Graajah

## Wygląd

Graajah swój drapieżny wygląd zawdzięcza swojemu pochodzeniu. Jako shifterka prezentuje niezaprzeczalnie ostre, kocie rysy - od trójkątnej twarzy, przez nieco spłaszczony nos, aż po prominentne kości policzkowe. Jej blada, lekko szarawa cera sugeruje nocny tryb życia. Swoimi dużymi, lekko skośnymi oczami o pionowych źrenicach: prawym bursztynowym i lewym  ciemnoczerwonym zawsze z uwagą obserwuje swoje otoczenie.  Z uwagi na gęstość  i skłonność do puszenia się swoich szaro-burych włosów, od zawsze miała problemy z zapanowaniem nad nimi. Najczęściej są one nierówno ścięte (w najdłuższym punkcie nie przekraczają ramion) i częściowo spięte w kucyk z tyłu. Spomiędzy nich wystają lekko zaokrąglone na końcu kocie uszy, pokryte krótką, ciemnoszarą sierścią, przy czym lewe ucho ma wyraźne wcięcie blisko czubka.

Pomimo bycia przeciętnego wzrostu, ma wyraźnie długie, w porównaniu z resztą ciała, nogi. Poza głową, palcami i długim, szarym ogonem, cała reszta jej chudego ciała jest zakryta przylegającym ubraniem. Granatowa koszula z długimi rękawami i postawionym kołnierzem, zawsze jest dokładnie zapięta pod skórzaną zbroją. Czarne, mocno starte spodnie przytrzymuje szeroki, skórzany pas. Brunatne rękawiczki z nieco szorstkiego materiału sięgają od łokci po nasady palców, odsłaniając jej zwinne, zakończone ostrymi pazurami, palce. A hebanowe buty wykonane z cienkiej skóry, z wysoką do połowy łydki cholewą, wyraźnie dużo przeszły. Często zarzuca też na siebie grafitową kamizelkę i czarną pelerynę z kapturem, gdy próbuje się ukryć w tłumie. Do pasa z prawej strony ma przypięty krótki miecz, a z lewej rapier. Dodatkowo ma małą sakwę zamocowaną na uprzęży na prawym udzie, z której wystaje głowa drewnianej statuetki przedstawiającej żurawia.

Jako Anna Croft

Anna jest człowiekiem o raczej słowiańskiej urodzie – owalna twarz, zgrabny nos, różana cera, cienkie brwi, duże, niebieskie oczy. Ma krótkie, kręcone jasno-blond włosy, które są starannie ułożone (sięgające mniej więcej do podbródka). Jest przeciętnego wzrostu, pomimo (proporcjonalnie) długich nóg; o raczej smukłej sylwetce, która ginie pod ubraniami.

Na głowie nosi czerwony turban (taki bardziej w stylu lat 20 XX wieku) spod którego wystają końcówki włosów. Nosi luźną, czerwoną ze złotawymi zdobieniami tunikę z ¾ rękawami i szerokie czarne spodnie. Na szyi widać łańcuszek od naszyjnika, ale właściwa jego część jest schowana pod tuniką. Ma klasyczne, brązowe buty (na małym obcasie) z cholewą na tyle wysoką, żeby zabezpieczała kostki. Nosi czarną, lekką zbroję, ale zarzuca tunikę na nią (traktowana bardziej a’la kamizelka kuloodporna). Jej główną bronią jest krótki miecz, przytroczony do prostego, skórzanego paska (wiszącego nisko na biodrach). A dookoła jej głowy krąży mały Ioun Stone.

## Historia

Salba Muachka (czyt. Młaczka) urodziła się na jesień, w ciepłym domu na obrzeżach Portu Damali. Jej ojciec, Jagar był strażnikiem miejskim, który głównie patrolował tereny portu i targowiska. Z kolei matka, Uma, większość dni spędzała w domu opiekując się dziećmi, choć też czasami dorabiała szyjąc ubranka dla dzieci. Najstarsza z rodzeństwa, Val, była od Salby starsza o osiem lat, a środkowy Neil o siedem – oboje byli niezwykle podekscytowani na nową siostrę.

Salba dorastała w dostatku. Zawsze na zimę miała ciepłe buty i zasypiała pod pierzyną. Uma codziennie przygotowywała ciepłe śniadania z dodatkową porcją miłości, a od święta zdarzało im się nawet pić kakao na wieczór. Podczas gorących lat niemal całe dni spędzali rodzinnie nad wodami oceanu. A gdy padało to zawsze ktoś pilnował, żeby nie mokła za bardzo.

Gdy zbliżyły się szóste urodziny Salby, Jagar usiadł z nią pod dębem w ogródku i powiedział jej historię rodziny Muachka. Setki lat temu Leo Muachka, jej prapraprapraprapradziadek zawędrował z Nogvurotu, aż do Savalirwood w poszukiwaniu za niezwykłą zwierzyną. Chciał zostać najlepszym łowcą w całym Imperium. Gdy dotarł do pierwszych drzew Savalirwoodu, natrafił na ślady zwierzyny, której jeszcze nigdy nie widział. Odciski łap sugerowały dużego kota, który w kłębie miał przynajmniej dwa metry. Po kilku godzinach śledzenia udało mu się ujrzeć stworzenie na oczy i oniemiał z wrażenia. Pomodlił się szybko w duchu do Bogów, po czym bez chwili zawahania zaatakował. Walka była zawzięta. Leo pomimo celnych ataków, nie był w stanie powalić zwierza; a rany, które otrzymywał, osłabiały go z każdą sekundą. Nagle kot skoczył i powalił go swoim ciężkim cielskiem, wbijając mu kły w szyję. Ostatkiem sił Leo złamał drzewce swojej włóczni i wbił ostrze w serce drapieżnika. Gdy w lesie ponownie zapadła cisza, Leo wziął gwałtowny wdech. Jego ciało zalał przypływ siły. Bez trudu zrzucił z siebie truchło kota i świat wydał mu się inny. Poczuł więź z lasem i postanowił założyć tam dom. Wrócił do Nogvurotu ze zdobyczą, znalazł żonę i razem wrócili do Savalirwoodu. Od tamtej pory Muachka’owie żyli w lesie, w zgodzie z naturą, a gdy znajdowali się w niebezpieczeństwie mogli wezwać do pomocy ducha Wielkiego Kota, który zasilał ich swoją siłą i zwinnością.

Jagar i Uma uznali, że Salba jest już wystarczająco duża na podróż przez kontynent. Dlatego też postanowili wrócić do rodzinnych stron, żeby mogła przejść rytuał inicjacji i uzyskać dostęp do swojego dziedzictwa. Błyskawicznie się spakowali i już następnego dnia wyjechali. Nie wiedząc, że jest to ostatni raz, gdy widzą Port Damali całą rodziną.

Podróż minęła im bez niespodzianek. Po kilku tygodniach dotarli na miejsce – powitało ich kilka drewnianych chatek upchanych między drzewami. Jagar zawołał, a już po chwili zebrała się grupka wujków, kuzynów i dziadków, która przywitała ich z radością. Od razu zabrali się za przygotowywanie rytuału, a gdy tylko wzszedł księżyc Salba połączyła się z duchem Wielkiego Kota. Następnie naszedł czas na ucztę, podczas której wszyscy tańczyli, śpiewali, jedli i pili, aż nie usnęli ze zmęczenia.

Salbę obudziły krzyki. Jeszcze żarzące się ognisko dawało światło, dzięki któremu ujrzała grupę napastników. Mężczyźni i kobiety zakuci w metal oraz skóry atakowali jej rodzinę. Zapanował chaos – mężczyźni walczyli, kobiety szukały dzieci, kilka osób uciekało. Salba zamarła, niezdolna do ruchu. Serce jej waliło jakby zaraz miało eksplodować. Poczuła jak siła Wielkiego Kota ją wypełnia, ale nie zdążyła z niej skorzystać. Ktoś nagle uderzył ją od tyłu, przygważdżając do ziemi. Poczuła zimny metal zamykający się na jej szyi i usłyszała jak osoba krzyczy „Mam kocie, łapcie ile dacie radę! Każdego, kto stawia opór możecie zabić!”, po czym ciemny materiał zakrył jej oczy.

Została wrzucona do klatki, która znajdowała się na wozie i niedługo potem została zabrana. Gdy ściągnięto jej worek z głowy, znajdowała się pod wielkim domem. Obok niej stało kilku jej kuzynów i kuzynek, wszyscy oprócz niej byli mocno poturbowani i patrzyli się na nią ze zdziwieniem. Zostali zaciągnięci przez uzbrojonych do środka, przeprowadzeni przez korytarze, aż stanęli przed obliczem schludnie ubranego mężczyzny. Mężczyzna przyjrzał się każdemu z nich z osobna i zawiesił wzrok na dłużej na Salbie. „Ta zostaje. Resztę możecie sprzedać na targowisku” oznajmił mężczyzna, po czym się pochylił nad Salbą „Jak będziesz grzeczna, to będziemy się tu dobrze bawić, kociaku”.

Następne lata spędziła jako prywatna zabawka Ionosa Jagentotha – musiała się przemieniać na zawołanie, wykonywać sztuczki, pozwalać jego gościom na traktowanie jej jakby była bezrozumnym zwierzęciem. Każdy dzień był kolejnym upokorzeniem, a wszelkiego rodzaju niesubordynacja była karana batami. Nienawiść do bogaczy i samej siebie w niej rosła. Pewnego dnia, gdy już prawie straciła wszelką chęć do życia, rezydencję Jagentothów odwiedziła niezwykła kobieta. Była zupełnie inna od reszty gości - uważnie obserwowała Salbę, ale nie śmiała się z jej niedoli. Poprosiła Ionosa o noc z Salbą sam na sam, sowicie mu za to płacąc. Gdy tylko były odosobnione w komacie kobieta nagle zmieniła swój wygląd – jej skóra zrobiła się niebieska, a oczy czerwone. Przedstawiła się jako Issih Radosna (czyt. Issi – „Issih the Happy”) i zaoferowała Salbie pomoc w ucieczce, wręczając jej statuetkę żurawia. Poinstruowała Salbę, że schowała statuetkę, a gdy będzie sama i będzie się zbliżał ranek, żeby potarła statuetkę. Następnie wygoniła ją ze swojej komnaty i powiedziała Ionosowi, że rozmyśliła się i nie zamierza zawierać z nim żadnych umów.

Salba na noc została ponownie wrzucona do swojej celi w piwnicy, gdzie zwinęła się w kącie w kłębek i czekała na świt. Gdy tylko nadszedł czas zrobiła jak Issih jej poleciła i nagle znalazła się w przestronnym pokoju, wypełnionym luksusowymi meblami. Pewna, że jest wolna krzyczała z radości i głośno dziękowała patronce. Jej radość nie trwała za długo, ponieważ niedługo po tym usłyszała strażników Jagentotha. Zamarła i czekała, aż wparują do pomieszczenia, żeby ją zaciągnąć z powrotem do celi. Ale to się nie stało. Jeden ze strażników zauważył statuetkę i zwołał cała straż do poszukiwania jej. Minuty ciągnęły się wiekami, a ona uważnie nasłuchiwała co się dzieje poza pokojem. W końcu wszystko ucichło, ale ona dalej siedziała cała spięta, wbijając pazury w poduszki.

Nagle poczuła jak coś ją zasysa w górę i gdy mrugnęła znajdowała się na kompostowniku, poza posiadłością, a w rękach trzymała statuetkę żurawia. Ścisnęła ją mocno, po czym najszybciej jak tylko mogła puściła się biegiem w stronę najbliższych drzew.

Na przestrzeni następnych dni ukradła: komplet ubrań, które ktoś wywiesił do wyschnięcia; narzędzia złodziejskie, dzięki którym pozbyła się zaciśniętej na szyi metalowej obroży; i jedzenie, gdy tylko zgłodniała. Wyrwała z ucha kolczyk-znamię przynależności do Jagentothów, przybrała imię Graajah (czyt. Graaża) i uciekła w stronę Imperium, żeby znaleźć się jak najdalej od Shadycreek Run. Szybko jednak zauważyła, że kradnięcie absolutnego minimum do przetrwania, nie zaprowadzi jej daleko, więc postanowiła zinfiltrować gildię złodziei w Nogvurot i znaleźć tam pracę, która nauczyłaby ją nowego fachu.

## Ciekawostki

* Występowanie jako Graajah - pierwsze pojawienie (Exandria "Cienie Wildemount" #1 - Ruiny Przeszłości), ostatnie pojawienie (Exandria - Cienie Wildemount #20 - Nowe Relacje).
* Występowanie jako Anna Croft - pierwsze pojawienie (Exandria - Cienie Wildemount #20 - Nowe Relacje), ostatnie pojawienie (Exandria - Cienie Wildemount #38 - Smoki i ludzie).
* Występowanie jako Salba Muachka - pierwsze pojawienie (Exandria - Cienie Wildemount #38 - Smoki i ludzie).

## Galeria

Pełny art GraajyhKarta przedstawiająca postać GraajyhSalba jako Anna Croft