Atalay Işık

## Özgeçmiş

Atalay Işık 21 Mayıs 2002 tarihinde Gümüşhane'nin Köse ilçesinde ailesinin ikinci çocuğu olarak Dünya'ya gelmiştir. Annesi " Aysel Işık " ufak bir süpermarkette kasiyer olarak iş yapıyorken, Babası " İlker Işık " Atalay okul öncesinde mahalledeki arkadaşları tarafından pek sevilen biri değildi, ortamlarda dışlanan çocuk genelde o olurdu, bu yüzden Atalay o sıralar ilkokulda olan ablası Sena'yı en yakın dostu olarak bildi, Senanın da onu fazlasıyla sevdiği söylenemezdi fakat Atalay'a en dost canlısı yaklaşan kişi ablasıydı. O kendi yaşıtlarıyla oyun oynamaktan zevk almıyordu, bunun yerine ablasıyla okul hakkında konuşmak, ablasının arkadaşları hakkında muhabbet etmek onun daha çok ilgisini çekiyordu. Atalay okula başladıktan sonrada hep büyükleriyle anlaşmaya başladı, tek arkadaşları ablası ve ablasının arkadaşlarıydı. Ortaokul çağlarında babası İlker Atalay'ı eve para getirmesi için evlerinin yakınındaki bir fırında çırak olarak işe soktu, okul zamanlarında yarı zamanlı, tatillerde ise tam zamanlı çalışacaktı. Atalay'ın bu günden sonra sorumlulukları artmış, artık okula gitmek dışında eve parada getirmesi gerekiyordu. Babası İlker Aysel'in çalıştığı işten kazandığı paranın yarısıyla temel ihtiyaçlarını karşılıyor, diğer yarısıyla ise alkol alıyor ve meyhaneden tanıştığı arkadaşlarıyla tüketiyordu. Babası hiç ilgili bir baba değildi, hatta Atalay bazen eve geldiğinde babası evde olmuyor, Atalay ise babasının yokluğunu hiç hissetmiyordu. Babasıyla haftada bir kez konuşur, ayda bir iki defa muhabbet ederlerdi. Atalay'ın annesi Aysel'de normalde Sena ve Atalay ile ilgilenmeye çalışsa da oda işi yüzünden ailesi ile akşamları bir kaç saat ilgilenebiliyordu. Atalay ablası Sena evde olmasa neredeyse tek başınaydı. Atalay ailesinin ve okuldaki arkadaşlarının ona karşı ilgisizliğinden dolayı özgüvenini gittikçe kaybediyordu. Ortaokulu bitirdi, ve yaz başladı, artık yaşıyor gibi değildi, sadece nefes alıp veriyor, işe gidiyor ve eve dönüp uyuyordu. O yaz okuldan tanıdığı kendisinin aksine özgüveni yerinde olan, sadece yaz boş durmasın diye babasının 2 haftalığına gönderdiği Mert adında biri onunla aynı fırında çalışmaya başladı. Mert sürekli hafif peltek bir konuşmayla Atalay la muhabbet etmeye çalışırken Atalay sadece " hı hı, aynen, bence de." gibi şeyler söyleyip Mert'i kâale almadığını oldukça belli ediyordu . Atalay artık insanların ona karşı ilgisiz olmasına alışmış ve ona ilgi gösteren birini ilginç bulmuştu. Atalay ve Mert'in ilişkisi aynı şekilde devam ediyordu, Mert işinin son günlerine doğru Atalay'a kendi konuşma tarzıyla telefon numarasını alıp alamayacağını sordu. Atalay'ın kendine ait bir numarası yoktu, içinden ne cevap vereceğinin düşünürken ev telefonunun numarasını verme fikri aklına geldi fakat , " Ya Mert aradığında babam cevap verirse." diye düşündü, babasının ayık olduğu pek vakit olmadığından böyle bir durum yaşansa ve Mert'in telefonuna babası cevap verse nasıl bir durumun ortaya çıkacağını düşünürken hafifçe gülümsedi, ardından aklında bunu canlandırdı ve kendince kahkahalar atmaya başladı. Aralıksız gülmeye devam ederken Mert hafifçe somurttu, Mert Altay ın onun konuşmasına güldüğünün düşündü, ve kendi konuşmasıyla "Sen gerçekten insanların konuşmasıyla dalga geçecek kadar aptal bir adamsın dedi." Atalay biraz durdu, Mert'e ona gülmediğini söyledi fakat Mert Atalay'ın dediklerine kulak asmadan eşyalarını aldı, Mert öğlene kadar çalışıyordu, ve eşyalarını toplayıp dükkandan çıktı. Atalay o gittikten sonra gerçekten ona değer veren, onunla daha önce hiç kimsenin onunla etmek istemediği kadar muhabbet etmek isteyen birini kimseyi üzmediği kadar üzmüştü. Atalay bunu haftalarca düşündü, her fırına gittiğinde, her eve geldiğinde Mert'i ne kadar üzdüğünün hatırlıyordu. Mert'in o sene onunla aynı Liseye gideceğini biliyordu, çünkü zaten Kösede bir tane lise vardı ve orada yaşayan neredeyse herkes o liseye gidiyordu, ve Mert'in de farklı bir liseye gidecek kadar puan kazanamadığını deneme sınavlarından tahmin ediyordu. Atalay Mertten okulda özür dilemeyi düşünüyordu. Bir kaç hafta geçti ve okul dönemi geldi. Uyandıktan sonra çantasını hazırladı ve okulun yolunu tuttu. Sınıfını bilmiyordu, bu yüzden sınıfların kapılarının yanındaki listeleri inceledi A sınıfından F sınıfına kadar baktı, fakat hiçbirinde adını bulamadı. Okul müdürünün odasına doğru ilerledi ve ismini ve soy isminin söyleyerek hangi sınıfta olduğunu söyledi Müdür " Oğlum senin ismin gerçekten hiçbirinde yok, bir bakayım, sen burada bekle. " dedi. Müdür okul kayıt sorumlusunun yolunu tuttu ve Atalay Işık'ın hangi sınıfta olduğunu sorduğunda, oradaki kadın " Atalay Işığın ebeveynleri onu okula hiç kayı ettirmemiş." dedi. Müdür Atalay ın yanına gidip ailesinin onu hiç kayıt ettirmediğini söyledi, ardından " Belki yanlış bir anlaşılma olmuştur, eve gidip ailene sor, sonra tekrar gelirsin." dedi. Atalay biraz şaşırdı, pek bir şey hissetmedi. Annesiyle konuşmak için Aysel'in çalıştığı süpermarkete gitti. Ardından annesine durumu sorduğunda, annesi, "Baban sana anlatmadı mı ?" dedi. Atalay neyi diye sordu, annesi " Oğlum, baban ortaokul mezunu olmanın yeterli olduğunu, ayrıca yazın çalıştığında eve yarı zamanlı çalıştığından çok daha fazla para getirdiğini söyledi. Bu yüzden hadi okula değil direk işe git." dedi. Atalay kısa süre annesine baktı, biraz düşünmüştü. Ona kötü bir olay yaşamış gibi gelmişti, aslında okulu ne kadar sevmese de sanki okula her şeyden daha çok bağlıymış gibi hissetmişti. Annesinin bunu hiç bir şey olmamış gibi söylemesin den mi, yoksa babasının ona bu küçük bir olaymış gibi söylemeyi unutmasın dan mıdır bilinmez ama Atalay bu hisleri çok derinden yaşamıştır. Ardından işte sürekli bu düşünceleri tekrarlamıştır. Aradan bir kaç ay geçtikten sonra düşünceleri tazelenmiş, ve ailesine verdiği paranın yanı sıra maaşından biraz ayırmaya ve ilerde lazım olur düşüncesiyle para biriktirmeye başlamıştır. İlk biriktirdiği parayla en azından mesajlaşabileceği ucuz bir telefon aldı. Ablası o 2 ay içerisinde evlenmiş ve Los Santos'a yerleşmiştir. Atalay yalnızlığa alışmıştır, fakat tek dostu olan ablasının da yanından gitmesi onu oldukça üzmüştür. Aradan 1 yıl daha geçmiş, Atalay oldukça çökmüş, özgüveninin neredeyse tamamen kaybetmiş, gelecek kaygısı yaşıyordur, bu süreçte sürekli ablasıyla mesajlaşıyor, Los Santos'un nasıl olduğunu soruyordur. Bazen ablasına özense de oraya gidebileceğini hiç düşünmüyordur. Geçen bir yıl içerisinde 420 lira para biriktirmiş, ve parasının hepsini gardolabın üstüne koymuştur. Bir ay sonra tekrar dolabına para koymak için dolabını açtığında parayı orada bulamaz. Bir yıl boyunca biriktirdiği para ne oldu da bir günde yok oldu diye düşünürken babasının almış olma ihtimali aklına gelir. Geceye kadar bekler, babası eve geldiğinde, " Baba, dolabımda ilerisi için para biriktirmişti..." derken bir anda babası Atalay'a sert bir tokat atar ve " Benden saklı evde para gizliyorsun he, bir daha göreyim senin o kemiklerini yerinden sökerim. " demiştir. Atalay orada babasına çıkışmayı her şeyden çok istemiştir. Fakat asla ne özgüveni nede cesareti buna el vermemiştir. Atalay iş saatine kadar bir sağa, bir sola söner içindeki huzursuzluk onu uyutmamıştır, ve babasına karşı olan unutkanlık hissi kin ve nefrete dönüşmüştür. Bu olayın üstünden dört ay geçmiş ve Atalay artık parayı fırındaki mutfağın arkasındaki dolapta gizlemeyi güvenli bulmuştur. Babasına olan kininden dolayı içindeki evden ayrılma hissi kabarmış ve Ablasıyla eskisinden çok daha fazla konuşmaya başlamıştır. Atalay 2 yılın ardından 18 yaşına basmış artık ailesine bağımlı olmayan bir birey olmuştur. Ablası Sena onun çektiği zorlukların farkındadır ve içten içe Atalay'ı da Los Santos'a getirmek istiyordur. Senanın kocası Brian oldukça bonkör ve Santos şartlarına göre orta halli biridir. Atalay bir gün yine Senayla mesajlaşırken kendini hiçliğin ortasında buldu, ne bir arkadaşı vardı, nede onu seven bir ailesi, artık oda değişmek, ve onu sevebilecek insanların yanına gidip daha iyi bir hayat yaşamak istiyordu. 2 yıllık maaşını biriktirdikten sonra 840 liralık bir parası kalmıştır. Uçak bileti ve benzeri şeylere yetmeyeceğini bildiği için bu parayla İstanbul'a taşınmayı düşünen Atalay 1 sene daha çalışmayı göze koydu. Aradan 1 yıl geçti bir kaç mesajlaşmanın ardından Sena durumu Brian'a anlattı, Brian uçak biletinin alabileceğini söylediğinde Sena bunu hemen Atalay'a yazdı. Atalay işten döndüğünde mesajlarını kontrol etti, ve uzun süre sonra gerçekten bir şey hissetti. İçinde hem heyecan, hem korku hem de Brian ve Senaya karşı inanılmaz bir sevgi oluşmuştu. Biriktirdiği para 1020 liraya ulaşmış ve bu para 200 dolar kadar para yapıyordu, yani kısacası neredeyse hiç bir şey. Bir hafta sonra Brian Atalay'a uçak biletini aldı, sıra gelmişti bunu ailesine anlatmaya. Bir önceki sabah babasına akşam eve erken gelmesini rica etmişti, babası şaşırtıcı bir şekilde homurdanmadan " Olur gelirim. " demiş ve evden çıkmıştı. Akşam olduğunda tabi ki babası erken gelmemişti, bu sebeple Los Santos'a gideceğini sadece annesine anlatmıştı. Brian'ın ona uçak bileti aldığını, 1 yıl boyunca birazda olsa para biriktirdiğini annesine anlattıktan sonra, annesi köpürmüş ve Atalay'a bağırmaya başlamıştı, " Sen olmazsan eve kim bakacak, bana kim bakacak hiç bir yere gidemezsin !" diye bağırmış, Atalay bunun üstüne " Beni köle olarak kullanamazsınız, bana bu yaşıma kadar bir kere bile doğru düzgün sevgi göstermediniz, defolup gideceğim buradan, ne senin yüzüne bakarım, nede babamın, beni hissizleştirdiniz, babam benim 1 sene boyunca biriktirdiğim 420 lirayı bile bir kelime etmeden aldı, beni burada kimse tutamaz !!" dedi , ve kıyafetlerini ve telefonunu alıp evden çıktı. Los Santos'a gitmek için daha 1 haftası vardı, yolda ablasına mesaj attı, ablası bir iki saatin ardından cevap verdi ve, arkadaşı Zeynepte kalabileceğini söyledi, Zeynep'in evi çalıştığı fırının iki sokak ötesindeydi. eve gitti ve kapıyı çaldı, durumu anlattıktan sonra Zeynep onu içeriye aldı. Bir haftanın ardından Atalay Los Santos'a uçacağı günün sabahına uyandı. Gümüşhane'de havalimanı olmadığından Zeynep onu babasının arabasıyla Trabzon havalimanına bıraktı. Atalay Trabzon dan İstanbul'a, İstanbul'un ardındansa Los Santos'a uçacaktı. Valizini bagaja verdikten sonra İstanbul'a kadar sorunsuz bir yolculuk yaşadı. İstanbul'da 2 saat bekleyecekti, bekleyeceği alanda sadece yolcular vardı, fakat su orada daha pahalıydı ve Atalay yolculuktan dolayı oldukça susamıştı, Atalay yolcu bekleme alanından çıkıp su almaya doğru gitti. Ardından suyu içerken biri omzuna çarptı ve suyu ayakkabısına düşürdü. Atalay ıslanan ayakkabısını çıkardı ve kuruması için biraz yana koydu. uçağın kalkmasına 40 dakika kalmıştı. Birden yanından geçen bir adam ayakkabılarını hızlıca aldı ve koşmaya başladı. Orada beklerken zamanı fark etmeyen Altay adamın peşinden koşarken duvardaki saati gördü ve sadece 20 dakikası kalmıştı. Adamı kovalamaktan vazgeçip hemen pasaport kontrol noktasına gitti, hızlıca işlemleri gerçekleştirdikten sonra Los Santos uçağına bindi, ayağında ayakkabısı olmadığını gören hostes, ona terlik isteyip istemediğini sordu, Atalay hostese getirirseniz sevinirim dedi. Uzun bir uçuşun ardından Atalay Los Santos'a terlikleriyle indi, Brian ve Sena Sandy Shores'da yaşıyordu, Atalay'sa şehirde yaşamak istiyordu, Brian ona bunun için bir motel önerdi. Atalay Cebinde 300 dolar, ayağında terlik ve elinde bir adet valiz ile Los Santos'a ayak bastı...