Pieski i piesek bez litości

## Obsada

Ekipa Psiego Patrolu, Cadet, banda złych psów.

## Uwaga!

**To opowiadanie piszę sama, zatem proszę o nieedytowanie go! Z góry dziękuję!**

## Prolog

**Fale morza rozbijały się raz po raz to o molo to o klify. Szara Alaskan Husky z podpalaną kufą i białą klatką piersiową biegła w deszczu przez drewniane molo. Zielone oczy wypełniał strach.**

-Cenzi?! Cenzi!? Gdzie jesteś?-wołała przerażona, co chwila obracając głowę w lewo i prawo. Nic...żadnej odpowiedzi. Co wywołało w suczce jeszcze większą panikę. Dobiegła aż na sam koniec, molo gdzie fale zahaczały nawet o jej łapy.

**Oprócz ryku morza, nic...złowroga cisza. Suczka oddychała bardzo szybko, stojąc w rozkroku patrzyła na fale. Wtem usłyszała jak brzęczy jej telefon. Wyjęła go piorunem z nadzieją, że to Cenzi. Jednak wyświetlacz pokazał nowy numer. Rozczarowana odebrała połączenie.**

-Mówi Cadet, słucham.-powiedziała do komórki.

-Dzwonimy z szpitala...pani przyjaciółka Cenzi jest ciężko pobita...jest w stanie krytycznym.-rzekł głos lekarza przez telefon. Oczy Cadet wypełnił strach, pognały gdzieś w dal.

-Niedługo tam będę...-oznajmiła sunia o imieniu Cadet. Rozłączyła się. Do oczy napłynęły łzy, jednak nie czas było na zamartwianie się ruszyła pędem przez molo. Biegnąc uważała by nie poślizgnąć się na mokrych deskach. Musiała biec do szpitala.

**Wkrótce znalazła się pod białym szpitalnym budynkiem. Weszła do środka, podeszła do recepcjonistki zasięgnąć dalsze informacje. Gdy tamta podała jej numer pokoju, Cadet pobiegła do windy. Która wjechała na drugi poziom, po czym szara Alaskan Husky popędziła przez szpitalny korytarz. W końcu zobaczyła białe drzwi z napisem 203. Zapukała.**

-Proszę...-ze środka ozwał się słaby głos, należący do suczki. Drzwi lekko skrzypnęły gdy Cadet wchodziła do środka, tylną łapą domknęła je. W szpitalnym łóżku, do aparatury podpięta była biało- brązowa Kundelka. Pod prawym okiem miała dużego siniaka, całą lewą połówkę przysłaniał biały bandaż.

-Kto Ci to zrobił!?- zapytała ze łzami w oczach Cadet, kładąc jej łapę na delikatnej, białe łapie przyjaciółki. Pyszczek Cenzi otworzył, się, widać było, że ciężko jest jej cokolwiek zrobić.

-Taki gang psów...z Dobermanem na czele...-wyszeptała Cenzi, głos miała ledwo słyszalny i bardzo osłabiony. Po tych słowach kardiomonitor zaczął pipczeć coraz szybciej. Serce Cadet w przerażeniu zamarło, jednak umysł nadal chodził czysto.

-LEKARZ!-zawołała na cały głos. Pierwsza łza potoczyła się po jej policzku...łapą dotknęła łapy suczki.-Proszę wytrzymaj! Zaraz wszystko będzie ok.-mówiła by pokrzepić siebie i przyjaciółką.

-Byłaś świetną przyjaciółką Cadet...o lepszą nie można prosić...dziękuje za wszystko...żegnaj...-pożegnała się Cenzi, po czym dźwięk nie zmieniał się ze stałego piszczenia.

**Cadet w przerażeniu i niedowierzaniu kręciła głową. Łzy lały się po jej policzkach, lekarze wbiegli do pokoju Cenzi i zaczęły reanimację zakończoną niepowodzeniem. Szara suczka rzuciła się na drzwi z impetem je otwierając. Na korytarzu usiadła przybita, oddech był niestabilny, krótki. Łzy lały się co chwilę. Serce ogarnęły niesamowity żal i gniew. Zamknęła oczy, a gdy je otworzyła płonął gniew.**

-Pomszczę Cię Cenzi...o to się nie martw...-obiecała cicho samej sobie.

* Obraz się ściemnia

## Rozdział 1

**Był to wietrzny, deszczowy dzień w Zatoce Przygód. Ekipa Psiego Patrolu wróciła z misji i teraz mieli czas wolny. Postanowili, że pooglądają jakieś filmy.**
-Ok, to ja uprażę popcorn.-zgłosiła się Zuzia, po czym wyszła z parteru bazy Psiego Patrolu, kierowała się w stronę drzwi do jadalni.

-Lecę z Tobą i przy okazji Ci pomogę!-wykrzyknął za biało-brązową Husky, Axe.

-Ok, to ja włączę telewizję!-zawołał Buddy i nosem nacisnął na włącznik na pilocie, akurat leciały wiadomości, już miał przełączyć gdy usłyszano o śmierci jednego z psich gangsterów w tajemniczych okolicznościach.

-Dziwne...-zamyśliła się Night, długa wpatrywała swoje zielone spojrzenie w ekran.-Buddy, czy mógłbyś zostawić wiadomości na chwilkę?-poprosiła czarno- biała suczka.

-Ok.-pokiwał głową brązowo-rudy Owczarek Niemiecki o złotych oczach, odszedł od pilota i usadowił się na zielonej pufie obok Rose. Polizał suczkę czule w ucho, zaś jasnobrązowo- brązowa sunia tej samej rasy, tyle że z niebieskimi oczyma zamerdała ogonem.

-Na bank nie był to przypadek, ani samobójstwo.-stwierdziła Delilah, po chwili przyglądania się ekranowi. Każdy skierował wzrok na niebieskooką suczkę o białym futrze. -Musiał mieć twardą psychikę to po pierwsze, po drugie był w ich spisie bo nie raz miał zatarg z prawem, owszem mógł sam się zabić by nie dać się złapać. Ale jakoś nie chce mi się w to wierzyć.-ciągnęła Szpic.

-Ma rację.-zgodziła się z suczką Careya, patrząc na sunię i kiwała co chwila głową. Wtedy do bazy z miskami z popcornem weszli Axe z Zuzią.

-Czy coś nas ominęło?-zapytali obydwoje ze zdziwieniem.

-Tak, posłuchajcie wiadomości.-odpowiedziała dwóm pieskom Cloe.

**Wtedy też podali każdemu miskę popcornu i usiadali na dużej niebieskiej pufie. Dokończyli oglądać wraz z resztą reportaż w telewizji. Zuzia zamrugała zdziwiona. Domyślała się na jaki temat dyskutowały pieski przed ich przyjściem:**

-Chodzi Wam oto czy zapewne nikt go nie zabił, prawda?

**Martine pokiwała głową. Wtedy też do bazy weszła Natalie, stała w wejściu z łapami w rozkroku. Błękitne oczy suczki błyszczały bardzo. Suzanne odwróciła się z pufy i odwróciła się do Labradorki.**

-Natalie co się stało?-spytała brązowo- biała Border Collie z zaciekawieniem.

-Drake, mówił że słyszał od Dargo i Cargo, gdy byli na patrolu, że jeden z członków Bandy Bone'a, chyba dziewczyna Bone'a, miała koleżankę, która znała kolegę który znał się z tym zamordowanym psem.-mówiła Natalie.

-Wow. Zaraz, zaraz czyli jak Ty to tak szybko zrobiłaś?-zapytała ją zdziwiona Patty.

-Patty ma rację. Natalie teleportujesz się czy co?-przytaknęła Dilara, po czym zażartowała. Kremowo- brązowa Labradorka ze śmiechem pokręciła głową.

-Wyszłam tylko, jak dyskusja się zaczęła. Chciałam spytać się Drake'a czy odwiedziłby nas i na szczęście był w pobliżu bazy.-tłumaczyła Natalie z uśmiechem na pysiu.

-Aa, ok.-pokiwała głową Dilara, patrząc na Natalie. -To tak w jakimś nadmorskim miasteczku doszło do zabójstwa psiego gangstera i teraz rozprawiamy kto to mógł zrobić.-wytłumaczyła Malinois.

-U, rozumiem. Brzmi poważnie.-skwitowała Labradorka.

**Przez chwilę w bazie panowała cisza. W końcu nieśmiało wstała Delilah. W niebieskich oczach suczki paliła się determinacja.**

-Rozwiążemy tą zagadkę.-rzekła pewnym tonem głosu biała suczka. Psiaki na początku były zaskoczone, ale Careya jako pierwsza rzekła:

-To jest...EXTRA pomysł! Jestem za!

-I my!-odrzekła reszta Psiego Patrolu zgodnie w chórze. Delilah stała, a jej ogon merdał we wszystkie strony. Do suczki podszedł Ryder, przykucnął i podrapał za uchem.

-Masz nasze wsparcie piesku.

* Zmiana sceny odznaka Delilah

**Psiaki dotarły za pomocą patrolotu do miejsca, w którym popełniono zagadkowe zabójstwo. Dzień był pochmurny, oraz ponury. Ciężkie szare chmury wisiały na niebie. Na sobie psiaki miały regularne stroje.**

-Ale ponure miejsce.-zauważyła Lavia. -Chodzi mi oto gdy jest pochmurno, ale już samo w sobie kryje zagadkę.-dodała biała sunia rasy Bolończyk.

-Ryder! Zatem, co robimy?-zapytał Carlie patrząc z dużym wyczekiwaniem w jego brązowych oczach.

-Myślę, że powinniśmy pójść na miejsce zbrodni.-oznajmił Psiemu Patrolowi Ryder poważnym tonem głosu. Psiaki krótko kiwnęły głowami dając znak, że zrozumiały wiadomość. Brunet ruszył przed siebie, z jego prawej strony truchtał Chase w stroju szpiega, a lewej Alays.

* Zmiana sceny odznaka Psiego Patrolu

**Doszli na miejsce zbrodni, które otoczone było żółtą taśmą. Ciała dawno nie było, a plama krwi już była wyblakła. Ryder skinął głową na Maximusa. Psiak podszedł bliżej. Policja będąca w pobliżu przesłuchiwała mieszkańców. Gerberian Shepsky szybko wślizgnął się pod taśmą.**

-Uważaj Maximus...-wyszeptała za nim Colette, zmartwienie malowało się w oczach suni. Psiak za pomocą aparatu zrobił zdjęcia. Po czym spróbował wywęszyć, oprócz wyblakłego zapachu krwi wyczuł bardzo bardzo słaby zapach. Z pewnością należał on do psa.

-I?-zapytał Chase a nadzieje błysnęła w jego brązowych oczach. Maximus lekko pokazał głową na policjantów, którzy zauważyli grupę psów. Owczarek Niemiecki pokiwał głową i dał znak reszcie by poszli za nim. Doszli aż na molo. -Czy coś udało się Ci wywęszyć?

-Tak...ale to był bardzo, bardzo słaby zapach.-rzekł Maximus i przez chwilę w jego zielonych oczach dało się zauważyć, że nad czymś myśli. -Psi zapach...ale to może być każdy...

-Ech...może...może...-rzekł Kaiden i na chwilę pokręcił głową. Everest zrobiła zmartwioną minę i położyła ogon na boku jej najmłodszego syna. Pierwsze ciężkie krople deszczu zaczęły spadać z nieba.

-Hera, sprawdź jaka będzie pogoda.-poleciła suczce Alays. Biało- kremowa sunia o brązowych oczach pokiwała głową. Szczeknęła, a z jej plecaka wysunął się monitor przed jej głowę.

**Chwilę odczytywała coś z niego. Michael z czułością patrzył na suczkę i merdał ogonem.**

 -Lepiej wracajmy, bo tak czy siak do jutra rano będzie padać.-rzekła poważnie suczka i pokazała monitor reszcie piesków. Psiaki pokiwały głowami. Ryder zadzwonił po Patrolowiec, który po paru minutach oczekiwania przyjechał.

**Gdy Psi Patrol wskoczył do pojazdu i zaczęli jechać. Powoli na szybach pojawiały się drobne krople deszczu. Wpłynęło to na podroż, bo pieski stały się senne. Gdy dotarli do hotelu, wyszli śpiący z Patrolowca. Wkrótce zjedli kolację i poszli spać. Tymczasem w kolejnej z alejce szedł Kundel. Nad prawym okiem miał bliznę, zaś oko zasnute było mgłą. Zza rogów powychodziły dwa Rottweilere, bliźniacy. A po środku stał wysoki, dobrze zbudowany Doberman. Na szyi miał złoty łańcuch.**

-Witaj Rosco.-przywitał się Doberman, mówił z akcentem. Ten skinął głową w przywitaniu.-Mam nadzieję, że ta banda psów szukając śladów mordercy Toco nie natrafi na nas. Przecież dobrze wiemy, że jesteśmy kryminalistami...-dopowiedział z surowością w spojrzeniu. Na koniec uśmiechnął się złowieszczo.

-Nie szefie...powiedziałbym, że chcą odnaleźć mordercę. Nie ma co się przejmować.-odpowiedział Kundel o imieniu Rosco. Doberman pokiwał głową. Machnął krótkim ogonem na bok.

-W takim razie nie ma sensu, abyśmy im przeszkadzali. My zajmijmy się swoją robotą, a oni niech zajmą się swoją. Im szybciej odnajdą zabójcę, tym lepiej dla naszego gangu.-dokończył lider grupy, po czym zaczął iść do przodu. Przy krawężniku przy wejściu w uliczkę zaparkowała ciemna limuzyna. Doberman skinął na dwóch braci. Ci zmierzyli wzrokiem Rosco.

-Hmmph...uważaj piesiu lepiej...-powiedział bliźniak idący po prawej patrząc z szyderczo na Rosco.

-Krąży morderca przecież!-zaczął drwić drugi. Po czym wskoczyli za Dobermanem do limuzyny. W środku siedziały jeszcze inne psy. Wszystko oświetlone było w środku, a lampy na zewnątrz po części rozświetlały alejkę. Czarne drzwi się zamknęły, a pojazd odjechał pogrążając alejkę w ponownej ciemności.

-Tia...jakbym się bał...-prychnął pies, po czym zaczął iść po chodniku przed siebie. Nie był świadomy, że z cienia wyłania się sylwetka psa, podążała za nim bezszelestnie. A szła w pewnej odległości. Zwinnie omijając światło lamp ulicznych pojawiających się raz na jakiś czas.

**Pies przystanął przy wejściu do ładnego wysokiego bloku. Przeszklone automatyczne drzwi rozsunęły się same. W środku ściany były białe, podłoga wyłożona fioletową wykładziną. Na lewo stało półokrągłe biurko, za nim siedział przysypiający człowiek. Po prawej stronie stały dwie doniczki, a w nich palmy. Na wprost drzwi wejściowych błyszczały srebrne drzwi do windy. Kundel wszedł do środka. Nacisnął nosem na guzik przy drzwiach, które następnie rozsunęły się. Wszedł do środka. Czarny ekran pokazywał, że wjeżdża na górę, dokładniej jedenaste piętro. Szaro- biały pies odczekał chwilę, po czym nacisnął nosem guzik. Cały czas był odwrócony tyłem do drzwi wejściowych. Winda zjechała na dół. Odwracając się widać, było że to suczka o jasnozielonych oczach. Znalazła się na górze. Przeszła wąskim korytarzem, wyłożonym granatową wykładziną. Następnie zatrzymała się przy białych drzwiach z numerem 134. Stanęła na dwóch łapach i nacisnęła noskiem guzik. Drzwi otworzył jej pies, Rosco.**

-Szukam Rosco.-rzekła prosto z mostu swoim lekko niskim głosem. Oczy nie miały żadnego wyrazu, nic przy tym nie zdradzając. Zdziwiony pies uśmiechnął się lekko widząc suczkę. Otworzył szerzej drzwi.

-Dobrze przyszłaś, bo tak się składa, że to ja. A teraz mała zapraszam do środka.-oznajmił. Suczka skinęła głową w geście podziękowania i weszła do środka apartamentu. Miało on wielkie okna, dające widok na oświecone miasto w tle. Wszystkie ściany były białe. Podłoga wyłożona panelami, a na niskim szarym regaliku nowoczesny telewizor. Na przeciw niego stała niebieska kanapa. Po środku był szklany stolik kawowy. Wokół niego szara sofa z fotelami w tym samym kolorze.-Usiądź przyniosę coś do picia.-oznajmił Rosco. Suczka usiadła, chwilę przeczekała wzrokiem okrążać pomieszczenie. Gdy wrócił na srebrnej tacy niósł dwie szklane miski.

-Dzięki.-odpowiedziała suczka. Widziała, że siada obok niej. Mimo to nie cofnęła się.

-W jakiej sprawie mogę gościć taką śliczność?-zapytał Rosco lekkim podrzuceniem głowy poprawiając sobie grzywkę. Suczka uśmiechnęła się tajemniczo. Nadal spojrzenie dobrze kryło jej intencje.

-Chce się zapytać, czy znasz może ją...-oznajmiła, z czarnej torby, zawieszonej na boku wyjęła prostokątny kawałek papieru. Gdy go położyła na stoliku okazał się być on fotografią. Na zdjęciu stała roześmiana biało-brązowa Kundelka. Jej brązowe oczy błyszczały jak dwie iskierki. Pies zastrzygł uszami.

-Przepraszam...ale nie znam jej...-powiedział kręcąc głową.

**Cadet skinęła krótko głową, wzięła zdjęcie, po czym schowała je do swojej torby. Potem ponownie uśmiechnęła się tajemniczo i przemówiła do psa:**

-Wiem, że kłamiesz. Zatem zacznij gadać.

**Rosco wyprostował się, jego oczy błyszczały z zdumienia a nawet gniewu. Zastanawiał się skąd wiedziała.**

-Ja naprawdę nie znam jej...-skłamał Kundel. Alaskan Husky niczym błyskawica znalazła się przy nim, zębami wzięła go za obrożę i wraz z sobą na górze rzuciła się na szklany stolik, który rozbryzgał się na drobinki.

-GADAJ! Kto pomagał ją zabić.-zarządzała a w jej oczach zapłonął po raz pierwszy od czasu wizyty gniew. Pies wił się pod jej łapami. -No?-ponagliła go przyciskając bliżej ziemi, a tym samym powodując głębsze rany na plecach.

-Vlad z Catro, Grifem, Treskim i Shonem. Z czego Vlad jest naszym przywódcą.-mówił. Suczka puściła go.

-Jak miło, że powiedziałeś. Teraz zanim uśpię ciebie i ładnie oddam policji zrobię to! TO ZA CENZI!-mówiła z początku cukierkowatym głosem, jednak ponownie zbliżając się do Rosco wzięła go za obrożę podniosła niewiele na ziemię i walnęła łapą w pysk. Szybko wzięła strzykawkę i igłę z torby dając mu zastrzyk.-Miałeś szczęście ty nędzna kreaturo, że nie sprzątnęłam ciebie...-na koniec wykonała zastrzyk, przeszukała dom znajdując potrzebne jej rzeczy w tym telefon psa i wyszła z domu. Po czym wybrała numer na policje.

* Zmiana sceny obraz się ściemnia na 2 sekundy

## Rozdział 2

**Nastał nowy dzień. Jeżeli chodzi o pogodę był słoneczny, a co za tym idzie dużo ładniejszy od minionego dnia. Pieski budziły się powoli. Zuzia przyszykowała pieskom kanapki. Suczka rasy Husky z różowym nosem wstała jako pierwsza o piątej rano. Axe wyszedł ze swojego pokoju. Zaspany ziewnął potężnie. W przedpokoju stała Zuzia patrząc się radośnie na pieska.**

-Cześć kochanie!-przywitała się brązowo-biała suczka o niebieskich oczach. Piesek będący mieszanką Dingo z Owczarkiem Niemieckim podniósł głowę, a jego bursztynowe oczy błysnęły.

-Hej!-przywitał się merdając ogonem podszedł do suczki i przywitali się czułym dotknięciem nosów. -Całą noc nie mogłem spać...cały czas myślałem jak pomóc reszcie rozwiązać zagadkę tych morderstw. A na dodatek słyszałaś o tym jak gangster został oddany w ręce policji?-mówił piesek. Na wzmiankę o bezsenności Zuzia skrzywiła się w współczuciu. Na koniec Axe zapytał ukochaną patrząc z zapytaniem w oczach.

-Nie.-odpowiedziała suczka kręcąc głową na boki. Wyglądała na zaskoczoną, ale i zaciekawioną. -Ale sam?!-zapytała z lekkim niedowierzaniem. Partner suczki pokręcił głową w odpowiedzi.

-Ktoś zadzwonił. Nie wiadomo jaka była płeć kogokolwiek kto ich powiadomił. Używali voice changera.-odpowiedział pies o biszkoptowym futrze. Suczka pokiwała powoli głową ze zrozumieniem.

* Zmiana sceny odznaka Zuzi

**Pieski stały na molo, toń była spokojna. Phoenix wciągnął morskie powietrze w płuca. Jego chusta lekko falowała na wietrze. Owczarek Niemiecki rozglądał się na boki. Szukał czegoś albo kogoś wzrokiem. Na drewnianym pomoście przechodziło wiele ludzi, czasem psów. Pies skinął ogonem na Maximusa, Kaidena, Victora, Careyę i Minimusa. Podążyli oni za nim.**

-Gdzie idziecie?-zapytała z zaciekawieniem w głosie Colette, przekrzywiła jej głowę lekko na bok a uszy zafalowały. Uśmiechała się.

-Idziemy poszukać mniejszą grupą poszlak na molo. Im mniejsza grupa tym będziemy mniej rzucać się w oczy.-odpowiedział Phoenix odwracając głowę do tyłu. Suczka w jasnofioletowej obroży.

-O ok! Sprytnie rozegrane. Może powinniśmy się i my podzielić na grupy?-pochwaliła pomysł suczka rasy Cavaneco dellking'charlEtna spaniel. Popatrzyła się wzrokiem na resztę piesków. Stefan zawył jako znak aprobaty dla pomysłu jego siostry.

-Możemy być siostro razem w drużynie?-zapytał piesek o jasnorudym futrze oraz kremową łatą na pyszczku, "skarpetami" na łapach oraz ciemnobrązowym ogonem i uszami. Jego oczy wyrażały ekscytacje. Colette szczeknęła radośnie i pokiwała głową. -Dzięki.-podziękował Stefan z serdecznością w jego głosie.

-To ja dołączam do Was!-oznajmiła Esmeralda, merdając energicznie puchatym białym ogonkiem na boki. Jej oczy w kolorze złotym lśniły. Stefan zamerdał ogonem, potem swoim nosem dotknął jej noska.

-Chyba nie pójdziecie beze mnie?-odezwał się głos należący do suczki. Trójka piesków, co zgłosiła się wcześniej odwróciła głowy. Zobaczyli stojącą Rossitę, która merdała, jej oczy lśniły radośnie.

**Colette szczeknęła w oznace radości wraz z swoim bratem i jego żoną. Rossita zamerdała ogonem. Spojrzała pytająco na Solo, oraz Dellicię. Dwa psy odpowiedziały jej pewnym i radosnym spojrzeniem. Po chwili jako pierwszy przemówił syn Hutch’a i Sweetie.**

-Pewnie! Bardzo chętnie Tobie oraz Twojemu rodzeństwu pomogę. Wiesz, że zawsze możesz liczyć kochanie na moje wsparcie.-odpowiedział pies. Pochylił się i swoim nosem dotknął noska swojej żony. Suczka zadowolona zamerdała ogonem.

-Ja też! Zawsze działamy razem! Jako jedno zgrane rodzeństwo, tym razem nie pozostanie inaczej.-udzieliła odpowiedzi Dellicia. Popatrzyła się z miłością na swoje rodzeństwo, które stanęło wokół niej w kole. -Ruffy?-zapytała suczka patrząc na Kundla z heterochromią.

-Idę! To też dzięki Tobie moja rodzina, a rodziny się nie zostawia.-odpowiedział pewnym tonem piesek. Jego ogon merdał na boki. Dellicia stojąca obok niego zawyła.

* Zmiana sceny odznaka Ruffy’ego

**Grupa, w której był Phoenix szła w stronę końca molo. Mijali wielu ludzi. Wzrokiem omiatali każdy szczegół. Morze szumiało w tle. Phoenix odwrócił głowę i wtem...wpadł na psa. Potknął się o niego, ale nie przewrócił.**

-Uważaj.-zwrócił grzecznie uwagę nieznajomemu psu Phoenix, odwrócił spojrzenie i zobaczył szarą Alaskan Husky o zielonych oczach.

-Wybacz.-odrzekła krótko suczka. Mimo to patrzyła uważnie na owo chustę. Owczarek Niemiecki to zauważył, spojrzał na chustę a następnie na suczkę.

-Wszystko w porządku? Nie odbierz mnie źle, ale mam wrażenie że przypatrujesz się mojej chuście.-odpowiedział piesek, teraz w jego oczach zabłysnęła lekka nieufność. Suczka zaskoczona pytaniem zastrzygła tylko uszami, a jej oczy błysnęły.

-O...nic...tylko przypomniała się moja przeszłość. To nic takiego.-odrzekła tajemniczo nieznajoma. Jej wzrok przykuł ruch w oddali na końcu molo. Jak stała spokojnie teraz widać było napięcie w jej ciele. -Wybaczcie, muszę iść. Wzywają mnie ważne sprawy.-rzuciła po czym pobiegła szybko.

-Hmph...-zadumał się Phoenix. Do psa podszedł Minimus z drwiącym uśmieszkiem.

-To już nie kochasz Nytrae?-zadrwił, a jego granatowe oczy błysnęły. Owczarek Niemiecki odwrócił gwałtownie głowę, w jego oczach zatlił się gniew. Warknął na psa. Futro na jego karku najeżyło się.

-NIGDY NIE PRZESTANĘ JEJ KOCHAĆ! Żadna suczka nie zdobędzie mojego serca!-powiedział pies.-Szukamy dalej...mam przeczucie, że coś znajdziemy...-dopowiedział odwracając wzrok od uśmiechającego się ironicznie młodszego brata Maximusa.

**Ponownie ruszyli przez molo, tym razem w ciszy, będącej efektem zaczepki Minimusa. Po jakimś czasie przemówił Victor:**

-Ciekawe dokąd jej tak śpieszno było? Miasteczko nie zdaje się być metropolią, która pędzi...

**Z zaciekawieniem na zielonookiego Wilka popatrzyła się Careya. Widać było, że podziela myśl Victora. Maximus wysłuchał tego z zaciekawieniem wraz z Kaidenem. Oba psy zadumały się.**

-Nie wiem...nie wiadomo kto jest mordercą...możliwe, że już go minęliśmy...-odpowiedział Kaiden patrząc się w dal. Spojrzenie niebieskich oczu zaszło mgłą zadumy.

* Zmiana sceny odznaka Kaiden'a

**W bardziej zabudowanej części molo grupa Colette współpracowała z drużynami Victorii i Lavii. Suczki szukały zawzięcie. Biała Bolończyk podsunęła pewną myśl gdy wraz z Honey nie znalazły nic podejrzanego.**

-Może by tak przeszukać inną część niż molo, owszem morderca może ma zamiar chować się, ale...-mówiąc biała suczka o niebieskich oczach, zrobiła przerwę. W jej oczach błysnęła nadzieja, że ktoś podziela jej tok myślenia. Rzeczywiście z tłumu ozwała się Briana.

-Może chcieć się wtopić w tłum!-odkrzyknęła rudo-biała Border Collie, a jej oczy błysnęły. Jej ogon machnął na boki.

-Dobra robota dziewczyny. Myślę, że powinnyśmy się tego trzymać. Skoro giną psi gangsterzy, to sprawcą musi być pies. Trzeba zapamiętać mniej więcej jak wygląda każdy pies, ale nie wykonamy tego bez pomocy technologii...-mówiła żółto-ciemno-biała suczka rasy Syberian Husky. Kątem oka rzuciła na Kate i Mishkę. Dwie suczki energicznie zadarły głowy do góry, wymieniły spojrzenia i zamerdały ogonami.

-Coś Ci w komputerze nie gra! Poczekaj...! Kate już przybiegła!

-Mishka zawsze udzieli informatycznej pomocy! Chodź Kate, na pewno coś znajdziemy z pomocą Vitani.-dopowiedziała Husky z kolorową grzywką, patrząc na suczkę będącą eksperymentem, która pełniła rolę wynalazcy.

-Chętnie Wam pomogę! Na co czekamy?! Idziemy!-odrzekła Vitani stając na równe łapy. Suczka pobiegła do przodu z błyskiem determinacji w swoich żółtych oczach. Pieski poszły za nią.

* Zmiana sceny odznaka Vitani

**Vitani siedziała na tyłach Patrolowca. Ściana z ogromnym ekranem oddzielała ją od kokpitu. Mishka wraz z Kate siedziały na kanapie po lewej stronie, zaś Victoria oraz Briana oraz Lavia po prawej. Husky z kolorową grzywką rozmawiała o najnowszych informatycznych nowinkach. Zaś pozostała trójka i najnowszych trendach w modzie. Aby sobie nie przeszkadzać obydwie grupy mówiły półszeptem. Raz po raz połowiczną ciszę przerywały im rozmaite odgłosy zza ściany. Od syczenia prądu po odgłos spawania. Dłuższy czas minął zanim Vitani pojawiła się w kokpicie. Jej ogonem delikatnie bił na boki a żółte oczy jaśniały z podekscytowania.**

-Uuu co się udało wymyślić?-spytała zaciekawiona Briana jej lodowo niebieskie oczy błysnęły z ciekawości. Reszta suczek wraz z jasno-rudo-białą Border Collie nadstawiły uszu.

-Owszem udało się.-zgodziła się żółtooka. Suczki uśmiechnęły się szeroko słysząc te wieści. -Zaraz coś Wam przedstawię.-ogłosiła Vitani i wróciła się na chwilę do tymczasowego miejsca pracy. Niespełna minutę później przyszła, wpychając jakiś sprzęt na kółkach.-Ta dam!-zawołała entuzjastycznie. Jej ogon trzepnął radośnie na boki. Zainteresowane suczki podążyły tuż za złotooką. Galeria

Okładka