Ettrian Ravarieth

## Historia kryminalna

### Skazany za

"Pohańbienie honoru służby Niebieskiemu Panu jako Strażnik Światła, poprzez opuszczenie warty i oddanie się ciemności" - 1729

### Skazany na

bezwzględna publiczna kara śmierci poprzez ścięcie głowy; brak Wyzwolenia (nie wykonano)

## Umiejętności magiczne

### Opanowane sztuki magiczne

magia ognia, magia światła (uzdrowienia), magia mrozu

**Ettrian Ravarieth, syn Areleriana Ravarietha** - elf z ludu Erc'htud. Zbieg z Enklawy w Górach Szarych. Jedyny Strażnik Światła, który pohańbił swoją służbę. Dowódca Dalc'hiadu w Enklawie w Ardenn. Morderca rodu van Deregenów. Zbrodniarz wojenny.

## Wczesne życie

Ravarieth urodził się w renomowanej rodzinie szlacheckiej, która od pokoleń nosiła miano jednej z najbliższych pierwszemu Pomazańcowi, Athborowi Laerhanowi. Stąd też bycie członkiem ów rodu wiązało się z licznymi dla Ettriana przywilejami i większymi możliwościami.

Niewiele wiadomo o początkach życia Ravarietha. Wiadomo jedynie, że posiadał obojga rodziców, starszą siostrę oraz dalszą rodzinę z którą utrzymywał kontakt. W pewnym momencie swojego życia zadecydował, że chce zostać Strażnikiem Światła. W tym celu zgłosił się na szkolenie Kandydatów na Strażników Światła. Wedle dokumentów raportujących jego postępy, nie był on najlepszym z najlepszych, jednak przypuszczać można, że przez swój status miał lepsze warunki w brnięciu dalej. Wedle głosów dawnych kolegów z szkolenia, Ravarieth miał skłonności do wybuchów energii i pomysłów, zazwyczaj jednak pozostając cichym i spokojnym elfem. Spokój ten jednak bardzo łatwo można było naruszyć wytykając mu błędy lub co gorsza próbować je naprawiać. Ravarieth był zdania, że wszystko co uczynił jest najlepsze w swej istocie i nikt nie ma prawa tego ani kwestionować ani zmieniać.

W trakcie swojej służby kandydackiej jednak miał być niezwykle pobożny i świecić przykładem dla innych Kandydatów. Wolny czas poświęcał samorealizacji, będąc największym wrogiem prokrastynacji. Wszystko w jego życiu miało mieć cel, nawet najzwyklejsze czynności. Jeżeli ów celu nie dostrzegał, szybko tracił zainteresowanie i skierowywał je w innym kierunku.

## Mianowanie i szybka zmiana planów

W 1729 roku Ravarieth dostąpił zaszczytu bycia wybranym na Strażnika Światła. Wybór ten wywołał spore kontrowersje, bo Ravarieth nie posiadał wcale tak mocnej aury jaką mu przypisywano i była to niejako tajemnica poliszynela. Między Strażnikami mówiono, że jego wybór był czysto polityczny i wynikał z szerokiego nepotyzmu - że pomógł mu w tym prominentny ojciec, a przede wszystkim daleki kuzyn - Zarkir Ravarieth, który sprawował już w Sanktruarium Światła posługę jako Wielki Mag w randze Współbrata.

Ettrian jednak nie uszanował starań ojca i dalekiego kuzyna. Już od pierwszych dni służby zaczął czuć, że to kompletnie nie jest praca dla niego. Zaczął więc kontaktować się z Zarkirem Ravariethem, by jakimś cudem zwolnić się ze służby. Kuzyn jednak sprowadził go na ziemię i wyjaśnił, że ze służby nie da się zwolnić przed 105 rokiem życia - Ettrian wówczas miał 54.

Skłonność Ettriana do zmiany zainteresowania przy poczuciu bezsensu skierowała go do kombinactwa. Zaczął planować ucieczkę z Enklawy o czym triumfalnie poinformował kuzyna. Oznajmił mu, że dopiero teraz spostrzegł jak zepsutą organizacją jest nie tylko Kult, Strażnicy Światła czy Wielcy Magowie, ale również całokształt państwowości Erc'htudów. Mówił, że to haniebne, że Elfy Ludu Śniegu zbratały się z Ludźmi Ludu Gryfa, kiedy na Enetheas (Veutheim) wciąż elfy cierpią ogromne katusze i są traktowane jak bydło.

Ta szczera rozmowa skłoniła Zarkira do pomocy Ettrianowi. Jeszcze tego samego tygodnia uciekli oni z Enklawy, na zawsze hańbiąc swoje imiona w rodzimych stronach.

## Ucieczka do Ardenn

Ettrian był na tyle doinformowany, by wiedzieć, że na Veutheim funkcjonuje całkiem sprawnie Enklawa w Ardenn. Nie była ona jednak jakimś specjalnym tworem, a jedynie zbiorem zbiegów i buntowników. Kiedy do ów enklawy dotarł, od razu spodobał mu się jeden fakt - Enklawa nie posiadała przywódcy. Każdy był tam sam sobie i wydawało się, że zaczyna robić się z tego niemały chaos.

Ettrian wykorzystał korzystny grunt by zacząć swoją kampanię o berło dowódcze. Elfy były skłonne wybrać dowódcę, pod warunkiem, że będzie on zdolnym magiem i charyzmatycznym przywódcą. Tu pojawił się problem, gdyż Ettrian, mimo charyzmy, nie posiadał aż takich zdolności magicznych, a z kolei Zarkir posiadał zdolności, ale nie charyzmę. Zbiegły Strażnik Światła wymyślił więc nową taktykę. Zaczął rozpowiadać wszystkim, że jest wybrańcem samego Laevratha; że doznał objawienia i Niebieski Pan rozkazał mu tu przybyć i objąć władzę. Ich celem, przewidzianym przez Pana, jest wyrok śmierci na największych ciemiężcach elfów - rodzie van Deregenów. Początkowo jego propaganda odnosiła słabe skutki, ale potem cwany Erc'htud rozpoczął zbieranie członków Dalc'hiadu spoza Enklawy, przyprowadzając tym razem o wiele wierniejszych towarzyszy. Zaczął z ukrycia ardenńskich lasów prowadzić kampanie propagandowe wycelowane w zniewolonych elfich służących, wzywając ich do buntów. Szczególnie za cel obrał sobie pracowników fizycznych, którzy sprawowali niewolniczą pracę na polach należących do bogatych Imevardczyków. To pozwoliło mu ugruntować swoją pozycję.

Po zebraniu Zastępów Niebieskiego Płomienia, jak lubił nazywać swoich żołnierzy Ravarieth, nastąpiły gruntowne przygotowania do ataku. Celem były posiadłości van Deregenów w Derehaven i Lörhelm. Najwyższym celem było zamordowanie każdego van Deregena, który stąpał po niegdyś elfiej ziemi.

Wciąż jednak w najlepsze trwały wypady po kolejnych członków Dalc'hiadu. Łącznie wolność odzyskało blisko 5 tysięcy elfów. Byli oni najwierniejszymi żołnierzami Ravarietha. Wieść o ratunku dla elfów rozeszła się też po tych mniejszych szczęściarzach, którzy sami zaczęli buntować się przeciwko ludzkim panom, w wyniku czego doszło do Dnia Krwawych Żniw, kiedy to podburzeni ludzie rzucili się z kosami na elfy, a te odpowiedziały zbrojnie ze wsparciem i pod przewodnictwem wojsk Ravarietha. W wyniku tych działań, Ettrian został złapany i uwięziony w lochach Derehaven.

Początkowo, hrabia Lothar van Deregen, panujący w tamtych czasach nad hrabstwem Grettvern w jakim odbył się Dzień Krwawych Żniw planował publicznie powiesić elfa, lecz „w nadziei na odmianę jego postawy i dostrzeżenie veuthckiej wyrozumiałości” zdecydował się złagodzić karę do 5 lat ciężkiego lochu. Jego celem była resocjalizacja Ravarietha, by pokazać dobroć ludzkich panów i podkreślić ich wolę na wspólne dogadanie się z elfami.

Ravarieth ani jednak myślał być posłusznym woli ludzkiego hrabiego. Udawał resocjalizację i pojednanie i kiedy wyszedł z więzienia zaczął rozpowiadać pasujące pod wolę hrabiego hasła, by się do niego zbliżyć. Zapraszał go na rozmowy pokojowe i przekonywał, że resocjalizacja się powiodła i zrozumiał swoje błędy. Ostatecznie skłoniło to Lothara van Deregena do popełnienia największego błędu w jego życiu - zaufał on elfowi i zaprosił go na swój dwór z całą świtą Dalc'hiadu, by świętować nową przyjaźń.

## Rzeź Grettvernska i śmierć

Ravarieth przyjął zaproszenie i zjawił się na dworze van Deregenów w Derehaven 10. dnia Ziaren 1748 roku. By wesprzeć swoje szeregi wdał się nawet we współpracę z Wolnym Stowarzyszeniem, czego absolutnie nie popierał jego kuzyn. Wszystko jednak było już za daleko, by teraz cokolwiek zmieniać.

Początkowo, wódz Dal'chiadu rozkazał swoim żołnierzom zachowywać się przyjaźnie i nie wzbudzać podejrzeń. Mieli wstrzymać się z piciem alkoholu i czekać kiedy ludzie się nim upiją. Kiedy to się stało rozpoczęła się rzeź. Dalc'hiad mordował kogo zdołał, a magowie organizacji zaczęli rozrywać posiadłość magią. Ettrian Ravarieth samodzielnie zabił Lothara van Deregena i jego syna Olava. Równocześnie z atakiem na Derehaven rozpoczął się atak na oddalone o 30 kilometrów Lörhelm.

Kiedy księżyc zaświecił nad spowitym ogniem krajobrazem zniszczenia, Dalc'hiad ogłosił zwycięstwo. Ettrian Ravarieth, przekonany o definitywnej wygranej, unosząc odciętą głowę Olava van Deregena wykrzykiwał zapowiedzi powrotu Glad Hanternoz i zemsty za krzywdy. Nie przewidział jednak, że wojsko Imevardu odpowie na ten akt agresji. Doszło do krótkiej bitwy podczas której Ravarieth znów został pojmany, jednak tym razem nie doczekał się sądu. Rozjuszony żołnierz imevardzki rzucił się na elfa z bagnetem i zasztyletował go na śmierć.

Po tym martwe ciało Ravarietha powieszono na specjalnej szubienicy, a kiedy akcja ratunkowa dobiegła końca, wrzucono je do morza, by upewnić się, że Ravarieth nie dostąpi Wyzwolenia.