Road Rage

Witam w kolejnym, już sto czterdziestym dziewiątym odcinku
programu Najgorsze Gry Wszechczasów. Motyw niedokończonego biznesu, i powrotu z
emerytury dla większego dobra, z pewnością przewinął się przez umysł niejednego
zapaleńca kina akcji, któremu od tekstowych banałów, wyrosła kolba w miejscu
uzębienia. I choć sam starałem się unikać tego tematu, czego dałem wyraz trzy
wiosny temu, to w obecnej sytuacji, jestem zmuszony podjąć tę rękawicę. Przyjąć
na siebie to wezwanie do tablicy, i bazgrać kredą co ślina na język przyniesie,
mimo złożenia broni. I nawet, mając na względzie całą presję Internetu, od
zestawień najgorszych pozycji ubiegłego roku, aż po tsunami komentarzy,
zwyczajnie czułem wewnętrzną potrzebę, by zdmuchnąć kurz z tych holenderskich
głów. By ten ostatni raz, rozprawić się z ich najświeższą potwarzą, dla rynku
elektronicznej rozrywki, nie zważając już na własny urlop. I jeśli komuś
jeszcze nie zadzwoniło w mózgownicy słowo kluczowe, to naprawdę bardzo Wam
zazdroszczę. Mowa naturalnie o niesławnym tim sześć. Trupie elektronicznych
grafomanów, z kraju tulipanem pachnącym, i żółtym serem jebiącym, którzy
zasłynęli z pewnego niebywałego talentu. Wysrywania na świat kolosalnych
ekskrementów, w dziedzinie gier wyścigowych. W tym zbezczeszczenia nietykalnej
świętości od Bagber. Z jakim przytupem wylądował ich najnowszy popłód? Tego
dowiecie się w dzisiejszym odcinku. Zatem, bez litanii rozwijania, zapraszam do
oglądania.

Gra Road Rage, spłynęła z czoła podstarzałego harlejowca,
14 listopada, 2017 roku, a sprawcą tego stanu
rzeczy, była kadra z Dupowic, zwanego popularnie Assen, która wyrwała się z
jarzma komórkowych faramuszek, by wgramolić się na swój, zroszony moczem
podest, tytułów na komputery i konsole. Tymczasem, wychluśniętą potową
wydzielinę, zebrał w pudełkach Maximum Games, który niedługo później,
przepchnął ją do tylu rynków, do ilu zdołał. Z tego powodu prócz serwerów
dystrybucji cyfrowej, z zaznaczeniem tej na parę, pełną parą pracowały również
tłocznie, które wygniatały edycje fizyczne. I choć na portalach aukcyjnych, da
się wyłowić wersje z konsol niebieskich i zielonych, ogłaszana na oficjalnej
stronie, namacalna odsłona na komputery osobiste, to prawdziwy biały kruk. Za
całą dystrybucję poza cybernetycznymi wodami, odpowiada w całości wydawca
saper, którego ostatnim tak wielkim dokonaniem, była stęchlizna, którą możecie
kojarzyć z odcinka poprzedniego. Wracając jednak do punktu wieczoru, o procesie
powstawania Agresji Drogowej, wiemy stosunkowo niewiele. Wspomniana wcześniej
strona, nie zawiera nic prócz lakonicznych opisów, i zrzutów ekranów w liczbie
3, słownie trzech. A domowe pielesze Holendrów, skrywające niegdyś tajemnice
zza kurtyny, w najdrobniejszych szczegółach, obkleja swe ryło taśmą izolacyjną,
byleby nic nie wypłynęło. Gadatliwości tymczasem, nie można odmówić krytykom.

I oni, niczym sęp z odrastającej wątroby Prometeusza,
wydziobali z tego gnieciucha wszystko co potrafili. A przynajmniej Ci, z
dostępem do podpinanych do telewizora pudeł. I pomijając czarną owcę, z obozu
Windowsa, która z premedytacją walnęła temu kleksowi siódemkę, zbiorowy wysiłek
całej reszty, podpadający pod lincz, wykuł na meta agregatorze, kolejno
33 i 26 punktów. Wśród tej masy, możemy wyróżnić,
Worthplaying, które w swoim tekście wyraźnie dało wyraz, że rzeczony produkt
wart zagrania nie jest. Hiszpański oddział ign, który skwitował swoją
notabene analizę, trzema punktami z dziesięciu możliwych, a nawet polski
akcent, w postaci dwói od Ppe.pl, tego serwisu. I bynajmniej nie jest
ona szkolna. Przygotujcie się więc na jazdę bez trzymanki. Z posmakiem brązu.

Kał zalewa naszą twarz, już w chwili rozruchu tego
kaszlącego tworu. Bowiem na przysłowiowe dzień dobry, przyjmujemy na policzek
mieszankę wedlowską. Tutaj w postaci emblematu, znajdującego się pod maską
silnika, którego obecność, wprowadzi w osłupienie nawet najbardziej
pamiętliwego górala, logotypu mistrzów kodu, który to zamiótł pod dywan,
koszmarki znane z ich poprzednich pseudo herbów. Dumne, świecące się jak moszna
psa godło wydawnictwa, oraz to tytułowe, jakby ktoś zapomniał, jaką płytę
dopiero co włożył. A zaraz po nim, taki oto obrazek. I jeśli ktoś zachodził w
głowę, czemu rozdrabniałem się w tym opisie do takiego stopnia, to jest właśnie
powód. Tak wygląda w całości plansza tytułowa. Żadnej muzyki, odgłosów, czy
minimalnej napaści na ślimaka w uchu. Żadnych ustawień, suwaków, tudzież
wyskakujących przed seansem okienek. Jedynie prośba o pierdolnięcie entera, i
zapętlony najazd na cmentarzysko policji, i inne zjawiska pogodowe. Fakt
faktem, podgląd preferencji zostanie nam oddany do eksploatacji, jak rzucimy
się w wir akcji. Jednakże stan tej planszy tytułowej, która została oddana do
naszej konsumpcji, wzbudza autentyczny niepokój. Jak również chęć wyrzucenia
krążka z napędem, jeśli nie całym komputerem. Czysta błogość.

Euforia towarzyszy nam chwilę później, gdy miasteczkową
apokalipsę, zastępuje równie diabelska opowieść. Szepczący narrator, który
przystawia się do mikrofonu, jakby nie chciał zbudzić śpiącej przy nim mamy,
strzępi nam jęzorem o mieście Aszen, które jeszcze pół dekady temu, było
jednogłośnie uznane, za najbardziej zróżnicowane kulturowo miejsce na ziemi.
Wszystko jednak obsrało się na miętowo, w momencie wtargnięcia motocyklowych
gangów, które sprowokowane przez reżim międzynarodowych koncernów, zaczęły
atakować bezbronnych obywateli, i kraść wszystko co popadnie, włącznie z
dziewczynami jak widać. Dlatego w tej erze upadku rządu, jako jeden z bandytów
na czterech kółkach, będziemy musieli. W zasadzie, nadal nie jestem przekonany
co. Bowiem niczym chłopiec na posyłki w fazie buntu, będziemy stawać przed
takimi zadaniami, jak te kurierskie, w postaci rozwożenia towarów, które w
praktyce wymagają od nas, wdzierania się w snopy światła. Przechodząc przez
kompleks białego rycerza, poobijamy parę mord kijem do zbijaka. A kiedy
indziej, musimy zdobyć przepustkę do nowego dystryktu. Co ostatecznie sprowadza
się, do obijania się o punkty kontrolne, w określonym czasie. I tutaj, w
gąszczu zasmażanych z serem dialogów, gdzie błoto miesza się bardziej, niż na
festiwalu Owsiaka, trafia do nas, że te pisarskie majaki, nawet nie próbują
mieć ze sobą punktów wspólnych. Wyrazy uznania za mokrą robotę, są na nas
zsypywane po rywalizacji z duchem czasu. Dziesięciominutowe zlecenie od łysej
pały, zamyka się w dwóch. A wyrywający serce wraz z flakami monolog, który
kończy się zaproszeniem na tor wyścigowy, następuje po takiej, policyjnej
pogoni. Z którego uchodzimy jak najbardziej cało.

Tułaczka naszego motorzysty, ciągnąca się niczym letni
kisiel, przez niedrożne nozdrze, w głównej mierze rozbija się, na kilka
herkulesowych prac. W wyzwaniu ochrzczonym nazwą Eliminacji, mamy za zadanie, w
ciągu pięciu okrążeń, stawić czoła pięciu innym krążownikom szos, z
przylepionymi na oschniętą gumę ludzkimi kukłami, gdzie każde kolejne kółko,
wypina z miejskiego ringu, nieszczęśnika na dnie układu pokarmowego.
Niewymagający wyjaśnień moduł jazdy na czas. Nokaut, wymagający od naszego
jeźdźca, zrzucenia określonej liczby, ujeżdżaczy mechanicznych koni. Czy to
bronią białą, czy siłą bardziej bezpośrednią. Tryb popisowy, w którym jak sama
nazwa wskazuje, jesteśmy zobowiązani wykonać konkretną liczbę wyskoków, jazd na
jednym kole, i innych oberków na ulicznym parkiecie. Skrytobójstwo, będące
nokautem z doklejoną zabawą w kotka i myszkę. Jazdę na owalu, gdzie krew się
nie leje, a zwycięzca jest tylko jeden. Ucieczkę, gdzie przepustką do wygranej,
jest zjechanie z pola widzenia dzielnicowych. I finalnie Sprint, w którym pod
presją czasu, mamy obowiązek znaleźć najszybszą drogę do wyznaczonego punktu. I
pomijając już fakt, że większość tych prób to pozszywane ze sobą potworki,
tudzież inne czarnobylskie mutacje, nie mówiąc już o tym, że kampania to niekończąca
się kompilacja paru z tych bojowych chrzestów, to w większości przypadków
dostęp do nich, jest blokowany przez wymagania, które w konsekwencji
sprowadzają nas do żmudnych kwadransów, w których to z zaciśniętymi zębami,
będziemy trzepać mamonę na klepaniu tych samych zleceń, aż do wysrania kopca
kreta. Własnym zwieraczem.

Gdybym miał zobrazować w zgrabnych słowach moje doznania z
modelem jazdy, skorzystałbym z tego strzępku wyrazów. Ślimak przylepiony
śluzem, do popychanego przez chrząszcza krągłego bobka, który swe kruche nóżki
stawia na grzechotniku, przyjmującym na siebie impulsy elektryczne. I nawet
wtedy, nie liznąłbym do końca pełnej prawdy. Skręcaniu jest bliżej do wybryków
na lo dzie, przy nienaostrzonych łyżwach. Środek ciężkości jest najpewniej
umocowany w innej galaktyce, przez co nasz rumak nawet nie drgnie, wyciągając
przednie koło, podczas upadku z niebieskiego sklepienia. Jednak wbrew karnetowi
na wieczne przyspawanie, zdarza się naszej dwukołowej bestii wywrócić na plecy,
po starciu z byle paprochem. Choć do takich najwyraźniej, nie zalicza się
uformowany skokowo krawężnik. Jak nakazuje wieloletnia tradycja, nie mogło się
obejść także, bez przymocowanego na nasze cztery litery dopalacza, który nawet
nie stara się dokładać do chwiejności naszej motorynki. Sprawy nie poprawia
również świetlica, która służy nam za swego rodzaju warsztat. Poza możliwością
wykupienia, wymaganych do ukończenia fabuły jednośladowców, możemy zrobić z
naszego junaka księżniczkę. Podpicowując organy i maseczkę, dolewając
odpowiednie napoje wyskokowe, a nawet dokręcając co większe ogumienie. Wszystko
to jednak jak krew w piach, gdyż na koniec dnia, prócz jebniętej na różowo
baleriny, nie odczujemy nawet cienia zmiany, po władowaniu w skuterek mamony.

Cóż by to była za gra w zbijanego, bez odpowiednich narzędzi
do rzeczonego zbijania. I tak pnąc się po szczeblach gangsterskiej kariery, do
naszego składziku broni obuchowych, poza wierną sportową maczugą, dołączą na
wskroś zardzewiałe rurki, podwędzony nieuważnemu ogrodnikowi sekator, kij do
golfa i tych mniejszych móżdżków. Piłę łańcuchową, w wersji dla jednorękich
bandytów, a nawet pierdolony Labrys, który ot tak sobie leżał na widoku,
znudzony przebywaniem na Krecie przez dwa tysiące lat. I choć lista narzędzi
tortur, jest jeszcze bardziej obszerna, to każdy z tych środków zaradczych,
został sklepany przez programistów z bożej łaski, na jedną modłę. Niezależnie
od tego, czy trzymany szmelc zatruwa nasze życie spalinami, bądź drzazgami,
cała operacja jest skoncentrowana na jednym guziku. Jego pacnięcie powoduje
wzbudzeniem tej samej, zdrętwiałej animacji wykonania zamachu. Każdy jeden
obuch, pacyfikuje szturchnięciem, niezależnie od tego, jaki zakapior znalazłby
się po drugiej stronie pały. I w zasadzie, jedynymi odchyleniami tego arsenału,
są opóźnienia pomiędzy wywołaniem chęci zamachu, a wykonaniem czynności, które
co rapier raczą nas innym okresem. Dopamina osiągnęła właśnie swój punkt
szczytowy, kurwa jego mać.

Wspominając o drzewnych surowcach, ciężko jest ominąć temat bystrości
komputerowych towarzyszy. I nie mam tutaj na myśli wyłącznie zbłąkanych
owieczek, działających na linii prawa i własnej głupoty, lśniących swoim
intelektem w stadach, lecz także milicjantów i ludzi chodnika. Ale po kolei.
Troskliwe misie gangów motocyklowych, stoją za sobą murem na dźwięk startowego
gwizdka, ocierając się blachami w duchu najczystszej, męskiej przyjaźni. Prócz
wzajemnego ocierania się ciałami z metalu, łotrom spod ciemnej gwiazdy, zdarza
się również wpaść na wszystko co wyrośnie im na nawierzchni, pod wpływem
zaślepienia pogodą ducha. I pod kategorię trojańskich koni wpadają, cztery
litery jadącej z wolna gabloty, i te nikomu nie wadzące, a nawet ceglane ściany
kamienic. Godna podkreślenia jest również ich kompletna bezradność, w chwili
kiedy reszta ześlizguje się ze swych watach z naszą pomocą. Beznadziejność
udziela się również stróżom prawa, którzy widząc dziejące się szosy na
dantejskie sceny, wzięli parę głębszych dla dostrojenia swoich zmysłów. W
konsekwencji jednak, flaszka wlała im się do złej dziury, a kierowanym wozom
włączył się permanentny wsteczny. Jazda slalomem, wjeżdżanie kufrem w ścianie,
i celowe podpinanie się maską do wszystkiego co twarde, jest szarością życia
codziennego. W tym oceanie nonsensu, nie zaskakuje zatem aktywność pieszych,
sprowadzająca się do odbijają z lewa w prawą, niczym od paletek w pongu.
Zbiorowa histeria.

Nierówności pod kopułą zerojedynkowych majsterkowiczów,
uwidaczniają się także we wzniesionej przez nich metropolii. W Drogowym Szale
bowiem, oddano nam do dyspozycji siedem dystryktów, do których dostęp
uzyskujemy, wraz z postępem werbalnych wymiocin, które miały być w zamyśle
podstawą linii fabularnej. Od zamglonego Aszen, gdzie drzewa wyrastają z jądra
ziemi, a rampy służą za element krajobrazowy, Czyitali, które z Włochami dla
hochsztaplerów ma niewiele wspólnego, a kończąc na urodzajnych ziemiach Wzgórz
Nawiedzonych, którym fundujemy naszym motorowerem darmową orkę. Wszystkie te
okolice wymieniam na jednym wdechu, gdyż prawdę powiedziawszy, wypoczynek w
każdym z tych kurortów prezentuje się równie blado, co wykąpana w wybielaczu
kartka papieru, przylepiona przezroczystą taśmą do białej ściany. Każdy z
powiatów, po oczyszczeniu go z misji w wątku głównym, otworzy przed nami drzwi
do zadań pobocznych. I tak podjeżdżając do lewitujących pierścieni, i
bynajmniej nie tych supermena, możemy skorzystać z tych samych, katowanych
wcześniej wyzwań. Tym odporniejszym na demencję, architekci proponują zabawę na
Wardęgę, w której prowokujemy policję przejeżdżając bez papierów, przez
przejście graniczne. A dla masochistów spragnionych wrażeń, z zapędami do
poszukiwania przygód, czyhają przedmioty kolekcjonerskie. Sztuk siedem. A są to
skarby na tyle enigmatyczne, że same ich znalezienie, przynosi więcej pytań niż
odpowiedzi. Sztuka przez wielkie es.

Twórczego wyzwolenia próżno szukać, w zaprezentowanej fuzji
audiowizualnej. Ci, którzy mogą pochwalić się większą podzielnością uwagi, z
pewnością przykuli swój wzrok na pewnym logo, w sekwencji początkowej. I nie
mylicie się, ten graficzny paździerz z okolic drugiego playstation, napędza
epicki silnik, naznaczony numerem cztery. I nie potrzeba większej szpili, dla
uwypuklenia tych zmarszczek. I już odkładając na bok niedolę kierowanej przez
nas niedołęgi, z wypływającymi gałami i wypadającym dyskiem, powiew przeszłości
uderzy nam w mordę, wraz z otaksowaniem zieleniny, przypominającej krzaki, z
przepoconej pachy siwego piernika. Ścigacze wyglądem przypominają duńskie
klocki, po ucieczce od psiego zgryzu tylnymi drzwiami. Odpustowe efekty
specjalne bladłyby przy achtungach, a szaty dla modeli, przypominają te z
lumpeksu, po zszyciu ze sobą resztek z czyszczenia magazynów. Otoczka dźwiękowa
swoim rzępoleniem, zawinęłaby niejedno ucho, wliczając te Urbana. Chrząkający
silnik to zgodnie z przewidywaniami, eksponat ocalały z czasów komuny.
Sokowirówka Katarzyna, ma się rozumieć. Przygrywające utwory, będące często
jawnymi podróbkami, generowałaby wzdrygnięcia nawet na poziomie ironicznym, a
tragedię dopina w całość gra aktorska, którą trzeba po prostu doświadczyć.

Tak jak nie ma róży bez kolców, tak nie ma chujowej
produkcji o motocyklach, bez miazgi od strony technicznej. Iw tej materii,
partacze z Królestwa Niderlandów, postanowili podnieść poprzeczkę wysoko. Ponad
powiewającą na księżycu flagę. Tutaj drobiazgi pokroju, działającego na
poziomie lotYto mechanizmu walki, pierdolca policji, która po schwytaniu daje
nam dwa dolary odszkodowania, i spadających z rowerka oponentów, są jedynie
częścią śnieżnej kuli, która stacza się z prędkością lawinową. Cóż zatem
powiecie na moce paranormalne, które pozwalają przyciągnąć nasz bolid do
wyznaczonej ofiary,  bez żadnego
fizycznego kontaktu. Tajemniczą mapkę, której rozłożenie w trakcie opadania,
pozwala zahaczyć nas w powietrzu.
Informacje o trzymanej broni, które resetują się przy każdorazowym
uruchomieniu dowolnej misji, gdzie broń obuchowa nie ma większego znaczenia.
Łańcuch włączających się do ruchu pojazdów, pozostaje w formie skamieliny na
wieczność, bez krzty rozumu. Spacerowi, których mamy na widelcu, często
podstawiają pod sobą nienamacalny podest, wcześniej nacierając się, duchowym
mazidłem. Odpowiednio trącone pachołki, pozwalają 4 nokauty, zamienić na
10, bez konkretnej przyczyny. A wszystko potęguje fizyka, która pozwala
chociażby, po odpowiednim podtarciu swojego krocza o asfalt, zaliczyć swego
rodzaju misję kosmiczną. Cóż, przynajmniej nie dostałem się do końca świata.

Konkludując, gra Road Rage, to wszystko to, z czego ekipa z
Holandii jest najbardziej znana. I jeszcze trochę więcej. Z chlebem i solą
powitamy tutaj wymysł szaleńca, mający uchodzić tu za intrygę. Duet modelu
jazdy i fizyki,  wspólnymi siłami, wysyła
nas na drugi koniec układu słonecznego. A nawet giętkość postaci, i obcieranie
łbem podłóg. Czar ten znany z tamtych szmelców, jakikolwiek by on nie był,
zwyczajnie zanika, pod naporem przeraźliwej nudy, i przyczepionej jak rzep do
psiego ogona, piaskownicy, gdzie ktoś zawinął łopatkę wraz z piaskiem. Dodajmy
do tego pełną łychę technicznych zgrzytów, oraz tryb wiecznego wyjebania
producentów, i otrzymamy nic więcej, jak gangrenę, która skutecznie prowadzi do
dezintegracji grającego. Ta fuszerka osiąga tak nieprawdopodobny poziom, że
nawet nie jest w stanie zakończyć się w prawowity sposób. Szereg animacji,
występujących po schwytaniu tego ostatniego złego typa, poza liryczną chłostą
nie oferuje nam zupełnie nic, włącznie z napisami końcowymi, które musimy sobie
wybudzić sami, dla siebie. I chyba ten obraz ze wszystkich, jest najbardziej
wymowny. Wolałbym przepuścić swoją mosznę przez niszczarkę, a jej zawartość
wciągnąć odkurzaczem, niż kiedykolwiek w swym żywocie, przegrać choćby minutę
tego pokrytego trądem wytworu. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.