Kenan Sönmez

## Özgeçmiş

Merhabalar….
Benim adım Kenan Sönmez. 12.03.2002 yılında İzmir Karşıyaka da doğdum. İlkokul Ortaokul ve liseyi İzmir’de tamamladım. Biri benden büyük toplamda dört erkek kardeşiz. Babamın mesleği her ne kadar oto elektrikçisi olsa da bu mesleği pek yaptığı söylenemez. Annem ev hanımı olsa da eve gereken parayı kazanmak için ne iş olsa yapıyor.
Küçüklüğümden beri teknoloji merakım yakın çevrem tarafından bilinen bir gerçektir. Yeni teknolojileri araştırmak, öğrenmek, uygulamak merakımdı ve oldukça da yetenekliydim. Ancak bu merakımı geliştirme işi biraz zor oluyordu. Nedeni de maddi olanaklar, daha doğrusu olanaksızlıklar. Çevremdeki arkadaşlarımın imkanları ile karşılaştırıldığında benim elimdekiler taş devri imkanları idi. Bunun sebebi yukarıda da bahsettiğim gibi babamın mesleğini yapmak yerine alkol bağımlısı olup, kazandığı üç kuruş parayı da buna harcaması, annemin kazandığı paranın da ancak dört çocuk ve kendilerinin hayatını idare etmesine yetiyordu.
Tüm bunların yanı sıra maddi yetersizlik ve alkol sorunu yüzünden annemin maruz kaldığı şiddet ve huzursuz ev ortamı ben ve kardeşlerimi kötü etkiliyor, değil hayallerimizi gerçekleştirmek, hayata tutunmak için mücadele veriyorduk.
Tüm bunlar yetmiyormuş gibi; okuldan döndüğüm bir gün, evin önündeki kalabalığı gördüğümde önce ne olduğunu anlayamadım. Evin içinden yüksek seslerle ağlama ve bağrışmalar duydum. Hızla içeriye girdiğim sırada önce anneme bir şey olduğu düşüncesi ile ellerim ayaklarım titriyordu. Kapıdan girer girmez salonun kapı yanında yere yığılmış annemi gördüğümde önce biraz içim ferahladı. Anneme bir şey olmamıştı. Abim Kemal…Aklıma gelmesi ile etrafa hızlıca bir göz attım. Abime mi bir şey olmuştu. Hiç kimse bana bir şey söylemiyordu. Sadece ağlama sesleri yükseliyordu. Derken omuzuma bir el dokunması ile arkamı döndüğümde abim kemal yaşlı gözlerle bana bakıyordu. Onu da gördüğümde yine bir parça içim ferahladı. Abime sarıldım ve hızlı hızlı sormaya başladım. Abi ne oldu? Kardeşlerime mi bir şey oldu? Bana kimse bir şey söylemiyor , ne oldu, ne oldu? Abim beni sakinleştirmek için yavaşça sırtımı sıvazlarken komşumuz Atakan amca kapıdan girdi ve mevtayı getirdik dedi ve akabinde sesler daha da yükseldi. Halam Aslı ‘’ Mehmet abiii, Mehmet Abiiimm ‘’ diye feryat etmesiyle babama bir şeyler olduğunu anladım. O zamanlar ‘’ mevta ‘’ kelimesinin ne anlama geldiğini bilmiyordum ve babamın ölümü ile bir kelime daha öğrenmiş oldum. Ailemize maddi ve manevi olarak çok bir katkısının olmaması ile birlikte ‘’ ailemizin direği ‘’ babamı 2015 yılının Mart’ında kaybetmiş olduk.
Nasıl olmuştu, şimdi ne olacaktı hiç bilmiyordum. Henüz 13 yaşında çocukla genç arası bir yaşta, eve gelen giden eşin dostun konuştuklarını dinlerken, babamın önceki akşam, yine bir alkol masası sonrası eve dönerken Remzi bakkalın sokağının köşesinde birisi ile tartıştığı ve o birisinin de alkollü olduğu , tartışmanın bıçak darbeleri ile bittiği , babamın sokak dan geçenler aracılığı ile acile yetiştirildiği fakat kurtarılamayarak sabaha karşı gözlerini yumduğunu öğrendim.
Birkaç gün sonra hayat bizim için eski rutine dönmüştü. Annem sabahın kör karanlığında yollara düşüp, kimi bir ofis, kimi bir ev temizliği serüvenine devam ediyordu. Çünkü mecburdu. Eve getirdiği birkaç kuruştan başka, abim Kemalin sattığı simit gelirimizden başka gelirimiz yoktu. Abim orta okul 2’den terk edip eve para getirmek zorunda kalmıştı. Ben okuluma devam ettim.
Yıllar böyle devam ederken defalarca bende okulu bırakıp çalışmaya başlamayı teklif etsem de abim buna asla müsaade etmedi. Kardeşlerim ve ben okulumuza devam ederken annem ve abim Kemal eve ekmek ve okul parasını kazanmakla uğraşıp çabaladılar.
Benim lise son sınıfa geldiğim yıl komşumuz Atakan amcanın kızı Buse ile abim Kemal ‘in nişanını yaptılar. Abim son 5 yıldır Atakan amcanın ticari taksisinin şoförlüğünü yapıyordu. İyi de kazanıyordu artık. Annem de haftanın birkaç günü işe gidiyordu. Bende üniversite sınavlarına hazırlanıyordum. Beraberinde yurt içi ve yurt dışı burslarını araştırıyordum. Malum abim iyi de kazansa üniversite de okumak oldukça masraflı. Yaşıtlarım sınav hazırlık kurslarına, özel derslere giderken ben maalesef bu kurslara ve dersler gidemiyor, kendi çabamla hazırlanmaya çalışıyordum. Okuldaki hocalarım da benim bu gayretimi ve ekonomik durumumun farkında idi. Boş derslerde ve fırsat oldukça beni yanlarına alıp ders tekrarı yaptırıyor, önceki yılların çıkmış sorularını beraber çözüyorduk. Bazen bunu başaracağımı düşünüyor, daha da hevesle çalışıyordum. Bazen de yaşıtlarımın imkanlarını gördükçe karamsarlığa kapılıyordum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım onların seviyelerine yetişemeyeceğimi düşünüyordum. Yine böyle karamsar bir günümde, ilk okuldan beri aynı sınıfta okuduğum, aynı zamanda mahalle arkadaşım olan Arda okul dönüşü parkta biraz oturalım dedi. Beraber mahallemizdeki parka gittik ve sakin bir köşedeki banka oturduk. Bu aralar oldukça düşünceli olduğumu, nedeninin sınav stresi mi, yoksa başka bir sorunumun mu
olduğunu merak ettiğini sordu. Bende sınav için endişelendiğimi, başaramamaktan korktuğumu söyledim. Aynı düşüncenin zaman zaman kendisinde de olduğunu söyledi. Böyle zamanlarında babasının anlattığı olayı benimle de paylaştı;
‘’ Vakti zamanında dedem köyde çiftçilikle uğraşıyormuş. Tarlaları elinden geldiğince iyi şekilde işler, sular, bakımlarını yaparmış. Babam o zamanlarda da beş ya da altı yaşlarındaymış. Babasının arkasında dolaşır , ona yardım etmeye heveslenirmiş. Bir gün babasına sormuş, ‘’bu kadar emek ve uğraşıdan sonra ya ürünlerimiz istediğimiz gibi olmazsa? ‘’ demiş. Dedem de ‘’ biz elimizden gelenin en iyisini yapalım, gerisini tevekkül edelim.’’ demiş. Babam Tevekkül kelimesinin ne olduğunu bilmediğini ne anlama geldiğini sorduğunda da dedem; Elinden geldiğinin en iyisini yapıp, gerisini Allah’a havale etmek.’’ diye açıklamış.’’
Dedi ve devam etti.
‘’Biz ile elimizden geldiğince en iyi şekilde çalışalım, sınava girelim. Umarım Allah da yolumuzu açık eder .’’ dedi.
İçim az da olsa ferahlamıştı. Derken sınav zamanı geldi. Sınav yerim karşıda Balçova ‘da idi. Bir kaç gün öncesi sınava gireceğim okulu görmek için vapurla Konak ‘a geçip otobüsle Balçova’ ya gittim. Okulumu ve sınav salonumu öğrendim. Geri eve dönüşte az kalsın son vapuru kaçırmak üzere iken yetişip vapura bindim. Soluk soluğa, iyi giyimli, temiz traşlı, belli ki eğitimi ve maddi durumu iyi , orta yaşlı birinin yanına iliştim. Nefesimi sakinleştirmeye çalışırken yanımdaki beyefendinin bana baktığını fark ettim.’’ Ne oldu delikanlı’’ dedi. Bende az kalsın vapuru kaçıracaktım, zor yetiştim dedim. Daha sonra iyi giyimli bu amcanın Washington Üniversitesinde Teknoloji Bilimleri profesörü olduğunu, buraya ailesini ziyarete geldiğini öğrendim. Ben de bu yıl üniversite sınavına gireceğimi, çok çalıştığımı ama yine de çok da stresli olduğumu söyledim. Vapur iskeleye yanaşıncaya kadar sohbet ettik. Nihayet hafta sonu geldi. Sabah erkenden kalkıp sınava gireceğim okula gittim. Soruları çözmeye başladıktan sonra heyecanım azaldı. Üç saatlik sınav süresi beş dakikalık bir süre gibi geçti gitti. Bir ay sonra sınav sonuçları açıklandığında Boğaziçi Üniversitesi Teknoloji Bilimleri bölümünü kazanmıştım.
Başlarda şehir dışında okuma fikri cazip gelse de maddi imkanlarımızın buna imkan tanıyıp tanımayacağını bilmiyordum. Bu kez de bunun için endişeleniyordum. Çeşitli kredi ve burslara başvurdum. Sonuçları beklerken bir gün benim adıma gelmiş bir mektup gördüm posta kutusunda. Hızlıca açtım. Başvurduğum burslardan bir cevap olduğunu düşünürken öyle olmadığını gördüm. Zarfın üzerinde gönderen kişinin Prof.Dr. Aziz Tunç olduğu, Washington Üniversitesinde Teknoloji Bilimleri Bölümünden geldiği yazıyordu. Mektubun başında kısa bir hatırlatma notu olmasa bu kişiyle hiç tanışmamış olduğumu düşünecektim. Bana istediğim bölümü kazanıp kazanmadığımı soruyor, kazandıysam eğer sınav sonuç belgemi en kısa sürede kendisine iletmemi istiyordu. Mensubu olduğu üniversitenin geleceği parlak öğrenciler için burs verdiğini, üniversite bittikten sonra da yüksek lisans için Amerika Birleşik Devletleri ne gelebileceğimi yazıyordu. Heyecandan mektubu kaç kere okuduğumu hatırlamıyorum. İstediği belge ile birlikte teşekkürlerimi ilettiğim mektubumu en kısa sürede gönderdim. Böylelikle hiç kimseye muhtaç olmadan, çocukluk hayalim olan Teknoloji Bilimleri okuyacak, akabinde yüksek lisans için A.B.D. ye gidebilecektim. Vapurdaki yolculuk arkadaşım Sayın Prof.Dr.Aziz Tunç Beyefendiye sonsuz teşekkürler.
Artık amacım , hedefim belli idi. Soluksuz derslerimi takip ediyor ve çok çalışıyordum. Bunun sebeplerinden bir tanesi çok istediğim bir okul ve bölümü kazanmam , bir diğeri burs almam , daha da önemlisi okulum bittiğinde A.B.D. ye yüksek lisans için bir davetiyemin olması. Bu heyecan ve şevkle okul yıllarım su gibi aktı geçti. Dört yılın sonunda okulumu derece ile bitirmiş mezun olmuştum. Gerekli belgeleri hazırlayıp Washington Üniversitesinde Teknoloji Bilimleri Bölümüne gönderip yüksek lisans başvurusunu yaptım. Yaklaşık on gün gibi bir zaman içinde sonucu bildiren telefonu bizzat hocam Prof.Dr.Aziz Tunç bey den aldım. Artık Amerika’ya gidiyordum.
Bir bir hayallerim gerçek oluyordu. En sevdiğim meslekte yükseliyordum. Yüksek lisansın son aylarında İzmir’den evden bir telefon aldım. Annem çağın hastalığı olan amansız Kanser illetine yakalanmıştı. Gidişatı da iyi değildi. Hocalarımdan sınavları öne almalarını rica ederek son sınavlarımı verip derhal eve döndüm. Bir kaç ay içerisinde annemi kaybetmiştim. Annemin ölümünden bir ay sonra tekrar Amerika’ya dönme kararı aldım. Mesleğimde ilerlemem için oranın şartlarının daha iyi olduğunu bir kez deneyimlemiştim. Devam edecektim.
Şu an uçaktayım, bir yandan geçmişimi , bir yandan geleceğimi düşünüyorum.