Motyl Nocny (Opracowanie opowiadania)

> *Oto trzy wizualizacje świadomości, oto trzy różne serca i trzy różne dusze*
>
>

## Przyczyna pojawienia się narracji mieszanej

Jednym z ważniejszych motywów serii są trzy odmienne podejścia do zbrodni. Używając narracji podzielonej na perspektywy różnych postaci, łatwo wyraziście przedstawić różnice pomiędzy pojmowaniem świata przez poszczególnych bohaterów, z zachowaniem dystansu wilka-autora od innych postaci pojawiających się w opowiadaniu.

Warto zauważyć, że narracja mieszana jest tworem rdzennie związanym z "Motylem Nocnym" i powstała niejako na potrzebę tej serii.

## Przykładowy dialog tekstów w poszczególnych częściach

Występowanie powtarzających się lub łudząco podobnych sformułowań w różnych rozdziałach, chociaż zazwyczaj nie odnoszą się one do najważniejszych elementów wątku bezpośrednio, stanowi jedno ze szczególnie ważnych zjawisk, na które powinien zwrócić uwagę czytelnik. Zabieg ten ostrożnie zaznacza obecność elementów kluczowych dla zrozumienia wymowy opowieści. Ponadto, jego funkcją uzupełnienie fabuły i wzbogacenie jej wieloznaczności.

1. *"Najdziwniejsze było to, że słyszał tylko trzaski łamanych gałązek i szelest liści. Nie było żadnych zwierząt, nawet jakiejś głupiej sowy. Był sam" (14.)* *"Byłem pewien, że to mój las, las, który pamiętam i odtwarzam. Rozejrzałem się. Szukałem wzrokiem przyjaciół. Azaira. Dlaczego nie ma go w moim śnie? I Mundusa. Ale byłem sam" (23.)*
2. *"wszystkie te zabójstwa są pod pewnym względem podobne. On... on się nimi bawi. Jego celem nie jest śmierć ofiar, nie cieszy go nawet ból. Jest raczej... ciekawy?" (103.)* *"Bawił się. Uwielbiał sprawdzać, co się stanie. Był... ciekawy" (111.)*

## Kształtowanie się charakterów postaci

### **Azair Ethal**

*"- Po swoje będę szedł tak długo, jak mam nogi..." (72.)*

Azair Ethal, podobnie jak starszy od niego Ruten, wychowywał się w niepełnej rodzinie. Był pozbawiony ojca, a matka wykazując przejawy niedojrzałości nie potrafiła okazać mu bezwarunkowej miłości i obdarzyć poczuciem bezpieczeństwa, wymagając od syna jedynie szacunku. Być może to właśnie zagrało kluczową rolę w zbudowaniu w umyśle wilka ponadprzeciętnego przywiązania do rodziny i ogromnego, niemal bezwarunkowego szacunku dla wszystkich bez wyjątku jej członków.

Niewątpliwy wpływ na kształtowanie się charakteru tej postaci miało pozostawienie Azaira przez matkę pod opieką ojca, który z powodu osobistych problemów nie był psychicznie przygotowany do opieki nad szczenięciem. Nie starając się nawiązać z nim kontaktu spowodował, że syn podświadomie zaczął szukać zrozumienia i pola do nawiązania relacji poza domem, jeszcze zanim ukształtował się jego system wartości. Znalazł je przypadkiem, poznając Rutena, który wprowadził go jednocześnie w świat biologii i ujawnił przed nim odmęty swojej psychiki, przyciągając szczenię widmem przyjaźni.

Wilk szybko przywiązał się do nowego przyjaciela, a każda następna operacja burzyła wszystkie jego opory i wyciszała wyrzuty sumienia, doprowadzając wreszcie do niemal całkowitego jego zaniku.

> *"Wbrew pozorom dla niej o wiele gorszy był Azair niż Ruten. Bordowy basior był zwykłym wilkiem, który zbyt głęboko wszedł w naukę, żeby teraz się z niej wygrzebać. Za to Aza... On był zepsuty do szpiku kości. Jego geny uwarunkowały to w nim w chwili poczęcia" (68.)*
>
>

W umyśle basiora, jeszcze w czasie szczenięctwa obudziło się pragnienie panowania nad śmiercią. Jego psychika, od wczesnej młodości wystawiona na działanie specyficznych bodźców pełnych przemocy i złych emocji, doskonale przystosowała się do ich odbierania i znalazła w nich niemal naturalny element, dopełniający codzienność.

> *"Co wieczór prawie rozpaczliwie szukał w sobie tego szczenięcego zapału, małego Azaira, który rano wstawał z niewyczerpanym entuzjazmem. Jeszcze go nie znalazł; podejrzewał, że umarł on razem ze szczenięcym "ja" i gnije na polanie jego sennych marzeń" (54.)*
>
>

> *"Azair ostatnio z jakiegoś powodu zaczął przypominać sępa. Jego wzrok nie mówił niczego, jego słowa były inne, jego gesty były inne, wszystko, co z nim związane zaczęło napawać Rutena jakimś nieznanym mu dotąd uczuciem. Czy jednak możliwe, żeby tym uczuciem... była pewnego rodzaju obawa?" (55.)*
>
>

Dalszy rozwój psychiki postaci wzbudził w niej także skłonności do manipulacji otoczeniem. W konsekwencji tego Azair Ethal wyrósł na pewnego siebie i charyzmatycznego basiora, który potrafił ukryć skłonności do przemocy oraz wewnętrzną potrzebę zadawania cierpienia.

> *"Przerósł mnie, wyrósł na silnego basiora. Nie sprawiał jednak wrażenia typowego osiłka, bynajmniej. Jego postura nie zdradzała obecności zbyt mocnych mięśni, choć siły samej w sobie mu nie brakowało. Jego pysk zdawał się być bardzo plastyczny, dostosowywał swój wyraz do zaistniałej sytuacji tak dokładnie, że mogłem mu tej umiejętności tylko pozazdrościć. Azair po mistrzowsku dopasowywał swoje zachowanie, słowa i gesty do sytuacji, balansując na granicy między naszą historią, a życiem wśród innych wilków" (65.)*
>
>

> *"przyzwyczaił się już do nieszczerości w swoim życiu, kłamstwo było wręcz jego codziennym posiłkiem, iście królewskim, napawającym go satysfakcją. Oszukiwanie i wcielanie się w role było nieodłączną częścią jego codzienności" (70.)*
>
>

> *"Przez lata swojej egzystencji Aza nauczył się, jak po wyglądzie opisywać wilki. Co drobne cechy mogą powiedzieć mu o rozmówcy. Jaki kształt uszu świadczy o poczuciu humoru, a jaka grubość nóg świadczy o dbałości o własne zdrowie.*
>
>

> *Niuanse poznawania pozwalały mu przeżywać dnie w radosnym poczuciu, że jest bogiem. Że nikt nie jest taki, jak on" (72.)*
>
>

Cechy perspektywy postaci: opisy wydarzeń często są w tym przypadku bardzo szczegółowe, a jeszcze częściej przeplatane refleksjami, w których dostrzec można stosunkowo dużą świadomość swojego wnętrza i charakteru.

> *"Azair zwyczajnie się bał. Bał się tego, że gdyby Ruten został postawiony przed wyborem, wolałby Mundusa. Aza po prostu bał się, że zostanie odsunięty. Że będzie "tym trzecim". Że jest "tym trzecim"" (64.)*
>
>

### **Ruten**

*"- Jeśli poprosiłbym cię teraz o zdrowie, oddałbyś mi je?" (59.)*

Ruten wychował się bez matki i bez ojca, a wilki odpowiedzialne za jego wychowanie nie były w stanie poświęcić mu ilości czasu wystarczającej do monitorowania procesu wychowania.

> *"- Kim wy jesteście... Ruten, ty jesteś Ruten - warknął Ardyt kaszląc, gdy biały basior upuścił go na ziemię - ty jesteś Wrotycza syn... to niemożliwe" (55.)*
>
>

Nie miał też dobrego kontaktu z jedyną siostrą. Nie rozumiał jej i nie wiedział, dlaczego znika na całe dnie (w tamtym czasie nikt jeszcze nie wiedział, że było to spowodowane jej specyficzną mocą). Z niezrozumienia i tęsknoty wywołanej głęboko ukrytą potrzebą bliskości narodziła się nienawiść, wyobcowanie i brak stabilności, które spowodowały powstanie w jego umyśle potrzeby posiadania władzy i kontroli nad otoczeniem. Pierwszy tego przejaw przedstawiony został w ostatnim akapicie pierwszej części serii (1.).

> *"To ja, Ruten. To mój świat, w nim moja przestrzeń. A na niej mój rewir, do którego należeli obaj moi przyjaciele" (69.)*
>
>

Poznanie Mundusa i rozmowy z nim (przepełnione manipulacją, czego jednak szczeniak nie był świadomy) ukierunkowały wewnętrzne pragnienia Rutena na nauki biologiczne. Odnalazł w nich szansę na oderwanie się od nieciekawej według niego rzeczywistości i zdobycie możliwości, które postawiłaby go ponad innymi wilkami - dałyby mu "prawdziwą" władzę.

> *"Teraz bordowy wilk niekiedy zapomina o władzy. Liczy się tylko ona. Biologia. Nauka nie dla nauki samej w sobie oczywiście, ale nauka dla wiedzy. Czy to nie to samo? Ależ skąd, choć subtelną różnicę trudno zrozumieć. Liczy się ona, biologia. Albo to, co nazwał właśnie Biologią Kształtowania" (53.)*
>
>

Poznawszy Achpila, tajemniczego wilka, który stał się jego nauczycielem, Ruten zdobył dużą wiedzę z zakresu biologii. Szczeniak pogrążał się też coraz bardziej w swoim wewnętrznym świecie, równocześnie odgradzając od innych wilków, co pogłębiało jego egoizm i wyobcowanie. Nigdy też nie nauczył się szczerze i prawidłowo odczuwać większości nawet podstawowych emocji.

> *"Miłość nie jest dla mnie. Rozsądkiem pokonuję uczucia czyniące słabszym, a nad instynktami panuję" (99.)*
>
>

W czasach pierwszych operacji, które przeprowadzał wspólnie z Azairem, coraz bardziej fascynował go fenomen życia. Kolejne przeprowadzane zabiegi dawały mu coraz większą przyjemność, stając się jednocześnie coraz bardziej makabryczne.

> *"życie. Wilk wielbił je, czcił na równi z najwyższymi wartościami, jakie kiedykolwiek wyznawali jego przodkowie. Bo jeśli na świecie było coś doskonałego, jeśli można było poświęcić się czemuś bez myśli, jak głupie i nielogiczne jest poświęcenie, mogło być nim tylko życie" (47.)*
>
>

> *"Igranie z uczuciami i emocjami, które odczuwają stworzenia wokół, nieważne, czy były to wilki, czy przerażone jaszczurki uciekające przed zdeptaniem, było dla Rutena zabawą. Zwykłą zabawą. Jak przywiązanie szyi wilka do jego ogona i obstawianie, czy złamie sobie kręgosłup, czy się udusi" (107.)*
>
>

Przez całe życie Ruten wykazywał oznaki niedojrzałości. Można to dostrzec m. in. gdy postanowił wykorzystać działanie wirusa VCQ na swoim wspólniku, Mundusie, nie mając jednak pełnej świadomości konsekwencji i nie biorąc pod uwagę ryzyka jego śmierci.
Kilkukrotnie, np. podczas podróży do innego wymiaru, można dostrzec stosunek Rutena do bliźnich. Wilk, pomimo iż nie szanował pobratymców i widział je jako stado "bydląt", w swoim życiu wyczuwał misję i pragnął zmienić społeczeństwo na zdrowsze i lepsze.

> *"Zawsze starałem się zapamiętywać pyski władców. Bynajmniej nie dlatego, że uważałem ich za kogoś bardziej od całej reszty tej swołoczy równych sobie. "Władcy", o których myślałem, byli takim samym bydłem, niejednokrotnie większym, czasem może tylko wyróżniali się umiejętnością kombinowania, które pozwoliło dostać im się wyżej, niż pozostali. Nawet wolałem ich likwidować" (71.)*
>
>

> *"- w jaki sposób chcecie budować zdrową, silną populację, jeśli wystarczy kilku cwaniaków, by burzyć jej filary?" (91.)*
>
>

Sprawiał wrażenie osobnika silnie dominującego, postawę tę demonstrując zazwyczaj położeniem łapy na ramieniu obiektu swojej dominacji.
Cechy perspektywy postaci: opisy przepełnione obrazowymi porównaniami i skojarzeniami. W niektórych momentach zawierają niedopowiedzenia, których funkcją jest opóźnienie zrozumienia przedstawianego obrazu sytuacji, na wzór nieco zamglonego postrzegania świata przez wilka.

> *"Świat zataczał kółko, pory roku znów następowały jedna po drugiej. Całe życie w przyrodzie to jedno wielkie déjà vu" (31.)*
>
>

W opisach, które dają możliwość przedstawienia stosunku Rutena do innych wilków, widoczne jest ich częste uprzedmiotowienie.

### **Mundus**

*"- Zabić? Ciebie? (...) trudno zgnieść w locie szerszenia" (65.)*

Jako najstarszy (jedyny "od początku" dorosły) z głównych bohaterów, Mundus przez cały czas miał ukształtowany system wartości.

> *"zawsze miał dosyć dużą kontrolę nad swoim umysłem. Świadomość przesunęła swoją granicę w kierunku podświadomości, a następnie zatarła ją zupełnie" (31.)*
>
>

> *"Jego umysłem władały logiczne i analityczne prawa, więc jego poczucie moralności ograniczało się do tego, co miało sens, a najlepiej, jeśli był to sens biologiczny lub społeczny" (105.)*
>
>

> *"Nie masz mocy, nie musisz. Nie jesteś wilkiem, nie musisz. Nie jesteś ani bardzo dobry, ani bardzo zły, choć jeszcze trudniej nazwać cię neutralnym. Nie starasz się być osobistością, uważasz, że twoja obecność ma największy sens, gdy pojawiasz się gdzieś na drugim planie. Odcinasz się od normy w każdym centymetrze. Myślę, że w świecie, w którym panuje przeświadczenie, że nie mieć cech szczególnych znaczy nie istnieć, to właśnie twoja niewyrazistość pozostaje dla mnie pod pewnym względem fenomenem. Jeśli świat składa się z milionów osobowości, czyż to nie ciekawe być..." (123.)*
>
>

Jego rola zaczęła się podczas pierwszej rozmowy z Rutenem w drugiej części serii (2.), gdy zorientował się, że spotkał szczenię wybitnie inteligentne. Za pomocą przewrotnej (choć poniekąd lekkomyślnej) manipulacji umocnił w nim pragnienie zdobycia władzy nad innymi wilkami. W tym samym czasie Mundus zaczął również zdawać sobie sprawę, że daje o sobie znać ta część jego duszy, której myśli jako o *złej*, *ciemnej*.

> *"Mundurek rzadko rozmawiał z obcymi bez potrzeby. Słowa często stanowiły w jego pracy miarę dobrze wykonanego zadania. Ważył każde zdanie, nadawał mu określoną barwę i dobierał odpowiednie wyrazy, mniej lub bardziej nacechowane emocjonalnie, aby wreszcie niemal doskonale dopasować treść do przekazu, a przekaz do efektu. To była jego manipulacja" (73.)*
>
>

> *"Mundus nigdy nie będzie dobrym nauczycielem. Jest zbyt podatny na postrzeganie świata przez pryzmat skrajności. Zawsze kogoś darzył będzie zbyt dużą niechęcią, a kogoś innego półświadomie wywyższał. Ktoś taki nie powinien zajmować się sprawiedliwym obcowaniem z wieloma uczniami" (75.)*
>
>

Pomimo wyraźnych sygnałów ze strony szczenięcia, na tym etapie Mundus nie przekraczał granicy znajomości, mając świadomość, że przesadne spoufalenie się z nieobliczalnym jeszcze wilkiem może mieć dla niego tragiczne konsekwencje. Dopiero wyraźna, choć nie wprost udzielona odpowiedź na zadawane już kilkukrotnie wcześniej pytanie Rutena, czy cenniejszy jest szacunek, czy zaufanie, postawiła go na miejscu niższym w utworzonej przez towarzysza hierarchii.

> *"Dlaczego zatem ten basior czuł się w jego towarzystwie tak bezpieczny, jakby szczerząc kły stał za nim gotowy do obrony pies?*
>
>

> *Bo to nie na ciebie warczy ten pies. To ty jesteś tym psem, Mundurku. Zaufanie. Dawno temu, być może nierozsądnie kazałeś mu sobie zaufać. A więc cierp teraz ty i skazuj na cierpienie wszystkie jego ofiary" (75.)*
>
>

Pomimo uległej postawy, jaką przyjął wobec Rutena, nadal pozostawał dosyć przekorny w rozmowach z innymi wilkami, co dało się zauważyć m. in. podczas rozmowy z Azairem zakończonej bójką (29.).
Kolejne zbrodnie Rutena i Azaira Ethala zaczęły wykrywać ukryte ułomności charakteru Mundusa i jego niestabilność moralną. Mimo, że nie nie sprawiał wrażenia tchórza, przejawiał niezrozumiałe opory przed zapobiegnięciem przestępstwom. Ponadto w niektórych momentach można było wychwycić jego ciekawość i zainteresowanie konsekwencjami zbrodni.

> *"- Nikt nigdy nie zarzucił mi choroby. Najwyżej dwulicowość i cynizm, zapewne słusznie. A ja..." (21.)*
>
>

> *"podjął ostateczną, jak miał wtedy nadzieję, decyzję - nigdy nikogo nie zabije, chyba, że we własnej obronie. To jedyne, co mógł sobie obiecać. Bo cała reszta... już się stała" (55.)*
>
>

> *"- coś sobie kiedyś obiecałem. Teraz jak zawsze odwracam kota ogonem... ale widzisz, ręce mam czyste, podczas gdy wy zaplamiliście  swoje  krwią" (81.)*
>
>

Cechy perspektywy postaci: w opisach przeżyć często wyczuwalna jest autoironia.
Jego wypowiedzi są niejednoznaczne i zawierają wiele niedopowiedzeń, przypominając bardziej domysły, niż stwierdzenia.

> *"Kim ty jesteś, Mundurek? Widocznie nawet nie cieniem, skoro nie dojrzysz chociażby elementu światła decyzyjności spływającego z twego słońca. Sam błądzisz w całkowitym mroku i nie znajdziesz już drogi ku wyjściu" (123.)*
>
>

## Ważne obiekty i symbole

* **Kamyk** - przytulanka, pełniąca niejako funkcję przyjaciela-pamiętnika, z którą Azair Ethal był silnie związany przez całe życie.
* **Mniejszy nożyk** - jeden z przyrządów Rutena, obdarzony przez niego wyjątkowym uczuciem. Narzędzie, którym wilki przeprowadziły pierwszą operację (sekcję gołębia) i z pomocą którego Mundus usiłował popełnić samobójstwo.
* **Serce** - wielokrotnie pojawiający się symbol mający trzy różne znaczenia w odniesieniu do trzech głównych bohaterów. Stanowi pewnego rodzaju przegląd najczęstszych znaczeń, czytelnych dla kręgu kulturowego WSC. W przypadku Azaira - przywiązanie do osoby, miłość; Rutena - zamiłowanie, pasja; i Mundusa - dobro, jasna strona osobowości.
* **Mostek** - jedna z kości ochraniających serce, umiejscowiona w centrum klatki piersiowej, a w "Motylu Nocnym" szczególnie ważny symbol. Obiekt jednego z najczęstszych zabiegów, jakie Azair i Ruten przeprowadzali na ofiarach (element rozcinania skóry wzdłuż mostka pojawił się w ich pracy w sumie czterokrotnie). Jego znaczenie można odczytać jako wprowadzenie do fabuły jednego z zakamuflowanych elementów związanych z kontrolą i dominacją, najbliższą postaci Rutena (zaraz obok wirusa VCQ i często pojawiającego się w serii gestu położenia łapy na ramieniu). Rozcinanie skóry wzdłuż mostka wiąże się z leżeniem na łopatkach - bezsilnością, a także powstawaniem blizn w widocznym miejscu - co można uznać za sposób oznakowania "swojej" ofiary.
* **Krew** - w tej serii krew była jednoznacznie kojarzona z nieczystością, przestępstwem. Zaplamienie krwią niemal zawsze zwracało uwagę na fakt popełnienia zbrodni.

> *"Jeśli jego najdroższy przyjaciel znów się o to prosi, tę krew zetrze z ziemi jego piórami. Dlaczego tylko one mają być czyste, jeśli sierść jego wilczych braci jest pokryta szkarłatnymi plamami?" (125.)*
>
>

* **Stokrotka bez jednego płatka** - obiekt szczególnie ważny z perspektywy Azaira Ethala, symbol związany z elementami jego osobistej historii, głównie babcią, Hadelle. Może być postrzegany jako symbol jego lęków.
* **Skrzydła** - symbol używany rzadko i tylko w odniesieniu do Mundusa. Nawiązanie do utraty możliwości używania skrzydeł i lotu w ogóle, zawsze było ukryte. Symbolizowało podporządkowanie (operacja gołębia (13.) i jej wspomnienia w śnie Rutena (127.) oraz podczas jednego z konfliktów Rutena i Mundusa (115.))
* **Sen** - motyw pojawiający się wielokrotnie w nawiązaniu do Azaira Ethala i Rutena, symbolizujący ich wnętrze, psychikę, ale także pojawiające się w niektórych momentach odrzeczywistnienie. To nierealny świat, będący wytworem wyobraźni, lęków i marzeń wilków, pozwalający czytelnikowi zagłębić się w ich podświadomość.
* **Pętla z nici chirurgicznej** - zwodniczy symbol próby zerwania silnego przywiązania, który w miarę upływu czasu staje się znakiem jego samego.

## Najważniejsze wydarzenia (z nr w spisie części)

* **Ruten - początek biologicznej pasji (1.)**
* **Ruten i Mundus - pierwsze spotkanie (2.)**
* Ruten - rozpoczęcie nauki u Achpila (4.)
* Ruten - pierwsze zabójstwo, uduszenie Periany (5.)
* **Azaira Ethal - historia (6.)**
* **Azair Ethal i Ruten - pierwsze spotkanie  (7.)**
* Ruten - paraliż senny (15.)
* Azair Ethal i Ruten - sterylizacja Cymonii (17.)
* Azair Ethal - pierwszy przejaw mocy (20.)
* Mundus - podejrzenie zaburzenia psychicznego (21.)
* Azair Ethal i Ruten - zabójstwo szczenięcia z WSJ (24.)
* Azair Ethal i Mundus - walka (30.)
* Azair Ethal - pierwsze użycie mocy (30.)
* Azair Ethal i Ruten - zabójstwo Teodrina (37.)
* Ruten - doświadczenie z kokainą (39.)
* **Azair Ethal - pierwsze spotkanie z Hadelle na polanie sennej (40.)**
* Azair Ethal i Ruten - masakra w WSJ (41.)
* **Azair Ethal - drugie spotkanie z Hadelle na polanie sennej (44.)**
* Azair Ethal i Ruten - próba eksperymentowania na Mundusie (47.)
* **Azair Ethal - osiągnięcie pełnoletności (48.)**
* Azair Ethal i Ruten - operacja anonimowego staruszka (51.)
* **Azair Ethal i Ruten - zabójstwo Cymonii (55.)**
* Azair Ethal i Ruten - Eksperyment z VCQ na waderze i szczenięciu z WSJ (62.)
* Ruten - pierwszy świadomy sen (63.)
* **Azair Ethal - trzecie spotkanie z Hadelle na polanie sennej (64.)**
* Azair Ethal i Ruten - wspólny, świadomy sen (65.)
* Mundus - nić chirurgiczna (67.)
* Ruten - dyscyplinowanie przyjaciół (69.)
* Azair Ethal, Ruten i Mundus - badanie cyklu Sen-czuwanie (71.)
* **Strażnicy śledczy - rozpoczęcie śledztwa (71.)**
* Azair Ethal, Ruten i Mundus - początek podróży międzywymiarowych (74.)
* Ruten - "zapowiedź" (97.)
* Azair Ethal, Ruten i Mundus - zakończenie podróży międzywymiarowych (98.)
* Ruten - powieszenie Mundusa (101.)
* Azair Ethal i Mundus - zgoda (102.)
* Azair Ethal i Ruten - zabójstwo Gracji i Aksela (105.)
* Azair Ethal i Ruten - zabójstwo Zawilca (111.)
* Konwalia Jaskra Jaśminowa - narodziny (117.)
* Azair Ethal i Ruten - zabójstwo matki Konwalii (123.)
* **Strażnicy śledczy - przełom w śledztwie (125.)**
* **Ruten - drugi świadomy sen (127.)**
* Azair Ethal, Ruten i Mundus - aresztowanie (127.)
* **Azair Ethal - czwarte spotkanie z Hadelle na polanie sennej (128.)**
* Azair Ethal - akceptacja zarzutów (134.)
* **Strażnicy śledczy - zakończenie śledztwa (135.)**
* **Ruten - poznanie pochodzenia śledczego Szkła (135.)**
* **Mundus - próba samobójstwa (135.)**

## Kluczowe podobieństwa między głównym i bohaterami

Mnogość bohaterów "Motyla Nocnego" jest po części powodem, a po części wynikiem przeplatania się w nich wielu cech charakteru, o różnym nasileniu. W zderzeniu z niejednorodnymi warunkami, w jakich kształtują się charaktery postaci, budują one różne usposobienia i prowadzą do odmiennego postępowania. Tak więc na przykład, w niektórych sytuacjach można dostrzec pewne analogie w zachowaniu Rutena oraz śledczego Szkła, mimo ich zestawienia, z pozoru przywodzącego na myśl bardziej kontrast, niż podobieństwo.

Najwnikliwiej przedstawione są podobieństwa pomiędzy głównymi bohaterami opowieści. Są one jedną z podstaw ich wspólnej historii, zarówno pozwalającymi na powstanie pomiędzy nimi nici porozumienia, jak i prowadzącymi do konfliktów.

### **Azair/Ruten**

Egoizm.

> *"Ten cichy, mały wilk stał się teraz pewny siebie, bardziej wyniosły, ponadto można było odnieść wrażenie, że prezentuje niejako dwie twarze. A może i więcej, lecz Ruten poznał tylko dwie z nich" (53.)*
>
>

> *"Może byłem zbyt wypruty z czysto żywych uczuć. Nie czułem tego, co zazwyczaj powinny czuć wilki, ludzie, nie miałem daru współodczuwania. Zawsze, gdy wypowiadałem choć słowo, zmieniałem wyraz pyska, czy robiłem coś, co mogło nawet wydawać się podyktowane życzliwym odruchem... to była gra, choć nie zawsze skuteczna. Miałem w sobie zbyt dużo blokad. Bałem się patrzeć w oczy. Byłem ponury" (97.)*
>
>

### **Azair/Mundus**

Skłonność do manipulacji.

> *"Aza dobrze wiedział, jak potężną bronią mogą być słowa. Jedno źle sformułowane zdanie i łamiesz komuś serce. Głupi tekst i wywołujesz wojnę. Niefortunnie wymsknięta opinia i ktoś może nigdy się nie pozbierać" (72.)*
>
>

> *"Znał zarówno budującą, jak i niszczącą moc słów i potrafił ją wykorzystać" (2.)*
>
>

### **Ruten/Mundus**

"Poznawanie i udoskonalanie" znajdujące upust w biologii.

> *"Koncepcja Biologii Kształtowania rozwinęła skrzydła do tego stopnia, że nie mieszcząc się w ramach swojego poprzedniego pojęcia mówiącego o budowaniu, najwyraźniej zbyt dla niej ograniczonego, zahaczyła o rzecz powszechnie nazywaną zniszczeniem" (57.)*
>
>

> *"Nie mówiłbym ci wtedy o biologii, gdybym sam nie miał o niej pojęcia" (59.)*
>
>

## Porównanie krain sennych Azaira Ethala i Rutena

### **Azair Ethal**

Charakterystyczną krainą senną Azaira jest polana. Jest ona niewielka, dobrze oświetlona oraz oczywiście jest otwartym terenem. Może to ujawniać osobowość postaci i jej pewność siebie.

> *"Teraz jesteś silny, pewny swojego niezłego refleksu, czujesz, że gdybyś tylko chciał, mógłbyś być władcą świata tu, w świetle dnia, na otwartej przestrzeni" (117.)*
>
>

Czas na polanie zdaje się płynąć podobnie, jak w rzeczywistym świecie, a każda zmiana otoczenia jest zapamiętywana i odtwarzana podczas kolejnych snów. Zapamiętywane są więc konsekwencje i wynik poszczególnych wydarzeń. W tym również można odnaleźć nawiązanie do osobowości postaci, która jest świadoma swoich czynów i potrafi odnaleźć w nich ciąg przyczynowo-skutkowy.
Wilk spotyka znajome osoby i zabija je, polana senna jest więc miejscem oczyszczenia z lęków i złych emocji przez ich rozładowanie.

> *"Tylko ciepła krew wypływająca z ran przeciwnika i jego ulatujący oddech były w stanie dać mu szczęście (nie liczymy tu, oczywiście, uśmiechu Rutena, bo to zupełnie inna sprawa). Uwielbiał, kiedy ktoś błagał go o życie, składał obietnice w zamian za litość. Azair uwielbiał się bawić. Udawał, że się zgadza, żeby potem zmiażdżyć delikwentowi czaszkę, rozszarpać tchawicę, połamać żebra tak, żeby przeszyły płuca jak mróz przeszywający kości" (58.)*
>
>

To tam wilk widuje swoją zmarłą babkę, Hadelle, objawiającą mu się jako młoda wilczyca i próbującą wzbudzić w nim wyrzuty sumienia. Podczas ostatniego spotkania, Hadelle pokazuje wilkowi wszystkie zabite przez niego (nie tylko w rzeczywistości, ale i w śnie) wilki, nazywając je jego grzechami.

Kraina senna Azaira jest dużo bliższa rzeczywistości, niż kraina senna Rutena.

### **Ruten**

Charakterystyczną krainą senną Rutena jest las. Jest on ciemny, cichy i pusty, co znajduje odzwierciedlenie w osobowości postaci, przede wszystkim towarzyszącego jej, głębokiego niepokoju, który wzmaga się na otwartej, oświetlonej przestrzeni.

> *"dopóki jego mózg pracował na najwyższych obrotach i był czymś zajęty, nie dostrzegał niepokoju, który cały czas jak sęp krążył wokół niego. A gdy tylko przychodziła chwila, w której mógł bezmyślnie iść przed siebie, lub położyć się i odpocząć, zaczynał wariować" (107.)*
>
>

W lesie nie pojawiają się żadne wilki, ani inne zwierzęta.

Upływ czasu i logika są zaburzone i mocno przefiltrowane przez psychikę wilka. Wiąże się to z jego zdewastowaną psychiką, która nie jest w stanie poprawnie rozumieć konsekwencji czynów i wydarzeń. Czas w krainie sennej Rutena zdaje się nie istnieć, co nadaje temu miejscu spokojny wydźwięk, a w połączeniu z pełnym przygaszonego, uporządkowanego piękna uniemożliwia odczuwanie emocji innych, niż "błogostan". Las senny Rutena jest miejscem oczyszczenia z lęków i emocji przez ich wyciszenie.

## Analiza zapowiedzi (97.) I drugi świadomy sen Rutena (127.)

### **"Zapowiedź"**

Jest to fragment należący do perspektyw ogólnych, który pojawił się w 97. części serii. Jest on elementem fabuły podróży międzywymiarowych głównych bohaterów.

Streszczenie i wymowa - zapowiedź powoduje oderwanie czytelnika od aktualnie opisywanych wydarzeń mających miejsce w innych wymiarach, na chwilę przenosząc fabułę do WSC i przedstawiając nocny, z pozoru cichy i harmonijny obraz tej ziemi.

W części opisowej występuje nawiązanie do sonetu A. Mickiewicza "Stepy akermańskie". Zmysły trzecioosobowego narratora stają się wyostrzone, słyszy, dostrzega i opisuje on wszystko, co dzieje się wokół: od nóżek pająka wśród traw, po machnięcia skrzydeł nietoperza w powietrzu.

Scena buduje wrażenie złudnego wyciszenia, za którym jednak skrywa się niepokój. W opisach spokojnej przyrody można dostrzec słowa i zdania przywodzące na myśl śmierć.

Perspektywa jest początkiem końca podróży międzywymiarowych i zapowiada ciąg dalszy wydarzeń, które planuje Ruten po powrocie do domu. Jak można się domyślić, są nimi kolejne, pod pewnym względem szczególnie ważne zbrodnie.

Ruten z jednej strony stara się uniknąć sztucznego budowania napięcia, co znajduje wyjaśnienie w jego zamkniętym w sobie, wycofanym charakterze, z drugiej jednak, półświadomie marzy, by były one "docenione", podziwiane.

### **Drugi świadomy sen Rutena**

Ruten śni świadomie dwukrotnie. O ile pierwszy sen jest jedynie odzwierciedleniem jego podświadomości, drugi wgłębia się w całokształt psychiki wilka.

Jest to też moment, w którym Ruten po raz ostatni zwraca się do czytelników w perspektywie pierwszoosobowej.

Geneza - sen następuje w nocy dzielącej dzień zabójstwa matki Konwalii Jaskry Jaśminowej i dzień ujęcia przestępców przez śledczych. Prawdopodobnie jest wynikiem napięcia nerwowego skumulowanego w umyśle wilka.

Sen ten może zostać uznany za podsumowanie działalności Rutena i uzupełnienie "niedokończonych" elementów jego życia: marzeń i kluczowych dla niego wspomnień.

Streszczenie i wymowa - w pierwszej części snu Ruten znajduje się w ludzkim świecie, co wiąże się z zakorzenionym w jego umyśle wspomnieniem podróży między wymiarami. Sam jednak pozostaje wilkiem, co może być wynikiem wyobrażeń dotyczących ludzkiego świata, z którym miał do czynienia u weterynarza, we wsi. Jest samotny, podobnie jak w większości swoich snów.

W tej części pojawia się symbol serca; jest nim pudełko z czerwonym wieczkiem. Spętane łańcuchami "szarpie się" pod jednym z budynków. Ruten obejmuje je delikatnie - lecz nie po to, by go nie uszkodzić, a po to, by przypadkiem nie uwolnić go z więzów.

Ruten wchodzi do budynku. Pojawia się zjawisko synestezji, Ruten nie tylko widzi, ale i czuje na sobie silne światło. Tam wilk spotyka Azaira Ethala, który zdaje się nie chcieć rozmawiać z przyjacielem, a także Mundusa, który wyrzuca mu zabójstwo matki Konwalii. Azair proponuje zabicie ptaka, a Iryd nazywa go "skorupką, która pęknie".

Rozpoczęciu części drugiej towarzyszy tykanie zegara. Scena ma miejsce w starej chacie, będącej odbiciem wspomnienia sekcji gołębia. To zdarzenie jest wspomnieniem Rutena pierwszej wspólnej lekcji z Azairem.

Trzecia scena rozpoczyna się chaotycznie, Ruten nie ma pewności, gdzie jest i co dzieje się wokół. Na początku powracają do niego wspomnienia, wilkowi wydaje się, że znów jest z nim Azair w postaci szczenięcej, za którą Ruten w głębi duszy bardzo tęskni. Ostatecznie okazuje się jednak, że czas nie cofnął się, a oni znaleźli się w WSJ (będącej miejscem większości ich prawdziwych przestępstw) i dokonują kolejnej zbrodni.

Scena płynnie przechodzi w miejsce nowej zbrodni. Tym razem Ruten znów jest sam i przesłuchuje obcego wilka na potrzeby rozprawy sądowej. W tym fragmencie ze zdwojoną siłą powraca jego pragnienie władzy i zadawania cierpienia. Spełnia je - po raz ostatni - oślepiając przesłuchiwanego rozżarzoną gałęzią.

Sen kończy się, a w jaskini pojawiają się śledczy.

## Streszczenie przesłuchań

Wątek śledztwa pojawia się w drugiej połowie serii. Początkowo jako uzupełniający element, przeplatający się z fabułą, stopniowo zaczyna wdzierać się do "właściwej" akcji, by w końcu zdominować ją całkowicie.

Po aresztowaniu podejrzanych: Rutena, Azaira Ethala i Mundusa, strażnicy śledczy są przekonani, że to pierwszy wilk jest sprawcą wszystkich nierozwikłanych zbrodni ostatnich miesięcy.

Podczas pierwszego przesłuchania przez cały czas zaprzecza on jednak, jakoby miał dokonać jakichkolwiek zakazanych przez prawo czynów. Rozmowę przerywa kierujący śledztwem Brus mówiąc, że nie ma siły patrzeć już na oskarżonego.

> *"Zamknięty w sobie, bardziej ponury, momentami przejawiający pewne cechy wilka lekko zaburzonego. Unikał kontaktu wzrokowego, niemal niezauważalnie kiwał się wprzód i w tył. Sprawiał jednak wrażenie ponadprzeciętnie inteligentnego" (131.)*
>
>

Jako drugi przesłuchiwany jest Mundus, który przyjęty zostaje zupełnie inaczej, niż poprzednik. Śledczy znają go bardziej jako współpracownika, niż przestępcę i wierzą, że szczerze odpowie na wszystkie pytania. Okazuje się jednak, że jego słowa brzmią niedorzecznie, a sam podejrzany sprawia wrażenie zaburzonego psychicznie. Rozmowa zostaje przerwana.

> *"Dopóki nie wplątał się w coś złego? Zabawne, naprawdę. Już to zrobił, tkwi w "czymś złym" po szyję. Ale może przyrzec, że jeszcze trochę czasu minie, zanim to coś zacznie go dusić" (25.)*
>
>

Jak trzeci do jaskini przesłuchań wchodzi Azair Ethal. Wilk ten, wykorzystując swoje stanowisko (jest on śledczym w WSC) opowiada o prowadzonym przez siebie śledztwie, sugerując, że to Yen, matka Konwalii Jaskry Jaśminowej, jest sprawczynią wszystkich przestępstw.

> *"Był rozdarty. Między wszystkim. Między życiem, które prowadził, a życiem, które w głębi serca chciałby mieć. Między nienawiścią a miłością w stosunku do najbliższych mu osób. Między przyjaźnią a uczuciem, które mogłoby ją zrujnować" (98.)*
>
>

Wieczorem, po zakończeniu pierwszego dnia rozmów z przesłuchiwanymi, strażnicy śledczy dzielą się wątpliwościami na temat przebiegu śledztwa. Strażniczka Opal uważa, że podejrzenia wobec Rutena i Azaira mogą być niesłuszne. W wyniku rozmowy z nią, śledczy Szkło zaczyna zastanawiać się, dlaczego do tej pory nie brali pod uwagę, że Azair również mógł być zabójcą. Do jaskini wchodzi Brus oznajmiając, że śledztwo poszło w złym kierunku, a podejrzanych należy zwolnić z aresztu, aby nie sprowadzić na siebie kłopotów. Szkło chce wziąć na siebie odpowiedzialność za dalszy przebieg sprawy i ewentualne niepowodzenia. Proponuje Brusowi, że przejmie kierownictwo. Basior niechętnie przystaje na to.

Drugi dzień przesłuchań nie przynosi efektów. Ruten nadal nie przyznaje się do winy, a Szkło, czując się bezsilnym w obliczu bezczelności wilka, posuwa się do przemocy. Przesłuchanie znów zostaje przerwane przez śledczego Brusa.

Podczas rozmowy z Mundusem, Szkło proponuje mu status świadka koronnego w zamian za ujawnienie przestępstw Rutena. Przesłuchiwany nadal jednak nie mówi niczego konkretnego. Strażniczka Opal próbuje ochronić Mundusa przed konsekwencjami, śledczym dając do zrozumienia, że jest on niepoczytalny.

Szkło zwalnia z aresztu Azaira Ethala, pod pozorem oczyszczenia go z zarzutów. W rzeczywistości zaczyna śledzić go z pomocą szpiegów, w nadziei zdobycia dowodów winy podejrzanych.

Mijają cztery dni. Zarządzono kolejne przesłuchanie zatrzymanych. Podczas rozmowy, tym razem na osobności, Szkło wyznaje Mundusowi, że nie rozumie jego dziwnego zachowania i podejrzewa, że manipuluje on śledczymi. W pewnej chwili dostrzega na jego szyi pętlę z nici, w której rozpoznaje nić chirurgiczną obecną przy jednej z ofiar poszukiwanego sprawcy.
Po rozmowie z Mundusem, śledczy udaje się do jaskini Rutena, gdzie miała się mieścić siedziba podejrzanych, aby znaleźć więcej nici chirurgicznej. Na miejscu zastaje Azaira Ethala. Oba zbiegi okoliczności sprawiają, że decyduje się postawić wszystko na jedną kartę i otwarcie stawia mu zarzuty.

Azair zdaje sobie sprawę, że dojrzał do wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny i postanawia przyznać się do udziału w zbrodniach. Razem wracają na posterunek.

> *"Zło nie łączyło. Nigdy. Chociaż dzielili wspólną przeszłość, tajemnice, których poznać nie mógł nikt spoza ich trójki, nie było tam żadnej wspólnoty, a jedynie jej rachityczny miraż, który znikł, gdy tylko stanęli na wrogiej ziemi" (133.)*
>
>

Rozpoczyna się ostatnie przesłuchanie, podczas którego śledczy jeszcze raz sporządzają akt oskarżenia uzupełniony o zeznania podejrzanych. Podczas przesłuchania, Szkło pyta Mundusa jako swojego dawnego współpracownika, o ocenę przewinień Azaira i Rutena. Przesłuchiwany opowiada o uratowaniu przez Azaira życia "swojemu wrogowi", a pod koniec przesłuchania sugeruje, że mordercy powinni być sądzeni na podstawie liczby żyć odebranych i ocalonych. Azair zaprzecza istotnemu udziałowi Mundusa w zbrodniach. Zapada decyzja o wyroku.

1. ↑ "Motyl Nocny"