Arianistan

**Arianistan** (pers. ‏ایران بزرگ trl. *Irān-e Bozorg*, pełna nazwa **Islamska Republika Arianistanu**, w Europie dawniej znany jako **Persja** – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące między Morzem Kaspijskim na północy a Zatoką Perską i Zatoką Omańską na południu.

## Historia

Iran znajduje się na styku szlaków handlowych, a także posiada wiele surowców naturalnych. Taka sytuacja jest dla Iranu błogosławieństwem ekonomicznym, ale także przekleństwem politycznym. Ropa jest kusząca nie tylko dla Irańczyków, ale także dla obcych mocarstw. Zresztą ten surowiec towarzyszy Persom od starożytności. Tak pisze Herodot w V wieku p. n. e. ,,Król Dariusz osadził ich (Erytrejczyków) w kraju Kissia, w jednej ze swoich posiadłości zwanej Arderikka, która odległa jest o 210 stadii od Suzy i 4 0 od studni, z której wydobywa się trzy rzeczy. Czerpie się z niej żywicę ziemną, sól i olej. Olej ten Persowie zwą rhadinake. Jest on czarny i ma ohydną woń”. Tak więc nie ulega wątpliwości, że przed dwu i pół tysiącem lat Persowie wydobywali już naftę. Dalej w historii tego kraju nie wydobywali jej nie tylko oni, a także chociażby Anglicy, którzy razem z szachem Pahlawim eksploatowali gospodarczo kraj. Kres temu położyła rewolucja islamska Chomejniego, która raz na zawsze przekreśliła ingerencję obcych sił w Iran.

Gdy w Iranie zaczęła szaleć rewolucja, w Iraku władzę przejął sunnita Saddam Husajn. W obawie o rozprzestrzenienie się rewolucji szyickiej gromadził on wojska na granicy z Iranem. Uznając słabość państwa irańskiego w dobie przemian, postanowił on do postawienia Iranowi ultimatum w sprawie aneksji kilku mniejszych wysp spornych. Teheran odmówił, dlatego Bagdad rozpoczął ofensywę. Początek walk był dla Husajna niezwykle obiecujący, zdołał on zająć przygraniczny Mehran. Wkrótce jednak władze rewolucyjne zaczęły zwalniać aresztowanych oficerów z więzień, by ci odkupili swoje winy walką dla Iranu. Kasidija Husajna zakończyła się w momencie, gdy Irańczycy, przegrupowawszy się, zaczęli stawiać zacięty opór, a nawet - odcięli Irakijczykom drogę odwrotu, zamykając ich pod Dezfulu i Ahwazu. W 1981 r. Iran przeszedł do kontrofensywy, zajmując nawet przygraniczne tereny pustynne i zmuszając Husajna do podpisania pokoju w 1983 r. i nawet zdobycia kilku przygranicznych gromad. Zwycięstwo to było takim zaskoczeniem w Bagdadzie, że Husajn został obalony, a państwo irackie wpadło w orbitę wpływów saudyjskich.

W 1989 r. Chomejni zmarł, a jego miejsce zajął Ali Chamenei. On sam zadecydował, w dobie inwazji turecko-anglosaskiej na Kaukaz, o interwencji na tym obszarze mającej na celu zabezpieczenie szyitów w Azerbejdżanie. Ofensywa zakończyła się zwycięstwem, mimo międzynarodowej krytyki, spowodowanej złamaniem prawa międzynarodowego (zakaz interwencji w sprawy innych państw). Na nieszczęście Zachodu, ten interweniując w ZSRR bez zgody Rady Bezpieczeństwa, także łamał Kartę Narodów Zjednoczonych, więc Teheran niezbyt przejmował się zdaniem Waszyngtonu, Londynu i Ankary. Po zwycięstwie w Azerbejdżanie Chamenei realizował politykę "dyplomacji otwartego okna", która odwoływała się do proroka Mahometa, który "wysłał posłów we wszystkie strony świata". Dzięki temu oraz udowodnienia pozycji mocarstwa regionalnego po zwycięstwie nad Bagdadem, udało porozumieć się z sunnitą Burhanuddinem Rabbanim, który zdecydował się na podpisanie umowy o unii pomiędzy Iranem a Afganistanem. Iran dzięki doświadczeniu wojskowemu oraz dostępowi do nowoczesnej technologii był w stanie rozpocząć wydobycie pierwiastka litu na obszarze Afganistanu, a także ograniczyć wpływy najbardziej wojowniczych Talibów. Przy czym Afganistan pozostał przy swoim tradycyjnym przywiązaniu do religii sunnickiej. Unię pomiędzy obydwoma państwami określono mianem Arianistanu.

Obecnie uważa się, że Arianistan może szykować się do ekspansji w stronę Tadżykistanu, który jednak uważany jest także za strefę wpływów turańską, co skutecznie zniechęca Teheran, by ten podjął jakiekolwiek bardziej radykalne ruchy.

## Idee narodowe

**Pokłosie Rewolucji 1979 roku –** Pod koniec lat siedemdziesiątych Irańczycy raz na zawsze wygnali z kraju obce mocarstwa. Od tego momentu do dziś Teheran broni swej niezawisłości w czym pomagają mu liczne zastępy Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej – jedna z ariańskich sił zbrojnych. Sama rewolucja okazała się mieć dwie fazy, pierwszą irańską, a drugą ariańską, zjednoczono Iran i Afganistan, a także pojawiają się głosy, głównie młodych radykalnych studentów, by sztandar ludów irańskich zawiał także nad Tadżykistanem i Beludżystanem. W samym Iranie zaprowadzono demokrację islamską, którą rozszerzono również na inne terytoria Arianistanu.

**Szyickie zwyczaje –** Szyizm jest religią sprzeczności. Jednocześnie bardzo uderza się tu w prostytutki, których działalność może być jednak legalna pod postacią małżeństw kilkugodzinnych lub na jedną noc. Jednocześnie nie można spożywać alkoholu, a z drugiej strony nie zabrania się palić o wiele groźniejsze dla zdrowia opium. Za homoseksualizm kara się tylko teoretycznie, zależnie od kaprysu strażnika, za to legalny (a nawet polecany przez teologów) jest zabieg zmiany płci, by ominąć przepisy. Tych zasad nigdy nie zaakceptują sunnici zamieszkujący w większości region Afganistanu.

**Kraj leży na ropie –** Arianistan ma ropę. Nieważne, czy to dobrze, czy źle. Ważne, że wpływa to na gospodarkę kraju, która prosperuje, gdy światowe ceny ropy są wysokie, a nie rozwija się lub zapada, gdy ropa jest tania. Dopóki Iran jest izolowany na arenie międzynarodowej, dopóty nie będzie on mógł czerpać korzyści ze sprzedaży swojej ropy Zachodowi, a ewentualnych odbiorców musi znajdywać w innych krajach.

**Pułapka mocarstw –** W Afganistanie od prawie dwóch set lat grzęzły wojska różnych supermocarstw: w XIX wieku byli to Anglicy i Rosjanie, w XX wieku, byli to znowu Rosjanie, jednak tym razem w postaci Związku Radzieckiego i również Anglosasi, jednak tym razem Amerykanie. Dopiero, gdy poplecznicy duchownych sunnickich, ze wsparciem szyitów, zajęli Kabul, a potem resztę kraju, sytuacja została opanowana. Problemem Afganistanu jest to, że co prawda rozpoczęto na jego obszarze dochodowe wydobycie, z którego surowce w większości sprzedawane są Chińczykom, jednak nie zniknął problem różnych grup etnicznych i religijnych, które kontynuują walkę zbrojną i nie chcą dać się podporządkować ani władzom lokalnym, ani rządowi centralnemu. Geograficznie nie tylko Afganistan, ale także Iran ma na swojej powierzchni niezliczone pasma górskie, które blokują ruchy wojsk i paraliżują siły najeźdźców. Dla ewentualnych agresorów, Arianistan okaże się piekłem.

**Kurdowie –** Arianistan zamieszkiwany jest blisko przez sto milionów ludzi, natomiast sami Kurdowie stanowią blisko co jedenastego z mieszkańców tego państwa. W 1946 proklamowano tu niepodległą Republikę Kurdystanu ze stolicą w Mahabadzie, zwaną Republiką Mahabadzka, którą w tym samym roku opuścili sowieccy żołnierze, a Irańczycy krwawo stłumili kurdyjskie powstanie narzucając Kurdom ogromne kary za zryw. Mimo prześladowań, wola narodu kurdyjskiego nie upadła i nadal będzie on walczył o równość z innymi narodami Arianistanu, a najchętniej - zawalczy o prawo do samostanowienia. Świadomość kurdyjska została jeszcze bardziej rozbudzona w trakcie wojny iracko-irańskiej.

**Ormiański Piemont -** Po interwencji Iranu do Azerbejdżanu w trakcie brytyjsko-tureckiej operacji na Zakaukaziu, w dzisiejszym państwie ariańskim znalazło się ok. 150 tys. Ormian, sceptycznie nastawionych do tureckich wpływów na Zakaukaziu. Władze w Teheranie wykorzystują te mniejszość, pozwalając rozwijać się jej na tamtym obszarze, w celu ewentualnego szantażowania Ankary oraz Zachodu. Przez to Górski Karabach stał się mekką wszelkich ormiańskich ugrupowań niepodległościowych, a nawet terrorystów. Władzom Arianistanu taki stan rzeczy zupełnie odpowiada.

## Polityka

Formalnym przywódcą państwa jest Ali Chamenei, natomiast szefem rządu jest premier Mir-Hossein Musawi (konserwatysta popierany przez Chameneiego, zwolennik oparcia odbudowy kraju o własne siły i rewolucyjną energię społeczeństwa). Urząd prezydenta był dotychczas niewiele znaczący, jednak na mocy zmiany konstytucji, która wejdzie w życie po wyborach prezydenckich w 2000 r., prezydent przejmie kompetencję szefa rządu, a urząd premiera zostanie zlikwidowany. Dlatego między stronami rozpoczęła się rywalizacja o to, kto przejmie fotel prezydencki arianistanu.

### Konserwatyści

Ali Akbar Mohtaszami jest radykalnym duchownym, odpowiedzialnym za duchowe przygotowanie Strażników Rewolucji Islamskich. Jest on najbardziej radykalnym z konserwatystów, deklarującym potrzebę prowadzenia ofensywnej polityki nastawionej na zbrojne zajęcie ziem szyickich i aryjskich.

Innym konserwatystą, równie radykalnym jest Ali Akbar Nateka-Nuri, który uważa, że Arianistan jest z każdej strony atakowany przez zepsutą, zachodnią, wrogą, zdegenerowaną i grzeszną kulturę, a najlepszym wyjściem dla państwa byłaby całkowita izolacja i dążenie do gospodarczej samowystarczalności.

### Liberałowie

Liberałowie w swoich programach różnią się co do szczegółu. Ali Akbar Haszemi Rafsandżani jest duchownym, który jest zwolennikiem państwa świeckiego, jednak opartego na duchowości i etyce muzułmańskiej. To zwolennik liberalizacji gospodarczej, technokratycznego gabinetu oraz osoba preferująca absolwentów amerykańskich uniwersytetów nad kombatantów rewolucji (co niezwykle drażni konserwatystów). Jest on poza tym zwolennikiem szerokiej industrializacji oraz poprawy relacji z Rijadem - regionalnym rywalem Arianistanu. Wbrew innym liberałom, jest zwolennikiem utrzymania i zaostrzenia wolności słowa.

Innym liberałem, uważanym za najradykalniejszego, jest Momamad Chatami, który jest zwolennikiem zwiększenia wolności słowa, instytucjonalnego szacunku do kobiet oraz ich praw, zerwania z męską supremacją, zwolennikiem budowy społeczeństwa obywatelskiego opartego o państwo prawa, swobodę jednostki i wolność prasy. W gospodarce opowiada się za liberalizacją, ograniczeniem bezrobocia, a także masową prywatyzacją: telekomunikacji, przemysłu tytoniowego, a nawet poczty i kolei. W polityce zagranicznej opowiada się za utrzymaniem dobrych relacji z każdym państwem, nawet z USA. Oczywiście nie z Izraelem, którego nie uznaje za państwo.

### Mniejszości

W Arianistanie są liczne mniejszości, które nie mają jednoznacznego przywództwa politycznego. Są to między innymi Kurdowie, Ormianie oraz różne mniejszości etniczne żyjące w Afganistanie. Władze w Teheranie obawiają się tego, że jakiekolwiek nadanie autonomii lub poszerzenie swobód dla mniejszości, może oznaczać efekt domina, a także - odłączenie się od Arianistanu tych terytoriów, nierzadko bogatych.

## Gospodarka

Gospodarka kraju opiera się w głównej mierze na eksporcie ropy naftowej (z Iranu) oraz surowców naturalnych (z Afganistanu). Ze względu na sankcje, głównym partnerem handlowym jest Chińska Republika Ludowa. Ze względu na trwające wysokie ceny ropy naftowej na świecie, gospodarka Arianistanu prosperuje. Największą bolączką gospodarki tego państwa jest niestabilność polityczna w Afganistanie oraz będące na porządku dziennym napady na tamtejsze ciężarówki oraz kolej z dostawami.

## Wojsko

Siły Zbrojne Arianistanu zostały zdecydowanie zdominowane przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Jacykolwiek oficerowie pamiętający czasy przedrewolucyjne albo się zrehabilitowali, albo zostali odsunięci. Wpływ tej formacji na politykę jest całkiem duży. Mają oni osobną izbę parlamentu - Radę Strażników - a do ich kompetencji należy m. in. dyskwalifikowanie części deputowanych wybranych do parlamentu Arianistanu, bez obowiązku podawania przyczyny.