Król piekieł

Utworzenie Aldy, miało dla dwójki bogów, wszelkie możliwe złe konsekwencje. Avrana została żoną Verenatha, a Myzotz został wypędzony do piekieł na dziesięć tysięcy lat. Po tym na Aldzie na kilka tysięcy lat zapanowała epoka lodowcowa.

Gniewny bóg ognia Myzotz obolały obudził się na pokrytej sadzą czerwonej skale. Wokół niego było dość ciemno i gorąco. Tu i ówdzie palił się ogień a zamiast rzek i jezior zobaczył nieskończone dziury z gorącą lawą. Znajdował się w Netherze – starożytnym piekle do którego nikt o zdrowych zmysłach nie schodził, bo i po co?  Wstał powoli na nogi a jego głowę zajmowała gonitwa myśli. Próbował sobie ułożyć co dokładnie się stało zanim tutaj trafił. Pamiętał jak Andaroth, jego starszy brat strącił go tutaj za karę, pamiętał jak jego dłoń wyślizgnęła się z dłoni Avrany jak zaczął upadać… Nagle do niego dotarło co się stało i poczuł w sobie ból jakiego nigdy wcześniej jeszcze nie czuł. Potworny żal rozdzierał mu serce kiedy uświadomił sobie, że nie może wrócić a jego ukochana siostra została przymusem poślubiona z jego znienawidzonym bliźniakiem.

Rozpacz Myzotza trwała bardzo długo jednak po pewnym czasie zaczęła się przeistaczać. Żal zaczął ustępować miejsce wściekłości a ból ze smutku zamieniał się w gorzką nienawiść. Jego serce które było w kawałkach zapłonęło nagle ogniem który rozpalił w nim żądze zemsty. Zrozumiał, że teraz musi zaakceptować to piekło w którym się znalazł jako swój nowy dom. Wiedział, że nie może pozwolić sobie na to, żeby opaść z sił i poddać się czekając na koniec wyroku. Potrzebował bezpiecznej przystani, miejsca w którym nie będzie musiał się martwić o knowania swojego brata bliźniaka. Miejsca w którym będzie mógł odzyskać siły, a nawet zdobyć jej więcej by w odpowiednim czasie, skrócić Verenatha o głowę.

Spędził wiele godzin na badaniu tej niezwykłej krainy. Ci którzy stąd wracali, najczęściej nie byli już nigdy więcej normalni. Prawdą było, że Nether był strasznym i nieprzyjaznym miejscem. Myzotz pilnie studiował wszystko co odkrył. Największy potencjał na sojusznika zobaczył w dziwnych istotach, podobnych do ludzi ale jednocześnie podobnych do świń. Uważał je za odrażające, ale jako jedyne miały one predyspozycje do zostania pomocnikami. Nazwał te bezmyślne istoty Piglinami i rozpoczął proces przekształcania je w byty chociaż trochę rozumne. Nauczył je mówić, polować oraz wydobywać surowce których na ziemi nigdy nie widział. Jako że był doskonałym kowalem nauczył ich również tej sztuki. Pokazał im architekturę i broń. Widząc, że Pigliny szybko się uczą i z pokolenia na pokolenie zamieniają się w dobrze prosperujące społeczeństwo które jest mu całkowicie oddane, za pomocą swojej magii stworzył dla nich wierzchowce – hogliny. Zlecił on swoim poddanym budowę wspaniałej twierdzy która miała być zwieńczeniem jego pracy nad Piglinami, oraz miała stanowić dla niego miejsce gdzie mógł pracować nad powrotem na ziemię.

Z czasem jednak pojawił się problem. Pierwotni mieszkańcy piekieł im więcej rozumu mieli, tym częściej zdarzało im się nieposłuszeństwo. Zaczynali rozumieć, że praca dla samej pracy nie jest ciekawa i zaczęli coraz mniej zaangażowanie podchodzić do swoich obowiązków. Myzotz miał coraz większe problemy by zachęcić ich do pracy gdyż nie działały tutaj ani prośby, ani groźby. Dopiero po dłuższych rozmyślaniach wpadł na pewien pomysł. Zwołał swoich coraz bardziej zbuntowanych poddanych i pokazał im co znalazł. Uniósł rękę w której znajdowała się sztabka zrobiona ze złota tak by każdy ją zobaczył, po czym rzekł „Całe złoto tej krainy będzie wasze! Całe złoto Netheru, każdy nawet najmniejszy kawałek będzie dla was jeżeli będziecie mi wierni i będziecie wypełniać swoje obowiązki!” Jego głos niósł się pomiędzy oczarowanymi błyszczącym surowcem Piglinami.

Plan zadziałał. Mieszkańcy piekła ochoczo wzięli się do pracy a potężna, mroczna twierdza zaczęła wyrastać z jałowej ziemi Netheru. Budowa trwała lata jednak ostatecznie Myzotz mógł w końcu usiąść w swojej głównej sali tronowej. Specjalnie dla niego, Pigliny zbudowały również doskonale zaopatrzoną kuźnię która została przez boga pobłogosławiona wiecznym ogniem. Po zakończeniu budowy Myzotz ochrzcił swój nowy dom jako Mortevrath.

Po zakończeniu budowy gniewny bóg zajął się zapewnieniem bezpieczeństwa sobie i Piglinom. Jego największą ambicją było stworzenie najbezpieczniejszego miejsca we wszystkich wymiarach. Miejsca które będzie budzić strach w sercach jego wrogów samą nazwą. Spędził wiele dni na planowaniu jak może ochronić to miejsce, jednak w jego głowie raz po raz pojawiały się bolesne wspomnienia których nie mógł w żaden sposób się pozbyć. Kiedy nikt nie widział, zamykał się w swojej komnacie gdzie pozwalał sobie na upust tej wściekłości i żalu. Z tej mieszanki uczuć powstały najstraszniejsze potwory Netheru. Narodzone w wielkiej nienawiści Ghasty były potężną bronią gotową zaatakować każdego kto się zbliży do nich chociaż na krok. Jednak, żal jaki przekradł się w proces ich stworzenia sprawił, że były one równie porywcze jak sam Myzotz, i nawet on po pewnym czasie musiał przyznać sam przed sobą, że nie jest w stanie nad nimi zapanować. Nie słuchały nikogo, ani niczego, siejąc śmierć i zniszczenie, któremu zawsze towarzyszył ich gorzki płacz.

Pan Ognia przepędził bestie z dala od bastionu, jednak problem bezpieczeństwa twierdzy nie został rozwiązany. Myzotz rozumiał wtedy, że żadna bestia, nie będzie w stanie, skutecznie bronić zamku i musi szukać rozwiązania gdzie indziej. W ten sposób powstała idea Dzieci Płomienia. Oddział wiernych wojowników, wyszkolonych zabójców i fanatycznych wyznawców, gotowych oddać życie za płomień i swojego pana. Grupa istot gotowa na wszystko: łaknąca śmierci, krwi i cierpienia, jakiego doznał ich bóg. A na ich czele stanie Dowódca Płomienia – Najokrutniejszy i najwierniejszy z wojowników, będący jednocześnie najwyższym kapłanem Pana Ognia.

Myzotz wiedział jednak, że plan ten, mógł ziścić się dopiero, po zakończeniu banicji i powrocie na Aldę. Nie mógł tyle czekać, musiał działać już teraz by być gotowym od razu kiedy tylko będzie mógł wrócić. Spędził wiele czasu nad swoim najznamienitszym projektem. Portalami. Poświęcił wiele energii, ale udało mu się stworzyć przejście pomiędzy Netherem a Ziemią. Dlaczego nie wrócił już wtedy? Wiedział, że jeżeli Andaroth i Verenath dowiedzą się, że uciekł na stałe wywoła to kolejną wojnę braci która skończy się tym, że zostanie strącony do Otchłani. Teraz był zbyt słaby by pozwolić sobie na taki konflikt.  W ciemnościach nocy, tworzył portale na Aldzie, wkradając się do krainy pod nieuwagę innych bogów. Gdy w końcu na Aldę zaczęły przybywać pierwsze istoty, obserwował je z ukrycia, aby nie zdradzić swoich wypadów z piekła. Starał się za wszelką cenę unikać miejsc gdzie mógł spotkać bogów. Sprawiało mu to ogromny ból gdyż wiedział, że jest blisko Avrany a nie mógł dać jej znaku, że wrócił. Czy ją kiedyś widział? Tak, jeden raz i wtedy jego serce znów pękło na kawałki, kiedy zobaczył że spacerowała za rękę z córką. Córką której ojcem był jego największy wróg Verenath. Po tym wydarzeniu utwierdziło się w nim przekonanie, że zemsta na bliźniaku to jedyne wyjście i tylko to będzie w stanie ukoić to co czuje.

*by Lord & Reini*