Interwencja Kanadyjska

**Interwencja Kanadyjska** miała miejsce w dniach 18-31 maja 1943 roku, kiedy to wojska Amerykańskie przekroczyły granice Kanady w celu zabezpieczenia demokratycznych wpływów w tamtym państwie. Bezpośrednią przyczyną była kapitulacja rządu w Londynie 15 maja.

## Przyczyny

Bezpośrednią przyczyną decyzji o interwencji zbrojnej w Kanadzie była kapitulacja rządu Brytyjskiego 15 maja 1943 roku. I - choć rząd Zjednoczonego Królestwa wciąż funkcjonował w Edynburgu - władze USA uznały to za ostateczny sygnał porażki wojsk Alianckich w II Wojnie Światowej. Pomimo braku walki w Europie, nastroje wśród społeczeństwa amerykańskiego były skrajnie anty-nazistowskie.

Rząd Stanów Zjednoczonych obawiał się, że ze względu na to, że Kanada była częścią Wspólnoty, Rzesza zdecyduje się na podjęcie działań zbrojnych na tamtych terenach, a co za tym idzie - powstanie granica Amerykańsko-Niemiecka.

## Przebieg

18 maja około godziny 2:45, wojska Amerykańskie przekroczyły posterunki Kanadyjskiej straży granicznej na łącznym odcinku ponad 330 kilometrów. Kanadyjczycy nie byli przygotowani na taki obrót spraw, nawet pomimo wieści Brytyjskiego wywiadu o możliwej interwencji zbrojnej. Pierwszego dnia operacji strzały praktycznie nie padły, a oficjalny raport nt. śmierci po obu stronach wyniósł 0 osób.

19 maja, rząd w Ottawie podjął działanie o mobilizacji Kanadyjskiej Straży Obywatelskiej oraz ściągnięcia z frontu I Dywizji Pancernej. Brytyjskie władze przebywające w stolicy Kanady przygotowywały już grunt na podróż Brytyjskiej rodziny królewskiej, lecz były zmuszone na opuszczenie Kanady i udanie się do Australii. Pierwsze strzały ze strony Kanadyjskiej padły w godzinach wieczornych. O 22:30 dowódca Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych wydał rozkaz o użyciu siły.

Wojna została ogłoszona dopiero 24 maja, gdy trwały już starcia o Ottawę, Montreal i Vancouver. Tego samego dnia z kraju wyjechał premier, udając się do Irlandii. Nowo zaprzysiężony Prezes Rady Ministrów, dał sygnał rządowi w Waszyngtonie, że jest gotów do rozmów.

31 maja o godzinie 7:00 rozpoczęły się rozmowy pokojowe. Amerykanie kontrolowali wtedy prawie wszystkie największe miasta Kanady i zdecydowaną większość terytorium (z wyjątkiem wysoce zaangażowanego w obronę Quebecu). Ostatni żołnierz zginął w noc poprzednią.

Łączne ofiary konfliktu to około 400 żołnierzy po obu stronach, oraz kilkunastu cywili. Straty materialne po stronie kanadyjskiej wyniosły (wedle dzisiejszych standardów) około dwa miliardy dolarów.

## Następstwa

31 maja podpisany został dokumenty, zwany potocznie ,,Paktem Samotnych Wysp", gdyż zawierał on zasady działania nowego rządu Kanadyjskiego w strukturach amerykańskich, m.in. Kanada i USA miały posiadać wspólną politykę zagraniczną oraz walutę. Na dodatek, rząd w Kanadzie zobowiązał się do tego, że nie będzie uwikłany w żaden konflikt zbrojny aż do 1955 roku. Król Wielkiej Brytanii przestał pełnić funkcję zwierzchnika Kanady. Została powołana Republika Kanady, której flaga nieco zmieniła się od oryginalnej - czerwony klon na środku został zastąpiony przez niebieski odpowiednik, symbolizujący wspólnotę Ameryki Północnej.

Rząd Zjednoczonego Królestwa nie uznał nowego Kanadyjskiego rządu aż do lutego 1959 roku, gdy rozpoczęła się mobilizacja wojsk niemieckich na granicy RK Australien z Australią i Brytyjskie władze zdecydowały się na przeniesienie do Toronto.

Jest szansa, że interwencja uchroniła Kanadę przed inwazją Rzeszy Niemieckiej, co prawdopodobnie skończyłoby się dużo większym rozlewem krwi. Jednakże możliwe, że doprowadziło to do szybszego upadku Zjednoczonego Królestwa przez chaos, który operacja wprowadziła w szeregach armii Wspólnoty i w społeczeństwie Brytyjskim. Wielka Brytania skapitulowała ostatecznie 9 września, a marionetkowy rząd Rzeszy ustanowiony w Anglii od razu uznał Amerykańską jurysdykcję nad Kanadą.