บังกอร์

บังกอร์ (/ˈbæŋɡɔːr/ BANG-gor) เป็นเมืองในและเป็นที่ตั้งเทศมณฑลของเพนอบสกอตเคาน์ตี้ รัฐเมน สหรัฐอเมริกา เมืองนี้มีประชากร 31,753 คน ทำให้ที่นี่เป็นชุมชนที่ใหญ่เป็นอันดับสามของรัฐ ตามหลังพอร์ตแลนด์ (68,408 คน) และลูอิสตัน (37,121 คน) บังกอร์เป็นที่รู้จักในนาม "เมืองราชินี"

Modern Bangor ก่อตั้งขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยมีอุตสาหกรรมไม้แปรรูปและการต่อเรือ ท่อนไม้ซึ่งตั้งอยู่บนแม่น้ำ Penobscot สามารถลอยล่องไปตามกระแสน้ำจาก Maine North Woods และแปรรูปที่โรงเลื่อยที่ใช้พลังงานน้ำของเมือง จากนั้นจึงขนส่งจากท่าเรือของ Bangor ไปยังมหาสมุทรแอตแลนติก 30 ไมล์ (48 กม.) ล่องน้ำ และจากที่นั่นไปยังท่าเรือใดก็ได้ใน โลก. หลักฐานนี้ยังคงปรากฏให้เห็นในคฤหาสน์กรีกรีไววัลและคฤหาสน์วิกตอเรียนของยักษ์ใหญ่ช่างไม้ และรูปปั้นพอล บันยันสูง 9.4 ม. ปัจจุบัน เศรษฐกิจของ Bangor ขึ้นอยู่กับการบริการและการค้าปลีก การดูแลสุขภาพ และการศึกษา

บังกอร์มีท่าเทียบเรือที่สนามบินนานาชาติบังกอร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศแห่งชาติบังกอร์ด้วย ในอดีต บังกอร์เป็นจุดแวะพักที่สำคัญในเส้นทาง Great Circle Air Route ระหว่างชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาและยุโรป

บังกอร์มีภูมิอากาศแบบทวีปชื้น โดยมีอากาศหนาวเย็นในฤดูหนาวที่มีหิมะตก และฤดูร้อนที่อบอุ่น

## ชื่อและการออกเสียง

Bangor ก่อตั้งขึ้นในชื่อ Kendeskeag Plantation ในปี 1791 และได้รวมเข้าเป็นเมืองในปี 1834 ว่ากันว่าชื่อ Bangor นำมาจากเพลงของชาวเวลส์ พยางค์สุดท้ายออกเสียงว่า กอร์ ในปี 2015 คนดังในท้องถิ่นและเจ้าของธุรกิจได้บันทึกวิดีโอ YouTube "How to Say Bangor" ซึ่งร้องเป็นเพลง "We Are the World"

## ประวัติ

การตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรป

ชาว Penobscot อาศัยอยู่ในพื้นที่รอบๆ Bangor ในปัจจุบันเป็นเวลาอย่างน้อย 11,000 ปี และยังคงครอบครองที่ดินของชนเผ่าในเขตสงวน Penobscot Indian Island ที่อยู่ใกล้เคียง พวกเขาประกอบอาชีพเกษตรกรรมบ้าง แต่ก็น้อยกว่าผู้คนทางตอนใต้ของนิวอิงแลนด์ซึ่งมีสภาพอากาศอบอุ่นกว่า และยังดำรงอยู่ได้ด้วยสิ่งที่พวกเขาสามารถล่าสัตว์และเก็บเกี่ยวได้[8] การติดต่อกับชาวยุโรปไม่ใช่เรื่องแปลกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1500 เนื่องจากการค้าขนสัตว์มีกำไร และ Penobscot ก็เต็มใจที่จะค้าหนังสัตว์เพื่อสินค้าของยุโรป ชาวยุโรปคนแรกที่ทราบว่าได้สำรวจพื้นที่นี้ในปี 1524 คือEstêvão Gomes นักเดินเรือชาวโปรตุเกสที่ล่องเรือไปรับใช้สเปนในช่วงทศวรรษ 1520 ชาวสเปนที่นำโดยโกเมซเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่ทำให้เกิดแผ่นดินถล่มในบริเวณที่ปัจจุบันคือรัฐเมน ตามมาด้วยชาวฝรั่งเศส ซามูเอล เดอ ชองแปลง ในปี 1605 คณะเยซูอิตได้ก่อตั้งภารกิจบนอ่าว Penobscot ในปี 1609 ซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคม Acadia ของฝรั่งเศส และหุบเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันระหว่างฝรั่งเศสและอังกฤษในทศวรรษปี 1750 ทำให้เป็นหนึ่งในภูมิภาคสุดท้ายที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของนิวอิงแลนด์

ในปี ค.ศ. 1769 จาค็อบ บัสเวลล์ได้ก่อตั้งชุมชนขึ้นที่บริเวณนั้น ต่อมารู้จักกันในชื่อ Norumbega ภายในปี 1772 มี 12 ครอบครัว พร้อมด้วยโรงเลื่อย ร้านค้า และโรงเรียน เมื่อถึงปี พ.ศ. 2330 มีประชากร 567 คน เป็นที่รู้จักในชื่อซันเบอรีจนกระทั่งรวมตัวกันเป็นบังกอร์ในปี พ.ศ. 2334

สงครามประกาศอิสรภาพ ค.ศ. 1812 และสงครามกลางเมือง

ในปี พ.ศ. 2322 กลุ่มกบฏ Penobscot Expedition ได้หนีขึ้นไปบนแม่น้ำ Penobscot และเรือ 10 ลำถูกกองเรืออังกฤษวิ่งหนีที่ Bangor เรือเหล่านี้ยังคงอยู่ที่นั่นจนถึงปลายทศวรรษ 1950 เมื่อการก่อสร้างสะพาน Joshua Chamberlain รบกวนสถานที่นี้ ปืนใหญ่หกกระบอกถูกถอดออกจากก้นแม่น้ำ โดยห้ากระบอกจัดแสดงอยู่ทั่วภูมิภาค (หนึ่งกระบอกถูกโยนลงไปในแม่น้ำโดยชาวบ้านในพื้นที่ไม่พอใจที่แหล่งโบราณคดีถูกทำลายเนื่องจากการก่อสร้างสะพาน)

ในช่วงสงครามปี 1812 บังกอร์และแฮมป์เดนถูกอังกฤษไล่ออก

เมนเป็นส่วนหนึ่งของเครือจักรภพแห่งแมสซาชูเซตส์จนถึงปี 1820 เมื่อรัฐลงมติให้แยกตัวออกจากแมสซาชูเซตส์ และเข้ารับการรักษาในสหภาพในฐานะรัฐที่ 23 ภายใต้ข้อตกลงมิสซูรีประนีประนอม

ในปีพ.ศ. 2404 กลุ่มคนร้ายได้บุกค้นสำนักงานหนังสือพิมพ์ Bangor Daily Union ของพรรคเดโมแครต โยนสื่อและวัสดุอื่นๆ ลงบนถนนแล้วเผาทิ้ง บรรณาธิการ Marcellus Emery รอดพ้นมาได้โดยไม่ได้รับอันตราย และหลังจากสงครามสิ้นสุดลงเขาก็กลับมาตีพิมพ์ต่อ

ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา กรมทหารราบอาสาสมัครที่ 2 ของรัฐเมนที่รวบรวมในพื้นที่เป็นคนแรกที่เดินทัพออกจากรัฐเมนในปี พ.ศ. 2404 และมีบทบาทสำคัญในการรบครั้งแรกที่ Bull Run กรมทหารปืนใหญ่หนักที่ 1 ของรัฐเมน ซึ่งรวบรวมในบังกอร์และได้รับคำสั่งจากพ่อค้าในท้องถิ่น สูญเสียกำลังพลมากกว่ากองทหารสหภาพอื่น ๆ ในสงคราม (โดยเฉพาะในการรบครั้งที่สองที่ปีเตอร์สเบิร์ก พ.ศ. 2407) กรมทหารราบที่ 20 ของรัฐเมน จัดขึ้นที่ Little Round Top ในยุทธการเกตตีสเบิร์ก สะพานที่เชื่อมระหว่างบังกอร์กับบรูเออร์นั้นตั้งชื่อตามโจชัว ลอว์เรนซ์ แชมเบอร์เลน ผู้นำกองทหารและเป็นหนึ่งในแปดทหารในสงครามกลางเมืองจากเมืองเพนอบสก็อตเคาน์ตี้ที่ได้รับเหรียญเกียรติยศ Charles A. Boutelle แห่ง Bangor ยอมรับการยอมจำนนของกองเรือ Confederate หลังยุทธการที่ Mobile Bay ถนนที่อยู่อาศัยของ Bangor ได้รับการตั้งชื่อตามเขา กองทัพเรือสหพันธรัฐยึดเรือบังกอร์หลายลำในช่วงสงครามกลางเมือง

บังกอร์อยู่ใกล้ดินแดนพิพาทระหว่างสงครามอารูสตุค ซึ่งเป็นข้อพิพาทเขตแดนกับอังกฤษในปี พ.ศ. 2381–2382 ความหลงไหล

เมนเป็นส่วนหนึ่งของเครือจักรภพแห่งแมสซาชูเซตส์จนถึงปี 1820 เมื่อรัฐลงมติให้แยกตัวออกจากแมสซาชูเซตส์ และเข้ารับการรักษาในสหภาพในฐานะรัฐที่ 23 ภายใต้ข้อตกลงมิสซูรีประนีประนอม

ในปีพ.ศ. 2404 กลุ่มคนร้ายได้บุกค้นสำนักงานหนังสือพิมพ์ Bangor Daily Union ของพรรคเดโมแครต โยนสื่อและวัสดุอื่นๆ ลงบนถนนแล้วเผาทิ้ง บรรณาธิการ Marcellus Emery รอดพ้นมาได้โดยไม่ได้รับอันตราย และหลังจากสงครามสิ้นสุดลงเขาก็กลับมาตีพิมพ์ต่อ

ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา กรมทหารราบอาสาสมัครที่ 2 ของรัฐเมนที่รวบรวมในพื้นที่เป็นคนแรกที่เดินทัพออกจากรัฐเมนในปี พ.ศ. 2404 และมีบทบาทสำคัญในการรบครั้งแรกที่ Bull Run กรมทหารปืนใหญ่หนักที่ 1 ของรัฐเมน ซึ่งรวบรวมในบังกอร์และได้รับคำสั่งจากพ่อค้าในท้องถิ่น สูญเสียกำลังพลมากกว่ากองทหารสหภาพอื่น ๆ ในสงคราม (โดยเฉพาะในการรบครั้งที่สองที่ปีเตอร์สเบิร์ก พ.ศ. 2407) กรมทหารราบที่ 20 ของรัฐเมน จัดขึ้นที่ Little Round Top ในยุทธการเกตตีสเบิร์ก สะพานที่เชื่อมระหว่างบังกอร์กับบรูเออร์นั้นตั้งชื่อตามโจชัว ลอว์เรนซ์ แชมเบอร์เลน ผู้นำกองทหารและเป็นหนึ่งในแปดทหารในสงครามกลางเมืองจากเมืองเพนอบสก็อตเคาน์ตี้ที่ได้รับเหรียญเกียรติยศ Charles A. Boutelle แห่ง Bangor ยอมรับการยอมจำนนของกองเรือ Confederate หลังยุทธการที่ Mobile Bay ถนนที่อยู่อาศัยของ Bangor ได้รับการตั้งชื่อตามเขา กองทัพเรือสหพันธรัฐยึดเรือบังกอร์หลายลำในช่วงสงครามกลางเมือง

บังกอร์อยู่ใกล้ดินแดนพิพาทระหว่างสงครามอารูสตุค ซึ่งเป็นข้อพิพาทเขตแดนกับอังกฤษในปี พ.ศ. 2381–2382 ความหลงไหลของสงคราม Aroostook ส่งสัญญาณถึงบทบาทที่เพิ่มขึ้นของการตัดไม้และการตัดไม้ในเศรษฐกิจของรัฐเมน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคกลางและตะวันออกของรัฐ บังกอร์เกิดขึ้นในฐานะเมืองที่เจริญรุ่งเรืองในช่วงทศวรรษที่ 1830 และอาจเป็นคู่แข่งทางประชากรและการเมืองกับพอร์ตแลนด์ บังกอร์กลายเป็นท่าเรือค้าไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาระยะหนึ่งแล้ว และเป็นที่ตั้งของการเก็งกำไรที่ดินอันดุเดือดซึ่งขยายไปถึงหุบเขาแม่น้ำ Penobscot และที่ไกลออกไป