De Leeuwenkoning: In de jungle

Ondanks zij titel is de leeuw niet de koning van de jungle, maar wel die van de savanne. Al zijn er wel leeuwen die echt in de jungle leven. Over hen is er niet veel geweten.

## In de jungle

De hemel werd door duizenden sterren verlicht en de jungle gonsde van nachtelijke geluiden toen Simba, Timon en Pumba lui uitgestrekt op een open plek in het zachte gras lagen. Simba was intussen een grote mannetjesleeuw met weelderige manen geworden. Sterk en gezond als hij was, kon je maar moeilijk geloven dat dit dezelfde Simba was die jaren geleden aansluiting had gezocht bij de jungledieren en hen sindsdien als zijn eigen kleine troep had beschouwd. Gapend sperde hij zijn muil open. Eerder die dag hadden hij en zijn vrienden met vereende krachten een termietenheuvel opengebroken en zowel het trio als de andere dieren hadden heerlijk gesmuld. 'Timon', vroeg Pumba aan het stokstaartje dat op zijn rug lag, 'vraagt gij u wel eens af wa die glinsterende bollekes daar zijn?' Timon knipperde meewarig met zijn ogen. 'Pumba', zuchtte hij, 'iedereen weet toch dat dat vuurvliegskes zijn die daar in die grote donkere dinges zitten.' Nogal onzeker liet Pumba zijn hoofd op het gras zakken. 'Ik dacht altijd dat dat bollekes van gas waren, duizenden kilometers hiervandaan.' Waarop Timon opmerkte dat voor hem alles gas was. Tegen Simba voegde hij eraan toe: 'Wat denkt gij, mateke?' Opeens nogal ongemakkelijk draaide Simba zich op zijn buik. 'Ik weet niet... Iemand vertelde me weleens dat de grote vorsten van vroeger die bollekes zijn... en dat ze ons helpen.' Daar dacht Timon even over na, en toen barstte hij in lachen uit. 'Welke zot zegt zoiets?' Ook Pumba had er de grootste pret in en liet dat duidelijk merken. Maar Simba wierp nog één blik op de ijzige hemel en wendde toen hij kop af.

Het was een rustige, zonnige dag in de jungle toen Timon en Pumba vrolijk door de ondergroei stapten. Nu ja, stapten. Timon zat, zoals wel vaker, op de rug van het wrattenzwijn. Intussen zongen ze samen hun vrolijke liedjes. 'Awiemba wee awiemba wee', neuriede Pumba en 'Wieieieie' deed Timon. Op die manier trokken ze de aandacht van de andere jungledieren, die even bevreemd opkeken. Maar al snel begonnen ze met het duo mee te stappen. De grootoorvos, de spitsmuis, een paartje gazellen en de civetkat, terwijl een groep ara's en een ooievaar invielen. Zij aan zij liepen de dieren door de ondergroei en zongen tesamen *In het bos slaapt de leeuwenkoning.*Het was een komische en zorgeloze stoet, maar zodoende merkten de dieren niet dat er in de varens voor hen een goudbruine gestalte op de loer lag. Iedereen schrok zich een bult toen een leeuwin brullend uit de varens tevoorschijn sprong, en vrijwel meteen was het één grote warboel van alarmkreten, veren en potengetrappel. timon spurtte zo snel als zijn pootjes hem konden dragen door de struiken, over een paadje en hijgend klom hij een boomstronk over. Toen hield hij halt, en meteen werden zijn ogen groot van schrik en ongerustheid. 'Pumba?!'
Het doodsbange wrattenzwijn rende voor zijn leven toen hij de hete adem van de leeuwin tegen zijn staart voelde en hij haar gegrom kon horen. 'Pumba!' Een kleine gestalte fliste vanonder een struik en rieo hem toe. 'Vlug! Hierheen!' Zo snel als zijn pootjes hem konden dragen sprintte Pumba achter Timon aan, om meteen tot stilstand te komen toen hij zijn vriend op ee, hoop rotsen zag klimmen. 'Vooruit!' Haastig probeerde Pumba hem achterna te komen, maar hij was te groot en onhandig om meer dan een paar decimeter omhoog te raken. 'O, waarom ben ik toch zo'n de...' Timons kreet van wanhoop werd afgebroken toen Simba van de top van de rotsen af sprong en zich bovenop de leeuwin stortte. Meteen waren de twee leeuwen verwikkeld in een bal van vacht, tanden en klauwen. Razend trok de leeuwin een hele pluk haar uit, waarop Simba brulde van razernij. Hij diensde even achteruit, zette toen weer de aanval in en probeerde zijn tegenstander omver te stoten. Maar de leeuwin ontweek hem, viel zijn flank aan en drukte hem tegen de grond, een poot op zijn borst en de andere op zijn nek. Stomverbaasd keek Simba haar aan. 'Nala?' Dat deed de leeuwin verschrikt terugdeinzen. 'Hoe... hoe ken je mijn naam?' stamelde ze. Maar toen lichtten haar ogen op. 'Simba?' Hij knikte. 'Whoa!' Meteen stortten de twee zich weer op elkaar, maar nu al spelend en om te stoeien. Timons mond viel open van verbazing. Met opgericht staartje krabbelde hij naar hen toe.

'Wat gebeurt hier?!' De schelle stem van het stokstaartje deed de twee leeuwen opkijken. Ook Pumba kwam zenuwachtig aan gewandeld. 'Timon, Pumba', begon Simba, 'dit is Nala. Mijn beste vriendin.' Zij keek hem even aan en drukte haar kop tegen de zijne. 'De troep moest eens weten dat je nog leeft!' verklaarde ze opgewonden. Schrikachtig deinsde Simba achteruit. 'En je moeder. Iedereen zal zo blij zijn je te zien!' ging Nala verder. 'O, onze koning is er!' Timon strekte zijn nek uit. 'Zijt gij een koning, Simba?' Waarop Simba even slikte en toen zijn vrienden zenuwachtig aankeek. 'Eh... zouden jullie ons misschien eventjes alleen kunnen laten?' vroeg hij behoedzaam. 'Gewoon Nala en ik.' Terneergeslagen en misschien ook een beetje beledigd keken Timon en Pumba naar hem op. 'Goed dan, *vriend',*besloot Timon chagrijnig. Eens de twee uit het zicht verdwenen waren, voelde Simba zich al wat meer op zijn gemak. 'Zal ik je mijn thuis laten zien?' bood hij aan. Waarop Nala haar staart krulde. 'Met plezier.'

In het licht van de ondergaande zon gingen Simba en Nala op weg naar de nabijgelegen rivier om te drinken. *Ik moet haar zo veel zeggen,*dacht hij somber, *maar hoe vertel ik het haar? Zo gaat ze van me weg.*Ook Nala stelde zich vragen. *Hij verbergt iets voor mij. Kon ik er maar bij. Als hij geen koning wordt, wie dan wel? De koning, dat is hij!*Haar gedachten werden onderbroken toen Simba haar met een poot vol water spette. Geschrokken deinsde Nala achteruit, om vervolgens gespeeld kwaad achter Simba aan te rennen langs de oever. Reigers en lepelaars schrokken op toen de twee in een bed wilde bloemen rollebolden en speels naar elkaar uithaalden en zachtjes knauwen gaven. Toen richtte Nala zich weer op en sprong op de helling die naar de waterval op. Hijgend zat Simba haar door de begroeiing achterna, om haar vlak bij de top in te halen. In de invallende duisternis, met de geur van bloemen om zich heen, vlijden de twee zich naast elkaar neer en streken teder met hun kop langs elkaar. Af en toe gaf zij hem een tikje op zijn snuit, waarop hij speels in haar oor beet. Geen van beiden konden ze zich voorstellen dat er een gelukkiger moment was geweest in hun leven. Alles voelde nu ideaal en vredig, alsof ze wel voor eeuwig daar tegen elkaar aan konden liggen.

Aan de voet van de waterval, op een plekje waar ze het verliefde pâar goed konden zien, barstten Timon en Pumba intussen in tranen uit.