Ekin Yıldırım

## Özgeçmiş

23/09/1998 yılında gözlerini özel hastanenin basıcı duvarlarında açan Ekin, Hep ciğerlerinde yetersiz bir oksijene sahip olmuştu. Hiçbir zaman içine rahat bir nefes çekememiş, etrafındaki çocuklar gibi kan ter içinde kalamamıştı. Her seferinde küçük bir kutunun içindeki havaya zincirlenmişti. Hep onu yanında taşıyıp kendini yormaması gerekiyordu. Hep durgun olması gerektiği için hiçbir zaman ailesinin otoritesine diş geçiremedi. Her seferinde onların dediklerini yapmak zorunda kalıyor, özgürlüğünün kokusunu içine çekemiyordu. Hep bir dairenin içinde koşuşturan hamster gibiydi. Ailesine hiçbir zaman anne, baba diyemezdi. Hiçbir sevgi göstergesi gösteremezdi. Hep saygılı ve düşünmeden bir şey yapmayan biri olmak zorundaydı. Bir işi yaparken Yıldırım kimliğini lekeleyecek bir şey yapmaması gerekliydi. Ailesinin haberi olmadan bir şeyi yapamaz, onları çiğneyemezdi. Onu sadece anlayan abisiydi. Hiçbir zaman ailesine bağlı kalmayıp Avusturalya’ya kaçan abisi, her zaman onun gibi olmak istemişti. Hiçbir bir şeye bağlı kalmayıp kimseyi düşünmek istemiyordu, sadece kendisi ve küçük bir dünyası olsundu onun için. Abisiyle gizli gizli görüşse de bir kere sarılıp kokusunu içine çekmek isterdi. Yıldırım Ailesine yapılan itaatsizlik hiçbir şekilde affedilmez ve unutulmazdı. Abisinin yaptığı bu itaatsizlik affedilmezdi onlar için. Tek bir kalemde kendi evladını bile silebilecek kadar gaddar bir aileydi. Sadece Yıldırım ailesinin saygınlığını düşünür ve Yıldırım kimliği altındaki kişilerin hiçbir otorite bozma hakkı tanınmazdı. Fakat aile de eğer bir sevgi bağım sıralaması olsaydı abisinden sonra babası gelirdi. Çünkü kimliği ne kadar önemli olsa da Ekin'in duygularını biraz olsun önemser, bir derdi olduğunda ona gelmesini isterdi. Fakat annesi tam tersiydi. Sorunları çözmez direkt imha ederdi. Hiçbir zaman sevgi göstergesi yoktu. Hiçbir sevgi cümlesi bulunmazdı sözcük darlığında, kendi hayat arkadaşıyla bile bir iş ortağı gibi konuşurdu. Kısacası mantık evliliği diyebiliriz. Annesi ve babasıyla herkes gibi anne, baba diyemezdi. “Efendim” sözcüğü kullanılırdı. Sanki onların hiyerarşisiydi bu, hiçbir zaman samimiyet duygusu bulunmazdı o ailede. Abisiyle gizli gizli konuştuğu zamanlar genellikle ona içini döker ve duygularını sıfırlardı. Hiçbir zaman ailesinin karşısına dağınık, bakımsız çıkamazdı. Hep kusursuz olmak zorundaydı. Ne kadar mentalini yorsa da tek iğrenç artısı istediği her şeye sahip olabilmesiydi. Hem de emek vermeden sadece bir cümleyle, bundan her zaman nefret etmişti Ekin. Hayatının bir amacının kalmadığını düşünürdü bu sayede. Varlıklı bir ailesi olmasının hiçbir artısı yoktu aslında, sağladığı tek şey iğrenç bir mental sağlığı bunun dışında hiçbir şeyi yoktu. Okul hayatı hiçbir zaman olmamıştı Ekin’in, okula bile gitmemiş, alması gereken eğitimleri ev eğitimi sayesinde tamamlamıştı. Tek kurtarıcısı olan şey Üniversite sınavıydı. Çünkü Üniversite ortamına girmek için babasını ikna edebilmişti. Tabii ki bu süreç 15 kilo kaybetmesine sebep olmuştu ama başarmıştı. Lise son sınıfta sadece ders çalışmaktan başka bir aktivite yapmayan Ekin, istediği okul ve bölümü kazanarak özgürlüğüne kavuşacağı için çok mutluydu. Belki de öyle sanıyordu, İstediği üniversiteyi kazansa bile annesinin bu olaydan haberi yoktu. Çünkü kazandığı bölümü annesi istemediği sürece okuyamazdı tabii ki. Babası ikna olsa bile bu evde bir istisna vardı. Son sözü her zaman annesi ile biterdi. Feminizm bu aile de yetişmiş olabilirdi belki de. Annesi Ekin’in kendi yerini bırakacağını kaç defa Ekin’e belirtmiş olsa dahi Ekin bunu istememiş, kendine başka bir yol çizmek istemişti. Belki de bu çizdiği yol Yıldırım kimliğine zarar verecekti ama bir kere geldiği bu hayatta mutlu olabileceği bir şeyi yapacaktı. Annesine bu konuyu nasıl başlatacağını bilmeyen Ekin, babasından destek alarak bu konuyu annesine düzgün bir dil ile açıklamıştı. Fakat annesi bunu duyduğunda çılgına dönmüş, bin ton laf etmeye başlamıştı. Annesi Ekin’in odasına gitmesini ve gözüne bir süre gözükmemesi istemiş ve babasıyla bir tartışmaya girmeye hazırlanıyordu. Ekin, tartışmayı duymamak için aceleci bir şekilde odasına gitmiş ve direkt olarak abisine sığınmıştı. Gideceği üniversite zaten abisinin olduğu ülke Avusturalya’daydı. Bu yüzden o kadar heves etmişti o üniversiteyi çünkü abisinin ona ne kadar destek olabileceğini biliyordu. Babasıyla bu konuyu konuşmak istese de bir kere olsun düşünmeden hareket edip evdeki herkes dinlenmeye çekildiğinde kaçmayı aklının derin bir köşesine gömdü. Evdeki herkes birkaç saat içinde dinlenmeye çekildiğinde evdeki korumaların konumlarını bildiği için kafasındaki planı kaç saat önceden oluşturmuştu bile. Evdeki tek korumaların olmadığı yer, rahatlama bölgesi olan yerdi. Hiçbir şekilde rahatsız edilmek istemezdiler rahatlarken. Oraya bir şekilde ulaşıp evden çıkacaktı. Birkaç saat içinde bavulunu hazırlamış bir şekilde aklındaki planı gerçekleştirmeye koyuldu. Kendisine bir gün yedek olarak durması için ayırdığı parayla kaçacaktı ülkeden. Yaptığı plan başarılı bir şekilde ilerlemiş, evden çıkmayı başarmıştı. Evinin olduğu yeri bile az buçuk bilen Ekin, içine özgürlüğün tutku ve rahatlığını çekti içine. Soluğu havalimanında alan Ekin, Avusturalya’ya en yakın bileti alıp uçtu hayallerine. Abisinin evini bildiği için ona sürpriz yapmış ve yeni hayatına başlamıştı artık. Birkaç gün boyunca kendisinin kaybolduğu haberleri çıksa da çok fazla gündem olmadan annesi haber yayınlarını kaldırtmıştı. Bu duruma şaşırmadı Ekin. Üniversiteyi babasının desteğiyle okudu Ekin. Babası ile gizli bir şekilde görüşüyor, maddi ve manevi destek alıyordu ondan. Üniversiteyi başarılı bir şekilde tamamladıktan sonra Avusturalya’da bir hastanede ilk meslek sürecini yapıp başka bir yere tayini çıktığında bu duruma üzülse de abisi onu çok güzel bir şekilde uğurladığından dolayı mutlu bir şekilde gidiyordu. Gittiği ülke Amerika, Los Santos’tu. Uzun süren bu yolculuk sonu tek başına, hiç kimsenin olmadığı, az bir birikimiyle ayak bastı Los Santos’a.