"Lewiatan" (statek)

**"Lewiatan"** – statek parowy zwodowany przez kompanię morską Jasper-Artaud Partnership.

Jest miejscem akcji powieści "Lewiatan".

## Budowa i wystrój

"Lewiatan" był drugim, po "Great Eastern", największym statkiem pasażerskim na świecie. Mógł wziąć na pokład tysiąc ludzi i dziesięć tysięcy ton ładunku. Długość kadłuba wynosiła sześćset stóp, a szerokość osiemdziesiąt. Górny pokład, przeznaczony dla pasażerów pierwszej klasy, miał po przekątnej długość trzystu pięćdziesięciu pięciu kroków miss Stamp, czyli siedem i pół minuty chodu. W maszynowni znajdowały się dwie maszyny parowe, które napędzały dwa potężne koła na burtach oraz gigantyczną śrubę na rufie. Okręt miał także sześć wysokich masztów z kompletnym zestawem żagli. Maksymalna moc zapewniała prędkość szesnastu węzłów. Miał podwójne stalowe poszycie, które zapewniało bezpieczeństwo nawet w razie zderzenia ze skałą. "Lewiatan" był także wyposażony w specjalne kile boczne zmniejszające kołysanie, pełne oświetlenie elektryczne, wodoszczelne grodzie, wielkie chłodnice dla wykorzystanej pary. Najcieplejszym miejscem na pokładzie był znajdujący się nad pokładem dla pierwszej klasy pokład szalupowy, gdzie zwykle bywało pusto ze względu na temperaturę. Wyżej znajdował się mostek kapitański, a jeszcze wyżej kominy i maszty z żaglami.

Na pokładzie znajdowały się m.in. sala balowa, sala koncertowa oraz duża biblioteka. "Lewiatan" miał sto trzydzieści kajut pierwszej klasy, które wyposażeniem nie ustępowały pokojowi w najlepszym londyńskim hotelu. Kajut drugiej klasy było dwieście pięćdziesiąt i były one w stanie pomieścić sześćset osób. Klasy trzeciej na "Lewiatanie" nie było. Załogę statku oprócz marynarzy i oficerów stanowiło dwieście osób pracujących jako służba - stewardzi, kucharze, lokaje, muzycy, pokojówki. Statek miał nawet własnego oficera straży pożarnej.

Pasażerowie drugiej klasy stołowali się wszyscy w wielkiej wspólnej sali, ale pasażerowie pierwszej klasy jadali w specjalnych salonach, do których byli przydzielani. Każdy salon miał swoją nazwę i wyglądał jak luksusowa jadalnia: kryształowe żyrandole, czarny dąb, mahoń, obite aksamitem krzesła, kosztowne srebra stołowe, upudrowani kelnerzy i usłużni stewardzi. W salonie "Windsor" znajdującym się na gównym pokładzie, na samym dziobie statku komisarz Gauche polecił zebrać wszystkich podejrzanych, żeby mógł znaleźć pośród nich mordercę. Trzy ściany "Windsoru" były ze szkła, co zapewniało doskonałą widoczność nawet w pochmurne dni. Tutejszy aksamit był złocistobrązowy, a na lnianych serwetach widniał herb Windsoru. Na środku stał owalny stół z nogami przykręconymi do podłogi na wypadek silnego kołysania. Wokół stołu stało dziesięć krzeseł z wysokimi oparciami rzeźbionymi we wszelakie gotyckie fidrygałki.

Śniadania na "Lewiatanie" podawano po angielsku: rostbef, dania z jajek, pudding i owsianka, a do tego francuskie croissanty. Na obiad i kolację podawano dania kuchni francuskiej. Śniadanie podawano o 9 rano, o 14 obiad, o 17 herbatę i podwieczorek, o 20 podawano kolację.

W prestiżowej części rufowej znajdował się salon "York", gdzie podczas dziewiczego rejsu jadali nowy wicekról Indii z małżonką, dwaj generałowie armii indyjskiej oraz kapitan statku Josiah Cliff.

## Historia

Został zwodowany w dokach Bristolu, a 19 marca 1878 roku wyruszył z Southampton w dziewiczy rejs do Kalkuty. W pierwszy rejs zabrano 132 pasażerów I klasy oraz 10 starszych oficerów. Pasażerom polecano nie zabierać własnej służby, bo okrętowi lokaje i pokojówki miały zadbać o wszystkich.

Pierwszy przystanek "Lewiatana" znajdował się w Hawrze. Potem statek opłynął Półwysep Iberyjski i 1 kwietnia 1878 roku dotarł do Port Saidu, gdzie na jego pokład wsiadł Erast Pietrowicz Fandorin. Dzień później okręt wpłynął do Kanału Sueskiego. 7 kwietnia statek dopłynął do Adenu. O świecie 15 kwietnia "Lewiatan" dotarł do Bombaju. W nocy z 18 na 19 kwietnia statek prawie został zatopiony przez pierwszego oficera Charlesa Régnier, lecz został uratowany przez sir Milford-Stokesa, komisarza Gauche'a i Fandorina.

Podroż "Lewiatanem" została wspomniana przez Fandorina w powieści "Walet pikowy", gdy detektyw wspominał o skarbie Szmaragdowego Radży.

## Obecni na pokładzie podczas dziewiczego rejsu

* Załoga:
	+ Josiah Cliff - kapitan od 19 marca do 15 kwietnia 1878 roku
	+ Charles Régnier - pierwszy oficer od 19 marca do 15 kwietnia 1878 roku, w dniach 15-19 kwietnia kapitan
	+ Périer - drugi oficer od 19 marca do 19 kwietnia 1878 roku, następnie kapitan
	+ Jeremy Fox - główny nawigator
	+ Truffo - lekarz pokładowy; zabrał ze sobą żonę, która nie była ani członkiem załogi, ani pasażerem
	+ Drieu - pomocnik kapitana odpowiedzialny za kontakt z pasażerami
	+ Jeannie - pokojówka usługująca madame Clébèr
		- Gustaw Gauche - zginął 19 kwietnia 1878 roku
		- Erast Pietrowicz Fandorin - wsiadł na pokład 1 kwietnia 1878 roku w Port Saidzie
		- Reginald Milford-Stokes
		- Clarissa Stamp
		- Maria Sainfontaine (jako Renata Clébèr)
		- Étienne Bâlois
		- Hintaro Aono
		- Bubble
		- Anthony R. Sweetchild - zginął 14 kwietnia 1878 roku
		- nowy wicekról Indii wraz z małżonką
		- dwóch generałów armii indyjskiej
	+ II klasy:
		- pani Blackpool
		- Czan
		- pani Campbell

## Wystąpienia

* "Lewiatan"
* "Walet pikowy" (wspomniany)