Wojna dandijsko-pentapolijska

Kampania pentapolijska króla dandijskiego Himilkona stanowiła przedłużenie wojny o Aigathion, która z wojny domowej eskalowała do konfrontacji między sąsiadami Aigathionu. Król Himilkon pewny siebie po zyskaniu tronu Aigathionu nie chciał słuchać polubownych propozycji z Pentapolis i ruszył żwawo ku miastu III. Tripolis padło w ciągu tygodnia. Jak się okazało, władze Pentapolis w chaosie związanym z obaleniem króla i wyborem nowego nie zdołały zapewnić miastu odpowiednio dużego garnizonu, a tysiąc obrońców po obejrzeniu z murów pokazu siły oblęgającej armii, gdzie pod murami zgromadziło się prawie 20 tysięcy ludzi wyrazili chęć negocjacji. Złożyli broń, zyskali dla miasta potwierdzenie jego częściowo niezależnego statusu i do końca wojny zostali w Taegionie. Zastąpił ich nowy garnizon, złożony z 2 tysięcy Dandijczyków i tysiąca mężów z miasta Aigathionu.

Król Himilkon ruszył dalej na zachód. Po krótkich obradach zrezygnowano z pomysłu ruszenia na stolicę - choć skuteczne oblężenie mogłoby uwięzić króla z główną armią i pozbawić go możliwości działania, to jednak położenie II miasta nad rzeką bardzo utrudniłoby przedsięwzięcie, a podział armii na dwie części po dwóch stronach rzeki bardzo je narażał na ataki. Wybrano dalszy cel, ale prosty w otoczeniu od strony lądu. Miasto IV. To tu miały się mieć miejsce kluczowe wydarzenia wojny, ale nie uprzedzajmy faktów. Wkrótce 12,5 tysiąca ludzi podeszło pod Tetrapolis. Tym razem garnizon bez wahania odmówił kapitulacji. Wobec tego rozpoczęto oblężenie, poczynając od budowy 4 obozów wokół miasta, a w największym już po kilkunastu dniach powstały pierwsze drewniane machiny.

Wkrótce armię zaczęły niepokoić podjazdy około 3 tysięcy Pentapolijczyków. Król Himilkon z dowódcami uznał, że walka w polu jest efektywniejsza niż szturmy i lepiej spróbować zlikwidować te podjazdy, niż potem dać się im bronić w kolejnym mieście. Tych w Pentapolis jest dostatek i przy oporze w każdym kolejnym mieście wojna mogłaby się wydłużyć do kolejnego roku. Wysłano więc przeciw nim pokaźne siły: połowę ludzi do dyspozycji, w tym większość jazdy, by nie tylko ochronić dostawy zaopatrzenia na długiej drodze z Tripolis, ale i dalej ścigać i męczyć miejscową armię w potyczkach, które sama narzuciła.

Równolegle z wojskami lądowymi działała flota pod admirałem Akbarem. Wzięła na pokład brakujące 4,5 tysięcy z armii pod dowództwem Hamilkara, najbardziej doświadczonego wodza piechoty. Popłynęła na zachód, omijając jednak ziemie Pentapolis i niepokojona przez wrogą flotę dotarła do Myreum. Król Himilkon bowiem dowiedział się o zagrożeniu ze strony molochitów i postanowił pomóc miastu, nawet za cenę spowolnienia własnej kampanii. Jak się okazało, flota przybyła w samą porę.

Z daleko usłyszano bicie dzwonów, z miasta wzbijało się w powietrze kilka łun od pożarów, w porcie panowało poruszenie. Na obrzeżach miasta trwały egzekucje i rabunki, lecz kilka dzielnic się jeszcze broniło, przed mrowiem kultystów. Ich siły oceniono na około 10 tysięcy, lecz byli na tyle źle zorganizowani, że dandijska odsiecz wraz z obrońcami zdołała wyprzeć ich z miasta. Kto by pomyślał, że przyjdzie z tej strony, a nie z Ligi czy Hegemonatu. Po tym wyzwoleniu, wdzięczna rada miejska jednak nie czuła się na tyle zagrożona, by prosić wojska o stałą opiekę. Wobec tego, flota odpłynęła dalej, wypełniać kolejne rozkazy. Oby fanatycy szybko nie wrócili.

Następnym ich celem było V miasto. Położone w zachodniej części Pentapolis, daleko od zmagań wojennych, miało być niebronionym, łatwym kąskiem. I faktycznie tak było, ni flota ni silny garnizon nie przywitał sił Dandii i miasto V szybko zostało zdobyte. Już tylko trzy miasta były kontrolowane przez siły wierne królowi z Duopolis.

Gdy wielu już położyło krzyżyk na Pentapolis, pojawiła się nowa nadzieja. Terunowie, którzy jak zdaje się znów przyszli nękać Pentapolis, zostali przekonani przez nowego króla, by wsparli jego wysiłki wojenne. Połączone armie barbarzyńców, niedawnych najeźdźców oraz thallaskich gospodarzy liczyły razem 15 tysięcy ludzi, przeważając nad 12 tysięczną armią oblegającą IV miasto. Wielu Thallasian nie ufało barbarzyńcom, którzy walczyli z innymi członkami Ligi efalejskiej, także i z nimi, lecz czy mieli wybór? Samych Thallasian było zaledwie tysiące, reszta związana w garnizonach, a Terunowie oferowali aż 10 tysięcy odważnych, choć dzikich mężów. Niech tym razem siła i dzikość Terunów uderzy przeciwko wrogom Pentapolis! Lepszej okazji na odwrócenie losów wojny nie mogło już być, z takim asem w rękawie król Pentapolis wyruszył na południe.

W sztabie króla Himilkona na tą wieść, przekazaną przez zwiady i szpiegów z naturalnym opóźnieniem, nastała mała panika. Mieli niewiele czasu. W razie niepowodzenia, jedynymi rozwiązaniami była bitwa w polu, bądź odpieranie ataków w obozie, licząc na nadejście posiłków nim skończą się zapasy, walcząc nie tylko z nadchodzącą armią, ale też obrońcami miasta, o których nie wiadomo było, jak liczni są. Na dodatek, goniec ze wschodu przywiózł wieść przedarciu się oddziału Pentapolis przez patrole i zniszczeniu mostu na największej rzece. Od teraz zaopatrzenie było utrudnione i musiało wiązać flotę.

Dzielni obrońcy Tetrapolis nie mogli być bardziej zmotywowani do walki niż teraz. Dzięki niepełnemu okrążeniu, mieli szansę się dowiedzieć o odsieczy. Od zupełnej niewiadomej, teraz ich status stał się jasny - wystarczy wytrzymać parę dni, a wróg zostanie odparty przez ich króla i wszystko znów będzie możliwe!

To miały być jednak trudne dni. Dotychczas Dandijczycy zajęci systematyczną rozbudową środków oblężniczych i sporadycznym ostrzałem muru, wpadli w amok i z werwą przygotowywali się do szturmu. Obrońcom się zdawało, że obóz wroga zaroił się od żołnierzy jakby mrowisko, gdy ktoś wsadził w nie patyk. Wystosowano do garnizonu jeszcze raz propozycję poddania się, grożąc szturmem, który był już oczywisty, lecz nie mogli się złamać w tej chwili, odmówili. Ostrzał się nasilił, wkrótce wieże oblężnicze ruszyły w stronę miasta, wszystko co tylko było gotowe wsparło natarcie na mury. Pentapolijczycy przygotowali się jak mogli, wszyscy żołnierze stali na blankach, gotowi by dać czas swojemu królowi.

Gdy połączona w niecodziennym sojuszu armia podeszła pod IV miasto, generałów Pentapolis jednak czekał zawód. Okazało się, że wojska dandijskie zdołały wziąć miasto szturmem i skryć się za jego murami, a nawet rozebrać większość swoich obozowisk i innej infrastruktury pomocnej oblegającym. Nieustraszeni obrońcy okazali się zbyt nieliczni, by wytrzymać więcej niż kilka godzin. Prawie wszyscy oddali swe życie. Jak się zdawało, król Himilkon wcale nie zamierza wyjść w pole podjąć odważnie wyzwanie, jakie niespodziewanie zdołało rzucić królowi Himilkonowi i jego żołdakom wciąż niezłomne wojsko Pentapolis. W tej trudnej sytuacji, obrońcy Pentapolis wraz z najemnikami rozbili swoje obozy, a najbliższa noc wymagała odpowiedzi na pytanie, czy rozpocząć oblężenie, czy też ruszyć gdzie indziej, próbując wywabić okupantów z ich kryjówki.

Nie dane było im podjąć decyzji. Wielkie przerażenie i szok ogarnęły sztab, gdy sprzymierzeni, opłaceni najemnicy, zdradziecko zaatakowali obóz Pentapolis, wbijając cios z bliska w serce wyzwoleńczej armii. W tej chwili to, jak dużą część armii stanowili Terunowie, okazało się nie ratunkiem dla Pentapolis, a zgubą. Król Pentapolis zbiegł, a Terunowie zabili połowę Pentapolejczyków. Po czym odeszli, zamiast kończyć dzieła zniszczenia. Czy zniechęciła ich mężna obrona osaczonych mężów? W każdym razie, szczęśliwcy mogli na chwilę odetchnąć z ulgą.

Jednak w tym momencie prysła ostatnia nadzieja na odwrócenie losów wojny. Jedyna armia Pentapolis została przetrzebiona, najemnicy pozwalający równać się z siłami wroga odeszli, król zawiódł powierzone w nim nadzieje. Obrazu porażki dopełniły wojska Dandii i Aigathionu wylewające się z wszystkich bram miasta i z wściekłymi okrzykami ruszające w stronę ocalałych Pentapolejczyków. Sztab Pentapolis i jego podwładni nie mieli sił ani chęci po raz ostatni dowodzić swego męstwa, gdy już nie mogli zrobić nic, by wygrać. Mogli tylko ratować swoje życie. Wysłali posłańców do jazdy wiodącej napastników, gdzie powiewała królewska chorągiew, błagając o powstrzymanie natarcia i negocjacje.

Król Himilkon się zgodził podtrzymać miejscowe prawa jak i stanowiska dowódców i urzędników, armię opuszczoną przez króla przyjął pod swe skrzydła, a ci odwdzięczyli się szybko otwierając bramy każdej niepokornej dotychczas mieściny.

Ostatnia bitwa Pentapolis, dość żałosna, stanowiła symboliczną klamrę całej nieszczęsnej historii tego kraju od wejścia w konflikt o Aigathion z królem Himilkonem. Ten wyszedł z niego obronną ręką, pokonując obydwu królów Pentapolis, choć nie bezpośrednio, gdy jednego obalili własni poddani, a drugiego zgromili Terunowie, zyskując nie tylko Aigathion, ale i Pentapolis. Ale czy działanie innymi drogami, niż walne bitwy, ujmuje mu sukcesu? Jak mawiają żołnierze, “daj nam 100 lat wojny, ale ani jednej bitwy”. Król Himilkon wymagał od swych ludzi czasami poświęcenia, ale nie wymagał od wielu oddania życia. W całej kampanii zginęło ledwo tysiąc żołnierzy z Dandii i Aigathionu i to w większości podczas obrony Myreum, więc właściwie poza główną wojną.

Ostatnim głośnym wydarzeniem z Pentapolis było uroczyste wkroczenie wojsk do stolicy. Pochód żołnierzy przeszedł ulicami miasta, a jego mieszkańcy mogli zobaczyć, że wśród nich są też Pentapolijczycy, którzy wkrótce na głównym placu złożyli przysięgę wierności nowemu władcy. Tenże obiecał obywatelom lepsze rządy od poprzedników, obronę przed barbarzyńcami, skuteczne założenie kolonii, powstrzymanie molochitów. Wieczorem urządził ucztę dla swych wojsk. W południe kolejnego dnia, Himilkon Dandijczyk przyjął na swe skronie koronę Pentapolis, co zamknęło pewien rozdział w historii Pentapolis i rozpoczęło nowy.