Audiencja w Netro

- Doprawdy niewiarygodne. – rzekł pod nosem Kanclerz, którego wściekłe kroki odbijały się echem w pustych korytarzach Srebrnego Półksiężyca.

Kanclerz Shemwindo specjalnie wybrał tak wczesną godzinę, by musieć ukrywać swoją wściekłość przed jak najmniejszą liczbą postronnych. W godzinach uchodzących za normalne, korytarze siedziby Imperatora Netro byłyby wypełnione dziesiątkami najróżniejszych ludzi. Pomiędzy nieprzeliczonymi komnatami poruszaliby się doświadczeni Eunuchowie, przyciągające wzrok członkinie Haremu, skryci w cieniu intryg Czempioni oraz śmiertelnie niebezpieczne Zaklinaczki Gwiazd. A to tylko Ci na których Kanclerz zwracałby uwagę – setki znacznie mniej ważnych dusz przechadzały się regularnie po jadeitowych podłogach Srebrnego Półksiężyca, będąc częścią zawiłego ekosystemu politycznego który wyrósł wokół Imperatora.

Shamwindo chciał by o jego wściekłości dowiedziała się jedynie jedna osoba, dlatego wyszedł ze swojego pokoju gdy tylko zza horyzontu wyszło Słońce. A celem jego kierunku była Sala Tronowa.

Kanclerz był drobnym człowiekiem – jego postura była mizerna, ręce nienaturalnie długie a na jego czarnej skórze można było zauważyć wiele najróżniejszych rodzajów trądzików. Nosił on na sobie tradycyjny, wypełniony kanonadą kolorów i długi strój, który utrudniał szybsze poruszanie się do tego stopnia, że należało sądzić że został on oryginalnie stworzony z myślą o kimś innym. Jednak gdyby ktokolwiek wyjrzał ze swej komnaty, by zobaczyć źródło dźwięków na korytarzu, zobaczyłby że drobny Shamwindo rzuca za sobą potężny cień.

Bo chociażby Shamwindo był nawet fizycznie najżałośniejszą z istot, to setki członków dworu padłoby przed nim na kolana. Był on w końcu Kanclerzem – najbardziej niezwykłą po Imperatorze osobą w Imperium. Pomostem pomiędzy władcą a jego dominium, Netro a resztą Ogygi. Mniej bogaty i rozpoznawalny niż jakikolwiek Czempion acz posiadający więcej wpływów niż cała Filia. Osoba kluczowa do utrzymywania trwającego od trzech stuleci ładu, a przy tym będąca dziką kartą, wprowadzającą element niespodziewanego chaosu do gry o władzę w Netro.

Shamwindo zdołał przejść przez większość Srebrnego Półksiężyca nie musząc przejmować się nikim ani niczym. Gdy jednak znalazł się najbliżej swojego celu, na drodze stanęła mu jedyna przeszkoda. Przed Bramą Porządku stały dwie Zaklinaczki Gwiazd.

Brama Porządku była, zdaniem Kanclerza, dziełem sztuki samym w sobie. Tworzona dzień w dzień przez 20 długich lat, z najtwardszych dostępnych wtedy materiałów, była grubą bramą prowadzącą do Sali Tronowej. Na jej brązowej, niby nienaruszalnej powierzchni, znajdowały się wyryte freski przedstawiające pierwsze zwycięstwa Imperium Netro. I chociaż Brama Porządku została ukończona na dziesięciolecia przed ukształtowaniem się obecnych granic Imperium, wciąż była wypełniona prostymi, acz graficznymi obrazami ukazującymi wspaniałość mordu w wyższym celu.

Kanclerz miał nadzieję, że jeśli kiedykolwiek jakiejś armii uda się przebić do wnętrza Srebrnego Półksiężyca, to zamiast trudzić się ze zniszczeniem Bramy Porządku, po prostu przebiją się przez ściany.

Zaklinaczki Gwiazd wyglądały…tak jak Shamwindo spodziewał się że będą wyglądały. Pierwsza z nich, stojąca dalej, była łysą Elopką, o bladej skórze i twarzy pokrytej najróżniejszymi, drobnymi bliznami. Pochodzenia drugiej Zaklinaczki Shamwindo nie był w stanie stwierdzić – miała ona skośne oczy i krótkie, ciemne włosy i chociaż jej twarz wolna była od zadrapań, na jej szyi widoczny był długi ślad po przeszłym nacięciu. Obydwie Strażniczki Imperatora nosiły błękitne, skórzane kamizelki z żelaznymi napierśnikami oraz długie, żółte szaliki, które bardzo luźno zwisały im z szyi. Jeszcze do niedawna Zaklinaczki Gwiazd nosiły imponujące zbroje, Imperator jednak szybko adaptował się do nowych warunków na polach bitew.

Shamwindo uniósł wysoko brodę i wyruszył w stronę drzwi, zastanawiając się która ze Strażniczek stanie mu na drodze. Była to ta druga, która jednym, płynnym ruchem, stanęła pomiędzy Kanclerzem a Bramą Porządku. Shamwindo zauważył że kobieta, umyślnie bądź nie, stanęła tak że miała za sobą obraz ukazujący Złamanie Ostrzy, w czasie którego pierwsi twórcy Imperium zatrzymali pochód Kamiennych Aniołów na Deagonię.

- Nasz Pan nie spodziewa się Ciebie tak wcześnie, Kanclerzu. – stwierdziła Zaklinaczka swym oschłym głosem.

- To Imperator. – skwitował jej słowa Kanclerz, ukrywając swój gniew za fasadą spokoju. – Spodziewa się wszystkiego.

Zaklinaczki Gwiazd były niezwykłą siłą w Imperium Netro. Były osobistymi strażniczkami Imperatora, których twórczynie przybyły na te ziemię wraz ze swoim Panem. Odpowiadały jedynie przed władcą i tym na kogo on wskazał. Były też niezwykle swobodne. Oczywiście były przede wszystkim wojowniczkami, których zadaniem było umieranie by ich Imperator mógł żyć, jednak władca Netro dbał o to by były one również artystkami, pieśniarkami i czymkolwiek jeszcze chciały być. Dlatego Zaklinaczki nie stanowiły monolitu, niemal każda z nich mogła go czymś zaskoczyć. Sam Shamwindo miał zresztą wrażenie że nie zawsze szło to w dobrą stronę – w końcu słyszał on Czempionów więcej skarg na pijane Strażniczki niż pochwał dotyczących ich bohaterstwa.

Wyjątkiem były jednak zawsze te Zaklinaczki które stały najbliżej Sali Tronowej. Na to miejsce Imperator zawsze wybierał największe fanatyczki, które, używając słów Czempiona Columbidae: „miały w sobie tyle zrozumienia i zdolności społecznych co kamień”. Przychodząc tutaj Kanclerz spodziewał się więc pewnych trudności.

- A jednak winieneś był zapowiedzieć swoje przybycie, Kanclerzu. – odpowiedziała chłodno kobieta, kładąc dłoń na umieszczonym w pasie ostrzu. – Nawet ty jesteś jedynie sługą naszego Pana.

- Ważnym sługą. – odpowiedział niemal od razu Kanclerz. – Niosącym ważne wieści.

Jak gdyby na dźwięk słów Shamwindo, Brama Porządku nagle zaczęła się otwierać. Po drugiej stronie oczywiście nikt ich nie pchał a ważące wiele ton płyty poruszały się jakby miały własny umysł. Kanclerz zawsze był nieco ciekaw jak działał ten mechanizm, jednak nigdy nie pamiętał by o to spytać.

Uznając otwarcie Bramy za jawną manifestację woli Imperatora, Zaklinaczka bezszelestnie wycofała się na swoje poprzednie miejsce. Teraz Kanclerz miał okazję by ukorzyć się i powoli wejść do środka. By działać tak jak tylko osoba z jego stanowiskiem mogła – subtelnie i z taktem.

- Pora przerwać to szaleństwo! – zakrzyknął Shamwindo, wkraczając z furią do Sali Tronowej.

Jego oczy nie skupiały się na pozostałych Zaklinaczkach ani członkiniach Haremu, które były obecne w tym pozbawionym okien, oświetlanym świecami pomieszczeniu. Jego wzrok był całkowicie skupiony na cienkiej kurtynie, przepoławiającej pomieszczenie i na kryjącej się za nią sylwetce.

Sylwetce należącej do największego z władców Ogygi. Do Imperatora Netro.

- Doprawdy, Shamwindo. – odpowiedzią na krzyki było rozbawienie Imperatora. – Miałem Cię za znacznie spokojniejszego człowieka.

Głos Imperatora był, jak zawsze, wszechobecny. Chociaż Kanclerz widział sylwetkę, wszystkie inne jego zmysły wmawiały mu że usta władcy latają rozproszone po pomieszczeniu a każda z nich wymawia inną literę zupełnie innym tonem.

Podobno niektórzy Kanclerze z przeszłości byli w stanie się do tego przyzwyczaić. On nie.

- A ja miałem Cię za bardziej stanowczego władcę, mój Panie. – odpowiedział Shamwindo.

Natychmiastową odpowiedzą było bombardowanie agresywnych spojrzeń ze strony wszystkich kobiet w Sali Tronowej. Nikt, pod żadnym pozorem, nie miał moralnego przywileju mówienia w ten sposób do Imperatora Netro. Tylko Czempioni i sam Kanclerz mogli wypowiadać tego typu słowa, nie tracąc przy tym natychmiastowo życia. Jakaś kara z pewnością była jednak spodziewana.

Póki co jednak, Imperator wykazał jedynie większe zainteresowanie przybyciem swojego Kanclerza.

- Nie znałem Cię od tej strony, Shamwindo. – powiedział zaciekawiony Imperator, a jego skryta twarz jeszcze bardziej zbliżyła się do kurtyny. – Zapytałbym co tak motywuje Cię do tak bezczelnego, masochistycznego wręcz zachowania…gdyby nie to że spodziewałem się twojej wizyty.

Kanclerz nie był pewien czy słowa Imperatora go uspokajały, czy to po prostu narastający strach zaczął schładzać ogień jego gniewu. Shamwindo skarcił się w myślach. Oczywiście że władca spodziewał się takiej reakcji, jak można było tego nie przewidzieć?

Kanclerz zwinął dłonie w pięści. Po raz kolejny dał się wplątać w gierki Imperatora. Zdając sobie z tego sprawę Shamwindo zmusił się do uspokojenia i przyjęcia bardziej neutralnej, analitycznej postawy. Gra czy nie, decyzja Imperatora musiała zostać zmieniona.

- Zjednoczone Prowincje Ogygi. – powiedział lekko drżącym głosem Kanclerz.

Jeszcze kilka lat temu te trzy słowa bez przerwy rozchodziły się echem po korytarzach Srebrnego Ostrza. Na pierwszy rzut oka można było się dziwić dlaczego. Alfaria była w opinii wielu elit Netro „dziką wyspą”. Była w ich oczach ziemią opanowaną przez chaos, z porozrzucanymi Enklawami Śmierci, Kopcami Roju, pułapkami Verkan i dziesiątkami najróżniejszych, niepotrzebnie walczących ze sobą państewek. Kogo zatem obchodziło że w „Północnym Szaleństwie” do władzy doszedł kolejny watażka, opętany najnowszą, skazaną na porażkę wizją?

Nikogo. Gdyby nie fakt że pierwszy podbitym królestwem tzw. Białej Pani było Kyrene.

Kyrene było w oczach dworu wyjątkowe. Było to jedyne państwo a Alfarii które zasługiwało na przyjaźń Netro. Ketoni byli oddanymi sojusznikami i tworzyli stabilny przyczółek dla interesów Imperium. Kyrene od ponad stulecia było bezpiecznym niebem dla handlarzy z Omegii a wymiana handlowa pomiędzy tymi dwoma państwami generowała imponujące dochody. W tym odległym królestwie były nawet wpływowe rodziny, które słusznie szczyciły się że część ich przodków pochodzi z terenów objętych władzą Imperatora.

A więc gdy osiem lat temu Kyrene niespodziewanie padło, był to szok dla wszystkich. Gdy zaraz po nim padły cztery kolejne królestwa, nazwa Zjednoczonych Prowincji Ogygi stała się synonimem agresywnej, niesprawiedliwej ekspansji.

Od tamtego czasu powtarzano, że Imperium Netro nie pozostawi swojego sojusznika. Szpiedzy rozeszli się po Kyrene, szukając słabości w powłoce nowego mocarstwa. Jednym z tych szpiegów, chociaż przez niepokojąco krótki czas, była sama Io Lisiran. Wydawało się zatem, że Imperator szybko nakaże uderzyć.

Lata jednak mijały a reakcji nie było. Co więcej, Imperator uznał istnienie Zjednoczonych Prowincji, jak gdyby było ono prawdziwym, godnym szacunku imperium!

Tracący cierpliwość Kanclerz nie wytrzymał i napisał wczoraj oficjalną prośbę do Imperatora, by ten uderzył na „Fałszywy Konglomerat Alfarii”. Prośba ta została odrzucona.

- Ależ oczywiście. – powiedział ze spokojem Imperator. – Miałeś ambitne plany związane z Kyrene, nieprawdaż?

Shamwindo delikatnie westchnął. Imperator oczywiście wiedział wszystko o przyszłości jaką Kanclerz zaplanował dla okolic Zatoki Eterskiej. O przyszłych inwestycjach w porty Kyrene, z których Netro mogłoby pozbyć się zoyerskich piratów i o ekonomicznym związaniu Saphiry Ford. Plany te mogły być zbyt ambitne, jednak po stracie Kyrene, Kanclerz nie miał nawet jak się o tym przekonać.

Fakt że Imperator w ogóle pytał potwierdzał w oczach Shamwindo, że władca Netro potrafił być niezwykle dziecinny.

- Tak, mój Panie. – odpowiedział Kanclerz, przyjmując bardziej uległą postawę. – Jednak nie chodzi tutaj o moje plany a o dobro twego Imperium. – widząc że władca mu nie przerwał, Kanclerz kontynuował. – Nasze interesy leżały w Kyrene. Cała Ogygia wiedziała, że Ketoni są naszymi sojusznikami. Honor Netro został naruszony w momencie gdy Heroaka padła, ale fakt że przez tyle lat nic nie robiliśmy kompletnie go szarga! Jak może-

Kanclerz nie dokończył, gdyż przerwał mu nagły śmiech, dochodzący zza kurtyny. Śmiech tysiąca głosów, roznoszący się po jego czaszce, nie pozwalający mu poprawnie zebrać myśli.

- Wybacz mi proszę, Shamwindo. – powiedział w końcu Imperator, powstrzymując swój śmiech. – Rozbawił mnie po prostu fakt że próbujesz przywoływać w tej dyskusji honor. Ty, który go nie posiadasz.

Shamwindo delikatnie się skrzywił. To co mówił Imperator było prawdą, jednak i tak nie powinno się mówić takich rzeczy.

- Nawet jeśli, to twe Imperium jak najbardziej je posiada. – niemal natychmiast odpowiedział Kanclerz. – I honor ten jest teraz pod czujną obserwacją. Miliony oczy, z wnętrza i z poza Netro, patrzą teraz na niego. Jak jest opluwany przez tą…Białą Panią. – mężczyzna pokręcił głową. – Co im powiemy? Jakie wytłumaczenie może uzasadniać naszą hańbiącą bierność?

- A więc przybyłeś po wytłumaczenie? – zapytał jakby od niechcenia Imperator.

- Przybyłem domagać się działania. – odpowiedział zdecydowanie Kanclerz.

Jego zdecydowana postawa musiała jednak szybko zostać złamana. Gdy tylko zza kurtyny wyszła dłoń, Shamwindo instynktownie padł na twarz. Tak nagła zmiana mogłaby dla niektórych wydać się komiczna, jednak w rzeczywistości była koniecznością.

Dla mieszkańców Omegii oczywistością było, że przed Imperatorem należy padać na twarz. Bez względu na okoliczności.

Shamwindo, z pozycji podłogi, słyszał kroki poruszającego się po pokoju władcy. Nie ośmielił się podnieść wzroku – zresztą, nie było takiej potrzeby. Nie zobaczyłby niczego znajomego. Imperator Netro praktycznie nigdy nie nosił dwa razy tej samej twarzy.

- Jakakolwiek wojna przeciwko Zjednoczonym Prowincjom byłaby niesamowicie niszczycielska. – Imperator pstryknął palcami a jedna z jego towarzyszek natychmiast po coś wyruszyła. – I kosztowała by nas tyle co pięć Kyrene.

Shamwindo, nadal leżąc na podłodze, zaczął się delikatnie uśmiechać. W końcu omawiali ten temat. Nie był on po prostu odrzucany bez najmniejszego uzasadnienia. Szło to w odpowiednim kierunku.

- Zjednoczone Prowincje mają w swoich granicach pięć królestw, to prawda. – mówił Kanclerz. – Jednak nie muszę wspominać, Panie, że są one świeżo podbite. Jej mieszkańcy pragną śmierci ZPO zapewne nawet bardziej niż my. Podejrzewam że jedyna co trzyma te „Prowincje” to wiara w niestworzone kłamstwa otaczające Białą Panią. O to jakoby przepołowiła Gashakuro gołymi dłońmi i wydawała rozkazy wiatrom które ocaliły Teseę…

- Prawdopodobnie to właśnie zrobiła. – powiedział nonszalancko Imperator. – A teraz wstań, Shamwindo.

Kanclerz wykonał polecenie, a jego wzrok natychmiast spoczął na ciele Imperatora.

Jak można było się spodziewać, władca był absolutnie nagi. Jego wysokie, delikatnie opalone i doskonale umięśnione ciało brutalnie kontrastowało z wątłą sylwetką Kanclerza. Na jego głowie można było ujrzeć czarne niczym smoła włosy a na samego Shamwindo z góry patrzyły głębokie, zielone oczy. Tak jak Kanclerz się spodziewał, było to inne ciało niż te które widział ostatnio.

To czego się nie spodziewał, to fakt że władca będzie trzymał w dłoniach otrzymany od swojej towarzyszki puchar z winem. Obecnie jednak Shamwindo był bardziej skupiony na szokujących słowach jakie usłyszał wcześniej.

- Mój Panie… - Kanclerz nie był nawet pewien jak ułożyć pytanie które chciał zadać. – Co rozumiesz przez tą insynuację?

Imperator napił się z rozbawieniem wina, jednym chłystem niemal zerując całe naczynie.

- Oh, nie ma w tym żadnej insynuacji. – powiedział władca. – A na nasze nieszczęście, większość historii dotyczących Białej Pani należy uznać za boleśnie prawdziwe.

Shamwindo instynktownie pokręcił głową. Nie było możliwości by chociaż 1/10 tego co słyszał była prawdą. W Ogydze były dziesiątki przypadków ludzi, którzy posiadali najbardziej niezwykłe Vril’la. Jego Panem była właśnie taka niezwykła, jedyna w swoim rodzaju osobistość.

Jednak samodzielne masakrowanie wojsk? Pokonywanie oddziałów Katharsis gołymi rękoma? Ujeżdżanie żywiołów? To nie była moc jaką mógł posiadać człowiek.

To po prostu nie było możliwe. Kanclerz zaczął się więc zastanawiać, czy nie była to przypadkiem kolejna z „dziecinnych” gierek Imperatora?

- Zdaję sobie sprawę jak może to brzmieć. – kontynuował władca.

Shamwindo chciał przytaknąć, ale nie mógł. Jego myśli szalały, jego zrozumienie świata zaczynało podupadać. Na jakimś podstawowym, fundamentalnym poziomie, Kanclerz nie był w stanie uwierzyć że ktoś z taką siłą może istnieć.

Ewentualnie nie chciał brać pod uwagę, że ktoś taki może stać przeciwko niemu. Przeciwko Netro.

- Jednak musisz mi zaufać, Kosiarzu. – powiedział władca, a na jego ustach pojawił się pełen samozadowolenia uśmiech.

W czasie gdy Imperator brał kolejny łyk z pucharu, Shamwindo miał drobny atak paniki. To słowo. „Kosiarz”. Przywoływało wspomnienia.

Shamwindo widział siebie samego, z czasów zanim został Kanclerzem. Gdy był w pomieszczeniu przepełnionym krwią, z kosą w dłoni. Gdy przechodził po ciałach swoich martwych bliskich, zamachując się swoim narzędziem zbrodni, by wykończyć swoją starszą siostrę.

Ona nie błagała. Jako jedyna nie próbowała odnieść się do rodzinnych więzów ani jego sumienia. Ostatnim co zrobiła było wyśmianie. Bez strachu w głosie nazwała go „Kosiarzem”.

Kanclerz natychmiast opuścił głowę, głośno połykając ślinę. Zabijanie osób związanych krwią było niezmywalnym grzechem w Imperium. Takich ludzi przeklinali Bogowie ale i, co gorsza, ludzie. Sam Imperator był tego aż nadto świadomy – jego ulubioną taktyką było w końcu wysyłanie członkiń swojego Haremu do swych Czempionów. Gdy taka tancerka kończyła z brzuchem i rodziła córki, te były przygotowywane do służby w Zaklinaczkach Gwiazd.

Dłużej służący Czempioni musieli zatem często patrzeć podejrzliwie, gdy po kilkudziesięciu latach nowe Zaklinaczki przybywały by ich chronić i szpiegować. Musieli porzucić swoje sekrety bądź skrywać je z jeszcze większą zażyłością – gdyż jeśli taka Zaklinaczka by coś odkryła i została subtelnie uciszona, to gniew niebios z pewnością wypaliłby się w duszy takiego nieszczęśnika. Bo nawet jeśli Imperator nigdy nie będzie w stanie poznać prawdy, to Bogów nie da się oszukać.

Shamwindo jednak nie obchodziło zdanie Bogów, dlatego nim poczynił swój mord, upewnił się że nikogo nie było w promieniu kilometrów. Tak by żadna śmiertelna dusza nie usłyszała ostatnich słów jego rodziny.

A jednak, jakimś cudem, Imperator je znał. Tym samym, nie licząc wizji nadchodzącej egzekucji, wypełnił on serce Kanclerza otwartością na nowe niemożliwości.

- U-ufam Ci, mój Panie. – powiedział Kanclerz, znaczenie mniej pewnie niż zamierzał.

- Ona jest chodzącym kataklizmem. – kontynuował Imperator, chodząc po pomieszczeniu i jakby ignorując słowa swojego Kanclerza. – Tak, sądzę że to najlepsze określenie. Ona jest mniej człowiekiem, bardziej huraganem czy trzęsieniem ziemi. – Imperator zatrzymał się i uśmiechnął, słysząc własne porównanie. – Weź wulkan, daj mu kompleks ojca i stres pourazowy a stworzysz osobę deklarującą się władczynią Ogygi. Powalenie jej raz jeszcze kosztowałoby zbyt wiele.

Shamwindo wyłapał jedno, kluczowe słowo z tej wypowiedzi.

- Raz jeszcze? – zapytał Kanclerz.

Uśmiech zniknął z ust Imperatora.

- Taka drobna uwaga, żebyś miał o czym myśleć. – odpowiedział władca Netro. – Tak czy inaczej, Shamwindo, my jesteśmy istotami które są w stanie kreować własne przeznaczenie. My wybieramy ścieżki którymi będziemy kroczyć i stajemy naprzeciw pragnień które nas niszczą. – Imperator odłożył puchar z winem, oddając go jednej z Zaklinaczek. – Wulkan jednak zawsze pozostanie wulkanem, huragan zawsze pozostanie huraganem. Biała Pani zawsze pozostanie Białą Panią.

Kanclerz zwinął dłonie w pięści i wziął głęboki wdech. W ciągu jednej minuty dowiedział się pewnych rzeczy, które pomimo pozornej prostoty ciągnęły za sobą całe miriady skomplikowanych implikacji. Potrzebował chwili by móc je ułożyć w głowie.

Niemniej, chociaż Shamwindo bał się kontynuować temat, czuł że jeszcze jeden wątek powinien zostać poruszony.

- Dziękuję za twą wiarę w nasze umiejętności, mój Panie. – powiedział Kanclerz, kłaniając się nisko. – Jednak jeśli wszystko co mówisz to prawda, jeśli ta kobieta jest tak niebezpieczna, to mamy tym większy obowiązek by zniszczyć ją, nim jej dominum dotrze do naszych granic. Jej wojska gromadzą się w środku Swabii, gotując się do ataku na Pola Pogrobowca. Nie będzie lepszego momentu żeb-

- Będzie masa lepszych momentów, Kanclerzu. – chociaż słowa te zostały jedynie wyszeptane, aura władzy jaką generował władca Netro była w stanie natychmiast uciszyć Shamwindo. – Masz już dość informacji by wiedzieć dlaczego.

Shamwindo złapał się za brodę, dokładnie analizując wszystko co usłyszał. Imperator zaśmiał się triumfalnie widząc, jak zrozumienie objawia się na twarzy jego doradcy.

- Chcesz żeby ją zniszczyła. – powiedział Kanclerz. – Chcesz by Biała Pani zniszczyła tą Enklawę Śmierci.

- Tą i wszystkie na które zdąży poprowadzić swych ludzi, nim mieszkańcy Zjednoczonych Prowincji zrozumieją, że jedyną rzeczą bardziej niszczycielską niż Jej siła jest Jej lekkomyślność. – odpowiedział Imperator.  – I zaufaj mi, Shamwindo. Ona jest w stanie tego dokonać. Zetrzeć Enklawę Śmierci z powierzchni ziemi.

Shamwindo zamrugał intensywnie, podczas gdy plejada możliwości tańczyła przed jego oczami. Katharsis, te straszliwe byty zrodzone z najmroczniejszych koszmarów, były największym zagrożeniem w całej Ogydze. Sprowadziły one terror i śmierć na skalę która wymykała się zrozumieniu każdego rozsądnego człowieka. Enklawy Śmierci, ich przerażające domy, były pożerającymi nadzieję twierdzami, skrzywieniem które przerażało Bogów.

Przez ponad półtora tysiąclecia, wszelkie próby usunięcia tych abominacji kończyły się katastrofami. Nawet Imperator Netro nie był w stanie nic z nimi zrobić. Co więcej, być może największą tajemnicą władcy był fakt, że panicznie bał on się nawet obrazów przedstawiających te bestie. Shamwindo, w swych najśmielszych snach, planował użyć kiedyś tego strachu jako broni, jednak nigdy nie zamierzał się mu dziwić. Nawet najwięksi szaleńcy wiedzieli by obawiać się losu gorszego od śmierci.

Jeśli jednak Zjednoczone Prowincje zdołają przebić tą barierę, zniszczyć Enklawę…

- Nie mam wątpliwości że zdruzgota Pola Pogrobowca. – kontynuował Imperator, widząc że jego doradca wciąż rozważa wszelkie scenariusze. – Będzie ją to kosztowało więcej niż jest gotowa zapłacić. Być może nawet całe to jej śmieszne państewko. – Imperator uśmiechnął się, ucieszony tworzoną przez siebie wizją. – Jeśli jednak Zjednoczone Prowincje zdołają przetrwać tą próbę, to natychmiast uderzą na inną. Nie zamierzam im przeszkadzać. Niech wymordują ich tyle ile tylko zdołają. Jednak u podstaw tego zwycięstwa będzie leżeć tak wiele trupów, że Zjednoczone Prowincje nie będą się w stanie utrzymać.

- Kyrene również skończy zdruzgotane. – powiedział w końcu Shamwindo. – Jednak za zniszczeniem ciągnie się desperacja. – oczy mężczyzny zaświeciły się niczym złote monety. – A bez Enklawy Śmierci przy granicach, Kyrene stanie się bezpieczniejszą inwestycją.

- Mogłem zacząć od wspominania o pieniądzach, z pewnością bym Cię przekonał. – Imperator wzruszył ramionami. – I tak, Kyrene będzie na naszej łasce, Revania i Swabia będą zbyt osłabione by chociażby udawać opór. Moje Imperium pozostanie jedyną stałą w Ogydze. Kto wie, może jeśli będziemy mieli dość szczęścia, Katharsis znajdujące się w naszych granicach poczują że zagrożenie pochodzi z Alfarii. – Imperator zamknął oczy, rozkoszując się tą fantazją. – Jednak nawet jeśli do tego nie dojdzie… - władca otworzył oczy – to samo to zwycięstwo będzie wystarczające. Do złamań przeznaczenia nie dochodzi zbyt często. Naturalnym porządkiem rzeczy jest to że jesteśmy ofiarami tych zniekształconych bytów. Jeśli jednak ktoś zdoła odwrócić tą relację…

Jeśli Imperator oczekiwał że jego Kanclerz poczuje się zaciekawiony tym tematem, to srogo się zawiódł.

- Co jednak jeśli Biała Pani ujrzy skalę zniszczenia? – zapytał Kanclerz. – Jeśli zmieni swe plany i nie zmarnuje cierpliwości swych poddanych?

- Do tego nie dojdzie. – Imperator odpowiedział natychmiast. – Już Ci tłumaczyłem. Ona nie jest w stanie zmienić swojej natury.

- A jeśli jednak nas zaskoczy? – Shamwindo zadał to pytanie drżącym głosem. Miał wrażenie że kończy mu się limit krytykowania Imperatora.

- Wtedy uderzymy. – odpowiedział władca Netro. – I rozbijemy to szklane imperium.

Władca Imperium Netro i jego Kanclerz rozmawiali jeszcze przez kilkanaście minut, jednak ostateczny wynik dyskusji pozostał niezmieniony. Zjednoczone Prowincje miały swoją rolę do odegrania i Imperator nie miał zamiaru jej przerywać.

Jednak pośród wielu rzeczy których władca nie powiedział swojemu słudze, najważniejszą z pewnością był plan awaryjny.

Imperator był inteligentnym bytem, który widział więcej niż wszyscy jego przeszli doradcy. Brał pod uwagę najgorsze. W swym umyśle widział obraz pokazujący Białą Panią, noszącą wokół szyi skórę pradawnych bestii i unoszącą triumfalnie pięść pośród ruin Deagonii. I chociaż nie zamierzał pozwolić tej kobiecie urosnąć w moc do takiego stopnia, wiedział co robić w takiej sytuacji.

Gdyby nadeszła ta najczarniejsza z możliwości, Imperator zamierzał uciec. Przybrać nową tożsamość, zacząć wszystko od nowa. Stworzyć pasożyta, który będzie żywił się siłami witalnymi Zjednoczonych Prowincji Ogygi. Imperium samo w sobie było dla niego cenne, jednak nie było niezastąpione.

W końcu historia Ogygi widziała już jedno prowadzone przez niego mocarstwo, które upadło pod naporem niemożliwego wroga. Upadek Imperium i śmierć milionów byłaby uderzeniem w dumę, jednak nie byłaby końcem. Nie dla niego.

Imperia przemijają, ale Imperator był wieczny.