Latynoameryka

**Latynoameryka** (hiszp. *Latinoamérica*), **Latynoamerykańskie Stany Zjednoczone** (hiszp. *Estados Unidos Latinoaméricanos*) – państwo federacyjne w Ameryce Łacińskiej graniczące z Meksykiem, Haiti, Kolumbią, Gujaną, Brazylią, Paragwajem, Argentyną i Chile.

## Historia

Na Kubie nieprzerwanie od roku 1940 rządził generał Fulgencio Batista. Ten wspierany przez USA dyktator nieprzerwanie borykał się z problemami; głównym z nich była partyzantka, której przywódcy - Fidel Castro i Che Guevara - w ciągu kilku lat stworzyli liczącą prawie milion żołnierzy formację (podczas gdy populacja Kuby wynosiła mniej niż siedem milionów ludzi). Od początku roku 1959 sytuacja w kraju radykalnie się zmieniała. Partyzanci zaczęli stopniowo przejmować kontrolę nad kolejnymi obszarami kraju, w końcu zdobywając stolicę. Nie zastali tam jednak Fulgencia Batistę, który (jak się okazało) schronił się w Hiszpanii, by powołać tam rząd kubański na uchodźstwie. W 1992 roku, gdy do władzy w Boliwariańskiej Republice Wenezueli doszedł Hugo Chávez, zaczęto międzynarodowy dialog na temat zjednoczenia socjalistycznych państw Latynoameryki. I rzeczywiście rozpoczęto taki proces, najpierw od rozszerzenia odpowiednich traktatów gospodarczych i politycznych, które podpisały: Hawana, Caracas, Managua, Lima i La Paz. Na wzór guevarowskiego Afrosajuza oraz kaddafowskiej ZRA ustalono, że nie będzie istniała jedna głowa państwa, tylko przewodniczący rady federacji będzie pełnił obowiązki głowy państwa. Powstała rada składająca się z Rafaela Correi (z Ekwadoru), Cháveza z Wenezueli, Daniela Ortegi z Nikaragui, Evo Moralesa z Boliwii, Abimaela Guzmána z Peru, a także reprezentantów paru mniejszych państw. W związku ze słabym zdrowiem Castro, obowiązki przewodniczącego rady federdarcji zaczął pełnić Hugo Chávez, twórca doktryny socjalizmu XXI wieku.

## Idee narodowe

***Socjalizm XXI wieku –*** Socjalizm XXI wieku zakłada odrzucenie kapitalizmu i komunizmu w związku z ich porażkami na rzecz nowego systemu opartego na wprowadzeniu demokratycznej teorii wartości i odrzuceniu rynkowego wartościowania towarów, prowadzenia demokracji bezpośredniej na zasadzie plebiscytów, stworzenie państwa wyrażającego wolę większości i chroniącego mniejszości, a także edukacji obywateli, by ci racjonalnie podejmowali swoje decyzje. Przyglądając się realizacji tej ideologii od strony ustrojowej można powiedzieć o sporym sukcesie. Upowszechniono uniwersytety i kilkakrotnie zwiększono liczbę studentów, a także rozpoczęto szeroką politykę plebiscytów, których wolę realizuje rada federacji. Jedynym problemem tego ustroju jest to, że wolę wyborców może interpretować tylko rada, a nikt jej decyzji nie podważy. W przyszłości może doprowadzić to do różnych patologii…

***Kolumbia kłodą –*** Chávez bardzo chętnie odwoływałby się do ideałów Simona Bolivara, jednakże stoi przed tym przeszkoda – ojczyzna samego Boliwara, która jest niechętna nowoczesnym socjalistom. Kolumbia jest krajem, który dzieli Federację Latynoamerykańską na trzy części, a gdyby w Bogocie zawisły latynoamerykańskie sztandary, lewica południowoamerykańska ogłosiłaby wielkie zwycięstwo, a także ostateczne osiągnięcie dzieła Simona Bolivara, którego tak ceni Chávez. Niestety, Bogocie bliżej do Waszyngtonu, niźli do Caracas, a rządzący neokonserwatyści wrogo odnoszą się do socjalizmu XXI wieku. Zobaczymy jaką zmianę przyniesie przyszłość…

***La Hora Del Pueblo –*** W Latynoameryce nadszedł wreszcie upragniony czas ludów. Koniec zamachów stanu, koniec korupcji i koniec biedy, teraz wszyscy będą budować dobrobyt! Co prawda nie jest tak kolorowo: wydobycie surowców spada, a oceny gospodarcze państwa w zestawieniach Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego są coraz gorsze, jednak państwo w pewien sposób się rozwija: do szkół uczęszcza coraz więcej dzieci, a także nie ma osób bez pracy. Niestety likwidacja bezrobocia jest kosztowna, dlatego finanse państwa nie trzymają się najlepiej, czego nie można powiedzieć o nastrojach społecznych. Najlepszą inwestycją Cháveza była inwestycja w społeczeństwo, żaden przywódca nie zgromadził takiego kapitału społecznego jak on. Ludzie kochają nową władzę, a mało gdzie można znaleźć jej przeciwników.

***Muerte de America! –*** Hugo Chávez ma ogromne marzenie - uniezależnienie Ameryki Łacińskiej od Stanów Zjednoczonych. Gdy na rosnące w siłę państwo latynoamerykańskie, które mogło zagrozić ładowi demokratyczno-liberalnemu, Waszyngton nałożył embargo, jak zwykł to czynić w historii wobec wszystkich swoich wrogów na południu, tym razem jednak zjednoczone w myśli chavistycznej państwa, miały moc, by odpowiedzieć na amerykański imperializm. Na mocy umowy z roku 1977 o przyznaniu Panamie prawa do całkowitej kontroli nad kanałem w roku 1999 znacjonalizowano go, a w odpowiedzi na amerykańskie embarga, amerykańskie towary przechodzące przez kanał obłożono ogromnymi opłatami przez co rząd w Caracas odrabia straty ponoszone w wyniku działań Wujka Sama.

## Polityka

Hugo Chávez ma wśród pozostałych członków partii licznych kandydatów na swoich następców. Nie jest spodziewany się żaden bunt przeciwko jego przywództwu, jednak prasa opisuje różnych przywódców, którzy mogliby zająć miejsce obecnego Przewodniczącego Rady Federacji. Są to:

* Luis Arce, czyli Boliwijczyk uważany za technokratę i specjalistę w kwestiach ekonomicznych. Jest on obecnie ministrem gospodarki w rządzie centralnym. Uważany jest jednak za polityka mało charyzmatycznego i bez szczególnego talentu politycznego.
* Daniel Ortega, czyli Nikaraguańczyk oraz Sandinista, weteran zwycięskiej wojny partyzanckiej. Uważany jest za zwolennika umiarkowanej polityki, choć coraz bardziej podejrzewa się go o problemy psychiczne.
* Evo Morales, czyli Boliwijczyk, przeciwnik Stanów Zjednoczonych, zwolennik współpracy z Chinami i Afrosajuzem. Oprócz tego jest zwolennikiem skrajnej dekolonizacji i ostrej walki z rasizmem.
* Abimael Guzmán, czyli Peruwianin, zwolennik permanentnej rewolucji skierowanej przeciwko pozostałym burżuazyjnym państwom kontynentu. Nie kryje się ze swoją nienawiścią do Stanów Zjednoczonych.

## Gospodarka

Latynoameryka stale rozwija przemysł stoczniowy oraz czerpie zyski z przepływu przez Kanał Panamski obcych jednostek morskich. Polityka ta przyniosła spore sukcesy Latynoameryce, w której powstało wiele tanich statków towarowych, przewożących towary po całym świecie, czemu szczególnie pomaga przyjazny wobec Limy rząd chiński. Przemysł stoczniowy stał się dziedziną gospodarki, która pomogła uniezależnić dobrobyt państw latynoamerykańskich od światowych cen ropy naftowej. Dzięki aktualnemu prosperity coraz bardziej poprawiają się warunki życiowe, maleją slumsy, a analfabetyzm coraz bardziej przechodzi do przeszłości.

## Wojsko

Latynoameryka dysponuje trzema rodzajami sił zbrojnych: wojskami lądowymi, marynarką wojenną oraz siłami powietrznymi. Jest to armia raczej zacofana i słabo zorganizowana, jednak wsparta wieloma grupami paramilitarnymi. Tradycyjnie wojsko ma dużą rolę w polityce Ameryki Łacińskiej, często doprowadzając do zbrojnych zamachów stanów w tym regionie. Wynika to ze specyficznej kultury politycznej, w której ideałem męża stanu jest ktoś w rodzaju libertadora, który łączy w sobie caudillismo (jednoosobowe, autorytarne przywództwo charyzmatycznego przywódcy dysponującego siłą zbrojną), machismo (kult męskości, dla którego bardziej chwalebne jest zdobycie władzy siłą, aniżeli dzięki demokratycznym wyborom), continuismo (dążenie do jak najdłuższego utrzymaniu się przy władzy owej jednostki) oraz personalismo (stawianie bardziej na postać oraz jej charyzmę i popularność, niż na program wyborczy).

Hugo Chávez postawił na reformę sił zbrojnych, która doprowadziła do zastąpienia części najmniej pewnych wojskowych przez miernych, ale wiernych dawnych pułkowników, którzy awansowani zostali na generałów. Mimo tego do przywódcy państwa coraz częściej trafiają sygnały, że armia powinna zostać bardziej skutecznie oczyszczona z niepewnych jednostek.