O Revu i Chrorze

Na początku było nic, a dlatego że nie ma ono postaci, nazwy, ani góry ani dołu, to jednocześnie nie było nic. Świat nie miał czasu, więc nie posuwał się ani do przodu ani do tyłu, wszystko pozostawało w stazie, a że istniało tylko nic, to nic pozostawało w stazie.

Lecz naturą świata jest chęć tworzenia, nawet bez Pierwotnego Ruszenia. Więc nastało pierwsze istnienie, nic narodziło najbliższe siebie dziecko.

Nastała Cisza.

Z Ciszą Świat chciał posiadać zasady, powody swojego istnienia, i tak powstały, i wszysko co żyło lub będzie żyło oraz wszystko co martwe lub będzie martwe je znało.

„Każdy Byt w końcu będzie nazwany”

„Nad tym co Nazwane musi być sprawowana piecza”

Cisza jest mierzalna czasem, cisza pozostaje długo lub jest zmieciona w sekundę. A istnienie spokoju i bezdźwięku zakłada isnienie chaosu i hałasu. Ale ponad wszystko, Cisa posiadała imię, więc musiało powstać coś, co sprawuje nad nią pieczę.

Tak powstał Revu, Jedyny Pośród Niczego, Pierwszy z Arkanów. Lecz wraz z powstaniem Revu, powstały inne rzeczy – myśl, logika, rozumowanie, a że Revu pojmował ze istnieje w różnych chwilach, również czas. Tak też nastała potrzeba tego, który sprawuje piecze nad czasem i zasadami.

I nastał Chror, ten, który odmierza. Arkan czasu, ale również góry i dołu, wielkiego i małego, Gęstego i rzadkiego.

I nastała Rozmowa, pomiędzy pierwszymi istotami. Na początku mówili o Niczym,  które było przed nimi, o Ciszy, dzięki której ich istnienie było potrzebne. Mówili o Ładzie i Chaosie, Ciszy i Hałasie, Wysokości i Niższości, Tym co później i tym co dalej. Aż w końcu skończyli rozmawiać o tym co było, przechodząc na to, co będzie.

Zaczęli snuć plany, wymyślać stworzenia abstrakcyjne i miejsca, niektóre zaraz na wyciagnięcie ręki, a niektóre na zawsze od nich odgrodzone. Chror mówił o wysokościach wyższych niż cokolwiek co wysokie, Revu zaś o stanie bycia najgłośniejszym i  w którym nigdy już nie wydasz dźwięku.

Ich Rozmowa, jak na rozmowy Arkanów (czyli tych przed Bogami) przystało, miała moc, a z mocą przyszło stworzenie. I tak oto Revu stworzył życie, stworzył też śmierć, której potem żałował, próbując ze wszystkich sił się pozbyć. Stworzył dźwięki wysokie i niskie, a potem, widząc ich potencjał, stworzył harmonię między nimi, tak mu się spodobał ten pomysł, że zaklął cząstkę siebię, swej boskości, by mistrzowie dźwięku mogli za pomocą niej tworzyć. I w ten sposób Zaklinacze Dźwięku, którzy w Erze Podboju nazywani byli bardami, mogli korzystać z magii przez obdarowywanie świat melodiami. Następnie, zapędzony w swej wyobraźni, Revu zaczął mówić o stanach Szczęścia i Rozpaczy, gorzkim i słodkim, gorącymi i zimnym, i ciągnął dalej wywód, przywołując na świat większość tego, czego nie widać. Uczucia, stany, pieśni, przyjaźń, miłość oraz ich przeciwieństwa.

Chror, który mówił z troszeczkę większym spokojem niż Revu, zauważył, że ich Słowa sprowadzały stworzenie. Chror wiele wieków później został nazwany przez krasnoludów Pierwszym Architektem, tytuł, który zawdzięczał swojemu udziałowi w Rozmowie.

Stworzył on bowiem niebo i Ziemię, a na niej góry, morza, jeziora, wyżyny, niziny, kontynenty, lawe, śnieg, wode, powietrze. I stworzył wszystko co piękne i pochodzi z Ziemi. Diamenty, bursztyny, szmaragdy, opale, i inne drogocenne klejnoty. Najbardziej dumny był z stworzenia zasad świata, których językiem były liczby. I na wzór Revu, w swój najukochańszy twór, który nazwał Nauką, umieścił cząstkę swej mocy stwórczej. I od tego momentu istoty rozumiejące zasady działające światem, istoty biegłe w języku Nauki, na wzór Bardów mogli wpływać na Twór Revu i Chrora. Ludzie ci nazywani byli Magami. I tak powstały magie Arkanów, dwóch pierwszych istot.

I Rozmowa trwałaby do teraz, i świat pewnie wyglądałby kompletnie inaczej. Lecz gdy Revu, pilnie słuchając swojego jedynego przyjaciela, zaczął swoją odpowiedź, poczuł prezencję innych jak on.

Albowiem Rozmowa miała jescze jeden efekt. Najważniejszą zasadą świata jest „Nad tym co Nazwane musi być sprawowana piecza”, i tak oto, kiedy Revu mówił o Szczęściu i Rozpaczy, nadało to jednocześnie byt Pelli, bogini pocieszenia. Kiedy mówił o Śmierci i Życiu, przywołał do istnienia Belemora, boga ostatecznej śmierci i umarłych, oraz jego syna Nerulla, tego, który żył mocniej niż jakikolwiek inny byt, dopóki, wiele wieków później nie został zmieciony przez Królową. I tym wiecej mówił, a musicie pamiętać, rozmowa trwała jednocześnie nieskończenie i nigdy, powstawało coraz więcej Bogów, każdy opiekujący się swoim skrawkiem Stworzenia.

Revu ten moment uważał za swój najsczęśliwszy, bo nawet Chror, który nastał zaraz po nim, nie wiedział czym jest prawdziwa samotność. Od razu rzucił się w tłum Bogów którzy powstali, chcąc poznać każdego po kolei.

I tak nastała Biesiada, podczas której wszyscy Bogowie rozpoczęli największe świętowanie jakie kiedykolwiek będzie istnieć. Żadne stworzenie na niebie i ziemi nie miałoby szans powtórzyć atmosfery, szczęścia i zabawy, jaką Bogowie stworzyli wtedy.

Podczas Biesiady wyciągnięto sprawę nazwania świata, w którym żyją. Debata była długa, doprowadzając do pierwszej kłótni. Nie była ona samolubna, albowiem punktem spornym było to, czy świat ma być nazwany na cześć Revu czy Chrora. Jenda strona argumentowała, że Revu był pierwszym Arkanem, i dopiero jego istnienie i istnienie jego patronatu spowodowało, że Chror musiał powstać. Druga strona za to uważała, że Chror posiadał większe zasługi w stworzeniu, będąc Architektem Nauki oraz genialnym wynalazcą Ziemi. Arkani nie przejmowali się tym zbytnio, byli zrodzeni z tego świata, więc nie czuli się w prawie do nazwania go na swoją cześć, mieli do siebie również niepomierny szacunek, więc żadne z nich nie chciało podkopywać dokonań drugiego.

Kłótnia ciągnęła się dalej, aż w końcu Podróżnik, ten, który był zarazem Tu, jak i Tam, którego same jestestwo zakładało neutralność, zdecydował się rozwiązać ten spór. "Zdecydować może ten, który wniesie do Stworzenia to, czego Arkani nie zdążyli dodać" wybrzmiały jego słowa. Rozpoczął w ten sposób pierwszy konkurs, w którym ten, kto wygra, będzie miał władzę nazywania rzeczy.

Bogowie rzucili się w dzieło tworzenia. W ten sposób powstały kwiaty i drzewa, cała natura jaka jest znana, ale niestety natychmiastowo umierała, albowiem nie było jescze dającego życia słońca. Następnie ktoś stworzył pierwsze zwierzę, które nazwał Mysz, co spowodowało wir kreatywności w stworzeniu przeróżnych istot. Jednak natychmiastowo umierały, albowiem Chror, pomimo wymyślenia powietrza, nie zapełnił nim jescze Świata.

"Głupcy! ci, którzy nie rozumieją Życia i Śmierci, nie powinni mieć prawa tworzenia" wybrzmiał głos Belemora, jednego z pierwszych Bogów " Skierowaliście miliony miliadów okruchów Życia w zaświaty, bo nie umiecie działać w sferze Idei".

Belemor, po swoich słowach, rozpoczął pracę nad projektem, rzeczy tak oczywistej, że był zdziwiony, że jeszce nikt na to nie wpadł. Na początek wziął najsilniejsze wole z największych ego, wkuwając je w ciało podobne do ciał zwierząt, ale nie poprzestał na tym. Tak samo jak Chror w muzykę, dał swemu stworzeniu cząstkę, najmniejszą, tyciuchną odrobinkę swojej boskości. Wszyscy Bogowie wstrzymali dech, gdy Belemor tchnął życie w pierwszego drowa, a zarazem pierwszego elfa, Drizzta Do'Urdena.

Następnie, Belemor, Pan śmierci i Twórca Pierwszego Rozumnego, zwrócił się do Chrora.

"O wielki Arkanie, ty który stworzyłeś niebo i ziemię, raczyłbyś obdarować świat powietrzem, tak potrzebnym do przetrwania tego stworzenia"

Chror ledwie pokiwał głową, i Ziemia zapełniła się powietrzem. Belemor umieścił Drizzta w głębi lasu, tam, gdzie miał dużo budulca by sam tworzyć.

"Oto przedstawiam wam istotę rozumną, elfy, słabsze od nas, a jednak stworzone na nasze podobieństwo, co przejawia się tym, że mają własną wolę i wytaczają własną ścieżkę wśród losu"

Cala Biesiada na chwilę powstrzymała swoje rozmowy, nektar przestało się lać. Wszyscy zostali oszołomieni kreatywnością którą wykazał się Belemor. Ciszę przerwał jego syn, Nerull.

"Ojcze, podziwiamy oczywiście twą kreatywność, i śmiałość. Lecz cóż to, twe stworzenie ma piękne lico, a starość nie tyka się go tak silnie niż na przykład zwierzęta, które życia mają krótkie. Uważasz, że elfy będą wytaczać własną ścieżkę przez los, lecz spójrz, Drizzt już od 50 lat siedzi i kontempluje drzewa"

Rzeczywiście, Nerull zauważył największą zgubę elfów, nie miały do czego sie spieszyć, więc nigdy nie były skore, by zaprzeczyć losowi, nie podejmowały gwałtownych działań i nie kwestionowały, tego, co istniało przed nimi. A że były tak bliskie doskonałości jak to było możliwe, nie ciągnęły do zmian.

I wtedy Nerull przystąpił do własnego dzieła stworzenia. Wziął najohydniejsze błoto i połamane gałęzie, zerwał skórę z najstarszych i najbardziej oślizgłych szczurów i kły z największych drapieżników. Złączył to wszystko, nie w jeden, ale trzy stworzenia. Pierwsze było niskie, zielone, z wielkimi uszami, nieproporcjonalnie wielkimi do głowy, z ostrymi jak brzytwy kłami i podkrążonymi oczami. Następnie stworzył wyższy i silniejszy odpowiednik Drizzta, lecz zabrał mu piękno i delikatność, zostawiajac tylko druzgoczącą siłę i prosty umysł. Na koniec zebrał futro z najobrzydliwszych szczurów, kłębiąc je w jedno, dorzucając zeby największych drapieżników. Na koniec, na wzór swego ojca, do każdego dał cząstkę siebie, by stworzenia te miały wolną wolę.

"Przedstawiam trzy stworzenia zaprojektowane do przebijania przeznaczenia niczym Chror przebijający wieczną ciszę Revu. Goblin, Ork i Bugbear. Każdy z nich obrzydliwy i prosty w myśleniu, o krótkim życiu. Ale dzięki temu, kiedy bedą tworzyć, będą tworzyć w pocie czoła, chcąć doścignąć swych lepszych elfich pobratymców. Będą kwestionować wszystko co wokół nich się dzieje, a ich ciekawość doprowadzi do polepszenia ich życia"

Następnie Nerull umieścił ich na bagnach, zaraz obok Wielkiego Lasu, w którym Drizzt kontemplował otaczającą go naturę.

Konkurs zatrzymał się tak gwałtownie jak się zaczął. Wszyscy zaczęłi cicho sączyć z kufli pełnych nektaru. Teraz, kiedy Belemor przedstawił oczywisty pomysł tworzenia istot rozumnych, każdy z Bogów miał przynajmniej jeden projekt własnej odmiany myslącego bytu. Lecz żaden nie miałby więcej sensu niż pomysły Syna i Ojca Śmierci.

Pelia, ta, która do tej pory nie przejmowała się ani kłótnią, ani konkursem, przerwała plotkowanie i bawienie swoich przyjaciół. Zwrócila się do wszystkich członków Biesiady.

"Obydwa twory są piękne w swej Idei, a Nerull, choć poprawny w swej krytyce, poszedł w swych stworach za bardzo w satyrę. Potrzebujemy stworzeń o małych możliwościach, małej sile, u których motywacją do działania będzie ta sama jak bogów. Pasja wprowadzania zmian, inteligencja, kreatywność, same w sobie powinny być motywacją, albowiem my nigdy nie potrzebowaliśmy nic więcej"

I tak powstały stworzenia kreatywne niczym sami Bogowie. Pelia wzięła najszczęśliwsze pieśni i najstarsze księgi,  najmłodsze korzonki krzewów i drzew oraz najsłodsze wiśnie, i stworzyła z nich dwie rasy. Obydwie niskie i pełne szczęścia, rasy braterskie. Niziołki oraz gnomy. Pierwsze były tkaczami pieśni, duszami towarzystwa oraz tymi, którzy są przyjaciółmi przeznaczenia. Drudzy byli uczniami Wiedzy, i ich język sam w sobie był bardzo podobny do języku świata.

I wydawało się, że konkurs się skończył, Bogowie stali w zachwycie, uznając niziołki i gnomy za najlepszy sposób tworzenia istot rozumnych. I Pelia, pewna swojej wygranej. już wymawiała imię, jakie wymarzyła sobie dla świata, gdy wszyscy usłyszeli głos Podróżnika:

"Ależ tak nie można, konkurs może się zakończyć tylko wtedy, kiedy wszyscy chętni przedstawią swe dzieła"

Wszyscy odwrócili się w jego stronę, i zobaczyli jak Ten, który jest Tu, a zarazem Tam, tworzył dwa bałwany z błota, o formie podobnej do elfów, lecz bez ich gracji. Wszyscy spojrzeli się na boga dziwnym spojrzeniem, albowiem kukły nie były żywe.

"dajcie mi chwilę" powiedział Podróżnik "chce tylko mieć pewność, żę niczego nie pominąłem.Wiecie,  Zanim zacznę rozdawać swoją boskość na prawo i lewo"

stworzył dwie postacie, które były naturalnie kompatybilne między sobą. Jedno było bardziej podobne do elfa, pełne gracji, o pięknym licu. Drugie, pomimo podobieństwa do Drizzta, posiadało większą muskulaturę i włosy na brodzie.

"Przedstawiam moje stworzenia rozumne, Ludzi. Nie są brzydkie, ale nie są tak też tak piękne jak elfy. Nie są głupie, ale nie dorównują gnomom. Mogą być silne, ale nigdy nie będą tak silne jak orki"

Belemor, już zezłoszczony wytykaniem błędów jego stworzenia przemówił "więc czemuś ty miał wygrać"

" Bo po nich coś będzie. Miłość pomiędzy tymi dwoma doprowadzi do stworzenia trzeciego przedstawiciela ludzi, a potem czwartego. I tak po kolei, aż w końcu będzie ich niezliczenie dużo. I każdy z nich żyje krótko, więc każdy będzie wymuszał zmiany na świecie. I następny po nim. I następny po nim. Jako jeden, Człowiek nie jest czymś co zagraża losowi, ale w wielu, są  jego największym antagonistą"

Belemor, Pella i Nerull zrozumieli błąd swoich kreacji, i każde miało inną reakcję. Belemor wpadł w furię, Pella roześmiała się i wróciła do zabawy, a Nerull zwinął butelkę nektaru z stołu, popełniając pierwszą kradzież. Każde z Stworzycieli potem ukradkowo dodali żeński (lub w przypadku Pelli, męski) odpowiednik swego bytu i umieścili je na Ziemi.

Podróżnik zwrócił się do Revu

"Jestem Bogiem Przygody, podróżowania tam i z powrotem. Pod aspekty, tego nad czym sprawuje pieczę, podchodzą twory Chrora. Lecz nie z nich powstałem. Revu, ty, przez którego zostałem stworzony kiedy wykreowałeś przygodę oraz romans, przyjmij dar od tego, który ma moc nazywania rzeczy. Mianuję ten świat Revulon, czyli Ten, Który Stworzył Revu"

I to jest historia imienia Revulonu oraz tego, jak powstała Ziemia oraz istoty ją zamieszkające. Ale kiedy Bogowie kontynuoowali Biesiadę, wszyscy, oprócz Podróżnika, przestali zwracać uwagę na Ziemię, gdzie Rasy Oryginalne, musiały się zmierzyć z innymi problemami.