Sen Everesta II

Wszedł do domu po całym dniu pracy i rzucił klucze na szafkę przy drzwiach. Pomieszczenia były wypełnione zapachem obiadu. Poczuł, jak jego kubki smakowe zaczynają produkować coraz więcej śliny. Powolnym ruchem wszedł do kuchni, słysząc tam odgłosy krzątaniny. Duże, zachodnie okno było otwarte, wpuszczając do środka świeży zapach letniego wieczora i pomarańczowe promienie zachodzącego słońca. Stała przy kuchni, odwrócona do niego tyłem. Ubrana w różową sukienkę wyglądała jak słodki cukiereczek. Na głowie widział zabawny czepek, pod którym zapewne miała wałki na włosach. Zawsze go to bawiło. Usiadł ciężko przy stole i spojrzał co na nim było. Starannie ułożone talerze, sztućce poukładane równo. Zupełnie tak jak lubił. Po środku stał półmisek, przykryty srebrnym kloszem. Sięgnął do niego dłonią, żeby zobaczyć, co tym razem dla niego przygotowała. Nagle ktoś go pacnął w dłoń. Spojrzał z wyrzutem na swoją żonę. Archie zmarszczył brwi i zmrużył pomalowane tuszem rzęsy. Jego usta muśnięte czerwoną szminką wygięły się w łuk. Wyglądał kuriozalnie z makijażem i wałkami na głowie. Jeden kolczyk z jego ucha się zagubił, co sprawiło, że czuł irytację.

- Nie, nie Evereście. Najpierw powiesz mi, jak było w pracy - Archie w sukience usiadł naprzeciwko i wlepił w niego wymalowane oczy. Ślizgon czuł, że jego ciało zamarło. Oblał go zimny pot. Rozejrzał się po pomieszczeniu, szukając drogi ucieczki. Jego wzrok padł na wielki, oszklony kredens za którym stały ogromne słoje. Było ich zdecydowanie za dużo, a na każdym z nich był napis: “Cukier puder”.

- Co do… - Zaczął Everest, ale przerwał, bo właśnie usłyszał obrzydliwy odgłos wciąganych nosem gili. Spojrzał przed siebie. Archie właśnie wciągał nosem kreskę cukru pudru. Na nosie został mu biały proszek, co jeszcze bardziej rozwścieczyło Ślizgona. Chciał wstać, ale poczuł, że nie może. Nie mógł się ruszyć.

Gryfon wstał i zaczął podchodzić do niego z półmiskiem pieczonych ziemniaków. Everest zacisnął mocno pięści, czując, że dalej jego ciało odmawia mu posłuszeństwa. Nie słuchało go nawet, gdy Archie schylił się, żeby dać mu w policzek mokrego buziaka. Na skórze został mu ślad jego czerwonej szminki. Czuł, że zaraz zwymiotuje na pieczone ziemniaki.

Coś jednak zwróciło mu uwagę. Na ścianie naprzeciwko,  wisiał oprawiony w dekoracyjną ramę obraz. A raczej nie obraz bo był to wycięty dość spory kawał skóry z tatuażem. Newton odwrócił się w jego stronę i zacmokał.

- Zawsze podobał mi się ten tatuaż - Pokiwał z uznaniem na smoka w ramie. - Nałożę ci może główne danie - Archie jednym ruchem ręki, podniósł srebrną pokrywę a przed oczami Everesta ukazał się pieczony w całości królik - Masz ochotę na Zemstę? Zagotowało się w nim. Patrzył morderczym wzrokiem na Archiego, ale dalej nie mógł się poruszyć. Archie uśmiechnął się szeroko. Chciał mu wyrwać ten głupi uśmiech z twarzy. Jego złość coraz bardziej rosła, a Everest czuł, że zaraz wybuchnie. Nagle Newton przestał się uśmiechać. Otworzył szeroko oczy, jakby zaraz miały mu wypaść z orbit. Z jego uszu i nosa zaczęła lecieć para, jakby chłopak był czajnikiem z gotującą się wodą. Nagle Archie wybuchł od środka, zalewając cały pokój, stół, Zemstę, Everesta swoimi flakami. W tym momencie chłopak się obudził, ale dalej czuł na swoim policzku mokrego całusa.