Falkenhaynowie

### ***Rodzina, obowiązek, honor.***

Na wzgórzach pomiędzy Ahlenhofem i Lear mieści się wpasowany w górę zamek Falkenberg, siedziba możnych Falkenahaynów, niekwestionowanych panów Pogranicza. Domenę Falkenhaynów obejmują pas graniczny między Talabeclandem a Middenlandem, toteż podczas wojen domowych w Imperium ich ziemie były świadkami wielu bitew z oddziałami Ottiliańskich pretendentów, a także inwazji Wampirzych Hrabiów.

### **Początki**

Choć niemal nic nie wiadomo o jego przeszłości poza tym że pochodził z Middenheim, pewnym jest że założycielem rodu był Dietrich, który w okresie wywołanej przez Skavenów Czarnej Zarazy stał u boku Mandreda Szczurobójcy w jego gwardii przybocznej,a w trakcie bitwy na Wyjących Wzgórzach, Dietrich przy ramieniu księcia Elektora nacierał na pozycje wodza szczuroludzi. Mówi się że kiedy jego olbrzymi miecz utknął w czaszce szczuroogra, uparty wojownik zaczął gromić otaczających go skavenów tylko okutymi w stal w rękawicami, wciąż uparcie broniąc pleców Mandreda. Kiedy głowa Najwyższego Watażki Vrrika potoczyła się po polu bitwy, a czaszka ostatniego szturmoszczura została zgruchotana, Imperator w uznaniu przyznał Dietrichowi większość wyludnionych przez zarazę i szczuroludzi obszarów między Talabeclandem,a Middenlandem. Dietrich rychło zaczął odbudowę, zaczynając od tworzenia fortyfikacji i milicji w ocalałych wioskach i miasteczkach, co dało początek militarystycznej kulturze tego obszaru. Ziemie Pogranicza spustoszone wojną były pełne zepsucia i chaosu, w lasach mnożyli się zwierzoludzie, a po drogach grasowali bandyci. Żeby skuteczniej chronić „Podbrzusze Middenlandu” (jak mówi się niekiedy o Pograniczu) nowy baron stwierdził konieczność wzniesienia twierdzy, dla której idealne miejsce znalazł wpasowane na zboczu góry która przywodziła mu na myśl masyw jego ukochanego Fauschlagu. Tak powstał zamek Falkenberg.

Pochodzenie protoplasty Falkenhaynów na zawsze miało pozostać zagadką dla zawsze skorej do plotek szlachty i dociekliwych heraldyków. Jednak odpowiedź istnieje, spoczywa w podziemiach zamku, znajdujących się jeszcze głębiej niż najniżej położone rodowe krypty. Wiedzę o ich położeniu i zawartości posiada tylko aktualny baron i absolutnie nikt inny.

### **Wilczy Imperator i Wojny Pograniczne**

Roku 1547 IC, Heinrich, elektor Middenlandu ogłosił się Wilczym Imperatorem. Baron Manfred von Falkenhayn z miejsca zapewnił wysłannika prowincji o lojalności i zarządza przygotowania do wymarszu na koronację. Jego brat Wilhelm miał jednak inne zdanie i skonfrontował się z Manfredem, krzycząc o przysiędze lojalności jaką Falkenhaynowie składali Imperatorowi w Talabheim. W wielkiej sali Falkenbergu wywiązała się walka, która przeniosła się na resztę zamku, kiedy Middenlandzcy lojaliści i stronnicy Ottilian skoczyli sobie do gardeł. Walki ucichły dopiero nad ranem, mimo śmierci barona Manfreda kończąc się zwycięstwem stronników Wilczego Imperatora. Konsekwencją tych niechętnie wspominanych wydarzeń była śmierć, nie tylko barona ale i siedmiu innych Falkenhaynów. Ranny Wilhelm chcąc ocalić życie tych którzy za nim stanęli, złożył broń za obietnicę pardonu, ale mimo to wściekli synowie Manfreda roznieśli go na mieczach. Gdyby nie interwencja byłej już baronowej, taki sam los spotkałby resztę renegackich Falkenhaynów wraz z synem Wilhelma, Dieterem; zamiast tego jednak zostali wygnani bez prawa do powrotu. Od tego momentu o tej gałęzi rodu zaginął słuch. Niektórzy uważają że wywędrowali do Talabeclandu, szukając schronienia u tych, którym chcieli dochować wiary. Inni mówią o Ostermarku, jeszcze inni snują hipotezy o grupie, która wyruszyła szukać szczęścia w Księstwach Granicznych czy na Zachodzie. Jak było naprawdę, nie wie nikt, a losy stronników Wilhelma pozostają nieznane.

Jakie by one nie były, nowo mianowany baron Wolfhar okazał się wyjątkowo krewki i żądny zemsty; zaraz po złożeniu przysięgi w Middenheim wrócił na Pogranicze, zebrał odziały i będąc przekonanym, że niedawny zamach był inspirowany zza Talabecu zaczął pustoszyć ziemie zaskoczonego barona von Herdera, który jeszcze pół roku temu bratał się z ojcem Wolfahra na zjeździe możnych w Talabheim. Odziały Falkenhaynów przeprawiły się przez rzekę i puszczając cały przygraniczny krajobraz z dymem, dotarły pod miasto Volgen i wzięły je szturmem z zaskoczenia. Po zdobyciu nastąpiła rzeź i złupienie miasta, podczas którego zginął syn von Herdera. Zdesperowani możni zza Talabecu skrzyknęli się razem i pod przewodnictwem von Herdera uderzyli na Middenlandczyków pod Ravenstein, bitwa choć nierozstrzygnięta przyniosła tak ciężkie straty po obu stronach, że obciążeni łupem i zmęczeni wojaczką Falkenhaynowie wycofali się za rzekę. Rok później ruszyła odwetowa wyprawa zza Talabecu, dalej nakręcając spiralę wzajemnej przemocy i nienawiści. **Wojny Pograniczne** toczyły się ze zmienną częstotliwością przez kolejne 8 lat, aż do momentu kiedy armia Wilczego Imperatora przeprawiła się przez Talabec i obydwa rody musiały na razie złożyć swoje chorągwie w ważniejszych bitwach. Konflikt przycichł w końcu wraz ze śmiercią barona Wolfhara, jednak aż do zjednoczenia Imperium przez Magnusa Pobożnego, co jakiś czas wybuchał jasnym płomieniem. Od tych wydarzeń Von Herderowie i Von Falkenhaynowie są zaprzysięgłymi oponentami.

### **Słaby człowiek nie może rządzić Pograniczem**

Tak oto brzmi niepisana zasada rodziny Falkenhaynów.

Jej geneza wywodzi się od katastrofalnego panowania Rudolfa von Falkenhayna. Bratanek barona Wolfhara przejął władzę niejako przypadkiem i cały okres swoich rządów schodził mu na polowaniach, balach i ucztach, na które pieniądze brał ze stale podnoszonych podatków i cięcia wydatków na wojsko. Kupczyło się wszystkim: od tytułów szlacheckich, po stanowiska doradców, aż po zarządy wsi. Rezultat mógł być tylko jeden, wkrótce na zaniedbanych drogach pogranicza zaczęło szerzyć się bezprawie, a granica płonęła od talabeclandzkich rajdów. Przy braku reakcji barona, ciemiężona coraz to bardziej absurdalnymi obciążeniami szlachta poczuła, że nie miała innego wyjścia jak wszcząć rebelię. Kiedy podatki przestały płynąć, doradcy barona rozkazali wymusić daninę wojskiem. Tak rozpoczęły się **Wojny baronów**. Niedofinansowane, zdemoralizowane i fatalnie dowodzone wojsko poniosło klęskę pod Bad Hohne i szybko zostało odepchnięte do osobistej domeny Falkenhaynów. Tymczasem coraz bardziej odrealniony Rudolf urządzał kolejne bale i planował wyburzenie zamkowych stajni i zastąpienie ich oranżerią. Na Falkenbergu przerażona rodzina podjęła decyzję o bezkrwawym puczu, Rudolfa pozbawiono wszelkich tytułów i zesłano do Ulrykańskiego klasztoru w niedostępnych górach gdzie wkrótce zmarł; jego portrety zostały zdjęte z Wielkiej Galerii, a imię stało się synonimem hańby. Jedyną zasługą szalonego barona było znaczne upiększenie zamkowych wnętrz i imponująca kolekcja obrazów.

Nowy baron próbował jeszcze stłumić rebelię przez kolejne dwa lata, jednak nie będąc w stanie przełamać oporu koalicji, usiadł do rozmów ze zbuntowaną szlachtą znosząc wszystkie nadprogramowe zobowiązania, następnie mocno dofinansował armię i naprostował finanse. Jednak było to za mało, mimo najlepszych chęci pozycja Falkenhaynów została podważona, a reszta szlachty poczuła krew, kiedy zrozumieli, że zjednoczeni stanowią realne wyzwanie dla zadufanych władców Pogranicza. Od tego momentu choć nominalnie uznawali władzę Falkenbergu, krnąbrni wasale stawiali się jak mogli, kontyngenty szły powoli, nie mówiąc nawet o zebraniu wszystkich chorągwi pod jednym sztandarem.

Gdy rozgoryczony baron umierał, zostawiał Falkenhaynskie panowanie nad Pograniczem w niepewnym stanie.

Kryzys zakończył się dopiero wraz z wstąpieniem na tron Wilhelma Zwycięskiego, Zbawcy Północy

### **Życie i czasy Wilhelma Zwycięskiego**

Gdy młody Wilhelm wstępował na tron w ??? IC nikt nie spodziewał się po nim wiele, kolejny baron z dynastii, która straciła już na znaczeniu, margrabia skrawka ziemi nad Talabeciem, którego pozycję podważali nawet właśni wasale.

Dorastając w rodzie otwarcie lekceważonym przez resztę wielkiej szlachty, wyszydzanym za plecami na bankietach i zjazdach w Middenheim, pomijanym przez rozdawaniu stanowisk i koniuktur, Wilhelm dorastał w poczuciu ciągłego upokorzenia. Rozgoryczony młodzieniec poprzysiągł że stokrotnie odpłaci wszystkie doznane krzywdy.

Ledwie 3 lata od przejęcia tytułu barona wybuchła najkrwawsza wojna domowa w historii  Middenlandu: Wojna Dwóch Wilków. Książe Sigsmund (Szary Wilk) i hrabia Dieter (Czarny Wilk) toczyli zażartą wojnę o tytuł Północnego Imperatora. Stronnictwa zostały nazwane odpowiednio szarymi i czarnymi. Dietera poparła większość szlachty, liczącej na przywileje i większą władzę, Sigismunda poparły miasta. Inne prowincje i stolica w Middenheim wybrały neutralność i czekanie na rozwój sytuacji.

Wilhelm długo pozostał tylko bacznym obserwatorem, ignorując wezwania obu frakcji, jednak ostatecznie wybrał stronę, nie tyle Sigismunda, co przeciw znienawidzonej przez niego szlachty. Krnąbrni wasale tylko na to czekali i koalicja szlachty pogranicza odpowiedziała się za Dieterem, licząc na ostateczne pozbycie się Falkenhaynów.

To czego nie przewidzieli to szybkość reakcji barona, który jak się okazało dobrze wykorzystywał ostatnie miesiące. W myśl przyjętej przez siebie zasady „Zawsze uderzaj pierwszy” na ziemie szlachty pogranicza runęło doskonale przygotowane uderzenie, zapewne planowane od dłuższego czasu. Nim większość rebeliantów zebrała odziały, armia Wilhelma już stała pod ich bramami. Wyposażony przez księcia Elektora w szerokie prerogatywy, które pozwalały na rozprawienie się ze zdrajcami używając dowolnych metod, Wilhelm bez sentymentów kładł pod miecz całe rodziny starej szlachty. Jednak w myśl zasady „Wojna Zamkom, pokój chatom” okoliczne chłopstwo nie cierpiało zanadto od przemarszu Falkenberskich oddziałów. Resztki chaotycznie zebranych rebeliantów, zostały przez niego wymanewrowane i przyparte do Talabecu; kiedy pękł szyk, większość szlachty rzuciła się do ucieczki przez jedyny most, który zawalił się pod ciężarem uciekających ludzi, kwiat starego rycerstwa pogranicza utonął w rzece lub poniósł śmierć w rzezi, która rozegrała się na brzegu. Pod wieczór na pole bitwy przybył z zachodu ostatni ze starych rodów opornych wobec Falkenbergu: von Dohnowie z Eldgasen. Stary Bernard von Dohma klęcząc przed Wilhelmem twierdził, że przybył wesprzeć go w bitwie, ale wymarsz potwornie się opóźniał. Biorąc pod uwagę charakter Bernharda, prawdopodobnie zamierzał wesprzeć wygrywającą stronę, jednakże jaka nie była prawda, Dohnowie przyprowadzili liczny kontyngent, który byłby przydatny w przyszłych bitwach. Dzięki oportunizmowi Bernharda, ród przetrwał masakrę szlachty Pogranicza.

Następnie Wilhelm ruszył forsownym marszem pod oblężony Carroburg, w którym schronił się Imperator. Zbierając po drodze rozbite odziały lojalistów, baron wszedł na tyły oblegającej armii i w błyskawicznym ataku zmusił ją do odwrotu aż pod granice z Wasterlandem. Uratowany Sigismund mianował go następnie Middenmarszałkiem i powierzył zadanie całkowitego zdławienia rebelii.

Gdy Dieter odbudowywał armię, zamki jego sojuszników podzielały los tych na Pograniczu. Przerażeni szlachcice zaczęli stopniowo zmieniać strony, a los rebelii zawisł na włosku.

Czarny Wilk nie miał zamiaru się poddawać i postanowił wydać ostatnią, decydującą bitwę, tym razem na swoich warunkach. Niespodziewanie przebił się przez Drakwald, zajął i spalił Delberz, a następnie ufortyfikował się po drugiej stronie rzeki Delb, przez którą przepływało większość barek z zaopatrzeniem dla armii szarych. Dieter liczył zapewne, że wygłodzeni biali będą zmuszeni wykrwawić się na jego umocnionych pozycjach. Nie docenił jednak żołnierzy Pogranicza, którzy w ramach szkolenia wielokrotnie ćwiczyli nocne forsowanie znacznie większej rzeki- Talabecu. Na skutek zręcznego fortelu nad ranem większa część armii znajdowała się już po drugiej stronie Delbu. Widząc to armia rebeliantów straciła ducha i w bitwie, która miała miejsce jeszcze tego samego dnia nie utrzymała pola. Resztki armii Dietera pierzchły na Wyjące Wzgórza, gdzie wkrótce znalazły się w całkowitym okrążeniu; ponoć niedoszły Imperator próbował negocjować poddanie się, jednak Wilhelm wyśmiał go i rozkazał rycerstwu stratować resztki otoczonej armii, ponoć płytka dolina gdzie resztki oddziałów hrabiego stoczyły swój ostatni bój, do dziś jest czerwona od krwi.

Następnie uszu Wilhelma doszły wieści o sforsowaniu Reiku przez Reiklandzki Korpus Interwencyjny, który poniewczasie próbował wykorzystać wojnę domową w prowincji. Niecałe dwa tygodnie później 4 tysiące ocalałych żołnierzy forsowało Reik w drugą stronę, a Wilhelm odbierał w Middenheim tytuł Zbawcy Północy i potwierdzenie pełnej i całkowitej władzy nad Pograniczem. Symbolem najwyższego uznania była obietnica ożenku syna Wilhelma z wnuczką Sigismunda oraz heraldyczny wilk, który został dodany do herbu Falkenhaynów, do tej pory zwierzę będące zarezerwowane tylko dla książąt Middenlandu.

Od tego momentu Wilhelm zajął się modernizacją armii i sprzątaniem bałaganu jaki zapanował po wieloletniej wojnie domowej, a także czystkami Drakwaldu; po raz pierwszy od dziesiątek lat, udało się przesunąć granice lasu o ponad 50 kilometrów.

Gwiazda Falkenhaynów świeciła najjaśniej w całej historii, a możni którzy jeszcze 20 lat nie poświęcali im specjalnej uwagi, obecnie gięli się w ukłonach próbując wkupić się w łaski Wilhelma.

Jednak kiedy całym twoim życiem jest wojna, nie możesz po prostu spocząć na laurach, nie pominęło pół roku a baron przekonał Imperatora Sigismunda (a według niektórych wręcz przymusił) do inwazji na Talabecland.

Ottiliańskie odziały, wykrwawione po ostatniej wojnie z Averlandem nie były w stanie stawić skutecznego oporu weteranom Wilhelma i odziały Wilczego Imperatora po raz kolejny w ciągu tego stulecia znalazły się pod murami Talabheim. Obrońców uratowała jednak epidemia cholery, która zmusiła wojska północny do wycofania. Patrząc po raz ostatni na niezdobyte miasto Wilhelm międlił w ustach obietnice rychłego powrotu. Z czystej złości zadowolił się puszczeniem krajobrazu z dymem i okupacją twierdz na drugiej stronie rzeki, która utrzymała się dobre 3 lata.

Tej obietnicy powrotu, nie zdołał jednak dochować.

Podczas tryumfu w Middenheim, kiedy pod kopyta jego konia rzucano zdobyte sztandary Talabeclandzkich regimentów, Marszałek Wilhelm Zwycięski, Zbawca Północy został ugodzony zatrutym sztyletem przez heretyka, który prześlizgnął się między szpalerem straży. Zwycięzcy spod Delberz, Carroburga, Calden i ponad dwóch tuzinów mniejszych i większych starć nie udało się uratować.

Zamachowiec został zlinczowany na miejscu przez strażników Imperatora i bardzo szybko ogłoszono, że działał z powodu szaleństwa spowodowanego mutacjami.

Jaka byłaby prawda, nie sposób dojść. Wilhelm miał wielu wrogów, pojedynczy buntownicy, którzy przetrwali masakrę, sąsiednie prowincje, które obawiały się jego wojowniczości, zazdrośni doradcy, czciciele niszczycielskich potęg, czy wreszcie sam Imperator Sigismund. Ponoć uszom imperatora dobiegły plotki o coraz większej dumie i ambicji Wilhelma, a sam Sigismund dobrze wiedział o tym, że wielu jego poddanych wolałoby mieć za Imperatora wojownika, niż administratora. W końcu żaden władca nie może długo znosić sytuacji, kiedy jego pozycja tak bardzo zależy od jednego człowieka. Dość powiedzieć że po zamachu zerwano plany połączenia obu rodów.

Nawet jeśli Wilhelma zgubiła ambicja to wciąż przyczynił się do odbudowy pozycji rodu i na zawsze zapisał się na kartach Wieku Trzech Imperatorów, jako jeden z wybitnych dowódców tej mrocznej ery.

### **Pierwsza Wampirza Wojna**

Kiedy Vlad rozpoczął swoją kampanię terroru w szeregach obrońców Imperium nie mogło zabraknąć Falkenhaynów; pokaźny kontyngent poprowadził baron Volkmar wraz ze swoimi synami, Konradem i Heinrichem, komturem zakonu Białego Wilka. Po świetnym zwycięstwie pod Schwartzhafen w 2025 i śmierci Vlada z rąk Jereka Krugera wszyscy odetchnęli.

Jakże przedwcześnie.

Rok później Vlad powrócił mordując mistrza Krugera u stóp Fauschlagu, Volkmar i Konrad zginęli rozdarci na strzępy przez Vargheisty, które spadły na rycerzy zakonnych, natomiast ciała Heinricha nigdy nie odnaleziono, ostatni raz widziano go gdy przebijał się opętany szałem bitewnym ku pozycji wampirzego hrabiego, by pomścić mistrza swojego zakonu. Władzę na oblężonym przez hordy ożywieńców Falkenbergu przejmuje brat Volkmara, a zarazem dziad Arnulfa, który doczekał śmierci wampira pod murami Altdorfu. Kiedy hordy zombii i szkieletów pod jego bramami upadły jak szmaciane lalki na skutek ucieczki podtrzymujących je nekromantów mieszkańcy twierdzy mogli odetchnąć, a następnie kilka lat później bohatersko bronić Middenheim przed Fritzem von Carsteinem.

### **Druga Wampirza Wojna**

Kiedy Rzeźnik Konrad wymaszerował z Sylvanii, na Falkenbergu znowu zwołano chorągwie.

W 2100 KA ojciec Lothara, Arnulf von Falkenhayn dowodził kontyngentem jazdy podczas bitwy czterech armii, gdzie był świadkiem jak polityczne gierki doprowadziły do chaosu i zaprzepaszczenia szansy na wykończenie Konrada raz na zawsze. Z niesmakiem obserwował polityczne zabójstwa, kiedy ważył się los Imperium i mocno gardłował za kandydaturą Helmuta van der Maacht i zjednoczeniem rywalizujących księstw, kiedy jednak okazało się że Helmut został martwą marionetką Konrada, podkopany dodatkowo śmiercią żony baron zapadł się w sobie, a obowiązki dowodzenia armią i walki z wampirami przejęli jego synowie.

Wykształcony na Rycerza Pantery Lothar i jego dziedzic Dietrich stanęli w 2121 w bitwie na Ponurym Trzęsawisku, gdzie Konrad spotkał swoją ostateczną śmierć.

Arnulf umarł 2 lata po bitwie, jako schorowany starzec i od tego momentu kolejnym baronem Falkenbergu i Tarczą Pogranicza jest Dietrich von Falkenhayn, człowiek ambitny i aktywny.

### Istotne postaci

* Lothar von Falkenhayn - Rycerz
* Reinmar von Falkenhayn - Giermek, brat Lothara
* Otto Horn - Kasztelan i Marszałek baronii
* Wilhelm Fleischer - Kapral, adiutant Lothara
* Dietrich von Falkenhayn - baron Pogranicza, starszy brat Lothara
* Boris von Falkenhayn - średni brat Lothar
* Olivier Spahn - syn Dietricha, chrześniak Lothara