Ifaryci

Ifaryci to nomadyczny lud przybyły do Felarni z południowej Faryti, stanowią odłam zamieszkujących tamte ziemie Farytów, sami zaś zamieszkują południową i centralną Felarnię. Ifaryci nie cieszą się aprobatą innych zamieszkujących Felernie ludów, jedyne względnie przyzwoite relację wiążą je z pozostałościami królestwa Numizyjczyków z którym prowadzą okazyjną wymianę handlową.

## Historia

### Przybycie na północ

"Lata temu cały lud Farytów podążał za Assarem i bogami o których wiecie iż są dobrzy, opiekują się nami, chronią przed piaskową burzą, oazy przed wyschnięciem, pomagają nam dbać o nasze konie i dodają siły ramieniu w bitwie, a strzałom chyżości. Tak było od wieków i było to dobre nikt nie oddawał czci złemu Szukamunowi co zsyła suszę, a łaska Assara była z nami. Zniszczył to wszystko Tabrim z Afarytów, który przybrał imię Tabszukamu i powiódł swój lud pod sztandarem zła przeciw innym. Tefarytów  pobił i zmusił do przyjęcia mrocznych bóstw, Hefarytów zwiódł słodkimi słowami, tylko lud Ifarytów, a zwłaszcza my Kara-As-sar nie daliśmy się odwieść od łaski Assara. Walczyliśmy lecz gniew Szukamuna i jego szalonego sługi był zbyt wielki, Assar nakazał nam udać się na północ, aby ocalić swój lud od klęski splątał ścieżki naszych prześladowców. I tak pokolenie mego ojca ruszyło tam gdzie księżyc stoi w połowie nocy i tam dążymy wciąż."  Abr-Assar, Umiłowany Assara wódz Ludu Assara, do młodych mających stać się częścią Kara w tym księżycu.

Jako pierwsze na północ do krainy którą wskazał nam Assar przybyły plemiona Kara'Bissuna, Kara'Uttara, Kara'Dora i Kara'Kaal. Po nich na północ dotarły jako kolejne plemiona Kara'Parastena i plemię Izraitów. Jako ostatnie na północ dotarło plemię Kara'Assar które choć pierwsze wyszło z dawnej ojczyzny oddaliło się na wschód od trasy marszu reszty plemion.

Przybywszy do tej nowej krainy plemiona Ifarytów odkryły iż kraj ten ma swoich mieszkańców pierwszymi z nich byli Salamici którzy nie stawili jednak wojownikom ifaryckim czoła i plemiona przeszły przez ich ziemie nie napotykając większego oporu. Na wybrzeżu natomiast przybysze z południa odkryli egzotyczny lud Felarenów w postaci plemion Qart Szihir, Zafirów, Arajurii i Surru.

### Wojna z Felarenami, walki wśród Ifarytów, rozkwit Kara'Bissuna

W nowej sytuacji zmęczeni długim marszem Ifaryci zaczęli organizować nowe życie w tej krainie. Plemię Kara'Uttara któremu kończyły się zapasy zdecydowało się ruszyć przeciw tym których napotkali na tych ziemiach, przekonali także Kara'Bissuna aby w rajdzie dołączyli do nich. Atak tych dwóch plemion ruszył przeciw osiadłemu u ujścia rzeki plemieniu Surru, wydarzenie to zapoczątkowało wrogość Felarenów i Ifarytów i długie walki między tymi ludami. Uderzenie na Surru okazało się sukcesem mimo pomocy Zafirów dla Surru wojownicy Bissuny i Uttary pobili to plemię i zdobyli bogate łupy.

Po tych wydarzeniach miejsce miały zdarzenia o których więcej wiedzieć mogą jedynie ludzie plemienia Kara'Bissuna, ponieważ jednak ci niewiele o tym opowiadają nie wiemy na pewno co się stało. Doszło jednak do walk miedzy Kara'Bissuna, Kara'Uttara, a następnie także Kara'Dora, choć o walkach powiedzieć wiele nie możemy, znamy efekt konfrontacji. A efekt był taki że do walki stanęły trzy słabe plemiona a wyszło z nich jedno, za to potężne i było nim Kara'Bissuna.

Wówczas do wodza plemienia Bissuny przybyli posłańcy felareńskiego plemienia Arajuuri aby złożyć hołd. Hołd ten przez wodza przyjęty został entuzjastycznie odesłał on posłów z oddziałem wojska. Wkrótce jednak do wodza wróciła wieść o rebelii i prośba o pomoc, Lud Bissuny odpowiedział wysyłając kilkuset wojów. Okazało się jednak że plemię Arajurii podle zdradziło od początku Lud Bissuny zwabiając obydwie grupy wojów ifaryckich w zasadzkę. To wprowadziło konflikt ifarycko-felareński w fazę eskalacji, kolejne plemiona obu ludów włączyły się w wojnę.

Ostatnimi znani wydarzeniami był atak zakończony bez wyraźnej konstatacji Izraitów na Zafirów.

### Ucieczka Arajurii, wojna tasycka, bitwa na brodzie pod Dochas Ur, marsz Kara'Assar

Wraz z nowym sezonem wojennym Kara'Bissuna zmobilizowała wielkie wojska, które ruszyły aby rozstrzygnąć spór ze zdradzieckim plemieniem Arajurii. Gdy sąsiednie ludy oczekiwały wielkiej decydującej konfrontacji, wodzowie plemienia Arajurii mieli inny plan... Przywódcy Arajurii załadowali na swoje okręty swoje bogactwa, wojowników i popleczników, po czym odpłynęli na północ porzucając większość swych poddanych. Wojska Bissuny przybyły i podporządkowały sobie resztki Arajurii bez walki.

W tym samym czasie Kara'Assar, które dotychczas nie brało udziału w walkach z mieszkańcami krainy, podążając za wskazaniami Assara pomaszerowało na północ. Wielka armia jeźdźców i rydwanów z imieniem Assara na ustach najechało stojących im na przeszkodzie Tasytów, wielu z nich niewoląc, a innych zmuszając do ucieczki. Większość wodzów, wojowników i prostaczków tasyckich uciekło szukać schronienia w cieniu murów Dochas Ur.

W tym czasie wodzowie Kara'Bissuny postanowili ukarać plemię Lunarów z Dochas Ur, za wcześniejsze wsparcie udzielone dla Arajurii. Ich zamiary zbiegły się z zamiarem AbrAssara wodza Kara'Assar który dążył do ostatecznej konfrontacji z wojskami Tasytów, co poprowadziło jego i jego wojowników pod mury Dochas Ur.

Te zamiary osiągnęły swe konkluzje w dwóch bitwach, Bitwie na Brodzie, która powstrzymała wojnę Kara'Bissuny z Lunarami, oraz Bitwę na równinie pod Dochas Ur, która położyła kres wojnie tasyckiej.

Siły Kara'Bissuny przekraczjąc bród zostały z zaskoczenia zaatakowane przez wojska Lunarów, po krwawej walce zostały zmuszone do odwrotu pozostawiając na miejscu większość swoich wojowników, po dalszych negocjacjach zaś ustalili z Lunarami pokój rezygnując z planów wojennych. Lunarowie nazywają to miejsce Czerwonym Brodem, od krwi poległych która zabarwiła wodę właśnie na czerwono.

Zupełnie inny przebieg miała druga z bitew. Główne siły Kara'Assar wydały bitwę wojsku tasyckiemu na równinie, w dobitny sposób AbrAssar i jego wojownicy zademonstrowali przewagę swego sposobu walki nad tym stosowanym przez Tasytów. Wojownicy tasyccy nie byli w stanie stawić czoła rydwanom i konnym wojownikom walczącym z imieniem Assara na ustach. Po bitwie wielu Tasytów wraz z ich dobytkiem zostało uprowadzonych przez zwycięzców. Bitwa ta położyła kres ludowi Tasytów jako niezależnemu bytowi, wodzowie i wojownicy legli martwi na równinie, prostaczkowie zaś stali się w większości poddanymi Lunarów.

"Liczne są podstępy Szukamuna i liczne są jego sługi, jednak niczym są one wobec potęgi Assara i tych którzy za nim podążają! Ja AbrAssar dobyłem łuku i włóczni z jego imieniem na ustach, ASSAR! ASSAR!, ja z tym imieniem na ustach wsiadłem na rydwan, i z tym imieniem na ustach ASSAR! ASSAR!, poraziłem jego wrogów! Podstępni Tasyci dziś pełgają u jego stóp ich żałosną broń złożyłem mu w ofierze! Ich wodzowie i wojownicy stali się pokarmem dla wron a ich prostaczkowie błąkają się po świecie łkając gdyż dali się omamić złemu! Lunarowie co śmieli im pomóc uznali moc Assara i oddali mu hołd! Ich jajogłowi mędrcy służą dziś Assarowi i jego wybranym! Cieszcie się cieszcie i radujcie gdyż nie zawiedliście tego który nas wybrał tego który nas prowadzi! Jego słuszny gniew ponieśliśmy jego wrogom! Dziś radujemy się i oddajemy uciechom jutro znów gotowi będziemy na trud!" AbrAssar przemawiając do plemienia w czasie świętowania zwycięstwa

Po tych wydarzeniach Kara'Bissuna zaprzestała działań wojennych przynajmniej czasowo.

Kara'Assar pomaszerował natomiast na północ za wskazaniami swego ukochanego boga, docierając do krainy którą nazwali Nil-Assar-Ka-Ra - Darem Assara Dla Ludu, zakładając swój główny ośrodek polityczno-religijny Ar Assar, wraz z wielkim sanktuarium Assara. Kara'Assar w przeciwieństwie do Kara'Bissuny nie odłożył łuku i włóczni, lecz kontynuował działania wojenne aby oczyścić swą ziemię ze sług Szukamuna.

Gdy jednak wydawało się iż pokój zagościł na południu plemię Arajurii, które uciekło przed potęgą Kara'Bissuny z nieznanych przyczyn postanowiło powrócić na swe opuszczone ziemie, napotkało tam jednak opór tak Ifarytów jak i innych Felarenów, co zwiastuje nadejście nowej wojny.

### Ekspansja religii ifaryckiej

Wraz z rozwojem imperialnej ekspansji dwóch wielkich plemion ifaryckich, Kara'Assar na północy i Kara'Bissuna na południu, religia jaką kierowały się te ludy również zaczęła rozwijać się wśród ludów podbitych, oraz tych ludów które widząc potęgę i zwycięstwa podążających za Assarem i Bissuną zaczęły rozważać przyjęcie jako swoich, bogów którzy swoim wyznawcom zsyłają taką pomyślność.

Resztki Tasytów, niektórzy Felareni, a nawet odlegli Haradryjczycy i inne ludy Międzyrzecza otwarły się na wpływ religii ifaryckiej, sprzyjały temu także wysiłki przywódców politycznych i religijnych plemion ifaryckich którzy dostrzegli w tym wielkie potencjalne korzyści dla siebie i swoich poddanych.

"Bracia! Najpobożniejsi z nas postanowili, że zaniosą słowa Bissuny do wszelkich ludów! A ja, jako wasz wódz, zgadzam się z nimi! Niechaj znakiem ich misji będą berła miedziane, błyszczące niczym słońce na czystym niebie! I niechaj ich słowa dotrą do Lunarów, do Shihirczyków, do Laferenów, Kalifirczyków, Rispalytów i Reielytów! Do Karadów, Albahirów i Tamaherów! Niechaj niezłomność ich przekonań pokaże poganom swiatło Bissuny!" Insu'Bissuna, wódz Kara'Bissuny o eksporcie wiary swego ludu

### Upadek Albahiry, powstanie Ligi Issyrskiej

Dotarłszy do krainy którą obiecał im na nową ojczyznę Assar, jego Lud rozpoczął swą wojnę o ustanowienie pełnej kontroli nad nią i wyparcie z niej tych którzy te świętą ziemię bezczeszczą oddając cześć Szukamunowi. To doprowadziło Kara'Assar do nieuniknionej konfrontacji z plemieniem Albahirów mieszkających w ujściu Nil'ma. AbrAssar, wódz wodzów, posłany przez Assara władca Jego ludu na ziemi, ulubieniec Kaala i jego majestat postawił przed plemieniem Albahirów ultimatum, ci jednak ślepo wierząc w pomoc Ligi Felarenów okazali się na tyle nierozsądni aby sprawiedliwe i ograniczone w samej rzeczy żądania odrzucić.

Odrzucenie ultimatum stało się zarzewiem nowej wojny, której strony wkrótce się wyklarowały, z jednej strony stanęli Kara'Assar w przymierzu z ludem Paetryhytów, którzy mierząc się od dziesięcioleci z naporem Felarenów z radością przyjęli ofertę przyjaźni od Ludu Assara, z drugiej zaś strony stanęli zarozumiali Albahirowie, którym z pomocą przyszli zdradzieccy Lunarowie, a także zbyt pewni siebie Szihirczycy.

Obie strony zmobilizowały wielkie armie, które spotkały się pod Albahirą. Armia Assara przybyła aby zdobyć miasto krnąbrnego ludu liczyła ponad 3000 wojowników głównie na koniach i rydwanach, wspartych przez kilka setek pieszych wojów paetryhyckich. W obronie aroganckich Albahirów zaś zebrała się armia podobnie liczna, którą tworzyły znaczne kontyngenty Szihirczyków i Lunarów oraz zmobilizowani do obrony wojowie albahirscy.

Lud Assara zasiał strach i zwątpienie w sercach Felarenów odprawiając straszliwy rytuał Set.

Wielkie przygotowania dumne słowa felareńskich wodzów okazały się jednak tak puste jak puste są obietnice Lunarów. Wojska Assara, dowodzone przez jego awatara wśród ludzi AbrAssara z wiarą w sercach, imieniem Assara na ustach i włócznią oraz łukiem w dłoni ruszyły bez strachu na mury Albahiry niosąc słuszny gniew swego boga. Choć proce Felarenów niosły daleko, a mury stały niewzruszenie, wojsko Assara nacierało na nie bez strachu. Wtedy jednak Felareni na pomoc wezwali samego Szukamuna i ten zstąpił między walczących siejąc popłoch wśród wojsk Assara. AbrAssar jednak popędził konie swego zaprzęgu i ze świętą włócznią Assara w dłoni natarł na straszliwego wroga i sam Assar zesłał swą siłę i cząstkę siebie która wstąpiła w pierś największego z wodzów ludzi, który stał się kimś więcej niż jeno wybranym z gatunku ludzkiego. Cios włóczni i gniew posłannika Assara, jego prawość, wiara i poświęcenie zmogły podłego Szukamuna który skrył się w mroku z którego wyszedł. Wówczas wojska Assara raz jeszcze natarły na mury Albahiry, a te upadły pod ciosami wybranego ludu! Tchórzliwi Szihirczycy i zdradzieccy Lunarowie czmychnęli widząc klęskę boga który ich mami, uciekając i porzucając tych z którymi łączy ich krew i historia pokazali czym są naprawdę Felareni. Nie tylko porzucili oni tych których przysięgli bronić, ale nadto Lunarowie dopuścili się zbrodniczych czynów, uciekając na swe statki wdarli się do miejskich magazynów przemocą, zabijając tych Albahirczyków którzy próbowali ich powstrzymać kradnąc co mogli od swych sojuszników, a na koniec podpalając miasto, byle umknąć. Szihirczycy i Lunarowie dopuścili się kolejnych zbrodni w porcie, mordując wielu Albahirczyków co chcieli uciekać morzem, a nawet topiąc jeden z Albahirskich okrętów co próbował się wydostać.

Tak oto pierwszy raz w swej historii armia Ifarycka, dosięgła wroga skrytego za murem. Ci co dotychczas pewni siebie kryjąc się za murami myśleli że ich bałwochwalstwo wobec Szukamuna pozostanie bezkarne zostali zdjęci strachem, gdyż wiedzą iż ta ostatnia ostoja ich podłości nigdy więcej nie będzie dla nich bezpiecznym schronieniem.

Lud Assara, widząc podłość Szihirczyków i Lunarów przyjął kapitulację tych co przeżyli ciosy podobno bratnich mieczy, obiecał zapewnić im lepszą przyszłość, bezpieczeństwo i wykarmić tych których pobratymcy pozbawili zapasów żywności zimą. Wielu Albahirczyków teraz żałowało iż nie przyjęli szczodrej oferty AbrAssara nim polała się krew obu ludów.

Choć więc jak widać w wojnie tej jedynymi zbrodniarzami byli wodzowie Albahirów, Szihirczycy, Lunarowie i ten co ich mami, Szukamun, podstępny Issyr podżegany przez wściekłego na swą porażkę Szukamuna wydał wojnę Ludowi Assara by dodać do liczby śmierci kolejne tysiące ludzi. I tak z podstępnych machinacji Szukamuna powstała nowa liga, Liga Issyru, do której poza samym Issyrem dołączyli Lafereńczycy i Tamaherowie. Inny lud wobec ogromu wrogości i przeszkód załamałby się Lud Assara ukuty jest jednak ze zbyt szlachetnego i twardego kruszcu. AbrAssar zapowiedział zniszczenie wroga i kolejne wielkie zwycięstwo. Tymczasem wielkie łupy wzięte w Albahirze docierały długim szeregiem wozów do Ar Assar.

## Religia

### Ogólna charakterystyka

Ifaryci wierzą w istnienie dwóch sprzecznych sobie i silniejszych od innych bóstw Assara, któremu poddane są inne pomniejsze bóstwa dobre i Szukamuna. Assar bóg stworzyciel, król bogów toczy odwieczną walkę z Szukamunem, motyw walki dobra ucieleśnianego przez Assara i zła w postaci Szukamuna jest kluczowy dla zrozumienia postaw i zwyczajów Ifarytów we wszelkich swych poczynaniach dopatrują się aktu poparcia jednej lub drugiej strony odwiecznej walki. Ifaryci wierzą iż niegdyś byli jednym ludem z innymi Farytami, w dawnych czasach w których wszyscy Faryci podążali ścieżkami Assara. Koniec jedności Farytów i podział na cztery osobne ludy przyniosło odstępstwo części Farytów od wiary w Assara i zapoczątkowanie kultu Szukamuna. Ten rozłam na tle religijnym doprowadził do serii wojen wśród Farytów, według opowieści Ifarytów oni jako jedyni zachowali wiarę w Assara, jednakże gdy wszystkie pozostałe ludy zjednoczyły się przeciw nim na polecenie i z pomocą Assara odeszli oni ze swej dawnej ojczyzny na północ za wskazaniami swego boga podążając do nowej ojczyzny którą im obiecał aby mogli tam wzrosnąć w siły i zaprowadzić jego porządek w reszcie świata.

### Ifarycki mit o powstaniu świata

Mit o powstaniu świata w mitologii ifaryckiej uwieczniony został na 'Steli AbrAssara' w wielkim sanktuarium miasta Ar Assar, zapisany nieznacznie zmodyfikowaną wersją alfabetu felareńskiego. Oto jego przybliżona treść:

"Na początku na świecie nie było nic prócz wody i piasku i trwało to czasu wiele aż woda i piasek połączyły się i z ich związku powstał Assar. Assar powstały z wody i piasku dwóch odwiecznych bytów podniósł się i przez wieczność tułał się po świecie ucząc się go kształtować. Gdy wciąż jeszcze nie panował w pełni nad procesem twórczym zapragnął towarzysza, wziął on piasek i wodę i ze skupieniem uformował z nich byt na swe podobieństwo, nie był on jednak idealny jak Assar, stanowił jego dokładne przeciwieństwo, a był nim Szukamun. Gdy mądry Assar dostrzegł zło w oczach Szukamuna, wielce się zasmucił gdyż wiedział co uczynić musi. Wzniósł swe ramię z piaskiem i wodą które uformowały się w miecz i zamachnął się na Szukamuna, ten choć ugodzony umknął i skrył się wśród wody i piasku, ranny lecz żywy, Assar nie zabił swego pierwszego dzieła gdyż się nad nim ulitował, jedynie pozbawił go części jego mocy. Szukamun nie zrozumiał działania Assara i zawziął się gniewem który tylko wzmocnił jego przywary, od tej pory Szukamun był wrogiem Assara.

Assar przez wieczność przestał tworzyć nowe byty na swój obraz w obawie powtórzenia się błędu zaczął jednak kształtować wodę i piasek aby te tworzyły dla niego piękniejsze otoczenie. Szukamun choć bał się zbliżyć do Assara jak mógł atakował jego działa.

Assar spojrzał na świat który kształtował i widział iż jest piękny, sprytny Szukamun jednak niszczył co Assar tworzył, a ten nie mógł sam go powstrzymać, toczyła go także samotność. Dlatego też postanowił stworzyć nowe byty które pomogą mu strzec świata który tworzy. Wziął piasek i wodę i uformował z nich bogów Bissunę, Kaala, Dorę, Uttarę i Parastenę każdemu z nich dał inne zadanie Bissuna miała świat Assara zapełnić wszelkim zwierzęciem i opiekować się nimi, Dora miała zadbać o niebiosa zapełnić je ptactwem podniebnym i opiekować się nimi, Uttarze nakazał stworzyć każdą roślinność dla zwierząt Bissuny i ptaków Dory i nią się opiekować, Parastenie nakazał ożywić wszelkie wody wszelką rybą i innym wodnym zwierzęciem i opiekować się nimi, Kaalowi dał część siły swego ramienia aby ten bronił boginie i ich istoty od zakusów Szukamuna. Na koniec zaś Assar bóg ojciec, król bogów, twórca świata, najwyższy najpotężniejszy sędzia gdy świat jego ożył, wziąwszy za swą żonę Bissunę stworzył człowieka, któremu każde z bóstw dało część swej mocy i zesłał go Assar na ziemię by tam pełnił jego wolę i bronił świata od zakusów Szukamuna. I tak oto powstał świat w którym żyjemy.

Szukamun widział szczęście Assara i postanowił iż nie spocznie póki nie zniszczy tego co Assar stworzył dlatego zatruł część stworzeń aby te walczyły ze sobą i mu służyły. Człowiek jednak walczył z nimi i nie dawał im niszczyć dzieła Assara. Szukamun wielce się rozzłościł i znienawidził człowieka ponad wszelkie stworzenie świata Assara. Sam próbował tworzyć swojego człowieka który będzie mu służył i dla niego walczył, nie miał jednak dość mocy. Wtedy postanowił zatruć umysł człowieka, a choć ten po bogach był najsilniejszym stworzeniem Assara, nie mógł on oprzeć się Szukamunowi. Zstąpił wówczas jednak Assar między ludzi i uwolnił ich od klątwy Szukamuna jednak nie całkiem. Człowiek który był dotychczas całkowicie dobry i oddany Assarowi zyskał skazę przez którą każdy nosi w sobie zarzewie zła. Od tego czasu każdy człowiek musi wybierać i musi wybrać ścieżkę dobra ścieżkę Assara, inaczej podstępny Szukamun go usidli i zniszczy. Wieczna sprzeczność, wieczna walka dobra i zła toczy się w rodzie ludzkim i toczyć się będzie aż nie zostanie pokonany podstępny Szukamun zguba ludzkości."

### Ifarycki mit powstania człowieka

Mit ten spisany został na ścianach 'Monolitu Starców' w głównym ośrodku plemienia Kara'Bissuna. Oto jego przybliżona transkrypcja:

"Dawno, dawno temu, świat był młody i nie tak suchy, żyły na nim tylko rośliny i zwierzęta. Wszystko było dopracowane i przewidywalne, więc bogowie nie potrzebowali doglądać swoich domen. Chodzili więc po świecie i zastanawiali się, czego wciąż im brakuje. Aż w końcu postanowili stworzyć człowieka. Każdy z bogów wziął do ręki bęben - nasi, znani bogowie użyli bębnów zrobionych z końskiej skóry, ale obcy bogowie użyli niedźwiedziej, owczej, a nawet rybiej. Jedynie Szukamun, od zawsze przewrotny, wziął po prostu do rąk dwa kamienie. I gdy każdy Bóg zaczął grać, z wystukiwanego przez nich rytmu powstawali powoli ludzie. Jednak Szukamun zaczął także stukać kamieniami, zagłuszając rytm bębnów i przez to w ludzkiej duszy brak jest tej idealnej harmonii ze światem. Dlatego też człowiek nie żyje jak zwierzę, lecz ciągle zmienia swoje otoczenie - buduje domy, obsiewa pola czy wykopuje rowy. I dlatego także nasi ludzie najlepiej czują się na grzbiecie konia, a felareńczycy na morzu - to wszystko sprawka skóry na bębnie."

### Panteon bóstw Ifaryckich

Wskazać można 7 głównych bóstw panteonu Ifarytów, na podstawie przywiązania Izraitów do tej liczby można wnosić że jest to grono zamknięte, jednakże nie można być tego pewnym. Wiadomo iż fakt przywiązania do siedmiu jest powodem dla którego zwłaszcza wśród Kara'Assar podejrzewa się Izraitów o czczenie Szukamuna. Oto lista znanych bóstw Ifaryckich wraz z krótkimi adnotacjami odnośnie ich cech:

Assar - Bóg Dobra, Władca dobrych Bóstw, dzieli po trochu atrybuty wszystkich bogów i bogiń dobrego panteonu jako ten który nadał im ich atrybuty, od którego one pochodzą.

Bissuna - Bogini Urodzaju, zwierząt hodowlanych, oaz, leczenia i macierzyństwa, a także żona Assara.

Kaal - Bóg Wojny, opiekun wojowników, obdarzony częścią siły Assara.

Dora - Bogini Nieba, opiekunka ptaków, zsyłająca przyjazna wiatry i deszcz który kończy suszę.

Uttara - Bogini Flory, opiekunka lasów i rolników.

Parastena -Bogini Wód, opiekunka tych którzy wyruszają na wody, zwierząt morskich i wszelkich zjawisk morza.

Szukamun - Bóg Zła, patron pozostających w Faryti, odpowiada za wszelkie naturalne klęski dotykające człowieka, nie jest pewne czy możemy go wiązać z Izraicką siódemką, gdyż nie należy on do dobrych bóstw ani też nie wiadomo czy istnieją inne mu podległe bóstwa.

### Wychowanie i tradycje Ifarytów

“Gdy syn twój 5 sezonów przetrwa niechaj spod opieki matczynej pod kształtowanie ręką ojcowską przejdzie. Niechaj ojciec zadba o kształtowanie ciała i charakteru swego potomka, niech ćwiczy jego tężyznę, jego nogi i ręce a nade wszystko niechaj ćwiczy dyscyplinę w znoszeniu zmęczenia niedostatku jadła, napoju, w marszu i pełnieniu warty. Niechaj ćwiczy z innymi młodymi wojownikami z którymi później stworzy kasta. Niech nauczy się zapewnić byt rodzinie zajmując się zwierzętami które wypasamy i niechaj uczy się polować ćwicząc umiejętności potrzebne wojownikowi i ojcu rodziny. Niech od ojca nauczy się władać łukiem i włócznią w walce i na polowaniu, pieszo i konno. Ponadto ojciec winien swemu potomkowi przekazać miłość do Assara naszego wielkiego przewodnika i opiekuna, a także nauczyć go by w każdej sytuacji mówił prawdę. Gdy skończy 20 sezon winien on zdobyć akceptację którejś z kasta i złożywszy przysięgę wobec Assara, władcy, kasta i reszty kara stać się jej pełnoprawną częścią i wziąć sobie żonę.” przekazywana od pokoleń sztuka wychowania młodzieży w Kara Assar

### Rytuał Set

Jest to najmroczniejszych z rytuałów religii ifaryckiej. Jest on odprawiany gdy Lud Assara rusza na wojnę i stanowi on swoistą inscenizację sceny z ifaryckiej mitologii.

Wódz wodzów, najwyższy przywódca Ludu Assara w otoczeniu kapłanów, przed zgromadzeniem całego Kara, występuje w bojowej szacie Assara, specjalnej zbroi wyposażonej w skrzydła i wysoki hełm-koronę w którą ubrany wódz wodzów wciela się w samego Assara, w ręce zaś dzierży berło Assara, specjalną uświęconą włócznię ceremonialną o zdobionym ostrzu. Obok Wodza wodzów odgrywającego samego Assara, staje przedstawiciel ludu przeciw któremu lud Assara rusza na wojnę(może to być niewolnik czy inna dostępna osoba krwią związana z wrogiem Kara) przybrany w szatę Szukamuna, specjalny strój z maską w kształcie głowy szakala.

Kapłani odprawiają specjalne modły, w których demaskują lud przeciw któremu na wojnę rusza Kara, jako sługi Szukamuna, po czym rzucają na ten lud rytualne przekleństwo połączone z wezwaniem do Assara by ten przeklął tych wrogów, oraz wezwaniem Kaala by ten udzielił siły swego ramienia wojownikom Kara przeciw sługom Szukamuna.

Następnie naśladując czyn Assara, który dostrzegłszy zło w Szukamunie zadał mu cios, reprezentujący Assara przywódca jego Ludu, zadaje włócznią Assara rytualne pchnięcie reprezentantowi Szukamuna i wrogiego ludu(cios teoretycznie nie musi być śmiertelny, ale w praktyce uderzenie kieruje się zazwyczaj w tętnicę), reprezentant Szukamuna pada na kolana, a reprezentant Assara schodzi z podwyższenia z okrwawioną włócznią Assara, po czym wsiada na rydwan i tryumfalnie przejeżdża między szeregami wojowników Kara.

Rytuał ma tak jak uderzenie miecza Assara w Szukamuna, odebrać wrogowi część jego mocy, tak by ten nie był w mocy pokonać ruszającego przeciw niemu Kara, nadto w rytuale Kara uzyskując pomoc od Assara obowiązuje się do maksymalnego poświęcenia dla imienia Assara, tchórzostwo po odprawieniu rytuału Set(ifaryckie- ofiara) jest wielką zbrodnią i hańbą w oczach wszystkich Ifarytów.

## Plemiona Ifarytów

Kara'Assar

Kara'Bissuna

Kara'Dora - plemię częściowo wchłonięte wkrótce po przybyciu na północ przez Kara'Bissuna, którego pozostałości odbudowały się jednak i ruszyły na wschód.

Kara'Uttara - plemię wchłonięte przez Kara'Bissuna.

Kara'Kaal

Kara'Parastena

Izraici - plemię to odróżnia się od innych Ifarytów, współplemieńcy podejrzewają ich o odstępstwa od zwyczajów przodków, a nawet o potajemne wielbienie Szukamuna.

## Kwestie Językowe Wśród Ifarytów

### Pojęcia z Języka Ifarytów

Abr - Miłość, Ten umiłowany

As - Ten (ktoś), Ten (który robi).

Iz - Uwielbiany, Wychwalany.

Ka - Uzbrojony, Pod Bronią, Obrońca.

Ra - Lud, Gromada.

Sar - Zbawienie, Stan Wyzwolenia.

Tab - Sługa, Służyć

Sta - Ognisko

Spara - Tarcza, Osłona

Bara - Nosić, Mieć

Al - Ramię

Do - Niebo, Nieboskłon

Utta - Las, Roślinność

Pa - Pod

Stena - Woda, Morze, Jezioro

Una - Opiekun, Opiekunka

Szuk - Susza, Nieurodzaj

Amun - Zsyłać, Posyłać

Biss - Koń, Wierzchowiec, Jeździć

Lugal - Król, Władca, Władać

Ku - Siła, Silny

Nil - Dar, Podarunek

Ar - Dwór, Pałac

Ma - Wielki, Potężny

Rran - Namiot

Dur - Dom, Domostwo

### Imiona dynastyczne Ifarytów

AbrAssar - Umiłowany Assara

TabAssar - Sługa Assara

AlAssar - Ramię Assara

AsAmunAssar - Ten Którego Posyła Assar

AsUnaRaAssar - Ten Który Opiekuje się Ludem Assara

AsLugalRaAssar- Ten Który Włada/Króluje Ludowi Assara

KaAssar - Wojownik Assara

BaraSarRaAssar - Niosący Zbawienie Ludowi Assara

KaalKu - Kaal jest Silny

KaalAsKaRa - Kaal Który Broni Ludu

AbrKaKaal - Umiłowany Wojownik Kaala