Sigrid Grzmotoręka

**Hint:** Żeby poczytać historie o Sigrid Grzmotorękiej, patrz: Sigrid - Opowieści

Pochodzę z Klanu Grzmotorękich, ze wspaniałego Zhufbaru. Nasz klan jest jednym z niewielu w całym Karaz Ankor w którym to tradycją utwardzaną od zamierzchłych czasów jest to, że kobiety, jeśli wykazują się dostateczną dumą i siłą, zostają Kowalami Run. Ja sama podtrzymuję tą tradycję, jak przede mną poczyniła to moja matka i babka, a po mnie, mam nadzieję, będzie moja córka, Astrid.

Przybyłam do Sylvanii za prośbą mojego dawnego znajomego, Grufbada, by doprowadzić do Strażnicy karawanę złożoną z najznamienitszych inżynierów Zhufbaru, dostarczyć proch, żelazo i siłę Smoczego Ognia do tej splugawionej ziemi. Sama mam w zamiarze ruszyć wraz z ekspedycją łowców wampirów, by wspomóc umgi zarówno zbrojną dłonią, jak i swoim kunsztem. Niech krwiopijcy mają się na baczności, bowiem Mistrzyni Run Sigrid rusza na wojenną ścieżkę!

~|~

Po co ja tu przyjechałam.

Cholera, doskonale wiem dlaczego tu przyjechałam. Grufbad mnie potrzebował, a przyjaciela w biedzie dawi nie zostawiają... No właśnie - przyjaciela. Trochę ich się tu mi uzbierało. Zgubiłam za to niemało buty... Jaka ja byłam naiwna.

Echo, Elmira, Lyrelle, Lothar, Raoulet... Jorsin oraz Kahir, jeśli jeszcze dychają. Cała moja drużyna. Moi towarzysze. O ile prościej miałyby się sprawy, gdyby mi tak na nich nie zależało. Ale... Czy na pewno? Czy na pewno chciałabym móc być teraz sama?

Teraz... Teraz, kiedy straciłam nadzieję na bezpieczny kontakt z rodziną, pewność że Przodkowie zapewnią bezpieczeństwo moim chłopcom, jeśli któryś opuściłby tę przeklętą ziemię... Straciłam dłoń, moje dziedzictwo i... Boga.

Moja duma, to co czyniło mnie mną, jest kłamstwem. Zawsze nim było - a ja wpajałam to Astrid. Przekazywałam te farmazony następnym pokoleniom i według Kadrina, dla ich własnego dobra, nie powinnam uświadamiać ich co do faktów. Nie mogę im tego zrobić. Valayo, jeśli mnie słyszysz, poradź mi, błagam. Jak ja spojrzę mojej córce w oczy? Czy powinnam nadal świadomie wpajać moim podopiecznym, mojemu dziecku, może i wnukom, kłamstwo o Twoim Synu? Co czynić? Czy aby na pewno najgorsza z prawd teraz akurat nie będzie lepsza od kłamstwa? Thungni nie żyje. Czy Wy nadal na nas patrzycie? Wiem, że Thungni istniał naprawdę i wiem, że jest martwy. Czy wiara może umrzeć w obecności wiedzy?

Nie mogę się złamać. Zbyt wiele jest warte to, co podtrzymuję.

Nie mogę zawieść mojego ludu... Ani mojej drużyny.

Elmira. Dobra dziewczyna, często prędzej działa niźli myśli, ale ma serce w dobrym miejscu i ogromny potencjał. Kto wie, może kiedyś ujrzymy ją gdzieś u szczytu sił Kisleva. Byłaby - w zasadzie jest - dobrym przywódcą. Mam nadzieję, że nikt ani nic nie zachwieje jej pewnością siebie. Jest tak młoda, a zaznała już tyle krzywd od tego świata. Może to i lepiej dla niej, że ludzie szybciej dorastają... Myślę, że sobie poradzi.

Lothar. Oj Lothar. Honorowy i bitny, bywa porywczy, ale ktokolwiek kto uznałby go za tępego rębajło, grubo by się przeliczył. Jest sprytny, bardziej niż chyba chciałby przyznawać reszcie świata. Słowny, wiarygodny jakich mało. Mimo początkowych tarć między nami, skoczyłabym za nim w ogień, nawet się nie oglądając. Wiem, że on zrobiłby dla mnie to samo.

Lyrelle... Eh. Tutaj zaczynają się schody. Lubię ją, naprawdę ją lubię, ale potrafi mnie doprowadzić do białej gorączki w tempie bijącym niemal rekordy Stromniego. Jest zmienna i kapryśna jak magia, którą się posługuje, ale to nie zmienia faktu, że zależy mi na jej bezpieczeństwie. Przestałam już nawet liczyć ile razy ona mi, a ile razy ja jej ocaliłam życie. Takie rzeczy łączą w zupełnie inny sposób niż jakakolwiek inna więź - myślę, że po części dlatego, mimo naszych różnic, mogę być dumna, nazywając ją swoją przyjaciółką.

Raoulet. Z nim czuję nić porozumienia zupełnie inną niż z pozostałymi - trochę tak, jakby nasza przymusowa izolacja od drużyny w Nachthafen i to, czego tam doświadczyliśmy, oboje nas zmieniło. To Raoulet jako pierwszy dowiedział się czegokolwiek o mojej rodzinie. Zaskakujące, jak zamknięcie w czterech ścianach z potworem potrafi zbliżyć. Mam wrażenie, że czasami rozumiemy się bez słów... Bogowie, błagam, pozwólcie mu przeżyć. Chcę móc się jeszcze z nim pośmiać przy dobrym piwie i kilku historiach - okazji było tak niewiele...

No i Echo. Nie jest najmłodsza z naszej grupy, ale to właśnie ją najbardziej chciałabym otoczyć opieką. Sprawia wrażenie niewinnej i tak straszliwie zagubionej, jakby brakowało jej przewodnictwa. Oczywiście, jest to dorosła, młoda kobieta i nie mam prawa traktować jej jak dziecka, ale... Eh. Nie do końca umiem to powstrzymać, zwłaszcza, że Echo swoją zadziornością tak bardzo przypomina mi Astrid jeszcze kilka lat temu. Jest jednak coś jeszcze... Widzę w jej zagubieniu siebie. Pamiętam jak czułam się, kiedy straciłam moją matkę. Echo, zdaje się, że swojej nigdy nie poznała. Nie pytałam, nie chcę jej krzywdzić. Może jednak zdołam dać jej choć mierny ułamek tego, czego jej tak brak... Jeśli obie mi na to pozwolą.

Nie mogę się poddać. Muszę przeć naprzód, być lepszą.

Przysięgałam.

~|~

Znów się nazmieniało. Bogowie, kiedy to się skończy?

Kolejna przysięga. Przysięgi. Trzy, w zasadzie. Echo, Smednir i ja sama. To, co wydarzyło się w Tyglu przeszło moje najśmielsze wyobrażenia. Zmieniam się, czuję to. Fizycznie i duchowo. Co to oznacza? Cóż mam czynić dalej? Czy kiedykolwiek jeszcze ujrzę moją rodzinę? Czy dane mi będzie wrócić do domu? Nie wiem. Kowal Przeznaczenia, dobre sobie. Szkoda tylko, że nie własnego... A może? Czy mam tak naprawdę wybór? Czy to, jak postępuję było już wykute na mojej duszy?

Nie. Niezależnie, jak sprawy się mają, czy to moje wybory doprowadziły mnie do tego miejsca, czy też nie, nie ma to znaczenia. Weszłam na ścieżkę, z której nie ma już odwrotu. Na wątpliwości mogę sobie pozwolić. Na zwątpienie już nie.

Tylko dlaczego akurat Gault? I to w takim momencie... Mój *Ojciec* musi mieć specyficzne poczucie humoru. Ale trudno. Nie tylko szanowny Lord-Generał podjął swoją decyzję.

Zmianom uległy też sprawy w drużynie. Od czego w ogóle zacząć?

Lothar jest wampirem. To sporo zmienia. Zrobił się... Ostrzejszy. Żałuję, że nie mogłyśmy z nim wtedy być. Może mogłybyśmy były mu pomóc. A może taki los był mu od początku pisany? Nie dowiemy się. Fakty pozostają faktami. Nie jestem pewna co o nim teraz myśleć. Z jednej strony ufam mu. Zawsze był wiernym towarzyszem broni i jak dotąd nie skrzywdził nikogo z nas. Nawet kiedy pozwoliłam mu się pożywić na mnie, wydawało się że jest mu równie niezręcznie co i mnie samej. Nie wydaje się mieć złych intencji, ale jego słowa kiedy się nam przyznał, zaniepokoiły mnie. *"Mogłem rozerwać wam gardła we śnie, ale tego nie zrobiłem"* - o ile jest to prawdą, o tyle nie daje wielkiej otuchy. Co, jeśli poczynimy coś, co zmieni jego sentyment? Jeszcze do tego cały ten bałagan z Barnabaszem... Wolę nawet nie myśleć. Lothar, proszę, *proszę*, nie zawiedź nas. Tańczysz na ostrzu noża, przyjacielu...

Elmira. Źle ją oceniłam. Może po części dlatego, jak niewiele z siebie naprawdę pozwala nam ujrzeć. Może dlatego, że się zmieniła. Mądra, młoda kobieta z toną problemów na głowie. Wiedziałam, że jest silna, nie wiedziałam że aż tak. Nadal niestety rzadko się odzywa, ale musimy mieć większe baczenie na jej wkład. Kwestia jej choroby pozostaje ogromnym zmartwieniem, ale możemy jej pomóc tylko tak bardzo, jak nam na to pozwoli. Wie kiedy i co nam mówić i ufam jej osądowi. Ponadto muszę przyznać, że jej nieugiętość w kwestii jej własnych pryncypiów jest imponująca. *Garaz kvinn*. Co do jednego się nie omyliłam w jej kwestii - zajdzie daleko, niezależnie który kierunek obierze. Tego jestem pewna.

Raoulet. Brakowało mi go, prawdziwie mi go brakowało. On również zmienił się niemal nie do poznania - nie dziwota, zważając co przeszedł. I tak mam wrażenie, że nie powiedział mi wszystkiego, ale nie pospieszam go. Na wszystko przyjdzie chwila. Nadal jest mi bliskim przyjacielem i wiem, że mogę na nim polegać. Mimo jego zniknięć, mimo że podświadomie wiem, ze ponownie nas opuści, nie poddaję w wątpliwość tego, że wróci w ten czy w inny sposób, kiedy będziemy go potrzebować. W pewien sposób ta myśl uspokaja.

Echo stała mi się jeszcze bliższa niż kiedykolwiek. To fakt, byłyśmy już blisko, ale wspólna podróż przez Chamon tylko zacieśniła nasze stosunki. Nie tylko przysięga krwi nas połączyła. Mam wrażenie, że podchwyciłyśmy głębsze rozumienie siebie nawzajem. Widzę, ile zaufania ona we mnie pokłada, ale mam wrażenie, że Echo nawet nie zdaje sobie sprawy, jak wiele z niego jest odwzajemnione. Ponadto żywię głęboką nadzieję, że ona wie, jak bardzo dumna z niej jestem. Pozbyła się tego przekleństwa... Nawet jeśli nie raz na zawsze, to i tak ogromny wyczyn. Wierzę, że to początek zmiany na lepsze. Może uda się jej przynajmniej po części naprawić relację z bratem. Liczę na to. Kiedy to wszystko się skończy, będzie potrzebowała rodziny na miejscu.

Lyrelle już zupełnie przestałam rozumieć. Co ona sobie myślała. Jak mogła w taki sposób narazić nas wszystkich? Mieliśmy szansę przekonać Gaulta do swoich racji, niezależnie od tego gdzie leży prawda. Dlaczego zaczęła nas sabotować? Dlaczego popchnęła to tak daleko u diaska? Zupełnie jakby zapomniała z kim mamy do czynienia. Byłam o krok od wzięcia winy na siebie, byle tylko jej nie odstrzelił na miejscu... Zatrzymała mnie reakcja Grufbada. Przez tą elfkę prawie zostawiłabym staruszka samego. Jak mogła nas tak zasabotować?

Czy klątwa, która na mnie spadła jest karą boską? Błogosławieństwem? Nie odczułam tego jako żadne z dwóch... Czuję, że tak po prostu *musiało* *się* *stać*. Nieważne, co by się nie działo, zawsze byłam i będę Dawi. Grzmotoręką. Kowalem z Zhufbaru. Tylko to się teraz liczy.

To i Strażnica.

~|~

Zdrada.

Słowo którym nas od zawsze straszono. Które od zarania dziejów utrzymywało nas w ryzach. Jakim cudem cała nacja była tak ślepa, by nie widzieć *kto* nas zdradził? Dlaczego nikt nie zapytał?

Ci, którzy śmieli narodzić się nawet z mierną szansą zrzucenia klapek z oczu, są od początku skazani na porażkę. Przykuci do kowadła, element wielkiej maszyny, sól, rzucona na pola, których iluzją wielkości tak się szczycą. Proch i pył, wyniesiony na wyżyny naszego społeczeństwa przez tchórzy.

Poświęciłam temu całe swoje życie. Wszystkie lata, pot i ból, cała wierność i wysiłek śmieją mi się w twarz. Tylko dlatego, że wolą zamknąć oczy, udawać przed sobą i innymi, że zatrzaśnięte wrota oznaczają, że możemy być wolni, że mamy władzę. Że setki, tysiące, miliony nie są już spisane na zatracenie wraz z resztą tego świata, mimo że kryją się za bramami nie do sforsowania jak w kamiennej trumnie, skuci kajdanami własnej roboty.

Jeśli bogowie, którym służyłam mają moją egzystencję za potwarz, niechże tak będzie. Próbowałam być wierna. Próbowałam być tak najlepsza, jak tylko mogłam i podążać ścieżką, którą brałam za właściwą.

Skoro sam fakt że jestem z krwi mojego Ojca jest wystarczającym powodem, by wydać na mnie wyrok, niechże tak będzie.

Poczynię to, co do mnie należy. Mimo konsekwencji, które zostały mi przedstawione. Zostawię za sobą ból, krew i cierpienie. Nie ma już kto mnie za to potępić. Bogowie już mnie odrzucili.

Zdrada krwi Thungniego nie pozostanie bez echa. Nie mam w sobie szaleństwa, które pochłonęło Alaryka. Nie muszę szukać sposobu - ten już znalazłam. Znam swój cel, muszę jedynie utrzymać się na ścieżce.

Mogę tylko liczyć, że podołam. Że w rzeczy samej nawet najbardziej zbrukane dłonie mogą wciąż dokonać tego, co jest konieczne. Może w rzeczy samej jestem już martwa. Może nigdy tak naprawdę nie żyłam.

Popioły użyźniają. Gruzy świata, który tak kocham i zarazem tak nienawidzę, dadzą podwaliny pod nowy początek. Muszę w to wierzyć. Muszę w to uwierzyć.

Inaczej do reszty stracę zmysły.

~|~

Moja "drużyna". Osoby które przez ostatnie miesiące stały się mi bliskie niczym rodzina, które miałam za towarzyszy broni i wiernych kompanów... W rzeczywistości grupa przepychających się dzieci, odrzutków społeczeństwa i mało tego, niemal każde myślące, że znalazło prawdziwy sposób na zbawienie świata. Banda potępieńców, malująca się na bohaterów, a zostawiająca za sobą jedynie popiół. Co za smutna parodia. Może rzeczywiście do siebie pasujemy.

Raoulet zginął. Nie byłam w stanie mu pomóc. Własnymi rękoma pochowałam swojego najlepszego przyjaciela, a i tak myślę że może nadal gdzieś tam jest. Że może pojawi się ponownie, w jakiś sposob. Choć moje serce krwawi i zawsze będzie mi go brakować, nie mogę oprzeć się myśleniu, że... Może lepiej nie..? Nie chciałabym, by ujrzał co ze mnie zostało. Co zostało z nas. Jego jednego nie chciałabym ponownie zawieść.

Elmira zniknęła. Gdzie? Dlaczego? Kiedy wróci? Pytania na później. Faktem pozostaje, że dziewczyna ma gro niezaadresowanych problemów, które tylko czekają żeby się nam zwalić na głowy. Musi zacząć się nimi zajmować. Jestem zmęczona wiecznym przypominaniem każdemu z tych upartych indywidualistów, że solo żadne z nas nie przetrwa, a nikt o zdrowych zmysłach żadnego z nas nie przyjmie w swoje szeregi. Kiedy teraz o tym myślę, zawsze była stałą, choć enigmatyczną, kartą w naszych szeregach. Może zbyt stałą. A to mnie określili turem.

Lyrelle też nie ma. Po prawdzie, o zniknięcie jej już nie winię, mimo że początkowo mnie to zagniewało. Ma swoje sprawy do pozałatwiania, szanuję to. Przynajmniej dała znać. Przynajmniej adresuje własny bałagan nim zapuka do jej drzwi. Dość już czekała. Liczę że wróci do nas prędko, mimo wszystko. Szeregi kurczą nam się w drastycznym tempie.

Lothar. Ależ ja się przeliczyłam. Byłam naiwna, wierząc że się od nas nie odwróci. W pewien sposób jednak, pierwsza złość mi przechodzi. Jest, czym jest. Tacy, jak on, zdradę i apetyt na władzę mają we krwi. Skoro znalazł sobie grupę podobnie myślących wampirów, niechże sobie do niej przynależy, tak długo jak bezpośrednio nie przeciwdziała to naszym celom. Mam większe problemy niż to jakim towarzystwem się otacza. Będę dalej z nim współpracować, kiedy wróci. Może jeszcze się nieco zmieni. Może zasłuży na kolejną szansę, która została mu siłą rzeczy dana. Jeśli nie - cóż. Drugi raz nie będę miała powodu do zawahania. Wykopał już własną mogiłę. Jakim byłabym Łowcą Wampirów, gdyby w imię pamięci po Lotharze von Falkenhayn, nie pomogła jego mordercy się w niej ułożyć.

No i Echo. Jak to jest, że jedna osoba może w tak zawrotnym tempie wpadać twarzą z jednego bagna w drugie..? Z jednej strony zachowuje się jak najlepsza przyjaciółka o jaką mogłabym prosić. Jestem jej niezmiernie wdzięczna za nieprzerwane wsparcie, które pokazywała mi w drodze do Zhufbaru i w samym mieście, a jednocześnie... Wiem że coś przede mną kryje. Wiem że to coś istotnego, zwłaszcza jeśli oceniać po stanie w którym była kiedy ją  znalazłam w Strażnicy. Zależy mi na niej, może nawet za mocno dla mojego własnego dobra, ale... Nie wiem. Mam to samo uczucie, co przy Lotharze. Że szykuje się coś katastrofalnego... Kto to w zasadzie mówi. Na razie będę ją obserwować. Pamiętam swoją przysięgę. Każde jej słowo.

~|~

Próbuję nie oglądać się za siebie. Cierpienie dla cierpienia jest stratą cennego czasu - tego zaś mam stosunkowo niewiele, ważąc  na skalę mojej misji i wiedzy, która przyszło mi odkryć. Mówię sobie, że będzie im tak lepiej. Życie ze wspomnieniem po mnie jest lepsze, niż stanięcie oko w oko z tym, czym się  stałam. Miejsce chodzących trupów jest w Sylvanii.

Straceńcza determinacja. To chyba najlepiej określa moje odczucia. Jestem sama... No, będę. Na razie mam moją ulubioną, przypisaną Losem czy też najzwyklejszym pechem bandę potępieńców. Z drugiej strony, zastanawiam się... czy ktoś prawdziwie dobry, cokolwiek by to nie znaczyło, miałby szansę dokończyć zadania, przed którym stoimy? Wszak grzechy bogów, którzy nas osądzają, dalece przeważają nasze własne.

Przybycie Elmiry do Zhufbaru było równie niespodziewane, co mile widziane. Nie spodziewałam się ujrzeć ją tak prędko, ale jej obecność była nad wyraz pomocna. Widzę, że chwyciła swoje problemy za bary, ale bardziej chyba cieszy mnie, że otwarcie o tym ze mną porozmawiała i wyjaśniła swoją... przypadłość. Rozumiem jej ból i rozgoryczenie w kwestii Stiepy - obie musiałyśmy zostawić swoją rodzinę za plecami, by móc przeć dalej naprzód. Obdarzyłyśmy się wzajemnym zaufaniem i w pewien sposób zaczynam mieć wrażenie, że taka wymiana drażliwych informacji jest warta więcej niż jakiekolwiek deklaracje czy obietnice.

Lyrelle... *Vaalea*. Do stu tysięcy diabłów, z nią zawsze *coś* jest. Muszę chyba przestać próbować za nią nadążyć. Szybsza przecież nie będę. Niech robi, co do niej należy - tak długo jak trzyma z nami wspólny front, mogę wstrzymać się od komentarza i stolerować jej... dziwności. Pozostaje oczywiście kwestia runy, ale zarówno świadectwo Elmiry, jak i reakcja samej elfki mówi mi, że naprawdę nie wiedziała co czyni. Tak długo jak faktycznie pomoże mi ją odzyskać, jestem w stanie odsunąć od siebie złość. Niewiedzę jestem w stanie zrozumieć i wybaczyć. Odmowy już nie... instynkt mówi mi jednak, że takowa nie nastąpi. Myślę że dotrzyma słowa.

Lothar... Wilk... *Lothar*. Trochę mnie zaskoczyło, że tak łatwo przystał na moje wymagania. Nadal będę miała na niego uważne baczenie, zwłaszcza że lamie już wokół niego kołują, ale na chwilę obecną nie daje mi powodu, by nie wierzyć jego słowu. Cel mamy ten sam. Środki... zobaczymy, co przyniesie czas. Dobrze wiedzieć, jak bardzo wiąże go słowo. Muszę mieć to w pamięci. Jednocześnie głęboko współczuję mu kwestii Falkenbergu... kiedy zjawi się ku temu okazja, chętnie pomogę mu uzyskać pomstę, jeśli tylko nie będzie to stało w sprzeczności z moim własnym interesem. Może w ten sposób chociaż jedno z nas uzyska sprawiedliwość.

Echo... o niej nawet nie chcę teraz myśleć.