Kotarba Beniamin Piotr

**Beniamin Piotr Kotarba** (ur. 22 lutego1893 r. zm. 12 września 1939 r.) – syn Stanisława (Żurowczyka) - ślusarza i nauczyciela zawodu oraz Marii (z Polończyków). Uczył się w gimnazjum w Drohobyczu.

## Armia austriacka

Po zdaniu matury w 1914 r. wcielony w dniu 1 sierpnia 1914 r. do armii austriackiej i walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Awansował najpierw do stopnia podporucznika, a w 1918 r. do porucznika.

## Wojsko Polskie

Do Wojska Polskiego wstąppił 2 grudnia 1918 r. i następnie w stopniu podporucznika objął dowództwo plutonu w 10 pp. walcząc w wojnie polsko-ukraińskiej w rejonie Chyrowa. Następnie objął dowództwo kompanii w II batalionie 10 pp przemianowanego na 37 pp. Brał udział w walach na froncie wołyńskim.

brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i dostał się do niewoli w okolicach Berczyny, gdzie udawał szeregowego żołnierza Piotra Żuronia. Uciekł z niewoli i przedarł się do oddziałów polskich. Po wojnie ukończył Wyższą Szkołę Wojenną z wyróżnieniem. Pracował w Sztabie Generalnym w randze pułkownika,

## Wojna polsko-ukraińska

Do Wojska Polskiego wstąpił 2 grudnia 1918 r. i w stopniu podporucznika dowodził najpierw plutonem a potem kompanią w II batalionie 10 pp, przemianowanego na 37 pp. Przebywał w rejonie Chyrowa i na froncie wołyńskim.

## Studia

Jesienią 1919 r. po zakończeniu walk na Ukrainie rozpoczął cywilne studia na Wydziale Górniczym AGH w Krakowie. Urlop na studia został przerwany w lutym 1920 r.

## Wojna polsko-bolszewicka

Kotarba ponownie objął dowództwo kompanii w stopniu porucznika. Walczył przeciw konarmii S. Budionnego. Pod Daniczowem II batalion został rozbity i Kotarba trafił do niewoli, gdzie przeżył podając się za szeregowego Piotra Żuronia, a następnie zbiegł. Po bitwie warszawskiej 37 pp został uzupełniony i zreorganizowany, a Kotarba awansowany do stopnia kapitana.

## Okres międzywojenny

Kotarba pozostał w 37 pp. Został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych za udaną akcję przeciw ukraińskiemu pociągowi pancernemu w rejonie Sambora w maju 1919 i za odparcie kontrataku sowieckiej kawalerii nad rzeką Świrz we wrześniu 1920 r. Zawarł związek małżeński z Eugenią Karlikowską z Łęczycy i mieli 3 synów: Stanisława (zmarł młodo), Adama i Zdzisława.

W listopadzie 1921 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, którą ukończył we wrześniu 1923 r. ze stopniem kapitana Sztabu Generalnego (oficer dyplomowany). W następnym roku otrzymał awans na majora. Został przeniesiony do Drohobycza, gdzie objął dowództwo 6 pułku strzelców podhalańskich. W 1934 trafił z powrotem do Warszawy, gdzie objął Referat Wyszkolenia Korpusu Ochrony Pogranicza. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi i Medal Niepodległości.

W 1935 r. awansowany do stopnia podpułkownika dypl. i skierowany do szkolnictwa wojskowego. Potem został dowódcą 66 pp w Chełmnie, a w kwietniu 1939 r. 17 pp "Ziemi Rzeszowskiej" w Rzeszowie.

## II wojna światowa

Wraz z wybuchem wojny 17pp włączono do 24. Dywizji Piechoty Armii „Karpaty”. Walczył w obronie Dunajca, w rejonie Borownicy i Birczy z 2. Dywizją Górską. Okrążony wydał rozkaz rozformowania pułku z zamiarem przebicia się w kierunku Przemyśla, a potem Lwowa. W okolicach Borownicy (przysiółek Czarny Potok) w dniu 12 września sformował oddział w sile kompanii i tyralierą zaatakował na bagnety, ale nie udało mu się przebić, poległ razem ze 65 żołnierzami, został pochowany w indywidualnym grobie na lokalnym cmentarzu. Pośmiertnie awansowy przez Naczelnego Wodza, gen. Tadeuszka Komorowskiego „Bora” na pułkownika, otrzymał także Order Virtuti Militari klasy V. Jego imię nosi obecnie 1 batalion 17. Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej.