Wilkołak

Aby założyć postać Wilkołaka należy napisać historię postaci na przynajmniej 2 strony A4 (czcionka 12, odstępy 1,5 wiersza) oraz krótkie podanie w którym znajdą się podstawowe informacje na temat postaci. O przyjęciu bądź odrzuceniu podania decyduje grono MG.

Aby założyć Wilkołaka tworzysz postać z rasą PÓŁELF, a następnie informujesz o tym fakcie administratora (Mefisto).

Premie uzyskiwane za rasę
Wilkołak uzyskuje specjalny przedmiot, dzięki któremu może zmieniać formę.

#### Wilkołak Fabularnie

Historia
Nikt nie wie skąd się wzięły i kiedy pojawiły po raz pierwszy. Wilkołaki pojawiały się legendach śmiertelników różnych nacji, i mieszkających w różnych miejscach. Pewne jest że wilkołaki są ofiara choroby zwanej likantropią. Nie jest to jednak naturalna choroba, a raczej nie była na samym początku. Pierwsze wzmianki o wilkołakach pojawiają się około drugiego wieku III Ery na Kentarze, w Penarze. Według tamtejszych kronik grupa potężnych wilków napadała na osady ludzkie. Po kilku tygodniach zostały osaczone przez armie księcia i wybite. Według zapisów martwe ogromne wilki po śmierci przemieniły się w ludzi. Inną wzmianką o nich były wilkołaki z Elkalii, wyspy u wybrzeży Lodor. Z opowieści wynika że grupę osadników mieszkających na wyspie napadła ponad dwumetrowa bestia przypominająca wilka ale biegająca n dwóch nogach. Nikogo nie zabiła, jednak wielu poraniła. Po kilku tygodniach poranieni zamienili się w podobne bestie i zabiły całą resztę wioski. Miesiąc później Elkalia stała się siedliskiem Wilkołaków i aż do Upadku Lodor nikt nie próbował się tam osiedlać.

Najwcześniejsza opowieść o wilkołakach pochodzi z 1136 roku, z pogranicza Rionu. Według opowieści bardów niedaleko granicy z Penarem miały istnieć dwie wioski, zamieszkane właśnie przez wilkołaki. W chwili zagrożenia zwykli mieszkańcy przemieniali się w bestie z piekła rodem i atakowały innych ludzi. Według tej opowieści jedna z dwóch grup wilkołaków została wybita. Druga obroniła się przed dużym odziałem armii Rionu i znikła.

Według większości uczonych wilkołaki są ofiarą eksperymentów alchemicznych. W teorii obdarzenie siłą i witalnością zwierząt, zwykłych ludzi jest możliwe. W praktyce jednak wymaga to bardzo długich badań i wiedzy. Oraz odpowiedniej równowagi. Efektem są dzisiejsze słabsze mikstury wzmacniające. Na pewien czas obdarzają dodatkowymi atrybutami osobę która je wypiła. Jednak niektórzy alchemicy nieraz chcieli pójść krok dalej. Efektem mogą być właśnie wilkołaki.

Wygląd i zdolności
Wilkołaki są ludźmi zakażonymi chorobą likantropi. Wyglądają jak zwykli ludzie, zakładają rodziny, są myślący i inteligentni. Jednak w chwili gdy na niebie pojawia się pełnia księżyca każdy wilkołak zmuszony jest do przybrania swej drugiej, wilczej postaci. Wilkołaki w swej… prawdziwej formie mierzą około dwóch metrów wzrostu. Na ich skórze pojawia się szorstka długa wilcza sierść. Całe ciało włącznie z twarzą przechodzi transformację. Kości się przemieszczają, skóra naciąga lub rozciąga, istoty zmieniają się praktycznie nie do rozpoznania. Wilcze pyski, duże przekrwione oczy zwykle z pomarańczowymi lub wręcz czerwonymi tęczówkami. Dłonie przemieniają się w szpony o długich ostrych paznokciach, ramiona stała się długie i niezwykle silne. Klatka piersiowa umięśniona, bez graba zbędnego tłuszczu, potężne barki i łopatki na których umieszczona jest długa szyja łącza się z głową. Długie nogi są trochę wyciągnięte do przodu tak że kolana są jakby cały czas ugięte pozawala to im bardzo szybkie biegać zarówno na dwóch nogach, jak i nogach i łapach.

Wilkołaki mają doskonały węch, potrafią wyczuć krew z odległości mili. Słuch niemal równy wilkom, wzrok jednak nie odróżnia ich od zwykłych ludzi. Wszystkie te cechy zachowują nawet podczas przebywania w ludzkiej formie. Prócz tego są znacznie silniejsze od ludzi, także w ludzkiej postaci. Wbrew potocznym plotkom można je jednak zabić równie łatwo jak człowieka. Ich ciało się ciałem z krwi i kości, można je zranić, wykrwawić, spalić, a nawet otruć pod warunkiem że jakimś cudem wilkołak nie wyczuje trucizny.

Wilkołaki są zmuszone do przemiany w czasie pełni księżyca. Oprócz niej tylko starsi mogą się przemieniać w dowolnej dla siebie chwili. Młodsi muszą poczuć krew która budzi ich ukrytą wilczą naturę. Potrzeba odpowiedniego bodźca, czegoś co wzbudzi w nich gniew i rządzę krwi. W chwili przemiany każdy wilkołak przechodzi dość szybką transformacje trwającą około trzech minut. W jej trakcie na wilkołaka spada olbrzymi ból który normalnego człowieka z pewnością by zabił. Po powrocie do ludzkiego ciała wilkołaki są kompletnie wyczerpane.

Wilkołakiem można zostać tylko na dwa sposoby. Pierwszy jest już praktycznie nieosiągalny, ponieważ tylko pierwsze wilkołaki zostały stworzone za pomocą alchemii lub magii. Wątpliwe jest by ktoś posiadł wiedzę na temat odpowiedniej receptury lub zaklęcia. Mistrzowie przemian potrafią na pewien czas przybrać formę przypominającą wilkołaka, jednak są to nędzne imitacje nie mające nic wspólnego z prawdziwą likantropią. Drugim sposobem jest ugryzienie przez wilkołaka. Każdy wilkołak może zarazić likantropią innego człowieka. Ugryziony przeważnie umiera, jednak jeśli uda mu się przeżyć to przy następnej pełni księżyca przemieni się nieodwołalnie w wilkołaka. Młode wilkołaki nie panują nad sobą, są zwykłymi zwierzętami. Zdolność panowania nad sobą w czasie przemiany przychodzi w ciągu pierwszych pięciu sześciu miesięcy pod warunkiem że do tego czasu wilkołak przeżyje. Moment ten jest szybszy jeśli młody wilkołak jest pod opieką innego. Są to jednak rzadkie przypadki ze względu na niechęć wilkołaków do zostawania w jednym miejscu lub rozdzielanie ze swym klanem.

Społeczność wilkołaków oraz ich stosunki z ludźmi
Wilkołaki dawniej były podzielone na klany. Każdy klan trzymał się razem i oddzielnie od innych. Nie żyły ze sobą w pokoju praktycznie nigdy. Ich gwałtowna natura przeczyła więzi rasowej. Nawet w chwili zagrożenia ich egzystencji nigdy nie łączyły się w grupy większe niż dwa trzy klany. Na klan składało się około stu osobników, nie więcej przez wzgląd na to że od zawsze musiały kryć się przed ludźmi. Mimo legend o ich nienawiści do ludzi oraz wiecznej wojnie z nimi, wilkołaki starają się unikać ludzkich osiedli jak ognia. Jest ich po prostu zbyt mało, ludzie mimo swej słabości zmiażdżyli by wilkołaki z łatwością.

Obecnie na kontynencie istnieją dwa klany, są jednak rozbite i rozproszone. Pierwszy, Klan Złamanego Kła zamieszkuje lasy Kentarskie na północnych rubieżach Rionu Północnego. Kiedyś zwali się Klanem Kła, jednak po zniszczeniu ich bratniego klanu i rozbiciu przez ludzi ich własnego musieli uciekać tym samym tracąc prawo do dawnej nazwy klanu.

Drugi od wieków istnieje i egzystuje na półwyspie Alandzkim, oraz lasach Tracjum. Jak dotąd nie popadli w konflikt z ludźmi, dzięki czemu nie zostali jeszcze odkryci. Mimo to wiedząc o pogromach w Rionie trzymają się oddzielnie, rozproszeni. Swój klan nazywają Klanem Szarej Sierści.

Obecnie na kontynencie żyje około tysiąca przedstawicieli tej rasy.