Barbaros Voyka

## Çocukluğu

Romanya, kasım ayında bir başka kasvete bürünür. Yine bir kasım ayı… Kasvet tüm ülkeyi kucaklarken, insanların kalbini de büyük bir kasvet kaplıyordu. Bulutların kentin üzerine yağdırdığı yağmur değil sanki hüzündü. Yollarda nereye gittiği bilinmeyen araçlar, caddelerde somurtan insanlar… Karnı burnunda Betina, hastane yolunda taksinin camından çevreyi izlerken bu manzaraları görüyor bir yandan da her yerde zulüm olan dünyada bir çocuk büyütmenin zorluğunu ve acısını düşünüyordu.
Köstenceli Betina’nın fabrika işçisi eşi Petrica Voyka, tipik bir Romen’di. Adının anlamını tam anlamıyla temsil ediyordu, bir kaya parçası gibi sağlam karakterliydi. Ama vücudu karakteri gibi sağlam değildi; zira alkol bağımlığı sebebiyle herkese dünyayı dar ediyor, taş gibi vücudu yavaş yavaş eriyordu. Ama kalbi temiz, az da olsa merhametliydi. Hamile eşine, doğumun son günlerinde de olsa mümkün olduğunca yardım etmeye çalışmıştı. Sabah erkenden bir taksi tuttu ve birlikte hastanenin yolunu tuttular.
Romanya’nın küçük ve şirin kenti Sinaia’daki birkaç hastane vardı. Kadın doğum için kentin en büyük hastanesi kullanılıyordu. Taksi, hastane kapısını yanaştığında Betina inmek istemedi ama sancıları arttıkça ve dokuz aydır taşıdığı yükten kurtulacağı gerçeği ile bir hamlede iniverdi.
Hastanede poliklinikler önündeki sıralarda bekleyenler, acı çeken insanlar, doğum sırası bekleyen karnı burnunda kadınlar ve sürekli bir şeyler isteyen çocuklar, eşinin yardımı ile yürüyerek kapından giren Betina’ya bakıyordu. Sanki tüm gözler bu zavallı kadını süzüyordu. En azından Betina böyle düşünüyordu. Başı önünde, bir önce doğum sırasına girmenin telaşını hissediyordu. Önce her zaman muayene oldukları doktorla görüşmeleri gerekiyordu.
Doktor, Betina’yı görür görmez “Yaramaz nihayet gelmeye mi karar verdi?” diye şakayla karışık takıldı. Doktor sanki gelmekte olan çocuğun gerçekten “yaramaz” olduğunu seziyordu. Ultrasonlu kontrollerde de hep “yaramaz sağa dönmüş”, “yaramaz takla atmış”, “yaramaz bana bakıyor” gibi şeyler söylerdi. Petrica, “Umuyorum bu sefer gelecek doktor bey…” dedi, kısık bir sesle doktora… Doktor, “Bekleyin, sonuçlarınıza bakayım, sizi doğuma alacağız.” dedi ve doğum bekleyen diğer kadınlar gibi beklemeye başladılar. Bir süre sonra Betina’nın sancıları arttı, hemen doğuma aldılar.
Barbaros; ayın 22. günü, bir çarşamba günü, akşam saatlerinde kasım ayının tüm kasvetini kucaklayarak dünyaya gözlerini açtı. 1995 yılının belki de en kasvetli günüydü. Annesinin kucağına verdiklerinde bebek, ağlamaya başladı. Babası, bebeği ilk kez gördüğünde adını söyledi; “Bu benim Barbaros’um!” dedi. Anne Betina, sanki bu ismi benimsememişti; ama Petrica’nın kafasını koyduğu şeyden geri adım atmayacağını bildiği için hiç oralı olmadı. “Benim Barbaros'um olacak bu!” dedi babası, kendisinin soylu bir aileden geldiğine inandığı için…

Barbaros, sıradan bir çocukluk geçirdi. Fabrika işçisi babasının kısıtlı imkanları ve ev hanımı annesinin gergin halleri arasında gidip gelen, mahalle arkadaşları ile bir kavga edip bir barışan, düşe kalka bir çocukluk… Annesinin ve babasının yerel dillerini konuşabilmesi, arkadaşları ile iletişimini geliştirmesini sağlamıştı. Bu sebeple evde ailesinden çok arkadaşları ile vakit geçirmeyi seviyordu. Evin tek çocuğu olması, aile fertleri ve akrabaları tarafından sürekli pohpohlanması ve babasının “asi çocuk” gibi yetiştirmesi gibi faktörlerle vurdumduymazdı.

## Aile Hayatı

İlkokul çağına gelen Baron, ailesinden çok muzdaripti. Annesi Betina ve babası Patrica pek anlaşamazdı. Aile için anlaşmazlıklar ve kavgalar, Baron’u fazlasıyla etkiliyordu. Annesi, tam olarak “şirret” bir kadındı. Alkol ve sigara bağımlısı babası, kadını fırsat buldukça döverdi; ama Betina da aşağı kalmazdı, eline geçirdiğini adama fırlatırdı. Bazen kavgalarını komşuları ayırırdı. Bu durumun çok sürmeyeceği belliydi.
Bir sabah uyanan Barbaros, evde büyük bir sessizlikle karşılaştı. Okul saati çoktan geçmiş, okula geç kalmıştı. Nedense o sabah annesi uyandırmamıştı. Mutfakta kahvaltı da hazır değildi. Evde annesine seslenmeye başladı; anneee, anneee… Her gün başını okşayarak uyandıran annesinin elleri yerine başını sessizlik okşuyordu. Kahvaltı masasında yalnızlık vardı. Evde annesizlik kokuyordu. Betina, kocasını ve Barbaros’u terk etmişti.
Barbaros o gün okula gitmedi, evden çıkmaya bile cesaret edemedi. Akşam kadar kâh ağladı kâh annesini aradı… Belki gelirdi; gelmedi… Akşam kapı sesi duyduğunda annesi gelir diye umdu; gelen babasıydı… Petrica, Barbaros’un halini görünce bir şeylerin olduğunu anladı.
Noldu Barbaros, neyin var?
Annem yok, gitmiş; akşama kadar gelmedi, beni uyandırmadı, kahvaltı hazırlamadı, okula göndermedi.
Nasıl yok, nereye gitti?
Bilmiyorum, yok işte!
Petrica, sağa sola baktı ve eşinden bir iz bulamadı, kendi kendine söylenmeye başladı: “Şirret kadın, hadi beni düşünmüyorsun bu çocuğun suçu ne?”
Annesiz bir çocuk ve eşsiz bir adam, hayatın yükünü birlikte üstlenecekti. Petrica, her fırsatta dövdüğü kadının yerinde artık yalnızlığı dövüyordu. İlkokul çağındaki çocuğu yükü çok ağır geldi. Alkolü ve sigarayı iyice artırdı. Normalde Barbaros’un bakımının ve eğitiminin sorumluğunu üstelenebilecek biri değildi. Bu sebeple kendi gibi, Barbaros’a insanlara tepeden bakmayı öğretiyordu. Fabrikada kendisini ezen şefleri gibi insanları ezmeyi, soylu ve zengin bir Barbaros olamasa da en azından duyguların Barbaros'u olmayı telkin ediyordu. Annesiz çocuğun eksik bıraktığı duyguların yerini asilik aldı.

## Okul Hayatı

Barbaros, ortaokul ve lise yıllarında annesinden uzak kaldıkça akrabalarını da tanımamaya başladı. Adeta yabani bir çocuk oldu. Özellikle lisede, ergenliğin de etkisi ile asiliğini herkes hissediyordu. Okulun en kavgacı çocuğu Barbaros’tu… Bazı çocuklar onunla “Baros” diye dalga geçerdi. “Baron Baros” derlerdi. Buna çok sinirlenir, dalga geçen çocuklardan yakaladığını yere sererdi. Lisede birçok disiplin cezası aldı. Birkaç kez okuldan uzaklaştırıldı. Babasını bile dinlemeyen bir çocuk haline geldi. Babası okula defalarca çağrıldı. Hep, “Barbaros böyle bir şey yapmaz.” derdi müdüre, her şeyi yapabileceğini bildiği halde… Çünkü başka çaresi yoktu. Alkolün ve sigaranın esiri olan bir adamdan asi bir çocuğu kontrol etmesi beklenemezdi!
Barbaros, çok farklıydı; annesinin evi terk etmesini yıllarca sindiremedi. Okula ve arkadaşlarına uyum sağlamayı pek umursamıyordu. Vahşi bir ruhu ve sarsılmaz bir iradesi vardı. Üniversite dönemi yaklaştıkça daha da asi oldu. Bu dönemde özellikle asi motorcuların takıldığı kafelere ve barlara gitmeye başladı. Havalı dev motosikletlere burada ilgi duymaya başladı. Motorları özgürlüğün ve asiliğin bir sembolü olarak görüyordu. Ama motorcuların grubuna kendini kabul ettirmek kolay olmadı. Motorcular, Barbaros’un kendileri gibi asi ruhunu keşfettiklerinde hemen benimsediler.
Zaman içinde motorcular arasında çok iyi arkadaşlıklar kurdu. Hafta sonu motor sürüş etkinliklerine katılmaya başladı. Romanya'nın dağlık bölgesi olan Braşov'da büyük motor etkinlikleri düzenleniyordu. Baron, bu etkinliklerden çok keyif alıyordu. İçinde eksik kalan hazları burada yaşıyor, motor kullanmayı öğrenirken dünyaya hükmedebileceğini düşünüyordu. Motorun üzerinde kendini çok özgür hissediyordu. Ama bu özgürlük aşkı asiliğini de tetikliyordu. Üniversiteyi de diğer okullar gibi sevemedi. Bu sebeple birçok olaya karıştı. Adeta üniversitenin altını üstüne getiriyordu. Üniversite hocaları Barbaros’dan mümkün olduğunca uzak duruyor, “başımıza bela olmasın” diye düşünüyorlardı.
Barbaros, lise yıllarında olduğu gibi üniversitede de ailesinin desteğini göremedi. Zar zor bitirdiği lise sonrası üniversitedeki ağır dersler hiç ona göre değildi. Belki de bu sebeple bir an önce kurtulmak istiyordu. Üniversitenin ikinci yılında karıştığı bir kavgada bir öğrenciyi ciddi şekilde yaraladı. Bu olay adli vaka olarak görüldü ve gözaltına alındı. Soruşturmaların ardından serbest bırakıldı; ancak üniversite yönetimi bu sefer affetmedi. Üniversiteden de serbest bırakıldı, yani kovuldu! Bu duruma pek de üzülmedi; zira üniversiteyi sevmiyordu. O özgür ve asi ruhunun götürdüğü yere doğru gitmeyi seviyordu.

## Aşk Hayatı

Karakterimin geçmişte bulunan bir aşk hayatı yok

## İş Hayatı

Üniversiteye devam edemeyen Barbaros, babası için de bir sorun haline gelmeye başladı. Alkolik babası, asi Barbaros’u zapt edemez hale geldi. Hemen her gün bir olayla karşı karşıya kalan Petrica, Barbaros’u yurt dışına göndermeye karar verdi. Durumu oğluna uygun bir dille anlattı. Seçtiği ülke Amerika’ydı. Barbaros, Amerika’nın meşhur motorcularını düşünerek, kendisine hayal ettiği bir hayat kurabileceğini düşündü ve babasına itiraz etmedi.
O dönem, Romanya ile Amerika’nın siyasi ve ekonomik ilişkilerinin iyi olduğu bir dönemdi. Vize kolaylıkları vardı. Bu sebeple gerekli evrakları tamamlamak zor olmadı. Petrica, Barbaros’a biriktirdiği bir miktar parayı verdi ve uçakla Amerika’ya gönderdi.
Los Santos, ABD’nin San Andreas eyaletine bağlı bir kent. Kentin bir bölümünü çeteler ele geçirmiştir. Uyuşturucu baronlarından silah kaçakçılarına kadar birçok çete, kentte hüküm sürüyor. Petrica, Barbaros’u böyle bir kente gönderdi. Barbaros, dilini ve kültürünü hiç bilmediği bir kentte adeta sudan çıkmış balığa döndü. İlk günlerde sokaklarda boş boş gezmeye başladı. Çok müsrif biri olmasına rağmen babasının verdiği parayı çok tasarruflu kullanıyordu. Kentin en ucuz otellerinde kalıyor, hamur işleri ile idare ediyor, kenti ve insanları tanımaya çalışıyordu.
Los Santos’a gittikten üç hafta sonra bir barda takılmaya başladı. Bu barı özellikle seçti; çünkü burada motorcular da geliyordu. Yerel dili yavaş yavaş öğrenmeye başladıkça motorcularla da iletişim kurmaya başladı.İlk hayali iyi bir motor almaktı.

## Özgeçmiş

Romanya, kasım ayında bir başka kasvete bürünür. Yine bir kasım ayı… Kasvet tüm ülkeyi kucaklarken, insanların kalbini de büyük bir kasvet kaplıyordu. Bulutların kentin üzerine yağdırdığı yağmur değil sanki hüzündü. Yollarda nereye gittiği bilinmeyen araçlar, caddelerde somurtan insanlar… Karnı burnunda Betina, hastane yolunda taksinin camından çevreyi izlerken bu manzaraları görüyor bir yandan da her yerde zulüm olan dünyada bir çocuk büyütmenin zorluğunu ve acısını düşünüyordu.
Köstenceli Betina’nın fabrika işçisi eşi Petrica Voyka, tipik bir Romen’di. Adının anlamını tam anlamıyla temsil ediyordu, bir kaya parçası gibi sağlam karakterliydi. Ama vücudu karakteri gibi sağlam değildi; zira alkol bağımlığı sebebiyle herkese dünyayı dar ediyor, taş gibi vücudu yavaş yavaş eriyordu. Ama kalbi temiz, az da olsa merhametliydi. Hamile eşine, doğumun son günlerinde de olsa mümkün olduğunca yardım etmeye çalışmıştı. Sabah erkenden bir taksi tuttu ve birlikte hastanenin yolunu tuttular.
Romanya’nın küçük ve şirin kenti Sinaia’daki birkaç hastane vardı. Kadın doğum için kentin en büyük hastanesi kullanılıyordu. Taksi, hastane kapısını yanaştığında Betina inmek istemedi ama sancıları arttıkça ve dokuz aydır taşıdığı yükten kurtulacağı gerçeği ile bir hamlede iniverdi.
Hastanede poliklinikler önündeki sıralarda bekleyenler, acı çeken insanlar, doğum sırası bekleyen karnı burnunda kadınlar ve sürekli bir şeyler isteyen çocuklar, eşinin yardımı ile yürüyerek kapından giren Betina’ya bakıyordu. Sanki tüm gözler bu zavallı kadını süzüyordu. En azından Betina böyle düşünüyordu. Başı önünde, bir önce doğum sırasına girmenin telaşını hissediyordu. Önce her zaman muayene oldukları doktorla görüşmeleri gerekiyordu.
Doktor, Betina’yı görür görmez “Yaramaz nihayet gelmeye mi karar verdi?” diye şakayla karışık takıldı. Doktor sanki gelmekte olan çocuğun gerçekten “yaramaz” olduğunu seziyordu. Ultrasonlu kontrollerde de hep “yaramaz sağa dönmüş”, “yaramaz takla atmış”, “yaramaz bana bakıyor” gibi şeyler söylerdi. Petrica, “Umuyorum bu sefer gelecek doktor bey…” dedi, kısık bir sesle doktora… Doktor, “Bekleyin, sonuçlarınıza bakayım, sizi doğuma alacağız.” dedi ve doğum bekleyen diğer kadınlar gibi beklemeye başladılar. Bir süre sonra Betina’nın sancıları arttı, hemen doğuma aldılar.
Barbaros; ayın 22. günü, bir çarşamba günü, akşam saatlerinde kasım ayının tüm kasvetini kucaklayarak dünyaya gözlerini açtı. 1995 yılının belki de en kasvetli günüydü. Annesinin kucağına verdiklerinde bebek, ağlamaya başladı. Babası, bebeği ilk kez gördüğünde adını söyledi; “Bu benim Barbaros’um!” dedi. Anne Betina, sanki bu ismi benimsememişti; ama Petrica’nın kafasını koyduğu şeyden geri adım atmayacağını bildiği için hiç oralı olmadı. “Benim Barbaros'um olacak bu!” dedi babası, kendisinin soylu bir aileden geldiğine inandığı için…

Barbaros, sıradan bir çocukluk geçirdi. Fabrika işçisi babasının kısıtlı imkanları ve ev hanımı annesinin gergin halleri arasında gidip gelen, mahalle arkadaşları ile bir kavga edip bir barışan, düşe kalka bir çocukluk… Annesinin ve babasının yerel dillerini konuşabilmesi, arkadaşları ile iletişimini geliştirmesini sağlamıştı. Bu sebeple evde ailesinden çok arkadaşları ile vakit geçirmeyi seviyordu. Evin tek çocuğu olması, aile fertleri ve akrabaları tarafından sürekli pohpohlanması ve babasının “asi çocuk” gibi yetiştirmesi gibi faktörlerle vurdumduymazdı.
İlkokul çağına gelen Baron, ailesinden çok muzdaripti. Annesi Betina ve babası Patrica pek anlaşamazdı. Aile için anlaşmazlıklar ve kavgalar, Baron’u fazlasıyla etkiliyordu. Annesi, tam olarak “şirret” bir kadındı. Alkol ve sigara bağımlısı babası, kadını fırsat buldukça döverdi; ama Betina da aşağı kalmazdı, eline geçirdiğini adama fırlatırdı. Bazen kavgalarını komşuları ayırırdı. Bu durumun çok sürmeyeceği belliydi.
Bir sabah uyanan Barbaros, evde büyük bir sessizlikle karşılaştı. Okul saati çoktan geçmiş, okula geç kalmıştı. Nedense o sabah annesi uyandırmamıştı. Mutfakta kahvaltı da hazır değildi. Evde annesine seslenmeye başladı; anneee, anneee… Her gün başını okşayarak uyandıran annesinin elleri yerine başını sessizlik okşuyordu. Kahvaltı masasında yalnızlık vardı. Evde annesizlik kokuyordu. Betina, kocasını ve Barbaros’u terk etmişti.
Barbaros o gün okula gitmedi, evden çıkmaya bile cesaret edemedi. Akşam kadar kâh ağladı kâh annesini aradı… Belki gelirdi; gelmedi… Akşam kapı sesi duyduğunda annesi gelir diye umdu; gelen babasıydı… Petrica, Barbaros’un halini görünce bir şeylerin olduğunu anladı.
Noldu Barbaros, neyin var?
Annem yok, gitmiş; akşama kadar gelmedi, beni uyandırmadı, kahvaltı hazırlamadı, okula göndermedi.
Nasıl yok, nereye gitti?
Bilmiyorum, yok işte!
Petrica, sağa sola baktı ve eşinden bir iz bulamadı, kendi kendine söylenmeye başladı: “Şirret kadın, hadi beni düşünmüyorsun bu çocuğun suçu ne?”
Annesiz bir çocuk ve eşsiz bir adam, hayatın yükünü birlikte üstlenecekti. Petrica, her fırsatta dövdüğü kadının yerinde artık yalnızlığı dövüyordu. İlkokul çağındaki çocuğu yükü çok ağır geldi. Alkolü ve sigarayı iyice artırdı. Normalde Barbaros’un bakımının ve eğitiminin sorumluğunu üstelenebilecek biri değildi. Bu sebeple kendi gibi, Barbaros’a insanlara tepeden bakmayı öğretiyordu. Fabrikada kendisini ezen şefleri gibi insanları ezmeyi, soylu ve zengin bir Barbaros olamasa da en azından duyguların Barbaros'u olmayı telkin ediyordu. Annesiz çocuğun eksik bıraktığı duyguların yerini asilik aldı.

Barbaros, ortaokul ve lise yıllarında annesinden uzak kaldıkça akrabalarını da tanımamaya başladı. Adeta yabani bir çocuk oldu. Özellikle lisede, ergenliğin de etkisi ile asiliğini herkes hissediyordu. Okulun en kavgacı çocuğu Barbaros’tu… Bazı çocuklar onunla “Baros” diye dalga geçerdi. “Baron Baros” derlerdi. Buna çok sinirlenir, dalga geçen çocuklardan yakaladığını yere sererdi. Lisede birçok disiplin cezası aldı. Birkaç kez okuldan uzaklaştırıldı. Babasını bile dinlemeyen bir çocuk haline geldi. Babası okula defalarca çağrıldı. Hep, “Barbaros böyle bir şey yapmaz.” derdi müdüre, her şeyi yapabileceğini bildiği halde… Çünkü başka çaresi yoktu. Alkolün ve sigaranın esiri olan bir adamdan asi bir çocuğu kontrol etmesi beklenemezdi!
Barbaros, çok farklıydı; annesinin evi terk etmesini yıllarca sindiremedi. Okula ve arkadaşlarına uyum sağlamayı pek umursamıyordu. Vahşi bir ruhu ve sarsılmaz bir iradesi vardı. Üniversite dönemi yaklaştıkça daha da asi oldu. Bu dönemde özellikle asi motorcuların takıldığı kafelere ve barlara gitmeye başladı. Havalı dev motosikletlere burada ilgi duymaya başladı. Motorları özgürlüğün ve asiliğin bir sembolü olarak görüyordu. Ama motorcuların grubuna kendini kabul ettirmek kolay olmadı. Motorcular, Barbaros’un kendileri gibi asi ruhunu keşfettiklerinde hemen benimsediler.
Zaman içinde motorcular arasında çok iyi arkadaşlıklar kurdu. Hafta sonu motor sürüş etkinliklerine katılmaya başladı. Romanya'nın dağlık bölgesi olan Braşov'da büyük motor etkinlikleri düzenleniyordu. Baron, bu etkinliklerden çok keyif alıyordu. İçinde eksik kalan hazları burada yaşıyor, motor kullanmayı öğrenirken dünyaya hükmedebileceğini düşünüyordu. Motorun üzerinde kendini çok özgür hissediyordu. Ama bu özgürlük aşkı asiliğini de tetikliyordu. Üniversiteyi de diğer okullar gibi sevemedi. Bu sebeple birçok olaya karıştı. Adeta üniversitenin altını üstüne getiriyordu. Üniversite hocaları Barbaros’dan mümkün olduğunca uzak duruyor, “başımıza bela olmasın” diye düşünüyorlardı.
Barbaros, lise yıllarında olduğu gibi üniversitede de ailesinin desteğini göremedi. Zar zor bitirdiği lise sonrası üniversitedeki ağır dersler hiç ona göre değildi. Belki de bu sebeple bir an önce kurtulmak istiyordu. Üniversitenin ikinci yılında karıştığı bir kavgada bir öğrenciyi ciddi şekilde yaraladı. Bu olay adli vaka olarak görüldü ve gözaltına alındı. Soruşturmaların ardından serbest bırakıldı; ancak üniversite yönetimi bu sefer affetmedi. Üniversiteden de serbest bırakıldı, yani kovuldu! Bu duruma pek de üzülmedi; zira üniversiteyi sevmiyordu. O özgür ve asi ruhunun götürdüğü yere doğru gitmeyi seviyordu.

Üniversiteye devam edemeyen Barbaros, babası için de bir sorun haline gelmeye başladı. Alkolik babası, asi Barbaros’u zapt edemez hale geldi. Hemen her gün bir olayla karşı karşıya kalan Petrica, Barbaros’u yurt dışına göndermeye karar verdi. Durumu oğluna uygun bir dille anlattı. Seçtiği ülke Amerika’ydı. Barbaros, Amerika’nın meşhur motorcularını düşünerek, kendisine hayal ettiği bir hayat kurabileceğini düşündü ve babasına itiraz etmedi.
O dönem, Romanya ile Amerika’nın siyasi ve ekonomik ilişkilerinin iyi olduğu bir dönemdi. Vize kolaylıkları vardı. Bu sebeple gerekli evrakları tamamlamak zor olmadı. Petrica, Barbaros’a biriktirdiği bir miktar parayı verdi ve uçakla Amerika’ya gönderdi.
Los Santos, ABD’nin San Andreas eyaletine bağlı bir kent. Kentin bir bölümünü çeteler ele geçirmiştir. Uyuşturucu baronlarından silah kaçakçılarına kadar birçok çete, kentte hüküm sürüyor. Petrica, Barbaros’u böyle bir kente gönderdi. Barbaros, dilini ve kültürünü hiç bilmediği bir kentte adeta sudan çıkmış balığa döndü. İlk günlerde sokaklarda boş boş gezmeye başladı. Çok müsrif biri olmasına rağmen babasının verdiği parayı çok tasarruflu kullanıyordu. Kentin en ucuz otellerinde kalıyor, hamur işleri ile idare ediyor, kenti ve insanları tanımaya çalışıyordu.
Los Santos’a gittikten üç hafta sonra bir barda takılmaya başladı. Bu barı özellikle seçti; çünkü burada motorcular da geliyordu. Yerel dili yavaş yavaş öğrenmeye başladıkça motorcularla da iletişim kurmaya başladı.İlk hayali iyi bir motor almaktı.

## Los Santos'a Gelme Sebebi

Romanya'da yaşadığı problemler sonucu babası tarafından gönderilmiştir.Yeni bir sayfa açmak adına.