Stracone Miraculum

Nagle Adrien poczuł, że może oddychać. Wypluł resztki wody, którą miał w ustach. Oczy wciąż go szczypały od nadmiaru soli. Przetarł je i zobaczył, że wciąż znajduje się pod wodą. Był w jakiejś dziwnej bańce powietrznej. A na przeciwko siebie, zaraz za tą bańką, widział dwa święcące punkciki.
- Co się dzieje? - zapytał. Punkciki zbliżyły się do niego. Po chwili zobaczył, że było to światło wydobywające się z oczu małej istotki. Istotki, która wyglądała jak kwami. Jednak czymś się różniła. Miała połyskujące łuski, tak jakby była kwami jakiejś ryby. A jej oczy... miał wrażenie, że widzi w nich gwiazdy. Zaparło mu dech w piersiach. Kiedy w końcu udało mu się coś z siebie wykrztusić, nie zapytał "Kim jest" tylko:

- Dlaczego mnie uratowałeś?

- Bo pierwszy raz w życiu poczułam, że ktoś mnie rozumie. - odezwała się istota. Adrien zrozumiał, że popełnił błąd. Powinien zapytać, dlaczego go uratowała. Bo najwyraźniej była to "ona". - A żyję już od bardzo wielu lat. - na szczęście chyba nie czuła się urażona z powodu tej pomyłki.

- To znaczy? - zapytał. Bo w tej chwili pomyślał, że w ogóle jej nie rozumie.

- Pierwszy raz wyczułam w kimś tyle nienawiści.

- Nienawidzisz kogoś?

- Nienawidzę każdego istnienia. Nienawidzę tego miejsca. Nienawidzę tego oceanu, głębin, wody. Nienawidzę wszystkich istot, które w nim pływają. Nienawidzę ludzi, którzy na nim żeglują. Nienawidzę tego, że nie czuję ich nienawiści. Nienawidzę siebie za to, że ich wszystkich nienawidzę.

- Oh. - chłopak nie wiedział co mądrego mógł na to odpowiedzieć.

- Ciebie też nienawidzę. - przekrzywiła łepek.

- Ale mnie uratowałaś.

- Tak. - odparła. - Dlatego, że pierwszy raz czuję u innej osoby taką nienawiść jaką ja odczuwam na co dzień. - zamilkła na chwilę. - A czy ty mnie nienawidzisz? - zapytała.

- Nie. - ta dziwna kwami uratowała go. Nie potrafił jej nienawidzić. Nie miał powodu by jej nienawidzić.

Zmrużyła oczy.

- A powinieneś. - powiedziała, po czym bańka powietrzna, w której się znajdował wystrzeliła ku górze. Adrien poczuł się tak jakby właśnie został wypluty przez ocean. Upadł na pokład statku. Musiał mocno uderzyć się w głowę, bo stracił przytomność.

- Adrien obudź się! - usłyszał głos. Edith pochylała się nad nim wpatrując się w niego z przerażeniem. Zamrugał oczami.

- Co się stało? - zapytał.

- Ty mi powiedz! Nie mogłam się do ciebie dodzwonić przez dobrych kilka godzin! Dopiero niedawno twoja babcia odebrała i powiedziała mi, że na jachcie wybuchły jakieś zamieszki, a ty gdzieś zniknąłeś. A potem znalazła cię nieprzytomnego i zawiozła do szpitala!

- Jesteśmy w szpitalu? - Adrien dopiero oprzytomniał.

- Brawo Sherlocku! A to mnie nazywasz derpem. - chłopak odgarnął włosy z czoła. Frasinati przyjrzała się jego dłoniom. - Gdzie twój pierścień? - powiedziała zaniepokojona.

- Ja... - wyjąkał.

- Zignorowałeś moje słowa? - powiedziała.

- Posłuchaj, stało się coś dziwnego...

- Tak, to zaskakująco dziwne, że taki niby rozsądny chłopak zignorował moje słowa! - mówiła roztrzęsiona Ed. - Czy to, że Plagg znalazł się w obcych rękach nie ma dla ciebie znaczenia?! Czy to, że twoje miraculum jest jednym z potężniejszych...

- OCALIŁA MNIE GADAJĄCA RYBA! - wykrzyknął Agreste przerywając potok słów przyjaciółki.
Dziewczyna spojrzała na niego zszokowana.

- Musiałeś mocno uderzyć się w głowę.

- Mówię prawdę. - powiedział powoli. - Ludzie Kolekcjonera wrzucili mnie do oceanu, a tam... tam zobaczyłem dziwne kwami. Chyba jakiejś ryby głębinowej. Uratowała mnie.

- Niemożliwe. - skomentowała Edith.

- Przysięgam, nie zmyślam. - padł ciężko na łóżko. - To spotkanie było dziwne.

Zamyślone Frasinati usiadła obok niego.

- Wszystkie kwami się znają. - powiedziała. - Możemy zapytać Rzekotkę czy kojarzy kwami rybki głębinowej.

- Zaryzykujesz pojawienie się Zabba?

- Ludzie Kolekcjonera nie zaatakują szpitala. - powiedziała. - Poza tym... myślę, że będą zbyt zajęci tryumfem po zdobyciu twojego miraculum. - powiedziała nakładając miraculum na kostkę. Przed nimi rozbłysło białe światło i pojawił się Zabb.

- Już znaleźliście sposób na pokonanie Kolekcjonera? - zapytał przeciągając się.

- Nie. - odparła Edith. - Straciliśmy Plagga.
Drzewołaz wytrzeszczył oczy.

- Co?! - zwrócił swoje wściekłe spojrzenie ku Adrienowi. - A ja myślałem, że Edith jest nieodpowiedzialna!

- Nie wzywaliśmy cię tu żebyś prawił mi kazania. - powiedział Adrien. Sam czuł już wystarczające poczucie winy.

- Chcieliśmy się dowiedzieć, czy wiesz coś o kwami rybki głębinowej. - zapytała Edith.

- Co? - odparł zszokowany drzewołaz. - Zaginął Plagg!

- Tak! Wiemy! - przerwał mu Adrien. - Ale po walce wepchnięto mnie do oceanu, gdzie spotkałem dziwne kwami. Uratowała mi życie.

Zabb zamrugał oczami z niedowierzaniem.

- Wytworzyła powietrzną bańkę i wyrzuciła mnie z wody... - mówił dalej Agreste.

- Zaginął Plagg a ty się przejmujesz jakimś nieistniejącym kwami? - przerwał mu Zabb.

- To kwami istniało! Uratowała mnie!

- Po pierwsze: Nie ma takiego kwami, które mieszka w odmętach oceanu. - zaczął zdenerwowany Drzewołaz. To on tu był kwami i on znał wszystkich swoich pobratymców najlepiej. - Po drugie: Nie ma takiego kwami, które nie zamieszkiwałoby miraculum. Po trzecie: Nie ma kwami, które samo mogłoby używać swoich mocy, tylko ludzie mogą to robić, po przemianie. Po czwarte i najważniejsze: Żadne kwami nie włada żywiołami! Nie mogła kontrolować wody ani wytworzyć bańki powietrznej!

- Uważasz, że wymyśliłem to sobie?!

- Uważam, że mocno uderzyłeś się w głowę. Pewnie nawet nie wpadłeś do wody, tylko to ci się wydawało. Jak wylądowałeś w tym szpitalu?

- Stracił przytomność. - odpowiedziała Ed.
Zabb uśmiechnął się pobłażliwie.
- Musiałeś stracić przytomność na pokładzie.

- Ale Odda coś wspominała o kwami uwolnionych z miraculum. - wtrąciła Frasinati.

- Takie kwami nie istnieją. - mówił Drzewołaz, któremu cierpliwość się już kończyła.

- A co się dzieje po zniszczeniu miraculum? - to pytanie przechyliło szalę. Odda o mało co nie straciła życia, kiedy jej pierwsze miraculum zostało zniszczone.

- KWAMI UMIERA! Zadowala cię taka odpowiedź?! - Zabb odetchnął głęboko. Zapadła chwila ciszy. Kiedy ponownie się odezwał, mówił już spokojniej: - A nawet gdyby istniał jakiś sposób uwolnienia się z miraculum, to jak już wspominałem, nie ma takiego kwami które kontrolowałoby moc żywiołów.

Adrien zasępił się. Był pewien, że ta kwami mu się nie przyśniła. Jednak nie miał ochoty kłócić się dalej z Zabbem.
Edith popatrzyła na obu swoich towarzyszy, po czym ściągnęła bransoletkę z nogi. Zabb zniknął.

- Możemy uznać tę sprawę za zakończoną? - zapytała.
- Tak. - westchnął Agreste z irytacją. Był pewien, że kwami kontrolujące wodę istnieje. Ale teraz tego nie udowodni. Muszą pomyśleć nad innymi problemami: Jak dotrzeć do Kolekcjonera i odebrać mu Plagga?

Zabb spojrzał na Adriena. Edith wyjaśniła mu już, że zamknęli sprawę nieistniejącego kwami. Jednak od tego czasu on i Agreste nie rozmawiali ze sobą. Blondyn nie przejawiał chęci rozmowy z Drzewołazem, a przecież się przyjaźnili. Uwielbiali razem naśmiewać się z Edith.
Na początku kwami uznało tę historię za wymysły osoby, która przeżyła szok. Może niepotrzebnie się tak uniósł? Może nie miał ku temu powodów?
Jednak najbardziej niepokojące było to, że Agreste naprawdę wierzył w to co mówił. A co jeśli faktycznie istnieją kwami, które uwolniły się z miraculum? Zabb mógł wyczuwać pobratymców, których artefakty zostały aktywowane. To było coś takiego jak zobaczenie na czacie, że ktoś jest online. Było jednak wielu których nie wyczuwał. Do tej pory podejrzewał, że po prostu są uśpieni w miraculach. A co jeśli niektórzy faktycznie znaleźli sposób, żeby się uwolnić? Czego się po nich spodziewać?
Jednak kolejną niepokojącą rzeczą był fakt, że opis kwami, który podał mu Adrien, nie pasował do żadnego znanego mu osobnika. Czy to możliwe, żeby istniały istoty, o których nie miał pojęcia? Wszystkie kwami podobno się znały. Było to bardzo niepokojące.

- Adrien. - powiedział zbliżając się do niego. - To kwami, które wydawało ci się, że widziałeś...

- Naprawdę je widziałem.

- Tak, tak... ono... mówiło coś o sobie?

- Że pierwszy raz czuje u innej osoby taką nienawiść jaką ona odczuwa na co dzień.

- Oh.

- Zareagowałem tak samo. W ogóle nie rozumiałem o co jej chodzi.

Zabb zamyślił się. On chyba rozumiał.
Każde kwami reprezentowało jakąś cechę. On był lojalnością, Odda szczerością, Plagg chaosem, Tikki ładem. Nie wiedział jednak o istnieniu kwami nienawiści. Nie było osoby reprezentującej taką cechę. A jeśli ona faktycznie istniała i jak powiedział Adrien, miała moc władania żywiołem wody... to połączenie było bardzo, ale to bardzo niepokojące.