Diabelec

czarny

zwiększona siła

**Diabelec** - jeden z koszmarów występujący na Heranie.

## Podział

Diabelce nie dzielą się na podgatunki. Mają czerwoną barwę skóry o różnej tonacji, ich białka są czarne a świecące tęczówki są w kolorze żółtym bądź pomarańczowym. Ich ciężkie włosy są proste lub lekko falowane o barwie czarnej, czerwonej oraz brązowej, które są zawsze ładnie związane i uczesane, rzadko kiedy można spotkać diabelca z za niedbałymi potarganymi włosami. Posiadają czerwone rogi wyrastające z głowy, chudy długi ogon przypominający strzałkę, szpiczaste uszy, długie ostre kły i paznokcie, rozdwojony język, a zamiast nóg mają kopyta porośnięte futerkiem.

## Kultura

Żyją w grupach przy wiecznie wrzących źródłach w ogromnych rozciągających się jaskiniach, w których to można znaleźć duże kotły służące im jako posłanie podgrzewając sobie nieco kocioł oraz jako naczynie do gotowania na żywca swoich ofiar. Każdy diabelec ma swój własny kocioł dlatego stronią od wszelakich uczuć i okazywania ich, są indywidualistami i z tego powodu wyznają zasadę "radź sobie sam".

Polują samotnie, ich główną bronią jest trójząb, który również wykorzystywany jest do otwierania portali do różnych wymiarów. Chowają się w gęstych lasach niedaleko wiosek i za pomocą swojego fletu grają hipnotyzującą melodie, której dźwięki odbijają się od drzew i kamieni. Cierpliwie czekają na swoją ofiarę i kiedy zaciekawiona osoba zbliży się wystarczająco blisko wtedy Diabelce przestają grać melodie, wyciągają swój trójząb tworząc magiczny portal, chwytają ofiarę i przechodzą z nią do Heranu. Ofiara automatycznie wpada do kotła z wrzącą wodą.

Diabelce są wstanie wytrzymać pół roku bez jedzenia. Ich czas polowania trwa między początkiem wiosny, a końcem jesieni. Są wrażliwe na większe zimno, a śnieg i lód im szkodzi dlatego nie polują na terytoriach zimowych krajów.

## Historia

Pierwsze informacje o Diabelcach na ziemiach Eserońskich zostały odkryte na terenie Magor. List pewnego mieszkańca wioski do swojego brata, treść listu brzmi:

*20 Trionos, IIIE1846*

*Najdroższy bracie, ludzie z naszej wioski giną w niewyjaśniony sposób w okolicach lasu. Próbowaliśmy wszystkich szukać ale... ślady się urywają jakby jakaś boska siła ich zabrała. Mieszkańcy powiadają, że co każde zniknięcie jednego z nas słychać przepiękną melodię fletu. Starsi zaś twierdzą, że bogowie chcą nas ukarać. Próbowaliśmy ułaskawić Najwyższych ale bez zmian. Została nas już tylko garstka, jesteśmy przerażeni. Pewnego dnia moja przyjaciółka Ladaila poszła pewnie zbierać zioła bo miała często w zwyczaju chodzić po nie, ale... Kiedy tak szła w stronę lasu było w niej coś niepokojącego. Podbiegłem do niej aby ją zatrzymać, wołałem i błagałem, ale ona nie reagowała, była jakby w transie i wtedy zdałem sobie sprawę, że słyszę cichą melodie fletu. Ruszyłem za Ladailą trzymając od niej duży dystans mając ją ciągle na oku. Chowałem się za krzakami i drzewami a melodia stawała się coraz głośniejsza i głośniejsza. Znaleźliśmy się w miejscu gdzie dźwięki fletu były już naprawdę głośne i wyraźne, ale żadne z nas nie było wstanie wskazać z którego miejsca dochodzi. Miałem wrażenie, że melodia otacza mnie z każdej strony. Ladaila błądziła w jednym miejscu szukając skąd dochodzi dźwięk i nagle z krzaków wyłoniło się to coś! Czerwony mężczyzna z kozimi kopytami, duży na przynajmniej dwa metry, rogi, świecące żółte ślepia, ogon wyglądający jak naprawdę ostra strzała, szpiczaste uszy niczym u elfa, czarne krótkie włosy zaczesane elegancko do tyłu. Wszystko zadziało się tak szybko. Zza pleców wyjął czarny trójząb machnął nim rozcinając powietrze i tworząc coś na wzór magicznego portalu chwycił ją i zniknęli razem w tym portalu. Zniknęli od tak, po prostu. Serce biło mi jak szalone. Ciągle nie wiem co to było. Bóg? Potwór? Jakaś nowa rasa?*

*Bracie... Straciłem Ladaile moją ukochaną przyjaciółkę. Najgorsze nie wiem co się z nią stało, może zabrał ją do lepszego miejsca i poślubił ją i uczynił ją najszczęśliwszą kobietą na świecie. Staram się nie dopuszczać do siebie myśli, że być może ona nie żyję... Modlę się do bogów aby mi ją oddali.*

*Bracie... Od czasu kiedy to się stało miewam koszmary z tym potworem, strzeż się i ostrzeż swoją wioskę, obawiam się jeśli to coś po nas przyjdzie to przyjdzie również i po was. Obawiam się, że... O nie... Znów ją słyszę, ta melodia, taka piękna, taka czysta, znów ją słyszę, ale kiedy tylko opuszczę swój dom... Znów ją słyszę... Bogowie wiedzą co się ze mną stanie, ale ta muzyka jest wręcz idealna, taka fascynująca, taka magiczna... Taka*

[List urywa się. Nie wiadomo co się stało z autorem, Ladailą i całą wioską, brat autora nigdy nie otrzymał listu, wioska brata również do dziś stoi opuszczona]

Pierwsze informacje o Diabelcach na terenie Heranu zostały odkryte w III erze przez organizację Upadłych. Z osobistego dziennika Radriela Urwina:

*14 Diarethris, IVE1844*

*Dostaliśmy dzisiaj zlecenie na przeszukanie wschodnich terenów Heranu od samego centrum w poszukiwaniu ogarów, które ruszyły w stronę granicy między Heranem a Niranem, tylko głupcy tam chodzą. Każdy mądry wie, że żadna boska siła nie pozwoli Ci przekroczyć bariery. Jeśli Ci debile odważą się przekroczyć herański ogień i wejść do astralnej wody - przepadną i nic już ich nie uratuje, no ale nasz Władca rozkazał zatrzymać tych bezmózgich idiotów bo chroni ich jakże cenne życia, no to się zebraliśmy i szukamy kurwa tych zjebów.*

*Mam już dość, nogi zaczynają mnie bolec. Chuj wie za ile tam dojdę, Heran kocha się wydłużać gdyż jest nieskończony, przeklinam to. Póki co znajduje się przy jakiś źródłach z gorąca wodą, a dalej widzę ogromną jaskinie. A chuj może Ci debile stchórzyli i się pochowali. Zerknę tylko.*

*O kurwa... Wszędzie gdzie nie spojrzeć znajdują się gigantyczne kotły ze wrzącą wodą w środku, jest coś w tym przerażającego, schowałem się za kamienna ścianą i poczekam na lokatorów.*

*Wielkie - około 2 metry, może 2,5, czerwone, krucze proste włosy upięte w fikuśnego koka, kopyta, ogon jak strzała, rogi, pomarańczowe świecące oczy - to zdecydowanie nie jest ogar, a jeśli nie ogar to co to jest?! Pojawiło się znikąd do wrzącego kotła wpadł jakiś elf i właśnie wydziera się przeraźliwie, trzymany czerwonym trójzębem by nie wyszedł. Jego skóra jest cała czerwona w bąblach i gdzieniegdzie już zeszła, głupi elf dobrze mu tak, nie lubię ich.*

*Minęło 10 minut i elf jest martwy, ugotowany żywcem. To monstrum właśnie je elfie udo. Przerażające, jeśli nasz kochany Derial zesłał tu to coś to musiał mieć konkretny powód, liczę na to że to monstrum nie lubuje się w ogarach inaczej myślę, że byłoby słabo...*

*Kotłów jest przynajmniej z 30... A może i nawet więcej. Wnioskuje to, że musi być ich więcej. Zastanawiam się czy powinienem wymknąć się nie zauważony czy schwytać i przesłuchać tą bestie. Wydaje się być rozumne.*

*Minęły dwie godziny... Bestia sama mnie zauważyła. Zaatakowała mnie. Byłem pewien że dziś stracę życie ale żyje, mam tylko nieźle poszarpana nogę od jej trójzębu. Nie pozostawałem dłużny czerwonemu gigantowi i również nieźle ją poturbowałem, w końcu jestem jednym z Upadłych.*

*Przyparłem szkarłatną kobietę o kozich kopytach do kamiennej ściany. Derialowi dziękować, że była sama inaczej trafił bym już do Trzeciego kręgu. Potwierdziło się to, że jest rozumna. Zadałem proste pytanie, czy zamierza polować na nas, ale na szczęście stroni od naszego mięsa. Nie mam pojęcia czy nosi jakieś imię i gówno mnie to obchodzi, ale przedstawiła swój gatunek jako Diabelec. Zamierzam poinformować o tym swojego kapitana, powinnyśmy zbadać te potwory czym są, czego chcą i czy mają jakieś zamiary wobec nas wszystkich.*

*Schwytamy je, przenalizujemy i przesłuchamy. Jeśli nie będą chcieli z nami rozmawiać załatwimy sprawę na Pokucie. Dopilnuje osobiście by wszystko wyśpiewali. Nasz Władca zdecyduje czy wypuścić je na wolność czy wymordować.*

[Zapiski na temat Diabelców kończą się, dalsze notatki są na temat wyżej wspomnianych ogarów]