Pas Dżunglowca-Tropikalowca

**Pas Dżunglowca-Tropikalowca** to dziesiąty rozdział części pierwszej Jestem w dżungli i dziesiąty rozdział powieści W sercu dżungli

## **Bohaterowie**

* Profesorka Sylwia
* Robaczek Piotruś
* Robaczek Zuzia
* Koko
* Mambo
* Woko
* Pan Roman

## **Streszczenie**

O ósmej wieczorem, gdy zaszło słońce, a księżyc zaświecił, Sylwia postanowiła znaleźć pas Dżunglowca-Tropikalowca. Sylwia zauważyła, że przy ulicy Lamparta nie ma domów. W tym razem podbiegła do pasa Dżunglowca-Tropikalowca, który był w kształcie pierścieni. Najpierw Sylwia dotknęła pas Dżunglowca-Tropikalowca, a następnie przejrzała się niemu. Potem wyciągnęła z niego łuk do strzelania do groźnych zwierząt i do potworów. Po chwili z domu przy ulicy Słoniowej 1 do Profesorki Sylwii, Piotrusia, Zuzi, Koka, Mamba i Woka przeszedł pan Roman. Potem wszyscy porozmawiali o kotowatych. Sylwia dowiedziała się, że niebezpiecznymi kotami są lwy, tygrysy, wilki, rysie, gepardy, lamparty, żbiki i oceloty, czyli przeważnie dzikie koty. Chwilę później pan Roman uciekł do tego domu, gdzie był parę minut wcześniej. Potem wychodził z tego domu i zaprosił Koka, Mamba i Woka do swojej karczmy. Chciał, żeby oni weszli do jego karczmy, ale nie chcieli tam pójść. Pan Roman mówił, że jeśli nie chcą iść do jego karczmy, to są dzicy. W tym momencie Profesorka Sylwia wbiegła do karczmy pana Romana. Następnie wraz z jej mężem, czyli panem Romanem, weszła do salonu. Potem oni usiedli przy stole. Następnie Sylwia odpowiedziała mu swoją historię. Potem powiedziała, że ma przynieść dwieście strzał do łuku. Pan Roman dodał, że strzały do łuku leżą w kuchni. Następnie Sylwia wyszła z salonu i weszła do kuchni. Tam znalazła na stoliku bliżej okna dwieście strzał. W tej chwili włożyła do torby podróżnika strzały. Potem opuściła kuchnię, a następnie wyszła z karczmy pana Romana. Potem Profesorka Sylwia, jej robaczki: Piotruś i Zuzia, oraz jej słudzy: Koko, Mambo i Woko odśpiewali piosenkę zatytułowaną „Jestem w dżungli”. Na samym końcu Sylwia wraz z robaczkiem Piotrusiem poszła zjeść precle.

## **Tekst**

Była ósma wieczorem. Słońce zaszło i księżyc zaświecił.

– Jest prawie noc. – wrzeszczała Sylwia.

– Teraz mamy wieczór. – wycedził Koko. – Sylwio, co robisz teraz?

– Teraz znajdę pas Dżunglowca-Tropikalowca, a potem otrzymam łuk do strzelania do zwierząt. – powiedziała Sylwia.

– Gdzie jest pas Dżunglowca-Tropikalowca? – zapytał Mambo.

– Pas Dżunglowca-Tropikalowca znajduje się bliżej ulicy Lamparta. – odpowiedziała Sylwia. – Bo przy ulicy Lamparta nie ma żadnych domów.

Sylwia zauważyła, że przy ulicy Lamparta nie ma domów.

– Tam jest pas Dżunglowca-Tropikalowca. – wrzasnął Woko, pokazując pas Dżunglowca-Tropikalowca.

I Sylwia podbiegła do pasa Dżunglowca-Tropikalowca.

– Znalazłam go! – wrzasnęła Sylwia.

   Pas Dżunglowca-Tropikalowca był w kształcie pierścieni. Miał złoty klejnot na klamrze. Miał również pokrywę, gdzie również miał doczepiony do siebie łuk.

   Sylwia dotknęła pas Dżunglowca-Tropikalowca.

– Co my mamy w pasie Dżunglowca-Tropikalowca? – zaciekawiła się Sylwia. – Czy to łuk czy karabin?

Sylwia przejrzała się pas Dżunglowca-Tropikalowca.

– To jest łuk! – zdziwiła się Sylwia. – Już znalazłam go.

– Hurra! – krzyknęli Koko, Mambo i Woko. – Już znalazłaś łuk! Już masz łuk!

– To jest łuk do strzelania do groźnych zwierząt i do potworów. – powiedziała Sylwia. – Prawda?

   Sylwia wyciągnęła z pasa Dżunglowca-Tropikalowca łuk do strzelania do zwierząt.

– Ooo… Jaki piękny łuk! – zaciekawił się Mambo.

– Łuciek. – przerwał Piotruś.

– To jest nie łuciek, a łuk. – powiedziała Sylwia.

– Łuk. – powtórzył Piotruś.

– No! – wrzasnęła Sylwia. – I tak musisz mówić.

   W tym momencie z domu przy ulicy Słoniowej 1 do naszych bohaterów przeszedł pan Roman.

– Ojej! A co to? Czy to łuk czy pierścionek? – zapytał pan Roman.

– To jest łuk do strzelania do zwierząt. – powiedziała Sylwia. – A ja myślałam, że to jest pierścionek.

– Jeśli strzelisz z łuku owce, konie, krowy i świnie, wszystko będzie stracone. – powiedział spokojnie Roman.

– Poważnie?! – zdziwiła się Sylwia. – Będę strzeliła w trujące pająki, trujące węże i nie tylko.

– Aaa… To rozumiem, że będziesz strzelać do trujących węży, pająków i to mu podobnego. – bąknął Roman. – Bo węże i pająki w sercu dżungli mogą powodować ukąszenie, użądlenia, wysypkę, boreliozę, a w ciężkich postaciach malarię, zatrucia, a nawet śmierć, bo one są bardzo niebezpieczne.

– Tak, ale czy lwy i tygrysy mogą ugryźć człowieka? – zapytała Sylwia.

– Tak, lwy i tygrysy mogą ugryźć człowieka, jeżeli człowiek dotknie ich. Lwi i tygrysy są też bardzo niebezpieczne dla człowieka i nie tylko, ale i też wilki, rysie, gepardy, lamparty, żbiki i oceloty. – powiedział Roman. – Lwy, tygrysy, rysie, gepardy, lamparty, żbiki i oceloty to dzikie koty. Wiesz, Sylwio? W całym sercu dżungli są dzikie koty.

– Ale tu nie ma domowych kotów. – dodała Sylwia.

– Su koty! – przerwał Piotruś.

– Piotruś, nie! – krzyczał Roman. – Tutaj nie ma domowych kotów. Są tylko dzikie koty.

– Dzikie koty, jak to inaczej powiedzieć? – spytał Koko.

– Dzikie koty to inaczej kotowate. – wyjaśnił Roman.

Pan Roman westchnął i szybko wrócił do domu przy ulicy Słoniowej 1.

– No widzisz! – wybuchnął Woko. – Tu są tylko dzikie koty, nie domowe.

– Ale tu są tygrysy, lwy, gepardy i nie tylko, ale i również rysie, żbiki, oceloty, a nawet pantery. – powiedziała Sylwia.

– Sylwio, masz rację! – rechotał Mambo. – Tu są również czarne pantery.

– Su tu równiź nidźwidzie polarne. – bąknął Piotruś.

– Nie, Piotruś! – wrzasnęła Sylwia. – Tu nie ma niedźwiedzi polarnych. Niedźwiedzie polarne żyją w Antarktydzie, prawda? Tu mamy serce dżungli i mieszkają tu niedźwiedzie brunatne. Ty mówisz „nidźwidzie”, a trzeba „niedźwiedzie”, ani „niedźwidzie”. Rozumiesz, o co chodzi?

– Zapraszam was do mojej karczmy! – zaprosił pan Roman, wychodząc z domu przy ulicy Słoniowej 1.

– Ale my nie idziemy do twojej karczmy! – krzyknęli Koko, Mambo i Woko.

– Koko! Mambo! Woko! Nie chcecie iść do mojej karczmy?! – zdziwił się Roman. – Jeżeli nie chcecie iść do mojej karczmy, to jesteście dzicy.

– Ale nie chcemy iść do twojej karczmy! – wrzasnęli Koko, Mambo i Woko.

– No to jesteście dzicy. – powiedział Roman. – Jeżeli nie chcecie iść do mojej karczmy, to nie. Nie to nie.

   Koko, Mambo i Woko nie chcieli iść do karczmy pana Romana. Profesorka Sylwia trzymająca w lewej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia pobiegła do karczmy pana Romana.

– Sylwio, proszę iść do salonu. – poprosił Roman.

– Dobra! Idę do salonu. – dodała Sylwia.

   Wejście do salonu było otwarte. Profesorka Sylwia i pan Roman weszli do salonu. Następnie usiedli przy stole.

– Jak tam było w dżungli? – zapytał Roman.

– Najpierw spotkałam Koka, Mamba i Woka. Potem poszliśmy do wydawnictwa i kupiliśmy Piotrusiowi książkę o dobrym wychowaniu. Potem Piotruś świętował swoje drugie urodziny i było sześć gości: był Bartek, Szymek, Rózia, Klara, Olek i Lola. – powiedziała Sylwia. – Potem wszyscy poszliśmy na jezioro do wilka Witka i Woko był na wodzie jeziora, płynął jeziorem i wilk Witek wykąpał go. Później zabiliśmy groźnego Dżunglowca-Tropikalowca i pogrzebaliśmy go w cmentarzysku w Gejderichu. Następnie poszłam do szpitala, spotkałam ginekologa Ireneusza i doktora Dorotę. Ireneusz odebrał poród i potem narodziła się dziewczynka – Zuzia. Potem wszyscy razem poszliśmy na Grodzisko Gejderijskie i zobaczyliśmy palmy, miejsca po dawnych budynkach, dzięcioła, danaida wędrownego i również tablicę do tego grodziska. Potem kupiłam w wydawnictwie tangram dla Piotrusia i Piotruś zrobił z tangramu kangura, rybkę, wielbłąda i rakietę.

– Ooo… Jaka była wielka podróż po sercu dżungli! – zdziwił się pan Roman.

– Mam przynieść dwieście strzał do łuku. – bąknęła Sylwia.

– Gdzie są te strzały do łuku? – zapytał Roman. – W kuchni.

– Do widzenia! – pożegnała się Sylwia, wychodząc z salonu.

   Profesorka Sylwia weszła do kuchni i znalazła na stoliku bliżej okna dwieście strzał. Potem włożyła do torby podróżnika, wyszła z kuchni i opuściła dom przy ulicy Słoniowej 1.

– No co? – spytał Koko. – Ile masz strzał?

– Mam dwieście strzał. – odpowiedziała Sylwia.

– Ooo… Tak dużo masz strzał. – zdziwił się Koko.

– Możemy zaśpiewać piosenkę pt. „Jestem w dżungli”? – zapytała Sylwia.

– Tak, możemy. – odpowiedział Mambo.

– No to zaśpiewamy piosenkę pt. „Jestem w dżungli”. – wrzasnęła Sylwia.

Nasi bohaterowie zaczęli śpiewać piosenkę pt. „Jestem w dżungli”. Następnie odśpiewali tę piosenkę. Potem skończyli śpiewać piosenkę pt. „Jestem w dżungli”.

– No co, Piotrusiu? – Sylwia spojrzała na Piotrusia. – Idziemy precle jeść? Precle są smaczne.

– Da. – przerwał Piotruś.

– Hurra! Hurra! – wrzasnęli Koko, Mambo i Woko. – Jesteśmy twoimi sługami! Hurra!

– Chodźmy, Piotrusiu, do karczmy tukana. Zjemy precle. – powiedziała Sylwia.

Profesorka Sylwia poszła z Piotrusiem jeść precle. Zaległa cisza.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=iMLCF\_EYhFc