Wprowadzenie

## Historia

Rok 2008. Glendale, Arizona. Siedemdziesiąt tysięcy sto jeden osób świętuje finał rozgrywek futbolu amerykańskiego. Mija 17. minuta rozgrywek, miliony osób przed telewizorami emocjonują się grą, kiedy to obraz znika.

- Kurwa, w takim momencie, gad demnyt, rzucił w kierunku odbiornika John Preston z Teksasu.

Nikt nie wiedział w tym konkretnym momencie, że na stadionie rozegrała się ogromna tragedia, zaledwie w ułamku sekundy zginęło ponad 70 tysięcy ludzi.

CENTRUM DOWODZENIA NORAD

- Generale, mamy rozbłysk termiczny w Glendale, wygląda jak wybuch głowicy termojądrowej.
- Były jakieś sygnały radarowe? Niezidentyfikowane obiekty?
- Nic z tych rzeczy. Rosjanie zgłaszali jedynie próbny start RS-28.
- Zawiadomić Pentagon.

Świat stanął w obliczu zagłady. Amerykańscy eksperci uznali, że wybuch w okolicach stadionu w Arizonie to eksplozja kilkuset kilotonowej głowicy jądrowej. Taką siłą dysponuje jedynie kilka krajów – w tym Rosja, spadkobierca Związku Radzieckiego, z którym przez wiele dekad toczono zimną wojnę i wyścig zbrojeń.

Rozgorzała gorąca linia Moskwa-Waszyngton. Każda kolejna wiadomość spychała obydwu dowódców do odpalenia rakiet. Stany Zjednoczone wydały po raz pierwszy w historii rozkaz podniesienia sił strategicznych w stan gotowości DEFCON 1.

W tym samym czasie Rosjanie śledzili atomowy okręt podwodny z rakietami balistycznymi, uszkodzony w wyniku zderzenia prawdopodobnie z morskim zwierzęciem, zmuszonym do wynurzenia. Niefortunnie dla załogi, rosyjski wywiad od dawna przechwytywał depesze marynarki i potrafił część z nich rozszyfrować. Naczelne rosyjskie dowództwo, wiedząc, że okręt należy do sił pierwszego uderzenia, wydało zwięzły rozkaz „zatopić wrogi okręt”.

Gdy wydawało się, że niemożliwe jest ocalenie ludzkości, anonimowy technik rakietowy, który otrzymał rozkaz prezydenta, by wystrzelić rakiety na Rosję, odmówił jego wykonania. Przełożony chciał zmusić go siłą do masowego mordu, jednak ten przestraszony, 21-letni człowiek pokazał niesamowity hart ducha i zastrzelił przełożonego. 3 lata później popełnił samobójstwo, nie mogąc znieść tej presji.

Godzinę po wspomnianym wydarzeniu POTUS otrzymał raport FBI i CIA, które nieustannie śledziły ruchy terrorystów na świecie i odnaleźli zaginionego przestępcę, o którym było wiadomo, że utrzymywał kontakt z Al.-Kaidą, zabitego w wannie motelu zaledwie 3 kilometry od stadionu, gdzie wybuchła wojna.

Prawdziwych zamachowców dorwano w Meksyku, 7 godzin po eksplozji bomby jądrowej. Okazali się przywódcami odłamu Al.-Kaidy, którzy doznali osobistych krzywd i chcieli zemścić się na całym świecie. Po szybkim, ale brutalnym przesłuchaniu, gdzie dowiedzieli się, że ich plan zniszczenia świata się nie powiódł, zaprowadzono śledczych wraz z ekspertami atomistyki obu krajów do jaskini w Afganistanie. Widok, który zastali, zmroził krew w żyłach.

Eksperci z NEST-u odkryli, że bomba jądrowa, która zmiotła stadion z powierzchni ziemi, była tak naprawdę niewypałem. Zapaskudzone helem próbki świadczyły o tym, że miała to być wielostopniowa bomba wodorowa, o szacunkowej mocy 450kt. Gdyby mechanizm zadziałał jak należy, świat przestałby istnieć w formie, jaką znamy.

W jaskini pośrodku niczego odkryto szereg obrabiarek numerycznych, a także dokładne plany inżynierskie stworzenia bomby wodorowej, z dużym zapasem bezpieczeństwa – poprawnie wykonana, zadziałała by z marginesem 99,99998%. Materiał rozszczepialny pochodził z reaktora amerykańskiego, przekazanego potajemnie Izraelowi w latach 60 XX wieku. W trakcie wojny z Syrią uzbrojono kilka samolotów w bomby atomowe, jednak w wyniku chaosu nie odnaleziono do dzisiaj jednej bomby, która została utracona w tamtym czasie. W 2007 roku odnalazł ją syryjski wieśniak, który skontaktował się z Frontem Wyzwolenia Palestyny, który z kolei, dowiedziawszy się o znaczeniu znaleziska, rozpoczął współpracę z Al.-Kaidą w celu wykorzystania prezentu.

Opisane wydarzenia rozpoczęły ogólnoświatową dyskusję nad sensem posiadania w arsenałach bomb i rakiet jądrowych. Podpisano wielostronne porozumienie, do którego, o dziwo, przyłączyła się Korea Północna, które kazało całkowicie rozbroić arsenały atomowe w ciągu 3 lat. Ostatni pocisk przenoszący broń jądrową zdetonowano 12 marca 2011 roku, a dokonano tego podczas wielkiej uroczystości. Wszystko wydawało się być w jak najlepszym porządku.

W trakcie rozbrajania, rosły w siłę ruchy ekologiczne. Domagały się całkowitego usunięcia nuklearnego paskudztwa, w tym elektrowni jądrowej, niosąc na swoich sztandarach przykład Czarnobyla. Silne lobby w rządach poszczególnych krajów doprowadziło do porzucenia tego typu źródła energii, a ostatni stos wygaszono w 2015 roku.

W tym samym czasie pewna grupa, mająca ogromne wpływy, miała zupełnie inny cel. Cel, który jest tak straszliwy, że człowiek o zdrowym umyśle nie pomyślałby o okrucieństwie w takiej skali, jaka miała nadejść.

Horizon Corporation, bo o tej firmie mowa, pracowała nad szczepionkami na wszelakie choroby. Poczyniono znaczne postępy nad badaniami nad wirusem ebola, w tym znaleziono skuteczną przeciw tej chorobie szczepionkę. Istniała jednak w tej firmie grupa naukowców, która miała inny cel – stworzono wytrzymałą wersję wirusa ebola – Sziwa, która miała zabić 99% ludzkości. Zostaliby tylko wybrani oraz najbardziej wytrzymałe jednostki, z górnej puli genów, których choroby się nie imają.

Choćbyśmy nie chcieli, przewodniczący spisku doprowadzili swój plan do sukcesu. Podczas letnich igrzysk w Rio użyto specjalnego systemu dystrybucji wody, by ochłodzić publiczność – mgiełki wodnej. Nikt nie wiedział, że podobny system był testowany przez kilka lat pod kątem dystrybucji wirusa. Mikrokapsułki zostały podane widzom wychodzącym ze stadionu olimpijskiego w dniu zamknięcia imprezy. 10-14 dni później pierwsze osoby zaczęły zdradzać pierwsze objawy, tak łudząco podobne do grypy. Standardowe kuracje nie pomagały, a ogniska epidemii znajdowały się na całym świecie – od Australii po Skandynawię.

Horizon Corporation ogłosiło w mediach, że mają niebadaną na ludziach szczepionkę przeciwko tajemniczej chorobie – w próbach na małpach na 100 osobników 98 okazało się odpornych na chorobę, zachorowały dwie, a zginęła jedna. Rządy krajów postanowiły zaryzykować i rozpoczęto masową dystrybucję szczepionki wśród ludności. To posunięcie okazało się gwoździem do trumny. Ci, którzy nie zachorowali i nie stawili się na obowiązkowe szczepienie przeżyli tylko dlatego, że zabrali swoje rodziny i ukryli się.

Prawie cała ludzkość została zabita w ciągu trzech miesięcy. W ostatnim akcie desperacji, amerykanie wystrzelili posiadane głowice EMP, które ukryto przed postanowieniami traktatu. Zniszczono wszystkie satelity, a elektronika stała się bezużyteczna. Dogasające ognisko choroby pozostawiło miliony trupów na ulicach miast. Pojawili się padlinożercy, a choroby związane z trupim rozkładem po raz kolejny zdziesiątkowały ludność.

Po roku sytuacja unormowała się. Trupy znikły, a ludzkość, a raczej jej pozostałości nauczyły się bronić przed dzikimi zwierzętami, jakie zaczęły się masowo rozmnażać, będąc bezpieczne od ludzi. Społeczeństwa jednak się rozpadły, nastała anarchia. Sprzęt wojskowy albo porzucono, by niszczał, albo niszczono, by nie dostał się we wrogie ręce (jak domniemali ludzie w wojskowych sztabach). Wszystkie dane przechowywane elektronicznie zostały zniszczone w skutek impulsu elektromagnetycznego wywołanego przez amerykanów

Ludzkość komunikowała się ze sobą używając urządzeń, które nie potrzebowały intensywnej konserwacji – radia. Pojazdy porzucone na ulicach miast niszczały, a obecnie nie nadają się do użytku. Garstka ciężarówek wojskowych służy organizatorom nowych społeczności do przemieszczania się.

Rok 2019, trzy lata po katastrofie
Zorganizowane społeczności zaczęły funkcjonować w normalnym trybie – zaleceniem ogólnoświatowym jest zwiększenie populacji w jak najszybszym tempie. Zaludnienie trwa.

Rok 2029 – 13 lat po katastrofie
Społeczeństwa wyrosłe ze zgliszczy po ludobójstwie, którego sprawców do tej pory nie odkryto (nikt nie doszedł do tego, że to Horizon odpowiada za mord, jako, że w szczepionkach były nieosłabione wirusy), organizują się w państwa. Nic już nie będzie jednak jak dawniej – niektóre z nich wciąż żyją przeszłością, kontynuując spuściznę dawnych krajów, w których żyli, inne postanowiły pójść swoją drogą