Dankert V Reinhart

### Aliasy

Ten z Brodą, Księciuniu (dla niektórych braci zakonnych), Didi (dla Asfrid), Blaszak (dla Silasa)

### Powiązania

Zakon Rycerzy Tyra (pełniący obowiązki Mistrza), Moody Groove,  Grupa

## Wystąpienia

### Ostatnie wystąpienie

"Serce Pustyni" (1x14)

**Dankert V Reinhart** (właściwie: Dankert, Piąty tego Imienia, Betuel Alfons Alexander Reinhart- Syn Betuela, Prawowity Dziedzic Moody Groove i jego włości, Syn Wilka, Spadkobierca Popielnej Korony, Brat Zakonu Sprawiedliwości) (ur. 1456)- Syn Betuela, Brat Asfrid, Następca tronu Moody Grove, jeden z Założycieli Grupy.

## Historia

### Młodość

Dankert urodził się w roku 1456 i już od najmłodszych lat szkolony był na Króla ze względu na to, że był pierworodnym Betuela. Zaledwie w wieku 6 lat został wysłany do Akademii Tyryjskiej w Moody Groove na zajęcia podstawowe. Kontynuował później nauczanie w zakresie teologicznym na filii Teologicznej w ów szkole. Rycerz Paulhard z Zakonu Rycerzy Tyra został również z polecenia wuja Deorona- opiekunem chłopaka. Przez kolejne 4 lata studiował teologię, jednakże nauki nie skończył. Postanowił za namową piastuna dołączyć do Zakonu Rycerzy. Decyzja ta spowodowała, że jego młodszy brat Gjotgard stał się *de facto* następcą tronu.

#### Lata w Zakonie

Dankert dołączył do Zakonu w 1472r. gdzie został przydzielony do Paladynów. Ich zadaniem było pomoc potrzebującym i ochrona słabszych, niektórzy- jak w wypadku Dankerta- uczyli się magii leczącej. Książę wędrował z rycerzami zakonnymi po Odległym Wschodzie, wspierając mieszkańców i jeżeli trzeba broniąc ich (za opłatą). Jego lata jako uczeń zaimponowały naczelnikowi grupy Czarnych Sów- Mistrzowi Thoralfowi z Noordstim zwanym Głazem- na tyle by przyłączyć go już jako Młodszy Brat. Zadaniem Czarnych Sów było wymierzanie sprawiedliwości w miejscach gdzie za to zapłacą. Jednakże Dankert i Thoralf wyznawali inne podejście co do formy ów sprawiedliwości.

Dankert wiernie wykonywał zadania Thoralfa, mimo to kwestionował je po fakcie. Mistrz wyznawał, że sprawiedliwość powinna być bezwzględna i ślepa. Nie zważał, czy osąd ludzi był słuszny czy nie, ktoś zawsze był winny, kogoś zawsze trzeba było ukarać, jak? Śmiercią. Dankert zaś uważał, że mimo iż każdy jest równy wobec prawa ma swoje motywy i powody, a niekiedy sam osąd może okazać się błędny. Gdy tylko mógł przeprowadzał dokładne śledztwo. Różnicę poglądów doprowadziły ostatecznie, że Dankert odszedł z Czarnych Sów w roku 1479. Po tym znowu dostał się pod skrzydła Paulharda z Phlan. Mistrz ponownie go trenował w sztuce prawdziwej sprawiedliwości i honoru rycerskiego. Doprowadziło to do oficjalnego pasowania Księcia na Brata Paladyna 1482r..

W rok ceremonii Dankerta, jeden z podopiecznych Thoralfa- Misha z Rudy zabija dzidą Deorona Reinharta, podczas zwykłej walki z buntownikami. Oddział Strażników traci Mistrza, zabójca głowę natomiast Młody Paladyn wuja. To doprowadza 26-latka do załamania, przestaje wierzyć w sprawiedliwość i zaczyna wierzyć w pomstę. Pogodzenie ze stratą zajmuje mu 2 lata.

#### Bunt

1486r. dochodzi do buntu wznieconego przez Czarne Sowy. Gdy większość Rycerzy powróciła na coroczną ucztę, ludzie Thoralfa rozpoczęli mordować- zaczęli od Paladynów, ewidentnie mając za cel Grovijczyka. Paulhard i Dankert uciekli z sali bankietowej na dziedziniec, gdzie musieli zawalczyć z atakującymi by uciec. Udało się im opuścić teren zamkowy, niestety Sowy popadły ich w lesie. Mistrz został by dać Chłopakowi czas na ucieczkę, niechętnie paladyn zgodził się. Dankert uciekał dobre 15 minut gdy usłyszał agonalny okrzyk swojego Mistrza.

### Życie po Zakonie

4 Dni po buncie Czarnych Sów, Dankert znalazł się w pobliżu Moody Groove. Gdy tylko zbliżył się do murów miasta powitał go widok płonących budynków i ruin po oblężniczych. Rycerz wchodząc do miasta widział mieszkańców walczących o życie i armie ścierające się na polach w oddali. Gdy dotarł na Plac główny jego oczom ukazał się zniszczony pomnik Reinharta oraz krwawiący mężczyzna czołgający się w stronę statuy. Dankert szybko pobiegł w jego stronę. Starosta Ingleif, leżał na podeście pomnika, umierał, choć widok żywego Księcia dał mu iskrę nadziei. Urzędnik przeprosił Dankerta za to, że wpuścił wuja Nathaniela i jego wojsko za mury miejskie, co doprowadziło do śmierci Grovijczyków jak i Reinhartów. Paladyn wybacza mu, pozostając z nim do czasu jego ostatniego tchu. Dankert uciekł, pozostawiając Moody Grove same sobie.

#### Początek ucieczki

Następnego Dnia po opuszczeniu kraju, Dankertowi udało się dostać do Phsant. Tam, za pieniądze, które miał na sobie kupił konia i ekwipunek na podróż. Podejrzewając, że ludzie Nathaniela mogą go ścigać, szybko opuścił miasto jadąc w stronę Telflamm. Po 3 dniach znalazł się w okolicy Phent, tam spotkał kobietę wołającą o pomoc. Wiedział, że jest śledzony i czas nagli, ale nie mógł od tak jej zostawić. W Telflamm od razu zapłacił rybakowi by przewiózł go na drugi brzeg Morza Spadających Gwiazd. W Lyrabarze obmyśla plan aby spotkać się z przyjacielem swojego ojca- Królem Cormyru. Dlatego więc wsiada na pokład statku kupieckiego, z którym płynie do Selgauntu. W ciągu kilkunastu dni dochodzi do Dearlunu. Miasto te jest znane było z kultu tyra oraz jest siedzibą innej sekcji Rycerzy Tyra. Dankert przekazuje im wieści na temat Theskiego zakonu. Wielki Mistrz Dearlunu, przejęty sytuacją oznajmia, że jako najprawdopodobniej ostatni członek tamtego zakonu jest jego Zarządcą. Książe, zmieszny, nie przyjmuje tego do wiadomości i prosi o przechowanie go na kilka dni. Wiele nocy minęło zanim Paladyn zdecydował się opuścić zakonników, by kontynuować podróż ku Suzail. Wielki Mistrz odprawił mu wielką pożegnalną ucztę i zapewnił mu potrzebne zapasy. Po niespokojnej podróży zmęczony Dankert zbliżył się do stolicy Cormyru. Napotkał patrol, który chciał go aresztować za bycie najemnikiem, po tym jak się przedstawił jako członek Reinhartów, eskortowali go pod sam pałac królewski w Suzail.

#### Suzail

W stolicy Cormyru, Dankert zostal przedstawiony Królowi, który od razu rozpoznał syna swojego Przyjaciela. Paladyn przedstawił swoją sytuację i poprosił monarchę o pomoc. Król został zdruzgotany tą wiadomością i złożył kondolencje Dankertowi. Niestety nie obiecał mu pomóc zbrojnie- przynajmniej na razie. Pozwolił mu zostać w kraju, tak długo ile będzie chciał. Młody Paladyn podczas swojego pobytu uczył się, pomagał poddanym i wojsku, podróżował po okolicy. Każdy był wdzięczny za taką bezinteresowną pomoc i zaangażowanie.
Suzail to miasto tętniące życiem, zawsze się w nim coś działo. Wiele razy do roku miała miejsce parada. Dankert postanowił raz ją zobaczyć, gdyż będzie łatwo widoczna z balkonu jego Pokoju. Podczas gdy Paladyn oglądał pokaz do jego apartamentu wkradł się Sprzątacz Gihel. Powiedział: " Pozdrowienia od Wuja" zza pleców rycerza i popchnął go w stronę barierki. Dankert jednak był za daleko, jego upadek skończył się na podłodze balkonu. Zaskoczony Gihel wyciągnął sztylet by dokończyć robotę, Paladyn jednak szybko wstał. Wyrwał niedoszłemu zabójcy broń i krzyknął "Wypi\*\*\*alaj". Sprzątacz uciekł. Dankert miał czas przyjrzeć się ostrzu. Miało złotą rękojeść i wygrawerowane litery BG. Reinhart szybko wybiegł z pokoju złapał służącego i przedstawił Królowi. Gihel został zabrany przez Straż a Król przeprosił. Dankert i Król dyskutowali przez chwile i doszli do wniosku, że Paladyn musi niestety opuścić miasto. Po wspaniałych 5 miesiącach, rycerz musiał pożegnać się z Suzail. Wybrał sobie kolejny cel...

#### Hillsfar

W Hillsfar Dankert zawitał do karczmy, chwile po nim wszedł bard. Był on orkiem, Paladyn nie zwracał na niego uwagi, rozmyślał. Gdy zielonoskóry podszedł do baru został odepchnięty i skrzyczany. Ludzie zaczęli się na nim wyżywać i usiłowali wyrzucić go z gospody. Dankert musiał zainterweniować. Ratuje Pół-orkowi życie i wychodzą z karczmy. Szukają nowego miejsca do spożycia posiłku. Siadają w rybackim barze. Rozmawiają z sobą dobrą godzinę, później rozchodzą się. Następnego dnia miejscowi proszą Dankerta o pomoc. (...) Zadanie zajmuje mu 2 dni. Po 4 dniach Paladyn znów dostaje zadanie. (...) Na miejscu znów spotyka barda i ratuje mu życie. Gdy przyprowadza go do miasta, para jest wyrzucona przez wcześniejszych oprychów. Odchodzą z Hillsfar. Nazywają siebie nawzajem przyjaciółmi i rozchodzą się na roztaju dróg.

#### Pierwsza wizyta we Phlan

Dankert postanowił wyruszyć w stronę Phlan, po drodze mijając min. Zhentil Keep. Wybrał te miasto nie bez powodu, bo to właśnie z niego pochodził Paulhard, chciał więc zapoznać się z rodzinnymi stronami Mistrza, oddać mu hołd, być może też skontaktować się z jego najbliższymi. Dotarłszy do miasta późnym wieczorem znalazł pokój do spania. Przebywanie w ojczyźnie mentora okazało się trudniejsze niż Dankert się spodziewał. Pomimo modłów Bogowie nie odezwali się do Paladyna co potęgowało jego poczucie bezradności i samotności, teraz zaś był otoczony murami miasta przypominających mu o osobie Paulharda. Zasnął późno, wcześnie się też obudził. Zmęczony postanowił pozwiedzać, zapoznać się z miastem. Jego pierwszym celem stał się cmentarz, gdzie szukał grobu rodzinnego Mistrza, takowego jednak nie znalazł. Pomodlił się więc przy kaplicy za duszę rycerza, jego rodziny jak i za siebie i swoją. Bogowie dalej się nie odezwali... Paladyn postanowił zakończyć na dziś pochód i dokończyć go jutro. Następnego dnia Dankert poszedł coś zjeść, nie chciał chodzić po wielkich restauracjach i tawernach, dlatego też poszedł do gospody przy porcie, nie zwracał na siebie uwagi, płacił mało- nie chciał wyjśc na bogacza. Jedząc tam przysłuchiwał się rozmowom ludzi dookoła niego. Uwagę przykuła mu wzmianka o Heliasie Gburowatym, który terroryzuje pobliską wieś. Najwidoczniej zwiedzanie musi poczekać. Nie postrzeżenie podwędził topór jednego z gości i wyszedł. Gdy doszedł do wioski zbir i jego banda bawili się kosztem mieszkańców. Szedł zakryty płaszczem z kapturem powoli w ich stronę, gdy jeden z bandziorów przyuważył go i zaalarmował kompanów, ci odwrócili się dając ulgę wieśniakom, którzy zszokowani nie mogli nawet wstać by uciec. Helias i jego horda rzucała w stronę Dankerta licznymi obelgami, zbliżając się nieustannie ku niemu. W pewnym momencie Paladyn wyjął topór, który rozgrzał się do białości i podpalił się. Zbóje zlękli się lecz nie opuścili szyku, a metal powoli ochładzał się nie przestając płonąć. Dankert podniósł wzrok, jego oczy w blasku ognia wydawały się żółte jak u kota, Helias i jego ludzie cofnęli się. Paladyn zamachnął się i wbił broń w pobliskie drzewo, Topór palił się zaś drzewo pozostawało nie tknięte, bandyci powoli odeszli, patrząc przenikliwie w stronę Dankerta starając się ukryć strach. Gdy zeszli z pola widzenia, odszedł i Dankert, topór zgasł.

Plan nie zwracania uwagi nie szedł po myśli Rycerza, bał się, że to tylko kwestia czasu, kiedy ktoś zainteresuje się jego osobą i kto wie będzie chciał wykorzystać jego pochodzenie albo co gorsza zawiadomi Nathaniela albo Heliasa. Mimo swoich lęków Dankert postanowił się przejść po mieście raz jeszcze w poszukiwani domu Paulharda. Pałętał się kilkanaście dni oglądając różne miejsca we Phlan, nie wiedział czego szukać i nie wiedział jak zapytać o drogę, nie wydając swojej tożsamości. Niestety jego poszukiwania nie przyniosły skutków, mimo to Dankert powiedział sobie, że kiedyś odnajdzie rodzinę Mistrza. Rycerz pałętał się po mieście i okolicach okazjonalnie pomagając mieszkańcom w sprawach bardzie trywialnych albo wymagających użycia miecza. Zajmował się pomocą okolicy przez miesiąc, gdy piekło wojny dosięgło go. Gdy Dankert szedł boczną uliczką we Phlan, został okrążony przez dwóch zbójów. "Pozdrowienia od dawnego przyjaciela"- jeden z nich powiedział, gdy zamachnął się sztyletem. Paladynowi walka nie sprawiała kłopotów, jednakże zrozumiał, że miasto nie jest już dla niego bezpiecznym miejscem. Postanowił, że musi je opuścić a za cel wybrał klasztor Żółtej Róży.

#### Klasztor Żółtej Róży

Dankert wypłynął z Phlan na tygodniowy rejs do Mulmaster. Pozostał tam tak długo jak musiał i skierował się na wschód w stronę Lodowca Białej Robaka. Stamtąd rozpoczął wielogodzinną wspinaczkę na szczyt góry na którym znajdował się Klasztor. Gdy tego dokonał był wykończony, Mnisi służyli mu jednak pomocą i przywrócili go do zdrowia. Nazajutrz wyjaśnił im czemu tu jest, zakonnicy byli wyrozumiali i przyjęli go jak swojego. Po dwóch miesiącach rekonwalescencji duchowej Dankert postanowił odwdzięczyć się za gościnę. Właśnie teraz mnichom potrzebny był liść mahakamu, który rósł on jedynie u podnóża gór Earthfast. Był to składnik potrzebny do mikstury na Różyczkę, która skończyła się w magazynie klasztornym. Paladyn natychmiast wyruszył do Vast. Odwiedził wszystkie ważniejsze miejscowości , przy okazji min. powstrzymał rajd na Trantas, uratował rodzinę rybacką, zabił „Potwora z krypt” i uratował życie lokalnemu możnemu; lecz nigdzie nie znalazł zioła. W Dragon Falls dostał informację, że liść rośnie w Szarym Lesie za Górami. Dankert musiał przejść przez pasmo, i wejść do puszczy. Tam napotkał niziołków, którzy nie byli chętni pozwolić obcemu na zerwanie krzewów z ich lasu. Gdy jednak Rycerz wyjaśnił po co mahakamskie ziele jest mu potrzebne, leśnicy zmiękli i zerwali mu pełny kosz. Dankert wrócił już prostą drogą do Mulmaster i do Klasztoru. Mnisi podziękowali mu, gdyż przybył w czas, bo mnisi mieli przybyszów chorych na różyczkę. Paladyn pozostał  w gościnie jeszcze 2 miesiące, gdy pewnej nocy doznał snu namawiający go by powrócił do Phlan. Mnisi chętnie odprowadzili go z góry, chcieli mu coś pokazać. Gdy przechodzili obok lodowca, ziemia zatrzęsła się, a spod niej wyskoczył Wielki Biały Robak. Na nim zaś, gołymi stopami, rozgranymi do czerwoności jechał zakonnik. Dankert nie mógł uwierzyć w co widzi...

#### Phlan po raz drugi

Mimo wcześniejszego zagrożenia płynącego z przebywania we Phlan, Dankert postanowił tam wrócić. Tym razem zabezpieczając swoje posunięcia. Powiedział mnichom z Klasztoru Żółtej Róży, że przez Damarę chce dostać się do Narfell, skąd droga do Moody Grove była prosta. Zapłacił też kupcowi podróżującemu do Peltarch, by pytany mówił, że czeka tam na niego dziedzic Popielnej Korony. Paladyn zdjął swoją zbroję i statkiem wyruszył do Phlan. Poczekał Trzy dni i postanowił po raz pierwszy od tygodni założyć wilczą zbroję…