Erc'htud

**Śnieżne elfy, Erc'htud (bras. Lud śniegu)** - przedstawiciele jednego z odłamów kultury elfickiej, którzy odłączyli się od elfów zamieszkujących Enetheas na wskutek pogorszenia się stosunków pomiędzy nimi - głównie przez aspekty religijne.

## Kultura elfów śnieżnych

Lud śniegu jest rasą bras'tudzką, która z niewiadomych przyczyn posiada słabą aurę, znacznie słabszą od aury pierwotnego ludu bras'tudzkiego, który zamieszkiwał Vallurn. Jedynie pewien niewielki procent ludu Erc'htud posiada aurę na tyle silną, by móc parać się wyższą magią. Stąd też lud ten w małym stopniu żyje pierwotną filozofią bras'tudzką, wyznającą bardziej ideę rozwoju i doskonalenia sztuki magicznej, a forma religijności ludu Erc'htud przybiera bardziej tradycyjne ubóstwianie mitycznego dawcy magii, Laevratha, budując mu świątynie i wysławiając jego istnienie. Przy czym należy zaznaczyć, że lud Erc'htud odznacza się wśród innych ludów przede wszystkim olbrzymią pobożnością.

### Język

Erc'htudzi zachowali używanie języka bleatańskiego, w przeciwieństwie do Eilenn'tudów, którzy to wytworzyli swój własny język, by poniekąd przypodobać się nowym, ludzkim panom, a równocześnie zachować swoją odrębność. Z początku był to język identyczny do wariantu Wysokiego Ludu, lecz po wyruszeniu na Nevez Deroú zaczął on ulegać lekkiej ewolucji. Najpewniej do tego znacznie przyczyniły się wpływy poznanych na Ziemi Nowego Początku Lundvegów, którzy utrzymywali stałe kontakty i relacje z elfami Erc'htud. Można więc uznać język Erc'htudów za zdialektyzowany Teod'bras.

### Hierarchia społeczna i nazwiska

Erc'htudzkie nazwiska dzielą się ze względu na powołanie i pochodzenie. Są one ściśle związane z hierarchią i rolą społeczną. Przy wielu szczeblach hierarchicznych istnieją też nieobowiązujące, lecz dozwolone w użytku tytuły, mające podkreślić status wspominanej osoby

*(W przypadku, gdy pierwszy człon nazwiska kończy się literą, która rozpoczyna końcówkę hierarchiczną, pomija się ową literę)*

Nazwiska są dziedziczone przez dzieci. Zwyczajowo syn przejmuje nazwisko ojca, a córka nazwisko matki. Praktycznie nieistniejącą, choć dopuszczalną przy błogosławieństwie Pomazańca praktyką (zaczerpniętą ze zwyczajów ludzkich) jest przejmowanie przez żony nazwiska po mężu. Nazwiska często oprócz specjalnych końcówek mają też konkretne znaczenie, zawarte w pierwszym członie. Zazwyczaj jest ono związane z pochodzeniem lub rolą społeczną danej osoby.

Erc'htudzi używają dwóch rodzajów przedstawiania się - oficjalny i zwyczajowy. Znów, zwyczajowy zaczerpnięto ze zwyczajów ludzkich - polegał on jedynie na imieniu i nazwisku. Oficjalny jednak, stosowany we wszelkich dokumentach i podczas formalnych spotkań, cechowało stosowanie imienia i nazwiska, a po nich imię i nazwisko ojca.

Przykład:
 Zivran Torrgaroth, syn Glavrana Torrgaryna

W podanym przykładzie warto zauważyć, że widoczny jest awans społeczny i wcześniejsze pochodzenie przedstawiającej się osoby (urodzona w rodzinie mieszczańskiej rodu Torrgar, obecnie należąca do wojowników)

### Rody erc'htudzkie

Pojęcie "ród" zwyczajowo używane jest w określeniu grupy społecznej danej osoby, jednak istnieje również odrębna instytucja dzierżąca to samo określenie.

Z wybranych grup społecznych wydzielone jest kilkanaście rodów, które pozostały tak podzielone i wybrane przez Athbora Laerhana w drodze wielkich zasług. Podział ten wydziela rodowe zasługi i specjalne zadania. Od niego zależy zakres obowiązków, jakie powinien dla społeczeństwa spełniać ród.

Rody posiadają swoje głowy - pierworodną i doczesną. Pierworodną głową rodu nazywa się przedstawiciela, który dał początek rodowi. Głową doczesną jest obecnie żyjący spadkobierca tytułu głowy rodu, najczęściej w linii prostej od głowy pierworodnej.

Początki istnienia rodów sięgają powstania Nevez Deroú. Pierwszymi rodami wydzielonymi przez Aotrou Laerhana były rody szlacheckie. Stanowiły one osobistą świtę pierwszego Pomazańca i jego najlepszych doradców oraz przyjaciół. Niedługo potem powołał on również rody wojownicze oraz rody mędrcze, jednak różniły się one od rodów szlacheckich. Rody wojownicze stanowiły stróży prywatnych Laerhana, a mędrcy zastąpili niektórych szlachciców w roli jego doradców oraz mieli za zadanie odpowiadać za rozwój intelektualny państwa - spisywać jego historię i nauczać o niej oraz posługiwać się biegle wyższą magią.

Obecnie rody mają podobne zadania, jednak zakres członków dostatecznie się powiększył. Składa się on nie tylko na byłych podwładnych Laerhana, lecz również na zasłużonych w pewnych kwestiach Erc'htudów. Dziedziczenie tytułów rodowych odbywa się podobnie do nazwisk i grup społecznych - ojciec przekazuje swój tytuł synowi, matka córce. W przypadku kiedy mowa o małżeństwie dwóch rodów, z których wyższej rangi jest ród ojca, a małżeństwo to posiada tylko córkę możliwe jest by za zgodą Pomazańca/Zwierzchnika przenieść tytuł ojca na córkę. Musi się to jednak odbywać z woli zarówno ojca, jak i córki.

Wymogi członkowskie rodów erc'htudzkich (stan na 1814)
 Wojowników
 Mędrców
W razie pochodzenia spoza grupy społecznej mędrców: Posiadanie silnej aury. Preferowane zaawansowane umiejętności magiczne. Wysoki iloraz inteligencji oraz szeroki zasób wiedzy. Umiejętności literackie oraz magiczne
(w przypadku przedstawicielstwa wyższej grupy społecznej obowiązuje jej nazwisko, a członkostwo rodu mędrców jest symboliczne)

W przypadku rodu wojowników samo urodzenie się w nim nie gwarantuje członkostwa, a jedynie samo nazwisko. Na członkostwo trzeba zasłużyć i w drodze owych zasług otrzymać Miano Wojownika. Tylko w tamtym momencie można uznawać się za pełnoprawnego przedstawiciela rodu wojowników. Warto wspomnieć też, że nie każdy członek Białej Straży czy Strażników Światła należy do rodu wojowników. Samo członkostwo w Gwardii Erc'htudzkiej nie gwarantuje statusu wojownika.

**Najbardziej znanymi rodami szlacheckimi i mędrczymi są:**

***Szlacheckie*** - Zartarieth, Andweth, Ravarieth, Randrieth, Azgrieth oraz Emerieth.

***Mędrcze*** - Zardanyis, Koryrion, Loredras, Norylyis, Agarvryis oraz Irelvras.

### Rody torrgeńskie

Istnieje również specjalny rodzaj rodów, zwany rodami torrgeńskimi. Jest to określenie używane w stosunku do dziesięciu dawnych torrgeńskich klanów, które przed przemianowaniem na rody w 1350 sprawowały władzę nad Torrgen oraz ziemiami Annez Aotrou. Po tym praktycznie żaden z rodów torrgeńskich nie utrzymał w Enklawie specjalnego statusu, zrównując ich przedstawicieli z normalnym społeczeństwem. W samym Torrgen jednak członkowie dawnych klanów zwyczajowo byli nadal bardziej szanowani od szarych obywateli oraz traktowani lepiej przez prawo.

W czasie funkcjonowania klanów torrgeńskich członkowie owych klanów posiadali specjalną końcówkę nazwiska: - enn oraz zwracano się do nich tytułem Tud-Kaer. Każdy z klanów posiadał wiele odnóg, co spowodowało, że przedstawiali się oni jedynie sposobem oficjalnym, zaznaczając ojca/matkę oraz czasami pokolenie od głowy klanu.

**Rodów torrgeńskich jest dziesięć i składają się na nie rody:**

1. Torrgar
2. Vranvyr
3. Oredr
4. Yrenar
5. Lorathr
6. Granr
7. Ravar
8. Masadr
9. Vor
10. Binvr

### Zwyczaje i wpływ religii na kulturę

Erc'htudzi są społeczeństwem, które można by było określić mianem patriarchalnego, choć stan ten uległ zmianie po migracji na Arcaibh, kiedy to do tradycyjnych i ekskluzywnych dla mężczyzn ról, zaczęto powoływać również kobiety. Ogólnie jednak można uznać, że kobiety są szanowane w hierarchii społecznej równie bardzo co mężczyźni i nie ma w tym specjalnej różnicy. Główną rolą kobiet jest doradztwo mężczyznom oraz wydawanie na świat nowych żyć i troska nad nimi. Do mężczyzn należy obrona ojczyzny oraz rodziny, zapewnienie jej dostatniego bytu oraz zachowanie honoru.

Erc'htudzi zazwyczaj dają się poznać jako lud bardzo ułożony i funkcjonujący wedle określonych zasad. Znajomość owych zasad jest wymagana, a przestrzeganie ich niemalże wymuszane, stąd też Erc'htudzi niezbyt przychylnie patrzą na obcych w swoich szeregach. W razie nieposłuszeństwa częste są dotkliwe kary oraz ogólne potępienie, co w większości przypadków wykracza poza zrozumienie ludzi.

Wiele zasad i zwyczajów kultury erc'htudzkiej wiąże się ściśle z Kultem Laevratha. Prawo i zasady moralne ludu śniegu wyznaczane są przez Zwój Przymierza. Głosi on przede wszystkim idee pokoju i koegzystencji. Stąd też Erc'htudzi byli do momentu inwazji Rendonu ludem bardzo otwartym i gościnnym. Po założeniu Enklawy w Górach Szarych zamieniło się to w gościnę wzajemną tylko wśród jej mieszkańców. Społeczeństwo wówczas przestało być aż tak rozwarstwione, jak za czasów Kêr Thalor. Jedynymi ośrodkami, gdzie wciąż panowała mocna hierarchia były świątynie, a przede wszystkim Sanktuarium Światła.

Zwyczaje religijne są szeroko rozpowszechnione i wręcz potępieniem traktuje się odstępstwo od ich kultywowania. Przykłady ów zwyczajów:

* By uczcić pamięć 8 świętych Erc'htudów i pomodlić się za ich dusze w podzięce za ich służbę i zasługi, każdego wieczora ostatniego tygodnia końca pór kalendarza elfickiego, zmawiane są za nich modlitwy przy każdym z ołtarzy im poświęconych.
* Po narodzinach dziecka wymaga się od ojca, by czuwał on przy swoim potomstwie przez całą noc i pilnował płonącej niebieskim płomieniem świecy, jaką ma obowiązek zdobyć po narodzinach. Służy to za symbol odpowiedzialności ojca za dobrostan dziecka i wychowanie go w wierze oraz poświęcenie jego duszy Laevrathowi - Światło chroni dziecko przed ciemnością, a ojciec odpowiada za utrzymanie ów Światła.
* Po osiągnięciu wieku 48 lat, a więc wieku dojrzałości wiary, zarówno od mężczyzn, jak i kobiet wymaga się, aby odbyli oni specjalną pielgrzymkę do bram Sanktuarium Światła, by pozostawić tam dary dla posługujących Kapłanów, Prałatów oraz Wielkich Magów.

Krzywym spojrzeniem patrzy się również na spożycie alkoholu, jednak nie jest to zakazane. Erc'htudzi zezwalają na to wyłącznie w razie konkretnej okazji. Dopuszcza się zatem picie na wszelakiego rodzaju uroczystościach, jednak wielkim grzechem jest upijanie się i picie poza okazjami. Kompletnie zakazane jest palenie ziół, za wyjątkiem ziół leczniczych.

### Malowania oraz znaczenie fryzur

Ważnym elementem kultury Erc'htudów jest stosowanie rytualnych malowań ciała, w postaci wypalanych przez magów tatuaży. Są one różnorodne, a każde z nich oznaczają inne powołanie. Podobnie jest ze stylem fryzur oraz zarostu, jednak te są symbolami statusu społecznego, a nie powołania. Wśród najbardziej rozpoznawalnych rytualnych malowań można wymienić różę wiatrów, umieszczoną na klatce piersiowej - jest to malowanie przeznaczone tylko i wyłącznie dla Wielkich Magów. Rozpoznawalnością znaczy się również malowanie w postaci pasów na twarzy, a jest ono przeznaczone wyłącznie dla Strażników Światła, którzy otrzymują je w chwili trwania Rytuału Mianowania. Jeżeli zaś chodzi o style fryzur, są one zależne od rodów.

Przedstawiciele rodów szlacheckich tradycyjnie posiadają włosy długością sięgające do ramion, spięte w mały kucyk. Wojownicy (w tym wszyscy Strażnicy Światła) noszą niski przyczesany irokez, który może, choć nie musi, sięgać końcówkami do krańca szyi. Mędrcy są zobowiązani do posiadania bród i dłuższych włosów (zazwyczaj ponad granicę barków), a ich długość symbolizowała ich wiedzę i zasługi. Wielcy Magowie, pochodzący z rodów mędrczych mieli przywilej wiązania swoich bród w warkocze, symbolizujące ich pozycję w hierarchii Klasztoru.

### Święta

Najważniejszym świętem Erc'htudów jest 5 Dni Chwały Laevratha, które przypadają na ostatni miesiąc Pory Światła - miesiąc Stwórcy. Podczas ów 5 dni Erc'htudzi poświęcają je całkowicie samemu Laevrathowi w podzięce za okazanie im lepszej drogi życia. Każdy z dni poświęcony jest elfim rasom (Bras'tud, Erc'htud, Eilenn'tud, Gwad'tud, a ostatni samemu Laevrathowi. Od chwili migracji zdarza się, że czwarty dzień poświęca się Tan'tudom, zamiast Gwad'tudów, którzy zdaniem elfich uczonych byli jedynie inaczej wierzącymi Erc'htudami, a nie odmienną rasą. Rasą bras'tudzką zaś określa się Bras'tudów Vallurnyjskich.

Innym ważnym świętem jest pierwszy dzień miesiąca objawienia Pory Shylhendorskiej - Dzień Przymierza. Jest to święto, czczące pamięć o objawieniu się Laevratha Calevinthrowi i przekazania elfom daru magii. Wielu Erc'htudów święci również dni, poświęcone 8 świętym Erc'htudom, zazwyczaj w formie gorliwej i długiej modlitwy oraz złożenia darów pod poświęconymi im ołtarzami.

### Obrzędy pogrzebowe

Kiedy Erc'htud dokończy swego żywota, zwyczajem jest, by został on okryty specjalną, białą płachtą pogrzebową. Następnie wzywany jest Kapłan lub Wielki Mag (w zależności od hierarchii zmarłego), który dokonuje ostatniego namaszczenia. Polega ono na wypalaniu specjalnym czarem na czole świętego tatuażu, przedstawiającego różę wiatrów, i przekazaniu małej cząstki świętej aury, by dopełnić oczyszczenia. Następnie płachta, którą zmarły był pokryty zostaje zabrana i rytualnie spalona w powietrzu, jako znak wyzwolenia. Co do postępowania z ciałem zmarłego są dwie, równie powszechne praktyki. Pierwsza, najpopularniejsza, polega na rytualnym spaleniu ciała w niebieskim ogniu. Druga, zainspirowana ludźmi, polega na tradycyjnym pochówku w kamiennym grobie.

## Wygląd elfów śnieżnych

Erc'htudzi z wyglądu wyróżniają się wśród swych pobratymców z innych ras. Ich skóra jest bardzo jasna, włosy, zarost, rzęsy i brwi wyłącznie koloru białego lub perłowego, a oczy niebieskie niczym Święty Płomień Laevratha czy toń oceanu. Na ciałach w wielu przypadkach noszą oni rytualne tatuaże, wypalane magicznie przez namaszczonych do tego Wielkich Magów. Każdy z tatuaży oznacza co innego oraz pozwala na identyfikację powołania elfa oraz jego status.

## Historia elfów śnieżnych

O początku elfów Erc'htud można mówić w kontekście okolic roku 713/14 (kalendarza rendońskiego). Wtedy to Athbor Laerhan - pracownik jednego z rządzących ziemiami Enetheas szlachciców - zebrał olbrzymią grupę podobnych mu elfów, które nie potrafiły zaakceptować vallurnyjskiej filozofii życia i pragnęły wysławiać Laevratha w bardziej instytucjonalny sposób, co wiązało się wówczas z niemałymi prześladowaniami. Obiecał im nowy początek na wolnej ziemi, którą będą mogli poddać swojemu władaniu i tam ustanawiać własne prawa. Tak oto grupa około 15 tysięcy Erc'htudów wyruszyła na statkach w kierunku wschodu. Za nimi ruszyli kolejni, formując armię o sile około 200 tysięcy osób.

Po wyruszeniu na wschód w poszukiwaniu lądu na którym mogliby się osiedlić dotarli do Nevez Deroù, Ziemi Nowego Początku i tam zdecydowali się założyć własne państwo o właśnie takiej nazwie. Pierwszym miastem założonym przez Erc'htud było Leaarholl (dzisiejsze Learpholl). Tam Erc'htudzi zbudowali swój pierwszy pałac, świątynię Laevratha i port. Po rozpoczęciu zasiedlania okolicznych ziem, erc'htudzcy eksploratorzy ruszyli wgłąb lądu. Ich celem było znalezienie terenów, które będą najlepiej odpowiadały idealnym dla ich rasy warunkom. Równocześnie ruszyły dwie ekspedycje. Jedna na północ, druga na południe wyspy. Tak lud Erc'htud dotarł do podnóży Gór Północnych, a niedługo potem również i do Gór Szarych. W Górach Szarych, Erc'htudzi napotkali mnóstwo stworzeń magicznych, w tym majestatyczne gryfy, które poczęli oswajać. Założyli tam również zalążki nowej stolicy swojego młodego państwa, Kêr Thalor, zgodnie z bleatańską tradycją nazywania miast rozpoczynając przedroskiem "Kêr". Thalor natomiast znaczyło "właściwy" i było lekko zmienioną ze względu na erc'htudzki dialekt wersją bleatańskiego słowa "Thales". Inaczej wyglądał los ekspedycji północnej. Tam elfy napotkały opór lokalnego ludu, który widocznie zamieszkiwał te ziemie od dłuższego czasu. Był to lud agresywny oraz wyglądem nieprzypominający elfa, więc ekspedycja wycofała się za rzekę Gwellstêr (Wielka Rzeka). Część elfów z ekspedycji wyruszyła z wieściami do reszty swoich pobratymców w Leaarholl, a garstka pozostałych na miejscu eksploratorów założyła po południowej stronie rzeki nową osadę, którą nazwano Blydhen (dzisiejsze Blythe) ku uczczeniu pierwszej rocznicy erc'htudzkiego osadnictwa na ziemiach Nevez Deroù.

### Relacja z Lundvegami

Uwidocznienie się obecności ludu Erc'htud nie pozostało bez reakcji ze strony nieznanego ludu z północy, który zaczął wysyłać grupy swoich zwiadowców, by zbierać informacje na temat przybyszów. Tak stopniowo kształtował się kontakt ludu Erc'htud z ludem Lundvegów - ludzi, zamieszkujących tereny od Gór Północnych aż po Góry Lugskie. Ekspedycje wstrzymano i skupiono działania na umocnieniu stosunków z sąsiadami. Erc'htudzi zdawali sobie sprawę, że tylko poprzez współpracę będzie możliwe pokojowe życie na tej samej ziemi, ziemi na której oba ludy postawiły już symbole swej cywilizacji. Wówczas to rozpoczął się projekt rozbudowy Kêr Thalor oraz Leaarholl, będących głównymi osadami ludu Erc'htud.

### Niezależność od Enetheas

Równiny w Dolinie Rzek pozwoliły Erc'htudom być niezależnymi od Enetheas. Mieli oni dostęp do pożywienia, ziemi uprawnej, surowców naturalnych i ogromnych połaci terenu pod rozbudowę. Tak przez stulecia lud ten rozwijał swoją cywilizację, osiedlając się głównie u podnóży gór, a tereny równinne zasiedlając sporadycznie, stąd też 90% ruin po cywilizacji Erc'htudów znajduje się w górach. Dość rozbudowaną miejscowością było również tzw. Annez Aotrou (póżniej Annez en Menez), gdzie w głębi Gór Szarych Athbor Laerhan miał swoją posiadłość.

## Religia elfów śnieżnych

Erc'htudzi to lud wielce pobożny. Można stwierdzić, że kręgosłupem ich cywilizacji i kultury jest ich wiara - Kult Laevratha, mistycznego dawcy magii oraz stwórcy całego świata. Budowane przez nich świątynie są niemalże twierdzami, a u ich bram zawsze stoją Strażnicy Światła - honorowa jednostka sił Erc'htud, złożona z namaszczonych przez Wielkich Magów elfów, których zadaniem była ochrona miejsca świętego i godna służba Laevrathowi.

### Rozłam w wierze

Lata kontaktów z Lundvegami sprawiły, że północni Erc'htudzi często przyjmowali zwyczaje lugskie, a nawet i ich wiarę. Lundvegowie wierzyli w Królową Krwi, panią harmonii pomiędzy dobrem a złem. Erc'htudzi, lud z zasady bardzo pobożny, wierzyli dotychczas w Laevratha, jednak mimo wszystko w ich bycie zawsze istniało zwątpienie i poczucie bycia gorszym od elfów vallurnyjskich, ponieważ ich bóg nie obdarzył ich wystarczającą aurą, by wykorzystać pełnię potencjału daru Laevratha, jakim była magia. Można stwierdzić, że religia czcząca harmonię była dla północnych przedstawicieli Erc'htudów bardziej przystępna od religii opartej na kulcie istoty, która stawiała ich w cieniu. Nastąpił rozłam religijny i do pewnego stopnia też kulturowy, jednak udało się uniknąć na tym polu krwawych sporów. Erc'htudzi z południa zaakceptowali decyzję ich braci z północy, a bracia z północy zaakceptowali pozostanie Erc'htudów z południa przy starej wierze.

### Kwestia Pomazańca

Problem przy rozłamie w wierze stanowiła tylko kwestia władzy, ponieważ dotychczas za wodza ludu uznawano tzw. Pomazańca Laevratha - najpotężniejszego maga-kapłana, który reprezentował cały lud. Miał on swoich zaufanych podwładnych, znanych jako Wielcy Magowie, i po jego śmierci to z nich wybierano następcę. Ostatecznie Erc'htudzi doszli jednak do porozumienia, uznając, że porządek władzy może pozostać w pierwotnej formie, ponieważ, wedle filozofii Erc'htudów, dobry przywódca to silny przywódca, a taki właśnie był Pomazaniec.

## Upadek państwa elfów śnieżnych

Dzieje Erc'htudów trwały w niezmiennym dążeniu do rozwoju aż do momentu przybycia na wyspy Rendończyków. Pierwszy kontakt z nowym ludem nastąpił na wschodnim wybrzeżu Nevez Deroù. To właśnie od ludu Erc'htud Rendon rozpoczął swe kolonizacyjne działania. Pobożni Erc'htudzi zaakceptowali przybyszy i ugościli ich, po czym tamci stopniowo wyniszczali ich od środka. Głoszone przez lud zza oceanu idee o braterstwie elfów i ludzi mocno podbudowywały wcześniejsze relacje Lundvegów z Erc'htudami. Nikt nie spodziewał się katastrofy, jaka miała rozpocząć się w następnych latach. Ziemie Erc'htudów były pierwszymi polami bitewnymi, bronionymi z odwagą i uporem przez lata, jednak niestety nie wiecznie. Od razu po rozpoczęciu walk, Erc'htudzi zwrócili się o pomoc do elfów z Vallurn oraz Enetheas, jednak pomoc przyszła za późno. Gwardia Erc'htudów padła zatrważająco szybko, pozwalając wrogowi dotrzeć pod mury Kêr Thalor, co zmusiło do walki nawet Strażników Światła. Bronili oni dzielnie stolicy, czekając na obiecane wsparcie, lecz nie dotarło ono na tyle szybko, by ocalić ją od olbrzymiego w skali zniszczenia. Po upadku Kêr Thalor, Strażnicy Światła zorganizowali ucieczkę pozostałego przy życiu ludu wgłąb Gór Szarych, do Torrgen, którego istnienie pozostało w tajemnicy przed ludźmi. Wówczas nadal bronili się bardziej wyszkoleni w sztuce walki Lundvegowie, poświęcając się, aby odwrócić uwagę armii Vernadina i Zinovaca od ich elfich braci i pozwolić im na ucieczkę. Po tym kontakt z ludem śniegu zanikł na stulecia.

## Konkordat Światła

Ocalała populacja skryła się doskonale i dopiero ekspedycje thalvańskie wgłąb Gór Szarych z 1678 roku odkryły nowe erc'htudzkie miasta, wykute w skale i mocno chronione. Nowa stolica Erc'htudów mieściła się nieopodal góry ochrzczonej Górą Walki (tą nazwę przyjęto później również w terminologii imevardzkiej) i pozostawała poza imevardzką jurysdykcją do 1697 roku, kiedy ustanowiono pokojowe relacje między ludźmi Thalvonu i elfami Erc'htud, przypieczętowane Konkordatem Światła, obiecującym wolność rasy elfiej w Thalvonie. Stan rzeczywisty jednak odbiegał od postanowień Konkordatu. Erc'htudzi, którzy wyszli ze swej górskiej enklawy i zbratali się z zamieszkującym okoliczne tereny ludem człowieczym nie mieli faktycznych możliwości w awansie społecznym. Jedynie nielicznym udało się zyskać status mieszczan, będąc wcześniej włościanami, jednak warstwy wyższe nadal były poza ich zasięgiem. Sprawiło to, że 95% erc'htudzkiej populacji mieszkającej na ziemiach Thalvonu parała się prostymi pracami, takimi jak myślistwo, zielarstwo czy uprawa roli. Kwestia wiary w Laevratha była zależna od regionu. W niektórych miejscowościach wiara ta była zakazana, a w innych stawiano Laevrathowi skromne świątynie. Tam, gdzie prawo było łagodniejsze, Erc'htudzi przywracali do życia tradycje, które pozostały w górskiej enklawie - między innymi pozwoliło to na rozszerzenie działalności Strażników Światła. Najlepiej Erc'htudów traktowano na terenach przy Raglan, gdzie ku ich zdziwieniu odkryto, że lud człowieczy kontynuował wiarę w Królową Krwi i odbudował pozostałości Iliz Itron' Gwad, niestety pozostawiając resztę Kêr Thalor w ruinach, które przypominały elfom o ich porażce. Ludzie pozytywnie zareagowali na wieści, że część elfów podziela ich wierzenia, co stało się fundamentem nowej społeczności, przywołującej na myśl braterstwo z Lugami. Niebawem do przyjaznego elfom Thalvonu ściągać zaczęli również Elienn'tudzi.

## Pogrom Stulecia

Stan braterstwa z Thalvanami trwał do 1777 roku, kiedy to rozpoczęły się na ziemiach Thalvonu pierwsze, jak i ostatnie oraz ogromne w swej sile pogromy na elfiej ludności, których autorami była Błękitna Dywizja. Był to moment, gdzie po raz kolejny na Erc'htudach zemściła się ich dobroć, ponieważ przez wieki bratania się z ludźmi zaczęli oni coraz bardziej ujawniać przed nimi swoją Enklawę w Górach Szarych. Można domyśleć się jaki los spotkał największe z osad ów enklawy w wyniku pogromów. Do 1814 szacowało się, że w Pogromie Stulecia zginęło ~98% śnieżnych elfów, a pozostałe 2% są czysto teoretyczne, bowiem nie wiadomo było ile osad w enklawie ocaliło się przed Pogromami. W tamtejszych czasach głównymi potomkami Erc'htudów są półelfy krwi erc'htudzkiej zrodzone przed 1777 rokiem. Było ich około 20 tysięcy w całym Imevardzie i z każdym rokiem ich ubywało. Szacowano wówczas, że w roku 1900 rasa Erc'htud, jaką zna Imevard, wyginie całkowicie.

## Pomoc w Zmierzchu Czasów

Szacowania jednak okazały się błędne. Ocaleli z pogromów przedstawiciele ludu Erc'htud oraz ci, którzy nigdy nie wyszli z Enklawy, dokładnie obwarowali swe osady w głębi Gór Szarych i stale patrolowali je za pomocą elitarnych wojsk. Wraz z pojawieniem się groźby Wojny o Naród Avron oraz Książę Velin Lloyd wybrali się w podróż do Enklawy, by prosić Erc'htudów o pomoc. Zostali przyjęci, a wkrótce stanęli ramię w ramię z elfami śnieżnymi w walce przeciwko siłom generała Czarnego Pana. Po śmierci księcia Lloyda w trakcie walk w Kêr Thalore, jego ciało zostało przetransportowane do Sanktuarium Światła w Torrgen i namaszczone, zgodnie z erc'htudzkim obrządkiem pogrzebowym, utrzymanym w ramach wiary w Laevratha. Książę Thalvonu został potraktowany z najwyższymi honorami, mimo bycia tym, który 37 lat wcześniej podpisał akt rozpoczynający Pogrom Stulecia. Po pokonaniu Czarnego Pana, Erc'htudzi porzucili Enklawę i razem z ludźmi przenieśli się na wyspę Arcaibh.

## Dzieje w świetle nowej ery

Po emigracji na Arcaibh, lud śniegu postanowił żyć z ludźmi w zgodzie oraz wedle starych praw, pamiętających czasy braterstwa z Lundvegami. Założyli oni własne miasto - Kêr Goanag, na południu wyspy, w Górach Światła. Był to nowy ośrodek kultury Erc'htudów, do którego dostęp był limitowany. Stanęła tam nowa Świątynia Laevratha, pełniąca funkcje Sanktuarium Światła oraz Klasztor Wielkich Magów. Kontynuowano tradycje Strażników Światła oraz Wielkich Magów, jednak nie wybrano Pomazańca, uznając Płomień Laevratha - Avrona, za duchowego przywódcę ludu Erc'htudów. Niewielka populacja Erc'htudów zamieszkała również miasta Velld (Kêr Vaellde) oraz Delorgrad (Kêr Dellgred). W Velld zbudowali oni Świątynię Laevratha nad którą pieczę sprawowali Strażnicy Światła, a jej przedstawicielem na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym został Strażnik Światła w stanie spoczynku - Zivran Torrgaroth. W ramach Świątyni w Velld funkcjonowała również Filharmonia Narodowa, również pod nadzorem Torrgarotha.

## "O dziejach ludu śniegu"

W 1786 roku erc'htudzki mędrzec, Edhelvhur Loredras, wydał własnym sumptem czterotomową księgę, zatytułowaną "O dziejach ludu śniegu". Opisywała ona upadek państwa Erc'htudów, Nevez Deroù. Miała na celu wzbudzić zainteresowanie elfią sprawą wśród ludzi oraz uwidocznić im zbrodnie, jakich dopuścili się na elfach ludzie. Mówi się, że o kopię ów księgi wystąpił sam książę Thalvonu, Velin Lloyd, i że była ona jednym z czynników, który doprowadził do odejścia Thalvonu od prześladowań i rozpoczęcia polityki kompensacji.

Fragment z tomu II księgi, streszczający najazd Rendonu i upadek Nevez Derou:

> "[...] I tak przybyli oni - ludzie ze krwistymi sztandarami, które zdobił złoty orzeł. Zaskarbiając sobie uwagę naszego ludu powoli zaczęli nas truć swą obłudą. Rzucali na mroźny wiatr obietnice braterstwa, po czym cynicznie palili je w ogniu pogardy. Spełniły się wieszczenia Saoja Irelhana Zardanyisa, syna Glenringa Zardanyisa, oświeconego darem przewidywania przyszłości. Nic nie było już takie samo. Ludzie, którzy jak dotąd byli nam braćmi, oraz z którymi dzieliliśmy swe codzienne troski, zaczęli być dla nas coraz bardziej wrodzy. Na szczęście tyczyło się to tylko ludu zza dalekich wód. Norzh'tudzi trwali z nami w tej samej niedoli. Czerwone diabły omotały i ich, a potem pozostawiły na pożarcie swojej armii. Gwad'tudzi też oczywiście podzielili nasz los. Pozostała nam wszystkim tylko nadzieja, że razem przetrwamy ten trudny czas. Szybko jednak wszystko zaczęło się sypać. Władca Ruz'tudów, Dexion IV padł ofiarą ataku, o który posądził nas. Laevrath wie, że jego wierni synowie nie byliby w stanie dopuścić się takiego czynu, ale człowiek wiedział swoje i tak rozpoczął swą nienawistną kampanię. Astenn wystosował prośbę o pomoc do Eil'tudów, ale odpowiedź przychodziła długo. Czas uciekał. Kiedy pierwsze okręty wojenne dotarły do brzegów Nevez Deroù, było już za późno. Rozpoczęła się era wojny, która trwa po dziś dzień. Najpierw uderzyli razem, potem się rozdzielając. Jedna armia na jeden kierunek, przeciwko nam - kompletnie zaskoczonym. Astenn modlił się do Glas Aotrou dzień i noc, błagając go o pomoc.
>
>
> Nie mieliśmy czym walczyć. Wyznawaliśmy filozofię pokoju, życia w harmonii z innymi, a oni wystawili na nas miecze, oni nie chcieli pokoju. Norzh'tudzi ruszyli nam i Gwad'tudom z pomocą, opierając się przekupstwom czerwonych diabłów, którzy obiecali im podzielenie się naszą ziemią. To nie była wojna między rasami - to była wojna pomiędzy dobrem a złem. Człowiek i elf razem, przeciwko wspólnemu wrogowi. I tak padały po kolei twierdze na Nevez Deroù. Najpierw bronił się lundveski Iyvahon, dowodzony przez Engaeifa Asgahrika ze wsparciem naszej Gwardii, ale wkrótce wróg przedostał się przez rzekę Halsar i otoczył twierdzę. Nawet Wielcy Magowie uczący Strażników Światła tajemnej wiedzy nie byli w stanie odeprzeć naporu wojsk złotego orła. Twierdza padła po 3 miesiącach, a wszyscy jej obrońcy - Erc'htudzi, Gwad'tudzi i Norzh'tudzi zginęli męczeńską śmiercią, bestialsko pomordowani przez wroga pozbawionego szacunku do ich żyć. Południe Nevez Deroù zostało podbite najszybciej, bowiem tam nasza ekspansja praktycznie nie dotarła. Istniały tam biedne wsie i miasteczka, które padły ofiarą ludobójstwa. Mężczyzn okrutnie mordowano na oczach kobiet, które potem gwałcono i mordowano ich dzieci. Nie ocalił się nikt i nic - wszystko pochłonął ogień. Wtedy to czerwone diabły już rozdzieliły się na czworo. Jedna z armii wyruszyła na Argadenn, tam mordując wszelkie magiczne stworzenia, którym Eil'tudzi stworzyli habitat. Druga ruszyła na północ, kładąc miecze na twierdzy Hofsvagr, zbudowanej wspólnym trudem Norzh'tudów oraz Gwad'tudzi. Twierdza padła, a szpica ruszyła na Ayr. Potem, po ustanowieniu Konfederacji Sześciu Księstw, okaże się, że wojennych czasów nie przetrwał nikt z ludu Gwad'tud, a Norzh'tudów została ledwie garstka.
>
>
> Dwie pozostałe armie czerwonego diabła ruszyły na nas - na Kêr Thalor oraz Leaarholl, na tej pierwszej kładąc największe pokłady siły. Gwardia zawiodła, choć walczyła dzielnie. Athvhur Vorsaroth, dowódca oddziałów z Vorsathu bronił wschodniej wieży strażniczej garstką żołnierzy, jaka mu pozostała. Na jednego gwardzistę przypadało 200 czerwonych diabłów. W obliczu porażki, Vorsaroth nakazał zająć wieżę ogniem, potem doprowadzając do jej zawalenia i na pewien czas powstrzymując siły wroga przed kontynuowaniem wgłąb Kêr Thalor. Astenn wciąż czekał na pomoc Eil'tudów, coraz mniej wierząc, że kiedykolwiek ona nadejdzie. Nadal jednak pokładał wiarę w opatrzność Laevratha. Wiara dała Erc'htudom siłę do walki, jednak i to nie oddaliło od nich klęski. Posiłki, jakie nadeszły by wspomóc wroga, skruszyły ostatnie linie obrony wschodnich rubieży stolicy. Ludność zaczęła panikować. Idhelebor Lenevris, Arcykapłan Laevratha oraz dowódca Strażników Światła, nakazał swoim żołnierzom opuścić stanowiska przy świątyniach i wspomóc upadającą Gwardię. Niestety, nawet elitarna jednostka Białej Straży nie uchroniła Kêr Thalor od upadku. 19. dnia miesiąca Klanów 1342 roku (wg. kalendarza rendońskiego) stolica ludu Erc'htud została zdobyta przez wroga. Zanim to się stało, pozostali przy życiu Strażnicy Światła rozpoczęli ewakuację ludności wgłąb Gór Szarych do Annez Aotrou. Sam Aotrou Laerhan oddał swe życie by przekazać naszemu ludowi dar swojej potężnej aury, która uleczała chorych i rannych. To wszystko uchroniło pewną część populacji przed śmiercią i wydłużyło bytowanie rasy elfów śnieżnych na następne stulecia. Na miesiąc przed upadkiem Kêr Thalor padło Leaarholl, a wraz z nim pełnia dziedzictwa pierwszych Erc'htudów, którzy pojawili się na Nevez Deroù setki lat wcześniej. Głodne kontroli armie, pełne pogardy dla naszej rasy i naszych obyczajów zniszczyły świątynie Laevratha i wszelkie inne budynki powiązane z magią i naszą kulturą.
>
>
>
> Bitwa o Leaarholl była jednak inna, bowiem tu już dotarło wsparcie Eil'tudów, jednak i tak nie dotarło przed upadkiem Kêr Thalor. Po tym, wróg rozgościł się na stałe w naszych miastach, ale świadomi zagrożenia, jakie czyha też na nich Eil'tudzi nadal wysyłali siły by nacierać na Leaarholl, by je odbić. To, choć szlachetne, okazało się bezsensowne i głupie, bowiem wróg nie wiedział o istnieniu Enetheas. Gdyby Eil'tudzi nie wysyłali swych okrętów w stronę Leaarholl, ciekawiąc tym samym wroga skąd jeszcze elfom pozostało tyle sił, możliwe, że Enetheas ominąłby szaleńczy głód czerwonych diabłów. Wróg drążył i drążył, aż odkrył istnienie kolejnej wyspy i ruszył na nią z wcześniej zagarniętego Argadenn, zaskakując zupełnie niespodziewających się ataku na Enetheas Eil'tudów. Ta armia była jednak mniejsza, mimo tego krwawa i mordercza. Wbili swą wojenną szpicę w środek Enetheas, później rozdzielając się na dwoje. Idąc na północ i południe w poszukiwaniu stolicy. Odkrycie Tec'helonu nastąpiło szybko, po czym rozpoczęło się oblężenie, które będzie trwało długie lata i poniesie za sobą żniwo ogromu żyć. Rok po jego rozpoczęciu, na agresorów padła plaga o którą posądza się różnie, albo Czarnego Pana, albo Laevratha. Jedno jest pewne. Morale czerwonych zastępów malało, kruszył się ich duch walki, dając nadzieję Eil'tudom. Niestety, brakowało Eil'tudom przywódcy, jakiego posiadali ludzie. Przywódca Eil'tudów był słaby i brakowało mu zmysłu wojennego. Coś zupełnie odwrotnego można było powiedzieć o dowódcy wrogiej armii, która niszczyła coraz to kolejne połacie terenu, jaki niegdyś zajmował Tec'helon. Śmierć zaglądała do każdego zakątka. Nikt się przed nią nie uchował. Po czterech latach oblężenia Tec'helon padł, kończąc po dzień dzisiejszy panowanie elfów na ziemiach Enetheas, Argadenn i Nevez Deroù. Kto mógł, uciekł na Vallurn, jednak nie każdego stać było na taki ruch. Tych ludzie zniewolili, zrównali z bydłem i po dziś dzień korzystają na ich cierpieniu, budując swe fortuny przez trud rąk dzieci i wnuków elfów, które broniły swej ojczyzny.".
>
>