Gerania

**Gerania** (ger. **Ερινα**, trb./trl. **Erina**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Ludność gerańska mająca własne język i kulturę pojawiała się na tych terenach w latach 5000 pne-3800 pne. W 3700 pne powstały dwa pierwsze miasta gerańskie - Oremina i Tasaron. W późniejszych latach powstało kilka nowych miast i wszystkie się rozrosły do 3115 pne.

Gerańczycy utrzymywali od początku pozytywne relacje z mieszkającymi w chuj na północ Pallasyjczykami. Przede wszystkim Gerańczycy kupowali pallasyjskie samochody, a że one musiały przebyć długą drogę, żeby dostać się tam, to były bardzo drogie, a co za tym idzie - niecodziennie spotykane.

Gerańczycy widzieli, że od 4000 pne Pallasyjczycy mają swoje państwo, czyli Pallas. W latach 3000 pne-2993 pne największe miasta gerańskie przekształciły się w państwa-miasta, bo oni chcieli być tacy jak ich współpracownicy z północy.

W kolejnych latach gerańskie państwa-miasta się powiększały, a niektóre z nich musiały ze sobą walczyć o terytorium. W końcu na terenie państw-miast zakładano wsie oraz kolejne miasta, więc od ok. 2655 pne mówi się po prostu o państwach gerańskich zamiast państw-miast.

W 2102 pne zadecydowano o połączeniu państw gerańskich w jedno. Narodowość nazywała się *Ερινιπαι* (trl. *Erinipai*) i od tego nazwa państwa *Ερινα*, (trl. *Erina*). Początkowo ludność nie mogła się zdecydować, czy stolicą ma zostać Oremina, czy Tasaron. Przez 3 lata oba miasta był stolicami, aż w końcu w 2099 pne wybuchła wojna o to, które miasto ma zostać stolicą. Większość Gerańczyków chciała, żeby to Tasaron został stolicą, jednak wygrali ci, którzy chcieli, żeby Oremina nią została. Tym samym w 2094 pne Oremina została stolicą Geranii.

Teraz Gerania jako jedno państwo mogła się liczyć z innymi, a zwłaszcza ze swoim partnerem, czyli Pallasem, który coraz bardziej się rozrastał.

Niektórzy Gerańczycy mieszkali poza Geranią i albo mieli swoje państwa, albo mieszkali bez państw. Inne państwa gerańskie oraz ziemie wolne były zajmowane przez Geranię. Gerania jednak nie zajęła Nasetonu, który pod względem kulturalnym i językowym różnił się od reszty oraz był zbyt silny i nie dał się zająć, a potem sam się rozrastał.

W 13 ne Rounia postanowiła się rozszerzyć o wielkie tereny. Jako że od lat władze skupiały się na rozwoju wojskowości, Rounia zaatakowała dosłownie każde państwo znajdujace się nad Morzem Łącznym, w tym także Geranię. Rouńczykom udało się zająć wszystkie państwa.

W 26 Pallas zaczął sąsiadować z Rounią i ją powoli podbijać. Gerańczycy i inni widzieli w tym szansę na odzyskanie niepodległości. I tak się stało w 54, kiedy Pallas zdobył stolicę Rounii, która nazywała się identycznie, jak państwo.

W 118 Wielki Pallas ze swoimi granicami zbliżał się do Geranii, Nasetonu i pozostałych.

W 120 powstała granica pallasyjsko-gerańska.

W 121 Pallas zaczął atakować Geranię i pozostałe okoliczne państwa celem przejęcia ich.

W końcu w 143 Pallas zajął całą Kalcedonię.

Na terenach Geranii szybko pojawiło się bardzo dużo Pallasyjczyków, bo wielu z nich przeprowadziło się tam z różnych stron imperium, a w dodatku szybko się rozmnażali. Dochodzi do tego również kwestia zmiany swojej narodowości: część Gerańczyków zaczynałą się identyfikować jako Pallasyjczycy. Podobne sytuacje miały miejsce również w innych miejscach zamieszkanych oryginalnie przez inne narodowości, ale w Geranii to zjawisko zdarzało się najrzadziej.

W 313 aspirujący rewolucjoniści z różnych części Wielkiego Pallasu wędrowali po całym imperium celem zebrania wspólników. Znaleźli się w gerańskiej Oreminie (pal. *Or Mna*). Tam mieszkało dwóch przyjaciół: Pallasyjczyk Mirs Gern i Gerańczyk Stilas Palinomos (ger. *Στιλασ Παλινομοσ*) Obaj zaangażowali się w rewolucję. Rewolucja się udała, a nowo powstałej Geranii przyznano tereny większe niż kiedykolwiek. Dodatkowo wielu Pallasyjczyków stamtąd zaczęło się deklarować jako Gerańczycy albo spierdalać do Pallasu. Zdaniem niektórych podział Wielkiego Pallasu można uznać za koniec starożytności i początek średniowiecza.

Złość Gerańczyków spowodowało to, że ziemie dawnego Nasetonu znalazły się w granicach Barabułbargii.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Gerania i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W międzyczasie Gerania zaczęła żądać od Barabułbargów oddania Nasetonu. Oni się nie zgadzali, co poskutkowało licznymi niedającymi nic wojnami.

W 476 Serania zawarła sojusz z Horanią, który rok później przekształcił się w unię personalną.

Wtedy też Serania dołączyła się do konfliktu o Naseton.

Również przyjmuje się, że ok. 476 wymarła rdzenna religia Gerańczyków i została zastąpiona pallasyzmem.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami.

W latach 601-635 liczba musanistów w Geranii gwałtownie się zmieniała: jednego roku stanowili większość, następnego mniejszość i tak przez cały czas.

W 622 do Kalcedoni przybyli jacyś Murzyni i założyli swoje państwo, zabierając część ziem Serańczykom, część Gerańczykom i niewielką część Basetanom. To państwo nazwali Kokanią.

W 738 na tereny Seranii, Geranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków, Horanatów i innych była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami. Co ciekawe, w Geranii zdobył on popularność, ale ok. 812 ją stracił i większość Gerańczyków była na powrót jedynie pallasystami.

W 836 na terenie Nasetonu grupa ludzi zaczęła siebie nazywać Nasetończykami i zaczęli oni walczyć o niepodległość.

W 872 Nasetończykom udało się wywalczyć niepodległość. Serańczycy chcieli ich podbić, Gerańczycy żądali oddania się i umożliwienia aneksji, a Barabułbardzy się z nich śmiali.

W 889 doszło do I rozbioru Nasetonu między Seranię, Geranię a Barabułbargię. Podział Nasetonu między te 3 państwa potrwał do 912, kiedy Nasetończycy zawalczyli i odzyskali niepodległość.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Gerańczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Gerańczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1514 dokonano II rozbioru Nasetonu tym razem między Seranię, Geranię, Barabułbargię i Kokanię. W 1588 Naseton odzyskał niepodległość, bo Pallas zainterweniował w tej sprawie.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. W 1603 Serania ją odzyskała.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

W 1613 Gerania i Serania dokonały III rozbioru Nasetonu, ale w taki sposób, że państwo nasetońskie jeszcze istniało. Dopiero w 1614 Serania, Gerania i Barabułbargia dokonały IV rozbioru Nasetonu, przez który państwo nasetońskie trzeci raz przestało istnieć. 31.12.1620 Abalowie się wkurwili i kazali zaborcom odtworzyć państwo nasetońskie. W ten sposób Nasetończycy zawdzięczają ówczesnemu okupantowi niepodległość w tamtych czasach.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski. Poza Gerańczykami, bo oni walczyli o prawo do swojego alfabetu i nie przyjmowali narzucania obcego alfabetu. Nigdy nie otrzymali tego prawa, ale cały czas łamali zakaz.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1693 Gerania podbiła Naseton.

W 1705 Serania zaatakowała Geranię i zajęła Naseton.

Przez kilka lat Gerańczycy posiadali kolonie na innych kontynentach, ale zbyt krótko, żeby wpłynąć na kształtowanie się tamtejszych kultur.

W 1804 Gerania zaatakowała o wiele potężniejszą Ostruto-Hunrię pragnąć odzyskać Naseton. Wojska gerańskie zostały rozpierdolone, a potem politycy gerańscy przez 5 (niektórzy 6) lat prosili władców ostruto-hunryjskich o niezajmowanie Geranii i pozwolenie jej na zachowanie niepodległości. Udało się, ale Gerania musiała w chuj zapłacić, przez co była blisko bankructwa i przez 100 lat musiała odbudowywać budżet.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Gerania w tym konflikcie poparła Pallas.

Przez pierwsze dwa lata Gerania walczyła głównie ze Strongią zależną od Ostruto-Hunrii popierającej Damadanię, ponieważ w granicach Strongii znajdował się w tamtych czasach Naseton. Kiedy jednak Strongii udało się przejść na stronę Pallasu, oficjalnie Gerania nie walczyła z nią, ale po cichu jednak oni kontynuowali swoją walkę.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zadecydowano o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Gerania była neutralna.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Początkowo Gerania była po stronie Pallasu, a potem odłączyła się od wojny i stała się neutralna.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze większym skrócie WZK. Gerańczycy chcieli być neutralni i nie chcieli obstawać ani po stronie kapitalistycznego Pallasu, ani komunistycznego WZK. Pod koniec 1945 zostali jednak przymuszeni do decyzji i dostali włączeni do bloku kapitalistycznego.

W 1946 wybuchła rewolucja w Geranii, bo ludzie chcieli komunizmu. Rewolucja się udała, a Gerania przeszła do bloku komunistycznego.

W 1949 ludzie zmienili zdanie i wybuchła kolejna rewolucja, bo tym razem ludzie chcieli być kapitalistami. Rewolucja się udała i Gerania wróciła do bolku kapitalistycznego.

W 1950 ludzie znowu zmienili zdanie i chcieli powrotu komuny. Rewolucja się udała, a Gerania stała się z powrotem państwem komunistycznym.

WZK wykorzystało rewolucję komunistów gerańskich z 1950 w celach propagandowych. Władze WZK szczyciły się, że to WZK zaatakowało i przejęło Geranię, wciągając ją do swojego bloku. Władze Pallasu jednak znały prawdę, że to była rewolucja. Reszta świata jednak nie znała prawdy. Pallas kazał reszcie kapitalistów obstawić ich wersję zdarzeń (czyli że to była rewolucja), ale oni do końca zimnej wojny robili to niechętnie, bo oni uwierzyli WZK-owcom, że to była wojna.

Przez cały okres zimnej wojny komuniści walczyli z religią w Geranii, ale im się nie udawało.

W 1980 badacze gerańscy dokonali odkrycia, że państwo Naseton powstałe w 313 i utrzymujące swój kształt do czasów współczesnych tak naprawdę zajmuje jedynie północną połowę starożytnego Nasetonu.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo i były potocznie nazywane Strongią.

Co było najważniejsze dla Gerańczyków w rozpadzie Strongii, to to, że Naseton odzyskał niepodległość. Od tej pory władze gerańskie podając się na to, co odkryli ich rodacy 10 lat temu, żądają od władz nasetońskich albo oddania się do aneksji przez Geranię, albo do zmiany nazwy państwa niesugerującej, że oni są Nasetonem, bo Gerańczycy od zawsze uważali się (i do dzisiaj uważają się) za spadkobierców starożytnego Nasetonu i oni twierdzą, że współczesna nazwa Naseton to zniewaga.

Przez całe lata 90. Baset i Prancyzja była dotknięta wieloma wojnami. Udało im się jedynie przejąć dużą część ziem serańskich w 2000, a w 2001 Serania i Murononcja przejęła część ziem od Nasetonu.

Również w latach 90. przez te wojny i tamtejszą politykę doszło do wielu przesiedleń. Nie tylko przesiedlano ludzi z Basetu i Prancyzji, ale i do. To samo działo się z Gareńczykami.

W 2001 do połowy 2007 kontynuowano te przesiedlenia, ale tylko w Murononcji. Na skutek przesiedleń muronońskich wielu Gerańczyków znalazło się poza Geranią, głównie właśnie w Murononcji.

Pierwsza połowa 2007 zakończyła się końcem przesiedleń muronońskich. Druga połowa 2007 zaczęła się rozpoczęciem przez władze gerańskie odzyskiwania Gerańczyków rozsianych po całej południowej Kalcedonii przez wojny baseckie i przesiedlenia muronońskie i nie tylko takie.

Program odzyskiwania Gareńczyków udało się sukcesywnie zakończyć wraz z 1. kwartałem roku 2012.

Od tamtej pory w Garenii działa się tylko jedna ciekawa rzecz, a mianowicie pomoc Pallasowi i Seranii w walce w IV wojnie światowej. W 2020 wojna się skończyła wygraną wspólników Pallasu.

Dopiero od 2021 dzieją się tutaj jakieś fajne rzeczy.

## Rzeczy, które stworzyła Gerania oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język gerański - język Gerańczyków. Prawdopodobnie niewiele młodszy od jezyka pallasyjskiego. Dopiero w średniowieczu Gerańczycy stworzyli nauki związane z tym językiem, czyli geranistykę i filologię gerańską.

Kulturoznawstwo - nauka o kulturze stworzona przez Gerańczyków.

Wiedza o środowisku - od dawna Gerańczyków interesowało środowisko, więc oni zgromadzali wiedzę na jego temat.

Ceglarstwo - Gerańczycy od średniowiecza zaczęli tworzyć cegły, które wykorzystywali w różnych celach.

Muzyka - Gerańczycy kłócili się przez lata z Hunrami, czy lira i jej podobne to hunryjskie, czy gerańskie instrumenty ludowe. Kiedy wszyscy stwierdzili, że lira i inne to hunryjskie instrumenty ludowe, Gerańczycy zaczęli się kłócić z Pallasyjczykami, czy akordeon i jemu podobne to pallasyjskie, czy gerańskie instrumenty ludowe. Wszyscy stwierdzili, że akordeon i inne to pallasyjskie instrumenty ludowe. W końcu Gerańczycy doszli do wniosku, żeby za swój instrument ludowy uznać cymbały i im podobne za swoje instrumenty ludowe.

Inżynieria środowiska - Gerańczycy z okolic stolicy wykorzystali wiedzę na temat środowiska i rozwinęli ją, tworząc inżynierię środowiska na wzór inżynierii występującej w środkowej Kalcedonii.

Inżynieria lądowa - Gerańczycy z różnych części państwa połączyli swoją inżynierię środowiska z ursaryjską wiedzą budowlaną (chodzi o renesansowe lądowobudowlaną i wodnobudowlaną) i tak stworzyli inżynierię lądową.

Wino owocowe - Gerańczycy zrobili alkohol podobny do damadańskiego alkoholu narodowego, tylko że oni nie tworzą wina z winogron, tylko z owoców.

Geranizm - starożytna politeistyczna religia Gerańczyków wyparta przez pallasyzm na początku średniowiecza. W renesansie powróciła wśród wieśniaków, w okresie baroku częściowo wymarła, a w okresie oświecenia wywoływała niemałe kontrowersje. Wymarła ostatecznie z początkiem romantyzmu.

## Geografia

Gerania jest państwem górzystym, ale występują miejsca wyżynne, a nawet nizinne, ale jest ich mało. Gerania jest podzielona na regiony, a te na gminy. Kiedyś państwowość gerańską stanowiły liczne państwa-miasta, kiedy w pewnym momencie one się zjednoczyły. Wówczas w Geranii były praktycznie same miasta i jedynie kilka wsi. Kiedy Gerania została zajęta przez Pallas, Pallasyjczycy pozakładali nowe miasta, nowe wsie, osady, grody i podgrodzia, ale w dalszym ciągu miasta stanowiły większość.

W 313 Gerania otrzymała niepodległość, ale nowy król wszystkie miasta oraz większość wsi i osad przerobił na grody, a wsie i osady znajdujące się w sąsiedztwie miast stały się podgrodziami. Większość zaczęły stanowić podgrodzia, bo każdy gród miał ich po kilka. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański, czyli tam miast było najwięcej spośród trzech typów jednostek osadniczych. W Prancyzji powoli zaczęto przyznawać grodom prawa miejskie, a w Murononcji i Geranii jeszcze nie. W Geranii w dalszym ciagu większość stanowiły podgrodzia. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad. Doszło również do zjednoczenia Basetu i Prancyzji. Zlikwidowano tam całkowicie grody, przywrócono miasta, wsie i osady, ale w taki sposób, żeby i tu to osad było najwięcej. W Murononcji za to rozpoczęto nadawanie niektórym grodom nadawanie praw miejskich oraz uprzednie łączenie ich z podgrodziami. W Geranii jeszcze nic takiego nie robiono. W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie. W Murononcji grodów i podgrodzi dalej było najwięcej, ale zaczęto już zakładać wsie. W Geranii za to zaczęto przywracać miasta poprzez łączenie grodów z podgrodziami i nadawanie powstałym miejscowościom praw miejskich.

W 622 powstała Kokania, która zabrała Geranii część ziem. To nic nie zmieniło, bo miasta dalej były zakładane. W Murononcji wsi było już więcej niż podgrodzi, a w Geranii dopiero zaczęto zakładanie wsi. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Murononcji miast było już więcej niż grodów, ale grodów było więcej niż wsi. W Kokanii nic to nie zmieniło i dalej większość stanowiły miasta. W Geranii dalej kontynuowano tworzenie miast i wsi. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. To nic nie zmieniło w Geranii.

W 1111 ostatni gród muronoński otrzymał prawa miejskie. Od tej pory najwięcej było tam miast. To nic nie zmieniało w Kokanii, a w Geranii już większość nad grodami i podgrodziami stanowiły miasta i wsie, gdzie to miast było więcej. W 1222 ostatni gród gerański otrzymał prawa miejskie. Od tej pory nie istniały tam już nawet podgrodzia, a miast było w dalszym ciągu najwięcej. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. To nic nie zmieniło w Geranii. W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. To w dalszym ciągu nie zmieniło nic w Geranii. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To wciąż nic nie zmieniło w gerańskim podziale terytorialnym. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Dla Geranii w dalszym ciągu oznacza to brak jakichkolwiek zmian. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. Wtedy już władze Basetu i Prancyzji wprowadziły zmianę, bo wiele miast straciło swoje prawa miejskie i stało się wsiami lub osadami (głównie osadami). Władze muronońskie, kokańskie i gerańskie nie zmieniły nic w związku z tym. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji, bo od początku było ono zamieszkane głównie przez Serańczyków i Horanatów. W tym samym roku jeszcze zajęła resztę państwa, gdzie większość osad zamieniono na wsie. Dopiero wtedy władze muronońskie odebrały większości miast prawa miejskie i przekształciły je w osady. Władze kokańskie i gerańskie w dalszym ciągu nie robiły nic w związku z zaistniałą sytuacją. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, a w 1606 - Murononcję i wtedy większość osad muronońskich stało się wsiami, a dopiero wtedy władze kokańskie podjęły decyzję o odebraniu wiekszości miast ich praw miejskich oraz o podziale tych większych miast. To dalej nic nie zmieniało w Geranii. W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię i wtedy większość kokańskich osad awansowało do poziomu wsi, a władze gerańskie postanowiły odebrać większości miast prawa miejskie i uczynić je osadami. W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię, w 1609 - Naseton, a w 1610 - Geranię i wtedy większość gerańskich osad stała się wsiami, W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas i chuj.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Geranii powrócił dawny stosunek pomiędzy poszczególnymi typami jednostek osadniczych, czyli miast było znowu więcej niż wsi. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Geranii odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Oznaczało to brak zmian w Geranii. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. W Geranii w dalszym ciągu to nic nie zmieniło. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Dla państwa kokańskiego oznaczało to ciąg dalszy braku jakichkolwiek zmian. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony. Kokania jakimś cudem uniknęła zajęcia, a władze zadecydowały o utworzeniu trzeciego typu jednostki osadniczej, jakim była osada. To miast było jednak w dalszym ciągu najwięcej. W Geranii za to odtworzono osady, a wiele miast stało się wsiami i to wsie zaczęły stanowić większość. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, w Kokanii wsiami, a w Geranii osadami. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie, w Kokanii osady, a w Geranii miasta.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady. W Kokanii wówczas przywrócono większość dawnych miast, ale nie likwidowano w dalszym ciągu osad. W Geranii za to przywracano większość dawnych wsi, żeby to ich było teraz najwięcej. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, w Kokanii większość miast została przekształcona na wsie, a w Geranii większość wsi stała się osadami. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, w Strongii nowe wsie, a w Kokanii nowe osady. W Geranii za to w końcu zlikwidowano osady poprzez nadanie im wszystkim praw miejskich i do dzisiaj to miast jest tu więcej niż wsi.

## Ludzie

Zanim Gerania została zajęta przez Pallas, większość Gerańczyków mieszkała w miastach. Kiedy Pallas zajął Geranię, założone zostały również osady, grody i podgrodzia, które głównie zostały zasiedlone przez napływowych Pallasyjczyków, ale większość mieszkańców tego regionu i tak stanowili mieszkańcy miast. Kiedy Gerania odzyskała niepodległość w 313, nowe władze zamieniły wszystkie miasta w grody oraz tworzyli nowe poprzez łączenie wsi i osad, a te wsie i osady, które znajdowały się w sąsiedztwie miast, stawały się podgrodziami. Założono również nowe podgrodzia niektórym grodom, a mimo że to podgrodzi teraz było najwięcej, to w grodach mieszkało więcej ludzi. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański. W Prancyzji rozpoczęto nadawanie grodom praw miejskich, a w Murononcji i Geranii jeszcze nie. W Geranii w dalszym ciągu najwięcej było podgrodzi oraz mieszkańców grodów. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad. Doszło również do zjednoczenia Basetu i Prancyzji. Zlikwidowano tam całkowicie grody, przywrócono miasta, wsie i osady, ale w taki sposób, żeby i tu to osad było najwięcej i żeby to tam mieszkało najwięcej ludzi. W Murononcji za to rozpoczęto nadawanie niektórym grodom praw miejskich oraz uprzednie łączenie ich z podgrodziami, ale mieszkańcy grodów dalej stanowili większość. W Geranii jeszcze nic takiego nie robiono. W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie, a ludzie wyprowadzali się głównie na wieś. W Murononcji w dalszym ciągu tworzono nowe miasta, ale to grodów i podgrodzi wciąż było więcej, a w grodach mieszkało wciąż najwięcej ludzi. W Geranii też rozpoczęto odtwarzanie miast poprzez łączenie grodów z ich podgrodziami oraz nadawanie tak powstałym miejscowościom praw miejskich.

W 622 powstała Kokania, która zabrała Geranii część ziem. To nic nie zmieniło, bo miasta dalej były zakładane. W Murononcji wsi było już więcej niż podgrodzi (chociaż dalej najwięcej mieszkańców mieszkało w grodach), a w Geranii dopiero zaczęto zakładanie wsi. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Murononcji miast było już więcej niż grodów, ale grodów było więcej niż wsi. Dalej jednak więcej ludzi zamieszkiwało grody. W Kokanii nic to nie zmieniło i dalej większość stanowił miasta i ich mieszkańcy, a w Geranii kontynuowano tworzenie miast i wsi. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. To nic nie zmieniło w Geranii.

W 1111 ostatni gród muronoński otrzymał prawa miejskie. Od tej pory najwięcej było tam miast. To nic nie zmieniało w Kokanii, a w Geranii już większość nad grodami i podgrodziami stanowiły miasta i wsie, gdzie to miast było więcej i to w nich mieszkało najwięcej ludzi. W 1222 ostatni gród gerański otrzymał prawa miejskie. Od tej pory nie istniały tam już nawet podgrodzia, a miast wraz z ich mieszkańcami było w dalszym ciągu najwięcej. Taki stan rzeczy utrzymał się do 1607, kiedy Wielka Serania anektowała Kokanię. Wtedy król Geranii odebrał większości miast prawa miejskie i uczynił je osadami, a także podzielił dużo większych miast na osady. W ten sposób większość mieszkańców Geranii stała się osadnikami. W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię i wtedy większość osad stała się wsiami, ale ludzie wyprowadzali się do osad i w dalsyzm ciągu to w nich najwięcej ludzi mieszkało. Wzięło się to stąd, że ludzie pamiętali czasy, jak prawie wszędzie w Geranii było miasto i większość z nich zamieniono na osady.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Geranii powrócił dawny stosunek pomiędzy poszczególnymi typami jednostek osadniczych, czyli miast było znowu więcej niż wsi. Zlikwidowano także osady poprzez nadawanie im praw miejskich i ludzie ze wsi wyprowadzali się wtedy do miast, przez co to ich mieszkańcy zaczęli znowu stanowić większość. Nie wszystkie wsie odzyskały prawa miejskie. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Geranii odtworzono je po staremu. Wtedy wszystkie miasta odzyskały swoje prawa, a w miastach wciąż mieszkało najwięcej ludzi.

Kolejna zmiana zaszła w 1721, kiedy Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony. W Kokanii stworzono ileś tam osad, które zostały chętnie zamieszkane przez ludzi, podczas gdy w dalszym ciagu to miast tam było najwięcej. W Geranii za to większość miast stała się wsiami i stworzono także ileś osad i to w osadach chętniej się ludzie zaczęli osiedlać, przez co to tam mieszkało najwięcej ludzi. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, ale to wsie były chętniej zamieszkane. W Kokanii za to większość miast stała się wsiami i to na wieś ludzie się zaczęli wyprowadzać. W Geranii za to większość wsi zamieniono na osady, ale to na wieś zaczęto się wyprowadzać. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii oraz w Kokanii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie i populacja wiejska, w Kokanii - osady i populacja wiejska, a w Geranii - miasta i populacja osadnicza.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady, ale ludzie wyprowadzali się na wieś w poszukiwaniu lepszych perspektyw. W Kokanii wówczas przywrócono większość dawnych miast, ale za to ludzie wyprowadzali się do osad, żeby taniej żyć. W Geranii za to przywracano większość dawnych wsi, ale to w osadach wciąż mieszkało najwięcej ludzi. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, ale ludzie ze wsi tym razem wyprowadzili się do osad, w Kokanii większość miast została przekształcona na wsie, a udział osadników nie zmienił się, a w Geranii większość wsi stała się osadami, gdzie dalej to osadników było tam najwięcej. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, w Strongii nowe wsie poprzez odebranie miastom praw miejskich, ale najwięcej ludzi wciąż zamieszkiwało osady. W Kokanii większość wsi dawniej bedących miastami stała się tym razem osadami, a osadników dalej tam było najwięcej. W Geranii za to w końcu zlikwidowano osady poprzez nadanie im wszystkim praw miejskich i do dzisiaj to miast jest tu więcej niż wsi, a w miastach mieszka najwięcej ludzi.

W czasach przed zajęciem Geranii przez Pallas nie mówiło się w kontekście Gerańczyków o pallasyjskim podziale na konserwatystów, liberałów i socjalistów. Gerańczycy w tamtych czasach byli w większości prawicowcami politycznymi i prawicowcami kulturowymi. Dopiero podbicie Geranii przez Pallas zmienia postać rzeczy i większość mieszkańców tamtych ziem stało się prawicowcami i konserwatystami, co w zasadzie prawie nic nie zmienia. W 313 Gerania odzyskała niepodległość. Mieszkańcy nowego państwa byli w większości centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, więc zaprowadzali całkowicie nowy porządek w swoim państwie. W 378 Kalcedonia została najechana przez plemię Hunrów. Odebrali oni Serańczykom część ich ziem. W wyniku zachodzących na świecie zmian Gerańczycy w większości stawali się lewicowcami i konserwatystami, więc zmienili swoją kulturę w dużym stopniu i utrwalili nowo powstałe zwyczaje. W 476 Hunrowie nagle przeszli na poglądy centralne i konserwatywno-liberalne, a Gerańczycy powrócili do centrolewicy i liberalnego konserwatyzmu. W tym samym roku Baset i Prancyzja się połączyły w jedno państwo. Mieszkańcy Prancyzji stali się tak jak mieszkańcy Basetu w większości centrolewicowcami i konserwatystami. Władze muronońskie stały się wówczas centrolewicowe i konserwatywno-liberalne. Ludzie stali się tacy sami. Władze gerańskie stały się za to centrolewicowe i liberalne, a ludzie tacy sami.

W 477 Serania i Horania zawarły unię personalną. Nic to nie zmieniło w Horanii poza tym, że władcą został centrowiec i liberał, a ludzie w dalszym ciągu pozostawali centrowcami i liberalnymi konserwatystami. Władza w Geranii się zmieniła na centrolewicową i konserwatywno-liberalną, ale ludzie się nie zmienili. W 496 wyodrębniła się narodowość storkijska, a w związku z takimi zmianami na kontynencie mieszkańcy Geranii stali się w większości centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a władze były centrolewicowe i liberalne. W 529 Hokia i Delany się zjednoczyły, a to wydarzenie spowodowało zmiany w tej części kontynentu. Gerańczycy stawali się głównie centrolewicowcami i liberałami, a władze stały się centrolewicowe i konserwatywno-liberalne. W 613 unia personalna Seranii i Horanii została zerwana i w Geranii do władzy doszli centrolewicowcy i liberałowie. W 622 Delany się odłączyły i powstała Kokania. Kokańczycy byli centrolewicami i liberalnymi konserwatystami, a w wyniku zachodzących na świecie zmian Gerańczycy stawali się w większości lewicowcami i konserwatystami.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W wyniku zachodzących dalej zmian na świecie Kokańczycy stawali się lewicowcami i konserwatystami, a Gerańczycy lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. Kokańczycy stali się wówczas lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Gerańczycy lewicowcami i liberałami. W 1455 Pallas sprzedał Storkię Ursarii. To wywołało w tamtej części kontynentu ponowne zmiany. Kokańczycy powrócili do lewicy i konserwatyzmu, a Gerańczycy do lewicy i konserwatywnego liberalizmu. W 1494 Ursaria połączyła się z Aranią. Władzę w nowym państwie przejęli prawicowi liberałowie. Wywołało to również kolejne zmiany na kontynencie. Władzę w Kokanii przejęli prawicowcy i narodowi liberałowie, a w Geranii prawicowcy i narodowi socjaliści. W 1495 Ostrut zajął Seranię Zachodnią i Horanię Północną. Do władzy w Kokanii doszli wówczas lewicowcy i socjaliści, którzy zmieniali wszystko, co się dało. Poszli za nimi jednak ludzie. W Geranii władzę przejęli za to prawicowcy i narodowi konserwatyści, którym zależało na przywróceniu tradycji narodowych.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Kokańczycy powracali natychmiastowo do poglądów o naturze lewicowej i konserwatywnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory stawali się centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Gerańczycy natomiast stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i konserwatystami. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna oraz Defony. Z powodu zachodzących zmian społecznych Kokańczycy stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Gerańczycy lewicowcami i liberałami. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią, a Horania odzyskała Horanię Północną. Mieszkańcy Kokanii stawali się wówczas centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Geranii - lewicowcami i konserwatystami. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. Mieszkańcy Kokanii stawali się wtedy centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Geranii - centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. Ludzie stamtąd przejmowali poglądy typowego Serańczyka. W tym samym roku udało się zająć resztę państwa i tam też ludzie przeszli taką zmianę. Wtedy przeciętny Kokańczyk stawał się centrolewicowcem i socjalistą, a przeciętny Gerańczyk centrolewicowcem i liberalnym socjalistą. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, a w 1606 Murononcję, po czym Kokańczycy stali się głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Gerańczycy centrolewicowcami i socjalistami. W 1607 zajęła Kokanię i wtedy większość Kokańczyków stawała się głównie centrolewicowcami i liberałami, a większość Gerańczyków stawała się głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1608 zajęła Burabułbargię, w 1609 - Naseton, a w 1610 Geranię i wtedy większość Gerańczyków stała się centrolewicowcami i liberałami, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Muronońcy stali się w znacznej większości centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Defończycy stali się wtedy w większości centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Kokańczycy po zmianach w otaczającej ich rzeczywistości stawali się głównie lewicowcami i konserwatystami, tak jak kiedyś, a Gerańczycy stali się głównie lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, tak jak kiedyś. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Najmniej przesiedlano Gerańczyków, a najrzadziej też na ich ziemie przywożono ludzi. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Władza nad niepodległą Murononcją przypadła centrowcom, liberałom i radykałom, co sprawiło, że państwo trochę bardziej się unowocześniło i dopasowało do nowych kontynentalnych warunków. Niepodległymi Defonami rządzili więc centrolewicowcy i konserwatyści, a niepodległym Nasetonem - centrolewicowcy, konserwatyści i radykałowie. Władzę w Kokanii przejęli więc centrolewicowcy i liberałowie, a w Geranii centrolewicowcy, liberałowie i radykałowie.

Również w 1688 w Nasetonie, Kokanii i Geranii dużo rzeczy uległo zmianie, kiedy tego samego roku Defony zostały anektowane przez Aranię. Władze w Nasetonie zmieniły się na centrolewicowe i konserwatywne, w Kokanii na centrolewicowe, konserwatywne i radykalne, a w Geranii na centrolewicowe i liberalne. W 1690 jednak Defony odzyskały niepodległość i we wszystkich państwach poprzedni stan rzeczy powrócił. Za to jednak w 1693 Naseton został anektowany przez Geranię. Władza w Kokanii ponownie się zmieniła na centrolewicową, konserwatywną i radykalną, a gerańska na centrolewicową i liberalną. Władca też człowiek, a ludzkość na tej części kontynentu była po trudnych przeżyciach, więc ludzie i tak za nimi poszli.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Władze muronońskie stały się centrowe i liberalne, władze defońskie stały się centrowe, liberalne i radykalne, władze kokańskie - centrolewicowe i konserwatywne, a władze gerańskie - centrolewicowe, konserwatywne i radykalne. W każdym państwie władze otryzmały poparcie ludzi. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze w Murononcji stały się centrowe, konserwatywne i radykalne, w Defonach - centrowe i liberalne, w Kokanii - centrowe, liberalne i radykalne, a w Geranii - centrolewicowe i konserwatywne. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. Muronońcy w wyniku zachodzących na świecie zmian stawali się głównie centrowcami i konserwatystami, Defończycy - centrowcami, konserwatystami i radykałami, Kokańczycy - centrowcami i liberałami, a Gerańczycy - centrowcami, liberałami i radykałami. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Muronońcy stali się głównie centrowcami, konserwatystami i radykałami, Defończycy - centrowcami i liberałami, Kokańczycy - centrowcami, liberałami i radykałami, a Gerańczycy - centrolewicowcami i konserwatystami. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony, ale z ich mieszkańcami nie podziało się aż tak źle, jak z ludnością serańską. Ludzie szybko stali się w większości centroprawicowcami i liberałami, mieszkańcy Kokanii - centroprawicowcami, liberałami i radykałami, a mieszkańcy Geranii - centrowcami i konserwatystami.

Od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym. W społeczności gerańskiej nie spowodowało to żadnych zmian. W 1759 Storkia uzyskała niezależność, co nic nie zmieniło ani w Storkii, ani w Geranii. W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W Kokanii do władzy dochodzą za to centrowcy i konserwatyści, a w Geranii centrowcy i liberałowie. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. Wtedy też w Kokanii władzę przejęli centroprawicowcy i liberałowie, którzy uzyskali poparcie społeczeństwa. W Geranii za to władzę przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści, w Kokanii ponownie centrowcy i konserwatyści, a w Geranii centrowcy i konserwatywni liberałowie. W 1829 władze ostruto-hunryjskie przechodzą na stronę centrowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W Kokanii do władzy dochodzą centrolewicowcy i konserwatyści, którzy uzyskują poparcie społeczeństwa chcącego jakichś zmian w społeczeństwie. W Geranii za to do władzy dochodzą centrolewicowcy i liberałowie, którzy są popierani przez społeczeństwo. W 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatyzm oraz otrzymały poparcie ludzi. W Kokanii za to władza wpadła w ręce centrolewicowców i liberałów, a w Geranii - lewicowców i konserwatystów. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców, w Kokanii - centrowców i konserwatystów, a w Geranii - centrowców, konserwatystów i ludowców, którzy odwołują się do tradycji antycznych. W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Władzę w Kokanii za to przejmują centrowcy, konserwatyści i ludowcy, a w Geranii centrowcy i liberałowie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych, a władza w Kokanii dalej była centrowo-konserwatywno-ludowa, a w Geranii centrowo-liberalna. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Władza w Kokanii za to zmieniła swoje poglądy na centrum i liberalizm, a władza w Geraniii stała się władzą centrową i liberalno-konserwatywną. W 1914 wybuchła I wojna światowa. Gerania poparła Pallas. W 1916 zabito dotychczasowego władcę, a na jego miejsce szybko wszedł nowy. Był on centrowcem i liberalnym konserwatystą. Tego samego dokonano w Geranii. Nowy władca był centrolewicowcem i konserwatystą.

W 1918 wojna się skończyła. Sojusznicy Damadanii przegrali. Ostruto-Hunria została podzielona została podzielona na Ostrut i Hunrię, a Strongia stała się niezależna. Książę Strongii zmienił swoje poglądy i stał się centrowcem i liberalnym konserwatystą. Za nim poszli ludzie, bo był uznawany za strongijskiego bohatera. Władca Kokanii został stracony za bycie chujowym, a organizator i realizator egzekucji przejął władzę. Był on centrolewicowcem i konserwatystą. W Geranii doszło do zamachu stanu, a nowy władca był centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem. W 1921 król Geranii zrezygnował i przekazał władcę komu innemu. Równocześnie na świecie zachodizło wóczas dużo zmian w polityce. Władzę w Anaronie przejęli prawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Anorze - prawicowcy i umiarkowani liberałowie. Od tego wiele się zaczęło. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm, władca Kokanii stał się centrowcem i konserwatystą, a król Geranii centrowcem i konserwatywnym liberałem. Przez całe lata 20. poparcie było niskie. Nie poprawiło sytuacji to, że w 1923 on i jego wspólnicy zmienili poglądy na centrum i konserwatyzm. W latach 30. wzrosło trochę poparcie, a w 1939 władcy zmienili ponownie poglądy na centrum i konserwatywny liberalizm. W latach 40. poparcie dla tych władców wzrosło.

W 1945 wojna się skończyła. Wspólnicy Damadanii znowu przegrali. Niedługo po tym rozpoczęła się III wojna światowa. Początkowo Gerania dalej stawała po stronie Pallasu, ale jednak stała się neutralna. Po wojnie również Ostrut się podzielił na Ostrut Północny i Ostrut Południowy, a Hokia i Delany się zjednoczyły. Nic to nie zmieniło w poglądach władz gerańskich oraz ludzi. W 1946 wybuchła rewolucja w Geranii, bo ludzie chcieli komunizmu. Rewolucja się udała, a Gerania przeszła do bloku komunistycznego. W 1949 ludzie zmienili zdanie i wybuchła kolejna rewolucja, bo tym razem ludzie chcieli być kapitalistami. Rewolucja się udała i Gerania wróciła do bolku kapitalistycznego. W 1950 ludzie znowu zmienili zdanie i chcieli powrotu komuny. Rewolucja się udała, a Gerania stała się z powrotem państwem komunistycznym. Szybko ludzie mieli jednak dość komunizmu, a kolejna rewolucja została krwawo stłumiona. W 1990 Strongia się rozpadła, a Ostrut się zjednoczył. W Basecie i Prancyzji do władzy doszli centrowcy i konserwatyści, w Nasetonie centrowcy i konserwatywni liberałowie, w Defonach centrowcy i liberałowie, w Kokanii centrowcy i liberalni konserwatyści, a w Geranii centrowcy i umiarkowani konserwatyści. W 1991 Hokiodelany się rozpadły, a kapitalistyczne władze Geranii stały się centrowe i umiarkowanie liberalne. W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii. Władzę w nowym państwie przejęli centrowcy i liberałowie, za którymi poszli ludzie. W Nasetonie władza i ludzie zmienili się na centrum i liberalny konserwatyzm, w Defonach - centrum i umiarkowany konserwatyzm, w Kokanii - centrum i umiarkowany liberalizm, a w Geranii - centrolewica i konserwatyzm. Sytuacja uległa ponownej zmianie w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Nowe władze gerańskie były prawicowe i narodowo-konserwatywne, jednak po pół roku doszło do kolejnej zmiany władzy, a nowe władze były centrolewicowe i umiarkowanie liberalne. Kolejna zmiana zaszła w 2022, kiedy od Pallasu oddzielają się: Ursaria, Storkia, Świeńsk, Koszbia, Bafania i Amalenia. W Kokanii rządzić zaczynają centroprawicowcy i konserwatyści, a władze w Geranii przejmują poglądy centroprawicowe, konserwatywne i radykalne.

## Polityka

Kiedy na ziemiach gerańskich istniały jedynie państwa-miasta, rządzili w nich królowie, a kiedy powstało jedno państwo gerańskie, od zawsze rządzi nim jeden król. Po nim jest premier, a po nim dwuizbowy parlament.

Politycy byli tacy sami, jak ludzie. Wyjąteko stanowił lata 477-613, kiedy władcy gerańscy byli zbliżeni poględowo do ówczesnego społeczeństwa muronońskiego.

## Religia

Zanim Pallas podbił Geranię, ludzie wyznawali ludową mitologię, która zaczęła wymierać, kiedy Geranię podbił Pallas. Od 313 ta wiara zaczęła wymierać, a dominację przemował pallasyzm. Ok. 476 pallasyzm praktycznie przejął górę, a w czasach, kiedy w tamtej części kontynentu pojawił się wakupizm, Gerańczycy początkowo go przyjęli, ale po czasie z niego zrezygnowali. W 1054 wydzielił się pallasyzm ezoteryczny, który przyjęli Gerańczycy.

Oprócz pallasystów ezoterycznych w Geranii występują również pallasyści klasyczni i inne mniejszości religijne.

## Kultura

Z poprzedniej części artykułu wiadomo, z jakimi poglądami można utożsamić Gerańczyków, więc nie będę o tym pisał trzeci raz, bo nie ma sensu.

Kultura gerańska bardzo się rozwinęła w starożytności, a jej sukcesy zaczęły się kończyć, kiedy Geranię zajęła Rounia. Po rozbiciu Rounii przez Pallas Gerania odzyskała niepodległość, a kultura gerańska jedynie lokalnie z powrotem zaczęła się rozwijać, co jednak się skończyło wraz z aneksją Geranii przez Pallas. Po odzyskaniu przez Geranię niepodległość w 313 kultura państwa już nigdy nie zajęła tak wysokiego miejsca ani nie miała tak dużego wpływu na cywilizację.

Gerańczycy są znani z wielu osiagnięć, ale ich najsławniejsze to te związane z inżynierią środowiska i inżynierią lądową. Stereotypowy Gerańczyk to pasjonat wina owocowego oraz z zawodu ceglarz. Był kiedyś fanem muzyki lirowej, ale mu zbrzydła, więc przerzucił się na muzykę akordeonową, do której zaczął mieć urazę, więc aktualnie woli muzykę cymbałową.

## Język

Gerańczycy od samego początku używali języka gerańskiego. Pierwotne stadium rozwoju tego języka nosiło nazwę języka starogerańskiego. Oprócz wersji standardowej w użytku były również 4 dialekty języka. W wyniku aneksji Geranii przez Pallas język gerański ponownie wyewoluował i powstała nowa standardowa wersja języka będąca połączeniem wszystkich czterech dialektów. W takiej wersji język przejmował coraz więcej zapożyczeń z języka pallasyjskiego. Po dłuższym czasie drogą naturalną wyodrębniły się 4 nowe dialekty podzielone również na gwary, a pod wpływem dwóch z czterech dialektów powstał nowy standard językowy i w taki sposób powstał język średniogerański, który w latach 1612-1688 przejmował zapożyczenia z języka abalskiego, a jedna z gwar języka przejęła dużo zapożyczeń z języka barabułarskiego.

W wyniku tych procesów językowych politycy i językoznawcy od 1790 zaczęli opracowywać nową wersję języka, która była gotowa w 1812 i wprowadzona jako język urzędowy. Była to wersja języka oczyszczona z zapożyczeń pallasyjskich i abalskich oraz ewentualnie innych. "Oczyszczony" gerański brzmiał nienaturalnie dla Gerańczyków, którzy w związku z tym woleli częściej posługiwać się dialektami. Była to sytuacja niezwykła jak na realia tamtego świata, kiedy mowa regionalna była częściej praktykowana niż standardowa. Nieznacznie później pojawiły się opinie, że nowy standard językowy należy oprzeć o powstałe naturalnie formy regionalne języka, które nie brzmią sztucznie dla ludzi. Dwie strony walczyły ze sobą przez ponad 100 lat. W 1964 konflikt został całkowicie zażegnany, kiedy król ostatecznie poparł drugą stronę i w ten sposób opracował nowy standrd języka gerańskiego. Połączył istniejące dialekty z "oczyszczonym" standardem i stworzył nowy język literacki, de facto tworząc rozwiązanie kompromisowe. W przeciągu następnych 30 lat powstało kilka nowych dialektów, a Gerańczycy zaczęli chętniej używać form noszących nazwę półdialektów.

Najpopularniejszym językiem obcym jest pallasyjski.