Elumar

> „Odetchnął deszcz na pustynnym piasku
>
>
>
> Nie pozostał żaden las, który by przyodział ziemię
>
> Bitwa się skończyła, odegraliśmy naszą rolę
>
> Oh mere Dil gaya... Odeszło moje serce
>
>
>
>
> Oh mere Dil gaya‟
>
>

## Wstęp

Ponoć
etnicznie Elumar posiada wspólne korzenie z Thalassexami, co nieszczególnie
mogłoby dziwić, biorąc pod uwagę podobieństwa wyglądowe, choć prawdopodobnie tylko
o takich można wspomnieć. Zielone, podmokłe tereny Zachodu to dom dla tych,
którzy przez setki lat próbowali możliwie zdystansować się do otaczającego ich
zamieszania. Delikatnym byłoby stwierdzenie, że niezbyt skutecznie. Oczywiście
nie znaczy to, że Elumarczycy polegli, zostali wchłonięci przez inne państwa i
przestali istnieć, a wręcz przeciwnie – nauczyli się, jak bronić swoich ziem.

## Terytoria i władza

Zachodnie
terytoria są urodzajne w faunę i florę. Brak tu znanej na Zewnętrznym Wybrzeżu
Abominacji oraz związanych z nią mutacjami. Klimat jest wilgotny, ale znacznie
cieplejszy, niż w Mniejszym Kraterze. Szerokie koryta rzek skupiają przy swoich
brzegach miasta budowane na drzewach, przy użyciu Plagi elumarskich druidów,
lub na zboczach górskich. W swojej determinacji do życia w zgodzie z Kraterem,
bądź po prostu blisko niego, Elumarczycy doskonale rozwinęli technikę
bezpiecznego drążenia w kamieniu, dlatego pomimo pozostania w tyle na tle
militarnym, ich siedliska, jak i służące im technologie, wciąż robią wrażenie. Stolica
mieści się w samym środku elumarskiego terytorium, pomiędzy czterema źródłami
rzecznymi. Seannchridhe, miasto niezwykle stare i wielokrotnie przebudowywane,
przekracza rozmiarami większość miast stołecznych pozostałych państw środka.
Dla zachowania równowagi, spokojnie rzec można, że na podejściach Seannchidhe
nie uświadczy się innych aglomeracji ludzkich. W starym sercu Elumaru na trzech
tronach zasiada Triada, zwana Tris Gudri, dosłownie – trzech mądrych. W ich
skład wchodzi król elumarski, według sukcesji wynikającej z konkretnej linii
krwi, sięgającej zapomnianych czasów, czyli rodu Ulvhad. Poza królem,
decyzyjność leży po stronie najwyższego Oglach an Domhain (patrz niżej, w:
Balans) oraz Wędrowca, nazywanego też Palerinem, często opuszczającego miasto
stołeczne, celem gromadzenia wiedzy i przekazywania jej z powrotem do króla.
Mówi się, że Palerin zawsze wie najlepiej, co dzieje się na ziemiach Elumaru.

## Defensywa

Jak
zostało wspomniane we wstępie, Elumar, na tle innych państw środka, opanował do
perfekcji działania defensywne. Od czasu umocnienia swojej pozycji wewnątrz
Krateru, ich granice przesuwały się nieznacznie, a oni sami z kolei nigdy nie
wykazali się nawet najmniejszą chęcią wojennej ekspansji. Co innego
filozoficznej. Elumarczycy, pomimo izolacji, której sami się poddają, nie mają
problemu z opuszczeniem domu i wyruszeniem w dalsze rejony, aby nauczyć się
czegoś o zewnętrzu, oraz, jeśli ziemia pozwoli, spróbować po drodze otworzyć
komuś oczy na destrukcyjność działań pozostałych mocarstw. Jak więc doszło do
tego, że nikt, zwłaszcza ci zirytowani awangardowymi poglądami zachodniego
ludu, nie zrównał Elumaru ze skałą? Odpowiedź jest prosta – Elumarczycy są nie do
zdominowania, gdy są u siebie. Potrafią uczyć się o ziemi równie dobrze, co
Azgowie, a ich plugawcy dawno temu porzucili nauki o krwi na rzecz zrozumienia
organicznej tkanki otoczenia, a także całokształtu jej przemiany. Nie bez przyczyny również Elumar uważany jest za kolebkę Nekromancji. Obróbka metalu nie jest im obca, za czym idzie również korzystanie z broni białej. Państwo posiada własne kuźnie, choć nie na taką skalę, co pozostałe nacje, i przez wiele lat wspomagało się handlem.

## Balans

Elumarczycy
nie wierzą ani w bogów, ani w ludzi. Nie próbują też rozmawiać z duchami, jak
czynią to Azgowie. Dla nich święty jest przede wszystkim Krater, który
jednocześnie uznawany jest istotą żywą, świadomą jeszcze przed pojawieniem się
pierwszych ludzi. Niektórzy plugawcy z tych rejonów twierdzą, że udało im się
rozwinąć specyficzny język do komunikowania się z Kraterem. Elumar nie ma
problemu z przelaniem ludzkiej krwi, zwłaszcza jeśli najeźdźca się o to prosi,
ale wierzy w zupełnie odmienne traktowanie świata w jego dziewiczej postaci.
Może nie samym ludziom, ale ziemi należy się równowaga. Nie poluje się tu
więcej niż jest to potrzebne. Łatwiej to kontrolować, zwłaszcza po exodusie, do
jakiego doszło już kilkukrotnie od czasu powstania Dataran Alshuk, a który
uczynił Elumar mniej zamieszkałym. Ziemi się nie orze. Elumarczycy uprawiają
rośliny wodne i nadwodne, oraz pielęgnują ciągnące się po wzgórzach sady.

### Oglach an Domhain

Każdy
plugawiec musi wpoić sobie naukę, by nie zabierać ziemi więcej, niż może jej
oddać. W Elumarze życie Abominanta nie jest łatwe, bo wiąże się z pewnymi
wyrzeczeniami. Każdy z nich automatycznie uznany jest przez społeczeństwo
naznaczonym strażnikiem. Tych, którzy nauczyli się rozmawiać z Kraterem i
zasłużyli się dla Elumaru, nazywa się Oglach an Domhain, opiekunami ziemi. Całe
swoje życie i koncentrację poświęcają na pojednanie się z naturą, żywą i
martwą. Mniej uzdolnieni Abominanci, jeśli tacy zostaną wykryci, winni są
wspomagać szanowanych Oglach an Domhain, jeśli nie jako uczniowie, to na pewno
w ich ciężkiej pracy. Jeśli jakiś plugawiec nie jest w stanie podołać, trudno,
będzie musiał sam o siebie zadbać, bo społeczeństwo go odrzuci, a w najgorszym
wypadku uzna za zagrożenie dla Balansu i... pochowa. Żywcem.

### Balans zagrożony

W pogorszeniu stanu Elumaru, jeszcze przed Valkean, pomogli wszyscy sąsiedzi państwa.
Zachodnie ziemie rzeczywiście jawią się jako kuszące, a ich potencjał wciąż nie
do końca odkryty. Nawet jeśli swego czasu ani Ulanvouret, ani Ornbrun, nie spenetrowały
tych terytoriów, Valkean, któremu Elumar poddał się pierwszego dnia po
przekroczeniu granicy, z pewnością nie zamierza się powstrzymywać.