Cytrynowa jadłodajnia

**Cytrynowa jadłodajnia** to trzeci rozdział części trzeciej *Skarb* i dwudziesty rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Zenon
* Hapaczeszko
* Pavla
* Profesor Henryk Kowalski

## **Streszczenie**

W następnym dniu Czesław wziął z komody sześć łyżeczek i położył po jednej łyżeczce na jedną porcję. Potem wsiadł do stołu. Następnie spróbował pić sok cytrynowy. Potem Ksawery wziął z komody sześć chust. Następnie Czesław, Aleksander, Zenon, Hapaczeszko i Pavla podnieśli ze stołu wszystkie szklanki. Ksawery podstawił wszystkie chusty na stole. Potem Czesław, Aleksander, Zenon, Hapaczeszko i Pavla postawili wszystkie szklanki z powrotem na stół, a następnie Ksawery postawił jedną chustę na stole. Potem nasi bohaterowie zaczęli pić sok cytrynowy. Następnie Profesor Henryk Kowalski zapytał, czy możesz wypić jeszcze zupę, a Zenon odpowiedział, że mogą jeść zupy pirackiej. Potem Ksawery patrzył na widok pagórka Sahal w Dzwoniku. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla dopili sok cytrynowy do końca, a Zenon siorbał zupę. Potem śmiertelnie się zakrztusił, a Hapaczeszko przestraszył się. Następnie Hapaczeszko i Pavla płakały. Czesław klepnął po plecach martwego Zenona. Potem Ksawery podniósł martwego Zenona z krzesła. Następnie wszyscy udali się na cmentarz. Potem Ksawery położył martwego Zenona na ziemię. Następnie Ksawery wyciągnął z prawej kieszeni spodni Zenona kilof, a z lewej mapę. Na końcu Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla wyszli ze cmentarza.

## **Tekst**

Następnego dnia Czesław wstał z krzesła, podszedł do komody, otworzył górną szufladę, wziął z niej sześć łyżeczek, trzymał je w lewej ręce, zamknął górną szufladę prawą ręką i położył po jednej łyżeczce na jedną porcję. Potem wsiadł do stołu.

– Arrr! Wszystko mamy. I łyżeczki mamy i to wszystko, wszystko mamy. Możemy już pić sok. – rzekł Czesław.

W ten sposób Czesław spróbował pić sok cytrynowy.

– Mmmm… Czy ten sok jest smaczny? Miam, miam, miam, miam. – rzekł Hapaczeszko.

– Tak, ten sok jest smaczny, ale kwaśny. – odrzekł Czesław.

  W ten zamian Ksawery wstał ze swojego krzesła, podszedł do komody, otworzył dolną szufladę, wziął z niej sześć chust, trzymał ich w prawej ręce i zamknął dolną szufladę. Czesław, Aleksander, Zenon, Hapaczeszko i Pavla podnieśli ze stołu wszystkie szklanki i wstali z krzeseł. Ksawery podstawił wszystkie chusty na stole. Czesław, Aleksander, Zenon, Hapaczeszko i Pavla postawili wszystkie szklanki z powrotem na stół. Potem Ksawery postawił jedną chustę na stole, przesunął szklankę obok chusty, chustę przesunął przez szklankę i postawił szklankę na chustę.

– Już mamy wszystkie chusty pod wszystkimi szklankami. – rzekł Ksawery.

– Dobra, na zdrowie! – odrzekł Czesław.

– Na zdrowie! – powtórzył Zenon.

  Nasi bohaterowie cicho i spokojnie pili sok cytrynowy. Potem przyszedł do naszych bohaterów pan profesor Henryk Kowalski i pytał: „Czy możesz wypić jeszcze zupę?”

– O nie, nie, nie! Tą zupę jeść nie wolno, bo mamy alergię na tą zupę. Nie możemy pić ją więcej. Dobra? – rzekł Zenon.

– Tak, dobra. – odrzekł Czesław.

– Zgadzam się. – przerwał Aleksander.

  Jako nasi bohaterowie kontynuowali pić sok cytrynowy, Ksawery patrzył na widok pagórka Sahal w Dzwoniku i powiedział: „Jaki piękny widok pagórka Sahal w Dzwoniku.”

– No, już widzę ten widok tego pagórka. Arrr! – odrzekł Aleksander.

– Może już za chwilę pójdziemy na ten pagórek. – rzekła Pavla.

– Tak, oczywiście, że jesteśmy szczęśliwi, że pójdziemy. Arrr! – odrzekł

Ksawery patrzył na Aleksandra z oczami szeroko otwartymi ze zdziwienia.

– Arrr! I co zamierzasz robić w tym parku? – zapytał Ksawery.

– Ja idę z tobą doić kozie mleko. – bąknął Aleksander.

– A ja z Hapaczeszkiem i Pavlą na Sahal. – Czesław wbił wzrok.

Zapadła cisza. Ksawery przyglądał się w milczeniu Czesławowi i Aleksandrowi. Identyczne miecze, identyczne haczyki, identyczne miny, identyczny ekwipu… - nie! Ekwipunek był jednak inny.

– Czyli ty jesteś Aleksander? – zapytał Ksawery, patrząc na Czesława.

– Tak! – ucieszył się Czesław.

– A ty jesteś Czesław? – tym razem Ksawery zerknął na Aleksandra.

– Ychy! – rozpromienił się Aleksander. – Od razu widać, prawda?

Ksawery, Zenon i Hapaczeszko wymienili się spojrzeniami.

– Genialne przygody. – wykrztusił Zenon.

– Tak? – panikował Hapaczeszko.

– Nikt was nie rozpozna! – odrzekł Ksawery.

– I o to chodzi! Arrr! – krzyknęli rozradowani Czesław i Aleksander. – Lecimy!

Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla dopili sok cytrynowy do końca, a Zenon siorbał zupę.

– I wiesz, Ksawery, co się stało? – zapytał Czesław.

– Cud. – bąknął Ksawery.

Ale Zenon nie dopił soku cytrynowego do dna i niestety zakrztusił się śmiertelnie. Hapaczeszko przestraszył się.

– Ojej! Zenon, co się stało? Coś Cię boli? – Hapaczeszko zerknął na Zenona.

– Nic mu nie boli. On zakrztusił się: on kaszlał, a potem śmiał się głośno. Może go klepnąć? – odrzekł Czesław.

Czesław, Aleksander i Ksawery podeszli do Zenona, a Hapaczeszko i Pavla zleciały z gałązek drzew, przeleciały do Czesława, Aleksandra, Ksawerego i martwego Zenona i płakały. Czesław klepnął po plecach martwego Zenona.

– O Boże! Zenon śmiertelnie zakrztusił się od soku cytrynowego. – pożalili się Hapaczeszko i Pavla.

– Niech to szlag! – szepnął Ksawery.

– Zenon już nie żyje. – rzekł Czesław.

– Co się stało? – zapytał Ksawery.

– Najpierw Zenon siorbał zupę, rozlał stół i oblał trawę sokiem, a potem bardzo głośno kaszlał, śmiał się i zmarł. – rzekł Ksawery.

– Przepraszam! Strasznie mi wstyd. – pożalił się Aleksander.

– Może pochowamy Zenona gdzieś czy nie? – zapytał Ksawery.

– Tak, ale niestety musimy Zenona gdzieś pochować. – odrzekł Czesław.

Ksawery podniósł martwego Zenona z krzesła i poszedł z Czesławem, Aleksandrem, Hapaczeszkiem i Pavlą przez skrzyżowanie dróg, a następnie skręcili w prawo. Aleksander otworzył wejście na cmentarz. Wszyscy przeszli przez wejście. Następnie szli prosto, potem skręcili w prawo, a potem skręcili w lewo. Ksawery położył martwego Zenona na ziemię. Zenon został pochowany przez Ksawerego. Ksawery wyciągnął z prawej kieszeni spodni Zenona kilof, a z lewej – mapę.

– Co to u pana Henryka było? – zapytał Aleksander.

– Widziałem już coś takiego, ale tylko raz. – odparł Czesław. – To był pan Kacper, którego kilka lat temu nasłał na mnie pan Henryk, ale tamten nie potrafił myśleć samodzielnie.

– Ale jakim cudem pan Henryk go nasłał, skoro jest bibliotekarzem Fabryki Kasnerskiej? – zapytał Hapaczeszko.

– Teraz są w jednej drużynie – Henryk i Robert, jego posłuszny bóg Karaibów.

– Co teraz zrobimy? – zapytał Ksawery.

– Jak uporam się z władzami to ruszam do Jaromenka, żeby znaleźć wielki młot. – odparł Czesław.

– Co?! Zenon nie żyje! – Aleksander zerknął na martwego Zenona. – I… to tylko… robota, jak zwykle?!

– Zdobywam wielkiego młota. A tego młota potrzebuję, żeby zabić Boga. – odrzekł Czesław.

  Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla odeszli od martwego Zenona i pożegnali się z nim. Czesław otworzył wyjście od cmentarza. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili cmentarz, następnie Czesław zamknął bramę, a Następnie Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili leśny szlak.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=IMBNsxDJYy8