Epilog: Początek końca

***Rok później***

***Camila's POV***

- Już jestem! - krzyknęłam od progu, stawiając zakupy na podłodze. Zmarszczyłam brwi, nie słysząc żadnej odpowiedzi i powędrowałam do salonu. Moją uwagę przykuł zrzucony koc, który od razu podniosłam, zerkając na kanapę. Uśmiech mimowolnie wpłynął na moją twarz, gdy ujrzałam śpiącą Lauren. Na jej klatce piersiowej leżała kilkumiesięczna Michelle, która również zasnęła. Cmoknęłam swoją żoną w usta, a ta niemal natychmiast się uśmiechnęła.

- Dzień dobry - mruknęła, a po kilku sekundach otworzyła oczy, aż utonęłam w jej wspaniałych zielonych tęczówkach.

- Cześć, kochanie - szepnęłam, całując moje dwa skarby w czoło. - Jak się spało?

- Cudownie - uśmiechnęła się uroczo, lekko się przeciągając. Przeczesałam palcami jej włosy, na co dziewczyna zamruczała jak kotek.

- Zrobiłam zakupy, zaraz ugotuję coś na kolację - powiedziałam, a szatynka objęła malutką i podniosła się do siadu.

- Co mówiłam ci o dźwiganiu tych toreb, Camila? - zamrużyła oczy, a jej spojrzenie było mrożące. - Jesteś w ciąży i nie możesz się przemęczać.

- Już dobrze - westchnęłam, całując ją w policzek. Zielonooka pokręciła tylko głową, przytulając twarz do mojego brzucha.

- Jak się ma moje drugie dzieciątko? - sapnęła. - Twoja mamusia jest bardzo niegrzeczna, wiesz?

- Za to twoje dzieciątko mówi, że jego druga mamusia strasznie się ślini przez sen - zaśmiałam się, wplątując palce w jej włosy.

- Ej! Wcale się nie ślinię - oburzyła się, robiąc posępną minę. Niemal od razu wsunęła dłonie pod moją koszulkę i delikatnie dotknęła mojego brzucha. - Nie słuchaj tego, maluchu. Ta zła kobieta opowiada same niestworzone rzeczy. Jeszcze się o tym przekona.

Uśmiechnęłam się pod nosem. Minęło półtora roku odkąd byłyśmy razem, a Lauren nadal pozostawała słodka i urocza. Codziennie dbała o mnie i o naszą córeczkę, zapewniając nam wszystko. Wciąż była czuła i kochana, a nasza miłość z dnia na dzień wzrastała w sile. Jednak zauważyłam też zmianę w zachowaniu Jauregui. Teraz była bardziej odpowiedzialna, otwarta i czuła. Mogę powiedzieć, że całkowicie się na mnie otworzyła i nie jest już taka płochliwa. Naprawdę przeszła ogromną metamorfozę i jestem z niej bardzo dumna. Teraz mam wszystko, czego potrzeba mi do pełni szczęścia.

- Moja kochana żona się chyba zamyśliła - uśmiechnęła się, całując mnie w czoło. Stała przede mną, trzymając małą na rękach, która dalej smacznie spała, a ja po prostu się w nią wpatrywałam. - Zaniosę ją do łóżeczka - skradła mi czuły pocałunek, a następnie zniknęła za drzwiami. Westchnęłam cicho i podążyłam za dziewczyną.

Gdy weszłam do pokoju, Lauren odkładała akurat Michelle do łóżeczka. Podeszłam do niej, wtulając się w jej bok, a to objęła mnie w talii i pocałowała w skroń.

- Wygląda jak aniołek - mruknęła, a jej głos zadrżał delikatnie. Zmarszczyłam brwi, spoglądając na nią i łapiąc jej twarz w swoje dłonie.

- Co się dzieje? - zapytałam łagodnie, a szatynka pokręciła głową, wyraźniej pochmurniejąc.

- Myślę - odpowiedziała automatycznie. Po dłuższej chwili przytuliła mnie mocno do siebie, całując w czoło. - Dopiero teraz dociera do mnie w jakim niebezpieczeństwie się znajdowałyśmy. I, że właśnie to nas połączyło.

- To było dawno, hm? - potarłam czule jej policzki. - Nie myśl już o tym, dobrze?

- Najważniejsze jest to, że mam ciebie i Michelle - uśmiechnęła się delikatnie. - Teraz nie mogę się doczekać narodzin drugiego dziecka, a potem... Potem będę miała już wszystko, bo wy będziecie w moim życiu.

Zagryzłam wargę, spoglądając jej w oczy. Słowa Lauren sprawiły, że się wzruszyłam. Bez namysłu przyciągnęłam ją do pocałunku. Moje ręce od razu powędrowały pod jej koszulkę i zaczęłam popychać ją w stronę naszej sypialni.

- Dziecko...musimy...uważać - wymamrotała między pocałunkami.

- Pragnę cię - dziewczyna wypuściła z siebie zduszony jęk, gdy zaczepiłam wargą o jej czułe miejsce na obojczyku. Zarzuciłam jej dłonie na szyję, a nogami oplotłam ją w pasie, aż posadziła mnie na komodzie. Jednak wciąż trzymałam ją blisko siebie, nie pozwalając odsunąć się nawet na milimetr.

Szatynka warknęła cicho, ocierając się o mnie swoją erekcją, a ja zaczęłam ściągać z niej ubrania. Niestety nie dane było mi to dokończyć, ponieważ nasze telefony dały o sobie znać.

- Jeżeli to Dinah... to ją zabiję - mruknęła zadyszana. Zaśmiałam się cicho w jej szyję, gryząc ją delikatnie.

- W takim razie pomogę ci, kochanie - z jękiem niezadowolenia odsunęłam się od zielonookiej i obie sięgnęłyśmy po swoje komórki.

*Gra zaczęła się od nowa. To początek końca, suki **-A***

Spojrzałam z przerażeniem na Lauren, a ta wybrała już numer do przyjaciółki.