Albumhoes

Een **albumomslag** is de voorkant van de verpakking van een in de handel verkrijgbaar audio-opnameproduct of album. De term kan verwijzen naar de bedrukte kartonnen omslagen die doorgaans worden gebruikt om sets van 25 cm (10 inch) en 30 cm (12 inch) te verpakken. -tpm-platen, single en sets van 12 in (30 cm) LP's, sets van 45-toerenplaten (hetzij in verschillende aangesloten hoezen of een doos), of het voorpaneel van een cd-pakket, en, geleidelijk, de primaire afbeelding vergezeld van een digitale download van het album of van de afzonderlijke nummers. In het geval van alle soorten tastbare records, dient het ook als een onderdeel van de beschermhoes.

## Vroege geschiedenis

Rond 1910 verving 78-toerenplaten de grammofooncilinder als medium voor opgenomen geluid. De 78-toerenplaten werden uitgegeven in zowel 10- als 12-inch diameters en werden meestal apart verkocht, in bruin papieren of kartonnen hoezen die soms Deze waren altijd gemaakt van zuur papier, waardoor de houdbaarheid werd beperkt. Over het algemeen hadden de hoezen een cirkelvormige uitsnijding waardoor het platenlabel zichtbaar was. Records konden horizontaal op een plank worden gelegd of staan. Gewoon en soms gedrukt om de producent of de naam van de winkelier te tonen Rechtop op een rand, maar vanwege hun kwetsbaarheid braken velen in de opslag.

De Duitse platenmaatschappij Odeon was de pionier van het "album" in 1909 toen het de Nutcracker Suite van Tsjaikovski uitbracht op vier dubbelzijdige schijven in een speciaal ontworpen verpakking. (Er wordt niet aangegeven wat het speciaal ontworpen pakket was.) Het uitgeven van albums lijkt al jaren niet meer door andere platenmaatschappijen te zijn opgepakt.

Vanaf de jaren 1920 werden ingebonden verzamelingen lege hoezen met een effen kartonnen of leren omslag verkocht als 'platenalbums' (vergelijkbaar met een fotoalbum) die klanten konden gebruiken om hun platen op te slaan. (De naam 'platenalbum' was gedrukt op sommige omslagen.) Deze lege albums werden verkocht in zowel 10- als 12-inch formaten. [2] De omslagen van deze gebonden boeken waren breder en langer dan de platen erin, waardoor het platenalbum rechtop op een plank kon worden geplaatst, zoals een boek, en de kwetsbare platen boven de plank ophangen en ze beschermen.

Vanaf de jaren dertig begonnen platenmaatschappijen verzamelingen van 78-toerenplaten uit te geven door één artiest of van één soort muziek in speciaal samengestelde verzamelingen. Deze albums met verschillende 78-toerenplaten kunnen een verzameling populaire nummers bevatten die zijn gerelateerd aan een artiest of stijl. , of lange klassieke muziek, inclusief complete symfonieën.

In 1938 huurde Columbia Records Alex Steinweiss in als de eerste art directeur. Hij wordt gecrediteerd voor het uitvinden van het concept van albumhoezen en cover art, ter vervanging van de gewone covers die eerder werden gebruikt. Na zijn eerste inspanningen bij Columbia, volgden andere platenmaatschappijen zijn voorbeeld. Eind jaren veertig hadden platenalbums van alle grote bedrijven hun eigen kleurrijke papieren omslagen in zowel 10- als 12-inch formaten, sommige met reproducties van klassieke kunst, terwijl andere originele ontwerpen gebruikten.

Toen de 10- en 12-inch langspeelplaten (LP's) in 1948 kwamen en er snel boxsets van 45-toerenplaten volgden (zie grammofoonplaat), werd de naam "album" gebruikt voor het nieuwe formaat van verzamelingen, en het creëren van artistieke originele albumhoezen,

## Formaten,

Van de jaren 1950 tot de jaren 80 werden de 12-inch LP en de 45-toerenplaat de belangrijkste formaten voor de distributie van populaire muziek. Het LP-formaat blijft in gebruik voor incidentele nieuwe releases, hoewel andere formaten het grotendeels hebben verdrongen. van de typische kartonnen LP hoes is 12,375 in (31,43 cm) vierkant.

Vanaf het midden van de jaren negentig was de compact disc (cd) de meest voorkomende vorm van fysiek gedistribueerde muziekproducten. Verpakkingsformaten variëren, inclusief de juwelendoos (die sinds 1982 de meest populaire vorm van cd-verpakking is), en de combinatie van karton en plastic, algemeen bekend als een digipak (wat de laatste jaren een populaire alternatieve verpakkingsvorm is, maar nog steeds wordt vervangen door de juwelendoos vanwege hogere fabricagekosten en lagere duurzaamheid). Vierkant van 12,1 cm (4,75 inch).

## Verpakking

De albumhoes is een onderdeel van de totale verpakking van een album. Vooral in het geval van vinylplaten met kartonnen hoezen zijn deze verpakkingen onderhevig aan slijtage, hoewel slijtage tot op zekere hoogte vaak voorkomt op hoezen in plastic Er kunnen verschillende behandelingen worden toegepast om zowel hun uiterlijk als duurzaamheid te verbeteren, zoals doorzichtige plastic folie Er zijn veel producten beschikbaar voor de opslag van vinylalbums, vaak doorzichtige plastic hoezen.

Het oppervlak van een vinylplaat raakt gemakkelijk beschadigd, dus afgezien van de buitenste kartonnen hoes is er meestal een binnenste beschermhoes om te beschermen tegen stof en hantering. Deze is normaal zo gevormd dat hij gemakkelijk in de buitenhoes kan schuiven. De binnenhoes Deze hebben vaak een cirkelvormige uitsnede, zodat het platenlabel kan worden gelezen zonder direct te hoeven hanteren: ofwel dun wit papier, ofwel gewoon ofwel bedrukt met informatie over andere opnames die verkrijgbaar zijn bij hetzelfde bedrijf, ofwel een papieren hoes die een dunne plastic zak ondersteunt. Decca Records gebruikte een systeem van kleurcodering op deze hoezen, waarbij een blauwe kleur polyklonaal een stereofonische opname terwijl rode polyklonale een monofone opname was (de mono platenspelers van die tijd waren niet altijd compatibel met stereoplaten). Dit systeem is begonnen in de Jaren 60 om de verpakkingskosten te verlagen.

Verpakkingsformaten voor compact discs vergrootten ook de verscheidenheid aan presentaties, ook al betekende de grootte van de cd dat albumhoezen niet meer zo groot waren.

Een albumhoes heeft normaal gesproken de naam van de artiest, soms in de vorm van een logo; naast de praktische aspecten van het identificeren van specifieke platen, dienen albumhoezen om reclame te maken voor de muzikale inhoud op de LP, door middel van grafisch ontwerp, fotografie en / of illustratie. En de albumtitel. Af en toe, hoewel vaker voor op historische vinylplaten, kan de hoes een referentienummer, een merknaam (het label) en mogelijk een tracklijst bevatten. Andere informatie staat zelden op de hoes en staat meestal op De achterkant of binnenkant van de verpakking, zoals een tracklist samen met een meer gedetailleerde lijst van degenen die betrokken zijn bij het maken van de plaat, bandleden, gastartiesten, ingenieurs en producer. Op de rug van de verpakking staan ​​de artiest, titel en referentienummer worden meestal herhaald zodat albums kunnen worden geïdentificeerd terwijl ze stevig op een plank zijn verpakt.

Labels voor ouderlijk advies zijn waarschuwingslabels die op albumhoezen moeten worden geplaatst wanneer de muziek op het album expliciete inhoud bevat, zoals vulgair taalgebruik. Van deze labels is bekend dat ze controversieel zijn als het erom gaat minderjarigen van deze inhoud te houden. Een paar verschillende theorieën hierover, zoals de ‘verboden vrucht’ en ‘besmet fruit’. De theorie van het ‘verboden fruit’ stelt dat wanneer een kind het advieslabel voor ouders op een albumhoes ziet, ze er eerder naar zullen luisteren. is een grotere aantrekkelijkheid voor de muziek. Er zijn veel adolescenten die de 'verboden vrucht'-theorie volgen als een manier om ofwel uit te halen naar hun ouders of om zichzelf volwassener te laten voelen dan zijzelf zijn. Ze kunnen expliciete muziek gebruiken als een manier om rebels zijn en koeler overkomen voor hun vrienden, zelfs als ze veel te jong zijn om aan dat soort muziek te worden blootgesteld. De theorie van 'bedorven fruit' stelt dat het kind het etiket zal zien en ely weten dat ze dit soort inhoud moeten vermijden omdat het ongepast is voor hun leeftijd. Deze kinderen zijn degenen die het label zien en dit album of deze nummers niet eens erkennen omdat ze weten dat het niet voor hen is gemaakt. The Recording Industry Association Of America (RIAA) introduceerde dit waarschuwingslabel en het is nu een vereiste voor expliciete muziek. De RIAA kan echter niet echt bepalen of adolescenten naar de muziek zullen luisteren, maar vanaf nu is er geen manier om volledig te controleren wat deze kinderen doen.

## Zie ook

* Jewelcase
* Gatefold
* Obi (uitgeverij)
* Liner-opmerkingen
* Record hoes