Bitwa na Makowym Polu

Strony| Krucjata Rankejrońska* Bordrena
* Amadejna
* Sartenna
* Notejna
* Sklawena
* Górna Skaruna
* Paranejnon

Dowódcy| * Lajos II Dobry
* Jan II Ikante-Notejna
* Arystotras IV Śmiały
* Artos V 🕱
* Mars zar Toakrejlon 🕱
* Drugi sekretarz Hazin Schakt (obserwator)
* generał Mechos Tokhach

Siły| * 216 500 piechoty
* 103 800 jazdy
* Około 1000 dział
* 48 000 jazdy
* 100 bojowych wozów piechoty
* Około 800 dział

Straty| * 25 000 zabitych
* 40 000 rannych
* 25 000 jeńców
* 50 000 rannych
* 20 pojazdów pancernych

**Bitwa na Makowym Polu** – jedna z największych bitew lądowych w historii kontynentu, miała miejsce 14 II 659 kilkadziesiąt kilometrów na wschód od miasta Alasalt w Dolnej Skarunie, podczas Krucjaty Rankejrońskiej. Była to pierwsza bitwa Świętej Armii Rankejronów z rewolucyjną armią Deshtetu i Skaruny. Starcie zakończyło się wycofaniem wojsk sprzymierzonych po zapadnięciu zmroku. Obie armie poniosły dotkliwe straty, żadnej nie udało się również w pełni osiągnąć celów taktycznych, w związku z czym bitwa uznawana jest za nierozstrzygniętą, a strategiczne zwycięstwo przyznawane jest Rankejronom, którym udało się zachować wszystkie wcześniejsze zdobycze terytorialne i kontynuowali ofensywę na południu.

## Przed bitwą

Gdy w roku 657 wszyscy rankejrońscy królowie, korzystając z interwencji Purpury w wojnie Satnirsko-Satnarelnedzkiej, zgodnie uznali konieczność ostatecznego rozwiązania kwestii Purpury, na ich wezwanie odpowiedziały dziesiątki tysięcy ochotników z całej krainy. Armie Bordreny, Sklaweny, Rankejronii Właściwej i Górnej Skaruny wspierane przez ochotników dowodzonych przez margrabiego Marsa Toakrejlona, jako pierwsze przekroczyły granicę Deshtetoskaruny i po blisko miesiącu oblężenia i licznych szturmach zdobyły mocno ufortyfikowany Alasalt. Wkrótce po inwazji armii wschodniej Rankejronii armie Paranejnonu i Sartenny zdobyły Besajon i obległy Tarunę. W niedługim czasie po zakończeniu oblężenia Alasaltu wodzowie Świętej Armii dowiedzieli się o powrocie do kraju blisko 200-tysięcznej armii Deshtetoskaruny, która wraz ze 150 tysiącami rezerwistów maszerowała na spotkanie armiom dowodzonym przez króla Bordreny, Arystotrasa. Północna armia najeźdźców, składająca się z wojsk Bordreny, Rankejronii Właściwej, Sklaweny i Górnej Skaruny posłała na południe, ku wojskom Sartenny i Paranejnonu, prośbę o wsparcie wobec kontrnatarcia wroga. Wsparte całą sarteńską siłą i większością paranejneńskiej konnicy, wojska Rankejronów były gotowe do stawienia oporu przeciwnikowi, dysponując podobnie liczebną armią, dwukrotną przewagą w konnicy, znacznie większą ilością artylerii i kilkoma magami więcej.

Wszystkie siły Rankejronów ruszyły by wydać Purpurze równą walkę na równinach wschodniej części Dolnej Skaruny.

## Przebieg bitwy

Korpusy Armii Purpurowej pojawiły się na północy. Zostawiwszy drobne siły do ochrony obozu, zgrupowane w pięć wielkich formacji, rozciągniętych na ponad dwadzieścia kilometrów. Dowodzone przez najlepszych z oficerów, jakich Armia Purpurowa mogła wystawić, karne szeregi deshtecko-skaruńskiej piechoty maszerowały, trzymając w ryzach swoich bardziej wyrywnych kolegów z formacji ochotniczych. Brygady Międzynarodowe, idące na prawej flance, napełniały całą armię Purpury dumą i dyscypliną. Rzecz jasna, nie widzieli tego szeregowi żołnierze Rankejronów, tak jak nie widzieli ich żołnierze lewej flanki Purpury. Naprzeciw nich, podług królestw, rozłożyła się armia Rankejronów, dysponująca znaczną przewagą konnicy.

Obie strony wypuściły zwiadowców, z oczywistym zadaniem dokładniejszego zbadania pozycji wyjściowych przeciwnika. Harcownicy gdzieniegdzie starli się w małych potyczkach, które zazwyczaj udowadniały indywidualną przewagę rankejrońskich zbrojnych i rycerzy nad Skaruńczykami i Deshtetyjczykami. Mimo, że przewaga w jeździeckim kunszcie i liczebności jazdy leżała bez wątpliwości po stronie koalicji krzyżowców, przeciwnik nie dawał sobie w kaszę dmuchać. Gdy wszystko wydawało się awangardzie odnaleźć bezpieczną pozycję do obserwacji, już skoncentrowana chorągiew skaruńskich lekkokonnych przepędzała ich dalej, szybko wracając pod osłonę wiatrówek i pik swych towarzyszy. Wychodzi więc na to, że obie strony zbyt dokładnego zwiadu nie mają. Aczkolwiek, po co w ogóle komu takowy, gdy mamy niemalże równe pole za miejsce bitwy, gdzie, z odpowiedniego podwyższenia i z dobrą lunetą, da się dojrzeć każdą wrogą formację? No, prawie każdą; znaczna część konnicy Rankejronów zdawała się brakować, a słynnych brygad pancernych Deshtetu również nie było widać.

Obie armie ruszyły naprzód, stawiając naprzód swą artylerię. Deshtetyjsko-skaruńskie wojska, idące w luźnej formacji, maszerowały w rytm werbli i fletów, podobnie jak co bardziej karne regimenty rankejrońskiej koalicji. Większość wojsk sprzymierzonych nie mogła jednak pochwalić się taką dyscypliną, idąc bez większego porządku do przodu, z trudem ogarniane przez oficerów i ich pomocników. Rycerze zebranych królestw jechali pospołu ze zbrojnymi, tak jak ich niżsi towarzysze śpiewając ku chwale Pramatki. Oto jednak na skrajnej prawej flance Rankejronów spora grupa konnych, głównie, zdaje się, lekkiej jazdy, najemników i rycerstwa, ruszyła naprzód tempem szybszym, niż reszta wojsk. Jadąc pod sztandarami margrabiego Marsa zar Toakrejlon zbliżają się naprzód, uzupełnieni po drodze przez kolejnych ochotników pod sztandarami innych możnych Górnej Skaruny. Obecny dystans armii do siebie: 18 kilometrów.

Wojska Purpury, jak bliższe oględziny pokazują, idące ze sporą ilością wozów różnych rozmiarów pośród swej rozrzedzonej formacji, zatrzymały się, najpierw w centrum, potem na lewej flance. Armaty błyskawicznie odprzodkowano, a tabory szybko ściągnięto z tyłu formacji, by utworzyć wagenburgi i odpowiednie stanowiska dla magów. Znaczne przerwy między pozycjami poszczególnych korpusów osłaniała konnica, głównie Skaruńczycy i Górnodeshtetyjczycy. Prawa flanka przez chwilę nadal maszerowała, szybko jednak zatrzymała się i również to powtórzyła. Rankejroni nadal maszerują naprzód. Szesnaście kilometrów. Toakrejlon podjeżdża bliżej, w luźnym szyku starając się sprowokować II Korpus Deshtetyjski do natarcia. Jest poza zasięgiem artylerii lekkiej i broni ręcznej, ale można by palnąć w niego artylerią; właśnie to zadecydował Mechos Tokhach, generał dowodzący tym związkiem taktycznym, puszczając salwę z artylerii pneumatycznej, która nieco zbiła z tropu Toakrejlona i jego ludzi, zaczęli się wycofywać.

Rankejroni nadal idą naprzód, przynajmniej ich piechota. Konnica rycerska bowiem, ku swemu wyraźnemu niezadowoleniu, została cofnięta na tyły i zastąpiona u frontu przez luźno sformowaną piechotę. Nim jednak to, zdołało się stać, trzydzieści purpurowych armat dwudziestosiedmiofuntowych otworzyło wspomagany magicznie ogień. Pierwsza salwa składała się wyłącznie ze zwyczajnych kul armatnich, ale mimo to zdołała zadać pewne straty chwilowo zdezorganizowanemu przeciwnikowi. Nie tylko przeciwnikowi - ku wielkiemu rozbawieniu kilku rankejrońskich zwiadowców, jeden z deshtetyjskich magów zawiódł fatalnie, ginąc przy tym i pociągając do Eteru kilku kanonierów w spektakularnym przeniesieniu kuli nie ku rankejrońskim pozycjom, ale ku własnej głowie. Nim Rankejroni zbliżyli się do zasięgu, który w rozumieniu dowódców miał dać im odpowiednią możliwość do prowadzenia ostrzału, kolejna salwa została oddana bezkarnie przez Purpurę. Okrutne wybuchowe pociski trafiły w luźną formację koalicji, detonując pośród sierżantów, pikinierów, kanonierów i strzelców, zadając im poważne straty. Margrabia Toakrejlonu raz jeszcze przeformował swych jeźdźców naprzód, przeprowadzając rozpoznanie bojem na jeszcze bliższym dystansie. Pod ogniem purpurowej artylerii, nacierali ku wagenburgowi, zamierzając odbić w chwilę po wejściu w zasięg lekkiej artylerii. Generał Tokhach uśmiechnął się, nakazując swoim artylerzystom pruć z najnowszego wynalazku Rewolucji. Kanonierzy zakręcili korbami, a zamontowane na wozach hakownice pneumatyczne zaczęły strzelać w zawracającego przeciwnika. Konnica zmieszała się huraganowym ostrzałem i artylerii, i nowej broni, wycofując się w chaosie. Gdy wyszła z zasięgu przeciwnika, nie można było doliczyć się ponad półtora tysiąca ludzi, w tym margrabiego Toakrejlona.

wiatr zrobił się północny, delikatny (wschód podobno na górze, czyli purpura nie nadeszła od północy [**ogarnąć]**)

Kolejna purpurowa salwa, kolejne trzydzieści pocisków roztrzaskujących się w eksplozji pośród biednych rankejrońskich piechurów, których morale, niczym to milicji spod Besajonu, zaczyna się chwiać na poważnie. Regimenty Amadejny, Sklaweny i Sartenny są priorytetowymi celami, obrywając napotężniej. Ale niech się nie boją sołdaty koalicji, oto bowiem nadchodzi repryza Koalicji! Dziesiątki pocisków armatnich pomknęło ku pozycjom Purpury. Nie bawili się w półśrodki, żadnych normalnych kul, od razu wybuchową amunicją! Jeden mag może i zginął, pochłaniając swego towarzysza, armatę i kanonierów w eksplozji pocisku, ale reszta poleciała na łby Purpur. Deshtetyjczycy i Skaruńczycy padali; albo martwi, albo, zgodnie z procedurami, na ziemię, z nadzieją, że unikną ognistej śmierci. To, co jednak się nie udało, to eliminacja owych śmiesznych, automatycznych hakownic. Hakownica, jak sama nazwa wskazuje, jest bowiem bronią przenośną, charakteryzującą się hakiem, służącym do opierania o jakiś stały obiekt. Cyk - gdy tylko Toakrejlonowi Chłopcy poszli w odwrót, obsługa chwyciła te nieporęczne kawałki żelastwa, zabierając je na tyły. Niestety, artyleria na tej flance nie miała tego luksusu. Pokazawszy swoją lokalizację uprzednią kanonadą, została celem ognia Rankejronów, ponosząc poważne straty.

Wzajemny ostrzał dalej trwa. Rankejroni mają przewagę w ilości luf, lecz Purpura jest lepiej wstrzelana. Obie strony prują wybuchowymi kolejny raz, kolejny, szala przechyla się na stronę Rankejronów, którzy, mimo utraty amunicji, coraz celniej walą... nie jest jednak tak dobrze. Ostrzeliwani żołnierze korpusu Rankejronii Właściwej i Sklaweny tracą rezon, wielu po prostu próbowało uciekać, lub przynajmniej się skryć. Panika zaczęła udzielać się także gorszym z żołnierzy Sartenny i Bordreny, oni jednak, obrywając mniej, ponosili mniejsze szkody na morale. Król Bordreny i Rankejronii Właściwej, Arystotras, przeszedł pośród swych żołnierzy, podnosząc ich na duchu. Jeszcze niezauważony przez purpurowych kanonierów, on, oraz robiący to samo król Sklaweny, utrzymują centrum w całości. Purpura, pod kątem morale, czymie się mocno.

Poderwani przemowami, wygłoszonymi przez gońców króla Sartenny, wojownicy tego królestwa odzyskali porządek i wzmocnili swe morale, przystępując, zgodnie z zaleceniami, do okopywania się. Pod ostrzałem, z użyciem niewielu łopat, szło im to mocno topornie, ale pewnikiem posłano już po ciurów z obozu, by braki naprawili. Szybko do tego samego dzieła, równie nieudolnego przez braki sprzętowe, przystąpili piechurzy innych królestw. Wzrost morale też osiągnął pan Sklaweny i król Rankejronii Właściwej i Bordreny, paradując pośród swych ludzi. Chowając się pomiędzy salwami, czuli się bezpieczni - wszak, gdy tylko mija kilkanaście sekund od wrogiej serii, oni po prostu padliby na ziemię, polegając na swym pancerzu, by być niewrażliwym. Okazało się, że to nie działa. Oto Aristotras z Bordreny, paradujący w pełnym płytowym pancerzu, z zasuniętą zasłoną i dwiema koronami błyszczącymi na hełmie, pozdrawiał słabnących ludzi Amadejny, gdy salwa nadeszła szybciej, niż oczekiwano. Rzucony na ziemię siłą eksplozji monarcha padł na twarz. Przeżył, rzecz jasna, lecz otaczający miejsce wybuchu ludzie nie wiedzieli tego; panika wybuchła. "Król zginął, król zginął!" krzyczeli, pierzchając ze zgrozą. "Stójcie, ja żyję!" - krzyczał monarcha, gdy tratował go tłum. Równolegle jednak ostrzał rankejrońskiej artylerii był coraz bardziej efektywny, zadając poważniejsze i poważniejsze straty przeciwnikowi, wyrównując się w ilości średniej ilości ofiar na salwę i powoli zmniejszając ich przewagę liczebną. Niemniej, fakt, że wojska Amadejny właśnie wpadły w nieporządek wywołany plotką o śmierci króla nie jest najkorzystniejszy...

Widząc, jak jego wojska idą w rozsypkę po domniemanej śmierci jego sobowtóra, król Aristotras zrzucił swój niepozorny hełm i popędził ze stojącego na tyłach stanowiska dowodzenia, wraz z rycerzami próbując okiełznać chaos. Czy mu się uda? Czas pokaże, na razie musi okiełznać panikującą Amadejnę i wstrząśnięte formacje Bordreny i Sklaweny (której król zniknął w chaosie) Oto bowiem purpurowa artyleria zmieniła repertuar. Wszystkie pociski trafiły tym razem w lewą (północną) flankę rankejrońskiej armii, ku pozycjom Paranejnonu, Notejny i Sartenny. Brak eksplozji mocno zdziwił Rankejronów, podobnie jak kłęby parzącego dymu, które zaczęły się wydobywać z pocisków...

Jak się okazuje, Notejna była poza zasięgiem. Pociski spadły więc na pozycje Sartenny, parę nieudolnie próbowało trafić w Notejnę, a reszta trafiła w formacje Sklaweny.

Sartenna, Sklawena, Amadejna - wszystko, co w centrum, zaczęło uciekać, na pół panicznie, na pół zorganizowanie, poza zasięg toksycznej chmury. Gdy zabawa trwała, purpurowa artyleria urządziła sobie kolejne darmowe salwy w kierunku skrytego dymem tumultu, wybuchowymi pociskami dokonując rzezi poparzonych, zbyt wolnych, i tych nielicznych, którzy starali się pomóc towarzyszom.

Bordrena i Skaruna kontynuowały ogień, mimo pewnych spadków w morale, ale mając o wiele mniejsze siły, nie mogli zrobić zbyt wiele.

Le Roi de Sclavenois: imma get outa here, au revoir amigos!

Artyleria Purpurowa skupiła się teraz na Bordrenie i Skarunie, plując wybuchowymi pociskami w wielokrotnie mniej licznego przeciwnika. Skoncentrowana nawała przyniosła wydatne efekty, podczas gdy prochowa artyleria Notejny próbowała, swymi prostotorowymi działami, wykorzystac przewagę zasięgu i udaremnić wrogą kanonadę; na próżno. Purpura ma teraz absolutną supremację artyleryjską, a co więcej, ich korpusy, najpierw te na lewej, później te w centrum i w końcu na prawej, ruszyły naprzód, wciąż osłaniając się wozami i pozostawając w luźnej formacji. Okresowe pociski z gazem uderzające w przesłaniającą centrum pola bitwy chmurę upewniały się, że ta będzie nadal trwać.

1/3 purpurowej artylerii umilkła, podczas gdy reszta dalej, normalną teraz amunicją, szachowała artylerię Bordreny i Skaruny.

W oddali za prawą flanką Purpury dało się zobaczyć Korpus Odwodowy. W całości konny, zdawał się poddawać w wątpliwość rzekomo niewielkie rozmiary deshtetoskaruńskiej konnicy, a chmury czarnego dymu, roztaczające się nad jadącymi pośród tej formacji szarymi klocami źle wróżyły. Źle wróżyło także to, że owa milcząca 1/3 purpurowej artylerii zajęła właśnie bliższe pozycje i zaczęła miotać ile sił w Notejnę, gdy reszta haubicoarmat pluła w Bordrenę i Skarunę, poddając w wątpliwość to, jak długo wytrzymają ich żołnierze psychicznie.

(jak wykazała wnikliwa obserwacja, "korpus odwodowy" to wcale nie konnica, a zwykła piechota wsadzona na podjezdki, konie juczne i muły)

Chuj kurwa gazem w Notejnę.

Jakby co, Purpura maszeruje, ale się nie rusza, bo dopóki jeden z graczy nie wróci południowa flanka jest zamrożona!

Wojska koalicji cofnęły się nieco; Amadejna, Sklawena i Sartenna tylko o tyle, by móc zewrzeć szyki pod zbawienną osłoną dymu, Bordrena i Skaruna, by wyrównać się z resztą swych sprzymierzeńców. Król Sklaweny wrócił na pole bitwy, zawstydzony tym, że własny giermek odnalazł go, chowającego się w jakiejś chacie i zwyzywał go od tchórzy, i kontynuował komenderowanie swymi wojskami. Ciągle podtrzymywana zasłona gazowa spowijała centrum dawnych linii Rankejronów, kryjąc tam połowę ich artylerii polnej. Notejna nie wycofywała się, aż do momentu, gdy gazowe pociski zaczęły spadać na ich liny. Świadomi możliwości takowego ostrzału, ludzie króla Jana byli jednak gotowi. Notejneńska artyleria umilkła, gdy pierwsze pociski trafiły, ale nie przez strach - oto bowiem Magowie Toni zmienili zatrudnienie, i ze wsparciem innych klas Magów zaczęli przechwytywanie nadlatujących pocisków. Kosztem umilknięcia własnej artylerii, zdołali zniweczyć pięć z dziesięciu baryłek z gazem, posyłając je na ziemię niczyją; ba, jedną z tych pięciu udało im się nawet przerzucić ku pozycjom Purpury, gdzie zdołała narobić chaosu, nim została ogarnięta. Pozostałe cztery jednak trafiły w rankejrońskie pozycje, a obszczane szmaty wokół twarzy zostawiały tylko niewielką osłonę przed gazem. Dzięki prowizorycznej, krótkotrwałej ochronie, Notejneńczycy zdołali wycofać się na te same linie, co inne korpusy. Tymczasem, gdy sarteńskie regimenty cofnęły się, wobec braku własnej artylerii do wspomagania, magowie tego królestwa rozpoczęli swój własny ostrzał. Posyłając swymi mocami niewielkie kule ognia i pioruny kuliste w purpurową piechotę, zadali niewielkie, ale jednak szokujące dla żołnierzy straty; gdy politrucy mówili, że wraża artyleria umilkła, nie wspomnieli o tym, że wrodzy magowie dalej działają.

Sartenna, Sklawena, Amadejna i Skaruna zaczęły się okopywac na nowych pozycjach z użyciem łopat.Korpus Sklaweny zaczął się wycofywać. Przekonany przez wysłanników króla Jana z Notejny i Lajosa z Sartenny, żeby nie słuchać wyzwisk Aristotrasa i został na polu bitwy, król Artos ze Sklaweny zadecydował o wstrzymaniu odwrotu.

Rankejroni ogarnęli swoje pozycje, czekając, aż chmura gazu zmniejszy się, podczas gdy Purpura, wciąż wykorzystując swą chwilową przewagę artyleryjską, prowadziła intensywną kanonadę wobec pozycji Bordreny, Skaruny i Notejny. Efekty były raczej przyzwoite, wszak dwadzieścia osiem ciężkich haubic polowych potrafi dać w kość, lecz jak się okazało, przewaga była urojona. Oto bowiem magowie Sartenny, mimo utraty dział swego kraju, miast miotać nieefektywne pociski z Eteru wsparli skryte pośród tylnych szeregów Notejny działa pneumatyczne króla Jana! Salwy haubic nie są może wyrównane, ale przewaga Purpury zmniejsza się.

Raz jeszcze lekkozbrojni ochotnicy na południowej flance spięli konie, by przeprowadzić rozpoznanie bojem. Jak pięknie jadą, ach, jak unikają ognia artylerii! Nie, gówno, nie unikają, bo artyleria w nich nie strzela, przynajmniej nie magiczna, a sami nie chcą wejść w zasięg normalnie funkcjonujących dział Purpury.

Gazowe chmury rozwiewają się.  Środek dawnych szyków koalicji zaraz znowu będzie czysty. (odległość armii 10 km)

Bum bum, Purpura 8 km stąd, strzelają się armie, a co to dzieje się na terenie, gdzie gaz zniknął. Jacyś cyganie kradną działa... nie, to nie cyganie, to nawet nie Murzyni, a sarteńscy wojownicy, odciągają swoje armaty na pozycje! To samo robią ludzie Rankejronii Właściwej i Sklaweny, chociaż brak dobrych wieści dla nich. Ponad połowa z wysłanych do tego celu ludzi uciekła, zobaczywszy z bliska setki, nie, tysiące, poparzonych, uduszonych, porozrywanych na strzępy towarzyszy. Wiem, że zgłodnieliście po tym opisie, ja też, właśnie po hot-doga idę, ale chwileczkę, bo oto mamy ostatnią salwę, gdzie przewaga Purpury jest niekwestionowana, podobnie jak większą ilość strat, jaką zadają. Szacuje się, że Purpura wali 27 z niemal 300 dział 9-pdr i 27-pdr, jakie ma, Rankejroni zaś 24 (wkrótce ponad 30) z niemal 250, jakie majo.

Bum bum, Rankejroni celują w jadące przed formacją Purpury wozy. Drzazgi lecą w deshtecką infanterię, a sporo wózków zostało rozwalonych. Sporo pocisków poleciało w ogólnym kierunku czołgów, ale nie trafiły w nic istotnego, ale przede wszystkim wozy i artyleria była celem. Bum, bum, bum, eksplodują pociski, parę dział i więcej ludzi zginęło, ale, pomijając trzy tuziny strzaskanych wozów, większe straty poniosła Rankejronia.

Sartenna skupiła swój ostrzał na 2 Dywizji Skaruńskiej, starając się swoją artylerią ubić jak najwięcej konnych przeciwnika. Idący w luźnej formacji Skaruńczycy (luźnej, jak na konnicę, więc jeszcze luźniejszej, niż piechota) ponieśli pewne straty, acz zamknęły się one pewnikiem w czterystu zabitych (w czterech salwach, mind you!). Ostrzał reszty skupia się już nie na wozach, a głównie na piechocie Purpury i przynosi umiarkowane efekty. Kanonierzy mogą mieć jednak problemy ze znalezieniem wybuchowych pocisków na kolejne salwy...

Lekka jazda ochotnicza harcuje wokół lewej flanki Purpury, starając się trzymać poza zasięgiem. Nic to nie dało - mimo, że ewidentnie byli poza nim,  normalna artyleria 2 Korpusu Deshtetyjskiego oddała kilka strzałów, które nie wyrządziły jednak wielkich szkód. Te, zdaje się jednak, że wyrządzić może odbijająca właśnie 3 Dywizja Skaruńska. Trąby zagrały, a tysiące gardeł wydało okrzyk "Czystość, Równość, Sprawiedliwość i Towarzysz Druso!" nim ciekawa hybryda kawaleryjskiej myśli Rankejronii i Staanarów ruszyła na ochotników z łukami refleksyjnymi w rękach i sulicami przy boku. Normalnie nie stanowiliby większego zagrożenia; można by się wszak wycofać, ale... to ochotnicy i zbrojni Toakrejlona, Purpury nienawidzący z całego serca. Co gorsza, zostali rozjuszeni; oto bowiem, na szczycie drzewca sztandaru 1 Dywizji zatknięto odciętą głowę Marsa zar Toakrejlona...

6km

Obie strony zaczęły walić wzajemnie w swoją artylerię z ciekawą skutecznością, magowie bowiem stopniowo wszędzie przechodzili na celowanie we wrogie haubicoarmaty. Straszny dzień, by być kanonierem!

(liczba dział: ok. 280 vs ok. 240)

(liczba magów: ok. 27 vs ok. 36)

(liczba GMów: ok. 1 vs ok. 1)

(liczba niepotrzebnych nawiasów: ok. 3 vs ok.3)

O, a Toakrejlonowcy spierdalają otrzymawszy pewne straty.

Dystans: 5 km.

**Jakoś na ten moment jest 17 godzina**

O chuj, roszada w szeregach Purpury!

Improwizowana dragoneria Korpusu Odwodowego stanęła, en masse zsiadając z koni, mułów i kucyków, na których dojechała bez większego zmęczenia. Nie cała, rzecz jasna, ledwie około 12 000 ludzi w zielonych i 6000 ludzi w szarych mundurach, którzy, sformowawszy bardzo luźną tyralierę, rozciągającą się przed niemal całą armią Purpury, maszerowali naprzód energiczniej, niż ich lekko wymęczeni towarzysze. Z wiatrówkami w rękach, szelmowskimi uśmiechami na twarzy i kapeluszami z piórami, Strzelcy Polni maszerowali wespół z odzianymi na szaro, brodatymi żołnierzami Piechoty Górskiej.

Na odległości 4 km armie Purpury zatrzymały się, robiąc kolejną roszadę. Wymiana artyleryjska trwa. Deshtetoskaruna, znalazłszy średni interwał między salwami wrogiej artylerii poszczególnych odcinków, czekała na idealny moment, gdy jak najwięcej magów będzie zajętych celowaniem w ich pozycje, by uderzyć, przy użyciu ostatnich baryłek gazu oczywiście. Gdy tylko atak został przeprowadzony, trąby sygnałowe zagrały kolejno na wszystkich segmentach linii Purpury, która ruszyła energicznie do przodu. Przygotowani sprzymierzeni nie zostaną zmasakrowani, rzecz jasna, część pocisków odbito, a kanonierzy i żołnierze szybko ruszyli po oszczane szmaty, ale nie chodzi tu o wybicie wroga, a o zajęcie go na pięć minut.

Ochotnicy Toakrejlona zostali całkowicie odparci na flance.

Armie koalicji dokonały korekty swojego ustawienia, przesuwając znaczną część konnicy z centrum na flanki.

Król Lajos z Sartenny, w przeciwieństwie do idioty ze Sklaweny i debila sobowtóra z Bordreny, zachęcał swoich ludzi za pośrednictwem posłańców oraz własnej, idącej pieszo pod osłoną kapłanek Pramatki osoby nie wyróżniając się z tłumu bardziej, niż to konieczne dla swoich obowiązków.

Te rankejrońskie działa, które mogły, wystrzeliły. 60 armat i haubicoarmat walnęło, częśc z niezadymionych fragmentów linii, część z tyłu. Och, straty poważne, ponad dziesięć dział zniszczono, a dwa czołgi nie tylko dymią z rur wydechowych, ale i z samego kadłuba! Cóż za okropna sytuacja, aż 60 dział wystrzeliło!

So, anyways, teraz salwa 240 armat Purpury.

Nie umiem RiGCzowo tego opisać, ale powiem tak - rzeź. Trzy tysiące trupów bez mała, poszatkowane ciała, porozrywane armaty, pocięci żołnierze... za wyjątkiem tych, którzy siedzieli w dotąd wykopanych okopach, każdy albo oberwał, albo jego kolega 4 miejsca w którąś stronę oberwał. Najbardziej celowano, rzecz jasna, w Notejnę, Sartennę i Amadejnę, bijąc kulami armatnimi w ogarniających się (szybko, bo szybko) po ataku gazowym ludzi. Panika pewna się pojawiła, królowie i kapłanki szybko ją jednak opanowały. Przynajmniej 40 armat padło, a armia Purpury maszeruje naprzód, tyraliera jest już kilometr od frontu, a piechota trzy. tyraliera jest KILOMETR PRZED armią Purpury, nie KILOMETR PRZED armią Rankejronó XD

Do natarcia szybciej idzie Korpus Międzynarodowy!

ARTYLERIA RANKEJRONÓW OGARNĘŁA SIĘ, WALĄC ILE SIŁ W PIECHOTĘ PURPURY! CÓŻ ZA WIDOWISKO, TYSIĄC TRUPÓW, DWA TYSIĄCE! Więcej, SZEŚĆ TYSIĘCY ofiar w kolejnych salwach i trzydzieści armat w pizdiet, Deskaruńczycy padają jak kłosy zboża, ale co to, salwa się skończyła, teraz pora na purpurową retrybucję. Waląc po armatach i pierwszych szeregach przeciwnika im również zgotowała chłopokosy, wyrzynając bez mała pięć tysiące wrogów i eliminując dwadzieścia sztuk artylerii polnej.

Dystans głównej linii Purpury do Rankejronów: 1,5 kilometra.

Dystans awangardy Purpury do Rankejronów: 650 metrów - walić w ich luźną formację artylerią klasyczną?

Korpus Międzynarodowy się zbliża, odrzuciwszy wagenburg, by nie być obciążonym. Paranejnon zadął w trąby i szykuje się do szarży.

Rankejroni próbują flankować z obu stron, wykorzystując swą masywną przewagę w kawalerii. Skaruńska jazda ustępuje pola na południowej flance, tylko po to, by Gasońscy Kopijnicy zdołali przechwycić rycerstwo Skaruny i Bordreny i wdać się z nimi w zwarcie, którego koniec końców i tak nie mają szansy wygrać. Niemniej, ciężka konnica może bić się naprawdę długo, a czas to coś, czego Purpura będzie potrzebowała.

Na tejże flance także do ataku ruszyła piechota koalicji. Sierżanci i zbrojni pod sztandarami Górnej Skaruny ruszyli do walki z 2 Korpusem Deshtetyjczyków, niestety nie uzyskując żadnych sukcesów. Artyleria lekka Purpury zdziesiątkowała nacierającą piechotę, tak jak późniejszy ostrzał kuszników i wiatrówkarzy. Natarcie nie załamało się, ale gdy już uderzyło w ścianę pik, nie zdołało w ogóle się wbić.

Północna flanka nie wyglądała tak dobrze dla Deshtetoskaruny, oto bowiem konnica skaruńska nie tylko została odepchnięta, ale i okrążona przez notejneńską lekką konnicę, podczas gdy kolejne regimenty i chorągwie konnicy Paranejnonu i Notejny włączały się do zwarcia.

Konnica Sartenny i wydzielone korpusy lekkiej jazdy ruszyły do ofensywy w centrum, chcąc wpierw przegnać tyralierę purpurowych harcowników, a później, najwyraźniej, uderzyć w Dywizję Kusteńską i rozbić tym samym purpurową armię na dwie połowy. Niestety, pierwsze zadanie nie wyszło. Oto bowiem strzelcy polni i piechota górska zaczęli po prostu... spierdalać, cofając się ku swoim liniom. Rankejroni uśmiechnęli się, radując się z przegnania wroga i bliskiego zwycięstwa. Gówno, Purpurowi strzelcy padli na ziemię jakieś dwieście metrów od swoich linii i zaczęli huraganowy ostrzał. Nowoczesne wiatrówki, tak hurshijki, jak i skewherhenki, w rękach wyborowych strzelców okazały się bardzo mocno przetrzebiać Rankejronów, ale ci dalej szarżowali, przynajmniej do momentu, gdy nie zbliżyli się w zasięg artylerii lekkiej reszty sił Purpury. Kartaczownice, hakownice, taraśnice; wszystko odezwało się, grzebiąc harcowników pod nawałą ołowiu. Mimo, że jednak udało się osłonić strzelców przed wrogą szarżą, ale ciężka sarteńska jazda poniosła relatywnie niewielkie straty, szarżując prosto ku Dywizji Kusteńskiej, która również dokonała kontrszarży. Jeśli teraz ta padnie, cała Purpura może paść!

Korpus Międzynarodowy kontynuuje swe natarcie na lekko okopane pozycje Notejny. Ze wsparciem kanonady artyleryjskiej. Obustronny ostrzał przeorał pole walki, ale oto walczą elity obu armii - karne regimenty Notejny, w tym ich straszliwi muszkieterzy, psujący morale nawet Purpurze i najlepsze oddziały sprawy Prooka Khorgana. Kto wygra? Nie wiadomo, szanse są chyba równe, z lekkim wskazaniem Notejny.

W centrum za to nie ma bata, aby Purpura odniosła porażkę. Mimo, że artyleria sprzymierzonych wzięła czołgi na cel, to kanonada Deskaruny skutecznie uciszyła działa na większości frontów, a szybki kontratak tyraliery zdziesiątkował ludzi Sartenny, Amadejny i Sklaweny ośmielających się wystawić łeb znad okopów. Kartaczownice i armaty czołgowe również łacno osłaniały natarcie piechoty uderzeniowej, która, mimo sporych strat zaczęła wycinać sobie krwawą ścieżkę pośród wojsk trzech królestw.

Na pozycje Aristotrasa spadła nawała artyleryjska, zadając pewne straty luźno zgrupowanemu rycerstwu. Nie to jednak było największym problemem, a to, że 3 Korpus Deshtetyjski nacierał prosto na jego pozycje! Ostatnia chwila decyzji - szarża prosto na formację, która w każdej chwili może zmienić się w wagenburg najeżony kartaczownicami?

Karny korpus Bordreny stoi w miejscu, gdy gorącokrwiści Skaruńczycy ruszyli się do szarży. Nie wszedł jeszcze w walkę, ostrzeliwując się jedynie z 3 Korpusem Deshtetyjskim (albo chociaż jego komponentami, oto bowiem zdaje się, że część spróbuje wykorzystać kilkukilometrową lukę między zgrupowaniami...)

**GODZINA 18 30**

Dywizja Kusteńska zwarła się w walce na bliskim dystansie z rankejrońskim rycerstwem, analogicznie uczyniła 3 Dywizja Staanarska. Południowa flanka stoi, mimo, że Rankejroni ponawiają szarże i flankują. Rzecz jasna, Deskaruna ponosi cięższe straty. Mówimy tu o Rankejronach, którzy, oddaleni od dowództwa o ładnych parę kilometrów, zostali postawieni przed słabszym, ale obiektywnie nadal silnym i groźnym przeciwnikiem. Rycerstwo Rankejronii zachowuje dyscyplinę w szarży i umie trwać w formacji, ale do oficerów chorągwi rozkazy nie docierają od razu, więc robią to, co wydaje im się słuszne.

Próba wykorzystania luki w szyku przez bordreńskie rycerstwo została zahamowana przez ogień artylerii lekkiej 2 Korpusu Deshtetu, który ruszył do własnego natarcia, wiążąc walką Skaruńczyków. Równocześnie, bijące się z Bordreńczykami regimenty 3 Korpusu Deshtetu przeformowały się, a część tylnych szeregów, uformowana w kolumnę szturmową, uderzyła w Skaruńczyków od boku, wstrząsając ich liniami.

Król Aristotras poprowadził, wraz z jadącymi na rydwanach magami, szarżę swego odwodu na 1 Korpus Deshtetu. Kapłanki Pramatki miotały kulami ognia w mocno już poszargane tabory, wespół z artylerią bijącą zza ich pleców. Osłona z wozów niemal całkowicie przestała już istnieć, a przed nimi trwały tylko zakute w stal deshteckie tercio. Niestety dla Rankejronów, wysoce nasycone artylerią tercios. O ile kapłanki starały się wyeliminować kartaczownice, to ilość artylerii w ogóle była zbyt duża. Gdy wycofani w luki w szyku jegrzy zaczęli pluć z wyborowych wiatrówek, gdy hakownice odezwały się ostrymi szczęknięciami, gdy kartacze i kule łańcuchowe opuściły lufy dział batalionowych, szarża została przemieszana, a ciężkie straty poniesione. Mimo to, Rankejroni wbili się z impetem w deshteckie szeregi. Końskie pancerze łamały na sobie piki, gdy długie, wydrążone kopie Bordreńczyków i Amadejców posłały do Czworga wielu Deshtetyjczyków. Okrutna walka w zwarciu przyniosła raz jeszcze bardziej korzystne dla Purpury straty, zmuszając ocalałe 6000 rycerzy i zbrojnych do taktycznego odwrotu. Korekta: straty wśród rycerstwa Aristotrasa to nie 4, a 3 000, bowiem zamiast zwyczajnego natarcia, ponawiają szarże. Niestety, trzecia próba natarcia skończyła się porażką i załamaniem się natarcia na ogniu artylerii

Korpus Odwodowy, widząc słabość swej prawej flanki i słabnącą Dywizję Kusteńską musiał dać za wygraną. Zmniejszył napór na Amadejnę i Sklawenę, które, dzięki wsparciu rycerzy Sartenny, odzyskały część rezonu. Trzymają się dalej, a widok wycofującej się połowy napastników, desperacko uderzających ze wsparciem czołgi na północ, by ratować Kuste, dodał im sił.

Dywizja Kusteńska słabnie, a luki w formacji wykorzystywane są przez resztki korpusu harcowniczego, flankującego ją, oraz przez konnych Amadejców, którzy spróbowali przejść nimi na tyły wroga. Niestety, kontrnatarcie Korpusu Odwodowego szybko zatkało praktyczność tej luki, a ogień wiatrówek i armat z wnętrza parowych pojazdów zadał spore straty rycerstwu Amadejny. Nic to, jednak, oto bowiem aż sześć czołgów zostało zniszczonych ogniem artylerii Sartenny i Notejny, a pięć kolejnych padło pod elektrycznymi atakami kapłanek Pramatki. Tu jednak, co mówię z bólem, Rankejroni ponieśli straty wśród swego korpusu magicznego, trzy kapłanki Pramatki z Sartenny i dwie z Bordreny zginęły w trakcie walk.

Intensywnie atakowany Korpus Skaruński słabnie, kolejne szarże Sarteńczyków go spowolniły. Nie pomogło przeniesienie dwóch brygad piechoty uderzeniowej do pomocy Międzynarodowemu, Skaruna w ogóle nie może bowiem przebić się przez Sartennę. Nic to, jednak, ponawiające się natarcia Międzynarodowego, przeplatane masywną kanonadą wszystkich rodzajów artylerii zdołały w końcu odepchnąć nieco Notejnan. Mimo, że nowoczesna armia tego królestwa pluła w szturmujących granatami, muszkietowymi kulami i kartaczami, fanatyzm Brygad Międzynarodowych uchronił je przed potwornym dla morale efektem tej broni.

Konnica Skaruńska robi co może, by odeprzeć nawałę Rankejronów, ale nie dzieje się to zbyt efektywnie. Paranejnon i Notejna spychają jazdę Purpury coraz bardziej, gotowe zaraz wyjść na ich tyły. Ponoszą większe straty, niż tchórzliwi konni wiatrówkarze i łucznicy Skaruny, ale ich pozycja zdaje się lepsza.

ŚCIEMNIA SIĘ POWAŻNIE

Wykorzystując ostatnie chwile słońca, obie strony zrobiły to, co mogły. Purpura rozpoczęła taką kanonadę, jakiej świat nie widział, plując pociskami wybuchowymi w tylne formacje rankejrońskiej piechoty i w te oddziały sprzymierzonej konnicy, na jakich położyć mogli swe oczy kanonierzy. Straty są, ewidentnie, wysokie, szczególnie wśród Sartenny, Notejny i bordreńskiej kawalerii. Stała się bowiem rzecz niesłychana; drugi raz w tej bitwie Aristotras padł, zrzucony z konia i ciężko poturbowany, gdy pocisk eksplodował w pobliżu. Król został ocalony, lecz morale wojsk Bordreny, Skaruny i Amadejny podupadło raz jeszcze. Rozpoczęty przedwcześnie przez spanikowanych oficerów (i zbojkotowany przez odważniejszych dowódców) odwrót połamał ich szyki, umożliwiając zmęczonym Purpuratom na zdobycie ich pozycji.

Rankejroni, oświetleni ostatnimi promieniami słońca rzucili się do jeszcze mocniejszego natarcia na flankach. W końcu, po długich walkach, dywizja gasońska została odepchnięta, utraciwszy niemal połowę składu osobowego, a Skaruńczycy na obu flankach okazali się zbyt słabi, umykając przed wrogiem. Na północy, sprzymierzona konnica przeprowadziła szereg szarż na tyły i boki Międzynarodowców i Skaruńczyków. Tabory zdołały ledwo osłonić część sił, koniecznością stało się zaprzestanie ofensywy przeciw Notejnie i Sartennie, co dało im mnóstwo czasu na przegrupowanie. Szarże zostały odparte, ale przeciwnik mógł swobodnie się spakować i zadać znaczne straty Purpurze.

W centrum strzelcy polni, piechota uderzeniowa i inne formacje wspierające czołgi uderzyły na konnicę koalicji, próbującą rozbić kawalerię z Kuste. Rankejroni wycofali się jak niepyszni, poniósłszy poważne straty, a odwrót Sklawenów przerodził się w paniczną ucieczkę, gdy król Artos zginął trafiony bełtem w szyję.

Zmrok zapadł. Rankejrońska jazda kilkukrotnie ponowiła szarżę, ale bez większych efektów, a wobec potwornych ciemności artyleria Purpury nie zdołała prowadzić skutecznego ostrzału. Sprzymierzone wojska wycofały się, zabrawszy większość armat i całe tabory, podczas gdy Purpurowi żołnierze odetchnęli ciężko, skończywszy najcięższą walkę, jaką przyszło im kiedykolwiek stoczyć.

Ogólne straty Purpury: ok. 35 000 zabitych i 50 000 ciężko rannych

Ogólne straty Rankejronów: ok. 25 000 zabitych, 40 000 ciężko rannych i 25 000 w niewoli.

## Konsekwencje bitwy

Mimo przewagi w liczbie konnicy, artylerii i magach w zaciętej walce, poprzedzonej długą i intensywną kanonadą z obu stron, Rankejroni musieli w końcu ustąpić pola. Wycofując się pod osłoną nocy, siły krucjaty zdołały zabrać niemal całą swoją artylerię i wielu z rannych, ale straty, jakie ponieśli, istotnie przewyższały te poniesione przez Purpurę. Mimo to, nie ma wątpliwości co do tego, że strategiczne zwycięstwo należy do Rankejronów, którzy swobodnie mogą grać na czas; ich armie, uniknąwszy rozbicia, wycofały się za rzekę Skarę, na umocnione pozycje w zdobytych już przedmieściach Alasaltu, obsadziwszy wszystkie przeprawy nad rzeką i połączywszy się ze spóźnionymi korpusami królestw Sewaleny, Grentyny i Gortyny.