Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/14 - Pieprzony sklep z dywanami

*Krocząc przez ulice Howlersfield, odkryłem wiele nieznanych dotąd miejsc. Najbardziej uderzył mnie jednak widok kalifidzkiego napisu. Okazało się, że jest to sklep z dywanami. Kiedy zobaczyłem element obcej kultury będący tak bardzo nie na miejscu, zaczęła mną targać złość i chęć usunięcia go z przestrzeni publicznej. Musiałem ochłonąć po tym nieprzyjemnym widoku, więc wstąpiłem do Mallardów na partyjkę kart z mężczyznami z domu. Pani Gwyneth zrobiła właśnie smaczny sok marchwiowy, łyki którego od razu wprowadziły mnie w stan zapomnienia znienawidzonej już witryny.*

*Kiedy w domu spotkałem Wilbura, znów zadziwił mnie zaskakującym pomysłem. Na podstawie portretu wykonał popiersie Sławka z drewna i pomalował naturalnymi kolorami. Jego talent i pieczołowitość nie znały granic.*

*- Robiłem przez cały tydzień - przyznał. Przez dłuższy czas ze skupieniem oglądałem rękodzieło.*

*Następnego dnia nie wytrzymałem i postanowiłem pójść do sklepu z dywanami i obejrzeć jego asortyment. Sprzedawczynią okazała się być młoda Kalifidka o ciemnej twarzy, która była, oprócz dłoni, jej jedyną częścią ciała niezasłoniętą białym strojem. Kobieta była przepasana czerwoną wstążką. Jej buty również były czerwone. Ledwie wszedłem do tego nędznego kawałka znienawidzonej kultury, za mną wkroczyło dwóch drabów, a za nimi Granmot i dwóch kolejnych fagasów.*

*- Dzień dobry, poproszę wszystkie czerwone dywany - powiedział.*

*- Całkiem czerwone czy z elementami innych barw? - zapytała sprzedawczyni.*

*- Wszystkie, które mają cokolwiek czerwonego.*

*- To będzie trudne, proszę zaczekać. Selim, Mustafa, chodźcie!*

*Zawołała dwóch wysokich mężczyzn, swoich rodaków. Obaj nosili pokaźne czarne brody, a na głowach mieli białe turbany. Zaczęli wykładać dywan po dywanie i, wedle życzenia krasnoluda, sortować je na te z czerwonym i te bez czerwonego. Po kilku minutach udało im się wyłożyć wszystkie dywany z czerwonym. Następnie je przeliczyli.*

*- Jest ich siedemdziesiąt dziewięć - powiedział Selim.*

*- Należy się za to około trzech tysięcy pundów - dorzucił Mustafa.*

*- Dziś przychodzę bez pieniędzy, proszę dokładnie obliczyć cenę i zapisać na mnie. Oddam jutro lub niewiele później. Dzisiaj przychodzę też, aby pożyczyć 18 000 pundów. Inaczej spalę wszystkie dywany z czerwonym.*

*- Nie rozumiem, co tu się dzieje! Czy ktoś mi wytłumaczy?! - wołała rozdrażniona ekspedientka.*

*- Logika i moralność krasnoludów - wytłumaczył Mustafa.*

*- Cicho, proszę się uciszyć! - wołał Granmot i zaczął stukać swoją laską z inicjałem. Kazał swoim dryblasom zabrać dywany. Ja obserwowałem całe zajście z uwagą. Kiedy wszystkich pięciu opuściło sklep, sprzedawczyni zapytała mnie:*

*- Czego pan sobie życzy?*

*Byłem onieśmielony tym pytaniem. Chwilę się zastanawiałem i rozglądałem się po sklepie, patrząc na różnorodne dywany rozwieszone po wszystkich kątach. Selim i Mustafa wrócili na zaplecze, gdzie słyszałem, jak przeliczają towar. Moja nauka języka nie poszła w las i znałem już wszystkie najpotrzebniejsze słowa, reszty się domyślałem.*

*- Poproszę ten pierwszy dywanik... Ten niebieski... - wyjąkałem.*

*- Dobrze, należy się osiemnaście pundów - odpowiedziała ekspedientka i podała mi jasnoniebieski dywanik znajdujący się wprost za jej plecami.*

*Podziękowałem, pożegnałem się i wyszedłem. Moim następnym punktem do odwiedzenia był sklep przemysłowo-kolonialny.*

*- Poproszę zapałki - rzuciłem w stronę czarnobrodego krasnoluda. Pochylił się, wyjął spod lady dużą paczkę i powiedział:*

*- Proszę bardzo, dobry panie, proszę wpadać tu częściej.*

*Odpowiedziałem na jego pozdrowienie i poszedłem do kamienicy. Stanąłem przed wejściem, położyłem dywan na stołku i zacząłem go podpalać. Trzymając w palcach pierwszą zapałkę, powiedziałem:*

*- Sławek Kajka.*

*Druga zapałka:*

*- Przemek Malina.*

*Trzecia zapałka:*

*- Bogdan Klonowski.*

*Czwarta zapałka:*

*- Pułkownik Boguwolski.*

*Piąta zapałka:*

*- Wszyscy pozostali.*

*Dywan pięknie się spalił. Kiedy została z niego tylko kupka popiołu, właśnie nadszedł listonosz.*

*- Polecony do pana Czesława Jagody - powiedział ochryple i wręczył mi kopertę. Domyślałem się, kto napisał. Wszedłem do środka, zabrałem zapałki, wyjąłem list i zacząłem czytać:*

*"Drogi Bracie,*

*Minął już pierwszy maja, a pan Gadowski grozi Ci powtarzaniem klasy. Napisz, co u Ciebie i czy wszystko dobrze. Mam nadzieję, że dobrze Ci się powodzi i jesteś zadowolony z życia. Ja jestem pełna optymizmu i cierpliwie oczekuję narodzin Twojego siostrzeńca albo siostrzenicy. Władek i Mirek odwiedzają czasem Stacha, czasem wypiją najwyżej po jednej butelce, wesoło pośpiewają i idą. U naszych rodziców wszystko w porządku. Stach poszedł do pracy na tartaku i został zastępcą zarządcy. Dni u nas słoneczne, w niedzielę ostatnio padało.*

*Twoja Siostra Radosława".*

*Znów napisałem odpowiedź:*

*"Droga Siostro,*

*Gad powinien już o mnie zapomnieć, rzucam szkołę, bo mam wobec siebie odmienne plany. Również jestem optymistą i dobrze mi się powodzi. Otaczają mnie dobrzy ludzie, tacy jak Mallardowie, Leszek Dybicki, pan Wolimir Sudyłakowicz, Kirk Redwood i Ammurt Hubbekupp. Dni u nas też słoneczne, nie padało od długiego czasu, ale od południa wieje wiatr i idą ciemne chmury. Pozdrów ode mnie całą rodzinę i Stacha.*

*Twój Brat Czesław".*

KONIEC ROZDZIAŁU CZTERNASTEGO