Lord Arthur Manderly

Mazlumların Savunucusu

Mander Nehri'nin Lord Mareşali

Yeşil El Düzeni'nin Şövalyesi

Beyaz Liman'ın Lordu

**𝐀𝐫𝐭𝐡𝐮𝐫 𝐌𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐥𝐲**

Arthur Manderly, Beyaz Liman'da Leydi Manderly ve Lord Manderly'nin çocuklarından biri olarak doğan sonrasında Lordluk unvanını almıştır.

## **𝐆𝐨̈𝐫𝐮̈𝐧𝐮̈𝐦 𝐯𝐞 𝐊𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫**

Fiziksel özelliklerini babasından almıştır. Bundan dolayı boyuna oranla oldukça estetik görünen, esnek ve kaslı bir vücuda sahiptir. Boyunun nispeten kısa olmasını çoğu zaman bir avantaj olarak kullanır. Kahverengi saçlarını, sakallarını ve buz mavisi gözlerini babasından almıştır.

Sabrını, adalet anlayışını ve kurnazlığını babasından, zekasını, sessizliğini ve sert kişiliğini annesinden almıştır. İhaneti asla affetmez. Bazen sessiz, içine kapalı bir bireydir. Gözüpek birisidir. Genel olarak neşeli bir kişiliğe sahiptir.

## **𝐇𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞**

*Arthur Manderly, Beyaz Liman'a yılın ilk karlarının düştüğü günde gözlerini dünyaya açmıştı. Ailenin en büyük erkek çocuğuydu. Kendisinin haricinde 3 kız 2 erkek kardeşe sahipti. Pek şanslı sayılırdı, böylesine soylu bir ailede doğmuştu. Bir çocuğun isteyebileceği her imkana sahipti. Sarayda doğup sarayda büyüyen Arthur, çocukluğunu oradaki soylu kişilerin çocuklarıyla eğitim alarak geçirmişti. Soylu olarak doğmuş bir çocuğun yaşayabileceği sıradan hayatlardan birisiydi. Arthur'un çocukluğu; acıdan, yokluktan ve sefaletten uzakta askeri ve siyasi eğitim alarak hareketli bir şekilde geçmişti.. Büyüyünce babasının tahtının ona miras kalacağı kesindi çünkü tek çocuktu. Bu sebeple 13 yaşında yıllardır aldığı politika eğitiminin yanı sıra kılıç eğitimine de başlamıştı. Zaman zaman babası ile birlikte yolculuk yapar, babasının tabiriyle 'bir hükümdarın nasıl başarılı olabileceğini öğreniyordu. Her zaman dışarıda başıboş bir şekilde hiçbir şeyi umursamadan gezip dolaşmayı, eğlenmeyi amaçlardı fakat damarlarında akan soylu kanı böyle bir şeyi onun için imkansız kılardı. Aşırı ağır ve disiplinli bir şekilde eğitilip Beyaz Liman'ın tahtına geçtiğinde başarılı bir hükümdar olup ulusuna son derece faydalı olması hedefleniyordu. Birlikte eğitim aldığı Johannes, Lucas,Bredos,Cedric, ve Jason ile arasındaki sıkı bağ gelecekte mükemmel bir ilişkiye işaret ediyordu. Bu 6 genç adam kuzeyin parlak geleceği için seçilmiş soylu çocuklarıydı. Beraber eğitim aldıkları dönemde birlikte aşırı uyumlu çalıştıkları için "Beyaz Liman'ın Altılıları" lakabını almışlardı. Tüm çocuklar birbirine yakındı fakat en parlakları Arthur idi. Lider olmayı hiçbir zaman seçmemiş olmasına rağmen kaderi doğduğu gün belirlenmiş Arthur, diğer 5 arkadaşı tarafından Altılı'nın lideri olarak görülüyordu. 22 yaşına geldiğinde babası Morgan Manderly onu düzenli olarak köylere seferlere yollayarak yolları denetleyip haydutlardan arındırması üzere görevlendirmişti.Altılı'da bulunan her üyeye bir bölük verilmişti. Hepsi başlangıçta Beyaz Liman yakınlarındaki köylerdeki huzuru gözetmeyi amaçlarken ileride daha da büyük bir amaca hizmet edeceklerdi. Arthur uzun yıllar boyu bir şövalye olarak ulusuna hizmet etmiş, haydutların,hırsızların ve kanunsuzların korkulu rüyası olmuştu. Herkes onun adaletine inanırdı. Dürüst bir kişiliğe sahipti ve asla yalan söylemezdi. İşte bu adam, gerçek bir Manderly'idi...*

### **𝐒𝐞𝐯𝐠𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐃𝐨𝐠̆𝐮𝐬̧𝐮**

*Birkaç ay sonraları şehir sokaklarında bir taverna ziyaretinde Anna adlı bir kadınla tanıştı. Soylu değildi ve yoksul bir aileden gelirdi. Fakat bu kadının güzelliği balatlara konu olurdu. Sarı saçları, zümrüt yeşili gözleri, dolgun dudakları ve muhteşem fiziğiyle her erkeğin arzuladığı bir kadındı. Fakat Anna güzelliğinin yanında zeki de bir kadındı. Kendisini her gördüğü erkeğin koynuna atmazdı. Arthur ile tanıştıktan bir süre sonra birbirlerine aşık oldular. Bir gece, kız odanın kapısından usulca, çok dikkatli ve sessiz adımlarla girip âdeta bir hayalet gibi içeriye süzüldü. Hareketlerine eşlik eden tek ses, çıplak tenine sürtünen pelerinden çıkıyordu. Ama bu küçücük, belli belirsiz hışırtı şövalyeyi uyandırmaya, daha doğrusu tavşan uykusundan sıçratmaya yetmişti. Aslında uyku denemezdi onunkine; dipsiz derinliklerde yuvarlanırmışçasına tekdüze hareketlerle sallanıyor, durgun bir denizin zemini ile yüzeyi arasında usulca dalgalanan yosundan çilelerin tam ortasında uçuyordu âdeta.*

*Hareketsizdi, bedeni seğirmiyordu bile. Kanat çırparcasına yaklaştı, pelerinini savurup attı ve yavaşça, tereddütle dizini bü küp yatağın kenarına dayadı. Adam uyumadığını belli etmeden kirpiklerinin arasından süzdü onu. Kız yavaşça yatağa, adamın üzerine uzanıp bacaklarını bedenine doladı. Ağırlığını uzattığı kollarının üstüne verdi ve hâlâ mis gibi papatya kokan saçlarını adamın yüzünde gezdirdi. Kararlı ve hatta sabırsızca eğildi, göğsünün ucuyla onun göz kapaklarına, yanaklarına ve dudaklarına dokundu. Adam gülümsedi, kızı usulca ve sakınarak omuzlarından tuttu. Kız doğrularak adamın parmaklarından kurtuldu; şafak vaktinin sisli ışığında ışıl ışıl parlıyordu kız. Adam kımıldamaya başlamıştı ancak kız iki eliyle ona sıkıca bastırarak pozisyonunu değiştirmesini engelledi ve kalçalarını hafifçe ama kararlı hareket ettirerek bir karşılık bekledi.*

*Adam karşılık verdi. Kız artık ellerinden kaçınmıyordu. Başını geriye attı ve saçlarını savurdu. Teni soğuk ve şaşırtıcı derecede pürüzsüzdü. Yüzünü yaklaştırdığında kocaman, kapkara gözlerle karşılaştı; su perilerinin gözlerini andırıyordu. Aşkları o gece doruk noktasına ulaşmıştı.*

*Adam ansızın kabarmaya, dalgalanıp çağıldamaya başlayan papatya denizinde sarsılarak suların içine gömüldü...*

### **𝐒𝐞𝐯𝐠𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐎̈𝐥𝐮̈𝐦𝐮̈**

*O gecenin üstünden tam bir yıl geçmişti. İkiz çocukları olmuştu. Oğlanların haneye getirdiği neşe aylardır devam etmekteydi. Fakat bir gün Anna, kendisini güvende hissetmediğini Arthur'a nedenleriyle birlikte açıklamıştı. Anna zeki bir kadındı. Oğullarının kuzey şartları altında büyümesini istemiyordu. Buradan ayrılmak istiyordu. Birkaç aylık ısrarın sonucunda Arthur nihayet ikna olmuştu. Zifiri karanlıkta eşyaların toplayıp Kuzeyden kaçmışlardı. Arthur'un kaçmak için tek bir şartı vardı. O da oğullarından birisinin Beyaz Liman'da kalmasıydı. Kendince sebepleri vardı ve bunu açıklamamayı tercih ediyordu. Aşk gözünü kör etmişti. Gençti ve aptaldı. Sonraları pişman olacağı bir karar vermişti. Upuzun bir yolculuğun ardından kendilerini Menzil topraklarında bulmuşlardı. Yanlarına aldıkları değerli eşyaları tüccarlara satarak kendilerine Mander nehri yakınlarında bir köyde ufak bir çiftliğe yerleştiler. Manderly'ler ata topraklarına yeniden gelmişti. Kimliklerini gizli tutarak küçük çiftliklerinde hayvancılık ve tarım işleriyle geçimini sağlıyorlardı. Mutluydular. Aradan 10 yıl geçmişti. Arthur 33 yaşındaydı. Çiftlik biraz daha büyümüştü. Bir sürü hayvanları ve büyük tarlaları vardı. Yılların dış görünümüne pek bir etkisi olmamıştı. Çünkü yıllar boyunca eğitimlerini aksatmamıştı. Boş vakitlerini kitap okuyarak değerlendiriyordu.*

*Ayrıca 10 yıl boyunca bir kuklayla ve çeşitli ekipmanlarla kılıç eğitimlerini bir gün bile aksatmadan devam ettirmişti. Formunu koruyordu. Hasat vakti geldiği sırada Arthur biçtiği tüm ekinleri bir arabaya yüklemişti. Her sene Eski Şehir'e gidip mallarını satarak güzel kazanç elde ediyordu. Fakat bu sefer, işler hiç de eskisi gibi değildi. Şehirden geri döndü. Evin kapısının açık olduğunu görünce bir süredir kendisini rahatsız eden o koku adamı ürpertmiş, tüylerini diken diken etmişti. Atından atladı ve hayvanın sırtında duran kılıcını çekti. Kapıdan içeriye hışımla girdi. Yerde yatan karısıyla çocuğunu gördüğünde kılıcını parmaklarının arasından kayıp gitti. Gözleri birer şelale olmuştu. Dizlerindeki his kaybı gittikçe artıyor, vücudu titriyordu. Etraf darmadağındı. Karısının ve çocuğunun kanla kaplı, soğumuş cansız bedenine son kez sarılmıştı. Onlara gelen ölümü kimse hak etmezdi. Anna karnına aldığı derin, yamuk bir kılıç darbesinin etkisiyle yere yığılmış, kan kaybından ölmüştü. Öte yandan henüz 10 yaşında olan Wendel'ın boğazı kesilmişti. O gün bunu yapanların kim olduğunu bildiğini düşünüyordu. Kendilerine pek de uzak mesafede olmayan başka bir çiftlik vardı. Yıllar boyu daima rekabet içindelerdi. çiftliğin sahibi kötü bir adamdı. Adı Wylis idi. Şişmandı, nefesi her daim kokardı. Kibirli ve onurdan yoksundu. Arthur direkt olarak onu hedef görmemek için hiçbir mantıklı neden düşünemiyordu. Eşyalarını topladı. Yıllardır giymediği zırhını sandığından çıkardı. O çiftliğe gittiğinde bir avuç adam çoktan oradaydı. Etrafı gözetliyorlardı. Hepsinin de tipleri rahatsız ediciydi. Orada dikilen beş adam, çökmekte olan karanlıkla birlikte gelen ıslık sesinin yerini saptayamadan kanlar içinde yere yığılmışlardı.*

*Bağrışmaları duyan komşular ellerine nacaklarını, baltalarını ve dirgenlerini kapıp evin önünde toplanmışlardı. Haydutların burda nöbet tutmaları kendilerini pek bir rahatsız etmişti. Köyü yağmalamayı planladıklarını düşünüp önceden örgütlenmişlerdi. O sırada gözü dönen Arthur içeride bulduğu çocuk, kadın farketmeksizin o Wylis denen şişko pisliği bulana kadar önüne çıkan herkesi katletmişti. Sonunda odasında saklanan adamı kendi pisliği içerisinde yüzerken bulmuştu. Onun ölümü ise diğerlerininkinden çok daha acılı ve uzun sürmüştü. Kapıdan dışarıya attığında öfkeli kalabalık kanla kaplanmış bu adamın kim olduğunu seçemedi. Öfkeden kudurmuş bir biçimde üzerine koşmaya başladılar. O gece, Arthur paçayı kurtarmıştı. Siyah kısrağına atlayıp yolculuğa çıkmadan önce köyün yarısını katletmişti...*

### **𝐆𝐮̈𝐧𝐚𝐡𝐤𝐚̂𝐫**

*Lord Manderly odada dinlenirken garip bir adam çıkagelip şehirde ortalığı karıştırmıştı. adamın Halatçılar Kapısı'nın kuzeyinden geldigi söylenmişti. Yürüyerek gelmiş, yüklü atını yularından çekerek götürüyordu. Sabah oluyordu, halatçılar, eyerciler ve dericiler dükkanlarını açmak üzere sokakta belirmişlerdi. Adam omuzlarına siyah bir pelerin atmıştı. Dikkatleri üzerine çekiyordu.*

*Eski Narakort adlı hanın önünde durup bi süre bekledi ve içeriden gelen iç içe geçmiş konuşmalara kulak verdi. İçerisi doluydu. Eski Narakort'a girmedi yabancı. Sokağın aşağısına doğru atını çekmeyi sürdürdü. Orada Tilki adında küçük , başka bir han vardı. Çok da iyi bir mekan değildi. Sabahın ilk saatleri olduğu için neredeyse boştu. Meyhaneci salatalık turşusuyla dolu bir fıçının arkasından başını uzatıp müşteriye baktı. Yabancı pelerinini üzerinden hâlâ çıkarmamış, barın arkasında dimdik, hiç hareket etmeden sessizce duruyordu.*

*"Ne istiyorsun?"*

*"Bira," dedi yabancı. Berbat bir sesi vardı.*

*Meyhaneci ellerini keten önlüğüne silip çatlak bir toprak sürahiye bira doldurdu. Yabancı yaşlı değildi ama yüzünde epey fazla kırışıklıklar oluşmuştu. Pelerininin altına boyundan ve omuzlardan bağcıklı, epeyce yıpranmış deriden bir tunik giymişti. Pelerinini çıkarır ken, belinden geçirdiği kayışa bağlı bir kılıç taşıdığı oradaki insanların gözünden kaçmamıştı. .*

*Yabancı, masadaki birkaç müşterinin yanına oturmadı; barda ayakta durmayı sürdürüp meyhaneciyi keskin bakışlarla süzdü. Sonra sürahiden bir yudum aldı.*

*"Kalacak bir yer arıyorum."*

*"Boş yatak yok," diye homurdandı hancı. Gözlerini müşteri nin çamur içindeki çizmelerinden ayırmıyordu. "Eski Narakorta bir bak."*

*"Burada kalmayı yeğlerim."*

*"Yer yok." Hancı yabancının aksanını sonunda çözmüştü: adam Menzilli'ydi.*

*"Parasını ödeyeceğim," dedi yabancı usulca. Tedirgin gibiydi. İste ne olduysa o zaman oldu. Yabancı içeriye adım attığından beri onu karanlık bakışlarla süzen çiçek bozuğu yüzlü, fasulye sırığı gibi uzun, kaba saba bir adam ayağa kalkıp bara yaklaştı. İki arkadaşı onu biraz geriden izledi.*

*"Sana yer yok, Menzilli serseri seni," diye çiçek bozuğu yüzlü hırladı ve yabancıya iyice sokuldu. "Senin gibileri Beyaz Liman'da istemiyoruz. Burası namuslu bir şehir!"*

*Yabancı sürahisini alıp geri çekildi. Hancıya baktı ancak adam gözlerini kaçırdı. Menzilliyi savunmaya hiç niyeti yoktu. Hem Menzillileri kim severdi ki?*

"Bütün Menzilliler hırsızdır," diye devam etti çiçek bozuğu yüzlü adam. Öfke, bira ve sarımsak kokuları saçıyordu. "Duydun mu dediğimi hergele?" "Duymuyor. Kulaklarına bok kaçmış," dedi diğer iki adamdan biri üçüncü de çirkin bir kahkaha attı.

"Paranı öde ve yaylan!" diye homurdandı çiçek bozuğu yüzlü.

Yabancı şimdi başını kaldırıp ona baktı. "Biramı içeceğim."

*"Yardımcı oluruz," diye homurdandı kaba saba adam. Menzillinin elindeki sürahiyi bir vuruşla yere indirdi, yabancıyı omzundan tuttuğu gibi tırnaklarını adamın yakasına geçirdi. Bu arada arkalarında duran iki adamdan biri yumruğunu sıkıp havaya kaldırdı. Yabancı hızla yana çekilip çiçek bozuğu yüzlünün sendelemesini sağladı. Kılıç, bir ıslık sesiyle kınından fırladı ve kandil ışığında âdeta yanıp söndü. Bir an karambol oldu. Ardından bir çığlık duyuldu. Diğer müşterilerden biri kendini kapıya attı. Bir sandalye gürültüyle devrildi, toprak tabak ve çanaklar boğuk şangırtılar çıkararak yere yuvarlandı. Dudakları zangır zangir titreyen hancı, yüzü korkunç bir şekilde ortadan ikiye ayrılmış, parmaklarını barın kenarına geçirmiş aşağıya doğru kayan, sanki batıyormuş gibi gözden ağır ağır kaybolan çiçek bozuğu yüzlü adama dehşet içinde bakıyordu. Diğer iki adam yere serilmişti; biri hiç kımıldamıyor, diğeri hızla yayılan kan gölünün içinde kıvranıp segiriyordu. Bir kadının kulakları sağır eden tiz ve sinirli çığlığı titreşerek mekânda çınladı. Hancı ürperdi, soluğunu tuttu ve kusmaya başladı.*

*Yabancı duvarın önüne çekildi. Gergin ve tetikteydi. Kılıcını iki eliyle tutmuş, ucuyla havada daireler çiziyordu. Kimse kıpır damıyordu. Yaşadıkları korku yüzlerine çamur gibi sıvanmış, ellerini ayaklarını zincire vurmuş, boğazlarını tıkamıştı.*

*Muhafızlar gürültüyle meyhaneye daldılar; üç kişiydiler. Ya kınlardan geliyor olmalıydılar. Elleri bellerindeki coplarındaydı ancak cesetleri görünce hemen kılıçlarına davrandılar. Menzilli sırtını sıkıca duvara bastırıp sol eliyle çizmesinin koncundan bir hançer çıkardı.*

*"At onu!" diye haykırdı muhafızlardan biri heyecandan titreyen bir sesle. "At onu elinden katil! Bizimle geliyorsun!"*

*Bir başka muhafız, menzilliye yandan yaklaşmasını engelleyen masayı tuttuğu gibi devirdi. Kapının yanında duran üçüncü muhafıza, "Takviye kuvvet getir Treska!" diye bağırdı.*

*"Gerek yok," dedi yabancı ve kılıcını indirdi. "Kendi isteğimle geleceğim sizinle."*

*"Geleceksin tabii itoğluit ama boynunda iple geleceksin!" diye patladı heyecanlı olan muhafız."Elindeki kılıcı yere at, yoksa beynini dağıtırım!"*

*Menzilli doğruldu. Kılıcını ve hançerini yere bırakıp teslim olmayı seçti. Zaten buraya ölmek için gelmiş olmalıydı. Muhafızlar hızlıca kendisini Yeni Kale'ye götürürken kumandan derhal Lord Manderly'e ulaşılmasını emretmişti. Bu görevi üstlenen asker Yeni Kale'ye doğru koşarken kayışının kaymış demir tokalarını seri bir hamleyle düzeltip yoluna devam etmişti. Kale kapılarından geçip kimseye kendini belli etmeden avludan geçmiş, kaleden içeriye çıt çıkarmadan girip sessizce lordun odasına ilerlemişti. Aceleci bir tavırla kapıyı çaldı. Lord Manderly kapıyı açtığında karşısında telaş içerisinde duran askeri gördüğünde ona ne olduğunu sordu.*

*Asker de şoka uğramıştı. Telaşını sesinden gizleyemeden "Efendim, Hanlardan birinde yabancı bir adam üç kişiyi katletmiş. Kendisinin Menzilli olduğu söyleniyor. Şuanda kaleye getiriliyor. Size haber vermem emredildi." dedi.*

*Lord bir anlığına sağ elini kır sakalına attı ve kaşıdıktan sonra bakışlarını yeniden askere yöneltip "Pekâlâ, hizmetçilere söyle darağıcını hazır etsinler. Bilgi için teşekkürler, derhâl orada olacağım."*

*Üstünü giyinip tüm teçhizatlarını kuşandıktan sonra kale avlusuna getirilen alçak herife gözlerini sabitledi. Soğuk tavrını takınmıştı şimdi. Eliyle onu diz çöktürmeleri için işaret etti. Etrafındaki üç kişi adamı zorla dizlerinin üstüne sabitlemeyi başardı. Ardından Lord merdivenlerden ağır adımlarla inerek adamın yanına yaklaştı. Kendisine sağlam bir yumruk atıp yere seren Lord askerlerine geri çekilmelerini söylemişti. Burnu kırılan yabancı olduğu yerde Lord Manderly'e bakarak sırıttı.*

*"Tadını beğendin, öyle mi?' bir yumruk daha salladı. Zavallı adamla işi bitmişti. Ellerinin tersini ovuşturmaya başladı.*

*"Gidin sallandırın şu alçağı! Halkın gözü önünde sallandırın." Adamın götürülüşünü izlediği sırada yabancı uzun zamandır kullanmadığı kuzeyli aksanına geçmişti. "Teşekkürler, baba!" dedi. Adamın Menzil'den olmadığı gün gibi ortadaydı. Askerler adamı duyunca bir anlığına durakladılar. Lord gözleri dolmuş bir şekilde adama yaklaştı. Bu sefer ona daha dikkatli bir bakış atmıştı. Karşısında duran yabancı, yıllar önce kuzeyi terkeden öz oğlundan başkası değildi. Onu ayağa kaldırdı ve kanlı suratına tiksine tiksine baktı. "Neden?" dedi sessizce. Askerlere eliyle gitmelerini işaret ederek "Neden geri geldin?" dedi. Onun yokluğu, Morgan Manderly'nin yüreğinde yıllardır hissediliyordu. Fakat onu unutmuştu. Karşısına çıkana dek onu aklından çıkarmayı başarmıştı. Birlikte Yeni Kale'ye girdiler. Orada Arthur Manderly en son birkaç aylıkken gördüğü oğluna kavuşmuştu. Tüm hikayesini anlattı. En ince detayı bile es geçmemişti. Morgan Manderly'nin yüzü buz kesilmişti. Karşısında duran kişi yalnızca oğlu değildi. Bir katille konuşuyordu. Onu cezalandırması gerekiyordu. Sevgisinin görevini öldürmesine izin vermedi.*

*O gece Arthur Manderly tutuklanmış ve suçlarına karşılık bedel ödemesi için zindana gönderilmişti. Bu hadisenin ardından Kızıl Arthur olarak anılmaya başlamıştı. Günahkâr oğlunun günahlarının affedilmesi için Lord Manderly yediye dua etmişti...*

### **𝐊𝐞𝐟𝐚𝐫𝐞𝐭**

*Aradan iki yıl geçmişti. Kurt İni'nde çürümekte olan bedeni iyice zayıflamıştı. Farelerle uyuyup farelerle kalkınca oluyordu böyle şeyler. Burada geçirdiği her gün tüm hayatını sorgulamıştı. Aldığı bütün kararları yeniden gözden geçirmişti. Ne de olsa ölene kadar buradaydı. Babasının onu zindana göndermesine kızgın değildi. Nihayetinde babası Lord Manderly'idi. Ömrünü Beyaz Liman'a hizmet etmeye adamıştı. Geçmişe dair tek pişmanlığının en başında burayı terketmek olduğu gerçeği tüm kalbini sızlatıyor, onu muazzam bir ıstırap haline sokuyordu. Burada geçirdiği ikinci yılın altıncı gününde Lord Manderly kendisini ilk kez ziyarete gelmişti. Arthur sırtını duvara vermiş, prangalı bileklerini dizlerinin üstüne koymuş babasına bakıyordu. "Şişmanlamışsın." dedi ve sırıttı. "Zayıflamışsın." diye karşılık verdi ve kıkırdadı Lord Manderly. "Beni özlediğinden gelmediğine göre, benden ne istiyorsun?" Lord göbeğini okşadı. Arthur'a keskin bir bakış attı ve tok sesiyle konuşmaya başladı. Sesi duvarları çatlatıyordu. "Sana kurtuluşunu sunmaya geldim. Kefaret senin için geliyor."*

*Ellerini havaya kaldırıp Yedi'ye şükürler olsun dedi alaycı bir ses tonuyla. Sonrasında cansız ellerini bıraktı. Prangalar zincire çarparak madeni bir ses çıkarıyordu. "Ne yapmamı istiyorsun?*

*"Hizmet etmeni istiyorum. Beyaz Liman'ı yönetmek için çok yaşlıyım artık. Bir Lord olma konusında seni eğiteceğim. Çok geçmeden bir Lord olacaksın."*

*"Anlaştık."*

*"Güzel, çünkü bu bir teklif değildi."*

*Arthur mükemmel değildi. Fakat potansiyele sahipti. Zinlardan bir suçlu olarak değil, değişmiş bir adam olarak çıkmıştı. Lord Manderly halkın tepkisini bastırmak için söylediği birkaç sihirli sözcüğün işe yaramasını umuyordu. Öyle de oldu. Zamanla Arthur, kendisini babasının yolunda gitmeye adadı ve şehirdekilerin önyargılarını kırmayı başardı. Birçok yeniliğe imza atmayı düşünüyordu.*

*Parlak zihninde yenilikçi birçok fikri vardı fakat bunların hiçbirini Lord Manderly'nin onayından geçiremiyordu. Bir yıl sonra Lord Manderly'nin hastalığı iyice ilerlemişti. Yaşından ve sağlık durumundan dolayı yatağından çıkacak hali olmayan lord, oğlu Arthur'a yönetim koltuğuna geçmesini emretti. Fakat o sıralarda Arthur kendisini hazır hissetmiyordu. Ortada bir seçeneğinin bulunmadığının da farkındaydı. Birkaç aylık yönetiminden sonra Lord Manderly hayata gözlerini yummuştu. Arthur birkaç günlük yasın ardından resmen Beyaz Liman Lordu ilan edilmişti. 36 yaşındaydı ve bir şehrin nasıl yönetileceğini çok iyi öğrenmişti. Onun hükmü başlamıştı. Hizmetinin 4. Yılında 40 yaşındaydı. Fakat asıl hikayesi şimdi başlıyordu...*