Co Wojtek widział, czyli uczony na wojnie/Dzień 2

*Nad Rapikogiem wstało słońce. Wojciech Wysoczyński, ranny poprzedniego dnia, obudził się obolały. Obok niego noc spędzili psychiatra Dylan Loft, szeregowcy Stanley Pade i Winston Kobweb i właściciel domku Brolam Fikol. Dla wszystkich pięciu zaczął się nowy dzień.*

*- Wyspał się pan, panie Wojciechu? - zapytał Loft, tym samym zaczynając rozmowę.*

*- Tak, spałem głębokim snem, ale teraz wszystkie rany mnie szczypią - odpowiedział Wysoczyński.*

- *Ja również dobrze spałem, choć na słabym posłaniu - ciągnął Dylan, wskazując na brązowy koc.*

*Bez chwili wahania Wojciech Wysoczyński przeszedł do dalszej części historii swojego życia:*

*"Dzisiejszą opowieść zacznę od wizyty w zamku panny Władysławy w Pagórkowie, położonym 35 km od Wysoczyna. Jej rodzina zamieszkiwała to miejsce od czterech pokoleń, wcześniej zamek należał do wygasłej już gałęzi rodu Bieganowskich. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły i pokryta dachówką tego samego koloru. Zamek był niewiele mniejszy od mojego. Pojechałem tam z lokajem Stanisławem Ogonkiem i woźnicą Jarosławem Stromym. Woźnica kopcił fajeczkę, której dymek ładnie polatywał.*

*Zamek był okolony murem z brązowego kamienia. Obok rosły prastare dęby, które mogły być w wieku podobnym do samej budowli. Wjechaliśmy przez stalową bramę, którą otworzyło dwóch służących ubranych w niebieskie szaty. Przypuszczałem, że cała służba tych państwa Wysoczyńskich nosi ubrania podobnej barwy, tak samo jak było u nas.*

*- Panicz jest zakochany, prawda to? - odezwał się woźnica Jarosław.*

*- Może prawda, może nie, służbie państwo się nie wygaduje - odpowiedziałem z dozą arogancji, czym skłoniłem Stromego do urwania rozmowy.*

*- Całkiem okazały pałac, ile trudu musiały znieść ludzkie mięśnie, zanim powstał - zastanawiał się lokaj Ogonek.*

*- Wiele trudu, wiele wysiłku - dopowiedział woźnica.*

*Kiedy wjechaliśmy na dziedziniec zamkowy, zacząłem rozglądać się po misternych krużgankach i oknach z malowanymi na żółto okiennicami z mocnego drewna, które nadawały zamkowi specyficznego klimatu. Miałem nadzieję, że wnętrze jest równie przyjemne i klimatyczne.*

*Jarosław Stromy zatrzymał się przy głównym wejściu do zamku, z którego miała wyjść mi na spotkanie panna Władysława. Po chwili się pojawiła. Była ubrana w zwiewną niebieską sukienkę, nieco jaśniejszą od ubioru służby. Poczułem się wtedy, jakby nie żywa kobieta, ale sama miłość przychodziła do mnie. Serce zaczęło gwałtownie bić w piersi. Na moich ustach pojawił się szczery uśmiech, mający odwzajemnić jej wyraz twarzy. Pomyślałem, że musi być bardzo szczęśliwa, że mnie widzi, a ja tak samo byłem szczęśliwy, że widzę ją. Nie widziałem jej teraz we śnie czy w marzeniu, ale stała przede mną naprawdę, w całej swojej okazałości i swoim pięknie. Aż zabrakło mi tchu, gdy się do mnie zbliżyła. Wysiadłem wówczas z powozu i ukłoniłem się jej. Ona odwzajemniła mój ukłon i wykonała go jak baletnica. Kłaniali się też moi dwaj służący. Stanisław Ogonek również opuścił pojazd i stanął tuż koło mnie.*

*- Witaj, Wojciechu - odezwała się wreszcie.*

*- Witaj, Władysławo - odpowiedziałem tak samo. Gestem wskazała mi, żebym podążał za nią. Poszedłem w tym właśnie kierunku. Poruszałem się lekko i ze szlachecką gracją. Udaliśmy się wspólnie przez bujny ogród do jej siedziby rodowej.*

*- To jest pan Podlatowski, nasz administrator - przedstawiła mi stojącego w ganku wysokiego mężczyznę dobrze po czterdziestce, obdarzonego bujnymi wąsami.*

*- Witam, paniczu. Wasze nazwisko? - zagadnął mnie.*

*- Wysoczyński Wojciech z Wysoczyna.*

*- A więc kuzyn waćpanny?*

*- Tak, daleki. Jednocześnie przyszły narzeczony - wyjaśniła mu Władysława.*

*- Ja jestem Bolesław Podlatowski, trzydziesty pierwszy dziedzic Podlatówka i dziewiętnasty administrator Pagórkowa.*

*- Jaka dokładność - zauważyłem.*

*- O takich rzeczach trzeba pamiętać. Poza tym jestem bardzo dokładny i drobiazgowy, to moje wrodzone cechy.*

*- Pan Podlatowski musi być dokładny, bo pełni u nas także rolę ekonoma - tłumaczyła mi Władysława. Pan Podlatowski otworzył masywne drzwi i wpuścił nas do środka. Moim oczom ukazała się przestronna biała sień, w której stała czwórka ludzi. Pierwszym z nich był ojciec panny Władysławy, Bogusław Wysoczyński, który kazał mi kiedyś siebie tytułować wujem z racji noszenia tego samego nazwiska i dalekiego pokrewieństwa w linii męskiej. Był to średniego wzrostu możnowładca z wysokim czołem, siwiejącymi blond włosami, mlecznym wąsem, grubymi brwiami i wydatnym brzuchem. Obok niego stała żona Stanisława, moja daleka ciotka. Była niewysokiego wzrostu blondynką o rumianej cerze, okrągłej twarzy i dużych oczach umiejscowionych blisko siebie. Trzecim i czwartym byli jej bracia - starszy o cztery lata Kazimierz i młodszy o rok Czcibor. Obaj byli średniego wzrostu blondynami, o szaro-niebieskich oczach i rumianej cerze, podobnej do matczynej.*

*- Witaj, Wojciechu - zwrócił się do mnie wuj Bogusław i uścisnął mi rękę. To samo zrobili jego synowie.*

*- Witam najserdeczniej - odpowiedziałem.*

*- Zapraszam na pokoje - zaproponował mój niedoszły teść. Przeszliśmy przez korytarz do właściwych komnat, po których na co dzień przechadzała się moja ukochana. Nie mogłem się doczekać, aż zobaczę jadalnię, w której spożywa posiłki, salon, w którym odpoczywa czy sypialnię, w której być może śnią jej się sny o szczęściu ze mną.*