Ghul

—Egon Żelazny
Zamek Bylorhof, 2123 KY

**Łowco! Porzuć litość, to już nie są ludzie!**

Wielu uczonych debatuje, jaki z potworów budzi największą grozę w mieszkańcach zapadłej sylvańskiej prowincji. Niezależnie, czy wskazują na zombie, szkieleta, czy strigoi, wszyscy są w błędzie. Najstraszniejszym potworem jest dla wieśniaków jest widmo głodu, zawsze czające się na progu chłopskiej chałupy. Częste grabieże przechodzących wojsk i drakońskie podatki, a od ostatnich stuleci także postępujące spaczenie niegdyś zdrowej gleby i coraz zimniejszy klimat, z roku na rok owocują coraz mniejszymi plonami. Szacuje się że to właśnie głód jest powodem znacznie większej niż w reszcie Imperium śmiertelności dzieci. Z oczywistych przyczyn w wypadku klęski głodu sylvański plebs nie może zazwyczaj liczyć na wsparcie swojego seniora. Nie może więc dziwić, że coraz więcej zdesperowanych wieśniaków ucieka się do kanibalizmu, pożerając nie tylko świeże ciała, ale nawet wyciągając z trumien zupełnie zgniłe zwłoki.

Ci którzy się na to zdecydują ryzykują degenerację w nędzne imitacje ludzi - ghule. Z każdym pożartym trupem zatracają swoje człowieczeństwo i resztki pozostałej inteligencji, aż ostatecznie zostaje tylko popęd głodu. Nie tylko umysł, ale także ciało nieszczęśnika zmienia się: postura garbi się, oblicze nabiera prymitywnych, zwierzęcych cech, skóra szarzeje lub zielenieje upodobniając go do trupa, niekiedy przebijają się przez nią wystające odłamki kości, a zęby i pazury wydłużają i utwardzają się, stając się idealne do rwania zgniłego mięsa. Zgniłe resztki i trupia krew, którymi pokryte są te szpony sprawiają, że o zakażoną ranę jest niezwykle łatwo. Jednocześnie na skutek swojej "diety" ghule same stały się praktycznie niewrażliwe na najrozmaitsze zarazy. Niejeden doświadczony wojak umarł w bólach leżąc w lazarecie, powalony przez wydawałoby się niewielkie skaleczenie. W wypadku starcia z ghulami należy zaopatrzyć się w alchemiczne odtrutki, często odkażać rany i uważnie wypatrywać oznak zakażenia.

Nie całkiem umarli, nie całkiem żywi, choć ghuli nie można zaliczyć w poczet nieumarłych, tak jednak podświadomie wyczuwają mroczną magię otaczającą nieumarłych lordów i lgną do nich by służyć ich sprawie. Słabe i skarlałe umysły ghuli są niezwykle łatwe w kontrolowaniu przez dowolnego Wampira Wyższego. Szczególnie chętnie ruszają na służbę Strigoi, dzieląc z nimi najwięcej podobieństw. To właśnie z licznej populacji ghuli, w parodii krwawego pocałunku Strigoi tworzą potwory zwane Horrorami z Krypty.

W walce ghule nie przejawiają nieustępliwości i wytrzymałości prawdziwych nieumarłych i jeśli ofiara broni się zaciekle mogą umknąć z pola walki, wyżej ceniąc własne życie niż świeżą padlinę. Przywołać ich z powrotem może tylko bezpośredni rozkaz od kontrolującego ich nekromanty. Najchętniej atakują w dużych grupach, biegnąc szybko na czterech łapach, by łatwo otoczyć i powalić ofiarę. Dzierżą przy tym prymitywną broń wykonaną z wyłamanych kości, bądź atakują pazurami i szponami.

Najczęściej można spotkać je na cmentarzach, nekropoliach czy polach bitew, lub w orszakach nieumarłych lordów; wszędzie tam gdzie można znaleźć zwłoki, istnieje szansa na obecność ghuli. Bytują w miejscach gdzie jest wilgotno, zimno i ciemno, ale nie stronią też od opustoszałych ruin. W Sylvanii natomiast można napotkać je w zasadzie wszędzie, a ich największa populacja żyje w regionie Brachlandu, gdzie znajduje się rozległa bagnista puszcza zwana Lasem Ghuli. Obecnie brachlandzkie ghule, na skutek zagłady lokalnego rodu Strigoi, pozbawione są przywództwa i zagubione, co nie czyni ich wielkim zagrożeniem dla miejscowej ludności.

*Trzeci rok zbiory zgniły na polach, a to co nie zgniło zostało zabrane przez lokalnego feudała. Najpierw zjedzono wszystko co pozostało w domach, potem przyszła kolej na zwierzęta gospodarskie; widziałem dzieci płaczące za prowadzoną na rzeź jedyną krową, żywicielką rodziny. Kiedy skończyły się zwierzęta gospodarskie przyszła kolej na psy i koty. Potem trawę i robaki z ziemi. Potem korę z drzew. W międzyczasie ludzie zaczęli umierać; początkowo tylko najsłabsi, potem dzieci i starcy, potem śmierć zaczęła zabierać każdego. Musiałem wyjechać z wioski, gdyż zacząłem niepokoić się głodnymi spojrzeniami jakimi zaczęli taksować mnie ci nieszczęśnicy. Kiedy odwiedziłem Schafdorf ponownie, widziałem tylko pojedyncze sylwetki nieprzypominające już ludzi, obserwujące mnie zza zapuszczonych zabudowań oraz cmentarz rozkopany, jakby przez stado dzików. Wyjechałem nie zatrzymując się na noc. Wnioski na temat przyczyn wydarzeń znanych jako "Roje Ghuli" szanowna komisja może wyciągnąć sama.*

**Raport Wilhelma Borchsnitza dla komisji księcia elektora, badającej tragiczne wydarzenia roku 2512 KY**

**Wurtbad, dwór księcia elektora Haupt-Anderssena**

**2514 KY**