Hoofdstuk 1: Aankomst

##### De poorten van de Villa - 20:34

'Weet je zeker dat het hier is?' vroeg Denise onzeker aan Nick, die naast haar in de auto zat en de sleutel langzaam omdraaide. De motor van de auto sloeg af en de lichten doofden. Om hen heen werd het pikdonker, terwijl grote sneeuwvlokken uit de grijze hemel op de voorruit van de auto dwarrelden.

  ‘Ja, ik wil niet veel zeggen, maar jij hebt de weg gewezen, hoor,’ zei Nick meteen. Hij trok de sleutel uit het contactslot en staarde met afgrijzen naar de besneeuwde weg die nog voor hen lag. ‘Dus beter heb jij gewoon de weg meteen goed gewezen.’

  ‘Natuurlijk heb ik de weg goed gewezen. Dit is het adres dat Romano doorgaf,’ antwoordde Denise. Ze legde vol ongeloof haar hand op de hendel van de deur. ‘Hij zei er alleen niet bij dat het hier zó verlaten zou zijn.’

  ‘En somber,’ vulde Nick aan, terwijl hij zelf ook zijn portier open duwde. De vrieskou wist zich meteen een weg de auto in te banen en liet de tempratuur binnen een minuut met minimaal tien graden dalen. ‘En koud,’ maakte Nick tenslotte af. Hij stapte het besneeuwde wegdek op.

  De sneeuw knisperden luid onder hun voeten. In de verte tikte de ondergaande lentezon nét de metershoge boomtakken, wat betekende dat het niet lang zou duren voor het laatste daglicht volledig verdwenen was. Het getjilp van de verschillende vogels op de takken nam dan ook al behoorlijk af.

  ‘Goed, en nu?’ vroeg Denise. Ze ritste haar dikke winterjas rillend van de kou nog verder dicht, zodat ze tot aan haar kin ingepakt zat. ‘Lopen?’

  ‘Weinig andere keus,’ zuchtte Nick met tegenzin. Het was niet alsof hij op een winterse wandeling in de vrieskou door de Belgische Ardennen wilde maken, maar bij aankomst was het al gauw duidelijk geweest dat er niets anders op zat. ‘We kunnen moeilijk met de auto door dat hek heen rammen.’

  ‘Nou, ik hou je anders niet tegen hoor,’ mompelde Denise meteen. Ze tuurde het besneeuwde wegdek af. In de verte, zo’n kilometer bij hen vandaan, doemde een enorme, houten villa op aan de hemel. Het zag er angstvallig verlaten en stil uit. ‘Maar, oké. We gaan dus lopen…’

  Zo voorzichtig mogelijk stapten het tweetal de sneeuw door, tot aan het gigantische, ijzeren hekwerk dat hen van de villa scheidde én ervoor zorgde dat ze er met de auto niet doorheen konden. Het enorme hangslot dat de twee hekdelen bij elkaar hield zat – net als de hele omgeving – onder een dik pak sneeuw.

  Nick klemden zijn vingers om de ijskoude spijlen van het hekwerk en trok er aan. Er was geen beweging in te krijgen. ‘Nee, oké. Je hebt gelijk. Dit hek is niet open te krijgen. Waarschijnlijk vastgevroren – dus zelfs als we al de sleutel van dat slot hadden…

  ‘Waren we er nooit doorheen gekomen,’ zei Denise. Ze veegde met haar mouw wat sneeuw van het roestige slot af. ‘En nu dan?’ vroeg ze bedenkelijk, terwijl haar blik opzij gleed, naar de schaduwen van de bomen, waarin de zijkanten van het hekwerk verdwenen. ‘Zelfs lopend kunnen we dat huis niet bereiken.’

  ‘Misschien wel, als we het hek volgen,’ opperde Nick bedachtzaam. Hij wreef over zijn kin. ‘Romano kennende hoort dit er allemaal bij. Die jongen komt met de gekste ideeën.’

  Denise beet op haar lip. ‘Je hebt gelijkt. We kunnen hier onmogelijk blijven staan. Dan vriezen we dood.’

  Nick knikte. ‘Inderdaad – dus, zeg het maar… over het hekwerk klimmen OF het hekwerk volgen?'