Amaja

Żaboidy

Wargowie

Golemy

Półorkowie

Cyklopi

**Amaja** znana też jako **Alakitacia** lub **Damon** to południowy kontynent Nowych Ziem, zapewne najbardziej dziki i lesisty ze wszystkich. Ląd ten pełen jest dzikich i przerażających ludzkich plemion czczących przerażających bogów oraz jeszcze groźniejszych innych ras. Blisko jedną trzecią kontynentu zajmuje wielka i niebezpieczna dżungla zamieszkiwana przez największą w świecie populację dziwacznych istot. Podobno gdzieś za nią leży wspaniale Złote Miasto i kraj gdzie rzeki płyną mlekiem i miodem, ale jak dotąd nikomu nie udało się tego udowodnić.

## Historia

### Stworzenie i pierwsze lata

Kontynent ten tak samo jak Panem został wyniesiony przez bogów ponad powierzchnię morza pod koniec Drugiej Ery Ludzi po upadku Numenoru by dodatkowo oddzielić krainy bogów od świata ludzi. Początkowo był on całkowicie dziki i bezludny, skalisty i budzący grozę i przez trzy tysiące lat wszystkie istoty, które nań trafiły czym prędzej zawracały. Atoli pierwsi znani lepiej mieszkańcy przybyli tu dopiero w drugiej połowie Trzeciej Ery, gdy ląd stał się bardziej stabilny a gleba żyźniejsza.

### Kolonizacja

Aczkolwiek mawiają, że gdy pierwsi żeglarze z Krulla dotarli tu to w głębi dziczy żyła już tam tajemnicza rasa "Silvanusów", leśnych istot być może stworzonych przez bogów by strzegli tego regionu. W każdym razie rzeczywiście Silvanusi początkowo próbowali straszyć nowo przybyłych, co przyczyniło się tylko do tego, że niedługo później Silvanusów można było spotkać już tylko w najgęstszych lasach.

Z czasem żeglarze z Krulla zbadali co trza było zbadać i odpłynęli do siebie, powoli zapominając o lądzie. Jednakże nieliczni rozbitkowie nie mieli szczęścia by powrócić do siebie i zmuszeni byli przystosować się do tutejszego klimatu, zakładając osady i tworząc podwaliny pod pierwszą tutejszą cywilizację. Z czasem niemalże zapomnieli o pochodzeniu swych przodków i tylko wśród kapłanów zachowały się legendy o dawnych wspaniałym Krullu. Tymczasem na kontynent robił się coraz bardziej żywy - dzikie zwierzęta ewoluowały ni z tego ni z owego i wychodziły z morza, bogowie co jakiś czas przysyłali tu jakieś nowe gatunki by urozmaicić teren a ziarna niesione wiatrem znad Belegaeru kiełkowały.

Przybyli też inni ludzie, potomkowie Nordów którzy rozbili się na tych wodach a także źli ludzie podobno z dalekiego Morenoru, znacznie dziksi i brutalniejsi od rdzennych mieszkańców, których z czasem wyparli za góry tworząc własne złowrogie cywilizacje. Trafili też tu odmieńcy z innych ras, którzy nie widząc dla siebie miejsca w Endorze wyruszyli na podbój nowych krain - tak oto w 1623 CE dotarli tu na prymitywnych galerach półorkowie, którzy zagnieździli się wokół samotnej góry, tworząc coś na wzór społeczeństwa w regionie Nantheer.

### Nowe cywilizacje

Kolejne stuleci przyniosły wzloty i upadki kolejnych cywilizacji oraz plemienne walki między tutejszymi ludami. Z Dorne na kontynent dotarli także wówczas cyklopi (choć może byli tam już wcześniej), którzy zdominowali północne krainy w straszliwej wojnie wyniszczając lud Pezalków, dotąd żyjący w tamtych regionach (odtąd ich dawny kraj zwano Ziemiami Opuszczonymi).

Około 1800 kontynent zdominowała kultura Chaco, która jednak została z czasem wyparta przez waleczny naród Volpechów, potomków przybyszów z Morenoru. Równocześnie potomkowie rozbitków z Krulla wznieśli na północy kontynentu potężne cywilizacje: Quintusu, Quantusu, Quenii i Acre, podobno też w tym okresie miało powstać legendarne Złote Miasto wzniesione przez pochodzący od Krulliańczyków naród astrologów.

Mijały stulecia, ludy coraz bardziej różniły się od siebie, kolejne miasta obracały się w ruinę i powstawały całkiem nowe, a proces ten postępował tak szybko, że prawdopodobnie pod koniec Czwartej Ery dowolny człowiek mógłby wziąć łopatę, zacząć kopać w dowolnym miejscu i mieć pewność, że prędzej czy później trafi na pozostałości dawnej cywilizacji.