Rozdział VI

## Niejasny wybór między światłem a mrokiem

Dalsza droga do twierdzy Kirkwall minęła w bardzo napiętej atmosferze. Feradan przez całą drogę nie rozmawiał z Dimą, Garanem i Dercerem, natomiast z bratem zamienił zaledwie dwa zdania. Towarzystwo podzieliło się na 2 grupy: Dimę, Garana, Dercera i Mattea, a w przeciwnej grupie Lunę i Feradana.

Widać było, że następuje między przyjaciółmi duży rozłam, z czym żaden z nich nie mógł się pogodzić.

-Jesteśmy na miejscu! - powiedział melodyjnie Matteo, zatrzymując się przed bramą, która chwilę później otworzyła się przed wędrowcami.

-Zapewne musicie spotkać się z rodzicami. Gdzie mamy czekać? - zapytał się go Dima.

-Drogą na lewo do niewielkiej kantyny.

Trójka przyjaciół odeszła w wskazanym kierunku, podczas gdy Feradan oznajmił Lunie, że może poczekać na dziedzińcu. Następnie wraz z bratem udał się do głównej komnaty.

-Moi synowie! - zakrzyknął starszy mężczyzna o płowych włosach i brodzie - Chodźcie! Zjedzcie coś!

-Ojcze, zapewne słyszałeś już o tym, co spotkało Trayusa - zaczął Feradan.

-Tak... Ubolewam wielce nad stratą mego pierworodnego, lecz nie mogę sobie pozwolić na pochłonięcie się w żałobie. Mieliście żyć bez majątku, reprezentując ród w inny sposób, lecz bogowie zadecydowali inaczej. Przyjmiecie dziedzictwo jutro rano w oficjalnej ceremonii.

-Stawimy się na czas... chyba - wtrącił się Matteo.

-Nie zatrzymuję was teraz na dłużej - powiedział ojciec, przerywając przez atak kaszlu.

-Jesteś chory?

-Niestety tak pokarał mnie los. Nie pożyję już długo, moje dzieci. A teraz idźcie! Przygotujcie się do ceremonii!

Bliźniaki wyszły z sali w milczeniu. Minęli kilka marmurowych kolumn ozdabianych obsydianem, nim Feradan wreszcie przemówił.

-Matteo, idę do swojej komnaty. Powiedz Lunie, żeby poprosiła służbę o klucz do pokoju dla gości wysokiego pochodzenia. Niech też mnie nie odwiedza ona, ani nikt inny.

-Wedle rozkazu, braciszku! - zakrzyknął Matteo, zatrzymując się unosząc rękę, jak gdyby odpowiadał generałowi armii.

-Nie mam czasu na żarty - westchnął Feradan, skręcając w inny korytarz.

Otworzył drewniane drzwi i już miał je za sobą zatrzasnąć, gdy nagle usłyszać wilcze skomlenie. Odwrócił się, upuszczając głowę. Przed drzwiami zobaczył Shade'a.

-Wchodź, mały - powiedział, zamykając za zwierzęciem drzwi.

Usiadł następnie na łożu, pochylając się nad wilkiem.

-Gdzieś ty był przez całą drogę powrotną? - zapytał, drapiąc Shade'a po czubku łba - Zapewne nigdy nie będziesz stał przed tak cholernie ciężkimi wyborami, psino...

Wilk o kruczoczarnym futrze szczeknął radośnie, jak gdyby pocieszając Feradana.

-Co tu wybrać? Rodzinę, majątek i przyjaciół, czy naprawdę wyjątkową osobę? - zafrasował się mężczyzna, po czym przechylił się do tyłu, upadając plecami na łóżko.

-Do tego jeszcze ta choroba ojca... Muszę się z tym wszystkim przespać.

Feradan zasnął szybko, zmęczony trudami podróży, lecz sen jego był płytki i bardziej przypominał byle drzemkę.

<O świcie>

Lightbringera obudził promyk słońca, który wpadł do pokoju przez okienko twierdzy. Feradan mozolnie wygramolił się z łóżka, spychając łeb Shade'a ze swojej nogi, po czym przywdział leżące na stoliku odzienie. Była to ciemnoczerwona koszula i czarny płaszcz z wyplecionym krwistoczerwoną nicią herbem rodu. Spojrzał na swe odbicie w lustrze, rzucając melancholijny uśmiechek, po czym wyszedł z pokoju, kierując się do komnaty ojca.

-Ojcze... - powiedział, przepychając ciężkie, okute drzwi.

-Ach, Feradan... Chłopcze... - powiedział potężny staruszek, wyglądając spod futrzanej kołdry.

-Dobrze się czujesz?

-Beznadziejnie... Pogorszyło mi się od wczoraj, jeśli mam być szczery...

-Może wezwać nadwornego medyka?

-Nie, mam dość tego chciwego łajdaka...

-Cóż, w takim razie... - zaczął Feradan, lecz nagle przerwał mu ojciec.

-Synu, cieszę się, że tu jesteś. Obaj wiemy, jak Matteo wykorzysta swoją część majątku, dlatego twa obecność naprawdę poprawia mi nastrój. Jesteś nadzieją na potrzymanie dumy rodu.

-Widzisz... - ponownie zaczął Feradan, jednak ojciec raz jeszcze mu przerwał.

-Ciężko mi będzie wygramolić się z tego łóżka na ceremonię... Pomożesz staremu dziadowi wstać?

-Nie przerywaj mi! - krzyknął Feradan, a głos jego załamał się na ostatnich głoskach.

Starzec uniósł oczy, spoglądając w milczeniu na syna.

-Nie chcę tej ceremonii, nie chcę majątku i nie chcę dziedzictwa.

-Że co? - zagrzmiał stary Lightbringer.

-Wyruszam. Nie pytaj gdzie i po co. Taki jest mój wybór.

-Mogłeś być spadkobiercą wielkiego rodu Światłonośców, lecz ty wybrałeś ciemność zapomnienia? - krzyknął w gniewie ojciec, siadając na łóżku.

-Tak, odchodzę. Ród będzie musiał sam o siebie zadbać - rzucił kamiennym głosem Feradan, wychodząc z komnaty.

-Wyrzekam się ciebie! Nie masz prawa zwać się mym synem! - słyszał młodzieniec za swymi plecami, nim zatrzasnął siłą drzwi. Zdenerwowanym, szybkim krokiem wyszedł na dziedziniec, gdzie spotkał Lunę.

-Feradan! - zawołała go, lecz on jedynie kiwnął głową, by szła za nim.

Mężczyzna zaprowadził ją do stajni, pomógł jej usiąść na koniu, po czym sam dosiadł jednego.

-Otworzyć bramę! - krzyknął stanowczym głosem.

Zakłopotani wartownicy spojrzeli na Feradana, po czym pociągnęli za kołowrót, otwierając wielkie wrota i wypuszczając jeźdźców.