Bogotizm

**Bogotizm, kult Bogota, Święty Kościół Bogota, Bogotianizm** - największa religia Loganii, mająca łącznie ok. 13,8 mln wyznawców na całym świecie. Na czele kościoła stoi Kapłan Naczelny Świątyni Savio Borgii w Polis, którym obecnie jest Jeremiasz Kazil.

## Ogólna charakterystyka

Bogotizm jest monoteistyczną religią opierającą się na wierze w Bogota, który występuje w dwóch postaciach: Eteru (wszechświata) i Fatum (losu, przeznaczenia). Ludzie mogą prosić Fatum o łaski i wparcie, modląc się i przestrzegając zasad moralnych, zwanych Balizą. Najważniejszym pismem jest Święta Księga, podzielona na 18 rozdziałów. Zgodnie z tradycją, pierwszymi wierzącymi było legendarnych 9 patriarchów pod wodzą Kanaasza, którym sam Bogot podarował Świętą Księgę. Na pamiątkę tego wydarzenia bogotianie obchodzą 13 marca Facyliory (łac. facilioris – przekazanie).

Świętymi dniami bogotian jest czwartek i piątek, w których wierni mają obowiązek udać się do kościoła i modlić się do Boga. Dodatkowo, każdego dnia powinni zmawiać modlitwy. Bogotianie celebrują również Dzień Świętych Pism, upamiętniający spisanie pierwszego rozdziału Świętej Księgi. Ważnym świętem jest Dzień Miłości Bożej, Dzień Świątyni Borgii w Polis (upamiętnia założenie w Polis najważniejszego bogotiańskiego kościoła) i Święto Światła (wyprawa patriarchy Kanaasza do Bazylei). Dodatkowo, każdy miesiąc ma swojego patrona, którego wstawiennictwo jest potrzebne do zbawienia.

## Historia

### Bogotyzacja w II i III wieku

Na przełomie II i III w. PoN kształtował się Święty Kościół Bogota. Nowa instytucja religijna postawiła sobie zadanie promowania bogotizmu w innych państwach, nie tylko południowej części Państwa Laposu. Pojawiły się jednak problemy związane z działalnością misyjną – monoteistyczna wiara w Bogota nie pasowała do politeistycznego charakteru krajów Loganii, na przeszkodzie stanęły również różnice kulturowe/językowe. Najbardziej doskwierały jednak sprawy logistyczne – o ile znalezienie chętnych do bycia misjonarzem nie było trudne, to organizacja misji i zapewnienie potrzebnych środków wymagało dużej ilości pieniędzy, których KB nie posiadał. Sytuacja finansowa poprawiła się dzięki darowiznom wiernych, ale również wsparciu finansowemu władz południowej części Laposu (był to jeden z głównych powodów rozpadu tego państwa).

Już na początku III w. wielu wysokich kleryków (kapłanów) bogotyjskich zdecydowało się wziąć sprawy w swoje ręce i rozpowszechniać wiarę samodzielnie. Robili to przede wszystkim marynarze i bogaci kupcy, którzy korzystając ze swoich profesji mogli przemieszczać się na duże odległości. Zwykle Wędrowni Ojcowie, jak zaczęto nazywać takich nieoficjalnych misjonarzy, pozostawali w jednym państwie i poświęcali się tam misji bogotyzacyjnej. Zakładali kapliczki na wzgórzach, gdzie nauczali o Bogocie. Jednak niektórzy, jak Gashar Mironet przebywali z towarzyszami setki kilometrów, zakładając wspólnoty w wielu krajach. Niektórzy z nich musieli jednak chronić się przed prześladowaniami ze strony nieprzyjaznych ludów politeistycznych, a wielu Wędrownych Ojców stało się potem męczennikami.

Oficjalna działalność misyjna ruszyła dopiero pod koniec III w., kiedy różniej wielkości wspólnoty bogotian istniały już w całej Arii i zachodnim Gilfarze. Największe skupiska wiernych były w rybackim mieście Kafinaris (póżniej Polis), Meridzie, Novigradzie, Liftegradzie, Starwing, Kumsunie i Stargardzie. Nowa religia przyjęła się bardzo szybko na obszarze dzisiejszego Południowego Laposu oraz w krainach Redanii i Lakonii. Jedna religia ułatwiła w przyszłości działania jednoczące. W 322 roku, na Zjeździe Wielkim kanonicy KB ustalili pierwszy raz kanon liturgii i wiary. Był to zbiór zasad na których podstawie funkcjonować miała instytucja Kościoła Bogota (m.in. zakazano kultu obrazów i narzucono jednolity schemat liturgii). Początkowo, członkowie zgromadzenia chcieli kurczowo trzymać się ustaleń Zjazdu i surowo przestrzegać kanonu. Jednak działalność misjonarzy spowodowało, że do kanonu wprowadzono wiele urozmaiceń, np. instytucję rytuałów wtajemniczenia, kult obrazów, czy niektóre święta. Urozmaicenia te wynikały z chęci jak największego przystosowania monoteistycznej religii do kulturowego i religijnego charakteru bogotyzowanych regionów, a czasami na odwrót – to lokalne ludy dodawały do nowej wiary własne elementy. Takie odstępstwa od normy (szczególnie kult obrazów i rytuały) podzieliły przywódców Kościoła, jednak ostatecznie na następnym Zjeździe w 335 r. kanon zmieniono, pozwalając na większą elastyczność.

## Kościół Bogota

### Hierarchia i podział administracyjny

Podstawową jednostką organizacyjną Kościoła jest Fara, którą zarządza Niższy Kanonik. Każda Fara obejmuje jeden lub kilka domów modlitwy. Kilka Far składa się na Niższy Patriarchat, na którego czele stoi [Główny/Wyższy] Kanonik, a kilka Niższych Patriarchatów – na Patriarchat [Powszechny].

Patriarchatów jest łącznie 9, ich inna nazwa to Związek Prowincjonalny. Przywódcą każdego z nich jest Patriarcha, natomiast główne miasto związku to Miasto Patriarchalne. W takim mieście znajduje się Katedra, będąca głównym punktem kultu na danym obszarze.

Szczególnie ważny jest Patriarchat w Polis, prowadzony przez Kapłana Naczelnego Świątyni Borgii (w tym samym mieście). Kapłan ten jest głową Kościoła Bogota i powołuje Patriarchów oraz Kanoników. Sam jest wybierany na walnym zgromadzeniu Patriarchów i Kanoników, sprawuje funkcje dożywotnio.

### Liturgia

W większości przypadków liturgia bogotiańska dzieli się na 3 części: Liturgia Wejścia (uroczysta procesja z kapłanem do wnętrza kościoła, zakończona oddaniem pokłonu przed Świętą Księgą), Liturgia Słowa (odczytanie przez kapłana 5 wersów Świętej Księgi, czasami kapłan wygłasza krótką homilię), Liturgia Modlitw (odmawianie za kapłanem przez zgromadzonych wiernych modlitw dziękczynnych i próśb do Boga, zakończone uroczystym zamknięciem Świętej Księgi i procesją do wyjścia). Wszystkie występują jedna po drugiej, zawsze w tej samej kolejności. Przy większych uroczystościach lub ważniejszych przedstawicielach kościoła liturgia ma inny kształt oraz inne symbole, ale jej przebieg jest podobny do standardowego.

### Stosunek

Bogotizm jest rozpowszechniony głównie na południu Arii i na Wyspach Nublar. Od wieków jest też narodową religią Laposu Południowego. Nie jest to jednak powód prześladowań innych kultów. Wyznawcy Bogota są często spotykani również w północnej części kontynentu. W Laposie Północnym i Wschodnim ta religia ustępuje jednak popularnością eryteizmowi.

Państwa znajdujące się w strefie dominacji Złotego Braminizmu pozwalają na swobodne wręcz tworzenie Domów Modlitwy. Najgorszy stosunek do Bogotianizmu mają władze Ekumeny, które zakazały praktykowania tej religii i promują prześladowania jej wyznawców (w ostatnich latach ustąpiły one lekko). Za przejście z nauk Ekumena na inną wiarę, przede wszystkim właśnie Bogotizm, grozi kara śmierci.

### Stosunek społeczny

Religia odgrywa dużą rolę w życiu wiernych, przede wszystkim na prowincji, gdzie pobożne życie i chodzenie na czwartkowy dzień modlitwy jest wręcz obowiązkiem. W dużych miastach również religijność trzyma się na wysokim poziomie, ale duża część mieszkańców krytykuje Kościół Bogota za ingerowanie w politykę państwa oraz przymykanie oka na represjonowanie innych religii.

### Inne religie

Bogotizm potępia inne religie, prowadzące do zguby i utraty możliwości na zbawienie. Święte teksty tej religii nakazują jednak, by do innowierców zwracać się z szacunkiem, oraz by nie walczyć i zabijać ich w imię wiary. Wierzenie nie jest w pełni "religią pokoju", we wspomnianych pismach bardzo często przewija się kwestia strasznego losu tych, którzy w porę się nie nawrócą, ale też opisy zniszczenia całych miast niewiernych przez rozgniewane bóstwo. Mimo to, wyznawcy raczej stronią od użycia siły.

Nurtem religijnym, który ma najgorszy stosunek do wyznawców Bogota jest Ekumena, która uważa ich za najgorszych ludzi, których za wszelką cenę trzeba pozbyć się z tego świata. Dopiero w ciągu ostatnich lat udało się złagodzić starcia między wyznawcami obu religii i dokonywane przezeń masowe pogromy.

1. ↑ Chodzi głównie o eryteizm
2. ↑ skr. Święty Kościół Bogota
3. ↑ Bogotyzacja - rozpowszechnianie wiary w Bogota, moralności bogotyjskiej i struktur Kościoła Bogota