Ocypania

**Ocypania** - kraina historyczna i geograficzna w południowej Damadanii. Jest rozumiana na różne sposoby - Ocypania właściwa obejmuje południowo-wschodnią część Damadanii, a szeroko pojęta Ocypania występująca w świadomości większości obcokrajowców to praktycznie cały południowy pas Damadanii.

## Historia

My wam za to opiszemy historię Ocypanii w każdym jej znaczeniu. Historię Ocypanii można już w sumie rozpocząć w czasach, kiedy cały obszar współczesnej Damadanii został zajęty przez Rounię. Południe tego obszaru zawsze się różniło od północy, a dodatkowo poddało się największym wpływom rouńskim. Dodatkowo to najważniejsze miasto współczesnej Ocypanii, czyli Touleve, stało się najważniejszym ośrodkiem nowej prowincji rouńskiej po spaleniu miasta Galicronium (obecnie Galicron), z którego to napłynęło wielu mieszkańców, a sam Touleve dzięki temu się rozrósł. W późniejszym okresie Rounię powoli zaczął zajmować Pallas i cała prowincja została podzielona na województwa, co odebrało wspomnianemu miastu rolę centralną. Podejrzewa się, że rola najważniejszego centrum została rodzielona między Touleve a Deuris.

W Deuris Pallasyjczycy zauważyli potencjał biznesowy, a na obrzeżach Touleve założono uczelnię, więc oba miasta zyskały chętnych do zamieszkania.

W 313 Wielki Pallas się rozpadł. W wyniku tego wydarzenia powstało dużo nowych państw. Jednym z nich jest Damadania. Na południowym wschodzie państwa utworzono region Ocypania, który wykazywał się dużą odrębnością kulturową od Damadanii. Dodatkowo większość stanowił tam całkowicie inny naród (czyli Ocypańczycy), który posługiwał się totalnie innym językiem (konkretnie ocypańskim). W Damadanii istniało klika takich wyróżniających się regionów, w tym np. Aktylandia, będąca w przyszłości w świadomości obcokrajowców zachodnią częścią Ocypanii. Stolicą nowego państwa zostało Deuris, więc z Touleve ubyło wielu ludzi.

Ocypańczycy, w przeciwieństwie do liberalnych Damadańczyków, byli tradycjonalistami i ugodziła z nich nowa polityka damadańska zwalczająca regionalne warianty języka. Ocypańczykom zaczęto narzucać standardowy damadański pochodzący z Deuris i Ocypańczycy bardzo się strzegli przed tym. Touleve jako stolicę Ocypanii rozwinięto jako ośrodek studencki, żeby zjeżdżało się tam więcej Damadańczyków na czas studiów i żeby z samej stolicy w cały region szły wzorce damadańskie. Dodatkowo Deuris rozwijano jako ośrodek biznesowy, żeby również z Ocypanii przybywali ludzie marzący o bogactwie.

Kolejna różnica między Damadańczykami a Ocypańczykami: kiedy po stworzeniu państwa wielu Damadańczyków uciekło z miast na wieś, Ocypańczycy tak nie postąpili i dalej dominowali w miastach. Mało tego, co niektórzy ze wsi spierdalali do miast, dlatego miasta na południu zawsze były średnio bardziej zaludnione.

W sąsiadującej z Ocypanią i wspomnianej już Aktylandii też postawiono na rozwój stolicy. Miasto Bredaux (bo tak się nazywa stolica Aktylandii) rozwinięto jako ośrodek inżynierski, gdzie sprowadzono damadańskich inżynierów, co miało sprawić, że napłynie ich tam więcej, więc damadańskie wzorce w kolejnym regionie będą płynęły z jego stolicy.

W 476 Damadania stoczyła kilka wojen z Pallasem, co sprawiło, że Damadańczycy i Pallasyjczycy stali się wrogimi sobie narodami. W zasadzie to się zaczynało już wcześniej, ale od wtedy się rozpędziło. Ocypańczycy nie chcieli mieć z tym konfliktem nic wspólnego, dlatego byli dalej lubiani przez Pallasyjczyków.

Od tamtego momentu da się zauważyć kolejne zróżnicowanie między Damadańczykami a Ocypańczykami - wśród Damadańczyków zaczął spadać poziom religijności powodując wzrost liczby ludzi mało religijnych oraz ateistów. Religijność Ocypańczyków pozostała za to na tym samym poziomie.

W późniejszych latach zaczęto te ziemie zasiedlać Damadańczykami, żeby wynarodowienie tych ludzi było bardziej intensywne. Wzrost liczby ludzi, dla których wiara miała małe znaczenie, miał spowodować, że dla lokalsów wiara też zacznie mieć małe znaczenie, co ich zbliży do Damadańczyków i sprawi, że odrębność ocypańska zaniknie. Na wielu wsiach działało to bardzo dobrze zadziałało, ponieważ Damadańczyków na wsiach zawsze było wielu.

W 600 roku musanizm przedostał się z Anaronu do Damadanii i tak szybko się rozprzestrzenił, że połowa ludzi w Aktylandii stała się musanistami. Wielu ludzi się wystraszyło i zmieniło wiarę, wielu z nich się do niej przekonało, a co niektórzy mieli to w dupie i zmienili tę wiarę. Musaniści zaczęli rozwijać miasto Opaldáis w Aktylandii jako ważny ośrodek naukowy. Dodatkowo musanizm pojawił się w Ocypanii, gdzie część Ocypańczyków dobrowolnie go przyjęła. W 622 musanizm z Damadanii praktycznie zniknął. Damadańczyków nawrócono siłą, ale musańscy Ocypańczycy się bronili przed tym.

W późniejszym okresie władze damadańskie zaczęły rozwijać Opaldáis jako ważny ośrodek naukowy i sportowy. W te okolice napłynęło dużo Damadańczyków, ale też Ocypańczyków, którzy byli aktywni fizycznie, a dzięki temu, że Ocypańczycy byli totalnie wśród nieswoich i w dodatku otoczeni narodem, do którego należeli ich władcy, ocypańska świadomość narodowa w pewnym stopniu tam zanikła. Dodatkowo w Ocypanii rozwinięto kolejny ośrodek studencki oraz biznesowy, a dokładnie Sivzalé, gdzie napływali kolejni Damadańczycy chcący robić biznesy oraz się uczyć. Jednocześnie zwiększył się ruch Damadańczyków w tamtych stronach, czyli częściej dzieci przy opuszczaniu domu wybierały się jak najdalej, ale wciąż w granicach Ocypanii. To była kolejna strategia mająca na celu zniszczenie kultury ocypańskiej.

W późniejszych latach wprowadzono zakaz załatwiania jakichkolwiek spraw w urzędzie w języku ocypańskim - w urzędach dozwolony był tylko damadański. Później to samo prawo objęło szkoły wyższe, a później też i niższe szczeble edukacji. Takie same przepisy dotyczyły też innych języków regionalnych.

W późniejszym okresie w mieście Louvegal rozwinęły się również biznesy i szkolnictwo wyższe, a także myśl liberalna, bo stąd pochodziło wielu myślicieli, ideologów i filozofów liberalnych, z których wielu z nich było nie tylko Damadańczykami, ale także Ocypańczykami i Ursaryjczykami oraz Arańczykami, a nawet Pallasyjczykami czy Gnidami albo i Zykanami.

W 1492 władze Damadanii zadecydowały o przeniesieniu stolicy do małego miasta na zachodzie o nazwie Souzegal w regionie Aquet. Do tej pory ono nic nie znaczyło i znajdowało się na mało zamieszkanym obszarze. Samo miasto, jak i w późniejszym czasie cały region zamieszkało wielu ludzi przybyłych z dawnej stolicy, a jak rozwijano z czasem potencjał biznesowy, edukacyjny, kulinarny, rekreacyjny i przemysłowy miasta, to zamieszkało tam jeszcze więcej ludzi. Wiązało się to również z tym, że w Damadanii powstał nowy odłam pallasyzmu, któremu również dano nową siedzibę i zaczął on dominować w państwie. Wśród Ocypańczyków też się pojawił, ale zawsze westalistów było mniej więcej po równo z klasycznymi pallasystami. Równocześnie wzrósł poziom religijności wśród Ocypańczyków i z przeciętnie religijnych stali się ludźmi bardzo religijnymi, co ich ponownie odróżniało od mało religijnych Damadańczyków.

Wtedy też okolice Opaldáis zostały oddzielone od Aktylandii.

W sprawie Ocypanii zadecydowano, żeby przesiedlać Damadańczyków ze wsi do miast. Wywołało to niezadowolenie Ocypańczyków, którzy teraz musieli współdzielić przestrzeń z wieśniakami. Dodatkowo wprowadzono dla Ocypańczyków zakaz zamieszkiwania w koloniach. Mieli do tego prawo tylko Damadańczycy. W związku z tym wielu Ocypańczyków przestawało się przyznawać do tego, że nimi są, a nawet nie uczyli dzieci ocypańskiego.

W późniejszym czasie Louvegal stracił na znaczeniu jako miasto biznesowe, ale utrzymał znaczenie jako miasto studenckie. W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły i w Damadanii ludzie zamiast liberałami zaczęli być socjalistami. Louvegal został wtedy ośrodkiem myśli socjalistycznej, a nowe socjalistyczne władze bardziej się wzięły za wynaradawianie ludzi. Kazano Damadańczykom zakładać miasta i wsie w Ocypanii i tam mieszkać. Ocypańczycy by się tam nie garnęli, co by sprawiło, że przestawaliby stanowić większość u siebie. Dodatkowo wielu Ocypańczyków wysiedlano w różne miejsca w kraju (głównie do Souzegal). Prawdopodobnie wtedy przestawali stanowić większość u siebie.

W 1600 Storkia stała się państwem zależnym od Damadanii i pojawił się kolejny zakaz dla Ocypańczyków dotyczący mieszkania tam. To sprawiło, że znowu więcej ludzi przestawało nazywać siebie Ocypańczykami i przekazywać język ocypański dalej. Dodatkowo w Damadani zaczęły dominować poglądy centrowe i konserwatywne, a wśród Ocypańczyków pojawił się podział: centrowcy i tradycjonaliści, centrowcy i libertarianie oraz prawicowcy i liberatarianie. Louvegal stracił na znaczeniu jako miasto studenckie, a dodatkowo został ośrodkiem myśli konserwatywnej. Konserwatywni władcy Damadanii dalej wynaradawiali Ocypańczyków, ale nie aż tak intensywnie, jak socjaliści. Z libertariańskimi Ocypańczykami łatwo poszło, ale z tradycjonalistami było ciężej - jedni tradycjonaliści dalej się uważali za Ocypańczyków, a drudzy za Damadańczyków, ale związanych jednak ściśle z tym regionem (można by określić, że identyfikowali się z tutejszą grupą etnograficzną i podkreślali swoją odrębność).

Po zjednoczeniu Murarii i Tynkii władzę w Damadanii przejęli centroprawicowcy i socjalistyczni liberałowie. Tymczasem ocypańscy libertarianie praktycznie w całości stali się Damadańczykami. Ci, co zostali, znowu się podzielili, tym razem na centroprawicowych tradycjonalistów i centroprawicowych libertarian. Jeśłi chodzi o wynarodowienie, z libertarianami dalej było łatwo, a tradycjonaliści uważali się za Damadańczyków należących do grupy etnograficznej Ocypańczyków, albo za naród Ocypańczyków. Po zjednoczeniu Betonii i Zbronii władze damadańskie zmieniły poglądy na centroprawicowe i liberalno-socjalistyczne, co w praktyce nie oznaczało wielkich zmian.

W pewnym momencie, jak rządzili socjaliści, popularnym celem przesiedlania Ocypańczyków była Aktylandia. Prawdopodobnie wtedy w świadomości ludzi z innych państw stała się częścią Ocypanii.

Po aneksji Lapryntii i Afancji władze damadańskie ponownie zmieniły swoje poglądy polityczne i przeszły do obozu centroprawicowo-socjalistycznego. Zasiedlono ten obszar Damadańczykami i Ocypańczykami. Jak łatwo się domyślić, Damadańczyków było więcej w tej grupie. Libertariańscy Ocypańczycy zdążyli się wynarodowić - pozostali jedynie ci tradycjonalistyczni.

W 1688 doszło do zjednoczenia Ursarii. W tamtym czasie również w Damadanii zmieniły się władze, które zamiast centroprawicy i socjalizmu zaczęły reprezentować prawicę i liberalizm, tak jak to było u początków państwa. Wśród Ocypańczyków powróciły dominujące skłonności prawicowe i tradycjonalistyczne. Ocypańczyków w tym okresie ubyło z powodu działań niszczących ich kulturę i odrębność, ale teraz Ocypańczycy postanowili walczyć na nowo.

Louvegal stał się ośrodkiem myśli tradycjonalistycznej, a nikt tu już nie chciał studiować ani robić biznesów.

Po jakimś czasie wszystkich w Ocypanii zaczynano masowo przesiedlać z miast na wieś. Damadańczyków, Ocypańczyków, Pallasyjczyków - jeden chuj. Pallasyjczykom akurat udało się wrócić do miast po części, ale Ocypańczyków twardo trzymano na tych wsiach. Jako że Ocypańczycy byli głównie tradycjonalistami, władze regionalne zaczęły głosić propagandę, że tradycja jest domeną wsi, a za przykład pokazywali Ocypańczyków. Oburzało to Ocypańczyków, ale także Damadańczyków, którzy jako głównie mieszkańcy wsi byli głównie liberałami, co generowało konflikty między narodami. W tamtym również okresie wśród Ocypańczyków zaczęły się szerzyć patriotyzm i nacjonalizm. Pallasyjczycy byli patriotami, Ursaryjczycy nacjonalistami, a Damadańczycy nikim z tych dwóch. Ocypańczycy podzielili się na patriotów i nacjonalistów, więc władze szerzyły propagandę, że patriotyzm i nacjonalizm to też domena wsi. Patriotów udało się wynarodowić z czasem, ale nacjonalistów jednak nie. Damadańczycy nie byli ani patriotami, ani nacjonalistami, a mieszkali w większości na wsi, więc byli oburzeni, ale głównie na Ocypańczyków.

W 1789 Anaron zaatakował Damadanię i zajął Aktylandię. Wszyscy uważają, że to Ocypania, ale jednak nie do końca. Na terenie Aktylandii zamieszkało dużo Lakatończyków i Anarończyków, którzy na wschodzie rozwinęli mocno przemysł. Aktylandczycy i Ocypańczycy oraz Damadańczycy albo ulegali wynarodowieniu, albo uciekali do Ocypanii właściwej, która kilka miesięcy później w tym samym roku została zajęta przez Aranię. Ocypania została jednak podzielona i jedynie południe znalazło się w granicach Aranii, a północ pozostała częścią Damadanii. Sivzalé stało się wtedy miastem, w którym znalazło się przejście graniczne i straciło znaczenie jako ośrodek biznesowy i studencki, a zaczęło być postrzegane jedynie jako miasto obrzeżne. Wielu Ocypańczyków uciekło stąd na południe Ocypanii, dzięki czemu pojawiło się miejsce dla Damadańczyków. Ciekawym wyjątkiem stał się Louvegal, gdzie zamieszkało dużo artystów z Touleve.

Jako że Sivzalé stało się miatem obrzeżnym, stolicą regionu zostało miasto Klizéánne. Tu też zamieszkało dużo ludzi z Touleve, ale to byli jedynie ludzie bez wyższego wykształcenia. Mniej więcej w tym samym czasie stolicę państwa przeniesiono z powrotem do Deuris, a stamtąd przybyło do Deuris wielu mieszkańców dotychczasowej stolicy oraz ludzie z innych regionów Damadanii. Po jakimś czasie część ludzi z Deuris zamieszkała w Klizéánne i Louvegal. Louvegal zaczął powoli odzyskiwać swój biznesowy i akademicki charakter, ponieważ jako że wprowadziło się tu wielu artystów z Touleve i miast rdzennie damadańskich, wielu ludzi sądziło, że miasto "nabrało artystycznego klimatu unoszącego się w powietrzu". W 1807 w Louvegal zasadzono dużo drzew, a w 1817 miasto zostało stolicą Ocypanii. Do tego jakiś czas wcześniej obszar regionu został pomniejszony na rzecz Wielkiego Regionu. W późniejszym czasie, gdy ta część państwa rozwinęła się jako ośrodek przemysłowy, napłynęło tu wielu ludzi (w tym też z Ocypanii i Aktylandii, a co niektórzy to w ogóle nie byli Damadańczykami).

W międzyczasie władze Anaronu uprzemysławiały Aktylandię i doprowadziły do stworzenia nowego zaawansowanego centrum przemysłowego we wsi Seàzèpille, które w 1844 otrzymało prawa miejskie.

W 1809 władzę w Damadanii przejęli prawicowcy i konserwatywni liberałowie. Konserwatywny liberalizm zaczął dominować wśród Damadańczyków, ale Ocypańczycy stali się za to tradycjonalistycznymi liberałami. Część z nich udało się wynarodowić. W Aranii za to w tym samym czasie władzę przejęli prawicowcy i liberałowie, a Ocypańczycy z Ocypanii właściwej podzielili się na tradycjonalistów i tradycjonalistycznych liberałów. Z czasem pojawiło się też dużo libertarian. W 1829 w Damadanii do władzy wrócili liberałowie, a Ocypańczycy stali się na powrót tradycjonalistami. W Aranii do władzy wrócili za to liberalni konserwatyści, a tradycjonalistyczni liberałowie i libertarianie z powrotem stali się tradycjonalistami.

W 1850 Damadania zaatakowała Anaron celem odzyskania Aktylandii. Odzyskała ją, a także zajęła Lakaton i zaczęła w obu regionach osiedlać Damadańczyków. Najwięcej ich osiedlili w zachodniej Aktylandii, czyli w okolicach Bredaux, ponieważ stamtąd wieku Aktylandczyków osiedliło się na wschodzie, bo tam było więcej pracy. Dodatkowo w Bredaux osiedlili wielu artystów z Louvegal i nauczycieli akademickich z Touleve. Niedługo po tym wszystkim Damadania zaatakowała Aranię i odzyskała Ocypanię, a także zajęła Pneumonię i Onkię, gdzie osiedlali Damadańczyków i Ocypańczyków. Wielu Ocypańczyków trafiło też do Aktylandii, z czego część dalej uważała się po latach za Ocypańczyków, część uznała się za Damadańczyków, a część za Damadańczyków pochodzenia ocypańskiego.

W latach 1789-1849 większość miast damadańskich straciła prawa miejskie, a wielu ludzi ze wsi zamieszkało w miastach. Tak samo podziało się w Ocypanii i Aktylandii. Później dopiero Damadania utraciła te dwie krainy. W Ocypanii, która zaczęła należeć do Aranii, wiele wsi otrzymało prawa miejskie, a ludzie częściowo osiedlili się na wsiach. Wielu Damadańczyków wysiedlono do Damadanii. W Aktylandii, która za to stała się częścią Anaronu, zachowano dotychczasowe wsie i przesiedlano na nie ludzi (ewentualnie wysiedlano do Ocypanii i Damadanii). W 1850 w Damadanii przywrócono większość dawnych miast, a ludzie wrócili na wieś. W Aranii przywrócono większość dawnych wsi i ludzie w nich zamieszkali, a w Anaronie przywrócono większość dawnych miast oraz osady. Po wydarzeniach z początku roku na zajętych terenach wprowadzono normy damadańskie, którym nadal aktywnie sprzeciwiali się Ocypańczycy.

Doszło też do zmian w podziale administracyjnym. Stolicą Aktylandii zostało Seàzèpille, stolicą Ocypanii Touleve, a okolice Klizéánne i Louvegal stały się odrębnymi regionami. Post-ocypańskie tereny przemysłowe, o których wcześniej mówiłem, stały się częścią Regionu Stołecznego, a okolice miasta Ceauzemoan, które były normalnie częścią Ocypanii, a w 1789 znalazły się po stronie Anaronu, w 1850 stały się podległe administracji Klizéánne. Penumonia i Onkia stały się Ocypanią Wschodnią, która zajęła część tej dotychczasowej Ocypanii.

W 1912 władze Anaronu zaczęły wysiedlać Gnidów do Damadanii. Większość większych miast Damadanii stała się ich ważnymi ośrodkami.

W 1914 Damadania oddała Lakaton oraz Pneumonię i Onkię właściwym państwom. Arania za to poparła Damadanię w I wojnie światowej, a Anaron nie, a w dodatku wysiedlił tam tak wielu Gnidów, ilu tylko mógł (głównie z Lakatonu). Wielu Gnidów i Zykanów zabijano w trakcie wojny. Zabijano także Ocypańczyków i Pallasyjczyków.

W 1918 Damadania przegrała wojnę. Została obciążona wieloma karami, a władze postanowiły wysiedlić większość Gnidów, Zykanów i Pallasyjczyków do Pallasu. W późniejszym okresie założono obozy koncentracyjne dla Gnidów, Zykanów i Pallasyjczyków.

Trzeba było jeszcze jakoś zasiedlić opustoszałe miasta. Zasiedlano ich Damadańczykami z różnych stron, a także czasami Ocypańczykami, ale ich już było mało, więc nie wykorzystywano ich często. Ludzi brano m.in. z ziem utraconych na rzecz Ursarii, bo to była jedna z kar.

Po wojnie Aktylandię podzielono między Seàzèpille a Bredaux, a część przemysłowa Regionu Stołecznego stała się podległa administracji Klizéánne.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Władze zleciły zabijanie Gnidów, Zykanów, Pallasyjczyków i Ocypańczyków poza obozami koncentracyjnymi; mógł, a nawet musiał to robić każdy.

W 1945 Damadania przegrała II wojnę światową, ale natychmiast rozpętała III-cią, którą błyskawicznie przegrała. Obciążono ją wieloma karami, ale Ursaria oddała jej część ziem, które nie były zniszczone, a były zamieszkane po części przez Damadańczyków.

Jedną z kar było zlecenie rozbudowy niektórych miast komunistom. W ten sposób został rozbudowany Louvegal, a Touleve otrzymał nową dzielnicę. W podobny sposób odbudowano fragment Deuris i zabudowano niektóre inne miasta.

Po wojnie Ceauzemoan stało się podległe administracji Seàzèpille, od której jednocześnie oddzieliło się Opaldáis, a spod Klizéánne wyzwoliła się jako oddzielny region jego przemysłowa część.

W latach 60. władze miasta Louvegal postanowiły zasadzić jeszcze więcej drzew. Dodatkowo od 1960 władze Damadanii zaostrzyły przepisy antyocypańskie i coraz rzadziej rodzice uczyli dzieci języka ocypańskiego, a od 1970 nauka ocypańskiego w rodzinie przestała istnieć.

Głośno się jednak stało o artyście z Louvegal, który mieszkał przy wylotówce na Deuris i codziennie rano (i nie tylko rano) przez całe lata 70. wychodził przed dom i grał tradycyjną muzykę ocypańską.

W 1980 zlikwidowano antyocypańskie przepisy, które w sumie obowiązywały już od ok. 1300 lat. Ocypańczycy od tej pory mieli prawo załatwiać sprawy w urzędzie po ocypańsku, a znajomość tego języka nie blokowała człowiekowi kariery. Zaczęto więc powoli po dekadzie zastoju rozkręcać się z tym wszystkim. W tym samym roku wspomniany wyżej grajek przestał grać codziennie kilka razy dziennie przed domem, bo uznał, że jego cel nie został osiągnięty, ale stała się rzecz lepsza niż jego cel.

W 2021 Damadanią zawładnęli konserwatywni liberałowie, którzy nadali Ocypanii autonomię. W tym samym czasie Ocypańczycy stali się za to tradycjonalistycznymi liberałami. W 2022 Damadanią zawładnęli prawicowcy, konserwatywni liberałowie i ludowcy, a wśród Ocypańczyków dominować zaczęli prawicowcy, tradycjonalistyczni liberałowie i ludowcy, więc zapowiada się, że ocypańskie obyczaje odżyją.