Bitwa o Cheon (243)

**Bitwa o Cheon** - zbrojne starcie między wojskami Imperium Dzikich a połączonymi siłami Nowej Ligi Zachodu, do którego doszło w 243 roku w okolicy miasta Cheon. Była to ostatnia duża bitwa epoki Dzikich oraz IV Wojny Joterdońskiej. Przyczyną bitwy była chęć ostatecznego zlikwidowania armii wellmeńskiej na terenie Mederii oraz wygnanie najeźdźców za Przesmyk Joterdoński. Dowodzone przez księcia Arlingtona (infanta Rapsydii) oraz króla Ziem Spalonych gen. Augusta II Moore'a (króla Ziem Spalonych) wojska Ligi Zachodu ostatecznie zdołały odnieść zwycięstwo i rozgromić Dzikich, a także śmiertelnie ranić ostatniego sułtana - Nubernabisa III. Upadające Imperium było zmuszone do wycofania się z Mederii oraz zawarcia upokarzającego traktatu pokojowego z Khal, który wyznacza koniec epoki.

## Geneza

Od końca poprzedniego stulecia Imperium Dzikich chyliło się ku upadkowi. Wielki Najazd z 184 roku, choć militarnie był częściowym zwycięstwem, pod kątem strategicznym wbił gwóźdź do trumny potędze wellmeńskiego państwa - wyczerpani i wykrwawieni Regolczycy mierzyli się od teraz z połączonymi siłami praktycznie wszystkich ludzkich państw Mederii, nieformalnie wspieranych także przez elfy. Znacząca przewaga wroga oraz wewnętrzny kryzys, który nasilił się po śmierci sułtana Umbara V, zmusiła Dzikich do powolnego odwrotu z podbitych ziem. Wielu próbowało zatrzymać nieunikniony rozpad imperium - do takich należał następny władca, Umbar VI, który ogromne straty po wojnach z Cesarstwem próbował załatać niewolnikami oraz obowiązkowym poborem pod groźba śmierci. Kres potęgi wellmenów zwiastowały jednak wojny toczone w następnych dekadach z siłami Nowej Ligi Zachodu, a także ostatecznie wyzwolenie spod ich jarzma Condovalu i Trungratii, niegdysiejszych wielkich metropolii na wschodzie Mederii.

Na początku III wieku siły Ligi Zachodu, w których prym wiodła Rapsydia rządzona żelazną ręką Jerzego I Konsorta, zdołała przejąć kontrolę nad większością ziem Joterdonu. Postępy czynili również Limerowie, uprzednio zawiązując wojskowy sojusz z elfami - Mederyjczycy odzyskali swoje ziemie kontynentalne, a później także posiadłości znajdujące się na wschodnim brzegu Morza Nikomedyjskiego. Kolejnym wstrząsem dla Imperium Dzikich była krwawa wojna domowa z lat 231-235 - ta ostatnia, choć zakończona bardzo napiętym kompromisem, ukazała wyraźnie wewnętrzne spory w wielokulturowym państwie Wellmenów, które musiały prędzej czy później doprowadzić do upadku mocarstwa. Chcąc ratować jedność imperium i podnieść morale, ostatni sułtan - Nubernabis III - osobiście stanął na czele wojsk Dzikich podczas IV wojny joterdońskiej (240-243). Mimo dzielnej obrony, Wellmeni z każdym rokiem byli zmuszani do cofania się wgłąb wschodniego Joterdonu...

## Historia

### Przed bitwą

W 240 roku książę Arlington, głównodowodzący Ligi Zachodu, postanowił przełamać panujący na frontach impas, podejmując próbę ostatecznego wyzwolenia mederyjskiej części Joterdonu. Wojska sprzymierzonych skierowały się na Geoncheon, gdzie zostały zatrzymane na półtorej roku przez emira Imaan'a Javed'a. Beznadziejną, wyrównaną bitwę zdołał dopiero zakończyć generał Baldassare Pirlo, mianowany na na dowódcę frontu północnego pod koniec 241 roku.

Podzielone na trzy armie siły Mederyjczyków napierały równomiernie na całym froncie, skutecznie zmuszając Dzikich do odwrotu. Zdecydowany opór sprzymierzeni napotkali dopiero po Geoncheonem, gdzie bronił się garnizon emira Imaana'a Javed'a. Wyrównana walka o miasto trwała przez ponad rok, niekorzystny impas zdołał przełamać dopiero generał Baldassare Pirlo, mianowany na dowódcę frontu północnego pod koniec 241 roku. Gdy walka o Geoncheon zakończyła się, ludzie Javed'a w popłochu uciekli do zgromadzonych niedaleko Gamseonyang'u. Aby zapewnić im bezpieczną ewakuację, pułk. Fakir Nasser przeprowadził serię ataków kawaleryjskich na skrzydła I Armii Koryckiej, a później bez większych strat wycofał się do reszty. Z pomocą żołnierzy marszałka Karla Mayer'a, Pirlo uderzył na Gamseonyang, niszcząc główne zgrupowania wellmeńskie na początku zimy. Javed po bitwie stracił kontrolę nad swoją armią i uciekł do Cheonu - ostatniego punktu oporu Imperium przed Przesmykiem Joterdońskim.

W Cheonie czekał razem ze swoimi żołnierzami sam sułtan Nubernabis III, który na wieść o porażkach omal nie nakazał ściąć emira. Przed wydaniem wyroku powstrzymał go jedynie Siraj Jalali, dowódca Czarnej Gwardii. Przeczuwając, że zbliża się konfrontacja pod Cheonem, sułtan nakazał Jalali koordynować

## Strony

### Dowódcy

#### Nowa Liga Zachodu

* Książę Arlington I Konsort - główny dowódca połączonych wojsk Nowej Ligi Zachodu
	+ Gen. Baldassare Pirlo - I Armia Korycka, front północny
		- Pułk. Silvio Mancini (piechota)
		- Pułk. Victor Cocci (kawaleria)
	+ Marsz. Karl Mayer - II Armia Korycka, front centralny
	+ Król August II Moore - Armia Ziem Spalonych, front południowy
		- Gen. Tomasz Rovealtz - garnizon tordejski, elitarna jednostka kawalerii
	+ Podpułk. Ernsta Fuchs - legion limeryjski, front centralny
	+ Podpułk. Amandey Fuchs - II legion limeryjski, front południowy
	+ Major Paeris Virmenor - legion elfów, głównie front północny
	+ Marsz. Tielo Braun - III Armia Korycka, rezerwy

#### Imperium Dzikich

* Sułtan Nubernabis III - głównodowodzący, Kohorta Cheońska (front centralny)
	+ Gen. Siraj Jalali - zastępca sułtana, dowódca Czarnej Gwardii
	+ Marsz. Imaan Javed - emir Joterdonu, Kohorta Geoncheonu, Kohorta Limeryjska
	+ Marsz. Kalen Azzi - emir Joterdonu Regolskiego, front centralny i południowy
		- Gen. Muhammad Karim - dowódca artylerii pod Cheonem
		- Pułk. Fakir Nasser - dowódca kawalerii pod Cheonem
	+ Pułk. Delajgi Quaqa - dowódca najemników
	+ Podpułk. Miranto Kesseji - dowódca wojsk złożonych z niewolników