - aż do 278 p.z.Q - stanowiły okres pokoju i prosperity dla Thallasii, jednak nie dla Falki. W tym czasie Falka rozwinęła piractwo, gdyż izolacja dyplomatyczna i gospodarcza połączona z siłą Hegemonatu Thallasii odstraszała ich od dalszej ekspansji, która stanowiła podstawę ich istnienia. Koniec spokoju nastąpił wraz z wybuchem wojny między Thrakkai a Dauvenami, która potem rozwinęła się w Wielką Wojnę Północną. Początek wojny stanowił wielki sukces Thallasian - wojska Thrakkai pokonały Dauvenów, a siły Hegemonatu rozpoczęły Wielkie Oblężenie Hveli. Jednak zmęczenie wojsk, połączone z wojną podjazdową prowadzoną przez Dauvenów zredukowały przewagę Hegemonatu, czyniąc go zdecydowanie słabszym na innych frontach. Wtedy Falka zauważyła swoją szansę - król Ivarr rozpoczął szybkie uderzenie na niebronioną granicę Atolii, odnosząc niemal natychmiast wielkie zwycięstwa pod Valos i zdobywając to miasto. Ruszyli oni również na Penuathos i na samą Atolię, pierwszy raz w historii oblegając stolicę Królestwa Atolii. Uderzenie Falki wlało nowe siły w Dauvenów, którzy również uderzyli na osłabione Królestwo. Atolia zmuszona została do upokarzającego pokoju - oddania miasta Valos w ręce Falki, zapłaty rocznego trybutu oraz obietnicy nieszkodzenia Falce. Kosztem wojny okazała się utrata przełęczy na rzecz Królestwa Talysu, które jako jedyne ruszyło na pomoc Królestwu Atolii - Falka jest narażona na ataki ze wschodu, pozbawiona fortów granicznych. Falka wyszła jednak jako zwycięzca z Wielkiej Wojny Północnej, na zawsze redukując swojego północnego sąsiada do roli małego i słabego państewka, zarazem odnosząc sukces gospodarczy i niewielkie straty własne.

### II Atolijska Wojna Sukcesyjna

Kolejne lata przynosiły coraz większy upadek Atolii pod przywództwem coraz słabszych królów. Po śmierci najgorszego z nich - Ateliona - wybuchł w Atolii kryzys sukcesyjny, zaś od Królestwa odłączyły się 3 marchie - w teorii zależne, w praktyce wolne państewka, które natychmiast znalazły się pod wpływem silniejszych sąsiadów. Falka zapragnęła wtedy po raz kolejny całkowicie uniezależnić Atolię od siebie i pod pozorem niezapłaconego trybutu wkroczyła na teren Królestwa Atolii z wojskiem, pragnąc osadzić swojego kandydata na tronie. Młody król Filip IV nie czuł się wystarczająco silny, aby stawić czoło potężnej i wyszkolonej armii Falki w polu, wycofał się więc za mury miejskie. Rozpoczęło się oblężenie Atolii, drugie w historii miasta. Chociaż wojska Falki nie sforsowały murów, udało im się spalić sporo wiosek i zniszczyć okolicę, sprawiając, że wiele terenów wyjałowiało. Atolijczycy po raz kolejny ulegli woli Ivarra, który zgodził się łaskawie na brak zmiany granic i zachowanie poprzedniego traktatu, bez wymuszenia zmiany władcy.

### Obecne czasy

Od poprzedniej wojny Falka stanowi największą siłę w północnej Thallasii, pobierając trybut od Królestwa Atolii, zachowując straż na wszystkich granicach i gnębiąc podległych Thallasian. Jednak silna armia i flota to nie wszystko - Falka ma spore problemy z surowcami, jak również z relacjami dyplomatycznymi. Izolowana przez członków Hegemonatu, jest w konflikcie ze wszystkimi sąsiadami, zaś walka o tereny Atolii naruszyła niegdyś dobre relacje z Dauvenami.