Gnomy

**Mechanika:**
Cechy: -2 siła, +2 kondycja
Umiejętności: +2 nasłuchiwanie, +2 koncentracja
Walka: +1 do ataku przeciwko goblinoidom i jaszczuroczłekom; +4 KP przeciw olbrzymom
Magia: +2 do rzutów obronnych przeciwko iluzjom; Talent Magiczny (Iluzje)
Mały rozmiar
Widzenie w słabym świetle

**Wygląd**
Przeciętny gnom ma od metra do metra i dwudziestu centymetrów wzrostu, podobnie jak krasnoludy. Na tym jednak podobieństwa z mieszkańcami gór się kończą – gnomy nie posiadają budowy beczki, a ich zarost ogranicza się przede wszystkim do bokobrodów, choć niektórzy mężczyźni tej rasy posiadają krótkie, gęste brody. Mają też nieproporcjonalnie duże nosy, czasami wręcz groteskowo. Waga dorosłego osobnika to około 30 kilogramów. Nie występują różnice między płciami ze względu na wzrost i wagę.
Owłosienie u gnomów przybiera zazwyczaj odcienie brązów i blondu, lecz mało kto zdaje sobie z tego sprawę. Wynika to ze specyfiki gnomiej kultury – w czasie gdy ludzie okazują status ubraniem, u gnomów najważniejszym elementem garderoby jest nakrycie głowy – bogato zdobione, z wieloma wzorami i w niecodziennych kształtach, świadczy o pochodzeniu, majętności i posiadanych wpływach danego osobnika. Nawet pozbawiony klanu, najbiedniejszy z gnomów ma kapelusz ozdobiony małą przypinką. W przypadku kobiet status jest eksponowany poprzez fryzury, często przez inne rasy uznawane wręcz za dziwaczne. Malowane na różne kolory, ułożone w asymetryczne wzory i ciężkie od biżuterii. Tęczówki przedstawicieli tej rasy mają tę samą paletę barw, co ludzkie.
Gnom jest uznany za pełnoletniego po trzydziestu latach, choć jest zdolny do pracy dekadę wcześniej – owe dziesięć lat ma na celu nauczyć młodego osobnika odpowiedzialności, zasad i szeroko rozumianego życia. Z wiekiem siwieją a ich skóra się marszczy, póki śmierć nie upomni się o nich po około trzech wiekach życia.

**Społeczeństwo**
Gnomia cywilizacja jest skupiona u podnóży pasma gór Dereznaru, gdzie żyją w odwiecznym sojuszu z tamtejszymi krasnoludami. W zamian za owoce pracy krasnoludzkich kuźni oddają im żywność oraz swoje wynalazki. Nie jest to jednak jedyne zamieszkane przez gnomy miejsce na świecie – nie jest niczym dziwnym napotkać dzielnice zamieszkane w dużej części przez tę rasę w dużych miastach, zwłaszcza na terenie Penaru.
Gnomia myśl techniczna jest wyjątkowo zaawansowana, czego najznamienitszym przykładem jest niedawne stworzenie czarnego prochu, który na przestrzeni paru lat zmienił drastycznie oblicze wojny. Zjednoczone i jednomyślne gnomy byłyby zdolne do zmiażdżenia każdej armii świata z użyciem swoich inwencji. Niestety, czy też może na szczęście, ich rasa jest bardziej skłócona wewnętrznie niż Celizyjczycy z elfami.
Sytuacja ta wynika z podziału gnomiego społeczeństwa na klany, podobnie jak i u krasnoludów. W przeciwieństwie do krasnoludów jednak, rody nie są tu źródłem historii, dumy i przynależności, a zawodu. Innymi słowy, od każdego gnoma narodzonego w klanie alchemików spodziewa się, że zostanie alchemikiem. W przeciwnym razie zostanie on wydziedziczony i albo pozostanie bez klanu (spadając tym samym na najniższy poziom społeczny, pośród zamiataczy ulic i pracowników fizycznych) albo zostanie zaadoptowany przez klan, który utożsamiany jest z jego nabytą profesją. Klany mniej liczne i o mniejszych wpływach często są zależne od tych większych, zajmujących się tą samą dziedziną. Tak oto na przestrzeni wieków gnomie społeczeństwo uformowało się na kształt piramidy, umieszczając najbogatsze, najbardziej wpływowe klany u jej szczytu, w czasie gdy rody bezpośrednio od nich zależne nieustannie próbują zająć ich miejsce. Polityka wewnętrzna gnomów to plątanina przysług, sekretów zawodowych, spisków, skrytobójstw i sabotażu. Powszechnie znane zamiłowanie gnomów do psikusów prawdopodobnie wywodzi się z zamaskowanych, nieudanych prób przeniesienia przez gnomy swojej kultury politycznej na cudze ziemie.
Rządy pośród gnomów przybierają formę republiki. Raz na dwadzieścia pięć lat każdy gnom posiadający ród (a co za tym idzie majątek, podwładnych i obowiązki) i ponad trzydzieści wiosen może oddać swój głos na klan, który ma zaprowadzić ich naród ku świetności. Głowa wybranego rodu nazywana jest przez okres ich władzy Dożą. Za stolicę uznawana jest osada, w której osadzona jest działalność rządzącego klanu.
Jak nietrudno się domyślić, w kulturze gnomiej najwyższą wartością artystyczną jest inwencja – nowy wynalazek, nowa perspektywa w malarstwie, nowy instrument muzyczny. Estetyka, praktyczność czy bezpieczeństwo są sprawami drugorzędowymi, które pojawiają się dopiero w trakcie doszlifowywania pomysłu, ale to właśnie sam nowy pomysł jest najbardziej pożądany. Podobne podejście gnomy wykazują w stosunku do magii, co może wyjaśniać ich zafascynowanie iluzjami, choć ostatnimi czasy zaklęcia ustąpiły miejsca alchemii w ich społeczeństwie.
Spośród bogów, największym szacunkiem pośród gnomów cieszy się Ignitus – niosący zmiany, płomień innowacji. Niewiele mniejszą rzeszę wyznawców posiada Mercatos, wprawiający machinerię w ruch, niosący trudności losu wymuszające stworzenie nowych wynalazków. Trudno jednak nazwać którykolwiek z tych kościołów ważnymi – zarówno one, jak i mniejsze kulty, stały się na przestrzeni lat trybikami w machinie politycznej gnomów.

**Ród Incanto**

Ród z którego wywodzi się obecny Doża, Nilfri Incanto. Przed wiekami był to ród czarodziei, którzy zasłużyli się kreacją wielu znanych po dziś dzień zaklęć iluzji i transmutacji. Największym świadectwem ich zasług jest nazwany na ich cześć proces będący nieodłączną częścią czarowania – inkantacja. Obecnie są oni przede wszystkimi alchemikami, a ich majątek oparty o produkcję czarnego prochu.
Siedziba rodu znajduje się w Virnal, między Dereznarem, a penarską Baocją, najbliżej ludzkich osad spośród reszty miast gnomich. Przedstawicieli rodu często da się spotkać również w Parouis, osiadłych bądź dokonujących wymiany handlowej z dworem królewskim.

**Ród Meccanismo**

Wynalazcy, majsterkowicze, twórcy wielu usprawnień znajdowanych po dziś dzień w kuźniach krasnoludzkich. To do ich zasług można zaliczyć takie odkrycia jak mechanizm pistoletu skałkowego, zegar z wahadłem czy pozytywka. Jak nietrudno się domyślić, to oni w przejawie dumy nazwali wszystkie te rzeczy „mechanizmami”.
Są osadzeni w Sturus, tuż obok granicy z Rionem, przez co po dziś nie wiadomo, czy gnomie nazwiska zniekształciły się pod wpływem języka riońskiego, czy też riończycy pożyczyli od swych sąsiadów zasady gramatyczne. Sporo przedstawicieli rodu Meccanismo można znaleźć również w samym Dereznarze.