Shallaya Vakashi

* ręczna wyrzutnia strzałek na nadgarstku i zestaw ładunków noszony w pasie na ramieniu (strzałki usypiające, zatrute, wybuchające, paraliżujące - ilość różna, w zależności od rodzaju zlecenia)
* palnik plazmowy
* pamiątkowy wibronóż

### Implanty

* w uszach
* nad lewym okiem

## Chronologia i polityka

### Rodzina

* Kanoa Vakashi (matka)
* Vaal (ojciec)

**Shallaya Vakashi** - urodzona 8 BTC, pochodzi z Ansion, planety położonej w sektorze Chumis. Jest w związku ze Skoltusem D'kaną.

## Wygląd

Postawna, dobrze umięśniona sylwetka, szeroka w ramionach. Cera bardzo jasna, charakterystyczne, duże szafirowe oczy. Platynowa blondynka, nosi długie do łopatek, lekko pofalowane włosy, zwykle spięte w kok lub kucyk.

Lewą połowę twarzy pokrywa rozległa blizna po oparzeniu. Posiada widoczne implanty cybernetyczne - w uszach; sięgające do skroni, oraz nad lewym okiem, znikający pod skórą na czole, na linii włosów i u nasady nosa. Używa bardzo delikatnego makijażu, lub nie używa go wcale. Nosi się w kolorach stalowego błękitu lub wojskowej zieleni.

## Charakter

Kiedy się denerwuje, zaczyna bardzo ekspresyjnie gestykulować. Mimo że często można ją spotkać w kantynie z piwem w ręku, to ma dość słabą głowę. Im bardziej jest pijana, tym więcej mówi w Basicu. Klnie jak szewc. Bierze zlecania zarówno na Jedi jak i Sithów.

## Historia

### Spotkanie

Do niewielkiej kantyny w Nar Shaddaa, gdzieś w dolnych poziomach sektoru Korelii, weszła postać, zakuta w poobijany pancerz. Prosta, ciemnozielona zbroja, wyraźnie stylizowana na *Beskar'gam*, niczym nie zdradzała płci noszącego, a twarz zasłaniał hełm, z wizjerem w kształcie wydłużonego diamentu. Jedynie nieco niższy wzrost, szczegóły w postawie i sposobie poruszania się, mogły zdradzić, że ma się do czynienia z kobietą.

Kilka osób zerknęło na nowoprzybyłą, ale po chwili każdy wrócił do swoich spraw. Klienci Dare'sha pilnowali własnego nosa, spotykali się tu, by w spokoju omawiać ciemne interesy, z dala od ciekawskich uszu. Shallaya zdjęła hełm, uwalniając kaskadę platynowych włosów, spiętych w wysoką kitę. Fryzura była wyjątkowo niepraktyczna, ale nie mogła się zmusić, żeby ją skrócić. To była jedna z jej nielicznych fanaberii. Poza tym - jak często sobie tłumaczyła - włosy odciągały uwagę od blizny i implantów. Kiwnęła głową właścicielowi za ladą (Dare'sh lubił osobiście nadzorować interesu), gestem zamawiając alderaańskie piwo i pewnym krokiem podeszła do tablicy zleceń, sprawdzić, czy pojawiła się jakaś warta uwagi oferta. Kantyna "Cuchnący Strill", była popularna wśród łowców głów, najemników, przemytników i innych szumowin z marginesu galaktyki. Shal czuła się tu jak w domu.

Nie spiesząc się, podeszła do skrytego za kontuarem stolika. Siedząca przy nim Zabraczka nerwowo strzelała oczami. W dzielnicy zdominowanej przez ludzi, jej pokryta tatuażami twarz i kocie, pomarańczowe tęczówki rzucały się w oczy, podobnie jak kościane wyrostki w kształcie rogów, które próbowała zakryć kapturem. Shallaya rzuciła hełm na stolik i usiadła naprzeciwko. Jej towarzyszka, Nitariss Hun, wyraźnie się uspokoiła. Kobiety przeszły do interesów. Okazało się, że Zabraczka pragnęła informacji o przeszłości Shallaya'i. Los związał je ze sobą przypadkiem, siedem lat wcześniej, i od tamtej pory zbudowały więź, która była najbliższa przyjaźni w ich zawodach.

Kobiety popiły. Shallaya poprawiła pistolety blasterowe przy pasie i rozsiadła się wygodniej na obdartej kanapie. Powoli ogarniał ją, wywołany alkoholem, błogi spokój. Przez chwilę musiała walczyć ze sobą i z chęcią sięgnięcia po broń - przez lata unikała jakichkolwiek używek, a stan stłumionego umysłu wywoływał w niej głęboki niepokój i potrzebę pełnej mobilizacji. Shall stłumiła ten impuls, starając się odprężyć. W "Cuchnącym Strillu" była bezpieczna, a potrzebowała lekkiego otumanienia, żeby w ogóle zebrać się do ten opowieści.

### Wczesne lata

Okazało się, że jej matka pochodziła z Zewnętrznych Rubieży - mała, rolnicza planetka na krańcu znanej galaktyki. Nie potrzeba było wojny, żeby w wieku piętnastu lat została sierotą. Jakiś miejscowy watażka wyrżnął pół miasteczka, a drugie pół wziął w niewolę. Jednocześnie, drugi samozwańczy władca, wynajął drużynę Mandalorian, która ocaliła ich i "wyzwoliła" miasto. W oczach nastolatki, która właśnie straciła wszystko, ci najemnicy jawili się jako bohaterowie w lśniących zbrojach. Wśród nich był Shallay'i, szesnastoletni, ojciec. Jej rodzice zakochali się w sobie, wzięli ślub, a dwa lata później przyszła na świat. Jej matka kategorycznie odmówiła zamieszkania na "dzikiej" Mandalorze. Zakochała się w wielkich, głośnych miastach, nocnym życiu i kredytach. Możliwe, że Shallaya ma to po niej. Jej ojciec z kolei nie chciał się zgodzić na życie w Światach Jądra. W końcu stanęło na Środkowych Rubieżach, konkretnie Ansion, gdzie została urodzona. Jej dziadek był bardzo oburzony tą decyzją i odmawiał odwiedzania ich, dopóki jego synowa nie zmądrzeje i nie zacznie się zachowywać jak prawdziwa *mando''riduur* - mandaloriańska żona. *Buir* nigdy nie zrezygnował z życia najemnika, ani ze swojej drużyny. Shallaya ma z nim niewiele wspomnień, rzadko pojawiał się w domu. Ale wysyłał kredyty, więc nigdy, niczego im nie brakowało.

Pamięta, jak cieszyła się, kiedy wracał. Zawsze na niego czekała. Przywoził jej jakieś pamiątki, opowiadał o wojnie. Pamięta, jak uczył ją strzelać z blastera - matka o mało nie dostała zawału, kiedy to zobaczyła. Pamięta też awantury, które urządzali, kiedy myśleli, że śpi. Następnego dnia *buir* znikał na kolejne kilka tygodni, czasem miesięcy.

Miała może pięć lat, kiedy matka nie wytrzymała, zabrała ją i uciekła. Na początku wiodło im się całkiem nieźle - zapas kredytów starczał na dostatnie życie. Co chwile zmieniały miejsce pobytu; Coruscant, Helaad, Chalacta, Utapau, Ya'iva. Traktowała to jak wielką przygodę, podróże kosmiczne, nowe miejsca, nowe rasy, nowe znajomości. Raj dla dzieciaka. Nawet nie zauważała, że z każdą planetą żyły coraz skromniej, że spędzały więcej czasu w przytułkach dla uchodźców, że bagaż miały coraz lżejszy. Ciągle dopytywała, kiedy dołączy do nich *buir*, ale jej matka zawsze miała gotową wymówkę: "Wkrótce". W końcu przestała pytać, a z czasem pamięć o tym, że ma ojca, zaczęła się coraz bardziej zacierać.

W końcu wylądowały na Coruscant - ponownie. Ale tym razem nie w przestronnym apartamencie na górnych poziomach, a w kawalerce w kontenerze dla uchodźców, poniżej poziomu chmur. Nie chodziła do szkoły. Początkowo uczyła się w domu, ale matka pracowała po nocach w jakieś spelunie, gdzie nie wolno jej było przychodzić - z czasem miała dla niej coraz mniej czasu, znikała na wiele godzin, a w domu odsypiała. Jej edukację i wychowanie przejęła ulica. Poznała trochę tamtejszych dzieciaków, różnych ras, o różnym pochodzeniu. Były wśród nich dzieciaki z najbiedniejszych rodzin, sieroty, które często przymierały głodem i dzieciaki miejscowych mafiozów, które chodziły z bronią, nastolatkowie i całkiem malutkie, nagie dzieciaczki. Trzymali się razem, wspierając się i dzieląc. To był ich rewir - każdy obcy musiał się liczyć z tym, że straci portfel, pojazd, albo skończy z podbitym okiem dwa poziomy niżej. Stworzyli całą siatkę wywiadowczą, a "ich" bandyci często ich zatrudniali w charakterze czujek, kurierów czy nawet wabiów.

Wszystko w pewnym momencie się zmieniło. Shallaya pamięta pierwszy "atak" matki. Spała za prowizoryczną, kartonową ścianą, rozdzielającą jej kąt od reszty pomieszczenia, a mama rozkładała sobie materac w kuchni. Obudziła ją, wracając "z pracy". Mamrotała coś do siebie, potykała się, tłukła o sprzęty, zrzuciła szklany słoik, który roztrzaskał się o podłogę. Nagle zaczęła wrzeszczeć i szlochać. "Zostawcie mnie, wynoście się, nie dotykajcie mnie, Vaal! Vaal ratuj mnie, ratuj, wybacz mi Vaal!" - powtarzała. Przewróciła się, nie mogła wstać. Z rozciętego łuku brwiowego lała się krew, ręce miała całe pocięte o walające się dookoła szkło. Rzucała się po podłodze, walcząc z duchami, nie widziała, ani nie słyszała Shallay'i, patrzyła w dal wytrzeszczonymi oczami. Dziewczyna mówiła: "Mamo, to ja, mamo, co ci jest, mamo...".

W końcu atak minął i zasnęła. Shallaya leżała przytulona do niej, wśród rozbitego szkła, na podłodze wysmarowanej krwią, i wyła. Myślała, że nie żyje. Zwyklejej sąsiedzi nie wtrącali się w nie swoje sprawy. Mimo że mieszkania były wydzielone prowizorycznie w wielkich kontenerach, o ścianach grubości papieru, wszyscy byli ślepi i głusi. Jednak miała szczęście - jej szlochy usłyszała sąsiadka, podstarzała twi'lekańska prostytutka, kiedy nad ranem wracała do domu. Znała ich, więc zaalarmowana wpadła sprawdzić, co się dzieje. Na pierwszy rzut oka rozpoznała sytuację. Wyrzuciła Shallayę z domu i zabroniła wracać do wieczora. Dziewczyna umierała ze strachu. Kiedy wróciła, nie było śladu po nocnych wydarzeniach. Mieszkanie lśniło czystością, skaleczenia zostały opatrzone, mama wykąpana i pozornie zdrowa. Tylko na jej policzku widniał świeży sinak w kształcie dłoni. *Buir* przytuliła ją i ze łzami w oczach wyjaśniła, że "mamusia była chora", ale już dostała lekarstwa i to się już więcej nie powtórzy. Miała wtedy dziewięć lat.

Nie okłamała jej. Nigdy się to nie powtórzyło - matka była po prostu ostrożniejsza. Znikała z domu na całe dnie, a jeśli się pojawiała, to była rozkojarzona, nerwowa i wiecznie zmęczona. Dom zarastał brudem, Shallaya zapomniała, jak smakuje domowy posiłek, całkiem straciły ze sobą kontakt. Dziewczyna wolała spędzać czas z gangiem, niż wracać do domu. W dodatku dorastała i zaczynała wiązać ze sobą pewne fakty: wieczne zmęczenie, wymioty, rozszerzone źrenice, trzęsące się dłonie. Kiedy zrozumiała, że matka ćpa, kompletnie straciła do niej jakiekolwiek ciepłe uczucia.

Pewnego dnia wróciła do domu i zobaczyła policję, stojącą przed ich mieszkaniem. Ukryła się i czekała - z podsłuchanych urywków rozmów zrozumiała, że stało się coś złego i, że jej szukali. Przez trzy kolejne dni musiała się ukrywać, bo nie dość, że przez całą dobę pilnowali mieszkania, to jeszcze patrolowali okolicę, wypytując o Shallayę okolicznych mieszkańców, a nawet dzieciaki z gangu. W końcu odpuścili, chociaż jeszcze kręcili się po okolicy. Na szczęście znała teren lepiej niż oni. Po zmroku przemknęła się systemem wentylacyjnym do mieszkania - było puste. Zostały gołe meble i ślady farby po zabezpieczonych dowodach. Nagle drzwi się otworzyły. Zareagowała instynktownie - była nieuzbrojona, nie miała gdzie się ukryć, nie miała czasu wskoczyć z powrotem do szybu, więc rzuciła się z pięściami na obcego i skończyła na ziemi z wykręconą ręką, zalana łzami i łkająca z bólu. Tyle że nie obezwładnił jej coruscański policjant a stara twi'lekańska prostytutka. Krzyknęła, że ma się zamknąć i kazała Shallay'i przejść wentylacją do swojego mieszkania - okazało się, że słyszała jak się przeciska, a że zamek w ich drzwiach był wyłamany, to po prostu po nią przyszła.

Shallaya poszła, nie miała innego wyboru. Shi'va na początek kazała jej skorzystać z odświeżacza, bo, jak stwierdziła, można ją było wyczuć z kilku parseków, po czym poczęstowała ją skromnym obiadem i kubkiem kafu. Kiedy ta się delektowała pierwszym od dawna ciepłym posiłkiem, Twi'lekanka wyjawiła, że matkę znaleziono martwą na dolnych poziomach Galactic City. Najprawdopodobniej, naćpana w sztok, po prostu spadła. Shallaya nie pamięta, czy jakoś zareagowała na tę nowinę. Z pewnością tym razem nie płakała, nie krzyczała. Chyba była przygotowana na te wieści. Możliwe że dla niej matka była już od dawna martwa. Shi'va usłyszała o tym, kiedy policjanci podjechali do knajpy, przed którą łapała klientów - ostatniego, znanego miejsca zatrudnienia jej matki. Natychmiast wróciła do domu i zabrała z ich mieszkania kilka rzeczy - trochę ubrań Shallay'i, środków czystości, starego pluszowego nerfa (w którym, jak się okazało, mama w dawnych czasach zaszyła trochę oszczędności - pewnie zapomniała o tym, skoro nie wymieniła ich na przyprawę), wibronóż, a także stary dziennik i mały pistolet blasterowy, który *ba'buir* dał mamie w prezencie ślubnym.

Tamtą noc spędziła u Shi'vy, wciśnięta w kąt za szafą (w razie nalotu policji), przytulona do nerfa i samotna jak jeszcze nigdy. Rankiem została pożegnana i nakazano jej uciekać jak najdalej i by nie dała się złapać.

### Ojciec

Okazało się, że jej matka, rejestrując ich jako uchodźców, powróciła do panieńskiego nazwiska, a jej ojca określiła jako nieznanego, automatycznie przydzielając jej swoje nazwisko. Wszystko, co Shallaya wiedziała pochodziło z dziennika mamy i kolejnych narkotycznych halucynacji

### Szczury

Shallaya mogła udać się tylko w jedno miejsce, do gangu. Nazywali się "Szczurami". Zaanektowali opustoszałą halę magazynową na dolnych poziomach w pobliżu strefy uchodźców. To był ich dom. Dla większości - jedyny.
Spędziła tam trzy lata, chociaż wydaje jej się, że połowę życia.

Pracowali głównie jako czujki, kurierzy i informatorzy, dorabiając sobie kradzieżami. Mała szkodliwość. Niestety, wtedy ich przywódcą został Radi, siedemnastoletni syn gangstera, który miał powiązania z Czarnym Słońcem.. Radi miał ambicje i wkrótce wkręcił ich w coś, co znacznie ich przerosło.

Piętnastoletnia Shallaya wróciła wykończona do bazy. Był wieczór. Tego dnia, po raz pierwszy grupa najmłodszych kieszonkowców została wysłana do "pracy" na wyższe poziomy. Dziewczyna miała interweniować, gdyby coś poszło nie tak.