Braamwolk: de duistere nacht

## I**nleiding:**

Zwartpoot leeft in het bos, met haar echtgenoot en haar jongen. Maar opeens zijn hun jongen verdwenen. Ze doen er alles aan om de kinderen terug te vinden, maar gaat dat ook lukken...

## **Hoofdpersonen:**

Zwartpoot: een vrouwtjesvos met zwarte poten

Witpels: een grote mannetjesvos met witte vlekken op zijn kop

Sterrenlicht: het jongste jong, klein vosje

Spikkelvacht: het oudste jong, klein vosje met kleine stippeltjes op zijn vacht

Duistere Nacht: een grote, duistere zwarte panter

## **Hoofdstuk 1**

Sterrenlicht duwde haar snuitje tegen Zwartpoots vacht aan en fluisterde: ‘Morgen is het zover. Ik ga voor het eerst op jacht.’ ‘Onthoud dat je dicht bij mij blijft. Ik wil je niet uit het oog verliezen.’, zei Zwartpoot zachtjes. ‘Oké, maar ga je mij dan ook jachthoudingen laten zien?’, vroeg het kleine jong. ‘Ja, natuurlijk! Ik ga je alles leren om een goede jager te worden!' zei Zwartpoot. ‘Ga nu maar lekker slapen.’ Sterrenlicht keek haar moeder nog voor de laatste keer aan, toen deed ze haar oogjes dicht en verstopte zich helemaal in Zwartpoots zachte pels.

’Wakker worden, jij slaapkop!’ riep Spikkelvacht opgewonden. ’Vandaag gaan we samen op jacht met Zwartpoot!' 'Ik ga je alles leren wat ik van haar heb geleerd!’ Sterrenlicht stond op en rende snel Spikkelvacht achterna, het bos in. ‘Kom dan laat ik je de beste roofplekken zien!’, riep hij vrolijk. ‘Rustig aan jullie twee. We gaan eerst langs het meer.’ zei Zwartpoot. Spikkelvacht volgde zijn moeder. Sterrenlicht liep langs hem, ze voelde onder haar poten zacht, maar fijn, gras kriebelen. Ze keek om naar Spikkelvacht, ze zag hem geconcentreerd lopen. Dus deed zij dat ook maar. Maar ze kon zich niet goed concentreren - ze was te opgewonden - toch probeerde ze zich zelf te beheersen. ‘Hier is het meer. Hier komen vaak vogels om wat water te drinken.’ zei Zwartpoot. Sterrenlicht keek bewonderend naar het water. ‘Wat is het water helder!’ riep ze adembenemend uit. ‘Stil! Anders jaag je straks alle prooi weg!’, fluisterde Spikkelvacht boos in haar oor. ‘Oké, we gaan beginnen met de sluiphouding te leren. Spikkelvacht, jij weet hoe het moet, doe jij het maar goed voor.’ Zwartpoot keek naar Spikkelvacht. Ze fluisterde iets onverstaanbaars in het oor van haar zoon. Spikkelvacht ging in de sluiphouding staan. Hij had zijn buik dicht tegen de grond aangedrukt. Zijn oren stonden recht overeind en hij had zijn poten uitgestrekt. ‘Goed zo zoon! Nu jij, Sterrenlicht,’ zei Zwartpoot. Ze liep naar Sterrenlicht toe en ging langs haar in de sluiphouding. Sterrenlicht bekeek haar van top tot teen. ‘Nu jij.’ Sterrenlicht kwam met haar buik tegen het zachte gras aan. Ze strekte haar poten uit. ‘Goed zo, Sterrenlicht!’, riep Zwartpoot opgewonden.

## **Hoofdstuk 2**

Het was een donkere stille nacht. ‘Spikkelvacht, ik heb het koud.’ bibberde Sterrenlicht. ‘Kom maar dichter bij mij liggen, dan krijg je het vast warmer.’ Sterrenlicht ging langs haar liggen, en ze verstopte zich in Spikkelvachts dikke warme pels, toen begon ze te snurken. Spikkelvacht werd er gek van en duwde haar aan de kant. Sterrenlicht werd wakker en riep: ‘hé. Frikandel! Ik lag hier wel te slapen hé!’ Witpels hoorde het en loopt naar hen toe. ‘Wat is hier aan de hand? Je maakt zo iedereen wakker.’ zei hij boos. Sterrenlicht zette een onschuldig gezicht op. ‘Niks hoor.’ ‘Goed als je maar niet gaat schreeuwen hé.’ nadat hij dat gezegd had loopt hij weer weg. Sterrenlicht fluisterde: ‘waarom duwde jij mij?’ ‘Je lag te snurken als een bejaarde rat. Ik kon er niet tegen...’ ‘dus toen duwde jij maar aan de kant!’ onderbrak ze. ‘Uhm. Ja wat kon ik anders doen?’ vroeg hij. ‘Niks! door slapen!’ zegt ze. Ze gaat weer op de grond liggen, met haar rug naar Spikkelvacht toe. *frikandel? Wat denkt zij wel niet. Als ik lag te snurken zal zij gewoon het zelfde gedaan hebben hoor.* mompelde Spikkelvacht. toen begon het te regenen. Sterrenlicht liep naar het water toe, en Spikkelvacht ging ook meedoen. Ze sprongen in het water, en werden helemaal nat. Ze gooiden water op elkaar. ‘houd op, Spikkelvacht!’ riep Sterrenlicht. ‘Houd zelf op met water gooien naar mij!’