Witma 20-29 ATC

(tu powstaną opowiadania)

## 20 ATC

### Pierwsza świadomość

*Błysk. Trzask. Ból. Rozdarcie. Gorąc. Chłód. Znowu ból. Więcej bólu. Tak boleśnie, że aż jaśnieje przed oczami. I ciemność. Nicość. Błoga pustka.*

Świadomość powoli wracała do Witmy niczym czołgający się po leśnej ściółce żuk. Było to uczucie niezdarne, pełne niepewnych posunięć, jakby jej myśli zbłądziły i teraz po omacku szukały drogi powrotnej do jej umysłu. Pierwszy powrócił węch. Smród spalonego paliwa, zwłok, wzburzonej ziemi, pyłu, topionego plastiku. Te zapachy otaczały ją, ale poza nimi? Nic. Reszta jej ciała była sparaliżowana. Nie wiedziała gdzie, ani czy w ogóle ma jeszcze jakieś ręce, nogi, oczy, uszy. Nie czuła nic, nic nie słyszała, nic nie widziała. Nie była pewna, czy w ogóle ma otwarte oczy, czy porusza ciałem, w jakiej pozycji się znajduje. Nic poza smrodem, dymem i delikatnym uczuciem mokrego nosa. Poddała się pustce, jaka ją dopadła.

Pierwsza była świadomość. Ja. Istnieję. Odczuwam. Śnię. Później przyszło ciepło. Nie nieprzyjemny gorąc, raczej ciepło, jak pod starą, grubą, puchową kołdrą. Czuła, jak całe jej ciało odpręża się. Kim jestem, czy muszę już wstawać? Ach tak, jestem Witma. Tylko czy mogę jeszcze pospać? Oczy się kleją, powieki są ciężkie. Nie, to nie od snu. Lewe oko jest zalepione, ale prawe da radę otworzyć. Zebrała siły, jakby szykowała się do skoku Mocy. I otworzyła je.

Panowała noc. Niczym niezmącona noc. Spała na otwartej przestrzeni. Chyba zasnęła podczas nocnego spaceru z Talymem. Tak, to musiało być to. Dlaczego było jej tak wygodnie? Spała na kępce mchu? Opuściła dłoń, jednak ta natrafiła jedynie na odkrytą, twardą ziemię. Dziwne. I czym jest to ciepło przy niej? To, które wypływa niczym od nagrzanego termosu i rozpościera się po wszystkich kończynach, sprawiając, że jej ciało jest aż tak odprężone? Znowu poczyniła niemal tytaniczny wysiłek, aby oprzeć się na przedramieniu i spojrzeć na swój lewy bok, skąd docierało ciepło.

To, co zobaczyła, natychmiast ją otrzeźwiło. Delikatna wiązka światła łączyła ją z istotką leżącą tuż przy niej. Mała Catharka, na oko trzyletnia, właśnie oddawała jej poprzez Moc swoją energię życiową. Jej biała jak śnieg sierść zapadała się na wychudzonych policzkach, a wątłe piąstki zaciskały się kurczowo na ubraniu Witmy.

Kobieta natychmiast zerwała połączenie. Ze zgrozą położyła dłonie na małej, próbując oddać jej energię witalną, jednak ta nie chciała przyjąć jej z powrotem. Twarz Catharki z udręczonej, stała się spokojna. Jakby dopiero teraz mogła odsapnąć po długotrwałym wysiłku. Witma chciała do niej przemówić, obudzić ją, nie pozwolić jej zasnąć na zawsze, ale jej usta i gardło były zbyt suche, by mówić.

Rozejrzała się w poszukiwaniu ratunku, jednak znalazła jedynie wrak statku, rozoraną ziemię i las. Ogromny, ciemny, ponury las. I wtedy to do niej wróciło.

*Błysk. Trzask. Ból. Rozdarcie. Gorąc. Chłód. Znowu ból. Więcej bólu. Spadała. Niekontrolowanie, bez ładu, za szybko. Stanowczo za szybko.*

Lata treningu opłaciły się. Kilka głębszych wdechów pomogły opanować atak paniki i oczyścić umysł. Do Witmy w końcu dotarło. Ma rozorane plecy, zupełnie tak samo, jak wokół nich rozorane było poszycie lasu. Krew z rozciętej głowy zalepiła jej oko. Jej lewa ręka była niezwykle potłuczona, być może nawet i złamana. Witma już nie czuła się jak w miękkim łóżku. Teraz jej wszystkie neurony krzyczały z bólu. Spojrzała na dziewczynkę i dokładnie sprawdziła jej stan. O dziwo małej nic nie było. Spała teraz głębokim snem, ssąc kciuk. Była wychudzona i wyglądała mizernie, ale poza tym była spokojna, a skanowanie Mocą jej ciała pokazało, że tylko jest bardzo głodna i spragniona.

Witma odetchnęła z ulgą. Wpierw bezpieczne schronienie i opatrzenie ogólnych ran, potem zdobycie pożywienia, na końcu rehabilitacja i szukanie pozostałych przy życiu. To ją czekało i temu poświęciła całą swoją uwagę. Nie mogła pozwolić, aby poświęcenie tej małej istotki poszło na marne. Musiały przeżyć, obie. Już ona o to zadba.

### Druga świadomość

Zgodnie z szacunkami Witmy, minęły 4 dni odkąd rozbiły się na bliżej nieznanej planecie. Co cieszyło, wylądowały w klimacie tropikalnym, o łagodnym klimacie, ciepłych nocach i pogodnych dniach. Co nie cieszyło, bez śladu istot rozumnych czy jakiejkolwiek cywilizacji. Opady zdarzały się często, ale krótko. Nadmiar wody gromadził się w nieckach utworzonych z ogromnych roślin o gąbczastej strukturze, zapewniając Witmie i małej Catharce dostęp do zawsze świeżej wody. Wokół nich o określonych porach gromadziła się tutejsza fauna. Dotychczas do wodopoju zbliżyło się siedem gatunków, które Witma zakwalifikowała roboczo jako niegroźne i potencjalnie smaczne. Bardziej niepojące były trzy gatunki zwierząt, które najpewniej te siedem poprzednich klasyfikowały tak samo jak Witma. Ale dotychczas nic nie próbowało ich zaatakować ani zabić. Witma wolała zachować tę równowagę, dlatego postawiła na warzywa i owoce, które metodą prób i błędów oraz niewielkiego analizatora składów chemicznych znalezionego w szczątkach wraku, udało jej się oznaczyć jako jadalne i pożywne.

Liczba rozbitków, którzy przeżyli, wynosiła dokładnie dwa, przy czym jeden ciągle spał. Liczba ciał, jakie Witma pochowała, wynosiła zbyt dużo. Niektóre fragmenty ciężko było odróżnić od spalonych przedmiotów. Pogrzebała wszystkich których udało jej się znaleźć, a przy każdym większym fragmencie usypywała kilka większych głazów, by na wszelki wypadek zniechęcić dzikie zwierzęta od rozkopywania mogił.

*Błysk. Trzask. Ból. Rozdarcie. Gorąc. Chłód. Znowu ból. Więcej bólu. Spadała. Niekontrolowanie, bez ładu, za szybko. Stanowczo za szybko.*

Witma przerwała kolejną próbę nawiązania połączenia za pomocą Mocy z Talymem, Sallarosem, Skolem, Bobeeck, kimkolwiek. Nikt nie odpowiadał, nie wyczuwała nikogo. Zupełnie tak samo, jak wtedy, gdy odcięła się od Mocy. Chociaż tym razem było nieco inaczej, ponieważ bez problemu po nią sięgała. To z jej pomocą przeżyły. Ona i ta dziewczynka. Witma zmieniła pozycję z siadu klęcznego na kwiat lotosu, czując pulsujący ból na plecach. Nie zdołała ich sama do końca oczyścić, była tego świadoma, ale nie mogła nic na to poradzić. Tak samo jak nie mogła wymazać z pamięci wyrazu twarzy ojca dziecka, który zrozumiał, co się dzieje z ich statkiem. Wiedział, że była Jedi. Znała go, ale nie umiała sobie przypomnieć jego imienia. Tylko twarz i oczy pełne strachu. Krótkie "uratuj ją", gdy wcisnął jej w dłonie własną córkę. Witma zrobiła, co mogła. Przycisnęła dziecko do siebie i otoczyła je bańką Mocy, zanim statek wybuchł. I udało im się. Tylko co dalej?

*Błysk. Trzask. Ból. Rozdarcie. Gorąc. Chłód. Znowu ból. Więcej bólu. Spadała. Niekontrolowanie, bez ładu, za szybko. Stanowczo za szybko.*

Ktoś na nią patrzył. Odwróciła się gwałtownie i zamarła. Nikogo nie było wśród głębokiej zieleni poprzedzieranej fioletowymi pnączami. Żadnej pary oczy, żadnej przyjaznej twarzy. A jednak czuła na sobie czyiś wzrok. Spojrzała nieco w bok, licząc na dostrzeżenie ruchu kątem oka. Po dłuższej chwili napięcia i braku jakiejkolwiek reakcji, Witma spojrzała w jedynym kierunku, z którego ktokolwiek mógłby na nią teraz patrzeć. Mała Catharka przebudziła się i wlepiała w nią gały bez chociażby mrugania, wyzywając ją na pojedynek na spojrzenia. A może oczekując czegoś konkretnego od Witmy? Tego Witma nie wiedziała. Mała była za mała, by mówić. Nie mogła mieć więcej jak 4 lata. A może Catharzy już mówią w tym wieku? Witma nie pamiętała.

- Jesteśmy tylko we dwie. - Jej własne słowa zaskoczyły Witmę. Po co wygłaszała ten truizm? Czyżby musiała przekonać sama siebie co do ich położenia? Z pewnością po części tak, a po części musiała mieć pewność, że mała rozumie powagę sytuacji. O ile w ogóle rozumiała wspólny. - Jesteśmy tylko we dwie i musimy trzymać się razem. Razem przetrwamy. Prawda?

Nie oczekiwała, że Catharka jej odpowie. Ale dziecko przekrzywiło głowę, jakby coś rozważało, a później skinęło nią potakująco. A może tylko tak jej się wydawało?