Paladyn

Paladyn przysięgi korony

Paladyn był świętym rycerzem, który złożył przysięgę, że będzie promował i walczył o swoje wierzenia i wartości. Jako wzór swoich wierzeń, paladyni otrzymali możliwość władania boską magią od bóstw lub podobnych mocy. Dopóki paladyn był wierny swojej przysięgi, zachowywali oni zdolność do władania tymi mocami. Życie paladyna bardziej przyciągało dobre i praworządne osoby niż te złe, ale, pomimo tego, źli paladyni nie byli niespotykani.

## Kultura

Cechą charakterystyczną paladyna była przysięga, która najczęściej wzywała paladyna do walki z siłami zła i obrony sprawiedliwości, gdzie tylko się da. Dokładnie to, jak paladyn definiował te wartości, różniło się w zależności od paladyna, a niektórzy składali przysięgę jako formę religijnego oddania, poświęcając się wartościom konkretnego boga. Inni jednak po prostu trzymali się szczególnie silnego poczucia dobra i zła, które samo w sobie wystarczało, aby przyciągnąć łaskę. Źli paladyni czasami służyli jako czempioni przedwiecznych, diabłów, lub nawet wielkich prastarych, popełniając okrucieństwa, takie jak poświęcanie rozumnych w zamian za bezbożną moc. Wszyscy paladyni, niezależnie od tego, komu służyli i jak się zachowywali, mieli służyć jako zaprzysiężeni obrońcy swoich przekonań, pozbywając się tych, którzy je poniżali lub dewaluowali.

Prawowici lub dobrzy ludzie częściej niż inni odczuwali powołanie do służby jako paladyn, czyniąc większość paladynów dobrymi. W rezultacie większość ludzi uważała, że ​​paladyn jest domyślnie zgodnym z dobrem i praworządnością, chociaż niekoniecznie było to prawdą. Wszyscy paladyni trzymali się pewnego rodzaju kodeksu postępowania, chociaż warunki ich przysięgi często różniły się znacznie w zależności od paladyna. To właśnie z tego kodeksu paladyni wywodzili swoją naturę jako purystycznych orędowników jakiejkolwiek sprawy, której służyli.

Niewielu paladynów naprawdę wybierało swoją karierę, a dla wielu bycie paladynem było bardziej jak odpowiadanie na wezwanie do przeznaczenia, czasami całkiem dosłownie od boga lub anioła. Nieliczni czuli się zmuszeni podążać ścieżką paladyna od swojej wczesnej młodości, jakby wysłani na świat z boskim celem. Często mówiono, że bycie paladynem jest czymś, co albo leżało w czyjejś naturze, albo nie i chociaż dana osoba mogła odrzucić boskie wezwanie, nikt nie mógł zostać paladynem, jeśli nie miał koniecznego przekonania. Większość ludzi, którzy odczuwali przymus zostania paladynami, rozpoczynała trening we wczesnym okresie życia, często jako nastolatki. Wielu z nich było giermkami lub asystentami bardziej doświadczonych paladynów, trenując przez lata, zanim stali się orędownikami swojej sprawy. Inni odpowiadali na wezwanie dopiero w późnym okresie życia, po rozpoczęciu innej kariery, prawdopodobnie w odpowiedzi na straszliwą katastrofę, taką jak zniszczenie ich domu.

Przygodowy styl życia przychodził łatwo większości paladynów, niezależnie od ich pochodzenia. Chociaż paladyni byli niezwykle rzadcy wśród ogółu ludności, byli nieproporcjonalnie skłonni do prowadzenia życia pełnego przygód w porównaniu z większością innych wojowników. Kiedy paladyn złożył przysięgę, ich lojalność nie miała sobie równych. Ta siła przekonania dawała wielu paladynom poczucie wspólnoty, ale nie zawsze przyciągała ich do innych. W wielu przypadkach paladyni nie radzili sobie tak dobrze z innymi poszukiwaczami przygód, z wyjątkiem kleryków o podobnych wierzeniach.

## Zdolności

Paladyni, podobnie jak klerycy, otrzymywali boskie moce, zwane cudami, mocą ich wiary, chociaż głównym przedmiotem ich oddania była ich sprawa, a nie ich bóg. Podobnie jak klerycy, paladyni mogli wzmacniać te modlitwy świętym symbolem. Paladyni posiadali również zdolność przekazywania mocy bogów poprzez własne ciała w specjalnej zdolności zwanej Nakierowanie Boskości. Ta moc pozwalała paladynom na szereg umiejętności.

W bitwie paladyni byli wyjątkowo dobrymi wojownikami, równymi siłą wojownikom lub czaroostrzom, wyszkolonym w używaniu wszelkich form zbroi i wszelkiej broni białej. Podobnie jak wojownicy, paladyni szkolili się, aby opanować określony styl walki. Dzięki dodatkowemu szkoleniu paladyni mogli nauczyć się szybciej atakować, podobnie jak wojownicy. Paladyni mogli połączyć swoje wojenne i boskie zdolności, aby uzyskać potężny efekt, wydając część swojej boskiej mocy, aby wzmocnić atak boskim ugodzeniem, który kierował pozytywną energię do ataku, zdolność, która poprawiała się, gdy paladyn stawał się potężniejszy. Większość, jeśli nie wszystkie ciosy, wymagały od paladyna posługiwania się bronią podczas rzucania czarów. Paladyni mogli również używać swojej boskiej mocy, aby chronić swoich sojuszników, paląc wrogów, którzy zaatakowali ich towarzyszy promienistą mocą, która przeszkadzała atakom wroga.

Paladyni byli również szkoleni w uzdrawianiu, choć w mniejszym stopniu niż klerycy z domeny życia. Wszyscy paladyni posiadali umiejętność znaną jako nakładanie rąk, która natychmiast leczyła drobne rany towarzysza i pomagała im stanąć na nogi. Ich połączenie z boskością dawało im również odporność na praktycznie wszelkie choroby i pozwoliło emanować aurą odwagi i chronić siebie oraz sojusznicze stworzenia odpornością na strach i odpornością na skutki stresu psychicznego oraz fizycznego bólu. Najbardziej doświadczeni paladyni mogli również użyć swojej boskiej magii, aby rozproszyć wpływ jakiegokolwiek zaklęcia na siebie lub inną istotę, nawet kilka razy dziennie, w zależności od ich przekonania.

Wielu paladynów miało inne umiejętności, które pomagały im w ich podróży. Na przykład wielu dobrych paladynów potrafiło wykryć zło dookoła. Tradycyjnie też paladyni szkolili się w jeździe konnej, a kilku paladynów posiadało wierzchowce obdarzone mądrością i nadprzyrodzoną siłą jako dobrodziejstwem boskiego patrona paladyna.

Wszystkie te zdolności zostawały przyznawane na rozkaz patronów paladyna. Jeśli paladyn naruszył kodeks postępowania ustanowiony przez jego patrona, mógł zostać pozbawiony swoich boskich zdolności, zwłaszcza jeśli nie okazywał oznak skruchy. Raz „upadły” paladyn nie mógł odzyskać swoich zdolności bez apelowania do swojego patrona i zadośćuczynienia za swoje „grzechy” w odpowiedni sposób. Mniejsze wykroczenia można było wybaczyć poprzez akty pokuty, takie jak całonocne czuwanie modlitewne lub post.

## Przysięgi

* **Przysięga Oddania -** Przysięga oddania wiązała paladyna z najwznioślejszymi ideałami sprawiedliwości, cnoty i porządku. Czasami nazywani kawalerami, białymi rycerzami lub świętymi wojownikami, paladyni ci spełniali ideał rycerza w lśniącej zbroi, działającego z honorem w dążeniu do sprawiedliwości i większego dobra. Trzymali się najwyższych standardów postępowania, a niektórzy, na dobre lub na złe, sprawiali, że inni trzymali się tych samych standardów. Wielu, którzy składali tę przysięgę, byli oddani bogom prawa i dobra i używali zasad swoich bogów jako miary swego oddania. Uważali anioły – doskonałe sługi dobra – za swoje ideały i umieszczali wizerunki anielskich skrzydeł w swoich hełmach lub herbach.
* **Przysięga Zemsty** - Przysięga Zemsty to uroczyste zobowiązanie do ukarania tych, którzy popełnili ciężki grzech. Kiedy siły zła mordowały bezbronnych wieśniaków, kiedy cały lud zwracał się przeciwko woli bogów, kiedy gildia złodziei stawała się zbyt gwałtowna i potężna, kiedy smok szalał po okolicy – w takich chwilach jak ta paladyni składali Przysięgę Zemsty, aby naprawić to, co poszło źle. Dla tych paladynów – czasami nazywanych mścicielami – ich własna czystość nie jest tak ważna jak wymierzenie sprawiedliwości. Inni paladyni składali tą przysięgę z czysto osobistych powodów, aby zemścić się za swoją przeszłość.
* **Przysięga Starożytnych** - Przysięga Starożytnych jest tak stara jak rodowód elfów i rytuały druidów. Czasami zwani rycerzami fey, zielonymi rycerzami lub rogatymi rycerzami, paladyni, którzy przysięgali tę przysięgę, rzucali się do walki w kosmicznej wojnie z ciemnością, ponieważ kochali piękne i życiodajne rzeczy tego świata, niekoniecznie dlatego, że wierzyli w zasady honoru, odwagi i sprawiedliwości. Ozdabiali swoją zbroję i ubrania obrazami rosnących rzeczy - liści, poroża lub kwiatów - aby odzwierciedlić ich zaangażowanie w zachowanie życia i światła na świecie.
* **Przysięga Obserwatorów** - Przysięga Obserwatorów zobowiązywała paladynów do ochrony śmiertelników przed pozaplanarnymi stworzeniami, z których wiele mogło zniszczyć śmiertelnych żołnierzy. W tym celu Obserwatorzy doskonalili swoje umysły, dusze i ciała, aby stać się ostateczną bronią przeciwko takim zagrożeniom. Paladyni, którzy przestrzegali przysięgi Obserwatorów, zawsze czujnie dostrzegali wpływ sił pozaplanarnych, często tworząc sieć szpiegów i informatorów w celu zbierania informacji o podejrzanych sektach. Dla Obserwatora utrzymywanie zdrowych podejrzeń i świadomości otoczenia jest tak naturalne, jak noszenie zbroi podczas bitwy.
* **Przysięga Chwały** - Paladyni, którzy składali przysięgę chwały, wierzyli, że przeznaczeniem ich i ich towarzyszów jest osiągnięcie chwały poprzez bohaterskie czyny. Pilnie trenowali i zachęcali swoich towarzyszy, aby wszyscy byli gotowi, gdy wzywało ich przeznaczenie.
* **Przysięga Podboju** - Przysięga podboju wzywała paladynów, którzy szukali chwały w bitwie i ujarzmienia swoich wrogów. Nie wystarczyło, że paladyni zaprowadzili porządek. Musili zmiażdżyć siły chaosu. Czasami nazywani rycerzami tyranami lub żelaznymi demonami, ci, którzy składali tę przysięgę, gromadzili się w ponurych zakonach, które służyły bogom lub filozofiom wojny i dobrze zorganizowanej potędze. Niektórzy z tych paladynów posuwali się tak daleko, że łączyli się z mocami Dziewięciu Piekieł, ceniąc rządy prawa ponad balsam miłosierdzia. Arcydiabeł Bel, watażka Avernusa, uważał wielu z tych paladynów – zwanych rycerzami piekła – za swoich najzagorzalszych zwolenników. Rycerze piekieł pokrywali swoje zbroje trofeami zabranymi poległym wrogom, co stanowiło ponure ostrzeżenie dla każdego, kto odważył się sprzeciwić im i dekretom ich panów. Rycerzom tym często najbardziej zaciekle opierali się inni paladyni tej przysięgi, którzy wierzyli, że rycerze piekieł zawędrowali zbyt daleko w ciemność. Niektórzy paladyni podboju określani są także jako Czarni Strażnicy.
* **Przysięga Odkupienia -** Przysięga Odkupienia stawiała paladyna na trudnej ścieżce, która wymagała od świętego wojownika użycia przemocy tylko w ostateczności. Paladyni, którzy oddawali się tej przysiędze, wierzyli, że niemalże każdy mógł zostać odkupiony, a ścieżka dobroci i sprawiedliwości jest tą, którą każdy mógł kroczyć. Ci paladyni stawiali czoła złym stworzeniom w nadziei, że zwróciliby je ku światłu, a zabijali ich tylko wtedy, gdy taki czyn wyraźnie ratował inne życia. Paladyni, którzy podążali tą ścieżką, nazywani byli odkupicielami. Chociaż Odkupiciele byli idealistami, nie byli głupcami. Odkupiciele wiedzieli, że nieumarli, demony, diabły i inne nadprzyrodzone zagrożenia mogłyby być z natury złe. Przeciw takim wrogom paladyni nieśli pełny gniew swojej broni i zaklęć. Jednak odkupiciele nadal modlili się, aby pewnego dnia nawet stworzenia niegodziwe przyjęli odkupienie.
* **Przysięga Korony** - Przysięga Korony jest przysięgą na ideały cywilizacji, czy to duch narodu, wierność suwerenowi, czy służba bóstwu prawa i władzy. Paladyni, którzy składali tę przysięgę, poświęcali się służbie społeczeństwu, a zwłaszcza sprawiedliwym prawom, które łączyły społeczeństwo. Ci paladyni byli czujnymi strażnikami na murach, którzy stali przeciwko chaotycznym falom barbarzyństwa, które groziły zniszczeniem wszystkiego, co zbudowała cywilizacja, i byli powszechnie znani jako strażnicy, wzorce lub wartownicy. Często paladyni, którzy składali tę przysięgę, byli członkami zakonu rycerskiego w służbie narodowi lub suwerenowi i składali przysięgę w ramach przyjęcia do szeregów zakonu.
* **Przysięga Otwartego Morza** - Przysięga Otwartego Morza wzywała wojowników morskich, zawadiackich żeglarzy i wędrownych strażników, którzy szukali dreszczyku emocji na nieskończonym horyzoncie. Paladyni, którzy przysięgali, by poszukiwać przygód i tajemnic w każdej bezkresnej przestrzeni oceanicznej, sprzeciwiali się tym, którzy odmawiali wolności przyznanej podobnie myślącym podróżnikom, wykorzeniając tyranów i skorumpowanych, którzy zagarniali każdy brzeg. Tacy strażnicy wierzyli w naturalne piękno morza, często składali ofiary i modlitwy istotom lub bóstwom, takim jak Valkur lub Poseidon, którzy wpływali na bezpieczną żeglugę, a jednocześnie często czuli się wzywani do polowania na te potworności, które próbowały terroryzować i psuć morza przez bezmyślną przemoc i złe zamiary.
* **Krzywoprzysiężcy** - Krzywoprzysiężca to paladyn, który złamał swoje święte przysięgi, by realizować jakieś mroczne ambicje lub służyć złej mocy. Każde światło płonące w sercu paladyna zostało zgaszone. Pozostaje tylko ciemność. Krzywoprzysiężcy znani byli z wielu różnych nekromantyczne moce.
* **Przysięga Wolności** - Przysięga Wolności wzywała paladynów do użycia swojej mocy, aby stanąć po stronie ciemiężonych przeciwko tyranii. Nie wystarczyło wprowadzić sprawiedliwość, ale dopilnować, aby sprawiedliwość była sprawiedliwie stosowana wobec wszystkich. Pogardzani przez tych, którzy przejęli władzę w niesprawiedliwy sposób, paladyni, którzy złożyli tę przysięgę, byli postrzegani jako zagrożenie dla ustalonego porządku i nierzadko prześladowani przez szlachtę.
* **Przysięga Inkwizytora** - Inkwizytorzy to święci wojownicy, którzy gromadzili się w ponurych zakonach, a ci, którzy podążali tą ścieżką, przyjmowali życie w obowiązku, wyrzeczeniu i samotności, ale także w honorze, wierze i, na końcu, zbawieniu. Inkwizytorzy to pobłogosławieni przez bogów sędziowie, którym powierzono misję wytropienia heretyków i osądzenia ich, czy to przez rozgrzeszenie, czy przez śmierć. Uzbrajali się w niezłomną wiarę w bogów i pracę, którą wykonywali, aby móc oprzeć się zepsuciu herezji.
* **Przysięga Gonu** - Kiedy dzicz stawała się niebezpieczna, ci paladyni wyrastali jako drapieżnicy. Spokojni i opanowani wojownicy, paladyni Przysięgi Gonu, znajdowali się w wielu plemionach zamieszkujących różne lasy świata. Nawet w najtrudniejszych warunkach znajdywali pożywienie dla swoich osad i chronili je przed potworami tego świata. Poruszali się niezauważeni, nie kryli się w dziczy, zbliżając się do celu, zanim zadawali ostateczny cios. Inni działali w miastach jako, swego rodzaju, święci łowcy nagród.
* **Przysięga Wiedzy –** Paladyni, którzy wybierali tą przysięge, poświęcali się na studiowanie i pozyskiwanie historycznej, zagubionej, lub tajemniczej wiedzy. Ich zadanie często dotyczyło podróżowania do niebezpiecznych ruin i odzyskiwania zagubionych reliktów i zapomnianej historii. Ci paladyni byli obeznani w historii militarnej, wykorzystując antyczne, tradycyjne techniki walki. Mogli też wzywać duchy czempionów z poza czasów aby im pomóc. Paladyni, którzy składali te przysięgi to członkowie zakonów poświęconych bóstwom wiedzy, lub mądrości, takich jak Ioun.
* **Przysięga Roju –** Ta, najpopularniejsza wśród insektoidów i im podobnych rodowodów, przysięga była rzadko składana jednemu bóstwu. Zamiast tego paladyni tej przysięgi przysięgali swojemu narodowi i ludziom. Wierzyli, że aby osiągnąć wielkość jako społeczność, jej ludzie musieliby się zjednoczyć jako jedność. Jednak ci Paladyni szli jeszcze dalej. Nie tylko jednoczyli swoich ludzi, ale jednoczyli ich, aby zniszczyć to, co zagrażało ich narodowi.
* **Przysięga Rycerskości** - Rycerze, szlachetnie urodzeni lub wyróżnieni w bitwach lub turniejach, byli cywilizowanymi wojownikami, wykształceni w piśmie i grzeczności, i rządzili się kodeksami rycerskimi. Oprócz sztuk wojennych Rycerze studiowali wiedzę o uzdrawianiu i zaklinaniu. Rycerze to wojownicy, którzy przyrzekali służbę władcom, zakonom religijnym i szlachetnym celom. Byli znani ze swojej moralistycznej natury i pryncypialnego zachowania, przysięgając swój honor tym, którzy podzielali ich prawe wysiłki.
* **Przysięga Mistycyzmu** - Podczas gdy większość paladynów składała przysięgę na boską sprawę lub ideał, niektórzy składali przysięgę samemu sobie, przysięgając obudzić swoją wewnętrzną moc. Znani jako Mistyczni Rycerze, ci paladyni spędzali lata w odosobnionych miejscach, opanowywując moc psioniczną, która drzemała w ich umysłach. Gdy ich umysł zostawał przebudzony, ci psioniczni wojownicy wyruszali w świat, aby przynieść oświecenie wszystkim, których spotykali.
* **Przysięga Ostrza** - Święty wojownik, który wykorzystywał połączenie wewnętrznej duchowej siły i zdecydowanej sprawności w walce, paladyn-samuraj był siłą, z którą należało się liczyć na polu bitwy, ale także kimś, kto we wszystkim, co robi, był uczciwy i współczujący.
* **Przysięga Wilków -** Paladyni przysięgi wilków wywodzili się z tradycji stworzonej przez rycerza imieniem Ardarios, wykorzystując styl walki stworzony przez niego i udoskonalony przez jego żonę Farron, założycielkę pierwszego zakonu tych paladynów. Paladyni tej przysięgi polowali, niczym wataha, wykorzystując swój nietypowy skoczny styl walki, na potwory, mroczne istoty, wynaturzenia jak i nieumarłych.
* **Przysięga Księżyca -** Paladyni przysięgi księżyca przysięgali do bogów księżyca, albo zmierzchu. Paladyni tej przysięgi to najczęściej i stereotypowo paladyńscy inkwizytorzy. Polowali na tych, którzy złamali swoje przysięgi, lub zdradzili swoje zakony.
* **Przysięga Słońca -** Przysięga słońca była zazwyczaj składana kiedy paladyn był suwerenem swojej własnej mocy do poziomu w którym starał się tylko ulepszyć siebie i pomóc innym. Ta przysięga była składana nie dla swojej wiary, albo obiektu czci, ale do siebie. Ci paladyni czczili słońce ponieważ było to źródło całego wzrostu, jak i było perfekcyjnym ciałem niebieskim, które dawało ciepło, światło i życie dla każdej istoty, cechę, którą ci paladyni chcieli naśladować.
* **Przysięga Herolda -** Głosiciele słowa, paladyni przysięgi herolda byli symbolami prawości i zwiastowania dobrej nowiny. Heroldowie byli często postrzegani jako szczyt zakonu lub wiary, a ich obecność była często inspiracją. Wysyłani, by podnieść i ulżyć ciężarom innych, heroldowie często postrzegali siebie jako sługi zwykłych ludzi i byli wysoko cenieni za ich bezinteresowne akty dobroci i miłosierdzia. Nawet najbardziej beznadziejna dusza nie była poza zasięgiem herolda.
* **Przysięga Popiołów** - Przysięga popiołów została złożona po raz pierwszy w dawno minionej epoce, nie długo po tym, jak człowiek po raz pierwszy okiełznał moc ognia. Paladyni którzy składali tę przysięgę, byli czasami nazywani rycerzami stosu, czerwonymi rycerzami, lub popielnymi rycerzami, ponieważ ich przysięga dawała im dowództwo nad żywiołem ognia. Byli znani ze swojej nieograniczonej odwagi i niechęci do wycofania się z przegranej walki, gdy próbowali podtrzymać metaforyczny płomień nadziei bez względu na okoliczności. Niektórzy paladyni tej przysięgi przysięgali na prawdziwy smoczy płomień, przysięgając go na zawsze strzec i rozpalać, gdy zajdzie taka potrzeba.
* **Przysięga Yggdrasila** - Na długo przed narodzinami rodowodów całe życie mieszało się w Yggdrasilu, jako bezcielesne dusze. Wojownicy Yggdrasila dobrze rozumieli ten fakt i byli w stanie przywołać w sobie aspekty innych istot, wykorzystując moc ekamana, pozostałości minionych wieków. Ci, którzy wybrali ścieżkę Yggdrasila, cenili przede wszystkim życie, ze wszystkimi jego niedoskonałościami. Z tego powodu ci wojownicy często byli w konflikcie z innymi paladynami i klerykami, którzy oczerniali i starali się oczyścić świat z istot, które uznawali z a nieczyste i niedoskonałe.
* **Przysięga Odszczepieńców -** Odszczepieńcy byli dawniejszymi paladynami innych przysiąg, którzy odwrócili się od swoich zakonów. Tradycję odszczepieńców założył dawny inkwizytor imieniem Rienhold i jego kadarska żona Arishat. Odwracali się od bóstw i składali przysięgę do Rienholda, czy raczej jego pozostałości, pożartego i złączonego z smoczym demonem Izgothem, którego uważali za najsilniejszą istotę w multiwersum. Ich ideologia zakłada, że należy szukać jak największej potęgi i walczyć z silniejszymi aby przejąć ich siłę i zająć ich miejsce. Odszczepieńcy zazwyczaj używali wulkanicznej magii magmy.
* **Przysięga Gwiazd -** Choć nie tak starzy jak paladyni przysięgi starożytnych, paladyni gwiazd działali od wieków. Paladyni, czasami nazywani Strażnikami Arkan lub Niebieskimi Rycerzami, poświęcali się poszukiwaniu i zachowywaniu wiedzy tajemnej oraz ochronie tych, którzy praktykowali magię przed podejrzliwymi masami, a także ochronie niewinnych ludzi przed nadużyciami ze strony praktykujących mroczne rodzaje magii.
* **Przysięga Krwi -** Przysięga Krwi utrzymywała swoich paladynów w przekonaniu, że egzekwowanie prawa jest ważniejsze niż etyka, dzięki której jest ono egzekwowane i że nikt, nawet królowie, czy czarodzieje, nie stoi ponad najważniejszymi prawami. Zwolennicy tej przysięgi byli również nazywani krwawymi rycerzami, wykorzystują niemal diabelskie środki w dążeniu do ochrony swoich ludzi przed magami i innymi magicznymi bestiami, które chciały ich wykorzystać. Większość Paladynów tej przysięgi była zatrudniana przez kościoły bogów krwi, chociaż wielu znajdowała patronów wśród przyziemnej szlachty, która czuła się zagrożona przez sąsiednie akademie magów. Tam, gdzie inni atakowaliby umysł zaklęciem, paladyni krwi narzucali swoją kontrolę nad krwią, aby wymusić swoją wolę. Tam, gdzie większość bogów prawa uznałaby to za barbarzyńskie i podłe, bogowie krwi przyjmowali tą krwawą ideę i rozpowszechniali ideały tych świętych zakonów. Ze względu na klątwę krwi, która pochodziła z obcowania z hemomancją, niezwykle często Krwawi Rycerze mieli ślady zaschniętej krwi z różnych miejsc - często prowadzące do nazwy "Płaczący Templariusze" ze względu na szkarłatne ślady łez na policzkach.
* **Przysięga Czujności -** Paladyni przysięgi czujności, znani też jako łowcy czarnoksiężników poświęcali się wykorzenianiu i niszczeniu wypaczonych praktyk magicznych, mrocznych kultów i bluźnierczej magii. Trenowali się do wojennej, magicznej i potajemnej wojny z wampirami, czarownicami, czarnoksiężnikami i nekromantami.
* **Przysięga Uzdrowicieli -** Uzdrowiciele to paladyni, którzy składali uroczyste przysięgi, aby uzdrawiać cierpiących i leczyć chorych. Gdy byli zagrożeni, bronili się rozsądkiem i obezwładniającymi atakami i magią, opierając się na śmiercionośnej sile tylko w skrajności. Wykorzystywując potężną magię, uzdrowiciele kontrolowali regeneracyjną magię daleko wykraczającą poza zasięg większości kleryków i kapłanów.
* **Przysięga Farysa -** Złożenie przysięgi farysa zobowiązywało do życia według świętych i cywilizowanych wierzeń, które jednoczyły honorowe ludy Dakusanu. Farys był to wierny wojownik, który prowadził innych na prawdziwą ścieżkę. Starał się ucieleśnić ideały honorowego kodeksu, spisanego przez Manih Alhikmę, opartego na słowach Masiru, jako święty wojownik, przysięgający służyć tylko słusznej sprawie. Poświęcał się w szczególności zwykłym ludziom, starając się przynieść im oświecenie i prawdę. Farysowie przysięgali, że będą dla nich walczyć i inspirować ich, zarówno poprzez honorowe życie, jak i gotowość by umrzeć za swoją sprawę.
* **Przysięga Medjaya** - Zakon Medjayów był zakonem paladynów, który nie powstał z rycerskich ideałów królestw z odległych krain. Zbudowany z twardości i niebezpieczeństwa pustyni, niemniej jednak ma podobne ideały. Ludzie musieli być chronieni przed tymi, którzy chcieliby nadużywać władzy. Starożytne grobowce zapomnianych królów musiały być bezpieczne jako uświęcona ziemia, w której znajdują się niebezpieczne relikwie. Szacunek dla pustyni jest koniecznością dla pustynnego społeczeństwa. Każdy z medjayów mógł, ale nie musiał, zgadzać się z obecnym faraonem. Sułtani i wodzowie plemienni mogli być kłopotliwi, ale uznawali autorytet medjaya. Wiedzieli jak podróżować między skrajnościami cywilizacji, które leżały na pustyni. Ich zadaniem było upewnienie się, że grobowce pozostawały nienaruszone, a ludzie szanowali żywioły. Medjayowie informowali władców o niebezpieczeństwach w ich królestwach i podejmowali działania, jeśli nie słuchali. Byli integralną częścią pustynnego życia.
* **Przysięga Oświecenia** - Przysięga Oświecenia była rygorystyczną przysięgą, składaną przez niewielu, ale ci, którzy ją składali, rozumieli potrzebę doskonalenia nie tylko ciała, ale także umysłu. Kiedy miecz paladyna był stępiony, jego tarcze i zbroje pęknięte, paladyni oświecenia wiedzieli, że ich umysł mógł być ich najpotężniejszą bronią. Wiedzieli, że wiedza była narzędziem i mogła służyć zarówno do pomocy, jak i do krzywdzenia.
* **Przysięga Burzy** - Paladyni, którzy składali przysięgę bogom burzy, nieśli ze sobą grzmiącą potęgę swego boga. Idąc swoją świętą ścieżką, zawsze szukali nowych wyzwań i wrogów, którzy wydawali się być silni. Nie okazywali litości przeciwnikom swego boga.
* **Przysięga Korsarza** - Nieustraszeni wojownicy na pełnym morzu, korsarze składali sobie i swojej załodze przysięgę i robili wszystko, aby zachować wolność. Chaotyczni z natury, brzydzili się wszelkimi prawami, które nie były ich własnymi. Podczas gdy większość paladynów przestrzegała prawa kraju lub zasad ich bóstwa, korsarze przestrzegali tylko tych praw, na które osobiście się zgadzali.
* **Przysięga Postępu** - Przysięga Postępu była wezwaniem do ciągłego doskonalenia i rozwoju nie tylko jednej osoby, ale całego społeczeństwa. Wyznawcami tego zakonu byli zarówno wojownicy, jak i uczeni, często podróżujący do odległych krain w poszukiwaniu zapomnianej wiedzy i torujący drogę cywilizacji do przejścia do nowej ery oświecenia. Paladyni tej przysięgi, czasami nazywani rycerzami doskonałości lub obrońcami jutra, starali się inspirować i chronić błyskotliwe umysły, które przybliżały społeczeństwo do upragnionej przez nich utopii.
* **Przysięga Pogromcy** - Paladyni, którzy składali tę przysięgę, mieli prosty cel. Polować i zabijać potężne stworzenia, takie jak smoki, olbrzymy czy demony. Dla tych paladynów polowanie było wszystkim.
* **Przysięga Wspomnień** - Paladyni, którzy składali tę przysięgę, mieli bliski związek ze śmiercią i umarłymi. Często byli to ludzie, którzy stracili bliskich im ludzi. Paladyni wspomnień zwykle poświęcali się zachowywaniu przeszłości i ochronie świętych miejsc, takich jak cmentarze. Jednak niektórzy z tych paladynów uważali za swój święty obowiązek wyruszyć i znaleźć dusze uwięzione na planie materialnym jako duchy i cienie, aby spróbować przywrócić im spokój i odpoczynek.
* **Przysięga Trędowatych** - Paladyn, który nazywał siebie trędowatym, został dotknięty straszliwym bólem, który nie odejdzie bez względu na wysiłki medyczne, jakich podjęli inni. Jednak znoszenie tego bólu dawało im siłę potężniejszą niż innym ludziom, zdolność do walki nawet wtedy, gdy byli osaczeni i samotni, i rzucania bestii daleko, jednym tylko uderzeniem. Niedocenianie skazanego na zagładę było głupim błędem, którego ci, którzy walczyli z trędowatymi, nigdy więcej nie mieli okazji popełnić. Wbrew nazwie, paladyni z tej przysięgi nie musieli cierpieć na trąd, jednak jakiś ból fizyczny, czy to mentalny, musiał dawać im siłę.
* **Przysięga Piekieł** - Przysięga Piekieł oznaczała duszę paladyna na zagładę. Czy to dzięki targom z arcydiabłami, czy też przywiązując do siebie diabła, paladyni zdobywali potęgę niższych planów. Rycerze diabłów przedzierali się przez wrogów i szerzyli piekielny ład, choć niektórzy byli bardziej subtelni w swoim podejściu, powodując, że inni poddawali się przez ujarzmienie i podstępy. W obu przypadkach ich pragnienie władzy było przewyższane tylko przez samych diabłów. Niewielu z tych paladynów mogło zwrócić się przeciwko niższym planom, kradnąc dla siebie ich mroczne moce i przysięgając pokonanie każdego diabła na swojej drodze.
* **Przysięga Obrońcy** - Paladyni, którzy składali tę przysięgę, poświęcali swoje życie ochronie innych. Niektórzy decydowali się chronić jedną osobę lub określoną grupę ludzi, inni poświęcali się ochronie niewinnych lub bezbronnych.
* **Przysięga Rewidenta** - Rewidenci byli członkami sekt, lub kościołów, których głównych zadaniem było wykorzenianie magii, nielegalnej, bądź heretyckiej, arkanicznej, lub okultystycznej. Swoje zdolności kierowali poprzez czysto technologiczne instrumenty, które blokowały zaklęcia innych magów.
* **Przysięga Spowiednika** - Spowiednicy byli paladynami, którzy używali świętej magii, aby wykonywać skrytobójstwa na swoich wrogach.
* **Przysięga Orłów** - Niegdyś kojarzeni wyłącznie ze świątyniami Quetzalcoatla, ci rycerze uosabiali pierzastego węża, nosząc podobiznę głowy orła jako nakrycie głowy.
* **Przysięga Jaguarów** - Niegdyś kojarzeni z kultem Tezcatlipoci, rycerze ci nosili skórę jaguarów i wykorzystywali moc czarnego jaguara.