Bafania

**Bafania** (pal. **Ba Fan**) - kraina historyczna i geograficzna przez większość swojego istnienia należąca do Pallasu, a w latach 1517-1600 do Ursarii, a również w roku 1600 i od roku 2022 jest samodzielnym państwem.

## Historia

Bafania od lat była zamieszkiwana przez małe skupiska Pallasyjczyków. Pallasyjczycy mieszkający mniej więcej w centrum swojego największego skupiska założyli w 4000 pne państwo, które nazwali Pallas. W końcu jeszcze przed 3500 pne Bafania została zajęta przez Pallas i zasiedlona głównie przez Koszbów. W późniejszych latach Bafania została zasiedlona przez ludzi z Amalenii i vice versa, co doprowadziło do wykształcenia się grup etnograficznych takich jak Bafańczycy i Amaleńczycy. Wtedy założonych zostało wiele miast na terenie Bafanii, w tym jej stolica, czyli **Sam Fin**. Wówczas Bafania zaczęła się pokrywać z terenem województwa samfińskiego.

W późniejszym czasie Bafańczycy i Amaleńczycy mieli udział w kształtowaniu się grupy etnograficznej Lubszów.

Z połączenia dialektów lokalnych skupisk pallasyjskich z dialektem koszbijskim powstał dialekt bafański, który w szybkim czasie uległ wpływom dialektu amaleńskiego i odwrotnie. Już od początku napotkana ludność była uczona również dialektu centropalskiego, który był w tamtych czasach również standardem językowym.

Bafania i Świeńsk stały się ważnymi centrami przemysłowymi rozrastającego się Pallasu.

Kiedy Pallas kontynuował ekspansję na zachód, ziemie należące obecnie do Ursarii, a wówczas zamieszkane przez różnej wielkości skupiska Pallasyjczyków, były chętnie zamieszkiwane przez Bafańczyków, przez co dialekt bafański miał duży wpływ na kształtowanie się tamtejszych dialektów.

W 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu. Bafania znalazła się w Pallasie i sąsiadowała od zachodu z Ursarią. Dodatkowo doszło do zmiany w podziale administracyjnym: 1/3 województwa samfińskiego znajdująca się na wschodzie znalazła się w granicach województwa ganskiego ze stolicą w mieście **Gansk** pokrywającego się z Koszbią. Dialekt bafański oraz kultura bafańska nadal wykazywała duże podobieństwa z dialektami ursaryjskimi i kulturą Ursarii.

Również od 313 mówi się o zastąpieniu języka staropallasyjskiego językiem średniopallasyjskim na terenie Pallasu. Polegało to po prostu na utworzeniu nowego standardu językowego. Pallasyjczycy nie używali już dialektu centropalskiego, tylko nowy standard zawierał w sobie elementy ze wszystkich dialektów funkcjonujących na terenie Pallasu, w tym również bafańskiego. Z czasem również dialekty pallasyjskie zaczęły czerpać ze standardu językowego, w tym bafański. Mimo to dialekt bafański nadal wykazywał duże podobieństwa do dialektów ursaryjskich.

Kolejne podobieństwo między Bafanią a Ursarią, jakie dostrzegano, to to, że na terenie Bafanii było najwięcej wsi w całym Pallasie, choć nadal stanowiły mniejszość i było ich niewiele więcej niż wszędzie indziej. Podobieństwo polegało na tym, że w Ursarii większości miast odebrano prawa miejskie i pozakładano więcej wsi niż miast.

Od 337 mówi się o powstaniu ursaryjskiej odmiany języka pallasyjskiego oraz pojawieniu się języka średniopallasyjskiego w Ursarii. Ursaryjczycy przestali używać dialektu centropalskiego i też stworzyli swój standard na podstawie wszystkich swoich dialektów. Dialekt bafański miał dużo cech podobnych do ursaryjskiej odmiany języka pallasyjskiego. Dodatkowo od 337 w Ursarii popularność oprócz dialektów zyskały gwary. Delikatny wzrost używania gwar w Bafanii też zauważono, co było kolejnym podobieństwem Bafanii i Ursarii.

W 1453 ZWA otrzymało niepodległość od Pallasu i zmieniło nazwę na ZSA. Chociaż w sumie chuj to kogo obchodzi?

Również w 1453 postanowiono utworzyć nowy standard językowy języka pallasyjskiego. Nowy standard tym razem czerpał z dialektów centropalskiego i stosunkowo niedawno wykształconego forstyjskiego. Od tamtej pory mówi się o powstaniu języka wczesnego nowopallasyjskiego. Wówczas istniejące dialekty zaczęły więc się umiarkowanie zmieniać pod wpływem nowego standardu językowego. Bafański też. Mimo to dalej wykazywał duże podobieństwa do języka pallasyjskiego używanego w Ursarii.

Również w 1453 doszło do kolejnej zmiany w podziale administracyjnym: województwo samfińskie odzyskało ziemie przekazane województwu ganskiemu w średniowieczu i przypadła mu jeszcze 1/3 tego województwa.

W 1455 język wczesny nowopallasyjski pojawił się również w Ursarii. Nowy ursaryjski standard językowy powstał na podobnej zasadzie, co pallasyjski. Dialekt bafański dalej wykazywał podobieństwa do ursaryjskiego pallasyjskiego.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. Wtedy w ursaryjskim pallasyjskim zaczęło się pojawiać więcej zapożyczeń z arańskiego, które jednak nie przenikały do dialektu bafańskiego standardowej odmiany.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło Bafanię i Świeńsk. Nie wzięło jednak tych ziem, które wcześniej należały do województwa ganskiego, co oznacza, że faktycznie należą do Koszbii, a nie do Bafanii.

Również w 1517 w Pallasie pojawiły się reformy językowe polegające na utworzeniu nowego standardu. Wykorzystane zostały tym razem dialekty mniejszopalski i większopalski. Umiarkowanie czerpały z niego również dialekty funkcjonujące na terenie Pallasu. Poza bafańskim, bo Bafania znajdowała się poza granicami Pallasu w tamtym okresie. Nową mowę nazywa się dzisiaj językiem nowopallasyjskim.

Również z momentem aneksji Bafanii i Świeńska dialekty bafański i świeński zostały uznane za dialekty nie standardowej, a ursaryjskiej odmiany języka pallasyjskiego. Dodatkowo tamtejsi Pallasyjczycy zostali w dużej części wysiedleni i zastąpieni Ursaryjczykami, jednak duża mniejszość pallasyjska tam pozostała i pielęgnowała swoją kulturę i mowę regionalną. Wielu miastom bafańskim i świeńskim odebrano prawa miejskie i wielu ludzi z dawnych miast wyjechało do miast, które miastami pozostały. Mimo to w Bafanii i na Świeńsku było najwięcej miast w całej Ursarii.

W Ursarii, w przeciwieństwie do Pallasu, popularne oprócz posługiwania się dialektami było również posługiwanie się gwarami, co sprawiło, że na terenie Bafanii i Świeńska popularność zyskały gwary tych dialektów.

Bafanię i Świeńsk zamieszkali Ursaryjczycy z każdego regionu Ursarii. Pierwsze pokolenie przybyszy jeszcze posługiwało się swoimi dialektami i gwarami na zmianę z językiem standardowym, żeby ułatwić sobie komunikację. Drugie pokolenie już nie używało dialektów ani gwar, tylko czystego standardu językowego. Trzecie pokolenie natomiast zaczęło się uczyć dialektów bafańskiego i świeńskiego od mniejszości pallasyjskiej, która jeszcze pielęgnowała swoje obyczaje. Wtedy dialekty bafański i świeński zaczęły się zmieniać pod wpływem dialektów ursaryjskich.

Bafania i Świeńsk zostały również zamieszkane przez Arańczyków. Stąd dużo nazwisk bafańskich i część świeńskich ma pochodzenie arańskie.

W 1526 język nowopallasyjski pojawił się w Ursarii na podobnej zasadzie, co w Pallasie. Dialekty ursaryjskie czerpały z nowego standardu języka pallasyjskiego w Ursarii. Bafański i świeński też.

W 1600 państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło, co poskutkowało uzyskaniem niepodległości przez Bafanię i Świeńsk. Od razu Pallas odzyskał Bafanię, ale nie udało mu się odzyskać Świeńska. Wówczas przywrócono prawa miejskie wielu wsiom i wysiedlono część Ursaryjczyków i Arańczyków (mimo to w Bafanii długo mieszkała duża mniejszość arańska), a na ich miejsce przywrócono Pallasyjczyków z różnych miejsc z Pallasu, przez co spadła liczba osób posługujących się gwarą, a wzrosła liczba osób rozmawiającą na co dzień językiem standardowym.

Również dialekt bafański został uznany z powrotem za dialekt standardowej odmiany języka pallasyjskiego. Niektórzy jednak dalej uważają go za dialekt ursaryjskiej odmiany. Są nawet tacy, którzy ursaryjską odmianę nazywają ursaryjsko-bafańską odmianą. Niektórzy nawet uważają dialekt bafański za osobną odmianę języka pallasyjskiego.

Ziemie, które przez lata były wymieniane między województwem ganskim a samfińskim zostały wyodrębione jako województwo sopskie ze stolicą w mieście **Sopsk**. Mowa regionalna tam używana była wówczas nazywana mową przejściową miedzy dialektami koszbijskim a bafańskim.

W 1650 stworzono nowy standard językowy w Pallasie inspirowany dialektem centropalskim i zawierającym elementy innowacyjne nieznane do tej pory żadnemu z dialektów. Tak powstał współczesny język pallasyjski używany w Pallasie do dziś. Z czasem dialekty pallasyjskie zaczęły umiarkowanie czerpać z nowego standardu, w tym bafański.

W 1700 w podobny sposób pojawił się współczesny język pallasyjski w Ursarii, jednak nie wpływał on już na dialekt bafański. Mimo to zależności i podobieństwa między regionalną mową Bafańczyków a pallasyjskim używanym przez Ursaryjczyków pozostały do dzisiaj.

W XIX wieku Koszbowie odkryli swoją historię i coraz częściej dialekt koszbijski zaczęto nazywać językiem koszbijskim, a Koszbowie zaczynali się coraz częściej deklarować jako osobny naród, a nie grupa etnograficzna w ramach narodu pallasyjskiego. W takiej sytuacji mieszkańcy województwa sopskiego będący skrzyżowaniem Bafańczyków i Koszbów nie wiedzieli, co robić. Ostatecznie swój region nazwali Solpia (pal. **Solp Ja**) i z czasem wykształcili własny dialekt solpijski.

W 2021 Pallas anektował Ursarię i Storkię, co spowodowało zasiedlenie Bafanii przez dużą liczbę Ursaryjczyków. Wówczas pojawili się ludzie twierdzący, że Bafańczycy to ani Pallasyjczycy, ani Ursaryjczycy, tylko samodzielny naród.

W 2022 w wyniku niestabilnej sytuacji politycznej na kontynencie Ursaria, Storkia, Bafania, Amalenia, Świeńsk i Koszbia odzyskały niepodległość. Pojawiło się więcej uznających istnienie narodu bafańskiego.