Biała Mgła

***Biała Mgła*** (ang. ***Whitemist***) - *Starsza medyczka w Klanie Wiatru, przez krótki okres była również samotniczką. Jest jedyną córką Zabliźnionej Skóry i Cichego Deszczu. Jej dawnym partnerem był Nocny Zmierzch, a dwójka zmarłych kociąt to Rozdymka i Kwitka. Na wojownika była szkolona przez Chmurny Sztorm, a na medyczkę przez Pustułkową Cętkę. Miała ucznia, Irbisią Łapę, którego za namową Nocnego Zmierzchu otruła jagodami śmierci.*

## **Wygląd**

Biała Mgła to srebrzysto-szara kocica z jaśniejszymi łapami i plamą między oczami. Ma frędzelki na końcówkach uszu, a także lekko ciemniejszy grzbiet i pysk. Ma naderwane oba uszy, małą bliznę na boku oraz parę na pysku, przy oczach. Ma bardzo długie, zaniedbane, postrzępione futro. Jej łapy są bardzo krótkie, przez co wydaje się być lekko grubiutka i niezwykle niska. Jej oczy są żółto-złociste.

## **Charakter**

Z powodu licznych traumatycznych przejść, obecnie Biała Mgła jest oschłą kotką której nawet największe cierpienia kota nie jest w stanie zbytnio poruszyć. Jest poważna, traktuje swoją pracę bardziej jak obowiązek. Ma także cięty język i nigdy nie boi się na kogoś nasyczeć. Jest jedynie kilka kotów, których dłuższą obecność toleruje. To bardziej typ samotnika, która lubi spędzać czas w samotności, bez obecności pobratymców.

Dawniej gorliwie wierzyła w Klan Gwiazdy i wierzy w niego nadal, lecz po śmierci dwójki swych córek żyła w przekonaniu, że jej zmarli przodkowie nie zrobili nic, aby uratować ich życia. Zaczęła twierdzić że Klan Gwiazdy jest niesprawiedliwy i patrzy na cierpienie wielu kotów, nie robiąc nic. Jej wiara znacznie się ograniczyła i teraz nadal, wiele lat po śmierci Rozdymki i Kwitki nie zmieniła przekonania. Kochała swe kocięta i była gotowa dla nich nawet odejść z klanu, tym bardziej ich śmierć była dla niej dużym ciosem.

Żałuje całego zła, jakie uczyniła dawniej, zmuszana przez Nocnego Zmierzcha. Nie lubi gdy ktoś prawi jej komplementy, uważa że nie zasługuje na nie. Ma dość niską samoocenę.

## **Historia**

Bielinka urodziła się w środku pory nagich liści w Klanie Wiatru. Jej matka Cichy Deszcz tego samego dnia, gdy urodziła córkę zachorowała na biały kaszel. Bielinka została odizolowana od matki na okres półtora księżyca. W ten czas opiekowały się nią pozostałe dwie karmicielki w Klanie; Łasicze Futro oraz Wyszczerbiona Gałązka. Nazwana została przez ojca, Zabliźnioną Skórę. Niestety Cichy Deszcz była zbyt słaba, jej biały kaszel przemienił się wkrótce w zielony kaszel. Dwójka obecnych medyków, Kruczy Nos i jego uczennica Pustułkowa Cętka nie byli w stanie jej uratować. I tak się stało, że Bielinka nigdy nawet na oczy nie widziała swojej biologicznej matki. Przez okres jej pozostania w żłobku opiekowały się nią pozostałe karmicielki. Bielinka nigdy jednak nie nazywała ich matkami, ani ich kociąt swoim rodzeństwem. Chociaż była tylko kocięciem, to bardzo pojętnym kocięciem. Rozumiała że dookoła niej nie dzieje się dobrze. Jej ojciec, Zabliźniona Skóra po śmierci swojej partnerki pojawiał się w żłobku tylko formalnie, raz na księżyc, czasem może nawet rzadziej. To on powiedział Bielince o tym jak zmarła jej matka. Kotka czuła ogromną pustkę; jakby tak naprawdę nie należała do tego Klanu. Czuła się tu obco.

Dorastając, już wtedy stała się typem małej samotniczki. Nie chciała bawić się z innymi kociakami, bo po co? Łasicze Futro, która najbardziej przejmowała się swoją przybraną córką, starała się z nią rozmawiać, namówić ją do zabaw z rówieśnikami. Dlatego, aby jej nie zasmucać, Bielinka od czasu do czasu dołączała do zabaw. Zawsze jednak była tą, która stała z boku, nawet nie starała się wygrać gry. Dlatego inne kociaki w Klanie Wiatru niezbyt za nią przepadały. Chociaż pozwalały jej się z nimi bawić, często udawały że tak naprawdę jej nie ma. Bielinka z tego obrotu spraw była bardzo zadowolona, przynajmniej ani ona nie robi problemów im, ani oni jej.

Po osiągnięciu sześciu księżyców, zgodnie z klanowym zwyczajem i kodeksem wojownika, została mianowana na uczennicę. Szkoląc się na wojowniczkę jej mentorem stał się Chmurny Sztorm; jeden ze starszych wojowników w Klanie Wiatru. Szkoląc się na wojowniczkę, Biała Łapa poznała starszego ucznia o imieniu Nocna Łapa. Był pierwszym kotem, z jakim kotka szczerze się zaprzyjaźniła.

Chmurny Sztorm był dosyć dobrym mentorem, niestety niezbyt potrafił się skupić na ich treningach. Wydawało się, jakby zupełnie co innego chodziło mu po głowie. Biała Łapa zawsze mogła liczyć na pomoc od strony Nocnej Łapy. Jej relacje z większością rówieśników pozostawały takie jak dawniej, była dla nich powietrzem. Ani problemem, ani kimś z kim warto zbytnio rozmawiać.

Pod koniec pory nowych liści, gdy pogoda szybko zaczęła się pogarszać, a zwierzyny na wrzosowiskach było coraz mniej, obecny przywódca, Bukowa Gwiazda dokonał decyzji o ataku na Klan Rzeki w celu zdobycia części ich terenu, gdzie mogliby próbować łowić ryby. Białą to być pierwsza poważna walka Białej Łapy. Nic dziwnego że uczennica drżała ze strachu na myśl o tym, że czyjeś ostre kły lub pazury wbiją się w jej futro, zabarwiając się na kolor krwi. Pozostali młodzi uczniowie również wydawali się być przestraszani wizją walki na śmierć i życie. Jedynie Nocna Łapa z takiego obrotu spraw wydawał się być zadowolony. Biała Łapa nie rozumiała jego toku rozumowania, lecz oczywiście nie mówiła mu tego wprost. To właśnie czarno-biały uczeń pomógł jej zrozumieć, że robi to dla dobra klanu i nie może się bać, jak mały, strachliwy kociak.

Gdy nastał dzień bitwy, Bukowa Gwiazda poprowadził oddział swoich wojowników na granicę z Klanem Rzeki, gdzie spotkawszy patrol prowadzony przez obecną literkę, Ropuszą Gwiazdę, zarządził atak. Klan Wiatru miał jako-taką przewagę; od paru księżyców przygotowali się do tej walki, a poza tym Klan Rzeki wciąż był zaskoczony. Biała Łapa w walce rzuciła się na jednego z uczniów o imieniu Krzewiasta Łapa. Jednak nie wszystko wyszło tak ładnie, jak wyjść miało. Co prawda Biała Łapa jako pierwsza zadała cios i uniknęła pazurów wroga, jednak potknęła się i runęła na ziemię. Miała zbyt mało czasu, aby zerwać się na łapy i Krzewiasta Łapa zdążył zaorać jej pysk pazurami. Oderwał jej kawałek lewego ucha, a także porządnie zadrapać jej bok. Biała Łapa miała dużo szczęścia; mogłaby nawet zginąć gdyby nie nadejście Nocnej Łapy. Starszy uczeń rzucił się na wroga i niemal natychmiast zwalił go z łap, potężnym uderzeniem. Krzewiasta Łapa był jednak silny i nie uciekł od razu. Chciał złapać drugiego ucznia za szyję, lecz Nocna Łapa zagonił go w stronę rzeki. Gdy Biała Łapa wreszcie, z trudem powstała na łapy, zobaczyła kątem oka jak jej pobratymiec spycha napastnika do wody, a ten głośno zawodzi. Nikt jednak tego nie usłyszał. Wrzaski utonęły w odgłosach morderczej bitwy.

Biała Łapa była zszokowana tym, co zobaczyła. Widziała jak Krzewiasta Łapa rozpaczliwie wymachuje łapami, aż wreszcie całkowicie znika pod powierzchnią wody. Młoda kotka była nawet gotowa rzucić się za nim, chcąc go ratować. Nocna Łapa jednak ją powstrzymał. Czuł się zirytowany, że Biała Łapa nie dziękuje mu za uratowanie życia. Zaskoczona uczennica wykrzyknęła, że ratując ją, zabił niewinnego ucznia, broniącego tylko swojego terenu. Jej przyjaciel zarzucił jej nielojalność, po czym zniknął.

Walka zakończona została poddaniem się Klanu Rzeki. Klan Wiatru otrzymał część terytoriów. Po powrocie do obozu, Biała Łapa wciąż czuła poczucie winy, że pozwoliła umrzeć niewinnemu, lojalnemu kotu z innego klanu. Było jednak o co się martwić bardziej. Bukowa Gwiazda był poważnie ranny, Kruczy Nos zamiast pomagać swojej uczennicy leczyć inne koty, zaszył się wraz z przywódcą w jego legowisku i nie wychodził z niego nawet na chwilę. Koty wiedziały, że jest źle. To było ostatnie życie ich lidera, więc wkrótce w obozie wybuchła panika. Nawet Jaszczurzy Cień, zastępca klanu nie mógł nic na to poradzić. Już następnego dnia, Kruczy Nos ogłosił całemu klanowi, że Bukowa Gwiazda zmarł w nocy we śnie i dołączył do Klanu Gwiazdy. Wszystkie koty były zszokowane, jednocześnie smutne jak i złe. Wielu, jak nie wszyscy obwiniali o to Klan Rzeki. Jaszczurzy Cień oznajmił jednak, że nie mają powodu, aby ponownie atakować drugi klan, powinni odzyskiwać siłę po jednej bitwie i wzmacniać klan. Tego samego dnia udał się z Kruczym Nosem do Księżycowej Sadzawki.

Biała Łapa teraz tym bardziej uważała, że ta cała walka była jedną wielką pomyłką. Klan Wiatru nie powinien atakować Klanu Rzeki, wtedy koty nie zostałyby ranne, a Bukowa Gwiazda wciąż by żył! Był dobrym, oddanym i walecznym przywódcą, zawsze gotowym by chronić honoru Klanu Wiatru. Wiele, zwłaszcza starszych kotów uważało, że Jaszczurzy Cień nigdy nie będzie tak dobry, jak jego poprzednik. Biała Łapa nie chciała wtrącać się w plotki. Smucił ją także fakt, iż Nocna Łapa wciąż jest na nią obrażony, przez wydarzenia w czasie walki. Uczennica postanowiła jednak, przynajmniej na razie nie próbować z nim rozmawiać. Uważała że za jakiś czas po prostu mu przejdzie.

Jaszczurzy Cie… Jaszczurza Gwiazda powrócił gdy księżyc był już na niebie. Ogłosił że otrzymał dziewięć żywotów od przodków. Na swojego zastępcę od razu wybrał Wyszczerbioną Gałązkę, swoją partnerkę. Wielu uważało iż nie jest to do końca w porządku, gdyż kocica wcale nie jest aż tak dobrą wojowniczką. Jednak na sam koniec nastąpiło wydarzenie, którego Biała Łapa wcale się nie spodziewała. Nocna Łapa został mianowany na wojownika. Otrzymał imię Nocny Zmierzch, na cześć Bukowej Gwiazdy z czego był bardzo dumny, a przywódca honorował jego waleczność i odwagę.

W klanie z czasem zaczęło się uspokajać. Szybko okazało się, że Jaszczurza Gwiazda w przeciwieństwie do swojego poprzednika nie jest aż tak zaangażowany w toczenie walk i pokazywanie pozostałym klanom swojej wielkości. Za to nakładał nacisk na granicę, oraz naukę młodych uczniów. W tym okresie w Klanie Wiatru pojawiło się sporo kociąt; Bursztynka, Krzywek i Gepardek. Pozostałymi uczniami szkolącymi się w Klanie Wiatru byli Pusta Łapa, Borsucza Łapa i Krzemienna Łapa. Biała Łapa była z nich najmłodsza.

Wreszcie biała kotka zdobyła się na odwagę i przeprosiła Nocny Zmierzch. Ku jej zaskoczeniu, wojownik przebaczył jej szybko i zaproponował kontynuowanie ich przyjaźni. Biała Łapa od razu zgodziła się ochoczo, gdyż bardzo zależało jej na młodym wojowniku. Był jej jedynym i najlepszym przyjacielem. Z żadnym innym kotem na dłuższą metę nie potrafiła się dogadać.

Minęło kilka księżyców. Biała Łapa dostrzegała że Nocny Zmierzch zaczyna strasznie zadzierać nosa i rządzić się, z powodu że został już mianowany na wojownika. Starał się jednak to hamować przy uczennicy, się kotce niezbyt to przeszkadzało. Przynajmniej nie prawił jej wyrzutów.

Wkrótce życie oddał również Kruczy Nos… to była bardzo niespodziewana śmierć. Szukając kocimiętki blisko osiedla dwunożnych, został zaatakowany przez domowe psisko. Próbował uciec, lecz wielki pies złapał go za łapę i pociągnął w swoją stronę. Medyk ostatkiem sił zdążył się wyrwać, a zemdlał przy granicy Klanu Wiatru, gdzie znalazł go patrol. Biała Łapa szczerze współczuła Pustułkowej Cętce, która najbardziej przeżyła stratę mentora i najlepszego przyjaciela.

Dwa dni później Jaszczurza Gwiazda mianował Białej Łapy, Pustej Łapy, Borsuczej Łapy i Krzemiennej Łapy. Biała uczennica otrzymała imię Biała Mgła i stała się oficjalną wojowniczką Klanu Wiatru. Przywódca podczas mowy honorował jej lojalność i spryt. Dopiero co mianowana Biała Mgła, była niezwykle podekscytowana. W nocy wraz z Pustym Lotem, Borsuczym Nosem i Krzemiennym Opałem czuwała w nocy. W czasie gdy reszta wojowników drzemała, nie mogąc na dłuższą metę z szeroko otwartymi oczami ustać w obozie, Biała Mgła nie mogła z radości zmrużyć oczu.

Następne dni spędziła służąc klanowi, polowała, ćwiczyła walkę i dzieliła się zwierzyną z pobratymcami. Mocno zbliżyła się do Nocnego Zmierzcha. Oboje spali obok siebie na posłaniach w legowisku wojowników. Kocur mocno komplementował ją, gdy tylko miał na to okazję. Białej Mgle zaczęło się wydawać, że jej uczucie do czarnego wojownika mocno się rozwija.

Podczas jednego z patroli granicznych, chcąc sprawdzić granicę z Klanem Rzeki, poślizgnęła się na skale i skręciła łapę. Została odniesiona do obozu, gdzie Pustułkowa Cętka w legowisku medyka zaleciła jej odpoczynek. W tym czasie Łasicze Futro zgłosiła się do medyczki z obolałymi i krwawiącymi opuszkami łap. Za prośbą Pustułkowej Cętki, Biała Mgła pomogła jej. Sama zdziwiła się, jak dobrze potrafi odróżniać zioła, chociaż nigdy nie szkoliła się w tym. Medyczka uznała, że Biała Mgła ma bardzo dobry wzrok i węch, zapytała także, czy nigdy nie interesowała się obowiązkami medyka. Wojowniczka jednak natychmiast odpowiedziała, że jest wojowniczką, nie medyczką. Pod koniec dnia mogła opuścić legowisko medyka.

Wkrótce rozpoczęła się pora Nagich Liści, której początek nie był jeszcze aż tak zły. Jednak z czasem, gdy spadł śnieg, zwierzyny na wrzosowiskach zaczęło brakować, a z czasem rozprzestrzenił się także Zielony Kaszel. Początkowo zachorował tylko Borsuczy Nos, lecz z czasem także Łasicze Futro, Bursztynka, Krzywek i Pierzasta Łapa. Ostatni kocimiętki, jakie zostały Pustułkowej Cętce nie wystarczyłyby na wyleczenie wszystkich tych kotów. Biała Mgła bardzo martwiła się o przyszłość swojego klanu.

Reszta wkrótce...

## Cytaty:

Reszta wkrótce...