GW; Een verloren zaak: Discipline (1)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

## Hoofdstuk 1: Discipline

De weken waren voorbij gevlogen. De zeeën van groen waren veranderd in golven van goud en zonlicht werd steeds zeldzamer. Nare noordenwinden brachten de belofte van een vroege winter met zich mee. Meria huiverde. Ze had de eerste vorst al op de ruitjes zien zitten en was nu eigenlijk al klaar met de kou.

Gelukkig was zij niet de enige die maar weinig had met het witte seizoen. Koning Arthur zelf had zich voorgenomen dat alle inwoners van zijn land er enigszins warmpjes bij moesten kunnen zitten. Voor de schildkrachten betekende dit dat hij een extra haard had laten plaatsen in de wapenkamer, de ruimte waar ze het gros van hun tijd doorbrachten. Het was een luxe, maar wel een enorm welkome. De vlammen maakte haar zelfs een beetje rossig.

Snel verborg de jonge schildmaagd haar geeuw achter haar hand. Haar blik gleed naar het harnas dat naast haar op het wapenrek lag. De wapenuitrusting was Meria inmiddels bijna té bekend geworden. Sinds ze dit voorjaar Syr Lancelots schildmaagd was geworden, had ze bijna dagelijks zijn harnas kunnen poetsen. Natuurlijk hadden de oudere schildkrachten haar destijds gewaarschuwd dat hun leven absoluut niet over rozen ging, maar Meria had niet durven bedenken dat er zoveel schoonmaken bij kwam kijken. Wapens, harnassen, paarden, stallen en kleding. Zoveel kleding. Nu had Camelots Kampioen gelukkig een aantal bedienden die zich bezighielden met het daadwerkelijk wassen, maar als schildmaagd was het Meria’s verantwoordelijkheid geworden dat haar Syr er ten allen tijden smetteloos uit zag. Het was immers Lancelots taak om de goede relatie met de adelstand te onderhouden.

De schildmaagd ademde een keer diep in en uit voor ze een van de armstukken pakte en die met trefzekere bewegingen begon te poetsen. Langzaam maar zeker wist ze het stof, de modder en de algemene dofheid weg te krijgen totdat het armstuk begon te glimmen in het licht van de vlammen. Tevreden over haar werk keek Meria naar haar spiegelbeeld in de reflectie van het metaal. Het haardvuur tekende schaduwen in haar gezicht waardoor haar gelaat nog donkerder leek dan het al was en haar donkerbruine ogen praktisch zwart leken.

Haar ebbenzwarte haren, die ze had opgestoken in een strak knotje, vielen bijna weg in de achterliggende duisternis. Hoe schril was het contrast met de vibrerende kleuren van haar livrei, haar uniform. Deze bestond uit een vuurrode blouse met lange mouwen die hoog in de nek sloot. Daar overheen droeg ze een karmijnrode doublet met witte accenten, pofmouwtjes en vergulde knoopjes. Op haar borst preikte Syr Lancelots wapenschild: een wit schild met twee diagonale rode banden. De witte broek die ze er onder droeg, was een ramp om schoon te houden. Gelukkig namen de hoge lederen laarzen de meeste modder en stof op zich. Bij de livrei hoorde ook nog een hoed, die ze netjes aan de kapstok bij de deur had gehangen, en een paar handschoenen die ze tussen haar riem had gepropt.

Meria wierp een blik op de rest van de wapenkamer. Een klein uurtje geleden waren de ridders gestopt met trainen waardoor het gros van de persoonlijke schildkrachten zich nu hier bevond. Het maakte van de nogal sobere wapenkamer een bonte boel. Alhoewel ze in kleding weliswaar gelijken waren, droeg iedere schildkracht de kleuren van diens Syr. Rood en wit was populair, maar er zaten ook ridders tussen die blauw en goud voerde, of groen en zwart. Meria herkende de schildkrachten van Syr Pellinore en Syr Elaine, beide ridders waar Lancelot al meerdere keer tegen gestreden had tijdens toernooien. De rest van de gezichten was haar nog niet helemaal vertrouwd.

De halfling richtte haar aandacht weer op de vele, vele onderdelen van een harnas die morgen allemaal weer moesten glimmen. Ze kon het binnen twee uurtjes af hebben, als ze doorwerkte, maar dan moest ze daarna naar bed en morgen weer vroeg op en ergens had ze hier helemaal geen zin in. In de wapenkamer gonsde het van gesprekken over het Feeënlicht Festival dat nu al een week in de stad was. Vandaag was de laatste dag dat het festival er was voordat ze weer verder zou trekken, maar Meria had nog helemaal geen kans gehad om er naar toe te gaan. Lancelot had haar goed bezig gehouden afgelopen week en vanavond had hij het zelf te druk om haar mee te nemen. Maar het zou nog minstens drie jaar duren voor dit magische festival weer terug naar Camelot zou komen.

Een kleine zucht wist toch over haar lippen te ontsnappen.

Wat nu als ze vanavond gewoon heel even zelf naar het festival ging? Gewoon voor een klein uurtje. Syr Lancelot zou haar niet missen, toch? Die was waarschijnlijk tot diep in de nacht sterke verhalen aan het uitwisselen met Syr Gawain, Koning Arthur en Koningin Guinevere. Tegen de tijd dat hij zijn bed zou opzoeken, zou Meria al lang en breed weer terug zijn.

Nee!

Zij was de schildmaagd van Syr Lancelot, een toekomstig Ridder van de Ronde Tafel. Zij moest een stralend voorbeeld zijn van integriteit en goede trouw. Het zou een schildmaagd niet bekoren als ze tegen de wensen van haar Syr inging en diens vertrouwen beschaamden door enkel naar een luttel festival te gaan.

Tegelijkertijd gonsde het in de wapenkamer van verhalen van schildkrachten en pages die wél waren gegaan, die vanavond nog een keer gingen, van alle prijzen die ze hadden gewonnen en alle spelletjes die ze hadden gespeeld, van alle lol die ze de afgelopen zomer op Camelot hadden gehad. Meria keek naar haar vingers. Kleine littekens ontsierden haar vingertoppen en haar handpalmen; het gevolg van onervarenheid bij het slijpen van wapens en het eindeloze netjes houden van alles waarmee Syr Lancelot in contact kwam. Het enige wat zij de hele zomer had gedaan, was werken, werken, werken. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat was ze in de weer om haar dromen waar te maken, maar bij de zevenmijlslaarzen, wat zou ze het kunnen waarderen als ze er gewoon heel even er tussenuit kon knijpen.

Langzaam maar zeker liep de wapenkamer leeg. Meria had daarentegen haar taak onderschat. Dit werd een latertje. Gefrustreerd legde ze de borstplaat langs haar neer om nog maar een blok hout op het vuur te gooien. Dit is wat ze kreeg voor haar integriteit: stank voor dank. Stond ze morgen alsof brak op het oefenveld, omdat ze de hele nacht had lopen poetsen. En ze had eigenlijk ook nog haar schrijven willen oefenen.

De schildmaagd stond op het punt om hartgrondig een potje te gaan vloeken toen de deur van de wapenkamer weer open ging. De welkome gestalte van Dinadan stond stralend in de deuropening, maar zijn interesse was gefocust op het halfelfen meisje wat achter hem stond. Meria gebruikte het moment om haar verslagen uitdrukking van haar gezicht te vegen, haar borst een beetje verder naar voren te steken en de indruk te wekken dat alles volledig naar behoren ging.

‘Ah, goedenavond, maagd Meriaduec. Ik had niet verwacht dat ik u op dit uur nog zo zou treffen,’ zei de maanelf toen hij de halfling in het oog kreeg, maar in zijn blik kon Meria zien dat hij recht door haar façade kon kijken. Verdomme. Die jongen was te goed in zijn werk. Als schildknaap van Syr Bedivere hield Dinadan een scherp oogje in het zeil van wie er allemaal in Camelot rond liep en wat hun intenties waren. De jongen bekleedde pas sinds de zomer deze functie, maar het gemak waarmee hij zijn taken uitvoerden, was iets waar Meria hem om benijdde.

Toch had Meria verwacht dat jonge puber meer op zou vallen dan hij nu deed. Met zijn lavendelkleurige huid, witte haren en fletsblauwe ogen was hij zelf in het kleurige Camelot een opvallende gestalte in het kasteel. Desalniettemin leken de meeste lieden hem enkel te erkennen als “een schildknaap van de Ronde Tafel” en niet als “knaap Dinadan, schildkracht van Syr Bedivere”. Het stond bijna haaks op Meria’s eigen reputatie waarbij Syr Lancelot er op stond dat zij bij naam en toenaam erkend zou worden door haar omgeving. Wellicht stond Syr Bedivere anders in die kwestie.

‘Goedenavond, knaap Dinadan. Wat brengt u nog hier op dit late uur? En wie is dat in uw gezelschap?’ vroeg Meria nieuwsgierig kijkende naar het meisje wat een beetje schuin achter de maanelf was gaan staan. In de eerste instantie meende dat dit meisje een mensenkind was, maar twee kleine puntoren ontsnapten nog net onder de vossenrode haren. De huid van het meisje was bleek en bezaaid met sproeten en haar ogen waren een prachtig donkerblauw. Naar verhouding kon ze niet veel jonger zijn dan Meria. Misschien een jaar, twee maximaal. Iets in haar kwam Meria bekend voor, maar ze durfde zo snel niet te zeggen wat.

‘Dit is jonkvrouw Rosetta van Sarlemoer, de dochter van Syr Lanvals en Syr Tryamour. Volgende week zal ze in dienst treden van Syr Gawain en mij werd gevraagd of ik haar een officiële rondleiding door het kasteel kon geven,’ vertelde Dinadan. ‘Jonkvrouw Rosetta, dit is maagd Meriaduec, de schildkracht van Syr Lancelot.’

‘Aangenaam,’ zeiden de twee meisjes tegelijkertijd, terwijl ze elkaar een beleefd knikje gaven. Nu wist Meria ook weer waarom deze Rosetta haar zo bekend voorkwam. Haar ouders waren beide Ridders van de Ronde Tafel. Het was wel weer typisch. De meeste schildkrachten, waaronder zijzelf, moesten bergen verzetten voor ze ook maar de kleinste kans maakte om tot deze positie te verrijzen. Deze halfelf had waarschijnlijk alleen haar ouders lief aan moeten kijken. Nu, ze zou zichzelf nog wel vinden als ze voor Syr Gawain moest werken. De ridder had nogal een reputatie.

‘Is dat Syr Lancelots harnas?’ vroeg het meisje nieuwsgierig.

‘Ja!’ zei Meria en ze pakte een van de armstukken die ze al had opgepoetst. Het metaal glinsterde in het licht van de vlammen en lieten het bescheiden reliëf van bloemen en beesten prachtig uitkomen. De eerdere, lichtelijke nerveuze blik van het meisje brak open in een brede glimlach van oprecht enthousiasme.

‘Prachtig!’ riep ze uit, duidelijk haar neiging verbergend om het armstuk van Meria over te pakken en het nog beter in het licht te bekijken. De schildmaagd kon wel lachen om de halfelfs waardering. Ze gebaarde Dinadan en Rosetta om op de krukken rondom het vuur te komen zitten. Een beetje gezelschap zou meer dan welkom zijn nu ze toch niet naar het festival kon gaan.

‘Het is gesmeed door een dwergen meestersmid uit XXX en volledig gemaakt uit Kirlisch staal. Het is de enige in zijn soort,’ vertelde Meria die zag dat Rosetta haar ogen niet van het harnas kon afhouden.

‘Kirlisch staal?’

‘Ja, kijk,’ zei Meria. ‘Kirlisch staal is buitengewoon geschikt voor ridders die veel in toernooien vechten, zoals Syr Lancelot. Het kan ontzettend goed de klappen van de lansen opvangen zonder dat het metaal deukt en daarbij lijkt het ook nog eens op zilver wanneer je het goed oppoetst.’

‘Het lijkt inderdaad wel zilver!’ zei het meisje. ‘Ik heb er nog nooit van gehoord. Is Lancelot…’

‘Syr Lancelot.’

‘Is Syr Lancelot de enige ridder die een harnas van Kirlisch staal heeft? Het zal wel ontzettend duur zijn,’ zei Rosetta.

‘Een harnas van deze kwaliteit kost inderdaad een fortuin,’ beaamde Meria. Ze keek een moment bedachtzaam naar Dinadan. ‘Weet jij of er nog meer ridders zijn die Kirlisch staal dragen?’

‘Volgens mij heeft Arthur een harnas van dezelfde maker als die van Syr Lancelot, maar prefereert hij het titanium harnas wat hij van de Tovenares Morgana heeft gekregen,’ zei Dinadan met een lichte twijfel in zijn stem.

‘En u werkt voor Syr Bedivere toch?’

‘Officieel voor Syr Bedivere, maar ik help ook met regelmaat de andere ridders die permanent aan een hof verblijven, zoals Syr Kay en Syr Dagonet. Jouw vader trouwens ook,’ zei Dinadan tegen Rosetta.

‘En het harnas van Syr Gawain?’ vroeg Rosetta. Haar blik gleed nieuwsgierig de wapenkamer door, maar de rekken waren te hoog om er goed overheen te kunnen kijken.

‘Ik durf het niet te zeggen,’ zei Dinadan. ‘Maar daar zal je zelf ongetwijfeld snel achter komen.’

‘Maar u wordt dus de schildmaagd van Syr Gawain,’ zei Meria die een lichte verbazing in haar stem niet kon onderdrukken. ‘Dat is nogal een verantwoordelijkheid om Arthurs Eerste te dienen, om nog maar te zwijgen van alle avonturen waarin Syr Gawain in beland.’

‘Het zijn zijn avonturen geweest die me dit pad hebben laten najagen, maagd Meria,’ zei Rosetta.

‘Syr Gawain is naast Arthur een van de prettigste mensen die ik ooit heb ontmoet,’ zei Dinadan. ‘Maar als ik hoor wat hij allemaal meemaakt, dan zal ik je niet benijden. Bijna nooit thuis, eigenlijk altijd op een queeste die hem naar de randen van de wereld brengt en doorgaans alleen. Het klinkt…eenzaam.’

‘En gevaarlijk. Vocht hij niet met trollen, draken en toverkollen?’ zei Meria.

‘Ik durf niet te zeggen of het nu veel gevaarlijker is dan de tegenstander waartegen Syr Lancelot strijdt,’ zei Rosetta bedenkelijk. ‘Maar ik denk dat u mij beiden onderschat.’

‘Zo, zo. Dat is een aardige grootspraak voor zo’n klein meisje,’ zei Dinadan op vrolijke toon. Maar hij had gelijk. Arrogant was ze wel, vond Meria. Ze pakte haar poetsdoek maar weer op en kweet zich weer aan haar taak.

‘Knaap Dinadan, u vergeet dat mijn moeder, Syr Tryamour, al jaren een dolende ridder is in een omgeving waar de grens tussen de Fey en de Lieden slechts flinterdun is. Ik ben daar opgegroeid. Ik heb mijn moeder jarenlang als page gediend. Ik ben vaker buiten dan binnen. Wat er voornamelijk voor mij zal veranderen, is dat ik naar nieuwe oorden zal trekken. Een verandering die ik met veel enthousiasme tegemoet zie.’

‘Ik ben benieuwd met welke avonturen u allemaal zal terugkeren, jonkvrouw,’ zei Dinadan lachend. Hij stond op om zelf ook nog een poetsdoek te pakken en begon Meria te helpen met het harnas.

‘Kan ik ook helpen?’ vroeg Rosetta.

‘Liever niet, jonkvrouw. Syr Lancelot heeft mij deze taak toevertrouwt en hij vindt het geen prettig idee dat iedereen zomaar aan zijn uitrusting komt. De enige reden dat ik Dinadan mij laat helpen, is omdat ik weet dat Koning Arthur Dinadan zijn harnas toevertrouwt.’

‘Neem het er nog even van, jonkvrouw. Vanaf volgende week zal u flink aan het werk worden gezet,’ zei de maanelf met een knipoog. ‘Over ontspanning gesproken: ik heb je deze week nog helemaal niet op het festival gezien, Meria.’

‘Ik ben niet gegaan,’ mompelde Meria. Waarom moest hij daar nu weer over beginnen.

‘Niet? Waarom niet? Je keek er zo naar uit.’

‘Ik had andere dingen te doen.’

‘Maar vanavond is de laatste avond!’

‘En morgen hebben de ridders een klein oefentoernooi!’ sneerde Meria.

‘Maar met z’n tweeën kunnen we dit toch af hebben in wat? Een klein uurtje? Dan hebben we mooi nog een paar uurtjes om over het festival te lopen en het vuurwerk te zien,’ opperde Dinadan.

‘Ik mocht van Syr Lancelot niet alleen naar het Feeënlicht Festival,’ zei Meria bedrukt.

‘Met mij toch wel? We zijn al twaalf,’ zei Dinadan. ‘En we zijn schildkrachten van de Ronde Tafel. Ze durven ons alleen te laten in een kamer vol scherpe wapens, maar niet bij een ballentent? Kom op, Meria, ik heb je alleen maar zien werken deze zomer.’

‘Kan je niet vragen aan Syr Lancelot of je met knaap Dinadan naar het festival mag als je werk klaar is?’ vroeg Rosetta een tikkeltje ongemakkelijk.

‘Arthur had alle Tafelridders bijeen geroepen voor een late vergadering. Ik weet niet wat er aan de hand was, maar de deuren zaten op slot en enkel in een noodgeval mogen ze gestoord worden,’ zei Dinadan. ‘Maar Arthur kennende, kan het nogal laat worden. Je bent weer terug voor Syr Lancelot er erg in heeft, Meria.’

‘Dan zal hij er nog wel achter komen. Ik heb alleen mijn livrei of mijn maliënkolder bij me qua kleding en dat zal ongetwijfeld opvallen bij de festivalgangers,’ bracht Meria er zwakjes tegenin.

‘Dan gaan we in vermomming. Ik heb genoeg dingen die jullie aan kunnen trekken,’ zei Dinadan die duidelijk al een heel plan had bedacht.

‘Jullie?’ vroeg Meria.

‘Ja, Rosetta gaat ook mee,’ verklaarde de maanelf beslist.

‘Ik weet niet of dat zo’n goed idee is,’ zei de halfelf twijfelend.

‘Onzin. Samen sterk, luidt het devies van Camelot. Je bent nu deel van dit geheim en ik sta het niet toe dat jij alleen de nare taak krijgt om het geheim te bewaren. Dan kan je net zo goed met ons mee gaan en ook een beetje plezier maken,’ zei Dinadan. Hij kreeg twee enorm bedenkelijke blikken, maar hoe langer Meria er over na dacht, hoe meer ze geneigd was om toch ja te zeggen. Het enige waar ze nog over twijfelde, was hoe goed deze roodharige jonkvrouw een geheim kon bewaren. Dinadan had gelijk. Het was veiliger als Rosetta met hen mee ging. Dan wist de schildmaagd in ieder geval zeker dat ze niet verraden zou worden.

## Wordt vervolgd

Meria, Dinadan en Rosetta maken zich klaar om naar het festival te gaan, maar helemaal vanzelf gaat dat niet. Wanneer plotseling Syr Dagonet opduikt, zijn de drie jonge schildkrachten gedwongen om een andere weg naar binnen te vinden.

**Een verloren zaak** gaat verder in het volgende hoofdstuk **Betrapt!**