Doris

Doris - (ang. Dhoris) - kawia mieszkająca z ludźmi. Dawniej zamieszkiwała restauracje. Jedyne młode Stokrotki. Obecnie znajduje się w Wiecznym Szczęściu

## Inne

### Wiek

8 miesięcy

> ,,To jest piekło! Jest to restauracja, w której zabija się nas dla pożywienia. Kocham Cię. Nigdy się już nie spotkamy...przynajmniej w tym świecie, ale ja zawsze będę przy tobie"
>
>

> - Stokrotka do Doris przed zabraniem Stokrotki
>
>

## Wygląd

Doris jest ciemno - szarą kawią z dłuższym futrem na grzbiecie i szyi. Ma słodkie, granatowe oczka. Jej jedna łapa jest czarna z jednym złamanym pazurem

## Charakter

Doris zawsze była strachliwa i podatna na choroby. Szczerze kochała swoją właścicielkę oraz matkę. Była bardzo uczuciowa i pomocna oraz empatyczna. Po pobycie w reustauracji miała lęk przed ludźmi, ale jedna osoba na świecie stała się jej ,,Rodziną"

## Historia

Doris rodzi się i mieszka w reustauracji. W dniu urodzin widzi swą mamę - Stokrotkę uśmiechającą się do niej. Pamięta jak bawi się z kamą piszcząc przy tym radośnie. Pewnego wieczoru kiedy mała kawia kładzie się spać Stokrotk opowiada jej o Wiecznym Szczęściu - pięknej krainie gdzie mieszkają duchy zmarłych, dobrych kawii. Kiedy Stokrotka opowiada o Wiecznym Szczęściu do pudełeczka gdzie mieszkały dane kawie wkladają się wielkie ręce. Stokrotka wie co one oznaczają te ręce. W oka mgnieniu popycha Doris w sianko, Wielkie Ręce zabierają Stokrotkę

Dopiero kilka dni później szara kawia wychodzi z sianka. Woła mamusię, ale nic z tego. Płacze, lecz to zwabia tylko kłopoty. Ręce czlowieka wchodzą do pudełka. Popychają Doris mocno, a ta upada mocno na ściankę i cały świat pogrąża się w ciemności.

Budzi się w pudełku z inną kawią - starą, brudną. Nieznajoma mówi, że lepiej aby nie wchodziły sobie w droge i odchodzi w ciemność.

Wiecznorem Doris sięga po pożywienie - dopiro dane do miseczki. Niestety małej przypomine ono Stokrotkę. Płacze, a do niej podchodzi spół lokatorka. Mówi jej że najpewniej zostanie upieczona, ale mówi jej też, że wie jak uciec z tego więzienia. Niestety Doris nie ma tego co ona chciała i stara kawia nie mówi jej szansy na ucieczkę.

Miesiące później Doris czuje ogromny ból brzucha, który barszo często się powtarza. Doris myśli, że dla czego ją ciągle to spotyka?. Czuje że to jej koniec. Przy jednym z takich bólów do pódełka są wkładane ręce człowieka. Wynoszą ją z pomieszczenia do zimnego podwórza. Tam wyrzuca ją do śmieci.

Doris widzi już Wielkie Szczęście kiedy coś zabiera ją i wiezie ją do ciepłego domku, a później do weterynarza. Niestety u weterynarza jest wystawiona bardzo smutna diagnoza. Rak.

Doris umiera na kolanach swojej właściecielki. To był jeden ze słodszych momentów jej życia , bo po mimo bólu czuła się kochana.

Po śmierci widzi Stokrotkę i płacząc z szczęścia wtula się w matkę. Również podejmuje decyzję jakiej jeszcze nigdy żadna kawia nie podjęła:

Będzie roznośić dobro w Wiecznym cierpieniu

## Streszczenie

Doris rodzi się w chińskiej restauracji. Jej matka - Stokrotka - uśmiecha się do niej w dniu urodzin. Pierwsze wspomnienie Doris to zabawa z matką w ganianie . Piszczy przy tym radośnie, ale nie opuszcza swojego domku - prostokątnego pudełka z kartonu. Pewnego wieczoru, kiedy matka opowiada jej bajkę o Wiecznym Szczęściu, wielkie ręce człowieka sięgają po kawie. Stokrotka od razu wstaje i wpycha swoje młode w sianko. Doris nie ośmiela się ruszyć, ale słyszy słowa matki o tym co się tu tak na prawdę dzieje. Prawda jest taka: tutejsze kawie są hodowane dla pożywienia. Wielkie ręce człowieka zabierają Stokrotkę.

Doris wychodzi z siana kilka dni później. Boi się co się stało z jej matką. Czy to prawda co powiedziała przy rozstaniu? Doris zaczyna wołać mamę, ale nic z tego. Płacze głośno, ale zwabia tylko ludzi. Ręce jakiegoś człowieka uderzają ją w bok. Świnka morska obija się o kartonową ścianę i cały świat zapada się w ciemność.

Kiedy budzi się, jest w innym miejscu. Jest koło kawii - starej, brudnej, osmolonej. Pyta się kim jest. Kawia odpowiada, że jest tym, kim być powinna i nienawidzi takich malców jak ona. Mówi jej aby nie wchodziły sobie w drogi.

Wieczorem do klatki jest dawane pożywienie. Ale pożywienie Doris przypomina Stokrotkę. Zamiast jeść zaczyna płakać. Podchodzi do niej spół lokatorka i patrzy na nią z pogardą oraz opowiada jej o wszystkim:

,,Tutaj jest pewna śmierć! Pewnie jutro zostaniesz upieczona! Ale...wiem jak z tąd uciec''

Doris ociera łzy i pyta się jak. Stara kawia mówi:

,, Coś za coś"

Doris mówi, że nie ma czego do zaoferowania, ale pyta się czego by chciała. Stara kawia mówi, że nic co by chciała i odchodzi w ciemną część pudełka.

Wiele dni później, Doris czuje ból brzucha - mocny ból brzucha, który powtarza się przez kilka miesięcy. Co jej jest? Czemu chodź raz nie może być czegoś... miłego? Od śmierci Stokrotki wszystko jej złe! Dlaczego to spotyka ją, a nie tą starą zapchloną kawie? - spół lokatorkę Doris. Kawia jęczy w pudełku. Sama. Nikt, nawet starucha jej nie pociesza. Doris jest pewna, że to jej koniec.

Podczas jednego z wielkich bólów, do pudełka wkładane są ręce człowieka. Biorą ją i wyrzucają do śmieci. Doris nawet nie próbuje się z nich uwolnić, Leży w milczeniu, smutku i strachu. Czuje, że przychodzi po nią Wieczne Szczęście, ale ktoś zabiera ją do ciepłego domu - nigdy takiego nie czuła. Później wiezie ją do weterynarza. Tam ma wystawioną diagnozę - ma raka.

Doris umiera na kolanach swojej właścicielki. W tamtej chwili czuje się kochana - nawet bardziej niż przy Stokrotce. To było uczucie, którego dawno nie czuła. Uśniecha się. Przed śmiercią mówi:

,,Ja też Cię kocham dziewczynko "

Zamyka oczy. budzi się w Wiecznym Szczęściu.

Widzi Stokrotkę płaczącą z szczęścia Doris również płacze z szczęścia. Stokrotka nachyla się i pokazuje wizję swojej córce. Widzi małą dziewczynkę - ubraną w strój księżniczki. To była właścicielka Doris . Dziecko płakało nad ciałkiem Doris.

Szara kawka decyduje się na coś co żadna kawia jeszcze nie zrobiła

Będzie szerzyć dobro w skupisku zła - w Wiecznym Cierpieniu. Odchodzi tam by spełnić swą mijsję

## Relacje

**Stokrotka** - Doris z całego serca kochała swą matkę. Po jej śmierci każda jej wzmianka, każdy zapach przypominający Doris Skotrokę łapał ją za serce, a szarej kawii chciało się płakać z tęsknoty.

**Mała dziewczynka (Jej właścicielka)** - była to osoba, która mocno kochała swoją świnkę morską, a po śmierci Stokrotki Doris kochała ją najbardziej na świecie. Bawiła się z nią i Doria jak i jej właścicielka uważały się bajbliższą rodziną

**Stara kawia (spół lokatorka Doris)** - ona jak i Doris nigdy nie lubiały się

## Cytaty

,,Mamo? Mamo! Gdzie jesteś!? - Doris wołając Stokrotkę

,,Ha, ha ,ha, ale to łaskocze Duża! - Doris do swojej właścicielki

,, Jak to boli...nie płacz Duża. Aaaa! Nie wytrzymam kocham Cię dziewczynko. Żegnaj.... " - Doris przy swojej śmierci (pełny cytat)

, , To jest moje przeznaczenie, mamo, muszę szerzyć tam dobro - Doris decydująca się na chodzenie po Wiecznym Cierpieniu

## Ciekawostki

* Może swobodnie chodzić po Wiecznym Szczęściu jak i Wiecznym Cierpieniu
* Mówiła na swą właścicilkę Duża
* Jest jedyną kawią, która zdecydowała szerzyć dobro w Wiecznym Cierpieniu

## Przypisy

Gra w berka

1. ↑ 1,0 1,1 Gra w berka