Bastian Arcanus

### Przynależność

Księstwo Wilka, Zakon Braci Zaprzysiężonych Mieczem, kult Dominusa, kult Arkany, Gildia kowali runicznych.

### Zawód i tytuły

Nadworny Skryba, Paladyn Dominusa, Mag Arkaniczny i Runiczny, Mistrz kowalstwa, Wielki Bibliotekarz, Stróż Tajemnic.

## Wygląd zewnętrzny

### Rasa

Człowiek, mieszaniec Imperialno-Dereliński

### Kolor oczu

Srebrne

Bastian Arcanus zwany również jako Skryba Kohleburski (ur. około -525 roku p.e.i.) - był dzieckiem mieszanej rodziny Arcanus, gdzie ojciec Jarvis Arcanus był Derelingiem, zaś jego żona Eleonora Arcanus z domu Gradzińska była imperialną urzędniczką pochodżacą z Księstwa Lwa, osiadłą jednak na terenach Księstwa Wilka po małżeństwie z Jarvisem, który był mieszkał na terenach spornych księstwa wilka względem Księstwa Czarnej Róży. Ich Syn Bastian był naturalnym talentem do magii i przyswajania wiedzy, dlatego tez w młodym wieku dostał się za wpływami rodziców do akademii w Khazad'Arin gdzie jednak ukończył jedynie podstawowe szkolenie magiczne, po czym nie poczuwając się do dalszej edukacji o magii jako zamkniętej w twardych ramach dziedziny poprosił o indywidualny tok nauczania. Przydzielono mu mentorkę, księżycową elfkę Nadię, która zajmowała się magia glificzną, a która też ceniła kult Arkany i Ael'rantara, co udało jej się zaszczepić w swoim uczniu. Podzielała ona jego podejście do magii jako swoistej mocy nieokrzesanej i niezamykalnej w ramach akademickich nauk, wierzyła jednak że słowo ma moc co próbowała Bastianowi nieraz ukazać przy użyciu właśnie swojej domeny. Nieraz pokazywała mu jak nadanie czemuś nazwy lub przymiotnika przy użyciu glifów potrafiło zmienić zupełnie właściwość, jednakże prawdziwie zdumiało go dopiero gdy w pożegnalnym prezencie pod koniec swojeog procesu nauki ofiarowała mu pewną księgę, w której glificznie zapisała wszystkie chwile jakie razem spędzili nad jego nauką i wszystkie wspólne pozytywne wspomnienia. Dopiero wówczas młody Arcanus zrozumiał jak wielką jest moc słów i magii.

Po swoim procesie edukacji za namową matki podjął się on pracy jako skryba dla jednego ze szlachetnie urodzonych szlachciców księstwa Wilka, niejakiego Tharma von Leifdan. Posługa na jego dworze była wysoce nużąca dla młodego Bastiana, toteż miedzy sprawunkami pisał był on listy do swojej mentorki Nadii, w których przelewał on swoje rozczarowanie i znużenie tym jak nisko słowa cenią sobie ludzie imperialni i jak zatrważająca wydawała mu się perspektywa dalszego zamknięcia w tym 'normalnym' świecie. Nadia rychle odpisywała mu często opowiadając o swojej posłudze w akademii, dzieliła się nową wiedzą, spostrzeżeniami, zdarzeniami ze swoich dni, z czasem można by rzec była mu jedynym oknem na coś więcej niż szarą rzeczywistość. Mimo sumiennego pełnienia swych obowiązków Bastian nie był traktowany dobrze przez Tharma, on sam był bowiem człowiekiem dawnego świata - świata plemiennego, gdzie władało prawo silniejszego i nie cenił sobie intelektu ni rozsądku jaki stał za zarządzaniem jego majątkiem przez młodego skrybę. Z tego też powodu często czując niesprawiedliwość sytuacji Bastian był otwarcie kradł butelki alkoholi z piwnicy Tharma jedynie poczynając adekwatne adnotacje tychże jako 'potłuczonych w transporcie', za co już nie na niego spadały baty, a na sługów zajmujących się ów transportem. Po godzinach zaś zamknięty w swej komnacie oddawał się libacjom alkoholowym i dalszej korespondencji do swojej mistrzyni, która z każdym listem była mu coraz bliższa i droższa, a za która tęsknota rozrywała była mu serce. Z czasem począł on delikatnie rzucać wpół jawnymi aluzjami wobec Nadii, że bardzo ucieszyłaby go jej wizyta, a także że zazdrości jej elfiej długowieczności i urody, gdyż pragnąłby, aby wież między nimi mogła trwać wiekami...

... cóż, Nadia początkowo była nieco onieśmielona takim podejściem swego protegowanego, jako profesjonalistka zawsze starała się odcinać prywatne uczucia od osób, które były jej uczniami, jednakże teraz Arcanus był już nie uczniem, lecz równorzędnym przedstawicielem społeczeństwa, wolnym od jej nadzoru i pouczeń, niezależnym od niej i w pełni swej wolnej woli. Toteż właśnie świadomość, że to nie jakiś jej nacisk, ani poczucie zależności od niej ze strony młodzieńca kierowało jego emocjami i pismem obiecała mu spotkanie. Spotkanie, którego Arcanus nigdy w życiu nie zapomniał, gdyż był to najurokliwszy czas jego życia.

Co prawda zorganizowanie tego, by Tharm wyruszył był na wojaczkę przeciw rebelii, która dopiero zaczynała rosnąć w siłę nie było łatwym przedsięwzięciem, lecz dla młodego i ambitnego urzędnika, który mógł do woli manipulować wiedzą swego lorda wobec jego sił i stanu zaopatrzenia mimo, iż w prawdzie były one fikcyjnymi danymi, nie było nic niemożliwego. Tharm i większość jego ludzi wierząc w to, ze maja przewagę liczebną, przewagę zaopatrzenia i sprzętu pojechało na pierwszy front przeciw Waldensenowi, kiedy Bastian przeżywał pierwsze doświadczenie prawdziwej wielopoziomowej miłości, tak emocjonalnej, duchowej, jak i cielesnej w zaciszu nieswojego dworku, pod wpływem nieswojego alkoholu z nie sobie przeznaczoną kobietą z nieswojej rasy i w nieswoim czasie. Miał on jednak na tyle szczęścia, że późniejszy los miał sprawić, iż mimo tego młodzieńczego wybryku wszystkie znaki na niebie i ziemi znów ułożą się podług jego potrzeb.

Pewien czas później bowiem kiedy Bastian rozkoszował się kolejną glificzną korespondencją o treściach co najmniej sprośnych od Nadii do przejętego przezeń dworku von Leifdan przybyły ogromne masy wojska Waldensenów. Posłał był on tedy jednego z nielicznych żyjących sług po Tharmie z raportami sfałszowanymi wobec Tharma, które doprowadziły go na śmierć oprawione jedynie pisemnymi oświadczeniami o oddaniu idei wolności dla ludu i wierności oraz miłości dla Imperatorki (którą był tedy wyobrażał sobie pisząc jako Nadię w dostojnych, władczych szatach dla skutecznego nasycenia pisma adekwatnymi emocjami). Bastian bowiem choć młody i naiwny znał się na polityce i dużo słyszał o polityce Waldensenów jeszcze nim front przesunął się ku centrum księstwa Wilka, wiedział więc co i jak należy napisać by uznali go za stronnika, a nie zdrajcę i to właśnie zrobił. Odrobina magii i słodkich słówek i nagle zamiast być mordowanym w ograbionym dworku, zostają mu wręczone podziękowania i słowa uznania od samego hrabiego Albusa Waldensena wraz z propozycją zostania jego nadwornym skrybą, gdy nadejdzie czas jego panowania nad księstwem. Oczywiście przyjął z dostojeństwem i jeszcze oczywiściej nie omieszkał opowiedzieć o wszystkim swojej elfiej kochance, która jednak wiedząc jak imperialni, a więc i Waldensenowie reagują na związki mieszane i jak bardzo naraził on bezpieczeństwo swojej rodziny i samego siebie zrugała Bastiana od góry do dołu.

Służba dla Waldensena do czasu kontrofensywy Karla von Laufta była czystą sielanką ukwieconą mu jeszcze przez wizyty ukochanej, które z czasem zaczęły nieść swoje nastepstwa. Nadia oznajmiła mu pewnego dnia, że będą mieli dziecko, że chciałaby by ich latorośl, gdy już się urodzi aby mogło żyć godnie, błagała by Arcanus przygotował dla nich dom na zachodzie, w księstwie Delfina, gdzie wiele jest podobnych rodzin, gdzie mogliby żyć na poziomie i bez strachu, lecz ten upierął sie, ze nic sie niestanie i nadal pozostawała w księstwie wilka nieodpowiedzialny i nieświadomy swego błędu. Niestety gdy pewnego razu Waldensen dowiedział się o ich romansie postanowił karnie skrócić Nadię o głowę, zaś Bastian miał wybór, albo dobrowolnie oddać ją pod karę, albo zostać straconym w jej miejsce... niestety stchórzył. Tamtego dnia Arcanus widział jak jego ukochana zostaje ścięta przez kata, jak jej namiętna szyja, którą tak kochał całować stawiała opór ostrzu topora wymuszając wielokrotne poprawy cięcia, jak jej gwieździsto jasne oczy traciły blask, delikatne usta oddawały ostatni dech, a srebrzyste włosy zostają zbrukane krwistym karmazynem jej krwi... jej kształtny tors, który niejednokrotnie pieścił swym dotykiem, opadł bezwiednie pozbawiony głowy, jej biodra i łono noszące dziecko Bastiana nigdy więcej miało się nie podnieść, jej ciało dotknęło ziemi, kiedy psychika Arcanusa sięgnęła dna. Tamtego dnia stracił nie tylko miłość swojego życia, ale też córkę, która mógł mieć jako pociechę gdyby los inaczej się potoczył, lecz przez własną głupotę i nieostrożność skazał na los przedwczesnej prenatalnej śmierci.

po tamtych wydarzeniach Arcanus doznał załamania, popadł w alkoholizm, hazard, stosował autoagresję i stał się zgorzkniałym natrętem wobec ogółu ludzi robiących dla Waldensena, odbębniał swoje powinności, otrzymywał dobre utrzymanie i zapłaty, lecz nic go już w życiu nie cieszyło, sięgnął dna własnego człowieczeństwa, a na dobitkę dowiedział się o śmieci swoich rodziców w trakcie jednej z batalii miedzy księciem Karlem, a Albusem Waldensenem... postanowił udać się do lasu na południe od twierdzy i tam popełnić samobójstwo, przed którym powstrzymała go pewna kapłanka Aurelii. Młoda akolitka o imieniu Eiris, która przecięła linę, na której był już miał zawisnąć przy użyciu rzemienia od swojej torby z ziołami. Udzieliła mu pomocy medycznej i wywiązała się długogodzinna rozmowa na temat życia skryby. To była wyszeptana do ucha Eiris wieczorną porą nocna spowiedź Bastiana, gdzie gwiazdy na nieboskłonie miały symbolizować obecność Nadii podczas tego abstrakcyjnego 'procesu' jaki toczył on przeciw sobie. Eiris po licznych słowach otuchy i zrozumienia jakie mu ofiarowała przekonała go w końcu by nie brał na siebie odpowiedzialności za krzywdę jakiej dokonał ktoś inny na jego bliskich, a całość tej winy przeniosła na Waldensena jako głównego decydującego o losach swoich podwładnych. Opowiedziała Arcanusowi o Aurelii i jej miłosierdziu, o tym, że jej małżonek Sevtr zaopiekuje się Nadią i córką jej i Bastiana, że on sam jest jeszcze młody i całe życie przed nim, nie może całe życie karać się za coś czego nie spowodował, ani pozostawać w żałobie bo zmarnuje swój czas. Dała mu tedy dużo czułości i bliskości, tuliła mocno ku swemu sercu, nadając ciepło jego zmarzniętemu od chłodu jego zamarzniętego na kamień serca. Ta chwila zaczęła mu się zdawać wiecznością, błogością, a nawet ukojeniem. Namiastką Celestialnego wymiaru na ziemi. Od tamtej pory Arcanus przebaczył sam sobie, a także wyprosił u Waldensena by ten zatrudnił Eiris jako kapelankę. Od tamtej pory byli oni najlepszymi przyjaciółmi, a ona jako spowiedniczka była mu bliska jak młodsza siostra, młodsza ale i rozsądniejsza, nadająca mu nowy rytm istnienia. Oddany więc wierze w panienkę Aurelię wrócił do obowiązków na nowo żyw i pełen zapału, lecz tym razem starał się wobec faktycznego winowajcy robić to, co też wprowadziło go na jego salony - fałszować informacje by ten zaczął ponosić klęski i tka kampania rebelii Waldensena powoli zaczęła się sypać pod naporem wojsk księcia Karla von Laufta. Prawdą jest, że w duchu Bastian cieszył się, ze to młodszy z braci chce odbić ziemie rodzime, gdyż był znany z bycia bardziej humanitarnym spośród dwójki, toteż większe szanse przeżycia niosło to dla niego i Eiris.

Kiedy ostatecznie siły Waldensena zmuszone były skupić się na defensywie w Twierdzy Wilczego Kła Bastian obiecał zadbać o zapasy i ich rozdysponowanie wojakom. Oczywiście przed bitwą zadbał o to by byli głodni i spragnieni, toteż mniej rozważni i poszli na front nawet nie upominając się o bukłak z wodą, osłabione siły padały jak muchy, a ci rozważniejsi - ciężkozbrojni pilnowali skryby jak oka w głowie i co rusz męczyli go o nowe racje. Tym samym utrzymali się oni w najlepszej formie, a i sam Arcanus mógł grać dobrego nadzorcę szczodrze dając im dobra ze spiżarni.

Wtedy to do twierdzy przedsotał się pierwszy z ludzi von Laufta, który to jako chłop uznał, że ukradnie ile da radę, a widząc jak pozornie losowy skryba zajęty jest pisaniem raportu zamiast pilnowac klucza początkowo postanowił, że porwie go i zmusi do pracy jako nauczyciel czytania i pisania, został on jednak uratowany w trakcie Oblężenia Twierdzy Wilczego Kła przez siły Księcia Karla von Laufta z rąk tego buntowniczego chłopka z Wronek, który to był najprędszy w dotarciu do lochów twierdzy i który wziąwszy go za zakładnika groził mu śmiercią, gdyby ten wzniecił alarm lub stawiał opór. Z czasem po dotarciu bohaterów i możnych Księstwa Wilka do kazamatów twierdzy w trakcie jej odbijania natrafili byli oni na tegoż chłopa z Wronek trzymającego Bastiana z nożem na gardle. Wówczas Kazdun Khadgar był napuścił na bezczelnego plebejusza wilkora, dzielna psina wywalczyła Bastianowi wolność, niestety opłacając ją kosztem własnego życia. Od tamtej pory Bastian znany innym jedynie jako 'Skryba' dołączył był do stronników księcia, zaś po odbiciu przezeń twierdzy złożył hołd i zaprzysiągł posłuszeństwo.