Chapter Five

Camila's POV

Rozpływam się na czułe pożegnanie szatynki. Po raz kolejny oblizuję usta, czując na nich miętę. Chyba nie tego się spodziewałam.

-Wiesz co, Camila - moje rozmyślania przerywa głos Lucy. - Powinnaś sobie robić przerwę dla higieny umysłu - kręci palcem przy głowie, jakby chciała mi przekazać, że jestem wariatką. - Jeszcze wczoraj na zabój kochałaś mnie, a teraz co? Idę w odstawkę?

- Lucy, ty to jesteś niezłą... - urywam, czując przepływającą przeze mnie złość. To ona mnie zdradziła, a nagle robi z siebie wielką ofiarę?

- Reżyserką? - uśmiecha się szeroko. Kręcę lekko głową i wzdycham ciężko.

- Też kończy się na "ą" - mamroczę. Dziewczyna z ruchu warg stara się wyczytać, co mam jej do przekazania. Marszczy lekko brwi i...

- Suką! - uderza dłonią w stolik, zupełnie jak gdyby dostała olśnienia.

- Ta rozmowa nie ma sensu - biorę swoją torebkę i wstaję

- Wait, czekaj - patrzy na mnie, na co wzdycham ciężko. - Mam dla ciebie dobrą wiadomość. Właśnie dostałaś awans.

- Ja się zwolniłam - warczę i ponownie zajmuję swoje miejsce. Co z nią jest nie tak...

- Show się sypie, jeden uczestnik się wyruszył. Musisz wybrać kogoś innego - mówi, patrząc na mnie. - Dostaniesz swój własny wątek.

Przecieram twarz dłońmi i opieram się o stolik. Prawdopodobnie będę tego wszystkiego żałować...

\*\*\*

Lauren's POV

- Cześć, Ally - mruczę cicho, podchodząc do swojej przyjaciółki. Blondynka ogląda przez szybę próbę Taylor, wyraźnie podskakując na moje przywitanie.

- Laur! - łapie się teatralnie za serce. - Co tu robisz? Nie masz żadnych kursów?

- Wiesz, że nigdy bym nie przegapiła próby Tay - uśmiecham się. Kobieta mi przytakuje i puka lekko w szybę, gdy nauczycielka baletu ogłasza przerwę. - Jak sobie radzi?

- Świetnie - mruczy z uśmiechem, zanim ciepłe rączki obejmują moją talię.

- Cześć, maluchu. Jak tam zajęcia? - czochram jej włosy, na co fuka cicho.

- Pani mnie dzisiaj pochwaliła - chichocze. - Ale musimy kupić nowe buty.

- Jasne, pojedziemy potem do sklepu - uśmiecham się i ją przytulam.

- Ha, dostała się! - donośny głos Brooke przerywa naszą rozmowę. Zerkam na przyjaciółkę, która się rozłącza i chowa telefon do kieszeni.

- Kto się dostał i gdzie? - marszczę brwi.

- A nie znasz - macha ręką. - Idziemy ptoem na obiad?

- Przepraszam - mamroczę, gdy tym razem to mój telefon się odzywa. Odkrywam, że dzwoni Camila, więc odbieram jak najszybciej. - Kochanie? - rzucam do słuchawki i odchodzę na bok.

- Moja mama świruje - szepcze cicho. - I chce z tobą rozmawiać.

- Jasne, daj ją do telefonu - uśmiecham się.

- Lucy, witaj, kochana - odzywa się ciepły głos. - Jak myślisz, który tort będzie lepszy? Jest wiśniowy, czekolady, jagodowy... I malinowy.

- Oh... - chichoczę cicho, wyobrażając sobie zirytowanie brunetki. - Wydaje mi się, że malinowy.

- Przy okazji chciałabym cię zaprosić na obiad - mówi serdecznie, a ja słyszę w słuchawce, jak Camila ją woła. - Może w sobotę między trzynastą a czternastą?

- Niestety, mam wtedy próbuje - wykręcam się.

- To może między siedemnastą a osiemnastą. Bardzo mi zależy - słyszę przejęcie w jej głosie i kolejne nawoływania brunetki.

Ostatecznie się zgadzam i wymieniam z nią jeszcze kilka uprzejmości. Potem wracam do dziewczyn, które mierzą mnie wzrokiem.

- Fajna? - pyta Tay, opierając się o ścianę.

- Bardzo fajna - mruczę. - Koleżanka.

- Ale powiedziałaś do niej kochanie - podnosi brew. Zagryzam wnętrze policzka i zerkam na nią. - Nie bój się. Rodzice na pewno nie mieliby nic przeciwko, gdyby żyli.