Kay Akabane

Heros

3 Sezon

> *"Zagubiłem się w czasie, sam nie mam pojęcia kim tak naprawdę jestem"*
>
>

Dawno temu, żył sobie czerwono włosy chłopak, który nie posiadał ambitnych zdolności, wszystkiego czego się dotknął zniszczył, szukał swojego miejsca w tak cholernym świecie, kiedy w szkole wszyscy znajomi posiadali moce, on ostawał w tyle, ponieważ zdolnością mógł patrzeć na serca otaczających go istnień. Poznajcie moją historię.

## **Charakter**

Jestem dziwny, a może inny od wszystkich. Często pcham się na przód, by pokazać, że jestem coś wart, jednak tak tylko sprawiam więcej problemów osobom, które dostrzegają we mnie przyjaciela, jeżeli w ogóle tacy istnieją. Nie opisuje nikogo po jego czynach, a po jego sercu i otaczających go uczuciach. Wyczuwam je, są tak silne, czasem wydaje się mnie, że tylko ja dostrzegam te wszystkie łańcuchy relacji, wiążące każdą duszę z sobą. Niestety kiedy dotknę jakiegoś łańcuchu on się przerwie niszcząc komuś życie, mam na sumieniu ogrom osób, nie zawsze jestem otwarty, nie zawsze mówię prawdę, bo się boję. Staram się zgrywać wyluzowanego, lecz potajemnie rozpaczam. Jestem sadystą to jest pewne, przelewam negatywne emocje na moją siłę, dlatego krzywdzę z uśmiechem na twarzy, sprawia mi to przyjemność, a najbardziej mnie radują nie wielkie żarty robione moim bliskim, ich złość jest często zabawna.

## **Historia**

Urodziłem się w Koszmarze, bez specjalizacji, bez klasyfikowania, moi rodzice byli zmorami, sądzili, że jestem tacy jak oni, jednak do zmory mi daleko. Związek rodziców zaczął się rozpadać, przez podejrzenia ojca do matki, że ta zrobiła sobie dziecko nie z nim. Byłem gardzony przez ojca jak największy śmieć, a ja byłem jego prawdziwym synem, krzywdził mnie, chroniąc swojej nieprawdziwej racji. Stałem się dziwną anomalią? Do niej też mnie nie można zaliczyć, rdzeń nigdy nie odpowiedział na moje wołania, nie słyszy mnie. Gdy z ojcem się do niej udaliśmy, ta widziała tylko ojca. Może ja tak naprawdę nie istnieje? Tak przynajmniej myślałem, ojciec po śmierci matki, popadł w alkoholizm, lecz zbliżył się do mnie, próbował się dowiedzieć, dlaczego nie mam przypiętej rasy... Lecz podczas zdobywania informacji zginął, zostałem sam z łańcuchami relacji, wtedy wykrzyczałem z siebie pytanie "Kim jestem?" badałem wszystkie otaczające mnie łańcuchy. Nowa Krew... to potwory, które odebrały mi rodziców i chcieli odebrać moje życie, lecz nie zrobili tego widząc jak bardzo cierpię za życia, sam się nie zabiłem, bo nie potrafiłem. W nocy jeden z łańcuchów zapłoną pięknym niebieskim ogniem... Podążałem za nim, wtedy trafiłem na dziwną Arenę Dusz, zmuszono mnie do walki przeciwko legendom? Kim są dla mnie legendy? Kiedy przegrałem walkę na arenie poczułem przenikliwy chłód. Chen przystawił swoją laskę do mnie, próbując zabrać mi moc, lecz laska nic nie wyciągnęła... Zdziwiony mistrz gry, postanowił mnie stracić, lecz za nim się obrócił znikłem kierując się za łańcuchem, który mnie przywiał do tamtych czasów, wtedy zrozumiałem, że wszystkie ścieżki relacji, nie kończą się w nowej erze, one ciągną od początku Koszmaru, niestety nigdy więcej nie zobaczyłem takowego łańcucha, łamiącego prawa czasu. Rhal zainteresował się moją osobowością, z ogromnym zegarem na plecach, wskazał na mnie mówiąc. Kay Akabane nie jest mordercą. Miałem mu wygarnąć, że nie wie o mnie nic, mordowałem, by żyć dalej, wtedy powiedział, że zabijałem przez ten cały czas nie wrogów, a ich relacje... W ojcu zabiłem gniew i nieufność do mnie, w Chenie zabiłem pewność siebie... A uczucie jakie odebrałem sobie to szczęście. Rhal powiedział, że może fizycznie jestem słaby, ale w sercu jestem największy. Rhal odchodząc nazwał mnie Łańcuchem uczuć i relacji... Potem za wszelką cenę, chciałem walczyć u boku Nowego Świtu, jesteśmy legendami, czuje to.