Ornbrun

> – Co jest? Znudziło ci się oddychanie przez prosty nos?
>
>

## Wstęp

Podobno kiedyś mieli jakiegoś króla, jakiś ród chyba, albo starszyznę... Kiedyś. Teraz to bez znaczenia, bo i tak nikt już tego nie pamięta, a już na pewno nie samo Ornbrun. Brunatne Orły nie zawracają sobie głowy takimi detalami jak historia, żaden z przeszłych Wodzów nigdy też nie zatrudnił skryby, choćby kiepskiego. Rozbudowana polityka to także nie ich bajka.

> „Ulanvouret uważa się za wyższą nację i naszego zwierzchnika? W sumie, nie wiemy dlaczego, ale niech przyjdą, mamy młode miecze do rozdziewiczenia. Elumarskie próchna coś brzęczą o wpierdalaniu się w ich drzewa? To niech ich, kurwa, bronią jak należy. Co? Thalassex wystosowało propozycję sojuszu, serio? A jebał ich pies, powiedzmy, że się zgadzamy, a potem podpierdolmy im łodzie.‟
>
>
>
>

## Społeczeństwo

Ornbrunowie są niezwykle starym ludem, osmaganym przez zimne, ostre słońce, zakochanym w grubych skórach i udomowionych pierzastych kompanach. Oraz w sobie samych, rzecz jasna. Gdyby ktoś zastanawiał się, co by wyszło z połączenia tupetu Hunów oraz rozrywkowego podejścia do walki Wikingów, otrzymałby właśnie tych ludzi. Ze wszystkich państw Środka, to właśnie oni mają w największej pogardzie losy innych nacji, łącznie z ich zdaniem na swój temat. To nie jest nawet tak, że Ornbrunowie pałają do nich jakąś szczególną nienawiścią. Najprościej mówiąc, mają to gdzieś. Ich styl życia jest niedbały i, jak na nację sterowaną przez zbrojne ramię, niezwykle beztroski. Ogół społeczeństwa dzieli się na tych, którzy walczą oraz tych, którzy robią cokolwiek innego, w proporcjach dwa do jednego, z przewagą dla wojów oczywiście. Kobiety są dopuszczane do armii, ale zgodnie z pewnymi restrykcjami. Ich oddziały to lekkie grupy zwiadowcze, na czele z osławionymi Sokolniczkami, oraz łucznicze, praktykujące walkę wyłącznie z dystansu. Pancerze ornbruńskich wojowników prezentują się raczej prymitywnie, ale nie oznacza to, że łatwo się przez nie przebić. Również w ich kowalstwie da się wyczuć wspomnianą niedbałość. Zdobienia uważane są za zbędne. Jedyne, co czynią dla ubarwienia swojego wizerunku, to koralowo-czerwone malunki twarzy, na czołach i dolnych powiekach. Lubują się w broni obuchowej miażdżącej. Atrybutem władzy, przekazywanym sobie przez kolejnych Wodzów, jest wielki, żelazny korbacz, który dany przywódca zobowiązany jest dzielnie nosić na swoich plecach, nawet gdy zjawia się tylko na ucztę.

## Terytoria

Na wypłaszczonych, suchych ziemiach, poprzecinanych skalnymi grzebieniami, brunatny lud wypasa swoje ciężkie wierzchowce, które na czas walki niemal zawsze okuwane są metalem, w stopniu nie mniejszym niż sami jeźdźcy. Im bliżej Hexenmaru, tym więcej drzew wyrasta na horyzoncie, kończąc na gęstych, wysmukłych lasach iglastych, piętrzących się na ciemnopiaszczystym wybrzeżu. Na północny zachód od stolicy, rozległego, acz niskiego w zabudowie miasta Kard-Gazdasag, powietrze wilgotnieje i bujniejszą roślinnością zwiastuje przybliżenie granicy z zupełnie nieulubionym sąsiadem. Nieulubionym do tego stopnia, że w końcu na którymś etapie uciążliwych wojen i przepychanek, znudzeni Ornbrunowie postanowili zadbać, by Elumarczycy ukisili się na swoich podgniłych terytoriach. Odizolowali natrętów, przymknęli granice stałą klamrą, złożoną z części armii, i uniemożliwili kontakt z zewnętrznymi państwami, przynajmniej przez ICH ziemię. Źródła całej niechęci dopatrywać się można w różnicach poglądów. Elumar jest ostatnim krajem przejmującym się terenem, który zajmuje, podczas gdy Ornbrun, cóż, nie zastanawia się, co będzie gdy surowców zabraknie.

## Władza

Ktoś jednak musi się tam nad czymś zastanawiać. Od tego jest armia – i od wojaczki, i od zarządzania państwem. Ornbruńska Chunta składa się z najbardziej zasłużonych wojów, czyli związku Ornhuggrakur, Wodza, tytułowanego Ornerge, oraz Pierwszej Sokolniczki – Ornlyse. W dyktaturze wojskowej panuje merytokracja, konsekwentnie oparta na zasługach dla armii. Czczą tylko swoich przodków, a walka jest wszystkim dla czego żyją. Przez dziesiątki lat mordowali się z Ulanvouret i Thalassex jedynie dla sportu. Z kolei z Dataran Alshuk przelali morze krwi, tłucząc się o nic nieznaczące wyspy, lub drażniąc ich poprzez przybijanie do brzegów plemienia Asparez, "bo tak". Poza tym, nie przepadają za plugawcami. Są też znani z bezpardonowego wykradania technologii i podpatrywania technik u innych nacji. Dzięki uprowadzonym z Thalassex okrętom, z uśmiechami na twarzach popłynęli do magów, zaś dzięki zapożyczonej od Ulanvouret sztuce walki, spuścili Elumarczykom łomot w zupełnie nowym stylu.

Nawet wojna absolutna nie zabiła w nich krwiożerczego charakteru, więc kiedy Valkean wkroczyło na ornbruńskie stepy, bez zastanowienia podjęli walkę. Oberwali potężnie i widowiskowo, pożegnali ostatniego Wodza, po czym na jakiś czas podkulili ogony, liżąc rany w domowym zaciszu. Utrzymują, póki co, że są grzeczni jak nigdy, przy czym nieustannie mruczą pod nosem, że ten cały Regenlied to tak naprawdę sposób Krateru na ponowne wezwanie wszystkich do walki.