Charakteryzacja Postaci? Niepotrzebna Cz. 2: Drako Krayt

**Skarengrod, 92 r. Ery Światła**

- Czy naprawdę tylko na tyle Cię stać? – spytał Lord Krayt, kpiąco ziewając.

Ezekair splunął, ciężko oddychając. Jego serce biło gwałtownie, z jego ciała leciał pot a jego celerrimskie, czarno-czerwone oczy wpatrywały się z niechęcią w swojego Lorda, siedzącego w oddali na swym krześle.

- *Łatwo Ci mówić, stary, sadystyczny śmieciu.* – rzekł w myślach Ezekair. – *Na Ciebie przyjdzie jeszcze pora, ale do tego czasu… -* młody mężczyzna spojrzał przed siebie. – *Muszę zająć się nimi.*

Młody Adept o brązowo-pomarańczowych włosach wbił wzrok w dwie stojące przed nim postacie. Mężczyzna i kobieta z tego samego ludu co on, patrzący z góry na klęczącego i ciężko dyszącego Ezekaira. Każde z nich nosiło na ramieniu Zielony Symbol – dowód przynależności do Gwardii Du’rahan, elitarnych żołnierzy władcy Revanii. Byli ważni, nawet bardzo, ale nigdy nie ośmieliliby się podnieść ręki na Adepta. Chyba że tak nakazał Lord.

Ezekair przeniósł wzrok za plecy członków Gwardii. Na drewniane biurko przy którym siedział Lord Krayt. Na broń, która się o nie opierała.

Włócznia Ahtu – legendarna broń, ostatnia pamiątka po pierwszym Ankor Mahar. Włócznia o srebrnej budowie, noszącej na sobie zaledwie kilka rys pomimo bycia w użyciu od ponad tysiąclecia. To co czyniło ją jednak niezwykłą, był fakt że zamiast ostrza miała w środku czarną łuskę Ahtu – przerażającego potwora z zarania znanych dziejów Celerrimów, którego osobiście zamordował Selem Wielki.

To nie przypadek że tym co stało pomiędzy Ezekairem a Włócznią była dwójka wojowników. Lord Krayt, jak to zresztą miał ostatnio w zwyczaju, wykorzystał swoją pozycję by dać swojemu Adeptowi zadanie, które ten uważał za niedorzeczne. Ezekair miał złapać Włócznię Ahtu, członkowie Gwardii Du’rahana mieli stać mu na drodze. I chociaż był to już któryś raz kiedy Adept dostał to zadanie, jedyne co był w stanie z niego wyciągnąć to siniaki i rosnącą pogardę.

Relikt przeszłości nakazywał mu zdobyć relikt przeszłości, stawiając mu na drodze inne relikty przyszłości – tak to widział Ezekair. Nie napełniało go to optymizmem. Gdyby mógł, minąłby strażników i udusił swojego Lorda. Ale nie mógł, jeszcze nie teraz.

- Pamiętaj, nie ma sensu polegać na sile, która Cię zawodzi. - rzekł Drako Krayt. - Zawsze doszukuj się lepszych sposobów.

Ezekair pokiwał głową, nie przejmując się słowami swojego Lorda. Musiał jednak grać rolę dobrego Adepta więc udał konsternację nad jego słowami i postanowił ponowić próbę natarcia. Tym razem używając strategii którą widział w jednej książce.

Ezekair podniósł się więc, uśmiechając się z satysfakcją i sięgając do kieszeni swego płaszcza. Miał tam niewielką, szklaną kulkę, którą nieraz bawił się z nudów. Miała mu ona teraz pomóc osiągnąć cel.

- Patrzcie na to! – zakrzyknął Ezekair, unosząc dłoń i ciskając kulkę w swoją lewą stronę.

W tym samym momencie Adept wybiegł przed siebie, skręcając nieznacznie w prawo. Jego plan był prosty – w czasie gdy Gwardia Du’rahana patrzyła na kulkę, on zamierzał przebiec obok i złapać Włócznię. Niestety, szybko pojawił się problem – dwójka strażników zwyczajnie zignorowała przedmiot, który i tak szybko rozbił się o ścianę. Gdy Ezekair próbował ich wyminąć, napotkał przeszkody.

Pierwszą z nich było kopnięcie w brzuch, jakie niespodziewanie sprzedał mu gwardzista. Gdy Ezekair instynktownie się zgiął, gwardzistka uderzyła go pięścią w twarz z taką siłą, że ten zaczął tracić równowagę i upadać. Strażnik jednak był czujny i złapał Adepta za włosy, przyciągając go do siebie.

Ezekair, przeklinając w myślach gwardzistę, nieudolnie bronił się przed kolejnymi ciosami, ledwie stojąc na nogach.

- Wystarczy. – powiedział oschle Lord Krayt.

Dwójka członków Gwardii Du’rahana natychmiast wykonała rozkaz, odchodząc od pobitego Ezekaira, który padł na jedno kolano. Młody Adept trzymał się za straszliwie bijące serce, ciężko dysząc. Jego ciało i duma krzyczały z bólu.

Ezekair zmusił się by podnieść wzrok. Nie znał imienia mężczyzny o niebiesko-czarnych, niezwykle krótkich włosach i dobrze zbudowanej sylwetce, którego pięści prawdopodobnie spowodowały u niego pomniejszy krwotok wewnętrzny. Kobietę o długich, kruczo-czarnych włosach, podkrążonych oczach i długiej bliźnie na szyi znał bardzo dobrze – jej imię brzmiało Lu Tara i pomimo bycia w tym samym wieku co on, spędziła ona we Wrzeszczącej Cytadeli znacznie więcej czasu.

Drako Krayt, Lord Revanii wstał zza swojego biurka, jego postać ledwie widoczna przez światło, które bombardowało zza położonych za nim okien. Chociaż Ezekair nazywał swojego Lorda w myślach „starcem”, wysoki Celerrim o czarno-niebieskich włosach nie wyglądał na wiele starszego. Jego ciało było pełne młodzieńczej energii, nawet jeśli jego dusza zdążyła się już wielokrotnie zestarzeć.

Nie było w tym nic dziwnego – Drako Krayt był jednym z Przebudzonych, ludzi u których proces starzenia był niemal równie opóźniony jak czas ich pojawienia się w Ogydze. I chociaż Lord Krayt był straszy niż Zjednoczone Prowincje, miały minąć dziesięciolecia nim ktokolwiek będzie mógł ujrzeć ciężar doświadczeń odbijających się na jego ciele.

- Jestem z Ciebie dumny, Ezekairze. I jestem spokojny wiedząc, że po mojej śmierci to ty poprowadzisz Revanię. – rzekł Lord Krayt, podchodząc do Włóczni Ahtu i unosząc ją w dłoni. – A przynajmniej tak bym powiedział, gdybyś faktycznie zdołał spełnić moje oczekiwania.

Ezekair poczuł jak rosnący gniew daje mu siłę. Niewiele, ale dość by powoli zacząć wstawać.

- Być może ciężar twoich oczekiwań jest po prostu zbyt wielki, Lordzie Krayt? – zapytał Adept.

Drako skierował twarz w jego stronę. Czarna maska z czarnego włókna, jaka zakrywała mu całą dolną część twarzy, utrudniała Ezekairowi odczytywanie emocji swojego Pana. Był jednak ewidentnie niezadowolony.

- A być może to ty po prostu nie jesteś dość silny by je unieść. – powiedział Lord Krayt.

Ezekair stanął i ścisnął dłonie w pięści. Pomimo trzęsących się nóg, chciał wyglądać na silnego i zdecydowanego. Strażnik i Lu patrzyli na niego z mieszanką różnych emocji ale to wzrok Lorda Revanii był prawdziwie przeszywający.

- Próbujesz mi coś przekazać, mój Lordzie? – zapytał Ezekair, upewniając się by wpleść nutkę pogardy w ton swego głosu.

Ku jego zdumieniu, Lord Krayt najzwyczajniej się zaśmiał.

- Próbuję, jednak chyba nie doceniam twojej odporności na wiedzę, mój Adepcie. – powiedział Drako, kręcąc głową. – Pozwól zatem że będę bardziej bezpośredni. Moje oczekiwania są małe a ty jeszcze mniejszy. – Ezekair chciał coś dodać, jednak Lord Krayt uniósł dłoń, uciszając go gestem. – Jednak na wypadek gdyby moje słowa nadal były zbyt subtelne, będę kontynuował. Zawodzisz w zadaniach które Ci daję, raz za razem. Jednak nie to jest najgorsze. – mężczyzna zrobił zaledwie drobny krok w stronę swojego Adepta, a serce Ezekaira na moment niemal się zatrzymało. – Najgorsze jest to że nie widzisz w tym swojej winy. Nie próbujesz nawet dociec co takiego robisz źle.

- *Moim jedynym błędem jest fakt że jeszcze pozwalam Ci oddychać, „mój Panie”. –* pomyślał odważnie Adept, pomimo faktu że język jego ciała nie wyrażał ani krzty pewności siebie.

- Swoje braki w wyobraźni wypełniasz fałszywym poczuciem własnej wyższości. Ten niebezpieczny związek może zrodzić jedynie głupotę. – powiedział Lord Krayt, mrużąc lekko oczy i dokładnie wpatrując się w swego ucznia. – A Rada Lordów nie jest miejscem dla głupców.

Ezekair spojrzał w dół, nie mogąc wytrzymać surowego wzroku Przebudzonego. Jego dłoń zaczęła się trząść ze strachu. Adept zdecydowanie obawiał się swojego Lorda, każde jego słowa przeszywały go na wylot. Ale nie mógł tego przyznać. Nawet przed sobą samym. Przede wszystkim przed sobą samym.

- Heh…- zaśmiał się pod nosem Adept. – Lord Zodd udowadnia coś innego każdeg-

Drako skrzywił brwi w gniewnym grymasie i pstryknął palcami. Nim Ezekair był w stanie dokończyć zdanie, mężczyzna z Gwardii Du’rahana pojawił się tuż przed nim i sprzedał mu kopnięcie z kolana. Trafił prosto w żołądek po czym natychmiast odskoczył.

Ezekair padł na kolana, zwijając się z bólu. Jedzenie podeszło mu pod samo gardło, jednak w ostatniej chwili powstrzymał się przed zwymiotowaniem. Nie zatrzymał jednak łez bólu, które zaczęły spływać na dywan.

- Nie będziesz w mojej obecności obrażał Lorda Swabii. – rzekł Drako. To nie była groźba, a rozkaz.

Ezekair zakaszlał kilkukrotnie i zebrał dość powietrza by odpowiedzieć.

- Z całym szacunkiem, m-mój Lordzie… - odpowiedział Ezekair, drżącym z bólu głosem. – Jednak t-ty robisz to c-cały czas…

- I jestem w tym cholernie dobry! – po raz pierwszy Lord Krayt podniósł głos. Ezekair w reakcji wstrzymał oddech, Gwardia natychmiast instynktownie stanęła na baczność. Wpływ tego momentu był tym większy, że Drako z prędkością mrugnięcia okiem zdołał się uspokoić. – I zapracowałem sobie na to prawo. Zodd zrobił wiele by ocalić Swabię przed dziesiątkami niewyobrażalnych kryzysów, spośród których kilka wyszło nawet z mojej dłoni. Bóg-Łowca musiałby Cię przeklnąć nieśmiertelnością, żebyś miał dość czasu by stać się chociaż w połowie takim mężczyzną jak on.

Zapadła chwila ciszy. Członkowie Gwardii oczekiwali na rozkazy, Ezekair po prostu wbił załzawione oczy w podłogę. Miał dość. Chciał wrócić do swej komnaty i kontynuować projekt który tworzył w największym sekrecie. Taki, który po zakończeniu permanentnie zmazałby uśmiech z zamaskowanej twarzy Lorda Krayta.

Jak miało się jednak okazać, nie był to koniec tyrady.

- Zresztą, sposób w jaki próbowałeś go obrazić pokazuje twój ograniczony światopogląd. – kontynuował spokojnie Drako. – Zodd nie jest głupi. Jest prostą istotą. Tak jak prostą istotą, by ironii stało się zadość, jest chłop. – Lord Revanii podniósł Włócznię i nakierował nią na swojego Adepta. – Umiesz czytać, pisać i wiesz wiele więcej na temat metod działania świata niż oni. Możesz jednak sobie na to pozwolić tylko dlatego że chłopi dbają o płodną ziemię, której owoce powstrzymują nas przed głodem i płacą podatki które zapełniają skarbiec. Gdy ziemia chłopa jest zagrożona przez watahę Onerkhów, ten nie bawi się w spiski i negocjacje tylko po prostu strzela do niebezpiecznych zwierząt. – Drako zatrzymał swój monolog, by znaczenie słów wbiło się w umysł jego Adepta. – Szanuj tą prostotę i nie myl jej z głupotą. Bo sam staniesz się jej ofiarą.

Ezekair pochylił tylko głowę bardziej, w akcie fałszywego szacunku.

- Oczywiście, mój Lordzie. – rzekł Adept. – Dziękuję za tą lekcję.

Lord Revanii jedynie westchnął.

- To nie była lekcja. Jeszcze nie. Wstań. – nakazał Drako, gestem dłoni wspierając swoje słowa. Ezekair, pomimo bólu, usłuchał. – Masz jakieś poważniejsze rany?

- Nawet jeśli, to w pełni na nie zasłużyłem, mój Lordzie. – rzekł Adept, mówiąc swojemu Panu to co ten chciał usłyszeć.

Drako jedynie pokręcił głową z dezaprobatą.

- Znasz wartość tego przedmiotu? – zapytał Lord Krayt, wskazując na trzymaną przez siebie broń.

Ezekair poczułby się urażony, gdyby miał na to siły.

- Tak, mój Lordzie. – odpowiedział Adept. – To Włócznia Ahtu. Broń dzierżona przez każdego Ankor Mahar od czasów Selema Wielkiego. Bezcenny relikt naszej kultury.

- Tak. – odpowiedział natychmiast Drako. – Jest tym wszystkim. I czymś znacznie więcej. Rozejrzyj się, Ezekair. Co widzisz?

Ezekair wysłuchał rozkazu. Widział wielkie okna, za którymi majaczyły budynki Skarengrodu, stolicy Revanii. Widział wnętrze komnaty, biurko, wiszące obrazy, palący się kominek w którym wbity był kawałek żelaza. No i widział członków Gwardii Du’rahana, wpatrujących się w niego czujnie.

Widział echa przeszłości. Przeszłości która w jego oczach dawno przeżyła swoją użyteczność. Którą należało zastąpić. Ale nie takiej odpowiedzi oczekiwał Lord.

- Dumną historię. – odpowiedział Ezekair. – Chwalebną teraźniejszość. Nadzieję na przyszłość.

Drako oparł broń o biurko by móc z wolna zaklaskać. Lord Krayt po raz pierwszy wyraził szczerą aprobatę, chociaż Ezekair nie mógł pozbyć się wrażenia że nie dotyczyło ono do końca tego czego Adept oczekiwał.

- Doskonale. – powiedział Drako, przestając klaskać. – Rozmawiasz z Czwartym Ankor Maharem, mną. Jesteśmy we Wrzeszczącej Cytadeli, zbudowanej przez Trzecią Ankor Mahar, Lu Culainn. I w Skarengrodzie, którą do rangi stolicy wyniósł Drugi Ankor Mahar, Ras Algol. Wszystko co wymieniłem, to bezcenny łańcuch prowadzący do końca Revanii, kiedykolwiek i oby jak najpóźniej on nastąpi. Jednak ten łańcuch ma swój początek. Bez niego te elementy nie byłyby bezcenne a bezwartościowe. – Lord Krayt zaśmiał się sam do siebie. – To ostatnie zdanie mogło być dla dramatyzmu. Te rzeczy po prostu by nie istniały bez początku naszej historii.

Ezekair zastanowił się nad tym wykładem, którego treść była dla niego oczywistością. Zamiast zastanawiać się nad sensem tych słów, zwrócił uwagę że Lord Krayt pominął Piątego Ankor Mahara, Kleona P’wylla. Dziwną postać, która zastąpiła Drako w roli Lorda gdy ten okrył się hańbą po Kryzysie Potencjalnej Sukcesji. Wraz z miejscem w Radzie dostał pozycję Ankor Mahara. Gdy P’wyll zginął, Drako Krayt powrócił i odzyskał obydwa tytuły.

Pominięcie Kleona było jednak z pewnością niechęcią mieszania narracji. Lord Krayt miał w zwyczaju narzekać, że jego Adepci nie dorastają dawno zmarłemu P’wyllowi do pięt. Ezekair słyszał to parę razy, pomimo faktu że raz by mu wystarczyło.

- Bez Selema Wielkiego. – powiedział w końcu Ezekair.

Drako pokiwał głową.

- Selem zjednoczył klany Celerrimów i przerobił mapę geopolityczną Alfarii tak, że dziesięciolecia po jego śmierci nikt nawet nie pomyślał by uderzyć na Revanię. To on stworzył podstawy pod to co my teraz rozwijamy. – kontynuował Lord Krayt. – Dlatego go kochamy. Dlatego ponad sto pokoleń po jego śmierci, każdy mężczyzna, każda kobieta i każde dziecko w tej Prowincji zna jego imię. A ludzie są gotowi umierać w imię pamięci jego wielu czynów. Cudownych, budzących podziw czynów. – Drako przyjrzał się Włóczni i zaśmiał do siebie samego. – Nawet jeśli nie wszystkie muszą być prawdziwe.

Ezekair nieświadomie skrzywił się w gniewie. Jego psychika, od najmłodszych lat wypełniana kultem założyciela Revanii, instynktownie zareagowała drobnym oburzeniem w reakcji na szkalowanie Selema.

- Najpiękniejszą i budzącą największy podziw jest historia, której rzekomy dowód trzymam w dłoni. – powiedział Lord. – Legenda tak barwna, że żaden z nas nie mógł się powstrzymać i wspomniał o niej w trakcie tej dyskusji, bezpośrednio bądź nie.

Ezekair oczywiście wiedział o jakiej historii mówi Lord Revanii. O tym jak Selem Wielki pokonał i zamordował straszliwego Ahtu. A sam Adept, jak prawdopodobnie każdy Celerrim, wyobrażał ją sobie nieraz będąc dzieckiem.

Wersji tej legendy było wiele, czego można było się zresztą spodziewać po opowieściach dotyczących czegoś co miało miejsce tak dawno. Wszystkie jednak zgadzały się co do tego, że Ahtu był straszliwą istotą.

Jedynym w swym rodzaju Katharsis, z ciałem stworzonym z esencji najstraszliwszych ciemności i dziesiątkami drapieżnik oczu, każde wyrwane z czaszek synów i córek najróżniejszych Bogów. Jego natura była tak wielkim skrzywieniem rzeczywistości, że nawet inne Katharsis, które swoim istnieniem pluły na wszystko co dobre i stabilne, nie mogły zbyt długo przebywać w Jego obecności. Dlatego, by sama Ogygia mogła wytrzymać tą ranę w świętości, Ahtu stworzył wokół swojej powłoki budzącą grozę, żywą budowlę, przypominającą starożytne wieże. U jej bram stały Du’rahany, cienie największych z Katharsis, obdarowanych życiem przez wszechpotężnego Ahtu.

Podania mówią że całe cywilizacje ginęły z powodu kaprysów tego stwora. Tak było do czasu aż ofiarą Ahtu stał się pół-boski syn Łowcy. Gdy największy z Bogów dowiedział się o tym że krew z jego krwi stała się ofiarą tak budzącej zgorszenie istoty, wybrał on Selema Wielkiego na instrument świętej zemsty.

Armie prowadzone przez samego Ankor Mahar wbiły się wprost do mrocznego królestwa Ahtu, z inicjatywą która miała nie być widziana aż do podbojów Despoty Zjednoczonych Prowincji. Selem miał wyważyć bramy żywej wieży, prowadząc swoje armie na wiecznie zmieniających się piętrach, walcząc przeciwko Du’rahanom w bitwie o przyszłość Ogygi. Ostatecznie z całej armii jedynie władca Revanii był w stanie dotrzeć do Ahtu. Tam, wsparty przez błogosławieństwa Boga-Łowcy, położył on kres ropiejącej ranie rozwijającej się na ciele przyszłości gatunku ludzkiego, powalając wieżę i samego Ahtu. Ostatnie co z niego zostało, to pojedyncza, praktycznie niezniszczalna łuska z ciała potwora.

Ta historia zawsze pobudzała wyobraźnię i dumę wśród Celerrimów. W końcu jeśli sam Ahtu padł z ręki jednego z nich, to jakie szanse miały wrogie armie? Pierwszy Ankor Mahar pokazywał swoim przykładem prawdziwą siłę Revanii.

- Tym bardziej że Selem nie był znany z bycia szczególnie imponującym wojownikiem. – słowa Lorda Krayta szybko wyrwały Ezekaira z jego fantazji. – Przywódcą? Tak. Geniuszem? Jak najbardziej. Intrygantem? Bez wątpienia. Ale nie wojownikiem.

Spojrzenia Lorda i Adepta spotkały się. Drako uśmiechnął się pod maską – w końcu Ezekair zaczął słuchać.

- Co równie ciekawe to fakt że historia o wieży jest stosunkowo nowa. – powiedział z udawanym zastanowieniem Drako. – Powstała gdzieś w czasach Trzeciej Ankor Mahar, w czasie gdy nasz lud próbował kulturowo podporządkować sobie Swabię. Jaki to zbieg okoliczności, że Rodionycze w swym religijnych podaniach również opowiadają o Wieży Zła, obalonej ręką Boga.

Ezekair zamrugał intensywnie.

- Opowieści o tym że Ahtu kolekcjonował oczy pół-bogów i o tym że tylko Bóg Łowca zareagował z całą surowością, również powstały po Schizmie Tytanów, gdy odrzuciliśmy pozostałych Bogów Religii Dziesięciu. – mówi dalej Drako, wskazując na swoich ochroniarzy. – Przed powołaniem Gwardii też miałbyś problemy z usłyszeniem historii o Du’rahanach. A więc w swojej najbardziej podstawowej interpretacji, co pozostaje z naszej historii?

Ezekair czuł się niekomfortowo. Mimo to wiedział że nie może odmówić odpowiedzi.

- Historia o bohaterze, mordującym straszliwą bestię. – stwierdził Adept. – Nie oznacza to je-

- Nasi sąsiedzi z Drugiej Prowincji również mają interesującą historię, leżącą u podstaw ich kulturowego credo, chociaż nie w tak bezpośredni sposób jak u nas. – nonszalancko przerwał mu Drako. – O budzącym grozę potworze zwanym Gor-Thaur. Bestii o wielu oczach, która terroryzowała Likkię aż jej przywódca, Mennes, poprowadził armię i zgładził tą bestię. Kolejny z wielu zbiegów okoliczności.

- Mamy jednak Włócznię. – Ezekair zareagował, entuzjastycznie wskazując na dziurę w narracji swojego Lorda. – I czarną łuskę, przebijającą się przez wszystko co staje jej na drodze. To nie jest wymysł, mój Lordzie, a fakt!

Drako pokiwał głową ze zrozumieniem.

- Oczywiście, jest to dowód któremu nie da się zaprzeczyć…o ile nie spojrzy się szerzej. – odpowiedział spokojnie Drako. – Jeśli założymy, przez kilka ulotnych chwil, że Mennes ocalił jedną z łusek Gor-Thaura i wsadził ją, powiedzmy, we włócznię jako symbol swej potęgi, to podobieństwa staną się trudne do zignorowania. – Lord Krayt westchnął teatralnie. – Ale jak moglibyśmy zdobyć tak cenną broń? Nie jest to raczej coś co można od tak zyskać.

Jeśli Drako liczył że Ezekair odpowie, to się zawiódł.

- Mennes zginął walcząc z Toddem Największym, absolutnym liderem Rodionyczów. – kontynuował Lord Krayt. – Czy to ten sam Mennes, czy jego potomek, to bez znaczenia. Taka teoretyczna broń z pewnością pozostałaby w rodzinie. A po przegranej walce, wpadłaby w ręce Todda. – Drako wskazał na okno, a dokładniej na znajdujące się za nim miasto. – Tego samego, który wkrótce po włączeniu Likki do swojego królestwa, przybył na te ziemie i założył obóz, który z biegiem czasu zamienił się w Skarengrod. – mężczyzna opuścił rękę. – Czy wiedziałeś że rozwój przyszłego obozu miał wpaść w ręce jednej z niewielu córek Todda? To ona odpowiadała za stworzenie tuneli, które teraz ciągną się pod Wrzeszczącą Cytadelą. Podobno ta kobieta miała wielkie plany. Ciekawe czy ojciec podarował jej równie wielką broń jako symbol. – Drako Krayt kontynuował, wzruszając ramionami. – Oczywiście gdyby tak było, to Likkijczycy i Rodionycze mogliby domagać się odsetek za ten kulturowy kredyt. A to przecież nie tak że pierwsze co Selem zrobił po zajęciu tych królestw, to spalenie ich bibliotek, prawda?

- Próbujesz mi powiedzieć że historia Włóczni to jedno wielkie oszustwo, mój Lordzie? – wymamrotał Ezekair.

- Skądże znowu. – stwierdził Drako, kręcąc głową. – Tak, ta łuska może być jedynym co pozostało z Gor-Thaura. Może być też fragmentem Molokha, Zoyera który wyssał mleko z piersi Białej Pani czy jakiejś równie niedorzecznej istoty. Może też faktycznie być resztką pozostałą z Ahtu. To nie ma znaczenia. Liczy się szerszy kontekst. – Lord Revanii szybko spojrzał na gwardzistkę Lu, wciąż posłusznie stojącą na baczność. – Jeśli nawet te historie są zwykłym kłamstwem, to czy Ci którzy zginęli w ich imieniu cierpieli na daremno? Według mnie nie. Są jednak tacy którzy czekają na moment, by zasiać w naszych ludziach zwątpienie. Nie możemy dać im środków by tego dokonali. – Drako uniósł palec, wskazując na Ezekaira. – Jeśli podobne rewelacje będą kiedyś powtarzane przez głośną mniejszość, wyjdziemy przed szereg i ich uciszymy. Będziemy walczyć o prawdę, ukręcając łeb niepotrzebnym insynuacjom i stając w obronie godności Revanii. Jeśli natomiast teorie te spotkają się z akceptacją większości, wtedy damy im posłuch. Przyjmiemy „szokującą prawdę” o naszym założycielu, broniąc jednocześnie wartości które wciąż trzymają nas przy życiu i przyjmiemy pochwały za to, że dzielnie radzimy sobie z naszą historią. Wszystko by uniknąć podziałów które nas zniszczą. Choćby nie wiem jak kręta była ścieżka, utrzymamy na niej mieszkańców Revanii. – Lord Krayt opuścił dłoń. – Rozumiesz?

Ezekair pokiwał głową. Drako nie poczuł się przekonany, więc wzdychając po prostu rzucił do swojego Adepta obiekt który zrodził tak dłużącą się dyskusję.

Ezekair ze zdumieniem złapał srebrną broń. Jego serce zaczęło bić intensywniej a na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. Miał w rękach Włócznię Ahtu, który mimo wszystko nadal był żywą reprezentacją nierozerwanej historii Revanii. Pomimo tak długiej historii użycia, broń ta miała na sobie tylko kilka zadrapań – najlepszy możliwy dowód na to jak śmiercionośna była.

Adept nie mógł się doczekać aż będzie mógł użyć ją w boju.

- Jakie to uczucie? – zapytał Drako, przechodząc obok Ezekaira i ruszając w stronę komina.

Ezekair połknął ślinę. Poczuł się jakby na ten moment patrzyły wszystkie przyszłe pokolenia. Następny Ankor Mahar, po raz pierwszy trzymający tak istotny relikt.

- Jakbym trzymał całe tysiąclecie w swoich dłoniach. – odpowiedział Adept.

- Świetnie. – stwierdził Drako, po czym uderzył.

Ezekair nie widział jak jego Lord bierze opancerzoną rękawicę od swojego Gwardzisty, zakłada ją i wykorzystuje by wyciągnąć rozgrzane do czerwoności ostrze z komina. Ujrzał jednak jak gorąca broń wbija się prosto w rękojeść trzymanej Włóczni i powoli ją przepoławia.

Nim umysł Ezekaira wyszedł z szoku, Włócznia Ahtu rozpadła się na dwie części, wypadając z jego dłoni.

Adept wydał z siebie bezgłośny krzyk i niemal wstał, by rzucić się gniewnie na swojego Lorda. Ból w mięśniach po ostatnim biciu jednak szybko wyperswadował mu ten pomysł z głowy.

- Ty…- Ezekair wydukał w szoku, szybko jednak dochodząc do siebie. – M-mój Lordzie, zniszczyłeś Włócznię! Symbol tysiącletniej chwały Revanii.

- A żebyś wiedział. – powiedział Drako, odkładając miecz do komina i zrzucając rękawicę na podłogę. – Zrobiłem to teraz. A wcześniej w czasie walk w Gniewie Boga. A jeszcze wcześniej gdy pomagałem odbić ją z Chosebosu. – Lord Krayt pstryknął palcami a Lu podeszła do zszokowanego Ezekaira, zabierając od niego obydwie części Włóczni. – Moi poprzednicy z pewnością połamali samą Włócznię dziesiątki razy. Ale nie jest to historia jaką ktokolwiek pragnąłby zapisywać. Moja Gwardzistka zabierze te części na dół, gdzie łuska Ahtu zostanie przeniesiona do identycznej broni. A życie w Revanii będzie dalej toczyło się tak, jakby nic się nie stało. – Drako wyciągnął dłoń i pomógł swojemu Adeptowi wstać. – Zapamiętaj czego się dzisiaj nauczyłeś. Przeanalizuj to. I weź pod uwagę przy tworzeniu swoich planów.

- O…oczywiście, mój Lordzie. – powiedział Ezekair, kłaniając się lekko.

I chociaż wyraz twarzy Adepta nie zmienił się znacznie, ten uśmiechnął się w duchu.

- *Nie masz nawet pojęcia, jak wielkie mam plany. –* pomyślał Ezekair.

- Ma mnie za porażkę. – syknął Ezekair, zwijając dłonie w pięści. – Niech mu będzie. Jeszcze tego pożałuje.

Leżący w swym łóżku Adept chciał jeszcze coś dodać, jednak syknął gdy poczuł styknięcie w plecach. Kobiece dłonie które rozmasowywały jego poobijane ciało były jednak doskonale wyszkolone – po syknięciu Ezekair poczuł jak napięcie powoli schodzi z jego pleców. To było przyjemne uczucie – jedyne od dawna.

- Nie powinieneś zbyt otwarcie mówić takich rzeczy. – powiedziała kobieta.

Ezekair zerknął na swoją rozmówczynię. Tuż obok niego siedziała Lu Tara, członkini Gwardii, jedna z odpowiedzialnych z jego rany. Adept nie miał jej tego za złe, musiała w końcu wykonywać rozkazy Lorda Krayta by nie wzbudzać podejrzeń.

Ilekroć Ezekair czuł się niedowartościowany, przypominał sobie że przeciągnął na swoją stronę jedną z elitarnych strażniczek Drako Krayta. Że odwiedzała jego komnatę każdej nocy, a Przebudzony Władca Revanii w całym swoim domniemanym geniuszu nie był nawet w stanie tego odkryć. I to właśnie te braki w wiedzy oraz przekonanie o rzekomej nietykalności miało stać się jego zgubą.

- Oczywiście że nie, w końcu to Lord. – powiedział z żalem Ezekair. – Ja jestem tylko Adeptem. Adepci nie mogą źle mówić o swoich Lordach, zwłaszcza Przebudzonych. To w końcu bohaterowie, wybrani przez samą Białą Panią! Kim my jesteśmy żeby ich oceniać? – Ezekair zaśmiał się bez humoru. – Ja na przykład jestem najwidoczniej zwykłym workiem do bicia i pouczania, który powinien być wdzięczny jeśli Wielki Lord Krayt zechce bym wypolerował jego kutasa swoim niewyćwiczonym językiem!

- Nie to miałam na…- zaczęła Lu.

- Wiesz co jest najgorsze? – przerwał jej wciąż rozemocjonowany Ezekair. – Że on nie jest nawet jakimś szczególnym wyjątkiem. Adepci tacy jak ja są traktowani jak ścierwo przez większość Lordów! I nic w tym dziwnego, w końcu jeśli faktycznie się czegoś od nich nauczymy, to tylko zwiększymy swoje szanse na zastąpienie ich. Ooooh a tego by na pewno nie chcieli. – Ezekair zakręcił głową, bardziej do siebie niż do swojej rozmówczyni. – Ogygia może nawet spłonąć, byle Przebudzeni mogli rządzić jej popiołami. – Adept wziął głęboki wdech, próbując się uspokoić. – Niektórzy nawet biorą sobie „Tajnych Adeptów”. Szkolą otwarcie jednego, tymczasem tworząc potajemnie szereg potencjalnych faworytów.

- Trudno mi to sobie wyobrazić…- powiedziała Lu, kierując wzrok w stronę dużego lustra wmontowanego w nieodległą ścianę.

Ezekair w odpowiedzi również skierował swoje spojrzenie na lustro. Widział w nim odbicie całego łóżka – swoją twarz, nagie plecy na których leżały dłonie Lu oraz samą kobietę, wpatrującą się intensywnie w obiekt.

- Nie martw się. – uspokajał ją Adept. – To nie Szkło Yaktońskie. A przynajmniej już nie. To normalne lustro.

Ezekair westchnął, pozwalając sobie odpłynąć na chwilę w nostalgicznym wspomnieniu.

Pamiętał jak przybył tutaj pierwszy raz. Pełen nadziei i optymizmu na lepsze jutro. Zaszczycony tym że został wyniesiony niemal na sam szczyt hierarchii. Uczeń samego Lorda Revanii Drako Krayta, tego który zjednoczył rozbite na dzielnice państwo.

Była tylko jedna rzecz która mu nie pasowała – lustro w ścianie. Ezekair nie mógł na początku stwierdzić co było nie tak, ale po krótkiej analizie znalazł przyczynę. Lustro było stworzone z tzw. Szkła Yaktońskiego, półprzepuszczalnego szkła które odbijało światło tylko ze strony Adepta. Było to potajemne, gloryfikowane okno – ktokolwiek patrzył na nie widział swoje oblicze, nie widząc ludzi po drugiej stronie, dokładnie przyglądających się każdemu jej ruchowi.

Ezekair dowiedział się później, że na pewnym etapie niemal każdy Adept orientował się że lustro te jest jedynie podpuchą. Większość z nich udawała że tego nie zauważała, powtarzając nawet głośno formułki lojalnościowe dla Zjednoczonych Prowincji. Jeden z Adeptów podpalił dywan żeby przenieśli go do innej komnaty. Inna Adeptka z kolei godzinami przesiadywać nago przed lustrem, licząc że uda jej się uwieść Lorda i dostając w zamian reprymendę za marnowanie czasu.

Ezekair był jednak dużo bardziej bezpośredni. On rzucił krzesłem prosto w lustro, roztrzaskując je i wchodząc do ukrytego korytarza który się za nim krył. Idąc tym korytarzem wparował wprost do komnaty Lorda Krayta, gdzie domagał się wymiany lustra.

Drako nie tylko się zgodził ale jednocześnie pochwalił chłopaka za inicjatywę. To był pierwszy raz kiedy Ezekair zobaczył szczerą dumę i zadowolenie w oczach swojego Lorda. Nie było takich sytuacji zbyt wiele.

To było już jednak tylko wspomnienie sprzed czterech lat. Czasy się zmieniły, podobnie jak Ezekair.

- Nie przerywaj masażu, kobieto. – powiedział Adept. – Wszystko nadal mnie boli po dzisiejszym biciu.

Lu przewróciła oczami, zabierając ręce z jego ciała.

- Oprócz bicia dostałeś też wykład od Lorda. – powiedziała Gwardzistka, przeciągając się. – Wiesz co Lord Krayt chciał Ci przekazać?

- A kogo to obchodzi? – odpowiedział od razu Adept i milczał przez jakiś czas, po czym dodał. – To co chciał mnie nauczyć jest nieważne. Liczy się to czego faktycznie się dzisiaj nauczyłem.

- Czyli? – zapytała Lu.

- Miałem do niego resztki szacunku i sympatii. – odpowiedział Ezekair. – W końcu to on zakończył Haniebne Rozbicie i zjednoczył Revanię. To on przyłączył nasz kraj do Zjednoczonych Prowincji i wymordował Alibańczyków w chwalebnej i sprawiedliwej wojnie. Ale dzisiaj…- Ezekair podniósł się, siadając na krawędzi łóżka. – Udowodnił mi że nie ma to znaczenia. Przeszłość to tylko towar, który przewozimy na drodze do przyszłości. Nawet najświętsze artefakty znaczą tylko tyle, ile pozwalamy im znaczyć. A dla mnie Drako Krayt oficjalnie stał się zbędnym balastem.

Adept odwrócił się w stronę swojej towarzyszki. Słuchała go z całą uwagą. Na to właśnie liczył.

- Zrobimy to, wspólnie. – powiedział Ezekair, głaszcząc ją po policzku. – Za dwa dni.

Kobieta rozszerzyła źrenice w szoku.

- Ma wtedy ważne spotkanie z wysłannikami Lorda Kserii. – kontynuował Adept, zanim ona mogła cokolwiek powiedzieć. – Zawsze przed tym zaprasza mnie do jednej z komnat, byśmy wypili na odwagę. Ja załatwię truciznę. Ty wprowadzisz ją do trunku.

- To twój wielki plan? – spytała niemal sarkastycznie kobieta.

- Jesteś członkinią Gwardii Du’rahana, nikt się nie zdziwi widząc Cię przy trunku. – odpowiedział Ezekair, zbliżając powoli swoją twarz do jej. – A nawet jeśli narosną jakieś podejrzenia, to jako Lord upewnię się że uderzą one w kogoś innego.

To był ten moment. Adept zamknął oczy i zbliżył swoje usta do ust swojej towarzyszki. Dla Ezekaira było oczywistym, że kobieta ma do niego słabość, w końcu była gotowa zdradzić z nim Przebudzonego Lorda. Mieli razem ambitne plany. A jednak fizycznie nie zdołał się jeszcze do niej zbliżyć. To była idealna chwila.

Jednak nim mógł sięgnąć jej ust, na jego drodze stanęła jej ręka. Lu uśmiechnęła się kokietująco, kręcąc głową i odpychając głowę Ezekaira.

- Najpierw pozbędziemy się Lorda Krayta, potem weźmiemy ślub. – powiedziała stanowczo kobieta. – A potem będziesz mógł na coś liczyć.

Ezekair skrzywił się lekko, ale nie oponował. Dostał tylko kolejny powód by pozbyć się znienawidzonego mentora.

Komnata była niemal pełna. Wokół Lorda Krayta stało 30 mężczyzn i kobiet, każde noszące na sobie Zielony Znak, symbol przynależności do Gwardii Du’rahana. Symbol statutu i lojalności, dwóch wywodzących się od siebie nawzajem cnót. Wśród obecnych brakowało jeszcze tylko Adepta Ezekaira Rukhyka i posłanej po trunek Gwardzistki Lu Tary.

Drako jednak nie przejmował się tym szczególnie. Bez słowa podszedł do wielkiego okna, przyglądając się panoramie Skarengrodu i pozwalając sobie odpłynąć w myślach.

Miasto z pewnością się rozwijało. Z okna Wrzeszczącej Cytadeli Drako widział coraz gęściej zaludnione fragmenty, coraz nowsze budowle, coraz większy rozwój. Rozwój dla którego dotychczasowe granice miasta były zbyt małe.

Skarengrod położony był na wyspie w Jeziorze Hercal, największego tego typu zbiornika wodnego w Revanii. Od czasu drugiego Ankor Mahar stolica Celerrimów praktycznie nie rozrastała się dalej. Nie dano jej szansy – ciągłe ataki Katharsis i wojny domowe zawsze redukowały znacząco Skarengrod. Poza tym, wyspę znacznie łatwiej się broniło.

Teraz jednak sytuacja była zupełnie inna. W ułamku sekundy w umyśle Lorda Krayta zaczęły pojawiać się najróżniejsze czynniki które do tego doprowadziły. Wszystkie wywodziły się z jednego źródła – rządów Białej Pani. Duma Drako kazała mu oczywiście wskazać, że to on zjednoczył i prowadził Revanię przez niedorzecznie długi czas do tego punktu rozwoju, jednak chłodny realizm mówił sam za siebie.

Despota zabezpieczała jego pozycję. Despota pozwoliła mu zniszczyć Szczepy. Despota zniszczyła Enklawy Śmierci. Bez Zjednoczonych Prowincji, prowadzonych przez tak specyficzny byt jakim była Biała Pani, nic z tego nie było możliwe – ani rozwój Skarengrodu ani całej Revanii.

Drako i jego doradcy przewidzieli nadchodzącą dobrą passę nim ta pojawiła się na horyzoncie. Rezultatem tego była budowa Siedmiu Wielkich Mostów – potężnych łączników pomiędzy Skarengrodem a lądem. Szerokich i wielofunkcyjnych, które służyły bestii zwanej Skarengrodem do sięgnięcia po nowe ofiary. W budowie pierwszego z nich aktywny udział brała Biała Pani, co znacznie przyśpieszyło projekt i ograniczyło koszty. Drako jednak nalegał, by Despota udzieliła się tylko w budowie tego jednego – po Wielkiej Zarazie ludzie desperacko potrzebowali pracy a tak wielkie projekty wymagały aktywności wielu ludzi.

Wtedy wielu widziało w Siedmiu Wielkich Mostach szkodliwą inicjatywę i przynajmniej jeden z zamachów na życie Lorda Krayta był bezpośrednio inspirowany tym projektem. Teraz jednak były one nieodłączną częścią miasta.

I raz jeszcze, Skarengrod stał się reprezentacją całej Revanii. Bo tak jak Revania rozwijała się terytorialnie nawet po zostaniu Prowincją, tak dzięki połączeniu z lądem Skarengrod włączył w swoje granice okoliczne wsie.

Lord Krayt nie zamierzał jednak spoczywać na laurach. Stolica Czwartej Prowincji miała system kanalizacyjny odpowiadający jej obecnym potrzebom, ale te z pewnością się zwiększą. Drako wiedział że Zjednoczone Prowincje czeka rewolucja przemysłowa – czy to za dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt czy nawet pięćset lat, ona w końcu nadejdzie. ZPO musiało być na nią gotowe i Revania też.

Drako odrzucił tą myśl.

- *Nie.* – powiedział do siebie w myślach Lord. – *Najlepiej jeśli Revania będzie nawet lepiej przygotowana.*

Jak każdy z Lordów, Drako Krayt w pierwszej kolejności dbał o własną Prowincję. U niego ten sentyment był jednak znacznie głębszy, czego mało kto spodziewałby się po weteranie Oblężenia Kalipso. Dla Drako Krayta, Revania była ideą znacznie większą niż on sam i chociaż nie pragnął w żaden sposób upadku Zjednoczonych Prowincji, jego misją było upewnienie się że Czwarta Prowincja była dość silna, by taki upadek przeżyć i wykorzystać słabość wszystkich dookoła.

Ponieważ od zakończenia Wycięcia Zjednoczonych Prowincji to była jedyna niezmienna w charakterze legendarnego Drako Krayta. Był gotów do samego końca zabijać wrogów w imię Zjednoczonych Prowincji Ogygi. Jednak w imię Revanii, był gotów zabijać nawet przyjaciół.

Lord Krayt odpłynął nawet dalej w swoich przemyśleniach. Skarengrod musiał być gotowy na skutki rozwoju technologicznego a jego śladem musiały pójść inne miasta Prowincji. Pomimo całej swojej władzy i statusu, Drako nie mógł jednak po prostu wydać bezpośrednio szereg rozkazów które być może będą miały sens długo po jego śmierci i liczyć że wszyscy szczęśliwie zabiorą się do pracy.

Czwarty Ankor Mahar już dawno nauczył się że w świecie skomplikowanych pytań nie ma prostych odpowiedzi. Jego poprzednicy i własne doświadczenia przecierały mu szlak do wielkości Revanii.

Autokracja wśród Celerrimów, być może nawet bardziej niż u wszystkich innych ludów, wymagała ciągłego lawirowania i grożenia. Gdy wszyscy wokół niego zbierali dopiero talię, on musiał sprawdzać ich karty. Bezpośredniość to przywilej na który niezbyt często mógł sobie pozwolić.

Nie mógł ale i nie zamierzał. Władanie przez tak długi okres czasu, poprzez najróżniejsze kryzysy jakby spisane piórem średnio-utalentowanego pisarza, miało wszelkie prawo by złamać jego psychikę. Jedyny powód dla którego Drako nie odleciał w kuszące meandry szaleństwa był taki, że z fanatyczną wręcz nadgorliwością nie pozwolił sobie uwierzyć w kłamstwo jakim był dla niego koncept władzy absolutnej.

Żaden władca, nieważne jak wielki, nie może kontrolować wszystkiego. Żadne decyzje, nieważne z jakim intensywnym przemyśleniem podjęte, nie mogą być idealne. Moment w którym władca wierzy w absolutność swoich rządów to moment upadku – dla niego i dla wszystkiego w co kiedykolwiek wierzył.

Dlatego musiał mieszać, działać raz subtelnie a raz agresywnie i przede wszystkim nie zapominać że wola jednego człowieka jest niczym wobec nurtu przypadkowych wydarzeń. Drako zamknął na chwilę oczy i przypomniał sobie cytat Bismarcka:

„*Zdaniem męża stanu jest wsłuchiwać się w kroki Boga idącego przez historię oraz próbować chwycić się poły Jego płaszcza, kiedy koło nas przechodzi.”*

Lord Krayt zaśmiał się cicho, na co stojący obok niego strażnicy zareagowali niemym zdziwieniem. Z ich perspektywy Lord Revanii podszedł do okna, zamknął oczy i się zaśmiał. I tak jak żaden z nich nie widział komediowego potencjału w koncepcie szkła, tak nikt nie podejrzewał ile przemyśleń przeszło przez umysł Przebudzonego w tak krótkim czasie.

Drako tymczasem poczuł jak serce wali mu intensywniej na myśl o postaciach z historii swej rodzinnej planety. Ziemi, której nie spodziewał się kiedykolwiek zobaczyć.

Otto von Bismarck. Aleksander I Romanow. Józef Piłsudski. Stefan Batory. Ronald Reaggan. Mustafa Kemal Atatürk. Karol Wojtyła. Dr. Gerard. Imiona które zdefiniowały tamten świat i które w tym znaczyły tylko tyle ile pozwalała pamięć kilku Przebudzonych.

Drako zastanawiał się, co te niezwykłe postacie by o nim pomyślały. Które by pochwaliły jego działania.

Wtedy jego humor gwałtownie się pogorszył. Przez oczami nie widział już wielkości swojej Prowincji a dziecko. Drobnego, alibańskiego chłopczyka, naiwnie próbującego obudzić matkę, z głowy której nadal wylewały się resztki kory mózgowej.

Nawet teraz, dziesięciolecia po Wybiciu, Drako budził się w nocy, cały spocony i nękany przez dusze tych których skazał na śmierć. Nie sądził żeby kiedykolwiek jego sumienie przestało mu to wypominać. Mimo to, publicznie był gotów zginąć w obronie tego ludobójstwa. Pod względem moralnym było ono niewybaczalne ale pod względem strategicznym i geopolitycznym było gigantycznym sukcesem.

Drako uśmiechnął się ponuro pod swoją maską. Tak, były w historii takie postacie które pochwaliły by jego działania. Żadnej z nich nie chciał jednak imponować.

- Mój Panie. – odezwał się stojący obok Lorda Gwardzista.

Drako obrócił się i spojrzał na otwarte drzwi. Do środka wszedł jego Adept Ezekair Rukhyk i posłana po trunek Gwardzistka Lu Tamar.

- Ahhhh, nareszcie jesteście! – powiedział z entuzjazmem Drako, podchodząc do biurka. – Goście z Trzeciej Prowincji czekają. Uczeń tamtejszego Lorda z pewnością nie może się doczekać spotkania z moim Adeptem.

- Cudownie to słyszeć, mój Lordzie. – powiedział Ezekair, idąc w stronę swojego mentora.

- *Aczkolwiek strasznie się zawiedzie*. – dodał w myślach Adept.

- Lu, moja droga. – powiedział Drako. – Połóż tutaj trunek. A następnie weź Włócznię.

- Tak, mój Panie. – odpowiedziała natychmiast Gwardzistka, wykonując polecenia.

Ezekair ledwie był w stanie powstrzymać swoją radość. Lord Krayt sam ją wszędzie posyłał. Lu nie robiła nic oprócz wykonywania jego rozkazów. Dla Adepta, nic nie wydawało się prostsze niż ochrona swojej wybranki przed oskarżeniami po śmierci Lorda.

- Zatem…- powiedział Lord, nalewając trunku do dwóch kubeczków. – Przyjdzie nam dzisiaj wypić za Revanię, Białą Panią i Boga-Łowce.

- Tak po prostu? – spytał zaskoczony Ezekair, biorąc swój kubeczek. – Wybacz mi, mój Lordzie, spodziewałem się kolejnej…lekcji.

- Nonsens. – odpowiedział Drako, kręcąc głową. – Wszystko co chciałem Ci przekazać padło tutaj dwa dni temu. Będziesz mi musiał po prostu pokazać czy czegokolwiek się nauczyłeś.

- *Ohhh…tego możesz być pewien*. – pomyślał Ezekair.

Stuknęli się więc naczyniami i wznieśli toast. Adept szybko wypił swoją zawartość i wpatrywał się z oczekiwaniem jak trunek przechodzi do żołądka Lorda Krayta. W czasie picia Ezekair zobaczył tą część twarzy którą Drako trzymał zakrytą – widział ją jednak już wcześniej. Była rozczarowująco zwyczajna za wyjątkiem „sztucznego uśmieszku” – bladej blizny rozciągającej się od kącika ust do końca lewego policzka. Drobna pamiątka z Haniebnego Rozbicia.

Adept niemal westchnął z ulgą, widząc że jego Lord wszystko wypił. Trunek był zatruty, ale tylko Ezekair upewnił się żeby tuż przed wejściem wziąć odtrutkę.

Czas na chwilę zwolnił, przynajmniej dla Adepta. Drako odstawił naczynię i pokazał coś jednemu z Gwardzistów. Tłum strażników zaczął ruszać w stronę drzwi. Drako również. I wtedy to nastąpiło.

Lord Krayt złapał się za głowę a potem gwałtownie stracił równowagę. Ezekair niemal niedowierzał, gdy ciało Drako z impetem uderzyło w ziemię.

Potem jednak, czas gwałtownie przyśpieszył. Nadszedł czas działania.

- Mój Lordzie! – zakrzyknął z udawanym niedowierzaniem Ezekair, odrzucając kubeczek i padając na kolana przed ciałem swojego Lorda. Strażnicy gwałtownie ruszyli w stronę swojego Pana, więc Ezekair spojrzał w ich kierunku. – Ani kroku!

Adept nie mógł przestać gratulować sobie w myślach. Trucizna zadziałała natychmiast a pół-przytomny Lord Krayt leżał w jego ramionach. To był moment prawdziwej tragedii, który z pewnością będzie opisywany w przyszłych tomach historycznych.

- Eze…kair…- wyszeptał cicho Drako.

- *Jego głos jest tak słaby że tamci nawet nie usłyszą. –* pomyślał Ezekair, po czym kontynuował na głos. – Tak? Lordzie Krayt?

Drako gestem dłoni wskazał swojemu Adeptowi by ten się zbliżył. Ezekair, wciąż grając role roztrzęsionego ucznia, pochylił się tak by jego ucho było na wysokości ust Lorda Czwartej Prowincji.

- Wszystko od teraz…zależy od Ciebie…- szeptał osłabionym głosem Drako, zamykając oczy.

- Nie! – zakrzyknął Ezekair, nie ruszając się jednak z miejsca. – Nie, mój Lordzie! Nic Ci nie jest! Lordzie Krayt!

- To nic…Ezekair…to nic… - uspokajał go Lord. – Nigdy nie miałem…żyć wiecznie. Mój płomień gaśnie…ale twój dopiero się rozwija. – Przebudzony który z niezatrzymywalną siłą prowadził swój lud przez stulecie zakaszlał żałośnie. – Musisz teraz zakończyć…to co zacząłem…

- O…oczywiście, mój Lordzie. – powiedział Ezekair z zaszklonymi oczami. – Jeszcze będziesz ze mnie du-

- Ale kontroluj…swe serce. – nawet w swoich ostatnich chwilach, Lord Krayt nie mógł odmówić sobie przyjemności. – Bo inaczej to ono…będzie kontrolowało Ciebie…

Ezekair czuł że wszystkie oczy się w niego wpatrują. Nie mógł podnieść wzroku by poznać szczegóły, ale napięcie było niezaprzeczalnie wyczuwane. To był jego moment. Moment w którym wykuwa się historia.

- Będę, mój Lordzie, obiecuje. – powiedział na głos Ezekair po czym w ostatnim geście absolutnego triumfu wyszeptał. – Kontrolował swe serce i Revanię. A gdy inni młodzi pójdą moim śladem i pozbędą się Przebudzonych, wtedy w Zjednoczonych Prowincjach nastanie nowa, lepsza era. – Adept spojrzał z satysfakcją w oczy umierającego mistrza. – Spoczywaj ciężko w swym grobie, Lordzie Krayt.

Chwile później, ciało Drako poruszyło się a z jego ust wyszedł dźwięk. Ezekair wziął to za ostatni, przedśmiertny kaszel. Był to jednak śmiech.

Nim Ezekair mógł przeanalizować co się dzieje, Drako zwinął dłoń w pięść i uderzył swojego Adepta z całych sił. To nie był pierwszy raz kiedy Ezekair został uderzony. Jednak teraz dopiero zdał sobie sprawę, jak bardzo Lord i Gwardia ograniczała się wcześniej w zadawaniu mu obrażeń.

Ezekair natychmiast padł na plecy a jego złamany nos zamienił się w fontannę krwi. Adept z niedowierzaniem dotykał własną twarz a z jego oczu gwałtownie zaczęły wylewać się łzy. Jego pewność siebie została rozbita na kawałki. Jego umysł wypełniło zdezorientowanie.

- Nie mogłeś się powstrzymać, prawda? – spytał Lord Krayt, wstając z podłogi i śmiejąc się pod nosem. – Na Nieistniejącą Łaskę Algola, ty naprawdę wszedłeś w to bez najmniejszego zastanowienia.

Łkający Ezekair próbował się jakoś opanować i zastąpić dominujące go przerażenie gniewem na wyśmiewającego go Mistrza. Przez jego myśli przewijało się wiele najróżniejszych słów, ostatecznie jednak był w stanie wydukać tylko jedną rzecz.

- N…nic z-z tego nie rozumiem. – wyłkał Adept.

- I to jest właśnie twój drugi największy grzech. – stwierdził Drako. – Brak zrozumienia. I to tak głęboki że zapewne nie zdajesz sobie sprawy gdzie popełniłeś największy błąd.

Ezekair wpatrywał się zaszklonymi oczami w stojącego nad nim Lorda. Spodziewał się ujrzeć w jego oczach zawód, gniew, pogardę – jakąkolwiek z tych trzech rzeczy. Zamiast tego ujrzał jedynie chłód przeszywający do tego stopnia, że Adept zastanawiał się na ile mający przed chwilą śmiech Lorda był szczery, a na ile był tylko częścią zorganizowanej gry.

- Nie sądzę żebyś pod względem ideologicznym jakoś szczególnie się mylił. – kontynuował Drako. – Być może nie nadaję się już do rządzenia. Być może żadne z nas, Przebudzonych, się do niego nie nadaje. Skłamałbym gdybym stwierdził że nigdy się nad tym nie zastanawiałem, że nie brałem pod uwagę na ile tacy jak ja naprawdę pomagają mieszkańcom Ogygi…a na ile po prostu próbują powstrzymać nieuniknione.

Ezekair zaczął ciężko oddychać, skupiając całą siłę woli na uspokojeniu się. Mógł wykorzystać to co właśnie powiedział jego Lord, odwołać się do tego zrozumienia by się jakoś ocalić.

- Właśnie dl…- zaczął Ezekair.

- Twoim największym grzechem był jednak fakt, że skomplikowane pytania próbowałeś zastąpić prostymi odpowiedziami. – przerwał mu agresywnie Drako, skrzywiając brwi. – Niewiedza i ignorancja to twoje jedyne natury, Ezekairze. Udowodniłeś to dzisiaj ponad wszelkie wątpliwości. – Lord westchnął. – Miałem wobec Ciebie wielkie plany. Teraz jednak, nie oddałbym Ci pod opiekę własnego płaszcza, a co dopiero mówić o Revani.

Ezekair, nieoczekiwanie, zaczął się śmiać.

- Plany? – zapytał Adept, po czym zakrzyknął. – Plany?! Ty miałeś wobec mnie wielkie plany?! – Ezekair zaczął agresywnie pluć mieszanką krwi z nosa i własnej śliny, jednak żadna z kropel nie doleciała do Lorda Krayta. – Nie pomyślałeś może, że gdybyś się nimi ze mną podzielił to do niczego by nie doszło?!

- Nie. – odpowiedział spokojnie Drako. – Dzieliłem się z Tobą wieloma rzeczami. To że nie byłeś w stanie ich zrozumieć to twoja wina, nie moja. Obwiniając mnie o własną naiwność udowadniasz jedynie, że nigdy nie byłeś wart Revanii. Mam nadzieję że mój następny Adept będzie znacznie przyjemniejszym zaskoczeniem.

- Z-zastanów się, Lordzie! – wciąż krzyczał Ezekair, tym razem jednak mniej agresywnie. – Nim znajdziesz kogoś moich gabarytów minie masa czasu! Potrzebujesz mnie!

- Kolejny błąd. – powiedział Drako. – A od twoich krzyków boli mnie głowa. Nie chcę ich słyszeć.

Ezekair już miał coś odpowiedzieć, gdy ktoś złapał go za włosy. Chwilę później, tuż obok jego gardła pojawiło się ostrze. Gdy Adept zdał sobie sprawę jaką broń miał tuż przy szyi, to niemal zdefekował się ze strachu.

- Tak, mój Panie. – odpowiedziała Lu, trzymając w dłoni Włócznię Ahtu, z końcówką nacelowaną na niesfornego ucznia.

- L…Lu…- wyszeptał Ezekair, a ciężar jego pomyłek zaczął w końcu osiadać na jego barkach.

- Nie zastanowiłeś się nawet nad jej zaangażowaniem. – rzekł Drako, tym razem ton jego głosu wyrażał szczery zawód. – Podejrzewam że sądziłeś że twój męski magnetyzm skłonił ją by mnie zdradziła? Cieszyłeś się że ktoś z mojego najbliższego otoczenia postanowił do Ciebie dołączyć, że zgadza się z twoimi poglądami i postanowiłeś więcej tego nie analizować. Sprzedałbyś Revanię w zamian za harem Imperatora, nie spodziewając się nawet że zadźga Cię on pierwszej nocy. – Lord Krayt westchnął. – Zmarnowałeś tylko mój czas, Ezekair. Ale twoje…zastępstwo mogło się przynajmniej nauczyć na twoich błędach. Mam rację, moja nowa Adeptko?

Lu pochyliła głowę, nadal trzymając broń przy gardle swojego „kochanka”.

- Tak, mój Panie. – odpowiedziała strażniczka. – Rozumiem jak pragniesz by ta gra została rozegrana. Prędzej zginę niż zawiodę Revanię.

Ezekair zamknął oczy. Był zmarnowany, upokorzony i najzwyczajniej zmęczony. Nie miał siły ani ochoty tego kontynuować. Był gotów ocalić resztkę godności dając się szybko zabić.

Ku jego zdumieniu jednak, żaden cios nie nadszedł. Lu szybko go puściła, oddalając się. Gdy Ezekair otworzył oczy zobaczył jak dwójka jego oprawców rusza w kierunku drzwi, zostawiając go za sobą.

- C-co ty robisz, mój Lordzie? – zapytał zszokowany Ezekair.

- Idę na spotkanie, ono interesuje mnie znacznie bardziej niż ty. – odpowiedział nonszalancko Drako, otwierając drzwi swojej nowej Adeptce. Spojrzenia Lu i Ezekaira spotkały się, jednak jeśli mężczyzna spodziewał się zobaczyć w nich coś więcej niż czystą satysfakcję, to się przeliczył. – Zostawię jednak dwóch strażników z Tobą, dla towarzystwa.

Były Adept zwinął dłonie w pięści, powoli wstając.

- Zamordują mnie? – zapytał Ezekair.

Drako pokręcił głową.

- Nie masz nic czym mógłbyś mi zaszkodzić, mój były uczniu. – powiedział Lord Krayt. – Jednak jeśli tak bardzo pragniesz śmierci, to możesz zabić się po wyjściu z Wrzeszczącej Cytadeli. Przynajmniej nie będziesz musiał patrzeć swojej zawiedzionej rodzinie w oczy. Moi Strażnicy mają dopilnować tylko jednej rzeczy.

Ezekair oczekiwał teraz wielu rzeczy. By ironii było za dość, po raz pierwszy naprawdę otworzył swój umysł na niemalże wszystkie możliwości. Ale nie na to co usłyszał.

- Żebyś po sobie posprzątał. – powiedział Lord, wskazując na plamy z krwi i zamykając za sobą drzwi.

W towarzystwie swojej nowej Adeptki i większości Strażników, Drako Krayt wyruszył ku niższym piętrom. Ezekair zawiódł jego oczekiwania i gdyby sprawa była bardziej trywialna, to z pewnością próbowałby go pocieszyć. Próba zabójstwa nie była czymś o co Przebudzony taki jak on mógł być naprawdę zły.

Tu jednak nie chodziło o niego. Chodziło o Zjednoczone Prowincje i, co ważniejsze, o Revanię. W porównaniu do tak ważnych tematów, wątek Ezekaira nie zasługiwał nawet na domknięcie.