Matsumoto Gentaro

Matsumoto Gentaro (ur. 1923) to Gunso Japońskiej Armii Cesarskiej. Był służbistą Jednostki 71, sformowanej w celu stłumienia buntu w Mandżurii. Matsumoto jest współodpowiedzialny za zbrodnie wojenne na Chińczykach w Mandżukuo. Zginął w roku 1959.

## Dzieciństwo

Matsumoto Gentaro urodził się na przedmieściach Sapporo, jako pierwszy syn średniozamożnej pary urzędników. Był wychowywany w duchu poszanowania tradycji oraz oddania Cesarzowi. Kiedy miał trzy lata, urodził mu się pierwszy brat. Następnie na świat przyszło jego dwóch następnych braci, gdy Matsumoto był w wieku siedmiu i jedenastu lat. Ukończył szkołę podstawową z dobrymi wynikami. Następnie udał się do szkoły wojskowej, na wydziale żandarmerii. Kierunek zdał z wyróżnieniem, a w wieku 18 lat wstąpił do wojska zawodowego.

## Wojna Japońsko-Chińska

Matsumoto został wysłany na północny odcinek frontu wojny Japońsko-Chińskiej w jej fazie stagnacji. Został oddelegowany jako szeregowy żandarm. Nie brał udziału w żadnej regularnej bitwie do roku 1944, kiedy walczył w bitwie o wioskę Huangy-Han. Tego samego roku został awansowany na Ittohei. Do końca wojny służył w 4. Armii, a potem do 1947 stacjonował w formacji stabilizacyjnej.

## Urząd w Sapporo

Na grudzień 1947 wrócił do Sapporo. Został zatrudniony jako asystent żandarma naczelnego w jednej z pomniejszych jednostek miejskich. Zamieszkał wtedy z rodzicami, podobnie do reszty swoich braci. Kiedy 11 stycznia 1948 roku doszło do zamachu w metrze w Sapporo, Matsumoto należał do czterdziestoosobowej jednostki tropicielskiej. Sprawa zakończyła się dopiero pod koniec następnego roku, w momencie oskarżenia trzech zamachowców.

## I Wojna Kolosów

Matsumoto urzędował w Sapporo do roku 1951. Wtedy jednostka w której pracował została rozwiązana i na okres trzech miesięcy znalazł się w rezerwie, pracując w tym czasie jako prywatny ochroniarz. Zawód jednak go nie zadowalał. Na wrzesień, doszło do pierwszych incydentów granicznych z ZSRR. Matsumoto był ochotnikiem do dywizji wsparcia straży granicznej. Po półrocznej służbie, został awansowany na stopień Jotohei. Niestety, na lipiec 1952 roku został zdegradowany przez to, że nie przypilnował odpowiednio grupy żołnierzy ze swojego batalionu, którzy dopuścili się prowokacji na granicy. W 1953 roku wybuchła I Wojna Kolosów, a rok później dołączyła do niej Japonia. Matsumoto był jednym z pierwszych walczących. Na froncie walczył przez dwa lata, zostając ponownie awansowany na stopień Jotohei, a po zakończeniu wojny uzyskał stopień Gocho za zasługi w boju.

## 1955-1957

W 1955 roku zmarł jeden z braci Matsumoto w wyniku wypadku w fabryce. Odbiło się to na żołnierzu, który był bardzo przywiązany do członka rodziny. Prawdopodobnie popadł w depresję, ale nie udał się do psychiatry. Zamiast tego wstąpił do rezerwy i pobierał skromny żołd aż do roku 1957, gdy wybuchła II Wojna Kolosów.

## II Wojna Kolosów

Japonia nie zdecydowała się na wkroczenie do II Wojny Kolosów. Mimo to, na granicy z ZSRR zostały ustawione wojska Cesarza. Matsumoto wyruszył na północny posterunek. Temperatury sięgały tam -35 stopni Celsjusza, co sprawiło, że Gentaro nabawił się poważnego przeziębienia i w listopadzie 1958 był zmuszony do powrotu do Sapporo. Zwalczyć chorobę i związane z nią powikłania udało mu się dopiero na wiosnę.

## Jednostka 71

W lipcu 1959 roku została utworzone Jednostka 71. Matsumoto Gentaro został do niej przydzielony jako doświadczony rezerwista.

## Hi no Michi

W trakcie wydarzeń z Hi no Michi, Gentaro dołączył do Jednostki 71 i rozpoczął walkę z Buntem Mandżurskim. Spisywał się bardzo dobrze i zdobył zaufanie przełożonych, co doprowadziło do awansu na stopień Gunso. Wraz z oddziałem dopuścił się zbrodni wojennej, mordując cywili jednej z chińskich wiosek. Prawdopodobnie nie brał udziału w programie Serum X. Stał się faktycznym zastępcą dowódcy żandarmerii w jednostce i brał udział w większości akcji bojowych.

## Śmierć

Matsumoto Gentaro zmarł w grudniu 1959 roku, podczas Bitwy o Radiostację Xian-Chi. Podczas walki, użył on wadliwego granatu, który wybuchł mu w dłoniach. Został pochowany w okolicznym lesie przez Brata Kolbe Koneriasu. Według relacji jednego z techników, obecnych na pogrzebie, zjawiło się na nim pięć osób.