Lwia Straż: Święta na Lwiej Ziemi

**Lwia Straż: Święta na Lwiej Ziemi** to jeden z odcinków specjalnych serialu ,,Lwia Straż: Nowy Początek".

## Streszczenie

Mohatu i jej Lwia Straż świętują ze swoimi rodzinami Boże Narodzenie, gdy nagle okazuje się, że Simba Jr zniknął w tajemniczych okolicznościach. Lwia Straż Mohatu musi go uratować... niestety całą sprawę będzie utrudniał ciągle sypiący się z nieba śnieg zasypujący ślady, więc pierwszy osąd bezpodstawnie pada na szakale.

## Transkrypcja

Był to piękny, zimowy dzień na Lwiej Ziemi - jedyny dzień w roku, w którym na afrykańskiej sawannie padał śnieg.

Zwierzęta bardzo lubiły, gdy spadał ten zimny, biały puch, bo oznaczało to mnóstwo pysznej zabawy innej niż zazwyczaj.

Był źródłem wielkiej radości, a Złoziemcy najczęściej nie przychodzili wtedy na Lwią Ziemię gdy spadał, bojąc się tego dziwacznego zjawiska.

- Mamo? Co to jest? - zapytał Simba Jr, który nigdy wcześniej nie widział śniegu.

- To śnieg - odparła Jasiri.

- Czy on jest niebezpieczny? - przeraził się Simba Jr.

- Nie, mój mały. Nie jest. Zobacz, twoje rodzeństwo bawi się na dworze - Jasiri wskazała łbem na turlających się w śniegu Mohatu, Ahadiego, Askariego i innych. - Może do nich dołączysz?

- Mogę? - zdziwił się Simba Jr.

- Pewnie - zachichotała Jasiri i zachęcająco popchnęła go łbem ku wyjściu. Simba Jr podniósł uszy i raźnym krokiem ruszył ku rodzeństwu.

- Cześć wam! - zawołał.

- Cześć - mruknął do niego Askari.

- Nie możesz pobawić się gdzie indziej? - dorzucił Ahadi.

- No... d-dobrze - powiedział smutno Simba. Nawet jego bracia nie chcieli się z nim bawić... postanowił jednak podnieść uszy do góry i dostosować się do wrednego nakazu Ahadiego.

Przez chwilę rozmyślał gdzie ma pójść, aż nagle usłyszał wesołe szczenięce piski. Bez namysłu ruszył w tamtym kierunku.

Zapadał się w śniegu przez co trudniej mu się szło, ale uparcie parł naprzód ku radosnym okrzykom.

W końcu zobaczył Tornado, Huragana i Zefira bawiącego się w zapasy z Klaudyną, Stinky'm i Runtem.

- Cześć! - zawołał. - Mogę się z wami pobawić? - zapytał.

- Jasne! - zawołały jaguny.

- Ale... przecież musielibyśmy zmienić zabawę. Jest nas szóstka - zauważyła Klaudyna. - Nierówne walki nie są uczciwe.

- Właśnie! - zgodzili się z nią Stinky i Runt.

- Ale... - jęknął Simba. - Zawsze możemy pobawić się w chowanego...

- W chowanego? I co? Jeszcze zamarzniemy w tych kryjówkach! - oburzyła się Klaudyna. - Wiesz co? Poszukaj sobie kogoś innego do zabawy.

Podeszła do nich Mzuri wraz z jej rodzeństwem była jednak nie zadowolona z tego jak wilczki potraktowały Simbę

- Słuchajcie może on się od was różni ale to też jest dziecko więc lepiej żebyście byli dla niego trochę mili, a zresztą jest on synem króla!

- Zieeeew... - westchnęła Klaudyna . - I co w związku z tym? Sam nie zostanie królem, za to ja będę przywódczynią watahy. To mnie powinien szanować ten bachor.

- Właśnie! - zawtórowali jej bracia. - W dodatku to jeszcze dzidzia! Z nim się nie da bawić!

Simba był bliski płaczu, ale Mzuri nie zamierzała ustąpić wilkom.

- Jeśli natychmiast tego nie odwołacie, zawołam moją mamę! - zagroziła.

- O, już się boimy! - zawołała teatralnie Klaudyna . - A co nam ona niby zrobi, hę?

- Chyba zapomnieliście już, kim JA jestem - odezwała się Izabela zza swoich dzieci.

Wilczątka uciekły w popłochu.

Izabela jednak nie była zadowolona z tego że Klaudyna i jej rodzeństwo uciekły na jej widok

- Bardzo przepraszam nie chciałam was wystraszyć, chciałam tylko żebyście byli dla niego mili - powiedziała Izabela smutnym tonem i wróciła do swojej jaskini.

- Więc? - zapytał Tamu, gdy Runt wysunął łeb zza pobliskiego drzewa. - Posłuchacie naszej mamy?

- Chyba jednak tak - jęknęła Klaudyna.

- Więc? W co się pobawimy? - zapytał wesoło Simba.

- Myślę, że zabawa w chowanego będzie najlepszym wyjściem - stwierdziła Klaudyna, porozumiewawczo mrugając do braci.

- Super! - zawołał Simba. - Kto będzie liczył pierwszy?

- Ty! - zawołała Klaudyna, po czym wilczki, dinozaury i jaguny uciekły za drzewa w poszukiwaniu kryjówek.

Simba Jr był bardzo dumny z powierzonej sobie funkcji i zaczął liczyć:

- Jeden, dwa, trzy... - ale szybko pogubił się (był bardzo małą lyeną). - ...cztery, sześć, dziesięć, pięć, sześć...

Słońce zdążyło przesunąć się o znaczny kawałek, a Simba wciąż liczył tak zawzięcie, że nawet nie zauważył jasnego kształtu przemykającego tuż za nim dopóty, dopóki stworzenie nie ogłuszyło go, po czym wzięło w zęby i uciekło w stronę Złej Ziemi.

~ \* ~

Było już południe. Jasiri zawołała dzieci na posiłek.

Podeszli do niej Ahadi, Askari, Mohatu, Kiara i inni... ale nigdzie nie było Simby Jr.

- Gdzie jest wasz brat? - zapytała.

- N-nie wiemy - jęknął Askari.

- Jak to ,,nie wiecie"? - zdziwiła się Jasiri. - Miał się z wami bawić.

- Ten... tego... - plątał się Ahadi.

- Ahadi kazał mu iść się bawić gdzie indziej - wyjaśnił za brata Askari, za co oberwał w grzbiet, ale nie zabolało go to, bo był od Ahadiego silniejszy i starszy (przynajmniej mnetalnie jego zdaniem mimo że sam Askari jest namłodszy z rodzeństwa).

Tymczasem Kate i jej mąż szykowali się do świąt lecz Izabela i Jasiri przyszły do nich z prośbą o pomoc.

- Witaj, Kate - powiedziła Jasiri. - Widziałaś gdzieś może Simbę Jr?

- I moje maluchy? - dodała Izabela.

- Moje dzieciaki już wróciły - powiedziała Kate. - Mówiły, że bawiły się z tą czwórką w chowanego i miał szukać Simba, ale czekały godzinę aż zacznie ich szukać więc wróciły do domu.

- Tu jesteś mamo! - zawołał ktoś z tyłu.

Jasiri i Izabela odwróciły się.

Biegli ku nim Mzuri, Tamu i Mbweha.

- Wiecie może, gdzie jest Simba Jr? - zapytała Jasiri, kiedy małe dinozaury były już zaledwie metr od nich.

- Nie - powiedziała Mzuri. - Myślałam, że się poddał z liczeniem. Klaudyna najwyraźniej nie pomyślała o tym, że jest jeszcze za mały, żeby umieć liczyć - to mówiąc zmierzyła małą wilczycę wściekłym spojrzeniem, na co Klaudyna schowała się za Kate. - Odczekaliśmy godzinę, a później go szukaliśmy, jednak nigdzie go nie było, więc postanowiliśmy cię znaleźć, mamo.

- Byliśmy pewni, że Simba wrócił na Lwią Skałę - uzupełnił Tamu.

- A nie wrócił? - zapytała Mbweha.

- Niestety ciągle go nie ma. Martwię się.

- Myślę, że powinnaś zawiadomić Lwią Straż. To, że są Święta nie oznacza, że mogą mieć oni przerwę, gdy ktoś zaginął.

- Racja - przytaknęła Jasiri. - Pójdziesz z nami?

- Nie. Musimy przygotować na jutro jaskinię.

- A ty, Izabelo?

- Z chęcią ci potowarzyszę z moimi dziećmi. Nasza jaskinia jest po drodze.

- Dziękuję, Iza - powiedziała Jasiri. - Idziemy już? Im szybciej znajdziemy Mohatu tym lepiej.

- Zaczekaj chwilę - powiedziała Izabela, po czym zwróciła się do Mzuri. - Córeczko, opanuj się. Wystraszyłaś ją.

- Ale mamo! Zasłużyła sobie!

- Mzuri - westchnęła Izabela. - Proszę, zacznij wreszcie pojmować, jak powinien zachowywać się dinozaur posiadający honor. A teraz chodźmy.

~ \* ~

Kilka metrów przed Lwią Skałą Izabela i jej dzieci opuściły Jasiri, a hiena samotnie ruszyła ku Mohatu.

- Pozwól no na chwilę - poprosiła ją Jasiri.

- Co się stało, mamo?

- Dzieciaki z którymi bawił się Simba nie wiedzą, gdzie on jest. Bardzo się martwię. Może zamarznąć. Czy ty i twoja Lwia Straż moglibyście poświęcić chwilę na poszukanie go?

- Oczywiście - powiedziała Mohatu. - Nie wiedziałam, że to zajdzie aż tak daleko. Też się martwię... najwyraźniej zbliżające się Święta uśpiły naszą czujność. Pójdę zebrać Lwią Straż.

- Dziękuję, córeczko - powiedziała Jasiri. - Proszę, znajdź swojego braciszka.

- Postaram się - przytaknęła Mohatu i ruszyła na poszukiwania członków swojej Lwiej Straży.

~ \* ~

Fineasz stanął tuż obok Izabeli i zapytał:

- Co się stało kochanie? Wyglądasz, jakby stało się coś złego.

- Bo się stało - westchnęła Izabela. - Zaginął Simba Jr.

- Co? - zdziwił się Fineasz.

- Po prostu zniknął. Jakby rozpłynął się w powietrzu. Jasiri jest taka przerażona... martwię się.

- Nie martw się, kochanie. Lwia Straż na pewno go znajdzie.

- Tak myślisz?

- Tak myślę.

~ \* ~

Znalezienie Hamu nie stanowiło dla Mohatu większego problemu. Siedział sobie nad zamarzniętym wodospadem Hakuna Matata w towarzystwie Timona, Pumby, Bungi i Muhimu.

- Cześć, Mohatu! - zawołał. - Przyszłaś się popluskać? Niestety, od razu ci powiem, że dzisiaj się nie da, bo...

- Nie o to chodzi. Zaginął Simba Jr.

- Dzieciaki w jego wieku często się gubią, a zaraz później się odnajdują. Czy naprawdę z tak błahego powodu musimy iść go szukać?

- Nie ma go już od trzech godzin. Martwię się, że coś mu się stało.

- Skoro tak stawiasz sprawę... mamo? Tato? - zwrócił się do Bungi i Muhimu. - Muszę lecieć na poszukiwania braciszka Mohatu! Czeeeeść! - zawołał i pobiegł w kierunku Gaju Muzimu.

- Dokąd biegniesz? - zdenerwowała się Mohatu. - Nie nadążam za tobą!

- O, wybacz - skruszył się Hamu lekko zwalniając. - Po prostu wiem, gdzie szukać Mtoto. Chodź!

- Dobra, ale pamiętaj, ufam ci... - powiedziała Mohatu.

- Ale w Gaju Muzimu mieszka Liliput i jego rodzina! - zauważyła Elena, podlatując do nich od strony Lwiej Skały.

- Mam o tym pojęcie! - zawołał do niej Hamu.

- Więc dlaczego prowadzisz tam Mohatu?

- Mtoto, Beshte i Pears są u nich w odwiedziny. Pomagają im przystroić drzewa!

- Po co stroić drzewa? - zdziwiła się Elena. - Przecież apatozaury i słonie żywią się drzewami!

- Żeby było ładniej. Nanoszą na nie więcej śniegu również po to, żeby liście były zimne, bo ponoć takie są smaczniejsze, ale ja się z nimi w ogóle nie zgadzam. Nie ma nic lepszego poza ciepłą ale nie wysuszoną, nagrzaną od słońca trawę.

- Skoro tak uważasz... - Mohatu wywróciła oczami. - Elena, widziałaś gdzieś może Simbę Juniora?

- Niestety nie widziałam, za to wiem, gdzie jest Ona.

- Czy mogłabyś być tak dobra i po nią polecieć?

- Oczywiście! - zawołała Elena i już jej nie było, a Hamu i Mtoto pobiegli dalej.

Zza drzew wyszła Lili ze swoimi dziećmi - Junkiem, Uną i Wendą. Była trochę niezadowolona.

- Po pierwsze w czym problem że dekorują, a po drugie czy możecie tak nie krzyczeć? - zapytała rozdrażnionym tonem.

- Przepraszamy - powiedziała Mohatu, przystając. - Szukamy Simby Jr - powiedziała zmieniając temat. - Widziałaś go gdzieś może?

- Nie i jestem z tego bardzo dumna - warknęła Lili i odwróciła się, po czym rzuciła na odchodne. - Takie maluchy niesamowicie często się gubią. Nie ma sensu przeszkadzać z tego powodu wszystkim Lwioziemcom. Zastanawiam się ile jeszcze razy będziecie musieli to usłyszeć...

Mohatu wzruszyła ramionami i dogoniła Hamu.

- Dziwna osobistość...

- Nie mów tak! To siostra Kate - przywódczyni największej watahy na Lwiej Ziemi!

- Wiem - warknęła Mohatu. - Ale to nie oznacza, że nie może być miła dla obrońców krainy, w której żyje.

- NIektórzy po prostu tacy są - powiedział Hamu. - A teraz chodź. Musimy się pospieszyć. Simba może już dawno być martwy.

- Nawet mnie nie strasz - zdenerwowała się Mohatu.

- No co? Mówię prawdę!

Kiedy dwoje kłócących się strażników odeszło, Isabela - siostra Eleny - podleciała do Lili.

- Kto to? - zapytała, wskazując na jej dzieci.

- To maluchy moje i Gartha - powiedziała z dumą. - Junk, Una i Wenda.

- Nie wiedziałam, że masz dzieci.

- To dlatego, że w przeciwieństwie do niektórych... - wskazała znacząco łbem na Lwią Skałę. - ...wiem, że póki dzieci są małe mają skłonności do gubienia się. To ich pierwszy spacer poza jaskinią.

Isabela chciała coś powiedzieć, kiedy nagle syknęła z bólu, gdy coś ugryzło ją w ogon. Był to Junk.

- Junk! - skarciła go Lili. - Nie wolno gryźć innych!

- Przepraszam, mamo... - skulił się Junk. - Po prostu jej ogon tak fajnie machał na różne strony, że nie mogłem się powstrzymać... przepraszam, proszę pani.

- Nic nie szkodzi... - zaczęła Isabela.

- Jak to nic nie szkodzi?! - oburzyła się Lili. - Cały twój ogon obśliniony! Na pewno nie będziesz tak mogła latać!

- Ugryzł tylko jedno piórko. O zobacz, odpadło - uśmiechnęła się Isabela.

- Czy to bolało? - zapytał Junk.

- Nie. My, jaguny, czasem tracimy niektóre pióra, a na ich miejsce wyrastają nam nowe. Nic się nie stało.

- Jest pani pewna?

- Jestem...

- Dość już tego pochwalania przemocy! - przerwała im Lili. - Dzieci, idziemy! Aha! I w domu będę miała z tobą do pomówienia, mój panie!

Junk skulił się pod ciężarem słów matki i obejrzał się tęsknie za siebie na Isabelę. Siostra Eleny spojrzała na niego ze współczuciem.

~ \* ~

- Jest tu może Mtoto? - zapytała Mohatu.

- Tak, tam dalej - powiedział Liliput. - Mtoto, Mohatu przyszła!

- Co się stało? - zapytał Mtoto podbiegając do lyeny.

- Nie krzyczcie tak z łaski swojej... - westchnęła Jenny patrząc na spadającą z akacji czapę śniegu.

- Przepraszam - szepnął Mtoto. - Więc? Co się stało?

- Zaginął Simba Jr. Nie ma go już od trzech godzin. Mama się martwi.

- To poważna sprawa - stwierdził Mtoto. - Zaczekaj chwilę. Tato? - zapytał, podbiegając do Beshtego.

- Co się stało, młody?

- Powiedz proszę mamie... - Mtoto wskazał na Pears kładącą kolejną warstwę śniegu na gałęzie drzewa. - ...że idę z Mohatu na poszukiwanie jej braciszka. Zgubił się.

- Dobrze, powiem jej - zgodził się Beshte. - Idź już.

- Dziękuję! - powiedział odrobinę za głośno Mtoto, przez co spadła na niego kolejna czapa śniegu.

- Mtoto! - zdenerwowała się Jenny.

~ \* ~

Chwilę później cała Lwia Straż - łącznie z Haraką i Oną - zaczęła przeszukiwać Lwią Ziemię w poszukiwaniu Simby Juniora.

- Simba! Simba! - wołali na całe gardła, ale nigdzie nie widzieli żadnych odcisków lyenich łapek... z resztą nie było to już możliwe - śnieg je zasypał.

- Co się stało? - zapytała Reirei, wychodząc zza drzewa.

- Nie zbliżaj się! - zawołał odważnie Hamu. - Jesteś Złoziemką!

- Już nie. Należę do Lwioziemców - powiedziała spokojnie Reirei. - A teraz odpowiedzcie na moje pytanie. Co się stało?

- Zaginął mój brat - Simba - powiedziała Mohatu. - Szukamy go.

- A więc zaginął... - powiedziała dziwnym tonem Reirei. - Kiedy?

- Około trzy godziny temu.

- To dużo czasu. Skąd wiecie, że nie jest już martwy? - zapytała Reirei, zlizując z nosa niesamowicie ją wkurzający płatek śniegu.

- Na Lwiej Ziemi jest bezpieczny.

- Cóż... - westchnęła Reirei. - Po pierwsze skąd wiecie, że jest na Lwiej Ziemi, a po drugie... jeśli jest tutaj, zawsze mógł zamarznąć. Bawił się w chowanego, czyż nie tak...?

- Ty! - zawołała Mohatu, rzucając się na szakalicę. - To ty go uprowadziłaś! Gadaj, gdzie on jest!

- Ale... ja naprawdę nic nie wiem - powiedziała zdziwiona szakalica. - Dlaczego mnie o to posądzacie?

- Nikt ci nie mówił, że bawił się w chowanego z wilczętami, jagunkami i tyranozaurkami!

- Przypadkiem widziałam, jak liczył! - oburzyła się Reirei.

- Haraka? Zabierz ją na Lwią Skałę. Tam będzie się tłumaczyć przed moim tatą.

- Ale... wy nie rozumiecie! Ja nic nie zrobiłam! Nie wiem, gdzie jest!

- Jasne, już ci wierzę - warknął Haraka.

- Złapcie też Goigoia, Kijanę i Dogo - powiedziała Mohatu do Mtoto i Hamu. - Dam głowę, że są gdzieś w pobliżu.

- Ale...

- Cicho bądź, Reirei! Wszystkie swoje głupie wymówki zachowaj na rozmowę z władcami Lwiej Ziemi!

~ \* ~

Tymczasem na Złej Ziemi Zuri biegła po spalonej słońcem równinie. W pysku trzymała małą lyenę, chichocząc pod nosem.

Jej ofiara otworzyła oczy.

- Gdzie ja jestem? - zapytał Simba Jr.

- Na razie w żadnym specjalnym miejscu, ale zaraz w Klanie głodnych hien - powiedziała złośliwie Zuri.

- Przecież mnie nie zjedzą! Jestem w połowie hieną!

- I synem naszego największego wroga - Kiona. Sądzę, że sama zdołam przegryźć sobie jakiś twój kawałek... na przykład udko, albo dwa. Zastanawiam się, jak też smakuje lyenie mięso...

~ \* ~

- Znaleźliście już Simbę? - zapytała Jasiri z nadzieją w głosie.

- Pracujemy nad tym - powiedziała Mohatu i wskazała na stado Reirei prowadzone przez pozostałych strażników. - Mamy już porywaczy.

- To nie my! - jęknęła zrozpaczona Reirei.

- Dokąd z nimi idziecie?

- Do taty - powiedziała Mohatu. - Myślę, że dopiero tam nam wszystko wyśpiewają.

- Jak mamy... coś... wyśpiewać, skoro nawet nie wiemy, co? - zapytał Goigoi, na co Haraka kłapnął w jego stronę zębami.

- Wiemy, że wiecie, więc przestańcie udawać!

- Dzieci, uspokójcie się. Wyluzujcie trochę i zaprowadźcie go do taty - powiedziała Jasiri, choć sama była daleka od bycia spokojną.

Karolina wyjrzała zza progu. Nie podobał jej się sposób, w jaki Lwia Straż potraktowała szakale

- Radzę wam nie oskarżać ich bezpodstawnie, bo sama się na tym przejechałam kiedy byłam jeszcze ludzką dziewczyną i zanim urodziła się Lassie i jej rodzeństwo.

Siedząca na drzewie Astrid spojrzała na swojego męża.

- Ty chyba też coś o tym wiesz, prawda, Czkawka?

- Ano zdarzyło się... - jęknął smok. - Ale nie musisz mi tego ciągle wypominać.

- Ta, chciałbyś - zachichotała Astrid. - A tak w ogóle, o co chodzi z tymi szakalami? Uratowały Święto Kupatana.

- Zaginął Simba Jr - powiedziała Karolina. - Sądzą, że porywaczami są szakale.

- Coś podobnego... - Astrid pokręciła głową. - Nie sądzę, żeby to były one.

- Lepiej się mieć na baczności, niż później żałować - warknęła Mohatu, kłapiąc zębami w stronę ociągającego się Goigoia.

- No dobra, już dobra, idę, idę - mruknął.

- Same widzicie - powiedziała Jasiri. - Też nie wierzę w to, żeby mogły to być szakale, ale Mohatu ma trochę racji.

- Troszeczkę - mruknęła Karolina. - Tylko troszeczkę.

~ \* ~

- Dlaczego uprowadziliście Simbę Juniora? - zapytał Kion.

- My nic nie zrobiliśmy! - oburzyła się Reirei. - Ten osąd jest bezpodstawny!

- Dlaczego mamy ci wierzyć? - wtrąciła się do rozmowy Mohatu. - Byłaś Złoziemką!

- Wobec tego nie powinniście ufać również mnie - warknął Kovu. - Nie możemy oceniać tych zwierząt na tej podstawie. Masz jakieś dowody na ich winę, Mohatu? Sam wiem dobrze, jak to jest być niesłusznie oskarżanym.

- W sumie... to nie - jęknęła Mohatu.

- Więc skąd ta pewność? - zapytała Kiara.

- Mamy dobry węch - powiedziała Reirei. - Jeśli się pospieszymy, może uda nam się wyśledzić porywaczy.

- Nie wiecie, kto to, więc nie moglibyście tego zrobić - powiedział Kovu.

- Jeśli jeszcze nie wywietrzał może uda nam się wyczuć zapach Simby Juniora. Dajcie nam szansę na udowodnienie, że nie jesteśmy zdrajcami.

- Dobrze - powiedział Kion. - Ale Lwia Straż i smoki pójdą z wami.

- Chcę mieć pewność, że to nie wy - dodała Mohatu.

- Dlaczego nagle tak bardzo nam nie ufasz, co? - zapytała Reirei.

- Mam swoje powody - warknęła Mohatu.

- Mohatu! - skarcił ją Kovu.

- Przepraszam, wujku... - mruknęła Mohatu.

~ \* ~

Tymczasem na Złej Ziemi Simba Jr wciąż niesiony przez Zuri znajdował się już całkiem blisko terytorium Klanu Janji.

Bał się niesamowicie, aż Zuri warknęła do niego, żeby przestał tak drżeć, bo już teraz go zabije.

Simba postarał się więc aż tak bardzo nie poddawać uczuciu strachu i jakoś wytrzymać. Wierzył, że ktoś go znajdzie i uratuje... chociaż im bliżej był granic hieniego terenu, tym bardziej ulatywała z niego cała nadzieja.

~ \* ~

- Złapałam jakiś trop! - zawołała Kijana. - Jest bardzo słaby, ale jest!

- Prowadź - Mohatu wywróciła oczami. - Tylko jeśli znowu doprowadzisz nas na Lwią Skałę, to...

Ale Kijana wyraźnie szła w przeciwnym kierunku, ku Złej Ziemi.

- Chyba czuję zapach Zuri - powiedział Dogo, podchodząc bliżej siostry.

Reirei spojrzała znacząco w oczy Mohatu.

- Mówiłam, że to nie my.

- To jeszcze nic nie znaczy! - uciął Haraka.

- Cóż, zobaczymy później - mruknął Dogo.

- Odpuśćcie im na chwilę i pozwólcie tropić - skarciła Lwią Straż Astrid. - Wonie Zuri i Simby Juniora zawsze mogą wywietrzeć, a tego byśmy nie chcieli.

- Zgadzam się z Astrid - dodał Czkawka. - Pozwólcie im tropić. Nie wyglądają, jakby chcieli czegoś próbować, żeby się nas pozbyć.

- Dlaczego tak bardzo im nie ufasz? - zapytała zirytowana Izabela wychodząc zza drzew. - Przecież pamiętasz co się stało, gdy Simba wygnał twojego wujka na podstawie fałszywych oskarżeń.

- Pamiętam, ale w przeciwieństwie do Kovu ci tutaj byli naprawdę źli.

- Byliśmy po prostu głodni, jasne? - warknęła Reirei. - I bądźcie ciszej z łaski swojej. Wkraczamy na Złą Ziemię.

- Idziesz z nami, Izabela? - zapytał Czkawka.

- Idę - przytaknęła. - Ktoś musi ostudzać wrzątek słów wylewany na szakale przez Mohatu.

- Hej, to nie było miłe! - oburzył się Mtoto.

- Sądzisz, że wasze zachowanie w stosunku do szakali było miłe?

Na to pytanie nikt nie umiał znaleźć odpowiedzi.

- Przepraszam - powiedziała smutno Izabela po chwili milczenia. Coś czuła że niepotrzebnie się wypowiadała - Po prostu nie spodobało mi się to jak odnosicie się do tych, którzy mają nam pomóc. Chciałam po prostu na przykładzie Simby pokazać wam, że to może być błędne działanie.

- Wiemy, Izabela - powiedziała Mohatu. - Ale co sugerujesz? Trudno jest nagle ufać zdrajcom.

- Nie jesteśmy zdrajcami - warknęła przez zaciśnięte zęby Reirei.

- Dobra, przepraszam - mruknęła Mohatu bardziej kpiąco niż ze skruchą.

- Mohatu! - skarciła ją Izabela.

Nagle od strony Złej Ziemi nadleciała Elena i zawołała:

- Może przestaniemy krzyczeć na siebie nawzajem i wszyscy się pogodzimy aby znaleźć się młodego księcia dla dobra wszystkich? Musimy zdążyć przed Wigilią!

- Popieram Elenę! - zawołała Reirei.

Mohatu spojrzała na szakala ze złością, ale nie odezwała się.

- Widziałam, gdzie jest Simba Jr - ciągnęła Elena. - Porywaczką jest Zuri. Są przy granicy terytorium hien.

- Szakale, możecie więc chyba przestać węszyć... - zaczęła Astrid.

- Sądzę, że jednak powinny - ucięła Mohatu i westchnęła. - To, że są przy granicy nic nam nie mówi.

- Właśnie mówi całkiem dużo - powiedziała Reirei. - Kiedy współpracowaliśmy z Janją zawsze chodziliśmy tam jedną drogą. Sądzę, że Zuri również nią idzie.

- Prowadź, Reirei - powiedział Czkawka.

- Cóż, chyba nie mamy innego wyboru - jęknęła Mohatu.

~ \* ~

Rzeczywiście, myślenie szakali było słuszne. Na ścieżce było czuć wyraźny zapach poszukiwanych, zupełnie, jakby przeszli tamtędy całkiem niedawno.

- Może Simba jeszcze żyje...

- Może...

~ \* ~

Brietta leciała tuż nad miejscem, w którym reszta ekipy szukała zaginionego księcia wraz z tygrysica Florą na grzbiecie.

- Co się tam dzieje na dole? - zapytała.

- Nie wiem - powiedziała Flora. - Wygląda na to, że szukają króla Simby.

- Ale przecież król Simba jest na Lwiej Skale.

- Może trzebaby im to było powiedzieć - powiedziała Flora, która najwyraźniej zapomniała o istnieniu Simby Juniora.

Brietta zapikowała i wylądowała tuż przed szakalami.

- Um... wiecie, że król Simba jest na Lwiej Skale, prawda?

- Wiemy - ucięła krótko Reirei. - Szukamy jego wnuka. Został uprowadzony przez Zuri, chociaż niektórzy... - tu spojrzała znacząco na Lwią Straż. - ...uważają, że to nasza sprawka.

- Już udowodniłyście, że jesteście niewinne! - mruknęła Mohatu. - Bardzo przepraszam, dobra?

- Cicho, Mohatu, bo ktoś nas usłyszy - powiedziała spokojnie Reirei.

Brietta chwilę pomyślała i powiedziała:

- Potrzebny nam jest ktoś kto ma dobry węch, a najlepszy węch mają wilk pies oraz tyranozaur ale nie mam pewności, kto powinien poprowadzić tą operację. Jeśli chodzi właśnie o to bo nie mam pewności czy powinna to być Karolina, Kate, czy może jednak Izabela.

- Cóż, Izabelę mamy najbliżej, ale sądzę, że szakale też mają dobry węch - powiedziała po chwili zastanowienia Mohatu.

- Naprawdę zaczynasz nam ufać...? - uszy Dogo podniosły się.

- Najwyraźniej muszę - powiedziała bez emocji w głosie Mohatu.

- Iza czy masz jakiś trop? - zapytała Brietta.

- Czuję hieny po lewej.

- Ona, czy możesz zobaczyć, co tam się dzieje?

- Jasne - powiedziała Ona i podleciała wyżej. - Musiałabym podlecieć bliżej, ale wydaje mi się, że mają jakąś naradę z Zuri. W środku koła jest Simba Jr.

- Więc co zrobimy? - zapytał Haraka.

- Chyba mam pomysł... jeśli Mohatu pozwoli - powiedziała Reirei.

- Pozwolę - Mohatu skinęła głową.

- Musimy dostać się bliżej - co będzie dość trudne, bo hieny mają bardzo dobry węch.

- Może się w czymś wytarzamy? - zaproponowała Mohatu.

- O, tam jest mnóstwo kurzu! - powiedział Hamu.

- Dobrze, więc wytarzamy się tam, żeby ukryć nasze zapachy. Będą mogły tam jednak pójść tylko małe zwierzęta. Niestety ty, Izabela będziesz musiała zostać tutaj - powiedziała Reirei. - Wy, smoki też. Podejdziemy bliżej kryjąc się za skałami, a kiedy zaczną wydawać się głodni będziemy musieli na nich wyskoczyć i przybić do ziemi, a Astrid zabierze Simbę Juniora podlatując bliżej, a kiedy Izabela ryknie wszyscy rzucimy się do ucieczki. Ktoś ma lepszy plan?

- Nie - powiedziała Mohatu. - Trzeba będzie spróbować.

- Izabela, zostań tutaj z Czkawką - przykro mi, twój zapach jest zbyt specyficzny przez protezę - zwróciła się Reirei do smoka. - Ty, Astrid schowaj się na tamtej półce skalnej - uważaj, żeby nikt cię nie zauważył, a ja i inne szakale, Flora, Lwia Straż, Brietta i Elena musimy wytarzać się w kurzu.

Jak powiedziała Reirei, tak zrobili.

Pokryci czerwonawym kurzem Reirei, Goigoi, Kijana, Dogo, Flora, Mohatu, Hamu, Ona, Mtoto, Haraka, Brietta i Elena zakradli się do hien.

- Ja wybieram udko - warknęła na towarzyszy Zuri.

- Ach tak? My jesteśmy bardziej głodni! - oburzył się Janja. - Wybieramy całość!

- Po moim trupie!

- Chyba musimy zrobić to teraz - szepnęła Mohatu. - Jeśli zaczną walczyć mogą zranić Simbę Juniora.

- Zgadzam się z przedmówcą - zgodziła się Reirei. - Skaczemy. Teraz!

Rozpoczęła się walka, którą trudno opisać, jednak zgodnie z pomysłem Mohatu Lwioziemcy walcząc przesuwali się ze Złoziemcami dalej od Simby. Kiedy wszystke hieny wraz z Zuri zostały unieruchomione Astrid zleciała ze skalnej półki, chwyciła księcia i odleciała w stronę Lwiej Skały - za nią ruszył również Czkawka.

Nagle Izabela ryknęła i Lwioziemcy rzucili się do ucieczki na Lwią Ziemię.

Złoziemcy byli zbyt zmęczeni, by ich gonić. Udało się - Simba Junior był żywy i wolny.

~ \* ~

- No, załatwione - powiedziała Brietta.

Podszedł do nich Billy, którego bardzo zaciekawiał widok zwierząt wracających ze Złej Ziemi i od razu zasypał ich pytaniami.

- Gdzie byliście? Co się stało? Co robiliście?

- To... długa historia... - zaczęła niepotrzebnie Mohatu, bo zaraz Brietta zaczęła gadać jak najęta:

- Byliśmy na Złej Ziemi, bo Zuri porwała Simbę Juniora i chciała go zjeść na spółę z hienami, ale skopaliśmy im tyłki!

- To... bardzo poprawne działanie - zachichotał Billy, a chwilę później dołączyła do niego reszta zwierząt.

~ \* ~

Następnego dnia wieczorem wszystkie zwierzęta - łącznie z rodziną królewską - zgromadziły się pod Lwią Skałą. Była Wigilia.

Śnieg uginał się pod ciężarem zwalonych pni drzewa, na których wcześniej Lwia Straż i szakale poustawiały poczęstunek dla wszystkich Lwioziemców.

Wszyscy już przy nich siedzieli, gdy nagle Reirei zauważyła, że przy stole brakuje Mohatu. Rozejrzała się.

Lyena siedziała samotnie pod drzewem i przyglądała się biesiadzie.

Szakal szybko podbiegł do niej i położył jej łapę na ramieniu. Mohatu podskoczyła jak oparzona.

- Co się stało? - zapytała Reirei.

- Cóż... osądziłam was... bez większej podstawy... a później okazało się, że... nie mam racji... i nawet was należycie nie przeprosiłam... - po policzku Mohatu zaczęły płynąć łzy.

- Simba również nie przeprosił Kovu, a wiesz, że ich relacja bardzo się polepszyła. Wiesz... jemu też było strasznie wstyd. Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.

- Tak myślisz?

- Pewnie. Już ci wybaczyliśmy, kiedy pozwoliłaś mi obmyśleć plan. A teraz... idziemy do pozostałych?

- Dobrze - zgodziła się Mohatu.

Ledwo usiadły, od stołu odeszli Izabela, Fineasz, Elena i Skylar.

- Skoro już wszyscy jedzą, to może pośpiewamy trochę, żeby nie było tak cicho? - zaproponował Skylar.

Pozostali Lwioziemcy przyjęli ten pomysł aplauzem, a Lassie, jej rodzeństwo, matka, ojciec, ciotka i babcia zaczęli nawet klaskać..

- Skoro tak... - powiedziała Izabela, po czym cała czwórka zrobiła krótką naradę, a następnie stanęli tuż przed biesiadnikami i zaczęli śpiewać:

*Liczysz na prezent czy dwa z kokardą z magii pięknych snów,*

*Ale ja swój prezent mam, niezwykły tak, że braknie słów.*

*I więcej mi nie trzeba nic, gdy z bliskim kimś można być,*

*Kiedy mamy siebie czego jeszcze miałbym chcieć?*

*Kiedy mamy siebie troski idą precz,*

*Przy choince w taki dzień spełnią się wszystkie sny,*

*Mi wystarczy jeden najpiękniejszy dar - to ty!*

*Mogłabym na sam koniec świata iść, tam, gdzie świecą twarze gwiazd,*

*Skoczyć w otchłań, gonić wiatr, byle z tobą cały czas!*

*Kiedy mamy siebie, wtedy dni tak jasne są,*

*Kiedy mamy siebie, wtedy mamy dom!*

*I nie ważne tu czy tam, czy dzień czy noc,*

*Kiedy mamy siebie mamy moc!*

*Kiedy mamy siebie, wtedy świętem jest każdy dzień,*

*Kiedy mamy siebie w świetle znika cień,*

*Niepotrzebny dzwonów dźwięk,*

*Gdy idą te dni!*

*Kiedy mamy siebie, wtedy jest jak w niebie, a dzisiaj mamy siebie, dobra gwiazda znów nam lśni!*

Rozległy się oklaski tak głośne, że słychać je było nawet na Złej Ziemi... właśnie, na Złej Ziemi...

- WESOŁYCH ŚWIĄT! - zawołał ktoś w oddali.

- O rany... - jęknęła Zuri i padła na ziemię.

- Znów to samo! - zawtórowały jej hieny.

## Postacie

* Simba Junior
* Jasiri
* Mohatu
* Ahadi
* Askari
* Huragan
* Tornado (córka Eleny)
* Zefir
* Klaudyna
* Stinky
* Runt
* Mzuri
* Tamu
* Mbweha
* Izabela Garcia-Shapiro
* Fineasz Flynn
* Timon
* Pumba
* Bunga
* Muhimu
* Hamu
* Lili
* Kate
* Isabela Castillo Flores
* Junk
* Una
* Wenda
* Mtoto
* Beshte
* Liliput
* Jenny Brown
* Pears
* Reirei
* Elena Castillo Flores
* Skylar
* Brietta
* Flora
* Kion
* Kovu
* Billy Colas