Quemettica

*Alanderami zwyczajowo nazywa się ludy żyjące od wybrzeża półwyspu
Alandzkiego, aż po podnóże Gór Nebal na zachodzie. Do 1580 roku całe te
ziemie były rządzone pod jednym berłem króla Wilchelma II z dynastii
Medevenów, władca umarł jednak nie pozostawiając po sobie męskiego
potomka. Zgodnie z jego testamentem, ziemie Królestwa Alandu zostało
podzielone pomiędzy córkę Wilchelma, Annę von Medeven, która otrzymała
Voltar oraz bratanka Rubena von Ersten, któremu przypadło całe
Elterhoven. Nikt nie był specjalnie zadowolony z takiego przebiegu
sprawy, jednak Cesarskie wojska stacjonujące zaraz przy granicy i
niecierpliwie oczekujące na rozpoczęcie "misji stabilizacyjnej"
sprawiły, że nikt nie odważył się zakwestionować testamentu Wilchelma.*

Pomimo silnych dążeń Alanderów do całkowitej niezależności, położenie
pomiędzy dwoma supermocarstwami wcale nie ułatwiało tego zadania. W
przeszłości praktycznie cały półwysep Alandzki należał do Penarczyków,
dopiero za czasów Wilchelma I uzyskał niepodległość. Czasy swobody nie
trwały jednak zbyt długo, bowiem po podziale Alandu Cesarzowi udało się
wymusić na księciu Rubenie złożenie hołdu Torionowi. Sam książę
oficjalnie kreowany jest na wielkiego przyjaciela Cesarza i zwolennika
Torionu. Oko wprawnego obserwatora dostrzeże jednak, że ubiera się wedle
 północnej mody, a ponad to chodzą pogłoski jakoby potajemnie sprzyjał
Capellańczykom. Nie wiadomo ile w tym prawdy, jednak faktem jest, że
Elterhoven ma podpisane wiele korzystnych umów handlowych z krolestwami
Capelli.

Księstwo Voltaru oficjalnie pozostaje neutralne, choć w praktyce nie ma
większego znaczenia. Złoty wiek Voltaru skończył się wraz z wojną domową
 w Rionie, kiedy zwolennicy Cesarstwa zajęli całą połudiową część Rionu,
 praktycznie odcinając Voltar od handlu z północą. Wbrew słowom
sceptyków nie zabiło to całkowicie handlu, a choćby ze względu na
ogromne zapotrzebowanie Riończyków z południa na wszelkie towary. Nie da
 się jednak zaprzeczyć, że roczny utarg kupców z księstwa spadl
zauważalnie - nie jest ono już krainą mlekiem i miodem płynącą, jak
niegdyś, ale nadal pozostaje jednym z najlepszych miejsc na robienie
interesów na kontynencie - zwłaszcza ze względu na bardzo korzystny
system podatkowy.

Voltarem od dziesięciu lat niepodzielnie rządzi księżna Anna von
Medeven, zwana także czasem Czarną Anną ze względu na swoje kruczoczarne
 włosy. Księżna ma już 29 lat, jednak ani myśli wychodzić za mąż -
prawdopodobnie głównie ze względu na możliwość całkowicie samodzielnych
rządów. Z biegiem czasu silna władczyni zyskała sobie sympatię poddanych
 i uznanie sąsiednich państw.

Na terenie półwyspu Alandzkiego znajduje się niewiele uczelni. Dostęp do
 edukacji ma każdy, kto posiada odpowiednią ilość koron lub florenów w
sakwie - zarówno waluta Cesarstwa jak i Capelli jest tutaj respektowana
jako środek płatniczy. Mało kogo stać na porządne wykształcenie, gdyż
pobieranie nauk słono kosztuje - drogo lub bardzo drogo, w zależności od
 dziedziny wiedzy. Na taki wydatek mogą sobie pozwolić jedynie
najzamożniejsze rody szlacheckie czy obrzydliwie bogate rody kupieckie,
których jest co najmniej kilkanaście w Voltarze i kilka w Elterhoven.
Pomimo tego, większość Voltarczyków umie czytać i pisać, a często także
rachować - umiejętności te, niezbędne w kupieckim fachu są nabywane w
miejskich rodzinach już od najmłodszych lat - zwykle za pośrednictwem
rodziców, niekiedy z pomocą wynajętych za kilka koron nauczycieli.

O ile w Voltarze większość mieszkańców przywykła do najróżniejszych
dziwacznych towarów oferowanych przez wszelkiej maści magików na
rynkowych straganach czy widziała pokazy Magii w wykonaniu Mistycznych
Sztukmistrzów, to Elterhoven jest nieco zacofane pod tym względem - z
pewnością przekonał się o tym już niejeden czarodziej, który musiał
uznać wyższość tłumu chłopów uzbrojonych w widły i kosy, oddalając się w
 trybie ekspresowym.
Najbardziej lubianym wyznaniem przez Alanderów
jest oczywiście Mercatos, choć wyznawcy wyznawcy Silvany trafiają się tu
 równie często, zwłaszcza w Elterhoven.

Voltar słynie na całym kontynencie z handlu - nie posiada praktycznie
żadnych bogactw naturalnych, jednak przez wieki był usytuowany na
granicy dwóch mocarstw, co pozwoliło mu doskonale rozwinąć handel - ten
oficjalny, ale i także ten mniej legalny. Popularne powiedzonko mówi, że
 w Voltarze można wszystko kupić i wszystko jest na sprzedaż.
Najważniejszym świętem księstwa jest Jarmark Mercatosa, który przyciąga
kupców i podróżników z całego kontynentu, niezależnie od tego czy są
Toriończykami czy pochodzą z Królestw Capelli.

W Elterhoven natomiast handel odbywa się głównie na wybrzeżu, w głębi
lądu natomiast najczęstszym zajęciem ludności jest rolnictwo - które
przynosi tutaj dochody wyższe niż gdziekolwiek indziej, między innym z
powodu sporego eksportu na północ, zwłaszcza do Rionu. W przeciwieństwie
 do swoich bogatszych braci z Voltaru, Alanderzy z Elterhoven ubierają
się raczej prosto, po chłopsku. Często noszą tradycyjne stroje ludowe,
które przetrwały w niezmienionej formie przez kilka setek lat. Zazwyczaj
 nie mają więcej niż dwóch par ubrań - jedne odświętne i drugie
codzienne, do pracy w polu. Hucznie obchodzoną tutaj uroczystością jest
Święto Chleba, podczas którego można spróbować wielu różnych rodzajów
chleba dostarczonych przez mistrzów piekarskich z całego księstwa.