Tracjum

Tracjum, jako jedno z większych państw zajmuje południowo środkowe

wybrzeża Kentaru. Mając zarówno dostęp do oceanu Torrańskiego jak i
morza Elterhoven. Południowo zachodnią część Tracjum dzieli z
Quementticą, której wpływy przed powstaniem samego Tracjum sięgały
daleko w głąb przyszłego państwa. Północne granice dzieli z państwami
alandzkimi, a także z południową częścią Khaaru. Między nimi istnieje
bezpieczny Wąwóz Szkieletowy, który stał się główną przyczyną powstania
Tracjum. Przez niego przebiega jedyna istniejąca trasa lądowa, która
łączy wschód z zachodem, a tym samym najbezpieczniejsza trasa handlowa
pomijając morza. Trakt, gdyby miał przebiegać przez nieprzyjazne i
niepoznane puszcze Kentaru, lub też niebezpieczne, masywne góry Nebal,
gdzie zamieszkują bandyci i orkowie, były zdecydowanie groźniejszy i
dłuższy, ale też tańszy niż droga morska. Bo to właśnie na tym zależało
Cesarstwu, na kolejnej prowincji która jednocześnie dała by pełne prawa
Torrani do wąskiego gardła jakim był bezcenny Wąwóz Szkieletowy, a tym
samym dominacji handlowej w południowej części Kentaru.

**Na mocy traktatu…***Wydanego
 przez panującego Nam najmiłościwszego Cesarza. Ustanawia się, że każdy
wolny obywatel ziem podlegających Torrani bądź też Ferreni, który
zechciałby reprezentować Cesarstwo, a tym samym interesy Cesarza, na
nowych ziemiach zostanie ona mu nadana jako Zasłużonego dla państwa
torrańskiego bądź też ferreńskiego do wieczystego użytkowania jego i
jego potomków, aż do wygaśnięcia rodu męskiego, a także pełnego prawa do
 nowo powstałej prowincji o zaszczytnej nazwie Tracjum. Ziemie będą
nadawane stosownie do wniesionych opłat. Hrabstwo to będzie należeć w
pełni pod jurysdykcją Cesarstwa Torrańskiego, a także wszelkie
powinności wobec Cesarstwa będą egzekwowane. Bezpieczeństwo wolnych
obywateli Torrani bądź też Ferreni będą mieli zapewnieni przez Legion.

Traktat ten wchodzi w życie z dniem roku 1253*

Na
 odzew Cesarza odpowiedziało kilka tysięcy spragnionych niezależności
lub nowego początku osadników. Mieszanina nacji torrańskiej i
ferreńskiej. Poszukująca nadziei, perspektyw aby odmienić swój los, a
nawet stać się właścicielem ziemskim. Tak oto hrabstwo w pełni
podlegające Torrani istnieje od nieco ponad czterech wieków. Dzięki
czemu ekspansja handlowa i terytorialna Torrani wzrasta.

**Warunki bytu**
Tracjum
 zajmuje ziemię porośniętą gęstymi i nie przyjaznymi lasami. Jest też
niebywale wyludniona. Zapewne dzięki bliskości tajemniczej dżungli
Quementtici. Ziemi pod uprawę jest niewiele. Jeżeli już pośród lasów
można znaleźć łagodnie pofałdowany teren, ziemia nie jest zbyt żyzna i
nie wyda wiele plonów. Zwierzęta podobnie nie chcą się paść na tych
terenach. Klimat jest ciepły i słoneczny, a także mokry i wilgotny. Góry
 Nebal zatrzymują wilgoć, która okala Tracjum, nadając ziemi dość
nieprzyjemny, parny klimat, zdecydowanie zbliżony do klimatu dżungli,
chociaż nieco łaskawszy, ze względu na chłodne wiatry znad gór. Istnieją
 tam nieliczne złoża rud żelaza, węgla i cyny u podnóży gór Nebal,
jednak bardzo często napadane przez bandytów i okradane nie należały do
bezpiecznych miejsc i Tracjum nie mogło opierać gospodarki na imporcie
minerałów. Także i tracyjskie drzewa, dzięki, którym sądzono, że można
żyć, okazały się całkowicie niezdatne do budowy okrętu, okazując się za
ciężkie i zbyt wilgotne. Tracjum zatem rozwinęło rybołówstwo, które tak
naprawdę stało się bogactwem hrabstwa. Również szlak handlowy okazał się
 być znaczący dla gospodarki Tracjum i niezwykle dochodowy.
Przez
Tracjum przepływa jednak z największych rzek Kentaru – Ismeretlen, która
 swój początek znajduje w Voldarze, natomiast jej ujście znajduje się
gdzieś w dżungli Quementtici. Rzeka ma silny, ale nie nazbyt rwący nurty
 dobry do sprowadzania drwa rzeką. Drugą rzeką, która tym razem swoje
źródła ma u samych gór Nebal i tym samym w granicach kraju jest Reior.
Płynie przez Khaar i Torranie, gdzie wpada do morza.

**Żeglarstwo**
Jednak
 nie wszyscy mogli czerpać zyski w traktu. Tym, którym się to nie udało,
 zwrócili się ku morzu i tego co może zaoferować każdemu kto będzie na
tyle odważny, aby próbować je ujarzmić. Brak perspektywy popchnął ludzi
na morze, a morze dało im to czego nie mogli znaleźć u siebie w domu.
Szacunek. Większość obywateli hrabstwa jest, lub była rybakami. Zdani na
 siebie i swoje umiejętności doskonalili je dalej i rozwijali wraz z
biegiem czasu. Udoskonalali statki, na których wypływali w morzę. I
chociaż są zmuszeni do eksportowania drewna spoza granic Tracjum, są
doskonałymi dokerami. Tracyjczycy stali się poważanymi osobami jako
żeglarze, nie tylko w Cesarstwie, ale i także na całym Kentarze.
Większość załóg okrętów wojennych składa się właśnie z nich, główna baza
 marynarki Cesarskiej znajduje się właśnie w stolicy Hrabstwa.

**Osady**
Jeszcze
 tego samego roku, od kiedy wydano traktat, niecałe dwieście mil od
wąwozu, na brzegach Oceanu wybudowano osadę o nazwie Tracjum. Osada,
choć z początku niewielka i uboga, złożona z mieszaniny najróżniejszych
ludzi lecz przede wszystkim pochodzących z Torrani, a z znacznie
mniejszym udziałem Ferreńczyków, z biegiem lat przerodziła się w miasto i
 stolicę Hrabstwa o tej samej nazwie. Prowincja została utworzona, a jej
 przynależność do Cesarstwa usankcjonowana.
Zbudowano jeden z
największych portów, które obsługiwały wiele statków przede wszystkim
towarowych, aby móc dalej transportować drogą lądową
przez szlak handlowy wąwozu, lub odwrotnie.

Z
 czasem utworzono znacznie mniejszą Halande, która była tylko miejscem
przystankowym dla handlarzy i kupców, aby nabrali sił, zebrali drużynę
przed wyruszeniem w dalszą podróż. A także jako osada znajdująca się
najbliżej kopalni. Dlatego głównie w Halanda słynie z karczm i sporej
ilości awanturników, którzy szukają zarobku albo w kopalniach, albo na
traktach.

La Bala, jest najmłodszą osadą w Tracjum i stanowi
tylko niewielki port i małe miasteczko rybackie. Nieustanne życie w
cieniu dżungli Quementtici nie zachęca ludzi do poszukiwania tam ziem i
osadzania się na nich. Jest to ostatni przystanek przed wyruszeniem w
dalszą podróż do Koalicji Państw Capelli i państw neutralnych.

**Obywatele**
Przede
 wszystkim są to Torrańczycy, którzy na mocy traktatu Cesarza
postanowili osiedlić się na nowych ziemiach i stać się bogatsi. Dlatego
też torrański jest językiem obowiązującym, natomiast waluta to korony
Cesarskie. Drugą nację po nich stanową Ferreńczycy, którzy również
skuszeni lepszym światem postanowili osiąść na nowych ziemiach.
Zdecydowanie
 mniejszą grupę od Ferreńczyków tworzą tubylcy z pierwotnego Tracjum,
kiedy jeszcze nie został zaanektowany jako prowincja Torrani. Niektórzy
twierdzą, że to Khaardowie, którzy osiedlili się zbyt daleko, lub też
mieszkańcy pochodzący z dżungli. Najpewniejsze w tym wszystkim jest to,
że wyróżnia ich ciemniejsza karnacja niż, Torrańczyka czy Ferreńczyka, a
 także prawie zawsze czarne gładkie włosy. Do złudzenia podobni do
Khaardów, jednak ci zdecydowanie odcinają się od tubylców Tracjum, nie
mogąc się nawet z nimi porozumieć.
Zetknięcie się Torrańczyków z
rdzennymi Tracyjczykami wywołało kilka konfliktów odnośnie
przywłaszczenia ziem, a także zmuszenia tubylców do pracy na ziemiach
nadanych przez Cesarza Torrani. Nie spodobało się to dotychczasowym
mieszkańcom. Niektórzy, próbowali walczyć, ale zaraz ich bunt szybko
tłumiono. Oczywiście nie informując o niczym władze Torrani. Inni
natomiast postanowili uciec. Nie wiadomo gdzie, czy do Voltaru, czy też w
 góry. Pozostali nieliczni, którzy pracując ponad siły i zmuszeni do
wyznawania Yune, żyją jako gorsza kategoria i tak ubogiego
społeczeństwa.

Najmniejszą grupę tworzą Voltarczycy, którzy w
trakcie ankeksji Tracjum przez Torranie zamieszkiwali w pobliżu gór
Nebal. Królestwo Voltaru bojąc się konfliktu z Cesarstwem Torrani nie
zgłosiło swych pretensji do ziem, które przynajmniej w teorii znajdowały
 się w ich granicach albo chociaż sferze wpływów. A ludzie, którzy tam
dotychczas żyli pozostali lub powrócili w granice swego państwa
pozostawiając dobytek życia. Tylko bardzo nieliczna grupka Voltarczyków w
 dalszym ciągu żyje na północnym wschodzie Tracjum. Oficjalnie nazywając
 siebie Tracyjczykami, jednak w głębi nadal czują się Voltarczykami, od
wielu pokoleń.

**Kultura, obyczaje i święta**
Wiele
 zwyczajów przeniesiono z rodzimych domów Torrańczyków i Ferreńczyków. W
 dalszym ciągu niebywale dużo czasu poświęcają rozrywce i tańcom.

Jednakowoż
 z umiarem i stosownym opamiętaniem, aby nie popaść w tarapaty
finansowe. Z racji, że szlachta Tracjum traktowana jest niewiele lepiej
od mieszczan torrańskich, niektóre tradycje, jak walki bestii i ludzi na
 arenach zostały zniwelowane. Tłumacząc faktem, iż nie można pozwolić
sobie na niepotrzebny rozlew krwi obywateli, bądź ich stratę, jednakowoż
 ludzie zaczęli uprawiać nielegalny precedens jak walki zwierząt w
zaciszu własnych domostw. W momencie, kiedy straż wpadała na trop takich
 zawodów i ukarano twórców, niechybnie powstawały kolejne dwie hodowle
zwierząt, które miały być przeznaczone do walk.

**Religia**
Jako,
 że Tracjum mimo, iż stworzone głównie przez wzgląd na wąwóz
Szkieletowy, to słynące z żeglarstwa swe modlitwy postanowili skierować
do Pani Mórz. Dlatego wielu kapitanów, na swych statkach ma małe
kapliczki gdzie przed wyruszeniem w morze, proszą o łaskę na rejs i
szczęśliwy powrót do domu. W całym Tracjum nie ma gorliwiej modlących
się do Yune od kapłanów niż żeglarze.

Natomiast inne wyznania
są bardzo zmarginalizowane. A właściwie każda grupa społeczna zwraca się
 do swego boga. Wiele osób, ukrywa swe prawdziwe wierzenia. Przez te
kilka wieków, wierzenia Torrani w zupełności zdominowały Tracjum. Jednak
 niektóre obyczaje, jak rozkładanie płaskich kamieni w słońcu, lub nie
opuszczanie domostw na wiosnę po zmroku, kiedy nie ma na nieboskłonie
określonych konstelacji.

**Religia i magia**
Jako, że Tracjum mimo, iż stworzone
głównie przez wzgląd na wąwóz Szkieletowy, to słynące z żeglarstwa swe
modlitwy postanowili skierować do Pani Mórz. Dlatego wielu kapitanów, na
 swych statkach ma małe kapliczki gdzie przed wyruszeniem w morze,
proszą o łaskę na rejs i szczęśliwy powrót do domu. W całym Tracjum nie
ma gorliwiej modlących się do Yune od kapłanów niż żeglarze.
Natomiast
 inne wyznania są bardzo zmarginalizowane. A właściwie każda grupa
społeczna zwraca się do swego boga. Wiele osób, ukrywa swe prawdziwe
wierzenia. Przez te kilka wieków, wierzenia Torrani w zupełności
zdominowały Tracjum. Jednak niektóre obyczaje, jak rozkładanie płaskich
kamieni w słońcu, lub nie opuszczanie domostw na wiosnę po zmroku, kiedy
 nie ma na nieboskłonie określonych konstelacji.
Tracjum mając silne
 powiązania z Cesarstwem, również ma silne powiązania z Kapitułą Magów.
Oczywiście ma swoją siedzibę w samym Tracjum, jednakże opiekuje się nim
zaledwie tylko kilka magów. Tracjum nie obfituje bowiem w sporą ilość
magów. Każdy obdarzony talentem udaje się na nauki do Torrani lub innych
 części Cesarstwa i zazwyczaj już nie wraca do rodzinnego kraju.

**Znaczący obywatele:**
**Alejandro Suarez**
 - samouk doker, jego projekty statków i wykonanie są uznawane za
najlepsze w Tracjum. Dzięki wielu zamówieniom i niebywałemu talentowi
nie tylko do budowy statków, ale także interesów szybko zaczął mieć
wpływy w niemalże całym Tracjum.
**Renzo Ventosso** - największy właściciel ziemski.
**Magdalene Reculso** - znamienita krawcowa, jej stroje nosi cała zamożniejsza część Tracjum, właścicielka kilku manufaktur wytwarzających materiał.
**Hugo Lazaro Incapacitado** - hrabia Tracjum.