Sigrid - Opowieści

Opowieści o Sigrid Grzmotorękiej.

## Tradycja

- Stromni, Stromni, poczekaj!

Czarnowłosy chłopiec obrócił się do siostry, marszcząc czoło. Po chwili przypadła do niego dziewczynka, której platynowe włosy wysmyknęły się z warkocza i obecnie kleiły do czoła.

- Sig, guzdrasz się! Szybciej, bo jeszcze się mama zorientuje..!

- Ale to jest ciężkie... - zmarszczyła nos na bliźniaka - Zamień się ze mną, czemu Ty nosisz lżejsze?

Stromni burknął coś pod nosem i przejął pakunek z rąk siostry, przekazując jej mniejszą, nieco podzwaniającą paczuszkę.

- Dobra, masz. Chodźmy do pokoju, chcę się już pobawić!

~|~

Zabawa była przednia. Starszy z bliźniąt miał rację, młot ich mamy nadawał się w sam raz do wbijania co oporniejszych trybików na miejsce w ich małym projekcie. Chcieli popołudniem pochwalić się wynalazkiem przed rodzicami, a zbliżała się już pora obiadu - czasu zostało niewiele.

- Sig, on nie chce wejść na trzpień! Na pewno chwyciłaś dobry? - chłopiec otarł czoło, odsuwając się z młotkiem od ostatniego z trybików - Pomyliłaś rozmiar!

- Nie-e! To ty nie umiesz go włożyć! I tłuczesz tym młotkiem na ślepo, nie umiesz! - zerwała się na równe nogi, cała pokraśniała z oburzenia.

- Ach tak? To sama to zrób, jak jesteś taka mądra!

Sigrid wyrwała młot runiczny z rąk brata, odsunęła go sobie z drogi i zamierzywszy się, uderzyła w trybik. Nastąpił ułamek sekundy ciszy i zaraz potem okoliczne hale wstrząsnął ogłuszający grzmot wybuchu i gruchot spadającego kamienia.

~|~

Kiedy Waina wpadła do domu, myślała że serce wyskoczy jej z piersi. Na kanapie siedziały bliźnięta, oboje całkowicie umorusani od szarawego pyłu i kurzu, ale zdaje się, każde w jednym kawałku. Na fotelu zasiadał ich sąsiad, również nieco okurzony i pykał spokojnie z fajki. Na stole leżał jej młot Kowala Run.

- Co... tu się stało.

- To nie moja wina! - odpowiedziały chórem dzieciaki i zaraz popatrzyły po sobie z oburzeniem.

- To Sigrid wysadziła ścianę!

- To Stromni mnie sprowokował! I namówił do ukradnięcia Ci mamo młota!

- A ty się zgodziłaś! I ty go wzięłaś!

- Dosyć tego. - odezwała się stanowczo i zwróciła się do sąsiada - Mistrzu Brokki... Możesz proszę wyjaśnić?

Krasnolud pociągnął spokojnie z fajki, wypuścił dym i chrząknął cicho. Zmierzył struchlałe dzieciaki spojrzeniem i zwrócił się do Wainy.

- Cóż. Z tego co pojmuję, Mistrzyni, Sigrid I Stromni chcieli skonstruować jakiś mechanizm, który podobno miał Wam niebywale pomóc w domu. Nie wszystko działało jak należy, więc Stromni zakradł się do pracowni Twojego szanownego małżonka po części, natomiast Sigrid do Twojej kuźni po Twój młot. Drugiego potrzebowali do wbicia co bardziej opornych kół zębatych na miejsce. - jego głos wyrażał pomieszanie irytacji i rozbawienia - Nastąpiła sprzeczka, Sigrid zabrała młot Stromniemu aby pokazać bratu, że umie lepiej i uderzyła. Ja u siebie usłyszałem łoskot i po przejściu do salonu okazało się, że młoda Sigrid rozsadziła ścianę, dzielącą nasze domostwa.

Waina milczała chwilę z uchylonymi ustami. Przez moment niezbyt wiedziała jak zareagować.

- Ja nie chciałam... - z szoku wyrwał ją cichutki głos córki. Dziewczynka prawie płakała.

Spojrzała po dzieciach i ponownie na starszego krasnoluda. Zacisnęła wargi i pomasowawszy chwilę skroń, westchnęła.

- Mistrzu Brokki, odbudujemy oczywiście ścianę i zrekompensujemy jakiekolwiek straty, które mogłeś ponieść wskutek... nieodpowiedzialności... moich dzieci. Oni oboje będą do Twojej i Twojej małżonki dyspozycji podczas odbudowy samej ściany i zapewniam Cię, takie coś już się nie zdarzy. - ostatnie sześć słów wypowiedziała bardzo dobitnie, spoglądając na bliźnięta, które nieco zapadły się w sobie - Co do Waszej dwójki, idziecie ze mną. Bez dyskusji.

Chwyciła młot ze stołu i zatknęła go za pas. Kiedy już wychodzili z domu, Brokki położył jej lekko dłoń na ramieniu.

- Mistrzyni? - odezwał się cicho, upewniając się że dzieci go nie słyszą.

Waina zerknęła na niego pytająco. Ten spojrzał na Sigrid i uśmiechnął się nieco pobłażliwie.

- Masz następczynię. Gratuluję.

~|~

- STROMNI! Czyś Ty rozum postradał?! Miałeś się nią opiekować, nie narażać ją na niebezpieczeństwo!

- Przecież pilnowałem żeby jej się nic nie stało. Poza tym szybko to zagasiliśmy.

- To moja córka, a Ty robisz z niej podpalacza! Namówiłeś ją żeby podkradła mój młot!

- Robię z niej Kowala Run Sig. Druga rzecz, tym razem skończyło się tylko na kupce popiołu, nie na stosie gruzu..!

Thingrim uniósł dłoń, nim jego małżonka werbalnie rozniosła brata i przemówił.

- Uspokójmy się wszyscy. Stromni, ta "kupka popiołu" to był mój ulubiony fotel. I Sigrid ma po części rację, pożar mógł objąć salon albo rozprzestrzenić się na okoliczne domy. Sigrid... Stromni też do końca w błędzie nie jest, choć metodę ma raczej niezbyt fortunną. Przecież czekałaś na to, żeby talent Astrid się ujawnił.

- Mogło się jej coś stać!

- Ale nie stało. A teraz... Masz dzięki temu czeladnika. Mój fotel to stosunkowo niska cena za to, nieprawdaż?

Sigrid westchnęła ciężko i uniosła wreszcie wzrok na brata. Po dłużącej się pauzie, odezwała się.

- Ja... Jestem Ci wdzięczna. Po prostu... Wystraszyłam się o nią, jak usłyszałam co się stało. Nie rób tego więcej, dobrze?

- A planujecie mieć więcej córek? - parsknął zaraz śmiechem, widząc minę Sigrid. Machnął ręką, podnosząc się od stołu - Dobra, dobra, żartuję przecież. Szwagier, odkupię Ci ten fotel. Miłego wieczoru.

I wyszedł. Thingrim pokręcił głową zamykając za nim drzwi i obrócił się do małżonki. Uniósł lekko brwi.

- Musiałaś, co?

Sigrid nie umiała dłużej powstrzymać uśmiechu. Promieniała z dumy.

## Aranżacje

Młoda Sigrid z lekkim zmartwieniem przemierzała hale. Wezwania, takie jak to, zdarzały się ostatnio coraz rzadziej, zwłaszcza że zdrowie jej ukochanej babki przez ostatni rok stopniowo się pogarszało. Starła szmatką resztkę sadzy z lewej dłoni i zapukała w potężne odrzwia.

*Czegóż mogłaby potrzebować tak pilnie, że oderwała mnie od pracy? Czy zrobiłam coś nie tak?*

~|~

- Siadaj, dziecko, siadaj. Nie rób takiej wystraszonej miny, Czeladnikowi Run to nie przystoi. - Lenka uśmiechnęła się pod nosem na widok lekkiego zawstydzenia, obejmującego twarz wnuczki. Nalała piwa do dwóch kufli i podsunęła jeden z nich Sigrid. - Tylko nie mów Wainie, że dalej je mam. Trzymałam na specjalną okazję.

Zasiadła ze stęknięciem w fotelu i posłała najmłodszej z Grzmotorękich zadziorny uśmieszek. Sigrid zmarszczyła lekko brwi, zamrugała dwukrotnie i przycupnęła na krześle, ujmując kufel w obie dłonie. Zupełnie nie miała pojęcia dokąd to zmierza, a jej babka wyglądała na wyjątkowo z siebie zadowoloną. Popiła nieco trunku i zaraz poderwała wzrok na przywódczynię klanu.

- Czy to...

- Bugman, a jakże. Mówiłam, specjalna okazja. Twój pierwszy, hm?

- Ja... Tak. - Sigrid odetchnęła cicho, zbierając się przez chwilę w sobie - Babciu... O co chodzi? Co to za okazja? Wyglądasz na szczęśliwą... Zmieniło się coś w kwestii Twojego zdrowia? Mogę coś dla Ciebie zrobić..?

Młoda nabierała już powietrza do zadania kolejnych pytań. Lenka zaśmiała się cicho i potrząsnęła głową, delektując się przez moment goryczką, nim przemówiła.

- Obawiam się że na czas lekarstwa jeszcze nie wynaleziono, moja droga. Nie... Nie chodzi tu o mnie i moją przyszłość, a o Ciebie. I Twoją.

Sigrid posłała jej zaciekawione spojrzenie, pociągając kolejny łyk - i na następne słowa starej Mistrzyni Run nieomal stała się pierwszym krasnoludem, który piwem Bugmana by się opluł.

- Znalazłam Ci męża.

Przełknęła ciężko i kaszlnęła dwa razy, usiłując pozbyć się ucisku na przełyku. Nie ustał. Uniosła wzrok na babkę i odchrząknęła raz jeszcze.

- Męża? Ja... Babciu, nie jest trochę za wcześnie? Wiedziałam że kiedyś to nastąpi, ale ja jeszcze nie skończyłam nawet terminu...

Lenka machnęła ręką zbywając jej niepokoje. Wiedziała sama, że czterdzieści dwa lata to dość wcześnie na zamążpójście, ale dlatego przecież ustaliła z nestorką Złotej Tarczy specjalne warunki dla młodych. Nie wepchnęłaby przecież Sigrid w coś, co byłoby dla niej złe.

- Nie mówię przecież, że ślub jest jutro. Sigrid... Wiele czasu mi nie zostało, obie to wiemy. - uniosła dłoń, nie pozwalając wnuczce sobie przerwać - Wiem, wiem, świetnie się trzymam, wiem. Jak będziesz w moim wieku to sama się przekonasz, że pewne rzeczy się po prostu czuje. Rzecz w tym, że zanim udam się do Hal Przodków, chcę dopilnować, żeby zarówno przyszłość Twoja, jak i naszego Klanu była zapewniona.

Sigrid spuściła wzrok na kufel i dostrzegła, że jej kłykcie aż pobielały od siły nacisku na metal. Rozluźniła palce i zmusiła się do okazania spokoju.

- Jeśli ma to zapewnić dobro naszego klanu, wypełnię swój obowiązek, Mistrzyni.

Lenka westchnęła cicho. *Mistrzyni*, pomyślała gorzko *tak jakbym przestała nagle być jej babcią...*

- Dziecko drogie, wstrzymaj się z tym mistrzowaniem. Klamka jeszcze nie zapadła. Nie chcesz chociaż się dowiedzieć kto to jest? Poznać tego chłopca?

- Ja... Mogłabym?

- Tak. - Lenka uśmiechnęła się nieco do wnuczki - Rozmawiałam z ich nestorką i doszłyśmy do wniosku, że z racji że obu naszym klanom raczej zależy na czasie, ale przede wszystkim na zgodności Waszego małżeństwa, powinniście się przynajmniej trochę poznać przed ślubem.

- A jak już go poznam? Ile czasu zostanie wtedy? - Sigrid nie odwzajemniła na razie uśmiechu, ale nie była już tak spięta - I czy muszę się zgodzić?

- Wolałabym, żebyś się zgodziła. Żaden z naszych klanów nie jest obecnie najsilniejszy, ale Wasza unia może zupełnie stan rzeczy zmienić. - starsza Grzmotoręka westchnęła cicho - Na razie jednak nie jest to nic oficjalnego, najpierw macie się poznać i oboje zgodzić. Ani Waina, ani matka Thingrima jeszcze nic nie wiedzą.

- Thingrim? Złota Tarcza? - Sigrid uśmiechnęła się w końcu nieco, widząc że Lenka skinęła głową ‐ Poznałam go, przelotem. Był... uprzejmy.

- Chyba nie obawiałaś się, że wydam Cię za jakiegoś dwukrotnie starszego od Ciebie gbura, hm? - zaśmiała się cicho ‐ Jesteś zbyt podobna do mnie, bałabym się o jego bezpieczeństwo..!

Teraz obie już parsknęły śmiechem.

~|~

Sigrid po raz kolejny poprawiła mankiety. Przyszła na umówione miejsce niemal pół godziny przed czasem - czekała od pięciu minut na jednym z ogólnodostępnych balkonów. Wysoko nad jej głową jedna z odnóg wodospadu spadała do koła młyńskiego i opływała misternie żłobionymi kanalikami obszerną płaskorzeźbę symbolu Gildii Kamieniarzy, których dziełem był ten dystrykt Zhufbaru. Różowe fiołki i szarobłękitny, szorstki mech porastały brzeg powstałego u stóp reliefu. Westchnęła cicho i uniosła wzrok na panoramę miasta.

- Sigrid? - drgnęła, wyrwana z zamyślenia, mimo, że głos był łagodny.

Obróciła się do Thingrima, przybierając na twarz uśmiech o niebo bardziej niepewny niżby tego chciała. On też wyglądał na zakłopotanego.

- Witaj, Thingrim. - odpowiedziała skinieniem głowy na jego.

Mężczyzna podrapał się po brodzie i zerknął wokoło. Zaległa na moment nieprzyjemna cisza.

- Chciałabyś może się przejść? - potwierdziła i ruszyli, nie zważając szczególnie na prywatkę, zdążającą kilka metrów za nimi.

- Zostałeś niedawno Tanem, zgadza się? - zerknęła na niego z lekkim zainteresowaniem.

- Tak, po śmierci mojego ojca. - Sigrid już zaczynała się przeklinać w myślach i uchyliła usta, by coś powiedzieć, gdy ten pokręcił głową - Nie czuj się źle. Zwykle nie dogadywaliśmy się najlepiej. Poza tym, to naturalna kolej rzeczy.

- I tak, moje kondolencje. Nie ukrywasz kwestii Twojej relacji z ojcem? Nie mówię że to źle, po prostu... rzadkie.

- Cóż, jeśli mielibyśmy się pobrać i tak byś się dowiedziała. - wzruszył ramionami - Poza tym, nie uważam różnic zdania za coś kłopotliwego. Wszystko da się omówić, jeśli obie strony są do tego skłonne.

Spojrzała na niego i uniosła brwi. *Dyplomatyczne podejście. Ciekawe.*

- Twój klan ma sporo szczęścia pod takim przewodnictwem.

Thingrim uśmiechnął się lekko. Starał się, ale prawda była taka, że nie był jeszcze gotowy.

- Jeszcze nie, obawiam się. Może kiedyś. Ale dość o mnie, powiedz mi coś o sobie. Słyszałem że ponoć kończysz niedługo termin?

- Ha, oby. Powinnam przejść inicjację jeszcze w tym roku.

~|~

Kilka miesięcy później Lenka siedziała przy długim stole, obserwując tłum weselników. Pociągnęła z kufla łyk piwa Bugmana i uśmiechnęła się sama do siebie.

- I co, zadowolona?

Przeniosła wzrok na kobietę, która przy niej przysiadła i jej uśmiech nieco się poszerzył.

- Oczywiście że jestem zadowolona. Dziwisz się?

Rozmówczyni rozejrzała się i pokręciła głową. Musiała przyznać, przedsięwzięcie poszło raczej zgodnie z planem. Sięgnęła po własny kufel.

- W zasadzie nie. Wszystko wygląda jakby się układało po naszej myśli.

- Nie mam na myśli samego wesela. - żachnęła się Lenka i wskazała brodą w stronę centrum stołu.

Sigrid z Thingrimem siedzieli tam, przechyleni nieco do siebie i śmiali się cicho między sobą, wzniósłszy prywatny toast. Stara Mistrzyni Run przeniosła ponownie wzrok na kobietę przy swoim boku.

- Twoja córka jest szczęśliwa, Waino.

## Napaść

Było późno, kiedy Thingrim wrócił z narady. Sigrid uniosła wzrok znad ciężkiego tomu, prostując się zaraz w fotelu na widok pośpiechu, w jakim małżonek wkroczył do ich domostwa. Coś było nie tak.

- Sigrid… Musisz udać się do Świątyni Valayi. Jak najszybciej. - nie zdjął nawet płaszcza, ruszył od razu do ich prywatnej zbrojowni.

Zmarszczyła brwi i odłożyła tomiszcze na stolik między ich fotelami. Przez niedomknięte drzwi była w stanie dostrzec Yorriego, jednego z przybocznych Thingrima, strzegącego wejścia. Podniosła się, stękając cicho i podążyła za mężem.

- Thin, co się dzieje? Kto nas atakuje? - odsunęła delikatnie jego dłonie i sama zabezpieczyła zapięcia jego pancerza, spoglądając mu w twarz.

Tan westchnął ciężko, pozwalając sobie pomóc, po czym chwycił topór, zatknął go za pas i zwrócił twarz do małżonki, układając jedną dłoń na jej policzku.

- Orkowie. Nasi zwiadowcy raportują, że noszą symbole plemienia Żelazoskórych. - łagodnym ruchem odwrócił twarz Sigrid od stojaka na jej oręż, by spojrzała ponownie na niego - Sigi, nie. Nie tym razem.

Chciała się sprzeczać, ale po chwili spuściła wzrok na jego dłoń, ułożoną na jej zaokrąglonym brzuchu. Westchnęła głęboko i skinęła głową.

- W porządku. Ale uważaj. I wróć do nas… Dobrze?

Thingrim uśmiechnął się nieco i oparł czoło o jej skroń. Nie musiał odpowiadać.

~|~

Koniec końców wzięła młot.

Jeśli coś poszłoby drastycznie źle, nie planowała sprzedać tanio życia swojego, ich maleństwa, ani żadnego z dzieci, kobiet i pozostałych, niezdolnych do walki, zebranych tutaj pod protektoratem Valli.

Nie była tu od lat w czasie, kiedy na murach toczyła się bitwa o przetrwanie ich domu. Nie do tego nawykła. Westchnęła cicho, poprawiając prześcieradło na posłaniu, które skończyła zaścielać i zerknęła na kobiety wokoło, czyniące bliźniacze przygotowania.

Przynajmniej tak mogła pomóc. Szpital będzie potrzebny, kiedy to wszystko się skończy.

*Oby… Nie. Na pewno. Mury są mocne.*

~|~

Kiedy udało się ułożyć dzieci do snu, Valla zebrała dorosłych wokół ołtarza Bogini-Matki i poprowadziła ich w modlitwie o ochronę walczących. Ich błagania zginęłyby wśród hal, wygłuszone przez huk wystrzałów z niezliczonych dział, spiętrzonych na fortyfikacjach Zhufbaru, gdyby nie wznoszący się głęboki i pewny głos kapłanki, odbijający się echem po korytarzach. Sigrid była prawie pewna, że był słyszalny nawet na murach, niemal jakby otaczające ich skały zgodziły się objąć nim pole bitwy.

Oby ta noc nie przyniosła zbyt wielu sierot.

~|~

Nie mogli tego dostrzec, ale słońce następnego dnia niemal już kryło się za horyzontem, kiedy bitewny tumult ustał. Okrzyki wygasły, działa zamilkły i nad Bramą Potoku na moment zaległa cisza.

Usłyszeli zbliżającą się masę ciężkich kroków, ale żadnych okrzyków. Nie dotarł ich uszu ryk orków, chichoty goblinów, czy jakiekolwiek odgłosy destrukcji. Valla powstała na nogi i przeszła przed ich gromadę, ujmując swoją buławę w mechaniczną dłoń - pamiątkę po walce tak odległej, że Sigrid niemal jej nie pamiętała. Nie mogli być wtedy ze Stromnim starsi od dziewczynki, którą właśnie przytrzymała przy sobie, by ta nie wyrwała się do drzwi świątyni.

Rozległo się pukanie.

~|~

Sigrid poruszała się jak w transie, mechanicznie, podając kolejne bandaże, pojąc rannych i ukajając umierających. Otaczał ją ból, jęki, strach... Jeszcze długo po tym dniu miała wrażenie, że czuje na rękach metaliczny zapach krwi jej pobratymców. Jeśli ktoś by ją potem o ten moment zapytał, przyznałaby, że niemal go nie pamięta. Zerkała co chwila w stronę wejścia do przepełnionego hospitum, szukając twarzy swoich najbliższych.

W końcu ich ujrzała. Stromni i Thingrim weszli razem, brudni i poobijani, ale na pierwszy rzut oka cali. Brat niósł w rękach jakiś pakunek, owinięty przesiąkniętym krwią błękitnym płaszczem.

Valla dotarła do nich pierwsza. Wymienili kilka słów i Stromni pokazał jej, co znajduje się w pakunku, zwieszając ramiona. Sigrid nie mogła dostrzec co to jest, ale widziała mimikę Valli kiedy ta odwróciła na moment twarz i poczuła jedynie, jak strach zaciska się na jej żołądku niczym pętla.

Dostrzegł ją Thingrim i wskazał pozostałym. Valla spojrzała na nią i westchnęła, przejmując pakunek od inżyniera. Podeszli wszyscy troje.

- Bardzo mi przykro, Sigrid. - rzekła cicho kapłanka, wysuwając w jej stronę przedmiot w materiale.

Młoda Grzmotoręka nie musiała nawet go odwijać, by wiedzieć, co się w nim znajduje. Wzięła ją z wyciągniętych do niej dłoni i odsunęła drżącymi palcami materiał.

Chwała Zhufbaru.

*Moja matka nie żyje.*

## Początki

Brzęk młota, uderzającego w metal niósł się ledwie kawałek po niższych halach Bramy Potoku, zaraz niknąc w pośród ryku wodospadu, klekotu maszynerii inżynierów, huku rozgrzanych kuźni oraz zgrzytu setek kół wodnych. Niektórzy określiliby to hałasem, czy rumorem, ale dla mieszkańców tego podziemnego miasta, nagromadzenie tych odgłosów było czymś innym – oddechem, znakiem, że Twierdza Wynalazców żyje. Wszakże dzień w którym nad Czarną Wodą zaległaby cisza, byłby z pewnością mroczną kartą w historii Karaz Ankor.

Sigrid odetchnęła i wyprostowała się. Krytycznym okiem spojrzała na efekty swojej pracy, odsuwając płytkę gromrilu na długość ręki. Mruknęła coś sama do siebie, marszcząc nieco nos i przetarła fragment runy rękawem. Ponownie chwyciła narzędzia.

- Mamo?

Niemal upuściła młot. Dziecięcy głosik był tak niespodziewany wśród otaczającego ją łoskotu, że poczuła jak jej serce pominęło jedno uderzenie. Nadal zaskoczona, obróciła się w stronę wejścia do swojej pracowni tylko by ujrzeć wystającą zza kamiennej framugi główkę z nieco zmierzwionym czarnym warkoczykiem. Uśmiechnęła się mimowolnie.

- Astrid, dziecko, co Ty tu robisz?

Dziewczynka weszła powoli do pomieszczenia, a Sigrid musiała stłumić w sobie chęć zaśmiania się. Płaszcz Thingrima był na ich córkę zdecydowanie jeszcze za duży. Podeszła i ukucnęła przy pociesze, zostawiając młot na kowadle.

- Nie mogę zasnąć. – poskarżyła się mała, marszcząc nieco nos, naśladując minę, którą nieraz widziała u matki – Chciałabym popatrzyć co robisz mamo.

Mistrzyni Run uniosła leciutko brew. Takie życzenia słyszała już po wielokroć, choć to był pierwszy kiedy raz Astrid prosiła, by móc ją poobserwować przy pracy o takiej porze.

- Jest już dosyć późno, dziecino. Nie wolałabyś jutro? – mała na tą sugestię zdecydowanie potrząsnęła głową.

*Przynajmniej wie, czego chce.* - powiedziała sobie w duchu Sigrid, wzdychając cicho i odgarniając zagubiony kosmyk włosów z czoła córki.

- No dobrze, ale tylko chwilę. Potem odstawiam Cię do łóżka. – nie umiała powstrzymać uśmiechu na widok zachwytu małej – Tata wie gdzie jesteś?

- Zostawiłam karteczkę na poduszce! – obwieściła dziewczynka i wyprostowała się z duma, po czym przytrzymując ojcowską pelerynę, niemal o połowę dla niej za długą, obiegła Sigrid i przysunęła sobie wysokie krzesło z rogu pracowni tak, by móc wygodnie obserwować poczynania matki na kowadle.

Sigrid pokręciła jedynie z pobłażaniem głową i wróciła spokojnie do kowadła. Brzęk młota rozdźwięczał się ponownie - tym razem jednak, uważny słuchacz mógłby wychwycić cichy głos białowłosej Kowal Run, tłumaczącej cicho swe rzemiosło.

## Przybycie Czarnobrodego

Astrid zamęczała o to Sigrid i Thingrima odkąd usłyszała od podróżnego bajarza historię o obyczajach krasnoludów, zamieszkujących Imperium. Początkowo mieli nadzieję, że mała z czasem zapomni, czy sama z siebie zrezygnuje…

- Stromni też nieszczególnie pomagał, szczerze mówiąc. - mruknęła z lekkim poirytowaniem Sigrid, spacerując dalej pod rękę z małżonkiem.

- Ma do niej słabość, przecież to wiesz. Poza tym… Rozmawialiśmy o tym. Rozmyśliłaś się, moja droga? - mówił do niej, ale nie spuszczał wzroku z hasającej kilka metrów przed nimi dziewczynki - Zawiodłaby się, jestem pewien, że wie po co tutaj jesteśmy.

Sigrid potrząsnęła głową, machając nieco ręką. Nie o to jej przecież chodziło. Również obserwowała rozochoconą pociechę, która akurat zatrzymała się, wpatrując się z zafascynowaniem w maleńkie, szklane figurki zwierząt, pełne misternych detali, sprzedawane przez korpulentnego krasnoluda z wyszytym na rękawie symbolem Gildii Szklarzy z Karak Norn. *'Obowiązki potrafią popchnąć nas daleko od domu.'* skwitowała w myślach i skupiła uwagę na córce.

- Astrid, tylko niczego nie dotykaj. - uśmiechnęła się pod nosem, widząc jak dziewczynka wydęła wargi i odsunęła palce od figurki, przedstawiającej małą jaszczurkę, zieloną jak wiosenna trawa, po czym zwróciła się ponownie do męża - Thin, wiesz przecież że nie to miałam na myśli. Mówię po prostu, że nie powinien jej zachęcać do wszystkiego na co ona się uprze, bo to żywe srebro zrobi nam z domu menażerię.

Mężczyzna zaśmiał się cicho, ściskając lekko jej dłoń. Sigrid i Stromni, kiedy zaszła taka potrzeba, działali jak doskonale naoliwiony mechanizm - na codzień z kolei potrafili sprzeczać się o najmniejsze rzeczy. Momentami zastanawiał się, nie, był wręcz przekonany, że szwagier prowokuje siostrę niemal hobbistycznie - jak nikt inny był w stanie pociągnąć sznurki swojej bliźniaczki tak, że nieuchronna debata potrafiła ciągnąć się godzinami. Pokręcił głową.

- Zachęca ją, kiedy widzi że jej na czymś naprawdę zależy. - odezwał się łagodnie - To nie jest nic złego Sigrid… Bez jego popchnięcia przecież nigdy by się nie zakradła do Twojej kuźni. Na pewno już nie w tym czasie, w którym to zrobiła. Chce dobrze. Dla niej i dla Ciebie.

- Och… Wiem. - żachnęła się; miał rację, jak zwykle zresztą - Wiem Thingrim. Widzę, co w niej buduje i doceniam to. Po prostu…

Przerwał im zachwycony okrzyk dziecka przed nimi. Równocześnie zwrócili oczy na córkę, przyklejoną praktycznie do płotu niewielkiej zagrody przy jednym ze stoisk.

- Mamo, tato, zobaczcie! - kupiec już podchodził do uśmiechniętej dziewczynki, która z ekscytacją spoglądała między nimi, a wnętrzem ogrodzenia.

- Mistrzyni. Tanie. Panienko. - spojrzał po ich obojgu, kiedy zwrócili powitanie i posłał uśmiech małej, która wyszczerzyła ząbki w odpowiedzi - Czym mogę służyć? Szukacie czegoś konkretnego?

- A co macie? - Thingrim ułożył dłoń na ramieniu córki, niemal podrygującej z ekscytacji. Sigrid w międzyczasie spojrzała po zagródce.

Kupiec poprawił pas i jął przedstawiać asortyment - młode kozice, kilka kotów, wskazał też kruki górskie w klatkach na drugim końcu stoiska… uwagę Sigrid przykuło jednak coś innego, po kompletnie przeciwnej stronie zagrody. Wysunęła rękę spod ramienia Thingrima i obeszła płotek, po czym ukucnęła przy kupce rozdrobnionego węgla, który musiał obsypać się ze stoiska z barwnikami zaraz za jej plecami. Zaraz spotkała się oczyma z małym, kudłatym stworzeniem, z pyszczkiem kompletnie umorusanym pyłem węglowym, w którym przed momentem grzebał. Mimowolnie się uśmiechnęła.

- Astrid..! - zerknęła na pociechę spomiędzy palików płotu ‐ Chyba znalazłam.

Mała natychmiast przybiegła do niej, a za nią krok w krok podążał Thingrim wraz ze sprzedawcą.

- Piesek! Mamo, znalazłaś, znalazłaś! - dziewczynka prawie podskakiwała z radości - Jaki on jest kudłaty!

- Podoba Ci się? - zerknęła z lekkim uśmiechem na Thingrima, wiedząc już co odpowie ich córka.

- Jest w sam raz! I popatrzcie, ma nawet czarną brodę, jak wujek Stromni!

Sigrid zagryzła wargi, ukrywając cisnący się jej na usta uśmiech; Thingrim zdołał zamaskować rozbawienie, poprawiając wąsy.

- W rzeczy samej, będzie w sam raz. - zwrócił oczy na kupca, nadal tłumiąc uśmiech - Weźmiemy tego psiaka.

Dobili targu krótko potem i kiedy już mieli odchodzić - małżeństwo znów pod rękę, a Astrid przytulając swojego nowego przyjaciela - kupiec zawołał za nimi.

- Panienko..! Macie już pomysł jak go nazwać?

Astrid zatrzymała się i zmarszczyła brwi, spoglądając na mężczyznę, na rodziców, a w końcu na futrzastego pieska pasterskiego w swoich ramionach. Sigrid skinęła zachęcająco głową i po chwilce twarz dziewczynki rozjaśniła się w olśnieniu. Zwróciła się ku sprzedawcy z szerokim uśmiechem.

- Czarnobrody!

Tym razem nie powstrzymali już śmiechu.