Rozdział IV

## ...Na zawsze - wilki przeciw światu?

-Jesteśmy wdzięczni, że postanowiliście nam towarzyszyć w drodze powrotnej - powiedział Feradan do trzech towarzyszy, którzy wcześniej ruszyli wraz z Lightbringerami do Macindal.

-Jesteśmy oddziałem. Nie możemy od tak po prostu was zostawić. Poza tym, zawsze jest szansa, że zostawicie nieco złota dla swych towarzyszy... - zaśmiał się Dercer.

-Po drodze zatrzymajmy się na dworze Blacków. Robię się głodny - przerwał im Garan.

-Oczywiście, zatrzymamy się u nich - przytaknął Feradan, widząc okazję, by zobaczyć się z Luną, o której całą drogę nie mógł przestać myśleć.

Blackowie ponownie ugościli zwiadowców i zaprosili do stołu.

Feradan ledwo tknął kolację przygotowaną przez służki. Nie mógł przestać szukać wzrokiem na dziewczynę, do której zaczął odczuwać dziwne przywiązanie.

-A więc, powiadacie, że wojska Archolos wycofały się do Czarnywody? - zapytał Samael.

-Owszem - odpowiedział Dercer.

-Dlaczego więc nie jesteście z resztą?

-Nasz starszy brat zginął w walce. Mamy wrócić do rodzinnej twierdzy, by przyjąć dziedzictwo rodu - odparł Matteo

-A czy trzej wam towarzyszą, tak?

-Ano... Jesteśmy drużyną, żyjemy razem - wtrącił się Dima.

-Przepraszam, chciałbym rozprostować nogi. Jeżeli nie urazi to gospodarza, chciałbym opuścić salę - w końcu zniecierpliwił się Feradan.

-Naturalnie. Nie trzymam cię tu.

-Dziękuję - powiedział, wstając od stołu.

Feradan skierował się do pokoju, w którym poprzednio zastał Lunę, wyprostował się i zapukał do drzwi. Nikt jednak ich nie otworzył. Ze zrezygnowaniem zaczął przechadzać się po korytarzach dworu, szukając dziewczyny, aż w końcu wyszedł na dziedziniec.

Uniósł wzrok, spoglądając w bezchmurne, gwieździste niebo, odczuwając lekki, chłodny wiatr, który subtelnie ochładzał letni upał.

-Witaj, Fer - dobiegł do Feradana taki sam delikatny i dziewczęcy głos, jak wcześniej.

Zwiadowca odwrócił się, wbijając wzrok w zbliżającą się do niego Luny.

-Luna... Szukałem cię.

-Naprawdę? A czegóż to chciałeś? - powiedziała, uśmiechając się lekko.

-Zatęskniłem za tym lekkim, wesołym głosikiem, wiesz?

-Wracasz na Macindal?

-Na to wygląda. Wraz z bratem musimy przejąć majątek rodowy.

-Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.

-Nie ma innej możliwości...

-Chodźmy do twych towarzyszy. Chciałabym im poznać.

Następnego dnia oddział pakował się do podróży, gdy zatrzymała ich Luna.

-Feradan, możemy zamienić słowo?

-Pewnie. O co chodzi? - odpowiedział, idąc za dziewczyną.

-Przyszły dzisiaj wieści z Czarnywody - oznajmiła ponuro.

-I co?

-Posłaniec powiedział, że w trakcie bitwy do miasta wkroczyła grupa czarnych magów, którzy wyzwolili potężne moce, które zabiły wszystkich. Macindalczyków, ludzi Archolos, a także niewinnych mieszkańców miasta.

-Jak to?

-Posłaniec ten powiedział także, że należy do nowo utworzonego zakonu - Balaur Erudi. Zakon ten obrał sobie za cel wytropienie i ukaranie ludzi odpowiedzialnych za tę tragedię. Poszukują ludzi do walki.

-Mogę wspomóc. Ruszę z armią rodu.

-Mówił także o tobie, jednak nie wydaje mi się to możliwe. Dołączenie do nich oznaczać będzie wyrzeczenie się dziedzictwa i majątku.

-Zaraz, dlaczego ten posłaniec dotarł do ciebie? - zastanowił się Feradan.

-Wysyłano po jednym do każdego większego rodu na Wschodnim Archipelagu. Każdy syn i córka szlachecka, którym nie przysługuje prawo do dziedziczenia, mają prawo do wstąpienia w szeregi zakonu.

-Czy to oznacza, że chcesz do nich dołączyć?

-Jestem córką. Nie czeka mnie tu majątek ani spuścizna. W ten sposób przynajmniej wspomogę tak ważną sprawę.

-Wybierz się ze mną do mej twierdzi - rzucił nagle Feradan.

-Co? Dlaczego?

-Sam nie wiem... Ta cała sytuacja z Czarnywodą. Muszę przemyśleć to wszystko. Zgodzisz się jechać ze mną?

Luna uśmiechnęła się życzliwie, odpowiadając:

-Dobrze.