Va Suan

**Va Suan** - siódme co do wielkości i ludności miasto w Pallasie.

## Historia

Nie wiadomo, kiedy pojawiła się pierwsza jednostka osadnicza na terenach dzisiejszego Va Suanu, ale wiadomo, że osadnictwo istniało tam już przed 4000 pne. Jeszcze przed 3500 pne wojowie z Pallasu najechali na dzisiejszą Amalenię i odkryli drobne skupiska lokalnej ludności mówiące podobnie i mające podobną do nich kulturę. Centralna jednostka osadnicza została rozbudowana głównie przez Świeńszczan pochodzących z Kuovca, a także pojawiło się tam niewielu ludzi z Ponu. Po włączeniu tych ziem do Pallasu to miejsce otrzymało prawa miejskie, a miejscowość otrzymała nazwę Va Suan. Stała się również siedzibą krainy Amalenia i województwa vasuańskiego. Dodatkowo ludzie z Kuovca są odpowiedzialni za założenie wielu amaleńskich miast, a ludzie z Ponu i okolic - za zakładanie niektórych wsi amaleńskich.

Okolice Va Suanu były zamieszkiwane również przez ludy kiltowskie i przyszłe rouńskie. Uległy one asymilacji lub przegonieniu. Napływowi Świeńszczanie zmieszali się z lokalnymi skupiskami Pallasyjczyków i tak powstali Amaleńczycy.

W późniejszym czasie na zachodzie województwa ponskiego ludność zaczęła wykazywać odrębność kulturową od reszty Większopalczyków. Amaleńczycy i Bafańczycy mieli na to wpływ. W ten sposób powstała grupa etnograficzna Lubszów, która przez długie lata była jedynie częścią większej grupy Większopalczyków i jedyne, co się stało, to gród Lus stał się siedzibą powiatu/hrabstwa, a sam hrabia luski pochodził z Ponu.

Vasuańczycy bardzo polubili wytwór Pallasyjczyków, czyli piwo. W mieście rozwinęły się tradycje piwowarskie i w przyszłości dużo regionalnych odmian piwa.

W czasach ekspansji Pallasu na zachód mieszkańcy całej Amalenii chętnie się osiedlali na zachodzie przez jakiś czas i zakładali tam nowe miasta, przez co też mieszali się z lokalnymi społecznościami pallasyjskimi. Z czasem im się odechciało, a ziemie, na które wpłynęli kulturowo, pokrywają się z dzisiejszą Storkią, czym w przyszłości Storkijczycy będą argumentować aneksję Amalenii. Uważają oni Amalenię za swoją praojczyznę.

Inne większe miasta anektowały sąsiadujące miejscowości, a Va Suan jest pierwszy miastem, z którego wydzieliło się inne miasto, czyli Ov. Te samą nazwę otrzymała przepływająca przez nie rzeka.

W 221, w czasach szerzącego się w Wielkim Pallasie alkoholizmu, Va Suan mocno zarzucał swoje tradycje piwne, co sprawiło, że niektóre jego regionalne odmiany bezpowrotnie przepadły. Później, do rozpadu państwa miasto poszukiwało czegoś, co by się tak źle nie kojarzyło.

W 313 Wielki Pallas się rozpadł. Va Suan pozostał w granicach Pallasu. Do nowego Pallasu wprowadzać się zaczęli Pallasyjczycy, którzy nie chcieli mieszkać w nowych państwach. Do Va Suanu też się więc wprowadzali. Spowodowało to konieczność poszerzenia granic miasta. Miasto zostało podzielone na 3 części: 1. część to Stare Miasto, czyli rynek i okolice, 2. część to część mieszkalna dla lokalnej społeczności, a 3. część powstała po to, żeby napływowcy mogli się osiedlić. 1/3 województwa kuovckiego stała się częścią województwa vasuańskiego, co sprawiło, że tamte ziemie zaczęli zamieszkiwać Amaleńczycy, którzy w niektórych miejscach się zmieszali z lokalnymi Świeńszczanami.

Samym vasuańczykom spodobało się w tamtym okresie takie coś jak inżynieria i zaczęto ją tam popularyzować. Sam Va Suan stał się wtedy też miastem o tradycjach inżynieryjnych, ponieważ często to stąd pochodzili inżynierowie i to dzięki temu miastu inżynieria stała się ważną rzeczą w średniowieczu.

W Va Suanie nie powstał Średni Rynek, bo miasto było za małe, ale powstało za to centrum inżynieryjne na zachód od miasta, które z czasem zostało do miasta wcielone, a z czasem przemianowane na Średni Rynek, a jego okolica stała się Średnim Miastem.

W 883 decyzją króla województwo kuovckie zostało podzielone na dwie równe części między wojewodów karrowskiego i ponskiego. Wyszło tak, że Kuovc został podzielony na dwie równe części. Doszło do podzielenia rynku i kopalni na pół. Powstały więc dwa miasta, które nosiły nazwę Kuovc. Doszło więc też do podzielenia gminy Kuovc i hrabstwa Kuovc. Zachodnia część gminy połączyła się z gminą Govc i doszło do powstania gminy Kuovc-Govc; gmina miała dwóch wójtów. Zachodnia część hrabstwa połączyła się z hrabstwem govckim i powstał powiat kuovcko-govcki; hrabia miał siedzibę w dwóch miastach. Co do wschodniej części gminy ta stałą się częścią gminy Mivc, a wschodnia część hrabstwa przyłączyła się do hrabstwa Byn.

W wyniku przyłączenia województwa kuovckiego do dwóch nowych województw ich mieszkańcy zaczęli się wprowadzać na te tereny. Od tej pory zaczyna się historia o odrębności Świeńszczan, bo zaczęli oni wtedy podkreślać swoją odrębność od Mniejszo- i Większopalczyków, a niektóre gwary Świeńszczan zaczęły przejmować wpływy gwar wiekszo- i mniejszopalskich, które w małych ilościach przeszły do ogólnego dialektu świeńskiego.

Mieszkańcy dawnego Kuovca w wyniku degradacji wojewody świeńskiego mieli otrzymać tzw. "odszkodowanie za utratę wojewódzkości", ale władze dwóch nowych miast przeprowadziły to tak, że odszkodowanie otrzymali nawet ci, którzy się wprowadzili wtedy z Mniejszego i Większego Pallasu. W późniejszym czasie utworzono po kopalni na miasto.

To był okres, kiedy na znaczeniu zyskało miasto Cews z północy Świeńska. Znalazło się ono w województwie karrowskim i tam zamieszkał dawny woejwoda świeński. Do tego miasta przybyło wielu ludzi, a większość z nich pochodziła z pobliskich miast oraz z Kar Rowa. Doszło też do otwarcia trzech kopalń, w których złoża bardzo szybko się skończyły, bo wydobycie było intensywne.

Kuovc nie był jednak jedynym miastem, które zostało podzielone. Podzielony został także Byn. New Byn pozostał częścią województwa ponskiego, a z czasem powstał tam rynek. Podziałowi uległ także Cews. Cews Lil był długo samodzielnym miastem, ale dużo mniejszym i mniej ważnym. Nie powstał tu nigdy rynek. Dzieliły się też niektóre wsie.

Chociaż w sumie nie wiem, czemu ja wam tutaj o tym opowiadam, bo Va Suan był jedynie kulturowo powiązany ze Świeńskiem, a powiązania administracyjne to jedynie te wymiany ziemią.

W 1453 doszło do odtworzenia dawnego województwa świeńskiego, które było odrobinę większe niż oryginalnie, bo było większe o mniejszopalskie miasto Jar i większopalską wieś Zawz, a także o fragment hrabstwa lonskiego i o 1/3 województwa vasuańskiego. Jar i Zawz zawsze wykazywały odrębność etnograficzną i kulturową, a na zachodzie Amaleńczycy w niektórych miejscach byli przemieszani ze Świeńszczanami, bo oni zaczęli sie tu siłą rzeczy osiedlać.

Gdzieś po 1500 roku w Va Suanie powstał Nowy Rynek i skupione wokół niego Nowe Miasto. Było to najbardziej wysunięte na zachód Nowe Miasto w całym Pallasie.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie podbiło Bafanię i Świeńsk, ponieważ to były ważne centra przemysłowe Pallasu oraz tłumaczyli to pobudkami historycznymi (jak się w przyszłości okazało, jeśli chodzi o Świeńsk, to było bezpodstawne i błędne). W tym państwie więcej było wsi niż miast, więc w obu regionach wprowadzono dezurbanizację poprzez odebranie praw miejskich większości miast. W dalszym ciągu to były najbardziej zurbanizowane ziemie tego państwa, bo dalej było tu najwięcej miast w całym państwie (wsi było tylko o 1 więcej na województwo). Kuovc zachował prawa miejskie i w dalszym ciągu pozostał stolicą województwa kuovckiego. W przeciwieństwie do województwa samfińskiego, nikogo nie wysiedlano, tylko po prostu kazano Ursaryjczykom tu zamieszkać, przez co populacja Świeńska wzrosła dwukrotnie. Pojawiło się też kilka rodzin arańskich. Nieliczni Pallasyjczycy uciekli od Pallasu, w tym np. do Amalenii. Pozostali tam Świeńszczanie kultywowali swoją kulturę ludową i zachowali swój dialekt, który od momentu aneksji przez Ursarię został uznany za część ursaryjskiej, a nie standardowej odmiany języka pallasyjskiego. Od tamtej pory też ursaryjska odmiana języka pallasyjskiego czerpała z dialektu świeńskiego i vice versa.

W Ursarii mimo że jest więcej wsi, to najwięcej ludzi mieszka w miastach. Mimo że nie wysiedlono Pallasyjczyków, to po likwidacji świeńskich miast przesiedlano niektórych "nowych wieśniaków" do miast, żeby region nie odbiegał od standardów.

Ursaria przejęła tereny historycznego Świeńska, czyli również ziemie kiedyś "okupowane" przez wojewodę vasuańskiego, czyli wschodnią połówkę tych ziem, gdzie Świeńszczanie i Amaleńczycy żyli ze sobą wspólnie. Tamtejsi Świeńszczanie i Amaleńczycy też zostali na miejscu. Jak z kultywowaniem obyczajów ludowych przez wysiedlonych Bafańczyków było różnie, tak ze Świeńszczanami było lepiej, bo oni wszyscy zachowywali swoje obyczaje ludowe i jak Ursaryjczycy, którzy przybyli do Bafanii, porzucili swoją kulturę ludową, tak ci Ursaryjczycy, którzy zamieszkali w Świeńsku, niekoniecznie. Identycznie postępowali Amaleńczycy, którzy w wyniku zmian granic zamieszkali w Ursarii, a także odsetek populacji "świeńsko-amaleńskiej", czyli ludzie z terenów, gdzie dwie grupy etnograficzne się wymieszały.

W 1600 państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło, co poskutkowało uzyskaniem niepodległości przez Bafanię i Świeńsk. Od razu Pallas odzyskał Bafanię, ale nie udało mu się odzyskać Świeńska. Zajęła go Hokia. Wtedy również bliska kulturowo Amalenii Storkia przeszła w zależność od wrogiej Pallasowi Damadanii. Władze damadańskie nakazały władzom storkijskim zaatakowanie Pallasu i zajęcie Amalenii. Udało się, bo Pallas niedawno zjebał misję odzyskania Świeńska. To zostało tym bardziej ułatwione, że Storkia zajęła dawny "korytarz" łączący Ursarię z Aranią. Amaleńczycy w momencie zajęcia przez Storkię zostali w większości wysiedleni i zastąpieni Storkijczykami. Pojawiło się też dużo rodzin damadańskich oraz kilku Pallasyjczyków mieszkających w Storkii od 313. Pozostali tu Storkijczycy kultywowali w dalszym ciągu swoje tradycje ludowe, ale nieliczni rozmawiali w dialekcie amaleńskim, ponieważ Storkijczycy zarzucili nawyk posługiwania się czymś, co można nazwać dialektem, a wtrącają jedynie regionalizmy w mowę standardową. Od tamtej również pory dialekt amaleński został uznany za część nie standardowej, a storkijskiej odmiany języka pallasyjskiego, więc był pod jej wpływem i vice versa. Da się też zauważyć wpływy damadańskie, które latami próbowano eliminować, ale od jakiegoś czasu zaprzestano.

Początkowo Damadańczycy promowali czystą, standardową mowę, więc Storkijczycy z Amalenii nie interesowali się dialektem amaleńskim, a nawet się śmiali z tego, że Pallasyjczycy go używają. Z czasem Storkijczycy powrócili do swojego nawyku wtrąceń regionalnych i zainteresowali się tym dialektem. Przy okazji finalnie go trochę jednak zmodyfikowali, bo występowanie regionalizmów nie pokrywało się z zasięgiem dialektów, a Storkijczycy z Amalenii pochodzili w sumie z całej Storkii, więc dodawali różne słowa "od siebie". Dodatkowo były regionalizmy, które nie pochodziły z konkretnych dialektów, ale jednak wyróżniały dany region, a czasami były znane w odległych sobie miejscach.

W Damadanii miast było więcej niż wsi, ale to populacja wiejska stanowiła większość. Z tego powodu wszystkim osadom storkijskim nadano prawa miejskie, ale że do tej pory większość Storkijczyków mieszkała w miastach, to zarówno "starzy", jak i "nowi mieszczanie" byli wysiedlani na wieś. Wtedy skończono wysiedlanie Pallasyjczyków z Amalenii i zaczęto sprowadzać tam Storkijczyków, czyli niektórzy w zasadzie w ciągu roku mogli być dwa razy przesiedleni. W tym samym roku władze storkijskie przywróciły osady i zaczęły one stanowić większość. Odbyło się to poprzez odbieranie większości miast praw. Jednym z miast przekształconych w osadę stał się sąsiadujący z Va Suanem Ov, który stał się największą osadą w Storkii. Ludzie chętniej wracali do miast, przez co Ov mimo wielkich jak na osadę rozmiarów miał mało mieszkańców.

Uzależnienie od Damadanii spowodowało także wprowadzenie nowego podziału administracyjnego. Dotychczasowe województwa zastąpiono regionami, które kompletnie nie pokrywały się z granicami historycznymi i etnograficznymi. Powiaty/hrabstwa zastąpiono departamentami, które mniej więcej się pokrywały z dawnymi powiatami/hrabstwami, ale jednak nie do końca. Jedynie nie modyfikowano gmin. Województwo vasuańskie zostało zastąpione w sumie trzema nowymi regionami (bardziej dwoma i połową, bo ten trzeci w połowie znajdował się w Amalenii, a w połowie w innej krainie geograficznej). To też wpłynęło na modyfikację dialektu amaleńskiego. Do tej pory w Storkii niektóre miasta i wsie były samodzielnymi gminami, niektóre miasta miały prawa powiatu, a trzy stolice województw były wydzielone. Po takich zmianach miasta były normalnymi częściami swoich jednostek, a wsie bywały samodzielnymi gminami. Po przywróceniu osad przywrócono miasta-gminy, miasta-departamenty i miasta-regiony. Gmina Va Suan stała się jednością z miastem Va Suan, czyniąc je miastem-gminą. Poprzez przekształcenie miasta Ov w osadę, upadła gmina Ov i część dołączyła do gminy Va Suan, w tym też Ov. Oznacza to, że Ov powrócił do Va Suanu. Wprowadzono także takie coś, że każda stolica regionu była wyodrębniona od swojego departamentu, chyba że władze wyraziły inną wolę. Władze Va Suanu takiej nie wyraziły, więc Va Suan został wyodrębniony od departamentu Va Suan, ale był trochę za mały, więc władze Damadanii nakazały przyłączenie reszty dawnej gminy Ov. Dodatkowo przez pewien czas Va Suan był jednym z dwóch nowych miast, które były wyodrębnione ze swoich regionów, bo Va Suan był w tamtym czasie największym miastem w Storkii.

Niedługo po tym wszystkim doszło do zjednoczenia Anaronu i Anory. Po tym wydarzeniu władze storkijskie podniosły dużo osad do rangi wsi, ale to nic nie dało, bo dalej najwięcej ludzi mieszkało w miastach. Dodatkowo zniesiono miasta-regiony, a stolica była jedynym miastem wydzielonym.

W tamtym czasie Storkijczycy głównie wykazywali poglądy centrowe i liberalno-socjalistyczne, ale mieszkańcy Amalenii przeszli na poglądy centrowe i liberalno-konserwatywne. Niedługo później szerzyć się na całe państwo zaczęły poglądy centrowe i socjalistyczne, a nowi Amaleńczycy stawali się bardziej centrowcami i konserwatystami. Drugie pokolenie osadników amaleńskich było bardziej centroprawicowe i konserwatywne. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii doszło do niedużej zmiany w światopoglądzie typowego Storkijczyka: większość z nich stała się centrowcami i liberalnymi socjalistami, a większość Storkijczyków z Amalenii stała się centroprawicowcami i liberalnymi konserwatystami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii doszło do kolejnej zmiany wśród Storkijczyków: większość z nich przypisywała siebie do poglądów centrowych i socjalistyczno-liberalnych. Wśród Amaleńczyków szerzyły się poglądy centroprawicowe i konserwatywno-liberalne. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię znowu zmienia się przeciętny światopogląd typowego Storkijczyka: przeważnie jest on centrolewicowcem i konserwatystą. Amaleńczyk był jednak przeważnie centroprawicowcem i konserwatystą. Drugie pokolenie było podzielone: było dużo prawicowców i konserwatystów oraz centrowców i konserwatystów.

W 1688 doszło do zjednoczenia Ursarii i Aranii. Arania postanowiła zaatakować Storkię i ją uzależnić od siebie. Wtedy też Pallas atakował Hokię i Storkię, żeby odzyskać swoje ziemie. Arańczycy już uzależnili od siebie Storkię i byli w trakcie zmiany organizacji tych ziem, w tym też ziem amaleńskich, ale Pallas zdążył je zająć. Z tego powodu przywracanie dawnych porządków trochę zajęło. Trzeba było utworzyć nowe województwo vasuańskie w miejsce dotychczasowych trzech regionów, które były w trakcie przekształcania na jeszcze inne regiony. Wysiedlono jeszcze Storkijczyków i wprowadzono na ich miejsce Pallasyjczyków. Większość z nich ma przynajmniej jednego przodka stąd, ale niektórzy nie są wcale powiązani z regionem, ale i tak go zamieszkują. Amaleńczycy na wygnaniu kultywowali tradycje ludowe i swój dialekt, więc odnowili dawne obyczaje i tożsamość regionu. Musieli się jednak skonfrontować z modyfikacjami pozostawionymi przez Storkijczyków, ale to się udało. Dodatkowo władze arańskie chciały zlikwidować miasta wydzielone z regionów i departamentów (albo arańskich prowincji), plan był, żeby pozostawić tylko miasta-gminy i wsie-gminy. Nie planowano więc wydzielać żadnych nowych miejscowości z Va Suanu, ale w porządku pallasyjskim nie istnieją maista-gminy ani wsie-gminy, więc po prostu próbowano odtworzyć dawną gminę Va Suan. Kontynuowano też scalanie miast z powiatami i likwidowanie gmin mających w sobie tylko jedną miejscowość. Dodatkowo Arania chciała likwidować osady czyniąc je wsiami, bo w Aranii większością są wsie, a także populacja wiejska dominuje liczebnie nad miejską, co jest całkowitą odwrotnością porządu pallasyjskiego, więc to też było do unormowania. Poprzednicy zostawili rozpierdol, a mocarstwo szybko to naprawiło.

Ziemie wymieniane przez lata między województwami kuovckim i vasuańskim zostały wyodrębnione jako jedno województwo. Zostało utworzone miasto Op i stworzono województwo opskie.

W 2012 bardzo dużo mieszkańców przybyło do Va Suanu, ponieważ to był rok, kiedy Pallas stał się wielokulturowy. Pallasyjczycy od tej pory stanowili ok. 60% populacji miasta. Pojawiło się tu bardzo duże skupisko Storkijczyków. W 2021 trochę obcokrajowców ubyło z miasta, ponieważ Pallas anektował wielokulturową Ursarię i jednokulturową Storkię, więc część cudzoziemców zamieszkała na terenach storkijskich. W 2022 województwo vasuańskie wyodrębniło się od Pallasu jako Amalenia, a także doszło do podziału województwa opskiego: zachodnia część przypadła państwu vasuańskiemu. Nowe państwo przestało być wielokulturowe, bo cudzoziemców przebywających tu od 10 lat w zdecydowanej większości przesiedlono do Morengii. Storkijczykom pozwolono tu jednak zostać, a jak by tego było mało, dużo Storkijczyków się jeszcze wtedy wprowadziło do nowo powstałego państwa i teraz Pallasyjczyków i Storkijczyków jest w sumie po równo.