Wojna liberyjska

Jihad rozpoczęty w sierpniu 1735, zorganizowany przez Sułtanat Mauretanii przeciwko sojuszowi Gasconi i Portugali.

We wrześniu wojska muzułmanów zmierzyły się z siłami katolików pod Barceloną. Chrześcijanie całkowicie zniszczyli wrogą armie, niestety tracąc przy tym 65 procent swoich sił.

W grudniu doszło do bitwy morskiej marynarek wszystkich trzech państw w cieśninie giblartajskiej. Na początku potyczki zdawało się, że Europejczycy wygrywają, jednak w pewnym momencie przybyła flota piratów wynajęta przez mauretańskiego sułtana. Starcie zakończyło się zatopieniem sił Portugali i Gasconi oraz przetransportowaniem wojska Afrykanów na półwysep liberyjski.

Nowy rok przyniósł porażki dla chcrześcijan. W styczniu maurowie zaczęli oblegać pierwsze
miasta Europejczyków. Natomiast wojska obrońców były zbyt nieliczne by wyjść na przeciw
atakujących, wydawać się więc mogło ,że konflikt jest już właściwie rozstrzygnięty.

W marcu książę Gaskoński pojechał do cesarza Franków, którym był zniewidzony przez niego władca Lotaryngii, by prosić go o pomoc w wojnie. Powodem tak drastycznego kroku było to,że nie mógł liczyć na wsparcie swoich sojusznika Włoch ,ponieważ Papież zakazał państwu udziału w wojnie w obawie przed możliwym skutkiem, jakim było by dołączenie kolejnych muzułman do konfliktu ( Kalifatu Mali i Tunisu). Cesarz zgodził się na dołączenie do wojny, jeśli będzie on uczestniczył w rokowaniach pokojowych,a Gasconią uzna Lotaryńczyków za jedynych Franków godnych cesarskiego Tronu. Książę nie mając wyboru zgodził się. 1 Kwietnia ogłoszono, że króleso Lotaryngii oficjalnie przystępuje do wojny.

Do listopada wojska obrońców przeszły do ataku wspierane przez Lotaryńczyków, rozbili oni wszystkie oblężenia oraz wyeliminowali siły wrogą, które wkroczyły na ich terytorium.

W lutym 1737 roku chrześcijanie kontrolowali już wchodnie i zachodnie wybrzeże półwyspu. Niemalże wypchneli oni Maurów z Europy pozostawiająć jedynie miasta portowe na południowym brzegu oraz największe miasto na półwyspie Madryt, które broniło się mimo kilku miesięcznego oblężenia.

W kwietniu sułtan wysłał swe siły składające się z 20 000 żołnierzy piechoty, 8 000 kawalerzystów oraz 5 000 dział by obronić Madryt. Gdy Europejczycy dowiedzieli się o tym wysłali własną, zjednoczoną armię składającą się 34 000 żołnierzy piechoty, 15 000 kawalerzystów i 11 000 dział na przeciw wrogowi.

W maju doszło do decydującej, a zarazem jednostronnej bitwy pod Madrytem. Zakończyła się ona zwycięstwem katalików oraz zdobyciem przez nich miasta.

Obraz z epoki mieszkańcy Madrytu dziękują generałom wojsk chrześcijan za wyzwolenie z rąk muzułmanów.

Po pomniejszych potyczkach ustalono, że dalszy konflikt nie ma sensu, ponieważ Maurowie nie obronią się w Europie, a ani Portugalczycy ani Gaskończycy ani Lotaryńczycy. Nie rozbiją blokady morskiej w cieśninie i nie wyślą swych sił do Afryki.

We wrześniu zawarto pokój, wedle którego:

1. Gasconią otrzymuje wschodnie wybrzeże półwyspu Liberyjskiego

2. Portugalią otrzyman zachodnie wybrzeże półwyspu Liberyjskiego

3. Maurowie zatrzymają miasta portowe na południa, ale muszą zapłacić reparacje wojenne.

4. W centrum półwyspu zostanie utworzone Księstwo Madrytu, będące częścią cesarstwa Frankijskiego i marionetką Lotaryngii.