Records from june 1, 2075 onwards

## **1 JUNI 2075**

* **WEER:** wind uit het westen, zachte bries, milde opklaring, 8°C, vorst in de nacht.
* **RADIOACTIVITEIT:** waakzaamheid geboden (pockets van 1 rad of meer waaien lokaal op).
* **GEPLANDE ACTIVITEIT:** halfjaarlijkse volksvergadering in Last Stand. Voor de gelegenheid, en voor de eerste keer ooit, vindt deze plaats in openlucht, meer specifiek in en rond Camp Como, een bescheiden complex dat voor de oorlog diende als een recreatief centrum. 'Team Sfeerbeheer' heeft er maandenlang aan gewerkt om het ten dienste te stellen van Last Stand, zoals het oplappen van de oude speeltuin en het mooi inrichten van de zaal. Om 14u zouden de dorpelingen er na een wandeltocht van 45 minuten welkom zijn. Iedereen in het dorp is er uitgelaten over, behalve misschien de jonge Luisa, die na een mislukte inbraak in de wapenkamer in de cel wacht op disciplinering.
* **RELEVANTE GEBEURTENISSEN:**
	+ Lake stroopt Last Stand af op zoek naar alcohol en een kans op gokken. Ze hangt daarvoor rond bij Grace, die aan het werk is. Even later slaagt Lake erin om sheriff Dean Brown te overtuigen Luisa in haar beheer over te dragen tot de volksvergadering. Daarna gaan ze samen naar de keuken, waar Lake een spelletje chapeau speelt met provisioner Thomas McLarren, dat ze roemloos verliest, terwijl Luisa een tien liter bidon moonshine weet te tappen.
	+ Men vertrekt samen naar de volksvergadering. Daar probeert Grace haar oude kennis (vriendin?), die chief archivarian Janet Goodall, die zwaar ziek is, te overtuigen haar uit te sturen op een nieuwe expeditie. Janet vertelt haar dat de beslissing al is gemaakt door de Raad maar dat er natuurlijk ruimte is voor de stemmen uit het publiek. Lake komt tussen in het gesprek en weet zich heel onbeschoft te gedragen. Even later probeert Luisa de agenda van de vergadering te stelen van de director, maar dat mislukt en levert ook een gênante vertoning op. Grace maant de twee aan om zich te gedragen.
	+ De volksvergadering gaat van start. Een zestigtal mensen hebben plaatsgenomen. Enkelingen zijn niet aanwezig vanwege guard duty of omdat ze bezig zijn met kinderopvang en dergelijke. De vergadering, voorgezeten door de director, start met een minuut stilte voor de gestorven moeder van Lake, en een gebed voor een veilige terugkeer voor de eerdere expeditie. Daarna volgt een applaus voor de cruciale inspanningen van Grace om de voedselvoorziening te garanderen. Iedereen verlangt van haar hetzelfde te doen voor een nieuwe bovengrondse akker. Vervolgens is het tijd voor de disciplinering van Luisa: zij zal, tot de geplande festiviteiten op midzomer (21 juni), elke dag volledig ten dienste staan van telkens één gezinsverband, om te helpen met alle mogelijke klusjes, om zo te leren dat ze ten dienste staat van een collectief, één voor allen en allen voor één. Grace vraagt het woord en start een pleidooi om een tweede expeditie te kunnen leiden. Wat de director brengt tot dat volgende grote punt op de agenda: de inrichting van die tweede expeditie, geleid door de sheriff (Dean Brown), één van zijn deputees (Jenny Jackson) en de provisioner (Thomas McLarren), in de omgebouwde bus (Big Daddy). Lake verslikt zich in dit nieuws. Grace gaat verder met haar pleidooi om zelf mee te gaan. Dat levert een addendum op: volgend jaar, na de bouw van het bovengronds veld en meer zicht op de veiligheidssituatie in Colorado, mag ze zeker mee gaan in een derde expeditie. Ook daar: not good enough. De variapuntjes betreffen de uitnodiging voor de receptie na de vergadering, ook één voor een groot volksfeest drie weken later op midzomer, het openstellen van het badhuis zonder rantsoenbonnen voor de rest van de dag, en tenslotte de herhaling dat de demarcatie van 1km buiten Last Stand in stand blijft voor al wie geen schriftelijke toestemming heeft om de grotten te verlaten.
	+ Grace, Lake en Luisa kunnen zich niet vinden in de beslissing: Grace omdat ze niet mee mag nu, Lake omdat 'haar' bus zal worden gebruikt zonder dat zij daarop zit, en Luisa omdat ze de komende weken dwaze klusjes zal moeten doen als straf. Dus beslist men om diezelfde dag nog de bus te kapen en er zelf mee te vertrekken, zonder toestemming. Het is tijd om proviand in te slaan. Lake geraakt nog wat achter wanneer op de receptie een grote karaf punch wordt aangeboden. Grace doet alsof Luisa eerst haar helpt met klusjes. Een goed uitvlucht, want iedereen had het op die manier begrepen. Iedereen heeft medelijden met Luisa: Grace kan echt bikkelhard zijn. Twee volle bakken worden geladen op een stootkarretje: één vol voedsel (50% snoepgoed en dergelijke), één met Graces materiaal. Lake komt later toe en laadt ook haar materiaal op. Ze slaagt er ook in om sheriff Dean Brown te overtuigen haar een werkorder uit te typen voor nog een laatste nazicht van de bus, meteen te realiseren.
	+ Samen vertrekken ze, te voet, een uur stappen ver naar de garage van Last Stand in het oude rangeerstation in Como, waar gewerkt wordt aan het wagenpark van Last Stand en waar de volgende expeditie zal worden opgetuigd. Ze komen nog kleine groepjes mensen tegen, onderweg terug naar de grotten. De huifkar die ten dienste stond van de zieke Janet Goodall kon worden ontweken door Luisa's geniepige talenten. Iemand anders met vragen over Graces kolonne geraakte extreem door haar uitval geïntimideerd en vroeg maar niet verder door. Onderweg haalde Luisa haar gestolen machinepistool uit haar schuilplaats.
	+ Uiteindelijk belandde men in Como. De sleutel van de bus bevond zich bij deputee Jenny Jackson, die de site bewaakte. De deuren waren op slot met dikke kettingen en een basic elektronisch alarmsysteem op oude accu's. Lake ging naar Jenny en overtuigde haar om meteen het werkorder uit te mogen voeren, terwijl Grace en Luisa de grote kratten zouden inladen. Jenny ging helaas mee naar de garage, waar ze verder zou lezen in haar boek en ondertussen toezicht houden. Dat was een probleem. Uiteindelijk deed men het weinig subtiel: Luisa liet stiekem de banden leeglopen van de motoren van de twee moto's die geparkeerd stonden in de garage, en daarna vlamde het drietal voorbij Jenny op weg naar de vrijheid. Jenny rende hen achterna en belde de ontsnapping in naar Last Stand via haar walkie talkie.
	+ Op topsnelheid reed de bus weg richting Fairplay en dan naar de vlakten van Colorado. Het duurde echter niet lang of het geluid van een naderende motor werd luider. Daarop zat sheriff Dean Brown. Grace schoot bewust mis. De sheriff had het schot gehoord maar wist niet waar het vandaan kwam. Hij vertraagde echter. Een rookgranaat en een heus rookgordijn deden hem nog twee keer vertragen, één keer een paar honderd meter voor de poorten van Fairplay.
	+ In Fairplay werd de poort snel geopend door de Alpha Militie op wacht. Al dat kabaal en de rook fascineerde de militie, zo ook de achtervolging door die 'n\*gger' Dean Brown. Uiteindelijk had de Alpha Militie duidelijk wel zin in een rondje 'n\*ggertje pesten': ze openden snel een andere poort, terwijl ze de sheriff zouden bezighouden voor een tijdje. Zo kon 'Big Daddy' vertrekken, en rijden tot een goed, veilig punt om de nacht door te brengen. De volgende dag zou de vrijheid werkelijk lonken!

## **2 JUNI 2075**

* **WEER:** wind uit het zuiden, harde bries, milde opklaring, 8°C, vorst in de nacht - **OPWAAIENDE RADIOACTIVITEIT**
* De groep had zich voor de nacht geparkeerd aan een oud vervallen boerderij-complex op de weg naar Colorado Springs, ook om van de baan te zijn om sheriff Dean te vermijden. Men besloot tot een nachtelijke verkenning van het complex. Dat ging niet volgens plan. In het woongebouw werden ze belaagd door ratten die in het donker van de rottende lijken van de bewoners een feestmaal maakten. In een hoekje gedrumd, vielen ze Luisa aan, die vooruit was gesprint. Gezamenlijk liepen ze het gebouw uit. De ratten volgden niet. Ook de verdere verkenning had slechts een matig succes. Aan de ene kant vond men één en ander bruikbaar spul, zoals brandolie en mangastrips, aan de andere kant vergat men de geigerteller aan te zetten en werd men belaagd door radioactiviteit vanwege weggerot vee in de velden en de stallen.
* In de ochtend besloot men de reis verder te zetten naar Colorado Springs, maar wel met een flinke omweg, om zeker sheriff Dean te ontwijken. Men stopte in een dorpje op een kruispunt, plunderde daar wat men kon vinden, en nam dan de afslag richting Cañon City, tot men (laat) besefte dat reizigers en vluchtelingen in Fairplay hadden gewaarschuwd dat dat een berucht rovershol was. Dan maar een baan linksaf nemen, via tertiaire wegen doorheen de bergen. Dat ging heel moeizaam: de weg lag bezaaid met achtergelaten auto's, sneeuwval, plantengroei, rotsblokken en ander puin. Verder dan een halve kilometer of zo geraakte men niet, tot Grace Lake overtuigde om rechtsomkeert te maken en toch de primaire weg te volgen: die was tenminste vrij.
* Men werd vervolgens gestopt door een roadblock van twee arbeiders met een vrachtwagen en constructiemechs, onder waakzaam oog van twee gewapende soldaten die zich kenbaar maakten als deel van de Colorado National Guard. Wegens de smeltende sneeuw was een deel van de rotshelling naar beneden gekomen en die had de weg versperd voor auto's. Het was een leerrijk moment. Zo hoorde men dat pas twee uur eerder twee motoren, één met zijspan, vanuit Last Stand diezelfde route had genomen. Als de weg vrij was, kon men verder trekken. De soldaten boden nog een escorte aan, maar de groep vertrouwde het zaakje niet, en zou een autopanne fingeren. Luisa kon zich niet houden en brak in in de vrachtwagen, om daar de boterhammen van één van de arbeiders te stelen. Die arbeider merkte haar echter op wanneer ze per ongeluk de radio aanzette, en trok haar woest uit de cabine, waarna ze meters lager met haar hoofd tegen een steen terecht kwam. Gelukkige hielp haar pas veroverde brandweerhelm tegen het ergste, maar dit was genoeg voor een lichte hersenschudding. In ruil voor de boterhammen kreeg men de arbeider gekalmeerd. Lake won ook een thermos koffie (iets wat ze nooit eerder had geproefd) uit een potje chapeau.
* Weer alleen, en met de weg vrij, trok men verder. Het werd stilaan avond. Men kon, als men wou, in één ruk doorrijden naar Colorado Springs, maar besloot ervoor halt te houden. Die plaats werd, op een impuls van Lake, 'Santa's Workshop', een themapark rond kerstmis. Vanwege hoofdpijn was Luisa out for the count, maar Lake en Grace deden nog een eerste nachtelijke verkenning. Ze vonden een gesloten 'gift shop' en zagen ook een rendier dat Grace wilde schieten. Helaas maakte Lake teveel lawaai, en het dier sprintte weg. In de nacht had Grace echter meer succes: ze zag hetzelfde dier in de struiken, legde rustig haar Dragunov aan, nam haar tijd om in alle stilte te mikken, en met een knal ging het dier neer: eten voor de komende dagen! Het schot in de stilte schokte wel Lake & Luisa wakker.

## **3 JUNI 2075**

* **WEER:** wind uit het zuiden, harde bries, milde opklaring, 8°C, vorst in de nacht - **OPWAAIENDE RADIOACTIVITEIT**
* In de ochtend was het groot feest voor Luisa: waar waren ze nu terecht gekomen? Een pretpark? Ze rende buiten, mits wat waggelend, om alle (wegroestende) attracties te bewonderen en te testen. En daar was de gesloten deur naar de gift shop. Met een klik van haar slotenmakerssetje ging de deur open. En daar: snoep! Speelgoed! Feestmutsen! Ze ging zich te buiten aan het inladen van al haar trofeeën.
* Vervolgens ging de reis verder, ditmaal zonder onderbreken naar Colorado Springs. Men probeerde er eerst nog het welbekende Visitor's Center te ontwijken, omdat ze wisten dat Dean daar op hen wachtte, wellicht. Maar doorrijden naar de stadspoorten van de stad hielp ook niet: de muren waren hoog en de poort goed bewaakt. Een duidelijke stem door een luidspreker wees hen terug naar het Visitor's Center. OK dan. Onderweg keek men uit over verlaten en vervallen buitenwijken, met heel wat uitgehongerd en hopeloos bedelend menselijk leven. Er stond een wegwijzer naar de 'Prepper's Church' en een muurbrede graffiti 'Welcome to Dog City!'. Aan de ingang van het Visitor's Center werd men zorgvuldig begeleid. Hun wapens gingen in lock-up. En dan was het naar Central Processing. Een dikke vrouw wachtte hen op met weinig interesse, met een typmachine en kasten vol kaarten. Hun gegevens werden genoteerd. Eén en ander aan omkoopgedrag leverde ook informatie op: ja, de eerdere expeditie was geregistreerd maar na een paar dagen vertrokken, om nooit meer weer te keren. En ja, de dag tevoren waren Dean Brown, Jenny Jackson en Thomas McLarren aangekomen op twee motoren. Zij verbleven nu wellicht in het gastenhotel op de site.

## **3 JUNI 2075, namiddag, avond en nacht**

* **WEER:** wind uit het oosten, **STORM OP KOMST**, 7°C, vorst in de nacht - **EXTREEM OPWAAIENDE RADIOACTIVITEIT**
* De crew besloot om door te rijden naar een plaats die meer geschikt was om te handelen en te overnachten, in de hoop dat men de achtervolgers uit Last Stand kon ontwijken. Nadat men een uitgehongerde familie rond een ongezond vuur had aangesproken in de straten rondom, leerde men dat men naar het oosten de snelweg kon volgen naar 'Citadel Mall', of kortweg 'the Citadel', een oud winkelcomplex dat tegenwoordig dienst deed als een informele handel-, woon- en ontmoetingsplaats voor de bewoners van 'Squat City' of 'Dog City', de gangbare termen voor de vele huizen en gebouwen rondom de muren van Colorado Springs die gekraakt waren door vluchtelingen en gelukszoekers.
* De weg richting 'the Citadel' gebeurde zonder conflicten, behalve de bedreigende donkerwolken die vanuit het oosten optrokken, en de wind die flink begon aan te wakkeren. Er hing duidelijk storm in de lucht, en veilig onderdak vinden was essentieel in deze post-nucleaire tijden. Links van de route waren de muren rond Colorado Springs, rond de hogere gebouwen van de stad, duidelijk te zien. Men werd van de baan afgeleid naar het noorden, omdat de weg verder naar het oosten met een bedreigende militaire wegblokkade niet toegankelijk was. En daar, via duidelijke bewegwijzering, vonden ze uiteindelijk Citadel Mall, te herkennen aan de flinke toename van verkeer, duidelijk gehaast om voor de storm binnen te geraken, of bezig met andere vormen van contact of handel.
* Onze heldinnen wisten, in ruil voor een hele poot van hun rendier, te verzekeren dat Big Daddy veilig werd geparkeerd en doorheen de nacht zou worden beschermd. Daarna trokken ze door de opflakkerende wind richting de ingang, bewaakt door wat leek op militieleden. Eerste halte: het saloon / casino, natuurlijk geleid door Lakes voorkeuren.
* De groep splitste zich in het druk bezochte saloon al snel in drie: Lake ging aan het gokken en was kwistig met haar moonshine. Grace geraakte aan de praat met een dokter die treurig voor zich uit zat te staren aan de toog. En Luisa was verheugd om jongeren van haar leeftijd te treffen die zelf ook 'op stap waren' en die haar leuk leken.
	+ Lake geraakte verwikkeld in een conflict rond de tafel, tussen een vluchteling en zijn vrouw uit het noorden, verdreven van hun grondgebied door Lakota Sioux die de hele 'Plains Region' weer tot de eeuwige jachtvelden van de indianen hadden uitgeroepen, en drie Arapaho handelaars / mecaniciens uit het zuiden, namelijk Wo'ot (Charcoal), Nóoku (Rabbit) en Beexooxeih (Big Tracks), die met wagenonderdelen en bizons onderweg waren naar Colorado Springs. Lake, klaar voor echte toewijding, besloot om door de storm heen terug te keren naar Big Daddy, zodat ze spullen had om te verhandelen en zo de nodige chips te hebben om verder te kunnen gokken. Dat was erg onvoorzichtig van haar, want de wind smaakte giftig op haar tong, en al snel was ze erg misselijk (+4 rads). Toch, de handel leverde haar flink wat op, ook al betekende de duidelijke radiatie de dag erna een gegarandeerde, échte kater.
	+ Grace leerde dat Walton White, de dokter aan de toog, ter plaatse een provisoir medisch centrum trok - eerder een noodpost. Met te weinig middelen en te weinig mensen was hij doodop na de zoveelste shift. Grace besloot hem te helpen en volgde hem naar de medische post. Doctor Whites rondleiding toonde haar een uit de hand lopende cholera- en andere epidemies, niet geholpen door temperaturen boven 0 graden die sinds jaren onder sneeuw begraven lijken deden rotten, en de uitgehongerde en verzwakte populatie in de omgeving. Buiten kon Grace een laad- en loskade zien met lijkzakken, en een massagraf in de nachtelijke nevel. Grace ging aan de slag om de dokter te helpen waar ze kon. In ruil kreeg ze van de dokter voor haar en de anderen een slaapplaats aangeboden in de naburige garnizoenspost van de Colorado National Guard.
	+ Luisa was enthousiast over haar nieuwe vrienden, Mouse, Punk en Freckles. Mouse was een kleine, magere jongeman die naar het schijnt goed was om binnen (of buiten) te geraken waar hij niet welkom was. Freckles liet zich kennen als een avontuurlijke jongedame, weliswaar zeer begeesterd door religie. En Punk leek het drietal te trekken als een natuurlijke leider. Alle drie waren geboren 'burgers' van binnen de muren van Colorado Springs, een plaats die ze echter omschreven als vreselijk saai, zodanig saai dat ze uitbraken wanneer ze de kans vonden, en naar plaatsen als The Citadel kwamen. Deze nacht hadden ze niet goed geweten wat te doen, aangezien ze door de storm waren overvallen. Dus ze lieten zich graag vergezellen door Luisa ("Lola Guiseppe") richting avontuur op de eerste verdieping - de helft woonplaats voor de 'rijken' in het complex (de armen leefden in de parkeergarages), de helft hoerenkasten en zwarte markt-winkels, geleid door allerhande onguur tuig. Luisa wist de groep te overtuigen om naar de wapenwinkel te trekken, waar ze Punk liet schieten en daarna een eigen pistool deed kopen met gestolen juwelen. En tenslotte vonden ze alle gadgets die ze maar wilden in een verlaten winkel vol vooroorlogse prullaria en volstrekt nutteloze (maar hippe!) jongerenkleren, waar Luisa zich helemaal op gooide. Net op dat moment kwam natuurlijk de straalbezopen - vanwege de straling die ze had opgelopen - Lake voorbij, op zoek naar Luisa. Lake bemoeide zich nogal ondiplomatisch met de jonge mensen, iets wat leidde tot een conflict en heel wat winkelschade - tot ook Grace langskwam en met een paar intimiderende boze woorden de jongeren liet weglopen - iets waar Luisa niet mee gediend was! Maar een laatste uitwisseling tussen Luisa en de jongelingen had haar wel een 'date' opgeleverd: de avond erna zou zij door haar nieuwe vrienden tot binnen de muren van Colorado Springs worden geleid!

* Uiteindelijk hielp Luisa nog even in de medische tot het einde van Graces vrijwillige shift, in ruil voor benzine en een slaapplaats, voor deze bewogen nacht laat eindigde in zachte bedden en warme kamers, met de groeten van Walton White en de National Guard.

## **4 JUNI 2075**

* **WEER:** wind uit het oosten, milde bries, 7°C, vorst in de nacht - **OPGELET VOOR PLAATSELIJKE RADIOACTIVITEIT**
* De volgende dag was de wind gaan liggen. Nog een beetje moe, en best wel hongerig, besloot de groep de moeilijke confrontatie met de tweede expeditie in het Foreigner's Center niet langer meer te willen uitstellen. Misschien was men al weggetrokken? In ieder geval: te veel wegen keerden terug naar die plaats. Iedereen die men de afgelopen nacht had ontmoet, had wortels of agenda's op die plaats: doctor White had er zijn echte medische post, de drie jongelingen gingen er vaak heen en hadden er afgesproken om Luisa mee de stad in de smokkelen, en de drie Arapaho waarmee Lake vriendschap had gesloten zouden er hun bizons verhandelen en aan de slag gaan in de plaatselijke garage. Ook het nieuws dat Lake had opgevangen over 'autowars' - een semi-clandestiene straatracing-kampioenschap doorheen de staat, boeiden haar zeer. Ze zouden wel voor de andere reizigers in het Center terechtkomen. Zo zouden de bizons de Arapaho zeker afremmen.
* De tocht gebeurde zonder gebeurtenissen onderweg, al ging de geigerteller nu en dan licht de hoogte in waar stof uit het oosten zich, verplaatst door de storm, tegen obstakels had genesteld. Het bleef opletten geblazen, daaraan herinnerde ook Lakes bonkende hoofd haar aan. Ze verkochten de goederen die ze onderweg hadden gevonden voor een zeer goede prijs en konden nu dromen van een echt goede maaltijd in het plaatselijke restaurant.
* Luisa's verkenning in het hotel leerde haar dat de drie leden van de tweede expeditie inderdaad hadden plaatsgenomen in de lounge van het plaatselijke hotel. Helaas werd ze gespot. Sheriff Dean Brown kwam haar roepend achterna, maar ze was al verdwenen.
* Ervan verzekerd dat ze hun achtervolgers wel hadden afgeslagen, besloot ons drietal om te gaan dineren in het plaatselijke restaurant. De rekening was hoog, maar het eten voldoende, lekker en gezond. Maar daar werden ze toch ontdekt, ditmaal door provisioner Thomas McLarren, iemand waarmee Lake tenminste tot op een zekere hoogte mee overeenkwam. Thomas vertelde de groep dat de uitgang door de twee enforcers in de gaten werd gehouden, maar dat er zeker een dialoog en samenwerking mogelijk was, zoals te lezen viel in de brief die hij overhandigde aan hen, geschreven door chief archivarian Janet Goodall.