Kamienne i Lodowe Serce/Straszne zmiany

*Gdy królowie świętowali otwarcie kolei, w Akstottenie na Renie pracował flisak Matthias Koning. Był to człowiek pochylony do przodu, kościsty, żylasty, ze szczupłą twarzą, wydatnym podbródkiem, wysokim czołem, brązową grzywką, złośliwym spojrzeniem, długą szyją ze spiczastym jabłkiem Adama, cienkimi brwiami jak łuki i nogami jak u sarny. Inteligencją przewyższał najlepszych uczonych w kraju, dlatego inni flisacy słuchali go z podziwem i pozwalali mu rządzić. Po śmierci rodziców zamieszkał w starym, na stałe cumowanym żaglowcu bez żagli. Po pracy rozkładał swój długi tułów na twardym krześle i opierał rękę o komodę. Około dziewiątej rano rumiany chłopak przynosił mu gazetę wydawaną w Hannestadcie. Koning czytał każde słowo, każdy myślnik i kropkę z ogromną, niepodzielną uwagą. Jego zielone oczy wodziły po tekście czasem kilka godzin bez przerwy. Dwutygodnik rozpisywał się przede wszystkim o polityce krajowej i zagranicznej, która wciągała flisaka coraz mocniej. Wiedział o przyjaźni królów więcej niż ktokolwiek w okolicy. Pewnego wiosennego dnia przeczytał w gazecie wyjątkowo ciekawy artykuł. Brzmiał on następująco:*

*"1 lutego 1829 Ares Onenris ogłosił się dyktatorem Grecji po skutecznym wygnaniu sułtana z terytorium kraju, który w ten sposób ogłosił swoją niepodległość, wyczekiwaną przez wiele pokoleń Greków. Onenris to zwykły nadmorski handlarz i kolekcjoner muszli, który do niedawna posiadał jedynie malutki kamienny domek, który zajmował z rodziną. Dziś ten niezwykły człowiek jest głową całego państwa, wodzem narodu i wielkim autorytetem. Dzięki swoim nadzwyczajnym umiejętnościom zjednoczył Greków i poprowadził ich do powstania, które po zaledwie siedmiu miesiącach opanowało zasięgiem całą Grecję i doprowadziło do ucieczki sułtana".*

*Treść artykułu mocno wpłynęła na pewnego siebie i przebiegłego flisaka, który wzorem Onenrisa chciał od tej pory obalić monarchię dzięki przejęciu władzy przez lud. Jego następną lekturą była gruba jak kawał drewna książka o technikach manipulacyjnych. Po zakończeniu czytania Koning pomyślał, że jego rewolucja powinna polegać na usunięciu szlachty, wzroście znaczenia niedocenianej przez Axela III klasy robotniczej i wprowadzeniu rządów wojskowych. Pewnego wieczora siedział przy świecy nad skromną kolacją ze śledzi, kiedy niespodziewanie odwiedził go gazeciarz. Koning ze stęknięciem podniósł się z miejsca i spojrzał na chłopaka przekrwionymi oczami, lekko się uśmiechając.*

*- Witaj, co mi przynosisz o tak nietypowej porze?*

*- Biblioteka miejska w Hannestadcie uznała pana za najwierniejszego czytelnika i z tej okazji przyznaje panu nagrodę - wymamrotał rudowłosy młodzieniec.*

*- Mógłbym obejrzeć? - zapytał Matthias, nie mogąc doczekać się, co zobaczy. Chłopak zza pleców wyciągnął niebieską książeczkę z czarnym tekstem. Koning wytężył wzrok i otworzył usta z zachwytu.*

- *Tak się p-panu po-podoba? - wyjąkał młodzieniec.*

*- Biografia Aresa Onenrisa? O czym innym mógłbym marzyć w tej chwili? - Koning nie posiadał się z radości. Chłopak, którego gładkie policzki były jak arbuzy, a twarz w słabym świetle świecy przypominała dynię, patrzył teraz z ciekawością na flisaka, którego zachowania nikt nie mógł przewidzieć.*

*- Jak się, chłopcze, nazywasz? - zwrócił się z dość nietypową dla siebie czułością, która jeszcze bardziej zmieszała chłopaka. Znów zaczął się jąkać.*

*- P-Paul Ovitz - odpowiedział.*

*- Syn karczmarza Ovitza?*

*- Bra-bratanek.*

*- To masz tu, Ovitz, dwie korony ode mnie.*

*Mówiąc to, wyjął monety z głębokiej kieszeni starych spodni i wręczył młodzieńcowi kościstą ręką. Chłopiec nie ukrywał wzruszenia.*

*- Panie, pa-panie... panie?*

*- Matthias Koning, zapamiętaj sobie.*

*- Panie Koning, ni-ni-nikt jeszcze mi-mi nie dał pieniędzy z do-dobroci swego se-serca.*

*- To ja jestem pierwszy.*

*- Dziękuję ba-bardzo.*

*- I nie dawaj stryjowi, bo ten od razu zrobi z tego jakiś szemrany interes.*

*- Do-dobrze, ale ma-mamie pokażę.*

*- Matce też nie pokazuj, sam wydaj, na co chcesz.*

*- Na-nawet na leguminę od Markwarda?*

*- Tak, nawet na leguminę.*

*- Ba-bardzo p-pan dobry!*

*Poszedł. Koning dokończył śledzie i od razu zabrał się do czytania. Na pierwszych stronicach napisali, że Onenris był pracownikiem stoczni, kiedy był młody, a jego ojciec rybakiem. Sam Koning łatwo się z nim utożsamiał, bowiem był flisakiem i synem marynarza. Dalej czytając, coraz bardziej łączył swoją osobę i swój życiorys z Grekiem.*

*"Starszy ode mnie o rok i dwa miesiące, samouk, wysoki, szczupły, związany przez całe życie z morzem jak ja z tą rzeką, nienawidził tureckiej szlachty i chciał zmienić władzę na rzecz prostego ludu" - rozmyślał, przekładając kartkę za kartką. Tak go wciągnęła lektura, że nazajutrz nadzorca Buchal znalazł go śpiącego na krześle z głową pochyloną do przodu i książką trzymaną w wiszącej lewej ręce, nieumytego, z niepodciętym zarostem. Podszedł do niego bardzo blisko, co miał w zwyczaju robić, nie przejmując się, że naruszy przestrzeń osobistą, i wydarł się nad pracownikiem, jednocześnie go opluwając:*

*- Co, Koning, wypiło się za mocno?!*

*- Rewolucja... - wyszeptał budzący się flisak.*

*- Rewolucję to zaraz będziesz miał ty, jak nie wstaniesz z tego pieprzonego krzesła i nie pójdziesz do pracy! Godzina spóźnienia! Co to ma znaczyć?!*

*- Nie piłem - odpowiedział już wyraźnie Koning. Buchal podsunął swój szeroki nos wprost pod jego gardło.*

*- Na pewnoś nie pił?! - zapytał gniewnie.*

*- Tylko się zaczytałem - odpowiedział, a Buchal wąchał oddech Matthiasa i rzeczywiście nie wyczuł alkoholu.*

*- A coś tak czytał, leniu?! - warknął.*

- *Ares Onenris, biografia...*

*- I do czego to czytanie prowadzi?! Ja bym moim dzieciom w życiu nie pozwolił czytać książek! Trzeba pracować!*

*Wziął Koninga za kark swoją wielką, włochatą ręką i postawił go na deskach. Następnie, co miał w zwyczaju, spojrzał na niego z góry z groźną miną. Koning, wyprowadzony siłą przez Buchala ze swojego statku, ruszył do spławiania.*

*W niedzielę 2 czerwca 1829 roku na rynku Hannestadtu miało miejsce nietypowe przemówienie. Przy ratuszu, na kilku klatkach na warzywa, stanął flisak Koning, znany większości ludzi w miasteczku, człowiek mądry i nieprzewidywalny, którego tylko pan Buchal miał odwagę ruszać. Wszyscy flisacy już od dawna stali za nim murem i większość była obecna tego dnia na rynku.*

*- Witajcie, obywatele państwa nieuczciwie rządzonego przez dziedzicznych monarchów! - zaczął, czym od razu zwrócił uwagę przechodniów. Młody Paul Ovitz, który kupował właśnie zieleninę do karczmy stryja, rzucił swój koszyk i przybiegł go słuchać pierwszy.*

*- Cho-chodźcie, pan Koning mądrze mówi! - wołał.*

*- Władza powinna wyglądać inaczej! - kontynuował flisak, a ludzie zbiegali się, by go posłuchać.*

*- Czy wam, prostym obywatelom, nie marzy się lepszy, szczęśliwszy świat? Nie chodzi mi tutaj o niebo obiecywane przez pastora, ale o lepszy świat osiągalny za życia. Przyznajcie szczerze, czy lubicie wyzyskiwanie przez bogatych, jedynie z urodzenia, pracodawców? Czy nie powinno być na tym świecie większej sprawiedliwości? Jeśli się ze mną zgadzacie, słuchajcie, co mam wam do powiedzenia i zaoferowania. Jeśli zostanę wybrany na waszego przywódcę, skończy się ta odwieczna tyrania. Zrobię wam drugą Grecję. Wiecie już zapewne o Onenrisie który pozbawił władzy sułtana i wprowadził to, co ja mam zamiar wprowadzić u nas. Zachęcam was szczerze, abyście jutro nie poszli do pracy. Jeśli wśród swoich znajomych macie kogoś stanu szlacheckiego, przestańcie się do tego człowieka odzywać i nie szanujcie go. Tak jak pan Buchal pluje mi na czoło, tak i wy możecie im plunąć. Mój ostatni na razie apel brzmi: szanujcie wojsko, bo ono nas broni.*

*Wielu ludzi klaskało, inni stali zdziwieni, ale nie było osoby, która by go potraktowała obojętnie. W historii miasta nie było jeszcze takiego mówcy. Następnego dnia wszystkie okoliczne zakłady pracy należące do szlachty ucierpiały z powodu braku pracowników.*

*- Koning nas trzyma - powiedział pewien graf, zauważając, że w ten sposób sztucznie stanęła produkcja. Te słowa zapisano w kilku gazetach. Zakłady ruszyły od nowa już po kilku dniach, kiedy wojsko niespodziewanie wygoniło z nich nadzorującą szlachtę, a robotnicy przejęli stanowiska. Przez dłuższy czas nikt nie wiedział, dlaczego tak się stało. Wojskiem tym byli żołnierze z lokalnej jednostki, których Koning zaczął używać do wykonywania swoich celów. Służyło w niej dwóch wujów Paula Ovitza, co ułatwiało zadanie. Flisak przemawiał w mieście i kilku wsiach jeszcze kilkanaście razy, po czym zaczął wydawać własne czasopismo o nazwie "Piękny świat", które przedstawiało jego polityczne plany i marzenia. Miejscowy pastor, po obfitym poczęstunku i kieliszku, zaczął głosić z ambony treści tego czasopisma, udając, że są to cytaty świętego Augustyna lub Tomasza z Akwinu. Coraz więcej ludzi dołączało do rewolucjonisty. 10 czerwca Buchal został zastrzelony we własnej sypialni przez sierżanta Thomasa Westergarda. Po kilku dniach król Axel wysłał swoich żołnierzy do tłumienia rewolucji. Ku jego oburzeniu i rozczarowaniu duża ich część sprzeciwiła się walce z innymi żołnierzami z kraju. Tymczasem czasopismo "Piękny świat" zdobywało coraz większe uznanie. Do 1 lipca zabito w kraju 300 szlachciców, a ponad 2000 uciekło z majątków lub zostało wygnanych. Dworki i pałace stawały się zakładami pracy, należącymi od tej pory do ludzi Koninga.*

*Monarcha ronił rzewne łzy, dowiadując się o przedwczesnej śmierci lub ucieczce krewnych i znajomych. Będąc w głębi duszy człowiekiem delikatnym, przez dwa tygodnie siedział w zamku, nie wiedząc, co postanowić.*

*- Nie bądź miękki, pisz do Borisa o pomoc! - przekonała go żona, nie mogąc znieść przygnębienia męża. Władca pod wpływem królowej zebrał się w sobie i napisał obszerny list, wyjaśniający całą sytuację w kraju. Drżącą ręką przekazał list lokajowi, on w kopercie zaniósł go do drugiego lokaja, tamten dał strażnikowi, a strażnik posłańcowi. Kilka mil od zamku posłaniec padł martwy, zastrzelony przez jednego z żołnierzy Koninga.*

*- Zobaczcie, co wiózł! - zawołał sierżant Backer. Szeregowy Maner wyjął z torby martwego królewski list, po czym wręczył go dowódcy. Pismo zostało spalone, a razem z nim nadzieje Axela.*

*Tymczasem w Iskenlandzie nie działo się najlepiej. Królewicz Sigurd, najmłodszy syn Borisa, często opuszczał zamek, żeby w pobliskiej puszczy spotykać się z niejakim Pitsurem, uważanym przez ludzi za czarnoksiężnika. Była to zdecydowanie postać osobliwa i tajemnicza. Jedni mówili o nim, że ma sto lat, inni, że dwieście, a nawet pięćset. Potem znaleźli się nawet tacy, którzy mówili, że jest stary jak ziemia. On sam twierdził, że niedawno skończył dopiero pięćdziesiąt trzy lata, a jego wygląd to wynik choroby. Rzeczywiście, wyglądał bardzo oryginalnie, a równie osobliwie się zachowywał. Mierzył poniżej metra wzrostu, miał siną cerę, białe włosy podobne do wełny, rozbieżny zez i bielmo w lewym oku, nos jak pietruszka i brwi podobne do chmurek. Nie wkładał żadnych ubrań, a intymne części zakrywał swoją długą brodą i włosami sięgającymi do łydek. Mieszkał w jaskini z dala od Binnerbrucku, wszędzie chodził pieszo i jadł wyłącznie leśne rośliny i grzyby.*

*Pewnego dnia Pitsur przybył do zamku i został przyjęty przez królewicza jako jego osobisty nauczyciel. Miał ze sobą tajemniczą broń. Był to ręczny karabin maszynowy, jak sam określił swój wynalazek. Przypominał z wyglądu czarną strzelbę, miał jednak doczepioną do siebie taśmę z nabojami i ładowany był od tyłu, a nie jak przeważnie broń, od przodu.*

*- To jest jedyny taki karabin na świecie - przekonywał Pitsur królewicza swoim szemrzącym głosem.*

*Król Boris martwił się coraz bardziej zachowaniem syna. Pewnego dnia powiedział do królewicza, który właśnie ćwiczył strzelanie do celu z broni powierzonej mu przez karła:*

*- Synu, dlaczego interesujesz się tym, czym nie potrzeba? O ile byłbym szczęśliwszy, gdyby ten karzeł tu nie przychodził ani ty się z nim nie spotykał. I po co ci ta broń?*

*- Ojcze, proszę, nie ingeruj w moje prywatne sprawy - nalegał Sigurd.*

*- Tylko nie zaniedbuj swoich obowiązków. Nie przekładaj nad nie spotkań z tym krasnalem. Potem będziesz żałował.*

*- Co ja będę robił, tylko ode mnie zależy. Bardzo lubię pana Pitsura, ponieważ jest on mądrym nauczycielem. Poza tym jest wynalazcą i mogę teraz korzystać z jego wynalazku.*

*Król odszedł zrezygnowany. Rozmyślał: "Czemu nawet tacy młodzi ludzie jak mój najmłodszy syn mają już silną wolę, żeby nie słuchać starszych i ignorować ich rady?". Nikt mu nie odpowiedział na te rozważania, więc okazały się bezowocne.*

*Tymczasem coraz więcej osób w Akstottenie przekonywało się do buntu przeciwko królowi Axelowi. W końcu powstała wielotysięczna armia, której opór stawiała jedynie kilkutysięczna armia królewska.*

*- Co radzicie? - pytał król w rozdrażnieniu swoich najbardziej zaufanych doradców.*

*- Najlepiej niech Jego Królewska Mość wyjedzie z kraju do Iskenlandu i szuka pomocy u króla Borisa, czym prędzej - odpowiedział najstarszy doradca.*

*- Niezmiernie dziękuję za tę radę, na pewno skorzystam - odpowiedział król.*

*Jak najszybciej kazał służbie spakować wszystkie rzeczy jego, żony i dzieci, po czym wsiadł do pociągu z zamiarem opuszczenia państwa. Wiadomość o wyjeździe króla szybko obiła się szerokim echem po całej okolicy. Napisały o tym wszystkie lokalne gazety. Kiedy Koning został o tym poinformowany, postanowił uniemożliwić królewską podróż i postawić wojsko na straży na całej trasie kolei. Głównym dowódcą tych żołnierzy został generał Herman Voner, trzeci syn szewca z Gappenheim i wschodząca gwiazda armii Koninga, jeden z jego ulubionych oficerów. Był to niski mężczyzna, łysiejący, otyły, obdarzony czarnymi kręconymi włosami, których z roku na rok miał coraz mniej, brązowooki, o krzaczastych brwiach, okrągłej twarzy, dużym nosie i krótkiej szyi. Z wyglądu był nieco klockowaty. Pomagał mu jego adiutant, sierżant Edward Backer, wysoki mężczyzna o włosach i brodzie barwy jęczmienia, szerokich ramionach, długim nosie i kwadratowej twarzy z wydatnym podbródkiem.*

*Król z rodziną przejechał blisko 80 kilometrów w kierunku północnym. Kazał maszyniście jechać jak najszybciej, żeby jak najprędzej spotkać się z Borisem i jego rodziną. Wszyscy - król Axel, królowa, królewicz Kurt i dwie królewny, mieli ponure miny i byli pełni obaw.*

*Kiedy pociąg nagle się zatrzymał, król zdziwił się i zdenerwował. Zapytał jednego ze służących:*

*- Kotzmann, dlaczego stoimy?*

*- Nie wiem, wasza wysokość - udzielił odpowiedzi wysoki lokaj.*

*Wtem wejście do pociągu zostało otwarte i wyłonili się z niego żołnierze Koninga dowodzeni przez Vonera i Backera.*

*- Wychodzić z pociągu! - zawołał Backer, celując razem z innymi swój karabin w stronę pasażerów. Na to rodzina królewska i ich służba zdecydowanie nie była przygotowana. Zapanował wielki strach, najbardziej spanikowała młodsza z królewskich córek.*

*- Wszyscy ręce do góry! - zakomenderował żołnierz Thomas Westergard. Był to szczupły i wysoki mężczyzna po trzydziestce obdarzony pociągłą twarzą z baczkami i rudą czupryną. Jego polecenie zostało spełnione przez wszystkich atakowanych, którzy zaczęli bać się o swoje życie. Jednocześnie zrozumieli, że są w rękach ludzi Vonera i Koninga.*

*Kiedy wychodzili z pojazdu, królewicz Kurt pobiegł wprzód, wyprzedzając sporo swoją rodzinę. Backer kazał któremuś z żołnierzy do niego strzelić. Rozkaz wykonał kapral Ovitz, stryj gazeciarza Paula. Spudłował.*

*Królewicz popędził przed siebie, wpadł w krzaki i zniknął w mroku nocy.*

*- Szukać go! - warknął Backer. Kilkunastu żołnierzy wyruszyło na przeszukanie gęstwiny, w którą upadł syn Axela.*

*- Stawać przed pociągiem! - rozkazał Backer rodzinie królewskiej, kamerdynerom i gosposiom.*

*- Cel, pal! - zawołał Voner, który właśnie przyjechał na koniu i pokazał znak do wykonania strzału pałaszem w powietrzu. Żołnierze zgodnie oddali strzały, każdemu w tył głowy. Król, jego żona, córki i służba upadli martwi. Teraz Voner rozkazał przywiązać ich zwłoki sznurkami do pociągu i odjechać nim do stolicy. Rozkaz wykonano.*

*Tymczasem ranny w nogę i poturbowany królewicz Kurt, który skutecznie ukrył się w krzakach, pobiegł przez pola do najbliższej wsi szukać ratunku. Wiedział, że przeżył jako jedyny.*

*W Iskenlandzie królewicz Sigurd zakochał się wprost w strzelaniu ze swojego karabinu. Zabił i ranił kilkoro służących i zniszczył sporo szyb i szklanych naczyń, co mocno gniewało jego rodziców.*

*- Straszny się z niego zrobił hultaj, to przez tego karła! - mówił oburzony król.*

*Wreszcie do zamku dotarła wiadomość o śmierci Axela i objęciu władzy w państwie przez byłego flisaka Koninga. Król Boris gorzko zapłakał nad losem przyjaciela. Kiedy chciał podzielić się z rodziną swoim smutkiem, wszedł do pokoju najmłodszego syna. Zastał go bawiącego się karabinem.*

*- Synu, odłóż to, chcę z tobą porozmawiać - zwrócił się do niego.*

*- Nie mamy o czym, stary! - napyskował królewicz.*

*- Czy wiesz, jaka tragedia dotknęła naszych sąsiadów. Musimy całą rodziną jechać na pogrzeb, oczywiście o ile ten flisak pozwoli.*

*- Ja nigdzie nie jadę!*

*- Musisz!*

*Wtedy rozzłoszczony Sigurd, niewiele myśląc, strzelił ojcu prosto w twarz, natychmiast zabijając króla. Nie czekał długo z resztą rodziny. Tego samego dnia wystrzelał matkę i starszych braci, aby dzięki temu zostać jedynym następcą tronu. Jego okrucieństwo i podążanie po trupach do celu przekroczyło wszelkie granice rozsądku.*

KONIEC ROZDZIAŁU DRUGIEGO