Wyprawa w Dzicz

**Uwaga!**

**To będzie opowiadanie grupowe. Więc każdy może edytować. Chodzi o to, że pieski pojadą do dżungli i będą miały mnóstwo przygód. Będą tam kilka dni. Ale reszta i jakie będą przygody zależą już od wyobraźni edytorów. Dobra skoro już wszystko jasne to może ja zacznę. I przepraszam jeśli będą jakieś błędy ortograficzne.**

## Wyprawa w Dzicz

### Reżyseria

merpupfire, Chye Maverest Forever, everestiskaj12

## ROZDZIAŁ 1

Tego dnia pieski postanowiły odwiedzić przyjaciół w dżungli. Po spakowaniu najważniejszych rzeczy rozpoczęła się podróż. Droga była długa, więc pieski zaczęły się nudzić.

-Co możemy porobić?- zapytała wybudzona Kasha, jej łapy zwisały leniwie z siedzenia.

-Nie mam pojęcia- odparła znudzona Careya.

- Może zagramy w butelkę?- zaproponował Max.

- Mnie pasuje - zgodziła się ochoczo Patty.

- Mnie też - powiedziała Dilara.￼ Zatem Rocky poszedł do jego walizki i wyciągnął butelkę. Radośnie szczeknął:

-Nie wyrzucaj wykorzystaj!

Zatem podał butelkę a pieski zgromadziły się na podłodze Patrolowca. Pierwszy zakręcił Ryder, butelka chwile się pokręciła aby wskazać Kasumi.

-Kasumi. Prawda czy wyzwanie?- zapytał Ryder.

- Wyzwanie !-odparła labradorka, a jej wzrok mówił ,,a myślałeś, że co wybiorę?”.

Ryder pomyślał chwilę, i wreszcie powiedział:

- Zamknij oczy, zatkaj nos i obejdź koło na zewnątrz jeden raz a obok tego kogo się zatrzymasz, musisz go, lub ją przytulić.

- Co?! Ugh, niech będzię- zgodziła się Kasumi z grymasem na twarzy. Wyszła na dwór i zaczęła robić kółko.

-Mam nadzieje że to będę ja, lub Shira albo Volvo.-szepnął do siebie Victor. W tym czasie Kasumi skończyła robić kółko i przytuliła pieska obok którego się zatrzymała. Gdy otworzyła oczy zobaczyła, że tym pieskiem był... Obi!

- Hejka mamuś- powiedział uśmiechnięty psiak. Kasumi wywróciła tylko oczami. Wróciła na swoje miejsce i zakręciła butelką. Po krótkim czasie butelka wskazała Slend.

- Slend. Prawda czy wyzwanie? - spytała sunia.

- Wyzwanie!- odpowiedziała kundelka

Labradorka chwilę się zastanowiła i gestem łapy pokazała Slend, aby do niej podeszła. Gdy kundelka to zrobiła Kasumi zaczęła szeptać jej coś na ucho. Tamta tylko się uśmiechnęła i kiwnęła głową. Potem odeszła z tłumu piesków. Chwilę potem zgasło światło. Pieski z mniejszą wytrzymałością psychiczną zaczęły się bać. Potem rozległ się głos *I see you*! A na sam koniec pojawiła się Slend oświetlająca sobie pysio latarką.

- Buuu!!!- zawołała i zaśmiała się złowieszczo. Delikatniejsze suczki zaczęły piszczeć. Sekundę po tym znów zapaliło się światło. Slend zadowolona z siebie usiadła z powrotem na swoim miejscu.

- Dobre! - pochwaliła Tomisa i przybiła piątkę z najlepszą przyjaciółką. Następnie Slend zakręciła butelką.

-Dolo! Pytanie czy wyzwanie?- spytała po chwili.

- Może prawdę- odpowiedział psiak.

-Gdybyś miał do wyboru spotkać zombie albo spotkać Slenderman a to co byś wybrał?- spytała.

- Chyba zombie- odpowiedział. Zabawa trwała w najlepsze kiedy rozległ się głos Rydera:

- Pieski dojeżdżamy!

Pieski zawyły radośnie, a ogony poszły w ruch. Potem przyłożyły ich noski do szyb. Szczeniaczki latały w po i z powrotem aby zobaczyć widoki, zarazem bardzo się cieszyły. Gdy wyszły z patrolowca, na spotkanie wyszli im Tracker, Carlos i Kora.

-Hejka- przywitali się.

-Siema - przywitała się reszta. Nagle usłyszeli z gęstwiny krzyki:

-Już nie będę, obiecuje!

- Trzeba było myśleć o tym jak cię spokojnie upomniałam!

Wtedy też z dżungli wybiegł jakiś drwal. Chwilę potem tuż za nim pojawiła się... Milaria! Pościg trwał jeszcze chwilę kiedy Milaria dała już mu spokój.

- I nie wracaj! - wrzasnęła za nim. Wtedy spostrzegła też swoich przyjaciół.

-Cześć - przywitała się i zamerdała przyjaźnie ogonem. Drego na gdy ją zobaczył nie mógł od niej oderwać wzroku. Wtedy też usłyszeli drugie krzyki:

-Pozwól mi chociaż zebrać obóz!

- Masz 5 sekund!

-1,2,3,4,5!

- Już cię tu nie ma!

Sekundę potem z dżungli wybiegł drugi drwal trzymający w rękach pognieciony namiot. Kilka centymetrów za nim biegła... Simi! Gdy znalazł się poza drzewami Simi dała mu spokój.

-I żebym cię tu więcej nie widziała!- krzyknęła w jego stronę. Zobaczyła też wtedy pieski.

- Siemka!- uśmiechnęła się.

-Dobra robota córciu- pochwaliła ją Milaria.

-Dzięki- powiedziała Simi. Ogonek poszedł w ruch.￼

- Na tym polega twoja praca?- spytała Nuttie. Milaria pokiwała głową.

- Robi się już ciemno. Trzeba rozbić obozowisko - zauważył Ryder. Pieski zwróciły głowy w stronę horyzontu. Słońce zaczynało już znikać z pola widzenia.

- Ej! A może chcecie przenocować u nas?- zapytała po namyśle Milaria. Simi popatrzyła z nadzieją to na pieski, to na Rydera. W końcu brunet skinął głową na tak. Pieski, a zwłaszcza szczeniaczki zawyły radośnie. Wtedy też usłyszeli dźwięk piły motorowej. Milaria zawarczała cicho.

- Simi zaprowadź gości do domu, a ja zajmę się tym ignorantem-poleciła córce.

- Jasne mamo!- szczekneła entuzjastycznie Simi. Po czym Milaria się oddaliła.

- Weźcie swoje bagaże i chodźcie za mną!- poleciła mała dobermana. Pieski zrobiły to, o co je poprosiłam ruszyły za nią. Niedługo potem byli już na miejscu. Domek znajdował się na wielkim drzewie. Simi zaczęła się wspinać. Gdy była już na szczycie zawołała do reszty na dole:

- Chodźcie!

- Ale nie wszyscy umiemy się wspinać po drzewach- zauważyła Mufin. Na odpowiedź Simi spuściła drabinkę, po której mogli się wspiąć. Gdy byli na szczycie, weszli do domku, który pomimo obaw bez problemu pomieścił wszystkich. Wobec tego pieski się rozgościły i usiadły wygodnie na podłodze.

## ROZDZIAŁ 2

Zbliżała się już noc. Pieski z nudów postanowiły znowu zagrać w butelkę. Tylko Simi nie grała i patrzy smutnie przez okno. Martwiła się o swoją mamę, którą jeszcze nie wróciła. Westchnęła ciężko i popatrzyła na księżyc wzrokiem tęsknym. Nagle krzaki zatrzęsły się a z nich wyszła ruda Dobermanka z grzywką zaczesaną na lewe oko.

-MAMA!- krzyknęła radośnie Simi na widok mamy. Pieski grające w butelkę poparzyły na nią. Milaria weszła do domku i poczochrała córkę po głowie. Simi cicho się zaśmiała.

- Gdzieś ty była tyle czasu? - próbował zażartować Drego, ale w głębi duszy bardzo się o nią przez ten czas martwił.

- Trafiłam na najgorszy typ drwala jaki może być- westchnęła Milaria.

- Czyli jaki?- zapytała Lavia.

- Jak by to wam wytłumaczyć...- zastanowiła się na chwilę dobermanka że zmiennokolorowymi oczami.

- Ten typ drwala bardzo się denerwuje jak się go upomni. A jak zacznie się do niego zbliżać, to zaczyna atakować. A ten był najgorszym ze wszystkich jakich spotkałam - wyjaśniła po chwili z przekąsem. W czasie, kiedy to mówiła, szukała czegoś w szafce, która znajdowała się u góry po lewej stronie. W końcu wyciągnęła z niej kawałek liany. Schyliła się i zaczęła obowiązywać sobie nią tylną nogę, na której miała krwawiącą ranę. Gdy już się z tym uporała, poruszała trochę nogą, aby sprawdzić, czy jest mocno zawiązana i podeszła do piesków grających w butelkę.

-MILARIA!-podskoczyły radośnie pieski na widok suczki.

- W co tam gracie?- zapytała z uśmiechem.

- W butelkę - odpowiedziała Kirse.

- Grasz z nami? - zapytał Drego. W głębi duszy bardzo liczył, że Milaria się zgodzi.

- No pewnie! - odpowiedziała z jeszcze większym uśmiechem na pyszczku i usiadła obok czarne kundelka z brązowymi oczami. Drego się lekko uśmiechnął i zaczął ledwo zauważalnie poruszać ogonem. Balto zakręcił butelką. Wypadło na Milarię.

- Prawda czy wyzwanie? - zapytał rudej dobermanki z grzywką na lewym oku.

- Może wyzwanie - odpowiedziała Milaria. Przez pewno chwilę niebieskooki Rottweiler zamyślił się.

###