Stary Wiewiór

**Stary Wiewiór** - Mieszkaniec Skręconego Dębu, dawniej członek Dębowego Stada, jednak po epidemii która zdziesiątkowała jego przyjaciół i rodzinę, odszedł i zamieszkał w innym miejscu.

## Wygląd

Stary Wiewiór w przeszłości był umięśnionym młodziakiem, jednak niestety, po latach bezczynności jego mięśnie i skóra zwiotczały tworząc lekkie zmarszczki na brzuchu i głowie. Niegdyś lśniąca, płomiennoruda sierść teraz zmatowiała i pokryła się siwymi włosami.

Oczy starego są w kolorze brązowym natomiast jego nos w całości jest czarny.

## Charakter

Stary Wiewiór jest bardzo cichą, oraz bardzo podejrzliwą wiewiórką. Zwykle, gdy zjawiają się obcy, rudy znika w jednej z dziupli Skręconego Dębu. Za młodu również był samotnikiem, rzadko kiedy można byłoby spotkać go w towarzystwie innych wiewiórek.

Z wiekiem Wiewiór nabrał też osobowości ,,panikarza", zwykle ucieka przy głośniejszym dźwięku lub szczeku. Tłumaczy to tym, że przez jego stare kości nie zdołałby uciec od potencjalnego drapieżnika.

## Historia

Wąsik urodził się w miocie pięciu wiewióreczek na początku wiosny, wiele przymrozków zniszczyło liście oraz młode roślinki a ukrytych zapasów powoli nie starczało. Do tego noce z ujemną temperaturą.

Już w pierwszych dniach jego siostra i brat zmarli jeszcze za nim zaczęła rosnąć im sierść, zmęczona matka nie miała czasu by opłakiwać śmierć dzieci a z braku pożywienia, reszta rodzeństwa po prostu zjadła martwe ciała rodzeństwa zanim wiewiórka je wyrzuciła.

W kolejnych dniach kolejne małe wiewióreczki osłabły. Został tylko Wąsik oraz jego nienazwana siostra. Matka już lepiej radziła sobie z opieką, szczególnie dlatego, że przymrozki odeszły w niepamięć.

Wąsik powoli zwiększył swoją masę i zaciekawiony światem wyglądał z dziupli. Z oddali często widział ogromne dęby pnące się do nieba, często pytał o nie matkę lecz ona zawsze milczała. Młodziak postanowił sobie, że jak dorośnie wybierze się w stronę kolonii.

Pewnego dnia, gdy spokojnie odpoczywał wraz z siostrą, do drzewa wparowała trójka strażników. Wąsik po raz pierwszy widział wiewiórkę inną niż jego mama. Te były duże, umięśnione i budziły respekt. Mimo proźb matki wiewiórki, strażnicy zabrali młodziaki do Drzewiastego Żłobka.

Wąsik nigdy w życiu nie widział tylu wiewiórek.

Wiewiórczy żłobek mieścił się w pustym drzewie. Wokoło było sporo miejsca i każdy miał swoje miejsce, mimo to młodziak zgubił swoją nieuważną siostrę. Błądził między innymi młodymi, jednak nigdzie jej nie było. Wąsik nawet nie miał jak jej zawołać, gdyż nie znał jej imienia.

Niewiele dni później został przydzielony do mentora-Majkela. Przez wiele, wiele nocy szkoli się jak zbierać orzechy, ukrywać je. Ogon też go samoobrony i różnych technik walki. Zmienił także swoje imię, co robi niewiele wiewiórek.

Przez wiele miesięcy poznaje kilka oddanych przyjaciół. Między innymi Skoczkę, Sosnowiastą Kitę oraz Tinka. Wspólnie odkrywają wielkie Drzewo Nieba.

W końcu nadszedł czas na mianowanie go na Ogona. Wiewiór był wtedy odpowiedzialnym zwierzęciem jednak stracił nieco pewności siebie i porozumiewał się tylko ze Skoczką. Już wtedy zostały rozpoznywane zaczątki epidemii, na obrzeżach terytorium parę wiewiórek zachorowało na tę straszliwą chorobę. Ich sierść stawała się rzadka, aż w końcu cała wypadła, oczy były zaropioione a z nosa wypływała biała maź.