Mitologia arboriańska

Mitologia arboriańska - zespół mitów i wierzeń wyznawanych przez plemiona arboriańskie.

Pierwotni Arborianie czcili bóstwa powiązane z naturą. W efekcie zderzenia się kultury arboriańskiej z eldoriańską wiele bóstw zniknęło z powszechnej świadomości, lecz religia arborian oparła się całkowitej eliminacji przez wiarę w Dziewięciu. Relikty tych wierzeń obecne są nawet u mieszkańców eldoriańskich państw, które całkowicie przeszły na religie napływowe.

Niezależnie od regionu da się odnaleźć kilka bóstw wspólnych, których kult zdaje się równie silny. Najważniejszym bóstwem jest utożsamiana z naturą Niamh, matka wszystkich istot, w tym pozostałych bóstw. Stanowi ona siłę sprawczą i życiodajną, ale nie decyduje o losach własnych dzieci, dając im wolną wolę. W wierzeniach arborian w każdym elemencie przyrody istnieje jej cząstka i z tego powodu również i tym elementom należy się cześć. Konsekwencją takiego rozumowania było wytworzenie się niezliczonych rzeszy pomniejszych bóstw, których cząstki określały nawet najdrobniejszy aspekt natury. Działo się to w przypadkach takich jak u bogów wód: Llyr sprawował kontrolę nad rzekami, ale to Balor decydował o ich wylewach. Podobnie działo się w przypadku bogów opiekujących się ludźmi. I tak wyróżnić można na przykład Emer, boginię opiekującą się młodymi kobietami w okresie ich dorastania, której aspektu dopatrywano się w menstruacyjnej krwi, a która jednocześnie pozbawiona była pierwiastka emocjonalnego, za który odpowiedzialna była Danu, opiekunka dziewczęcej miłości. Osobne były również tak zwane duchy miejsc, strzegące poszczególnych obszarów przed zbezczeszczeniem. W zależności jednak od regionu, poszczególne bóstwa mieszały się swoimi rolami oraz imionami, co nie pozwala o ustalenie jednolitego systemu wierzeń. Wiele plemion miało swoje własne bóstwa, o których nie słyszały inne, zamieszkujące ciągnący się przez setki mil ziemie Arborionu. Do obecnych czasów w niedostępnych lasach napotkać można na wyznawców bóstw, o których nikt inny dotąd nie słyszał.

Mimo niezliczonego panteonu bóstw, Arborianie rzadko kiedy toczyli między sobą wojny na tle religijnym. Wierzono, że skoro wszystkie bóstwa pochodzą od jednej matki Niamh i są również elementami natury, nie mogą się nawzajem zwalczać, ponieważ natura sama w sobie jest doskonała. Z tego też powodu u Arborian brak pierwotnego bóstwa wojennego. Wyjątek stanowili Eskarborianie, którzy najprawdopodobniej przejęli część wierzeń od mieszkających nieopodal Ermenorejczyków, w tym właśnie boga wojny, któremu składali krwawe ofiary z ludzi po każdej z bitew. Arborianie ścierający się na północy z Gorboldami przed każdą z bitew modlili się co prawda i szukali wróżb, ich słowa kierowane były jednak zawsze do sił natury. U Arborian nie istniał nigdy jasny podział na dobro i zło - jedno i drugie było aspektem natury, a więc czymś niezbędnym do istnienia porządku.

Ważną klasą społeczną u Arborian stanowili kapłani i kapłanki zwani druidami. Obecnie zatracili oni swoje znaczenie wśród większości mieszkańców Arborionu, lecz pojawiają się doniesienia, że nadal żyją wśród społeczności ukrytych w niedostępnych lasach. Druidzi i druidki przewodzili religijnym obrzędom i ceremoniom, zajmowali się także wróżeniem i kontaktowaniem się z bóstwami przez naturę. Brali również na siebie rolę nauczycieli i sędziów podczas konfliktów między członkami własnych plemion, a mediatorami w razie starć z innymi plemionami. Podejrzewa się, że wielu z nich znało się także na magii, wykorzystując moc drzemiącą w naturze do prostego wróżenia, tworzenia eliksirów oraz kierowania siłami natury. Ważnym atrybutem każdego druida była dębowa laska lub różdżka, za pomocą której rzucano zaklęcia. Kapłani raz do roku zbierali się w Świętym Gaju, by omówić przyszłość swoich plemion, odprawić tajne rytuały i wymienić się wiedzą. Wiece odbywały się jednak osobno dla druidów i druidek.

Arborianie w większości nie budowali świątyń, zamiast tego uznając za święte poszczególne miejsca, które w swej niezwykłości powstały z natury. Wiele starych drzew było miejscami kultu, były nimi także wielkie skały lub góry. Niektóre plemiona wznosiły jednak kromlechy z menhirów, pośrodku których znajdował się pojedynczy głaz w roli ołtarza, służący do rozmaitych ceremonii. Najwięcej kromlechów spotkać można w zachodnim rejonie Arborionu w dorzeczu Sary oraz na północnym wschodzie. Obecnie większość z nich nie stanowi już miejsc kultu.

Najważniejszymi świętami wszystkich Arborian były czasy przesileń. Wierzono, że w tym czasie świat duchów i natury jednoczy się i można wówczas kontaktować się ze zmarłymi i przywoływać ich dusze z zaświatów. W legendach pojawiają się także historie o prawdziwych wskrzeszeniach zmarłych przez druidów w czasie przesileń, lecz nie ma wystarczających dowodów na to, czy były to prawdziwe zmartwychwstania, czy nekromancja.