Elfy

**Elfy** uchodzą za rasę tajemniczą i spokojną, która nie angażuje się w otwarte wojny i konflikty. Cenią stateczność oraz honor, który kultywowany jest od wielu pokoleń. Jednak podobnie jak **Wyniosłe Elfy** czy **Ciemne Elfy** z Sarhei, potrafią wykazać się agresją i walecznością, w której, jak wszystkie elfy, ustępują jedynie Zielonoskórym. W czasach ciemnej prehistorii, Elfy towarzyszyły rasie Ludzi ze środkowych krain, której służyły jako uległa rasa tropicieli i myśliwych, jednak z biegiem wieków rasa Elfów zdobywała niezależność oraz siłę, by wyrwać się spod jarzma Ludzi. Ich ciemiężcy coraz bardziej pogrążali się w odmęcie krwawych wojen, które toczyli z Gnomami oraz Goblinami, co pozwoliło Elfom wybrać pierwszego Elfariona, który poprowadził buntowników do walki o wolność. Ludzie zawsze dopuszczali się zdrad, dlatego, gdy sami zostali zdradzeni, zapragnęli dokonać krwawej zemsty, by dać innym przykład jak traktują zdrajców.

Rasa Elfów była zbyt słaba, by samodzielnie stawić czoła potężnej armii, lecz pierwszy Elfarion był nie tylko doskonałym strategiem, ale również przebiegłym dyplomatą. Zaoferował pomoc Gnomom w pokonaniu Ludzi oraz odpowiedział na podszepty boga dziczy Erna, obiecując mu swą wieczną posługę oraz stworzenie świątyń lasu dla jego wyznawców, w zamian za boską przychylność. Błogosławieństwo, jakie młoda rasa otrzymała od swojego nowego boga, przeszło najśmielsze marzenia Elfariona. Jego wojownicy byli teraz znacznie groźniejsi na leśnych terenach, które skrywały ich niczym mroczna aura, a każde zwierzę czy bestia lasu darzyły ich niezwykłym respektem i szacunkiem. Ci, którzy reagowali agresją na nowych mieszkańców lasu, nie byli w stanie toczyć walk z wrogiem, który atakował z ukrycia i bezlitośnie tępił opór, przygotowując las pod budowę świątyń dla swojego nowego boga.

Ludzie zrozumieli, że pierwszy Elfarion właśnie stworzył podwaliny rasy, będącej zagrożeniem dla rasy Ludzi, dlatego zamiast prowadzić otwartą wojnę, postanowili skrycie czekać na moment, w którym będą mogli unicestwić zdrajców. Gnomy zyskały nowego sprzymierzeńca, któremu, jak niektórzy twierdzą, zbyt pochopnie dali przydomek Szlachetne. Elfy, pod dowództwem kolejnych Elfarionów, nieraz dawały dowód, że zasługują na to miano, bywały jednak zdarzenia, które rzucają cień na ich rasę.

**Valladorum**

Elfy bardzo skutecznie rozbudowały swoje królestwo w lasach Autumne i nadszedł dzień, kiedy stało się jasne, że muszą zasiedlić nowe tereny. Najwyższa Rada elfich rodów nie zawsze podzielała wizje Elfariona, dlatego rozłam był nieunikniony. Wielu uważało, że aby móc stawiać czoła wrogom, muszą budować twierdze podobne do ludzkich czy orczych, a nie kryć się w gęstwinach lasu. Elfarion wiedział, że taki rozłam może skończyć się krwawo, dlatego w pokojowy sposób poprowadził część Elfów ku nowym terenom. Dzięki swojej wiedzy oraz, jak twierdzą niektórzy, zdolności poznawania przyszłości, Elfarion wybrał dla oddzielonych sekretną krainę na północny wschód od Autumne, pełną wzgórz i skalistych szczytów. Była idealna do tworzenia budowli, o jakich marzyli, bogata w jasny kamień oraz unikalny gatunek drewna. Na wielkiej naradzie, jaka nastąpiła na nowych ziemiach, Elfarion powiedział, iż ci, którzy wyszli z Autumne nie są już Leśnymi Elfami. Określił ich mianem Elfów Wysokich Rodów, których przyszłość jeszcze nie raz udowodni, że ich miano pozostanie z nimi czy chcą tego, czy nie. Skłonił się wraz ze swoją świtą przed zadumanymi nad jego słowami członkami rady i wyruszył w drogę powrotną do Autumne.

Nowa kraina była pełna dziwnych zwierząt, jednak spośród nich najbardziej wyróżniały się te podobne do koni, których głowy zdobiły rogi mieniące się złotym kolorem. Tajemnicze stworzenia z czasem stały się nieodłącznymi towarzyszami Elfów oraz ich najwierniejszymi wierzchowcami, których odwaga i opanowanie czyni z nich doskonałe bojowe rumaki. Elfy nadały im nazwę Valladis, a swoją nową krainę, dla uszanowania tych mistycznych stworzeń, Valladolią, krainą Valladów - „Rumaków o elfich sercach”.

Wraz z zasiedleniem nowych terenów zaczynała się rysować granica, która odróżniała Elfy z Autumne od żyjących w Valladolii. W wyniku obrad, nowo zamieszkała kraina zyskała miano Valladorum, a rządy nad nią miał sprawować cesarz, który miał zamieszkać w budowanym wielkim pałacu o cudnych kształtach i ozdobach. Ów pałac, choć piękny, nie mógł się jednak równać z subtelnością i urokiem leśnych twierdz z Autumne. Nie wszyscy popierali ambitne wizje szlachetnie urodzonych, których wizja nowego państwa, rządzonego przez Cesarza, miała wiązać się z powiększeniem liczby wojsk, a także wyprawami i podbojami nowych terenów. Były to czasy, gdy nad rodami Elfów z Valladolii miał sprawować władzę cesarz Aurelis i czynił to przez wiele lat z dobrym skutkiem, rozwijając cesarstwo na silne i stabilne państwo. Jego syn Comodaes stał się jednak prawdziwym przekleństwem rasy Wyniosłych Elfów, doprowadzając do Wielkiej Wojny, której celem było odebranie z rąk Orków tajemnego artefaktu, który, jak mówiła dawna przepowiednia, miał przyczynić się do upadku Elfów. W atmosferze rodzących się spisków i podżegania do wojny, wiele rodów zaślepionych wizją apokalipsy z rąk Zielonoskórych lub zastraszonych przez popleczników Comodaesa poparło wyprawę na zachód. Celem wojny było również przegnanie raz na zawsze Orków, którzy coraz chętniej nawiedzali Prastare Ziemie i zagrażali szlakom handlowym Elfów. Rasa Ludzi była w tym okresie słabsza i kierowana przez strachliwego króla Gacissa, nie mogła więc pomóc w powstrzymaniu legionów Valladorum przed rozlewem krwi. W skryciu podczas tajemnych narad Ludzie zaoferowali Orkom coś, co mogło pomóc Zielonoskórym nie tylko stawić czoła wrogowi, ale również zniszczyć rasę Elfów. Była to zemsta rasy Ludzi za to, że kiedyś zostali zdradzeni przez Elfy, które poparły w wojnach rasę Gnomów. Do tego czasu szamani Orków nieudolnie posługiwali się Magią, jednak w chwili, gdy posiedli wiedzę o Domenach Magii, wojna rozgorzała na dobre...

Krwawa wojna trwała latami, a trupy poległych zaścielały krainy tak gęsto, że nikt nie dbał, by je palić lub zakopywać. Z czasem dziwne choroby zaczęły trapić zarówno walczących, jak i postronne miasta i wsie. Wojska obu armii w oparach smrodu zgnilizny walczyły jak w obłąkańczym transie i z czasem obie strony straciły wiarę w dalszy sens wojny. W tym czasie w Valladorum wiele się zmieniało i rada zdecydowała, że tragiczna śmierć Comodaesa to znak, że prowadzenie krwawej wojny nie ma dalej sensu. Co gorsza, w wyniku wojen Elfy utraciły przychylność Gnomów, Orkowie nie tylko posiedli Domeny Magii, ale i doskonale je opanowali.

Cesarstwo pogrążało się w wewnętrznych sporach. Piękne budowle, które, jak nigdzie na świecie, łączyły siłę i elegancję, stały nieukończone lub zrujnowane, gdyż cała energia była przeznaczana na prowadzenie wojny. Miasta, które dawniej tętniły życiem, były teraz pełne jedynie starców i dzieci, gdyż nawet młode elfie kobiety walczyły w oddziałach piechoty Gladis i lekkiej kawalerii LighCaballi. Koniec wojny był nieuchronny. Wyniosłe Elfy nigdy nie podejmowały się już tak złożonych działań wojennych i chociaż toczą niezliczone wojny, nigdy nie są już one na taką skalę. Te tragiczne czasy zakończyły się rozłamem, który na zawsze będzie przypominał Elfom o Artefakcie, który, według legendy, ma w rękach okrutnej rasy zniszczyć Valladolię. Być może Illuminaci Elfów źle odczytali przepowiednie, gdyż Artefakt, który rzekomo miał ich zgubić, nigdy nie był w rękach Zielonoskórych, lecz w rękach ich zdradzonych braci, którzy, jak mówią pogłoski, odnaleźli go w piaskach Sarhei.

Dziś w Valladorum majestatyczne budowle znów pną się w górę, gigantyczne areny ściągają z odległych krain wojowników chcących zyskać sławę, zaś kupcy z całego świata sypią złotem w miastach pełnych najróżniejszych rozrywek i najpiękniejszych niewiast. Wyniosłe Elfy i ich Cesarstwo przeżywa rozkwit, ale w sercach Elfów nadal tkwi przemożna chęć posiadania potęgi, która pozwoli im dominować. Nikt nie wie, czy już wkrótce ich mieczy ponownie nie splami krew...

**Ciemne Elfy**

Tereny, z których Elfy przepędzały orcze bandy w trakcie Wojny o Artefakt, miały kryć potężny przedmiot o mocy uniemożliwiającej powstanie tajemnego bóstwa. Zielonoskórzy byli przepędzani z lasu do lasu, ich wioski i warownie płonęły, a sztandary elfich rodów znaczyły zdobyte tereny. Najpotężniejsza armia świata wędrowała niepowstrzymanie na zachód, niszcząc każdy napotkany opór i każdego, kto nie ustąpił jej z drogi. Na zachodzie, niedaleko gór, napotkane osady Ludzi miały do wyboru ucieczkę lub błaganie o litość. Były to czasy wojny, którą dumna rasa Elfów uważała za konieczną i żaden opór nie był w stanie powstrzymać rozlewu krwi. Pod pretekstem walki ze złem, Elfy z Valladorum tak zaciekle dążyły do zniszczenia zła, że z czasem złem był każdy, kto myślał inaczej niż one.

Coś się jednak zmieniało... W miarę trwania najazdów oraz walk z hordami Orków i Goblinów, wiara w sens bitwy załamywała się. Poszukiwany artefakt, który miał być źródłem zła, był tylko legendą, którą niektóre elfie rody wykorzystały, by zniszczyć od wieków znienawidzonych Orków. Straty, jakie poniosła armia były jednak tak duże, że nie było sensu dalej walczyć i wojenna machina stanęła. Wojska zatrzymały się, by zregenerować siły i przetrwać nadchodzącą zimną porę. Część armii została wycofana i zaczęła długą powrotną drogę do Valladolii, pozostała wyczekiwała zmiany pogody i dalszych rozkazów.

Osamotniona armia tkwiła na nieznanych sobie terenach, coraz częściej atakowana przez drobne bandy Zielonoskórych oraz dzikie plemiona Ludzi. Wysłani posłańcy z prośbą o wsparcie nigdy nie dotarli, a pozbawiona zapasów i wsparcia armia była wystawiona na ciągłe ataki. Część odłączyła się i powędrowała na południe do Vonlorn, by tam znaleźć schronienie. Ci, którzy pozostali, czuli się zdradzeni przez resztę wojsk, a ich frustrację potęgowała bezradność. Nikt nie wie jak doszło do tego, że przetrwali zimę i najazdy Orków oraz Goblinów. Osamotniona armia, jak później ich nazwano, nigdy nie powróciła do Valladolii. Pod dowództwem Aharriona okrążyli morze i dotarli do ciepłych i pustynnych regionów - Sarhei. Legenda o artefakcie, który może przyczynić się do zagłady Valladolii, nie była, jak się okazało, tylko zwykłą opowiastką, jednak było już zbyt późno na refleksje i zrozumienie, jak przewrotna była stara elfia przepowiednia.

Od wieków tereny Sarhei zamieszkiwane były przez tubylcze szczepy Dzikich Elfów oraz Czarnoskórych Ludzi. Prowadzili oni koczownicze życie, zamieszkując prymitywne osady i walcząc ze sobą przy użyciu prostych broni. Gdy „osamotniona armia” wkroczyła na tereny Sarhei, Dzikie Elfy oraz Ludzie byli pod takim wrażeniem, iż myśleli, że to armia dowodzona przez samego boga zjawiła się, by pomóc w ich tubylczych waśniach. Była to jednak zdeterminowana armia, która od wielu lat przelewała jedynie krew i tylko uległość szczepów uratowała je przed rzezią, jaką mogli zgotować nowo przybyli wojownicy. Największe jednak wrażenie na tubylcach zrobił generał tajemniczych wojsk i złowrogo wyglądający amulet, zdobiący jego czoło. Emanowało od niego coś, czemu żadna siła nie mogła się oprzeć - coś, czego na pewno nie stworzyła ani ludzka, ani elfia ręka. Ci, którzy wiedzieli, jak wódz armii wszedł w posiadanie artefaktu, stracili swe życie szybko, jednak są tacy, którzy twierdzą, że Aharrion zawarł pakt z pradawnymi siłami, które obdarzyły wodza i jego lud mrocznym błogosławieństwem. I tak stara elfia przepowiednia miała się dopełnić, a prawdziwe zło miało dopiero nadejść.

Niektórzy sądzą, że przydomek Ciemne Elfy nadany był Elfom ze względu na ich ciemne dusze, które odmieniło wiele lat brutalnych wojen. Inni powiadają, że ich serca tak szybko sczerniały w Sarhei, jakby pustynia chciała ich spalić na proch... Prawda jest jednak ukryta w zupełnie innym miejscu niż dusze czy serca. Mroczne błogosławieństwo czy, jak mawiają inni, fatum, spowodowało, że lud Aharriona stał się agresywny i brutalny, przewyższając dalece bezwzględnością mieszkańców Valladorum. Siła amuletu oddziaływuje na cały teren Sarhei, przeobrażając ją w krainę śmierci, a każda żywa istota z biegiem czasu wynaturza się, przeistaczając w żywego trupa. Dla Ciemnych Elfów przeobrażenie nie oznacza śmierci, ale jest dla nich wkroczeniem do grona błogosławionych nieumarłych, których moc i potęga jest nieograniczona. Tylko nielicznym dane jest dożyć do przeobrażenia gdyż, aby stać się sługą Setha, nie tylko trzeba być szlachetnie urodzonym, ale i dowieść, że jest się godnym błogosławieństwa.

Z czasem Ciemne Elfy podzieliły się i część osiadła w górach, a część na pustyniach. Od wieków rozwijają swą mroczną kulturę, skupiając się na sztuce wojennej oraz alchemii. Tajemnicza siła, której źródłem jest amulet, emanuje na całe rozwijające się królestwo, w którym, prócz złowrogich wież, powstają podziemne świątynie i grobowce. Wielki władca, z czołem przyozdobionym w ów kamień, nawet dla Elfów stał się istotą boską, której przemiany do dziś nie rozumieją. Największa twierdza, której duża część skryta jest pod piaskami Sarhei, otoczona jest przez tętniące życiem miasto, którego wąskie ulice ciągną się i wiją czasem wiele metrów pod ziemią. Oświetlone kagankami i otoczone wonią kadzideł nierzadko prowadzą do tajemniczych straganów czy świątyń krwawego kultu i rozpusty.

Choć Ciemne Elfy są rasa złą i zepsutą, potrafią, jeśli trzeba, nawiązać kontakty z innymi rasami. Handel żywym towarem lub innymi dobrami jest szczególnie popularny w zdeprawowanej stolicy Ahaggarze. Drogocenne kamienie oraz metale szlachetne to towar, za który można zginąć lub posiąść bogactwo. Rozwój mrocznej sztuki oraz kultury doprowadzony został tu do tak wysokiego poziomu, że szaty lub ozdoby Ciemnych Elfów są doskonałym towarem handlowym w innych rejonach świata. Nawet wojsko Ciemnych Elfów, których kunszt walki jest niezrównany, ma tak misternie zdobioną broń, że w innych królestwach posiadaliby ją tylko generałowie armii. Każda z broni jest tu traktowana z szacunkiem i często przechodzi z ojca na syna, podobnie jak status oraz prawo do grobowca. Życie Ciemnych Elfów jest bardzo zhierarchizowane, a podział na kasty lub pełnione funkcje w społeczeństwie bardzo wyraźny. Szczególnie dotyczy to wyższych sfer, ale jest to zauważalne również u przeciętnych mieszkańców miast.

Dużą rolę odgrywa tu niewolnictwo, dzięki któremu najgorsze prace są wykonywane przez Ludzi, co pozwala Ciemnym Elfom zajmować się bardziej wyszukanymi zajęciami. Nikt nie traktuje tu niewolników dobrze i przy każdej nadarzającej się okazji są oni biczowani, poniżani, a nierzadko również zabijani. Morderstwa w państwie Elfów mają często wymiar rytualny, dlatego głównie kobiety prowadzą świątynie, w których prócz uciech i zabaw, przelewana jest ich krew. W państwie Ciemnych Elfów tylko mężczyźni mają prawo odbierać życie. Mroczni kapłani w rytm bębnów i śpiewów prowadzą ceremonię, której celem jest zdobycie przychylności boskiego władcy, mogącego obdarzyć świątynię błogosławieństwem lub sprowadzić na nią zagładę. Piękne elfie kobiety są często kartą przetargową, a ich wdzięki i krew zdobywają uznanie wielu...

W stolicy Ahaggarze, w najgłębszej komnacie potężnego zamku, pośród swojej gwardii spoczywa na kamiennym tronie władca, którego lud nie widział od wieków, okryty tajemnicą i czcią. Jego moc decyduje o życiu i losach państwa Ciemnych Elfów, które z każdym dniem staje się bogatsze i silniejsze, by pewnego dnia dokonać okrutnej zemsty. Zwany jest Farhonem, a jego boskość jest niepodważalna i dziedziczona wraz z amuletem, który otrzymuje spadkobierca tronu. Pamięć o zdradzie i pozostawieniu wojsk Aharriona na pastwę losu podsyca ogień vendetty i tylko najbliżsi dowódcy wojsk oraz kapłani wiedzą, jaki los ma spotkać Wyniosłe Elfy. Do dziś inne rasy odczuwają wobec Ciemnych Elfów zachwyt i lęk zarazem. Ich kultura, nietypowe oddanie swemu władcy i uwielbienie dla piasków Sarhei mogą budzić podziw, lecz ich ciemne dusze powodują, że nikt nie może im ufać.