recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Udakorum

Het hoogland van Udakorum is een uitgestrekt gebied in het Asuterum of Oostland van Kuma Rem Mer. Udakorum is een hoogvlakte die ingeklemd ligt tussen de Nandeas en Ao Collem gebergtes. Het is een glooiend gebied omringt door heuvels. Udakorum vormt het centrum van Asuterum en is een dunbevolkte regio die bekend staat om zijn gure weer.

In het zuiden en westen wordt Udakorum begrenst door de Ao Collem, in het noorden door de Nandeas en in het oosten door het Kapalas moeras. In het zuiden loopt de hoogvlakte glooiend af richting Dare Petrum en de havenstad Asapotum. Udakorum is zeer dunbevolkt en onherbergzaam, het is een groot, koud en veelal kaal gebied, waar heide, mos en rotsen de boventoon voeren, af en toe afgewisseld met rivierstroompjes, moerassen en stugge bossen. In het verleden hielden de Kaneamísi zich ook op in dit gebied, en er zijn sporen gevonden van vaste woonplekken door kleine groepen, vermoedelijk families. Maar sinds die groepen meer vervolgd worden en het land meer onder controle kwam van de regering in Roshimer zijn de Kaneamísi verdwenen uit dit gebied en hebben zich teruggetrokken in de Kaneam en Nandeas bergen. Enkele rotshutten is alles wat rest.

De regering heeft wel gepoogd het gebied te koloniseren en boeren gesubsidieerd om er te gaan wonen en het land te ontginnen, maar dit is nooit een groot succes geworden. Er zijn enkele kleine boerengemeenschappen in het hoogland die zich met moeite in leven weten te houden, maar het grootste deel van het gebied blijft onontgonnen en in zijn natuurlijke staat.
Tohcasah

Tohcasah is de naam van een vallei en een landstreek in het uiterste zuid-westen van Tsuirogh. Het is een vruchtbare streek die van groot belang is voor de landbouw in het land en het is veruit het dichtstbevolkte en rijkste gebied buiten Jotalam. Tohcasah betekent Twistland in het Tsuirogh, en het gebied kent een lange geschiedenis. Tohcasah ligt ingeklemd tussen het Nandeas gebergte aan de ene kant, en de Gurkantan hoogvlakte in het noorden. In het westen grenst het gebied aan de Wao Kita baai in de noordelijke zeearm.

Op de noordelijke grens met het Gurkantan loopt de rivier de Adeas. De Adeas stroomt door een kloof richting de zee. Door zijn diepe ligging stromen alle stroompjes en rivieren vanuit de Nandeas bergen door Tohcasah richting de Adeas. De Tohcasah vallei is hierdoor een vruchtbare, vochtige vallei zeer geschikt voor landbouw. De eerste bewoners van Tohcasah waren volgens de officiële geschiedschrijving kolonisten vanuit Jotalam en Umibuile in het oosten, die eind 27e eeuw aankwamen in het gebied op zoek naar landbouwgrond. Deze kolonisten stichtten de havenstad Abadeas aan de westelijke grens. Er zijn echter ook aanwijzingen dat er al mensen in de vallei leefden voordat de eerste kolonisten aankwamen. Het mysterie van Abadeas, waarbij de volledige kolonie rond 2700 verdween, zou hiervoor bewijs kunnen zijn.

Het Tohcasah land heeft vaker te maken gehad met aanvallen, overvallen en geweld van verschillende onbekende groepen uit de Nandeas en het oosten van de vallei. Deze groepen worden vaak geassocieerd met de huidige Kaneamísi, maar hier is geen sluitend bewijs voor. Om de vallei te beveiligen bouwde men in de 28e eeuw het Glasdeas fort aan de bovenloop van de Adeas. Dit fort groeide uit tot een belangrijke stad over de eeuwen. De Tohcasah vallei zelf is inmiddels een drukbebouwd en rijk boerengebied met vele dorpen en plaatsjes. De havenstad Abadeas is de uitvoerhaven voor de landbouwproducten die verkocht worden aan Kuma Rem Mer en andere landen.
Abbán en Emer

Abbán (2719-2766) en Emer (2722-2802) waren twee ontdekkingsreizigers uit Kaglas. Zij werden beroemd door hun ontdekkingsreis door de Kaneam en het 'eerste contact' met Kuma Rem Mer in 2762.

Abbán had al een geschiedenis als avonturier, handelaar, huurling en soldaat aan de grenzen van de Kaneam en de Kaglasach, toen hij in 2760 gevraagd werd door de regering in Hatras om de bronnen te zoeken van de rivier de Harae. Het brein achter deze expeditie was de monnik Emer, die een lange fascinatie had met de oorsprong van de rivier die het leven van zijn land vormde. Zij geloofde dat de bron van deze rivier de woonplaats moest zijn van de godin Omlan en wist de regering te overtuigen een kleine expeditie onder haar leiding te sponsoren.

Midden 2761 vertrok de expeditie uit Hatras en volgde de loop van de Harae tot diep in de Kaneam. Gedurende de winter verbleven zij in een kampement in de zuidelijke Kaneam. Toen zij begin 2762 de vallei bereikten in de bovenloop van de Harae, aan de voet van de Mhair an Damh ontmoetten zij de expeditie van Monmu en Korbunus, die in 2760 vertrokken was uit Kuma Rem Mer. Dit moment wordt in de geschiedenis van zowel Kuma Rem Mer als Kaglas gevierd als het eerste contact en de basis van de relatie tussen beide landen. Beide expedities wisselden kennis uit, en Abbán en Emer namen Monmu en Korbunus mee naar de hoofdstad. Zij werden de eerste zuiderlingen die te gast waren in Hatras. Op de plaats van de ontmoeting tussen beide landen staat een herinneringssteen, langs de oever van de Harae.

Ondanks het feit dat de expeditie niet geslaagd was in haar doel, het vinden van de bron van de Harae, werd zij toch gezien als een groot succes, en Abbán en Emer werden nationale helden.
Ishgarad

Ishgarad, de 'Tuin der stenen' is de oudste begraafplaats in Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. Ishgarad is gelegen aan de westelijke rand van de stad en is al in gebruik sinds de eerste bewoning van Umibuile. De begraafplaats is beroemd om zijn traditionele vorm. De doden van Umibuile werden traditioneel gecremeerd en vervolgens uitgestrooid in het bos. Ergens onder een boom werd dan een klein steentje gelegd ter herinnering aan de overledene. De steen staat in de religie van Tsuirogh symbool voor de verloren landen, de mythologische thuisbasis van de inwoners van Tsuirogh. Dit gebruik groeide uit tot de huidige begraafplaats, die nog steeds de vorm heeft van een bos, maar een bos vol paden, dat bezaaid ligt met stenen. Het is gebruikelijk om in stilte rond te dwalen door dit bos, denkend aan de overledenen. Hitogaradh is daarmee een plaats van historische en spirituele betekenis voor de inwoners van de hoofdstad, maar ook voor mensen uit alle andere streken van het land.
Wao Rem

De Wao Rem of 'baai van de republiek' is een grote baai in de Aqor Sent en onderdeel van Kuma Rem Mer. De Wao Rem baai die onderdeel is van de delta van de Einikuru splitst Kuma Rem Mer in tweeën. Aan de westzijde van de baai ligt het glooiende Nishterum, aan de oostzijde de steile kliffen van Korivis die onderdeel uitmaken van Asuterum. De twee grootste steden van Kuma Rem Mer, Roshimer en Satuspero liggen beiden aan de Wao Rem baai, die bekend staat om zijn milde klimaat en warme golfstroom. De baai is de voornaamste doorgang voor handel naar Roshimer, de grootste havenstad ter wereld.
Maíuflo

De Maíuflo is een klein blauw bloemetje dat uitsluitend groeit in het Kapalas moeras in Kuma Rem Mer. Het bloempje groeit niet meer dan een voet hoog en de bloemen zijn zeer klein en lichtblauw. De Maíuflo groeit op voedselarme grond in de veen- en zandgronden van het Kapalas moeras.

De Maíuflo groeit vooral op de oevers van rivieren en drijfzanden, en op kleine eilandjes, vaak niet meer dan enkele voeten groot, in de vele rivieren van de Kapalas en rondom de Kuroflum.

De Maíuflo geeft een vage blauwe gloed af in het donker die hem zichtbaar maakt in de nacht. Dit maakt hem onmisbaar om de route te bepalen voor de weinige mensen die hun weg weten in het moeras, maar maakt het tegelijk een dodelijke plant voor vele anderen. Het plantje wordt door zijn gloed soms aangezien als dwaallicht en verdwaalde mensen in het moeras zijn door de betoverende blauwe gloed vaak de rivier in gelokt en verdronken. Sommigen schrijven de verdwijning van de beroemde onderzoekster Soía in de Kapalas moerassen toe aan de plant. Plukken van de plant heeft geen zin aangezien de gloed direct dooft bij aanraking.
Aqor Sent

De Aqor Sent is een grote, centraal gelegen zee en één van de zes zeeën van de wereld. De naam stamt uit de standaardtaal en betekent zoveel als 'centraal water', een toepasselijke naam gezien de locatie van de Aqor Sent tussen Kuma Rem Mer, de Verloren landen, Murkan en het Koninkrijk der wateren.

In het noordwesten wordt de Aqor Sent begrenst door de Noordelijke zeearm en in het noord-oosten door de Oostelijke zeearm. Ten zuiden van Murkan gaat de Aqor Sent over in de naamloze leegte. De Aqor Sent is de drukste en meestbevaren zee ter wereld en de voornaamste handelsroutes tussen de grote landen bevinden zich op deze zee. Het is een relatief rustige zee, waar het weer vaak gematigd is, warmer in het noorden en iets kouder rond Murkan, in het zuiden. In het oosten van de Aqor Sent ligt een groot aantal dunbevolkte eilanden die grotendeels onontdekt zijn, voor de kust van de verloren landen. De grote handelssteden Roshimer en Satuspero liggen ook aan de Aqor Sent.

Tijdens de eerste zee-oorlog was de Aqor Sent het terrein van een aantal belangrijke zeeslagen tussen Murkan en Kuma Rem Mer.
Eileas

Eileas is een stad in Tohcasah in het zuiden van Tsuirogh. De naam Eileas komt van 'oversteekplaats in de Adeas' aangezien de stad ligt langs een ondiepe plek in de rivier de Adeas, halverwege tussen Glasdeas en Abadeas, in het midden van de rijke Tohcasah vallei. In tegenstelling tot Glasdeas en vooral Abadeas is Eileas een boerenstad. De stad kent weinig nijverheid en handel en heeft vooral een lokale functie als centrum van de landbouw in het Tohcasah gebied. Het is een rijke stad, maar zonder de levendigheid of bruisendheid van zijn buren. Eileas is een kalme, traditionele stad waar weinig gebeurt. Dit is één van de redenen dat veel jongeren wegtrekken naar Umibuile of Abadeas en de stad redelijk vergrijst. Eileas stemt traditioneel op Fearn ag Beatu, de plattelandspartij, en is één van de bastions van steun voor de partij sinds zijn oprichting in de 31e eeuw.
Tintean

Tintean, of 'vuurtong' is de naam van de uiterste punt van het Fatacos schiereiland, in het zuiden van Kaglas. Het is een onbewoonde, rotsachtige punt, die constant geteisterd wordt door de golven van de oostelijke zeearm. Op de punt van het gebied staat een oude, primitieve vuurtoren die niet langer in gebruik is. Jarenlang was deze vuurtoren, met zijn open vlammen, een baken voor schepen die de Haraebal baai invoeren onderweg naar Hatras. Tegenwoordig worden echter bij voorkeur vuurschepen gebruikt, die verder uit de kust liggen, en daarmee veiliger zijn. De vuurtoren lag namelijk dicht bij vele kliffen en kon daarmee gevaarlijke situaties opleveren voor schepen die de weg niet goed kenden. De naam 'vuurtong' is een laatste overblijfsel van de rol die deze rotspunt ooit speelde.
Mata

De Mata is een van de clans van het Koninkrijk der Wateren. De Mata zijn een van de grotere clans en speelden een ondersteunende rol in de Tweede zee-oorlog, waar zij met hun goede organisatie een waardevolle bijdrage leverden aan de strijd. De naam Mata betekent zoveel als 'ogen', maar het is onduidelijk waar die naam naar verwijst. Het is onbekend of de Mata vroeger iets deden met hun ogen, of een bepaalde fysieke eigenschap hadden. De Mata leven vooral in het uiterste westen van het rijk, grenzend aan de Dode wateren.

De Mata leven traditioneel van visserij en vooral van de handel in de waardevolle Ātupār stenen. Samen met de Ani en de Wai zijn de Mata de grootste handelaren van het koninkrijk en één van de rijkste clans. De Mata kennen een strakke structuur met een heersende familie en erfelijk leiderschap en een sterke militaire traditie.
Torishima

Torishima is een mini-eiland en woonwijk in Roshimer. De naam Torishima betekent 'Vogeleiland' in de standaardtaal, een naam die waarschijnlijk maakt dat het eiland vroeger een veilige broedplaats voor vogels was in de rivier. Torishima is zeer klein en is alleen verbonden met het grotere Namaqor, door een groene vallei. Samen met Namimaqor is het de meest exclusieve wijk van Roshimer en wordt uitsluitend bewoont door de allerrijksten van de stad, vaak senatoren of succesvolle handelaren, die ook een buitenhuis hebben in Nishterum.
Koapetrum

Koapetrum, de Rots van de natie, is een groot militair terrein in centrum van Roshimer, de hoofdstad van Kuma Rem Mer.

Koapetrum is één van de hoofdeilanden in de monding van de rivier de Einikuru, maar het is het enige van de grote eilanden die niet bewoond was in de vroege geschiedenis van de stad en niet deelnam aan de strijd tussen de stadstaten waaruit Roshimer ontstond. In tegenstelling tot de andere stadsdelen, zoals Kosaflum, Karashimo of Aslitor, heeft Koapetrum geen vlakke en vruchtbare grond, maar is rotsachtig en moeilijk begaanbaar. Het is een steil, rotsachtig eiland wat niet geschikt is voor grootschalige bewoning. Hierom, en om zijn centrale ligging in de Einikuru, ten noorden van de belangrijke eilanden Karashimo, Terashimo en Kosaflum, werd in de 28e eeuw op Koapetrum een fort gebouwd wat de stad moest verdedigen voor aanvallen vanaf de noordzijde. Hierdoor kreeg het eiland ook zijn naam.

Over de jaren groeide Koapetrum mee met Roshimer en Kuma Rem Mer. Het fort werd een militair centrum voor de snelgroeiende republiek en in de 29e eeuw kwam er naast het bestaande fort en zijn uitbreidingen ook een militaire academie op het eiland en een groot oefenterrein op het ruige rotsgebied. Het eiland is uitsluitend toegankelijk voor militairen en wordt strikt beveiligt. De militaire functie van het fort is inmiddels verwaarloosbaar, maar het heeft een grote symbolische waarde, en dient nog steeds als hoofdkwartier van de militaire leiding van de republiek. Naast die commandocentrum, het oefenterrein, de barakken en de militaire academie zijn er ook enkele tempels op het eiland.
Crokaglas

Crokaglas, het 'hart van de bergen' is een kleine tempel in het zuiden van de Kaglasach bergen in Kaglas. Het is onduidelijk hoe oud de tempel is, of wie hem in eerste instantie gebouwd heeft. Er wordt geschat dat de tempel gebouwd is in de 27e eeuw, maar ook de vroege 28e eeuw is mogelijk. De tempel bestond oorspronkelijk uit een fundament van rotsen met daarop een simpele houten toren van drie verdiepingen. Gedurende de 28e en 29e eeuw werd de tempel iets uitgebreid en werden er houten ornamenten toegevoegd. Crokaglas bleef echter relatief obscuur en werd alleen bezocht door lokale herders en reizigers.

Dit veranderde toen half 29e eeuw de lekenmonnik en dichter Odhra de tempel begon te gebruiken in zijn werken over de mythen en legenden van Kaglas. Voor hem was de tempel een voorbeeld van de unieke, simpele spiritualiteit van het land en de verbondenheid met de bergen en heuvels. Hij maakte Crokaglas tot het centrum van Kaglas en het spirituele hart van het land. Vanaf die tijd werd de tempel steeds populairder bij bezoekers, gelijk opgaand met de populariteit van de Kaglasach bergen. Tegenwoordig is Croklaglas beroemd als het hart van het land en wordt bezocht door velen.
Bará Saigûn

Bará Saigûn is de mythische eindstrijd uit de religie van de Shaktrahmi. Wanneer de eindstrijd uitgevochten zal worden is onbekend, maar zij zal het einde betekenen van de Goden en wellicht ook van de wereld zoals we die nu kennen.

Volgens de overlevering zal de eindstrijd losbarsten als de god van de jonge zon Hasmogr zijn vader Varnoz, de god van de oude zon dood. Dit zal te zien zijn aan de hemel doordat de jonge zon de oude zon zal opvreten. Deze vadermoord zal een lange strijd opleveren van God tegen God, waarbij vooral de jonge goden zich tegen hun ouders zullen keren. Hasmogr zal gedood worden door Varûn, waarna de wereld voor eeuwig in duister gedompeld zal worden. Varûn op zijn beurt zal gedood worden door zijn dochter Shatil als wraak voor haar verbanning, waarop Varar gedwongen is haar geliefde dochter te doden en daarna zichzelf het leven beneemt.

Het is voorspeld dat uiteindelijk Haseldr en Vahrladas als laatste goden zullen overblijven en een lange tweestrijd zullen aangaan om het lot van de mensen. Haseldr als god van vuur een vernietiging zou de balans in de wereld kunnen herstellen en een nieuw leven geven aan de mensen, zij het een leven van strijd en vuur. Vahrladas daarentegen als god van slaap en dood zou het einde betekenen van de mensheid en de wereld in een eeuwige nachtmerrie veranderen. Vahrladas wordt gevreesd door allen en zijn kwaadaardigheid kent geen grenzen. De hoop van de Shaktrahmi is dus gericht op Haseldr en hun sekte is ook naar hem vernoemt. Uit de oude geschriften is echter niet op te maken wie zal winnen.
Moord op Noham

De moord op de Kaglasí schrijver en dichter Noham in 2855 is één van de beroemdste onopgeloste misdaden in de geschiedenis van Kaglas. Noham was op het hoogtepunt van zijn roem toen hij in een achterbuurt van Hatras dood op straat gevonden werd in de vroege ochtend. De enige getuige was een lokale dronkaard die Noham een kroeg zag verlaten rond middernacht in het gezelschap van een ongeïdentificeerde man en een vrouw. Direct na zijn dood gingen vele geruchten rond. Zo zou hij zijn gedood door de echtgenote van een vooraanstaand politicus waarmee Noham een affaire had, of door een groep zakenmannen met wiens vrouwen Noham geflirt zou hebben. Een andere theorie die onderzocht werd was dat hij gedood zou zijn door spionnen uit Kuma Rem Mer of zelfs Tsuirogh vanwege zijn bijdragen aan het Kaglasí nationalisme. Rondom dit uitgangspunt zijn in latere jaren vele complottheorieën en verhalen bedacht, maar er is nooit einig bewijs gevonden voor inmenging van een buitenlandse mogendheid.

De onderzoekers gingen er vanuit dat Noham gedood werd door het koppel met wie hij voor het laatst gezien werd en er werd uitgebreid gezocht naar deze onbekende man en vrouw. Zij werden echter nooit gevonden, en buiten de getuigenis van één dronkaard heeft niemand hen ooit gezien. De autoriteiten gingen er vanuit dat Noham gedood werd bij een mislukte roof. Koppels dieven die een man mee naar buiten smokkelden onder het mom van een romantisch rendez vous om hem vervolgens te beroven waren niet ongebruikelijk in die tijd, en Noham was een rijk man. Mogelijk wisten de dieven niet eens wij zij gedood hadden. Er is echter nooit enig bewijs gevonden voor een diefstal en het is onbekend of Noham geld bij zich had die nacht, aangezien hij een vaste rekening had in veel kroegen. Een laatste theorie is dat de overheid zelf op de hoogte was van de identiteit van de twee mensen met wie Noham het laatste gezien is, maar dat verborgen hield omdat het ging om twee vooraanstaande burgers van Hatras. Een nog wildere theorie is zelfs dat de overheid van Hatras de opdracht tot de moord gaf omdat Noham problemen veroorzaakte binnen de sociale elite van de stad en aangezien zijn nationalisme de heersende politiek slecht uit kwam.
Nishterum

Nishterum, of 'westland' is een streek in het westen van Kuma Rem Mer. Het is een uitgestrekt, glooiend landschap wat bezaait is met landerijen en kleine dorpen. Nishterum vormt de graanschuur van Kuma Rem Mer en is een economisch belangrijke regio. De vruchtbare grond en het zachte klimaat in dit gebied heeft er voor gezorgd dat Nishterum een rijk boerenland is.

De Nishterum wordt in het noorden begrenst door de rivier de Senwaflum, die de grens aangeeft van het Nandeas gebergte. De Senwaflum mondt uit in de Wao Kita baai bij de havenstad Potolisol, één van de twee grote steden van de Nishterum. In het westen grenst de Nishterum aan de Aqor Seishi of Spookzee. Deze westkust wordt bewaakt door twee forten. Nokiturim aan de Wao Kita en Nish Vigal zuidelijker langs de kust. In het zuiden van Nishterum wordt de grond van heuvelachtiger, maar het blijft een eenvoudig begaanbare streek, en er zijn vele, veilige, routes naar de zuidelijke havenstad Satuspero, de belangrijkste stad van het gebied en de tweede stad van het land. In het oosten wordt Nishterum begrenst door de Wao Rem baai, de rivier de Einikuru en de hoofdstad Roshimer. Roshimer zelf ligt op de grens van Nishterum maar wordt er niet traditioneel toe gerekend.

In Nishterum vind men een groot aantal villa's en grote landerijen van de rijke elite van Kuma Rem Mer. Vele senatoren hebben hier hun machtsbasis, al brengen zij in de praktijk vaak maar een klein deel van het jaar door op hun landgoederen en laten ze het bestuur verder over aan hun knechten.
Odhra

Odhra (2811-2881) was een lekenmonnik en dichter uit de gouden eeuwen van Kaglas. Alhoewel hij nooit zo populair werd als zijn tijdgenoten Noham en Ulta is zijn werk van groot belang voor de religieuze en literaire tradities van Kaglas. Odhra leefde het grootste deel van zijn leven in een klooster waar hij onderzoek deed naar oude geschriften. Daarnaast was hij een verzamelaar van oude volksverhalen waarvan hij velen als eerste opschreef. Zijn werken populariseerden Crokaglas als het hart van Kaglas en gaven definitieve vorm aan de sagen en legenden rondom de Spira. Naast zijn werk als kroniekschrijver van de tradities van Kaglas schreef hij ook zeer verdienstelijk eigen werk. Zijn bekendste eigen werken zijn een bundeling korte verhalen en parabels en de Anam Uidhinn een postuum uitgegeven mystiek werk waar vele religieuze denkers, monniken en historici in de loop der jaren onderzoek naar gedaan hebben.

Na zijn dood werd Odhra begraven in Hatras. Er staat een monument voor hem langs de weg naar Seicno en een plaquette bij Crokaglas. Hij wordt gezien als de belangrijkste religieuze denker van Kaglas en zijn werk wordt nog steeds uitgebreid bestudeerd.
Attrape moi si tu peux

Christopher Walken

## Résumé

Frank Abagnale Jr croyait vivre dans une famille stable. Lorsqu'il apprend que ses parents ont décidé de divorcer, il ne supporte pas la situation et, sous le choc, fugue. Bien vite confronté aux réalités de la vie en solitaire, il tente de s'insérer, mais découvre qu'il est plus facile d'endosser de faux chèques que de travailler. Il prend l'identité d'un pilote de ligne et mène la belle vie. Un agent du FBI opiniâtre le suit à la trace en espérant un jour le coincer

## Informations

Titre original: *Catch Me If You Can*

Le film est tiré d'une histoire vraie.

Le film a été tourné en 52 jours entre février et mars 2002 sur 147 lieux différents entre New York, Los Angeles et la ville de Québec.

Le véritable Frank Abagnale, Jr. fait une brève apparition dans le film, sous les traits d'un policier français.
Susho

Susho was een geestelijke in de Verloren landen en Abt van de Orde der Tempeliers tussen 1742 en 1751. Hij was een vrij machteloze bestuurder en zijn werk als geestelijke is grotendeels vergeten. De enige reden waarom hij tegenwoordig nog bekendheid geniet is als verdachte in de zaak van het Spook van Shobola.

Susho was een hardwerkende, niet onverdienstelijke ambtenaar binnen de orde. Tussen 1734 en 1740 werkte hij als afgevaardigde van de orde in Sikre Nato. Hij stond bekend om zijn trouw aan het systeem en zijn totale gebrek aan fantasie en originaliteit. Dit maakte hem tot een perfecte keuze als Abt. De abten hadden tegen die tijd geen werkelijke macht meer, maar dienden vooral als symbolische leiders van het land. Susho stierf begin 1751. Wie zijn opvolger was is onbekend.

*Spook van Shobola*

Het Spook van Shobola was een moordenaar die tussen 1729 en 1750 meerdere mensen vermoorde in de benedenstad van Sodan Seligt. Het is onbekend wie als eerste de Abt verdacht van de moorden, maar het gerucht bleek hardnekkig. Er is geen enkel hard bewijs dat de Abt zich überhaupt ooit in de benedenstad begaf, en vermoedelijk komen de verdachtmakingen eerder van een algemene afkeer van de Orde en het gevoel dat er bewust niets gedaan werd tegen de moordenaar. Ook het feit dat de moordenaar inactief was tussen 1734 en 1741 en stopte met zijn werk na 1750 maakten Susho verdacht. Susho was immers gedurende die jaren niet in de stad, en stierf kort na de laatste moord. Als laatste dachten veel mensen dat de moordenaar geholpen werd door de Grijze wacht, dit zou verklaren waarom hij nooit gezien of gepakt werd. Serieuze historici nemen deze verdachtmaking echter niet serieus.
Oude zon

De oude of stervende zon is de grootste en zwakste van de twee zonnen van Taletoch.

De oude zon is een grote rode zon die gedurende de dag laag aan de hemel staat. Hij is het hele jaar even groot aan de hemel, dit in tegenstelling tot de jonge zon, die in de winter kleiner is. De oude zon komt altijd een uur eerder op dan de jonge zon, en doopt dan de wereld in een rode schemering. Dit uur heeft een belangrijke betekenis in vele legenden en verhalen als het magische uur tussen nacht en dag waar de grenzen tussen onze wereld en die van de goden en geesten vervagen.

In het geloof van Tsuirogh staat de stervende zon symbool voor de Verloren landen, terwijl de jonge zon symbool staat voor de nieuwe wereld van Tsuirogh zelf. Beide zonnen komen ook voor op de vlag van het land: de oude zon zinkend, de jonge zon rijzend. Ook in het Shaktrahmi geloof spelen beide zonnen een grote rol. De oude zon wordt in hun geloof verpersoonlijkt door de god Varnoz, die aangeroepen wordt tijdens de zonnewendes.
Anvek Ork

Anvek Ork was een fort en wachtpost aan de zuidelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Ork gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Ork betekent in de oude taal zoveel als 'wachter van de woesternij'. Samen met Anvek Min bewaakte Anvek Ork de zuidelijke kust van het land. Anvek Ork was gelegen op een plateau, uitkijkend op de naamloze leegte. Anvek Ork was samen met Anvek Min berucht als strafpost. Door zijn ligging ver weg van de steden, in een droog, onvruchtbaar landschap waren de levensomstandigheden op Anvek Ork niet makkelijk, en dit fort werd dan ook voornamelijk bemand door in ongenade gevallen militairen en bestuurders.

Anvek Ork werd in navolging van Anvek Kit en Anvek Min in 1978 verlaten tijdens de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen. Het was daarmee één van de eerste forten die verlaten werden. Wat er gebeurde met de soldaten die er gelegerd waren is onbekend. Eén van de theorieën is dat zij samen met de soldaten van Anvek Min een lange tocht naar het oosten maakten en de basis vormen van het Koninkrijk der Wateren. De Mythische profeet Kotokuru zou volgens deze theorie een in ongenade geraakt hoog lid van de Tempeliersorde geweest zijn. Deze theorie wordt echter niet breed gedragen en er is geen enkel bewijs voor.

Na 1978 verviel het fort tot een ruïne. De huidige staat is onbekend aangezien niemand meer in het zuiden van de Verloren landen geweest is sinds de 21e eeuw.
Tartai

Tartai, de Toren van de zon, was een wachttoren in Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Het is onduidelijk wanneer de toren precies werd gebouwd, maar vermoedelijk ergens in de vroege 16e eeuw. Samen met Tartuk, de Toren van de maan, bewaakte Tartuk de grens tussen de bovenstad en benedenstad.

Tartuk was gelegen op een hoge bergkam ten zuiden van de bovenstad en de muur die de scheidslijn vormde tussen de stadsdelen. De toren was gebouwd van rots en hout en werd bemand door leden van de Grijze wacht. Een positie op Tartuk of Tartai was een eervolle benoeming en een goede carrièremogelijkheid. Het was echter geen makkelijke benoeming. Door zijn hoge en onbeschutte ligging was het leven op de torens niet eenvoudig en bevoorrading was moeizaam.

Tartuk werd verlaten tijdens de sociale ineenstorting van de 20e eeuw. Een onbewezen theorie stelt dat de 'Torens van de oude wereld' die genoemd worden in de mythe van Kotokuru uit het Koninkrijk der Wateren verwijzen naar Tartuk en Tartai in de periode van de ineenstorting van de Verloren landen.
Ata seòm

Ata seòm, de nieuwe haven, is een onderdeel van de haven van Hatras, de hoofdstad van Kaglas. De haven is een uitbreiding van de 'oude haven' waarnaast het gebouwd is. De ingang van de haven ligt in het oosten, aan de Haraebal, terwijl ten westen de oude haven ligt en de loodsen. De oude haven werd gebouwd laat in de 28e eeuw, aan de zuidkant van de Haraebal. De stad lag in die tijd nog volledig aan de noordoever, en men besloot om de dokken en bouwplaatsen aan de zuidkust te plaatsen waar ruimte was. Een deel van de drassige oevers werd met palen en keien gestabiliseerd en een haven gegraven aan de oostzijde van de stad, richting de zee. Ten noorden van de haven werd een lange golfbreker gebouwd van grove keien, om de schepen in de haven veilig te houden.

De haven was een groot succes en Hatras groeide snel uit tot een belangrijke handelsstad. Al snel werd de haven te klein voor de hoeveelheid schepen die aanmeerden in de stad, en in de 29e eeuw werden al plannen gemaakt om de haven uit te breiden. Begin 30e eeuw werd begonnen met de uitbreiding van de haven die de naam Ata seòm kreeg, maar door de toenemende spanningen met het buurland Kuma Rem Mer kwamen de plannen stil te liggen en werd er geïnvesteerd in uitbreidingen van het Fort van Hatras in plaats van de haven. Toen de Eerste oostelijke oorlog uitbrak werden de plannen volledig opgegeven.

Na de overgave van Hatras en de bezetting door Kuma Rem Mer werden de plannen in afgeslankte vorm weer opgepakt, en werd de haven alsnog afgebouwd. Dit was in het belang van Kuma Rem Mer, die snel de handel weer wilde oppakken met hun verslagen buurland. Een deel van de oude industrie en dokken naast de haven werden gedurende de 30e en 31 eeuwen omgebouwd tot een nieuw stadsdeel met moderne huizen in de stijl van Roshimer. De nieuwe haven bleef een is samen met de oude haven nog steeds de motor van Hatras en de basis van de handel van Kaglas.
Kaglasí (taal)

Het Kaglasí is de taal van Kaglas. De taal vertoont in vorm een sterke overeenkomst met het Tsuirogh, maar de literaire en culturele traditie van Kaglas is uniek. Veel woorden in het Kaglasí verraden de agrarische oorsprong van de taal en de cultuur, maar over de eeuwen heeft Kaglas een rijke muzikale, literaire en poëtische traditie opgeleverd die wereldwijd gewaardeerd wordt. De taal kent verschillende dialecten, waarvan de spraak van Fatacos het voornaamste is en ook het meest gesproken in de hoofdstad. Ook de dialecten van het noorden en van Kazetir hebben een duidelijk eigen geluid.

Het Kaglasí staat bekend als een complexe en ietwat archaïsche taal die niet makkelijk te leren is voor buitenstaanders. De taal verliest al jaren aan populariteit en veel Kaglasí jongeren spreken onderling alleen nog de standaardtaal. Desalnietemin hebben Kaglasí schrijvers en dichters een grote reputatie en populariteit in het buitenland, vooral ook in Kuma Rem Mer. Tijdens de gouden eeuwen van 2800-2950 ontstond de grote literaire traditie van Kaglas onder leiding van grote dichters als Noham, Odhra en Ulta.
Bol Tak

Bol Tak was een wijk in de benedenstad van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. Bol Tak was gelegen direct ten westen van de Sinesort poort en de bovenstad. In het noorden grensde de wijk aan het Vurkann moeras, in het zuiden aan de bergkam waarop Tartai gelegen was, de toren van de zon. Ten westen van Bol Tak lagen de handelswijk Bol Kōr en de ambachtsliedenwijk Bol Kura.

Bol Tak was voorbehouden aan de hoogste sociale klassen en werd bevolkt door wetenschappers, hoge ambtenaren en mensen die rijk geworden waren met handel of grootgrondbezit. Het was ook de enige wijk van waaruit af en toe mensen toegelaten werden tot de bovenstad. De wijk werd gekenmerkt door brede, open lanen, grote pleinen en ruime huizen. Het was een kalme wijk waarin vooral mensen leefden die niet langer de ambitie hadden tot de absolute elite van de bovenstad te horen. De bevolking stond bekend als hedonistisch, lui en gemakzuchtig onder de inwoners van andere wijken. De inwoners van Bol Tak verdeden hun tijd met spellen, sport, flaneren en kunst.
Anvek Sikre

Anvek Sikre, later ook bekend als Anvek Morke, was een fort en wachtpost aan de westelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Sikre gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Sikre betekent in de oude taal zoveel als 'wachter van de zekerheid' en verwijst naar het feit dat dit fort de baai bewaakte waaraan de stad Sikre Nato lag. Samen met Anvek Rolig en Anvek Sodan bewaakte Anvek Sikre de westelijke kust van het land. Anvek Sikre was gelegen op een hoog plateau, uitkijkend over de baai waarin de havenstad Sikre Nato lag, de Take Shida eilanden en de Aqor Sent.

Nadat gedurende de 19e eeuw de macht van de gevreesde Shaktrahmi sekte sterk toenam in de havenstad Sikre Nato kreeg het fort steeds meer ook de taak om de stad zelf te bewaken in plaats van de kust. Toen vanaf circa 1900 de sekte de de facto macht in handen kreeg in de stad en de bevolking begon af te nemen kreeg de stad de bijnaam Anvek Morke: haven van de dood. Het garnizoen van Anvek Sikre bleef echter tot 1958 trouw aan de regering in Sodan Seligt en voorkwam verdere verspreiding van de Shaktrahmi die in feite gevangenen bleven in hun stad. Tijdens de sociale ineenstorting van de 20e eeuw werd de wachtpost uiteindelijk toch overmeesterd door de Shaktrahmi, en vanaf 1958 doopten zij zelf spottend de wachtpost om tot Anvek Morke: wachter van de dood.

Het is onbekend wat er nadien met het fort gebeurde. Aangenomen wordt dat het eind 20e eeuw verlaten werd, net als de meeste plaatsen in de Verloren landen, maar er is simpelweg geen enkele informatie beschikbaar.
Íjok-gur bloem

De íjok-gur bloem is een klein, bijna doorschijnende lichtblauwe bloem, die voorkomt in alle landen. De bloem is zeldzaam, en groeit alleen op koude rotsgronden, veelal op onherbergzame plekken. De bloem heeft een sterk effect op mensen en de geur ervan is een sterke drug die in kleine dosis tot trance kan leiden en vreemde hallucinerende dromen. In grotere dosis is de bloem dodelijk giftig.

De bloem is een symbool van Vahrladas, god van de slaap en de dood in het Shaktrahmi geloof, en wordt gebruikt bij rituelen ter ere van de God. Shaktrahmi gebruiken de bloem zowel op zichzelf, om dichterbij de god te komen door de poorten van slaap en dood, als op slachtoffers van mensenoffers. De naam íjok-gur betekent dan ook zoveel als 'Godendood' in de taal van de Shaktrahmi.
Toitaig

Toitaig is een grote tempel in het centrum van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. De eerste Toitaig tempel werd gebouwd in de 29e eeuw, als symbool van de macht en rijkdom van de Tempel in ballingschap, maar tijdens de grote brand van Umibuile in 3026 werd de tempel met het grootste deel van de stad verwoest. Er zijn geen afbeeldingen van de oude tempel en het is onbekend hoe hij er uitzag. Naar verluid werd de nieuwe tempel kort na het einde van de oorlog gebouwd in dezelfde vorm en stijl. De naam Toitaig betekent 'huis van de eenheid', verwijzend naar het belang van eenheid in de theologie van de Tempel.

De Toitaig tempel is één van de belangrijkste tempels van het land en is het thuis van de Raad van cultuur, samen met het Parlement één van de twee regerende organisaties van Tsuirogh. De Raad van Cultuur doet dienst als dagelijkse leiding en uitvoerende macht in het land, terwijl het parlement de wetten maakt, bediscussieert en voorlegt aan de Raad. De raad van cultuur werd ingesteld samen met het parlement als onderdeel van de vredesbesprekingen na het einde van de burgeroorlog in 3028. Afgesproken werd dat democratische partijen de meerderheid van de zetels zouden krijgen in het parlement, terwijl de uitvoerende macht in handen kwam van een comité dat voor 50% in handen was van de Tempel en voor 50% van het parlement. Dit comité werd uiteindelijk de Raad van cultuur, zo genoemd omdat zij als officiële taak hebben de 'cultuur en tradities van Tsuirogh te beschermen'.

De Toitaig tempel is een groot ongelijkmatig gevormd gebouw van hout, riet en aarde. Het is in feite een grote versie van een traditioneel Tsuirogh huis. De tempel is opgetrokken uit houten palen met daarop een dak van riet, bedekt door een dikke laag aarde en mos. Om de kou buiten te houden, maar wel zicht te houden op de hemel werd een ingenieuze constructie bedacht met een open vuur in een kuil en een doek er boven, waardoor de warmte op zij gedreven wordt, en vervolgens naar boven stijgt. Hierdoor blijft het warm in het gebouw, ondanks het feit dat het een open dak heeft. Het brandend houden van het vuur is een belangrijke ceremoniële taak en het is een erezaak dat het vuur sinds de oprichting van de tempel niet uitgedoofd is.
Tsupon

Tsupon, de 'brug van de maan' is de belangrijkste brug tussen Karashimo en het heilige eiland Terashimo in Roshimer. De brug is een meesterwerk van bouwkunde en trekt veel bekijks. Het is een populair uitzicht vanaf Karashimo, en speelt een belangrijke rol in veel rituelen.

De Tsupon is een stenen boogbrug op ruim 300 voet hoogte en werd gebouwd tussen 2820 en 2824 met de nieuwste technieken. De brug is de voornaamste toegang tot het heilige eiland en de voornaamste tempels. De brug komt uit op de Ita Shukum, de weg der zegeningen die leidt naar de Jinkosui tempel. Belangrijke optochten op feestdagen of bij rituelen gaan altijd over de Tsupon brug. Gewoon publiek mag tot de brug komen, maar er niet overheen lopen.
Verdwijning van Soía

De verdwijning van de beroemde wetenschapper en onderzoekster Soía (2923-2972) is een onopgelost mysterie in de geschiedenis van Kuma Rem Mer. Tijdens haar leven maakte Soía vele onderzoeksreizen in verschillende landen. Tijdens haar laatste expeditie in het Kapalas moeras verdween zij spoorloos. Over haar verdwijning zijn vele verschillende verhalen, maar weinig feiten bekend.

Op een vroege ochtend in de lente van 2972 vertrok Soía met een kleine boot uit Militakum, waar zij de laatste maanden van haar leven onderzoek deed. Zij werd voor het laatste gezien door enkele vissers toen zij stroomopwaarts de Kuroflum op voer. Toen zij 's avonds niet verscheen was men gealarmeerd, maar aangezien zij soms lange tijd onderzoek kon doen in afgelegen natuurgebieden nam men de zaak niet heel serieus op. Pas toen zij na een week nog steeds niet teruggekeerd was werd er alarm geslagen, en een kleine legerexpeditie voer enige mijlen stroomopwaarts de rivier op voordat zij gedwongen werden door het vallende duister terug te keren zonder iets te vinden. Ook latere expedities vonden geen sporen.

*Theorieën*

Er zijn verschillende theorieën over haar verdwijning. De officiële lezing is dat zij een ongeluk heeft gekregen of is omgekomen door onverwachtse ziekte tijdens haar reis. Het feit dat er geen sporen van haar gevonden zijn langs de rivier zou simpel verklaard kunnen worden door het feit dat zij gestorven is in één van de vele ontoegankelijke en ononderzochte zijtakken van de rivier of doordat zij is verdronken in één van de vele moerassen. Zij zou het slachtoffer kunnen zijn geworden van de misleidende glans van de Maíuflo bloem. De vraag is hierbij echter wel wat er dan gebeurd is met haar boot. Die is nooit gevonden, ook niet bij later onderzoek in het moeras. Een andere mogelijkheid is dat zij gestorven is en met boot en al weggespoeld is naar de zee gedurende de nacht, en daar gezonken.

Er zijn echter ook theorieën dat zij gestuit zou zijn op een illegale bijeenkomst van Shaktrahmi en door hen gedood zou zijn. Zij zouden dan haar lichaam verbrand of begraven hebben en haar boot meegenomen. Dit zou verklaren waarom er nooit sporen van haar zijn gevonden. Er zijn vele verhalen over een geheimzinnige gloed in het Kapalas moeras die zou voortkomen uit de vuren van de Shaktrahmi, al is hier nooit enig bewijs voor gevonden.

*Mogelijke vondst*

In 3148, tijdens de tweede oostelijke oorlog, trof een groep patrouillerende soldaten op een drooggevallen zandbank in een zijtak van de Kuroflum menselijke resten aan. Zij vonden botten van in elk geval één persoon, en ook resten van wat lijkt te duiden op een vuurplaats en beschutting. Er werd al snel gespeculeerd dat Soía gevonden was. Zij zou een ongeluk hebben gehad en enige tijd overleefd hebben op de zandbank, voordat zij overleed aan ziekte of honger. Er kon echter geen enkel bewijs worden gevonden dat het om de stoffelijke resten van Soía ging. Er waren geen sporen van haar materialen of boeken en ook haar boot was nergens te bekennen. Haar verdwijning blijft nog steeds een mysterie.
Taijin

Taijin, de Zonnetempel is een belangrijke tempel op het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Het is een relatief kleine tempel, gelegen achter de beroemdere Jinkosui tempel, en doet dienst als privé tempel voor de politieke elite van het land. Het is de tempel waar senatoren bijeenkomen voor hun persoonlijke erediensten, terwijl Jinkosui dienst doet voor grote, openlijke diensten.
Костер (Tough As Nails)

Костер — это предмет, предназначенный для поднятия температуры вашего тела. Не обладает никакой физикой. Если подойти достаточно близко, можно загореться. Горит от 4 до 12 минут.

## Применение

Для того чтобы разжечь костер, нажмите правой кнопкой мыши по нему **огнивом**. Чтобы заменить отгоревнее полено и продлить горение, возьмите любую древесину и нажмите ПКМ на костер.
Nepuma

Nepuma is een van de grotere eilanden aan de oostelijke rand van het Koninkrijk der Wateren. Het eiland is beroemde geworden door het Npuma/Azuripa incident wat de aanleiding vormde tot de Tweede zee-oorlog. Nepuma was grotendeels onbewoond tot het begin 32e eeuw werd gekoloniseerd door Kuma Rem Mer. Zij noemden het eiland Azuripa.

*Nepuma/Azuripa incident*

Vanaf midden jaren 3130 ontstonden er steeds meer spanningen tussen de lokale vissers van de Motu clan en de kolonisten uit Kuma Rem Mer. De neerbuigende houding van veel kolonisten tegenover de lokale bevolking leidde tot veel wrok onder de bevolking, vooral onder de jonge mannen van de Motu clan. Uiteindelijk kwam het begin 3140 tot openlijke gevechten tussen kolonisten en Motu op het eiland. Bij de onlusten vielen meerdere doden, waaronder 13 Motu en 9 kolonisten. Kuma Rem Mer greep het incident direct aan om de oorlog te verklaren aan het Koninkrijk en claim te leggen op de oostelijke eilanden van het koninkrijk. Hiermee begon officieel de Tweede zee-oorlog.

Sinds de vrede van 3180 is het eiland weer onderdeel van het Koninkrijk der Wateren. De Motu lieten er een monument bouwen van steen ter ere van de dode martelaren die de oorlog veroorzaakten.
Hafubeann

De Hafubeann of Halvemaansbergen is de Tsuirogh naam voor de noordwestelijke kant van de Kaneam bergen. Het is een hoge, steile bergrug die reikt tot ongeveer 12.000 voet. De naam ontleent deze bergrug aan zijn gekromde vorm die de Jotalam vallei in Tsuirogh omringt en scheidt van Kaglas. De Hafubeann zijn een ruig gebergte met steile pieken en diepe kloven. Vanaf de vruchtbare vallei loopt het landschap glooiend omhoog naar een ruig hoogland wat doorkruist wordt door diep uitgesleten kloven en vele kleine riviertjes die omlaag komen vanaf de bergen en uitmonden in de Adeig. Het is begroeit met stugge struiken en bergbloemen. Vanuit dit heuvellandschap reist de westelijke flank van de bergen vrij plots en steil omhoog, als een kale rotsmuur. Het gebergte zelf is weinig begroeit, maar bestaat uit scherpe pieken en diepe kloven. Het is een moeilijk begaanbaar landschap waar weinig mensen zich wagen.
Kapalas

De Kapalas is een uitgestrekt moerasgebied in het uiterste oosten van Kuma Rem Mer. De Kapalas is gelegen in de schaduw van de Kunifin bergen en vangt daardoor meer neerslag dan eender welke plek in het land. Dit, en het feit dat er vele stroompjes vanuit de bergen door het gebied stromen richting de Kuroflum rivier maken het een zeer nat gebied, waar waterplanten en moerasbomen weelderig groeien. Het is een warm, ontoegankelijk gebied wat berucht is om zijn grote hoeveelheid insecten. Er is geen goede kaart van het gebied en geen wegen die er doorheen leiden, aangezien de stroompjes en meren constant veranderen. Kapalas ligt ingeklemd tussen het hoogland van Udakorum en de bergen, maar zelfs de locale bevolking waagt zich niet in het gebied. Dit heeft niet enkel te maken met de natuurlijke omstandigheden van het gebied, maar ook met de vele legenden en verhalen over het gebied. Zo gaan er verhalen rond dat de geesten van mensen die verdronken in het gebied eenzame reizigers de moerassen in lokken en te doden, en dat kwaadaardige wezens de paden en riviertjes bewust veranderen zodat men eenmaal in het moeras er nooit meer uitkomt. Deze legenden worden door sommige historici gekoppeld aan de verhalen over Spira, bovennatuurlijke wezens uit de verhalen van het naburige Kaglas.

Deze verhalen lijken onschuldig, maar er is daadwerkelijk een grote hoeveelheid verdwijningen in het gebied en vermiste mensen worden zelden teruggevonden. Er zijn verhalen over een vreemde gloed die soms over het gebied hangt en inwoners van Dare Petrum en in mindere mate Asuterum geloven dat Shaktrahmi zich ophouden in dit gebied om hun rituelen uit te oefenen. Verdwenen mensen zouden dan ten prooi zijn gevallen aan mensenoffers ter ere van Vahrladas. Sommige mensen geloven zelfs dat de Shaktrahmi goden zelf zich in het gebied ophouden en mensen de dood in lokken. Hasfjell zou zich verbergen in de meren en moerassen, en Shaá wordt vaak gekoppeld aan de vele rivieren in dit gebied en de vele slangensoorten die er voorkomen. Een andere verklaring voor deze vreemde gloed is de glans van de Maíuflo bloem, die alleen groeit in het moeras, maar of de glans van dit kleine bloemetje sterk genoeg is om alle vreemde verschijnselen in het gebied te verklaren is zeer te betwijfelen.

De enige plaats van enige betekenis in dit gebied is de vestingstad Militakum, een impopulaire bestemming voor soldaten. Deze vestingstad is het meest oostelijke punt van Kuma Rem Mer, en speelt een belangrijke rol in de landsverdediging. Dienst moeten doen in deze stad is de nachtmerrie van vele soldaten.
Shaktrahmi (taal)

Het Shaktrahmi is de taal van de gelijknamige sekte. In tegenstelling tot ander talen is het niet gebonden aan een land; de taal wordt wereldwijd gesproken door aanhangers van het Shaktrahmi geloof. Het is echter geen veelgebruikte taal en wordt nooit in het openbaar gebezigd. Het gebruikt beperkt zich tot rituelen en ceremoniële bijeenkomsten. De taal is officieel verboden in Tsuirogh en Kuma Rem Mer en ook elders word eenieder die het openlijk spreekt buitengesloten of opgepakt. Tekenen van het Shaktrahmi worden net als symbolen van de sekte zelf gezien als kwade voortekenen.

De oorsprong van de taal is schimmig, aangezien er weinig bekend is van het ontstaan van de Shaktrahmi, maar het toont weinig gelijkenis met de oude taal of met één van de andere talen die gesproken worden op de wereld. De taal is ontstaan in de Verloren landen, maar hoe precies is verloren gegaan met de tijd. Hoeveel mensen de taal spreken is onbekend en er is geen enkel officieel woordenboek van bekend. De kennis over structuur, grammatica en uitspraak is zeer beperkt en slechts enkele fragmenten en spreuken zijn meer algemeen bekend.

*"Istòch guvhel an Varûn eadr - og Vahrladas a' fojlsseachar naimhdan."*

Groet en zegening van de Shaktrahmi. Vrij vertaald in de standaardtaal betekent het: Moge het licht van Varûn je verlichten - en de duisternis van Vahrladas je vijanden verblinden.
Naka Ana

De Naka Ana, ofwel de 'grottenslang' is een slangachtige roofvis die leeft in de Aqor Sent. De vis kan zo'n 6 voet lang worden en eet vooral schelpen en andere kleine zeedieren. Voor de visserij is hij niet van groot belang aangezien hij niet erg lekker smaakt, al zijn er wel mensen in Kaglas die hem als delicatesse beschouwen. De vis is echter van groot belang voor de inwoners van het Koninkrijk der Wateren. De Naka Ana eet namelijk de schelpdieren op die de grondstof bevatten van de kostbare Ātupār stenen en scheiden deze stenen uit. Door de inwoners van het Koninkrijk worden ze dan ook niet gegeten en met respect behandeld omdat ze de kostbare stenen creëren. De Naka Ana is dan ook een bijkans heilig dier voor sommige clans die hun inkomsten voornamelijk uit de handel halen.
La grande combine

Jack Lemmon est l'acteur principal.

Walter Matthau

## **Réalisateur**

Billy Wilder, maître de la comédie américaine.

## **Résumé du film**

Harry Hinkle, caméraman, est blessé alors qu'il couvrait un match de football américain pour la télévision. Désormais à l'hôpital, il fait l'objet de toutes les attentions : son beau-frère, avocat, y voit l'affaire de sa carrière ; son ex-femme, appâtée par l'argent, se souvient brusquement de son existence ; et le sportif fautif, bourrelé de remords, compte bien veiller sur sa convalescence. Le tout sous l'oeil attentif d'un détective privé, engagé par les compagnies d'assurances.