A1A: Ja, wakker maken

‘Ja, maak hem maar wakker,’ antwoordde Lisanne. ‘Misschien wil hij ook nog even z’n blaas legen.’

   ‘Precies,’ zei Edwin meteen. Hij klopte van buitenaf luid met zijn vuist op het achterraam van Lisanne’s auto. Steven draaide zich mompelend om, bij hem vandaan. ‘Steef!’ riep Edwin hard, ‘wakker worden! We zijn er bijna!’

   ‘Mhpfff,’ Stevens ogen gleden langzaam open. Hij staarde Edwin wazig aan en kreunde. ‘Ik lag net eindelijk lekker te slapen. Kan ik niet nog EVEN blijven liggen?’

   ‘Nouja, nét,’ grijnsde Lisanne, ze keek Steven vanaf de andere kant van de auto aan. ‘Je hebt de afgelopen uren heerlijk liggen snurken, hoor… En als je écht nog even wil liggen, kan dat nog zo’n kwartiertje.’

   ‘Maar als je nog naar de WC wilt, kan dat nu. We zijn bij een tankstation,’ vulde Edwin aan. Eindelijk zag hij zijn kans schoon om helemaal uit te stappen en zijn benen, na uren in een ongemakkelijke houding te hebben geslapen, te strekken. ‘Ik weet in elk geval dat ik wel even moet.’

Steven schudde gapend zijn hoofd. ‘Nee, ik hoef niet. Maar ik heb wel trek in wat lekkers, dus ik denk dat ik even wat ga kopen.’

   ‘Mooi!’ zei Lisanne meteen. ‘Dan kun je vast ook wel gelijk even voor de benzine betalen.’

   ‘Sure. Geen probleem.’ Steven stapte de auto uit en volgde Edwin op de voet naar het kleine gebouwtje met vieze schuifdeuren. Er was geen schone centimeter in het winkeltje te bekennen, maar ze hadden genoeg lekkers om dat te doen vergeten. Terwijl Edwin zich verontschuldigde en in het toilet verdween, gleden Stevens ogen verlekkerd over de verschillende zakken chips in de schappen.

   ‘Zo, jij hebt ook trek, zie ik?’ klonk een rauwe stem met Vlaams accent achter Steven. ‘Chips, uitstekende keuze.’

   Verbaasd keek Steven om. Het gezicht van de man ging volledig schuil achter een zonnebril en sjaal. Er was geen enkel stukje huid te zien. Ook de rest van zijn lichaam was dik ingepakt met een wollenwinterjas, handschoenen en enorme kaplaarzen. ‘O. Eh, ja… vooral Doritos.’

   De man knikte. ‘Inderdaad…’

   Steven koos snel een van de zakken uit en maakte zich uit de voeten, weg bij de man die hem op de een of andere manier de nodige angst inboezemde, richting de kassa. Ongeduldig wachtend tot hij aan de beurt was en Edwin terugkwam van het toilet. Het liefst wilde hij het tankstation zo snel mogelijk achter zich laten.

### Patrick, Ilse & Romy

##### In de Villa – 21:02

‘Het is hier GE-WEL-DIG!’ riep Ilse uit, nadat ze een rondje door het hele gebouw had gemaakt, met Romy als een trouw hondje op haar hielen. ‘Ik heb onze slaapkamer alvast geclaimed, Pat!’

   ‘Hatsa! Lekker man!’ riep Patrick enthousiast, terwijl hij zich op de bank liet ploffen en zich uitstrekte. Hij ritste zijn vest open en liet zijn blik door het enorme woongedeelte van het huis glijden. ‘Ik zeg het niet vaak, maar die jongen heeft een keer iets voor elkaar gekregen.’

   ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit,’ zei Romy lachend. Ze had als enige van de drie haar jas nog aan en keek op haar horloge. ‘Maar hoe bizar dit huis ook is, ik moet helaas zo weer gaan.’

   ‘Wil je echt niet blijven?’ vroeg Ilse. Ze keek Romy hoopvol aan. ‘Van Romano mag het.’

   ‘En al mocht het niet,’ zei Patrick meteen. ‘Dan zou je juist alsnog moeten blijven, gewoon om die jongen te stangen. Hij bepaalt toch niet wie er wel of niet meegaan.’

   ‘Nouja, het is zijn idee,’ antwoordde Romy. ‘Maar ik heb zijn aanbod niet voor niet geweigerd. Ik moet er gewoon niet aandenken om een hele week met jullie opgescheept te zitten. Ik heb die paar uur in de auto maar net overleefd.’

   ‘En bedankt,’ lachte Patrick. Hij gooide zijn benen op Ilses schoot. ‘Maar nee, ik begrijp het.’

   ‘Dus ik moet zo echt beginnen met rijden, ben ik bang.’

   ‘Nee, oké, je wilt niet heel de week blijven, maar je kan toch op z’n minst blijven overnachten?’ Ilse staarde naar de enorme houten wandklok boven de verkoolde en gedoofde openhaard. ‘Ik vind het niet verstandig om je vanavond nog terug te laten rijden. Eerder dat je dan thuis bent…’

   Romy haalde haar schouders op. ‘Ach, wat maakt het uit.

   ‘Genoeg,’ zei Ilse meteen. Ze keek opzij, naar Patrick. ‘Pat, zeg jij nou ook eens wat! Vind jij dat we Romy meteen moeten laten terugrijden OF moet ze hier overnachten?'