Chapter XII

*- Co ty tu wyprawiasz?! - moja rodzicielka otwiera z hukiem drzwi i niczym burza wpada do pokoju. Marszczę brwi, zastanawiając się, o co chodzi, lecz nim zdążę mrugnąć, wymierza mi siarczysty policzek.*

*- Ja nie... - łapię się za bolące miejsce i przymykam powieki.*

*- Twoja siostra jest ciężko chora, a ty włóczysz się po nocy! - warczy, przybierając bojową pozycję. Rozcieram delikatnie policzek, jednocześnie walcząc ze łzami. Dlaczego to ciągle kończy się tak samo? - Powinnaś się wstydzić.*

*- Nie wrócę jej zdrowia, siedząc cały czas w domu - syczę cicho, ale wtedy uderza mnie ponownie. Przygryzam wargę. Nie dam się więcej poniżać. - Przez Taylor kompletnie zapomniałaś, że masz drugą córkę, która też cię potrzebuje. Tymczasem odkąd się urodziła, każesz mi się modlić i pokutować, bo wierzysz, że dzięki temu będzie dobrze. Przykro mi, ale nie będzie. To nie moja wina, że taka się urodziła i że ty po moim porodzie nie miałaś siły, by urodzić kolejne dzieci. To nie jest niczyja wina!*

*Kobieta zastyga w miejscu, patrząc na mnie szeroko otwartymi oczami. Biorę głębszy oddech, by się uspokoić, gdy niemal dygoczę na całym ciele. Ten koszmar właśnie się kończy...*

*- Pójdę po groch, musimy odmówić modlitwę - szepcze i wychodzi z pokoju.*

*Rozglądam się pospiesznie dookoła. Już wiem, co muszę zrobić. Wyciągam z szafy torbę i w ekspresowym tempie pakuję swoje rzeczy. Serce podchodzi mi do gardła, gdy słyszę na schodach ciche kroki. Czym prędzej otwieram okno i wyrzucam swój bagaż, a następnie sama zsuwam się w dół. Z łatwością zeskakuję na trawę i uciekam do ogródka. Stąd nie widać nikogo aż tak bardzo. Powoli zakradam się przez krzaki do granicy z działką sąsiada i tamtędy uciekam dalej, biegnąc, ile sił.*

- Lauren? - ktoś delikatnie potrząsa moim ciałem, kiedy budzę się nagle. Krzyżuję spojrzenie z tęczówkami Camili, która odgarnia mi lekko włosy z czoła. - Wszystko w porządku?

- Przespałam całą noc? - przecieram twarz dłonią.

- Tak. Dochodzi właśnie szósta - spogląda na mnie łagodnie i muska palcami moją szczękę. Uśmiecham się i obejmuję ją w talii. - Coś się stało?

- Już dobrze - mruczę, układając podbródek na ramieniu brunetki. - A ty czemu nie śpisz?

- Byłaś strasznie niespokojna. Martwiłam się - przeczesuje delikatnie moje włosy.

Uśmiecham się i spoglądam na dziewczynę. Ostatnio byłyśmy tak blisko jedynie na planie. A jej usta bez względu na sytuację są tak cholernie kuszące. Ile bym dała, żeby móc smakować je każdego dnia.

- O czym myślisz? - szepczę cicho, nachylając się nad nią lekko i muskając palcami jej szczękę. Uchyla wargi i przymyka powieki.

Przechodzi mnie dreszcz, gdy uważnie obserwuję reakcję brązowookiej na mój powolny dotyk. Zjeżdżam dłonią na jej klatkę piersiową, z radością odkrywając, że nie ma na sobie stanika. Mój kutas wręcz drga na to. Najchętniej bym się teraz w niej zatopiła.

- Zrób to, proszę... - sapie, kiedy muskam kciukiem jej sutek przez koszulkę. Uśmiecham się szeroko i napieram na usta dziewczyny w czułym pocałunku.

Przekręcam się na plecy i ciągnę Camilę za sobą. Siada na moich biodrach, dociskając swoją kobiecość do mojej erekcji. Syczę cicho i wsuwam dłonie pod jej t-shirt. Powoli muskam skórę na brzuchu, na co jęczy i porusza się na mnie.

Łapię w palce jej sutki, zaczynając je pieścić, gdy pocałunek przeradza się w bardziej namiętny. Cabello skomli mi w usta i przejeżdża kobiecością po całej mojej erekcji. Nawet przez szorty jestem w stanie wyczuć, jaka jest mokra.

- Oh, zaraz dojdę... - jęczy, bardziej się do mnie przyciskając.

- Dojdź dla mnie, kochanie - szepczę jej zmysłowo i pogłębiam pieszczoty.

Dziewczyna wyciąga się jak struna, kiedy wykręcam między palcami jej sutki, i dochodzi, zostawiając plamę na naszych spodenkach. Popycham ją na plecy, lokując się wygodnie pomiędzy jej nogami. Ocieram się o nią jeszcze przez chwilę, a następnie sama spuszczam się w bokserki.

- Camz - sapię i opada lekko na jej klatkę piersiową. Brunetka obejmuje ramionami mój kark, przyciągając mnie bliżej. - Pójdziesz ze mną na randkę? - zerkam mi zaskoczona w oczy, ale cudowny uśmiech wpływa na jej usta.

- Canola, jeśli właśnie chrzcicie łóżko, to wiedz, że przed chwilą przyszłam! - donośny głos Dinah rozlega się od progu, gdy nieznacznie odrywamy się od siebie.