Torrania

*Mawia się, że w żyłach Torrańczyków płynie ognista krew. Są oni*

*nacją, która przez wiele wieków zbudowała wspaniałe, w którego skład
weszło wiele królestw zjednoczonych pod berłem Cesarza. Torrańczycy
czasami mówią o sobie, że ich przeznaczeniem jest władza nad
kontynentem. W 1364 roku ich słowa się obróciły w rzeczywistość - nowo
powstałe państwo, Cesarstwo Torionu objęło swoimi wpływami cały
kontynent. Stan taki utrzymał się jednak jedynie przez 10 lat, aż do
wojny secesyjnej wywołanej przez księcia Massimo z rodu Capella. Wojny,
która udowodniła, że nie jest możliwe sprawowanie realnej władzy nad
całym kontynentem i na zawsze zmieniła układ sił na kontynencie.**Urodzić się Torrańczykiem, to znaczy przemierzać świat z podniesioną
głową. Podczas gdy ludzie z Torrani uważają siebie za mężnych i
honorowych, inne nacje często zarzucają im próżność i butę. Historia zna
 różne opowieści w tym temacie i jasno ukazuje, że nigdy nie wolno ufać
stereotypom.*

Władzę nad Torranią, jak i resztą Cesarstwa sprawuje Cesarz. Niekiedy
zdarza się, ze wyznacza on swojego namiestnika, który zarządza stolicą,
ale zazwyczaj pieczę nad sercem Cesarstwa sprawuje cały sztab urzędników
 wybranych przez władcę. Dzięki temu można powołać prawdziwych
specjalistów, którzy jak najlepiej będą zarządzać prowincją. Jednak
ostatnie słowo zawsze ma Cesarz. Jest niepodzielnym i najwyższym władcą
nie tylko Królestwa Torrani ale i całego Cesarstwa. Jego słowo jest
prawem i tylko samobójcy mogli by się pokusić o dyskusję z nim.

**Obecnie Cesarzem Torionu jest Luesis Fabilier, który zastąpił swojego tragicznie zmarłego ojca Juana II Fabilier**.
 Fabilierowie są jednocześnie drugą z kolei dynastią Cesarstwa, a
zarazem najstarszą dynastią na całym Kontynencie. Znakomita edukacja
jaką zapewnił mu jego ojciec, znajomość dyplomacji oraz służba w wojsku
jaką młody Cesarz musiał przejść sprawiły że stał się godnym następcą
swojego ojca. Po nim odziedziczył nie tylko najpotężniejsze państwo
znanego świata ale również problemy tegoż państwa. A tych było co
niemiara. Wieloletnia wojna w Rionie bardzo nadszarpnęła gospodarkę
Cesarstwa, i nic nie wskazywało na to by w najbliższym czasie miało być
lepiej. W razie gdyby miało dojść do kolejnej Wielkiej Wojny Cesarstwo
musi być na nią gotowe, a chwilowo nie jest. Cesarz nie miał łatwego
życia wbrew temu co mówi o nim cały kontynent. Sen z powiek spędzał mu
także pogrobowy syn, którego Juanowi II urodziła jego druga małżonka,
Czarna Anna. Cesarzowa Anna obwołała się regentką malutkiego Juana III
oraz zapowiedziała, iż walczyć będzie o tron dla niego.

Wpływy szlachty w Torrani nie są duże, większość władzy spoczywa w
rękach Cesarza. Samo urodzenie się szlachcicem zapewnia kilka istotnych
przywilejów – między innymi otwiera drogę do kariery politycznej czy
militarnej. W armii tylko szlachetnie urodzeni są awansowani na stopnie
oficerskie. Od tej reguły nie ma wyjątków, ale niekiedy zdarzało się
już, że wyjątkowo zasłużeni żołnierze, którzy wpisali się na karty
historii jako bohaterowie narodowi, byli wynoszeni do stanu
szlacheckiego i awansowani - nawet o kilka rang.

W Cesarstwie oprócz Cesarza i jego rodziny realną władzę ma kilkuset
urzędników podległych kilku doradców Cesarza. Nie oznacza to że mają
jakieś konkretne uprawnienia i prawdziwą władzę. Doradcy są jedynie do
doradzania Cesarzowi, a kiedy ten podejmie decyzję urzędnicy będący pod
kontrolą doradców wprowadzają ją w życie.

Jak to bywa w przypadku szlachty na całym kontynencie, tak i tutaj
najbardziej wybijają się najzamożniejsze rody. Największym atutem jest
jednak bez wątpienia skoligacenie z aktualnie rządzącą dynastią
Cesarską. Wbrew pozorom tego typu więzy krwi niekoniecznie zapewniają
łaskę Cesarza i wysokie stanowiska w państwie, ale za to gwarantują
odpowiedni szacunek. Przekonanie to dobrze obrazuje popularny dowcip,
który mówi, że „Co jest gorsze niż narazić się Cesarzowi? Narazić się
cesarskiej teściowej”.
Szlachta Torrionu dzieli się na kilka części.
 Najważniejsza jest szlachta Królestwa Torrionu, jednak szlachta Ziemi
Fereńskiej oraz Hrabstwa Tracjum przynajmniej w teorii jest sobie równa.
 W praktyce wygląda to oczywiście zupełnie inaczej. Rodowici
Torriończycy uważają się za lepszych od Tracyjczyków a nawet
Fereńczyków.

*Chcąc grać postacią z rodowodem szlacheckim należy napisać historię i
 wraz z KP przesłać MG. Mile widziane rozwinięcie wybranego rodu o
członków rodziny itp.*
Cała szlachta Korony Torrańskiej czyli
Torrani, Ziemi Fereńskiej i Tracjom dodaje do swoich nazwisk tytuł „de”.
 Jednak od kilkudziesięciu lat równie popularnym dodatkiem się „von”
używanym przez szlachtę Vestlandzką.

**Ród de Carreón**
Status: Baronet/Baronetessa
Ród
zajmujący się głównie handlem morskim mający swoje ziemie w okolicach
Castilli. Doskonałe stosunki z rodami de Hiji i de Ávila Sepúlveda. Ich
wina oraz oliwa są głównymi dobrami jakimi handluje de Carreón.

**Ród de Zalaya**
Status: Baron/Baronessa
Stary ród
 z Castilly. Słynie z produkcji tkanin oraz projektowania i szycia ubrań
 dla całego Cesarstwa. To od nich pochodzą główne trendy mody którym
ulega nawet Cesarz. Posiadają wielkie zakłady w Castilli oraz kilku
innych miastach Torrani oraz Ziemi Fereńskiej.

**Ród de Vi Dell**
Status: Conde/Condesa
Jeden z
najbogatszych rodów Caledorny. Od lat zajmujący główną pozycję handlową w
 mieście zdominował transport rzeczny na całej Sentrze. Prócz tego od
wielu lat dostarcza armii Cesarstwa wyśmienitych oficerów pośrednich
szczebli.

**Ród de Ávila Sepúlveda**
Status: Baronet/Baronetessa
Ród
 mający swoją siedzibę w Eluzji. Wokół tego miasta ma liczne winnice,
przetwórnie oraz składy swoich wyrobów które sprzedaje na cały świat.
Ród nie ogranicza się jednak tylko do win, powoli wchodzi również na
inne rynki co starają utrudniać mu głównie rody de Hiji oraz vel
Bustamante Murillo.

**Ród vel Bustamante Murillo**
Status: Vizconde/Vizcondesa
Drugi
 z wielkich rodów zajmujących się produkcją win. Podobnie jak de Ávila
Sepúlveda, również vel Bustamante Murillo mają swoje siedziby w Eluzji.
 Tam też rozsiane liczna winnice oraz posiadłości ziemskie. Od lat
próbują zwalczać ród de Ávila Sepúlveda, co jednak nie idzie im
najlepiej przez ich niepewny rodowód z Vestlandu.

**Ród de Ríos Herrev**
Status: Baron/Baronessa
Ród
mający swoje ziemie wokół La Rali. Podobnie jak von Trevi Launa zajmują
się głównie rolnictwem i sprzedażą swoich płodów w całym Cesarstwie.
Jednak znani są również z wielu doskonałych oficerów armii Cesarskiej.

**Ród de Hiji**
Status: Baronet/Baronetessa
Ród
specjalizujący się w produkcji doskonałej oliwy Torrańskiej sprzedawanej
 na cały znany świat. Ma doskonałe stosunki z rodem de Carreón. W
ostatnim jednak czasie wszedł w dość ostry spór z de Ávila Sepúlveda.

**Ród de Benítez**
Status: Vizconde/Vizcondesa
Jeden
 z najbardziej znanych rodów szlacheckich bezpośrednio związanych z
Cesarską Kapitułą Magów. Nie są ani specjalnie bogaci ani liczni. Jednak
 ich kontakty w Kapitule i na dworze Cesarskim od dawna stanowią obiekt
wielu plotek. Ich ziemie lezą na południe od Grande.

**Ród de Ramirez**
Status: Marques/Markiza
Jeden z
typowych rodów handlowych Torrani. Korzystając z doskonałego położenia
Caledorny, w samym centrum Torrani na skrzyżowaniu szlaków handlowych i
rzeki Sentry, de Ramirezowie zbili majątek na organizacji karawan i
ekspedycji do wszystkich zakątków Torrani. Mają niezłe stosunki z von
Fierro Senpiula.

**Ród von Esparza**
Status: Conde/Condesa
Jeden z
kilku ważniejszych rodów mających swoje początku w Księstwie Vestlandu.
Ród von Esparza przeniósł się do Cesarstwa czterdzieści lat temu i
korzystając ze sowich kontaktów w dalekim Vestlandzie rozpoczął
rozbudowę floty handlowej mającej regularnie kursować z Korony do
Vestlandu i Latgalet. Od lat w konflikcie z rodem de Ibarra Lasta.

**Ród von Fierro Senpiula**
Status: Baron/Baronessa
Kolejny
 handlowy ród Torrani specjalizujący się w dalekich karawanach na
północ. Handlują z miastami Ziemi Fereńskiej, Sułtanatem Khaar, a nawet
Latgalet. Są również regularnymi gośćmi na Merańskich targach koni.
Dobre stosunki z de Ramirezami. Swoje siedziby mają w pobliżu Calderony.

**Ród de Ibarra Lasta**
Status: Vizconde/Vizcondesa
Kolejny
 z większych rodów szlacheckich Korony. Od dziesięcioleci związany z
flotą. Ich majątek składa się z licznych wojskowych i cywilnych stoczni
rozsianych po całym północnym wybrzeżu. Oprócz tego stara się zdominować
 handel morski z zachodnimi prowincjami Cesarstwa. Usilnie przeszkadza
im w tym ród von Esparza co zaowocowało wieloletnim konfliktem między
nimi.

**Ród de Villanueva**
Status: Marques/Markiza
Ich
siedzibą jest Belara El Rossa. Rodzina ta kilkaset lat temu
zaproponowała utworzenie Cesarskiej Piechoty Morskiej. Pomysł okazał się
 genialny, jednostka szybko osiągnęła status elitarnej i stała się
nieodłączną częścią armii i floty Cesarstwa. Ród de Villanueva dostarcza
 od wieków oficerów i dowódców dla tego oddziału, pełni również pieczę
nad całym procesem szkolenia, nie zmienionym od czasów założenia
oddziału. Jest też założycielem i głównym sponsorem Akademii Morskiej El
 Rossa.

**Ród von Trevi Launa**
Status: Baron/Baronessa
Jeden
 z dwóch potentatów zbożowych Torrani z posiadłościami w La Rali. Ród
von Trevi Launa wywodzi się z Vestlandu i właśnie z tamtego kraju
pochodzą zwyczaje tego rodu. W ich posiadłościach panuje żelazna
dyscyplina i całkowite poświecenie pracy. Każdy pracownik, najemnik czy
zwykły chłop zna swoje miejsce i nigdy nie przekroczy zakazanej granicy.
 W efekcie gospodarstwa tego rodu mają jedne z największych płodów
rolnych w Torrani. Daje im to nie tylko spore zyski ale również wpływy
na dworze. Nie raz już zboże von Trevi Launa ratowało nadszarpnięte
zapasy rozrastającego się Grande. Mimo to przylgnęła do nich kilka
obelżywych określeń używanych w towarzystwie.

**Ród de Camarillo**
Status: Conde/Condesa
Familia,
 której ziemię znajdują się na zachodnim wybrzeżu Torranii. Pozostają
oni znani z oddania wobec Torionu oraz z wielu wybitnych dowódców,
którzy przez dziesięciolecia zasilali cesarskie legiony. W ostatnich
latach ród podupadł, gdy ówczesna głowa rodziny zdecydowała się
podzielić swój majątek pomiędzy dwóch zwaśnionych braci. Teraz jednak,
gdy młodszy z braci – Severino – zginął z rąk piratów cały majątek
znalazł się w rękach conde Hernando de Camarillo, który szybko zebrał
pod swą chorągwią panów zachodu i rozpoczął kampanię wojenną wymierzoną w
 morderców brata.

**Ród de Rojo**
Status: Conde/Condesa
Najważniejszy
 z rodów Hrabstwa Tracjum, którego historia sięga czasów wzmożonego
osadnictwa na tych terenach. Jego pierwsi przedstawiciele zaczynali jako
 zubożali arystokraci, dziś cieszący się ogromnymi wpływami w Tracjum.
Obecna głowa rodu, conde Hernando de Rojo, pełni także funkcję
cesarskiego namiestnika. Ród kontroluje większość miast i miasteczek na
całym wybrzeżu tracyjskim, ze stolicą hrabstwa na czele, przez co stał
się ważnym graczem w handlu morskim. Sam namiestnik zaś, odpowiada także
 za stan cesarskiej marynarki stacjonującej w prowincji.

**Ród de Serrano**
Status: Baron/Baronessa
Dumni,
lecz bez przesady - nie pysznią się jak inni szlachetnie urodzeni, lecz
też nie pozwalają na zniewagi. Surowi i ponurzy, o twardych
charakterach. Nie zapominają o tych, którzy ich obrazili i nie
przebaczają takim osobom. Zemsta nie jest im obca, lecz doprowadzają do
niej w finezyjny sposób. Wyraźnie dumni ze swoich gladiatorów. I nie
kryją się z tym, że ich szkolą i tym samym dostarczają rozrywki
cesarstwu.

**Ród Van der Vast**
Status: Marques/Markiza
Ród
mający swe ziemie na wybrzeżu, szybko wzbogacił się na połowie pereł
oraz ich sprzedaży. Nie raz i nie dwa dowiódł swej lojalności wobec
cesarza. Osoby, które rodzą się w prostej linii od założyciela, są
naturalnie obdarzane talentem magicznym. W czasach obecnych, rodzina ta
jest już nieliczna, cała nadzieja na przedłużenie spoczywa na barkach
Egzekutorki Kapituły Sarah Van der Vast.

Torrania jest jedną z lepiej rozwiniętych krain, jeśli chodzi o edukację
 i ogólnie rozumiany dostęp do niej. Na obszarze królestwa działa wiele
uniwersytetów i akademii. Praktycznie każda dziedzina nauki dobrze się
rozwija, a najlepsze uczelnie otrzymują pokaźne dotacje ze skarbu
państwa. Nie wynika to bynajmniej z oświecenia osób zarządzających
Torranią, a raczej z ciągłego zapotrzebowania na nowe technologie, które
 pozwoliłyby Cesarstwu na osiągnięcie zdecydowanej przewagi militarnej
nad Capellą.

Edukacja na Torrani jest praktycznie zawsze płatna, jednak stosunkowo
tania. Najbogatsze rody są w stanie zapewnić swojej latorośli
wykształcenie na najbardziej znanych i cenionych uczelniach. Ubożsi
muszą się zadowolić pospolitymi akademiami, w których można zdobyć
podstawowe wykształcenie – umiejętności czytania i pisania oraz prostych
 działań rachunkowych. Dobry dostęp do edukacji sprawia, że odsetek
niepiśmiennych Torrańczyków jest niewielki w porównaniu z innymi
krajami.

Wśród ludu z półwyspu Torrańskiego można napotkać praktycznie wyznawców
każdego bóstwa, jednak przeciętny Torrańczyk nie jest osobą nadto
religijną. Społeczeństwo przede wszystkim skupia się na życiu doczesnym,
 a świątynie nie są zbyt często odwiedzane. W stolicu Cesarstwa, Grande,
 popularny jest kult Inistara , zwłaszcza wśród wszelkiego typu
urzędników, ale także i przeciętnych zbrojnych. Wynika to z faktu
poszanowania odgórnie ustanowionych praw przez znaczną większość
społeczeństwa. Praworządność jest bardzo popularna, choć nie do końca za
 sprawą uwielbienia Inistara, a raczej surowego Kodeksu Karnego (karą za
 większość przewinień są przymusowe roboty lub rzadziej – śmierć).
Czasami mawia się, ze ktoś jest „sprawiedliwy jak Torrańczyk” - oznacza
to osobę, która za drobne przewinienia skazuje na okrutne kary.

Nad całą magią na Torranii niepodzielnie od wielu lat władze sprawuje
jedyna słuszna gildia magów – Kapituła. Nawet magowie, którzy nie są jej
 członkami wciąż potrzebują pozwolenia, aby rzucać zaklęcia. System ten
jest często po cichu krytykowany przez niezrzeszonych czarodziejów,
jednak w oczach Cesarza jest doskonałym narzędziem do ochrony
przeciętnych obywateli przed szaleństwem niekontrolowanych magów, a przy
 okazji utrzymywania w odwodzie realnej siły, która by mogła zostać
użyta w razie zagrożenia. Warto wspomnieć, że magowie nie są
wykorzystywani jako siła militarna – a jeśli już, to ma to miejsce po
cichu i nieoficjalnie, a wszelkie ślady są starannie zacierane. Sama
Kapituła posiada dość spore wpływy, nie tylko na półwyspie, ale także
całym Cesarstwie, co dość dobrze obrazuje sam fakt, że owa organizacja
ma w swoim posiadaniu całą wyspę Elemont (na wschód od Torrani), która
jest praktycznie osobnym państwem.

Niegdyś podstawą ekonomii Torrani byli niewolnicy, którzy wykonywali
głównie lżejsze bądź cięższe prace fizyczne. W ciągu ostatnich lat
niewolnictwo zostało zniesione, przypieczętował to cesarz Luesis w
nowych Prawach Korony Torionu. Jak się okazało, sprytnie zastąpiono
niewolników skazańcami, których wyroki prawne głosiły o przymusowych
robotach przez długie lata. Jednym z głównych założeń torrańskiego prawa
 jest to, że to przestępcy mają pracować na to, aby reszcie
społeczeństwa żyło się w dostatku. Niektórzy filozofowie spoglądając na
dobrze rozwijającą się torrańską gospodarkę zaczynają się poważnie
zastanawiać, czy aby uczciwość nie mija się z ludzką naturą.
Faktem jest, że system stosowany przez Torranię zdaje się sprawdzać i nie wydaje się, aby miał w ciągu najbliższych lat upaść.

Poza przymusowymi robotnikami, siłą tej krainy geograficznej jest bez
wątpienia cała rzesza wolnych rolników i sadowników, dzięki którym
powstają nie tylko typowe produkty rolne, ale także słynna na cały
kontynent oliwa z oliwek czy wyborne wina Torrańskie. Rybołówstwo jest
także popularnym zajęciem – owoce morza są wręcz podstawą kuchni całego
półwyspu.

Liczne kopalnie, zakłady przemysłowe. Potężne stocznie, prężnie
działające porty oraz miasta. Handel który w Torrani urósł do rangi
religii oraz sztuki. Wszystko to sprawia że Królestwo Torrani jest
zdecydowanie najpotężniejszym państwem świata, a zarazem donośnie
bijącym sercem Cesarstwa.

Po zniesieniu niewolnictwa w Koronie, Torrańczycy długi czas nie mogli
dojść do codzienności. Niewolnictwo było codziennością, niewolnicy
zbudowali Torranie. I nagle ich zabrakło. Jak zawsze w takim przypadku
umysł ludzki zaczyna myśleć nieszablonowo. Tak i w tym przypadku
rozwiązanie przyszło z czasem, i ewoluowało przez całe lata.
Początkowo
 uznano że brak siły roboczej powinno się rekompensować płacami dla
byłych niewolników. W teorii powinno to spowodować że byli niewolnicy
wrócą do porzuconej pracy, tym razem jednak jako wolni ludzie i do tego z
 pensją. W praktyce jednak się to nie sprawdziło. Większość wykonywanych
 przez niewolników prac należało do kategorii ciężka i groźna dla życia.
 Potrzebne było inne rozwiązanie.
I właśnie wtedy anonimowy urzędnik sądowy wpadł na genialny w swojej prostocie pomysł. Praca formą kary.

Pierwszy raz terminu **Obremio** użyto w 1538 roku, dwa
lata po zniesieniu niewolnictwa. Zakładał on że wszyscy skazańcy z karą
ponad pięc lat, kary nie będą odbywać w więzieniach, a w obozach pracy
przymusowej. Każdy skazaniec nosił tytuł Obremio, i pracował w takim
obozie przez okres swojej kary. Zgodnie z zasadą Torrańską, przestępca
pracuje na społeczeństwo, nie na odwrót, tak i ci skazańcy za wolność
płacili pracą.
System ten sprawdził się błyskawicznie, a przez lata
zmieniał i znacznie rozwijał. Po pierwsze kary w Torrani stały się
znacznie sroższe. Obremio mógł się stać niemalże każdy skazaniec po za
najlżejszymi przestępcami. Ponadto najcięższe przestępstwa które nie
obejmowały kary śmierci najczęściej stawały się karami dożywotniego
Obremio.

Doprowadziło to ostatecznie do tego że powstała nowa klasa robotników
przymusowych zwanych Obremio, którzy z teorii niewolnikami nie byli, a w
 praktyce jak najbardziej. Zbiegiem lat spowodowało to że Obremio
zyskali pewien status w całej Koronie. Stali się tym czym niegdyś byli
niewolnicy, tylko że teraz stawali się oni tym za karę, nie w wyniku
łowów, napaści czy innych form pozyskiwania tradycyjnych niewolników.
Zgodnie ze starymi zwyczajami jakie pamiętano z czasów niewolnictwa już w
 1554 roku zaczęły pojawiać się pierwsze przykłady transferów z obozu
pracy do innego, zmian konkretnych przydziałów czy charakteru pracy.
Jeszcze tego samego roku obowiązujące prawo zmieniono w sposób
umożliwiających udział skazańców z karą śmierci, w igrzyskach. Tam mogli
 oni na oczach widowni walczyć o swoje życie z zwierzętami lub ludźmi.

Dwa lata później, w 1556 roku pierwszy raz udzielono zgody na
zorganizowanie pierwszej od czasów niewolnictwa, szkoły gladiatorów
składających się wyłącznie z Obremio którzy zgodzili się na tą formę
odbywania kary. Nie trzeba było czekać długo aż tego typu szkoły
rozprzestrzeniły się po całej Koronie. Powstały także inne formy
odbywania kary, nie związane z ciężką pracą. Posługi służących czy nawet
 szkolonych ochroniarzy stały się dość powszechne. Rzecz jasna każdego
skazańca trzeba było najpierw "przygotować" do takiej formy służby,
jednak doświadczenia z czasów niewolnictwa i rzecz jasna światły
przykład z Khaar sprawił że nie było to nic trudnego.

Cały system rozwinął się znacznie do czasów dzisiejszych. Obremio są
obecnie częścią społeczeństwa, przestępcami którzy pracą płacą za swoje
występki. Każdy człowiek wie że kiedyś taki los może być i jego
udziałem. Jednak akceptują to ponieważ jest to zgodne z Torrańskim
światopoglądem. A ponadto Obremio wiele dzieli od tradycyjnego
niewolnictwa.

Obremio nie jest i nigdy nie będzie niewolnikiem. Jego praca jest formą kary. Służy państwu i to państwo decyzje o jego losach.
Obremio dzielą się zgodnie z latami wyroku na trzy kasty.
 Kasta lekka to Obremio z wyrokami od 3 do 10 lat. To ci Obremio są
kierowani do lżejszych prac, oraz szkoleń specjalistycznych.
- Kasta
 średnia to Obremio z wyrokami od 10 do 20 lat. Prace ciężkie, związane z
 dużymi wysiłkiem i niebezpieczeństwami. Z tej kasty rekrutują się
Gladiatorzy, jednak dopiero po odbyciu 3 lat kary.
- Kasta ciężka to
 Obremio z wyrokami ponad 20 lat aż do dożywocia i kary śmierci. Ci
Obremio wraz z wyrokiem przestają być obywatelami Torrani. Po odbyciu
kary lub do śmierci obowiązuje ich także wygnanie. Wyłącznie prace
ciężkie, kopalnie, kamieniołomy. Często używa się ich w operacjach
wojskowych, np przy budowie mostów, dróg, obozów. Nie raz użyto ich w
czasie oblężeń w najbardziej niebezpiecznych pracach. Ci Obremio nie
mają szans na jakąkolwiek formę zmiany charakteru pracy. I to właśnie
wśród nich istnieje olbrzymi stosunek śmiertelności w porównaniu do
dwóch pozostałych kast.
Obremio nadal jest obywatelem Torrani.
Oznacza to że kasta lekka i średnia nadal może liczyć na pewne prawa
obywatelskie. Między innymi strażników obowiązuje zakaz zabijania
Obremio. Kare śmierci może nałożyć wyłącznie sąd. Mimo to nadal są
skazańcami, można stosować wobec nich brutalne metody utrzymania
porządku. Stosuje się je rzadko ponieważ obity skazaniec nie może
pracować, jednak są dostępne jeśli następuje taka konieczność.
Obremio
 nie jest i nie będzie przedmiotem handlu. W przypadku chęci przejęcia
pieczy nad skazańcem każdorazowo trzeba kierować prośbę do organów
sądowych. Każde specjalistycznie szkolenie, ze szczególnym
uwzględnieniem gladiatorskiego, musi być zgłoszone i zaakceptowane przez
 Torrańskie sądy.
Obremio po skończeniu swojego wyroku staje się na powrót normalnym obywatelem państwa.

Zniesienie niewolnictwa w Cesarstwie objęło wszystkie poszczególne
części składowe państwa oprócz Sułtanatu Khaar. Tam zwyczaj ten był tak
rozpowszechniony że każde próby walki z nim kończyły się porażką.
Mimo
 to każdy Khaard który zabiera swojego niewolnika na teren Torrani
zobowiązany jest do traktowania go jak Obremio. W innym wypadku sądzony
jest jak każdy obywatel Cesarstwa za niewolnictwo.

Torrańczycy są z natury narodem skorym do wszelkiego typu rozrywek.
Przez wieki wytworzyli swoją charakterystyczną muzykę oraz dziesiątki
różnych rodzajów tańca. Niemal każdy Torrańczyk, bez względu na
urodzenie czy płeć zna przynajmniej kilka kroków tanecznych, gdyż tańce
są nieodłącznym elementem każdej zabawy.

Innym rodzajem są coroczne Igrzyska, podczas których tysiące widzów mogą
 obserwować z trybun krwawe zmagania pomiędzy egzotycznymi potworami i
ludźmi, ludzi przeciwko innym ludziom czy bestiom przeciwko stworom
innego gatunku. Cały spektakl cieszy się ogromną popularnością i
niejednokrotnie wręcz brakuje miejsc, więc warto zapewnić sobie wstęp z
dużym wyprzedzeniem. Chyba, że kogoś interesuje występ na arenie zamiast
 oglądania widowiska – odważni śmiałkowie, którzy nie lękają się stanąć
przeciwko potworom są dobrze opłacani. Inną kwestią jest to, że
większość z nich nie dożywa wypłaty, wykrwawiając się przed oczami
widzów na trybunach. Jako, że ze strony uczestników przeżywalność jest
niska, na arenę często trafiają osoby z wyrokiem kary śmierci. Możliwość
 wywalczenia sobie wolności jest na tyle kusząca, aby dobrze zmotywować
skazańców, a co za tym idzie zapewnić widowni dobre przedstawienie. Choć
 krwawe walki cieszą się największą popularnością, to nie mniej
lubianymi rozrywkami są przedstawienia teatralne czy choćby występy
muzyków.

Torrania prezentuje także pewien specyficzny sposób ubierania się, który
 jest dobrze rozpoznawalny na całym kontynencie – zwłaszcza jeśli chodzi
 o piękne, długie suknie Torrańskich dam czy też nieodłączne wachlarze,
które na przestrzeni wieków stały się czymś więcej niż przedmiotem
służącym do walki z upałem. Wśród połączeń kolorystycznych obecnie
najmodniejsze jest połączenie czerni i czerwieni – choć jak dobrze
wiadomo, moda lubi się szybko zmieniać.

**Grande** – Stolica Królestwa i Cesarstwa, siedziba
administracyjna Cesarstwa, główny port handlowy. Siedziba Cesarza wraz z
 jego pałacem i ogrodami. Największe miasto świata budowane przez wieki
siłą niewolników, i zwykłych robotników. Perła architektury rasy ludzi.
Grande leży na południowych wybrzeżach Półwyspu Torrańskiego, w ujściu
głównej rzeki Sentry. Główna baza marynarki wojennej Cesarstwa w Torrani
 ustępująca jedynie tej w Tracjum. Mówi się że w Grande mieszka blisko
milion ludzi. Nikt jednak nigdy nie zdołał tego policzyć dokładnie.

**Castilla** – Drugie największe miasto Torrani. Podobnie
jak wszystkie najstarsze miasta tego regionu pochodzi od koloni wysłanej
 w Młodych Wiekach przez Państwa Miasta Ziemi Fereńskiej. Leży na
zachodnich wybrzeżach Półwyspu Torrani i wraz z otaczającymi je ziemiami
 należy do rodów de Zalaya, de Carreón i de Hiji. Miasto nastawione
głównie na handel chociaż posiada również spore zaplecze przemysłowe.

**Caledora** – Miasto leżące niemalże w sercu Półwyspu
Torrańskiego. W nim krzyżują się wszystkie szlaki handlowe Torrani, a
jakby tego było mało to w Lethern jest największy port przeładunkowy na
rzece Sentra. Jedno z najbogatszych miast Torrani. W tym regionie mają
swoje ziemie kolejne trzy rody szlacheckie Torrani Ród von Fierro
Senpiula, Ród de Vi Dell oraz Ród de Ramirez.

**Camilia** – Miasto garnizonowe na północno wschodnim
wybrzeżu Torrani. To tutaj szkoli się armię Cesarską. Większość dywizji
pochodzących z Torrani właśnie tutaj miała miejsce swojej koncentracji,
tutaj były obozy rekrutów i place musztry. Większość Torrańskich Armii
wyrosła właśnie na tych wybrzeżach ćwicząc do utraty tchu. Jednocześnie
jest bramą do Królestwa Torrani. Od lat miastem rządzi Ród de
Villanueva. Mało tego że jest odpowiedzialny za sprawne funkcjonowanie
obozów szkoleniowych, to dodatkowo stanowi bramę celną dla wszystkich
próbujących dostać się do Torrani kupców spoza Cesarstwa.

**Todia** – Miasto położone na północnych wybrzeżach
Torrani. Zdominowane przez stocznie Cesarskiej Marynarki Wojennej,
główne magazyny i warsztaty szkutnicze Cesarstwa. To tutaj powstaje
flota zarówno handlowa jak i wojenna Cesarstwa. Ponadto Todia prowadzi
całość handlu morskiego z Księstwem Latgalet oraz oceaniczny z
Vestlandem. Todia i okolice zamieszkana jest przez rody de Ibarra Lasta
oraz von Esparza.

**Eluzja** – Miasto leżące sto mil na południe od Todii
pośród niedużych wzgórz. Okolica jest niezwykle bogata z powodu
doskonałej ziemi, dobrego klimatu i co za tym idzie wspaniałych plonów z
 roku na rok. To wokół Eluzji położone są największe winnice i sady. Co
za tym idzie w okolicach miasta położone są zakłady produkujące
najlepsze Torrańskie wina. To właśnie tutaj mają swoje miejsce siedziby
rody de Ávila Sepúlveda oraz vel Bustamante Murillo.

**La Rala** – Jedno z większych miast w centralnej Torrani.
 Mimo posiadania dobrej ziemi miasto nie leży na trasie ważniejszych
karawan. Przez to powoli podupada co jednak nie znaczy że przestało mieć
 znaczenie. W La Rali istnieją główne magazyny i spichrze Królestwa
Torrani. Po za tym wokół całego miasta rozłożone są posiadłości
ziemskie, liczne wilie i letniska szlachty z głównych miast Korony.
Największe posiadłości mają tu rody von Trevi Launa oraz de Ríos Herre.
Belara
 El Rossa – Miasto położone na środkowo wschodnim wybrzeżu Torrani.
Oprócz pomniejszej bazy Marynarki Cesarstwa znajdują się tu również
główne koszary oraz dowództwo Cesarskiej Piechoty Morskiej. Ten elitarny
 związek taktyczny szkolony jest do walki na morzu, abordaży i desantów
na nadmorskie tereny. Tu są szkoleni, wyposażani i koszarowani aż do
czasu zaokrętowania na jednej z cesarskich okrętów. Jest również
siedzibą rodu de Villanueva.