Lwie Księżyce: Era Krwawego Deszczu (książka)

**Era Krwawego Deszczu** ( ang. Era of Bloody Rain ) - pierwsza książka z serii Lwie Księżyce.

## Prolog - perspektywa Płomienia Iskrzącego

Lew obudził się o zachodzie słońca, jak w ostatnim czasie - wychodził na polowanie tylko porą księżyca, bo w tym okresie pory słońca, zachód był okropnie gorący. Dlatego też wojownicy Bractwa, jak sam przywódca spali przez większość dnia. Płomień Iskrzący wstał i podszedł do kącika młodych, było to małe miejsce otoczone paroma większymi skałami, wraz z dwoma legowiskami i jednym na skale. Był tam cień, w prawie każdą porę, więc jego maluchy miały bezpieczne i zimne (w porównaniu do miejsc gdzie słońce świeciło). Jego dwójka młodych - Młode Kruk i Młode Jaszczurka, byli ułożeniu w futerku ich matki i właśnie zasypiali, wraz gdy reszta serca pustyni wstawała na łowy. Płomień Iskrzący, był już starszym lewem, ale musiał nadal polować, ze względu na swoją role - był przywódcą bractwa.

Wszedł do legowiska łowców, gdzie Pazur Szybki i jego syn - Ogon Szczery już na niego czekali, by wyruszyć na polowanie. Obecnie Pantera Mknąca i Orlik Księżycowa oczekiwały lub wychowywały młode, dlatego lwów mogących polować było tylko cztery. Jednak za jakiś czas Karmiące powrócą do swoich obowiązków, a ich młode zostaną łowcami.

- Krwawe Serce? - Płomień Iskrzący zawołał swojego najstarszego syna, a także jego następce i zastępce całego Bractwa Płomieni. Lew szybko się obudził i nieco zażenowany, tym, że zaspał dołączył do polowania. W końcu znaleźli zdobycz - stado zebr, Pazur Szybki już chciał zaatakować, gdy Przywódca wyjaśnił mu. - Spójrz na tamtą, nie ma ogona i kuśtyka. Łatwo ją złapiemy we dwójkę z Ogonem Szczerym, a ty z Krwawym Sercem złapiecie tamtą mniejszą - wskazał pazurem mniejszą od pozostałych zebre, zapewne też młodszą. Łowca przytaknął. Przywódca i jego syn rzucili się do pościgu za zebrą, całe stado zaczeło uciekać a oni starali się nakierować zebrę w przeciwnym kierunku, coraz bardziej się do niej zbliżając z obu stron. Płomień Iskrzący w końcu będąc wystarczająco blisko otworzył pysk i wbił swoje kły w nogę zebry, zatrzymali się. Zwierzę jęczało przez chwile, zanim zmarło.

- Dziękujemy za udane łowy, Bractwo Księżyca - Płomień Iskrzący szybko się pomodlił do Bractwa Księżyca. - Zanieś zebrę do serca pustyni, ja poszukam Krwawego Serca i Pazura Szybkiego.

Ogon Szczery skinął głową i zaczął ciągnąć ich jedzenie do obozu, zaś przywódca poszedł w strone uciekającego stada - bo jak zgadywał, w tamtym kierunku znajdował się jego zastępca i łowca. Zauważył jedynie Pazura Szybkiego stojącego w miejscu samego. Sam znajdował się w wysokich trawach, więc ruszył w jego kierunku by z nim porozmawiać. Wtedy poczuł jak pazury lwa przebijają się przez jego grzbiet, od razu odskoczył do tyłu zrzucając napastnika i podnosząc się nieco nad ziemię na tylnich łapach. Zauważył, że to Krwawe Serce go zaatakował. Drugi lew szybko wgryzł się w jego odsłonięty brzuch. W tej chwili przywódca opadł na ziemię, był już stary i wyczerpany po polowaniu.

- Czemu, K-krwawe Serce? - zapytał ostatnimi siłami, ledwo co wypowiedział te słowa. Wylewała się z niego krew, chociaż jego zastępca też był lekko ranny od zrzucenia go z siebie.

- Jesteś stary, a nadal nie umierasz. Nie będę tyle czekał, aż oddasz mi przywódctwo! - odpowiedział i odsunął się od jego ciała. - Tylko przyśpieszyłem to, co by i tak się wydarzyło. Nie miej mi tego za złe, Łapo Iskrząca - zanim odszedł użył byłego imienia przywódcy, które dostał jako łowca. Płomień Iskrzący spróbował wstać i pobiec do serca pustyni, gdyby rozkazał innym łowcą to zaraz by przepędzili tego zdrajce. Ale nie mógł, nie mógł już nawet poruszyć oczami. Patrzył na odchodzącego lwa, który teraz zabierze mu range przywódcy. W tej chwili myślał tylko o swoich dwóch partnerkach - zabije je? A co z młodymi? Przecież Orlik Księżycowy jest w ciąży!

## Rozdział 1 - perspektywa Młode Jaszczurka

Lwiczka nie spała, tylko wierciła się u boku swojej matki. Otworzyła jedno oko i zauważyła, swojego ojca który właśnie od nich odchodził i zbierał łowców na polowanie. Ona sama bardzo chciała już pójść polować, dlatego kiedy łowcy wyszli z obozu, ostrożnie przeskoczyła ogon ich matki. Podniosła kamień który był podobnej wielkości jak ona i wturlała na miejsce gdzie sama przed chwilą leżała. Przekręciła głowe i zmrużyła oczy. "Wygląda nawet podobnie!" - wspomniała kamień, który miał udawać ją samą. Następnie pobiegła w kierunku gdzie poszli łowcy, używając całej energii które miało jej 5 lwio księżycowe ciałko. Zaczeła się męczyć gdy już omineła wszystkie legowiska i znalazła się poza sercem pustyni. Chociaż różnicą były tylko wyższe trawy, lub różne rośliny. Udało jej się uciec, bo tylko łowcy nie spali w porę księżyca, a oni właśnie wyszli na łowy! Reszta kotów spała, więc lwiczka biegła dalej. W końcu usłyszała jakieś odgłosy, wdrapała się na wyższą skałę by móc oglądać jak małe biało-czarne plamki w wielkim stadzie uciekają przed paroma plamkami wyglądającymi jak lwy. Byli oni naprawdę daleko, ale zazwyczaj polowali jeszcze dalej, więc lwiczka miała szczęście, że widzi chociaż to. kiedy jeden z lwów ciągnął upolowane zwierze - które jak się domyśliła było zebrą, to wtedy dwa inne lwy zaatakowały się nawzajem. Bo tak to przynajmniej wyglądało z jej perspektywy. Zauważyła, że teraz wszystkie trzy lwy zbliżają się w kierunku obozu w dużo szybszym tępie niż ona tu doszła. Sturlała się z skały i pobiegła prosto do serca obozu, już była teraz zmęczona, ale gdy zsapana zatrzymała się na liściach i mchu swojego legowiska, Krwawe Serce i Pazur Szybki wbiegli do obozu.

- Było blisko... - powiedziała i spojrzała na swoją matkę, która właśnie wstawała i patrzyła na nią.

- Co było blisko, Jaszczurko? Chyba nie myślałaś, że nie wyczuje tego, że kamień nie ma futra i jest zimny.

- Przepraszam, mamo... - odpowiedziała smutno,. Nie żałowała swojej wycieczki, podobało jej się bieganie między trawami i obserwowanie polowania, tylko niespodziewana ucieczka trochę zepsuła jej spacer. Krwawe Serce wskoczył na kamień i jak wszyscy mieli to w zwyczaju zebrali się wokół, teraz każdy spodziewał się, że zwoła cały klan i przekaże głos przywódcy. Uzdrowicielka obudziła się i swoją szkoloną i obie także usiadły w tłumie kotów.

- Niech każdy lew Bractwa, który niesie w sercu płomień zbierze się w sercu pustyni! - zwołał jak zawsze Bractwo Płomieni, Krwawe Serce. - Skoro wszyscy są, zaczynamy.

Brakowało tylko Płomienia Iskrzącego i Ogona Szczerego, wszystkie lwy zaczeły szeptać między sobą. Wtedy przyszedł Ogon Szczery ciągnąc zebre do obozu, usiadł obok matki Młode Jaszczurki.

- Gdzie nasz przywódca? - wyszeptał, a lwiczka przybliżyła się by podsłuchiwać.

- Nie był z tobą? - odpowiedziała matka młodych.

- Był, ale poszedł do Serca Krwawego i Pazura Szybkiego... Gdzie on jest? Powinien z nimi być.

- No właśnie! - miaukneła Młode Jaszczurka, wtrącając się do rozmowy. - Może to tate zaatakował zły lew?

- Kto? Jaki zły lew? - szybko odpowiedział łowca.

Młode Jaszczurka chciała wytłumaczyć, że widziała atakującego lwa, ale Pantera Mknąca zasłoniła jej buzie ogonem. Młoda zrozumiała, że nie wolno jej teraz rozmawiać i uciszyła się.

- Cisza! - rozkazał Bractwu, a wszystkie lwy się uciszyły. - Wasz przywódca, a raczej były przywódca spoczywa teraz w Bractwie Księżyca. Znalazłem go martwego - wśród lwów rozległy się pomruki smutku, a także ciche modlitwy do Bractwa Księżyca. Lwiczka spojrzała na niebo, gdzie księżyc powoli zachodził wraz z gwiazdami - jedną z nich był jej ojciec. Ogarnął ją smutek, z oczu zaczeły lecieć łzy i uciekła z zebrania Bractwa Płomieni, widziała całą walke i jak lew spadał na ziemię i nie wstał. Myślała jednak, że jest to ktoś inny, a nawet jeśli był to Płomień Iskrzący to, że zaraz przyjdzie do uzdrowicielki i wszystko będzie dobrze. Schowała się za skałami chroniącymi żłobek, siedziała w ukryciu i płakała. Podeszła do niej jej matka, której oczy były także zaszklone. Położyła się obok i siedziała z młodą lwiczką przez długą chwile w ciszy.

- Płomień Krwawy chce tobie i Krukowi zrobić jutro ceremonie... Myśle, że bycie szkoloną by ci się podobało, gdyby nie te okoliczności... Uwierz mi, całe Bractwo czuje z tego powodu smutek, ale nie chcę byś miała mu to za złe, że upolowali dużą zwierzyne i chcą ją teraz razem zjeść w szczęściu... - powiedziała po długim czasie.

- Niech sobie jedzą! - burkneła lwiczka i skuliła swoje uszy. - Ja nie chce głupiej ceremonii!

- Przyniosę nam kawałek zebry, twój tata ją upolował - powiedziała i odeszła. Wróciła z oderwanym kawałkiem mięsa ze stopy i położyła przed córką. - Płomień Iskrzący to był mój partner, też za nim tęsknie. Ale nie chciałby, żeby jego Bractwo głodowało. Dlatego tak dobrze polował, dla nas wszystkich.

Mała lwiczka płakała przez jakiś czas w samotności, w końcu jednak postanowiła zjeść mięso zebry. Ponieważ uważała, że jej matka miała racje. Dla niej Płomień Iskrzący zawsze będzie czymś więcej niż tylko przywódcą, będzie dla niej też kochanym tatą. W pewnym sensie cieszyła się, że nie została teraz zabita lub wygnana, jako córka poprzedniego przywódcy, ale jej brata nadal mógł spotkać ten los, bo był trzeci w kolejce na następce przywódctwa. Ten dzień przesiedziała w ukryciu za skałami, próbując zrozumieć dlaczego jej przyrodni brat zabił jej ojca. Nie miała ochoty nikogo o to pytać - bez względu na jej gadatliwość, teraz po prostu chciała żeby Płomień Iskrzący wrócił do niej i się przynajmniej pożegnał.

O zachodzie słońca usłyszała zwołanie Bractwa, przypomniała sobie co mówiła jej matka, więc mimo braku siły psychicznej wyszła ze swojej kryjówki. Usiadła z boku zebranych lwów, wyczyściła sobie futerko, by wyglądać znośnie.

- Młode Jaszczurka i Młode Kruk, widzę w was przyszłych wojowników Bractwa. Jaszczurko daję ci szanse, udowodnić, że będziesz dobrą łowczynią. Kruku, żyjesz dla Bractwa, nie okazuj nielojalności, bo zmienię zdanie. Młode Kruk, Szkolony Kruczy - Płomień Krwawy rozpoczął od ceremonii brata lwiczki, która tylko obserwowała. Czuła zapach kłamstwa od przywódcy, nie rozumiała czemu i skąd bierze się ten zapach. Ale była tego pewna, gdy przeszedł on do jej ceremonii, zapach ustał, a ona podeszła bliżej i ukłoniła głowę. - Młode Jaszczurko, Szkolona Jaszczurza.

Oczy lwicy zaszkliły się, to jej ojciec miał teraz tu stać i nadawać jej imię szkolonej. I czemu akurat w sytuacji, kiedy chce by jej matka była obok i wspierała ją, nie będą miały już wspólnego legowiska. Gdy przywódca oznajmił koniec zebrania, szkolona najszybciej ze wszystkich wybiegła z serca pustynni. Teraz już wolno jej było chodzić gdzie chce bez nadzoru matki. Już wyczuwała, jak będzie brakować jej Pantery Mknącej krzyczącej na nią, za ucieczkę z obozu. Zatrzymała się przy rzece, a z jej oczu kapały łzy, prosto do wody. Obecnie wody nie było zbyt wiele, lwiczka wzieła parę łyków i usiadła. Zobaczyła innego lwa - trochę wyższego od niej, który właśnie pił wode. Była to samica, bo nie miała grzywy. Przeskoczyła przez rzekę i podeszła do szkolonej.

- Witaj, jestem Zorza - przedstawiła się, a Szkolona Jaszczurza podeszła do niej bliżej i obeszła ją dookoła. Wyglądała na wygłodzoną samotniczkę, dla szkolonej było to trochę podejrzane, że jest tak przyjaźnie nastawiona, ale nie widziała w niej zagrożenie, ponieważ samotniczka nie miałaby się jak obronić, skoro jest tak słaba.

- Ja jestem Szkolona Jaszczurza. Moim obowiązkiem zapewne teraz jest zaprowadzić cię do mojego przywódcy? - powiedziała z niechęcią w głosie

- Czyli to bractwo. Tak, byłoby fajnie gdybyś to dla mnie zrobiła.

Szkolona szła do obozu, co chwilę zerkając na Zorze. Uśmiechała się i podążała za młodszą lwicą. Doszli do obozu i najwidoczniej już z dali ich zauważono, bo przywódca sam wstał i przyszedł.