Wiara Aaronów

**Wiara Aaronów** to bardzo ważna, niemalże nieodzowna część życia tej pustynnej społeczności, która zbliża Imperium Aaronów i jego społeczeństwo do panteonu ich potężnych bóstw, które spoglądają na ich śmiertelne życia bardziej, niż inni bogowie, tacy jak Dracu, Sanctus czy Paan.

Wiara Aaronów znana jest pod wieloma nazwami, takimi jak **Kamatu**, **Kemetyzm**, **Nuteryzm** czy **Ścieżka Zbawienia**. Goblinoidy nazywają ją **Xoloitu**, a Arabowie, Gnolle i Tu'qowie **Ar-Kafir**. U podstaw, Wiara Aaronów jest religią politeistyczną, z podzieleniem na Bogów Głównego Kręgu, Bogów Zewnętrznego Kręgu i poddanym im Bogów Pomniejszych.

Religia Aaronów jest fundamentem ich społeczeństwa i cywilizacji - oddanie Bogom przez mieszkańców Imperium jest nieopisane, a powszechnie mówi się, że ekstremizm w tej religii nie istnieje, albowiem już zwyczajni jej wyznawcy mogą być za takowych uznawani.

## Historia

### Natchnienie Boskości

Wiara Aaronów istnieje od dawna, tuż po Wojnach Bogów, panteon Aaronów dowodzony przez Ra zasiedlił się na terenach pustyni Starego Kontynentu. Gdy powstali ludzie, rozbiegając się po powierzchni całego świata i ewoluując w cywilizowane społeczeństwa, Ra i inni Bogowie zdecydowali się wziąć niektóre plemiona zamieszkujące pustynię pod swoje skrzydła.

Plemiona otrzymały od bóstw potężną broń i technologię, która sprawiła, że podczas gdy Pigmeje i inne Plemiona Garemów kryły się w jaskiniach, plemiona pustynne zmieniały się pod wpływem boskiej mocy, tworząc pierwsze koła, oraz budując pierwsze chaty z piaskowca.

Prawdziwe oświecenie bogów nadeszło najsmutniejszego dnia w historii społeczności, która miała zostać później Aaronami, pewnego dnia bowiem rozrastające się piaskowe ostady napadła plaga febry. Mężczyzny, kobiety i dzieci umierały, a władca plemion, Hed-Na-Hor nie wiedział, co zrobić. Wreszcie zrozpaczony udał się o pomoc do Bóstw, które wtedy jeszcze czasami przechadzywały się po powierzchni świata materialnego.

Hed-Na-Hor obiecał, że wymieni swoje życie za życie swojego ludu. Ra przystał na propozycję i wręczył wodzowi chepesz, którym ten się wybebeszył, a Bogowie od tamtej pory stali się jeszcze bardziej nieodłącznymi towarzyszami podróży Aaronów przez historię.

### Miedziany Obelisk

   Z czasem, Bogowie rozkazali przodkom Aaronów, dowodzonym przez wodza Kehutri rozpocząć swoją ekspansję i tak też pustynie Starego Kontynentu stopniowo zaczęły opróżniać się z innych ludów, które wojska Kehutriego przepędzały z granic powstającego imperium. Gdy po Kehutrim nastał wreszcie sam Aaron, Bogowie jego ludu odeszli ze świata materialnego tak jak inni; nie licząc Wszech-Królowej.

Przerażony lud Aarona uznał, że musi dotrzeć do swoich Bogów i nakazał budowę wielkiego monumentu ku ich czci, aby ich przywrócić i tak oto w środku piasków pustyni nieopodal powstającego miasta Al-Kahepri wzniesiono tytaniczny posąg z miedzi, który sięgał niemalże chmur, budowany przez dziesiątki lat z wykorzystaniem tysięcy zniewolonych Wajodów, Arabów i Pigmejów.

Bogini Izyda, widząc przerażenie i desperację swojego ludu aby być stale w kontakcie ze swoim panteonem naradziła się ze swymi braćmi i siostrami, aby w przeciwieństwie do innych Bóstw objawiać się swoim wiernym i ingerować w ich życie bardziej, niż inni Bogowie.

### Wsparcie Podbojów

Aaron doprowadził do kolosalnego rozwoju swojego imperium - wtedy zwanego Kemuter Ra - które wkrótce rozrosło się na cały region pustyni, spychając wszelkie inne plemiona i rasy na tereny sawanny i dżungli Starego Kontynentu, oraz na tereny Bliskiego Wschodu. Wajodów którzy pozostali na terenach pustyni zniewolono i pozostali na Starym Kontynencie rasą niewolników na zawsze, sprowadzeni do rangi niemal pod-ludzi przez swoich panów.

Wkrótce, Aaron i jego cywilizacja, którą w przypływie pychy przechrzcził z Kemuter Ra na Imperium Aaronów zdobyła kontrolę nad połową Starego Kontynentu, sięgając nawet regionów dżungli i sawanny. Wreszcie, imperium Aarona osiągnęło obecne granice, a Bogowie czuwają nad nim po dziś dzień.

## Panteon Bogów

Panteon Bóstw wiary Aaronów jest gigantyczny, z podzieleniem na Bogów Głównego Kręgu, Bogów Zewnętrznego Kręgu i poddanym im Bogów Pomniejszych.
Nie jest to lista kompletna, w szczególności w wypadku bogów pomniejszych istnieje ich bowiem dużo, dużo więcej; liczeni są bowiem aż w setkach, niektórzy z nich opiekują się jedną wioską, lub jednym miastem, a jest ich tyle, że trudno ich wszystkich spisać, szczególnie dlatego, że Aaroni niechętnie opowiadają przybyszom z innych krain o meandrach swojej wiary.

### Bogowie Głównego Kręgu

* **Ra, Boskie Słońce i Pan Wszelkich Bogów** - bóg-słońce i pan wszystkich innych Bogów, oraz patron Aaronów, ojciec wielu innych bóstw i boski pan Imperium Aaronów.
* **Ptah, Pan Inżynierów i Architekt Świata** - boski opiekun sztuk i rzemiosła, władca technologii i natchnienia, którego nieskończona, głęboka niczym sam kosmos wiedza przekracza ludzkie rozumowanie. Patron inżynierów, budowniczych i innych pracowników fizycznych, a także artystów.
* **Ozyrys, Wielki Sędzia Zmarłych i Pan Wskrzeszenia** - bóg śmierci i odrodzonego życia. Podczas Wojen Bogów został zabity, a następnie wskrzeszony przez pozostałych bogów Głównego Kręgu, stając się władcą Immaduatu i sędzią zmarłych, wraz ze swoim synem, Anubisem.
* **Thot, Wszystkowiedzący Bóg** - bóg mądrości, nauki i dążenia do wiedzy. Opiekun i patron pisarzy oraz ludzi nauki i sztuki. Pomaga Ozyrysowi podczas ceremonii ważenia serc zmarłych w Immaduacie.
* **Sobek, Wszech-Krokodyl Wód** - bóg-opiekun wody i krokodyli.
* **Bastet, Niebiańska Matka i Bogini Miłości** - kociogłowa bogini miłości, radości, muzyki, tańca, domowego ogniska, płodności i samych kotów, od najmniejszego kota pustynnego, po największego lwa. Jej kult przypomina kult, jakim otaczana jest Wszech-Królowa z Latrendii
* **Sechmet, Krwawa Pani i Bogini Wiecznych Wojen** - bogini wojny, zemsty i chorób, potężna, upasiona lwiogłowa kobieta, będąca patronką wszelkiej maści żołnierzy i wojowników, pijąca krew przelaną przez nich w świecie śmiertelnym. Mimo swojej upiornej, destruktywnej i krwiożerczej powierzchowności, Sechmet kocha swoich wyznawców tak bardzo, jak Bastet, będąc ich wielką matką i odpędzając od nich wszelkie choroby, istotnie wyznawcy Sechmet zdają się w ogóle nie chorować.

## Świątynie

   Świątynie, oficjalnie zwane Domami Ścieżki Zbawienia mogą być stworzone aby służyć wyznawaniu jednego bóstwa, kilku, lub wszystkich, a każda jest w miarę możliwości budowana z rozmachem i jest przepiękna.

Każda ze świątyń jest w zasadzie inna, jednak wszystkie mają zawsze jeden, taki sam element - główną salę, gdzie wierni zbierają się, aby czcić bóstwa (lub bóstwo).

Najczęściej świątynia posiada system podziemnych korytarzy, gdzie znajduje się świątynny skarbiec, gdzie trafiają datki od wiernych, oraz komnaty kapłanów. Czasami można odnaleźć w niej także komnaty, gdzie przechowywane są artefakty należące do samych Bogów, nadane Aaronom jako dary.

Często na chciwych ludzi, którzy chcieliby zdobyć artefakty bogów kapłani zastawiają rozmaite pułapki, sprawiając często, że jeżeli ktokolwiek włamie się do nich poszukując łatwego bogactwa prawdopodobnie skończy martwy.

## Śmierć

### Wejście do  Immaduatu

    Po śmierci niezależnie od tego, jakiego Boga szanują i czczą najbardziej, wyznawcy Kamatu opuszczają swoje ciała jako astralne dusze-ptaki, aby znaleźć się w przestrzeni, które nazywa się **Immaduat**. W Immaduacie pojawiają się ponownie w formie fizycznej, nadzy, pamiętając swoje poprzednie życia - nie posiadają ze sobą nic, chyba, że zostali pochowani w sarkofagach z przedmiotami; z tego powodu właśnie zwyczajem Aaronów jest to, że zmarli zawsze są chowani do grobu z najważniejszymi przedmiotami.

Immaduat to inny wymiar, znajdujący się głęboko w przestrzeni, w którym to przebywają Bogowie Aaronów, przypominający zawieszone w głębokim kosmosie, unoszące się w miejscu wyspy z czarnego kamienia, których rozmiary są wręcz tytaniczne, z najmniejszymi wyspami o rozmiarach całych kontynentów.

Powierzchnia wysp jest różna i łamie wszelkie prawa świata fizycznego - tuż obok przepięknych dżungli przypominających gwałtownie powiększone oazy Bliskiego Wschodu można odnaleźć pustynie pełne burz piaskowych, oraz przerażające, ponure, czarne lądy które pełne  sąlawy, magmy i wulkanów, a niebo wokół których jest czarne od dymu i burzowych chmur.

    Zadaniem człowieka w tym astralnym królestwie Bogów jest podróż do **Pałacu Bogów** na szczycie Góry Imma, gdzie też zostanie osądzony za swoje grzechy i dobroć przez swoich Panów. Osoby, które przed śmiercią zmumifikowano mają większą szansę na przeżycie w Immaduacie, a przynajmniej tak twierdzą kapłani Kamatu.

Pierwszą przeszkodą jest rzeka, przez którą dusze muszą przepłynąć za pomocą łodzi - rzeka jest czarna i cicha, a podczas niej, dana dusza przypomina sobie swoje życie; im intensywniej za życia wierzyła dusza, tym szybciej łódź płynie i tym mniej wzburza się czarna rzeka.

Po przejściu przez nią duszom ukazuje się wejście do pałacu, gdzie to zostają po kolei, pojedynczo osądzone za swoje grzechy w specjalnej sali sądowej, gdzie znajdują się Bogowie, a w szczególności Anubis i Ozyrys.

### Sąd Nad Duszą

    Pośrodku sali znajduje się wielka złota waga, na której szali znajduje się pióro bogini Maat, Pióro Prawdy. Bóg Anubis wyrywa wtedy duszy sercę i stawia je na wadze. Jeśli dusza była za życia grzeszna, położone na wadze serce staje sie cięższe od Pióra Prawdy, co kończy się tym, że dusza zostaje potępiona, pojawia się Ammit, Pożeraczka Dusz.

Ammit to przerażające, niebezpieczne zwierzę stworzone podobno przez samą Sechmet - istota z głową krokodyla, tułowiem lwa i zadem hipopotama. Stworzenie to rzuca się na serce na wadze i pożera je, zabijając duszę po raz drugi w zaświatach, tym razem na zawsze; ze względu na wieki pożerania serc, Ammit stała się otyła i opasła.

Jeżeli natomiast dusza nie przeważyła Pióra Prawdy, zostanie zbawiona i dołączy do żyjących w Duacie **Wiecznych Dusz**, żyjąc w iście niebiańskich częściach Duatu, Ogrodach Bogów.

### Życie Wieczne

    W Ogrodach Bogów każda dusza wiedzie wręcz idealne życie wieczne, pośród swoich ukochanych bóstw, żyjąc w astralnych miastach pośród przestrzeni przypominającej złociste niebo.

Wszystkie zbawione dusze mogą jeść do woli, choć nie czują głodu, mogą pić do woli, choć nie czują pragnienia, mogą spać, choć nie czują zmęczenia - ich życia są idealne i pozbawione zmartwień, za to pełne szczęścia w życiu wraz ze swoimi Wiecznymi Panami.

Wieczna Dusza nie może powrócić do świata fizycznego, choć może go czasami oglądać z zaświatów.

Bogowie troszczą się o Wieczne Dusze w Ogrodach, każdy na swój inny sposób, ponad to zmarli nadal czczą swoje Bóstwa, tym razem przez bezpośrednią interakcję; wyznawcy Sechmet ciągle walczą między sobą w walkach na arenach ku uciesze swojej Pani i odradzają się z powrotem, wyznający Thota studiują wiedzę o całym Aegaris, natomiast wierzący w Bastet żyją w wiecznym luksusie i szczęściu w komnatach swojej Pani.