Schubben van kwarts: Gewist

Bestand:Keizersdromen 1.png
*<-- ♦ Aardmanpijlen (1c) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1e) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Wat vooraf ging

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.
Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

Op deze pagina staan een paar gewiste stukken uit **Schubben van kwarts** die het uiteindelijk verhaal niet hebben gehaald door een variëteit aan redenen. Ik bewaar deze stukken vaak voor mogelijke inspiratie. Soms zie je ze ook weer terug in latere hoofdstukken of scènes.

## Gewist

Het kronkelde nu al dagen door de bossen heen richting het zuiden, maar vroeg of laat moest ze uiteindelijk een dorpje of een stad tegenkomen. Ze waren in ieder geval spaarzaam met herbergen in deze regio. In Eristir passeerde je er eentje om de tien mijl.

Reala strekte haar armen uit, terwijl ze genoot van het zonlicht en de frisse lucht. De wouden waren anders, maar ze voelden niet onprettig.

De paden oogden hier in ieder geval redelijk veilig. Aan beide kanten lag een strook van drie meter waar geen boom, noch struik op mochten groeien. Dit weerhield de meeste belagers er van om reizigers uit het niets te kunnen overvallen. Ook was de staat van de weg redelijk goed.

De door de herfst getergde planten gaven haar zelfs nog meer inzicht in haar omgeving. Je kon vrij ver kijken zo door de kale takken heen.

--0--

'Mijn excuses dat ik deze vraag moet stellen, maar denken jullie dat Sildar nog in leven is?' vroeg Reala. Saf zuchtte, terwijl Elaine het hoofd droevig liet hangen.

'Mijn Sildar is een goede krijger, maar hij kan geen meute aardmannen in zijn eentje verslaan. Als ze daardoor zijn overvallen, is het waarschijnlijk einde verhaal.'

'Hoe groot acht je die kans?'

'Groot. De aardmannen vallen wel vaker de welvarende reizigers aan en Gundren had provisies bij voor Phandalin. Ze moeten daarom ook de hoofdweg hebben genomen tot ze bij kruising waren,' zei Elaine en ze wreef een keer door haar gezicht.

'Juffrouw Reala, ik...ik wil gewoon zekerheid, maar ik kan je niet betalen om je leven voor hem te wagen.

--0--

ik kan u vijf goudstukken aanbieden voor een reis naar Phandalin en weer terug. Sildar heeft echter ook het geld van Gundren bij zich. Als u hem levend bij mij terugbrengt, dan krijgt u daar de helft van, zijnde twintig goudstukken.'

'Dat is nog steeds niet erg veel gezien de situatie,' zei Reala. 'Ik mag er dan verpauperd uitzien, maar ik ken de waarde van dingen. Ik hoop in de nabije toekomst een fatsoenlijke uitrusting aan te kunnen schaffen zodat ik veiliger verder kan reizen. Een degelijke rapier alleen al kost 25 goudstukken.'

--0--
Elaine had er op gestaan dat ze haar even alleen wilde worden gelaten nadat de overeenkomst gesloten was.

'Waar slaap je vannacht?' vroeg Saf toen Reala en hij het huis van Elaine achter zich lieten.
De vrouw had er op gestaan om even alleen te worden gelaten nadat ze de overeenkomst hadden gesloten. Het was niet het warme welkom waar de Cancion-elf op gehoopt had, maar ergens had ze ook niet anders verwacht van de mensen.

'Volgens mij zag ik een herberg in dit dorp. Ik denk dat ik daar maar een kamer voor de nacht huur. Kan de waard een beetje goed koken?' zei Reala.

'Dieter kan prima koken. Voor een leuke prijs trouwens ook, maar ik loop wel even met je mee.

--0--
Een beetje rust. Dat was het enige waar Elaine om vroeg toen ze de onderhandelingen hadden afgerond. Reala kon haar geen ongelijk geven. Ook haar dag was meer dan lang genoeg geweest en ze had behoefte aan wat slaap.

Het kostte haar enkele momenten voor ze besefte dat ze vannacht weer in een bed kon slapen. Dat was de eerste keer in...jaren? Was het echt al zo lang geleden geweest dat ze van zoiets simpels had kunnen genieten?

Maar ze had maar twee goudstukken. Daar moest ze zuinig op zijn. Vermoeid wreef Reala door haar gezicht heen. Wat zou het ook? Een paar nachten extra op de grond konden er nog wel bij en ze hadden hier vast wel een mooie boom in de buurt waar ze in kon slapen.

Ze kreeg een hand van de veldwachter aangeboden. Reala pakte hem aan en werd met het grootste gemak van de grond getrokken om vervolgens de stille Elaine alleen achter te laten.

De Cancion-elf had eigenlijk van de gelegenheid gebruik willen maken om op zoek naar een goede slaapplaats te gaan voor het straks echt te donker zou worden. De veldwachter wenkte haar echter om hem te volgen. Hij liep terug naar het marktplein dat nu praktisch uitgestorven was, maar in de huizen brandde nog licht.

Doelbewust liep Saf af op de herberg. Op het uithangbord was een kaboutermuts geschilderd met daarboven, in sierlijke letters, "De Berenling".

'Kom mee,' zei de veldwachter toen Reala aarzelde om naar binnen te gaan. Ze schudde haar hoofd.

'Ik betaal,' voegde hij er aan toe.

'Waarvoor?'

*Rol intimidatie: 9+5*

Er zat een snauw in haar stem. Een snauw koud als ijs en scherp als staal. Ze droop van het wantrouwen. Saf draaide zich om. De Cancion-elf had een paar stappen achter hem halt gehouden en keek hem met een vuurspuwende blik aan. De veldwachter voelde zijn knieën knikken en onwillekeurig deed hij een stap achteruit.

'Voor een maaltijd en een bed voor de nacht,' zei hij met een lichte trilling in zijn stem. 'Juffrouw, ik heb er geen enkele baat bij om u te schaden.

'Ik slaap nog wel een nachtje in het bos,' zei ze gespeelde glimlach. 'Kan die goudstukken wel beter besteden.'

'Wie zegt dat jij moet betalen?' zei Saf en hij schonk haar een speelse knipoog. 'Kom mee, ik regel wel wat met de waard. Rien is een goede vriend van Sildar. We mogen dan wel geen goud hebben om je te betalen, maar een wederdienst zal er wel vanaf kunnen.'

En met een zwier opende hij de deur van de herberg.

Een beetje schuw liep Reala achter de veldwachter aan naar binnen toe. De Eersteling was geen grote herberg, maar wel eentje waarbij de aard van het dorp naar voren kwam. Geen een van de tafels was van hetzelfde soort hout gemaakt. Reala herkende beuk, den en eiken wat op allemaal verschillende manieren verwerkt was.

Misschien was dit ook wel gedeelte de plaats waar de handel werd gedreven, bedacht ze zich, en deden al die verschillende tafels dienst als modellen voor potentiele kopers.

De bar was echter het fraaiste stukje houtsnijwerk in de ruimte. Met een tafereel van een berenjacht uitgesneden in eikenhout ging gelijk alle aandacht in de herberg naar dat punt toe. Achter de bar stond een man die zelf ook wel wat weg had van een beer.

De grootte had hij niet, en eigenlijk ook niet zo heel veel haar, maar door zijn borstelige wenkbrauwen en baard deed hij Reala toch een beetje aan het dier denken. Het was pas toen ze zijn stem hoorde dat ze ergens wel goed zat met haar vergelijking.

'Saf, goed'n av'nd, man. Wat heb je meegebracht? Een landloopster?' zei de herbergier wat binnensmonds en grommend.

'Een avonturier met wat tegenslag, oftewel het ongure sujet dat Elaine vanmiddag in de bossen was tegengekomen. Mag ik twee kroezen lichtbier van je en een maaltijd voor ons beide?' vroeg Saf.

'Ik betaal,' zei hij toen hij Reala al zag kijken.

--0--

De beginnende energie van een sinisterstoot schoten tussen Reala's vingers door. Hij negeerde het, alhoewel het licht van de toverling duidelijk te zien was in de duisternis van de nacht.

'En dan?' zei Reala nog steeds halfgrommend.

'Dan laat ik je met rust.'

*Rol inzicht: 9+2*

Reala keek de man aan. Ze kon zo in het donker zijn gezicht echter niet goed lezen en zijn stem verraadde weinig. Ze laadde de sinisterstoot opnieuw, sterker ditmaal. De energie dansten in haar handen. Terwijl kleine vlambogen tussen haar vingers vonkten, kaatsten sintels af op haar huid.

Ze zei echter niks. Het enige geluid dat uit haar keel kwam, was een diep bijna dierlijk gebrom. Het klonk natuurlijk, alsof haar ras niks anders deed dan grommen, maar iets in de toon maakte het een heel onwerkelijk geluid. Een geluid dat niet van deze dimensie leek te komen.

--0--
Verslapen!

Hoe kon ze zich nu verslapen?!

Reala rolde van schrik bijna uit de boom toen ze de zon al boven de horizon zag staan. Dat was ook voor het eerst. Dat verslapen dan. Niet het uit de boom vallen, maar meestal gebeurde dat ergens in de holst van de nacht. De Cancion-elf klom snel naar beneden toe.

Op de grond aangekomen, merkte ze dat haar hoofd veel lichter voelde dan normaal. Alsof ze gewicht was verloren. Haar hand ging naar haar achterhoofd. Geen klitten. Golven. Haar haren waren helemaal vrij gemaakt van alle klitten.

Reala rende naar de waterkant. In de reflectie vielen haar ravenzwarte haren als golven langs haar gezicht. Het was los. Ze kon het weer vlechten. Of opsteken. Of beide!

Haar handen gleden over haar hoofd toen haar vingers plotseling op iets hard stuitte. Ze haalde het uit haar haren en keek er naar. Het was een kam. Een kammetje eigenlijk van maar zo'n drie centimeter lang, maar gemaakt van zilver. Reala's blik gleed naar de oude eik.

*Rol perceptie: 13+5*

Daar tussen de bomen zag ze iets wegschieten waar ze maar al te goed bekend mee was. Pixies. Had de twijgvloek hen haar kant opgestuurd? Ze was het plantwezen in ieder geval voor eeuwig dankbaar als het dat inderdaad had gedaan.

---0---

Plotseling voelde ze iets vreemd op haar achterhoofd. Het was een soort knobbeltje. Ze trok het los. In haar hand hield ze een kammetje van maar slechts drie centimeter lang. Het kleine voorwerp was gemaakt van zilver en tot zover de Cancion-elf kon zien, ingelegd met kleine stukjes blauw glas.

---0---

Reala hurkte bij de sporen neer.

*Rol overleven: 11+5*

Toen ze de grond nader bekeek, kon ze duidelijk de voetsporen van de aardmannen herkennen. Ze kwamen uit het bos, hadden hier rondgelopen, en waren toen weer teruggekeerd. De vraag was echter wat ze hier hadden gedaan. Een overval?

De sporen liepen echter te veel door elkaar om te kunnen zien of er nog een andere partij bij de aardmannen betrokken was. De Cancion-elf huiverde.

*Rol overleven: 2+5*

Ze ging de omgeving nog een keer goed af, zoekend naar sporen van reizigers die haar voor waren geweest, maar ook dit leverde haar niks op. Reala begreep er niks van. Het leek haar onwaarschijnlijk dat de aardmannen voor de lol even de hoofdweg waren opgestapt, een paar rondjes hadden gelopen en toen weer waren teruggegaan.

Waarom zag ze hun sporen nog wel, maar die van de tweede partij niet? En wat deden ze hier op de hoofdweg?

De Cancion-elf volgde de voetsporen tot op het punt dat ze in het bos verdwenen. Haar linkerhand hield ze paraat om een sinisterstoot af te vuren, terwijl ze met haar rechterhand wat takken opzij schoof.

*Rol onderzoeken: 14+*3

Daar! Bloed aan de takken. Bloed en vacht. Dat kwam sowieso niet van de geelkleurige aardmannen af, maar het kon ook niet van Sildar zijn. Voor ze was vertrokken had Reala nog voor de zekerheid even geïnformeerd naar de geaardheid van haar queestedoel.

Nee, Sildar was een mensenman van eind veertig met grijs haar en een zwarte baard. Tenzij hij een weerdier was, of een krijger met een geheime druïde-agenda, hoorde hij geen vacht te hebben.

--0--

Het overgrote gedeelte van de aardmannen had de open plek inmiddels al verlaten en waren op weg gegaan naar hun volgende bestemming.
De enige die nu nog moest vertrekken waren de hobman en de trage aardman die hij aan het uitfoeteren was. In hun getier konden ze in ieder geval niet Reala naderbij horen komen. De Cancion-elf wist onopgemerkt de eik te bereiken.
*Rol natuur: 5+5*
Nu had ze ook een betere kijk op het wezen.
Ze had de eik bereikt en ze besloot, hopende dat de twee monsters voldoende waren afgeleid, dat ze het er op kon wagen.
Reala stond nu op de tak met de man er aan. Snel ging ze op haar buik liggen, greep het mensachtige wezen bij zijn

Ondertussen hadden de aardmannen hun kamp volledig opgebroken en waren de meeste al op pad gegaan. De enige die nog moest vertrekken was de hobman.
Deze was bezig een trage aardman uit te foeteren voor het dragen van te weinig spullen. De Cancion-elf zag haar kans. Ze had de eikenboom bereikt, ging

--0--

Het werden een paar lange uren. Niet alleen kon de Cancion-elf zich slecht oriënteren in dit dichte woud waardoor ze hopeloos verdwaald raakte, maar daarnaast kwam de tabaxi ook nog niet bij zinnen.

Het ergste waren echter de aardmannen die de dood van hun meerdere ontdekt hadden en nu op zoek waren naar de dader. Reala kon hun kwade kreten door het bos horen galmen. Ze liep zo hard mogelijk door.

Het leek er niet op dat de aardmannen haar spoor al hadden opgepikt, maar de Cancion-elf nam liever geen risico en stak meerdere rivieren over voor ze een plek vond waar ze wellicht konden rusten.

--0--

*Rol overleven: 3+5*

Kwade kreten galmden door het bos heen. Reala was nog niet eens half zo ver als ze zou willen wezen toen de aardmannen de dood van hun meerdere ontdekt hadden. Het viel te verwachten.

Ze had alleen gehoopt dat ze gemakkelijker haar weg had kunnen vinden in deze dichte bossen. Blijkbaar had ze haar overlevingstalenten overschat. Ook begon de katman zo langzaam maar zeker erg zwaar te worden. Nu leunde ze tegen een boom aan om een beetje druk van haar schouders te halen, maar ze wist dat ze spoedig door moest.

Die aardmannen waren verwoed op zoek naar een spoor en zij zou niet in staat zijn om twaalf van die kwade monsters op afstand te houden.

*Rol natuur: 12+4*

Water moest ze hebben. Stromend water. Aardmannen waren beroerde zwemmers wist Reala, en waarschijnlijk bang voor onbekende dieptes. Als ze een degelijke rivier wist over te steken, dan zou ze de kans op achtervolging aanzienlijk kunnen verkleinen.

Met een nieuw plan en hernieuwde moed zette de Cancion-elf de pas er weer in.

*Rol overleven: 17+5*

De aardmannen blevenechter een probleem. Telkens als ze meende dat ze dichterbij hun stemmen kwam, ging ze haaks de andere kant op. Zwaar verdwaald was ze toch al, maar wat ze nu voornamelijk wilde was een veilige plek vinden om de nacht door te brengen. Daarna zou ze wel weer de weg naar Phandalin vinden.

Reala hield een moment halt om te luisteren naar haar omgeving. Vogels kon ze horen. Ganzen die al gakkend overvlogen naar betere oorden en kauwtjes die elkaar aan het sarren waren. De aardmannen kon ze op dat moment niet meer horen, maar misschien hadden ze bedacht dat ze al sluipende meer succes zouden hebben.

De op blote voeten lopende Cancion-elf wiebelde wat met haar tenen. De kleigrond had een heerlijk verzachtend effect die de eeltlaag op haar voetzolen weer wat soepelder maakten. Een warm bad. Dat was een luxe die ze echt miste. Een warm bad om helemaal in los te weken.

Toen begon ze te beseffen waar ze eigenlijk op stond: vochtige kleigrond. Er was water in de buurt!

Reala hees de tabaxi weer wat beter op de schouders en begon zich een weg te banen tussen de in winterslaap zijnde struiken en een zelfgebaand pad dat vrij leek te zijn van drijfzand. Algauw vond ze de eerste beken die dicht bij elkaar lagen en nadat ze die voor een poosje had gevolgd, kon ze ook gedonder in de verte horen.

Ze had haar rivier gevonden.

--0--

Het probleem had al die tijd wel in haar achterhoofd gespeeld, maar haar verlangen naar water was groter dan een mogelijk plan B. Hier

De op blote voeten lopende Cancion-elf wiebelde wat met haar tenen. De kleigrond had een heerlijk verzachtend effect die de eeltlaag op haar voetzolen weer wat soepelder maakten. Een warm bad. Dat was een luxe die ze echt miste. Een warm bad om helemaal in los te weken.

*Rol kracht: nat 20*

Reala rolde de tabaxi op zijn buik, hief hem omhoog en liet hem toen met beleid op haar schouders vallen. Nu moesten ze hier alleen zo snel mogelijk weg zien te komen. Terug naar de hoofdweg?

Nee, daar waren ze veels te kwetsbaar. Reala's blik gleed naar het struikgewas. Zwaar was de tabaxi niet en ze kon voldoende op haar kracht vertrouwen om hem een eindje te kunnen dragen. De struiken waren hier ook al iets minder dicht dan voorheen. Het nam echter niet weg dat het haar alsnog extra tijd zou kosten om er doorheen te komen.

De vraag was alleen: had ze een betere optie?

Reala schudde haar hoofd, bad dat de tabaxi snel bij zou komen en begon zich toen een weg door de bramenstruiken te banen.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

'Ja, juffrouw. Het is de hele nacht rustig gebleven waardoor ik vanochtend even de vrijheid heb genomen om de directe omgeving te verkennen. Ik vond een zijtak van de rivier die u eerder noemde waar ik de fles even met water heb gevuld. Voor de rest heb ik ook nog wat rozenmarijn gevonden en later kon ik nog een kwartel buit maken,' zei de tabaxi.

'Al hoop ik niet dat u het al te ernstig vindt dat ik voor een moment uw dolk heb moeten lenen,' voegde hij er schuchter aan toe.

'Je had me wel eerder wakker mogen maken,' zei Reala. 'Dna

Een rustige nacht, juffrouw. Ik heb vanochtend even de vrijheid genomen om de directe omgeving te verkennen en vond een ongelukkige kwartel, een zijtak van de rivier en wat rozenmarijn.

'Er kwam een familie kwartels voorbij die me wel een geschikt ontbijt leken, juffrouw,' zei de tabaxi. 'En toen ik ze volgde, vond ik gelijk een beek die los stond van deze poel en wat rozenmarijn om het eten wat mee te verrijken. Als u er van houdt tenminste. Heeft u een beetje goed geslapen?'

'Ah, en dat kreupelhout was voor een vuurtje?' vroeg Reala.

'In het beste geval, mijn goede tabaxi, vind ik Sildar in Phandalin waar hij al zijn geld heeft opgezopen en daardoor geen boodschapper kon betalen. In het slechtste geval, en dit scenario lijkt me aannemelijker, zijn ze net als jij overvallen tijdens hun reis en zal ik wederom met aardmannen te maken krijgen,' zei Reala.

De wind was opgestoken en speelde nu met haar losse haren. Ze bond ze snel samen. Naast haar was de tabaxi diep aan het nadenken.

'Je bent me niks verschuldigd en ik begrijp het heel goed als je niet van de regen in de drup wil belanden. Zoek lekker een rustig plekje en bouw vanaf daar je leven opnieuw op,' voegde Reala nog toe.

'Het klinkt misschien...bizar, juffrouw, en het is waarschijnlijk geen verstandig plan, maar...' Wederom die nauwgezette formulering. Reala begon zich af te vragen aan welk hof hij had gediend als hij zo op zijn woorden had moeten passen.

'Maar ik zou best iets meer van de wereld willen zien,' zei de tabaxi en hij stopte gelijk met lopen. In het huidige relatief hoge tempo waar ze op reisde, liep Reala hem eerst straal voorbij voor ze ook halt hield en hem met een schuin oog aankeek.

'Je wil de wereld zien?' vroeg Reala.

'Ik wil iets kunnen betekenen en dat gaat niet gebeuren als ik op één plaats blijf, juffrouw,' antwoordde de tabaxi en voor het eerst klonk hij een beetje zekerder van zijn woorden.

'Ik heb hier een lange tijd over nagedacht toen ik de oversteek maakte en ik durf het risico wel te nemen. Ik wilde in Baldurs Poort eigenlijk contact opnemen met het Avonturiersgilde in de hoop dat ik daar met een groep kon gaan reizen,' vertelde de katman.

'Dat kan je in principe nog altijd doen. Bovendien zijn je overlevingskansen daar groter dan hier, omdat je met een grotere groep op pad gaat en krijg je beter betaalt,' beredeneerde Reala.

'Ik vrees dat het niet zo gemakkelijk is, juffrouw. Het gilde vraagt om mensen met ervaring en kunde. Ik bezit enige vaardigheid met enkele wapens, maar heb deze nog maar weinig in de praktijk kunnen toepassen. '

Zou het geen wanstallige daad van ondankbaarheid zijn

Oog ik niet gruwelijk ondankbaar in uw ogen, als ik een nieuwe set kleren koop, terwijl u me letterlijk het hemd van het lijf heeft geschonken?

'Ik vrees dat ik niet op kan tegen de privileges van je oude meester,' zei Reala. 'Dus het minste wat ik kan doen, is de buit zo eerlijk mogelijk verdelen. Dat laatste goudstuk gebruiken we wel om de herbergier van te betalen of iets in die richting.'

'Ieder twee goudstukken en vier zilverstukken?' opperde Reala. Voor een moment was Aramis iedere vorm van etiquette vergeten en keek hij haar stomverbaasd aan. Zijn blik was zo onbeholpen dat Reala in de lach schoot.

'Je kreeg toch wel betaald als dienaar, hoop ik?' vroeg ze lachend om zijn uitdrukking.

*Rol inzicht (R) tegen misleiden (A): 6+5 tegen 17+5*

'Ik moet de juffrouw bekennen dat het in mijn situatie onnodig was om in muntstukken uitbetaald te worden. Wij kregen een meer dan royale vergoeding voor onze kost en inwoning en kwamen eigenlijk nooit wat te kort,' zei Aramis. Reala knikte begrijpelijk.

'Ik vrees dat ik niet op kan tegen de privileges van je oude meester,' zei Reala. 'Dus het minste wat ik kan doen, is de buit zo eerlijk mogelijk verdelen. Dat laatste goudstuk gebruiken we wel om de herbergier van te betalen of iets in die richting.'

Ze zag zijn ogen een moment naar haar glijden en vervolgens weer terug naar de goudstukken. De tabaxi bleef met een sterk bedenkelijke blik zwijgend op de grond zitten.

'Je zou het goud eventueel kunnen gebruiken om een nieuwe reiskleding van te kopen,' opperde de Cancion-elf. De bedenkelijkheid in het gezicht van Aramis veranderde in tweestrijd.

'Passende kleding,' drong Reala aan. 'Schoeisel, een riem. Zelfs een degelijke mantel. Winter komt er aan en in de set die ik je heb gegeven, ga jij het niet overleven.

'Een uitrusting, juffrouw?' vroeg de tabaxi.

'

'Vergeeft u mijn onwetendheid betreft dit soort simpele zaken

'En...vergeeft u mijn onwetendheid betreffende dit soort simpele zaken evenals mijn schijnbare ondankbaarheid voor uw giften, maar wat zou de prijs zij

Aramis' blik gleed een moment van de muntstukken naar Reala en weer terug. Toen

(5 = 1R, 1R, 1N, 1A, 1A => 2GP +8SP voor Reala, 2 GP voor Aramis)

Het duurde niet lang voor Reala en Aramis een semi-verborgen pad tussen de struiken hadden gevonden. Veel werd het niet gebruikt, want de planten hadden nauwelijks de ruimte gelaten om te lopen.

Echter hingen er wel overal gebroken takken en was de aarde omgeploegd. De aardmannen hadden zich hier met geweld een weg doorheen gewerkt.

Aramis ging voorop, het kromzwaard voor zich houdend. Reala volgde hem op een paar passen afstand met de dolk in de hand en met minstens net zoveel waakzaamheid.

Wederom kwamen ze een paar vallen tegen, ditmaal in de vorm van nog een strik en een berenval. Aramis wist ze al ruim van tevoren te spotten. Na een kort overleg besloten de twee om de vallen toch maar onschadelijk te maken, al was het maar om te voorkomen dat er een onschuldig dier, of andere avonturiers in gevangen werden. Achteraf was het wellicht beter geweest als ze de lichamen van de aardmannen hadden verstop.

Het gekrijs van de aardmannen kwam tot een hoogtepunt. Ze smeten alles wat ze in hun handen hadden neer op de grond en besloten met elkaar op de vuist te gaan. Aramis wierp een snelle blik naar Reala. Ze konden er in principe langssluipen als ze snel waren.
*Rol sluipen (R)(A): 2+2 en 14+8*
Aramis was zo stil als een muis. Stil en snel. Hij bewoog zich langs de rand van het struikgewas zonder ook maar een blaadje te laten ritselen. Toen hij bij het watertje kwam, sprong hij er soepel overheen en kwam geruisloos aan de andere kant weer neer.
Reala volgde hem zodra hij het water had overgestoken. Ook zij bleef zoveel mogelijk in de schaduwen, maar toen ze over het watertje wilde springen, kwam ze verkeerd terecht, klapte haar enkel om en viel ze in het water.
Het geluid trok gelijk de aandacht van de drie aardmannen.

Onder Aramis lag een doodsbange aardman die niet eens meer een kik durfde te geven. Hij leek zelfs vergeten te zijn dat hij nog moest ademen.
Aramis was de domste niet. Terwijl Reala nog redelijk van haar aprospos was door het vreemde gedrag van haar mana, had de tabaxi de aardman stevig onder handen genomen.

Op deze manier kwam hij te weten hoe de grot er van binnen uit zag, wat ze nu precies konden verwachten en wat zich nog meer in het Nimmerwinterwoud schuil hield.

Reala had minder succes. Ze had willen proberen om door middel van meditatie in een diepe trance te raken. Hiermee zou ze zich dan in haar manapoel kunnen projecteren en kunnen uitvinden wat er nu precies mis was gegaan.

Er was echter te veel gaande om haar heen. Niet ver van haar kon ze Aramis en de aardman horen en het hele idee van dat daar een grot vol monsters zat en een man wiens leven aan een zijden draadje hing, deden haar niet echt ontspannen.

Als ze Sildar wilde redden, dan moest ze het er maar op wagen. Of zij nam de boog. Aramis zou er toch niks aan hebben als het een man-tegen-man gevecht werd.

Na een aantal minuten van vruchteloze pogingen besloot Reala het maar op te geven en weer uit de boom te klimmen.

'Jij nog wat opgeschoten?' vroeg ze aan Aramis. Hij vatte kort samen wat hij allemaal te weten was gekomen en knevelde toen de aardman. Dat was wel degelijk meer voortgang dan zij had geboekt.

'We laten hem hier mooi zitten tot wij levend die grot verlaten,' bromde Reala. 'Zou ik je boog mogen lenen, Aramis? Ik weet niet of mijn eigen magie op het moment zo betrouwbaar is.'

De vraag leek de tabaxi even van zijn stuk te brengen, maar zijn klauw ging al naar zijn rug om de boog en de pijlenkoker te overhandigen.

'Natuurlijk, juffrouw,' zei hij op een beide koude toon en hij gaf haar de wapens aan.

'Laten we kijken of we Sildar nog kunnen redden,' zei Reala. 'Hoe goed kan jij trouwens in het donker zien?'

'Net zo goed als elf of dwerg, juffrouw,' antwoordde Aramis een beetje terughoudend en zijn blik gleed naar de ingang van de grot.

'Geen zorgen,' zei Reala. 'Ik geef je rugdekking. En ditmaal kan jij mijn mana het niet voor je verprutsen.'

Ze testte de kracht van de boog. Het hout kraakte en piepte. Dit was geen boog die nog lang mee zou gaan. Een directe slag op het hout en het wapen zou versplinteren in haar handen. Nee, met dit ding moest ze zeker weten afstand houden van haar vijanden.

Een nadere inspectie van de pijlen verklaarde trouwens ook waarom Aramis zodanig gemist had, dat hij een aardman geraakt had. De meeste schachten waren scheef. De Cancion-elf viste een nog relatief rechte pijl uit de koker en legde deze aan op de boog.

Aramis schonk haar een beetje een nerveuze blik, maar ging haar toen toch voor de grot in.

'Waarom hebben ze de dwerg naar Burcht Steenmuil gebracht?' vroeg Reala.
'Moest van koning Grol. Hij veel goud krijgen van Zwarte Atypidae als wij dwerg vingen en kaart vonden.

Het monster knikte snel ja. 'Dat kan geregeld worden, maar dan moet je ons wel helpen.'
'Uc wil graag helpen. Uc wil leven,' zei de aardman stellig.

Het kostte Reala een aantal tellen voor zowel het wit als de duizeligheid verdwenen waren. Wat was er gebeurd? Gal in haar mond, een barstende hoofdpijn en een trillend lichaam. Waarom voelde ze zich spreukziek? Ze had deze toverling al zo vaak gebruikt.

Te vaak? Had ze maar een beperkte poel aan mana gehad sinds ze het Witte Woud had verlaten? Kwam ze weer zonder magie te zitten? Een gevoel van paniek begon zich meester van Reala te maken. Dit kon niet. Dit mocht niet. Ze had er zo hard voor gewerkt. Het had haar zoveel gekost om het weer terug te krijgen. Ze mocht het niet nogmaals verliezen.

De Cancion-elf schreeuwde geluidloos in haar handen. Onmacht. Vervloekt was ze! Zonder magie was ze niets. Zonder magie had ze geen recht van bestaan.

*Rol aanval (aardman): 2+4*

Plotseling hoorde ze de tabaxi roepen. Het verbrak haar panische gedachtegang voor een luttele seconde. Reala keek op, zag een dolk op haar af komen en kruiste haar armen voor zich om te voorkomen dat het wapen in haar borst zou eindigen.

Met een scherpe "ting" kaatste de dolk af voor het de Cancion-elf ook maar kon raken. Haar blik kruiste die van Aramis, die nu bovenop de aardman zat en het monster in bedwang wist te houden door het kromzwaard op diens keel te zetten.

Was ze haar krachten weer aan het verliezen? Nee, dat mocht niet gebeuren. Ze had zo hard gewerkt om

Toen het wit voor haar ogen verdween, was Aramis verdwenen. Net als de aardman die ze had willen raken. In plaats daarvan zag ze hoe de tabaxi uit zijn schuilplaats was gekomen en nu het laatst overgebleven monster onder schot hield.

Een gevoel van paniek begon zich meester van Reala te maken. Dit kon niet. Dit mocht niet. Ze had er zo hard voor gewerkt. Het had haar zoveel gekost om het weer terug te krijgen. Ze mocht het niet nogmaals verliezen.

De Cancion-elf schreeuwde geluidloos in haar handen. Onmacht. Vervloekt was ze! Zonder magie was ze niets. Zonder magie had ze geen recht van bestaan.

*Rol aanval (aardman): 2+4*

Plotseling hoorde ze de tabaxi roepen. Het verbrak haar panische gedachtegang voor een luttele seconde. Reala keek op, zag een dolk op haar af komen en kruiste haar armen voor zich om te voorkomen dat het wapen in haar borst zou eindigen.

Met een scherpe "ting" kaatste de dolk af voor het de Cancion-elf ook maar kon raken. Haar blik kruiste die van Aramis, die nu bovenop de aardman zat en het monster in bedwang wist te houden door het kromzwaard op diens keel te zetten.

Was ze haar krachten weer aan het verliezen? Nee, dat mocht niet gebeuren. Ze had zo hard gewerkt om

Toen het wit voor haar ogen verdween, was Aramis verdwenen. Net als de aardman die ze had willen raken. In plaats daarvan zag ze hoe de tabaxi uit zijn schuilplaats was gekomen en nu het laatst overgebleven monster onder schot hield.

De wanden van de grot waren vochtig. Vochtig, kil, zelfs slijmerig op sommige plekken en op veel manieren bracht dit herinneringen bij Reala naar boven die ze op het moment echt niet kon gebruiken.

Ergens was ze er wel blij mee dat Aramis voor haar liep. Niet zozeer voor de bescherming, maar meer voor het gezelschap. Gedeelde smart was halve smart had Reala ervaren en haar leven was pas echt een hel geworden toen al het mededogen van haar was afgenomen.

Aramis hield een moment halt. Zijn oren schoten zenuwachtig heen en weer, maar hij had zijn stem nog aardig onder controle. Slechts net voorbij de ingang van de grot, leidden een aantal tredes uitgehouwen in steen naar een smalle donkere ruimte waar een stevige meur uit kwam.

De grot versmalde helemaal achterin.

Verrwilderde grommen en het geluid van ratelende kettingen galmden door de ruimte heen. Drie wolven waren vastgeketend aan stalagmieten.

Papa zou korte metten gemaakt hebben met de monsters. Die hoefde zijn hand er niet eens meer voor om te draaien.

Ze had een plan. Of nee, het was eigenlijk meer een snel idee. Een wanhopig snel idee met een ontzettend kleine kans tot slagen, maar het was alles wat ze op het moment had.

De Cancion-elf liep met een valse zelfverzekerdheid richting het hol van Klarg. Ze had een idee in haar hoofd dat misschien, heel misschien, zou werken, maar daarvoor zou ze een heleboel meer kloten moeten tonen dan ze net had gedaan.

Bij Anhorra,

Bij Anhorra

Bij Anhorra, dat was een vaardigheid die ze nooit had bezeten. Niet op het niveau dat ze nu nodig had tenminste. Reala sloot een moment haar ogen. Focus. Focus op mama Adeleyn, focus op mama Ysabelle. Focus op hun houding, hun toon, hun woordkeuze. Als ze dat kon spiegelen, dan hadden ze misschien een kans.

'Aramis,' zei Reala in een poging om haar moeders stem na te bootsen. Een warme toon met een ijzig randje. Er was nooit een moment twijfel geweest dat Adeleyns liefde niet verder reikte dan haar eigen belangen en dat er voorbij die grens een machtige tovenares lag die je niet tegen je wilde hebben.

Haar poging mislukte. Haar stem klonk te onzeker, te zacht.

'Aramis,' zei Reala weer en ze bleef een moment met gesloten ogen staan om het beeld van haar moeder op te roepen.

De rots in de branding, het centrum van het universum, de spin in het web. Adeleyn du Auga was een vrouw met onwankelbare principes.

Adeleyn du Auga had al honderden malen bewezen dat Vrouwe van het Meer

Eeuwen van studie hadden van Adeleyn du Auga een onwrikbare vrouw gemaakt die alle touwtjes strak in de hand hield. Haar wil was wet binnen de grenzen van de universiteit

Door oeroude wouden

in duistere nacht

Gleed een jonkvrouw van zilver

gehuld in sim'plen pracht.

'Mijn papa's zijn allebei dappere avonturiers die naar het einde van de aarde zijn gereisd om alles te ontdekken. Mijn mama's bleven eigenlijk altijd thuis. Niet omdat ze niet moedig genoeg waren, maar omdat ze met één woord de hele gang in een koninkrijk konden aanpassen.

. Geflankeerd door de drie wolven liep Reala achter hem aan met Sildar die zwaar op haar schouders leunde. Ze waren niet de enige in de hoofdgang. Een tweetal aardmannen was bezig om enkele lichamen uit de grot te slepen. Een van de gesneuvelden was Yeemik.

'Zij lesje geleerd,' bromde Klarg toen hij haar een moment zag kijken naar het lichaam van de dode onderleider. De twee aardmannen gromde gevaarlijk naar haar. Waarschijnlijk was het beter als ze deze omgeving voorlopig achter haar liet.

*Rol voor medidatie (Wijsheid): 12+3*

Ze was het nog niet verleerd. Ondanks het feit dat Reala wat moeite kostte om al haar gedachten van zich af te zetten, wist ze daarna al snel in een diepe trance te raken. Er was altijd dat ene vreemde moment van omslag.

Dat ene moment dat ze haar adem een keer voelde en hoorde horten alsof het haar laatste was, gevolgd door een enorm licht gevoel in haar hoofd. Haar geest keerde zich naar binnen toe. Het was geen prettig moment, maar de hogere sferen waarin ze vervolgens verkeerde hadden geen oog voor het lichamelijk welzijn.

Hier telde alleen de geest.

Het was een vertrouwd beeld dat voor Reala verscheen.

## Hoofdstuk 13+14

Dit verslapen begon een vervelende gewoonte te worden, maar voor de verandering kwam het eens een keer niet door de oververmoeidheid. Of minder tenminste.

In plaats daarvan was Reala al meerdere malen wakker geworden, maar had ze zich simpelweg nog een keer omgedraaid. Wie weet hoe lang het nog zou duren voor ze weer op een fatsoenlijk matras kon slapen. Nee, ze ging die vijf zilverstukken er ook vol uithalen.

Het feest eindigde echter toen Toblen aan haar deur stond met de mededeling dat hij de kamers graag zou willen schoonmaken in verband met wat nieuwe gasten. Met tegenzin, maar wel uitgerust, verliet Reala de heerlijke warmte van de wollen dekens. Ze kamde nog even snel haar haren voor ze naar beneden liep.

Het liep al bijna tegen het middaguur. Stamgasten druppelden langzaam de gelagkamer binnen en uit de keuken dreven geuren van vers brood en gebraden vlees. Snel weg hier. Reala's maag was al aardig aan het rommelen.

Buiten scheen een warm herfstzonnetje, maar de wind bleef nog altijd ijzig koud uit de bergen komen. Reala liep door het mijnwerkersstadje heen in de hoop Aramis snel te vinden. Die nieuwe kleren begonnen nu echt wel nodig te raken.

Na ongeveer drie keer Phandalin doorkruist te hebben, vond Reala Aramis uiteindelijk op het grasveldje achter het gemeentehuis. In de schaduw van het gebouw lag een klein oefenterrein waar her en der wat wapens verspreidt lagen.

In het midden waren de twee mannen bezig met een serieus potje sparren. Sildar stond pal in het midden van het veld, zijn houten zwaard gericht op Aramis, en hij vuurde de tabaxi aan om hem aan te vallen. Aramis voelde echter weinig voor de directe confrontatie.

In plaats daarvan vertrouwde hij meer op zijn lenigheid. Hij wist iedere keer soepel de aanvallen van de krijger te ontwijken. Wanneer hij een opening had, al was dat niet vaak, deed hij een uithaal. Sildar speelde er handig op in. De oude krijger moedigde de tabaxi aan om van diens vlugheid gebruik te maken.

Verstop, sprint, trek terug. Het was de eerste keer dat Reala Aramis in een langer gevecht kon observeren en ze moest bekennen dat ze licht onder de indruk was.

De katman bewoog met een ongekende soepelheid, zeker gezien zijn leeftijd, en een heel duidelijk doel om geen seconde langer in de buurt van zijn tegenstander te blijven dan uiterst noodzakelijk was. Hij begon echter wel aardig moe te worden. Zeker nadat hij een aantal slagen van Sildar had moeten incaseren die Aramis simpelweg niet had kunnen ontwijken.

Na een klein kwartiertje had de Cancion-elf het echter wel gezien. Haar handen kriebelden. Sinds de Steenmuilgrot had ze geen magie meer durven gebruiken uit angst dat het ongecontroleerd mis zou gaan, maar hier kon ze niet zoveel schade doen.

Reala liep naar een van de hoeken van het veld, zette een van de schietschijven op en ging op een afstandje staan. Daar richtte ze verschillende toverlingen op het ding; Heiligvlam, Grafhand, Licht.

Heiligvlam deed de verwachtte schade. Grafhand deed niets, maar die toverling werkte alleen op wezens en niet op voorwerpen. Licht gaf...licht.

Maar wederom resulteerde haar sinisterstoot in iets veel krachtigers dan de bedoeling was. De schietschijf kiepte naar achteren toe en viel in het gras. Verdomme. Wat het ook was, het had alleen invloed op deze specifieke toverling blijkbaar.

'Goedemorgen!' riep Sildar vanaf het midden van het veld. Terwijl hij zich op de grond liet ploffen, haastte Aramis zich naar de schietschijf toe en zette deze weer rechtop. Daarna positioneerde hij zich veilig buiten het bereik van Reala's toverlingen.

'Goedemorgen, heren,' zei Reala. Ze twijfelde een moment voor ze een afgezwakte heiligvlam op de schietschijf afvuurde. Aramis, veilig buiten bereik, verroerde zich niet. 'Goed geslapen?'

'Ja, ik denk dat we net een uurtje wakker zijn. Ik moet nog even wachten tot de burgemeester beschikbaar is voor ik mijn soldij kan krijgen en toen heb ik uw heerschap maar gevraagd voor een potje sparren,' zei de krijger. 'Voor een bediende weet hij zijn mannetje wel te staan, moet ik zeggen.'

'Een noodzaak wanneer men veel onderweg is,' zei Reala met een schuin oog richting de tabaxi. Die keek echter heel bewust naar de grond voor hem.

'Zou u even met mij mee willen lopen, juffrouw Reala. Er is nog iets wat ik graag met u onder vier ogen zou bespreken met betrekking tot uw beloning,' zei Sildar.

*Rol inzicht (R) (A) (15): 11+5, 5+7*

Dat was niet de gehele waarheid, dat viel te lezen in de ogen van de oude krijger. Hij keek een keer moeilijk naar Aramis, die nog steeds deed alsof hij er niet was, voor hij weer op stond. Reala balde haar vuisten voor een moment. Veiligheid was een illusie.
'Maar natuurlijk,' zei Reala. 'Blijf jij hier, Aramis? Ik denk dat we zo terug zullen zijn, nietwaar?'

De tabaxi maakte een heel stijf buiginkje waarbij hij haar nog steeds niet aan durfde te kijken. Sildar had het grasveld inmiddels al bijna verlaten.

'Het zal niet lang duren,' verzekerde de krijger haar.

Met een slecht voorgevoel volgde Reala Sildar terug naar de marktplaats waar hij uiteindelijk voor de Tempel van Geluk ging zitten.

'Ik wil ten eerste mijn excuses aanbieden voor de werkelijk belachelijk lage beloning die u heeft gekregen om mij te vinden. Alhoewel mijn vrouw nadrukkelijk heeft geschreven dat het alleen maar ging om mij weer te lokaliseren, hebben u en meester Aramis uw eigen levens gewaagd om dat van mij te redden,' begon Sildar.

'Dat was onze eigen keuze en ik was me er ten volle van bewust dat we daar niet voor betaald werden,' zei Reala. 'U hoeft zich daar geen zorgen over te maken, meester Sildar. U en Elaine kunnen hebben dat soldij hard genoeg nodig.'

Sildar glimlachte flauw.

'Het is maar zelden dat de Zwaardkust bezocht wordt door nobele lieden. Uw woorden strekken u tot eer, juffrouw, en ik dank u voor het begrip. Vergreet echter niet dat ik bij u in het krijt sta en ik mijn best zal doen om mijn schuld aan u ooit af te betalen.'

'Als het aan mij ligt, heeft u helemaal geen schuld open staan bij mij, meester Sildar. Waar ik vandaan kom, vertrouwen avonturiers op elkaars dapperheid. Anders overleeft niemand het.'

'Praktisch en nobel,' zei de oude krijger lachend, maar gelijk daarna werd hij weer serieus. 'Er is echter een andere kwestie waardoor ik u onder vier ogen wilde spreken: die dienaar van u, Aramis, reist hij al lang met u mee?'

'Nee, slechts een korte tijd. Ik kocht hem op de slavenmarkt in Nimmerwinter,' zei Reala.

*Rol deceptie (R) (18): 4+5*

'Juffrouw,' zei Sildar met een zucht. 'Ik twijfel er niet aan dat u van oorsprong uit een adellijk huis komt, noch denk ik dat Aramis niets anders dan de waarheid spreekt als hij zegt dat hij een dienaar is, maar Nimmerwinter zelf heeft al heel lang geen slavenmarkten meer.

'Het enige waar het heerschap in kwestie me tot dusver tekort in is geschoten, is zijn twijfelachtige geheugen,' zei Reala droog. 'Of ben je vergeten dat je me al tweemaal hebt moeten redden van de aardmannen?'

'U droeg mij op de aardmannen te intimideren. In plaats daarvan heb ik op zodanig spectaculaire wijze mijn doel gemist dat ik een aardman recht door het hart heb geschoten,' zei Aramis.

'Waarmee je voorkwam dat de situatie escaleerde op het moment dat ik weerloos op de grond lag. Bovendien was mijn schot net zo mis als het jouwe, al dan niet erger. Ik heb die aardman verkoold, Aramis, met een sinisterstoot. Nu is het een krachtige toverling, maar dat is ook weer niet de bedoeling.'

Aramis liet het hoofd weer stilzwijgend hangen.

'Je hebt jarenlang voor dezelfde meester

'De een liegt, de ander spreekt de waarheid...' mompelde hij meer tegen zichzelf dan Reala. 'Het is zeker niet toegestaan om de een neer te schieten en de ander te intimideren, juffrouw?'

'Alhoewel deze gedachtegang in de praktijk wel blijkt te werken, is het inderdaad niet het doel van het raadsel, nee,' antwoordde Reala. Aramis mompelde nog wat meer in zichzelf.

'De een liegt, de ander spreekt de waarheid...' bromde hij nogmaals. 'Dus als ik...nee...

'Hé, Aramis,' begon de Cancion-elf. 'Concentreer je voor een moment op mijn woorden, oké?'

Ze zag hoe de tabaxi letterlijk de oren spitsten en hij sloot de ogen.

'Een meisje heeft net zoveel broers als zussen, maar iedere broer heeft slechts half zoveel broers als zussen. Uit hoeveel broers en zussen bestaat de familie?'

A girl has as many brothers as sisters, but each brother has only half as many brothers as sisters. How many brothers and sisters are there in the family?

'Ik ben van oorsprong een simpele lakei, bestemd om de edellieden van mijn meester in hun behoeften te voorzien.

Er was echter een magiër aan het hof aanwezig. Of een tovenaar. U moet me verontschuldigen. Mijn kennis van de magie is minimalistisch.

'Hrondet dako Thrundurus klium tirmiso di hradetri veldrum sokonu

, volgeling van de geluksgodin Tymora en lid van de Harpers, een wereldwijde organisatie die zich inzetten voor gelijkheid en strijden tegen hen die hun macht misbruiken. Garaele was het contactpersoon van de Harpers in Phandalin.

Garaele stelde voor om hun gesprek te vervolgen in een van de achterkamers van De Stenen Heuvel.

'Wel, ze noemen mij zuster Garaele. Ik ben een volgeling van Tymora en lid van de Harpers,' begon de priesteres. 'En wellicht heb ik wel een oplossing voor jullie geldprobleem. Mogen we even achter gaan zitten, Barthen?'

'Ik ben winkelier, geen waard. Buiten staat een bank waar jullie op kunnen zitten,' antwoordde Barthen. Garaela haalde haar schouders op en verliet de winkel. Reala keek een moment naar Aramis, haalde haar schouders naar hem op en volgde toen de zuster naar buiten toe.

Aramis voelde de moed in zijn laarzen zakken. Net op het moment dat hij zijn pijl wilde laten gaan, hoorde

Hij liet zijn pijl gaan, meer op goed geluk dan iets anders, en hoopte dat het doel zou vinden.

De beer leek tenminste aan hun kant te staan. Of gewoon bijzonder hongerig te zijn. Het beest had met gemak twee aardmannen naar de andere zijde gestuurd wat al een groot gedeelte van hun probleem oploste

Het licht van de magische straal leek haar huid te laten gloeien.

Zelf wisselde hij van zijn zwaard naar zijn boog om de twee aardmannen achterin te kunnen raken, maar op het moment dat hij zijn pijl liet vliegen, zag hij de elf naast hem op de grond klappen. Een derde pijl stak uit haar lichaam en

Hoeveel tijd had ze eigenlijk om hier rond te blijven dwalen? En wat moest ze nog doen?

Op de Materiële Vlakte ging het leven nog gewoon door. Ze had in ieder geval vier uurtjes "slaap" nodig om morgen uitgerust op weg te kunnen gaan en Reala gokte dat Rodin vroeg op weg wilde gaan. Het was halverwege de avond toen ze zich had teruggetrokken, dus ze zou waarschijnlijk nog een uurtje of vijf hebben voor ze een slaapgebrek zou oplopen.

Bestand:Keizersdromen 1.png

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

Bestand:Koningsdromen 2.png
Hoofdstuk 23:
Helaas bleek er in de rest van de grot niets meer van waarde te liggen. De wapens van de orcs waren niet echt meer in goede staat en de bepantsering van huiden was zo smering dat je al praktisch een infectie opliep als je er te lang naar keek. Hetzelfde gold voor de dekens.
'Ik hoop dat onze volgende queeste beter betaald,' pufte Reala, terwijl ze samen met Aramis de kist naar buiten tilde. Aramis, moeite hebbend met het gewicht van de kist, gromde iets onverstaanbaars.
'Dat is een aardige buit,' zei Rodin toen hij ze aan zag komen. De kist werd voor hem neergezet.
'We houden het niet. Het is allemaal gestolen waar dat toebehoord aan de familie die het bloedbad heeft overleefd,' zei Reala. Rodin had een moment nodig om die woorden te verwerken.
'Alles?' vroeg hij uiteindelijk met open mond.
'Alles ja. Wij krijgen nog dertig goudstukken van jou en Garaele, dus wij redden het voorlopig wel. Een volle familie zonder huis of haard met de winter in aantocht redt het waarschijnlijk niet,' zei Reala met een lichte sneer. Ze had zelf ook wel door dat het misschien niet de verstandigste keuze was, maar wel de juiste.
Rodin wilde nog wat zeggen, maar besloot toch maar zijn mond te houden. In plaats daarvan bood hij aan om zich in een ezeltje te veranderen. Als ze het geld nu in wat dekens zouden wikkelen en op zijn rug bonden, zou dat een hoop gesleep schelen.
Touw viel nog wel te vinden in de grot. Wederom niet van de kwaliteit die Reala mee zou willen nemen, maar voor het stuk naar Kruunbes was het voldoende. Ze deden het geld in de dekens, bonden er een touw omheen en hingen ze aan Rodins ezelrug. Vervolgens leidde de druïde hen de weg.
De orcaanval had hun hele dorp in de as gelegd. Weer een huis opbouwen zou, als ze het gereedschap al hadden, te veel tijd kosten, dus had de familie de relatieve veiligheid van Kruunbes opgezocht. Aan de rand van de verloren stad waren voldoende ruïnes te vinden waar ze in konden schuilen zonder in de weg van de banshee te lopen.
Wantrouwig was de familie wel geworden. Op het moment dat de twee avonturiers met de vermomde druïde naderden, vlogen er gelijk een paar stenen hun kant op. Twee meisjes en een jongen van tussen de tien en veertien jaar dreigden gevaarlijk met hun slingers.
Toen Rodin zich echter weer terug veranderden, herkenden ze de druïde en gingen ze gelijk hun ouders halen. De vader was een korte, magere man met een donkere huid en donkere ogen. Zijn oren waren opvallend rond voor een mens en Reala vermoedde dat hij wellicht wat halflingbloed in hem had.
Zijn vrouw was praktisch het tegenovergestelde. Zij was lang en had iets meer vet op de botten. Haar haren waren zo blond dat het bijna wit leek en haar ogen waren felblauw. Haar buik stond bol van een kind dat ieder moment geboren kon worden.
'Rodin, wat doe jij hier?' vroeg de moeder van het gezin, terwijl ze de druïde met een voorzichtige omhelzing verwelkomde.
'Ik heb met deze twee avonturiers de orcs van Wyvern Tor opgeruimd. Bij het zoeken naar buiten vonden deze twee iets waarvan ze vonden dat het aan jullie toebehoort,' zei de druïde, terwijl hij onder het touwwerk en de zakken probeerde te krabbelen. Aramis hielp hem een handje.
'Dus de orcs zijn weg? Die grote ook?' vroeg de moeder met een voorzichtige hoop in haar ogen.
'Ja,' zei Rodin met een brede grijns op zijn gezicht. 'En in de grot vonden Nimueh en Aramis het geld dat ze van jullie gestolen hadden. Ik had ze eigenlijk beloofd dat ze alles mochten houden wat ze buit wisten te maken, maar ze vonden dat dit aan jullie toebehoorden.'
En met een tikkeltje theatraal gebaar trok Rodin een van de zakken open om de kopermunten te laten zien. Er was een moment van verbijstering, gevolgd door enkele seconden van inzinking voor de boer en boerin een kreet slaakte van geluk en elkaar om de hals vielen. Daarna waren Reala en Aramis aan de beurt.
'Dank je, dank je, dank je,' prevelde de boerin die Reala in een stevige omhelzing had genomen. 'Moge de goden jullie zegenen. Bij Helm, we zijn gered. Kom, mijn vrienden. Kom je bij ons vuur warmen en vertel ons over jullie overwinning opdat deze daad niet vergeten zal worden.'
De drie werden meegenomen naar een oud huis dat nog soort van overeind stond, doch erg aan het inzakken was. De muren stonden aardig scheef en van het dak was weinig meer over, maar het hield de familie droog en uit de wind. In het huis waren een stuk of veertien kinderen aanwezig, variërend in leeftijd van tiener tot zuigeling.
Ook zij waren dolblij met het goede nieuws. Weldra werd een vuur aangemaakt en verzamelde iedereen zich rond de kookpot om nu precies te horen wat er allemaal gebeurd was.
'Rodin?' vroeg Reala twijfelend. 'Zou ik het woord mogen hebben? Ik ben van huis uit een bard en heb al lang niet meer geoefend.'
'Eh...ga je gang,' zei Rodin met een lichte teleurstelling in zijn stem. Reala negeerde het. In plaats daarvan concentreerde ze zich op wat ze wilde vertellen. Met een weids gebaar ging ze staan en haar stem, zacht en zangerig, dwong iedereen tot een gespannen stilte.
*Rol optreden: 10+5*
Na een beetje moeilijke start met wat versprekingen en onduidelijkheid kwam ze langzaam weer in oude gewoonte te vervallen. De woorden borrelde in haar op als water uit een bron en de zinnen weefden zich samen tot een fijn net van spanning, speuren en humor.
Ze kon het niet laten om Aramis' kat-en-muis gevecht er in te verwerken, maar ze liet niet weg dat hij praktisch de leider van de troep daardoor in zijn eentje had verslagen. Ook vertelde ze in alle geuren en kleuren hoe Rodin met de ogre had geworsteld. De druïde stak zelfs zijn borst naar voren bij het horen van zijn naam, terwijl Aramis wel door de grond kon zakken van al die aandacht.
'En u, juffrouw? Wat deed u?' onderbrak een van de kinderen haar, een klein meisje met net zo'n donkere huid als haar vader, maar met de ogen van haar moeder.
'Ik had iets minder succes naarmate de strijd vorderde,' antwoordde Reala een beetje terughoudend.
'Maar het was Nimueh d'Argant, de Druse van Zwaardkust, die binnen luttele seconde twee orcs wist te doden voor meester Rodin of ik ook maar de kans hadden om onze wapens te trekken,' zei Aramis.
Nu hij echt de volledige aandacht van iedereen had, leek hij helemaal in rook op te willen gaan. Hij ging een beetje verder naar achteren zitten en frunnikte wat aan de punt van zijn staart. Het hek was echter al van de dam en de tabaxi werd overspoeld met vragen over het gevecht, wat hij was en waar hij vandaan kwam.
Reala wist hun nieuwsgierigheid te onderscheppen door ze te vertellen over de tabaxi uit Maztica, een onderwerp dat Aramis ook wel leek te interesseren.
Na nog een paar uur verteld te hebben, wist Reala eindelijk even aan de aandacht te ontsnappen en naar buiten te glippen. Tenminste, dat dacht ze, maar Aramis was haar al voor geweest. Hij zat een eindje verderop afwezig in het zand te tekenen.
'Stoor ik?' vroeg Reala. De tabaxi keek op.
'U? Nooit, juffrouw. Waaraan dank ik het genoegen?'
'Het feit dat we besloten hebben om samen verder te reizen,' zei Reala en ze ging naast hem zitten. 'Wat teken je?'
'Oh...,' zei de tabaxi moeilijk. 'Slechts iets onbeduidends van thuis, juffrouw. Als dienaren moesten we vaak onderling communiceren zonder gehoord te worden, dus gebruikten we een schrift bestaande uit simpele iconen om simpele boodschappen over te kunnen brengen.'
'Oh, Fluister!' zei Reala. 'Dat gebruikt de staf bij ons thuis ook.'
'U kent het?' vroeg Aramis verbaasd. Zijn blik gleed een beetje betrapt naar de symbolen die hij in het zand had gekrabbeld.
'Nauwelijks. Ik weet dat jullie de iconen vaak stiekem in de hand schrijven of ergens snel achterlaten. Daarnaast weet ik welke symbolen de bediening voor enkele van mijn familieleden gebruikt, maar veel verder dan dat kom ik niet.'
'Zou ik zo brutaal mogen zijn om te vragen welke symbolen ze bij u in de familie gebruikten?' vroeg Aramis.
'Vertel je mij dan de jouwe?' vroeg Reala. 'Kennis voor kennis.'
Aramis keek een keer moeilijk, maar knikte toen. Wel liet hij de Cancion-elf voorgaan door haar de stok te overhandigen en het zand voor haar weer glad te strijken.
'Voor mama gebruikte we de C, of eigenlijk een sikkelmaan. Papa heeft de liggende acht, oftewel het oneinigheidssymbool. Mijn broertje heeft een driehoek met de punt naar beneden en voor mij gebruikte ze vaak het cijfer twee, omdat dit lijkt op een zwaan, wat mijn bijnaam was.'
Aramis wreef een keer door zijn gezicht heen voor hij de tak weer van haar overnam en nog wat zand glad streek. Daarbij liet hij Reala's symbolen ongeschonden.
'Dit was mijn meesters symbool...' begon hij wat schuchter en hij schreef de letter "M" in het zand. 'En dit was het tekentje voor onze hofmeester.'
Met een traag gebaar tekende de tabaxi een "V" naast de "M".
'Hij had een monobrauw en keek altijd nors. Vandaar.'
'En jij?' vroeg Reala nieuwsgierig.
'Unieke iconen waren alleen voorbehouden aan unieke en belangrijke personen. Ik was slechts één van de vele tijgertabaxi en als groep deelden we hetzelfde icoon,' zei Aramis en hij tekende twee golvende verticale strepen in het zand. Tijgerstrepen.
'Mis je ze?' vroeg Reala zachtjes. Aramis huiverde.
'Niet voldoende om terug te keren, juffrouw,' zei Aramis donker. 'En u? Als ik zo brutaal mag zijn tenminste. Wat let u om terug naar huis te keren, juffrouw? U lijkt uw familie zeer te missen en uit uw woorden begrijp ik dat het ook geen onredelijke personen zijn.'
'Trots. Laten we het daar op houden,' zei Reala met een zucht en ze besloot maar van onderwerp te wisselen. 'Maar je zei in Phandalin toch dat je een analfabeet was?'
'Dat klopt, juffrouw,' zei Aramis die gelukkig niets zei over de plotselinge wisseling van gespreksstof.
'Dit zou je namelijk als letters kunnen interpeteren,' zei Reala en ze wees naar de "m", "v" en "c". 'Tenminste, letters in het Standaard alfabet. Zullen we morgen eens kijken of we kunnen beginnen met je lees- en schrijflessen? Als je magie wilt leren, is het wel handig als je tenminste je eigen spreukenboek kan lezen.'
'Ja...' begon Aramis die even een moment nodig had om de woorden tot zich door te laten dringen. 'Ja, heel graag, juffrouw. Dat zou echt geweldig zijn. Het is alleen zo dat...'
Terwijl hij naar de juiste woorden zocht, wachtte Reala rustig een momentje af.
'Zou ik u om enige discretie mogen verzoeken? Aan mijn hof was lezen en schrijven alleen voorbehouden aan de lieden van de adelstand. Alhoewel ik weet dat er enkelen onder de bediening waren die de kunst machtig waren om praktische redenen, heersten er een streng taboe en ik vrees voor uw en mijn leven als ooit ontdekt wordt dat u mij de kunst heeft aangeleerd,' ratelde Aramis uiteindelijk een beetje.
'Zit je niet net zo diep in de nesten voor het feit dat je nu ook kan omgaan met enkele wapens, je nagels laat staan en je je macht over de magie wil vergroten?' vroeg Reala. Ze zag de tabaxi huiveren.
'In mijn gretigheid naar kennis vrees ik dat ik gefaald heb de juffrouw te waarschuwen voor de potentiële gevaren. Magie, wapens, lezen, het is ons allemaal verboden, maar het is ook verboden om ons er in te onderwijzen,' zei Aramis.
'Ach, hoe ver zitten ze bij ons vandaan?' vroeg Reala.
'Zegt het continent Anchorome u wat, juffrouw?' zei Aramis voorzichtig.
'Dat is een heel eind hier vandaan. Zodanig ver zelfs dat de meeste lieden er hier nog nooit van gehoord hebben, dus ik zou me niet te veel zorgen maken als ik jou was,' zei Reala. 'Maar ik beloof je dat ik discreet zal omgaan met mijn kennis over jouw kennen en kunnen.'
'Dank u, juffrouw,' zei Aramis.
'Zullen we nog een kwartiertje mediteren voor we gaan slapen? Dan kunnen we morgen naar Agatha toe.'
Aramis' gezicht ging van enthousiast naar beteuterd. Door de heisa van de afgelopen dagen leek hij hun oorspronkelijk queeste even vergeten te zijn. Tegen een kwartiertje mediteren zei hij echter geen nee. Vrijwel gelijk zat hij in de goede positie en er was maar weinig voor nodig om hem naar de spelonken van een diepe concentratie te loodsen.
Hij had talent, bedacht Reala zich, terwijl ze zijn rustige uitdrukking bestudeerde. Nu nog het zelfvertrouwen en de discipline.

'Domme sterveling,' siste de banshee woedend. 'Wat doe jij hier?! Weet je dat je hier niets anders zal vinden dan de dood?'

'Dat zou een smet zijn op de jarenlange vriendschap die u met mijn vader heeft opgebouwd,' antwoordde Reala koeltjes.

Agatha bleef een moment stomverbaasd in het midden van de kamer zweven voor ze naderbij vloog en haar handen over het gezicht van Reala liet glijden. Onder de vingertoppen van de banshee leek Reala's huid wel te bevriezen, maar de Cancion-elf wist wel beter dan zich nu terug te trekken.

'Bij Arcana, jij zou familie van William kunnen wezen,' zei ze bijna fluisterend.

'Ik ben zijn dochter: Reala Tir'Nog.'

'Kan je dat bewijzen?' vroeg Agatha.

'Uw eigenlijke naam is Andraste Ilphenmir en u heeft met mijn vader jarenlang de wereld overgereisd. U gebruikte een tarotdek om te kwartetten en de inzet waren altijd componenten voor spreuken of alchemie, nooit geld,' zei Reala die via haar vader ook had geleerd om te kwartetten met diezelfde tarotkaarten. Ze was ze alleen jaren geleden verloren samen met de rest van haar bezittingen.

Andraste keek een moment heel moeilijk naar het plafond van haar koepeltje.

'Maar wat doe je hier? Het is vroeg in de ochtend,' zei Reala nogmaals.

Mijn nachtrust werd verstoord en ik was niet langer in staat om de slaap opnieuw te vatten. Daardoor ontdekte ik dat u afwezig was. Is alles in orde, juffrouw?' vroeg Aramis.

'Ja, alles is in orde, Aramis,' zei Reala met een diepe zucht.

'Wilt u niet nog even rusten voor we vandaag de banshee Agatha bezoeken?'

'Dat heb ik vannacht al gedaan,' zei Reala, maar het idee van rust was zo gek nog niet. Ze ging op de grond tegen een boom zitten en wenkte Aramis hetzelfde te doen. 'Weet je nog dat ik zei dat ik wist waarom Agatha Garaele niet mocht?'

De tabaxi knikte kort alvorens hij naast haar ging zitten.

'Dit is wel iets dat je absoluut voor je moet houden, maar Agatha is een oude vriend van mijn familie. Ik heb zo'n beetje de hele nacht met haar bijgepraat over de huidige stand van zaken. Ze gaf me ook nog deze Zendstenen,' zei Reala en ze gaf hem een van de twee obsidianen.

'Deze is voor jou. Eenmaal daags zouden we door middel van deze stenen elkaar een bericht van maximaal 25 woorden kunnen sturen, ongeacht de afstand of Vlakte. De ander kan dan antwoorden, maar we moeten wel even de stenen op elkaar afstellen wat een kwartiertje meditatie vereist. Ik kan je er wel even doorheen praten als je wilt,' zei Reala.

De tabaxi bekeek het voorwerp in zijn hand van alle kanten, maar hoe goed hij ook keek, hij kon er niet wijzer van worden. Op het eerste gezicht viel er ook niks bijzonders aan te zien. Ze voelden hooguit wat warm aan, alsof iemand ze net een hele tijd had vastgehad, maar zelfs dat kon alleen een magiedetectiespreuk de ware eigenschappen van de zendstenen vertellen.

Reala gaf hem ook even haar steen, zodat hij er zeker van kon zijn dat er niet een of ander trucje achter zat.

'Zijn er nog urgentere zaken waar ik u wellicht mee kan assisteren, juffrouw? Is alles betreffende de banshee Agatha afgehandeld?' vroeg Aramis bedenkelijk. Zijn gebrek aan enthousiasme verbaasde Reala een beetje.

'Agatha is volledig afgehandeld,' antwoordde ze beslist. 'Ik wilde in de eerste instantie toch al alleen naar haar toe gaan, want ik had al het vermoeden dat het gesprek persoonlijk zou worden en er zijn gewoon zaken uit mijn verleden waar ik je niet gelijk mee wil betrekken, Aramis. Niet zozeer omdat je het niet mag weten, maar omdat het veiliger voor ons beide is als ik je een beetje in het duister houd. Kennis is geen macht. Kennis trekt macht aan.'

'En als Agatha u nu niet gunstig gezind was geweest, juffrouw?!' zei de tabaxi met een geïrriteerde ondertoon.

'Ik weet wat ik doe, Aramis!' sneerde Reala en ze ging staan. 'Je weet half niet hoeveel ik overleefd heb om hier nog te kunnen staan. En ja, mijn kansen voor succes zijn soms akelig klein te noemen, maar over de jaren heb ik geleerd dat er een wereld van verschil zit tussen succes hebben en sterven.'

Aramis zei niets meer. In plaats daarvan had hij de oren plat op de kop liggen en de staart weer om zich heen geslagen. Hij keek naar de grond toe.

'Je bent mijn secondant, Aramis, niet mijn kindermeisje,' zei Reala met een diepe zucht. 'En wanneer ik zeg dat ik weet wat ik doe, bedoel ik dat ik op de hoogte ben van alle risico's en alle consequenties. Als het mis gaat, heb ik als enige schuld en ben ik als enige de dupe,' zei Reala nadrukkelijk. 'Ik wil niet jouw leven onnodig riskeren, omdat ik mijn kansen eens uit wil testen.'

De Cancion-elf betwijfelde of de woorden de oren van de tabaxi bereikten, want hij bleef doen alsof hij er niet was. Zelfs zijn ademhaling was nauwelijks waarneembaar. In plaats daarvan zag Reala hoe zijn snorharen trilde van de spanning en zijn staart zich om hem heen begon te wikkelen als een wurgslang. Ze hurkte voor hem neer.

'Ik zal je in het vervolg op de hoogte stellen als ik er alleen op uit wil,' beloofde Reala. 'Maar echt waar, Aramis, er zijn situaties waarbij je me niet kan helpen of dat je maar tot een bepaald punt kan helpen. Dat is niets persoonlijks.'

Ze stak haar hand naar hem uit. De tabaxi keek er een beetje onzeker naar, waardoor Reala begon te twijfelen of hij het gebruik van handen schudde eigenlijk wel kende, maar uiteindelijk nam hij het toch aan met het voorzichtigste handdrukje wat Reala ooit ontvangen had.

Toen ze zijn hand geschud had, trok de Cancion-elf hem gelijk overeind. Een beetje verbaasd veerde de tabaxi weer terug op zijn voeten.

'Terug naar Phandalin?' vroeg Reala.

## Hoofdstuk 27

Na nog zeker een kwartier in hun omhelzing te hebben gezeten, begon iedereen toch wel erg stijf en stram te worden. En de tijd begon te dringen voor de twee avonturiers die iets meer dan vier uurtjes slaap nodig hadden om fatsoenlijk te functioneren tijdens een gevecht.

Terughoudend, maar begrijpend, ging Viqua toch maar bij Rai'dell op de kamer liggen. Minstens even zo terughoudend nam Aramis de bedstee tegenover Reala in beslag. Het viel de Cancion-elf op dat hij er nooit bijster enthousiast over was om een kamer met haar te delen. Buiten of tussen andere personen leek hij er minder last van te hebben, maar hier in de herberg...Het leek wel een specifieke preutsheid.

Ach, er viel nu weinig aan te doen. Bovendien was de tabaxi zo ontzettend moe dat hij al in slaap was gevallen voor zijn bedenkingen zijn gedachten konden gaan overheersen. Reala besloot zijn voorbeeld maar te volgen. Ze trok haar kleren uit, legde deze samen met haar tas in de bedstee en kroop onder de dekens.

Haar trance was diep en rustig.

Een paar uur later kwam Viqua hun weer wekken. Ze legde haar hand voorzichtig op Reala's schouder en schudde de Cancion-elf zachtjes wakker. Het kostte Reala echter wel meer dan een minuutje voor ze zich weer een beetje in het land van de wakkeren bevond.

'Gaat het weer een beetje?' vroeg de half-triton met een diep bezorgde blik in haar ogen. Reala wreef de slaap uit haar gezicht. De wereld buiten haar dekens voelde koud en nat aan. Moesten ze naar buiten? Ze lag wel lekker.

'Ja, het gaat al een stuk beter. Dank je voor je zorgen,' mompelde Reala en ze stak haar hoofd onder de dekens. Viqua glimlachte een keer flauw. Aan de andere kant werd Aramis ook wakker.

'Goedemorgen,' begroette Viqua hem. 'Goed geslapen?'

'Meester Rai'dells trainingen hebben we aardig door de nacht gesleept,' antwoordde de tabaxi slaperig. Hij verborg snel een geeuw achter zijn klauw. 'En ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had. Hoe was uw nachtrust, vrouwe Viqua?'

'Ging wel,' bromde de half-triton weinig overtuigend. Reala stak haar hoofd weer boven de dekens uit om er gelijk weer spijt van te krijgen dat ze met dit plan ingestemd had. Wiens idee was het ook alweer geweest om in het holst van de nacht die Roodmerken lastig te gaan vallen? Het was een slecht idee. Goed, maar slecht.

Ondertussen was Aramis schichtig uit zijn bedstee gekropen en schoot hij nu haastig in zijn kleren. Daarbij hield hij voornamelijk Viqua steeds scherp in de gaten.

'Preuts?' vroeg de half-triton met een opgetrokken wenkbrauw. 'Ik wil me wel omdraaien hoor.'

Heel veel nut had die opmerking niet meer, want Aramis had alles al aan voor Viqua's woorden koud waren. Hij schonk haar alleen een niet al te vriendelijke blik voor hij zijn spullen begon te sorteren. Reala besloot ook maar om onder de dekens vandaan te komen.

Bij Barthen had ze expres wat langer ondergoed gekocht, zodat de schubben niet zichtbaar zouden zijn als iemand haar in de nacht zou verrassen en waardoor ze nu zonder schaamte zich rustig om kon kleden met de twee anderen er bij. En als ze die schubben niet had gehad, had ze het ook wel prima gevonden.

Veel van haar bezittingen kon Reala wel in de herberg laten liggen. Sowieso had Aramis er op gestaan dat hij het meeste met zich meenam, maar het hebben van een tent en een slijpsteen had waarschijnlijk niet heel veel meerwaarde. Daarbij waren ze beide niet echt gewend om met bagage op hun rug te bewegen.

Tegen de tijd dat ze gereed waren, hadden de anderen ook al de nodige voorbereidingen getroffen. Ze waren nauwelijks de trap af of hij nam het woord. Hij herhaalde nogmaals het doel van hun missie en wat hij wist over Villa Tresendor, samen met het feit dat hij dankbaar was voor het feit dat Rai'dell en Viqua met hen mee wilde gaan.

Zijn poging om een inspirerende toespraak te houden, viel een beetje in het water door het gebrek aan nieuwe informatie en de herhaling van die Sildar hen allemaal al op het hart had gedrukt.

Toen Roding niet meer wist wat hij moest zeggen, nam Viqua het van hem over. Ze kwam met een strategie om het huis zo veilig mogelijk te ruimen en liet iedereen toen de uitrusting van een ander controleren. Veiligheid voorop, waarschijnlijk in het persoon van Rai'dell die het meeste ervaring had als verkenner en op de voet gevolgd door Aramis, die wel een graantje van haar kennis wilde meepikken.

Reala verstelde nog enkele bandjes aan Aramis' borstplaat voor ze er zeker van was dat er klaar voor was. Qua uitrusting dan. Voor de rest leek hij weer wat zenuwachtig, maar de relatief rustige uitstraling van de rest van de groep, leek ook bij hem van invloed te zijn.

Bij Reala zelf viel weinig te controleren. Ze had haar staf op haar rug gehangen en het spreukenboek onder haar kleren op haar buik gebonden. Het was simpelweg te kostbaar om te laten liggen. Daarnaast zou ze vertrouwen op haar magie.

'Iedereen gereed?' vroeg Viqua die zelf ook nog snel een rondje langs ieders uitrustingen ging. Ze kreeg een "ja" vanaf meerdere kanten. 'Dan is het aan jou, Rodin.'

## Hoofdstuk 28: Gevallijk

Om ongewenste aandacht te voorkomen, leidde Rodin de groep langs de randen van Phandalin. De maan was vol die nacht, en het weer helder en koud, maar het gaf degene zonder nachtzicht de optie om nog net voldoende te zien zonder de hulp van toortsen of magie.

Tegen de tijd dat ze heuvel naderde waar Villa Tresendor op was gebouwd, ging Rodin recht de bossen in. Er ging namelijk maar één pad richting het grote huis en de druïde wilde voorkomen dat ze verrast werden door een groep Roodmerken die het gebied zou kunnen patrouilleren.

Met een redelijk feilloos gevoel voor richting leidde Rodin de groep langs bomen, struiken en een dassenhol voor ze uiteindelijk bij de zuidkant van het huis aankwamen.

Er was weinig van over. Het dak en de eerste verdieping was op meerdere plaatsen ingestort. De meeste muren stonden nog overeind, maar er zaten hier en daar enorme scheuren in en een flinke storm zou daar waarschijnlijk snel een einde aan maken.

De groep cirkelde een keer om Villa Tresendor heen toen ze vuur zagen branden en stemmen konden horen praten. Een groep van drie Roodmerken zat een beetje beschut tussen drie muren de nachtelijke wacht te houden bij een kampvuurtje. Drank en kaarten lagen op de tafel en ze leken er niet al te veel zin in te hebben.

Net op tijd zagen de avonturiers hoe een luik in de grond geopend werd en er een vierde Roodmerk bij de rest kwam zitten. De wind bracht flarden van een gesprek met zich mee. Het betrof voornamelijk de angst onder de inwoners en hoe ze dat verder konden uitbuiten. Er werd gesproken over meer moord. Sildars naam viel, en ook die van Quator Machina.

'Voelen we nog iets voor onderhandelen?' fluisterde Reala tegen beter weten in. Rai'dell had al een pijl op haar kruisboog gelegd en Aramis volgde haar voorbeeld, alhoewel hij nog wel even naar de Cancion-elf keek voor goedkeuring.

'Hou je gedeisd tot ze dichtbij genoeg zijn om te raken,' fluisterde Rai'dell. Aramis zag echter een kans en greep hem. Op het moment dat een van de bandieten opstond, had hij vrij zich op de open hals en schoot hij een pijl recht in haar nek.

Nog voor de vrouw haar laatste adem kon uitblazen, volgde Reala Aramis' schot op met haar eigen sinisterstoot gericht op de Roodmerk langs de vrouw. De Cancion-elf wist hem vol op de schouder te raken, maar hij stond nog wel. Rai'dell gaf de man echter geen kans om te reageren en schoot hem met haar kruisboog neer.

'Indringers!' riep een van de twee overgebleven bandieten en hij stampte op het luik. Ze hadden de drie schutters inmiddels gespot, grepen naar zwaarden en renden op de struiken af. Hun strijdlust verdween echter toen Viqua uit het groen opdook. Met één slag sloeg ze de arm van een van de Roodmerken er af.

Rodin stormde nu ook uit de struiken tevoorschijn. Hij hief zijn knuppel hoog in de lucht en maakte toen een einde aan het gejammer.

Zowel Reala als Aramis probeerde de vierde Roodmerk te raken, maar de man had zich verdekt opgesteld achter een tafel. Niet dat dat helemaal de oorzaak was. Reala concentreerde zich niet voldoende en miste met een hele meter en Aramis had even ruzie met de struik en zijn pijlenkoker.

Rai'dell was op dat moment de enige schutter die een beetje professioneel overkwam. Ze wist een pijl in de schouder van de Roodmerk te boren.

'Indringers!' riep hij weer. 'Help! Genade!'

'Viqua, pas op!' riep Reala toen er nog twee Roodmerken uit het luik naar boven kwamen. De waarschuwing kwam te laat. De voorste Roodmerk stortte zich op de half-triton, terwijl de tweede het op Rodin voorzien had. Op het moment dat een van de Roodmerken met zijn zwaard Viqua's arm wist te raken, kreeg hij een sinisterstoot vol in zijn gezicht, maar het was niet voldoende om hem naar gene zijde te sturen.

Aramis wilde het risico niet nemen om Viqua te raken en schoot daarom op de Roodmerk die de rest had gewaarschuwd. Genade zat er niet in voor hem.

Beseffend dat ze dit niet konden winnen, besloten de twee overgebleven Roodmerken het op het rennen te zetten. Viqua, gehinderd door haar wond, wist hem niet op tijd te grijpen. De tweede Roodmerk deed nog een laatste uitval naar de druïde, raakte hem goed, en zette het toen ook op het rennen. Ditmaal waren de frontvechters wel sneller en ze sloegen hem neer voor hij een stap had kunnen zetten.

'Zijn jullie in orde?' vroeg Reala toen hij stof van de strijd weer een beetje was neergedaald.

Viqua had een lelijke wond op haar linker bovenarm, maar het leek niet al te diep te zijn. Rodin zag er ernstiger uit. Hij ging op een van de stoelen zitten, opende zijn tas en dronk een helingsdrank in één teug leeg.

'Opwarmertje,' pufte de druïde. 'En het leek nergens op.'

'Het had erger gekund,' antwoordde de half-triton. Ze ging pontificaal op het luik zitten en begon toen haar arm te verbinden. 'Hebben ze nog iets bij zich van waarde?'

Snel, maar nauwgezet gingen Reala en Aramis de zakken van de gesneuvelde Roodmerken langs. In hun beurzen vonden de twee avonturiers meerdere goud- en zilverstukken. Aramis vond zelfs wat elektrummunten, de valuta die door dwergen doorgaans werd gebruikt.

Maar helaas geen sleutels of notities of iets wat hun in de kelder van Villa Tresendor had kunnen helpen. Of misschien...de mantels? Reala liet haar blauwe cape van haar schouders glijden om vervolgens de mantel van de Roodmerk om te doen. Het ding was smerig en had zijn beste tijd gehad, maar met de kap op was haar gezicht voldoende bedekt om niet gelijk herkend te worden. Hij was alleen een tikkeltje te lang.

'Heb je een plan?' vroeg Viqua, terwijl ze van het luik af ging.

'Een paar van ons kunnen zich vermommen en de rest kan zich voordoen als gevangenen,' opperde Reala. Ze ontdeed nog twee andere Roodmerken van hun mantels en gaf deze aan Rodin en Viqua.

'Maar ik denk dat jij een beetje achteraan moet blijven staan, Viqua,' zei Reala toen ze zag dat de mantel de half-triton toch echt een goede tien centimeter te kort was. En dat haar schaars geklede bovenlichaam ook redelijk fel afstak tegen het donkere rood van de mantels.

'Ik kan me ook voordoen als een gevangene en mijn verwondingen wat dramatiseren,' zei de half-triton en ze deed de mantel weer af.

'Heeft iemand wat touw? Ik ken een knoop waarbij het lijkt alsof je vast zit, maar die je zo los trekt,' zei Rai'dell enthousiast. Ze gaf eigenlijk zelf al antwoord op haar vraag door een stuk touw uit haar eigen rugzak te halen. Ze deed de knoop voor bij Aramis die er, zoals ze had beloofd, er weer net zo makkelijk uit kon ontsnappen.

'Moet ik hem zo bij jou leggen?' bood Reala aan.

'Weet je hoe hij moet?' vroeg Rai'dell.

*Rol vingervlug met intelligentie (DC17): 8+3*

'Nee, maar ik ben een snelle leerling,' zei de Cancion-elf en ze keek mee hoe de halfling nogmaals de knoop bij Aramis legde en toen bij Viqua. Vervolgens deed Reala hem bij Rai'dell en het zag er redelijk uit. Gereed om te gaan, opende Rodin het luik zodat de vijf avonturiers de kelder in konden.

De ruimte beneden bestond uit een opslagplaats voor proviand die, aan het verse voedsel te zien, nog regelmatig gebruikt was. Ook was er een klein bassin aanwezig om vers water uit te putten. Aan de donkergrijze wanden hingen walmende toortsen die de kelder goed verlichtte.

Naast de trap naar beneden was er ook een gang die verder de grond in ging. Door de bocht kon niemand echter zien wat zich in of na die gang bevond, maar boven de opening was in steen het wapenschild van de familie Tresendor uitgehakt.

De avonturiers gingen even snel de kelder door op zoek naar mogelijk vallen, buit of andere gevaren waar ze van op de hoogte wilde wezen. Naast het bassin bevond zich een deur die naar een kleine barak leidde waar zes bedden in stonden. Er lagen hier nog twee mantels en wat meer kleren, maar blijkbaar behielden de Roodmerken alles van waarde op hun persoon.

Aramis ontdekte echter wel iets interessants bij het bassin. Nauwelijks zichtbaar had iemand een lederen zak in het water gehangen. Toen hij de zak naar boven had gehaald en open deed, bleek er een set reiskleren, een helingsdrank, een onzichtbaarheidsdrank en een beurs met goud in te zitten.

'Wat denkt u er van, juffrouw?' vroeg Aramis, terwijl hij Reala de spullen liet zien. Hij leek nauwelijks gehinderd te worden door de touwen om zijn polsen.

'Dit lijkt wel een vluchtset,' zei Reala en ze stopte de spullen bij Aramis in de tas. Vervolgens pakte ze wat appels uit een ton en deed die terug in de zak. 'Mochten we niet succesvol zijn, dan zal onze voorbereidde crimineel in ieder geval niet zo ver komen als gedacht.'

De tabaxi schonk haar een vluchtige glimlach voor zijn aandacht werd opgeeist door Rai'dell die wild stond te zwaaien bij het begin van de gang, met vastgebonden handen weliswaar, dus het zag er minder uit als zwaaien en meer alsof ze een soort slagsport aan het beoefenen was.

Aramis keek een beetje twijfelachtig naar Reala.

'Volgens mij wilt ze je dolgraag een paar trucjes leren,' zei de Cancion-elf met een opgetrokken wenkbrauw.

'Daar twijfel ik geen moment aan, juffrouw,' zei Aramis een beetje terughoudend. 'Maar ik heb nimmer meegemaakt dat iemand letterlijk staat te stuiteren om me iets nieuws te leren, wat trouwens geen verwijt is, juffrouw. Ik prefereer simpelweg uw rust boven Rai'dells energie. Het geeft me iets meer de indruk dat u de situatie onder controle heeft. Zijn...zijn alle halflingen zo levenslustig, juffrouw.?'

'Oh, de nisse zijn nog veel erger. En volgens mij heeft ze een paar technieken in de vingers die ik je nooit zou kunnen leren. Kom op, Aramis, ze bijt niet,' zei Reala lachend en ze duwde Aramis richting Rai'dell toe. De tabaxi deed een poging om de Cancion-elf wat te vertragen zonder zijn waardigheid te verliezen, maar Reala was aardig assertief.

'Niet zo treuzelen, Aramis. Het avontuur roept,' zei Rai'dell met een hele brede glimlach. Ze gaf Reala een snelle knipoog voor de tabaxi weer het slachtoffer was van haar volle aandacht.

'Kijk! Zie je die gang? Die is leeg, zoals je ziet. Vertrouw nooit een lege gang, dus we gaan op zoek naar vallen. We beginnen met visueel spoorzoeken. Als we zeker weten dat de kust veilig is, dan pas gaan we voorzichtig verder. Dus, wat zie je?' tetterde Rai'dell.

Reala besloot haar secondant niet geheel aan zijn lot over te laten en maar bij hem te blijven staan. Ze hief haar hoofd om het hoekje. De gang was weinig bijzonders. Sober, grijs en niet echt goed schoongehouden. Dikke lagen van stof bedekte de vloer en de wanden en toortsen verlichtten de ruimte.

Wat wel bijzonder was, waren de dubbele deuren aan het einde van de gang. Ooit moesten de deuren van glanzend rood koper zijn geweest, maar nu was het helemaal groen uitgeslagen. Boven de deur bevond zich een beeldhouwwerk van een rouwende engel.

*Rol perceptie (15): Aramis 4+5, Rai'dell 3+5, Reala nat 20*

'Ik zie eerlijk gezegd niets,' zei Aramis toen hij een tijdje de gang in had getuurd.

'Nee, ik ook niet, dus dan zal het wel veilig zijn,' zei Rai'dell.

'En die stenen verderop dan?' vroeg Reala wijzend naar een plek op de vloer waar nauwelijks zichtbaar de stenen platen net iets hoger lagen dan in de rest van de kamer.

'Verrek,' zei de halfling toen ze het ook zag. 'Verrek. Je hebt gelijk. Nu zie ik het ook! Wil jij ook geen vrijbuiter worden?'

'Ik ben tevreden met wat ik ben, maar dank je,' zei Reala

*Rol deceptie Reala tegen inzicht Rai'dell: 9+5 tegen 19+1*

'Als je het nu met een beetje meer enthousiasme had gezegd, dan had ik je geloofd,' mompelde Rai'dell voor ze de gang in liep. Ze lichtte een van de stenen van de val op om Aramis te laten zien wat er onder lag: verrekte weinig. Een paar dunne houtjes hielden de steen op zijn plek, maar wanneer er gewicht op werd uitgeoefend zou het hout breken en het persoon er boven een valkuil in donderen.

Gelukkig wilden de Roodmerken deze gang zelf ook nog gebruiken, dus kon je met wat lenigheid langs de val manoeuvreren.

*Rol acrobatiek (10): Viqua 16+2, Aramis 16+6, Rodin 10+0, Reala 9+2, Rai'dell 2+7*

'Volgens mij hebben we een of andere geheime deur gemist,' zei Viqua, terwijl ze met het grootste gemak de verborgen valkuil passeerde. 'Ik kan me niet voorstellen dat je eventuele gevangenen, materieel en grotere groepen langs deze kant brengt.'

'Wellicht bevindt deze geheime gang zich in de barak of wellicht in de kelder zelf,' opperde de tabaxi met zoveel souplesse dat Reala het idee kreeg dat er niet eens een val was.

'Minder praten en meer doorlopen,' pufte Rodin die tweemaal zijn evenwicht dreigde te verliezen, maar uiteindelijk heelhuids de overkant wist te behalen. Reala was de volgende. Ook zij verloor een moment haar evenwicht, maar dit was op het einde en Viqua en Aramis trokken haar op vaste grond nog voor ze zichzelf had kunnen corrigeren.

Rai'dell had rustig gewacht tot iedereen geweest was. Nu stond ze aan de andere kant van de ontdekte val met een brede grijs op haar gezicht.

'Let op,' zei ze en ze sprong twee keer op en neer voor ze een sprintje over de richel trok. Ze stapte echter verkeerd, verzwikte haar enkel en viel toen recht op de valse platen. Door haar vastgebonden handen kon ze zich ook niet op tijd vasthouden aan de rand en ze bevond zich te ver van de rest af om gevangen te worden.

Met een hoop getier en gevloek kwam Rai'dell op de bodem van de valkuil terecht.

*Rol lenigheid Rai'dell om vast te grijpen: nat 1 -> schade: 7*

Het geluid echode door de gang heen.

'Viqua,' zei Reala en ze leunde tegen de deur richting de crypte aan. De half-triton wierp een snelle blik in de kuil, hoorde de halfling nog altijd vloeken en hielp toen Reala om de deur te barricaderen.

'Aramis, pak je boog en hou de gang onder schot. Rodin, help Rai'dell uit die put,' zei Reala snel. Aramis greep naar zijn boog. Voor een moment keek hij een keer moeilijk naar de val, maar toen deed hij wat Reala hem gezegd had en nam hij de gang onder schot.

Ondertussen was Rodin aan de rand van de valkuil gaan liggen en stak hij zijn arm naar beneden toe. Ze kwamen echter allebei net wat centimeter te kort.

'Heb jij touw? Ik kan d'r net niet bij,' zei de druïde kijkende naar Reala.

'In Aramis' tas,' zei de Cancion-elf. 'Je moet het zelf even pakken. Hou die gang in de gaten, Aramis.'

'Ja, juffrouw,' zei de tabaxi met een gespannen boog op de lege gang gericht. Ze zag de punt van zijn pijl lichtelijk trillen van de inspanning. Waarschijnlijk spierpijn door de training van eerder.

'Ben je in orde, Rai'dell?' vroeg Reala. Viqua had haar oor tegen de deur te luisteren gelegd in de hoop eventuele vijanden vanaf die kant voor te zijn. Rodin was ondertussen bezig om het touw uit Aramis' tas te halen.

'Ja, alhoewel ik nog wel een keer die les knopen met je wil doornemen. Ik krijg mijn handen niet los,' klonk er een tikkeltje chagrijnig vanuit de valkuil. Er loopt hier trouwens een tunnel richting het westen. Moet ik hem anders volgen?'

'Doe maar niet. We weten niet wat zich in die tunnels verbergt en we kunnen je daar niet te hulp schieten,' zei Reala. Het bleef een moment stil in de valkuil. Voor een moment vreesde de Cancion-elf dat Rai'dells nieuwsgierigheid het van haar verstand had gewonnen, maar toen hoorde ze de stem van de halfling weer.

'Rodin?' zei Rai'dell. 'Schiet op met dat touw. Er zit hier iets.'

'Wat zit er?' vroeg Reala. Ze gaf Viqua een knikje, liet de deur toen los, laadde een sinisterstoot en boog zich over de rand van de valkuil.

Trillend van de spanning stond de halfling op de bodem van de valkuil. Met haar vastgebonden handen probeerde ze panisch haar kruisboog van haar rug te halen, terwijl haar blik gefikseerd was op iets buiten Reala's gezichtsveld.

Rai'dells blik gleed heel even omhoog.

'Haal me hier uit,' zei ze. 'Ik smeek het je.'

## Hoofdstuk 29: De nasleep +30

Op hetzelfde moment zagen ze Halwin op hun af komen. De kapitein van Quator Machina zat onder het roet en bloed, maar leek voor de rest relatief ongedeerd.

'Halwin! Zijn jullie veilig?' vroeg Raid'dell en ze vloog de krijger om de hals. Hij kromp een moment ineen van de pijn, accepteerde toen voorzichtig de omhelzing en maakte toen een opmerking over gebroken ribben. Haastig liet de halfling hem weer los.

'Zij die hebben kunnen vluchten, lijken een veilige plek te hebben gevonden in de zuidelijke heuvels. Fim en Vadarh zijn in orde. Zij zijn bij de rest van de vluchtelingen gebleven om ze eventueel te beschermen. Ik ben momenteel op zoek naar overlevenden die in de omgeving ronddwalen,' vertelde de kapitein. 'Ik ben blij dat jullie nog in leven zijn. We hebben echt alle hulp nodig.'

Een zucht van verlichting kwam uit ieders mond gekropen. Het vuur dreigde inmiddels naar de herberg over te slaan. Rai'dell en Aramis gingen nogmaals snel naar binnen toe om wat dekens en eten te pakken. Op het moment dat de sintels door de wind op het rieten dak werden geblazen, stonden ze weer veilig buiten.

Snel hielp Halwin hen om alles te verzamelen en mee te nemen. Met het vuur letterlijk aan de schenen, haastten ze zich de stad uit. Al lopende vertelde Halwin ze dat de inwoners alle hoop om de stad nog te kunnen redden, al hadden opgegeven.

Zelfs al zouden ze het vuur onder controle weten te krijgen, en die kans was erg klein door de sterke wind en het gebrek aan brandbestrijdingsmiddelen, dan waren de meeste nu alsnog als de dood dat de Roodmerken en aardmanachtigen terug zouden komen.

‘Zijn er veel vermisten?’ vroeg Reala. Alhoewel het ergste bloeden gestopt was door de helingsdrank, was de pijn nog altijd duidelijk aanwezig in haar been. Er op staan ging nét, maar lopen was een heel ander verhaal. Zwaar leunend op Aramis was het echter nog wel te doen.

Viqua en Rai'dell verzamelden alle spullen die ze konden dragen, Halwin nam de gewonde halfling op de schouders en Rodin sjokte een eind voor hen uit. Met zijn allen lieten ze het brandende Phandalin achter zich. De rook en geur van brandend vlees bleef hun nog lang achtervolgen.

‘Als er nog vermisten waren, dan zijn ze nu verbrand. Zeker twintig slachtoffers,’ mompelde hij. ‘Maar ik ben blij om jullie in levende lijve te zien. Toblen en zijn gasten vertelden hoe jullie de monsters bezig hielden, zodat zij veilig konden ontsnappen.’

‘Dan hebben we tenminste nog iets goeds gedaan,’ mompelde Reala. ‘Iarno blijkt de leider van de Roodmerken te zijn, maar hij overweldigde ons en wist zo Sildar te ontvoeren.’

‘Wacht, wat?’ zei Halwin en hij krabde zichzelf achter het oor. ‘Als dat zo is, dan is de strijd nog niet gestreden, vrees ik. Maar wees niet te hard voor jullie zelf. Blijkbaar had de ontvoering van Sildar prioriteit, want veel van de monsters die de stad terroriseerden, gingen achter jullie aan in plaats van ons en nu die dood op de grond liggen…’

‘Ja, het werk van de afleiding is risicovol en ondankbaar,’ zei Rai’dell met een knipoog naar Halwin. De krijger glimlachte flauw terug.

‘Maar wat doen we nu?’ vroeg Rai’dell.

‘Ik wil persoonlijk Sildar niet aan zijn lot overlaten, maar ik heb echt een paar uurtjes rust nodig voor ik die strijd aan durf. Bovendien denk ik niet dat er ook maar iemand veilig is, zolang Iarno hier in de buurt rondhangt.’

‘Wellicht dat we bij de Alliantie toch echt om versterking moeten gaan vragen,' zei Halwin.

‘Ik denk niet dat ze veel kunnen doen als ze zo onderbezet waren als Sildar beweerde,’ zei Reala met een zucht. 'Wat is jouw plan?'

'De vluchtelingen begeleiden naar Nimmerwinter. Het zal wel niets opleveren, maar ik ben niet zó harteloos dat ik ze nu volledig aan hun lot wil overlaten,' zei Halwin. Een smalle glimlach trok over zijn gezicht heen. 'De vraag is alleen even wat Viqua en Rai'dell willen doen. Het ziet er naar uit dat u mijn avonturiers wegkaapt, juffrouw Nimueh.'

'Ik heb helemaal niemand weggekaapt, meester Halwin. Zij boden hun hulp uit zichzelf aan,' zei Reala. 'Maar ik weet niet waar mijn secondant zich prettig bij voelt. Aramis?'

De tabaxi was echter te zeer in gedachten verzonken om hun woorden ook maar op te merken. In plaats daarvan staarde hij naar een punt aan de horizon en lagen zijn poten wat plat op het hoofd.

'Hé nepkat, ze praat tegen je,' zei Rodin achter hen lopend en hij gaf de tabaxi een klap op de schouder. Aramis schrok er zodanig van dat Reala zijn beginnende klauwen in haar zij voelde. De punten kwamen niet diep, maar het was voldoende voor Reala om er van weg proberen te komen.

'Excuses, juffrouw!' zei Aramis en hij trok zijn klauwen gelijk weer in. Hij leek de gehele discussie niet gehoord te hebben of ook maar iets op te vangen van de scheldpartij die achter hem losbrak tussen de druïde en de stormheraut.

'Gaat het?' vroeg Reala op het moment dat ze Viqua voor Aramis hoorde opkomen in een meer dan kleurrijk taalgebruik. Rodin kreeg nauwelijks de kans om te antwoorden of werd anders net zo snel weer afgekapt door zowel de half-triton als Rai'dell.

'Excuses, juffrouw!' herhaalde Aramis nogmaals geschrokken. 'Het was niet mijn bedoeling om u pijn te doen. Wellicht...'

'Aramis, ik heb venijnigere wonden opgelopen aan papier dan aan jouw klauwen. Maak je niet al te veel zorgen. Als we dadelijk kunnen rusten, dan gooi ik er een stel Heelwond-spreuken uit en met een beetje rust ben ik dan weer zo goed als nieuw,' verzekerde Reala hem. 'Maar ben jij in orde?'

'Ik ben ongedeerd, juffrouw. Datzelfde kan ik niet zeggen van de laatste keer dat ik tegenover een hobman stond,' zei Aramis en de Cancion-elf voelde een huivering door zijn lichaam trekken. 'Maar wellicht is het ook geen kunst om ongedeerd te blijven als men de risico's aan anderen overdraagt.'

'Ieder zijn functie,' zei Reala. 'Viqua heeft er voor getraind om aan de frontlinies te trainen, jouw kracht ligt in de snelle, onverwachte aanvallen en dat gaat doorgaans niet samen met in de voorste rij staan. Ik had daar eigenlijk ook niet moeten staan, maar het kwam even zo uit.'

'U bent een...middenvelder, juffrouw?' gokte Aramis voorzichtig.

'Nah, ook achter. Middenvelder als het moet, maar zo ben ik getraind. Maar waar ik vrijbuiters voornamelijk van ken, is dat ze dingen vaak kunnen uitschakelen voor ze echt een probleem beginnen te vormen. Was dat ook niet een van je taken als dienaar? Problemen afwenden voor het het probleem van je meester werd?'

'In zekere zin wel, zijnde dat ik enige opleiding heb gevolgd in het ontwijken van sociale escalaties,' vertelde Aramis. 'Zou u willen dat ik mezelf assertiever opstel om u wat meer werk uit handen te nemen?'

'Dat is niet nodig,' zei Reala beslist. 'Ik haal er zelf enig genoegen uit om in dat soort situaties te schipperen, maar als ik je hulp kan gebruiken, dan zal ik daar zeker naar vragen. Maak je niet al te veel zorgen, Aramis. Je wordt met de dag sterker en handiger en je hebt vannacht meer dan eens bewezen dat je in staat bent je angsten te overwinnen. Ik zou zeggen dat je dapperder dan ik bent.'

'Oh, nee! Nee, nee, nee, nee, juffrouw. Absoluut niet!' schoot Aramis direct in de verdediging. Het was zijn gebrek aan formaliteit en zijn angstige gezicht waardoor Reala in lachen uitbarstte. Ze kreeg er echter gelijk spijt van. De beweging trok door tot haar been en deden haar ineenkrimpen van de pijn.

'Gaat het, juffrouw?'

'Karma volgens mij,' zei Reala met een grimmige glimlach en ze hinkte een paar passen. 'Ik mag mijn secondant blijkbaar niet sarren.'

'U mag me sarren zoveel u wilt, juffrouw. Ik acht u echter beter dan het roepen van loze uitspraken,' zei Aramis droog.

De groep liep nog eventjes door voor ze de lage heuvels wisten te bereiken. De overlevenden hadden zich op een van de toppen verzameld. Veel waren het er niet. Een man of veertig hooguit. Ze telden hun verliezen, rouwden om de doden en maakte een inventaris op van de zaken die ze hadden kunnen redden.

Er waren slechts een paar mantels personen geweest die met hun mantel hadden weten te vluchten. De meeste hadden huis en haard in hun slaapkleding moeten verlaten en zaten nu dicht tegen elkaar aan te bibberen van de kou.

De halfling werd van Viqua's schouder overgenomen en dankbaar onthaald door een paar andere inwoners. Het onthaal was, ondanks de omstandigheden, toch wel warm. Ieder vriendelijk gezicht was nu welkom en Toblen persoonlijk kwam hun bedanken voor de tijd die ze in zijn herberg hadden weten te rekken, zodat de rest veilig weg had kunnen komen.

Verder zouden de vluchtelingen niet meer reizen vandaag. Op dit uur van de nacht was het minstens net zo gevaarlijk om verder te gaan als te blijven. Zelfs als ze de aardmannen wisten te ontwijken, dan waren er nog vele wilde dieren in de bossen aanwezig die op dit uur joegen op gemakkelijke prooien.

Over een paar uur zou het daglicht zijn intrede weer doen. Dan konden ze verder trekken richting Nimmerwinter en daar om hulp vragen. Een paar dagen kou en honger zouden de meesten nog net moeten kunnen overleven.

Reala maakte van de gelegenheid gebruik om Aramis te leren hoe ze de tent moesten opzetten. Hier konden twee gewonden tenminste een beetje beschut liggen. De Cancion-elf stond er echter wel op dat Aramis in zijn slaapzak zou slapen. De tabaxi stond nu al te bibberen van de kou. Zij kon nog wel wat erger verdragen.

'Kan jij nog wat heling gebruiken?' vroeg Reala aan Viqua, terwijl alle avonturiers met elkaar de plannen voor de nacht doorspraken.

'Heb je nog mana over?' was de wedervraag.

'Eentje voor jou, eentje voor mij,' bood Reala aan. De half-triton leek een moment te twijfelen voor ze het aanbod durfde aan te nemen. Terwijl Reala hun beide weer een beetje wist op te peppen met wat magie, werd er afgesproken dat er vannacht wacht werd gelopen rondom het gehele kamp.

Daarbij kregen Reala, Aramis en de leden van Quator Machine de hulp van wat inwoners die nog redelijk goed op hun benen stonden. Heel veel uur was het toch niet meer en als iedereen een uurtje liep, zouden de meeste nog redelijk aan hun slaap komen.

Halwin weigerde echter om Reala en Rodin in zijn schema te betrekken. De heelwondspreuk had de verwonding aan haar been redelijk weten te dichten, maar de Cancion-elf was nog verre van fit en hetzelfde gold voor de druïde.

Aanvankelijk protesteerde Reala nog, maar op het moment dat ze in haar slaapzak kroop, merkte ze pas hoe gesloopt ze was. Een paar uurtjes trance waren meer dan welkom.

'Juffrouw, ontwaak, alstublieft,' drong de stem van Aramis langzaam tot Reala door. Hij schudde haar voorzichtig aan de schouder wakker. Reala bromde wat. De wind was snijdend koud en de bosgrond was niet veel aangenamer, maar hier lag ze tenminste nog een beetje beschut in haar slaapzak.

Reala deed een oog open. Aramis zat geknield op de grond naast haar, zijn aandacht gericht op iets wat verderop gebeurde. Om haar heen kon de Cancion-elf stemmen horen van lieden die ontwaakten en zich voorbereidden op de lange dag voor hen.

De warme hand van de tabaxi bleef op haar schouder rusten. Donkere wallen kringelden onder zijn ogen en de onrust was van heel zijn lichaam af te lezen.

'Jij nog wat geslapen?' vroeg Reala, terwijl ze de slaap uit haar ogen wreef.

'De kans is mij aangeboden, maar de omstandigheden hielden me wakker,' bekende de tabaxi moeilijk. 'Excuses dat ik u met dit nieuws moet wekken, juffrouw, maar Rodin is sinds een uur vermist. Viqua en ik hebben het hele kamp afgezocht en we vonden sporen die overgingen van mens op beer en het kamp verlieten.'

Reala had een moment nodig om het nieuws tot zich door de laten dringen voor ze uiteindelijk uit haar slaapzak kroop en wat dingen aan Rodins adres vervloekte.

'De idioot,' zei ze met een diepe zucht. 'Waar ging hij heen?'

'Terug naar Phandalin. Quators woudloper Fim kon ze terug traceren naar Phandalin. Vanuit daar is Rodin waarschijnlijk op zoek gegaan naar Iarno en Sildar.'

Net een moment voordat Reala opstond, ging Aramis alweer staan. Voor een moment verloor hij zijn evenwicht, maar hij wist deze weer snel te vinden en bood Reala toen een helpende hand aan. De Cancion-elf vertrouwde de stabiliteit van de tabaxi niet helemaal en besloot om zelf maar overeind te komen.

'Inpakken en wegwezen?' opperde Reala.

'Wij gaan mee,' zei Viqua en ze wees naar zichzelf en Rai'dell. Ze hadden al hun bezittingen al verzameld en stonden gereed voor vertrek. 'We hebben jullie beloofd dat we jullie zouden helpen een einde aan de Roodmerken te maken, dus bij dezen gaan we dat ook doen. Bovendien had Rai'dell nog het een en ander wat ze Aramis wilde leren.'

'Als hij zijn ogen tenminste open kan houden. Trek je het nog, katman?' vroeg de halfling een tikkeltje bezorgd.

'Ik trek het nog, meester Rai'dell. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik een paar nachten moet doorhalen en optimaal moet blijven functioneren, maar dank u voor uw allen bezorgdheid,' antwoordde de tabaxi met een vaal glimlachje en een knikje richting Reala toe.

*Rol overtuigen (A) (DC12): 9+5*

 Hij leek ook weer een beetje alerter te worden nu meer personen om hem heen actief aan het worden waren. Reala rolde ook snel haar slaapzak op, bond deze aan haar rugzak en besloot haar ontbijt maar achter de kiezen te gooien onder het lopen.

De vier avonturiers namen nog even snel afscheid van de achterblijvende leden van Quator Machine en een paar bekende gezichten voor ze terug naar Phandalin gingen.