Tsuirogh

Tsuirogh, in de volksmond ook wel bekend als het noordrijk, is een onafhankelijk land, gelegen in het noord-westen van het Noordereiland. Het is één van de grote landen in de wereld al is het deels afhankelijk van zijn zuiderbuur, Kuma Rem Mer. Tsuirogh heeft een sterke religieuze traditie, een sterke landbouweconomie en een rijke geschiedenis. De hoofdstad is Umibuile.

1: Geschiedenis
1.1 Stichting en groei
1.2 Eerste oostelijke oorlog
1.3: Burgeroorlog
1.4 Moderne geschiedenis
2: Staatsvorm
3: Diplomatieke betrekkingen
4: Geografie
5: Economie
6: Cultuur

**1: Geschiedenis**

*1.1 Stichting en Groei*

Het is onbekend wanneer de eerste mensen landen op het noordereiland, noch wanneer het gebied van wat nu Tsuirogh is voor het eerst bewoond werd. Men vermoedt dat de eerste mensen aankwamen in de 21e of 22e eeuw, als vluchteling uit de Verloren landen. Er is echter weinig bekend over de vroegste geschiedenis van het land in deze grijze eeuwen, waarin de geschiedschrijving grotendeels verdween. Historici gaan er vanuit dat er zich verschillende samenlevingen parallel ontwikkelden in verschillende gebieden van het eiland, rondom de Fatacos in Kaglas, de monding van de Einikuru in Kuma Rem Mer, en in de vruchtbare Jotalam vallei in het noord-oosten van wat Tsuirogh zou worden. Volgens de overlevering van Tsuirogh arriveerden de eerste mensen rechtstreeks vanuit de Verloren landen, maar recentere hypotheses stellen dat de eerste mensen pas in Jotalam aankwamen in de 23e of 24e eeuw vanuit Kaglas. Deze theorie wordt gezien als blasfemie in Tsuirogh.

Pas in de 27e eeuw wordt voor het eerst weer gebruik gemaakt van het schrift. Tegen die tijd is er sprake van bewoning in Jotalam, en langs de verschillende rivieren die de hooglanden van Tsuirogh doorkruisen. Tijdens de 28e eeuw ontwikkelde zich een rijke landbouwcultuur in Jotalam en langs de rivier de Adeas. Vanuit Jotalam werd ook de drassige delta van de rivier Adeig bewoonbaar gemaakt, zodat aan de kalme Sabhawan baai de stad Umibuile kon verrijzen. Stukken land uit de baai werden zelfs toegevoegd aan de stad, die al snel uitgroeide tot de parel van het land. Het koude klimaat in Tsuirogh maakte dat grote stukken land relatief onbevolkt bleven en men samentrok rondom de vruchtbare valleien en daar steden bouwde. De communale cultuur van het land ontwikkelde zich ook grotendeels uit deze omstandigheden. Tsuirogh is in deze vroege tijd een theocratie. De Tempel in ballingschap, die zichzelf ziet als opvolger van de verloren landen maakte de dienst uit, bijgestaan door lokale dorpsraden. De naam Tsuirogh is ook een verbastering van Tsuio Rìogh: het rijk in ballingschap.

*1.2 Eerste oostelijke oorlog*

Tijdens de 30e eeuw zag Tsuirogh de macht van Kuma Rem Mer steeds meer groeien en de diplomatie van het land was er volledig op gericht om goede banden te onderhouden met de zuiderburen en zo een eventuele aanval te voorkomen. De banden met Kaglas, die gehoopt hadden op een mogelijke alliantie werden beduidend slechter. Toen in 2981 de Eerste oostelijke oorlog uitbrak, hield Tsuirogh zich neutraal. De regering stuurde in het geheim echter bericht aan de senaat in Roshimer waarin het zijn steun uitsprak voor de invasie van de legers van Kuma Rem Mer in Kaglas. Toen in 2991 de legers van Kaglas echter de Kaneam overstaken en Jotalam binnendrongen verklaarde Tsuirogh Kaglas de oorlog. De halfslachtige invasie werd eenvoudig afgeweerd door goed voorbereide milities en het leger van Tsuirogh, die zich daarna aansloten bij Kuma Rem Mer. De regering is Tsuirogh had de oorlog tussen zijn beide buurlanden al een tijd aangezien en had besloten dat een coalitie met Kuma Rem Mer een gunstige stap zou zijn om de macht van dat land niet te groot te laten worden na een zege op Kaglas en om zelf nog een graantje mee te pikken.

De strijd in het noorden van Kaglas werd uitgevochten door de fanatieke religieuze Beath milities die het opnamen tegen de noordelijke troepen van Ruar. Dit werd een jarenlange strijd, waarbij de milities zich te buiten gingen aan grof geweld tegen de burgerbevolking. Het reguliere leger sloot zich aan bij de troepen van Kuma Rem Mer en speelde een belangrijke rol in de beslissende overwinning op Kaglas in de slag aan de Harae. De oorlog duurde uiteindelijk tot 3020, maar vanaf 3018 voerde de regering in Kaglas onderhandelingen met Kuma Rem Mer voor vrede. Uiteindelijk werd overeen gekomen dat Kaglas een zelfstandige staat zou blijven, maar onder bewind van de senaat en zonder zelfstandige buitenlandse politiek. Tsuirogh werd in deze onderhandelingen tot hun grote frustratie niet betrokken. suirogh, bevreesd om de oorlog alleen voort te zetten besloot zich terug te trekken tot achter de Kaneam en de status quo van voor de oorlog te herstellen. In 3020 werd de vrede officieel getekend in de oostelijke havenstad Asapotum in Kuma Rem Mer.

*1.3 Burgeroorlog*

De Eerste oostelijke oorlog zorgde voor een grote machtsverschuiving op het noordereiland. Kuma Rem Mer werd de dominante macht en Kaglas was voortaan onderworpen aan decreten uit Roshimer. De verhoudingen tussen Tsuirogh en Kaglas werden door de oorlog ernstig verstoord en de religieuze milities uit Tsuirogh werden gehaat door de inwoners van Kaglas. Tsuirogh kwam door deze nieuwe situatie geïsoleerd te staan en vreesde een veroveringsoorlog vanuit Kuma Rem Mer met steun van het wraakzuchtige Kaglas. Om dit te voorkomen besloot de regering in Umibuile de militaire alliantie met Kuma Rem Mer tot een politieke te maken en zo de facto hun zuiderlijke buren te erkennen als heersers over het eiland. Dit leidde tot een felle strijd tussen religieuze hardliners van de Beath milities die een absolute onafhankelijkheid van Tsuirogh voorstonden, en pragmatici die liever een gedeeltelijk machtsverlies accepteerden dan een volledige onderwerping.

De Beath weigerden hun troepen te ontwapenen uit angst voor een aanval door Kuma Rem Mer. Toen de regering echter besloot tot een politieke alliantie met Kuma Rem Mer die de facto een einde maakte aan de zelfstandigheid van Tsuirogh nam de militie de wapens op tegen de eigen regering. Daarmee begon de Burgeroorlog van 3023-3028. Vanuit hun machtsbasis in Hocaern en het noordwesten van Tsuirogh wisten de milities hun macht uit te breiden over grote delen van het land, en in 3026 wisten zij zelfs de hoofdstad Umibuile aan te vallen en in brand te steken. Deze 'grote ramp' zoals het de geschiedenisboeken in ging, zorgde ervoor dat de machthebbers hulp vroegen aan Kuma Rem Mer. Dat land stuurde een expeditieleger wat in samenwerking met de georganiseerde legers van Tsuirogh de rebellen wist te verdrijven uit het merendeel van het land en dusdanig in het nauw bracht dat vredesbesprekingen geopend werden in 3028. Vanaf dat moment ging Beath verder als politieke organisatie, al bleef de paramilitaire tak nog jarenlang actief vanuit de Nandeas en Hafubeann bergen.

*1.3 Moderne geschiedenis*

Voor de burgeroorlog van 3023-3028 werd Tsuirogh bestuurt door de Tempel in Ballingschap, in samenwerking met de volksraden in verschillende gebieden van het land. Na de burgeroorlog, waar de officiële tempel en de Beath milities tegenover elkaar stonden werd tijden de vredesbesprekingen afgesproken dat er een parlement ingesteld zou worden waarin beide partijen een rol speelden, om de vrede te bewaren in het land en de zeggenschap eerlijker te verdelen. Door hun overwinning in de oorlog wist de regering te bedingen dat één derde van de zetels toegewezen bleven aan de Tempel.

In de eerste jaren werd het parlement beheerst door twee partijen: de Toitspart, de partij van de regerende elite, en Beath, de partij die ontstond uit de milities die in de burgeroorlog tegen de regering vochten. De parlementsleden waren meestal veteranen uit de oorlog en oorlogshelden uit de Eerste oostelijke oorlog. Gedurende het grootste deel van de 31e eeuw was de Toitspart dominant, maar er kwam tegen het einde van de eeuw steeds meer kritiek op het gebrek aan hervormingen door de conservatieve partij. Hieruit ontstond in 3089 Fearn ag Beatu, een ietwat volkse, boerenpartij die vooral sociale hervorming voorstond en een serieuze machtsfactor werd in het parlement. In 3011, nadat de nederlaag van Kuma Rem Mer in de Eerste zee-oorlog de wens naar onafhankelijkheid deed toenemen, werd Saors an Toit opgericht, een democratische, progressieve onafhankelijkheidspartij. De partij trekt soms samen op met Fearn ag Beatu, maar wordt door de elites van Toitspart en Beath gewantrouwd en gezien als gevaarlijk en radicaal.

Tsuirogh in de 32e en 33e eeuw is een relatief conservatief land, wat zich afzonderd van de ontwikkelingen in andere landen en zich niet bezig houd met de strijd tussen Murkan en Kuma Rem Mer, of met de zee-oorlogen. De macht van traditie kwam gedurende de late 32e eeuw echter wel steeds meer onder druk te staan en er ontstonden jongerenbewegingen die zich afkeerden van de traditionele normen en waarden van de staat om in communes samen te leven. Daarnaast is er sprake van een langzame vergrijzing en leegloop van het land, waarbij ambitieuze zakenlieden of handelaren vertrekken richting Kuma Rem Mer. Tsuirogh blijft echter merendeels hetzelfde, uitgestrekte, wilde, koude land dat het al eeuwen is.

**2: Staatsvorm**

Tsuirogh is een parlementaire democratie. Het parlement van Tsuirogh is samen met de Raad van Cultuur één van de twee regerende organisaties van **Tsuirogh**. Het parlement wordt elke zeven jaar gekozen door alle inwoners van Tsuirogh die militaire dienst hebben gedaan of zich anderszins onderscheiden hebben in de samenleving. Dit stemprivilege wordt toegekend door de Raad van cultuur. Het parlement heeft 90 zetels, waarvan er 30 voorbehouden zijn aan de Tempel. De macht van het parlement is beperkt, aangezien Tsuirogh voor buitenlands beleid en defensie afhankelijk is van Kuma Rem Mer.

De Raad van Cultuur is samen met het Parlement één van de twee regerende organisaties van **Tsuirogh**. De Raad van Cultuur doet dienst als dagelijkse leiding en uitvoerende macht in het land, terwijl het parlement de wetten maakt, bediscussieert en voorlegt aan de Raad. De raad van cultuur werd ingesteld samen met het parlement als onderdeel van de vredesbesprekingen na het einde van de burgeroorlog in 3028. Afgesproken werd dat democratische partijen de meerderheid van de zetels zouden krijgen in het parlement, terwijl de uitvoerende macht in handen kwam van een comité dat voor 50% in handen was van de Tempel en voor 50% van het parlement. Dit comité werd uiteindelijk de Raad van cultuur, zo genoemd omdat zij als officiële taak hebben de 'cultuur en tradities van Tsuirogh te beschermen'.

De raad heeft 12 zetels. 6 daarvan worden aangewezen door de Tempel, en de politici in die zetels kunnen op elk moment door de tempelleiding worden afgezet of vervangen. In tijden van onrust kan dit leiden tot fractiestrijd en snelle opvolging, maar vaak betekent het dat sommige raadsleden tot hun dood hun zetel behouden. De andere 6 zetels worden aangewezen door het parlement dat hier elke 10 jaar voor stemt. Voor elke zetel is een twee derde meerderheid in het parlement nodig. In veel gevallen hebben Tempel en Toitspart deze twee derde meerderheid in eigen hand gehad en bestond de Raad uitsluitend uit leden van Toitspart en Tempel. In recentere jaren heeft Toitspart iets aan macht ingeboet en heeft men afwisselend geleund op steun van kleine partijen voor de Toitspart kandidaten, of een pact gesloten met Beath om elkaars kandidaten te steunen. De huidige raad bestaat uit 6 leden van de Tempel, 4 van Toitspart en 2 van Beath.

**3: Diplomatieke betrekkingen**

Sinds het einde van de burgeroorlog in 3028 is Tsuirogh de facto een vazalstaat van Kuma Rem Mer en heeft het land geen zeggenschap over het buitenlandse beleid. Ook voor deze situatie had Tsuirogh echter al weinig aandacht voor het buitenland. Het land is altijd meer gefocust geweest op de eigen situatie en van nature naar binnen gekeerd. Politiek gezien blijkt dit uit de isolationistische houding. Militair is het land afhankelijk van Kuma Rem Mer en het land heeft geen groot staand leger. Militair gezien kan Tsuirogh echter wel rekenen op een sterk netwerk van religieuze milities die professioneel getraind zijn en zeer fanatiek.

Tsuirogh heeft over het algemeen een voorzichtige, maar positieve band met zijn zuiderburen, ondanks de onderdanigheid. Men accepteert de praktische afhankelijkheid maar beschouwt zichzelf spiritueel als de meerdere van de in hun ogen oppervlakkige, op luxe gerichte zuiderlingen. De banden met Kaglas zijn beduidend slechter, en de twee landen hebben een langdurige rivaliteit. Negatieve stereotypes over en weer spelen een grote rol in de publieke opinie, en Tsuirogh heeft geen officiële vrede gesloten met Kaglas aan het einde van de Eerste oostelijke oorlog, noch excuses aangeboden voor de misdragingen van de Beath milities.

Met andere landen heeft Tsuirogh weinig tot niets van doen, men handelt vooral met het eigen eiland en stelt zich verder neutraal op in internationale conflicten. Tsuirogh nam geen deel aan de zee-oorlogen. Interne conflicten spelen voor de inwoners en politici een grotere rol dan externe.

**4: Geografie**

Tsuirogh is een uitgestrekt, relatief dunbevolkt land met een koud klimaat. Langs de noordkust grenst het aan de IJszee, een koude, gevaarlijke zee, die een groot deel van het jaar bevroren is. Aan de westkust grenst het aan de Noordelijke zeearm, een onbetrouwbare en gevaarlijke zee die door de meeste zeelieden vermeden wordt. In het zuiden en oosten grenst het land aan de Kaneam en Nandeas hooggebergtes. Dit alles maken van Tsuirogh een geisoleerd en ontoegankelijk land. Het Nandeas gebergte (Tsuirogh voor Zuidmuur) is een langgerekt gebergte op de grens met Kuma Rem Mer en strekt zich uit vanaf het meer van Takárd tot aan de Wao Kita baai in de noordelijke zeearm. De hoogste pieken bevinden zich aan de oostelijke zijde en rijken tot 15000 voet, terwijl de westelijke zijde, dichter bij de zee beduidend minder hoog is en nauwelijks boven de 8000 voet uit stijgt.

Het oosten van Tsuirogh is het meest dichtbevolkte en vruchtbare deel van het land. Vanuit het meer van Takárd en de Nandeas en Kaneam bergen stromen meerdere rivieren en stroomtjes omlaag richting de zee. De rivier de Adeig stroomt uit in de Sabhawan baai, bij de hoofdstad Umibuile. Deze stad is het onbetwiste centrum van het land en is de regeringszetel, het economische centrum en veruit de grootste plaats. Ten oosten van Umibuile ligt de vruchtbare Jotalam vallei, een relatief kalm en warm gebied die de graanschuur is van het land. Vanuit Jotalam loopt het landschap glooiend op naar de Haffubean bergen, die de oostelijke grens vormen met Kaglas.

Verder naar het zuiden, ten noorden van de Nandeas bergen strekt zich een koud en hooggelegen maar groen grasland uit, bekend als de Gurkantan: de groene zeeën. De Gurkantan is dunbevolkt hoogland en er groeit weinig. Het gebied leent zich enkel voor extensieve veeteelt en nomadisch leven. Aan de noordkant wordt de Gurkantan begrenst door de Hocaern; een ruig door de zee en wind geteisterd en dunbevolkt rotsachtig moerasgebied. De enige stad van betekenis in dit gebied is Sagariwa, de stad op de klif. De noord-westelijke kust is een ruige kust met hoge kliffen en een reeks eilanden, die dat deel van de kust moeilijk toegankelijk maken. Dit deel van de Noordelijke zeearm, en de Falaiwan baai is economisch gezien van weinig betekenis: door het ongunstige weer en de grote risico's is er vrijwel geen visserij mogelijk en door de plotselingen opdoemende mist is het geen geschikte route voor handelsverkeer.

Verder naar het zuiden, ontspringen meerdere rivieren aan de Nandeas. De belangrijkste hiervan is de Adeas, die uitmond in de Wao Kita baai. De rivier maakt van het zuidelijke deel van de Gurkantan een vruchtbare vallei voor landbouw, Dit gebied word de Tohcasah genoemd, een rijk gebied met vele dorpen, voornamelijk langs de rivieren. Naast de Jotalam is dit het belangrijkste landbouwgebied van Tsuirogh. Langs de rivieren liggen steden als Eileas en Glasdeas, en aan de monding van de Adeas ligt de belangrijke havenplaats Abadeas. Abadeas is de enige stad in Tsuirogh die rechtstreeks zicht heeft op een ander land, en kijkt uit op Potolisol en Nokiturim in Kuma Rem Mer. Het is dan ook de enige handelsstad van enige betekenis aan de westkust van Tsuirogh.

**5: Economie**

De economie van Tsuirogh is voornamelijk een landbouweconomie. De Jotalam en Tohcasah valleien zijn een grote graanschuur, niet alleen voor eigen gebruik, maar ook voor export naar Kuma Rem Mer en soms zelfs andere landen. Umibuile is een grote exporthaven voor gewassen uit Jotalam, en Abadeas voor de Tohcasah. Verder speelt veeteelt en visserij een aanzienlijke rol in de samenleving, vooral in het noorden wordt veel gevist, en Hocaern en Sagariwa leven vooral van de visserij en jacht. Ook in het Nandeas gebergte is sprake van een leven gebaseerd op jacht, kleinschalige landbouw en visserij.

In de steden is tevens een vooral locale economie ontstaan van handwerk en ambacht. Umibuile kent vele bedrijven en winkels. Tsuirogh kent in tegenstelling tot Kuma Rem Mer weinig grote bedrijven maar vele kleine zaken. Hard en eerlijk werk is de norm, al is er zeker in Umibuile een jongere generatie die er eer uit haalt om het onderste uit de kan te halen.

**6: Cultuur**

Tsuirogh is een diep religieus land. De nadruk van de Tempel in Ballingschap op eenheid en gemeenschap, en het koude klimaat hebben grote invloed gehad op de leefwijze van de inwoners. Tsuirogh is een land van gemeenschap en familiebanden. Gezinnen en families leven traditioneel samen in grote, lange huizen die deels in de grond gebouwd zijn en bedekt met een dikke laag aarde en planten om de kou buiten te houden. De sociale controle in deze omgeving is sterk en de eer van de familie staat hoog in het vaandel. Verlaten van de familie, de eigen omgeving of het land is een keuze die niet eenvoudig gemaakt wordt, en wie bewust breekt met de familie loopt de kans verbannen te worden. Een deel van de Kaneamísi in de Nandeas bergen stamt af van bannelingen uit Tsuirogh.

Hard en eerlijk werk staat in hoog aanzien, en lijden voor dit werk is een teken van eer. Datzelfde geld voor sterven tijdens het uitoefenen van je plicht, zij het als soldaat of als visser. Andere volkeren, die niet dezelfde levensverachting hebben worden soms minachtend behandeld. Hierdoor hebben de inwoners van Tsuirogh de naam stug en hooghartig te zijn, al kunnen ze ook zeer sociaal en verwelkomend zijn als je ze goed kent. De zorg voor familie en vrienden is namelijk even belangrijk en een plicht voor elke inwoner. Ook gastvrijheid is belangrijk.

Tsuirogh kent in tegenstelling tot Kaglas en Kuma Rem Mer geen grote traditie van kunstenaars, schrijvers of architecten. Kunst wordt veelal gezien als frivoliteit. Er is echter wel een lange traditie van wetenschappers, onderzoekers en vooral historici. Tsuirogh is befaamd om zijn historische onderzoekers, zoals de befaamde Tustar, die als eerste een gedegen geschiedenis schreef van de Shaktrahmi.

**7: Religie**

De Tempel in Ballingschap is de nationale religie van Tsuirogh. De Tempel heeft een grote invloed op de cultuur en bevolking van het land en heeft grote aanhang in alle delen van het land. De Tempel in ballingschap beschouwt het volk van Tsuirogh als de spirituele en geestelijke erfgenamen van de Verloren Landen. Zij zien zichzelf niet als onderdeel van deze wereld, maar als een uitverkoren volk in ballingschap in een koud, grillig land.

De wereld is volgens de Tempel geschapen vanuit één grote geest, de oergod, die heeft zich verdeeld over alle delen van de wereld en alle voorwerpen. Alles wat leeft komt voort uit de oergod, en zo is alles tot leven gekomen. Het doel van alles dat sterft is terugkeren naar de oergod. De oergod zal echter ooit terugkeren op aarde, en dan moet de eenheid van het volk groot zijn zodat ze één met god kunnen zijn. Volkeren die dat niet zijn zullen gedoemd zijn. Streven naar eenheid onder het volk en in familiebanden is het streven naar goddelijkheid.

De verloren landen worden gezien als de basis van alle spirituele kracht, en de tempel in ballingschap is daar erfgenaam van. Hier horen vele rituelen bij, die vaak verwijzen naar de elementen. Veel rituelen zijn rituelen van reiniging, vaak met vuur, water of zand. Zand en aarde speelt sowieso een grote rol in de mythologie van de tempel: land is van levensbelang en biedt bescherming omdat je iets goddelijks meedraagt. Zand en aarde verwijzen ook naar het verloren land waar het uitverkoren volk van afstamt. Men wacht op de terugkeer van de oergod, die herboren zal worden en de eenheid in de wereld zal herstellen. Hij zal terugkeren naar het volk dat hem in ere houdt en de rest vernietigen. Vasthouden aan de goddelijke gewoonten is dus van levensbelang. Familie-eer, land-eer en religieuze zuiverheid is van fundamenteel belang, en het verbreken van familiebanden of het verlaten van het land is een doodzonde.

De nadruk op puurheid en eenheid heeft ook invloed gehad op de kleding en cultuur van de bevolking. Lichaamsversiering, tatoeages en sieraden zijn op hoge uitzondering na uit den boze in het land. Dit is een groot contrast met de zuiderburen van Kuma Rem Mer.