TBA - „To Będzie Anihilacja!”

*Na czarnym tle pojawia się czerwony antystresowy gniotek. Czyjaś ręka ściska go tak mocno, że maź zostaje rozpryskana po całym ekranie. Część z niej znika z widoku, pozostawiając napis "TBA".*

## Wyspa Wawanakwa

*W oddali widać Wyspę Wawanakwa. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby na środku nie stała fontanna z krwią... albo może po prostu woda była zabarwiona na brunatny kolor. Tuż obok fontanny przechadzały się dwie znajome twarze.*

**Ruth**: Więc co zaplanowałaś i dlaczego mnie tu przyprowadziłaś?

**Manson**: Nie mów, że ci się nie podobała wędrówka po Wawanakwie limuzyną, która miała praktycznie wszystko.

*Ruth wybałuszyła oczy.*

**Ruth**: Mogłabyś mi powiedzieć, skąd wytrzasnęłaś taką odjechaną furę?

**Manson**: Z internetu wytrzasnęłam. Nieważne. Fajnie, że dałaś milion.

**Ruth**: Nie przypominam sobie, abym go tobie dała.

**Manson**: *\*chrząknęła\** Powiedz, jak tam twój debiut w porównaniu do pozostałych?

**Ruth**: Nie wiem. Bardzo zabawnie. Myślałam, że odpadnę jako pierwsza, ale...

**Manson**: Dobrze, tyle wystarczy.

*Notuje coś w dzienniczku i chowa go do kieszeni. Po jej minie można stwierdzić, że planuje coś naprawdę widowiskowego.*

**Manson**: Kojarzysz może takiego gościa jak Don? Słyszałam, że Wariacki Wyścig dobiegł końca tydzień temu i pojawiły się plotki, według których stąd miał zacząć drugi sezon?

*Łypnęła okiem w stronę Ruth. Ta nie wiedziała, o co chodzi.*

**Ruth**: Słuchaj. Mogłabyś jasno? Nie do końca rozumiem, co masz na myśli.

**Manson**: Meh.

*Usiadła na trawie, wyjęła laptopa i otworzyła wyszukiwarkę.*

**Manson**: Może to nie będzie do końca wyspa Wawanakwa, jaką mogą sobie wyobrazić? Albo ten drugi sezon z Wyścigu?

**Ruth**: Dobra. Doczekam się wyjaśnień?

*Manson zmarszczyła brwi.*

**Manson**: Musisz być aż tak niecierpliwa? Daj czas, człowieku!

*Ruth usiadła obok Manson. Ta tylko zakryła laptopa.*

**Manson**: Ściśle tajne. Ja do twojego pamiętnika nie zaglądam.

**Ruth**: Nie piszę pamiętnika...

**Manson**: Mam to w głębokim poważaniu. Ważne, że to moja własność i żądam prywatności.

*Manson otworzyła jeszcze raz laptopa i klikała w różne przyciski.*

**Manson**: Mogę ci teraz wyjaśnić, o co chodzi. Za pomocą krótkiej prezentacji przedstawię ci, co mam zamiar zrobić.

## Prezentacja zawodników

*Obraz zostaje pocięty na pół, potem za pomocą strzały z łuku zostaje on "sklejony".*

*Pierwszy slajd przedstawia Czarodzieja i Wikinga oraz najlepsze ich fragmenty.*

**Manson**: Pierwsi zawodnicy byli największymi frajerami. Popieprzył im się świat wirtualny z rzeczywistością. Trudno.

*Obraz jest przewrócony na drugą stronę.*

**Manson**: Druga para to Gerry i Pete! Rywale na korcie, a teraz leniwe, parszywe dziadygi...

*Zmiana ujęcia w szesnastu szprychach.*

**Manson**: Prawdziwe "geniuszki", czyli Ellody i Mary. Obie potrafią odpowiedzieć na wiele pytań, jednak piętą achillesową dla tych idiotek był...

**Ellody**: *\*retrospekcja z RR01E04\** ...nasz plan!

*Manson zaśmiała się tak samo jak Mary w trakcie deportacji Mądral.*

**Manson**: Pora na jedną z moich ulubionych par. Fałszywie uczciwe Weganki, które pod pozorem miłości do zwierząt uwielbiają wpierdalać mięso jak dziwka kutasa.

*Pokazuje scenę, w której Weganki żrą jedzą mięso.*

**Manson**: Następni są Krytycy Modowi. Ten koleś jest pewnie gejem, a ona dominuje w ich pseudo-związku. Oprócz tego, że nienawidzą fioletowego koloru, są pierdolonymi zakupoholikami...

*Kolejna scena, w której Taylor próbuje oddychać.*

**Manson**: Tę to trzeba spalić na stosie. Współczuję jej matce, naprawdę. A ona to jest tandetną kreaturą.

*Pokazuje scenę, w której Taylor pokazuje, jak genialnie pływa.*

**Manson**: Siódma para? O jezu, daj mi podpalacz, duszę się! Te żałosne ofiary, Myszka i Jałmużna, czy oni proszą się w ten sposób o co...? O śmierć? O litość? \**poirytowanie*\* NIE WIEM!

*Parodiuje ich fragmenty.*

**Manson**: Ósma para to bez wątpienia dwaj "najlepsi" bracia, którzy ongiś byli wrogami... Chet i Lorenzo!

*Puszcza kawałek ich piosenki, rzuca telewizorem, ale telewizor pokazuje następną parę.*

**Manson**: PARARA PARARA BRZDĘK! Mówię o Rockowcach, którzy mieli tyle szans na zabłyśnięcie, ale przez tego gruba...

**Spud**: *\*retrospekcja\** TAXIIIIIIIIII!

**Manson**: *\*facepalm\** Proszę, nie mówmy o nim!

*Pokazuje ich ostatnie sceny.*

**Manson**: *\*grając na kawałku rozwalonej gitary, którą potem rzuciła za siebie\** Och, życie! Na prerii to pustka i wiatr! Tym razem mam zaszczyt namówić ojca - Conchitę Wurst i jego syna, który zrobi się dorosły. Dziesiąta para to bez wątpienia Dwayne x Junior!

*Ironicznie klaszcze.*

**Manson**: Najwięksi debile, jedenasta para, mówimy o sarkastycznym szkielecie i grubasie spod Biedronki!!! Który zajadał chipsy za 1.000.000*, bo myślał, że to Chipsy Fortuny.*

*Kolejna scena ukazuje, jak Goci tracą makijaż.*

**Manson**: Uwielbiam ich. Bez makijażu mają jeszcze lepszy charakter.

*Gdzieś w oddali słychać facepalm.*

**Manson**: Teraz Stephanie Ashe Nicolette Frangicappucino oraz jej chłopak Ryan. Kurczę, jak ja uwielbiam, gdy to dziewczyna rządzi w związku.

*Westchnęła.*

**Manson**: Pozostała piątka najbardziej intrygującej. Kalki przesłodzonych i miałkich postaci, Carrie i Devin. Byli nudni jak flaki z olejem z tą miłością. Niby mieli być ekologami czy coś w tym stylu...

*Patrzy na pozostałych.*

**Manson**: Siostrzyczki. Emma, czyli nowa Courtney, która cały czas poucza swoją siostrę, a w rzeczywistości to ta pouczana jest mądrzejsza od niej. Kitty natomiast jest uzależniona od telefonu i robienia selfie, i czasami potrafi pokazać pazurki.

*Ukazanie finałowej trójki Wariackiego Wyścigu.*

**Manson**: Naszymi ostatnimi zawodnikami byli Łyżwiarze Figurowi na lodzie i zgaduję, że dobrze robią lody na lodowisku, zwłaszcza ten blond Gayques. Oprócz tego Surferzy, przy których Lindsay inteligencją błyszczy jak słońce w zenicie oraz Kadetki, gdzie MacArthur była uciążliwą psycholką.

*Prezentacja znika. Ruth jest nią zażenowana.*

**Ruth**: Żenujący materiał. Oszczędź sobie tego wstydu i nic więcej mi nie mów.

*Manson puknęła ją w głowę.*

**Manson**: Masz tam zeptogram mózgu? Zaraz prawdziwa zabawa dopiero się rozpocznie!

*Ruth nie podobał się ten pomysł. Manson po chwili widzi, że przyjechał wielki jacht i się uśmiecha.*

**Manson**: Czy wszyscy są gotowi?

**Ruth**: Nie wiem, o co ci chodzi. Musisz mi teraz powiedzieć!

*Kopuła została otworzona. Wszyscy uczestnicy weszli do środka. Było słychać sporo głosów i nikt nie raczył przerwać sobie nawzajem. W sumie, parę osób próbowało przekrzyczeć siebie nawzajem, ale z marnym powodzeniem.*

## Przywitanie uczestników

**Manson**: *\*używa megafonu\** WIIIIIITAJCIE KOCHANI UCZESTNICY.

*Dźwięk z megafonu był tak głośny, że uczestnicy Wariackiego Wyścigu od razu zatknęli uszy.*

**Manson**: Co tam słychać? Mam nadzieję, że macie wielką ochotę na frajdę.

**Chet**: Na frajdę to zawsze!

**Lorenzo**: Racja, ziomy!

**Brody**: To mój tekst!

**Ellody**: Czy są tu wszyscy zawodnicy z Wariackiego Wyścigu?

**Rock**: A gdzie jest Don?

**Manson**: Don znajduje się… *\*podrapała się po brodzie\** …To znaczy oddał mi program.

*Wszyscy są zdziwieni i dziwnie spoglądają na Manson. Ta tylko posyła im wredny uśmieszek. Ruth dziwnie przygląda się dziewczynie oraz jej minom.*

**Ruth**: Ale my nie…

*Manson od razu odwróciła się do dziewczyny i pomachała jej. Ruth nie zrozumiała sygnałów. Po chwili rudowłosa dziewczyna złapała ją i posadziła na krześle.*

**Manson**: Spokojna wasza główka. Gdzieś po całej wyspie rozłożyłam setki wskazówek. To będzie taki krótki wyścig jako zlot uczestników Wariackiego Wyścigu. Myślę, że wam to będzie pasowało. Czy jesteście gotowi?

*Zanim uczestnicy zdążyli się przygotować do biegu, Manson wyjęła prawdziwy pistolet i strzeliła nim do góry.*

**Manson**: Nie bójcie się. Odkąd powstał Charismatic Survival, produkcja tnie koszty.

*Uczestnicy się rozbiegają po wyspie. Ruth marszczy brwi i żąda wyjaśnień.*

**Ruth**: Dobra, co to było?

*Manson podrapała się po głowie i uśmiechnęła podle w kierunku dziewczyny.*

**Manson**: A dowiesz się w swoim czasie, kochanieńka.

*Po tych słowach prawą ręką zaczęła z całej siły naparzać Ruth w głowę.*

**Manson**: Tutaj twoja kolarzówka nie musi się przejmować. Zaplanowałam odpowiedni program… *\*szeptem\** ...i odpowiednią zemstę na paru zawodnikach. *\*głośniej\** Nie ma nic lepszego, niż samowolka.

*Ruth podniosła rękę do góry. Dziecinne zachowanie nie spodobało się psychopatce.*

**Ruth**: Przepraszam, jest tu gdzieś Pokój Zwierzeń?

**Manson**: Jakby to powiedziała Heather na Wyspie, widząc zielony kostium Lindsay, już po nas…

**Ruth**: To był mój ulubiony odcinek.

*Manson tylko przewraca oczyma i nie ma ochoty na słuchanie swojej towarzyszki. W międzyczasie jej lewa kieszeń zdawała się chować jakiś pilot. Pokój Zwierzeń faktycznie się znajdował na tej wyspie, w końcu to ogarnięta Wawanakwa przywrócona do stanu użyteczności. Ku zdziwieniu Ruth i audiencji, da się słyszeć fajerwerki. Nagle Pokój Zwierzeń został wystrzelony w górę niczym z armaty i wylądował gdzieś na jakimś drzewie. Cała kabina spadła z niego i roztrzaskała się na dziewięćset kawałków, a w środku… z Pokoju Zwierzeń wylewała się woda i jednocześnie… krew. Po zniszczeniach było jasne, że ktoś spróbował załatwić swoje potrzeby w Pokoju Zwierzeń, a po nagłym odlocie już tego nie zrobił. Manson tylko się uśmiechnęła.*

**Manson**: Słyszałaś, jak ładnie jebło?

*Ruth stanęła niemal przerażona. Widać było po niej, że decybele wytwarzane przez dźwięk petard stanowią dla niej malutkie zagrożenie. Jej wrażliwość spowodowała, że Manson szybko ją złapała za rączkę i przeszła, aby zobaczyć, gdzie się tak dymiło. Już po kilkunastu minutach było wiadome, co zrobiła Manson. Wysadziła latrynę, jednocześnie zabijając człowieka, który tylko chciał wypróżnić się w spokoju.*

**Manson**: Oj, przykry widok.

*Ruth stanęła w osłupieniu i nie mogła wydusić z siebie ani słowa. Manson pomachała jej ręką przed twarzą.*

**Manson**: Ziemia do wyznawczyni roślinek. Kolesia już nie ma z nami.

*Ruth poleciała łza z oka. Widok dla niej był wystarczająco przerażający. Próbowała zamknąć oczy, ale przed oczami nadal miała nieżywego człowieka. Manson otarła jej łzę.*

**Manson**: Już, ładniutka. Sprawdźmy może, jak innym się powodzi.

## Poczynania zawodników

### Las

*Jest pewna rzecz, którą Manson odwzorowała doskonale. Są to Don-boxy (skrzynki), które “wypluwają” wskazówkę. Pierwsza na miejscu zdarzenia jest Josee.*

**Josee**: Tak! Wiedziałam, że znajdę się tu pierwsza!

*Tuż za nią znalazło się paru uczestników.*

**MacArthur**: Gratulacje. Właśnie powinnaś uświadomić sobie, że nikogo to nie obchodzi.

**Josee**: Dobra. A co ty taka cięta?

*Czyta wskazówkę.*

**Josee**: Wasze pierwsze zadanie będzie nawiązywało klasycznie do pierwszego sezonu. Musicie skoczyć z klifu i dopłynąć do wysepki. Tam znajdziecie kolejną wskazówkę.

*Josee zaczyna biec, tak samo jak paru zawodników za nią. Istotna rzecz wygląda tak, że po każdym naciśnięciu skrzynki Don zaczyna marnieć na wyglądzie. Po jedenastym zawodniku [Crimson & Ennui] skrzynka miała już nabite limo.*

**Emma**: O ile pamiętam, nigdy tak się nie działo poprzednio ze skrzynką. Kitty, jesteś?

*Jen i Tom stanęli blisko skrzynki.*

**Jen**: Ojej, Tom. Szkoda mi Dona w tej skrzynce.

**Tom**: A wiesz może, czy go znajdziemy?

**Jen**: Możliwe.

*Biegną dalej. Następni uczestnicy docierają do wskazówek.*

**Laurie**: Pamiętasz może jeszcze Wariacki Wyścig?

**Miles**: Tak. Brałyśmy udział jako Weganki.

**Laurie**: Wtedy mi tak odwaliło z tym mięsem, masakra.

*Miles postanowiła uspokoić swoją koleżankę i przy okazji postawić ją do pionu.*

**Miles**: Nie zadręczaj się tak tym, co było. Pamiętasz? Co było w Islandii, zostaje w Islandii.

**Laurie**: Ale…

*Miles spojrzała z wyrzutem na swoją partnerkę. Lorenzo i Chet tylko zaczęli się śmiać, i wzięli następną wskazówkę.*

**Lorenzo**: Ale super ten wyścig.

**Chet**: \**śmiechem*\* Hej, laski. Co takie smutne?

*Chet i Lorenzo postanowili, że pogadają trochę z wegankami. W sumie, typowo damsko-męskie sprawy. Wnikajmy dalej.*

**Chet**: Mówicie o tym, że raz zjadłyście mięso?

*Laurie była bliska płaczu. W jej głowie pojawiły się flashbacki, podczas których jadła mięso, “rzuciła klątwę” na Dwayne’a i jednocześnie zaatakowała Dona.*

**Laurie**: *\*smutne westchnięcie\** Tak.

**Miles**: *\*wzdycha\** Daj już spokój, Laurie.

**Laurie**: *\*flika\** Nie mogę…

*Chet i Lorenzo uśmiechnęli się do Laurie.*

**Chet**: Oj, daj spokój. To tylko żarcie. Lepsze to, niż ciągle walczyć ze swoim przyrodnim bratem.

*Zrobił kuksańca Lorenzo i obaj zaczęli się śmiać.*

**Lorenzo**: *\*wrzeszcząc\** No, dokładnie!

*Miles podeszła bliżej swojej towarzyszki z drużyny, żeby ją pocieszyć i skonfrontować po porażce z wyścigu.*

**Miles**: Spokojnie, Laurie. Każdy ma prawo do popełnienia błędu. Jestem pewna, że jak byłaś młodsza, również robiłaś identyczne odstępstwa.

**Laurie**: Może masz rację...

*Laurie spuściła głowę w dół. Miles nadal wspierała koleżankę.*

**Miles**: To może się pospieszymy?

*Tammy i Spud właśnie odebrali swoje wskazówki. Gdzieś w oddali słychać rozmowy Manson i Ruth.*

**Ruth**: Czy możesz mi z łaski swojej wyjaśnić, co tu się wyczynia?

**Manson**: Otóż…

*Słychać dźwięk spustu.*

**Manson**: Przegrałam poprzedni sezon z tobą, prawda?

*Ruth zdawała się być ogarniętą i inteligentną osobą, jednak strach zaczął ją paraliżować. Widząc, że Manson jest zdolna do wszystkiego, zrobiła dwa kroki do tyłu.*

**Ruth**: Zależy, co masz na myśli…

*Manson widziała w oczach Ruth obłęd. Postanowiła ją dalej straszyć.*

**Manson**: Wszystko w porządku, mała?

*Ruth wyraziła swój lęk w inny sposób. Kucnęła. Manson zbliżała się do niej coraz bardziej.*

**Ruth**: O co ci chodzi?

*Manson podle uśmiechnęła się w stronę dziewczyny. To całe przerażenie było na rękę Manson. Wyjęła ze swojej kieszeni pistolecik.*

**Manson**: Wiesz. To ja miałam wygrać ten program. Stworzyłam showmance doskonały, praktycznie każdy mógłby jeść mi z ręki. Ale to jeszcze nie jest pora na wyjaśnienie moich zamiarów. Na razie… cóż, dzięki za główną nagrodę.

*Ruth w przypływie szoku zaczęła szybko uciekać.*

**Manson**: Uciekają tak szybko… No chuj…

*Obok niej była szklana gablotka, z której wyjęła walizkę.*

**Manson**: NIE CHCESZ MILIONA?!

*Ruth odwróciła się prędko do Manson. Była zaskoczona, że to właśnie jej konkurentka trzymała nagrodę za charyzmatyczne przetrwanie. Koniec końców, to był odpowiedni moment. Nadszedł ten czas, kiedy Manson mogła zatriumfować i zrobiła to. Prędko wyjęła pistolet z kieszeni i strzeliła Ruth w czoło. Ta padła nieżywa na ziemię.*

**Manson**: Mamy drugi zgon sezonu. Każdy wie, że drugi zamordowany jest zawsze najciekawszy.

*Manson podeszła bliżej Ruth, odpięła jedną z części od jej ciasnych butów tak, aby stały się pantoflami i wbiła szpilę wprost w brzuch Ruth tak, aby ją “dobić”.*

**Manson**: Byłaś tu zbędnym balastem. A teraz, jeśli już zdychasz, to się dodatkowo wykrwawisz.

*Manson spojrzała przed siebie i zauważyła jakiś namiot.*

**Manson**: Ale jestem bystra. Dobra, to tutaj powinien być panel kontrolny. Za chwilę ogarnę parę rzeczy, żeby nikt mi nie zmarnował niespodzianki. Pora wyjaśnić prawdziwe zamiary…

*I w tym stylu weszła do namiotu, aby rozejrzeć się dokładnie po pomieszczeniu. Wyglądało jak doskonała siedziba cyberprzestępców, mnóstwo komputerów, różnych kapsułek, tło niczym z Matrixa, a za tym wszystkim stała Ruth, bo jej imię wygrawerowano na specjalnym komputerze Losedowsa 15. To tam Manson usiadła i zaczęła kontrolować całą sytuację.*

**Manson**: Szykuje się niezła zabawa. Oczywiście dla mnie. Trzeba wytępić jedno po drugim.

*Dostrzega Gerry’ego i Pete’a przy mocno skaleczonej skrzynce z Don Boxem. Gerry naciska jako ostatni skrzynkę i ta cała rozpada się na kilkadziesiąt części.*

**Gerry**: Widzisz, jak rozwaliłem tego lalusia?

**Pete**: Dokładnie, jest młodszy od nas, a rozpadł się tak szybko, jak nasza kariera!

*Gerry i Pete wybuchnęli śmiechem. Tuż obok nich zjawiła się Manson.*

**Manson**: Gerry, Pete - przybyliście tu jako ostatni.

**Pete**: I co z tego?

**Gerry**: Przecież to tylko jedna wska…

*Manson wzięła do ręki odłamek z rozwalonej skrzynki. Jednym, zamaszystym ruchem przedziurawiła gardła Tenisowych Rywali. Ci zaczęli krwawić, a ona tylko odeszła z podłym uśmiechem na twarzy.*

**Manson**: To na pewno przejdzie do historii. Dziadyg nie ma, a ja już powoli mogę wdrażać swój plan w życie. Za dużo ofiar, jak na dobry początek.

*Gerry i Pete wykrwawili już się ostatecznie, ich twarze pobladły z przerażenia, a Manson zadowolona wróciła do namiotu.*

**Manson**: Teraz tylko się upewnić, że nikt niczego nie “zgubił”, bo w przeciwnym razie każdy padnie w tym miejscu. Dwóch zdechło śmiercią z oczywistych przyczyn naturalną, a trzydziestka jeszcze do pomęczenia. Yikes, to będzie takie makabryczne… To… Będzie… ANIHILACJA!

*Jej oczy zaczęły się czerwienić jeszcze bardziej niż przedtem. W panelu kontrolnym znajdowało się parę przycisków, dzięki którym mogła na spokojnie manipulować całą wyspą. Cóż, Wawanakwa może została odbudowana, co nie zmienia jednak faktu, że ktoś mógł zacząć psuć to miejsce.*

### Klif

*Większość uczestników dotarła już na klif. Josee nadal prowadziła, tuż za nią na podium Ryan, Stephanie oraz MacArthur, czyli wszystko bez zmian.*

**Josee**: Ha ha, nadal prowadzę!

*Naciska skrzynkę i dostaje następną wskazówkę.*

**MacArthur**: To nie jest nawet wyścig, łyżwiaro.

**Josee**: Skąd wiesz? Słyszałam, że pierwsza osoba dostanie nagrodę, więc się lepiej ogarnij.

**MacArthur**: Już niedługo.

*Spycha Josee z pagórka, w międzyczasie Ryan i Stephanie czytają treść następnego polecenia.*

**Ryan**: Biegiem na plażę zbudować zamek z piasku?

**Stephanie**: Przypomina mi się Francja, gdzie razem budowaliśmy zamek.

*Ryan i Stephanie całują się. Po chwili Stephanie biegnie czym prędzej się da na plażę.*

*Crimson i Ennui stoją przy skrzynce.*

**Ennui**: Crimson, czy słońce nie podrażni nam skóry?

**Crimson**: W dzisiejszych czasach wszystko może być drażniące.

*Następni uczestnicy odbierają wskazówki.*

**Dwayne**: Orientujesz się może, którędy na plażę, Junior?

**Junior**: Niestety nie. Z jakiegoś powodu spróbowałem znaleźć poprzednie sezony Totalnej Porażki, ale dziwnym trafem dostępna jest tylko wyspa Pahkitew.

**Dwayne**: Może z powrotem przez las, synek?

**Junior**: Wydaje mi się, że to słaby pomysł.

*Ojciec z synem dostrzegają matkę z córką.*

**Taylor**: Mamo, tylko mi nie mów, że złapała cię kolka!

**Kelly**: Tak się zastanawiam… Czy przybycie na tę wyspę to dobry pomysł?

**Taylor**: Biorąc pod uwagę, że to tylko toksyczny syf i została raz zatopiona…

*Wypowiedź Taylor zszokowała Dwayne’a i Juniora.*

**Junior**: Zatopiona? Jak to się stało?

**Taylor**: Długa historia. Oglądało się te wszystkie sezony. Chciałabym jeszcze gdzieś wziąć udział po Wyścigu.

**Kelly**: Na razie to musimy poprawić relacje, Taylor.

**Taylor**: Ta, zacznijmy od twojej kondycji lepiej.

*Kelly zmarszczyła brwi. Obok niej był Dwayne.*

**Kelly**: O. “Witam” Pana.

**Dwayne**: Miło mi znów Panią widzieć.

**Kelly**: Z jednym możesz mieć rację, star…

*Taylor stała się niecierpliwa.*

**Taylor**: Idziemy już, mamo? Nie mam ochoty tu stać. Nogi mi wrosną w podłogę.

*Kelly zgrzytała zębami i poszła za córką.*

**Dwayne**: Zaczekajcie!

**Junior**: Możemy iść z wami?

**Taylor**: NIE!

**Kelly**: Taylor!

*Taylor tylko zmarkotniała.*

**Taylor**: Chodźcie…

*Cała czwórka udała się jeszcze raz do lasu. Tuż za nimi zjawiali się ostatni zawodnicy.*

**Jay**: Mickey, żyjesz?

*Tammy i Spud nerwowo biegli po wskazówkę, a Jay i Mickey byli świadkami tego, jak kolejna skrzynka umiera. Spanikowali rzucili się do ucieczki.*

### Las

*Uczestnicy Wariackiego Wyścigu musieli udać się tym razem na plażę, aby zacząć budować zamki z piasku. Część z nich wybrała prawidłową ścieżkę, bowiem plaża na wyspie była skierowana poprzez las. Osoby, które były tym razem na prowadzeniu, to Ryan i Stephanie.*

**Ryan**: Dobrze, że kazałaś nam zawrócić.

**Stephanie**: Mam mapę w mózgu, wiesz?

*Oboje uśmiechnęli się do siebie, jednak Ryan nagle zderzył się z drzewem, którego nie zauważył.*

**Stephanie**: Ryan, ty kaleko jedna!

**Ryan**: Ała… Moja głowa. Czy coś się stało?

*Przez przypadek staranował ich Jacques.*

**Jacques**: Oops. Nie przepraszam za to.

*Stephanie zaczęła zgrzytać zębami.*

**Stephanie**: Wstawaj, Ryan! Ogarnij się! Damy sobie radę i żadne z nas się nie podda! A przede wszystkim… *\*demoniczne spojrzenie\** Musimy zemścić się na Łyżwiarzach…

*Stephanie szarpnęła Ryana za rękę i zaczęła go wlec przez cały czas. Czy coś się w nim zmieniło od ostatniego czasu? Oprócz tego, że jest naturalny jak wszystkie inne pory roku, drzewa zaczęły tracić swój naturalny kolor. Można powiedzieć o początku jesieni. Część uczestników także wracała, ponieważ zorientowała się, że straciła prowadzenie.*

**Sanders**: Nie przypuszczałam, że to bieganie z powrotem może być czasami męczące.

**MacArthur**: Musisz sobie pewnego dnia wyrobić mięśnie, partnerko!

### Kryjówka Manson i Ruth

*Manson zaczęła kasłać w panelu kontrolnym.*

**Manson**: Nudniejszej rzeczy już w życiu nie widziałam… Ja pierdolę… Może jakieś malutkie gry poprawią w końcu te relacje i skończy się zażyła parodia Wariackiego Wyścigu? Chociaż… Zaraz…

*Spogląda na jednego ze stażystów.*

**Manson**: \*do siebie\* Nie mam tu żadnych ludzi, ale przynajmniej rodzice wysłali paru naiwnych nastolatków, którzy chcieliby zarobić przez wakacje. Logicznym będzie, że nikt oprócz mnie ma tego nie przeżyć. Chociaż do tej pory mogę trochę dodać zabawy.

*Dalej przegląda laptopa Ruth i nie widzi w nim nic ciekawego. Widzi tylko wiele przycisków.*

**Manson**: Czekaj, kochany.

*Odwraca się z uśmieszkiem do stażysty i szklanymi oczyma.*

**Manson**: Wiesz, gdzie tutaj jest plaża?

**Stażysta #1**: Nie. W zasadzie miałaś mnie oprowadzić po tej wyspie.

*Manson otworzyła usta ze zdziwienia. W jej głowie pojawił się kolejny szatański plan.*

**Manson**: Miałam cię oprowadzić po tej legendarnej Wawanakwie? Ależ oczywiście!

*Manson wyłączyła laptop Ruth i zdecydowała, że przejdzie się razem ze stażystą.*

### Zakątek lasu blisko jaskini

*Część zawodników obrała złą drogę i udała się w jaskinię koło lasu. Podobno tam nadal grasowało parę zwierzątek. Josee oczywiście jak zawsze uważała siebie za pierwszą, a paru uczestników stało tuż za nią.*

**Josee**: Czemu za mną łazicie?

*Próbowała złapać oddech.*

**Josee**: Cholera jasna. Przecież wszyscy wiedzą, że ja to wygram.

*Brody chciał pomóc koleżance.*

**Brody**: Może jest coś, w czym mógłbym ci pomóc, ziomalko?

*Josee zaczęła nerwowo odsuwać się w tył.*

**Josee**: Muszę…-

*Gdzieś obok Emma stanęła i była zirytowana całą sytuacją.*

**Emma**: Co z tego, że musisz być pierwsza?

*Chciała zacząc biec, ale Josee szarpnęła nią i obie zaczęły się przepychać.*

**Josee**: Nie zabierzesz mi nagrody sprzed nosa!

**Emma**: Och, doprawdy?

*Laurie, Miles, Devin, Carrie, Lorenzo i Chet również szli tą ścieżką.*

**Laurie**: Cały czas tak wszyscy idą za nami?

**Devin**: *\*sarkastycznie\** Nie. Ja tylko szukałem Carrie, aby jej powiedzieć, jak bardzo ją kocham.

*Laurie wskazuje Miles palcem na Cheta i Lorenzo.*

**Laurie**: *\*szeptem do Miles\** Miałam na myśli ich rzecz jasna. Czyżby mieli nas zamiar poderwać?

**Miles**: Kto wie, może pewnego dnia…

*Nagle z jaskini dobiegły jakieś ryki. Wszyscy stanęli nieruchomo.*

**Brody**: C-c-c-c-c-cooo… robimy?

**Josee**: Wpadłam na genialny pomysł.

*Pcha Emmę i robi dwa kroki do przodu.*

**Josee**: Weganki. Wy tam się znacie na zwierzętach. Powiedzcie nam, co powinniśmy zrobić, abym przeży… *\*chrząknęła\** ...to znaczy, abyśmy uszli z życiem?

**Laurie**: Ach, to bardzo proste. W przypadku niedźwiedzia należy przede wszystkim unikać kontaktu wzroko…

*Nagle z jaskinii wyłania się brunatny misio, z który od razu wywęszył Laurie. Od razu złapał jej szyję za zęby…*

**Laurie**: AAAAAAAAA!

*Laurie zaczęła przeraźliwie krzyczeć, co spowodowało, że wszyscy przebywający popadli w panikę i rozproszyli się, uciekając jak najprędzej przed niedźwiedziem. To nie powstrzymało zwierzęcia do rezygnacji ze swojej zdobyczy. Od razu zaczął miotać Laurie jak karuzelą, a pod koniec zaczął ją powoli rozszarpywać. Laurie krwawiła z każdą sekundą, a niedźwiadek kłami przebił jej szyję, aby oderwać głowę od ciała, powodując zgon dziewczyny na miejscu. Najbliżej stała przerażona Emma i zauważyła, że Laurie właśnie straciła zwierzę przez dzikie zwierzę. Dalej spanikowana stała za drzewem, mając nadzieję, że niedźwiedź nie zaatakuje i jej.*

**Emma**: Jak to w ogóle jest możliwe?! Jestem świadkiem śmierci zawodnika z tego samego sezonu?! O nie, muszę jakoś ostrzec Manson i jej o tym powiedzieć!

*Powoli i przeraźliwie opuszczała niebezpieczną strefę lasu. Miles tylko skryła się w krzakach i zaczęła płakać.*

**Miles**: Nie wierzę, Laurie.

*Miles zaczęła ocierać łzy z twarzy.*

**Miles**: Nie wierzę w to, że zwierzęta z Islandii postanowiły nas dopaść i odwdzięczyć się za naszą porażkę… *\*chlip\** ...Pomyśleć, że ledwo co przetrwałyśmy miesiąc na Wyspie Kanibali, a teraz tutaj zginiemy za naszą niepohamowaną żądzę wygranej.

*Dalej płacze.*

**Miles**: Hop, hop! Jest tam kto? Ktokolwiek?

*Spanikowała opuściła krzaki i podobnie jak Emma, kurczowo próbowała wrócić na szlak. Co z pozostałymi uczestnikami? Devin, Brody i Carrie wreszcie znaleźli prawidłową drogę.*

**Carrie**: *\*przerażona\** Tam jest ścieżka! Devin? Brody? Idziemy dalej?

**Brody**: Co, jeśli tu jest więcej niebezpiecznych zwierząt, ziomy?

**Devin**: Nigdy w życiu nie zbliżę się do niedźwiedzia brunatnego! Nawet w zoo!

*Brody, Carrie i Devin, doświadczeni poprzednią śmiercią Laurie, również szli niepewnymi krokami i po kilkudziesięciu metrach znowu popadli w panikę. Zauważyli na drodze upadłego Spuda, całego bladego, posiniaczonego i miał dwa lima pod oczyma.*

**Devin**: *\*złapał się za głowę\** O nie! Czy to jest jakiś las śmierci?

**Brody**: Strasznie szkoda mi tego ziomka! Może to dobrze, że Geoffa z nami nie ma!

*Devin postanowił, że podejdzie bliżej.*

**Brody**: Rany, co on robi?

**Carrie**: Ja mu ufam. Jest taki dzielny i przystojny.

*Devin podszedł bliżej Spuda, aby sprawdzić jego puls.*

**Devin**: Zła wiadomość. Niestety Spud nie żyje.

*Brody spuścił głowę w dół.*

**Devin**: I z tego, co widzę, musiało coś go porządnie użądlić. Nigdy nie było takich przypadków na wyspie.

*Brody nagle zaczął się śmiać, ale zrezygnował z tego, kiedy Przyjaciele dziwnie na niego spojrzeli.*

**Brody**: Zawiązujemy jakiś “sojusz”, to znaczy trzymamy się razem?

**Carrie**: Jasne. Czemu nie?

*Devin, Brody i Carrie opuszczają kamienistą ścieżkę.*

### Zbiornik błotny

*Kolejna ekscytująca część lasu. Możliwe, że część z zawodników już dawno znajduje się na plaży, jednak kamera ukazuje osoby, które wybrały złą ścieżkę.*

**Jen**: Pamiętam, że kiedyś sobie obiecałam wycieczkę po tej wyspie, ale w życiu nie chciałabym tego zobaczyć.

**Tom**: To błoto jest tak grząskie, że bałbym się o moje buty.

**Jen**: *\*markotniejąc\** Zawsze może być gorzej.

*Jen i Tom ostrożnie przechodzą po tym miejscu.*

**Tom**: Przypomina ci coś to miejsce?

**Jen**: Tak, tu przykładowo Harold widział balony Heather…

*Jen i Tom wybuchnęli śmiechem. Jen śmiała się tak dynamicznie, że prawie wleciała twarzą w błoto. Tom w porę zapobiegł jej wypadkowi.*

**Jen**: Mon Dieu… Dziękuję, Tom.

**Tom**: Dla ciebie wszystko, skarbie.

*Tom spojrzał z bardziej łaskawym wzrokiem na Jen. Zdziwiona spojrzała nieco na niego bardziej uroczym wzrokiem, cofnęła rękę i uśmiechnęła się tylko do niego.*

**Jen**: O co chodzi?

**Tom**: Wiesz, Jen? Pamiętasz może jeszcze naszą przygodę z Wariackim Wyścigiem?

**Jen**: Jasne, Tom! Pamiętam doskonale. Aż szkoda, że nas oszukali na te fezy…

*Tom był zmartwiony słowami dziewczyny.*

**Tom**: Moja łatwowierność nie zna granic. Jednak tym razem postarajmy się, żeby nas jak najwięcej ludzi zapamiętało. Nasz blog ostatnio… znaczy twój… przyciąga wielu nowych ludzi.

**Jen**: Mój?

*Spojrzała na nieco zmieszaną twarz Toma.*

**Jen**: *\*mruga do niego okiem\** Oboje go przecież założyliśmy, Tom.

**Tom**: Masz całkowitą rację!

*Dalej szli przez błoto.*

### Zbocze lasu

*Kelly, Taylor, Dwayne i Junior również poszli we własnym kierunku. Taylor cały czas była zirytowana obecnością innych osób niż ona i jej matka.*

**Taylor**: Mamo, dlaczego oni idą cały czas za nami? Jeśli myślisz, że w taki sposób kupisz mi przyjaciół, to się grubo mylisz!

*Kelly tylko niechętnie westchnęła i starała się udawać, że słowa córki ją bawią.*

**Kelly**: A nie lepiej, żebyśmy się trzymali razem?

*Taylor zmarszczyła brwi.*

**Taylor**: Mamo, narażasz mnie na dodatkowe zmarszczki! Nie chcę wyglądać jak jakaś stara, pomarszczona ropucha! Już oglądanie ciebie to dostateczne cierpienia!

*Kelly była zła na Taylor.*

**Kelly**: Absolutnie nie będę tolerowała takiego zachowania! Masz mnie w tej chwili przeprosić!

**Taylor**: Wiesz co? Nigdy w życiu. Dopóki mi nie zwrócisz kieszonkowego, do końca życia się do ciebie nie odezwę.

*W ten sposób Taylor szybko zboczyła ze ścieżki, zostawiając Kelly nieco przygnębioną. Dwayne od razu chciał pocieszyć kobietę.*

**Dwayne**: Nie przejmuj się. Wiesz, jakie są dzieci? Potrzebują czasami nieograniczonej wolności, ale koniec końców wracają do skrzydeł swoich rodziców.

**Junior**: Przy tobie to zawsze na siłę, tato.

**Dwayne**: Wiem, synek. Ale to dobrze, że mnie słuchasz.

*Pogłaskał Juniora po głowie. Kelly w tym czasie usiadła tylko na kamieniu.*

**Kelly**: Mam nadzieję, że tylko sobie nic nie zmieni.

*Taylor zaczęła biec powoli, ale już była coraz dalej od swojej matki. W trakcie “biegu” zderzyła się ze Stephanie i z Ryan’em.*

**Taylor**: ZJEŻDŻAĆ MI Z DROGI!

*Stephanie ostentacyjnie zerknęła na dziewczynę.*

**Stephanie**: Ty śmiesz podnosić głos na mnie? Nikt cię nie nauczył szacunku do starszych, małolato?

**Taylor**: Dobra, zamknij się i daj mi przejść.

*Stephanie zepchnęła Taylor ze swojej drogi.*

**Stephanie**: Idziemy, Ryan. Żadna rozpieszczona córeczka nie będzie do mnie tak mówić!

**Taylor**: A idź sobie, babochłopie!

*Stephanie mruknęła.*

**Stephanie**: Przekonaj mnie do tego, abym nie wyjebała tej lafiryndzie, bo się prosi o wpierdol.

**Taylor**: Pierdol się, psycholko!

**???**: Dobra, ja mam serdecznie dosyć tej kurewki, która myśli, że rządzi, bo ją rozpieścili rodzice.

*Tuż obok Taylor zjawił się ktoś z kijem baseballowym. Wymachiwał także przedmiotem przed jej twarzą.*

**Taylor**: Yyy… POMO…

*Nie zdążyła, ponieważ tajemniczy gość prędko jej przerwał. Nagle dynamicznym uderzeniem Taylor dostała kijem w nos, który doprowadził do jego złamania. Potem parę energicznych zamachów doprowadziło do całkowitego uszkodzenia ciała. Zamaskowana postać uderzała z całej siły w skronie. Pod koniec diagnoza była jasna. W wyniku krwotoku wewnętrznego od uderzenia Taylor została zabita kijem basebellowym, a jej ciało zostało niezwłocznie wywleczone.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Tajemniczą postacią okazała się być Manson. W kryjówce znajdował się także znudzony stażysta, który pragnął spaceru po wyspie. Manson położyła nieżyjącą Taylor tuż koło Gerry’ego i Pete’a.*

**Manson**: Musiałabym dokładnie zerknąć, ilu ludzi zdechło. \**demoniczny uśmiech*\* Przynajmniej nikt nie, co z Ruth.

*Po chwili odwróciła się i cienkim głosem zaczęła przemawiać do nastolatka.*

**Manson**: Chodź tu chłopczyku, którego imienia znam, zapraszam na podróż po wyspie!

*Uśmiechnięty stażysta, zainteresowany sekretami wyspy, poszedł za dziewczyną. Koniec końców ta go zwabiła do szczątków Pokoju Zwierzeń.*

**Manson**: To nasz pierwszy punkt na liście...

*Nastolatek był zaciekawiony zniszczeniem Pokoju Zwierzeń, ale jednocześnie widok martwych zwłok na ziemi, które rozprysnęły się po całym obszarze. Pobladł i przerażony zerknął na to, ile krwi poleciało z ciała po wybuchu. Manson prędko wyjęła sznur z cierni, prędko owinęła głowę liną i wyrwała ją po trzydziestu sekundach duszenia.*

**Manson**: ...i ostatni twój, który zobaczysz w swoim życiu, frajerze.

*Zadowolona pozostawiła ciało koło szczątków.*

**Manson**: Dobra, bo dopiero zdechły pewnie trzy osoby.

*Nagle usłyszała jakiś głośny alarm.*

**Manson**: Co to było?!

*Szybko wróciła do kryjówki, gdzie zauważyła trzydzieści dwie sylwetki postaci. Postacie Spuda, Laurie, Gerry’ego, Pete’a i Taylor zostały zamazane.*

**Manson**: A jednak do czegoś się przydałeś. Muszę cię jakoś włączyć. Tutaj przyda mi się paru stażystów, o ile nie zemdleli z powodu śmierci innych kretynów, którzy mi się nie przydadzą. Pewnie też się pałętają jak ci bezużyteczni strażnicy, bo Ruth im kazała.

*Niezadowolona opuściła znowu kryjówkę. Podczas jej nieobecności jedna z postaci właśnie się zamazała i była oznaczona czerwoną obramówką.*

### Polana

*Brody, Carrie i Devin wrócili na kolejną ścieżkę. Widać było po nich, że ulżyło im po ostatniej sytuacji i śmierci Laurie. Jednak czekał ich następny problem. Kiedy szli prosto, nagle usłyszeli dźwięk pistoletu. Po sekundzie szyja Carrie została przedziurawiona. Brody i Devin spojrzeli na siebie przerażeni.*

**Brody**: Jak to możliwe?

**Devin**: CAAARIEEE!!!

*Carrie padła nieprzytomna (i najprawdopodobniej martwa?) na ziemię. Devin zaczął szlochać z powodu śmierci swojej dziewczyny.*

**Brody**: Nawet nie wiesz, jak mi jest przykro, ziomek!

**Devin**: Nie twoja wina! *\*zaczyna płaczliwie wołać imię ukochanej\** CAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA…

**???**: Zamknij ryj!

*Zza drzewa wyłonił się myśliwy.*

**Myśliwy**: Polowałem na lisa, który pałętał się koło was. *\*warknął\** Nie widzieliście?

*Devin był załamany stanem Carrie.*

**Devin**: Nie możesz nam pomóc?

**Myśliwy**: Kto wie, może mogę?

*Myśliwy prędko pomógł chłopaków i starał się zaopatrzyć ranę Carrie. Jej zdjęcie znowu zaczęło wracać do normalności. Devin przerażony trzymał Carrie na rękach.*

**Devin**: Obiecuję, że zrobię wszystko, abyś to przeżyła!

**Brody**: To szlachetne, ziomek!

*Uronił łzę.*

### Wrzące jezioro

*Z jakiegoś powodu w lesie, dokładnie gdzieś koło polany, było tutaj wrzące jeziorko. Tylko jeden zawodnik było w stanie się tu znaleźć, co w sprzyjających okolicznościach nie było dobrym pomysłem.*

**Sanders**: To dziwne. O ile pamiętam z powtórek, to nigdy nie było żrące.

*Usiadła bliżej jeziorka, które zaczęło bulgotać.*

**Sanders**: To chyba nie jest za dobry znak.

*Tuż obok niej zjawiła się inna postać. Pewna mięsożerna weganka.*

**Miles**: Strasznie się boję tego miejsca… Mam nadzieję, że znajdę kogoś do pomocy. Najlepiej, żeby to była jakaś kadetka…

*Dziewczyna rozejrzała się dokładnie po lesie. Poza drzewami nie miała powodów do paniki. Cały czas się zastanawiała, czy droga, którą idzie, prowadzi ją daleko za siebie. Cień wydawał jej się dziwnie znajomy. Kiedy zerknęła na niego, obok niej pojawił się już drugi, który posturą zasłaniał całą Miles. Zaczął wiać silny wiatr. Nagle Miles poczuła na swojej głowie jakąś ciecz. Nerwowo odwróciła się za siebie, jednak nic nie wskazywało na wizytę niespodziewanego gościa. Możliwe, że konkretny cień to tylko jedno z kolosalnych drzew. Jednak ciecz zaczęła dalej kapać. Kiedy Miles zerknęła w drugą stronę, dostrzegła martwą wiewiórkę, która spadła z drzewa. Potem zdenerwowana łypnęła wzrokiem na górę, gdzie dostrzegła tylko strużkę krwi, która nagle kapnęła jej na prawy okular.*

*Przerażona tym odkryciem, Miles prędko rzuciła się do ucieczki przed siebie. Po omacku (najprawdopodobniej próbując zmyć krew z prawej części od okularów) biegła z truchtem. Nie zauważyła jednak, że gdzieś w pobliżu jest urwisko, z którego prędko zleciała. Na szczęście nie miało ono sporej różnicy poniżej poziomu morza, dlatego Miles zleciała tylko kilka metrów w dół, jakby ktoś przed nią miał wykopać dołek. Dziewczyna prędko wstała i zabrudzona w piachu biegła dalej. Widziała tylko przez lewe oko. Przymrużenie prawego z powodu widoku świeżej krwi nie czyniłoby wielkiej różnicy. Gdy tak biegła, nawet nie zauważyła, że ktoś wstał i zerkał na pewne żrące bajorko. Wyglądem przypominało krystalicznie źródlaną wodę. Oczywiście Miles, która miała rozmytą wizję nie zauważyła ukradkiem kadetki, która badała dziwny strumień.*

*Efektu końcowego można się już tylko domyślać. Miles, która biegła na pół oślepiona, staranowała Sanders, która zaliczyła upadek twarzą wprost do toksycznego jeziorka. Gdyby to było nic złego, Sanders od razu zaczęła wrzeszczeć, a woda bulgotać jeszcze bardziej. Sanders próbowała wstać, a Miles złapała ją za rękę.*

**Miles**: Przepraszam, nie zauważyłam ciebie!

*Miles na siłę próbowała wyciągnąć Sanders. Ponieważ czarnoskóra policjantka była drobna, wyciągnięcie jej nie zajęłoby dużo czasu. Jednak małe bajorko zdawało się wciągać dziewczynę, zwłaszcza jej górne części ciała. Woda gotowała się, bulgotała, wrzała. Minęła minuta i próba wyratowania dziewczyny zakończyła się sukcesem. Przynajmniej w teorii. Miles już mogła domyślać się, co miało miejsce. Woda, która zachowywała się nienaturalnie, niczym toksyczne odpady z czwartego sezonu, mogła być pozostałością po radioaktywnej mutacji. Nie zmieniało jednak faktu, że woda była żrąca i Sanders straciła całą twarz. Z jej górnej partii pozostały tylko chrząstki i całkowicie wypalona skóra.*

**Miles**: Cholera jasna…

*Przerażona zaczęła krzyczeć.*

**Miles**: NIECH MI KTOŚ POMOŻE!

*Jej krzyk był na tyle silny, że dał radę rozlec się w powietrzu. Akurat koło tego bajorka przechodzili Kelly, Junior i Dwayne.*

**Kelly**: I wtedy zdałam sobie sprawę, że Taylor dziesiąty raz uciekła z domu. Wezwanie do nas ośrodka pomocy społecznej to może jednak nie był najlepszy, bo Taylor ma trochę za usza…

**Miles**: *\*echo\** NIECH MI KTOŚ POMOŻE!

*Dwayne, Kelly i Junior otrząsnęli się.*

**Junior**: Czy wy też to słyszeliście?

**Dwayne**: Tak. Kelly, przepraszam, jeśli ta sytuacja się powtórzy, ale twoja córka ma poważny…

**Junior**: Nie, tato. Ktoś woła o pomoc!

**Kelly**: Tak, to akurat słyszałam. Chodźmy.

*Dwayne, Junior i Kelly ostrożnie zeszli z urwiska i od razu znaleźli się tuż przy jeziorku. Oczywiście widok martwej Sanders to pierwsza rzecz, na którą zwrócili uwagę. Zauważyli także potarganą Miles. Dwayne także zasłonił oczy Juniorowi.*

**Junior**: Tylko wiesz, że to widziałem. Prawda, tato?

*Dwayne poczuł się nieco skrępowany.*

**Dwayne**: Słuchaj, dziewczynko. Jak to się stało? Ktoś was napadł? Jakim cudem obie zostałyście tak poturbowane?

**Miles**: Ja… Ja…

*Poczęła się jąkać i płakać, co znacznie utrudniało jej mowę. Próbowała wydusić z siebie różne, przerywane dźwięki. Dwayne od razu podszedł do dziewczyny, a Kelly była przerażona zwłokami.*

**Kelly**: Nie wiedziałam, że ta wyspa potrafi być tak mordercza.

**Miles**: W...w...w…

**Dwayne**: Spokojnie.

*Wręcza zużytą chusteczkę Miles, która od razu wyciera sobie zakrwawione okulary.*

**Miles**: Dz...dz...dzięk..k..kkk…

*Miles nadal była roztrzęsiona po ostatnich wydarzeniach.*

### Plaża

*Część zawodników wreszcie znalazła się na plaży, gdzie spotkali tam dwóch innych stażystów.*

**Stażystka #1**: Super tutaj jest, co nie?

**Stażysta #2**: Można sobie wiele poprzypominać. Ta nostalgia kojarzy mi się jeszcze z czasami, gdzie Chris prowadził wszystkie sezony. Aż dziwne, że po wyspie Pahkitew już nie puszczają tak chętnie Chrisa w roli prowadzącego.

*Stażystka uśmiechnęła się do chłopaka. Można wywnioskować, że łączyła ich jakaś bliższa relacja.*

**Stażystka #1**: Słuchaj, sporo się zmieniło po tej wyspie Pahkitew?

**Stażysta #2**: Tak. Prowadzący się zmieniali. Zaczęła się rywalizacja o władzę w tym reality sho…

*Nagle dostrzegł większość osób na plaży i nieco się zmieszał.*

**Stażysta #2**: Aww, ojej, to już jesteście. Od jak długo?

**Josee**: Od jakichś pięciu minut. Chętnie posłuchałabym o dramie w Totalnej Porażce, ale jednocześnie chciałabym wygrać. Jakie jest nasze następne zadanie?

*Stażyści dziwnie się na siebie spojrzeli.*

**Stażysta #2**: *\*przewracając oczami\** No i skończyła się miła pogawędka...

*Zmrużył oczy.*

**Stażysta #2**: Chcecie zadanie? Mamy w kieszeni wskazówkę. Wystarczy tylko zbudować zamek z piasku.

*MacArthur podnosi rękę do góry.*

**MacArthur**: Z partnerem?

**Stażystka #1**: Więc chcecie pary?

*Uczestnicy, którzy przybyli na plażę, krzywo spojrzeli na MacArthur. Warto wspomnieć, że stażyści zadowoleni zerknęli na zawodników.*

**Stażystka #1**: Zabawimy się ich kosztem?

**Stażysta #2**: Oczywiście.

*Stażysta zwrócił się od razu w kierunku MacArthur i Josee.*

**Stażysta #2**: Utworzycie grupę numer jeden.

**MacArthur**/**Josee**: Ja z nią?

**Josee**: Ja na pewno nie będę współpracowała z tą chorą psychicznie kadetką!

*MacArthur rzuciła piachem w oczy Josee.*

**Josee**: *\*wściekła\** MOJE OCZY!!!

*Stażyści zaczęli się śmiać.*

**Stażystka #1**: To teraz… Stephanie, Ryan - byłam wielką fanką Wariackiego Wyścigu i uważam osobiście, że toxic love to najlepsze, co mogło się stać. Tworzycie drugi zespół.

*Stephanie walnęła z całej siły Ryana z pięści.*

**Stephanie**: TAAAAAAAAAAAAAAAAAAAK.

**Stażysta #2**: Ale dynamiczne pary.

*Stażyści dalej zastanawiają się, komu uprzykrzyć życie. Dziewczyna była ubrana cała na szaro (bluzka, wystający stanik, krótkie spodenki). Szatynka z kucykiem. Obok niej stał opalony stażysta z czarną czapką dokerką, oliwkową bokserką, krótkimi, odrywanymi szortami (tak krótkimi, że kawałek jego bielizny wystawał spod “spodenek”), długimi białymi skarpetkami do kolan i trampkami. Po jego rozmiarze pewnej części ciała dało się stwierdzić, że chłopak był wyjątkowo napalony.*

**Stażysta #2**: To jak, maleńka? Może trochę przerwy i gdzieś skoczymy?

*Stephanie chrząknęła.*

**Stephanie**: Gdzie niby skoczycie?

**Stażysta #2**: Do baru. Robić mi ten zamek z piasku, inaczej nie dam wam wskazówki.

*Stephanie przewróciła oczami.*

**Stephanie**: Bezczelny bęcwał…

*Zdenerwowana zaczęła budować. Podbiegły następne pary.*

**Crimson**: Patrz, Ennui. Nadal na podium.

**Ennui**: Nie powiem ci, jak bardzo mnie to nie interesuje.

**Crimson**: Najważniejsze… że gramy dalej.

**Stażystka #1**: Dobra, chuj. Miałam was dzielić, ale jesteście tak zjebani, że do siebie pasujecie...

**Crimson**/**Ennui**: *\*powoli mrużąc oczy\** Dziękuję...

*Stażystka tylko nerwowo założyła ręce.*

**Stażystka #1**: Tia.

*Wskazuje także na Kitty i Rocka.*

**Kitty**: Patrz, będziemy razem w parze.

**Rock**: Nie wiem, dlaczego mnie tutaj przyciągnęłaś.

**Kitty**: Wiesz, nie lubię spacerować sama po lesie. A tak poza tym, Emma mi się gdzieś zapodziała.

**Rock**: Mam to samo ze Spudem. Jego opóźniona reakcja może wiele tutaj napsuć.

*Kitty wydawała się być zaciekawiona słowami gitarzysty.*

**Kitty**: Gdybym mogła się dowiedzieć, o co chodzi z jego opóźnioną reakcją?

**Rock**: Znałem Spuda już od podstawówki. Pewnego dnia obok niego uderzył piorun, a że podobno dźwięk opóźnia się o trzy sekundy, to było dla niego tak traumatyczne przeżycie… że…

*Zaczął udawać odgłosy pioruna, następnie brzdękał na powietrznej gitarze.*

**Rock**: Widzisz, o czym mówię?

**Kitty**: Jasne. Najbardziej podobało mi się, jak udawałeś te dźwięki.

*Rock uśmiechnął się do Kitty. Kontynuował swoje akustyczne brzmienia, a Kitty wyciągnęła telefon, żeby zrobić zdjęcie. To nie umknęło uwadze pewnej stażystce, która wraz ze swoim kolegą oceniali prace.*

**Stażystka #1**: A co ten telefon robi w twoich rękach?

*Kitty tylko zafrasowała się.*

**Kitty**: Jeśli ci przeszkadza, to go odłożę.

*Kitty prędko schowała telefon do kieszeni. Stażystka tylko się zaśmiała.*

**Stażystka #1**: Daj spokój. To było tylko tak dla żartu. Nie obchodzi mnie szczerze, co tam posiadasz. Ważne, żebyś tylko niczego nie nagrywała.

*Podeszła bliżej do Kitty.*

**Stażystka #1**: \*szeptem do Kitty\* I żebyś uważała na prowadzącą. Jest trochę pierdzielnięta.

*Kitty kontynuowała rozmowę.*

**Kitty**: To znaczy?

*Stażystka chrząknęła i powtarzała swój wywód.*

**Stażystka #1**: \*szeptem do Kitty\* Powiem ci, że ta wyspa skrywa w sobie parę sekretów. Pewna gra pozorów. Mam nadzieję, że jesteś wystarczająco mądra, aby to odkręcić. Ja ci tylko mogę zdradzić, że ta cała prowadząca nie jest godna zaufania…

**Kitty**: Okej?

*Kitty nie zrozumiała intencji stażystki i dalej kontynuowała budowanie zamku oraz wspieranie Rock’owi.*

**Rock**: Co ci powiedziała?

**Kitty**: Nie wiem, ale to było dziwne. Słuchaj, może zrobimy ten zamek z piasku?

**Rock**: Niezły pomysł. Zagrać jakąś porządną nutę do budowania?

**Kitty**: Jak sobie chcesz.

*Rock i Kitty dalej tworzą różne arcydzieła z piasku. W międzyczasie nadchodzą następne pary.*

**Lorenzo**: Długo nam to zajęło, kurdę.

**Chet**: Mnie też się to nie podoba.

**Stażystka #1**: Dobra, skoro inni nie…

*Jacques nagle przybiegł i tradycyjnie krzyknął, jakby znowu za chwilę miał dojść.*

**Jacques**: Pająk mnie gonił!

*Josee dała upust swojej złości po tym, jak Jacques nie zjawił się tuż za nią.*

**Josee**: Jacques, pierdoło ty jedna! Przez ciebie muszę być z agresywną, tłustą…!

**MacArthur**: Nie-e! Nie podoba ci się nasz zamek?

**Josee**: *\*wybuchając śmiechem\** To chujostwo, na które kładziesz wodorosty?

*MacArthur i Josee mierzą się wzrokiem.*

**Stażystka #1**: Wiedziałam, że będziecie doskonałą parą w tym wyzwaniu.

**Josee**: *\*posyłając złośliwe spojrzenie stażystce\** Pierdol się.

*Stażystka była zirytowana bezczelnym zachowaniem Josee, dlatego podeszła do niej i dała jej porządnego plaskacza.*

**Stażystka #1**: Chyba pomyliły ci się osoby, koleżanko. Więcej szacunku do ekipy, bo inaczej zostaniesz zdyskwalifikowana.

*Zerka na Cheta i Lorenzo.*

**Stażystka #1**: Niech wam będzie. Jacques, poczekasz na swojego partnera.

*Jacques znowu jęknął, a Chet i Lorenzo zaczęli budować. Stażystka tylko pokazała Josee środkowego palca.*

**Stażystka #1**: Trzeba było nie robić z siebie najlepszej.

**Josee**: Spierdalaj.

*Stażystka chciała podejść jeszcze raz i ponownie dać jej w ryj, ale została powstrzymana przez kolegę stażystę.*

**Stażysta #2**: Daj spokój. Niech się powkurza. Przynajmniej wie, że to my tutaj rządzimy.

*Dostrzega Ellody i Mary.*

**Stażysta #2**: Czy można sobie wymarzyć coś jeszcze lepszego? Ellody, będzie z Jacques’em w parze, żeby nie narzekał.

**Mary**: A ja?

*Stażysta podszedł bliżej Mary i musnął ją w rękę.*

**Stażysta #2**: Poczekasz na swoją kolej. Taka ślicznotka jak ty nie musi się przejmować.

*Mary była pozytywnie zaskoczona zalotami uprzejmego stażysty.*

**Mary**: Naprawdę tak o nie sądzisz? Myślałam, że jestem dość ekscentryczna. *\*chrumknęła jak świnka\**

**Stażysta #2**: Nie dla mnie.

*Do plaży dociera Jay.*

**Stażysta #2**: Ojej, naprawdę?

*Stażystka dziwnie spojrzała na kolegę. Ten był wyraźnie zirytowany obecnością pechowego bliźniaka.*

**Stażysta #2**: Musisz… Poczekać na swoją kolej?

*Mary chrząknęła.*

**Mary**: Jeśli są dwie osoby, według procedur jestem w parze z Jay’em. Tak?

*Stażysta westchnął, a jego towarzyszka uśmiechnęła się, domyślając się planu chłopaka. Nagle dobiegł Mickey cały zdyszany. To wystarczyło, aby ulżyć napalonemu stażyście.*

**Stażysta #2**: Phew. Jay, Mickey - jesteście w parze.

*Westchnął z ulgą. Bliźniacy od “przeciwności losu” od razu wzięli się za budowanie. Stażysta korzystał z wolnych sił na romans z Mary. Biedna nie znała dość dobrze chłopaka. Stażystka zerkała na zawodników, aż tu nagle ktoś ją zaskoczył.*

**Stephanie**: Skończyliśmy!

*Przedstawiła jej własną podobiznę.*

**Stażystka #1**: Podoba mi się. Jest wyjątkowo subtelne.

*MacArthur i Josee były zaskoczone werdyktem.*

**Josee**: Co? Jak mogłyście to skończyć szybciej od nas?

**Kitty**: Yyy, współpraca?

*Josee zburzyła swój zamek.*

**MacArthur**: Popierdoliło cię, łyżwiaro?!

**Josee**: Spierdalaj! Ja tu robiłam wszystko, a ty zrobiłaś maksymalnie… o!

*Pokazała jej środkowego palca. To był kolejny pretekst do tego, aby MacArthur i Josee zaczęły na siebie syczeć. Stażystka tylko się zaśmiała z ich nieporadności. Każdy konflikt dziewczyn prowadził do tego, że obie były wściekłe na wyniki zadania. W międzyczasie kolejne pary też kończyły i zostały poddane (obiektywnej?) ocenie przez stażystów. Stażysta spoglądał na zamek. Był on cały czarny, a Crimson miała przy sobie farby. Po dotknięciu go stażysta dmuchał w palec.*

**Stażysta #2**: Shit totalny. Po co wstawiałaś tu jakąś czarną maź?

**Crimson**: Już mówię. *\*mruży oczyma\** Bez czerni niczego nie robię.

**Stażysta #2**: *\*prycha na zamek\** To się rozpuszcza jak mózg dziesięciolatka karmiony przez media społecznościowe. Słuchajcie, ja nie chcę jakichś renesansowych rewelacji, że pomalujecie mi piasek na czarno.

*Zaczyna szydzić z Gotów.*

**Stażysta #2**: Patrzcie! Czarny piasek! Czy mogę potraktować jako gówno?!

**Mary**: W zasadzie czerń wyszczupla…

*Stażysta od razu zmienił swoje zdanie, słysząc opinię Mary.*

**Stażysta #2**: Pragnę zauważyć, że czerń jako kolor wygląda bardzo imponująco. Tylko uważam, że powinniście jeszcze szczegółowo dopracować pewne detale.

*Goci tylko zmrużyli oczy.*

**Stażysta #2**: Wypowiedzcie się coś. Kurwa, ludzie. Zastygliście jak ten piach?

**Mary**: Raczej przepadliście jak kamień w wodę.

*Stażysta tylko cały czas kiwa głową na słowa swojej “zwierzyny”. Crimson i Ennui dalej stoją sztywno.*

**Stażysta #2**: Dobrze. Wasza postawa mi się podoba. Wyjebane na cały świat.

*Wręcza im wskazówkę, tak samo stażystka Stephanie i Ryan’owi.*

**MacArthur**: Widzisz, co najlepszego odjebałaś?

**Josee**: Zamknij się i zrób ze mną ten zamek!

**MacArthur**: Przecież to robimy od dłuższego czasu! Było blisko, ale go zepsułaś!

*Stażysta tylko strzela facepalma. Stażystka podchodzi do Cheta i Lorenzo.*

**Stażystka #1**: Nie.

*Stażysta stanął tuż obok dziewczyny, aby razem z nią popatrzeć na zamek.*

**Stażysta #2**: Czemu nie?

**Stażystka #1**: Ponieważ… A nie pominąłeś czasem kogoś?

*Kitty i Rock podnoszą rękę do góry.*

**Kitty**: Jeszcze nie skończyliśmy!

*Stażyści westchnęli niechętnie.*

**Stażysta #2**: A długo macie jeszcze zamiar to budować? Bo nam nie jest na rękę niańczenie was.

**Ellody**: To nie można sobie odpuścić tego wyzwania?

**Stażysta #2**: I co wtedy powiem Manson? “Przepraszam, była burza piaskowa”?

**MacArthur**: Każdy sposób jest dobry.

*Josee zaśmiała się ze słów koleżanki. Stażysta, zdziwiony takim postępem, tylko westchnął.*

**Stażysta #2**: Dobra, zróbcie już byle gówno.

*Podszedł bliżej Mary.*

**Stażysta #2**: Ale ty musisz zostać. Nie masz żadnego partnera…

*Stażystka strzeliła facepalma.*

**Stażystka #1**: To się nie skończy za dobrze.

*Stażyści spoglądali na prace pozostałych. Wreszcie zaczęły dołączać przedostatnie osoby. Emma, Jen, Tom i Tammy.*

**Stażystka #1**: Co tak długo?!

**Jen**: Prawie ugrzęźliśmy w błocie!

**Stażystka #1**: Błoto dobrze działa na skórę!

*Jen spojrzała zdziwiona na stażystkę.*

**Jen**: Nie wiedziałam, że jesteś za tym, aby nosić ubrania ze zwierzęcej skóry.

**Stażystka #1**: Pytałam cię o zdanie, mądralo?

*Komentarz odnośnie ubioru stażystki nie spodobał się samej pracującej, dlatego od razu postanowiła ją ukarać. Udając fałszywą tonację żalu w głosie, postanowiła zagrać na uczuciach blogerów.*

**Stażystka #1**: Pomyśleć, że byliście moją ulubioną drużyną w Wariackim Wyścigu. Wasz oryginalny styl, niepowtarzalne kwestie odnośnie ubioru, zdecydowanie szanowałam was za gust. Jednak obraziliście mój ubiór i za to dostaniecie karę. Nie będziecie pracować razem.

*Wieść o tym tylko bardziej zachęcała Blogerów do działania. Zadowoleni spojrzeli na siebie i z okrzykami radości nie mogli się doczekać wyzwania z budowaniem zamków.*

**Tom**: To z kim będziemy pracować?

**Jen**: Właśnie. Aż się nie mogę doczekać, aby pokazać swoje zdolności do tworzenia.

*Stażystka tylko machnęła ręką. Niezadowolona nie akceptowała ich zadowolenia, jednak nie miała innego wyjścia.*

**Stażystka #1**: Tom będzie pracował z tym gruźlikiem, a panna pyskata z wikingiem.

**Josee**: Która panna pyskata? Ty?

*Wszystkim spodobała się reakcja stażystki na słowa łyżwiarki. Jej mina była bezcenna. Od razu wzięła się do roboty.*

**Stażystka #1**: Dobra. Próbuję być dla was miła, ale tego nie doceniacie.

*Uczestnicy poprzedniego sezonu dziwnie spoglądali na pracującą w ekipie. Wydawała się obłąkana i gadała bez sensu.*

**Stażystka #1**: Nieważne.

*Wskazała ręką na Jen i Tammy, które miały tworzyć kolejny zespół, podobnie jak połączyła Toma z Jay’em. Zapowiadała się niezła zabawa. Spojrzała także dziwnie na Emmę, ponieważ jej partnerka została zagarnięta przez innego kolegę. Stephanie podniosła rękę do góry, chcąc zadać istotne pytanie w sprawie gry.*

**Stephanie**: Przepraszam! Rozumiem, że jeśli mamy już te punkty pozytywne, dostaniemy wskazówkę?

*Stażystka głupio zaśmiała się pod nosem. Zdała sobie sprawę, że szarmanckie zaloty stażysty z Mary utrudniają jej przeprowadzenie rozgrywki.*

**Stażystka #1**: Przepraszam na sekundę.

### Kryjówka Manson i Ruth

*Manson zaczęła czytać instrukcję obsługi komputera. Widać było po niej, że nie ma absolutnie zielonego pojęcia, jak obchodzić się z tym urządzeniem. Walnęła także z całej siły w myszkę, aż tu nagle komputer domyślnie się uruchomił, a na jego ekranie pojawiła się pomarańczowa zdziwiona mina.*

**Komputer**: \*donośnym głosem\* Co ty tutaj robisz?!

*Przerażona Manson prędko zwiała, obawiając się potężnej maszyny. Ta tylko jednak włączyła tylko przerażający dźwięk śmiechu puszczony w pętli.*

**Manson**: Ty sterujesz się samoistnie?

**Komputer**: Nie mam do ciebie zaufania, jak więc inaczej mogę, moja droga?

*Komputer miał włączony tryb “cwaniak.exe”. Niezadowolona z tego powodu i poirytowana prowadząca podeszła bliżej, ale nagle usłyszała głośny error.*

**Komputer**: Proszę podać hasło, aby kontynuować korzystanie.

**Manson**: Ha ha, tu cię mam!

*Manson zadowolona usiadła, aby kliknąć na podpowiedź, jednak ku jej zdziwieniu została automatycznie porażona prądem. Niezwykła moc 220V robi swoje, ponieważ cała ręka Manson zaczęła piec. Zajrzała tylko na podpowiedź “Kto jest moim właścicielem?”.*

**Manson**: Skąd mam wiedzieć, przez kogo zostałeś zarejestrowany?

**Komputer**: Podpowiedź druga: Użyj trzeciej.

**Manson**: CO KURWA…

*Komputer użył tylko głośnego tiltu. Dźwięk miał tak donośne decybele, że wszystko w kryjówce ruszyło się na chwilę z miejsca, wywołując małe trzęsienie ziemi. Odczuli to wszyscy uczestnicy, których zamki z piasku (przynajmniej częściowo) się rozwaliły.*

### Plaża

**Stephanie**: NIEEEEEEEEEEE…!

**Ryan**: Spokojnie, Steph, pewnie stażystka na to zwróci uwagę.

*Stażystka tylko zadowolona podchodzi, aby zrobić wszystkim na złość. Była to jej zemsta za poprzednie traktowanie dziewczyny jak pochodnię.*

**Stażystka #1**: Dobrze, kochani. Budujemy jeszcze raz!

*Wszyscy zmierzyli stażystkę wzrokiem. Ta jednak tylko pomachała im wskazówkami przed oczami. To spowodowało, że Stephanie rzuciła się po prostu na biedną dziewczynę, wyrywając jej z rąk dwie wskazówki.*

**Stephanie**: Idziemy, Ryan!

*Ryan zauważył furię w oczach stażystki. Prędko pobiegł za dziewczyną, a rozwścieczona dziewczyna rzucała piaskiem, gdziekolwiek popadnie, niszcząc doszczętnie pozostałe konstrukcje.*

**Josee**: Czekajcie, ja to zrobię lepiej!

*Josee zdecydowała, że nie będzie już dalej budować zamku, który był prawie ukończony. Można też stwierdzić, że powoli jej relacje z nadpobudliwą kadetką trochę się ochłodziły. Josee, podobnie jak Stephanie, miała tendencję do agresywnych skłonności, więc tym razem również nie mogło być inaczej. Josee wszystko doskonale zaplanowała, więc figurowe umiejętności pozwoliły jej na triumf nad przeciwniczką. Stażystka została rzucona w piach, po czym oberwała sporo razy z liścia od Josee i na końcu zaliczyła solidną glebę, w której jej cała twarz była pod piachem.*

**Josee**: I do piachu z takimi jebanymi szmatami! Wskazówka!

*Wyrwała dwie wskazówki.*

**Josee**: Masz. Ja już nie mam ochoty się paprać w tym gównie.

**MacArthur**: Ja tak samo. Współpraca z tobą to było piekło.

*Nagle za Josee pojawiło się ogniste tło.*

**Josee**: Mam o tobie takie samo zdanie, pani dziwna kadetko.

*Josee i MacArthur zaczęły biec za Randkowiczami.*

**Mary**: Czy oni wiedzą, że żadne z nich nie przeczytało wskazówkami?

*Stażysta był cały czas koło Mary i się opalał w “blasku jej piękna”.*

**Stażysta #2**: Ale z ciebie mądra główka, ślicznotko moja.

*Stażystka prędko podniosła się z ziemi i cała krwawiła. Część zawodników zdecydowała się na ucieczkę. Pozostali tylko Emma, Crimson, Ennui, Chet, Mary, Tom i Ellody.*

**Tom**: Nie wygląda to aż tak źle. Może przynieść ci chusteczkę?

*Stażystka tylko go spoliczkowała.*

**Stażystka #1**: Spierdalaj. Nie potrzebuję przebaczenia.

*Dała jasno do zrozumienia, że popełniła sporo błędów i poszła szybko do wody, aby przemyć twarz. Wyglądała już znacznie lepiej, co nie zmienia faktu, że co jakiś czas krwawiła. Przynajmniej woda była czysta i nikt tam nie mącił. Zirytowana podeszła bliżej wszystkich i rzuciła wskazówkami jak szalona.*

**Stażystka #1**: Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy! To jest bowiem z pizdy mojej, która boli, bo jakaś psychopatka mnie tak urządziła! Przekażcie Josee, że ją zapierdolę, jak tu jeszcze się pojawi. Szmata niedoruchana marząca o złocie!

*Nieco zdziwieni uczestnicy podeszli po wskazówki.*

**Emma**: *\*czyta\** Udajcie się na złomowisko. Tam powinno być wasze kolejne spotkanie z prowadzącą. *\*chowa wskazówkę do kieszeni\** No dobra.

*Pozostali uczestnicy biegną. Na plaży pozostali tylko stażyści i Mary bajerowana przez chłopaka. W międzyczasie dołączają także Dwayne, Junior, Kelly i Miles. Zdziwieni spostrzegli, że nikogo już tutaj nie ma, oprócz jednej osoby z uczestników.*

**Kelly**: Gdzie się podziali wszyscy?

**Stażystka #1**: WYPIERDALAAAAAĆ!!!

*Zaczęła wrzeszczeć i wskazała im drogę powrotną. Dwayne, który był świadkiem, jak Junior usłyszał dość wulgarne słowo, postanowił skonfrontować się z dziewczyną.*

**Dwayne**: Wie może Pani, którego Pani użyła słowa?

**Stażystka #1**: Mam to w dupie. Mogę zrobić to jeszcze raz.

*Zepchnęła ze swojej drogi ojczulka i podeszła bliżej Juniora.*

**Stażystka #1**: Zajebiste show. Co nie, młody?

**Junior**: Eee, mam pytanie. Czemu krwawisz?

*Pomimo tego, że stażystka obmyła twarz, nadal pozostały ślady krwi i świeże skrzepnięcia po zaatakowaniu przez jedną z uczestniczek. Kelly postanowiła, że wesprze Dwayne’a i zdzieliła torebką stażystkę.*

**Kelly**: Możemy już iść.

*Dwayne potknął się przez przypadek o stażystkę, a ta już leżała nieruchomo.*

**Stażystka #1**: *\*z powodu bólu było ją stać tylko na drętwe wystawienie środkowego palca\** Idźcie sobie…

*Cała czwórka opuszcza plażę. Stażysta podchodzi do koleżanki.*

**Stażysta #2**: Czasem trzeba uważać na to, co się mówi. Inaczej taka szmata cię pobije. Najlepiej ją obgadywać za plecami.

*Za plecami kryła się także Mary, która pogładziła chłopaka po policzku.*

**Mary**: Przyznaję, że to był bardzo impresywny pomysł. Wygląda na to, że wygrałeś nasz zakład w bardzo rzetelny sposób.

**Stażysta #2**: *\*romantyczny pomruk\** Się wie.

*Podniecony zaczął ruszać klatką piersiową, złapał Mary za rękę i poszli gdzieś. Stażystka leżała tylko pokonana na ziemi.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Manson nadal męczyła się z komputerem. Jej perypetie nie dobiegały końca. Przede wszystkim problem polegał na tym, że nadal nie skorzystała z drugiej podpowiedzi.*

**Manson**: Proszę cię, weź mi wreszcie coś podpowiedź!

*Komputer od razu wyłączył hasło, jednak to było kolejne sprytne zagranie z jego strony. Manson prędko podeszła, aby wbić prawidłową odpowiedź, jednak tym razem przed jej oczami znowu pojawiło się wpisanie hasła, aby uzyskać dostęp. Uśmiechnęła się podle i zniechęcona dalszymi zagrywkami jebnęła z całej siły w monitor pięścią, rozwalając go, tym samym znowu została rażona prądem i spadła z fotela.*

**Manson**: Czy… co się ze mną dzieje?

*Manson prędko czołgała się w stronę lustra i zauważyła, że jest cała sfajczona.*

**Manson**: Moja piękna twarz! Mój makijaż!

*Manson niby była piękna, ale faktycznie wstrząs elektryczny był tak silny, że był w stanie pozbyć się całkowicie makijażu nałożonego przez dziewczynę. Była ona teraz wyjątkowo szpetna i zaczęła krwawić od środka.*

**Manson**: Chuj ci w dupę, komputerku. Albo jak to się mówi. Bluescreen ci na twarz.

*Prędko wyjęła młot i waliła z niego tak długo, aż się nie rozpadł na kawałki.*

**Manson**: Życzę ci długiej śmierci.

*Posłała mu buziaka i na chwilę opuściła kryjówkę, aby znowu nałożyć makijaż. W tym czasie niedaleko kryjówki przechadzali się stażysta z Mary, który trzymał cały czas ją za rękę.*

**Stażysta #2**: A tutaj spędzam całe wakacje. *\*szeptem, do siebie\** W rzeczywistości to jest po prostu durny namiocik Manson, ale nazmyślam trochę, aby sobie dłużej korzystać z tej rozkoszy. Chociaż… Mogłem też wziąć inną. Mam chujowy gust, co nie zmienia faktu, że to mój chuj ma się nacieszyć… Popukam sobie inne seksowne laski w innych zadaniach. Najpierw mała rozgrzewka.

*Stażysta i Mary weszli do środka. Chłopak dostrzegł od razu rozwalony komputer i miał wkurw na twarzy.*

**Stażysta #2**: Zajebiście. Rozwaliła go całego…

**Mary**: O nie. Wiesz, jak go naprawić?

*Stażysta poczuł, że pewne pragnienie kusi go coraz bardziej, więc postanowił zaimponować mądrali.*

**Stażysta #2**: *\*do siebie\** Może to będzie tak, że na zewnątrz brzydka, ale w środku drzemie w niej instynkt predatora, tak jak Velma na niektórych moich obrazach. Mała metamorfoza nigdy nikomu nie zaszkodziła, a jej nos jak u Pinokia można później zreperować. Sam mam pedalskie włosy i może się owalę na łyso, aby bardziej podniecać suczki.

*Stażysta niezadowolony z powagi sytuacji i tego, że jego ulubione urządzenie zostało zniszczone, postanowił przejść się po okolicy. Dostrzegł tylko nieopodal pokaleczoną Ruth, która czołgała się w stronę kryjówki.*

**Ruth**: Hej… Widziałeś Manson?

**Stażysta #2**: Nie. A tobie co się stało? Koń cię poharatał?

**Ruth**: *\*pluje krwią\** Nie znoszę koni. Ale to nie jest największy problem.

**Stażysta #2**: Twój komputerek został zniszczony.

*Ruth kurczowo trzyma się pilota. Nagle jedna ze ścian kryjówki się otwiera, a tam przed nimi nowy komputer.*

**Ruth**: Mam takich ze sto. Sama je projektuję.

**Stażysta #2**: Robisz komputery? Super!

**Mary**: Hej!

*Mądrala wyszła z kryjówki, aby powiedzieć o nowym odkryciu.*

**Mary**: Słuchajcie!

*Ruth i stażysta prędko odwrócili się w kierunku dziewczyny. Gdy weszli do środka, zauważyli tylko nowy komputer.*

**Ruth**: Jak mówiłam… Dzięki, że mnie zaniosłeś…

*Stażysta puścił dziewczynę.*

**Stażysta #2**: Dobra, jesteś wdzięczna i tym podobne… Mogłabyś sobie iść?

**Ruth**: Zaczekaj, muszę odegrać się na pewnej osobie.

*Ruth postanowiła, że znajdzie sobie odpowiednią kryjówkę w kryjówce tak, aby móc obserwować następne poczynania prowadzącej. Pomimo jej rozległych obrażeń nie były one wystarczająco śmiertelne. Ruth zwijała się z bólu, ale nadal była w stanie funkcjonować. Mimo kontuzji schowała się w łóżku.*

**Ruth**: *\*stłumionym głosem\** Nie będę wam przeszkadzać? *\*próbuje powstrzymać się od śmiechu\**

**Stażysta #2**: Trzeba pozbyć się jeszcze jednej rzeczy.

**Mary**: Komputer naprawiony. Jestem z ciebie dumna.

*Wziął zmiotkę i sprzątnął wszystkie zniszczone szczątki poprzedniego przedmiotu. Od razu wrzucił to do śmieci, a Mary zadowolona wskoczyła na łóżko. Nie wiem, dlaczego znajdowało swoje miejsce w kryjówce, ale na ten temat nie będziemy dyskutować.*

**Stażysta #2**: Czyżbym spełnił wszystkie twoje zachcianki?

**Mary**: Raczej tak.

*Stażysta zadowolony uśmiechnął się w stronę i chwycił za bokserkę.*

**Stażysta #2**: Wiem, że zazwyczaj w takich scenach to dziewczyny są gotowe pierwsze, ale pozwól trochę na bardziej alternatywne rozwiązania.

**Mary**: Niech będzie. Będę specjalnie na twoje rozkazy.

*Stażysta zrywa z siebie jednym ruchem bokserkę i generalnie przechodzimy gdzie indziej, bo klasyfikacja wiekowa oraz wasza świadomość pozwoli sobie wyobrazić, co działo się dalej.*

### Plaża

*Manson niezwłocznie udała się na plażę, aby zerknąć na swoje odbicie w lustrze. Dalej wyglądała jak tysiąc serc i włożyła na siebie perłową perukę. Dostrzegła także nieco poharataną stażystkę, która piła tylko wodę.*

**Manson**: Co tam słychać, Amanda?

*Dziewczyna prędko podeszła do stażystki w celu udobruchania jej. Ta tylko jej pokazała brak wskazówek.*

**Manson**: Poharatały cię po prostu zwierzęta łase na jakąś wygraną. Swoją drogą, nie dziwię się im, ale jednocześnie tobie współczuję.

**Amanda**: Ja sobie też.

*Dokończyła zawartość szklanki i niechętnie tylko się położyła.*

**Manson**: A gdzie jest twój kolega, Stewart?

**Amanda**: Puka sobie jedną z uczestniczek. Nie zgadniesz którą…

*Słowa Amandy oburzyły Manson. Od razu chciała konfrontacji z stażystą-satyrystą i liczyła na to, że dziewczyna opowie więcej szczegółów, jednak nie była ona skora do jakiejkolwiek rozmowy. Manson wzięła prędko sprawy w swoje ręce.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Manson podeszła blisko kryjówki, żeby wyjąć z kotary pewien przedmiot, który pomagał jej przez całe życie.*

**Manson**: Zbyt ryzykowne, aby zrobić nim masakrę za jednym razem, ale tym razem po prostu dla personalnej zemsty.

*Zadowolona podeszła tylko bliżej i kopnęła w drzwi. Oczywiście wszyscy przebywający usłyszeli kopnięcie. Półnadzy Stewart i Mary prędko tylko schowali się pod kołdrą, a Ruth ani drgnęła, chociaż przez ból również wydała parę jęków. Manson podchodzi jeszcze bliżej. Jest doskonale świadoma, że jakieś dwie postacie kryją się pod pościelą. W ręce trzymała bardzo ciężki przedmiot, który po zetknięciu się z ciałem człowieka mógłby sporo zrobić. Tak też się stało w przypadku Mary. Zanim jednak Manson zaczęła siekać na ślepo, odkryła prędko kołdrę. Można powiedzieć, że między dwójką wywiązała się walka, jednak Manson jakimś cudem była bardziej zwinna i po zrzuceniu kołdry od razu włączyła piłę spalinową. Najpierw zaczęła atak od krocza Mary, a potem ścięła ją do góry, niszcząc na pół. Ruth pod łóżkiem usiłowała nie skrzyczeć, aby nie zdradzić swojego położenia. Manson tylko prędko rzuciła piłę za siebie i z demonicznym wzrokiem spojrzała na Stewarta.*

**Manson**: Stewart…

*Zrzuciła połowę Mary obok piły i usiadła na łóżku obok przerażonego i zarazem podnieconego stażysty.*

**Manson**: Wydaje mi się, że nie dopilnowałeś swojego zadania. Nie miałeś się pierdolić z jakąś brzydką okularnicą, która uważa się za najmądrzejszą z całej ekipy. Jak widać nie, bo leciała na ciebie…

**Stewart**: Dobrze wiesz, że bez seksu nie mogę żyć. Ty tutaj masz swoje plany, a ja tak nie mogę.

**Manson**: Co nie zmienia faktu, że Mary nie będzie jedyną osobą, która tutaj dokona żywota. Od tej chwili każdy, kto zrobi coś nie po mojej myśli, straci życie. Chyba że w przypadku własnej bezmyślności kogoś sprowokuje. Mamy tutaj siłę natury, zwierzątka…

*Prędko odwróciła się i zwróciła w stronę lewego rogu. Tam stał nowy komputer, co wprawiło ją w osłupienie.*

**Manson**: Przysięgam, że rozjebałam to urządzenie.

*Stewart tylko nerwowo przełknął ślinę.*

**Stewart**: *\*do siebie\** Oby ona nie była aż tak mądra, jak ją uważam…

*Manson podeszła bliżej urządzenia i usiadła. Gdzieś mogliśmy także usłyszeć pukanie zza łóżka.*

**Manson**: *\*kokieteryjnie\** Stewart…

*Prędko odeszła od urządzenia, ponieważ zaczęła się domyślać pewnego planu. Może i tak? Stewart był coraz bardziej przerażony morderczego spojrzenia dziewczyny.*

**Manson**: Powiedz. Co ci się najbardziej spodobało w Mary? Rozumiem, że nie jestem wystarczająco seksowna? *\*spuściła głowę w dół\**

*Odwróciła się do niego i wypięła tył. Warto wspomnieć, że teraz nie wyglądała jak oszpecona szmata, tylko prawdziwa księżniczka pod warstwą sporej ilości makijażu, peruki i nowej sukni.*

**Manson**: Tak myślałam. Nasz związek to dla ciebie żart, ale trudno się mówi. Wiadomo, że w tym programie głównym punktem musi być jakiś wątek romansu, ale nie żebyś mnie zdradzał i to z tak szpetną mądralą, jaką była ta kretynka! Czym ona się równa mnie na przykład? Szukasz gorących umysłów? Ja pierdolę, ja ci mogę takie znaleźć z łatwością!

*Niezadowolona tupnęła nogą i wróciła do wpisywania hasła na komputerze. Tym razem nie było przeszkód w postaci porażenia prądem albo innych podtekstów. Po nieudanej próbie wyświetliła się podpowiedź z nazwą właściciela. Mimo że było łatwiej złamać dostęp, to nadal nie powstrzymywało Manson przed wybuchami gniewu. Stewart poczuł, że zrobił źle i chcąc zachować resztki “rozumu”, wsparł dziewczynę w jej niecnych planach.*

**Stewart**: To Ruth jest właścicielką.

*Słyszy tylko jakieś ciche walenie głową o łóżko, ale na to nie zwraca uwagi. Manson wbija hasło i ma całkowity dostęp do komputera.*

**Manson**: A teraz sobie ja zmienię hasło.

**Stewart**: *\*jęcząc\** A ja się zajmę sobą.

**Manson**: Zamknij mordę, obrzydliwy padalcu...

*Chrząknęła i wbiła nowe ustawienia.*

**Manson**: Nie mogę nikomu ufać i jednocześnie trzeba rozpocząć poważną grę. Mam dosyć bawienia się z tymi pizdami. Przynajmniej dotarły do tego etapu, gdzie mogę łatwo ich wszystkich wytępić. A ty masz tylko dopilnować, aby nikt się nie domyślił naszego spisku. Zakończmy Totalną Porażkę w wielkim stylu.

*Prędko wyłączyła komputer i opuściła kryjówkę. To dało pretekst, aby pewna osoba zaczęła walić w łóżko, lamentując i płacząc.*

**Stewart**: Poczekaj…

*Manson wraca jeszcze raz.*

**Manson**: Do kogo ty mówisz?

**Stewart**: Do mojego azorka. Czas go zaakumulować jeszcze raz.

**Manson**: Ja ci go zaakumuluję…

*Manson znowu wróciła po piłę spalinową i zmusza chłopaka do ucieczki. Był on w samych żółtych bokserkach i długich, czarnych skarpetkach. Manson zamknęła także drzwi na klucz, zerknęła na biegnących uczestników Wariackiego Wyścigu, parę zamazanych twarzy, wyłączyła urządzenie i odeszła z dumą.*

**Manson**: Teraz będę robiła randez vous z uczestnikami. Niczego lepiej nie spierdol i nie ruchaj.

**Stewart**: Dobra… Mogę chociaż wrócić do środka?

**Manson**: Nie!!!

*Stewart spuścił głowę w dół, a samozwańcza prowadząca wykonywała swoje obowiązki. Dalej w łóżku ktoś pozostał.*

**Stewart**: Kurczę, muszę jakoś wykorzystać stamtąd tamtą laskę. Niby kocham Manson, ale strasznie się rządzi, czego już totalnie w niej nie kocham. Anyway, zawołam Amandę. Biegiem do plaży, gdzie się jaja w lato smaży!

### Złomowisko

*To tutaj kierowali się uczestnicy. Teoretycznie dotarła tu zaledwie jedna osoba, czyli Ryan. Można wywnioskować, że musiało mieć miejsce coś ciekawego. I takie “coś ciekawego” miało miejsce. Załóżmy, że na środku drogi trzy bardzo głośne panie musiały się o coś posprzeczać.*

**Stephanie**: Czy ty jesteś chora psychicznie?

**Josee**: To ja PIERWSZA wpadłam na pomysł, żeby wziąć wskazówki od tej smarkuli! Gdyby nie ja, w życiu byś nie wpadła na ten pomysł, byk kobieto!

**Stephanie**: Nazwij mnie tak jeszcze raz, to przysięgam, że rozkwaszę ci ten twój okrąglutki ryj tak, że…!

**Josee**: BYK KOBIETA.

**Stephanie**: AAAA!!!

*I tym okrzykiem bojowym znowu rzuciła się na Josee. Oszczędźmy sobie tych scen. Chet i Lorenzo prędko rozdzielili dziewczyny.*

**Chet**: Bijecie się jak baby!

**Lorenzo**: Właśnie! Nawet ja i Chet się nie sprzeczaliśmy o takie wyzwiska!

**Josee**: Doprawdy? Przecież jak tylko było coś nie tak, to jeden na drugiego się rzucał jak Jacques mną o lód.

**Jacques**: *\*okrzyk wypełniony orgazmem\**

*Zmarszczył brwi.*

**Jacques**: To niegodne olimpijczyka! Poza tym, to już było sześć lat temu! Dlaczego ciągle mi to wypominasz?!

**Josee**: Ponieważ… *\*podniosła głos i przysunęła się twarzą do Jacques'a\** TO JEST WARTE WYPOMINANIA.

*Kitty tylko westchnęła. Na szczęście Rock i Emma byli koło niej, aby ją pocieszyć. Rzecz jasna na swój sposób.*

**Emma**: Wygląda na to, że jesteśmy już niedaleko. Idzie się zaledwie kilometr.

**Rock**: *\*rozradowany\** A może chcecie posłuchać jakiegoś szybkiego kawałka na tę trasę?

*Emma szybko zgasiła propozycję rockowca i postanowiła, że skonfrontuje się z niepewną siostrzyczką.*

**Emma**: Słuchaj. Co cię tak trapi? Widzę dobrze, że się stresujesz.

**Kitty**: Ta cała stażystka mnie ostrzegła przed prowadzącą. Mam jej nie ufać i skrywa tutaj pewien zamiar.

*Emma tylko sarkastycznie kiwnęła głową na tak.*

**Emma**: A ja cię ostrzegam, że ta stażystka jest jakaś obłąkana. Sama widziałaś, jak się sapała do Blogerów tylko dlatego, że Jen zadała o to czy jej ubrania są pochodzenia zwierzęcego.

*Kitty tylko niechętnie kiwnęła głową na tak, zgadzając się ze słowami siostry. Po usłyszeniu treści wskazówki, uczestnikom było łatwiej dostać się na wysypisko śmieci. Manson zjawiła się tutaj jako pierwsza, bo innej możliwej opcji nie było. Wszyscy uczestnicy spoglądali na w miarę ładną dziewczynę (przynajmniej w teorii, ale nadal) i oczarowani jej blaskiem słuchali, co ma do powiedzenia.*

**Manson**: Witam moich zadowolonych uczestników, którzy biegną w walce o wyścig. Macie jakieś pytania?

*Miles kurczowo podnosi rękę do góry, jednak Manson od razu mierzy ją wzrokiem, widząc, jak bardzo poharatana jest jej twarz. Dziewczyna staje się bardzo nieśmiała, widząc obojętny i nienawistny wzrok prowadzącej. To prowadzi do tego, że stopniowo trzymała rękę tylko za plecami i nie zdołała wydusić z siebie ani słowa.*

**Manson**: Bardzo dobrze, że nie macie wyjątkowo żadnych pytań. Znajdujecie się na wysypisku, gdzie…

*Świerszcz. Uczestnicy zerknęli na nieco zmieszaną gospodarzynię całego festiwalu odbywającego się na wyspie. Manson podrapała się po głowie, chcąc ukryć zażenowanie. Po chwili jednak wpadła na inny pomysł, aby zająć czymś uczestników.*

**Manson**: Zaszliście już bardzo daleko, ale przed nami jeszcze parę atrakcji, jak na przykład… Ellody, mogłabym cię prosić na chwilkę ze mną?

*Ellody nie ukrywała, że wywołanie przez Manson było dla niej nieco krępujące. Niepewnym krokiem stanęła obok psychopatki.*

**Manson**: Myślę, że powinniśmy nieco zwolnić tempo rozgrywki. Zanim będziecie dalej się ścigać po wyspie, muszę załatwić jeszcze jedną sprawę. Spodziewałam się, że nadal tworzycie te arcydzieła z piasku.

*W jej głowie dało się wyczuć nutkę fałszu. Parę osób, które przeczuwały jakieś złe wydarzenia, poczęły baczniej przyglądać się prowadzącej. Jedną z tych osób była Emma, która zaczęła powoli wierzyć w słowa siostry i ostrzeżenie stażystki o możliwych sekretach niespodzianki na wyspie.*

**Emma**: *\*do siebie\** O co jej może chodzić… Nie ma tu Pokoju Zwierzeń, abym dzieliła się spostrzeżeniami, więc zrobię to w głowie.

*Manson nadal zerkała na uczestników, którzy nieco zdezorientowani spoglądali na nią pustym wzrokiem. Ponieważ nie miała nic ciekawego do powiedzenia, rzuciła tylko krótkie hasło.*

**Manson**: Bawcie się dobrze. Trochę minut przerwy.

*Manson delikatnie puka w ramię Ellody na znak, aby poszła za nią. Mądrala zaakceptowała prośbę o towarzystwo prowadzącej i idzie w jej kierunku. Niektórzy jednak posiadali ani grama zaufania do Manson i zorganizowali pochód w stronę dziewczyny tak, aby pozostać chociaż na moment niezauważalnym. Dziewczyny słyszały kroki i Manson od razu odwróciła się w stronę zawodników.*

**Manson**: Słucham?

*Śmiałkami, którzy śledzili Manson, byli MacArthur, Josee, Emma, Kelly, Kitty i Miles, łącznie z Ellody, która została do tego zmuszona.*

**Kitty**: Co my dokładnie mamy tu robić?

**Manson**: Rozmawiać, bo to będzie “klucz” do następnego okrążenia. Jeszcze jakieś pytania?

*Kelly podniosła rękę do góry.*

**Manson**: *\*zirytowana dalszymi pytaniami\** Cze, znaczy, słucham?

**Kelly**: Widziałaś może Taylor?

**Manson**: Kogo?

*Manson zignorowała pytanie matki nieżywej już córki i nadal szła z Ellody. Niepewność w głosie Kelly zatrzymała pozostałe dziewczyny, które miały odwagę podążać za despotyczną prowadzącą. Od razu doszło do zgromadzenia i kółka wzajemnej adoracji, podczas którego każda miała ochotę wesprzeć zagubioną matkę.*

**Josee**: Nie ma tu Pani córki? Może poszła gdzieś na zakupy?

*Emma stuknęła się w czoło.*

**Emma**: To pytanie miało na celu nas rozśmieszyć? Dziewczyno, czy widziałaś gdzieś na tej wyspie sklep?!

**Josee**: Podobno ta wyspa jest położona niedaleko cywilizacji.

**MacArthur**: Tak, a nagroda?

*MacArthur próbowała dokuczliwie wpłynąć na charakter Josee. Udało jej się, ponieważ łyżwiarka od razu poczuła werwę do uzyskania najlepszego (dla niej) osiągnięcia - złoto czy tam pierwsze miejsce.*

**Josee**: Dokładnie. To może prowadząca zdradzi nam więcej szcze…

*Emma zatrzymała Josee i zmierzyła ją wzrokiem.*

**Emma**: Bardzo dobry pomysł co do tej cywilizacji. Kojarzycie może ten specjalny odcinek pierwszego sezonu, w którym…

*Kitty przerwała wypowiedź Emmy w celu popisania się wiedzą na temat znajomości poprzednich sezonów.*

**Kitty**: ...Courtney dowiedziała się, że na wyspie jest bariera oddzielająca ich od prawdziwego świata?

*Rozproszona przez własną siostrę Emma zaczęła doszukiwać się błędów logicznych w wypowiedzi siostry.*

**Emma**: Mogłabyś mi nie przerywać? Swoją drogą, to nadal prawdziwy świat.

**Josee**: Nie lepiej się dowiedzieć, jak powstała ta wyspa? Ja wam mówię, chodźmy za prowadzącą!

**MacArthur**: *\*głośno chrząknęła\** Nie żeby coś, ale tym razem ta maniaczka na punkcie wygranej ma całkowitą rację. Chodźmy za nią, to się czegoś dowiemy.

*Emma była zirytowana i strzeliła facepalma.*

**Emma**: Posłuchajcie mnie w końcu. Nie idziemy za nią, bo “nie zdobędziecie głównej nagrody”. A swoją drogą, dlaczego mielibyśmy za nią iść?

**Josee**: Bo to najlepszy sposób na poznanie całej prawdy?

**Emma**: Wow. Osoba, która oszukiwała przez cały wyścig nagle mówi o prawdzie. *\*sarkazm\** Fenomenalna zmiana po miesiącu, Josee.

*Josee machnęła na nią ręką.*

**Josee**: Daj spokój. Znam doskonale twoje sztuczki. Może ja byłam zdzirą przez cały wyścig, ale co nie zmienia faktu, że ty i twoja siostra też macie parę spraw na sumieniu.

*Odwróciła się do MacArthur, licząc na cień współpracy.*

**Josee**: Nigdy się nie lubiłyśmy, ale idziemy za nią?

**Emma**: *\*wzburzona\** A może głosowanie?!

*Pomiędzy Emmą i Josee zaczęło robić się nieprzyjemnie. Kitty od razu załagodziła sytuację.*

**Kitty**: Możemy też się rozdzielić. *\*zobojętniała\** Jeśli MacArthur i Josee chcą iść za prowadzącą…

*MacArthur przerwała Kitty.*

**MacArthur**: Ale teraz to już nie ma sensu, kitku, ponieważ dzięki gadaninie twojej prawniczki na pewno ją zgubiłyśmy.

**Josee**: Zostawiła ślady.

**MacArthur**: Tak?

*Kadetka ruszyła w poszukiwanie rzekomych śladów, o których wspomniała łyżwiarka figurowa.*

**MacArthur**: Aha?

**Josee**: Przecież nic takiego nie zrobiłam. Naprawdę ona nie zostawiła żadnych śladów?

**Emma**: A zamiast zbędnego ględzenia może w końcu za nią pójdziecie? Ja mam genialny plan. Ktokolwiek ma rozum i zdrowy rozsądek idzie ze mną. Trzeba zbadać pewną stronę.

*Kelly podniosła rękę.*

**Kelly**: Którą dokładnie?

*Emma wykorzystała swój dar perswazji, aby przekonać Kelly i Miles na swoją stronę.*

**Emma**: Chodzi o to, że w trakcie naszej wędrówki możemy znaleźć pani córkę. A co do Miles… *\*stanęła koło niej\** ...wyglądasz na nieco roztrzęsioną i widziałam, że próbowałaś podnieść rękę do góry. Sądzę, że powinnaś z nami iść, bo pomożesz załatwić nam sprawę i gwarantuję, że nie będziesz się więcej niczego obawiała. To jak?

*Kitty, Kelly i Miles kiwnęły głowami na tak i poszły za Emmą w stronę lasu. Josee tylko chichotała.*

**Josee**: Idiotki. Większą wazelinę odpierdalają tylko te suki w różowych, ciasteczkowych strojach, aby się podlizać tym durniom z jury.

*MacArthur złapała Josee na barana.*

**Josee**: Co ty robisz?! Puszczaj mnie w tej chwili!

**MacArthur**: Musimy nadrobić pewne zaległości!

*MacArthur zaczęła biec. Josee od razu zrezygnowała z próby zejścia z MacArthur, ponieważ technicznie nie miałaby zbyt wielu sens, znając posturę i wściekłość dziewczyny.*

**Josee**: Dobra… Nie wiedziałam, że tak zapierdalasz.

**MacArthur**: Jak gonisz przestępców, percepcja jest najważ…

*Percepcja MacArthur była tak niezawodna, że dziewczyny po dziesięciu sekundach biegu zderzyły się z drzewem. Trochę im zajęło, żeby się ocucić. Josee rąbnęła mocniej, sądząc po jej rozbitym nosie.*

**Josee**: Ty jesteś pierdolnięta na umyśle… Widziałaś to drzewo? Percepcja jest NAJWAŻNIEJSZA?!

*Josee zaczęła robić wyrzuty kadetce.*

**Josee**: Jak ja mam się pokazać na igrzyskach za miesiąc? Myślisz w ogóle, tępa babo?!

*MacArthur tylko śmiała się z nieporadności swojej koleżanki.*

**MacArthur**: Obywatelko, nie lękaj się! A tak na serio, nie moja wina, że jesteś jak to chucherko!

**Josee**: *\*trzyma zakrwawiony nos\** Powinnam ci wyjebać, ale mam większe zmartwienia na głowie.

*MacArthur odłożyła rękę Josee i wcisnęła jej opatrunek z całej siły.*

**MacArthur**: Wyjebie… To znaczy podziękujesz kiedy indziej.

**Josee**: Raczej nigdy.

**MacArthur**: A teraz…

*Ponownie złapała Josee i biegnęła przed siebie. Wędrówka zajęła krótką chwilę i już obok znalazły się na pustym polu, gotowym do działalności rolniczej.*

**MacArthur**: Biegłyśmy z prędkością świata. Czy jesteśmy w Australii?

**Josee**: W piździe jesteśmy, a nie w Australii.

**MacArthur**: *\*powstrzymując się od wybuchnięcia śmiechem, prycha\** Ciekawe jak ciasna ta pizda…

*Josee zbulwersowała się po słowach kadetki, ale nie zrezygnowała z dalszej wędrówki, ponieważ na dobrą sprawę nie znała drogi, tylko podążała za umięśnioną gliną.*

**MacArthur**: A tera…

*Od razu wybałuszyła oczy.*

**MacArthur**: *\*skamieniała\** Musisz to zobaczyć.

*Josee stanęła za MacArthur i przed ich oczami były widoczne tylko martwe ciała niektórych osób, przede wszystkim Gerry’ego, Pete’a, niektórych stażystów, w tym Taylor.*

**MacArthur**/**Josee**: Ja pierdolę!

*Nerwowo zrobiły parę kroków do przodu. Niektóre ciała były tak zmasakrowane, że widok zapierał dech w piersiach. Zauważyły także kawałek Mary przeciętej na pół.*

**MacArthur**: Więc to tak wygląda program w praktyce?

**Josee**: Ja nie wiem… Brak mi kompletnie słów…

*Josee prędko rzuciła się do ucieczki.*

**MacArthur**: Nie biegnij na oślep, bo mi się zgubisz!

*Josee nie ukrywała, że ten widok bardzo ją przeraził, dlatego znalazła się na dość bezpiecznej odległości, 100 metrów od MacArthur.*

**Josee**: Radzę ci uważać!

**MacArthur**: *\*śmiech\** Na co niby?

*Od razu się opanowała, dalej zerkając na trupy.*

**MacArthur**: Chuj. Może też powinnam się odsunąć?

*Nagle zapanowała cisza. Ni stąd, ni zowąd z zachodu dało się dostrzec topór, który leciał w stronę MacArthur z zawrotną prędkością. Ta w porę tylko krzyknęła i zrobiła unik.*

**MacArthur**: Co to kurwa było?

*Josee dalej nerwowo podchodziła do przodu.*

**Josee**: Nie gadaj, że tutaj zabija się wszystkich uczestników z tego sezonu! Oni naprawdę nie żyją! Możemy być następne! Uciekaj!

*Kolejny tasak. MacArthur znowu robi unik i wieje razem z Josee.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Ellody i Manson weszły do środka. Pewna osoba nadal desperacko próbowała podnieść łóżko, aby się z niego wydostać. Manson prędko dostrzegła walenie i postanowiła, że uniemożliwi komuś próbę. Dalej słyszała tylko krzyki i rozpaczliwe wołanie o pomoc. Manson zrezygnowała z tego pomysłu i wykorzystała gościa, aby pomógł dziewczynie.*

**Manson**: Ellody, otworzysz łóżko?

*Ellody podeszła bliżej łóżka, aby je otworzyć. Manson tylko podstępnie się uśmiechnęła pod nosem i wyjęła z kieszeni mały karabin. Kiedy mądrala w końcu pomogła wydostać się pewnej osobie z mebla, w którym się schowała, nagle Manson strzeliła do niej w kark. Ellody padła na miejscu martwa. Zadowolona z kolejnej ofiary Manson zauważyła, że po przewróceniu się mądrali z łóżka wyszła Ruth. Ta od razu przeszła do rzeczy.*

**Manson**: A myślałam, że cię zajebałam. Szkoda, że będę musiała zrobić to ponownie.

*Wymierzała karabin w kierunku zastępczyni. Ruth zaczęła od razu lamentować.*

**Ruth**: Proszę! Daruj mi życie! Nie zasłużyłam sobie na taki los! Nie po odejściu mojego Kog’Mawa! T\_\_\_\_\_T

**Manson**: Po odejściu tego rzygającego śmiecia? Weź nie pierdol, baby.

*Nadal kierowała pistolet w kierunku dziewczyny. Ta nie mogła przestać płakać.*

**Manson**: A teraz z łaski swojej zamkniesz ryj i pomożesz mi załatwić pewną sprawę. Jeśli nie, podzielisz los następnej inteligencji w tym programie.

*Ruth zdała sobie sprawę z powagi sytuacji. Jednak jej wątłe ciało nie było w stanie w jakikolwiek sposób ochronić się przed despotyczną psychopatką. Zrezygnowana tylko usiadła na łóżku i pościeliła je.*

**Manson**: Idiotka. Ta pościel była cała we krwi.

*Ruth krzyknęła. Manson od razu ją popchnęła na ścianę.*

**Manson**: Mówiłam ci kurwa zamknij tę wstrętną pizdę, bo dostaniesz!!!

*Nie zrezygnowała jednak z wymierzaniem pistoletu w skroń Ruth. Ta tylko momentalnie położyła się na łóżku.*

**Ruth**: Co mam zrobić…

*Manson wskazała jej na komputer.*

**Manson**: Odpalisz ten rzęch i pozwolisz, abym przejęła nad nim kontrolę. Jakakolwiek próba przechytrzenia mnie skończy się morderstwem tak bolesnym, że będziesz miała całe życie przed oczami. Rusz pizdę i uczyń mnie królową!

**Ruth**: \*do siebie\* Chyba prostytutką z domu publicznego. Dlaczego ja jestem tak naiwna…?

*Ruth postanowiła, że spełni zachcianki tyranki i od razu zmieniła imię właściciela na nią. Przekazała całkowicie domenę.*

**Ruth**: A teraz, proszę, oszczędź mi życie i powiedz, dlaczego to robisz.

*Manson zepchnęła ją z fotela.*

**Manson**: Mam ku temu swoje powody. Ale ty jesteś wystarczająco strachliwa i takich informacji nie udzielam byle piździe, która ucieka z płaczem, gdy dostanie w ryj. Czy jak w szkole dostałaś za mało makaronu w zupie pomidorowej, to też wybuchałaś i wyłaś jak wilk w noc księżycową? Kurwa, dziewczyno, trochę siły i mocy, a nie jesteś miękka jak wagina!

**Ruth**: Nie moja wina, że ty tak mną pomiatasz…

*Manson walnęła z całej siły czołem w biurko.*

**Manson**: Zjebana jesteś? A tak na serio, jakie możliwości ma ten twój shit?

**Ruth**: Różne. Musisz wcisnąć w opcje.

**Manson**: Ma zdalnie sterowanego robota?

**Ruth**: Tia…

*Manson pokazała jej środkowy palec.*

**Manson**: Dzięki, dziwko. Mam już teraz więcej kontroli nad tymi debilami. Wiesz, ilu jeszcze bachorów do wytępienia? 24. Im mniej kurestwa, tym lepiej. Swoją drogą, już mi nie jesteś potrzebna.

*Prędko złapała Ruth i wyrzuciła za kryjówkę aż do krzaków, gdzie biła ją tak, aż nie zemdlała. Potem prędko wróciła do małego laboratorium, gdzie z hangaru dla łodzi wyłonił się pierwszy robot.*

**Manson**: Zobaczymy, jak bardzo będą pod wrażeniem tej technologii. Faza pierwsza: roboty przejmują kontrolę nad uczestnikami. Faza druga: Stopniowo zabijamy wszystkich i eliminujemy tyle rzeczy, aby udupić każdego debila na wyspie. Faza trzecia: Wyspa ulegnie rozpierdoleniu na miliard kawałków, wszyscy w pizdu, a ja wygram całą grę z milionem w kieszeni. Zemsta jest niesamowita. To mój akt za przegraną, przyłapanie Stewarta na ruchaniu się z inną szmatą, aż ostatecznie całkowite odegranie się na wszystkich i uniemożliwienie stworzenia jeszcze bardziej zjebanego sezonu.

*Otrzepała ręce, zablokowała komputer, nakryła go płachtą, podłożyła drut elektryczny, zaporę i z grubsza tyle. Postanowiła, że wróci do pozostałych uczestników, którzy jej zdaniem dalej powinni pozostać na złomowisku.*

### Złomowisko

*Wedle oczekiwań Manson, nikt z wyjątkiem większości dziewczyn nie opuścił tego miejsca.*

**Manson**: *\*pół-żartem\** Gdzie są wasze kobiety, panowie?

**Ennui**: Najwyraźniej ich nie ma. *\*powolne mrugnięcie oczu\**

**Manson**: Widzę… *\*mierzy wzrokiem Ennui'ego\**

*Westchnęła tylko i wspięła się na samą górę śmieci.*

**Manson**: Domyślacie się może, po co tutaj zostaliście zgromadzeni? Jak te śmieci?

*Świerszcz.*

**Manson**: Ludzie… Ale teraz na serio, nie poczujcie się jak te wyrzutki.

*Kolejny świerszcz, ba-dum-tss. Rock zaczął udawać te drugie dźwięki.*

**Manson**: Dobrze wiem, że możecie się poczuć jak ten bezwartościowy kosz na odpadki, ale nikt wam…

*Świerszcz. Manson zdała sobie sprawę, że te odgłosy dochodzą dosłownie koło niej, dlatego swoimi długimi szponami (tipsami) zgniotła owada.*

**Manson**: A teraz na serio. Już wam mówię, jaki był cel tego zgromadzenia.

*Wywózka śmieci. Odgłosy ciężarówki. Kiedy ta się zbliża, Manson prędko do niej wsiada i łapie za pralkę.*

**Manson**: WYPIERDALAĆ, SKURWYSYNY. ROZPOCZYNA SIĘ PRAWDZIWA WALKA O PRZETRWANIE!

*Wszyscy zaczęli krzyczeć w popłochu. Mickey tylko skulił się jak przerażony, a Manson skorzystała z okazji, aby podnieść nieco bardziej pralkę do góry tak, aby spadła na Mickey’ego i od razu rozmaśliła go jak placka.*

**Manson**: MYŚLICIE, ŻE JA SIĘ NIE MOGĘ BAWIĆ?

*Bestialsko mordowała kogo popadnie. Upatrzyła sobie także panikujących Cheta i Lorenzo oraz wyjęła z wysypiska ostrą jak brzytwa spróchniałą deskę klozetową.*

**Chet**: KOCHAM CIĘ, LORENZO! Przysięgałem sobie, że nigdy tego nie powiem, ale byłeś zajebistym bratem!!!

**Lorenzo**: Taaak! Szkoda tylko, że tak na krótką chwilę!!!!!

*Manson nie odpuściła sobie Przyrodnich Braci i od razu jebnęła szpiczastą częścią w głowy Przyrodnich Braci. Ci od razu się wykrwawili, a żeby ułatwić sobie sprawę, Manson ich przejechała.*

**Manson**: Za wolne to gówno. Sporo tych chujów mi ucieknie.

*Dziewczyna nadal poszukiwała ofiar. Nie muszę wspominać pewnego imienia pewnej osoby, która do zabicia była jak nasz proces oddychania - proste i nieskomplikowane.*

**Tammy**: Z powodu śmierci naszych braci wykonam symfonię!...

*Wyjęła swą okarynę i zagrała parę nut, jednak szybko została przejechana przez ciężki pojazd.*

**Manson**: Magiczne zgony były zawsze najciekawsze. Bajkowe… chujowe, ale ten to już hit.

*Uczestnicy rozdzielili się na mniejsze grupki i tradycyjnie oraz desperacko szukali próby ucieczki przed prowadzącą. Dwayne tylko schował się za drzewem razem ze swoim synem i wyjął telefon.*

**Junior**: Dzwonisz na policję, tato?

**Dwayne**: Tak. Niech tu przyjadą jak najszybciej.

*Ciężarówka od śmieci zbliża się niebezpiecznie w kierunku Ojca z synem. Junior stał centralnie pod drzewem, natomiast jego ojciec kilka centymetrów obok niego. Był on zauważalny, jednak Manson, jak na psychopatkę przystało, wolała bardziej skupić się na tym, co bardziej zaboli ojca. Popchnęła średniej wielkości drzewo, które zawaliło się na Juniora. Nim policjant zdążył odebrać telefon od Dwayne’a, ten od razu zauważył, co się stało. Prędko rzucił telefon na ziemię i próbował podnieść do góry pień, jednak to nie pomogło. Jego uwagę skupił morderczy uśmiech dziewczyny, która od razu usiłowała wziąć się za Dwayne’a, by ten podzielił los. Dwayne rozpaczliwie jęknął i rzucił się do ucieczki, a Manson go goniła, przez przypadek niszcząc jego komórkę.*

**Manson**: Oops. Słyszałam, że jakiś plastik pierdolnął. Dzwonimy na gliny, co?

*Manson dalej próbowała dogonić ojca z ciężarówką, ale tym razem nawet i ona była pierdolnięta do tego stopnia, aby ciężarówką gonić człowieka (która nie była zbyt szybka), a jednocześnie wjebać się w nią pod gąszcz drzew, przez które zwiał tata nieżyjącego już syna.*

**Manson**: Zajebiście. Przynajmniej parę osób padło. Ale… w mordowaniu nie jestem sama.

*Słyszy żeliwną maszynę, która zaczęła działać. Podobna sytuacja, co w przypadku “coming outu” wobec mordowania. Robot, który stworzyła Manson, działał jak należy. Koło niego stanęli Crimson i Ennui.*

**Ennui**: Nie mogę złapać oddechu.

**Crimson**: Chyba nas pokonali. Nie poddajmy się... *\*mrużąc oczy i mówiąc wolniej niż dotychczas\** tak łatwo.

*Robot prędko odwrócił się w stronę Gotów.*

**Ennui**: To będzie najbardziej bolesna rzecz w naszym życiu.

**Crimson**: Jeśli umrę, nawet nie będzie mi szkoda.

**Ennui**: Wygląda na to, że nas w końcu dopadli.

**Crimson**: Jeju. Nie spodziewałam się, że tak zakończymy żywot.

**Ennui**: Roboty przejmują świat.

**Crimson**: Nawet nie będę odczuwała żadnego bólu.

*Robot zignorował botów.*

**Crimson**: I to tyle?

**Ennui**: Nie wiem, co teraz odczuwam. Radość, że diabelska maszyna oszczędziła moje życie czy fakt, że nadal istniejemy i będziemy świadkami dziwnego procesu transformacji?

**Crimson**: Pozostaje nam tylko poczekać.

*Crimson i Ennui prędko schowali się w krzakach.*

**Crimson**: Gdy tylko robot minie, spróbujmy opuścić wyspę na własną rękę.

**Ennui**: Tak będzie najbezpieczniej.

*Crimson i Ennui wyszli zza krzaków oraz bez żadnego stresu i ze zmieszanymi uczuciami udali się w długą wędrówkę.*

### Północny zakątek lasu

*Jen, Stephanie, Ryan i Tom biegli cały czas w stronę lasu. Nagle Blogerzy musieli się zatrzymać.*

**Jen**: Przypomina mi to naszą porażkę.

**Stephanie**: Naszą, waszą, debile nas cięzarówkami straszą. Czy ich popierdoliło na maksa?

**Tom**: Hej, ale mogłabyś się wyrażać.

**Ryan**: Nie wiem, co jest straszniejsze. To, że nadal żyjemy i musimy się zadręczać tą psychopatką czy nie mamy szans, aby z nią wygrać?

*Stephanie tylko pacnęła go w ramię.*

**Stephanie**: Poddajesz się, Ryan?!

**Ryan**: Co mi sugerujesz? Mam przewalić ten pojazd?

**Stephanie**: Nie. Razem możemy go przewalić.

*Spogląda na Blogerów Modowych.*

**Stephanie**: Razem z nimi, chyba. *\*do siebie\** Ale z ich energią to chyba nie wyjdzie...

**Jen**: Cóż. Generalnie nadal mam życie, aby móc z niego w pełni korzystać, ale to co zrobiła Manson? Wchodzę w każdy spisek przeciwko niej! Zasługuje na to, żeby trafić do ośrodka psychiatrycznego!

**Stephanie**: *\*ściskając pięści\** Najlepiej zajebać tę szmatę, jak ona każdego.

*Ryan chrząknął.*

**Ryan**: Dobrze. Powiedz tylko jaki jest twój plan, a się go posłuchamy.

**Stephanie**: Rozjebać ten pojazd. Ma ktoś coś ciężkiego?

*Tom wziął z ziemi kamyk, a Stephanie rzuciła nim o ziemię.*

**Stephanie**: Bardzo ciężkie. Takim kamyczkiem to bym nawet jej skóry porządnie nie rozcięła!

*Blogerzy mają odruchy wymiotne.*

**Stephanie**: Nie bądźcie tacy przewrażliwieni! To już nie jest zwykłe reality show, to gra o przetrwanie z sadystką w roli głównej! Kto wie, może się na nas zaczaiła i jesteśmy jej następnymi ofiarami?

**Tom**: Ja to najpierw muszę złapać oddech.

**Stephanie**: Na to już nie mamy czasu. Trzeba walczyć o swoje życie, nawet jeśli to czyjś popaprany sen. W drogę!

*Stephanie i Ryan kontynuowali bieg, a Tom i Jen odpoczywali.*

**Jen**: Ten trening to naprawdę ci się przyda.

**Tom**: Masz rację.

*Bierze głęboki wydech.*

### Bariera Wawanakwy

*Emma zamierzała iść tam, gdzie był koniec strefy Wawanakwy oddzielonej od cywilizacji, jednak to nie ona jako pierwsza odkryła, co tam się dzieje. Był to Rock, kompletnie nieświadomy całej sytuacji.*

**Rock**: Mam nadzieję, że zgubiłem tę ciężarówkę!

*Za pomocą gitary powietrznej odtwarzał dźwięki silnika, jakie wydawała. Były one tak głośne, że nie usłyszał, iż wymieniona wcześniej ciężarówka zjawiła się tuż obok niego.*

**Manson**: Cześć, gitarzysto! Pokazać ci zakończenie w wielkim stylu?!

**Rock**: Huh?!

*Rock prędko odwrócił się w stronę maszyny, jednak Manson prędko go chwyciła oraz rzuciła w stronę linii elektrycznej. Porażenie było tak mocne, że Rock sfajczył się na miejscu, runął na ziemię, a Manson go przejechała. Warto też wspomnieć, że podczas tego procesu mocno runęła w plandekę.*

**Manson**: Co to było?!

*Dostrzegła, że wyspa naprawdę była sztuczna, a to położenie spowodowało, że dało się słyszeć wyłącznie narzekania.*

**Mieszkaniec Muskoka #1**: Czy wam też wyłączyli prąd?

**Manson**: Uh oh.

*Manson prędko się odsunęła, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji. Zrobiła prędko parę kroków do tyłu, aby zerknąć dokładnie na sytuację. Cywilizacja wychodziła, a Manson prędko zwiała.*

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Ja dzwonię na policję! Znowu coś chuligany z Totalnej Porażki tutaj robią!!!

**Mieszkaniec Muskoka #3**: Po czym stwierdzasz, że od razu Totalna Porażka? XD

**Mieszkaniec Muskoka #4**: Akurat moja kuzynka ogląda sobie Trasę i była w połowie finału.

**Kuzynka mieszkańca Muskoka #4**: Szkoda, że ktoś odłączył kablówkę.

**Mieszkaniec Muskoka #4**: Nikt nie odłączył. Jakaś inteligentna osoba przerwała sieć.

*Podchodzą bliżej muru.*

**Mieszkaniec Muskoka #2**: A ten mur dzieli tych kretynów.

**Kuzynka mieszkańca Muskoka #4**: Jeśli mogę się wtrącić, oni nie są kretynami. Alejandro to najlepsza postać w tym programie.

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Ktoś idzie ze mną i bierzemy sprawy w swoje ręce?

**Mieszkaniec Muskoka #3**: Przydałoby się.

*Paru mieszkańców zaczęło się wspinać na murek. Manson domyśliła się tego, co robili dlatego kiedy tylko pojawiła się jakaś ręka, tłukła w nią młotkach. Cywile krzyczeli z bólu i niektórzy nawet spadali z murku na ziemię.*

**Manson**: Wypierdalać! Teren prywatny!

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Nie no, ja dzwonię na psy!

**Manson**: NO TO DZWOŃ.

**Mieszkaniec Muskoka #2**: I masz stąd wypier…

*Manson prędko wychyliła się zza murka, wyjęła (skąd?) butelkę po wódce i rozbiła na głowie przypadkowego mieszkańca. Po chwili szybko zeskoczyła.*

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Co za podła sucz.

**Mieszkaniec Muskoka #3**: Przynajmniej z wyglądu ładna.

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Dobrze mówi. Piękne to, oczaruje, a na końcu jest głupią kur…

*Dostał jeszcze jedną butelką wódki i miał poharataną twarz.*

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Dzwonię na policję… W tej chwili.

## Muskoka, Sztab Policji

*Policja funkcjonowała w stanie Muskoka bez większych zarzutów. Wbrew pozorom, widzimy sylwetki policjantów, którzy aresztowali Duncana w Plejadzie Gwiazd. Jeden z nich odbiera telefon od mieszkańców.*

**Ciemnoskóry policjant**: W czym mogę służyć?

**Mieszkaniec Muskoka #2**: Wariatka na terenie odbudowanej wyspy Wawanakwa sieje zamęt i znęca się nad uczestnikami.

*Słychać tłuczenie szkła, jednak tym razem Manson spudłowała.*

**Ciemnoskóry policjant**: Rozumiem. Przyjmuję zgłoszenie. Policja już jedzie.

*Ciemnoskóry policjant odkłada słuchawkę. Zwraca się do swojego kolegi, aby rozpoczęli działania.*

**Ciemnoskóry policjant**: Znowu się temu imbecylowi zachciało robić sezon.

**Białoskóry policjant**: A nie miał on być czasem aresztowany?

*Ciemnoskóry policjant wzrusza tylko ramionami. Obaj jednak korzystają z walkie-talkie, aby wezwać odpowiednie pojazdy.*

**Ciemnoskóry policjant**: Nieważne czy on tam jest, istnieje prawdopodobieństwo, że dana sytuacja może być niebezpieczna.

*Towarzysz kiwnął twierdząco głową i obaj wsiadli prędko do radiowozu policyjnego. Sygnały dało się słyszeć na całe miasto Muskoka, jednak - jak to zazwyczaj bywało - ludzie przechodzili obojętnie. Policja jechała nadal, aby dotrzeć jak najszybciej na teren wyspy Wawanakwy. Wiadomo, że otaczała ją pewna “bariera”, jednak policjanci znając życie znaleźliby swój sposób, aby przedostać się na wysepkę.*

## Wyspa Wawanakwa, Las

### Północny zakątek lasu

*Stephanie nadal szykuje plan w celu zniszczenia sprzętu, którym śmiga Manson. Już miała wyjąć młotek i zamachnąć się z całej siły, gdy tu nagle parę dziewczyn ją dostrzegło.*

**Kitty**: Hej.

*Stephanie krzyknęła i opuściła prędko młotek, marszcząc brwi.*

**Stephanie**: Czy ja się dałam przestraszyć jakiejś zwykłej małolacie?

**Kitty**: *\*dumna\** Nie takiej zwykłej, wręcz niezwykłej.

*Emma tylko westchnęła.*

**Emma**: Dobrze. Co wy zamierzacie zrobić?

**Stephanie**: Rewolucja! Ja chcę ściętej głowy tej suki!

*Szybko wyjęła z ziemi młotek i chciała rzucić się na Manson, jednak dziewczyny ją powstrzymały.*

**Miles**: A ja osobiście uważam, że to zły pomysł. Czy zostaliśmy tylko my?

**Jen**: Nie wiem. Ale co wy na to, abyśmy szli jako grupa? Moim zdaniem nikt więcej nie ucierpi, a stuknięta prowadząca widząc przewagę na pewno pęknie.

**Kelly**: Słyszałam także dźwięki policji. Może znajdą moją Taylor?

*Jen zmartwiła się na wieść o Taylor. Powiedzmy, że ona i Tom widzieli za dużo.*

**Jen**: Tom, chodź może... *\*głupkowato się zaśmiała ze stresu\** ...na ubocze?

**Emma**: Czemu?

**Jen**: Muszę przypudrować nosek. Nigdzie nie odchodźcie.

*Jen ciągnie Toma za sobą za krzaki. Emma i Stephanie podchodzą, aby usłyszeć ich tajną konwersację.*

**Tom**: Ta sprawa nie daje mi spokoju.

**Jen**: Tom. *\*próbując ich uspokoić\** Ona wydała to dziecko na świat. Czy gdybyś był ojcem, wolałbyś siedzieć w milczeniu przez ten cały czas i nie wiedzieć, co się stało z twoją córką?

*Stephanie wepchnęła się na chama do krzaków.*

**Jen**: Ej, no wiesz co? Z jakiegoś powodu powiedziałam, że idę sobie przypudrować nosek!

**Stephanie**: To mi nie wygląda na szczanie do krzaczorów. Co wiesz o Taylor?

**Tom**: Nie…

*Jen zatyka w porę usta Tomowi.*

**Jen**: Nieistotne. Ważne, żeby teraz żadne z nas nie zginęło.

*Stephanie tylko sarkastycznie potrząsnęła głową i stanęła obok Emmy.*

**Emma**: Ładnie to tak podsłuchiwać?

**Stephanie**: Przecież sama tu podlazłaś.

**Emma**: Za tobą tak dokładnie.

**Stephanie**: *\*mrugając okiem do Emmy\** Czyli też podsłuchujesz.

*Emma wzięła głęboki oddech.*

**Emma**: Nie mogę z tobą czasami…

*Jen, Emma, Tom i Stephanie wracają.*

**Kelly**: Wiecie coś może na temat Taylor?

**Stephanie**: Nic. Trzymajmy się razem, to może większa szansa, że przeżyjemy.

**Emma**: To właśnie zaproponowała Jen przed chwilą, zanim poszła w krzaki.

*Stephanie tylko chrząknęła.*

**Stephanie**: *\*sarkastycznie prychając\** Uznajmy, że wszyscy wpadliśmy na ten jakże wspaniały pomysł, dobra?

*Kitty tylko westchnęła.*

**Kitty**: Teraz wiemy, że przynajmniej stażystka się nie myliła co do intencji prowadzącej.

**Stephanie**: Mówiąc o niej…

*Wskazuje im prawą ręką na czołgającą się Manson. Każdy chowa się w krzaki. Widać jednak kawałek Ryana, ale na to prowadząca nie zwraca uwagi. Jest zajęta innymi problemami, takimi jak uszkodzenie linii elektrycznej.*

**Manson**: *\*didn't think this through vibes\** Trzeba tu znaleźć jakiś agregat albo najlepiej zatrzeć ślady, zabijając wszystkich. Miała to być fajna zagadka kryminalna, gdzie każdy jest naiwny, a teraz wszyscy szykują spisek przeciwko mnie.

*Manson wreszcie przeczołgała się i zniknęła. Pozostał tylko cień jej sylwetki. Wszyscy wstają.*

**Miles**: To znamy już prawdziwy problem.

**Stephanie**: Przez to, że tak długo tu jesteśmy, ona zdążyła nam zwiać.

**Jen**: Nie lepiej iść cały czas prosto?

**Emma**: Zły pomysł, Jen. Pozwól, że to my coś wymyślimy.

*Jen tylko przecząco kiwnęła głową.*

**Jen**: Co nie zmienia faktu, że rozdzielanie się tutaj jest tragicznym pomysłem, bo wyjdzie na to, że nas wyrżną jedno po drugim. Razem mamy większe szanse na przetrwanie. Kto jest za mną?

*Kitty, Miles i Kelly stoją po stronie Jen. Emma, Stephanie i Ryan się rozdzielają. Po chwili Emma łapie Kitty za rękę.*

**Emma**: Moja droga siostrzyczka idzie za mną.

*Miles tylko wzruszyła ramionami i usiadły na ziemi.*

**Kelly**: Co teraz proponujecie? Zwykle plany obmyślam z Taylor.

**Tom**: Jen, twój plan jest naprawdę dobry! Nie rozumiem, dlaczego wszyscy się rozdzielają.

**Jen**: Też chciałabym to wiedzieć. Nawet tu nie mogę w spokoju znaleźć pomysłu na nowe artykuły do bloga. Chociaż ta sukienka noszona przez Manson jest ładna. Kurczę, aż zaczęłam jej zazdrościć!

**Miles**: Zazdrość to drugi stopień do piekła. Swoją drogą, nie lepiej może pójść w przeciwnym kierunku niż Manson? W ten sposób istnieje szansa, że jej nie spotkamy.

**Jen**: Wiesz? To w sumie może zadziałać.

*Weganka, Blogerzy Modowi i matka bez córki szybko się otrzepują i udają się na wschód.*

### Pustynne pola

*Josee i MacArthur prędko zwiały, widząc martwych uczestników wyścigu.*

**MacArthur**: Przecież ten wyścig zakończył się dopiero w poprzednim tygodniu! Czas wszcząć śledztwo!

**Josee**: Wow, dopiero zadziałałaś. Swoją drogą, ciekawe co Don na to powie!

**MacArthur**: Pewnie został jako pierwszy zamordowany!

*Josee strzeliła facepalma.*

**Josee**: Nawet o tym tak nie myśl. Cóż, po tylu latach okazuje się, że my tutaj nic nie możemy zdziałać. Wcześniej to było normalne show, a teraz ktoś próbuje je zniszczyć.

**MacArthur**: Na pewno trzeba będzie tam wrócić.

*Josee jest zdziwiona na myśl o planie powrotu i widoku ciał trupów.*

**Josee**: Czemu? Chcesz się bardziej zainteresować?

**MacArthur**: Nie. To po prostu służy glinie, aby zwrócić uwagę na dokładne ślady i motywy morderstw!

**Josee**: Ja ci podam wprost motyw. Manson chce zniszczyć ten program, bo przegrała.

**MacArthur**: O, mów więcej! Nigdy się nie interesowałam poprzednimi sezonami, także wiesz…

*Josee zmarszczyła brwi.*

**Josee**: Opowiedziałabym ci to, ale kiedy indziej. Teraz działaj, inaczej następne zdechniemy my!

**MacArthur**: Uspokój się. Ja nigdy niczego nie biorę na poważnie…

*Josee chrząknęła i kiwnęła głową na tak, wprawiając MacArthur w zakłopotanie. Następnie odeszła na kilka kroków.*

**Josee**: Rób, co do ciebie należy. Bardzo mi przykro, ale ja nie zamierzam tam wracać i patrzeć, jak wszyscy się rozkładają!

**MacArthur**: Kto powiedział, że będą się rozkładać? Jeśli tobie jest tak przykro, okej. Rozumiem. Ale nie zbadasz sprawy, nie zagłębiając się w jej szczegóły!

**Josee**: Swoją drogą… Widziałaś spośród tych ciał może kogoś bardziej istotnego?

**MacArthur**: Nie. Dlatego wracamy.

*Josee westchnęła.*

**Josee**: Hej! Zaczekaj! Nie zostawiaj mnie samej!

*Zaczęła biec za policjantką.*

### Pomniejsze tereny zielone

*Dwayne tylko rozpaczał nadal nad Juniorem przy pniu drzewa.*

**Dwayne**: Junior! Byłeś taki młody, a ja się dałem tak łatwo namówić na jakieś spotkanie po sezonie! Niepotrzebnie nas wciągnąłem w to bagno!

*Dwayne nie był w stanie wyciągnąć swojego syna ze skały, dlatego wieść o niemożliwym spotkaniu go bolała go jeszcze bardziej. Bił się z myślami i był rozdrażniony. Położył się tylko na pniu drzewa i żalił się na swój los.*

**Dwayne**: A jeszcze pewnie ogląda to większość ludzi… Powinni oni doprowadzić do aresztowania tego potwora! Co mi to jednak da, skoro zabiła mojego syna?!?!?!

*Dalej się mazgaił. Piesza wędrówka Crimson i Ennui’ego zaprowadziła ich właśnie do tego miejsca.*

**Crimson**: Jeny. Powalone drzewa.

**Ennui**: Jestem pewien, że to jakiś człowiek musiał być za to odpowiedzialny. Nawet nie wiało chłodem, a drzewa same spadają.

**Crimson**: Natura musi ich nie lubić.

*Dwayne dostrzega obecność Gotów i od razu do nich wymachuje panicznie rękoma.*

**Crimson**: Rozumiesz cokolwiek?

**Dwayne**: Musicie mi pomóc! Junior… Drzewo…

*Zaczyna panikować z każdym słowem coraz bardziej. Goci nadal stoją jak oaza spokoju.*

**Dwayne**: Widzieliście może prowadzącą?

*Crimson mruży oczyma i wreszcie zdała sobie sprawę, że Dwayne stał się przez chwilę bardziej poczytalny.*

**Crimson**: Przypomniało mi się, że musieliśmy uciekać przed jakimiś robotami.

*Crimson i Ennui stoją przy Dwayne’ie, a ten dalej wrócił do przeraźliwego machania rękoma.*

**Dwayne**: Roboty opanowały świat?! Może my jesteśmy jednymi z nich?!

**Ennui**: Nie wiem. Moja analiza wewnętrzna nie dostrzega takiej możliwości.

**Crimson**: Może pójdziesz z nami? Jest szansa, że jeszcze nic takiego się nie wydarzy, co doprowadzi do zniszczenia tej wyspy.

**Dwayne**: Co ze zniszczeniami? Co z robo…

*Zemdlał z powodu strachu.*

**Crimson**: Nie zostawimy go tutaj, prawda?

**Ennui**: Wygląda na to, że nie. Jednak nie sprawdzamy się za dobrze w roli tragarza.

**Crimson**: Wiem, co nam się przyda.

*Nagle podnosi kilka patyków.*

**Crimson**: Możemy zrobić dla tego staruszka jakiś prezent. Prowizoryczną trumnę.

**Ennui**: Potem zwiewamy z wyspy ile sił.

**Crimson**: Siły zawsze mogę zachować na koniec. Moja dusza nie opuści tego świata tak prędko. Dalej chcę być zjednoczona ze wszystkimi wampirami.

*Ennui i Crimson prędko zbierają chrust oraz w piętnaście minut budują na szybko trumienkę, w której kładą Dwayne’a.*

**Ennui**: Jak mówiłem, rola tragarza to bardzo niewdzięczna robota.

**Crimson**: Nikt nie ma takiej siły. Z drugiej strony, co trzeba zrobić, aby taką osiągnąć?

*Crimson i Ennui pozostawiają Dwayne’a we własnoręcznej trumience i dalej kierują się do drogi na wschód.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Ruth próbuje wydostać się z trującego bluszczu. Zarówno ona, jak i Stewart mają problemy, aby dostać się do środka, natomiast widząc w pobliżu robota, oboje panikują.*

**Robot**: Przyjaciele Manson. Nie likwidować pod żadnym nadzorem.

*Robot opuszcza ekipę. Ruth wskazuje palcem na Stewarta, aby ten do niej podszedł.*

**Stewart**: A ty nie możesz wyjść? Ja w samych gaciach jestem, będę bardziej narażony na siniaki!

**Ruth**: Będę przeklinała…

**Stewart**: *\*podniecony, zaczyna jęczeć\** Tak...

*Ruth zmarszczyła brwi.*

**Ruth**: Chyba cię pojebało, że się będziesz teraz onanizował?

*Wychodzi z gąszczu bluszczu i jest cała czerwona.*

**Ruth**: Wykąpiemy się później. A teraz użyj swojego dupska chociaż raz i rozwal te drzwi.

**Stewart**: Ale będzie mnie boleć.

**Ruth**: Wcale nie. Ona nie zabezpieczyła drzwi, więc bez problemu.

*Zaczęła bawić się ciałem Stewarta, macając jego muskularne ciało, żeby tylko potem popchnąć go z całej siły na drzwi, które się rozwaliły z powodu odbicia umięśnionego tyłka chłopaka. Ta tylko jeszcze stanęła niespecjalnie na jego kroczu obok szpilki, a jemu się to widocznie podobało, sądząc po jego podnieceniu.*

**Ruth**: Zajmiesz się sobą później, ja mam parę spraw do załatwienia i będziesz tu przydatny.

*Stewart wstaje, ale zajmuje mu to trochę czasu.*

**Ruth**: Słyszałam dźwięki policji. Aż tak głucha nie jestem. Czas złamać parę zabezpieczeń i przechytrzyć ją, zanim zamorduje więcej osób… :)

**Stewart**: Masz rację. Zerwę z nią. Ale to co robiłaś z moim ciałem… Trenowałaś już na kimś?

*Ruth ma odruchy wymiotne.*

**Ruth**: Ja tu chcę wyjść tylko na bohaterkę. Ten komputer miał mi służyć do wykrycia Kog’Mawa. Dzięki niemu zdobyłabym wiele osiągnięć i Scarlett może przestałaby mnie poniżać.

*Stewart westchnął niechętnie.*

**Stewart**: Czyli nie mogę się położyć teraz na łózku i zajmować się sobą?

**Ruth**: Nie możesz. Zrobisz sobie striptiz dla siebie po zakończeniu tej tragedii. Tutaj odbywa się morderstwo niewinnych nastolatków, a ty zamiast tego wolisz się popieścić? Co, jeśli ciebie zabiją?

**Stewart**: Mam nadzieję, że zrobi to jakaś seksowna laska… Najlepiej, aby robiła to ze mną sama diva oglądająca Modę na Złamane Serca, niech robi ze mną co chce… Chciałbym być jej Bachelorette… *\*jego oczy zamieniają się w serca\**

*Ruth ignoruje słowa Stewarta.*

**Ruth**: Wcale nie chciałam słuchać tych twoich fantazji, ale dobra…

**Stewart**: Tak jak chcę słuchać ciebie, jak pierdolisz o jakichś mordach. Ale fakt, na moich oczach zabiła Mądrale.

**Ruth**: Szkoda. Były częścią mojego stowarzyszenia przeciwko Scarlett.

**Stewart**: Czekaj. One nie żyją… Ale to tak na dobre?

*Ruth się tylko głupio uśmiechnęła.*

**Ruth**: Ruszyłeś wreszcie główką, żigolaku. Czego jeszcze nie rozumiesz? Tu toczy się walka o prawdziwe życie, więc zrób coś dobrego dla świata! Może będziesz wtedy najsławniejszym aktorem filmów dla dorosłych, jak tak bardzo się do tego pędzisz? Teraz jednak - pomagasz mi powstrzymać tę sucz.

**Stewart**: Ty tu rządzisz.

*Położył się na ziemi, gdzie zaczął posuwać ciałem o wycieraczkę. Ruth tylko zdzieliła go bateryjką w głowę.*

**Stewart**: Ała!

**Ruth**: Dobrze ci tak! Skup się, inaczej każę ci założyć moje ciuchy!

**Stewart**: Chciałbym je zobaczyć.

**Ruth**: *\*głupowato się uśmiecha\** Nie wyprowadzaj mnie lepiej z równowagi.

### Północny zakątek lasu

*Emma i Kitty zdecydowały się na samotną wędrówkę. Czekała jednak na nie niemiła niespodzianka. Tuż za ich plecami czaiła się blaszana maszyna.*

**Kitty**: Emma. Czy ta wyspa ma w sobie jakieś strzępki mechaniczności?

*Siostry odwróciły się w stronę robota. Ten nie zamierzał męczyć się z uczestniczkami. Od razu jego żelazna i ciężka ręka miała sprawić, że siostry zderzą się z rzeczywistością. Kitty zauważyła, że robot bardziej jest nastawiony na zabicie Emmy, dlatego w porę dziewczyna odepchnęła swoją siostrę i została wgnieciona w ziemię. Mechanizm idzie dalej w kierunku pustynnych pól, a Kitty zostaje wbita w ziemię. Emma ma łzy w oczach i od razu podchodzi do fanki robienia selfie, próbując ją przytulić, jednak Kitty była wgnieciona tak mocno, że czuć było pęknięcie we wszystkich kościach.*

**Emma**: Dlaczego akurat ty musiałaś mnie uratować?

**Kitty**: Zasłużyłaś sobie… Ty masz Noah, wiedziesz szczęśliwe życie, masz marzenia. Ja jestem zadowolona z tego co osiągnęłam do tej pory… *\*wzdycha\** ...i swoją drogą, nie mogłabym pozwolić na to, abyś to ty odeszła z tego świata za mnie. Kiedy spotkasz moich przyjaciół, powiedz im, że zginęłam w tragicznym wypadku. Tak po prostu, aby wszyscy zaakceptowali mnie taką, jaka byłam…

*Powiedziawszy ostatnie słowa złapała ostatni oddech i położyła się nieruchomo, co oznaczało koniec jej życia. Emma prędko wtuliła się w ciało siostry i gorzko zaczęła szlochać.*

**Emma**: Straciłam najlepszą siostrę i osobę na tym świecie!

*Nadal zerkała na to, jak Kitty odchodzi z tego świata. Wściekła z powodu zaistniałej sytuacji, postanowiła rozprawić się z maszyną.*

**Emma**: Gdzie tu jest najbliżej woda?

*Na jej szczęście zauważa tylko strumień wody, jednak tuż obok niego… Sanders. Nieżywą kadetkę, która straciła twarz. Emma od razu zaczęła panikować, krzyczeć i wiać.*

**Emma**: Co tu się dzieje?!

*Zaczęła trząść głową ze strachu, ale nagle postanowiła, że zacznie biec w innym kierunku niż wszyscy dotychczas. W stronę pomostu, jednak tam dostrzegła MacArthur i Josee. Nerwowo przełknęła ślinę i z ostrożnością podeszła do dziewczyn.*

### Pomost

**Emma**: Kitty nie żyje!

*MacArthur i Josee stanęły jak wryte.*

**Josee**: Doprawdy? Bo tu koło nas był robot…

**MacArthur**: A co się dokładnie stało z twoją siostrą?

*Emma tylko dalej płakała.*

**Emma**: Nie tylko z nią… Chodźcie po prostu za mną.

**MacArthur**: Pozostaje tylko jedno pytanie. Czemu chciałaś być na tym pomoście?

**Emma**: Nie wiem. Wystarczy wam, że nie ma mojej siostry?!

**MacArthur**: Propo znikania ludzi. Widział ktoś w ogóle Sanders? Nie było jej z nami przez ten cały czas. Od momentu rozpoczęcia gry i budowania zamku z piasku.

*Zbliża się wieczór, bo niebo stało się bardziej różowe. Można powiedzieć, że ta cała krwawa przygoda trwa dzień. Piękne, zachodzące słońce jednak nie stanowiło głównej atrakcji przy tym, co się działo na tej wyspie. W oddali także dało się słyszeć coś zupełnie innego. Na wyspę powoli przyleciała Kanadyjska Królewska Policja Konna, korzystając z tych samych helikopterów, których używali podczas aresztowania Izzy na wyspie. Sęk w tym, że były one wystarczająco daleko, jednak niedługo powinny być w drodze. W międzyczasie dziewczyny dalej siedziały na pomoście. Emma nerwowo przełknęła ślinę. Widziała bowiem coś, co mogłoby wprawić wszystkich w zakłopotanie oraz zdenerwować pozostałe dziewczyny. Postanowiła zachować to w sekrecie.*

**Emma**: Zostaję tutaj, bo najbezpieczniej będzie, aby się w to nie angażować.

**Josee**: Faktycznie do tej pory tu jeszcze nikogo nie było, ale co jeśli robot nas znajdzie?

**Emma**: Właśnie! Woda! Któraś z was ma wiadro?

*Odgłosy bzyczenia stają się coraz bardziej słyszalne.*

**Josee**: Owady tu pewnie jakieś są. Wolałabym nie być ukąszona przez komary. Już mi wystarczy wizja walki z techniką.

**MacArthur**: Świetny pomysł. Mucha to godny przeciwnik, ale przydałoby się skopać parę robo-zadków.

*Emma przewróciła oczami.*

**Emma**: Jak tam sobie chcecie…

*Emma spuściła głowę w dół. Upewniła się także czy kadetka i łyżwiarka nie są w pobliżu. Zaczęła buszować w jednej z walizek, gdzie znalazła - książkę.*

**Emma**: Battle Royale… Pamiętam, jak to czytałam Kitty na…

*Odłożyła prędko książkę i zaczęła dalej płakać, wywołując bardziej przykre wspomnienia.*

**Emma**: Dlaczego ja pozwoliłam Kitty na to, aby mnie uratowała? Noah, jeśli to oglądasz, kocham cię!

*Emma została przy pomoście, aby oczekiwać na dalsze sygnały.*

### Zniszczona linia elektryczna

*Jay chodził na palcach za Jacques’em. Jego postura ukrywała chłopaka, dlatego ten nic nie podejrzewał.*

**Jay**: *\*do siebie\** Jeśli będę cały czas za nim chodził, może dzięki niemu znajdę drogę do wyjścia…

*Jacques bez słowa szedł w milczeniu, aby znaleźć ślady Manson. Chociaż tak się zdawało, w rzeczywistości mówił do siebie po cichu o złocie. Nie trwało to długo, bo po błądzeniu po wyspie zderzył się z barierą wyspy, a chwilę potem wpadł na niego Jay, idący za nim cały czas. Zamiast interesować się tą wpadką, lepiej popatrzeć na mieszkańców Wawanakwa, którzy stali z widłami i pochodniami.*

**Mieszkaniec Muskoka #5**: Słuchajcie! Jeśli Manson była w stanie trafić nas butelkami, może nam uda się dorzucić pochodnię i jakoś spalić tę plandekę?

**Mieszkaniec Muskoka #6**: Weneckie plandeki. Ostatni raz zabrałem tam swoje dzieci.

*Zaczynają rzucać pochodniami, ale byli w stanie osiągnąć tylko poziom murku, przez co prędko uciekali po każdym rzucie.*

**Jacques**: \*turlał się ze śmiechu\* Ja nie mogę! To jest komiczne! Jak ta dziewięciolatka na ostatnim konkursie olimpijskim, gdzie próbowała zawiesić swojemu tacie wieniec na szyję.

*Jay puknął lekko Jacquesa w ramię.*

**Jay**: Hej. Czemu tam stoi wściekły tłum?

**Jacques**: Ja nie wiem, ale…

*Zmierzył wzrokiem Jay’a.*

**Jacques**: A co ty tu robisz? Sądziłem, że jestem tu cały czas sam! Jak długo się tu tak skradasz za mną, mały?

**Jay**: A nie można? Trzeba walczyć o przeżycie.

**Jacques**: Mnie tam tylko interesuje ta główna nagroda, o której wspomniała ta beznadziejna prowadząca.

**Jay**: \*chrząknął\* Ale zdajesz sobie sprawę, że nagrody nie ma? Ona nas tu zwabiła podstępem, by móc wyrznąć nas jedno po drugim! I sądzę, że jej się to uda. Nie ma już sporo osób, a ja tutaj szukam Mickey’ego. Zero rezultatów!

**Jacques**: Dobra. Tak jakby mnie to nie obchodzi, ale nawijaj dalej. Nagroda musi być.

**Jay**: *\*głupkowato się zaśmiał\** Nagrodą jest twoje życie.

**Jacques**: Ach ty i te twoje kaznodziejskie sztuczki. Zamknij się i mi powiedz, dlaczego tu stoi wściekły tłum.

**Jay**: Właśnie cię o to zapytałem.

*Jay i Jacques dalej zerkają na ludzi. Tuż za nimi stoi robot (najpierw w cieniu), ale wyłania się, chwytając Jacquesa i niosąc go w hen daleko.*

**Jacques**: Ratunku! Pomocy! Niech mi ktoś pomoże! AAAAA!!!!

*Jay też zaczął krzyczeć, jednak wziął głęboki oddech.*

**Jay**: Tylko spokojnie. Roboty zaczęły powoli opanowywać tę wyspę. Z drugiej strony mamy także tłum, który może w każdej chwili tutaj wpa…

*Nagle poczuł, że plandeka zaczęła się rozpalać. Jeden z mieszkańców musiał rzucić pochodnię tak, żeby plandeka zaczęła się palić.*

**Jay**: Wyspa jest w niebezpieczeństwie! AAA!!!

*Biegał w kółko. Ponieważ ogrodzona plandeka jest łatwopalna, pożar szybko rozprzestrzeniał się na wyspie. Krzyki było słychać nie tylko na wyspie, ale także mieszkańcy rzucili się do ucieczki, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji. Jay w końcu zaczął zwiewać.*

### Lasek

*Josee i MacArthur po raz kolejny wkroczyły w strefę lasu.*

**Josee**: Nie lepiej zrobić jakiś spis ludności? Tutaj może już nie żyć znacznie więcej osób niż się spodziewamy.

*Dziewczyny kątem oka dostrzegły robota niosącego Jacquesa w nieznane miejsce.*

**Jacques**: AAAAAAAA!!!

**Josee**: Jacques!

*Josee wskazuje kadetkę ręką na swojego partnera z drużyny. Dziewczyny jednak nie miały pomysłu, co zrobić z blaszaną kupą.*

**Josee**: Ta cała prawniczka miała rację. Przydałaby się woda.

**MacArthur**: A może na niego trzeba napluć?

**Josee**: Toż to najbardziej idiotyczny pomysł świata. *\*sarkastyczna mina\** I to ma zadziałać?

*MacArthur zdecydowała, że zda się na swój głupkowaty pomysł. Od razu wyskoczyła z krzaków.*

**MacArthur**: Rączki do góry, robociku!

*Próbowała go opluć, jednak to nic nie dało. Robot jednak kopnął ją, a kadetka poleciała na drzewo.*

**MacArthur**: *\*kaszle z bólu\** Co to miało być…

*Josee siedziała cicho, bowiem sytuacja przerastała i ją.*

**Josee**: Cholera. Powinnam go uratować, ale psychicznie sama sobie nie poradzę. A ta kadetka jest w chuj bezużyteczna… Nic tylko pierdoli snuty i działa po swojemu. Mogłaby w końcu posłuchać mnie chociaż raz.

*Obok krzaków, w których często się chowają uczestnicy, da się dostrzec Gotów.*

**Crimson**: Słuchaj. Jak długo już idziemy przez ten las?

**Ennui**: Wystarczająco długo, abym zapomniał, że czas zatrzymał się w miejscu.

*Josee westchnęła.*

**Josee**: Z nimi to pewnie się dogadam tak jak z nartami. Mają spełniać tylko podstawowe funkcje i nic poza tym.

*Ignoruje Gotów, a oni idą dalej przed siebie.*

**Ennui**: Przysiągłbym, że przez ten las przechodziliśmy na początku.

**Crimson**: Czy naprawdę zostaliśmy tylko my i roboty?

*Goci wzruszyli ramionami. Po chwili Josee zaryzykowała i spróbowała przekonać gotów, aby ci podeszli.*

**Josee**: Hut, hut!

*Głośne chrząknięcie. Crimson i Ennui patrzą na siebie, mrużąc oczy.*

**Crimson**: Kojarzysz może, kto to może być?

**Ennui**: Nie mam pojęcia. Może to jakaś sowa?

*Josee spróbowała jeszcze raz, wydając ten sam okrzyk.*

**Crimson**: To zdecydowanie sowa.

**Ennui**: Dokładnie.

*Josee wciągnęła gotów w krzaki.*

**Josee**: A co miałam niby udawać? Koguta? Kurwa, ludzie, to jest show, w którym giną ludzie na naszych oczach.

*Crimson i Ennui dziwnie spojrzeli się na siebie.*

**Crimson**: A już myślałam, że tu nie ma ani jednej żywej duszy.

**Josee**: Z takim myśleniem to na pewno wszyscy umrzemy za godzinę. Widzieliście może kogoś oprócz mnie tutaj?

*Crimson i Ennui kiwają twierdząco głowami.*

**Crimson**: Staruszka użalającego się nad losem swojego dziecka.

**Josee**: Kogo?

**Ennui**: Starszy pan w żółtej koszulce.

**Josee**: A, ten gość. Nie lubię go jakoś specjalnie. A co z nim?

**Crimson**: Stracił swojego syna.

**Josee**: Ojoj, to się porobiło.

*Po chwili chrząknęła, chcąc zatuszować śmiech.*

**Josee**: A wy co zamierzacie tu robić?

**Crimson**: Zwiać z wyspy.

**Josee**: Jak?

**Crimson**: Znamy swoje sposoby.

**Ennui**: Na przykład udajemy się w stronę pomostu.

**Josee**: A to was tam mogę zaprowadzić... *\*szeptem, do siebie\** Gdzie znajduje się reszta obłąkanych owieczek…

*Josee i Goci opuszczają krzaki w celu doprowadzenia ich do docelowego miejsca.*

### Główna ścieżka w lesie

*Blogerzy, jedna z Weganek i matka bez córki nadal siedziały na ziemi, rozmyślając nad dalszym losem.*

**Kelly**: Słuchajcie. Przyszpiliło mnie. Muszę gdzieś iść. Ktoś pójdzie za mną na czatach i sprawdzi czy tu się nie czai Manson?

*Miles podnosi rękę.*

**Miles**: Czemu nie?

**Jen**: Więc ja i Tom sobie porozmawiamy na temat przyszłości naszego bloga.

**Tom**: Czemu nie?

*Jen i Tom usiedli na środku, gdy dostrzegli robota niosącego Jacquesa za sobą. Jen zatkała w porę usta Toma, aby żadne z nich nie krzyczało. Kiedy maszyna opuściła ich, ci odetchnęli z ulgą.*

**Jen**: Mało brakowało.

**Tom**: Aż szkoda mi tego kolesia, którego trzymał robot.

**Jen**: Kto wie? Może chcą nas po kolei ocalić?

**Tom**: A mogliśmy dać się zabrać razem z nim.

**Jen**: Sama nie wiem. Szkoda, że dziewczyny tego nie widziały.

*Po chwili kontynuowała rozmowę o blogu.*

**Jen**: To gdybyśmy zostali wielkimi gwiazdami i ta akcja przeszłaby do historii, jak opisałbyś moją sukienkę?

**Tom**: Widzę cię w bogatym, szwajcarskim kroju zdobionym perłami z brylantowym pierścionkiem.

*Jen zaczęła się śmiać. Robot prędko się odwrócił, a oni jedyne co zrobili, to posłali puste spojrzenie niczym kukiełki. Nikt się nie ruszał, a na ironię obok nich wędrował pustynny krzak. Jacques próbował się cały wywiercić, ale nie dawało to żadnych rezultatów.*

**Jacques**: Czy ty jesteś popierdolony? Widziałem, jak się oni ruszali i śmia…!

*Nie dokończył swojego zdania, ponieważ druga ręka robota zdzieliła go w głowę i doprowadziła do jego nieprzytomności. Robot poruszał się jeszcze szybciej.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Manson dostała się do środka za pomocą specjalnego klucza i ukrytych drzwiczek, które zasłaniały trupy martwych już zawodników. Zaraz za nią po długiej wędrówce zjawił się robot, który zrzucił Jacquesa do środka.*

**Manson**: Szkoda, że tu nie ma bardziej wiernych skurwysynów, chcących pomagać mi zrewanżować się za nieudany sezon. Mam za to tutaj główny gwóźdź programu, który wręcz czeka na długie tortury.

*Światła zgasły. Jacques leży na łóżku związany ze wszystkich stron świata na czerwonym wielkim pudle bez zakrywania. W oddali też grała piekielna muzyczka.*

*Manson założyła na siebie fartuch pielęgniarki, aby dodać więcej dramaturgii całemu zdarzeniu. Jedno było pewne, zapowiada się drastyczna zabawa. Jacques jeszcze był ubrany.*

**Manson**: Witam was w pierwszym odcinku “Momentu prawdy”! Gospodarzem programu jest zajebista Manson, adoptowana przez państwo Greumach, szkocko-francuskich przedsiębiorców i tym podobne.

**Jacques**: Adoptowana? *\*tak zaczął się śmiać, że ją opluł\**

**Manson**: Już niedługo ten go-go boy z łaski swojej dokona żywota. W naszym programie poznajemy… anatomię. Gra przebiega przez 5 rund. Najpierw… ukazujemy przyrodzenie.

*Odsłoniła Jacquesa do brzucha i zdarła spodnie, zostawiając go w różowych stringach. Następnie przedziurawiła mu skarpety i zrobiła majtkowanie, zrywając gacie z dupy.*

**Manson**: Objętość miseczki 169, przypuszczam, że pomieściłby trzydzieści członków. Teraz zobaczymy klatę.

*Usiadła na jego pośladkach, odsunęła wszystko oprócz głowy do góry i zrywała z niego następne ubrania. Jacques był cały goły, a psychiczna prowadząca kontynuowała niszczenie chłopaka, skacząc po jego brzuchu.*

**Manson**: Sugeruję, że to byłaby jakaś dzika orgia, ale skończyłaby się na wielu siniakach.

*Pantoflami deptała po żebrach Jacquesa, jednocześnie je łamiąc.*

**Manson**: Runda trzecia to ukazanie mordy.

*Wyjęła go z końca falbanka i pojawił się nagi Jacques w okazałości. Pantoflem mieszała mu klejnoty i jednocześnie przybliżyła się do jego twarzy, gdzie zaczęła ciągnąć go za włosy.*

**Manson**: Ten styl uwielbiają każde fagi. Dominacja w łóżku nad olimpijczykiem gwarantowana!

*Spojrzała zadowolona na Jacquesa. Przytomny był już tylko w połowie i dziewczyna nie zamierzała rezygnować nad pastwieniem się nad jej najmniej ulubionym uczestnikiem. Ruth i Stewart tylko podsłuchiwal zza biurkai, jak Jacques stęka z bólu.*

**Stewart**: Współczuję mu…

**Ruth**: Dlaczego nie mamy jak wkroczyć do akcji?

**Stewart**: *\*mruknął\** Ja tam wolę posłuchać, jak dochodzi.

*Ruth strzeliła go w twarz.*

**Ruth**: To też cię podnieca?

*Wracamy do ofiarnej zabawy Manson. Ta rozwarła nogi Jacques’owi i trzymała w ręku zapalniczkę z benzyną.*

**Manson**: Czas na rundę czwartą. Próbka głosu.

*Oblała całego Jacquesa benzyną i podpaliła mu genitalia. Piszczał jak najęty, a w dodatku całe łóżko zaczęło się palić. W wyniku ognia nie brakowało także krwi, która sączyła się w wyniku podpalenia jego ciała. Nieco sfajczony dostrzegł tylko podły, bezczelny uśmiech na jej twarzy. Z jej ust leciała twarz. Wyjęła także piłę łańcuchową.*

**Manson**: Akumulatory i chuje w ruch, przed nami ostatnia konkurencja! JEDZIESZ NA CAŁOŚĆ, JACQUES!!!

*Zbliżyła się z piłą do jego członka, gdzie zamaszystym ruchem od razu odcięła mu szczura. Orgazmów i krzyków nie było końca, a Ruth i Stewart zamknęli oczy.*

**Stewart**: Co to jest… *\*odruch wymiotny\**

*Manson nie zrezygnowała i Jacques dalej musiał wrzeszczeć z bólu, bowiem obrażenia spodowowane przez piłę dotknęły całą pachwinę, a Manson… pół minuty później, Jacques został już przekrojony na pół.*

**Manson**: Zdychaj, panie *ignotus homo*. Tak to jest, jak się chce oszukiwać i nie zmieniać swojego zachowania. Tacy to byli popularni w latach ‘80. To jest obrzydliwe.

*Zwymiotowała na rozczłonkowanego Jacquesa i zepchnęła go z łóżka.*

**Manson**: To łóżko już było wystarczająco dużo razy świadkiem zamordowanych osób. Za nie też się wezmę kiedy indziej.

*Złapała swoją ulubioną piłę i wyszła z nią przez zwykłe drzwi. Ruth przerażona bycia świadkiem brutalnego morderstwa tylko wzięła się za przeglądanie laptopa. Stewart położył się na podłodze.*

**Ruth**: Błagam, komputerze. Powiedz mi tylko, ilu uczestników jeszcze pozostało.

*Komputer wskazuje na następujących żyjących: MacArthur, Josee, Ryana, Ennui’ego, Toma, Emmę, Carrie, Dwayne’a, Kelly, Brody’ego, Devina, Miles, Stephanie, Crimson, Jay’a i Jen, w tym czerwoną kropkę nad głową Dwayne’a, Miles i Kelly.*

**Ruth**: Nie mówcie mi, że ta kropka oznacza, że sa następnymi ofiarami.

*Zauważyła także oznaczenia. Czerwona symbolizowała nadchodzące niebezpieczeństwo, ale spowodowane działalnością uczestnika, nie Manson.*

**Ruth**: Czyżby Kelly nadal chciała się zemścić za tę akcję z oryginalnego wyścigu?

### Pomniejsze tereny zielone

*Mówiąc o matce bez córki i ojcu bez syna, faktycznie doszło do ich spotkania. Kelly natrafiła się na Dwayne’a, który spał w trumience.*

**Kelly**: Co ty tu robisz?

*Dwayne prędko się budzi.*

**Dwayne**: *\*krzyk\** Miałem taki koszmar, że ktoś mi zabił Ju…

*Szybko przetarł oczy i zorientował się, że sen, który mógł się zdarzyć, był jednocześnie prawdziwą jawą, a dla niego koszmarem. Tuż koło nich stał robot numer 2. Dwayne prędko zaczął szlochać.*

**Dwayne**: Mój Junior! Mó...ó...ó…!

*Zaczął turlać się po podłodze, a jednocześnie przesuwał trumnę i spadł z górki. Kelly dostała dreszczy.*

**Kelly**: Czy mi się zdaje, czy tu nagle zrobiło się zimno?

*Pewien robot puknął ją. Kobieta odskoczyła, jednak najbardziej przeraził ją widok nieżywej córki i pistolet. Kelly od razu zaczęła płakać i przytuliła do siebie córeczkę.*

**Kelly**: On miał rację! Ta wyspa to najgorsze zło, jakie może mieć miejsce!

*Z rozpaczy szybko wyjęła pistolet, a Miles próbowała ją powstrzymać.*

**Miles**: Proszę tego nie robić!

*Kelly strzeliła sobie w skroń i od razu padła na ziemię. Miles zaczęła uciekać.*

**Miles**: Nie wierzę, że ona to zrobiła…

*Robot prędko namierzył Miles. Jego oczy stały się bardziej laserowe, a Miles uciekała w panice. Robot zrezygnował z gonitwą za weganką i postanowił na rzeczywisty cel - Dwayne’a. Robot gonił go, a Dwayne wstał z trumny, jednocześnie wywalając się o wieczko. Rozpoczęła się ucieczka, która zakończyła się porażką Dwayne’a i jebnięciem z całej siły o drzewo. Robot wykorzystał niezdarność ojczulka i złapał go, uderzając w drzewo tyle razy, ile jego kark nie został złamany, a następnie cisnął z całej siły w dziuplę, gdzie całkowicie stracił życie.*

### Pomost

*Emma cały czas siedziała smutna na pomoście. Josee przyprowadziła w końcu do Gotów.*

**Josee**: Będziesz miała towarzystwo.

*Emma tylko westchnęła.*

**Emma**: Po co…

*Crimson i Ennui przysuwają się do prawniczki.*

**Crimson**: Czyli to tutaj był koniec?

**Ennui**: Mogliśmy tutaj zostać w sumie. Tylko martwi mnie reszta. Czy nadal żyją?

**Josee**: Robot porwał Jacquesa, więc pewnie już przepadł na dobre. Znając jego umiejętności przetrwania, może parę tzw. jednostek przetrwało.

*Crimson podeszła do Emmy, aby ją wesprzeć.*

**Crimson**: Rozumiem, że straciłaś siostrę?

**Emma**: Niestety. Strasznie mi jej brakuje. Oddała za mnie życie.

**Crimson**: W takim razie powinnaś być jej za to wdzięczna. To wyjątkowo trudne, ale jeśli postanowiła się poświęcić dla ciebie, nie zmarnuj tej okazji.

**Emma**: Tylko co możemy począć? Martwię się teraz o resztę. Co, jeśli zostaliśmy ostatnimi ocalałymi?

**Crimson**: Ja w sumie też. Nikt na takie traktowanie nie zasłużył.

*Słyszą bzyczenie.*

**Josee**: Rany. Czy na tej wyspie, a już szczególnie w tej okolicy musi być tak dużo much?

**Crimson**: Jestem pewna, że to nie muchy.

*Crimson była zdziwiona sposobem oceniania natury przez Josee. Mówiąc o zjawiskach, każdy z uczestników mógł dostrzec helikopter.*

**Josee**: Czy to ta policja, przed którą zwiewała Izzy?

**Crimson**: Najwidoczniej.

*Helikopter w okamgnieniu dostał się na wyspę, aby dokładnie przeczesać teren. Płynęły także dwie motorówki, na których znajdowali się antyterroryści.*

**Ennui**: To chyba koniec.

**Josee**: Wreszcie ktoś zaczął robić z tym porządek…

**Crimson**: Szkoda, że tak późno.

**Emma**: Na tej wyspie nie było absolutnie zasięgu.

**Josee**: Ja tam telefon swój stłukłam dzień przed tą podróżą niestety. A tak poza tym, well, takiego szybkiego działania nigdy nie widziałam.

## Wyspa Wawanakwa

### Okolice lasu

*Helikopter znajdował się pośrodku lasu. Sterujący dostrzegł tylko dwie postacie, które wydawały się zmartwione nieobecnością dziewczyn, z którymi szły. Z helikoptera wysunęła się drabina.*

**Pilot**: Proszę wsiadać! Rewirujemy to miejsce i musimy sprawdzić, ile osób jest nadal bezpiecznych!

*Blogerzy spojrzeli się dziwnie na siebie.*

**Tom**: Czy możemy ci zaufać?

**Jen**: Mnie? Zawsze. Jemu? Tym razem również. Kto wie, może następnymi ofiarami będziemy my? Nie mamy nic do stracenia, wchodź Tom.

*Jen wchodzi pierwsza, a za nią Tom. Oboje kurczowo trzymają się spuszczonej drabinki i po minucie są już w środku, gdzie mogą odetchnąć z ulgą.*

**Jen**: Co się dokładnie stało?

**Kolega pilota**: Dostaliśmy sporo informacji o tym, że ktoś na wyspie próbował reaktywować jakiś niebezpieczny problemu, w wyniku którego najprawdopodobniej pojawiły się…

*Pilot lekko szarpnął kolegę za koszulkę tylko po to, aby mu pokazać inne zjawiska.*

**Kolega pilota**: ...ofiary śmiertelne. Kojarzycie może ich?

*Jen i Tom wychylają się przez okno, gdzie dostrzegają tylko fragmenty ciał Randkowiczów. Można dostrzec, że pomiędzy nimi pojawiła się wyrwa, co sugerowało obecność min rozłożonych na Wawanakwie.*

**Tom**: Zawsze myślałem, że ta wyspa to wybuchowe miejsce, ale tylko w znaczeniu przenośnym. Biedni Randkowicze. Cóż, mogę zapomnieć o odwiedzeniu tej wyspy na dłuższy czas. Najpierw była skażona, potem spierdolona i teraz za trzecim razem “wreszcie” pojawiają się ofiary śmiertelne.

**Jen**: Aż dziwne, że do tej pory żadne z nas nie nadepnęło na miny…

*Blogerzy wrócili na swoje miejsca, a helikopter próbował dokładnie zbadać teren.*

**Kolega pilota**: Powiedzcie mi, dzieciaki, co was skłoniło do pojawienia się na tej wyspie?

**Tom**: Była taka, yyy, prowadząca o imieniu Manson.

**Kolega pilota**: Manson Greumach? Ta szkocka kleptomanka? Poszukiwana zresztą w pięciu amerykańskich stanach za swoje przestępstwa?

*Jen i Tom dziwnie spojrzeli się na siebie.*

**Kolega pilota**: Mogliście o tym nie słyszeć. Mocno tuszuje ślady. Jeśli tylko znajdziemy ją i dorwiemy w swoje ręce, nie wykaraska się z tego nawet do końca życia.

**Jen**: O ile wiem, są jeszcze dwie osoby w pobliżu tego lasu. Idzie się w stronę plaży i klifu, tak po prawej stronie.

**Kolega pilota**: Okej.

*Pilot od razu skręca w kierunku pokazanym przez blogerkę. Jego czujny wzrok dostrzega płaczącą wegankę, która ociera się chustą. Drabina tradycyjnie zostaje wciągnięta.*

**Miles**: Nie wierzę! A myślałam, że doświadczenie z jedzeniem ludzi żywcem było najokropniejsze!

*Miles zdziwiona jednak zerka na drabinę i głos dochodzący z helikoptera.*

**Pilot**: Zapraszamy! Jesteś bezpieczna, o ile spróbujesz dostać się przez drabinę! Jeśli zajdzie taka potrzeba, zejdziemy na dół, aby ci było łatwiej, kruszynko!

**Miles**: Spróbuję.

*Zrezygnowana stwierdziła, że nie ma nic do stracenia i złapała się za drabinę, po czym próbowała (mimo lęku wysokości) wspiąć się na górę. Panikowała przy tym i to bardzo.*

**Miles**: Zjedźcie! Zjedźcie! Zjedźcie!

*Pilot westchnął, ale posłuchał próśb, które sam podał. Miles z wielkim trudem wspięła się na górę i dalej płakała.*

**Miles**: *\*histeria\** Ja tak bardzo was przepraszam za moją niezdarność!

**Jen**: Przeżyłaś. I to się liczy najbardziej.

**Tom**: Swoją drogą, masz dużo szczęścia. Tylko szkoda, że piloci jacyś markotni.

**Pilot**: Coś mówiłeś?

*Tom się wyciszył.*

**Pilot**: Nikt z nas nie jest markotny. Sam wiem, jaką byłem niezdarą, gdy byłem małym gnojkiem. Dobra, szukajmy reszty. Koleżanko od bloga, wiesz może, gdzie jeszcze znajdują się uczestnicy?

**Jen**: Kurczę. Pomysły mi się wyczerpały.

**Tom**: Czekaj. Wpadłem na pomysł. Jak już Pan jest przy tym lasku, proponuję prosto i niedaleko docelowego miejsca powinna pojawić się taka brama z szerokim łukiem. Jeśli Pan będzie w stanie ją zobaczyć, należy skręcić w lewo i dalej lecieć prosto, aż na skrzyżowanie, tablicę z napisem “Witamy na Wawanakwa” i tam będzie taki domek. Nie wiem, do czego on służy, ale go zaobserwowałem na samym początku.

*Pilot westchnął.*

**Pilot**: Pozostaje nam tylko tam skręcić.

*Pilot wykonuje powierzone przez siebie polecenie i skręca w stronę, którą powiedział mu Tom.*

### Wodospad

*Jesteśmy świadkami bardziej ekscytującego wydarzenia. MacArthur uciekła aż na wodospad tylko dlatego, że pewien robot próbował ją dogonić. MacArthur stoczyła z nim walkę.*

**MacArthur**: Ty tchórzu! Myślisz, że jak mi pokażesz replikę z Sanders to się nabiorę? Ha ha, poważnie. To było dobre przebranie. Jestem pewna, że moja koleżanka tak łatwo bez walki by nie uszła!

*MacArthur rzuciła się na robota, jednak jego blaszana istota była równie silna jak kadetka. Kilka oddechów i dalej toczyła walkę z maszyną, gdzie podczas niej strąciła parę kamyków do wody. Nerwowo przełknęła ślinę.*

**MacArthur**: Wiesz… Tak się zastanawiam czy jak mi pokazałeś Sanders bez twarzy to przekonujesz mnie do tego powoli, że jednak jej coś zrobiłeś.

*MacArthur zrobiła groźną minę.*

**MacArthur**: A to oznacza, że… jeszcze… bardziej… powinnam… *\*pcha robota\**... się… s t a r a ć!

*MacArthur w końcu przewróciła robota i otrzepała ręce. Potem próbowała z całej siły i początkowo bezskutecznie przewrócić go tak, aby wpadł do wody, jednak jego rozum najwyraźniej nie wytrzymał i robot sam wpadł do wody.*

**MacArthur**: I tak to się robi! Dzięki, mięśnie!

*Całuje swoje bicepsy oraz podchodzi do ciała Sanders.*

**MacArthur**: Nie martw się. Ktokolwiek cię tak urządził i zrobił taki cosplay, pożałuje tego!

*Wrzuciła ciało do morza.*

**MacArthur**: Oops. A miałam jej tylko pokazać, kto przerobił jej oryginalny design. To się zdziwi.

*Wzięła jeszcze raz głęboki wydech i położyła się w cieniu drzewa.*

**MacArthur**: Dzięki, drzewko. Jedyny powód, za który powinnam cię szanować. Zasłużyłam na odpoczynek.

### Szopa myśliwego

*Mogliście już zapomnieć o tych bohaterach, ale warto trochę cofnąć się do tego, co działo się około cztery godziny temu. Nastał wieczór i można już było w oddali zobaczyć księżyc, antyterrorystów dookoła wyspy i przy okazji myśliwego, który opatrzył wreszcie ranę Carrie.*

**Myśliwy**: Jeszcze raz… Tak mi przykro, że to miało miejsce.

**Carrie**: Nic się nie stało. Zagoi się.

*O obecności Jay’a też warto nie zapomnieć. Chłopak błąkał się cały czas po wyspie licząc na to, że znajdzie jakąś duszę.*

**Jay**: Halo, jest tam kto?

*Jay spacerował cały czas w różnych miejscach, aż w końcu natrafił na jakąś szopę.*

**Jay**: W horrorach przebywanie w takim miejscu automatycznie wiąże się z utratą życia. Co ja na to jednak poradzę? Jestem słabeuszem i przydałaby mi się pomocna dłoń.

*Bliźniak od przeciwności losu zdecydował, że jednak złamie stereotyp horroru i odważy się postawić kilka kroków w stronę szopy. Była nieco uchylona, co oznaczało obecność ludzi. Nie zmienia to jednak faktu, że w środku obecne postacie spoglądały dokładnie na ranę Carrie. Miała całą szyję w szwie, ale mogła sprawnie nią poruszać. Siedziała tylko i wzięła głęboki oddech, będąc zmęczona tą całą sprawą. Jednak dobra wiadomość jest taka, że ich personalny problem umożliwił im przetrwanie całego zamieszania. Połowicznie, ponieważ Jay zdecydował się na otworzenie drzwi.*

**Jay**: Cześć!

*Krzyk chłopczyka od razu spowodował przerażenie i zblednięcie na twarzach niektórych ludzi. Myśliwego najbardziej, ponieważ jego mina idealnie na to wskazywała. Impulsywny i nieprzewidujący żadnych konsekwencji po raz kolejny użył swojej strzelby, ale tym razem strzelił w rękę Jay’a, a ten się przewrócił. Carrie, Devin i Brody byli jeszcze bardziej przerażeni.*

**Devin**: Czemu?

**Myśliwy**: Przestraszyłem się, no!

*Od razu zajrzał na Jay’a.*

**Myśliwy**: Dobra, nic mu nie będzie. Chyba. Da się opatrunek i po sprawie.

**Carrie**: Zostajemy tutaj?

*Dźwięki helikoptera. Tak się składa, że funkcjonował także drugi, który podobnie jak poprzedni ochoczo wciągał pozostałych.*

**Pilot drugiego helikoptera**: Zapraszam!

*Devin asekuruje Carrie, a Brody pomaga myśliwemu z Jay’em.*

**Brody**: A pan wchodzi z nami?

**Pilot drugiego helikoptera**: Taki obowiązek. Każdy żyjący jeszcze na tej wyspie musi być bezpieczny.

**Myśliwy**: No trudno. Ale wrócę tu?

**Pilot drugiego helikoptera**: Raczej tak.

*Carrie, Devin, Brody (i Jay niesiony przez niego) oraz myśliwy weszli po minucie do helikoptera. Są już cali i zdrowi, chociaż niektórzy kontuzjowani. Pilot używa walkie-talkie, aby poinformować drugiego kolegę o sukcesie działania.*

**Pilot drugiego helikoptera**: Chyba zwiedziliśmy już cały lasek.

**Pilot**: To świetnie, bo pozostało nam najtrudniejsze wyzwanie. Wiem, gdzie znajduje się Manson, ale oprócz zauważyłem dwójkę ludzi, która nie za bardzo chce wejść do helikoptera. Swoją drogą, a wodospad i tereny klifu?

**Pilot drugiego helikoptera**: *\*wybuchnął śmiechem\** Musiałeś mi kurwa załatwić taką niewdzięczną robotę?

**Pilot**: Przyjemność po mojej stronie. Pamiętaj, kto dostanie więcej hajsu, jeśli uratujesz ludzi. Dałem ci trochę podpowiedzi.

*Pilot drugiego helikoptera westchnął i poleciał w stronę wodospadu.*

### Wodospad

*MacArthur nadal wypoczywała w cieniu drzewa, jednak ktoś przerwał jej tę ciszę z maniakalnymi śmiechami.*

**Manson**: O ile się nie mylę, to jeszcze dwanaście kurew do unicestwienia.

*MacArthur usłyszała dokładnie zdanie dziewczyny i wstała.*

**MacArthur**: Kurew?! *\*wściekła\** Czy ja się dobrze przesłyszałam?!

*Wstała i zauważyła nieopodal prowadzącą.*

**MacArthur**: Witam pannę KURWĘ.

**Manson**: Aż tak personalnie dotknęła cię moja wypowiedź? Lmao, ty jak zwykle wściekła niczym wulkan. Dobra, dobrze słyszałaś. Każdy z was tutaj musi oddać swoje życie, bo musi dopełnić się mój scenariusz na zniszczenie tego zjebanego show. Jesteś gotowa na wpierdol?

**MacArthur**: Czy powiedziałaś to do swojego odbicia w lustrze? Bo na to wygląda.

*Manson wkurzyła się.*

**MacArthur**: Czuję się, jakbym znowu miała do czynienia z łyżwiarką. No trudno, możemy zrobić tę powtórkę z rozrywki!

**Manson**: Mogłabym cię jebnąć kokosem na przykład, tłusta szmato!

**MacArthur**: Doigrałaś się!

*MacArthur po raz drugi znalazła się w niekoniecznie dobrym dla niej położeniu. Manson i MacArthur były równymi przeciwniczkami, jednak kadetka w celu uzyskania przewagi podrapała przeciwniczkę po twarzy.*

**Manson**: Pożałujesz tego, psie!

*Manson jeszcze próbowała naskoczyć na dziewczynę jednak z marnym skutkiem. Obie się szarpały za różne części ciała i zbliżały w stronę wodospadu.*

**MacArthur**: Spróbuj tylko mnie zepchnąć, to polecisz razem ze mną!

**Manson**: Nie za dużo blasku jak na ciebie, szmato?

*MacArthur i Manson są naprawdę bardzo blisko. MacArthur podcięła dziewczynę.*

**MacArthur**: Ostatnia szansa. Odpierdolisz się ode mnie?

**Manson**: To ty pierwsza zaczęłaś, psiaro!

**MacArthur**: Trudno.

*I tym akcentem prawie zepchnęła ją z wodospadu, jednak ta prędko chwyciła się MacArthur i obie zleciały do wody. Należy wspomnieć uwagę, że Manson kocha się malować, a peruka jej prędko odpadła. Pozostała jej tylko wstrętna morda i fioletowe kłaki. MacArthur przeraziła się na jej widok.*

**MacArthur**: Wyglądasz jak prawdziwy morderca! Aż się zbiera na wymioty!

*Manson wykorzystała to na swoją korzyść i dalej zaczęła bić się z kadetką pod wodą.*

**MacArthur**: Rozumiesz, że ty nie masz żadnych szans?! Jesteś tylko zwykłą szma…

*Manson “schowała” kadetkę pod wodę, gdzie obie zaczęły się podtapiać. Niezależnie od wyniku, obie już z każdym uderzeniem były bardziej wyczerpane.*

**MacArthur**: Mocna z ciebie konkurentka, jednak…

*Podejmuje kolejną próbę podtopienia okropnej Manson. Ta zakrztusiła się wodą.*

**MacArthur**: Wygląda na to, że możemy tak do końca.

*Manson powoli schodziła na dno. MacArthur sprawdzała czy Manson znowu jej nie zaatakuje. Na szczęście nie stało się tak od minuty, dlatego dziewczyna powoli opuszczała teren wodny.*

**MacArthur**: Teraz tylko jak się stąd wydostać…

### Kryjówka Ruth i Manson

*Pilot pierwszego helikoptera nalegał, aby Ruth i Stewart byli bezpieczni.*

**Pilot**: Dlaczego mnie nie posłuchacie?

**Ruth**: Dlatego. Gościu, pozwól mi działać. Po prostu obezwładnijcie Manson. Ja muszę koniecznie coś zrobić!

**Pilot**: Co dokładnie? Nie strofuj mnie tak!

**Ruth**: Zesrać się muszę… A tak na serio, daj mi pół godziny. Potem możesz dobrowolnie mnie oddać w ręce policji, jeśli tak zechcesz!

**Pilot**: Żadnej policji! Dziecko, co ty mówisz?

**Ruth**: A myślałam, że dzwonisz po policję…

**Stewart**: Ale ja nie chcę do kicia! I jeśli tak, to za co?

**Pilot**: Mamy już paru zawodników. Proszę, nie róbcie niczego, czego mielibyście żałować.

**Ruth**: Ja nie muszę.

*Weszła jeszcze raz do środka i szybko zainteresowała się swoim komputerem. Robot sterowany wcześniej przez Manson wybił jedną z szyb i przyniósł jej apteczkę. Od razu złamał kod dostępu do pewnej kapsuły, a tam… mogliśmy dostrzec paru zawodników z Wariackiego Wyścigu. Czyżby wszyscy zmarli? Otóż nie. Ci nieżywi, którzy dali się zabić przez Manson albo przez pośrednie okoliczności, spali.*

**Ruth**: Warto wiedzieć, że nie wszyscy zostali zniszczeni. Aż dziwne, że każdy nie został przyniesiony.

*Spojrzała się na łóżko.*

**Ruth**: Każdą śmierć da się wytłumaczyć! Zanim ta suka Manson zdołała wszystkich zamordować, podłożyłam pod uczestników ich repliki. Dopóki klon nie umrze, oryginalna wersja jest po prostu w inkubatorze. Kiedy tylko klon zginie, z inkubatora wyłania się jego prawdziwa postać, która jest poddana fazie REM. Szybko to poszło. Na szczęście jeszcze paru zawodników nadal jest, a reszta niczego nie pamięta.

*Łamie czwartą ścianę, zwracając się do kamery.*

**Ruth**: A tym nie pochwaliłam się nikomu, bo każdy ma mnie za dzikuskę. Niech tak myślą, przynajmniej niewinni uczestnicy mojego ulubionego sezonu żyją. Ja i Kog’Maw postaramy się wziąć udział w następnym sezonie.

*Zaśmiała się sama do siebie.*

**Ruth**: Dobra, tutaj jestem nieco dzika. Jednak szalona strona mojej natury mogłaby opowiedzieć o wszystkich sprawach i cliche sprawach! Tylko żeby to jakimś cudem nie dostało się do sieci, bo w internecie aż wrze od negatywnych opinii po takich rzeczach!

*Wyszła szybko z kryjówki.*

**Ruth**: Powiesz mi co z Manson?

**Pilot**: Z kim?

**Uczestnicy w środku helikoptera (Tom, Miles i Jen)**: Z tą psycholką, która prawie wszystkich wybiła!

**Pilot**: Aaa, to o niej pomyślimy później. A teraz proszę nam nie utrudniać i dobrowolnie opuścić tę wyspę za pomocą helikoptera.

*Ruth i Stewart w przeciągu minuty znajdują się w środku.*

**Pilot**: Trochę głupio, że tak utrudniacie mi sprawę.

*Amanda, która zdrzemnęła się na ławce na plaży, dopiero teraz postanowiła, że zacznie działać.*

**Amanda**: Co tu robią helikoptery?

**Pilot**: Zapraszam koleżankę do środka. Będzie tu przytulnie i bezpiecznie. Musimy wytępić szkodnika!

**Amanda**: W sensie to diabelskie nasienie co zowią Manson? Wchodzę w to!

*Kilka szybkich. Amanda siedzi obok Stewarta.*

**Amanda**: Czemu ty jesteś rozebrany i przy okazji dlaczego jeszcze nie rozstałeś się z Manson?

**Stewart**: Odpowiem na to drugie. Nigdy nie byliśmy razem. Po prostu raz nie mogła się mnie oprzeć, a co do rozebrania, spędziłem cudowną randkę z Mary, ale niestety zginęła z jej rąk.

**Ruth**: W życiu bym nie przypuszczała, że do tego dojdzie.

*Jeszcze raz zerknęła na dół, gdzie był pokazany inkubator z kopiami zawodników.*

**Ruth**: *\*do siebie\** Niech ten sekret pozostaje jedną wielką tajemnicą dla potomnych.

*Pilot odlatuje, mając nadzieję na to, że jego towarzysz wyłapie pozostałych.*

### Pobliże wodospadu

*MacArthur wspina się na górce, która oddziela się normalną powierzchnię od krawędzi wodospadu.*

**MacArthur**: W życiu się nie spodziewałam, że po tak wyczerpującej walce może być tak ciężko!

*Zerknęła na górę, aby próbować się czegoś podeprzeć. Podjęła także próbę znalezienia sobie takiego stoku, na którym mogłaby się zatrzymać i złapać oddech.*

**MacArthur**: Oficjalnie czuję się prawie pokonana…

*Koniec końców zrobiła kolejne dwa kroki w stronę krawędzi i wreszcie znalazła jakiś próg pnia.*

**MacArthur**: Usiąść nie usiądę, bo jeszcze pewnie się rozwali pod moim ciężarem, ale przynajmniej stanę. Oby tylko ta wredna małpa się nie wyłoniła teraz, bo będzie niedobrze.

*Cały czas kurczowo stała w miejscu przez trzy minuty. Zerknęła w górę, aby obliczyć dystans.*

**MacArthur**: Gdybym na chama się przeciskać, to może jeszcze z pół godziny dałoby radę wyciągnąć.

*Słyszy odgłosy pilota.*

**MacArthur**: A to co?

**Pilot drugiego helikoptera**: Pilotów sto! W tym przypadku jeden! Jestem tu, aby ci pomóc!

*Wyciąga drabinę, aby MacArthur mogła się na nią wspiąć.*

**MacArthur**: Naprawdę? Bo już nie czuję siły w rękach. Nie dałoby rady jakoś wciągnąć jej na górę?

**Pilot drugiego helikoptera**: Niestety nie.

*MacArthur kurczowo trzyma się linek od drabiny i wchodzi na górę. Uczestnicy w środku gorąco ją zagrzewają, widząc, że ktoś inny wyłania się z wody. Była to wstrętna Manson.*

**Manson**: Już nie żyjesz!

*MacArthur chciała się odwrócić, co najprawdopodobniej skończyło się uderzeniem w ziemię, ale uczestnicy przekonywali ją, aby tego nie robiła.*

**MacArthur**: Raz kozie śmierć.

*MacArthur wspinała się na górę, a wyczerpana Manson dostrzegła alternatywną ścieżkę i udała się na wędrówkę. Kadetka była na dobrej drodze, aby w końcu się wydostać i poczuć nutkę bezpieczeństwa. Trochę jednak była chwiejna. Mimo swojej masy, gibała się strasznie. Dotarła do przedostatniego szczebelka, gdzie na chama wepchnęła się do helikoptera, omal nie przygniatając Carrie i Devina.*

**MacArthur**: Dziękuję gołąbeczki. Jest mi miło, że tu jestem.

**Brody**: MACARTHUR! MOJA BOHATERKA!

*Brody uściskał MacArthur.*

**Pilot drugiego helikoptera**: Tylko spokojnie, żuczki! Bo jeszcze sporo tu narozrabiacie.

*Pilot odleciał. Tuż za nim zjawiło się paru antyterrorystów, którzy od razu zerknęli na cień przechadzający się po wyspie. Paru z nich ekspresyjnie zeszło po kamulcach, aby dostać się bezpiecznie na brzeg rzeki. Biegli za Manson, która przewróciła się o kamyk i była cała zakrwawiona. Od razu aresztowali dziewczynę. Co do transportu, kontynuowali ścieżkę, którą szła mordercza dziewczyna.*

### Kryjówka Manson i Ruth

*Pamiętacie może jeszcze fakt, podczas którego Ruth miała ocucić uczestników? Aresztowanie prowadzącej wyzwoliło w nich możliwość wybudzenia się ze snu.*

**Taylor**: Ale miałam koszmar! Pojechałam na tę okropną wyspę, gdzie się odłączyłam i grupy i ktoś mnie zamordował!

**Kelly**: Mnie się śniło absolutnie to samo! Och, Taylor! Czasami te sny bywają prorocze.

*Taylor poczuła się zawstydzona słowami mamy.*

**Uczestnicy**: Dziwne, mieliśmy podobny sen.

**Sanders**: Poza tym nie ma nas tu wszystkich… MacArthur? Brody?

**Kitty**: Emma? To wam opowiem moją historię. Uratowałam jej życie, aby nie zginęła z rąk robota!

**Jacques**: Ja dzięki temu robocikowi zostałem wyruchany przez prowadzącą! Zniszczyła mi godność i podpaliła moje cudne klejnoty!

**Gerry**/**Pete**: Dobra, nie musisz nam ich określać przy wszystkich.

*Wszyscy się śmieją z wyjątkiem Jacquesa.*

**Mickey**: Nie rozumiem tylko jednego. Dlaczego my wpadliśmy w stan hibernacji?

*Ellody i Mary od razu mają odpowiedź.*

**Ellody**: Uważam, że przed rozpoczęciem programu ktoś użył środku nasennego, mającego na celu spowodować amnezję, stąd niczego nie pamiętamy. Jedyna rzecz, którą jesteśmy w stanie zapamiętać, to że wyjechaliśmy najprawdopodobniej w południe, a teraz jest późny wieczór.

**Mary**: Warto też wspomnieć, że po części sny mogą odwzorować nasze realia. Ja miałam dość wyuzdany i “przygodny”.

**Ellody**: Kto wie, może w prawdziwym życiu nas takie coś czeka?

*Mądrale wybuchnęły śmiechem. Ponieważ drzwi od kryjówki były otwarte, uczestnicy zauważyli paru antyterrorystów. Mimo to od razu zadbali o to, aby jak najmniej ludzi było przerażonych na widok ich obecności.*

**Antyterrorysta**: Złapaliśmy Manson. Możecie powoli opuszczać tę wyspę. Statek powinien pojawić się za dwadzieścia minut. Zjawcie się na pomoście.

*Uczestnicy usłuchali próśb i na spokojnie idą drogą ewakuacji. Ekran zmienia swoje położenie.*

### Pomost

*Koniec końców wszyscy uczestnicy (oprócz osób znajdujących się w helikopterze) ze zdziwieniem spoglądali na fakt, że paru ludzi było tam przez cały czas. Większym zdziwieniem była obecność prowadzącego Wariackiego Wyścigu, Dona.*

**Don**: Co tu do licha się wyprawiało?

*Nikt z osób przebywających na pomoście nie miał pojęcia, że uczestnicy zamordowani w trakcie trwania tego programu właśnie są kilka kroków obok nich. Emma była najbardziej zapatrzona w wodę i nie była w stanie nawet spojrzeć w oczy prowadzącemu, aby wyjaśnić wydarzenia tego dnia.*

**Emma**: Pewna uczestniczka o nazwie Manson ogłosiła się jako nowa prowadząca oryginalnej Totalnej Porażki. Minął tydzień od zakończenia Wariackiego Wyścigu i ktoś zaprosił nas, żebyśmy wzięli udział w nowym sezonie. Jednak okazało się, że po chwili Manson mordowała każdego z nas w celu zemsty za przegraną w Charismatic Survival. Najgorszy jest jednak fakt, że byliśmy świadkami śmierci większości zawodników, a w jednym momencie… straciłam własną siostrę… *\*miała łzy w oczach\** ...oddała swoje życie za mnie!

*I w tym momencie znowu kontynuowała płakanie. Kitty, którą łatwo było wzruszyć, tym razem również było jej wyjątkowo przykro i prędko podeszła do siostry, aby ją przytulić.*

**Kitty**: Emma, nawet nie wiedziałam, że to wydarzyło się to naprawdę…

**Chet**: Czyli… To nam się śniło?

**Tammy**: Zapamiętajmy słowa mądral. Nasze sny mogą spełnić się w rzeczywistości.

*Mądrale zerknęły na Tammy i wybałuszyły oczy.*

**Ellody**: Ja nawet nie wiem, co powiedzieć tym razem.

*Don podrapał się po głowie.*

**Don**: Czyli daliście się nabrać i prawie odeszliście z życiem? Kurczę, w takim razie mam nadzieję, że wyciągną to za poważne konsekwencje.

*Crimson i Ennui milczą.*

**Don**: Czy Gotów to przeraziło?

*Goci milczą. Świerszcz.*

**Don**: Aha, czyli wy jak zwykle.

*Spogląda na Josee.*

**Don**: A ty również byłaś świadkiem tych zdarzeń?

**Josee**: Jak zauważyłeś, cudem przeżyłam. Dziwne. Ciekawe, która z nas najbardziej nadawałaby się na final girl.

**Don**: Na pewno nie ty.

**Josee**: Meh, to stereotypowe myślenie. Nikt takich nie akceptuje, a jednak każdy stosuje. Czyli przeżyłam jedną z katastrof w swoim życiu?

*Zdziwiona odwróciła się w stronę pozostałych.*

**Josee**: To wy żyjecie? Przecież niektórzy z was byli przecięci na pół, stracili twarz, bądź byli całkowicie spaleni! Jakim cudem wam udało się to przetrwać?

*Niestety, nikt z wyjątkiem nieobecnej na pomoście osoby, nie był w stanie odpowiedzieć na to nurtujące pytanie.*

**Don**: Nigdy się nie spodziewałem takiego scenariusza, który zakończyłby się tragedią. Mam nadzieję, że jednak nikt tego nie wyemitował. W przeciwnym razie moglibyśmy spotkać się z wieloma konsekwencjami, głównie prawnymi.

**Josee**: Albo też skończylibyśmy jak typowe gwiazdeczki horroru. Uzyskamy sławę, w której niektórzy z nas mogliby pławić się w prawdziwie rozkosznych luksusach. Aż się cieszę, że nie ma teraz “Polowania na Gwiazdę”. Zastrzegam sobie prywatność do swojego wizerunku.

**Don**: Dobra. Rozumiem, że niedługo tu będzie statek?

*Tuż koło jego nosa wylądowały dwa helikoptery, z których wyszli pozostali uczestnicy, w tym roznegliżowany Stewart oraz Ruth. Mary była w szoku.*

**Mary**: Nie mówcie, że to wydarzyło się naprawdę! Ktokolwiek miałby na to dokładną analizę, wygłosił referat albo wyjaśnił na czym to polegało, wszyscy naukowcy byliby w szoku!

**Stewart**: Wyobraź sobie taki artykuł: “Naukowcy go nienawidzą!”!

**Stephanie**: GO?! Skąd wiadomo, że to facet?

*Mary dalej była zdziwiona faktem, że przespała się ze Stewartem.*

**Mary**: Powiedz. Jeśli to prawda, co mnie podkusiło do przespania się z tobą?

**Stewart**: Mam nieodparty seksapil, który kusi wszystkie laski.

*Wypiął tyłek w stronę uczestniczek.*

**Stewart**: *\*mruknął\** Któraś chętna na jakąś przejażdżkę?

**Taylor**: Ja chętnie.

*Kelly skarciła ją wzrokiem.*

**Stewart**: Sorry, małolatami się nie interesuję. Wolałbym bardziej odważne i rozsądne kociczki.

**Ruth**: To idź do swojej Amandy…

**Amanda**: Podziękuję.

*Ruth zachowała tajemnicę ze sobą. Była zadowolona, że zamiast tego, uczestnicy rozmawiają z nią normalnie, jednak parę osób nadal było podejrzanych w stosunku do niej jako współprowadzącej całej tragedii, która mogła skończyć się fatalnie. Nagle słychać dźwięk statku.*

**Don**: Jacht już przyjechał! Wygląda na to, że nasza przygoda, zwłaszcza wasza, dobiega końca. Możecie wsiąść na pokład. Mam nadzieję, że pomieści wszystkich.

**Mary**: To jeden z tych najbardziej luksusowych statków. Jestem pewna, że pomieściłby nawet cztery razy większą ilość ludzi.

**Dwayne**: Cóż, synek. Niepotrzebnie naraziłem się na coś takiego.

**Junior**: Nic się nie stało, tato. Nikt nie miał pojęcia, co się wydarzy.

*Ze statku otwiera się most, dzięki któremu wszyscy uczestnicy powoli wchodzili do środka statku. Kiedy już wszyscy znaleźli swoje miejsce, ten odbił od brzegu, podróżując jeszcze raz i opuszczając Wyspę Wawanakwa. Antyterroryści wsiedli do swoich skuterów, a helikoptery z Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej również odlatywały w drogę powrotną.*

*Ekran powoli się ściemnia i pojawiają się napisy końcowe.*