Lipsk 2023

*Najlepsze REKO EVER*

*~ Mateusz, rekrut z XX wieku.*

## Piątek

Z racji braku dużej ilości zgłoszonych osób postanowiliśmy ogarnąć cały transport w dwóch autach. Z Gdańska, wcześnie rano wyjechało auto z Andrzejem, Lorenzem i Klemensem. Zdecydowanie później, bo około godziny 12.00 z Warszawy wyjechał wynajęty bus z Muminem, Kłosem, Rekrutem Mateuszem, Ex dwunastakiem Czarkiem, Stasiem i jego kolegą Łukaszem. W okolicy godziny 19.00 zaliczając najdłuższą w życiu trasę Warszawa-Poznań zajechali oni po Marka, Szymona i Antka. Po ostatnim zatankowaniu przed niemiecką granicą (cena benzyny była wtedy przed wyborami poniżej 6 zł/l) ruszyliśmy w stronę Lipska, by dojechać do Markklebeerga w okolicy godziny pierwszej w nocy.

Na grupę z busa nie czekał już nikt na polu namiotowym. W oddali było tylko słychać ostatnie rozmowy pod regimentówkami innych pułków.  Po rozprostowaniu kości zaczęliśmy przy świetle latarek z telefonów rozstawiać namioty, na oczywiście pełnym błota ostatku pola.

Zajęliśmy również położoną nieopodal altankę, przy której kontynuowaliśmy do około godziny 4-tej integracje. Podczas integracji obecny na wyjeździe rekrut przyznał się, że jutro ma swoje 29 urodziny. Będzie to miało później konsekwencje. Grupie przeszkadzała również wywieszona nad obozem ścierka, na szczęście po tym jak wszyscy poszli spać, została ona zdjęta przez nieznanych sprawców.

## Sobota

Wstaliśmy około godziny dziewiątej, przywitała nas na zewnątrz ściana deszczu zza namiotów i uśmiechnięty Andrzej z tabaką w ręku, który nocował sobie jak król(skreślić) ciota w ciepłym pod dachem. Na śniadanie Niemcy oferowali kawę i suchą bułkę, co sprawiło, że nasi ludzie byli wyjątkowo niezadowoleni. Marek oczywiście dostał drożdżówkę, bo oczywiście włada wszystkimi językami ludzi i aniołów więc potrafił odpowiednio zagadać.

Okazało się, że padać będzie do godziny jedenastej, czyli akurat do wtedy jak będziemy wyjeżdżać na pole bitwy. Następne godziny spędziliśmy na oglądaniu nowego Znachora, gadaniu i wypijaniu klina po wczorajszej integracji.

O godzinie jedenastej wzeszło słońce, pojawiło się 20 stopni celsjusza, aż przyjemnie było ubrać się w mundur i po krótkiej musztrze udać się w stronę autokaru. Po drodzę w Klemensa wstąpił jego śmieszkowy duch, oddalił się na chwilę od oddziału, by wrócić z małą dynią w ręku. Kazał naciąć numer “12” na dyni i umieścić ją na bagnecie Antka w celach reprezentacyjnych.

## Bitwa

Na pole bitwy jechaliśmy kilkanaście minut, po wyjściu z autokaru otrzymaliśmy Niemiecką gęstą grochówkę, dla wielu z nas był to pierwszy posiłek poza piwem dzisiejszego dnia, także mocno podniosło nas to na duchu.

Wojsko, które musi robić mało przed bitwą to szczęśliwe wojsko, a my musieliśmy przed Lipskiem robić wyjątkowo mało. Nawet ładunki, zrobione z gazetek z hipermarketów dostarczył organizator, jak jednak się okazało prochu w pojedynczym patronie ledwo starcza na podsypkę do karabinu, trzeba było więc stosować dwa patrony na jeden wystrzał, co trochę wydłużało czas samego ładowania.

Około godziny czternastej stawiliśmy się bezpośrednio na polu bitwy. To właśnie tutaj Rekrut Mateusz, który pochwalił się swoimi urodzinami, został wyciągnięty naprzeciw wszystkich linii i uhonorowany wiwatami na swoją cześć.

Po chwlili naszym oczom ukazał się bardzo niewielki teren w porównaniu do innych pól z dużych, międzynarodowych bitew i setki, a może nawet i tysiące przeciwników. Wojska niemieckie, austriackie i brytyjskie świeciły, początkowo z odległości kilkuset metrów wielokolorowymi mundurami. Najbardziej spektakularne okazały się wojska korony austriackiej, której białe szeregi wolno zmierzały ku naszym liniom. Po pierwszych starciach pomiędzy woltyżerami a jegrami oddaliśmy pola przeciwnikowi. Postanowiliśmy stawić mu czoła tam, gdzie początkowo stała nasza artyleria, zaraz przy rowie, który dodatkowo stanowił ochronę przed docierającym w szarży wrogiem.

Po kilkunastu salwach w końcu dotarli pod nasze linie. Rowy zdały swój egzamin, odrzuciliśmy pierwsze szarże. Niestety wkrótce musieliśmy opuścić nasze pozycje, aby nie dać się oflankować. Po wycofaniu się i przegrupowaniu za jednostkami francuskimi przeprowadziliśmy ostatni atak, podczas którego zginąłem razem z towarzyszami. Koledzy dowodzącymi innymi pułkami chyba nie do końca ogarniali, że przeciągająca się bitwa odstrasza widzów. Po kolejnych trzydziestu minutach na widowni został już obecnie tylko procent początkowej widowni. Wtedy bitwa się skończyła. Pomimo tego, że przeciągnięta to była to najbardziej spektakularna bitwa w jakiej autor posta brał udział. Waterloo 2022 było małym pimpkiem w porównaniu do skali tego wydarzenia.

## Obóz

Wróciliśmy do obozu około siedemnastej. Po zaopatrzeniu się w sklepie w coś na ząb i gardło wróciliśmy do obozu. Tam też Mateusz po raz kolejny zaplusował stawiając wszystkim z oddziału niemieckie piwo. Impreza zakończyła się znowu późno w nocy, a właściwie nad ranem gdzie poza wilgocią przywitało nas z kolei przymrozek pokazujący koło 6 rano -2 stopnie celsjusza.

Oczywiście będąc umówieni na odjazd o 8.00, wyjechaliśmy godzinę później dzięki ex członkowi Czarkowi. Ruszyliśmy w stronę Polski na wybory.