Pożeracze Piasku

Plik:Karh Waste.ico

*Za tymi wzgórzami leży kraina naszego władcy i stwórcy*
*Żyjemy i służymy na cześć Wielkiego Ducha*

*Zstąpił z niebios, by stworzyć wieczne królestwo*

*Protektorat Toa*

**I**

Wiatr, żar i piasek. Słońce, płonące daleko nad nimi. Tak dużo słońca.

Przybyli od południa, jadąc ubitym traktem. Minęli krainę jezior oraz trawiaste równiny. Wkrótce zieleń zniknęła im z oczu, zastąpiona przez piasek, wydmy i suche powietrze. Wkroczyli w głąb pustkowia Karh.

Akarys skierował wzrok w górę, widząc, jak kilka szarych chmur leniwie sunie po niebie. Należał do plemienia Lodu, które nie znosiło dobrze życia w tak gorącym klimacie, jednak rozległe wydmy przypominały mu nieco śnieżne zaspy szczytu Koheri. Dodawało mu to nieco otuchy. Akurat tyle, by przebrnąć przez pustynię.

Toa spojrzał na swojego wierzchowca. Czworonożny Graak o imieniu *Błoto* stąpał ospale po resztkach dawnej, pustynnej drogi. Zawsze był nieco uparty, ale w trakcie podróży przez Karh był jeszcze bardziej ociężały.

Kerhi zdawał się znosić podróż najlepiej, lecz Akarys był pewny, że to jedynie pozory. Jego nienazwany wierzchowiec wyglądał już trochę gorzej.

Nie był zbyt entuzjastycznie nastawiony na wędrówkę przez pustkowie, lecz była to najszybsza droga powrotna do Ikoar. Na morzu szalały sztormy, więc podróż drogą wodną odpadła.

Przez wiele kio nie widzieli nic poza piaskiem, wysuszonym krzewem czy skałami w oddali. Pustynia zdawała się nie mieć końca.

- Kiedy przejedziemy przez Karh? - odezwał się Toa.

- Nie podoba ci się? - rzucił Kerhi.

- Całkiem tu ładnie, ale nieco przeszkadza mi ten żar. I nie zobaczyłem żadnej piaskowej Tarakavy.

- Prędzej natrafimy na stado Mahi, albo Nui-Jaga – powiedział Ko-Matoranin. - Te Tarakavy są bardzo rzadkie. Zamiast siedzieć pod wodą, zanurzają się w piasku. Dlatego niektórzy nazywają ich pożeraczami…

- Jasne, jasne – przerwał mu Akarys, wiedząc, że zaraz rozpocznie się godzinna tyrada na temat lokalnej fauny. - Kiedy przejdziemy przez pustynię?

- Już niedługo – westchnął chłopak.

Akarys pokręcił głową. Potarł dłonią Kanohi w kształcie Miru. Za wydmą dostrzegł coś, co wyglądało jak liście. Kerhi także spojrzał w tamtą stronę. Obaj zwrócili wierzchowce lekko na wschód.

Liście należały do drzewa palmowego, które sąsiadowało z niewielkim stawem. Toa ujrzał oazę i momentalnie poczuł suchość w gardle. Podjechali bliżej.

- Zaczekaj! - krzyknął Akarys, widząc, jak Kerhi dobiera się do drzewa Madu. Wkrótce maska Ko-Matoranina zrobiła się niebieska od soku. Toa wkrótce do niego dołączył.

Surowa energia pochłonięta przez mężczyznę była wyśmienita. Chciwie napełnili bukłaki z wodą i odeszli, wracając na trakt. Kontynuowali wędrówkę, zostawiając oazę daleko za sobą.

Minęło południe, gdy dotarli do rozstaju dróg. Drogowskaz samotnie wyrastał koło skąpanego słońcem piasku.

Akarys zatrzymał Graaka, rzucając wzrokiem na Ko-Matoranina.

- Gdzie teraz? - odezwał się Toa. Kerhi wyjął mapę z juków swego wierzchowca.

- Skręcamy na wschód, potem trakt zaprowadzi nas do Ikoar. Miniemy Bród Veru – odparł chłopak.

- Bród Veru?

- Małe Koro przy drodze. Powinniśmy uzupełnić zapasy. I może znajdziemy jakiś nocleg.

Akarys chciał już zwrócić Graaka na wschód, gdy zobaczył niewielki kawałek pergaminu, przybity do drogowskazu. Podjechał bliżej, by wziąć kartkę w dłoń. Zaczął czytać.

*Napadnięto na handlarza nieopodal Koro. Ktokolwiek to czyta, proszę o pomoc*

- A to co? - Akarys spojrzał na oleistą pieczęć w kształcie Kanohi Hau, umieszczoną na spodzie pergaminu.

- To znak, który symbolizuje Toa – powiedział Kerhi. - To relikt dawnych czasów. Po zniknięciu Bractwa ziemie Protektoratu były strzeżone przez małą liczbę Toa, którzy niekiedy musieli wędrować od wioski do wioski. Matoranie wystawiali ogłoszenia zapieczętowane tym znakiem. Nie mam pojęcia, czemu ktoś użył tego tutaj.

- Szukają Toa – mruknął Akarys.

- Tak, ale dlaczego? Teraz każde Koro ma swojego strażnika – odparł Kerhi.

- Możemy to sprawdzić – stwierdził Toa Lodu.

Dwaj wędrowcy skierowali wierzchowce na wschód, znikając pośród wydm i słońca.

**II**

Słońce było prawie w zenicie, gdy za wydmami ujrzeli kilka wysokich skał. Gdy znaleźli się bliżej, zobaczyli kamienne domostwa, kryjące się za skalnymi ścianami. Między piaszczystymi wzgórzami ostało się także kilka drzew i wyschłych krzewów. Na pierwszy rzut oka Koro niczym się nie wyróżniało. Ot jedna z przydrożnych wiosek, których było wiele w Protektoracie.

Akarys spojrzał w górę, na nieboskłon. Ujrzał jasną, niemal śnieżnobiałą gwiazdę opiekuńczą. To ona go strzegła. Na błękitnym sklepieniu zobaczył coś jeszcze. Zmarszczył brwi.

Była także druga, ciemniejsza gwiazda. Toa tego Koro musiał przebywać gdzieś niedaleko.

Wkroczyli do wioski. Akarys pociągnął wzrokiem po kilku najbliższych chatkach. Nie zauważył żadnych mieszkańców. Jakby znaleźli się w miasteczku duchów.

Zwykle Matoranie witali ich z podziwem. Nieczęsto mogli zobaczyć Toa, który nie służył ich wiosce. Tym razem jednak zdawało mu się, jakby ich obecność rozsiewała wśród Koro zgrozę.

Podjechali na skwer, otoczony kamiennymi domostwami. Kerhi zeskoczył z Graaka i przywiązał lejce do wyschłego, drewnianego słupa, wbitego w spękaną ziemię. Akarys zrobił to samo.

- Nie wygląda to dobrze – odezwał się chłopak. On także szukał wzrokiem jakiegoś z mieszkańców. - Mam nadzieję, że będą mieli jakieś zapasy na sprzedaż.

Toa Lodu podrapał się po masce. Przy skwerze stało kilka straganów, lecz pod wypłowiałym płótnem nie widać było żadnego towaru. Większość mieszkańców zapewne pozyskiwała jedzenie na własne potrzeby, nie wytwarzając niczego na handel.

- Powinni mieć tu jakieś pola, nie? Jakoś przecież muszą pozyskiwać energię – rzucił Toa Lodu.

- Być może nawożą blisko koryta rzeki. Ale żadnej tu nie widzę – stwierdził Kerhi.

Akarys zasłonił dłonią słońce. Żar był nieubłagany. Kątem oka dostrzegł chatkę z niezastawionym wejściem.

Udał się do środka. Dom był niewielki i niski, przez co musiał schylić się lekko, by nie uderzyć głową w kamienne sklepienie. We wnętrzu zobaczył łóżko, stół oraz kilka zapieczętowanych skrzyń. Oraz Onu-Matoranina, który zdawał się nie zauważyć jego przybycia.

- Witaj – odchrząknął Akarys.

- Toa – odezwał się mężczyzna w czarnym pancerzu. Odwrócił głowę, ukazując na twarzy czarną Ruru. - Czego chcesz? - mruknął.

- Jedziemy na północ. Potrzebujemy paszy dla Graaków i czegoś dla nas… - wyjaśnił Toa.

- Nie mam niczego na sprzedaż – odparł ostro Matoranin. Akarys zacisnął zęby. Większość mieszkańców uradowałaby się na możliwość pomocy Toa, lecz ten traktował go jak irytującą muchę kwasową.

- Mamy widgety – mężczyzna usłyszał znajomy głos. Kerhi wkroczył do domostwa. - Piętnaście wystarczy?

Onu-Matoranin zmrużył oczy. Przez chwilę milczał. Był widać, że bije się z myślami.

- Dwadzieścia – mruknął.

- Niech będzie – odparł Kerhi.

Razem z Matoraninem Ziemi dobili targu i wzięli paszę razem ze zbożem. Wrócili na skwer, by zapakować żywność do juków. Błoto prychnął, gdy zobaczył jedzenie.

- No dobra, masz – Akarys wziął część paszy i dał ją Graakowi. Czworonóg wziął wszystko w pysk i zaczął żuć. Wierzchowce były jednymi z tych dziwnych stworzeń, które zamiast wchłaniać energię bezpośrednio ze źródła, musiały ją przetworzyć w środku ciała. Biały Toa poklepał Graaka po karku.

- No dobra – zaczął wesoło Akarys. - Możemy się zbierać – położył dłonie na biodrach. Miał już dość tego Koro.

- A ogłoszenie? - Kerhi spojrzał na niego, mrużąc oczy. - Powiedziałeś, że możemy to sprawdzić. Poza tym, to miejsce wygląda podejrzanie.

Toa pokręcił głową. Ko-Matoranin zawsze szukał przygód. Gdy zwęszył gdzieś okazję, nie mógł pozwolić, by przeszła mu koło nosa.

- Porozmawiam z Turagą – powiedział Akarys. Wzrokiem szukał rozległego, wysokiego domu. Znalazł. - Zostań tu i pilnuj Graaków – rozkazał.

- Zawsze dostaję najciekawsze zadania, co? - mruknął Kerhi. Toa uśmiechnął się półgębkiem i odszedł.

Idąc w stronę chatki, która najpewniej była siedzibą Turagi, dostrzegł dwójkę Po-Matoran między domostwami. Jeden z nich przenosił drewno, drugi naprawiał zagrodę dla Mahi. Obaj ledwo zwrócili na niego uwagę, zajęci swoimi sprawami.

W końcu znalazł się u celu. W środku było dość ciemno. Budynek był pozbawiony okien, więc jedyne światło dostawało tu przez drzwi. Nadawało to domostwu lekko ponurą atmosferę. Wnętrze nie było zbyt bogato urządzone. Przy ścianie Toa ujrzał dwa stoły, jeden zapełniony pergaminowymi zwojami, drugi jakimiś figurkami. Za Turagą znajdowało się palenisko. Starzec był ubrany w pomarańczowe szaty. Był zwrócony do niego plecami, a w ręce trzymał krótki kostur.

- Toa – odezwał się Turaga. Odwrócił się do Akarysa, ukazując pomarańczową Kanohi Mahiki. - Co cię tu sprowadza?

- Jestem w drodze do Ikoar. Przejeżdżaliśmy koło tej wioski. Musieliśmy uzupełnić zapasy – wyjaśnił mężczyzna. Skłonił głowę w wyrazie szacunku dla przywódcy Koro.

- Udało wam się? - zapytał starzec.

- Tak – odparł Toa Lodu. Podszedł do stołu. Blat pełen był kamiennych figurek, przedstawiające różne stworzenia, które wyglądały na rahi. A może było to coś innego? Akarys nie wiedział.

- Macie szczęście – Turaga uśmiechnął się. - Mieszkańcy Brodu Veru nie są zamożni, czasem trudno tu nawet o zboże.

Akarys wziął w dłoń obłą statuę Wielkiego Ducha. To była jedyna, którą rozpoznał. Koliste kamienie z kilkoma naznaczonymi kreskami były częstym widokiem w wioskach Protektoratu. Innych jednak nie znał. Jedna figurka przedstawiała coś przypominającego pająka lub skorpiona o kulistym grzbiecie. Druga była czwororękim stworzeniem z rogami na głowie.

- Podobają ci się? - Turaga podszedł bliżej. - To posążki przedstawiające różne, dawne Matorańskie wierzenia.

- Przed panowaniem Bractwa? - powiedział Akarys, przyglądając się figurce z rogatą czaszką.

- Przed rządami Sześciu. I dawniej – odparł starzec. - To Poświęcony – Turaga wskazał palcami na figurkę w dłoni Akarysa. - Wierzono, że przed początkiem początków Matoranie byli bezmyślnymi stworzeniami, które bezrefleksyjnie wykonywały swoją pracę. Poświęcony dał im wolną wolę, lecz kosztem było jego własne życie.

- Ciekawe – skomentował Toa, nie zwracając zbytnio uwagi na historyjkę. Odłożył statuetkę, sięgając po ostatnią. Figurka przedstawiała stworzenie podobne do Matoranina, z którego wyrastało kilka długich kończyn. Akarys skrzywił się i odstawił figurkę na blat.

- Zapytam raz jeszcze, Toa. Co sprowadza cię tutaj? Do mojego domu? Zboże już masz – głos Turagi zabrzmiał blisko mężczyzny. Wojownik skierował wzrok na rozmówcę.

- Niedaleko waszego Koro wisiało ogłoszenie. Ktoś szuka pomocy. Napadnięto na wóz – wyjaśnił Akarys. - Cóż, skoro tu jesteśmy, stwierdziłem, że zapytam – machnął ręką.

- Ach, tak. Rzeczywiście, coś takiego miało miejsce – odrzekł starzec, gestykulując nad głową. - Woźnicy na szczęście nic się nie stało. Posłałem już naszego Toa, by zajął się sprawą.

- Dlaczego więc ogłoszenie? - zapytał Akarys.

- Matoranie myśleli, że potrzebujemy pomocy. Jednakże Daerg zapewnił mnie, że sprawa zostanie załatwiona.

Akarys rozpoznał imię Toa.

- Gdzie on jest? Nie widziałem go w wiosce – mruknął mężczyzna w białej Kanohi.

- Na miejscu ataku na wóz. Dlaczego o to pytasz, Toa? Już zajmujemy się tą sprawą – odrzekł Turaga. - Możesz ruszać dalej.

*Możesz ruszać dalej.* Akarys nie wiedział, czy wypowiedziane zdanie było sugestią, czy raczej groźbą. Nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć.

- Wyruszę więc w drogę – odburknął. Nie miał więcej do powiedzenia. Odwrócił się. Wychodząc, uderzyło na niego światło i żar słońca. Toa Lodu powoli poczłapał na skwer. Kerhi siedział przy Graakach, umilając sobie czekanie konsumpcją orzechów.

- I co? - zapytał, widząc powracającego Toa Lodu.

- Z jakiegoś powodu mieszkańcy tej wioski za przywódcę mają Turagę Plazmy – rzucił mężczyzna. - Twierdzi też, że sprawą wozu zajmuje się już miejscowy Toa, a my powinniśmy ruszać w podróż.

- Naprawdę? Nie spodziewałem się tego – odparł Kerhi.

Biały Toa podszedł bliżej, rzucając cień na siedzącego na ziemi towarzysza.

- Zbieramy się? - burknął. Chłopak wyjął kolejnego orzecha z sakwy i wyssał z niego energię. Odrzucił resztki na ziemię.

- Coś tu jest nie tak – rzucił Matoranin. - Mówię ci, Akarys.

- No nie wiem, Kerhi. Turaga zasugerował, żebyśmy sobie poszli. I mówiąc „sugerował” mam na myśli, że pewnie byłby niezadowolony, gdybyśmy zostali.

- To tylko robi sprawę bardziej podejrzaną – chłopak wzruszył ramionami.

- Wiesz, jakie jest prawo Protektoratu. Nie możemy tak sobie interweniować w sprawy Koro bez zgody Turagi – stwierdził Toa.

- Zgadza się. Nie możemy – odparł Kerhi, gapiąc się na kamienne chatki. - Ale możemy sprawdzić, co porabia ten Toa. To chyba po drodze, nie?

Akarys spojrzał w górę. Ciemna gwiazda opiekuńcza wisiała na wschodzie. W tamtą stronę zmierzali.

- Zgoda – rzekł niechętnie mężczyzna.

Spakowali się i ruszyli. Tym razem ich juki były pełne. Z powrotem znaleźli się wśród piasków Karhu, na pustynnym trakcie. Zauważyli samotnego Matoranina, który pracował przy nieociosanym kamieniu. On jeden zdawał się pasować do stereotypu Po-Matorańskiego rzeźbiarza.

Wędrowali przez wydmy, za towarzyszów mając jedynie Graaki. Nie spotkali niczego poza uschłymi krzewami. Miejsce naprawdę było pustkowiem.

Akarys prażył się w słońcu tak samo, jak wcześniej, lecz teraz napotykali rzadkie podmuchy wiatru. Przynosiło to pewną ulgę.

Nie wiedział, czego miał się spodziewać po miejscu pobytu Toa. Gdy znaleźli się tuż pod gwiazdą opiekuńczą, przed nimi wyrosła karczma. Dwupiętrowy budynek ze spróchniałego drewna widział lepsze dni. Przy werandzie przywiązany był jeden Graak, lecz poza tym miejsce wyglądała na tak samo opustoszałe, jak pobliskie Koro. Szyld nad wejściem wyblakł i popękał, przez co odczytanie nazwy przybytku było niemożliwe.

*No to jesteśmy –* pomyślał Toa. Razem z Kerhim zeskoczyli z wierzchowców. Po uwiązaniu Graaków dwaj mężczyźni wkroczyli do środka.

Mroczne od ciemnego drewna wnętrze karczmy było poprzecinane snopami światła, w których tańczyły drobiny pyłu. Za ladą stał barman, skwaszony Matoranin Kamienia, który obrzucił Toa markotnym spojrzeniem. Razem z Kerhim usadowili się przy jednym ze spróchniałych stołów pod ścianą. Dopiero po chwili Akarys rozpoznał wysoką postać, skrytą w cieniu gospody.

Toa siedział na drugim końcu oberży, w beżowej zbroi poprzecinanej stalowo-szarymi elementami. Na twarzy miał maskę w kształcie Hau. Jego żółte oczy na chwile zetknęły się ze wzrokiem przybysza. Potem Toa wrócił do popijania czegoś z drewnianego kufla.

- Jest – odezwał się mężczyzna w bieli. Kerhi kiwnął głową. - No to co teraz? Przyjrzałeś się dobrze?

- Wiesz, że nie o to chodzi – burknął chłopak, szepcząc. Obaj usiedli przy jednym z pustych stołów. - Więc ktoś wystawia ogłoszenie o pomoc, Turaga twierdzi, że sprawa jest załatwiona, a jego Toa siedzi w spelunie i pije?

- Może ma przerwę – mruknął Akarys. Powiedział to pół-żartem. Szczerze mówiąc, mu też się to nie podobało. Coś złego działo się w tej wiosce, lecz nadal nie był pewny, czy mają coś z tym zrobić. - Powinniśmy coś wypić – stwierdził.

Wstał od stołu, słysząc jedynie lekkie westchnięcie przyjaciela. Kerhi nigdy tego nie popierał. Był jednym z tych, którzy uważali większość karczemnych trunków za zło. Akarys miał nieco inne podejście.

- Co jest za ladą, karczmarzu? - odezwał się, podchodząc do barmana. Po-Matoranin miał minę, jakby poproszono go o nekrolog, nie szklankę czystej Zakaziańskiej. Toa Lodu rzucił okiem na otoczenie barmana. Drewniane półki były niemal puste. Na niektórych wiły się pajęczyny. Akarys zmarkotniał.

- Mam tylko to – Matoranin wyjął starą butelkę z ciemnym trunkiem. - Purpurowe Matorańskie. Może być? - burknął.

- Ile? - Toa sięgnął do sakwy z widgetami.

- Dwa – odparł chłopak.

Akarys wziął trunek razem z dwoma kuflami. Podszedł do stolika i usiadł. Naprzeciw niego Kerhi opierał głowę na ręce.

Postawił kufle na blacie i zaczął napełniać. Przy bliższej inspekcji, płyn zdawał się bardziej brązowy niż purpurowy. Wygląd nie zachęcał do wypicia. Wziął łyk. Szczerze mówiąc, smak nie był lepszy.

- Co cię gryzie, Kerhi? - zaczął, spoglądając na towarzysza. - Rozglądasz się po okolicy, szukasz spisków i tajemnic. Próbujesz wpakować nas w kłopoty.

- Po prostu coś mi tu śmierdzi, Akarys – odparł chłopak. - Gdybym był Toa, rozglądnął bym się po okolicy jeszcze bardziej. Zwłaszcza, że ten tam tego nie robi – Ko-Matoranin skierował oczy w bok.

- Ale nie jesteś – rzucił. Być może za ostro. - Ja też nie miałem wyboru. Gdy obudziłem się na tamtej plaży, nikt nie zapytał mnie, czy chcę być Toa.

Kerhi przewrócił oczyma. Ponownie westchnął.

- Powinieneś to sprawdzić.

- Nie mogę wkurzać Turaga pałętaniem się po wiosce – Akarys odbił się do tyłu. - Muszę utrzymywać reputację.

- Z nią już nie może być gorzej – rzucił Matoranin.

- Zamknij się – syknął Akarys. Zbliżył się do stołu i wziął do dłoni kufel. Napój smakował jeszcze gorzej, niż poprzednio.

- Pogadajmy z tym Toa – powiedział Kerhi. Kiwnął głową.

Mężczyzna w białej Kanohi spojrzał na butelkę. Mógł iść i porozmawiać z obrońcą wioski, albo dokończyć trunek. Wybór nie był trudny. Toa stęknął i wstał z krzesła.

Razem z Ko-Matoraninem podszedł do pogrążonej w cieniu postaci, która siedziała na drugim końcu oberży. Toa Kamienia wyglądał dość zwyczajnie. Raczej szczupły, ze sfatygowanym pancerzem i lekko zmęczonym spojrzeniem. Odwrócił głowę, by przyjrzeć się dwóm przybyszów. Jego żółte oczy błysnęły.

- Co was tu sprowadza? - zabrzmiał głęboki głos Toa. Uśmiechnął się lekko – Jestem Daerg. Postawić kolejkę?

- Nie będzie potrzeby – stwierdził młody wojownik. - Akarys i Kerhi – przedstawił siebie i towarzysza. - Już zapoznaliśmy się z ofertą tego przybytku.

- Niech i tak będzie – nieznajomy Toa wzniósł kufel, jakby na znak toastu. Pociągnął łyk. Akarys chrząknął.

- Jesteśmy tu przejazdem. Ktoś napadł na wóz. Możemy pomóc, jeśli chcesz – rzucił.

- Napadł? - kąciki jego ust drgnęły. Jakiekolwiek ślady uśmiechu zniknęły z jego twarzy. Skierował wzrok na kufel. - Handlarz natknął się na Nui-Jaga. Nie będzie problemu z odgonieniem kilku rahi – skwitował Daerg. - Możecie ruszać w drogę.

Nastąpiła chwila ciszy. Wypowiedziane zdanie brzmiało jak coś więcej, niż tylko sugestia. Akarys to pojął.

- W takim razie powodzenia – skwitował, zostawiając mężczyznę samego.

Razem z Kerhim oddalili się, podchodząc do wyjścia. Toa Lodu poczuł gorące powietrze, przybywające z zewnątrz.

- Zadowolony? - zapytał Akarys, ściszając głos.

- Wiesz, że nie – rzucił Kerhi. - Nie podobają mi się jego wyjaśnienia.

Dwójka towarzyszy wyszła na zewnątrz. Toa Lodu wziął lejce Graaka. Matoranin zrobił to samo.

- Powinniśmy wracać. Ani Toa, ani Turaga nas tu nie chcą. I za gorącu tu, na Axygai.

- Jak chcesz, Akarys – rzucił Kerhi, wskakując na grzbiet wierzchowca. - Wiesz, co o tym myślę.

- Wiem – westchnął Toa. Ruszyli w kierunku wydm.

Mężczyzna w białej zbroi spojrzał na niebo. Dwie gwiazdy lśniły na sklepieniu, jedna oddalająca się od drugiej. Podjął decyzję. Odjeżdżali. Powinien czuć ulgę, jednak coś nadal ciążyło mu na sercu. Mimo wszystko, pozostawienie tego wszystkiego nie dało mu satysfakcji.

Jechali dalej, leniwie przemierzając spieczone słońcem piaski pustkowia. Karczma powoli znikała już za wydmami, lecz na horyzoncie pojawiła się niewyraźna sylwetka. Dopiero po chwili podróżni dostrzegli jeźdźca.

Minęła jeszcze trochę czasu, by mogli rozpoznać przybysza. Akarys ujrzał znajomą już Kanohi Hau. Daerg zbliżał się do nich coraz szybciej.

Dwaj towarzysze zatrzymali Graaki i zwrócili je w stronę obrońcy Brodu Veru. Toa Kamienia zbliżył się do nich na kilka bio. Kopyta jego wierzchowca stanęły w miejscu, wzbijając w powietrze drobiny piasku.

- Wy dwaj – odezwał się Daerg. W jego głosie nie słychać już była żadnej sympatii. Chłodna złość otoczyła jeźdźców. - Trzymajcie się od wioski z daleka, albo pożałujecie – zagrzmiał mężczyzna. Momentalnie zawrócił Graaka, oddalając się traktem.

Akarys patrzył, jak obrońca Brodu Veru znika pośród wydm. Jeszcze przed chwilą miał wątpliwości. Teraz zdecydował.

**III**

Przemierzali wydmy galopem. Piach wznosił się w górę, rozrzucany przez Graaki. Bród Veru był coraz bliżej.

Akarys spojrzał na Kerhiego. Chłopak pochylił się do przodu, skupiony. Kiedy Toa Lodu zdecydował się, że zajmą się sprawą wozu, Ko-Matoranin stał się dużo bardziej ożywiony.

- Kerhi! - krzyknął mężczyzna.

- Co? - głos chłopaka stawał się niewyraźny wśród pustynnego wichru.

- Skąd mamy wiedzieć, gdzie jest ten wóz?

Matoranin Lodu momentalnie zatrzymał wierzchowca. Akarys zrobił to samo. Błoto parsknął. Nie lubił, gdy kazano mu gwałtownie przerywać galop.

- Nikt nam nie powiedział – Kerhi podrapał się po podbródku.

- Trzeba będzie znaleźć kogoś, kto wie – stwierdził Toa. Miał nadzieję, że nie okaże się to trudnym zadaniem.

Dwaj podróżni wznowili galop. Po chwili dotarli do granic Koro, wzniecając za sobą kłęby piachu. Akarys zauważył Matoranina w ciemnej zbroi. Ten sam, którego zauważył wcześniej. Skierował Graaka w stronę pracującego mieszkańca wioski.

- Dokąd idziesz? - rzucił za nim Kerhi.

- Zapytać się tego Matoranina – Akarys odwrócił głowę, zmieszany. - No co?

- Nie widzisz? - zapytał chłopak, tonem, jakby opisywał kolor owoca Madu. - Jest skażony.

*Skażony.* Słowo zabrzmiało echem w jego głowie. Jeszcze raz, dokładniej, spojrzał na mieszkańca. Wcześniej nie zauważył mrocznej aury, która towarzyszyła Matoraninowi. Jego czarny pancerz zdawał się pochłaniać otaczające go światło, nawet promienie nieubłaganego, pustynnego słońca.

- Lepiej nie podchodź. Znajdziemy kogoś innego – rzucił Kerhi.

Biały Toa zmarszczył brwi. Niegdyś słyszał o skażonych, lecz widok Matoranina Cienia na własne oczy był czymś zupełnie innym. Mimo tego podszedł bliżej.

Robotnik ciosał kamień, zamieniając surowy głaz na coś, co zapewne miało się stać podobizną Wielkiego Ducha. Skierował wzrok na Toa.

Akarys spojrzał na czarną Kanohi Komau. Skrzywiony, lekki uśmiech. Srebrne, zarysowane kajdany na nadgarstkach. Czerwień oczu.

- Witaj – odezwał się wojownik.

- Toa – odparł Matoranin.

- Doszły do nas wieści, że w Koro ktoś napadł na handlarza. Wiesz, gdzie to się stało? - zapytał.

- To się stało wiele razy – Matoranin Cienia spojrzał na słońce. - Staruch na coś czekał. Wtedy zaczęły znikać… - zaczął paplać.

- Co zaczęło znikać? - Akarys podszedł bliżej.

- Za dużo gadam. He – na Komau zawitał okrutny uśmiech. - To oni cię przysłali?

- Nikt nas nie przysłał. Przejeżdżaliśmy przez wasze Koro…

- No to jedźcie dalej – warknął robotnik. - Czemu tu jesteś?

- Widzieliśmy ogłoszenie. Ktoś potrzebuje pomocy – odparł mężczyzna w białej Kanohi.

- Zamierzasz pomóc? Przykładny z ciebie Toa – skażony wziął dłuto oburącz i uderzył w kamień.

- Ty też możesz. Pomóc. Jeśli powiesz nam, gdzie ostatnio widziano ten wóz – stwierdził Akarys.

Matoranin uderzył raz. I jeszcze. Opuścił dłuto i otarł pot. Spojrzał na Toa, potem na Ko-Matoranina w oddali. Zmarszczył brwi.

Minęła chwila. Akarys stał w ciszy, czekając na odpowiedź.

- No dobra. Nie wydaje mi się, żeby staruch was przysłał. Handlarz przybył z zachodniego traktu, więc musieli go zaatakować w kanionie lub za nim. Tam udałbym się na waszym miejscu – skwitował chłopak. - A teraz bywajcie.

- Akarys! - stłumiony krzyk rozległ się za nim. Toa Lodu obejrzał się. Kerhi machał w jego stronę.

- Jeszcze jedno – mężczyzna z powrotem skierował wzrok na robotnika. - Dlaczego ci to zrobili?

Matoranin Cienia spojrzał na niego. Zmrużył czerwone ślepia.

- Nie twoja sprawa, Toa. Idź już. Każdy z nas ma do spełnienia swój obowiązek.

Wrócił do pracy. Przez kilka uderzeń serca wśród nich było słychać jedynie ostre uderzenia dłuta o kamień.

Młody Toa wrócił do Graaka. Błoto jak zwykle powitał go ospałym spojrzeniem. Akarys wskoczył na grzbiet i podjechał do Kerhiego.

- Chciało ci się z nim rozmawiać? - zapytał chłopak.

- Musimy kierować się na zachodni trakt – stwierdził Toa. - Za mną.

Spiął Graaka do galopu, zostawiając wioskę w tyle. Kerhi podążył za nim. Minęli drogowskaz i skierowali się na zachód. Ścieżka była ledwo widoczna, większość została zasypana piaskiem. Nie potrzebowali jej jednak, ponieważ po kilku chwilach zza wydm zaczęło wyłaniać się wejście do kamiennego kanionu.

Przy wejściu zsiedli z wierzchowców, postanawiając kontynuować wędrówkę na piechotę. Akarys złapał za lejce, prowadząc Błoto za sobą. Czworonożny rahi nie zdradzał oznak niepokoju. Kerhi szedł przed nim, prowadząc swojego wierzchowca obok. Słońce zniknęło za kamiennymi ścianami kanionu, zastąpione przez wszechobecny cień. Toa rozglądnął się wokoło. Kanion był świetnym miejscem na zasadzkę.

Skalne ściany wyglądały złowrogo, jednak nikt ich nie zaatakował. Po kilku chwilach dotarli do rzekomego miejsca zbrodni.

Na samym środku drogi leżał wóz. Zwykły, drewniany powóz z czterema kołami i miejscem na lejce dla Graaków. Toa podszedł bliżej. Nie było widać żadnych śladów uszkodzeń. Brakowało ładunku. Wyglądało na to, jakby ktoś zabrał ze sobą towar i uciekł na pustynię, zostawiając wóz na pastwę losu.

- Kerhi? Co myślisz? - zaczął Akarys.

- Ten Toa, Daerg, mówił coś o ataku rahi, nie? Nie wygląda mi to na coś takiego. Gdyby to były Nui-Jaga, widzielibyśmy jakieś ślady walki – stwierdził Ko-Matoranin. Schylił się, by lepiej przyjrzeć się pojazdowi. - Nie widzę żadnych uszkodzeń. Za to brakuje towaru. Toa kłamał.

Kerhi raz jeszcze rozglądnął się wokół wozu. Zrobił dwa kroki i uklęknął.

- Co tam masz? - zapytał mężczyzna.

- Widzisz? Ślady. Wyglądają na Matorańskie… Nie było tu żadnych rahi. Idziemy za nimi – chłopak wskazał przed siebie.

Trop zaprowadził ich do rozwidlenia, które kierowało na północ. Znaleźli się w jeszcze węższej szczelinie kanionu, która zmusiła ich do pójścia pojedynczo, jeden za drugim. W końcu droga wyprowadziła ich ze skał. Z powrotem znaleźli się na pustyni.

- Piach zamaskował ślady – stwierdził Kerhi. - Widzisz te skały? Wyglądają na kryjówkę.

Akarys kiwnął głową. Ktokolwiek panoszył się koło wozu, najprawdopodobniej skierował się właśnie tam.

Dwóch towarzyszy zdecydowało się na podróż ku wzgórzom. Wsiedli na Graaki, które poniosły ich przez piaski. Nie minęło zbyt wiele czasu, gdy poddane erozji formacje skalne otoczyły ich tak samo, jak ściany kanionu. Akarys zaczął rozglądać się coraz bardziej nerwowo. Ktokolwiek napadł na handlarza, mógł kryć się gdzieś w pobliżu. Spojrzał na Kerhiego. Chłopak także zwiększył czujność.

Toa Lodu szukał czegoś. Czegokolwiek. Śladów, ruchu, dźwięku. Wydawało mu się, że usłyszał kroki. Gdzieś za skałami. Błoto prychnął.

- Czujesz coś? - szepnął do niego Akarys. Graak zastukał kopytem.

- Patrz – powiedział Kerhi.

Toa Lodu podszedł bliżej. Za skałą zobaczył ciało ptaka Kewa. Rahi leżało na piasku, nieżywe. Gdy mężczyzna przyjrzał się lepiej, dostrzegł dziwaczną, czarną narośl na jednym ze skrzydeł Kewy. Do tego dziób ptaka wydawał się większy, niż zwykle.

- Nie żyje przynajmniej od dnia – Ko-Matoranin przyklęknął obok stworzenia. - Dziwne. Tych ptaków nie widuje się na pustyni. Musiał przylecieć z…

- Ikoar? - rzucił Akarys. Podrapał się po brodzie. Dlaczego rahi miałoby przybyć tutaj z tak daleka? Nie miał pojęcia, co to oznaczało.

Błoto parsknął.

Akarys ponownie usłyszał kroki. Coś za nim ruszyło się. Nie zdążył zareagować, gdy coś iderzyło go w tył głowy.

**IV**

Czuł, że minęło sporo czasu. Wzgórza i skały zniknęły.

Po chwili zaczął słyszeć. Głuche głosy, dobiegające z oddali. Uświadomił sobie, że ma zamknięte oczy. Otworzył je.

Jego świat zalało światło. Siedział oparty o skałę, z rękoma obwiązanymi konopnym sznurem. Okropnie bolała go głowa.

Snop światła dobiegał z góry, gdzie mieściło się wąskie wyjście z jaskini, w której przebywał. Ściany były jednak zbyt strome, by wyjść na powierzchnię. Na przeciw niego były jednak stare, drewniane drzwi, które musiały prowadzić do innej jaskini.

Zauważył Kerhiego, który siedział obok niego, także oparty o ścianę, z zawiązanymi rękoma. Ko-Matoranin zamrugał, budząc się.

- Czuję się jak głupiec – odezwał się Toa Lodu, opierając się ociężale o skałę.

- Ja też – mruknął Kerhi. - Weszliśmy prosto w pułapkę – westchnął.

Oboje usłyszeli głosy, dobiegające z pieczary za drzwiami. Ktoś głośno się sprzeczał.

- Zabraliście ich tutaj? - rozwrzeszczał się jeden z głosów, ostry i nieprzyjemny.

- Co miałem zrobić? Byli tuż przy kryjówce – odpowiedział kolejny, przestraszony.

- Więc siedzą tam teraz, zamknięci? - zapytał suchszy, powolniejszy głos.

- Są związani.

- Związany czy nie, Toa stanowi zagrożenie – odparł ospały głos. - Będzie trzeba jakoś to załatwić.

- Mówiłem, żeby zająć się wozem – powiedział kolejny. - A wy go po prostu zostawiliście.

- To już nieistotne – rzekł spokojny. - Macie specyfik?

- Tak. Tutaj.

- Dobrze.

- Skąd miałem wiedzieć, że znajdzie się tu jakiś wędrujący bohater i będzie zadawać głupie pytania?

- Ktoś zostawił te ogłoszenie...

Głosy zaczęły się kłócić. Kerhi popatrzał na Akarysa.

- Zabrali nam Kanohi, ale nadal możesz używać żywiołu, prawda? – powiedział chłopak. - Ćwiczyłeś?

Toa Lodu spojrzał w górę, na słońce desperacko docierające do otworu jaskini. Od zawsze miał problem z manipulacją żywiołem. Jego umiejętności były nadal znikome. Miał wznowić ćwiczenia wraz z powrotem do Ko-Koro. Westchnął.

Kerhi zwiesił głowę w geście rezygnacji. Zaczął szarpać się z węzłem.

Akarys zamknął oczy, pomimo wszystkiego próbując skupić moc żywiołu. Przez długi czas nic. Aż wreszcie poczuł zimny fragment lodu w dłoni. Po chwili lód się stopił.

Spróbował ponownie. Potrzebował jedynie ostrego kształtu, który przeciąłby więzy. Toa złapał fragment w dłoń, piłując sznur.

Kawałek lodu znowu się roztopił. Akarys skupił się, ponownie skupiając moc żywiołu.

- Jest! - niemal krzyknął. Uwolnił dłonie z więzów, czując, jak jego nadgarstki przyzwyczajają się do wolności. Zaczął ciąć sznur krępujący Kerhiego.

- Jesteś pewien, że chcesz to zrobić? - zagrzmiał jeden z głosów zza drzwi. - Zabicie Toa oznacza…

- Nie mamy innego wyjścia – odezwał się powolny głos. - Jeśli ich wypuścimy, dowiedzą się.

- A ten Ko-Matoranin? Jego też?

- Też.

Akarys i Kerhi spojrzeli po sobie, słysząc wymianę zdań. Obaj byli świadomi, że ktokolwiek czeka na nich za drzwiami, przyjdzie, by ich zamordować.

Toa Lodu podszedł w stronę drzwi, gdy usłyszał szczęk otwieranej kłódki. Drewniane wrota stały przed nim otworem.

W drzwiach stanął drobny Po-Matoranin. Na widok uwolnionego Toa zrobił wielkie oczy. Przewrócił się, gdy Akarys przeszedł obok niego.

Mężczyzna w białej Kanohi ujrzał wnętrze pieczary, pełne drewnianych skrzyń, desek i bibelotów. Wokoło stało kilkoro Matoran Ziemi i Kamienia z wybałuszonymi oczami. Pośród nich pomarańczowy Turaga, marszczący brwi. Padło głośne przekleństwo.

- Na co czekacie? Brać go – krzyknął starzec. Jego podwładni popatrzyli po sobie. Żaden z nich nie wydawał się skory do walki.

Akarys zrobił krok do przodu. Schylił się, biorąc z ziemi drewniany kij. Podrzucił prowizoryczną broń w powietrzu.

- Nie radzę – rzucił wojownik. - Lepiej oddajcie Turagę i zmiatajcie stąd.

Kerhi wyszedł do przodu, stając u boku Akarysa. Toa poczuł się pewniej, mając przy sobie przyjaciela. Spojrzał na Matoran. Zaczęli pękać, powoli wycofując się w stronę wyjścia. Odetchnął z ulgą. Cieszył się, że doszło do rękoczynów.

Po kilku chwilach w jaskini został jedynie przywódca Koro. Wykonał kilka kroków w bok.

- Czekaj! Ty zostajesz z nami – rzucił Akarys. Prędko odszukał swoją Kanohi. Biała maska leżała na jednym ze stołów. Wziął metal w dłoń i połączył z ciałem. Poczuł przypływ energii. Znów był cały. Skierował wzrok z powrotem na starca.

Turaga skierował na niego kostur. Żarząca się kula zmaterializowała się przed maską Toa. W ostatniej chwili mężczyzna zanurkował przed siebie, unikając ataku.

- Ty… - Akarys nie spodziewał się, że przywódca Koro go zaatakuje. Podniósł się i momentalnie zdzielił starca kijem. Turaga stęknął i zatoczył się do tyłu.

- Płoń w Axygai – rzucił, plując krwią.

Akarys kopnął berło w bok. Miał nadzieję, że Turadze odechciało się już walki.

- Kerhi, jest tu jakiś sznur?

- Ehe.

Chłopak wziął konopny węzeł, przywiązany do jednej ze skrzyń. Akarys od razu użył go do skrępowania Turagi.

- Tak będzie się lepiej rozmawiało – rzucił.

Starzec ponownie stęknął, siadając na ziemi, z rękami związanymi z tyłu. Wyglądał żałośnie.

Akarys rozejrzał się po jaskini. Widział pełno skrzyń, drewna, przypraw, narzędzi czy kosztowności. Wszystko zaczęło się układać w całość.

- To nie pierwszy wóz, który obrabowaliście, prawda? - odezwał się, chodząc wśród pakunków.

- Pożałujesz tego. Mam wielu przyjaciół. Zgnijesz w lochu, słyszysz mnie? - Turaga omal się nie zapluł.

- O tym zadecyduje sąd Protektoratu – rzucił Kerhi, krzyżując ramiona. - Akarys? Powinniśmy się stąd zabrać.

- Zaraz. Co to jest? - Toa Lodu wziął w dłoń kuliste naczynie. Flakon był pełen różowo-czerwonego płynu.

- Nie dotykaj tego! To… - Turaga w porę ugryzł się w język.

- Pokaż – Kerhi podszedł bliżej. Wziął flakon w dłoń. Przez chwilę patrzał się w ciszy, studiując obiekt.

- Zwą to Krwią Tahtoraka. Znacznie wzmacnia siły, instynkt i moce żywiołu. – wyjaśnił. - Podobno pozwala także na odzyskanie dawnych zdolności.

Teraz rozumiał.

- Chciałeś poczuć się, jak dawniej. Przed przemianą w Turagę – rzucił. Kerhi kiwnął głową. Starzec, siedzący niedaleko, jedynie zwiesił głowę. Na twarzy została mu jedynie rezygnacja.

- Nie usprawiedliwia to okradania mieszkańców własnego Koro – odparł Ko-Matoranin. - Chodźmy już. Nie warto spędzać na ani jednej chwili więcej.

Akarys musiał się zgodzić. Zabrali wszystko, co potrzebne, razem ze skrępowanym Turagą. Odnaleźli Graaki, które przywiązane były przy wejściu do jaskini. Kerhi odszukał wzrokiem zagajnik, z którego przybyli. Rozpoczęli wędrówkę z powrotem do Koro.

### Notatki

Zamienić kanion na zagajnik

Dyskusja o konsekwencjach złamania prawa Protektoratu