Uprowadzenie Jana Pawła I

W roku 1237 (według rachuby śmiertelników) w pierwszej warstwie dziewięciu piekieł Baator - Avernusie, diabelskie sługi potężnego diabła Prozaxila wracały właśnie z jednej ze swoich licznych murzyńskich misji. Pączuś - wielbiciel zgniatania o prostym umyśle, Parzydełko - mózg tej ekipy i spec od uwodzenia śmiertelników, Jarek - puszysty diabeł gnuśności o wielkim apetycie, oraz Przegrywus - żałosny diabeł ze skłonnością do poddawania się. Wszyscy członkowie tej dziwacznej drużyny (za wyjątkiem Pączusia, którego umysł jest zbyt prosty na takie rzeczy) odczuwali coraz większy ból w swoich głowach, co oznaczało, że Prozaxil nakazuje im czym prędzej stawić się na audiencji. Diabły uznały jednak, że są zbyt głodne by pracować. Pączuś złapał i zgniótł na dżemik wielką jaszczurkę i szczurka, ale wszyscy zgodzili się, że nie można przecież jeść dżemiku bez chlebka. Wiedząc, że o chlebek w Avernusie trudno, udali się do Prozaxila licząc na to, że okazja na zdobycie pieczywa jeszcze im się ujawni.

By przyspieszyć podróż, diabły chciały wezwać piekielny orszak, ale żaden nie zatrzymałby się dla biesów tak niskiej rangi. Zamiast tego, zdecydowali się skorzystać z olbrzymiego czerwia, który pełzał niedaleko po popiołach Avernusu. Po kilku nieudanych próbach kopnięcia czerwia w jaja, Pączuś wskoczył na niego i (dzięki temu, że ich umysły były na podobnym poziomie złożoności) uzyskał kontrolę, a może wręcz nawiązał z nim przyjaźń. Reszta drużyny wskoczyła na mięciutkie ciało czerwia i razem popełzli do wieży Prozaxila.

Prozaxil przyjął ich z wyrazem politowania na twarzy, ale też z pewnym sentymentem (darzył nim zwłaszcza Pączusia). Co prawda wydarzył się drobny incydent, w którym Parzydełko obraził Prozaxila, a ten zagroził, że następnym razem skończy się to degradacją do rangi Lemura, ale wkrótce wszyscy ukorzyli się przed potęgą wielkiego diabła i wysłuchali jego poleceń. Prozaxil powiedział, że ze względu na manipulacje demonów, wojna krwi "przelewa się" w pewnym sensie do świata śmiertelników. Dla diabłów jest to zazwyczaj problem, gdyż światy śmiertelników (i ich mieszkańcy) są nieprzewidywalni, a przewagą diabłów w wojnie jest ich dyscyplina, geniusz ich generałów i doskonałe planowanie. Angażowanie śmiertelników do wojny często krzyżuje im plany. Na szczęście, ingerencja śmiertelników zazwyczaj ogranicza się do zamykania chaotycznych portali i odsyłania biesów do ich rodzimych wymiarów. Kiedy kryzys jest naprawdę wielki, takimi interwencjami zajmują się kapłani z latającego miasta Watykan, pod przewodnictwem papieża. To właśnie ówczesny papież, Jan Paweł I, wpadł w oko Prozaxilowi. Podczas gdy większość diabłów i demonów skupiała się na wojnie, Prozaxil chciał skorzystać z okazji i uzyskać duszę papieża dla swoich celów. Taka potężna dusza byłaby wiele warta na piekielnym rynku i, złożona w ofierze Arcydiablicy Avernusu, mogła by nawet zapewnić samemu Prozaxilowi awans na wyższą rangę. Drużyna otrzymała na potrzeby tego zadania nóż służący do chwytania dusz, oraz kamień, w którym mieli tę duszę uwięzić. Prozaxil powiedział też, że jeśli przekonają papieża, by dobrowolnie oddał się piekielnym siłom, ich nagroda będzie jeszcze większa.

Drużyna wskoczyła na miękkie ciałko czerwia i popełzła w kierunku portalu. Parzydełko zdecydował, że dotrze docelu szybciej jeśli użyje swoich nart i faktycznie, wkrótce wyszedł na prowadzenie. Pączuś szepnął jednak czerwiowi na uszko kilka motywujących słówek i robaczek wystrzelił jak rakieta szybko prześcigając Parzydełko. Niestety, ogarnięty żądzą prędkości, czerw nie zauważył na swojej drodze Adama Małysza i połknął go w całości. Wkrótce cała drużyna dotarła do portalu do wymiaru materialnego i, po krótkich przemyśleniach, przeszła na drugą stronę.

Po chwili sługusy trafiły na środek pola bitwy między diabłami a demonami. Formacje piekieł utrzymywały większą część hordy otchłani w ryzach, ale potężny Glabrezu (zwany też "wielkim demonem ze szczypcami") przedarł się przez szeregi diabłów i zaatakował drużynę. Pączuś zgniótł jedną parę jego szczypiec, ale druga mocno go trzymała i zaczynała się coraz mocniej zaciskać. Na szczęście, Przegrywus użył swoich demoralizujących mocy by przekonać Glabrezu, że walka i życie nie mają sensu. Demon puścił Pączusia i odszedł z opuszczonym łbem, który po chwili został odcięty przez jakiegoś oportunistycznego diabła.

Diabłom wkrótce udało się uciec z pola bitwy. Udali się przez las w kierunku latającego miasta Watykan, płosząc wszelkie dzikie zwierzęta. Po kilkudziesięciu minutach podróży drużyna dotarła pod latające miasto i napotkała niewielki kamienny budynek strzeżony przez dwóch gwardzistów z halabardami. Przegrywus położył się na ziemi i stwierdził, że dalsze starania nie mają sensu. Pączuś chciał wziąć go na ręce, ale instynkt zwyciężył i po chwili z Przegrywusa został tylko pyszny dżemik. Pączuś, być może odczuwający coś w rodzaju żałoby, zmasakrował obu gwardzistów, z pomocą Parzydełka (który wykonał znakomity skok narciarski i złamał jednemu z nich kark). Niestety, strażnicy zdążyli krzyknąć o pomoc i po chwili w Jarka uderzyła potężna kula ognia, powalając go na ziemię. (Nie chiało mu się jej uniknąć, więc po prostu odwrócił się do niej plecami i udawał, że jej nie ma). Z budynku wyszedł kapłan dzierżący magiczny kostur i ubrany w czerwone szaty. Diabły widziały, że szykuje już kolejne zaklęcie, więc Pączuś podniósł Jarka z ziemi i cisnął nim we wroga, przygniatając go do ziemi. Kapłan nie był w stanie się wyzwolić i po chwili został zgnieciony na dżemik przez Pączusia i pożarty przez Jarka. W budynku drużyna znalazła portal do Watykanu i kilka magicznych zwojów. Po chwili wahania wszyscy, jak jeden mąż, przeszli przez portal prowadzący do przysłowiowej jaskini lwa.

Na szczęście dla drużyny, większa część sił Watykanu zajęta była ogarnianiem kryzysu na powierzchni. Mimo to, kiedy portal wyrzucił ich na środku Placu Św. Piotra, zostali natychmiast powitani przez oddział dwudziestu gwardzistów. Jarkowi udało się zdominować ich dowódcę, a za jego pośrednictwem czterech z jego podwładnych. Omotał ich swoją mocą gnuśności i skłonił do porzucenia cięzkiej służby i zaatakowania swoich towarzyszy. Parzydełko natomiast wykorzystał swój status diabła alkoholizmu i skusił kolejnych trzech gwardzistów piekielną wódką. Cała trójka opuściła bitwę i poszła delektować się trunkiem w cieniu wielkich kolumn. Pączuś wpadł w szał bojowy zgniatając gwardzistę za gwardzistą, a w końcu używając też Jarka jak kuli do kręgli. Drużyna odniosła rany, ale wkrótce wszyscy gwardziści byli martwi, umierający, albo uciekli w popłochu. Diabły przygotowały dżemik z gwardzistów, ale przypomniały też sobie o swoim prawdziwym celu - znalezieniu chlebka. Traf chciał, że przy wejściu na plac stało kilka wozów kupieckich, których właściciele uciekli kiedy zobaczyli walkę. Jeden z nich pełen był świeżego pieczywa i Pączuś przygotował każdemu członkowi drużyny pyszną kanapkę z dżemikiem.

Drużyna stanęła teraz pod Bazyliką Św. Piotra i zaczęła planować. Jarek wytężył zmysły i wyczuł, że papież przebywa w komnacie z balkonem na pierwszym piętrze bazyliki. W związku z tym, Pączuś miał rzucić Jarkiem w kierunku tego balkonu. Jarek wpadłby do pokoju i zaskoczył papieża. Zaraz potem dołączy do niego Parzydełko, używając swoich nóg przystosowanych do wybijania się ze skoczni. Na koniec Pączuś wyrwie posąg ze środka placu i użyje go jak drabiny by dołączyć do reszty. Naturalnie, plan zawiódł już przy pierwszym kroku. Pączuś spudłował i rzucił Jarkiem prosto w ścianę bazyliki na parterze, robiąc w niej wielką dziurę. Jarek otrząsnął się, wstał, i prawie natychmiast został zaatakowany przez kapłana prowadzącego własnie mszę. Wierni zgromadzeni na nabożeństwo krzyczeli wniebogłosy, ale kapłan zachował zimną krew i szybką inkantacją przywołał potężnego żywiołaka ognia. Jarek usiłował użyć swojej masy by zdusić płomienie żywiołaka, ale nie udało mu się i został dotkliwie poparzony. Jednocześnie, Parzydełko wskoczył na balkon, zgodnie z planem, po czym pomógł Pączusiowi we wspinaczce podając mu nartę. Pączuś przeszedł przez szybę tak, jakby jej nie było i obaj stanęli w papieskiej komnacie medytacyjnej.

Papież z początku zdawałs się nie zwracać na nich uwagi, ale po chwili odezwał się głosem pewnym pewności siebie. "Oczekiwałem waszego przybycia, plugawe demony". Drużyna poprawiła go mówiąc, że są diabłami, nie demonami. "Nieważne, ścierwo to ścierwo", odpowiedział papież, po czym zdjął swoją piuskę i zrzucił szaty obnażając niewiarygodnie umięśniony tors pokryty lśniącymi świętym światłem tatuażami. Jan Paweł błyskawicznie ruszył do akcji, celując pięścią prosto w twarz Pączusia. Pączuś jednak zareagował na czas, wyciągając własną pięść. Ich zderzeniu towarzyszył potężny rozbłysk demonicznych i świętych energii, a gdy światło zninęło, Pączuś nadal stał na nogach, a papież leżał pod ścianią na drugim końcu komnaty. Parzydełko, chcąc ściągnąć na pomoc Jarka, użył swojej diabelskiej wódki jako bomby i zrobił dziurę w podłodze, a następnie pomógł Jarkowi we wspinaczce podając mu nartę. Widząc, że walka nie będzie taka łatwa jak można było przypuszczać, papież ujawnił swoją prawdziwą moc zadając potężne ciosy pięścią Jarkowi i Pączusiowi. Jarek, z pomocą towarzyszy, zdołał unieruchomić wroga i zaczął szeptać mu piekielne kłamstwa do uszu. Wszystkie diabły czuły, że wola papieża zaczyna się łamać, lecz ten, w przypływie szału, wyrwał się z diabelskiego uścisku i po raz kolejny uderzył Jarka. Gdy ten usiłował oplątać ofiarę ogonem, Jan Paweł chwycił go, zaczął wywijać nim w powietrzu po czym wbił go w podłogę zostawiając go na skraju śmierci. Pączuś, widząc to, oddał Parzydełkowi jedyny dżemik jaki mu został - dżemik z Przegrywusa, a sam uderzył papieża prosto w pysk. Desperacka walka w świętym szale osłabiała Jana Pawła, a rany jakie otrzymał sprawiły, że jego zdolność do dalszej walki była już bardzo ograniczona. Parzydełko nakarmił Jarka dżemikiem, stawiając go na nogi. Papież, widząc, że nie ma szans na zwycięstwo, próbował uciec przez dziurę w podłodze, ale drogę zastąpił mu Pączuś. Jednocześnie Jarek chwycił go za szyję ogonem i wszyscy razem, pod przewodem Parzydełka, skoncentrowali swoje diabelskie moce by skłonić wroga do oddania duszy. "Tak... weźcie mnie", wysyczał wreszcie papież.

Używając papieża jako przekaźnika, diabły zyskały też kontrolę nad jego najbardziej wiernymi wyznawcami i gdy zmierzały do portalu, podążała za nimi procesja dwudziestu bezmyślnych kultystów. Używając kultystów jako mięsa armatniego, drużyna z łatwością przedarła się przez bitwę między diabłami a demonami (o dziwo, wszystkich dwudziestu kultystów przeżyło) i poprowadzili swoją ponurą procesję przez wrota do Avernusu. Tam zobaczyli, że czerw nadal na nich czeka, zwinięty w kłębek i smutny. Pączuś dał mu na pocieszenie jednego z kultystów, którego robal zjadł ze smakiem. Na grzbiecie wesołego czerwia drużyna ruszyła w drogę powrotną do wieży Prozaxila.

Prozaxil był szczerze zaskoczony powrotem sług i jeszcze bardziej zaskoczony tym, że przynieśli mu żywego papieża i dziewiętnastu z jego wyznawców. Diabeł nie przejął się co prawda śmiercią Przegrywusa (zawsze uważał go za irytującego), ale wobec reszty drużyny wyraził autentyczną wdzięczność. Zaproponował Parzydełku awans na potężną Erynię, lecz kiedy transformacja miała się już rozpocząć, Parzydełko wyciągnął zza pasa Pączusia nóż rytualny i spróbował dźgnąć Prozaxila w serce. Ten, naturalnie, nie dał się podejść. Chwycił zdrajcę za rękę ściskając tak długo, aż ten wypuścił nóż, po czym zdegradował gnidę do rangi żałosnego Lemura. Odrzuciwszy przebrzydłą kupę szlamu na bok, przeszedł do Jarka i awansował go na tłustego i cuchnącego, ale bardzo potężnego Paeliryona. Pączuś natomiast dostąpił zaszczytu awansu na Rogatego Diabła, podobnego samemu Prozaxilowi (dostał też siodło na czerwia, a Parzydełko przygarnął jako zwierzątko). Prozaxil chwycił wtedy papieża za szyję i teleportował się do cytadeli Arcydiablicy Zariel. Po dłuższym czasie diabeł powrócił, bez papieża i w bardzo odmienionej formie Piekielnego Czarta. Jarek i Pączuś poczuli, że ich pan, pomimo ich awansu, ma teraz jeszcze mocniejszą władzę nad ich umysłami. Ukłonili mu się, a gdy ten pozwolił im odejść, Pączuś wsiadł na czerwia (przyczepiając najpierw jego nowe siodło), wziął ze sobą Parzydełko i odjechał w stronę spadających meteorytów. Wydawało mu się, że patrząc w chmury widzi głowę Przegrywusa potakującą z aprobatą...