Stalowa Kanohi

FF pisany pod story

Uwagi:
chujowy prolog

## Prolog

Stal zazgrzytała o stal. Cios młodego Toa Lodu odbił się o długi miecz oponenta. Nowicjusz nie ustępował. Cały czas trzymając puklerz, wyprowadził jeszcze kilka cięć. Nie mógł jednak przebić żelaznej zasłony swojego mentora.

Ikovel uśmiechnął się pod maską. Cały czas kontrolował sytuację, trzymając ucznia na dystans. Wysoki Toa Lodu często zmieniał pozycję, krocząc po ziemi pokrytej śniegiem. Wykonał niedbałe cięcie na odlew, które jego uczeń odbił drewnianym puklerzem. Błyskawicznie ustawił miecz do pozycji obronnej, czekając na kontratak. Świeżo upieczony Toa Lodu, Khertes, nie kwapił się jednak do ofensywy. Przeciwnie, cofnął się od Ikovela i zaczął dyszeć.

- No, dawaj! – powiedział Ikovel, tworząc drobne, ostre odłamki lodu, które wystrzeliły w jego ucznia. Khertes miał już wcześniejsze doświadczenia z tym atakiem żywiołowym, wiedział, że jego puklerz nie zablokuje kilkunastu drobnych pocisków. Szybko odskoczył w bok.

Ikovel próbował przekierować kilka odłamków w miejsce, gdzie przesunął się Khertes, lecz Toa Lodu błyskawicznie doskoczył do oponenta i pchnął go puklerzem. Ikovel poczuł, jak uczeń całą swoją masą uderza w jego napierśnik, posyłając go do tyłu. Wojownik w białej Kanohi Hau prawie stracił równowagę. Nie spodziewał się takiego ataku.

- Robisz postępy. Świetnie, ale nie spoczywaj na laurach, przed tobą jeszcze długa droga – powiedział. – Na dzisiaj koniec – wbił protostalowy miecz w śnieg.

- Jeszcze trochę, a cię przerosnę – rzucił Khertes, chowając miecz do pochwy.

- Ten moment jeszcze nie nadszedł – oznajmił starszy Toa Lodu. Postępy ucznia napawały go optymizmem, jednak zdawał sobie sprawę, że przerośnięcie własnego mistrza to nie wszystko. – Wracamy do domu – powiedział.

Dwaj Toa Lodu spakowali ekwipunek treningowy i ruszyli w drogę powrotną do Ko-Koro. Wioska była położona w wysokich, ośnieżonych górach, we wschodniej północy Kontynentu, niedaleko wybrzeża. Ko-Koro było starym, lecz niewielkim miejscem, strzeżonym od tysięcy lat przez Toa oraz Turagę, którzy dzielili się wiedzą i doświadczeniami, by przekazać je dalej. Tak jak Haru szkolił Ikovela, tak teraz Toa szkolił Khertesa. Kiedyś on zasiądzie na miejscu Turagi, a Khertesowi przypadnie zadanie wyszkolenia następnego Toa. Taka była wola Wielkiego Ducha. Taka była powinność Ikovela jako obrońcy Ko-Koro, obrońcy Matoran.

- Kiedyś pokonasz mnie w równej walce, lecz nie myśl, że to uczyni cię gotowym. Świat to coś więcej niż śnieżne pustkowia wokół Ko-Koro. Jest w nim pełno istot, a wiele z nich ma dostęp do różnych mocy. Każda może okazać się doświadczonym wojownikiem. Nigdy nie lekceważ obcego – powiedział Ikovel.

- Walczyłem już z Muaka, sztyletnikami i Rahskhi – rzucił arogancko Khertes.

- Rahi to zwykle niezbyt wymagający przeciwnik. Starcie z rozumnymi rasami to coś zupełnie innego – stwierdził mentor. Nigdy nie był zwolennikiem długich wypraw poza wioskę, ale obawiał się, że Khertes nie będzie mógł spędzać całego swojego życia jako Toa siedząc w jednym miejscu. Mógłby odwiedzić starych znajomych w jednym z Koro położonych na nizinach, by urządzić Khertesowi sparing. Idealnym środowiskiem do wykrzesania z siebie czegoś więcej byłby Turniej Stali, lecz ostatnimi czasy nikt nie kwapił się, że taki zorganizować. Kwestia Khertesa musiała jeszcze poczekać.

Po kilkunastu minutach wędrówki po śnieżnym pustkowiu dwaj Toa znaleźli się w granicach wioski. Chłodne, ciche Ko-Koro przywitało ich widokiem wysokich, lodowych ścian, które ukrywały wioskę wśród górskich szczytów. Ikovel miał zamiar pożegnać się z uczniem i skierować się do własnej chatki, gdy niespodziewanie na jego drodze pojawił się jeden z mieszkańców. Ko-Matoranin w szarej Kanohi Komau podbiegł zdyszany.

- Turaga Haru prosi cię na rozmowę. Mówił, że sprawa jest nagła – powiedział chłopak.

- Jasne – odparł Toa Lodu.

- Powiedział także, żebyś wziął Khertesa – Matoranin spojrzał na Toa w białej Kakamie.

- Idź i zostaw ekwipunek w domu. Spotkamy się u Turagi – rzucił Ikovel. Sam skierował się do własnej chatki, w której zrzucił tobołek z przyrządami do treningu. Niezwłocznie udał się w stronę wysokiego, lodowego budynku, który był siedzibą Turagi Haru.

Stanął na chwilę przed chatą, rozglądając się za uczniem. Khertes pojawił się w drzwiach swojego domu i dzięki małej powierzchni wioski po chwili był obok mentora. Ikovel wkroczył do środka.

Siedziba Turagi była kilkupokojowym, wysokim budynkiem. W przedpokoju paliło się małe ognisko, wokół którego rozmawiało trzech Ko-Matoran, pracujących jako zarządcy i asystenci Turagi. Głębsze pomieszczenie było ogromną salą audiencyjną, która służyła również jako miejsce zebrań Matoran. Tutaj Haru przyjmował gości.

Krępy Turaga stał na podwyższeniu, patrząc na dwójkę Toa spod jasnoszarej maski.

- Chodźcie do środka – powiedział starszy i wszedł do najgłębszego pokoju w budynku, małego pomieszczenia, które służyło jako samotnia Turagi.

Pokój był urządzony w kamienny stół, łóżko oraz kilka szkatuł. Na ścianach widniało wiele trofeów łowieckich, jakie Turaga zdobył za dawnych czasach. Obok łoża spoczywała jego włócznia, broń, jaką posługiwał się jeszcze jako Toa. Był to pierwszy typ orężu, przeciw któremu Ikovel udoskonalił swoje umiejętności szermiercze.

- Nasi wojownicy wrócili! – zaczął Haru. – Trening był zapewne owocny?

- Tak… - nie skończył Ikovel.

- Nie zebrałem was tutaj, żeby gadać o treningu, oczywiście. Jakąś godzinę temu kruki przyniosły list od Valdara – oznajmił Turaga Lodu.

Ikovel drgnął na dźwięk tego imienia. Nie widział Toa Grawitacji od kilku lat. Czego mógł chcieć stary znajomy?

- Valdar pisze o problemie z Xianami. Jego żołnierze giną, a on uważa, że może dojść do drugiej wojny – dodał Haru. – Chce, abyś wyruszył do Atterhern.

Ikovel zamyślił się. Pięć lat temu, Matorańskie wioski spotkała fala łupieżczych ataków. Na początku Toa myśleli, że to sprawka piratów. Matorańscy posłańcy mówili o Vortixxach, którzy atakowali Koro oraz mniejsze siedliska blisko wybrzeża. Następnego dnia Ga-Koro zostało doszczętnie spalone. Matorańskie siły pod przywództwem Toa Valdara zareagowały niezwłocznie. Toa zebrali swoje siły i rozesłali posłańców do sąsiednich wiosek i miejscowości. Duża pomoc nadeszła z Atterhern, miasta, które znajdowało się na wschodnim wybrzeżu. Jeden z Toa udał się nawet na Zakaz, werbując oddział najemników do pomocy.

Matorańskie siły razem z oddziałami z Atterhern uderzyły na armię Vortixxów w połowie drogi do Bo-Koro. Po stoczeniu kilku innych bitew, Xiańskie siły zostały rozbite i przepędzone nad wybrzeże. Tam zgraja niedobitków wsiadła na łodzie i nigdy więcej nie pokazała się w tych stronach.

Ikovel nie wspominał wojny ciepło. Dzięki szybkiej koordynacji i wsparciu siły koalicji zwyciężały nad oddziałami Vortixxów. Dowodził nimi Daxyl, Xiański najemnik, który uciekł ze swej ojczyzny, chcąc wykroić sobie królestwo dla siebie i swoich ludzi. Jego armia była w dużej mierze złożona z mężczyzn, robotników, którzy mieli dość tego, jak byli traktowani na wyspie. Wśród xiańskich rządzących zostali nazwani „rebeliantami”. Ich zryw po władze okazał się krótki i bolesny.

Czy weterani „wschodniej wojny”, jak nazwano później konflikt, mogli zebrać siły i spróbować uderzyć ponownie? Ikovel wątpił w to. Po wojnie każda z Matorańskich wiosek zwiększyła straże i zbudowała lepsze fortyfikacje, a Atterhern podpisało traktat z Xią zobowiązujący obie strony do pomocy, gdyby zagrożenie rebelią powróciło.

- Wiem, że dobro Ko-Koro jest dla ciebie najważniejsze i niechętnie je opuścisz – kontynuował Haru. – Ale rozumiem, że zechcesz pomóc przyjacielowi. Nie będę cię zatrzymywał – dodał.

- Zabierz mnie ze sobą! – powiedział po chwili Khertes. Ikovel i Turaga wymienili spojrzenia.

- Nie – uciął beznamiętnie Ikovel.

- Na twoje barki spadnie obowiązek obrony wioski, Khertes – oznajmił Haru. W tym zgadzał się ze starszym Toa.

- Prawdopodobnie zabawię tam kilka dni i wrócę. Wtedy pomyślimy o jakiejś wyprawie – stwierdził Ikovel. Jego uczeń rozpogodził się, słysząc te słowa.

- Khertes, idź i poinformuj straż o tym, że Ikovel wyjeżdża. Pomogą ci z obroną wioski – dodał Haru.

- Jasne – Toa Lodu momentalnie zniknął w drzwiach samotni.

- Ikovel, zostań jeszcze – rzekł Turaga.

- Daj mi ten cholerny list – powiedział zirytowany Ikovel.

- Pomyślałem, żebyś przeczytał go bez obecności twojego ucznia- Haru urwał, gdy Toa zabrał mu kawałek pergaminu z dłoni.

- Hm – Ikovel chrząknął. Valdar rzeczywiście błagał o pomoc. Pisał o rozesłaniu listów do starej drużyny Ikovela. Toa, którzy razem poprowadzili siły koalicji.

- Myślisz, że Valdar panikuje? – zapytał Turaga.

- Może. Mieszka teraz w Atterhern – zamyślił się Toa Lodu. – Szczerze mówiąc, wątpię, żeby czekało nas zagrożenie ze strony rebeliantów. Z drugiej strony Valdar nie mylił się co do działań w czasie wojny.

- Inne czasy, inna sytuacja – rzucił Haru.

- Wyruszę do niego i dowiem się, co się dzieje. Nie powinno to zabrać zbyt wiele czasu – oznajmił Ikovel.

- W takim razie powodzenia – powiedział Turaga.

- I wzajemnie – odparł Toa.

## Rozdział I - Zimne światło

Samotny jeździec przekroczył szeroką bramę nadmorskiego miasteczka. Wokół niego krzątała się zbieranina Matoran, Zakazian, Toa, Steltian i Południowców. Atterhern leżało niedaleko morskich bram, które prowadziły do Xii, Steltu oraz Zakazu, dla tego miasto zawsze tętniło życiem.

Ikovel niemal zapomniał zapach i tłok, jaki towarzyszył każdej wizycie w miasteczku. Atterhern cuchnęło stęchlizną i zgniły owocami, które Matoranie uprawiali na pobliskich polach. Toa Lodu przypomniał sobie, dlaczego w ciągu kilku ostatnich lat prawie w ogóle nie odwiedzał tego miejsca.

Przemierzał główną ulicę Atterhern, która zaczynała się od Bladej Bramy, umieszczonej na północno-zachodniej granicy miasta. Ulica prowadziła w samo centrum miasta, w którym można było znaleźć dobrze uposażone karczmy, siedzibę rady miasta oraz strażnicę, położoną trochę na północ.

Ikovel swoją lekko naiwną częścią umysłu liczył na to, że ulica aż do bramy zostanie wybrukowana, jednak musiał obejść się smakiem. Przy granicy miasta jego derax szedł przez płytkie błoto.

Tłok na ulicy nieco zadziwił podróżnika. Zdawało mu się, jakby liczba mieszkańców od jego ostatniej wizyty wręcz się podwoiła. Obok niego przejechał gwałtownie dyliżans z woźnicą, który energicznie poganiał wierzchowce i krzyczał na przechodniów, aby zeszli z drogi. Nieco obok można było usłyszeć klechę, który przekonywał o nadchodzącym końcu świata i wierze w Wielkiego Ducha, która miała być jedynym, co mogło ocalić mieszkańców miasta.

Każdy z przechodniów wydawał się być w pośpiechu. Ikovelowi zdawało się, jakby przed czymś uciekali. To jeszcze bardziej spotęgowało jego niepokój o bezpieczeństwie wioski. *Muszę załatwić to jak najszybciej i wracać do Ko-Koro* – pomyślał. Być może jego obawy były nieracjonalne. Te strony Północnego Kontynentu od czasów zakończenia wojny były wyjątkowo bezpieczne. Prawdopodobnie Khertes wraz z resztą straży nudzili się na swoich posterunkach. A jednak… Ikovel mógł przysiąc, że nad krainą zawisła niepokojąca aura.

Toa Lodu kontynuował podróż w głąb miasta, mijając kilku Steltiańskich strażników, odzianych w stalową zbroję, włócznie i miotacze Kanoka. Ikovel zastanawiał się, w jakim stanie znajduje się teraz Straż miejska. Był pewien, że odpowiadają przed Valdarem lub jego podwładnym.

Jego stary przyjaciel na miejsce spotkania wyznaczył siedzibę rady miasta. Duży, marmurowy budynek należący do urzędników wznosił się nad największym skwerem miasta, obok Matorańskiego targu i dzielnicy rzemieślniczej. Już z daleko Ikovel wypatrzył czarno-fioletową zbroję Valdara. Oczy w czarnej Pakari obserwowały ruch na skwerze, w towarzystwie dwóch Steltian średniej klasy.

- Ikovel. Nareszcie! – krzyknął donośnym głosem Valdar. Uścisnął dłoń Toa Lodu, uśmiechając się. Po chwili jednak zrzedła mu mina.

- Przybyłem najszybciej, jak potrafiłem – odparł Ikovel.

- Samemu? – zapytał się mężczyzna. – Zaprowadźcie deraxa do stajni – rozkazał steltianom.

- Najlepsi z mojej wioski musieli zostać, by ją chronić. Nic nie poradzę – odrzekł Toa Lodu.

- Do Strażnicy w tę stronę – Valdar wskazał na północ. – Przejdźmy się.

Dwaj Toa ruszyli wybrukowaną drogą. Bliżej siedziby Straży miejskiej na ulicach było coraz mniej zwyczajnych przechodniów, rzezimieszków czy pijaków, za to coraz więcej Steltian, Toa i Południowców okutych w zbroje.

- Dalej jesteś członkiem rady? – zapytał Toa Lodu.

- Tak. Ale mój głos tonie w morzu tych głupców i obłudników. Połowa rady jest przekupiona przez Ensol. Reszta chce sobie wykroić jak największe wpływy w Atterhern – odrzekł Valdar.

Ikovel znalazł się na jednym z posiedzeń rady, tuż przed tym, jak konflikt z Xią zaognił się. Nie wspominał tego spotkania zbyt dobrze. W radzie zasiadali leniwi biurokraci, leniwi urzędnicy i lichwiarze, którzy nie potrafili robić niczego lepszego, niż liczyć widgety. Ikovel był istotą czynu, tak jak i Valdar.

- Ensol? - dopytał się Toa Lodu.

- Kompania handlowa, wyrosła po wojnie. Importuje różne rzeczy z północnych wysp do nas. Nie miałbym problemu z nimi, gdyby nie to, że jej właściciel ma zbyt dużą rządzę władzy.

- A co z Vortixxami? Chyba z tego powodu mnie tu wezwałeś? – zapytał mężczyzna w białej Hau.

- Roi się tu od nich jak w gnieździe Nui-Rama. Nie wiem, co się do cholery dzieje na Xii, ale Daxyl znalazł sobie godnego następcę. Przysięgam, Ikovel, trzeba było ich wyrżnąć, gdy uciekali. A teraz to wróci, gryząc nas po nogach – rzucił Valdar.

Ikovel pokręcił głową. Nie był zwolennikiem zabijania, lecz dopuszczał się takich czynów w trakcie konfliktu, gdzie stawką było życie setek Matoran. Jednak atak na wycofującego się nieprzyjaciela to było zbyt wiele.

- Nie walczymy z bezbronnymi istotami, Valdar – odparł Toa Lodu. Jego przyjaciel zdawał się zignorować jego uwagę.

- No więc… Rebelianccy Xianie wrócili. Tracę coraz więcej strażników. Niedługo będę musiał ich rekrutować spośród ulicznych Skakdi! – krzyknął Toa Grawitacji. – Potrzebuję dobrych żołnierzy. Toa, takich jak ty, Ikovel. Takich jak my. Rozesłałem listy do okolicznych wiosek, lecz oprócz ciebie odpowiedział jedynie Elatir.

- Terieg? Grev? Faela? Kien? Tylko nas dwóch? – Ikovel nie wiedział, że Valdar zmobilizował całą ich dawną pseudo-drużynę, która powstała, by bronić wiosek przed Xianami.

- Może się ociągają – westchnął Toa Grawitacji. – Nieważne. Użyjemy tego, co mamy pod ręką. Tak, jak wtedy.

- No dobra, od czego zaczniemy? – zapytał się Ikovel.

- Pójdziesz do Ihelviego. To nasz informator, Ko-Matoranin, mieszka niedaleko Strażnicy

- No dobra, Valdar. Ale nie zostanę tu na długo. Mam wioskę, którą się opiekuję. Toa do wyszkolenia.

- Nie martw się – machnął ręką. - Pomogą ci moi najlepsi ludzie, a razem z nimi Elatir. Ihelvi to nasze oczy w mieście, a ostatnio można dużo zobaczyć. Powinien mieć informacje na temat Xian.

Ikovel spojrzał przed siebie. Naprzeciw dwójki Toa majaczyła wieża, która wznosiła się ponad każdym budynkiem w mieście. Tam właśnie zmierzali. Słońce zaszło za szarymi chmurami, zapowiadając deszcz. Ulice Atterhern miały się stać jeszcze bardziej zabłocone, niż wcześniej.

\*\*\*

Dwójka Toa zaczęła wchodzić krętymi schodami na wyższe poziomy Strażnicy. Valdar zaprowadził Ikovela do jego nowego pokoju. Pomieszczenie, w którym mężczyzna miał spędzić najbliższe kilka dni, było przytulną sypialnią z kilkoma drewnianymi meblami i całkiem niezłym widokiem na główny skwer Atterhern. Ikovel zrzucił torbę na biurko i rozpakował z niej kilka rzeczy. Oparł swój protostalowy miecz o ścianę.

- Niezły kawał protostali - zaczął Toa Grawitacji. - Miałem chrapkę na ten miecz w czasie turnieju...

- Nie doszedłeś do półfinału? - odparł Toa Lodu.

- Przegrałem z tym Zakazianinem. Cholera, dobry był - powiedział Valdar. - Ty byłeś wtedy najlepszy. Dalej walczysz tak, jak kiedyś?

- Nie miałem zbyt dużo okazji, żeby zmierzyć się z wymagającym przeciwnikiem przez te ostatnie lata - odrzekł Ikovel.

- Ale nadal potrafiłbyś dokopać większości istot tutaj, nie? - powiedział Valdar. Ikovel uśmiechnął się. Nie chciał tego przyznać, lecz nie był już pewien swoich umiejętności. Nie tak, jak kiedyś.

- Co u naszej starej drużyny? - podróżnik zmienił temat.

- Od Teriega nie słyszałem zbyt dużo. Siedzi w tej swojej kopalni - powiedział mężczyzna w czarno-fioletowej zbroi. - Onu-Koro znajduje się blisko twojej wioski, nie?

- Racja. Ale nie odwiedzałem go zbyt często - odparł Ikovel. Właściwie to nie odwiedził dawnego kompana ani razu od czasu zakończenia wojny. Po prostu nie czuł potrzeby.

- Grev wrócił do Bo-Koro po wojnie, ale nie zabawił tam zbyt długo. Wyruszył na wschód nie wiadomo po co.

- Opuścił wioskę? - Ikovel pokręcił głową.

- Wiesz, niektórzy Toa tak mają. Muszą zasmakować trochę przygody, zanim osiądą gdzieś na stałe - stwierdził Valdar.

- Tak, tylko kto wtedy zajmie się Matoranami? Pół biedy jakby wyszkolił jakiegoś następcę, ale on po prostu zwiał. Ja mam Ko-Koro, ty masz Atterhern. Każdy z nas spełnia powinność wobec Wielkiego Ducha.

- Nie możesz liczyć na honor i obowiązek każdego Toa - skwitował Valdar.

- Co z Kien? - spytał Ikovel. Ciepło wspominał Toa Wody, kiedy zajęła się jego ranami po jednej z bitew.

- Wróciła w swoje strony. Od tamtego czasu nie słyszałem o niej niczego - odparł mężczyzna. Kien pochodziła z małej, rybackiej wioski po drugiej stronie Kontynentu, na południowym wybrzeżu. Przypadkiem znalazła się blisko Atterhern w czasie konfliktu z Vortixxami, gdy walki ucichły, nie miała powodu, by zostać na stałe w mieście.

- Mógłbym ją odwiedzić. Jak to wszystko się skończy. Wziąłbym Khertesa, chłopak mógłby zwiedzić trochę świata - westchnął Ikovel. Ta cała sprawa w Atterhern była dla niego niechcianą przeszkodą. Myślami często znajdował się w przyszłości, z przyjaciółmi z wioski.

- Podróż dobrze by ci zrobiła. Ja nie wyobrażam sobie kisić się ciągle w jednym miejscu. Na szczęście tu dookoła jest zawsze mnóstwo roboty. Wracając do tematu, Faela także wróciła do wioski. Ce-Koro leży niedaleko.

Ikovel machnął ręką na wspomnienie Toa Psioniki. Nigdy nie przepadał za przedstawicielkami tego żywiołu.

- Co z tą sprawą Xian? - zmienił temat.

- Jakiś czas temu namnożyło się ich tu jak Kofo-Jaga w kopalni. Na początku byłem po prostu ostrożniejszy, podjąłem kroki aby zwiększyć liczbę straży. Większość z Vortixxów wygląda na żebraków, gnieżdżą się w ciemnych alejkach miasta. Zazwyczaj moja straż interweniuje w sprawach bójek czy zabójstw wśród miejskiej biedoty i na tym się kończy. A raczej kończyło, zanim nie zacząłem dostawać raportów o zasztyletowanych żołnierzach, porzuconych gdzieś w kanałach - wyjaśnił Valdar.

- Jesteś pewien, że nie wyolbrzymiasz? Morderstwa mogą mieć związek z czymś innym - odparł Ikovel. Razem z przyjacielem skłaniał się ku hipotezie o nadchodzącym konflikcie z Vortixxami, lecz chciał sprawdzić, czy przypuszczenia Valdara mają jakieś podstawy.

- Nie. Mamy w radzie Inde, to przedstawicielka rządu z Xii. Mówiła o tym, jak niedawno działania rebeliantów na wyspie ucichły. Tak samo było przed najazdami kilka lat temu. Oni się do czegoś szykują, Ikovel - powiedział Toa Grawitacji.

- A więc walczymy z cieniami - stwierdził Toa Lodu. - To nie będzie takie proste jak wygranie kilku bitew.

- Dlatego staram się o dobry rekonesans. I zaufanych ludzi - odrzekł dowódca straży miejskiej.

- No dobra, co do tego informatora... - zaczął Ikovel.

- Będziesz pracował z Elatirem. On jedyny odpowiedział na mój list. Oprócz ciebie, oczywiście - Toa Grawitacji oparł się o ścianę, krzyżując ręce. - Jest tutaj, w Strażnicy. Oczekuje ciebie. Pomyślałem, że moglibyście razem załatwić sprawę z informatorem. Na pewno będzie lepszym partnerem, niż Steltianie z koszar.

- Jasne - potwierdził Toa Lodu. - Niech już dłużej nie czeka. Wolałbym załatwić sprawę najszybciej, jak się da.

- Chodźmy zatem - mężczyzna otworzył drzwi i skierował się w głąb korytarza. - Mógłbyś mi potowarzyszyć w spotkaniach Rady, jeśli chcesz - powiedział. - Zaznajomisz się nieco z tutejszą polityką.

- Nie cierpię polityki - odparł Ikovel.

- Jak chcesz - żachnął się Toa Grawitacji. - Jesteśmy.

Valdar opuścił pomieszczenie, zostawiając dwójkę Toa samą. Ciemny pokój okazał się być zbrojownią Straży miejskiej.

W półmroku, na drewnianej ławce, siedział Toa Powietrza, ostrząc stalowy nóż. Podniósł wzrok, słysząc pojawienie się Ikovela. Jego żółte oczy zapłonęły na widok przybysza.

- Ikovel! W końcu. Stawałem się coraz bardziej nerwowy, siedząc w tej ciupie. Chodźmy do tego informatora – zaczął Elatir. – Jak tam życie w górach?

- Całkiem przyjemne. Pogoda i spokój mi służą – odparł Ikovel. Dwójka mężczyzn opuściła Strażnicę i skierowała się w stronę zabudowań mieszkalnych.

- Myślałem, że będzie tu trochę cieplej. Nad tym miastem pada śnieg. Śnieg! Kiedy pomożemy Valdarowi, wracam na południe. Tam przynajmniej dobrze grzeje – powiedział rezolutnie Toa Powietrza.

- Ja też nie zamierzam tu długo zabawić. Zostawiłem wioskę bez Toa. Znaczy się, jest tam Khertes, ale chcę go jeszcze lepiej doszkolić – odparł Ikovel.

- Zaraz, chyba go kojarzę. To ten Matoranin z Turnieju Stali?

- Tak. Robi postępy, ale nim wyjechałem, dopiero co przeszedł przemianę – powiedział Toa Lodu.

- Jestem pewien, że pod twoimi skrzydłami stanie się świetnym wojownikiem – dodał Elatir.

- Dzięki – odrzekł Ikovel. Spojrzał na pogodnego Toa Powietrza z zieloną Miru na twarzy. Wzmianka o Khertesie przypomniała Ikovelowi, jak mocno przypominał on Elatira. Przez kilka lat Toa Powietrza nie zmienił się prawie w ogóle.

Dwójka Toa pojawiła się nieopodal omszałej, drewnianej chaty, otoczonej trawnikiem, który nie był pielęgnowany od dłuższego czasu. Rezydencja informatora wyglądała, jakby mogła się rozlecieć w każdej chwili.

- Czy każdy podwładny Valdara mieszka w taki sposób? – rzucił Ikovel.

- Hm, to kamuflaż. Przynajmniej tak twierdził Valdar – odparł Elatir.

Toa Powietrza rozglądnął się po ulicy i przekroczył płot. Ikovel podążył za nim. Mężczyzna wyjął żelazny klucz i otworzył drzwi, które złowieszczo zaskrzypiały.

W środku panował półmrok, mieszkanie zdawało się puste. Drewniane komody i półki pokrywały pajęczyny, a na stole leżały zardzewiałe narzędzia. Oprócz podłogi skrzypiącej pod naciskiem stóp dwójki Toa, w pomieszczeniu nie dało się usłyszeć nic. Ikovel poczuł powiew chłodu.

- Chodźmy – powiedział Elatir, wchodząc po schodach na piętro. Górna część rezydencji okazała się dużym pomieszczeniem, w którym znajdowało się biurko, łóżko i kilka innych mebli. Cały pokój był pokryty podartymi dokumentami.

- Em. Ihelvi powinien być tutaj – powiedział zdezorientowany Elatir. – Byłem tu dwa dni temu. Rozmawiałem z nim.

- Albo nasz Ko-Matoranin urządził sobie wycieczkę, albo… ktoś go uprowadził – westchnął Ikovel.

- Co teraz? – zapytał Toa Powietrza.

- Możemy po prostu wrócić do Valdara. Ale skoro już tu jesteśmy, możemy przynajmniej spróbować dowiedzieć się, co tu zaszło. Widzisz jakieś ślady walki? Krew?

- Są jakieś dziwne rysy na biurku. Nie jestem pewien, czy to od walki – odrzekł Elatir.

Ikovel usiadł i zaczął przyglądać się porwanym, papirusowym dokumentom. Niektóre zawierały kroniki wojny z Vortixxami, niektóre informacje na temat członków rady i innych grubych ryb z Atterhern, było też dużo plików na temat firmy Ensol.

- Valdar mówił ci coś o tym? - mężczyzna wskazał na plik z nazwą kompanii handlowej.

- Trochę. To firma tego Południowca? Mówił, żeby trzymać się z daleka - stwierdził Toa Powietrza. Ikovel westchnął.

- Nic szczególnego, co? – rzucił Ikovel, przeglądając dokumenty. – Zejdźmy na dół. Nie przeczesaliśmy dokładnie parteru.

Dwójka mężczyzn zeszła schodami na dół. Elatir zatrzymał się w przedpokoju, a Ikovel szybkim krokiem wszedł do czegoś, co wyglądało jak pozostałości kuchni. Z tylnych drzwi prowadzących na zewnątrz zostały jedynie strzępy.

- Elatir! – krzyknął do kompana. Toa Powietrza zjawił się w ułamku sekundy. – Wysadzone Onu-Matorańskimi ładunkami górniczymi? – zasugerował Ikovel.

- Nie pytaj mnie o Onu-Matorańskie rzeczy – odparł mężczyzna w zielonej zbroi. – Ktokolwiek tu był, nie patyczkował się.

\*\*\*

- Nalej mi trochę tego czerwonego – odezwała się kobieta.

- Amani, jest dopiero kilka godzin po świcie – odparł Onu-Matoranin Verti, barman „Przeźroczystej Kauri”, jednej z kafeterii w Atterhern.

- Nie gadaj, tylko nalewaj – rozkazała mu Toa Psioniki. Wiedziała, że gdyby odmówił, zmusiłaby go do wykonania polecenia. – Co się dzieje w mieście? – zapytała, biorąc łyk cierpkiego napoju.

- Coraz więcej Matoran z okolicznych wiosek. Pola uprawne wokół Atterhern pustoszeją. Niedługo zapłacisz za tego drinka dwa razy więcej – powiedział Verti.

Amani miała pewne podejrzenia co do przyczyny ucieczki wielu istot do miasta. Pamiętała, jak jeszcze niedawno broniła swojej wioski, Ce-Koro, wraz z mentorką, Faelą. A teraz była tutaj, topiąc smutki w zdecydowanie za drogich trunkach serwowanych przez właściciela „Kauri”. Po ucieczce z wioski miała jedynie jego oraz kilka przyjaciółek z Ce-Koro, które znalazły się w Atterhern razem z Amani.

- Jakie masz plany na dzisiaj? – zagadnął Verti, czyszcząc szklankę po napoju.

- Odwiedzę Leimę i kilka innych znajomych. Mieszkają bliżej muru, w prowizorycznych chatkach – westchnęła Toa Psioniki. Verti skinął głową z aprobatą.

Życie Amani w Ce-Koro zostało gwałtownie przerwane przez atak osobliwych stworów. Na początku obrońcy sądzili, że mają do czynienia z wyjątkowo agresywnym rojem rahi, lecz okazało się, że istoty nie przypominają niczego, co można było spotkać w tych stronach. Latające i pełzajace stwory o krwistoczerwonych ślepiach i niewiarygodnej wytrzymałości na ataki psioniczne zalały wioskę. Ci, którzy mieli taką możliwość, uciekli na północ, za mury miasta. Amani wybrała ucieczkę. Faela została.

Wielu napływowych Matoran po ucieczce z rodzimych wiosek zaczęło osiedlać się tam, gdzie było jeszcze miejsce, co oznaczało budowę prowizorycznych mieszkań w biednej dzielnicy pod murami miasta. Tamte rejony były niebezpieczne, szczególnie po zmroku. Amani często odwiedzała mieszkające tam Matoranki, by zaoferować im trochę bezpieczeństwa. Przynajmniej tyle mogła zrobić.

Amani wstała i skierowała się do wyjścia. Parter „Przeźroczystej Kauri” był złożony z kuchni, kilku pomieszczeń służbowych oraz dużej jadalni z barem, w której przebywała kobieta. Całe wnętrze wystylizowano w ciepłe, kremowe barwy, a główne drzwi były przeźroczyste. Na suficie umieszczono mozaikę różnokolorowych witraży.

Toa Psioniki wyszła z kafeterii, napotykając chłodny wiatr nabrzeżnej dzielnicy. Znajdowała się we wschodniej części miasta, na południe od silnie uprzemysłowionego portu. Drogowskaz wskazywał ścieżki prowadzące do terenów firmy Ensol, do centrum miasta, oraz na południe, w stronę Błotnej Bramy. Amani skierowała się właśnie tam, do dzielnicy biedoty.

Wkrótce kobieta znalazła się na miejscu, nawigując pomiędzy domostwami złożonymi z blachy i desek. O tej porze nie zastała zbyt wielu mieszkańców na ulicach, musieli spędzać czas na obowiązkach w dokach, nabrzeżu, lub gdziekolwiek można było znaleźć pracę.

Amani skręciła w jedną z błotnistych uliczek, na końcu której znajdowało się mieszkanie Leimy. Jej przyjaciółka mieszkała obok kilku innych Matoran oraz Steltianina. Toa Psioniki widziała mężczyznę w okolicy kilka razy, nosił zbroję i broń, musiał być zatem członkiem miejskiej straży lub zakapiorem z doków. Amani przestała rozmyślać i spojrzała na dom przyjaciółki. Drzwi do mieszkania leżały na ziemi, zostawiając chatkę na pastwę złodziei. Toa zaniepokoiła się, widząc stan mieszkania przyjaciółki. Na początku pomyślała, że ktoś zechciał włamać się do domu, by poszukać czegoś kosztownego. Leima kolekcjonowała biżuterię, a dostanie się do blaszano-drewnianej chatki nie było problemem.

Amani wkroczyła do środka i rozejrzała się po mieszkaniu. Wnętrze było podzielone na przedpokój oraz jedną salę, która robiła jednocześnie za kuchnię oraz sypialnię. Nikogo nie było w środku. Prymitywna kuchenka oraz worki ze słomą, które robiły za łóżko, wydawały się nietknięte. Na drewnianym stole było niedokończone śniadanie. Wyglądało na to, że ktoś opuścił to miejsce w pośpiechu.

Toa Psioniki odłożyła jeden z worków ze słomą na bok, odkrywając szkatułkę z biżuterią, którą Leima pokazywała jej jeszcze niedawno. W pojemniku znajdowały się różnokolorowe korale, pierścionki i kamień świetlny. Jeśli złodzieje dostali się do mieszkania, powinni przetrząsnąć pokój od góry do dołu i wynieść wszystko, co cenne. Zapewne nie zostawiliby nawet narzędzi kuchennych. A jednak w mieszkaniu nie brakowało żadnych rzeczy.

Amani miała inne podejrzenia. Podeszła do drzwi z blachy, które znajdowały się na zewnątrz, by przyjrzeć się im dokładniej. Prymitywny zamek został stopiony. Tak samo stało się z zawiasami. Toa Psioniki była niemal pewna, kto to zrobił. Vakargg, Skakdi Ognia, miał taki zwyczaj nachodzenia na nieswoje posesje. Amani widziała, jak razem z dwoma innymi zakapiorami Skakdi otworzył drzwi do kamienicy, by wyprowadzić stamtąd wychudzonego Vortixxa i zagrozić mu śmiercią. Xianin był podobno winny spłaty długu firmie Ensol. Z tego co pamiętała, Vakargg był jednym z wyżej postawionych zbirów w firmie. Tylko dlaczego chciał czegoś od Leimy? Ce-Matoranka była jedną z wielu mieszkańców Atterhern, którzy przybyli do miasta po utracie wioski. Dziewczyna nie była bogata, nie miała wielu znajomości, nie była mocno związana z miastem. Powód wizyty Skakdiego musiał pozostać tajemnicą.

Toa rozejrzała się po sąsiedztwie. Być może Matoranie i Steltianin, którzy mieszkali obok, wiedzieliby więcej na temat zajścia. W najlepszym przypadku Leima wróci dziś wieczorem do domu i zastanie wyważone drzwi, pomyślała Amani.

Toa Psioniki postanowiła zabrać ze sobą biżuterię i kilka innych drobnych rzeczy, aby przechować je w w swoim pokoju w *Kauri*. Tam będą bezpieczniejsze. Później będzie musiała wrócić do dzielnicy biedoty i wypytać mieszkańców. Teraz pozostał jej jedynie powrót do kafeterii.

## Rozdział II - Cienie na niebie

Na zewnątrz zapadł wieczór. Widok z okna Strażnicy zmienił się z jasnej panoramy miasta na zbiorowisko pomarańczowo-żółtych ogników oraz sylwetek kilku wysokich budynków. Gdzieniegdzie Ikovel dojrzał ciemne kształty, poruszające się na niebie. Musiały być to nieznane mu latające rahi.

Toa Lodu odsunął się od okna, słysząc skrzypienie drewnianych drzwi. W wejściu do samotni pojawił się Valdar. Ikovel czekał na niego, by zdać mu raport o informatorze.

- Wiem, że nie chciałeś brać udziału w posiedzeniach rady, i w sumie nie będziesz. Wezwałem mniejsze, bardziej kameralne spotkanie. Będą na nim bardziej zaufani ludzie – zaczął Toa Grawitacji.

- Nie znaleźliśmy informatora – powiedział Ikovel.

- Mhm. Niedobrze – odrzekł Valdar. Toa Lodu wydawało się, że dowódca straży przewidywał taką okoliczność.

Dwójka wojowników podążyła w głąb krótkiego, ciemnego korytarza. Minęli steltiańskiego strażnika, który pilnował jednego z pomieszczeń. Wychodząc z korytarza, znaleźli się na długich, krętych schodach. Po wyjściu ze Strażnicy, Valdar skierował się w stronę ratusza, gdzie pierwszy raz spotkali się z Ikovelem. Toa Lodu podążył za nim.

- W siedzibie Ihelviego znaleźliśmy stertę dokumentów – zaczął Toa Lodu.

- Wyślę tam moich ludzi. Zbiorą to, co ważne i przekażą do odpowiedniego miejsca – odrzekł dowódca straży. – Masz jakieś podejrzenia co do losu informatora?

- Nie znaleźliśmy żadnych śladów walki. Poza rozsadzonymi tylnymi drzwiami. Wiesz, te, które wychodziły na ogród – opisał Ikovel. Valdar przytaknął.

- To wszystko, co znaleźliście? – zapytał mężczyzna w fioletowo-czarnej zbroi.

- Wyłom wyglądał ma zrobiony z ładunków górniczych. Terieg pokazywał nam podobne.

- Onu-Koro. To było jeszcze przed wojną? – zapytał Valdar.

- Tak. Zaproponował wykorzystać je przeciwko Xianom. W końcu chyba ich nie użyliśmy, prawda? – odrzekł Ikovel.

- Nie. Zbyt niepraktyczne – Dwaj mężczyźni znaleźli się przed gmachem ratusza. Valdar zaprowadził Ikovela do bocznego wejścia. Otworzył kluczem stare, omszałe drzwiczki.

Oświetlone korytarze budynku zaprowadziły ich do małej sali na piętrze. Wysokie okna umożliwiały obserwację skweru Atterhern, lecz nikt nie był zainteresowany tą czynnością. Szeroki, kamienny stół oświetlono kilkoma świecami, które nadawały pomieszczeniu mroczny, bardziej przytulny wygląd.

Dwóch mężczyzn przywitał widok przysadzistego południowca w purpurowych szatach, Skakdiego Wody z ubytkami w zębach oraz niepozornego Po-Matoranina.

- Naykar, admirał sił morskich Atterhern – Valdar przedstawił Zakazianina o zmęczonym spojrzeniu. – A oto Tismo, skarbnik rady – nie wiedział czemu, ale Południowiec nie wydawał się Ikovelowi godny zaufania. – Pakri jest przedstawicielem gildii rzemieślników.

Valdar przedstawił Ikovela i wymienił spojrzenia z Toa Lodu. Mężczyzna zdał relację z wypadu do siedziby informatora.

- Mamy jakieś podejrzenia co do sprawcy najścia? – zapytał ostrym głosem Naykar.

- Ładunki górnicze nie są pospolitym narzędziem w mieście. Mam pewne, że tak powiem, przypuszczenia, co do sprawcy – odezwał się Południowiec, uśmiechając się. Jego małe oczy powędrowały na twarz Ikovela. – Jedynie Ensol ma dostęp do takich ładunków.

Przez salę przeszła fala pomruków.

- Zbiry Ensolu porwały Ihelviego – odezwał się Po-Matoranin.

- Wyślemy tam straż i odbijemy go! – powiedział admirał, waląc pięścią w stół. Ikovel przełknął ślinę. To byli zaufani ludzie Valdara?

- Nie możemy doprowadzić do konfliktu z Ensolem – odezwał się Toa Grawitacji.

- Zgadzam się – przytaknął mu Tismo.

- Atterhern to praworządne miasto. Nie wkroczymy komuś do domu ot tak, nie mamy dowodów. Nie mówię już o interwencji zbrojnej – dodał Valdar.

- Nie możemy utracić wpływów z podatków – uśmiechnął się skarbnik.

Ikovel zmarkotniał. Ostatnim, o czym myślałby w tej sytuacji, były widgety.

- Jeśli jesteś pewien, że to Ensol, zaradzimy temu. Odpowiednimi środkami, oczywiście – oznajmił Valdar. Reszta obecnych rozmówców wzięła to jako potwierdzenie, że sprawą informatora zajmie się zbrojne ramię rady. – Co dalej? – zapytał.

- Wieści z miasta. Mhm. Tak – Tismo oblizał wargi. – Coraz więcej Matoran przybywa do miasta. Jednocześnie mamy coraz mniejsze dochody z ceł. Handel się kurczy, razem z nim skarbnica miasta.

Valdar zmarszczył brwi. Skakdi Wody chrząknął.

- Admirale? – powiedział Toa Grawitacji.

- Na morzu spokojnie. Jedyne, co zaobserwowaliśmy, to wzmożony ruch na szlaku z Xią. To jednak głównie statki handlowe Ensolu – oznajmił Naykar.

- Dobrze, dobrze – uspokoił się Valdar.

- Jeśli chodzi o te cła – zaczął Pakri. – Cena żelaza i kamieni świetlnych poleciała do góry. Doszły mnie słuchy, że powodem jest zamarcie handlu na zachodnim szlaku. Niektórzy opowiadają historie o grasującym potworze na bagnach – powiedział przedstawiciel gildii.

Ikovel zamyślił się. Jeszcze niedawno przemierzał ten sam szlak, lecz nie natrafił na nic podejrzanego.

- Wystawimy nagrodę za zabezpieczenie szlaku. Straż miejska jest zbyt nadszarpnięta, żeby zajmować się takimi sprawami – powiedział Toa Grawitacji. – To wszystko? Jeśli ktoś ma jakąś sprawę do omówienia, niech zabierze głos – upłynęło kilka sekund, jednak nikt się nie odezwał. - Zamykam więc posiedzenie rady – oznajmił Valdar. Pomieszczenie zaczęło powoli pustoszeć.

Ikovel wraz z przyjacielem opuścili pokój zebrań i znaleźli się w dużym, pustym salonie. Toa Grawitacji podszedł do wysokiego okna, patrząc na ulice Atterhern. Szyba była pokryta kroplami deszczu, które chaotycznie uderzały w szkło, jakby desperacko próbowały dostać się do środka.

- A więc co z informatorem? – zaczął Toa Lodu.

- W działaniach z Ensolem trzeba być ostrożnym. Ta firma jest przedsięwzięciem handlowym, ale… - urwał Valdar. Przez chwilę patrzył się na ciemne chmury, jakby przyglądał się czemuś na niebie. - …Oni zatrudniają specjalistów. Iverio ma u siebie doświadczonych najemników w charakterze ochrony, ich kapitanowie znają się na fachu lepiej niż ktokolwiek od Naykara, na pewno mają też szpiegów. Mam tylko nadzieję, że nie współpracują z Vortixxami.

- Więc co z tym zrobimy? – Toa Lodu nie bardzo wiedział, jaką ma w tym do odegrania rolę.

- Szczerze mówiąc, nie wiem, Ikovel – stwierdził Valdar ze smutkiem w głosie. – Jutro się do ciebie odezwę. Pomyślę nad jakimś rozwiązaniem.

- Pewnie – odparł rezolutnie Toa Lodu, lecz wcale nie był tego pewien. Nie był pewien niczego.

\*\*\*

Ulice przykrył całun ciemności, odpierany jedynie przez lampy olejne i kamienie świetlne przymocowane do słupów.

Większość Matoran bała się wychodzić o tej porze. Tam, gdzie nie docierała straż miejska, grasowali drobni rabusie. Nowo przybyli Matoranie byli również straumatyzowani niedawnymi atakami na ich wioski. Amani nie dziwiła się im, że zostawali w domach.

Ale nie ona. Przemierzała aleje Atterhern bez strachu. Nie miała przy sobie broni. Jedynym orężem, jakiego potrzebowała, był jej umysł. Tak jak Toa Ognia wyczuwał z daleko ciepło, tak ona wyczuwała gęstą sieć umysłów, która rozpościerała się pośród miasta. Dobrze wiedziała, gdy znajdowała się w obszarze opustoszałym przez istoty rozumne.

Zbliżała się do części osiedla, w której mieszkała Leima. Widziała światło palące się w kilku chatkach, czuła też delikatny ciężar umysłów domowników. Dobrze. Zamierzała złożyć wizytę mieszkańcom.

Szła w stronę chatek, gdy usłyszała trzepot ciężkich skrzydeł. Spojrzała w niebo. Czerń. Była pewna, że stworzenie, które ją minęło, nie było ptasim rahi.

Otrząsnęła się i kontynuowała. Stanęła przed mieszkaniem Leimy. Drobna chatka wyglądała tak samo jak rankiem. W środku nikogo nie było.

Amani podeszła do podłużnego, sąsiedniego budynku z blachy i drewna. Ze środka dobiegało żółte światło. Toa Psioniki zauważyła prymitywny, żelazny zamek na drzwiach. Zniekształciła kłódkę i wyrwała żelazo mocą żywiołu. Telekineza zawsze zdawała się jej najnudniejszą formą mocy psionicznej, lecz Faela zmusiła ją do nauczenia się przynajmniej podstawowego poziomu władania mocą. W końcu okazało się to przydatne.

Drzwi otworzyły się, a żółte światło padło na błękitną Kanohi w kształcie Kakamy. Kobieta wkroczyła do środka. We wnętrzu zastała Steltianina niższej klasy, który rozdziawił usta, widząc ją. Właśnie dokańczał kolację.

- Siedź – zaczęła Amani. Starała się mówić stanowczo i agresywnie. – Szukam tego, kto włamał się do sąsiedniego budynku. To dom Ce-Matoranki. Na pewno coś widziałeś – powiedziała.

- Em… - Steltianin zerknął kątem oka na zbroję i halabardę, które znajdowały się na drugim końcu kuchni, oparte o ścianę. Amani zauważyła ruch jego oczu. Jej maska wyrażała jedynie „Spróbuj”.

- No, dalej, wykrzesaj coś z siebie. Nie zmuszaj mnie, żebym zrobiła coś niemiłego – powiedziała kobieta. Sama mogła wyszukać informacje w jego umyśle, lecz był to żmudny proces, do tego w czasie zanurzenia nie była w pełni zakorzeniona w rzeczywistości. Jeśli Steltianin wyskoczyłby po broń, nie była pewna, czy zdążyłaby go powstrzymać.

Mężczyzna wahał się. Amani nie była fanką plotek rozpowszechnianych o Toa Psioniki, lecz razem z plotkami przychodził również strach. Toa liczyła na to, że Steltianin będzie się jej bać.

- Coś tam widziałem. Chodził tu Skakdi, czerwona zbroja, więcej nie wiem.

*Bingo* – pomyślała Amani. Wszystko do siebie pasowało. Vakargg zabrał Leimę do Ensolu. Toa nie miała pojęcia dlaczego, lecz to nie miało znaczenia. Wkrótce pozna powód.

- Nie było tak trudno, co? – powiedziała, po czym odeszła. Jeśli Steltianin wiedział, co dla niego dobre, nie będzie jej szukać.

Amani zaczęła iść w stronę „Kauri”. Rozwiązała jeden problem, lecz nagle namnożyło się ich kilka. Dlaczego sierżant Ensolu porwał Ce-Matorankę? Gdzie ją przetrzymują? Jak Amani dostanie się do Ensolu? Czy jej przyjaciółka jeszcze żyje? Kobieta czuła się zbyt przytłoczona tym wszystkim. Musiała się wyspać.

Po kilkunastu minutach spaceru po uliczkach Atterhern, Amani trafiła do kafeterii. Otworzyła szklane drzwi, widząc słabe światło dochodzące z baru. Vertiego nie było w zasięgu wzroku. Kobieta zakluczyła kafeterię i udała się na górę.

Piętro było złożone z wąskiego pasa podłogi, z którego widać było główną jadalnię budynku oraz można było się dostać do pokoi. Amani spojrzała na wprost, by zobaczyć sylwetkę Vertiego, który znajdował się na balkonie.

- Już zamknię- ach, to ty – odezwał się Onu-Matorański barman. – I co, jak poszukiwania?

- Leima nie wróciła do domu – powiedziała zmęczonym głosem kobieta, opierając się na balustradzie. Przed sobą mieli całkiem niezły widok na miasto.

- Co się z nią stało? – zapytał Verti, paląc drewnianą fajkę.

- Vakargg ją porwał – odparła kobieta.

- Kto? – odezwał się Onu-Matoranin.

- Taki jeden Skakdi z Ensolu. Nie mam pojęcia, co kompania handlowa ma do Matoranki. Jej majątek nie przekracza wartości zbroi – wyjaśniła Amani.

Kobieta czuła się zbyt przytłoczona. Jeszcze niedawno, gdy żyła w wiosce razem z siostrami, życie było prostsze. Razem z Faelą zajmowały się ochroną wioski. Starsza Toa zawsze służyła jej radą i była oparciem w sytuacjach, gdy Amani czuła się niepewna. Razem odpędzały od Ce-Koro panoszące się po wybrzeżu rahi i inne drobne zagrożenia. Matoranki zajmowały się uprawą roli oraz rybactwem i rzemieślnictwem, dzięki czemu w wiosce nigdy niczego nie brakowało. Po ataku na Ce-Koro i przeniesieniu się do Atterhern wszystko stanęło na głowie. Amani starała się odwiedzać swoje siostry wtedy, gdy mogła, lecz nie wszystkie były jej wdzięczne. Podarki od Ce-Matoranek stawały się dla niej rodzajem jałmużny. Takiej, jaka była oferowana żebrakom z zabłoconych alei miasta.

Nad Atterhern zaczął padać śnieg. Kilka płatków roztopiło się na Kanohi kobiety.

- Co teraz? – kontynuował Verti. Zdanie wyrwało Amani z zamyślenia.

- Leima jest teraz gdzieś na terenie posiadłości Ensolu – powiedziała Toa. – Albo martwa – westchnęła.

- Jesteś Toa Psioniki, prawda? Zdobywanie informacji to twoja specjalność – rzekł Verti. Kłąb dymu powędrował nad jego maskę.

- To nie takie proste. Być może mogłabym dostać się blisko kogoś ważnego, ale pozyskiwanie informacji to długi proces. W wiosce nazywaliśmy to *łowieniem* – powiedziała. Onu-Matoranin skierował wzrok na południe, w stronę jednej z bram miasta. – Umysł jest jak ocean. Wspomnienia, idee i myśli pływają swobodnie po jego wodach, cały czas zmieniając miejsce. Są ze sobą połączone, niektóre gęściej, niektóre rzadziej. Są myśli, do których ciężko jest się dostać. Wspomnienia, do których prowadzi inna, pojedyncza myśl, połączona z inną, i tak dalej. U istot z obsesją konkretna myśl przeplata się przez całą resztę, tworząc gęstą sieć. Musiałabym dokładnie przeszukać umysł w poszukiwaniu czegoś o Leimie, a uwierz mi, nie jest łatwo łowić i jednocześnie wykonywać inną czynność – oznajmiła kobieta. – Mogłabym po prostu zapytać o Leimę i przeczytać myśl o niej, ale to wzbudziłoby podejrzenia. Musiałabym zrobić to dyskretniej.

- Może odnajdziesz żołnierzy kompanii w jakiejś spelunie? – zapytał Verti.

- Powinnam dostać się do organizacji. Jeśli wejdę w struktury, wyłowienie informacji o Lejmie będzie proste – dodała Amani.

- Słyszałem, że Ensol zmaga się teraz z kilkoma problemami. W mieście słychać plotki o powrocie Vortixxów. Kompania na pewno będzie potrzebowała ludzi do ochrony towaru – powiedział Verti.

Amani nie wiedziała zbyt wiele o interesach Xii w Atterhern. Wiedziała o wojnie, która rozegrała się na północ od miasta, lecz wtedy była jeszcze prostą Matoranką w Ce-Koro. Pamiętała tylko, że Faela opuściła wioskę w czasie konfliktu.

- Zobaczę, co się da zrobić. Mam nadzieję, że Ensol nie będzie przeciwny Toa Psioniki w jej szeregach. Wiesz, jak na to reagują – mruknęła. Wiele osób z wrogością podchodziła do istot, które potrafiły czytać im w myślach oraz manipulować ich wolą.

- Jak cię zatrudnią, odpal trochę widgetów za pokój, co? Zaopatrywanie kafeterii coraz bardziej szarpie mój budżet – stwierdził barman.

Toa westchnęła. Śnieg nie przestawał padać. Płonące pochodnie na ulicach miasta wydawały się jarzyć niczym świetliki w buszu. Amani spoglądnęła jeszcze raz na północ, w stronę, gdzie widniała siedziba główna Ensolu. Gdzieś tam uwięziona była jej przyjaciółka.

## Rozdział III - Bliżej prawdy

Promienie słońca spiekały bladą zbroję Toa Lodu. Kilka kroków od północnego traktu dało się czuć wilgoć i smród z bagna.

Ikovel spojrzał na zbieraninę, którą dowodził razem z Solvegiem, Steltiańskim strażnikiem. Nargl, Skakdi w niebieskiej, lekkiej zbroi i miotaczem Cordak w rękach. Obok niego stał Quelt, Toa Ziemi wpatrzony w przeciwną stronę niż jego Zakaziański towarzysz. Wojownik w czarnej Kanohi był uzbrojony w krótki łuk.

Następnym był krępy Steltianin niższej klasy, Uren, dzierżący prymitywną włócznię. Był członkiem straży miejskiej, lecz zgłosił się do tej roboty, by zarobić coś kilka widgetów więcej. Obok niego stała Toa Wody z licznymi uszkodzeniami na masce. Na imię miała Haei.

Tę czwórkę Ikovel spotkał o świcie słońca w Atterhern. Do wyprawy chciała dołączyć jeszcze Xiańska łowczyni nagród oraz Matorański kronikarz. Solveg odesłał ich obu. Od swojego dowódcy otrzymał rozkazy braku tolerancji dla Vortixx w zespole. Co do Matoranina, stwierdził, że kronikarz będzie jedynie zawadzał.

Za Ikovelem stał Steltiański strażnik oraz Elatir, który podrzucał toporem o stalowym ostrzu. Toa Powietrza zdawał się być niewzruszony całym przedsięwzięciem.

- Idziemy – zawołał Ikovel. Grupa ruszyła w głąb bagien.

Zbieranina wojowników odpowiedziała na list gończy dotyczący oczyszczenia bagien ze stwora, który panoszył się po sąsiednim trakcie, blokując handel. Pogłoski mówiły o jaszczurowatym potworze, który umiał jednym ruchem odgryźć łeb wędrowca. Ikovel nie miał żadnej pewności co do możliwości stwora, dlatego cieszył się ze względnej różnorodności grupy. Któraś z mocy jego towarzyszy powinna okazać się efektywna w starciu.

Toa Lodu niemal zapomniał, jak czuł się, gdy dowodził niewielkim oddziałem. Ostatnio taka sytuacja miała miejsce kilka lat temu.

- Elatir i Uren, na szpicy. Wy dwaj za nami – krzyknął do dwójki Toa. Haei i Quelt ustawili się za nimi. Nargl poruszał się obok Ikovela.

Przez kilka minut poruszali się po względnie suchym terenie, mając sporo miejsca do manewru. Po chwili jednak zostali zmuszeni do ściśnięcia się na wąskiej ścieżce, która była jedynym twardym gruntem w okolicy. Ikovel od razu zaczął się denerwować. Taka pozycja była nie do obronienia.

Słysząc brzęczenie bagiennych owadów, grupa dotarła do polany, która była otoczona przez kilka dużych drzew. Dźwięki fauny i flory mokradeł były lekkie i uspokajające, jednak Toa nie spodziewał się, by ktokolwiek z jego drużyny był zrelaksowany. Być może oprócz Elatira. Chłopak nigdy nie zdawał się być poruszony zagrożeniem.

Reszta grupy poruszała się ostrożnie. Haei podeszła bliżej wody, mocząc w niej palce.

- Nie radzę – odezwał się Solveg. Wyższy o głowę od Toa Steltianin wykonał gest dłonią, wskazujący na dołączenie do pozostałych. Kobieta pokręciła głową, jakby wyczuła w wodzie coś obrzydliwego i odeszła od stawu.

Uwaga Toa Lodu skupiła się na łuczniku w czarnej, lekkiej zbroi. Toa w Kanohi Matatu powiedział niewiele od czasu, gdy wyruszyli na bagna. Jego czerwone oczy uważnie obserwowały tyły grupy.

Ikovel zawsze kojarzył Toa Ziemi z krępymi, barczystymi wojownikami, którzy uwielbiają ciężką broń. Quelt był wysoki i smukły oraz zjawił się uzbrojony w łuk, prostą broń dystansową. Toa Lodu stwierdził, że powstrzyma się z ocenami, dopóki nie zobaczy towarzysza w walce.

Nie minęło zbyt dużo czasu, aż grupa natknęła się pierwszego trupa. Nad truchłem Matoranina zbierały się owady. Solveg razem z Ikovelem podeszli, by zbadać ofiarę, jednocześnie rozkazując reszcie grupy, by stała na straży. Pozostała piątka utworzyła pięciokąt, który otoczył Toa Lodu oraz Steltianina. Mężczyzna odłożył halabardę i spojrzał na Matoranina Ziemi. Krew wokół niego już dawno zakrzepła. Jedynym, co dało się wyraźnie zauważyć, były dwie rany kłute na plecach.

- Nie powinien już zniknąć? – zapytał się Solveg. – Wydaje mi się, jakby zginął co najmniej kilka dni temu.

Ikovel westchnął. Steltiański sierżant zdawał się mieć rację. Ciała zabitych zwykle po kilku dniach znikały. Ten Onu-Matorański handlarz spędził tutaj zdecydowanie zbyt dużo czasu.

Toa Lodu poczuł zapach. Najwidoczniej część tkanki biologicznej zaczęła gnić. Gdy przewrócił cielsko na plecy, ujrzał gromadę robaków pożerającą pierś i twarz Matoranina. Solveg odsunął się, widząc zwłoki.

- Obrzydliwe – odezwał się strażnik.

- Idziemy dalej – żachnął się Ikovel. - Nic po nas tutaj.

Toa Lodu wykrzyczał komendę i grupa ruszyła dalej. Ponownie przedzierali się przez zdradliwe, wysokie trawy bagien, starając się nie wpaść do wody. Szli po wąskich ścieżkach, cały czas z bronią w gotowości. Przeczesywali polany w poszukiwaniu jakichkolwiek wskazówek.

- Wiesz, gdzie w ogóle idziemy? – zapytała się Haei.

- W głąb bagien – odparł Solveg. – Jeśli coś ci się nie podoba, droga wolna, możesz wracać – stwierdził.

Valdar przypuszczał, że handlarze naruszyli terytorium jakiegoś agresywnego rahi, które przywędrowało na bagna. Grupa miała wedrzeć się na siedlisko potwora i wywabić go z kryjówki. To jednak zdawało się nie działać. Było już po południu, a spotkali jedynie zwłoki handlarza oraz bagienne muchy.

- Pełno tu jakichś jaszczurczych śladów, a zwłok niewiele – chrząknął Solveg. – I co, mam wracać do Valdara z niczym? – powiedział ciszej.

- Jeśli nic nie znajdziemy, będzie trzeba się zwijać. Nie chciałbym zabłądzić na bagnach po zmroku – stwierdził Ikovel. – Jeśli nie oczyścimy bagna, handlarze będą musieli nadłożyć drogi przy wybrzeżu i dotrzeć do miasta od północy – Toa Lodu nie chciał przyznawać się do porażki, ale nauczył się, że czasem mądrze jest się wycofać.

- Dlaczego stoimy? – zapytał się Solveg. Nargl uciszył go gestem. Przed Skakdim stał Elatir, który skamieniał. Ikovel podszedł ostrożnie do przyjaciela. Na polanie za drzewami widać było ogromne, zgniłozielone cielsko krokodylowatego rahi. Opancerzony potwór najwyraźniej uciął sobie drzemkę.

- Ustawcie się na linii drzew. Nargl, Quelt, na mój znak zaatakujecie – oznajmił szeptem Ikovel. – Solveg? Jakieś pomysły? – podszedł do sierżanta.

- Znaleźliśmy gagatka – Steltianin patrzał na krokodyla, oddalonego od linii drzew o kilkanaście bio. – Jesteś pewien, że strzały coś mu zrobią? Spójrz na jego skórę…

Toa Lodu bliżej przyjrzał się rahi. Rzeczywiście, skóra potwora zdawała się być pokryta jakąś twardą skorupą. Im dłużej wojownik wpatrywał się w śpiącą kreaturę, tym była dla niego bardziej obca. Nigdy nie widział czegoś podobnego. Stworzenie można było porównać do Tahtoraka, lecz różnił się od niego płaskim, małym łbem, okrągłymi, czarnymi oczyma, krępym tułowiem i krótkimi kończynami. W oczy rzucała się także niecharakterystyczna proporcja tkanek. Stwór nie wyglądał do końca tak biomechanicznie, jak reszta istot we Wszechświecie.

- Jeśli chcesz tam pójść i odrąbać mu łeb tą halabardą, to nie ma problemu – powiedział Ikovel. Solveg przez chwilę milczał, jakby bił się z myślami. Może przez chwilę rzeczywiście rozważał próbę dekapitacji bestii.

- Dobra, uderzamy wszystkim, co mamy. Użyjcie mocy żywiołów i tak dalej – stwierdził sierżant.

Toa Lodu wykonał gest. Strzała wystrzeliła. Pociski Cordak pomknęły w kierunku polany. Cielsko potwora zniknęło w chmurze wybuchów i żywiołowych ataków.

Bestia niewzruszenie odparła atak wodnej kuli, lodowych odłamków i podmuchu wiatru, oraz błota, które nadeszło chwilę później. Ociężale poczłapało w stronę najbliższego zbiornika wodnego i zanurkowało.

- No i świetnie – rzucił jeden z grupy. Jakiś Toa splunął.

- Co robimy? – zapytała się Haei.

- Idziemy za stworem. Widać, że zmierza na południowy zachód – oznajmił Ikovel. – Szybciej!

Toa Lodu zastanawiał się, dlaczego rahi ich nie zaatakowało. Być może natrafili na nie, gdy wychodziło z letargu.

Grupa zaczęła pośpiesznie przemierzać gęste zarośla. Trafili na grząski grunt i wysoką trawę, próbując przebić się do najbliższej polany. Ikovel stracił widok na większość grupy, przed sobą miał Solvega, który górował nad zaroślami, i Zakazianina, który powiesił Cordaka na plecach. Najemnicy przedzierali się przez trawy coraz dłużej.

Nagle na krańcu pola widzenia Toa pojawił się jakiś większy kształt. Coś przez chwilę wynurzyło łeb ponad zarośla. Inny krokodyl? Te istoty nie są aż tak wysokie, stwierdził Ikovel. Skoczył mu rytm serca, gdy usłyszał odgłosy łamania traw za sobą.

- Szybciej! Szybciej! Musimy dostać się na polanę! – wykrzyczał Ikovel, zwiększając tempo. Nie dbał już o to, czy poślizgnie się na błocie, czy uderzy w twarde zarośla. Biegł przed siebie, nie oglądając się.

Polana pojawiła się przed nimi niczym długo wyczekiwana, spełniająca się przepowiednia. Toa, Steltiańscy gwardziści i Zakazianin wyłonili się zza traw. Nikt nie zgubił się w zaroślach. Ikovel odetchnął z ulgą i kazał ustawić się w półkole, które utworzyło się naprzeciw trawy, z której wyszli.

- Co się dzieje? Stwór… - zaczął Solveg.

- Ktoś dołączył do polowania – powiedział Toa Lodu.

Teraz reszta grupy też to zauważyła. Zarośla poruszały się w kilku miejscach. Coś zbliżało się do drużyny.

Kilka chwil później ruchy ustały. Ukryte za trawami kształty zaczęły okrążać polanę. Po tym wojownik rozpoznał, że nie ma do czynienia z byle rahi.

W końcu zza traw wyłoniły się wysokie kształty. Potwory o jaszczurzych łbach i paskudnie wyglądających włóczniach.

*Zyglaki* – pomyślał Ikovel. Dreszcze przeszły po jego całym ciele. Walczył z wieloma istotami w swoim życiu, lecz o Zyglakach słyszał tylko z opowieści Turagi. Ogromne, masywne jaszczury były silne, przebiegłe i odporne na moce żywiołów. Napędzała je ogromna nienawiść do wysztkiego, co żyło i prosperowało we Wszechświecie Matoran. Zyglacze watahy potrafiły masakrować całe wioski Matoran wraz z drużynami Toa, które je broniły. Ikovel naprawdę wolałby znaleźć się teraz w innym miejscu.

Zyglaki zaczęły zbliżać się do najemników, prężąc grzbiety. Quelt cofnął się i wypuścił strzały w stronę jednego z jaszczurów. Gdzieś obok dało się słyszeć dudnienie miotacza Cordak. Niektóre ze stworów stanęły dęba. Zniewalająca siła ognia miotacza mogła być jedną z niewielu broni w arsenale grupy, których bały się Zyglaki.

Po chwili agresorzy otrząsnęli się i przestali zwlekać z atakiem. Jaszczurze włócznie starły się z halabardami i mieczami wojowników z Atterhern. Ikovel odparował atak i wysunął się do przodu, tnąc lekko w łeb jaszczura. Zyglak poderwał się do ataku, wpadając w pułapkę. Toa Lodu wykonał obrót na bok, kierując głownię na łeb oponenta. Twarz jaszczura została zmasakrowana przez protostalowe ostrze.

Większość konfliktu można było rozwiązać bez śmierci jednego z adwersarzy. Jednak starcia z Zyglakami były inne. Jaszczury walczyły brutalnie i bez zasad. Każdy, kto przeżył starcie z nimi, radził walczyć tak, aby zabić.

Ikovel wycofał się, widząc, jak Zyglaka pochłaniają konwulsje. Stanął obok swoich towarzyszy, łatając dziurę w półkolu. Obok Solveg wykańczał jaszczura, wbijając mu kolec na końcu halabardy w szyję. Zyglak zatoczył się po polanie, krwawiąc.

Inni nie radzili sobie tak dobrze. Haei krwawiła z kilku miejsc, przez co jej zbroja przybrała kolor niebiesko, czerwony. Po chwili Toa Wody upadła. Obok stał Uren, wpatrzony we włócznię, która przebiła go na wylot.

Pozostali rozproszyli się, walcząc na całej przestrzeni polany. Obok Quelta leżał jeden Zyglak z grotem strzały w oczodole. Nieopodal Elatir zmagał się z kolejnym jaszczurem, wymijając kolejne ataki i próbując wykonać własne.

Ikovel odbił pchnięcia włócznią kolejnego Zyglaka. Jeden jaszczur próbował go okrążyć, lecz Toa cofnął się. Uderzył plecami o Solvega. Teraz przynajmniej miał kryte tyły.

- Nie damy rady utrzymać się dłużej – powiedział Steltianin. Ikovel wypuścił powietrze. Wiedział o tym.

Toa stworzył ścianę z lodu naprzeciw siebie. Nie powstrzymało to Zyglaka, jednak spowolniło go nieco, kiedy ściana rozpryskała się na tysiąc odłamków. Aktywował Kanohi Hau, gdy stwór zbliżył się zbyt blisko niego. Kanohi nie zawiodła. Usłyszał dudnienie Cordaka. Wybuchy. Odległy ryk.

Odgłosy przyciągnęły także uwagę Zyglaków. Niektórzy z watahy spojrzeli w stronę jeziora.

Z wody wyskoczyło potężne rahi, tratując jednego z jaszczurów i wgryzając się w nogę innego. Zyglaki zasyczały. Ich liczebność malała, a teraz musiały poradzić sobie także z panem tych bagien.

Ikovel ruszył na oponenta, który na chwilę nie zwracał na niego uwagi. Ciął pionowo w łeb, chcąc oślepić jaszczura. Atak nie pozbawił go oka, lecz zostawił z głęboką raną na twarzy. Zyglak zasyczał w gniewie, by sekundę później paść na ziemię po tym, jak jego ręka eksplodowała od pocisku.

Wataha, widząc obrót sytuacji, zaczęła się wycofywać. Po chwili nie dało się widzieć ani jednego Zyglaka, ani krokodylowatego potwora, który przeszkodził im w zasadzce.

Solveg otrzepał się z zaschniętego błota. Pozostali przy życiu jeszcze przez chwile rozglądali się nerwowo po zaroślach, wypatrując niebezpieczeństwa.

- Nargl, Quelt, obserwujcie trawę – rozkazał Ikovel. Toa Lodu rozglądnął się po otoczeniu. Polana była zalana krwią.

Obok wielu trupów Zyglaków, dało się zobaczyć zmarłego szeregowego strażnika. Uren skonał po otrzymaniu śmiertelnego ciosu włóczni. Przykra strata.

Ikovel zobaczył także Haei, która leżała głową w dół, ze sztyletami obok. Tak krótka broń fatalnie sprawdziła się w starciu z Zyglakami. Toa Lodu podszedł do zmarłej kobiety i obrócił jej ciało na plecy. Jej światełko sercowe dawno zgasło. Była teraz z Wielkim Duchem, pomyślał Ikovel.

Pozostali zdawali się być w dobrym stanie. Elatir wraz z Queltem nie ponieśli większych ran. Nieco gorzej było z Narglem, którego kubrak był czerwony od krwi. Skakdi uśmiechał się od ucha do ucha, twierdząc, że rana nie jest niczym poważnym. Pomimo tego Ikovel sam zabandażował mu rany.

- Mniej najemników, większa nagroda, czyż nie? – zaczął Zakazianin. Toa Lodu posłał mu mordercze spojrzenie.

- Nie. Podpisałeś kontrakt na określoną sumę, i taką sumę dostaniesz – odparł. Valdar mówił mu niegdyś o polityce wspólnej nagrody, rozdzielanej pomiędzy najemników, lecz doprowadzało to do niefortunnych wypadków, które narażały całą misję.

Toa Lodu podszedł do brzegu jeziora, gdzie odpoczywał Steltiański sierżant.

- Co teraz? – zapytał Ikovel.

- Zyglaki mają pewnie jakąś bazę wypadową na bagnach. Jestem ciekaw, jakiej wielkości jest ta wataha. Mam nadzieję, że nieźle ją dzisiaj przetrzebiliśmy – zaczął Solveg.

- Pościg za nimi to wyrok śmierci – powiedział Toa Lodu. - Chyba nie masz wątpliwości, że powinniśmy wracać?

- Racja. Jeśli ktoś dalej będzie napadał na karawany, ktoś będzie się musiał tym zająć – westchnął sierżant, wstając. – Na pewno nie będę to ja.

Solveg wykrzyczał rozkaz wymarszu. Grupa najemników zaczęła się przygotowywać do wycofania w stronę miasta.

- Myślisz, że to zwykli rozbójnicy? – zapytał się Elatir, podchodząc do Ikovela.

- Nie widziałem na razie niczego, co wskazywałoby, że tak nie jest – odparł Toa Lodu. – A podejrzewasz coś?

- W tych stronach nie widziano Zyglaków od tysięcy lat, prawda? Nie mówię tylko o okolicach Atterhern. Przecież trudno je spotkać na przestrzeni całego Kontynentu.

- Racja. Ostatnio dzieją się tu dziwne rzeczy – odparł Ikovel. Skłoniony przez podejrzenia przyjaciela, przyjrzał się zwłokom Zyglaków. Niektórzy z nich jeszcze konali.

Toa Lodu podszedł do jednego z jaszczurów, przytwierdzając stopę do jego szyi. Zyglak charknął.

- Dlaczego tu jesteście? – zapytał wojownik. W odpowiedzi stwór wydał z siebie makabryczny charkot, który przypominał śmiech.

- Dobrze wiesz, dlaczego – odparł jaszczur.

Ikovel zasępił się. Zyglaki były znane z nienawiści do takich gatunków jak Matoranie. Napadanie na ich karawany nie było niczym niezwykłym.

- Gadaj, albo- uciął Toa Lodu. Jaszczur skonał.

- Mam tu coś ciekawego – Elatir podszedł do Ikovela, wręczając mu zwinięty zwój papirusu. Mężczyzna w białej Hau rozwinął zwój i uśmiechnął się, widząc charakterystyczne pismo. Jego uwadze umknęły złowrogie ślepia krępego kształtu, który obserwował ich zza zarośli.

\*\*\*

- Sprawa jest, można by rzec, nad wyraz delikatna – zaczął groźnie wyglądający Zakazianin Ognia z toporem u pasa. – Niedługo zauważysz, jak zachowuje się Iverio. Chcielibyśmy, aby znowu było tak, jak dawniej. Twoim zadaniem jest wyleczenie go.

Amani przytaknęła. Stał przed nią Vakargg, sierżant Ensolu, razem z dwoma podwładnymi. Skakdi Lodu opierała się o ścianę, szczerząc zęby. Zakazianin Magnetyzmu z halabardą na plecach miał nieobecny wyraz twarzy.

- Macie jakiekolwiek pojęcie, czemu do tego doszło? – zapytała Toa Psioniki. Wcześniej próbowała dostać się do myśli Zakazianina, jednak ku jej zaskoczeniu, napotkała na barierę umysłu.

- Szczerze mówiąc, nie. Zaczęło się jakiś miesiąc temu. Na początku kazał sobie przynosić jedzenie do biura. Nie chciał się stamtąd ruszyć. Mówił coraz mniej, a teraz… Ślini się tylko do biurka – powiedział Skakdi w srebrnej zbroi.

- Zobaczę, co da się zrobić – odparła Amani.

- Tylko nie kombinuj. Co stanie się z Iveriem, stanie się z tobą – oznajmił Vakargg. Jego towarzyszka przeciągnęła palcem po szyi, uśmiechając się.

- Gdzie on jest? – zapytała kobieta w niebiesko-złotej zbroi.

- Chodź za mną – powiedział Skakdi Ognia. – Hreog, Ihex, zostańcie.

Dwaj pracownicy Ensolu wyszli z ciemnej komnaty, by znaleźć się w długim, mrocznym korytarzu. Amani zauważyła, że większość budynków kompanii handlowej była bardzo kiepsko oświetlona.

- Sprowadziliśmy już kogoś, ale spartaczyła sprawę. Mam nadzieję, że staniesz się bardziej użyteczna. W końcu jesteś Toa – powiedział Vakargg.

- Jasne. Ale to będzie wymagało czasu. Czytanie w myślach potrafi być żmudne – odparła Amani.

Przed oficjalnym zatrudnieniem w Ensolu, Toa Psioniki została zabrana na misję zwiadowczą. Razem z Vakarggiem i Ihex sprawdzili, co stało się z jedną ze skał na morzu między Północnym Kontynentem a Xią. Podróż statkiem powietrznym była krótka. Kiedy wylądowali na przyczółku handlowym, z którym od kilku dni nie było kontaktu, nie zastali nikogo. Vakargg podejrzewał rebeliantów z Xii, spodziewał się jednak, że towar zostanie zrabowany. Wszystko było na swoim miejscu, oprócz pracowników, którzy wyparowali jakby z dnia na dzień. Nie mając żadnych poszlak, trójka wróciła na Kontynent, a sprawa została zamknięta. Amani miała teraz rozpocząć to, po co została przyjęta – uleczenie właściciela Ensolu.

Biuro Iveria śmierdziało zgnilizną. Rośliny doniczkowe na biurku zwiędły, a ściany pokrył grzyb. Pomimo tego, pomieszczenie było silnie oświetlone żółtym, ciepłym blaskiem kamieni świetlnych. Atmosfera mocno kontrastowała z zimnymi, słabymi lampami na korytarzach. Amani usiadła na wyjątkowo niekomfortowym krześle naprzeciw Iveria. Zwalisty Południowiec gapił się nieobecnym wzrokiem na kobietę. Za właścicielem firmy Amani zauważyła ciężkie, żelazne drzwi, prowadzące nie wiadomo dokąd.

- Będzie można zamienić to krzesło? – zapytała.

- Jutro – uciął Vakargg.

Amani skupiła się. Skakdi Ognia oparł się o ścianę obok, obserwując kobietę oraz własnego szefa.

- Zaczynaj – rzucił Zakazianin. Toa skupiła wolę. Oczy miała szeroko otwarte, lecz nie widziała przed sobą Południowca. Wkroczyła do innego świata.

Zewnętrzne powłoki wód były bardzo łatwe do pokonania. Nikt nie powstrzymywał jej od parcia do przodu, jednak powłoka była bardzo zamglona. Przez długi czas nie mogła się zorientować, gdzie jest.

Gdy mgła ulotniła się, kobieta zaczęła dostrzegać płytkie myśli. Prymitywne sygnały i instynkty otaczały ją, szepcząc. *Jeść*, *Ciemność*, *Niepokój*. Vakargg wspominał, że Iverio od ostatniego miesiąca skarżył się na niedoświetlenie budynku. Żółte światło biura przedostawało się przez umysł Iveria. Tak samo działo się z zapachem, dźwiękami i obrazami. Amani znajdowała się zbyt płytko, by stwierdzić, że obecne bodźce zewnętrzne o czymś świadczą.

Świadoma prymitywnych myśli opływających zewnętrzne powłoki morza, Toa zeszła głębiej.

Czasami ćwiczyła to razem ze swoją mentorką, Faelą. Podróż po umyśle nauczycielki lub innych Ce-Matoranek nie było tak skomplikowana. Ich umysły były czyste, a wspomnienia wyraźne. Podróż przez świadomość Iveria można było porównać do marszu po kolana w błocie.

Głosy ucichły, obraz otaczającego biura zmętniał. Żółte światło było jednak wszechobecne. Coś było nie tak. Na poziomie wspomnień bodźce zewnętrzne powinny niemal zniknąć.

Przemierzając przez grząskie błoto, Amani wkroczyła do pierwszego napotkanego wspomnienia. Tak łatwy dostęp oznaczał, że otępiały umysł wracał do tego fragmentu pamięci dość często.

- Nazwiemy ją Ensol.

Dwójka Południowców stała na skalistym wybrzeżu. Wokół unosił się zapach dymu. Amani nie potrafiła określić, gdzie się znajdowali. Wspomnienie było zbyt zamglone. Widziała jedynie morze i kawałek wybrzeża. Gdy odwróciła się, zobaczyła jedynie gęstą mgłę.

Jeden z Południowców bez wątpienia przedstawiał Iveria. Smukły, ubrany w eleganckie szaty. W niczym nie przypominał istoty, którą Amani spotkała w budynku Ensolu. Obraz drugiej postaci był zamglony. Sylwetką i budową ciała przypominała Iveria.

- Dodatkowe statki gotowe. Zobaczysz, ten kuter niedługo wstawimy do muzeum – powiedziała postać. Iverio przytaknął.

Jego zamglony przywódca zaczął mamrotać. Śpiew mew ucichł. Mgła wokół nich stawała się coraz bardziej gęsta. Wspomnienie dobiegało końca.

„Bezużyteczne” – pomyślała Amani. Mgła otoczyła ją całkowicie. Kobieta poruszyła się głębiej we wspomnienia, trzymając się cienkiej nici pamięci. Błyszcząca droga doprowadziła ją do innego, małego świata.

- Wynoś się stąd, Malqiedas! – wrzasnął Iverio. – Nie zmuszaj mnie, abym wzywał ochronę.

- Uważaj, Iv. Niektórzy dalej odpowiadają przede mną – zamglona postać trzasnęła drzwiami i wyszła z pokoju. To ona musiała być połączeniem dwóch wspomnień. Wspólnik Iveria, który odszedł z kompanii.

Amani znajdowała się w czymś, co przypominało pokój w drewnianej chatce. Za oknem widać było jedynie mgłę. Tak samo działo się za plecami Iveria. Wspomnienie było nakierowane na drzwi. Po chwili pojawił się tam Skakdi.

Vakargg wyglądał zdecydowanie młodziej, nie miał kilku blizn. Jego rysy były wyraźnie zaznaczone. Musiał silnie odznaczyć się na pamięci Iveria.

- O co chodziło? – zapytał Zakazianin, gestem wskazując na korytarz.

- Malqiedas, on… odchodzi. Poinformuj wszystkich, że odpowiadają wyłącznie przede mną. Wszystkie aktywa pod jego zarządzaniem przechodzą na mnie – oznajmił władczo Iverio.

- Jasne, eee… Mogę spytać, o co poszło? – powiedział Vakargg.

- Poróżniliśmy się w zdaniach co do przyszłości firmy – odparł Południowiec. Amani wyczuła kłamstwo. Czekała na szept. Głos umysłu przedstawiający to, co uważał za prawdę.

Mgła pochłonęła ją w przeciągu kilku sekund. Morze gwałtownie odcięło ją od wspomnienia. „Dziwne” – stwierdziła. „Wspomnienia tak się nie kończą.” Wyglądało to na poważne dziury w pamięci. Albo skutek czegoś innego.

Na szczęście wspomnienie pozostawiło kilka dróg, wszystkie związane z Vakarggiem. Amani parła dalej.

- Co zrobić z tymi Matoranami? – zapytał się Vakargg, stojąc przed kontenerami. Wyglądało na to, że znajdowali się w dokach.

- To, co zwykle. Niech spędzą noc pod kwaterą – odezwał się Iverio. Lekki podmuch morskiego wiatru uderzył w rozmówców. Wspomnienie było mokre i zimne. Ciemne chmury zbierały się na niebie.

Amani rozejrzała się wokół siebie. To wspomnienie było wyraźniejsze, ostre. Przez chwilę kobieta chciała kontynuować podróż przez morze, lecz zdecydowała się na cofnięcie wspomnienia.

- To, co zwykle. Niech spędzą noc pod kwaterą – zagrzmiały słowa Iveria.

*Pod kwaterą*

Słowa utkwiły w jej pamięci. Nie zapomniała, po co tu przybyła. Leima cały czas była uwięziona. Wspomnienie było wskazówką.

Amani nie obchodziły losy Iveria. Właściciel kompanii mógł rozpaść się we własnym biurze, a jego umysł zgnić od niewiadomej zarazy. Kiedy to się stanie, Toa Psioniki będzie już daleko stąd, razem z przyjaciółką.

Czas wypłynąć na powierzchnie.

Dziewczyna czekała na rozrzedzenie mrocznych wód umysłu. Powrót światła, dźwięków i świadomości. Czekała.

Wspomnienie znikło w nieprzeniknionej ciemności. Amani rozglądnęła się wokoło. Czerń była wszędzie.

Nagle ogarnął ją wszechobecny strach. Poczuła obecność obcego bytu. W umyśle Iveriego był ktoś jeszcze.

Naprzeciw niej pojawiła się para krwistoczerwonych ślepi. Amani chciała uciec, znaleźć się z powrotem w swoim ciele, lecz coś odcięło ją od świata zewnętrznego.

Istota zbliżała się do niej z każdą sekundą. Toa Psioniki czuła, jak coś dotyka jej bariery umysłu, jakby szukając słabych punktów. Poczuła silny stres i dyskomfort, lecz nie posiadała ciała, by dać upust emocjom. Była zamknięta w niewidzialnej klatce.

Macki owijały się wokół jej kruchego umysłu, jakby próbując zmiażdżyć barierę. Osłona wytrzymała.

Świadomość połączyła się z systemem nerwowym. Impulsy elektryczne powędrowały do każdej z kończyn, budząc ciało. Toa zorientowała się, że leży na podłodze, skulona. Ktoś coś krzyczał.

Próbowała wstać, lecz jej żałosna próba skończyła na niczym. Dzwoniło jej w uszach. Rozpoznała znajomy, żółty odcień światła. Poczuła drewno na swoim policzku. Z ust ciekła jej ślina.

- Amani? Co się dzieje!? – usłyszała cierpki, ciężki głos Vakargga. Ktoś podniósł ją i posadził na krześle. Kątem oka zauważyła Skakdi w białej zbroi, która pstryknęła palcem. Toa nie mogła przemóc się do odpowiedzi. Przed sobą widziała Iveria, który patrzył na nią nieobecnym wzrokiem. Z ust pociekła mu ślina. Amani znowu to poczuła. Oprócz właściciela kompanii, dwójki Skakdi oraz jej samej, w biurze był ktoś jeszcze.

\*\*\*
Kaszląc, Toa Lodu otworzył grube, drewniane drzwi. Komnata warowni była obszerna, mieściła mapę Atterhern i okolic. Nad stołem stał Valdar, rozmawiając z kobietą Vortixx. Gdy usłyszał otwarcie drzwi, łypnął na przybysza.

- Ikovel? – zaczął Toa Grawitacji. Był wyraźnie zaskoczony.

- Valdar, możemy porozmawiać na osobności? – zapytał przybysz.

- Jasne – odparł dowódca straży. - Inda, zostaw nas samych.

Wysoka Xianka opuściła pokój. Ikovel spojrzał na miasto za oknem. Zapadła noc.

- Co robisz tak późno? – zagadnął Toa Lodu.

- Ustalam strategię – odparł Valdar. – Nasi znajomi z Xii robią się coraz bardziej nerwowi. Ale dość o tym. Przyszedłeś zdać raport o wyprawie?

Ikovel opisał niedawne wydarzenia na bagnach. Słysząc historię, Toa Grawitacji zasępił się.

- Gdyby nie interwencja tego gada, byłoby po nas. Valdar, kiedy ostatnio widziano tu Zyglaki? – zapytał mężczyzna w białej zbroi.

- Nie za czasów, gdy byłem Toa – zamyślił się dowódca straży.

- Znając reputację tych stworów, być może powinienem się cieszyć, że straciłem tylko dwójkę ludzi – odchrząknął Ikovel. – Jeden z Zyglaków miał to przy sobie – mężczyzna podał rozmówcy kawałek pergaminu.

- To wiele wyjaśnia – stwierdził Valdar. Jego zielone oczy rozbłysły żarem, jakby mówiły „Widzisz? Cały czas miałem rację”. – Poradzę, by unikano tego szlaku.

- Co teraz? – zapytał się Toa Lodu.

- Dalej nie znaleźliśmy naszego informatora. Jesteśmy ślepi – westchnął Valdar. – Nie mam żadnego tropu. Możesz wałęsać się bez celu po mieście, może na niego wpadniesz. Ha! – zaśmiał się mężczyzna w czarnej Kanohi. – Weź sobie wolne, przyjacielu. Ostatnio dużo pracowałeś, w Atterhern jest kilka dobrych szynków. Są też mocne, rozgrzewające trunki na pokrzepienie serc.

Ciąg dalszy w części 2

## Spis postaci

### Toa - główni

* Ikovel - Toa Lodu, obrońca Ko-Koro
* Khertes - młody Toa Lodu, uczeń Ikovela
* Amani - Toa Psioniki, uciekinierka z Ce-Koro
* Valdar - Toa Grawitacji, dowódca Straży miejskiej
* Elatir - Toa Powietrza, partner Ikovela

### Rada Atterhern

* Tismo - skarbnik miasta
* Naykar - szczerbaty Skakdi Wody, admirał
* Pakri - Po-Matoranin, przedstawiciel gildii rzemieślników
* Inde - reprezentantka Xii

### Ensol

* Iverio - założyciel i właściciel Kompanii handlowej
* Vakargg - Skakdi Ognia, sierżant
* Hreog - Skakdi Magnetyzmu, podwładny Vakargga

### Mieszkańcy Atterhern

* Verti - barman i właściciel kafeterii *Przeźroczysta Kauri*
* Leima - jedna z Matoranek, które uciekły z Ce-Koro
* Ihelvi - Ko-Matoranin, informator

### Rebelianci z Xii

Daxyl - dowódca pierwszej rebelii, martwy

### Inni Toa

* Terieg - Toa Ziemi, obrońca Onu-Koro
* Grev - Toa Zieleni, dawny obrońca Bo-Koro
* Kien - Toa Wody, obrończyni rybackiej wioski na południu Kontynentu
* Faela - Toa Psioniki, zabita podczas ataku na Ce-Koro
* Haru - Turaga Lodu, przewodzi Ko-Koro