Skarb piratów: Tekst

## **Część 1. Pirat mówi "Arrr!"**

### Rozdział 1. Prolog

Dawno, dawno temu za Karaibami żyli sobie Czesław i Aleksander. Są piratami, Czesław nosi na lewym oku czarną opaskę dlatego, że stracił lewe oko, a Aleksander stracił też lewe oko, ponieważ nosi czarną opaskę. Otóż ich przyjaciel to niebieski orzeł, który ma żółte łapy i dziób, i nazywa się Hapaczeszko. Czesław i Aleksander spotkali Ksawerego i Zenona. Ksawery porusza się o kulach. Wszyscy piraci mają czapki pirackie.

Czesław i Aleksander wyszli z domu przy ulicy Sosnowej 55 w Ustce. Jechali samochodem z domu do portu i był straszny korek. Tak było ostatnio.

– Musisz łazić ze mną? – krzyknął Czesław.

– A ty musisz łazić przede mną? – irytował się Aleksander.

– Ja nie łażę, tylko jadę do portu! – warczał Czesław.

– Tak czy siak - plączesz mi się pod okiem. – odwarkiwał Aleksander.

– Przecież jedziemy do statku pirackiego. – przypominał Aleksandrowi Czesław.

– Od kiedy?! – zapytał Aleksander.

– Od zawsze. – odparł Czesław.

Nagle zdarzyła się stłuczka samochodowa.

– Ojej! Czesław! Ostrożnie trzeba! Straciłeś lewe oko! – Aleksander czuł się obrażony.

– Nie mam lewego oka. Czy będę nosić czarną opaskę? – zapytał Czesław.

– Będziesz! – krzyczał Aleksander.

– Tak, będę, ponieważ nasz samochód zepsułem. – odparł Czesław.

– Wyjdź ze samochodu! Założę tobie czarną opaskę. – rzekł Aleksander.

I dotarli do portu i czekali na statek piracki.

– Już statek na nas czeka! – oświadczył Czesław.

– Dobrze! Tylko bądź ostrożny w samochodzie! Nie strać oko! – odparł Aleksander.

Przepłynął do nich statek piracki. Aleksander i Czesław założyli na głowach czapki pirackie i wskoczyli do statku pirackiego. Spotkali Zenona, Ksawerego, a także niebieskiego orła – Hapaczeszka. Wzięli z piwnicy nową, wielką skrzynię i postawili ją obok masztu pirackiego. Wzięli z niej haczyk, miecz, mapę, lornetkę i inne przedmioty. Czesław dał Ksaweremu lornetkę, Zenonowi mapę, Aleksandrowi haczyk i miecz.

– Proszę! – rzekł Czesław.

– Dziękuję! – dziękowali wszyscy.

– Dobrze! – rzekli wszyscy.

– Wszystko macie? – zapytał Czesław.

– Tak, wszystko mamy. – odpowiedzieli wszyscy.

Czesław usiadł na krześle i zaczął płynąć statkiem pirackim.

– Jedziemy? – zapytał Czesław.

– Jedziemy. – odpowiedzieli wszyscy.

– No to jedziemy! 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Ruszamy na poszukiwanie skarbu! – rzekł Czesław.

Przyleciał do Aleksandra Hapaczeszko, ciągnąc ze sobą łańcuch, który ukuł sobie za życie, musi pokutować za utratę oka.

– Hapaczeszko, powiedz nam, skąd jesteś. – zapytał Aleksander.

– Jestem z Warchałowa. – odpowiedział Hapaczeszko.

– Dobrze! – zgodził się Aleksander.

Wreszcie piraci dotarli do miasteczka Połeć. Wyszkli ze statku pirackiego, wsiadali do samochodu, i jechali do parku. Ksawery otworzył drzwi, gdy samochód skręcał w lewo, stracił lewą stopę, Zenon złapał go i Ksawery został przewieziony do szpitala. Poszedł do sali operacyjnej na zabieg.

– Ksawery, czy wszystko jest w porządku? – zapytali chirurdzy.

– Niestety, straciłem stopę. – odpowiedział Ksawery.

– Możemy odciąć stopę! – oświadczyli chirurdzy.

Chirurdzy sprawdzali, czy stopa jest zdrowa. Wzięli z szuflady nożyczki i kulę, potem odcięli jego stopę, a następnie założyli mu kulę.

– Jesteś kapitanem! – odparli chirurdzy.

– Dziękuję! – podziękował Ksawery.

Wszyscy wracali do statku pirackiego i kontynuowali płynąć statkiem pirackim dalej. Słyszeli jakiś hałas.

– Co tu się dzieje? – zapytał Zenon.

– Był hałas. – odpowiedział Aleksander.

– Hałas był? Nie usłyszałem. – rzekł Hapaczeszko.

Okazało się, że przepłynął aligator, wszyscy zaczęli bać się.

– Uwaga! Tu aligator. – rzekł Czesław.

– Uciekaj od aligatora! – krzyczał Ksawery.

– Mam uciekać od aligatora? – zapytał Czesław.

– Czy możesz powiedzieć „Arrr”? – zapytał Ksawery.

– Arrr! – wykrzyknął Czesław.

Popłynęli statkiem pirackim dalej. Uciekli od aligatora, fale spiętrzały się i spiętrzały się, i ciągle, aż strach pomyśleć.

– Zenonie, daj mi lornetkę. – rzekł Ksawery.

– Już ci daję. – odparł Zenon.

Zenon dał Ksaweremu lornetkę.

– Co mamy z pogodą? Dobrze? – zapytał Ksawery.

Zenon patrzył na niebo.

– Jest niedobrze – odparł Zenon.

– To strasznie! – odreagował Ksawery.

– Zenonie, czy możesz mi przynieść patyk i flagę piracką? – zapytał Hapaczeszko.

– Za chwilę przyniosę patyk i piracką flagę. – odparł Zenon.

– A gdzie to leży? – zapytał Hapaczeszko.

– To leży w spiżarni. – odparł Zenon.

Zenon przyszedł do spiżarni, wziął w niej patyk i flagę piracką. Wyszedł ze spiżarni, wlazł po drabinie na samą górę i włożył flagę na dachu. Przyleciał Hapaczeszko, żeby wziąć patyk i piracką flagę. Zenon zamontował na patyku flagę piracką, Hapaczeszko wziął piracką flagę i zawiesił na samym końcu masztu.

– Zenonie, czy to dobrze? – zapytał Hapaczeszko.

– Jest dobrze. – odpowiedział Zenon.

Burza zaczęła się i fale spiętrzały się wysoko.

### Rozdział 2. Diament piracki

Pewnego dnia statek piracki podnosił kotwicę, Aleksander wlazł po drabinie, wziął z dachu spiżarni mapę, i pokazał na mapie, gdzie jest skarb.

– Arrr! Gdzie jest skarb? – zapytał Aleksander.

– Skarb znajduje się na wyspie Bral. – odparł Zenon.

– Dobrze. – zgodził się Aleksander.

W tym czasie, siła wiatru była normalna, ale całe osiedle trzęsło się, huczało i skrzypiało. Kiedy Ksawery, Zenon i Hapaczeszko byli w spiżarni, mogli zobaczyć, że drzewa nachylały się, to było straszne.

– Zobacz, drzewa chylą się. – rzekł Zenon.

– Właśnie! To jest wicher. – odparł Ksawery.

Kiedy kilka minut później wiatr wiał mocniej, Aleksander zauważył, że zbliża się sztorm, wyszedł ze spiżarni, sztorm wyrwał szereg drzew i zerwał dach spiżarni. Niestety Ksawery skaleczył ramię przez piorun, został ranny.

– Uważaj na ramię! Dlaczego skaleczyłeś ramię? – zapytał Aleksander.

– O! Moje ramię! – odparł Ksawery.

– Każę Cię wtedy czyścić ranę, i potem założyć opatrunek. – rzekł Aleksander.

– Ponieważ uderzył we mnie piorun. – odparł Ksawery.

Aleksander wyczyścił mu ranę, następnie założył mu opatrunek, czuł się obrażony.

– Czy nie wiesz, że mam moc podróżować statkiem pirackim po oceanie, a także znaleźć skarb? – spytał Aleksander.

– Przykro, że skaleczyłem ramię i teraz cierpię. – pożalił się Ksawery.

– Ja Tobie współczuję! To na pewno jest bolesne, straszne i smutne. – rzekł Aleksander.

Burza jeszcze trwała. Hapaczeszko postanowił szukać diamentowy kryształ. Zenon poprosił Hapaczeszka szukać liliowy diament.

– Chodźmy Zenonie szukać liliowy diament. Wyjdźmy ze statku pirackiego, spokojnie, powoli i cicho. – rzekł Hapaczeszko.

– Dobrze. Gdzie się znajduje ten diament? – zaciekawił się Zenon.

– Na wyspie Bral, w miejscowości Błaszków. – odparł Hapaczeszko.

Zenon i Hapaczeszko wyszli ze statku pirackiego, Zenon pokazał na mapie. Hapaczeszko pochwalił Zenona, że ten znalazł szukaną miejscowość na mapie, gdzie znajduje się diament. Następnie Zenon wziął lornetkę.

– Czy tu kogoś nie ma? Czy tu nie ma dzikich zwierząt? – zapytał Hapaczeszko.

– Nie ma ani dzikich zwierząt, ani gadów, ani płazów. – odparł Zenon.

Zenon i Hapaczeszko szli po ścieżce do liliowego diamentu.

– Daleko jeszcze? – zapytał Hapaczeszko.

– Daleko jeszcze? – powtórzył Zenon.

– Nie daleko, dwa kilometry. – odparł Hapaczeszko.

– Wiesz co, ja myślę? Powinniśmy założyć inny zespół. – rzekł Zenon.

Kłody z drzew spadły na ziemię, Zenon i Hapaczeszko zatrzymali się.

– Uwaga! Kłody spadły z drzew! – rzekł Hapaczeszko.

– Tak. Co my zrobimy z tą ścieżką? – zapytał Zenon.

– Nie wiem, co zrobić z tą ścieżką. – odparł Hapaczeszko.

– Nie wiesz? Jak to ciekawe, że nic nie pamiętasz? – zaciekawił się Zenon.

Zenon wziął z trawy młotek i rozbił kłody, żeby oczyścić drogę, kucnął, a Hapaczeszko leciał przez kłody.

– Arrr! Hapaczeszko, przeleciałeś do mnie. – rzekł Zenon.

– Udało Ci się przebiec po kłodach. – wtrącił Hapaczeszko.

Zenon i Hapaczeszko szli dalej po ścieżce. Potem spotkali papugę, która nazywała się Pavla. To zielona papuga o żółtym dziobie, która nosiła piracką czapkę, była bardzo szanowana i często działała na własną rękę. Ze względu na swoją energię i porywczość często wpadała w mniejszy atak paniki jak Hapaczeszko. Pewnego dnia Zenon i Hapaczeszko powitali papugę Pavlę.

– Cześć papugo! Jak masz na imię? – spytał Zenon papugę.

– Mam na imię Pavla. – odparła papuga.

– Pavla? – spytał Hapaczeszko.

– Tak. – potwierdziła papuga.

Zenon i Hapaczeszko szli ścieżką dalej, następnie dotarli do miejscowości Błaszków.

– Nareszcie dotarliśmy do Błaszkowa. – oświadczył Hapaczeszko.

– Nie da się ukryć. – wtrącił Zenon.

– Jesteśmy w Błaszkowie. – rzekła Pavla.

– Aha! Możemy znaleźć liliowy diament. – szepnął Hapaczeszko.

– Gdzie znajduje się ten diament? – spytał Zenon.

– Ten diament znajduje się przy ulicy Kwiatowej. – odparł Hapaczeszko.

– Dobrze! – zgodził się Zenon.

Zenon wskazywał, gdzie jest ten diament, a Hapaczeszko pokazał, że ten diament jest przy ulicy Kwiatowej. Zenon dotarł do ulicy Kwiatowej, otworzył skrzynię.

– Ojej! A co to jest? – spytała Pavla.

– To jest liliowy diament. – odparł Zenon.

– Nareszcie! – zgodził się Hapaczeszko.

– Już znalazłeś liliowy diament. – wtrąciła Pavla.

Zenon, Hapaczeszko i Pavla wracali z powrotem do statku pirackiego.

– No cóż, wracamy! – szepnął Hapaczeszko.

– Już znaleźliśmy liliowy diament. Ten diament był w czerwonej skrzynie, bliżej domu przy ulicy Kwiatowej 41. – dodał Zenon. – Błaszków jest piękny, ponieważ w tej miejscowości są zabytkowe kościoły i dworzec kolejowy.

– Dobrze. Ile mieszkańców ma Błaszków? – spytała Pavla.

– Błaszków nalicza około 1000 mieszkańców. – odparł Hapaczeszko.

No i w końcu dotarli do statku pirackiego. Burza skończyła się.

– O! A co wy znaleźliście? – zaciekawił się Ksawery.

– My znaleźliśmy liliowy diament. Był w Błaszkowie, w czerwonej skrzyni, przy ulicy Kwiatowej. – odparł Zenon.

– Aha! A dlaczego wziąłeś papugę? – spytał Ksawery.

– Ponieważ ma na imię Pavla, jest dobra i miła. – odparł Zenon.

Wszyscy piraci popłynęli dalej. Ksawery i Zenon wleźli po drabinie na samą górę spiżarni, a Czesław wsiadł na krzesło, pokręcił koło i popłynął dalej.

– Co mamy z pogodą teraz? – spytał Ksawery Zenona.

– Teraz jest dobrze. – odparł Zenon.

– To dzięki! – szepnął Ksawery.

Hapaczeszko leciał do samego końca masztu.

– Arrr! Dokąd planujesz jechać, Czesławie? – spytał Aleksander Czesława.

– Ja planuję płynąć do wyspy Dyś. – odparł Czesław.

Aleksander patrzył na Czesława szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami.

– I co zamierzasz zrobić na tej wyspie? – zapytał Aleksander.

– Ja pojadę z Ksawerym i z Hapaczeszkiem do parku, żeby znaleźć kolejny skarb. – odparł Czesław.

– A jaki skarb chcesz znaleźć? – spytał Aleksander.

– Ja znajdę turkusowy kryształ. – odparł Czesław.

Następnie Hapaczeszko poleciał do Czesława.

– Czy my zamierzamy znaleźć turkusowy kryształ? – spytał Hapaczeszko Czesława.

– Tak, my zamierzamy znaleźć turkusowy kryształ. – odparł Czesław.

– Ile kilometrów jest stąd do wyspy Dyś? – zapytał Hapaczeszko.

– Musimy płynąć jeszcze przez 50 kilometrów. – odparł Czesław.

Czesław popłynął statkiem pirackim dalej, i wszystko wróciło do normy.

### Rozdział 3. Wyspa Dyś

Wreszcie Aleksander, Czesław, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla dotarli do wyspy Dyś.

– Już dotarliśmy do wyspy Dyś. – oświadczył Ksawery.

– Idziemy szukać turkusowy kryształ. – rzekł Czesław.

– Wiesz, gdzie znajduje się turkusowy kryształ? – zapytał Ksawery.

– Turkusowy kryształ znajduje się w miejscowości Grabów. – odparł Czesław.

– Ale konkretnie, ile kilometrów znajduje się ta miejscowość stąd? – spytał Ksawery.

– Ta miejscowość znajduje się około 10 kilometrów od Nas. – odparł Czesław.

– Aha! To już niedaleko. – wtrącił Hapaczeszko.

– No to w takim razie, idziemy powoli, powoli, żeby nie spieszyć się. Bo jeszcze mamy dużo czasu. – rzekł Czesław.

– A może wezmę papugę Pavlę? – zapytał Ksawery.

– Tak, mogę. – odparł Czesław.

Czesław z Ksawerym, Hapaczeszkiem i Pavlą wyszli ze statku pirackiego. Poszli ścieżką przez las, i zobaczyli lisy, wilki i sarny. To było wspaniale.

– I co? Czy tu jest ładnie? – zapytał Ksawery.

– Tak, jest ładnie na tej wyspie. – odparł Czesław.

– To dobrze. – zgodził się Hapaczeszko.

W ten sposób Czesław, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla szli tą ścieżką dalej. Potem skręcili w prawo, potem w lewo i przeszli przez labirynt.

– Czesławie, to jest labirynt, prawda? – zaciekawiła się Pavla.

– Tak, to jest labirynt, w którym znajdziemy miejscowość Grabów. – dodał Ksawery.

– Ile mieszkańców ma ta miejscowość? – zapytał Hapaczeszko.

– Ta miejscowość nalicza około 500 mieszkańców. – odparł Ksawery.

– Aha! Czyli ta miejscowość jest o dwa razy mniejsza niż Błaszków. – rzekła Pavla.

Gdy Hapaczeszko przeleciał do samego końca witacza miejscowości Grabów, wpadał jeszcze w większy atak paniki za swoją porywczość.

– Czesławie, tutaj jest witacz. – dodał Ksawery. – Dotrzemy do Grabowa.

Czesław parsknął śmiechem, po chwili przyłączyła się do niego Pavla.

– Cha! Cha! Co to za pomysł? – śmiał się Czesław.

– I masz znaleźć turkusowy kryształ. – dodał po chwili Ksawery.

– Przy jakiej ulicy znajduje się ten kryształ? – spytał Ksawery.

– Ten kryształ znajduje się przy ulicy Topolowej. – odparł Czesław.

Potem poszli najpierw przez ulicę Leśną, potem przez Poprzeczną, potem przez Lipową, potem przez Ogrodową, a potem przez Topolową, przeszli przez drugi labirynt.

– To jest drugi labirynt. – rzekł Hapaczeszko.

– Aha! Przeszliśmy przez pięć ulic. – dodał Ksawery.

I wtedy Czesław otworzył skrzynię fioletową.

– Oho! A co to? – zaciekawił się Hapaczeszko.

– O! To jest turkusowy kryształ. – odparł Czesław.

– Arrr! Nareszcie, że znalazłeś! – wtrącił Ksawery.

– Ja już wygrałem! – szepnął Czesław.

– Możemy pójść do parku. – rzekła Pavla.

– Tak. – stwierdził Czesław.

– A gdzie jest park? – zapytał Hapaczeszko.

– Arrr! Park znajduje się przy ulicy Parkowej. – odparł Ksawery.

Pewnego dnia poszli do parku najpierw prze Topolową, potem przez Wesołą, potem przez Fiołkową, a potem przez Parkową.

– Już dotarliśmy do parku. – rzekł Hapaczeszko.

– Jesteśmy w parku. Możemy wejść. – odrzekł Ksawery.

Weszli do parku i zobaczyli szlaki, drzewa, krzewy, kwiaty i jeziora.

– Patrz! Jakie są piękne krajobrazy! – zaciekawił się Hapaczeszko.

– Dobrze. – potwierdził się Czesław.

Poszli szlakiem dalej. Ale Ksawery i Pavla wspomnieli, że w parku są również mosty. Mosty były piękne, dobre, długie i krzywe.

– Zobacz! Jakie piękne mosty. – oświadczył Hapaczeszko.

– No, widzę. – dodał Ksawery. – Są długie i piękne, ale krzywe.

– Aha! To jest ciekawe. – zaciekawiła się Pavla.

Wszyscy skończyli zwiedzać park, i poszli dalej. Nadeszła noc.

– No co. Idziemy na polowanie. – rzekł Ksawery.

Ksawery i Czesław wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą poszli na polowanie. Ksawery zauważył, że most został podniesiony do góry.

– O nie. Most został podniesiony do góry. – rzekł Hapaczeszko.

– Co zrobimy z tym mostem? – zapytał Ksawery.

– Pójdę na górę i przewiążę linę. – odparł Czesław.

– I co planujesz skoczyć? Mamy srebrny pas. – odrzekł Ksawery.

Mimo niezbyt korzystnych warunków Ksawery wraz z Czesławem wzięli z siana linę, i lina sięgnęła aż na samym szczycie wywierzyska. Wspięli się na samą górę liną aż do szczytu wywierzyska. Następnie przewieźli linę a most spadł aż do ziemi nad rzeką Aphroditus, czyli w mitologii greckiej boginią miłości i piękności. Potem wracali z powrotem na dół i szli przez most.

– Nareszcie przywieźliśmy linę i most spadł aż do ziemi nad rzeką Aphroditus. – oświadczył Czesław.

– Arrr! Tak jest! – potwierdził Ksawery.

Czesław patrzył na Ksawerego ze zdumienia.

– Oj Ksawery, Ksawery! Ja Cię przecież wcale nie dałem żadnego skarbu. – rzekł Czesław.

– Tutaj jest pusto. – dodał Ksawery. – Tu nie ma ani domów, ani ludzi.

– A może tutejsze miejsce jest bezludne. – przestraszył się Czesław.

Ksawery tylko westchnął.

– Hmmm… Nie słyszałeś saren na polowaniu? – zapytał Hapaczeszko.

– Jeszcze nie słyszałem saren w lesie. – odparł Ksawery.

Potem Czesław i Ksawery wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą poszli zwiedzać klify. Tam były mewy, maskonury i inne ptaki.

– Czy możemy pojechać kolejką gondolową? – zapytał Ksawery.

– Tak, możemy. – odparła Pavla.

Ksawery i Czesław pojechali kolejką gondolową, a Hapaczeszko i Pavla latały wzdłuż kolejki gondolowej. I to było wspaniale. To była podróż kolejką gondolową. Następnie nasi bohaterowie dotarli do jeziora Niobe, która w mitologii greckiej była córką Tantala. Zrywali kilkadziesiąt niezapominajek dla Zenona, i kilkanaście tataraków dla Aleksandra.

– Arrr! Co wy robicie? – zapytał Hapaczeszko.

– My zrywamy niezapominajki i tataraki. – odparł Czesław.

– A dlaczego zrywacie te kwiaty? – zapytała Pavla.

– Chcemy dać niezapominajki Zenonowi, a tataraki – Aleksandrowi. – odparł Ksawery.

Skończyli zbierać kwiaty i wrócili na statek piracki.

– To są niezapominajki dla Ciebie. – powiedział Czesław Zenonowi.

– Dziękuję. – podziękował Zenon.

– To są tataraki dla Ciebie. – rzekł Ksawery Aleksandrowi.

– Dziękuję. – podziękował Aleksander.

Dali dwom piratom kwiaty, opuścili wyspę Dyś i popłynęli statkiem dalej.

### Rozdział 4. Piracka jadłodajnia

Zenon i Czesław potrafili czasami zaskoczyć Aleksandra, Dzieje się tak w dwóch przypadkach: gdy dwaj kapitanowie zachowują się jak autyści dłużej niż pół dnia i gdy z własnej woli oświadczają, że zamierzają przygotować jedzenia. Tak to było ostatnio.

– Nasze morze jest spokojne. – oświadczył Zenon.

– Aha! – zawołał Hapaczeszko.

– To są mewy, maskonury i inne ptaki. – rzekł Czesław.

Aleksander spojrzał na Ksawerego.

– Czy umiesz gotować zupę piracką, Ksawery? – zapytał Aleksander.

– Tak. Ale jakie składniki przygotujesz? – zapytał Ksawery.

– Ja przygotuję pomidor, ogórek, groszek, ser, rybę, sól i pieprz. – odparł Czesław.

– Tak? – jęknęła Pavla.

– To będzie piracka zupa na sześć porcji – dodał Aleksander.

– Sześć porcji? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak. To będzie piracka jadłodajnia. – odparł Czesław.

W ten sposób Aleksander i Czesław zapraszali Ksawerego, Zenona, Hapaczeszka i Pavlę do piwnicy. Zenon otworzył właz bliżej masztu, wleźli po drabinie najpierw Czesław, następnie Aleksander, potem Ksawery, potem Zenon, a na końcu Hapaczeszko i Pavla. Zenon zamknął właz i wszyscy wzięli ze ściany stół.

– Arrr! Możemy postawić stół? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak, możemy. Jak najbardziej. – odparł Ksawery.

– Aha! Czyli to będzie nasza restauracja. – rzekł Aleksander.

– Czy możemy ugotować zupę? – zapytała Pavla.

– Tak, możemy. – odparł Czesław.

Aleksander otworzył lodówkę, wziął z niej pomidory, ogórek, groszek, rybę, ser, sól i pieprz. Zamknął lodówkę i postawił składniki na stole.

– Możemy już zacząć? – zapytał Aleksander.

– Tak, już możemy. – odparł Zenon.

– No to zaczynamy. – rzekł Czesław.

Aleksander założył na siebie fartuch kuchenny, wziął ze zmywarki deskę i miskę, pociął najpierw pomidory, następnie ogórek. Pociął ogórek na dwadzieścia plasterków, a pomidor – na dziesięć. Wziął ze szafy miskę i wrzucił warzywa do miski. Wziął rybę, pociął ją na trzydzieści kawałków i wrzucił je do miski.

– Czy to będzie dobrze? – zapytał Czesław.

– Tak, to będzie dobrze, a wiesz dlaczego? – dodał po chwili Zenon.

– Ponieważ to będzie tradycyjna, piracka zupa. Arrr! – odparł Ksawery.

– Aha! – zawołał Hapaczeszko.

Pewnego dnia mucha przyleciała do Aleksandra i ugryzła go w nadgarstek. To bardzo bolało, gdyż Aleksander został ukąszony przez muchę i cierpiał strasznie.

– Co się stało? – zapytał Hapaczeszko. – Dlaczego jesteś smutny?

– Oj! Jakaś mucha ukąsiła mnie w nadgarstek. – odparł Aleksander.

– O nie! Tego już za dużo. Nie martw się. Zaraz przejdzie. – pożalił się Hapaczeszko.

Aleksander wziął ser żółty i pociął na sto kawałków. Wrzucił te kawałki do miski, wziął ze szafy garnek, pokrywę i olej. Postawił bliżej piekarnika, ugotował i piekł zupę dwadzieścia minut w stu stopniach.

– Już zaczynamy piec? – zapytał Aleksander.

– Tak, zaczynamy. – odparł Zenon.

– Aha! – zawołał po chwili Hapaczeszko.

– Gotujemy zupę w stu stopniach. – dodał Aleksander.

Po tej chwili, gdy Aleksander czekał, aż zupa ugotowała się, wyłączył piekarnię i wyciągnął z piekarnika zupę.

– Ta zupa jest na sześć porcji. – rzekł Aleksander.

– Dobrze! Arrr! Możemy jeść zupę. – dodała Pavla.

Aleksander wziął z szafy jeszcze pięć misek, postawił te miski na stole i wlał do każdej miski jedną szóstą część zupy.

– Aleksandrze, czy już wszystkim nalałeś zupę? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak, już rozlałem zupę na sześć porcji. – odparł Aleksander.

– No to dobrze. – zgodziła się Pavla.

Następnie wszyscy usiedli przy stole. Aleksander spróbował, czy zupa jest dobra.

– No co? Czy zupa jest smaczna? – zapytał Zenon.

– Tak, jest smaczna. – odparł Aleksander.

W ten sposób zaczął jeść zupę Ksawery. Wszyscy wypili zupę powoli i spokojnie. Tylko Zenon kaszlał i zakrztusił się w końcu, a następnie Aleksander, Czesław i Ksawery śmiali się.

– Oj! Ostrożnie pij zupę! – rozkazał Ksawery Zenonowi.

– No tak. Będę ostrożny, żeby nie zakrztusić się. – rzekł Zenon.

Czesław postawił na stole jedną łyżkę, i wziął ze stołu drugą łyżkę.

– Dlaczego nie podoba Ci się ta łyżka? Dlaczego wziąłeś drugą łyżkę? – zapytał Hapaczeszko.

– Ta łyżka, która nie podoba mi się, jest stara. Wziąłem drugą, nową łyżkę. – odparł Czesław.

– Ale przecież mamy piękny stół. – wtrącił Aleksander.

– Tak, to jest dobrze i wygodnie. – dodał po chwili Ksawery.

– Oj! Oj! Oj! Zenonie! Ty nieostrożnie pijesz zupę! – rzekł Ksawery.

– Arrr! Ja byłem bardzo nieostrożny. – odparł Zenon.

– No tak. Przecież rozlałeś na stole i jeszcze mam sprzątać ze stołu i z podłogi. – dodał Ksawery.

Ksawery był niezadowolony z Zenonem, że rozlał zupę na stół i podłogę. Następnie Ksawery wziął ze schowka mopa i oczyścił stół i podłogę, żeby był porządek. Potem odłożył z powrotem mopa, a następnie wziął chustę suchą wytarł stół i podłogę. Następnie wyrzucił chustę do kosza, potem wyszedł z jadłodajni, otworzył drzwi i poszedł do pokoju pirackiego.

### Rozdział 5. W pokoju pirackim

Ksawery mieszkał w pokoju pirackim. Przyszli do tego pokoju Aleksander i Czesław i również przeleciały Hapaczeszko i Pavla. Pewnego dnia Czesław kazał Ksaweremu szukać liliowy diament i turkusowy kryształ.

– Gdzie jest liliowy diament? Gdzie jest turkusowy kryształ? – zapytał Aleksander.

– Nie wiem. Idę szukać. – rzekł Ksawery.

– Idź i szukaj te kryształy. – szepnął Hapaczeszko.

Najpierw Ksawery patrzył pod kanapą, następnie w mysiej dziurze.

– No co? Czy są kryształy pod kanapą czy w mysiej dziurze? – zapytał Aleksander.

– Nie, nie ma. – odparł Ksawery.

– Zgubiłeś te kryształy. Idź i znajdź. – rzekła Pavla.

Gdyby Ksawery podłogę zacząłby zrywać, to prawdopodobnie policję wzywałby. W ten sposób otworzył szafę i znalazł.

– Są. – rzekł Ksawery. – Te kryształy leżą w szufladzie.

– No nareszcie. – dodała Pavla.

Następnie Ksawery usiadł na kanapie, włączył telewizor, żeby oglądać serial.

– Jak tam z serialem? Lubisz ten serial? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak, lubię. – odparł Ksawery.

W ten sposób Ksawery spokojnie dopił zupę do końca i siedział cicho. Nawet czekał, aż fantastyczne istoty przyszły. Z tego powodu wyłączył telewizor.

– Ja już czekam na fantastyczne istoty. – rzekł Ksawery.

– Arrr! Dobrze, a jakie istoty przyjdą do Ciebie? – zapytał Czesław.

– Przyjdą do mnie szafa, magiczne lustro, komoda i inne istoty. Arrr! – odparł Ksawery.

Gdy Hapaczeszko czekał na te istoty, wpadał w jeszcze w większy atak paniki.

– Oj! Mam atak paniki. – przerwał Hapaczeszko.

– Boisz się czekać na te istoty? – zapytał Ksawery.

– Nie boję się. – odparł Hapaczeszko.

Pewnego dnia przyszły do pokoju pirackiego fantastyczne istoty. Ksawery wypił herbatę, Otworzył drzwi, poszedł do jadłodajni i wziął z szafki wodę i sok. Wrócił z powrotem do Pokoju pirackiego, postawił na stole wodę i sok i zamknął drzwi.

– Cześć! – rzekł Ksawery.

– Oooo! – jęknęły fantastyczne istoty.

W tym celu przyszedł Zenon do pokoju pirackiego, wziął z półki dysk, postawił na stole, włączył radio, otworzył stację dysków, włożył dysk do stacji dysków i zamknął stację dysków. Przez dziesięć sekund czekał, aż dysk się odtworzy. Następnie muzyka zaczęła grać.

– Czy my możemy rozpocząć taniec? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak, tylko zaśpiewam pod muzykę. – odparł Zenon.

– Zaśpiewaj. – rzekła Pavla.

Z tej chwili Zenon zaczął śpiewać pierwszą część piosenki pt. „Upadek kłody” i śpiewali tą piosenkę. Potem muzyka przestała odtwarzać się.

– No pięknie! Super! Pięknie śpiewaliście piosenkę. – rzekł Zenon.

Potem otworzył stację dysków, wyciągnął dysk z powrotem i zamknął stację dysków.

– Arrr! – krzyczeli Czesław i Ksawery.

Fantastyczne istoty cofnęły się z dywanu do schowka.

– Aaaaa!! – przestraszyły się pierwszy raz istoty.

– Arrr! – krzyknął Ksawery drugi raz.

Czesław chciał uciekać z pokoju, a Aleksander patrzył w okno.

– Czesław! Gdzie uciekasz? – zapytał Czesława Aleksander.

– Ja idę na górę. Arrr! – odparł Czesław.

– Czesław chciał uciekać. – rzekł Hapaczeszko.

– Aaaaa!! – przestraszyły się fantastyczne istoty po raz drugi.

– Co zrobimy z tymi kryształami? – zapytał Zenon.

– My znajdziemy jeszcze kolejne diamenty, szmaragdy i inne. – odparł Ksawery.

Potem Ksawery nalał zupę piracką, wlał do kucka i pił powoli.

– Arrr! Ty pijesz powoli zupę. – rzekł Zenon.

– Jeśli wypiję zupę nerwowo, to mogę zakrztusić się. – dodał Ksawery.

Na szczęście Ksawery nie zakrztusił się, ponieważ nie pił zupę nerwowo jak Zenon. On był poważny i nigdy nie śmiał się.

– Aaaaa!! – przestraszyły się istoty po raz trzeci.

– Czy możesz pożegnać się z fantastycznymi istotami? – zapytał Zenon.

– Tak. – potwierdził Czesław.

– Fantastyczne istoty, do widzenia! – rzekł Czesław.

– Oooo! – jęknęły istoty.

– Do widzenia! – pożegnał się Aleksander.

– Na razie! – pożegnali się Zenon i Hapaczeszko.

– Do zobaczenia! – rzekli Ksawery i Pavla.

Fantastyczne istoty odeszły od pokoju pirackiego i zniknęły po pewnym czasie. Ksawery poprosił naszych bohaterów wrócić z powrotem na parter, otworzył właz, wleźli po drabinie na górę najpierw Zenon, następnie Czesław i Aleksander, a na końcu Ksawery, Hapaczeszko i Pavla i Ksawery zamknął właz.

– Byliśmy w piwnicy, zjedliśmy zupę, śpiewaliśmy piosenkę pt. „Upadek kłody”, miło było. To była prawdziwa przyjemność. – odparł Czesław.

– Założysz mi czapkę piracką na głowie. – rzekł Hapaczeszko.

– Nie szkodzi. Znajdę inny sposób żeby odzyskać Pirata Szkorbutu. – odparł Aleksander.

### Rozdział 6. Hapaczeszko zostaje kapitanem

Piraci potrafili często zaskoczyć Hapaczeszka. Uważali, że Hapaczeszko chce zostać kapitanem. Tak to się stało.

  – Założymy Hapaczeszku czapkę piracką. – oświadczył Zenon.

  – Tak jest. – przytaknął mu Ksawery.

Najpierw Czesław zlazł po drabinie do piwnicy, potem poszedł do pokoju pirackiego.

  – Gdzie jest czapka piracka? Ja się pytam. – zawołał Czesław – A, tutaj jest, w szafie. Znalazłem.

Czesław zauważył, że czapka jest w szafie i znalazł ją. Otworzył szafę, dostał czapkę piracką i zamknął szafę. Wlazł po drabinie na parter.

  – Zenonie, popatrz! Ja znalazłem czapkę piracką. – jęknął Czesław.

  – Arrr! To dobrze. Gdzie była? – zapytał Zenon.

  – Ona była w szafie. – odparł Czesław.

  – Ale komu założysz tą czapkę? – zapytał Zenon.

  – Tą czapkę założę Hapaczeszku. – odparł Czesław.

Statek podnosił kotwicę, Czesław zaczął szukać Hapaczeszka.

  – Już idę szukać Hapaczeszko. Arrr! – rzekł Czesław.

  – Arrr! Dobrze. – zgodził się Ksawery.

  – On gdzieś się podział? – zapytał Aleksander.

  – Nie wiem. Wezmę ze spiżarni długą deskę i pójdę po tej desce do samego końca masztu. – dodał Czesław.

Czesław poszedł do spiżarni, wziął ze stołu długą deskę, wyszedł ze spiżarni, zamknął drzwi, wlazł po drabinie na dach spiżarni i położył deskę od dachu spiżarni do samego końca masztu. Wszedł po desce aż do końca masztu i znalazł Hapaczeszka.

  – Gdzie jesteś, Hapaczeszko? – zapytał Czesław.

  – Jestem na samym końcu masztu. – odparł Hapaczeszko.

  – Już znalazłem Cię. Idziemy na dół i tam założymy Ci piracką czapkę – dodał Czesław.

Czesław znalazł na samym końcu masztu. Zszedł z Nim po desce z powrotem na dach spiżarni i zlazł po drabinie na parter. Wlazł po drabinie z powrotem na dach spiżarni, wyciągnął z końca masztu deskę, trzymał ją mocno, zlazł po drabinie na dół, wszedł do spiżarni, położył z powrotem deskę na stole i wyszedł ze spiżarni.

  – Czy jestem gotów? – zapytał Hapaczeszko.

  – Tak, jesteś. – potwierdził Czesław.

  – Jestem gotów do założenia czapki pirackiej. – rzekł Hapaczeszko.

  – Dobrze. – szepnął Czesław.

Najpierw Czesław zlazł po drabinie do piwnicy, poszedł do pokoju pirackiego, otworzył szufladę, wziął z niej mapę, żółtą wstążkę i niebieski kwiat. Zamknął szufladę i wlazł po drabinie na parter.

  – Już przyniosłem ze szuflady mapę, żółtą wstążkę i niebieski kwiat. Mogę zrobić mapę kapitana. – rzekł Czesław.

  – Dobrze. – jęknął Hapaczeszko.

  – Fajnie. – szepnęła Pavla.

  – No to zrób mapę kapitana. Arrr! – powiedział Zenon.

Czesław zaczął robić mapę kapitana. Wziął bliżej schowka stolik i krzesło, postawił bliżej masztu i usiadł na krześle. Położył mapę, wstążkę i kwiat na stoliku. Wziął obok masztu klej i taśmę klejącą i postawił na stoliku. Najpierw zwinął mapę, potem przykleił ją taśmą klejącą. Wkleił do mapy najpierw żółtą wstążkę, a potem niebieski kwiat.

  – Mapa kapitana jest już gotowa. – rzekł Czesław.

  – Dobrze. – szepnął Hapaczeszko.

  – Już czekam, aż się przebierzesz. – dodał Czesław.

  W tej chwili Czesław wziął ze skrzyni lornetkę.

  – Jaka jest pogoda? – zapytał Hapaczeszko.

  – Jest dobrze. – odparł Czesław.

  – Dobrze. – zgodził się Hapaczeszko.

Potem włożył do skrzyni lornetkę.

  – Ubierz, ubierz Hapaczeszka! – krzyknął Ksawery.

  – Czy Hapaczeszko panikuje? – zapytał Czesław.

  – Tak, on ciągle panikuje. – odparł Aleksander.

  – Ubierz, ubierz Hapaczeszka! – krzyknął drugi raz Ksawery.

  – Nie jestem znudzony. – przerwał Czesław.

  – Oto Hapaczeszko! – szepnął Zenon patrząc na Hapaczeszka.

  – Ubierz, ubierz Hapaczeszka! – krzyknął Ksawery po raz trzeci.

  – Już go ubierz, bo ja nie mogę doczekać. – rzekła Pavla.

Czesław wziął ze środku masztu Hapaczeszka, puścił go i Hapaczeszko usiadł na ogrodzeniu statku pirackiego.

  – Czy zaczynamy ubierać Cię? – zapytał Czesław.

  – Tak. – odparł Hapaczeszko.

  – To dobrze. – zgodził się Czesław.

W ten sposób Hapaczeszko stał przodem. Najpierw Czesław założył mu na głowie piracką czapkę.

  – Arrr! Już założyłem Ci na głowie czapkę piracką. Teraz dam Ci w łapy mapę piracką. – rzekł Czesław.

  – Hapaczeszko ciągle dostaje ataków paniki. – dodał Aleksander.

  – Nie szkodzi. – bąknął Czesław.

Czesław przygotowywał się do założenia Hapaczeszku mapy pirackiej w łapy. Ale Hapaczeszko dostał większego ataków paniki.

  – No cóż! Dajemy Ci w łapy mapę piracką? – spytał Czesław.

  – Tak. A co? – zareagował Hapaczeszko.

  – Bo jeśli chcesz być kapitanem, to mam zamiar trzymać Cię – odezwał się Czesław.

No i w końcu Czesław założył w łapy Hapaczeszka mapę piracką. Hapaczeszko został kapitanem.

  – Udało się. – potwierdził Czesław.

  – Aha! – przerwał Hapaczeszko.

Czesław skończył ubierać Hapaczeszka.

  – Hapaczeszko jest kapitanem. – rzekł Czesław.

  – Dobrze. – potwierdziła Pavla.

Czesław wsiadł do kierownicy. Ksawery wziął zupę piracką obok spiżarni i dał przede wszystkim Zenonowi i rzekł:

„Pij, tylko ostrożnie. Nie zakrztuś się.”

Zenon zaczął pić zupę spokojnie, żeby się nie zakrztusić.

  – O! I tak musisz pić zupę. – powiedział Ksawery.

Zenon postawił zupę bliżej kierownicy, wziął ze spiżarni stolik, przyniósł obok masztu i postawił zupę bliżej kierownicy na stoliku.

  – Wszystko jest w porządku. – rzekł Zenon.

  – Dobrze – potwierdził Hapaczeszko.

Z tego względu Hapaczeszko był bardzo zaskoczony, że został ubrany przez Czesława. Czesław dalej popłynął po oceanie.

### Rozdział 7. Na wyspie Pluta

Czesław popłynął statkiem. Zenon poszedł do spiżarni, wziął ze stołu lornetkę i mapę. Trzymał w prawej ręce lornetkę i mapę, wyszedł ze spiżarni i zamknął drzwi. Poprosił Czesława, żeby wyruszył w podróż po wyspie Pluta i włożył lornetkę i mapę do kieszeni.

  – Gdzie dopłyniesz? – zapytała Czesława Zenon.

  – Ja dopłynę do wyspy Pluta. – odparł Czesław.

  – A jaki skarb chcesz znaleźć? – zapytał Hapaczeszko.

  – Chcę znaleźć zestawy akwarystyczne. Powodzenia! – dodał Zenon.

W tym czasie Czesław dotarł do wyspy Pluta. Zenon wziął za lewą dłoń Hapaczeszka, a za prawą – Pavlę. Przyszedł ze swoimi przyjaciółmi do Czesława.

  – No cóż, Czesławie! Idziemy obejrzeć wyspę Pluta? Arrr! – zapytał Zenon.

  – Tak, idziemy powoli, bo mamy dużo czasu. – odparł Czesław.

  – Mam lornetkę i mapę. – dodał Zenon.

  – Dobrze. – zgodziła się Pavla.

Czesław i Zenon wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą wyszli ze statku pirackiego. Hapaczeszko i Pavla zleciały z obu rąk Zenona, Zenon wziął z kieszeni mapę i pokazał na mapie ten skarb.

  – Gdzie jest ten skarb? – zapytał Czesław.

  – Ten skarb znajduje się w mieście Kuźmierz nad rzeką Poseidon. – odparł Zenon.

  – Tak? A skąd to wiesz? – zaciekawił się Hapaczeszko.

  – Ja wiem z encyklopedii. – odparł Zenon.

Nasi bohaterowie poszli do lasu. Zobaczyli z jeziora, drzewa, świerki, dzikie zwierzęta, ptaki, w tym orłów, jaskółki i gile i inne ptaki.

  – Patrz! Jaki piękny krajobraz! – rzekł Hapaczeszko.

  – To jest piękny las. – dodał Zenon.

  – Dobrze, że kapitan Hapaczeszko zawiózł nas na tą wyspę. – odrzekł Czesław.

Następnie Czesław i Zenon, wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą poszli na wały.

  – Patrz! Jakie piękne wały! – oświadczył Zenon.

  – Arrr! Dobrze i wygodnie. Tam są jaskółki, orły, szpaki, czaple, bociany i inne ptaki.

Można je zaobserwować, prawda? Arrr! – rzekł Czesław.

  – Tak, to jest prawda. – odparł Zenon.

  – Dobrze. Arrr! – zgodził się Hapaczeszko.

W tym czasie niestety Zenon przez pomyłkę wziął butelkę syropu klonowego Czesława. Czesław i Hapaczeszko czuli się obrażeni.

  – Zenonie. Dlaczego wziąłeś moją butelkę syropu klonowego? Dlaczego?

Przed chwilą wziąłeś moją butelkę syropu klonowego błędnie. – rzekł Czesław.

  – Uważam, że ukradł tą butelkę inny bandyta. – odrzekł Zenon.

  – Oj, Zenonie! Kłamiesz! Mówiłeś nieprawdę przed chwilą! – rzekł Hapaczeszko. – Lepiej mów prawdę. Arrr!

  – Ja miałbym mówić nieprawdę? Nie jest możliwe. – odrzekł Zenon.

  – Zenonie, przeproś mnie. – rzekła Pavla.

Ale Zenon jej nie przeprosił. Pavla czuła się obrażona.

  – Nie chcesz mnie przeprosić? – wtrąciła Pavla. – Dlaczego mnie nie przeprosisz?

  – Będziesz bandytą, Zenon! – krzyknął Hapaczeszko.

Ksawery uciekł ze statku pirackiego do wyspy Pluta, wziął za prawą dłoń Hapaczeszka, a za lewą – Pavlę. Poszedł ze swoimi przyjaciółmi do Czesława. Czesław i Ksawery wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą udali się do miasta Kuźmierz, nad rzeką Poseidon. Nazwa ta pochodziła z mitologii greckiej od brata Zeusa, władcy mórz – Posejdona.

  – My jesteśmy w Kuźmierzu. Arrr! – rzekł Czesław.

  – Aha! – szepnął Hapaczeszko.

  – Idziemy znaleźć zestawy akwarystyczne? – zapytał Ksawery.

  – Tak, idziemy. – odparł Czesław.

  – A w jakim budynku znajduje się ten skarb? – zapytała Pavla.

  – Ten skarb znajduje się w muzeum. – odparł Czesław.

Czesław i Ksawery wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą poszli do muzeum. Hapaczeszko i Pavla zleciały z obu rąk Ksawerego. Ksawery otworzył drzwi. Czesław podążał za Ksawerym, Hapaczeszkiem i Pavlą. Przyszli do pokoju z dwunastoma cokołami, na każdym z nich znajdował się kryształ. Czesław podszedł do bursztynu.

  – Jaki bursztyn? Czesławie, przecież właśnie powiedziałeś, że chcesz wybrać zestawy akwarystyczne. Odejdź od bursztynu i znajdź zestawy akwarystyczne. – rzekł Ksawery.

Czesław odszedł od bursztynu, poszedł dalej i znalazł zestawy akwarystyczne.

  – Znalazłem je. – jęknął Czesław.

Następnie Czesław dał je Ksaweremu do niesienia. Potem Czesław i Ksawery wraz z Hapaczeszkiem i Pavlą wyszli z muzeum, przeszli przez most do drugiego brzegu Poseidona.

  – Co się stało z Zenonem? – zapytał Hapaczeszko.

  – Zenon błędnie wziął moją butelkę syropu klonowego. – odparł Czesław.

  – No tak. Za pomyłkę. Arrr! – dodał Ksawery.

  – Kim jest teraz Zenon? Czy on jest rzeczywiście bandytą? – zapytała Pavla.

  – Tak. Teraz Zenon jest bandytą. – odparł Czesław.

  – Jest mi bardzo przykro. – pożalił się Hapaczeszko.

W tym celu kwartet dowiedział się, że bandytą był rzeczywiście Zenon. Zenon przyszedł do miejscowości Kuźmierz, następnie do pałacu. Wszedł na siódme piętro i poszedł do pokoju. Poszedł na balkon i spojrzał na morze i statek piracki. Potem wrócił do pokoju.

### Rozdział 8. Sekret Poseidona

Zenon mieszkał w pałacu. Wyszedł znów na balkon.

  – W Poseidonie nie ma wody. – zawołał Zenon. – Aleksandrze, Ksawery, Hapaczeszko, Pavla. Gdzie jesteście?

Następnie Zenon czekał na czwórkę bohaterów: Aleksandra, Ksawerego, Hapaczeszka i Pavlę. Kwartet oprócz Zenona i Czesława wszedł na siódme piętro do pokoju, do Zenona.

  – Arrr! – krzyknął Zenon.

  – Co się stało? – zapytali Ksawery i Hapaczeszko.

  – Woda w Poseidonie wyschła. – odparł Zenon.

  – Czyżby zniknęła woda? – zapytał Aleksander.

  – Tak. Czy trzeba napełnić Poseidon wodą? – zapytał Zenon.

  – Arrr! No tak. Woda w Poseidonie naprawdę zniknęła. – rzekł Ksawery.

  – Bo Zenon ciągle robi awantury. – wtrącili Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla.

  – Czego chcesz? – zapytały Hapaczeszko i Pavla.

  – Chcę napić się wody. – odparł Zenon.

  – Nie możemy Ci dać żadnej wody, ponieważ Poseidon, nasze jedyne źródło wody pitnej, wysechł, a jedynym sposobem, w jaki ponownie się zapełni, jest przyniesienie Franiowi trzech darów, które napełni ją później, otrzymując dary. Arrr! – rzekł Aleksander.

  Aleksander, Ksawery, Zenon, Hapaczeszko i Pavla wyszli z pałacu. Poszli szlakami na sekret Poseidona.

  – Arrr! Wiemy, gdzie są ukryte dary i że pomagamy Ci znaleźć dary. – rzekł Aleksander.

Ksawery wziął lupę i zobaczył, że w Poseidonie, gdzie Zenon zauważył wcześniej, nie ma wody.

  – Zenonie, nie ma wody w Poseidonie. Arrr! – rzekł Ksawery.

Potem włożył z powrotem lupę do lewej kieszeni spodni. Następnie piątka bohaterów poszła do małej wsi, która nazywała się Posejdowice.

  – Pierwszym darem jest Klejnot Wód, który znajduje się w ukrytym miejscu. – rzekł Zenonowi Aleksander.

Piraci i ich przyjaciele odpoczęli na polanie. Aleksander sięgnął w coś, co wygląda jak powietrze, ale tak naprawdę było drzwiami do niewidzianego, ukrytego miejsca.

  – Arrr! Czy idziemy do jubilera? – zapytał Aleksander.

  – Tak. My poszukujemy Klejnotu Wód. – odparł Zenon.

Zenon, Aleksander i Pavla poszli do jubilera. Aleksander otworzył drzwi. Pavla leciała do jubilera, a Zenon podążał za Aleksandrem. Weszli do pokoju z sześcioma cokołami, na każdym z nich znajdował się klejnot, w tym diamenty, rubiny, szmaragdy i nie tylko. Zenon podszedł do złotego klejnotu.

  – Możesz dotknąć tylko Klejnotu Wód. – rzekła Pavla.

  – Jeśli dotkniesz innego klejnotu, wszystko zostanie stracone. – powiedział Aleksander.

Gdy Zenon szukał klejnotu, Aleksander mu go wskazał.

  – Arrr! Znalazłem go! – rzekł nieświadomy Zenon, że jemu pomogli.

Potem Zenon podał go Aleksandrowi. Wyszli z jubilera.

  – Jaki dar będzie drugim? – zapytał Ksawerego i Hapaczeszka Zenon.

  – To jest Żółty Kwiat Lotosu, który rośnie na Jeziorze Posejdowickim. – odparli Ksawery i Hapaczeszko.

Kiedy dotarli na jezioro Posejdowickie, Zenon miał Ksawerego, który towarzyszył mu po skalistych schodach. Dotarli do ogrodu Posejdowickiego.

  – Już dotarliśmy do ogrodu Posejdowickiego. Arrr! – rzekł Zenon.

  – Dobrze. Arrr! – odrzekł Ksawery.

Zenon zerwał kilka różowych i niebieskich kwiatów.

  – Możesz wybrać tylko Żółty Kwiat Lotosu. – rzekł Hapaczeszko.

  – Jeśli zerwiesz jakikolwiek inny kwiat, wszystko stracone będzie. – powiedział Ksawery.

Zenon zaczął szukać Żółtego Kwiatu Lotosu, ale Ksawery i Hapaczeszko, widząc go już, wskazali go. Zenon podniósł go.

  – Znalazłem drugi dar dla Frania. Arrr! – rzekł Zenon, zapominając mu podziękować.

Dał go Ksaweremu.

  Następnie nasi bohaterowie zaczęli szukać tajemnicze jezioro. Zenon pokazał to na mapie, gdzie jest jezioro.

  – Arrr! Zenon, co szukasz? – zapytał Ksawery.

  – Szukam tajemniczego jeziora. – odparł Zenon.

  – Aha! W którym miejscu znajduje się to jezioro? – zapytał Czesław.

  – To jezioro znajduje się niedaleko morza, bliżej ogrodu Posejdowickiego. – odparł Zenon.

Nagle piraci i ich przyjaciele dotarli na tajemnicze jezioro. Zenon wziął wiadro i nabrał z jeziora do wiadra wodę. Woda była czysta. Zenon próbował pić wodę z czystego jeziora.

  – Arrr! Czy woda jest czysta w jeziorze? – zapytał Hapaczeszko.

  – Tak, woda jest czysta. Mogę pić czystą wodę. – odrzekł Zenon.

I Zenon pił czystą wodę. Potem nasi bohaterowie spotkali Frania. On nosił czarną opaskę, czapkę piracką, bordowy płaszcz i błękitną koszulę.

  – O! Jak masz na imię? – zapytali wszyscy.

  – Nazywam się Franio. – odparł Franio.

  – Franio? – zapytała Pavla.

  – Arrr! Tak. Miło Was poznać. – rzekł Franio.

Zenon przyszedł do Frania.

  – Wiesz, Zenonie. Musisz być szczęśliwym, grzecznym, miłym, odpowiedzialnym i spokojnym. – rzekł Franio.

Piraci i ich przyjaciele dali Franiowi dary.

  – Proszę. – rzekli piraci i ich przyjaciele.

  – Dziękuję. – podziękował Franio.

Zenon pił zupę piracką powoli i spokojnie.

  – Nie ma za co. – rzekli Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko, Pavla i Franio.

  – Proszę wybaczcie mi, jeśli zachowywałem się jak kretyn. – odparł Zenon.

Siódemka bohaterów bawiła się świetnie, następnie Zenon przyszedł do Frania i rzekł:

„Dziękuję Ci, że znaleźliśmy sekret Poseidona. Mogę napełnić Poseidon wodą”

  – Możesz. – odparł Franio.

Zenon napełnił Poseidon wodą. Drzewa zazieleniły się i Poseidon napełnił się wodą.

  – Idziemy do statku pirackiego. – rzekła szóstka bohaterów.

  – Idziemy. – odrzekł Zenon.

Potem siódemka bohaterów opuściła wyspę Pluta i wróciła do statku pirackiego.

  – Już byliśmy na wyspie Pluta i napełniliśmy Poseidon wodą. – rzekli wszyscy.

### Rozdział 9. Pirat mówi "Arrr!"

Ksawery postanowił odzyskać Pirata Szkorbutu. Dzieje się tak w dwóch przypadkach: gdy Ksawery miał wielką przygodę na Morzu Karaibskim i gdy z własnej woli zauważył, że szkorbut to choroba i zaburzenie stanu odżywienia. Tak właśnie było ostatnio.

  – Arrr! Ksawery, kogo odzyskasz? – zapytał Czesław.

  – Ja odzyskam Pirata Szkorbutu. – odparł Ksawery.

  – Żeby co zrobić? – zapytał Zenon.

  – Żeby poszukiwać skarby dla Pirata Szkorbutu. – odparł Ksawery.

Parę minut później tuż przed południem Franio dał Ksaweremu te dary, w których wszyscy szukali na wyspie Pluta. Ksawery pokazał Aleksandrowi te dary.

  – Co to jest? – zapytał Ksawery.

  – Ciii … – Aleksander przyłożył palec do ust. – Później Ci powiem. Teraz zakradnij się do pokoju pirackiego i połóż na stole dary bliżej telewizora, a ja odciągnę ich uwagę!...

Tak też się stało. Ksawery zakradł się do pokoju pirackiego i położył na stole dary bliżej telewizora, a Aleksander odwrócił ich uwagę, udając, że ma atak wyrostka robaczkowego.

  – Hapaczeszko, Hapaczeszko! Czy zamierzasz iść na obóz piracki? Arrr! – zapytał Czesław.

  – Tak? – zareagował Hapaczeszko.

Gdy Hapaczeszko używał takie wyrażenie, to panikował. Przeleciała do Czesława i Hapaczeszka Pavla.

  – Arrr! Czy chcesz iść na obóz piracki? – zapytała Pavla.

  – Tak. Arrr! – odparł Hapaczeszko.

  – Idziemy. – rzekł Aleksander.

  Czesław i Franio otworzyli właz zlazł po drabinie najpierw Czesław, następnie Franio. Następnie Franio zamknął właz. Czesław i Franio przyszli do pokoju pirackiego.

  – Co było w Klejnocie Wód? – zapytał Czesław.

  – Mięta. A co? – odparł Ksawery.

  – A gdzie ty ją położyłeś? – zapytał Hapaczeszko.

  – Arrr! Ja położyłem ją na komodzie. – odparł Ksawery.

  – Co to za taka mięta? Arrr! – zapytała Pavla.

  – Ta mięta jest trzylistna. Arrr! – odparł Ksawery.

Ksawery otworzył szufladę, wziął szklankę i garnek pełny zupą piracką, postawił je na stole i zamknął szufladę. Nalał do szklanki zupę i pił powoli.

  – Arrr! Dobra jest ta zupa? – zapytał Franio.

  – Tak, jest dobra. Arrr! – odparł Ksawery.

Ksawery wziął ze stołu szklankę, umył dokładnie wodą, wytarł ręcznikiem, postawił ją na stoliku, otworzył szufladę i wziął ze stołu garnek. Położył garnek do szuflady, wziął ze stolika szklankę, położył ją do szuflady i zamknął szufladę.

  – Arrr! Już piłem zupę. – powiedział Ksawery.

  – To dobrze! Arrr! – przerwały Hapaczeszko i Pavlę.

  – Chcę iść na obóz. – dodał Ksawery,

  – Tak? – zareagował Hapaczeszko.

  – No tak, to tak. – jęknął Franio.

Czesław, Ksawery, Hapaczeszko, Pavla i Franio wyszli z pokoju pirackiego. Franio otworzył właz, wlazł po drabinie najpierw Czesław. Następnie Ksawery, potem Franio, a potem Hapaczeszko i Pavla. Franio zamknął właz.

  – I co? – zapytał Ksawery.

  – A co? – zareagował Zenon.

  – My zamierzamy iść na obóz. – rzekł Czesław.

  – Na obóz? – zapytał Zenon.

  – Tak. Na obóz idziemy. Będziemy na wyspie Kasner. – powiedział Czesław.

Czesław zdecydował, że będzie na wyspie Kasner.

  – Arrr! Wiesz, co? A może popłyniesz na tamtą stronę i skręcisz w lewo? – zapytał Czesława Franio.

  Nasi bohaterowie chcieli iść na obóz. Fale spiętrzały się. Okazało się, że przypłynął wieloryb i niestety wszyscy zaczęli się bać.

  – Stój! Uwaga! Tu wieloryb. – rzekł Ksawery.

  – Odpływaj z Niego! Odejdź! – krzyczał Franio.

  – Arrr! Mam odpływać od Niego? – zapytał Czesław.

  – Tak. – odparł Zenon. – Arrr!

Czesław cofnął się od wieloryba, a Ksawery i Franio uciekli od wieloryba, ale Zenon nie uciekał od Niego. Franio czuł się obrażony.

  – Zenon! Hej! Nie chowasz się przed wielorybem? – rzekł Franio.

  – Nie miałbyś żadnej mocy przeciwko mnie, gdyby Ci nie była daną z góry. – odrzekł Zenon.

Gdy Franio tak rozmawiał z Zenonem, uląkł się jeszcze bardziej. Nadeszła cisza. Ksawery i Zenon poszli do spiżarni. Zenon wziął miętę, łamał ją na dwie części i dał Ksaweremu, mówiąc:

„Bierz i jedz miętę. To jest mięta słodka. Arrr!”

Ksawery jadł miętę. Zenon wraz z Ksawerym wyszli ze spiżarni. Zenon pokazał połówkę mięty Czesławowi i Czesław był zaskoczony i zdziwiony.

  – Ojej! A co to? – zaciekawił się Czesław.

  – Oooo! To jest pół mięty. Cała mięta wygląda jak koniczyna. – rzekł Zenon.

  – Co zrobimy z miętą? Arrr! – zapytał Hapaczeszko.

  – Zabierzemy ją na obóz. – odparł Aleksander.

  – Czy idziemy na obóz ty i ja czy wszyscy razem? – zapytał Zenon.

  – Wszyscy razem idziemy na obóz. – odparł Czesław.

  Aleksander przyszedł do spiżarni, wziął duży wór, pięć namiotów i dwa gniazda. Następnie włożył do wora namioty i gniazda. Potem wyszedł z pełnym worem ze spiżarni.

  – Arrr! Mam pełny wór z pięcioma namiotami i dwoma gniazdami. – powiedział Aleksander.

  – Oho! Gdzie je włożyłeś? – zapytał Ksawery.

  – Ja włożyłem je do spiżarni. – odparł Ksawery.

  – Tak? – panikował Hapaczeszko.

Aleksander parsknął śmiechem. Po chwili przyłączył się do niego i Zenon.

  – Hapaczeszko! Hapaczeszko! Czy możesz lecieć do wyspy Kasner? – zapytał Aleksander.

  – Tak? – lękał się Hapaczeszko.

  – Chcesz panikować? – Czy nie wiesz, że mamy chęć iść na obóz, a także biwakować? – zapytał Franio.

  – Aha! – bąknął Hapaczeszko.

Ksawery wziął lornetkę.

  – Czy to daleko od tej wyspy? – zapytał Zenon.

  – No zobaczymy. – odrzekł Ksawery.

Ksawery zobaczył, że od wyspy Kasner jest niedaleko.

  – Jest blisko. – rzekł Ksawery.

  – Dobrze. Arrr! – zgodził się Zenon.

Ksawery włożył lornetkę do kieszeni.

  – Czy wy jesteście gotowi na obóz? – zapytała Pavla.

  – Tak, jesteśmy gotowi. Arrr! – odparli Czesław i Ksawery.

Franio wziął z kieszeni haczyk i krzyczał: „Arrr!” Następnie włożył haczyk z powrotem do kieszeni.

  – A kto postawi namiot? – zapytał Aleksander.

  – Ja. – odparł Zenon.

  – Arrr! – krzyczeli Czesław, Ksawery i Franio.

Nadeszła cisza.