A2B: Ze gewoon verwelkomen

##### In de Villa – 21:06

Net toen de laatste zonnestralen de hoogste takken van de boom aantikten, bereikten Nick en Denise de enorme villa. Hoewel ze vanuit de verte al onder de indruk waren geweest van het immens grote gebouw, zakten de monden van zowel Nick als Denise pas open van verwondering toen ze vlak voor de enorme houten veranda, inclusief onder gesneeuwde barbecue, stonden.

   ‘Wauw’ fluisterde Denise met een brok in haar keel. Het huis was minstens acht keer zo groot als haar eigen huis in Sliedrecht én minimaal zes keer zo groot als haar ouderlijk huis, en zelfs dát had ze toen der tijd al groot gevonden. ‘Het is echt enorm…’

   Nick knikte. ‘Ons vakantiehuis in Zweden was een paar jaar geleden al groot, maar dit…’

   ‘Hoe heeft Romano dit ooit kunnen betalen?’ vroeg Denise zich hardop af. Ze wist dat Romano wel vaker dure aankopen had gedaan – zoals die keer dat hij 512 staatsloten had gekocht, maar dit… Dit was zelfs voor een van haar beste vrienden next-level.

   ‘Geen idee,’ antwoordde Nick die met een pijnlijk gezicht naar zijn bloedende handpalm keek. ‘Misschien van het resterende Wie is de Mol-budget?’

   Denise liet haar blik over de enorme ramen van het gebouw glijden, ‘Dat lijkt me sterk. Ik bedoel, zoveel budget hebben we hem nou ook weer niet gegeven – wat was het? Zo’n 40 euro?’

   ‘In totaal?’ Nick keek zijn vriendin aan.

   ‘Nee, natuurlijk niet, gekkie! Per persoon,’ antwoordde ze lachend. ‘Met 40 euro totaal was er helemaal niks van dat weekend terecht gekomen…’

   ‘Nou, door Corona anders ook niet,’ merkte Nick op, alvorens hij naar voren stapte en aan zijn klim richting de veranda begon. Het hout van de trap kraakte gevaarlijk onder het plotselinge gewicht.

   Denise volgde zijn voorbeeld en liep ook, nog altijd rillend van de kou de veranda op. Nog voor ze de deur bereikt hadden vloog deze echter al open, waardoor het doffe licht van enkele spaarlampen over de drempel heen scheen. Patrick liep met rollende ogen de drempel over en sloeg amicaal een arm om Denise haar schouder, waarna hij haar volledig omhelsde.

   ‘Red me,’ fluisterde hij, duidelijk geïrriteerd, in haar oor. ‘Op de manier waarop Ilse zich nu gedraagt hou ik het hier geen hele week uit.’

   ‘Wat is er dan?’ vroeg Denise zo zacht mogelijk, en keek over zijn schouder bezorgd naar de deuropening waarin Ilse – al even geïrriteerd – verschenen was. Ze hield Patrick met over elkaar geslagen armen en een norse blik nauwlettend in de gaten.

    ‘Ja, Romy,’ mompelde Patrick. Hij liet Denise weer los, waardoor ze haar tijdelijke kacheltje verloor. ‘Ze doet weer eens moeilijk om niks: Romy wilde graag weer meteen vertrekken omdat ze zich niet bepaald welkom voelde en eigenlijk sowieso niet eens wilde komen, maar toen ik tegen haar zei dat ik dat begreep, werd mevrouwtje hier meteen weer hysterisch én kraakte ze mijn hele plan om een grap met jullie uit te halen af.’

   ‘Omdat je Romy steunde?’ vroeg Denise voorzichtig, al was ze blij dat Ilse voorkomen had dat Patrick een grap met haar had uitgehaald, was ze toch even bang geweest dat er oude koeien uit de sloot gehaald zouden worden tijdens de vakantie. Ze wist dat Ilse behoorlijk jaloers kon zijn en even dacht Denise dan ook terug aan de periode waarin ‘kwartet’ voor een gedeelte van de groep een hele andere betekenis had gekregen.

   Nick liet het allemaal aan zich voorbij gaan. Hij staarde in plaats daarvan naar het opwellende, helderrode bloed uit zijn wond. Enkele druppeltjes sijpelde namelijk tussen zijn vingers door en kleurden de sneeuw.

   ‘Wat is er met jou gebeurd?’ vroeg Romano, die vol afgrijzen achter Ilse in de deuropening verscheen. Hij slikte bij het zien van Nicks bebloede hand. .

   ‘Tja, je kent Denise, toch?’ grapte Nick. ‘Zo agressief als –‘

   ‘Nouja, zeg!’ Denise wurmde zich met moeite los uit Patricks arm. Ze zouden er later nog wel eens over verder praten. ‘Wil je nou écht mij de schuld geven van die wond?’ vroeg ze, terwijl ze Nick waarschuwend aankeek.

   ‘Nou, het is ook jouw schuld, als we eerlijk zijn,’ antwoordde Nick. ‘Jij wilde over het hekwerk klimmen. Als het aan mij had gelegen –‘

  ‘Ja? Zijn jullie in mijn grap getrapt?’ vroeg Romano. Zijn ogen glinsterden ondeugend.

  ‘Je grap?’ vroeg Denise voorzichtig. ‘Welke, eh, grap?’

  ‘Het hek natuurlijk!’ zei Romano met een grijns. ‘Ik heb er vanmiddag allemaal water opgegooid, zodat hij vastgevroren zou zitten en iedereen verplicht was om te rijden.’

   ‘O – was dat een grap?’ vroeg Nick. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Boefje.’

   ‘Ja, teleurstellend, ik weet het,’ vulde Patrick hoofdschuddend aan. Even vergat hij zijn afkeer jegens Ilses gedrag, aangezien hij Romano kon beledigen. ‘Ik zei het hem ook al.’

   ‘En dus ook nog eens levens gevaarlijk.’ Nick stak zijn hand uit, zodat het bloed weerkaatste in het licht van de lampen.

   ‘Oei,’ zei Patrick meteen, ‘dat ziet er niet zo best uit, maatje.’

   ‘Het voelt ook niet goed,’ zei Nick en hij keek Romano aan. ‘Dus, je hebt vast niet toevallig ergens een EHBO-doos liggen?’

   ‘In de keuken, volgens mij,’ zei Romano, waarna hij slikte. Hij was helemaal geen held met bloed en zeker niet bij het zien van de hoeveelheid bloed op Nicks hand. Eigenlijk verbaasde het hem dat hij nog niet licht in zijn hoofd geworden was. ‘Kom binnen, dan zal ik hem voor je pakken.’

   ‘Wacht even,’ zei Denise meteen. Ze wurmde zich langs Ilse de drempel over en volgde, zonder haar jas uit te trekken, Romano richting de keuken. Pas toen ze buiten gehoorafstand van de rest waren, hield ze hem tegen en vroeg: ‘Zal ik Nick helpen? OF wil je het liever zelf doen?’