Eolia

## Historia

*"…* *Płacz, Eolio, pani świata, bo twoje piękno zostanie przecięte twoim mieczem…”*

*Proroctwo na łożu śmierci Marcusa z „Szafirowego Kodeksu”,*

*zabronione zbieranie apokryfów, tom 2.*

Eolia była kiedyś jednym, skonsolidowanym imperium o ogromnym obszarze. Jej granice rozciągały się na tysiące kilometrów. Graniczyło ono od północy z terytorium krasnoludów, a od południa z Pustkowiami Verksu. Około tysiąca lat temu ludzie wygnali plemiona orków na dalekie południowe Pustkowia Verks. Życie w Eolii było spokojne i szczęśliwe przez pierwsze cztery stulecia - kwitł handel i rzemiosło, rozwijała się nauka i sztuka. Liczne kulty bogów dogadały się z różnymi szkołami magii. Setki tysięcy niewolników wznosiło akwedukty, świątynie i majestatyczne pałace.

Spokojne życie Imperium zostało zniszczone, gdy gwiazda spadła z nieba. To był znak ciemności. Farrakh przyszedł na świat, aby nim rządzić. Wyniszczająca wojna zniszczyła centralne prowincje. Ludzie czekali na pomoc elfów i krasnoludów, ale nawet zjednoczone siły trzech ras były niewystarczające, by pokonać nowe zagrożenie. W końcu generał Marcus, który dowodził armią Ludzi, osobiście poprowadził atak na wroga i wygrał bitwę, choć kosztowało go to życie.

Eolia wytrzymała, ale cena była zbyt wysoka. Po zwycięstwie zaczęły się ciągłe bunty niewolników w odległych prowincjach i protektoratach. Główne środki cesarstwa przeznaczono na odbudowę stolicy, podczas gdy prawie nikt nie myślał o małych miasteczkach i fortyfikacjach granicznych. Z biegiem czasu Eolia rozpadła się na odrębne prowincje i miasta. Był to upadek największego królestwa na ziemiach.

Kapłani kultu Solitarius zaczęli przyciągać coraz więcej wiernych. Ogłosili generała Marcusa świętym. Miecz Marcusa stał się symbolem nowej religii. Ten świat pogrążył się w wyniszczającej wojnie. Wielki przywódca i zdobywca orków, Ugraum Grableg, podżegany przez przebiegłych szamanów, gromadzi obecnie ogromną hordę, aby najechać ziemie ludzi.

W czasach imperium jakość oraz szczegółowość wykreślanych map Illis była nieosiągalna dla innych królestw po rozpadzie cesarstwa.

## Rozbicie imperium

*„…I przybyli z północy, dumni i odważni rycerze.*

*I założyli własne królestwa na ruinach starego świata,*

*i ich lud przyszedł z nimi. I zaczęli uprawiać*

*glebę i hodowlę bydła. Nad fortecami wznosiły się wieże,*

*i ziemia święta zaczęła świecić w swej chwale…”*

*Kronikarz dworski króla Zygmunta II.*

Królestwa zostały założone na terytorium dawnego imperium Eolia około pięćset lat temu, kiedy imperium umierało z powodu niekończących się wojen wewnętrznych. Z północnych granic zjechali nowi panowie - szwadrony tyrolingów, dowodzone przez błyskotliwych i szlachetnych rycerzy (których w Eolii nazywano dzikusami i barbarzyńcami).

Po łatwym pokonaniu „niezwyciężonych” legionów, Tyrolingowie zdobyli stolicę i ogłosili wszystkie prowincje pod kontrolą nowej religii. Jak na ironię, zwycięzcy przywieźli ze sobą nieco zmodyfikowaną odmianę religii św. Marcusa. Od tego czasu minęło prawie 200 lat morderczych wojen religijnych, kościół św. Marcusa stał się jedyny, a granice królestw stały się takie, jakimi są teraz.

Eolia rozpadła się na następujące królestwa: Leranse, Derenhalle, Mirallia, Laryd, Tersh, Parsa a także osobne państwo-miasto Wolne Miasto Sylent.

1. ↑ Elven Legacy
2. ↑ Fantasy Wars (http://fantasywars.1cpublishing.eu/)