Jaraje

Jaraje w wieku 23 lat

Człowiek stworzony przez **Gnuśność** z wymiaru GRH-73, zamieszkujący Ziemię. Krępy mężczyzna o nietuzinkowej budowie ciała. Były profesjonalny bokser, dziś - ktoś od kogo nie chciał(a)byś dostać w mordę. Manto na zamówienie, działające w północnej części Węgier. Rasowy choleryk i kosmopolita z nieosiągniętym marzeniem. Mimo wielu znajomych na facebooku samotnik skrycie i bezskutecznie szukający ukojenia w drugim człowieku. Od połowy życia zdiagnozowany niewielką schizofrenią. Stara się nie zabijać.

## Opis i historia

### **Młodość (0-18)**

#### Początek ścieżki na Olimp (0-15)

László Mácirni od dziecka namawiany był przez rodziców do podjęcia kariery bokserskiej lub innej związaną ze sztukami walki. Zapewne przez nieudane marzenie swojego ojca. We wczesnej młodości zachęcany był przez swych rodziców do tworzenia scenariuszy, z których wynikała walka z rówieśnikami w przedszkolu. Był w tym dobry. Przerażone opiekunki przedszkola wielokrotnie zgłaszały problem do matki oraz ojca László, lecz nie owocowało to zmianą jego zachowania. Trudno określić czy samemu chłopcu się to podobało, ale robił to bez większego zastanowienia. Po odbyciu czasu w przedszkolu i powrocie do domu odbywał dwu godzinny trening z ojcem, który uczył go podstaw walki i techniki. Każdą lekcję kończył zniewalającym ciosem w brzuch, aby chłopiec pamiętał, że wciąż jest słaby i wiele przed nim pracy. Mimo wielu podbitych oczu i płaczu dzieci w przedszkolu młody Jaraje nie został z niego wyrzucony i skończył je. Problem pojawił się kiedy zaczął chodzić do szkoły, a równieśnicy donosili na niego dzień w dzień. W swojej pierwszej szkole utrzymał się dwa lata, co na zaistniałe sytuacje i tak jest zdumiewającym wynikiem. Wciąż chcąc wyedukować swoje dziecko rodzice Jaraje zapisywali go normalnych szkół, z których wyrzucany był po około paru miesiącach.

#### Szkoła Życia (15-18)

Po skończeniu podstawówki oraz tym jaką renomę przez swoje agresywne zachowanie zyskał Jaraje w swym regionie żadna ze szkół nawet nie rozważała przyjęcia go jako ucznia. Poza jedną, do której dojeżdżać musiał ponad 10,5km znajdującą się w mieście Szécsény. Szkoła ta w swej historii miała wiele zgonów uczniów jak i nauczycieli, a niewracająca na noc do domu pociecha traktowana jest jako standard. Jednakże nie miał innego wyboru i to tam rozpoczął swą edukację ponadpodstawową. Już pierwszego dnia na rozpoczęciu roku szkolnego zaczepiło go trzech starszaków, którym nie dał pluć sobie w kaszę László, wywiązała się bójka, z której zwycięzko wyszedł zaledwie jeden z trzecioklasistów. Jaraje stawił opór aż dwóm z nich, jednak mimo tego padł na ziemię pokonany. Gdy ojciec chłopca się o tym dowiedział zapisał go na profesjonalne lekcje boksu, a ich wspólne treningi wydłużył o kolejne dwie godziny, a lekcję pokory powtarzał już trzy razy. Życie w nowej szkole było całkiem monotoniczne i to dzień, kiedy ktoś nie dostał w pysk był wyjątkiem. Po feriach zimowych szkolny wuefista poinformował, że organizowane są międzyszkolne zawody z boksu, do których zanim dowiedział się sam Jaraje zapisał go jego ojciec. Zawody odbywały się w stolicy Węgier, Budapeszcie, był to pierwszy raz kiedy László opuścił swój powiat i zobaczył większe miasto na własne oczy. Reprezentacja szkoły wyjechała rankiem 17.02.1986. Do tego dnia cała szkoła zdążyła już poznać Jaraje, lecz nikt nie zdecydował się z nim zaprzyjaźnić, każdy był świadom jego siły i sprytu podczas walki, lecz mimo tego dalej traktowano go jako płotka. Drużyna dojechała na miejsce oraz udała się do przeznaczonej dla nich szatni, gdzie podczas nieobecności wuefisty starsi uczniowie gnębili Jaraje za nadmiernie wypadające włosy i łyse placki na głowie. W końcu nadszedł czas. Z ogromnej sali z głośników zabrzmiało: László Mácirni!. Chłopiec wyszedł na ring, jego przeciwnikiem był jakiś frajer, który został zapisany przez szkołę, żeby reprezentacja mogła w ogóle jechać na zawody. Jaraje bez krzty zawahania w oczach podszedł do przeciwnika i rozprawił się z nim jednym uderzeniem wybijając mu przy tym parę zębów, po usłyszeniu gongu wyciągnął rękę do przeciwnika i przeprosił. Udało mu się. Zwyciężył swój pierwszy pojedynek na większej scenie. Wrócił do szatni, a tuż chwilę po tym zaczepiany był przez ręsztę kadry o to, że z taką fujarą to każdy by se poradził. Po trzydziestu minutach imię Jaraje znów wybrzmiało na sali, a chłopiec wkroczył na ring. Przed nim ukazał się rozjuszony i kolosalny mięśniak, który z szyderczym uśmiechem spojrzał na László. Zúzógép - tak nazywał się jego przeciwnik, zeszłoroczny zwycięzca poprzednich zawodów oraz faworyt ówczesnych. Jaraje nie zląkł się rywala, już nie raz udało mu się pokonać większego oponenta. Tak nie było tym razem. Przy pierwszym ciosie Jaraje Zúzógép schylił się pod pieścią László i wyprowadził niezauważalny dla oka podwójny podbrudkowy tą samą ręką. Gdyby nie szczęka w ustach chłopca zęby najpewniej leżałyby porozrzucane na ringu. Goliat stał bez zadrapania i to jego rękę uniósł sędzia w końcowym werdykcie. Jaraje zaniesiono do szatni, gdzie kompani wyśmiewali go, że w starciu z prawdziwym przeciwnikiem już nie jest taki twardy. Po chłopca przyjechał ojciec, który na pierwszy rzut oka zdawał się być przejęty swoim potomkiem, lecz gdy tylko weszli do samochodu zaczął drwić oraz okazywać swoje rozczarowanie synem. Rok później chłopiec znów udał się na zawody, tym razem reprezantcja szkoły zmieniła się, lecz pogłoski o tym, że Jaraje potrafi jedynie bić frajerów wciąż panoszyły się po szkole. Jednakże tym razem na arenie nie mógł pojawić się Zúzógép, gdyż ukończył on szkołę. Podobnie jak rok wcześniej László pokonał pierwszego przeciwnika bez problemu. Lekko zmartwiony przed drugim pojedynkiem László wyszedł na ring, gdzie zauwazył podobnie gabarytowo umięśnionego rywala. Aczkolwiek to technika, spryt oraz obeznanie w boju Jaraje sprawiło, że to jego dłoń zbliżyła się ku sufitowi. I tak toczyły się zawody, z czasem z reprezentacji szkoły został tylko sam László, który doszedł do finału, w którym przyszło mu się zmierzyć z zeszłorocznym finalistą, którego spotkał ten sam los. W żółwiku przybitym przed rozpoczęciem walki czuć było, że żaden z zawodników nie żywi do siebie urazy, i że oboje przechodzili przez trudny okres rok temu. Walka się rozpoczęła, podczas wyprowadzania ciosów oraz ich unikania Jaraje po raz pierwszy odczuł przyjemność z walki, czuł zdrową rywalizację. To dobra atmosfera napędzała jego wigor i siłę co końcowo pozwoliło wygrać starcie. Wyciągnął rękę do rywala, który z uśmiechem podniósł się z ringu. Do rąk László wręczono puchar, nawet sam oglądajacy pojedynek z cienia ojciec, uchwycił te sytuację na kamerze. Finaliści spotkali się po zawodach by porozmawiac. Rywal przedstawił się jako Endre. Wymienili się numerami telefonów po czym wrócili do swych rodzinnych miast lub wiosek. Był to wielki dzień i rok dla Jaraje, po powrocie zjadł to, o co tylko poprosił, a w szkole w końcu oderwano od niego łatkę frajerobijcy, a zaczęto nazywać "Mocnym J". No i w ogóle w trzeciej klasie też wygrał zawody.