Złamany Horyzont 2: Elektryczne Boogaloo

*13 lat po Wielkim Kataklizmie*

## Prolog

Śnieżyca otoczyła podróżnika całunem bieli. Ko-Matoranin musiał się pospieszyć, jeśli nie chciał utknąć w białych wydmach. Na szczęście był już całkiem blisko swojego celu. Jazgot wiatru nie ucichał, gdy Khertes parł naprzód.

To był już drugi dzień, gdy Kovi, jeden z łowców Ko-Koro, nie wrócił z wyprawy. Khertes, drugi najbardziej doświadczony z Matoran, dostał zadanie odnalezienia zaginionego przyjaciela. Z Ko-Koro wyruszyła jeszcze jedna osoba, by odnaleźć zaginionego, lecz rozdzielili się z Khertesem, by szybciej przeczesać okolicę.

Śnieżne pustkowia w Ko-Wahi otaczające ich wioskę nie były wielkim wyzwaniem dla podróżującego Ko-Matoranina, z wyjątkiem czasu, gdy dochodziło do śnieżycy. Śnieżne wydmy stawały się trudne do przemierzania, a nawigacja była niemal niemożliwa. Khertes miał do dyspozycji flagi, które barwą kontrastowały ze wszechobecną bielą, lecz śnieg powoli je zasypywał, przez co stawały się bezużyteczne.

Na szczęście łowca pamiętał drogę do jednej z lodowych jaskiń, w których Ko-Matoranie często odpoczywali w trakcie podróży przez góry. Wejście było niemal zasypane, jednak część wnętrza była widoczna dla chłopaka w białej Kakamie.

Gdy miał wkroczyć do środka, kątem oka zauważył cień czegoś, co szybko przeleciało niedaleko. Khertes wzdrygnął się. W tej okolicy nigdy nie widziano latających rahi. Ko-Matoranin obejrzał się za siebie, lecz zobaczył jedynie więcej śniegu i bieli. Otrząsnął się, pamiętając, że ma do zrobienia ważniejsze rzeczy, niż zastanawianie się nad tutejszą fauną.

Gdy wszedł do środka, jego oczom ukazała się ogromna pieczara, w której wnętrzu można było naliczyć kilka pięter, zbudowanych z wiecznie zamarzniętego lodu oraz co najmniej trzy wyjścia. Gdy Khertes spojrzał w górę, zauważył snop światła kilkadziesiąt bio wyżej. Płatki śniegu wydostawały się przez inne wyjście.

Ko-Matoranin usiadł i wyciągnął kamień cieplny. Minerał w metalowej tubie dał mu trochę ciepła, którego mu brakowało. Łowca nie potrzebował zbyt dużej ilości ciepła, po minucie odpoczynku był gotów, by szukać dalej.

Chłopak zaczął sprawdzać pobliskie zagłębienia, licząc na jakiś ślad po zaginionym Kovim. Najniższy poziom jaskini posiadał jedynie stary, płócienny namiot, zostawiony tutaj przez stare, Ko-Matorańskie ekspedycje. Khertes postanowił sprawdzić wyższe jamy.

Po wejściu do kolejnego zagłębienia, serce chłopaka zabiło szybciej. Zauważył Ko-Matoranina w ciemnoszarej Kanohi Ruru, który leżał oparty o lodową ścianę. Koło jego dłoni leżało jakieś urządzenie, które z tej odległości kształtem przypominało kulę.

- Kovi? – powiedział Khertes, chcąc obudzić przyjaciela. – Kovi! – krzyknął, jednak ten nie odpowiedział. Łowca zbliżył się do zaginionego, spoglądając na jego zbroję. Światełko sercowe Ko-Matoranina nie świeciło się. Khertes przełknął ślinę.

Nie miał pojęcia, co mogło spowodować śmierć łowcy. Khertes wątpił, żeby chłopak zginął na skutek hipotermii. U Ko-Matoran to się praktycznie nie zdarzało. Kovi zawsze brał ze sobą torbę z zapasami, która była przy nim i w tym momencie. Jego ciało miało kilka głębokich ran od czegoś ostrego. Khertesowi przypominało to rany od szponów, nie był jednak pewien, jakie rahi mogły je wywołać, a bardzo dobrze znał tutejszą faunę.

Przy ciele łowcy było coś jeszcze. Szkieletowa bryła o kilkunastu ścianach z metalu, z czymś skomplikowanie wyglądającym w środku. Khertesowi na myśl przywiodło to urządzenia, jakie widział w jednej z wiosek Onu-Matoran, dawno temu.

Zwykle Ko-Matoranin postarałby się zachować ekwipunek zmarłego oraz jego Kanohi, ku pamięci. Tym razem Khertes nie chciał zbliżać się ani na krok do osobliwie wyglądających zwłok oraz urządzenia. Stwierdził, że najbezpieczniej będzie opuścić jaskinie i powiadomić o wszystkim Turagę Haru. On będzie wiedział, co należy zrobić.

Znajdował się dość wysoko na lodowej półce, widząc drugie wyjście dość blisko siebie. Khertes opuścił mniejszą jamę i zaczął wspinać się wyżej.

Jego serce zabiło mocniej, gdy jego stopa obsunęła się z lodowej półki. Ko-Matoranin stracił równowagę i wylądował z trzaskiem na posadzce jaskini. Przeklął. Był cały obolały.

Khertes nie miał zbyt wiele czasu, by denerwować się na własną niezdarność. W tunelu obok usłyszał ryk, który zmroził mu krew w żyłach. Naprzeciw niemu stanęła Muaka.

Tygrysy nie powinny pojawiać się w tej jaskini, przemknęło mu przez głowę. Sieć grot była duża, ale odizolowana od największych siedlisk rahi.

Ko-Matorański łowca instynktownie sięgnął po broń, lecz jedynym, co miał przy sobie, był zardzewiały sztylet. Gdy spojrzał na Muakę, a potem na swoją marną broń, serce zaczęło bić mu jeszcze szybciej.

Podczas wielu wypraw łowieckich, Ko-Matoranie zawsze używali podstępu, by zwabić rahi w pułapkę. Doły najeżone kolcami, sidła, a nawet lawiny, to wszystko załatwiało problem ogromnego i szybkiego tygrysa.

Tym razem Khertes nie miał niczego takiego do dyspozycji. Mógł odwrócić się i uciekać, lecz dobrze wiedział, że Muaka dopadnie go w kilka sekund i zabije. W takiej sytuacji łowcy mogli zrobić tylko jedno. Stanąć naprzeciw rahi i modlić się do Wielkiego Ducha, by pazury i paszcza tygrysa nie rozerwały ich na strzępy.

Matoranin wyciągnął sztylet przed siebie, dysząc. Poczuł lekkie wstrząsy. Śnieg zaczął sypać się z wyższych półek lodowej jaskini, jakby ktoś je stamtąd strącał.

Sekundę później przed Khertesem wylądował biały, wysoki kształt. Mężczyzna w sfatygowanej, bladej zbroi dobył dwuręcznego, protostalowego miecza. U pasa miał torbę z ekwipunkiem łowcy, a na twarzy śnieżnobiałą Kanohi Hau. Toa.

- W samą porę, co? – odezwał się Ikovel, uśmiechając się. Na twarzy Ko-Matoranina zobaczył jedynie przerażenie. Odwrócił się i błyskawicznie aktywował maskę.

Muaka zaszarżował. Po ułamku sekundy Khertes usłyszał huk. Gdy przesunął się o bio, zobaczył rahi, które leżało oszołomione przy lodowej ścianie. Ikovel rzucił się do ataku, tnąc mieczem. Protostal uderzała w cielsko rahi raz po raz, zadając jej głębokie rany. Łeb Muaki był po chwili cały we krwi, lecz bestia walczyła dalej.

Toa Lodu starał się trzymać na dystans, lecz rahi błyskawicznie rozciągnęło szyję, posyłając wojownika w powietrze. Ikovel wleciał w lodową ścianę, zostawiając na niej szczeliny. Na jego Kanohi Khertes zobaczył jedynie lekki uśmiech. Toa Lodu wyglądał, jakby walczył ze starym przyjacielem.

Mężczyzna podniósł się i skierował dłoń w sklepienie. Lodowe sklepienie zaczęło się kruszyć, by po chwili runąć na tygrysa. Muaka był unieruchomiony. Zaczął gniewnie sapać i miotał łapami, lecz nie potrafił wydostać się z lodowych gruzów.

- To powinno wystarczyć – odparł lekko Ikovel, chowając miecz na plecach. – Jak ci idą poszukiwania? – zapytał. Khertes potrzebował kilku sekund, aby się otrząsnąć.

- Znalazłem Koviego. A raczej to, co z niego zostało – odparł Matoranin Lodu. Razem z Toa skierowali się do jamy, w której łowca znalazł szczątki zaginionego chłopaka.

Ikovel przez jakiś czas przyglądał się zwłokom Matoranina oraz osobliwemu przedmiotowi. Khertes stał w wejściu do jamy, obserwując resztę jaskini. Nie chciał, żeby jakieś inne rahi podkradło się do dwójki łowców. Gdy odwrócił się, by spojrzeć, co robi Toa, zobaczył Ikovela, który bierze metalowy przedmiot do ręki.

- Wiesz, co to takiego? – zapytał się Khertes.

- Przypomina mi sprzęt, którego używają Xiańscy najemnicy. Może to jakaś broń – stwierdził. – Te rany na ciele Koviego… - zamyślił się. – Chodź, wracamy do Ko-Koro.

Dwaj przyjaciele wyszli z jaskini. Ikovel wziął na barki ciało Ko-Matoranina, by zbadać je w wiosce. Khertes niósł metalową bryłę.

- Pojadę do Atterhern z tym czymś. Jeśli należy to do jakichś istot z zewnątrz, będziemy o tym wiedzieli – powiedział Toa Lodu.

- Do Atterhern? – zapytał Khertes, zdziwiony. Ikovel rzadko opuszczał Ko-Wahi. – Co z naszą wioską?

- Pojadę do Ta-Koro i poproszę Taneka, by zaopiekował się wami przez chwilę – odparł mężczyzna.

Wioska Matoran Ognia leżała kilka godzin drogi na północ od Ko-Koro, niedaleko aktywnego wulkanu, bliżej wybrzeża Kontynentu. Było bronione przez Toa Ognia, który był niegdyś szkolony przez Ikovela. Tanek był skory do zwady, lecz można było na nim polegać.

- W mieście mam kilku znajomych, jeden z tamtejszych inżynierów na pewno będzie wiedział, co to za rzecz. Wyruszę tam jeszcze dzisiaj – oznajmił Ikovel. – Khertes, ty też wyruszysz do Atterhern.

Matoranin był nieco zmieszany. Miasteczko Atterhern leżało na południowy wschód, dzień drogi od Ko-Koro. Był tam kilka razy, lecz było to dawno temu, a on nie pamiętał zbyt dobrze miasta.

- Warto, żebyś dobrze poznał świat poza wioską. Dołączysz do mnie w mieście po tym, jak uporasz się z tym – Ikovel wyjął z torby małe zawiniątko, które wręczył Ko-Matoraninowi. Gdy Khertes poczuł kształt i wagę przedmiotu, zamarł. Nie wiedział, co powiedzieć.

## Rozdział I

Wilgoć i sól morska w powietrzu. Dyliżans przejeżdżający przez błoto. Skrzek Kahu w oddali. Matoranie kłócący się przy stoisku.

Toa Psioniki spojrzała na tablicę ze zleceniami. Wokół Atterhern zaczęło pojawiać się coraz więcej dzikich rahi, które demolowały okoliczne posiadłości. Amani podejrzewała, że przed czymś uciekają. Nie wiedziała tylko, przed czym.

Jej uwagę zwróciło ogłoszenie, opieczętowane znakiem Iveria, nieoficjalnego władcy Atterhern. Właściciel doków chciał zorganizować wyprawę na bagna, by wyplenić rzekome Zyglaki, które się tam panoszyły. Amani nigdy nie słyszała, by te stworzenia miały się tam pojawiać. Być może rozważy to zlecenie. Widgety były dobre, a ostatnio o pieniądze było trudno.

Nagle jej wzrok przyciągnął steltiański klecha, rozpowiadający uliczne kazania. Krępy przedstawiciel niższej rasy nie przestawał zamykać ust, chodząc wokoło i machając kosturem.

- Pozostało 9 lat do tysiąca od czasów Wielkiego Kataklizmu! To są ostatnie dni na tej ziemi. Gwiazdy przepowiedziały kres! - krzyczał, lecz mało kto zdawał się zwracać na niego uwagę. Amani zignorowała jego słowa. Nie należała do osób, które poświęcały wiele uwagi Wielkiemu Duchowi czy innym zabobonom, chociaż musiała przyznać, że Atterhern nie przypominało już miasta, jakim było kilka lat temu. Maisto sprawiało wrażenie kresu świata, ostatniej przystani przed zaświatami.

Biały kształt, który zauważyła kątem wzroku oderwał ją od rozmyślań. Toa Lodu z Kanohi w kształcie Kakamy, stał na zabłoconym chodniku, patrząc na jedną z uliczek w slumsach. Amani spojrzała się w to samo miejsce.

W zacienionej alejce stało dwóch wysokich mężczyzn i Matoranin. Wyglądało na to, jakby właśnie go obrabowywali. Amani zobaczyła, jak nieznajomy Toa Lodu dobywa miecza i małej tarczy. *O nie* – pomyślała tylko, gdy mężczyzna ruszył na dwóch zbirów.

Toa Psioniki zaczęła zbliżać się do uliczki, widząc, jak nieznajomy dość niezdarnie zamachnął się na Skakdiego. Dużo większy od niego Zakazianin odskoczył od miecza, rechocząc. Jego towarzysz, przysadzisty Steltianin, dobył noża.

Amani przygotowała swoją włócznię, wiedząc, że będzie musiała ratować Toa. Wiedziała, że jest nowicjuszem – nawet najlepiej wyszkoleni Matoranie byli często dosyć niezdarni w nowym ciele, poza tym jedynie świeży Toa pakowali się w każdy rozbój toczący się w Atterhern.

Skakdi powalił Toa Lodu lewym sierpowym, uśmiechając się. Gdy mężczyzna w białej zbroi leżał w błocie, oprych zaczął uderzać go po masce. Amani stanęła przed dwoma oprychami, wykonując specyficzny gest dłonią. W myślach błagała, by się udało.

- Zapomnijcie o tym i opuśćcie to miejsce – powiedziała spokojnie, wręcz mechanicznie. Steltianin niższej klasy odwrócił się i zniknął w mroku alejki. Zakazianin, który wciąż klęczał nad skatowanym Toa, spojrzał na towarzysza, a potem na Amani. Kobieta szybko i precyzyjnie zdzieliła głowę Skakdiego tępym końcem włóczni, nokautując go. Zbir zwalił się na błoto, obok Matoranina, który stał w szoku.

- Zmiataj stąd – rzuciła do niedoszłej ofiary Toa Psioniki. *Z jednym się udało* – pomyślała, szybko wypuszczając powietrze z ust. Jej próby manipulacji umysłem nie zawsze się udawały, nie miała aż takiej wprawy jak bardziej doświadczone Toa. Steltianin poddał się jej sugestii, ponieważ miał słabszy umysł. Skakdi potrzebował bardziej bezpośredniego ruchu.

Kobieta umieściła włócznię na plecach i kucnęła przy nieznajomym Toa Lodu. Mężczyzna był nieprzytomny i potrzebował natychmiastowej pomocy. Na szczęście Amani znała jedno miejsce, w którym mogła się zatrzymać.

\*\*\*

Coś pojawiło się w jego umyśle. Samotny strumień energii uderzył w świadomość, wywołując uczucie bólu. Nie chciał wracać. Chciał na zawsze pozostać w odmętach nicości, lecz było już za późno. Impuls elektryczny ciągnął go w górę, do jego rzeczywistości. Strumień bólu rozniósł się po jego głowie, która zdawała się być stworzona kilka milisekund temu.

Otworzył oczy, zanim jego umysł powrócił do pełnych możliwości. Przez chwilę nie wiedział, czy dalej śni.

Po chwili rzeczywistość do niego wróciła. Pamiętał Matoranina, który stał w uliczce. Pięść Skakdiego, która zakończyła jego zabawę w bohatera, tępy ból, który sprowadził go na ziemię. A potem nicość.

Zmusił się do powolnego wstania. Pokój, w którym się znajdował, był obudowany drewnianymi ścianami z dużym oknem, które wychodziło na wybrzeże. Obok okna stało łóżko, na którym leżał jeszcze chwilę wcześniej. Było trochę brudne od krwi. Blisko łóżka, na drewnianej skrzyni okutej metalem spoczywała jego maska. Kanohi Kakama była okropnie powgniatana. Patrząc na maskę, Khertes nie chciał dowiadywać się, jak wygląda jego twarz. Założył Kanohi i poczuł jej moc, która przepływała przez jego ciało. Nadal była wygodna, jakby dopasowywała się do noszącego, mimo jakiegokolwiek uszkodzenia mechanicznego.

Toa Lodu spojrzał na fragmenty białej zbroi, które leżały poukładane na komodzie, blisko drzwi. Sam Khertes był ubrany w swoje spodnie i szaty, które zwykle nosił pod zbroją. Obok jego zbroi była jeszcze jedna, o kolorze błękitu i złota. Spoglądając na nią, mężczyzna stwierdził, że jest gotowy na spotkanie swojego wybawcy.

Otworzył drzwi, spoglądając na schody przed nim. Znajdował się na piętrze, a wszystkie sąsiednie drzwi kierowały do innych pokoi, które zapewne wyglądały podobnie jak jego.

Zaczął rozmyślać o minionych wydarzeniach. Po powrocie do Ko-Koro, razem z Turagą i kilkoma innymi Matoranami zajęli się zwłokami Koviego, lecz to do niczego nie doprowadziło. Khertes zabrał ze sobą kamień Toa, podarowany mu przez Ikovela. Podróż do starożytnej kapliczki, która znajdowała się wysoko w górach, była niczym sen na jawie. Khertesowi nawet do teraz trudno było uwierzyć, że stał się Toa. A jednak, dotarł do światyni i przeszedł przemianę. Potem została mu tylko podróż do Atterhern.

Gdy zszedł na dół, zobaczył ogromną salę ze stołami do jedzenia, stolikiem dla barmana i oszkloną ścianą. Przy blacie siedziała Toa Psioniki, mówiąca coś do Onu-Matoranina w czarnej Ruru, który stał za ladą, czyszcząc szklanki.

- Nie byłam pewna, czy wydostaniemy się z gniazda Nui-Jaga… - kobieta przerwała, widząc Khertesa. Barman skierował spojrzenie na niego, przerywając czyszczenie asortymentu.

- Dobrze, że się obudziłeś. Ten Skakdi nieźle cię pokiereszował – zaczęła Toa, uśmiechając się. Z jakiegoś powodu mężczyzna wiedział, że uśmiech jest szczery, a jemu zrobiło się trochę lepiej. – Jestem Amani – przedstawiła się kobieta.

- Khertes - odparł Toa Lodu. - Niezłe miasteczko.

- Ma swoje dobre strony. Ale zdecydowanie więcej tych gorszych - dodała Amani.

- Wystarczy trzymać się z dala od podejrzanych alejek. Miejscowi niezbyt przepadają za Toa - stwierdził barman.

- Jesteś z Matorańskiej wioski, prawda, Khertes? Wyglądasz jak Takea wypluty z wody - zagadnęła Toa Psioniki.

- Trafiłaś - powiedział mężczyzna. - Miałem się tu spotkać z innym Toa z mojej wioski, Ikovelem.

Khertes zaczął opowiadać o tajemniczym urządzeniu i wydarzeniach, które doprowadziły do jego przybycia do miasta.

- Miał tu na mnie czekać. Widzieliście gdzieś Toa Lodu w białej Kanohi Hau? – zapytał się Khertes.

Kobieta i Onu-Matoranin wymienili spojrzenia, kiwając głową.

- Nie – powiedziała Toa Psioniki, niemal jednocześnie z barmanem.

- Poszukaj w karczmach, Toa często tam przesiadują. Jeśli go tam nie znajdziesz, popytaj okoliczne osoby. Na pewno ktoś go widział - rzekła Amani. - Toa nie są tu zbyt częstym widokiem. Chociaż...

- Chociaż? - zagadnął Khertes.

- Cofam to. Ostatnio przybywa ich tu coraz więcej - odparła kobieta. - Ale nadal Toa poszczególnego żywiołu nie powinien być zbyt trudny do zlokalizowania.

- Dzięki za wszystko - powiedział Khertes.

- Nie ma sprawy – uśmiechnęła się Amani. Zacznij poszukiwania od *Ghekuli*. To karczma na głównym skwerze, na północny zachód stąd - poradziła Toa Psioniki.

Khertes skierował się z powrotem do pokoju. Otrząsnął się już po zadanych wcześniej obrażeniach i czuł, że mógł rozpocząć poszukiwania Ikovela. Zamocował lekką zbroję, od razu czując się bezpieczniej pod warstwą twardej protodermis. Umieścił swój stalowy miecz na plecach oraz torbę u boku. Był gotów, żeby wyruszyć w nieznane. Kiedy zmierzał do głównych drzwi kafeterii, umieszczonych kilka bio od stanowiska barmana, Toa Psioniki zawołała go, by powiedzieć coś jeszcze. Khertes usiadł obok kobiety i Vertiego, który stał za ladą.

- Gdybyś nie znalazł nic o tym Toa, jest jeszcze jeden sposób, by dowiedzieć się, gdzie jest. Ko-Matoranin Laith handluje informacją w obrębie północnych wysp. Kłopot w tym, że pracuje dla Ensolu - oznajmiła. Na masce Toa Lodu zauważyła zakłopotanie. - Ensol to kompania handlowa, która zdominowała przewóz towarów na tych morzach. Ostatnio to głównie dzięki nim w mieście jest co jeść – nadmieniła kobieta. – Wracając, Ensol posiada doki, statki, pełno ziemi na nabrzeżu i osobistą straż. Jeśli chcesz kupić informacje od Laitha, będziesz musiał dostać się do firmy - poinformowała Amani.

- Miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie - włączył się Verti. - Ensol to nic dobrego.

- Będę pamiętał - oznajmił Khertes. Po chwili wstał i skierował się do wyjścia.

Przez zachmurzone niebo docierało blade światło, padające na szyld budynku, w którym przed chwilą znajdował się Khertes. *Przeźroczysta Kauri* świeciło się niebieskim, neonowym światłem nad szklanymi drzwiami. Poniżej znajdował się napis *Jedzenie i pokoje*.

Okolice kafeterii były opustoszałe w porównaniu do błotnistej drogi, na której Toa znalazł się po wjeździe do miasta. Mężczyzna słyszał kilka odgłosów metropolii w oddali oraz szum wiatru. Niedaleko *Kauri* umieszczony był drewniany drogowskaz, powszechny w miasteczkach na wschodnim wybrzeżu. Wskazywał drogę do doków oraz do ratusza. Khertes skierował się w stronę urzędu, licząc na to, że trafi do centrum miasta.

Toa Lodu spodziewał się, że zejście na równiny będzie się wiązać z większym dyskomfortem, lecz Atterhern miało dość chłodny, morski klimat. Bryza ochładzała ciało Toa, co podnosiło go nieco na duchu. Jak na razie, od razu po znalezieniu się w mieście omal nie skończył w błocie z urazem czaszki. Miał szczęście, że w pobliżu znalazł się ktoś, kto mu pomógł.

Od początku wyprawy do jego umysłu wkradły się obawy. Dlaczego to jemu wręczono Kamień Toa? Straż Ko-Koro składała się z Matoran, którzy mieli już przeszkolenie w walce. Byli szybsi, silniejsi i odważniejsi, niż Khertes. Chłopak spędzał więcej czasu z Ikovelem, ale tak samo było z Kovim. A on był bardziej doświadczony w fachu łowcy, niż Khertes.

Parę razy trenował razem z Ikovelem, walcząc mieczami treningowymi. Po tych ćwiczeniach, nowy Toa sądził, że poradzi sobie z zagrożeniami, lecz pobyt w Atterhern szybko zweryfikował jego umiejętności. Z jednej strony czuł pewną ekscytację, poznając nowe miejsca i osoby. Miasta na wschodnim wybrzeżu były gęściej zabudowane i bardziej różnorodne niż samotne wioski Matoran. Na ulicach Atterhern można było spotkać przedstawicieli niemal każdej rasy i odwiedzić ceglane, stare budynki, jak i dzielnice złożone z drewnianych chatek, które właśnie mijał Khertes. Pomimo tego, czuł się jak Ga-Matoranka na pustyni. Kiedy spotka Ikovela, dowie się, dlaczego został wybrany. To dało mu jakże potrzebną motywację, żeby iść dalej.

\*\*\*

*Niebieska Ghekula* znajdowała się po północnej stronie największego skrzyżowania dróg w Atterhern. Obok karczmy widniał ratusz, kamienice mieszkalne i spory targ. Khertes skierował się właśnie tam, by zobaczyć, czy sprzedawcy mają coś ciekawego do zaoferowania. Jego uwagę przykuł stragan z mapami.

Toa Lodu podszedł do lady, przeglądając mapy naszkicowane na pergaminie. Przedstawiały głównie północne wyspy, od Metru Nui do Nynrah. Khertes zaczął przeglądać szkice odległych lądów. Nigdy nie odwiedził żadnej z obcych wysp. Odłożył pergamin i spojrzał na mapy, które odzwierciedlały mniejszą powierzchnię. Jedna przedstawiała wschodnie wybrzeże, a druga skupiała się jedynie na planie Atterhern i okolicach.

- Em, dzień dobry – powiedział Khertes do sprzedawcy. Drzemiący Le-Matoranin obudził się, niemal nie wywracając krzesła, na którym się kołysał.

- Co podać? – zapytał sprzedawca lekko sennym głosem.

- To – Toa Lodu wskazał na przedmiot jego zainteresowania. Matoranin w zielonym odzieniu powiedział oczekiwaną kwotę widgetów, którą Khertes zapłacił. – Widziałeś tutaj może Toa Lodu? Miał na imię Ikovel, nosił białą Hau… - powiedział klient.

- Uff, nie widuję tu zbyt dużo Toa Lodu – odparł Le-Matoranin, opierając łokieć na blacie. Przeleciał wzrokiem po zatłoczonym skrzyżowaniu. – Ktoś taki na pewno by się wyróżniał. Czekasz na niego?

*On czeka na mnie* – pomyślał Khertes. – Muszę go znaleźć. Wiesz, gdzie popytać?

- Tu obok jest Ghekula. Sprawdź też motele. Większość nowych Toa siedzi tam – powiedział Le-Matoranin. - Twoją wioskę też zniszczyli? – zapytał się sprzedawca.

- Co? Nie, jestem w mieście załatwić tylko jedną sprawę z przyjacielem. Wioska jest w porządku – powiedział młody Toa. Przełknął ślinę z niepokojem.

- Większość nowoprzybyłych straciło swój dom. Mawiają o wściekłych rahi, chimerach i jakichś zmutowanych paskudztwach. Myślałem, że też przed czymś uciekasz – dodał Le-Matoranin. – To miejsce czasami przypomina mi jakiś kres świata, ostatnie schronienie przed apokalipsą - rozgadał się Matoranin. - Pięć widgetów za mapę – powiedział sprzedawca.

- Dziękuję – pożegnał się Khertes, płacąc za towar. Przełknął ślinę. Jeśli coś miało się stać z jego wioską, podczas gdy ją opuścił… Nie, nie chciał o tym myśleć. Skupił się na Ikovelu. Im szybciej go odszuka, tym szybciej będzie mógł wrócić do Ko-Koro. Z tą myślą skierował się w stronę karczmy.

Gdy Toa Lodu otworzył drzwi karczmy, uderzyło w niego gorące powietrze i apetyczna woń jedzenia. Jadłodajnia była ogromna, mieszcząc dobre kilkadziesiąt miejsc, i większość była zajęta. Część gości stała przy ścianach w małych grupkach. Wnętrze było oświetlone ciepłym, żółtym blaskiem kamieni świetlnych, co kontrastowało z raczej pesymistyczną, bladą aurą obecną na zewnątrz. Wszystkiemu dogrywał zespół Le-Matorańskich muzyków.

Khertes podszedł do grupki robotników, złożonych z Zakazian i Steltianina.

- Czy widzieliście gdzieś Toa Lodu o- zaczął mężczyzna.

- Szczeznij w Karzahni – uciął jeden z robotników. Khertes nie napierał dalej i odszedł od grupy.

Gdy Toa pytał jednego z Matoran, drzwi karczmy otworzyły się z hukiem. Do jadłodajni weszły trzy osoby odziane w ciężkie zbroje strażników, które zwróciły uwagę większości bywalców *Ghekuli*. Khertes spojrzał na nowych gości. Na początku szedł Skakdi Ognia, z bliznami na twarzy, niemiłym spojrzeniem i hakiem na łańcuchu, który trzymał przy biodrze. Za nim kroczył ociężały Skakdi Magnetyzmu, z halabardą na plecach, oraz żeńska Skakdi Lodu bez uzbrojenia. Dwójka Matoran szybko usunęła się ze stołu, nad którym zatrzymali się trzej Zakazianie.

- Kelner! Trzy razy gulasz – krzyknął Skakdi Ognia, podnosząc rękę.

- Najemnik był zbyt dużym ryzykiem. Załatwienie go było właściwą decyzją – zaczęła mówić Zakazianka.

- Ciszej. Macie być dyskretni, zrozumiano? – wygarnął jej Skakdi Ognia.

Khertes zauważył jasnoniebieski okrąg na zbroi każdego Zakazianina. U osobnika w czerwonej zbroi zobaczył też napis *Ensol* na naramienniku. Przypomniał sobie, co Toa Psioniki mówiła mu o kompanii handlowej. Mężczyzna rozsiadł się przy stoliku obok, by podsłuchać dalszą rozmowę Zakazian, jednak po reprymendzie mężczyzny, który zdawał się być dowódcą, Skakdi zmienili temat jakość tutejszego gulaszu. Z konwersacji młody Toa dowiedział się jedynie, że Zakazianka podejrzewa karczmarza o dodawanie mięsa Tekotu do dania.

Gdy Zakazianie skończyli posiłek i opuścili karczmę, Khertes wstał od stołu i wyszedł za nimi. Trzymając się na bezpieczną odległość, Toa Lodu trafił do przemysłowej dzielnicy miasta. Zakazianie mijali wielu Matorańskich i Steltiańskich robotników, którzy parali się pracą w dokach. Gwar tłumu został zastąpiony przez odgłosy ciężkiej maszynerii, dźwięki podnoszonych kontenerów i napływających statków. Budynki były zrobione z metalu lub kamienia, przypominając raczej opisy leżącego daleko na północy Metru Nui, niż drewniane chatki w slumsach na obrzeżach Atterhern.

Zakazianie zatrzymali się przy wejściu do jednej z kamienic. Czerwony Skakdi zniknął w elektronicznie otwieranych drzwiach, zostawiając na zewnątrz podwładnych. Przed wejściem stała teraz Skakdi Lodu wraz z jej towarzyszem w szarej zbroi. Wyglądali, jakby ucinali sobie pogawędkę.

Nad głowami Zakazian Khertes dostrzegł napis *Ensol*. Cokolwiek znaczył, skrywał osobę, która wie coś o Ikovelu. Khertes przeczuwał, że dostanie się do środka nie będzie proste.

\*\*\*

Kobieta kroczyła błotnistą uliczką, nawigując wśród drobnych, drewnianych chatek Matoran. Znajdowała się w dzielnicy biedoty, miejscu, do którego uciekli wieśniacy, wypędzeni z własnych domostw. Pojawili się wokół zewnętrznych murów miasta jak narośl.

Nadchodził wieczór, co oznaczało coraz częstsze pojawianie się na niebie skrzydlatych kształtów. Stworzenia wyglądem przypominały kamienne gargulce, z jedną parą skrzydeł i ostrymi jak brzytwa zębami. Polowały na słabe, samotne cele, by wyssać z nich energię. Skrzydlate stwory już po jakimś czasie zorientowały się, że Toa Psioniki jest dla nich zbyt twardym madu do zgryzienia, dzięki czemu Amani nie obawiała się podróżować samemu po zmroku. Jednak widok gargulców cały czas wywoływał u niej dreszcze.

Kobieta chciała odwiedzić Leimę, Ce-Matorankę z jej rodzimej wioski. Zapytać się, czy wszystko w porządku i podzielić się zarobionymi widgetami.

Przez niedawne wydarzenia Toa Psioniki znalazła się razem z Matorankami z rodzimej wioski w Atterhern, próbując przetrwać. Tak jak w dawnym Ce-Koro, tak i tutaj Amani starała się wypełniać swoją powinność, lecz z dnia na dzień brzemię było coraz cięższe. Raz znalazła jedną ze swoich sióstr, martwą w jednej z uliczek. Inne Ce-Matoranki zaczęły ją za to obwiniać, a Toa stała się jeszcze bardziej zgorzkniała. Jednak tak jak wtedy, tak i teraz szła w stronę mieszkania jednej z sióstr.

W końcu trafiła do drewnianej chatki obudowanej z kilku stron blachą, znalezioną na wysypiskach niedaleko doków. Ta dzielnica była pełna małych domków, stworzonych ze znalezionych desek i żelastwa na wysypisku. Mieszkańcy takich domostw byli jednak wdzięczni, że nie znaleźli sie za murami miasta.

Amani rozglądnęła się wokół chatki. Czuła, że coś jest nie tak.

Zapukała lekko w drzwi Leimy. Wejście nieco się uchyliło. *Zostawiła otwarte drzwi?* – zamyśliła się Amani. Toa weszła do środka, wyjmując kamień świetlny. Blask minerału ukazał ogromny bałagan panujący w środku. Łóżko było wywrócone do góry nogami, szafki i kufry opróżnione, ich zawartość leżała na podłodze. Nikogo w środku.

Toa Psioniki wątpiła, by Leima była o tej porze poza domem. Ktoś, kto przetrząsnął to miejsce, musiał ją porwać. Amani przełknęła ślinę. Nie udało jej się powstrzymać zniszczenia wioski, a teraz zniknęła Ce-Matoranka pod jej opieką. A ona nie miała pojęcia, jak ją odnaleźć.

Zaczęła przeszukiwać chatkę, próbując dostrzec coś, co naprowadziłoby ją na tożsamość istoty, która zdemolowała to miejsce. Po kilku minutach wyszła na zewnątrz, by odetchnąć świeżym powietrzem. Zerknęła jeszcze raz na drzwi. Na jej Kanohi pojawił się uśmiech.

Zamek wyglądał, jakby został przecięty laserem. Amani aktywowała swoją maskę psychometrii, badając niedaleką przeszłość obiektu. Jej intuicja się nie myliła. Zamek rozstał zniszczony jeszcze kilka godzin temu. Kobieta skupiła się, by zobaczyć coś więcej. Jej oczom ukazała się paskudna twarz Skakdi w czerwonej zbroj. To było wszystko, co musiała wiedzieć. Doskonale wiedziała, z kim będzie miała do czynienia.

\*\*\*

Noc dawno już zapadła, gdy kobieta pojawiła się przed restauracją. Musiała zregenerować siły i przemyśleć sytuację.

*Kauri* była rozświetlona kolorowym światłem, gdy Amani wkroczyła do środka. Kilka stołów w kafeterii było zapełnionych, a przy ladzie grała muzyka, puszczana z jakiegoś Fe-Matorańskiego urządzenia. Toa Psioniki wyczuwała aurę zadowolenia i relaksu płynącą z umysłów Matorańskich gości i pracowników doków, którzy odwiedzali *Kauri*. Za ladą jak zwykle stał Verti, przyglądając się rzeźbionej figurce morskiego rahi. Obok niego siedział ten niezdarny Toa Lodu, którego wcześniej uratowała Amani.

- I jak poszło? – odezwał się Verti z lekko zmęczonym tonem.

- Mam problem – westchnęła Amani. – Ktoś porwał Leimę.

- Hę? Po co ktoś miałby porywać jakąś Ce-Matorankę? – zapytał Verti z niedowierzaniem.

- Gdybym tylko wiedziała... - westchnęła Amani. - Wiem, kto to zrobił. Ten Skakdi-sierżant Ensolu.

- Wygląda na to, że obaj macie dobry trop – powiedział Onu-Matorański barman. – Khertes właśnie mówił mi o swoich poszukiwaniach.

Toa Lodu zaczął relacjonować swoje ostatnie poszukiwania.

- …Śledziłem grupę Skakdi aż do doków - zakończył Toa.

- Cóż, skoro nie dowiedziałeś się niczego w *Ghekuli*, musisz odnaleźć Laitha - skwitowała Amani.

- Wygląda na to, że obaj musicie dostać się do środka - dodał Verti. - Jak chcecie to rozegrać?

- Widziałeś dowódcę straży Ensolu, Khertes. To Vakargg, ten z toporem i kwaśną miną - powiedziała Toa Psioniki po wysłuchaniu opowieści młodego Toa. - Vakargg pracuje dla Iveria - westchnęła.

- Iveria? – zapytał Khertes.

- Głowa Ensolu. Przekupuje urzędników i radę miasta. Trudno będzie dostać się do jego kwatery...

- Jesteś Toa Psioniki. Nie możesz wejść tam pod jakimś pretekstem i przeczesać jego umysł? - zapytał Khertes. - Znajdziesz wtedy to, czego szukasz. Mogłabyś także odszukać tego Ko-Matoranina.

- Zakładając, że jakoś tam wejdę, musiałabym spędzić wokół niego sporo czasu.

- Dlaczego? - spytał Toa Lodu.

- Ach - zaczęła Amani. - Czytanie komuś w myślach to nie problem. Ale wyczytanie konkretnych informacji w umyśle już tak. Umysł jest jak ocean. Z wyspami, które robią za myśli. Są ze sobą połączone, niektóre gęściej, niektóre rzadziej. Są myśli, do których ciężko jest się dostać. Wspomnienia, do których prowadzi inna, pojedyncza myśl, połączona z inną, i tak dalej. U istot z obsesją konkretna myśl przeplata się przez całą resztę, tworząc gęstą sieć. Eksploracja każdego umysłu jest dość męcząca, nie mówiąc o tym, że w trakcie musiałabym nakłamać Iveriowi, dlaczego tu jestem - wyjaśniła kobieta. Khertes pokręcił głową. - Poza tym jest inny problem. Niedawno starłam się ze strażą Ensolu, mieliśmy, eee, różnice zdań - skwitowała Amani - Zwróciłam ich przeciwko sobie, oni mnie trochę poturbowali. Ostatecznie nikt nie zginął, ale możesz wywnioskować, że nie bardzo mnie lubią. Nie mam wstępu na tereny firmy. Musimy znaleźć jakiś inny sposób.

Trójka przyjaciół siedziała przy ladzie przez jakiś czas, zastanawiając się nad możliwymi rozwiązaniami. Verti poszedł po swój specjalny drink, zarzekał się, że po nim najlepsze pomysły same przychodzą do głowy.

- Mam - powiedział Khertes. Amani kiwnęła głową na znak, by powiedział, o czym myśli. - Ensol wystawia zlecenia do pomocy przy ochronie miasta. Byłem ostatnio i widziałem je na tablicy ogłoszeń. Mógłbym zatrudnić się tam jako strażnik.

## Rozdział II

Khertes czekał już dobre kilkanaście minut w umówionym miejscu. Spodziewał się, że ludzie Iveria będą bardziej punktualni. Zlecenie mówiło o jaszczurowatym potworze, który grasował na bagnach niedaleko Atterhern, zagrażając karawanom handlowym. Za pomoc w zgładzeniu bestii należała się spora suma widgetów, lecz celem Khertesa nie były pieniądze.

Ponownie poczuł chłodny, poranny wiatr, wiejący od strony wybrzeża. W czasie wschodu słońca temperatury w Atterhern były jeszcze dość mroźne, co było bardzo komfortowe dla Toa Lodu. Już teraz tęsknił za śnieżnymi szczytami Ko-Wahi, lecz musiał przyznać, że klimat nadmorskiego miasteczka nie był taki zły.

Gdy przybył we wskazane miejsce, czyli drogowskaz przy zachodniej granicy miasta, Khertes spodziewał się przynajmniej kilku osób, które odpowiedziałyby na zlecenie. Jednak jak przyszedł, tak stał tutaj samotnie, rozglądając się wokół, wypatrując z nadzieją innych wojowników. Gdy minęło kilka następnych minut, Toa w Kakamie zauważył dwa kształty, wyłaniające się zza jednej z podniszczonych kamienic.

Rozpoznał Skakdiego w czerwonej zbroi, tego samego, którego spotkał wcześniej w jadłodajni. Zakazianin posiadał przeciętną budowę, szczególnie w porównaniu do Skakdiego w srebrnej zbroi, który był od niego o głowę wyższy. Obaj prowadzili cztery wierzchowce.

- Gdzie jest reszta? – zaczął Zakazianin w srebrnej zbroi, rozglądając się po okolicy. – Zaspali czy co?

- Zginęli w poprzedniej wyprawie na bagna, ty durniu – odpowiedział mu niższy Skakdi. – Toa topnieją tu jak lód – stwierdził. Wysoki Skakdi zarechotał. Khertes zastanawiał się, czy była to aluzja do niego.

- Więc jedziemy tam we trzech? – zapytał Toa Lodu.

- Dokładnie. Nie trzęś maską, Toa. Damy radę – powiedział, kiwając głową w stronę towarzysza. Skakdi wypuścili jednego wierzchowca.

- Jestem Khertes – powiedział Toa, prawie zapominając, by się przedstawić. Wyciągnął dłoń, aby uściskać dwóch towarzyszy.

- Vakargg. Na czas zadania jestem twoim dowódcą – powiedział Skakdi Ognia.

- Haeg. Nie jestem dowódcą, ale mnie też możesz się słuchać – rzucił Zakazianin. Dwóch zakapiorów zignorowało wyciągniętą dłoń Khertesa, wchodząc na wierzchowce. Toa Lodu westchnął, porzucając próbę powitania dwójki mężczyzn.

- Jakie masz referencje, Khertes? – zapytał Haeg. – Walka z piratami, zabicie Tahtoraka? A może Makuta?

- To nie jest śmieszne – uciął mu Vakargg. – Będziemy tropić dość nieprzyjemną zwierzynę. Masz jakieś doświadczenie w tych sprawach?

- Polowałem na rahi w mojej starej wiosce. Muaka, Sztyletniki, Kuma Nui – odparł Khertes. Miał nadzieję, że to wystarczy.

- No cóż, jeszcze zobaczymy, ile jesteś wart – skwitował Vakargg. Toa Lodu dosiadł rumaka, widząc, że jego dwaj towarzysze czekają na niego.

- Jedźcie za mną – oznajmił Vakargg.

Dwaj jeźdźcy podążyli za Skakdim, kierując się na zachód. Khertes nie wiedział, co dokładnie znajduje się w tych stronach. Jechali po wydeptanej drodze, lecz na razie nie mijali niczego poza opuszczonymi polami uprawnymi i samotnymi, słomianymi chatkami.

- Mówiłeś coś o poprzedniej wyprawie? – zagadnął Toa, przypominając sobie kawałek rozmowy.

- Nie słyszałeś o tym? Zebrało się sporo Toa, cała drużyna. I zniknęli na bagnie. Przypuszczam, że znajdziemy ich szczątki porozrzucane po całych moczarach – stwierdził markotnie Skakdi Ognia.

Khertesa zamurowało. Serce zaczęło mu szybciej bić. Cała drużyna Toa zniknęła? Jak bardzo niebezpieczny był ich cel, skoro poradził sobie z takimi przeciwnikami? A jednak jego dowódca sprawiał wrażenie pewnego siebie, nie mówiąc o towarzyszącym mu Skakdi Magnetyzmu, któremu cały czas zdawał się doskwierać dobry humor.

- I my mamy zgładzić to coś? – rzucił Khertes.

- Dokładnie tak. Po tym, jak ci Toa spasowali, władze miasta zwróciły się do nas. To my rozwiązujemy problemy, kiedy strażnicy miasta zawodzą. Ensol – powiedział dumnie Vakargg.

- Szukacie nowych ludzi? – zapytał Toa Lodu.

- Szukamy odpowiednich ludzi. Chcesz miejsca w firmie? Zobaczymy, jak sprawisz się dzisiaj - odparł Vakargg.

Nigdy by nie pomyślał, że podejmie się takiego przedsięwzięcia. Jechał z dwoma zbirami jako najemnik. Pamiętał, jak o takich Toa wyrażał się Ikovel. Gardził nimi, twierdził, że porzucili wartości i prawa Wielkiego Ducha dla widgetów. Khertes robił to jednak po to, by przebrnąć do struktur Ensolu. Gdy zobaczył, co firma zrobiła Amani, stwierdził, że musi się tam dostać podstępem. Udział w zleceniu razem ze strażnikami Iveria zdawał się być dobrym pomysłem, lecz im głębiej zapuszczali się w bagna, tym więcej miał wątpliwości.

Trzej jeźdźcy minęli już pola uprawne. Znaleźli się na podmokłych równinach z szalejącym wiatrem i kilkoma ciemnymi kształtami na niebie. Minęli kilka uszkodzonych wozów ze szczątkami wierzchowców oraz Matoran. Vakargg nakazał, by zwiększyć tempo.

- Sępy – powiedział, kierując wzrok w górę.

- Co to za stworzenia? – zapytał Toa Lodu.

- Pojawiły się nad Atterhern dość niedawno. Atakują samotne cele, by żywić się ich szczątkami. Miejmy nadzieję, że się nami nie zainteresują – rzucił Skakdi Ognia.

- Spokojnie, szefie. Ukręciłem już paru łeb. Na lądzie nie są takie straszne – odezwał się grubym głosem Haeg.

- Nawet o tym nie myśl – skarcił go Vakargg.

Khertes spojrzał w górę. Przeszedł go dreszcz, gdy zobaczył, że na niebie zebrało się tyle skrzydlatych stworzeń, by zasłonić słońce. Toa spiął wierzchowca mocniej, przechodząc do cwału.

\*\*\*

Było niemal południe, gdy wierzchowce strażników Ensolu zaczęły brodzić w błocie i zanieczyszczonej wodzie, szukając utwardzonej ścieżki. Vakargg zarządził postój i nakazał przywiązać rumaki do pobliskiego drzewa. Rahi zaczęły niespokojnie parskać, gdy Skakdi Magnetyzmu przymocował je do pienia.

- Czują tu coś niedobrego. Obcy zapach – skwitował Haeg. Vakargg rozpakował zawinięte żelastwo na grzbiecie jednego z wierzchowców.

- Haeg! – powiedział Skakdi Ognia do przyjaciela, rzucając mu kuszę razem z zapasem bełtów. Samemu także zawiesił sobie broń na plecach. – Po trzy bomby na głowę – powiedział. Khertes przyjrzał się przedmiotom o obłym kształcie. Małe, żelazne kule miały na spodzie zawleczkę.

- Ładunki górnicze? – zapytał Toa Lodu.

- Ekwipunek wędkarzy. Importowany z Zakazu – odparł Vakargg. – Izolowany zapalnik. Wyciągasz zawleczkę i rzucasz do wody. Zademonstruję – stwierdził strażnik. Mężczyzna wyciągnął zawleczkę i cisnął bombę kilkanaście bio dalej. Khertes zobaczył hektolitry bagiennej wody, która wzbiła się w powietrze przy akompaniamencie huku, głośnego niczym grzmot. Toa drgnął ze strachu i cofnął się o krok. Krople wody chlusnęły o zbroję wojowników.

- Jeśli to nie załatwi stwora, macie pełne prawo do odwrotu – skwitował Skakdi Ognia.

- Myślisz, że to dobry pomysł, żeby tak hałasować? - zapytał halabardnik. Khertes także miał wątpliwości, jednak nie był dostatecznie pewien, by je wyrazić werbalnie.

- I tu się mylisz, Haeg. Rahi jest agresywne i terytorialne, gdy wyczuje, że coś pojawiło się na jego terenie, zacznie węszyć. Lepiej, żeby znalazło nas na skraju bagien, niż w ich sercu - skwitował Vakargg. – Khertes, mam jeszcze coś dla ciebie – dowódca podarował Toa stos czerwonych flag. – Stawiaj je co jakiś czas, żebyśmy wiedzieli, którędy wrócić.

*Jak w Ko-Wahi*– pomyślał Toa Lodu, uśmiechając się. Zdawało się, że Zakazianie pomyśleli o wszystkim.

- No to w drogę! – krzyknął Vakargg. – Haeg, jesteś na szpicy. Khertes, osłaniaj tyły.

Trzej wojownicy ustawili się w kolumnie i zniknęli w zaroślach. Haeg przeczesywał zarośla halabardą w poszukiwaniu wydeptanej ścieżki. Co jakiś czas Vakargg wydawał polecenie postawienia flagi, by oznaczyć miejsce, przez które szli. Bagna były podejrzanie ciche. Słychać było jedynie dźwięki bagiennych żab i owadzich rahi, które krążyły nad wodą.

- Te bagna rozpościerają się na setki kio – odezwał się Haeg. – Chyba nie przeszukamy ich całych?

- Spokojnie. Nie powinniśmy spędzić tu dużo czasu – skwitował Vakargg.

Myśliwi szli ścieżką przez jakiś czas, docierając do małej polany. Na granicy traw widniały potężne, bagienne wierzby. Od dwóch stron do polany docierała woda z pobliskich zbiorników.

Gdy mężczyźni pojawili się na środku polany, Vakargg nakazał postój, gdy ich oczom ukazały się zwłoki.

Khertes kucnął przy czymś, co wyglądało jak pozostałości Toa Wody. Trup był pokryty zakrzepłą krwią i błotem. Fragmenty niebieskiej zbroi wydawały się nieliczne. Młody Toa skrzywił się, widząc oderwaną nogę. Zrobiło mu się niedobrze. W Ko-Koro spotykał się z widokiem martwych rahi, lecz zobaczenie innej wojowniczki w tak brutalnym stanie było czymś innym. Dwaj Zakazianie stali w milczeniu, przyglądając się zwłokom.

- Jest ich więcej – stwierdził Haeg.

Trzech mężczyzn zaczęło przeszukiwać polanę, odkrywając większą liczbę martwych. Vakargg odnalazł ciało Toa Powietrza bez głowy, a Khertes rękę oddzieloną od tułowia. Wszystkie miały małe, czarno-purpurowe narośle, których mężczyzna nie potrafił rozpoznać.

- Tutaj się zatrzymali – stwierdził Vakargg, pokazując na ekwipunek porzucony u podnóża jednej z wierzb. – Potem pewnie uciekli w głąb bagna.

Khertes usłyszał plusk wody. Odwrócił się, widząc niespokojną taflę wody. Nie zdążył krzyknąć, gdy z bagna wynurzył się krokodylowaty stwór, mknący prosto na niego. Ogromne rahi było już za blisko, żeby uniknąć szarży, jednak Toa Lodu błyskawicznie zszedł z drogi potwora. Stał kilka bio od zmieszanego rahi, samemu nie mając pewności, co przed chwilą zaszło. Po chwili zauważył błysk swojej Kanohi. „Maska może aktywować się w czasie dużego niebezpieczeństwa” – pamiętał słowa Ikovela. Ile dałby za to, by był teraz przy nim.

W cielsko potwora trafiły dwa bełty z kusz, lecz zdawały się jedynie bardziej rozwścieczyć bestię. Krokodylowaty rahi zaryczał, kierując się w stronę Haega. Skakdi Magnetyzmu pospiesznie odrzucił kuszę i przygotował halabardę, kierując stalowe ostrze prosto między oczy rahi. Grot odbił się od głowy stwora, jakby jego skóra zrobiona była z protostali, a sam Haeg stanął twarzą w twarz z wrogiem. Krokodylowaty rahi uderzył w Zakazianina, posyłając go kilka bio dalej. Potwór chciał zbliżyć się do ofiary, lecz zaryczał w bólu, gdy topór Vakargga zatopił się w jego łapie. Skakdi Ognia nie zamierzał marnować okazji, wyjmując oręż i uderzając ponownie, rąbiąc potwora w kończynę. Rahi uderzyło dowódcę ekspedycji ogonem, posyłając go w drzewo. Zakrwawiony stwór wycofał się z powrotem do wody.

Khertes odetchnął, widząc, jak dwaj Zakazianie podnoszą się i zbierają do kupy. Wyglądali na roztrzęsionych, lecz nie byli poważnie ranni.

- Do Karzahniego z kuszami. Bezużyteczne – skwitował Vakargg. – Haeg? Na mój znak użyjemy żywiołu. Przyszpil go to ziemi.

- Jasne, szefie – odparł Zakazianin Magnetyzmu.

- Jak zauważycie coś podejrzanego w wodzie, od razu rzućcie tam bomby – dodał dowódca.

Trzech wojowników zbiło się w grupę pośrodku polany, wypatrując jakiegokolwiek ruchu. Ich nerwy były na granicy wytrzymałości. Khertes trzymał dłoń na ładunku. Gdy usłyszał plusk wody, nie zawahał się.

- Leci! – krzyknął, rzucając bombę. Wybuch wyrzucił wodę i błoto na polane, brudząc zbroje wojowników. Po chwili bagno zaczęło przybierać czarnej barwy. Po chwili obok nich wynurzyła się bestia, cała pokryta szramami na pancerzu. W kilku miejscach widać było odsłonięte, czarne mięso.

- Haeg, teraz! – krzyknął Skakdi Ognia, lecz nic się nie stało. Khertes spojrzał pobieżnie na Vakargga, widząc w jego oczach zmieszanie, a później strach. Trójka myśliwych zanurkowała w bok, gdy zraniony potwór wbiegł w środek polany. Khertes błyskawicznie utworzył kilka lodowych sopli, posyłając je w stronę potwora. Lód roztrzaskał się na uszkodzonym pancerzy rahi, nie robiąc mu żadnej krzywdy.

Dwaj Zakazianie zaatakowali stwora mocami wzroku. Laser z oczu Vakargga i wzrok uderzeniowy Haega uszkodziły oczy i pysk rahi. Skakdi Ognia błyskawicznie utworzył bicz energetyczny, wiążąc jedną z kończyn jaszczurowatego stwora. Rahi zaryczało, gdy halabarda wbiła mu się w oko. Khertes nie marnował czasu, tnąc mieczem w jedną z kończyn. Zaczął zadawać kilka ciosów i nie przestawał, nawet gdy bestia skonała.

Skakdi Magnetyzmu wyjął zakrwawione ostrze halabardy z ciała potwora, oddychając ciężko.

- Było odporne na moce żywiołów. Toa byli dla niego jedynie śniadaniem z mieczami – skwitował Vakargg. – Dobra robota.

- Co teraz? – zapytał Khertes. Jego serce waliło jak młot, powoli się uspokajając.

- Weźmiemy dowód zgładzenia bestii. Pysk byłby dobry, ale łapa też się nada… - oznajmił Skakdi Ognia.

- Szefie… - zaczął Haeg.

- Co znowu? – spytał wyraźnie poirytowany dowódca.

- Do Karzahniego z trofeum. Spadajmy stąd – rzucił halabardnik.

Khertes rozejrzał się po okolicznych wodach. We wszystkich coś pluskało. Toa Lodu zamarł.

- Odwrót – powiedział Vakargg. Toa Lodu rzucił się do ucieczki, biegnąc za srebrnym Skakdi. Widział, że Zakazianin w czerwieni został w tyle. Po chwili usłyszał plusk wody i potężny wybuch z tyłu. Fala uderzeniowa niemal nie zwaliła go z nóg. Gdy spojrzał do tyłu, zobaczył Vakargga, który wybiegł z chmury kurzu i pyłu.

- To powinno dać nam trochę czasu – krzyknął.

Toa Lodu biegł wzdłuż ścieżki, trzymając się drogi wyznaczonej przez flagi. Gdzieś zniknął mu Haeg, jednak mężczyzna ani myślał o jego poszukiwaniu. Chciał jak najszybciej opuścić to miejsce. W panice potknął się o korzeń, upadając w błoto. Słyszał ryki rahi, które były coraz bliżej.

Obok niego pojawił się Skakdi Ognia, wyciągając dłoń. Khertes złapał się ręki Zakazianina, błyskawicznie stając na nogi. Mężczyźni ruszyli do biegu, w końcu docierając do miejsca, w którym zostawili wierzchowce.

Rahi wierzgały jak oszalałe, próbując urwać się z lin. Przy wierzchowcach czekał już Haeg, który wyprzedził pozostałych.

- Szybko! – krzyknął, przecinając więzy ostrzem, gdy Khertes i Vakargg dosiedli wierzchowców. Rahi nie musiały być zachęcane do cwału, widząc stado rozwścieczonych krokodyli, które znajdowały się kilkanaście bio od nich. Na szczęście wojownicy znajdowali się na samym skraju bagien, gdy Khertes obejrzał się za siebie, zobaczył, że żadne z nich nie postanowiło ich ścigać.

\*\*\*

Amani oparła się o ścianę na balkonie *Przeźroczystej Kauri*, poprawiając opatrunek. Głowa dalej ją bolała na niedawnych wydarzeniach. Cały dzień czekała na tego młodego Toa Lodu, który twierdził, że znalazł sposób dostania się do kwatery Ensolu.

Chłodny wiatr musnął jej zbroję. Toa Psioniki pochyliła się nad miastem, widząc Matorańskich latarników, którzy dostarczali Atterhern światła, gdy miasto powoli pogrążało się w ciemności. Kobieta czuła obecność umysłów mieszkańców miasta, wszyscy z innymi pragnieniami, strachem i motywacją, splątane w tyglu jak pajęcza sieć. Gdzieś tam były jej przyjaciółki, Matoranki z wioski, które zawiodła. Amani przysięgła sobie, że odkupi swoje winy ochroną swoich sióstr tutaj, lecz jedna z Ce-Matoranek została porwana przez ludzi Iveria, a ona nie mogła nic z tym zrobić. Nie potrafiła odnaleźć się w miejscu, które nie widziało w niej obrończyni.

Z rozmyślań wyrwał ją znajomy widok. Do kafeterii zmierzał Khertes, w zbroi całej pokrytej zaschniętym błotem i uśmiechem na Kakamie. W jego umyśle kobieta wyczuła strach, ale także podekscytowanie. Wiedziała, że Toa będzie miał wiele do opowiedzenia.

Po chwili zeszła na dół, do pomieszczenia z barem i jadalnią. Toa Lodu usadowił się już na krześle, a Verti podawał mu zupę.

- Zaraz, nie byłeś w… - Amani nie dokończyła.

- Właśnie tak – uśmiechnął się Khertes, łapczywie biorąc łyżkę zupy. Toa Psioniki poczuła satysfakcję, że wydedukowała jego działania bez zaglądania do umysłu mężczyzny.

Pobrudzony Toa Lodu opowiedział całe zajście na bagnach. Amani była pełna podziwu, że Toa i Skakdi wyszli z wyprawy z życiem. Sama też nie rozumiała, dlaczego Khertes był tak pogodny. Kilka razy otarł się o śmierć, a było to zdecydowanie za dużo dla kobiety.

- Możemy pogadać na górze? – zapytała Toa Psioniki. Khertes zgodził się jej towarzyszyć. Razem wyszli na balkon, na którym stała Amani wcześniej tego dnia. Nad Atterhern zapadła już noc. Była wyjątkowo spokojna, na niebie nie było widać sylwetek sępów, za to zaczęły się lekkie opady śniegu.

- Znowu pada – zaczęła markotnie kobieta, patrząc w górę.

- Mi tam nie przeszkadza – odparł Khertes, subtelnie odsuwając opady śniegu z balkonu.

- Widzę, że robisz postępy – Amani uniosła jedną brew.

- Nie jest źle – uśmiechnął się Toa Lodu. – O co chodzi? – zapytał.

- Dobry pomysł z dołączeniem do Ensolu. Pamiętasz, o czym ci mówiłam? Ten Skakdi, Vakargg, porwał Leimę, Ce-Matorankę z mojej wioski.

- Tak, pamiętam – odparł niepewnie Khertes. Kobieta doskonale wyczuła wahanie.

- Czyżby? – odparła. Ciągle powstrzymywała się od czytania w myślach.

- Pamiętam o Matorance, jej imię wyleciało mi z głowy, Mata Nui – mężczyzna obrócił oczyma. Na dwójkę Toa znowu zaczął prószyć śnieg. Mężczyzna westchnął, wykonując nieznaczny ruch dłonią.

- Musisz zrozumieć, że to dla mnie tak ważne jak dla ciebie odnalezienie tego… tam…

- Nazywa się Ikovel – westchnął ponownie Khertes. Amani poczuła przypływ wstydu i uczucie gorąca na twarzy.

- W każdym razie – kontynuowała. – Ensol ma na niższych poziomach cele dla więźniów. Dobrze by było, gdybyś się pospieszył. Nie wiadomo, mogą ją tam torturować – dodała Amani.

- Zrobię to najprędzej, jak się da – odparł Toa Lodu. *Jak odnajdę Ikovela* – kobieta nie mogła powstrzymać się przed przeczytaniem jego myśli. Uśmiechnęła się kątem ust.

- Masz dość dobry humor, jak na Toa który ledwie uszedł z życiem – powiedziała dziewczyna.

- Cóż… - Khertes oparł się o balustradę, patrząc się na ulice Atterhern. – To było świetne. Wiem, niebezpieczeństwo, śmierć i takie tam. Ale jak walczyłem z tym rahi, reagowałem instynktownie. Używałem żywiołu, mocy maski. Poczułem się, jakbym znowu był na polowaniu w Ko-Wahi – Toa Lodu przełknął ślinę, jakby tamto wspomnienie sprawiało mu ból. – Myślę, że mi się to podobało.

- Hm, nie każdy w drużynie Toa jest wojownikiem, ale ty najwyraźniej, tak – skwitowała Amani.

- Ikovel był. Najlepszym – dodał Khertes.

- Ja nie czuję się zbyt dobrze w tej roli. Trzymam przy sobie tę włócznię, gdyby mój żywioł nie dawał rady. Ale sam wiesz, jak jest – nad dwójką Toa zawisła krępująca cisza. Amani jeszcze raz sięgnęła do umysłu Khertesa, aby wyłowić jakąś myśl. *Drużyna*– usłyszała.

- Mam jeszcze prośbę – Toa Lodu zmienił temat. – Ikovel miał się tu spotkać z kimś, kto pomoże przy tym ustrojstwie. Czy mogłabyś poszukać i popytać u jakichś inżynierów lub naukowców? Mogłabyś mi pomóc, gdy ja infiltruję Ensol – zapytał wojownik.

- Jasne, nie ma sprawy – rzuciła krótko Amani. – Ja też mam prośbę. Wiesz, co to mentalne połączenie?

- Nie.

- Możemy takie nawiązać i komunikować się na odległość. Jeśli któryś byłby w niebezpieczeństwie, wiedzielibyśmy – powiedziała Toa Psioniki.

- Brzmi dobrze - skwitował Khertes.

- Już - powiedziała Amani, informując młodego Toa o nawiązaniu połączenia. Mężczyzna musiał poczuć więź, bo przez kilka sekund stał jak wryty. - Przyzwyczaisz się - uśmiechnęła się ciepło kobieta. Była zaskoczona zachowaniem Khertesa wobec niej. Większość Matoran, Toa i innych istot podchodziła do niej i przedstawicieli żywiołu Psioniki z rezerwą, wiedząc, co potrafi. Nikt nie lubiał, gdy w ich towarzystwie znajdowała sie osoba, która mogła przejąć kontrolę nad ich wolą oraz czytać im w myślach. Często na ulicach Atterhern spotykała się z nieprzyjemnymi spojrzeniami. Gdy przybyła do miasta, obawiała się, jak poradzi sobie razem z Ce-Matorankami ze swojej wioski. Miała szczęście, że znalazła Vertiego, który był jednym z jej niewielu przyjaciół w Atterhern. Teraz do tej listy dołączył młody Toa Lodu, który podchodził do niej bez uprzedzeń. Kobieta wywnioskowała, że zapewne nie spotkał się z uprzedzeniami dotyczącymi jej plemienia. Dwójka Toa stała jeszcze przez chwilę na balkonie, obserwując opady śniegu i spokojne, opustoszałe ulice nadmorskiego Atterhern.

## Rozdział III

Toa Psioniki przechadzała się ulicami Atterhern. Chłodny poranek był pozbawiony śniegu, lecz nie wiatru. Kobieta spróbowała osłonić twarz przed wichrem.

Młody Toa Lodu poprosił ją o odszukanie inżynierów i naukowców, którzy przebywali w mieście. Amani nie mogła odmówić, w końcu Khertes pomagał jej odnaleźć Leimę, jej Ce-Matorańską przyjaciółkę. Tak przynajmniej to sobie racjonalizowała.

Nadmorskie miasteczko nie miało zbyt wielu inżynierów. Większość mieszkańców zajmowała się handlem, rybactwem, obróbką metalu czy wykuwaniem masek lub uprawą warzyw w szklanych ogrodach. Import z Xii wzrósł dopiero niedawno, przez co nie pojawiło się zbyt wiele Matoran zdolnych do obcowania z tą technologią.

Amani znała jedną osobę, która zajmowała się takimi sprawami w wolnym czasie. Bo-Matoranin Pakri prowadził warsztat oraz skup złomu w centralnej dzielnicy miasta. Toa Psioniki korzystała z jego usług wcześniej, gdy trafiła do Atterhern po zniszczeniu jej wioski na południu.

Toa stała na zewnątrz dużej, drewnianej chaty z szyldem, gdzie napisane było „Żelazne Emporium Pakriego”. Nie namyślając się długo, kobieta wkroczyła do środka.

We wnętrzu warsztatu panował półmrok. Oświetlenie dawały jedynie dwa kamienie, rozmieszczone niedaleko niewielkiego stołu, na którym walały się niewielkie kawałki złomu. Sam Bo-Matoranin stał przy stercie żelastwa, grzebiąc w nim rękoma. Słysząc otwarcie drzwi, zwrócił swoją ciemnozieloną Kanohi Rau w stronę Amani.

- Witaj, Pakri – zaczęła dziewczyna.

- Co sprowadza cię tym razem? – zapytał inżynier.

- Dzisiaj nie mam niczego do naprawy – stwierdziła Amani. – Jestem tu za prośbą przyjaciela – dodała, rozglądając się po warsztacie. Zauważyła małego robota o wielkości jednej trzeciej Matoranina, który sortował złom. – Znasz Toa o imieniu Ikovel?

Żółte oczy za maską Pakriego rozbłysły. Amani nie musiała sięgać po moce psioniczne, aby odgadnąć odpowiedź.

- Znamy się od dawna. Jeszcze przed Turniejem Stali – odparł ochoczo inżynier. – Jest w mieście? – zapytał.

- Tak jakby – odpowiedziała Toa. – Jest tu jego uczeń, młody Toa Lodu. Twierdzi, że Ikovel miał udać się do ciebie – oznajmiła Amani.

- To dziwne. Nie wysyłał do mnie żadnej wiadomości. Być może śpieszyło mu sie? - zapytał sam siebie Pakri.

- Toa Lodu mówił mi, że Ikovel miał tu zanieść pewien przedmiot – rzekła kobieta.

- Cóż, tak jak mówiłem, nie kontaktował się ze mną. Trudno powiedzieć mi więcej o nim czy o czymkolwiek, co miał przynieść. Może broń do naprawy – powiedział Bo-Matoranin, patrząc uważnie w maskę Amani. – Być może lepiej by było, gdyby przyszedł tu ten jego uczeń, hmm?

Toa Psioniki stała nad Matoraninem, skonsternowana. Krótkie przeczytanie myśli Pakriego nie znalazło kłamstwa, lecz kobieta wyczuła u niego głęboki niepokój, zapewne związany z jego przyjacielem, który mógłby być w niebezpieczeństwie. Skrzywiła usta, uświadamiając sobie, że nie dowiedziała się zbyt dużo. Inżynier znał mentora Khertesa, lecz zdawał się nie mieć pojęcia o tym, gdzie się znajduje.

- Kto to jest? – Amani usłyszała powolne kroki i stary, zmęczony głos, należący do krępej Turaga Wody, która pojawiła się w warsztacie. Zmrużyła oczy, gdy spojrzała na dziewczynę. – Ta wiedźma czyta ci w myślach, Pakri.

- Ja nie- urwała Toa.

- Zrobiłaś to? – zapytał Matoranin, poddenerwowany.

- To ważne, żebym wiedziała jak najwięcej – westchnęła Amani. – Mówimy tu o życiu tego Toa. I innych – starała się wyjaśnić. Niektóre siostry z jej plemienia umiały subtelnie wpływać na umysły słuchaczy, przekonując ich do własnej racji w czasie rozmowy. Kobieta nigdy nie opanowała tej umiejętności dobrze, a nie chciała ryzykować. Musiała więc bronić się konwencjonalnymi metodami.

- Życiu innych? Was to nie obchodzi. Z każdym dniem do Atterhern przybywa coraz więcej obcych. Któreś z was przyniosło tutaj tę… zarazę – powiedziała z wyraźnym obrzydzeniem Turaga. Amani przeniosła wzrok na nią. Ta konwersacja stała się dla niej interesująca. – Spójrz na zatrutą ziemię, skażone drzewa i niebo zasłonięte tymi istotami – kontynuowała kobieta. Toa była pewna, że chodzi jej o tajemnicze sępy. – Przed Wielkim Duchem władali tu inni, starzy bogowie. Wielu twierdzi, że opuścili ten wszechświat, lecz zapadli w sen. I coś ich przebudziło – powiedziała Turaga, patrząc Amani prosto w oczy. – Myślisz, że kłamię, Toa? Spójrz w mój umysł i zobacz to na własne oczy - powiedziała w gniewie kobieta. Zakasłała. Po chwili zaczęła ciężko kaszleć.

- Berma, idź już do swojego pokoju i odpocznij, dobrze? – powiedział Pakri, biorąc Turagę za rękę. Kobieta była niechętna, lecz wkrótce spełniła prośbę Matoranina. – Mieszka w chatce, dobudowanej przy warsztacie – wyjaśnił chłopak. – Przychodzi tutaj, bo nie ma z kim porozmawiać. Nie gniewaj się na nią, nie lubi przyjezdnych – dodał.

- Yhym – wybąkała Amani, lecz nie nastawiła się zbyt pozytywnie w stosunku do Turagi.

- Jeśli podejrzewacie, że Iverio przetrzymuje Ikovela, musicie iść z tym do niego. Niestety, nie mogę pomóc z niczym więcej – rzekł Bo-Matoranin, rozkładając ręce. Amani skinęła głową i skierowała się do wyjścia.

\*\*\*

Gdy automatyczne drzwi kwatery głównej Ensolu zamknęły się z trzaskiem, mężczyznę zalała ciemność. Toa Lodu przez kilka sekund słyszał jedynie oddech Skakdiego. Po chwili lampy na suficie rozbłysły bladym światłem.

- Zostawisz rzeczy w kwaterach strażników - zaczął Vakargg, który oprowadzał Toa Lodu po głównym budynku jego firmy. Skakdi Ognia mówił stanowczo i spokojnie, zachowując pełen profesjonalizm. Nie przypominał Khertesowi reszty Zakazian, których widział w Atterhern. Inni Skakdi spędzali czas na okradaniu przechodniów i przesiadywania w knajpach, ale Vakargg miał nad sobą inną, chłodną aurę. Khertes wykonywał jego polecenia, starając się jak najlepiej wypaść jako nowy strażnik, lecz cały czas pamiętał, że przybył tu po to, aby zinfiltrować Ensol. Musiał odszukać handlarza informacją oraz Leimę, Ce-Matorankę, która została podobno porwana przez zakapiorów firmy.

Toa Lodu nadal nie wiedział, jak dostać się do swojego celu. Nie zamierzał pytać Vakargga o sprawę Laitha lub Ce-Matoranki, jego przełożony na pewno nabrałby podejrzeń. Toa Lodu musiał uzyskać informacje w inny sposób, lecz jego czas kurczył się z każdą sekundą.

Dwaj mężczyźni kroczyli ciemnym korytarzem. Khertes mijał wiele stalowych drzwi, które prowadziły do niewiadomo jakich pomieszczeń. W końcu razem z Vakarggiem skręcili w lewo, by trafić na schody. Doprowadziły ich do kolejnego, bardziej obszernego korytarza, który prowadził do kwater strażników. Skakdi Ognia przydzielił Khertesowi szafkę, do której Toa złożył zbroje, broń i inne rzeczy.

- Każdy nowy pracownik musi stawić się przed szefem - oznajmił Vakargg. - Chodź ze mną.

Dwójka mężczyzn znalazła się na korytarzu, by wrócić się schodami. Khertes znowu stanął w półmroku, by wkroczyć do biura, nad którym wisiał napis *Iverio*. Vakargg odchrząknął i wkroczył do środka.

Biuro właściciela Ensolu było obszerne i dość schludne. Światło padało z dwóch małych okien na tylnej ścianie, oświetlając drewniane biurko, przy którym była usadowiona masywna istota. Iverio był osobliwym południowcem o beżowym odcieniu skóry i ospałych oczach. Jego elektroniczny monokl błyskał na niebiesko, rzucając poświatę na maszynę do pisania i stertę dokumentów obok. Na szerokim cielsku ułożone były szaty w kolorze białym i purpurowym.

Iverio przesunął doniczkę na biurku, przyglądając się Skakdi Ognia. Zdawał się w ogóle nie zwracać uwagi na Khertesa, który stał obok. Toa w białej Kakamie przełknął ślinę.

- Vakargg. Co masz do powiedzenia? - zapytał Iverio wysokim głosem, który nie pasował do jego postury.

- Zatrudniliśmy tego Toa jako ochronę. Będzie w zespole razem z Haegiem oraz Ihex - odparł sierżant.

- Toa? Dobrze - krzesło zaskrzypiało, gdy Iverio usłyszał wypowiedź Zakazianina. Nadal nie zwrócił uwagi na Khertesa, zdawał się pusto patrzeć w ścianę. Toa Lodu poczuł lekki niepokój, obserwując władcę kompanii.