Hoofdpagina

Taletoch is de meest gebruikelijke naam voor de Wereld. De naam is een moderne spelling van het woord Talatok, het woord voor 'land' in de oude taal, en tevens de naam van wat tegenwoordig bekend staat als De Verloren landen. De naam Taletoch wordt breed gebruikt in de wereld, zowel in de Noordelijke rijken als in de Oostelijke rijken en de stad Murkan. Alleen het Koninkrijk der Wateren gebruikt de naam niet, aangezien in hun geloof het water de basis vormt van de wereld en niet het land.

Taletoch kent meerdere gebieden, landen en volkeren en er worden een groot aantal verschillende talen gesproken. In het noorden, op het Noordereiland bevinden zich de bloeiende beschavingen van Kuma Rem Mer, Tsuirogh en Kaglas. In het oosten bevind zich de grote woestenij van de Verloren landen, ooit de basis van de beschaving van de wereld, maar nu reeds eeuwen verlaten. In het westen bevinden zich de archipels die onderdeel zijn van het Koninkrijk der Wateren. Midden in de grote zee bevind zich de stad Murkan; een vrijplaats voor mensen van allerlei afkomsten.

Taletoch kent twee zonnen: de oude zon, een rode zon die weinig licht geeft en vroeg opkomt, laag aan de hemel staat en vroeg weer zinkt, en de jonge zon, een gele zon, die feller is, later opkomt en het merendeel van het licht en de warmte in de wereld veroorzaakt.

1: Geschiedenis
1.1: Prehistorie
1.2: Oudheid
1.3: Middentijd
1.4: Duistere en Grijze eeuwen
1.5: Vroegmoderne tijd
1.6: Moderne tijd
2: Geografie
2.1: Noorden
2.2: Oosten
2.3: Westen
2.4: Zuiden
3: Klimaat

**1: Geschiedenis**

*1.1: Prehistorie (0-700)*

Volgens de standaard tijdrekening begint de geschiedenis met de zelfopoffering van de Oergod. In vrijwel alle verschillende religies is deze basislegende aanwezig: de Oergod dood haarzelf en verdeelt haar lichaam en geest over de aarde. Uit deze verschillende lichaamsdelen ontstaan de werelddelen, en uit haar geest ontstaan alle levende wezens, de hemel en de sterren. De eerste inwoners van de Verloren landen plaatsten deze gebeurtenis 500 jaar voor de stichting van hun eigen land.

Van de periode tussen deze schepping en de officiële stichtingsdatum van de Verloren Landen is niets bekend. Er zijn geen bronnen overgeleverd uit deze periode en hij vormt dan ook de basis van veel vroege mythen en legenden. Het jaar 500 wordt meestal aangehouden als stichtingsdatum van de Verloren Landen, maar ook dit is ernstig betwijfelt door historici. Datzelfde geld voor het jaar 700: volgens overlevering de stichtingsdatum van de Orde der Tempeliers die eeuwenlang de toen bekende wereld bestuurden.

*1.2: Oudheid (700-1650)*

De jaren 700 tot 900 worden algemeen gezien als de klassieke oudheid van de Verloren Landen; op de plaats waar later Sodan Seligt zou verrijzen ontstaat de basis van een stad met een kleine markt en verschillende ambachtsgildes. Deze groei ging gepaard met toenemende sociale conflicten tussen wisselende coalities van gildes, boeren en religieuze ordes die uiteindelijk zouden uitmonden in een langdurige factiestrijd tussen grofweg 900-1100. Deze strijd werd uiteindelijk gewonnen door de Orde ter Tempeliers die een strikt aristocratisch bewind vestigden over het land. Nadat zij hun macht geconsolideerd hadden begonnen zij aan de bouw van de bovenstad, waarmee er een duidelijk onderscheid kwam tussen de rijke elite van Sodan Seligt en het gros van de bevolking, die gedwongen was te leven in de benedenstad.

Midden 13e eeuw koloniseerde de Orde het hoogland 'achter de torens' van de bovenstad. Dit gebied werd onder direct bewind gesteld van de Orde en was voor het exclusieve gebruik van de leden. Vele legendes zijn later gevormd over wat er gebeurd zou zijn in dit gebied, maar weinig is er over bekend. Ook onbekend is of de kolonisatie van het hoogland een oorzaak was van de machtstrijd die tussen 1355-1415 uitbrak binnen de orde. Bekend is wel dat verschillende facties binnen de Orde streden om de macht. Uiteindelijk wist de Abt Annui de macht te grijpen en een de facto monarchie te vestigen, waarbij de Abt regeerde en zijn opvolger koos.

Onder Annui en zijn opvolgers brak er een periode van rust en voorspoed aan die bekend staat als de 'eerste gouden eeuwen' van de Verloren Landen. Tussen 1450 en 1620 werden zowel de benedenstad als de bovenstad grootschalig uitgebreid en economisch was er sprake van een grote groei. De abten waren echter niet alleen geïnteresseerd in economische ontwikkelingen. Ook het leger werd sterk uitgebreid en bracht de tot dat moment redelijk chaotische en anarchistische benedenstad onder strikte militaire controle. In 1512 werd bovendien een strikte wet op de hygiëne afgekondigd die in de praktijk neerkwam op een strikte geografische verdeling op basis van afkomst en sociale klasse.

In deze tijd werd ook de beruchte Earror Shaktrahmi opgericht.

*1.3: Middentijd (1650-1923)*

Vanaf midden 17e eeuw kwam er een einde aan de economische groei van het rijk. Een reeks droge zomers en daardoor slechte oogsten zorgden voor voedseltekorten en een scherpe afname van de handel. Hiermee begon een lange periode van langzame klimaatverandering waarbij de achterlanden steeds meer verdroogden en de rivieren langzaam droogvielen.

Politiek gezien kwam er in 1730 een einde aan het bestuur van de Abten. Na een relatief geweldloze paleiscoup neemt het algemeen bestuur van de Orde de macht over. De abten blijven in naam machthebbers, maar in de praktijk vervullen zij voortaan een symbolische functie zonder veel macht. De periode tussen 1730 en 1923 staat bekend als een periode van vrede en voorspoed, maar in feite was er sprake van een langzame economische en sociale stagnatie. De verdroging van de landbouwareaal ging gestaag door, de Orde hield vast aan tradities en er vonden geen grote projecten plaats. Het land teerde vooral op oud succes en negeerde grotendeels de groeiende sociale en klimatologische problemen. Hier kwam abrupt een einde aan in het jaar 1924.

*1.4: Duistere en Grijze eeuwen (1924-2635)*

Aan de relatief rustige middentijd kwam abrupt een einde in 1924, het jaar dat bekend werd als het 'Jaar van de rampen'. Grote stormen verwoestten delen van zowel de beneden- als bovenstad, de Inosodan stroomde uit zijn oevers en door de ernstige verdroging van de grond kon het water niet goed opgenomen worden waardoor hele gebieden onder water kwamen te staan. Het meest desastreus was echter de vernietiging van grote delen van de oogst. Door gebrekkige voorraden leidde dit tot hongersnoden onder grote delen van de bevolking.

De Orde besloot als reactie op de hongersnoden het landbouwareaal uit te breiden en een groot netwerk van waterwerken en putten te laten aanleggen om verdere verdroging van de grond te voorkomen. Deze werken die plaats vonden tussen 1924 en 1933 leidden in de praktijk echter tot meer verdroging en verzilting van het land. Het gevolg hiervan was dat tussen 1934 en 1938 grote delen van het land geteisterd werden door stof- en zandstormen. Dit leidde tot de eerste migranten, die op zoek gingen naar nieuw land.

Gedurende het grootste deel van de 20e eeuw bleef er sprake van droogte, afnemende oogsten en een bevolkingsafname. Tussen 1955 en 1973 vond de eerste grote emigratiegolf plaats, waarbij velen het land verlieten op zoek naar een nieuw leven. Sommige van deze migranten werden later de eerste inwoners van de Noordelijke rijken. In dezelfde periode trok de Orde zich steeds meer terug in het land achter de torens. De Shaktrahmi maakten gebruik van het ontstane machtsvacuüm en de sociale onrust om hun macht sterk uit te breiden.

In 1981 werd het paleis van de Abt officieel verlaten en later dat jaar ook de Tempel. Hiermee kwam er een einde aan het eeuwenlange bestuur van de Orde en feitelijk ook aan het land Talatok. Deze totale ineenstorting van de sociale orde leidde de periode van de grote volksverhuizingen in. Boeken, cultuur en kennis gingen massaal verloren tijdens de exodus van mensen uit wat nu de Verloren landen werden, en er is weinig precies bekend over de 21e eeuw, die daarom ook wel de Duistere eeuw genoemd wordt. De eeuwen hierna, tussen 2100 en 2600 worden wel de grijze eeuwen genoemd, omdat er weinig over bekend is, zij het iets meer dan de 21 eeuw.

Het jaar 2050 is in de legenden van het Koninkrijk der Wateren het moment dat de mythische profeet Kotokuru de latere bewoners van het Koninkrijk een land beloofd 'niet van zand, maar van water'. Dit is het jaar 0 van het Koninkrijk der Wateren.

2099 is het mythische stichtingsjaar van de Tempel in ballingschap, het officiële begin van Tsuirogh. Er is echter geen doorslaggevend bewijs voor de bewoning van het Noordereiland tot begin 27e eeuw. Algemeen wordt aangenomen dat een deel vluchtelingen zich vestigde op verschillende delen van het Noordereiland gedurende de grijze eeuwen en dat zich hieruit de beschavingen van het eiland ontwikkelden.

*1.5: Vroegmoderne tijd (2635-2981)*

De Grijze eeuwen komen officieel ten einde met de eerste melding van de bewoning van Terashimo in 2635: een terugkeer van de geschreven geschiedenis. De periode van 2650-2712 staat bekend als de tijd van de Rivaliserende staten: een strijd om de macht tussen verschillende stadstaatjes in wat later Roshimer zou worden. Uiteindelijk was het Ancorus, de koning van Karashimo die de staten verenigde onder zijn leiding en Kuma Rem Mer stichte. In de eeuwen daarna groeide dit rijk uit tot de dominante macht op het Noordereiland.

De eerste historische bewijzen van bewoning van het oostrijk stammen uit 2740, al zijn er wel aanwijzingen dat de Seicno tempel in Hatras al in 2650 gebouwd is. Eind 28e eeuw vind het eerste contact plaats tussen de inwoners van het oosten en zuiden. In de 28e en 29e eeuwen vonden er onder leiding van de 'goede koningen' meerdere handelsmissies plaats en werden de banden tussen Zuid- en Oostrijk steeds sterker. De periode tussen 2800 en 2950 geld als de eerste gouden eeuwen van het Zuidrijk, en in mindere mate ook van het Oostrijk.

Het jaar 2900 is volgens de overlevering de geboortedatum van Kāmoe, de *Koning op het water*, de legendarische leider die de volkeren op de westelijke eilanden verenigt. Dit wordt gezien als de stichtingsdatum van het Koninkrijk der Wateren. Het Noordrijk ontwikkelde zich ondertussen afgesloten van andere landen langzaam tot een sterke landbouwsamenleving.

In 2912 werd in Kuma Rem Mer de monarchie afgeschaft na de moord op koning Udonus. Voortaan was het rijk een republiek onder leiding van de Senaat.

*1.6: Moderne tijd (2981-nu)*

De eerste oostelijke oorlog, die begon in 2981 wordt meestal als het beginpunt genomen van de moderne tijd. Deze oorlog die duurde tot 3020 begon toen Kuma Rem Mer trachtte Kaglas te veroveren. De eerste invasie van Kuma Rem Mer kon afgeremd worden door de briljante militaire manoeuvres van de Kaglasí leider Lugg, maar nadat Kaglasí troepen ook Tsuirogh binnenvielen sloot dat land een alliantie met Kuma Rem Mer, waardoor Kaglas een onwinbare strijd vocht. De blokkade van Hatras leidde tot een hongersnood en vele slachtoffers in de Kaglasí hoofdstad. Uiteindelijk maakte de vrede van Asapotum een einde aan de oorlog. Kaglas werd een vazalstaat van Kuma Rem Mer, wat nu de dominante macht werd op het noordereiland.

De gevolgen van deze verandering van de machtsverhoudingen waren aanzienlijk. Vluchtelingen uit Kaglas vormden de basis van de stadstaat Murkan. Tsuirogh besefte dat Kuma Rem Mer zo dominant werd dat het met behulp van Kaglas eenvoudig het noorden zou kunnen veroveren. Daarop brak er in Tsuirogh een grote discussie uit tussen pragmatici die van de militaire alliantie met Kuma Rem Mer een politieke alliantie wilden maken om zo te voorkomen dat het land volledig verovert zou worden, en hardliners die absolute onafhankelijkheid van het rijk voorop hadden staan. Een burgeroorlog was het gevolg waarbij onder andere de hoofdstad Umibuile platgebrand werd door rebellen. Uiteindelijk wonnen de pragmatici met behulp van troepen uit Kuma Rem Mer. Gevolg was dat meer zelfstandigheid verloren ging en Tsuirogh nu volledig schatplichtig werd aan Kuma Rem Mer, wat hiermee de factor militaire en politieke controle kreeg over het hele Noordereiland. De 31e en 32e eeuw staan bekend als de Tweede gouden eeuwen van Kuma Rem Mer.

De sterke groei van de piraterij vanuit Murkan en de toenemende economische macht van de stadstaat leidden in 3102 tot de eerste zee-oorlog, waarbij Kuma Rem Mer Murkan trachte te veroveren. Na enkele onbesliste zeeslagen werd de oorlog in 3111 officieel uitgesteld, al werd er nooit een officiële vrede gesticht. Na de mislukking van de invasie van Murkan richtte de regering in Roshimer zijn aandacht op het Koninkrijk der Wateren, en toen men officieel de oostelijke eilanden claimde in 3140 om zo de handel in de westelijke zeeën te controleren leidde dit tot de tweede zee-oorlog. De tegenstand vanuit het Koninkrijk der Wateren was zwaarder dan verwacht door Kuma Rem Mer, en de guerillastrijd die zich richtte tegen de zuidelijke kolonisten en vooral ook tegen hun bevoorradingslijnen leidde tot economische problemen in de havensteden Roshimer en Satuspero. Tijdens deze oorlog deed Kaglas een poging een deel van haar verloren zelfstandigheid terug te winnen door een onverwachtse opstand te beginnen tegen Kuma Rem Mer. Deze tweede oostelijke oorlog was een groot succes en Kuma Rem Mer tekende een gunstige vrede met Kaglas, waarbij het land zelfbestuur kreeg en economische toezeggingen maar geen volledige onafhankelijkheid.

In 3180 was Kuma Rem Mer gedwongen zich terug te trekken van de westelijke eilanden en uit het Koninkrijk der Wateren in zijn geheel. Tot op heden zijn er geen verdere vijandigheden geweest tussen de landen, al blijft de verstandhouding allesbehalve vriendschappelijk.

**2: Geografie**

Taletoch wordt traditioneel ingedeeld in drie streken: het oosten, noorden en westen. De grote landmassa's van de wereld bevinden zich in het oosten en noorden: de verloren landen en het noordereiland. In het westen bevinden zich de uitgestrekte archipels die onderdeel uitmaken van het Koninkrijk der Wateren.

*2.1: Noorden*

De ruggegraat van het noordereiland wordt gevormd door een massief hooggebergte, wat zich uitstrekt van de westelijke kust van het eiland tot de noord- en zuidkusten van Tsuirogh en Kuma Rem Mer. Het midden van dit gebergte wordt gevormd door een uitgestrekte binnenzee, gelegen op de hoogvlakte die de grens vormt tussen het noordelijk, zuidelijk en oostelijk deel van het eiland. Het meer wordt omringt door de hoge, scherpe pieken van een jong gebergte.

De kustlijnen van het noordereiland worden grotendeels vormgegeven door de delta's van de verschillende rivieren die ontspringen in de bergen, en de invloed van de zee. Ten noorden van de bergen strekt zich een relatief koud en hooggelegen maar groen grasland uit, in Tsuirogh bekend als de Gurkantan. De Gurkantan wordt aan de noordkant begrenst door de Hocaern; een ruig door de zee en wind geteisterd en dunbevolkt rotsachtig moerasgebied. In het westen en oosten van Tsuirogh liggen valleien met vruchtbare rivierklei die intensief gebruikt worden voor landbouw. Aan de westkust ligt een reeks eilanden, die dat deel van de kust moeilijk toegankelijk maken.

Ten zuiden van het gebergte is het landschap heel anders. Door het warmere klimaat is de grond hier veel dichtbegroeider, het land is glooiender en de kustlijn is minder ruig dan in het noorden of oosten. In het westland van Kuma Rem Mer vind men uitgestrekte graanvelden, terwijl het oosten vooral bos en heuvelland biedt. Ten oosten van Roshimer vind men de beroemde kliffen van Korivis en de blauwe heuvels, een populair gebied voor natuurliefhebbers uit de hoofdstad. Het oosten van Kuma Rem Mer is minder dichtbevolkt en ook minder toegankelijk. het gebied onder de schaduw van de Kunifin bergen is een warm moerasgebied vol verraderlijke stroompjes en drijfzand, en de meeste mensen blijven er uit de buurt.

Het oostelijk deel van het noordereiland lijkt qua natuur meer op het noorden. Aan de westkant wordt Kaglas begrenst door het hooggebergte wat zij Kaneam noemen. De Kaneam loopt ook deels in de zee door, en de Fatamear eilanden zijn in feite bergtoppen van de uitlopers. Uit de Kaneam ontspringt ook de Harae, die de levensader is van Kaglas. Deze rivier en zijn kleiafzettingen zorgt voor de vruchtbare grond op Fatacos. In dit vlakke, kalme land bevind zich de graanschuur van het land. In de binnenlanden is minder begroeiing en bewoning: het is een grotendeels heuvelachtig en wild land met rotsachtige, door heide- en mos begroeide bodem. In de hogere heuvels van dit gebied ontspringen ook de rivieren die vorm geven aan de noordelijke kustlijn. De diep uitgesleten vallei van Anamtani, die uitmond in de ijszee is beroemd. De oostelijke punt van het noordereiland vangt constant de stormen en koude zeestromen op en heeft een diep uitgesleten, ruig landschap vol kliffen en scherpe rotspunten. Het is een dunbevolkt, maar ontegenzeggelijk mooi gebied.

    *2.2: Oosten*

In het oosten van de wereld ligt het gebied wat bekend staat als de Verloren landen. Ooit de bakermat van de beschaving is het nu een uitgestorven, droog gebied. De verloren landen vormen een aride rotsgebied. Ooit waren de valleien langs de rivieren aan de westkust vruchtbaar, maar sinds het droogvallen van de Inosodan is het hele gebied verdroogd. Inmiddels groeien er enkel nog vetplanten en enkele stugge struikgewassen. De kustlijn van het eiland is grillig en kreeg zijn vorm door de vele zijrivieren van de Inosodan die uitmonden in even zovele baaien. Erosie zorgde ervoor dat deze baaien steile rotswanden hadden, kloven, grotten en vele kleine eilanden voor de kust.

De binnenlanden zijn bergachtig, zij het niet zo hoog als de bergen op het Noordereiland, en droog. Ten westen van waar ooit Sodan Seligt lag ligt een hoogvlakte tussen de bergketens waar vele verhalen over gaan, maar die nooit goed in kaart gebracht is. Veel kennis over de Verloren landen is sowieso verloren gegaan, en de kaarten van het gebied zijn onvolledig. Verder naar het oosten lopen de bergketens over in een dorre, uitgestrekte woestijn waarin niets meer groeit. Het is een oneindige zandvlakte waar de uitgedroogde bedding van de Inosodan als een diepe kloof doorheen loopt. Niemand weet wat zich verder naar het oosten bevind. Men gaat er vanuit dat de inwoners van de verloren landen ooit de bron van de Inosodan hebben opgespoord en de reis naar het verre oosten hebben gemaakt, maar niets is bekend over wat zij daar aantroffen. Op alle bekende kaarten houd het oosten op met de Shini-jort woestijn waar niemand zich waagt.

*2.3: Westen*

In het westen van de wereld liggen geen grote landmassa's, maar een grote reeks archipels eilanden. Sommige van deze eilanden zijn onbewoond, onontdekt of er is niet bekend wie er leven, maar het merendeel staat onder controle van de confederatie die bekend staat als het Koninkrijk der Wateren. De eilanden variëren in grootte, vorm en begroeiing, maar niemand heeft ooit een precieze kaart gemaakt van het gebied en de enigen die er de weg kunnen vinden zijn de inwoners van het koninkrijk zelf, en zij gebruiken geen kaarten maar een complex systeem gebaseerd op getijden en golfstromingen.

De noordelijke archipels van het koninkrijk zijn veelal rotsachtige eilanden met stugge struikachtige begroeiing en soms scherpe kliffen. Zij zijn lastig te navigeren en grenzen aan de noordelijke zeearm, waar de weersomstandigheden vaak slecht zijn. Meer naar het midden vind men de iets grotere eilanden, vaak heuvelachtig, vol meren en kleine baaien, en rijk begroeid met tropische bossen. Geen van de eilanden heeft vaste bewoning, aangezien de inwoners van het koninkrijk op het water leven en rondtrekken, en vaak slechts tijdelijk op het land verblijven, maar veel van deze eilanden hebben we semi-permanente bewoning en veel tijdelijke hutten, vaak verborgen tussen het groen.

De meer zuidelijk gelegen eiland zijn vlakker en steken nauwelijks boven het water uit. Veel van deze eilanden zijn eigenlijk nauwelijks meer dan zandbanken met enkele bomen of struiken er op. Het weer is hier vaak warm en windstil en de ondiepe wateren tussen de eilanden zijn moeilijk te navigeren.

In het westen gaan de vruchtbare eilanden snel over in kale rotskliffen, die steil uit het water steken, en onzichtbare riffen onder de waterlijn. Deze wateren zijn zeer gevaarlijk voor schepen, en door de vaak dichte mist in dit gebied is het een zeer ontoegankelijke regio waar vrijwel niemand zich waagt. De inwoners van het koninkrijk noemen het de 'Dode wateren', omdat in de grijze mist die er vrijwel altijd hangt niets lijkt te leven.

*2.4: Zuiden*

Het zuiden van de wereld is de meest onontdekte windstreek. Het is een grote leegte die geen naam kent. Waar de Aqor Sent aan de noord-, west- en oostkant begrenst wordt door land en/of menselijke beschaving bevind zich in het zuiden enkel een onbewoonde leegte waar niemand zich waagt. Niemand weet precies wat er zich bevind ver ten zuiden van Murkan en de zuidelijke eilanden van het Koninkrijk der wateren, en slechts weinig schepen wagen zich ver naar het zuiden. Enkele schippers uit Murkan hebben wel getracht het zuiden te verkennen, maar zonder land te vinden. Om deze redenen staat de wijde zee ten zuiden van de Aqor Sent bekent als de 'naamloze leegte'.

**3: Klimaat**

De gematigde zeestroom die zich noordelijk van de verloren landen in westwaartse richting beweegt splitst zich voor de kust van Kazetir, aan de oostelijke punt van het Noordereiland in twee grote stromen. De noordelijke tak, die zich langs de noordkust van het Noordereiland begeeft koelt sterk af en veroorzaakt het koude, droge klimaat aan de noordkust van het eiland. Vooral de noordelijke gebieden hebben hiermee te maken. Tsuirogh heeft zich onder invloed van de koude zeewind en gure winters ontwikkelt tot een stugge, conservatieve samenleving, niet gesteld op de buitenwereld. Hun bouwstijl, in grote, half in de grond ingegraven familiehuizen, heeft geleid tot een samenleving waarin gemeenschap en sociale controle een centrale rol kregen. Het risico van de visserij in de koude wateren van wat zij de Kormara (ijszee) noemen en de worsteling om de havenstad Umibuile (op het water gewonnen) te vestigen hebben bovendien geleid tot een diepe religiositeit onder de bevolking, iets wat tot op de dag van vandaag terug te zien is in de haast sektarische politiek van het land.

Ook de noordkust van Kaglas heeft te maken met dit koude klimaat, zij het in iets mindere mate aangezien de golfstroom hier nog enige warmte brengt. Deze noordkust is echter dunbevolkt, aangezien het merendeel van de bevolking zich in het zuiden van het land vestigde, aan de warmere kust van de Fatacos en aan de monding van de Haraebal. In Fatacos, met zijn vruchtbare kleigronden bevind zich de basis van het agrarische succes van Kagklas. De kust van Kazetir toont met zijn vele kliffen en baaien de invloed van de constante aanval van de zee, en de splitsing van de warme en koude stromen in dit gebied zorgt voor een winderig en onbarmhartig klimaat. Kagklas werd onder invloed van deze omstandigheden een land van landbouwers, maar ook een land van reizigers en immigranten richting alle windstreken.

Langs de zuidkust van het Noordereiland stroomt een warmere golfstroom. Aan de kust van Fatacos in Kaglas is hij nog gematigd, maar tegen de tijd dat hij aankomt in Kuma Rem Mer en in de Wao Rem baai bij Roshimer is hij ronduit zacht en zorgt voor een aangenaam klimaat en rustige zee. De overvloedige regen en warme temperaturen zorgden ervoor dat de mensen die zich in het zuidrijk vestigden veruit het gunstigste klimaat hadden voor zowel landbouw als visserij en handel. Vanuit de machtspositie is Kuma Rem Mer dan ook uitgegroeid tot de dominante macht op het Noordereiland en één van de dominantste, in ieder geval het rijkste, land ter wereld.

De koude, noordelijke stroom die langs Kaglas en Tsuirogh naar de noordelijke zeearm stroomt botst ten westen van het noordereiland op de warme golfstroom die vanuit het zuidwesten, langs  het Koninkrijk der Wateren stroomt. Dit veroorzaakt een zeer onrustig klimaat in de noordelijke zeearm, waar storm en onweer zeer veel voorkomen. Dit leidt er toe dat zeelieden deze zeearm bij voorkeur vermijden. Het is onbekend of de officieuze naam voor deze zee, de ‘Spookzee’ voortkomt vanuit het soms spookachtige weer dat zeer plotseling kan omslaan, of vanuit de vele legenden die er aan verbonden zijn. Vele zeelieden hebben verteld van plotseling opdoemende spookschepen in deze wateren, en zelf van een vermeend scheepskerkhof van de spookzee. Algemeen aangenomen wordt dat er inderdaad een grote hoeveelheid wrakken ronddrijft in dit gebied, waarvan soms door stormen een enkel schip losgebroken wordt en als ‘spookschip’ verschijnt in de noordelijke zeearm, soms zelfs zo zuidelijk als Nish Vigal aan de westkust van Kuma Rem Mer. In de Aqor Sent echter zijn er geen berichten van spookschepen bekend.

De warme golfstroom die langs Roshimer stroomt draait ten zuiden van de Wao Rem baai naar het zuiden en komt daar samen met de gematigde stroom vanuit de spookzee om vervolgens met een cirkelvormige beweging om de piratenstad Murkan te draaien. Dit zorgt ervoor dat Murkan in een soort oog van de orkaan ligt en ronddobbert, omgeven door sterkere stromingen. Dit is ook de reden dat de eerste vluchtelingen en rebellen uit Kaglas en Roshimer zich hier vestigden, op de plek waar ze hun schepen het meest eenvoudig konden laten liggen.

Deze warme golfstroom beweegt zich vervolgens westwaarts langs de onderkant van het Koninkrijk der Wateren, waar het botst op koude lucht en koud water vanuit het zuiden. Dit zorgt ervoor dat ten westen van het Koninkrijk der Wateren in het klifrijke gebied wat door de inwoners van het Koninkrijk de ‘Dode Wateren’ genoemd wordt vaak zeerook hangt, een vorm van dichte, laaghangende mist die navigeren in dit gevaarlijke gebied haast onmogelijk maakt. Wat er ten westen van de Dode wateren ligt is onbekend, al beweren de scheppingsmythen van het Koninkrijk dat er achter de mist een doorgang is naar het mythische land waar de profeet Kotokuru begraven ligt.

**4: Religie**

Vrijwel alle geloven in Taletoch hebben een scheppingsmythe waarin een Moedergodin de rol speelt van schepper. Dit begint bij de naamloze Oergod van de Verloren Landen, maar we zien haar ook als Moedergodin Omlan, in de legenden van Kaglas en als Sumater in de staatsgodsdienst van Kuma Rem Mer. Algemeen wordt aangenomen dat de Moedergodin symbool staat voor de scheppende kracht van de vrouw, bij wie alle leven begint. De enige godsdienst in de wereld die zich niet op deze oermythe baseert is de Shaktrahmi, bij wie het mannelijke gezien wordt als de enige scheppende kracht in het universum.

In Kuma Rem Mer bestaat een sterke Staatskerk, er is echter ook tolerantie tegenover de vele verschillende geloven die er uitgeoefend worden door de bewoners en bezoekers van de havens, vooral in Roshimer. De kerk kent vijf heiligheden: deugdelijkheid, medelijden, zelfredzaamheid, trouw en gehoorzaamheid, vertegenwoordigd door de vijf elementen: lucht, vuur, water, steen, aarde. De kerk wordt geteisterd door corruptie en schandalen, maar geniet nog steeds populariteit onder de armere klassen omdat het hen hoop biedt op wereldlijk en bovenwereldlijk succes met hard werk. In Roshimer bestaat er ook een aanzienlijke groep agnosten en atheïsten.

In Tsuirogh speelt religie een grote rol. Het land beschouwt zich als een tempel in ballingschap: opvolgers van verloren landen. Zij geloven dat de moedergodin heeft zich verdeeld over alle delen van de wereld en alle voorwerpen. Het doel van alles dat sterft is terugkeren naar God in eenheid. Zij zal echter ooit terugkeren op aarde, en dan moet de eenheid van het volk groot zijn zodat ze één met god kunnen zijn. Volkeren die dat niet zijn zullen gedoemd zijn. Vasthouden aan de goddelijke gewoonten is dus van levensbelang en de religieuze wetten worden strikt nageleefd.

Ook Kaglas is een diepreligieus land, en de mythe van Oergod Omlan is de bekendste van de Moedergodinmythes. Alles op aarde probeert na de dood weer terug te keren naar Omlan gelooft men in Kaglas, wiens lichaam de aarde is, maar wiens geest nog hoog boven de wereld zweeft in een ver land, achter de hoogste bergen. Naast deze officiële kerkleer speelt volksgeloof nog een grote rol en Kaglas is beroemd om zijn rijke verhalentraditie en vele mythologische wezens.

Het Koninkrijk der wateren heeft een vergelijkbare scheppingsmythe, alleen geloven zij niet dat de moedergodin haar lichaam over de aarde verdeelde, maar dat zij oploste in het water en zo de zeeën en rivieren vormde die de aarde leven geven. Daarnaast hebben zij meerdere profeten, de belangrijkste waarvan is Kotokuru, die de grondlegger is van het koninkrijk.

Op Murkan leven mensen met allerlei geloven, maar er is geen enkel dominant geloof en over het algemeen genomen speelt religie in de stadstaat geen grote rol. Naast deze voornaamste religieuze groepen zijn er nog allerlei kleinere natuurgodsdiensten en sektes, vooral op de kleinere eilanden voor de kust van de verloren landen en in Kuma Rem Mer.