Imperium Neo-Akkadyjskie

***Imperium Neo-Akkadyjskie/Państwo nowo Akkadyjskie lub też po prostu Akkad*** - Imperium zbudowane Przez Króla królów Harada V Hardrade, rozciągające się od wielkich gór na wschodzie po wybrzeże Felarnijskie na zachodzie.

> Kiedy bóg ojciec, król wszystkich krajów nadał Lugal Khanowi Hardaowi V królestwo narodu i pozwolił by oczy narodu skierowały się na niego, ten położył wszystkie ziemię u swoich stóp. I uczynił ziemię od wschodu do zachodu, podał je wtedy od ziem Yazgartyów na południu w zadłuż wielkich rzek do morza górnego, uporządkował dla niego ich drogi. Ze wschodu na zachód bóg nie pozwolił mieć mu godnego rywala. Wszystkie ziemię łąk rzecznych spoczywały z zadowoleniem pod nim a naród radośnie się pod nim weselił. Dla niego boską władzę królewską do ziemi Akkdu wprowadził, w tamtych czasach Akkad spędzał pod nim dni radując się Akkar jak byk podniósł głowę ku niemu, Yrrad ukochane miasto Feniksa radośnie się radowało pod nim, Ialn ukochane miasto Sara podnisołon pod nim swoje wielkie rogi, Ziemia Rispalitów jak owca pozbawiona baranka krzyczała pod nim, Kallad podniósł szyje ku niebu. - Fragment inskrypcji ze steli zwycięstwa Harada.
>
>

## Odrodzenie

### Przebudzenie olbrzyma

Zarówno Akkad jaki i pozostałe ziemie Haradryjskie od upadku starego Imperium Akkadyjskiego, zmagały się z nieustającymi bratobójczymi wojnami toczonymi przez królów uzurpatorów z poszczególnych miast. Na domiar złego nad całym międzyrzeczem wisiało widmo kolejnej napaści ze strony nomadów. Sama dawna stolica czyli miasto Akkad dalej odczuwało skutki mającego miejsce ledwie 30 lat wcześniej złupieniu przez nieprzyjacielkie wojska. Jednak dzięki wysiłkom Achikara wielkiego wezyra i regenta na czas małoletności Harada V ,który przywrócił miastu i ziemiom wokół niego porządek, gromiąc niepokornych Ensi, reformując administracje państwową w Akkadzie powstałą pierwsza szkoła urzędników. Sprawił że młody król już na początku miał zaplecze potrzebne do prowadzenia wojen.

Młody król Dość szybko wdrożył się w dobrze naoliwioną machinę administracyjną którą zastał sam król do postawionego przed sobą zadania odbudowy imperium Akkadu potrzebował jeszcze wielkiej i dobrze zorganizowanej armii. Nowa Armia Akkadu Harad stworzył pierwszą regularną, na koszt państwa, armię. Składała się ona z przymusowego poboru, głównie z rzeszy zbiedniałych chłopów. Uzawodowienie armii miało ogromne znaczenie dla państwa. Dotychczas kampanie wojenne ograniczane były niejednokrotnie do kilku miesięcy. Na okres żniw chłopi musieli powracać do domostw aby zebrać plony, co ułatwiało wrogom odnowienie sił i zreorganizowanie obrony. Przeszkoda ta została usunięta, ponieważ obowiązek wojskowy spoczywał od teraz na chłopach, również i w okresie letnim. Zwiększono również sprawność taktyczną armii, którą oparto na kombinacji różnych żołnierzy, działających ściśle ze sobą. Podstawą stała się nową jednostka bojowa - rydwan, dwóch jeźdźców, czterech pieszych ciężkozbrojnych i ośmiu lekkozbrojnych. Przewagę tej armii nad sąsiadami miała okazać się nie podważalna już podczas pierwszej stoczonej przez Harada bitwy.

## *Wojna Unifikacyjna*

### *Upadek Nur*

> *Świątynie Antasura podpalił a jej srebra i lapis lazuli wyniósł, pałac Tirus ograbił, Mniejszą Abzbi ograbił, Achusz ograbił i jej złoto i lapis lazuli - Tabliczka z Nur*
>
>

Pierwszy i jednocześnie najbardziej zajadły konflikt to ten Nimrunem królem-uzurpatorem Nur. Nur i Akkad boje o granicę między sobą od dziesiatek lat, nienawiść i wzajemna wrogość tych misat wobec siebie była ogromna. Po pierwszych sukcesach Kiedy Harad rósł w siłę Nur stał się naturalnym kierunkiem wrócenia jego uwagi. Samo nur wsparli Monroci i Rispalici, jednak nie doszli oni do Nur na czas. Po zdobyciu Nur żołnierze Harada dopuścili się okrucieństw na mieszkańcach. Co było czymś nie spotykanym gdyż co do zasady miasta Akkadu prowadziły ze sobą wojny na cywilizowanych zasadach. Jedan Nur zostało potraktowane przez swoich rodaków jak całkiem obce miasto. Dopuszczono się plądrowania, niszczenia oraz palenia świątyń. Właśnie po tym wydarzeniu Harada zaczęto zwać Hardradą (srogim).

### Wzgórza Monrotów

Po ujarzmieniu Nur Harad zwrócił się ku wojskom idącym miastu z odsieczą. Armia Rispalitów po serii potyczek, widząc że ich sprzymierzeniec został starty z powierzchni ziemi uznali bezsensowność dalszej walki i ich wojska powróciły do ojczyzny lizać rany. Tego samego nie można było powiedzieć jednak o Monrotach. Lud żyjący na wschodzie był bardzo bitny jednak brakowało im dyscypliny. Kiedy ich wojsko po wejściu na Akkadyjskie ziemię się rozprzęgło i zaczęło plądrować i gnębić lokalną ludność. To właśnie wykorzystał Hardrada, najpierw gromiąc ich wojska w polu a następnie goniąc ich aż na ich osławione wzgórza których część zajął.

### Bitwa o Rispaelt

Wraz z rozbiciem Monrotów Akkadyjczycy ruszyli na południe, przekraczając rzekę Mevrę - dopływ Monry i wchodząc w sam środek ziem Rispalytów, dawnych wasali Harada I. Rispalyci wciąż lizali rany po poprzedniej porażce, to też wsparli ich Kalifryjczycy, którym nie w smak była utrata niezależności. Wielka bitwa pod Rispaelt była długa i zajadła, Harad czterokrotnie rzucał swe rydwany na wroga, ale dopiero pojawienie się na polu bitwy Haradryjskiej piechoty i jej poświęcenie sprawiły, iż wróg został przełamany. Akkadyjczycy zwycięsko wkroczyli do miasta a Harad uczynił z jednego z możnych rispalyckich ensi(Namiestnika) nowej prowincji zwanej krajem Ryspalitów.

### *Wojna Bayarsko-Akkadycka*

*Bojąc się go wszyscy nieprzyjaciele podnieśli głowy przeciw niemu Mevrodas miasto między górami, Kalifrejczycy którzy już raz zaznali jego gniewu a mimo nie spokornieli, Darshadvii Lud z góra na wschodzie o zajęczych sercach, a na ich czele stanęli Bayarowie potomkowie tych co zniszczyli stare imperium Akkadu - Początek kroniki wojny z koalicją.*

Armia Hardrady posuwały się znacznie, rozbiła południową część koalicji antyakkadyckiej nim Bayarowie zdołali przekroczyć Aeddę i faktycznie zagrozić Imperium. Wojska Harada rozbiły Darshdavów, pojmały jeńców i zdobyły łupy a pozostałości wojsk królów Darshadvii wycofały się w góry.

Wojska Bayarów wspierane przez Mevrodasczyków i Kalifryjczyków oraz kontyngent Rispalytów, którzy przeżyli kleskę pod Rispaelt, przekroczyły Aeddę w okolicy miasta Fyr, dowódca hordy pozostawił część piechoty by ta obległa miasto, rozpoczęto kopanie szańców i okopów, stawianie prowizorycznego obozu, wszak nomadzi na oblężeniach nie znają się za wiele tu pomogli jednak sojusznicy z Mevrodas. Pozostawiono część piechoty a reszta armii pognała na wschód w kierunku miasta Kallad, po drodze jednak znajdowało się warowne Aldtav, dawna twierdza zbudowana za Harada II u schyłku pierwszego Imperium Akkadyckiego. Akkadyjczycy obsadzili solidnie swoje miasta to też i tutaj wojska Khagana pozostawić musiały wojska oblężnicze. Wojska Khaganatu ruszyły naprzód, plądrując niebronione osady i siejąc zamęt. Główna armia dotarła wreszcie do Kalladu, tam Bayarowie zobaczyli wywieszone na murach sztandary swych sojuszników z południowego wschodu a do sztandarów przybitych tych właśnie sojuszników, po drugiej stronie wielkiej rzeki znajdowały się setki obozów, a na wzgórzu jeden wielki namiot oznaczający, że Harad król-królów znajduje się pod Kalladem.

Przodek Harada V wygnał Arvenów z południowego Akkadu właśnie w bitwie pod Kalladem, to tam wojska Khagana zostały odparte i po raz pierwszy Akkadyjczycy w polu odparli stepową nawałę. Gdy Bayarscy zwiadowcy ujrzeli tę wielką armię, spróbowali przeprawić część swych sił w górę rzeki, zostali oni jednak odparci w bitwie o mętny bród, tracąc przy tym 200 dobrych jeźdźców.

Armie Khaganatu zaczęły gromadzić się w okolicy Kalladu, by razem móc stawić czoła Akkadyjczykom, ci jednak mieli również problemy na północy. Tam bowiem uderzyły siły Khagana razem ze sprzymierzeńcami, wojska nomadów dotarły aż pod Akkad, przekroczyły rzekę i obległy wielkie miasto, gdy główna armia Khaganatu dotarła pod Ran doszły ją wieści od zwiadowców - na południe od Ran znajduje się druga armia Akkadyjska składająca się z wielu rydwanów i włóczni.

Nomadzi nie palili się do stawienia czoła armii prowadzonej przez króla gdyż zawrócili pod oblężone miasta jednocześnie paląc wszystko co znjadowało się na ich drodze by dociąć ścigającą ich armię do zapasów. Jednak Harad nie miał zamiaru iść lądem korzystając z własnej floty a także z zarekwirowanych statków w krótkim czasie udało mu się przerzucić armię w górę rzeki i ruszyć na odsiecz twierdzy Aldtav od północy. Na samej północy armia jenerał Anatola z Diriam starła się z armią nomadów i ich sprzymierzeńców obszar między jeziorem a rzeką, cały teren był dodatkowo ograniczony przez rozlewiska i bagna co znacznie ograniczyło możliwość manewru jazdy Bayarów. Ta przewaga zawarzyła na zwycięstwie armii Akkadyjskiej nad koalicją nomadzi zostali przepędzeni a większość sprzymierzeńców walczących pieszo zginęła. A Akkadyjczykom udało się odbić znaczną część łupów zgromadzonych w obozie wroga.

To zwycięstwo na północy zaważyło również na losie również frontu na południu gdzie mimo upadku Fyr wroga armia została zablokowana przez Króla w pobliżu Aldtav. Trwający impas doprowadził w końcu do sytuacji kiedy obydwie strony usiadły do rozmów, Khan z ochotą przystał na propozycję zagarnięcia ziem swego sojusznika jakim byli Rispalici. Harad jednak musiał się zgodzić na zatrzymanie przez Bayarów łupów, utraty Fyr a znaczna część kraju została spustoszona przez najeźców. A sama wojna trwale zmieniła podejście Harada V do jednoczenia. A jego przeciwnik Khagana Bayarów Elaka zginą wkrótce potem w skutek ran odniesionych podczas upadku z konia.

## Czas wielkiej polityki

### Stabilizacja Akkadu

###### Sojusz z Karadami

Po zajęciu południowego Akkadu przed królem stanęło znacznie trudniejsze zadanie kraj był wyniszczony wojną i powszechnie znienawidzony na arenie międzynarodowej i istniało bardzo poważne zagrożenie powstania kolejnej koalicji antyakkadyjskiej. Wobec tego Król musiał zatrzymać swoją zbrojną ekspansję i zając się wielką polityką. Dla Harada szczególnie ważne było pozyskanie przyjaźni Karadów drugiego po Akkadzie państwa Haradryjskiego. Wkrótce doszło do zawiązania mariażu między córką Karandora VI Króla Karadów, a Daranwanem Tygrysem synem Harada V Hargrady, i dziedzicem Imperium Akkadyjskiego. Ten akt zakończył trwającą wiele dekad izolację państwa Karadanów i wprowadził ich na nowo do wielkiej polityki.

###### Unia Akkadyjska

Poza Karadami trzecim najsilniejszym Panem w Akkadzie był Naram-sin król Akkadu północnego i daleki kuzyn Harada z Akkadu. Był on gotowy bronić swego królestwa przed zakusami Harada ze wszystkich sił. Harad jednak zrezygnował z rozwiązania zbrojnego powołując wspólnotę polityczna gospodarczą zwaną unią akkadyjską, de facto łącząca gospodarczo obydwa kraje i dająca szlachcie po obu stronach granicy takie same prawa. Ukoronowaniem unii był ślub syna Władcy północy z córką Harada. Młodzi dostali wydzielony spory kawałek ziemi po obu stronach granicy.

### Sprawa Felareńska

Felareńskie miasta nad brzegami zachodniego morza płacili trybut dość niewielki jak na ich możliwości, nowy khagan zrządzał zwiększenia trybutu czterokrotnie, jednocześnie nie stając w ich obronie przeciwko Agetowi. Skąpym Felarenom rzecz jasna nie było to w smak, tak więc khagan otwarcie zapowiedział uderzeni na Felarenów ci zerwali umowy protektorackie, jednak wierzono dalej w powodzenie dyplomacji i zaproponowano spotkanie w neutralnym w tym sporze Akkadzie. Tak też przybyto na rozmowy do Akkadu, aby załagodzić konflikt. Rozmowy były długie, gdyż Khan uważał się urażony tym, że jego trybutariusze żądają ochrony i śmią wypominać mu to, co zawarł jego ojciec, kiedy to dzięki płaceniu unikają gniewu Khana i najazdów. Rozmowy byly niezwykle burzliwe a zakończyły się niespodziewanie tym co potem nazwano Odprawą posłów felarnijskich, gdy ci otrzymali wiadomości mówiące o ataku Khagana na ziemie miast felarnijskich. Harad widząc sytuację, zaproponował zastąpienie Khagana w formie protektora Felarnii, na co przystała większość Ligi, oprócz Dandii. Także przystąpiono do przyspieszonych rozmów, które trwały 3 dni, a podczas których podpisano Traktaty Akkadzkie, na mocy których felarnijczycy są zobowiązani do płacenia corocznego trybutu, a Imperium Akkadyjskie będzie stało na straży Felarnijczyków i ich interesów, a także będzie ich chronić. Tak też po podpisaniu paktów, a także odprawie Felarnijczyków do ich domów.

Khagan musiał zacisnąć zęby i przystać na to co się stało jednak zmusiło to Akkad do wzięcia udziału w konflikcie Felareńsko-Agetyńskim.

### Unia Assarycko-Akkadyjska

Lud Assara zamieszkiwał nizinę Nil-Assar-Ka-Ra w położoną między Resbilexią Lafernią na południu, Karwardem na zachodzie oraz Kalifryjczykami i Kaladami na wschodzie od północy ich granicą były góry i wzgórza półwyspu Hathgardijskiego. Zajmując tą strategiczną pozycję skutecznie napadać na wszystkich swoich sąsiadów bo lud Assara był znany w całej Felarnii jako fanatyczni wojownicy oddani bezgranicznie swemu bogu Assarowi. Dopiero król Harad postanowił wykorzystać ich potencjał o dziwo lud Assara był dość chętny do rozmów, nie mieczem ale inwestycjami i traktami Harad skłonił Assarytów do sojuszu. Został obwołany jednym z ich wodzów przyjmując wiarę w Assara który był dość podobny do boga ojca wyznawanego przez Akkadyjczyków. Równocześnie w miastach Assaru zaczęły się pracę u ujścia rzeki Nil powstało nowe miasto pierwszy w historii Akkadu pełnomorski port handlowy. Sami Assaryci wyjątkowo się wzbogacił na tej unii ich miasta zaczęły wyglądać jak te na wschodzie a wielkie piramidy zostały odnowione.

## Zagrożenie za gór

Łańcuchy górskie na skraju półwyspu Hathgardzkiego, jak i wielkie góry na wschodzie które oddzielały cywilizowaną krainę felarnią zwaną, od wszelakich barbarzyńskich ludów. Mieszkańcy gór jak i terenów za górami żyli w cieniu, głodując co zimę i jedynie okazjonalnie migrując w dół górskich zboczy, do żyznych ziem Aeddy i Monry.

Wielka sroga zima zmusiła ludy gór do opuszczenia swych domostw, i tak jak przed stuleciami Haradryjczycy zeszli z gór i wywalczyli sobie miejsce do życia, tak też te górskie ludy schodzą masą plemion, wybijając wioski, gradnąc zboże i trzodę, siejąc zamęt i spustoszenie. Ludzie ci nie znają praw, poza prawem topora. Do Akkadu wlały się za gór trzy ludy Uratuanie, Kizzuwaranie i Mitianie zwący siebie Hurytami. Zaś na północ od Akkadu, przez tamtejsze ziemie przetoczyła się fala ludów z północy która zalała Środek półwyspu. Pierwsi którzy mogli stoczyć prawdziwe boje z nowymi przybyszami byli Karadowie, którzy odparli pierwszy atak na swoje półncone miasto Ak Narad, stoczyli ten bój z Daskianami. Tyle szczęścia co Imperium Karadów nie mieli Kaladowie czy osłabione państwo Monrotów, ludy gór przekroczyły wielkie góry i rozbiły ich osłabione siły, plądrując miasta i zniewalając mieszkańców, Wobec tego było wiadome że Imperium Harada V będzie następne.

W czasie tych wydarzeń Król przebywał wraz z wojskiem w Niniwie szykując się do kampanii tym razem na zachód. Wtedy jednak na z północnych gór runęły na przybrzeżne miasta Felareńskie a odepchnięte z stamtąd ruszyły w kierunku Niniwy Harad zniósł tę hołotę jednak nie udało mu się ich dobić. Gdyż musiał czym prędzej wracać do Akkadu by ratować kraj.

W samym Akkadzi doszło do wielkiej długoletniej wojny Król wydał barbarzyńcom pięć wielkich bitew które były niebywale krwawe i kosztowne. Kizzuwów udało się ujarzmić i przesiedlić na dawne ziemię Rispalitów Gdzie zostali osadzeni na granicy z nomadamii od tej pory kraj ten był nazywany Kizzuwatą. Jednak Mitania i Uratu ze swoją zreformowaną armią dalej stały twardo stało i nie udało się ich zwyciężyć przed śmiercią. Harad miał spokojną śmierć w Akkadzie jednak w poczuciu nie spełnienia zadania zjednoczenia Akkadu.

Koszt ocalenia państwa był jednak wielki, bowiem Felarnijczycy i Assaryci, nie otrzymawszy obiecanej pomocy w wojnach z odpowiednio Imperium Agetyjskim i Molochitami, ogłosili zerwania więzi sojuszniczych przez Akkad, który miał ważniejsze rzeczy na głowie niż próby rozwiązania kryzysu dyplomatycznego.

## Ciekawostki

#### W Akkadyjskiej armii funkcjonuję dość osobliwy sposób liczenia strat

Każdy z wojowników, tworzących armię wysłaną przeciwko wrogowi, Wkłada jedną strzałę do dużego wiklinowych koszach; Na zakończenie ceremonii wojennej urzędnicy królewscy zapieczętowują kosze i umieszczają na nich pieczęć królewską. Po kampanii ocaleni żołnierze wracają, a następnie pieczęcie którymi zapieczętowano kosze zostaną zerwana. Po czym wojownicy przedefilują przed nimi każdy z kolei wyciągnęli strzałę; następnie policzone zostają strzały, które zostały w koszach, i w ten sposób znana jest dokładna liczba strat, jakie poniosła dana armia w czasie kampanii, a jej dowódca nie może kłamać.