Korh

## Szarrumat Korhu

### Władca

Ensi Aššur Szarrum Puzur Habakkuk (krh. Ziemski Namiestnik Boga Aszura Obrońca Cynamon)

### Siły zbrojne

nieznane, rozbieżne dane. co najmniej 80 tys. na kontynencie pierścienia.

### Istotne regiony

Continentem Circularis: Wielka pustynia Żelazna, Południowe Rubieże, Wzgórza Świetliste, Góry Działowe, Piaski Korhu, Kaniony, Masyw Cesarski (sporne), Wielkie Dorzecze (sporne), Mokradła Treventu (sporne)Terra Magna Australis: Wyspa Palca Ensiego, Przylądek północno - zachodni, Mały Korh, Szlaki Sylvatijskie.Continentem Sylvaitica: Isfahan (sporne)

## Polityka Wewnętrzna

### Ustrój

Teokracja (rządy namiestnika boga Aszura)

## Polityka Zagraniczna

### Rywale

Imperium Magnemanów, Chazarowie, Imperium Sylvatii, Werna, Cesarstwo, Paramończycy, Barbarzyńcy z terra Australis.

### Partnerzy handlowi

Liczne państwa-miasta Terra Australis, Mith

Korh - Obecnie największe znane państwo. Ustrojem państwowym jest teokracja. Zajmuje tereny na południu Continentem Circularis, Terra Magna Australis i posiada lenna w Continentem Sylvatica. Ze względu na ogromne obszary jakie zajmuje i potencjał ludnościowy, jest mocno zdecentralizowanym imperium w obrębie którego wielu pomniejszych władców toczy swoją własną politykę. Można wykluczyć, że części państwa położone na różnych kontynentach są ze sobą powiązane czymś więcej jak systemem administracji i podatków.

### Historia

Początki korhijskiej państwowości owiane są tajemnicą. Pierwotnie była to grupa pustynnych państw-miast oraz plemion koczowników które walczyły między sobą, niemal w ogóle nie zwierając jakichkolwiek sojuszy. Stopniowo aż do przełomu er dochodziło do łączenia się państw miast w większe grupy na zasadzie podboju. Paradoksalnie okres ten jest świetnie poznany przez korhijskich skrybów, lecz problemem jest całe mnóstwo sprzecznych informacji, związane z bardzo intensywną i przewrotną polityką dawnych królów na Piaskach Korhu.

Dopiero około roku 34 nastąpiło pierwsze zetknięcie się Cesarstwa z czymś co można nazwać zjednoczonym Korhem. Ówcześni kronikarze nie doceniając Korhijczyków bagatelizowali kwestię ich państwowości, gdyż Szarrumat funkcjonował od co najmniej dwudziestu lat.

Korh prowadził swoją ekspansję na południowym kontynencie niemal równolegle do Wojny Cesarzy w Sylvatii. Miało to przyczynić się do nagłego skoku cywilizacyjnego Korhijczyków, którzy zajmowali tereny zaraz po opuszczeniu ich przez cesarstwo. W oczach miejscowej ludności niewiele się zmieniło - jedynie nowi koloniści. Dla korhijczyków była to jednak szansa na przejęcie części sylvatijskiej kultury i administracji.

W ostatnim stuleciu Korh mimo wszystko bazuje na własnych wynalazkach, a wraz z degradacją okolicznych imperiów, zdaje się że i zaczerpnięte z nich wzorce osłabły, o ile nie całkowicie zanikły. Uczeni mówiący o barbaryzacji cywilizowanego świata zwracają uwagę na nie podlegający dyskusji fakt rosnącego fanatyzmu również w rejonie Korhu. Zdawało by się jednak że wojny o podłożu religijnym, są znacznie starszą tradycją sięgającą jeszcze ery plemion, jedynie wyolbrzymioną przez korhijskich Szarrumów.

### Ustrój Polityczny

Ustrój Korhu jest niesamowicie niejednorodny i pełen sprzeczności. Wynika to z gigantycznej ekspansji Korhijczyków we wszystkie strony świata. Nadużyciem jest nawet używanie określenia "Język Korhijski" a coraz więcej badaczy neguje samo pojęcie Korhijczyków, rezerwując je dla rdzennej ludności Piasków Korhu oraz Wielkiej Pustyni Żelaznej.

Tradycyjnie władcy rządzący na pierwotnym obszarze w południowo-wschodniej części Kontynentu Pierścienia byli określani Szarrumami co tłumaczyć można jako "król". Ich kompetencje były niemalże nieskończone z wyjątkiem władzy religijnej, która przypadała kapłankom. Dopiero wprowadzenie tradycji małżeństw między kapłankami a królami spowodowało ugruntowanie się pozycji "Ensi Aszura" czyli boskiego namiestnika. Tradycyjnie, od tysiąca (jeżeli nie więcej) lat podział władzy pozostaje niezmieniony, choć kapłanki wszystkich miast są winne bezwzględne posłuszeństwo władcy.

Korhijskie tradycje, połączone z utrzymywaniem państwa z łupów i wojen, do których pretekstem były religijne różnice spowodowały, że istniejący do dziś Szarrumat funkcjonuje jako hiperagresywne państwo, które coraz częściej toczy wojny we własnych granicach. Zastępy wojowników poszczególnych miast nieraz spotykają się wbrew woli Szarruma i toczą bitwy o to, czyja wersja powinna być narzucona. Powszechnym obyczajem jest usypywanie kopców z ciał poległych wrogów, tak by przerażały swym widokiem, a sępy rozszarpywały zwłoki pokonanych.

### Polityka Zagraniczna

Korh prowadzi intensywną ekspansję, nie zważając na sojusze. Śmiało można określić go jako kolosa na glinianych nogach, gdyż często Szarrumowie tracili kontrolę nad swymi armiami, które pochłonięte fanatyzmem ruszały w zupełnie innym kierunku niż zamierzony. Władcy korhu jednak zdają się nie przejmować zmiennością granic oraz brakiem sojuszników dla swego państwa starając się gromadzić wojsko oraz wszelkie dostępne dobra jak najbliżej siebie - w rdzennych Piaskach Korhu, będących obecnie perłą Szarrumatu.

### Siły Zbrojne

Tradycyjnie w korhu funkcjonował system opierający się na zawodowej armii, pospolitym ruszeniu złożonym z chłopów oraz wojsk zaciężnych werbowanych z ludów pustyni oraz górali. Obecnie ten system ogranicza się do rodzimej części korhu określanej jako "Piaski". Organizacja sił zbrojnych w większej skali zależna jest od regionu i w większości stanowią je prywatne armie namiestników wybieranych przez Szarruma.

W korhijskim wojsku preferuje się rekrutację z niewolników, gdyż w mentalności Szarrumów o wiele lepiej jest tracić nie swoich poddanych, a towar który można przehandlować. Niewolnicy formują oddziały włóczników i łuczników zależnie od potrzeby, nie posiadając uzbrojenia na własność a dostając je z przydziału. Szkoli się ich na jednostki zarówno pospolite jak i elitarne. Podstawową metodą szkoleniową jest wybieranie najsilniejszych. W celu selekcji zapędza się tabuny niewolników do kanionu i rzuca im broń. Ci którzy zdołają się zorganizować i przeżyć, zostają później szkoleni na wojowników. Metody szkoleniowe są bardzo brutalne, ale Szarrumowie nie przejmują się brakiem niewolników - na miejsce każdego który padł z wycieńczenia jest dziesięciu kolejnych.

Podstawową jednostką wojskową jaką można spotkać na polach bitew korhu jest lekka piechota składająca się z niewolników uzbrojonych w duże tarcze, proste stożkowate hełmy i włócznie. Istotną rolę pełnią również buzdygany i wszelka broń obuchowa uwielbiana przez korhijczyków.

Lepsze jednostki dostadają w walce wierzchowców, głównie wielbłądów. Ruszają do walki jako ciężkozbrojni łucznicy, wyposażeni w lamelkowe zbroje, małe okrągłe tarcze i potężne łuki refleksyjne. Ich broń to głównie wszelkiego rodzaju pałki, ale zdarzają się też miecze czy szable importowane z Mith i Esterii.

Do rzadkości należą jednostki specjalne, takie jak mobilne balisty przenoszone na molochach. Jest to straszliwa broń, gdyż nawet w zwarciu, stanowi poważne zagrożenie. Sporadycznie używana jest broń prochowa w postaci prostych wyrzutni o bardzo dużej zawodności. Broń ta jest w fazie eksperymentów i póki co nie spełnia oczekiwań dowódców.

### Podział Administracyjny

Korh nie ma jednolitego podziału administracyjnego, który zależny jest od prowincji ustanawiających mniejsze podziały. Państwo wszelkie zobowiązania nakłada jedynie na prowincje, a metody egzekwowania prawa zalezą jedynie od miejscowych władców.

### Geografia

Korh zajmuje w większości tereny pustynnych wybrzeży, oraz wzdłuż rzek, umożliwiających uprawy na terenach zalewowych. Podbite ziemie zachowują z reguły pod tym względem swój rodzimy charakter.

### Demografia

W Korhu znaczna większość populacji to ludzie Jedynie na podbitych terenach można spotkać krasnoludy wszelkich odman oraz półorków. Bardzo rzadko spotykane są gnomy. Rdzenni korhijczycy stanowią zaledwie 8% populacji Szarrumatu.

### Kultura

Korh wytworzył swoją własną kulturę niemal pod każdym względem. Powszechne są zawody w ujeżdżaniu wielbłądów, hodowla różnorodnych ras kotów, czasami uznawanych za święte, czy miniaturowych Serpopardów, które są jednym z najdziwniejszych stworzeń jakie udało się oswoić na pustyniach Korhu.

Rozrywką są również polowania grupowe z użyciem bardzo skomplikowanych technik oraz mocno zrytualizowane. Szczególnie na Mrówki Korhijskie.

W rdzennym rejonie Korhu spotkać się można z bardzo rozwiniętą architekturą, skupiającą się na prostych geometrycznych formach, ale zdobionych malowaniem. Budynki stawiane są z cegły suszonej na słońcu. Czesto budowane są wielkie wieże świątynne o różnorodnych formach, ale zawsze złożone z wielu platform, pałace możnych mają tak podobną i monumentalną formę, że nieraz można je pomylić z budynkami sakralnymi.

Ludność zajmuje się powszechnie uprawą roli w dolinach rzek, oraz drobnym rzemiosłem. Zajęcia wymagające niewykwalifikowanej siły roboczej pozostawiane są niewolnikom.

Wyróżnia się trzy kasty społeczne: Arystokrację, chłopów i niewolników. Kapłaństwo występuje zarówno wśród arystokracji jak i chłopów. Zarezerwowane jest jedynie dla kobiet i eunuchów. Powszechna jest świątynna prostytucja oraz tworzenie w ich obrębie haremów miejscowych władców, co spotyka się zazwyczaj z wielkim szokiem innych ludów. Również chłopi zaraz obok niewolników stanowią niemal w całości siły zbrojne, co znów spotyka się z częstym niezrozumieniem.

### Religia

Każde miasto Korhijskie posiada swój panteon bóstw, przejawiający bardzo duże cechy regionalne. Mimo to mocne są tendencje do ujednolicania nazw bóstw, pomimo różnorodności atrybutów. Panteon korhijski jest niezwykle rozbudowany i liczony w tysiącach. Czasami bóstwa przez obcokrajowców mogą być postrzegane jako śmieszne. Przykładowo Gugal-Ana boski inspektor kanałów irygacyjnych. Jest to bóstwo zajmujące się jedynie aspektem inspekcji tych miejsc. Każde miasto uznaje inne bóstwo jako główne. Podobne tendencje zauważalne są na wsi. Korhijczycy nie tolerują innych wyznań, a każdy imigrant musi dostosować się do miejscowych obyczajów pod groźbą surowych i brutalnych kar.

Korhijczycy z niektórych miast mają obsesję na punkcie śmierci, rozwinięta została ona do tego stopnia, że budowane są ogromne mauzolea w których podziwiać można sarkofagi będace prawdziwymi dziełami sztuki. Pospólstwo chowa się zazwyczaj w piasku na pustyni, gdzie ciała są zakonserwowane po czym przeniesione do grobowców rodowych. Jeszcze inną metodą jest chowanie zmarłych w ogromnych naczyniach ceramicznych. W niektórych miastach stosuje się zwyczaj wlewania ofiarnych trunków do grobów przez specjalne otwory.

### Gospodarka

W korhu przede wszystkim uprawia się groch i soczewicę. W związku z dużym wyjałowieniem ziemii coraz popularniejsze jest proso postrzegane jako gorszy rodzaj pożywienia. Powszechne jest wśród uboższych warstw społeczeństwa mięso dzikich zwierząt, gdyż spore hodowle bydła i kóz, wciąż są niewystarczające. Składnia to wiele miast do importu żywności z Kontynentu Południowego.

Wytwórczość ogranicza się do pojedynczych rzemieślników realizujących zamówienia. Słabo rozwinięte są takie dziedziny jak jubilerstwo, odlewnictwo, obróbka drewna, na nieco lepszym poziomie stoi kowalstwo. Dużym powodzeniem cieszy się plecionkarstwo, tkactwo, farbiarstwo czy produkcja fajansu i szkła. Ostatnio rozwija się hutnictwo, ograniczające się jednak tylko do żelaza miernej jakości.

Handel jest istotną częścią gospodarki, zwłasza korzenny. Przyprawy i barwniki eksportowane jak i sprowadzane są z najdalszych rejonów świata. Wielu rdzennych kupców obraca towarami egzotycznymi prowadząc karawany aż do Oceanu Centralnego. Coraz częstsze jest też transportowanie rzeką Pelet towarów do Korfopolu który jest istotnym punktem przeładunkowym na rzekę Korf spływającą do wnętrza Kontynentu Pierścienia. Przyczyniło sie to do znacznego wzrostu znaczenia miasta.

### Kalendarz i Święta

W Korhu uznawany jest kalendarz Cesarski, wprowadzony jednak stosunkowo niedawno, by ułatwić zarządzanie państwem. Najważniejsze święta to hucznie obchodzony nowy rok (aż tydzień), oraz festiwale zmian pór roku. Nie jest to jednak regułą, gdyż każde miasto posiada swoje oryginalne święta co jest powodem do dumy.

### Komentarze

#### O Sobie

"No cóż, to nie jest tak, że w Korhu źle się żyje. Nawet powiedział bym że dobrze. Nie mniej jednak raz się zdarzy że trzeba służyć w wojsku, a innego dnia pójdę budować świątynię. Trzeba ze wszystkiego wyciągać jakieś pozytywy, i tak umrzemy więc cieszmy się, ze służenia bogom jako żywi."

~ Uriah, korhijski pomocnik świątynny