Alran; De Heldenproeven: proloog

## Proloog

Een figuur wandelde door de gangen van het paleis. Hij had een gespierd lichaam met enkele littekens, blond haar, blauwe ogen en een knap gezicht. Hij was moe, ontzettend moe. En waarom had hij toch zo’n harde hoofdpijn? Traag bewoog hij zich verder. Hij viel bijna, het leek alsof hij niet op zijn benen kon staan. Hij was kwaad, maar hij wist niet op wie of waarom. Hij leunde tegen een harnas, dat in de gang stond als versiering, met veel lawaai viel het omver. "Aargh! mijn hoofd," dacht hij terwijl hij zijn oren bedekte. In de verte klonk het geluid van muziek en mensen. "Oohja, de verjaardag van de koning. Was ik uitgenodigd?"

Hij kon het zich niet meer herinneren.
Hij wandelde door een grote, versierde poort de troonzaal binnen. Deze was volledig ingericht voor het feest. Er hingen slingers, er stonden tafels vol met eten en op de plaats waar normaal een troon stond waren enkele artiesten een lied aan het spelen. Overal stonden mensen te zingen en te dansen. De persoon had het gevoel dat hij ze moest kennen, maar er kwam geen enkele naam bij hem op. De wereld rond hem begon plotseling te draaien en hij zakte in elkaar. Iemand trok hem recht, het was koning Phillippos V. "Gaat het?" vroeg de koning ongerust. De figuur had geen kracht meer om te antwoorden. "Khaelen, wat is er aan de hand? En waarom heb je je wapenuitrusting aan?" De figuur keek verbaasd naar zijn lichaam. *Ik heb inderdaad mijn harnas aan, zelfs mijn zwaard hangt aan mijn riem*, dacht Khaelen. "Mijn hoofd," gromde hij. Phillippos beval de artiesten om te stoppen met spelen. Er kwamen meer mensen rond hen staan. Khaelen hoorde hoe zijn koning iets tegen hem probeerde te zeggen*. 'Zwijg toch! Zwijg toch gewoon man.* "Zeg me wat er is en ik zal je helpen." Opeens merkte Khaelen dat hij woedend was op deze man. "Nu wil je me helpen? Waarom hielp je mijn ouders niet? Of Xero? Waarom liet je hen sterven?" Phillippos keek hem verbaasd aan. Khaelen trok zijn zwaard en het werd rood voor zijn ogen. Toen zijn zicht weer normaal was, zag hij dat er bloed aan zijn zwaard hing. De koning zakte in elkaar, er zat een groot gat in zijn borst waar veel bloed uit stroomde. Hij had zijn koning vermoord! Dit zou hem van streek moeten brengen, maar het deed hem vreemd genoeg niets. Het enige waar hij aan dacht was: "Eindelijk zwijgt hij." Rond hem stonden de mensen hem van een afstand geschrokken aan te kijken. Had de heldhaftige ridder Khaelen echt hun koning vermoord? Enkele meters verderop stond Phillippos vrouw, Philadelphia, met haar zoon. Ze keken hem bang aan, Khaelen vond het niet erg. Hij zag een man op hem aflopen met een zwaard. Terwijl hij luid begon te lachen, zwaaide Khaelen met zijn zwaard in het rond, hij voelde zijn kracht terugkomen. "Eindelijk ben ik niet meer moe!" Toen werd alles terug rood voor zijn ogen.

Geschrokken werd Khaelen wakker, hij viel bijna uit zijn bed. *Wat een nachtmerrie. En het leek zo echt.* Hij wou net uit zijn bed kruipen toen hij besefte dat hij een vuil, bruin doek droeg als kleding. Wacht, hij herinnerde zich niet dat hij deze had aangedaan. Eigenlijk herinnerde hij zich niet veel  recente gebeurtenissen meer, buiten de nare droom. Hij keek rond zich, het drong tot hem door dat hij zich in een kleine donkere ruimte bevond met een stevige deur. Een cel! *Wacht, was het wel een droom?* dacht hij met een schok. Had hij echt zijn koning vermoord?

* volgend hoofdstuk