"Planeta Woda"/"Planeta Woda" - streszczenie

17 kwietnia 1902 roku

Parowcem płynącym z Marsylii do Buenos Aires podróżuje lekko szalony i ekscentryczny starszy Niemiec, Krank. Statkiem płynie także dwóch mężczyzn uważnie obserwujących Kranka – elegant z długimi wąsami i jego pomocnik Finch. Trzeciego dnia rejsu, w pobliżu archipelagu Wysp Kanaryjskich, na statku dochodzi do nietypowej sytuacji – Niemiec odkrywa, że w jego pokoju znajdują się bladoróżowe lilie, a on wyraźnie prosił o białe. Gdy dowiaduje się, że białe się skończyły, zdenerwowany Krank wyskakuje za burtę. Za nim do morza wskakuje Finch, ale nie znajduje ciała mężczyzny.

1 września 1903 roku

Erast Pietrowicz Fandorin i jego przyjaciel Masa od ponad roku wiodą spokojne życie na Arubie na Morzu Karaibskim. Leniwe dni spędzają na eksploracji dna morskiego w poszukiwaniu zaginionego prawie dwieście lat temu okrętu z ładunkiem złota. Do badań wykorzystują „Cytrynę 2”, łódź podwodną własnej konstrukcji. Pomaga im przy tym Pete Bull, nieco zgryźliwy, ale genialny inżynier i mechanik.

Do Fandorina przybywa elegancki mężczyzna z długimi wąsami przedstawiający się jako starszy inspektor Scotland Yardu Cecil Thornton. Policjant przedstawia sprawę mordercy zwanego Liliowym Maniakiem: w latach 1901-1902 miały miejsce trzy zabójstwa nastoletnich dziewczynek; sposób ich dokonania był za każdym razem taki sam, więc policja podejrzewała, że dokonała ich jedna osoba; głównym podejrzanym został niemiecki naukowiec Gottlieb Krank pracujący w tajnym laboratorium brytyjskiej floty, ale profesor nie został aresztowany ze względu na  brak dowodów oraz to, że był ważnym pracownikiem naukowym; objęto go jedynie ścisłą obserwacją; w kwietniu ubiegłego roku Krank nadał w angielskiej poczcie przesyłkę na Teneryfę, a odbiór mógł się odbyć tylko za okazaniem niemożliwego do podrobienia biletu bankowego; dzień później profesor wsiadł na okręg płynący z Francji do Argentyny; według ustaleń Brytyjczyków w wysłanej przesyłce mogły znajdować się dokumenty wyniesione z laboratorium, a bilet bankowy cały czas był w posiadaniu Kranka; 17 kwietnia 1902 roku na oczach Thorntona i jego asystenta Fincha profesor wyskoczył za burtę statku, ale jego ciała nie odnaleziono i uznano go za martwego; jednak dzień później na poczcie na Teneryfie ktoś okazał bilet bankowy i odebrał przesyłkę. Thornton nie prosi Fandorina o udzielenie pomocy w postaci umiejętności detektywistycznych, ale o użyczenie swojej łodzi podwodnej, gdyż Erast Pietrowicz ma wszelkie predyspozycje, aby dyskretnie zbadać teren, gdzie Krank wskoczył do wody. Scotland Yard rozważa hipotezę, że profesor został uratowany przez nurków i żyje. Mimo początkowych obaw, Fandorin zgadza się pomóc.

13 października 1903 roku

Fandorin, Bull i Masa wraz z „Cytryną 2” przybywają na Teneryfę, gdzie Erast Pietrowicz rozmawia z Thorntonem. Fandorin wyjawia, że udało mu się dowiedzieć, iż poza wyglądem wszystkie ofiary Liliowego Maniaka łączyło coś jeszcze – dziewczynki chorowały na suchoty. Z artykułów prasowych dowiedział się także, że na wyspie Saint Constantin, gdzie rzekomo ma ukrywać się profesor Krank, znajduje się sanatorium przeciwgruźlicze leczące wyłącznie młode dziewczęta, więc prawdopodobnie była to przynęta dla Kranka. Thornton mówi, że wyspa Saint Constantin jest prywatną własnością kosmetycznego koncernu Oceania i tylko zatrudnieni pracownicy mogą się dostać na wyspę. Policji udało się wysłać tam trzech tajnych agentów, którzy otrzymali pracę, ale dwóch zginęło w nieszczęśliwych wypadkach, a trzecim był Finch, który zaginął bez wieści. Erast Pietrowicz prosi Cecila, aby opowiedział mu więcej o samym koncernie Ocenia. Thornton mówi, że jest to bardzo bogate i potężne przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją leków i kosmetyków z wykorzystaniem owoców morza. Fandorin oświadcza, że zrywa swoją współpracę, gdyż Cecil go okłamał: Thornton nie pracuje dla policji kryminalnej, ale prawdopodobnie dla brytyjskiego wywiadu, który chce odnaleźć Kranka nie dlatego, że jest seryjnym mordercą, ale dlatego, że wykradł tajne dokumenty brytyjskiej floty i wywiad obawia się, że będzie chciał je przekazać obcym mocarstwom; gdy profesor wyskoczył za burtę statku, uznano, że się zabił, ale potem ktoś odebrał nadaną przez niego przesyłkę, więc zaczęto podejrzewać, że samobójstwo było tylko inscenizację, która miała uwolnić Kranka od śledzących go agentów. Ponadto w swojej historii o koncernie Oceania Cecil nie wspomniał, że firma została założona z pieniędzy niemieckiego banku, o którym wszyscy wiedzą, że blisko współpracuje z niemieckim rządem, więc Fandorin domyśla się, że to właśnie Niemcy przekupili Kranka. Koncern Oceania prawdopodobnie jest przykrywką dla tajnego laboratorium niemieckiej floty i to tam pracuje teraz profesor. Thornton przyznaje, że to wszystko jest prawdą, ale historia o Liliowym Maniaku nie jest zmyślona i Krank naprawdę jest seryjnym mordercą. Fandorin zgadza się pomóc w złapaniu zabójcy, ale stanowczo odmawia brania udziału w skrytych rozgrywkach światowych mocarstw.

Erast Pietrowicz wraca do znajdującego się na plaży hangaru, gdzie przebywają Masa i Bull. Oznajmia im, że wracają do domu. Wkrótce nachodzi ich Thornton z uzbrojonymi ludźmi i chce ich aresztować. Do czasu rozwiązania problemu profesora Kranka mają być przetrzymywani na brytyjskim krążowniku „Azincourt”. Jednakże Cecil i jego ludzie zostają zabici przez ukrytych w lesie Niemców, którzy następnie domagają się pomocy Fandorina i udzielenia swojej łodzi podwodnej. Gdy Erast Pietrowicz odmawia, przywódca napastników zabija mechanika Bulla. Wściekli Masa i Fandorin rzucają się na Niemców i mordują ich, stosując techniki walki ninja.

22 października 1903 roku

Bellinda Jenkins, jedna z pensjonariuszek leczących się na suchoty na Saint Constantin, jest całkiem inna niż pozostałe dziewczęta. Jest śmiała, odważna i bardzo ciekawa otaczającego ją świata. Nocami wymyka się, aby z oddali obserwować życie mieszkańców wyspy. Wieczorem 22 października postanawia wdrapać się na szczyt wulkanu górującego nad Saint Constantin, lecz podczas wspinaczki w ciemności jedna ze skał odłamuje się i Bellinda zjeżdża ze zbocza, wpadając między kamienie. Dziewczynka nie jest w stanie sama wyjść, ale ratuje ją jąkający się mężczyzna o czarnych włosach i siwych skroniach, który przedstawia się jako Peter Bull.

13 października 1903 roku

Fandorin i Masa zgodnie postanawiają, że muszę pomścić śmierć Petera Bulla. Dochodzą do wniosku, że Niemcy dowiedzieli się o planowanej operacji brytyjskiego wywiadu oraz o sprowadzonej na wyspę łodzi Fandorina i postanowili działać. Teraz Erast Pietrowicz i jego przyjaciel muszą zniszczyć tajną niemiecką bazę. Nie będę pomagać Brytyjczykom, ale z pewnością muszą przeszkodzić Niemcom.

Następnego dnia Fandorin w biurze koncernu Oceania podaje się za inżyniera Petera Bulla i ubiega się o przyjęcie do pracy na Saint Constantin. Według planu Masa ma zostać na Teneryfie i oczekiwać umówionego znaku – ciernia wbitego w linkę na kole ratunkowym kutra kursującego codziennie między Teneryfą i Saint Constantin. Gdyby znak się pojawił, Japończyk ma natychmiast przybyć na wyspę należącą do koncernu.

Erast Pietrowicz zostaje przetransportowany na Saint Constantin, gdzie spotyka się z komisją kwalifikacyjną, w której zasiadają mężczyzna wyglądający na niemieckiego oficera, doktor Last oraz Nap. Doktor Last poddaje go testowi z użyciem wykrywacza kłamstw. Urządzenie wyczuwa, że Fandorin naprawdę jest inżynierem mechanikiem, ale wcale nie nazywa się Peter Bull, więc Erast Pietrowicz wykorzystuje techniki ninja, aby zatrzymać swój puls i działanie nerwów. Dzięki temu wmawia komisji, że nazywa się Fima Sołowiejczik i jest rosyjskim Żydem przybyłym do Ameryki, gdzie zmienił nazwisko. Fandorin zostaje przyjęty do sekcji podległej Napowi.

Przez tydzień Erast Pietrowicz prowadzi obserwację wyspy i jej mieszkańców, ale nie zauważa niczego podejrzanego. Fabryki faktycznie zajmują się produkcją leków i kosmetyków, a na podwodnych plantacjach hoduje się glony i mięczaki. Fandorin dowiaduje się tylko, że trzej członkowie komisji zarządzają całą pracą: oficer, którego wszyscy nazywają Generałem, odpowiada za ochronę i bezpieczeństwo wyspy, gdyż koncern bardzo uważnie strzeże swoich tajemnic; nielubiany przez pracowników doktor Last kieruje stroną medyczną, ale przede wszystkim odpowiada za kadry, atmosferę i morale; przyjazny Nap zarządza produkcją i badaniami. Zza ogrodzenia Fandorin ogląda także sanatorium leczące dziewczynki chore na gruźlicę, ale nie dostrzega niczego nietypowego.

W końcu 22 października Erast Pietrowicz natrafia na pierwsze tropy. Odwiedza go jeden z pracowników i opowiada o systemie wydaleń z wyspy – gdy doktor Last stwierdzi, że ktoś nie pasuje na wyspie, natychmiast odsyła się go z Saint Constantin bez żadnego pożegnania, więc pracownik po prostu nagle znika. Póki co zawsze wybierano najlepszych ekspertów i ich usuwano. Według pracowników doktor Last mści się za to, że jest mniej lubiany niż Nap. Fandorin zaczyna nabierać podejrzeń, że na wyspie dzieje się coś tajemniczego – najpierw bez śladu zniknął tu profesor Krank, a potem kolejni pracownicy.

Później tego samego dnia do Erasta Pietrowicz przychodzi Nap i prosi o opracowanie aparatu, który pozwalałby zejść na głębokość pięćdziesięciu metrów pod poziomem wody. Fandorinowi wydaje się to dziwne, gdyż morskie plantacje znajdują się znacznie płycej. Postanawia wejść na wulkan, aby z góry obejrzeć otoczenie wyspy i przekonać się, czy pod wodą nie kryje się coś poza uprawami i hodowlami.

W nocy wspina się po zboczu wulkanu i spotyka tu Bellindę, którą wyciąga ze skalnej szczeliny. Mężczyzna szybko przekonuje się, że dziewczynka jest inne niż jej rówieśnice i wspólnie kontynuują wspinaczkę na szczyt. Bellinda opowiada o realiach życia w sanatorium – czasem zdarza się, że któraś z pensjonariuszek umrze, a wtedy opiekunowie zabierają ją i zakopują w zamkniętej trumnie w grobie, aby reszta dziewczynek nie musiała patrzeć na martwe ciało. Fandorin proponuje, że później odprowadzi Bellindę do sanatorium i powie, że jest jej krewnym, aby nie spotkały jej nieprzyjemności, ale Bellinda mówi, że zasady nie pozwalają rodzinie odwiedzać pacjentek. Gdy słońce wschodzi, Erast Pietrowicz przekonuje się, że miał rację – wokół wyspy pod wodą widać regularne kształty jakiejś ogromnej konstrukcji. Fabryka na wyspie jest tylko przykrywą, a prawdziwa tajna niemiecka baza znajduje się pod wodą. Dodatkowo Bellinda i Fandorin odkrywają, że w kraterze wulkanu zamontowano panele słoneczne.

Erast Pietrowicz odprowadza dziewczynkę do sanatorium, gdzie rozmawia z szefową ośrodka złośliwie nazywaną przez dzieci Kobrą. Fandorin mówi jej, że jest wujkiem Bellindy, który dopiero co został zatrudniony w fabryce koncernu Oceania i będzie często odwiedzał swoją siostrzenicę. Opiekunka twierdzi, że odwiedziny są surowo zabronione przez doktora Lasta, a zaintrygowany Erast Pietrowicz wypytuje ją o warunki panujące w sanatorium. Kobra potwierdza historie Bellindy – zmarłe pensjonariuszki są chowane na cmentarzu bez udziału pozostałych dziewczynek, aby ich nie przestraszyć wizją śmierci. Ponadto okazuje się, że do tej pory zmarły trzy chore i zawsze miało to miejsce w nocy. Doktor Last stwierdzał ich zgon, a potem po cichu grzebano zmarłą, aby reszta nie musiała nawet patrzeć na jej ciało. Fandorin żegna się z Bellindą i obiecuje, że będzie ją odwiedzał. Dziewczynka zakochuje się w nim i marzy o tym, jak wspaniale byłoby spędzić życie ze starszym mężczyzną.

23 października doktor Last zarządza wśród pensjonariuszek wycieczkę do groty z gorącymi źródłami po drugiej stronie wyspy. Dla chorych dzieci jest to wielka atrakcja i zdarza się bardzo rzadko. Po kąpieli, gdy dziewczynki urządzają sobie piknik przed wejściem do jaskini, do Bellindy przysiada się nieznajomy staruszek i rozpoczyna z nią rozmowę. Panna Jenkins początkowo chce się go pozbyć, ale odkrywa, że mężczyzna jest bardzo miły i sympatyczny. Staruszek odgaduje, że Bellinda rozmyśla o swojej miłości do starszego od niej mężczyzny, co jeszcze bardziej zaskakuje dziewczynkę. Gdy pensjonariuszki wracają do sanatorium, nieznajomy mówi Bellindzie, że może jeszcze się spotkają.

Fandorin przekazuje Masie umówiony znak – kolec cierniowy wbity w koło ratunkowe. Zgodnie z planem Japończyk ma przypłynąć „Cytryną 2” w okolice wyspy Saint Constantin, gdzie spotka się z Fandorinem. Przed zachodem słońca Erast Pietrowicz spotyka się z Bellindą, która daje mu do zrozumienia, że jako starszy mężczyzna bardzo się jej podoba. W nocy Fandorin wypływa na morze łódką zabraną z przystani na wyspie. Spotyka się z Masą, który przypłynął „Cytryną 2” z Teneryfy. Japończyk twierdzi, że pod wodą minęła go obca łódź podwodna płynąca znacznie szybciej od „Cytryny 2”, co Fandorinowi wydaje się nieprawdopodobne, gdyż uważa swoją łódź za najnowszy cud techniki. Erast Pietrowicz domyśla się, że podwodna baza jest w rzeczywistości miejscem opracowywania niemieckich łodzi podwodnych. Obaj postanawiają poszukać ukrytego wejścia do tajnej placówki, korzystając z „Cytryny 2”. Mija ich kolejny statek podwodny i to z szybkością o połowę większą niż najwyższa prędkość „Cytryny 2”. Fandorin i Masa znajdują bramę do bazy. Erast Pietrowicz w stroju nurka wychodzi z łodzi, aby zbadać ją z bliska. Niespodziewanie brama otwiera się i wypływa z niej łódź, która strzela torpedą w „Cytrynę 2”. Siła wybuchu odrzuca Fandorina i ten traci przytomność, a kamizelka ratunkowa wynosi go na powierzchnię. Gdy budzi się, unosząc na falach, postanawia poszukać Masy, lecz znajduje jedynie szczątki „Cytryny 2”. Erast Pietrowicz wpław płynie na Saint Constantin, gdzie rozmyśla nad swoją sytuację. Postanawia pomścić najlepszego przyjaciela, ale aby to zrobić, zniszczenie niemieckiej bazy to za mało, będzie musiał zniszczyć całe Niemcy. Mimo wszystko Fandorin ma nadzieję, że Masa przeżył i wrócił na Teneryfę, więc Erast Pietrowicz udaje się do hangaru, ale nie zastaje tam swojego przyjaciela. Idzie do brytyjskiego konsulatu, aby przekazać wiadomość, że odnalazł tajną niemiecką bazę i należy jak najszybciej przeprowadzić desant wojsk z krążownika „Azincourt”.

Następnego dnia Fandorin wraca na Saint Constantin i udaje się do sanatorium na spotkanie z Bellindą, lecz dowiaduje się, że dziewczynka zmarła poprzedniej nocy i zgodnie z zasadami już przeprowadzono jej pogrzeb. Kobra opowiada, że przed śmiercią panny Jenkins nie wydarzyło się nic szczególnego, były tylko po raz kolejny na kąpieli w gorących źródłach. Opiekunka i Erast Pietrowicz wspólnie dochodzą do wniosku, że zgony dziewczynek są powiązane z kąpielami, bo chore umierały zawsze po wycieczce do jaskini. Kobra przypomina sobie, że po wyjściu z groty widziała, że do Bellindy podszedł jakiś starszy mężczyzna, a Fandorin domyśla się, że był to profesor Krank. Kąpiele w gorących źródłach organizowane są tylko po to, aby profesor mógł obejrzeć dziewczynki i wybrać swoją kolejną ofiarę. Niemcy nie tylko ukrywają Kranka na wyspie, ale w dodatku dostarczają mu ofiary.

Wieczorem Fandorin i Kobra rozkopują groby na cmentarzu i odkrywają, że trumny są wypełnione workami z piaskiem. Erast Pietrowicz opowiada opiekunce o Liliowym Maniaku i tłumaczy, że sanatorium zostało stworzone tylko po to, aby dostarczać profesorowi kolejnych ofiar, gdy ten poczuje rządzę mordu – doktor Last pozoruje śmierć chorej, nieprzytomną zabiera do Kranka, a trumny bez ciał są chowane na cmentarzu, aby nikt nie zauważył, że dziewczynki znikają. Fandorin wyjawia kobiecie, że wie o tajnej podwodnej bazie niemieckiej, lecz Kobra mówi, że to nie Niemcy ją zbudowali, ale Zakon – tajna organizacja dążąca do budowy nowego świata. Opiekunka jest początkującym członkiem Zakonu, więc nie wiedziała o roli profesora Kranka. Kobra została zwerbowana przez Napa, więc to do niego następnego dnia udaje się Fandorin i mówi, że przez przypadek odnalazł wejście do podwodnej bazy znajdującej się pod wyspą. Nap jest szczęśliwy, że w końcu ma okazję szczerze porozmawiać i opowiada o Zakonie Amfibia – organizacji, która poprzez przejęcie panowania nad morzami i oceanami chce zawładnąć światem. Erast Pietrowicz bierze Napa za szaleńca, ale przyznaje, że popiera jego poglądy, aby ten zdradził mu więcej informacji. Mężczyzna przyjmuje Fandorina do Zakonu i zabiera go do Atlantis – podwodnego miasta, które wkrótce stanie się stolicą świata rządzonego przez Zakon, Planety Woda.

Bellinda Jenkins budzi się w nieznanym sobie białym pokoju. Początkowo podejrzewa, że znalazła się tu, bo umarła, ale odkrywa, że jest żywa i przebywa w tajemniczym czarodziejskim pałacu. Przychodzi do niej sympatyczny staruszek poznany wcześniej w parku. Mężczyzna przedstawia się jako profesor Kranka i tłumaczy, że Bellinda bardzo źle się poczuła w sanatorium i została przyniesiona do niego, bo tylko on mógł jej pomóc. Profesor mówi, że Bellinda jest bardzo podobna do jego własnej córki i pokazuje jej zdjęcia. Panna Jenkins zauważa, że w rzeczywistości fotografie przedstawiają różne dziewczynki, które tylko są do siebie podobne i wszystkie sfotografowano z zamkniętymi oczami z rozłożonymi wokół białymi liliami. Bellinda zaczyna podejrzewać, że Kranka jest dziwakiem, który z tęsknoty za zmarłą córką znajduje dziewczynki podobne do niej i robi im zdjęcia, ale to jeszcze nic groźnego. Profesor tłumaczy Bellindzie, że może ją całkowicie uleczyć. Panna Jenkins się zgadza i Krank wychodzi, aby przygotować dla niej specjalną kąpiel i lekarstwo. Dziewczynka przegląda się w wiszącym na ścianie lustrze i dostrzega w nim czyjąś sylwetkę. Domyśla się, że to jej ukochany Fandorin i mówi do niego, że wkrótce będzie już całkowicie zdrowa i będą mogli spędzić wspólnie życie, ona nigdy go nie opuści, zawsze będzie go wspierać i będą razem szczęśliwi.

Nap zaprzysięża Erasta Pietrowicza jako członka Zakonu i przedstawia mu się swoim prawdziwym imieniem – książę Napoleon Czwarty Bonaparte, stryjeczny wnuk francuskiego cesarza. Mężczyzna oprowadza Fandorina po Atlantis, a Rosjanin przekonuje się, że nawet jeśli Nap jest szaleńcem, to bardzo niebezpiecznym, bo ma wszelkie środki, aby poważnie zagrozić równowadze światowej – finanse, agentów rozsianych po całym świecie, technologię i flotę nowoczesnych łodzi podwodnych.  Napoleon opowiada, że wkrótce będą gotowi do rozpoczęcia wojny i opisuje swój plan przejęcia kontroli nad światem. Oprowadza Erasta Pietrowicza po podwodnym mieście, a w trakcie zwiedzania Fandorin przekonuje się, że doktor Last oraz Generał także są ważnymi członkami Zakonu. Mężczyźni oglądają północny sektor z portem łodzi podwodnych oraz wschodnią dzielnicę mieszkaniową. Napoleon informuje, że w sektorze południowym jest jego prywatna rezydencja oraz magazyn materiałów wybuchowych i to jedyne miejsce, gdzie Fandorinowi nie wolno wchodzić. Nap wspomina także, że dwa dni temu obok Atlantis zestrzelono obcą łódź podwodną, która prawdopodobnie należała do japońskiej floty, gdyż w środku znaleziono ciało Japończyka. Erast Pietrowicz nabiera nadziei, że jego przyjaciel może nadal żyć. Nagle w mieście rozlega się alarm ostrzegający przed wrogim atakiem. Okazuje się, że zaalarmowani przed Fandorina Brytyjczycy przymierzają się do desantu wojsk z krążownika „Azincourt”. Napoleon chce pokazać nowemu członkowi Zakonu siłę swojej floty i zabiera go ze sobą. Erast Pietrowicz jest świadkiem, jak brytyjski okręt wojenny zostaje zatopiony pojedynczą torpedą, co potwierdza, że Zakon Amfibia jest gotowy do światowej wojny.

Napoleon przewiduje, że Brytyjczycy przyślą całą eskadrę za dwa tygodnie i wtedy rozpocznie się wielka wojna. Fandorin do tego czasu musi zniszczyć wrogie siły. Dochodzi do wniosku, że zabicie przywódcy nic nie zmieni, bo organizacja jest zbyt daleko posunięta w przygotowaniach, aby zrezygnować ze względu na śmierć Napoleona. Konieczne jest zniszczenie całego Atlantis razem z flotą. W tym celu Erast Pietrowicz postanawia poznać słabe strony miasta i wykorzystać je. Fandorin udaje się do rozrywkowej dzielnicy miasta, aby poznać mieszkańców i spróbować wyciągnąć od nich jakieś informacje. Dzięki opowieściom o zatopieniu „Azincourt” udaje mu się zaprzyjaźnić z kilkoma członkami Zakonu. Dowiaduje się, że w mieście jest duży zapas materiałów wybuchowych i jest on silnie strzeżony w sektorze południowym. W sektorze południowym jest także laboratorium profesora Kranka, który prawie nigdy go nie opuszcza, a sami członkowie Zakonu niewiele wiedzą o profesorze. Fandorin spotyka brytyjskiego agenta Fincha udającego jednego z braci i dyskretnie przekazuje mu, że planuje zniszczyć Atlantis. Brytyjczyk mówi, że zniknął bez wieści, bo został nagle wtajemniczony przez Napa i włączony do Zakonu, a potem nie miał możliwości przekazania informacji swojemu szefowi. Mężczyźni postanawiają spotkać się następnego dnia i do tego czasu ustalić, jak najlepiej zaszkodzić planom organizacji.

W momencie, gdy Bellinda ma już wypić lekarstwo przygotowane przez profesora Kranka, do mieszkania wchodzi tajemniczy mężczyzna, który zaczyna kłócić się ze staruszkiem. Dziewczynka staje w jego obronie i atakuje przybysza, ale ten łapie Bellindę i zabiera ją od profesora. Przedstawia się jako książę Napoleon Bonaparte i tłumaczy, że Krank wcale nie jest taki miły, jak się wydaje. Mężczyzna wyznaje, że przez lustro podglądał dziewczynkę, gdy ta wyznawała miłość i obiecywała zawsze go wspierać. Napoleon nie był świadomy, że Bellinda kieruje swoje słowa do Fandorina i myślał, że mówi ona do niego. Poczuł wtedy, że dziewczynka jest wyjątkową osobą, a każde jej słowo trafiało do jego serca. Napoleon proponuje, aby została w jego pałacu tak długo, jak będzie chciała, a on się nią zaopiekuje. W przyszłości, za dziesięć lat, gdy on uporządkuje sytuację w kontrolowanym przez siebie świecie i Bellinda podrośnie, będą mogli się pobrać, o ile tylko Bellinda będzie tego chciała. Dziewczynka czuje się zafascynowana nowo poznanym mężczyzną i zgadza się zostać u jego boku. Napoleon wręcza jej specjalne urządzenie, którym może go wezwać w każdej chwili oraz uniwersalny klucz otwierający wszystkie zamki w mieście.

Finch podczas spotkania z Fandorinem informuje go, że muszą w nocy udać się do centralnej dyspozytorni, aby prześledzić tam budowę systemów w podwodnym mieście i odnaleźć ten, który należy zniszczyć. W dyspozytorni Erast Pietrowicz mówi Brytyjczykowi, że jedyny sposób pokonania Zakonu to unieszkodliwienie materiałów wybuchowych trzymanych w magazynie w sektorze południowym. Aby to zrobić, Finch jako strażnik musi wykraść trochę prochu, a następnie Fandorin go przeanalizuje i opracuje środek dezaktywujący ładunek. Rosjanin nagle słyszy dochodzące zza siebie klaskanie. Odwraca się i tracie przytomność.

Gdy Fandorin wraca do zmysłów, orientuje się, że ma skute ręce i nogi, a obok niego stoi Napoleon. Wychodzi na jaw, że Finch był zdrajcą, który przystąpił do Zakonu, bo jako człowiek nisko urodzony nie mógłby zrobić kariery w policji, a w świecie ułożonym przez Napoleona będzie mógł osiągnąć znacznie więcej. Gdy Fandorin spotkał Fincha i zdradził mu, że chce zniszczyć Atlantis, Brytyjczyk przyszedł do przywódcy i o wszystkim go poinformował. Napoleon był ciekawy, jakie słabe punkty w mieście wypatrzy Erast Pietrowicz, więc kazał Finchowi udawać, że nadal pracuje dla wywiadu. Ponadto książę doskonale zna prawdziwe nazwisko Fandorina podającego się za Petera Bulla, bo jego szpiedzy już od dawna mieli go na oku.

Napoleon zabiera Erasta Pietrowicza do swojego gabinetu, gdzie pokazuje mu, że ukryta jest tu specjalna dźwignia, którą w przypadku zajęcia Atlantis przez wrogów, można pociągnąć, rozpoczynając nieodwracalny proces zalania całego miasta. Książę ponownie próbuje przekonać Fandorina do szczerego przystąpienia do Zakonu, lecz Erast Pietrowicz stanowczo odmawia. Jego zdaniem świat nie może stanowić całości zarządzanej przez jednego człowieka, gdyż to nie różniłoby się niczym od komunizmu, w którym władza chce wszystko kontrolować. W dodatku Napoleon zabił jedynego przyjaciela Fandorina, bo Japończyk z zatopionej łodzi był jego przyjacielem, a tego Erast Pietrowicz nie może księciu wybaczyć. Ponadto Napoleon korzysta z usług profesora Kranka i dostarcza mu kolejny ofiar, wiedząc co z nimi robi naukowiec, więc jest jeszcze gorszym potworem niż sam profesor. Książę przyznaje, że Krank jest potworem, ale bardzo przydatnym. Przywódca rozumie stanowisko Fandorina, ale nadal wierzy, że mężczyzna do niego dołączy. Daje mu czterdzieści minut, aby Erast Pietrowicz przemyślał swoją decyzję lub pożegnał się ze światem, bo Zakon nie może zostawić go przy życiu. Napoleon wychodzi, a wtedy do gabinetu przychodzi zapłakana Bellinda, która uniwersalnym kluczem uwalnia Fandorina. Dziewczynka podsłuchiwała i teraz rozumie, że mężczyzna, którego wcześniej brała za księcia, w rzeczywistości jest potworem. Erast Pietrowicz każe się jej przygotować do opuszczenia miasta, bo będzie musiał je zniszczyć, pociągając za dźwignię, ale najpierw musi raz na zawsze pozbyć się profesora Kranka. Udaje się do mieszkania naukowca, gdzie znajduje go nad zwłokami kolejnej ofiary dostarczonej z sanatorium. Fandorin zabija profesora i wraca do Bellindy. Po wejściu do gabinetu nagle traci przytomność.

Budzi się przykuty do krzesła. Okazuje się, że pod nieobecność Erasta Pietrowicza dziewczynka wezwała Napoleon, który ogłuszył go paralizatorem. Bellinda tłumaczy, że nie mogła pozwolić zniszczyć miasta, bo to by zabiło Napoleona. Dziewczynka wierzy, że nie jest on zły, ale jest po prostu chory i ona chce mu pomóc i go uzdrowić. Panna Jenkins prosi księcia, aby nie zabijał Fandorina. Przywódca zgadza się i decyduje się umieścić go w izolatce, aby mógł dożyć chwili, gdy Zakon przejmie władzę nad światem i mógł obserwować, jak wszystko się zmieni. Ponadto Napoleon wspomina, że Erast Pietrowicz twierdził, że zabito jego przyjaciela, więc on ma dla Fandorina niespodziankę. Do gabinetu niespodziewanie wchodzi Masa.

*kilka dni wcześniej…*

Po eksplozji torpedy Masa traci przytomność i budzi się w szarym zamkniętym pokoju. Odkrywa, że jest trzymany w więzieniu przez ludzi, którzy próbują od niego wyciągnąć jakieś informacje, ale nic im nie mówi. Po pary dniach Japończyk ucieka przez rurę odpływową i dociera nią do portu, gdzie znajduje setki łodzi podwodnych. Aby pozostać niezauważonym, zakłada znaleziony kombinezon roboczy, a twarz zasłania maską spawacza. Spacerując po podwodnym mieście, zauważa wśród mieszkańców jednego ze strażników, którzy trzymali go w zamknięciu. Masa postanawia go zabić, a następnie samemu popełnić samobójstwo, bo podejrzewa, że jego pan nie żyje, więc jedyne co on może zrobić, to go pomścić i połączyć się z nim po śmierci. Japończyk śledzi strażnika i dociera za nim na publiczną uroczystość gdzie dostrzega kogoś, kogo mieszkańcy nazywają księciem. Masa zmienia swój plan i postanawia zabić przywódcę. Podążając za nim, trafia do zamkniętej części miasta pilnowanej przez gwardzistów. Japończyk ogłusza strażników i wchodzi za księciem do jego mieszkania, gdzie spotyka Fandorina. Jego pan jest żywy, ale przykuty do krzesła. Niespodziewanie książę atakuje Masę elektryczną pałką, ale Japończyk paraliżuje go na chwilę ciosem w kręgosłup, po czym uwalnia Erasta Pietrowicza. Fandorin chce pociągnąć dźwignię i zniszczyć miasto. Książę prosi go, aby tego nie robił i oferuje, że odda mu całe Atlantis i mianuje swoim dziedzicem. Rosjanin odrzuca ofertę i aktywuje proces zalania miasta. Fandorin i Masa pomagają Bellindzie wyprowadzić Napoleona, który wciąż ma problemy z chodzeniem po uderzeniu otrzymanym od Japończyka. Za bramą na prośbę księcia zabierają ze sobą ogłuszonych przez Masę strażników, aby nie zostawić ich na pewną śmierć w tonącym mieście. Wszyscy mieszkańcy miasta biegną do wind, aby ewakuować się z Atlantis. Fandorin wraz z Masą chcą uciec jedną z łodzi podwodnych Zakonu. Napoleon krzyczy, że zbuduje nowe miasto i zacznie wszystko od nowa, bo on nie jest stworzony do zwyczajnego życia. Erast Pietrowicz spogląda na Bellindę i odpowiada, że może Napoleon zrozumie, że zwyczajne życie wcale nie jest zwyczajne, a jeśli nie, to jeszcze się spotkają.