1:Quarth Hadasht

Quarth Hadasht jest jednym z najpotężniejszych miast Tharaos, miasto znajduje się na Wybrzeżu Felarnijskim i słynie ze swego bogactwa i przepychu oraz nie podważalnej roli w światowym handlu.

## Historia

### Geneza

Początki potężnego miasta Quart Hadasht sięgają na długo przed dniem obecnym, wśród elity intelektualnej trwają nieustanne spory o to czy tradycyjnie uznawana data założenia miasta jest właściwa czy też powinna być wcześniejsza czy późniejsza, najstarsze kroniki nie mają więcej niż stu lat, jednakże dla zachowania porządku tradycyjna data jest podstawą kalendarza i tak każdy obywatel na pytanie o rok odpowie iż mamy 216 rok od założenia Nowego Miasta (o.z.Q w skrócie).

Według legendy 5 lat przed rokiem założenia Nowego Miasta, z dawnej ojczyzny na północnym-wschodzie, pięciu braci ich rodziny, przyjaciele i służba wyruszyli na zachód. Zmęczeni bratobójczymi walkami i niesprawiedliwością jakie miały miejsce w ich ojczyźnie oraz skuszeni opowieściami o żyznych ziemiach i bezmiarze słonej wody na zachodzie żądni przygód i nowego sprawiedliwego społeczeństwa udali się w podróż która kosztowała ich wiele trudów i trwała aż pięć długich lat. Nie ma pełnej zgody co do imion braci jednakże najczęściej przyjmuje się iż najstarszy nazywał się Hannon, zaś pozostali Magon, Gisgon, Himilkar i Hazdrubal.

Na miejsce dla swojego miasta wybrali malownicze wzgórza u ujścia do wielkiej słonej wody rzeki spływającej z gór na wschodzie. Każdy z braci wybrał wzgórze na którym wzniósł swą dzielnicę (podział miasta po dziś dzień oparty jest na wzgórzach braci), zaś w kotlinie między wzgórzami usytuowali plac przy którym po dziś dzień znajdują się budowle powiązane z władzami i miejska świątynia.

Od założenia Quart Hadasht doświadczyło wielu wojen, znojów tocząc wojny z okolicznymi plemionami, które niechętnie patrzyły na rozwój nowego ośrodka w regionie, jednakże ostatecznie Quart Hadasht zapanowało nad ujściem i znacznymi terenami na południe od niego, na których jego lud żyje i rozwija się nieustannie. Choć jednak żyzne gleby zapewniają mieszkańcom dostatek prawdziwą miłością jego mieszkańców jest morze i handel, rozwijający się prężnie. Każdy syn Nowego Miasta jak jego założyciele marzy o dalekich podróżach, odległych krainach i ich bogactwach z utęsknieniem spoglądając na horyzont.

### Quarthaniska demokracja

Od powstania Nowego Miasta aż do roku 274 o.z.Q Quarth Hadasht cieszył się mianem miasta pełnego cnót obywatelskich na których wzrosła potęga tego pięknego miasta, zasady Quarthaniskiej demokracji spisane były w księdze ,,Wolność Nowego Miasta'' pióra Hannona z rodu Gisgonidów.

> *Najwyższą władzą jest Sufeta, za pierwszego Sufetę uznaje się Hannona który gdy w większości sporów jego bracia dzielili się na dwa obozy rozsądzał ich. Sufeta jest odpowiedzialny za większość decyzji w bieżącym sprawowaniu władzy, a wspomaga go dziewięciu dobranych przez niego doradców, których zgodnie z tradycją winien dobierać według umiejętności i osobistych cnót. Sufeta jest wybierany(przez Senat) co dwa lata spośród członków rodów będących spadkobiercami ojców założycieli, najczęściej na funkcję tą wybierani są Hannonidzi. Obok Sufety i jego rady, istnieje Senat, złożony z 50 członków, Sufeta i jego rada oraz po czterech przedstawicieli pięciu dzielnic i kolejnych 4 z każdego terenu wiejskiego powiązanego z daną dzielnicą. Senatorowie wybierani są raz na 3 lata. Senat służy radą Sufetom, w kwestiach prawnych i co do podejmowanych kroków dyplomatycznych, przede wszystkim pilnuje jednak aby sufeci przestrzegali praw i zwyczajów, oraz nie nadużywali powierzanej im władzy. W Senacie decyzje podejmowane są w wyniku głosowania większościowego poprzedzonego dyskusją. Obywatele Quart Hadasht mają zagwarantowaną równość wobec praw, choć 5 rodów ma pod pewnymi względami uprzywilejowaną pozycję i cieszą się one wielkim splendorem i szacunkiem, muszą one nieustannie walczyć aby dowieść iż godne są swej pozycji(dbając o swoje powodzenie), gdyż każdy obywatel Quarthu wywodzi swe pochodzenie od Ojców Założycieli, nie każdy jednak może pochwalić się równą zaradnością i bogactwem, a lud Quarthu jest ludem pragmatycznym, dumnym lecz przede wszystkim pragmatycznym.*
>
>

Prawo wyboru do senatu należało do wszystkich pełnoletnich obywateli miasta lecz na stanowisko sufeta obierani byli jeno przedstawiciele rodów miejskich. Z czasem stanowiska w radzie zaczęły być związane z konkretnymi obowiązkami. W roku 233 Senat ustanowił stanowiska Wielkiego Kupca, Wielkiego Admirała, Wielkiego Dyplomaty i Wielkiego Skarbnika w celu utrzymania balansu między wielkimi rodami. Po buncie na Issyrze i wojnie thallasko-felareńskiej przyznano stałe miejsca w radzie Namiestnikom Issyru i Naruminii, oraz Pierwszemu Delegatowi, odpowiadającemu za kontakt z Ligą Felareńską. W kolejnych latach powiązano stanowisko Pierwszego Szkutmistrza z odpowiedzialnością za Akademią i stocznie Quartheńskie oraz Pierwszego Skarbnika ze ściąganiem podatków i plonów, tak że tylko Pierwszy Doradca zachował pierwotną rolę.

### Wielka Kolonizacja Quarthaniska

Przez ponad 2 wieki miasto rozwijało się osiągając szczyt swej potęgi z początkiem III wieku kiedy to stanowisko Wielkiego Sufeta pełnił Hamilkar z rodu Hannonidów. W okresie tym Quarth podobnie jak wiele innych ludów w tym czasie prowadził zawzięte misje badawcze zachodniego Wielkiego Morza , lecz w przeciwieństwie do wielu Quarth osiągnął dzieki temu wieczną chwałę zakładając pod swoim patronatem licznie kolonie poczynając od Tarasu, największego miasta na wschód od Thallasi i jednego z największych w cały Tharaos. Prócz tego jednak Sufeta aktywnie działał w lokalnej polityce, między innymi intensywnie działając wraz z Resbilexią Laferanią i Zabafirą w tak zwanej lidze Felarnijskiej która swego czasu panowała na całym wybrzeżu, rozwinięta została również Quarthaniska flota , największa tego czasu na świecie oraz wybudowano kilka nowych miast jak Ugarit i Alder.

Złoty wiek Quarthu trwał przez kadencję Sufeta Hamilkara z rodu Hannonidów oraz za panowania następnego sufeta Hamilkara z rodu Barkidów chodzi i już za jego władzy doszło do pierwszych podrygów u podstaw potęgi miasta kiedy te utraciło status najbogatszego narodu Tharaos na rzecz swego sąsiada Zabafiry oraz coraz bardziej luzowało więzy z Tarasem który przejął realnie kontrolę nad całą Quarthaniską kolonizacją.

### Ciemny Wiek Quarthu w latach 232-280 o.z.Q

W roku 232 o.z.Q. zakończyła się długa kadencja Sufeta Hamilkara z rodu Barkidów zaś jego miejsce zajmowali liczni kolejni Sufetowie, żaden nie na tyle odpowiedni by przejąć stanowisko na dłużej aniżeli jedną kadencję. Quarth Hadasht powoli lecz coraz pewniej podupadał tracąc kolejne bogactwa na nieprzemyślane reformy oraz nieudolną politykę przez którą doszło do niemal całkowitego odcięcia się Quarthu od Tarasu i innych koloni.

Wraz z przybyciem do Felarni Karagh'Arvenów nadszedł moment kulminacyjny dla przemiany Quarthu, armia obywatelska wyruszyła wraz z innymi wojskami Felarni przeciw Khaganatowi co zakończyło się przetrzebieniem armii nowego miasta co wykorzystał ambitny przywódca Barkidów, Shavuel. Gdy armie obywateli powróciły do miasta były wykończone walką i postawione przed faktem dokonanym w którym w wyniku puczu władzę absolutną uzyskał ambitny Barkid. Wojsko było zbyt słabe by się przeciwstawić zaś lud liczył iż przyniesie to nowy rozwój miasta, innego zdania jednak były inne sąsiednie miasta , tak zwane Dzieci Quarthu ogłosiły niezależność od miasta matki co nie spotkało się ze sprzeciwem.

### Epoka Shavuela Barkasa i powrót Republiki

Lata nieudolnych rządów, upadek handlu i wielkie ofiary i koszty jakie Quarth poniósł w wojnach z hordami ze wschodu, dały grunt pod zyskanie tyrańskiej władzy przez Shavuela Barkasa, ten jednak potrzebował sukcesów na polu ekonomicznym i politycznym aby skonsolidować lud Quarthu wokół siebie i zadośćuczynić za stratę władzy na rzecz jedynowładcy.

W tym celu tyran podjął aktywną politykę na zewnątrz i wewnątrz państwa. W pierwszych latach swego panowania Shavuel zarzucił próby aktywnej ekspansji zewnętrznej i prób odgrywania dużej roli politycznej by odbudować bazę ekonomiczną swego miasta i zadowolić lud. W tym celu Quarth który do niedawna odgrywał rolę przewodnią wśród Felarenów chcących bronić swej niezależności przed hordami, ułożył się z Khaganem i stał się pośrednikiem w handlu między dworem Khagana i światem cywilizowanym. Quarth zaczął dostarczać niedawnym wrogom okrętów, inżynierów i wszelkich potrzebnych specjalistów, co oczywiście zaszkodziło reputacji Quarthu ale pozwoliło na ponowny rozkwit ekonomiki nie widziany w Nowym Mieście od kilku dekad. Shavuel okazał się także zręcznym politykiem skutecznie rozgrywając arystokratyczne frakcje w Mieście i paraliżując ich próby podważenia jego pozycji.

Gdy w ciągu kilku pierwszych lat swego panowania przywrócił namiastkę potęgi swemu miastu zaczął jednak Shavuel przejawiać dalsze ambicje, ambicje które wyrażały się wolą ekspansji. Nie było mowy o tym aby Khagan zaakceptował ekspansję na felareńskim wybrzeżu, jednakże Issyr wyspa wielka ludna i zasobna, która od lat borykała się z trudnościami wynikającymi z konfliktów etnicznych na wyspie ekspansji wpływu Thallasian z Pentapolis. Shavuel wiedział jednak że wojna prosta nie będzie i same siły Quarthu nie wystarczą, zwłaszcza iż spodziewano się że Pentapolis nie będzie bezczynnie patrzeć jak Quarth wykrada im z rąk Issyr ze wszystkimi jego kopalniami, dlatego tyran odwołał się do Khagana który w zamian za quartheńskie złoto zapewnił tyranowi tysiące swoich wojowników.

Największa flota jaką od lat wystawił Quarth, a która miała  ponoć liczyć 200 wyłącznie wojennych Etrarem i Lunarei, oraz dwa razy więcej okrętów transportowych przewiozła  8 000 uzbrojonych we włócznie i łuki żołnierzy z Quarthu i drugie tyle jeźdźców wysłanych przez Khagana. Issyrski król choć zmobilizował wielką armię nie zdołał przeszkodzić lądowaniu, a gdy już do niego doszło choć jego 20 000 armia miała przewagę w liczbie nad siłami inwazyjnymi jak przed laty gdy Issyrczycy walczyli z KaraAssar okazało się że nie potrafią stawić czoła doborowej jeździe i ich armia poniosła serię klęsk które doprowadziły do upadku stolicy Issyru. Wtedy jednak młody syn króla zreorganizował to co zostało z wojsk Issyru i umocnił w ostatnim punkcie oporu na zachodnim krańcu wyspy, zbierając też co mógł z niegdyś potężnej floty Issyru. Wydawało się że podbój okaże się szybkim łańcuchem sukcesów jednakże było to przedwczesne mniemanie. W swej nonszalancji flota quartheńska pozwoliła aby na wyspę przewieziono silne kontyngenty wojskowe z Pentapolis, które połączyły się z tym co pozostało z wojsk Issyru. W ten sposób otwarty został drugi etap wojny który tym razem nie przebiegał już tak pomyślnie dla wojsk Shavuela Barkasa. Na morzu potęga Quarthu pozostawała poza możliwością kontestacji, gdyż Issyr i Pentapolis nie miały więcej niż 110 okrętów wojennych wobec ponad 200 quartheńskich, flota ta wystarczała jednak by stale przerzucać posiłki i zaopatrzenie. Na lądzie zaś hoplici i jeźdźcy z Pentapolis raz jeszcze udowodnili skuteczność atolijskich metod wojowania zadając klęski najeźdźcom w szeregu bitew i utarczek. Jednakże miasta i twierdze Issyru w których istniały garnizony quartheńskie dzięki zaopatrzeniu morskiemu i świetnym łucznikom pozostały poza zasięgiem wojsk issyrsko-pentapolijskich. Mimo iż Shavuel został w pewnym momencie pozbawiony wsparcie najemników Khagana obróciło się to ostatecznie na jego korzyść i pozwoliło mu zwyciężyć tę wojnę. Młody przywódca Issyrczyków bowiem coraz bardziej poddawał się wpływom thallaskim, czy to dla osobistej fascynacji czy dla zacieśnienia więzów sojuszniczych, a Pentapolijczycy niestety dla ich sprawy swoim pogardliwym stosunkiem dla lokalnej ludności spowodowali iż doszło do paradoksalnej sytuacji gdy najeźdźca zaczął być postrzegany przez większość ludności jako pobratymca walczący z obcymi kulturowo thallasianami i broniący lokalnych tradycji. To doprowadziło do zabójstwa młodego władcy Issyru i do ostatecznej klęski i konieczności odwrotu wojsk Pentapolis z Issyru.

Podbój tej wielkiej i zasobnej wyspy przyniósł Quarthowi poważne korzyści gdyż uczynił go de facto monopolistą handlu cyny w całej Felarnii i zapewnił kontrolę nad szlakami handlowymi. To doprowadziło Quarth do prawdziwej prosperity.

Jednakże Shavuel Barkas mimo sukcesów nie zdołał przekazać jedynowładztwa w ręce swego syna Hamilkara. Opozycja w mieście wobec jego władzy rosła, choć miał on bowiem silne poparcie ludu, arystokraci i magnaci handlowi z Quarthu których władza rosła wraz ze wzrostem ich bogactwa byli coraz bardziej niezadowoleni z faktu iż nie dopuszcza się ich do władzy, a tyran lwią część zysków zagarnia dla siebie. Stopniowe podkopywanie władzy Shavuela przez elity quartheńskie zaowocowało jednak dopiero po jego naturalnej śmierci. Hamilkar Barkas, syn Shavuela nie miał siły i autorytetu ojca dlatego gdy arystokraci zaproponowali mu oddanie pokojowe władzy w zamian za nadanie jego rodowi wieczystej zwierzchności w imię Quarthu nad Issyrem ten przyjął tą ofertę, restaurując w Quarthu władzę Senatu i ustrój oligarchiczny.

Quarth przeszedł długą drogę, dziś jest on największym miastem świata, a jego morska dominacja jest rzeczą oczywistą, jednakże nie jest on wolny od problemów. Ludy Issyru coraz bardziej kontestują władzę Quarthu który spija bogactwa wyspy eksploatując jej kopalnie, kontrolując handel i stopniowo wydzierając ziemię dla swoich obywateli, to rodzi niezadowolenie i opór który może doprowadzić do wojny, a Pentapolis wciąż chowa urazę i jeśli będzie mieć okazję spróbuje odzyskać wpływy na Issyrze. Trudna jest także sytuacja wewnątrz Quarthu, a coraz wyraźniej widoczna jest walka stronnictw popularów i arystokratów, od śmierci Shavuela i oddania władzy przez jego syna możni Quarthu stali się bardziej zuchwali i zachłanni, nierówności w przeludnionym mieście rosną, a wielu prostych ludzi oczekuje że ktoś ukróci samowolę i chciwość arystokracji, która dla siebie zagarnia coraz więcej nie dbając o prosty lud. Sam Hamilkar Barkas choć władzę oddał dobrowolnie zastanawia się czy nie byłby zdolny wykorzystać napięć w Mieście na swoją korzyść i zająć pozycję jaką miał jego ojciec.