Podróże kosmiczne

**Podróże kosmiczne** to coś, co od zawsze budziło podziw i podniecenie człowieka. Koncepcja wyniesienie się ponad znany świat i wyjścia do ciemnego i nieznanego kosmosu, zimnego, pełnego niebezpieczeństw było wiązane z adrenaliną i czymś bardzo egzotycznym. Naukowcy jednak stukali się w czoło, mówiąc, że podróż chociażby do najbliższej planety układu może zająć mnóstwo czasu, a próba opuszczenia układu słonecznego wymagać będzie ogromnej prędkości i lat... aby zaistnieć. I faktycznie przez długi czas podróże kosmiczne pozostawały gdzieś między marzeniami, a niepewnymi planami na przyszłość. Wszystko zmieniło się, kiedy odkryto szlaki nadprzestrzenne...

No, ale właśnie. Czym są te szlaki nadprzestrzenne? Cóż... tutaj istnieje wiele teorii. Naukowcy nie są w stanie do końca wyklarować jednorodnej odpowiedzi, ze względu na utrudnienia w badaniu tych dziwnych bytów. Fakty są takie, iż niektóre układy słoneczne połączone są ze sobą dziwną siecią tras, którymi można podróżować w niewyobrażalnych prędkościach. Najpierw, aby wkroczyć do nadprzestrzeni potrzebny jest moduł OSDM (Outer Space Dimensional Motility), który połączony jest z napędem jednostki kosmicznej. Takie urządzenie wymaga ogromnych ilości energii, która pozyskiwana jest ze spalania otrytu, wysokoenergetycznego i niestabilnego pierwiastka. Moduł OSDM jest w stanie w krótkim czasie wytworzyć ogromne ilości energii. Po zgromadzeniu wystarczającej ilości oraz obliczeniu trajektorii przez komputer nawigacyjny, następuje nagła emisja zgromadzonej energii, zwanej neutrilium. Dzięki temu, pojazd jest w stanie osiągnąć chwilowe zawrotne przyspieszenie i wejść do nadprzestrzeni. Proces ten nazywa się blink, ze względu na charakterystyczne mignięcie podczas wkraczania do tunelu.

I co dalej? Cóż - dalej następuje podróż. Wkroczywszy do hiperprzestrzeni, moduł OSDM zajmuje się stabilizacją i utrzymywaniem czasoprzestrzeni za pośrednictwem niewidocznego pola neutrilium. Specjalne transformatory masowe zamieszczone w module zajmują się przetwarzaniem rosnącej masy (związanej z rozwijaniem ogromnej prędkości) w energię, która napędza cały obieg i pozwala utrzymywać stabilny lot. Co ciekawe i warte odnotowania, to fakt, iż szlaki nadprzestrzenne to dość ruchliwe miejsca - komputery nawigacyjne wyznaczają trasy, którymi należy się poruszać, gdyż przez szlak w obie strony wędruje mnóstwo statków. Na bardzo ruchliwych trasach, jak ta pomiędzy Antares, a Eridu III, zdarzają się nawet korki! I tak - można zatrzymać się w tunelu. Można zwalniać i przyspieszać, można manewrować... Jednak jest kilka specyficznych restrykcji. Pojazdy obecne w tunelu nie są w stanie się do siebie zbliżyć, ze względu na wzajemne odpychanie pól neutrilium. Wyjście poza tunel kończy się zazwyczaj waporyzacją nieszczęśnika. Wewnątrz tunelu nie da się włączyć osłon, czy strzelać, ze względu na nulifikację energii powodowaną przez neutrilium. Co ciekawe jednak, fale radiowe są w stanie podróżować w nadprzestrzeni... i właśnie tak zorganizowany jest system komunikacji między planetami - fale radiowe wysyłane są tunelami!

Trasy i szlaki nadprzestrzenne występują nieregularnie. Niektóre z nich zostały odkryte i służą do masowego transportu pomiędzy układami gwiezdnymi. Są one zazwyczaj najbardziej zatłoczone, wobec czego podróż nimi może trwać znacznie dłużej. Istnieje więc inna droga - można próbować "polecieć bokiem", ominąć najbezpieczniejsze trasy i szybciej się gdzieś dostać. Wiąże się to jednak z dużym ryzykiem - może dojść do załamania, w wyniku którego statek zniknie ze świata, mogą przytrafić się problemy z dotarciem, czy też szlak może wyprowadzić w zupełnie nieznane miejsce. Dlatego też, te odkryte szlaki zostały oznaczone klasami bezpieczeństwa, tj.

* A++: Najbezpieczniejsze trasy, praktycznie bezkolizyjne i prowadzące bezpośrednio do wyznaczonego miejsca
* A+: Bezpieczne trasy, na których raczej nie występują anomalie i można dostać się w wyznaczone miejsce
* A: Względnie bezpieczne trasy, które prowadzą do punktu wyznaczonego, jednak zdarzają się anomalie, wyrwy itp.
* B: Niebezpieczne trasy, których destynacje nie zawsze są znane, a w trakcie lotu natknąć się można na problemy
* C: Niepoznane trasy, wszystkie których punkt wyjścia nie jest do końca znany lub w ogóle nie jest znany - jeszcze niezbadane, nieopisane
* Y: Tajemnicze szlaki, które zawsze wyrzucają w inne miejsce, często poza znaną przestrzenią. Zaginięcia statków na tych szlakach to chleb powszedni; obowiązuje zakaz poruszania się po nich

Punkty przełomu to miejsca, w których w nadprzestrzeni łączy się dwie lub więcej szlaków. W zasadzie każdy układ jest takim miejscem. To w nich można zmienić szlak i kontynuować podróż, na przykład lecąc z Avelon do Antares, trzeba będzie przebyć punkt przełomu na Eridu III. Przeskok między szlakami jest nieodczuwalny, jednak to w punktach przełomu najłatwiej wyrwać statek z nadprzestrzeni. Wykorzystując pole energetyczne electrium (energii przeciwstawnej do neutrilium), można spowodować awaryjne opuszczenie nadprzestrzeni, gdyż zmienia to balans energetyczny pola neutrilium.

Moduły OSDM mają różną moc przerobową, która określa maksymalną możliwą prędkość w nadprzestrzeni. Moduły te są jednak bardzo paliwożerne, wobec czego praktycznie po pokonaniu dwóch punktów przełomu należy zatrzymać się i je naładować, gdyż jeżeli w trakcie lotu nadprzestrzennego OSDM zabraknie paliwa i wyłączy się ono... cóż. Takie pojazdy znikały z hiperprzestrzeni, zwykłej przestrzeni i przepadały bez słuchu...