......

Po bardzo niemiłej zdradzie i wymierzeniu zemsty przez kapitana Hayssa i resztę drużyny, morale na statku znacznie się podniosły. Mimo, że statek powinien mieć znacznie większą załogę, drużyna nie przejmowała się tym i zręcznie robili co mogli aby jak najszybciej dotrzeć do najbliższego portu.

Piękna pogoda i silny wiatr cały czas sprzyjały, a brat Clement dzięki swojej nawigacji był zawsze pewien dobrego kierunku. Choć czasem kazał płynąć w całkowicie inną stronę, niż dzień wcześniej, drużyna zawsze go słuchała.

Tak po kilku dniach od wydarzeń na statku, siedzący na bocianim gnieździe Sir Pushinkton zakrzyknął, że widzi ląd.

Oczywiście, każdą nie zbadaną wyspę należy zbadać, więc kapitan Hayss kazał cumować jak najbliżej wyspy. Niestety, zaraz okazało się, że drużyna zapomniała w porcie zakupić łodzi... Dlatego Burim i Brat Clement popłynęli w stronę brzegu, a Hayss, dzięki czarom udał się na pieszą wycieczkę po wodzie.

Wyspa okazała się całkowicie nie zamieszkana. Powitał ich zbutwiały port, w którym jednak znaleźli w miarę pływającą łódź. Dalej była zarośnięta ścieżka prowadząca do opuszczonego i zniszczonego fortu. To co zaskoczyło drużynę, było to, że wszędzie odnajdywali spalone zwłoki, a wszystkie leżały jak gdyby uciekały wcześniej przed napastnikiem z zewnątrz. Każdy budynek także był zapuszczony, splądrowany i podniszczony, jednak drużyna skrupulatnie przeszukiwała pomieszczenia.

Wewnątrz największego budynku, była bardzo duża sala biesiadna a za nią drugie pomieszczenie, gdzie prawdopodobnie sypiał kapitan. Wszyscy szukali czegoś cennego, a Burim podszedł do pięknie zdobionego biurka. Zaznajomiony ze sztuczkami złodziejskimi, Burim szukał w biurku ukrytych schowków, jednak niczego nie znalazł. Biurko wydawało mi się podejrzane, więc wyjął z plecaka siekierę i zaczął siepać biurko na drobne części, a gdy się zmęczył, pomógł mu w tym Hayss. Niestety nie mogli wiedzieć, że właśnie niszczyli jeden z zabytków który sam w sobie wart był małą fortunę.

Niczego ciekawszego nie znalazłszy postanowili udać się do kopalni, która byłą nieopodal.

Długo szli zanim tunel się skończył, a na końcu była tylko średnich rozmiarów dziura. Hayss i Burim przecisnęli się przez otwór w ścianie, a Clement został na straży,.

W podziemiach był tylko długi i wąski tunel na końcu którego okazało się być małe pomieszczenie. Wszędzie leżały gruzy, zniszczone meble i śmieci, a pod nimi klapa w podłodze. Otworzyli ją i weszli do pomieszczenia poniżej. Poniżej były dwa większe pomieszczenia. Wszystko tutaj było nienaturalne. Pomieszczenia miały okna blisko podłogi, a drzwi przy suficie, jak gdyby ktoś odwrócił dom do góry nogami, a później zasypał go skałami i ziemią. Przy jednej ze ścian leżały trzy bardzo stare trupy. A w drugim pomieszczeniu widniał duży, prawdopodobnie elficki napis. Gdzieś między gruzami odnaleźli szkatułkę, zamkniętą tak, że Burim patrzył się dobre 10 minut, zanim odkrył, ze ją w ogóle można otworzyć. Postanowili wrócić na powierzchnię, jednak wychodząc Burim dosłownie przez ułamek sekundy spostrzegł siedzącego ducha na największym rumowisku, przykrywającymi drzwi. Gdy jednak tam poszedł i zaczął szukać, niczego nie znalazł. Z Haysem ustalili, że wrócą tutaj z większą ilością osób.

W tym czasie Brat Clement siedział i czekał, za towarzyszami. Jednak zanim wszyscy razem się zebrali, u wylotu tunelu spostrzegł ruch, jednak gdy czekał, gotowy do ataku, nic się nie pojawiło drugi raz.

Trójka towarzyszy opowiedziała sobie wszystko i postanowili zabarykadować się w forcie i przeczekać na wyspie noc, ponieważ już zmierzchało. Poszli tylko na brzeg wyspy, aby Hayss mógł czarem powiedzieć Marlenie o tym, że zostają i mają przypłynąć do nich rano wraz z elfem Vladimirem.

Trójka towarzyszy wracali do fortu, jednak gdy największa ciekawość miejsca już minęła, zauważyli dziwną rzecz. Na wyspie było cicho. Za cicho, ponieważ pozornie niczego żywego prócz roślin i owadów tutaj nie było. Żadnego nawet ptaka. Niestety było za późno na zmianę decyzji, więc udali się do największego budynku i tam zabarykadowali się.

Gdy noc już całkowicie ogarnęła wyspę, wszyscy usłyszeli głośne pacnięcie, jakby coś spadło na dach budynku, a następnie chrobotanie. Wiedzieli, że coś jest nie tak. Hayss pomógł Burimowi dostać się do otworu pod dachem, aby ten zobaczył co się dzieje. I Burim zobaczył, dwa jarzące się czerwienią ślepia wpatrujące się w niego bez mrugnięcia. Coś człekopodobnego siedziało kuckiem na przeciwległym budynku. Brat Clement posłał swoją magiczną strzałę w potwora, jednak ten zareagował całkiem inaczej niż się spodziewali. Stwór uniósł się trochę i zaczął iść pokracznie w bok, nadal wpatrując się intensywnie w oczy Burima. Jego kończyny były nienaturalnie długie i miały po dwa łokcie lub kolana.

Burim odwrócił się na chwilę do towarzyszy aby im o tym powiedzieć, a gdy spojrzał znów, stwora już nie było. Hayss upuścił Burima i zaczęli rozmawiać o tym co się przed chwilą wydarzyło i nagle, tam będzie przed chwilą była głowa Burima, pojawiły się dwa, ogromne, czerwone ślepia.

Drużyna szybko umknęła do drugiego, mniejszego pomieszczenia, gdzie zabarykadowali się i przeczekali resztę nocy. Jednak więcej nic ich nie niepokoiło.

Rankiem, gdy drużyna wyszła, po potworze zostało się troszeczkę gęstego, srebrnego płynu na dachówce. Vladimir i Marlena zaraz dotarli do reszty i drużyna podzieliła się spostrzeżeniami. Vladimir nie dowierzał, bo z relacji wynikało, jakoby na wyspie żył prawie mityczny stwór, którym babki straszyły swoje niegrzeczne dzieci, że ich porwie i dziadkowie opowiadali historie wyssane z palca przed młodzieżą, jakoby takie cudo kiedyś ich obserwowało. Dlatego nadano miano temu stworowi właśnie Obserwator. Czy Vladimir wierzył czy nie, wydawał się bardzo zaniepokojony i chciał jak najszybciej opuścić to miejsce. Wziął jednak próbkę tej dziwnej substancji, aby zacząć pracę nad badaniami.

Udali się wszyscy do podziemi. Vladimir za opłatą zbadał trzy zwłoki i poinformował wszystkich, ze dwójka została zabita cienkim, długim ostrzem w plecy, a trzecia ofiara odwracała się i dostała nieczystym cięciem w krtań. Prawdopodobnie jedna z osób nie chciała dzielić się skarbem i zamordowała towarzyszy. Następnie zbadał napis, jednak nic z niego nie wyczytał. Następnie wyszedł do Clementa, a reszta drużyny zacząli odgruzowywać drzwi. Gdy już zmęczeni otworzyli, je, przeżyli zawód, bo okazało się jakby te drzwi były drzwiami wejściowymi do budynku. Nic tylko skały i piach. Zrezygnowani wyszli i udali się do zbutwiałego portu, gdzie połatali łódź i dopłynęli do swojego statku. Wszystko zajęło im tak dużo czasu, że gdy wchodzili na pokład zapadła już noc.

Vladimir, jako że nie musiał spać w nocy, powiedział, że będzie strzegł statku. Jego niechęć do światła słonecznego, bladość skóry, brak snu w nocy dawała drużynie trochę do myślenia, jednak nie mieli mu niczego do zarzucenia.

W środku nocy zostali zbudzeni przez Vladimira. Kazał wszystkim wyjść na pokład i pokazał, że na szczycie góry, na wyspie, wlepiały się w nich wielkie czerwone oczy. I tak, niespokojnie minęła im noc. Drużyna jednak, wbrew woli Vladimira, gdyż ten chciał odpłynąć jak najszybciej, chciała rankiem udać się na wyspę i zobaczyć ten szczyt góry, czy potwór ma tam swoje leże. Jednak los chciał inaczej.

Rankiem słyszeli hałasy dobiegające z morza. Ujrzeli dwa okręty walczące ze sobą. Kapitan Hayss rozkazał... atakować. Płynęli z maksymalną prędkością w stronę okrętów, jednak zanim dopłynęli, większy okręt zatopił drugi. Kapitan Hayss rozkazał uderzyć okręt przeciwników taranem. W tym samym czasie, na morzu zaczął pojawiać się sztorm, a gdy drużyna była już w zasięgu dział, sztorm rozszalał się na dobre. Okręt drużyny z maksymalnym impetem uderzył w okręt domniemanych piratów - chwilę przed uderzeniem spostrzegli jak zmieniają flagę - niszcząc statek, jakby był z masła. Niestety o zbieraniu pozostałościach po łodziach nie było co myśleć. Sztorm robił się coraz potężniejszy, a jedynym ratunkiem dla drużyny było jak najszybciej udać się blisko wyspy, gdzie fale nie były tak potężne.

Po wielu godzinach męczarni i dużych uszkodzeniach statku, drużyna doprowadziła okręt w okolicę wyspy gdzie zarzucili kotwicę. Niestety, kosztem zwichnięć rąk u Burima i Marleny. W ostatnich najważniejszych chwilach kapitan Hayss sam wspinał się na liny i próbował opanować żagle. A zanim się spostrzegli, zapadła kolejna noc.

Znów zostali przebudzeni przez Vladimira, jednak bladszego niż zwykle. Obserwator był na pokładzie.

Szybko, wszyscy wyszli na pokład z bronią w ręku. Obserwator był na bocianim gnieździe i patrzył się intensywnie w Burima. Hayss, swoim czarem, szepnął do głowy Obserwatora "czego chcesz", ten nie odpowiedział, jednak skierował wzrok na Hayssa, jakby wiedział, że to dokładnie on, szepnął mu do głowy.

Stali tak, czekając na rozwój wydarzeń. Clement nie zamierzał czekać dłużej i puścił swoją magiczną strzałę w przeciwnika. Obserwator dostał i zaraz skoczył niewyobrażalnie wysokim skokiem z powrotem na wyspę. Następnie wstał w całej swojej okazałości, otworzył paszczę i krzyknął przeraźliwie, aż w uszach bolało. Na wyspie pojawiły się kolejne oczy. Na brzeg wyszły kolejne dwa Obserwatory, a z gęstwiny zaczęły wydobywać się kolejne krzyki potworów.

Drużyna już wiedziała, że popełnili duży błąd.

Szybko rozstawili żagle i wciągnęli kotwicę. Okręt zaczął oddalać się od wyspy, jednak za wolno. Na brzegu pojawiła się kolejna dwójka i cała piątka Obserwatorów zaczęła wchodzić do wody, a następnie pokracznie, ale bardzo szybko płynąć w stronę okrętu. Spanikowana drużyna, robiła co mogła aby tylko spowolnić Obserwatorów. Strzelali, ze wszystkiego co mieli, jednak i tak usłyszeli trzask zbijanej szyby, a przypomnieli sobie, że pod pokładem była Marlena.

Hayss i Burim szybko zeszli pod pokład, na szczęście jednak okazało się, że Marlena jest cała, Obserwator który zbił szybę, poranił się tylko.

Okręt nabierał prędkości i Obserwatorzy zaprzestali pościgu, jednak ich krzyki jeszcze długo było słychać. Hayss nie wierzył, że Obserwatorzy tak łatwo odpuścili, więc zaczęło się przeszukiwanie pokładu, jednak niczego nie zauważyli. Kapitan jednak od dziś kazał trzymać w nocy warty.

Rankiem drużyna dotarła na miejsce, gdzie dzień wcześniej zatopione zostały dwa okręty. Brat Clement zszedł na dno do wraków, dzięki dzwonowi z powietrzem i zaczął przeszukiwać okręty. Okazało się, że faktycznie mniejszy okręt był okrętem kupieckim, a załoga składała się z bestoni, jednak podobne były do wydr. Większy zaś statek był faktycznie okrętem piratów. Po wyciągnięciu, wszystkiego co ostało się po sztormie, Clement wrócił na pokład.

Już na spokojnie, drużyna zajęła się otwieraniem tajemniczej szkatułki. Jednak żaden zamek nie może oprzeć się potędze magii. Brat Clement jednym zaklęciem otworzył szkatułę, a w środku okazała się być dziwna bransoleta. Następnie Brat Clement schował do szkatuły pieniądze, a sam ją zamknął zaklęciem, aby nikt prócz niego, nie mógł jej otworzyć. Bransoleta okazała się być...

Zmęczeni, ale bogatsi o nowy artefakt i doświadczenia, ruszyli w dalszą podróż.