Schubben van kwarts: ♦ Hulp uit onverwachte hoek (26) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Kleren maken de kat (25)* **♦ |** *♦ Knuffel (27) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Reala, Aramis en Rodin besluiten in het holst naar Villa Tresendor te gaan om de Roodmerken tot een halt te roepen. Eerst moet er echter iets belangrijkers gebeuren: omkleden. Reala en Aramis gaan naar Barthens Provisies toe om die zuurverdiende goudstukken in te wisselen voor een stel fatsoenlijke kleren en wat materiaal wat iedere avonturier nodig heeft. Nu alleen nog even langs Halia Thorsten voor bepantsering.

## Hoofdstuk 26:

'Blij?' vroeg Reala toen ze de winkel achter zich lieten.

'Als een lammetje in de weide, juffrouw,' zei Aramis en ze hoorde hem praktisch spinnen van genoegen.

Ook Reala merkte dat ze, ondanks het gewicht van de rugzak, een zekere veer in haar stap had. Iedere beweging in de afgelopen weken was er op afgestemd geweest om de lompen zoveel mogelijk op hun plaats te houden, zodat de schubben niet zichtbaar zouden worden.

Nu was ze echter van top tot teen bedenkt en naast de heerlijke warmte die dat gaf, had ze eindelijk weer wat meer vrijheid in haar bewegingen. Vrolijk draaide ze een rondje. De uiteinden van haar tuniek zwierden vrolijk om haar heen.

'Ziet u het eventueel zitten om mij later op de middag de beginselen van het alfabet te leren, juffrouw?' vroeg Aramis net zo goedgehumeurd. Hij liep twee stappen voor haar achteruit zodat hij haar aan kon kijken.

'En dan wil je zeker in mijn spreukenboek spieken,' zei Reala lachend. 'Maar dat is geen probleem hoor. We moeten alleen nog even langs Halia voor bepantsering, daarna een tentje opzetten en daarna hebben we alle tijd. Pas op die paal.'

Met een soepelheid die Reala alleen maar van hem kon verwachten, dook de tabaxi uit de weg om te zien dat er helemaal geen paal stond. De Cancion-elf stak lachend haar tong naar hem uit. Hoofdschuddend verviel Aramis weer op de twee passen achter haar, maar ze zag de speelse glinstering in zijn ogen en hoorde nog altijd die lichte spin.

Halia's winkel was de Wisselmijner, de grootste handelspost in Phandalin waar voornamelijk mijnwerkers kwamen om hun goud te laten wegen en uitbetalen. Heel veel goud was er niet in dit gebied te vinden, maar genoeg om een aantal doorgewinterde gelukszoekers van te laten leven. Naast het wegen en uitbetalen hield Halia ook onofficieel de documenten bij van waar het goud was gevonden en aan wie het land toebehoorde.

Toen Reala en Aramis de Wisselmijner hadden bereikt, stonden er een paar ruwe koppen bij de deur die vroegen wat ze kwamen doen voor de twee avonturiers naar binnen mochten.

Het interieur van de handelspost was nog voller dan dat van Barthens Provisies. Er hingen rekken vol gereedschap, bepantsering en wapens allemaal in verschillende prijsklassen. Daarnaast stond er een grote vitrine met verschillende magische dranken achter de toonbank.

In de winkel waren meerdere mensen aanwezig. Naast de twee bewakers buiten, liepen er ook binnen twee bewakers rond die een scherp oogje hielden op de klanten. Een beetje verbaasd zag Reala de lange gestalte van de half-triton boven een rek uitsteken.

Ze keek een eindje naar beneden toe. Een eindje voorbij de waren op de stellage, dus waarschijnlijk was de halfling bij haar.

Door het belletje boven de deur werden de twee andere avonturiers wel gewaarschuwd voor de komst van nieuwe aanwezigen. De blik van Viqua kruiste die van Reala en de Cancion-elf werd begroet met een smalle, maar warme glimlach en plotseling een halfling die haar kant op kwam snellen.

'Jullie zien er zó-veel beter uit,' zei Rai'dell. 'Dat tuniek staat je echt prachtig, Aramis. En jij straalt helemaal, Reala. Kleren maken blijkbaar toch echt de kat...en elf. Wat doen jullie hier? Zijn jullie op zoek naar wapens? Ik zag dat jullie bijna niks bij je hadden behalve dan die oude boog en een roestige dolk. Hebben jullie die van de aardmannen afgepakt, want daar leek het namelijk wel op en misschien was dat wel het enige wat jullie nog over hadden gehouden. Mijn naam is trouwens Rai'dell, mochten jullie dat eerder niet gehoord of begrepen hebben en deze paarse vuurtoren is Viqua. Ze praat niet zoveel als ik. Ze praat eigenlijk bijna nooit, maar als ze wilt, kan ze wel prachtige verhalen vertellen.'

'Volgens mij ben ik de stormheraut hier, Rai'dell, en niet jij,' zei Viqua die ook naderbij was gekomen. Ze had een flauw glimlachje op de lippen en een paar polsbeschermers van halflingformaat in haar handen. 'Maar Rai'dell heeft wel gelijk. Jullie zien er inderdaad een stuk beter uit.'

Een beetje overweldigd door alle positieve aandacht, maar voornamelijk door de twee meter lange gestalte van Viqua legde Reala voor het moment het zwijgen op. Bij de goden, wat voor een zeewier had deze triton gegeten? Het leek wel alsof ze staal kon breken met haar blote handen.

'Dus op zoek naar wapens?' vroeg Viqua wiens stem veel warmer en zachter was dan Reala haar uiterlijk zou hebben gegeven.

'Aramis heeft bepantsering nodig,' antwoordde de Cancion-elf nu een beetje over de overweldiging heen. 'En als er nog geld over is, dan kunnen we ook wel wat nieuwe wapens gebruiken. Het spul dat we nu hebben, hebben we inderdaad gestolen van een stel aardmannen toen we Sildar gingen bevrijden.'

'Wij moeten ook wat nieuwe dingen hebben. Kom, kom. Ze hebben vast wel iets in jouw maat,' zei Rai'dell en voor Reala iets kon zeggen, werd haar secondant al meegesleept door de halfling. De Cancion-elf ging hem ook niet redden. Ze was wel benieuwd hoe goed zijn ontsnappingsmethoden waren in sociale situaties.

'Naar wat voor wapens waren jullie op zoek?' vroeg de half-triton, terwijl zij en Reala een beetje bleven hangen bij de ingang.

'Voor mij iets van een houten staf en een degelijke dolk. Meer heb ik niet nodig. En voor Aramis zoek ik idealiter een rapier, maar ik vrees dat een kortzwaard meer in onze prijsklasse zit. Oh, en iets van een boog voor hem.'

'Een staf?' vroeg Viqua zichtbaar verbaasd. 'Zou jij ook niet liever met een rapier strijden?'

'Ik ben vaardig met diverse soorten zwaarden, maar momenteel is een staf het wapen waar ik het meeste schade mee kan veroorzaken. Ik ben een bard, zie je, en ik prefereer het gebruik van magie boven staal.'

Viqua knikte bedenkelijk. Ze keek een beetje over de stellages heen in de richting waar Aramis en Rai'dell verdwenen waren. De zwarte oren met de witte stippen in het midden vielen nog net te spotten, maar van de halfling was geen spoor te bekennen.

'Vind je het erg als ik even met je meekijk naar de wapens?' Het ziet er niet naar uit dat Rai'dell je compagnon snel zal laten gaan,' zei Viqua met nog altijd een erg bedenkelijk gezicht.

'Geen probleem hoor,' zei Reala. De twee liepen naar de linkerzijde van de winkel waren de rekken volgeladen waren met verschillende soorten wapens; zwaarden, dolken, bogen, pijlen, slingers. Het was simpel en degelijk, maar de gemiddelde mijnwerker en avonturier zou hiermee wel een gevaar of twee op afstand weten te houden.

De twee vrouwen namen rustig de tijd om de waren te bekijken, terwijl ze zo nu en dan richting het rek met bepantsering keken om te zien of Aramis nog niet wanhopig werd. De tabaxi was echter in diepe conversatie geraakt met Rai'dell over zaken die de vrouwen vanaf hier niet konden verstaan. Aan de wijde handgebaren van beide personen bleek het in ieder geval een levendig gesprek te wezen.

'Ik hoop niet dat Aramis vergeet dat we hier met een missie zijn gekomen,' mompelde Reala terwijl ze snel de boog weglegde die maar liefst vijfentwintig goudstukken kostte. Gelukkig was zij met haar houten staf maar twee zilverstukken kwijt. Het stelde ook helemaal niets voor, maar in combinatie met de Shillelagh-toverling kon ze hier nog een aardige klap mee uitleveren.

De Cancion-elf telde snel op haar handen. Tien goudstukken voor Aramis' bepantsering, dus dan zouden ze er nog vijftien over hebben, maar iets van onderdak en warm voedsel zou ook erg welkom zijn. Vijf goudstukken reserve houden voor de herberg? Hopelijk hadden ze Villa Tresendor snel schoongeveegd.

Misschien moesten ze eerst even sparen voor ze betere wapens kochten.

Viqua leek geen nieuwe wapens nodig te hebben. Op haar rug droeg ze immers een enorme strijdbijl waarvan het blad groter was dan Reala's hele gezicht. Het oppervlakte er van glom als zilver en golvende figuren waren in verschillende ornamenten gewerkt. Het was een ongebruikelijk wapen. Niet alleen was het een werk van een meestersmid geweest, maar ook verrassend verfijnd voor wat Reala van een barbaar verwachtte.

Viqua leek sowieso weinig gemeen te hebben met het stereotype barbaar. Haar uitstraling was veel kalmer, veel terughoudender dan de meeste die Reala had ontmoet en de Cancion-elf vroeg zich af of ze in staat was te razen, een mentale staat waarbij barbaren hun adrenaline zo'n enorme stoot gaven dat ze heel veel aankonden.

Op het moment dat Reala's gedachten een beetje afgeleden naar de avonturiers die ze over de afgelopen jaren had ontmoet, kwamen Aramis en Rai'dell weer bij hen staan. De tabaxi had wat lederen bepantsering in zijn armen die vrijwel gelijk was aan die Rodin hen had geleend, alleen in iets betere staat.

Reala overlegde even kort haar idee met hem om maar even te sparen voor ze hun geld uitgaven aan nieuwe wapens. Rai'dell onderbrak hun echter door een korte boog en een schacht vol pijlen op de toonbank te gooien.

'Die mogen jullie van mij hebben, maar dan wil ik wel Aramis een middagje lenen om hem beter te leren schieten,' zei Rai'dell en ze rinkelde op het belletje om de aandacht van de verkoper te trekken. 'En d'r is nog iets. Viqua en ik hebben met elkaar overlegd en we willen eigenlijk met jullie mee naar Villa Tresendor. We voelen ons er niet prettig bij om een stel onervaren avonturiers een huis in te sturen waar wie weet hoeveel gevaren aanwezig zijn. Jullie hoeven je buit niet met ons te delen. Dit doen we omdat we het zelf willen en Halwin en de rest weten er al van.'

'Meester Rai'dell heeft aangeboden om me tijdens de queeste een paar technieken te laten zien die ons wellicht in de toekomst van pas kunnen komen, juffrouw,' voegde Aramis er nog aan toe. 'Technieken die ik mogelijk niet op eigen intiatief zal ontdekken.'

'Met zijn lenigheid en nieuwsgierigheid zou Aramis echt een geweldige vrijbuiter kunnen zijn, maar hij moet nog veel leren. En met Viqua en Rodin voorop kunnen wij schutters ze vanaf een veilige afstand ondersteunen,' ging Rai'dell door.

'Daarnaast weten we niet precies tot hoever de macht van de Roodmerken strekt. Ze kunnen met twintig man zijn, zoals Sildar vermoedt, maar het kunnen er ook veertig zijn samen met een troep aardmannen en een stel sekteleden,' voegde Viqua nog toe.

'Ik denk alleen niet dat het eerlijk is dat jullie je leven wagen zonder enige tegenprestatie.'

'Dan geef je ons achteraf een deel van de buit dat jullie vinden volstaan voor onze diensten,' zei Viqua resoluut.

*Rol inzicht (R): 16+3*

Reala twijfelde een moment, maar zowel de halfling als de half-triton leken het aanbod ook daadwerkelijk goed te bedoelen. En ja, extra hulp was zeker welkom, want ook de Cancion-elf maakte zich lichtelijk zorgen over alle onzekerheden die zich in de villa zouden kunnen bevinden.

'De hulp is meer dan welkom,' zei Reala. 'Maar Rodin moet het er ook mee eens zijn.'

'Ah, jullie zijn de avonturiers die achter de Roodmerken aangaan of niet?' zei een nieuwe stem. Hij behoorde toe aan een wat oudere vrouw. Ze had zilverwit haar, een beetje dikke neus, maar een nog vrij strak gezicht voor iemand van haar leeftijd. Haar mond was vertrokken in een beetje zuur glimlachje.

'Wellicht,' zei Reala terughoudend.

'Ach kom, kind. Wie hoop je voor de gek te houden? De hele stad weet er al van,' zei de vrouw.

'Halia Thorsten?' gokte Reala en blijkbaar gokte ze goed, want ze zag de zure glimlach veranderen in een bittere trek.

'Ah, weer een halfbloedje die haar neus in andermans zaken moet steken. Wat gaat het jou aan, kind, wie ik ben?'

'Als ik me niet vergis, was u net degene die om informatie zat te vissen. In dat geval lijkt het me niet meer dan redelijk om te vragen wie deze informatie van mij te weten wenst te komen en wat ze hiermee kunnen bereiken. Maar goed, ik kwam hier om af te rekenen. Hier zijn uw tien goudstukken voor de bepantsering, mevrouw Thorsten, en ik wens u nog een prettige dag verder,' zei Reala kort en ze legde het geld op de toonbank.

'Oh, wacht nu even, kind, voor je al je schepen achter je verbrand. Ik heb wellicht een interessant aanbod voor jullie. Zouden jullie me willen volgen naar de achterkamer?' zei de vrouw en iets in haar stem deed Reala's nekharen recht overeind staan. Haar nieuwsgierigheid nam echter de overhand. Met drie anderen om haar heen, kon er toch ook weer niet zoveel gebeuren, toch?

Halia veegde Reala's geld bij elkaar, pakte ook Rai'dells goud voor de boog aan en leidde het groepje toen naar de achterkamer toe. Op het moment dat de deur wel en zeker gesloten was en er geen nieuwsgierige oren mee konden luisteren, deed de vrouw een beetje apart aanbod.

Ze bood honderd goudstukken voor alle correspondentie van de Roodmerken die de groep in Villa Tresendor kon vinden. Brieven, kattenbelletjes, geheime boodschappen, kaarten. Alle geschreven werken wilde ze hebben, maar ze drukte de vier aanwezigen op het hart dat Sildar er maar beter niets van kon weten.

'De Alliantie is corrupt. Alle ellende met de Roodmerken is gestart vlak nadat een van hun mensen hierheen is gekomen. Waarschijnlijk hebben ze Sildar gestuurd met de opdracht om hun naam te redden,' beweerde Halia.

*Rol inzicht (R): 4+3*

Reala betwijfelde of de vrouw helemaal de waarheid sprak, maar haar argumenten waren sterk en bevestigden ook al een aantal vermoedens die de Cancion-elf ook had. Weliswaar vond ze het zaakje wat stinken.

Met een zo'n vaag mogelijke belofte zei Reala dat ze het aanbod van de vrouw in acht zouden nemen en zouden kijken wat ze voor elkaar konden betekenen, maar de Cancion-elf was blij toen ze weer buiten de winkel stond.