Pierwsze Lato

### Obsada

Wilki Czarnokrwiste, Wilkory, Tygrysy Szablozębne, Moth, Cayano, Shasta, Rainfall, Cloudsky i Rockfur

## Uwaga!

**To opowiadanie to collab między Chye , Marevest FOREVER oraz KruchyWafel! Z góry prosimy o nieedytowanie jego! Oryginalne postacie należą do KayFedewy! Z góry dziękujemy za nieedytowanie tego opowiadania!**

## Rozdział 1

**Las budził się do życia po długim odpoczynku. Coraz więcej drzew jest przyodzianych liśćmi, zwierzęta grasują po leśnych ścieżkach. Promienie słońca przebijają się przez korony drzew. Inaria tętniła życiem, w końcu były ciepłe promyki słońca, lecz i nowe zmartwienia. Wtem...dwójka szczeniąt wybiegła z legowiska alf, z wielkim impetem.**

-Nie złapiesz mnie!- krzyknęła malutka wadera odwracając swoją głowę do tyłu. Biegła przed siebie łapami muskając lekko zroszoną trawę.

-Tak?! Zaraz się przekonasz!- powiedział mały basior z zadziorną miną na pyszczku. Skierowany był w kierunku swojej siostry.

**Wtem wpadły na jakieś łapy. Pokręciły głowami z szoku. Maleńka wadera wpadła na jasno- czarną łapę, z szarymi pasami, a samczyk na ciemnożółtą.**

-Przepraszamy Nightrun, wybacz Riptide.- odparły szczeniaki ze szczerą skruchą w głosach.

-Jest w porządku.- odparła wesoło Nightrun. Oczy jasno-czarnej wadery błysnęły radośnie.

-Bawcie się dobrze i pamiętajcie by nie wybiegać zza granice.- dodał Riptide wołając za szczeniakami.

**Szczeniaczki pokiwały głowami i ruszyły dalej. Lecz szczęście im nie sprzyjało. Basior skoczył na waderę i w zabawie zaczęli się turlać. I wtem...znów buch! Tym razem wpadli na...masywną czarną łapę.**

-Ujć! Wybacz ciociu Bloodspill.- powiedziały skruszone dwa szczeniaki.

-Ugh! Uważajcie, gdzie się bawicie! I tak już mamy zbyt dużo szczeniąt!.- warknęła Bloodspill i odeszła.

**Dalej ruszyły w stronę strumyka, który był granicą, chciały przez niego przepłynąć, lecz bordowa wadera się poślizgnęła! Szary basior wskoczył do wody by jej pomóc, lecz nurt był zbyt silny. Nagle bordowa wadera poczuła jak ktoś łapie ją za kłąb jak i poczuł szary basior. Bali się, że to szablozębny! Lub wielki morderczy ptak! Chwilę potem zostali wyniesieni z strumyka i duży kawałek od niego postawiono ich. Odwrócili się, za nimi wstała wściekła, przemoczona...Bloodspill.**

-He he.- zaczęły nerwowo śmiać się obydwa szczeniaki, będącymi siostrzeńcami potężnej czerwonej wadery.

-Wracamy do obozu!- zarządziła Bloodspill, wzięła szczeniaki niechętnie w pysk i pobiegła.

**W końcu dotarli i ruszyli przed legowisko alf. Czerwona wadera weszła i zaraz wybiegły dwa wilki.**

-Shasta! Rainfall! Co to miało być!? To szczęście, że Blood Was uratowała.- odparła bordowa wadera, tyle, że ciemniejsza. -Dzięki Blood.- odparła.

-Nie ma za co Swiftkill.- odparła wadera i skinęła głową w stronę jej partnera.

-Dobrze Swift, że są całe.- odparł.

-Tak, a teraz chodźcie do legowiska.- odparła i szczeniaczki i partner poszli.

**Rodzeństwo poszło spać.**

-Oh Shaman, co za dwójka, pamiętasz jacy my byliśmy tacy jak uczyliśmy się być członkami dawnej Elitarnej Gwardii?- zapytała Swiftkill.

-Tak.- odparł Shaman.

Wtem do legowiska wbiegli Khrain i Shaun.

-Alfy!- powiedzieli i skinęli głowy ww wyrazie szacunku.

-Tak?- spytała Swiftkill.

**Popatrzyli się na siebie. Po czym Khrain doszedł do głosu.**

-Wyczuliśmy, iż szablozębni sà blisko naszej granicy...- zawiesił głos basior.

-Dobrze zajmiemy się tym, ale to chyba nie jest aż tak źle. - uspokoiła Night.

-Oby...

-Głodny jestem...chodźmy coś zjeść.- zasugerował Riptide.

-A sam mówisz że Bloodspill jest gruba.- zaczęła Nightrun.

-Ja? Ale ja nie jestem gruby...-zaczął Riptide.

-Tak, ale to była taka uwaga z mojej strony.- zaczęła jasno-czarna wadera.

-Chodźmy! - zarządził Riptide.

**Ruszyli żwawym krokiem w kierunku obozowiska. Po czym zawitali w legowisku allf. Wygodnie ułożyli się na posłaniach. Rainfall i Shasta leżeli zmęczeni**.

-Zatem?- zaczęła Swift.

Shaun wstał i zaczął opowiadać. W tym czasie Shasta i jej brat poszli spać.

-Podczas dzisiejszego patrolu zauważyliśmy martwego jelenia na naszej granicy, nie byłoby w tym nic dziwnego oprócz paru rzeczy. Dwie blizny po ugryzieniu. I ten zapach. Shasta zastrzygła uszami. Ogonem zaczepiła jej brata. Ale gdy tylko wstał przyłożyła mu ogon do pyska.

-Chwilę. Zaraz przeniosę maluchy do tylnej części naszego legowiska.-rzekła Swift. Oba szczeniaki zawiedzione otworzyły szeroko ich oczy. Jednak zaraz znaleźli się w ich legowisku za grubą ścianą paproci, oddzielającą dwie komory legowiska. Oni zaś leżeli na mchu. Wiedzieli że ściana przesadnie jest zabezpieczona i mogą rozmawiać normalnie. Nie słyszeli rozmów toczonych dalej. A kiedy zostali wniesieni nadal one trwały.

-Słyszałeś?-spytała mała jasno- bordowa wadera odwracając głowę by upewnić się czy ich nie słychać. Rainfall zamrugałem ze zdziwienia.

-Słyszałem co?-zapytał trochę zirytowany młody basior. Shasta podeszła bliżej do brata.

-Mówią, że znów szablozębni zapuszczają się blisko naszych granic.-szepnęła malutka wadera a jej zielone oczy błyszczały gdy to mówiła.

**To przykuło bardziej uwagę jej niewiele starszego brata. Jego szarawe uszy zastrzygłszy, a zielony wzrok wyrażał ciekawość.**

-Mówisz, że szablozębni?- zapytał się ponownie Shasty jej brat. Spoglądając na swoją siostrę uważnie.

-UGH! Tak!-rzekła trochę zirytowana niedowierzaniem brata Shasta. Lekko wywróciła jej zielone oczy do góry w grymasie.

-Tylko pytałem.-odpowiedział krótko brat wilczycy. Na dworze słychać było jak zaczyna siąpić deszcz-Zatem co chcesz zrobić, bo pada...

**Przez dłuższą chwilę Shasta siedziała w głębokim zamyśleniu. Rainfall położył jego łapę na jej plecach. Za chwilę wadera wyrwała się z głębokiego zamyślenia. Obróciła głowę patrząc na brata. Westchnęła ciężko. Po czym przemówiła do swojego brata:**

-Chcę udowodnić, że nie jesteśmy bezbronnymi szczeniakami, że coś znaczymy...

**Wtem przerwała i wraz z jej bratem zastrzygli uszami. Słyszeli szybki tupot łap, który był coraz głośniejszy ich legowiska. Wyjrzeli zza kępy paproci. Do legowiska wpadł ciemnobeżowy kształt. Była to wadera, z dwoma piórkami za lewym uchem.**

-Startail. Witaj, czy coś się stało. Wyglądasz na zmartwioną.-rzekła Swiftkill w kierunku młodej wadery.

-Patrz! Zastępca Kapitana Elitarnej Gwardii.-wyszeptał Rainfall patrząc z zachwytem na wszystkie wilki w legowisku. Shasta tylko na chwilę odwróciła głowę w stronę i pokiwała głową, że widzi. Zielone oczy małej wilczycy błyszczały radością.

-\*Sapanie\* Szablozębni przekroczyli granicę, nie mają dobrych zamiarów. Byłam na patrolu z Kitą i Blaise'em oraz Cayano. Gdy nagle zobaczyliśmy jak grupa szablo-zębnych poluje na naszą zwierzynę. Przegoniliśmy ich z terenów ale tak czy siak doszło do walki... Jeden z nich powiedział że jeszcze wrócą a Wielka Bitwa nie zakończyła się.-mówiła poważnie Startail. Swiftkill spochmurniała, jej ogon po ziemi niespokojnie drgał.

-Musimy mieć się na baczności.-rzekła Swiftkill jeszcze poważniejszym tonem głosu. Bloodspill i Startail pokiwały głowami. -Powinniśmy powiadomić Stado Lwa. Graniczą z Inarią, a są naszymi wiernymi przyjaciółmi.-Startail! Bloodspill! Weźcie Cayano i Nightrun.

**Obie wadery znajdujące się w legowisku pokiwali głowami. Po czym wybiegły z zawrotną prędkością z legowiska. Rainfall przemówił:**

-Idziemy za nimi?

**Nadzieja błysnęła w jego zielonych oczach.**

-Agh...nie wiem Rainfall...nie chce mieć znów kłopotów.-zaczęła tłumaczyć z niepewnością mała wadera. Wzrok odwróciła na bok unikając proszącego spojrzenia brata.

-Shasta! Proszę!-dalej nalegał mały szary Wilk Czarnokrwisty, w którego oczach paliła się iskierka podekscytowania. Shasta starała się uniknąć spojrzenia brata, bo wiedziała, że oboje czują ten sam zapał aby pójść.-Proooszę!-nalegał.

-UGH! No dobra...-zgodziła się z westchnięciem Shasta. Wstała na równe łapy. Poczekali aż ich rodzice opuszczą legowisko. Chwilę później opuścili, jednak zanim to zrobili zajrzeli do szczeniąt.

-Zostańcie tutaj, dobrze?-przemówiła do nich ich matka. Shasta i Rainfall musieli pokiwać głowami na zgodę. -To dobrze.-odpowiedziała Swiftkill i opuściła legowisko wraz z jej partnerem. Chwilę potem przykucnięci Shasta i Rainfall wyczołgiwali się z swojego legowiska. Ich łapki dotykały raz po raz ziemi lub mchu. Wyszli z legowiska. Wszystko szło idealnie.

**Raptem obydwa szczeniaki usłyszały wściekły głos, tuż zza ich plecami. Z zjeżonym futrem na karku powoli odwrócili swoje głowy do tyłu. Za nimi stała Spearheart, jej ogon bił wściekle na boki. Rainfall jako pierwszy przełknął głośno i powoli ślinę. Żółte oczy wilczycy lśniły we wściekłości, jednak nie była to Furia.**

-I gdzie myślicie, że się wybieracie?-warknęła żółta wilczyca. Shasta uśmiechnęła się głupkowato jako pierwsza. Szturchnęła niezauważalnie Rainfalla i syknęła mu do ucha:

-Co teraz robimy?

-Wracacie do legowiska.-odpowiedziała zamiast Rainfalla Spearheart, która patrzyła się nadal na szczeniaki. Jej spojrzenie było znaczące. Zazwyczaj spokojna, teraz miała surowy ton głosu. Shasta i Rainfall nie mieli wyjścia. Zaczęli człapać do przodu. Siostra rzuciła spojrzenie bratu mówiące dużo. Ten opuścił głowę i fuknął pod nosem.

**Spearheart odwróciła głowę i zgromiła go wzrokiem. Rainfall opuścił niepocieszony głowę. Z chmur zaczął padać drobny deszcz, który nasilał się z każdą chwilą. Jedna z kropel spadła na nos Shaście, która zaskoczona cofnęła się lekko do tyłu wpadając na brata. Szary wilczek sapnął z zaskoczenia, gdy przekoziołkowała nad nim siostra. Spearheart zatrzymała się.**

-Co tam się stało?-zapytała żółta wadera. Jej głos złagodniał znacznie.

-Wywróciłam się i przez przypadek wpadłam na Rainfalla.-wytłumaczyła całe zajście zielonooka maleńka wilczyca. Spearheart skinęła krótko głową na znak zrozumienia. Shasta podniosła się na równe łapy, a futro otrząsnęła na boki próbując jakby otrzepać zawstydzenie z zajścia. Rainfall lekko parsknął śmiechem widząc speszoną minę siostry.-Cicho bądź!-odwarknęła się mała wadera widząc reakcje brata.

-Ok, wybacz.-odpowiedział zielonooki mały basior, próbując powstrzymać się od śmichu. Oczy wywrócił do góry unikając patrzenia na siostrę, gdy blokował kolejną falę śmiechu. Shasta spojrzała się na niego gniewnie. Następnie wywróciła zielonymi oczyma do góry w oznace, że nie ma już sił do swojego brata. Rainfall uśmiechnął się lekko do siostry. Ta pokręciła głową w geście niedowierzania.