Arajuuri

Plemię felareńskie zamieszkujące ujście rzeki Kaarelia, w centralnej części Wybrzeża Felareńskiego. Silnie związani z morzem i jego bogactwem, zawdzięczający mu swój dobrobyt, członkowie plemienia czczą śpiew fal i krzyk mew, słony piasek i jasne niebo. Nieobca im żegluga i dalekie lądy, choć nie są skłonni do agresji i gwałtu.

## Przywódca

Obecnym przywódcą plemienia jest Kaliniusz, brat Eminiusza Falerańczyka, potomka jednego z przywódców mitycznej zjednoczonej Felarnii. Eminiusz w okresie Wielkiej Migracji zebrał swoich ludzi i przywędrował na ziemię Tharaos, gdzie stworzył podwaliny nowego, niezależnego plemienia. Kaliniusz przejął władzę w plemieniu po kompromitacji brata w trakcie Wielkiej Ewakuacji, kiedy to plemię zostało zmuszone do opuszczenia swoich osad w obawie przed inwazją Kara Bissuna.

## Historia

### Dzieje starożytne

Dokładne dzieje plemienia zatarły się w mrokach niepamięci. Starożytne podania, zniekształcone poprzez pokolenia przekazów ustnych, zgadzają się jednak, że protoplaści pewnego dnia po prostu wyłonili się z morza. Fale miały się rozstąpić, krzyki mew zamrzeć, a oczy rybaków skierować w stronę wody, gdy legendarny wódz-założyciel zstąpił na brzeg. Wodorosty we włosach, stalowe spojrzenie, boska sylwetka - tubylcy padli na kolana bijąc pokłon nowemu władcy. Ten starożytny heros zbudował gród w miejscu swych narodzin. Wkrótce stał się on lokalnym ośrodkiem handlu i kultury. Protoplasta zgromadził wokół siebie zwaśnione rodziny i rozsiane na wybrzeżu plemiona, i tak powstał prężny lud Arajuuri.

### Historia współczesna

#### Wielka Ewakuacja

Spodziewając się nadciagających wojsk Kara Bissuna, Eminiusz podjął decyzję o ewakuacji plemienia. Na okręty załadowane zostały zapasy i przedmioty wartościowe, które w eskorcie wojowników Arajuuri wywiezione zostały, byle dalej od nadciągających najeźdźców. W rezultacie osady pozostały bezbronne, a ludność cywilna zmuszona do ucieczki drogą lądową na własną rękę. Zdarzenia te opisane zostały przed Klimoniusza Skrybę kilka dekad później:

"*Nie pamiętam nawet, co mnie w końcu dopadło. Jeden czy drugi, to i tak nie ma teraz znaczenia. Z taką nogą pewnie nigdy już nie wstanę. Pobożne życzenie. Żebym to ja tyle dożył haha.*

*Mamrotanie rannego przerwał kolejny już krwawy kaszel. Coś było nie tak z płucami chorego, będzie trzeba chyba otworzyć jego klatkę piersiową. Biedak i tak nie ujrzy świtu.*

*Pamiętam...pamiętam ten dzień. Drużyna Eminiusza. Twarde z nas były chłopaki, jak jeden mąż. W końcu przyszedł rozkaz - załadować co się da i odpłynąć. Dokąd, zapytasz? Gdziekolwiek, mówi wódz. Do Lunarów, albo na zasraną Kirozję. Byle dalej od Ifarytów. Widzisz, cała horda na nas szła. Tysiąc chłopa, żebym skonał. A my mamy zostawić rodziny i iść w cholerę?*

*Spogląda na mnie wyczekująco, sprawdza czy jeszcze go słucham. Zdumiała mnie wtedy ta klarowność w oczach człowieka, który stał na progu śmierci. Jakby widział coś, dostrzegał i wiedział o czymś, tam, po drugiej stronie. Skinąłem pospiesznie i otarłem jego skrwawione kąciki ust. Flegma była prawie czarna, długo już to nie potrwa.*

*Nie-nie mogłem tego zrobić. Ja znałem tych ludzi całe życie, rozumiesz. Zostałem z tyłu, a jak. Złamałem śluby posłuszeństwa wodzowi, ale ja wierzę w coś więcej. Plemię to życie, tak? A wódz to tylko osoba. Człowiek. Bogowie na mnie patrzyli, ja to wtedy wiedziałem. Czułem ich rękę na ramieniu, kiedy odwróciłem się od mojej drużyny. Sklęli mnie i odpłynęli. Ale zostałem haha. I co mi z tego przyszło, co? Tydzień później zagnali nas na jakąś plażę i zaczęli rozjeżdżać, deptać. Te ich rumaki, bydlęcia ogromne. Czarcie bestie. Ale resztę już znasz. Tak bez walki, Część zdołała zbiec.*

*Nie wiedziałem, co mu odpowiedzieć. Cisza przeciągała się, w końcu zamyślony oderwałem wzrok od tabliczki i dostrzegłem przeszklone oczy martwego człowieka. Jego usta były zimne, a w piersi nie tliło się życie. Wyzionął ducha godziny temu.* " ~ Kronika Felareńska od Zarania Dziejów. Fragment dotyczy Wielkiej Ewakuacji, relacja nieznanego wojownika spisana przez Klimoniusza Skrybę

#### Następstwa Wielkiej Ewakuacji

Po Wielkiej Ewakuacji Arajuuri przebywali krótko na terenach Lunarów, po czym zebrawszy swoje siły wyruszyli w ponowną emigrację na zachód. Po tygodniach morskiej tułaczki, dotarli na mityczną wyspę Naruminię znaną im jedynie ze skrawków felareńskich map. Na wyspie zastali przyjazne plemię Uharytów, którzy zostali pokojowo wcieleni w szeregi Arajuuri.

## Symbolika

Symbolem Arajuuri jest strzała, związana z mitem założycielskim plemienia. W trakcie polowania protoplasta miał zgubić strzałę, której poszukiwania zaprowadziły go na rozległą polanę pod rozgwieżdżonym niebem. Gwiazdy swoim pięknem przekonały protoplastę, by w tym właśnie miejscu założył swój gród.