Ucieczka z Galapagos

Wspomnienia Jeremiasza Różyka

Rok 2020, dzień po Szturmie na Prosiaka (Breaking Montessori)

### Rozdział 1

Ciemną chmurę otaczającą mój umysł, powoli rozjaśniały błyski przytomności. Usłyszałem zgrzyt zamykanej kłódki i dzwonienie kajdanek na moich rękach. Potem pojawił się ból. Przeraźliwy ból, łupiący w mojej głowie. Wydawało mi się, że ten stan trwał w nieskończoność. W końcu zacząłem pojmować, co się wokół mnie dzieje. Słyszałem warkot silników i skrzypienie metalowej konstrukcji. Udało mi się uchylić powieki na tyle długo, by zobaczyć małe okienko, za którym widziałem chmury, a pod nimi wodę. A więc samolot. Jak się tu znalazłem? Dokąd lecę? Poczułem się skrajnie zmęczony. Upadłem na glebę i zatopiłem się w otchłaniach ciemności.

Obudziłem się po około godzinie albo dwóch. Za oknem było już ciemno. Czułem się na tyle dobrze, by móc ocenić sytuację, w której się znalazłem. Znajdowałem się w ciasnej klatce zbudowanej ze stalowych krat. Wzdłuż kadłubu samolotu stały dwa rzędy podobnych cel, wszystkie wypełnione jakimiś dzieciakami. Nagle, po drugiej stronie korytarzyka dzielącego dwa rzędy klatek, ujrzałem znajomą sylwetkę.

-Dawid! – szepnąłem.

Bezwładne ciało ruszyło się niespokojnie.

-Dawid, wstawaj!

Powoli uniósł ociężałą głowę i spojrzał na mnie zamglonymi oczami.

-Róeeeżyyeek? – wybąkał.

-Tak, budź się kurwa.

-Eyyyoooee.

Postanowiłem dokładnie zbadać moje otoczenie. Miałem na sobie mundur, w którym szturmowałem blok Prosiaka. Powoli przypominałem sobie, co właściwie się wydarzyło. Prosiak, IBC, łysa morda, ciemność. No tak, wszystko jasne. Komandosi z IB Corps nie mogli mi pozwolić na pozostanie na wolności. Tylko gdzie do chuja mnie wiozą? Ręce i nogi miałem skute kajdanami. Nagle wyczułem jakiś ciężki przedmiot w jednej z kieszeniu munduru. Zostawili mi buchpałę? Zajebiście, pomyślałem biorąc tłustego bucha. Mój umysł zaczął działać na większych obrotach. Zacząłem rozmontowywać buchpałę na części, rozglądając się dookoła w obawie przed pojawieniem się jakiegoś strażnika. W końcu udało mi się rozjebać grzałę i triumfalnie uniosłem w górę cienki drucik. Usiadłem na podłodze i wepchnąłem go w zamek kajdanek na moich kostkach, dokładnie tak jak widziałem na filmach. Po dłuższej chwili kombinowania zamek ustąpił. Gorzej było z tym na rękach, ale w końcu udało mi się uwolnić wszystkie kończyny. W tym czasie Dawid powoli odzyskiwał przytomność.

-Psss – syknąłem w jego stronę.

-Cccoo taam?

-Łap.

Rzuciłem mu drucik. Po jakimś czasie mu też udało się uwolnić. Przyszedł czas na drugą część planu.

-A B C, A B C, IB KURWA PAŁE SSIE, A B C, A B C, IB KURWA PAŁE SSIE – zacząłem skandować niczym zawodowy legionista.

Dawid dołączył się do mnie i wkrótce drzwi od kokpitu się otworzyły. Przed moją klatką stanął postawny komandos z logiem IBC na klacie. W ręce trzymał gumową pałę.

-Cisza, you motherfucker – powiedział z silnym brytyjskim akcentem.

Splunąłem mu w twarz.

-O ty koorwa, chodź tu – warknął i otworzył moją celę.

W momencie kiedy wchodził do środka, Dawid wyciągnął swoją rękę pomiędzy kratami i złapał komandosa za kostkę. Kiedy ten runął na ziemię, ja skopałem go do nieprzytomności. Szybko zabrałem klucza wiszące u jego pasa i otworzyłem klatkę Dawida. Ruszyłem korytarzykiem, zaglądając do każdej klatki. Większość więźniów było w wieku licealnym, niektórych kojarzyłem z naszej szkoły. Tkacza i reszty nie znalazłem. Tymczasem Dawid dopierdolił strażnikowi gumową pałą i szykował się do szturmu kokpitu. Dołączyłem do niego i pociągnąłem za klamkę drzwi prowadzących do pilota. W środku, za sterami, siedziało dwóch pilotów. Oprócz nich w kabinie nie było nikogo. Żaden z nich nie zauważył naszego wejścia. Powoli weszliśmy do kabiny. Dawid stanął za pilotem po lewej stronie, ja za jego kolegą. Jednocześnie zapierdoliliśmy im w głowy. Bezwładne ciała osunęły się na ziemię. Dawid usiadł za sterem.

-Umiesz latać? – spytałem się, nie mając wielkich nadziei.

-No jasne mordeczko, luźnie gacie.

Usiadłem za drugim sterem, a Dawid zaczął klikać wszystkie przyciski po kolei. Kurwa, nie wierzę, że moje życie zależy od tego bęcwała. Z tyłu samolotu dobiegły nas wrzaski i piski. Wstałem z zamiarem sprawdzenia co tam się odpierdala, ale Dawida powstrzymał mnie ruchem ręki.

-Luzik mordeczko, jest na autopilocie– zapewnił mnie. – jak będziemy spadać do daj znać, ja ogarnę tę dzicz.

Usiadłem w fotelu a Dawid zniknął za drzwiami. Spojrzałem na widok rozciągający się za przednią szybą. Wschód słońca oświetił archipelag wysp, znajdujący się na wprost przed nami. Czy to jest punkt docelowy naszej podróży? Nagle usłyszałem zgrzyt zamka ładującego nabój do komory. Na tyle mojej głowy poczułem nacisk lufy.

-Witamy na Galapagos, skułwysynie– odezwała się nieznajoma i zaśmiała się głośno chrapliwym głosem. Zapierdoliła mi kolbą i straciłem przytomność.

### Rozdział 2

Obudził mnie warkot silnika i skrzypienie amortyzatorów. Uchyliłem powiekę by zobaczyć ciemne wnętrze starej ciężarówki. Za kratą z przodu naczepy widać było kierowcę i skrawek drogi. Prowadziła ona przez gęstą dżunglę, z bujną zielenią szturmującą wąski korytarz, którym jechała kolumna pojazdów. Wraz ze mną w ciężarówce znajdowało się parę dzieciaków, wszyscy ze skutymi rękoma i nogami. Nie znalazłem wśród nich Dawida, ani nikogo znajomego.

Po dłuższej chwili konwój dotarł do wielkiej bramy. Nad przejazdem dostrzegłem napis „NAUKA CZYNI WOLNYM”. Ciężarówka przejechała pod napisem i stanęła, a drzwi od naczepy stanęły otworem. Oślepiły mnie ostre promienie słońca.

-EPPA EPPA CABRÓN – rozległy się ponaglające okrzyki strażników.

Z trudem wstałem i zeskoczyłem na ziemię. W moją stronę wycelowane były lufy karabinów. Wraz z resztą więźniów zostaliśmy ustawieni w kolumnę i ruszyliśmy w stronę gigantycznego budynku otoczonego dżunglą. Znajdowaliśmy się wewnątrz kompleksu otoczonego murem z drutem kolczastym i wieżami strażniczymi. Na szczycie najwyższej z nich trzepotała na wietrze flaga z logiem IB.

Po chwili znaleźliśmy się w środku więzienia, przechodząc przez kolejne pancerne drzwi otwierane przy odgłosie zwalnianego zamka elektrycznego. Było piekielnie gorąco, a na ścianach skraplała się wilgoć tworząc zacieki. Każdego z nas rozebrano do naga a następnie wprowadzono do wyłożonego kafelkami pomieszczenia. Strażnicy wycelowali w nas z myjek ciśnieniowych. Na plecach poczułem palący ból od uderzenia strumienia wody. Po dłuższej chwili rzucono w naszą stronę parę kostek mydła. Jakiś chudy chłopaczek schylił się po jedną z nich. Ten strategiczny błąd przypieczętował jego los.

Bo jakimś czasie trafiliśmy wreszcie do miejsca docelowego. W dużej sali stały rzędy metalowych łóżek. Połowa była już zajęta przez wylegujących się więźniów w błękitnych pasiakach. Na jednym z nich leżał rozjebany Dawid. Podniósł się na mój widok i podszedł w moją stronę, plując po drodze na jakiegoś dzieciaczka.

-Różyk! Witamy w raju – krzyknął szczerząc zęby.

-Dawid, gdzie my kurwa jesteśmy?

-Nie wiem ale bawię się zajebiście. Chodź, idziemy najebać szwabom. Czekałem z nimi na ciebie.

Zanim zdążyłem zaprotestować, Dawid podszedł do wysokiego blondyna w kącie sali i popukał go w ramię.

-Guten Tag, hehehe – ryknął i zajebał chłopakowi w ryj.

Paru innych niemców rzuciło się na Dawida. Podbiegłem mu pomóc. Wyjebałem jednemu z kopa, a kolejnemu Dawid zajebał metalową nogą od łóżka. Widać było, że Dawid traktuje to miejsce jak plac zabaw. Zabawa jednak się skończyła kiedy do sali wbiegł oddział strażników, rozpraszając bujkę. Trzech nich złapało wierzgającego się Dawida i wywlekło na zewnątrz. Mi dali spokój, jednak już niedługo miałem się przekonać, że nie był to korzystny obrót spraw.

### Rozdział 3

Wieczorem zaprowadzili wszystkich do stołówki na posiłek. Stojąc z tacą w kolejce, dojrzałem znajomą twarz z WMHS. Był to sam prezydent samorządu szkolnego, Mafilo. Kiedy dotarłem do punktu wydawania racji, moja taca została wypełniona masą mięsno-warzywną, dziwnie podobną do obiadów szkolnych. Dosiadłem się do Mafilo siedzącego przy jednym ze stołów. Uśmiechnął się lekko na mój widok, mimo że przez ostatni rok robił wszystko by zamknąć biznes mój i Marosława.

-A ty za co siedzisz – zagadnąłem typową gadką więzienną.

-Ja tylko... tylko chciałem... chciałem więcej – zaczął bredzić coś pod nosem.

-Więcej czego?

-Wszystkiego! – wykrzyknął maniakalnie patrząc się na mnie obłękańczo. – całe Ibdocuments... wszystkie, WSZYSTKIE PAST PAPERY. Całe litchartsy, REVISION VILLAGE, pestle... To nam się należy! Ja chce tylko zdać lepiej maturę! Dajcie nam się uczyć!

Jego wrzaski zwróciły uwagę strażników. Jeden z nich podszedł do naszego stołu.

-Tranquilo, pendejo – warknął.

-MIAŁEM WSZYSTKO ROZUMIESZ? 150 GB NA DYSKU, WSZYSTKO ZA DARMO! JESTEM NAJWIĘKSZYM PIRATEM STULECIA! WYWIEŚCIE CZARNĄ FLAGĘ, ŚMIERĆ TYM CO STANĄ NA MOJEJ DRODZE!

Dwóch strażników wywlekło Mafilo na środek stołówki i zaczęło go pałować. Po paru razach prezydent się uspokoił. Co tu się odpierdala? Gdzie ja kurwa jestem?

Po kolacji wróciliśmy do celi. Strażnicy powiedzieli, że za 20 minut gasną światła i jak ktoś chociaż piśnie to dostanie taki wpierdol, że na maturze będą go musieli po uzębieniu identyfikować. Wyjebałem się na wolnym łóżku i zacząłem obmyślać sytuację, w której się znalazłem. Dawida nadal nie było. Spojrzałem w stronę Niemców stojących w grupie w kącie celi. Naradzali się szeptem patrząc w moją stronę. Nie dobrze. Jeśli nie wypuszczą Dawida z izolatki to będę mieć przejebane. Muszę znaleźć nowych sprzymierzeńców. Spojrzałem na łóżko po lewej stronie. Pod kocem leżał mały, skulony Azjata.

-Hey man, what you in for? – zagadnąłem sąsiada.

-I don’t know, I do nothing wrong. – odpowiedział entuzjastycznie cieńkim głosem. -  I learn a lot, good at school. Two big guys come in, say I am infected with Piotrosis. They try take me, I fight. They beat me with stick, like police in Hong Kong. I wake up here.

-You see these Nazis in the corner? – wskazałem na Niemców.

-Yea.

-We hit them in morning. You help me, I help you later.

-Ok man. I bite their dicks off.

-Good.

Wiedziąc, że mam przynajmniej jednego sojusznika w celi, mogłem spać spokojnie. Następny dzień był kluczowy. Jeśli nasza akcja się powiedzie, nikt więcej mi nie podskoczy. Powoli pogrążyłem się we śnie, mimo donośnego chrapanie grubego brytola parę łóżek dalej.

Nagły brak powietrza obudził mnie gwałtownie. Jebiąca poduszka wciśnięta była w moją twarz, uniemożliwiając mi oddychanie. Zacząłem się wierzgać, ale przeciwnik mocno mnie trzymał. Lewą ręką zacząłem desperacko szukać metalowej pałki Dawida, którą schowałem wieczorem pod materacem. Ogarnęła mnie panika. W końcu udało mi się złapać za moją brón i zamaszystym ruchem przypierdolić napastnikowi. Jego uścisk zelżał, co pozwoliło mi zrzucić go na ziemię. Dopadłem go z pałką w ręce. Blask księżyca oświetlił jego twarz. To ten jebany chinior. Nie powinienem był mu ufać. Ale dlaczego to zrobił? Nie miałem okazji rozwinąć tej myśli bo jakiś skurwiel szarpnął mnie w tył.

-Komm hier du Polnische Schweine – warknął Niemiec napierdalając mnie wściekle.

Reszta szwabów też mnie dopadła i zaczęli kopać. Wkrótce straciłem przytomność.

Obudził mnie poranny dzwonek. Noc spędziłem rozjebany na podłodze. Potężny ból rozsadzał mi łeb. Twarz pokrywała mi zaschnięta krew. Z moich stóp zniknęły buty i skarpety, a pasiak podarty był w wielu miejscach. Rozejrzałem się i zobaczyłem chińczyka siedzącego na brzegu swojego łóżka uśmiechając się do mnie. Jak ja dopadnę tego skurwysyna... Ruszyłem w jego stronę ale oddział strażników wpadł do celi zanim zdążyłem mu najebać. Kiedy wyprowadzali nas na poranny apel, jeden ze strażników wcisnął mi parę pastylek IBupromu do kieszeni. Dobrze wiedzieć, że przynajmniej jeden typ zachował resztki rozsądku w tym burdelu.

Apel odbywał się na dziedzińcu, schowanym pomiędzy budynkami więzienia. Nagrzany od słońca piach parzył moje gołe stopy. Ustawieni w szeregu czekaliśmy na chuj wie co. Po 10 minutach stania bez ruchu myślałem że pierdolnę. Nagle jakiś dzieciak nie wytrzymał i rzucił się biegiem w stronę bramy. Z wieży strażniczej padł jeden celny strzał. Zwłoki byłego ucznia padły bez ruchu.

Po jakiejś godzinie drzwi od głównego budynku stanęły otworem. Ze środka wyszła postać niskiego wzrostu. Stanęła na przeciwko szeregu i kaszlnęła.

-Co się tak kuywa patrzycie? – powiedziała szorstkim, ochrypłym głosem. – Dobya, nie ma czasu nie pieydolenie. Dla tych co nie wiedzą, ja tu jestem kuywa dyektoyką tego zakładu penitencjaynego i macie się mnie kuywa słuchać, no.

Rozpoznałem w dyrektorce tę samą kobietę, która dojebała mnie w samolocie.

-Każdy z was zostanie przypisany do innej łoboty. – kontynuuowała dyek... dyrektorka. – Będziecie budować nową dyogę, pyać pasiaki, zmywać koytarze, gotować na kuchni i tak dalej.

Na słowo kuchnia podniosłem głowę z zainteresowaniem. Kuchnia... tam muszę się dostać.

-Dobya, to chyba wszystko. Nała. – zakończyła i opuściła dziedziniec.

Po apelu przyszedł czas na śniadanie. Czekając na moja porcję chleba, obmyślałem plan akcji. Spojrzałem na Niemców przekrzykujących się przy swoim stole. Jeden z nich miał na sobie moje buty. Musiałem się dowiedzieć jak dostać pracę na kuchni. To była moja jedyna nadzieja na przetrwanie.