Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska

### Rodzina

Ojciec Józef Piłsudski, matka Aleksandra ze Szczerbińskich, siostra Wadna Piłsudska, mąż Andrzej Jaraczewski, syn Krzysztof, córka Joanna, dalsza rodzina Piłsudskich

### Poprzednik

Marian Kukiel

Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska (ur. 28 lutego 1920 w Warszawie) - młodsza córka Marszałka Józefa Piłsudskiego, oraz Aleksandry Szczerbińskiej.Od śmierci Mariana Kukla 27 lutego 1970, Minister Spraw Zagranicznych.

## Życiorys

Dzieciństwo miała spokojne, spędzała dużo czasu z rodzicami i siostrą. Miała tak samo wesołe życie tak w Belwederze jak w Sulejówku. Po śmierci ojca musiała wraz z matką i siostrą opuścić belweder. Jednak mogła sobie spokojnie mieszkać w Sulejówku. W 1937 roku, mając 17 lat rozpoczęła naukę latania szybowcami. Po trzech latach nauki miała już wszystkie kategorie na szybowce, zaczęła loty wyczynowe. Musiała to przerwać z racji wybuchu II wojny światowej. Nie brała ona czynnego udziału w walkach, jednak że pomagała jako sanitariuszka wraz z siostrą. Po zakończeniu działań wojennych, wystawiły petycję do samego Prezydenta Mościckiego o odbudowie rodzinnego dworku w Zułowie, by ustanowić tam muzeum Józefa i Bronisława Piłsudskiego, bądź całego rodu. Nie dostały odmowy, jednak że do dziś w Zułowie, ów dworku nie ma, i tym bardziej muzeum. Uczestniczyła ona w pogrzebie Śmigłego-Rydza, oraz w ceremonii ogłoszenia Józefa Chlipały Marszałkiem. Ożeniła się w 1944 roku z kapitanem marynarki, Andrzejem Jaraczewskim, który to brał udział w II wojnie, za co został odznaczony Krzyżem Walecznym. W między czasie Jadwiga skończyła studia, na kierunku architekt. W czasach wojen Polsko-Rosyjskich udzielała wywiadu w gazetach na temat co o nich sądzi, i o tym co o Rosji Carskiej, dawnej, myślał jej ojciec. Była na pogrzebie prezydenta Mościckiego, nie była jednak już na pogrzebie Zaleskiego. Niektórzy mówili że nie podobała jej się jego polityka, jednak że ona sama twierdzi iż nie miała wtedy czasu

Wraz z rodziną opuściła okolice Warszawy w podobnym czasie co władze Polskie. Jednak że wyruszyła z Rygi do Szwecji, skąd następnie udały się do Wielkiej Brytanii, skąd już Jadwiga z najbliższą rodziną (mężem i dwuletnim synem) przeniosła się do kolonii Polskich w Syrii. Jej mąż. Wraz z rządem wróciła do Polski w 1958 roku, i zaczęła latać w PSP. Zajmowała się głównie transportowaniem samolotów, jednak że za zasługi została odznaczona Krzyż Zasługi z Mieczami, zaś po ogłoszeniu kapitulacji Niemieckiej dostała również Order Odrodzenia Polski. Po śmierci prezydenta Ostrowskiego, oraz wszystkich innych osób, które zginęły na pokładzie samolotu, i wraz z wejściem Raczyńskiego na stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej, Jadwiga postanowiła zająć się polityką, a przynajmniej wsparciem jej. Zatrudniła się początkowo w ministerstwie wewnętrznych, szybko jednak się przebranżowiła do m. s. zagranicznych. Początkowo zajmowała się papierkową robotą, potem transportowała, a na koniec towarzyszyła takie osoby jak minister spraw zagranicznych. Utrzymywała pomniejsze relacje z jeszcze żyjącymi przyjaciółmi ojca, np. Józef Beck. Jednak że nigdy nikt nie mówił że trafi na jakieś stanowisko.

Od roku 1969 uczestniczyła we wszystkich ważniejszych spotkania ministra Mariana Kukla, których nie było zbyt wiele z powodu stanu zdrowia ministra, więc zdarzało się iż to Jadwiga leciała, bądź jechała gdzieś w jego imieniu. Po niespodziewanej śmierci m.s. zagranicznych 27 lutego 1970, została ona jedną z osób możliwych do wybrania na to stanowisko. Po tym gdy nowy premier Czernicki wyznaczył ją na m.s.z. przyjęła ów stanowisko, z lekkim wahaniem. Dopiero co zaczęła swoją karierę jako m.s.z. dlatego też nie podjęła jeszcze żadnych ważniejszych decyzji. W najbliższym czasie ma plan spotkać się z prezydentem Raczyńskim, aby omówić pewne sprawy. Jadwiga prócz męża ma również dwójkę dzieci ( Krzysztofa i Joannę), oraz siostrę Wandę. Matka jej zmarła w 1963 roku. Jadwiga napisała parę własnych książek, oraz pomogła w napisaniu "Manifest Ojczyźniany - Trzech Króli, Trzy Wizje, Trzy Przekonania" w którym podała parę informacji o swym ojcu, których nigdzie w notatkach nie było wzmianki, co dodało wielu aspektom, większego ożywienia książki i zdarzeń w pierwszych rozdziałach.