Republika Laposu Południowego

Godło Republiki

Obecne granice Republiki

**Republika Laposu Południowego, Republika, Lapos Południowy** - państwo leżące w południowej części Arii, ze stolicą w Polis - największym miastem na świecie. Lider gospodarczy i technologiczny Loganii. Ustrój państwa to połączenie republiki z monarchią. Najwyższym aktem prawnym jest Reformacja.

## Geografia

Lapos Południowy leży w Arii, nad Oceanem Białym. Na południu znajdują się Zatoka Miejska oraz Czerwona, a na zachodzie - Zatoka Radenbuska. Własnością Republiki jest Wyspa Rudolfa Wielkiego oraz leżąca niedaleko mniejsza, Wyspa Przymierza. Lapos Południowy zajmuje też Wyspę Edena, lecz Wyspa Erytejska znajduje się już pod kontrolą Imperium Północy. Terytorium tego kraju sięga aż do wysuniętej najdalej na południe wysepki Archipelagu Barońskiego (czyli Ekumeńskich).

Państwo obejmuje część Urnerów, w tym ich najwyższy szczyt - Wyż Stewardsona. Wyżyny i góry dominują w centralnej oraz północnej części kraju, a cała reszta jest zajęta raczej przez niziny i równiny. Sprzyja to rozwojowi dużych ośrodków miejskich. Do największych miast należą: Polis (stolica państwa), Kumsun, Bazylea, Baypabat i Kiye.

Południe graniczy z Imperium Laposu Północnego, Królestwem Lakonii i Mezzy i Laposem Wschodnim. Można też uznać, że sąsiadami tego kraju są Wyspy Nublar i Ekumenia, ale granic morskich zwykle nie uznaje się za równoznaczne z tymi lądowymi.

## Historia

Lapos Południowy był jednym z 3 państw, które powstały po rozpadzie jednolitego Państwa Laposu. W krótkim czasie nowa formacja poszerzyła swoje granice, podbijając Zatokę Miejską oraz Czerwoną. Ludzi przyciągała przede wszystkim tolerancja i względna przynajmniej wolność słowa. Ponadto, Południe jako jedyne prowadziło politykę równościową, starając się ograniczać ucisk arystokracji na biedniejsze klasy. W 334 r. król Południa - Barabasz I - założył w Zatoce Miejskiej nowe miasto portowe, na początku zwane Kafinaris. Ostatecznie, pod koniec III w. ukształtowały się w miarę stabilne granice państwa.

Od IV do V wieku Południe przeżywało bardzo dynamiczny rozwój gospodarczy i militarny. Podboje i sprawna dyplomacja, zarządzane przez silną władzę królewską, zapewniły państwu wielkie bogactwa oraz siłę roboczą. Lapos stawał się jednak coraz bardziej krajem arystokratycznym, w którym zaczęły wracać tendencje niewolnicze. Kres wyzyskowi próbowali położyć królowie, ale siła szlachty była bardzo duża - bogate stany społeczne zaczęły wpływać na funkcjonowanie władzy. Król Jares V, by zaspokoić żądania arystokratów, powołał nowy organ zwany Radą Koronną (później Najwyższą). Potem Południe zaczęło się ponownie rozszerzać, tocząc krwawe wojny z Królestwem Novigradzkim. Ostatecznie, epidemia Czarnego Smoka wymusiła na obu państwach zawarcie rozejmu.

### I Wojna Logańska i Orania

W 539 roku zwolennicy proroka znanego pod imieniem Ekumen utworzyli w okolicach miasta Orderon swoje własne państwo. Władze Laposu Południowego uznały to początkowo za wewnętrzną sprawę Królestwa Arbacji, jednak gdy wierni nowej religii podbili Fivebot i wtargnęli do Germanii zrozumiały, że hordy te stanowią zagrożenie dla posiadłości Południa w zachodnim Gilfarze. Zorientowali się w tym oczywiście za późno, ponieważ zanim rozpoczęto przygotowania do ogólnej wyprawy wojennej, Ekumeńczycy dokonali inwazji na prowincje Germania. Nieliczni obrońcy nie zdołali obronić się przed najeźdźcami, poddając się po niecałym miesiącu walk. Płynące wtedy z kontynentu wojska zostały zawrócone w stronę Morza Wewnętrznego, w celu ochrony należących do Królestwa wysp i wsparcia połączonych armii na Półwyspie Środkowo-Lakońskim. Żołnierze Laposu Południowego brali udział w bitwie pod Conhanhem, jak i kontrofensywie przeciw Państwu Proroka (chociaż ich wkład był niewielki). Wojska powróciły do domu w 551 roku. Kilka lat później wybuchł kryzys finansowy, który zmusił króla do zwiększenia podatków i rozwiązania niektórych jednostek wojskowych.

Na drugim końcu państwa, prowincja zwana Oranią była zamieszkiwana przez ludy pochodzenia haraskiego. Dotychczas były one posłuszne królowi, stale dążąc jednak do uzyskania względnej przynajmniej niezależności. Wyższe obciążenia fiskalne najmocniej wzburzyły Oranów, a mała ilość wojska przyczyniła się do tego, że kraina doświadczała najazdów rycerzy novigradzkich, łupiących bezlitośnie tą społeczność. Widząc nieudolność władz w Polis, Oranie w 578 roku wypowiedzieli posłuszeństwo koronie, ogłaszając niepodległość. Ówcześnie panujący król Dariusz III zamierzał wysłać w ten region wojska, ale zła sytuacja finansowa zmusiła go do rokowania z separatystami. Królestwo Oranii raczej nie atakowało Laposu Południowego, skupiając się na zemszczeniu się na najeźdźcach z Północy czy podbojem terenów Imperium Bazylejskiego. Południe przeżyło jednak poważny kryzys polityczny, kolejne księstwa żądały wolności. W tej sytuacji, Dariusz III zgodził się na częściową decentralizację i oddanie władzy w ręce arystokracji. Pozycja króla stała się dość fikcyjna, stąd też uważa się, że w Laposie Południowym skończyły się czasy monarchii, a rozpoczęły - konfederacji. W takiej formie Południe pozostawało przez następne lata.

### Konfederacja Polis

Konfederacja Polis składała się z 194 baronii, podzielonymi na 20 księstw. Zarządzający nimi książęta wybierali dożywotnio króla i pełnili funkcję ustawodawczą. W praktyce, to oni rządzili krajem. Głowa państwa miała dosyć ograniczone kompetencje, pełniła raczej reprezentacyjną i doradczą rolę. Najważniejszym zadaniem króla było powoływanie książąt i sprawowanie zadań sądu najwyższej instancji. Stolicą państwa stało się Polis, najbogatsza baronia w kraju.

Konfederacja była państwem zdezintegrowanym, skłóconym, niezdolnym do utrzymania odpowiednio dużej armii, a co za tym idzie – podatnym na polityczny wpływ sąsiadów. Ponadto, Południe było targane nadal problemami finansowymi, które utrudniały pojednanie narodu. Próbę wyprowadzenia kraju z kryzysów jako pierwszy podjął Paweł I (591-599). Zwrócił się on o pomoc do Kapłana Naczelnego Polis, by Kościół wsparł proces integracji państwa. Ówczesny KN – Galicjusz XVII – zgodził się na to, z uwagi na bezpieczeństwo serca Kościoła Bogota, jakim Lapos Południowy nie wątpliwie był. Pomoc obejmowała pożyczki, promowanie idei integracji wśród ludu oraz wstawiennictwo na arenie międzynarodowej. To ostatnie gwarantowało Konfederacji pokój, ponieważ w wyniku ataku Oran na Królestwo Novigradzkie wszystkie sąsiadujące państwa były bogotyjskie i przystały na warunki głowy kościoła. Poza tym, wszyscy pamiętali rolę, jaką Południe odegrało w I Wojnie Logańskiej. Kapłan Naczelny postawił jednak Pawłowi I warunek – żeby otrzymać pomoc, musiał przyjąć zwierzchnictwo kościelne. Król zgodził się, składając hołd lenny w Świątyni Borgii w 600 roku.

Do pierwszej połowy VII wieku sytuacja ustabilizowała się na tyle, że Konfederacja Polis mogła odbudować armię oraz zapewnić względny dobrobyt i porządek. W 646 roku na tronie zasiadł słynny rycerz i wojownik - Paweł IX, który oświadczył się redańskiej księżniczce – Halinie z domu Brownbard. Jednak kobieta, raczej bez wzajemności, przypadła również do gustu jego bratu Edgarowi. Możnowładca robił wszystko by nie dopuścić do ślubu i pokrzyżować plany monarchy. Na początku grudnia Edgar zyskał sobie zwolenników, doprowadzając do przewrotu oraz zmuszając Pawła IX do ucieczki z Polis. Edgar oświadczył się Halinie, rozpoczynając przygotowania do własnego ślubu.

W tym czasie, jego brat dotarł do Sunye, gdzie utworzył rząd na uchodźstwie, a także wezwał rycerstwo z całego kraju do wyzwolenia pod jego dowództwem stolicy Konfederacji. Na wyniki nie trzeba było długo czekać – wojownicy, wśród których wygnany król był darzony największym szacunkiem przygotowali się do walki tak szybko, jak to było możliwe. 4 lutego 646 roku armia licząca 15 000 żołnierzy, plus 8 chorągwi jazdy dokonała oblężenia Polis, opanowując miasto po kilku godzinach walk. Dowodzona przez Edgara straż miejska i kilka regimentów wojska nie zdołały na długo zabezpieczyć Wielkiego Miasta. Paweł IX oficjalnie powrócił na tron, a jego brata zamknięto w lochu. Ostatecznie spalono go na stosie za próbę puczu oraz cudzołóstwa. Oglądać egzekucję przyszło kilka tysięcy mieszczan. Do ślubu Pawła z Haliną doszło w marcu, a błogosławieństwa udzielił im Kapłan Naczelny Polis, Galicjusz XXIV.

### II Wojna Logańska

Rządy Pawła IX i jego następców przyniosły jeszcze większą poprawę sytuacji Konfederacji. Państwo dynamicznie się rozwijało, kwitł handel i rolnictwo, społeczeństwo bogaciło się. Symbolem tych zmian było Polis, które pod koniec lat 70. stało się największym miastem Loganii, odbierając ten tytuł zdruzgotanemu wojną Novigradowi i wyprzedzając Iberię. Wraz z Wielkim Miastem szybko rozwijały się Sunye, Kumsun i Baypabat.

W I połowie VIII wieku, w wyniku otwarcia morskich szlaków handlowych, do kraju przybyło wielu Ekumeńczyków, którzy po jakimś czasie zaczęli krzewić swoją kulturę oraz religię. Wśród nich był też znany filozof ekumeński – Aj-rusz Azaar – który zasłynął swoimi agresywnymi poglądami. Sformował on sektę, która początkowo jedynie krzewiła wiarę w objawienie Ekumena, ale potem zaczęła się radykalizować, ostatecznie zamieniając się wręcz w grupę terrorystyczną. Ludzie Azaara atakowali bogotyjskie Domy Modlitwy, obiekty ważne dla kultury Laposu, budynki rządowe czy w końcu pojedyncze osoby, które uważali za niebezpiecznych. Wraz z tym, jak do kraju przybywali nowi Ekumeńczycy, Krucjata Południowa (bo tak zaczęło nazywać terrorystów) zyskiwała coraz to nowych zwolenników, stanowiąc poważne zagrożenie dla nie tylko mieszkańców Konfederacji, ale dla całego państwa. Sytuacja miała się najgorzej w latach 744-751 – sekta plądrowała całe wsie, dokonując spustoszenia, mordów i gwałtów. Król Tezeusz I zdecydował się postawić kres agresywnym Ekumeńczykom, zakazując w 749 roku wyznawania ekumenizmu, wprowadzając przymusową asymilację oraz wypowiadając nieformalną wojnę terrorystom. Od tamtej pory, armia Konfederacji, ale również ochotnicze siły kościelne zwalczały brutalnie buntowników. Schwytanych czekał okropny los – różne formy tortur, albo egzekucje w postaci nabijania na pal, topienia w rzece, palenia na stosie itd. Pogrom Ekumeński wywołał złość przywódców Państwa Proroka, którzy bezskutecznie próbowali interweniować w sprawie swoich wiernych. Jednak czarę goryczy przelało dopiero schwytanie wspomnianego już Aj-rusza, którego również poddano torturom i zagrożono wyrzuceniem go na pożarcie rekinom. Wściekły Duchowy Przywódca Ekumeny, Har-gan Webb, postawił Konfederacji Polis ultimatum – jeśli zabiją filozofa, dojdzie do wojny. Początkowo król Ignacy I (następca Tezeusza I) zawahał się, ponieważ rezulat starcia między obydwoma państwami był nie do przewidzenia. Jednak dzięki jego przyjaźni z przywódcami Redanii oraz Lakonii szybko sformował koalicję obronną, zdolną przezwyciężyć armię Ekumeny. Ponadto, poparcia udzielił mu Kapłan Naczelny Polis i wszyscy aryjscy patriarchowie, a co za tym idzie, Ignacy mógł liczyć na pomoc ze strony Kościoła Bogota.

Ośmielony tym władca postanowił uprzedzić przeciwnika. W październiku 760 roku okręty Południa i Redanii ostrzelały należące do Państwa Proroka Wyspy Barońskie, przejmując nad nimi kontrolę. Kontratak nadszedł jednak szybko – wojska przeciwnika uderzyły na Półwyspie Lakońskim, zdobywając Conhanhem, Catao, oblegając Sararę i zmuszając do odwrotu Redańczyków na Wyspach Barońskich (tylko jedna wyspa broniła się przez kilka dni, oczekując na ewakuację, która nigdy nie przyszła). Sytuacja zdawała się tragiczna: nie dość, że koalicja zmuszona była do obrony, to jeszcze armia Ekumeny dotarła już pod Meridę. Król i Kapłan Naczelny Polis wezwali inne państwa Arii do obrony swojej kultury i niepodległości przed najeźdźcami. Rycerstwo (szczególnie jazda) Południa zdołała razem z sojusznikami odeprzeć atak na Meridę, lecz wojna nadal trwała. Armie Konfederacji podzieliły się na dwie grupy: jedna operowała na Morzu Wewnętrznym, a druga wspomagała obronę kontynentu. Sprytny podstęp zaprowadził Ekumeńczyków pod Starwing, gdzie wojska koalicji w liczbie prawie 230 000 odniosły wspaniałe zwycięstwo nad liczniejszym przeciwnikiem. Sama osada została jednak zdruzgotana, a Lakonia podzieliła się po tej bitwie na dwie części. Dołączenie do wojny Kyratu, Arbacji oraz pośrednio Związku Ryskiego przeważyło szalę zwycięstwa na korzyść koalicji. Żołnierze Południa razem z Kyradczykami opanowali Germanię, a także wspomogli resztę w rozgromieniu floty Państwa Proroka. Brali udział również w ofensywie w Lakonii, zmuszając siły wroga do opuszczenia (jak się okazało, na zawsze) Arii. II Wojna Logańska choć przyniosła straty w ludziach i zniszczeniach okazała się wielkim triumfem sojuszu, jak i samej Konfederacji Polis i króla Ignacego. Za zwycięstwa i wkład w upadek „Imperium Proroka”, został on nagrodzony tytułem Waleczny, ale co najważniejsze, jako pierwszy w historii został pośmiertnie nagrodzony tytułem Triumfator. To niezwykłe wyróżnienie przyczyniło się stworzenia mitu tego władcy, jako nieustraszonego wojownika oraz patrioty, który ponad wszystko cenił swój kraj, religię i wartości.

### Odrodzenie królestwa

Kilka lat po zakończeniu II Wojny Logańskiej, Królestwo Oranii zaczęło chylić się ku upadkowi. Przez zjednoczenie Państwa Bovackiego z Kumilegulą (763) przestali oni dominować nad Związkiem Novigradzkim, poza tym Oranie zmagali się z poważnym kryzysem wewnętrznym i politycznym (758-764). Wraz z upływem czasu malała niezależność tego państwa, coraz bardziej podatnego na wpływy obcych mocarstw.

Tymczasem w sąsiedniej Konfederacji, karierę robił przedstawiciel arystokratycznego rodu Barskich – Konstantyn Marek. W 762 roku został on baronem Sunye, a dwa lata później – Wielkim Baronem. Proponował przywrócenie monarchii dziedzicznej i odbudowanie pozycji kraju na arenie międzynarodowej, czym zyskał sobie wielu zwolenników. Król Ignacy docenił zaangażowanie Barskiego, powołując go rok później na księcia Kumsunu. Stał on się odpowiedzialny za sprawy zagraniczne, skupiając się szczególnie na Oranii. Gdy w 766 roku państwo upadło, przywódcy orańscy zwrócili się do Konstantyna o pomoc. Ten nakłonił króla do zwołania Zgromadzenia Walnego, na którym zdecydowano by o dalszej polityce wobec sąsiada. W wyniku tego zjazdu powstał tzw. Protektorat Oranii, posiadający oddzielne instytucje państwowe i mogący prowadzić suwerenną politykę wewnętrzną, lecz nie mogący utrzymywać samodzielnych relacji międzynarodowych i posiadający takiego samego króla co Konfederacja Polis.

Jednak na tym rola Konstantyna się nie skończyła. W roku 767 książęta Konfederacji wybrali (stosunkiem głosów 14 do 6) Barskiego na urząd króla. Jako władca, zaangażował się on w proces jednoczenia Oranii z Konfederacją. Dążył do odnowy Laposu Południowego sprzed I Wojny Logańskiej. Pod koniec lat 60. VIII wieku stary już Konstantyn wydał tzw. Dekret Barskiego, który przywrócił w kraju monarchię dziedziczną. Tym samym, era Konfederacji Polis skończyła się, a Królestwo Laposu Południowego się odrodziło. Jeszcze w tym samym roku doszło do ostatecznego przyłączenia Oranii do Południa.

Niestety, w 772 roku na skutek choroby serca Konstantyn zmarł, pozostawiając tron synowi – Leonardowi I. 41-letni król kontynuował reformy ojca – kolegium książąt, które wcześniej wybierało władcę, przemienił na Wysoką Radę, pełniącą rolę rządu i doradców monarchy. Władzę nad księstwami przejęli częściowo członkowie rodziny królewskiej (częściowo, ponieważ rodzina nie była na tyle duża by przydzielić jej wszystkie 20 księstw), a częściowo nadal byli to urzędnicy powoływani przez króla. Książęta mieli być przedstawicielami władcy w terenie, tak więc ich rola skupiała się na wykonywaniu jego poleceń i nadzorowania baronów.

### Dynastia Barskich

Pod koniec lat 70. na tereny Laposu Południowego przyszła epidemia tyfusu. Władze zareagowały na zagrożenie błyskawicznie - zakazano podróżowania za granicę, nakazano przestrzegania zasad higieny,

Sytuacja państwa w czasach dynastii Barskich zmieniała się kilkukrotnie. Królowa Jadwiga, żona Leonarda, zmarła w maju 801 roku. Zanim się to stało, miała z władcą dwójkę dzieci: Leonard I zmarł na chorobę serca w Konrada I (756) oraz Aleksandrę Eolię (757). Król umarł, gdy miał 75 lat (808),
Konrad I objął rządy w teoretycznie spokojnym okresie -

### Epoka Współczesna

Sama republika powstała stosunkowo niedawno, bo w 947 roku PoN. Twórców nowego państwa łączyły idee demokratyczne i republikańskie, lecz przede wszystkim wspólny wróg - Lapos Północny (wtedy jeszcze nie imperium).

Armia, którą Lapos Południowy wystawił do wojny była mniej liczna, ale miała zdecydowanie lepszy sprzęt i taktykę. Pierwsze miesiące walk nie były dla nich korzystne, najeźdźcy z południa zdołali dojść nawet pod bramy Polis, ale tam zatrzymali ich obrońcy miasta. Następnie genialna kontrofensywa rozbiła w pył główne oddziały Imperium, z których większość poddała się lub uciekła. Dalej wojna potoczyła się po myśli Południa i ich sprzymierzeńców, którzy wydarli Północnemu Laposowi duże terytoria. Duże straty w ludziach i infrastrukturze spowodowały, że obie strony postanowiły usiąść do rozmów i zawrzeć rozejm. Takowym był Układ Meridiański, który wszedł w życie 952 roku.

Republika, mimo iż powierzchniowo ustępowała Imperium Północy, czerpała ogromne zyski z handlu morskiego i swoich portów, ale też z przebiegających przezeń szlaków handlowych. Symbolem ekonomicznego zwycięstwa Południa była właśnie jej stolica - Polis - która szybko po zakończeniu wojny stała się największym miastem Loganii.

Po zakończeniu wojny Konrada II powracającego z wojskiem do Polis powitały wiwatujące tłumy.

chociaż podczas konfliktu wiele stracili, przywitali swoich obrońców z radością.

Konrad II rządził jeszcze kilka miesięcy, lecz o

## Populacja

Względnie tolerancyjne społeczeństwo Laposu Południowego składa się z 3 klas:

1. Szlachta
2. Mieszczaństwo i ziemiaństwo
3. Chłopi i służba

Szlachta to najbogatsza z klas, piastująca zwykle najwyższe urzędy (gubernator, senator, "najwyższy"), lub będąca właścicielami ziem. Wszyscy, bez względu na status majątkowy, są wobec siebie równi i mogą się cieszyć tymi samymi przywilejami. Miejsce zamieszkania zależy zazwyczaj od posiadanej fortuny, mniej zamożni szlachcice mieszkają w miastach, natomiast magnateria wykupuje całe hektary ziem na wsi, gdzie kontroluje uprawy i buduje wielkie oraz piękne rezydencje. Szlachta ma też obowiązek stawienia się do walki w razie wojny, aczkolwiek taka konieczność nie zaszła od bardzo dawna. Bogatsi szlachcice mają zwyczaj patrzenia na niższe klasy z góry, ale nie występuje często zjawisko poważnego wyzysku biedniejszych.

Mieszczaństwo, jak sama nazwa mówi, zamieszkuje zwykle tereny miejskie i stanowi największą klasę społeczną ze wszystkich. Nazywa się ich czasami klasą średnią. Mają oni prawo do kandydowania w wyborach do senatu lub na stanowiska regionalne, ale nie mogą oni zostać wybrani do Rady Najwyższej ani na ambasadorów. Poza tym, zajmują się zwykłymi i niezbędnymi w społeczeństwie zawodami, jak lekarz, murarz, kupiec itd. Stanowią też trzon armii i służą w Królewskim Pałacu.

Najbiedniejszą i nieposiadającą większości praw klasą jest oczywiście plebs. W przeciwieństwie do innych państw, bogatsi mieszkańcy Południa przyzwoicie traktują swoje sługi, a te otrzymują nawet nieduże wynagrodzenie, co w skali świata jest sporym wyjątkiem. Chłopi usługują głównie na dworach magnackich, zajmują się uprawą pól, w większych miastach pomagają przy handlu i sprzątają.

## Ustrój

### Administracja centralna

Republika Laposu Południowego jest monarchią konstytucyjną, w której najwyższym aktem prawnym jest Reformacja.

Król sprawuje funkcje reprezentanta i głowy państwa, może wydawać edykty (akty prawne wynikające z ustaw), dekrety (niezależne akty prawne, wymagają zgody Senatu) i listy (skierowane do narodu przemówienia na tematy bieżące i ogólne). Nadaje tytuły i ordery, za życia nie można go ukarać ani skazać. We współpracy z Radą Najwyższą, prowadzi politykę wewnętrzną i zewnętrzną. Rada składa się z 20-40 osób powoływanych przez króla, może proponować Senatowi ustawy, jaki i wydawać dekrety. Obecnie na tronie siedzi król Helena I z dynastii Barskich. Następcą tronu jest Igor, a jego następcą - Artur.

Senat składa się z 240-300 posłów, których co 6 lat wybiera się w wyborach powszechnych. Obrady Senatu odbywają się zwykle raz na pół roku. Sprawuje władzę ustawodawczą, zatwierdza królewskie dekrety oraz projekty ustaw. Kontroluje Radę Najwyższą i ma funkcje sądownicze w kwestiach gardłowych oraz politycznych. W procesach pełni funkcje najwyższej instancji.

### Administracja terytorialna

Państwo dzieli się na 5 prefektur (albo księstw) ze stolicami w Polis, Bazylei, Kumsunie, Baypabat, Sunye i Afhe. Każdą prefekturą zarządza prefekt, lub (jeśli jest to członek rodziny królewskiej) książę/księżna. Prefektury dzielą się na prowincje, którymi zarządza Namiestnik Królewski, a skarb nadzoruje Kanclerz. w ramach prowincji działają sądy prowincjonalne, sprawujące władzę sądowniczą poza sprawami gardłowymi i politycznymi. Najmniejszą i najmłodsza jednostką administracyjną jest gmina, obejmująca kilka wsi lub jedno miasteczko.

## Kultura i religie

Lapos Południowy jest jednym z najstarszych członków wspólnoty kultury Laposu. Na terenie tego kraju występują różne odmiany tej kultury, przede wszystkim Lapo[s] Współczesny i Lapo[s] Prowincjonalny. Urzędowym językiem jest klasyczna łacina, na Południu występuje ponad 18 dialektów i dziesiątki gwar tego języka. W społeczeństwie Południa niezwykle ważną pozycję zajmuje teatr i literatura. Każde duże miasto posiada własne sceny, a republikańscy poeci i pisarze są znani na całym świecie.

Architektura i budownictwo różni się w zależności od regionu. Wynika to z faktu, że terytoria Laposu Południowego sięgają do miejsc, które niegdyś należały do np. Imperium Bazylejskiego. Mimo to, na przestrzeni wieków doszło do wymieszana się tradycyjnej architektury z tą obcą. Dominują więc brukowe drogi i proste, lecz zadbane i piękne domy. Republikanie specjalizują się też w budowie monumentalnych budowli o charakterze sakralnym i publicznym. Do najpiękniejszych budowli należy oczywiście Świątynia św. Borgii w Polis i królewska rezydencja w Donvenburgu.

Najbardziej rozpowszechnioną religią jest bogotizm, wyznaje go prawie 73% społeczeństwa. Jednak w okolicy granic z Laposem Północnym mieszka dużo erytian odłamu synkretycznego. Państwo prowadzi tolerancyjną politykę religijną i zezwala na praktykowanie różnych kultów. Nie zmienia to faktu, iż Kościół Bogota ma olbrzymi wpływ na funkcjonowanie struktur państwa i społeczeństwa. Lapos Południowy zajmuje szczególną pozycję, bowiem to w Polis znajduje się najważniejsza świątynia tej monoteistycznej wiary - Świątynia św. Savio Borgii - pierwszego Kapłana Naczelnego.

## Święta i tradycje

Najważniejszym dniem w roku jest Dzień Republiki, odbywający się 30 maja. Upamiętnia ono datę utworzenia nowego demokratycznego państwa i ustanowienie tzw. I Reformacji, która zmieniła zupełnie ustrój kraju. Znaczące są również Urodziny Króla, które oczywiście nie mają stałej daty (obecnie 27 stycznia). Tego dnia, monarcha spotyka się w Pałacu Królewskim z poddanymi i otrzymuje od nich prezenty. Z kolei, 1 listopada odbywa się Święto Żołnierzy i Armii, którego najważniejszym elementem jest wielka defilada wojskowa w Polis.

## Armia

Armia Laposu Południowego liczy 68 000 ludzi, a dokładnie 43 000 żołnierza i 25 000 jazdy. Republika stawia raczej na lekkich jeźdźców, bo są bardziej mobilni i tańsi niż ciężka kawaleria. Poza tym, w arsenale Południa znajdują się setki maszyn oblężniczych i katapult, które mogły by przełamać obronę praktycznie każdego miasta w Loganii. Podczas wojny z Imperium Północy armia Laposu wynosiła nieco ponad 100 000 ludzi.

Na uzbrojenie zwykłych piechurów składa się czerwona tunika, metalowa zbroja i hełm, tarcza z godłem kraju bądź emblematem jednostki, miecz podręczny i oszczep (łucznicy mają łuki). Dowódcy oddziałów mają złotą zbroje i hełm z pióropuszem, którego kolor zależy od stopnia wojskowego. Dodatkową siłą jest jazda, która ma praktycznie taki sam sprzęt, ale dłuższy oszczep i inny model hełmu, mocniejszy napierśnik.

Lapos Południowy ma gigantyczną flotę handlową, która stanowi podstawę ich gospodarki. Chroni ją 500 okrętów różnych rozmiarów.

1. ↑ Wielki Baron to funkcja powołana pod koniec istnienia Konfederacji Polis. Był to po prostu baron władający więcej niż jedną prowincją. Wielki Baron mógł kierować maksymalnie 6 prowincjami.
2. ↑ Zgromadzenie Walne było zebraniem wszystkich baronów, książąt i namiestników z królem w Polis. Zwoływano je w trudnych sytuacjach, wymagających jednomyślnej polityki całego państwa. W historii doszło tylko do 3 ZW, z czego pierwsze odbyło się w 590 roku, a ostatnie - w 766.
3. ↑ Dokładnie 769.
4. ↑ Duże miasta mają zwykle status prowincji.