Mykonid

Grupa mykonidów

Mykonidzi, znani również jako grzyboludy, albo lud grzybiczy były rodowodem chodzących grzybów. Byli znani ze swojego spokoju i doceniania ciszy, tworząc swoje domy w ciemniejszych zakątkach świata.

## Opis

Mykonidy przypominały gigantyczne grzyby o wysokości od 2 do 12 stóp, a ich główną cechą wyróżniającą były kończyny. Ich górna połowa podzielona była na parę ramion poniżej kapelusza, a dolna część na parę nóg na kikucie. Każda kończyna była pulchna i szeroka, z dłońmi zakończonymi dwoma grubymi palcami i kciukiem, a ich stopy miały liczne szczątkowe palce. Ta liczba nie była jednak bezwzględna, ponieważ niektórzy mykonidzi mieli więcej niż typowe liczby kończyn i/lub palców. Rozdęte mięso większości mykonidów miało kolor od fioletowego do szarego. Dwoje oczu spoczywało na ich kapeluszach, doskonale ukryte w gąbczastej skórze, gdy były zamknięte. Niektóre z tych grzybów wydzielały trujący szlam z niemal każdego miejsca poza rękami.

Zmutowany szczep mykonidów, określany jako zarodniki jadu, miał blady, mleczny odcień skóry, skontrastowany z jasnoczerwonym kapeluszem. Ich oczy miały chorowity odcień żółtego z identycznymi plamami zdobiącymi ich kapelusze.

## Osobowość

Ludzie grzybów byli wyjątkowi wśród rodowodów Podmroku ze względu na ich całkowitą awersję do brutalnego zachowania. Ogólna nieufność wobec obcych była powszechna wśród mykonidów ze względu na ich doświadczenia z większością innych istot. Jednak mykonidzi byli rozważnym rodowodem, gotową dać schronienie lub umożliwić przejście przez swoje kolonie tym, którzy zbliżyli się z pokojowymi intencjami.

Troski etyczne i rozterki moralne były tematami, w których grzybiczy lud wykazywał względną naiwność. Zamiast rozpamiętywać przeszłość lub martwić się o przyszłość, mykonidy skupiały się na obecnych okolicznościach, rozkoszując się chwilą i dzieląc się prostymi przyjemnościami. Chociaż ich wspólny styl życia i brak wewnętrznych konfliktów sugerował pewną zbiorową świadomość, każdy mykonid był w rzeczywistości odrębną jednostką z własnymi nadziejami, marzeniami, poglądami, lękami i cechami osobowości.

Chociaż większość grzybowych ludzi była pokojowo nastawiona, istniała znacznie bardziej podstępna odmiana tego rodzaju. W przeciwieństwie do stopniowego wzrostu normalnych społeczności mykonidów ci rzadcy mykonidzi byli silnie ekspansywni, dążąc do szybkiego wzrostu zarówno liczby, jak i terytorium. Pomimo zmiany ich podstawowego zachowania nie uważano, że są źli. Jednak zarodniki jadu były krwiożerczą odmianą normalnych mykonidów, które, choć nie były lekkomyślne, rozkoszowały się walką. Ich mroczną żądzę krwi łagodził ich uporczywy szacunek dla władzy i angażowali się w walkę tylko wtedy, gdy było to dozwolone.

## Umiejętności

Jeśli chodzi o ofensywne zdolności fizyczne, większość mykonidów ograniczała się do ściskania dłoni i zmuszania przeciwników do uległości. Wielu mogło nałożyć na pięści trujące efekty swoich ciał i zadać przeciwnikom nieprzyjemny ból. Zamiast skuteczności bojowej, podstawową umiejętnością ludu grzybowego był dostęp do różnych wyspecjalizowanych zarodników, które byli w stanie wypluwać w celu uzyskania szerokiego wachlarza efektów. Gdy mykonidy dorastały, uzyskiwały dostęp do większej liczby rodzajów i zastosowań swoich zarodników. Jako pierwsze rozwijały się zarodniki niepokoju, zdolne do szybkiego rozprzestrzeniania się na setki stóp w ciągu kilku sekund i ostrzegania innych mykonidów o niebezpieczeństwie.

Mykonidy mogły również uwalniać zarodniki relacji, które dawały im zdolność telepatycznej komunikacji z innymi inteligentnymi formami życia. Ta metoda komunikacji trwała do godziny dla niemykonidów, ale dla ludzi z grzybów działała przez pełne osiem godzin. Później pojawiały się zarodniki rozrodcze używane do tworzenia nowych mykonidów, co nie powodowało żadnych złych skutków dla nie-mykonidów. Po tym etapie pojawiały się zarodniki pacyfikacyjne używane przez starsze mykonidy do oszałamiania nadchodzących zagrożeń, chociaż zarodniki jadu były toksyczną alternatywą, która powodowała niewiarygodne choroby wśród niemykonidów. Następnie pojawiały się zarodniki halucynacji, używane głównie w rytuałach łączenia, ale mogły również wpływać na inne osoby.

Wreszcie istniały zarodniki animatorskie, rodzaj zarodników, których mógł używać wyłącznie suweren. Te zarodniki powodowały wzrost purpurowego, bulwiastego grzyba na nienaruszonych zwłokach, przejmując systemy i wychowując je jako sługi zarodników pod dowództwem najwyższego autorytetu mykonidów. Animacja mogła trwać kilka tygodni, dotykając nawet samych szkieletowych, dopóki nie pozostało tak mało ciała, że ​​ciało się poddawało i rozpadało. Tak długo, jak cel nie był zbyt duży i pierwotnie składał się z krwi i kości, każda istota mogła być ożywiona.

### Ekspansjoniści

Ekspansywne mykonidy nie mogły używać swoich zarodników do nawiązywania kontaktu telepatycznego, przekazując jedynie surowe emocje, takie jak strach lub satysfakcja, z jedynym wyjątkiem władcy. Stwierdzono również, że siła ofensywna jest bardziej powszechna wśród nich, ponieważ ich pięści były pokryte kolcami. Te mykonidy były bardziej zaznajomione z magią niż ich normalne odpowiedniki, posiadały ze sobą dziwne magiczne połączenie i posiadały oddanych użytkowników magii.

## Społeczeństwo

Społeczeństwo mykonidów składało się z grup znanych jako kręgi, zwartych grup społecznych liczących około dwudziestu członków. Kręgi składały się z czterech członków z każdej grupy wiekowej mykonidów i były kierowane przez czterech liderów kręgów. Członkowie kręgu byli ze sobą bardzo zżyci, ponieważ łączyli się regularnie, chociaż łączenie nie było zwykle ograniczane między kręgami. Społeczeństwo mykonidów składało się od jednego do dziesięciu kręgów. Znane obowiązki kręgów obejmowały rolnictwo, eksplorację, budownictwo, wychowywanie dzieci i myśliwych, chociaż wbrew intuicji myśliwi byli bardziej podobni do padlinożerców, którzy znajdowali zwłoki, aby użyć ich jako nawozu lub zostać ożywionym przez władcę.

Ich harmonogramy były ściśle zorganizowane w ośmiogodzinne bloki wykonywania ich specjalistycznej pracy, łączenia, a następnie spania przed powtórzeniem cyklu następnego dnia. Kręgi budowano wokół kopców skalnych, gdzie zachęcano do wzrostu mchu, który funkcjonował jako miejsce do spania, chociaż niektórzy znani byli z tego, że mieszkali w pustych, samouszczelniających się domach grzybowych. Każdy krąg był ciasno pogrupowany w taki sposób, że zarodniki niepokoju z jednego mogły dotrzeć do przynajmniej jednego członka drugiego kręgu, a obecność zarodników niepokoju była jedyną rzeczą, która była w stanie wyrwać mykonidy z połączenia. Łączenie służyło jako połączenie wszystkich zajęć rekreacyjnych, od rozrywki, interakcji społecznych, kultu i medytacji. Lider kręgu wywoływał połączenie poprzez użycie swoich halucynogennych zarodników w połączeniu z małymi dawkami zarodników innych mykonidów w kręgu, pozwalając im osiągnąć transcendentalną, zbiorową halucynację.

Każda społeczność mykonidów była zorganizowana według kategorii wiekowych i miała swoją populację pod ścisłą kontrolą. W miarę dorastania grzyby otrzymywały nowe zadania. Młodzi pracowali jako ręce dla swoich starszych, pomagając w codziennych obowiązkach i byli odpowiedzialni za uwalnianie zarodników niepokoju, gdy zbliżali się wrogowie. Dorośli, w wieku 8-12 lat, wykonywali większość podstawowej pracy i walczyli u boku swoich przełożonych, gdy zbliżało się niebezpieczeństwo. W przeciwieństwie do młodszych, dorośli uciekali tylko po to, by później przeprowadzić zasadzkę lub zlokalizować starszego. Starsi, mykonidzi w wieku 12-16 lat, byli odpowiedzialni za nadzorowanie pracy innych mykonidów i próbowali skłonić rozmowę w obliczu wrogości. Zazwyczaj zaczynali od najsilniejszego przeciwnika i schodzili w dół, aby pokonać wszystkich agresorów.

Lud grzybów w wieku 16-20 lat służył jako strażnicy, chroniąc innych członków kręgu przed krzywdą. Wszyscy starsi członkowie kręgu byli jego przywódcami, którzy tym kręgiem zarządzali i doradzali królowi mykonidów, jedynej osobie nad nimi. Przywódcy i królowie woleli prowadzić niż walczyć osobiście, przyłączali się do walki tylko wtedy, gdy wierzyli, że ich sługom grozi niebezpieczeństwo. Bycie suwerenem było najstraszniejszą pozycją w społeczności mykonidów, postrzeganą m.in. jako praktycznie kara, ponieważ władca mykonidów miał za zadanie być obiektywnym wobec kręgów i zarządzać ich obowiązkami, nie mógł sam stać się częścią kręgu i nigdy więcej nie mógł połączyć się z członkami swojego plemienia. Obowiązki króla obejmowały tworzenie sług zarodników, aby mykonidy mogły zachować pacyfizm, koordynację harmonogramów pracy, czujność przed potencjalnymi zagrożeniami i produkcję wywarów grzybowych. Większość próbowała utrzymywać częste kontakty z innymi plemionami i odbywała okazjonalne spotkania w celu omówienia wzajemnych problemów, przy czym każdy suweren znał zarodniki większości innych w Podmroku.

Zwykłe martwe mykonidy chowano w ogrodach, podczas gdy suwereni spoczywali pod kopcami omszałych skał.

## Biologia

Mykonidy dorastały w sześciu etapach, które zmieniały się co cztery lata, a ich życie kończyło się po osiągnięciu 24. roku życia. Kiedy się rodziły, mykonidy miały tylko kilka cali wzrostu i przypominały gigantyczne grzyby. Brakowało im żadnej metody poruszania się, a ponadto na tym etapie nie były świadome. Czteroletnie mykonidy nazywano kiełkami lub młodszymi robotnikami i były teraz w pełni zdolne do ruchu. W wieku ośmiu lat mykonidy zyskały zdolność rozmnażania się do woli za pośrednictwem zarodników, a w wieku 16 lat mogły używać zarodników pacyfikujących. W wieku 20 mykonidy przechodziły wielką zmianę wielkości, stając się znacznie większymi i zdolnymi do wywołania efektów halucynacyjnych jako liderzy kręgów. Ci, którzy dożyli 24. roku życia, zwykle stawali się suwerenami w ramach specjalnego procesu.

Jak przystało na ich grzybową naturę, mykonidy były przede wszystkim rozkładającymi się substancjami, które pobierały składniki odżywcze z ziemi. „Jedzenie” polegało na staniu w stertach kompostu, podczas gdy ich ciała wchłaniały użyteczne porcje. Grzyby nie wyhodowane do użytku alchemicznego zostały hodowane, aby nieuchronnie gniły, a mykonidy mogły wydobywać składniki odżywcze z gleby. Mykonidy potrafiły rozpoznać inne gatunki grzybów po ich zarodnikach. Woleli żyć w wilgotnych, ciemnych jaskiniach w pobliżu dużych zbiorników wodnych i odizolowanych od innych cywilizacji. Rozmiary jaskiń mogły wahać się od dużych podziemnych kompleksów do całych ukrytych podziemnych kompleksów. Bezpośrednie światło słoneczne było najniebezpieczniejszą rzeczą dla wszystkich mykonidów, a bezpośrednie wystawienie na działanie światła poważnie je osłabiało, a nawet zabijało po godzinie. W związku z tym lud grzybów nie chcieli zapuszczać się w dowolne miejsce nad ziemią.

Mykonidy były znane z tego, że zamieszkiwały wiele różnych miejsc, choć głównie preferowały Podmrok lub Feydark, ale zajmowały również głębokie lochy, leśne polany i mroczniejsze części Feywildu.

## Imiona

Przykładowe imiona mykonidów to:

**Imiona:** Ilbanel, Poshic, Gyldol, Aldibliop, Dagar, Fasbadul, Rarbad, Yshop, Naasbas, Vegli