Bergs&Son

*Zakaz wstępu, droga prywatna*

*-*Jesteś pewna, że to tu? - marszczę brwi, widząc drogę porośniętą wysoką trawą. - Mignęła mi jakaś czerwona tabliczka.

- Bo ona tam była, idiotki! - Dinah wywraca oczami, pukając mnie w ramię. Posyłam jej groźne spojrzenie i odwracam się w stronę Camili.

- Nawigacja pokazuje, że to tutaj - dziewczyna uważnie patrzy w telefon. - Zaraz za tymi drzewami.

Parkuję przed ogromnym kolczastym ogrodzeniem i zakładając na siebie bluzę, wychodzę z auta. Ally z Dinah buntują się przez chwilę, ale ostatecznie idą za nami.

- Da się tędy przejść? - grymasi blondynka. Wywracam oczami i wraz z Camilą przeciskamy się przez furtkę. Brunetka splata nasze palce i po szybkim spojrzeniu na siebie, idziemy naprzód.

Stajemy przed starą ruderą, a dziwny dźwięk rozchodzi się po podwórku. Niepewnie pukam w masywne drzwi, w których od razu pojawia się starszy pan.

- Czego tu szukacie? - spogląda na nas dość niemiłym wzrokiem. Czuję jak brunetka drży przy moim boku, łapiąc między palce dół rękawa mojej bluzy i ściskając go mocno.

- Czy to pan prowadzi wyroby masek? - pytam pewnym siebie głosem, chociaż mam ochotę drżeć od strachu.

- Zależy, kto pyta - uśmiecha się szyderczo, pokazując niepełne uzębienie. Przez chwilę mam wrażenie, że zwymiotuję, kiedy jego nieświeży oddech owiewa moją twarz. - Za każdą informacje się płaci.

- Mamy tylko kilka pytań i liczymy na szczere odpowiedzi - wyciągam z kieszeni plik banknotów. Mężczyzna przygląda im się uważnie, a iskierki podniecenia pojawiają się w jego oczach.

- Zapraszam miłe panie do środka - robi nam przejście, usuwając się w bok. Waham się kilka sekund, ale zaraz potem wchodzę jako pierwsza do pomieszczenia, w którym pachnie woskiem.

- Musimy wiedzieć, czy któraś z tych dziewczyn tutaj była - pokazuję mu nasze grupowe zdjęcie, które mam na telefonie. Starzec przypatruje mu się uważnie, ciągnąc lekko za swoją brodę, a następnie patrzy mi w oczy. - Ta blondynka, która jest tu teraz z nami - wskazuje na Ally. Dziewczyna kuli się pod moim spojrzeniem, kręcąc głową.

- Co chciała? - pytam ostro, machając gotówką przed twarzą mężczyzny.

- Zrobiłem jej maskę tej pani - podbródkiem pokazuje na Camilę. Brązowooka niemal natychmiast wtula się w mój bok, obejmując mnie mocno w talii. - Niestety przelew dostałem na konto od jakiejś brunetki, która przedstawiła się jako Viviana.

Spoglądam kolejno na dziewczyny, nie za bardzo wiedząc, co powiedzieć. Przesuwam palcami po ramieniu swojej żony, zagryzając wargę. Nie znam żadnej osoby o takim imieniu. Mam nadzieję, że to nie jest znowu jakaś pułapka A.

- Kiedy dokładnie dostał pan zamówienie? - marszczę brwi. Przez ostatnie tygodnie Brooke nawet nie wychodziła z domu, więc niemożliwe, żeby zrobiła maskę Camili.

- Jakiś rok temu, w czerwcu - zagląda do skoroszytu na biurku. - Pamiętam je bardzo dobrze, bo to było moje ostatnie takie dzieło - czuję jak oblewa mnie gorąco i chwieję się lekko. To musiałoby zaraz po oświadczynach. Czyli osoba, która to zrobiła od dawna miała przemyślaną taktykę. Chciała tylko uderzyć w najmniej odpowiednim momencie.

- Czy osoba, od której otrzymał pan pieniądze to któraś z dziewczyn ze zdjęcia? - wymyślam szybko, próbując jak najtrafniej ocenić sytuację, w jakiej się aktualnie znajdujemy.

- Nie, ale była bardzo podobna do niej - wskazuje palcem na Alex. - Podobnie się uśmiechają.

- Dziękujemy panu bardzo - mruczę wdzięcznie, a potem podaję mężczyźnie plik pieniędzy. Czym prędzej wychodzę z tej rudery, ciągnąc za sobą Camilę, aby nie musiała wdychać tego zapachu.

- Co teraz, Lauren? - pyta przejęta Dinah, zatrzymując mnie w miejscu.

- Nie wiem, DJ - wzdycham, pocierając nerwowo kark. - Teraz nic się ze sobą nie klei.

- Nie mogło mnie tu być - odzywa się w końcu Ally. - Cały czerwiec byłam na szkoleniu w Londynie.

- Czyli ktoś... - marszczę brwi, ale w pewnym momencie coś przykuwa moją uwagę. Ruszam w oddalone kilka metrów od budynku krzaki, a kiedy się tam zatrzymuję, odnajduję skrawki takiego samego materiału, z jakiego została wykonana maska. - Dziewczyny! - wołam. Niemal natychmiast pojawiają się przy mnie, a ja unoszę przedmiot do góry. - To podobizna Ally.

- Ktoś tam jest! - mówi spanikowana Camila, kiedy czarna postać ucieka w głąb lasu. Już próbuję za nią biec, jednak wszystkie przytrzymują mnie w miejscu.

- Nie rób nic pochopnie, Laur - Hansen zaciska dłoń na moim łokciu. - Ta osoba może cię tylko skrzywdzić. Poza tym prawdopodobnie znajdujemy się na jej terenie.

- Di ma rację, Lo - brunetka układa palce na moim mostku, patrząc mi w oczy. - Tylko ściągnęłabyś na siebie kłopoty.

Wzdycham cicho i kiwam głową, wtulając się mocno w ciało żony. Brązowooka wplątuje palce w moje włosy, masując lekko skórę głowy, a palcami drugiej dłoni drapie mój kark. Odprężam się nieznacznie, lecz nie jest mi to dane na długo. Chwilę później słyszymy dźwięk przychodzącej wiadomości.

*To jeszcze nie koniec, suki. Pożałujecie **-A***

- Kim, do cholery, jest ta Vivian?! - warczę wściekle, chowając telefon z powrotem do kieszeni.

- Coś czuję, że okaże się to szybciej niż myślisz, kochanie.