Agápi

**Agápi (Grec. Miłość)** - Ambitna kotka z wrodzonym albinizmem. Obecna zastępczyni przywódcy w Woli Przodków. Dawniej samotniczka i chwilowa członkini nienazwanej grupy od której odeszła by spełnić swą zemstę.

* Córka Skotádi — pięknej czarnej samotniczki i Światła - "Lojalnego" Łowce Plemienia Zachmurzonych Szczytów. Wraz z nią urodziła się w miocie jej siostra - Zachód przybierający barwę złota. Przyrodnia Siostra Hedery,Ivy i bluszcza.Dawniej darzyła szczerymi uczuciami przywódcę Woli Pluska jednak to prysło jak bańka gdy dowiedziała się o jednym fakcie z życia kocura o którym możecie się dowiedzieć w tym artykule

## Wygląd

Agápi to piękna kotka ze smukłą budową ciała i pięknym białym gładkim futrem, które jak już było wspomniane jest wynikiem albinizmu, który kotka posiada. Jej końcówka ogona jest jasnoszara i puchata przypominająca końcówkę ogona, jakie posiadają lwy. Ma szare oznaczenia na łapach otaczające poduszki i ciągnące się przez ćwierć łapy. Na piersi kotki widnieje jasnoszara plamka przypominająca owal

Pysk kotki jak reszta ciała jest biała, aczkolwiek posiada umarszczenia. Na czole posiada małą jasnoszarą plamkę przypominającą tą, co kotka ma na klatce piersiowej. Z jej pięknych jasnoczerwonych oczu pokazujących spryt i dumę ciągną się charakterystyczne pręgi dla jednych przypominające łzy a dla innych pnącza. Co przykuwa uwagę innych są "Kolczyki" które kotka posiada w uchu. Są one zębami, które wbiły się w ucho agápi i utknęły a kotka zachowała je, żeby koty uznały ją jako tą odważną.

## Charakter

Agápi jak już było wspomniane posiada ambitność, którą nie za często pokazuje, a zwłaszcza przy przywódcy woli. Była całym sercem w nim zakochana, lecz ta miłość szybko minęła i teraz dowodzi w niej żądza zemsty. Kotka zawsze była genialna w walce a to dlatego, że odziedziczyła po ojcu szybkie myślenie i spryt, którym często zaskakuje wrogów. Podczas polowań prowadzi ją niesamowity węch, który zawsze doprowadza ją do swego celu — czasami zwierzyny, czasami wrogów. -

Mimo iż te cechy brzmią wspaniale Agápi ma jeden bardzo ważny problem — wrażliwość. - Nie jest to wrażliwość emocjonalna, lecz wrażliwość na światło słoneczne, przez które nie może polować w pogodny dzień i jest skazana na łowy w ciemności gdzie zwierzyna już dawno śpi. Kotka nienawidzi tego, ale przystosowała się do warunków, jakie posiada i przez to ma świetną noktowizję dorównującą przeciętnemu kotu z Plemienia.

## Historia

### Dzieciństwo

Cienie ponurej deszczowej nocy typowej dla pory lekkiej mżawki zalały wyspę plemion. Niedaleko bagien — najniebezpieczniejszych miejsc na wyspie — na świat przyszedł miot Skotádi i Światła. Dwie małe koteczki obracały się w łapach matki tuląc się do siebie i przypominające małe kłębki sierści. Ojciec kociąt wszedł do prowizorycznego legowiska i spojrzał na potomków. Duma parowała z jego ciała patrząc na dwie koteczki, lecz jego radość prysła gdy zobaczył białe futro jednego z kociąt. Zaczął drzeć się na partnerkę, że go zdradziła i że to nie jego kocię. Matka płakała próbując się wytłumaczyć, lecz kocur nie słuchał. Podbiegł do kotki i łapą odrzucił ją na bok. Złapał małą jasnorudą koteczkę i wybiegł. Skotádi próbowała za nim biec, lecz była wymęczona po porodzie. Jak przekroczyła próg legowiska dotarło do niej że partner zwiał z kociakiem i już go nie dogoni. Na wychowanie zostawił jej małą albinoskę, którą kotka nazwała Agápi - po jej straconej miłości.

Następnego dnia matka musiała wyjść i znaleźć pożywienie. Zwykle polował dla niej światło, lecz gdy ten odszedł musiała sobie radzić sama, nie była przekonana czy zostawiając malutką koteczkę samą jest dobrym pomysłem. Kociak obudził się i zaczął skomleć gdy wyczuł, że przy nim nie ma ciepła. Wtedy Agápi wyczuła, że ktoś stoi w wejściu. Pachniało dziwnie, ale wszystko tutaj było obce. Zaczęła piszczeć głośniej myśląc, że to matka. Zimne i ostre szczęki złapały ją za kark i zaczęły targać pchając do wyjścia. Koteczka piszczała, ponieważ szczęki zaciskały się mocniej a była za mała, by otworzyć oczy. Gdy wyszli z jamy szczęki wypuściły ją a kotka potoczyła się na trawie i skomlała. Jej barki bolały strasznie a na dodatek jakaś siła kuła ją pod futrem. Skomlała z bólu szukając mamy. Wtedy poczuła jakieś ukucie na szyi delikatniejsze niż tamto i dopiero wtedy usłyszała skamlanie jakiegoś zwierzęcia. Nieznajomy schował ją w cieniu i już po chwili poczuła przy sobie matkę. Zaczęła czołgać się szukając mleka. Matka lizała ją czule a nieznajomy odszedł zostawiając Skotádi i jej córkę samą w cieniach sosny.

Godzinę później kiedy kotki odpoczęły Matka wzięła córkę i zabrała ją niedaleko do mniejszej lecz bardziej zabezpieczonej jamy do której żadne zwierze z wyjątkiem kota nie wejdzie. Skotádi musiała znowu wyjść by odnaleźć pożywienie i nie dopuścić by jej córka zginęła z głodu. Mała Agápi właśnie otworzyła oczka i rozejrzała się. Wszystko było dziwne, ciemne i ponure. Kotka spróbowała wstać lecz nie dała rady ponieważ jej łapki były za małe. Wtedy do legowiska weszła jej matka. Była piękną ciemnoszarą kotką z ciekawymi umarszczeniami. Agápi pisnęła i przytuliła się bliżej jedzącej matki. Kiedy tylko obie kotki się pożywiły zapadły w sen wycieńczone.

Dni mijały a wraz z nimi tygodnie. Agápi zaczęła już chodzić i potrafiła już układać krótkie zdania. Skotádi była dumna z córki i codziennie zabierała ją ze sobą na polowanie tak żeby koteczka poznawała okrutny świat. Podczas jednego z polowania z krzaków wyskoczył jakiś kot. Był podobnego wzrostu co Matka lecz lepiej odżywiony. Skotádi obroniła córkę i walnęła kota w czoło. Ten uchylił się i odwdzięczył się solidną raną na gardle. Koteczka ukryła się w trawie obserwując całą sytuacje. Matka padła na ziemie a z jej rany leciała krew kolorując pobliską trawę na kolor szkarłatnej czerwieni. Kocur uciekł zabierając upolowaną zwierzynę. Kociak podbiegł do matki i zaczął płakać wtulając się w jej futro. Ciemnoszara kotka zaczęła pocieszająco lizać ją po głowie szeptając że wszystko będzie dobrze.

Po czym jej oczy przykryła mgła a kotka odeszła do zaświatów. Kociątko wtuliło się pod jej łapę i zakryło sobie oczy łapką czując jak szkarłat barwi jej futro. Jak podrośnie to zemści się...zemści się na wszystkich którzy zranili ją i matkę.

Następne dni nie były lepsze. Agápi przyłączyła się do pobliskiej grupy kotów które zaakceptowały ją i uczyły ją sztuki przetrwania. Najmilsza była dla niej mannaro - piękna błękitnoszara kotka -. Kotki wyruszyły na łowy. Mannaro zapolowała jako pierwsza łapiąc dużego wróbla. Agápi nie miała tyle szczęścia ponieważ złapała jedynie pchły. Mimo to mannaro nie zezłościła się i cierpliwie wytłumaczyła małej koteczce prawidłowe sposoby polowania. Nagle do Mannaro podszedł jasnorudy kocur i polizał ją po uchu a za nim podreptały jakieś kocięta. Agápi stanęła jak wryta. Ten mały ciemnoniebieski kociak. To on wyglądał bardzo podobnie do tego który zabił jej matkę. Agápi pokręciła głową. Przecież on był w podobnym wieku co ona, nie mógł zabić dorosłej kotki. Jasnorudy kocur stanął jak wryty widząc małą koteczke i odsunął się z kociakami. Mannaro wytłumaczyła jej że miał kiedyś partnerkę z kotką podobną do agápi. Koteczka ziewnęła i odeszła mówiąc że ma dość lekcji i wróciła do legowiska grupy.

Tygodnie snuły się jak miesiące, a miesiące jak lata. Agápi wyrosła na porządną kotkę która w plemieniu już zostałaby uczniem lub przyszłym. Albinoska właśnie wracała z wróblem w pysku spoglądając w stronę kociąt - Szrona,Hedery i Bluszcza - którzy obserwowali ją z zazdrością. Agápi miała wielką ochotę ich wszystkich obrzucić lisim łajnem, przypominali jej morderce jej matki. Z zamyślenia wyrwał ją pisk który rozległ się zza rogu. Kotka popędziła w stronę i zobaczyła kocura, tego samego kocura który zabił jej matkę. Tym razem stał nad mannaro kulącą się i próbującą się chować w trawie. Agápi rzuciła się na kocura i zadrapała jego grzbiet. Kocur jęknął i zrzucił albinoskę z swojego ciała. Wtedy kotka stanęła jak wryta - to był światło, partner mannaro -. Kocur zaczął się drzeć krzycząc że jest taka sama jak matka - zdradzieckie łajno.

Agápi: słucham?
Światło: Co, swojej matki nie pamiętasz?!

Wtedy Agápi zrozumiała, ten kocur był jej ojcem. Nie wytrzymała i poprostu uciekła zostawiając mannaro samą sobie. Nie chce żyć w grupie, jedyne co chciała to zemsty. Teraz to się spełni, jak wróci to pierwsze co zabije łajno zwanym jej ojcem a potem...a potem się zobaczy.

### Samotniczka

Albinoska włóczyła się po bagnach przez jeszcze parę godzin dopóki nie usiadła na kamieniu i spojrzała na rysujące się przed nią morze. Serce jej pękało na myśl że od teraz jest skazana na siebie. Po raz pierwszy od śmierci Skotádi kotka chciała wtulić się w futro matki i wykrzyczeć wszystko co leżało jej na sercu. Dopiero po chwili zrozumiała że jest sama w tym okropnym świecie. Podniosła się i zeskoczyła z kamienia idąc głębiej w las. Musi znaleźć schronienie, to była lekcja którą nauczyła ją mannaro. Ciekawe czy jeszcze żyje?

Kotka zatrzymała się w norze którą musiała ładnie mówiąc "Odebrać" od szakala. Położyła się na prowizorycznym legowisku obserwując jak krew ścieka z jej łapy. Takie zwierze dało się pokonać niewyrośniętej wojowniczce? Cóż może był stary i głupi lub młody i niedoświadczony. Agápi ziewnęła i zasnęła pozwalając by wiatr otulił ją i zabezpieczył przez złem świata. Nagle obudziły ją piski i do legowiska wbiegły koty. Była ich trójka, kotka zgadła że to jej rodzeństwo i próbowała się podnieść lecz nie mogła ponieważ hedera - najstarsza z rodzeństwa - ściskała ją do ziemi. Bluszcz zaczął drapać jej bark tryskając krwią na około. Agápi już słyszała szepty kotów wołające ją do siebie. Jeden z nich wyrwał się nad wszystkie "Nie pozwól im na to!"

Biała kocica odrzuciła hedere i cisnęła podchodzącym Szronem o ścianę. Kot uderzył w nią hukiem i upadł na ziemie. Albinoska nie wiedziała co robi. Najpierw była w jednym miejscu, później w drugim. Napewno zapamiętała pisk Bluszczu pełen strachu i krzyk Szronu przepełniony bólem. Ocknęła się po chwili. Zmasakrowane ciało czarnego kocura leżało pod jej łapami. Szron spoglądał w niebo szarym zamglonym wzrokiem. Agápi odwróciła się i spojrzała na pozostałą dwójkę. Z oczu Hedery leciały łzy, Bluszcz obserwował ciało przerażony być może mając nadzieje że brat wstanie do żywych. Przez chwilę Agápi poczuła żal..."Jestem taka sama jak morderca mojej matki" pomyślała i spojrzała na swoje łapy które straciły swą biel i przybrały kolor rubinowej czerwieni. Z drugiej strony zapanowała w niej satysfakcja. " To macie za próbę morderstwa lisie łajna!". Bluszcz spojrzał na nią jeszcze raz i zaczął krzyczeć. Albinoska nie słuchała go uśmiechając się szyderczo i schodząc z ciała kocura. Hedera złapała za kark Szrona i ciągnęła ku wyjściu.

Hedera: Chodźmy już albo i nas zabije
Agápi: Spokojnie, Będę czekać.

Kiedy koty wyszły Agápi upadła na posłanie. Była wycieńczona a jej rany tylko o tym świadczyły. Satysfakcja jednak była silniejsza i przytłumiła ból z boku, teraz przynajmniej uszła za morderczynie...ale było warto żeby te lisie łajna pożałowały że kiedykolwiek zadarły z Agápi.

Kotka nie pamiętała kiedy zasnęła. Rany się zaschły i o dziwo miały jakieś bandaże. Kiedy podniosła głowę zobaczyła jakąś jasnorudą kotkę sortującą jakieś kupki ziół niedaleko. "Czy ja jestem w plemieniu" Zapytała siebie retorycznie w myślach. Wtedy jednak zobaczyła znajome ściany i znajomy zapach. Skądś go znała, czuła że jest podobny do jej własnego i jej matki ale kto to mógłby być?. Podniosła się i spiorunowała wzrokiem nowo przybyłą. Kotka poczuła na sobie wzrok i odwróciła się. Albinoska syknęła i wyszła z jamy. "A niech sobie ją weźmie, smród krwi był i tak nie do zniesienia". Wtedy jednak usłyszała kroki. Nieznajoma szła za nią, i zaczęła miauczeć coś co na zawsze zmieniło życie Białej kotki

Agápi próbowała coś powiedzieć..."Jej siostra została zabrana przy porodzie, nie możliwe...ona nie żyje!" chciała wykrzyczeć lecz nie potrafiła. Poczuła przy sobie dotyk czyjegoś futra. Siostra przytuliła ją i zaczęła lizać po głowie.Albinoska zaczęła płakać, tęskniła za nią mimo iż jej nie znała. Nagle poczuła większą złość do ojca, to przez niego! To przez niego obie cierpiały!...Z jej rozmyśleń wyrwały ją słowa siostry tłumaczące o tym jak żyła i co się wydarzyło. Biała kotka odrzuciła ją i wymamrotała że ma misje, misje zabicia ojca. Jasnoruda kotka nic nie powiedziała, jedyne co to polizała ją po uchu i życzyła jej powodzenia. Agápi zaczęła żałować, mogła spędzić więcej chwili z siostrą...ale ich spokój nie będzie zakończony dopóki Światło wylewające się zza wodospadu nie leży w grobie.

Przez najbliższe tygodnie Kotka zatrzymała się w jamie wykopanej przez nią samą. Było ciężko ale mimo to dało się w niej przetrwać. I chociaż że tęskniła za siostrą czekała na dzień gdy zedrze chytry uśmiech ojca z jego brzydkiej twarzy. Kotka musiała wymyślić plan zwabienia go bliżej, może porwać jego dzieci? partnerkę? Nie, zbyt proste. Domyśli się. Wtedy usłyszała pisk i zobaczyła hedere polującą na ptaka a do głowy albinoski wpadł pomysł. Poczekała aż ciemnoszara kotka opuści polanę i wyskoczyła z kryjówki. Najpierw zakryła się paprociami i grzybami co nie było zbyt miłe ale musi ukryć zapach i zapewnić kamuflaż. Odnalazła niedaleko Jaskółkę którą złapała i zabiła szybkim ugryzieniem w szyje po czym przytargała ją i położyła w miejscu gdzie niedawno Hedera pochwyciła innego ptaka. Agápi musiała jakoś zachęcić Światło do przyjścia tutaj i wybiegła z lasu zostawiając patyki żeby się nie zgubić. Jej jama była pod zwalonym drzewem i okryta paprociami dlatego nikt nie domyślił by się że pod spodem jest jakieś ukryte legowisko. Agápi zauważyła ojca jedzącego szpaka na niedalekim wzgórzu. Przy nim leżała mannaro. Albinosce ulżyło że błękitnoszara kocica uszła z życiem i pożałowała że odbierze jej partnera, "Ale bez niego będziesz szczęśliwsza". Agápi musiała odciągnął Partnerkę od kocura więc szybko uknuła plan. Zakryła swe futro w błocie co nie spodobało się jej i ruszyła przekonując mannaro że to hedera tylko jej futro było brudne i musi jej pomóc w przeciągnięciu gdzieś wielkiego gołębia. Kocica łyknęła haczyk jak ryba i podążyła za Białą kotką. Wtedy dopiero się zorientowała jaka mała jest i nie przekona mannaro o tym że jest hederą. Mimo to błękitnoszara kotka szła za nią aż dotarły nad bagno. Agápi nie chciała tego robić lecz uderzyła kotkę twardo w pysk przez co ta straciła przytomność a potem wcisnęła pod krzak głogu i podążyła do miejsca gdzie leżał światło. Kiedy tam dotarła zaczęła panikować ponieważ ojca nie było i szybko pobiegła w stronę pułapki. Miała szczęście ponieważ akurat zobaczyła światło idącego w stronę gdzie poszła mannaro. Albinoska musiała zareagować albo plan legnie w gruzach. Wybiegła z paproci i zaczęła syczeć na kocura udając włóczęgę. Światło rzucił się na niego a kotka uciekła i podążyła - z biegnącym za nią ojcem - w stronę polany. Już niedługo zatopi pazury w jego ciele...już zaraz. Kiedy wbiegła jedyne co zobaczyła to pustą przestrzeń. Nie było jaskółki..." To nie możliwe, przecież to właściwe miejsce". Kotka rozejrzała się, drzewa były identyczne do tych co były przy jamie, nawet ją zobaczyła. Nie miała więcej czasu na zastanawianie się bo światło właśnie ją dogonił i przywitał ją niemiłym kuksańcem który pchnął kotkę na ziemie. Błoto osunęło się z jej twarzy ukazując śnieżną biel która raczej nie zadowoliła kocura. Wręcz przeciwnie - zaczął się drzeć,syczeć, warczeć. - Albinoska obliczała czy dałaby radę go zaciągnąć do jamy. Musiała odwrócić jego uwagę...tylko jak?

Nie wiadomo skąd na polanę wpadł przerażony Bluszcz który spojrzał na ojca i zaczął tłumaczyć jak zauważył "Martwą" Mannaro w krzakach. Agápi zjeżyła się. "Nie, nie mogłam ją zabić!". Światło puścił kotkę i pobiegł za synem. Albinoska została sama na polanie z niezrealizowanym planem. Pobiegła za kocurami śledząc ich aż dotarła do Mannaro leżącej pod krzakiem głogu. Kotka odetchnęła z ulgą i odczekała aż kocica wyśpiewa wszystko. Kiedy bluszcz opuścił polanę biała kotka musiała coś zrobić. Zeskoczyła z drzewa i przycisnęła bluszcza do ziemi.

Agápi: Cicho!...I spokojnie nic ci nie zrobię, tylko pomożesz mi w zemście...

Bluszcz skulił się i wyczołgał z uścisku Kotki. Agápi rozejrzała się i wyjrzała na Światło który odprowadzał Mannaro. Wytłumaczyła bluszczowi wszystko i ten wybiegł zabierając mannaro. Światło próbował pobiec za nim ale zatrzymał się gdy tylko zobaczył Agápi. Kotka wyszła z krzaków i uciekła czując że głupi ojciec biegnie za nią krzycząc przekleństwa i strasząc zwierzęta w lesie. Albinoska schowała się pod krzakiem czując jak jej futro muska się z biegnącym Światłem. Kiedy tylko odbiegł ta wyskoczyła z pod krzewa i poszła okrężną drogą na polanę. Kiedy dotarła kocur już tam był. Chowanie się nie wchodziło w grę. Biała kotka uśmiechnęła się i skoczyła na ojca uderzając go w głowę. Światło stracił przytomność i upadł na ziemie. Albinoska zaciągnęła go do jamy i usiadła na konarze czekając na bluszcza. Kiedy zobaczyła Hedere syknęła i zeskoczyła z pnia. Kotki wymieniły się niezbyt miłymi wiadomościami po czym Agápi uderzyła ją pazurami w policzek zostawiając ranę. Hedera chciała skoczyć lecz została powstrzymana przez Bluszcza. Biała kotka schowała się w jamie czekając aż się ojciec obudzi. Mogła go poprostu zabić od razu, i byłby kłopot z głowy. Jednak mimo to chciała żeby pożałował za wszystko co uczynił - za odrzucenie Matki, za zostawienie siostry w plemieniu, za zdradę,za zabicie Skotádi i za wiele błędów które na pewno zrobił ale kotka o nich nie wiedziała. Miała szczęście ponieważ ojciec obudził się akurat gdy usiadła. Albinoska przycisnęła go do ziemi i czekała aż wypowie swój ostatni oddech. Uśmiechnęła się i gdy tylko usłyszała jego słowa zadała mu jeden, lecz trafny i śmiertelny cios w gardło.

Agápi: Nie takim jak ty...odrzucenie i zabicie Skotádi? Zdrada na niej? Lub zostawienie mojej siostry w plemieniu? To ty tu jesteś potworem.
Światło: skąd-

Agápi złapała za kark kocura i wyrzuciła go na zewnątrz jamy. Ciało wyleciało i uderzyło z głuchym hukiem na ziemie. Słyszała krzyki Hedery i Mannaro próbujące uratować kocura, albinoska w głębi duszy poczuła żal że zraniła tak miłą kotkę jaką była Mannaro...jednak musiała zrozumieć że kocur nie był najlepszym wyborem. Kotka wyszła z nory pokazując się w świetle zachodzącego słońca przytłumionego przez igły drzew. Hedera spojrzała na nią i zaczęła krzyczeć lecz została uciszona przez matkę. Agápi spojrzała zaskoczona z jakim gniewem kocica odnosi się do córki. Siostra położyła uszy i spojrzała na swoje łapy. Biała kotka zaczęła opowiadać co kocur uczynił po czym z podniesionym ogonem odeszła zostawiając koty przy ciele. Teraz musi odnaleźć siostrę i udowodnić jej że to zrobiła...zabiła ich ojca.

Mannaro: Zamknij się bezużyteczna kupo futra, daj jej się wytłumaczyć

Księżyce mijały przez co Agápi dorastała i usamodzielniała się. Nadal nie odnalazła siostry która prawdopodobnie wróciła do plemienia. Albinoska zaczęła się zastanawiać co porabia i czy jeszcze żyje. Ciągle odczuwa przy sobie kogoś obecność...być może matki a być może ofiar którym odebrała życie. Musiała się szybciej zastanawiać ponieważ mysz na którą polowała zaczynała być niespokojna. Szybko wystrzeliła z trawy i złapała ofiarę za szyję. Zwierzę próbowało się wyrwać lecz już po chwili szamotaniny ustąpiło sile szczęk Kotki. Ta zaczęła go szybko lecz łapczywie jeść z każdym kęsem zostawiając coraz więcej sierści. Kiedy przestała posiłek zorientowała się że na polanie nie jest sama. Szybko spojrzała w stronę szeleszczącego bzu z którego później wyszedł ciemnobrązowy kocur. Cienie opanowały już polanę przez co futro kota wyglądało jak czarne. Tylko jego złote oczy błyszczały w mroku. Agápi nie była jakoś nimi zaskoczona w końcu nawet i jej tak robiły. Nieznajomy przedstawił się jako Jaskółka i ukłonił się co wzbudziło mieszane uczucia kotki. Jaskółka usiadł i wytłumaczył swoje przybycie chwaląc Agápi i jej umiejętności polowania. Ta odwróciła się i zaczęła odchodzić zostawiając kocura samego lecz ten nie dawał za wygraną i próbował nawiązać jakąś rozmowę z kotką. Albinoska nie wytrzymała - odwróciła się i ciachnęła kocura w policzek po czym przyspieszyła tempo do biegu i uciekła. - Kiedy uznała że jest dostatecznie daleko zatrzymała się i spojrzała na taflę morza. Była dość blisko plemienia błyszczącej wody jednak nie miała ochoty na rozmowę z siostrą. Ciągle rozmyślała o nowo poznanym kocurze i jego wyglądzie. Nie był dość ładny ale na pewno większy i zrobiłby kotce krzywdę. Spojrzała dalej na horyzont widząc jak światło księżyca upada na wodę i formuje piękne wzory. Po raz pierwszy od księżyców zaczęła płakać.Chciała przytulić się do swojej matki, zasnąć w jej objęciach i przypomnieć sobie że jest tylko kociakiem który niczego nigdy nie zrobił...nie zamordował przyrodniego brata i ojca...nie włóczy się samotnie po świecie i co najważniejsze...nie był taki ostry dla rodzeństwa...
Podniosła uszy słysząc szelest w krzakach. Odwróciła się i zobaczyła swoją siostrę idącą w jej stronę. Zachód szła spokojnym krokiem i gdy znalazła się dość blisko usiadła koło niej i spojrzała na nią smutnym wzrokiem. Agápi ponownie zaczęła szlochać i wtuliła się w ramię siostry. Mimo iż była młodsza odkryła że mają takie same futro w dotyku. Zachód Polizała ją czule po głowie i spojrzała dalej na falę. Albinoska czuła że to matka ją tu przysłała, żeby ją pocieszyć. Zachód jednak nie zachowywała się tak jakby była tu wysłana a jakby przyszła tu z własnej woli. Biała kotka wyszeptała słowa w podziękowaniu które skierowała do swojej matki po czym nie wiedząc kiedy zasnęła.
Następnego dnia obudziła się w jamie po rysiu. Z zaskoczeniem odkryła że przed nią leżała kuna najprawdopodobniej złapana przez siostrę, o dziwo jej nie było. "Musiała wyjść kiedy spałam" pomyślała i zaczęła łapczywie pożerać zwierzę, wtedy do jamy wszedł jaskółka z innym liliowym kocurem przy boku. Kotka zjeżyła się i syknęła ostrzegawczo. Kocur zaczął tłumaczyć się przybyszowi że ją zna i jak uznał "znalazł idealną kandydatkę na zastępcę". Agápi oburzyła się - nie, ona nie będzie kotem z plemienia! - Syknęła głośniej gdy liliowy kocur podszedł bliżej. Jama była dość mała a wyjście było zablokowane przez co albinoska nie miała ucieczki. Jaskółka ziewnął i wyszedł zostawiając Agápi samą z nieznajomym. Kocur spojrzał na nią i podszedł bliżej. Biała kotka syknęła i rzuciła się na kocura. Krew kapała wszędzie gdy rozrywała jego ucho. Kot odrzucił ją i uciekł z nory. Agápi wybiegła za nim i jak najszybciej czmychnęła w las słysząc za sobą odgłosy pogoni. Musiała ich zmylić żeby zaoszczędzić na czasie. Wspięła się na niskie drzewo co nie było dobrym rozwiązaniem ponieważ koty ją mogły widzieć. Zauważyła że różnią się od tych z plemienia, pewnie były bezpańskie lub tworzyły taką śmieszną grupę jak ta w której żyje mannaro. Wrogom nie zajeło nawet minuty by dostrzec ją na pniu. Jej białe futro było widoczne w blasku wschodzącego słońca. Musiała coś wykombinować by później nie biegać w pełnym słońcu. Nie dałaby sobie rady z walką bo kotka naliczyła ich aż pięcioro. Niektórzy z nich zaczęli wskakiwać na pień i byli coraz bliżej kotki. Ten który zdążył się wdrapać najbliżej i już był gotowy do skoku został zrzucony z drzewa i - jak domyśliła się kotka - zginął przygnieciony gałęzią z którą spadł. Pobratymcy kota nawet na niego nie spojrzeli ponieważ kolejna trojga kotów wybiegała by im pomóc. Agápi zeskoczyła z pnia i biegła. Koty przeskakiwały przez pień naśladując ją i rzucały się w pogoń. Było ich o wiele więcej niż dotychczas co bardzo zdziwiło kotkę. Tyle kotów chce ją gonić?

Ucieczka bardzo ją wymęczyła więc kotka schowała się pod ostrokrzewem. Musiała jakoś ich zdezorientować...jakoś...Wtedy dostrzegła poruszenie w krzaku i dopiero do niej dotarło. Przecież była niedaleko terenów plemienia, wystarczyło ich tam zaciągnąć i byłoby po problemie. Koty dookoła były zbyt zajęte tropieniem więc kotka czmychnęła i złapała jednego z nich który pisnął ostrzegawczo. Szybkim ciosem pozbawiła go życia i uciekła w stronę granicy. Koty biegły za nią, "półgłupki " pomyślała. "Nie zauważyły granicy?" Kątem oka zobaczyła jaskółkę, żal jej się zrobiło że taki ładny kocur biegnie tylko po to by zginąć - koty z plemienia ich rozszarpią....i miała racje bo już dostrzegła dużą grupę kotów. "pewnie te ich patrole się zetknęły " pomyślała i wspięła się na drzewo. Koty zdezorientowane wbiegały na patrole które przywitały ich uściskami z kłów i pazurów. Niewielka grupa z nich uciekała lecz większość stała i walczyła. W tym wspomniany jaskółka. Czekoladowy kocur syknął i ugryzł jakiegoś kota z plemienia. Agápi już miała zeskakiwać i uciekać gdy nagle usłyszała charakterystyczny krzyk - To jej siostra, zachód była gryziona przez włóczęgów. - Albinoska musiała zareagować albo straci kolejną bliską jej osobę. Zeskoczyła i rzuciła się na najbliższego włóczęgę. Zrzuciła go z siostry i szybkim ciosem w krtań pozbawiła życia. Na nią nadbiegały kolejne koty które siostry dzielnie odgoniły. Wtedy ktoś ugryzł Agápi w ucho. Kotka czmychnęła i zobaczyła przerażonego kocura który stracił zęby. Zachód miauknęła przerażona, coś było w uchu albinoski. Ta jednak nie przejęła się tym i szybkim ale trafnym ciosem zabiła przeciwnika. Złapała zachód za szyje i wraz z nią schowała się pod pniem. Zaczęła jej tłumaczyć że nie dadzą rady i muszą się wycofać. Zachód spierała się lecz po chwili zaakceptowała wybór i wraz z Agápi pobiegły w las.

Agápi: a chcesz być martwa? No to teraz możesz.

Kotki zatrzymały się na parę dni w starej jamie kuny. Ruda kotka wytłumaczyła albinosce że jakieś zęby wbiły się w jej ucho i wyciągnięcie ich może skutkować straszną raną. Agápi ziewnęła i zaproponowała zachowanie zębów, "wszyscy będą się jej bać". Zachód pokręciła głową i zasnęła. Siostra spojrzała na niebo i westchnęła zastanawiając się co się dzieje z jaskółką.

Następnego dnia zasugerowała że zapoluje żeby siostra mogła z pełnym brzuchem wrócić do plemienia. Gdy wyłoniła się z nory zdala zauważyła jakiegoś kocura siedzącego na Pniu niedaleko niej. Dopiero do niej dotarło że są na bagnach a to pewnie jeden z członków tej słynnej "Woli Przodków" Agápi przykucnęła i zaczęła skradać się do kocura. Gdy była dostatecznie blisko skuliła się gotowa do skoku gdy nagle nieznajomy odwrócił się i spojrzał na kotkę. W świetle świtu wyglądał przepięknie a jego liliowe futro falowało na lekkim wietrze który nie wiadomo skąd zaczął wiać zwiastując nadchodzący deszcz. Kocur posunął się tak żeby Albinoska mogła wskoczyć na pień. Ta posłusznie uczyniła to i spojrzała na kocura który spoglądał na coś w dole. Z przerażeniem kotka odkryła że to jakiś kot którego ciało było rozszarpane i ukryte pod zniszczoną warstwą liści. Towarzysz siedzący koło niej zaczął spokojnym głosem tłumaczyć jego imię i skąd pochodzi. Jak odkryła samotniczka kocur nazywał się Plusk i był liderem w woli. Wtedy przeszedł do konkretów i zaproponował Agápi dołączenie do woli i zostanie jego zastępczynią. Biała samotniczka nie zgadzała się jednak skusił ją fakt że zostanie jedną z najważniejszych kotów odkąd jego poprzedni następca jaskółka zginął zabity przez koty z plemienia. Albinoska spojrzała przerażona na Pluska "Nie...on nie żyje?" chciała zapytać jednak się powstrzymała. Plusk zgrabnie zeskoczył z pnia i przeszedł koło ciała. Agápi niepewnie podążyła za nim. Przechodząc koło zamordowanego kota zauważyła że to ten kocur któremu wyrwała zęby podczas walki. Pokręciła głową i dogoniła Pluska.

Szli w milczeniu pośród bagien. Od czasu do czasu biała kotka widziała kumkające ropuchy czy chowające się w sadzawkach żaby. Połknęła ślinkę zastanawiając się jak ktoś może żyć w tym okropnym miejscu. Czuła tutaj zgniliznę zakrytą przez zapachy ziół,bagien i mżawek które tutaj pewnie są bardzo rzadkie. Plusk zatrzymał się na wzniesieniu spoglądając na dół na zagłębienie pełen różnych kotów. Agápi zgadła że to obóz tej całej "woli". Kocur usiadł i pokazał łapą na jakiegoś kota tłumacząc jej że miał go mianować na następce ale się rozmyślił. Wtedy ponownie zaczął sugerować samotniczce dlaczego powinna dołączyć do jego grupy. Albinoska nie wiedząc co robi zgodziła się nie słysząc wszystkich powodów dla których miała dołączyć. Lider uśmiechnął się szyderczo i zeskoczył z wzgórza idąc w stronę obozu. Biała kotka skoczyła za nim i dopiero gdy weszli do siedziby woli zorientowała się że zostawiła swą siostrę w norze.

### W woli

Minęło sporo tygodni i na szczęście Agápi została przyjęta do Woli Przodków. Wyszła właśnie na polowanie z oddziałem kotów. Od razu dostrzegła jaskółkę siedzącą na zwalonym drzewie. Wspięła się cicho na dąb po czym zeskoczyła na właściwe drzewo. Zaszeleszczone liście zaalarmowały zwierzę przez co te odleciało. Albinoska ruszyła za nim w pogoń jednak niezbyt szybko ponieważ już po chwili z krzaków wyszedł jeden z członków Woli trzymając jej ofiarę w pysku. Zeskoczyła z pnia i podeszła do kotów gratulujących mu. Położyła uszy niepewnie wiedząc że zaczną się pogłoski o tym że "jak mogła nie złapać tak prostej zwierzyny?". I tak była w grupie tą dziwną z powodu jej śnieżnobiałego futra i za każdą cenę chce udowodnić że daje rade. Wysunęła pazury i odskoczyła w cień gdy słońce przebiło się przez zasłonę z liści. Z powodu jej albinizmu ma spore problemy z polowaniem w świetle dnia. Za zgodą Pluska może wychodzić na polowania w nocy. Pobratymcy zauważyli to i zadrwili z Albinoski. Ta odwróciła się i ruszyła okrężną drogą w stronę obozu. Gdy tylko przekroczyła próg siedziby zauważyła na środku jakąś ciemnoszarą kocicę. Serce jej stanęło gdy zorientowała się że to Mannaro. Koło niej stała niepewnie Hedera machając puszystym ogonem w jedną i drugą stronę. Agápi podeszła i stanęła przy liderze prężąc się dumnie. Dopiero po minucie przypomniała sobie o słońcu palącym jej blade futro i wycofała się do cienia. Miała szczęście że przybysze stali niedaleko Świerku który dawał perfekcyjne schronienie i tam właśnie przysiadła Albinoska. Mannaro tłumaczyła a wręcz błagała Przywódcę woli o pozwolenie na zostanie z powodu tego że ich dom spłonął i tylko ona, Hedera i jeszcze jeden kot uszły z życiem. Agápi strzepnęła ogonem z przerażenia jednak nadal zachowując kamienną twarz. Przyrodnia Siostra dodała że po tym jak uciekli mieli styczność z patrolem kotów z plemienia który niestety nie skończył się zbyt dobrze. Albinoska pokręciła głową, było jej żal kotek a najbardziej Mannaro. Nie dość że straciła partnera to jeszcze dom i synów. Wetknęła pazury w ziemie wyobrażając sobie że po części to ona stoi za złem jakie macocha przeżyła. Mordując Ivy i Światło? Ale postąpiła dobrze. Wtedy poczuła jak satysfakcja oblewa ją od głowy do ogona, miło było oglądać jak Hedera - kocica która prześladowała ją w dzieciństwie teraz jęczy i błaga u łap Przywódcy Woli. Ten jednak gdy wysłuchał błagań kotek odesłał je i kazał patrolowi je "odprowadzić" do granicy. Agápi brała udział w patrolu wraz z Brukiem i - jak się dowiedziała - jej ciotką Husky. Gdy tylko przepłoszyli kotki z bagien zasugerowali żeby zapolować. Albinoska ukryła się w krzakach gdzie znalazła martwą mysz prawdopodobnie niedawno ubitą. Rozejrzała się i zakopała truchło po czym pod osłoną cieni wróciła do obozu.

Dni dłużyły się kotce nieubłagalnie. Nadeszła pora ciepła niosąca ze sobą nieubłagalne upały które Agápi spędzała w cieniu. Między innymi dlatego była zwolniona z patrolów jednak mogła na nie wychodzić w świetle księżyca. Właśnie pewnej nocy miała poprowadzić patrol z Korzeniem i Brukiem, kotami które ją nie cierpiały najbardziej. Agápi miała ochotę ich wszystkich wymordować ale nie zrobi tego z powodu reputacji jaką może utracić. Gdy wyłoniła się z krzewów zauważyła jakiś cień. Wysunęła pazury i napięła mięśnie gotowa zaatakować. Wtedy zza jej pleców rozległ się pisk i zobaczyła Bruka przyciśniętego przez jakieś koty. W cieniach nie mogła zobaczyć napastnika jednak dostrzegła jego zielone oczy połyskujące w mroku. Machała wściekle ogonem sycząc na wroga. Pazury wbijały się w barki kocura wylewając szkarłatną krew. Albinoska wyprostowała się i odwróciła. Ten kocur ją nienawidził, dlaczego miałaby mu pomagać? Gdy zniknęła w krzakach rozległ się łapiący za uszy pisk i tak szybko jak się pojawił zniknął. Agápi odwróciła się i wyjrzała ponownie z krzewów wprost na ciało szarego kota. Szkarłat zalał jego barki i kark sprawiając że biała kotka aż się cofnęła, wyglądało to odrażająco. Odważyła się i podeszła bliżej ciała. Wzieła trochę krwi i obsmarowała sobie nimi parę miejsc sprawiając wrażenie że walczyła. Po tym przybrała fałszywą minę i pobiegła w głąb bagien. Gdy udało jej się zlokalizować Korzenia drżącym głosem wyjaśniła mu co się stało, wraz z kocurem przenieśli ciało na polanę.

Następnego dnia z udawanym zdziwieniem Agápi została mianowana następcą. Z dumą rozejrzała się i napotkała wszystkie koty które kiedyś jej dokuczały, teraz każdy z nich zdawał się gratulować albinosce. Spojrzała na wschodzące słońce i wtedy dopiero przypomniała sobie o jej przeszłości, o ofiarach jakie wyrzuciła z tego świata byleby dojść do sukcesu. Pokręciła głową, to się dzieje tu i teraz. Skotádi jest z niej dumna, Zachód napewno będzie jej gratulować a Hedera będzie żałować że była wobec niej taka ostra. Teraz wystarczyło tylko ujawnić swe uczucia Pluskowi...Kotka wcisnęła pazury w ziemie. Dopiero od niedawna zdała sobie sprawę z tego co czuła do liliowego kocura. Za każdym razem gdy z nim rozmawiała wyobrażała sobie jak ona i on władają Wolą a potem całą wyspą. Schowała się w cieniach i zasnęła zastanawiając się co porabia jej siostra.

Minęło kilka księżycy a Agápi jeszcze bardziej zżyła się z kotami z woli. Z chęcią wykonywali jej rozkazy i przynosili jej drobne podarunki w postaci zwierzyny. Przez ten czas zastanawiała się jak wyjawić przywódcy jej uczucia, a jeśli o tym nie myślała to rozmyślała o tym czy faktycznie z zębami wygląda groźniej. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi weszła do legowiska Lidera. Miała z nim omówić sprawę porwania kotów z plemienia, Plusk chciał by porwać niektóre koty a potem zmusić Plemie by oddało im część ziemi w zamian za łowców. Albinoska nie była pewna czy to było najlepsze wyjście ponieważ plemię było dobrze wyszkolone, przypomniała sobie jak świetnie radzili sobie podczas potyczki z kotami z woli. Uśmiechnęła się szyderczo gdy pomyślała o kotach które zabiła podczas tej bitwy. Plusk nie zauważył jej uśmiechu i kontynuował wykład o jego planie. Agápi nie miała co się sprzeciwiać, była zbyt zapatrzona w przywódcę i wiedziała że wszystkie jego plany zawsze kończą się sukcesem. Wyszła z legowiska i wybrała parę kotów które miały wraz z nią porwać łowców po czym wszystkie wyruszyły w stronę gór. Albinoska miała szczęście ponieważ słońce było zakrywane przez cienie lasu. Było strasznie upalnie i kotce odechciało się misji jednak jak zareagowałby jej wybranek gdyby dowiedział się o tym że nie wypełniła misji.

## Ciekawostki

### Fabularne

* Tak naprawdę prawie nikt nie boi się zębów w jej uszach.
* Autorka potwierdziła że Skotádi nazwała kotkę po "jej utraconej miłości"

### Ogólne

* Jest tak lubiana przez autorkę i innych członków uniwersum że twórczyni ocki posiada tapetę z nią na telefonie
* Jest ulubioną ocką dusza którą ona nie zrobiła
* Jest najprawdopodobniej jedyną kotką z wadą genetyczną w uniwersum.
* Ocka powstała 3 lipca 2023 a artykuł trochę później bo 11 lipca tego samego roku.
	+ Powstała na wakacjach na Greckiej wyspie której (Z powodu prywatności) nazwy nie mogę wyjawić.

## Rodzina

### Bliższa Rodzina

**Matka:** Skotádi

**Siostra** - Zachód

### Dalsza Rodzina

**Ojciec:** Światło wlewające się zza wodospadu

**Macocha:** mannaro

**Przyrodni bracia:** Ivy, Bluszcz

**Przyrodnia siostra:** Hedera

**Ciotki:** Sarna uciekająca przed niedźwiedziem/Husky, Arizona,California

## Umiejętności

Agápi jak pozostałe koty posiada wiele umiejętności. Jedne idą jej wspaniale,drugie idą gorzej ale zwykle i tak może zachwycić i zadziwić koty z Woli jak i z plemienia.

***Pływanie 1/10*** - Agápi nigdy nie pływała, to dlatego prawie nigdy nie idzie jej to dobrze. Kotka ma wiele do nadrobienia jeśli chodzi o naukę tej umiejętności.

***Polowanie 8/10*** - mimo że według wszystkich jest uważana za najlepszą łowczynie w woli nie zawsze jej to szło najlepiej. Kiedy zaczynała naukę ciągle zwierzęta uciekały jej z przed nosa i mimo że obecnie jak było wspominane powyżej umie świetnie polować nadal nie wszystko co znajdzie upoluje.

***Wspinaczka 7/10*** - Kotce wspinaczka wychodzi bardzo dobrze. Z trudem przychodzi jej na myśl wspinanie się na wysokie drzewa z których mogłaby spaść. Najlepiej idzie jej wskakiwanie na zwalone pnie dzięki których wiele razy uratowała sobie życie.

***Walka 9/10*** - Walka albinoski idzie perfekcyjnie. Z łatwością pokonuje koty jej wielkości jednak trudność zajmują jej koty większe i masywniejsze od jej smukłej budowy. Mimo to triumfuje w bitwie i przez to posiada ogromny szacunek wśród kotów z woli.

***Taktyka 6/10*** - Faktycznie, walka Agápi idzie niesamowicie ale taktyka jest trochę w tyle. Zwykle potrzebuje mieć wytyczone plany co ma robić i gdzie stanąć więc nie przepada gdy musi samodzielnie wymyślać działania jej pobratymców.

## Relacje

### Plusk

Relacja kotów była umiarkowana, oczywiście Agápi była gotowa poświęcić dla niego życie i nie wiedziała że to tylko forma manipulacji. Albinoska była zakochana w kocurze tak ślepo że nie rozpoznawała co jest dla niej dobre. Obecnie jednak jej uczucia nie istnieją i koty nie przepadają za sobą. Mimo to Agápi jest mu posłuszna bo wie że nie ma innego miejsca gdzie iść i nie chce utracić swego szacunku jaki do osiągnięcia zajął jej naprawdę sporo walk

### Jaskółka

Jej relacja z kocurem była umiarkowana, podobnie jak u kocura na górze. Agápi nie miała szans poznać kocura głębiej z powodu jego natychmiastowej śmierci. Napewno pamięta fakt jak kocur próbował ją namówić na dołączenie albo jak gonił ją wraz z pozostałymi. Aktualnie Agápi rzadko zastanawia się gdzie i co się dzieje z kocurem po śmierci a napewno nie myśli co kocur o niej sądzi.

## Ofiary

Podobnie jak reszta złoczyńców Agápi nie jest taka niewinna. O to lista wszystkich kotów jakie albinoska miała okazje wyrzucić z świata żywych.

- Poważne rany

**Światło wylewające się zza wodospadu** - Rana gardła

**Gąszcz** - Zepchnięcie z pnia drzewa

**Ptak** - zamordowanie podczas ucieczki

**Szmaragd** - Rozszarpanie gardła chroniąc Zachód

**Makrela** - Rozszarpanie Gardła i wykrwawienie z powodu utraty zębów.

## Galeria

### Arty (Cudze)

Śliczna Agapi od WronkiŚliczna Agapi otrzymana na urodziny autorki od [1]Ładniusia Agapi od RegałaPrzepiękna Agapi od [2]