Pokémon: Wounded Silver

***Wounded Silver*** is een creepypasta.

## Proloog

Als kind speelde ik *Pokémon*. Na de jaren en het ouder worden was mijn liefde ontgroeid. Ik wilde de games wanhopig spelen... jaren later. Maar ik was te lui, of zoals ik zou zeggen, 'druk' om het zelf te vinden. Op een middag was ik mijn oprit aan het uitrijden... maar toen hoorde ik een krakend geluid van één van mijn wielen. Verward en tot mijn verbazing, een *Pokémon Silver* (1999). Alles in goede staat, geen krassen, geen beschadigingen, niets. Ik gooide hem in het dashboardkastje en voelde de kou en het nerveuze zweet op mijn voorhoofd. Na een dag heb ik mijn oude Game Boy Color opgehaald en trillend de game erin gestopt... dood. Ik besloot toch om hem aan te zetten, simpele wierook. Het ging aan.
Het kleine batterij-indicatorlampje knipperde rood en groen... Ik denk niet dat dat vroeger zo was. Aan het einde van het startscherm, waar een Charizard een Vlammenwerper gebruikte, zag ik een Gash die ziekelijk rood bloed uit één van zijn vleugels sijpelde... de linker. Alles was normaal, accepteer dat het niet kon redden... niet verrassend. Overweldigd door de reeks gebeurtenissen, heb ik het afgesloten. Sindsdien ben ik paranoïde. Er ging een week voorbij die nerveuze spanning met zich meebracht... Ik besloot opnieuw Silver te gaan spelen. Opnieuw was de slijmerige snee aanwezig... en vergezeld door de ogen van de Charizard die vervangen waren door die van een melkachtig lichtblauw, bijna als een blinde persoon of de kleur zilver…

## Gameplay

De game startte en op het selectiescherm werd een account weergegeven. Ik markeerde het en drukte erop. Ik was absoluut niet van plan het te spelen, maar gewoon om de afgebeelde statistieken te lezen die het je geeft voordat je begint. Ik zette de console op mijn bureau en bekeek hem.
Bovenaan stond: 'Speler, kom spelen!' Maar... toen ik de game een week geleden opstartte, waren er slechts 8 karakters beschikbaar. Ik voelde het koele zweet zich opnieuw vormen en trilden mijn ogen en linkerhand. Accepteer dat onderaan de naam kleine letters stonden, ik leunde naar voren en het scherm flitste groen en een vreselijke dead-zone-glitch... een diep gekrijs, luider dan luid. Ik schreeuwde en sprong, waardoor ik het wild bijna wegsloeg, terwijl mijn hart tekeer ging van angst en verdriet. Daarna begon de game vanzelf. Het scherm ging door met het doorsturen van de laatste bestemming, namelijk de Starter-Pokémon. Ik stak mijn hand uit, huiverde en begon te spelen…
Dit was allemaal belachelijk om bang voor te zijn, dacht ik.
De 3 Pokéballs op tafel en professor Elm staat daar... te wachten. Ik ging naar de bal met Cyndaquil en drukte op het commando en godzijdank was er niets mis mee. Ik benaderde mijn rivaal, die in het raam van het laboratorium staat.
'Hé, watte… ?' was het enige wat hij zei. Zijn geest leek op de grond te vallen en schudde hevig. Ik probeerde kalm te blijven en lachte lichtjes. Ik vond hem toch nooit leuk. Zijn geest leek te piepen en te hoesten. Ik besloot hem met rust te laten en naar het hoge gras te gaan. Er begon een Pokémon-gevecht, maar er kwam niets opdagen... accepteer dat het me naar Whirl Island teleporteerde, waar Lugia was. Ik spawnde, gewoon om een ​​gevecht aan te gaan, mijn linkerhand en oog trilden nog een beetje meer. Omdat ik alleen de Cyndaquil had die ik had uitgekozen, kon ik alleen de Tackle gebruiken. Uiteraard slechts 1 schadevergoeding.
De volgende woorden verschenen: 'Dat is schattig... maak je klaar om naar de hel gestuurd te worden.' Lugia gebruikte een zet en schakelde Cyndaquil uit. In plaats van in een Poké Center te spawnen, plaatste het me in het begin terug naar de voorkant van het lab, waar mijn rivaal was. In plaats van dat hij glitchte en de stad gehuld was in zilverachtige mist, was er een plons rood spul... ongetwijfeld bloed. Het zweet druppelde uit mijn nogsteeds trillende linkerhand. Ik schudde het van me af, maar zag een klein sneetje van mijn handpalm tot aan mijn pinkknokkel. Ik gooide de game op het bureau, rende naar de badkamer en maakte mijn wond schoon. Dit was meer dan vervloekt. Ik wil de game en de console allemaal samen vernietigen. Ik liep naar mijn garage en pakte een hamer. Ik gooide de game naar buiten en sloeg herhaaldelijk op het oude systeem. Er gebeurde niets anders dan de pijn in mijn hand. Het was allesbehalve prima. Integendeel juist, ik gooide het tegen de muur, nogsteeds niets. Er restte mij nog maar één ding, dus ik pakte de game en liep weer naar binnen. Ik reageerde gewoon overdreven, maar ik ben nogsteeds nieuwsgierig. Ik keek naar het scherm, met de hamer in de aanslag en bestudeerde het. Mijn personage bevond zich in het Poké Lab en er was overal gepixeleerd bloed. Er liggen maar weinig verminkte lichamen op de grond. Elm was het enige organisme dat nog 'levend' was, zelfs toen zag ik de borst van mijn rivaal openscheuren en de ingewanden uit zijn lichaam lekken. Elm stond een paar meter verderop en zei maar één ding: 'Zilver... Help ons.'
Zijn geest viel om en werd bleek, er vormde zich een kleine plas zilver rond zijn hoofd.
Lugia verdween in zicht en herhaalde bijna wat hij al eens eerder had gezegd: 'Nogmaals, dat is schattig... Maak je klaar om te branden in Satans enigma.' Mijn visioen flitste zilverkleurig. Ik schreeuwde en rende mijn kamer in, pakte het enige pistool dat ik had en schoot de game neer, terwijl er vier schetterende schoten weergalmden. Ik vuurde nog een laatste schot af en alles leek te vertragen... Ik kon bijna onderscheiden dat de kogel in mijn linkeroog terechtkwam. Voordat ik op de grond viel, flitste mijn visioen door mijn leven en werd vervolgens onderbroken door een Pokémon-tekstvak.
'Ik geniet ervan om je pijn te zien…' Ik dacht dat ik dood was, ik dacht dat ik vrij kon zijn, helemaal van de, vermoedelijk, vervloekte game. Maar ik ging niet dood. Ik werd wakker in een brancard in een ziekenhuiskamer. Een vrouw die eruitzag als zuster Joy, een man die op Elm leek, een ander die leek op mijn rivaal... bij wie het schuim als belletjes uit zijn mond stroomde.
Ze hadden allemaal overdreven grote ogen die zilver glanzend waren. Ze hadden een pezige grijns die gebarsten en gescheurd leek.
Ze spraken allemaal in koor, een echo-achtige stem die digitaal leek, zoals toen het bestand zichzelf laadde: 'Zilver... Red ons.' Sindsdien stonden ze daar alleen maar te kijken, mijn linkerhand en -oog trilden...

## Epiloog

Nooit meer kon ik huilen. Hij heeft de game gevonden. Hij speelde het. Toen hij dat deed, zag hij een bleek lichaam van een figuur met een gezwollen oog, een opengesneden hand en een pezige glimlach. De cyclus herhaalt zich… voor altijd.