Manfreed Kibo

**Manfreed Kibo** - Jedi oraz członek Tarczy Republiki, wychowujący się na Quesh.

## Wygląd

Przeciętny, dobrze zbudowany facet. Charakteryzuje się dużą tężyzną fizyczną.

## Charakter

Spokojny, w ogromnym stopniu dąży do poszerzania swojej wiedzy na temat Mocy, przez co czasami natrętnie zasypuje Mistrzów pytaniami. Szanuje wszelkie życie we wszechświecie, nawet takie, które może odebrać jego własne. Ma bardzo pacyfistyczne podejście do życia, jednak w razie konfliktu zachowuje trzeźwy umysł i opanowanie we władaniu mieczem.

## Historia

Miejsce urodzenia a tym bardziej czas nie są znane. Manfreed był dzieckiem nieznanego pochodzenia, nie pamięta nawet swoich rodziców ani tego skąd pochodzi. Jego wiek można jedynie oszacować. Odkąd pamięta mieszkał i żył na planecie Quesh. Nie wiadome jest, jak się tam znalazł, ale przygarnęli go robotnicy jednej z pobliskich kopalni. Już jako małe dziecko musiał pracować przy wydobyciu, co spowodowało to, że będąc młodzieńcem, dorównywał sile dorosłego zdrowego człowieka. Szybko został przyjęty do populacji i odnajdywał się w tym co robił. Pewnego dnia, bawiąc się z innymi dziećmi przed wejściem do kopalni, byli świadkami pojedynku. Byli to dwaj cudzoziemcy walczący dziwnymi, świecącymi w różnych kolorach mieczami. Pojedynek ten przerwała wataha trinthanów biegnąca w ich stronę. Po powrocie do kopalni chłopcy opowiadali wszystkim o tym, co widzieli, i właśnie wtedy Manfreed po raz pierwszy usłyszał o Rycerzach Jedi, Sithach i mieczach świetlnych. Zainteresowało go to tak bardzo, że już następnego ranka chłopcy pojedynkowali się między sobą drewnianymi „mieczami”. Z dnia na dzień pojedynki były coraz bardziej efektowne i nawet robotnicy wychodzili oglądać zmagania „małych Jedi”. Pewnego dnia urządzili sobie turniej i podzielili się na kilka grup. Zadaniem każdej z nich było zdobycie jak największej ilości flag. Flagi zdobywali za zajęcie „fortu” innej drużyny. I to właśnie podczas tego turnieju u Manfreeda objawiła się niezwykła umiejętność walki z kilkoma oponentami jednocześnie i skupianiu ich uwagi na nim samym. Dzięki temu jego drużyna zwyciężyła.
Pewnego wieczora Manfreed, już jako młodzieniec, wbrew temu co mówili robotnicy, oddalił się od kopalni w celu sprawdzenia, co znajduje się w niedalekiej gęstwinie. Gdy tam dotarł, zobaczył małego lobla szukającego jedzenia. Wyciągnął kawałek mięsa i rzucił w jego stronę, a gdy ten się objadał, potrzedł do niego i próbował go dotknąć. I wtedy ni stąd, ni zowąd pojawiła się matka malucha, która od razu rzuciła się w jego stronę. Manfreed zaczął uciekać, lecz obawiając się o siebie, nie patrzył dokąd biegnie. Po kilku minutach ucieczki spostrzegł, że nic już za nim nie biegnie, więc zatrzymał się, aby odpocząć. Było już bardzo ciemno i, rozglądając się w poszukiwaniu jakiejkolwiek cywilizacji, ujrzał poświatę z ognisk. Czym prędzej podążył w ich kierunku. Okazało się jednak, że trafił do obozu przemytników załatwiających tamswoje sprawy. Wystraszony, że mogą mu coś zrobić, schował się na jednym z ich statków. Wycieńczony ucieczką i nocną tułaczką, ukrywszy się między skrzyniami, zasnął. Gdy się obudził statek był już w drodze na Courusant.

Udało mu się ukrywać przez całą podróż na planetę. Gdy wylądowali, ukrył się w pustej skrzyni i razem z całym ładunkiem trafił na czarny rynek. Tam został jednak znaleziony przez właściciela statku. Był nim przemytnik o imieniu Rato. Nie lubił on pasażerów na gapę, więc ogłuszył i związał go, po czym chciał oddać go jednemu z gangów zaopatrujących się u niego. Na szczęście dla Manfreeda, pojawili się żołnierze Republiki usiłujący aresztować tamtejszych „bywalców”. Po zakończonej akcji żołnierze rozwiązali go i wypytali jak się tam znalazł. Był z nimi jeden z senatorów Hugo Kibo, z którego polecenia rozpoczęła się akcja i to właśnie on, po wysłuchaniu krótkiej historii, zaprosił Manfreeda do siebie. Hugo i jego żona Elea okazali Manfreedowi wielkie serce i, ponieważ nie mogli mieć własnych dzieci, przygarnęli go jako swojego syna. Manfreed długo nie potrafił przywyknąć do metropolli i praktycznie minimalnego środowiska naturalnego, dlatego całe dnie spędzał w pokoju botanicznym przyległym do jego nowego domu. Tam starając się uspokoić i zaaklimatyzować, wrócił do zabaw drewnianym mieczem, jednak powoli czuł, że to już nie zabawa, ale nauka i zdobywanie umiejętności. Pewnego wieczora Hugo, przechodząc obok, zauważył Manfreeda władającego kawałkiem drewna zupełnie jak mieczem świetlnym. Poprosił więc go o spacer i zapytał, czy wie coś o Zakonie Jedi i jego Rycerzach. Manfreed opowiedział mu o tym, co widział na Quesh, i co opowiedzieli mu przyjaciele. Wtedy Manfreed wraz z „ojcem” trafił do biblioteki. Hugo poprosił robota protokolarnego o załadowanie wszelkich holodysków na temat Zakonu, Mocy i Sithach. Manfreed nie spał tej nocy ani chwili. Oglądał kolejne holodyski z takim zaciekawieniem, że biedny robot ledwo nadążał z ich ładowaniem.

Następnego dnia wcześnie rano obudził senatora i poprosił o spotkanie z jakimś prawdziwym Jedi. Na spotkanie zgodził się przyjaciel Hugo, Mistrz Jedi San’ir . Manfreed zrobił na nim wielkie wrażenie, gdyż nie znał nikogo, kto by tyle wiedział o Zakonie Jedi, nie będąc jego członkiem. San’ir zgodził się na to, aby Manfreed pokazał jak włada mieczem, i zabrał go do sali treningowej w akademii. Tam wręczył mu miecz treningowy i poprosił swojego padawana, aby się z nim sparował. Manfreed w pierwszej chwili obawiał się przeciwnika, ale w końcu, gdy walka się rozpoczęła, poradził sobie na tyle, że nie został trafiony przez padawana. Mistrz San’ir uznał, że przedstawi Manfreeda Radzie Jedi i poprosi o przyjęcie go do Zakonu w randze Adepta. Rada przystała na prośbę i Manfreed został wcielony do Zakonu Jedi. Został on Adeptem, a Hugo Kibo, gratulując mu sukcesu, opowiedział mu o pewnej organizacji, z którą współpracuje (to dzięki tej organizacji senator namierzył wspomniany wcześniej Czarny rynek). Tą organizacją była Tarcza Republiki. Senator zapowiedział Manfreedowi, że poleci go na jej członka. Następnego dnia Manfreed pojawił się w miejscu, które wskazał mu Hugo. Gdy tylko przekroczył próg, osobnik w generalskim mundurze imieniem Kamzo przywitał go słowami: „Manfreed, witam Cię w Tarczy, przyjacielu…”