Cerberus

***Cerberus*** - mitologiczny strażnik Sfer Piekielnych, obecnie zwolniony z obowiązku strzeżenia bram. Wykorzystywany przez Disturbed Warrior w uniwersum Wojowniczych Żółwi Ninja (serial 2012).

## Wygląd

Cerberus jest olbrzymim (wysokość powyżej czteropiętrowego budynku w kłębie), trzygłowym psem o silnie umięśnionej, szczupłej sylwetce i czarnej, krótkiej, błyszczącej sierści. Jego łby przypominają dobermany, aczkolwiek lewy ma na wpół oklapnięte lewe ucho, prawy zaś oba ma trójkątne zwisające. Ponadto, dwa boczne posiadają nieco dłuższą sierść niż środkowy. Każdy z nich jest wyposażony szczękę o potężnej sile zacisku, posiadającej zestaw ostrych, mocnych kłów. Jego łapy są dość masywne, zaopatrzone w długie, śmiercionośne pazury. Posiada nie tylko trzy głowy, ale także i ogony, wszystkie długie szablaste, z czego zewnętrzne z nieco dłuższą sierścią, a ten pomiędzy pokryty krótką, szorstką. Jego lewy bark przecina blizna.

Pies w późniejszym okresie otrzymał od Jinx obroże dla każdego ze swoich łbów - środkowy dostał ciemnoczerwoną w czarne czaszki naszyte na materiał, dwa pozostałe zaś dość szerokie paski z szarej sztucznej skóry, ponabijane plastikowymi, posrebrzanymi kostkami.

## Charakter

Cerberus jest nieprzyzwoicie wręcz dumny. Nienawidzi patrzenia na niego z góry przez to, iż nie jest już użyteczny z powodu zniknięcia funkcji demonicznej bramy jako jedynego wejścia i wyjścia z wymiaru. Bywa szorstki, zwłaszcza dla obcych. Bardzo terytorialny i zazdrosny. Trudno jest stać się mu bliskim, aczkolwiek jeśli się to już uda, to pies okazuje się najwierniejszym ochroniarzem, jakiego można sobie wyobrazić. Dba o drogie mu osoby, spędza z nimi sporo czasu, by mieć pewność, iż wszystko jest z nimi dobrze.

Choć już nie pracuje na swoim dawnym stanowisku, wciąż pozostały mu wyuczone w tym czasie cechy, takie jak agresja wobec intruzów i brutalność skierowana w stronę wrogów, nielubianych osób, nieprzyjaźnie nastawionych nieznajomych lub celów wskazanych przez właściciela. Dla tejże grupy okazuje się także dość bezlitosny oraz pozbawiony empatii.

Prócz charakteru wspólnego dla wszystkich trzech łbów, każdy posiada jakieś cechy indywidualne. Środkowy jest najbardziej dumny i porywczy ze wszystkich, łatwo wdaje się w bójki oraz najczęściej robi wredne uwagi. Prawy jest zaś bardzo interesowny. Przekonuje pozostałe do działania, jeśli im się to opłaca, i odradza im to, kiedy nie. W pozostałych sytuacjach najczęściej nie zabiera głosu. Za to lewy to raczej dyplomata, jest przeciwny używaniu przemocy jako rozwiązanie na wszystko. Stara się rozwiązywać konflikty werbalnie, zanim środkowy dojdzie do głosu.

## Historia

Odkąd tylko pamięta, Cerberus strzegł bramy Sfer Piekielnych. Gdy tylko wyrósł z wieku szczenięcego, został postawiony tam na posterunku, gdzie uczył się zawodu na własną rękę, w zależności od wyników dostając nagrody lub kary. Jego zadaniem było łapać wszystkich niepożądanych osobników, którzy starali się wkraść do demonicznego królestwa. Jedynie jednostki posiadające odpowiednie weryfikatory - drobne, magiczne symbole rodowe usytuowane w którymś miejscu na skórze - mogły dostać się do środka. Przez wiele setek lat taki stan rzeczy utrzymywał się, a pies nie mógł narzekać ani na nudę ani złe traktowanie. Powszechnie go szanowano, gdyż dzięki niemu mieszkańcy Sfer Piekielnych mogli czuć się przynajmniej względnie bezpieczni.

Na nieszczęście dla psa, wraz z upadkiem starożytnych wierzeń politeistycznych, jego pan, Hades, został zepchnięty z tronu i zastąpiony Upadłym Aniołem o dwunastu parach skrzydeł - Lucyferem. Tenże Upadły przewrócił demoniczny system do góry nogami. Wprowadził do użycia zaklęcia teleportacji, przez które strzeżona przez Cerberusa brama kompletnie straciła sens. Zwierzę zostało w ten sposób pozbawione jedynego zajęcia, a z kolejnymi pokoleniami demonów także swój wcześniejszy szacunek. Cerberus odszedł w cień, jako żywy relikt przeszłości.

Stworzenie z braku laku wciąż szwendało się przy pozostawionej na pamiątkę bramie, gdyż nie znało innego życia i nie wiedziało, co miałoby innego robić. Niejednokrotnie spotykało się ze spojrzeniami pełnymi politowania oraz zaczepkami ze strony przechodzących tamtędy istot. W ten sposób minęło mu wiele setek lat. Nic nie zapowiadało szansy na zmianę, aż dopóki Cerberus nie trafił na pewną dziwaczną hybrydę mutanta i demona, przedstawiającą się jako Hamada Jinx.

Córka jednego z najbardziej rozpoznawalnych oraz silnych demonów wydawała się być zainteresowana zwierzęciem, nie traktowała go tak, jak to mieli w zwyczaju jej pobratymcy. Nie był też jednak w jej oczach owym dawnym, potężnym strażnikiem, a jedynie pupilem. Dość potężnym, ale wciąż pupilem.

Z początku wybitnie go to irytowało. Nie znosił zwracania się do niego takim swobodnym, niemal udziecinniającym go tonem, głaskania, pielęgnacji i prób nakłonienia go do popisywania się różnymi sztuczkami oraz mocami. Pół-demonica jednak nie chciała dać mu spokoju, przychodziła do niego dość często, a jej zachowanie wciąż pozostawało podobne do początkowego. Aczkolwiek, kiedy dziewczyna zaczęła pojawiać się rzadziej, pies zaczął się łapać na mimowolnym myśleniu o niej oraz poniekąd także lekkim tęsknieniu. Bardzo chciał wybić to sobie z głów (a zwłaszcza dwóch, prawa nie wydawała się szczególnie zainteresowana, jak zwykle), lecz nie udawało mu się to.

Pewnego dnia, kiedy tej nie było już od tygodnia, Cerberus nie dał rady się powstrzymać i ruszył do jej domu tropem zostawionych przez nią uprzednio śladów zapachowych. Dotarłszy na miejsce, długo stał pod demonicznym dworem, nie wiedząc, co powinien zrobić. Nie mógł przecież włamać się do posiadłości Discorda, aczkolwiek nie upokorzy się przecież na tyle, by poprosić o wpuszczenie w celu znalezienia dziewczyny oraz spędzenia z nią czasu. Miał szczęście - nie musiał robić żadnej z tych rzeczy, nastolatka właśnie wychodziła dokądś z domu. Widząc psa Jinx powitała go radośnie i zaprosiła do siebie na wieczór, gdy już wróci z odwiedzin u ziemskich przyjaciół.

Od tamtej pory zwierzę coraz częściej odwiedzało rezydencję dziewczyny, zaczęło przyzwalać jej traktować się jak pupila oraz jej pilnowało. Choć oficjalnie nie mogło stać się jej podopiecznym, ponieważ należy do Lucyfera, w praktyce wszyscy je za niego uważali. Ono samo siebie także.

## Umiejętności

Jeśli stajesz do walki z Cerberusem, z pewnością nie wyjdziesz z niej bez szwanku. Potęga fizyczna stworzenia jest równie olbrzymia co jego wielkość, a siła zacisku szczęk potrafi zmiażdżyć w nic praktycznie wszystko. Pies w swojej maksymalnej wielkości nie należy do najszybszych, aczkolwiek kiedy użyje umiejętności zmniejszenia się, prędkość od razu wzrasta. Potrafi zrobić zabójczą broń nie tylko ze swoich kłów, ale i pazurów.

Jeśli chodzi o zdolności nie związane z walką, zwierzę potrafi mówić. I to nie tylko w jednym, ale w dowolnym języku, wliczając to mowy starożytne. Umie także sam otwierać sobie drzwi. Może zostać przyzwany przez swojego właściciela oraz Jinx za pomocą demonicznych mocy. Ma niesamowity nawet jak na psa węch i słuch, z czego to drugie wyostrza się tylko wtedy, kiedy ten sobie tego życzy.

## Relacje

### Jinx Hamada

Stworzenie jest przywiązane do dziewczyny, choć na początku upierało się, iż wcale tak nie jest. Aktualnie już temu nie przeczy, dba o bezpieczeństwo pół-mutantki oraz spędza z nią sporo czasu, kiedy ta jest w demonicznym wymiarze. Na Ziemię się z nią zazwyczaj nie wybiera, by nie powodować kłopotów. Jest lojalny wobec Jinx bardziej, niż kiedykolwiek był wobec któregokolwiek innego demona.

### Discord Hamada

Na początku istniało pomiędzy nimi pewne napięcie, pies wiedział, iż demonowi nie podoba się to, że odwiedza jego terytorium. Z czasem jednak udało im się do siebie przekonać. W chwili obecnej odnoszą się do siebie z szacunkiem i choć nie można powiedzieć, by się przyjaźnili, w momencie potrzeby potrafią na sobie polegać.

### Ezekiel Hamada

Psa z lekka irytuje niemęskie, dziecinne zachowanie chłopaka. Nie śmie jednak na to narzekać, bowiem wie, że to nie jego sprawa, a Discordowi i Jinx by się to nie spodobało. Stara się nie wchodzić diablikowi w drogę oraz w miarę ograniczać kontakt, choć, jeśli trzeba, w ostateczności jest skłonny służyć mu pomocą. Głównie jednak z racji na jego powiązanie z jego nieoficjalną panią oraz jej ojcem, a nie dobroć serca.

**Postacie innych**

### Dark

Tych dwoje psowatych naprawdę się nie znosi. Obydwoje są bardzo dumnymi stworzeniami, przez co często dochodzi między nimi do konfliktów. Cerberus najchętniej by go czasem po prostu zagryzł (chęć tę wykazuje głównie środkowy łeb), aczkolwiek istnieją dwa przeciwwskazania, które go od tego odwodzą - po pierwsze, jego pani nie pochwala przemocy wobec innych zwierząt, a po drugie - wilk jest pupilem przyjaciółki Jinx.

## Ciekawostki

* Każdy łeb ma własny żołądek, aczkolwiek ich układ wydalniczy jest już połączony.
* Ma słabość do makowych placków na miodzie, tak jak opisano to w mitologii greckiej.
* Praktycznie nigdy nie widuje swojego rodzeństwa ani rodziców, nie jest nawet pewien, czy ci drudzy żyją.
* Lubi tropić różne rzeczy dla zabawy.
* Traktuje inne zwierzęta dość pobłażliwie, ma je za znacznie niższe formy inteligencji niż on.
* Nie znosi miejsc, gdzie lata dużo owadów. Ich brzęczenie przyprawia go o ból głów.