Saga Czarnego Słońca

## Myth Drannor

*"Ktokolwiek czyta tę księgę, pewnie zdziwiony będzie faktem, że istotą, odpowiedzialną za stworzenie tej autobiografii, jest czarny smok, podgatunku słynącego z okrucieństwa i braku szacunku. Jestem inny lecz na puste słowa kartek nikt praktycznie by nie ufał. Moje specyficzne jestestwo dodatkowo nie zmienia faktu jak moja rasa postępuje. One nienawidzą mnie, a ja nienawidzę ich, choć słowo "nienawidzić" to mocno negatywna cecha. Lepiej byłoby tu powiedzieć, że mamy sprzeczne cechy, które prowadzą do bitew między nami.*

*Chcę spisać swoje życiowe doświadczenia, jakie dotychczas dane było mi nabyć. Początki w Myth Drannor, wojna z Rakdosem, czasy gdy Ao zrzucił bóstwa na ziemię, a w moim sercu zaczęła odzywać się stara rana minionych lat. I dla świadomości czytelnika, nazywam się Quint."*

Odchyliłem się do tyłu po czym odetchnąłem ze spokojem. Klonowiec, z bujną w liściach koroną drzewa, wydawał się być niezwykle piękny o tej porze roku. Czułem spokój obserwując inne smoki przelatujące nieopodal mnie. Abeir było pięknym światem.

*"Widziałem rzeź elfów i upadające z niebios złote smoki. Słyszałem krzyki bólu i rozpaczy. Czułem jak śmierć rozpościera swoją esencję pośród ludność, z którą się zżyłem. Jestem pewien, że w całej populacji miasta Myth Drannor, zdarzyły się jednostki które doskonale wiedziały kim jestem, nie rozumiem jednak dlaczego pozwolili mi tu zostać zamiast mnie wygonić. Siedziałem na pniu drzewa ranny, jednak moje obrażenia dość szybko zaczęły się leczyć. W końcu prezentowałem znienawidzony przez wszystkich podgatunek czarnych smoków. Istot okrutnych i żądnych złota. Ja byłem i jestem wyjątkiem.*

*Pewnie się zastanawiacie jak trafiłem do elfiego miasta. Uciekłem od swojej rodziny, czerwonej smoczycy i czarnego smoka. Byłem mieszańcem dwóch chromatycznych smoków co wzbudziło zainteresowanie samej Tiamat w mojej osobie. Byłem młody i zakładałem że uciekanie pozwoli mi na odcięcie się od niej. Nie mogłem się bardziej mylić w życiu, niż wtedy. Przez dłuższą chwilę błąkałem się w puszczach Faerun, ukrywając swoją obecność i będąc nawiedzany we snach przez pięciogłową smoczycę. Kierował mną strach i przez to, do Cormanthor trafiłem dopiero sto dwadzieścia jeden lat później."*

## Rakdos - Prolog [W trakcie]

**1357 DR.**

Quint siedział na werandzie swojego drewnianego domu nad smoczym jeziorem, gdzie mógł relaksować się ze swoją żoną, synem i okazjonalnie swoim starym towarzyszem broni. Panowała chłodna noc, a na zaciemnionym nieboskłonie doskonale było widać migoczące gwiazdy, których blask odbijał się również w krystaliczniej czystej tafli jeziora. Przybudówka była dość wszechstronna I ładnie udekorowana. Wiszące kwiaty w doniczkach, oplatająca balustradę werandy winorośl i lampa z magicznym światłem. Quint nie był sam, ciesząc się towarzystwem Illdrexa. Pomimo faktu, że obydwa smoki różniły się pochodzeniem, to zdołałi znaleźć wspólny język po dość kiepskim spotkaniu i bójce. Ich przyjaźń trwała długo, bowiem znali się więcej niż pięćset lat. Quint nie musiał tego otwarcie mówić, ale w srebrnym smoku widział swojego brata, za którym byłby gotów skoczyć w ogień i jak się domyślał, z wzajemnością.

Pod nogami obydwóch walały się puste butelki po alkoholu. Illdrexowi nie śpieszyło się z odpowiedzią na zaproszenie od Quinta, a gdy już przyleciał, to nie omieszkał obrzucić Quinta balonikami z wodą, jak to miał w zwyczaju. Nie przeszkadzało to czarnemu smokowi, przyzwyczajonemu do żartobliwego podejścia jego towarzysza. Srebrny smok spytał się o Kiotha i Miritenę i w odpowiedzi usłyszał jedynie, że wspomniana dwójka śpi. Quint sam nie mógł zmrużyć oka tej nocy i dlatego wyszedł na zewnątrz odetchnąć.

- Dziwne czasy nastały dla Faerûn i dla nas. Żadnych zagrożeń i katastrof, spokój i cisza. Bóstwa chyba udały się na urlop, bo nikt nie umiera, zwłaszcza Mystra. - zażartował Quint pomimo faktu, że wyznawał zarówno wspomnianą postać jak i Oghmę, boga mądrości.

- Uważaj czego sobie życzysz, przyjacielu. Czasami pragnienia przychodzą nagle i to od strony, której się nie spodziewamy. - odpowiedział mu Illdrex rechocząc a następnie dopijając butelkę piwa. Zbutelkowany browar był wyjątkowo dobry, wyraźna gorycz i lekki cytrusowy posmak.

Quint przytaknął Illdrexowi. Przez swoją długowieczność doświadczył rzeczy, które na stałe zagnieździły się w jego pamięci. Jedną z takich rzeczy chciał właśnie wspomnieć.

- Pamiętasz naszą dwunastoletnią wojnę z Rakdosem? - spytał.

- Jak mógłbym zapomnieć? Ty i Kioth zginęliście wtedy. Z resztką mojej mocy zdołałem jedynie przywrócić do żywych twego syna. Ty odszedłeś na dłużej w zaświaty Oghmy. Skąd to pytanie?

- Po prostu naszło mnie na wspominanie naszych kłopotów z przerośniętym demonem. Ile to już minęło od pamiętnego wydarzenia?

- Ponad pięćset lat. - zatrzymał się w trakcie zdania, po czym uważniej spojrzał na swego przyjaciela. - Mam wrażenie, że nie chcesz mi czegoś powiedzieć.

Przeczucie Illdrexa nigdy go nie myliło. Quint jedynie posępnie spuścił wzrok i pochylił się do przodu na krześle.

- Odczuwam jak stare rany pieczą. Nie wiem czy to z powodu pogody czy po prostu mojego wieku. Zaczynam się bać, że coś się wydarzy w tym lub przyszłym roku i naprawdę nie chciałbym by znowu wpłynęło to na moją rodzinę. Dość już wycierpieli, zwłaszcza po Rakdosie.

- Twój syn był bardzo młody, chyba miał osiemdziesiąt wtedy?

- Dokładnie, młody i impulsywny. Wówczas usilnie próbował być jak dorosły i wbrew mojemu zakazowi dołączył do bitwy.

- Ale za to nabył osobistego doświadczenia, to chyba dobrze.

- I traumy. Próbowałem używać swojej własnej magii, potem prosiłem druidów o pomoc, którzy również mi pomogli ale nic z tego nie wynikło. Nienawidzę się za to, że nie potrafię pomóc własnemu synowi. - odparł smok przygnębiającym głosem.

Illdrex pochylił się nad stolikiem, a następnie klepnął Quinta po ramieniu.

- Znam Cię wystarczająco długo i wiem, że w swojej uporczywości znajdziesz jakiś sposób. Na wszystko istnieje jakaś metoda. Pytanie jak głęboko będziesz w stanie sięgnąć.

Quint delikatnie uśmiechnął się. Nawet jak na smoka, miał w sobie wiele więcej człowieczeństwa niż sami przedstawiciele rasy ludzkiej. Potrafił odczuwać przygnębienie, złość i inne cechy. Czasami miał momenty słabości, lecz zawsze mógł się podnieść emocjonalnie w rozmowie ze srebrnym przyjacielem, swoją żoną lub własnym dzieckiem.

- Dzięki przyjacielu. Jestem wdzięczny, że po opuszczeniu Myth Drannor poznaliśmy się, chociaż nie było to miłe spotkanie. - Odparł Quint łapiąc się miejsca na szyi, w które niegdyś wgryzł się Illdrex.

- Nadal mi wypominasz to ugryzienie?

- Tak, staruchu.

- Zdecyduj się czy jestem twoim przyjacielem czy staruchem.

- Jesteś moim podstarzałym przyjacielem. - zarechotał Quint i po chwili jego pysk znowu zmókł od balonika z wodą. - Zapomniałem że masz sporo tych baloników z wodą.

Illdrex zaśmiał się głośno. Przez okno za Quintem wyjrzała Miritena zdziwiona hałasem, jednak zrezygnowała, gdy dostrzegła obecnego tam Illdrexa.

"Dzieci" - pomyślała po czym poszła spać dalej.

## Rakdos - Rozdział 1

Sylwetki trójki smoków pochłonęło krwawe światło.

## Rakdos - Rozdział 2

Na smoczym jeziorze był samotny rybak, który w spokoju i ciszy spędzał swój czas. Siedział w drewnianej łódce, rozkoszując się ciepłym, wiosennym dniem. Nic nie zapowiadało tego by coś zrujnowało jego dzień, jednak szybko się zdziwił, gdy bardzo daleko stąd, dostrzegł gołym okiem gigantyczny słup ognia.

"*Pewnie znowu jakiś czarodziej się upił i bawi się zaklęciami" -* pomyślał, po czym wrócił do swojej czynności.

Quint, Illdrex i Kioth wylecieli przez dziurę w połowie wysadzonej góry, ledwie omijając wielkie skały które jeszcze przed chwilą były częścią szczytu. Fragmenty góry z hukiem spadły na ziemię.

[Napisy oddzielające początek od końca]

Ciało Kiotha leżało bezwładnie na jednym z wielkich odłamów skalnych góry, która w wyniku trwającej potyczki, przestała istnieć. Quint i Illdrex byli mocno poranieni i wyczerpani, lecz na ich szczęście nie tylko oni. Górujący nad dwójką smoków demon również był zmęczony i ledwo trzymał w swych dłoniach kosę.

- Nie ujdzie Ci to płazem, przerośnięta kupo tłuszczu! - krzyknął Quint, ignorując swój stan. Otwarte rany cięte na jego barku i lewym oczodole piekły, ale w ferworze walki, starał się utrzymać swoją przytomność.

Illdrex był w zbliżonym stanie. Bezwładnie zwiszająca ręka jasno wskazywała na złamanie. Srebrny smok oddychał ciężko, jedną ręką trzymając buławę. Wyciągał ze swych nadwyrężonych mięśni siłę jaka pozostała.

- Quint, uspokój się. Nie możesz dać się ponieść swoim emocjom!

- Zamknij się! Mój syn zginął!

- Wiem że jesteś zły, ale nie możesz myśleć tylko gniewem! Zwłaszcza w takiej bitwie jak ta! Otrząśnij się z furii! - Illdrex po tych słowach uderzył Quinta w pysk, chcąc go orzeźwić.

Quint lekko odchylił głowę do tyłu po ciosie. Był zaskoczony atakiem, jednak zamiast oddać Illdrexowi, splunął na ziemię krwią i jednym z kłów.

- Będziesz mi winny zęba.

- Naprawi się po bitwie, a teraz skup się na Rakdosie. - odparł Illdrex szczerząc się.

Rakdos jedynie stał nad dwójką smoków, przysłuchując się ich kłótni. Drzewiec jego kosy był popękany a jeden z rogów demona był złamany. Quint i Illdrex mieli już ruszyć do przodu, jednak demon z trudnością uniósł swą broń do góry, a następnie zamachnął się chcąc dobić dwójkę smoków.

- Tutaj nastanie koniec waszej ery! - Krzyknął i już miał triumfować, jednak szybko zrzedła mu mina, gdy atak został zablokowany. Zza smoków zaczęło lśnić jasnoniebieskie światło, co zwróciło uwagę całej trójki na pochodzenie owego światła. Na skale na której leżało ciało syna Quinta pojawiła się magiczna runa. Czarny smok przez chwilę niedowierzał. Z całą pewnością był pewny, że Kioth nie żył.

- Będę musiał mu kupić prezent za pośmiertne ocalenie.

Magiczna runa, którą najmłodszy ze smoków napisał, aktywowała magiczną barierę zdolną odeprzeć jeden atak, zaś smokom przywrócić część witalności. Tarcza magii jednak po chwili pękła jak szyba. Odłamki tarczy uniosły się w powietrzu a następnie zniknęły. Quint i Illdrex nie tracili czasu. Oboje zaszarżowali na Rakdosa, który próbował podjąć co się właśnie zdarzyło. Czarny smok w trakcie biegu zaczął po raz ostatni się przemieniać, chcąc ciężarem swojego ciała obalić demona. Naskoczył na demona wgryzając się w jego twarz i przewracając go. Zdołał jedynie wbić kosę w ciało atakującego smoka, przebijając serce. Pomimo otrzymanego ciosu nie mógł odpuścić, nie jak byli tak blisko zakończenia tej potyczki.

Illdrex wyjął magiczny sztylet którego użyto do przywołania do demona. Srebrny smok wbił krótką broń w Rakdosa, a następnie specjalnie wyuczonym zaklęciem, spróbował zdematerializować go z tej płaszczyzny egzystencji. I na jego szczęście się udało. Demon zaczął być wsycany przez portal, który pojawił się za nim. Quint odłamał ostrze kosy, a następnie zszedł z niego. Powrócił w swą humanoidalną formę. Kaszlnął krwią a następnie opadł na kolana. Ostrze kosy w sercu sprawiło, że z smoka zaczęło uchodzić powoli życie.

Demon był wściekły. Nie potrafił uwierzyć, że powstrzymała go dwójka słabszych od niego istot.

- Przeklinam was smoki! Przyrzekam, że pokolenia po was będą równie cierpieć co wy! - po tych słowach Rakdos zniknął, a sam portal się zamknął. Illdrex uśmiechnął się, a następnie podszedł do Quinta. Dostrzegł wystający z klatki piersiowej fragment broni demona. Wyczerpany jedynie usiadł przy nim nie chcąc go zostawiać w ostatnich sekundach Quinta. Mógł użyć leczenia by zasklepać ranę w sercu ale szybko powstrzymał go Quint.

- Jesteś tego pewien? Starczy mi tylko mocy na przywrócenie jednego z was do życia.

- Tak. Nie chcesz mieć do czynienia z wściekłą Miriteną. Ja mogę poczekać, mój syn nie.

Illdrex nie wiedział co zrobić. Cała walka była niezwykle trudna i nawet pomimo jej zakończenia, był oszołomiony. Wstał ociężale, a następnie zaczął kierować się do Kiotha. Dłuższą chwilę zajęło mu dotarcie tam. Użył resztki swojej magii i przywrócił syna Quinta do życia. Młody smok nabrał powietrza w płuca przerażony. Zdezorientowany rozejrzał się w około i nigdzie nie mógł dostrzec Rakdosa. Wyglądali na to, że wygrali, ale niepokoił go klęczący Quint.

- Ojcze! - krzyknął Kioth i już miał ruszyć, nogi jednak odmówiły mu posłuszeństwa.

- Odpoczywaj. To była wyczerpująca walka.

- A co z nim?!

Illdrex zamilkł. Spojrzał jedynie na Quinta, lecz nie wyczuł bijącej od niego magii. Zacisnął pięści, zaś z jego oczu kapnęły łzy. Umysł Kiotha mozolnie pojął co się stało, ale po chwili wściekły uderzył w skałę pod sobą.

- Co ja powiem matce?

- Nic. Ja z nią porozmawiam.

[Przeskok]

Miritena rozbiła okno domu rzuconym garnkiem. Była wyraźnie wściekła i zdesperowana, zarzucała Illdrexowi opieszałość, a ten jedynie przysłuchiwał się jej oskarżeniom, wiedząc że w pewnym momencie wyleje z siebie całą furię. Sam Illdrex siedział na krawędzi łóżka cierpliwie znosząc zakładane mu w tej chwili opatrunki. Zabezpieczyli i ustabilizolowali jego złamaną kończynę temblakiem, by kość mogła się odpowiednio zrosnąć. Głowę i większość korpusu miał obandażowaną. Kioth był w najlepszym stanie, chociaż też mocno oberwał w trakcie bitwy.

- Czemu nie przynieśliście ciała do domu?! - wykrzyczała Miritena w twarz Illdrexa.

Srebrny smok jedynie pochylił zrezygnowany głowę. Tak samo jak żona Quinta, nie mógł przeboleć jego straty. Ale ktoś musiał dokonać poświęcenia i ku jego niezadowoleniu, Quint dokonał wyboru.

- Chciałem, ale Quint był w takim stanie, że nie chciałem byś go oglądała.

- Jestem jego żoną, miałam prawo go zobaczyć nawet pośmiertnie. Powinnam była dołączyć do tej bitwy i was wesprzeć, ale okłamaliście mnie na temat kryjówki tego, który zabił Quinta.

- Mamo, uspokój się. - rzekł Kioth.

- Nie, nie uspokoję się. Jestem pewna że zakazałam Ci uczestniczyć w bitwie z demonem, a ty złamałeś słowo i poszedłeś walczyć.

Kioth obniżył wzrok. Nie chciał wdawać się w pyskówkę z własną matką, ale czuł, że dołączenie do bitwy trochę przechyliło szalę zwycięstwa. Inna sprawa że mógł się lepiej do tego przygotować, a nie działać instynktownie.

- Nie chcę się z Tobą kłócić matko. Dokonałem własnego wyboru i jestem gotów nieść brzemienie tej decyzji. - odpowiedział pomimo początkowej myśli.

Miritena spojrzała się na swe dziecię, a następnie złapała się zrezygnowana za głowę.

- Jesteś taki sam jak twój ojciec. Działacie pośpiesznie i bez przemyślunku. Nawet jeśli Quinta już tutaj nie ma, to jestem wdzięczna, że Illdrex chociaż Ciebie wskrzesił.