Wiek plugastwa

*Pojawiły się nagle te monstra plugawe i zasiały spustoszenie wśród ras wszelakich. Ale nie trzeba opłakiwać zmarłych, ponieważ każdy głęboko wierzący wie, że to była kara boska zesłana na nas, skłonnych do grzechu mieszkańców tego padołu łez. To jest nauczka, przestroga, byśmy nigdy nie stali się tacy, jak nasi poprzednicy, albowiem bogowie nas obserwują i oceniają, a pewne jest to, że także nas karzą.* – kazanie ksefonicznego kapłana z początków wojny z Podziemiem.

**Półwiecze plugastwa**, powszechnie i mylnie nazywane **Wiekiem plugastwa** – era VIII wieku dziesiątego tysiąclecia, trwająca pięćdziesiąt dwa lata. W tymże okresie księgi naukowe o potworach oraz księgi historyczne wielce wzbogaciły swoją zawartość.

## Historia

### Zapowiedź nadejścia plugastwa

Początek VIII wieku dziesiątego tysiąclecia, część okresu znanego dzisiaj jako Ciemne Czasy trwał w najlepsze. Królestwa się rozwijały, rasy w nich mieszkające też. Niestety, w tym okresie trwało wiele wojen, głównie prowadzonych przez krasnoludy, przez co w górskich osadach zaczęły powstawać nekropolie. Zapach rozkładających się ciał zwabił mieszkające pod pobliskimi górami ghule. Z niektórych zapisków można się dowiedzieć, że pierwszy atak ghuli nastąpił w krasnoludzkim mieście Parra. Ghule zaczęły masowo wychodzić ze swoich ukrytych leży i najwyraźniej nie zamierzały wracać. Zaczęły zamieszkiwać pobojowiska oraz najróżniejsze nekropolie. Tymczasem krasnoludy zaczęły planować ekspedycję do jednego z leż przy pierwszym zaatakowanym mieście.

### I Ekspedycja (rok 3)

Władca krasnoludzki, Døren IV Goldbringer, wydał rozkaz zebrania pięćdziesięciu dzielnych woja pod dowództwem sławnego po dziś dzień Rikarda Śmiałego, ówczesnego generała armii krasnoludzkiej. Drużyna objęła kurs na Góry Śnieżne. Odkrywszy tam wejście do leża ghuli, Rikard poprowadził swoją kompanię wgłąb jaskini, gdzie, jak można doczytać się z pamiętników uczestnika tych wydarzeń – niejakiego Fabiana, nie napotkali żadnych ghuli poza tymi, które opuszczały leże w kierunku nekropolii. Gdy mieli już się wracać, jeden z wojów rozwalił przypadkiem skałę, która reakcją łańcuchową odgrodziła im przejście na jeszcze głębsze piętra. Do dzisiaj historycy i moraliści są podzieleni w kwestii tego czy czyn Gotfryda (owego topornika) był zbawieniem czy potępieniem. Jedna strona uważa, że odnalezienie niższych pięter pozwoliło ogółowi odkryć nowe zagrożenia i lepiej się na nie przygotować. Druga strona uważa, że nieuwaga Gotfryda kosztowała wszystkie rasy tysiące wojowników i czyn ten nie powinien być nigdy pochwalany. Wracając do ekspedycji, pamiętniki Fabiana wspominają, że po tym przełomie znowu nie mogli nic odkryć przez długi czas. Sam Rikard rozmyślał nad powrotem, gdyż zapasy gorzałki zaczęły się kończyć, więc i morale zaczęły spadać. Podczas dnia, który miał być ostatnim przed wycofaniem, przywódca grupy usłyszał jakiś dziwny dźwięk, podobny był on do zionięcia ogniem. Szybko poznali źródło. Stworzenie, znane dzisiaj jako cerber, szarżowało na nich. Rikard wraz z pobliskimi kompanami zaczęli odpierać atak potwora. Po chwili zjawiło się ich więcej. Pięćdziesięciu wojowników machało toporami w kierunku trójgłowych psów, które zionęły ogniem.

Gdy zabili kilkanaście cerberów zza rogu wyłoniła się dwunożna istota. W ręku jej iskrzył się ogień, a twarz miała nieludzką, potworną wręcz. Gdyby nie to, że przy życiu zostało jeszcze ponad czterdziestu krasnoludzkich wojowników, monstrum, zwane dzisiaj magogiem, byłoby wielce niebezpieczne. Pamiętniki Fabiana wspominają o tym, jak to zapakowali ciało nieznanego stwora, a także jego demonicznego psa. Rikard rozkazał powrócić do Perry, gdzie zwłoki miały zostać zbadane, a on sam miał wybrać się do Dunbach i zdać królowi raport z wyprawy. Wieści szybko się rozniosły. Zapanowała ogólnoświatowa panika. Døren IV wystosował listy do przywódców pozostałych ras, dołączając do listów raport z ekspedycji oraz badań zwłok.

### II Ekspedycja (rok 5)

W ciągu dwóch lat odbyło się kilka małych ekspedycji krasnoludzkich, dzięki którym udowodniono, że w leżu pod Parrą nie ma niczego więcej niż magogi i cerbery oraz ghule. Odbyło się także spotkanie przywódców potężnych ras. Do spotkania doszło w Dunbach. Sprawę krasnoludzką oraz niziołków reprezentował król Døren IV, elficką – królowa Vairë II Małomówna oraz rada najpotężniejszych magów z rasy mrocznych elfów, ludzką – Joseph V Młody, orków – herszt Grog Zabijaka. Zebrano się przy okrągłym stole i zaczęto omawiać sprawę odkryć parskich. Ustalano warunki sojuszu, który miał wspólnie organizować ekspedycje badające podziemia podgórskie. Pierwszą ze wspólnych ekspedycji zaplanowano na rok piąty ówczesnej ery, czyli 10805.

Tak więc w lato roku piątego, nieopodal nekropoli Monuki zebrała się drużyna 200 członków ekspedycji. Pośród nich było 75 dzielnych krasnoludzkich toporników, 15 odważnych elfich łuczników, 10 pomocnych magów z rasy mrocznych elfów, 35 honorowych ludzkich rycerzy, 60 twardych orków oraz, na potrzeby upamiętnienia ewentualnych odkryć, 2 elfich mistrzów sztuk pięknych oraz 3 ludzkich bardów. Wszyscy pod wodzą Rikarda Śmiałego zeszli do kolejnego leża, gdzie napotkano więcej ghuli niż w leżu pod Parrą. Trupojady nie były jednak problem dla o wiele większej drużyny. Odkryto zejście do głębszych pięter, gdzie czekało ich zaskoczenie. Wewnątrz przejścia znajdowała się półka skalna górująca nad ogromną, rozświetloną pochodniami przestrzenią, w której można było dostrzec upiorne budowle. W dużej odległości widniały sylwetki kościotrupów, które wydobywały zolit z pobliskiej rudy. Nad ogromną grupą szkieletów stał mag, lecz był on świadomym nieumarłym. Oczywiście mistrzowie sztuk pięknych wyjęli pergaminy i zaczęli szkicować, bardowie zaczęli układać pieśni o kościanych robotnikach, a Rikard planował razem z ludźmi, orkami i mrocznymi elfami sposób na podejście do rudy cennego metalu. Plan był prosty. Spuszczenie się na linach, potem ciche zakradnięcie się do grupy i ciche wyeliminowanie maga. Nie wiedzieli jednego. Tajemniczy dowódca kopalnianej grupy był świadom ich obecności. Armia szkieletów podniosła miecze wykute z zolitu i ruszyła do ataku. Drużyna ekspedycyjna zaczęła odpierać atak, będąc wspieraną przez elfich magów i łuczników. Z racji, że kościotrupy do najsilniejszych nie należą, zostały one szybko rozwalone szarżą orków. Wielu rycerzy wymieniło swoje miecze na zolickie, a tajemniczy mag powędrował wgłąb przestrzeni, która znajdowała się tuż za nim. Gdy drużyna pojawiła się w następnej hali, wszyscy zobaczyli coś, czego się nie spodziewali. Ogromna armia nieumarłych i kościotrupów szła w ich stronę, a wspierana była przez tajemniczych magów. Odbyła się wielka bitwa, którą wygrała drużyna ekspedycyjna. Straty po stronie nieumarłych wynosiły setki, armia Rikarda straciła tylko pięciu orków, dziesięciu krasnoludów, dwóch mrocznych elfów, trzech elfich łuczników oraz piętnastu ludzi. Rikard zarządził zebranie ciała nieumarłego oraz tajemniczego maga oraz nakazał odwrót. Cała drużyna wiedziała, że jeszcze tu powrócą.