User"Mustafar29

W zaciszu opuszczonego baru pewien młody mężczyzna skrupulatnie przeliczał zarobione pieniądze, po czym umieszczał je w słoju po swojej prawej. Aby nie pomylić się w obrachunkach, szeptał sobie pod nosem każdą kolejną liczbę.

– Siedemnaście tysięcy trzysta trzydzieści trzy… Siedemnaście tysięcy trzysta trzydzieści cztery… – wziął wdech. Liczył dalej. – Siedemnaście tysięcy… trzysta czterdzieści dwa – zakończył.

Mężczyzna cyknął parę razy językiem i potrząsł głową. Zapewne nadal mu trochę brakowało. Wtedy poprawił stanik i chwycił słój, aby wynieść go na zaplecze. Kiedy z powrotem znalazł się za ladą, wziął do ręki dłuto, aby na ścianie wyryć kolejną kreskę, odpowiadającą zapewne liczbom dni, jakie spędził, pracując jako kasjer.

Przeciętnemu zjadaczowi płata chlebowego pewne rzeczy zdawały się niezmienne i oczywiste – jak chociażby to, że ogień jest ciepły, że woda jest mokra, że planety są zwykle okrągłe i że słońce codziennie pojawia się nad horyzontem.

Cóż, o ile z wodą i ogniem zwykle sprawa miała się wszędzie tak samo, o tyle z kształtem planety czy wschodzącym słońcem sprawa miała się zupełnie inaczej. Na Kaiwocker słońca nie było wcale; nie znaczy to jednak, że kaiwockerianie nie znali czegoś takiego jak dzień i noc – owszem, znali; używali bowiem oni międzyplanetarnego standardu w zakresie astronomii; co jednak ważniejsze, asteroida wyposażona była w sztuczny mechanizm naświetlający, zaimplementowany jeszcze w czasie, gdy pozostawała ona podległa niejakiej Dantooine.

Glottalski mężczyzna właśnie otworzył swój stragan na ryneczku. Robił tak o świcie każdego dnia. Tak też było więc i dzisiaj. Na ryneczku pracował, odkąd pamiętał – jako dziecko pomagał swojej babce, potem swojej mamie, aż w końcu i nad nim się zmierzchnęło, tak że sam objął interes.

Nazywali go Ex-Pedientem. Był to rzecz jasna tylko pseudonim, jednak mało kto na całej asteroidzie wiedział, jakie było prawdziwe imię straganiarza. Swoją ksywę zawdzięczał on Stowarzyszeniu Pediańskiemu, do którego kiedyś należał. To wówczas zaczęto go nazywać „pedientem”. Po tym, gdy Ex-Pedienta wyrzucono, jego klienci znaleźni się w potrzebie aktualizacji dotychczasowej nomenklatury; stąd też owy prefiks „ex-”.

Ex-Pedient właśnie macał truskaweczki, kiedy poczuł na swojej brodzie wiatr. Wiatr zrywał się z każdą sekundą. Glottalski mężczyzna spojrzał przed siebie i nim dach straganu walnął mu w głowę, strącony przez to cholerne wietrzysko, zobaczył przed sobą pewną starszą kobietę człapiącą w stylu pingwina, ciągnącą za sobą wózeczek na zakupy. Ekspedient szybko pozbierał się i dalej wpatrywał się w ową niskorosłą seniorkę. Nie spuszczał z niej wzroku aż do momentu, gdy kobieta zbliżyła się do niego i zatrzymała tuż przed straganem. Spytała wówczas, po ile chodzą truskaweczki.

– Yyy… – zaciął się Ex-Pedient. – Po tyle za kilogram – wskazał na tabliczkę. Klientka musiała jej nie spostrzec.

Staruszka chwyciła się palcami za brodę i zmrużyła oczy, aby odczytać zawartość tabliczki. Poprosiła wówczas o pół kilo.

– Dobrze – odparł straganiarz i przeszedł do pakowania.

Tymczasem nieopodal straganu mieścił się, oddzielony od niego ulicą, niewielki budynek. Wyposażony był on w spuszczane drzwi, jednak rzadko kiedy były one tak naprawdę zamknięte. Weequay, który był najczęstszym amatorem wnętrza pomieszczenia, raczej przepadał za światłem, a że oszczędzał na prądzie – musiał brać je skądinąd niż z lamp. Naturalnie skądinąd niż z prywatnych lamp wewnętrznych, bo jakiekolwiek światło na Kaiwocker i tak było sztuczne.

Weequay obgryzał paznokcie u rąk. Był bardzo zestresowany. Przed nim widoczny był hologram – postać o jasnorudych, prawie blond włosach i białej skórze.

– Jak to odmówił? – interlokutor wrzasnął po raz kolejny.

– No odmówił, szefie – Weequay bliski był płaczu.

– Nawet gdy powiedziałeś mu, że damy mu jacht typu H? – dopytywał hologram.

– Tak – zapewnił mężczyzna.

– Kurde mole! – krzyknął „szef”. – Szkoda – dodał – dobre opinie o nim krążyły. Oczywiście na swój sposób i tak bym go sprawdził, ale… – zawahał się. – Chcę mieć kogoś do wieczora. Rozumiesz?

Weequay przytaknął, nadal obgryzając paznokcie.

– Nie mogę całe życie pracować z takimi nieudacznikami jak ty. Żadnego z was pożytku.

Weequey nadal się denerwował.

– Dobra, nie chce mi się z tobą gadać – usłyszał. – Jeszcze dziś masz mi znaleźć rzezimieszka, którego przetestujemy. Rozumiemy się?

– Taaak, szefie – powiedział Weequay.

– Świetnie – rozmówca skrzyżował ręce na piersi. – Ciesz się, że jestem z dala stąd, bo inaczej bym z tobą porozmawiał.

Hologram zgasł, a Weequey wziął głęboki oddech. Do wieczora miał dla swojego dla swojego szefa znaleźć kolejnego pracownika, najlepiej dość kompetentnego. Wynurzył się zatem ze swojej nory, aby porozglądać się po przechodniach. Akurat działo się tam coś ciekawego.

Ulicę przemierzała niska kobieta o chodzie pingwina. Wiozła za sobą dwukołowy wózek na zakupy, a przez ramię przewieszoną miała czerwoną torebkę. To właśnie tę torebkę niespodziewanie chwycił jakiś mężczyzna w kominiarce. Był on dość wysoki i wysportowany, i choć przez kominiarkę widać było niewiele – na pewno też przystojny. Kobieta jednak nie zdawała się chętna, aby odstąpić komuś swoją torebkę. Mimo że napastnik chwycił ją dość gwałtownie, ta nadal się jej trzymała. Mężczyzna dwa razy szarpnął za pasek, jednak nie udało mu się w ten sposób odkleić staruszki od jej własności. Teraz to ona szarpnęła torebkę w swoją stronę, na co zamaskowany złodziejaszek jęknął z bólu, zapewne w związku z nadwyrężeniem jakiegoś mięśnia. W ten sposób napastnik zdawał się mimo wszystko odwrócić uwagę przeciwniczki, bowiem gdy tylko pociągnął po raz kolejny, ta puściła torebkę.

Mężczyzna rzucił się w te pędy i uciekał, ile sił w nogach. Okradziona staruszka jednak nie zostawiła tak tej sprawy, tylko ukucnęła, aby niczym wystrzelona z katapulty poszybować w górę i spocząć na plecach zamaskowanego. Tam sprzedała mu kilka ciosów pięścią, ostatecznie sprowadzając go na ziemię. Zapasy trwały jeszcze parę minut, lecz z pewnością trwałyby jeszcze dłużej, gdyby kobieta po pewnym czasie z trudem nie sięgnęła w głąb swej torebki, skąd wyjęła jakiś sprej i popsikała nim wroga po oczach. Rozległ się krzyk, ale nie trwał on długo, po po chwili przeciwnik zamilkł, a nawet przestał się ruszać.

Tymczasem staruszka wstała, otrzepała się i wróciła do swojego wózka, który został jakieś pięć metrów za nią. Weequey zaś, który obserwował całe zajście, od razu podbiegł do leżącego rzezimieszka.

– Przepraszam, przepraszam… – trząsł go za ramiona, usiłując go ocucić. – Jest pewna misja… mam znaleźć mężczyznę, który znajdzie innego mężczyznę… nazywa się… jest on na Stacji Przestrzeni Fide’a…

Weequey Jeszcze parę minut próbował zbudzić potraktowanego tajemniczym sprejem mężczyznę, jednak gdy z jego kominiarki dotarła do niego woń dioxis, uznał, że nie ma sensu dalej go cudzić.

Wówczas wstał o obejrzał się za siebie. Starsza pani, która dotarła już do swojego wózka, po raz kolejny otrzepała się z kurzu. Weequey jeszcze raz popatrzył na leżącego na ziemi zamaskowanego napastnika. Teraz, gdy tak silnie potrzebował nowego pracownika dla swojego szefa, potencjalny kandydat okazał się trupem. Jeszcze raz spojrzał na starszą panią. „Być może się nada…”, pomyślał sobie.

W przeciwieństwie do wczoraj wieczora w barze był teraz dość duży ruch. Pomieszczenie po brzegi wypełnione było klientelą wszelkiej maści i rasy, jednak najwięcej gości było zwykłymi ludźmi.

Przy stoliku po prawej stronie od wejścia, w jednym z czterech kątów prostokątnego baru, w otoczeniu kilku innych mężczyzn, z którymi grał w Casha na pieniądze, siedział dwudziestoczteroletni mężczyzna. Miał białą skórę w odcieniach pomarańczy i rudawe włosy. Rudawe – nie rude, bo w zasadzie bliskie były klasycznego blond. Był to Thanlis Depallo. Miejscowi ze Stacji Przestrzeni Fide'a, na której się teraz znajdował, mieli go za chłopaczka z bogatej rodziny. Uchodził za rozpuszczonego. Mawiano, że co chciał, to dostawał. Rodzice byli politykami na Commenorze. Jego babka, Turra Depallo, już trzecią kadencję grzała fotel senatorki, mimo że miała już 86 lat. Na planecie krążył już nawet kawał, że pewnie nawet pośmiertnie będzie „godnie reprezentowała swój ród”, ale już tylko jako zwłoki zmumifikowane w brakcie.

Zupełnym przeciwieństwem pewnego siebie i nienarzekającego na brak grosza był miejscowy barman. Chłopak ubrany w niebieski sweter i dość płytki stanik siedział znudzony za ladą, podpierając policzki dłońmi. Rozmyślał właśnie nad statkiem, który sobie upatrzył i na który teraz zbierał. Statek ten był jego marzeniem – miał zamiar w nim zamieszkać i wreszcie się ustatkować, a nawet otworzyć w nim biznes.

Chłopak pozostawał pogrążony w myślach, aż obok pojawił się jakiś Yuzzum ubrany w fartuch, polerujący kieliszek. Chłopak spojrzał na niego w dół. Zwrócił szczególną uwagę na jego pierścionek.

– Shimonn? – powiedział. – To co, może jednak dałbyś mi ten pierścionek?

Shimonn ani myślał się zgodzić.

– No weź! – barman rozłożył ręce. – Opchnęlibyśmy go i kupili ten statek. Robiłbyś za kucharkę i pokojówkę. Co ty na to?

Shimonn nadal ani myślał się zgodzić. Chłopak machnął więc ręką.

– No nic, zapytam cię innym razem – powiedział.

Wtem rozległa się wibracja komlinka.

– To do ciebie, prawda, Shimonn? – spytał chłopak. Usłyszał odpowiedź twierdzącą. – Dobrze, zatem na stanowiska!

Shimonn zasalutował i czym prędzej podbiegł do drzwi wejściowych. Wisiała tam pewna tabliczka z jakimś ostrzeżeniem. Shimonn obrócił ją i jak szybko tylko się dało, wrócił za ladę do swojego współpracownika.

Obaj pracownicy baru czekali, aż przez drzwi wejdzie ich klient. Nie musieli długo czekać – wkrótce ich oczom ukazał się sześćdziesięciotrzylatek w białej koszuli. Uśmiechnięty staruszek o niebieskich oczach i siwych, szczątkowych włosach rozejrzał się dookoła, szukając miejsca składania zamówienia. Gdy dostrzegł ladę, uśmiechnął się i rozentuzjazmowany podszedł do barmana.

– Witam pana barmana! – wyciągnął dłoń. – Mój mi Yen Jay. Co dzisiaj kuchnia oferuje?

– Hoe Telage – odparł barman, odpowiadając na gest gościa. – A na ile pozwala panu portfel?

– A tym to ja się nie przejmuję, he he – heheszkował Yen.

– Taaak? – Hoe Telage’owi aż zaświeciły się oczy. – Super. To zaraz coś panu skomponuję. Shimonn, szybciutko! – chłopak wskazał Shimonnowi, że musi gdzieś się udać. Shimonn naturalnie wiedział, o co chodzi, i w te pędy tam pobiegł. – No dobrze, przyjemniaczku… proponuję … . Może być?

– Jeszcze jak! – ucieszył się Yen.

– Super – odparł Hoe, jednak coś nieentuzjastycznie. – To będzie osiemset sześćdziesiąt pięć kredytów.

– Tyle?! – zdziwił się klient.

– Aha – odparł barman. – Płatność gotówką.

– No… – w głowie Jaya dało się odczuć nutkę zawahania – dobrze.

Starszawy mężczyzna sięgnął do pedałki, skąd wyjął pieniądze. Chwilkę zajęło mu odliczenie odpowiedniej kwoty. Kiedy podał Hoe Telage’owi gotówkę, ten otworzył kasę, jednak zamiast schować pieniądze w niej – włożył je do swojego słoja.

– A budziki? – powiedział.

– Że co? – zdziwił się gość. – Jeszcze mam panu buty dać?

– Nie, zdjąć – Hoe Telage wzruszył ramionami. – Zgodnie z naszą polityką wszyscy goście muszą zdejmować buty albo w przeciwnym razie wylatują z baru. Zresztą… proszę spojrzeć – Hoe wskazał palcem na drzwi – jest tabliczka.

Yen Jay odwrócił się w tył, gdzie zobaczył Shimonna, który stał podparty o ścianę, tupiąc nogą w podłogę. Obok niego wisiała tabliczka z napisem „wstęp wyłącznie w obuwiu”.

– Zaraz, przecież przed chwilą ten napis był od zewnętrznej strony! – Yenowi zaczęło coś nie grać. – Ty, ty to przestawiłeś na drugą stronę! – mężczyzna wskazał na Shimonna. – Z drugiej strony pewnie jest napisane teraz, że wstęp bez obuwia… i wyszedłem na głupka…

– Chyba musi pan opuścić lokal – Hoe Telage wzruszył ramionami.

– Mowy nie ma! – krzyknął oszukany klient. – Chcę zwrotu pieniędzy!

– Zwrotów nie uznajemy – barman pokazał na napis wiszący tuż za nim. – Proszę wyjść.

– O nie, tak łatwo wam tego nie daruję! – krzyknął Yen. – Pójdę na komisariat!

– Ależ proszę – Hoe wzruszył ramionami. – Pozdrowi ich pan ode mnie.

Niezadowolony klient tupnął nogą i głośno warknął. Koniec końców, został w przebiegły sposób oszukany na prawie tysiąc kredytów. Hoe Telage zaczął tymczasem kalkulować, ile pieniędzy w słoju będzie miał teraz. Shimonn zaś wrócił za ladę, gdzie dostał od swojego kolegi sto kredytów za pomoc w spisku.

Kiedy Hoe zajęty był przeliczaniem forsy, zza zaplecza wyszedł inny barman. Był od niego o wiele starszy i zapewne bardziej wprawiony.

– Oj, Hoe, Hoe – cyknął językiem. – Kiedyś ci się za to oberwie.

– Może tak… a może nie? – Hoe wzruszył ramionami. – Cóż, w każdym razie brakuje mi jakichś czterystu kredytów i statek jest mój.

Ów drugi barman wrócił na zaplecze. Kiedy Telage kontynuował liczenie pieniędzy, drzwi znowu otworzyły się i stanęła w nich niska, starsza kobieta w lokowanych włosach.

Hoe przyjrzał się jej dokładnie. Wiatr powiewał jej spódniczkę. Ów podmuch dotarł również do zajętego grą w cashao Thanlisa, który też spojrzał na seniorkę. Było w niej coś zaiste intrygującego.