Banshee (Pieśń Wajdeloty)

Część 4 kampanii Dziennik Manokradcy

Banshee **Tamara** była przed **Deismaar** carycą **Vosgaardu**. Do gaju, który był silnym źródłem magii, przybyła, aby przemienić się na starość w licza. Rytuał nie powiódł się i została na ponad milenium uwięziona w mateczniku, który z czasem nazwano od jej przydomku (zresztą błędnie, bo była ona duchem, a nie banshee). Aby zakończyć żywot nieumarłej więźniarki, Tamara musiała odzyskać swoje zaginione przez tysiąc czterystu laty filakterium. W tym celu potrzebowała wajdeloty zdolnego do podróży w czasie (oczywiście w Pieśni). Pechowo dla niej, fach ten wymarł w dobie Deismaar. Pojawienie się Savany było dla nieumarłej prorokini jedyną szansą. Sęk w tym, że nasza baronessa niewiele wiedziała o swym darze i nie w pełni panowała nad pieśniami. Dlatego pierwszym wskazanym przez Banshee celem „podróży w czasie” był niejaki **Wernyhora** – mistrz wajdelota, który nauczyć miał Savanę rzemiosła. Aby nie było zbyt łatwo, caryca Tamara, którą spotkać mieliśmy w Pieśni, nie miała mieć zielonego pojęcia, że jesteśmy jej własnymi agentami z przyszłości i Banshee zaleciła nam unikanie swego historycznego wcielenia, gdyż jak rzekła „nie była wtedy najmilsza”.

Savana zaczęła opowiadać, oczom naszym ukazał się obraz największego drzewa (. . .) vosgaardzką pieśń akolitki Tamary. Caryca, już przemieniona w licza, przekazała swojej córce **Mariszy** pierścień-filakterium. Arystokratki odkryły, że metamorfoza nie w pełni się udała, bowiem Tamara nie może opuścić Gaju. Zmodyfikowały plan i Marisza teleportowała się do Vosgaardu bez matki, by tam zostać nową carycą. Dzięki mocom pierścienia miały pozostawać w telepatycznej łączności. Nie była to niestety jedyna właściwość sygnetu – poza tym odlano go z czystej mocy, dzięki czemu był niewidzialny, a na domiar złego, zabezpieczono przed jakimkolwiek wykryciem za pomocą magii.

Jako rzekłem, Marisza się teleportowała... a my musieliśmy zapychać 4500 mil masetiańską galerą! Podróż z dzisiejszego **Seaward** do **Ravnogradu** (przed Deismaar miasta te zwały się **Urbi Maris** i **Biała Cerkiew**) zajęła nam dwa miesiące! Nie powinienem popadać w dygresje, ale nie mogę powstrzymać się od spostrzeżenia, że wszystkie późniejsze pieśni Savany również zawierały takie „atrakcje”. Nie wiem, czy to zbieg okoliczności, czy jej metoda na odchudzanie. Całe szczęście, że nawet lata spędzone w świecie pieśni, w świecie realnym trwają tyle, co opowieść o nich.

Do rzeczy! Znaleźliśmy się w drewnianej, zdobnej piękną jak elfia snycerką, położonej na wyspie **jeziora Ladań** stolicy Vosgaardu. Było niecałe 50 lat do bitwy pod Deismaar. **Vosowie** byli pierwszym narodem, który uciekł z imperium Azraia na kontynent Cerilii i stworzył wokół Białej Cerkwi magokrację, a dokładnie wróżbokrację. Jej obywatele pod żadnym względem nie przypominali dzisiejszych wytatuowanych półnagich barbarzyńców.

Funkcję wychowawców i historyków pełnili tu wówczas wajdeloci. Potrafili oni przyzywać duchy legendarnych przodków i przedmioty z legend. Ich *Wci*ą*gaj*ą*ce Pie*ś*ni* służyły do wychowywania młodzieży. Jednym z wajdelotów był Wernyhora. W ciągu miesiąca nauczył on Savanę panować nad zdolnościami. Uzmysłowił jej, że pieśni które ona tworzy będą wieczne, ale jej imię zostanie zapomniane; taka jest cena talentu.

My tymczasem szukaliśmy kontaktu z posiadaczką pierścienia Tamary – carycą Mariszą. Ustrój Vosgaardu opierał się na wróżbach. Władzę sprawowały prorokinie. Dar wróżenia przechodził w carskim rodzie z matki na córkę. Ostatnia prorokini Tamara, obecna Banshee, otrzymała od **Vorynna** (ówczesnego boga magii) przepowiednię, że jej naród upadnie z winy jej samej. Ukryła ją przed ludem. Gdy narodziła się jej córka – Marisza, wróżba genetyczna wykazała, że nie posiada ona daru wróżenia, a ma go młokos z innego rodu – **Ruornil**. Tamara aresztowała go i przekazała władzę Mariszy, sama zmieniając się w licha. Planowała wspierać córkę wróżbami za pośrednictwem pierścienia, który był jednocześnie jej filakterium.

Pomniejsi wróżbici Vosgaardu rozszyfrowali spisek i zostali represjonowani przez Ochranę. Lochy zamku Mariszy zapełniły się dysydentami, którzy – jak głosiła oficjalna propaganda – w chwili aresztowania byli niewinni, ale wróżby wskazały ich jako przyszłych zdrajców. W ten sposób reżim eliminował jedynych zdolnych do ocalenia kraju i umacniał na tronie wojowniczkę, która udawała czarodziejkę, z rzadka wspierając się radami matki. Wszelkie jej niespełnione wróżby tłumaczono celowym sabotażem ze strony opozycji. Na domiar złego królestwo było w stanie permanentnego oblężenia przez goblinoidy. W jego sercu z dnia na dzień rosła opozycyjna partyzantka. Jej liderami byli zbuntowany generał **Belinik** i kapłanka „natury” **Kriesha**, którzy toporami i tatuażami mylącymi wróżby zwalczali władzę.

Audiencja u Mariszy nie dała rezultatu. Okazała się ona paranoiczką i intrygantką, która z premedytacją pchnęła nas w ramiona opozycji, licząc że dotrze do niej naszym tropem. Z niechęcią nawiązaliśmy kontakt z agentami Belinika i Krieshy, wiedząc że owi „partyzanci wolności” pociągną wkrótce pod Deismaar Vosów jako sojuszników Azraia, a potem zostaną bóstwami tyranii i zimy. Póki co Belinik – zbrojny w dwa magiczne topory olbrzym – wyciął tropiących nas agentów Mariszy, a Kriesha – kapłanka o głosie, który brzmiał jak echo pośród lodowych sal – zrobiła nam tatuaże zapobiegające magicznej lokalizacji.

Nadeszła zima. Jezioro Ladań zamarzło. Siły rebeliantów ruszyły do szturmu Białej Cerkwi. Podążając za Belinikiem byliśmy świadkami, jak na schodach pałacu prorokiń zwyciężył w walce Mariszę i zgodnie z danym słowem, podarował nam jej pierścień. Za radą uwolnionego z więzienia Ruornila, nie czekaliśmy aż koniunktura dla nas się pogorszy i udaliśmy się w drogę powrotną, by ukryć filakterium w Gaju Banshee, gdzie – dzięki jej zaklęciom – mieliśmy odnaleźć tenże artefakt po wyjściu z Pieśni, czyli po półtorej milenium.

I – ku radości Banshee – udało się, dostarczając dowodu, że ze świata Pieśni da się jednak wycyganić jakieś materialne łupy. Pozostały nam też tatuaże Krieshy. Savana nie tylko przestała się bać operować Pieśnią, co dobrze wróżyło moim dalszym wobec niej planom, ale postanowiła się udać wraz z nami do stolicy **Anurii**, gdzie spodziewaliśmy się znaleźć maga zdolnego zdezintegrować pierścień- filakterium i uwolnić duszę Tamary.

## Słowniczek

Tamara - istniała

Deismaar - istnieje i była tam najważniejsza bitwa w dziejach, ale w innym miejscu

Vosgaard - Kaganat

Vosowie - Kagani

Wernyhora - istniał

Marisza - istniała

Seaward - Travers

Ravnogradu (Biała Cerkiew) - istnieje, chyba jako Biała Cerkiew

Urbi Maris - istnieje, ale w innym miejscu (to nie Seaward / Traverse)

Jezioro Ladań (Ladańskie) - istnieje

Vorynn - chyba istniał

Ruornil - nie istnieje

Belinik - Aryman

Kriesha - Aryman

Anuira - istnieje