Ticci Toby

Eve giden uzun yol uzayıp gidiyor gibiydi. Yol durmaksızın aracın önünde uzanmaya devam etti. Uzun, yeşil ağaçların dallarından parıldayan ışık pencerede rastgele desenlerle dans ediyordu ve arada bir iğrenç bir şekilde gözlerinde parlıyordu.

Çevresi, yolun etrafında bir orman oluşturan koyu yeşil ağaçlarla doluydu. Tek ses, yolda ilerlerken arabanın motorunun sesiydi. Huzurluydu ve dingin bir his bıraktı. Yolculuk güzel gibi görünse de, iki yolcusundan her türlü 'güzel' den yoksundu.

Direksiyon simidinin arkasındaki orta yaşlı kadının tenine oldukça iyi uyan düzgün, kısa kahverengi saçları vardı. Yeşil bir v yakalı tişört ve bir çift kot pantolon giymişti. Kısmen saç kesiminin arkasından görünen, her bir kulağını süsleyen elmas saplama küpeler. Gömleğinin ortaya çıkardığı koyu yeşil gözleri vardı ve ışık onları daha belirgin yapıyor gibiydi. Görünüşünde önemli bir şey yoktu. TV şovlarında ve benzerlerinde göreceğiniz herhangi bir 'ortalama anne' gibi görünüyordu, ancak onu 'ortalama annelerden' farklı kılan tek şey, gözlerinin altındaki koyu renkli çantalardı. Yüz ifadesi kasvetli ve üzgündü, ancak gerçekten çok gülümseyen birine benziyordu.

Arada bir burnunu çekiyor ve ara sıra dikiz aynasına bakarak, kısmen kamburlaşmış, kolları göğsüne sıkıca sarılmış ve başını soğuğa bastırmış oğluna bakmak için ara sıra dikiz aynasına bakıyordu. pencere. Çocuğun normal görünüşü yoktu ve onda bir sorun olduğunu herkes açıkça görebiliyordu. Dağınık kahverengi saçları her yöne gitti ve ışıldayan ışık soluk, neredeyse gri tenini ortaya çıkardı. Gözleri, annesininkinin aksine karanlıktı ve hastaneden kendisine verilen beyaz bir tişört ve ovalama pantolonu giymişti. Daha önce giydiği kıyafetler o kadar parçalanmış ve kan lekeli ki artık giyilemezlerdi. Yüzünün sağ tarafında birkaç kesik ve çatlak bir kaş vardı. Sağ kolu omzuna kadar bandajlıydı.

Gerçekte hiçbir şey hissedemediği halde, yaraları ağrılı görünüyordu. Bu, kendisi olmanın güzelliklerinden sadece biriydi. Büyürken yüzleşmek zorunda kaldığı zorluklardan biri, acıya karşı tamamen uyuşmasına neden olan nadir bir hastalıkla büyümekti. Daha önce hiç incinmemişti. Bir kolunu kaybedip hiçbir şey hissetmemiş olabilirdi. Karşılaştığı diğer büyük bozukluk, evde eğitimine geçmeden önce ilkokulda okuduğu kısa sürede onu birçok aşağılayıcı lakap olarak gören, Tourette Sendromuydu, bu da onun yapamayacağı şekilde tik tak ve seğirmesine neden oldu. kontrol. Kontrolsüz bir şekilde boynunu kırar ve arada bir seğirirdi. Çocuklar onunla dalga geçip ona Ticci-Toby diyeceklerdi ve abartılı seğirmeler ve gülerek onunla alay ettiler. O kadar kötüye gitti ki, evde eğitim almak zorunda kaldı.

Toby boş gözlerle pencereden dışarı baktı, yüzünde hiçbir duygu yoktu ve birkaç dakikada bir omzu, kolu veya ayağı seğiriyordu. Araba lastiklerinin çarptığı her çarpma midesini döndürür.

Toby Rogers, çocuğun adıydı ve Toby'nin hatırladığı en son araba çarptığı zamandı.

Tek düşündüğü buydu, bayılmadan önce hatırladığı her şeyi bilinçsizce tekrar tekrar canlandırıyordu.

Toby şanslı olan kişiydi; kız kardeşi o kadar şanslı değildi. Kız kardeş düşüncesi geldiğinde, gözlerinde dolan gözyaşlarına engel olamadı. Aklında korkunç anılar tekrarlandı. Arabanın önü parçalandığında kesilen çığlıkları kesildi. Toby, kız kardeşinin vücudunu görmek için gözlerini açmadan önce, alnı cam kırıklarıyla delinmiş, kalçaları ve bacakları kuvvetle ezilmişken bir an için boş kaldı. direksiyon simidi ve gövdesi çok geç şişirilmiş hava yastığından içeri itildi. Bu, sevgili ablasının gördüğü son şeydi.

Eve giden yol sonsuza dek devam etti. Eve dönmek çok uzun sürdü çünkü annesi kazayı görmekten kaçınmak istiyordu. Çevre yerini tanıdık bir mahalleye bıraktığında, ikisi de arabadan inip kendi evlerine geri dönmeye fazlasıyla hazırdı. Yanyana şirin küçük evlerin olduğu eski bir mahalleydi. Araba beyaz pencere camları olan mavi bir evin önüne gitti. İkisi de evin önüne park edilmiş eski aracı ve garaj yolunda duran tanıdık figürü hemen fark ettiler. Toby, babasını görünce otomatik olarak öfke ve hayal kırıklığının onu ele geçirdiğini hissetti. Orada olmayan babası.

Annesi, motoru kapatmadan ve dışarı çıkıp kocasıyla yüzleşmeye hazırlanmadan önce arabayı garaj yolunda yanına çekti.

"Neden o burda?" Toby, arabanın kapısını açmak için uzanıp annesine baktığında sessizce dedi.

O senin baban Toby, seni görmek istediği için burada. Annesi daha az titrek ses çıkarmaya çalışarak monoton bir sesle karşılık verdi.

"Yine de ölmeden önce Lyra'yı görmek için hastaneye gidemedi," Toby pencereden gözlerini kıstı.

"O gece sarhoştu tatlım, araba kullanamadı-"

"Evet, ne zaman değil," Toby annesinin önünde kapıyı itti ve sert bir ifadeyle ayaklarına bakmadan önce babasının bakışlarıyla karşılaştığı garaj yoluna çıktı. Annesi arabanın etrafında dolaşmadan önce arkasından çıktı ve kocasının gözleriyle karşılaştı.

Babası, karısından bir kucaklama bekleyerek kollarını açtı, ama karısının yanından geçip kolunu Toby'nin omzuna doladı ve onu içeri götürmeye başladı.

Kocası rahatsız edici bir sesle "Connie," diye başladı, "Eve hoşgeldin sarılması yok, ha?"

Kocasının iğrenç sözlerini görmezden geldi ve oğluyla birlikte kolunun altından geçti.

"Hey, on altı yaşında, kendi başına yürüyebilir," babası onları takip etmeye başladı. "O on yedi yaşında," Connie evin kapısını açıp içeri girmeden önce ona baktı.

"Toby, neden seni odana dinlendirmiyoruz, tamam mı? Akşam yemeği hazır olduğunda seni almaya geleceğim- "

Hayır, on altı yaşındayım. Kendi başıma yürüyebiliyorum, ”dedi Toby alaycı bir şekilde ve küçük merdiveni tökezleyip odasına dönmeden önce babasına baktı ve kapıyı şiddetle çarptı.

Küçük odasında pek bir şey yoktu, sadece küçük bir yatak, bir şifonyer, bir pencere ve duvarlarında, bir aile olduklarında ailesinin birkaç resim çerçevesi vardı. Babası alkolik olmadan önce ailesinin geri kalanına şiddet uyguladı. Toby annesiyle tartıştığını hatırladı ve onu saçlarından tutup yere itti ve Lyra onu kırmaya çalışınca onu itti ve mutfak tezgahının köşesine sırtını vurdu. Toby, annesine ve kız kardeşine yaptıklarından dolayı onu asla affedemedi. Asla.

Toby, babasının onu ne kadar dövdüğünü umursamıyordu, yine de hissedemiyordu, önemsediği şey, önemsediği iki kişiyi kasıtlı olarak nasıl incittiğiydi. Ve kız kardeşinin son nefesini aldığı hastanede beklerken, orada acele etmeyen tek kişi babasıydı.

Toby pencerenin yanında durdu ve sokağa baktı. Gözünün ucunda bir şey gördüğüne yemin edebilirdi, ama hemen kullandığı ilaçları suçladı.

Yemek vakti geldiğinde ve annesi ona seslendiğinde, Toby merdivenlerden indi ve tereddütle babasının karşısındaki masaya, annesi ile boş bir sandalyenin arasına oturdu. Ailesi yemeklerini toplarken sessizdi ama Toby yemeyi reddetti. Bunun yerine, boş bir bakışla babasını izledi. Annesi bakışlarını yakaladı ve onu hafifçe dirsekle vurdu. Toby hafifçe ona baktı ve sonra hala dokunmadığı yenmemiş yemeğine baktı.

Toby yattı, örtülerini başının üzerine çekti ve pencereye baktı. Yorgundu ama uykuya dalmasına imkan yoktu. Yapamazdı, düşünecek çok şey vardı. Annesinin direktiflerini takip edip babasını affedip affetmemeyi ya da kaynayan nefretiyle kin beslemeye devam edip etmeyeceğini tartışıyordu.

Kapısının gıcırtılarının açıldığını duydu ve annesi odaya girdi ve yanındaki yatağa oturdu. Uzanıp ona dönük olan sırtını ovuşturdu.

"Zor olduğunu biliyorum Toby, güven bana, anlıyorum, ama daha iyi olacağına söz veriyorum," dedi usulca.

Ne zaman ayrılacak? Toby, titrek sesiyle masum bir ses tonuyla söyledi.

Connie bakışlarının ayağa kalkmasına izin verdi. "Bilmiyorum tatlım, bildiğim kadarıyla kalıyor," diye yanıtladı.

Toby cevap vermedi. Hasarlı kolunu göğsüne yakın tutarak duvara bakmaya devam etti.

Birkaç dakikalık sessizliğin ardından, yanağını öpmek için eğilip odadan çıkmak için ayağa kalkmadan önce annesi iç çekti. Kapıyı kapatırken, İyi geceler, dedi.

Saatler yavaş geçti ve Toby dönüp durmayı bırakamadı. Hayal gücünün hakim olmasına her izin verdiğinde, lastiklerin çığlıklarını, kız kardeşinin çığlıklarını duydu ve yatakta kontrolsüz bir şekilde titriyordu. Örtüyü fırlattı ve sırtüstü yatarak yastığını yüzüne çekti ve ağladı. Kendi acınası ağlamasını duyabiliyordu. Yastığını yüzüne bastırmasaydı çığlık atıyor ve ağlıyor olacaktı.

Birkaç saniye sonra yastığı yüzünden attı ve oturdu, eğildi, başını tutarak ve sertçe nefes alarak gözlerinden yaşlar akıyordu. Yardım edemedi ama ağladı. Onu içeride tutmaya çalıştı, ama orada titreyerek otururken sızlanmayı ve sızlanmayı durduramadı. Ayağa kalkmadan önce nefes aldı ve yatağının etrafından pencereye doğru yürüdü ve sakinleşmeye çalışırken derin nefesler alarak dışarı baktı. Gözlerini ovuşturdu ve sokağın karşısındaki uzun çam ağaçlarına baktı.

Birden durdu ve bakışları yavaşça sokak lambasının altında duran bir şeye odaklandı. Kulaklarında çınlama duydu ve uzağa bakamadı. Figür, sokak lambasının yanında duruyordu, ondan yaklaşık iki fit daha kısaydı, hiç olmayan gözlerle ona bakarken, yanlarından uzun kollar vardı. Figürün yüz hatları yoktu. Gözler yok, ağız yok, burun yok, yine de Toby'nin hipnotize edilmiş bakışlarını tutuyordu, görünüşe göre kendi varlığına bakıyordu. Kulaklarındaki çınlama, baktığı her saniye aniden karardı.

Ertesi sabah Toby yatağında uyandı. Farklı hissetti. Hiç yorgun değildi ve bilinçli olarak uyandığında saatlerdir orada uyanık yattığını hissetti. Zihninden akan hiçbir düşüncesi yoktu. Yavaşça oturdu ve duvara doğru tökezledi, ama ayağa kalktığında otomatik olarak başının döndüğünü hissetti. Kapı eşiğine geldi ve merdivenlerden aşağı indi. Ailesi masada oturuyordu, babası tezgahın üstüne oturan küçük televizyona ayarlandı ve annesi gazete okuyordu. Toby'nin varlığının arkasında belirdiğini hissettiğinde hızla baktı.

"Günaydın uykulu kafa, sonsuza kadar uyuyorsun," diye tereddütlü bir gülümsemeyle karşıladı. Toby yavaşça saate baktı ve öğleden sonra 12:30 olduğunu fark etti

"Sana kahvaltı yaptım ama soğudu, seni uyandıracaktım ama uyumaya ihtiyacın olduğunu hissettim," oğlu ona cevap vermeyi reddettiğinde ifadesi mutludan endişeye düştü.

"İyi misin?"

Toby tökezledi ve babasının yanına oturdu. Kendini boşta ve eylemleri üzerinde hiçbir kontrolü yokmuş gibi hissetti. Yaptığı her şeyi görüyordu, ama ben onun beynine tam olarak kaydolmadım. Babasının koluna uzandı ama eli tokatlandı. Babası aniden ona döndü ve sandalyesini ayağıyla itti.

Dokunma bana evlat! bağırdı.

Annesi ayağa kalktı, "Pekala bunu bil! İhtiyacımız olan son şey bu! "

Günler geçti ve işler olduğu gibi devam etti. Connie zamanının çoğunu evi temizleyerek geçirdi ve kaba kocası zamanının çoğunu ona emir vererek geçirdi. Tıpkı kazadan önce olduğu gibiydi.

Toby asla odasından çıkmadı. Yatağının yanında oturur titrerdi. Aklı merak ederdi ama düşünceleri hatırlanamayacak kadar hızlı değişti. Kafesteki bir hayvan gibi küçük odasında dolaşıyor ya da pencereden dışarı bakıyordu. Sağlıksız döngü devam etti.

Connie kocası tarafından itilip kakılmaya devam etti, ona çok itaatkâr davrandı ve Toby odasında kaldı.

İki kez düşünemeden, ellerini çiğnemeye, eti parmaklarından koparmaya başlayacaktı. Ellerini kanayana kadar kemirirdi. Annesi bunu yaparken yanına geldiğinde, korkunç tepki verdi. Onu aşağıya koştu ve ilk yardım çantasını aldı, ellerini bandajlara sardı. Daha sonra, bir daha yanından ayrılmamasını istedi.

Toby kendini o kadar izole etti ki, başkalarının yanında olmaktan nefret etmeye başladı. Hafızası da zayıfladı. Dakikalar, saatler, günler vb. Anılarını kaçırmaya başlardı. Yapacağı konuşmalarla tamamen ilgisi olmayan şeyler hakkında saçma şeyler konuşmaya başlayacaktı. Bulaşıkları yıkarken lavaboda bir şeyler, köpekbalıkları görmeye giderdi; yastıklarında cırcır böcekleri duyuyor ve yatak odası penceresinin dışında hayaletler görüyor. Annesi akıl sağlığı konusunda o kadar endişeliydi ki, ne hissettiği hakkında bir profesyonelle konuşmanın onun için iyi olacağına karar verdi.

Connie, Toby'yi binaya doğru yürüdü, elini tuttu ve ona rehberlik etti. Onu ön büroya götürdü ve arkasında oturan bayanla konuşmaya başladı.

"Bayan. Rogers? " Bayan sordu.

"Evet benim," Connie başını salladı, "Doktor Oliver'ı görmeye geldik, Toby Rogers ile buradayım."

"Evet, bu taraftan," bayan ayağa kalktı ve onları uzun bir koridordan geçirdi. Toby, koridorların aşağısındaki çerçeveli sanat eserine baktı ve parke zemindeki bayanın topuklu ayakkabılarının sesine uyum sağladı.

Bir masa ve iki sandalye bulunan bir odanın kapısını açtı.

"Birkaç dakikalığına onu burada oturtabilirsek, doktoru çağırırım," gülümsedi ve kapıyı açık tuttu.

Toby odaya girdi ve masaya oturdu. Kapı arkalarından yavaşça kapanan annesine ve bayana baktı. Sıkıca sargılı ellerini kaldırmadan önce odanın etrafına baktı ve ellerini açmak için bandajları ısırmaya başladı, ancak kapı açıldığında ve açık sarı saçlı siyah ve benekli elbiseli genç bir kadın içeri adım attığında kesintiye uğradı. , bir pano ve bir kalem tutuyor.

"Toby?" gülümsemeyle sordu.

Toby ona baktı ve başını salladı.

"Tanıştığımıza memnun oldum Toby, benim adım Doktor Oliver." Sargılı ellerini fark ettiğinde tereddütle geri çekilerek titremesi için elini uzattı.

"Ah," boğazını temizlemeden ve masanın karşısındaki sandalyede oturmadan önce gergin bir şekilde gülümsedi.

"O yüzden sana birkaç soru soracağım, mümkün olduğunca dürüst cevaplamaya çalış, tamam mı?" panosunu masanın üstüne koydu. Toby yavaşça başını salladı ve ölçülü ellerini kucağına aldı.

Kaç yaşındasın, Toby?

"On yedi," diye sessizce cevap verdi.

Bunu panoya kırpılan kağıda yazdı.

"Tam Adın Nedir?"

"Toby Aaron Rogers."

Doğum günün ne zaman?"

"28 Nisan."

"Yakın ailen kim?"

Toby, sorusuna cevap vermeden önce bir dakika durakladı, "Annem, babam ve ..." durdu, "M-kız kardeşim."

“Kız kardeşini duydum canım… Gerçekten üzgünüm,” ifadesi üzüntü dolu bir bakışa dönüştü.

Toby başını salladı.

Toby'nin kazasından bir şey hatırlıyor musun?

Toby ondan uzaklaştı. Bir an zihni boş kaldı. Kucağına baktı ve çevrede hafif bir zil sesi duydu. Gözleri genişledi ve yerinde dondu.

"Toby?" danışman sordu.

Toby dinliyor musun?

Toby bir kez daha donana kadar omurgasından aşağı inen bir ürperti hissetti ve yavaşça kapıdaki küçük pencereden dışarı baktı ve onu gördü. Karanlık bir şekil, ona bakıyordu. O baktı, gözleri genişledi, çınlama giderek yükseldi ve aniden danışmanın yüksek sesi transını bozana kadar.

"Toby!" diye bağırdı.

Toby sıçradı ve sandalyesinden yana doğru düştü ve köşeye geri döndü.

Doktor Oliver panoyu göğsüne tutarak ayağa kalktı. Gözlerinde şaşkın bir bakış.

Toby tekrar gözleriyle karşılaştı, seğirirken nefesi kasıldı.

O gece Toby yatakta yattı. Doğrudan tavanına bakarken gözleri sersemlemişti. Koridordan aşağıya saçılan ayak seslerini duyduğunda, uykuya dalmaya başladığını hissedebiliyordu. Ayağa kalktı ve kapıya doğru baktı, kapısı ardına kadar açıktı. Hiçbir ışık yoktu, her şey penceresinden gelen ayın parlak mavi parıltısıyla aydınlatılmış, soğuk bir ışık bırakmıştı. Ayağa kalktı ve daha önce sonuna kadar açık olan kapı aniden yüzüne çarptığında yavaşça kapıya doğru yürüdü. Nefes aldı ve geri düştü.

Yere düştüğünde nefesi kesildi ve gözlerini kocaman açarak ağır nefes almaya başladı. Ayağa kalkmadan önce birkaç saniye bekledi. Uzanıp soğuk kapı kolunu sargılı beziyle kavradı ve gıcırdadı. Karanlık koridora baktı ve parmaklarının ucuyla odasından çıktı. Koridorun sonundaki pencere aşağı inerken karanlığı mavi ay ışığıyla aydınlattı. Etrafında hışırdayan ayak seslerini ve ardından hafif bir kıkırdama duyabiliyordu, ardından bir çocuğun önünde koşmuş, kıkırdayarak ve koşarak koşuyormuş gibi küçük ayakların pıtırtı sesleri geliyordu. Koridor hatırladığından çok daha uzundu. Sonsuz görünüyordu… hastaneden eve dönüş yolculuğu gibi. Önünde kapının gıcırdadığını duydu.

Anne? titrek bir sesle aradı.

Aniden arkasından bir kapı çarptı ve sıçrayarak arkasına döndü. Arkasında, kulağında vıraklama gibi gelen uzun, ürkütücü bir inilti duydu. Olabildiğince hızlı döndü ve aniden ölmüş kız kardeşinden başkasıyla yüz yüze geldi. Gözleri bembeyazdı, cildi solgundu, çenesinin sağ tarafı doku ve kaslarla sarkıyordu, alnından cam çıkıntı, yüzünden aşağıya siyah kan sızıyordu, sarı saçları her zamanki gibi at kuyruğu şeklinde yukarı çekilmişti. kirli ve kan lekeli gri tişörtünü ve atlet şortunu giyiyordu. Bacakları olmaması gereken şekilde bükülmüştü. Toby'nin yüzünden sadece bir santim ötede, uzun bir vıraklama sesi çıkararak durdu.

Toby ciyakladı ve geri düştü.

"AH!" Ondan geriye doğru emeklemeye başladı, ancak boş, ölü gözleriyle tuttuğu göz temasını kıramadı. Bir şeye geri dönene kadar kendini geriye doğru sürükledi.

Bir saniye durdu. Ağır nefes alması ve ağlaması dışında her şey sessizdi. Yavaşça başını kaldırıp, uzun, karanlık bir figürün boş yüzüne baktı, şimdi üzerinde duran aynı figür. Uzun koyu renkli kütlenin arkasında üç ila on yaşları arasında değişen bir dizi çocuk vardı, gözleri tamamen siyah ve göz çukurlarından koyu siyah kanlar sızıyordu.

Çığlık attı ve ayak bileğini saran koyu siyah dallarla takılabileceği kadar hızlı ayağa kalktı. Doğruca karnına düştü ve rüzgâr onu savurdu. Çığlık atmaya çalıştı ama ses çıkaramadı. Her şey kararmadan önce hırıltıyla nefes aldı.

Toby irkilerek uyandı. Çığlık attı ve olabildiğince hızlı oturdu, nefesi kesildi. Hırıldadı ve bandajlı elleriyle göğsünü tuttu. Bu sadece bir rüyaydı… .sadece bir rüyaydı. Yatağına uzandı ve yan yattı. Derin nefes alırken göğsünden ağırlığın kalktığını hissetti. Ayağa kalktı ve penceresine yaslandı. Hiçbir şey görmedi. Orada kimse yoktu. Hayalet yok, rakam yok, hiçbir şey yok.

Kapının dışında babasının hışırtısını ve öksürüğünü duydu. Kapısı kapalıydı.

Yürüdü ve açtı. Koridora bir kez daha baktı, koridordan aşağıya ve oturma odasında babasını ayakta ve sigara içerken bulduğu mutfağa gitti. Toby bir saniye bekledi ve göğsünün derinliklerinde bir yanma hissi başlamadan önce onu köşeden izledi.

Derin kaynayan bir öfke onu geride bıraktı. Kafasındaki küçük hayali sesleri duydu.

"Yap, Yap, Yap," diye bağırdılar.

Arkasını döndü ve kollarını tuttu. Hastaneden eve geldiğinden beri son birkaç haftadır yaptığı gibi, aslında kendisi üzerinde kontrol sahibi olduğunu hissetti. Kafasındaki küçük seslerin tezahüratları onları gölgelemeden önce, sadece birkaç dakika boyunca tam düşünceleri vardı.

"Öldür onu, orada değildi, orada değildi, öldür onu, öldür onu" diye devam ettiler. Toby titredi. Hayır. Hayır, yapmayacaktı. Ne oldu, delirdi mi? Hayýr. Kimseyi öldürmeyecek. Yapamaz. Babasından nefret ediyordu ama onu öldürmesinin hiçbir yolu yoktu.

Bu, bir kez daha boşta kalmadan önceki son düşüncesi buydu. Kafasındaki seslerin etkisi çok fazlaydı. Babasının arkasından sessizce yürümeye başladı. Tezgahın üzerinden çantadaki bıçağa uzandı. Elinde kavradı. Duygunun göğsünü ele geçirdiğini hissetti. Kıs kıs güldü.

“Heh… heheh… hehehehehe! HAHAHAHAHAHA! " o kadar sert gülmeye başladı ki nefes almak için nefesi kesildi. Kaba bir gücün onu yere ittiğini hissetmeden önce babası aniden döndü. Hava onun dışına çıkarken homurdandı.

"Ne!" Elindeki mutfak bıçağını kavrayarak karşısında duran çocuğa baktı.

"Toby, ne yapıyorsun?" kendini savunmak için ayağa kalktı ve kollarını önüne uzattı ama daha farkına varmadan Toby onun üstündeydi. Boynunu tutmaya gitti, ancak babası uzandı ve bileğini kavrayarak elini bloke etti.

"Dur! Çekil üstümden seni küçük pislik! " diye bağırdı ve diğer eliyle Toby'nin omzuna merkez dışı bir yumruk attı ama durmadı.

Toby'nin gözlerindeki bakış mantıklı değildi. Sanki bir iblis onun kontrolünü ele geçirmiş gibi görünüyordu. Geri bağırdı ve bıçağı babasının göğsüne saplamak için gitti, ama babası onu bloke etti ve bir kez daha bileğini yakaladı. Onu geri itti, ama Toby ayağını önünde tekmeledi ve doğrudan babasının yüzüne sert bir darbe indirdi. Babası geri çekildi ve yüzünü kelepçelemek için kollarını çekti ama Toby ayağa kalkıp bıçağı doğruca omzuna sürdü.

Babası yüksek sesle çığlık attı ve bıçağı çekmeye gitti, ama yapamadan Toby yumruğunu yüzüne fırlattı.

Ellerini yumruklayarak gülmeye ve hırıltılı nefes almaya başladı. Boynunu kırdı ve bıçağı alıp babasının omzundan çıkardı. Onu babasının göğsünün derinliklerine sürdü ve defalarca gövdesine sapladı, kan döküldü ve her yere sıçradı. Babasının cesedi hareketsiz kalana kadar durmadı. Bıçağı yana fırlattı ve vücudunun üzerine eğilerek öksürdü ve nefes nefese kaldı. Babasının ezilmiş yüzüne baktı ve yüksek bir çığlık sessizliği bozana kadar seğirerek orada oturdu. Birkaç adım ötede duran annesinin ağzını kapattığını, gözlerinden yaşlar aktığını görmek için baktı.

"Toby!" diye bağırdı, "Bunu neden yaptın?" ağladı.

"N-neden !?" çığlık attı.

Toby ayağa kalktı ve babasının kanlı cesedinden uzaklaşmaya başladı. Mutfaktan çıkmaya başladı. Elindeki kana bulanmış bandajlara baktı ve dönüp evden çıkmadan önce son bir kez annesine baktı. Garaja koştu ve elini duvardaki kontrol paneline çarptı ve garaj kapısını açmak için düğmeye bastı. Dışarı çıkmadan önce, ağzına kadar eski paslı çivi ve vidalarla doldurulmuş kavanozlarla dolu bir masanın üzerindeki alet rafında asılı duran babasının baltalarını fark etti.

Baltaların biri yeniydi, parlak turuncu bir sapı ve parlak bir bıçağı vardı, diğeri ise eski, tahta bir sapı ve eski, donuk bir bıçağı vardı. İkisini de tuttu ve masaya baktı ve bir kutu kibrit gördü ve masanın altında kırmızı bir benzin deposu vardı. Her iki baltayı da bir elinde tuttu ve garajdan, garaj yolunda ve caddede koşmadan önce kibrit ve benzine kapıldı. Kendi yatak odası penceresinden görebildiği sokak lambasına yaklaştığında, uzaktan polis sirenleri duydu.

Arkasını döndü ve kırmızı ve mavi yanıp sönen ışıklar caddeden aşağıya hızla geldi. Toby, benzin deposunun kapağını açmadan önce bir saniye durdu ve caddenin aşağısına koşarak peşinden tüm sokağa benzin döktü. Döndü ve ağaçlara koştu. Elini cebine atmadan önce son benzini de boşalttı ve bir kibrit çıkardı. Kutuya vurdu ve hemen düşürdü. Bir anda etrafında alevler patladı. Yangın, etrafındaki ağaçlara ve çalılara çarptı ve daha farkına bile varmadan etrafı ateşle çevriliydi. Çevresindeki ormana geri çekilirken alevlerin arasından polis arabalarının silüetleri görülüyordu. Etrafına baktı ama görüşü bulanıktı, kalbi çarpıyordu ve bir anlığına gözlerini kapattı. Bu oydu. Bu sondu.

Toby omzunda bir el hissetti. Gözlerini açtı ve omzunda duran uzun kemikli parmakları olan büyük beyaz bir el gördü. Eline tutturulmuş olan kolu takip ederek karanlık, yükselen bir figür geldi.

Koyu siyah bir takım elbise giymiş gibi görünüyordu ve yüzü tamamen boştu. Ona bakarken Toby'nin küçük çerçevesinin üzerinde yükseldi. Arkasından tendriller uzandı. Toby fark etmeden önce görüşü bulanıklaştı ve kulaklarında çınlama sesini duydu. Her şey boştu.

İşte buydu. Bu sondu. Toby Rogers böyle öldü.

Birkaç hafta sonra Connie kız kardeşinin mutfağına oturdu. Kız kardeşi Lori, bir fincan kahve içerek onun yanına oturdu.

Connie yaklaşık üç hafta önce kocasını ve oğlunu kaybetti ve birkaç hafta önce kızını bir araba kazasında kaybetti. O zamandan beri kız kardeşinin yanına taşındı. Polis onu meşgul ediyordu, davayı temizlemeyi yeni bitirmişlerdi ve hikaye iki hafta önce yayınlandı. Dünyanın odağı tamamen yeni hikayelere kaymış gibiydi.

Lori televizyonu bir haber yayınına geçirdi. Televizyonda haber muhabiri yeni manşeti tanıtmaya başladı.

“ *Flaş haberlerimiz var! Dün gece*  *dört kişinin öldürüldüğü bildirildi. Henüz şüpheli yok, ancak kurbanlar dün gece geç saatlerde ormanda bulunan bir grup ortaokul çocuğuydu. Çocuklar sopayla dövülmüş ve bıçaklanarak öldürülmüştü. Müfettişler olay mahallinde bir silah buldular. Burada görebileceğiniz gibi, eski, donuk bir balta gibi görünüyor. "*

Resim, silahın anlık görüntülerini tam olarak suç mahallinde bırakıldığı gibi gösterecek şekilde değiştirildi.

*"Müfettişler, birkaç hafta önce babasını bıçaklayarak öldüren ve kaçışını çevredeki sokaklarda ve ormanlık alanda yangın çıkararak örtbas etmeye çalışan 17 yaşındaki Toby Rogers adındaki olası bir şüphelinin adını aldılar. Komşuluk. Genç çocuğun yangında öldüğüne inansalar da, müfettişler, cesedi asla bulunamadığından Rogers'ın hala hayatta olabileceğinden şüpheleniyorlar. "*