Sølja Vegeir

Osiemnastoletnia ludzka kobieta, czarownica Burzowej Duszy.

Anomalia
magiczna tego pokroju nigdy nie pozostaje niezauważona. Praktykujący
arkaniści z okolic w pośpiechu zbierają się na miejscu, by zbadać
powód złowieszczego fenomenu, jednak nieskutecznie. Jeden z
zainteresowanych, mag wędrowny imieniem Agaris, napotyka pośród
ruin katatoniczną, brudną kobietę na skraju śmierci z małym
dzieckiem w objęciach. Po chwili poważnej konsternacji postanawia
zabrać niemowlaka, biorąc pod uwagę sytuację i wyczuwając w
dziewczynce niespotykany potencjał magiczny.

Agaris
podróżuje w kierunku stolicy, zostawiając dziecko u swojej matki
(ta nadaje dziecku imię) i kontynuując podróże. W międzyczasie
zastanawia sie nad rozwijaniem umiejętności dziewczynki w
przyszłości. Przy odwiedzinach prowadzi obserwacje podopiecznej i
próbuje rozwijać jej możliwości. Jej białe włosy nie dziwią
wyłącznie jego, Sølja
rzuca się w mieście w oczy i jest czasem prześladowana. Od matki
Agarisa odebrała podstawową edukację, większość swojego czasu
spędza na „zabawie” na ulicach. Nie potrafi odnaleźć się w
rzeczywistości która ją otacza, statyczność i ograniczone
możliwości powodują niewymierną frustrację. Swojego wybawcę
lubi i zawsze niecierpliwie wyczekuje jego powrotu, chłonąc
historie spoza miasta i skwapliwie trenując panowanie nad mocą.
Zaczyna wykorzystywać ją w codziennym życiu by zdobyć szacunek i
swoje miejsce w nastoletniej bandzie. Grupa spędza czas na drobnych
kradzieżach, psotnych lub niebezpiecznych zabawach i konfliktach z
innymi szajkami. Sølja
jest „armatą”, znana już ze swojej magii jest głównym
narzędziem przy groźbach, wymuszeniach lub przy potrzebie rozwałki. Jej potencjał powoduje konflikty w grupie, dziewczyna
próbuje prowadzić życie na własnych warunkach, co koliduje z
presją towarzyszy.

Po
kilku latach Sølja
jest dobrze znana w mieście i ze względu na problemy które
stwarza, lokalne władze postanawiają ją schwytać. Próbę
przypłaca życiem trzech dorosłych mężczyzn, a pogoń wypycha
młodą czarownicę poza granice miasta w którym żyła praktycznie
całe życie. Uczy się przeżyć na szlaku i wykorzystywać swoje
umiejętności do zarobku. Sølja
odkrywa, że takiej zmiany potrzebowała od długiego czasu i z
otwartymi ramionami wita nową rzeczywistość.

### Charakter

Sølja
jest powierzchownie butną i egocentryczną osobą. Do obcych odnosi
się nieprzyjaźnie albo wręcz wulgarnie. Ceni w ludziach rzeczy
praktyczne, ale większość darzy niezasłużoną pogardą i
traktuje ich jak narzędzia do osiągnięcia celów. Na równi z
niezaspokojonym głodem pieniądza na szlak pcha ją niezdrowy pociąg
do ryzyka i podróży. Ma słabość do ciekawych opowieści i
ładnych rzeczy. Nie boi się konfrontacji, jest uparta i rzadko
uznaje cudze zdanie. W zaufanym towarzystwie bywa złośliwa. Swój
silny charakter zawdzięcza świadomości własnej mocy. Ma bardzo
chaotyczny stosunek ze Sztuką, zgłębia ją impulsywnie, według
zachcianek lub potrzeb, nic nie jest uporządkowane. Nie potrafi
jeszcze całkowicie kontrolować lub wykorzystywać swojej magii, ale
nie przyznaje tego przed nikim, nawet sobą. Zdarza jej się
zapominać przy posługiwaniu błyskawicami, co przeradza się w
zachowania przesadnie destruktywne. Przed innymi użytkownikami magii
stara się wykreować maskę kompetencji, resztę najczęściej
traktuje z rezerwą. Nie obchodzą ją specjalnie różnice rasowe,
wszystkich pakuje pod wspólny mianownik. Ma małe pojęcie o
religii, sama luźno wyznaje bóstwa utożsamiajace siły natury, w
kontaktach z innymi wyznaniami robi się sfrustrowana i agresywna.
Nie stroni od używek. W relacjach romantycznych zdaje się
niedostępna. W wolnych chwilach lubi biegać, gapić się na drogie
przedmioty, eksperymentować z magią. Nie cierpi i prawie nie
potrafi czytać, lubi instrumenty i muzykę. Imponuje jej potężna
moc magiczna lub zamożność. Smakują jej owoce i przeróżne
mięso, stroni od warzyw.

### Wygląd

Najbardziej
charakterystycznym elementem jest biała, krótka czupryna. W
zaludnionych miejscach Sølja
czasem nosi kaptur z obawy przed szybkim rozpoznaniem i linczem. Jej
oczy są nienaturalnie niebieskie i wydają się skrywać białe
iskry. Z tego powodu bardzo rzuca się w oczy i zachowanie
anonimowości jest problematyczne. Ma upodobanie w ciemnych i
pastelowych kolorach. Zazwyczaj nosi zaniedbane, praktyczne ubrania,
lecz ma pociąg do mieszanki zwiewnych i obcisłych „magikowych”
strojów, jeśli jest tylko w stanie położyć na nich łapy. Jest
szczupłej budowy, ale jak na swój wiek i płeć jest raczej wysoka.
Jej twarz często zdobi wyraz niezadowolenia lub irytacji. Chodzi
nieelegancko i często biega kiedy sytuacja tego nie wymaga,
„oszczędzając czas”. Chętnie obwiesza się biżuterią i
paciorkami przyczepiając je gdzie tylko się da. Przy poruszaniu się
chrzęści i dzwoni, jednak na ręce nie zakłada żadnych
pierścieni.