Akira den Langley

Mitsuya Amane (Karısı)

Yuino Umayashi (Üvey Evlat)

## İblis Avcısı Olmadan Önce

Akira, ünlü İngiliz denizci Alfred den Langley ve Japonya Shogunu'nun kızı Shouko'nun birleşmesiyle dünyaya geldi. Bebeklik adımlarını erkenden atmaya başlayan Akira üstünlüğünü daha bu zamanlarda belli etmeye başlamıştı bile. Daha 4 yaşında iken yaşıtlarını atıp fırlatma kabiliyetini bulup okula başladığı yaşlarda da fiziksel kabiliyetini aklıyla da takip ettiğini göstermişti. Okul yıllarında arkadaşları olmasa dahi bile o kendinden bir ödün vermedi çünkü bu onun için kötü bir şey değildi, o hayat ona nasıl davranıyorsa o da öyle davranıyordu lakin ailesi dışında sevdiği tek bir şey vardı... o da soğuğun en güçlüsüydü. Annesinden geldiği tahmin edilen bu soğuğa karşı olağanüstü direnç Akira'nın geleceğini önemli derecede değiştirecekti.

Annesi ve babası oğullarıyla Japonya Turu yapmaya karar verdiklerinde Akira "Japonyanın en soğuk yeri Hokkaido'yu" ziyaret etmek için can atıyordu o yüzden genellikle somurtkan olan yüzü 15'li yaşlarında güleryüzle yer değiştirmişti. Gezi vakti geldiğinde Tokyo'dan Sendai'ye, oradan da Hokkaido'ya geçildi. Annesi ve babası bu soğukta tabiri caizse donmaktayken Akira short ve t-shirtle dolaşıyordu. Kurtlarla beraber koşuyor onlarla oyun oynuyordu amma ve lakin bugünlerin sona ermesi gerekti. Sanki tek isteği burada sonsuza kadar kalmakmış gibi olan Akira turun bitmesini istemesine rağmen annesi ve babası onu dinlemediler. Ana Adaya geri dönüşte iblis saldırısına uğradılar. Bulundukları karavan ters yattı ve Akira oracıkta bayıldı. Baba Alfred dışarı çıkıp karavanda bulunan muhafızlar ile iblislere karşı direndiler lakin iblisler öldükçe yenileri geliyor lakin muhafızlar yeniden canlanmıyordu. Alfred den Langley'in kılıç ustalığı dışında güvenebileceği bir şeyi yoktu. Hakkında çok duyduğu İblis Avcılarından değildi o normal bir insandı lakin ailesini koruma içgüdüsü ve adrenalin ile karşısına gelen her iblise karşı savaştı... Yaraları gittikçe çoğaldı lakin savaştı... İblislerin bir boşluğundan yararlanıp Akira'yı ormanlıkta bir ağacın arkasına koydu ve karavana geri döndü, karısını da kurtarması gerekiyordu. Tam karısını tutacakken karavanı bir Düşük Ay İblisin parçalaması ile kendini geriye atıp tekrar gardını aldı lakin bu karşısındaki şeyin onu anında öldürebileceğini hissetti. O yüzden iblisin önünde eğilip ondan merhamet diledi lakin emin olmadığı şey, iblislerle anlaşılamayacağıydı. İblis Alfred'in kellesini alıp Shouko'yu da yedi. Tüm bunlardan habersiz sonraki günün sabahı uyanan Akira günler boyunca aç susuz bir şekilde sadece kar yiyerek bir yerleşim yeri bulmaya çalıştı. Tam pes edecekken gizli bir savaşçı tarafından kurtarılıp ondan eğitim alarak İblis Avcıları Birliğine katıldı.

## Başlangıç Arc (Test ve Eğitim)

Akira aslında burada ne yapacağından ilk önce emin değildi. Etrafında bir sürü bilmediği yeni avcılar ile bir ormanın başlangıcına salınıp ormanın sonuna ulaşmaları istendi onlardan. Ormanın girişinde gördüğü bir 4 yapraklı goncayı kopardı ve ceket cebine koydu. İlk önce yalnız ilerledi lakin diğer yeni avcıların savaş çığırışlarını duyunca onlara yardım etmeye gitti. Yeni avcılar ile birlikte iyi bir takım çalışması ile birlikte 2 tane güçlü iblise hasar verip öldürücü darbeleri vurdu. Akira yapabildiği şeylerin farkına varınca mutlu oldu ve azim ile ormanı geçti avcılarla. Mavi renkli taşı seçti ve buz nefesini elde etti. Sırasıyla hashiralarla tanıştı. İlk önce en sevmediği hashira Ryuga idi çünkü Ryuga özellikle Akiraya sert davranıyordu lakin bu zamanla değişecekti.Hashiralar eğitimlerini tamamlayınca Akira ilk görevine Mitsuya Amane adlı bir yeni avcıyla gönderildi. Mitsuya ile görevlerini zorda olsa başarıyla tamamladılar ve daha sık birlikte takılmaya başladılar. Çocukluktan beri takım çalışmasına hayır diyen Akira Mitsuya sayesinde diğer avcılarla da kaynaştı ve arkadaşlıklar edindi.

Japonya'dan kaçıştan sonra İblis Avcılığı kariyeriyle ilgili Akirayla konuşulduğu zaman ağzından çıkan tek cümle "Ne yaptığını bilmeyen bir ahmağın tekiydim" idi. Hashiraların gözüne girmek için uğraşan lakin bunda sürekli başarısız olan, az daha Mitsuya'nın ölümüne sebep olan kazalar yaşadı lakin Akira bunlardan ders aldı. Babasının ve annesinin başına gelenleri öğrenmek için güçlenmesi ve şuan değer verdiklerini koruyabilmesi için daha dirençli olması gerekiyordu. "Güneş Nefesi"'ni ilk defa duyduğunda kaderinin bu nefesi elde etmek olduğuna karar vermişti bile. Her zamankinden daha kararlı Akira iblislere karşı daha da güçlenmeye devam etti...

## İblis Treni Arc

Usta Tatsuya bu görev için Hashira Yeis'in yanında Akira'yı seçtiğinde şaşırmıştı lakin kendini buna da hazır hissediyordu. Yolculuğun bir süre sıkıntısız geçmesi içinin rahatlamasına sebep olmuştu lakin Hashira Yeis'in İblis sezintisi alması onu önlerinde büyük bir tehlike olduğu hakkında uyarmıştı. Akira Usta Tatsuya'nın güvenliğini sağlarken Yeis vagonlarını kontrol ediyordu... bu sırada iblis kendini gösterdi ve savaş başladı. Yeis iblise üstünlük kuramazken Akira yardıma gitmeyi istediğinde Tatsuya onu tutuyordu. Bu Akira'nın çok sinirine gitse de dinlemek zorundaydı, gelecekte bugünden bahsedildiğinde "Usta Tatsuya'ya güvenim tamamdır, lakin o gün... o gün dinlememem gereken tek emri dinleyerek usta bir savaşçının ölümüne sebep oldum." der. Akira en sonunda kendini tutamaz ve Tatsuya'nın da emri ile treni durdurmak için vagonların üzerine çıkar. Savaşın döndüğü vagona gelince iblisin ona saldırma olasılığına karşın endişesi olsa da Yeis ustaca iblisi tutmaya devam etti. Akira lokomotife gelince sürücünün ölü olduğunu gördü. Ne yapacağını bilmeyerekten etrafa kılıcını daldırdı ne kol varsa hepsini oynattı ve tren raydan çıkıp büyük bir kaza yaşandı.

Akira Tatsuya tarafından kurtarıldı ve ağaçların arasında saklandılar. Yeis ve iblis tren enkazından çıkıp savaşmaya devam ettiler. İblis savaşın başından beri üstündü lakin Akira'nın bu üstünlüğü kendi gözleriyle görüyor olması onu derinden etkiledi. Tatsuya'ya izin vermesi için yalvardı lakin o izin vermedi. Yeis, gözleri önünde iblis tarafından öldürüldü. Bu an Akira'yı hayatı boyunca lanetledi ve tahmin edemeyeceği değişimler yaşamasına sebep oldu. Bu an somurtkan Akira'yı geri getirdi.

## Baskın Arc

Akira Mugen Train'den sonra kendini asla tamamiyle toparlayamadı. O da eski haline bürünmektense acılarının ve günahlarının esiri olarak yaşamayı kabul etti. Avcılar Üssüne geri döndükten sonra Hashiralar ile eğitimlerini tamamlayıp yeni görevlere çıktı. Bir Düşük Ayı kendi başına alt etti lakin onunla olan tüm avcıları öldü. Onu en çok etkileyen ise İblisin ona yaptığı akıl oyunuydu. İblis bir konteynır içinde çocuk sesleri yaratıp Akira'nın dikkatini dağıtmaya çalışmıştı. Eğer ki Akira onları kurtarmazsa iblis Akira'yı alt ederse çocuklarda ölecekti lakin kurtarırsa çocuklar kurtulur Akira ise daha zor bir durumda kalabilirdi. Akira çocukları aklında "kabul edilebilir zaiyat" olarak görüp iblisin oyununa aldanmadı ve son darbeleri vurarak iblisi alt etti, ve Mugen Train gibi bu yaptığı seçim de Akira'nın sırtında taşıdığı günahlara girdi. Akira daha dibe battıkça Mitsuya onun hayatında daha da değerleşiyordu.

Hashira Ryuga ve Shinobu ile çıktığı üs denetleme görevinde bu sefer ne olursa olsun bir ölümün olmayacağına kendine yemin etti. Üste üretilen ilaçları kontrol ettikten sonra Üst Aylar tarafından üsse baskın yapıldı. Shinobu başka bir Üst Ayla, Akira ve Ryuga başka bir Üst Ayla savaşıyordu. Akira gelecekte bu anı anımsadığında "Ryuga'ya ayak bağından başka bir şey değildim... Belki benim yerime başkası olsa veya ben olmasam Ryuga Shinobu'yu da kurtarabilirdi" der. Her ne kadar Ryuga'ya yardım etmeye çalışsa da Ryuga'nın son formunu kullanmasını engelleyememiş hatta Ryuga'ya bile zarar verecek kendi son formunu kullanarak iblisi alt etmişlerdi. Akira kendine gelemeden önce Shinobu'nun olduğu yere geldi lakin Hashira'nın yerde cansız bedeniyle karşılaştı. Kendine verdiği sözü yine tutamadı, yine bir insanın ölümüne sebep oldu. neredeyse ağlayacakken Ryuga'nın da gelmesiyle kendini zar zor tuttu. Ryuga'nın onu övmesi ve teselli etmesi aklında hiç bir şeyi değiştirmemişti. O, işe yaramazın tekiydi.

Sakin günler belirirken Akira da kendisinin biraz rahatlayabileceğini düşündü. Hazır şehirde festival varken orada dolaşmakda en iyi fırsak olarak gözüktü. Arkadaşı Artemis ile gidip stand stand gezdiler. Bir tane şeker ikram eden kadına denk geldiler. Kadın, Akira söyleme utansa da dünyada gördüğü en güzel 2. şeydi, annesinden sonra. İkram ettiği tatlılara bayılıp 2-3 torba gömdüler ve eğlenceli sohbet edip beraber gezmeye başladılar. Akira yanlışlıkla ağzından Güneş Nefesi'ni kaçırınca kıza bir şeyler oldu, dediğine göre kızın küçükken kaldığı kilisede Güneş Nefesi kullanıcısının kullandığı kılıçla bir katliam yapıldığını söyledi lakin Akira ve Artemis kızı yatıştırarak böyle bir şey olmadığını söylediler. Gece devam ederken Akira ve kız flörtleşmeye başladılar. Kız Akira'nın üzerine giderken Akira kendini tutmaya çalışıyordu eee bare baya geç olmuşken üsse geri dönme vakti geldi ve Akira kıza verdiği teklifle üste bir gece kalmasını istedi. Üsse vardıklarında ise her zaman gördükleri yer değil, yıkık dökük, savaş dönmüş bir yerle karşılaştılar. Her yer kan. Akira kızın gözlerini kapatıp etrafı kontrol etti. Mitsuya va Yukari Üst Ay İblise karşı savaşmışlar. Etrafı biraz düzenledikten sonra Akira kıza özür diledi ve evine kadar eşlik etmeyi teklif etti. Şehire geri döndüklerinde kız birden yok olmaya başladı. Akira kıza sarıldı lakin ellerinde küle dönüşüp havaya karıştı ve Akira bir iblise kısa bir süreliğine aşık olduğunu anlamıştı. Bu an da onun hayatının sonuna kadar sırtınca taşıyacağı bir günaha dönüşecekti.

## Son Savaş Arc

Akira'nın hayattan aldığı hiç bir zevk kalmamıştı. Zamanını tek Güneş Nefesini çalışarak geçiriyor başka bir şeyle ilgilenmiyordu. Diğer avcılar ise günlük yaşamlarına devam ediyordu. O gün... O lanetli gün gelip çattığında ise tüm dünya tamamiyle değişti. Üst Ay 1'in şehre inmesi ve iblis avcılarını karşılaması ile tarihin en büyük savaşı yaşanıyordu. Tüm İblis Avcıları mobilize olmuşken Akira'nın hiç bir şeyden haberi yoktu. Yoldaşım ve arkadaşım dediği herkes birer birer İblis tarafından indiriliyor, her şeyin farkına Ryuga'nın ona verdiği kolye kül olup havaya karıştığında anlıyordu. Çünkü bunun tek bir anlamı vardı. Hemen Yukari'ye koşup gitmesi gerektiğini söyledi, o ise üste beklemekle yetindi. Bekledi... Bekledi lakin kimse gelmedi... Tek gelenler sonsuz iblis saldırısı ve Hyako idi. İblis Avcıları üssü yerlebir edilirken Akira Mitsuya'yı bulup karar vermesini istedi. Ya burada savaşıp ölürüz ya da eski Güneş Nefesi kullanıcılarının açtığı portaldan yeni dünyayı kurarız. Kaçmaya karar verselerde Akira artık bitmişti. Onun düşündüğü tek şey intikam idi. Ona ve yoldaşlarına yapılan her zulmün bedelini ödetmekti.

Portala atlayıp sandalda adaya ulaştıklarında Akira ve Mitsuya Japonya'dan buraya insan kaçırmaya başladılar. Kaçırılan insanların yanında Usta Tatsuya'nın yeğeni Yuino da kurtarıldı. Mitsuya ile aile kuracak zamanı olmadığını bilen, lakin mirası da olmasını istediği için Yuino'yu evlatlık çocuğu olarak alıp, onu sanki gerçek babasıymış gibi büyülttü. Nüfus çoğalınca ve düzen kurulmaya başlanınca Akira İblis Avcıları Birliğini yeniden kurup başına geçti lakin katılım azdı. İnsanlar yaşadıkları katliamdan sonra ne İblis Avcılarına ne de kendilerine güvenleri kalmıştı. Akira bu yüzden içindeki intikam hevesini yatıştırarak adanın gelişmesi ve gönüllü avcıları birer Hashira adayı yapma yolunda çalıştı. Gerek katanaların paslarını temizleme, gerek inşaatlarda, gerek yemek yapımında gördüğü pembe saçlı bir kız ilgisini çekti ve Mitsuya'ya ev işlerinde de yardım etmesi için onu maid olarak işe aldı. Bu maid Akira hayatını kaybettikten sonra Yıldırım Hashirası olacak Jacqueline Valentine idi. Ada da Akira'nın uğraşmadan her şeyin kendiliğinden yürürlülüğü başlayınca Akira artık Hyako'ya karşı planlarını hazırlamaya başlayacak zaman bulabildi. Yapacağı şeyi bilen tek kişi olan Mitsuya ne kadar buna karşı olsa da Akira onu dinlemedi. Onun kalbinde, bu intikam hiç bir insanın isteğiyle yok olabilecek bir şey değildi. Kendini kapıların ardına kilitledi. Ne eşi, ne çocuğu hiç bir insanın ulaşamayacağı bir yerde hem Hyako hem geçmişi... hem de kendisiyle yüzleşmesine hazırlandı. Artık vazgeçmek için çok geç.

Akira, gece vakti önceden hazırladığı bir botla Tokyo kıyısına ulaştı. Normalde mutlu insanlarla dolu olan sahiller, sokaklar ve caddeler şimdi yıkımın en beterini görmüş bir şekilde iblislerin merhametindeydi. Orada burada parçalanmış cesetler, insan kemikleri, duvarlara bulanmış kan onun intikam hevesini alevlendirmişti. Önüne çıkan her iblisi öldürerek Hyako'yu aramaya başladı. Tüm Yüksek Aylar öldükten sonra Hyako'nun kanını bahşettiği iblisleri bularak onları katletti. Yüzlerce iblisin aynı anda saldırısına maruz kaldı lakin hiç bir yara almadan hepsini Güneş Nefesi sayesinde öldürdü. Hyako'nun telaşıyla kanını bahşettiği kendini Yeni Yüksek ve Düşük Ay olarak gören acınası iblisleri teker teker avladı. Ana karaya gelişi neredeyse 1 ay olmuştu. Adada büyük ihtimal onun öldüğünü düşünüyorlardır diye aklından geçirdi ve güldü sadece. Onun ideali, fikirleri ve intikamı et ve kemiğinden daha fazlaydı ve yerine getirilmedikleri sürece sonsuza kadar varlıklarını sürdüreceklerdi. Tokyo, Kyoto, Kobe... artık geldiği ve feth ettiği yerleri saymayı bıraktı. Yaptığı katliam o kadar güçlüydü ki günde öldürdüğü iblis sayısı Hyako'nun günde yarattığı iblis sayısını oldukça geçiyordu... ve bunun farkında olan Hyako artık bunun sürdürülemeyeceğine karar vermişti.

Tekrar Kyoto'ya dönen Akira sonunda nemesisi ile karşılaştı. Hyako başka bir iblisin zihni ile değil et ve kemik olarak karşısındaydı. Birbirlerine ilk önce sadece bakıştılar. Hyako Akira'nın gözlerinde iblislerin öldürdüğü yoldaşlarını ve arkadaşlarını görürken Akira Hyako'da "ailem" dediği 12 Ay'ı görüyordu. Ağızlarını asla açmadılar ortada konuşulacak, müzakere edilecek hiç bir şey yoktu. Buradan bu savaş ne kadar sürerse sürsün sadece bir kişi ayakta ayrılacak, diğer türlüsü iki tarafı da memnun etmezdi. İkisi de katanalarını çektiler ve yüzyılın çarpışması başladı. Akira hızlı darbeler ile insiyatifi eline almaya çalıştı. Hyako her darbeyi savunuyor lakin Akira karşısaldırı için Hyako'ya açık vermiyordu. Akira Güneş Nefesi stillerini kullanmaya başlayıp Hyako'nun kolunu keserek ilk kanı almış oldu lakin kolun salisesinde yeniden oluşması bunun bir başarı olarak gözükmesini engelliyordu. Kısa sürede yaptığı dolu saldırı Akira'yı savunmaya zorlarken Hyako'ya saldırıda bulunma şansı verdi. Hyako alan saldırılarıyla Akira'nın yorgunluğunu kullanmaya çalışırken Akira binaların içine girerik Hyako'nun saldırılarının efektifliğini azalttı. Savaştıkları süre boyunca birbirlerine asla kesin üstünlük kuramadılar, Akira hafif sıyrıklarla Hyako ise rejenerasyonunun zayıflamasıyla ilk savaşı geçirdi. Güneş doğmaya başlayınca Hyako zorunlu olarak geri çekildi ama bu işin burada bitmediği belliydi. Akira Güneş yukarıdayken yaralarıyla ilgilendi ve vasiyetini yazdı. Gece olunda Hyako tekrardan karşısına çıktı ve savaş devam etti. Beraber katanalarını çarpıştırırlarken ikisinin de katanası ellerinden çıkıp metrelerce uzağa düştüler bu yüzden yumruk yumruğa dövüş başladı. Hareketleri normal bir insanın görebileceğinden 5 kat daha hızlıydı. Hyako'nun Akira'nın göğsüne attığı yumruk kaburgasını kırarken Akira'nın attığı yumruklar Hyako'nun bedenini delip geçiyordu. Aslında böyle bir savaşta dezavantajda olan Akiraydı lakin bir mücadeleden... hele ki zevkli olanından çekilecek birisi değildi. Akira kaç kez Hyako'nun boğazına ve yüzüne yumruk atıp parçalasa da Hyako yeniden oluşmaya devam etti. Akira'nın ise hissettiğine göre 8 kaburga kemiği kırıldı, omzu çıktı, sağ kolu kırıldı ve elinin 4 parmağı kırıldı. Bacaklarında ve göğüsünde önemli lif kopuşları vardı. Ayrıca kaburga kemiği kırıkları akciğerlerinde iç kanamaya sebep olmuştu. Akira bu beraberlikten hemen çıkmazsa aciz bir ölüm yaşayacağını biliyordu. Hyako'nun sağ kolunu kavrayarak sırtından yere yatırdı ve kolunu koparıp kafasını parçaladı. Yeniden oluşmaya başlayan Hyako kendine gelirken Akira gidip kendi katanasını ve Hyako'nun katanasını aldı. Ağzına kan gelen Akira saldırı şansının olmadığını biliyordu tek şansı yine sabah olana kadar dayanmak idi. Hyako'nun çeşitli saldırılarına Güneş Nefesi ile cevap verebilince ve Hyako'nun yaptığı bir kritik hata ile vücudunu ortadan ikiye bölüp neredeyse öldürünce Hyako güneşin açmasını da hesaba katarak yine geri çekilmek zorunda kaldı. Hyako gidince Akira bir yere yaslanıp ceket cebinden son savaştan kanlanmış olan Mitsuya'nın fotoğrafını çıkardı ve saatlerce ona baktı. Eğer bunların hiç biri olmasaydı nasıl bir hayatları olabileceklerini düşündü. Akira büyük ihtimal ailesinin elçilik görevine devam ederdi. Mitsuya ev hanımı veya istediği bir işte olurdu ve Yuino gibi bir sürü çocuklarıyla kocaman bir aile oluştururdu. Hayalleriyle bir anlık yüzünde sırıtma oluştu. Ondan sonra fotoğrafı yere atıp yine yaralarıyla ilgilenip bitki ilaçları yaparak kendini bir gıdım iyileştirmeye çalıştı. Kendisi ve büyük ihtimal Hyako'da yarının savaşın son günü olacağını tahmin ediyordu. İki taraf da zaman gelince aynı yerde buluştular. 2 günlük savaşın sonucunda sokak harabeye dönmüş, binalarda yüzlerce katana kesikleri oluşmuştu ama daha son günün kıyametiyle karşılaşılmadı. Gece oldu ve iki titan yine aynı yerlerde aynı pozisyonlardaydı. Hyako rejenerasyonunu tamamlayamamış vücududunun yarısı kastan oluşuyordu Akira'nın ise aldığı hasar ve kırıklarından duruşu eskisi gibi dik ve sert değildi ayrıca peltek peltek nefes alabiliyordu. İkisi de hazırlanınca birbirlerine ani bir hızla giriştiler. Akira katanasını Hyako'nun karnına saplıyacakken Hyako katanayı tutunca sağ eliyle yüzüne vurup elinden kurtuldu. Hyako Akira'nın vurduğu eli yakalayıp onu sırtından yere vurdu tam kafasını ezecekken Akira yana kaydı ve Hyako'yu tekmeleyerek hemen ayağı kalktı. Güneş Nefesini kullanarak Hyako'ya alev dalgaları yolladı ve 9. Tekniği kullanarak bu alevleri kalıcı yaptı. Hyako çoğundan kaçınsa da bir tanesine yakalanması sonsuza kadar yanması ve rejenerasyonunu etkilemesi için yeterliydi. Nefesin gerektirdiği konsantrasyonu tutmakta zorlanan Akira akciğerlerine çok fazla yük bindirirken yine kan öksürdü ve bu anda Hyako ani bir şekilde saldırıp Akira'nın kafasını kesmeye çalıştı. Katanasıyla darbeyi ucu ucuna engelleyen Akira'nın yüzünden kanlar akmaya başladı. Zamanı kontrol ettiğinde daha sabaha çok vardı. Beklediğinden daha çabuk ölümün kıyısına gelmişti. Hyako karşısında kendisi kadar olmasa da kendi yaralarıyla zorla dayanıyordu. Akira sonuncu tekniğini kullanmaktan başka bir çözüm göremeyince "BATAN GÜNEŞ" diye bağırdı. Vücudundaki kan sanki kaynarcasına sıcaklıkla doldu. Eski gücünü toparlayıp hatta daha fazlasını elde etti. Hyako savunmaya hazırlanırken neredeyse ışık hızında katanası takip eden alev dalgalarıyla Hyako'nun vücudunu kesmeye başladı. Alevden oklar oluşturup Hyako'ya sapladı. Hyako ise rejenerasyonunu sadece vücudunun bir bölümüne odaklandırarak Akira'ya vurabilecek sağlam el ve koller ediniyor lakin bunlarda yanıyordu. Hyako saldırılara dayanamayınca kaçmaya başladı Akira da arkasından kovalamaya devam etti. Aslında Hyako'nun yaptığı şey bilerek yapmasa da akıllıca yapabileceği en iyi hareketti. Akira 10. Teknik ile her 9 tekniği uyguladığında vücudu yine eski ağırlığına dönmüş, o gelen insan üstü güç gitmişti. Akira'nın yavaşladığını gören Hyako arkasını dönüp Akira'nın hazırlıksız yakalandığı bir saldırı yaparak Akira'yı dizine çöktürdü. Savaşın sonu belli olsa da Akira pes etmeyi reddetti. İlk önce katanasıyla darbe vurmayı denedi lakin Hyako'nun savunmasıyla katanasını elinden kaybetti. Yumruk darbeleri atarak ayağa kalkmaya çalışsa da Hyako direndi ve Akira'nın kalkmasına izin vermedi. Akira yine dizlerine çökünce Hyako onu boğazından kavrayıp yumruklamaya kılıcıyla da vücuduna kesikler atmaya başladı. Yüzlerce yumruk ve kesikten sonra hayla hayatta olan Akira serbest kalınca Hyako'ya vurmaya çalıştı lakin gücü yetmedi. Hyako başından uzağa düşen Akira'nın katanasını almak için gittiğinde ayağa kalkabildi lakin kendini hazırladığı tek şey Hyako'nun Akira'nın kendi katanasını onu öldürmek için kullanmasıydı. Katana tam kalbine saplanırken Akira hiç bir ses çıkarmadı, dizlerinin üzerine çöktü ve göğsündeki katanaya baktı sadece. Kaybetti, ama bir endişesi yoktu. Onun vasiyeti ondan sonrakiler tarafından yerine getirilecekti. Bu kadar zayıf bir Hyako ölmeye mahkumdu. Göğsündeki katana birden çekilince yere düştü, gözleri artık tam net görmüyordu. Ondan uzaklaşan topallayan ayakları izlerken son nefesini verdi.

Bir gün sonra Mitsuya tarafından anakaraya gönderilmiş avcılar tarafından cesedi bulundu ve adaya götürüldü. Tüm ada halkının katılımıyla bu efsane savaşçı toprağa verildi ve Mitsuya için ondan geriye tek kalan şey yere attığı kanlanmış birlikte çekildikleri fotoğrafları oldu...