Schubben van kwarts: ♦ De val van Phandalin (28) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Knuffel (27)* **♦ |** *♦ De nasleep (29) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Het is gewoon veel geweest in de afgelopen tijd en Reala heeft het er even moeilijk mee. Aramis en Viqua zijn er echter om op te steunen. Die steun zal de Cancion-elf hard nodig hebben. Een mysterieuze stem waarschuwt haar in haar dromen voor een aanval. Wanneer ze ontwaakt, ontdekt Reala dat Phandalin in groot gevaar is.

## Hoofdstuk 28:

'We worden aangevallen!'
Net als Reala twee tellen eerder vloog Aramis uit bed om zich te bewapenen. Ondertussen rende de Cancion-elf de gang op, sloeg hard op de deuren en riep alarm. Al snel mengde haar geroep zich met schreeuwen van buiten.

Mensen, dwergen en halfingen kwamen in verschillende staten van alertheid uit hun kamers om te zien wat er aan de hand was. Aramis had zich inmiddels bij Reala gevoegd en trachtte nu, met de boog in zijn hand, om zijn polsbeschermers goed vast te maken.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Viqua met de bijl in haar ene hand en tas op de schouder.
'We worden aangevallen. Roodmerken, schratberen. Wie weet dat daarbuiten nog meer ronddwaalt. En ze zetten de stad in de hens,' zei Reala. 'Kom hier, Aramis.'

Viqua rende naar beneden toe om de gasten daar te waarschuwen. Ze moesten hier weg. Ook het dak van de herberg was van riet en als het vlam zou vatten, zouden ze hier ten dode zijn opgeschreven. Reala hoopte vurig, een slechte formulatie van gedachten, dat Toblen iets van een kelder zou hebben waar de burgers veilig konden schuilen en misschien zelfs in een hinderlaag konden gaan liggen.

Met een geoefende hand trok Reala de veter van Aramis' polsbeschermers aan. Ze corrigeerde ook de riempjes op twee andere plaatsen van zijn bepantsering die nog niet helemaal goed zaten en daardoor wat gaapten. Terwijl ze dat deed, merkte ze dat de tabaxi bekant stond te trillen op zijn benen.

'Schiet raak vanavond,' zei Reala en ze legde haar hand op Aramis' schouder. 'We rekenen op je.'

'Ik zal nooit of te nimmer meer de helden uit de oude legendes benijden,' mompelde Aramis, terwijl hij alvast een pijl op zijn boog legde. 'Heeft u een plan, juffrouw?'

Op dat moment hoorde ze meer geschreeuw vanaf beneden komen en de stem van Viqua die heel hard "Nimueh!" riep.

De Cancion-elf en de tabaxi vlogen de trap af. Beneden was het een en al chaos. Gasten grepen de laatste bezittingen bij elkaar en duwden elkaar uit de weg in de hoop zo snel mogelijk te kunnen ontsnappen. Een van hun vluchtwegen was echter afgesneden.

Daar, in de hoofdingang, stond een woeste schratbeer met een gevaarlijk uitziende morgenster. Hij was zo groot dat hij nauwelijks rechtop kon staan, maar bleek geen belemmering te zijn.

*Schratbeer 1: Nat 20 -> 10 schade*

Als een boer die het oogst maait, liet de schratbeer zijn wapen over de grond suizen dwars door de menigte heen. Één werd doorboord door de punten van de morgenster, de tweede kreeg het metaal vol tegen het hoofd aan en de derde werd verbrijzeld tussen de muur, de morgenster en de andere twee slachtoffers.

Reala zag Aramis helemaal verstijven van angst. Met één hand pakte ze de zijne en met haar andere pakte ze zijn kin vast zodat hij haar wel aan moest kijken.

'Kalmeer. Als jij die zenuwen niet onder controle krijgt, zijn wij straks de volgende. Pak je boog, richt op die schratbeer en schiet hem neer voor hij nog meer slachtoffers maakt,' zei Reala. Aramis keek haar een moment verwilderd aan en knikte toen weinig enthousiast. Hij wist zichzelf, na een keer diep en uit geademd te hebben, weer bij elkaar te rapen.

Aan de andere kant van de gelagkamer zag hij Viqua en Rai'dell tussen de vluchtende gasten staan. De half-triton gaf haar een seintje en pakte toen haar bijl steviger vast.

Het bleef niet bij de schratbeer. Twee Roodmerken en drie aardmannen hadden zich nu ook een weg naar binnen gebaand en gingen achter de bange menigte aan. Reala drukte zich tegen de muur aan zodat een paar mensen langs haar heen van de trap konden vluchten.

Twee treden hoger stond Aramis die zijn boog spande en de pijl op de schratbeer richtte.

'Als u een moment stil wilt blijven staan, juffrouw,' bromde de tabaxi voor hij de pees los liet en de pijl liet vliegen. De punt boorde zich in de arm van de schratbeer. Woedend zocht hij naar de schutter die dit op zijn geweten was, maar in de menigte kon hij zo snel niets ontdekken.

Ondertussen hakten de Roodmerken verwoed op de burgers in. Zonder mededogen staken ze een vluchtende gast in de rug, onthoofde ze een ander en brachten ze een halfling zo'n diepe wond toe dat ze gestorven was voor Reala haar zou kunnen helpen.

De indringers hadden er echter niet op gerekend om plotseling tegen een beer te moeten vechten. Vanuit een donkere hoek in de gelagkamer stormde Rodin op de schratbeer af, beet deze in de nek en reet toen met zijn klauw de buik van het monster in één ruk open. Het was einde verhaal voor de schratbeer.

Op dat moment zag Reala de indringers een moment twijfelen. Ze hadden waarschijnlijk niet op weerstand gerekend, laat staan van dit formaat, en in de drukte konden ze zich moeilijk oriënteren op waar het gevaar nu precies vandaan kwam.

Het kwam van net boven de bar bleek wel, toen Rai'dells pijl doel vond in de oogkas van een van de Roodmerken en deze gelijk geluidloos ter aarde stortte. Reala liet er geen gras over groeien en wist de twee Roodmerk te raken met haar sinisterstoot.

De aardmannen zagen het niet. Of het kon ze niets schelen. In plaats daarvan gingen ze krijsend op Rodin af en vermoordde ze de gast die zich op dat moment per ongeluk tussen hen in bevond. Een van de monsters wist Rodin te raken met zijn kromzwaard, maar werd toen door de berenklauw de lucht ingeslingerd, recht de hel in. De tweede vond zijn einde in de muil van het beest en werd net zo lang door elkaar geslingerd tot de nek van de rest van het lichaam scheurde.

Reala zag de laatste aardman richting de achterdeur rennen, achter de gasten aan en wist deze net op tijd te onderscheppen met een sinisterstoot voor hij nog meer schade kon doen.
Een akelige stilte daalde over de gelagkamer heen. Drie mensen, twee halflingen en een dwerg lagen levenloos op de grond. De doodsangst was nog altijd van hun gapende gezichten af te lezen. De rest van de gasten had de herberg weten te ontvluchten, maar wat in wat voor gruwel waren ze buiten terecht gekomen?

'Hé, Nimueh, deze leeft nog!' riep Rai'dell met overslaande stem. Ze was neergehurkt bij een mannelijke halfling die in de borst was gestoken, maar nog wel ademde. Reala rende snel naar haar toe, ging naast de man zitten en legde haar hand op diens borst.

Ze moest zich een moment intens concentreren om haar Spaarleven-toverling te gebruiken en niet haar Heelwond. Die mana zou ze dadelijk nog veel te hard nodig hebben als ze het geschreeuw van buiten zo hoorde. Toen ze merkte dat de toverling zijn werk deed en de halfling gestabiliseerd was, slaakte ze een zucht van verlichting.

'Waar is Viqua?' vroeg Reala toen ze merkte dat de stormheraut ontbrak aan de groep. Ze waren de laatste aanwezigen in de gelagkamer. Voor de rest had iedereen de herberg weten te verlaten, maar de Cancion-elf vreesde voor de gevaren die de lieden buiten zouden tegenkomen.

'Hier!' werd vanuit de achterdeur geroepen. Het was Viqua. Haar lichaam was bespat met bloed en haar stem droop van de nood. Leunende op haar schouder had ze Sildar meegenomen. Hij had een lelijke wond aan zijn been opgelopen, maar leek voor de rest in orde, zijnde geschrokken door de situatie.

'Iarno is de leider van de Roodmerken!' zei de oude krijger. 'Hij kwam vannacht naar me toe met een list. Voor ik het wist, werd ik omringd door Roodmerken. Als Viqua er net niet was geweest...'

'Waarom valt hij Phandalin aan?' vroeg Reala.

'Gundren heeft de verloren mijnen herontdekt,' zei Sildar. Hij leunde per ongeluk op het verkeerde been en moest een kreet kapot bijten op zijn lippen.

Hij wilde er net nog wat aan toevoegen toen iedereen een donkere gestalte bij het raam zag bewegen. Het was een nachtelf met lange witte haren en een platte neus. Toen hij zag dat hij ontdekt was, stak hij snel zijn arm door de openstaande voordeur naar binnen toe en sprak een paar woorden.

'*Ragul hi.*'

Voor iemand kon reageren, spatte het glas om hun heen in duizenden stukjes uiteen. De tonnen trilden hevig in hun ijzeren banden en op dat moment bereikten een onnatuurlijk hoog en hard geluid ook de oren van de avonturiers. Reala dook in elkaar. Ze duwde haar handen zo hard mogelijk tegen haar oren aan, maar het geluid leek haar brein te penetreren en haar trommelvliezen te laten scheuren.

Het hield gelukkig na een paar tellen al op, maar die luttele seconde waren voor de vijand voldoende geweest om rustig naar binnen te kunnen dringen. Toen Reala weer opkeek, stonden er een hobmankapitein, vier Roodmerken en twee reuzespinnen om hen heen. Van de magiër was echter geen spoor te ontdekken.

Het gevecht brak aan beide kanten gelijktijdig los. Rai'dell opende gelijk vuur op de hobman voor ze over de bar sprong en daarachter verdween. Aramis deed een uitval naar de Roodmerk naast hem, miste, maar gebruikte het momentum om in een veiligere positie te raken.

Reala zag nog geen kans om veilig weg te komen. Zij bevond zich samen met Viqua als doelwit van de twee reuzespinnen. Voor de Cancion-elf zich fatsoenlijk kon verdedigen, vloog het monster naar voren toe. Net op tijd wist ze aan de kant te rollen. De scherpe tanden maakten een schurend geluid langs haar toverstaal.

Viqua had minder geluk. Ook zij sprong aan de kant voor de aanval van de reuzespin, maar door haar gebrek aan bepantsering boorde een van de tanden zich diep in het lichaam van de half-triton. Reala zag haar een moment verstijven en toen...glimlachen.

Met een smalle glimlach op de lippen schudde Viqua langzaam het hoofd voor ze haar bijl steviger vastpakte. Haar ogen leken wel licht te geven in het donker en voor Reala besefte wat er gebeurde, zag ze waar de stormherauten hun naam aan te danken hadden.

Met een klein hoofdknikje van Viqua werd in één keer al het water om haar heen uit de lucht ontrokken. De half-triton zwaaide met haar strijdbijl in de richting van de spin, het water om haar heen condenseerde en op het moment van impact werd het monster niet alleen geraakt door staal, maar ook door bliksem.

De spin siste en kronkelde, maar was helaas nog niet verslagen. Wel deed het monster een paar stappen naar achteren. Viqua besloot haar aandacht te verleggen naar de hobman naast haar en Reala gebruikte de kans om haar staf te pakken en te betoveren met de Shillelagh-toverling.

Het hout lichtte een moment in een groenblauwe glans op tot er mana gevormd van klimop door de staf kronkelde en de betoveringen verzegelde. Op het moment dat de reuzespin weer op Viqua afging, sprong Reala tussenbeide en gaf ze het monster zo'n klap op de kop dat het levenloos op de grond terecht kwam.

Viqua keek een moment om, ontweek daarbij rakelings het langzwaard van de hobman, maar spotte ook gelijk een opening in zijn verdediging. Ze waren echter aan elkaar gewaagd. Haar bijl kaatste op zijn harnas af en ze kreeg een net zo'n arrogante glimlach terug als die ze hem geschonken had.

'Help!' schreeuwde Sildar. Reala keek om en zag hoe de oude krijger het doelwit was geworden van alle vier de Roodmerken.

Alhoewel hij zich kranig verweerde, was hij alsnog geen partij tegen vier anderen. Reala zag hoe hij werd vastgegrepen en naar buiten werd gesleept. Ze zag echter ook hoe de hobman nog een poging deed om haar en Viqua te raken met zijn langzwaard. Ver kwam hij niet, Rai'dells pijl maakte een eind aan zijn leven, maar het gaf de Roodmerken voldoende tijd om weg te komen met de krijger.

Viqua maakte snel een einde aan de eerste spin, terwijl Aramis Rodin een handje hielp en korte mette maakte met het andere monster. De groep avonturiers vloog de voordeur uit en kon nog net zien hoe Sildar over de rug van een paard werd gegooid en werd meegenomen door een ruiter in een rood gewaad en een witte staf in de hand.

Een kans om er achteraan te gaan, kregen de avonturiers niet. Buiten werden ze al opgewacht door drie schratberen en de vier achtergebleven Roodmerken.

Rodin liet er geen gras over groeien. Alhoewel hij er al aardig gehavend uitzag, stortte hij zich gelijk op de dichtsbijzijnde schratbeer en zette zijn tanden zo diep in diens arm dat het monster het uitschreeuwde van de pijn. De druïde kreeg echter een vuist in zijn berenmaag geplant en was gedwongen lost te laten.

'Aramis, houd afstand,' beval Reala de tabaxi.

'Heel graag, juffrouw,' kreeg ze als antwoord. De Cancion-elf wierp een snelle blik over haar schouder en zag dat de doodsangst weer was teruggekeerd op het gezicht van Aramis. Hij pakte echter wel een nieuwe pijl en schoot die af op de Roodmerk die het dichtste bij Reala stond.

Één pijl was echter niet voldoende om de crimineel te stoppen. De Roodmerk haalde naar Reala uit, maar ze stapte simpelweg opzij en sloeg met haar staf zo hard tegen zijn knie dat ze iets hoorde breken...en het was niet het hout. Voor de vrouw echter nog een aanval richting de Cancion-elf kon maken, schoot Rai'dell weer raak.

De halfling leek lekker op gang te zijn. Ze kwam telkens tevoorschijn, deed heel wat schade en verdween toen weer ergens achter wat puin of tonnen. Reala had Rai'dell nog nauwelijks gezien tijdens het gevecht, maar het effect van haar aanwezigheid was wel overduidelijk.

Aramis was daarentegen te groot om zich achter dingen te verstoppen. In plaats daarvan bleef hij een beetje bij de deur dralen en schoot hij op de Roodmerken die te dicht bij zijn Cancion-elf kwamen. Zijn rugdekking was meer dan welkom.

Reala vond zich omsingeld door twee Roodmerken die met hun zwaarden gevaarlijk bleven uithalen. De eerste slagen kaatsten nog terug op haar toverstaal, maar ze begonnen harder en harder te slaan en uiteindelijk kon de magie haar ook niet voldoende meer beschermen.

Ze moest hier weg. Ze zat hier middenin de strijd, terwijl ze veel sterker was vanaf de zijlijn. Reala ontweek rakelings de volgende slag, zag een opening en ramde toen haar staf in de ribbenkast van de Roodmerk. Alleen vergat ze haar eigen verdediging. Deze fout leverde haar een slag in haar dijbeen op.

Vloekend ging Reala met haar rug naar Viqua staan. Ze hijgde. De pijn en de vermoeidheid begonnen in te zetten en dat leek ook voor de rest te gelden. Bij de goden, ze was geen strijder, ze was een magiegebruiker!

Uit pure woede en frustratie liet de Cancion-elf de Roodmerken voor haar even voor wat ze waren en schoot ze een sinisterstoot naar de schratbeer die voor Viqua stond. De impact was zo groot dat ze een gat in de borstkas van het monster had gebrand. Een tweede sinisterstoot volgde voor iemand ook maar de kans had om te reageren. Reala zag de energie aan de voorkant naar binnen gaan en via de achterkant het lichaam weer verlaten.

'Leuke spreuk,' merkte Viqua op, terwijl ze snel met Reala omwisselde van positie, zodat zij tussen de Roodmerken stond.

'Het is een toverling,' zei Reala. Ze sloot een moment de ogen van de pijn.

'Godsklere, dat is de betere magie,' antwoordde Viqua. Ze zag de morgenster van een van de schratberen op haar af komen, deed een stapje opzij en wist toen haar strijdbijl zo tot halverwege de torso van het monster te brengen. Toen deze werd gevolgd door de inslag van haar stormwoede, was het einde verhaal voor de schratbeer.

'Dank je. Jij mag er ook wezen,' zei Reala die eigenlijk nog maar zelden de functionaliteit van barbaren in actie had mogen aanschouwen, laat staat de fascinerende truc om een plaatselijke mini-storm te creëren.

Een diepe brom trok haar aandacht en in hoeken van haar ogen zag ze hoe Rodin weer terug transformeerde naar zijn menselijke gedaante. Bloed stroomde langs zijn gezicht en uit krassen over zijn lichaam, maar hij bevond zich nog lang niet buiten zijn gevaar. De derde schratbeer en twee Roodmerken stonden nog om hem heen, klaar om een einde aan de druïde te maken.

Praktisch tegelijkertijd hoorde Reala twee pijlen fluiten en zag ze hoe de criminelen voor haar en Viqua neergingen. Aramis legde alweer aan om Rodin te hulp te schieten, maar hij nam het heft al in eigen hand. Reala zag hoe de man zijn handen hard op elkaar klapten.

Er was een kleine flits en toen een donderslag. Reala voelde een stroom elektriciteit door haar lichaam schieten. Haar wond brandde van de pijn en zij en Viqua moesten elkaar ondersteunen om niet op de grond te donderen.

Iedereen in een directe straal rondom de druïde leek geraakt te zijn door de toverling. De algemene verwarring gaf de man net voldoende tijd om een tweede spreuk te prepareren. Reala zag hem een handvol doornen uit zijn zak halen en deze op de grond gooien.

'Rodin, niet doen!' riep Viqua nog, maar hij sprak de magische woorden al uit.
Het volgende moment schoten doorntakken uit de grond naar boven. Ze waren de fatale steek voor de laatste schratbeer en een van de Roodmerken. Reala bewoog zich niet. Een van de takken had zich in haar been geboord, dwars door de wond en net langs een slagader.

'Genade!' riep de overgebleven Roodmerk. Hij gooide zijn wapen op de grond en hief zijn armen in de lucht. Net als Reala had hij net verdomd veel geluk gehad met een tak die net de slagader in de lies had ontweken, maar ook hij was aan het einde van zijn Latijn. Zijn kreet was echter aan dovemansoren gericht.

Rodin greep de crimineel vast bij de kraag. Met één ruk sleurde hij de man door de doornen heen, verplaatste zo de tak en reet op die manier de slagader op.

'Jij aangevreten uitgekotste eikenprocessierups met hondsdolheid! Waar sloeg dat op?!' slingerde Reala naar de druïde toe toen ze een beetje van de schrik bekomen was. Viqua had de doorntakken om zich heen inmiddels weg weten te hakken en was nu samen met Aramis bezig om ook de Cancion-elf te bevrijden.

'Dit is mijn thuis! Zou jij genade schenken aan degene die je familie en vrienden vermoord hebben?! En je stad in brand hebben gezet?!' schreeuwde Rodin terug. Zijn eigen enkels waren omwikkeld door de doornstruiken, maar hij negeerde de pijn en stapte simpelweg weg.

'Je had ons even kunnen waarschuwen voor je niet eenmaal, maar tweemaal ons betrok in een schadelijke omgevingsspreuk. Als ik ook maar een duim anders had gestaan, had ik hier bewusteloos op de grond gelegen,' riep Reala terug.
'Ach wijf, loop niet zo te zeiken. Jij leeft tenminste nog!'

Reala wilde al antwoorden, maar Aramis stond al op, legde eventjes een hand op haar schouder en liep toen op de druïde af.

'Ik raad u ten zeerste aan om uw toon, maar voornamelijk uw tactieken, aan te passen voor ik er spijt van ga krijgen dat ik u ooit uit die berenval gered heb, meester Rodin. Als u zo vriendelijk wilt zijn om mij een van uw helingsdranken te overhandigen, dan ben ik bereid om uw emotionele onbekwaamheid over het hoofd te zien. Zo niet, dan denk ik niet dat er in de toekomst nog sprake is van een samenwerking tussen ons.'

Met een blik die kon doden reikte Rodin langzaam naar zijn tas en haalde er een helingsdrank uit. Zonder ook maar een ogenblik zijn ogen te laten afglijden van de druïde nam Aramis het flesje aan, haalde de kurk er af en snoof er een keer wantrouwig aan. Toen deed hij het flesje weer dicht en liep hij weer terug naar Reala.

Het vuur was inmiddels naar de herberg overgeslagen. Met de droogte van de laatste dagen in combinatie met het rieten dak zou er al snel niets meer van over zijn. Reala zag Rai'dell nog snel naar binnen rennen om een paar tellen later met eerst de gewonde halfling en toen hun tassen en andere bezittingen naar buiten te komen.

'Hou haar even overeind,' zei Viqua zachtjes tegen Aramis, terwijl de dodelijke blikken heen en weer gezonden bleven worden.

'Als u mij toestaat, juffrouw,' zei Aramis. Hij wachtte totdat Reala hem een klein knikje gaf voor hij dicht tegen haar aan kwam staan en zij een arm over zijn schouder sloeg. Met een vlugge beweging trok Viqua de doornen tak uit het been van de Cancion-elf.

Reala voelde hoe heel haar lichaam een moment lam werd voor ze weg werd getrokken en een stukje verderop op de grond weer neer werd gezet. De helingsdrank werd aan haar lippen gezet. Dorstig dronk ze de inhoud in één keer leeg. In haar ooghoek zag ze Rodin hetzelfde doen. Hij wreef vermoeid door zijn gezicht.

Nu de stad in lichterlaaie stond, leek de taak voor de monsters er op te zitten. Behalve zij was er geen enkele levende ziel meer in Phandalin te bekennen. Waar waren de inwoners gebleven? Hoeveel hadden nog weten te vluchten?

'We moeten achter Iarno aan voor we hem kwijtraken,' bromde Rodin. 'We hebben al te lang gezeten.'