Camarilla

W dawnych czasach, pod jednym sztandarem zgromadziło się
całe społeczeństwo wampirów, przynajmniej na Zachodzie. Organizacja ta była
zwana Camarillą, co z grubsza odpowiada hiszpańskiemu słowu oznaczającemu
„grupę wpływów” lub krąg poufnych doradców. Moc Camarilli była - niekwestionowana.
Wszędzie, gdzie sięgała władza Cesarstwa Rzymskiego, docierała i Camarilla.
Podejrzewa się, że wiele i zwyczajów Spokrewnionych, które przetrwały aż do
dzisiaj, ma swe korzenie w strukturze Camarilli, na przykład idea Książąt
panujących nad autonomicznymi domenami. Choć dowody na wampiryzm preromański są
rzadkie lub niekompletne, niemal wszyscy Spokrewnieni przyjmują, że wampiry preromańskie
prawdopodobnie istniały. Powszechnie uznaje się je za dzikie, potworne i
zupełnie niezorganizowane. Jeśli można mówić o jakiejkolwiek „społeczności”, to
były nią rozrzucone, tymczasowe domeny, zamieszkiwane przez „ jednego wampira i
jego miot”. Nieistniejąca dziś Camarilla była pierwszą udaną próbą stworzenia
prawdziwego społeczeństwa Spokrewnionych.

Razem z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego nastąpił też upadek
struktur utrzymujących Camarillę. Jako że Spokrewnieni wymagają krwi
śmiertelników, by podtrzymać swą egzystencję, czynią ze śmiertelnego
społeczeństwa fundament własnego. Gdy Europa rozpadła się w Mrocznych Wiekach
na odosobnione, feudalne domeny, społeczeństwo Spokrewnionych nie miało innego
wyboru, jak uczynić to . samo lub popaść w dawne barbarzyństwo.

Sama natura Spokrewnionych również przyspieszyła rozpad Camarilli.
Ciągłe intrygi i zazdrość sprawiają, że mało który wampir, zyskujący wysoką
pozycję w Camarilli, czyni to z poczucia sprawiedliwości lub altruizmu.
Spokrewnieni pragnęli wówczas władzy i wpływów tak samo jak dzisiaj, a zdobyć
je można było, odbierając je rywalom.

Nie dziwi zatem, że na gruzach Camarilli wyrosło kilka rożnych
frakcji, z których każda wyznawała inne poglądy polityczne i filozoficzne, podzielane
przez podobnie myślących starszych i charyzmatycznych demagogów. Tam, gdzie niegdyś
była jedna organizacja, po epoce mroku wyłoniło się kilka. Wydarzenie to ustaliło
nawet standard dla nowych zgromadzeń, pragnących wyróżnić się ze społeczności Spokrewnionych.

Wiele z tych zgromadzeń zginęło w mrokach dziejów - zostały
zniszczone przez wrogie frakcje, wchłonięte przez podobne organizacje, wytrzebione
za herezję lub porzucone jako nieudane. Wampiry szukają zgromadzeń, dzięki którym
mogą zdobyć władzę, lecz zawsze baczą, by organizacja nie wymagała od nich zbyt
wiele w stosunku do korzyści i nie krępowała ich zbyt mocno dogmatami.

W miarę biegu dziejów, dwie grupy europejskich
Spokrewnionych zawiązały sojusz. Tak jak siła społeczeństwa śmiertelników
opierała się na dwóch fundamentach, Kościele i państwie, tak i zgromadzenia te
stworzyły podobną  równowagę władzy
doczesnej i duchowej. Lancea Sanctum, żarliwe zgromadzenie religijne
twierdzące, że pochodzenie wampirów tłumaczy Biblia, zyskało znaczenie jako duchowy
przywódca Spokrewnionych. Ich odpowiednik, znany jako Invictus (w odniesieniu
do rzymskich korzeni grupy), wyznaczył sobie rolę wampirzej szlachty. W
domenach, w których sojusz ten był silny, członkowie Invictus byli politycznymi
władcami Spokrewnionych, podczas gdy Lancea Sanctum dbało, by mieszkańcy domeny
należycie oddawali cześć Bogu i pamiętali o miejscu wampirów na świecie.

Sojusz Invictus i Lancea Sanctum stał się udanym modelem, łatwym
do ukrycia w warstwach społeczeństwa śmiertelników, które naśladował.
Przymierze to odniosło olbrzymi sukces i szybko objęło swym zasięgiem całą
Europę, podobnie jak feudalny model rządów, na którym się wzorowało.

Nie wszyscy Spokrewnieni wspierali jednak władzę sojuszu. Wiele
starych domen, które skrywały Spokrewnionych wyznających wierzenia
przedchrześcijańskie, jeśli nie preromańskie, sprzeciwiło mu się. Choć nigdy
nie stworzyły zjednoczonego frontu, jako że ich położenie ani poglądy temu nie
sprzyjały, buntowniczy nurt nie pozwolił sojuszowi zdobyć władzy w wielu miejscach.
Magia starych obyczajów utrzymywała w szachu mroczne cuda Lancea Sanctum, a
poganie potrafili skutecznie opierać się najeźdźcom. Wiara ta przetrwała do
dziś jako luźna koalicja frakcji, rzadko zorganizowanych, lecz zdecydowanie
silnych, z których każda ma własną sferę wpływów. Zgromadzenie, zjednoczone jedynie
powszechną wiarą w przodkinię lub patronkę rasy Spokrewnionych, znane jest jako
Krąg Wiedźmy. Wpływy swoje utrzymuje dzięki zasadom mniej przytłaczającym niż godne
zdobywców taktyki sojuszu.

W Europie Wschodniej pojawiło się swego czasu kolejne zgromadzenie,
na którego czele stał niesławny, choć popularny, przywódca wywodzący się ze
śmiertelnej szlachty. Przywódca ów twierdził, że nie Przeistoczył go żaden
wampir, lecz że opuścił go Bóg. Porzucony przez Niego, stał się jednym z
Przeklętych. Nauczając filozofii wampirzej transcendencji, zgromadzenie Ordo
Dracul naruszyło równowagę wpływów między Invictus i Lancea Sanctum i rzuciło
się, by zdobyć jak najwięcej, korzystając z zamieszania. Idea transcendencji przypadła
do gustu wielu Spokrewnionym i tak oto filozofia Ordo Dracul zakorzeniła się i poszerzyła
wpływy. Od założenia zgromadzenia w XV lub XVI wieku do nocy XXI wieku Zakon
wciąż rośnie w siłę i wpływy.

Spokrewnieni odczuwają upływ czasu, nawet jeśli ich ciała są
nań odporne. Dla wielu wampirów feudalny model ich społeczeństwa w XVIII wieku
był już anachronizmem. Gdy śmiertelnicy zwrócili się ku nowym formom
sprawowania władzy, wiele młodych wampirów przystosowało nowy system polityczny
do społeczeństwa Przeklętych. Kartianie ci nie zawsze zgadzają się co do tego,
który system polityczny jest najlepszy, lecz wszyscy są rozczarowani staromodnym
modelem rządzenia, którego tak kurczowo, bezmyślnie trzymają się inni
Spokrewnieni. Filozofia ta przyjęła się zwłaszcza w Nowym Świecie, który sam
wywalczył swą niezależność od krajów arystokracji. Kartianie są zdania, że również
wampiry mogą po nią sięgnąć.

Dziś zapanowała dziwna równowaga. W Starym Świecie wiele
domen wciąż honoruje zasady sojuszu. Tu i owdzie nadal utrzymują się garstki wyznawców
Kręgu Wiedźmy, zaś Ordo Dracul wciąż włada Europą Wschodnią. W Nowym Świecie
proporcje są jednak dużo bardziej wyrównane. Sprawa Kartian wciąż przyciąga
nowych zwolenników, zwłaszcza pośród młodych, którzy nigdy nie zaznali władzy
szlachty i nie podejrzewają, że panuje ona w świecie Spokrewnionych. Invictus i
Lancea Sanctum wciąż są potężne, lecz ich sojusz jest dużo bardziej wątły. Domeny
należą wyłącznie do Księcia z Lancea Sanctum lub z Invictus i nie czyni się
starań, by utrzymać zwyczajowe relacje między zgromadzeniami, wciąż żywe w
Starym Świecie. Ordo Dracul i Krąg Wiedźmy cieszą się niemałym poparciem, choć
ich wcielenia z Nowego Świata są dużo mniej osadzone w tradycjach, z których
się wywodzą, zaś mocniej w poglądach stanowiących (rozsądną, jeśli nie zbyt
tajemną) alternatywę dla nieumarłego atawizmu kruszącego się przymierza.

W taki właśnie świat trafiają współcześnie Przeistaczane wampiry.
Zgromadzenia trwające od dawna w sojuszu rozpadają się, a co noc zawiązują się
nowe stronnictwa gotowe zwalczać władzę. Lancea Sanctum i Invictus to dziwni partnerzy
- chyba że różnice poglądów doprowadzą ich do wojny. Rzekomo przeciwne
zgromadzenia, takie jak Krąg Wiedźmy i Kartianie, spierają się o idee - chyba
że muszą zakopać topór wojenny, by oprzeć się wspólnemu wrogowi. Świat wampirów
jest iście gotycki, z niezmiennymi od wieków, jeśli nie tysiącleci,
barbarzyńskimi anachronizmami. Równocześnie technika i kulturalny Zeitgeist
objawiają się w duchu rebelii pozwalającej zrzucić stare okowy i zastąpić je
nowymi, podniecającymi ideałami. Świat jest jednocześnie średniowieczny i
nowoczesny, a społeczeństwo Przeklętych ucieleśnia każdy aspekt tego paradoksu.

Czasami grupa historyków, zwolenników unifikacji lub wręcz
spiskowców próbuje odnowić Camarillę, by była taka jak za dawnych czasów. Do
dziś wysiłki te były skazane na porażkę, krusząc się pod ciężarem polityki. Nie
można powiedzieć, że w przyszłości wysiłki dążące do zjednoczenia nie zostaną
zwieńczone sukcesem. Wiadomo jednak, że do tej pory to się nie udało.