C: Later tanken

‘Tank van de week maar,’ zei Edwin uiteindelijk, na een korte stilte. Het bordje dat langs de weg stond gaf aan dat ze het tankstation over 800 meter zouden bereiken. ‘Ik barst van de honger en heb eigenlijk geen zin om nóg langer onder weg te zijn en ook niet om nóg later aan te komen…’

   Lisanne knikte. ‘Geen probleem. Ik snap je meteen,’ antwoordde ze. Ze reed in volle vaart de afrit naar het tankstation voorbij. Uit de radio klonk een nummer dat Edwin herkende maar niet meteen kon plaatsen. ‘Voor je het weet beginnen we al aan een eerste activiteit van Romano en kunnen we niet eens eten.’

   ‘Zeg dat niet,’ jammerde Edwin. Hij wreef over zijn buikje. ‘Dat kan hij me niet aandoen. Romano weet dat ik bijna altijd laat eet, dus als hij een goede vriend is dan…’

   ‘Heeft hij spareribs,’ gaapte Steven vanaf de achterbank. Hij veegde, net als Edwin een paar minuten eerder had gedaan, het slaap uit zijn ooghoeken en likte zijn lippen af bij de gedachte aan een bordje vol ribs. Hij aaide even wat door zijn warrige, krullende haren en leunde naar voren. ‘En, zijn we er al bijna?’

   ‘Bijna,’ gaf Lisanne naar waarheid toe. ‘ik schat nog zo’n tien, vijftien minuten – als het mee zit.’

   ‘Prima,’ antwoordde Edwin. Hij sloeg zijn armen over elkaar en besefte ineens dat hij het liedje herkende van een van zijn lievelingsspellen. ‘Dan kan ik nog mooi wat extra minuten slaap pakken. Maak me maar wakker als we er écht zijn.’ En voor Lisanne of Steven iets kon zeggen, sloot Edwin zijn ogen weer.

### Patrick, Ilse & Romy

##### In de Villa – 21:02

‘Het is hier GE-WEL-DIG!’ riep Ilse uit, nadat ze een rondje door het hele gebouw had gemaakt, met Romy als een trouw hondje op haar hielen. ‘Ik heb onze slaapkamer alvast geclaimed, Pat!’

  ‘Hatsa! Lekker man!’ riep Patrick enthousiast, terwijl hij zich op de bank liet ploffen en zich uitstrekte. Hij ritste zijn vest open en liet zijn blik door het enorme woongedeelte van het huis glijden. ‘Ik zeg het niet vaak, maar die jongen heeft een keer iets voor elkaar gekregen.’

  ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit,’ zei Romy lachend. Ze had als enige van de drie haar jas nog aan en keek op haar horloge. ‘Maar hoe bizar dit huis ook is, ik moet helaas zo weer gaan.’

  ‘Wil je echt niet blijven?’ vroeg Ilse. Ze keek Romy hoopvol aan. ‘Van Romano mag het.’

  ‘En al mocht het niet,’ zei Patrick meteen. ‘Dan zou je juist alsnog moeten blijven, gewoon om die jongen te stangen. Hij bepaalt toch niet wie er wel of niet meegaan.’

  ‘Nouja, het is zijn idee,’ antwoordde Romy. ‘Maar ik heb zijn aanbod niet voor niet geweigerd. Ik moet er gewoon niet aandenken om een hele week met jullie opgescheept te zitten. Ik heb die paar uur in de auto maar net overleefd.’

  ‘En bedankt,’ lachte Patrick. Hij gooide zijn benen op Ilses schoot. ‘Maar nee, ik begrijp het.’

  ‘Dus ik moet zo echt beginnen met rijden, ben ik bang.’

  ‘Nee, oké, je wilt niet heel de week blijven, maar je kan toch op z’n minst blijven overnachten?’ Ilse staarde naar de enorme houten wandklok boven de verkoolde en gedoofde openhaard. ‘Ik vind het niet verstandig om je vanavond nog terug te laten rijden. Eerder dat je dan thuis bent…’

  Romy haalde haar schouders op. ‘Ach, wat maakt het uit.

  ‘Genoeg,’ zei Ilse meteen. Ze keek opzij, naar Patrick. ‘Pat, zeg jij nou ook eens wat! Vind jij dat we Romy meteen moeten laten terugrijden OF moet ze hier overnachten?'