1:Wojna Domowa w Aegypcie

Siły
 Siły Łącznie:
 Straty

## Geneza

W roku 246 o.z.Q. Taraos opuścił władca Aegyptu Afayet. Rządził on królestwem przez okrągłe 15 wiosen w trakcie których Aegypt osiągnął wiele w kwestii rozwoju

swej ekonomi i gospodarki, władcy zależało na zachowaniu spokoju w państwie które za rozpoczęcia jego panowania jeszcze pamiętało wojnę jego ojca Afeta z Barofem, cesarzem Aksum oraz Hetem, władcą prowincji Nah-Dav'Hal. Wojny te doprowadziły do podboju przez Aegypt dawnego Imperium Aksum zajmując spore obszary wschodni Ifriqiy. Lud cenił sobie rządu Afayeta, ten zbudował stolicę Aegyptu, Alai na ruinach dawnej stolicy Aksum oraz sprowadził dobrobyt i dostatek lokalnej ludności lecz wraz z jego odejściem odeszły czasy pokoju, czasy Afayeta Dobrego.

Państwo Aegypskie zostało podzielone między 3 z 4 synów Afayeta, północny obszar wraz ze stolicą Alai poprzysiągł wierność najstarszemu synowi Afayeta, Harenowi, obszary południa będące rdzeniem Aegyptu rządzone przez ród Affasuf od pokoleń z którego to Afet podbił Cesarstwo Aksum został zdobyty przez Barada który ulokował swoją siedzibę w prastarej siedzibie władców Aegyptu Al-Afdal, drugiego syna Afayeta który został również wsparty przez swojego brata Ageta, natomiast prowincja północno-wschodnia zwana Al-Ih została zdobyta przez najmłodszego syna Afayeta, Sufona.

## Przebieg

### Marsz Harena

Żaden z braci nie zamierzał czekać aż następny zdobędzie przewagę tu dzież od pierwszych dni rozpoczęte zostały przygotowania wojenne, pierwszy cios zadał Haren który zebrawszy swe siły w liczbie 20 000 żołnierzy i ruszył w górę rzeki Aksel rozpoczynając łupieżczy marsz przez ziemie Aegyptu którego większość miejscowości prócz samego Al-Afdal nie są ufortyfikowane niszcząc gospodarkę państwa oraz omijając starożytną twierdzę w której zbierały się siły Barada, gdy Barad dowiedział się o złupieniu wsi i tym iż wróg zbliża się do miejscowości Hirnkafn wyruszyć i pobić wroga nim ten dokona zniszczeń z pomocą swoich wojsk w liczbie zaledwie 12 000.

W dniu wymarszu zaś doszło do tragedii, Barad przemawiał do swych ludzi przed wymarszem zaś gdy jako władca rozpoczynał marsz stając na przedzie pochodu upadł z konia i zalał się pianą, mimo szybkiej reakcji Ageta i kapłanów Al-Afdal nie udało się ocalić Barada który umarł niemal na początku swej kampanii, Aget zajął się łzami i gniewem, teraz to nie była walka o władzę, nabrała charakteru osobistego albowiem jak twierdzą uczeni z owych czasów Aget darzył Barada wielką miłością braterską. Aget stanął przed pochodem i wygłosił płomienną przemowę, przekazując armii swoją wściekłość, jak twierdzą świadkowie tej mowy czuli oni złość Ageta jak by ten oddał im swoje emocje, tak jak by każdy żołnierz był bratem Barada i każdy chciał go pomścić.

Wojska ruszyły pod Himkafn lecz spóźnili się, miasto płonęło lecz wróg był rozkojarzony i nie zauważył przybycia Ageta który wykorzystał element zaskoczenia, wojska wmieszały się we wrogie oddziały znakując samych siebie opaskami z literom B na cześć Barada zaś gdy Aget sam stanął na schodach pałacyku rządcy i poderżnął gardło Alaka, dowódcy armii Harena dając znak do rzezi której dokonali jego wojowie, straty Ageta były niewielkie, może 500 wojów którzy zmarli w zamieszaniu, wróg sam natomiast stracił blisko 9 000 mężów zaś blisko 8 000 popadło w niewolę pozostali zaś zbiegli lub skryli się wśród ofiar w tym Haren który uciekł rzeką z powrotem na północ.

### Marsz Ageta

Po zwycięstwie pod Himkafn Aget rozpoczął przygotowania do ruszenia na Alai, dzięki swej charyzmie przekonał część jeniców do poparcia jego sprawy zwiększając swoje zastępy do ilości 16 000 ludzi z którymi ruszył w dół Akselu docierając ostatecznie do Jesziwa gdzie stanęli naprzeciw siebie bracia Aget i Haren.

Aget bezzwłocznie oskarżył brata o zamordowanie Barada co uważane było prze Aegyptian za tchórzostwo, Haren nie przyznał się do oskarżeni brata lecz ludzie Ageta nie przyjmowali innej możliwości do siebie, byli wściekli i żądni krwi Harena.

Bitwa wybuchła w samo południe, 16 tysięczna armia Ageta ruszyła na mniej liczne bo zaledwie 5000 tysięczne wojska Harena którego zaledwie 1000 było regularnymi siłami które zbiegły z Harenem z południa, wynik bitwy był przesądzony Agetyjczycy byli wściekli, lepiej uzbrojeni i liczniejsi Haren jednak nie chciał do siebie przyjąć że mógłby się poddać i walczył aż do swej śmierci, jego truchło nabito na pal który zaniesiono pod mury Alai które zostały otwarte przed zdobywcą.

### Oblężenie Al-Ih

Po zdobyciu Alai zastęp Ageta został ponownie powiększony do blisko 21 000 ludzi, armia ta pozostał w stoli do roku następnego z nadzieją na to że Sufon podda się Agetowi, do tego jednak nie doszło zaś Sufon w międzyczasie powiększył swoje siły wynajmując 5 000 kompanie najemników z Gwardii Naudirskiej osiągając łącznie 8 000 ludzi oraz okopał się a Al-Ih oczekując nadejścia Ageta.

Zachowanie to uważano za wynik choroby psychicznej Sufona, ten choć ukazywał nie raz wielki talent negocjacyjny oraz wojskowy ale nigdy nie dopuszczał do siebie że jest na straconej pozycji, latem roku 247 o.z.Q. Aget przybył ze swą armią pod mury Al-Ih i rozpoczął oblężenie które trwało aż do początku roku następnego, miasto było gotowe do długiej obrony, kompania obsadziła jej mury zaś żywności nie brakowało aż Aget postanowił podjąć się podstępu w celu zdobycia twiedzy, wysłał on swego 15 letniego syna Aketa za mury, pod osłoną nocy młody książę przepłynął rzeką płynącą przez miasto pod murami i przekupił część już zmęczonych całą sytuacją najemników którzy otwarli bramę wpuszczając Agetyjczyków którzy błyskawicznie spacyfikowali wewnętrzny opór zaś samego Sufona znaleziono martwego, ten w chwili otwarcia bram skoczył z najwyższej wierzy w mieście popełniając samobójstwo...

## Skutki

W wyniku wojny domowej znacznie osłabiono Aegypt po w kontekście ekonomicznym lecz mimo tego państwo wciąż było bogate, Aget zdobył tron ogłaszając utworzenie Imperium Agetyjskiego którym rządził do 263 kiedy to Aget zginął w boju pod Ar-var tworząc największe imperium znane uwczesnym.