Chapter VIII

Tak jak zapowiedziała Jauregui, rano zjawiła się w moich drzwiach z torbą jedzenia i ciepłą kawą. Spędziłyśmy miły poranek bez upierdliwej Dinah Jane. Później o dziwo, udało nam się zrobić szybkie zakupy i takim oto sposobem wróciłyśmy do domu przed obiadem. Dziewczyna pojechała potem do siebie, żebym na spokojnie mogła się przygotować.

Aktualnie zielonooka zniknęła gdzieś w tłumie. Domyśliłam się, że zna tutaj wszystkich, bo nie pierwszy raz bywała na imprezach firmowych i że nie zamierza cały wieczór trzymać się mojej osoby. Zmieniłam zdanie, gdy ciepły głos wypełnił salę, a szatynka pojawiła się na scenie.

*Up in bed, all alone*

*Wondering where you have been*

*Ten past three I know the club closed at two A.M*

*I've already been through about seven scenarios*

*'Bout what it was that changed your mind*

*Knowing very well that you told me you'd come home*

*And it happened every time*

Lauren wdzięcznie porusza się na scenie, natomiast nasze spojrzenia się krzyżują. Przez moje ciało przepływa dziwny prąd, kiedy mam świadomość, że śpiewa to do mnie. *Do mnie?*

*Wish I had no expectations*

*I wish that I could get it through your head*

*With no confrontation*

*Really wish we could talk about it instead*

*All these tears that I cry while I'm turned to the side*

*And you're in the same fucking bed*

*Wish I had no expectations*

*But I expect, you expect, we expect*

Chrapliwy głos otula moje uszy. Jestem całkowicie zauroczona i pod ogromnym wrażeniem. Śledziłam karierę Jauregui odkąd pamiętam, ale to co innego słyszeć ją na żywo. Widzieć, że śpiewa ze wzrokiem skupionym tylko na mnie, z chochlikami w oczach, z seksownie poruszającym się ciałem... Kurwa, zakochałam się w Lauren.

*I don't need to ply*

*I don't need no play by play*

*All I need from your side is for you to communicate*

*Oh, respect for my time, respect for my space*

*Respect for my energy*

*'Cause I've been waiting here all night for you to want me*

*And you haven't once thought of me*

*Wish I had no expectations*

*I really wish that I could get it through your head*

*With no confrontation*

*Really wish we could talk about it instead*

*All these tears that I cry while I'm turned to the side*

*And you're in the same fucking bed*

*Wish I had no expectations*

*But I expect, you expect, we expect*

Opieram się biodrem o jeden ze stolików. Dziewczyna mierzy mnie uważnym spojrzeniem, uśmiechając się przy tym łobuzerko. Ona wie, że ja wiem. *To nasza piosenka.*

- Dziękuję wszystkim! -krzyczy, nim całkowicie opuszcza scenę. Chwilę później głośniki wypełnia typowo klubowa muzyka, a ciepłe dłonie obejmuję mnie w talii. Czuję delikatny oddech szatynki na karku, na co dostaję gęsiej skórki. - Jak ci się podobało, Camila? - szepcze wprost do mojego ucha.

Powoli porusza nami w rytm piosenki. Jest na tyle blisko, że czuję jej wzwód na swoim tyłku. Gdybym tylko...

- Odpowiedz mi, maleńka. Lubię, gdy używasz swoich ust - szepcze, przez co praktycznie tracę oddech. Zastygam w ramionach zielonookiej, nie mogąc złapać tchu. *Ona to mówiła poważnie?*

- Chodźmy się przewietrzyć - mamroczę i odwracam się w stronę Jauregui.

- Co lepszyć? -  próbuje przekrzyczeć tłum. Jej dłonie wędrują ponownie na moje biodra, przyciągając mnie bliżej.

- Popieprzyć... PRZEWIETRZYĆ! - krzyczę, na co kiwa jedynie głową i rusza w stronę wyjścia. Nie wiem, jakim cudem udaje jej się przecisnąć przez ten tłum, ale niedługo potem stoimy przed budynkiem.

- Wszystko w porządku? - pyta cicho, ujmując w dłoń mój policzek. Przytakuję, lecz szatynka chyba nie wygląda na zbyt przekonaną. Przyciąga mnie bliżej i pozwala, żebym wtuliła się w jej ciało.

- Jaguar, co tam? - dobiega nas śmiech Marka, na co gwałtownie się od siebie odrywamy. Wychodzi z sali, zataczając się lekko, ale równowagę pomaga mu utrzymać jakaś młoda dziewczyna. Wysoka blondynka też wygląda na trochę podpitą, natomiast mężczyzna ledwo słania się na nogach. - Coś taka zdenerwowana? Chyba powinienem napisać scenariusz, w którym nasza mała dziewica robi ci loda. Może wtedy się rozluźnisz.

- Zamknij się, pierdolony chamie - Jauregui wypuszcza mnie nagle z objęć i sprawnym susem doskakuje do blondyna. Sprawnie powala go na ziemię. Robi to tak szybko, że ani ja, ani kobieta nie jesteśmy w stanie zareagować na czas. - Odpieprz się od Camili. Ona jest moja, rozumiesz? Moja! - szarpie go za materiał koszuli i uderza w policzek.

Prawie mdleję na jej słowa. *Jestem jej? Chryste, już mogę umierać.*