Tajemniczy Obelisk

Obelisk znajdujący się na Centralnym Płaskowyżu na Wyspie Grozy, otoczony przestrzenią na której nic nie rośnie. Obelisk jest wykonany z nieznanego metalu, pokryty symbolami w wielu jezykach, powietrze wokół niego zawsze cicho wibruje.

#### Piraci Mystary

Pożeracze Klątw znaleźli obelisk w czasie eksploracji Centralnego Płaskowyżu. W środku znaleźli pokój z krzesłem, stołem a na nim resztki jakiegoś mechanizmu w kształcie berła. Varis rozpoznał ten pokój ze swojego snu, co go przeraziło.

Kiedy Kruk Krawędziowy usiadł na stole, padł martwy, a wszyscy w grupie zapomnieli o nim, podczas gdy nieznany im głos domagał się więcej, a na stole pojawił się napis "Jestem Wołaniem z Niebios, Przynoszącym Dary Intelektu Godnym Umysłom". Tymczasem Varis, po tym jak usiadł na krześle, usłyszał w swojej głowie głos mówiący mu, że jest godny i zaobserwował zyskanie zdolności czytanai wszystkich tekstów, niezaleznie od języka.

. Patronka Blake'a, Ariel Belmont, próbowała zamanifestować swoją świadomość w pomieszczeniu i od razu wyczuła obecnośc czegoś, co zostało unicestwione i teraz istnieje jako tylko reszta dawnej istoty. To coś pożarło duszę Kruka i całą pamieć o nim i rzuciłoby się na Ariel, gdyby nie jej bariery ochronne oraz więź z Mrocznymi Mocami.

Po wyjściu z pomieszczenia, grupa odkryła, że siedzieli tam wiele godzin, choć dla nich upłynęło o wiele mniej czasu.

##### Teksty na Ścianach

Varis oraz Blake zdołali odszyfrować zapiski na murach, których tekst zmieniał się po odszyfrowaniu jednej strony, nawet przepisany wcześniej na kartkę.

Wiersza na Wschodniej Ścianie:

> Powietrze
>
>
> Trzy siostry na wietrze tańcowały
>
>
> Gdzie Króla oczy je ujrzały.
>
>
> W blasku poranka.
>
>
> Najstarsza blaskiem wielkim jaśniała
>
>
> Gdy królewskiego tronu zażądała
>
>
> Dumna i niezależna
>
>
> Młodsza w cieniu się skrywała
>
>
> Gdy się królewskiego tronu domagała
>
>
> Przebiegła i ambitna
>
>
> Trzecia nad swymi maszynami pracowała
>
>
> Tronem się wcale nie interesowała
>
>
> O niej zapomnieliśmy.
>
>
>
> Pierwszą Król poprosił o rękę, w blasku poranka.
>
>

Tekst na Południowej Ścianie

> Ogień
>
>
> “Król i Królowa znieważyli nas,
>
>
> Ma moc i twój geniusz niech sprowadzą zemsty czas!”
>
>
> Rzekła Druga Siostra do Trzeciej.
>
>
> I stworzyły wspólnymi siłami
>
>
> Berło co moc miało nad największymi potęgami.
>
>
> Z nim w rękach wyruszyły na wojnę.
>
>
> I ludy dawnych czasów walczyły w lasach i górach
>
>
> Zabijając się w podziemiach i w chmurach
>
>
> A świat płonął.
>
>
> I gdy ostatnia bitwa została zwyciężona
>
>
> A Królewska Para stała się zaginiona.
>
>
> Nowa Królowa zasiadła na tronie.
>
>
>
> I Słońce zaszło, ustępując miejsca mrokowi.
>
>

Tekst na Zachodniej Ścianie

> Ziemia
>
>
> Gdy jedna z sióstr ujrzała,
>
>
> Jaką tyranką jej siostra została
>
>
> Jej sercem zawładnęła gorycz.
>
>
> Skrzyknęła znów swą armię
>
>
> Legiony stanęły na jej zawołanie.
>
>
> Ziemia zatrzęsła się pod ich krokiem.
>
>
> Dwie siostry zmagały się zajadle
>
>
> Jedna drugą trzymając jak w imadle
>
>
> Równe swą mocą.
>
>
> Bezło strzaskawszy
>
>
> Na zaginienie siostrę skazawszy
>
>
> Czarna Królowa gorzkiego posmakowałą zwycięstwa.
>
>
>
> Jej serce, po dwarkroć złamane, pogrążyło się w mroku.
>
>

Tekst na Północnej Ścianie

> Woda
>
>
> A gdy wody się podniosły i groza przypłynęła,
>
>
> Czarna Królowa do walki znów stanęła,
>
>
> Jej ręce wciąż od krwi czerwone.
>
>
> “Nie wasz jest świat i nie wasi to niewolnicy!”
>
>
> Rzekła do bestii na brzegu granicy.
>
>
> “Wszystko należy do mnie!”
>
>
> “Gdzie jest twoje berło, gdzie twoja siostra?”
>
>
> Horda z głębin śmiechem się zaniosła.
>
>
> “Nas jest wielu, gdy ty stoisz samotnie.”
>
>
> “Utopimy pamięć o tobie
>
>
> A gdy nie przetrwa choć wspomnienie o twej osobie
>
>
> I ty przeminiesz, Czarna Królowo.”
>
>
>
> I mrok stał się większy, aż kruk nie odnalazł Króla w konarach drzewa.
>
>