Janos z Thrakkai

## Młode lata

Jonas pochodził z kupieckiej rodziny, często wyjeżdżał na wieś z ojcem, aby kupować zboże od wieśniaków. W Thrakkai jego życie było dobre, dopóki nie doszło do inwazji Dauvenów. W czasie inwazji, Jonas miał 17 lat, gdy Dauveni się zbliżali, udał się z ojcem do Byzaneos, aby poinformować o tym ich Króla. Na szczęście wsparcie doszło w sam raz, a sam Jonas wziął udział w walce zabijając trzech dauvenów. Wtedy też poczuł to, że Byzaneos jest jego prawdziwą ojczyzną. Został przyjęty do armii Cesarskiej, i wyruszył razem z nią na Dauvenów. Jonas czuł się bardzo dobrze w obozie wojsk Cesarskich, wtedy też myślał o spisaniu historii tej wyprawy. W czasie bitwy, Jonas uniknął śmierci, ale tylko dlatego, że był on w ostatniej linii, której udało się uciec. Jonas stracił w czasie tej bitwy lewe oko, oraz zyskał bliznę na pół policzka, po bitwie skierował się do Thrakkai, gdzie będzie oczekiwać dalszych wydarzeń.

## Lata Nauki

Niedługo po wielkiej porażce, Jonas postanowił wyjechać do Atolii, gdzie jego marzeniem było dostanie się do Akademii Atolijskiej. Początki jednak jak zawsze były ciężkie, Jonas musiał zarabiać w polu, gdzie był strasznie źle traktowany. Niedługo potem Jonasowi uśmiechnęło się szczęście, wpływy jego Ojca sięgały aż do Atoli, gdzie miał wielu przyjaciół, dzięki nim udało mu się zyskać dobrą renomę, oraz wystarczające środki, aby zacząć naukę w Akademii. Jonas od zawsze był człowiekiem inteligentnym, więc był dobrze traktowany, w czasie nauki dowiedział się o upadku Constantinopolu, postanowił skrócić naukę, aby pomóc ojczyźnie. W czasie pobytu w Akademii Atolijskiej napisał pierwsze dzieło pt. "Hverta, Hvela i Thrakkai- historia podbojów dauveńskich" Jego dzieło zostało bardzo docenione, a on sam stał się człowiekiem wykształconym i uczonym. Do Byzaneos wrócił na styk, ponieważ właśnie nowy Cesarz formował oddziały do odbicia świętego miasta, Jonas zgłosił się, i został oficjerem z względu na stare zasługi. Zadziwiło go wtedy obecność Arwenöw w obozie Bizantyjskim. W czasie samej bitwy udało mu się uczestniczyć w głównej potyczce. Po tych wydarzeniach, Jonas powrócił do wschodniego Byzaneos, aby tam nauczyć się alfabetu bizantyjskiego, wtedy wzrosło jego przywiązanie do nowego narodu. On sam wydał wtedy kolejne dzieło, jednakże w Byzaneos mało kto potrafił czytać, więc odnosiło to mały sukces, a nazywało się "Odrębność Byzaneos względem Thallasi" wśród inteligencji wzrosła miłość do swojej ojczyzny, a sam Jonas udał się na Akrobyzoi.

## Pobyt na Akrobyzoi

W czasie pobytu na Akrobyzoi, Jonas bardzo zafascynował się fauną tego miejsca, oraz stworzeniami tam żyjącymi, postanowił on, spisać wszystkie niezwykłe miejsca, rośliny i zwierzęta. Jonasowi bardzo podobało się to miejsce, było spokojnie, piękne i bogate. Do Akrobyzoi z dużym opóźnieniem przybywały wiadomości z macierzy, dlatego dopiero dwa lata po upadku cesarstwa Jonas się o tym dowiedział. Udało mu się skończyć księgę "Przyroda Akrobyzoi" która pisał razem z jego najlepszym przyjacielem Kasilem, który rysował ilustracje, aby nawet zwykły mieszkaniec mógł się tym zainteresować. Przewodnik ten, odniósł ogromny sukces w Koloni, ale nie tylko, gdy Jonas razem z Kasilem wrócili do Byzaneos, również tam ona odniosła sukces. Jonasowi udało się udostępnić przewodnik w wielu państwach Thalasi takich jak Atolia czy Bauthanos. Jonas nie był zachwycony republiką, więc udał się do samodzielnego Thrakkai, gdzie był bardzo popularny.

## Lata Podróży i Odpoczynku

Po powrocie do Thrakkai udał się do chorego ojca, który leżał na łożu śmierci. Jonas mocno przeżył jego śmierć, i przez rok siedział zamknięty w sobie, aż przybył jego przyjaciel z wiadomością od Akademi Atolijskiej.   Dostał on propozycję objęcia funkcji mówcy, który uczyłby Filozofii naturalnej. Jonas długo się nie zastanawiał, mógłby debatować na temat mu nie obcy, przecież opisywał przyrodę Akrobyzoi, a w planach ma wyruszenie do Hathgardii. Gdy Jonas przybył do Akademii, po pierwszej debacie dostał propozycję zostania przywódca stronnictwa Filozofii naturalnej, ponieważ innych członków zaskoczył sposób przemawiania i opowiadania przez Jonasa. Ten się zgodził, uwielbiał przebywać w Akademii, w czasie pobytu poznał wielu mądrych ludzi, z którymi rozmawiał na tematy filozoficzne. Jednak w końcu musiał wyjechać z Atoli, chciał odkrywać Hathgardię, oraz odbyć podróż do Felarni. Dzięki środkom Akademii, Jonas wraz z garścią przyjaciół udał się do Felarni, gdzie miał na celu zbadanie klimatu, i fauny. Początkiem jego podróży była Zabafira, gdzie zaskoczony przepychem miast Felarnii nie chciał wracać do Thallasi. Jonas dokładnie badał roślinność, oraz ją opisywał tworząc kolejny przewodnik, tym razem nazwany "Cuda Felarnii" i tak jak wcześniej, Kasil narysował kilka ilustracji. Niestety w końcu ta przygoda musiała się skończyć, Jonas wracał do Byzaneos, szarej rzeczywistości. Postanowił odpocząć na chwilę, i założył rodzinę. W czasie pobytu w Akademii, poznał on kobietę o imieniu " Andrea", jego relacja z nią zacisnęła się w czasie pobytu w Felarnii. Wróciła razem z nim do Byzaneos, gdzie spłodziła mu czwórkę dzieci: Jonasa, Constantina (na cześć Cesarza), Filosa i Floppę.

Pisał on wtedy o nienawiści do republiki, i chęci powrotu Cesarstwa. Stworzył dzieło oskarżające republike o korupcję i upadek moralny, " O zniszczeniu państwa Bizantyjskiego". Został wygnany do Tramzonu, skąd wyruszył razem z innymi skazańcami do Hathgardii. Natomiast jego dzieci z żoną schronili się w Thrakkai, a dzieło zostało całkowicie zakazane

## Pobyt w Hathgardii

Skazańcy w końcu dotarli do granicy cywilizacji, Jonas był gotowy mentalnie na spotkanie z dzikością, od dwóch lat przygotowywał się do wyprawy, nauczył się tyle języka hathgardów ile tylko można było, więc nic dziwnego, że on jako jedyny wrócił z tej podróży. Grupę skazańców podzielono na dwie grupy, jedna wyruszyła do terunów, a druga do plemienia Rah. Jonas znalazł się w tej drugiej grupie, i dobrze dla niego, ponieważ terunowie nie dyskutowali z przybyszami, a Rahowie pozwolili Jonasowi dojść do głosu. Jonas patrzył na śmierć kompanów, jednocześnie będąc bitym, wytłumaczył Rahom czemu się tu znalazł, gestami i mówiąc po Hathardzku. Hathgarowie polubili Jonasa zabierając go na polowania, czy rytuały, obserwował ich zwyczaje, i notował (posiadał kilka kartek, Bizantyjczycy zezwolili mu). Jonas z wielką ciekawością patrzył na życie obcych plemion, odkrył nieznane rośliny, i szukał pradawnych zwierząt, lecz takowe nie istniały. Stał się jednym z nich, nosił ich stroje, porozumiewał się po ich języku, Hathgarowie pokazali mu nieznane dotąd zwierzęta, i metody hodowania ich. Po pięciu latach pobytu, Rahowie zostali najechani przez terunów, Jonas przebywał wtedy na polowaniu razem z kilkoma wojami, więc gdy wrócili zastali zniszczoną osadę, i wybitych współplemieńców. Resztka osadników pozwoliła mu wrócić do swojej ojczyzny. Jonas powrócił więc, jednak nie do Byzaneos, czy Thrakkai, przybył do Solpontu, miejsca które było wolne od rządów republiki, ponieważ doszło w tym czasie do rozłamu wschodnich prowincji od macierzy. Zaczął on spisywać wszystko co przeżył, odkrył i widział. Napisał przedostatni już w swoim życiu przewodnik, nazwany "Życie wśród Hathgarów

## Dalsze lata

Jonas już dosyć wiekowy człowiek (50lat) postanowił trochę ochłonąć, i wyruszył w ostatnią podróż na Issyr. Pobyt na Issyrze nie miał na celu tworzeniu przewodników, czy innych ksiąg, lecz po to, aby Jonas odpoczął. Klimat na Issyrze był zdecydowanie lepszy, niż w Byzaneos, więc uwielbiał tam dyskutować przy dobrej atmosferze. Tam też rozpoczął pracę nad największym jego dziełem czyli "Przygody Wojaka Jonasa", które opowiadało o jego bujnym, i burzliwym życiu. Na Issyrze spotkał się z wieloma Byzantyjczykami, poznał ich odrębność od rodaków z macierzy, i postanowił (mimo wcześniejszych planów) opisać ich. Ostatnią księgę nazwał "Inni Bizantyjczycy", ona jednak nie odniosła takiego sukcesu, ale została napisana w języku Thallaskim (wcześniej Janos pisał głównie w rodzimym języku). Issyr tak się spodobał Jonasowi, że zaczął mówić na tą wyspę "Wyspa piękna", lecz postanowił wrócić do swojej posiadłości w Solponcie.