Schubben van kwarts: ♦ Weerbeer (17) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Toverkol (16)* **♦ |** *♦ Even tussendoor (18) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Reala vertelt Aramis dat haar familie en de Harpers het nooit goed met elkaar hebben kunnen vinden en dat ze daarom liever onder de naam Nimueh d'Argant verder reist. Ook wijst ze hem er op dat hij nog altijd een vrij man is. Als hij niet langer haar secondant wil zijn, staat het hem vrij om iets anders te gaan doen.

## Hoofdstuk 17: Weerbeer

Oké, dit ging niet de goede kant op. Letterlijk. Blijkbaar waren Reala en Aramis toch verder afgedwaald dan Reala aanvankelijk gedacht had.

Was ze altijd zo slecht geweest in oriëntatie? Eigenlijk wel, als ze eerlijk was. Moest ze van haar vader hebben. Die sloeg ook altijd op goed geluk een pad in en keek wel weer waar hij uitkwam. Blijkbaar een of ander avonturierstrekje, maar praktisch vond de Cancion-elf het niet.

Na in een paar bomen te hebben geklommen, en er niks wijzer van te worden, besloten de twee maar een zo oostelijke mogelijke koers aan te houden. Hopelijk kwamen ze op die manier dan weer uiteindelijk bij het Driezwijnpad uit. Als ze de heuvels hadden bereikt, waren ze te ver gegaan.

Reala en Aramis hadden net een kwartiertje gepauzeerd toen een jammerlijke brul door het bos echoden. Aramis haren gingen er recht van overeind staan. Het zou een imposant gezicht zijn geweest als hij tegelijkertijd niet zo ontzettend pluizig had geleken.

'Wat was dat?!' zei de tabaxi, terwijl hij overeind sprong en naar zijn zwaard greep. 'Juffrouw?!'

'Een dier in nood,' zei Reala rustig, terwijl ze op een takje knauwde. 'Waarschijnlijk een beer als ik het zo hoor.'

De twee bleven even staan luisteren naar het gebrul dat aanhield. Het moest hier vlak in de buurt zijn. Akelig dicht in de buurt als ze van het volume af moesten gaan. En er kwam een tweede geluid bij: het gekrijs van aardmannen die waarschijnlijk hun prooi gevonden hadden.

'Een jachtpatrouille,' gokte Reala en ze stond op. 'Zullen we eens kijken of we kunnen helpen?'

'Bent u er zeker van dat u uw leven in de waagschaal wilt leggen voor een wild dier, juffrouw?'

'Ach, ik heb mijn leven ook gewaagd voor een tabaxi en een oude krijger die me net zo vreemd waren als dit dier. Ik zie het verschil niet zo,' zei de Cancion-elf. 'Ga je mee of blijf je hier wachten, terwijl ik de boel verken. Ze zijn hier vlakbij, dus waarschijnlijk vinden die aardmannen ons toch als ze klaar zijn met die beer.'

Met een beetje binnensmonds gevloek volgde Aramis haar door het struikgewas naar de plaats waar ze het geluid vandaan hadden horen komen. Verstopt tussen de takken van een prikkende braam, konden ze een grote bruine beer ontwaren die in een berenval was getrapt.

Om het dier heen stonden vijf aardmannen. Twee met zwaarden, een met een speer en nog twee met een boog. Ze vielen het dier systematisch aan, trachtend het voldoende te verwonden voordat ze de aardmannen met de zwaarden binnen het bereik van de klauwen konden komen.

'Deze kunnen we wel helpen,' fluisterde Reala tegen Aramis. De tabaxi had zijn kortzwaard al paraat.

De Cancion-elf testte de kracht van haar sinisterstoot. Ze wilde de vonken tussen haar vingers laten vallen voor ze de dichtsbijzijnde aardman zou aanvallen, maar de toverling laadde veel sneller dan de bedoeling was. Met een luid gesis ontsnapte de magie uit haar hand, verdween in het luchtledige en trok gelijk alle aandacht.

De aardmannen lieten er geen gras over groeien. Ze zagen Reala nu duidelijk tussen de bramen zitten en gingen gelijk in de aanval. De eerste hakte met één houw de braamstruiken voor haar voeten weg, zodat zijn compagnon niet werd belemmerd.

Ingesloten tussen de monsters en het struikgewas moest Reala de eerste klap met haar arm incasseren. Het kortzwaard striemde langs haar arm en trok een spoor van bloed. Kans om zich te herstellen kreeg ze niet. Een pijl boorde zich in haar andere arm voor ze er erg in had, gevolgd door een tweede die haar in haar schouder raakte.

Een schreeuw van pijn kwam over haar lippen. Ze zakte op de grond. In een flits zag ze Aramis naar voren schieten en zijn zwaard diep in het lichaam van een van de aardmannen voor haar planten. De andere aardman deinsde geschrokken achteruit, recht binnen het bereik van de bruine beer.

Met één houw scheurde het dier de aardman aan stukken en met zijn bek greep hij de aardman met de speer vast die zijn kameraad had willen helpen.

In haar ooghoek zag Reala de twee schutters staan. Opnieuw laadde ze een sinisterstoot, maar de magie prikte in haar wonden als jodium en ze miste opnieuw. Het ongenoegen was niet wederzijds. Een derde pijl boorde zich in haar borst, net onder haar sleutelbeen.

De pijn was vertrouwd. De duisternis was vertrouwd. Zelfs de klap op de grond was vertrouwd. Reala hoorde Aramis nog iets tegen haar roepen, maar haar zenuwen waren overbelast en aan de andere kant van die duisternis wachtte een heerlijke, pijnloze rust.

De Cancion-elf hoopte alleen dat Aramis haar ook weer terug kon brengen naar die lamlendige realiteit. Ze was er nog niet klaar mee.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

De tabaxi voelde zijn snorharen trillen toen zijn juffrouw opnieuw haar krachten verzamelden. Zijn blik gleed een moment over haar heen, terwijl hij zijn zwaard omwisselde voor zijn boog en een pijl aanlegde.

Ze zag er slecht uit. De twee pijlen in haar lichaam lieten zijn maag bijna omkeren van angst. Hoe kon ze nog overeind blijven staan? De pijn moest ondragelijk zijn, zeker als ze zo vel over been was dat ze geen buffer meer had.

Wat als ze buiten bewustzijn raakte? Ze wist dat hij haar niet kon redden toch? Hij kon hooguit nog een aardman uitschakelen, als hij geluk had en die verdomde beer bevrijden, maar voor de rest was hij nutteloos.

Net toen hij zijn eigen pijl wilde laten gaan, zag hij hoe een derde zich in het lichaam van de elf boorde. Hij liet zijn pijl los, meer op goed geluk dan iets anders, en wachtte niet om te kijken of ze ook doel raakte, noch probeerde hij te kijken naar de twee verscheurde lijken van de aardmannen die door de beer te grazen waren genomen.

In plaats daarvan hurkte hij angstig bij de juffrouw neer. In haar laatste momenten van bewustzijn had ze kunnen voorkomen dat ze op de pijlen terecht was gekomen, maar nu lag ze bewegingloos op haar zij. Ze ademde nog. Dank de goden voor dat, maar de vraag was voor hoe lang.

*Rol medicijnen met nadeel (A) (15): 4+3, Rol Teerling Reala (10+): 17*

Roest en zilverpokken, wat kon hij doen? Hij kende geen genezende spreuken, noch had hij enige medische kennis of helende dranken. Hij sloeg haar zachtjes in het gezicht in de hoop haar terug bij bewustzijn te brengen, maar het werkte niet. Moest hij de pijlen er uit trekken? Kon hij het bloed dan stelpen?

Achter hem gromde de beer onrustig. De tanden van de val hadden zich diep in de berenpoot geboord. Desondanks probeerde hij met zijn vrije poot de val te openen.

'Dit is allemaal jouw schuld,' sneerde de tabaxi het dier toe.

De beer pufte een keer moeilijk, terwijl hij nog een poging deed zich te bevrijden. Wederom zonder succes. Het dier bromde en gromde nog een keer naar de tabaxi die net buiten zijn bereik zat, maar Aramis negeerde hem. In plaats daarvan doorzocht hij Reala's tas nog een keer in de hoop iets te vinden dat kon helpen.

Niets. Of ja, een lege fles van een helingsdrank die al op was en een kapotte beurs met het resterende geld. Had ze niets bij op haar persoon? Geen verborgen zak in...

Ach, wie hield hij voor de gek? Door hem had de juffrouw zich moeten hullen in iets dat nog nauwelijks lompen te noemen waren. De stof viel al uit elkaar als je er te lang naar keek.

Aramis nam de mantel van zijn schouders, vouwde het op en legde het voorzichtig onder haar hoofd neer. Op het moment dat hij de haren in haar gezicht weg wilde vegen, viel zijn oog op iets blauws in haar nek. Aderen? Nee, daar was de vorm te rond voor.

Te nieuwsgierig om zich te bedwingen deed Aramis de lompen een klein beetje opzij om de blauwe schubben vrij te geven.

Plotseling hoorde hij een vreemd geluid achter zich. Met een ruk draaide zich om om nog net de laatste momenten te zien van een beer die zich helemaal vervormde in iets anders. Nu zat er een man vast in de berenval. Een jongeman met lang bruin haar, groene verweerde kleding en een mantel bedekt met mos.

'Het is al goed, maat,' zei de jongeman met een gepijnigde blik. 'Ik kan haar helen, maar dan moet ik hier wel uit raken.'

'U bent een magiër?' vroeg Aramis wantrouwig.

'Druïde,' zei de jongeman. 'Natuurtovenaar als je dat beter begrijpt, maar ik ken een helingsspreuk waarmee ik haar leven kan redden. Kom op, maat. Ze heeft niet lang meer.'

Met een vloek stond de tabaxi op om een tak van een lage boom af te breken en samen met de jongeman de val te openen. Hij viel naar achteren toe. Nu er niet langer druk op de wonden stond, begon zijn been hevig te bloeden, maar de druïde negeerde het voor een moment om naar de juffrouw te kruipen.

'We trekken die pijlen er uit en dan gebruik ik mijn spreuk. Oké,' zei de druïde. Aramis knikte. Hij pakte de pijl in haar arm beet, terwijl de jongeman die in haar schouder pakte.

'Niet twijfelen en het er in één ruk uittrekken,' drong de druïde aan. Aramis knikte nogmaals stom, terwijl hij zijn hart in zijn keel voelde kloppen. Waarom joeg hem dit meer angst aan dan het hele gevecht er voor?

Op het teken van de druïde trokken ze de twee pijlen er uit. De derde nam de natuurtovenaar ook voor zijn rekening. Vervolgens legde hij zijn hand op haar schouder.

'*Spaer ty harn. An-saim cuil*,' sprak hij waarbij een lichtgroen licht de wonden bedekte om ze binnen enkele tellen weer te sluiten.

Aramis boog zich verder naar voren. Hij had de juffrouw dit eerder zien doen, maar toen had hij de betovering zelf niet kunnen zien zonder onbeleefd over te komen. Nu hij het goed kon zien, was hij helemaal verwonderd over hoe magie er uit zag.

In de eerste instantie leek het puur licht te zijn dat bovennatuurlijke eigenschappen bevatte, maar toen Aramis beter keek leek er toch een soort substantie achter te zitten. Als een soort bijna-transparante rook verzamelde het zich op de punten die geheeld moest worden en gleden daarna zachtjes van haar lichaam af.

'Is het lastig om dit te leren, meester Druïde?' vroeg Aramis. De jongeman haalde zijn schouders op.

'Het gaat wel als je bekend bent met de basis van de magie. Die beginselen beheersen is echter het moeilijkste van allemaal en het heeft mij maanden gekost voor ik de simpelste toverling kon gebruiken. Daarna ging het al snel een stuk makkelijker, mits je een beetje op je niveau blijft werken.'

'Op niveau, meester?' vroeg Aramis.

'Ja, vraag me niet precies hoe het zit. Een magiër heeft het me ooit uitgelegd, maar ben het alweer vergeten. Het was iets met je manapoel uitbreiden of zoiets. En gewoon veel oefenen,' zei de druïde.

Hij haalde haar hand van de juffrouws schouder om zich bezig te houden met zijn eigen been. Het bloed stroomde er inmiddels vrijelijk uit en het vlees was erg gevoelig geworden. De druïde bromde wat voor hij op zoek ging naar een reep stof om het te verbinden.

'Is ze in orde?' vroeg Aramis kijkend naar de elvenvrouw die nog niet bij bewustzijn was gekomen.

'Als we de tijd hebben, en die hebben we, kan je iemand beter een moment laten rusten na zo'n intense aanval. Anders moet jij haar maar naar mijn hut dragen. Wie weet hoe lang het duurt voor die ontsnapte aardman zijn vrienden waarschuwt,' zei de druïde.

Aramis knikte een keer kort. Zijn blik gleed naar de overleden aardman met de boog in zijn hand. Wellicht zou hij de tijd nuttiger kunnen besteden door een paar nieuwe pijlen aan zijn koker toe te voegen en de waardeloze uit te wisselen voor beteren.

Zou hij dan toch de hang gaan krijgen voor dit leven? Het zou in ieder geval snel weer ophouden als de juffrouw niet snel bij bewustzijn zou komen.