Elita

## 2013

- Frank, wyprostuj się.

Siedmioletni chłopiec, prosty teraz jak od linijki, podniósł wzrok na kobietę znad swojej łyżki z zupą i zamknął powoli usta, do których miał właśnie włożyć zawartość sztućca. Odłożył srebrną łyżkę do miski i podsunął się na krześle, szurając nim o podłogę. Dostrzegł kątem oka reakcję powstrzymującej się przed wybuchem mamy i skamieniał. “Powinienem się podsunąć jeszcze bliżej?”, zapytał się w myślach i przeniósł wzrok na ojca siedzącego przy równoległym boku stołu, a właściwie to na wydanie “Proroka Codziennego”, za którym krył się mężczyzna. Nie dostał od niego żadnej rady co do zasad savoir-vivre.

- Ja już... się najadłem - powiedział niepewnie Frank i zaczął się powoli zsuwać z krzesła.

- Ani rusz - ostrzegła przysadzista kobieta azjatyckiej urody i wbiła w stół palec. - Nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie zjesz.

- Ale mamo...

- Żadne mamo. Chcesz wyrosnąć na słabe chucherko? - Wbiła spojrzenie w swojego syna i nie wyglądało na to, że jej pytanie było retoryczne.

Niezadowolony chłopiec patrzył na nią z zarzutem, ale w końcu westchnął cicho i poprawił się na krześle.

- Nie - odpowiedział, łapiąc za łyżkę i wracając do spożywania posiłku.

Przez moment przy stole dało się słyszeć tylko szelest przewracanych stron gazety i brzdęk łyżki uderzającej o miskę.

- Jak zjesz, to pójdziecie na plac zabaw - odezwał się w końcu ojciec.

Frank od razu uśmiechnął się promiennie i spojrzał z radością na matkę. Nie odwzajemniała jego entuzjazmu. Wręcz przeciwnie - wpatrywała się w swojego męża z pretensją w wzroku. To już jednak nie obchodziło ściętego na krótko chłopczyka. Jadł tak szybko, jakby to były jakieś zawody.

- Wieczorem czeka nas kolacja u państwa Marble - dodała kobieta.

Ojciec Franka spojrzał na nią i chyba nie był zadowolony. Westchnął jednak ciężko i wrócił do czytania gazety. Nie miał za dużo do powiedzenia. Dosłownie i w przenośni.

\*\*\*

- Cha-rlie! Cha-rlie! Cha-rlie! Cha-rlie!...

Tłum dzieciaków skandował, patrząc na blondwłosego, niskiego, szczupłego chłopca, który zmierzał w ich kierunku, machając do wszystkich jak król na paradzie. Kłaniał się i wysyłał całusy, a uśmiech nie schodził mu z twarzy, jakby ktoś go tam przykleił czarodziejską taśmą. Szpaler fanów prowadził go wprost do karuzeli - metalowej płyty z barierkami, których trzeba się było trzymać, by nie wypaść, podczas gdy inni napędzali mechanizm nogami. Światło dnia padało na nią, sprawiając, że wyglądała jak złoty tron czekający na swego władcę.

Chłopak wskoczył na zabawkę i odwrócił się jeszcze do nobilitującej go grupy i uniósł triumfalnie ręce. Wtedy spojrzał w lewo i dostrzegł kontener na śmieci, stojący około pięć metrów dalej. Na jego boku, czerwoną farbą ktoś namalował X.

- Okej, Charlie - mruknął do siebie suchotniczy blondynek. - Już raz to zrobiłeś. Dasz sobie radę. - Zacisnął pięści i zaraz je rozluźnił, machając energicznie, jakby szykował się do jakiegoś pojedynku. Złapał pewnie za barierki i ze wzrokiem wlepionym w śmietnikowy cel, przygotował się na to, co się miało stać. Spojrzał na stojących obok karuzeli kolegów, którzy także trzymali barierki, i z determinacją wymalowaną w oczach skinął im głową.

Siedzący nieopodal na ławce wraz z mamą Frank patrzył na tę scenę, trzymając grzecznie ręce na swoich kolanach.

- Mamo, mogę do nich dołączyć? - zapytał, patrząc, jak karuzela się rozpędza, a znajdujący się w jej środku Charlie macha co chwilę głową, by nie stracić kontenera z pola widzenia.

Kobieta, patrząca niecierpliwie w niebo, jakby tylko czekała, aż czas relaksu się skończy, przeniosła wzrok na grupę dzieci.

- Odpuść, Frank. To jest jakaś grupa oszołomów. Grzeczne i porządne dzieci, takie jak ty, nie robią takich głupot.

Frank spojrzał na swoją matkę, jakby szukał w jej wyrazie twarzy jakiejś szansy na to, że jednak zmieni zdanie. Że może jednak stwierdzi, że Frank też jest takim głupiutkim dzieciakiem i pozwoli mu na dołączenie do reszty rozbrykanej brygady. Nic takiego jednak nie zauważył. Westchnął ciężko i wrócił do oglądania przedstawienia.

Charlie kręcił się coraz szybciej i szybciej. Stawiał kroki w stronę skraju karuzeli i trzymał się obiema rękoma jednej barierki, zapierając się równocześnie o nią nogami. Wychylał się coraz bardziej poza konstrukcję, łapiąc w tych krótkich chwilach, które miał, widok na kontener. Coraz bardziej kręciło mu się w głowie, ale nie mógł się poddać. Nie teraz. Zacisnął powieki i puścił nogami barierkę. Od razu reszta jego ciała wyleciała poza karuzelę, tak że kręcił się wokół niej jak szalona wskazówka zegara. Dzieci, stojące w pobliżu, krzyknęły i odsunęły się z obawy, że zaraz je kopnie albo na nie wpadnie. Charlie jednak trzymał się dzielnie dłońmi, choć czuł, że ma coraz mniej siły. Otworzył oczy i spróbował znaleźć swój cel. Czarna, wielka skrzynia ze śmieciami migała mu co chwilę. Musiał tylko odpowiednio wymierzyć...

- Przecież on umrzy! - powiedział jeden z dzieciaków wspinający się na drabinki, bliżej Franka, także obserwujący scenę.

- No co ty! - odkrzyknęła mu dziewczynka z dołu. - Podobno robił to już pięć razy. Mówi, że umie wywracać ten kontener myślami!

- Ale z niego debil...

Frank skrzywił się na dźwięk ostatniego słowa i spojrzał z dozą strachu na swoją matkę. Odetchnął z ulgą, gdy nie dostrzegł po niej reakcji. Kobieta teraz przeglądała jakieś dokumenty, które wzięła sobie na spacer z dzieckiem. Oczywiście. Najważniejsze jednak było, że skupiła się na treści papierów, które nic nie mówiły Frankowi, zamiast na treści obelg, które Frankowi mówiły bardzo dużo. Między innymi to, że nie można ich używać. A właściwie to nawet słuchać... Chłopak o azjatyckiej urodzie spojrzał na kręcącego się Charliego i zamarł. Ciało Franka samo oderwało się od ławki i pobiegło w stronę kontenera.

"Teraz albo nigdy", pomyślał Charlie i puścił się. Poleciał w stronę kontenera jak pocisk. "Wywróć się, wywróć się, wywróć się...", powtarzał w myślach, patrząc na zbliżający się czerwony X. "Tyle razy mi się udało..." Próbował przywołać swoje magiczne zdolności, objawiające się spontanicznie podczas pokazów jego trików. Gdyby tylko udało mu się przechylić ten kontener, tak żeby wpadł w jego miękką zawartość, a nie twardą ściankę... Zacisnął powieki i zęby, spiął się, wysilił mózg...

TRZASK!

Wszędzie dookoła rozległy się gwizdy, oklaski i śmiechy. Charlie mimowolnie się uśmiechnął. Sukces!

- Nic ci nie jest? - zapytał go ktoś obok.

Charlie zamrugał oczami i złapał się za czoło. Rozmyty obraz był coraz wyraźniejszy. Rozejrzał się dookoła i zobaczył, że wiwatujący mu chwilę wcześniej tłum się rozchodził. Niektórzy kręcili głowami, inni oglądali się na niego przez ramię z politowaniem. Podniósł wzrok na stojącą nad nim postać rzucającą na niego cień i dostrzegł Franka.

- Hę? - zapytał.

Nieznajomy mu chłopiec o czarnych krótkich włosach i azjatyckiej, śniadej cerze wyciągnął do niego rękę i pomógł mu wstać. Charlie podniósł się na chwiejnych nogach i spojrzał na swoją dłoń.

- AAA!!! KREW! - wydarł się na cały plac zabaw, tak że pobliskie gołębie odfrunęły z budynków i uciekły jak najdalej od miejsca zdarzenia.

- Yyy... - mruknął Frank, drapiąc się po głowie i patrząc po blondwłosym kaskaderze. - To chyba nie krew.

Charlie spojrzał w bok i zobaczył stojący na miejscu kontener. Jak stał, tak stał. Nie udało mu się go wywrócić. Za to udało mu się zdrapać czołem farbę ze środka czerwonego iksa.

Charlie uśmiechnął się od ucha do ucha i uniósł zwycięsko ręce.

- Trafiłem w sam środek!

- Ale głupie... - skomentował tę scenę ciemnowłosy chłopiec o krótkich loczkach, siedzący w oknie i patrzący, jak Charlie i Frank podają sobie dłonie.

- Ja tam myślę, że to fajne - odpowiedziała siedząca na łóżku obok siedemnastoletnia dziewczyna. Jej proste, kruczoczarne włosy opadały jej na ramiona i następnie na podręcznik *Eliksirów dla zaawansowanych*, który czytała.

- Nawet tego nie widziałaś - odparł chłopiec, przenosząc wzrok na swoją starszą siostrę.

- Ale słyszałam. Przynajmniej się dobrze bawią. Też mógłbyś czasem spróbować. - Podniosła wzrok i uśmiechnęła się do niego.

Everest patrzył na nią przeciągle. Jego wzrok nic nie wyrażał. W końcu zmarszczył brwi i prychnął. Mimo to spojrzał ponownie za okno, by poprzyglądać się Charliemu i Frankowi, synowi przyjaciół jego rodziny. Siostra, która to dostrzegła, zaśmiała się cicho pod nosem i wróciła do lektury.

\*\*\*

Drzwi domu się zatrzasnęły.

- Mamo, wróciłem! - krzyknął chłopiec w korytarzu.

- W samą porę, Jamie! Akurat kolacja!

Chłopiec ściągnął buty, podpierając się ręką o ścianę, i zmierzył korytarzem do salonu. Opadł na skórzaną, pikowaną kanapę i rozłożył szeroko ręce, łapiąc oddech. Z otwartego pomieszczenia obok, skąd dobiegało zimne światło, weszła wysoka szatynka o piwnych oczach i szczupłym ciele. W rękach niosła miskę parującej potrawki. Położyła ją na stole, zaraz przy sofie, i złapała za leżący obok Jamiego pilot, by wskazać nim w stronę stojącego naprzeciwko chłopca telewizora i zacząć skakać po kanałach, podczas gdy wolną ręką podpierała się o biodro.

- Nic ciekawego... - skomentowała, mrużąc oczy, gdy w elektronicznej skrzynce zmieniały się obrazy. - Gdzie tak długo byłeś?

Jamie się zamyślił. Był na swoim ulubionym placu zabaw, który znajdował się zdecydowanie zbyt daleko. Dotarcie tam na pieszo zajmowało mu tyle czasu, że między uderzeniem głowy Charliego w kontener do momentu powrotu Jamiego do domu zdążyło zniknąć słońce i pojawił się księżyc.

- Hej, Jamie! - zagaiła go matka, patrząc z uśmiechem, gdy ten przez dłuższą chwilę nie odpowiadał. - Byłeś znowu na tym placu? - wydedukowała, patrząc po tym, jak zgrzane było jej dziecko. - Nie możesz sobie znaleźć jakiegoś bliżej? - zapytała z troską.

Było wiele placów zabaw bliżej. Na nich jednak nie było tak fajnie. Nie było na nich na przykład takiego Charliego. Chociaż był półgłówkiem, lubił go, toteż nie miał problemu, żeby pomóc mu tego dnia rozpędzić karuzelę. Prawdą było też to, że w porównaniu do innych dzieciaków rozumiał go. Wierzył w to, co Charlie opowiadał o swoich supermocach. Chociaż sam się nie przyznał i mu zdarzało się sprawiać... dziwne rzeczy. A poza tym... pobliskie place zabaw były... zbyt pobliskie.

- Mamo?

- Tak, Jamie? - Kobieta w końcu się poddała i odłożyła pilot, zostawiając telewizję na losowym kanale, po czym usiadła obok syna.

- Czy tata dzisiaj wraca z pracy? - Spojrzał na nią smutno.

Kobieta uśmiechnęła się lekko i rozczochrała włosy syna.

- Jak zawsze, Jamie. - Nachyliła się i pocałowała go w czoło. - Już się za nim stęskniłeś? Może znowu przywiezie ci jakiś prezent, co? - dodała z szerszym uśmiechem i dotknęła go uszczypliwie palcem w nos.

- Mhm... - mruknął ponuro Jamie.

"Nie chcę prezentów od taty...", pomyślał.

## 2017

"Byleby nie Ravenclaw, byleby nie Ravenclaw...", powtarzał w myślach Frank, zaciskając mocno oczy.

- Frankie! - szepnął do niego stojący przed nim Charlie, trzymający dłoń przy ustach, by słowa lepiej powędrowały do uszu kolegi. - Mówisz to na głos!

Frank szybko zakrył sobie usta i rozejrzał się dookoła. Odetchnął z ulgą, gdy przypomniał sobie, że zabronili jego matce zjawić się na Ceremonii Przydziału. Już widział oczami wyobraźni, jak stoi pod ścianą z aparatem i cyka zdjęcia z fleszem, oślepiając go i modląc się, by dołączył do domu kujonów.

- GRYFFINDOR! - wykrzyknęła Tiara.

W sali rozległy się wiwaty i oklaski. Everest patrzył, jak jego kolega, Frank, zmierza powoli do stołu swojego domu odważnych i prawych. "Całkiem pasuje", pomyślał. Zastanowił się jednak, jak zareagują na to jego rodzice - Krukoni. Pewnie woleliby, by Tiara Przydziału potwierdziła geniusz ich syna, a nie jego rycerskość. Za samą rycerskość nikt jeszcze nie dostał Wybitnych z egzaminów. Sądząc po minie Franka, chyba myślał tak samo. Mimo to po jego twarzy przebiegł delikatny uśmiech. Everest nie mógł się powstrzymać i także się uśmiechnął.

- Everest Marble - wyczytał zastępca dyrektora, Filius Flitwick, trzymając przed sobą długą listę imion i nazwisk. Długą, jak on sam.

Everest wziął głęboki wdech i zacisnął pięści. Zrobił jeden krok, potem kolejny... To było jego pierwszym zadaniem w Hogwarcie, dostać się do odpowiedniego domu. Jeżeli teraz zboczy ze ścieżki wyznaczonej przez jego siostrę, nigdy jej nie dogoni. Usiadł na krześle i popatrzył przed siebie. Flitwick stał na postawionych obok schodkach, by położyć czarodziejski kapelusz na głowie pierwszorocznego.

- SLYTHERIN! - zawołała od razu Tiara Przydziału.

Everest uśmiechnął się kącikiem ust i ruszył do swojego stołu, z którego wołali go już nowi koledzy i koleżanki. Gdy przedostawał się przez rząd pierwszorocznych, spotkał się spojrzeniem z Frankiem i oboje skinęli do siebie głowami, zadowoleni z tego, do jakich domów ich przydzielono.

- Au! - krzyknął nagle i podniósł dłoń. Na jego palcu wisiał jakiś plastikowy robak. Usłyszał chichot obok siebie i zobaczył roześmianego Charliego. Już zaciskał pięści, by się na niego rzucić. Jak on tak mógł go zbłaźnić...

- Zrobił to przez przypadek - powiedział inny chłopiec stojący w rzędzie, zaraz obok Everesta. Ślizgon spojrzał pytająco w niebieskie oczy i dostrzegł postać chłopaka, którego już widział przez okno na placu zabaw, ale nigdy nie poznał jego imienia.

Niebieskooki blondyn wskazał na Charliego.

- Wydostało się to z jego kieszeni.

- Co tam się dzieje? - zawołał Flitwick, który pomimo stołka nie był w stanie wyjrzeć poza mur czekających na decyzję pierwszorocznych, za którymi stał Everest. - No, nieważne - odchrząknął i spojrzał jeszcze raz na swoją listę. - Jamie Bannister.

Niebieskooki blondyn posłał Everestowi niepewny uśmiech i podszedł do taboretu. Ślizgon zmarszczył brwi i z oburzeniem ruszył do stołu Slytherinu.

- Ach, tak... - mruczała do siebie Tiara Przydziału, siedząc na głowie Jamiego. - Slytherin...? Nie, nie... Pracowity, lojalny... I spokojny... HUFFLEPUFF!

Jamie zeskoczył ze stołka, gdy Flitwick zabrał Tiarę z jego głowy, i uśmiechnął się nieśmiało. Chwilę później siedział już przy swojej nowej rodzinie.

Charlie patrzył, jak wraz z nim w rzędzie stoi coraz mniej oczekujących czarodziejów i czarownic. Patrzył w lewo i w prawo, na nieznajome mu twarze, uderzając nerwowo pięściami o siebie. Skakał z nogi na nogę, jakby miał się zaraz posikać.

- Charlie Sweets! - zawołał Flitwick i chłopak wyskoczył z miejsca jak wystrzelony z procy. Był ostatni.

Rzucił się na taborecik z taką ekscytacją, że ten się przechylił i chłopak wylądował po drugiej stronie. Wicedyrektor szkoły stał w szoku na stołku, z Tiarą wiszącą w powietrzu.

- Chłopcze, wszystko w porządku? - zapytał leżącego na ziemi Charliego, który pocierał swoje czoło.

Uczniowie Hogwartu doceniali wydarzenie koncertem powoli uspokajającego się śmiechu. Everest patrzył na to z ekscytacją. "Ma za swoje", pomyślał. Spojrzał jednak na Franka i dostrzegł, że ten nie podziela jego entuzjazmu. Gryfon spoglądał na Charliego z irytacją, ale i współczuciem.

Charlie nagle się podniósł i otrzepał, podnosząc krzesło. Jak widać było po jego twarzy, sam się także świetnie bawił. Zasiadł na krześle i wzruszył ramionami.

- Dobra, mordko, jedziemy z tym...

- GRYFFINDOR!

## 2021

Jamie siedział na szafce na buty i zakładał swoje wygodne tenisówki. Były trochę podarte. Cmoknął ustami i westchnął. Cóż, nie miał wyjścia. Podniósł się i spojrzał w lustro wiszące zaraz na korytarzu. Poprawił swoje blond włosy i naciągnął lekko kołnierz koszulki. Uwydatniły się na jego klatce dobrze zarysowane mięśnie. Może jego ubiór nie jest na najwyższym poziomie, ale nie mógł powiedzieć, że wygląda źle.

- Gdzie idziesz? - zapytał męski głos z lewej strony.

Jamie spojrzał w bok i zobaczył twarz nieprzystrzyżonego mężczyzny, o śniadych od słońca ramionach i wyniszczonej skórze twarzy. Jego krótkie blond włosy powoli zajmowała siwizna, wyniszczając grzebieniem czasu lata młodości. Najgorsze jednak były lodowato niebieskie oczy, które wpatrywały się teraz prosto w niego.

- Do kolegi - odpowiedział i spojrzał ponownie w lustro, na swoje odbicie. Zaraz za nim pojawił ów mężczyzna i także zaczął oglądać chłopca.

- Do kolegi? Nie wolisz zostać z tatą?

Jamie na moment zamarł. Mięśnie na jego twarzy zaciskały się i rozluźniały, w porównaniu do lekkiego uśmiechu, który z łatwością rozciągał się na ustach ojca.

- Nie - odpowiedział cicho i schylił się. Wtedy poczuł dłoń na swoim biodrze. Akurat chwycił za coś, co miał zamiar złapać przed wyjściem. Jego dłoń zacisnęła się na drewnianej rączce i uniosła do góry.

Mężczyzna uniósł ręce i zaśmiał się cicho, patrząc na czubek różdżki wbity w środek jego poplamionej, już nie do końca białej, koszulki.

- Zaczarujesz mnie?

Jamie patrzył na niego z rosnącą nienawiścią. Przez jego ramię dostrzegł jeszcze jedną osobę - matkę. Stała w salonie i prawie ze łzami w oczach obserwowała tę sytuację.

- Jamie...? - zapytała łagodnie.

Puchon nic nie odpowiedział. Odwrócił się i wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi.

- Wiesz, że nie musisz tego robić.

- Muszę - odpowiedział Everest i odwrócił się od okna do swojej starszej siostry. Była już prawdziwą kobietą. Miała 25 lat i z tego 5 lat to były jej doświadczenia pracy jako auror.

Lenore, słysząc odpowiedź brata i widząc jego poważną minę, uśmiechnęła się przyjaźnie, pochylając nieco głowę i odkładając szklankę wina na blat, po czym założyła ręce na klatce piersiowej i wbiła wymownie wzrok w chłopaka.

- Musisz?

- Muszę - powtórzył, patrząc na nią poważnie. Nie wytrzymał jednak tej walki i odwrócił wzrok, by spojrzeć ponownie przez okno. Do rezydencji zmierzali już jego znajomi ze szkoły. Znajomi, bo przyjaciółmi na pewno by ich nie nazwał. Zwłaszcza, że zaprosił praktycznie całą szkołę. Nagle poczuł na ramieniu dłoń.

- Evi - zaczęła jego siostra, stając obok niego i patrząc, jak przeróżni uczniowie Hogwartu, zapewne w wieku jej piętnastoletniego brata lub też trochę starsi, wchodzą na posesję rodziny Marble. - Nie wydaje ci się to dziecinne? - Zrobiła kolejny krok i oparła się plecami o ścianę zaraz przy oknie, tak że miała pełne spojrzenie na twarz brata. - Ktoś ci coś zarzucił i już musisz udowodnić, że jest inaczej? Nie musisz nikomu nic udowadniać.

Everest rzucił jej krótkie spojrzenie, ale zaraz wrócił do patrzenia przez okno na efekty swojego planu.

Lenore odwróciła głowę w stronę okna i także przyjrzała się trawnikowi zalewanemu dzieciakami.

- Ojciec nie będzie zadowolony.

- Nie dowie się - zapewnił ją Everest i odwrócił się, by wyjść z pokoju i przywitać gości.

- Franio, jesteś pewny, że mnie nie zabije?

- Daj spokój, Charlie - odparł Frank, idąc razem z nim środkiem drogi otoczonej z obu stron ciągnącym się, równo ostrzyżonym trawnikiem.

Zmierzali w stronę ogromnej rezydencji, której ciemne mury pod osłoną nocy wyglądały jak czarna otchłań bez dna. Przed samym budynkiem stała tryskająca wodą fontanna. Na trawniku mieściły też dwie gargantuiczne rzeźby wykonane z białego marmuru. Obie rzeźby przedstawiały postacie agresywnych smoków o trudnych do zidentyfikowania gatunkach. Wszystko było widoczne dzięki rozstawionym w różnych miejscach misach z płonącym ogniem.

Frank nagle się zatrzymał i popatrzył po swoim towarzyszu. Charlie, ubrany w zwykłą sportową, czerwoną bluzę z wyszytym białym numerem jeden, dżinsy i buty sportowe patrzył niewinnie na wyższego o głowę kolegę Gryfona, jak zwykle ubranego na takie okazje w czarną koszulę, czarne spodnie, czarne eleganckie buty i... czarny kapelusik. Jedynie jego pasek miał srebrną klamrę.

- Chyba że przemyciłeś gdzieś jakieś głupie dowcipy. - Frank spojrzał z ukosa na Charliego, mrużąc oczy i celując w niego palcem.

- No co ty, Franio! - Charlie rozłożył ręce i przez przypadek szturchnął kogoś, kto akurat także zmierzał do rezydencji Marble. - Oj, sorry! - Spojrzał prosto w oczy Franka. - Evcio jest... straszny. Zwłaszcza po tym, jak w tym roku odrąbał praktycznie kolesiowi rękę! Myślisz, że odważyłbym się z nim tak pogrywać? - Oparł ręce na biodrach i popatrzył z oburzeniem na Franka, jakby właśnie ten go obrażał.

Frank popatrzył podejrzliwie po Charliem, ale w końcu się poddał i poszedł dalej dróżką prosto do budynku. Charlie patrzył chwilę za nim, aż w końcu włożył dłoń do kieszeni bluzy i upewnił się, czy na pewno znajdują się tam wszystkie pomniejszone magicznie wynalazki, które przygotował specjalnie na tę okazję. Uśmiechnął się w swój zapowiadający kłopoty sposób, rozejrzał się dookoła i dogonił kumpla.

W sali wejściowej rezydencji Marble zbierało się coraz więcej uczniów. Patrzyli z zachwytem na otoczenie. Ciągnące się z obu stron bogato zdobione schody prowadziły na górę, gdzie nad wejściem do kolejnego, ogromnego pomieszczenia znajdował się balkon, na którym stał Everest witający mrocznym wzrokiem swoich gości.

- Evi, rozluźnij się - skarciła go siostra, szturchnąwszy go łokciem w żebra. - Zmień minę, albo zaraz sobie wyjdą.

Chłopak spojrzał w dół. Poznawał niektóre twarze, inne niekoniecznie. Wśród tłumu dostrzegł Charliego i Franka.

- Nie wyjdą - powiedział pewny siebie, widząc, jak wielkie wrażenie robi na wszystkich otoczenie.

Ściany z czarnego marmuru pięły się do kopuły, której złote zdobienia mieniły się w świetle wypełnionego świecami żyrandolu. Obsydianowa podłoga była przecinana pasmami bursztynowych ścieżek, prowadzących do różnych pomieszczeń, by w końcu unoszące się na metalowych tackach niebieskie płomienie rzuciły na wszystko chłodny, szafirowy blask.

Everest i Lenore stali i obserwowali, jak ich dom zapełnia się uczniami Hogwartu. W pewnym momencie Ślizgon uświadomił sobie, że jego siostra nic nie powiedziała od dłuższej chwili. Spojrzał na nią i dostrzegł jej zmartwioną minę. Zmarszczył brwi i zapytał:

- Co jest?

Lenore chwilę nie odpowiedziała. W końcu spojrzała na Everesta i położyła dłoń na jego ramieniu.

- Upewnij się, że ojciec się o tym nie dowie.

Everest patrzył na nią tak, jakby właśnie skierowała w jego stronę jakąś obelgę.

- Przecież są zabezpieczenia, zaklęcia wyciszające, ukrywające... Nie wiem, co by się musiało stać. Ojciec i matka wracają dopie...

- Po prostu upewnij się - przerwała mu siostra - że się nie dowiedzą. - Jej ciemne oczy wpatrywały się w niego z troską i zmartwieniem. W końcu się odwróciła i ruszyła w tłum. Patrzył, jak miesza się z uczniami. Chwilę później wyszła z rezydencji.

- Everest! - usłyszał nagle i dostrzegł twarz Franka, który machał mu i już zmierzał po schodach w jego stronę.

Ślizgon westchnął i ruszył na spotkanie przyjacielowi.

Impreza trwała w najlepsze. Grająca zewsząd muzyka wzbudzała w uczniach Hogwartu taneczne pobudki. Co chwilę rozlegał się krzyk jakiegoś uradowanego dzieciaka. Ktoś inny się śmiał, a jeszcze inni prowadzili zwykłe rozmowy, albo dyskutowali na temat nadchodzących sum i owutemów. Idąc przez trawnik i mijając kilku znajomych czarodziejów i czarownic, Jamie czuł drganie muzyki na swojej skórze. Nie dostał specjalnego zaproszenia, bo też jego przyjaciel, Charlie, takowego nie dostał. Ten miał szczęście dzięki Frankowi, który z kolei był już bliskim przyjacielem Everesta. Jamie nie miał takiego szczęścia. Właściwie to się wolał nie zastanawiać nad tym, że nie ma żadnego bliskiego przyjaciela. Jedynie tego podłego, obślizgłego...

- Jamie! - krzyknął ktoś w jego stronę, gdy akurat stanął w wejściu rezydencji. Od razu wokół jego szyi owinęło się ramię i został porwany. Popatrzył, kto to taki, i dostrzegł oblicze Charliego. Uśmiechnął się na jego widok i bez oporów szedł, gdzie ten go prowadził. - Super, że jesteś! - kontynuował Gryfon, patrząc konspiracyjnie w różne strony. Wspinali się po schodach i Jamie zauważył, że robi się coraz mniej tłoczno. - Mamy misję.

- Misję? - zapytał Puchon, wypowiadając w końcu jakiekolwiek słowo.

- Tak, misję. Wagi państwowej. - Charlie się rozejrzał i pociągnął Jamiego za róg. Szli teraz korytarzem. Minęli jeszcze jakąś całującą się parę i w końcu znaleźli się sami. Gryfon nie przestawał iść, jednak puścił Jamiego, a ten dalej podążał za przyjacielem. Charlie rozglądał się we wszystkie strony, jakby spodziewał się ataku znienacka. - Nie uwierzysz, co znalazłem!

Jamie uśmiechnął się tylko lekko kącikiem ust i patrzył, dokąd go prowadzi dowcipniś Hogwartu.

- Szedłem sobie siusiu, nie? - kontynuował Charlie, skręcając w różne korytarze.

Jamie zastanowił się, dlaczego Charlie "szedł sobie siusiu" tak daleko. Chociaż, patrząc po rezydencji, przestał się dziwić, że toaleta może się znajdować kilometr od sali, w której trwała główna impreza. A poza tym to był Charlie.

- ...No i pukam do różnych pokoi - mówił dalej Gryfon. - Patrzę tu, patrzę tam, zaraz się zsikam, i bum! - Otworzył jakieś drzwi przed Jamiem i zaczęli się wspinać po schodach. - Patrzę! A tam jajo! Jajo smoka! Mówię ci!

Jamie popatrzył po Charliem z uśmiechem. Ta opowieść była całkiem ciekawa. Nie chciał mu jej przerywać.

- Nie wierzysz mi! - skomentował Charlie i machnął ręką. - Dobra, nieważne. - Wyciągnął dłoń i otworzył przed Puchonem kolejne drzwi i wyszli na taras.

Widać było stąd szczyty otaczających ich londyńskich rezydencji oraz spoczywający w górze księżyc. Jamie założył ręce na klatce piersiowej i rozejrzał się dookoła. Mimo trwającej poniżej imprezy, było tutaj niezwykle spokojnie. Czuł na skórze rześki powiew letniego powietrza i miał wrażenie, że jakby tylko rozłożył ręce, to mógłby odfrunąć niczym smoki, których rzeźby piętrzyły się przed rezydencją i których tylko czubki skrzydeł było widać z tego punktu widokowego.

- Jamie, ty mi się tutaj nie rozmarzaj, tylko mi pomóż - zakomenderował Charlie, nachylając się nad stosem jakichś pudełek.

Puchon zmrużył oczy i podszedł do przyjaciela, kładąc nieświadomie dłoń na jego plecach. Szybko ją zabrał. Charlie chyba zdawał się tego nie poczuć. Wtedy kucnął i kontynuował majdrowanie przy dziwnym wynalazku.

- Co to jest? - zapytał Jamie.

- Punkt programu - odpowiedział z szerokim uśmiechem Charlie i podniósł wzrok na Puchona.

Frank siedział na łóżku Everesta i patrzył przez okno w dal.

- Boisz się piątego roku?

Ślizgon, który siedział na łóżku swojej siostry, popatrzył dziwnie na Gryfona.

- Czy się boję? A niby czego miałbym się bać?

Frank nie spojrzał na swojego przyjaciela, tylko wzruszył ramionami. Chyba był zbyt wpatrzony w księżyc.

- No wiesz... Sumy, oczekiwania... - Westchnął ciężko i twarz o zimną szybę. - Już widzę, jak moja mama katuje mnie wyjcami przez cały rok. Twój tata pewnie też ci da w kość, co?

Everest tego nie skomentował. Nawet jego twarz nic nie wyraziła. Przeniósł jedynie powoli wzrok z Franka na białą różdżkę, którą trzymał między palcami obu dłoni. Poprawił nogi na łóżku i mruknął jedynie:

- Mhm...

- Ej. - Frank podniósł głowę i wbił spojrzenie w Everesta. - Chodźmy lepiej na dół, co? Potańczymy, poznamy jakieś fajne dziewczyny... - Mrugnął do Ślizgona i zaczął tańczyć, celując w kolegę palcami, jakby strzelał w niego z pistoletu.

Everest podniósł na niego wzrok i popatrzył po nim z politowaniem.

- Nie zrobiłem tej imprezy po to, żeby tańczyć.

Frank przewrócił oczami i opadł plecami na łóżko, tak że z miejsca leżenia miał widok na okno i ciągnące się za nim nocne niebo.

- Na brodę Merlina, Everest... - zamarudził. - Ej, co to? - zapytał nagle i podniósł się do pozycji leżącej. Zaraz podleciał do okna. - O nie...

Everest zmarszczył brwi i także w stał, by zobaczyć, co się dzieje.

- Co? Co jest? - pytał nerwowo. Gdy zobaczył, co się wyprawiało na nocnym niebie, po jego plecach przeszedł zimny dreszcz.

- TAK! TAK! - krzyczał Charlie, podskakując i klaszcząc z podnieceniem, podczas gdy na nocnym niebie zatańczyła magiczna projekcja głowy Filcha wielkości wieżowca i krzycząca: "Za moich czasów to takich się wieszało za łańcuchy! Mam je jeszcze w kantorku! Kilka dni i będziecie posłuszni jak baranki!". Charlie patrzył na swoje dzieło z rozmarzonym wzrokiem i dłońmi splecionymi pod podbródkiem. - Jak ja kocham Filchusia...

Jamie stał i patrzył na to z oniemieniem.

Everest zbiegał po schodach, a za nim Frank.

- Zabiję go... - mruczał pod nosem Ślizgon, gdy akurat wbiegali w korytarz wiodący do sali wejściowej. Na ich drodze stała grupka trzech dziewczyn ze starszego rocznika.

- Hej, Frank! Gdzie biegniesz? - zapytała zalotnie jedna z nich, gdy akurat je mijali.

Frank zatrzymał się tak szybko, że kapelusz prawie spadł mu z głowy. Złapał za niego i uśmiechnął się do dziewczyny. Nie zdążył jednak nic powiedzieć, bo Everest chwycił go za nadgarstek i pociągnął za sobą.

Chłopacy dobiegli do balkonu znajdującego się nad salą wejściową i zobaczyli, jak tłum uczniów wylewa się przed rezydencję, by zobaczyć, skąd dobiega głos Filcha.

- Zżerają wyrzuty sumienia, co? - mówił głos woźnego, jakby dobiegając z głośników latających nad miastem.

Everest złapał za barierki i zacisnął szczękę.

- Co robimy? - zapytał Frank, podchodząc do niego.

Everest tylko patrzył, jak coraz więcej osób wychodzi na zewnątrz. To nie wystarczyło. Oni wszyscy musieli opuścić posesję, natychmiast. Nikt nie mógł zostać.

- Piona, Jamie! - krzyknął Charlie, wyciągając rękę do kolegi.

Puchon przybił mu piątkę i podszedł nad brzeg tarasu, by spojrzeć w dół. Widział zbierający się tam tłum uczniów. Spojrzał w górę, na głowę Filcha, następnie na Charliego, i znowu na Filcha.

- Łał... - mruknął.

- Dobra, idę na dół! Muszę wszystkim powiedzieć, że to ja zrobiłem! - Cieszył się Charlie i machnął zachęcająco ręką do Jamiego. - Idziesz?

- Nie, ja... - Puchon rozejrzał się dookoła. Chociaż księżyc przysłoniło czoło Filcha, Jamie i tak czuł się w tym miejscu spokojnie i dobrze. Było wieżą, na której mógł się schronić przed nieproszonymi gośćmi. - Ja popatrzę stąd.

- Okej! Jak chcesz! - odpowiedział Charlie i pognał na dół. - NIECH ŻYJE ARGUSIK! HIP HIP, HURRA! - krzyknął, zamykając za sobą drzwi.

Jamie uśmiechnął się tylko i pokręcił głową.

Obok Everesta i Franka nagle rozległ się huk i bez ostrzeżenia zmaterializowała się Lenore.

- Cześć, Frank - przywitała się szybko, nie patrząc nawet na Gryfona, który z kolei przyglądał się jej zbyt bacznie. - Everest, musisz ich stąd wszystkich zabrać.

- Wiem - odpowiedział Ślizgon, nie odwzajemniając spojrzenia siostry. - Ojciec już tu zmierza, prawda? - Przeniósł wzrok na Lenore i mimo że nie udzieliła mu odpowiedzi słownej, po jej wyrazie twarzy wydedukował, że odpowiedzią jest "tak". Akurat wtedy stanął obok nich Charlie.

- I co? Fajny pokaz? - zapytał, łapiąc z jednej strony Everesta, a z drugiej Franka.

Lenore złapała się za głowę i westchnęła. Po chwili przyłożyła różdżkę do swojego gardła i powiedziała: "*Sonorus!*".

- Koniec imprezy! - wykrzyknęła, a jej głos poniósł się z taką siłą, że przebił nawet głośność projekcji Filcha. Wszyscy obecni popatrzyli na nią ze strachem i z niezrozumieniem. Wtedy dodała: - No już! - I machnęła różdżką, a przed nią zajaśniał płomień. Wystraszyło to uczniów Hogwartu na tyle, że faktycznie zaczęli się zbierać. - Zajmę się tą głową - powiedziała do Everesta. - Ty postaraj się, żeby nikt więcej się tu nie kręcił. - I z tymi słowy się teleportowała.

Frank patrzył z fascynacją w punkt, gdzie przed chwilą stała Lenore.

- Ale twoja siostra jest super.

Everest nie skomentował tego. Zamiast tego spojrzał na Charliego mieszczącego się między nimi z taką chęcią mordu, że Gryfon zrobił krok w tył i zasłonił się rękami.

- Znikajcie stąd - powiedział niskim głosem Ślizgon i ruszył korytarzem, szukać uczniów, którzy poukrywali się po rezydencji.

Gryfoni patrzyli za odchodzącym Everestem i następnie spojrzeli na siebie. Frank położył ręce na biodrach, uniósł brew i popatrzył po Charliem. Ten tylko zaśmiał się nerwowo.

- Ups.

Jamie obserwował, jak zaklęcia rzucane przez jakąś czarownicę sprawiają, że głowa Filcha powoli rozbija się na małe kawałki i znika. Mimo to został jeszcze na murku i obserwował nocne niebo. Koniec końców jednak musiał opuścić taras, całą posesję i wrócić do domu. Chociaż... czy na pewno? Czy nie mógł po prostu zostać w tym miejscu, pod osłoną nocy, samotnie? Nie, to nie było dobre. Nie mógł tak postąpić. Nie mógł po prostu spać u kogoś na dachu bez świadomości tej osoby. Wstał niechętnie i schował ręce do kieszeni. Podszedł do drzwi, otworzył je i ruszył ciemnym korytarzem. Nie było słychać żadnych śmiechów, żadnej muzyki, ani żadnych rozmów. Była cisza. Prawie miał wrażenie, że jest w tym wielkim domu sam i że tak już zostanie. I nawet mu to nie przeszkadzało.

Skręcił w kolejny korytarz i stawiał powolne kroki. Śpiące portrety towarzyszyły mu w tej podróży. Było już tak późno, że sam powinien spać.

Zaśmiał się pod nosem.

Dobrze wiedział, że by nie spał. Ojciec by mu nie pozwolił. To o tej porze było mu najłatwiej...

- Ojciec? - usłyszał z przodu i po chwili po korytarzu przebiegł dźwięk stukającej o podłogę laski. - Ojcze, przysięgam, ja...

Jamie zatrzymał się za rogiem i zmarszczył czoło, podsłuchując rozmowę.

- Evereście, jak mogłeś... - powiedział mężczyzna, który musiał być ojcem Ślizgona. - Czy pomyślałeś choć przez chwilę, jakie mogą być tego efekty? Czy pomyślałeś, jak to się może skończyć?

Rozległ się jakiś trzask i chwilę później Jamie usłyszał, jak coś się rozbija. Zupełnie jakby ktoś zrzucił szafkę na ziemię, wysypując przy tym całą jej zawartość, a do tego cichy stęk.

- Ojcze... Przepra... - Jamie usłyszał zduszony głos a następnie dźwięk zamykanych drzwi. Wychylił się zza rogu i zobaczył, że na środku ciemnego korytarza faktycznie są jest zamknięte pomieszczenie, spod którego drzwi dobiegało światło. Jamie zbliżył się, by lepiej słyszeć, co się dzieje.

Gdy znalazł się o krok od wejścia, dotarły do niego kolejne słowa.

- Nigdy się tak na tobie nie zawiodłem - kontynuował mężczyzna. - Niestety, ale nie mam wyboru. Musi być kara.

- Nie! Błagam, ojcze, nie! - krzyczał chłopak.

- ...To nie jest zależne ode mnie. Tak się musi stać.

- Błagam... błagam... - Choć nie widział, Jamie czuł, że chłopak płacze.

- Przykro mi, Evereście - dodał mężczyzna zimnym jak lód głosem, a z pokoju dobiegł przeraźliwy krzyk w towarzystwie błysków światła połyskujących spod drzwi.

Jamie złapał się za usta, by samemu nie krzyknąć. Chciał wołać o pomoc. Chciał, by ktoś się nagle pojawił. By go wyrwał z tej sytuacji. I go, i tego chłopaka. Nic jednak nie mógł zrobić. Zacisnął powieki i ugryzł się w ramię, próbując powstrzymać wzbierające w nim emocje.

- AAAA!!! - rozbrzmiewało nieustannie do momentu, gdy mężczyzna przemówił ponownie.

- Nigdy więcej mnie nie zawiedź.

Drzwi otworzyły się i wyleciał z nich chłopiec. Upadł na środku korytarza, twarzą do Puchona. Ciepłe światło z pomieszczenia padało na oblicze Everesta, którego oczy były zamknięte. Jamie widział powykręcane i zadrapane ciało Ślizgona, ale nic nie mógł zrobić. Stał jak sparaliżowany. Tak jak zawsze, gdy on sam...

Everest otworzył oczy i ich wzrok się spotkał. Przez moment patrzyli na siebie, ale żaden się nie poruszył. Żaden nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Zupełnie jakby łączyli się telepatycznie. Jamie mógł przysiąc, że właśnie to miało miejsce. I w tej chwili drzwi się zatrzasnęły, oblewając tym samym Everesta ciemnością. Gdy tylko tak się stało, Jamie ruszył i podszedł do kolegi z tego samego roku.

- Idź... - szeptał Everest, próbując wydusić z siebie jakieś słowa. - Idź...

Jamie jednak ignorował go. Próbował pomóc mu wstać. Widział, ile bólu sprawiało to Ślizgonowi. Ten jednak nie jęczał. Zupełnie, jakby wydawanie dźwięków mogło być powodem dla dalszych tortur. Jamie patrzył na twarz Ślizgona i patrzył, jak ten walczy z samym sobą, by nie pokazać po sobie bólu. Puchon przełknął ślinę i złapał Everesta za dłoń. Poczuł wtedy, że jest mokra. Nie chciał sprawdzać, dlaczego. Przerzucił sobie ją przez ramię i ostrożnie podniósł chłopaka. Ślizgon kulał i trzymał się za brzuch. A przynajmniej próbował, ponieważ jego dłoń zwisała bezwiednie. Jamie patrzył na to w oniemieniu. Jego usta się otworzyły. Everest to dostrzegł i znowu na moment doszło między nimi do nici porozumienia. Patrzyli na siebie, aż w końcu Ślizgon rzucił krótko wzrokiem w odnogę korytarza. Jamie skinął głową i pociągnął kolegę we wskazanym kierunku.

Jamie otworzył pokój i wniósł do środka Everesta. Położył go ostrożnie na jego łóżku i wyjął różdżkę, by zapalić światło.

- *Incendio* - szepnął, a pokój się rozjaśnił, gdy tylko płomień pojawił się w kloszy żyrandolu. Schował różdżkę i spojrzał na Everesta. Wczołgiwał się plecami na materac. Dopiero teraz, z bliska i w odpowiednim oświetleniu, Jamie widział w pełni jego rany. Pomógł mu się położyć i się odsunął.

Dłonie Everesta były poranione, jakby ktoś je schłostał. Sączyła się z nich krew, tak samo jak z jego czoła. Sądząc po tym, jak Ślizgon się wyginał, domyślił się, że dźwięk upadającej szafy i rozpadających się rzeczy musiał być efektem uderzenia w nich plecami. Do tego jego prawa dłoń zwisała bezwiednie, niczym złamana.

Everest otworzył powoli oczy i spojrzał na Jamiego. Jego powieki ledwo pozostawały otwarte. Co jakiś czas zamykał je na dłużej.

- Idź... stąd... - Jego głos brzmiał jak szelest liści. Był słaby i pozbawiony wyrazu.

Jamie objął się jedną ręką, a drugą zakrył usta, patrząc na ciało kolegi.

- Nie mogę cię tak zo...

- Idź - wydyszał Everest, przerywając mu i podnosząc głowę. Nie był to dobry pomysł, bo zaraz się cały skrzywił.

Jamie powoli podszedł do niego i wyciągnął różdżkę. Klęknął przy łóżku i już przymierzał się do rzucenia zaklęcia.

- Nie! - powstrzymał go Everest, podnosząc dłoń, która nie zdawała się złamana. - Nie... - dodał.

- Muszę jakoś...

- Nie! - powtórzył głośniej i z większą mocą. - Proszę... - dodał, a w jego oczach pojawiły się łzy.

- Dlacze...? - Jamie chciał coś zapytać, ale słowa ugrzęzły mu w gardle.

Głowa Everesta opadła na poduszkę i chłopak wziął głęboki wdech.

- To... kara... - wytłumaczył. - Matka... później mi...

- ...pomoże - dokończył za niego Jamie bez przekonania. Wiedział jednak, że w przypadku tego chłopaka to było prawdą. Matka mu pomoże. Wyleczy jego rany po tym, jak ten się wycierpi wystarczająco. Wstał i usiadł na sąsiednim łóżku. Everest popatrzył po nim pytająco. - Ja... - zaczął Puchon. - Trochę wiem, jak to jest. - Spojrzał na twarz Ślizgona i dostrzegł jego irytację. Jak mógł wiedzieć, jak to jest? - Mój ojciec... mnie wykorzystuje - dodał i ponownie popatrzył po Evereście. Jego wyraz twarzy zdradzał zdumienie. Już nie chciał się kłócić z Puchonem. - Yhym... - mruknął Jamie i objął się ramionami, jakby chciał schować swoje ciało. - Oboje mamy... niefajnych ojców... - mówił to tak, jakby mówił to po prostu do siebie. Jakby chciał to z siebie wyrzucić, nieważne, czy obok był Everest, czy nie. Po prostu już nie miał siły tego w sobie trzymać. Wstał i spojrzał przez okno. Widział z niego plac zabaw, na którym często przebywał za dzieciaka. Wtedy poczuł, jak coś delikatnie szura o jego spodnie. Spojrzał w dół i zobaczył zakrwawioną dłoń Everesta. Spojrzał na chłopaka pytająco i ich wzrok znowu się spotkał. Jamie nie był pewny, czego Ślizgon chce, ale wtedy ten wyciągnął zachęcająco drugą rękę, której dłoń zwisała bezsilnie. Puchon się powoli zbliżył. Jego ruchy były niepewne, jakby w każdej chwili chciał być przygotowany na unik przed ewentualnym ciosem. Jednak im bliżej Everesta był, tym bardziej czuł, jak ręce chłopaka go otaczają i ściskają. Chwilę później znajdował się w jego objęciach. I trwali tak, czując, jak ich rany się powoli goją...

## 1 września 2021

- Jak to? Nie jesteś na mnie zły?

- Nie - odpowiedział Everest, jadąc karocą ciągniętą przez niewidzialne siły w stronę Hogwartu. Obok niego siedział Jamie, a na przeciwko Charlie i Frank.

- Ale na pewno? Przecież przeze mnie... - atakował dalej Charlie.

- Nie - uciął ponownie krótko Ślizgon.

- A może chcesz mnie uderzyć, co? - zapytał i zaraz skierował do Franka: - Swoją drogą, słyszałem, że jest u nas taki jeden Cruciopała, co...

- Nie - urwał jeszcze raz Everest, nie chcąc ani nikogo bić, ani słuchać o jakichś cruciopałach.

Jamie, siedzący obok Everesta, patrzył tylko na nich i się delikatnie uśmiechał.

- Słuchaj - wtrącił się w końcu Frank, patrząc reprymendująco na Charliego. - Przeprosiłeś? Przeprosiłeś. Teraz przestań drążyć temat.

- Na Argusika Filchusika "przepraszam" nigdy nie działa - skomentował Charlie, dźgając Franka w jego rozbudowaną klatkę piersiową. Jamie to dostrzegł i odwrócił wzrok, nieco speszony.

Everest patrzył w księżyc wiszący nad zamkiem Hogwartu, opierając się łokciem o barierkę karocy.

- To była tylko i wyłącznie moja wina.

Charlie uniósł brew i spojrzał na niego pytająco.

- Co proszę?

Everest popatrzył po trójce jego przyjaciół. Chyba tylko Jamie zrozumiał jego słowa. Gryfoni niekoniecznie.

- Poza tym... - zmienił temat - dzięki tej głowie Filcha nikt mi już nie zarzuci, że nie robię najlepszych imprez. - Uśmiechnął się kącikiem ust, a Jamie prychnął pod nosem. Frank podrapał się po głowie, a Charlie otworzył usta w szerokim zdziwieniu. Nagle uśmiechnął się i założył dumnie ręce na klatce piersiowej.

- No... - mruknął, oglądając paznokcie swojej dłoni. - Nie ma za co.

Dębowe drzwi Wielkiej Sali były otwarte, gdy do niej zmierzali. Stanęli w nich i dostrzegli rozstawioną ucztę. Większość uczniów już siedziała na swoich miejscach, przebrana w szaty. Czekali głównie na pierwszorocznych. Wiszące w powietrzu świece dodatkowo oświetlały twarze wszystkich obecnych, które... zaczęły się zwracać w stronę czwórki czarodziejów stojących w wejściu. Właśnie mieli się rozejść do stołów swoich domów, gdy w sali ktoś zaczął klaskać. Czwórka chłopaków spojrzała w tamtą stronę i dostrzegła śniadego chłopaka w loczkach z szerokim śnieżnobiałym uśmiechem na ustach klaszczącego ewidentnie dla nich.

- Dlaczego synulek Ocampo dla nas klaszcze? - zapytał Charlie, najniższy z grupki i stojący z przodu. Był równie zdezorientowany, co ciało pedagogiczne siedzące przy swoim stole.

Dźwięk klaskania z każdą chwilą stawał się coraz silniejszy, gdy kolejni uczniowie wstawali od ławek i wiwatowali, patrząc w stronę grupki przyjaciół. Wiele z dziewczyn nawet machało zalotnie do Franka, na co ten wypiął pierś i mrugał co chwilę do innej.

- Świetny dowcip, Charlie! - krzyknął ktoś z sali i ponownie rozległy się wychwalające okrzyki.

- Najlepsza impreza na świecie!

- Brawo!

Niektórzy nie klaskali i patrzyli na pozostałych z równym zdziwieniem, co nauczyciele. Głównie były to młodsze roczniki i osoby, którym nie udało się dotrzeć na imprezę.

Charlie nagle odwrócił się i spojrzał po trójce swoich przyjaciół, rozkładając ręce.

- No... i tak się wita elitę!