Era Imperiów

## Początek

Vollun Snakeblight był tethyriańskim dowódcą astralnej floty, która zaatakowała Sidrillon. Był to potężny mistyk, który najechał elfie kraje konfederacji Esvarionu, Belánor, Súlëbor i Ingolëdon. Vollun założył, na zdobytych ziemiach, królestwo Sealii. Na wschodzie założył wasalne księstwo Udrevu, zarządzane przez marionetkowego kniazia Vsevoloda, utworzone z ludzi porwanych z innego świata. Proklamacja Sealii zakończyła Pierwszą Aerejską Wojnę. Część Ingolëdonu wciąż jednak istniała, przygotowując się na kolejne starcia.

W między czasie armia prowadzona przez aasimara znanego jako Masir, zaatakowała rozległe stepy Maldariath, dominując północne tereny tej krainy i zakładając tam kalifat Ralaihanu. Niepokoje w Imperium Smoków postanowili wykorzystać Sarrukhowie, którzy w tym okresie wywalczyli niepodległość.

Trzecią armią była armia wieszczki Khlidanope, która utworzyła Cesarstwo Valyrii, w dawnym Váyamarze i wygoniła morskie elfy do morza, gdzie mieli, od tego momentu, żyć.

Jako ostatnie armia, Sidrillon zaatakowała armia chana Kartala z rodu Rericon, która podbiła wschodnie tereny Imperium budując tam swój kaganat Rericonu.

W tym czasie, kontynent nazywany Eraidan, odłączył się od Eriutis, odpływając na zachód i łącząc się z górami olbrzymów, którzy utworzyli, na Eraidanie, swoje państwo Quinametzin. W tym samym czasie, na północy, z wody wyłonił się nowy ląd określony jako Iroth.

## Druga Wojna

Druga Aerejska Wojna zaczęła się najazdem zjednoczonych armii Volluna na Niquëman. Ingoledi postanowili wykorzystywać ten moment, atakując swoich dawnych wrogów od południa. Choć Niquëman został mocno osłabiony, to jednak elfy wygrały tą wojnę, zajmując Sealię dla siebie. Rozochoceni zwycięstwem Ingoledi najechali później również Valyrię, której połowę zdobyli. Czując się wyższymi od ludzi, Ingoledi, rządzeni przez królową Cirrane, zniewolili ludzi dawnej Sealii. Vollun został zabity poprzez ścięcie, jednak przed śmiercią udało mu się zamknąć swoją duszę w naczyniu.

Ludzie wzniecali różne rebelie, przeciwko Ingoledi. Synowie Volluna, Exur, oraz Nador, prowadzili dwie rewolucje, konkurując również między sobą. Udrevczycy, odrzuciwszy marionetkowego Vsevoloda, wzniecili bunt Havryshów, od nazwiska swojego przywódcy, Heorhija. Na południu bunt wznieciła wieszczka Camilia. Powstania ludzi kończyły się różnymi skutkami. Potomkowie arcymaga zwyciężali głównie dzięki swojej mrocznej magii, jednocześnie nie rzadko walcząc między sobą, a Havryshowie byli zbyt słabi coś osiągać. Valyryjczycy na południu osiągali największe sukcesy, tworząc także, służącą Camillii, asasyńską sektę Sicarii, która, w biały dzień dokonywała morderstw na ważnych Ingoledich.

Szala zwycięstwa zaczęła się jednak przechylać na stronę ludzi, gdy Camillia otrzymała wizję od Marsa, który wspomógł swoją mocą rebelię, oraz podarował jej magiczny miecz, Wycinacz Burzy. Valyria uwolniła się z szponów Ingoledich, zaś Camillia, pierwsza cesarzowa Drugiego Imperium Valyrii, została uznana za świętą. Dzięki jej zwycięstwu, wolność uzyskali również Udrevczycy, a potomkowie Volluna, dominujący o to, który z nich miałby być prawdziwym następcą Sealii, utworzyli dwa królestwa. Exur założył Aexuiryn, zaś jego brat został królem Briven.

## Daleki Zachód

Na Iroth tymczasem, obce bóstwa zaczęły tworzyć swoich, rodzimych, ludzi i ich plemiona. Północni ludzie żyli w koczowniczych plemionach Iroth, podczas gdy na południu kontynentu powstało królestwo Usaka, które walczyło z, istniejącym od dłuższego czasu, pomiędzy tymi dwoma ludami, Tabaxlanem.

Podobnie stało się na Eraidanie, gdzie, pustkę po wymarłych na tajemniczą zarazę elfach, wypełniły plemienny ludy zamieszkujące tamte dżungle. Cztery plemiona Cahua, czyli Huaccha, Quispe, Alca i Allauca podbili Deszczowe Góry, należące wcześniej do Quinametzin.

Część Usaków dotarło na Daothrau, gdzie, już jako plemię Aguey, rywalizowali o dominację na bagnach, z jaszcuroludźmi.

## Wojna Burz

Nador Snakeblight, król Briven, został zamordowany przez asasynów wysłanych przez jego brata. Jego następczyni i przybrana córka, Sennani Cariwald, wypowiedziała wojnę Aexuirynowi, pragnąc pomsty za jego śmierć. To wywołało reakcję wśród innych krajów. Valyriański cesarz, Sititula Aridus, podpisał traktat z Ingoledimi, jako, że obie strony obawiały się państw wykorzystujących, na porządku dziennym, czarną magie. Połączone siły ludzi i elfów, zaatakowały rok później oba zwaśnione królestwa. Do wojny dołączył również Udrev, chcący powiększyć swoje ziemie.

W tym czasie kalif Azmar, skuszony przez Absaloma, podającego się za aljańskiego rzemieślnika Triandala, postanowił zaatakować Valyrię, aby odebrać jej ziemię. To wywołało gniew pustynnych elfów, którzy, sprzymierzeni z Valyrią, napadli na Ralaihan od zachodu.

Azmar, widząc problematyczną sytuację, nakazał Triandalowi stworzyć artefakty, które mogłyby pomóc mu w walce. Przedmioty te, znane jako Popielne Znaki, pozwoliły mu kontrolować ogień, jednocześnie powoli korumpując jego duszę. Co raz bardziej brutalny Azmar nakazał palić elfickie miasta. Widząc, że z dalekiego Távanionu, przypływały kolejne elfy, a on sam przegrywał, mimo to, postanowił ukarać Triandala i skazać go na ścięcie. Kiedy dusza Absaloma wróciła do Dziewięciu Piekieł, ten poprzysiągł zemstę na ludzie Ralaihanu.

Tracący nad sobą kontrolę Azmar, odkrył w sobie pokłady wrodzonej smoczej magii. Używając jej, oraz Znaków, sprowadził na Maldariath, ale i na swoje państwo ogniste burze, które spopieliły oba państwa, zmieniając żyzne sawanny i stepy w piaskowe pustynie. W ten sposób powstały również dwa największe pustkowia tego świata. Pustkowie Qibesai, w południowym Maldariath, oraz Natarabad, kontrolowany dawniej przez Sarrukhię, oraz smokowców.

Po tym wydarzeniu, Maldariath postanowiło się poddać, jednak Azmar został zabity przez Távanionskiego wojownika. Na marionetkowego kalifa wybrany został Mualat Abid, który przyjął nowe imię "Manih Alhikma", zreformował wiarę Ralaihanu, biorąc przykład z tekstów kalifa Masira, którego uznał za bóstwo. Mualat zakończył również wojnę z Valyrią, odwracając się przeciwko czarnym magom z północy.

Dwójka spadkobierców Volluna, widząc jak wielkie armie znajdują się po drugiej stronie, postanowili połączyć siły. Razem wykonali potężny mroczny rytuał. Skomunikowali się z samym Krelarem, przelali swoją krew, w ramach paktu, dzięki czemu mroczna energia Odległych Krain pojawiła się w chmurach Sidrillonu. Kończąc swój rytuał, przywołali potężne czarne burze, który pokryły całą planetę. Pochłonięci przez szaleństwo, Exur i Sennani, ukryli się w grobowcu Volluna, w Vollundal, podczas gdy czarne pioruny niszczyły całe miasta, ruinowały ogromne ilości wszystkich cywilizacji. Te same burze zmieniły jezioro Fornendë, święte dla leśnych elfów, w zatokę Krearynu, zatapiając kilka wysp w tamtym regionie i tworząc Archipelag Deszczu. Inne uderzenia rozdzieliły Malenor, tworząc z niego osobny kontynent. Wiele piorunów uderzało w ludzi. Jednym dając szaleństwo, innych zmieniając w potwory. Wszystkim śmiertelnikom usuwając częściowo pamięć, wiedzę, czy mądrość. Cofając całą cywilizację na wiele lat wstecz. Wydarzenie to znane było jako "Wyrwa".

## Dalsza Historia

W końcu, szaleńczy magowie zostali znalezieni i zabici, przez króla Ingoledich, Fysdala. Ludzie z obu królestw wybrali sobie władców. Królem Briven został Heddavar Skedrson, zaś władcą Aexuirynu został Alcfrith Ilgera. Obaj podpisali traktat czarnej burzy, w elfickim mieście Mhethalas.

Największą ofiarą czarnych burz był Távanion, który zupełnie zniknął z map świata, zaś jego elfy zamieszkały na drzewach w dziczy. Na ich miejsce powstały jednak nowe rodowode, oraz plemiona ludzi stworzone przez obcych, jak dotąd, bogów. Inne państwa, jednak, również cofnęły się w rozwoju. Briven, Aexuiryn, Niquëman, oraz Ingolëdon, stały się konfederacjami barbarzyńskich plemion, podobnie jak Rericon, oraz Udrev.

Królestwa Aexuirynu oraz Briven były połączone w jeden byt polityczny. Nowa Sealia była unią, która nawiązywała do dawnego państwa. Z czasem jednak jej struktura stawała się luźniejsza. Państwo to przerodziło się w bardzo autonomiczną Świętą Ligę Sealii.

Setki lat później świat wyglądał zupełnie inaczej. Nowa Sealia, oraz, wraz z Valyrią, podbiły do końca Ingoledich, oraz Niquëman. Ralaihan podbił cały Maldariath i resztę Złotej Pustki, oraz zaczął kolonizację Amratanu. Ludzie z Belanoru sprzymierzyli się leśnymi elfami i założyli królestwo Kae Belanore. Sarrukhowie wyginęli, zamiast tego stając się Yuan-Ti. Rericon zaludnił całe stepy, ale i wschodnią część Wielkiej Tundry, oraz Saarsuk.

Większość tych imperiów nie przetrwało próby czasu i, podczas lat roztrzaskania, upadło.