Błędny Rycerz

Syknęła z bólu, a jej knykcie zrobiły się całkiem białe, gdy zaciskała je kurczowo na krańcu łóżka. Ucichła nie chcąc pokazać mężczyźnie swojej bezsilności. Nie chciała, żeby myślał, że jest słaba. Spojrzała na niego wściekłym wzrokiem, jakby chciała go zabić samym spojrzeniem. Był ogromny. Jego jedno ramię było większe na szerokość, niż jej noga. Twarz wyglądała jak pospolitego łajdaka. Krzaczasta broda i średniej długości włosy związane w niewielki kucyk z tyłu głowy. Lekko przetłuszczone. Jednak to tatuaże sprawiały, że można było się go nieźle przestraszyć. Połowę jego twarzy zajmował rysunek kłębiących się, wijących węży. Nie był przystojny. Wielki nos odznaczał się na masywnej twarzy. Wyglądał, jakby kiedyś uprawiał boks i dostał zbyt wiele razy. Dziewczyna spróbowała się skupić na tym rysunku i nie myśleć o tym, co dzieje się z nią na dole. Znowu zacisnęła palce na skórzanej powierzchni łóżka i skrzywiła się lekko.

– Długo jeszcze? –  warknęła mu w twarz, a w pokój nagle zaległa się kojąca cisza

– Właśnie skończyłem – odłożył igłę i spojrzał na swoje dzieło. Ogromny smok pokrywał większą część jej uda. Uśmiechnął się, widząc swoje dzieł, co nie do końca pasowało do jego wyglądu. Z uśmiechem wyglądał jeszcze brzydziej. Dziewczyna wstała powoli i spojrzała w ogromne lustro, wiszące na ścianie. Kąciki jej ust mimowolnie lekko się podniosły. Ogniomiot Chiński. Piękny. Miała ochotę przejechać po nim palcem, ale wiedziała, że jeszcze jest zbyt wcześnie.

– Nieźle jak na Mugola

– Jak na kogo? – zdziwił się mężczyzna, pierwszy raz słysząc takie określenie. Dziewczyna tylko pokręciła głową i wyciągnęła z kieszeni odliczoną ilość banknotów. Położyła ją na ladzie i zsunęła sukienkę na swoje miejsce. Ruszyła do wyjścia.

– Hej, czekaj! Jeszcze trzeba… – już jej nie było. Mężczyzna pokręcił tylko głową i schował pieniądze.

\*\*\*

Nikt po nią nie przyszedł. Jak zwykle. Zapomnieli, albo uważali ją za wystarczająco samodzielną. Spojrzała w górę na padający deszcz, który zaczął moczyć jej skórę i włosy. Lubiła, gdy padało, teraz jednak nie chciała, żeby tatuaż całkowicie się zmoczył. Przynajmniej nie do czasu, gdy będzie w domu, gdzie będzie mogła go wyleczyć zaklęciami. Chociaż nie miała 17 lat, używała czarów, gdy była z rodziną. Ministerstwo i tak nie mogło wiedzieć, czy czar został rzucony przez nią, czy może kogoś z członków jej rodziny. Gdyby jednak wpadła, miała nadzieję, że wuj wybawi ją z opresji. Teraz jednak musiała poradzić sobie w całkiem nowym mieście. Nie miała jeszcze pomysłu, jak dostać się do domu. Ruszyła powoli w jedną z ciemnych uliczek i syknęła cicho, czując pieczenie, wydobywające się z jej uda. W takim tempie trafi do zamku może przed wschodem słońca. Spojrzała na zegarek i zmarszczyła brwi. Było dopiero przed dwudziestą. A gdyby tak? Nie. Nie mogła użyć czarów, a co dopiero się teleportować. Wpadła jednak na inny pomysł. Sięgnęła do kieszeni płaszcza i złapała za końcówkę różdżki. Obejrzała się dokładnie, czy nikt jej nie obserwuje i wyciągnęła ją powoli. Machnęła nią energicznie. Nic się nie stało. To musiały być chyba jakieś jaja. Ktoś ewidentnie chciał zrobić sobie z niej żarty. Zanim jednak zdążyła powiedzieć “jajo”, stanął przed nią z piskiem opon wielki, fioletowy autobus. Rozległo się ciche “puf” i pojazd się zatrzymał. Drzwi otworzyły się i wyszedł na schodek mały, szczurowaty mężczyzna. Splunął na ziemię, chociaż bynajmniej nie na widok dziewczyny.

– Witam w Błędnym Rycerzu, magicznym transporcie dla Czarodziejów i Czarownic. Ja nazywam się Stan Shunpike i… – spojrzał na dziewczynę, nie kończąc zdania i zagwizdał – A panienka taka sama w tym deszczu? – wsadził sobie między zęby wykałaczkę, jakby to miało sprawić, że stał się bardziej przystojny – Zapraszam, zapraszam – odsunął się, żeby mogła wejść do środka. Gdy przechodziła, wciągnął mocno powietrze, jakby wąchał jej perfumy. Rosalie przyspieszyła kroku i usiadła szybko na jednym z łóżek. Mężczyzna skrzyżował ramiona na piersi, patrząc na rudowłosą dziewczynę – A ty tak często chodzisz sama po Londynie? – zaczął mielić w ustach wykałaczkę. Robił nią okrężne ruchy językiem. Dziewczyna spojrzała na niego bez żadnego wyrazu, a on lekko się wzdrygnął. Jakby rozmawiał z trupem. Nagle przypomniał sobie o czymś i stuknął w przednią szybę tak głośno, że mężczyzna śpiący na kierownicy szybko się poderwał – Jedziemy Ernie! Jedziemy, jedziemy. A gdzie jedziemy? – spytał dziewczyny.

–  Zamek Ildraco. To jest…

– Ty nam nie mów, gdzie to jest – mężczyzna szturchnął Erniego, który właśnie ruszył z takim pędem, że wszystkie łóżka zaczęły latać na wszystkie storny. Dziewczyna chwyciła się mocno materaca – Ty… Serio tam mieszkasz? Ale jaja… Można powiedzieć smocze jaja. Pst… A to prawda, że… –  nie zdążył zadać pytania bo autobus właśnie ostro zahamował przed stojącym przed nim korkiem aut. Rosalie chwyciła z całej siły metalową rurę, żeby nie trzasnąć z całej siły twarzą w szybę. Autobus wraz z pasażerami zaczął się podnosić. Teraz  z autobusu wychodziły cienkie rurki, niczym kończyny Detektywa Gadżeta, zakończone kołami. Ernie nacisnął pedał gazu i ruszyli, lawirując nad samochodami. Koła sunące po jezdni slalomem pokonywały kolejne części korka, tak szybko, że dziewczynie zaczęło kręcić się w głowie – A to prawda, że w podziemiach trzymacie martwe smoki?  – kontynuował mężczyzna, a Rosalie prawie przewróciła oczami. Postanowiła jednak, że tym razem skorzysta z okazji i zagra z nim w grę.

– Prawda. Ale teraz są już wysuszone. Co roku jednak smoków ubywa.

– Ubywa? Ale jak to?  – odparł mężczyzna, robiąc wielkie oczy

– Co roku pijemy koktajl ze sproszkowanym smokiem. Dlatego moja rodzina potrafi przeżyć nawet tysiące lat  – Stan na te słowa przełknął głośno ślinę. Patrzył w poważne oczy dziewczyny, próbując chyba odgadnąć, ile tak naprawdę ma lat. Dziewczyna nagle z całkowicie poważne,j zaczęła się głośno śmiać – Przecież żartuję. Smoki nie mają takich mocy – nie myślała, że mężczyznę pracującego całe życie w autobusie będzie kiedykolwiek stać na sproszkowanego smoka, nie chciała jednak ryzykować. Znowu zrobiła poważną minę – Lubisz swoją pracę? Ponad dwadzieścia lat w jednym autobusie…

– A ty skąd wiesz ile ja lat pracuję, co? – mężczyzna znowu skrzyżował na piersi swoje ramiona i zmrużył na nią oczy, jakby zaczął się zastanawiać, czy nie czyta mu aby w myślach. Był pewny, że nigdy nie spotkał dziewczyny. Zapamiętałby. Rosalie bez cienia jakikolwiek emocji pokazała na mały artykuł z proroka codziennego, powieszony na jednej ze ścian autobusu. Stan spojrzał na niego i uśmiechnął się, widząc siebie odbierającego jakąś nagrodę.

– Ah… dwadzieścia lat mojej pracy… to były czasy… – zaczął jej opowiadać szczegóły z jego nudnego życia. Kogo on nie woził. Samego Harrego Pottera! Dla Rosalie ta podróż była najbardziej wyczerpującą i najdłuższą podróżą w historii jej życia. Chociaż trwała tylko 6 minut i 36 sekund, jadaczka mężczyzny się nie zamykała. Nie pomagało nawet to, gdy Rose nie odpowiadała na pytania. W końcu jednak fioletowy autobus wjechał z piskiem opon na most prowadzący do zamku. Zatrzymał się tuż przy wejściu, a Rosalie zaczęła wychodzić – Chwila, chwila! A gdzie zapłata?

– Ile płacę? – mruknęła i podała mu banknot, który chyba wystarczył bo wsunął go szybko w kieszeń spodni i pociągnął nosem. Wychylił się, żeby spojrzeć na zamek

– Można zwiedzać? – wyszedł z autobusu i zrobił parę kroków do przodu, ale zagrodziła mu drogę, przytykając różdżkę do jego gardła.

– Nie – powiedziała, klnąc pod nosem, że nie może używać czarów. Mężczyzna chyba się domyślił, skoro skorzystała z transportu publicznego, wyminął ją i ruszył w stronę budynku. Rosalie machnęła różdżką bez zastanowienia, a Stan zamienił się w małą świnkę. Ernie wrzasnął przeraźliwie i wtedy chyba pierwszy raz był widziany, opuszczający autobus. Złapał kolegę, wbiegł z powrotem do środka i odjechali, aż się kurzyło. Rosalie warknęła cicho pod nosem. Nie wiedziała, czy zaraz nie dostanie listu z Ministerstwa i przedwcześnie nie skończy swojej kariery w nowej szkole.