Czemu się nie uśmiechasz?

Czemu się nie uśmiechasz?
*Tam, gdzie latają akumy* Rozdział 199Biedronka stanęła przed olbrzymim pomnikiem przedstawiającym piękną, długowłosą kobietę.

Wyglądała dokładnie tak jak opisywano ją w księgach.

Delikatne rysy twarzy, zamknięte oczy i łagodny uśmiech. Szeroko rozpostarte ręce, którymi chciała objąć cały świat. Długa, sięgająca ziemi szata. To wszystko nadawało jej wygląd najprawdziwszego anioła. Brakło jej jedynie skrzydeł.

Marinette zdjęła z ramienia torbę i wyciągnęła niej kilka świec. Rozstawiła je woku rzeźby i zapaliła.

Wzięła kilka głębszych wdechów, by opanować emocje. Pokonała bardzo długą drogę, by odnaleźć to miejsce. By móc ją spotkać.

Nastolatka zamknęła oczy i zaczęła cicho recytować.

*Niech świat poczuje moc.*

*W tę księżycową noc,*

*Mroku nastał kres.*

*Odstąpi każdy bies.*

*Światła nadszedł czas.*

*Wszechistoto zaszczyć nas.*

*Usłysz me wołanie.*

*Zareaguj na wezwanie.*
Gdy tylko wypowiedziała ostatni wers, poczuła na twarzy delikatny podmuch wiatru. Czyżby się udało?

Dziewczyna otworzyła oczy. Nic się jednak nie zmieniło. Jedynie świeczki zgasły.

- Chciałabym... Chciałabym dobić targu - oznajmiła szeptem.

Nie doczekała się jednak żadnej reakcji. Mimo tego mówiła dalej.

- Chcę dowiedzieć się kim jest Władca Ciem i poznać sposób na pokonanie go.

Kolejny podmuch wiatru i cisza.

- Błagam pomóż mi. Zapłacę każdą cenę.

W tej samej chwili pomnik otworzył oczy i skierował swe spojrzenie ku Biedronce. Marinette cofnęła się o krok.

- Każdą mówisz? - przemówił, zaskakująco delikatnym głosem.

- Każdą - wyjąkała dziewczyna. - Dam ci co zechcesz.

Pomnik opuścił ręce.
- A co ty mi możesz ofiarować w zamian? - zapytał zaciekawiony.

- Mogę - Biedronka sięgnęła do torby. - Dać ci to - oznajmiła wyciągając kamień mieniący się wszystkimi barwami tęczy, który z takim trudem starała się wydobyć z wnętrza wulkanu. Posąg spojrzał na niego krótko i roześmiał się.

- Kamień? Tak nisko mnie cenisz? Kamieni tu w bród - oznajmił posąg pokazując na kryształy dookoła. - Po co mi coś, czego mam pod dostatkiem?

- Ale... - zaczęła Biedronka jąkając się. - Powiedziano mi, że... W zamian za coś cennego mi pomożesz...

- Wy ludzie - zaczął posąg robiąc krok ku dziewczynie. - Zawsze jest z wami ten sam problem. Nie macie pojęcia co naprawdę liczy się w życiu. Nie wiecie co należy cenić. Myślisz, że interesują mnie takie rzeczy? Dla mnie to tylko śmieć - oznajmił posąg i wytrącił kamień z dłoni zamaskowanej. - Ja chcę czegoś więcej. Czegoś znaczenie więcej.

- Co takiego?

- Coś co dla ciebie najcenniejsze.

- Ten kamień, to najcenniejsza rzecz jaką mam. Najcenniejsza rzecz jaką mogłam dla ciebie zdobyć! - zawołała histerycznie nastolatka.

Pokonała wiele kilometrów by dotrzeć do jaskini i wiele przeszła by zdobyć kamień, a teraz okazuje się, że to wszystko było na marne.

- Nie. Ja nie chcę kamieni.

- Więc czego?

- Jego miłości. Miłości, jaką darzy cię Czarny Kot.

- O kurde - wyszeptał Adrien zajadając popcorn. - O kurde.

- Co znowu? - powiedział Plagg podlatując do niego. - O nie, znowu to? Zajął byś się czymś mniej babskim - stwierdziło kwami. Pomachało mu serem przed nosem.

Agreste nawet nie zareagował, był zbytnio pochłonięty fanfikiem. Plagg tylko pokręcił głową i wrócił na kanapę, by w spokoju skonsumować swoje ulubione danie.

A przynajmniej tak tę sytuację wyobrażała sobie Edith. Wiedziała, że Adrien uwielbia "Akumy" i, że nie może doczekać się kolejnych rozdziałów. Była bardzo ciekawa jego reakcji na tę część. W końcu nie każdy może się pochwalić tym, że jego fanfik o Czarnym Kocie czyta sam Czarny Kot!

Wyszczerzyła zęby i pisała dalej.

- Co to ma znaczyć? - spytała Biedronka.

- Dla mnie wszystko jest jasne. Za cenne informacje wymagam czegoś cennego - odparł posąg. - Czy nadal chcesz dobić targu?

Vinegrette zamyśliła się. Dużo czasu zajęło jej dotarcie tutaj. Wiele poświęciła. Opiekuje się Paryżem już ponad rok, a może nawet i dwa. Najwyższy czas zakończyć cierpienia tego miasta.

- Chcę.

- Wiedz, że wiąże się to z konsekwencjami. Kiedy już twoje pragnienie się spełni, kiedy poznasz już tożsamość Władcy Ciem, nie tylko odbiorę sobie twoją zapłatę. Na powrót znajdziesz się w swym domu.

- To nie brzmi źle.

- Nie będziesz pamiętać położenia tej groty. Zapomnisz w jaki sposób ją znalazłaś i jakie kroki pokonałaś, by móc tutaj trafić. To moje zabezpieczenie.

- Przed czym? - Biedronka zmarszczyła brwi.

- Przed zwróceniem ci twojej zapłaty.

- Mojej miłości?

- Jego miłości. I musisz wiedzieć, że stracisz ją na zawsze. Nigdy jej nie odzyskasz, nie uda ci się wzbudzić tego żaru na nowo. Czy akceptujesz te warunki?

Pomnik wyciągnął dłoń ku dziewczynie.

Biedronka zagryzła wargę. Nie mogła się teraz wycofać. Starając się brzmieć pewnie wypowiedziała:

- Tak - i uścisnęła dłoń Wszechistoty.

Dziewczyna podniosła się gwałtownie. To był sen, czy to zdarzyło się naprawdę? Nie. To była rzeczywistość. Była tego pewna, bo już wiedziała kim jest Władca Ciem. Nie wiedziała skąd, po prostu była tego pewna. Znała, jego nazwisko, adres, imię córki. Jego córka! Niebieska Żaba! Niewiarygodne! To nie mogła być ona!

Marinette odetchnęła głęboko. Przyswoiła zbyt wiele informacji na raz. Ale teraz w końcu mogła przystąpić do ataku. Szybko przywdziała kostium Biedronki i udała się w stronę domu Di Carlo.

Zapukała w okno. Zaspany Adrien otworzył je. Nie odsunął się jednak, jak się tego spodziewała. Nie wpuścił jej do środka, nie przywitał z uśmiechem.

- Co ty tu robisz? - zapytał, a w jego głosie nie dostrzegła żadnych emocji. Tak jakby łączyły ich tylko czysto służbowe stosunki. Przez chwilę zapomniała w ogóle po co tu przyszła.

- Co tu robisz? - powtórzył swoje pytanie Adrien.

"*Chcę jego miłości. JEGO.*" - rozbrzmiewał w jej głowie głos Wszechistoty. - "*I nigdy jej już nie odzyskasz.*"

Zadowolona z siebie Edith opublikowała rozdział. Uśmiechnęła się szeroko. To był przełom w jej fanfiku. Teraz tylko czekać na komentarze.

Przełom jednak nie rozgrywał się tylko w "Akumach", ale i naprawdę. Właśnie w tej chwili, ten prawdziwy Adrian toczył najważniejszą walkę w swoim życiu.

- Przechytrzyliśmy cię - odparł krótko Czarny Kot, na jego twarzy nie było ani cienia uśmiechu. - Urządzenia lokalizujące.

Władca Ciem cofnął się o krok. Elf podniosła się obolała z ziemi. Już miała zamachnąć się Agatką na Kota, gdy znikąd pojawiło się jojo Biedronki i odebrało jej szmacianą lalkę. Nim Elf zdążyła wyciągnąć swój sznur, dziewczyna uwolniła Akumę i oczyściła ją.

Pozbawiona mocy Aleksis cofnęła się pod ścianę i przywarła do niej sparaliżowana strachem.
Władca Ciem zrobił wściekłą minę. Czy tak skończy się jego misja?

- Teraz czas na ciebie - oznajmił Kot obracając w dłoni Kij. - Oddaj nam swoje Miraculum ojcze.

rozmowa adriena z ojcem

- Adrien mówię do ciebie - zawołała Marinette.

Blondyn wybudził się z transu i spojrzał na przyjaciółkę.

- O cześć Marinette. Skąd się tu wzięłaś?

- Przyszłam jakieś dziesięć minut temu. Nathalie mnie wpuściła. Chciałam wiedzieć, jak się czujesz. Od tygodnia nie przychodzisz do szkoły.

- Wszystko w porządku - odparł chłopak, nie spuszczając wzroku z telewizora.

W wiadomościach znów ukazywana była twarz jego ojca. Był to temat, który nie schodził z ust Paryżan od kilkunastu już dni. Gabriel Agreste, Władcą Ciem.

- Adrien - Marinette chwyciła przyjaciela za dłoń, dopiero to zmusiło blondyna do spojrzenia na nią. - Proszę, porozmawiajmy. Wiem, że jest ci ciężko, ale nie możesz zamykać się na ludzi. Jeśli jest coś, co mogę dla ciebie zrobić...

- Właściwie - odezwał się w końcu Agreste, wyprostował się i przysunął do czarnowłosej. - Jest pewna rzecz, którą mogłabyś dla mnie zrobić.

Chłopak skupił spojrzenie swych zielonych oczu na twarzy panny Cheng. Dotknął delikatnie jej policzka dłonią i wyszeptał.

- Oddaj mi swoje Miraculum Biedronko.

- C-co? - wyjąkała dziewczyna uśmiechając się zakłopotana.

- Posłuchaj - zaczął chłopak z ożywieniem. Poderwał się z kanapy i zaczął chodzi w te i z powrotem po pokoju. - Widziałem się z ojcem.

- Po co?

- To mój ojciec, powinienem się z nim widywać. No i podczas tego widzenia wszystko mi wytłumaczył.

- To znaczy?

- Powiedział, dlaczego robił to wszystko. Czemu pragnął Miraculum i wiesz co? On nie chciał władać światem. Chciał odzyskać moją matkę. Chciał ją nam oddać. Uratować naszą rodzinę.

- Adrien ja...

- Marinette - chłopak ukląkł tuż przy nogach nastolatki i chwycił ją za dłonie, z nadzieją wpatrując się w jej fiołkowe oczy. - Błagam cię, pomóżmy mu. Oddajmy swoje Miracula, przywróci mi matkę, a potem nam je zwróci.

- Żartujesz? - wykrzyknęła podrywając się na równe nogi. - Nie po to walczyliśmy z nim przez tyle miesięcy, by teraz się mu poddawać.

- Kiedy to dla mnie ważne - wyszeptał chłopak nadal klęcząc.

- Zwariowałeś - oznajmiła dziewczyna. Teraz to ona zaczęła chodzić w kółko. - Miałabym przekreślić miesiące zmagań, tylko dlatego, że jakiś pomyleniec ubzdurał sobie, że jest w stanie kogoś wskrzesić?

- Nie nazywaj go pomyleńcem - oburzył się blondyn wstając z klęczek. - To mój ojciec. Należy się mu szacunek.

- Szacunek? Osobie, która przez miesiące rujnowała Paryż? Która niszczyła ludziom życia by dopiąć swego? Tak nie robi normalna osoba Adrien. Wiem, że rodzina jest ważna, ale nie możesz dla niej narażać milionów ludzi!

- I kto to mówi - warknął Agreste przez zaciśnięte zęby. - Czy to nie ty porzuciłaś Paryż, gdy najbardziej cię potrzebował, tylko po to by ratować własną rodzinę? Opuściłaś miasto i jego mieszkańców, przyjaciół. Zostawiłaś mnie!

- Musiałam ratować...

- A gdy ja chcę ratować swoją rodzinę, ty mi to uniemożliwiasz! To samolubne z twojej strony.

- Więc to ja jestem teraz samolubna? - oburzyła się Cheng. - Po tym wszystkim co razem przeszliśmy, śmiesz nazywać mnie samolubną? Ty impertynencki klaunie!

- Nic dziwnego, że Paryż cię tak kocha. Zrobisz wszystko, by nie upaść w oczach publiczności. Nawet jeśli miałoby to skrzywdzić najbliższą ci osobę.

- Jak ty... - Marinette zacisnęła pięści z wściekłości. - Zamiast skupić się na tym, co straciłeś, dostrzeż to co masz i możesz stracić - wymamrotała po chwili już nieco spokojniejszym głosem. - Przejrzyj na oczy Adrien, póki nie jest za późno.

Dziewczyna odwróciła się na pięcie i opuściła pokój nastolatka.

Adrien usiadł ciężko na kanapie i wrócił do oglądania wiadomości.

Plagg, który całe to zajście obserwował skryty za globusem, wyleciał ze swej kryjówki i poszybował ku blondynowi.

- Naprawdę oddałbyś nas Władcy Ciem?

Chłopak zerknął na swojego Kwami. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.

- Spadaj Plagg - mruknął model. - Wracaj do swojego śmierdzącego sera.

Kwami kota zmarszczyło brwi ze złości.

- Jak sobie chcesz - mruknął i odleciał na drugi koniec pokoju.

- Plagg jesteś mi potrzebny.

Usłyszał po chwili głos nastolatka. Kwami odwróciło się ku niemu. Blondyn stał przy oknie wpatrując się w panoramę Paryża.

- Potrzebuję cię żebyś mnie przemienił.

- Słucham?

- Przemień mnie. Już.

Edith podeszła do okna. Na widok Czarnego Kota siedzącego na zewnętrznym parapecie, uśmiechnęła się szeroko. Otworzyła pospiesznie okno i niemal wciągnęła przyjaciela do środka, przytulając z całych sił.

- Jak ja się za tobą stęskniłam. Nie odbierasz nie odpisujesz. Zaczęłam się poważne martwić. Wczoraj nawet byłam u ciebie w domu, ale cię nie zastałam.

- Wiem, widziałem kartkę. Byłem u ojca.

- Och - Ed wypuściła blondyna z objęć. - Cóż. Em. Dobrze cię widzieć. Cieszę się, że w końcu wyszedłeś z domu. Alya pisała mi, że odkąd... Że nie ruszasz się z kanapy.

Adrien oparł się o parapet. Frasinati wpatrzyła się w niego z oczekiwaniem. Co powinna teraz zrobić? Co powiedzieć? Musi mu pokazać, że nie ma dla niej znaczenia, to czyim jest synem!

- Poczekaj tu chwilę. Zaparzę herbaty i przyniosę jakąś przekąskę. Obejrzymy Gwiezdne wojny... albo coś - wykrztusiła z siebie i ruszyła do kuchni.

Agreste rozejrzał się po pokoju. Po chwili jego uwagę przykuł włączony komputer. Chłopak podszedł do niego.

W oczach Biedronki zaszkliły się łzy. Już wiedziała, wiedziała, że nigdy nie będzie spełniona. Przez resztę życia będzie musiała patrzeć na niego, patrzeć jak się zakochuje, zakłada rodzinę. Ale nie z nią. Będzie oglądać jego szczęście, wiedząc, że jest dla niego całkowicie obojętna. Bo już nigdy nie wzbudzi tego żaru na nowo.
Przeczytał i uśmiechnął się pod nosem. Uświadomił sobie właśnie bardzo zabawny fakt.
Chwile później do pokoju wróciła Edith.
- Dorwałam ostatnią paczkę popcornu. Nie było twojej ulubionej herbaty, ale zrobiłam tą drugą mniej ulubioną - zaczęła mówić. - Na całe szczęście w tym domu, nikt poza babcią jej nie lubi. Mówiłam ci już, że moja babcia bardzo chce cię poznać? Uroiła sobie, że...
- Czy to "Akumy"? - przerwał jej Adrien.

- A, tak - Ed machnęła ręką. - Fragment dwusetnego rozdziału. Zaczęłam go pisać.

- Nie czytałem jeszcze 199. Muszę nadrobić.

- Nie nadrabiaj. I tak zamierzam go usunąć - powiedziała siadając obok niego i zaczęła wyszukiwać film, który mogliby wspólnie obejrzeć.

- Dlaczego?

- No już poznaliśmy prawdziwą tożsamość Władcy Ciem, więc pisanie tego dalej nie ma sensu. Poza tym mam dość komentarzy.

- Jakich? - zapytał Adrien. Ed zagryzła wargę. - Powiedz.

- W stylu "szkoda, że w twoim fanfiku, to Czarny Kot nie był synem Władcy Ciem, tylko, Żaba. Imię by się zgadzało, z synem Agresta" - powiedziała. Oboje zamilkli. Frasinati zdecydowała się pierwsza przerwać ciszę. - E tam, nie ma czego żałować.

- Serio? Włożyłaś w ten fanfik mnóstwo pracy.

- Rozdziałów było dużo, ale były krótkie, no i był zbyt melodramatyczny. Główny bohater to biedak, któremu się nie powodzi, ale nikt nie wie, że kiedy nikt nie widzi to przywdziewa kostium bohatera. Czy to nie zbyt klasyczne? - Adrien uśmiechną się pod nosem. - A moja bohaterka, była Mary Sue, dopóki nie zrobiłam z niej czarnego charakteru. A Biedronka w sumie była jedną z bohaterek Paryża, ale była odsunięta na dalszy plan w tym fanfiku. Następnym razem napiszę coś lepszego. Rozdziały będą dłuższe i bardziej dopracowane, no i postaram się poświęcić każdemu z bohaterów równą ilość czasu. I nie stworzę Mary Sue. Może napiszę coś o kwami, albo wykreuję własny świat z kwamopodobnymi istotami. - powiedziała.

- Nie chcę żebyś usuwała dzieło swojego życia ze względu na mnie. - powiedział Agreste.

- Czy ty mnie słuchasz? - zapytała Edith odrywając się od przeglądania stron z filmami i spoglądając na przyjaciela. - Przed chwilą wymieniłam ci powody dlaczego to usuwam. Nie usuwałabym fanfiku ze względu na ciebie, wyobraź sobie, że nie jesteś pępkiem świata! - powiedziała.

Chłopak uśmiechnął się. Frasinati zawsze wiedziała jak poprawić mu humor.

- Poza tym - mówiła dalej. - to nie jest dzieło mojego życia. Ja już wspominałam, napiszę coś lepszego.

- Nie wątpię, że to zrobisz, ale i tak nie chcę byś je usuwała. Lubię twój świat.

- Dzięki. Właściwie, dlaczego się nie przemienisz? Plagg pewnie chciałby pogadać z Rzekotką.

- Wpadłem tylko na chwilę. Chciałem, cię zobaczyć zanim...

- Zanim co?

- Ed czy ty przypadkiem nie widzisz przyszłości? - wypalił chłopak.

- Co masz przez to na myśli? - odparła zaskoczona dziewczyna, marszcząc brwi.

- Przewidziałaś, że ja, Czarny Kot nazywam się Adrien...

- Wpadłam na to przez przypadek.

- ... że Biedronka to Marinette...

- Nazwałam ją tak na prośbę Alyi.

- ...i, że ojciec jednego z nas to Władca Ciem.

- Przestań Adrien. - mruknęła Edith. Myślała, że między nią i Adrienem wszystko w porządku. Nie spodziewała się tak nagłego "ataku" z jego strony. Miała wrażenie, że jej przyjaciel próbuje obwinić ją o wszystko co się stało. - Nie żartuj sobie tak.

- Skoro to żart, dlaczego się nie uśmiechasz? - zapytał wstając. Oboje patrzyli na siebie przez chwilę.

Edith zdawało się, że stoi przed nią ktoś zupełnie obcy. W jego oczach nie mogła dostrzec, ani Adriena, ani Czarnego Kota. Na jego twarzy nie było nawet cienia uśmiechu.

- Przewidziałaś coś jeszcze - wyszeptał blondyn. - Jedno z nas, zdradzi.

Nim Frasinati zdążyła cokolwiek powiedzieć, chłopak błyskawicznie ulotnił się przez okno.

Edith trawiła powoli słowa, wypowiedziane przez przyjaciela.

Ciszę, która zapanowała w pokoju przerwał dźwięk telefonu. Edith drgnęła lekko wystraszona, po czym podeszła do stolika, na którym leżała komórka i odebrała.

- Miraculum Motyla zostało skradzione - dobiegł ją z drógiej strony głos Mistrza Fu.

- Będziesz musiał mnie zabić, by je zdobyć - warknęła biedronka ocierając zakrwawione usta.

- To się da załatwić.

...
Zdjął jej kolczyki i odwrócił się ku swemu ojcu.

Nie zwrócił najmniejszej uwagi na światła nadlatującego helikoptera, czy na Elf duszącą Drzewołaz swą magiczną liną. Nie bacząc na nic, kroczył ku swemu ojcu z kolczykami Biedronki i swym pierścieniem w dłoni. Zatrzymał się kilkanaście centymetrów przed Władcą Ciem. Zdjął z palca sygnet, po czym umieścił w zaciśniętej pięści w której trzymał również kolczyki. Wyciągnął ku niemu rękę i otworzył ją ukazując swe zdobycze.

Mężczyzna bez słowa wziął Miracula, po czym wypowiedział jedno jedyne słowo.

- Transformuj.

W jednej chwili rozbłysło białe oślepiające światło i powiał gwałtowny wiatr, który sprawił że unoszący się w powietrzu śmigłowiec, został odepchnięty kilka metrów w tył. Uderzył w pobliski budynek i wybuchł. Stojący najbliżej epicentrum magicznej eksplozji Adrien, został odrzucony do tyłu i zepchnięty z dachu budynku.

Elf, która znajdowała się nieco dalej, siedząc na ziemi przyglądała się temu wszystkiemu z uwielbieniem w oczach. Podmuch wywrócił ją na na podłogę, przez co wypuściła z rąk Pannę Agatkę, tym samym tracąc władzę nad liną. Dzięki temu Drzewołaz zdołała się uwolnić. Chwyciła swoją linę wycofała, nie spuszczając wzroku z przeciwniczki.

Tymczasem, gdy tylko wiatr ustał, Elf stanęła na chwiejnych nogach i ruszyła ku Władcy Ciem.

Mężczyzna unosił się kilka metrów nad ziemią odziany w śnieżnobiały kostium. Otaczało go coś na kształt olbrzymiej bańki. Elf dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że w bańce wyświetlany jest jakiś film. Im bliżej swego pana była, tym wyraźniej mogła dostrzec co dokładnie jest ukazane. Były to sceny, które przewijały się w zawrotnym tempie. Sceny z jej życia. Jej mama, ojciec, siostra... Jej siostra. Wyglądała dokładnie jak w dzień w którym ją straciła. Ten sam uśmiech, ten sam strój, to samo rozradowane spojrzenie.

- Sintia - wyszeptała ochrypłym głosem i wyciągnęła ku niej dłoń.

Wydawało się jej, że blondynka sięga by pochwycić ją za rękę.

Nieświadoma niczego Aleksis, uniosła się kilka stóp nad ziemię. Była coraz bliżej siostry. Już prawie pochwyciła jej dłoń, gdy to się stało.

Bańka pękła, a z jej wnętrza znów wydobyło się oślepiające światło i krzyk. Przeszywający i mrożący krew w żyłach krzyk. Krzyk Władcy Ciem.