Schubben van kwarts: ♦ Aardmanpijlen (1c) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Aardmanpijlen (1a) ♦ | ♦ Aardmanpijlen (1d) ♦ -->*

Dit had een makkelijk klusje moeten zijn. Een inkomertje voor ze zich aan gevaarlijkere missies zou wagen. De vermissing van twee personen blijkt echter meer te zijn dan wat Reala van de queeste verwacht had. Haar pad leidt haar naar Phandalin, een oud mijnwerkersdorp, en in de weg van hen die er wat ontdekt hebben.

Reala raak verwikkeld in een strijd waar haar talent en ervaring op de proef worden gesteld. Weinigen zijn zich er echter van bewust dat je het pad van een Cancion-elf ook niet altijd moet kruisen. Zeker niet als er verloren kennis op het spel staat.

## Wat vooraf ging

Met het voordeel van de verrassing heeft Reala het gevecht tegen de hobman weten te winnen en is ze met de bewusteloze tabaxi gevlucht.

Nu moet ze nog op zoek naar een plaats waar ze veilig zijn en een nieuwe weg naar Phandalin vinden, want ze zijn momenteel hopeloos verdwaald.

## Hoofdstuk 6: Stem in de nacht

*Rol overleven (12): 9+5*

Na nog een klein uurtje dwalen door een vrij dicht, maar aangenaam stil woud kwam Reala bij een grote open plek.

Zelfs in het licht van de ondergaande zon had het gras nog een heldere smaragdgroene kleur die enkel werd doorbroken door het sobere donkergrijs van enkele rotsformaties.

Centraal op de open plek lag een watertje. Toen Reala dichterbij kwam, zag ze dat het nauwelijks een voet diep was. Het water was kraakhelder. Toch zwommen er geen vissen in, noch groeiden er planten in of nabij en het oppervlak was spiegelglad.

Reala moest haar blik losrukken van de poel. Zuiver water? Ze betwijfelde het, maar ze was nu zodanig uitgeput dat ze geen energie meer had om verder te zoeken.

Nee, als ze het water niet zouden aanraken, dan zouden ze de nacht waarschijnlijk wel goed doorkomen. De Cancion-elf legde de tabaxi neer in een beschut hoekje tussen de stenen. Hij was nog steeds in diepe slaap en momenteel leek hij ook nergens van wakker te zullen worden.

Reala hurkte naast hem neer. De wonden zagen er niet slecht uit. Nog wel rauw en pijnlijk naar alle waarschijnlijkheid, maar de helingsdrank had zijn werk goed gedaan. De Cancion-elf verkeerde in tweestrijd. Als zij een volle acht uur kon slapen, dan kon ze haar helend licht in de ochtend weer gebruiken.

Maar ze vermoedde sterk dat de tabaxi de rust harder nodig had dan de heling. Bij Anhorra, als ze vanuit haar eigen bijna-dood-ervaringen moest uitgaan, kon hij nog aardig lang onder zeil blijven.

Reala kreunde een keer. Ze voelde zich hier niet veilig genoeg om ook te gaan slapen. Dat watertje deed iets met haar. Niks kwaadaardigs, maar helemaal zuivere koffie was het ook niet. Er moest iemand op wacht staan voor het geval er vannacht iets gebeurde en blijkbaar zou zij dat wezen.

De Cancion-elf keek een moment naar het lichaam naast haar. De kou was zelfs doorgedrongen tot in zijn diepste slaap en ze zag hem rillen in zijn dromen. Het was ook geen ras dat zich hier thuis voelde in de koude noordelijke streken.

Met rollende ogen deed Reala haar mantel af en bedekte ze de katman er mee. Het zou hem echter niet voldoende beschermen tegen de kou later, maar hij mocht haar nieuwe kleren wel hebben. Die vodden kon ze best nog wat langer aantrekken. Wellicht kon in Phandalin nieuwe krijgen.

Reala kleedde zich om, legde haar nieuwe kleren opgevouwen onder het hoofd van de tabaxi en klom toen op een van de rotsen waar ze een redelijk goed overzicht over de omgeving had. Zo begon de lange, hopelijk rustige, nacht. Haar blik gleed naar het midden van de poel. In het oppervlakte weerspiegelde het beeld van de maan. Het licht was zilver en koud, het hemellichaam vol.

Hoe langer Reala naar de reflectie keek, hoe dieper de poel leek te worden. De Cancion-elf boog zich iets naar voren toe. De wereld om haar heen veranderde. Linten van zilver en blauw, van roze en goud schoten lang haar heen, namen haar in hen op. Reala dook in elkaar.

Toen ze haar ogen weer open deed, bevond ze te midden van spiegelgladde oceaan. Ze zat op het wateroppervlak, naakt als een pasgeborene en haar schubben pulseerden op het ritme van haar hartslag. Een zachte bries streek langs haar lichaam.

Reala dook wat verder ineen. In de bries klonk een fluistering.

'Bescherm,' zei een stem in haar hoofd zachtjes. Het klonk mannelijk noch vrouwelijk, maar het straalde een rust en warmte uit die zelfs de kilte uit haar botten verjoeg.

'Genees.'

Een verdorde roos rees op uit het water en bleef in de lucht zweven. Uit de bloem kwam een donkerrood sap. De vloeistof stroomde langs de stengel en de doornen naar beneden toe tot het in haar schoot drupte. Het was warm. Plakkerig. En toen ze het weg wilde vegen, veranderde het in een zwarte sissende vloeistof die in haar huid beet.

Reala deinsde naar achteren toe. Ze probeerde met haar handen water over zich heen te scheppen, maar het werkte niet. Haar schubben begonnen donkerder van kleur te worden. De kilte overweldigde haar, sloeg de lucht uit haar longen, bevroor het bloed in haar aderen. Ze klapte in elkaar.

'Genees,' zei de stem weer.

De roos verscheen weer voor haar neus. Het druipende sap kleurde het water om haar heen in een rap tempo bloedrood. Iets in Reala's bevroren lichaam dwong haar haar arm uit te steken. Verbaasd zag ze hoe ze een zachtgeel licht rond haar vingertoppen dansten.

Met een uiterst teder gebaar raakte ze de kelkbladeren van de bloem aan. Een stortvloed aan energie werd door haar lichaam getrokken als water door een gebroken dam. Het overspoelde haar met warmte en verblindde haar ogen van het licht.

Reala snakte naar adem.

'Ervaar,' zei de stem voor de arcane krachten de ogen van de Cancion-elf open dwongen.

Haar blik ontmoette de smaragdgroene ogen van de doodsbange tabaxi. Hij had zich zoveel mogelijk tegen de stenen achter zich gedrukt en ademde zwaar. Hij zag er uit alsof hij wel met de rots wilde samensmelten.

Het kostte Reala een paar tellen voor ze doorhad dat haar hand zich op zijn borst bevond. Haar aandacht was in de eerste instantie naar de wonden gegaan.

Toen ze zich uiteindelijk weer een beetje van de situatie bewust werd, deinsde ze geschrokken naar achteren toe terwijl ze een excuses mompelde. Geen van de twee durfden zich aanvankelijk te bewegen of iets te zeggen, maar hun beide blikken gleden over het lichaam van de tabaxi heen wat nu volledig geheeld leek te zijn.

'Gaat het?' vroeg Reala. Hij knikte stom alvorens zijn ogen over de Cancion-elf gleden.

Reala sloeg haar armen beschermd om zich heen. Voor een moment was ze bang geweest dat ze haar kleren was verloren in dat vreemde visioen, maar ze droeg gelukkig nog haar vertrouwde vodden en haar schubben waren ook nog altijd bedekt.

'Heb je honger?' vroeg Reala. Ze bewoog zich rustig naar achteren toe om haar tas te pakken. Met een traag gebaar haalde ze het brood er uit en legde dat voor de tabaxi neer die zich nog altijd geen centimeter bewogen had.

'Eet wat. Je hebt het nodig om aan te sterken,' zei Reala. 'En de kleren daar bij je hoofd kan je aantrekken als je wilt. De nachten zijn koud hier.'

De katman keek verbaasd van het voedsel in zijn hand naar de kleren naast hem. Daarna gleed zijn blik over de Cancion-elf heen. Vrijwel direct sloeg hij de ogen neer en verviel hij opnieuw in een stilzwijgen.

'Die kleren zijn mij toch wat te groot en daarbij ben ik wel wat gewend in dit koude klimaat,' zei Reala op sussende toon. 'Bovendien zouden deze lompen je toch nooit passen. Trek aan. Je kan het beter gebruiken dan ik.'

*Rol overtuigen: 17+5*

De tabaxi knikte gedwee voor hij wat rechterop ging zitten, maar hij hield de Cancion-elf vanuit zijn ooghoeken scherp in de gaten.

'Zal...' begon de katman schor. Hij schraapte zijn keel een keer. 'Zal ik anders de wacht overnemen, zodat u kan rusten, juffrouw?'

Reala liet haar oog over de tabaxi glijden. Zijn wonden waren nu volledig hersteld, maar de wallen stonden nog onder zijn ogen en zijn lichaam stond stijf van de spanning.

'Weet je het zeker?' vroeg Reala. De katman knikte lichtjes, terwijl hij iets ontspannender over probeerde te komen.

'Ik zou toch niet meer kunnen slapen al zou ik het willen,' zei de tabaxi met lichte zucht. 'En volgens mij kan u de slaap goed gebruiken. Wat is er eigenlijk met de aardmannen gebeurd, juffrouw?'

Reala vatte de gebeurtenissen van de afgelopen uren snel samen, de vreemde droom er buiten latend. De katman knikte zo nu en dan, maar zei verder niets. Toen de Cancion-elf uiteindelijk klaar was, beloofde hij een oogje in het zeil te houden gedurende de tijd dat zij zou slapen.

Hij pakte de kleren, kleedde zich vluchtig op en klom toen, nog steeds erg zenuwachtig, op de rots. Reala ging op de grond liggen. Bah, wat werd de aarde al koud. Nog even en ze zou weer in de sneeuw moeten slapen als er niet snel goud in haar buidel kwam.

De Cancion-elf rolde zich zo klein mogelijk op. Alleen al het mogen liggen, had haar bijna naar dromenland gestuurd, maar er schoot haar nog iets te binnen.

'Hou een oogje op het water,' zei ze tegen de tabaxi. Hij keek om. 'Ik vertrouw dat water niet helemaal. Beroer het niet en drink er niet van. Als er iets is, moet je me gelijk wakker maken. Ook als je twijfelt.'

Ze zag hem gehoorzaam knikken. Reala's blik gleed nog eenmaal over het water. Een zilveren maan spiegelde nog altijd aan het oppervlakte, maar het had niet dezelfde aantrekkingskracht meer als eerst.

'Anhorra?' mompelde Reala nog voor ze door slaap overmand werd. De duisternis die over haar heen viel, was er echter eentje van rust en vrede en de dromen die ze zich kon herinneren waren van oude bossen en bekende plaatsen.

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Voor de tweede keer op rij ontwaakte Reala met een zon die al boven de bomen stond en een blauwe hemel die mooi weer beloofde. De lange slaap was echter meer dan welkom geweest om haar mana-reserves weer aan te vullen. Het had alleen niet geholpen tegen de spierpijn.

De Cancion-elf dacht er nog aan om zich een keer om te draaien. Ze bemerkte echter dat de tabaxi nergens te vinden was.

Reala schoot overeind. Haar spullen!

De tas lag er nog, maar haar dolk was weg evenals de lege fles. De Cancion-elf stond op. Niets. Klere. Was hij er vandoor? Hij had er ook wel erg angstig uitgezien, maar zou hij echt zo dom zijn om in zijn eentje verder te reizen?

Reala keek in het water. Ditmaal spiegelde de zon in het wateroppervlak, maar ze kon duidelijk de bodem zien. Het water was onberoerd, ondiep en kraakhelder. Als er sprake was van magie, dan was het een verdomd goed verhulde vorm.

*Rol overleven (15): 9+5*

De Cancion-elf zocht de open plek af naar sporen. Veel vond ze niet. Alleen een stapeltje kreukelhout waarvan ze niet zeker wist of het er de dag ervoor ook al lag. Reala liep gefrustreerd nog een paar keer een rondje om de open plek heen voor ze uiteindelijk met een diepe zucht ging zitten om haar haren te ontklitten.

Een kam. Reden kon de deur uit. Aan honger en dorst was ze inmiddels wek gewend, maar zodra ze een paar koperstukken in handen kreeg, kocht ze gelijk een kam in Phandalin. Nooit of te nimmer zou ze haar weer zo laten verklitten.

Ze was echter nauwelijks begonnen toen ze het silhouet van de tabaxi bij de rand van de open plek zag verschijnen. Hij kwam behoedzaam haar kant op.

'Goedemorgen,' begroette Reala hem koel, terwijl ze met haar vingers de klitten in haar haar af ging.

'Goedemorgen, juffrouw,' antwoordde hij beleefd. De katman had zijn handen aardig vol. In zijn ene hand hield hij de dolk en een dode kwartel vast. In de ander had hij de fles, nu gevuld met water, en wat kruiden. Hij legde het voorzichtig voor haar neer op de grond en overhandigde haar de dolk. Reala stak het wapen veilig weg.

'Goede wacht gehad?' vroeg de Cancion-elf een tikkeltje wantrouwig.

'Ja, juffrouw. Het is de hele tijd rustig gebleven waardoor ik in de veronderstelling was dat het misschien verstandig was om de directe omgeving even kort te verkennen. Er loopt redelijk veel wild in deze wouden rond, juffrouw, en ik was, dankzij het gebruik van uw dolk, in staat om een kwartel te bemachtigen,' vertelde de katman.

'Je had me wel even wakker mogen maken voor je er met mijn wapen vandoor ging,' zei Reala bits.

'Het...het zal niet meer gebeuren, juffrouw,' zei de tabaxi bijna fluisterend. 'Kan ik misschien een ontbijtje voor u klaar maken?'

'Jij had ook dat kreupelhout verzameld?' vroeg Reala.

'Ja, juffrouw, om eventueel wat gevangen wild boven te garen mocht u het verstandig lijken om hier een vuur aan te leggen.'

'Het zal wel loslopen, denk ik,' zei Reala. 'Laten we wat eten en dan zien hoe we het beste verder kunnen gaan.'