Kai

Braw Neck wydawał bardzie skupiony niż zwykle, czemu sprzyjać mogła cisza obejmująca powierzchnię pustyni skutej tonami metalowych odpadów z czasów licznych wojen i innych napięć politycznych. Jedynie głośne chrapanie Gienny, spoczywającej równolegle do tlącego się ogniska, nadawała ton aurze obozowiska. Diego zajęty był sam sobą, ale sądząc po otwartych oczach wpatrzonych w rozrzażone palenisko, jeszcze nie spał. Julie Taa z kolei, na którą Braw Neck co jakiś czas popatrywał, spała w pozycji półsiedzącej; miała bowiem problemy ze wstawaniem z powodu tężyzny swojego ciała.

Jedi starał się być tak cicho, jak tylko możliwe, toteż usiłował odkręcić śróbkę zreperowanego miecza świetlnego Mi Howa tak, by nikogo nie zbudził. Otworzył go, po czym ostrożnie usunął z niego kryształ kyber. Przywowało to do niego wspomnienie sprzed jedenastu lat. Trzymał wtedy swój srebrny, choć deliatnie pozłacany miecz świetlny przed sobą, tak jak teraz trzymał ten zardzewiały kawał metalu. Jednak wtedy nie robił tego w poczuci nostalgi czy tęsknoty, jak teraz. Wtedy dopiero dawał początek swojej broni, co do której nie podejrzewał, że doniesie ją do końca istnienia zakonu, a teraz stanie się prawdopodobnie ostatnim ocalałym Jedi.

Drzwi do komnaty otworzyły się, kiedy Braw zajęty był dokręcaniem ostatniej śrubki. Wyżej postawione osobistości w zakonie z pewnością nie pochwaliłyby tego podejścia u rycerza. Chociaż padawanem nie był od tragicznej śmierci jego mistrza, dopiero od roku miał przyjemność prowadzić trening swojego własnego ucznia.

Neck uniósł swój nowy miecz świetlny werykalnie ku górze. Spot nosa na dokładnie ogolonej twarzy brązowowłosego mężczyzny emanował uśmiech oznaczjący radość. Szczęście to nie umknęło 12-letniemu chłopcu odzianemu w brązowe szaty Jedi, którego sylwetka ukazała się zza rozsuwanych drzwi, niemalże nie przykuwając uwagi Necka.

— Mistrzu — powiedział chłopiec — zrobiłem, jak kazałeś, i przymkną na to oko!

Neck odłożył miecz na bok i uśmiechnął się równie szeroko jak jego uczeń, ukazując swoje równie białe uzębienie. Padawan podbiegł do mężczyzny i pod wpływem impulsu przytulił się do niego. Neck z każdym kolejnym razem czuł nie niezręcznie w takich sytuacjach. Nie wiedział też, jak na to zareagować.

— Cieszę się, że przymknęli oko na moje niedopatrzenie — przyznał. — Od początku uważałem, że to nieważne, z której strony masz warkoczyk.

Chłopiec puścił Braw, tak że rycerz mógł usiąść na swojej koi. Padawan przysiadł się do niego, sprawiając wrażenie, jakby za wszelką cenę nie chciał go opuścić.

— Wciąż za nimi tęsknisz? — zapytał. Chłopiec przytaknął, kiwając pozytwnie głową, jednak nic odpowiedział. — Twój trening rozpoczął się bardzo późno — Jedi kontynuował — i lepiej by było, gdybyś w wieku tych czterech lat o nich zapomniał. Ale… — zawahał się — ja ci ich nie zastąpię.

Marr Chinn otworzył oczy szeroko, a usta — nieco wężej. Neck mówił prawdę, jednak wiedział, że z technicznego punktu widzenia mógłby być opiekunem prawnym swojego podopiecznego na wielu planetach, jako że dzieliło ich równo 21 lat różnicy wieku.

Jedi rozpłakał się. Odłożył miecz Mi Howa na bok i schował biały, przezroczysty kryształ kyber wgłąb swojej kieszeni, po czym przetarł oczy. Następnie wstał i zdjął swoją tunikę starannie, jak tylko potrafił. Była zakurzona oraz brudna od potu i krwi, jednak nie odgrywało to teraz większego znaczenia. Braw umieścił odzienie na zakurzonej podłodze, pozostając jedynie w obcisłym, zielonym podkoszulku, który spoczywając na jego chudym ciele, tylko uwypuklał wystające piersi. Schylił się i złożył dekorowaną tunikę, a potem sięgnął po miecz Mi Howa i umieścił go na niej. Całość złożył jeszcze raz, po czym wsadził do worka znalezionego wśród gruzowiska i związał sznurkiem. Wtedy wstał i przywdział szarą kurtkę, również wykopaną spod sterty śmieci. Gdy obrócił się, chwilę popatrzył na niebo jaśniejące od zachodu, a następnie po raz kolejny spojrzał na Julie Tę. Diego już spał, tak że mógł bez przeszkód wpatrywać się w tężyznę przywódczyni Koła Gospodyń Wiejskich. Próbował powstrzymywać się od myślenia o niej, jednak — jak się obawiał — uczucie to mogło być silniejsze od jego samego.

Nastał świt, a Gienna i Julie Taa zajęły się gotowaniem herbaty. Przez całą noc Braw Neck nie zmrużył oka ani razu, czuwając, aby nie nawiedziło ich żadne niebezpieczeństwo. Podszedł bliżej paleniska, na którym woda zgromadzona wewnątrz naczynia, również pozyskanego z odpadów, już się gotowało.

- Dzień dobry, Gienno - powiedział, po czym spojrzał w stronę Julie Ty i z nią też się przywitał, szeroko się uśmiechając.

- Dobry, dobry - odparła Gienna, w ogóle nie spoglądając na rozmówcę, tylko z jakiegoś powodu mieszając patykiem wodę. - I jak tam, kawalerze, wyspaliśta się?

Braw Neck umieścił dłonie na biodrach. Musiał potwierdzić, żeby nie martwić starej kobiety. W końcu przez równe 86 lat swojego życia przeszła bardzo wiele, jednak ani razu nie ruszała się z Kashmarr'k; interplanetarne podróże były dla niej już wystarczającą zmorą.

- Wybaczcie, Gienno, ale nie zostanę na śniadaniu - stwierdził, nomen omen zastanawiając się, dlaczego nikt nie zauważył zmiany w jego outficie. - Razem z Diego pójdziemy szukać jakiegoś miasta, by nabyć statek.

- Taaak? - zdziwiła się Gienna, wrzucając patyk do garnka. Wstała. - A jak mówiłam, żebyśma zostali w Moridorze, to nie słuchaliśta!

- Braw Neck miał rację - powiedział Diego, siedząc na uboczu i gryząc znalezione gdzieś źdźbło trawy. - Nie wiemy, czy zabiliśmy inkwizytora, a Imperium ma na pewno rozstawioną flo…

Zatrzymał się. Braw Neck dał mu znak wzrokiem, aby nie kontynuował. Zdaniem Jedi niepotrzebne było informowanie kobiet o wszystkich problemach.

- Ja już was nie rozumie - Gienna wróciła do pichcenia. - Zapier… zasuwaliśmy te 20 kilometrów powolnym wózkiem widłowym, żebyśta wy teraz poszły szukać jakiegoś innego miasta?

- Tak, Gienno - Braw Neck przytaknął. - Moridor był zbyt blisko miejsca naszej konfrontacji z Imperium, a my musimy gdzieś znaleźć statek, którym bezpiecznie odlecimy z planety. — Jedi spojrzał w tył na swoją tunikę i miecz świetlny owinięte drewnianym worem. — A ja chyba mam nawet monetę przetargową — zakończył.

Prom wylądował, kierując swe płaty boczne ku górze. Admirał Barr Teck i komandor Ralf Vanders stali obok siebie odpowiednio po prawej i po lewej stronie, w napięciu oczekując przybycia gubernator Spinki, całego sektora Barratch.

Trap otworzył się, ukazując drobną acz wysoką sylwetkę sześćdziesięciodwuletniej polityk, podpierającej się laską z diamentem u góry. Jej starannie ułożone siwe włosy zdobił oszlifowany brylant na samej górze. Oficerowie wyprostowali się w oczekiwaniu na przełożoną. Gdy ta stanęła przed nimi, pospiesznie z lewej ręki zdjęła białą skurzaną rękawiczkę i chwyciła ją opuszkami palców, aby zwinnym rychem uderzyć komandora.

- Proszę potraktować ten policzek jako przejaw mej litości, komandorze Vanders - oznajmiła gubernator, wsuwając rękawiczkę z powrotem na zmarszczoną dłoń. - Pan zaś, admirale Teck, zostaje zdegradowany do rangi kapitana i pozbawiony diety na okres dwóch lat! — podniosła głos, zwracając się w stronę drugiego oficera. - Miał ich pan podanych niczym na tacy. Bardzo mnie pan zawiódł, kapitanie Teck.

Minęła godzina dość szybkiego marszu, na który zezwalała determinacja Necka oraz wysportowane ciało Diego.

- Idziemy już tak tak długo, a przed nami nadal nic, mistrzu Neck - Diego przetarł pot ściekający w dół czoła. - Skąd w zasadzie wiesz, że…

- Przecież mówiłem ci już na początku drogi, Diego - Jedi przerwał wypowiedź rozmówcy - że w nocy widziałem łunę. Tam musiała być osada w promieniu nie więcej niż trzydziestu kilometrów.

- To mógł być wschód słońca…

- Na zachodzie? - burknął Neck. - Słuchaj - kontynuował - wiem, że idzie się niewygodnie, ale my naprawdę musimy znaleźć sobie jakiś transport, najlepiej z lotem w nadświetlnej. Imperium ma rozstawioną blokadę i…

- I ty chcesz się przez nią przebić? - chłopak zatrzymał się, wykorzystując fakt różnicy zdań, by chwilę odsapnąć.

- Lepsze to, niż czekać tu, aż nas znajdą - Braw Neck zwolnił, ale szedł nadal. - Poza tym to nas chce Imperium, więc im dalej będziemy od Gienny i Julie Ty, tym lepiej dla nich. To wysypisko to nie najlepsze miejsce, ale da się tu jakoś przeżyć.

- No tak - Diego ruszył przed siebie.

Zbliżali się już do niewielkiej osady; w obszarze około kilometra od niej na ziemi nie było widać żadnego śmiecia, co przykuło uwagę obydwu mężczyzn, jednak nie na tyle, by się nią ze sobą podzielić.

Gości powitała metalowa tabliczka z napisem *Międzygruzie*. Zarówno Diego, jak i Braw zdziwił fakt takiej popularności, jaką cieszyły się dekoracje tego typu na planecie, jednak najwyraźniej musiał to być lokalny zwyczaj.

Kiedy uciekinierzy weszli do osady, jednak bardzo się zdziwili, gdyż ich oczom ukazały się zaledwie dwa piaskowe budynki, z czego jeden — mniejszy — był najwyraźniej sklepem zaopatrzeniowym.

— Nie wydaje mi się, żeby ta osada dawała taką łunę — stwierdził Diego. Jedi zgodził się z towarzyszem, jednak uznał, że nie zaszkodzi się rozejrzeć. Poza tym był spragniony.

Wewnątrz dużego, dwupoziomowego budynku, do którego prowadziło wejście bez zamknięcia, goście zastali względny porządek. Części mechaniczne, umyte i wypolerowane ze rdzy, porozstawiane były na półkach przytwierdzonych na niemalże każdej jednej spośród czterech ścian. Kolejne przejście znajdowało się po lewej stronie relatywnie szerokiej lady, a dwa kolejne — na drugim końcu tej samej ściany, to jest po drugiej stronie lady.

Mężczyźni podeszli bliżej, a Diego zadzwonił w dzwonek. Obaj niecierpliwili się, jednak po chwili z przejścia po lewej stronie wyłoniła się postać ubrana w białą, nieskazitelnie czystą koszulę z kołnierzykiem i obcisłe tkane spodnie, mająca starannie zadbane włosy. Lekko zgarbiona sylwetka zbliżyła się do lady, sprawiając wrażenie znudzenia.

- Filip - Jedi i separatysta usłyszeli męski głos. - Co państwu podać?

- Dziękujemy za przywitanie, Filipie - odparł Neck uśmiechnięty.

- *Filip* - usłyszał Jedi. - To się nie odmienia, jestem kobietą.

Wyznanie to wprawiło Braw w zakłopotanie, a Diego delikatnie rozbawiło.

- Jestem Ladir i poszukuję statku - odparł Neck, usiłując ukryć zmieszanie.

- Nie posiadamy takich - stwierdziła Filip. - Nie w tej osadzie. Ja tylko handluję częściami, które zbieram z synem. Najbliższy statek znajdziecie, kierując się jeszcze jakieś 10 kilometrów na zachód, w stolicy Zuomiarry.

Filip machnęła ręką do przodu niczym siekierą, wskazując na drzwi. Braw spojrzał na Diego.

- Na pewno nie znajdzie się statek? - zapytał dawny separatysta.

- Taki na własny użytek? Tak jak już powiedziałam, nie - odparła znudzona Filip. - Chyba że poszukujecie transportu, taki mogę wam załatwić.

Neck wysunął dolną wargę; wsunął ją jednak z powrotem, gdyż stwierdził, że wyglądał głupio.

- Czyli rozumiem, że kursuje tu jakiś wahadłowy transport międzyplanetarny? - zapytał. - To nawet lepiej - dodał - bo nie jesteśmy zbyt zaznajomieni z obsługą statków.

A tak naprawdę Neck ucieszył się, ponieważ podróż gwiezdnym autobusem z pewnością uciekłaby uwadze blokady imperium. Filip jednak potrząsnęła głową.

- Nie - stwierdziła - ale raz na miesiąc przyjeżdża tu nasz nabywca, by zabrać zebrane przez nas części. Mogą was podwieźć, ale raczej nie za darmo.

Przemyt? To lepsze, niż podróż indywidualna, i to jeszcze bez hipernapędu. Braw sięgnął do torby przewieszonej przez ramię i wyjął z niej miecz świetlny Mi Howa.

- Czy to wystarczy? - zapytał.

Filip wzięła klingę do ręki.

- A jest coś w środku?

- Zależy co - odparł Jedi.

- Wiesz, o co mi chodzi - ekspedientka odłożyła broń na ladzie. - Kryształ kyber, takie świecidełko. Sama klinga… hmm… myślę, że przy dobrych wiatrach starczy na was dwóch.

- W zasadzie potrzebujemy transportu dla czterech osób plus droida - do rozmowy dołączył Diego. Filip natomiast parsknęła śmiechem, trzęsąc głową.

- Bez świecidełka ani rusz.

Spinka podeszła do szyby, by jeszcze uważniej przyjrzeć się planecie. Oświetlona przez pobliską gwiazdę, zdawała się błyszczeć barwą pomarańczową, dobitnie przypominając Geonosis.

Starsza kobieta odwróciła się, by małymi krokami podejść do holokomputera, w pobliżu którego komandor Vanders i kapitan Teck oczekiwali na jej decyzję.

- Zaprawdę, nie rozumiem pańskiego zwlekania, skoro jest pan pewien obecności Jedi na powierzchni tego świata.

- Zaprawdę, nie rozumiem pani niecierpliwości - chciał odpowiedzieć Ralf, jednak powstrzymał się. - Proszę mi uwierzyć, pani, że dokładamy wszelkich starań, aby…

- …wybawić ich z kryjówki? - komieta spojrzała spode łba.

- Skądże - zaprzeczył komandor. - Zuomiarra jest wysypiskiem śmieci i jakiekolwiek wybawianie z kryjówki nie odniosłoby zamierzonego sukcesu.

Gubernator odwróciła się plecami, dając oficerum poczuć aromatyczną woń aplikowanych przez nią perfum.

- Być może potrzebują panowie jakichś tropicieli - zasugerowała, stająć w rozkroku.

- Tę taktykę zastosowali inkwizytorzy Mi How i Marr Chinn - odparł Vanders.

- Zatem Jedi jest bardziej potężny, niż przypuszczano… - Spinka przyłożyła rękawiczkę do ust. - W związku z tym zastosujemy bardziej drastyczne metody.

- Takie coś mogę sobie samemu utkać - powiedziała Filip. - Macie coś jeszcze, czy mogę już iść? Jestem wzywana gdzie indziej.

- No nic, to dziękujemy - Braw Neck złożył tunikę i schował ją do worka.

Kiedy goście szykowali się do wyjścia, stało się coś, czego się nie spodziewali.

- Mamo? Masz może śrubę imbusową? Potrzebna mi przy zabudowie hipernapędu - powiedział ciemnowłosy nastoletni chłopiec ubrany w zieloną bluzę z plecakiem na plecach.

- Musisz patrzeć, gdzie odkładasz swoje rzeczy - odparła zobojętniała Filip i podeszła do syna, dając mu chcianą przez niego część.

Diego i Braw spojrzeli na siebie i zawrócili.

- Chwileczkę - zapytał pierwszy z nich - jaki hipernapęd?

- No ten w moim statku - uśmiechnął się chłopiec. - Buduję statek, a pewnego dnia odlecę stąd razem z moją mamą. Do taty.

Filip wzięła głęboki oddech.

- Kai, przecież wiesz dobrze, że twój ojciec ma cię w dSzablon:Cenzuraie. Mnie zresztą też - powiedziała.

Kai zmrużył oczy.

- No bo jest zajęty walką z separatystami! - powiedział.

- Walką? - dopytywał Diego. - Czy może zabijaniem ich?

- Jeden pies - powiedziała Filip zobojętniale. - Musi być zajęty tą całą walką z separatystami, bo nie pojawił się od dwóch lat. Czyli odkąd Kai skończył dwanaście lat.

- Trzynaście, mamo! - zdenerwował się chłopak. - Za miesiąc kończę piętnaście, nie pamiętasz?

Filip nie kontynuowała rozmowy.

- Jestem wzywana gdzie indziej - powiedziała. - Obiad masz odgrzany, ja będę za jakieś trzy godziny.

Ekspedientka zniknęła w jednym wyjściu, a jej syn - w drugim. Diego sięgnął po swój blaster.

- Korzystamy z okazji, że jej nie ma, ogłuszamy chłopaka, bierzemy jego statek, lecimy po baby i spadamy z tej dziury - powiedział, ładując broń.

Braw Neck uniósł brwi.

- Ależ skąd - powiedział. - Przecież to jego własność… poza tym Imperium z pewnością by nas chciało wylegitymować w czasie ucieczki.

Dawny separatysta rozbroił blaster.

- No to co proponujesz? - zapytał.

- Chodźmy rzucić okiem na ten statek i spróbujmy go odkupić - Jedi skinął głową.

- Z całym szacunkiem, Wasza Ekselencjo, ale ten separatysta ukrywał się nam przez rok. Jedi może i inteligencją nie grzeszy, ale poszukiwany XIX00254 w działaniu taktycznym nie jest amatorem.

Dopiero teraz Ralf zdał sobie sprawę z zastosowanej przez siebie sugestii, jakoby to gubernator była amatorem. Ta jednak pozwoliła mu mówić dalej.

- Z pewnością nie ma ich w Moridorze, ta miejscowość jest zbyt blisko miejsca ich lądowania.

Komandor wskazał palcem na trójwymiarową mapę planety. Spinka słychała z zainteresowaniem.

- Proponuję wpierw ostrzelić Międzygruzie, a potem zająć się odpowiednio Moridorem i miastem stołecznym. Gdziekolwiek Jedi i separatysta się ukrywają, zostaną dosięgnięci przez ogień prędzej czy później.

- To nonsens! - wtrącił się wyraźnie pobladły kapitan Teck. - Międzygruzie to raptem cztery domy na krzyż… nie ma sensu odpalać działa, by…

- Nie udzieliłam panu głosu, admira… kapitanie Teck. Niemniej wydaje się pan mieć sporo racji - oznajmiła Spinka. - Zwłaszcza, że Międzygruzie i tak leży pomiędzy oboma miejscowościami… Komandorze Vanders, proszę zlecić ostrzelanie miasta stołecznego i Moridoru.

Teck poczuł narastającą gulę w gardle. Za wszelką cenę nie mógł dopuścić, by taki sam los spotkał i Międzygruzie.

Towarzysze weszli na zaplecze. Niby bez pozwolenia, ale w zasadzie nikt ich nie wyprosił z samego budynku. Pokonali parę stopni, by ich oczom ukazał się statek Kaia. Miał on zamalowane na sobie oczy jakiejś bestii, a cała obudowa była utrzymywana w kolorze niebieskim i białym. Sam właściciel nawet nie spostrzegł ich obecności, jako że zajęty był montowaniem śruby imbusowej.

- Gotowe - powiedział sam do siebie - hipernapęd będzie działał. Teraz mogę zabrać matkę i polecieć do ojca. Wstęp do akademii mam w zasadzie gwarantowany… kapitan Kai Teck, jak to świetnie brzmi — zaśmiał się.

Diego cichaczem spojrzał na Necka. Obu mężczyznom widziany pojazd wyglądał bardzo znajomo.

- Przecież to kanonierka Republiki - powiedział do Braw.

- No a jakże - przytaknął Jedi; szybko jednak uciął temat, gdyż wolał nie wdawać się w dyskusje na temat polityki ze swoim, jakby nie było, oponentem.

- Oczywiście, że Republiki - chłopak wysunął się spod podwozia statku. - Przywieźli go jakiś rok temu. To musiało być od mojego ojca!

Braw zrobił wdech.

- Ma hipernapęd? - zapytał.

- Tak - odparł Kai. - Teraz już nawet działający!

Diego ukratkiem sięgnął po swój blaster, ale Braw Neck cofnął jego rękę z powrotem do kieszeni, nawet na niego nie spoglądając.

- Co ty robisz, dla nas to wybawienie! - powiedział separatysta. - Przecież to statek republikański, imperialne komputery rozpoznają go jako swój!

Neck trwał zamyślony.

- Sprzedałbyś go? - zapytał.

- Mowy nie ma - chłopak odparł stanowczo.

- Damy ci droida - powiedział, jednak nie spodobało się to Diego. - Daj spoków - dodał Jedi - przecież chciałeś go oddać swojej dziewczynie!

- Tak, ale się z nim zrzyłem!

- I dzięki niemu *prze*żyjesz, mordo - powiedział Neck. - To jak będzie? - skierował się do chłopaka.

Ten jednak dalej ani myślał sprzedawać statku. W jego wyobrażeniu to na jego pokładzie miał zabrać matkę do ojca, nawet gdy Diego przypomniał, że ten miał go gdzieś.

- Nie lubiałam ty wioski - powiedziała Gienna, malując coś patykiem na ziemi. - Ciągłe nudy, plotki i jakieś nic nie znaczące problemy!

Julie Taa tylko przytaknęła.

- Sobie cholewki z tym Diego smażyłaś, co nie? - Gienna pokazała rozmówczyni swoje białe jak śnieg zęby. - Za dobrze was znam. Oba!

Julie Taa poczuła się niekomfortowo. Wątek jednak uciął donośny hałas, jak gdyby ktoś strzelał z armaty. Powiał silny wiatr, a ptaki spłoszyły się.

- To chyba te imperialne - wyszeptała Gienna. - Julie, właźta na wózek widłowy, musimy jechać!

Staruszka pomogła wstać tęgiej koleżance i władowała ją na wózek widłowy. Kobiety ruszyły przed siebie.