De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 26 (Donder)

## Hoofdstuk 26

Een luide kreet van een adelaar, wekte Donder van zijn slaap. Heel even twijfelde hij of hij de schreeuw had gedroomd, maar toen ook Duik en Spin ervan wakker werden, verdween het weifelende gevoel. Spin sprong op zijn poten en trippelde het hol uit. ‘Ik zal die adelaar eens de snavel snoeren!’ hoorde Donder hem nog net mompelen. Duik stond ook op. ‘Ik kan toch niet meer in slaap vallen als ik eenmaal wakker ben. Ga je mee?’ Donder wierp een blik op de overige nesten. Die van Kiezel en Havik waren ook al leeg, alleen Nacht lag nog te slapen. Een schuldgevoel kroop over Donder heen. Hij had het nog steeds niet goed gemaakt met de zwarte poes, nadat hij haar zo gekwetst had. *Ze wil niet eens meer met me praten.*

Gapend rekte hij zich uit. Het had ook geen zin meer om nog in zijn nest te blijven. ‘Ik kom eraan,’ antwoordde hij tegen zijn zus. Het bruinrode poesje liep opgewekt het hol uit en Donder strompelde erachteraan. Zijn moeite met opstaan hadden ze in ieder geval niet gemeen met elkaar. Op de open plek in de grot was iedereen druk met elkaar in gesprek. Duik nestelde zich naast Kiezel, Havik, Modder en Vos. Donder besloot er ook bij te gaan zitten, maar voordat hij dat deed, keek hij nog even om zich heen. Zijn moeder en vader waren nergens te bekennen, evenals Steenspreker. Het bezorgde gevoel in zijn maag verontruste hem. Als Steenspreker en zijn ouders weg waren, betekende dat meestal niet veel goeds.

‘Weten jullie nog de keer dat jullie voor het eerst een adelaar vingen?’ vroeg Modder met glanzende ogen. ‘Volgens mij waren het precies ons vijf, die toen op patrouille waren.’ *Op mij na,* dacht Donder, maar hij hield zich stil. Vos knikte instemmend. ‘Ik dacht het ook. En wat een grote was het! We hadden geluk dat jij en Kiezel zo ontzettend sterk zijn, anders hadden we hem nooit onder controle kunnen krijgen!’ Duik zwiepte vrolijk met haar staart. ‘En dat Havik hem de doodsbeet kon geven! Het schilde niet veel of zijn oog was er uitgepikt!’ Donders grijsbruine broer hief zijn kin op. ‘Dat had ik niet laten gebeuren hoor!’ miauwde hij trots. Kiezel leunde tegen Havik aan en krulde zijn staart om Duik heen. ‘Ik ben blij dat wij allemaal onze eerste prooi met elkaar vingen en dat we allemaal onze bijdrage hebben geleverd aan de vangst. Wat een geweldig voel ging er door mij heen toen hij eindelijk dood was!’

Donder staarde naar zijn poten. Hij had niks te zeggen. Hij *kon* ook niks zeggen. Hij was er niet bij geweest toen dit gebeurde. Hij was er *nooit* bij geweest. Hoe langer hij in de Stam bleef, hoe meer hij het gevoel kreeg dat hij de ervaringen miste die zijn nestgenoten wel hadden meegemaakt. *En allemaal met elkaar – zonder mij.* Vos hees zichzelf overeind. ‘Nu we het toch over jagen hebben, wie heeft er zin om mee te gaan?’ Kiezel en Duik keken enthousiast op. ‘Wij!’ riepen ze in koor. Modder likte zijn poten snel. ‘Ik ga ook wel mee.’ Iedereen keek nu afwachtend naar Donder en Havik. ‘Ik moet nog even wakker worden,’ verzon Donder snel als excuus. Hij had even geen behoefte om hun herinneringen nog verder aan te horen. Hij voelde dat Havik snel naar hem keek. ‘Ik blijf wel bij Donder,’ besloot de zalzijn toen. Vos knipperde begrijpend met zijn ogen. ‘Dan zoeken we nog even iemand anders.’

Havik schoof een stukje op zodat hij dichter bij Donder zat. ‘Het spijt me dat we maar bleven praten over dingen waar jij niet bij was. Ik snap dat het niet leuk voor je kan zijn,’ murmelde Havik. Donder haalde zijn schouders op. ‘Het geeft niet. Niemand kan er wat aan doen dat ik er niet bij was toch? Ik begrijp ook wel dat het gewoon leuk is om eraan terug te denken. Je eerste prooi vangen vergeet je nooit meer!’ ‘Hoe heb je jouw eerste prooi gevangen dan?’ vroeg Havik nieuwsgierig. Donder wist dat zijn broer het deed om hem beter te laten voelen, maar was erg blij met de vraag. ‘Ik was super onhandig vroeger – nog erger dan nu – dus duurde het heel lang voordat ik mijn eerste prooi ving,’ vertelde hij. ‘Ik en Leeuwenmaan, mijn mentor - degene die me alles leert over de krijgscode en jacht - en vechttechnieken, gingen er alleen op uit. Leeuwenmaan dacht dat de rust me goed zou doen en dat ik me zo beter kon focussen en hij had gelijk! Het was middenin Nieuwblad, ofwel de Tijd van het Bevrijde Water, en er liep bijna overal prooi. Opeens zag ik een eekhoorn tegen de roodbruine schors van een rode berk. Ik sloop eropaf en drukte het plat tegen de stam! Ik was zo blij dat ik eindelijk mijn eerste prooi had. Het was één van de beste dagen in mijn leven.’

Zijn broer glimlachte. ‘Eekhoorn is mijn favoriete prooi! We vangen het alleen niet heel vaak hier, maar als we op jacht zijn, ben ik er altijd op zoek naar eentje!’ Donder keek verrast en tegelijkertijd opgetogen naar zijn broer. ‘Eekhoorn is ook mijn favoriet!’ ‘Wat toevallig!’ snorde Havik. De kater drukte zich nog wat dichter tegen zijn broer aan. ‘En bekijk het maar zo, hoe langer je blijft, hoe meer avonturen we samen beleven. Binnenkort zal je niet meer bekend staan als de nieuwkomer, echt niet! En je bent eigenlijk al niet de nieuwste meer. Vuur en Vonk kwamen pas *na* jou.’ Donder knikte lachend. ‘Daar heb je gelijk. Bedankt, Havik.’ ‘Geen probleem.’

Hun blije moment samen werd verstoord door een trillende stem achter hun. Het was de stem van Maan. ‘Donder, Havik, kunnen jullie even komen?’ De twee broers wisselden een snelle, ongeruste blik en volgden toen snel hun vader. Maan was nog net op tijd geweest om de groep van Vos ook tegen te houden. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Duik, haar ogen waren bewolkt met zorgen. Maans blauwe vertroebelden, ze leken net een vervuilde, stilstaande rivier. ‘L-Licht is erg verslechterd vannacht, erger dan normaal. Steenspreker denkt niet dat ze de nacht zal halen.’ De grond leek onder Donders voeten te verdwijnen. Duik slaakte een afgrijselijke kreet, wat de aandacht trok van iedereen in de Stam. Met tranen in zijn ogen keek hij de grot rond. Iedereens ogen waren gevuld met medeleven voor Donder en zijn familie. Ze hadden al gegokt wat het nieuws was. Kiezel schudde ongelovig zijn kop. ‘Dit kan niet waar zijn. De Stam der Eeuwige Jacht kan haar niet zo snel al van ons afnemen! Het is zo oneerlijk!’

Havik zakte in elkaar op de grond. ‘Hoe moet ik verder gaan zonder haar? Ze is de beste kat die ik ken!’ Maan legde zijn kop op die van zijn zoon. ‘We zullen er doorheen komen, samen.’ Hij leidde ze de grot in waar Licht lag. Ze was een paar nachten geleden weg geplaatst van Vlam en haar kits, om zoveel mogelijk rust te krijgen en om de jongen niet af te schrikken. Zodra ze door de donkere tunnel liepen, zag Donder zijn moeders lichtgevende witte vlekken. Vlam en Steenspreker zaten naast haar. Vlams ogen waren vol verdriet en ze verliet het hol stilletjes toen hun aankwamen lopen. Licht lag hijgend op de grond. Bij elke ademhaling leek het alsof haar hart steeds verder werd doorboord. *Misschien is het goed zo. Ze zal nu eindelijk verlost zijn van de pijn, maar toch wil ik nog niet dat ze gaat! Ik heb haar te kort gekend!*

Maan boog naar voren en raakte zijn partners neus aan. Hij murmelde iets onverstaanbaars en Licht probeerde iets terug te fluisteren, maar het eindigde in een hoestaanval. Een traan gleed langs zijn lichtgrijze wangen. Donder slikte even. Hoe zou het voelen om iemand te verliezen die je al zo lang kent? Waarvan je houdt? Het duurde niet lang of Duik kroop dicht tegen haar moeder aan. ‘Ik wil je nog niet verliezen,’ snikte ze. Kiezel liep strompelend naar de liggende poes toe, bij elke stap leek hij steeds verder in een te krimpen, al werd hij geen mier. Donder stapte ook naar zijn moeder toe, samen met Havik. ‘Ik zal je zo erg missen!’ huilde zijn broer terwijl hij zijn neus in haar vacht duwde. Licht rolde met moeite overeind. Ze gaf Duik een warme lik over haar wang en krulde haar staart om Havik heen. ‘Ik zal altijd bij jullie zijn, niet alleen in jullie harten, maar ook in jullie herinneringen. Dat zal zo blijven, voor altijd.’ Donder wendde zijn kop af, een brok, zo groot als de steen die de rivier had geblokkeerd, vormde in zijn keel. ‘Ik ben je al eens eerder vergeten,’ murmelde hij zachtjes, zijn stem trillend van droefenis.

Licht wenkt hem om dichterbij te komen. Ze keek hem strak aan met haar oranje ogen. ‘Deze keer zal dat niet gebeuren. Ik zal er alles aandoen om ervoor te zorgen dat je deze tijd nooit meer vergeet. Zelfs als het gebeurt en het is zo dat je echt bent vergeten wie je bent, dan zullen we altijd nog ergens zijn. Hoever je ook moet graven in je gedachten, wij delen bloed. Niemand kan dat wegnemen. Wij zijn familie, wij zijn verbonden, wij zijn één.’ Donders tranen werden hem te veel, dus deed hij niet meer zijn best om ze in te houden. ‘Ik heb je te kort gekend! Je kan ons nog niet verlaten!’ Hij hoorde de katten om hem heen ook huilen, zelfs Steenspreker begon te snikken. Ze kropen nog dichter tegen elkaar aan, alsof ze probeerden te voorkomen dat Licht weg zou gaan, maar wat ze ook deden, de Stam der Eeuwige Jacht zou haar toch van hen afnemen.

Uiteindelijk stond Maan op. ‘We moeten de anderen ook nog een kans geven om vaarwel te zeggen. Het is zeldzaam dat we het überhaupt kunnen doen.’ Kiezel knikte en knipperde een paar tranen tevergeefs weg. Niets zou het verdriet in hem kunnen stoppen, hetzelfde gold voor Donder. Zijn wangen waren doorweekt en zijn voorvoeten ook, maar wat maakte het nog uit? Was er iets ergers dan dit?

‘Wacht!’ miauwde Licht schor. ‘Ik moet Donder nog heel even spreken.’ Ze wisselde een blik met Steenspreker, die haar boodschap begreep en achter de rest van Donder familie aan trippelde, het hol uit. ‘Kom eens wat dichterbij.’ Licht probeerde wat te verschuiven, maar opeens verstarden. Alle haren op Donders vacht schoten overeind. Op dit moment was hij waarschijnlijk nog stekeliger dan een egel. Hij bleef van spanning stilstaan. Was dit het dan? Had Licht zojuist een hartstilstand gekregen? Zou hij nu ooit nog te weten komen wat ze had gezegd? Haar oranje ogen leken zich te vullen met sterren. Ze knipperde nog een paar keer met haar ogen. Ze glimlachte, maar Donder zag de pijn. ‘We hebben niet lang meer,’ fluisterde zijn moeder. Zijn hart begon sneller te kloppen, ondanks dat er een golf van opluchting door hem heen ging. Snel stapte hij naar haar toe en boog zich naar voren om haar beter te kunnen horen.

‘Je vroeg me laatst of je hier wel thuishoorde. Ik zei toen dat dat zo was, en ik ben nog steeds van mening dat het zo is. Maar je kan op meerdere plekken thuishoren en dan moet je een keuze maken waar je je het *meest* thuis voelt,’ ging ze verder. Donder keek haar niet-begrijpend aan, zijn ogen glommen gekwetst. Waar doelde Licht op? Wilde ze dat hij hier wegging? Licht merkte zijn blik op en legde het verder uit: ‘Hier heb je misschien bloedverwanten, die zielsveel van je houden, maar in de DonderClan is je *familie*. Dat is waar je je *echt* thuis voelt. Natuurlijk blijven wij ook je familie, maar met hun ben je opgegroeid. Je hebt met hun avonturen beleefd, herinneringen gemaakt en ervaringen opgedaan. Je kent hun beter en zij voelen misschien meer als familie aan dan wij ooit zouden kunnen. Je moet je hart volgen Donder en dat altijd blijven doen.’ Een waterval van verdriet stroomde over Donders wangen heen. Hij wist dat zijn moeder gelijk had. Ergens diep vanbinnen wist hij altijd al dat de DonderClan zijn werkelijk thuis was. Maar toch was het zo moeilijk om zijn familie achter te laten.

Opeens verduisterden Lichts ogen. De sterren in haar ogen verdwenen en maakten plaats voor een maanloze nacht. *‘Vind de Engel. Engelen brengen liefde en geluk. Ontwijk de Duivel. Duivel brengen dood en verdriet.’* Donder sprong geschrokken naar achteren. Zijn moeders woorden brachten hem terug naar het DonderClankamp, naar zijn nest in het leerlingenhol, waar hij voor het eerst de voorspelling – of wat het ook was – had gehoord. Maar nu had hij een aanvulling erop en hij wist precies wat het betekende. Zijn moeder glimlachte, haar ogen gevuld met meer liefde dan hij ooit had gezien. ‘Je weet wat dit betekent,’ fluisterde ze. ‘Doe wat je hart vertelt en vind haar! En blijf weg van de Duivels, of wie ze ook bedoelen. Ik voel dat ze slecht zijn. Ze … ze zullen je meer pijn brengen dan je aankan. Ze zullen je verwoesten en niet alleen jou, nee, *iedereen*.’ Donder slikte zijn brok weg. Zijn spieren spanden zich aan met vastberadenheid. Hij wist wat hij moest doen nu. Iets wat Engel al veel eerder had geweten. Ze moesten Duivelpoot ontmaskeren, koste wat het kost. ‘Ik hou van je,’ proestte hij eruit.

Hij had zichzelf verbaasd. Nog nooit had hij dat tegen iemand gezegd. Zelfs niet tegen Zandpoot of Leeuwenmaan. Het voelde altijd zo … groot. Maar nu was het precies goed. Hij had zijn kans gegrepen, voordat die voor eeuwig in de duisternis zou verdwijnen. Licht raakte zijn neus aan. ‘Ik hou ook van jou en dat zal altijd zo blijven. Ga nu en ga snel. Twijfel niet over wat je doet, mijn zoon. Zolang je je hart volgt zal het goed zijn!’ Langzaam week Donder naar achteren. Hij durfde zijn blik niet van haar af te wenden. ‘Je bent een betere moeder dan ik ooit had kunnen wensen. Ik zal je nooit vergeten, mam. *Nooit*. Dat beloof ik.’

Daarna draaide hij zich om. Hij moest nog meer huilen dan hij al deed. Zijn hart leek gespleten in twee stukken. Dit deed meer pijn dan alles wat er was. Dit was meer dan hij aankon, maar toch moest hij verder. Doorzettingsvermogen had hij geleerd van Engel. Nu was dat belangrijker dan ooit. Hoeveel pijn het ook deed om zijn familie in de steek te laten, toch moest hij hen verlaten en de schildpadpoes vinden. Het was zijn tijd om te gaan. Het was zijn tijd om naar huis te gaan.