Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 8

*Dwudziestego piątego września znów zabrakło papieru i trzeba było się udać w nielubiane miejsce. Mieczysław kupił jeszcze więcej arkuszy, żeby na pewno wystarczyło ich do końca historii kucharza. Obrębiak był tego dnia wyjątkowo cichy i nawet zapomniał zapytać o pamiętnik. Dziennikarz żwawo ruszył do Parku Wojciechowskiego i przysiadł na ławce naprzeciwko rzeki. Szykował dla Kazimierza niespodziankę, na którą miał przeznaczyć sporą sumę pieniędzy. Przeliczył monety ponownie, uważając na złodziei. Wkrótce potem spostrzegł grubszego mężczyznę z psem. Wiedział, że to kucharz. Powitał go słowami:*

*- Panie Kazimierzu, chciałbym zabrać pana w pewne miejsce.*

*- Czy to znów pański dom? - zapytał zaciekawiony kucharz.*

*- Nie, myślałem o czymś innym, nawet przyjemniejszym - odpowiedział tajemniczo dziennikarz. Poprosił pana Krawczę, żeby za nim szedł. Weszli w jedną z ulic zaraz za parkiem, aż doszli do małego żółto-niebieskiego domku.*

*- To tutaj - z uśmiechem oznajmił Uklejak. Kazimierz spojrzał na szyld, zaśmiał się i powiedział:*

*- A to heca, Krawcza przyszedł do krawca.*

*Mieczysław otworzył mu grube, drewniane drzwi i weszli do przytulnego wnętrza starego warsztatu zarządzanego przez pana Włóckiego, krawca w osiemdziesiątym trzecim lub czwartym pokoleniu i spokrewnionego bliżej lub dalej z każdym kaczkowianinem wykonującym tę profesję. Tak to jest w Kaczkowie, że wszyscy rodowici rzemieślnicy są po rodzinie. Kiedy król Stanisław zakładał to miasto, sprowadzał krawców, kowali, szewców, murarzy, stolarzy, dekarzy, ceglarzy, kamieniarzy, cyrulików, garbarzy, garncarzy, szklarzy, piwowarów, piekarzy, igielników, guzikarzy, drwali i innych rzemieślników, których synowie nie mieli innego wyjścia niż przejąć zawody ojców. Nazwisko tej akurat rodziny wzięło się od wyrazu włóczka.*

*Warsztat cały był zapełniony płótnami różnej długości. Wyłonił się z niego brzuchaty pan z brodą. Uśmiechnął się na widok Mieczysława i powiedział:*

*- Młody Uklejak! Nie widziałem cię odkąd skończyłeś szkołę! Kogo ze sobą przyprowadziłeś?*

*Kucharz nieco się zawstydził. Mieczysław przedstawił go:*

*- Pan Kazimierz Krawcza.*

*- I czego potrzeba panu Kazimierzowi?*

*- Potrzeba mu stroju godnego dobrego kucharza.*

*Kazimierz jeszcze bardziej się zawstydził i szepnął do Uklejaka:*

*- To chyba zbędny wydatek, przecież moje ubrania powinny mi wystarczyć na resztę życia.*

*Na to Mieczysław odrzekł:*

*- Pamięta pan chyba swój odświętny strój z pałacu?*

*Kazimierz szeroko otworzył oczy. Tymczasem krawiec Włócki przeszukiwał swoje ubrania. W końcu wyciągnął biało-niebieski strój podobny do noszonych na zamku królewskim. Kiedy pokazywał go Kazimierzowi, kucharz niemal płonął z zawstydzenia.*

*- Jednak zaznaczam, że może być trochę za mały - ostrzegł krawiec. Kazimierz z rumieńcami powiedział cicho:*

*- Naprawdę nie trzeba było.*

*Twarz krawca nieco spochmurniała i powiedział:*

*- To w końcu kupuje to pan czy pan idzie?*

*- Kupujemy - odpowiedział z uśmiechem Mieczysław.*

*- Należy się siedemdziesiąt płac - stanowczo oznajmił Włócki. Panu Krawczy ta suma wydawała się niebotyczna, ale dla dziennikarza nie stanowiła większego problemu.*

*- Coś ten kucharz taki spięty - zauważył krawiec.*

*- Dlatego, że robię dla niego niespodziankę - odpowiedział Mieczysław, po czym podziękował i wyszedł. Po wyjściu Kazimierz nadal miał trudność z wykrztuszeniem chociaż jednego słowa, w końcu powiedział:*

*- Ale naprawdę, panie Mietku, po co to? Mam sześćdziesiąt jeden lat, mój ojciec żył siedemdziesiąt, pewnie niewiele mi zostało.*

*Uklejak całkowicie nie zgadzał się z taką postawą.*

*- Nawet gdyby umarł pan jutro, daję panu ten strój, żeby miał pan ubiór godny swojego zawodu chociaż przez chwilę. A pamięta pan Dębczaka?*

*- Tego dzielnicowego o sokolim wzroku? Chyba nie zapomnę do końca życia!*

- *Jeżeli będziemy u mnie jeszcze kiedyś, niech pan przyjdzie w tym stroju, to nie wzbudzi jego podejrzeń.*

*Kazimierz lekko się wzruszył, widząc dobroć dziennikarza, po czym powiedział:*

*- Usiądźmy gdzieś na ławce, nie idziemy na razie do kamienicy, Mieszko kaszle jeszcze bardziej, a moja dzisiejsza opowieść pewnie będzie straszniejsza od wszystkich pozostałych.*

*Uklejak przystał na propozycję i bez wahania przystąpili do pisania. Kazimierz rozpoczął:*

*"Wędrowaliśmy w stronę obozu Kalifidów, na ponowne i bardzo przeze mnie niechciane spotkanie z nieprzyjacielem. Czasami chciało mi się umrzeć, ale pocieszałem się myślą, że mam jeszcze rodziców i miejsce pracy. Przyszła wiadomość, że koło miejscowości Sarniaki, na leśnej polanie, prawdopodobnie nastąpi druga bitwa. Dowódcy zaczęli nas przygotowywać. Ponownie przećwiczyliśmy już nudne manewry.*

*- Prawdopodobnie zginiemy - powiedział ponuro Stasio Znaczek. Jarek z przerażoną miną powiedział:*

*- Stasiu kochany, ja chciałbym zginąć za ciebie!*

*- Nie, to ja chciałbym zginąć za ciebie! - odpowiedział ze łzami w oczach Stasio.*

*- Żaden z was nie zginie, wszyscy wrócimy! - zawołałem, żeby ich uspokoić. Dali kolejny dowód prawdziwej przyjaźni. Uścisnęli się chyba ze dwadzieścia razy. Mnie również łzy napłynęły, kiedy na to patrzyłem. Tymczasem sierżant Wstępniewski biegał po obozie i wydzierał się, że będzie to następne wielkie zwycięstwo. Zaraz za nim chodził kapelan Miłosz, ciągle powtarzający o swoim dobrym Bogu. Upłynęło kilka dni, których zupełnie nie pamiętam, aż posłaniec przyjechał z rozkazem rozpoczęcia ataku na wrogi obóz.*

*- Zająć pozycje! Naprzód! - usłyszałem taką komendę i jeszcze dużo innych. Przyjąłem postawę nacierającego pikiniera i pobiegłem za resztą w stronę białych namiotów, które dopiero teraz zobaczyłem. Co się działo dalej, trudno mi opisać, bo wszystko migało mi przed oczami, nagle pojawili się wrogowie i trzeba było działać. Przebiłem komuś rękę, komuś innemu przejechałem po plecach i upadł mi pod stopy, ostrze czyjejś złamanej szabli przeleciało nad moją głową, a kiedy spojrzałem na ziemię, dokładnie pod sobą zobaczyłem odcięty palec. Kiedy patrzyłem na niego z niesmakiem, nadbiegł wściekły Kalifid z toporkiem, którego musiałem powalić na ziemię, żeby on tego nie zrobił. Nie zapomnę krwi sączącej się z jego czoła. Nie miałem odwagi go dobijać, ale po chwili zobaczyłem, jak robi to jakiś barczysty towarzysz, dźgając wroga sztyletem w plecy. Następnie pamiętam siebie biegnącego przez las z piką i mieczem wyjętym z pochwy, kiedy nagle zobaczyłem Mazacza. Leżał z zerwanym pancerzem i przebitym brzuchem, a nad nim stało dwóch Kalifidów, z których jeden był jakimś podoficerem. Pośpieszyłem mu na pomoc, wymachując mieczem i osłaniając się piką. Nie wiem, czy ich zabiłem, czy może uciekli, pewne jest, że dotarłem do Przybysława i ukucnąłem nad leżącym. Był cały zakrwawiony i wyglądał bardzo źle. Ciężko dysząc, zwrócił się do mnie:*

*- Kaziu, przepraszam...*

*- Za co? O co chodzi? - nie rozumiałem.*

*- To ja gwizdnąłem twoje rzeczy i sprzedałem na targu w Kaczkowie - wysapał.*

*- Nie, nie wierzę, że to zrobiłeś! Majaczysz! - wołałem przekonany o jego niewinności.*

*- Tak, wcale nie miałem nieszczęśliwego dzieciństwa, które opisałem. Rzeczywiście wyrosłem w biednym domu, ale nigdy nigdzie nie robiłem. Byłem złodziejem, a na wojnę poszedłem, bo psy chciały mnie zamknąć.*

*Zrozumiałem wreszcie, że przez jego słowa przemawia szczerość.*

*- Żałuję, żałuję, byłem głąbem! - wołał, po czym nagle przewrócił oczami i znieruchomiał.*

*- Wybaczam ci - wyszeptałem. Spojrzałem, a on już nie żył. Wzruszyłem się, myśląc, że na dziś mam już dosyć zmartwień i walka niedługo się skończy. Grubo się pomyliłem, kiedy zobaczyłem Jarka i Stasia razem z trzecim towarzyszem otoczonych przez dziesięciu lub więcej łuczników. Pobiegłem w ich stronę, a razem ze mną trzech innych chłopaków, którzy najwyraźniej zrozumieli, co chcę zrobić. Wyrwaliśmy ich z rąk wrogów, przy czym na szczęście nie zabiłem żadnego. Jarek walczył zaciekle, broniąc rannego Stasia. Nagle podbiegł do nich potężny Kalifid, który chciał przebić Łubina włócznią. Stasio, pomimo ran, skoczył i wytrącił mu tę włócznię z rąk. Stanął wyprostowany i się cieszył, po czym zabłąkana strzała trafiła go prosto w serce! Widząc to, Jarek od razu stracił przytomność. Ja nie mogłem się rozczulać i razem z innymi ruszyłem do walki. Teraz wstąpiła we mnie złość i przestałem patrzeć, czy giną podłe dranie czy niewinni chłopcy. Jeszcze dobre trzy godziny ścierałem się z nimi, oglądając jak żołnierze obu stron padają jak muchy. Przestałem walczyć po wiadomości, że trzeba się wycofywać. Zrozumiałem, że bitwa została przegrana. W tym momencie naprawdę wolałem być martwy. Uciekliśmy przed Kalifidami do miasteczka, którego mieszkańcy zgodzili się udzielić nam schronienia. Na miejscowym cmentarzu spoczęły ciała poległych. Zobaczyłem Jarka, tak zrdruzgotanego, że trudno to sobie wyobrazić, oglądającego zwłoki Stasia wrzucane do dołu. Krzyczał wniebogłosy, zanosząc się płaczem i byłyby gotów pochować się żywcem razem z przyjacielem, gdybym nie złapał go i nie zabrał w bezpieczne miejsce. Za radą jednego z towarzyszy poczęstowałem go spirytusem, a Jarek zasnął. Całą noc spędziłem w pustej oborze, w której spałem z kilkoma towarzyszami i przytulałem śpiącego Jarka, żeby czuł się lepiej. Kiedy wstałem, zobaczyłem, że on już nie śpi. Wodził oczami po jeszcze ciemnym wnętrzu budynku i z rozpaczą w głosie szeptał:*

*- Stasiu, Stasiu, Stasiu kochany... Stasiu, gdzie jesteś?*

*- Jarku, Jarku, nie ma Stasia. Ale masz jeszcze mnie - próbowałem go pocieszyć. Ten jednak nie chciał mnie słuchać i wołał, budząc tym samym pozostałych:*

*- Stasiu! Stasiu!*

*- Oszalał! - powiedział osiłek, ten sam, który w drodze wypchnął w błoto mądrego czterdziestolatka. Podszedł do Jarka i chciał się nad nim poznęcać. Wtedy ja zasłoniłem nieszczęsnego kolegę i wymierzyłem siłaczowi niespodziewany cios podbródkowy, po którym zwinął się i od tej pory siedział cicho. Znów uścisnąłem Jarka, któremu łzy płynęły jak małe wodospady.*

*- Cicho, cicho, Stasio nie wróci, ale został w twoim sercu i w twoich wspomnieniach - pocieszałem go. Na niewiele to się zdało, Łubin szlochał jeszcze mocniej. To była największa znana mi przyjaźń, czy nawet braterska miłość. Zdałem sobie sprawę, że zupełne uspokojenie Jarka jest już niemożliwe.*

*Tego samego dnia spotkałem niewidzianego wcześniej dziwnego doktorka, który spacerował w towarzystwie czterech studentów medycyny. Miał najwyżej czterdzieści pięć lat, z metr dziewięćdziesiąt wzrostu, jasną brodę, połówkowe okulary i długawe włosy opadające na kark. Gdyby nie okulary, wyglądałby jak Nasz Pan na ilustracjach w świątyni w Żołędowie. Miał niezwykle lekki chód, poruszał się w niewielkich podskokach. Razem z uczniami oddał się bacznej obserwacji niezakopanych zwłok Kalifidów w celu ustalenia przyczyny śmierci i czasu, który minął od zgonu. Przypatrywałem się temu z ciekawością, ale też nieco z obrzydzeniem. Jego wykład brzmiał jakoś tak:*

*- Tutaj widzicie przykład rozpłatanego ramienia, jednak to cios mieczem w czoło przesądził o zgonie, który w tym przypadku nastąpił mniej więcej piętnaście minut po zadaniu tych ran. U następnego waszym oczom ukazuje się wzorowy przykład przebicia aorty bełtem, a zgon nastąpił już po trzech minutach. Kolejny nieprzyjaciel ma bezbłędnie zgniecioną szczękę, a śmierć spowodował krwotok wewnętrzny, który w kilkanaście minut zalał żołądek i jelita. Za to z nosa i z ust też wyleciało mu całkiem sporo krwi. Obok leży mężczyzna z do połowy odciętym uchem...*

*W końcu doszedł do młodego Kalifida o którym wiedziałem, że zginął z mojej ręki. Doktor po oględzinach stwierdził:*

*- Bardzo silny cios piką spowodował złamanie dwóch żeber, które następnie przebiły płuca, powodując zgon w siedem minut.*

*Uśmiechnąłem się lekko, bo właśnie nieświadomie pochwalił moją krzepę przydatną wcześniej przy wałkowaniu ciasta czy dźwiganiu beczki z kapustą. Po chwili jakiś przesadnie wyprostowany kapral podszedł do niego i donośnym głosem powiedział:*

*- Doktorze Kościński, dowództwo prosi do namiotu marszałka Karego-Bzdaka.*

*Medyk, jak się okazało, o nazwisku Kościński, przytaknął i ruszył w stronę tymczasowej siedziby oficerów. Studenci poszli za nim gęsiego. Wszyscy wyglądali podobnie w szarych fartuchach, wełnianych rękawicach i z dawno niestrzyżonymi czuprynami. Patrząc na ich włosy, sam byłem ciekaw, jak zmieniła mnie podróż, więc przejrzałem się w znajdującym się nieopodal oczku wodnym. Wiedziałem, że zaszły zmiany, ale nie spodziewałem się tak mocnych. Pan Bieganowski nie poznałby mnie w takim stanie. Byłem strasznie spocony, miałem takie włosy, że mogłem nimi do połowy zakryć uszy i pełny zarost. Nawet nie wiedziałem, że może mi urosnąć taka gęsta broda, dlatego że w czasie pokoju dwa razy w tygodniu ją podcinałem. Jarek, któremu szybko rosły włosy, miał je teraz długie i zlepione, a wiedziałem, że będzie z nim jeszcze gorzej, bo ludzie pogrążeni żałobą zwykle przestają dbać o wygląd. Usiadł koło mnie w siadzie skrzyżnym i rozpłakał się.*

*Wtem z namiotu doszła mrożąca krew w żyłach nowina, okazało się, że marszałek, główny dowódca armii Rolniczyna i drugi po królu głównodowodzący wojskiem, został śmiertelnie ranny w czasie bitwy, rana otworzyła się i umarł otoczony przez lekarzy polowych, w tym Kościńskiego. Generał Rygielski, który od tej pory był naszym najważniejszym dowódcą, wysłał posłańca z listem do króla zawiadamiającym o odejściu żołnierza. Nie widziałem żywego marszałka chyba ani razu, a jeśli tak, to z daleka i bez wiedzy, że to on.*

*Jego ciało wyniesiono na łóżku z jego namiotu i przykryto prowizorycznym baldachimem na wypadek deszczu. Następnie dowódcy kazali nam klęczeć, a oni sami składali mu ostatnie hołdy.*

*- Był wyjątkowo roztropnym dowódcą, odważnym wojownikiem, szlachetnym mężczyzną, gorliwym patriotą i obrońcą wiary. Żył po Bożemu i po żołniersku i w taki też sposób zakończył swój pobyt na ziemi. A miał zaledwie czterdzieści osiem lat, był więc ode mnie młodszy o ćwierć wieku - wygłosił pułkownik Głębinowski, wyraźnie poruszony nagłym odejściem. Mszę pogrzebową jak na nieszczęście odprawiał Miłosz Kupiecki.*

*- Pan Bożydar Kary-Bzdak był nie tylko dobrym moralnie człowiekiem i honorowym żołnierzem, ale również był głęboko religijny. Bóg wynagrodzi takim jak on. Za życia umilał czas swój i mój, gdy wspólnie oddawaliśmy się błogosławionej grze w karty i popijaliśmy boskie wino. A byliśmy równolatkami, nasze dusze Pan zesłał na ziemię zaledwie trzy miesiące i dwadzieścia kilometrów od siebie. Jego imię, jest drugim moim ulubionym i najpiękniejszym po Miłoszu. Bożydar znaczy, co chyba oczywiste, dar od Boga i takim darem był nasz najdroższy marszałek. Bóg wie, gdzie i kiedy zesłać właściwego człowieka i pokierować jego losem, żeby znalazł się na odpowiedniej posadzie. Działanie sił nieczystych doprowadziło jednak do śmierci mojego serdecznego towarzysza w kwiecie wieku. To wprost trudne do wyobrażenia, ile wspólnie odmówiliśmy modlitw za pomyślność kraju. Ja z tym cnotliwym człowiekiem zjadłem beczkę soli. Kochałem go całą duszą, był w moim sercu zaraz po Bogu i Jego Świątobliwości.*

*Po czym jego oczy zaczerwieniły się, zakrył twarz rękami i popłakiwał. Kiedy się nieco otrząsnął, znów wyjął spod szat butelkę czerwonego wina i wypił do dna. Zaraz po uroczystym pogrzebie dowódcy odbyli stypę. Nazajutrz rano doszło do okropnej awantury między sierżantem Wstępniewskim a żołnierzami, wśród których spostrzegłem Świętosława, brata kelnerki Kazi z Żołędowa. Szarpali się z sierżantem, oskarżając go o tchórzostwo i okrucieństwo, moim zdaniem bardzo słusznie. On tak zaciekle walczył z nimi, że dwóch zabił, a pięciu czy sześciu okaleczył. Widziałem to z daleka, ale z jego ust usłyszałem chyba najwięcej przekleństw w życiu naraz. Zasłoniłem oczy i podbiegłem do Jarka, który kołysał się teraz z przymkniętymi oczami, co kawałek powtarzając imię poległego przyjaciela. Potem moje uszy usłyszały krzyk podobny do wydawanego przez zabitego zwierza.*

*- Kaziu, chodź, "Wstęp" już na nikogo nie nakrzyczy! - zawołał z uśmiechem brat Kazimiery, z twarzą pokrytą krwią.*

*"Zabili go" - pomyślałem. Świętosław zaprowadził mnie za rękę do miejsca, gdzie w istocie leżały olbrzymie zwłoki.*

*- Prawda, że pięknie teraz wygląda? A jaki cichutki! - krzyczał Świętosław, jakby coś odebrało mu rozum. Ja tymczasem prawie mdlałem. Nawet on nie zasługiwał w moim odczuciu na to, co z nim zrobili. Wbili mu w różne części ciała chyba cztery piki i siedem mieczy, rozrąbali twarz toporem i wkłuli strzały w czułe miejsca. Żeby tego było mało, wrzucili jego zniszczone ciało w błotnistą kałużę. Nawet tupecik został zdarty z głowy i rozerwany. Ciekawiło mnie, co teraz powiedzą dowództwu. Moje zastanowienia szybko uzyskały raczej spodziewaną odpowiedź. Obok trupa sierżanta rzucili kilka ciał jeszcze niepochowanych Kalifidów, po czym jeden z chłopaków pobiegł zawiadomić oficerów, co rzekomo się stało. Na miejscu zjawił się pułkownik Głębinowski, drugi, znacznie młodszy pułkownik i doktor Kościński.*

*- Panowie pułkownicy, naszego sierżanta zaatakował niewielki zastęp wroga, który samodzielnie wybił, jednak stracił życie od zbyt wielu zadanych ran.*

*Głębinowskiemu zrobiło się niedobrze, podczas gdy uradowany Kościński bacznie oglądał ciało z każdej strony.*

*- To najciekawsze zwłoki w mojej karierze, nie pozwolę go pochować! Musi pojechać do akademii! - zawołał. Pułkownicy oddali salut z ponurymi minami.*

*- Odszedł przedwcześnie dobrze zapowiadający się podoficer - powiedział starszy.*

*- Jednak, dlaczego został zabity rolniczyńską bronią? - podejrzliwie zapytał młodszy pułkownik. Świętosław miał już na to gotową odpowiedź:*

*- Zrobili to dla niepoznaki, żeby wyglądało, że zabiliśmy go my sami.*

*- Sprytne są te bestie, wiedziałem od początku - z przekonaniem oznajmił Głębinowski. Dowództwo, w tym generał Rygielski, przystało na propozycję doktora.*

*Przypatrywałem się temu bezsilnie, jednocześnie nie spuszczając oka z Jarka. Pułkownicy we wszystko uwierzyli. Świętosław za to znacznie stracił w moich oczach. Wojna i alkohol zmieniły miłego chłopaka wychowanego przez sympatycznego karczmarza w bezlitosnego i surowego człowieka, jednak na szczęście nadal odznaczającego się patriotyzmem.*

*- Gdyby twoja siostra to widziała, pewnie nie odzywałaby się do ciebie przez resztę życia! - napyskowałem.*

*Ksiądz Miłosz znów wygłosił przemówienie, jednak sierżanta żegnał bez zbędnych pochwał, obawiając się gwałtownej reakcji. Po tych wydarzeniach zaczęliśmy się szykować do mającej nastąpić w najmniej oczekiwanym momencie trzeciej bitwy".*

*Z ponurym wyrazem twarzy zakończył opowieść. Uklejak zapisał ostatnie słowo i wzruszył się. Opisy z dnia na dzień stawały się coraz bardziej brutalne, czemu nie można się dziwić, bo taka właśnie jest wojna.*

*- Jeszcze wcześnie, chciałbym na chwilę wstąpić do kamienicy - poprosił Mieczysław.*

*- Nie ma sprawy, martwi się pan o Mieszka? - zapytał kucharz.*

*- Tak, dużo dzieci umiera w biedzie, nie chcę, żeby poszerzył ich grono.*

*- Przeżyłem już bardzo dużo, o czym pan wie, ale takiej szlachetności jeszcze nigdzie nie spotkałem.*

*- Dziękuję za miłe słowa, ale nie lubię słowa szlachetność. Kojarzy mi się ono ze stanem społecznym, którego mało który przedstawiciel jest właśnie taki.*

*- Przynajmniej pan Dobrosław taki był. A może jest? Nawet nie wiem, czy żyje. Miałby teraz przeszło osiemdziesiątkę...*

*Ruszyli wspólnie ulicami. Kazimierz trzymał odświętny strój pod pachą, uważając, żeby na pewno go nie upuścić ani o coś nie otrzeć.*

*- A jak w końcu z tym kominiarzem? - zapytał z ciekawości pan Krawcza.*

*- Spotkałem go wczoraj, będzie dobrze - odpowiedział Mieczysław. Sprawnym krokiem dotarli do kamienicy, gdzie na Kazimierza czekała płacząca pani Rościsława, smutna pani Mirosława i przygnębiona Bronia. Chłopcu nie podobało się, że nad nim płaczą i powiedział:*

*- Jeszcze nie umarłem i nie umrę długo, już to wiem.*

*Kiedy do mieszkania wszedł Uklejak, uspokoił się jeszcze mocniej.*

*- Ten pan nie pozwoli, żebym umarł - dodał, wprawiając kobiety we wzruszenie, które podzielił z nimi dziennikarz. W oczach tego chłopca był prawdziwym bohaterem. Kiedy matka i babcia pozwoliły się zbliżyć, Uklejak pogładził Mieszka po policzku, znacznie poprawiając nastrój wszystkich obecnych.*

*- Mieszko chory, Bodzio i Zdzisio poszli za krasnoludem... - żaliła się staruszka.*

*- Jeśli mogę wiedzieć, co się stało ze Świętosławą, pani starszą wnuczką? - zapytał Mieczysław, zaniepokojony, że dawno nie widział dziewczynki.*

*- Już jej nie ma - ponuro odpowiedziała babcia.*

*- To znaczy co? - zdziwił się Mieczysław.*

*- Wyprowadziła się od nas i powiedziała, że będzie odwiedzać we wtorki - wyjaśniła jej matka.*

*- Trzynastolatka?! Moja siostra mieszka z rodzicami, chociaż jest o jedenaście lat starsza! - zawołał z wyrazem protestu dziennikarz.*

*- W naszej dzielnicy panują niestety inne zasady niż u was, a można by rzec, że ich nie ma - ze smutkiem powiedziała babcia.*

*Rozmowę przerwało wejście uradowanego pana Sławomira, za którym szli krok w krok synowie ze spuszczonymi głowami.*

*- Rodzino, wspaniałe wiadomości! Krasnolud został dzisiaj pojmany i mają go jak najszybciej powiesić! Chłopcom na szczęście nic nie grozi, oprócz mojego lania! Co lepsze, pan Ćwikła dał mi podwyżkę za pomoc w łapaniu tego małego zgreda! Aż o pięć płac!*

*"Za pięć płac ja dzisiaj kupiłem papier" - pomyślał Mieczysław. Dla tej rodziny taka kwota wydawała się całkiem spora i wiadomość została przyjęta z wielkim zadowoleniem.*

*Tego dnia Mieczysław zjadł na Bodkach talerz zupy grochowej z wielkim apetytem, po czym pożegnał rodzinę i Kazimierza i wrócił do siebie. Umówili się na ponowne spotkanie w mieszkaniu Uklejaka. Kucharz z początku nie chciał, wstydząc się ubrać w nowy strój, jednak dziennikarz szybko go przekonał.*

*Gdy Mieczysław dotarł do swojej kamienicy, położył się na łóżku i rozmyślał o wszystkim, co ostatnio miało miejsce. Ze zdziwieniem spostrzegł, że zna kucharza dopiero od tygodnia, a ma wrażenie, jakby ich znajomość trwała dobre parę miesięcy. Tym razem nie przeglądał ponownie notatek, bo nie chciał po raz drugi przeżywać razem z kucharzem jego wojennych perypetii. Jednocześnie przeszła mu przez głowę myśl, że opowieści zostało coraz mniej i zbliża się pożegnanie.*

KONIEC ROZDZIAŁU ÓSMEGO