Nisajowie

Nisajowie – lud zamieszkujący nadmorskie równiny od Cieśniny Nisajskiej aż po góry Kyieraoi oraz niewielką część wschodniej Hallahii. Lud nisajski jest równie rozwinięty w swej kulturze i rzemiośle co skryty i sceptyczny wobec obcych ludów.

Nie wiemy zbyt wiele o Nisajach, albowiem lud ten dokładnie strzeże swych tajemnic. Posiadają oni wysoce rozwinięte budownictwo, w którym wykorzystują marmur i kamień, a w ramach zdobnictwa – lazurowate kamienie oraz srebro będące ważnym elementem nisajskiej kultury, w której stanowi symbol statusu i władzy. Prócz tego wiadomo, że biją własną monetę, posiadają alfabet, kalendarz oraz wysoce rozwiniętą armię korzystającą z żelaznych zbroi, łuków, oraz trójkątnych tarcz. Charakteryzują się niskim wzrostem i bladą skórą.

## Historia

### Ciemne Wieki

Nie znana jest nikomu, prócz samych Nisajczyków, historia sprzed powstania Imperium Neo-Nisajskiego. Z pewnością cywilizacja ta musiała już wtedy tworzyć potężne państwo, które jednak rozpadło się z nieznanych przyczyn. Uważa się, iż w archiwach nisajskich znajdują się zapiski opisujące tamte czasy, lecz są starannie ukrywane.

Jedyną relikwią tych czasów są górskie ruiny na południe znane jako Stare Nisaje, które uważa się za dawną stolicę państwa Staro-Nisajskiego. Obecnie tereny te nie są zamieszkane, ze względu na przekonanie, iż obszar wokół ruin został przeklęty przez bogów, a władze z największą surowością każą przybłędy, które ośmielą się wkroczyć na przeklęte ziemie.

### Powstanie Imperium Neo-Nisajskiego

Imperium Neo-Nisajskie powstało za sprawą Nisaja I, w czasie kiedy Nisajowie zaczęli od nowa liczyć czas więc w pierwszym roku Drugiej Ery Nisajskiej. Centrum imperium było miasto Nisaje, poświęcone bogini Pokoju i Nadziei Nisaji. Państwo swym zasięgiem obejmowało początkowo tereny zachodniego Hathgaridu, lecz dzięki dynamicznej ekspansji zbrojnej na przełomie II i III wieku, za panowania Nisaja II i Melaja IV, Imperium swym zasięgiem objęło cały półwysep Hathgaridzki.

Jednakowoż, z nieznanego powodu ekspansja Nisajska została wstrzymana z końcem III wieku, Wedle Hallahijskich opowieści, może mieć to związek z druzgocącą porażką, jaką Nisajowie mieli ponieść z ich rąk, kiedy to w bitwie, zjednoczone siły Haelitum rozbiły Nisajów, zabijając ich króla Nisaja III Hallahijskiego.

### Migracje IV wieku

   Na przełomie III i IV wieku na Hathgarid przybyło wiele dzikich plemion ze wschodu, które z braku lepszej nazwy Nisajowie nazwali Hathgaridami. Ich przybycie zbiegło się w czasie z nieznanym kryzysem Imperium, przez co Hathgaridzi wtargnęli w głąb imperium, dochodząc nawet pod same Nisaje, grożąc stolicy. Nisajowie, osłabieni i przyparci do muru zmuszeni byli pertraktować z nowymi ludami, oddając im spore połacie wschodniego i południowego półwyspu, sami zaś rozpoczęli powolne odbudowywanie swej siły, na co jednak nie pozwoliła im kolejna migracja.

Niedługo po przybyciu Hathgaridów ze wschodu, z zachodu przybyli morscy wędrowcy, zwani z Hallahijskiego Felarenami. Felareni, sami nie napsuli Nisają wiele krwi, ich kontakty ograniczyły się do nielicznych napadów na samotne świątynie jak ta w Keferai, czy też do jednorazowej próby wtargnięcia do portu w Euferaj, ale te nieliczne incydenty były mało znaczące dla prosperowania całości Imperium, największym problemem było ponowne napieranie Hathgaridów, którzy w ucieczne z południowych wybrzeży półwyspu przed Felarenami, ponownie udeżyli na Imperium odbierając mu liczne kopalnie oraz Euferaj.

### Wiek Trzech Melajów

Kiedy to Nisajowie mogli przypuszczać, że nic już im nie zagraża, nadeszły kolejne dramatyczne wieści. Na zachodzie w Nir Vengaj, doszło do buntu lokalnej ludności Hallahijskiej, pod wodzą Gargara Miedzioczepca, wodza plemienia Nalametów. Nir nazwany od rzeki, którą niegdyś przekroczył Nisaj III, podbijając sporą część Hallahi obejmował w tym czasie ziemie aż do rzeki, dziś zwanej Illaj i zamieszkiwało go wielu Hallahijskich plemion, zdegradowanych przez Nisajów do rangi mocno przybliżonej do niewolników. Na okrzyki swych braci odpowiedzieli też liczni Hallahici z zachodu, zbierając się w swej antycznej twierdzy, Haelitum ruszyli wielką armią na Nisajów. Przeciw Hallahitom stanął sam król Nisajów, Melaj VI, władał państwem od ponad 20 lat, odbudowując jego stabilność i dobrobyt, i poległ w jego obronie, Hallahijski ferwor poniósł ich aż do rzeki Veng, wyzwalając większość półwyspu z Nisajskiego panowania, lecz co gorsza, pozostawiając Nisajów bez władcy. Melaj posiadał brata również zwanego Melajem, lecz jego żona, Kamlaja była brzemienna, co przyczyniło się do trwającej rok stagnacji i kobiecej regencji, która nie była dla państwa prosperująca a co gorsza, jak się okazało, kobieta nie była w ciąży z Melajem a jednym z nadwornych urzędników, z którym zbiegła  wraz z nadchodzącym dniem porodu, okradając sporą część skarbca, i wystawiając na pośmiewisko dwór królewski. W takich okolicznościach przyszło zasiąść na tronie Melajowi VIII (syn jego brata też miał posiąść to imię, nim wyszła na jaw cała intryga, przez co w kronikach zapisano poprzednika jako Melaj VII Fałszywy) i mimo ciężkich przeciwności losu ustabilizował sytuację w państwie, odzyskując zaufanie poddanych oraz tworząc ze zgliszczy nową armię, będącą w stanie utrzymać granice Imperium.

### Wojna Nirów

Po raz kolejny Nisaje liczyła na powrót do dawnej chwały, lecz i tym razem się zawiodły. Wraz z rokiem 502 IIEN na wieczny spoczynek do naszej Pani, odszedł król Melaj VIII Stary, miłościwy władca panował nad Imperium blisko 60 lat i dał nadzieję na odbudowę naszego dziedzictwa, niestety jednak mimo wysiłków, które włożył dla utrzymania państwa, imperium ponownie stanęło na krawędzi upadku. Melaj, albowiem nie posiadał męskiego potomka, posiadał co prawda dwie córki, Melaję i Selaję, które to jednak nie cieszyły się poparciem możnowładców, sytuację wykorzystał Nidaj, daleki krewny Melaja z linii Mantrakorskiej przejmując Nisaje i koronując się na ich władcę.

Nie spotkało się to jednak z aprobatą całego imperium. Melaja i Selaja zbiegły na zachód, do portu w Myleakaie, gdzie spotkały się z poparciem lokalnego nimarchy i bogatych Nisajskich kupców, na południu zaś bunt przeciw nowemu królowi podniósł ambitny generał Aemius.

Do pierwszych starć doszło w 515 roku, kiedy to Nidaj prowadził zaciekłą kampanię w celu zapewnienia sobie pełnej kontroli nad Doliną Nisaji, albowiem kontrola tamtejszych grodów zapewniała bezpieczeństwo stolicy. Widząc owe działania, Aemius postanowił nie dopuścić by Nidaj zabezpieczył swe ziemie wypowiadając mu walną bitwę w Dolinie Nisaji. W starciu tym zmierzyło się ze sobą, wedle szacunków blisko 30 000 Nisajskich wojowników, zwycięsko ze starcia jednak wyszedł Nidaj zaś Aemius na długie lata musiał się skryć za murami potężnego górskiego miasta Kyieraoi.

Nidaj zwyciężył w bitwie, lecz walki na dworze okazały się dla niego znacznie trudniejsze. Monarcha starał się utrzymać władzę twardą ręką, brutalnie rozprawiając się z podejrzanymi o wrogość monarchii, w lochach wylądowało wielu wielkich generałów, ale i historyków, poetów i zwykłych zarządców, aż ostatecznie wylądował tam sam Nidaj, w którego kierunku nienawiścią zaczęli pałać niemal wszyscy możni, obierając na króla jego syna Isaja.

Niepełnoletni Isaj utracił tron w rok później, kiedy to po raz pierwszy na tronie zasiadła dynastia, w żadnym stopniu niespokrewniona z Nisajem I, pochodząca z możnego rodu Kartori, pierwszy z nich Melaj IX, władał rok zaś od jego następcy Nidaja rozpoczął się rok zwany ,,Rokiem XIII królów'' , przez pierwsze miesiące Kartori utrzymali się na tronie, lecz w niedługim czasie uznano, że tron należy się tylko następcą Nisaja, gorzej było ze zdecydowaniem, którym. Władcy ginęli masowo w zamachach, w ciągu 1 roku zginęło więcej monarchów, niż liczyła pierwsza, główna linia Nisajska, ostatecznie rok zakończył się wejściem na tron Nidaja VII, władca ustabilizował sytuację w samej stolicy, podporządkowując sobie miasto i okoliczne wsie, lecz w tym czasie sytuacja w imperium uległa znaczącej zmianie. Lokalni możni złamali królewski pokój i zaczęli sami między sobą walczyć o skrawki upadającego imperium, ostatecznie doprowadzając do jego podziału na ponad 20 mniejszych i większych prowincji, przez co nazwano ten okres ,,Wojną Nirów'' jednakowoż najważniejsze ośrodki pozostawały pod kontrolą starych rywali. Aemius, choć pozbawiony większości dawnych popleczników, wciąż trzymał silną ręką Kyieraoi, potężnie ufortyfikowane górskie miasto posiadające dostęp do kopalni rudy zaś Melaja, choć do tej pory jak się wydaje, nie podjęła żadnych działań w celu zwiększenia swej władzy, skupiła w Myleakai spore zasoby finansowe.

## Organizacja Państwa

Nisajowie dzielą swoje imperium na tak zwane Niry, pierwotnie w granicach państwa istniało 7 Nir ustanowionych przez Nisaja I, w okresie największego rozrostu terytorialnego było ich 10 zaś obecnie państwo podzielone jest na 3 Niry: Nir Nisaj, Nir Kyieraoi i Nir Myleakaie.

* Nir Nisaj jest głównym nirem obejmującym północną część imperium. Jego stolicą, podobnie jak całego Imperium jest miasto Nisaje.
* Nir Kyieraoi jest wschodnim nirem obejmującym górzyste tereny centralnego półwyspu. Jego stolicą jest górska cytadela Kyieraoi, stanowiąca również główny punkt wydobycia rudy.
* Nir Myleakaie jest zachodnim nirem obejmującym wybrzeża nad morzem Hallahijskim oraz znajdującą się pod Nisajską władzą część Hallahi. Jego stolicą jest miasto portowe Myleakaie, założone przez Melaja II.

## Znane Postaci

### Lista Nisajskich Władców

Nisajscy Królowie z linii ,,Mantrakorskiej''
 Isaj I Mantrakorda

Nisajscy Królowie z rodu Kartori
 Nidaj II Kartori
 Nidaj III Kartori
 Telkaj I Kartori

### Wielcy Nisajczycy

**Kalendar** - Nisajski Kronikarz, skryba, badacz. Twórca kalendarza nisajskiego.

**Aeniuesz** - Nisajski Kronikarz. Twórca Kroniki Aeniuesza

**Nimklas** - Nisajski Kronikarz. Twórca licznych biografii władców wczesno-nisajskich oraz wielkich badaczy i wodzów z okresu I i początku II wieku.