"Planeta Woda"/"Dokąd płyniemy?" - streszczenie

31 grudnia 1912 roku ekipa filmowa wraca pociągiem z Częstochowy przez Kielce do Moskwy. Wśród aktorek jest Eliza, a towarzyszy jej mąż Erast Pietrowicz Fandorin oraz jego japoński kamerdyner Masa. Fandorin bardzo szybko przekonał się, że będąc zaślepionym miłością, nie dostrzegł prawdziwej natury swojej żony. Teraz jest znudzony jej osobą i marzy o tym, aby wrócić do Moskwy i poświęcić się jakiemuś śledztwu, najlepiej poza miastem, aby pobyć trochę samemu.

Niespodziewanie pociąg zatrzymuje się na środku pola. Erast Pietrowicz wyskakuje z wagonu, aby sprawdzić co się stało. Spotyka podpułkownika żandarmerii kolejowej, Pawłowa, który wyjaśnia mu, że pociąg jadący przed nimi został zatrzymany, a następnie z wagonu pocztowego zrabowano dwieście tysięcy rubli. Oficer i Fandorin wspólnie przesłuchują jedynego ocalałego konwojenta Korkina, który opowiada o przebiegu wydarzeń – pociąg nagle się zatrzymał w trakcie jazdy, lecz zgodnie z przepisami drzwi do wagonu pocztowego pozostały zamknięte; po chwili zapukał do nich starszy konduktor i poprosił o otwarcie; gdy Korkin otworzył, został ogłuszony ciosem w głowę i upadł twarzą na podłogę; resztę wydarzeń tylko słyszał; napastników było dwóch: jeden mówił z polskim akcentem, a drugi z kaukaskim; Polak w bardzo grzecznych słowach kazał przekazać sobie pieniądze, a potem położyć się konwojentom na ziemi; następnie szybkimi strzałami zabił wszystkich, ale Korkin przeżył, bo kula przeszła skosem i tylko otarła się o czaszkę; przed wyjściem bandyci powiedzieli, że muszą się spieszyć na pociąg warszawski. Fandorin znajduje na podłodze drobną męską rękawiczkę z plamką krwi, po czym wychodzi z wagonu przesłuchać pasażerów pociągu. Gdy wraca, razem z Pawłowem udają się, aby poszukać po śladach, dokąd uciekli napastnicy. Zdaniem podpułkownika Korkin kłamie i jest w zmowie w bandytami, bo dwójka ludzi nie mogłaby tak sprawnie obrabować pociągu. Erast Pietrowicz odpowiada, że ocalały konwojent faktycznie nie mówi prawdy, ale nie robi tego świadomie. Pasażerowie pociągu zeznali, że konduktora do wagonu pocztowego prowadził jeden elegancko ubrany mężczyzna. Fandorin podejrzewa, że podczas napadu bandyta celowo udawał dwa akcenty, żeby Korkin pomyślał, że jest ich dwóch. Następnie zabił wszystkich, a Korkina jedynie ranił, aby ten wskazał policji błędny trop. W rzeczywistości bandyta był tylko jeden i był to doświadczony kryminalista, który świetnie strzela z pistoletu.

Fandorin znajduje na ziemi ślady roweru, którym uciekł napastnik. Pawłow stwierdza, że muszą natychmiast jechać za nim na stację. Erast Pietrowicz wraca do pociągu i poleca Masie zaopiekować się Elizą, bo on musi zająć się rozwiązaniem nieskomplikowanej sprawy.

Fandorin i Pawłow jadą do Kielc, a detektyw po drodze opowiada o swoich hipotezach. Erast Pietrowicz podejrzewa, że napastnikiem był Bolesław Różewicz, słynny polski bandyta o pseudonimie Cukiereczek. Wskazują na to opisy wyglądu przedstawione przez pasażerów oraz wyrachowanie i perfekcja z jakimi przeprowadzono akcję. Znaleziona rękawiczka z plamką krwi także wskazuje za Różewicza, bo ten pedantycznie dba o swój wygląd i higienę. Podpułkownik uważa, że Cukiereczek nie może być sprawcą, gdyż obecnie odsiaduje wyrok katorgi na Syberii.

Po dotarciu na stację śledczy telegraficznie komunikują się z zarządem więziennictwa i odkrywają, że Różewicz zbiegł z katorgi miesiąc temu, więc mógł dokonać napadu na pociąg. Fandorin tłumaczy Pawłowowi, że Cukiereczek ze zrabowanymi pieniędzmi nie uciekałby do Warszawy, lecz próbowałby przekroczyć granicę, więc powinni szukać go w pociągach na trasie do Krakowa. Podsłuchana przez Korkina uwaga o pociągu warszawskim miała tylko wprowadzić śledczych w błąd. Wysyłają instrukcje do porucznika Zujewa, aby przeszukał pociągi jadące na południe i wypatrywał Różewicza, lecz nie podejmował żadnych kroków. Ma tylko powiedzieć pasażerom, że żandarmeria poszukuje dwóch mężczyzn podejrzanych o napad na pociąg, w tym jednego z Kaukazu. Dodatkowo Zujew ma przekazać, że straż graniczna będzie przeszukiwać każdego pasażera łącznie z bagażem. Erast Pietrowicz podejrzewa, że wtedy Cukiereczek wysiądzie na ostatniej stacji przed granicą.

Śledczy specjalną drezyną przyjeżdżają na stację, gdzie Zujew raportuje im, że podejrzany zgodnie z założeniem wysiadł z pociągu, a obecnie przebywa w restauracji. Wcześniej zamówił u lokalnego drobnego przemytnika Kosiatki dokumenty, które umożliwiłyby mu bezproblemowe przekroczenie granicy. Fandorin nie chce przeprowadzać zatrzymania w restauracji wśród ludzi, bo mogłoby skończyć się to dodatkowymi ofiarami. Zamiast tego proponuje, aby przemytnik przekazał Różewiczowi dokumenty, bo wtedy ten wyjdzie na zewnątrz, gdzie bez większych komplikacji będą mogli go aresztować.

Po wejściu do restauracji Kosiatko zachowuje się bardzo nerwowo i Cukiereczek domyśla się, że został wystawiony żandarmom. Wyciąga pistolet i strzałem zabija przemytnika, po czym porywa ze sobą kilkuletnią dziewczynkę jako zakładniczkę i ucieka tylnymi drzwiami. W pościg za nim ruszają Fandorin, Pawłow, Zujew oraz dwóch policjantów, lecz wszyscy poza Erastem Pietrowiczem zostają trafieni przez Różewicza – podpułkownik zostaje ciężko ranny, a pozostali giną. Cukiereczek rzuca uprowadzoną dziewczynkę na tory przed nadjeżdżający pociąg, a następnie ucieka. Fandorin skacze na tory, łapie dziewczynkę i ukrywa się pod peronem, czekając aż pociąg przejedzie, żeby mógł wyjść. Detektyw zauważa, że Różewicz zdążył skręcić kark zakładniczce. Po wyjściu na stację okazuje się, że Cukiereczek uciekł do Krakowa, gdzie nie sięga władza żandarmerii kolejowej, więc prawdopodobnie nie uda się go już złapać. Erast Pietrowicz postanawia gonić bandytę jako osoba prywatna.

Fandorin w drodze do Krakowa przeprowadza rekonstrukcję psychologiczną ściganego bandyty. Próbuje się w niego wcielić i myśleć tak, jak on. Detektyw podejrzewa, że Różewicz po pieszym przekroczeniu granicy będzie brudny i zmęczony, więc jako osoba pedantycznie dbająca o swój wygląd oraz lubiąca luksusy i wygody uda się do dobrego hotelu, aby się umyć i przebrać.

Po dotarciu do miasta Erast Pietrowicz jedzie do najlepszego hotelu. Od recepcjonisty dowiaduje się, że nie ma wolnych pokoi, ale niedawno Cukiereczek próbował się tu zatrzymać. Fandorin udaje się do kolejnego luksusowego hotelu, gdzie od portiera dowiaduje się, że Różewicz wynajął apartament.

Detektyw wynajmuje sąsiedni pokój. Wychodzi z niego przez okno, a następnie po gzymsie dostaje się do łazienki Różewicza, gdzie podsłuchuje jak bandyta w pokoju rozmawia przez telefon z panem Kobaczewskim. Cukiereczek mówi, że wykonał zadanie i że przybędzie na spotkanie ze zleceniodawcą niczym Dziadek Mróz z prezentami w charakterze zwierzęcia nieczystego. Po skończonej rozmowie Erast Pietrowicz wychodzi z łazienki i stosując wschodnie techniki walki, jednym ciosem paraliżuje Różewicza. Fandorin wcześniej planował zabić bandytę w zemście za śmierć niewinnego dziecka, ale gdy w końcu schwytał Cukiereczka, nagle zmienia zdanie i postanawia oddać go w ręce rosyjskich władz. Detektyw proponuje przestępcy, że może go zawieźć do Rosji jako bezwładne ciało lub może go odparaliżować pod warunkiem, ze Różewicz pójdzie z nim po dobroci. Bandyta zgadza się i prosi, żeby więcej go nie paraliżować.

Skradzione pieniądze zostają odesłane do rosyjskiego konsulatu, a dwaj mężczyźni wychodzą z hotelu i idą w kierunku postoju taksówek. Prowadząc Cukiereczka, Fandorin spogląda w swoje odbicie w witrynie sklepowej i stwierdza, że są do siebie z Różewiczem wizualnie bardzo podobni. Bandyta wygląda jakby był jego młodszym bratem. Cukiereczek próbuje wciągnąć Erasta Pietrowicza do rozmowy na temat etyki i filozofii, ale detektyw wciąż milczy. Różewicz przyznaje, że Fandorin jest drugim najsilniejszym człowiekiem jakiego spotkał.

Po drodze trafiają na starego Austriaka, który znosi po schodach swoją żonę siedzącą na wózku inwalidzkim. Cukiereczek oferuje, że mu pomogą. Gdy we trójkę podnoszą wózek, Różewicz mówi, że prawdziwie silni ludzie nie mają żadnych słabości, a Erast Pietrowicz ma jedną – jest sentymentalny. Bandyta nagle spycha wózek na Fandorina i ucieka.

Fandorin postanawia przeanalizować podsłuchaną rozmowę telefoniczną, żeby ustalić, gdzie Cukiereczek ma się spotkać z Kobaczewskim. Różewicz wspomniał, że przyjdzie niczym Dziadek Mróz z prezentami, co prawdopodobnie oznacza, że spotkanie ma się odbyć o północy. Potem dodał, że zjawi się w charakterze zwierzęcia nieczystego, co sugeruje detektywowi, że miejsce spotkania jest jakoś powiązane z biblijną arką Noego. W książce adresowej Erast Pietrowicz odnajduje restaurację o nazwie „Arka Noego”.

Przed północą Fandorin udaje się do znajdującej się na barce restauracji. Po wejściu do środka orientuje się, że przy sąsiednim stoliku trwa tajne spotkanie rosyjskich rewolucjonistów, wśród których jest łysy mężczyzna z bródką oraz wąsaty Kaukazczyk.  Pierwszy przewodzi zebraniu, więc detektyw podejrzewa, że to on jest zleceniodawcą Różewicza. Kilka minut przed dwunastą łysy wychodzi do toalety. Erast Pietrowicz spodziewa się, że mężczyzna na osobności spotka się z Cukiereczkiem, więc idzie za nim, lecz odkrywa, że waterklozet jest pusty, a łysy faktycznie poszedł za potrzebą. Gdy Fandorin wraca na salę, zauważa, że przy stole brakuje Kaukazczyka, który samotnie wyszedł na rufę barki oglądać pokazy sztucznych ogni. Do Kaukazczyka podchodzi łysy rewolucjonista, a Erast Pietrowicz podsłuchuje ich rozmowę, z której wynika, że to Kaukazczyk wynajął Różewicza do obrabowania pociągu, aby zdobyć pieniądze dla partii. Detektyw łapie obu i pod groźbą oddania ich w ręce policji domaga się wydania Cukiereczka. Zleceniodawca odpowiada, że Różewicz przed chwilą tu był, ale odpłynął i wskazuje na łódkę płynącą środkiem rzeki. Fandorin wskakuje do drugiej łódki i zaczyna wiosłować za Cukiereczkiem. Kaukazczyk komentuje, że może uda mu się go dogonić, na co łysy odpowiada, że teraz mogą porozmawiać w cztery oczy i pyta się: „a dokąd my płyniemy?”.