Anna

Z Kiejstutem:

* NN Kiejstutowicz

Z Endusem Mocnym:

* Alfons

Przybrany syn:

* Mangan

**Anna** - królowa Endusonii, żona Endusa III, ale także Kiejstuta i przez ostatnie lata Endusa Anonima. Znana ze swoich rudych włosów i niegrzeszenia inteligencją.

## Opis

**Wygląd**

Cechą charakterystyczną królowej Anny były jej rude, długie, kręcone włosy. Miała również zielone oczy. Twarz miała niezbyt myślącą, ale nie szpetną.

Anna była smukła i średniego wzrostu. Ubierała się w ładne sukienki - na ówczesnej modzie się znała i miała całkiem dobry gust.

**Charakter i inteligencja**

Anna była bardzo miłą i sympatyczną kobietą. Nikt nigdy nie usłyszał chyba od niej złego słowa. Była skora do pomocy, a  odowiednich chwilach odważna i gotowa do poświeceń. Anna była dobrze wychowana przez swoją ciotkę i umiała się kulturalnie zachowywać - zwłaszcza przy stole - nigdy nie mlaskała i nie siorbała.

Gorzej było z inteligencją. Anna była dosyć leniwa i nie słuchała na lekcjach. Przez to nie znała wielu podstawowych pojęć,  na przykład kompletnie nie znała się na tabliczce mnożenia. Królowa była dosyć głupia i naiwna. Wcześniej robiła, niż myślała. Często zatem wpadała w przeróżne tarapaty związane z pochopnymi decyzjami itd.

Mimo to Endus III kochał swoją żonę. W dodatku szydło wyszło z worka dopiero po ślubie. Koniec końców Anna i Endus mieli wspólne zainteresowania i ich małżeństwo układało się dobrze - nie licząc paru zdrad Ani "z głupoty"...

Anna miała skłonność do wpadania w histerię.

**Zainteresowania**

Królowa była niezwykle przesądna i lubowała się w przeróżnych "gusełkach", które z prawdziwą, wielką magią miały mało wspólnego. Tak zatem przyjaźniła się z wróżką Sybillą. Królowa często odwiedzała szarlatankę, by ta wywróżyła jej przyszłość. Wieszczka zazwyczaj przepowiadała prawdę, ale wiele razy oszukiwała Annę. Robiła to po to, by zdobyć więcej pieniędzy lub władzę...

Anna lubiła architekturę i sztukę. Interesowała się również modą - sprowadzała najdroższe suknie z najdalszych stron państwa enduskiego.

Bardzo intrygował ją świat matematyki. Stanowił on dla niej tajemnicę (jak już wspominałem - tabliczka mnożenia była dla Ani czarną magią). Te wszystkie cyferki, literki i znaczki były dla królowej czymś niesamowitym. Dlatego też tak bardzo chciała się zaprzyjaźnić z Endusem Matematykiem.

**Relacje**

Anna nie miała raczej wrogów. Otaczała się przyjaciółmi. Z członkami rodziny również się dogadywała.

Królowa miała paru kochanków - często z głupoty. Tak na przykład​​​​ mieliśmy Endusa Matematyka. Albo Endusa Furry'ego, o którym powiedziała wróżka Sybilla. Był i Endus Mocny, który skusił królową w swoim pałacu.

Z kochanków Anna kochała najbardziej Endusa Anonima, który pewnego razu zobaczył ją kąpiącą się w fontannie. Królowa nigdy nie zapomniała o mężczyźnie. Po śmierci męża w 1410 roku owdowiała Anna wyruszyła na poszukiwania dawnego "podglądacza". Po roku wędrówki znalazła kronikarza i została jego żoną.

Mężem Anny przez pewien czas była również Kiejstut. Królowa początkowo nie chciała za niego wyjść - chciała czekać na powrót Endusa III. Ślub wzięła więc z przymusu. Jednak potem królowa poznała mężczyznę i polubiła. Nawet bardzo. Po powrocie Endusa III do Wilna Kiejstut musiał uciekać. Pożegnanie z Anną trwało krótko, lecz było niezwykle romantyczne - para pocałowała się na tle zachodzącego słońca. Królowa jednak nie przestała kochać dawnego małżonka, Endusa III i po jakimś czasie wszystko "wróciło do normy", choć o Kiejstucie pamiętała.

## Życiorys

**Dzieciństwo i młodość**

Anna urodziła się w roku 1037. Była córką hrabiego i hrabiny, pochodziła zatem z bogatej rodziny. W roku 1044 zaczęła chodzić do szkoły, ale niezbyt wiele z niej wyniosła. Od roku 1049 mieszkała u swojej ciotki o imieniu Telimena. Była to bardzo mądra i dobra kobieta, kochała Anię jak własną córkę. Uczyła dziewczynę dobrych manier.

**Ślub z Endusem III**

Pewnego razu w lutym 1059 roku Telimena, Anna i jej rodzice zostali zaproszeni na ucztę u króla Aktyni Emmanuela I. Tam Anna poznala Endusa III - wówczas jeszcze niebędącego królem. Zakochała się nim ze wzajemnością. Przez kolejne miesiące pisali do siebie listy. Pobrali się zimą 1060 - jeszcze przed smutnym zabojstwem Emmanuela. Urządzono wspaniałe wesele :)

**Anna królową**

Po koronacji Endusa III naturalnie jego żona stała się królową. Była w tej roli nawet dobra - wpadała na różne ciekawe pomysły, które podobały się poddanym. Jednak gdyby miała rządzić sama, to nie wiadomo, czy byłyby to wspaniałe rządy.

W czasie biesiady z okazji podpisania "traktatu w Miodownie" przez przypadek oblała Izabellę napojem z kubka. Ta sytuacja spowodowała, że Izabella i Emmanuel II poznali się, a potem pobrali.

**Anna i Endus Anonim**

Pewnego dnia w 1116 roku na wilenskim zamku było bardzo gorąco. Królowa Anna chciała się umyć i orzeźwić. Wpadła na pomysł by wziąć kąpiel w pięknej ogrodowej fontannie. Wyszła więc na dwór i się rozebrała. Pierwej jednak zasłoniła wszystkie zamkowe okna kotarami - niezbyt mądra królowa myślała, że w taki prosty sposób upora się z podglądaczami.
Ale nie. Nie zasłoniła okna w małym pokoiku, w którym akurat mieszkał Endus Anonim - kronikarz. Mężczyzna ochoczo przyglądał się zaistniałej sytuacji. Po tym wszystkim napisał specjalny wiersz o Annie.
Pod koniec kąpieli królowa zauważyła, że jedno z okien jest niezasłonięte i siedzi w nim obserwator (prawdopodobnie obserwatorów było znacznie więcej). Postanowiła posiąść kochanka.
Poszła do Anonima i było bardzo miło. Jednak nagle do sypialni wparowal Endus III i ujrzał scenę. Wybaczył żonie, ale Anonima z Wilna wygnał...
Kronikarz na zawsze został w sercu królowej.

**Anna w czasie wojny z Endusem 1,5**

Kiedy w 1178 roku Endus III wrócił do zamku z wiadomością, że Endus 1,5, samozwańczy książę Niemiec wypowiedział Endusonii wojnę, trzeba było zdecydować, kto z rodziny królewskiej rusza na front, a kto zostaje w Wilnie. Anna była właśnie tą osobą, która miała przeczekać wojnę w stolicy, pilnując zamku i pełnić obowiązki męża w sprawach polityki wewnętrznej. Początkowo oprócz niej w Wilnie pozostać miał i Endus I Wielebny z żoną Abigail. Jednak mężczyzna czuł się pokrzywdzony, że nie może iść walczyć. Dlatego też uciekł nocą z zamku. "Na ratunek" ruszyła wtedy Abigail z córką Lilianą i jej mężem Rafałem oraz Hanką. Królowa została więc na zamku w towarzystwie jedynie alchemika Zygmunta i służby.

**Anna w czasach Kiejstuta**

Panowanie Kiejstuta pełne było absurdów, choć mężczyzna był bardzo dobrym władcą. Wszystkie "tycie aferki", jak np. postawienie Augusta w roli efora, jakoś dało się przeżyć, aż do momentu, gdy Kiejstut postanowił ponownie się pobrać. Jego żona zmarła kilkanaście lat wcześniej. W dodatku mężczyzna chciał nie utracić tronu w enduskim kraju, a to wiązało się z koniecznością znalezienia następcy tronu - czyli spłodzenie syna.

Kiejstutowi w oko wpadła Anna. Ta jednak cały czas opłakiwała męża i nie miała ochoty na amory. Kiejstut po trzech dniach umizgów stracił cierpliwość i postanowił, iż zdobędzie małżonkę siłą. Wydał edykt, w którym wręcz zmusił Annę do zawarcia małżeństwa.

Kobieta musiała wyjść za Kiejstuta, ale w ogóle nie chciała. Śnił jej się mąż, Endus III, wiedziała, że wróci. Rozmyślała nawet nad starym kochankiem - Anonimem. Tak bardzo nie kochała Kiejstuta! Miała nadzieję, że do ślubu nie dojdzie. I mogło tak się stać.

Ceremonia miała być słowiańska, bo państwo młodzi oczywiście byli poganami. August udał się do Wielkiego Żercy, ale ten wywalił go ze swojego domu. Niechętny do Kiejstuta krzyczał, że za żadne skarby ślubu nie udzieli. Tu narodził się problem, bo tylko Wielki Żerca mógł zeswatać parę królewską. Myślał Kiejstut, co by tu na to poradzić... Pół dnia się zastanawiał, aż do głowy wpadł mu pewien pomysł. Ochrzci siebie i Annę, wezmą ślub chrześcijański! Król napisał list do wszystkich enduskich księży, by jeden z nich przyjechał do Wilna, ochrzcił go i udzielił sakramentu małżeństwa. Kapłani nie chcieli mieszać się w pogaństwo i chrzcić bałwochwalczego Kiejstuta - wiedzieli, że to zapewne tylko na pokaz. Jeden jedyny Wacław - arcybiskup z Księstwa Biskupiego zgodził się przyjechać do stolicy Endusonii. "A nuż król okaże się zabłąkaną owieczką, zdolną do nawrócenia..." - myślał arcybiskup. Wraz ze swoimi pomocnikami udał się w drogę do Wilna.

Anna nadal denerwowała się na myśl o ślubie. Inne kobiety na zamku pocieszały ją, że przecież i tak może wziąć później rozwód. Królowa jednak nie słuchała rad przyjaciółek, tylko w kółko się zamyślała i spała. Przypomniała sobie wszystkie poprzednie miłe chwile... Wesele z Endusem III... Kąpiel w fontannie... Czy z Kiejstutem będzie aż tak wspaniale? Nie mając pojęcia - zasnęła.

Do ślubu pozostało już niewiele czasu. Kościół był pięknie przystrojony, a Kiejstut czekał na wejście panny młodej i chrzest. Zniecierpliwiony spoglądał raz po raz na drzwi. Ale nie, zamiast Anny do kościoła wbiegł zdyszany mężczyzna i krzyknął, że biskupa Wacława w lesie napadli zbójcy! Przeraził się bardzo Kiejstut, bo pomyślał, że przez to ceremonia będzie odwołana... Wtedy wpadł na kolejny śmieszny pomysł. Szepnął coś do Augusta i wnet szlachcic wybiegł z kościoła. Ludzie dziwili się, o co chodzi i czemu mężcyzna tak nagle uciekł ze świątyni. A August wrócił ... w stroju... papieża. Kiejstut złapał się za głowę i krzyknął: "Człowieku, kazałem ci być zwykłym księdzem, a nie papieżem!" Okazało się jednak, że szlachcic nie mógł nigdzie zdobyć sutanny, a jedynie przebranie papieża. Tak czy siak August miał (nielegalnie) przeprowadzić ceremonię chrztu i ślubu.

W końcu Vanessa (druhna) przyszła z Anną. August zaczął "chrzcić". Zamiast podejść do chrzcielnicy, Anna uciekła! August nabrał wody w jakieś naczynie i zaczął gonić królową po całym kościele! W końcu ją dopadł i chlusnął na nią wodą - niby już została ochrzczona. Kiejstut dał się "nawrócić" bez przeszkód. Potem był ślub. August co chwilę plątał słowa i nie mógł się już w niczym połapać. Kiejstut stresował się, że nic nie wyjdzie, a Anna przeciwnie, wręcz cieszyła się, aż...

Zadzwonił dzwonek i wstali ministranci. Przez drzwi wszedł Wacław w otoczeniu rozbójników. Ci zgodzili się go uwolnić, pod warunkiem, że król da im dużo pieniędzy. Kiejstut westchnął, ale zapłacił bandytom. Wacław powoli poprowadził nabożeństwo od nowa. Chrzest odbył się jak należy, takoż i ślub. Oboje - Kiejstut i nie mająca nic do gadania Anna powiedzieli sobie - TAK.

Urządzono weselisko. Anna zaczęła się pomalutku przyzwyczajać do nowego męża. Zobaczyła, że z Kiejstutem nie jest aż tak fatalnie. Spodobał jej się, stanowił dla niej urozmaicenie - jednym słowem: "jak już poznała, to by chciała". Zakochała się w synu Endusa 2,(6), ale nie była z nim jakoś bardzo związana emocjonalnie - Kiejstut podobał jej się, lecz jeśli chodzi sentymenty i głębsze uczucie, to nadal wolała Endusa III i od biedy Anonima.

Nie przeszkadzało to jednak w urządzeniu nocy poślubnej i podróży poślubnej. Wszystko zmieniło się jednak wraz z powrotem dawnego króla, Endusa III wskrzeszonego przez Murzynów. Jak wiemy, nie był to miły przyjazd. Pamiętamy historię pojedynku Endusa z Augustem, zakończonego defenestracją (na szczęście bezbolesną). Kiejstut musiał uciekać. Chciał pożegnać się przed odjazdem z Anną. W bramie zamkowej pocałował królową jak książę z bajki na tle zachodzącego słońca. Scenę tę uwiecznił Wielebny na malowidle.

Anna po pocałunku udała się przywitać z mężem. Przywitanie było długie. Wszystko wróciło do normy, a Anna wspominała potem miłe dni z Kiejstutem.

40 tygodni później urodził się syn Kiejstuta i Anny - nieznany z imienia. W 1208 roku opuścił Wilno, po kłótni z Endusem III. Udał się do pałacu Endusa Mocnego w Kownie. Prawdopodobnym imieniem tego mężczyzna może być Witold, lecz nie zostało to potwierdzone.

**Anna i Endus Furry**

Anna często przychodziła do wróżki Sybilli. Chciała, by wróżka wróżyła jej z ręki, szklanej kuli, kart tarota. Sypała czarownicy dużo pięniędzy, przez co Sybilla chętnie przyjmowała królową bardzo ochoczo - i nie zawsze przepowiadała jej prawdziwą przyszłość... Pewnego razu w 1247 Sybilla jednak nie oszukała Anny i w szklanej kuli zobaczyła, że żona króla spotka lisa, który przyniesie jej szczęście i miłość. Tego samego dnia Ania zobaczyła przez okno chłopaka przebranego za lisa - Endusa Furrego. Zakochała się w nim, jak mówiła przepowiednia - pewnie jak zwykle z głupoty. Często chodziła ze swoim nowym narzeczonym do wróżki Sybilli.  Czarownicy też wpadł w oko Furry. Denerwowała się, że jest ukochanym Anny, a nie jej. Próbowała go poderwać, ale Endus w ogóle na nią nie patrzył. W końcu wróżka sięgnęła do gorszych metod. Wypiła najpierw Eliksir Atrakcyjności. Potem przygotowała specjalny napar, do którego wlała Eliksir Miłości. Dała go do skosztowania Furremu i ten momentalnie się w niej zakochał.Tego samego dnia odtrącił biedną Annę... Smutną królową spotkała Klementyna, sąsiadka Endusa Furrego, która też podkochiwała się w Furrym. Opracowały plan odbicia ukochanego. Wieczorem miał się bowiem odbyć ślub Sybilli i Endusa, podczas jakichś sabat. Anna i Klementyna poszły tam z rycerzami króla jegomości. Stoczyły bitwę z wiedźmami i nie dopuściły do ślubu. Ale zahipnotyzowany Furry zemdlał. Klementyna myślała, że umarł. Płacząc pocałowała chłopaka. Wtedy on się ocknął, a zły czar prysł. Klementyna poślubiła Furrego, a Anna wróciła do zamku - obraziła się, że narzeczony ją odtrącił, nie przyjmowała do wiadomości, że został zaczarowany. Nadal chodziła do wróżki Sybilli, która przeteleportowała się z miejsca bitwy do swojej pracowni i była bezpieczna :)

**Przyjazd Endusa Matematyka**

Pewnego razu w 1248 Endus III zaprosił do swojego zamku matematyka. Potrzebował pomocy w obliczaniu jakichś ważnych rachunków, od których miały zależeć losy państwa i ogólnie trzeba to było zrobić. Wielki obawiał się, że sam zrobi jakiś błąd rachunkowy i wszystko skończy się jakąś klapą. Do zamku przybył zatem Endus Matematyk, który miał do wykonania 2 bardzo długie obliczenia. Jednak był to bardziej wiejski uczony i mało znał się na arytmetyce, a w dodatku akurat miał problemy finansowe i potrzebował pieniędzy. Postanowił nieco oszukać króla, poprzestawiać parę przecinków, licząc na to, że władca nie zorientuje się i jeszcze mu dopłaci. "Rozwiązał" już jedno działanie, z drugą kartką poszedł do swojego tymczasowego pokoju. Tam zastała go Anna i bardzo zainteresował się matematykiem, sama nie znała się na cyferkach, nie znała tabliczki mnożenia. Zaintrygowała ją praca matematyka. A temu jedno tylko było w głowie. Już chciał się zabawić z głupiutką Anną, jak Anonim, czy Kiejstut. I tak się bawili, znowu Ania dużo chciała. Gdy już było po wszystkim, Endus III wszedł nagle do pokoju matematyka i krzyknął, zobaczywszy swą żonę bez ubrania.

"Co tu się dzieje?" - wrzasnął król.

"Robiłam TO z Matematykiem. Było wspaniale! Matematyk był świetny i tak dobrze..." - mówiła spokojnie Anna. Wielki wściekł się i krzyknął: "Dość". Przed momentem dodatkowo zerknął na rozwiązaną kartkę Matematyka i spostrzegł, że chyba wyszło dziwnie zbyt mało i pomalutku sprawdził. Zauważył oszustwa Matematyka, jakieś odjęte zera i podejrzane minusy. Był wściekły, że mężczyzna chciał go oszukać i jeszcze zalecał się do jego żony! Tego było już za wiele. Endus III kazał zabić Matematyka.

Ale on błagał litości. Wtedy Endus III powiedział, że puści Matematyka wolno, jeśli na jego oczach rozwiąże poprawnie działanie matematyczne. Endus zgodził się.

Widok był straszny. W ciemnej celi Matematyk głowił się nad ułamkami, pierwiastkami i logarytmami. Obok stał Wielki z marsową miną, dzierżąc w dłoni nóż - gotowy do wymierzenia kary. Matematyk rozwiązywał, upraszczał wynik, aż doszedł do takiej sytuacji: 20=.... Mężczyzna zastanawiał się: czy to wynik 0? Czy 1? A może 2.... Pocił się ze strachu na widok Endusa III. Ze stresu i nie wiedzy napisał: 20=0. Wynik oczywiście był błędny, ponieważ powinno wyjść 1. Endus III cisnął nożem, ale broń wbiła się w ścianę 3 centymetry od głowy Matematyka. Król nie miał drugiego noża, co dało Matematykowi czas na ucieczkę. Zbiegł z zamku i już nie wrócił. Od tamtej pory nazywany jest również "Endusem 20".

Anna płakała, bo Endusa Matematyka pokochała i więcej chciała. Endus III próbował ją uspokoić, ale królowa wpadła w histerię i darła się na cały regulator. Krzyki usłyszała nawet wróżka Sybilla. Postanowiła zobaczyć, co się dzieje. Zastała niezłe zamieszanie. Mogła swobodnie wejść do zamku, bo strażnicy właśnie zajęci byli przywiązywaniem królowej Anny do łóżka. Endus III nie chciał więzić Anny, czy się nad nią znęcać - to ona krzyczała, że zrobi krzywdę innym lub zabije siebie. Kobieta dalej wyła. Sytuację wykorzystała nasza ukochana szarlatanka, Sybilla. Zawsze miała przy sobie w pogotowiu Eliksir Miłości. Postanowiła uwieść Endusa III w takiej chwili rozproszenia. Odurzyła go eliksirem - i już go miała w garści. Sybilla chciała go poślubić, ale nie czuła do niego mięty. Chciała po prostu zostać królową, dostać się do rodziny królewskiej, mieć władzę. A Endus III mógł zrobić dla niej wszystko. I już następnego dnia odbył się ślub Sybilli i Endusa III. Wróżki nawet nie interesowało to, że oficjalnie król miał przecież żonę - chciała tylko ślubu i władzy. Stanęli przed ołtarzem w pogańskim chramie. Żerca przeczytał im słowa przysięgi do powtórzenia. Endus III i Sybilla powiedzieli sobie: "Tak". Gdy kapłan zawołał: "Ogłaszam was mężem i żoną. Teraz możecie się pocałować", do chramu wbiegła Anna z mieczem i wrzasnęła: "Protestuję!", Odwiązana od łóżka królowa zrozumiała, kogo tak naprawdę kocha najbardziej. Endusa III! Gdy dowiedziała się o ślubie, wiedziała, że to jakiś urok. Machnęła mieczem między Sybillą a Wielkim. Rzuciła się na niego i pocałowała, aby zdjąć klątwę. Nie wiedziała, że całowanie jest tylko mitem i nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wielki wyrywał się. W końcu ktoś mądry na sali powiedział, że odtrutką na urok miłosny jest mocz lisa z tymiankiem. Trzeciemu podano zatem to obrzydlistwo. Gdy Endus oprzytomniał i pojął, co się wydarzyło, kazał schwytać Sybillę. Ale tej już w chramie nie było - zgodnie z tradycją magicznie sobie znikła...

Ślub na szczęście został unieważniony, bo kapłan uznał, że król był odurzony i nie podejmował decyzji świadomie. Endus III chciał schwytać wróżkę, nie że zabić, ale zaaresztować. Ale Anna prosiła go, by tego nie robił. Nie zdawała sobie sprawy, jaka naprawdę była Sybilla. Anna nie wiedziałaby też, co robić w wolnym czasie - zazwyczaj chodziła do Sybilli. Endus III zgodził się, uniewinnił wróżkę, ale miał ją na oku.

Taki był koniec tej dziwnej opowieści. A Sybilla była zła, bo nie dostała się do rodziny królewskiej. Cóż, w końcu jej się to uda. Ale dopiero za 1200 lat.

**Wróżka Sybilla i Anna - niemowa**

Anna chodziła cały czas do wróżki. W końcu Sybilli znudziło się ciągłe wahadełkowanie i majtanie kartami i postanowiła znowu oszukać królową i dodatkowo wywołać jakąś drakę. W 1250 powiedziała Annie, że jej mąż, Endus III zdradza ją ze służącą o imieniu Nadia. Było to nieprawdą, król nie znał nawet imienia służki! Ale głupia królowa uwierzyła w te bujdy i poszła do Nadii, która akurat czyściła meble. Rzuciła się na nią, pobiła i nawet prawie zabiła ją nożem! Kobiety rozdzielili inni służący i zaopiekowali się ranną Nadią. Król zamknął za karę żonę w komnacie, następnego dnia miała zostać osądzona.

Ale Anna wymknęła się nocą z zamku i udała się do wróżki Sybilli. Gdy wróżka dowiedziała się o całej sprawie, przestraszyła się, ale miała już plan działania. Powiedziała Ani, że niby według jakichś tam chińskich wierzeń, zostało królowej tylko 20 słów do końca życia!

Anna wpadła w histerię. Następnego dnia podczas rozprawy nie wypowiedziała ani słowa, gdyż bała się, że umrze. To była istna komedia.Ktoś jednak zauważył, że królowa wymknęła się nocą do domu Sybilli, tak więc przyprowadzono wróżkę. Kobieta dziwnie spokojnie przyznała się do winy i wyjaśniła, co powiedziała swojej klientce i że dodatkowo odurzyła ją eliksirem na zwiększenie głupoty.

Wróżkę strącono do lochu, miała być spalona na stosie. Annę ułaskawiono. Następnego dnia przygotowano stos, Sybillę przywiązano na samej górze. Stos podpalono. Ale płomienie nawet nie dotknęło wróżki - ta zaśmiała się horpyńsko i Sybilla, czarownica, znikła. Jak się okazało, przeteleportowała się na Anatolię. Ale nikt o tym wtedy nie wiedział.

A Anna uświadomiła sobie w końcu, że zostało jej więcej niż te 20 słów.

**Wizyta u Endusa Psiarza**

Pewnego listopadowego dnia w 1267 Abigail i Wielebny wzięli Annę i Endusa III do swojego znajomego, mieszkającego koło Gdańska - Endusa Psiarza. Miał on gigantyczne psiarnie, a w środku setki psów, różnych ras i maści. Wielebny i Wielcy udali się z Psiarzem  na zwiedzanie psiarni. Ale jakże tam było zimno! Jak w przysłowiu! Anna wróciła do Wilna zakatarzona. Tydzień leżała w łóżku, a alchemik Zygmunt parzył jej ziółka. A Endus Psiarz od tej pory ogrzewał swoje psiarnie.

**Anna u Endusa Mocnego**

W 1309 roku Wielki, Wielebny, Abigail, Anna, Liliana i jej dorosłe dzieci, złożyli wizytę Endusowi Mocnemu w Kownie. Gdy jednak mieli wychodzić, Anna zagapiła się i zostawiła coś w sypialni Mocnego. Wróciła się więc do niego. Szlachcic wykorzystał tę sytuację. Lokaj Ambroży zamknął drzwi i Mocny złapał Annę w sidła. Doszło wówczas do zdrady Endusa z królową, która nie protestowała, bo zwyczajnie nie myślała. Scenę przerwało walenie do drzwi. Okazało się, że to sam Endus III zauważył nieobecność małżonki. Mocny polecił Annie uciec Korytarzem Dziewic, by nikt nie podejrzewał jej o zdradę. Kobieta tak uczyniła i rzeczywiście, Wielki, zauważywszy nadejście żony z zupełnie innej strony niż sypialnia, pomyślał, że Anna gadała jedynie z niewiastami. Zdrada pozostała tajemnicą.

Wkrótce potem urodził się Alfons - syn Anny i Mocnego. Jednak wszyscy myśleli, że to dziecko Endusa III.

**Poszukiwania Endusa Anonima**

Kiedy Endus Anonim został wyrzucony z zamku był zrozpaczony. Myślał, że kiedyś poślubi Annę, zamieszka z nią na wsi i będzie miał dzieci. Jednak plany legly w gruzach.
Kronikarz wpadł jednak na pomysł. Pojechał do Kowna do Endusa Mocnego. Tam postanowił, że będzie miał dziecko z któraś z niewiast, a potem odda je królowej Annie.
Matką miała więc zostać Yvette. Bo zrealizowaniu planu z dzieckiem Anonim od razu wyjechał daleko do Mongolii.
Po 9 miesiącach Yvette urodziła syna i dała mu na imię Mangan. Po wykarmieniu zgodnie z obietnicą oddała chłopca Annie. Ta wychowała go jak własnego syna.
Minęło kilkaset lat, a Mangan był już dorosły. Nie mieszkał w zamku, ale bardzo blisko. Kochał swoją przybraną mamę.

W 1410 umarł Endus III Wielki i Anna została wdową. Królem został jej syn, Endus IV. Gdy królowa byla sama, przyszedł do niej Mangan. Powiedział jej, że może istnieje szansa, że Endus Anonim nadal żyje. Anna posłuchała się przybranego syna i wyruszyła z nim na poszukiwania dawnej miłości. Szli bardzo długo. Ich przygody nie zostały jeszcze dokładnie wymyślone ;) Wesrowali ponad rok. Anna posiwiała, bo Eliksir Życia tracił swą moc. W końcu dotarli do Mongolii do jakiejś wioski, której mieszkańcy mówili o jakimś pustelniku w lesie, z którego się wszyscy śmieją, bo mówi, że był kiedyś kronikarzem. Anna i Mangan udali się do jego chaty. Zobaczyli staruszka z siwą brodą, otoczonego księgami i ziołami. Anna poznała w nim Anonima i była to prawda - starzec rzeczywiście był kronikarzem. Para spotkała się po 300 latach... Przytulili się. Następnego dnia Anonim zgolił brodę i... poślubił Annę.

**Ostatnie lata życia królowej**

Przez trzy lata Anna i Anonim mieszkali z Manganem w mongolskiej osadzi, tak jak kiedyś mysleli. W 1414 roku Anna zapragnęła jednak wrócić do Wilna, aby spotkać się jeszcze z rodziną, za którą tęskniła. Wyruszyła z mężem i Manganem do Wilna. Wszyscy się ucieszyli, a najbardziej Endus IV, który stracił nadzieję, że kiedykolwiek jeszcze ujrzy mamę. Dobry władca cofnął edykt ojca o wygnaniu Anonima i kronikarz mógł bez przeszkód zamieszkać w Wilnie.
Tak Anna spedzila ostatnie lata życia. Nie wiadomo keidy dokładnie zmarła, bo data na nagrobku uległa zniszczeniu. Prawdopodobnie stało się to w przedziale 1418 - 1425. Annę pochowano w Wilnie, Anonima też.

## Przypisy

<references>

1. ↑ Anna nie była biologiczną matką Mangana, ale adoptowała go i była dla niego jak matka.