Zilvermist' fanfictions/The Hungergames/De spelen van Amethyst

**Bedanking:**

Ik bedank Appelbloesem voor haar steun en ideeën. Dankje Appel!

''***Hey allemaal***

Dit is mijn eerste fanfiction op deze wiki. Hij is enorm erg gebaseerd op de hongerspelen van Suzanne Collins.

PS: de trailer is gemaakt met fragmenten uit de films 'The hunger games' en 'The Chronicles of Narnia'. Er zitten een paar bloederige scénes in en het is nog maar Appels eerste trailer, maar als jullie hem leuk vinden ka ze proberen er nog meer te maken^^. Dank aan Appelbloesem!

**WAARSCHUWING!**

Dit verhaal bevat verwondingen en er worden mensen vermoord. Lezen op eigen risico

**1**

Ik loop over het pad dat van de boomgaard naar het plein van District 11, waar ik samen met mijn moeder en mijn twee zusjes Aya en Alyna. Ik loop ons kleine huis binnen waar mijn moeder, ik, Aya en Alyna wonen. ‘Dag, Amethyst,’ Aya komt naar mij toegelopen en heeft me een knuffel. ‘Dag Aya,’ ik geef Aya een knuffel en aai Alyna even over haar bol. ‘Moeten we echt naar de boete, Zusje?’ Alyna kijkt me met haar grote lichtbruine ogen aan, en ik geef haar een kus op haar wang. ‘Ja, maar jij zal niet uitgeloot worden Jouw naam en die van Alyna doen maar twee keer mee, die van mij doet 32 keer mee,’ zei ik zachtjes tegen haar. ‘Aya, Alyna, Amethyst!’ roept mijn moeder uit de waskamer. ‘Kom jullie jurken aantrekken,’ we stappen naar de waskamer, waar mijn moeder voor mij, voor Aya en voor Alyna een lichtblauwe jurk had klaargelegd. We deden onze jurken aan, waarna mijn moeder eerst Aya’s lichtbruine haar opstak, daarna Alyna’s blonde haar en tot slot mijn donkerbruine haar. ‘Ik beloof het je, Alyna,’ zeg ik. ‘Jouw naam wordt niet getrokken,’ zeg ik.  ‘Oké,’ Alyna geeft me een knuffel. ‘Kom, we moeten naar de boete,’ zegt mijn moeder. We lopen over het zandpad naar het grote plein in het Centrum van District 11. Aya, Alyna en ik zijn alledrie door de voorrondes gegaan wat betekent dat we kans maken om getrokken te worden. We gaan op het plein staan in een hok dat met touwen afgezet wordt. De meisjes en de jongens staan door elkaar. Ik heb gehoord dat vroeger meisjes en jongen door elkaar stonden. De jongsten moeten van voor staan en de oudsten achteraan. Met mijn achttien jaar sta ik redelijk naar achteren, Aya die zestien was stond redelijk naar voren, en twaalfjarige Alyna staat vooraan. Mallie Spring, een capitoliste, liep met haar maffe lichtroze krullende pruik en haar gekke roze pakje jurk kwam het podium op gelopen. Ze stak haar hand in de grote glazen pot met daarin alle namen van de kinderen die de voorrondes halen. Mallie haalde er een briefje uit en las de naam voor. ‘En de eerste tribuut van District 11 is, Alyna Marwin!’ Nee. Dit kon niet waar zijn. Ik had Alyna belooft dat ze niet zou moeten gaan. En opeens besef ik me dat ze ook helemaal niet moet gaan. De andere kinderen hadden plaatsgemaakt en Alyna liep met kleine stapjes naar het Podium. ‘Zijn er Vrijwilligers?’ vraagt Mallie met een schelle hoge stem nadat mijn kleine zusje op het podium was geklommen. ‘Ik!!’ schreeuw ik, en ik stak mijn hand in de lucht. ‘Ik bied me aan als tribuut!’ Ik liep met snelle passen naar voor, terwijl Alyna begon te schreeuwen. ‘Nee!, Amethyst nee! Alsjeblieft!’ huilend zakt ze in elkaar, terwijl Mallie me het podium op hielp. Aya kwam naar voren en tilde Alyna op om haar naar mijn moeder te brengen. ‘En wie ben jij?’ Vraagt Mallie spring als ik naast haar sta. Haar malle capitoolaccent schemerde hard door haar hoge stem. ‘Amethyst Marwin,’ zeg ik behoedzaam, terwijl ik mijn gezicht in plooi probeer te houden. ‘Amethyst Marwin, een applaus voor onze eerste tribuut!’ aarzelend begint District 11 op maat te klappen, wat betekent dat ze met mij meeleven en mij respecteren. ‘Goed,’ zegt Mallie, van haar stuk gebracht. ‘Nu over naar de tweede tribuut!’ ze trippelt naar de boete bol en trekt er een een tweede briefje uit en leest de naam voor. De naam die gelezen wordt had ik zeker niet verwacht, want het was Aya Marwin. Nee, niet Aya. Is het eerste wat door me heen gaat. De menigte gaat uit elkaar en ik zie Aya staan. Ze balt haar vuisten en loopt met kleine pasjes naar het podium. Mallie Spring wil mijn zusje de trap op helpen maar ik duw haar zachtjes aan de kant, en trek Aya tegen me aan. Mallie is weer door haar stuk gebracht door het besef dat we zusjes zijn, maar herpakt zich snel en huppelt weer naar de microfoon. Ze begon de vijf voorgaande winnaars voor te lezen. ‘Sophia Sandhow - Winnaares van de zestiende hongerspelen!,’ Sophia Sandhow is tweeënvijftig jarige leeftijd een paar weken geleden gestorven, en District 11 treurt nog steeds  om hun verloren winnares. ‘Max presentville - Winnaar van de dertigste hongerspelen!,’ Max Presentville is op vierendertig jarige leeftijd overleden. ‘Aron shepard - Winnaar van de vierenzestigste hongerspelen!’ Ze sprak de naam van Aron Shepard met walging uit, omdat hij vlak nadat hij winnaar is geworden op de boetedag gewoon thuis bleef, tegen de regels in. ‘En nu, onze mentoren, Rue Livstrong - de winnares van de tweeënzeventigste hongerspelen, en Camille Ravinstill - de winnares van de Zevenenvijftigste hongerspelen!’ Rue Livstrong - een  negentienjarige vrouw met halflang donker haar en donkerbruine ogen die mooi stonden op haar lichtbruine huid - en Camille Ravinstil -  een zessendertigjarige vrouw met een bleke huid, lang sluik zwart haar en lichtgroene ogen - kwamen het podium opgelopen. De vredebewakers leiden ons naar het gerechtsgebouw. Aya en ik worden elk in een luxueus ingerichte kamer geplaatst waar mensen ons mogen komen opzoeken. De eerste mensen die langskomen zijn Alyna en mijn moeder. Zonder iets te zeggen zitten we de tien minuten dat ze mogen langskomen al knuffelend op het bed. Als ze weg moeten geef ik ze een kus en zeg dat ik van ze hou. De volgende die langskomt is Maya, mijn vriendin en de dochter van Camille Ravinstill. ‘Je mag één district aandenken meenemen -  wil je deze dragen?’ ze geeft me een zilveren ketting waar een zilveren 11 aanhangt, ingelegd met kleine saffiertjes. ‘Dankje,’ ik geef Maya een knuffel. ‘Wees voorzichtig,’ zegt ze. ‘Zorg jij voor mijn moeder en Alyna?’ Maya knikt, en verlaat de kamer. Even later doe ik het kettinkje om en Worden Aya en ik door de vredebewakers naar de sneltrein geleid. de treinrit duurt maar vijf uur. Het valt me op dat Aya net als ik een kettinkje draagt, alleen is die van haar van goud met een gouden 11 op die ingelegd is met kleine robijntjes. ‘Heb je die van Maya?’ vroeg ik haar. Aya knikte, en dan valt het me op dat Aya gehuild heeft. ‘Kleine Aya toch,’ ik geef haar een knuffel. ‘Kom, we gaan de rest van de boete bekijken,’ zeg ik, en mijn zusje en ik lopen naar de woonwagon van de trein. Ik probeerde zoveel mogelijk tributen te onthouden. De tributen die het meest bleven hangen bij mij waren een meisje uit district 1 met een spitse neus, een bleke huid en grijzig zwart haar, - ze deed me een beetje denken aan een wolf - een grote stevige jongen die zich vrijwillig aanbood in district 4. Uit district 6 een meisje met mooi rood haar en groene ogen, van District 8 een groot meisje met bruin haar en donkere ogen, uit District 9 een jongen met bruine ogen en blond krullend haar, uit District 12 een meisje met donker haar en grijze ogen - Zij was de enigste van wie ik de naam had onthouden, namelijk Cersey - en ook uit 12 een stevige jongen met blond haar en blauwe ogen.

Na een paar uur in de trein komen mijn zusje en ik aan in het capitool, waar we naar het trainingscentrum gebracht worden. Aya en ik worden weer van elkaar gescheiden en we worden onder handen genomen door twee voorbereidingsteams. de mijne bestaat uit Cladia, - een vrouw met paars haar in een ingewikkelde vlecht, krullende tatoeages omlijsten haar knappe gezichtje en ze had paarse lenzen in. Ook had ze zilveren tatoeages op haar nek die verder gaan onder haar paarse jurk -  Mimia - een vrouw met een lichtblauwe huid, kobaldblauwe ogen, haar en lippen, en haar armen en benen zaten onder de zwarte tatoeages van druppels, vissen en schelpen - en Licinius - een jonge man met tatoeages van een luipaardpatroon op zijn gezicht, snorharen en een platgedrukte neus met een zwart uiteinde, net zo zwart als zijn lippen. nadat ze me behandeld hadden staken ze mijn haar met een ingewikkelde vlecht op. ‘Zo, nu kan Iluna je onder handen nemen,’ zegt Mimia met het vreemde Capitool Accent. Ze trippelen de deur uit en er komt een redelijk normale vrouw tevoorschijn. het enigste wat anders aan haar is zijn de blauwe tipjes van haar blonde halflange haar en  haar blauwe eyeliner.  ‘Ik ben Iluna, jij bent wellicht Amethist,’ ‘Ja,’ zeg ik. ‘Ik en mijn partner Celina hebben voor jullie een nieuw en origineel pak ontworpen. Kijk maar,’ Iluna houdt een pak omhoog. het is een rok met een bovenstuk, het is helemaal zwart met kleine stukjes goud, robijn en amber verwerkt, waardoor het er uitzag als de zon. De zon en het licht doe de edelstenen schitteren. Aya en ik zien er uit als een zon. We lopen naar de stallen waar de praalwagens staan. Ik kijk om me heen. Een mooie blonde vrouw - de mentor Cashmere - Staat bij het meisje dat me aan een wolf deed denken. Wolvenmeisje heeft een mooie witte jurk aan en op haar hooft staat een witte hoofdtooi. Zij en de andere tribuut uit haar district zijn bespoten met gouden en witte verf en zoen er adembenemend uit. Naast ons zie ik Cersey staan. Ze heeft een Donkerrood pak aan dat oplicht in de zon. Naast haar staat een vrouw met een donkerbruine vlecht. In de eerste instantie herken ik haar niet, maar dan wel. Het is Katniss Everdeen. Zij is een soort levende legende in het Capitool. Ze heeft vorig jaar gewonnen - samen met haar verloofde Peeta Mellark. Iluna knipoogt even naar me en Aya en ik stappen op de praalwagen. De tributen uit 1 rijden naar buiten. Als wij naar buiten rijden, hoor ik het gejoel uit het publiek komen. Aya pakt mijn hand vast en we steken ze omhoog. We rijden rond en gaan dan het trainingscentrum binnen. "Oooo! Jullie zagen er zo mooi uit!" Mallie Spring komt naar ons toe gelopen met haar vreemde loopje. Rue kijkt ons van achter Mallie's schouder geamuseerd aan. Aya rolt met haar ogen en lacht naar me. Ik vind het vreemd dat ze vrolijk is, terwijl we binnen twee weken wellicht dood zijn. Camille kijkt rond en haar gezicht vetrekt bij het zien van zes tributen die bij elkaar staan - die van Districten 1, 2 en 4. "Wat is er?" vraagt Aya voorzichtig. "Dat zijn de beroeps," antwoord Camille. Ik begrijp wat ze bedoelt. Ik zie al jaren hoe de beroeps veel sterker en beter getraind zijn in andere spelen. Meestal winnen één van de beroeps. "Kom Kom!"Mallie stapt voor ons de tributenlift in, die ons tot de twaalfde verdieping brengt. Een Avox - een misdadiger wier tong is afgesneden zodat ze niet meer kunnen praten - zet het eten op tafel. Ik neem een grote schep hertenstoofschotel, puree en pruimen. Ik kijk naar mijn zusje en zie dat Aya gulzig een konijnenpoot naar binnen werkt. Op haar bord ligt nog een konijnenpoot, een enorme hoop goudkleurige staafjes die Iluna frieten noemt en een hoopje roodpaarse moes die "Rode Kool" genoemd wordt. "Is het lekker, Aya?" vraag ik haar grinnikend. "Ja! Ik heb nog nooit zo iets lekkers geheten!" dagelijks eten we in District 11 s' ochtends een sneetje brood met een vettige boter op gesmeerd. S' middags hebben we met moeite een klein bord vol. S' avonds niets. Dat we nu zoveel te eten hebben, is goed voor Aya en mij. Mallie laat ons onze kamers zien. Ik loop naar binnen. Mijn kamer plus badkamer is even groot als ons huis. Ik ga in mijn bed liggen. Het ligt ongelooflijk zacht. Ik dek me in en val in slaap.

**2**

"Amethyst! Opstaan! Het wordt vandaag weer een grote grote gróte dag!" Mallie staat voor me. Ik mompel wat en ga rechtop zitten. "Neem wat kledij en kom dan naar de eetzaal!" ze loopt met haar vreemde loopje weg. Ik loop naar een bedieningspaneel en tik op "Menu kleding". Ik kies een rode blouse, een strakke blauwe jeansbroek en een zwart leren vest. Nog geen halve minuut later schrik ik op als de kleren naast het bedieningspaneel uit een luikje dat in de muur opgaat rollen. Ik trek de kleren aan en loop naar de ontbijttafel. Rue en Camille hebben met ons afgesproken dat we een bondgenootschap moeten sluiten. Na het eten begeleid Mallie ons naar het trainingscentrum. Als we binnenkomen blijkt dat ongeveer de helft van de tributen al aanwezig is. Nadat een vrouw ons uitlegt wat we kunnen doen verspreiden alle tributen zich. Aya blijft dicht bij me. Ik kijk rond en zie Cersey uit 12 naar het messenwerponderdeel lopen. Ik loop achter haar aan en probeer haar in te schatten. Ze mist bijna nooit. Ik leg Aya uit hoe ze het moet doen en ze blijkt er talent voor te hebben. Ik wordt afgeleid als het meisje uit 1 voorbij loopt. Ik ga achter haar aan en Aya volgt me. Zij blijkt heel goed te zijn in het eetbare en geneeskrachtige plantenonderdeel. Ook nu doen ik en mijn zusje mee. Tijdens de middag gaan alle tributen apart zitten. Terwijl we aanschuiven zie ik dat de beroeps luidruchtig bij elkaar gaan zitten. Maar het Wolvenmeisje uit 1 niet. Zij gaat bij Cersey zitten, en probeert een gesprek op gang te brengen. "Excuseer me, is deze plaats vrij?" vraag ik. "Ja hoor," zegt Wolvenmeisje. Ik en Aya gaan zitten. "Wij zijn Aya en Amethyst, uit District 11," stel ik ons voor. "Ik ben Brilliance, uit 1," zegt Wolvenmeisje. "Sorry, maar je doet me denken aan een wolf," giechelt Aya. "Weet ik," lacht Brilliance. "Ik ben Cersey, uit 12," zegt Cersey voorzichtig. Ik lach naar haar. Na het eten spreken we af een bondgenootschap te vormen en gaan naar het boogschietonderdeel. "Je moet je consentreren, en dan richten en loslaten," Ik blijk heel veel talent voor boogschieten te hebben, want na een uur raak ik elk doel. Ik ga een oefencel binnen met een boog. Er komen lichtgevende silhouetten op me af. Ik schiet er ééntje neer, maak een koprol en schiet nog twee andere. Ik doe een handstand en klim over een balk omhoog en schiet er drie neer. Daarna spring ik naar beneden en schiet de rest neer. "Dat was cool!" jubelde Aya, waarna ze naar binnenging met haar riem vol messen. Ze gooide de messen en in nog minder tijd dan mij had ze ze allemaal gedood. Na de training gaan we terug naar ons verdiep, waar Rue en Camille op ons wachten om onze techniek en training te overlopen. "We hebben een pact met het meisje uit 1 en het meisje uit 12," zeg ik. "Goede keus," Rue knikt goedkeurend. "Amethyst en Aya, kom eens mee," Camille gaat ons voor naar het dak van het traingingscentrum. Tot mijn verbazing staan Katniss Everdeen, Cersey, het meisje uit 6 en haar mentor, Cashmere en Brilliance daar te wachten. "Dit is een idee van president Alma Coin, De president van District 13," legt Camille uit. Ik ben met stomheid geslagen. District 13 is door het Capitool met de grond gelijkt gemaakt! "Ik weet het," grinnikt Rue. "Ik leg het later wel uit," "De Districten 1, 6, 8, 11 en 12 zijn hiervan op de hoogte. We gaan jou, Amethyst, de spelen laten winnen. Jullie hier allemaal... Ja jij ook Kaily!" Camille kijkt boos naar het meisje uit 6, die wil protesteren. "Jullie sluiten een pact. Als er een gevecht is, verwonden jullie jezelf, tenzij je al gewond bent. Als je jezelf verwond die je dat op je rechteronderarm, daar komt je volgchip. Ze komen vanaf dit jaar de doden niet ophalen, wat handig is. als je je volgchip eruit is, steek je hem in een dood dier. Er zijn aanzienlijk minder camera's dan vorige keren, wat in ons voordeel is. Ik geef jullie een map mee in jullie jassen. De hoofdspelmaker - Plutarch Heavensbee - zorgt daarvoor. Jullie worden opgehaald en naar 13 gebracht. Omdat het volgend jaar een Kwartskwelling is gaat Snow winnaars in de arena gooien. Dan maken we het meeste kans om iedereen te redden," Legt Camille uit. Ze begeleid ons weer naar onze kamer. Ik geef Aya nog een knuffel en zeg welterusten.

De dagen daarna verlopen niet anders. Tijdens de middag van de vierde dag worden we district per district afgeroepen. Als een vriendelijke vrouwenstem "Amethyst Marwin, District 11" omroept loop ik de zaal binnen. Ik zie meteen dat de spelmakers afgeleid zijn. Ik steek zes messen in mijn riem en pak een pijl en boog. Ik gooi een mes recht in het hart van een oefenpop, maak een koprol, schiet een touw doormidden en onthoofd een andere pop met mijn andere mes. Als ik klaar ben kijk ik verwachtingsvol naar de Spelmakers, maar ze hebben geen aandacht voor mij. Onderzoekend loop ik naar hen toe. Dan bedenk ik dat ik misschien indruk maak als ik die tafel laat neerkomen. Ik pak mijn overige vier messen en concentreer me. Als ik het niet goed doe gaat er misschien iemand dood. Dan gooi ik de messen recht in de vier tafelpoten, waarna de tafel omver valt. Ze kijken me geschokt aan. "Je mag gaan," zegt de hoofspelmaker, Plutarch Heavensbee, terwijl hij me met een geamuseerd lachje rond zijn mond aankijkt. Verdooft loop ik naar de lift en ga naar onze verdieping. Ik wacht een uur op mijn kamer en ga dan naar de eetzaal. Mallie kijkt me aan als ik binnenkom en zegt: "de uitslagen worden bekend gemaakt," En inderdaad. Daar zit Caesar Flickerman aan zijn tafel. Brilliance heeft een negen gehaald. Ik ben blij, ik kan er niets aan doen. Kaily uit 6 heeft een tien, en de tributen uit 8 - die blijkbaar Rose en Jason heten - hebben een zeven en een vijf. Als ze ons omroepen hou ik mijn adem in. Ik heb een elf! Mallie kijkt me stralend aan. Als Caesar zegt dat Aye een acht heeft gehaald feliciteren we elkaar. Dan is het aan 12. Cersey heeft ook een elf, en haar medetribuut een zes.

De dag daarna maken Rue, Camille en Mallie ons klaar voor het interview. Rond vijf uur s'namiddags komt Iluna naar met toe, samen met mijn voorbereidingsteam. terwijl Cladia mijn nagels vijlt, Mimia mijn make - up aanbrengt en Licinius mijn haar opsteekt laat Iluna me mijn jurk zien. Hij is prachtig, De gele jurk heeft één mouw en laat mijn linkerschouder bloot. aan mijn rechterschouder zitten stukjes stof die een beetje overeind staan. Het lijfje zit strak door de riem die er rond zit. De rok valt tot op de grond en vlak boven mijn knie splitst hij open. Cladia trekt met zwarte sandaalhakjes aan. Ik loop naar de eetkamer waar Aya me opwacht. ze heeft een prachtige mooie jurk aan; hij heeft een v-hals met een rechtopstaande kraag die tot over haar armen loopt. het lijfje zit strak en de rok is lang. Aan de mouwtjes zitten doorkijkbare stukjes stof die over de grond slepen. Aya zit er oogverblindend uit. We gaan naar beneden. Caesar begroet het publiek. Brilliance ziet er uitdagend uit, met haar zwarte doorkijkjurk, haar weelderige lichaam, golvende zwarte haar, haar donkere ogen en zelfvoldane glimlach. Ze is sluw en slim, dat kan je opmaken uit het gesprek. De andere tribuut uit haar district klinkt een beetje neppig, alsof alles wat ze zegt een leugen is. De twee uit 2 zijn medogeloze moordwapens. De anderen vallen me niet op, maar Rose ziet er echt schitterend uit in haar blauwe edelsteenjurk. Als ze mijn naam roepen loop ik als in een droom het podium op. "Wat zie je er mooi uit, Amethyst," glimlacht Ceasar. Ik bedankt hem. "Zo, ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we met je meeleven," ik kijk verbaast, hoewel ik precies weet waarover hij het heeft. "Je bied je aan voor je zusje ,maar je andere zusje wordt ook getrokken," ik knik, maar dan zet ik mijn masker op. "Wat hoop je als je de arena binnengaat?" "Dat Aya en ik blijven leven. Maar ze kunnen me toch niks doen," glimlach ik. "Want het belangerijkste is met mij mee in de Arena," Ik weet dat Alyna en mijn moeder nu waarschijnlijk droevig zijn, maar als ik Snow kan wijsmaken dat ze niks voor me betekenen zullen ze hen hopelijk niks aandoen. Ik zal ze blijven beschermen.

De volgende dag. Ben ik vroeg op. Ik omhels een snikkende Aya en loop met Iluna naar de Hovercraft. Als we de startkamers inlopen helpt Iluna me in een legergroene broek met zakken, een grijs shirt, lange zwarte jas met veel geheime zakjes en een capuchon en een paar zwarte laarzen met veters en een stevige zool. Iluna vlecht mijn haar in en geeft me een knuffel. "Dit is voor jou, ik ga je missen, Zonnenmeisje," ze geeft me de Zilveren ketting van Maya. "Dankje," fluister ik en ik stap in de koker. Als ik boven kom knipper ik met mijn ogen.

**3**

De gouden hoorn des Overvloeds ligt in het midden van een open grasveld. Achter me is er een groot loofbos, voor mee een berg en een veld met manshoge gewassen. Er stroomt een rivier uit het veld terug het bos in. *BENG*! de gong gaat, en ik loop naar de hoorn. Brilliance en ik staan naast elkaar. We hebben met ons team afgesproken dat Brilliance, Cersey en ik de spullen bij de hoorn gaan pakken. Ik gris een middelgrote rugzak van de grond. Even verderop staat er een slaapzak met twee pijlenkokers en twee bogen tegen. Er suist een mes mijn kant op als ik de spullen oppak en hij blijft steken in de slaapzak. Ik klim op de Hoorn en druk me plat tegen het oppervlak zodat ik de Beroeps niet opval. Brilliances medetribuut steekt haar mes meerdere keren in de buik van de jongen van District 3 en ik zie Aya in een boom klimmen aan de rand van het bos. Ze springt van boom naar boom. De twee tributen uit 4 vermoorden de twee uit 9 door ze meermaals met een mes in hun gezicht te steken. Brilliance heeft het aan de haak met de jongen uit 5. Zij heeft een lelijke jaap in haar voorhoofd, maar hij heeft zo te zien zijn neus gebroken en zijn arm hang gevaarlijk los aan een stukje huid waar Brilliance hem geraakt heeft met het zwaard dat ze vast heeft. Nadat ze iedereen uitgemoord hebben en de overige gevlucht zijn Verzamelen de beroeps de beste spullen en trekken ze het veld in. Ik laat mezelf van de hoorn glijden en loop naar binnen. Ik pak een grote rugzak, een EHBO-doos en een riem met messen. Ook een speer, een pakje crackers en twee zwaarden. Ik loop het bos in en zie de rook van Aya's vuurtje omhoog kringelen. Als het begint te schemeren klim ik in een boom en doe de kleinere rugzak open. Terwijl ik de inhoud van de rugzakken en de EHBO-doos bekijk - in de kleine een touw, een lege tweeliterfles en twee pakjes gedroogde rundvleesreepjes. In de grote een slaapzak, twee tweeliterflessen, een klein mes, een blik perziken, en een doosje crackers. En in de EHBO-doos zit een rol verband, koortsverlagende pillen, Zalf tegen ontstekingen en ontsmettingsmiddel - begint het volkslied. Ik kijk verwachtingsvol naar de lucht. Terwijl mijn hart wat zachter begint te bonzen en ik de messen in de slaapzak steek zie ik de jongen uit 3 in de licht verschijnen. Daarna zie ik de twee uit 5, het meisje uit 7, de twee uit 9 en de jongen uit 10. Zeven doden. Ik pak de slaapzak en kruip erin. Het is ijskoud, maar uiteindelijk val ik in slaap.

Aks ik wakker wordt is het nog koud. Het is vroeg in de ochtend, maar ik hoor stemmen. Heel langzaam open ik mijn ogen en buig mijn hoofd. Onder mijn boom ligt een groep rotsblokken. De beroeps hebben daar eten uitgespreid en er ligt een cocon, wellicht hebben ze een geschenk gehad. Ze zijn met vijf. Het meisje uit 1, De jongens uit 2 en het meisje en de jongen uit 4. Ik denk dat ik wakker geworden ben door de verrukkelijke geur van lamstoofschotel met pruimen, appeltaart en stokbrood met kaasjes. Ik vraag me af of Brilliances medetribuut ook in het complot zit, als haar blik op mij valt. Ik hou van schrik mijn adem in; ik ben er geweest. De jongen uit 4 vraagt of ze gaan vertrekken, en het meisje bied aan het eten op te ruimen en eens in een boom te klimmen om te kijken of ze iemand kan zien. "Zeker, Crystal?" vraagt één van de jongens uit 2. "Ja, Carter, ga maar," Carter en de anderen lopen richting het meer. Crystal pakt het eten in en steek het in de rugzak die ze bijheeft. Als ze zich voorover buigt valt haar jas open en zie ik de rijen messen die ze er in heeft hangen. Ze klimt tot mijn schrik de boom in waar ik in zit. "Hoi," zegt ze. Hoi? "Hallo," zeg ik behoedzaam. "Hier, doe Brilliance de groeten van me," en weg is ze. ze heeft de mand waar het eten in zat voor me gezet. Er zit een half stokbrood, een klein stukje roomkaas met look en twee punten appeltaart in. Ik pak een mes en snij de punten in vier en pak er ééntje. Ik ruim alles op en klim dan uit de boom. Ik zie rook opkringelen boven de boomtoppen en loop in die richting. Tegen het eind van de middag kom ik aan op een open plek waar een kampvuur is. Ik zie niemand, tot ik boven me geritsel hoor. Als ik omhoog kijk zie ik Cersey zitten. Ze klimt naar beneden, gevolgt door Kaily en Aya. Mijn kleine zusje vliegt me in de armen. Vanuit een hoopje stenen tegenover me komen Rose, Jason, de jongenstribuut uit 12 en uit 6 naar ons toe geslopen. "Welke spullen hebben we allemaal?" vraag ik aan Aya, "Tome toont het je wel," de jongen uit 6 komt naar voor en wenkt me. Als ik de grot binnenloop krijg ik een koude rilling door de frisse lucht. Tome schuift een rotsblok opzij en toont me alles. Negen rugzakken en verschillende wapens. Daarna lopen we weer naar buiten, de zon in. "We hebben afgesproken dat we opsplitsen in groepjes van twee, drie of vier. Zo worden we niet al te rap gepakt, snap je?" zegt Brilliance. "Oké, ik denk... Amethyst, Aya, Cersey en ik: Groep een. Tome, Kaily en Charlie zijn groep twee en Rose en Jason groep drie," Tome haalt alle spullen en ik leg de mijne er ook bij. Daarna gaan we in een rij staan en mogen we elk om beurt iets pakken. Ik neem eerst de pijl en boog, dan de slaapzak waar de vier messen in zitten en de kleine zak met een EHBO-doos in. Aya heeft messen, een kleine rugzak en een blik perzik gepakt, Cersey de andere pijl en boog, een grote rugzak en een pakje gedroogde rundsvleesrepen en Brilliance een speer, wat lange messen en een slaapzak. Terwijl de zon langzaam onder de boomtoppen verdwijnt en de schaduwen langer worden loopt ons groepje het bos in. Tegen dat het volkslied klinkt klimmen we in een enorme eik en gaan we in verschillende vertakkingen liggen. Aya kruipt tegen me aan in de slaapzak. Het volkslied begint te spelen, maar er zijn geen doden in de lucht. "Wil je een slaapliedje zingen, Amy?" Aya noemt me altijd Amy als ze bang is. "Natuurlijk, Aya,"

*We bouwen een huis naast de rivier*

*Een heldere rivier ver van hier*

*En s´avonds laat hoor je de wind*

*En ben je meteen goedgezind*

*En als je s´ochtend wakker wordt*

*Denk je weer wat is de nacht kort*

*Rozen zijn rood en viooltjes zijn blauw*

*En dat betekend dat ik van je hou*

*Als je naar buiten loopt voel je het gras onder je voeten*

*Hoor je de vogeltjes die je altijd groeten*

*Je loopt door de bloemen*

*En langs de beekjes vol met vissen*

*Rozen zijn rood en viooltjes zijn blauw*

*Dat betekend dat ik van je hou*

*O lief Rozen zijn rood en viooltjes zijn blauw*

*Ja en dat betekend, dat ik van je hou*

Het is één van de liedjes waar ze als baby al verzot op was. De volgende ochtend hangt er een vage rookgeur in de lucht als Cersey ons wekt. "Het bos staat in brand!" schreeuwt ze. Het is gisteren te saai geweest en de spelmakers willen ons bij elkaar drijven. Ik prop snel alles in mijn rugzak. Ook zet ik Aya - die zo licht is dat je ze bijna niet voelt - in mijn nek. We beginnen te rennen. Ik spring over een brandende boomstronk heen, maar doordat ik voorzichtig moet zijn dat Aya op mijn schouders zit likt er een vlam mijn onderbeen. Ik schreeuw en wankel even, maar loop dan verder. "De Rivier! De rivier!" Brilliance wijst naar een zilveren schittering in de verte en we lopen er naartoe. Als ik in de rivier stap slaak in een zucht van verlichting. Ik laat Aya afstappen en vraag of ze goudsbloem - een veel gebruikt medicijn - wil zoeken. Aya knikt en loopt naar de over. Langzaam sla ik mijn been voor me uit en rol mijn broekspijp op. Het doet enorm veel pijn. De huid is rood en zit aan de randen onder de blaren. In het midden heeft de vlam een paar lagen huid weggebrand en de huid is zwartgeblakerd. Aya komt terug met de gele bloemen. Ik stop ze in mijn mond en begin er op te kauwen. Daarna laat ik het mengsletje van speeksel en blaadjes op de brandwond vallen en slaak een zucht van verlichting. Aya gilt en wijst naar de bomen. Ik hoor hun zware voetstappen door het bos dreunen. De beroeps. Het meisje uit 1, De jongens uit 2 en het meisje en de jongen uit 4. Ze grijnzen en sneren naar ons. Ik trek Aya overeind en duw haar een boom in. Cersey spant haar boog, Aya trekt haar messen, Brilliance haar zwaarden en ik span mijn boog en steek mijn mes snel in mijn riem. Ik haal diep adem en los de pijl. Hij schiet op de beroeps af, die nog net op tijd opzij springen, maar het meisje uit 4 krijgt hem in haar arm. ze schreeuwt en de beroeps trekken hun wapens. Ik zie Briliance en Crystal elkaar strak aanstaren. Carter stormt op ons af en de rest volgt hem. Ik klim in een boom en schiet vandaar pijlen af. Cersey klimt in de boom tegenover me terwijl Aya en Brilliance met ze vechten. Ik geef mezelf vijf van de drieentwintig pijlen en schiet ze af. Het meisje uit 4 heeft Aya in het nauw gedreven. Ik brul en schiet een pijl recht in haar hart. Er klinkt een kanonschot. Ik hoor geritsel en zie Rose en Jason ons te hulp schieten. Crystal en Brilliance zijn elkaar aan het bevechten met een zwaard, maar het ziet er niet echt uit. Carter en zijn medetribuut vallen Aya, Rose en Jason aan. Ik schiet een pijl naar Carter, die hem behendig ontwijkt. Opeens zie ik de jongen uit 4 op Rose afschieten. Het mes doorboort haar hart voordat mijn pijl in de jongen zijn borst verdwijnt. Ze vallen allebei op de grond. De beroeps rennen weg, en ik kniel naast Rose. Het meisje - zo zelfverzekerd en mooi in het interview, ligt nu klein en in feutushouding. "Zorg...Dat...De rebellen...winnen," fluisterd ze, voordat haar hart stopt met kloppen ne het kanon afgaat. "Het spijt me," flusiter ik. "Het spijt me," zeg ik dan harder. "Het spijt me Rose! En ik zorg er persoonlijk voor dat President Snow en het capitool ten onder gaan!" schreeuw ik, en ik kijk woest om me heen. De anderen kijken me verbijsterd aan. "Wat? Ze kunnen me toch niks doen," zeg ik. Dan draai ik met mijn ogen en loop weg. terwijl ik mijn haar eerst losdoe en daarna in een ingewikkelde vlecht opsteek begint het langzaam te schemeren. "Jason gaat met ons mee," zegt Aya, als ze naar me toe komt lopen. Ik knik de jongen toe. Zijn korte zwarte haar is nat van het zweet.