Rozdział 2: Kryminalista z dobrego serca

*O tym, co dalej, zdecyduje rano?* Nabraliście się na to? Minęły dwa dni, a Leslie zdecydował dokładnie nic. A nawet można śmiało powiedzieć, że cofnął się w myśleniu, gdyż jego dotychczasowy optymizm nieco przygasł, zostawiając w głowie zupełną pustkę.
Chłopak nie miał przy sobie żadnych dokumentów, a pytań nie było jak zadawać, gdyż ten, nieskory do pomocy, cały czas leżał nieprzytomny na łóżku. Szczęście w nieszczęściu, jego stan wydawał się stabilny.

Leslie oparł dłonie na brzegach umywalki i pochylił się lekko do przodu. Jego odbicie odpowiedziało mu żałosnym spojrzeniem wiecznie smutnych oczu.

Zadumany poniósł dłoń i płynnym ruchem musnął długą, poziomą bliznę na swojej szyi. Przyczynę jego amnezji. Nawet nie pamięta, jak się jej dorobił.

Wróć. *Dorobić się* to kiepskie określenie. Dorobić się to można majątku na przykład, a to? Oj to nie było nic dobrego.

Westchnął głęboko i odprężył się. A nawet uśmiechnął przelotnie. Mimo posępnego oblicza i gorszych chwil, był jednak optymistą. Carpe diem, czy coś w ten deseń. Życie toczy się dalej.

Nieco podniesiony na duchu sięgnął po szczoteczkę do zębów, lecz spontanicznie upuścił ją, gdy na zewnątrz rozległ się krótkotrwały hałas. Szczotka zderzyła się z podłogą sekundę przed piskiem otwieranych w pośpiechu drzwi.

Mężczyzna rzucił się do wpół otwartego okna i wychyliwszy się z niego, z obawą spojrzał w dół.

– Chyba skręciłem kostkę. – usłyszał żałosny głos. A należał on do nikogo innego, jak do ofiary ataku kosmicznego kamienia, i jak może się zdawać… porwania.

Blondyn leżał na plecach koło pojemnika na śmieci, do którego najwyraźniej nie wycelował, a grymas na jego twarzy świadczył o jednoczesnym bólu i niewątpliwym zirytowaniu.

Całe szczęście, mieszkanie Lesliego mieściło się na pierwszym piętrze kamienicy, inaczej z chłopaka zostałaby bezkształtna masa rozlana na chodniku. Nie wspominając o konsekwencjach, jakie by spotkały mężczyznę.

Już widział te nagłówki - “Kryminalista z dobrego serca doprowadza do śmierci nastolatka. Twierdzi, że to z troski.”.

A myślał, że nie da rady pogwałcić prawa jeszcze bardziej. Niemniej jednak młody chciał mu w tym najwidoczniej  pomóc. A jeśli się czegoś bardzo chce, to można.

✦✦✦

Timmy machał jedną nogą w przód i w tył, podczas gdy drugą opatrywał mu podejrzanie wyglądający Terminator.

Domyślał się, jakie wydarzenia doprowadziły do jego pobudki w obcym domu. Wspomnienia sprzed dwóch dni były zamglone, ale obecne. Szczątkowo pamiętał nawet moment omdlenia.

Intencje nieznajomego sprawiały wrażenie szczerych i życzliwych, ale o ufności nie było mowy. Timmy nie ufał starszym, gdyż wiedzieli oni więcej. To sprawiało, że czuł się niekomfortowo.

Chłopak zerknął ponownie na podręczne lusterko, które podał mu mężczyzna i zaintrygowany przejechał palcem po niepokojąco lśniącej bliźnie przecinającej prawą brew. Czy to w ogóle można było nazwać blizną?

Rana była otwarta, a mimo to nie krwawiła. Tak właściwie, to krwi nie było nawet widać. Zamiast tego czuć było przedziwne pole siłowe, jaśniejące białym światłem i jakby… rozgrzewające się.

Błoga cisza została przerwana, zakłócając rozważania chłopaka, który poruszył się niespokojnie.

– Leslie jestem. – mruknął Terminator, podnosząc skupiony wzrok. Zbulwersowany swoją porażką i obrażony na cały świat Timmy odwrócił głowę, uciekając przed spojrzeniem nieznajomego.

Leslie nie miał mu tego za złe, w końcu to tylko dzieciak. A do tego porwany i bezbronny. Nie… *porwany* to za mocne słowo. Chłopak został tymczasowo przejęty dla swojego dobra i bezpieczeństwa.

Zadowolony ze swojego toku myślenia wstał, z zamiarem obandażowania czoła rannego, lecz tamten gwałtownie odskoczył, niemal roztrzaskując lusterko.

– Zostaw – burknął. – Sam to zrobię.

Mężczyzna uniósł dłonie w geście pokory i bez sprzeciwu rzucił mu rolkę bandażu.

– Powiedz chociaż, jak się nazywasz. – zagadnął. – Gdzie są twoi rodzice?

– Nie mam rodziców.

Leslie zmarszczył brwi i podrapał się po karku. Takiej odpowiedzi nie przewidział.

– Nie żyją? – rzucił niepewnie.

Chłopak wyraźnie nieprzejęty wzruszył ramionami.

– Nie znam ich.

No, krótko i na temat. Młody ewidentnie nie był skory do rozmowy, ale Lesliemu przydałaby się choć krztyna informacji.

Szczególnie, że autentyczność tej beztroskiej gadki była wątpliwa. A nuż to tylko kolejny uciekinier buntownik, co zaraz, rezygnując z przygody, w podskokach wróci do rodzinnego gniazda. Dzieci takie już są. Może dlatego Leslie nie miał żadnych.

– To oznacza sierociniec? – podsumował niepewnie. – Może rodzina zastępcza?

– Ta, złożona z pantery, wilków i leniwego niedźwiedzia.

– Jesteś pewien, że nie wychowały cię małpy? Brak liany za oknem tłumaczyłby twój upokarzający upadek.

Przelotny uśmiech chłopaka szybko zastąpiony został przez grymas i zmarszczone brwi. Desperacko starał się wyglądać na urażonego. Leslie nie winił go. Wesołe nastawienie mogłoby świadczyć o opuszczeniu gardy, a dla tak nieufnej osoby było to niedopuszczalne.

Świadomość o wyjątkowo niespotykanej bliźnie powinna powstrzymać go od pochopnych ucieczek. A Lesliemu przydałoby się nieco czasu, by do niego dotrzeć.

Wyżebranie od niego imienia byłoby dobrym pierwszym krokiem. Byle jego starania nie skończyły się na Mowglim, czy innym Tarzanie.

– Pokój gościnny jest twój. – rzucił na zakończenie konwersacji, kierując się do kuchni. – Mam nadzieję, że lubisz jajecznicę.

Timmy nieco spanikowany pospiesznie zeskoczył ze stołu i podreptał za mężczyzną. Racja, warto byłoby się upewnić, czy w przepisie nie ma trutki na szczury.

Skupione spojrzenie chłopaka znikczemniało, gdy Leslie sięgnął po pieprz. Nieśpiesznie cofnął rękę, z powagą i zaangażowaniem analizując reakcję dzieciaka. Na behawiorystykę to on się nie pisał, ale jeszcze kilka dni w tym towarzystwie i napisze na ten temat pracę doktorską.

✦✦✦

Dzwonek do drzwi rozbrzmiał w niewielkim mieszkaniu Lesliego niczym alarm pożarowy. Mieszkańcy owej skromnej nory wzdrygnęli się równocześnie, kierując wzrok ku drzwiom.

Timmy zwiał do innego pokoju z szybkością muchy uciekającej przed klapkiem, a mężczyzna niepewnie i z niechęcią  podszedł do wejścia.

Chwyciwszy w końcu klamkę uchylił drzwi i z ulgą rozpoznał w niespodziewanym gościu Dave’a, kolegę z pracy.

Leslie zgarbił się nieco, jak to miewa w konfrontacji z niższymi, pytająco  uniósł brwi  i wydusił nieco zbyt piskliwe “Hm?”.

– I przez to, mam nadzieję, miałeś na myśli “Witaj Dave, bardzo przepraszam za moją nieobecność w pracy, już tłumaczę dlaczego z uśmiechem na twarzy ignorowałem telefony i poszedłem popełniać zbrodnie wojenne bo za szybko wypuścili mnie z psychiatryka”. – zirytowany Dave postanowił dogłębnie zanalizować mruknięcie kolegi, wyraźnie wprawiając go w zakłopotanie.

– Tyle, że ja tylko… – przerwano mu długim i ostro zakończonym “Sza”.

– Na litość boską, Leslie, gdzie cię wcięło przez te kilka dni? Na chorego nie wyglądasz. Zapomniałeś też, że masz robotę?

Zasada numer jeden w rozmawianiu z Lesliem – amnezja nie jest dobrym tematem do poruszania. Chyba, że życie ci niemiłe i chcesz stać się ofiarą groźnych spojrzeń i szorstkich odpowiedzi.

I tym razem adresat nie sprawiał wrażenia rozbawionego suchym żartem. Wyprostował się i zmarszczył brwi, sprawiając wrażenie dwa razy większego. Lecz spojrzenie Meduzy było bezefektywne.

– Poczta nie rozwiezie się sama. – dodał na odchodne, odwracając się na pięcie.

No i poszedł. Zostawiając Lesliego, pusto wpatrującego się przed siebie.

– *Jak tam dzisiejsze samopoczucie, Leslie? – miła, acz*

*irytująco profesjonalna psycholog poprawiła okulary na nosie i uporczywie czekała na odpowiedź.*

*Zapytany odwrócił głowę, skrzyżował ramiona i jeszcze bardziej zsunął się na krześle. Jeszcze kawałek i ześlizgnie się na podłogę.*

*Jego oczy były zmęczone, blizny na twarzy zakryte plastrami, a ta na szyi ukrywała się za długim aż do szczęki kołnierzem czarnego polaru.*

*– Czeka cię jeszcze wiele trudności, ale wydaje mi się, że to dobry czas, żeby zacząć myśleć o jakiejś pracy. – dodała, chyląc  się nieco na bok, by złapać wzrok pacjenta. – Teraz może ci się wydawać, że nie posiadasz żadnych talentów...  Jednak zapominając o nich, nie tracisz ich. Umiejętności wciąż tam są, Leslie, z czasem je odnajdziesz.*

*Leslie niechętnie skinął głową i przestał chaotycznie błądzić spojrzeniem po pokoju. Nieco bardziej zainteresowany skupił uwagę na rozmowie.*

*– Zacznij od czegoś prostego.*

Praca listonosza nie była wymarzoną karierą, ale posiadała jeden ważny element. Rutynę. A Leslie nie potrzebował w życiu kolejnych niespodzianek.

Czy ciągnęło go do nich? Tak, jak najbardziej. Wystarczy spojrzeć na to co dzieje się aktualnie. Nie sama troska kierowała jego czynami, ale również samolubność.

Dzieciak przerwał jego praktykowaną od dobrych dwóch lat rutynę. Bóg jeden wie, jakie przyniesie to skutki.

*– Doszły mnie słuchy o wczorajszym niespodziewanym gościu.  – psycholog przerzuciła kilka kartek w notatniku, zatrzymując się na kopii policyjnego raportu. Przeskoczyła kilka linijek i zaczęła czytać. – Do pokoju pacjenta, Lesliego Jackala (lat 38), w godzinach wieczornych wkradł się biały, ubrany na czarno mężczyzna w średnim wieku. Czarne włosy, ciemne oczy, wzrost około 175 centymetrów. Wszedł oknem, wpierw niszcząc kłódkę od zamocowanych tam krat.*

*– Nie mam pojęcia kto to był. – wtrącił się Leslie, nim kobieta z rozpędu zaczęłaby czytać całe sprawozdanie.*

*I była to szczera prawda. Prawda, która najwyraźniej zabolała nieznajomego, gdyż ten postanowił wszcząć awanturę. Leslie nie miał nawet pojęcia o co się kłócili. Tak jak niemal każde stare małżeństwo.*

*Na wyjaśnienia brakło czasu, gdyż krzyki zwabiły strażników, a później również policję. Obcy zdążył jedynie wcisnąć Lesliemu brązową skórzaną kurtkę z szerokim kołnierzem i pozłacany naszyjnik z jaszczurką. Te rzeczy zapewne należały do niego.*

*Cholera, czy to znaczy, że przyjaźnił się z kryminalistą? Bo na biuro rzeczy znalezionych to on nie wyglądał. Chyba, że tak teraz wygląda ich technika zwracania zgub. Miejcie okna otwarte ludzie, bo nie znacie dnia ani godziny, kiedy przyjdą oddać wam zawieruszone gdzieś kluczyki, czy komórkę…*

Trzaśnięcie drzwi zagłuszyło żałosne westchnięcie mężczyzny. Leslie przekręcił zamek, dwa razy dla pewności, po czym ociągająco wmaszerował do salono-jadalni.

– Hej, Brian? – krzyknął. W mieszkaniu zrobiło się autentycznie ciszej. – Mówi się, Diesel.

Kolejne kilka sekund ciszy.

– To miało być do mnie? – dobiegło z pokoju gościnnego. Chwilę później słychać było pospieszne dreptanie i w drzwiach pojawił się…

– Donald!

– Co z tobą? Myślałem że psa wołasz. – chłopak starał się sprawiać pozory wyluzowanego, ale w rzeczywistości wyglądał jak wpieniony gremlin. Albo wilkołak chihuahua. Chihuałak.

– Przyzwyczaj się, Adolf. Muszę mieć przecież jakieś synonimy do “Ej ty”, nie sądzisz… Dick?

Dick wydobył z siebie prawdziwie chihuałakowe warknięcie i agresywnie wpakował ręce do kieszeni bluzy.

– Timmy. – niechętnie dał za wygraną. Mógł skłamać, ale na fałszywe imię trudno wypracować reakcję. Co mu tam, tak mała rana na honorze nie czyni jeszcze blizny.

Leslie wiedział, że zagrał nieczysto. Może i nie tak wygląda zdobywanie zaufania, ale ze swojego nikczemnego planu był dumny. Swoją drogą, pasuje mu to “Timmy”...