Dream Killer - To tylko sen...

— Czas zacząć zabawę! — głos wydobywał się ze... ze wszystkiego. O ile cokolwiek tu było. — Wiem, że śpisz. I właśnie dlatego nie oszukasz mnie, słyszysz mnie bardzo dobrze.

Gdzie jestem? Nic nie widzę... O ile to sen, to musi to być koszmar. W ciemności zaczęłam odróżniać kolejno różne meble. Krzesła, ławki...

Zapaliło się światło, ja znam to miejsce! Znaczy... nigdy tu nie byłam, ale gdzieś je już widziałam.

— Panie i panowie! Pomóżmy zagubionej duszyczce. Ona też zasługuje na piękne sny. — Znowu ten głos. Jakie znowu piękne sny? Mózgu obudź się! W mojej głowie rozbrzmiewa śmiech...  — Pytanie pierwsze, jak masz na imię? — Imię??? Jakie znowu imię?! No tak jakieś na pewno mam, ale to chyba mój najmniejszy problem.

— L...Lillian...- To powiedziałam ja, nie? Znowu dźwięk dochodził zewsząd. No tak, podobno to sen, wszystko dzieje się w mojej głowie. Właściwie logiczne. Mimo to, miło wiedzieć. Fajnie, że mam jakąkolwiek wolną wolę. Ludzie, kreskówek nie oglądacie? A gdzie to sławne "To twoja głowa, twój sen i twoje wybory". Świetnie!! — Kim jesteś? — Czytasz mi w myślach! No tak, jesteś mną. Proszę, mądrze dobieraj pytania. Albo jeszcze lepiej — obudź się!!

— Dream Killer, misiu. — Dream... Killer? Misiu? Błagam, chcę się obudzić, chcę odzyskać wolę! — Zaczniemy grę. Jeśli wygrasz — obudzisz się, jeśli przegrasz. — zginiesz. — Nie no, lepszego koszmaru nie mogłam mieć.

"Ja" wstała z ławki i rozejrzała się po sali. To jakaś sala lekcyjna, jednak większość ławek i krzeseł była przewrócona i zniszczona. Na końcu sali wisiała tablica, wyglądała na nową. Na niej napisane było czerwoną farbą;

Zaczynamy misiu

Znowu ten cały "misiu". Tak, jakaś dziewczyna podająca się za... jak jej tam? "Dream Killer" chce zagrać ze mną w jakąś grę, a ja przejmuję się tym jak mnie nazywa.

"Ja" upadłam na podłogę. Co się dzieje??? Zaczęłam się czołgać w stronę ściany.

— Misiu... Ence-pence, cieszę się wielce. — W głowie huczy mi każde jej słowo, zaś jak zaczyna się śmiać... przecież to tylko sen! Nie powinno mnie to boleć! — Wybiła godzina, gra się zaczyna... — To boli...chcę krzyczeć...

— Przestań! Błagam! Co ja ci takiego zrobiłam?!? — To... to byłam ja. Udało mi się. Powoli zaczęłam wstawać, każdy ruch sprawiał, że miałam ochotę się poddać, nie dam jej jednak tej satysfakcji. Straszny wierszyk ucichł wraz z moimi słowami.

— Ty... jak?!? — Wszędzie słychać było krzyki, na pewno nie bólu, bardziej irytacji.

Wybiegłam (a raczej wyczołgałam się) z sali. I tyle zostało ze szkoły. Otoczenie wyglądało na jakieś centrum handlowe. Zaniedbane, zniszczone, jak po klęsce żywiołowej, ale jednak centrum handlowe. Weszłam do pierwszego, lepszego pomieszczenia. Znajdowało się tam łóżko, stolik, szafa i resztki czegoś, co mogło być kiedyś innymi meblami. Pokój hotelowy? Pierwsze co mi przyszło na myśl, to wszystkie horrory, które oglądałam po nocach. Z łóżka z hukiem spadł materac. Lillian, pomartwisz się potem. Podeszłam do okna. Las... raczej nie skończy się tam na wilku z "Czerwonego Kapturka" czy wiedźmie z "Jasia i Małgosi".

Koło mnie coś zaczęło skrzypieć. Szafa! Powoli spojrzałam w lewo na uchylone drzwi szafy. W ciemności można było odróżnić sylwetkę drobnej osoby. Ktoś tam siedział. Drzwi powoli się otwierały, a zza nich wyszła dziewczyna. Wyglądała na max czternaście lat, brunetka, na której głowie włosy były upięte w dwa koki. Była bardzo blada, jakby niewyspana. Mimo iż widziałam ją po raz pierwszy, wiedziałam kim jest. *Dream Killer...* Z szafy wyszły za nią cztery pluszowe misie. Co tu się do cholery dzieje?

— Cześć misiu. — szeroko się do mnie uśmiechnęła. Spojrzałam na okno, gdybym do niego nie podeszła pożyłabym dłużej — ta myśl nie chciała opuścić mojej głowy. Zamknęłam oczy, przez długą chwilę czułam szarpanie pluszowych łapek.

Obudziłam się w... dziecięcym pokoju. Ale, co się dzieje? W momencie, gdy do mojej głowy wpadało milion myśli, spojrzałam w dół na moje pluszowe łapki...

— Jak się spało misiu? Jeszcze zbyt wiele osób nie miało tak pięknych snów....

~Solariee