Araz Mert Çelik

## Genel Bilgiler

Araz Mert Çelik, 2000 yılında Ankara'da orta halli bir ailenin tek çocuğu olarak dünyaya geldi. Dünyaya gelişi sıkıntılı oldu. Annesi Sibel Çelik ve babası Orhan Çelik uzun yıllar sağlık sorunları sebebiyle dünyaya çocuk getiremedi. Yıllarca doktor doktor gezdiler. Uzun uğraşlar sonucunda Araz dünyaya geldiğinde ailesi hiç olmadığı kadar mutluydu. Bu nedenle ailesi Araz’a çok değer veren, üstüne titreyen bir aileydi. Araz da ailesine çok düşkün bir çocuktu. 1.82 boyunda 72 kiloydu. Mavi gözlüydü. Sıska değil ama zayıfça bir çocuktu. Temiz yüzlü ve kahverengi saçları vardı. Kolay sinirlenmeyen fakat sinirlendikten sonra biraz can yakan biriydi. Duygusaldır ve duygularını uç noktalarda yaşardı. Manevi değerlere düşkün biriydi. Konuşma tarzı normal insanlara göre biraz ince ve çocuksuydu. Bu yüzden başka insanlar tarafından garipsenirdi. Biraz saf bir yapısı vardı. Ancak yine de zekiydi. İnsanları eğlendirmeyi ve güldürmeyi seven bir yapısı vardı. Haksızlığa asla gelemeyen, haksızlık karşısında ne gerekiyorsa yapardı. Biraz çekingen ama gerektiğinde çok cesur ve korkusuz biriydi. Yardıma muhtaç insanlara yardım etmeyi seven alçakgönüllü biriydi. En kötü huyu umursamaz olamayışıydı. En küçük bir olayı bile kafasına takar günlerce, belki de haftalarca aklında kurardı. Saygı göstermesi gerektiği kişilere saygılıydı ve asla bu saygıyı bozacak davranışlarda bulunmazdı. Babası biraz otoriter biriydi. Bu yüzden babasından biraz çekinirdi. Babasıyla arkadaş gibi olmaya çalışsa da, babasının kafa yapısı yüzünden bunu başaramadı. Annesine babasına oranla daha yakındı. Küçük sırlarını annesine daha rahat bir şekilde anlatabilirdi. Çabuk sıkılan bir yapısı vardı. Bir iş onu başta etkilemediyse asla devamını getiremiyordu. Sürekli yenilik arayan biriydi. Bir yerde ya da bir işte monotonluk baş gösterdiği zaman hemen sıkılırdı. Ankara'yı çok severdi. Orda doğup orda büyüdüğü için kendini çok şanslı hissederdi. Ankara’dan biraz ayrılsa hemen özlerdi. En sevdiği renkler siyah, gri ve beyazdı. Giyimini, sahip olduğu eşyaları bu renklere göre düzenler veya satın alırdı. Film izlemeyi, gezip dolaşmayı çok severdi. Şarkı dinleme kültürü pek yoktu. Ama kulağına hoş gelen ne varsa dinlerdi. Çok kalabalık ortamlardan hoşlanmazdı. Yalnız ve sessiz ortamları daha çok severdi. Bebekken en çok oynadığı bir oyuncak arabası vardı. Onu hayatı boyunca saklardı. Çünkü o oyuncak, babasının ona aldığı ilk oyuncaktı. Heyecan ve aksiyon severdi. Monotonluğu sevmemesinin nedenlerinden biri de buydu. Yorulduğunda boş durmak ister ama boş durduğunda ise yine sıkılırdı. En büyük korkusu birisi tarafından herhangi bi şekilde yanlış anlaşılmaktı. Yanlış anlaşıldığını düşündüğü zaman çok üzülürdü. Futbolu severdi, izlerdi ve oynardı. Ailesiyle birlikte büyük bir sorun yaşamadan güzel ve mutlu bir çocukluk geçirdi. Tek sorun Araz’ın arkadaş edinememesi ve yalnız oluşuydu. İlkokula çok zor alıştı. Zor alışması bir yana, onun sessiz ve içine kapanık oluşu arkadaşları tarafından dışlanmasına sebep oluyordu. Liseye kadar sınıfın sessiz ve yalnız çocuğuydu. Liseye geçtiğinde bir arkadaş edinebilmişti. Bu arkadaşı onun ilk ve gerçek arkadaşıydı. Arkadaşının ismi Gökhan'dı. Araz, Gökhan sayesinde çok eğlenceli ve esprili bir çocuk haline geldi. Gökhan onun ilk arkadaşıydı. Gökhan'dan başka arkadaşı olmadı. Bu yüzden ona sımsıkı tutunmuştu. Onun için canını bile verirdi. Gökhan da aynı şekilde Araz’a çok değer veriyordu. Başka arkadaşının olmamasının sebebi liseye kadar içine kapanık ve arkadaşı olmayan biri olmasıydı. Bu nedenle kimse Araz’a yaklaşıp arkadaş olamıyordu. Ailesi onu en iyi şekilde yetiştirip idealleri olan güzel bir meslek sahibi biri yapmak istiyordu. Araz her şeye rağmen mutluydu. Ailesi ve Gökhan ona yetiyordu. Lise son sınıfta en yakın arkadaşı Gökhan ailesiyle tatile giderken bir trafik kazasında hayatını kaybettiği haberini aldı. Bu haber Araz’ı çok derinden yaraladı. Aylarca kendine gelemedi. Depresyona girdi. Evden dışarı çıkmadı. Zar zor liseyi bitirdi. Sürekli uyuyordu ve kimseyle iletişim kurmak istemiyordu. Beraber büyüdüğü, her şeyini paylaştığı ve tek arkadaşı olan Gökhan'ı kaybetmenin acısını aylarca sindiremedi. Bu yarayı ailesi bile saramadı. Zamanla kendini biraz olsun ailesinin yardımıyla toparlamaya başladığında geç kalmış olsa da üniversiteyi kazandı. Üniversite'de kimseyle arkadaş olmak istemiyordu. Kimsenin, arkadaşı Gökhan gibi olamayacağını ve ona iyi gelmeyeceğini düşünüyordu. Üniversite 2. sınıfa kadar içine kapanık bir şekilde yaşamaya devam etti. Gökhan'ı biraz olsun unutmayı ve kendine hayatına odaklanmayı istiyordu. İçine kapanık ve depresif bir şekilde bir yere varılmayacağını düşünen Araz daha sonralarda kendine arkadaş edinmeye başladı. Arkadaş edinme süreci çok zorlu olsa da birkaç arkadaş edinebilmişti. Bu arkadaşlar zamanla çoğalmaya başladı derken okulda popüler biri haline geldi. Çeşitli sosyal aktivitelerde yer aldı. Kimseyi arkadaşı Gökhan yerine koyamasa da bu hayatında ilk defa yaşadığı bir histi. Herkes ona ilgi gösteriyor ve herkes onunla iletişim kurmaya çalışıyordu. Dışa kapalı bir halden popüler bir hale alışması zor oldu ama başardı. Çok sosyalleşti. Araz bu sayede olmak istediği biriydi artık. Üniversitenin ortalarında babası, gururuna yediremediği bir olaydan dolayı suç işledi ve hapse girmek zorunda kaldı. Babası ülkede çıkan af sayesinde uzun yıllar hapiste kalmadan dışarı çıkmıştı. Babası ailesini geçindirebilmek için başka meslekler arasa da sabıkası yüzünden kimse ona iş vermiyordu. Annesi ev hanımıydı ve çalışmak için sağlığı el vermediğinden dolayı evi geçindirme sırası Araz’a gelmişti. Her ne kadar kendini toparlamış, üniversitede güzel bir hayat geçiriyor olsa da ailesine bakmak için üstlenmek zorunda olduğu sorumluluğun farkında olduğu için üniversiteyi yarıda bırakarak şehir şehir dolaşıp farklı işlerde çalışmaya başladı. Garsonluk, berber çıraklığı, araba yıkama gibi meslekler yaptı. Yapabildiği en uzun soluklu meslek, bir sanayide otomobil bakım servisiydi. Yaptığı meslekler ne olursa olsun ailesine bakmaya yetmiyordu. Üniversiteyi bile bitirememişti. Bu yüzden güzel bir meslek edinemiyordu. Babası onun öyle mesleklerle uğraşmasını istemiyordu. Üniversiteyi yarıda bıraktığında bile Araz’a çok kızmıştı fakat Araz bunu yapmak zorundaydı. Ailesinin ona muhtaç oluşu onun üstlendiği sorumluluğu her geçen gün daha da ağırlaştırıyordu. Ailesine düşkün olan Araz, ailesi için her şeyi yapmaya hazırdı. Bu yüzden Tüm planlarını ve hazırlıklarını yaptı, Los Santos'a doğru yola çıktı.