Por. Strzygoń

## Historia

Urodzony gdzieś w latach ’90 XXI w. w krypcie 343.
Placówka znajdowała się na pojezierzu kaszubskim. Przed wojną był to
Ośrodek Badawczy Opancerzeń Osobistych, w latach ’60 powiększony o bunkry
długoterminowe i tuż przed wojną tajnie zmodernizowany do stanu krypty. Silnie zniszczony i uznany za stracony. Strzygoń Colombo miał babkę (starą pielęgniarkę) i matkę (panią technikenergetyk).
Ojca stracił wcześnie (prototypy nigdy nie były bezpieczne). Babka jak
się (czasem) napiła mówiła coś o zamrożonym dziadku w zawalonej części ośrodka,
ale nie pamiętała szczegółów, poza tym, że był doktorem i wiedział / miał coś
ważnego, co trzeba odzyskać.
Wojenne zniszczenia przekreśliły szanse realizacji celu krypty. Tylko
niektórzy ze starych naukowców (a ci umierali ze starości) próbowali coś wskórać.
Tam też przyszły porucznik nauczył się podstaw techniki (przecież pomagała ona
przeżyć) i wytwarzania pancerzy (bo czego mogli go uczyć tamtejsze dziadki?).

Zmiany nadeszły wraz z marszem armii IV WRP. Niemal cały pierwotny stan
osobowy był już dawno zimny i sztywny, więc konfrontacja z „powieszchniowcami”
była dużym szokiem i została powszechnie uznana za ratunek. Krypta został otwarta,
mieszkańcy rozpoczęli pół-otwarty żywot – nie wysiedlono ich, ale zwierzchność
przeszła na Marszałka. Jego reprezentantem był płk Krukowski – starszy człowiek
i już trochę zmęczony, ale doświadczony. Ośrodek był pieczołowicie badany, ale ze
wzgl. na pograniczną lokalizację dla przybyszów nigdy te działania należycie nie
rozkwitły. Uzyskano np. dostęp do 3 z 4 poziomów projektu kriogenicznego
(wszystkie kapsuły zostały zniszczone), ale najniższy pozostał niezbadany przez
sąsiedztwo reaktora głównego, dawniej elektryfikującego okolicę (a właściwie jego
resztki po wybuchu podczas bombardowań wojennych). A był łakomym kąskiem,
ponieważ, jak głosiły opowieści starych naukowców, był tam min. prototypowy
pancerz wspomagany P68.
Pozyskaną młodzież kształcono na przyszłą kadrę techniczną WRP ze wzgl. na
obecność „sprzętu dydaktycznego”. Ponadto skażenie części okolicy
promieniowaniem pozwoliło na szybkie oswojenie się z radiacją przez krypciarzy
i dojście do niejakiej wprawy z tym zagrożeniem, zwłaszcza w środowisku gruzowotechicznym.

Rok 2111 i wycofanie się Marszałkowców to kolejna część historii. Do tego
czasu Strzygoń uzyskał tytuł inżyniera wraz z dwoma innymi z 343. Rozpad „góry”
spowodował decyzję obecnego dowódcy, mjr Czarnego, o ogłoszeniu niezależności
od IV WRP. Tamta była zbyt zajęta sobą, aby coś w tej sprawie przedsięwziąć.
Powstała tak Czarna Milicja nie była tak silna jak poprzedni włodarze, przez co, w
połączeniu ze sprzyjającym do tego terenem, utraciła część kontroli nad okoliczną
fauną i popadła niemal w izolację.
Należy w tym miejscu wspomnieć, że babka Strzygonia nie dożyła czasów
Milicji, a matka (ze wzgl. na młody wiek i energiczność – urodziła syna w wieku 17
lat) wyszła ponownie za mąż – za bezdzietnego wdowca i inwalidę wojennego kpt.
Grunwalda.
Generalnie ludność w tamtym okresie stanowili byli mieszkańcy krypty, ich
potomkowie, część byłego garnizonu wierna majorowi (pozostała posłuchała rozkazu
odwrotu) i dezerterzy. Znalazło się też parę w miarę inteligentnych mutantów, którzy
przez okazaną im „przychylność” skłoniono do ról emisariuszy wśród okolicznej
„żywej materii”. Pomysł tyle oryginalny, co niebezpieczny, ale o dziwo działał nie
najgorzej.
Całą ludność pod rządami Milicji została zmobilizowana, a Strzygoń trafił do
jednostki technicznej, pod którą podpadał park maszyn, warsztaty, rozpoznanie
radiacyjne i tworzenie / naprawianie mechaniki, często przy pomocy okolicznych
śmieci czy technicznych wraków. W tym okresie jego zespołowi udało się min.
naprawić i opancerzyć kilkanaście transporterów kołowych typu Misiek, uruchomić
czołg T-95 (projekt nieukończony) oraz znaleźć parowóz i rozpocząć nad nim pracę.
Części zdobywali wraz z grupami patrolowymi, żywność pochodziła z wciąż
działającej krypty i uprawianych pól oraz z nielicznej hodowli.
Poczucie samoistnienia w trudnej rzeczywistości wpłynęło pozytywnie na
karność obywateli CM. Za sprawą ojczyma Strzygoń trafił do „szkółki oficerskiej”
(nazywanej prześmiewczo „Cyrkiem” od skojarzenia kiedyś jednego oficera numeru
krypty z malowaniem grupy akrobacyjnej jego idola – komandora Minoru Gendy)
prowadzonej przez sędziwego, jeszcze ruchawego lotnika-dezertera. Miała ona na
celu przygotowanie nowej generacji zarządców CM. Pewnie Strzygoń skończyłby
jako główny inżynier Milicji czy jakaś inna „szycha”.

Do jesieni 2114 roku uzyskał pagony ppor. (pewnie maczał w tym palce
ojczym) dzięki swojej błyskotliwości, determinacji, szacunku do służby i
umiejętności zgrania zespołu. Jego matka spodziewała się dziecka, więc ogólnie
młody oficer poczuł, że życie zaczyna się układać. Ale właśnie wszystko wtedy się
spierdoliło, właściwe nowa mini-apokalipsa: na teren Milicji przybyła grupa
czerwonookich, jak się potem dowiedział – resztki pomiotów Khana.
Najpierw zwierzęta i mutanty zaczęły znikać, jednostkowo ludzie i coś nocami
zaznaczało swoją obecność jakby wyciem. Reakcją nieinteligentnych form żywych
było rozszarpanie emisariuszy i ciskanie ich resztkami w stronę każdego napotkanego
człowieka, a nawet pojedyncze ataki w porywie szału. Dało się jednak odczuć, że
boją się ludzi bardziej niż zawsze. Agresorzy liczyli conajwyżej 40 istot, ale ich
niezwykłe cechy siały grozę wśród mieszkańców CM. Informacje uzyskane przez
Strzygonia podczas późniejszej wędrówki pozwoliły domniemywać, że był to
oddział, który coś zabezpieczał na tyłach armii Khana i śmierć pana zabrała im cel
istnienia, więc z jakiegoś powodu skrycie przemieszczały się na wschód.
Najwidoczniej teren byłego ośrodka im się spodobał czy z czymś skojarzył, przez co
nie poprzestały na przejściu przez jego okolicę.
Próby zabicia, przestraszenia, wywabienia czy odgrodzenia się spełzły na
niczym, ponadto stracono sporo ludzi. Dopiero przejechanie i wręcz wprasowanie
jednego egzemplarza pozwoliło ustalić prawdę o ich naturze. Strzygoń miał to
szczęście, że z początku nie był na pierwszej linii, więc przeżył. Późniejsze próby
rażenia prądem czy miażdżenia przynosiły pewne efekty, ale wciąż były dalekie od
zapewnienia przyszłości tak przetrzebionej społeczności.
Podjęto wówczas heroiczna próbę ucieczki przez zwabienie czerwonookich do
reaktora krypty i wysadzeniu go. Eksplozja miała usmażyć agresorów,
a towarzyszący jej impuls EM dokonać reszty zniszczenia. Było jasne, że oznacza to
bezdomność, ale przecież z płonącego domu się ucieka. Plan zakładał
ukierunkowanie sprowokowanego natarcia zomboidów w głąb krypty, zamknięcie
ich komorze reaktora, stworzenie zawału dającego czas na ucieczkę i detonację.
Reaktor przerobił zespół matki Strzygonia a odpalenia na ochotnika podjął się kaleki
ojczym. Twierdził on, że jest najwolniejszy i ma najmniejsze szanse na ucieczkę
przez brak sprawnych pojazdów. Pomysł ponownego zamknięcia krypty odrzucono
ze wzgl. na wiekowy i wyeksploatowany stan techniczny maszyn, bliskie już zeru
stany magazynowe oraz brak przesłanek po możliwości odejścia czerwonookich czy
nadejściu ratunku.
Z powodu nieobecności od niedawna wśród żywych majora, jego
dotychczasowy zastępca, pani kpt. Orla podzieliła dowództwo – ona poprowadzi
akcję zaczepną i to jej grupa ucieknie ostatnia, Strzygoniowi powierzyła kobiety
i osoby starsze a chirurgowi Trzcinowskiemu, ostatniemu doktorowi, dzieci
i młodzież. Pomysł zakładał ucieczkę 3 różnymi trasami do miejsca oddalonego
o ok. dzień marszu.

Początek wyglądał nieźle – czerwookich udało się skoncentrować i zachęcić do
ścigania I grupy. W tym czasie 2 pozostałe ruszyły. Wabienie w krypcie nie było już
tak różowe – ok. połowa zwiadu poległa podczas samego kierowania grupą
zomboidów, blisko drugie tyle stracone na maruderach. Kosztem 5 ocalałych na
tamtą chwilę pozostali mieli spokój. Po ok. 5 godzinach od rozpoczęcia ucieczki
krypę zalał nuklearny płomień, co znaczyło, że oddział pani kapitan (jego resztki)
oddalił się od krypty na 7 km od ich byłego domu.
Cały plan miał 2 wady: nie wystarczyło środków na przeprowadzenie
stosownego rozpoznania po całej okolicy i wybadanie wszelkich zagrożeń ewakuacji
oraz reakcji na pozostałych przy życiu zwierząt i mutantów na eksplozję. Dla tamtych
detonacja reaktora była tak silnym impulsem stresu, że uciekając atakowały wszystko
na swojej drodze, włącznie z ludźmi. Przyniosło to wielkie straty: jakaś połowa z II
i III grupy nie przeżyła marszu ewakuacyjnego, w tym dr Trzcinowski, a z I tylko 2
osoby – ranna kapitan Orla i ocalały z jej oddziału kierowca Opel.
Lokalizacja noclegowa wydawała się dosyć dobra, więc rozpalono ogniska,
opłakano poległych, wręczono awanse (Strzygoniowi na porucznika) i ustalono
podział na parę grup, które ruszają w różne strony szukając nowego domu, spotkają
się ponownie pierwszego tygodnia wiosny w tym miejscu. Ale noc miała jeszcze
jedną niespodziankę – przed samym świtem jeden czerwonki, prawdopodobnie
niezauważony maruder czy nietrzymający z unicestwioną grupą i zwabiony hałasami
oraz broczącymi krwią rannymi wpadł do obozowiska siejąc śmierć. Jego ofiarami
padło 18 osób, w tym pani kapitan i spodziewająca się dziecka matka Strzygonia, nim
rozczłonkowano napastnika mieczami, toporami i spalono w jednym z ognisk.
Zmarłych pochowano i zdecydowano trzymać się planu.
Na pogrzebie jednogłośnie potępiono możliwość powtórki tej porażki.
Postanowiono dołożyć wszelkich starań, aby wszelka próba integracji sztucznej
inteligencji z ludzkim ciałem w stopniu wyższym niż przyciski nigdy się nie
powiodła. Na cześć zmarłej pani kapitan współpracowników tej idei nazwano
Orłami.
Strzygoń, pełen żalu po utraconej matce, ruszył sam w stronę Tricity według
jeszcze przedwojennych i marszałkowskich map.

Tricity niby niezniszczone za bardzo a jednak tak inne od znanego życia.
Dorywcze prace różnych miejscach jak ścieki, śmieci, warsztat, uprawy czy co się
innego nawinęło pozwoliły przeżyć do wiosny i poznać trochę świata. Opowieści
o czerwonookich ludzie traktowali z uśmiechem, myśląc, że krypciarz pomylił je
z jakimiś fluorescencyjnymi mutantami, bo BOBy mówiły, że to pod OldTown były
i już wszystkie wycięte i usmażone. W warsztacie MechMarek poznał Vladimira –
gadatliwego, pogodnego miejscowego ruska o wiecznie suchym pysku.
Powrót Orłów do gniazda, czyli umówione spotkanie krypty 343 nie odbyło
się, ponieważ wrócił tylko Strzygoń. Dzięki zasłyszanym informacjom za kolejny cel
obrał Postnań. Poznawszy trochę prawa miejskie postapo znalazł robotę w grupie
szabrowników działających na terenach porzuconych od wojny.
Podczas jednego z rajdów poznał Franka – exOutcastsa z amnezją i samotnika,
który miał dziwnie wyjebane we wszystkich a jedyną jego obsesją był pancerz
idealny. Jak sam twierdził to jedyna rzecz, jaką pamięta z przed utarty pamięci (poza
paroma mglistymi), więc stała się jego celem. Może dlatego tak polubił Strzygonia,
bo ten dał się łatwo tym zarazić. Tamten okres nie był tak oczywisty i „kolorowy” jak
w Tricity, ale wspólny projekt pancerza ukończony przed wiosną można uznać za
sukces.
II spotkanie Orłów znów zawiodło, więc Strzygoń zawrócił do Postania po
Franka i mieli razem ruszyć do OldTown – przytulnego miasteczka, o którym się
mówiło – na „Porę Przybyszów”. Jednak warsztat przyjaciela porucznik zastał
ogołocony, jedynie pancerz w skrytce miał przypiętą kartkę: „Muszę coś sprawdzić,
co sobie przypomniałem! Na razie nie mogę istnieć – nigdy nie istniałem. Blaszaka
potraktuj jako prezent”. No i z tymi słowami i pancerzem ruszył do OldTown.

Okolice miasteczka i cała droga były dość dzikie, więc pancerz ledwo
wytrzymał trasę – rozpadł się paręset metrów za bramą „oazy”. Do ogłoszonej Pory
Przybyszów pozostało trochę czasu, więc w miasteczku trwały przygotowania do
zwiększenia się liczby mieszkańców. Strzygoń pracował min. przy remoncie
miejskiej łaźni i przy budowie warsztatu samochodowego, gdzie majster (Abrams)
zgodził się przyjąć drugiego mechanika o ile miasto się zgodzi, ale z tym nie udało
się pogadać z początku, więc porucznik poszukał innych źródeł utrzymania mając
w planach do tego powrócić. Osiedlił się przy południowym murze, gdzie znalazł
bardzo miłych sąsiadów – podobnych jemu Wędrowców Pustkowi. Przybył również
Vladimir poznany w Tricity wraz ze swoją narzeczoną, Katriną. Wspólne cele
i wyprawy zjednoczyły „sąsiadów”, którzy postanowili zostać lub jeszcze powrócić
i osiedlić się w swojej Przystani – OldTown.

S.I.. IGOR oraz inteligentne mutanty (te szanujące innych, choć nieco
drażliwe) dały się poznać jako jednostki warte życia. Rozmowy z Bendearem
pozwoliły Strzygoniowi zrozumieć proces mutacyjny. Nikt jednak nie podzielał
w podobnym stopniu jego obaw cyborgizacji (też się z nimi nie za bardzo zdradzał
w taki miejscu w celu przyjrzenia się nowym dla niego owocom tego procesu). No
może by Watakili, ale parę krótkich rozmów to za mało, aby się otworzyć. Ciekawą
postacią w tym wszystkim była Chimera – możliwe, że jej ojciec miał faktycznie
dobre intencje tworząc ją, ale ataki „łowców technologii” na nią, Tai i zapewne kogoś
jeszcze utwierdziły Strzygonia w jego przekonaniach.

Po Porze Przybyszów porucznik zabrał się karawaną do Postania, gdzie znalazł
kolejną informację od Franka: „Wiem już, drążę dalej sam, ale nie musisz już mnie
ukrywać”. Obok leżał jego identyfikator z krypty 303, może chciał go oddać
Outcastsom czy należącej do nich kuzynce Negrze, o której wspominał. Strzygoń
skierował się do 343, gdzie odkrył, że detonacja krypty oczyściła część terenu
niezbadanego od wojny – 4 poziom kriogeniczny. Kapsuła rzekomo jego dziadka
byłą nienaruszona i pusta, nigdzie żywego ducha czy śladów bytności. Długie
poszukiwania pozwoliły znaleźć prawdziwy skarb – fragmenty P68, może zestawy
naprawcze. Spakowawszy je porucznik wrócił jesienią do OldTown, gdzie znów
zaczął starać się o pracę w warsztacie, budował bazę dla Przystani i rekonstruował po
cichu P68.

*Postań-OldTown, wrzesień-październik 2116*

## Cytaty

> ***"Psia jego smolona mać!"***
>
>

> ***"Lubię smolić powoli"***
>
>

> ***"Cichaj, durny jeden"***
>
>