Boris von Falkenhayn

Ten artykuł jest o bracie Lothara von Falkenhayn. Czy chodziło Ci o Boris?

Drugi syn barona Arnlufa urodził się 3 lata po swoim bracie Dietrichu i według nieoficjalnej, ale ciągnącej się już latami tradycji, według której nadmiarowego syna zazwyczaj posyłano do Zakonu Pantery (a w przypadku zelockiego zapału do zakonu Białego Wilka) został predestynowany do rycerskiej służby. Rzeczywistość jednak zweryfikowała tradycję. Ku zauważalnej frustracji kasztelana Falkenbergu, chłopak z mieczem radził sobie zwyczajnie miernie. Wraz z rosnącym wiekiem i brakiem postępów, zadanie sławienia nazwiska Falkenhayn w szeregach rycerstwa Middenlandu zaczęto cedować raczej na małego Lothara, który zdradzał naturalny dryg i entuzjazm do miecza.

Edukacja Borisa szła dalej zwykłym torem, chłopak uzyskiwał przeciętne dobre wyniki w nauce, nie wyróżniając się nadmiernie od innych dzieci. W okolicach 18 roku życia, pan Arnulf zaczął zabierać Borisa do okolicznych sąsiadów celem swatów, ale chłopak odrzucał stanowczo jak na siebie wszystkie proponowane kandydatki. Kiedy sfrustrowany ojciec jął indagować go, dlaczego neguje wszystkie oferty, Boris odparł, że ożenek go nie interesuje a on sam chce poświęcić się pracy naukowej- konkretnie traktatowi o historii północnego Imperium.

Niezależnie od tego czy była to prawda, czy zwykła wymówka, zrezygnowany baron Arnulf zaprzestał poszukiwań dlań żony i porzucił jakiekolwiek plany jakie miał dla syna, niemalże zapominając że ten istnieje. Na zamku zaczęły krążyć plotki, że syn barona "nie gustuje w kobietach", ale nikt nie był w stanie ich potwierdzić, podobnie zresztą jak pracy naukowej panicza Borisa, który albo zazdrośnie strzegł swoich zapisków, albo te wcale nie istniały. Nikogo to zresztą nie obchodziło, Boris nie był zbyt jaskrawym tematem do plotek, wyrastając na mężczyznę nudnego i na wskroś bezbarwnego. Do tego stopnia że przyjeżdżający na Falkenberg szlachcice często zapomniawszy o  jego istnieniu, brali Lothara za drugiego syna.

Po śmierci ojca Boris jeszcze rzadziej wyglądał ze swoich komnat, które zamieniły się w biuro na skutek otrzymania pozycji zarządcy okolicznych wsi. Boris ku uldze wszystkich z zadania wywiązał się przyzwoicie i choć działał bez entuzjazmu, podatki były ściągane regularnie. Według powszechnej opinii Boris musi się cieszyć, że nowy senior rodu nie porusza tematu jego stanu kawalerskiego.

Jako odludek Boris nie ma zbyt bliskich relacji z rodziną. Źle zniósł śmierć wspierającej go matki, która w przeciwieństwie do Lothara i Dietricha, których relację scementowała, tragedia ta oddaliła go od bliskich. Z rzadka pojawia się na rodzinnych ucztach, jedzenie służba donosi mu raczej do komnat.

Mimo to utrzymuje poprawne i grzecznościowe relacje z Dietrichem, którego całkowicie słucha jako nowego seniora rodu. Cieszy go że brat szanuje jego dobrowolną izolację.

Praktycznie nie rozmawiają z Lotharem, od czasu sytuacji, kiedy ten odwiedziwszy Falkenberg i usłyszawszy, że Boris nie zejdzie na powitalną ucztę skwitował to na całą wielką salę słowami: "mógłby w końcu wyhodować jądra". Lothar uważa brata za słabeusza, o miałkim charakterze i jest zdania że ludzie tacy jak on zawsze będą traktowani przez wszystkich z góry i niczego nie osiągną. Ciężko określić co Boris myśli o swoim bracie, gdyż od sytuacji w wielkiej sali nie wypowiada się o nim publicznie,

Boris i Reinmar praktycznie nie mają relacji, jako że ten ostatni urodził się już po śmierci matki Borisa i jego oddaleniu się od bliższych więzów rodzinnych. Reinmar parokrotnie starał się zadziergnąć nić kontaktu za starszym bratem, ale spotkawszy się z flegmatyczną reakcją, porzucił próby spędzenia z Borisem czasu, na rzecz zabaw i przyjaźni z dziećmi zamkowej czeladzi i mieszkańców.

Boris ma 32 lata i jest mizernym mężczyzną o wodnistych oczach, o wyglądzie ascety. Nie ma w nim wiele z witalności i energii mieszkańców Middenlandu.