Historia Aurory

## Prolog

Pociąg zatrzymał się powoli na peronie stacji kolejowej. Tłum ściśniętych między sobą ludzi zaczął opuszczać wagony, przepychając się łokciami lub wręcz pchając kogoś do przodu zniecierpliwiony. Kobieta o ciemnoniebieskich oczach i spięte w kucyk blond-włosach wysiadła ostatnia. Ubrana była w zapięty guzikami szary płaszcz z doszytym na specjalne zamówienie kapturem. Ciekawska spojrzała w górę, zobaczywszy wysoko nad sobą stalowe sklepienia podtrzymujące szklany dach. Ruszyła dalej przed siebie opuszczając peron.

Znalazła się w nowym, średnim pomieszczeniu, gdzie ludzie w kolejkach stali do kasy z biletami. Po obu skrzydłach pomieszczenia znajdowały się podwójne rzędy krzeseł, które były zajęte tych, którzy oczekiwali na przybycie kolei, chcąc udać się do swoich domostw, na wakacje lub po prostu zająć się innymi sprawami. Ochroniarze stacji rozlokowani byli przy wyjściach i kasach z biletami. W głównej mierze prezentowali ich ludzie, Orkowie czy Pół-smoki. Przedstawiciele tych ras spoza Wyzwolonym Miastem mieli ze sobą negatywne relacje, tutaj było to jednak wyjątkiem. Praca jednoczy ludzi jak to mówią. Panował względny spokój, dlatego też kobieta nie traciła czasu i opuściła nieskomplikowany budową dworzec.

Wyszła na ulicę. Mieszkańcy Rebeliaris cieszyli się względnym spokojem panującym w Wyzwolonym Mieście. Otwarte kawiarnie, puby, sklepy z pamiątkami dla przyjezdnych czy biznesy z wyrobami cukierniczymi. Była tu pierwszy raz, dlatego też kłopot sprawiło jej rozeznanie się w terenie. Jej rozmyślenia przerwało podejście młodego pół-elfa o czarnych, spiętych w kucyk włosach, brązowych oczach i dość uwodzicielskim wąsem. Prezentował się wyróżniającą. Biała koszula i spodnie z czarnym pasem, w którego klamrze mieścił się symbol pięcioramiennej gwiazdy w barwie srebra. Spod pasa można było przyuważyć czerwony, jedwabny pas. Całość dopełniał ciemnoniebieski płaszcz ze złotymi zdobieniami z małymi naramiennikami.

- Witam młodą niewiastę - rzekł nieznajomy dla kobiety pół-elf skłaniając się nisko. - Mogę wiedzieć, cóż sprowadza w progi tego miasta tak zacną damę?

Kobieta zmierzyła obcą osobę wzrokiem, po czym odwzajemniła ukłon tym samym.

- Nie powinnam być niegrzeczna, ale chyba dobrze jest, by dżentelmeni się najpierw przedstawili, a nie pytali niewiasty o to, co je sprowadza. Źle się wtedy patrzy na takich osobników, nie uważa Pan?

Pół-elf zgodził się z obcą dla niej kobietą.

- Przepraszam za brak manier. Nie chciałem być nieuprzejmy. Nazywam się Davien Ravenheart i jak pewnie Pani zdążyła stwierdzić, jestem pół-elfem.

- Rzadko spotyka się przedstawicieli zmieszanych ras. Me imię to Aurora.

- Mogę teraz się dowiedzieć co Panią sprowadza do Rebeliaris?

- Przyszłam tu na polecenie... "obecnego" arcymaga Selidoru - Rzekł kobieta podkreślając wyraźnie słowo "obecnego".

- Selidor? Toż to niebywałe. Ta, założona przez dawne elfy twierdza, jeszcze się trzyma?

- Co ma pan na myśli?

- Interesuję się trochę historią i z posiadanych przez te miasto skrawków informacji wynika, że Selidor, będącą jedną z wielu wysp w Elfim Archipelagu i samą twierdzą w sobie, to najprawdopodobniej najstarsze znane siedlisko Elfów a zarazem ich pierwsza stolica - Davien powstrzymał się od dalszego mówienia. Wyciągnął cygaro, a następnie je zapalił rozluźniając się. - Może mi pani w zamian za skrawek informacji powiedzieć, o co dokładnie chodziło z arcymagiem tamtejszych wysp?

- To Informacja, której nie mogę zdradzić nikomu oprócz władcy tego miasta.

- Zrozumiałe, Pani Auroro. Śmiem jednak wątpić, że Cesarz Ortega, tytułujący się następnym Kronikarzem lub rewolucjonistą wybranym przez boga, będzie chciał zaprosić obcą kobietę do zamku. Niedawno miał miejsce incydent związany z "zamachem" stanu. Niedoszły napastnik który miał tego dokonać, został wczoraj w godzinach popołudniowych powieszony jako przestroga dla innych. Oczywiście obyło się bez większych dowodów i sądu, od razu na stryczek. Ortega Złotozbrojny nie lubi bawić się w zbędne procedury tylko od razu przechodzi do działania.

- Tytułowanie się kronikarzem? Pierwszy raz słyszę, by ktoś takiego coś robił - rzekła Aurora.

- Ale w ogólnym rozrachunku, posiada Pani wiedzę jaki wzór stanowi dla nas postać Kronikarza?

- Czytałam co nieco gdy siedziałam w pociągu do Rebeliaris. Kronikarz to patronat ludzi, symbol powstania i wyzwolenia rasy ludzkiej z reżimu innych ras. Ci bowiem byli uznawani za zbyt prymitywną rasę i każdy nią gardził. Nawet elfy, które choć traktowały ludzi najlepiej karmiąc i dając im picie, nie ukrywały swojego wywyższania się ponad nimi.

- Prawda. Ludzie nie mieli łatwych początków w tym świecie. Dopiero interwencja "proroka" dała im siłę by wyzwolić się z okowów nienawiści innych ras - rzekł pół-elf, po czym zmienił temat. - Ma pani gdzieś przenocować? Mam swoje mieszkanie, mogę użyczyć jedno z pokoi.

- Gdyby nie fakt, że mnie pan krótko zagadał na specyficzny temat, to bym pomyślała, że to jakaś prosta droga do zostania zgwałconą.

- O, nie. Proszę pani. Mogę być pół-elfem, ale przenigdy nie zszedłbym do tak niskiego poziomu, by osiągnąć to w najobrzydliwszy dla świata sposób. Nic nie zrobię Pani Auroro. Mogę nawet przedstawić mojego znajomego najemnika. To dość prosta osoba o ciętym języku i jest pół-smokiem.

- Pół-smok? Mój narzeczony byłby zainteresowany - odpowiedziała Aurora, co zwróciło uwagę Daviena.

- Czemuż to? - spytał.

- Osoba, którą kocham i z którą mam dość długą już relację, też jest pół-smokiem.

- To dla mnie nowość, człowiek z pół-smokiem? - zaskoczony spojrzał na Aurorę.

Aurora zarumieniła się delikatnie, jednak nie odwróciła wzroku.

- Powiedzmy, że nasze pierwsze spotkanie nie należało do najmilszych - blondynka zamilkła, myśląc nad kolejnymi słowami. - Byłam złodziejką, żyjącą na ulicy. Każdy dzień przeżywałam z grupką innych osób. Morgatha poznałam w mało ciekawy sposób. Po prostu zdarzyło się, że leżał gdzieś w bocznej alejce między budynkami osłabiony, w Lossow. Myślałam, że to jakiś pijak z sakiewką. Chciałem zagarnąć złote monety od niego, jednak podejście do niego sprawiło, że dopiero wtedy dostrzegłam przedstawiciela sporadycznie spotykanej rasy jaką są pół-smoki. Przez sen mamrotał coś o Wuld'Daiu i odzyskaniu magii. Uznałam go za wariata, ale jednak nie mogłam zostawić go samego.