Fizyk

## Wieluń naukowy cz.1

Wiedziałem, że to nie będzie dobry dzień już od rana, kiedy wstając z łóżka nie zastałem przy nim jednego z kapci i musiałem bosą nogą przebyć zimne kuchenne kafelki, by spod kuchennego stołu wyciągnąć ów kapeć ze Stefanem nadal wgryzionym w jego brzeg.

Stefan popatrzył na mnie podkrążonymi oczami znudzonej mieszanki spaniela i warknął jeszcze raz dla efektu, po czym puścił zdobycz i potruchtał pod drzwi wejściowe.
Kapeć był w całkiem dobrym stanie, a ja byłem już uodporniony na wszelkie oznaki obecności psa w domu, więc ze spokojem założyłem kapeć na nogę i już chciałem nastawiać ekspres, kiedy spojrzałem na zegarek i oczywiście okazało się, że zaspałem.

Gdzieś pomiędzy ubieraniem się, szybkim wyprowadzeniem zniecierpliwionego psa i zbieraniem po mieszkaniu materiałów potrzebnych tego dnia do pracy naukowej zapomniałem oczywiście o kawie, przez co w połowie drogi z nadzieją wstąpiłem do kawiarni Eden, tylko po to, żeby dowiedzieć się, że właśnie padł im ekspres i kawy z pianką i syropem laskowym nie będzie, ale mogą mi zrobić czarną sypaną. Odmówiłem z niesmakiem i zirytowany poczłapałem do biura.

A powinienem był wrócić do domu i ogłosić dzień pracy umysłowej z łóżka.

Wtedy może to przychodząca popołudniu sprzątaczka znalazłaby zimne zwłoki N. na biurowej kanapie. Ja za to znalazłem go charczącego i machającego rękami, jakby chciał garściami zagarnąć sobie powietrze do płuc.

Upuściłem wszystko i podbiegłem do niego, ale nie miałem pojęcia, co zrobić. Kiedy chciałem rzucić się z powrotem po telefon, N. złapał mnie za koszulę i przyciągnął do siebie z wielką siłą.

- Ona odeszła - wyszeptał ledwie słyszalnie, wziął jeszcze jeden świszczący oddech i puścił mnie. Upadłem na podłogę i odczołgałem się, a kiedy spojrzałem na niego z powrotem, było już za późno.

Leżał nieruchomo wpół na podłodze i patrzył w sufit niewidzącymi oczami, a ubranie i twarz miał dziwnie pociemniałe, jakby posypane popiołem.

Podczas gdy cała machina biurokratyczna związana ze zgonem pracownika naukowego w miejscu pracy kręciła się jazgotliwie wokół mnie, ja siedziałem przy swoim biurku w drugim kącie pomieszczenia i dziwiłem się, że nikt mnie nie wyrzucił z miejsca zbrodni ani nawet nie zainteresował się papierami na moim biurku. Na wszelki wypadek schowałem część z nich do zamykanej szuflady, a kluczyk wrzuciłem do teczki, by przekonujaco zgubił się w chaosie drobiazgów na jej dnie.

Nie wiedziałem jeszcze, co dokładnie się stało, ale miałem podejrzenia, że ma to związek z niedawnymi rewelacjami, które N. wygłaszał mi z entuzjazmem od początku zeszłego tygodnia, a które ja na początku brałem za oznaki wczesnej demencji.

Otóż, N. twierdził, że znalazł sposób na skomunikowanie się z istotami spoza naszego wszechświata. Z bogami, demiurgami lub wielkimi przedwiecznymi, jak to niechętnie określił, kiedy wytknąłem mu, że „maszyna do rozmawiania z Bogiem” nie jest frazą, której powinien używać szanujący się naukowiec. N. był zaskakująco religijny jak na fizyka teoretyka z zapędami medycznymi. Nie przeszkadzało nam to we współpracy, ale też dotąd trzymaliśmy się raczej z dala od metafizyki.

Ja sam uważałem się raczej za sceptyka. Dopuszczałem istnienie bytów spoza widzialnego wszechświata, których być może należałoby nazywać bogami, ale jakoś szczerze wątpiłem, czy są jakkolwiek zainteresowane ludzkim życiem i moralnością, a już szczególnie nie wierzyłem, że ich domniemana inteligencja skłoniłaby ich do kontaktu z nami.

N. zaprzestał gorących słownych wywodów jakoś w środę, a w czwartek przyszedł do biura z dużą skórzaną walizką, z której najpierw wyjął kartki pełne obliczeń i schematów, następnie opasłą księgę z dziwnymi symbolami na skórzanej okładce, a na końcu małe urządzenie przypominające dawne astrolabium, tylko metalicznie srebrne i zaskakującą ilością obręczy i pokręteł. Rozłożył wszystkie te szpargały na swoim biurku i oznajmił, że udowodni mi swoją teorię jeszcze tego samego dnia.

Starałem się być cierpliwy, ale chrząknięcia, które wydawał z siebie podczas pracy tego dnia, a także popiskiwanie i pozgrzytywanie jego osobliwego astrolabium, kiedy wielokrotnie przesuwał i obracał każdy jego element, konsultując się co chwilę z tajemniczą księgą, wyjątkowo działały mi już na nerwy, napięte już przez nadchodzący dedlajn artykułu na konferencję, który właśnie usiłowałem skończyć.

Kiedy więc N. nagle głośno stwierdził, że jest gotowy do demonstracji, przyskoczyłem do niego być może nieco zbyt gwałtownie i zacząłem ostrym głosem wypytywać o parametry i bezpieczeństwo eksperymentu. Obruszył się tylko na ten brak zaufania i kazał mi obserwować uważnie, a następnie wymruczał coś pod nosem i z brzękiem uderzył małą łyżeczką w metalową płytkę u dołu astrolabium, wywołując rezonujące echo pośród jego obręczy.

A potem echo ucichło i nic więcej się nie stało.

N. ze zmarszczonymi brwiami zajrzał jeszcze raz do księgi, a następnie zatrzasnął ją, poruszył jeszcze jednym pokrętłem i powtórzył uderzenie łyżeczką.

Tym razem rezonowanie trwało dłużej, a ja, znudzony jego niezmiennością, zbliżyłem się do jego źródła i przytknąłem palec do płytki. Właściwie nie wiem, czemu to zrobiłem. Jakaś dziecinna część mojego mózgu, odpowiedzialna zapewne za działania takie jak wkładanie palców do kontaktu i wciskanie czerwonych guzików, kazała mi dotknąć tego, czego nie mogłem zrozumieć.

Przez całe moje ciało przeszedł elektryczny dreszcz, a ziemia zatrząsła się, jakbym właśnie został porażony prądem lub gdzieś niedaleko nastąpiło tąpnięcie w kopalni.

A w N. jakby wstąpił diabeł.

Podczas gdy ja rozcierałem rękę i wpatrywałem się w astrolabium, które zdążyło już zamilknąć, on miotał się po całym pomieszczeniu, wyzywając mnie od durniów, imbecyli i sabotażystów. Zanim zdążyłem odzyskać mowę, pakował już wszystko z powrotem do swojej walizki, wykrzykując, że nie jestem godzien tego wiekopomnego odkrycia i on znajdzie sobie nowego współpracownika, z którym wspólnie udowodnią możliwość kontaktu z Bogiem, a ja mogę iść wpaść pod tramwaj, bo oleju w głowie nie mam za grosz.

A potem N. wypadł z biura wraz z walizką i tyle go widziałem, bo w piątek nie pojawił się już wcale. A teraz trwał właśnie jeden z gorszych poniedziałków w moim życiu, a ja walczyłem z migreną z braku kawy, a jednocześnie nie mogłem przestać myśleć o tym, czy maszyna N. faktycznie zdołała się z czymś skontaktować i o jego ostatnich słowach, które z jakiegoś powodu wywoływały we mnie echo czwartkowego dreszczu.

Objąłem głowę dłońmi, czując, jakby zaraz miała mi odpaść i postanowiłem przeczekać do momentu, aż wszyscy wreszcie pójdą sobie w cholerę.

One night in wielun Wiki