Japonia

**Cesarstwo Wielkiej Japonii** (大日本帝国 Dai-Nippon Teikoku; Dai-Nihon Teikoku) – państwo wyspiarskie położone na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo, tworząc łagodny łuk wygięty w stronę kontynentu. Punktem wysuniętym najdalej na północ jest przylądek Sōya (45°31′N) na północnym krańcu wyspy Hokkaido, a punktem wysuniętym najdalej na południe jest mini-archipelag trzech wysepek o nazwie Oki-no-Tori-shima (20°25′N). Natomiast w przypadku wzięcia pod uwagę wyłącznie czterech głównych wysp, najbardziej wysuniętym na północ punktem jest przylądek Sōya, a najbardziej wysuniętym na południe punktem jest przylądek Sata (30°59′N) na krańcu półwyspu Ōsumi na wyspie Kiusiu. Stolicą jest Tokio, które usytuowane jest prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej (35°41′N) co: Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

## Historia

Po drugiej wojnie światowej Trybunał dla Dalekiego Wschodu wydał wiele wyroków skazujących, jednak nie wszystkie zostały wykonane. W 1951 roku doszło do amnestii dla przestępców wojennych, a państwem rządzili już byli zbrodniarze – np. szef Banku Japonii, a także późniejszy ambasador w Waszyngtonie - Eikichi Araki. Jeden z ekonomistów wyraził się o realiach powojennych państwa w ten sposób: ,,To czego, nie zrobili Japończycy, zrobili amerykańscy okupanci”. Rząd nie mógł wcześniej ruszyć kliki przemysłowej Zaibatsu, którą Amerykanie uznali współwinną wojny i odsunęli od władzy, często też stracili jej prezesów. Okupanci przeprowadzili także, potrzebną, a wcześniej niemożliwą do wykonania, opóźnianą przez różne grupy interesu, reformę rolną, porównywalną do tych przeprowadzanych w tym czasie przez komunistów. W 1957 roku premierem został Nobosuke Kishi, były przestępca wojenny klasy A (odpowiedzialny za broń i pracę niewolniczą), co ciekawe, w trakcie wojny określał się on jako narodowy socjalista.

### Druga Wojna Koreańska

Rządy Partii Liberalno-Demokratycznej, pomimo ich nacjonalistycznego charakteru, spotykały się one z krytyką zarówno lewicy, jak i prawicy. Obiektem krytyki stawało się zbytnie uzależnienie państwa od Stanów Zjednoczonych i stacjonowanie ich wojsk na terytorium Japonii. Sytuacja zmieniła się w momencie wybuchu Drugiej Wojny Koreańskiej. Znaczna większość wojsk amerykańskich wycofała się z Japonii, pozostały jedynie nieliczne oddziały. 30 marca 1981 roku doszło do zamachu na prezydenta Ronalda Reagana, który kilka godzin po zamachu zmarł w wyniku odniesionych ran. Sytuację wykorzystał Yukio Mishima, popularny dysydent, który wtargnął do tokijskiej głównej siedziby Sił Samoobrony Japonii, gdzie wygłosił płomienne przemówienie do żołnierzy i dowódców, którzy poparli go. Następnie razem z dowódcami ułożyli plan puczu, do którego doszło jeszcze tego samego dnia. W wyniku szybkiego podejmowania decyzji, w wyniku puczu zginęło aż kilkaset osób, Mishimie i jego ludziom udało się jednak przejąć budynki wszystkich ministerstw, zdobyć zaufanie policji, a także aresztować rząd.

Waszyngton nie był w stanie zareagować na wypadki ze względu na toczoną wojnę w Korei i paraliż własnej administracji w wyniku śmierci prezydenta Ronalda Reagana. Błyskawiczne wypadki na wyspach japońskich spotkały się jedynie z przemieszczeniem amerykańskich okrętów w pobliże Japonii, które wkrótce zostały odwołane. Ta decyzja wiązała się z tzw. Krótkim Telegramem, który został wysłany z ambasady amerykańskiej w Tokio do Waszyngtonu, o bardzo krótkiej treści "MISHIMA OKAY". Okazało się bowiem, że ludzie Yukio Mishimy, który ogłosił się nowym siogunem Japonii, doszli do porozumienia z amerykańskimi dyplomatami: pozwolili na pozostawienie w spokoju amerykańskich firm i amerykańskich wojsk w kraju pod warunkiem, że te nie przybędą nowe oddziały marines.

### Restauracja Mishimy

Objęcie władzy przez Yukio Mishimę i wojsko wiązało się z całkowitym zwrotem w polityce japońskiej. O dziwo, wbrew przewidywaniom, w jego posunięciach nie było niczego co uderzałoby w pozycję Stanów Zjednoczonych w Azji Wschodniej. Najprawdopodobniej wiązało się to z wyrachowaniem nowego sioguna, który stwierdził, że Japonia nie może niczego zyskać na otwartym konflikcie np. ekonomicznym z największą gospodarką świata. Szefem rządu został Yukio Mishima, który utworzył Bezpartyjny Front Idei. Nie wprowadzono nowej konstytucji, a jedynie znowelizowano starą. Przywrócono cesarstwo, a także upowszechniono Flagę Wschodzącego Słońca. Nie zlikwidowano Sił Samoobrony, a jedynie je wzmocniono, rozpoczynając produkcję własnych samolotów i okrętów wojennych, jednak ograniczając ich zdolności ofensywne.

Ministerstwo Finansów po wojnie nakazało bankowi centralnemu prowadzenie polityki window guidance, która polegała na tym, że Bank Japonii nakazywał bankom komercyjnym jak wielkie i w jakiej ilości kredyty ma dawać, doprowadziło to do nadmiernej konkurencji: wielu branżom nie zależało nawet na zysku (który gwarantował kredyt), a raczej na ekspansji na rynek, walka o zwiększenie produkcji trwała, aż do upadłości firmy. Mishima postanowił praktykę tę kontynuować. Zwiększono liczbę nakazów, a gospodarka przeżywała i wciąż przeżywa prawdziwy gospodarczy boom. Większość sprzeciwiających się temu ekonomistów, usunięto z urzędów lub uniwersytetów. Mimo to, pozostało jeszcze kilku liberałów w zarządzie Banku Japonii, których nie usunięto po to, żeby nie drażnić Waszyngtonu.

## Idee narodowe

***Z wojownika w pracoholika** –* Przed wojną na Pacyfiku w Japończykach dominował kult wojownika, poświęcenia życia za wspólnotę i kult śmierci. W trakcie amerykańskiej okupacji zaczęto wpajać nowe idee mieszkańcom wysp. ,,Mózg Japończyka jest taki sam jak nasz [amerykański], trzeba tylko zaczepić w nim nowe wartości” mówił w amerykańskim programie informacyjnym jeden z reporterów. Zakazano teatru o samurajach (kabuki), a Japończykom polecono zamiast podbijać świat kataną – zacząć podbijać świat pieniądzem. Proces ten, wzbogacony o Restaurację Mishimy, doprowadził do wykształcenia dwóch gatunków Japończyków: znakomitych gospodarzy i świetnych żołnierzy.

***Artykuł IX –*** Po przegranej Japonii w drugiej wojnie światowej, cesarz Hirohito zrzekł się swojego boskiego statusu, a państwu narzucono pacyfistyczną konstytucję, w której widnieje artykuł o następującej treści: ,,Naród japoński dążąc szczerze do międzynarodowego pokoju opartego na sprawiedliwości i porządku, wyrzeka się na zawsze wojny jako suwerennego prawa narodu, jak również użycia lub groźby użycia siły jako środka rozwiązywania sporów międzynarodowych”. Na mocy tego artykułu kraj nie może posiadać armii, ma tylko siły samoobrony, które stanowią jedynie wojska obronne (bez rakiet dalekiego zasięgu, czy brygad piechoty morskiej). Obrona Japonii opierała się dotychczas na układzie z 1951 roku między USA, a Japonią, w którym Waszyngton zagwarantował bezpieczeństwo militarne krajowi kwitnącej wiśni, nawet z możliwością użycia broni atomowej w razie potrzeby (posłowie socjalistyczni protestowali przeciwko ustawie, próbowali nawet doprowadzić do obstrukcji parlamentarnej, jednak zostali za to wyrzuceni z parlamentu przez amerykańską policję wojskową). Przez pewien czas Stany posiadały nawet bazy wojskowe na wyspach, jednak zlikwidowały je i przeniosły do Korei, w momencie wybuchu drugiej wojny koreańskiej. Mishima po dojściu do władzy nie zdecydował się na naruszenie artykułu. Obecnie jednak, młodzi Japończycy, wychowani przez władzę Mishimy, dążą do tego, by ten haniebny artykuł konstytucji stracił moc.

***Upokorzeni –*** Japonia była kiedyś mocarstwem wyznaczającym nowe trendy w Azji Wschodniej. Samo słowo "Japonia" budziło jednoznaczne opinie. Ludzie ten kraj kochali i podziwiali lub (częściej) nienawidzili. Nie było obojętności względem Japonii. Dziś, gdyby nie ekonomiczna ekspansja japońskich firm, kraj ten byłby zapomniany. Pamięta się o nim, jednak poza stosunkami handlowymi, jest on obojętny ludziom. A nie tego chcą i młodzież, i generalicja i siogun. Dlatego prowadzone są tajne programy wojskowe. Podobno nawet Japończycy rozwijają broń atomową...

***Nieprzychylny wzrok cesarza –*** Japonia była kiedyś mocarstwem wyznaczającym nowe trendy w Azji Wschodniej. Samo słowo "Japonia" budziło jednoznaczne opinie. Ludzie ten kraj kochali i podziwiali lub (częściej) nienawidzili. Nie było obojętności względem Japonii. Dziś, gdyby nie ekonomiczna ekspansja japońskich firm, kraj ten byłby zapomniany. Pamięta się o nim, jednak poza stosunkami handlowymi, jest on obojętny ludziom. A nie tego chcą i młodzież, i generalicja i siogun. Dlatego prowadzone są tajne programy wojskowe. Podobno nawet Japończycy rozwijają broń atomową...

***Krnąbrni ekonomiści –*** Jedną z grup, która najbardziej lobbuje za liberalizacją gospodarki, są ekonomiści. To synowie bogatych urzędników, którzy zostali wysłani na najlepsze uniwersytety świata (Stanford, Harvard) i tam wszczepiono w nich poparcie dla liberalnego typu gospodarki. Sprzeciwiają się oni obecnym zasadom panującej w gospodarce Cesarstwa i uważają, że te doprowadzą do ogromnego kryzysu w kraju.

## Polityka

Rząd, pomimo agresywnych słów jego szefa, nie podjął żadnych agresywnych ruchów na arenie międzynarodowej. Najprawdopodobniej musi on zbytnio dbać o to, by wewnętrzne walki o wpływy nie wymknęły się spod kontroli. Siogun Yukio Mishima ma kilku głównych współpracowników, którzy dzielą się na trzy główne grupy wpływu w Cesarstwie Wielkiej Japonii.

Najbardziej umiarkowaną (co wcale nie oznacza, że umiarkowaną) organizacją w kraju jest **Konfederacja Japońska** (Nippon Kaigi). Przewodzi jej Tadae Takubo, który jest ministrem spraw zagranicznych Cesarstwa Japonii. Jest on jedynym politykiem współczesnej Japonii, który nie ma jawnie antyamerykańskich wypowiedzi.

Ministrem spraw wewnętrznych jest Makoto Sakuri stojący na czele **Zaitokukai** (Zainichi Tokken o Yurusanai Shimin no Kai), czyli Organizacji obywateli przeciwko specjalnym przywilejów Zainchi (koreańskich imigrantów). Ruch ten reprezentuje szczególnie antykoreański sentyment. Jego wysocy urzędnicy głośno mówią o potrzebie przeprowadzenia inwazji na Koreę i przywrócenia świetności Cesarstwa z początków XX wieku. Dążą oni do dopełnienia restauracji Mishimy.

Funkcję szefa ochrony Yukio Mishimy pełni Kazunari Yamada, wódz **Narodowosocjalistycznej Japońskiej Partii Robotników**, ugrupowania jawnie nawiązującego do ruchu nazistowskiego. Przedstawiciele tego ugrupowania chcą przywrócenia zasięgu terytorialnego państwa japońskiego do stanu z końca 1941 roku, zaatakowania USA, a także zlikwidowania zagrożeń w postaci obcych ras.

Nielegalną opozycję stanowi **Japońska Partia Komunistyczna**, która ucierpiała najmniej spośród dawnych ruchów politycznych w Japonii. Najprawdopodobniej wynika to z wspierania partii przez Pekin i z faktu, że Mishima wolał się wcześniej rozprawić z partiami burżuazyjnymi, co japońskim komunistom dało czas na zabezpieczenie i ukrycie się. Na czele ich ruchu stoi Kazuo Shii.

## Gospodarka

Ministerstwo Finansów po wojnie nakazało bankowi centralnemu prowadzenie polityki window guidance, która polegała na tym, że Bank Japonii nakazywał bankom komercyjnym jak wielkie i w jakiej ilości kredyty ma dawać, doprowadziło to do nadmiernej konkurencji: wielu branżom nie zależało nawet na zysku (który gwarantował kredyt), a raczej na ekspansji na rynek, walka o zwiększenie produkcji trwała, aż do upadłości firmy. Window guidance było przez rząd ukrywane. Cenzura nie publikowała tekstów, które wspominały o tym mechanizmie. Stany Zjednoczone zażądały od Japonii liberalizacji polityki. Ówczesny prezes banku centralnego – Tadashi Sahaki, zażądał nawet wdrożenia planu pięcioletniego otwierającego gospodarkę, jednak nikt nie chciał zmieniać obecnego statusu quo. Korzystały z niego najpotężniejsze firmy, które wpływały na Ministerstwo Finansów, by niczego nie zmieniać. Stan ten był też pożądany przez sam rząd, gdyż budował wzrost gospodarczy i co za tym idzie – dobrobyt. Obecna nieliberalna polityka Banku Japonii wydaje się być bardzo pozytywną, może jednak przyjść moment, w którym ostatecznie załamie się ona, a cała gospodarka japońska przestanie funkcjonować. Na razie się jednak na to nie zapowiada, gdyż nie została ona na tyle rozhulana.

## Wojsko

Japońska armia jest idealnym miejscem dla fanatycznych skrajnie prawicowych ekstremistów. Restauracja Mishimy położyła nacisk na to, żeby żołnierzom powtarzano, że najpiękniejszym sposobem śmierci jest śmierć w walce za ojczyznę. Do Sił Samoobrony powróciły jednostki desantowe piechoty morskiej, a nawet wzbogacone jednostki kamikaze (samolotowe, a także nurków-samobójców, czyli fukuryu, czy nawet żołnierzy uzbrojonych w materiały radioaktywne lub broń gazową). Japońscy żołnierze będą w stanie niestrudzenie czekać w najgorszych warunkach szmat czasu tylko po to, by w kilka minut zginąć dla ojczyzny. Tak bardzo cenią polepszenie sprawy narodowej. Dulce et decorum est pro patria mori!