Miasto Zahir

Miasto Zahir

Smocza Wojna pozostawiła na Pustyni Nechen głębokie ślady. Poza rozległymi piaszczystymi wydmami rozciągającymi się po horyzont znajdziesz tam także wyschnięte koryta pradawnych rzek tworzące sieć kanionów, gdzie niejeden śmiałek zmarł z głodu, pragnienia i wyczerpania. Labirynty Nechen skrywają niezbadane tajemnice. Jedna z legend mówi o Zagubionym Mieście.

Podczas smoczej wojny bogowie zeszli na ziemię i walczyli ze smoczą hordą zapędzając ją daleko za Pustynię. Najcięższe walki toczyły się pośród wydm i kanionów, gdzie smoki stawiały zacięty opór siłom bogów i semkowemu plemieniu.

Siły dobra cierpiały i sytuacja wyglądała w pewnym momencie tragicznie, szala zwycięstwa bowiem przechylała się to na jedną to na drugą stronę. Największym problemem dla semkowych sił był brak zapasów i przede wszystkim kończąca się woda pitna, do której dostęp skutecznie utrudniały smoki suszy, zatruwając i niszcząc wszelkie źródła oraz oazy, poszerzając tym samym powierzchnię pustyni Nechen do gargantuicznych rozmiarów.

Mówi się, że razu pewnego bogowie strudzeni walką zatrzymali się w jednej z dolin na spoczynek. Tam prawili o wojnie i bohaterskich czynach ludu semkowego. Bogowie wzruszeni ilością krwi przelanej, zapłakali nad losem świata. Z ich łez, które toczyły się do głębi gór, powstało źródło - woda bije ze skały, w którą Weles uderzył Kosturem Żywii.

Semkowi, prowadzeni przez natchnionego wizją żercę - Proroka Zahira, Welesowego Wybrańca, znaleźli w dolinie schronienie i utworzyli tam niewielką osadę, która stanowiła dla nich bazę wypadową i źródło zapasów do prowadzenia dalszej kampanii przeciw smoczym siłom. Z biegiem czasu osada przerodziła się w miasto, a to z kolei w wielką metropolię rozciągającą się na całej dolinie, którą nazwano Doliną Cudów, z racji tej, iż magia bijąca z górskich źródeł ma charakter pierwotny i czysty, dzięki czemu adeptom sztuk magicznych znacząco łatwiej z nich czerpać.

Po smoczej wojnie większość semkowych powróciła do cywilizacji, pozostawiając w mieście znaczącą część sił, zdobytych skarbów i niewolnych szczuroludzi, którzy do tej pory walczyli po stronie smoczej hordy. Miasto Zahira, bo tak je nazwano, zamieszkali głównie ciemnoskórzy mieszkańcy Miry.

Po latach droga do Miasta Zahira jest zapomniana i jedynie nieliczni potrafią ją odnaleźć pośród labiryntu kanionów, dlatego w semkowym królestwie miasto zwą Zagubionym Miastem. Nawet Taudeni nie znają dokładnej drogi, jedynie Ci najbardziej doświadczeni potrafią tam dotrzeć, aczkolwiek niechętnie tam ruszać chcą, ponieważ innymi prawami rządzi się pustynia, a innymi miasto.

Miasto Zahira rozrastało się w niebotycznym wręcz tempie, przyrost naturalny, dzięki błogosławieństwu Mokuszy i płodności samej doliny sprzyjał temu nad wyraz. Strzeliste wieżyce świątyń, okazałe kopuły rezydencji wielmożów, dzielnice handlowe, do tego ogromnej wielkości centralny plac, służący do modłów ku czci prawym bogom.

W mieście magia jest wszechobecna, niemal namacalna. Akolici i adepci sztuk magicznych odbywają swe praktyki w licznych akademiach zlokalizowanych w zigguratach. Kapłani bogów pobudowali liczne monastyry ze strzelistymi wieżycami, na szczycie których każdego poranka wybrani słudzy odśpiewują rytualne modlitwy ku czci odpowiedniego boga.

Miastem rządzi Padyszach zwany również Wielkim Kalifem. Przybiera on zawsze imię po pierwszym proroku władającym miastem - Zahirze. Aktualnie władzę trzyma Zahir - Dziewiąty Tego Imienia.

Najwyższa wieżyca w mieście jest magiczną latarnią rozświetlającą bezksiężycowe noce.

Zahir - Czwarty Tego Imienia, proklamował miasto Sułtanatem i ogłosił swą niezależność. Oczywiście wieść o tym, do semkowego królestwa nigdy nie dotarła.

Dzięki potężnej magii udało się Zahiryjczykom wybudować jeszcze dwa nieco mniejsze miasta, o których mieszkańcom szlaków niewiele wiadomo. Są to: Dur-Szarrukin raz Tell al-Rimah. Dur-Szarrukin podobno powstał na gruzach cywilizacji Fomorian, a o Tell al-Rimah i jego tajemnicach wiedzą tylko w Zahirze.

Wracając do miasta Zahir... Największe wrażenie robi sam pałac padyszacha Zahira. Kopuły z czystego złota zdobione są szmaragdami i drogocennymi klejnotami. Zarówno kompleksy świątynne i ziguratty magów to pokaz splendoru i dobrobytu. Opowieści o wielkich skarbach  oczywiście przyciągają do miasta pewien rodzaj śmiałków, których przywodzi żądza kradzieży. W mieście tedy panują niezwykle surowe prawa jeśli chodzi o kradzież. Złapany złodziej karany jest ścięciem głowy, za mniejsze kradzieże pozbawieniem ręki lub nogi. Spoglądając na okaleczonych żebraków, widać, że śmiałków, mimo srogich kar, jest całkiem sporo.

Jak wcześniej wspomniano w mieście spotkasz szczuroludzi, których ilość kilkukrotnie przekracza liczbę wolnych ludzi,  ciężką pracą są nieskalanych możnych, magów, kapłanów i handlarzy. Zahiryjczycy brzydzą się bowiem ciężką pracą, ich dłonie są delikatne i wrażliwe. Ich czas zajmuje w zależności od fachu: ucztowanie, modły, kontemplacja życia, handel czy dyplomatyczne gierki o wpływy w mieście - a w tym lubuje się każdy. Plotki, spiski mniejsze lub większe, każdy ma tu swoje interesy wpływające na życie innych. Z nudów nawet czasem Zahiryjczyk potrafi puścić plotkę, która później - nabrawszy z ust do ust gargantuicznych wymiarów - zniszczy komuś życie.

W mieście poza władzą Padyszacha istotną rolę na życie mieszkańców mają wpływ monastyry kapłanów oraz zigguraty magów, rywalizujący o datki wiernych czy sponsorów, wpływy w pałacu i w mieście.

Kapłani i magowie zahiryjscy mają bardzo podobny styl ubioru: lekkie i zwiewne szaty w różnych kolorach i symbolach oznaczających przynależność do określonej organizacji. Magowie golą swe czerepy na zero, kapłani zaś odróżniają się od siebie wyszukaną fryzurą oraz zdobieniem głowy: od diademów i tiar po wytworne, czasami niemal dziwaczne nakrycia głowy - mitry.

Dzień w Zahirze wyznaczany jest życiem religijnym oraz odpowiednim rytuałom, których mnoży się coraz więcej i więcej.

Zahiryjscy handlarze to wybitni negocjatorzy i sknery jakich mało. Ci najbardziej wybitni najmowani są jako dyplomaci na dworach możnych, ich krasomóstwo ma dodać danej rodzinie splendoru i chwały, bo nie ma nic ważniejszego dla zahiryjskiego szlachcica nad pochwałą swojego rodu. Nic to, że mało który ród ma się czym ważnym chwalić, tedy i bzdurne zasługi przypisywane są sobie ot tak. Trudno tedy orzec co jest prawdą, a co fałszem. Co plotką, a co faktem. Miasto bywa przez to nazywane przez co bardziej złośliwych Miastem Kłamstw.