"Biedny Bajtek..."

Nadzieja jest złudna, a złe przeczucia w tym niebezpiecznym świecie, często okazują się trafne.

Otóż gdy drużyna wyszła z jaskini, obolała po długiej walce, razem z ledwo stojącym na nogach Fjarnskaaglem, przywitał ich nie kto inny a sam burmistrz wsi. Był on w towarzystwie dwóch ochroniarzy. Daremne były nadzieje Clementa na to ze Burmistrz przyszedł z pomocą, bo tak jak się okazało - był w zmowie z Czarnym Robertem.

Drużyna będąc już rozgrzana po poprzednich walkach z łatwością poradziła sobie z trójka przeciwników. W czasie walki do akcji wkroczył także Veridian, który od dłuższego czasu podążał za drużyna, aby w tym momencie dotrzeć i wspomóc towarzyszy.

Drużyna po wymienieniu się informacjami, ruszyła do wioski. Wychodząc z lasu spotkali na trakcie dziwnego jegomościa. Podróżnik powiedział im tylko, ze ze wschodu nadciąga burza, po czym przestał zwracać na kogokolwiek uwagę i poszedł w swoją stronę.

Towarzysze nie rozumiejąc przesłanki, szybko zapomnieli o dziwnym spotkaniu.

Po dotarciu do wioski, uroczyście pochowali Raptoni, właściciela karczmy u stop jego posiadłości.

Kolejne dni towarzysze spędzili w wiosce, doglądając ran, mieszkając w zapomnianej karczmie, robiąc zakupy i przygotowując się do wyruszenia w drogę.

W międzyczasie Veridian dowiedział się jak wyleczyć chorobę umysłowa, spowodowana częstym kontaktem z Mglistym. Musiał on urżnąć się tak aby na drugi dzień mieć ogromnego kaca, co bardzo się mu spodobało. Wziął więc towarzysza Burima na zabawę.

Według pierwszego planu, drużyna miała udać się prosto do Zendar, aby przekroczyć granicę i uciec przed wojną niebłagająco się zbliżającą. Decyzje o zmianie podróży spowodowała jednak wizja Brata Clementa. Zobaczył on tropiącego się człowieka na bagnach. Wiedząc, ze to wizja od samego Boga, nie mógł sobie pozwolić na zignorowanie jej. I tak drużyna miała wyruszyć do Ruve, wioski która szczyciła się handlem ziołami i miksturami.

W noc poprzedzająca wyjazd, Towarzysze chcieli uszczknąć sobie bogactwa zmarłego już burmistrza. W nocy więc zakradli się do jego domu.

Gdy Burim otworzył zamek drzwi, Veridian stał się całkowicie niewidzialny dzięki swojej magii. Towarzysze oddali Veridianowi zrobienie czarnej roboty.

Veridian zakradł się do domu i przypadkowo... nadepnął na psa. Pies narobił hałasu, ale zaraz został zabity. Niestety hałas obudził domowników. Veridian ukryty odczekał długa chwile aż domownicy znowu pójdą spać, po czym okradł spore kosztowności rodziny burmistrza. Usatysfakcjonowany łupem już chciał się wydostać, ale trafił na ochroniarza. Ten zaszokowany nagłym pojawieniem się intruza, obudził wszystkich domowników. Veridian nie czekając na reakcje ochroniarzy stworzył nieprzenikniona ciemność. Oślepieni przeciwnicy nie mogli nic zrobić, a Veridian zdołał wyjść przez okno. Niestety towarzysze odkryli ze Verdian został ranny przez ochroniarza, a także zeskakując zwichnął sobie nogę. Nie czekając na nic towarzysze wraz z rannym Veridianem udali się do tawerny podleczyć przyjaciela i uniknąć wykrycia.

Następnego ranka, drużyna ruszyła ponownie w podróż.

Po dniu drogi traktem, przyjaciele dotarli na bagna.

Przez bagna prowadziła drewniana Kreta ścieżka, ale mogąca spokojnie utrzymać wóz drużyny. Spokój jednak nie trwał długo. W pewnym momencie, towarzysze byli świadkami popełnianego morderstwa. Nie czekając ani chwili, udali się na pomoc nieszczęśnikowi. Okazało się jednak, ze wyłowiony z bagna biały elf, nie żyje od dłuższego czasu. Drużyna znalazła tylko list przy zmarłym.

Wrzucili zwłoki z powrotem do wody i to był ich największy błąd. Zwłoki wrzucone dwukrotnie w to samo miejsce przyciągnęły uwagę czwórki wynurzaków. Potwory sprytne i nieuchwytne.

Zaatakowały one drużynę, niestety walka była strasznie opłakana. Wynurzaki, błyskawicznie wyskakiwały z wody, zadawały cios i chowały się z powrotem do wody, nie dając drużynie możliwości do zaatakowania. Z początku próbowali walczyć, nawet Fjarnskaagl śpiący z wyczerpania całymi dniami, zaczął pomagać drużynie ciskając swoje świetliste włócznie w wodę. Jednak sprytne potwory powoli osłabiały towarzyszy.

Po rozpaczliwej próbie ucieczki i usilnych prób ratunkowych Bertusa, drużyna straciła wóz wraz z dobytkiem. Bardzo oberwał także Veridian a także koń drużyny - Bajtek.

Wynurzaki sprawiły nie lada problem. Jeden został zgładzony przez Brata Clementa, drugi zginął od włóczni Fjarnskaagla, ale towarzysze już ledwo trzymali się na nogach.

Z pomocą przyszedł im Oloran. Bóg nakazał wiatrom utworzyć wir wokół drużyny. To dało chwile wytchnienia i możliwość wyleczenia odrobinę Verdiana i wierzchowca.

Bertus za to miał okazje wypróbować moc swojego sztyletu. Dziabnął on trzeciego wynurzaka, a ten zniknął i pojawił się martwy, kilka metrów dalej. Bertus zachwycony odkryciem szukał czwartego wynurzaka.

Fjarnskaagl jednak ponownie okazał się nieoceniony. Cisnął kolejna włócznie w wodę, trafiając ostatniego przeciwnika, po czym opadł z sił.

Drużyna wygrała starcie. Ranni, zmęczeni, brudni, biedniejsi o wóz i z brakiem humoru, ale z ulgą ze żyją, bohaterowie udali się do wioski na bagnach...