Republika Dalekiego Wschodu

Federacja Rosyjska (ros. Российская Федерация), potocznie nazywane **Republika Dalekiego Wschodu** (ros. **Дальневосточная Республика**) – państwo federacyjne roszczące sobie prawo do kontroli nad całą byłą Rosyjską FSRR, faktycznie kontrolujące jedynie Kraj Nadmorski, Kraj Chabarowski, Kraj Kamczacki, Obwód Magadański i Obwód Sachaliński.

## Historia

W 1975 roku schorowany i rządzący już tylko teoretycznie państwem radzieckim Leonid Breżniew doznaje pierwszego zawału serca. Wcześniej przeszedł już udar mózgu, czy cierpiał na zaburzenia snu. Reaguje na to Politbiuro, które uznaje, że słaby przywódca zagraża sytuacji politycznej państwa. Jurij Andropow razem z Andriejem Kirilenką i Dmitrijem Ustianowem przegłosowali w ścisłym kierownictwie odsunięcie Breżniewa i jego najbliższego współpracownika - Michaiła Susłowa. I Sekretarzem KPZR został Andropow, ministrem obrony ZSRR Dmitrij Fiodorowicz Ustinow, a Kirilenkę mianowano ministrem spraw zagranicznych.

### Era Andropowa

Rozpoczęła się nowa polityka zagraniczna Kirilenki, która polegała na dychotomii postaw we wzajemnych stosunkach z różnymi państwami. Jednocześnie na świecie dążono do kontynuowania polityki rozprężenia ze Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony krótko trzyma się państwa własnej strefy: chociażby dokonany zostaje zamach samochodowy na Mieczysława Moczara, a także do suwerennej Polski tworzy się alternatywę w postaci Wschodniopolskiej SRR z Edwardem Gierkiem na czele. Tak samo w 1979 roku ekipa Andropowa interweniowała w Afganistanie, ustanawiając tam marionetkowy rzad Babraka Karmala i eksploatując kraj. Amerykanie, mimo intryg CIA, zdecydowali się nie interweniować w sytuację. Prezydent Wallace postawił sobie za cel, by po Wietnamie, nie wysyłać na śmierć żadnego amerykańskiego żołnierza, a także by nie wspierać żadnych ekstremistów.

Następują także poważne reformy wewnętrzne. W 1983 roku reforma antyalkoholowa przeprowadzona przez ekipę Andropowa daje pierwsze efekty, w Związku Radzieckim odczuwalny staje się wzrost efektywności pracowników. Partia promuje kulturalne spożycie alkoholu, z Mołdawskiej SRR sprowadzane są najwykwintniejsze wina, ceny alkoholów ciężkich są znacznie podwyższane, co spotyka się również ze wzrostem szarej strefy. Przeciwko tej wystosowana zostaje reforma antykorupcyjna podnosząca kary za przyjmowanie i proponowanie łapówek, a także budująca nowe jednostki KGB do przeprowadzania inspekcji w urzędach, co poprawiło jakość administracji w państwie radzieckim. Niedługo później wzmocniono władzę Aleksieja Kosygina, przewodniczącego rady ministrów ZSRR, który przeprowadził liberalizujące gospodarkę reformy wolnorynkowe, które skupiły się głównie na zwiększeniu procenta gospodarstw prywatnych w gospodarce, a także na inwestycjach w rolnictwie. Jako wzór przedstawiono prowadzony przez Michaiła Gorbaczowa Kraj Stawropolski. Wspomniane inwestycje doprowadziły do tego, że Związek Radziecki nie był już zmuszony do zakupu zagranicznych zbóż. Etap reform zakończył się w roku 1985 wraz ze śmiercią Jurija Andropowa, po której rozpoczęły się walki na górze o przejęcie władzy.

### Era Gorbaczowa

Wyścig o władzę wygrał Michaił Gorbaczow, który był przedstawicielem reformistycznej frakcji Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Rozpoczął on kampanię przebudowy (pieriestrojki), w ramach której wprowadził ogólną jawność (głasnost), która polegała na zniesieniu cenzury i usunięcia z konstytucji przewodniej roli Związku Radzieckiego. Zniesiona została cenzura, usunięto rolę przewodnią KPZR w Związku Radzieckiego z konstytucji. Jego działania doprowadziły do ocieplenia w relacjach z zachodem, zwłaszcza ze stanami zjednoczonymi Garego Harta. Największym osiągnięciem Gorbaczowa było kontynuowanie polityki odprężenia i rozbrojenia względem zachodu. Jednak reformy nowego Sekretarza Generalnego KPZR nie zostały ciepło przyjęte przez beton partyjny, a także przez społeczeństwo. W mediach coraz częściej występowała prodemokratyczna miejska inteligencja, która nie budziła zaufania wśród zwykłych Rosjan. Sposób przeprowadzania pieriestrojki również nie miał w Rosji szerokiego poparcia. Gorbaczow, w przeciwieństwie do Andropowa, zdecydował się na radykalną walkę z alkoholizmem poprzez drastyczne podniesienie cen wszelkich wyrobów alkoholowych, najbardziej wódki, co doprowadziło do powiększenia się szarej strefy. Również reformiści nie byli zadowoleni z reform sekretarza generalnego KPZR. Na czele krytyków Gorbaczowa stanął I Sekretarz Komitetu Miejskiego KPZR w Moskwie, Borys Jelcyn, usunięty z tego powodu z partii i ze stanowiska, co zbudowało jego popularność, na której fali został w 29 maja 1990 roku wybrany na przewodniczącego Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR. Jelcyn coraz bardziej dezintegrował główną z republik radzieckich, podkopując pozycje władzy i osłabiając jej kontrolę nad resztą ośrodków w ZSRR i prowadząc własną politykę zagraniczną. Ostatnią decyzją, która została praktycznie wymuszona na Gorbaczowie, było podpisanie kolejnych porozumień rozbrojeniowych między ZSRR i USA. Do porozumień wkrótce dołączyła także Francja i Wielka Brytania - pozostałe mocarstwa nuklearne - które także zlikwidowały swoje arsenały.

### Era Jelcyna i Łukjanowa

Zrezygnowany Michaił Gorbaczow postanowił odpocząć i udał się na urlop na Krym. Nie była to jednak dobra decyzja, gdyż o 19 sierpnia 1991 roku o godzinie 6.30 usłyszał komunikat Telegraficznej Agencji Związku Sowieckiego informującą o swojej rezygnacji ze stanowiska ze względu na zły stan zdrowia i przejęcie władzy przez Państwowy Komitet ds. Stanu Wyjątkowego. Dotychczasowy legalny przywódca ZSRR postanowił uciec do Turcji, skąd odleciał do Szwajcarii. Na czele puczu stanął Giennadij Janajew, który wkrótce opanował ważniejsze punkty w Moskwie, a także istotne połączenia kolejowe łączące główne ośrodki władzy z koleją transsyberyjską. Na pucz zareagował Borys Jelcyn, który ogłosił, że Rosyjska FSRR nie akceptuje decyzji Państwowego Komitetu ds. Stanu Wyjątkowego i do momentu legalnego obrania władzy, to on trzyma tymczasową władzę w Rosji. Oczywiście zebrał wokół siebie paru generałów, którzy poparli jego decyzję. Również CIA sypnęło pieniędzmi dla ludzi Jelcyna w celu dalszego destabilizowania sytuacji. Obie siły trzymały siebie w szachu obawiając się, że druga strona ma dostęp do broni atomowej. Dlatego wkrótce, cały arsenał atomowy został zabezpieczony przez służby Jelcyna, dzięki czemu 1 września 1991 roku doszło do szturmu budynków kontrolowanych przez juntę. Jelcynowi udało się odeprzeć wojsko od Moskwy, a także przekonać wielu dowódców do przejścia na jego stronę. Wkrótce udało mu się odepchnąć siły wojskowe aż do Jekatynburga, a tam umocnić granicę. Komuniści utrzymali się na linii Jekatynburg-Omsk-Nowy Urengoj kontrolując także dalsze obszary na wschodzie i wykorzystując dostępność surowców naturalnych. Wkrótce wybrali oni nowego przewodniczącego - Anatolija Łukjanowa. Warto zaznaczyć, że nie oznaczało to jednak wojny domowej, przepływ osób pomiędzy obszarem kontrolowanym przez komunistów i obszarem kontrolowanym przez liberałów istniał, także zezwalano na wymianę handlową i transportową, która była jednak uzależniona od decyzji obu ośrodków władz. W tym samym czasie w jednym państwie funkcjonowały dwie głowy państwa: Prezydent ZSRR (Anatolij Łukjanow) i przewodniczący Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR, który wkrótce został wybrany na nowo utworzony urząd prezydenta Rosji (Borys Jelcyn).

Jelcyn 8 grudnia 1991 roku wraz z przedstawicielami Ukrainy i Białorusi ogłosił w radzieckiej części Puszczy Białowieskiej rozwiązanie Związku Radzieckiego i niepodległość Rosji, Ukrainy i Białorusi. Ludzie nie byli optymistycznie nastawieni do nowego porządku: cały czas obawiano się zagrożenia w postaci sił komunistycznych, a nieostrożnie sprywatyzowane rosyjskie państwowe spółki doprowadziły do wytworzenia się fortun oligarchów. Szybko nastąpił kryzys gospodarczy. Część osób straciła pracę, większość straciła część pensji. Mocno ucierpiała branża wydobywcza, zależna od okupywanej przez komunistów linii żelaznych. Prezydent Jelcyn zdecydował się wtedy na podjęcie planu radykalnych reform, nie tylko gospodarczych, a także politycznych i ustrojowych. W 1993 roku na mocy referendum ogłosił rozwiązanie Rady Najwyższej i powołanie Dumy Państwowej na co nie zgodziła się większość deputowanych postradzieckiego parlamentu, która rozpoczęła okupację Białego Domu. Przeciwko Jelcynowi stanęli nie tylko moskiewscy komuniści, a także studenci, narodowi bolszewicy i część armii obwiniający prezydenta za błędy i kompromitowanie państwa za granicą (prezydent był alkoholikiem, a jego uzależnienie było często komentowane przez zagraniczną prasę). Te trzy ostatnie grupy połączył jeden radykał - Władimir Żyrinowski - lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W tamtym momencie to nie Rada Najwyższa stała się ofiarą historycznych przemian w Rosji, a sam prezydent Jelcyn, który został zmuszony do ucieczki do ambasady USA, co tylko umocniło pozycję Żyrinowskiego.

### Na wygnaniu

Borys Jelcyn dzięki wsparciu Stanów Zjednoczonych powołał swój rząd we Władywostoku, korzystając z faktu, że komuniści byli skupieni na walce z siłami Żyrinowskiego, przez co ich władza na rosyjskim Dalekim Wschodzie zdecydowanie się osłabiła i coraz częściej przechodziła w ręce watażków. Dzięki amerykańskiemu wsparciu Jelcynowi udało się zorganizować administrację na prawie całym pacyficznym wybrzeżu Rosji. Amerykanie zaczęli jednak dostrzegać zagrożenie w zbyt dużym wzmocnieniu władzy Jelcyna i nie zgodzili się na dalszą integrację terytoriów oraz wykorzystano amerykańską obecność wojskową do zmuszenia watażków do współpracy. W ten sposób większość z nich przekształciła się w quasipaństwa, których łączyło podporządkowanie wobec Stanów Zjednoczonych, akceptacja dla amerykańskich wojsk na swoim terytorium oraz całkowite oddanie wydobycia złóż naturalnych amerykańskim gigantom. Amerykanów nie interesowało kto staje na czele quasipaństw, dla nich liczyło się przede wszystkim to, by ich interesy były nienaruszone.

## Idee narodowe

***Wsparcie i uznanie USA –*** Republika Dalekiego Wschodu jako jedyne państwo postrosyjskie jest uznane przez Stany Zjednoczone. Wiąże się to z dużym wyzyskiem ekonomicznym i zależnością, jest to jednak także szansa, a dalsze rozmowy z Waszyngtonem mogą dać nam więcej możliwości manewru i stać się atutem w walce z innymi stronami wojny domowej. By to osiągnąć trzeba jednak przełamać amerykańską nieufność wobec odbudowy potencjału Rosji.

***Marzenie o mocarstwowości* –** Rosjanie zawsze byli narodem dumnym. To oni odparli hitlerowską inwazję na swoją ziemię, to także oni przez setki lat trzymali krótko całą Europę Wschodnią, czy Daleki Wschód. Obecnie Rosja jest jedynie cieniem dawnej potęgi. Po pierwsze, przez upadek komunizmu od kraju odłączyło się wiele byłych republik radzieckich, a oprócz samej Rosji po 1991 zachowała się tylko część republik bałtyckich, położona na wschód od Dźwiny dzięki temu, że Rosjanie zabezpieczyli te kraje interwencją wojskową. Po drugie przez kryzys konstytucyjny roku 1993, w wyniku którego powstało wiele państw-planktonów utrzymywanych przez zachodnie mocarstwa i ich firmy, które wydobywają rosyjskie bogactwa naturalne.

***Wojna na teczki* –** Nastąpił koniec porządku radzieckiego, to prawda, jednak nie nastąpił koniec ludzi służących tamtemu porządkowi. Oni żyją i dalej walczą o wpływy w podzielonym imperium. Wielu z nich, porzuca sentymenty i dawnych kolegów odtajniając coraz to nowsze dokumenty, które wpadną im do ręki. Liderzy samozwańczych rządów, czy watażkowie, poszukują akt w zdobytych miastach, przy czym palą te, które mogłyby ich obciążać. Niektórzy wykorzystują kompromitujące materiały jako as w rękawie w rozmowach przetargowych z innymi ważnymi osobami w strefie postradzieckiej.

***Wpływy Gazneftu i US Army –*** Każdy watażka musi zdawać sobie sprawę, że o ile ataki na włości innych watażków są dopuszczalne przez amerykańskie siły interwencyjne, o tyle wydobycie należące do amerykańskiej spółki Gazneft jest święte i nie może zostać zakłócone, ponieważ może spotkać się to z twardą odpowiedzią amerykańskich żołnierzy lub wynajętych przez konglomerat najemników. Dotyczy to zarówno pól wydobycia, jak i najważniejszy szlaków transportowych pomiędzy kopalniami, rafineriami i portami.

***Szarpanina watażków –*** Tereny na wschód od Kraju Krasnojarskiego stały się areną nieustającej walki watażków, którzy napadają na siebie nawzajem celem uzyskania cennych zasobów, a czasami nawet porwania jeńców, których wykorzystuje się do niewolniczej pracy. Zmusza to rządy poszczególnych quasipaństw do stałego utrzymywania wysokich wydatków na zbrojenia i zaspokajania wszelkich zachcianek armii, również tych najbardziej absurdalnych. Naturalnie buduje to bardzo silną pozycję wojskowych w każdym z państw.

***Postradziecka broń jądrowa –*** To państwo odziedziczyło po Związku Radzieckim część sowieckiego arsenału jądrowego. Państwo to ma problemy ze znalezieniem odpowiedniej liczby fachowców zdolnych do konserwacji tej broni oraz jej sprawnym używaniem, co może oznaczać, że jedynie część posiadanego przez nie arsenału może zostać użyta. Ponadto przechowywanie takiej broni może być niebezpieczne, zwłaszcza w obliczu braku wykwalifikowanych kadr. Więcej na: Broń jądrowa.

## Polityka

We Władywostoku każdy stara się udawać, że cała była Rosyjska FSRR znajduje się pod kontrolą rządu Jelcyna. Tak funkcjonuje to na mapach, o tym przekonuje tablica przed miejscem obrad Dumy Państwowej Rosji, na której napisane jest, że jest to tymczasowe zamiejscowe miejsce prac parlamentu. Funkcjonują także partie polityczne: Jelcyn jest bezpartyjny, jednak wspierany przez Partię Ludowo-Patriotyczną, na czele której stoi Giennadij Burbulis, będący jednocześnie premierem dysponującym większością parlamentarną w 450-osobowej Dumie Państwowej.

Najważniejszą partią opozycyjną stanowi grupa komunistów, której przewodzi Wiktor Anpiłow. Jest on przewodniczącym Rosyjskiej Komunistycznej Partii Robotniczej, uznającej przemiany po 1991 roku i przeciwstawiającej się komunistom ze Swierdłowska, Omska i Krasnojarska. Niemniej jednak jest to ruch radykalny, który głosi hasła nacjonalistyczne, wzywa do zakazu krytyki Stalina i jest przeciwny Amerykanom. Wielu politologów zastanawia fenomen tej partii, która zaakceptowała przejęcie władzy przez Jelcyna i sprzeciwiła się grupie komunistów osadzonym w centralnej części kraju. Ich akceptowanie porządku jelcynowskiego najprawdopodobniej wynika ze skonfliktowania się ze wszystkimi innymi grupami komunistycznymi i prześladowaniami działaczy RKPR przez Grupę Swierdłowsko-Omsko-Krasnojarską.

Duża rola w państwie przypada amerykańskiemu ambasadorowi, który ironicznie, choć nie bez powodu, jest często określany mianem gubernatora. Strobe Talbott jest uważany za Amerykanina rusofilskiego, jednak realizującego amerykańską rację stanu na swojej misji dyplomatycznej. Ze zdaniem ambasadora należy się liczyć, gdyż to on odpowiada za zakres działań obecnej na wschodzie Rosji US Army. Jednocześnie należy liczyć się z frakcją wojskowych, zajmujących się przede wszystkim walkami z bandytami i grabieżcami oraz wspomagającymi działania US Army. Minister obrony Pawieł Graczow cieszy się pełnym zaufaniem armii, a także Jelcyna, choć aparat cywilny jest coraz bardziej sceptyczny wobec generała, którego uważa się za skorumpowanego.

## Gospodarka

Gospodarka Republiki Dalekiego Wschodu jest oparta przede wszystkim na usługach i przemyśle pozanaftowym i pozagazowym. Wpływy Gazneftu oznaczają ogromne straty dla rządu ze względu na brak podstawowego źródła dochodów. Jest to przyczynek do wzrostu nastrojów antygazneftowych oraz problemów społecznych. W związku z tym państwa watażków często prowadzą wyprawy wojenne przeciwko innym państwom, by rabować ich dobra i w ten sposób zabezpieczać własną gospodarkę.

## Wojsko

Armia syberyjskich quasipaństw jest oparta na wzorcu radzieckim i radzieckich kadrach dostosowanych do nowoczesnej walki podjazdowej. Ze względu na ciągłe napadanie sąsiednich państw, siły zbrojne tych państw są niezwykle zaprawione w boju, a żołnierze walkę uznają za jedyny sposób na utrzymanie i zabezpieczenie bytu swoich rodzin. Siły zbrojne są potrzebne również do obrony własnych granic przed wojskami innych watażków. To wszystko jest przyczyną niezwykle ważnej roli wojskowych w państwach watażków.