Elven Legacy: Ranger

Ranger to podtytuł rozszerzenia strategii turowej Elven Legacy, autorstwa rosyjskiego dewelopera, Ino-Co. Poszerza on podstawową przygodę o 16 nowych misji, 3 potężnych bohaterów, 5 unikalnych artefaktów oraz 12 zaklęć.

W świecie Illis także zaszło sporo zmian – Zakon Markusa, od wielu lat „uśpiony” w odosobnieniu teraz ponownie chce przypomnieć wszystkim o swoim istnieniu. Słynny ranger Cornelius, uzbrojony w świętą włócznię i wyszkolony w sztuce podstępu, zostaje wysłany z misją przygotowania świata na powrót Zakonu. Wspomniana włócznia odgrywa w trakcie rozgrywki znaczącą rolę, wyposażono ją bowiem w szereg przydatnych i wyjątkowych atrybutów. Przykładowo Cornelius może uaktywnić paraliżujące uderzenie i cisnąć ją w stronę wroga. Nieprzyjacielski oddział nie tylko odniesie obrażenia, ale również nie będzie w stanie poruszyć się podczas swojej tury. Misje w Elven Legacy: Ranger ponownie możemy wykonywać w nieliniowy sposób, jednak kolejność ich ukończenia kreuje przyszłe wydarzenia obecne w rozgrywce. Niestety, twórcy przygotowali wyłącznie jedno zakończenie gry, tak więc nasze wybory wpływają wyłącznie na sposób w jaki do niego dotrzemy. Rozszerzenie wymaga podstawowej wersji Elven Legacy do zabawy.

## Fabuła

**Powrót z Ticsus:**

Misja zakonu została osiągnięta. Demon został pokonany, zaś strzeżony od wieków Miecz Marcusa znalazł prawowitego następcę w osobie szlachetnego króla Derricka. Przełożeni Zakonu Marcusa uznali, że wobec powyższych okoliczności, postawa izolacji nie sprzyja dłużej celom, dla których ów Zakon został powołany. Zaprzysiężeni obrońcy świętej relikwii powinni być jak najbliżej niej, aby móc skutecznie ją chronić przed wpływami zła. Dlatego Wielki Mistrz wybrał spośród zgromadzenia jednego, który godzien jest znaleźć dla swego ludu nowe lądy, aby otworzyć w historii Zakonu nowy rozdział. Świętą misję wypełnić ma Cornelius, strażnik szkolony do tego zadania od urodzenia. Symbolem tego orędzia ma być starożytna relikwia – Włócznia tętniąca jakby życiem, broń o wielkiej mocy, mająca zapewnić Corneliusowi zarówno bezpieczeństwo, jak i odpowiednią siłę przesłania.

Z błogosławieństwem Wielkiego Mistrza oraz anielską opatrznością niebiańskiej włóczni u boku, Cornelius wkroczył na pokład. Gwałtowne wichry wielkiego morza wypukliły żagle okrętu, kierując łajbę w stronę starego, porzuconego ongiś świata.

Agent zakonu sam musiał zdecydować, gdzie zacząć budować swoje wpływy w oparciu o zaufane kontakty. W jego głowie były jedynie dwa sensowne kierunki, do których mógł się udać na początek. Było to Sylent lub Derenhalle.

**Lądowanie w Sylencie (1a), Wiosna roku 635 a M.V.**

Na starym lądzie było przynajmniej trzech mężów pozostających w służbie Zakonu. Był nim brat Julius, od wielu, wielu lat mieszkający w Sylencie; był brat Lucius, obejmujący obecnie dowództwo nad garnizonem Irand w Derenhalle, ale był także brat Alberte. Ten ostatni służy w Mirralli jako łowczy. Ze względu na swoje zajęcie, Alberte nie pozostawał w jednym miejscu przez dłuższy czas, dlatego próby kontaktu z nim okazałyby się teraz bezowocne.

Cornelius zdecydował więc, że uda się do Sylentu na spotkanie z bratem Juliusem, który pomoże mu określić, czy król Leranse będzie skłonny udzielić sprawie Zakonu jakichkolwiek przysług.

Miasto onieśmielało swoim przepychem, zaś sławna wieża magów zapierała dech w piersiach. Cornelius wiedział jedynie tyle, że Julius przyrządza swoje mikstury gdzieś na obrzeżach Sylentu. Brat wspominał mu również o swoim dobrym przyjacielu, opiekunie Wielkiej Biblioteki. Z pewnością łatwiej było ją znaleźć, dlatego zwiadowca postanowił właśnie tam skierować swe kroki.

Zasięgnąwszy języka u bibliotekarza, Cornelius opuścił mury Sylentu, trafiając na podgrodzie. Jako że wysłannik zakonu był uzbrojony w przyciągający uwagę oręż, rozsądnie było unikać wszelkich patroli straży. Nie było potrzeby prowokować niewygodnych pytań.

Przekradając się okrężnymi drogami, czujne oko zakonnika dostrzegło na najbliższym wzgórzu grupę jednolicie odzianych mężczyzn, obserwujących bacznie peryferia miasta, z zapałem kreśląc coś na skrawku papieru. To byli zwiadowcy Mirralii. To raczej nietypowe zjawisko zaniepokoiło Corneliusa. Na pewno wspomni o tym swojemu przyjacielowi, kiedy już do niego dotrze. Według wskazówek, chata Julliusa miała znajdować się za rzeką w lesie.

Po drodze przed mostem, Corneliusa zaczepił mag. Wyraźnie martwił go pewien kłopot. Jego eksperyment z przywołaniem widmowych wilków wymknął się spod kontroli i ku rosnącemu niezadowoleniu okolicznych mieszkańców, nie potrafi ich odesłać z powrotem. Reputacja maga została bardzo nadszarpnięta, ponieważ jeden z wilków pogryzł syna wójta z wioski Bolease. W zamian za wybicie wilków, mag przekaże Corneliusowi amulet, dzięki któremu będzie mógł przyzywać te widmowe stwory na własny użytek.

Brat Julius z kolei dostarczył agentowi interesujących wieści. Po zniszczeniu Verson, Derrick Pfeil, nowy król Leranse, jako nową stolicę kraju wyznaczył Sylent. Co zastanawiające, magowie Wolnego Miasta oraz kapłani Świętego Tronu przystali na tę propozycję bez szczególnych problemów. Sprzeciw wyszedł dopiero ze strony Rady Handlowej, która wszczęła bunt. Król stłumił rebelię, chociaż sytuacja w kraju daleko jest od stabilności. Niepokoje podsycane są nadal przez wiszący na włosku pokój z Mirralią oraz jej sojusznikami. W zasadzie wojna jest raczej pewna, jako że doszło już do kilku pomniejszych potyczek, a książę Ricaro czuje że ma przewagę, jako że zgromadził wiele wojska. W końcu inwazja Hordy praktycznie nie odcisnęła na Mirralii żadnego piętna. Siły Leranse z kolei są podzielone na dwie części z powodu grasującej na północy mirraliańskiej partyzantki. Mimo tych problemów, brat Julius jest sceptyczny wobec pomysłów przystąpienia Mirralian do oblężenia Sylentu. Miasto jest zbyt dobrze chronione.

Poproszony o pomoc w zorganizowaniu audiencji u króla, brat Julius wysyła Corneliusa do zielarza po składniki potrzebne do sporządzenia balsamu przyspieszającego gojenie ran. Jeżeli później agent zakonu osobiście dostarczy specyfik królowi razem z dołączonym listem polecającym, składanie oficjalnej prośby o audiencję nie będzie już dłużej konieczne.

Z chaty zielarza wyszedł tuzin mirraliańskich łowczych oraz tajemniczy mężczyzna wyglądający na kupca. Schowany w leśnych zaroślach Cornelius podsłuchał, jak jeden ze zwiadowców składa kupcowi raport na temat manewrów armii Leranse oraz otoczenia króla Derricka. W kluczowym momencie rozmowy tajemniczy mężczyzna niestety dostrzegł obecność zakonnika. Kiedy Cornelius walczył o życie odpierając łowczych, kupiec zniknął bez śladu. Gdy było już po wszystkim, agent z Ticsus sprawdził chatę. Pakunek dla Juliusa był przygotowany, aczkolwiek zielarza nie było w pobliżu.

Odnaleziony w Bolease brat Julius otrzymał alarmujące wieści dotyczące odkrycia w lesie. Z pewnością pomoże to w odkryciu spisku szykowanego przez nieprzyjaciela.

Audiencja u króla przebiegła pomyślnie. Król Derrick, pamiętny wsparcia zakonników z Ticsus podczas wojny z demonem Farrakhiem, był bardzo przychylny prośbie posłańca polegającej na nadaniom ziemskim pod budowę nowej siedziby Zakonu. Kwestia wyznaczenia nowego terytorium była jeszcze do rozstrzygnięcia, aczkolwiek obie strony zgadzały się co do tego, że wyodrębnione tereny nie będą znajdować się na terytorium Leranse. W dowód dobrej woli, brat Cornelius oddał się królowi na tymczasową służbę. Akurat jego zdolności król postanowił wykorzystać niezwłocznie.

Najnowsze wieści donoszą, że na obrzeżach Sylentu szaleją mirraliańscy maruderzy. Z powodu braku ludzi, król nie jest w stanie wydzielić na tyle silnego oddziału, aby poradzić sobie z tym problemem. Dzięki pojawieniu się tak znakomitego tropiciela na dworze, król Derrick wpadł na błyskotliwy pomysł użycia zwiadowcy jako nawigatora, zaś magów akademii jako artylerii. Mistrz Brennok przekazał Corneliusowi artefakt umożliwiający widzenie magom tego samego, co oglądać będą oczy zakonnika. W ten oto sposób na niczego nie spodziewające się bandy wrogich awanturników spadł gniew Sylentu. Rozgrzane do czerwoności głazy uderzały z niespotykaną jak dotąd precyzją, magiczne flary wybuchały tuż pod stopami żołdaków. Nie mieli szans. Zaledwie w kilka chwil niedobitki pierzchały w popłochu. Jeden problem został na razie rozwiązany.

Mistrz Brennok z podziwem odniósł się do bojowych zdolności największego tropiciela Zakonu, gromiącego wrogów swą cudowną włócznią. Niedługo później emisariusz z Ticsus omawiał z królem dalsze kwestie traktatów regulujące stosunki obu stron.

**Zaginiony Posłaniec, Księstwo Mirralii, Wiosna roku 635 a M.V.**

Następnego wieczoru, kiedy Cornelius odpoczywał w komnacie, przybył posłaniec z pilnym oraz ściśle tajnym zadaniem od Wielkiego Inkwizytora Dextera. Wieści o znamienitym gościu na dworze króla szybko się rozeszły. Zwiadowcy donoszą, iż tak zwane elfy Sagittela pojawiły się znowu na wschodnich rubieżach Leranse. Według wiarygodnych źródeł kierują się na północny zachód, na miejsce spotkania z księciem Alberte. Podobno mają zamiar wesprzeć władcę Mirralii w jego sprawie. Pani Teya, która obiecała zdyscyplinować swój lud, uczyniła zdrajców Quendaylonu jedynie banitami nie mogącymi powrócić do domu. Ta frakcja elfów jesienią zeszłego roku skąpała całe królestwo ludzi we krwi, są więc bardzo poważnym zagrożeniem dla i tak osłabionego już Leranse. Kategorycznie nie można pozwolić wrogowi się zjednoczyć, te negocjacje muszą zostać uderamnione.

Cornelius odprawił posłańca i pogrążył się w myślach. Czuł się nieco skonfundowany faktem, że już trzecia najważniejsza osobistość na dworze Leranse zleca mu tak ważne zadanie. Nie podobało mu się używanie go jako wygodnego narzędzia do osłabiania Mirralii, to wciąganie na siłę w politykę. Być może popełnił błąd szukając pomocy u króla w tak newralgicznym momencie. Może lepiej było udać się najpierw do Derenhalle, poszukać wsparcia u generałów południa. Trudno teraz było się wycofać. Rozkaz przyszedł od wielkiego autorytetu Kościoła. Cornelius widział tego czcigodnego męża, kiedy w uroczystej ceremonii odbierał ich najświętszą relikwię, aby użyć jej do najwyższego celu. Z drugiej strony ta współpraca dowodzi, iż Kościół wznosi się ponad wszelkie podziały, pierwszy raz od wieków. Tak, nie powinien odmawiać inkwizytorowi Dexterowi, to byłby grzech zaniedbania.

Kilku tropicieli straciło życie próbując podejść elfów. Pozostanie niewykrytym dla ich sokolich oczu i nadzwyczajnie wrażliwych uszu jest rzeczą niesłychanie trudną. Ci, którzy powrócili cało ze zwiadu donieśli, że elfy eskortowane przez mirraliański oddział kierują się w stronę zamku Patergo, gdzie czeka na nich agent księcia Ricaro. Udało się też ustalić, że elfi ambasador nazywał się Erestor. Plan polegał na upozorowanu śmierci ambasadora oraz jego świty w taki sposób, aby podejrzenie spadło na Mirralian. Jeżeli ta operacja miała się udać, należało uderzyć na elfy zanim przekroczą rzekę.

Zadanie udało się wykonać po przygotowaniu zasadzki w lesie, chociaż Erestor okazał się straszliwym przeciwnikiem. Nie oddał swego życia łatwo i kto wie, gdyby nie moc świętej włóczni, Cornelius może poległby w tamtym lesie. W każdym razie, niezwłocznie po zainscenizowaniu pola walki zgodnie z planem, grupa zamachowców przekradła się na wybrzeże, do miejsca ewakuacji. Przygotowana łódź już czekała na przystani.

**Zatoka Derenhalle (1b), Wiosna roku 635 a M.V.**

Na starym lądzie było przynajmniej trzech mężów pozostających w służbie Zakonu. Był nim brat Julius, od wielu, wielu lat mieszkający w Sylencie; był brat Lucius, obejmujący obecnie dowództwo nad garnizonem Irand w Derenhalle, ale był także brat Alberte. Ten ostatni służy w Mirralli jako łowczy. Ze względu na swoje zajęcie, Alberte nie pozostawał w jednym miejscu przez dłuższy czas, dlatego próby kontaktu z nim okazałyby się teraz bezowocne.

Cornelius po głębokim namyśle uznał, że nie będzie mieszał się w politykę. Brat Lucius powinien dostarczyć mu wystarczających informacji na temat tego, co obecnie dzieje się na lądzie, a także jak wygląda sytuacja na granicy. A zatem kierunek: Irand.

Statek dobił wreszcie do zapuszczonego portu na mokradłach. Region zdawał się być wyraźnie wyludniony, pewnie wskutek ostatniej wojny. Mapy sugerowały, że najkrótsza droga do Irand prowadzi przez góry. Pokonanie tak wysokich szczytów było w obecnych warunkach niemożliwe, dlatego bardziej optymalną opcją wydawało się przejście na drugą stronę siecią podziemnych tuneli. Chociaż wejście do jaskiń było zaznaczone na mapie, Cornelius zdecydował się poszukać więcej wskazówek na temat alternatywnych dróg wśród mieszkańców portowego miasteczka.

Okazało się, że najdogodniejsza droga prowadzi jednak przez jaskinie, w których niestety zalęgły się ogry. Starszy osady mógłby pomóc w przepędzeniu olbrzymów, lecz zmagają się z własnymi problemami. Miasteczko dręczy bowiem goblini hexer. Najpierw zdecydował się pozbyć ludzi siłą, wysławszy goblini motłoch do frontalnego ataku. Kiedy jednak gobliny dostały łomot, hexer zatruł rzekę, przez co cała trzoda kóz padła. Cornelius zaproponował układ: w zamian za pozbycie się problemu z goblinami, mieszkańcy osady pomogą mu oczyścić wejście do jaskini.

Doskonale rozwinięte umiejętności tropicielskie zaprocentowały. Jeszcze przed zachodem słońca, Cornelius rzucił pod nogi wójta worek z głową znienawidzonego hexera. Zaczęły się przygotowania do obławy na ogry.

Po śmierci hexera, sprawy z goblinami przybrały nieoczekiwany obrót. Zabijając czarownika, Cornelius dowiódł swej potęgi, dlatego kreatury okrzyknęły go nowym przywódcą ich klanu, poprzysięgając mu dozgonną służbę. Początkowo niechętny, zwiadowca z Ticsus dostrzegł w tej sytuacji niezwykłą korzyść, natychmiast wykorzystując ją do własnych celów.

Przyglądając się wejściu do groty Cornelius uznał, że zbyt niebezpiecznie jest walczyć z olbrzymami. Uradził więc z mieszkańcami, aby odciągnęli potwory od jaskini w kierunku obozu goblinów. Te, poinstruowane wcześniej przez swego nowego herszta, mają skupić na sobie całą uwagę ogrów. Zajęte ściganiem irytujących goblinow, olbrzymy będą zbyt zajęte, aby zauważyć wchodzących do jaskini intruzów. Jak postanowili, tak zrobili. Już wkrótce Cornelius był po drugiej stronie gór.

**Dług Derenhalle, Forteca Irand, Wiosna roku 635 a M.V.**

Dotarcie do fortecy Irand zajęło tropicielowi Zakonu kilka dni. Droga nie okazała się zbyt uciążliwa, głównie dzięki lokalnej, gościnnej solidarności, tak potrzebnej w tych trudnych czasach.

Brat Lucius przywitał kompana będąc odzianym w zbroję. Liczne zdobienia wskazywały na wspaniałe rzemiosło. Nie było jednak czasu na uprzejmości, jako że garnizon właśnie szykował się do odparcia kolejnego ataku. Cornelius również wspiął się na mury, aby rozeznać się w sytuacji. Chciał wybadać, gdzie najlepiej przydadzą się jego talenty.

Czarny dym rozpalonych ognisk widoczny z murów fortecy rozciągał się licznymi punktami jak okiem sięgnąć. Zdecydowanie było tam zbyt gęsto od sił wroga. Cornelius nie chciał po prostu ciskać oszczepami z blanki, ryzykując trafienie z kamieniomiota. Postanowił zebrać mały oddział, a następnie wyjść na zaplecze orkowych wojsk, korzystając z wąskiego przesmyku górskiego, w którym osadzona była forteca. Kilka głów hexerów zatkniętych na pice w środku wrogiego obozowiska na pewno wywoła sporo zamieszania.

Podczas gdy obrona fortecy odpierała potężne natarcie od frontu, siły specjalne Corneliusa zadawały na tyłach dotkliwe straty. Jak później relacjonował dowódca, problem stężenia czarowników w orkowej armii był palący. Na miejsce usieczonych hexerów pojawiali się następni. Nawet jeśli orkowie nie mieli obecnie jednego silnego lidera, to hexerzy w sposób naturalny mają w sobie autorytet zdolny do prowadzenia wojsk. Wywiad Derenhalle poczynił już pewne postępy w rozwiązaniu tej kwestii. Na Pustkowiach Verksu, stosunkowo blisko granicy, leży swego rodzaju kaplica, a zarazem prawdopodobne źródło ich mocy. Szpiedzy widzieli  jak w tym świętym dla orków miejscu inicjowano nowych hexerów. Jeżeli dalsze ataki mają zelżeć na intesywności, należało zniszczyć ten barbarzyński ołtarz po odparciu najeźdźców spod Irand.

Cornelius rozumiał wagę tego przedsięwzięcia, lecz pamiętał o swoim zadaniu. Kiedy atak został już odparty, zakonnik poprosił Luciusa o przyłączenie się w wyprawie na północ, jako że z królem Leranse wiążą się największe obietnice powodzenia misji. Dowódca Irand jest jednak na dobrym tropie fragmentu relikwii świętego Marcusa, ich zbawiciela.  Chodzi o Tarczę Marcusa, strzaskaną na dwie części przez Demona podczas legendarnego pojedynku. Luciusowi powierzono jedną połowę tarczy, aby był w stanie odnaleźć skradzioną z ruin Verson drugą część świętego artefaktu. Udało się właśnie ustalić jej położenie, które wskazuje na samo serce Pustkowi Verksu. Cornelius uznał, że warto jest towarzyszyć współbratu w tej chwalebnej wyprawie, wydzierając to, co święte z niegodnych łap barbarzyńców. Dyplomacja na północy może jeszcze trochę poczekać.

**Moc Hexerów, Pustkowia Verksu, Wiosna roku 635 a M.V.**

Według mapy dostarczonej przez wojskowych planistów, fragment relikwii powinien znajdować się gdzieś w centrum Verksu. Kluczowy obszar znajduje się z kolei mniej więcej w prostej linii od rozpoznanego wcześniej sanktuarium orkowych hexerów. Krucjata Marcusa wcale nie będzie musiała nadkładać drogi, jeśli w drodze po artefakt dołoży starań, aby położyć kres dalszym atakom na granice ludzi przynajmniej na kilka ładnych lat. Element zaskoczenia był tutaj kluczowy. Należało małymi grupami uderzyć w nocy, aby zbyt wcześnie nie zdradzić swych pozycji. W przeciwnym razie połączone siły czarowników Hordy mogą zdziesiątkować armię ludzi dużą koncentracją klątw czerpanych z magii krwi. Zadanie było wielce ryzykowne, ale już wkrótce egzotyczne kontakty z goblinami miały zaprocentować.

Trudno było zmusić tchórzliwe kreatury do ugryzienia ręki, która je karmi, ale siła perswazji Corneliusa była większa. Goblini stalkerzy i grabieżcy mieli uderzyć od strony lasu razem z tropicielami Zakonu, zaś reszta sił podeszła od południa.

Akcja była doskonale zaplanowana, gorzej było z koordynacją po stronie głupiutkich goblinów. Bandy na hurra wypadły z lasu, myląc ustalony dla nich sygnał. Koniec końców wiązało się to z mniejszymi stratami ludzkimi, jako że zdezorientowani hexerzy skupili się na tłumieniu czegoś, co mylnie uznali za rebelię ponad miarę niezadowolonych niewolników.

Tej nocy wysoko zawieszony księżyc jasno oświetlał zrąbany trzon orkowego czarnoksięstwa, leżący w dziwnych pozach wokół strzaskanego ołtarza. Rycerze Marcusa mieli okazję do świętowania.

**Oaza Pustyni, Pustkowia Verksu, Wiosna roku 635 a M.V**

Zwiadowcy donoszą, że fragment Tarczy Marcusa znajduje się najpewniej w fortecy za Oazą Trzech Jezior. Była to jedyna sensowna droga, którą trzeba było najpierw oczyścić z orków. Jedna banda byczej jazdy stanowiła szczególne zagrożenie dla wojsk Zakonu, aczkolwiek fortuna sprzyjała ludziom. Orkowie stacjonowali na brzegu najbliższego jeziora, zajęci odpoczynkiem oraz gromadzeniem zapasów. Wystarczyło jedno silne uderzenie z zaskoczenia z dowolnego kierunku, ponieważ i tak nie mieli gdzie uciekać.

Należało też zneutralizować obóz po drugiej stronie brzegu, a także obóz w palmowym zagajniku na zachodzie. Żadna znaczna siła wokół oazy nie mogła zostać pominięta, jeżeli przywódcy krucjaty nie chcieli ryzykować ciosu w zaplecze swych wojsk.

Po nieznaczącym oraz chaotycznym oporze można było wywnioskować, że orkowie raczej nie spodziewali się zorganizowanej armii ludzi na ich własnym terytorium. Wiele trupów zabarwiło pustynny piasek z grymasem zaskoczenia, niektórzy nawet nie zdążyli chwycić za oręż. To było łatwe zwycięstwo. Zakonnicy dziękowali za błogosławieństwo Marcusa wznosząc do niego uroczyste, kilkugodzinne modły.

**Druga połowa, Pustkowia Verksu, Wiosna roku 635 a M.V**

Po krótkim odpoczynku w orzeźwiającym sanktuarium pustyni, zakonnicy ruszyli dalej w głąb Verksu. Horda była w rozsypce, w najbliższym czasie raczej nie groziło, aby przeciwko krzyżowcom stanęły całe zastępy. Mimo to, kolumna przemieszczała się tylko nocą, starając się nie alarmować ewentualnych punktów obserwacyjnych wroga. Po kilku dniach wędrówki ich oczom ukazała się wreszcie rozległa dolina z dość gęsto usianymi osiedlami o prymitywnej zabudowie. W centrum tej doliny, za rzeką, stała imponujących rozmiarów forteca Ordargh. Cornelius głęboko pożałował faktu, że nie zabrali z Irand żadnych machin oblężniczych. Nigdy jeszcze nie widział prawdziwej orkowej fortecy, tak innej od mijanych wcześniej żałosnych, drewnianych fortów. Cała ta piechota i jazda, którą mieli w dużej sile, bez katapult tylko rozbije się o mury. To byłaby masakra. Misja odzyskania artefaktu stanęła pod znakiem zapytania.

Przeprowadzony rekonesans przyniósł jednak pocieszające wieści. Po rozsianych w dolinie wioskach znajdowało się sporo oblężniczego sprzętu. Na piaskach pustyni widziano też porzucony zeppelin. Jeżeli udałoby się przejąć dzidomioty oraz resztę tego prymitywnego żelastwa w nienaruszonym stanie, to można by przystąpić do oblężenia bez czekania tygodniami lub nawet miesiącami na posiłki z Irandu. W końcu piaski pustyni nie są specjalnie dostosowane do przemieszczania ciężkiego sprzętu. To było jedyne dostępne wyjście. Albo spróbują przejąć machiny zanim wróg je prewencyjnie zniszczy, albo czeka ich odwrót i Tarcza Marcusa pozostanie w łapskach tych ohydnych bezbożników.

Machin udało się zebrać sporo, aczkolwiek ich usterkowość pozostawiała wiele do życzenia. Po długiej i krwawej bitwie forteca została wreszcie zdobyta, chociaż wiele dobrego wojska utopiło się w fosie pod wysokimi umocnieniami. Całe szczęście, że obrona orków zorganizowała się zbyt późno, dzięki temu wiele głów udało się ściąć jeszcze przed dotarciem do rzeki.

W skarbcu Ordargh, druga połowa Tarczy wetknięta była w stos różnych, bezużytecznych świecidełek. Orkowie nawet nie zdawali sobie sprawy z tego co zabrali z Verson. Kiedy Lucius powrócił z drugim fragmentem do obozu, obie części artefaktu zaczęły drgać, jakby wyczuwały się wzajemnie. Magnetyczne przyciąganie było tym silniejsze im bardziej Lucius zbliżał do siebie podzielone szczątki. W końcu trzymany fragment wystrzelił mu z ręki, idealnie dopasowując nierówne krawędzie do pozostałego odłamka. W jasnym blasku obie części stopiły się w jedno, odsłaniając wspaniałe rzemiosło dawnego kowalstwa, tętniące silną magią. Było to cudowne zwieńczenie tej chwalebnej bitwy. Tak oto krucjata Luciusa dobiegła końca. Mógł on teraz udać się z bratem Corneliusem na północ z poselstwem do Sylentu.

**Lądowanie w Sylencie, Wiosna roku 635 a M.V.**

(*W przypadku, gdy Cornelius na początku swojej misji od razu zdecyduje się płynąć do Derenhalle, zamiast odwiedzić wcześniej Sylent, to okaże się, że przesunięcie decyzji poselstwa u króla Derricka będzie mieć swoje konsekwencje. Zwiadowcy Mirralii z powodzeniem wykonają swoje zadanie, awangarda mirraliańskich wojsk w dalszym ciągu będzie szaleć na przedmieściach Sylentu, co wymusi przedłużony podział armii Leranse na mniejsze części, zajęte ściganiem maruderów. To jeszcze bardziej zachęci księcia Ricaro do przeprowadzenia pełnoskalowej inwazji. W takim wypadku chociaż negocjacje z królem przyniosą taki sam rezultat, to Cornelius razem z jego armią zostaną zaangażowani w znacznie trudniejsze zadanie przełamania oblężenia i odparcia mirraliańskiego uderzenia na nową stolicę Leranse*.)

W miarę zbliżania się do doków, z pokładu okrętów można było wyczuć panujący na brzegu niepokój. Ludzie w porcie biegali w tę i we w tę stawiając barykady, stanowiska z bronią, przygotowując szalupy. W mieście panowała wielka wrzawa. Zaniepokojony kapitan Lucius odmówił zacumowania okrętów, kiedy zrozumiał przyczyny tego poruszenia. Okazało się, że wrogie wojska szykują oblężenie na Sylent, są w pół dnia do miasta. Brat Cornelius samotnie wypłynął na brzeg z zamiarem rozeznania się w sytuacji. Mieszkający pod Sylentem brat Julius na pewno będzie miał wiele do powiedzenia.

Brat Julius relacjonował, że w ostatnich miesiącach konflikt między Mirralią a Leranse gwałtownie zaczął przybierać na sile i teraz generałowie księcia Ricaro maszerują na Sylent. Miasta broni cała akademia magów oraz elitarna gwardia królewska, ale sytuacja jest poważna. Cornelius bez zwłoki ruszył na spotkanie z królem Derrickiem, widząc w nadchodzących negocjacjach mocny lewar w postaci faktu, że siły Zakonu pomogły odpędzić najeźdźcę. O ile uda się wygrać bitwę.

Król z otwartymi ramionami przyjął dodatkową pomoc, obiecawszy wesprzeć roszczenia Zakonu, o ile terytoria będące ich przedmiotem nie zostaną wydzielona ani z Leranse, ani z Derenhalle. Odkładając szczegóły na później, dowódcy przeszli do planu bitwy. Po burzliwej dyskusji wszyscy byli zgodni co do tego, że wyeliminowanie wszystkich trzech generałów z szeregów wroga powinno obniżyć morale na tyle, że natarcie załamie się i zmusi nacierających do odwrotu. Cornelius dobrze czuł się z tym rozwiązaniem. Upewniwszy się, że fiolka z trucizną mająca pokryć jego sztylety dobrze leży w kieszonce, wymaszerował z sali obrad z uśmiechem na ustach.

Tak epickiej bitwy ambasador Ticsus jeszcze nie widział w całym swoim życiu. Magowie raz po raz ciskali ogniem z niebios, przywoływali mityczne stwory za plecami wroga, rzucali klątwy. Wielki Inkwizytor Dexter siłą modlitwy spuszczał na głowy mirraliańskich żołdaków gniew samego Marcusa. A oni dalej szli, wielka armia ciągnąca się na wiele kilometrów. Jeden oddział rażony błyskawicą zastępowany przez drugi. Fala za falą żołnierze księcia Ricaro rozbijali się o linie obronne, stale naciskając na obrońców. Panujący chaos i nagły przyrost gwałtownej śmierci sprzyjały skrytobójczym zamachom. Słabo broniona prawa flanka wroga padła ofiarą oddziałów zaczepnych Leranse, poległ wtedy pierwszy generał. Drugi dowódca poległ na przedpolu w bezpośredniej potyczce. Zgodnie z założeniami, bitwa była skończona, gdy ostatni z dowódców wpadł w zasadzkę tropicieli Corneliusa po tym, gdy jego oddział docierał do murów miasta od zachodu.

To było wspaniałe zwycięstwo, aczkolwiek wygrana bitwa nie oznaczała jeszcze wygranej wojny. Teraz wszakże już nikt nie miał wątpliwości, że stosunki dyplomatyczne obu państw osiągnęły swój szczyt. Bracia zakonni z kolei chyba już wiedzieli, aneksji jakich terenów dokonają pod dom nowego Ticsus.

**Rekonesans, Księstwo Mirralii, Wiosna roku 635 a M.V.**

Kiedy wojska Zakonu przygotowywały się do wymarszu w stronę księstwa Mirralii, do namiotu Corneliusa przybył posłaniec z królewskiego zamku. Pieczęć należała do króla Derricka. W liście stało, iż według ostatnich raportów główna armia księcia Ricaro znajduje się mniej niż trzy dni od Sylentu. Po królewskich zwiadowcach wszelki słuch zaginął, terenu obozowiska nie można również zinfiltrować magicznie, co wskazuje na obecność czarodzieja blokującego wysiłki Mistrza Brennoka. Brak wystarczających danych z wywiadu upośledza zdolności taktyczne Leranse, dlatego król zleca to zadanie najlepszemu z najlepszych. Tropiciel z Ticsus samotnie miał podejść pod stacjonujące wojska Mirralii, aby zdobyć jak najwięcej informacji na temat armii wroga.

Misja była śmiertelnie niebezpieczna, owszem, lecz okazała się niezwykle płodna w skutki. Cornelius nie tylko zebrał kluczowe informacje na temat rodzaju oraz liczebności wojsk Mirralii, ale dowiedział się jeszcze, iż wśród maszerujących znajduje się sam książę Ricaro Alivarez. Potwierdziła się również obecność maga. Wrodzona skłonność do ryzyka popchnęła zakonnika nawet jeszcze dalej. Podkradł się on bowiem tak blisko namiotu obrad, że zdołał wychwycić kilka interesujących informacji zdradzających plany księcia. W związku z tym, że awangarda jego wojsk rozbiła się o mury Sylentu, Derrick Pfeil może chcieć ruszyć do kontrataku wierząc, że wśród wojsk księcia jest więcej tak niekompetentnych dowódców. Ricaro tylko na to liczy, zaś Cornelius widząc ogrom stacjonujących oddziałów zgodził się z prognozą, że taki atak przyniesie Derrickowi tylko zgubę.

Nieprawdopodobna odwaga ambasadora Zakonu podsunęła mu pomysł zaczekania w ukryciu na koniec obrad, a następnie zlikwidowania być może dwóch lub trzech dowódców. Chociaż nie było odpowiednich warunków, aby zrealizować aż tak ambitny cel, to miłą dla skrytobójcy niespodzianką okazało się to, że jego ofiarą padł akurat tajemniczy „Kupiec”. Zwiadowca wcześniej usłyszał, że Erich został oddelegowany do stłumienia powstania chłopskiego, które ostatnio wybuchło w kraju.

Wycofując się na bezpieczne pozycje, Cornelius wysłał do Leranse gołębia ze szczegółowym raportem, radząc królowi o wstrzymaniu kontrataku i poczekaniu aż Alivarez popełni jakiś błąd, a także informując o wewnętrznych problemach kraju wroga. Podczas gdy brat Lucius szukał bezpiecznej drogi na podciągnięcie bliżej zaciężnych wojsk, bohaterski zwiadowca ruszył dalej na północ w głąb księstwa. Jak głosiła wiadomość od brata Juliusa, brat Alberte nadał  sygnał, według którego będzie czekał na spotkanie w umówionym miejscu.

**Mirraliański Łowca, Lato roku 635 a M.V.**

Samotna wędrówka po wrogim terytorium ogarniętym dodatkowo chłopską ruchawką, postawiła Corneliusa w bardzo niekorzystnym położeniu. Na traktach, lasach i gościńcach roiło się od wojska. Coraz trudniej było pozostać niezauważonym.

Grupa kilkunastu mężczyzn uzbrojona w łuki czekała w umówionym miejscu. Zielone płaszcze ułatwiały wtopienie się w gęstwinę drzew. Mieli do przekazania złe wieści: łowczy Alberte został pochwycony, a następnie osadzony w lochach zamku barona Rottenschield pod pretekstem zdrady stanu i czynnego wspierania rebelii. Cornelius zdeterminowany był ocalić brata Alberte, zanim ten zawiśnie na szafocie. Dzięki swym dyplomatycznym zdolnościom wyperswadował strach z podminowanych buntowników, przekonując ich do udzielenia pomocy, głównie w kwestii topografii terenu oraz dywersji.

Kilka trupów zaciągniętych w cień oraz labirynt korytarzy wymagających przejścia był dla Corneliusa nie lada gratką. Na szczęście jakoś udało mu się odnaleźć właściwą celę. Wdzięczny za uratowanie życia, Alberte podczas ucieczki opowiadał towarzyszowi o kryjówce poborcy podatków, który przed swoją śmiercią gromadził w niej odprowadzane pieniądze. Łowczy nalegał, aby przed opuszczeniem regionu odwiedzić to miejsce, jako że zdobyte w ten sposób pieniądze bardzo pomogą w finansowaniu powstania. Całe szczęście, że była ona po drodze do miejsca ewakuacji.

Kiedy było już po wszystkim, dwaj agenci Ticsus usiedli w spokoju i poczęli radzić, jak można wykorzystać szalejące w księstwie niepokoje. Gdyby udało się zjednoczyć rebeliantów pod jednym sztandarem, książę Ricaro miałby ciężki orzech do zgryzienia, ponieważ musiałby podzielić swą ogromną armię, aby walczyć na dwa fronty. Doskonale obeznany w sprawach kraju brat Aleberte zasugerował, aby obsadzić Luciusa – świątobliwego męża – w roli zaginionego księcia Balthazara. Miałby on powiedzieć ludziom, że wcale nie zaginął, lecz wyjechał za młodu do Derenhalle, aby bronić świata ludzi przed orkami. Teraz wrócił, a widząc nędzę mieszkańców ukochanej ojczyzny, postanowił przejąć tron od brata, kładąc kres jego okrutnym rządom. Buntownicy zmierzali na spotkanie z bratem Luciusem, zastanawiając się po drodze jak przyjmie ten śmiały plan.

**Rebelianci, Lato roku 635 a M.V.**

Brat Lucius nie przyjął na poważnie tego pomysłu, który uznał za niezwykle absurdalny. Po wielu długich namowach jednak zgodził się w końcu stanąć na czele powstania, przyjmując przed rebeliantami fałszywą tożsamość księcia Balthazara.

Z racji oczywistych, kolumna wozów Zakonu musiała przetransportować się do głównego ogniska powstania bez zwracania na siebie uwagi. Boczne drogi wyznaczone przez łowczego Alberte zapewniły odpowiednią dyskrecję, lecz kiedy dotarli do celu, atak wojska przeznaczonego do tłumienia rebelii miał zacząć się lada moment, byli zaledwie o dzień drogi. Przestraszeni powstańcy pochowali się po jaskiniach i lasach, żałując bardzo swej niedoli. Powrót szlachetnego dziedzica w postaci Balthazara nie mógł zdarzyć się w lepszym momencie, a Alberte umiejętnie przecierał mu szlaki, uprzedzając miejscowych o nadjeżdżającym księciu. Brat Lucius był urodzonym mówcą. Przemawiał płomiennie, z charyzmą. W zalęknionych sercach prostego ludu znowu rozpaliła się wola walki. Wieśniacy łapali za dzidy, myśliwi sprawdzali cięciwy. Była nadzieja odeprzeć atak, chociaż rebelianci nie wiedzieli jeszcze tego, co wiedział brat Alberte. Od północy przez dolinę szła jeszcze jedna armia. To były elfy Sagittela, które dogadały się z Alivarezem, a teraz jedyne czego chcą, to oczyścić ten kraj w ogniu. Sytuacja była bardzo trudna, natomiast naturalnie żaden z dowódców tego nie uzewnętrzniał, aby nie osłabiać ducha walki.

W zasięgu siepaczy księcia były cztery wioski, które należało obronić. Niestety dość skromne siły, jakie obecnie posiadali rebelianci nie dawały możliwości, aby sensownie obsadzić je wszystkie. Cornelius z pozostałymi uradzili więc, że największe siły rozstawią po zewnętrznych drogach na zachód od rzeki, jak najciaśniej blokując dostęp do słabo bronionego centrum prowincji. On sam, razem ze swymi tropicielami, łucznikami oraz mobilnymi oddziałami yeomenów wyjdą elfom na spotkanie, uprzedzając atak i wciągając ich w zasadzkę. Pełni napięcia obrońcy czekali na bitwę.

Wiele pomógł fakt, że mirraliańskie wojska były słabo dowodzone w bitwie. Zmysł taktyczny brata Luciusa wyraźnie górował nad wyszkoleniem generała, który doraźnie wskoczył na miejsce zamordowanego wcześniej „Kupca”. Cornelius na północy miał dużo trudniejsze zadanie, lecz w końcu obie armie najeźdźców poniosły sromotną klęskę. Tego dnia zatriumfowała sprawiedliwość. Rebelianci świętowali, gotowi przynieść temu krajowi długo oczekiwane wyzwolenie.

**Zaopatrzenie Armii, Lato roku 635 a M.V.**

Po klęsce stłumienia przez księcia powstania w północnych prowincjach, chaos rewolucji rozlał się po całym kraju. Szeregi rebeliantów rosły z każdym dniem. Przywódcy zrywu coraz przytomniej zdawali sobie sprawę, że nie utrzymają dłużej tego ogniska kilkoma workami złota znalezionymi pod kamieniami. Jeżeli powstańcy mieli mieć jakieś szanse przeciwstawić się tyranowi, to nie mogli dłużej wyglądać jak banda obdartusów. Jak powszechnie wiadomo, wojen nie wygrywa się bez solidnego zaplecza logistycznego. Brakowało stali, broni, pancerzy, jednym słowem – wszystkiego. Wszystkie szlaki były zablokowane, dlatego trzeba było sięgnąć po zapasy wroga. Nie było innego wyjścia, inaczej powstańcy utopią się we własnej krwi. Zapadła decyzja o napadzie na przemieszczające się wzdłuż północnego wybrzeża kolumny.

Już niemal na starcie sprawy zaczęły iść źle. Nie udało się osiągnąć efektu zaskoczenia, w wyniku czego zaalarmowana eskorta karawany zdążyła otoczyć wozy szczelnym korowodem. Odwrót nie wchodził w grę, te zapasy były potrzebne na wagę złota. Drużyny ruszyły do ataku, nacierając z trzech kierunków na raz. Być może właśnie to zbyt duże rozproszenie było powodem, dla którego Zakon poniósł w tej bitwie tak duże straty. Cztery drużyny dobrych żołnierzy zostało wybitych do nogi, chociaż nie znajdowało to uzasadnienia w liczebności wroga. Chodziło o jego wyszkolenie. Cornelius nie docenił wtedy zaciekłości Mirralian. Tamtego dnia bezpieczeństwo powstańczego spichlerza zostało okupione krwią wielu bojowników o wolność.

**Mroczny Mag, Lato roku 635 a M.V.**

Kiedy potrzeby wojska zostały już względnie zaspokojone, kolejnym celem miało być odblokowanie północnego wybrzeża, aby było zdolne do desantu wojowników Zakonu. W międzyczasie jednak przyfrunęła wiadomość od Mistrza Brennoka. Ostrzegał on o wycofaniu głównej armii księcia spod Leranse, a także specjalnym zadaniu niejakiego Leorando, wyklętego maga renegata, którego celem jest zatapianie wszelkich obcych statków przybijających do wybrzeży Mirralii. Jeżeli nie zostanie powstrzymany, posiłki utopią się w głębinach wielkiego morza. Skoro od południa nadciągały odwody Alivareza, rebeliantom groziło całkowite odcięcie. Pierwotny plan musiał ulec zmianie. Koniecznie trzeba było usunąć czarownika.

Takiego przeciwnika nie dało się tak po prostu wyeliminować, Cornelius nawet nie próbował się podkradać. Niemal każdy czarodziej był niezwykle czuły na subtelne zmiany w otoczeniu, a aura zbliżającego się zamachowca byłaby wówczas jak kamień burzący gładką taflę wody. Brennok ostrzegał w liście przed tym czarnoksiężnikiem i rzeczywiście podczas wykonywania misji, zakonnicy widzieli wiele naprawdę niezwykłych rzeczy. Na przykład raniony śmiertelnie oszczepem, czarodziej upadał na ziemię, lecz po chwili znikał, tylko po to, aby za moment pojawić się w innym miejscu. Wydawało się, że można go było zabijać bez końca, a on i tak wracał. W końcu ktoś powiązał to przekleństwo z magicznymi kryształami osadzonymi wysoko nad palisadą każdego z trzech okolicznych fortów. Najbardziej gorliwym w niszczeniu wszystkiego, co miało choćby znamiona magii, był kapitan Lucius. Szybko przewrażliwiony na sztuczki rewenanta, kazał palić najdrobniejszy nawet przedmiot, byleby tylko Leorando pozostał martwy. Tak też się stało, chociaż mroczny mag aż po trzykroć nie chciał rozstawać się z życiem, nawet jeśli potraktować go pociskiem z balisty. Przed wymarszem dalej na północ, zakonnicy spalili jego trupa. Tak na wszelki wypadek.

**Zamek barona, Lato roku 635 a M.V.**

W obliczu nadciągającej spod Leranse wielkiej armii, przywódcy powstania zdawali sobie sprawę jasno, iż muszą prosić o pomoc. Obecnymi siłami nie byli w stanie przeciwstawić się ani Wielkiemu Księciu, ani uderzyć na stolicę. Większość północnych prowincji było już pod całkowitą kontrolą rebeliantów, dlatego należało wreszcie ściągnąć zaciężne wojsko z Ticsus. Przed zakonem stała jednak poważna przeszkoda w postaci nadbrzeżnej fortecy Wantespiels. To właśnie tam schronili się pozostali baronowie, wyczekując zza blanek krasnoludzkich umocnień lojalistycznych oddziałów, które uchronią ich głowy przed gniewem rozwścieczonego motłochu. Należało zdobyć ten zamek konkretnie z dwóch powodów: po pierwsze, aby odblokować port, po drugie aby zdobyć doskonałe do obrony umocnienie dające szanse na odparcie ataku Alivareza.

Kiedy Cornelius stanął na wzgórzu, przed jego oczami rozciągał się na wiele kilometrów mur o charakterystycznej strukturze. Krasnoludzkie budownictwo, rzemiosło praktycznie bezkonkurencyjne. Forteca Wantespiels ogólnie była uważana za nie do zdobycia. Być może kapitan Lucius zgodziłby się z tą opinią gdyby nie fakt, że mur był nie skończony. Księciowi zabrakło bowiem złota, aby sfinalizować prace zarówno tam, jak i w stolicy. Był to powszechnie znany w rejonie słynny blamaż księcia. W związku z tym w fortyfikacjach znajdowały się dość liczne wyrwy oraz szerokie przerwy bronione przez żołnierzy stojących jedynie na drewnianych platformach. Należało to bezwzględnie wykorzystać. Plan ataku wymagał jednak przemyślanej taktyki, jako że nie dało się uniknąć przeciskania oddziałów przez wąskie gardła tych umocnień.

Natarcie przyspieszone zostało przez niefortunną wiadomość przysłaną przez zwiadowców: książę Ricaro wysłał do Wantespiels okręt z posiłkami i jest on o kilka dni drogi do portu. Te fatalne wieści wywołały w namiocie dowódców niezdrowy pośpiech skutkujący tym, że wiele elementów nie udało się dopracować. Liczono na łut szczęścia, ponieważ trzeba było za wszelką cenę wyprzedzić wrogi okręt. Szykowano się na duże straty, których udało się jednak uniknąć. Wielce pomocne okazały się tutaj machiny latające zrabowane wcześniej orkom, a także precyzyjnie kierowane strzały katapult. Doskonała koordynacja oddziałów nacierających z dwóch kierunków, przy jednocześnie chirurgicznie wykonanych uderzeniach, zapewniła atakującym błyskotliwe zwycięstwo. Znacznie gorzej poszło dopiero później w wielkiej bitwie, która miała dopiero nadejść.

**Rycerze zza morza, Jesień roku 635 a M.V.**

W ciągu tygodnia wojownicy Ticsus wylądowali na wybrzeżu Mirralii. W tym czasie całe królestwo zostało pochłonięte przez bunt. Surowe metody „pacyfikacji” zastosowane przez księcia Alivareza przyczyniły się jedynie do dalszego wzmożenia oburzenia ludności cywilnej. Mirralia była jak przejrzały owoc, gotowy do zerwania. Mimo to, ten owoc rósł na twardej gałęzi, którą trzeba było obciąć.

Po powrocie z Leranse książę nie odważył się zaatakować przybrzeżnej fortecy, którą zdobyli rebelianci. Zamiast tego jego armia założyła ogromny obóz kilka mil od krasnoludzkich murów, blokując wszystkie wyjścia z półwyspu. W istocie wróg proponował walkę na otwartej przestrzeni i było to wyzwanie, które Zakon chętnie przyjął.

Kiedy bitwa trwała, entuzjazm dowódców niestety stopniowo opadał w miarę jak dochodziły do nich kolejne raporty z pola bitwy. Sytuacja wyglądała najgorzej po zachodniej stronie linii walk. Tam księcia wspierały elitarne drużyny elfich renegatów. Bitwa była bardzo trudna i nawet nieustraszeni wojownicy Ticsus nie zdołali zdziałać cudów, chociaż gdyby nie ich liczne przybycie, misja Corneliusa zakończyłaby się niewątpliwie klęską. Na szczęście wola Marcusa okazała się silniejsza od woli tyrana. Niezłomność w parciu do przodu spowodowała w liniach wroga rysę, która z każdą chwilą zaczęła się rozprzestrzeniać jak pękająca warstwa lodu. W końcu morale armii wroga załamało się pod ciężarem ciosów i wojska księcia rozpierzchły się na wszystkie strony jak robactwo. To wielkie zwycięstwo okupione zostało śmiercią bardzo wielu doskonałych żołnierzy, ale droga na tron Mirralii stała teraz otworem. Kując żelazo póki gorące, armia Zakonu obrała kierunek Ralin.

**Tron Mirralii, Jesień roku 635 a M.V.**

Legendarne Ralin górowało nad armią Zakonu. Ukryte głęboko za magiczną barierą miasto emanowało siłą i nieugiętością. Obrzeże miasta okalały częściowo krasnoludzkie  fortyfikacje. Przedmieścia stolicy Mirralii zostały zajęte przez armię Alivareza, która po porażce na wybrzeżu zdołała się przegrupować i wycofać do miasta. Nocą magiczna bariera odbijała blask niezliczonych ognisk. Żołnierze Ticsus nie byli chętni do rozpoczęcia ataku.

Dopóki tarcza była aktywna, miasto było w żaden sposób nieprzekraczalne. Żaden pocisk artyleryjski nie zdołałby przeforsować tej bariery, nie wleciałby tam nawet balon czy ptak. Brat Alberte akurat przebywał wtedy w Ralin, kiedy zgromadzenie trzech magów renegatów pracowało nad tym zaklęciem. Postawiona bariera miała czerpać z esencji życiowej nadwornych czarodziejów. Dopóki żył chociaż jeden z nich, tarcza będzie stała. Odszukanie magów w wysuniętych fortach było zadaniem dla tropicieli Corneliusa. Kapitan Lucius z resztą wojska miał uderzyć od frontu. Po zdobyciu zewnętrznego pierścienia, Ralin miało być otoczone ścisłym kordonem, gotowym do ataku ze wszystkich stron jednocześnie. Ofensywa miała polegać na stopniowym zaciskaniu tej obręczy, aż obrońcy pękną i poddadzą miasto.

Liczba obrońców była wielka, lecz z każdym dniem podstawowe oddziały zakonu były zasilane przez dozbrajane na zapleczu oddziały rebelianckie. W lasach wokół stolicy szaleli partyzanci, eliminując czającego się w zasadzce przeciwnika, ułatwiając tym samym oskrzydlające manewry armii Ticsus. Magowie Mirralii bezlitośnie razili atakujących ognistymi flarami, po których zostawały stosy tlących się trupów. To właśnie oni zadawali zakonnikom największe straty, aczkolwiek ich aktywność ułatwiała identyfikację ich pozycji. Puszczone dwiema nitkami od wschodu i zachodu dywersyjne oddziały Corneliusa mogły w ten sposób przypuścić błyskawiczny atak, pozbawiając życia dwóch magów znajdujących się najdalej od linii walk. Pozbawiona w większości magicznego wsparcia oraz artylerii, książęca forpoczta wkrótce musiała ulec furii nacierających zakonników.

Wraz ze śmiercią ostatniego czarownika, bariera faktycznie zgasła. Święci bracia z imieniem Marcusa na ustach, przystąpili do konsekwentnego realizowania planu. Na bogato zdobioną architekturę miasta spadał grad kamieni. Na pomniki sztuki sypały się bomby zrzucane z przelatujących wysoko orlich jeźdźców. Piechota Zakonu z fanatycznym oddaniem zdobywała dzielnicę po dzielnicy, bezlitośnie mordując obrońców, dzielnie do samego końca stawiających opór. Wtedy już wszystko postawiono na jedną kartę, żaden z dowódców nie liczył się ze stratami. Trzeba było zrobić wszystko, aby zdusić wolę walki Mirralian.

W końcu padł również i zamek. Księcia Ricaro znaleziono w jego komnatach. Kiedy zorientował się że to koniec, zażył trucizny, przedkładając śmierć nad więzienie. Tak zakończył się konflikt między Mirralią a Leranse. Lud zaakceptował rycerzy Ticsus jako swoich wybawicieli, fałszywy Balthazar Alivarez koronowany został na nowego władcę Mirralii. W ten oto sposób misja Corneliusa dobiegła końca. Zakon Marcusa triumfalnie powrócił na kontynent, zapewniając królowi Pfeilowi lojalnego sojusznika. Kilka lat później, zgodnie z ustalonym wcześniej tajnym planem, Balthazar poprzysiągł wierność Zakonowi oraz przekazał koronę Mirralii Wielkiemu Mistrzowi. Jednak nie wszyscy byli zadowoleni z takiego obrotu spraw. Nowe państwo ogłosiło wspólną dla wszystkich królestw Illis religię, co miało wypływać z pragnienia jedności. Jednak księża Nowego Ticsus odrzucili autorytet Papieża i Świętego Oficjum. Nawet drobne rozbieżności w obrzędach wywoływały długie, burzliwe debaty. Kto wie, co wyniknie z tych debat? Czy przerodzą się w większą konfrontację? Wszystko jest teraz w rękach Marcusa…

**Koniec**

## Źródła

https://www.gry-online.pl/gry/elven-legacy-ranger/z12609