Halloween - Podróż do środka piekieł

Od kilku lat, co noc śni mi się ten sam sen. Młoda dziewczyna bez twarzy z rozwianymi czarnymi włosami, owinięta jedynie w białą płachtę. Nigdy nie zastanawiałam się nad znaczeniem tych snów. Aż do pewnej, bezchmurnej nocy. Gdy gwiazdy łagodnie błyszczały na niebie, owa nieznajoma pojawiła się w progu mojego domu.

\*\*\*

*- Musisz mi pomóc, błagam - sapie na jednym wydechu, przystępując z nogi na nogę. Jestem w ogromnym szoku, żeby cokolwiek teraz do mnie dotarło. Nie zastanawiając się nad tym dłużej, robię jej przejście i otwieram szerzej drzwi.*

*Szatynka wpada do środka niczym burza. Drobny przeciąg rozwiewa jej włosy prawie tak samo, jak we śnie. Dopiero teraz mogę przyjrzeć się jej uważnie. Uwagę przyciągają lśniące, zielone oczy, które są wystarczającą zachętą.*

*Kiedy zajmuje miejsce na krześle przy stole, siedzi właściwie jak na szpilkach. Nerwowo rozgląda się dookoła, chowając dłonie w rękawy czarnej bluzy. Próbuję nawiązać z nią jakąś rozmowę, ale jedyne, co udaje mi się zapamiętać, to jej seksowny i podniecający głos.*

\*\*\*

Swoją mała, nocną przygodę szybko puściłam w niepamięć. Miałam wrażenie, że tak bardzo zagalopowałam się w tych wizjach, aż zaczęłam mieć omamy. Od tego czasu też wszystko było w porządku. Jednak Święto Duchów zmieniło całe moje życie.

\*\*\*

- Dobra, skupcie się teraz wszyscy - Dinah Jane spogląda na nas z zagadkowym uśmiechem. - Jest nas cztery, więc musimy zrobić odkładnie tyle obrotów na planszy.

Blondynka wyjaśnia nam dalej szczegóły gry, choć nie spotkałam osoby, która nie wiedziałaby nic o planszy Ouija. To dość znany przedmiot, wykorzystywany często do seansów spirytystycznych. Chyba wolę nie wiedzieć, skąd przyjaciółka ją wzięła.

Gdy po wykonaniu czterech obrotów nic się nie dzieje, zaczynam wątpić, że to w ogóle działa. Kiedy już mam odpuścić sobie dalszą grę, wszystkie świeczki dookoła gasną. Podskakuję, ale Hansen łapie mnie za łokieć wolną ręką.

- Czy ktoś jest tutaj z nami? - pyta cicho, a wskaźnik przesuwa się na słowo "YES".

- Dinah Jane, to nie jest śmieszne - warczę. Normani i Ally osłupione wpatrują się w planszę, nie odzywając się ani słowem.

- To nie ja - wzdycha i przygryza wargę. - Jesteś kobietą?

Wskaźnik ponownie wskazuje na tak. Wizja snu wraca do mnie w podwójną siłą. A co jeśli... to wydarzyło się naprawdę?

- Jak się nazywasz? - pytam, nie mogąc się powstrzymać. Blondynka zerka na mnie z ukosa, ale ostatecznie pozostaje cicho.

Wskaźnik stopniowo przesuwa się po literach L, A, U, R, E, N, nim wreszcie zatrzymuje się tuż przy mojej dłoń. Lauren. To jej imię. Biorę go niepewnie do ręki i spoglądam przez szkiełko.

Niemal od razu odskakuję do tyłu, gdy pojawia się w nim tajemnicza nieznajoma. Rzucam trzymany przedmiot na podłogę, przewracając krzesło, kiedy z niego wstaję. Jakaś magiczna siła popycha mnie do tyłu. Ląduję na tyłku i przesuwam się bardziej w stronę ściany. Nie panując nad tym, uderzam się głową, a jedyne, co pamiętam, to wszechogarniająca ciemność.

\*\*\*

- Budzimy się - słyszę cichy głos w swojej głowie, na co otwieram oczy i podnoszę się gwałtownie do pionu. Rozglądam się dookoła, napotykając łagodne zielone tęczówki. - Przepraszam, powinnam być bardziej delikatna. Nie chciałam zrobić ci krzywdy.

- Kim jesteś? - wstaję na równe nogi, ale w ostatniej chwili tracę grunt i dziewczyna łapie mnie w talii, nim spadłabym w ogromną przepaść.

- Jestem demonem, którego Lucyfer nigdy nie zamierzał stworzyć - uśmiecha się, a naszej spojrzenia się spotykają. Zieleń jej tęczówek tak bardzo mnie przyciąga, że nie rejestruję momentu, kiedy zarzucam szatynce ręce na kark. - I często zwodzę na pokuszenie. Szczególnie w snach.

- Kontrolujesz moje sny? - odsuwam się od niej lekko, stając wreszcie na własnych nogach. Dziewczyna nieznacznie mi przytakuje i chowa dłonie do kieszeni czarnej bluzy. - Gdzie właściwie jesteśmy?

- Samym środku piekła - śmieje się, ruszając powoli przed siebie. Nie wiem, co zrobić ze sobą, więc po prostu idę za nią. Cały krajobraz wygląda przerażająco. Wszędzie jest pełno czaszek lub innych kości, ze ściany spływa krew, wpadając do niewielkiego zbiornika, a całości nastroju dopełnia temperatura powietrza. Tu jest chyba czterdzieści stopni. - Pięćdziesiąt - mówi szatynka, zerkając na mnie. - Czytam w myślach. Jestem pierwszym z demonów Lucyfera, stąd taka umiejętność. I oczywiście stąd, że mam wpływ na ludzkie sny - tłumaczy, zatrzymując się nagle.

Nie rejestruję dokładnie tego momentu, więc wpadam na jej klatkę piersiową. Dziewczyna od razu mnie łapie i uśmiecha się wyraźnie rozczulona. Mogę przysiądź, że zarumieniłam się z własnego niezdarstwa. A może to wina samej Lauren?

- Teraz to ty jesteś moją największą pokusą, Karlo Camilo Cabello - mruczy zmysłowo, aż po plecach przebiegają mnie ciarki. Oblizuję spierzchnięte usta i zerka na jej wargi. Jeżeli to nadal sen, to chcę ją pocałować.

- To nie sen, maleńka - uśmiecha się i muska palcami moją szczękę. Przybliżam się do niej, przechylając głowę ku jej palcom. - Ale nadal możesz mnie pocałować. Chętnie zostanę twoim prywatnym demonem seksu.

Otwieram usta ze zdziwienia. Ja, wieczna dziewica, Camila Cabello, miałabym... Oh, cholera. Lauren wygląda jak grecka bogini, jestem przy niej jak szara myszka i my...

- Jesteś urocza, Camz - szepcze z ogromnym uśmiechem, przywracając mnie myślami na ziemię. - Ale bogiem nigdy nie będę - przygryza wargę, popychając nas na najbliższą ścianę. - Mogłabym spełnić wszystkie twoje fantazje.

- Po prostu mnie pocałuj - sapię na jednym wydechu i zerkam na nią. Zielonooka nie zwleka ani chwili dłużej i napiera ustami na moje.

Wzdycham z przyjemności, oddając jej słodką pieszczotę. Szatynka pogłębia ją delikatni i przyciska mnie mocniej do ściany. Język Lauren z łatwością przesuwa się po moim, a jej seksowne pomrukiwanie tylko bardziej mnie nakręcają. Chyba zwariuję od słodyczy tego z pozoru prostego gestu. Idealny pierwszy pocałunek.

\*\*\*

Brutalnie zostaję wyciągnięta z samego środka piekła przez moją ukochaną przyjaciółkę Dinah Jane Hansen. Wszystkie trzy dziewczyny pochylają się nade mną, potrząsając delikatnie moim ciałem.

- Chryste, Mila! Tak bardzo się martwiłyśmy - blondynka pomaga mi się podnieść, ale odpycham lekko jej dłonie.

Łapię wskaźnik, zerkając przez szkiełko. Dostrzegam przez nie Lauren przy stole, która uśmiecha się łobuzersko i puszcza mi oczko. Oddycham z ulgą. Na pewno jeszcze nie raz pojawi się w moim śnie...