De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 32 (Donder)

## Hoofdstuk 32

‘Wakker worden luiwammes!’ Sabina porde met haar neus in zijn buik. Kreunend rolde Donder om. Een pijnscheut schoot door zijn poten. ‘Maar ik heb zoveel spierpijn!’ klaagde hij. Sabina snoof. ‘Geen excuses verzinnen! Havik heeft dezelfde reis gemaakt en hij is vanochtend vroeg opgestaan om samen met Engel te gaan jagen!’ ‘Maar hij heeft de hele *heenreis* ook niet gemaakt! *Ik* wel!’ bromde hij terug. Sabina’s pootstappen klonken steeds weer verder weg en Donder gokte dat de poes in haar boom was geklommen, totdat er opeens een trilling in de aarde klonk toen ze naast hem op de grond belandde. Water viel op zijn gezicht en hij sprong op. ‘Hé!’ Sabina keek hem met twinkelende ogen aan, ze had nat mos in haar bek dat ze zojuist had uitgeknepen boven Donders hoofd. Donder versmalde zijn ogen. ‘Ooit zal ik je nog eens terugpakken!’ gromde hij speels.

Zonder enige waarschuwing wierp hij zichzelf op de poes en samen rolde ze over het gras. Hij zette zijn tanden zachtjes in haar vel en drukte haar tegen de grond aan. Sabina krijste dartel en duwde hem van zich af. Donder schrok even van de kracht en viel achterover. Zo snel als de bliksem sprong de poes op hem en drukte haar poot tegen zijn keel. Donder maakte een stikkend geluid. ‘Ik … krijg … geen lucht meer!’ Sabina lachte. ‘Dat is ook de *bedoeling*, domme haarbal!’ Opeens gilde ze en werd van Donders buik afgeduwd door een grijsbruine flits. ‘Blijf van mijn broer af!’ riep Havik. Twee hartslagen later wierp Engel zich ook in de strijd en vloerde Donder toen hij zijn broer wilde gaan helpen. Hij viel op zijn buik, zijn poten gespreid. Hij kon nu nergens meer heen. ‘Je moet natuurlijk wel even je vechttechnieken opfrissen voordat je teruggaat!’ spinde Engel. Donder grijnsde en probeerde wat aarde uit zijn mond te spugen. Daarna krulde hij zijn staart om die van Engel en trok haar hart achteruit. Vervolgens sprong hij snel op zijn vier voeten en besprong Sabina, die Havik in een houdgreep hielp. Maar terwijl hij in de lucht was, pakte Engel zijn staart en trok hem terug. Snel bewerkte ze zijn buik en ging op hem zitten. Donder probeerde heen en weer te spartelen, maar het was toch zinloos. Toen hij Engels blik ontmoette was het enige wat hij zag de dwarrelende pretlichtjes in haar oranje ogen. Nog nooit had hij haar zo blij gezien. Ze bleven elkaar nog lang aanstaren, tot Sabina een overwinningskreet slaakte. ‘De poezen hebben gewonnen!’

Havik schudde zijn vacht uit toen hij weer op zijn poten stond. ‘We pakken ze wel weer een andere keer terug!’ miauwde hij tegen Donder. ‘Zeker weten!’ grijnsde Donder terug. Engel pakte de dikste haas op van de twee die zij en Havik gevangen hadden en gooide hem naar Sabina. ‘Dat is onze prijs!’ verklaarde ze. Sabina likte haar lippen en staarde gretig naar haar ontbijt. *Ze is zo’n vreetzak,* dacht Donder glimlachend. Hij pakte de andere haas op en droeg hem naar de plataan. Havik ging naast hem zitten en nam als eerste een hap van het beest. ‘Dus, wanneer gaan we naar de DonderClan?’ vroeg hij. Sabina keek verrast op. ‘Ga je weer terug?’ Een schuldgevoel kroop over hem heen als een golf van mieren. Hij zou zijn vriendin alweer verlaten, terwijl ze hem en zijn vrienden zo goed had geholpen elke keer! Gelukkig bespeurde hij geen verdriet in haar blauwe ogen.

‘Ja,’ antwoordde hij. ‘Ik heb geleerd dat dat is waar ik thuishoor.’ Sabina knikte begrijpend en wendde haar kop naar Havik. ‘En jij gaat ook met hem mee? Of ga je dadelijk terug naar de bergen?’ De grijsbruine kater schudde zijn kop. ‘Ik ga ook met Donder mee!’ legde hij vast. ‘En jij?’ vroeg Sabina aan Engel. Donders hart begon sneller te bonken. Wat als ze niet mee zou gaan? Hij had zijn hart gevolgd naar haar … maar ook naar zijn familie in de DonderClan. Hoe kon hij ooit tussen hen kiezen? Het bleef lang stil en Donder kon zijn ogen alleen maar focussen op de jonge schildpadpoes. ‘Ik ga ook,’ besloot ze uiteindelijk. Opluchting overspoelde hem als een warm, gelukkig gevoel. Engel glimlachte naar hem, maar haar in haar ogen was haar weifeling nog te zien. ‘Ik hoop dat ze me willen.’

Sabina hief haar kop op en gaf haar vriendin een plagerig stootje. ‘Natuurlijk willen ze jou! Ze willen jullie alle drie! Betere aanwinsten kunnen ze niet krijgen!’ Donder knikte instemmend. ‘Wil jij misschien *ook* een aanwinst voor de DonderClan worden? Ik weet zeker dat je een geweldige Clankat zal zijn! En je hebt zoveel voor ons gedaan, we kunnen je gewoon niet achterlaten!’ Sabina lachte en schraapte wat aarde op. ‘Ik denk dat ik beter af ben in mijn eentje,’ mompelde ze, maar toch merkte Donder wat twijfel op in haar stem. ‘Jammer,’ reageerde hij, ‘in ieder geval zal je altijd welkom zijn.’ Sabina knipperde dankbaar met haar ogen. ‘Dat is goed om te weten.’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Toen ze hun ontbijt hadden opgepeuzeld, stond Sabina op. ‘Dan is het nu zeker tijd voor jullie om te gaan?’ Donder kreeg een brok in zijn keel terwijl hij knikte met zijn hoofd. ‘Dan zal ik met jullie meelopen tot aan de grens, goed?’ Engel gaf haar vriendin een kopje. ‘Natuurlijk is dat goed! Ik zal je wel verschrikkelijk erg missen!’ Sabina snorde. ‘Ik jullie niet! Nu zijn alle hazen en konijnen weer voor *mij*!’ Lachend stapte Donder naar haar toe en gaf haar een lik over haar wang. ‘Wie weet komen wij je er ooit nog eens eentje brengen.’ ‘Dat zou leuk zijn,’ murmelde de poes. Donder keek van Havik naar Engel. ‘Zijn jullie er klaar voor? Hebben jullie geen spijt?’ Allebei de katten schudden hun hoofden. ‘Zolang ik met jou ben, is alles goed,’ spinde zijn broer. Engel knikte instemmend. ‘Met elkaar kunnen we het wel aan en kunnen we een oplossing bedenken om Duivelpoots verraad aan het licht te brengen.’ ‘Misschien geloven ze me wel als ik het ze gewoon vertel,’ mompelde Donder. De schildpadpoes schudde met haar kop. ‘Nee, ze zullen misschien wel denken dat ik je chanteer of heb gemanipuleerd. We hebben bewijs nodig.’ Havik knikte instemmend. ‘Ik denk ook dat als we bewijs hebben, ze ons wel moeten geloven. Maar hoe gaan we het aantonen?’

‘Wat nou als jullie gewoon één probleem tegelijk aanpakken? Zie eerst maar eens het vertrouwen te winnen van je nieuwe Clangenoten,’ mauwde Sabina. ‘Ja, dat is inderdaad een beter idee,’ beaamde Donder prevelend. Langzaamaan naderde ze het begin van het woud. De kleurrijke bladeren van de loofbomen zorgde voor een vredige sfeer. Donder haalde diep adem door zijn neus en zijn snorharen trilden bij het ruiken van de vertrouwde geur. Hij probeerde stilletjes te lopen, maar de zacht krakende, bedorven bladeren verpestte het voor hem. En ze lagen overal, waardoor hij ze niet kon ontwijken. *Had ik maar Bladvaltraining gekregen van Leeuwenmaan, dan zou ik nu weten hoe het moet.* Opeens voelde hij zich verschrikt vanbinnen. *Wat als hij mijn mentor niet wordt? Ik wil niemand anders dan hem! En niemand anders wil mij waarschijnlijk …*

‘Hier is de grens,’ fluisterde Engel. Ze keek om naar Sabina. ‘Het ga je goed, en als je hulp nodig hebt weet je ons te vinden!’ ‘En we zullen altijd klaar voor je staan,’ vulde Donder aan. ‘Dat weet ik en mijn boom zal ook altijd een plek zijn waar jullie welkom zijn. Veel succes verder!’ Sabina boog zich naar voren en gaf alle drie de katten een lik. ‘Bedankt voor de overnachting en het eten,’ mauwde Havik ongemakkelijk. Hij had Sabina niet zo goed gekend als Donder en Engel, dus was het niet echt raar dat hij niet wist wat hij moest zeggen. Donder zuchtte en keek naar de twee katten naast hem. ‘Daar gaan we dan.’ Engel knikte. ‘Daar gaan we dan,’ echode ze. Ze stapten over de grens heen en liepen langzaam verder. Donder keek nog even achterom en zag Sabina hen nakijken. Waarom was het zo moeilijk om katten achter te laten? En waarom moest hij het zo vaak doen?’

‘Ze is zo’n goede vriendin,’ mompelde hij bedroefd. ‘Ja, dat is ze zeker.’ Engel drukte zich wat dichter tegen hem aan. Zij kende Sabina nog veel beter dan hij, voor haar zou het dus extra moeilijk zijn. *En nu gaan we weer een nieuw avontuur tegemoet,* samen*.* Maar deze keer was hij meer zelfverzekerd van zijn zaak. Hij had twee trouwe vrienden aan zijn zijde en wat hen ook te wachten stond, ze zouden het aankunnen, want ze hadden elkaar. Havik trippelde enthousiast wat sneller vooruit. ‘Ik ben zo benieuwd! Wie zal ik als mentor krijgen denk je? En jullie?’ Engel lachte vriendelijk. ‘Eerst maar zien of we wel toegelaten worden.’ Ze neusde Donder vooruit. ‘Het is maar beter als je zou eerst zien, mij zullen ze waarschijnlijk meteen in de haren vliegen.’ Donder knikte en versnelde zijn pas zodat hij voor Havik kwam te lopen. ‘Ik zou het echt niet weten,’ bekende hij aan zijn broer. ‘Ik hoop maar dat jullie het leuk zullen vinden in de Clan!’ Hij spitste zijn oren. Dorre bladeren begonnen steeds luider te ritselen en te kraken. *Er komt een kat naar ons toe met heel veel vaart.* ‘Wacht!’

Met een ruk draaide zich om, zijn nekharen overeind. Maar die gingen meteen weer plat liggen toen hij zag dat het Sabina was die door de struiken sprong. ‘Sabina –’ begon hij, maar ze snoerde hem de mond. ‘Ik heb me bedacht,’ hijgde ze. ‘Ik wil me toch wel bij je Clan aansluiten. Ik heb zolang in mijn eentje geleefd en met gezelschap om me heen is het zoveel beter, dus waarom zou ik het niet proberen?’ Terwijl ze sprak vormde er een grijns op Donders gezicht van oor tot oor. ‘Dat is geweldig!’ riep hij uit. Meteen wilde hij zijn staart voor zijn mond slaan. Het mocht dan wel geen overval zijn, toch dacht hij dat de DonderClan hen zou aanvallen voordat ze hem zagen. Het was beter om gewoon rustig het kamp binnen te wandelen. Engel rende naar haar vriendin toe. ‘Ik ben zo blij!’ Met haar staart gooide ze een paar bladeren in de lucht. ‘De Clans hebben vast nog nooit zo’n oude leerling gehad!’ voegde ze er plagerig aan toe. Sabina snorde. ‘Ik ben blij dat *ik* de eerste kan zijn dan.’

Ze verstarden allemaal meteen toen er stemmen tussen de boomstammen door galmden. Engel dook meteen een struik in, met Sabina snel achter haar aan terwijl Havik zijn poten niet meer kon bewegen. Uiteindelijk werd hij er toch ingetrokken door één van de schildpadpoezen en bleef Donder alleen over op een smalle open plek. Zijn hart begon te bonken in zijn keel en zorgde ervoor dat er geen lucht meer door zijn longen stroomde. Hoe zouden zijn oude Clangenoten reageren? Geschokt? Boos? Wat moest hij doen als ze hem niet wilden? Was het het dan nog wel waard om Duivelpoot te ontmaskeren? ‘Het kwam hier vandaan! Ik weet het zeker!’ miauwde een jonge stem hard. De struiken voor Donder begonnen te bewegen, evenals zijn poten door de spanning. *Dit is het dan.*

Een donkergrijze, slanke kater met lange poten sprong eruit, direct gevolgd door een witte kater en poes. Daarna kwam ook nog een bruinrode kater achter ze aan. Donder ontmoette de blik van de voorste kater, die hem met grote, bruine ogen aanstaarde. Zijn bek viel langzaam open van verbazing en nog voordat hij hem kon sluiten, riep de witte poes zijn naam uit. ‘Donderpoot! Je bent terug!’ IJsspikkel sprong naar hem toe en bezorgde hem een paar liefde volle likjes. ‘Donderpoot … je-je leeft nog!’ zei Sneeuwpels verontwaardigd. ‘Waar ben je al die tijd geweest?’ IJzerpoot sprong vrolijk naar hem toe. ‘Je ruikt zo anders! Wat heb je allemaal wel niet gedaan?’ Niet wetend wat hij moest zeggen keek Donder naar Bronspoot, die hem begroette met een stil knikje. ‘Het spijt me enorm, voor alles,’ mompelde Sneeuwpels. ‘We hadden zoiets nooit geheim voor je moeten houden. Het was niet goed van ons e-en ik zou niet weten hoe we het ooit goed kunnen maken.’

Donder knipperde dankbaar met zijn ogen. ‘Het maakt niks meer uit,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik heb mijn echte familie gevonden!’ Sneeuwpels keek hem ongelovig aan met zijn ronde, felblauwe ogen. ‘Kom, laten we naar het kamp gaan!’ stelde IJsspikkel voor. ‘Ik weet zeker dat iedereen je avonturen wil horen!’ Ze draaide zich om en Sneeuwpels volgde haar, zijn staart wenkend dat Donder hem moest volgen, maar hij bleef staan. ‘Sneeuwpels, wacht!’ De katten draaide zich verrast om en keken hem vragend aan. IJsspikkel keek haar broer ongemakkelijk aan. ‘Hij heet Sneeuw*ster* nu,’ murmelde IJzerpoot zacht. Donders hart leek even stil te staan. *Vonkster is dood?!* IJsspikkel boog haar kop. ‘Jij bent niet de enige die veel te vertellen heeft. In de tijd dat je weg bent geweest … is aardig veel gebeurd, om het maar zachtjes uit te drukken.’ Donder schuifelde ongemakkelijk op zijn poten. Hij wilde maar al te graag horen wat er was gebeurd, maar eerst moest hij ze nog voorstellen aan een paar katten.

‘Ik ben niet alleen,’ gaf hij toen toe. Sneeuwster keek verbaasd naar hem en speurde toen de omgeving af. Nog geen hartslag later sprongen Havik, Engel en Sabina uit de struiken. IJzerpoot slaakte een verschrikte kreet en ontblootte meteen zijn klauwen. ‘Kijk uit! Het is Engelpoot! Ze komt ons vermoorden!’ De moed zonk Donder meteen naar zijn poten. *Zij geloven het ook al!* ‘Nee!’ riep hij voordat iemand ook maar een haar kon verroeren. IJsspikkel schudde haar kop en staarde hem angstig aan. ‘Je begrijpt het niet! *Zij* heeft Vonkster vermoord!’ ‘Dat is niet waar!’ Het kwam er bozer uit dan verwacht en hij had er direct spijt van. *Het is niet hun schuld dat zij het* echte *verhaal niet weten.* ‘Engel heeft mij geholpen mijn ouders te vinden. Ze is met me meegereisd naar de bergen.’ Hij draaide zijn kop en knipperde liefdevol naar haar en wenkte naar de rest om dichterbij te komen. ‘Dit is mijn broer, Havik,’ verklaarde hij toen de grijsbruine kater naast hem kwam staan. ‘En dit is Sabina, een eenling die ons zo goed geholpen heeft. Ik wilde vragen of wij ons konden aansluiten bij de DonderClan.’

Het bleef even stil. Niemand bewoog, niemand sprak, het enige wat gehoord werd was de wind door de bladeren en het gezang van vogel verderop. ‘Het spijt me, Donderpoot. Maar de andere Clans zijn ervan overtuigd dat Engelpoot een moordenaar is … en wij waren dat ook. We kunnen haar niet innemen, het is te riskant!’ Heel even dacht Donder terug aan de rollende rotsblokken. Hij voelde zich alsof hij er onder één platgedrukt werd tegen de grond. Hij zuchtte even, slikte daarna en keek Sneeuwster recht in zijn ogen aan. ‘Als zij niet toegelaten mag worden, dan zullen we *allemaal* weer vertrekken.’ IJsspikkel opende haar mond om wat te zeggen, maar er kwam niks uit en haar bedroefde blik zei genoeg. Donder draaide zich om naar zijn vrienden. ‘We gaan,’ bromde hij. Engel schudde haar kop. ‘Nee, *ik* ga. *Jij* hoort hier thuis, Donder, ik zal dat niet voor je verpesten.’ Donder snoof. ‘Ik hoor hier niet meer thuis, ik ben gelukkig met jullie en jullie *alleen*.’

‘Hoe kun je dit doen!’ hoorde hij IJsspikkel boos tegen haar broer zeggen. ‘De andere Clans kunnen ons de oorlog verklaren als ze weten dat wij haar in onze Clan hebben opgenomen!’ wierp Sneeuwster tegen. ‘Denk je dat Donderpoot zou liegen over zoiets? Ik geloof niet dat *Engelpoot* hier het monster is nu.’ beet ze terug. ‘Dat weet ik toch niet! Misschien wil hij wel wraak en werkt hij met haar samen!’ De stem van de leider klonk hopeloos, maar Donder voelde geen steek van medelijden. Nee, dat voelde hij zeker niet, hij voelde juist een steek van woede en draaide zich om. ‘Je zei net nog dat je niet zou weten hoe je het goed kon maken,’ siste hij. ‘Nou, *dit* is de manier waarop het kan,’ voegde hij er ietwat vriendelijker aan toe. Havik keek zijn broer verbaasd aan en had het duidelijk niet verwacht. Sneeuwster en IJsspikkel keken ook op van hun gesprek. De ogen van de DonderClanleider schoten snel naar zijn zus toe en weer terug naar Donder. ‘Oké dan,’ zuchtte hij. ‘Als jij echt denkt dat Engel het niet heeft gedaan, dan geloof ik je op je woord. Jullie zijn *alle vier* welkom in DonderClan.’

Donder wierp een blik over zijn schouder naar zijn vrienden. ‘Willen jullie nog?’ vroeg hij hoopvol. Havik knikte meteen en trippelde naar hem toe. ‘Ik wil niets liever.’ ‘We hebben nog een missie te vervullen,’ miauwde Engel toen ze zich naast hem voegde. ‘En ik zal jullie nooit in de steek kunnen laten,’ murmelde Sabina instemmend. Een warm gevoel vulde Donder vanbinnen. ‘Dan gaan we ervoor.’ Ze trippelden naar Sneeuwster en de rest toe, die de nieuwe katten begroette met een knikje of knipper van hun ogen. Toch begonnen de zorgen in Donders buik zich te verspreiden en kwam er een einde aan het prettige gevoel. *Als Sneeuwster alleen al zo reageerde, hoe zal de rest ons dan wel niet ontvangen?*