Ród Clouardów

## ***Ród Clouardów i ich przodkowie***

Awanturniczy ród Clouardów zapoczątkowali ich praprzodkowie z legendarnej wyspy Dalloway. Zarówno ród Dachschundue i Clouardowie odcisnęli w mniejszym bądź większym stopniu piętno na kartach historii Elkrine.

**Najważniejsi przedstawiciele obydwóch rodów :**

- ***Sir Crusoe Dachschundue** - Jeden z rycerzy legendarnego Okrągłego Stołu. Za życia irytujący, zuchwały i arogancki , szybko dokonał żywota w Wielkiej Bitwie o Dalloway z siłami Czarownika Zallama, Po dwóch dekadach los dał mu jednak szansę odkupienia swojej próżności i udowodnienia swego bohaterstwa. Przypadkowo reanimowany za sprawą Rubinowego Klejnotu Dusz, powrócił Sir Crusoe do świata żywych by raz na zawsze rozprawić się z czarownikiem okupującym jego ojczyznę. U kresu swej przygody pokonał on Zallama i wyswobodził więzione przez niego dusze Dalloway. Królestwo z czasem odzyskało swą świetność, a Sir Crusoe Dachschundue zapisał się na kartach historii jako tchórzliwy bohater, tym samym pośmiertnie stając się oficjalnie pasowanym na rycerza nie istniejącego już wtedy Zakonu Okrągłego Stołu . Jego pomnik jak i monumenty pozostałych bohaterów można po dziś dzień podziwiać w Salach Chwały w Metropolii Peregrinne .*

*Jak i za życia tak i po śmierci Sir Crusoe nie prezentował się godnie i szlachetnie jak na rycerza przystało. Był niski i chuderlawy, miał duży nos i strasznie seplenił , zapluwając przy tym wszystkich i wszystko dookoła . Głos miał groteskowy, jakby ciągle zakatarzony. Ubrany był w lekką zbroję charakteryzowaną (jak inne zbroje rycerzy Okrągłego Stołu) na zwierzę odzwierciedlające jego charakter - w jego przypadku był to jamnik, mały , irytujący, wyszczekany i tchórzliwy... do czasu . W przed dzień bitwy o Dalloway , Sir Dachschundue miał poprowadzić pierwszy atak i udowodnić że jest godny miana Rycerza Okrągłego Stołu. Ponadto złożył on śluby milczenia do czasu pokonania Zallama, jednak by mieć pewność że taka papla jak Crusoe, nie zhańbi rycerskiej przysięgi , nadworny czarodziej - na polecenie mistrza zakonu bohaterów- rzucił na niego zaklęcie , powodując u niego zwiotczenie języka. Jak można było się domyślać Sir Dachschundue zginął tak szybko jak szybko pojawił się na polu bitwy, ostrzelany pierwszą salwą dział przeciwnika, zleciał z konia i wpadł prosto do rzeki Melowmere. Bitwę wygrał Zallam, a królestwo Dalloway upadło. Przez następne lata słudzy czarownika wyłapywali ocalałych partyzantów i dokonywali ich żywota w publicznych egzekucjach . Dwadzieścia lat później Zallam w swej głupocie i chciwości ponownie dokonał Zaklęcia Rezurekcji, by tym samym zasilić swą armię kolejnymi nieumarłymi żołnierzami. Pech chciał że czar dosięgnął też z dawna gnijące ciało Sir Dachschundue, które wówczas Rzeka poniosła aż do kraju krasnoludów, po drugiej Stronie Gór Księżycowych. Zmartwychwstały Crusoe, zachował świadomość , pamięć śmiertelnego życia jak i wiążącą go przysięgę - przypieczętowaną czarem wątłego języka. Z początkiem swej odkupieńczej wędrówki udał się na dwór krasnoludzkiego króla Ornana Pierwszego. Władca krasnoludów opowiedział mu o tym co działo się przez ostatnie dwadzieścia lat na Wyspie Dalloway i zaoferował swoją cichą pomoc w walce z czarownikiem - mimo wiążącego ich paktu o nieagresji. Sir Dachschundue miał za zadanie odnaleźć miejsca śmierci jego towarzyszy, spełnić ostatnią wolę i zaskarbić sobie ich wsparcie. Tak Sir Crusoe wyruszył w długą podróż po Dalloway, mierząc się z plugastwem Zallama i pomagając uciemiężonym mieszkańcom. Odnalazł dusze rycerzy Okrągłego Stołu oraz żyjącego jeszcze jego założyciela i swojego mentora - Sir Ulbrechta Trauma. Następnie udali się oni razem do Ormiliore by naradzić się z królem Ornanem. Tam Sir Ulbrecht opowiedział władcy o klejnotach dusz i jego pierwotnej misji, o tym jakie straszne wydarzenia miały miejsce na kontynencie pod koniec Trzeciego Millenium, a kończąc przeprosił krasnoludy i Dachschundue za swoje winy i zaniechania. Ostatnią wolą Trauma była śmierć w honorowym pojedynku. Zmierzyli się więc dwaj ostatni Rycerze Okrągłego Stołu i tak dokonał swego żywota Sir Ulbrecht Traum. Zasmucony Crusoe pożegnał swego mistrza, a następnie poprosił króla Ornana o zbrojne wsparcie w walce z Zallamem.*

*Wesoła i rozśpiewana armia Ornana wyruszyła w Góry Księżycowe , gdzie usytuowany był pałac czarownika i rozpoczęła jego oblężenie. By nie tracić czasu król nakazał wystrzelić Sir Crusoe katapultą poza zamkowe mury. Tak krasnoludy kontynuowały obleganie siedziby Zalama, gdy zaś Dachschundue pokonując przednią straż swego wroga, pognał czym prędzej do jego komnat. Po kilku dialogach ... a raczej monologach Zallama, doszło wreszcie do pojedynku między walecznym rycerzem wspieranym przez dusze swoich towarzyszy, a czarownikiem w mocy swoich przebiegłych czarów. Czarownik zmienił się w smokopodobną bestię z wężowatą szyją i rogami, a Crusoe przy pomocy duchów okrągłego stołu dynamicznie zmieniał swój oręż i styl walki by raz na zawsze wyzwolić Dalloway spod rządów jej ciemiężcy. W finalnym momencie tego wyrównanego starcia, rycerz wziął daleki skok w kierunku bestii i cięciem otworzył szeroką ranę w jej gadziej szyi, niszcząc tym samym wrośnięty w nią klejnot dusz. Zaklęcie straciło na mocy, a odmieniony już wtedy czarownik począł tamować gołymi rękami obfite krwawienie, daremna była jednak jego desperacja. Zallam został pokonany a Rubinowy Klejnot Dusz począł się rozpadać i kruszyć. Zmęczony pojedynkiem i słabnący Crusoe ostatkiem sił wydostał się z pałacu i powędrował na pobliski płaskowyż, by stamtąd ostatni raz ujrzeć rozpościerające się jego oczom horyzonty Dalloway. Pod niebiosa wzbiły się zastępy wyzwolonych dusz, a Sir Crusoe spełniając przysięgę, przerwał zaklęcie swojej niemowy. Ostatkiem sił odrzekł ... "Dokonało się" ... po czym jego szkieletowe ciało spopielało, a prochy jego poniósł wiatr.*

*Sir Dachschundue przeszedł do legendy jako największy bohater Dalloway, odkupił swoje winy i dotrzymał złożonej obietnicy, czarownik został pokonany, a martwi i żyjący odzyskali swoją wolność.*

- ***Lando i Verno Dachschundue*** - *Dwaj synowie Daphne Dachschundue - siostry legendarnego rycerza okrągłego stołu Sir Crusoe Dachschundue. Lando i Verno od najmłodszych lat dzieliła przepaść zazdrości i rywalizacji. Ich młodzieńcza relacja znalazła swoje odzwierciedlenie w ich dorosłym życiu. Po śmierci Daphne, jej syn Verno wypowiedział otwartą wojnę swojemu bratu, z powodu mniejszego udziału w pośmiertnym testamencie ich matki. Lando dzielnie bronił swoich włości jednakże przegrał z młodszym bratem i został przez niego wypędzony z wyspy. Ówcześni Kronikarze zapisali to zdarzenie w Wielkiej Księdze Dalloway, jako najgłupszy konflikt w historii ich krainy. Po wygnaniu brata, Verno rzucił wyzwanie władczyni królestwa - Estrinrouse Peregrinn - którego stawką miała być jej korona. Oczywiście został zdziesiątkowany i przegrał z kretesem. Od momentu jego porażki, kolejni jego następcy próbowali spełnić marzenie Verno, lecz dopiero kilka wieków później jeden z nich był bardzo temu bliski.*

*W tym samym czasie Lando przybył do Krainy Bleya Evelsunga , poznał tam swoją przyszłą żonę Lucy, by zostać w przyszłości ojcem, dziadkiem czy nawet pradziadkiem. Niestety od tamtej pory nie wiadomo nic o jego dalszym życiu i życiu jego potomków, pewnym jest jednak fakt że pierwszym z nazwiska Clouardem. był Magrie - pradziedzic rodu Dachschundue.*

- ***Magrie Clouard*** - Właściwie Magon Clouard - dla przyjaciół Magrie - był pierwszym znanym przedstawicielem sławnego za sprawą jego i jego potomków rodu Clouardów. Nie wiadomo kim byli jego rodzice, ani skąd dokładnie pochodził. Swoje nazwisko najpewniej - co było popularnym zabiegiem - stworzył z pierwszych liter imienia swojej matki i ostatnich liter imienia ojca. Prawdą jest że będąc młodzieńcem prowadził wędrowny tryb życia, często zmieniając miejsce swego zamieszkania. Był znakomitym myśliwym i potrafił sobie poradzić w każdych warunkach. Poza swoimi umiejętnościami był bardzo przystojny - wysoki, szczupły chłopak o długich rudych włosach i wielkiej charyzmie wzbudzał sympatię ludzi , których przyszło mu na swej drodze spotkać. Nie inaczej było w przypadku Sammiego Crincha, którego Magrie spotkał na handlowym szlaku. Jego karawana została złupiona przez rabusiów, a on sam został wówczas pobity i zostawiony na pastwę losu. Był to niski, pulchny chłopak o czarnych włosach i strachliwym sercu. Magrie zaoferował mu swoją pomoc i tak rozprawił się z bandytami odpowiedzialnymi za krzywdy Sammiego. Niestety rozbójnicy wypalili cały ukradziony towar - wypalili, bowiem był to wszelakiej maści tytoń, którego sprzedażą trudził się młody Crinch. Nie wiedząc co ze sobą zrobić, Sammy podziękował tylko Magriemu i ofiarował mu ostatnią szkatułkę ocalałego tytoniu. Clouard zaproponował mu wspólną podróż i tak obydwaj poczęli być przyjaciółmi . Sam opowiedział Magriemu o swojej historii, o tym jak został wygnany z rodzinnej wyspy Shakros za swoje niedołęstwo i słabość. Bardziej interesował go handel tytoniem niż jego spalanie... W shakrawskiej tradycji kultywowano palenie tytoniu od najmłodszych lat, była to integralna część ich narodowego dziedzictwa, a tym samym była to wieloletnia nauka dla każdego shakrasa. Bowiem z końcem takich szkoleń przychodził czas na posmakowanie tytoniu smoczego - którego spalenie było niepodważalnym warunkiem inicjacji wśród społeczeństwa łowców smoków. Sam nigdy nie garnął się do przejścia takiego rytuału , co było jasnym znakiem że nie jest godny miana Shakrasa. Poza tym każdy z plemienia Sammiego, w wieku dwunastu lat mógł cieszyć się już twardym zarostem... lecz nie on, co również było powodem drwin i kpin ze strony jego współplemieńców. Los chciał jednak by drogi Samma i Magriego skrzyżowały się i od tamtej pory biegły jednym szlakiem. Czas ich spokojnego i względnie dostatniego życia zakłócił jednakże sen młodego Clouarda. Zobaczył w nim odległą krainę na północy, małych i ogromnych ludzi walczących z sobą, a także lśniącą, srebrzystą włócznię. Magrie uznał to za znak i razem z przyjacielem udali się w długą drogę by zasięgnąć rady w ostatniej wówczas bezpiecznej przystani elfów. Dotarli oni do małego królestwa Lyrhiam i zostali tam ugoszczeni przez jego władcę Aranhona Lontho. Mądry elf opowiedział Magriemu że w swoim śnie widział krainę Tremedorne, zamieszkałą przez olbrzymy i pozostałych tam po wielkiej wędrówce plemiona ludzi, a orężem jaki zobaczył w tej wizji, mogła być Włócznia Losu. Po wiedzy przekazanej przez elfiego króla, Magrie i Samm zostali jeszcze jakiś czas w Lyrhiam. Młody Clouard zaprzyjaźnił się synami Aranhona - Fineasem i Rineasem - oraz jego kuzynem - Talliothem Lontho - który opowiedział mu o swojej banicji z krainy Dalloway. Anearfina przeszkolił Magriego w sztuce elfickich pieśni i nauczył gry na lutni, sam z kolei zaoferował chłopakowi pomoc swoich dwóch synów, bliźniaków - Naeriela i Naeriotha. Chęć wzięcia udziału w tej wyprawie wyraził także Tallioth, któremu jak twierdził, młody Clouard przypomina rodzinne strony , z których elf został wygnany. Tak więc Kompania Magriego odpłynęła z zatoki Lendis i pokierowała się na północny zachód , do krainy olbrzymów. Po długim rejsie, awanturnicy dotarli w końcu do Tremedornu, okazało się że rządy nad tą krainą sprawuje okrutny lodowy olbrzym - król Torgath - nękający ludzkie plemiona Simbvratów.