Koszmary i Agonia

**Koszmary i Agonia (utwór) -** Pierwszy Singiel, jedyne nagranie studyjne z Peterem George'm powstałe i wydane w maju 2013 roku. Okładkę stworzył Thomas John i w całości skomponował ten utwór. Suita nie znalazła się na żadnym albumie długogrającym zespołu.

**Ciekawostki:**

- Thomas pisząc ten utwór skarżył się na to, że źle się czuje. Kilka miesięcy został hospitalizowany.

- Miejska legenda krąży do dziś po sieci o rzekomo chorej ambicji Thomasa, który chciał, aby People of Doom grało długie suity, co pokrywać miałoby się z tym, że słuchał on za dużo Pink Floyd.

- Natomiast co do opisu instrumentów przypisanych do członków według Thomasa miało to mieć charakter czysto humorystyczny.

- Nazwa singla miala nawiązywać do osobistej agonii Thomasa. Miewał również koszmary w tamtym czasie, co udało się ustalić portalom plotkarskim.

**People Of Doom - Koszmary i Agonia**

**Gatunek: Rock progresywny**

**Czas trwania: 23:05**

*<Wstęp uderzeniem w gong, potem solo perkusyjne trwające 40 sekund,*

*później wchodzi bas i towarzyszy perkusji, perkusja zaczyna grać bardziej agresywnie,*

*aż w końcu ustaje po kilkunastu trącań talerzami. Honorata zaczyna swoje solo na syntezatorze,*

*po chwili znów wchodzi bas i pojedyncze riffy gitarowe Anastazego 4 razy,*

*a po nich przygrywa cicho druga gitara - moja... w końcu wchodzą wszystkie instrumenty,*

*w tym nieregularne dźwięki harmonijki>*

Gdy miałem ten sen

*Potem się zalałem w tę noc*

*Koszmar za koszmarem*

*Prześladuje mnie*

*Zabiłem człowieka, mam szkołę z głowy*

*Ale wciąż przypomina mi się moja klasa*

*Kurwa chuj dupa cycki...*

Ref. Koszmary... męczą mnie od lat.

*Nie zaznaję spokojnego snu.*

*Rzygać mi się chce...*

*Chcę powiesić się.*

<Pojedyncze riffy znowu i pojedyncze uderzenia w bębny oraz nieme gitarowe kombinacje moje>

<Wchodzi Honorata znowu na syntezatorze i gra melodię w stylu wczesnej Budki Suflera,

*takie orientalne efekty dochodzą do tego i jest solo długie na minutę i 15 sekund około>*

<Wchodzą gitary, grają agresywniej już, lecz klawisze w dźwięku nie ustają>

Mam agonię i jest mi z tym źle

*Lecz przysięgam, że będę z tym walczył*

*Choćby skały srały, waliło się, paliło*

*Zastój egzystencjalny...*

<Przygrywka krótka>

O, co ja widzę... tam... w błękitnym niebie chmura,

*Tak jakby biały koń, on uśmiecha się do mnie,*

*Mówi, że uwolnię się od tej agonii*

*I każdy koszmar będzie obsikany moim ciepłym żółtym moczem*

Ref. Agonio, choćbyś mnie trzymała

*Złapię cię za dupę*

*A koszmary pójdą w cholerę*

*Pesymistyczny wydźwięk zmienia się*

Optymizmu nigdy dość, chociaż głupio to wygląda

*My trzymamy się razem, wzajemnie wspomagamy się*

*Nasze panaceum to tanie wino, tak*

*Idziemy zajebać z monopolowego...*

<Tu ucicha wszystko, lecz po chwili wchodzą talerze,

*nieme gry na klawiszach i solo na basie oraz efekty specjalne:*

*tłuczona szyba, alarm (taki głośny dzwonek elektryczny), do tego syreny policyjne,*

*lecz z czasem to ucicha na rzecz solo basowego - wyraźnego i twardego>*

Gdy rabunek uda się,

*Nie brak mi niczego*

*Opijamy to w plenerze, pijemy wino w dobrej wierze*

*2 litry na łebka, wciąż za mało*

*Podbijam do czterech, reszta też*

*Niech dojdzie do tego tabaka, ewentualnie mocna dawka nikotyny*

*Nie nie, to dla dzieci, ja mam fetę*

*I nie zawaham się jej zażyć*

*O tak, wciągam wciągam*

*O jak dobrze, wreszcie życie zaczyna być kolorowe*

*Niebo krąży nade mną, leżę zalany w trzy dupy*

*Ale mam to ... o, w dupie!*

*A jeśli też masz w dupie czy przejebiesz egzystencję*

*Czy nie*

*Jesteś szczęśliwym człowiekiem*

<Cichnie i potem 2-minutowa gra gitar, taka ostra, ale progresywna, kończą ją uderzenia w bębny takie agresywne>

Ranek, ranek, ciepły ranek

*Choć rosa na trawce leży i mokra jest*

*Znów jestem trzeźwy, pasożyt jakiś zabrał mi amok*

*Ale zaraz... dwa dni temu liczyłem algorytm*

*Gdy miałem bezsenność*

*To naturalne... jeszcze jest wino, jeszcze jest feta...*

*Na drugą nóżkę...*

<Gitary cichną przez minutę i talerze, ale bas nie, bas gasi się po 20 sekundach>