Nowe Imperium Sylvatii

### Rywale

Auxmeria, Rada Montaryjska, Chazarowie, Imperium Magnemanów, Paramońskie Polis, Korh

### Partnerzy handlowi

Isfahanidzi, Markomeria, Paramońskie Polis, Korh

II Imperium Sylvatii, **Nowe Imperium**, Autokracja Sylvatyjska to wymiennie używane nazwy dla potężnego państwa powstałego w wyniku rozpadu Starego Imperium. Zajmuje ono tereny tzw. Serca Sylvatii, czyli półwyspu, na którym znajduje się Sylvation - stolica Dawnego jak i Nowego Imperium.

### Historia

Autokracja Sylvatyjska powstała w roku 207 w wyniku upadku I Imperium. Jej założycielem jest obecnie rządzący autokrator - Drakodem, który wcześniej pełnił funkcję legata w mieście Fuggium w Wicekrólestwie Imbrii.

Rok przed oficjalnym powstaniem państwa przyszły autokrator wygłosił, a następnie przybił na starożytnym łuku tryumfalnym Traktat o Odbudowie, w którym zawarł 83 zasady konieczne do odzyskania dawnej chwały Imperium, jednocześnie nie popełniając dawnych błędów.

Jego przekonania zaimponowały innym wojskowym stacjonującym w Imbrii. Przy ich pomocy przejął władzę w całym zachodnim terytorium Imbrii, a coraz większe zastępy wojsk przyłączały się pod jego armię. Najpierw zatrzymał ofensywę Imperium Magnemanów i zmusił ich do podpisania rozejmu, a następnie wyruszył na zachód by ustabilizować sytuację w stolicy. Dzięki szybkiemu działaniu rozgromił liczne wojsko Senatu, które stacjonowało w Sercu Sylvatii i zdobył dawną stolicę.

Gdy tylko Drakodem przeniósł swoją stolicę do Sylvationu, od razu zaczął wprowadzać reformy we wszystkich dziedzinach państwa.

W roku 219 armie autokratów ponowiły walki z wojskami Rady Montaryjskiej (do 215 r. oficjalnie zwanej Senatem), która przeniosła się do Wielkiej Prowincji Montarii. Drakodemowi zależało na zdobyciu najważniejszego ośrodka rolniczego Dawnego Imperium. Największą bitwą wojny była Bitwa o Złotą Przeprawę, podczas której 10-tysięczna armia autokratów starła się z 13-tysięcznym wojskiem Senatu, zakończona niespodziewanym sukcesem Nowego Imperium. Walki zakończyły się w zimą 220 roku zdecydowaną porażką montaryjczyków i utratą przez nich około 1/4 terytoriów.

Obecnie II Imperium skupia się na wprowadzaniu reform w państwie oraz na legitymowaniu swoich praw do tytułu Imperium Sylvatii.

### Polityka Zagraniczna

W przeciwieństwie do polityki zagranicznej I Imperium, Autokracja prowadzi szeroki handel i kontakty dyplomatyczne za granicą, lecz owe starania jeszcze nie odniosły przełomowych sukcesów.

### Wojsko

#### Organizacja

Armia Nowego Imperium zorganizowana jest na wzór dawniejszych legionów, lecz system udoskonalono. Po pierwsze liczebność legionu zmniejszono do zaledwie tysiąca żołnierzy, co miało dać armii większą mobilność. Po drugie przywrócono skład centurii wynoszący równo 100 ludzi. Po trzecie wydzielono na poziomie zarówno legionu jak i centurii różne kategorie:

* Piechoty
* Kawalerii
* Artylerii (tylko centurie)
* Inżynieryjne (tylko centurie)
* Łuczników lub kuszników (tylko centurie)

Funkcjonujący podział wynika z całkowitego włączenia dawnych jednostek pospolitego ruszenia, pomocniczych i najemnych do regularnych wojsk, gdyż w trakcie wojen nabrały dostatecznego doświadczenia. W wyniku wyniszczenia armii w początkowych latach istnienia państwa szkolenie rekrutów przeprowadzali weterani, dziś funkcjonuje szczupła kadra szkoleniowa.

W razie najwyższego zagrożenia włączane są w skład armii również liczne milicje miejskie (lekka piechota, strzelcy), mogące zwiększyć stan wojsk nawet dziesięciokrotnie.

By podnieść morale wojska zalegalizowano kulty wojskowe. Są to nieraz orientalne wierzenia, które zakorzeniły się w wojskowej świadomości. Złagodzenie polityki wobec wyznania żołnierzy pozwoliło również, na stworzenie kadry kapelanów dla których cel jest jeden - niezależnie od metod utrzymać najwyższe morale. Obecnie sytuacja nabiera rozpędu, gdyż formalizacja wojskowej religijności, powstałe seminaria i kult wywyższający Parmenasa do roli tego, który zdejmuje z żołnierzy odpowiedzialność za zabitych, podsyca fanatyzm w sercach obrońców Sylvatii. Na podstawie obserwacji wysunięto ostrożny wniosek, że pozwalanie żołnierzom na własne praktyki magiczno-religijne uskutecznia ich działanie i redukuje ryzyko buntu.

Struktura dowodzenia została zbudowana od podstaw i opiera się na uszczuplonym składzie wojsk zapewniającym większą elastyczność.

 **Dziesiętnik** | 9 żołnierzy

#### Taktyka

Zrezygnowano ze starej taktyki szyków legionowych na rzecz pojedynczych szyków działających na zasadzie modułu. Powszechnie stosowana jest falanga będąca kopią Paramońskiej myśli wojennej. Dodatkowo funkcjonuje presja na wyposażanie piechoty w konie co ma umożliwić szybsze przemieszczanie się po rozległych terenach Nowego Imperium. Wszystkie jednostki artylerii zostały wyposażone w wozy, a zminiaturyzowane wersje machin mają zwiększyć wartość bojową armii, która może nadążyć za chazarskimi najeźdźcami lub armiami konnymi Magnemanów.

Kawaleria, oprócz spieszonej walki w falandze przy dogodnych warunkach, stosuje taktykę wielokrotnej szarży na flanki przeciwnika. W razie potrzeby potrafi posługiwać się również łukiem z grzbietu konia, by nękać przeciwnika zajmując dogodne pozycje, nie jest to jednak preferowane rozwiązanie.

#### Twierdze

W Nowym Imperium zarządzono budowę sieci kamienno-drewniano-ziemnych twierdz rozsianych nie tylko po granicach, ale i w sercu państwa. W odróżnieniu od fortów zakładane są tylko w dogodnych miejscach o naturalnych walorach obronnych. Obecnie w pierwszych, już ukończonych zamczyskach zamieszkuje drugie pokolenie weteranów, którym nadano dziedziczną ziemię i przywileje w zamian za dziedziczny obowiązek służby wojskowej. Wbrew oczekiwaniom, nowa grupa społeczna szybko rośnie liczebnie podejmując nawet samodzielne inicjatywy budowy fortec.

Każda twierdza posiada własny przypisany garnizon składający się z półzawodowej straży pancernej. Oprócz funkcji militarnej zastąpiły dawne wille jako centra administracyjne. W obecnych trudnych czasach jest to o wiele bezpieczniejsze miejsce odprowadzania podatków, a choć wygody ustępują dawnym siedzibom, arystokraci nie mogą narzekać na brak bezpieczeństwa i lojalnych żołnierzy.

#### Uzbrojenie

Zawodowa piechota uzbrojona jest w lekkie pancerze składające się z łuskowej osłony torsu. Rzadziej występują koszulki kolcze. Podstawowym elementem ochronnym są proste stożkowate żelazne hełmy, które całkowicie wyparły starsze modele, zbyt kosztowne i nie pozwalające na masową produkcję. Podstawową broń stanowią włócznia i okrągła wypukła tarcza klejona z wielu warstw drewna, będąca uproszczonym modelem tarcz Paramończyków. Broń boczną stanowią krótkie noże bojowe i myśliwskie.

Kawaleria posiada owalne tarcze troczone do ramienia pasami. Dodatkową osłonę stanowią hełmy podobne do noszonych przez piechotę, lecz wzbogacone o czepce z kolczugi. Każdy kawalerzysta do walki zakłada koszulkę kolczą. Do siodła troczone są włócznie oraz łuk. Na pasie obok obszernych sakw zwisa długi miecz kawaleryjski.

W ramach armii funkcjonują jednostki łuczników i kuszników, którzy uzbrojeni są podobnie do piechoty, jednak nie ma tak mocnych restrykcji co do jakości uzbrojenia i jego kompletności.

#### Zaopatrzenie

Uzbrojenie wytwarzane jest z przeróbek starszych wzorów oraz łupów wojennych. Wtórnie przekuwane uzbrojenie przy funkcjonujących przepisach daje nawet dwie nowe sztuki z jednego starego pancerza, gdyż te były zdecydowanie cięższe i bardziej kunsztowne, zapewniając jednak te same walory ochronne

Zaopatrzenie w żywność odbywa się najczęściej na drodze transportu karawanami złożonymi z koni jucznych i wozów. Dla uniknięcia problemów z tym związanych (karawany nie nadążają za mobilną armią) każde miasto i twierdza zobowiązane są do utrzymywania pewnej ilości zapasów na wypadek przemarszu wojsk. Trudne warunki w odradzającym się Imperium nie pozwalają jednak na odpowiednio duże zbiory żywności, stąd dowódcy starają się trzymać wojsko blisko wroga, tak by można było swobodnie plądrować jego ziemie.

Dawniej istniejące manufaktury zostały w toku katastrof doszczętnie zniszczone tak jak struktury potrzebne do ich odbudowy, stąd wytwórczość rzemieślnicza na potrzeby wojska odbywa się na zasadzie zamówień u miejskich cechów oraz małych wytwórni fortecznych.

#### Najemnicy i Milicje

W razie zagrożenia chętnie wykorzystywane są oddziały najemników oraz milicji wszelkiego rodzaju. Pierwsi posiadają lepsze uzbrojenie oraz wyszkolenie, jednak cierpiący budżet państwa nie pozwala na wynajmowanie ich częściej jak do jednorazowych akcji. Najbardziej cenieni w wojnie z Chazarami są Markomerscy włócznicy. W strefie przybrzeżnej zdarzają się również najemnicy z Dalvik. We większych miastach nadbrzeżnych można też spotkać krasnoludy, a rzadziej Paramończyków. W przypadku milicji sprawa ma się zupełnie inaczej. Wyposażają się na własną rękę z dość ubogiego majątku, a szkolenie odbywa się naprędce w prowizorycznych obozach. Pomimo że nie można odmówić ochotnikom zapału, rzadko zdarza się by milicjant posiadał coś więcej jak włócznie i tarczę, lub broń strzelecką.

Ze względu na brak sojuszy armia jest rozdzielona między wszystkie granice co wymusza poleganie na słabo zorganizowanych milicjach jako głównej sile podczas odpierania pierwszego ataku przeciwnika.

#### Wywiad Wojskowy

Wywiad w całości odziedziczony został po dawnym Imperium Sylvatii. Zabieg taki pozwolił uniknąć potencjalnego wycieku tajnych informacji. Dodatkowo rozbudowano służby kontrwywiadowcze w oparciu o miejscową ludność regionów.

### Podział Administracyjny

Podział administracyjny bazuje na podziale obecnym w I Imperium, lecz system udoskonalono. Najważniejszą zmianą względem dawnej polityki administracyjnej jest to, że marchie państwa nie są w całości utrzymywane przez inne jednostki podziału adm., lecz muszą one samodzielnie utrzymywać wojsko i fortyfikacje. Zmusza to lokalnych możnych do planowania długoterminowych inwestycji w lokalną gospodarkę oraz do ożywienia wcześniej zakazanego handlu zagranicznego. Dzięki temu systemowi państwo unika tworzenia popularnych w dawnych czasach konwojów ze złotem przejeżdżających przez całą krainę, a podatnych na wszelkie napady rabunkowe.

### Geografia

II Imperium zajmuje wewnętrzne tereny I Imperium, takie jak: Serce Sylvatii, Zatoka Zbóż, Montaria i Zachodnią Imbrię.

### Demografia

Znaczącą część populacji stanowią ludzie (ok. 94%). Poza nimi występują też krasnoludy (ok. 3%), Asteryjczycy (ok. 2%), pozostałe rasy stanowią w sumie mniej niż 1%.

### Kultura

Kultura Autokracji Sylvatyjskiej jest kontynuacją kultury I Imperium Sylvatii.

### Magia

Pogląd autokratora i jego dworu względem magów znacząco różnił się od dawniejszej polityki z czasów Pierwszego Imperium. Kiedyś zakazano praktyk magicznych, a magów wygnano, lecz dzisiaj Drakodem za wszelką cenę stara się odbudować dawną siłę magów, gdyż to w ich zdolnościach widzi ratunek dla Imperium.

W przeciwieństwie do większości państw, Autokracja nie wzbrania praktykowania magii powszechnie uznawanej za niemoralną, ani korzystania z takich przedmiotów jak złe kryształy, choć takie praktyki są bardzo mocno kontrolowane, by nie doszło do nadużyć. Mimo tego zdarzyły się już przypadki wymknięcia się spod jurysdykcji imperialnej kilku magów wątpliwej reputacji.

### Gospodarka

W przeciwieństwie do I Imperium, Autokracja największą część przychodu zyskuje poprzez handel zagraniczny, głównie towarami egzotycznymi, co przed rozpadem było surowo zabronione, w związku z wprowadzoną polityką izolacjonizmu.

Dzisiaj, mimo wielkich zniszczeń wywołanych wojną domową oraz najazdem ze strony sąsiednich państw, gospodarka powoli podnosi się z kryzysu, a władca niemal wszelki zaoszczędzony budżet inwestuje w dalszy rozwój, szczególnie poprzez sprowadzanie krasnoludzkich i gnomich specjalistów od ekonomii i inżynierów.

### Religia

W sprawach religijnych, od czasu upadku I Imperium, nie zauważono większych zmian wśród mieszkańców Autokracji, lecz nowy władca jest zdecydowanie bardziej przychylny niż jego poprzednicy przybywającym do państwa emigrantom z zachodu tolerując ich wyznania.