Magonomia

Magonomia była nauką, która badała mechanizmy rzucania czarów, która powstała gdy Azur stworzył pierwsze czarodziejskie zaklęcie.

## Źródło magii

Źródłem mocy magicznej był Splot, mistyczny obiekt znajdujący się po za planem materialnym, sieć powiązań i abstrakcji kontrolujących magię. Aby móc korzystać z Splotu, należało powiązać swoją duszę z tym obiektem. W praktyce, dało się to również odziedziczyć, lub uzyskać przypadkiem, przez co niemal każda osoba miała jakiekolwiek, nawet jeśli minimalne wiązanie z Splotem.

Z pewnej perspektywy wszystko co było powiązane z Splotem mogło być widziane jako część jego sieci.

Splot posiadał kilka więzów, które najbardziej pomagały w używaniu magii. Nazywano je węzłami zaklęć, które określały działania niektórych zaklęć, oraz ich reprezentację za pomocą magicznej energii, abstrakcyjnie ukazywaną w trinarnej formie, jako rzędy trzech różnych symboli, znanych jako kod splotowy.

Węzeł znany jako biblioteka glifów został stworzony przez Azura, aby móc tworzyć nowe zaklęcia za pomocą magicznych symboli.

## Kotwice

Tym co było bezpośrednio powiązane z Splotem były kotwice splotu, obiekty, które przekazywały magię do innych planów.

## Glify

Podstawą wykorzystywania magii były glify. Tworzone z gwiezdnej kredy symbole, nazywane glifami, różniły się swoim działaniem. Każdy z tych glifów był abstrakcją, którą można było przedstawić w bardzo skomplikowanej formie trinarnej, albo jako mnóstwo mniej zaawansowanych glifów.

Proces tworzenia większego glifu nazywano glifowaniem. Nowy zbiór glifów, nazywany był kręgiem, nawet jeśli nie miał on kształtu koła. Pomniejsze glify, które się na to składały miały różne nazwy. W uproszczeniu, te które miały reprezentować różne obiekty w świecie rzeczywistym nazywano klasami, podczas gdy te reprezentujące efekty nazywano metodami, lub funkcjami. Glify określające powiązania między klasami, obiektami, oraz metodami, a także kolejność wywoływania nazywano operatorami. Zgrupowania glifów będące częściami kręgu, abstrakcyjnie widziane jako jedno, nazywane jako moduły, podkręgi, segmenty, lub bloki.

Na środku kręgu zawsze musiały znajdować się moduły wywoławcze. Określały one w jaki sposób można było rzucić dane zaklęcie, lub wykorzystać magię kręgu. Jeżeli abstrakcyjną formą glifu miał być inny, mniej skomplikowany glif, nazywano go sigilem.

Na przestrzeni dziejów powstały bardzo różne języki glifowania. Różniły się one różnymi cechami, paradygmatami, mogły mieć różne wady i zalety. Rzadko kiedy były one ze sobą spójne i kompatybilne. Pisanie glifu składającego się z różnych języków było niemal niemożliwe.

Magowie potrafili grupować stworzone kręgi, które potem można było wykorzystywać jako glify, za pomocą glifotek, które potem można było dodawać w kręgu.

## Finalizacja glifu

Aby zakończyć proces glifowania, trzeba było, w jakiś sposób, przenieść glify do Splotu. Robiono to za pomocą procesu spalania, podczas którego spalano gwiezdną kredę za pomocą ognia, przez co glify były tłumaczone na większą ilość glifów, a te tłumaczyły się na kod trinarny, który później umieszczany był w Splocie.

Wywołanie magicznego efektu wymaga zasilenia sieci glifów energią magiczną znajdującą się w duszy.

## Nanoszenie sigilów

Kręgi, które wywoływano sigilami, nie w ramach innych kręgów, nazywano zazwyczaj runami, chociaż było to potoczne określenie, które w nauce, używane było tylko według prawdziwych run. W magonomii nazywano je zazwyczaj sigilami naniesionymi. Można je było nakładać nie tylko za pomocą kredy, ale i innych materiałów. Między innymi niekiedy ryto je dłutem w kamieniu, a czasami wykuwano z metali. Dzięki nakładaniu obiekty zyskiwały różne magiczne cechy, lub właściwości. Nakładanie również wymagało zużycia części energii magicznej.

## Kryształy umagicznione

Magię sigilu dało się również zamknąć w kryształach, które nazywane były kryształami umagicznionymi, lub palirami. Paliry były kryształami w których znajdowały się manifestacje sigilu, zamknięte w krystale. Te manifestacje, nazywane były alerami i przyjmowały formę niewielkiego źródła światła. Było tak dlatego, że krystaliczna struktura obiektu tworzyła miejsce na alera. Pomagał także fakt, że kryształy miały w sobie pewną magię, od zawsze.

## Dostrojenie

Aby użyć magii należało też dostroić się do niej. Rzucanie zaklęć, na przykład, wymagało dostrojenia duszy do konkretnych segmentów Splotu, w którym to przypadku, dostrojenie zajmuje pewien czas. Dostrojenia wymaga także używanie magicznych przedmiotów.

Istniały też pewne sytuacje, znane jako infuzje, kiedy magiczne przedmioty nie wymagały dostrojenia, tak jak długo jak infuzjonista wciąż żył.

## Metale

Różne metale miały wpływ na działanie magii. Aluminium potrafiło odbijać efekty zaklęć, a ołów potrafił je kompletnie blokować. Froidiryt był za to metalem, który tworzył aurę, niszczącą całą magię dookoła. Rtęć potrafiła za to wydłużać i jednocześnie osłabiać zasięg magii. Cynk wzmacniał manifestację magii, a mosiądz ją osłabiał. Brąz potrafił rozjaśniać światło emitowane przez magię. Żelazo mogło nadawać magicznemu efektowi pewne magnetyczne właściwości, podczas gdy stal dawała właściwości odpychające.