Clockwork (your time is up)

Küçük bir kız odasında oturdu. Ela gözleri kapıya bakarken dağınık kahverengi saçları küçük at kuyruğuna dönüştü. Doldurulmuş zürafayı küçük bedeninin yakınında kucakladı ve babasının ve annesinin yüksek sesle bağırışlarını yakından dinledi.

"Hiç lanet çocuğum olmamalıydım!" yüksek, derin bir ses çığlık attı. "Tek yaptıkları ortalığı karıştırmak, şikayet etmek ve duvarlara çizim yapmak!" Kızın annesinin tiz, öfkeli bağırışıyla sözünü kesti.

Onlar *çocuk* David! Daha iyisini bilmiyorlar! "

Ah, sik beni Marybeth! Ben *yok* senin saçma bahaneler duymak istiyorum! Ben de onlardan yeterince aldım! "

"Peki bu konuda ne yapmayı planlıyorsun ?!" Kız odasına doğru gelen yüksek ayak seslerini duydu ve zürafasını daha yakından kucakladı.

Kapı şiddetle açıldı ve kapıda iri, çileden çıkan, kilolu babası durdu. Etli ellerinden birinde büyük bir ders kitabı tutuyordu.

David, kes şunu! diye bağırdı annesi.

Ancak baba, karısının yalvaran çığlıklarını görmezden geldi. Küçük kızı sertçe yakasından yakaladı ve korkudan titreyerek çığlık attı ve tekmeledi. Kızın babası ders kitabını kaldırdı.

"Bu lanet duvarlarıma çizim yapmak için seni küçük kaltak!"

\* \* \* \* \* \*

Yıllar sonra, Natalie olarak bilinen küçük kız artık 9 yaşındaydı. Ergenlik döneminden geçerken, doğal olarak biraz tombuldu. Her zamanki gibi, odasında oturup televizyon izledi. Babası, patlamış mısır yerken, gerçekten umursamayacağı bazı ekonomik saçmalıklardan bahsediyordu.

Ayrıca şu anda bir resim çiziyordu. İçinde biraz kan vardı ama tuhaf bir şekilde kan almayı gerçekten seviyordu. Bu onu biraz tuhaf tatmin etti. Bunun dışında çoklu görev onun için sorun değildi. Genç yaşta, o kadar çok çalışma ve emek harcadıktan sonra, aynı anda pek çok şeyi yapabildiğini fark etti. Çizim onun yeteneği ve tutkusu oldu. Ne zaman kötü bir şey çirkin kafasını kaldırıp içeri girse ya da sadece sıkıldığında, gerçeklikten kaçmanın yolu buydu.

Aniden kapısının kapandığını duydu ve patlamış mısırını yerken durarak sola baktı. Orada kardeşi Lucas durdu; 14 yaşında olan.

"Bu ne?" Hala babasının kapısının dışından bağırdığını duyabiliyordu.

Babam seni korkutuyor mu? Kıkırdadı.

"Asla. Sanırım ikimiz de onun bağırmasına alıştık. " Uzun bir sessizlik oldu. Öyleyse neden buradasın? Kollarıyla hafifçe oynadı ve biraz seğirdi.

Sana bir şey sormalıyım. Gözlerini ona dikti. Ağabeyinin filmini ve çizimini yarıda kesmesine karşı sabırsızlanarak hafifçe kaşlarını çattı.

"Ne?" Biraz daha yaklaştı. Bir ergen gibi havalı ve yetişkin olmak istediğini söyledin, değil mi? Başını salladı ve aniden hafifçe aydınlandı.

"Bir teklifim var."

"Tükür şunu, seni aptal!"

"Biliyorsun ... erkekler ve kızlar birlikte ne yapar, bazen ... değil mi?"

Ertesi gün okulda Natalie tek kelime etmedi. Bütün gün konuşmadı. zaten konuşacak kimsesi yoktu. Kimse bilemez. Kimse bilmemeli. Ve böylece kimse bilmeyecek. öğretmeni şaşkın ifadelerinden birkaçını fark etti, ama sanki dersi anlamamış gibi bunu reddetti. Natalie ayrıca şiddetli ağrı çekiyormuş gibi hissetti. Zarar verebileceğini bilmiyordu. Korkarak eve yürüdü ve sessizce odasına gitti. Ancak günün ilerleyen saatlerinde, kardeşi tarafından bir kez daha karşılandı. Kimse bilmeyecek. Okulda sonunda birine anlatmaya karar verdi. Arkadaşları olmasalar bile, yapması gerektiğini hissetti. Koridorda ara sıra gördüğü kız grubuna doğru yürüdü. Hoş kızlara benziyorlardı ve Natalie ile daha önce ara sıra konuşmuşlardı.

"Hey ... Mia ..." Kızıl kız, Natalie'ye düz bir yüzle baktı.

"Evet?" Mia, Natalie'ye dedi. "Ben, uh… seninle gerçekten bir şey hakkında konuşmam gerekiyor."

Bir süredir devam ediyor ve sen ve arkadaşların… Güvenebileceğim tek kişi senmişsin gibi hissediyorum. Mia ve arkadaşları küçük sırıtışlar yapıyor gibiydi, ama sadece bir an için. Natalie, dedikoduya aç olduklarını bilmiyordu.

Pekala, bize güvenebilirsin. Naber?"

Bir gün sonra tek gereken buydu. Facebook gibi sosyal paylaşım sitelerinde sürekli açıklamalar alıyordu. Bir keresinde biri ona fahişe bile dedi. Öğle yemeğinin saçına girmesiyle sonuçlandığından bahsetmiyorum bile. Sorunlarının en küçüğü olacaktı, ancak Natalie sadece 9 yaşında, yardım edemedi ama bu gerçeğe çok üzüldü.

Ancak kesmedi, dikizlemedi ve bununla ilgili tek kelime bile etmedi. Hatırlayacağınız gibi, bu yolculukta şimdiye kadar her şeyi içinde tutmuştu. daha iyi olduğunu düşünüyordu. hiçbir acının onu en iyi şekilde kullanmasına izin vermezdi.

\* \* \* \* \* \*

03:00. Okul Gecesi. Annesi onu öldürecekti. Natalie olarak bilinen kız artık 16 yaşındaydı. Lisede, şeref listesine yakın, üretkendi. Bir kez olsun kendini sakin ve mutlu hissetti. Yine de, her zamanki gibi, ara sıra odasında bir keşiş olur, hala sürekli ekonomi, para ve politika hakkında bağırıp çığlık atmayı seven babasından saklanırdı ve tüm diğer saçmalıklar düpedüz açıktı. duymaktan yoruldum.

Gözleri ağırlaşmaya başladı. Üzerinde çalışacak bir görevi vardı - ama bu onun için artık önemli değildi. Aklında olan tek şey uykuydu. Dizüstü bilgisayarını kapattı ve gözleri karanlığa hafifçe alıştıktan sonra köşede yaşlı, yıpranmış zürafayı gördü. ona tamamen sessizce baktı. aklından anılar geçti ve gözlerinden yaşlar geldiğini hissetti. Ama çabucak gözlerini kırpıştırdı.

"Artık kırılma yok," diye düşündü kendi kendine. Ama ona bakmaya devam etti. "Neye bakıyorsun?" Doldurulmuş nesneye dedi. Yumuşak, siyah, boncuklu gözlerle geriye baktı. Başını salladı ve ayağa kalktı. Küçük oyuncak hayvana üzgün bir şekilde baktı ve onu nazikçe kollarına aldı. Kucağına aldı ve onunla usulca konuştu.

“Ben-üzgünüm…” Yüzünden bir miktar yaşlar süzüldü. Yatağına uzanırken yumuşak, sert, kısa tüylerini okşuyor. Yavaş yavaş uyumaya gitti.

Annesinin öfkeli hırıltılarıyla uyandı. Yorgun, yavaşça gözlerinden birini açtı.

"O dizüstü bilgisayarı elimden almayı unuttuğuma inanamıyorum! Bütün gece oradaydın, değil mi? " Natalie iç geçirdi ve yüzünü yastığın içine doğru bastırarak zürafasını daha yakından kucakladı. Annesi iç geçirdi ve dışarı çıktı. Duş aldı, dişlerini fırçaladı ve biraz kahvaltı etti. Sonra giyindi. Kapüşonunun içinde kürk olan gri ve mavi bir kapüşonlu üstünü giydi. En sevdiği şey değildi, ama diğerleri yıkandıkları için okula giyebileceği tek kişi oydu. Ayrıca siyah kot pantolon ve ince “modaya uygun” botlar giydi. Sonunda okula gitmek için merdivenlerden aşağı indi. Arabaya atladı ve annesi hızla uzaklaştı.

Ancak oraya giderken uykusuzluk nedeniyle başını yavaşça arabanın camına koydu ve uzaklaşmaya başladı. Rüyaları - ya da daha doğrusu kabusları - ilk olarak çocukken fiziksel istismarından ve ikinci olarak da kendi erkek kardeşi Lucas tarafından maruz kaldığı cinsel tacizden ibaretti. Taciz, onu geri çevirecek cesareti bulana kadar dört yıl sürdü. Uykusunda seğirmeye ve titremeye başladı, ama annesi aldırış etmedi. Annesi *asla* fark *etmedi* . Aniden annesinin sesiyle sarsıldı.

"Buradayız," dedi annesi, büyük olasılıkla Natalie'nin tekrar uyuklarken yakalamasından dolayı sesinde kızgınlıkla. Okulun "Walkerville Collegiate Institute for the Creative Fine Arts" yazan büyük tabelasına baktı. Yorgun bir şekilde iç çekti ve sırt çantasını omzuna koyarak dışarı çıktı.

"Görüşürüz," diye ilan etti ve arabanın kapısını kapattı.

Okula girdi ve üçüncü kattaki dolabına gidene kadar birkaç arkadaşıyla sohbet etti. Kitaplarını aldı ve beş dakika dolmadan sınıfa koştu.

İngilizce öğretmeni sinir bozucu bir şekilde elini Natalie'nin masasına koydu. "Göreviniz nerede Bayan Ouellette?"

Natalie yutkundu.

"Ben, uh ... evde unuttum. Üzgünüm Bayan Homenuik. "

"Zamanınız doldu Bayan Ouellette. Beni hayal kırıklığına uğratmayın. " Natalie bir an için bu düşünceye şaşırmış görünüyordu. Nedenini bilmiyordu ama bu sözler onun içinde eriyor gibiydi. Bunu görmezden geldi ve dersi dinlemeye geri döndü ve elbette çok geçmeden uykuya daldı. O günün ilerleyen saatlerinde dördüncü dönem için dolabına gidiyordu ve aniden erkek arkadaşı Chris ona yaklaştı.

"Hey, um… okuldan sonra benimle konuş, olur mu?" Güldü. Chris ile konuşmayı severdi. O sırada hiçbir şeyden şüphelenmiyordu. Chris ona karşı her zaman tatlıydı.

Natalie, Fransızca dersi sırasında dikkatini vermedi. Bunun yerine, en çok çizmeyi sevdiği şeyleri karaladı: kan, kan, bıçaklanan insanlar, bıçaklar ve bu türden ürkütücü şeyler. Diğerleri böyle şeyler çizmesinin oldukça karanlık olduğunu söylerdi, ama bunda yanlış bir şey görmedi. Garip bir nedenden dolayı, aslında ona normal bir şey gibi geldi.

Bayan Ouellette.

Hızlıca karalamaları kağıdına kapattı ve korkusunu gizlemeye çalışarak Fransızca öğretmenine hızla baktı. "Ah, evet, Bay LeVasseur?" Hafifçe başını çevirerek, kolunu hareket ettirmesi için işaret etti.

Bana işini göster.

Tereddütle kolunu hareket ettirerek öğretmenine deli bir adam tarafından bıçaklanan birinin resmini gösterdi. Öğretmen şaşkınlıkla ona baktı. Sinirli bir şekilde gülümsedi.

Garip sakin bir sesle, Onu sil ve işine başla, dedi. Uzaklaştı ve içini çekti ve resmi silmeye başladı. "Ve Bayan Ouellette ..." Bay LeVasseur sözünü kesti. Hafifçe ona baktı. "İşinizi tamamlamak için zamanınız neredeyse doldu. Şimdi yapmayı öneriyorum. "

Bu sözler karşısında homurdandı. Zaman her zaman ona karşı geliyordu. Kadına göre, zaman kendi kendine gidebilirdi. Dersten sonra, erkek arkadaşını kaldırımda çitin yanında dururken bulmak için okuldan çıktı. Gülümsedi ve bu sefil günde onu neşelendirecek bir şey söyleyeceğini umarak yürüdü. Ama yaklaştıkça gülümsemesi yavaş yavaş soldu. Geri gülümsemiyordu.

Chris, sorun ne? Benimle ne hakkında konuşmak istedin? "

İçini çekti.

"Natalie, bence başka insanlarla görüşmeye başlamamızın zamanı geldi."

Kalbinin kırıldığını hissetti.

"Ama neden?" Natalie ağladı. Sert bir bakışla karşılık verdi.

Bu senin zihniyetin. Çizimleriniz… Beni ürkütüyorlar. Sanırım sende gerçekten bir sorun var. Ve en üzücü yanı, neden böyle davrandığını bana söylememiş olman. Kendimi sorumsuz hissettiriyor. Yani, ben sadece… artık yapamıyorum. Üzgünüm." Ve bununla uzaklaştı.

\* \* \* \* \* \*

Natalie ellerini evde banyo tezgahına çarptı. Aynada kendine baktı, gözü seğirdi. “Diğerleri gibi kendime zarar vermeyeceğim. Güçlü kalabilirim. "

Elinde bir iğne ve siyah iplik vardı.

"Bu anlamsız. Yardımcı olmuyor. " Bilinçaltına garip bir his geldi. Hafifçe kıkırdadı.

"Hayır ... yapmak *istediğim* için yapıyorum ." İğneyi ucunda iplikle kaldırdı ve sırıttı.

"Zaman doldu."

Parça parça, kesildikten sonra kesilir. Dayanılmaz bir acı içindeyken bile sızlanmadı. Ağlamadı. Ağlamadı. Akacak daha fazla gözyaşı yoktu. Tek yaptığı gülümsemekti. Delinmelerden kan sızdı ve lavaboya ve tezgaha damlama sesi düşüktü. Bitirdiğinde, geride durdu ve el işine hayran kaldı. Geniş bir gülümsemeye dönüşen ağzının kenarlarındaki korkunç dikişleri okşadı.

Parmaklarında ılık, ıslak kanı hissetti ve nazikçe yaladı, metalik tat veren sıvıyı saf ecstasy içinde tüketti. Arkasındaki aynada annesinin yansımasını görünce durdu ve aniden arkasına döndü. Annesinin geniş gözlerini ve solgun yüzünü gördü ve kanı görerek parmaklarına baktı. Aniden acıyı hissetti ve ağlamaya başladı.

Anne? Natalie ağladı. Hiç bu kadar kafası karışmamıştı. *Az önce ona ne olmuştu?*

Annesi onun için bir terapi planlamıştı. Natalie ne kadar acı çekeceği korkusuyla dikişlerden kurtulmamıştı, bu yüzden onlarla seansa gitti. Kimsenin görmesine izin vermemek için başlığının açık olduğundan emin oldu. Rahat deri koltuğa oturdu ve karşısındaki sarışın kadına sessizce baktı.

Demek adın Natalie, değil mi? Natalie başını salladı.

"Ben Debera ve yardım etmek için buradayım. Şimdi söyle bana Natalie, son zamanlarda sorunların nelerdi? " Natalie baktı.

"Zaman. Benim sorunum zaman oldu. " Debera ona kafası karışmış bir bakış fırlattı.

Ya zaman, canım? Natalie'nin elleri koltuğun derisini kabaca kavradı.

"Her şey. Artık bir amacınız olmadığını anlayıncaya kadar, yaşamda yavaşça ilerlemenizi, toplum tarafından kontrol edilmenizi, sadece görünüşte sonu gelmeyecek şekilde işkence görmenizi sağlar. Bu bir kısır döngü. Zaman bitmiyor. Yavaşlamaz. Hızlanmıyor. Şiddet içeriyor. İşkenceyi tekrar tekrar yaşamanızı sağlar, hiçbirini hızlı ileri alamazsınız. "

Natalie'nin az önce ne söylediği hakkında hiçbir fikri yoktu. Artık kendisi değilmiş gibi hissediyordu. *Bu, sakladığı tüm şeyler yüzünden olabilir mi?* Hayır, bu imkansızdı. Ama tuhaf bir nedenden ötürü, o… onu sevdi.

Terapist yaklaştı. Tatlım, sana ne olduğunu söylemeni istiyorum.

Natalie bakmaya devam etti. Uzun bir sessizlik oldu. Hafifçe sırıttı, dikişlerindeki yaralar yeniden biraz açıldı. Neden bana söylemiyorsun sarışın? Uzman sensin. "

Debera biraz sinirlenmiş görünüyordu.

Natalie, sorunun ne olduğunu söylemeden yardım edemem. Natalie'nin parmakları deri koltukta yırtılmaya başladı.

Natalie artık burada değil.

Bununla birlikte Debera'nın gözleri büyüdü ve ayağa kalktı.

"Hemen döneceğim. Lütfen burada kal." Natalie'yi yalnız bırakarak dışarı çıktı. Belki bu noktada bir şey yapmış olsaydı, bugün olduğu gibi gelmezdi. Belki daha fazla insan yaşar. Ve belki daha önce olduğu gibi aklı başında olurdu.

Natalie'nin o sandalyeden kalktığını ve bundan sonra olanları durdurduğunu söylemek isterdim, size korkunç gerçeği söylemek zorundayım. Natalie vermedi *değil* taşıyın. O sandalyede tamamen sessiz ve kesinlikle sakin bir şekilde oturdu. Ve bir süre sabırsızlıkla bekledikten sonra ailesi içeri girdi. Natalie mutlu bir şekilde ayağa kalktı, ama anne babasının ifadelerini fark etti. Babasının bile yüzünde tuhaf, üzgün bir ifade vardı. Kafası karıştı ama hiçbir şey söylemedi ve onları arabaya kadar takip etti. Yolda, eve geri döneceğini düşünürken sürüklenmeye başladı.

Garip bir şekilde, rüyasında karanlık bir sesin konuştuğunu duydu. Neredeyse kendi sesi gibi geliyordu, sonsuz bir uçurumun içinde yankılanıyordu.

"Süren doldu."

Uyanık bir şekilde vurdu, yüzünden ter damlası damladı. Evde değildi. Arabada değildi. Yataktaydı. Beyaz bir yatak. Beyaz bir odada. Yanına baktı ve bir kalp monitörüne bağlı olduğunu fark etti. Ayağa kalkmaya çalıştı ama o zaman tutulmuş olduğunu anladı. Panikledi. Mücadele etmeye başladı ama solunda bir kapının açıldığını duyunca durdu. Beyaz gömlekli bir adam elleri arkasından ona baktı. Bilimsel bir laboratuvarda geçen bir televizyon programında göreceğiniz klişe doktorlardan birine benziyordu. Tüm dikkatini “Mr. Bilim adamı ”konuşmaya başladı.

"Şu anda kafanızın ne kadar karışık olduğunu sadece hayal edebiliyorum," dedi, "ama size sadece yardım etmek için buradayız. Ebeveynleriniz, ruh halinize yardımcı olma umuduyla size ilaç vermemize izin verdiler. " Natalie protesto etmek için ağzını açtı ama çabucak sustu.

Doktor, "Endişelenmenize gerek yok," diye rahatlatmaya çalıştı. Kısa sürede normale döneceksiniz. Sadece rahatlamaya çalış. " Yürüdü ve yaptığı gibi, ürkekçe uzaklaşmaya çalıştı, ama bileklerini ve bacaklarını bağlayan deri kayışlar yüzünden yapamadı. Dikkatlice bir maske aldı ve onu ağzına ve burnuna geçirdi. İnatla onu çıkarmaya çalıştı ama uyuşturucunun içeri girmesiyle kendini aşağıya doğru kaymaya başladığını hissetti ve yavaşça gözlerini kapadı.

\* \* \* \* \* \*

Aniden Natalie uyandı. Ne gördüğünü anlayamadı. Birden fazla iğne yapılıyordu ve cildine bir şey sürülüyordu. Kendini sersemlemiş hissediyordu, ancak bunun dışında çevresinin tamamen farkındaydı. Hastaların bazen ameliyat sırasında kendilerini buldukları, üzerinde çalışıldıklarını görebildikleri nadir bir duruma giriyordu. Bu durumda acıyı hissedebilirler ve beyinleri aktiftir, ancak cevap veremezler. Ancak Natalie başardı. Yakındaki monitöre yansıdığı gibi kalp atış hızı hızlanmaya başladı ve doktorlar bunu fark etti. Ona baktılar ve açık gözlerini fark ettiler.

Doktorlardan biri diğerine bağırdı. Natalie ne dediklerini anlayamadı ama aniden bir adrenalin hücumu hissetti. Şiddetle titreyerek bağlarından yavaşça çıkmaya başladı. Doktorlardan biri onu tutmak için hareket etti, ancak bunu yapmakta tereddüt etti. Natalie, üç doktorun birlikte geri çekilmesini izledi. Yatağın kenarına ve kolundaki IV tüplerine ve yüzündeki maskeye oturdu. Ayağa kalktı ve onlara doğru tökezlemeye başladı. Nefesi kasıldı ve görüşü bulanıktı. O zamana kadar deli gibi kıkırdadığının belli belirsiz farkındaydı. Ama aniden göğsünde kavurucu bir ağrı hissetti. Acı içinde göğsünü kavradı ve dizlerinin üzerine çöktü. Kan öksürdü, yere secde etti ve bayıldı.

\* \* \* \* \* \*

Natalie bir süre sonra yavaşça ve huysuz bir şekilde uyandı. Kendini yatakta ve yanında oturan bir doktor buldu.

Çok üzgünüm Natalie. Bir şeyler gitti ... korkunç derecede yanlış. "

Natalie nedenini bilmiyordu ama doktora karşı muazzam bir nefret duyuyordu. Onun tiksintisini fark etti ve içgüdüsel olarak başka yöne baktı.

Doktor, "Size zihinsel durumunuz için dozları verirken uyanmamanız gerekiyordu" diye devam etti. "Sizi nasıl etkilediğinden emin değiliz, ancak öğreneceğimizi düşünüyoruz." Küçük bir ayna çıkarmadan önce bir an durakladı. Bunca zaman ondan uzaklaştı. Maalesef, ilaç görünüşünüzü de etkiledi.

Natalie aynada kendine baktı ve gözleri büyüdü.

Gözleri tamamen yeşildi.

Ağzında hala dikişler olduğunu fark etti. Ama nedense, yardım edemedi ama kendini *çok sevindi* .

Kalp atışları yeniden yükselmeye başladı. Hafifçe kıkırdadı.

Natalie nefesini hissedecek kadar yaklaşana kadar hızla ona doğru ilerlediğinde doktor şaşkınlıkla baktı.

Hala kıkırdayarak, Doktor, diye başladı. Hafifçe titredi ve monitörün altındaki bir düğmeye bastı.

"E-evet?" cevap olarak kekeledi.

"Süren doldu."

Tesisin koridorlarından yüksek bir çığlık duyuldu. İki güvenlik görevlisi odaya koşarak kapıyı tekmeleyerek açtı.

*Kan.*

Gördükleri ilk şey kandı. Duvarlarda, yatakta, yerde kan. Tavanda bile. Natalie doktoru yatağına bağlamıştı. Yatak keskin bir açıyla bükülmüş ve doktorun omurgası tamamen kırılmıştı. Gözlerinden, burnundan ve ağzından kan döküldü. Ve orada, köşede, aceleyle karalanmış "Zamanın doldu" cümlesinin yanı sıra, sevinçle duvara kanla korkunç resimlerini çizen katil vardı.

Natalie gardiyanlara bakmak için yavaşça döndü ve yüzüne kocaman, çılgın bir gülümseme yayıldı.

"Merhaba arkadaşlar ... Oynamak ister misin?" Ve bununla, Natalie kontrolsüz bir şekilde gülmeye başladı. Gardiyanlar hızla silahlarını çekti, ancak harekete geçemeden Natalie onlardan birine saldırdı. Gardiyanlardan biri bir mermi attı, ancak Natalie bunu atlatabildi. Cebindeki bir kılıftan büyük bir bıçak aldı ve tam beline doğru kesti. Kan ve organlar taştı ve yere yığıldı. Ölümün nemli kokusunu severek derin nefes aldı. Kalan gardiyan korkuyla sallandı ve silahını düşürdü. Yavaşça ona doğru yürüdü ve bıçağın ucunu göğsüne dayadı.

"Süren doldu." Bıçağı yavaşça göğsünden aşağı, karnının sonuna kadar kaydırdı. Organları yere döküldü ve yere yığıldı, öldü.

\* \* \* \* \* \*

Natalie'nin annesi odasında kocasının yanında mışıl mışıl uyuyordu. Kapısını çalma sesine uyandı. Halsizce kalktı ve yatak odasından çıkıp ön kapıya yürüdü. Dışarıda yağmur yağıyordu ve uzaktan gök gürültüsü patladı. Kapıya yaklaştı ama topuzu tutmadan önce durdu.

O ... zayıf bir çılgın kahkaha sesi algıladı. Yağmur ve gök gürültüsü birdenbire azaldı. Kulağını kapıya dayadı ve dikkatle dinledi.

"Merhaba anne," diye seslendi diğer taraftan bir ses.

Natalie iki bıçakla kapıdan fırladı. Annesi geriye tökezleyerek başını yakındaki bir portmantoya vurdu. Kancalardan biri kafatasına girdi ve ortaya çıkan yaradan önemli ölçüde kanadı. Felçli bir şekilde yere düştü, ama hala bilinci yerinde, kendi kanından oluşan bir havuzda yatıyordu. Natalie onun üzerinde yükseldi ve sonra göz hizasında annesiyle buluşmak için yavaşça diz çöktü ve kana bulanmış bıçaklarını gururla gösterdi.

"Acı çekiyordum anne ..." Natalie soğukkanlılıkla. Bıçağın ucunu annesinin yanağından geçirerek hafifçe kesti. Natalie başını yana eğdi. Ama sen hiçbir şey yapmadın.

Annesinin tek yapabildiği, sudan çıkmış bir balık gibi sallamak ve nefessiz kalmaktı. Natalie annesini yakaladı ve yavaşça dairesini yere yatırdı. Oradan, üstüne bindi ve göğsüne bir "V" kesmeye başladı. Annesi, ondan hayat çekilirken ancak nefesi kesilip titredi. Boğuldu ve guruldadı ve nefesi yoruldu. Natalie fazla zamanı kalmadığını biliyordu. Yüksek sesle bir çatırtıyla annesinin göğüs boşluğunu zorla açmaya devam etti, içeri uzandı ve çıplak eliyle annesinin hala atmakta olan kalbini kavradı. Nabzı gittikçe uzaklaşıyordu. Aniden, yüzünün her tarafına kan fışkırarak onu yırtıp attı. Son nefesini alırken doğrudan annesinin yüzüne baktı.

Annesinin cesedine, Tatlı rüyalar, dedi. Zamanın dolmuştu. Kalbi annesinin ağzına soktu, yanağını hafifçe okşadı ve ayağa kalktı. Henüz bitirmedi.

Natalie'nin babası David uyanmış ve karısının henüz yatağına dönmediğini fark etmişti. Gözleri daha yeni karanlığa alışmıştı, aniden Natalie'nin başucunda durduğunu, yüzüne çılgın bir sırıtışla ve yeni yeşil renkli gözlerinin karanlıkta parladığını fark etti. Kanla kaplıydı ve koku dayanılmazdı. Dramatik bir şekilde kaşlarını çattı.

Ah, canım, annem gitti. Acaba parayı kim alacak? " Natalie alay etti. Çılgınca gülerek hızla babasının alnını tuttu. "Zaten tek umursadığın buydu."

Babası, annesinin aksine bir dövüşçüydü ve oradan ayrıldı ve Natalie'yi boynundan yakaladı ve yere fırlattı. Kan öksürene kadar göğsünü ezmeye başladı ve ona baktı.

"D-İyi hissettirmiyor mu baba?" şiddete rağmen güldü ve daha fazla kan öksürdü. "A-Sonuçta, yıllar önce bunu yapmayı hiç umursamadın, değil mi?" Gözlerini kıstı.

Sen benim kızım değilsin.

Yüzüne daha geniş bir gülümseme yayıldı ve parıldayan gözleriyle ona baktı, ağzından kan damladı.

"Haklısın. Değilim." Aniden ona takıldı ve yere sertçe düşmesine neden oldu. Elinde bıçaklarla ayağa kalktı. "Ne kadar büyük olursan, o kadar zor düşerler derler."

Nefes alırken, bir yastığı kaptı ve yüzüne tıktı ve sonra yüksek çatlama sesleri duyulana kadar daha da sert bir şekilde üzerine bastı. Sonunda yastığı çektiğinde, babasının yüzü korkunç bir şekilde parçalanmıştı ve boğuk sesler çıkarıyor ve ıstırap içinde ağlıyordu.

Sorun ne baba? Senin için çok mu acı? " Her iki bıçağı da karnına soktu ve orada bıraktı, sonra yataktan büyük, ağır tahta direklerden birini yırttı. Onu babasının bacaklarına koydu ve bıçakları çekti.

"Bunlara ihtiyacım olacak," diye kıkırdadı ve bacaklarının üzerine koyulan direğin üzerine oturdu. Birden otururken sallanmaya başladı. direk üzerindeki vücudundan aldığı ağırlık, iç organlarını vücuduna doğru yavaşça sıkıştırmaya başladı. Öğürmeye başladı ve ağzından kan aktı. Nefesi sustu ve biraz engel oldu. "Hhrm, hadi!" Kendini daha fazla ağırlıkla sallamaya zorlarken hırladı. aniden organları ağzından fırladı. İğrenç kan, yüzünün yan taraflarında yere yığıldı. Karkasına başını salladı ve yürümeye başladı.

"Zamanın doldu baba."

Sonunda, bu onun en sevdiği kısım olacaktı. Sessizce kardeşinin odasına girdi ve sessizce kapıyı açtı. Bıçağından kan damladı, damlacıklar sert tahtaya çarptığında hafifçe vurma sesi çıktı. erkek kardeşi yatakta değildi. Bir yerlerde saklandığı belliydi. Sırıttı.

“Ah sevgili kardeşim, şimdi gel…” İçeri girmeye başladı.

Tek istediğim biraz eğlenmek. ahahahaHAAHAHAahah! " Daha fazla içeri girdikçe, her sesi yakından dinledi. Herhangi bir nefes aldığında, herhangi bir harekette, onun kokuşmuş kokusu için havayı bile kokladı. Ve daha yakından dinledikçe, sonunda bir şeyi fark etti. Hafif, nefes alıp veren bir ses ...

*Patlat!*

Titreyerek yere düştü. kardeşi şimdi kanlı bir beyzbol sopasıyla arkasındaydı. Öfkeyle aşağı bakıyor, nefes nefese kalmıştı. Yavaşça kalkmaya çalıştı ama ona tekrar tekrar vurdu.

“ANNE HER ZAMAN SENİ EN İYİSİNİ SEVDİ! Seni kaltak! " Nefes almadan önce ona son bir kez sert vurdu. Ağır bir şekilde kanıyordu, yeşil gözleri karanlıkta sarkıyordu ve hafifçe parlıyordu. Kendini zayıf hissetti ve tavana daha yakından baktı. Burada geçirdiği, işkence gördüğü, 4 yıl boyunca yaşamak zorunda kaldığı günleri hatırladı. aynı lanet tavana bakıyor. Vücuduna ani bir enerji akışı gönderdi ve delice gülerek ayağa kalkmaya başladı.

"HahahahaHAHAHAHAHAAHAHAahahaAHAHAAHH !!!!"

Kardeşi ona tekrar vurmaya gitti, ancak onu bloke etmek için her iki bıçağını da kullandı.

"KÖPRÜYE GİDECEĞİNİZ !!!" Büyük bir itme ile kardeşini yatağa uçurdu. Kafasını duvara vurdu ve iki bıçağı duvara tutturarak kollarına sapladığında öfkeyle hırladı, ona saldırmak üzere. Çığlık attı ve hızla mücadele etti.

“Bakalım burada ne kullanabileceğiz…” Odanın içinde yürümeye başladı ve yatağının yanında basit bir tereyağı bıçağı görünce sırıttı. Onu aldı ve ona doğru yürüdü.

“Gözlerin vücuttaki en yumuşak organlar olduğunu söylüyorlar…” Bıçağı yavaşça yaladı.

"Tereyağı kadar yumuşak." bıçakla gözlerini kazmaya başladığında dehşet içinde, kaçmaya çalışırken baktı. Yüksek sesle çığlık attı ve hemen ağzına bir bez bağladı.

Şimdi, komşuları uyandırmanıza izin veremeyiz! Hiçbir şey göremedi. acı dayanılmazdı. göz yuvalarından şiddetli bir şekilde kan sızdı. Ağlıyordu ama artık acizdi.

"Hmm ..." Daha fazla eşya için etrafı kazdı ve bir makas aldı. Üzerine sürünerek ona doğru yürüdü. "Sanırım kardeşini kesmen gerekiyor ~" Makası karnına sapladı ve boğuk bir acı çığlığıyla haykırdı. Ona sanat ve zanaat gibi davrandı, tenini kağıt gibi kesiyordu. Kalın bağırsağını kaldırdı ve kötü bir şekilde sırıttı.

"Ne sevdiğimi biliyor musun? Makarna sanatı. " Bağırsağı parçalara ayırmaya başladı. “Bunlar bir tabağa koymak için biraz fazla büyük olabilir. Ağzından ağabeyinin köpüren kanını duyabiliyordu. ancak ağzının etrafındaki bez nedeniyle kanı geri yutmak zorunda kaldı. Tadı güzel değil mi? ~ Kanını parmaklarından yaladı. Sevdiğime eminim. " Boğuk bir çığlık daha attı. Ayak parmaklarına geldi ve onları kırmaya ve koparmaya başladı. Tek tek. Bir süre sonra çığlıkları boşa çıktı. Şimdiye kadar boğazı çiğ ve kanlıydı. Sonra parmakları üzerinde çalıştı. onları yakalar ve yavaşça koparır. Gürleyen sesler yükseldi ve kıvranmaya başladı. Kendi kanıyla boğuluyordu. Bezi aşağı çekti ve ağzından kan döküldü. ve başını yana çevirdi ve şiddetle kustu. Orada kardeşim. Dedi, başını okşayarak. "Bunu ye ve daha iyi hisset." Parmaklarından birini ağzına tıktı ve boğazına sıkıştı. Boğuldu ve yavaş yavaş öldü.

Zamanın dolmuştu.

\* \* \* \* \* \*

Natalie olarak bilinen kız, odasına kan damlayarak giriyor. Köşede onu gördü. Doldurulmuş zürafası. Diz çöktü ve ona baktı. sonra tek kelime etmeden ayağa kalktı ve tuvalete gitti. Kana bulanmış bir halde kendine baktığında hafif bir tıkırtı sesi duydu. Aşağı baktı ve bir cep saati gördü.

Ellerine yavaşça dönerek baktı, sonsuzluk gibi görünen tik taklarını dinledi.

Tezgahın üzerine yoğun bir şekilde kan damlattığı için şimdi kırmızı bıçaklarından birini çıkardı. Cep saatini aldı ve sadece küçük saat kalana kadar saati demonte etti.

"Zaman işkenceyi yaşamanızı sağlar." Dedi, bıçağı yavaşça gözüne götürdü.

"Toplum tarafından kontrol edilerek, yaşamda yavaş yavaş ilerliyor." Sol gözündeki görme bulanıklaşıp kızarırken onu yavaşça gözüne sokmaya başladı.

"Ta ki artık bir amacın olmadığını bulana kadar." Gözünün yuvasından çıkmaya başladığını, lavaboya kan döküldüğünü hissetti.

Bu bir kısır döngü. Yuvasından sarktığını hissetti, kafasının içinde birleştiği yerde keskin bir ağrı

"Zaman hızlanmıyor. Yavaşlamaz. Şiddet içeriyor. " Gözünün ipini yakaladı ve hemen yırttı, gözü lavaboya düşüyor

"İşkenceyi tekrar tekrar yaşamanızı sağlar." Saati gözüne yerleştirmeye başladı.

"Ondan hızlı ileri sarılamıyor." Saat, yuvasına tam oturmuş gibi görünene kadar cızırtılı bir ses geldi ve kan damladı.

"Ben Saat İşçisiyim."

\* \* \* \* \* \*

Eskiden Natalie olarak bilinen 16 yaşındaki genç kız, yanan evinden uzaklaştı. Alevler her şeyi sardı. Ve içeride, zürafa ailesinin leşleriyle birlikte yavaşça yandı.

\* \* \* \* \* \*

Bazıları onun hala çılgınlığını yanında taşıdığını söylüyor. Pek çok kişiyi ölü bırakarak, zamanlarının ne zaman sona ereceğine karar verdiğini söyleyerek. Onun varlığını tespit etmenin tek yolu, geceleri yorganın içine sarılıp mışıl mışıl uyumaktır. Ama karanlıkta izliyor. O belirler.

Tıklama duyuyorsunuz.

Ve o çürük saat gözünün yeşil bir parıltısını görüyorsunuz ...

Eğer oradaysa ...

Zamanının dolduğunu biliyorsun.