Bergil Reibnitz

**Bergil Reibnitz -** upadły półelf, urodzony w Gondorze w okolicach Minas Tirith. Nie słusznie wygnany a następnie oskarżony o zdradę Króla. Wielki wódz Mordorskiej armii. Mimo, iż walczy po stronie "zła", nadal przejawia typowo ludzkie zachowania, takie jak dobre traktowanie jeńców czy często nie pozwala na egzekucję ludzi w podbitej wiosce. Bergil ma cały czas nadzieję, że kiedyś będzie mógł wrócić do Dorwinionu i żyć razem z elfami Avari w pokoju i dostatku. Jako jeden z nielicznych dostąpił zaszczytu zobaczyć Fenumenera.

## Ród

Bergil jest jednym z rodu Reibnitzów, którzy niegdyś władali częścią Dorwinionu, jest jednak nie uznawany za pełnoprawnego członka tego rodu ponieważ jest tylko półelfem. Najbliższym dla niego członkiem rodziny jest obecnie jego wuj (brat ojca Bergila), który w przeciwieństwie do swojego brata pozostał w Dorwinionie, wraz z innymi elfami Avari.

### Ród Reibnitzów (odłam Rhun-Mordor)

Bergil jest założycielem odłamu rodu Reibnitzów, zamieszkują oni głównie Rhun (teren pomiędzy Dorwinionem i Mordorem, wraz z Mistrandem), Wschodnie krańce Mordoru, oraz Twierdzę Durthang (siedziba Bergila).

## Historia

Dorastał, żył i mieszkał razem z matką i ojcem w Minas Tirith. Ojciec był bardzo cenionym kowalem, zaopatrywał on jeden z garnizonów w Minas Tirith, a Bergil był tam czeladnikiem. Pewnego dnia spalił się jego dom wraz z całym dorobkiem życia, a matka została zaszlachtowana przez złodzieja (prawodopodobnie ten złodziej podpalił dom), a następnie straż zajęła jego warsztat na rzecz konkurencyjnego kowala. Po odejściu z stolicy, spotkali w okolicznej wsi w karczmie Kasztelana Osgiliath, który po usłyszeniu ich historii zaproponował im pracę w jego zamku.

Po kilku miesiącach, Gondorskie wojska spaliły kasztel, aby ukarać szlachcica za jego niesubordynację. Bergila i jego Ojca pojmano, oraz oskarżono o współpracę z Kasztelanem. Podczas transportu więźniów z Osgiliath do Tirith, konwój został zaatakowany przez zabłąkany oddział uruków z Isengardu. Udało im się uciec, ale w wyniku obrażeń Ojciec Bergila zmarł na jego rękach, polecił mu tylko aby udał się do Dorwinionu (ojczyzny elfa). Po kilku dniach podróży bez wody i pożywienia, zemdlał z wycieńczenia na trakcie. Znaleźli go inni podróżni, elf oraz białowłosa młoda kobieta z blizną na policzku. Reibnitz obudził się 3 dni po tym jak go znaleziono, okazało się że podróżni także zmierzali do Dorwinionu, więc postanowili pojechać razem. Bergil wraz z Szarowłosą kobietą bardzo się polubili.

Gdy dotarli do miasta kupieckiego Carvardu, Bergil postanowił pomóc im w znalezieniu kilku ważnych rzeczy, które musieli kupić, więc się rozdzielili Cirilla bo tak miała na imię dziewczyna udała się z Bergilem, Elf natomiast poszedł sam, mieli się spotkać na rynku po zachodzie słońca. Udało im się szybko znaleźć pożądane rzeczy, Ciri zaproponowała aby udać się na okoliczną polanę i obejrzeć zachód słońca, nagle pojawiło się gęste ciemnoszare zachmurzenie, zaczął wiać przeraźliwie zimny wiatr, okoliczna roślinność pokryła się szronem, Ciri rozkazała Bergilowi uciekać i nie oglądać się za siebie co też półelf uczynił. Dobiegł on na wzgórze i zaczął się rozglądać gdzie jest jego towarzyszka nagle zauważył niebiesko-zielony duży błysk z lasu, a następnie kilku nieprzęciętnie wysokich rycerzy okutych w czarne jak noc zbroje, po czym pobiegł dalej. Kiedy dotarł na rynek, oczekiwał spotkania z elfem, ten jednak się nie pojawił, ani tego dnia ani następnego.

Zatrudnił on się u jednego kupca w Dorwinionie, pewnego razu jechał z karawaną do Mistrandu (dużego miasta w Rhun), gdzie uratował jednego z oficerów przed dzikimi zwierzętami, zaprzyjaźnił się on z owym oficerem i postanowił się on zaciągnąć do armii Rhun, kiedy wybuchła wojna z Dorwinionem został skierowany wraz z odziałem do ochrony mostu pomiędzy Dorwinionem, a Rhun (Golden Gate) . Podczas ataku wojsk Dorwinionu zginął jego dowódca, więc na czas bitwy Bergil przejął jego obowiązki i mimo dużych strat udało mu się utrzymać most za co dostał stopień oficerski kapitana. Jego oddział później zwyciężył jeszcze kilka potyczek, a następnie zajął ważną Dorwiniońską Twierdzę, co doprowadziło do podpisania pokoju między zwaśnionymi stronami i awansowania Bergila na jednego z generałów.

Pierw Generał pełnił funkcje administracyjne na dalekim wschodzie w mieście Balcharas, gdzie po jakimś czasie pojawili się buntownicy i rebelianci. Na ogromnych stepach, Bergil dostrzegł wielki potencjał drzemiący w lekkiej i ciężkiej jeździe. Gdzie na stepach i pustyniach ciężka kawaleria rozbijała zwarte oddziały rebeliantów, a lekka kawaleria ruszała w pogoń za rozbitym przeciwnikiem. Władca Rhun, widząc zadawalające efekty, Generała Reibnitza, skierował go i jego Hordę do Khandu (regionu na południe od Mordoru zamieszkanego przez Variagów), w celu przygotowania ofensywy na Harad.

Wraz z zbliżaniem się chłodniejszej pory roku Generał Reibnitz, zdecydował się zaatakować Haradzki obóz w okolicach Ugri-zadin. Słabo zaopatrzony Haradzki garnizon, poddał się bez walki, na widok Ogromnej Ordy generała Reibnitza. Na wieść o rozbiciu grodu, Harad zorganizował obronę na jedynym brodzie na rzece Lithnen w promieniu wielu dziesięciu kilometrów. Bergil stosując podstęp zwabił wojska Haradzkie w pułapkę, umieścił znaczną część wojsk za wzgórzami. Wojska Haradu na widok pozornie słabszej armii Rhudel, opuściły wąskie gardło brodu i rozproszyły się, dzięki czemu stały się łatwym dla silnej kawalerii Bergila. Bitwa zakończyła się prawie bez strat wojsk Rhun.

Rhun w niedługim czasie opanował cały Harondor, oraz Harnennor. Najdalszym fortem zdobytym przez Rhun był fort w Gath-azrazain. Celem tej wojny było zdobycie mostu w Umbarze, aby złupić tamtejsze faktoria, oraz miasta. Plan tej jednak się nie powiódł, przyczyną tego była budowa ogromnej cytadeli w Anat an-Ph8inur. Bergil nie miał jednak zamiaru opuścić Bliskiego Haradu, bez skrzyń wypełnionych złotem, srebrem i innymi kosztownościami. Bergil w związku z dużo chłodniejszą porą roku, postanowił przekroczyć Wielką Pustynię, w celu złupienia lazurowej zatoki.

Lazurowa Zatoka była perłą w koronie władcy Haradu, otoczona z trzech stron pustynią, a z czwartej morzem. Położenie zatoki, handel morski, oraz bogatość gleby w drogi Lapis, doprowadziły do rozkwitu tego terenu. Jedyny lądowy szlak prowadził wzdłuż rzeki na południe od wielkiej pustyni, co sprawiało wrażenie, że to miejsce było nie do podbicia. Nikt jednak nie spodziewał się ataku z pustyni.

Bergilowi jako pierwszemu wówczas udało się przekroczyć pustynię z wielką ordą. Przekroczył on pustynię w najwęższym miejscu, pomiędzy Ijdi-ilel i Yaphurushi. Marsz trwał ponad tydzień, dzięki oazom, nie zabrakło im cennej wody. Po dotarciu do zatoki, armia przejęła władzę nad stolica regionu w Yaphurushi, oraz największy port w Arminazul. W tym regionie Haradu nie było regularnej armii, gdyż nie było nigdy takiej potrzeby, staczane bitwy były szybkie i bardzo jednostronne. Zrabowane kosztowności były ładowane na okręty, które płynęły na skraj czerwonej pustyni, skąd następnie płynęły rzeką do Khandu.

W ciągu następnych 2-3 lat wojska rhudel opuściły Harondor, Harnennor, oraz zatokę. Dzięki szaleńczemu atakowi przez pustynię, Bergil zyskał przydomek upiora wschodu, który rozpowszechnił się przedewszystkim w Bliskim Haradzie i części Rhun. Znany też jest przydomek Wielkiego Wodza Wschodu, powszechnie rozpowszechniony na zachód od Mordoru.

Kilkanaście lat później został on skierowany do Mordoru, aby wspomóc Uruki w obronie Czarnej Bramy, podczas walk został kilka razy cięty gondorskim mieczem przez co, aby ukryć blizny, nosi czarne szaty, a podczas bitew nosi czarną zbroję oraz hełm z maską zakrywającą twarz (na wzór tych które widział w Carvardzie). Spędził w Mordorze ponad 2 lata pod chorągwią Rhun. W jednej z następnych bitw cały jego oddział został rozbity (tylko Reibnitz i czterech jego ludzi przeżyło). Objął on wtedy dowodzenie nad jedną z armii Mordoru.

Kilka lat później po objęciu dowodzenia nad jedną z armii Mordoru, Bergil wielokrotnie zmieniał lokalizację swojego pobytu, szczególnie upodobał sobie sojuszniczy Isengard, gdzie stacjonowała przez długi okres czasu jego Orda, pewnego razu kiedy wrócił do Durthangu, został okrzyknięty Księciem Rhudel, przez mniejszość ludzką w Mordorze, oraz ludność blisko graniczącą z Mordorem. Kiedy te wieści dotarły do Króla Easterlingów, ten postanowił wydać ośmieszające Bergila ogłoszenie, gdzie podważa jego szlachecki tytuł, oraz uznał Easterlingów w Mordorze za obywateli Mordoru (pozbawił ich obywatelstwa Rhudel). Dzięki czemu Fenumener zyskał szansę do umocnienia swojej pozycji i osłabienia pozycji Królestwa Easterlingów, ogłaszając iż Mordor przestaje uznawać  Bartolomea za Króla Rhudel . Jednocześnie oznajmując, że prawowitym władcą Rhun powinien zostać Bergil Reibnitz.

Król Bartolomeo uznał to ogłoszenie za akt agresji Mordoru na suwerenność Rhudel. Bartolomeo zmobilizował 3 Armię, znajdującą się najbliżej Mordoru. Najbliżej granicy Rhun natomiast znajdowały się oddziały lokalnej milicji oraz lekkiej piechoty Generała Reibnitza. Wówczas doszło do jednej krótkiej potyczki, obie strony były całkowicie przeciwne bratobójczej walce, dlatego po kilku dniach dowódcy byli zmuszeni do zawarcia pokoju.