พ.ศ. 2529 – 2531

✨  **ปรากฏการณ์เฉลียง**

**พ.ศ. 2521-25 • **พ.ศ. 2529-31** • พ.ศ. 2532-34 • พ.ศ. 2537-43 • หลังปี พ.ศ. 2543 • *ไทม์ไลน์ของเฉลียง***
## **กับอื่นๆอีกมากมาย**

หลังเรียนจบออกมาได้ไม่นาน วัชระ ปานเอี่ยมก็ดังระเบิดกับรายการ **‘เพชฌฆาตความเครียด’** ใครๆ ก็รู้จักเขา- - **‘ซูโม่เจี๊ยบ’** ดังมากถึงขนาดมีโครงการออกเทปร่วมกับจรัสพงศ์ สุรัสวดี ในนาม กลุ่ม **‘ซูโม่สำอาง’** เลยทีเดียว แต่โครงการของซูโม่สำอางก็ถูกพับลงไปในเวลาอันรวดเร็ว วัชระเล่าว่า *“ไม่ได้ออก เพราะความเป็นไปได้มันต่ำมาก ที่มามันก็คือรายการซูโม่นี่ ไนท์สปอตเขาจ้างเราทำ แล้วในรายการก็มีช่วงเพลงพามา ผมกับพี่ตู้จะร้องเพลงแปลงบ้าง ไม่แปลงบ้าง อยู่เนืองๆ ทีนี้มันก็มีเพลงเก่าๆ ของสถาปัตย์ที่พี่ตู้เขียนไว้ มันก็เพราะดีเหมือนกัน หลายๆ เพลงมีความหมาย พวกเรฟูจีหนีตายทั้งหลายแหล่ เจ้าของไนท์สปอตมาฟังก็ฟุ้งเลย จะอัดเมืองนอกเลย อุ้ย...คือฟังแล้วความเป็นไปได้มันไม่ใช่ มันเหมือนน้ำมันกำลังไหลแรงซูโม่กำลังแรง คนฮือกันไปหมด เขาคิดว่า เอ้อ...อย่างน้อยตีหัวโป้งไว้ก่อน แต่ลืมคิดไปว่า เพลงเขาเอาไว้ฟัง ไม่ได้เอาไว้ดู”*

ในช่วงเดียวกันนั้น นิติพงษ์เปลี่ยนแนวทางจากคนทำโทรทัศน์ ไปเป็นคนเขียนเพลงในทีมของพี่เต๋ออย่างเต็มตัว ส่วนประภาส แม้จะทำรายการโทรทัศน์เป็นอาชีพ แต่ก็ไม่ทิ้งเรื่องเพลง ยังแต่งเพลงเก็บไว้ฟังเล่นเอง ยังแต่งเพลงประกอบรายการโทรทัศน์และละคร อย่าง ‘คุณยายกายสิทธิ์’ และ ‘นายแพทย์สนุกสนาน’ รวมทั้งรับทำเพลงโฆษณาด้วย ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้เขาได้ดึงรุ่นน้องที่คณะสถาปัตย์ เกี๊ยง-เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ มาร่วมงาน

## **เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์**

**เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์**
**เป็นคนหนองคาย**
**เริ่มเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนวัดอรุณรังสี จังหวัดหนองคาย**
แต่ไปจบมัธยมต้นที่โรงเรียนปทุมเทพวิทยาการแล้วไปต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยในขอนแก่น ในวัยเด็กเขาแทบไม่สนใจฟังเพลงเลย เพราะไม่มีเพลงไทยในแบบที่ตัวเองชอบ ยุคนั้นจะมีแต่เพลงสำหรับผู้ใหญ่ อย่างสุนทราภรณ์ สุเทพ วงศ์กำแหง ชรินทร์ นันทนาคร ฯลฯ เขาบอกว่า *“ผมก็ฟังไปเรื่อยๆ ไม่สะดุดกับเพลงไหน ฟังแล้วมันคล้ายๆ กันไปหมด”*

เริ่มมาสะดุดกับเพลงจริงๆ ก็จากการ์ตูนโทรทัศน์ ‘หน้ากากเสือ’ อันโด่งดังในยุคนั้น *“บอกตามตรงเลยผมชอบฟังเพลงเพราะหนังการ์ตูน ‘หน้ากากเสือ’ ตอนเด็กๆ ดูแล้วชอบมากเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของมัน หรืออะไรก็แล้วแต่ ‘หน้ากากเสือ’ เป็นฮีโร่ของผม ชอบวาดรูป ก็จากการ์ตูนเรื่องนี้แหละ”*

หลังจากนั้นมาเกียรติศักดิ์ก็ฟังเพลงมากขึ้น และเริ่มหัดเล่นกีตาร์ วงดนตรีที่มีอิทธิพลต่อเขามากที่สุดในช่วงนี้ก็คือ ‘อิสซึ่น’ ของสองพี่น้อง อัสนี-วสันต์ โชติกุล *“ตอนที่หัดกีตาร์นี่ เค้าคล้ายๆ เป็นครูกีตาร์ได้ดีเลย เพลงของเค้าไม่ใช่สอนให้เราเล่นแบบธรรมดาๆ นะ มันมีลูกเล่นให้ฝึกฝนเต็มไปหมด แม้จะดูเป็นเพลงง่ายๆ ก็เถอะ”*

ช่วงเรียนมัธยมที่หนองคายและขอนแก่น เกียรติศักดิ์ร่วมเล่นดนตรีในวงของโรงเรียนมาตลอด ในตำแหน่งกีตาร์บ้าง เบสบ้างสลับกับเพื่อนๆ ในวง และจากเด็กบ้านนอกริมโขงที่หลงใหลในเสียงดนตรี เกียรติศักดิ์เดินทางเข้ามาเป็นน้องใหม่คณะสถาปัตย์ จุฬาฯ ในปีการศึกษา 2525 **ปีเดียวกับที่ ‘เฉลียง’ ออกเทปชุดแรก ‘ปรากฏการณ์ฝน’** นิสิตปี 1 สถาปัตย์ รวมทั้งเกียรติศักดิ์ จึงฟังเพลงชุดนี้ของพวกพี่ๆ กันอย่างชุ่มหู ถึงขนาดเรียกได้ว่า ‘ปรากฏการณ์ฝน’ เป็น ‘เทปสามัญประจำคณะ’ เลยก็ว่าได้

เกียรติศักดิ์เล่าถึงช่วงนั้นว่า *“ตอนนั้นผมเข้าสถาปัตย์ จุฬาฯ แล้ว เรียนอยู่ปี 1 พวกพี่จิก พี่ดี้ พี่เจี๊ยบ อยู่ปี 5 แล้ว พวกผมเห่อเทปม้วนนี้กันมากเพราะรุ่นพี่ออกเทป ทั้งคณะจะเห่อมาก แทบทุกคนเลยมีเทปม้วนนี้ เด็กปี 1 จะเห่อทั้งนั้น ซื้อเทปมาฟังกัน ตอนทำงานในสตูดิโอ ฟังแล้วก็ร้องได้ทุกเพลง”*

เพราะมีฝีมือดนตรีอยู่แล้ว ครั้นเข้ามาอยู่สถาปัตย์ เกียรติศักดิ์จึงเข้าร่วมตั้งวงของน้องปี 1 จนได้เข้าไปคลุกคลีกับพี่ๆ บางคนใน ‘เฉลียง’ ในห้องซ้อมดนตรีของคณะ *“ที่คณะสถาปัตย์มีห้องซ้อมดนตรี ผมไปที่นั่นบ่อย แล้วก็ได้เจอกับพี่ดี้ เขาชอบไปเล่นดนตรี เราก็ไปเล่นด้วยเหมือนกัน ไปแจมดนตรีกันตอนเลิกเรียน พี่จิกนี่นานๆ จะโผล่มาที ที่มาบ่อย จะเป็นพี่ดี้ สนิทกับพี่ดี้ก่อน”* เกียรติศักดิ์เล่า

พอขยับขึ้นชั้นปี 2 เท่านั้น เขาได้รับข่าวดีทางโทรศัพท์ในคืนหนึ่ง *“พี่จิกโทร.มาหาผม ถามว่าอยากจะร้องเพลงโฆษณาไหม เกี๊ยง ดนตรีเสร็จหมดแล้ว เหลือร้องอย่างเดียว”* เกียรติศักดิ์เล่า

*“โห...แทบไม่ต้องคิดอะไรเลย เพราะมันเป็นโอกาสที่ดีมาก ตอบพี่จิกไปว่าเอาเลยพี่ ผมอยากทำอยู่แล้วตอนนั้น อยากหารายได้ให้ตัวเองด้วย...ไม่ได้คิดมากเลย ก็เลยไปร้องเพลงโฆษณากับพี่จิก พี่จิกก็นัดแนะไปเลยที่ห้องอัดเอสพี สตูดิโอ แถวๆ ซอยอารีย์ฯ”*

เพลงโฆษณาที่เกียรติศักดิ์ได้ร้องเป็นเพลงแรกคือโฆษณาปากกา ‘บิค’ ตามด้วยโฆษณาเอสโซ่ ซึ่งทำให้ผู้คนทั่วไปเริ่มคุ้นกับเสียงนุ่มๆ ของเขา *“ถ้าคิดกลับไปถึงตอนนั้น พูดได้เต็มปากว่าไม่ได้คาดฝันเหมือนกัน เคยคิด แต่ไม่ได้คิดจริงจัง คิดแต่ว่าวันหนึ่งอาจจะได้ทำเพลงของตัวเอง แต่ไม่ได้คิดว่าจะได้มาทำเพลงประมาณนี้”*

เป็นคำสารภาพของเกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ เมื่อให้เกียรติศักดิ์ทำงานเพลงด้วยกันหลายชิ้น ประภาส ก็มองเห็นแววบางอย่างในตัวรุ่นน้องคนนี้ จึงคิดจะเอาเพลงที่แต่งเก็บๆ ไว้มาให้เกียรติศักดิ์ออกเทปในลักษณะของศิลปินเดี่ยว แต่ความไม่พร้อมในหลายๆ ด้าน ทำให้งานชุดนี้ไม่ได้เริ่มต้น

*“เสนอค่ายเทปแนวหน้าตอนนั้นไปบ้าง ดูว่าค่ายที่ออกจะเป็นคนใหม่ๆ หน่อย จะได้ไปกันได้กับแนวเพลง ปรากฏว่าไม่ผ่านก็เก็บไป”* ประภาสบอก **และเพลงชุดเดียวกันนี้ได้ถูกรื้อขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ ‘จุ้ย-ศุ บุญเลี้ยง’ หอบความฝันขึ้นรถเมล์จากจุฬาฯ ไปหาประภาส ชลศรานนท์ ที่บริษัทเจเอสแอล**

## **ศุ บุญเลี้ยง**

ศุ เป็นหนึ่งในคนจำนวน 4,000-5,000 คน ที่ได้ซื้อหา เทปชุด **‘ปรากฏการณ์ฝน’** มาฟัง เพลงที่เขาชื่นชอบที่สุดคือ **‘เที่ยวละไม’**

เพลงนี้ ประภาส ชลศรานนท์ได้รับอิทธิพลทางความคิดด้านธรรมชาติของป่าเขามาจาก อาจารย์แสงอรุณ รัตกสิกร แห่งคณะสถาปัตย์ จุฬาฯ กอปรกับที่เขาเป็นคนชอบเที่ยวป่าเที่ยวทะเลด้วย จึงสั่งสมความคิดมาเรื่อยๆ โดยตั้งใจจะถ่ายทอดออกมาเป็นเพลงสักวันหนึ่ง แต่ยังไม่ได้ลงมือเขียน กระทั่งขึ้นชั้นปีที่ 3 เมื่อมีโอกาสได้เข้าไปสัมผัสกับป่าเขา ลำเนาไพรกับเพื่อนๆ ในคณะบ่อยครั้งเข้า จึงเริ่มลงมือเขียนเพลงนี้จากการเที่ยวแบบเป็นเนื้อเดียวกับธรรมชาติ น้ำท่าไม่ต้องอาบ เขียนด้วยความรู้สึกที่ดีมาก แบบ **‘ต้นไม้ ทราย คลอง พี่น้องกัน’** ประภาสเขียน **‘เที่ยวละไม’** เสร็จขณะอยู่ชั้นปีที่ 4 และ บรรจุมันลงไปในเทปเฉลียงชุดแรกด้วย

นอกจากจะหลงรักเพลง ‘เที่ยวละไม’ แล้ว ศุ-บุญเลี้ยง ยังศรัทธา ประภาส ชลศรานนท์ คนแต่งเพลงนี้เป็นส่วนตัวอีก เขาเล่าว่า *“สมัยแก(ประภาส)อยู่ปั้นจั่นสำอาง เคยดูละครที่แกเล่น เห็นแกเล่นก็ตลกดี เขียนบทก็เออ!!!! มันดี มาได้ยินเพลงที่พี่จิกแต่ง เพลงที่ แหวน (ฐิติมา สุตสุนทร) ร้อง สุรสีห์ (สุรสีห์ อิทธิกุล) ร้องในหนัง ‘วัยระเริง’ หรือแม้แต่ที่เขียนให้เฉลียงในยุคแรก ฟังแล้วมีเสน่ห์น่าสนใจมาก พี่จิกเป็นศิลปินที่สร้างงานแบบกลมกล่อมลงตัว มีเสน่ห์ แล้วมีไอเดียแบบพิเศษ ถ้าจะบ้าก็บ้าแบบน่ารัก เป็นศิลปินที่ไม่ไว้ผมยาว ไม่ต้องคิดโดยการอัดบุหรี่เข้าไปเต็มปอด คือสามารถที่จะนอนตีลังกาคิดก็ได้”*

ศุ บุญเลี้ยงยังจำวันที่เขาเดินเข้าไปหาประภาส ชลศรานนท์ ได้เป็นอย่างดี โดยเขียนไว้ในมติชนรายวัน เซ็กชั่น **‘มติซนหน้า 14 วันอาทิตย์’** ในนาม **สมจุ้ย เจตนาน่าสนุก** เมื่อต้นปี 2543 ว่า

ตอนวัยรุ่นผมอยากคุยกับประภาสมาก เฝ้าหาโอกาสเนื่องจากผมเคยดูละครที่ประภาสแสดง เคยดูภาพยนตร์ที่ประภาสเขียนบท เคยฟังเพลงที่ประภาสแต่ง ตอนนั้นประภาสคือฮีโร่ของผมดีๆ นี่เอง ดีที่เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ ไม่งั้นผมคงร้องกรี๊ด...เวลาเห็นตัวจริงประภาส

ตอนนั้นสมจุ้ยยังเป็นนักศึกษา ประภาสเป็นรุ่นพี่ที่จุฬาฯ แต่ไม่รู้จะไปคุยกับประภาสได้ที่ไหน ทั้งๆ ที่ประภาสคงอยู่ที่คณะสถาปัตย์ จนมีมิตรสหายบางรายบอกว่า ได้พบประภาสเข้าแล้ว ทำงานอยู่ที่บริษัทเจเอสแอลแถวลาดพร้าว ท่าทางเป็นไงวะ ผมตื่นเต้นมาก ช่วยฝากถามให้ทีว่า จะรังเกียจไหม ถ้ามีน้องสักคนสนใจจะคุยด้วย สหายก็เลยนัดให้ ถึงวันนัดผมนั่งรถเมล์จากจุฬาฯ ไปคุยกับประภาสที่เจเอสแอล ทุกวันนี้ถ้าใครถามว่าเข้าวงการมาได้ยังไง ผมก็ตอบตามตรงว่า นั่งรถเมล์ไป และตั้งแต่วันนั้น องศาความคิดและการเดินของชีวิตผม ก็เปลี่ยนไป จากฮีโร่ ประภาสกลายเป็นพี่ชายที่แสนดี และกลายเป็นอาจารย์สอนหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับกระบวนการคิดและการเขียน ผมนึกเสมอว่า วันนั้นโชคดีที่ตัดสินใจไปคุยกับประภาส เพื่อแสวงหาบางสิ่งแทนที่จะเลือกคุยกับจิตแพทย์

ตอนนี้บ้านและงานผมไกลจากประภาส แต่หากมีโอกาส ผมก็ยังอยากแวบไปหา ไปปรึกษา สนทนากับประภาส ตั้งแต่เรื่องจักรยานไปจนจักรวาล **ในวันนั้นนอกจากจะไปคุยแล้ว ศุ บุญเลี้ยงยังได้หอบเอาเพลงที่ตัวเองแต่งไปให้ประภาส ชลศรานนท์ฟังด้วย “ซึ่งใช้ไม่ได้เลย” ศุ เล่าแกมหัวเราะ**

**ศุ บุญเลี้ยง**
**มีบ้านอยู่ที่เกาะสมุย สุราษฎร์ธานี**
ในวัยเด็กเคยใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักมวย แต่พอโดนคู่ชกตีศอกเลยฝันสลาย **“รู้สึกว่าความฝันเราทำไมมันถึงเจ็บอย่างนี้”** ตั้งแต่นั้นมา ศุก็เริ่มปลูกความฝันครั้งใหม่ว่าอยากเป็นนักเขียนและอีกหลายๆ ‘นัก’ รวมทั้ง **‘นักร้อง’**

ปี 2524 ได้เข้าไปเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ แต่ไม่ค่อยได้เรียน เพราะชอบทำกิจกรรม ออกค่าย เขียนกวี แต่งเพลงไปตามเรื่อง เคยมีวงดนตรีของตัวเอง ชื่อ **‘เดอะ รบกวน’** ร้องเล่นในรั้วมหาวิทยาลัย และวง **‘หยดน้ำ’** เล่นหาทุนให้กับค่ายอาสาพัฒนาชนบท

เขาเล่าถึงชีวิตในตอนนั้นว่า *“เรียนช่วงแรกก็สนุกดี พบเห็นสิ่งแปลกใหม่ ทีนี้เรียนไปสักพักกลายเป็นว่าไม่มีอะไรมาให้แปลกใจอีก จะเรียกว่าซ้ำซากก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เพียงแต่รู้สึกว่าน่าจะมีอย่างอื่นมากกว่าที่เรียนๆ อยู่ คิดเอาเองว่ายังไม่พอ หมายความว่าอยากฟุ้งซ่านมากกว่านี้หน่อย แต่มหาวิทยาลัยไม่มีสนองน่ะ ถึงตอนเลือกแผนก จะเลือกวิทยุ-โทรทัศน์ แล้วเขาไม่ให้เรียน เขาบอกว่าเรียนไม่เก่ง แล้วใครจะเรียนแผนกนี้ต้องสอบพิมพ์ดีดผ่าน เราพิมพ์ดีดไม่ได้...ก็เลยไม่เลือก...เราอยากเรียน แต่เขาไม่ให้เลือกก็เลยไม่รู้จะเลือกอะไร ก็ไม่เลือก ดร็อปไปเลย ไม่เรียนก็ไม่เรียน ก็ไปนั่งพิมพ์ดีดอยู่บ้าน”*

เมื่อตัดสินใจไม่เรียนต่อ ศุก็กลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะสมุยบ้านเกิด แต่อยู่ได้ไม่นานชีพจรก็ลงเท้า อยู่บ้านไม่ติด หลังเดินทางแสวงหาตัวตนอยู่พักใหญ่ ศุ บุญเลี้ยง ก็หวนคืนสู่ห้องเรียนอีกครั้ง

*“จากการทำงานทำให้รู้ว่าตนเองยังรู้ไม่เพียงพอ มหาวิทยาลัยเป็นแหล่งทรัพยากรทางปัญญาที่ดีที่สุดเท่าที่มีอยู่ เท่าที่หาได้ ก็เลยกลับมาเรียนด้วยความรู้สึกว่า เรียนเพราะอยากจะรู้ในสิ่งที่ต้องการจะรู้ อยากเรียนเพราะต้องการเติมสิ่งที่ขาด”*

การกลับคืนสู่รั้วจามจุรีครั้งนี้ ศุ บุญเลี้ยง เลือกเรียนวิชาหนังสือพิมพ์ แม้จะไม่ได้ชอบหนังสือพิมพ์ แต่ว่าชอบที่เป็นข่ายงานที่มีอิสระมากกว่าข่ายงานอื่น มีเวลาพอที่เขาจะไปทำอะไรเรื่อยเปื่อยตามที่อยากจะทำ

*“ช่วงแรกก็เป็นการแบ่งเวลาเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วยผ่อนหนักผ่อนเบา แล้วแต่ว่าเทอมนี้อยากเรียนมากก็ทำงานน้อยๆ อยากเรียนน้อยก็ทำงานให้มาก จะทำกิจกรรมในคณะก็ทำงานข้าง นอกน้อยลง พักหลังก็หนักไปทางจะออกมาข้างนอกเรื่อยๆ ในที่สุดก็หลุดออกมา หมายความว่าไม่มีเวลาไปเรียน ทั้งที่ยังสามารถไปเรียนได้ เทอมสุดท้ายจำได้ว่าไม่ได้ไปลงเรียนเลย แล้วไม่ได้ขอ ดร็อปเพราะฉะนั้นสภาพนักศึกษาก็หมดไป”*

หลังจากประภาสได้เจอกับศุ ความต้องชะตาอะไรบางอย่าง ทำให้ความคิดเรื่องการทำเทปกลับมา และเกียรติศักดิ์ก็ถูกเรียกตัวอีกครั้ง *“พี่จิกมาบอกว่ารู้จักน้องนิเทศฯ อยู่คนหนึ่ง แต่งเพลงเป็น ร้องเพลงก็พอไหว เอามั้ย ทำอัลบั้มคู่กัน ตั้งชื่อกลุ่มว่า **‘ไปยาลใหญ่’**”*

**ไปยาลใหญ่ (ฯลฯ)** มีความหมายเดียวกับ ‘อื่นๆ อีกมากมาย’ ซึ่งเป็นเพลงเอกของอัลบั้มนี้ *“เริ่มงาน เราก็ร้องกันสองคนนี่แหละ มาแบ่งกันร้อง เพลงไหนเหมาะกับใครก็เอาไปร้อง”* เกียรติศักดิ์เล่าถึงจุดเริ่มของการทำงาน

*“แต่พอพี่จิกฟังเพลงที่ผมกับพี่จุ้ยร้องในบางเพลง คงยังไม่ถูกใจ เพราะหลายเพลงมันต้องมีวิธีการร้องแนวประชดประชันหน่อย อย่างเช่นเพลง **‘ถ้าโลกนี้มีเราเพียงสองคน’** ตอนแรกพี่จุ้ยเป็นคนร้อง หรือเพลง **‘รู้สึกสบายดี’** ผมเป็นคนร้อง ผมก็ร้องไปแบบเรียบๆ นุ่มๆ แต่เพลงมันต้องสนุกสนานพอสมควร”*

ส่วนศุ ก็ยังจำการพยายามร้องเพลง ‘มะลิ’ ในครั้งนั้นได้ดี *“ร้องอยู่นั่นแหละ หอมเอย...ห้อมเอย...ห้อมมเอย พี่จิกแกได้แต่ส่ายหัว บอกฟังไงมันก็ไม่หอมว่ะจุ้ย เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ ยังร้องไม่ได้สักเพลง”* ในที่สุดประภาสก็บอกน้องทั้ง 2 คนว่า *“น้องเอ๋ย เห็นทีพี่ต้องเรียกเฉลียงเก่าๆ มารวมกันแล้ว”*

และเฉลียงคนแรกที่ประภาส ชลศรานนท์นึกถึงก็คือ วัชระ ปานเอี่ยม *“จิกมันมาเล่าให้ฟังทีหลัง เมื่อเพลงเสร็จหมดแล้ว ร้องเกือบหมดแล้วด้วย”* วัชระเล่า

*“ได้ยินดนตรีแล้ว เออ...ไหว เพราะเป็นเพลงเก่าที่เราเคยร้องเดโมไว้ ตอนนั้นเพิ่งจบกันมาใหม่ๆ สักต้นปี 2527 ได้ มีเพลงแต่งเล่นๆ กันไว้ก็เลยไปอัดไว้ฟังกัน เช่นเพลง ‘มะลิ’ ไอ้ดี้เล่นดนตรี เองทุกชิ้น กลอง เปียโน เบส เอามาฟังอีกทุเรศชิบเป๋ง มีส่วนขาดส่วนเกิน หรือเพลง ‘เข้าใจ’ ไอ้ดี้ร้องเอง เล่นเอง เปียโนตัวเดียว ออกเงินค่าห้องอัดเอง ที่ไพบูลย์สตูดิโอ คิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับชุด นี้แล้ว จนกระทั่งจิกโทร.มาหา”*

*“จิกมันบอกเอาเพลงเดิมๆ ที่เคยร้องกันไว้มาทำ แต่งเพิ่มอีกเกินครึ่ง มีไอ้เกี๊ยง รู้จักใช่ไหม เออ รู้จัก มีอีกคน จุ้ย ใครวะไอ้จุ้ย ไม่รู้จัก ก็ไปเจอกันที่ห้องอัด ได้ฟังเพลงที่เกี๊ยงกับจุ้ยร้องไว้แล้ว มันไม่ตอแหลน่ะ เพลงตอแหลแต่มันร้องไม่ตอแหล ก็เลยไปกันไม่ค่อยได้ จิกบอกมันต้องมึงว่ะ เอ้า! โอเค”*

ขณะที่นิติพงษ์ก็กลับมาร่วมวงอีกเช่นเดิม *“จิกถาม เฮ้ย! ดี้เอาไหม เอาสิ ให้กูทำอะไร เจี๊ยบมึงร้อง กูไม่ได้ร้องสักเพลงแต่ก็อกๆ แก็กๆ ก็ได้ เป็น ‘หัวหน้าวง’ แล้วกัน”* **เฉลียงจึงกลับมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2529 นั่นเอง**

เพลงที่ถูกนำมาไว้ในเทปชุดใหม่ของเฉลียง นอกจากเพลงที่ประภาสแต่งขึ้นในช่วงหลังจากออกเทปชุด ‘ปรากฏการณ์ฝน’ แล้วยังรวมทั้ง ‘กล้วยไข่’ เพลงเก่าที่ถูกตัดออกไปในครั้งแรก และเพลง ‘เข้าใจ’ ของนิติพงษ์ที่แต่งไว้ในปี 2527 เพื่อให้เพื่อนคู่หนึ่งซึ่งเป็นแฟนกัน แต่ชอบทะเลาะกันนัก และเฉลียงก็ได้ พี่จู๊ด-ทรงวุฒิ จรูญเรืองฤทธิ์ นักดนตรีฝีมือเยี่ยมอีกคนหนึ่งของเมืองไทย ซึ่งเคยร่วมงานทำเพลงโฆษณาและเพลงประกอบละครกับประภาส มาร่วมเป็นโปรดิวเซอร์

ประภาสเล่าถึงการชวนพี่จู๊ดมาร่วมทำเพลงให้เฉลียงว่า *“เคยทำงานกับพี่จู๊ดหลายชิ้น เพลงโฆษณา เพลงละคร พอจะทำ ‘อื่นๆ อีกมากมาย’ ก็ชวนแกว่า พี่...เราทำงานชิ้นนี้กัน ผมลงแรงเขียนเพลงทั้งหมด ผมจะออกค่าห้องอัด ค่านักดนตรีที่พี่ เรียกมาอัดเสียงเอง พี่เรียบเรียงเสียงประสานทั้ง 10 เพลงเลยนะ แต่พี่อย่าเพิ่งคิดเงินผม ถ้าผมขายได้ผมค่อยเอาเงินมาให้พี่พร้อมเปอร์เซ็นต์เทป แต่ถ้าผมขายไม่ได้ก็...ช่วยๆ กันนะพี่ พี่จู๊ดบอก...ไม่มีปัญหา ก็รับไปทำ ทำอย่างมีความสุขด้วย นะ ทำด้วยความมัน ได้ทำเพลงแปลกๆ แกบอกนะ ได้ทำเพลงแจ๊ซ ที่ชอบเล่นอยู่ แต่ไม่ค่อยได้ทำ”*

**แม้เทปใกล้จะเสร็จแล้วหลังวัชระเข้ามาร่วมร้อง แต่ยังมีปัญหาอีกสองเรื่องที่แก้ไม่ตก** เรื่องแรกคือเรื่องสมาชิกของวง ที่พวกเขารู้สึกว่ายังไม่สมบูรณ์พอ *“เอ๊ะ...มันขาดอะไรสักอย่าง”*

*“อยู่ดีๆ จะมีเทปหนึ่งชุด นักร้องมี เจี๊ยบ เกี๊ยง จุ้ย ไม่รอดแน่ๆ น่าจะเป็นแบนด์ มีวง เพราะลักษณะเพลงมันเป็นสวิงแจ๊ซ และมีเสียงแซ็กฯ อยู่ด้วยเยอะ ก็คิดกันว่าถ้าขึ้นเวทีจริงจะทำยังไง? เลยไปลากไอ้แต๋งมา”*

แต๋ง-ภูษิต ไล้ทอง รู้จักกับประภาส วัชระ และนิติพงษ์มา ตั้งแต่เมื่อทั้งหมดอยู่ปี 2 ตอนทำละครน่านเจ้า โดยภูษิตมาเล่นดนตรีประกอบให้พร้อมกับเพื่อนฝูงจากคณะครุศาสตร์ ภาควิชาดนตรี หลังจากนั้นก็มาเจอกันอีกในละคร ‘ตลกเจ็บตัว’ และนับเป็นเพื่อนกันเรื่อยมา

ประภาสเป็นคนแรกที่ชวนภูษิตมาร่วมวง เขาไปเจอกับภูษิตในการทำเพลงโฆษณาหมากฝรั่ง ช่วงนั้นภูษิตเป็นนักดนตรีอยู่ยามาฮ่าซาวนด์ ซึ่งเป็นวงบิ๊กแบนด์ เขาเล่นแซ็กโซโฟน และมารับจ๊อบเล่นดนตรีประกอบโฆษณา **ชวนปุ๊บก็ได้รับคำตอบตกลงทันที**

ขณะที่วัชระ ปานเอี่ยมก็เล่าถึงการชวนภูษิตเข้ามาเป็นสมาชิกเฉลียงว่า *“ไปเจอแต๋งที่สยามฯ ผมกำลังขับรถอยู่ เห็นมันเดินข้ามถนน เลยจอดรถ...พรืด เฮ้ย! แต๋ง มานี่ๆ ไอ้จิกมันจะทำเทปโว้ย รวมวงมั้ย ‘เอาสิ’ ไอ้หอก มันเอาเลย เราก็ช็อกสิ บ้า! ล้อเล่นน่ะ ชวนปั๊บมาเลย”*

ส่วนนิติพงษ์ก็ไปเจอภูษิตแถวสยามฯ เช่นกัน และเอ่ยปากชวนภูษิตมาร่วมวง โดยไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น ประภาสและวัชระก็ได้ชวนภูษิตแล้ว นิติพงษ์เล่าว่า *“เดินสวนกับมันที่เอ็มเค. เฮ้ย! แต๋ง คืองี้นะ คุยกันบนฟุตปาทเลยนะ แต๋ง เอาไหมทำเฉลียงอีก มันบอกเฮ้ย! เอาสิ...ใจง่าย -ิบหาย”*

เมื่อภูษิตตอบตกลง เขาก็เข้าไปเป่าแซ็กโซโฟนลงเสียงเพิ่มเติมในเพลงที่ทำไว้เกือบเสร็จแล้วทันที ภูษิตพูดถึงการตัดสินใจของเขาในครั้งนั้นว่า **“ตอนรับปากยังไม่รู้เลยว่าเพลงเป็นไงบ้าง ตอนหลังได้ฟังเพลงแรกคือ ‘รู้สึกสบายดี’ ก็เลยรู้สึกสบายใจที่ตัดสินใจไม่ผิด”**

## **ภูษิต ไล้ทอง**

**ภูษิต ไล้ทอง เป็นคนสิงห์บุรี**
**บ้านเดียวกับนักร้องลูกทุ่งชื่อดัง**
**อันได้แก่ชาย เมืองสิงห์ และธนิสร์ ศรีกลิ่นดี อดีตสมาชิก ‘คาราบาว’** ซึ่งคนหลังนี้นอกจากจะเป็นคนบางเดียวกันแล้ว ยังถือว่าเป็นผู้ที่มีบุญคุณต่อภูษิตอย่างล้นเหลืออีกด้วย

ภูษิตมาจากครอบครัวข้าราชการไทยธรรมดาๆ เริ่มต้นชีวิตการศึกษาที่สมประสงค์วิทยา จากนั้นไปต่อชั้นมัธยมที่โรงเรียนสิงห์บุรี ในวัยเด็ก ชอบดูดนตรีมากกว่าฟัง โดยเฉพาะแตรวง ถ้าได้เห็นได้ยินเสียงเป็นต้องวิ่งปรี่เข้าไปดูใกล้ๆ *“ผมสนใจการฟังเพลงน้อยมากเลย แต่ผมอยากเล่นดนตรี”* เขากล่าวถึงความฝันในวัยเด็ก

*“ถามว่าผมชอบฟังเพลงไหม มันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ชอบดู มีเพลงลูกทุ่งก็ไปดูเขาเล่นแซ็กฯ ไปดูอย่างเอาจริงเอาจัง มีแตรวงผ่านหน้าบ้านงี้ ชอบดู”*

เครื่องดนตรีที่ภูษิตสนใจเป็นพิเศษคือแซ็กโซโฟน แม้ว่าในวัยเด็กจะมีกีตาร์ของพี่ชายอยู่ใกล้ตัวที่สุดก็ตาม แต่ไม่ชอบ *“จับแล้วมันเจ็บนิ้ว เลยไม่เอา เปียโนก็ไม่เคยเห็นของจริง”* อะไรหรือที่ดลใจให้เขาหลงใหลแซ็กโซโฟนได้ถึงขนาดนั้น ทั้งที่เป็นเครื่องดนตรีที่ไกลตัวยิ่ง

**“ผมไปเห็นในหลวงท่านทรงเป่าแซ็กฯ”** ภูษิตเล่าอย่างอิ่มเอมใจ *“เห็นแซ็กโซโฟนของพระองค์ท่านสวย เลยอยากเล่นเป็นมั่ง พอเข้าเรียนชั้นมัธยมก็ไปสมัครเล่นดนตรีเลยในวงดุริยางค์ของโรงเรียน”*

ภูษิต ไล้ทอง เคยมีความคิดที่จะเข้าไปเรียนสถาปัตย์เหมือนกัน หลังจากได้ดูวงดนตรีลูกทุ่งสถาปัตย์ทางโทรทัศน์ในสมัยรุ่นๆ แต่เปลี่ยนใจไปเลือกคณะครุศาสตร์ เพราะรักดนตรีมากกว่าการออกแบบบ้าน

*“ผมชอบอะไรอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก ชอบการแสดงแบบนี้ ตลกของเขาดูแล้วขำ -ิบหายเลย แต่ของคนอื่นดูไม่ค่อยขำ เราชอบมากเลย เลยอยากเรียนสถาปัตย์ แต่พื้นความรู้ด้านฟิสิกส์ คณิต ศาสตร์ หรือวาดรูปเราไม่ค่อยดี พอไปเปิดระเบียบการสมัครสอบเอ็นทรานซ์ดู เฮ้ย...มันมีครุฯ ดนตรีโว้ย คะแนนก็ไม่เยอะ เลยเลือกอันดับ 1 ไป วิชาที่สอบก็มี ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ วิทยาศาสตร์ทั่วไปแล้วก็ความรู้ทางดนตรี เราเรียนวิทยาศาสตร์มานี่คงไม่ยากภาษาไทยเผอิญได้คะแนนดี ภาษาอังกฤษกะไปมั่วเอา...”*

แต่กว่าจะได้เข้าไปเรียนก็ทุลักทุเลพอสมควรในช่วงเตรียมการเพื่อทดสอบวิชาพื้นฐานทางด้านดนตรี โชคยังดีที่เขาเป็นคนบ้านเดียวกับอาจารย์ธนิสร์ ที่คอยจัดการให้ทุกอย่าง ตั้งแต่หาโน้ตเพลงมาให้ซ้อม ช่วยติวพื้นฐานความรู้ด้านทฤษฎีเบื้องต้นทางดนตรีให้ฟรีๆ แถมยังใจดีให้หยิบยืมแซ็กโซโฟนไปสอบอีกด้วย

**แล้วภูษิต ไล้ทอง ก็ได้เข้าไปเป็นน้องใหม่คณะครุศาสตร์ในปี 2521 สมใจ** และได้ซื้อแซ็กโซโฟนของตัวเองเป็นครั้งแรก

*“ซื้อต่อมาจากอาจารย์ธนิสร์นั่นแหละ เป็นรุ่นที่ดีที่สุด ตอนนั้นแกอยู่คาราบาวแล้ว เริ่มมีตังค์ ไปซื้อมาจากอเมริกา แกเห็นเราไม่มีก็เลยขายให้ ตอนหลังรู้ว่าเป็นของดีจะเอาคืน เลยอำแกไป ถ้าจะเอาคืนเอาขลุ่ยงิ้วดำมาแลกผมสิ แกโกรธ -ิบหาย”* **“อาจารย์ธนิสร์นี่แหละที่ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยน”** ภูษิตพูดถึงอาจารย์ธนิสร์อย่างสำนึกในบุญคุณ

เขาเล่นดนตรีเป็นกิจวัตรตั้งแต่อยู่ชั้นปี 1 ในวงบิ๊กแบนด์แจ๊ซของคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ และเล่นดนตรีกับวงนี้มาตลอดควบคู่กับการเรียน ต่อมาเข้าร่วมกับวง **‘ยามาฮ่าซาวนด์’** ของสยามกลการฯ จนจบการศึกษาก็ยังเล่นอยู่กับวงนี้ กระทั่งไปเจอกับ ประภาส ชลศรานนท์ อีกครั้งที่ห้องบันทึกเสียง และตกปากรับคำมาเป็น **‘เฉลียง’** คนที่ห้านั่นเอง

เมื่อแก้ปัญหาเรื่องสมาชิกวงไปได้แล้ว ก็ยังเหลือปัญหาเรื่องการหาสังกัดที่จะออกเทปชุดใหม่นี้ ประภาสเล่าเรื่องความพยายามในการหาสังกัดว่า *“ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ คุยกับหลายเจ้า ไปคุยกับไนท์สปอต ตอนนั้นเป็นค่ายใหม่ ทำเพลงทันสมัย กำลังทำรายการซูโม่ฯ ด้วย ไปคุยกับออนป้า คุยกับแกรมมี่ ไม่ได้คุยพร้อมกันนะ คุยทีละเจ้า หอบมาสเตอร์ที่เสร็จแล้ว 10 เพลงนี่แหละ ไปเลย เมื่อเขาไม่เอาก็จบ หอบกลับมา ไปคุยอีกเจ้า **แต่ไม่มีใครเอา***

*แกรมมี่นี่รู้จักกันอยู่ตั้งนานแล้ว พี่ไพบูลย์ พี่เล็ก บุษบา ดาวเรือง เจอกันมาตั้งแต่ **‘ยิ้มใส่ไข่’** ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์แรกๆ ของแกรมมี่เลย ก็รู้จักเป็นพี่เป็นน้องกันมา (ที่แกรมมี่)*

*มีคนมานั่งฟังกันเยอะเลย 5-6 คน พี่ๆ เขามานั่งฟังกัน ฟังแล้วก็ค่อยๆ เดินออกทีละคน จนเหลือคุณไพบูลย์คนเดียว เราพอจะจับอารมณ์เขาออก คงไม่ชอบ คงไม่อยากขาย ยังไม่ทำ ก็เลยพักเอาไว้ เก็บไป”*

ในช่วงนั้นเอง ประภาสก็ได้รับการติดต่อจากค่ายเพลงใหม่ **‘ครีเอเทียอาร์ติสท์’** ให้เขียนเพลงให้กับ **‘อุ้ย’**-ระวิวรรณ จินดา ครีเอเทียฯ เพิ่งทำอัลบั้มของ **‘ปั่น’** ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว ซึ่งเปิดตัวออกมาอย่างฮือฮา **นิน-ชนินต์ โปสาภิวัฒน์** และ **เก้ง-จิระ มะลิกุล** คือหัวเรี่ยวหัวแรงของครีเอเทียฯ ในยุคนั้น

*“ไม่ได้ตั้งใจเอาเพลงไปเสนอเขานะ ตอนนั้นคิดว่าสงสัยจะไม่มีใครเอาแล้วมั้ง ก็เก็บๆ ไว้อยู่ อีกอย่างเขาเรียกเรามาเขียนเพลง ก็ไม่คิดว่าจะเสนอเทปอะไรเขาหรอก”* ประภาสเล่าต่อ

*“ทีนี้วันนึงเห็นว่าเขาตั้งใจทำงานกันดี คิดว่าจะลองคุยดูแต่ **‘นิน’** เขาออกปากก่อน อยู่ดีๆ นินเขาก็พูดขึ้นมาว่า ได้ข่าวว่าทำเฉลียงอยู่ไม่ใช่หรือ ตัวเขาเองสนใจเพราะเคยฟังเฉลียงชุดหนึ่ง แต่เขาต้องคุยกับหุ้นส่วน คนลงทุนของเขาก่อนนะ ก็บอกเขาว่าพรุ่งนี้จะเอามาสเตอร์มาให้ฟัง เขาบอกไม่ต้องหรอก มีแล้ว ฟังแล้ว เฮ้ย ไปเอามาจากไหน ก็เลยรู้จากเขาว่า จุ้ยเอาไปเปิดที่นิเทศฯ ฟังกันเล่นๆ เก้งเขาก็เลยได้ไปฟังจากที่นั่น”*

เก้ง-จิระ มะลิกุล รุ่นพี่คณะนิเทศของศุ ซึ่งยังแวะเวียนไปคณะเสมอๆ แม้จะทำงานที่ครีเอเทียฯ แล้ว ได้เล่าถึงเรื่องนี้ไว้ว่า *“จุ้ยโทร.มาหาผม บอกว่าอยากขอไอเดียอะไรหน่อย ผมก็ไปพบเขาที่คณะฯ จำได้ว่าเขาเอาเพลงมาเปิดให้ฟัง **‘นิทานหิ่งห้อย’** แรกฟังผมก็คิดว่า นี่มันเพลงอะไรวะ ทำไมเขียนดีอย่างนี้ เขาก็บอก เพลงนี้พี่จิกเป็นคนแต่ง...ตอนนั้นแนวเพลงต่างๆ ยังน้อย พอมีอะไรแปลกๆ ดีๆ ก็เอามาแบ่งสู่กันฟัง”*

จิระชอบใจ ในเพลงที่จุ้ยบอกว่า **“นี่คือเพลงของเฉลียงชุดที่ยังไม่ได้ออก”** มาก จนหยิบกลับไปให้ชนินต์ฟังด้วย เมื่อทั้งชนินต์และจิระ รวมทั้งผู้บริหารคนอื่นๆ เห็นพ้องต้องกัน ในที่สุดเฉลียงก็ได้ร่วมงานกับครีเอเทียฯ โดยประภาสกล่าวว่า *“ถ้าครีเอเทียฯ ไม่ทำ ก็ไม่รู้ว่าจะมีเฉลียงหรือเปล่านะ เขาเป็นคนเปิดโอกาสให้เฉลียงเกิดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง”*

เฉลียงเริ่มงานกับครีเอเทียฯ โดยเริ่มถ่ายปก ถ่ายภาพโปรโมต และถ่ายมิวสิกวิดีโอ วัชระเล่าว่าในช่วงแรกๆ มีปัญหาเล็กน้อย โดยเฉพาะที่ตัวเขา ซึ่งกำลังดังมากจาก **‘ซูโม่สำอาง’**

*"ทะเลาะกันอยู่พักใหญ่เหมือนกัน ว่าให้ผมลบความเป็นซูโม่ออกไป ซึ่งผมทำไม่ได้ ฉันเป็นฉันเองจริงๆ มันตามสูตรอยู่แล้ว ไม่ว่าใครก็ตาม ต้องพยายามแก้ภาพพจน์ของคนคนนั้นออกไป อยากทำอะไรก็ทำ แต่ไม่สำเร็จ ในที่สุดมันก็ต้องขายคู่ เฉลียงกับซูโม่ เวลาออกคอนเสิร์ตมันก็เหมือนโฆษณาตัวเราเอง แนะนำตัวผมเป็นใคร เราไม่พูด ไอ้แต๋งมันก็พูด ไอ้ดี้ก็พูด มันก็คือซูโม่ จนกระทั่งมีคนเรียกไอ้แต๋งว่าซูโม่แต๋ง ซูโม่เกี๊ยง ดีไอ้จุ้ยไม่ได้เป็นซูโม่ไปด้วย มันแรงมาก มันหนีกันไม่พ้นหรอก เพราะเฉลียงมันก็ตลก เหมือนอะไรกลมๆ อันหนึ่ง มันไปด้วยกันได้ ซูโม่ก็ได้ เฉลียงก็ได้"*

ทีสเซอร์โฆษณาชุดแรกของเฉลียง ถูกนำออกอากาศทันทีหลังเกิดอุบัติเหตุยานชาแลนเจอร์ระเบิดที่สหรัฐอเมริกา โดยนำภาพข่าวตอนยานฯ ระเบิดมาประกอบคำไว้อาลัย

**“ขอแสดงความเสียใจกับโศกนาฏกรรมของโลก จากเฉลียง”**

เล่นเอาผู้คนที่ไม่เคยรู้จัก **‘เฉลียง’** ถกกันอื้ออึง ว่าไอ้เฉลียงนี่มันอะไรกันวะ แล้วโฆษณาเปิดตัวก็ตามออกมาพร้อมกับนิยามความเป็นเฉลียง ที่จิระ มะลิกุล ผู้เขียนก๊อปปี้ชุดนั้นเป็นต้นคิด

**สถาปนิกที่ไม่ยอมสร้างบ้าน**
**ครูที่ไม่ยอมสอนหนังสือเด็ก**
**นักหนังสือพิมพ์ที่ไม่ยอมเขียนข่าว**
**รวมตัวกันเป็นตัวโน้ตอารมณ์ดี กลุ่มดนตรีนาม ‘เฉลียง’**
จิระพูดถึงการเขียนทีสเซอร์ชิ้นนี้ว่า *“ในที่ประชุม พี่จิกเป็นคนพูดขึ้นมาว่า อยากให้มีความรู้สึกว่า **‘เฉลียง’** เป็นคนต่างๆ แล้วมาเจอกัน เป็นคนที่เกิดมาตามลุ่มดอนที่มีความคิดไม่เหมือนกัน ผมก็ลองคิดๆ ดู แล้วก็ลองเขียน ก๊อปปี้ทีสเซอร์ไปตามความรู้สึก **‘ตัวโน้ตอารมณ์ดีจากกลุ่มคนดนตรี นามเฉลียง’** ปรากฏว่าพวกพี่ๆ ชอบประโยคนั้น ก็เลยเป็นเหมือน สโลแกนของวงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”*

1/10
ขณะเดียวกัน มิวสิกวิดีโอที่เริ่มออกฉายทางโทรทัศน์ก็ดูแปลกและใหม่จากที่คนเคยเห็นกัน **‘กล้วยไข่’** เป็นมิวสิกวิดีโอสีซีเปียยุคแรกของเมืองไทย เรียงร้อยภาพเด็กและสงคราม ที่แม้จะถูกเซ็นเซอร์ภาพสำคัญๆ ออกไปหลายฉาก แต่ผู้ชมก็รับอารมณ์ที่ต้องการสื่อได้เป็นอย่างดี และกลายเป็นหัวข้อถกเถียงในหมู่ผู้คนทั่วไปที่พยายามจะตีความ

ทั้งเพลงและมิวสิกวิดีโอ **‘เข้าใจ’** ประกอบหนังสั้นสไตล์เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ถ่ายทำที่หอศิลป์ถนนเจ้าฟ้า โดยมีภูษิตเป็นพระเอกครั้งแรกในชีวิต เขามาสารภาพภายหลังว่าเป็นความอึดอัดที่สุดในชีวิตอีกเหมือนกันเพราะไม่เคยแสดงมาก่อน *“เล่นละครเวทีมันเล่นแล้วเล่นเลย แต่นี่อะไรวะ เดี๋ยวเทก เดี๋ยวเทก ให้วิ่งอยู่นั่นแหละ วิ่งแล้วก็บอกให้วิ่งช้าๆ เหมือนเดิน แล้วอย่างนั้นมันจะเรียกวิ่งทำไม”*

**‘อื่นๆ อีกมากมาย’** นำสารพัดเรื่องมาใส่ไว้ในเรื่องเดียวกันตามชื่อเพลง เฉลียงใส่ชุดลายเลียนแบบนักโทษไปเดินเลาะข้างกำแพง ใส่หัวลูกโลกหัวโต เล่นภาพคนตัวเล็กตัวใหญ่ สนุกสนานมากตามความคิดอันแหวกแนวของจิระ มะลิกุล และ **‘เที่ยวละไม’** เป็นอีกเพลงที่ถูกนำมาทำมิวสิกวิดีโอ โดยเรื่องนี้ ศุ บุญเลี้ยง โบกรถไปเที่ยวตามป่าเขาลำเนาไพรในสไตล์ของเขา ทำให้คนที่ได้ดูอยากไปเที่ยวอย่างนั้นบ้างไปตามๆ กัน

เมื่อเทปชุด **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** ออกวางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2529 กระแสตอบรับที่เกิดขึ้นนั้นก็แตกต่างจากเมื่อครั้งออกเทปชุด **‘ปรากฏการณ์ฝน’** โดยสิ้นเชิง

## **ความสำเร็จที่ตามมา... ‘เอกเขนก’ และ ‘เฉลียงหลังบ้าน’**

**‘อื่นๆ อีกมากมาย’** ออกวางตลาดพร้อมกับความฮือฮาอย่างเหลือเชื่อ พวกเขาไปเปิดตัวครั้งแรกในคอนเสิร์ตติดแอร์ โดยเป็นแขกรับเชิญของปั่น ศิลปินร่วมค่าย เฉลียงทุกคนยังจำวันนั้นได้ดีว่าคนดู **‘กรี๊ด’** กันจนตกใจ แม้พวกเขาส่วนใหญ่จะไม่ใช่คนที่ใหม่ต่อการแสดงบนเวทีและวงการบันเทิง แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับการต้อนรับแรงขนาดนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เพียงแค่ประกาศจะแจกโปสเตอร์ ก็มีแฟนๆ แห่มารอรับกันที่หน้าบริษัทครีเอเทียฯ นับพันๆ คนจนแน่นขนัด ถึงขนาดต้องปิดซอยแจกโปสเตอร์กันเลย

**ประภาสพูดถึงความนิยมที่เฉลียงได้รับในเวลานั้นว่า** *“เป็นจังหวะที่ดีมากของเฉลียง เป็นที่รู้ๆ กันว่าช่วงนั้นกำลังรุ่งเหมือนกันนะ แล้วเพลงไทยก็ถูกยอมรับง่ายมาก พอเฉลียงเอามาทำ ความคิดมันก็มีอยู่ในเพลงเหมือนทุกเพลง **เฉลียงยุคนี้ยังเหมือนเดิม เพียงแต่ว่ามาอยู่ในยุคที่เขารับได้พอดี** แต่ถึงกระนั้น (เพลง)ก็ไม่จับหูนะ มาให้ร้องกันเล่นๆ ว่า **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** ก็ไม่ใช่ คงได้ที่ตัวนักร้องด้วย ตัว 5 คนนี้มีบุคลิกดี หมายถึงว่าจะหล่อหรือไม่หล่อไม่ว่า ดูแล้วบุคลิกดี เป็นคนที่มีความคิด เป็นคนที่มีการศึกษา อะไรพวกนี้”*

สำหรับนิติพงษ์ ห่อนาค เขาเห็นว่า **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** เป็นชุดที่พลิกชีวิตของพวกเฉลียงเลยทีเดียว ทำให้พวกเขาทั้งห้าได้เรียนรู้รสชาติของความเป็นนักดนตรี และความมีชื่อเสียงอย่างแท้จริงก็จากงานชุดนี้ *“ต้องถ่ายมิวสิกวิดีโอกัน แล้วก็เริ่มออกคอนเสิร์ต เริ่มใช้ชีวิตนักร้องจริงๆ ที่ต้องไปเล่นคอนเสิร์ต เจอเรื่องสนุกๆ ได้เป็นประสบการณ์มากมาย”* กลายเป็นเฉลียงที่คนรู้จักทั้งประเทศ ไม่เหมือนกับชุดแรกที่มีคนได้ฟังไม่กี่หยิบมือ

ในการจัดอันดับ 10 อัลบั้มเพลงเด่นในปี 2529 ของ นิตยสาร **‘วัยฝัน’** ฉบับ 25 ธันวาคม 2529 ได้ให้คะแนนอัลบั้ม **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** มาเป็นอันดับที่ 3 ด้วยเหตุผลดังนี้

*“อัลบั้มนี้นำมาซึ่งความแปลกใหม่และแหวกความรู้สึกที่เคยชินของคนฟังเพลง เฉลียงออก **‘คอนเสิร์ตติดแอร์’** เป็นครั้งแรกครั้งนั้นเคียงคู่กับศิลปินที่ดังแล้วอย่าง **‘ปั่น’**... จากนั้นไม่ว่าออกคอนเสิร์ตที่ไหน เหล่าเฉลียงเป็นต้องนำความสุขสำราญควบคู่มาด้วยทุกครั้ง  บทเพลงง่ายๆ น่ารักๆ และฟังสบายๆ อย่าง **กล้วยไข่,รู้สึกสบายดี**, **อื่นๆ อีกมากมาย** มีสาระลึกๆ สอดแทรกอยู่ตลอดเพลง*

*ในขณะเดียวกันต้นสังกัดอย่าง **ครีเอเทียฯ** ก็สามารถนำเสนอมิวสิกวิดีโอได้อย่างเฉียบขาด จนเป็นจุดหนึ่งที่ผลักดันให้ภาพพจน์ของบทเพลงและบุคลิกของชาวเฉลียง เจี๊ยบ...ดี้...แต๋ง...จุ้ย...เกี๊ยง เด่นขึ้นทันตา ยิ่งเมื่อบวกกับ ความอารมณ์ดี ของพวกเขา ไม่ว่าจะปรากฏตัวที่ไหนในรายการวิทยุ, ฟรีคอนเสิร์ต, ในหน้าหนังสือ, รายการวิทยุต่างๆ ยิ่งทำให้ เฉลียง กลายเป็นขวัญใจวัยรุ่นไปโดยปริยาย”*

***ดังมาก เป็นที่พูดถึง แต่เทปขายสู้คนอื่นเขาไม่ได้หรอกนะ”*** วัชระบอก

**ดูเหมือนว่า นอกจากเพลงที่แปลกและสะดุดหูแล้ว**จุดที่เฉลียงได้รับการกล่าวขวัญที่สุดคือการแสดงคอนเสิร์ต ที่พวกเขาไม่เพียงแต่จะมีเสียงเพลงมาให้ฟังกันเท่านั้น ยังมีแง่คิดแปลกๆ มีความสุขสำราญและอารมณ์ขันควบคู่มาฝากด้วยทุกครั้ง โดยเฉพาะในวันที่เฉลียงไปเปิดคอนเสิร์ตที่ 'เดอะ พาเลซ' คนก็แห่ตามกันไปดู เบียดเสียดกันเข้าไปดูจนข้าวของพังพินาศ แทบเล่นไม่ได้ ทั้งเวที **‘7 สีคอนเสิร์ต’** และ **‘โลกดนตรี’** ซึ่งสมัยนั้นยังอยู่ที่ช่อง 5 ก็มีผู้คนไปรอเฝ้าดูคอนเสิร์ตเฉลียงอย่างเนืองแน่น

วัชระเล่าถึงเบื้องหลังการแสดงคอนเสิร์ตของพวกเขาว่า *“จะไม่มีสคริปต์แน่นอน มีแต่เรียงเพลงกันไว้ สคริปต์จะเกิดขึ้นก่อนเล่นประมาณสองอาทิตย์ด้วยการคุยกันมากกว่าว่าจะเล่นมุขอะไร ตลก 1 ตลก 2 ตลก 3 มันก็เพิ่มไปเรื่อยๆ ไม่ได้ สนใจด้วยว่าจะมีอย่างอื่นอีกไหม หรือรูปแบบแค่ไหน เพราะอารมณ์ตอนนั้นมันก็คือการโปรโมตเทป*

*ความรู้สึกของเรา โปรโมตไปมันก็ขายได้เท่านี้แหละวะ เราสนุกกันเองดีกว่า รู้สึกอย่างนี้มาตลอดบนเวทีคอนเสิร์ตทุกเวทีเฮ้ย! เราสนุกกัน เพลงอะไรก็ได้ บางทีไม่ต้องร้องเพลงในอัลบั้ม อยากร้องเพลงสายัณห์ สัญญา ไปบ้าอะไรก็ได้ เราอยากสนุกของเรา*

*อย่างขึ้นเวที 7 สีคอนเสิร์ต ต้องมีเพลงที่คนเขาเฮฮากันได้ก็หนีลูกทุ่งไม่พ้น ร้องเสียหน่อยให้กรี๊ดเล่น อยากร้องอะไร ลุย! จนเรารู้สึกว่าเฉลียงเป็นวงแปลกประหลาด เล่นไม่เหมือนชาวบ้าน เอาใจตัวเอง ตามใจตัวเอง อันนี้ฟังจากคนรอบข้างเขาพูด*

*เมื่อเราเริ่มเฟดๆ ตัวเองมาทำงานเบื้องหลัง (เขาบอกว่า) สมัยพวกมึงเป็นเฉลียงนี่ เอาใจยากฉิบหาย อยากได้โน่นอยากได้นี่ พอเอามาให้แล้วก็ไม่เอา เป็นอย่างนี้บ่อยมาก เปลี่ยนแปลงอารมณ์ได้ตลอดเวลา วันนี้คิดอย่าง พรุ่งนี้คิดอีกอย่าง”*

ขณะที่ภูษิตให้ความเห็นเรื่องการแสดงสดบนเวทีซึ่งทำชื่อเสียงให้เฉลียงว่า *“ความที่แต่ละคนเป็นคนครีเอทีฟ ทั้งเจี๊ยบ ดี้ จุ้ย ทำให้การแสดงเป็นที่สนุกสนานเฮฮา คนชอบ เพลงนี่เป็นส่วนประกอบ นี่คือความบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่ง ที่คนเขารับได้แล้วมีความสุข ซึ่งเกิดจากความคิดของคนบนเวที การรับส่ง(มุข) และเพลง ความสามารถ(ทางดนตรี) มันอาจจะไม่เต็มร้อย แต่ว่าเมื่อมาผสมกันแล้วมันเกิดก้อนอะไรบางอย่าง เป็นพลังผลักที่คนชอบเอานักร้องคนอื่นมาล้อเลียน ล้อเลียนตัวเอง หาอะไรแปลกๆ มาให้คนดู”*

แม้จะมีภูษิตเพียงคนเดียวที่เป็นนักดนตรีจริงๆ แต่เฉลียงคนอื่นๆ ก็เล่นดนตรีบนเวทีกันเองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และมีวง **‘ช่างทาสี’** คอยสนับสนุนเบื้องหลัง และถึงจะเล่นคอนเสิร์ตแบบตามใจตัวเอง แต่พวกเขาก็ซ้อมหนักก่อนขึ้นเวทีทุกครั้ง

วัชระเล่าว่า *“ซ้อมกันเยอะ ผม ดี้ แต๋ง เกี๊ยง มีจุ้ยคนเดียวไม่ซ้อม จุ้ยเป็นคนที่ไม่ชอบซ้อมดนตรี เขาจะออกไปโทรศัพท์ มีธุรกิจตลอดเวลา จนเป็นประเด็นเอาไว้แซวกันบนเวที ขณะที่เกี๊ยงก็ดูนาฬิกาตลอดเวลาเหมือนกัน เพราะเดี๋ยวต้องกลับไปเรียน แบบเป๊ะ อะไรแบบนี้ แต่ผม ดี้ แต๋ง เฮฮา ซ้อมกันสนุก เอาอีก เอาอีก ดนตรีมันทำให้เราสนุกตลอดเวลา”*

การแสดงคอนเสิร์ตที่เฉลียงภูมิใจกันที่สุดในช่วงนั้น คงจะเป็นคอนเสิร์ตที่ศูนย์เยาวชนไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง แสดงพร้อมกับธงไชย แมคอินไตย์ และอัญชลี จงคดีกิจ ซึ่งวัชระเล่าถึงเรื่องนี้ไว้ว่า *“ตอนนั้นคือ 3 ศิลปินที่เขาบอกว่าดังที่สุดในประเทศไทย เป็นคอนเสิร์ตการกุศลเพื่อสายใจไทย พอแสดงเสร็จไม่นาน สมเด็จพระเทพฯ ก็โปรดฯ ให้เข้าเฝ้ารับพระราชทานเข็มที่ระลึก และในภายหลังยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เฉลียงเข้าไปแสดงถวายหน้าพระที่นั่งที่ศาลาดุสิดาลัย สวนจิตรลดาอีกด้วย”*

นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณ และยังความปลาบปลื้มใจอย่างหาที่สุดมิได้สำหรับชาวเฉลียงทุกคน หลังการออกคอนเสิร์ตในกรุงเทพฯ ก็ถึงช่วง **‘ทัวร์คอนเสิร์ต’** ต่างจังหวัด ที่ทำให้เฉลียงทั้งห้าได้ขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต

*“จำไม่ได้ว่าไปจังหวัดไหน”* วัชระพยายามทวนความหลัง *“แต่ตื่นเต้นมาก แย่งกันนั่งริมหน้าต่าง จะได้ดูวิว”*

ขณะที่เกียรติศักดิ์พูดถึงการทัวร์คอนเสิร์ตว่า ทำให้รู้ว่าทำไมเทปขายไม่ค่อยดี *“บางที่มีคนดูไม่ถึงร้อย ต้องเป็นเมืองใหญ่ๆ ถึงจะแน่นมาก ดังน่ะดังจริง แต่ดังไม่ค่อยทั่ว”*

เฉลียงใช้เวลากับการโปรโมตเทปชุด **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** อยู่ 5 เดือน ก็ทำคอนเสิร์ตใหญ่ ‘คอนเสิร์ตปิดอัลบั้ม’ ที่หอประชุมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในเดือนตุลาคม ปี 2529 เป็นครั้งแรกในวงการเพลงไทยก็ว่าได้ที่มีการทำคอนเสิร์ต **‘ปิดอัลบั้ม’** เพราะใครๆ คนอื่นเขาก็เปิดอัลบั้มกันทั้งนั้น

คอนเสิร์ตเต็มรูปแบบครั้งแรกของเฉลียงไม่ทำให้คนที่ตั้งใจมาดูจนแน่นขนัดผิดหวัง เมื่อสนุกสนานกันเต็มที่บนเวทีด้วยการแสดงแบบวาไรตี้ ขนาดยกวงโยธวาทิตวงใหญ่ ของโรงเรียนสวนกุหลาบมาเดินพาเหรดในหอประชุมเลยทีเดียว

## **ต้นปี 2530**

**หลังพักยกไปราว 6-7 เดือน**
**เฉลียงก็กลับมาอีกครั้งด้วยเทปชุดที่ 3 ‘เอกเขนก’**
**คราวนี้เฉลียงย้ายไปทำงานกับคีตาแผ่นเสียงและเทปที่เพิ่งตั้งขึ้นมา** โดยประภาสกับภูษิตได้เข้ามาทำงานประจำอยู่ก่อนแล้ว และได้ทีมช่วยทำงานโปรโมชั่นเป็นคนคุ้นเคย อย่างเพื่อนร่วมรุ่น **อั๋น-วัชระ แวววุฒินันท์ หงุ่น-นันท์ วิทยดำรง** และรุ่นน้องสถาปัตย์ **อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์** ที่ก้าวเดินมาในสายบันเทิงทางเดียวกัน ประภาส ชวน พี่จู๊ด-ทรงวุฒิ อีกครั้ง ให้มาร่วมดูแลการผลิตและสร้างทำนองเพลงหลายเพลง

**เฉลียงทุกคนก็ได้ฝากฝีมือในเทปชุดนี้กันถ้วนหน้า** ภูษิตโชว์ฝีมือการประพันธ์เพลงและบรรเลงเดี่ยวใน **‘ผึ่งพุง’** ศุ เขียนเพลง **‘แค่มี’** ที่ใครได้ฟังก็ต้องบอกว่า นี่แหละตัวเขาเองจริงๆ วัชระ ส่ง **‘ไม่เข้าใจ’** ลงเทป เหมือนจะล้อ **‘เข้าใจ’** ของนิติ-พงษ์ในชุด **อื่นๆ อีกมากมาย**

ส่วนนิติพงษ์แต่งทั้งเนื้อร้องและทำนองถึง 2 เพลง **‘พระจันทร์’** และ **‘ค่ำคืนฉันยืน’** รวมทั้งได้โชว์เสียงลงเทปด้วยในเพลง **‘นายไข่เจียว’** หลังจากร่วมวงด้วยแต่ไม่ได้ร้องกับเขาสักทีมาสอง ชุดแล้ว ซึ่งกว่าจะเป็นเพลงนายไข่เจียว อย่างที่ได้ฟังกันก็มีเบื้องหลังในห้องอัด **‘บัตเตอร์ฟลาย’** ที่สนุกสนานจนยังต้องมาไล่เตะกันถึงทุกวันนี้

นิติพงษ์เล่าว่า *“ก็ร้องเพี้ยนน่ะสิ ไม่มีใครท้วงสักคน ไอ้เวร ไม่มีใครบอกเลย พวกมันเอาแต่กินกันอยู่ในห้องคอนโทรลนั่นแหละ เราก็ร้องไปเรื่อย ร้องเสร็จก็ออกมากินกับพวกมัน ไม่รู้สักคนว่าเพี้ยน จนเสร็จเป็นเทปนั่นแหละ”*

ภูษิต ก็มีความหลังโชกเลือดกับเพลงนี้เหมือนกัน *“เป่าแซ็กฯ จนเลือดกบปาก ข้างนอกก็ไม่ได้ยิน ช่างเสียงบอกเสียงเบาๆ ไอ้เราก็เป่าแรงอีกๆ ข้างนอกก็บอกเสียงเบาๆ อยู่นั่น จนปากแตกเลือดไหลซิบ ที่ไหนได้ เดินออกมาปรากฏไมค์เสีย”*

**‘เอกเขนก’ โดนใจคนฟังด้วยเนื้อร้อง-ทำนองที่แสนจะเป็น เฉลียง** คือทำนองฟังสบายๆ แต่สอดแทรกแง่คิดไว้ในเนื้อร้องเช่นเดียวกับเทปชุดแรก และที่ได้รับการกล่าวขวัญกันมาก ก็คือมิวสิกวิดีโอเพลง **‘เร่ขายฝัน’** ที่ออกฉายทางโทรทัศน์หลังจากเทปวางแผงได้ไม่นาน ประภาส ชลศรานนท์ ทำหน้าที่เขียนบทและกำกับการแสดงมิวสิกวิดีโอเพลงนี้เอง โดยได้ **เกรียงไกร กาญจนโภคิน** และ **อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์** มาเป็นผู้ช่วย

**‘เร่ขายฝัน’** เป็นมิวสิกวิดีโอที่ยาวถึง 9 นาที เพื่อจะเล่าสิ่งที่ประภาสคิดไว้แต่ใส่ลงไปในเพลงไม่หมด ใช้ทีมงานและผู้แสดงรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 200 คน และใช้งบประมาณ 2 แสนบาท ซึ่งแม้จะค่อนข้างมากแต่ก็ไม่เพียงพอต่อโปรดักชั่นขนาดใหญ่อย่างนั้น สถานที่ อารมณ์ เหตุการณ์ คือหลังสงครามโลกครั้งที่ 3 ที่ได้รับอิทธิพลมาจากหนังฝรั่ง 2 เรื่อง คือ MAD MAX ผสมผสานกับ ESCAPE FROM NEWYORK

*“จะว่าเลียนก็ใช่ ล้อเลียนเลย”* ประภาสบอก *“ผมว่าจุดนี้เป็นภาพที่คนยอมรับ ผมไม่ต้องบอกเลยว่า ในปี 2800 มีสงคราม ผมไม่ต้องบอกเลย พอเห็นแต่งตัวยังเงี้ย ทุกคนรู้เลยว่า มันมาจากซากอะไรซักอย่าง”*

มิวสิกวิดีโอ ‘เร่ขายฝัน’ นอกจากสมาชิกทั้ง 5 คนของเฉลียงจะเป็นตัวนำแสดงแล้ว ยังมีตัวประกอบเป็นน้องๆ จากคณะสถาปัตย์ จุฬาฯ และจากมหาวิทยาลัยศิลปากร อีกส่วนหนึ่งเป็นนัก ศึกษาจากระยอง และยังไปจ้างนักกล้ามอีก 2-3 คน ให้เดินไปเดินมาผ่านหน้ากล้องด้วย ประภาสบอกว่า *“ส่วนใหญ่ใช้ชวนๆ เอา มา...มาสนุกกัน น้องๆ ศิลปากร น้องๆ ที่ระยอง ไม่มีค่าตัวนะ เสร็จแล้วเดี๋ยวไปกินเหล้ากัน ประมาณนั้น”*

การถ่ายทำใช้สถานที่บริเวณเขาลูกรังริมเส้นทางสนามพัทยาเซอร์กิต จังหวัดชลบุรี เขตติดต่อกับจังหวัดระยอง ซึ่งเป็นภูมิประเทศที่แห้งแล้ง เหมาะเจาะกับบรรยากาศแห้งแล้งในเรื่อง โดยมีการลากซากเครื่องบินเก่าจากกรุงเทพฯ ไปประกอบฉาก และใช้ไม้เสาเข็มจำนวนมากสร้างเมืองจำลอง ใช้เวลาถ่ายทำกันถึง 2 วันเต็มๆ ท่ามกลางอุปสรรคมากมายรวมทั้งฝน ที่ทำให้ภาพความแห้งแล้งที่ต้องการกลับกลายเป็นโคลนเฉอะแฉะ

ประภาส ชลศรานนท์อธิบายเกี่ยวกับความคิดในการสร้างสรรค์มิวสิกวิดีโอเรื่องนี้ว่า *“คนเราทุกคนมีความฝันที่ต่างกัน ไม่ต้องฝันไกลอะไรมาก อย่างนาย ก. นี่อาจอยากกินสเต๊กมาก ไม่เคยมีโอกาสได้กินเลย ถ้าได้กินนั่นคือฝันเค้าเลยละ ซึ่งกับนาย ข. อาจกินทุกวันเลยก็ได้ ในสิ่งหนึ่งเนี่ยอาจจะเป็นความฝันของใครอีกกลุ่มหนึ่งก็ได้ ผมจึงสมมติ ให้สิ่งหนึ่งเป็นความฝันของคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสำหรับเราอาจจะเห็นเป็นเรื่องธรรมดา*

*ผมสร้างลูกโป่งขึ้นมา ผมมองว่าลูกโป่งนี่ไม่มีอะไรเลย มีแต่ยางอันนึง แล้วก็อัดลมเข้าไปแล้วก็ลอย ลอยเหมือนสังคมนึงในยุคหนึ่ง อาจจะเห็นเป็นเทพเจ้า เหมือนกับที่เราเห็นอะไรบางอย่าง เป็นเทพเจ้า ก็เลยสมมติสถานการณ์อันหนึ่งขึ้นมา*

*ทางสากลเขายอมรับว่า หลังสงครามโลกครั้งที่ 3 จะไม่เหลืออะไรแล้ว จริงๆ ไม่รู้เป็นยังไง แต่หนังกี่เรื่องๆ ก็ออกมาอย่างนี้ ไอ้เทคโนโลยีเนี่ยมันอาจจะเหลือเครื่องบิน ซึ่งชนรุ่นหลังไม่รู้ แล้วว่ามันเป็นอะไร อาจจะคิดว่าเป็นสถาปัตยกรรมอย่างหนึ่ง*

*พวกเฉลียงก็เป็นพวกเร่ขายของเก่าๆ อะไรเรื่อยเปื่อย แต่ของในนั้นมีอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งเขาก็คิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรมากคือลูกโป่ง แต่มันไปพ้องกับความฝันของพวกเขา (คนเถื่อน) ซึ่ง เขาเคยเห็นแต่บนผนัง แล้วก็นับถือว่ามันเป็นเทพเจ้า ก็เกิดเรื่องราวอะไรขึ้นมา”*

**แล้วทีมงานทุกคนก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง** หลังจากทุ่มเทแรงกายและแรงสมองในการทำงาน เมื่อมิวสิกวิดีโอเพลง ‘เร่ขายฝัน’ ได้รับรางวัลมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมจากคณะกรรมการโทรทัศน์ทองคำ และได้รับรางวัลมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมของสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯ (B.A.D.Awards) ประจำปี 2530 ขณะที่ปกเทปซึ่งเป็นผลงานการออกแบบของพิเศษ ไทยา-นันท์ ก็ได้รับรางวัล Packaging ดีเด่นจากสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯ (B.A.D.Awards) เช่นกัน

**ความโด่งดังจาก ‘อื่นๆ อีกมากมาย’ ตามด้วย ‘เอกเขนก’ ทำให้เฉลียงกลายเป็นวงดนตรีระดับแนวหน้าของเมืองไทยไปเสียแล้ว**

**ขึ้นปก ลงสัมภาษณ์ ถ่ายแฟชั่นในนิตยสารวัยรุ่น และนิตยสารบันเทิงทุกฉบับของเมืองไทย** รวมทั้งหนังสือผู้หญิงระดับแนวหน้าอย่าง **‘แพรวสุดสัปดาห์’** และ **‘ดิฉัน’** กระทั่งเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับน้ำอัดลมเป๊ปซี่ ซึ่งคัดเลือกเฉพาะศิลปินนักร้องดังๆ ระดับโลกเท่านั้นมาเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณา อย่างไมเคิล แจ๊กสัน, ทีน่า เทอร์เนอร์ ฯลฯ

ในการถ่ายทำโฆษณาเป๊ปซี่ เฉลียงก็ยังคงเอกลักษณ์ของตนเองไว้ได้อย่างเหนียวแน่น คือเรื่องมากจนครีเอทีฟโฆษณาเวียนหัว ศุเล่าถึงเรื่องนี้ว่า *“เขาจะให้เต้นก็ไม่ยอมเต้น จะให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ไม่ยอมทำตามก๊อปปี้เขา จะเอาของเราอย่างเนียะ”* แต่เมื่อโฆษณาออกมาก็เป็นที่ชื่นชมและพูดถึงกันในวงการโฆษณารวมทั้งผู้ชมทั่วไป และจิงเกิลเพลงประกอบโฆษณาซึ่งดัดแปลงมาจากเพลง **‘รู้สึกสบายดี’** ก็ได้รับรางวัลจากสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯ (B.A.D.Awards) ด้วยอีกรางวัลหนึ่ง

ในช่วงเวลาของ **‘เอกเขนก’** เฉลียงออกแสดงคอนเสิร์ตมากที่สุด ทั้งคอนเสิร์ตโปรโมตเทป คอนเสิร์ตต่างจังหวัด คอนเสิร์ตส่วนตัว และคอนเสิร์ตการกุศล

5 พฤษภาคม 2530 เฉลียงทำคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มเอกเขนก หรือมักเรียกกันเล่นๆ อีกชื่อหนึ่งว่า ‘คอนเสิร์ตปูเสื่อ’ ที่ศูนย์เยาวชนไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง

*“ตัวโน้ตอารมณ์ดีทั้งห้า ร้องเพลงสลับจี้เส้นตลอดรายการ ใครที่หวังจะฟังเฉลียงร้องและเล่นดนตรีให้เลอเลิศประเสริฐศรีแบบมืออาชีพนั้นเห็นทีจะอกหัก แต่ถ้ามาดูคอนเสิร์ตที่สนุกสนาน ให้ความเป็นกันเองในแบบสบายๆ แล้วละก็ บอกได้ว่าคุ้ม”* คือรายงานข่าวจากนิตยสารวัยฝัน ฉบับปักษ์หลังในเดือนเดียวกันนั้น

28 มิถุนายน 2530 เฉลียงใส่เสื้อตาหมากรุกและกางเกงยีนแบบคาวบอยขึ้นเวทีโลกดนตรี ช่วงนั้นเกียรติศักดิ์กำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) ที่เฉลียงทุกคนร่วมกันภูมิใจราวกับได้เกียรตินิยมเสียเอง

หลังจากนั้นก็มีทัวร์คอนเสิร์ตต่างจังหวัดตามมาอีกมากมาย ซึ่งแม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ภูษิตก็บอกว่าสนุกนัก *“คือมันสนุกที่ได้อยู่ด้วยกัน เรื่องเล่นดนตรีน่ะแป๊บเดียว โอกาสสนุกกันเองเยอะกว่า แต่ไม่ได้ไปไหนหรอกนะ เรื่องไปเที่ยวกลางคงกลางคืนนี่ไม่ได้เลย เล่นเสร็จก็กลับโรงแรม สั่งอะไรมากินในห้อง คุยกัน พวกแบ๊กอัพสิ โอ๊ยเธคไหน บาร์ไหน ไปกันหมด แต่เราไปไม่ได้ ถูกรุมแย่ ไม่ไหวหรอก*

*มีเรื่องสนุกเยอะ ช่วงทัวร์คอนเสิร์ต นายเกี๊ยงเขาเนื้อหอมสุด จะมีเด็กๆ น้องๆ มาหาเยอะ แต่เป็นแบบเด็กดีๆ ทั้งนั้นนะ ไปเรียนพิเศษเสร็จแล้วถึงมาหาพี่เกี๊ยง มาขอคำแนะนำเรื่องเอ็นทรานซ์อะไรพรรค์นั้น ที่ภูเก็ต คนดูนิ่งๆ ไม่ขำกันเลย มาสัก 300 มั้ง แต่เจ้าภาพน่ารักมาก อยากเอาใจ อยากพาเที่ยว แต่พวกเราก็เรื่องมาก ดี้จะไปที่ไม่ร้อน เกี๊ยงที่ไหนก็ได้แต่ต้องติดทะเล จุ้ยขอธรรมชาติๆ หน่อย เจี๊ยบขอที่ไม่มีคนเยอะ แต๋งขอให้อาหารอร่อย ฯลฯ เขาก็พยายามจะพาไปทุกที่*

*แต่หาดใหญ่โรงเกือบพัง คนละอารมณ์กับภูเก็ตเลย เหมือนในหนังของเดอะบีเทิลส์ที่เคยดู คนรุมกันแน่นหน้าโรง จุ้ยต้องออกไปยืนพูดภาษาใต้ ว่าโปรดอยู่ในความสงบ อย่าเบียดกัน ที่สงขลา เล่นในมหาวิทยาลัย จัดเวทีสวยเป็นแอมฟิเธียเตอร์ริมทะเล พวกนักศึกษาที่เป็นคนจัดเขาเตรียมกางเกงเลไว้ ให้นุ่ง สวยมาก เป็นที่ที่ประทับใจมากที่สุดแห่งหนึ่ง ไปเล่น มศว.บางแสน คนมาดูไม่ถึงร้อย ขาดทุนยับ คนจัดตอนเช้าก็ใส่ทองดีๆ อยู่ พอตอนเลิกมาเคลียร์กัน ทองหายไปเสียแล้ว ทีแรกพวกเราก็ทำท่าเข้ม เด็กคนจัดงี้น้ำตาคลอ แต่ในที่สุดก็ไม่เอาค่าตัวกัน บอกให้น้อง...ไปเอาทองคืนมาซะ*

*ที่อุบลฯ หรืออุดรฯ จำไม่ได้ มีคนดูมาสัก 60 คน ทีมงานเยอะกว่าคนดูอีกมั้ง บางที่เจอรุ่นพี่จุฬาฯ เขาจะเหนียวแน่นมาก เราเป็นรุ่นน้องสถาบันมาถึงถิ่นก็ต้องต้อนรับ เลี้ยงอาหาร 3 มื้อเลยนะ จัดโต๊ะเลี้ยงให้ที่บ้าน เล่นคอนเสิร์ตเสร็จยังมีข้าวต้มรอบดึก เช้ามาแต่เช้า รับไปกินข้าวอีก”*

และศุ มีความทรงจำส่วนตัวที่ไม่รู้เลือน *“ตอนนั้นเฉลียงดังมาก ญาติพี่แต๋งเขาอยากให้ไปเล่นที่สิงห์บุรี จะเอาไปอวดใครๆ ทีนี้ไม่มีใครว่าง ผมก็ไปกับพี่แต๋ง ขึ้นไปร้อง ‘เที่ยวละไม’ ได้ท่อนเดียวนี่ต้องลงท่อนจบเลยนะ เพราะเขาออกมาลีลาศกัน”*

นอกจากคอนเสิร์ตต่างจังหวัดแล้ว เฉลียงก็ยังมีคอนเสิร์ตใหญ่ในกรุงเทพฯ ตลอดช่วงเวลานั้นด้วย *“เล่นคอนเสิร์ตร่มไม้รายทางที่มาบุญครอง งานนั้นมีนักร้องหลายๆ คนนะ แต่ตอนเฉลียงออกนี่คนกรี๊ดดังสุด ยืนยันได้”* วัชระบอก

*“เล่นคอนเสิร์ตอินเตอร์ด้วย ก็เป็นพรีเซ็นเตอร์ของเป๊ปซี่เขา ทีนี้เขาเอานักร้องฝรั่งเข้ามาแสดง กลอเรีย เอสเตฟาน เฉลียงก็เลยได้ขึ้นเวทีด้วย แต่ขึ้นคนละทีนะ ไม่พร้อมกันหรอก ไม่ได้เจอกันเลยด้วยซ้ำ และมีคอนเสิร์ตสายใจไทยอีกที คราวนี้ที่ศูนย์วัฒนธรรมฯ ไปร้องอย่างเดียว กับวงของราชนาวีวงใหญ่เลย”*

แต่ทั้งที่กำลังมีชื่อเสียง เฉลียงกลับเริ่มเฟดกิจกรรมของพวกเขาลง *“มันก็มีงานประจำกัน ตรงนี้มันไม่ใช่อาชีพ เกี๊ยงก็ทำงานสถาปนิกในบริษัท ต้องลางานต้องอะไร”* วัชระบอก ขณะที่ศุบอกว่า *“ถ้า(เทป)ขายได้เป็นล้านก็ไม่แน่นะ อาจเอาจริงกันกว่านี้ แต่นี่เล่น(คอนเสิร์ต)ไป ก็ขายได้เท่าเดิมนั่นแหละ”* พวกเขาจึงแยกย้ายไปทำงานของตนเองชั่วขณะ และเมื่อถึงวาระที่ควรจะมีเทปชุดใหม่ออก ในปลายปีนั้นเฉลียงก็เข็นเทปชุด **‘เฉลียงหลังบ้าน’** ออกมา

‘เฉลียงหลังบ้าน’ หรือที่มักเรียกกันเล่นๆ ว่า ‘เฉลียงรวมเพลงไม่ฮิต’ หยิบเอาเพลงเก่าที่ไม่ค่อยดังในชุดแรกมาเรียบเรียงและขับร้องใหม่คือ **หวาน, หาฝัน, อยากมีหมอน, ใยแมงมุม, เธอกับฉันกับคนอื่นๆ** และ **รู้สึกสบายดี** ในภาคดัดแปลงท่อนต้นเล็กน้อย และได้นำไปใช้โฆษณาเป๊ปซี่ก่อนหน้านี้ ก็ถูกนำมาใส่ไว้ด้วย อีกทั้งยังเก็บเอาเพลง **‘เก็บใจ’** ประกอบภาพยนตร์เรื่อง **‘รักตะลุมบอน’** เพลงประกอบละครโทรทัศน์ **‘เทวดาตกสวรรค์’ ‘นายแพทย์สนุกสนาน’** และ **‘คุณยายกายสิทธิ์’** มารวมไว้เช่นกัน

พวกเขาบอกเล่าความคิดโดยรวมของงานชุดนี้เอาไว้บนปกเทปและแผ่นเสียงว่า **“เฉลียงหลังบ้านคนไทยนั้น มักใช้เป็นที่เก็บข้าวของที่แขกไม่เห็น แต่ของที่อยู่หลังบ้านนั้นล้วนเป็นของจำเป็นทั้งสิ้น เช่น ครก ไห ตุ่ม รองเท้าแตะ กะละมังแช่กางเกงใน ในขณะที่เฉลียงหน้าบ้านเป็นที่ที่ใครผ่านไปมาก็พบเห็น แต่สำหรับญาติมิตรที่สนิทสนมแล้ว คนไทยก็พาไปรับแขกถึงเฉลียงหลังบ้านกันทีเดียว และคราวนี้เฉลียงก็เปิดหลังบ้านมาให้ดูกันละ ว่าเคยทำอะไรที่ใคร ๆ ไม่เคยเห็นบ้าง ที่จริงยังไม่หมดเสียทีเดียว แต่อันว่าคนเรานั้น กะละมังแช่กางเกงใน ซากรองเท้าขาดๆ ก็ควรจะเก็บให้มิดชิดสักหน่อยจริงไหม”** แม้จะเคยได้ยินเพลงส่วนใหญ่มาแล้ว

แฟนเฉลียงต่างสงสัยไปตามๆ กัน เมื่องานชุด **‘เฉลียงหลังบ้าน’** วางแผง เพราะจู่ๆ ก็มีเพลง **‘กล้วยไข่ ภาค 3’** ปรากฏออกมาอย่างน่าแปลกใจ เนื่องจากที่ผ่านมา เฉลียงไม่เคยมี **‘กล้วยไข่ ภาค 2’** มาก่อน แล้วภาค 3 มาได้อย่างไร? เรื่องนี้ ประภาส ชลศรานนท์แถลงเอาไว้ว่า *“ภาค 2 ไม่มี มีแต่ภาค 3 เพลงนี้ไม่ใช่ภาคต่อของกล้วยไข่ แต่เอากล้วยหวีหนึ่งซึ่งมีจำนวนไม่เท่ากับตัวหารของคนมาเป็นสัญลักษณ์...ผมชอบคำกล่าวของ **คานธี** อยู่ประโยคหนึ่ง ท่านบอกว่า **โลกนี้มีทรัพยากรมากพอที่จะเลี้ยงคนทั้งโลก แต่มีไม่มากพอที่จะสนองตัณหาของคนเพียงคนเดียว**”*

กิจกรรมทางการตลาด-การโปรโมตเทปของ **‘เฉลียงหลังบ้าน’** น้อยลงกว่า **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** และ **‘เอกเขนก’** เพราะเริ่ม **‘ไม่ค่อยว่าง’** กันมากขึ้น มีการทำมิวสิกวิดีโอเพียงเพลง **‘เก็บใจ’** ที่สวยซึ้งฮือฮาที่สุดในยุคนั้น เพราะได้**พี่ต๊อบ-สหัสชัย ชุมรุม** มาเล่นกับ**พี่แว้-ภาวดี พยุงเวช** และ เพลง **‘คุณยายกายสิทธิ์’** ซึ่งถ่ายทำที่บ้านบางแค ช่วงนั้นเฉลียงกลายเป็นที่เอ็นดูของคนชรา เพราะไปถ่าย 2-3 เที่ยว และหลังๆ ยังไปเยี่ยมกันอีกหลายครั้ง ส่วนเพลงเทวดาตกสวรรค์ ก็ใช้การตัดต่อจากละครที่ออกฉายไปแล้วก่อนหน้านั้น

เฉลียงปิดหลังบ้านลงด้วยคอนเสิร์ต **‘หัวบันไดไม่แห้ง’** ที่หอประชุมใหญ่ธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นคอนเสิร์ตครั้งที่มีแขกรับเชิญมากที่สุด เพราะแต่ละคนต่างก็เชิญแขกของตัว เกียรติศักดิ์ เชิญ **ธเนศ วรากุลนุเคราะห์** ผู้แสดงเป็น **‘เทวดา’** ในละคร มาร้องเพลง **‘เทวดาตกสวรรค์’** ศุ ผู้ชื่นชอบเพลง **‘รางวัลแด่คนช่างฝัน’** เป็นพิเศษ ได้เชิญ **จรัล มโนเพ็ชร** เจ้าของเพลงมาร่วมร้อง และจรัลก็แถมเพลง **‘มิดะ’** ให้ โดยศุเป่าเมาท์ออร์แกนคลอ วัชระ ชวน **พี่ตู้-จรัสพงศ์ สุรัสวดี** ที่เคยโด่งดังใน **‘เพชฌฆาตความเครียด’** ด้วยกัน มาเล่นโฟล์กซองทบทวนความหลัง นิติพงษ์ได้รับเกียรติจาก **บุษยา รังสี** มาร้องเพลงคู่สไตล์ **สุนทราภรณ์** ให้รุ่นหลานๆ ฟัง และภูษิต ก็ดวลเพลงบรรเลงกับ **พี่ต๋อง-เทวัญ ทรัพย์แสนยากร** แบบที่ผู้กำกับรายการคอนเสิร์ตถึงกับเหงื่อตก เพราะกลัวเล่นกันไม่เลิก **แต่งานเลี้ยงงานฉลองใดๆ ถึงสนุกแค่ไหน ก็ไม่เคยที่จะไม่เลิกรา**

## **ดูเพิ่ม**

* **ไทม์ไลน์ของเฉลียง**
* **สมาชิกวงเฉลียง**
* **ประวัติย่อวงเฉลียง**

## **แหล่งข้อมูล / อ้างอิง**

* **ปรากฏการณ์เฉลียง-สร้างจริง** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ปรากฏการณ์เฉลียง-งานเลี้ยง** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ห้องภาพ - ภาพชุดครีเอเทีย : อื่นๆ อีกมากมาย (2529)**
* **ห้องภาพ - มิวสิควิดิโออื่นๆ อีกมากมาย : อื่นๆ อีกมากมาย (2529)**
* **ห้องภาพ - มิวสิควิดิโอเข้าใจ : อื่นๆ อีกมากมาย (2529)**
* **ห้องภาพ - โลกดนตรี : อื่นๆ อีกมากมาย (2529)**
* **ห้องภาพ - คอนเสิร์ตสายใจไทย**
* **ห้องภาพ - คอนเสิร์ตหน้าพระที่นั่ง**
* **ห้องภาพ - มิวสิควิดิโอเร่ขายฝัน : เอกเขนก (2530)**
* **ห้องภาพ - มิวสิควิดิโอเอกเขนก : เอกเขนก (2530)**
* **ห้องภาพ - มิวสิควิดิโอเทวดาตกสวรรค์ : เฉลียงหลังบ้าน (2530)**
* **เครื่องเคียงข้างจอ / วัชระ แวววุฒินันท์ / เฉลียง Rare Item**