Elfy

*“Zrodzone z miłości do sztuki, którą Bogini Selene tak ukochała. Wyrzeźbiła elfy z gliny, mieszając z nią nie tylko cząstkę uczucia, ale również elementami żywiołów, aby te nigdy ich nie opuściły. To dzięki temu, elfy zyskały zdolności, jakie inne rasy nie zdołały posiąść - magia nie była dla nich tajemnicą, podobnie jak i świat, w jakim przyszło im żyć. Ich mądrość i zamiłowanie do sztuki tworzenia sprawiła, że nic nie może się równać z elfimi zdolnościami. Nie tylko tymi magicznymi, ale również jubilerskimi, artystycznymi, a nawet budowlanymi. Miasta elfów zachwycają swoim pięknem i kunsztem artystycznym.”*

#### Początek

Nie było tajemnicą, że Bogini Selene uwielbiała tworzyć. Jej malowidła, rzeźby, czy szkice można było znaleźć praktycznie wszędzie. Każdy Bóg, czy Bogini chciała mieć w swoim posiadaniu choćby jedno dzieło stworzone przez Selene. Dlatego, często dochodziło między nimi do sporów, zwłaszcza gdy kilkoro z nich chciało dokładnie tę samą rzecz. To z kolei, zawsze wprawiało Selenę w śmiech, który bardzo szybko łagodził spory.

Bogini, podczas czasu zadumy siadała na tarasie i obserwowała Ziemię, którą tak ukochała i regularnie odwiedzała. Głównie z powodu swojej miłości, za jaką tęskniła. Nie mogła to jednak być spełniona miłość, gdyż on Endymion był człowiekiem, ona zaś wieczną Boginią. I to właśnie ta moc, najsilniejsza ze wszystkich spełniła marzenie Selene, ale również, w krótkim czasie dać życie elfom. Pradawna Energia, która wyczuwała tęsknotę oraz ból za miłością nie mogła nie zareagować. Jasne światło, którego była tworem otuliła śpiącego i wybudziła go ze snu, niwelując poprzednie zaklęcie. Obdarowała go wiecznym życiem, aby Bogini Selene była szczęśliwa u jego boku. To wydarzenie sprawiło, że Selene, widząc swojego ukochanego, w jej Księżycowym Pałacu nie była w stanie powstrzymać radości, jaka ją ogarnęła. A poznawszy powody, dla których w końcu spełniło się jej marzenie postanowiła odwdzięczyć się Pradawnej Energii za dar jaki to otrzymała. Wybrała jedną z planet, na której nie było żadnego życia i tchnęła je w nią. Dlatego Namito, bo tak zostało nazwane to ciało niebieskie stało się miejscem pełnym magicznej sztuki, od której ciężko było oderwać wzrok.

Jednak, mimo tego, że Namito było porośnięte przeróżnymi roślinami, pełne nietuzinkowych, nigdzie indziej nie spotykanych zwierząt, Selene czuła, że nadaj jej czegoś brakuje. Zrozumiała, czym było to coś, kiedy dostrzegła swoje dzieci bawiące się nieopodal, na jednej z polan. Brakowało na tej planecie istot, które mogłyby zadbać o nią. Świadoma ryzyka tworzenia nowego życia z gliny, miłości do sztuki oraz mag żywiołów stworzyła elfy. A kreując je zadbała o najdrobniejszy szczegół w ich wyglądzie. Stąd, rasa ta jest piękna, lecz nie tak jak aniołowie, czy piekielnicy. I kiedy wszystko było już gotowe, Selene użyła swoich zdolności, aby tchnąć życie w to, co stworzyła. Wystarczył jeden podmuch perłowego pyłu, a gliniane figury ożyły dostrzegając przed sobą twarz Bogini. A ona obdarowała ich szczerym uśmiechem i oprowadziła po krainie, w jakiej przyszło im żyć.

Z początku, elfy podzielił się na cztery klany, wedle domeny żywiołów, z którymi radziły sobie najlepiej: ognia, wody, ziemi oraz powietrza. Pośród nich wybrano po dwójce elfów, kobietę i mężczyznę, aby wspólnie sprawowała rządy. Później dołączyły jeszcze dwa inne klany: księżycowy oraz słoneczny. Ten pierwszy łączył elfy, które skupiły się na szamanizmie oraz magii przywołania i nekromancji, zaś drugi skupił się na rozwijaniu tajnik magii umysłu oraz magii uzdrawiania.

#### Elfie klany

Oficjalnie istnieje siedem elfickich klanów. Ich nazwy nawiązują przede wszystkim do magii, nad jaką sprawują pieczę oraz prowadzą badania.

Wyróżniamy więc: Klan Ognia, Klan Wody, Klan Powietrza, Klan Ziemi oraz Klan Księżyca zajmujący się badaniami nad magią nekromancką, zaś  Klan Słońca odpowiedzialny jest za magię przywołania, uzdrawiania oraz umysłu. Ich symbolami są, wpisane w symbol tarczy odpowiednio: płomień, fala, tornado, wyrastająca z ziemi roślinka, księżyc oraz słońce.

Klan Młota i Miecza to natomiast zgrupowanie elfów, którzy zdecydowali się zebrać w większą grupę, aby ułatwić sobie tajniki ujarzmiania metali, czy innych surowców nie tylko z pomocą magii, ale również w ten tradycyjny sposób. Dlatego pośród nich można znaleźć: pasterzy, farmerów, producentów żywności, myśliwych, hodowców zwierząt futerkowych, a nawet tkaczy, czy szewców i krawców. Nie zabraknie również elfów zajmujących się kowalstwem, płatnerstwem, jubilerstwem, prowadzącym tworzenie produktów kosmetycznych jak i artystycznych jak i wiele innych typowo rzemieślniczych zawodów. To rzemieślnicy, którzy raczej unikają jakichkolwiek konfliktów zbrojnych. Ich symbolem jest młot oraz miecz na tle zębatego koła wpisanego w symbol tarczy o złotych brzegach.

Założenie klanów miało pomóc w wyłonieniu tych najwybitniejszych jednostek i oddzieleniu ich od tych mniej zdolnych. Pomysł ten jednak okazał się nie do końca trafiony, gdyż dzieci posiadające specjalne talenty często odkrywały je w wieku dojrzałym. Postanowiono jednak, że podział na klany pozostanie, jednak nie będzie on obowiązkowy. Przypominają one bardziej gildie niżeli tradycyjne klany.

#### Rasy elfów

Elfy, podobnie jak i ludzie również cechują się posiadaniem różnych odmian rasowych. Każda z nich przystosowała swoje życie do warunków, w jakich przyszło im żyć. Jednak, wszystkie wywodzą się od jednej głównej gałęzi zwanej Frumval, czyli Pradawny, tudzież Pradawna.

##### Pradawne elfy

Pierwsza rasa elfów, która pojawiła się na świecie. To właśnie od nich wywodzą się pozostałe elfie szczepy, jakie to w drodze ewolucji i dostosowania do środowiska zmieniły nieco swój wygląd. Pierwotne elfy posiadają jasną cerę, smukłe twarze oraz dość długie uszy opadające lekko ku dołowi. Ich górna krawędź, po całej długości sprawia wrażenie zawiniętej do środka. Posiadają duże oczy, w których można dojrzeć cały świat. Mogą mieć różne kolory od jasnych, po ciemne, zdające się być posypane brokatem. Podobnie jest z włosami, które zawsze pozostają długie i białe. Oczywiście, zdarzają się elfy z krótkimi, jednak jest to rzadkością. Pradawni uważają, że długość włosów oznacza arystokratyczne, a wręcz nawet boskie pochodzenie. Ścinają je tylko, aby utrzymać ich zdrowy wygląd. Kobiety z tego szczepu wyglądają jak porcelanowe laleczki. Ich budowa ciała jest lekka i smukła, jednak nie wolno dać się zwieść. Wbrew pozorom, jak na elfy oczywiście, mają spore pokłady siły. Mężczyźni natomiast to bardzo piękni ludzie. Panowie, również mają smukłą budowę ciała, jednak bez problemu można dostrzec różnice między nimi, a kobietami. Ostre rysy twarzy, lepiej widoczne mięśnie, oraz nieco większe dłonie niż te, należące do kobiet. Nadal jednak pozostają szczupłe, jakby zajmowali się tylko i wyłącznie artystycznymi zajęciami. Uchodzą za jedną z najwyższych elfich ras, gdyż panowie osiągają wzrost nawet dwa metry, kobiety tylko o dwadzieścia centymetrów mniej. Oczywiście, zdarzają się i niższe osobniki, ale z reguły jest to spowodowane albo mieszaniem się z inną rasą, albo defektem genetycznym lub zbyt silnym wpływem magii podczas ciąży.

Zamieszkują w miastach przepełnionych magią i religijnością względem Bogini Selene. Można więc spotkać w nich posągi ich Stwórczyni, czy świątynie oraz kapliczki jej poświęcone. Budynki przypominają twierdze, za murami których znajdują się budowle mieszkalne, czy te przeznaczone na działalności wszelakie. Wszędzie, gdzie się nie spojrzy widać roślinność. Niekiedy ta rozciąga się wzdłuż miasta tworząc coś w rodzaju naturalnej bariery.

To szczep elfów, który najlepiej opanował magię i to właśnie ona jest źródłem “życia” ich aglomeracji.

##### Szmaragdowe elfy

Szczep elfów, który to upodobał sobie zamieszkanie pośród lasów, borów czy leśnych zagajników. Posiadają ciemniejsza karnację - przywodzi na myśl lekko opaloną lub posiadającą delikatny fioletowy odcień. Ich rysy twarzy są mocniej zarysowane, podobnie jak ich budowa ciała - przypomina sylwetkę przeciętnej budowy człowieka, chociaż zdarzają się też osobniki mające dość dobrze zarysowane mięśnie, jakby czasami odwiedzały siłownię. Wyróżniają się również nieco mniejszymi uszami, skierowanymi ku górze, których długa końcówka delikatnie opada w dół. Kolory ich włosów czy oczu zawsze związane są z odcieniami jakie można spotkać w lesie i są to m.in: zielony, pomarańczowy, żółty, brązowy, pomarańczowy, czerwony, brązowy oraz wszystkie  możliwe odcienie tychże. Ich oczy, również są duże i pełne, a patrząc w nie, ma się wrażenie iż zagląda się do lasu. Mężczyźni osiągają wzrost do metra osiemdziesiąt zaś kobiety do metra siedemdziesiąt. i tutaj również zdarzają się wariacje wzrostowe, jednak nie są zależne tylko z powodu krzyżowania się ras, czy wad genetycznych, lub nadmiaru magii, ale też otoczenie w jakim żyją ma wpływ. Elfy żyjące głównie w lasach są wyższe niż te, mieszkające w zagajnikach.

Ich miasta przypominają leśne fortece. Wybudowane z tego, co otrzymali od matki natury, wzmacniają magią. Nic zatem dziwnego, że wchodząc do miasta zielonych elfów da ma się wrażenie, że ich domy wręcz wyrastają z drzew, skał, czy ziemi. Jest to imponujący widok, gdyż nie brakuje tu również zwierzyny, która przechadza się pośród budynków jakby elfy stały się częścią natury. i tak w rzeczywistości jest. i tak w rzeczywistości jest - to jeden z tych szczepów, jaki zjednał sobie siły natury. Zabijają tylko po to, by przetrwać. Dlatego, poza posągami, czy kaplicami dla Bogini Selene w ich miastach znajdują się również te, poświęcone Bogom i Boginiom, czy duchom związanych z siłami natury. ma to ustrzec zielone elfy przed boskim gniewem, za korzystanie z darów jakie otrzymali.

Są mistrzami alchemii, dlatego to właśnie pośród nich jest najwięcej alchemików, ale również opiekunów fauny i flory. Magowie urodzeniu pośród zielonych elfów najlepiej radzą sobie z magią ziemi i jej pochodnymi. Zaś wojownicy to mistrzowie walki w zalesionych terenach. To także wspaniali łowcy potrafiący poradzić sobie nawet poza lasem.

##### Szafirowe elfy

Szczep rasy elfickiej, który upodobał sobie zamieszkanie blisko zbiorników wodnych, bagien, a nawet mokradeł. Wyróżniają się przede wszystkim dużymi uszami. Różnią się one jednak od tych klasycznych elfich dodatków. Przednia część jest nieco większa i przypominają małą literkę b odwróconą brzuszkiem do góry. Końcówki zaś są dość wąskie ostro zakończone. Karnacja tych elfów zbliżona jest do tej, jaką mają ludzie rasy białej. Zdarzają się, że będzie ona jasna lub lekko opalona. Ich włosy mogą przybierać różne odcienie, ale w większości przypadków przeważają te jasne. Oczy posiadają kolory takie jak zielony, niebieski, szary, piwny, złoty, a nawet jasny brązowy. Wzrostem przypominają ludzi, jednak nie przekracza on nigdy u mężczyzn metra osiemdziesiąt, czasami do metra dziewięćdziesiąt, a u kobiet do metra siedemdziesiąt. Uchodzą często za ludzi z długimi uszami, gdyż kiedy się je zakryje, można uznać ich za takowych, ale o bardzo ładnych twarzach. Wynika to również tego, że ich budowa ciała zbliżona jest właśnie do człowieka. Mają jednak zdecydowanie nieco więcej masy mięśniowej, gdyż życie z wodą u boku zmusiło ich do większego wysiłku. Polowania pod wodą nie są wcale takie proste i wymagają siły oraz precyzji. A ujarzmienie morskiej istoty to nie lada wyczyn.

Ich miasta budowane są na wodzie, albo w taki sposób, aby życiodajna ciecz okalała budynki całej aglomeracji i napędzała “życie” takowych. Nic zatem dziwnego, że można znaleźć w nich wodospady, drogi rzeczne przez jakie przepływa się niewielkimi łódkami zaprzęgniętymi w Wielkie Koniki Morskie, Delfiny, czy Hippokampy. Można też i samemu przepłynąć niektóre odległości, pod warunkiem posiadania umiejętności pływania.

Kolorystyka, jaka przeważa w ich miastach, zależna jest od dwóch czynników: ilości mieszkańców oraz terenów w jakich znajdują się zbiorniki wodne. W wielkich metropoliach, sprawiających wrażenie wybudowanych na wodzie przeważają wszystkie odcienie niebieskiego zmieszane z różowym i fioletowym, a nawet perłowym. Wchodząc do takich miast ma się wrażenie, że wszystko dookoła zostało wybudowane z kryształów lub zabarwionego marmuru. Nic bardziej mylnego. To specjalna technika wytwarzania kruszcu budowlanego dostępnego na plancie Namito. Dzięki połączeniu rzemiosła i magii powstają przepiękne i majestatyczne budowle rodem z bajek dla dzieci. Te mniejsze aglomeracje, typu wioski, czy osady to skupisko budynków usytuowanych blisko brzegów, “na wodzie”. Zbudowane z drewna, liści, kamieni czy innych dostępnych materiałów budowlanych. Połączone pomostami wykonanymi z grubych bali związanych ze sobą mocnymi i grubymi linami.

Szafirowe elfy są mistrzami w wykorzystywaniu wody w swoim życiu, nie tylko podczas korzystania z magii. Posiadają rozległą wiedzę o wodnych istotach, z którymi chętnie nawiązują przyjaźnie.

##### Obsydianowe  elfy

Szczep elfów, który zdecydował się zamieszkać w mroku. Nie tylko tych stworzonych przez groty, jamy, jaskinie czy podziemia, ale również samą noc. Wybrały taki tryb życia, gdyż preferowały pozostać z dala od pozostałych pobratymców. Nie oznacza jednak, że w pełni stronią od kontaktu z nimi, tudzież innymi rasami. Nic bardziej mylnego. Preferują ciszę oraz spokój, o które bardzo ciężko w świetle dnia. Bardzo łatwo odróżnić obsydianowego elfa od pozostałych. Ich cera jest ołowiana, od ciemnego hebanu po wręcz czarny niczym węgiel ton. Źrenice mają barwę krwistej czerwieni lub ciemnego fioletu ewentualnie niebieskie. Włosy zaś są białe niczym śnieg, niekiedy zdarzają się pojedyncze czarne pasma. uszy mają nieco mniejsze od swoich pobratymców, ale nadal są długie i szpiczaste na końcach. W przypadku wzrostu najwyższy osobnik płci męskiej osiąga metr siedemdziesiąt, nieco trochę więcej. Kobiety zaś mierzą sobie metr sześćdziesiąt. Elfy te posiadają śnieżnego koloru krew, która w blasku światła lśni niczym posypana brokatem.

Aglomeracje obsydianowych elfów niosą ze sobą mrok, ale jednocześnie pewien rodzaj aury magicznej. Mimo ciemności, jaka panuje w ich miastach, do tego przeważa tam czerń, czerwień, srebro i niekiedy złoto nadal ma się wrażenie, że to piękne miejsca. Surowce budowlane przypominają rozgwieżdżone niebo mieniące się tysiącem gwiazd i podobnie jest ze sklepieniami, które chronią miasta. Tajemniczości dodają oświetlone promieniami niebieskiego, czerwonego lub fioletowego ognia pochodnie.

Obsydianowe elfy najlepiej czują się w zagłębianiu tajnik magii nekromanckiej, a także korzystaniu z run czy magicznych talizmanów ochronnych przeciwko tejże. Oczywiście, pośród nich są efly parające się inną magią, czy zajęciami. Po prostu, ich konikiem są inne zagadnienia.

Szczep ten uchodzi za najbardziej wojowniczy i agresywny. To jest jednak mylne stwierdzenie, gdyż warunki w jakich przyszło im żyć zmusiło te elfy do nieustannej walki o swoje życie. Świat ciemności jest bardziej niebezpieczny niż ten za dnia.

##### Rubinowe elfy

Szczep rasy elfickiej, który zdecydował się zamieszkać w miastach zbliżonych do tych ludzkich. Najbardziej zróżnicowany pod względem wyglądu szczep tejże rasy. Wyróżniają się przede wszystkimi krótkimi, nieco większymi niż ludzkie, ale nadal szpiczastymi uszami. Kolory ich włosów oscylują od ciemnych barw po jasne. Zatem możemy spotkać elfy o czarnych, ale również białych, blond, rudych, czerwonych a nawet brązowych kosmykach. Ich oczy, także mają przeróżne odcienie. Jednak dominującymi odcieniami są te pochodzące z palety ciepłych barw. Oczywiście zdarzają się tęczówki w tonacji zimnych kolorów, są to jednak wyjątki. Pod względem postury, elfy te różnią się nie tylko budową, która może być bardzo szczupła, przeciętną, czy lekko wysportowaną. W przypadku wzrostu, można spotkać zarówno bardzo niskich przedstawicieli jak i bardzo wysokich. Ci pierwsi osiągają nie więcej jak w przypadku mężczyzn metr siedemdziesiąt, kobiety metr sześćdziesiąt, drudzy natomiast w przypadku mężczyzn dochodzi do wzrostu dwóch metrów, może nieco ponad, zaś u kobiet nawet do metra dziewięćdziesiąt. Z reguły są wyżsi od ludzi, ale nie aż tak wysocy jak pradawni.

Aglomeracje tego szczepu są tak różne jak ludzkie miasta. Przesycone są jednak pięknem oraz obecnością fauny czy flory na ich terenach. Kolorystyka i styl budynków jest zmienna i zależna od klimatu w jakim przyszło żyć Rubinowym. Jedne przypominają nadmorskie wioski rodem z filmów o piratach, inne zaś to pustynne miasta niczym te za czasów Starożytnego Egiptu na Błękitnej Planecie, a jeszcze inne pełne są technologi związanej z użyciem pary oraz magii lub tylko jednego z wymienionych elementów.

Rubinowe elfy to najbardziej techniczny szczep elfów. To przede wszystkim rzemieślnicy, wynalazcy, naukowcy, czy medycy, a nawet wojskowi, czy kupcy. Posiadają niesamowitą wiedzę o tym, w jaki sposób łączyć magię z tradycyjną sztuką tworzenia budynków, przedmiotów codziennego użytku, wyrobów jubilerskich i tym podobne. Nic zatem dziwnego, że uchodzą za te najbardziej pomysłowe i szalone. Jakby nie patrzeć, to spod ich dłoni wychodzą najdziwniejsze wynalazki życia codziennego i nie tylko.

##### Opalowe elfy

Najbardziej egzotyczny ze wszystkich elfickich szczepów. Niekiedy nazywane Dzikim przez swój sposób bytowania. Opalowe elfy wyróżniają się przede wszystkim bardzo ciemną karnacją - ciemnobrązową, nie czarną oraz bardzo jasną, niekiedy wręcz białą cerą. Włosy tego szczepu bywają w kolorze zgniłej zieleni, białego sprawiającego wrażenie “ubrudzonego” zielonym, brązowym lub oliwkowym kolorem, śnieżnobiałe, bardzo jasne żółte, “brudny” morski odcień, szare lub popielate. Nie zdarzają się inne kolory, chyba, że dziecko będzie pochodziło z mieszanego związku. Podobnie jak elfy szafirowe ich wzrost jest zbliżony do ludzkiego. Kobiety osiągają do metra siedemdziesiąt, mężczyźni do metra dziewięćdziesiąt. Nie mają tak smukłych twarzy i sylwetek jak większość szczepów. Życie pośród dzikiej natury, w różnych jej zakamarkach sprawiło, że ich ciała przystosowały się do takiego trybu życia. Mają lepiej zarysowane mięśnie niż inni przedstawiciele elfiej rasy. Mają również grubszą skórę, zwłaszcza na spodach dłoni i stóp. Ich ciała zawsze zdobią przeróżne tatuaże zależne od przynależności do danej kolonii.

Nie zobaczy się tych elfów w typowych aglomeracjach. Prowadzą z reguły koczowniczy tryb życia. Ich domem jest natura. Żyją w namiotach, a ich grupy nazywane są dosłownie koloniami. Nie korzystają z technologii, lecz korzystają z tego, co otrzymali od przyrody. To na wpół dzika rasa elfów, która wręcz do perfekcji opanowała sztukę przetrwania w dziczy, w każdych warunkach.

Są mistrzami magii powietrza, ziemi, szamańskiej oraz przywołania. Są najbardziej związaną ze światem duchów oraz Pradawną Energią i Pierwiastkiem Ciszy rasą elfów. Dlatego też, jako pierwsi wyczuwają nadchodzące zmiany w jednym i drugim elemencie oraz świecie duchów. Znają się na stawianiu run, wróżbach, zaklęciach ochronnych, zaglądaniu w przyszłość i przeszłość. Cena za to, jaką płacą jest dość wysoka, gdyż żyją o połowę krócej niż pozostałe elfickie szczepy.

##### Lazurytowe elfy

Elfy te wybrały za miejsce swojego zamieszkania tereny pokryte śniegiem. Powiada się, że ich serca są tak samo chłodne jak lodowce. Ich cera jest bardzo jasna, jednak nie biała, a blada. Zdarzają się przedstawiciele, których skóra ma lekko błękitny odcień, a niekiedy jasny szary. Ich włosy są śnieżnobiałe, albo czarne niczym smoła oraz grube w dotyku. Tęczówki oczu mają zwykle kolor błękitny, ciemnoniebieski, czerwony, złoty, perłowy, szary albo czarny ze złotym obramowaniem wokół źrenicy. Ich oczy sprawiają wrażenie wiecznie świecących. Te ostatnie spotykane są najczęściej u elfów wysoko urodzonych w hierarchii. To drugi szczep rasy elfickiej, który śmiało można nazwać wysokim. Panowie mierzą sobie zawsze dwa metry, lub nieco więcej, zaś kobiety są tylko dziesięć centymetrów niższe. Jakby postawić człowieka przeciętnego wzrostu naprzeciwko nich, ten musiałby patrzeć na nich z dołu. Posiadają smukłe sylwetki, jednak są nieco grubsze niż inni przedstawiciele elfów. Wynika to z życia w bardzo trudnych warunkach i większa ilość tkanki tłuszczowej i mięśniowej jest czymś normalnym. Zachowują jednak doskonałe kształty pomimo trudnych warunków, w jakich przyszło ich żyć.

Zamieszkują miasta wydrążone w lodowcach wzmocnionych magią lub w takich stworzonych ze śniegu. Stronią od nadmiaru technologii i używają jej tylko tyle, ile jest jej potrzebna do przetrwania w mroźnym klimacie. Nie polegają też w pełni na magii. W ich przypadku, korzystanie z oby jest zachowane na równym poziomie. Chociaż zdarzają się miasta polegające bardziej na jednym lub drugim elemencie. Aglomeracje lazurytowych elfów przypominają budowle wykonane w pełni wykonane ze śniegu. To jest mylne wrażenie. W lodowych krainach istnieje specjalny rodzaj skały zwanej lodowym kryształem, którego wytrzymałość można porównać do diamentu. Elfy potrzebowały czasu, aby nauczyć się jak  wytwarzać z niego elementy pod budowę domów czy innych zabudowań. Dlatego też, często dostrzec można, że kryształ połączony jest z lapis lazuli, kamieniem szlachetnym tak licznie występującym w lodowych krainach planety elfów.

Szczep ten swoimi tradycjami oraz stylem życia przypomina wikingów zamieszkujących niegdyś Błękitną Planetę. Nic zatem dziwnego, że ludzie kojarzą ich właśnie z nimi.

##### Kwarcowe elfy

Szczep elfów jaki wybrał życie pośród gór. Nie straszne im wspinaczki, życie pośród skał oraz dzika przyroda. Cera tego szczepu jest jasna, czasami lekko opalona. Nie ma pośród nich elfów mających ciemny odcień skóry. Włosy, również w tonacji słonecznej, kredowo białej, rude. Tęczówki błękitne, jasno niebieskie lub szaro-niebieskie. Włosy kwarcowych elfów oscylują w kolorze brązu, rudego, marchewkowego, jasnego blondu. Czasami, niektórzy przedstawiciele tego szczepu posiadają białe, naturalne pasemka lub balejaż. Niekiedy bywa to efektem zazdrości pośród ludzkich kobiet, które muszą chodzić do fryzjera, lub używać magii, by takowy efekt uzyskać. Ich uszy są długie, szpiczaste i sprawiają wrażenie odchylonych na zewnątrz. Postura u kobiet i mężczyzn różni się znacząco. Panowie są masywniejszej budowy, mają bardziej zarysowane mięśnie. Twarze, posiadają prostokątne rysy i nie są tak smukłe jak u innych przedstawiciele elfiej rasy. Wynika to z tego, że mężczyźni parają się przede wszystkim wojaczką, oraz pracą fizyczną. Mierzą sobie koło metra osiemdziesiąt, czasami dziesięć więcej. Kobiety natomiast są szczupłe jakby cały czas dbały o linię. Twarz kwadratowa albo owalna, ale posiada ten delikatny zarys jak u innych elfickich kobiet. Wynika to z tego, że kobiety rzadko pracują fizycznie. Używają magii, która nie wymaga takiego wysiłku jak używanie rąk. Nie oznacza to jednak, że nie są w stanie pracować w taki sposób. Po prostu robią to rzadziej.

Ich miasta często usytuowane są na zboczach gór, albo  zostały “zawieszone” pomiędzy kamiennymi wzgórzami i połączone kamiennymi, niekiedy wzmocnionymi magią pomostami, mostami, czy schodami. Przeważa w nich brąz, złoto, czerwień oraz szczypta szarości. Kryształy oraz wszelakie kamienie szlachetną są wykorzystywane do dekorowania miast. Tworzą z nich posągi, fontanny, ławki, latarnie, różnego rodzaju mozaiki. To najbardziej artystyczna rasa ze wszystkich elfickich szczepów. Dlatego ich miasta to dosłownie istne dzieła sztuki. Są mistrzami w obróbce kamieni oraz metali szlachetnych, marmuru, cegieł, kamienia, piaskowców i innych materiałów budowlanych spotykanych tylko i wyłącznie na Namito.

Jeśli ktoś chciałby szkolić się na wojownika, zawsze wybiera nauczyciela spośród kwarcowych elfów. Nie inaczej jest w kwestii umiejętności opanowania magii żywiołu ziemi i jej pochodnych. Kwarcowe elfy, w tej dziedzinie nie mają sobie równych.

##### Tanzanitowe elfy

Nie są uznawane za odmianę rasową, jednak elfy uważają inaczej. To pojedyncze osobniki, lub grupa takowych, jaka została spaczona Pierwiastkiem Ciszy i Korozją. Podobnie jak u innych Spaczonych łatwo ich rozpoznać po fioletowym kolorze tęczówek podczas silnych emocji, głównie tych negatywnych. Podobnie jak w przypadku innych Spaczonych posiadają fioletowo - granatowe znajoma wywołane Korozją, która powoli pożera ofiarę.

Zamieszkują mrok, który stworzyła Korozja. Przeważnie ukrywają się w ciemności, trzymając z dala od siedlisk innych elfów. Są jednak i tacy, którzy świadomi braku ratunku, przynajmniej na razie nie mają nic do stracenia i poddają się, w pełni mocy Korozji. Czasami nawet, zdarza się, że zostają sługami Nocto, gdyż mają możliwość korzystania z pełni mocy jaka ich skalała. Uczą się jej, pozwalając by pożerała ich stopniowo.

Niektórzy z nich dobrowolnie decydują się oddać Iskrę Duszy, stając się sakiki. Są jednak i tacy, którym udało się otrzymać Garnetowe Bransolety. Dzięki nim nadal żyją, jednak w pełni oddają swoje życie Nocto i Pierwiastkowi Ciszy.

Istnieje również grupa tych dobrych Spaczonych elfów, która dobrowolnie poddaje się badaniom oraz wszelakim testom. Wiedzą, że ich los jest, tym sposobem przypieczętowany, ale zdają sobie sprawę, że mogą jakoś pomóc przyszłym pokoleniom. Takich można spotkać w akademiach magicznych, czy instytutach, a nawet siedzibach wyznaczonych przez władze. Ogółem, wszędzie tam, gdzie można bez problemu badać skutki Korozji oraz wpływ Pierwiastka Ciszy. Co ciekawe, niektórym elfom mającym styczność z Korozją, udało się wyjść cało, bez szwanku zostania skażonym na ciele. Niestety, wielu z nich, od tamtej pory miewa koszmary, które potrafią przybierać na sile i stają się bardzo realne.

#### Historia

Elfy przybył na Namito eony temu. Otrzymały planetę w prezencie, jako dar od swojej stwórczyni Selene. Dostały zadanie, jakim było zadbanie o miejsce, w jakim przyszło im żyć.
Z początku, pradawni trzymali się w jednej, zwartej grupie tworząc niewielkich rozmiarów wioskę. Ta z biegiem czasu rozrastała się, aż stała się bardzo dobrze prosperującą metropolią. W międzyczasie, elfy zaczęły swoje podróże w nieznane. Wielu nie wróciło, zaś inni niczym bohaterowie opowiadali o przeżytych historiach. I ta chęć przeżywania adrenaliny na nowo sprawiła, że coraz to więcej pradawnych elfów postanowiło oddzielić się od głównej grupy. Zamieszkali różne rejony Namito, poznając jej tajemnice. Nie trzeba było długo czekać na to, aż ewolucja zrobi swoje. Wystarczyło kilkaset lat, aby oddzielone od reszty elfy zmieniły się, przystosowując się do nowych warunków. I tak, na Namito pojawiło się siedem nowych odmian tej rasy. żyły one w pokoju, nie przeszkadzając sobie wzajemnie. Zdarzały się pomniejsze konflikty, ale rodzina królewska, wywodząca się z pradawnych elfów starała się gasić tego typu problem w zalążku.

Wszystko zmieniło się, kiedy Pierwiastek Ciszy zaczął przenikać na inne planety, w tym Namito, elfi dom. Zaczął on reagować, dość mocno na skrywane w sercach szpiczastouchych mroczne myśli. Te słabsze psychicznie elfy bardzo szybko stały się ofiarami Pierwiastka Cisza jak i samego Nocto. Ten, bez skrupułów siał nienawiść do pradawnych, aby pokazać, że manipulują innymi, ku swojej własnej uciesze. Podsuwał myśli sugerujące, że najstarsi przedstawiciele chcą być jedynymi i prawowitymi władcami Namito i zamierzają podporządkować sobie innych. Zrobić z nich niewolników i wykorzystać do własnych celów. W tym do pełnej kontroli magi. Nietrudno było zgadnąć, do czego doprowadziła intryga Nocto - Wojny Złamanych Umysłów, którą można śmiało porównać do II Wojny Światowej, jaką wywołali mieszkańcy planety Ziemi. Z tym że, była ona bardziej brutalna i śmiercionośna. Magia, w połączeniu z Pierwiastkiem Ciszy doprowadziła do śmierci połowy elfiej populacji każdego szczepu oraz mało nie zniszczyła Namito. Cudem uniknięto całkowitej wzajemnej eksterminacji. Na szczęście, elfy w porę się opamiętały, jednak ich świat już nigdy nie był taki, jak wcześniej.

Wszystkie szczepy zebrały się w ruinach zamku pradawnych elfów i rozpoczęły rozmowy. Doszli do wniosku, że pora zapieczętować magię do czasu, aż wszyscy nie zaczną jej należycie szanować. Nastał Okres Krwawych Łez trwający prawie sześćset. Podczas jego trwania używanie magii było zakazane, a każdy kto się temu przeciwstawił był surowo karany. Dlatego, wielu przeciwników tego zakazu założyły “podziemne” miasta, o których istnieniu praktycznie nikt nie wiedział. A ci, którzy ową wiedzę posiedli pilnie jej strzegli.

Okres Krwawych łez zakończył się, kiedy i na Namito odkryto Mroczny Kwiat - taki sam jak na planecie Ziemia i nie tylko. Elfy wiedziały, że bez pomocy magii nie pokonają tak silnego przeciwnika, więc zdjęły blokady nałożone wiele lat temu. Mroczne Dzieje, bo tak nazywano okres wojny z Mrocznym Kwiatem zakończył się wygraną elfów. Z chwilą odblokowania magii powołany został pierwszy Namitański oddział Rycerzy Zodiaku, który był nieodzownym wsparciem podczas walk ze Skażeniem. Udali się oni do miejsca, w jakim wykiełkował Mroczny Kwiat i z pomocą mocy zodiaków zniszczyli go. Niestety, Skażenie, podobnie jak i na innych planetach pozostało i jeszcze bardziej zmieniło, już wcześniej skalany wojną świat.

Elfy podzieliły się na szczepy, które założyły własne społeczeństwa podlegające wybranym podczas pojedynków magicznych przywódców. Utworzono Wielką Radę, w jakiej zasiedli przedstawiciele każdego ze elfickich szczepów. Ustanowili prawo, czy raczej Wielki Kodeks, który miał obowiązywać każdego szpiczastouchego. Jego siła, jako aktu prawnego porównywalna jest do Konstytucji, jednak nie wpływa on w niezależność państw, miast, osad czy innych zbiorowisk elfickich. Miało to przede wszystkim unormować wiele kwestii związanych z magią i jej używaniem - powołano elfickie gildie, które miały oddzielać te bardziej wybitne jednostki magiczne. To nie zdało egzaminu, gdyż bardzo łatwo można było pomylić się w ocenie umiejętności danego dziecka. Klany stały się nieobowiązkowe, a prawo Wielkiego Kodeksu, z czasem zaczęło funkcjonować nieco inaczej - tak, jak to wyglądało z prawem Zjednoczonego Kryształowego Królestwa Ziemi- nie zabierało tożsamości elfickiej społeczności, a miało chronić i mobilizować w przypadku takich sytuacji jak ta z Mrocznym Kwiatem. Każde państwo, miasto, wieś, osady, czy inne elfickie zbiorowości mają własne prawo, w jaki Wielki Kodeks nie ma możliwości ingerencji. Chyba, że sytuacja stałaby się na tyle niebezpieczna, że ponownie groziłoby to wielką wojną mogącą zagrozić całemu istnieniu elfickiej rasy.

Kiedy elfy dowiedziały się o planecie Ziemia, chciały za wszelką cenę chciały dowiedzieć się więcej na jej temat. Nic zatem dziwnego, że po wielkich debatach, Wielka Rada wraz z władcami państw zdecydowała - na początek skontaktują się, w magiczny sposób z przedstawicieli Zjednoczonego Kryształowego Królestwa Ziemi, w celu nawiązania współpracy. Rozmowy trwały długo, ale udały się. Doszło do porozumienia Wielkiej Rady i Rady Zjednoczonego Kryształowego Królestwa Ziemi, którego efektem była wymiana kulturowa. Elfy podarowały Ziemianiom alchemię, a oni swoje umiejętności w zależności od rasy. Tym sposobem zaczęto wysyłać grupy elfów oraz ziemian, w celu dopełnienia postanowień wynikających z porozumienia. Z czasem, zaczęły pojawiać się hybrydy, czyli mieszańce, które nosiły w sobie cechy obojga rodziców.

#### Cechy Rasowe

**I Pozytywne**

**Specjalizacja** - Długowieczność ma swoje zalety. Jedną z nich jest możliwość szlifowania swoich umiejętności do perfekcji nie osiągalnej przez inne rasy. Pomimo tego, że Elfy nie parają się tak rozległą ilością zawodów jak ludzie i znacznie ciężej jest im się przekwalifikować to samo określenie elficki mistrz niesie za sobą renomę i szacunek, którą muszą respektować wszystkie rasy. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może to oznaczać, że gracz dostaję dodatkowe aspekty w dziedzinie którą wybierze jako swoje backstory, ale może wybrać mniej rzeczy w backstory niż człowiek. Przykładowo gracz człowieka mógłby wybrać, że jest zarówno dobry w walce wręcz jak i strzelaniu, a Elf tylko jedno z nich, ale dostałby za to więcej aspektów do wybranej umiejętności)

**Wyostrzone zmysły** - Elfie uszy, i oczy są tak czułe, że niejeden człowiek patrze na nie z zawiścią. Elfy widzą w szerszym spektrum światła, widzą w ciemności, a także potrafią usłyszeć najcichsze szepty i trzepotanie ptasich skrzydeł w lesie. Ale mało który człowiek wie, że elfy również posiadają znacznie lepiej rozwinięty zmysł węchu, smaku i dotyku. Pozwala im osiągać mistrzostwo w dziedzinach, którym zdecydują się poświecić. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może to oznaczać, że gracz grający elfem ma wyższe rzutu na percepcje i dostaję aspekty powiązane z nimi, typu wyczuje gaz, usłyszy szept wroga, wyczuje na języku truciznę)

**Zwinność** - Przedstawiciele uszatych ze względu na swoją lekką i delikatną anatomię są jednymi z najbardziej elastycznych i zwinnych ras. Ich niska waga połączona z ostrymi zmysłami skutkuje refleksem budzącym podziw u innych ras. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może to oznaczać, że Elfy dostają aspekty do takich rzeczy jak odruchy, złodziestwo czy innych wymagających szybkich reakcji czynności).

**II Negatywne**

**Arogancja** - jako rasa żyjąca naprawdę długo, elfy w mniejszym lub większym stopniu uważają się za nieco lepsze od innych. Oczywiście, w zależności od charakteru i wychowania, ich arogancja jest mniejsza lub większa. Czasami, przez takową mogą popadać w konflikty z innymi z powodu ciętego języka. Zdarza się, że nie wiedzą, kiedy się zamknąć i wymądrzają się jakby przysłowiowo pozjadały wszystkie rozumy. I z wielkim trudem przychodzi im przyznanie się do błędu. Niekiedy, potrafią na siłę, coś udowodnić lub naprawić, co nie zawsze kończy się dla nich dobrze. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może to oznaczać, że podczas interakcji z innymi istotami, przeważnie krócej żyjącymi od innych, może wykonać rzut na elfia arogancję i jej ewentualny skutek.)

**Gniew** - elfy odznaczają się wiernością, czy dobrym sercem, jednak biada temu, kto wykorzysta takowe. Pamiętliwość za wyrządzone krzywdy nigdy nie znika. Jeśli ktoś nadepnie elfowi na odcisk i nie spróbuje tego w żaden sposób naprawić, zdecydowanie trafia na czarną listę. Ich gniew porównywalny jest do ognia piekielnego. Taki, zraniony elf nie dość, że będzie szukać zemsty, to jeszcze doprowadzi do zniszczenia osoby, jaka go zraniła. I nie ustąpią, dopóki nie usłyszą zwykłego przepraszam i słów wyjaśnienia. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie oznacza to, że jeśli postać Gracza, zostanie zraniona, MG może rzucać kostką na to, jak poważnie został zraniony elf i jak bardzo będzie chciał zemścić się na takiej istocie.)

**Czułe zmysły** - mimo, że elfy mogą poszczycić się swoimi zmysłami, to stają się one również ich utrapieniem. To, co dla człowieka może wydawać się tylko upierdliwym brzęczeniem, czy chwilowym oślepieniem, dla elfa stanie się to utrapieniem. Czuły wzrok, oczy czy węch są bardzo wrażliwe. Szpiczastousi mogą odczuwać oślepnąć na dłużej od jasnego światła skierowanego prosto w ich oczy, odczuwać bóle głowy przy wysokich dźwiękach, czy czuć dyskomfort związany z nieprzyjemnym zapachem. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie, elfy jako istoty o czulszych zmysłach są bardziej wrażliwe na bodźce dźwiękowe, wzrokowe oraz zapachowe. W przypadku styczności z takowymi, MG powinien rzucić kostką, aby Gracz wiedział, jak wielkim utrapieniem będzie dla elfa jeden z wymienionych czynników.)

**III Rasowe**

**Twórcy Alchemii** - elfy są gatunkiem, który wraz ze swoim przybyciem na Ziemię przyniósł jej sztukę alchemii. To oni ją wynaleźli, rozwinęli i udoskonalili. Jeśli przedstawiciel innej rasy chce uczyć się tej dziedziny magii to szukanie nauczyciela pośród elfów nigdy nie jest złym pomysłem. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może to oznaczać, że Elfy dostają aspekty, które zwiększają ich wiedzę alchemiczną, bo jeśli nawet sami nie są alchemikami to wywodzą się ze społeczeństwa, którą jest tak przesiąknięte alchemią, że słyszeli o podstawowych jej zasadach po prostu będąc elfem).

**IV Boskie**

**Lunarność** - Jako, że elfy są wynikiem wysiłków Selene, Bogini Księżyca, ich zdolności magiczne, samopoczucie, a nawet witalność wspinają się na wyżyny w obecności mocy stwórczyni. Oznacza to, że gdy aurę elfa miesza się ze światłem księżyca lub w jego posiadaniu są kamienie księżycowe w postaci kryształów adularu i ortoklazu jego lub jej zdolności oraz pewność siebie nie ma sobie równych. (Wytłumaczenie dla Bajarza: Mechanicznie może oznaczać to, że MG daje aspekty bonusowe dla graczy wykonujących zdania w księżycowa noc lub może dawać im questy, lub sam gracz może zgłaszać chęć pozyskania kamieni księżycowych aby otrzymać bonusowe pozytywne aspekty).

#### Ciekawostki

Przybyły na Ziemię ze swojej rodzinnej planety Namito. Planeta ta położona jest w Galaktyce Andromedy. Od Błękitnej Planety dzieli ją, aż 2,25 milionów lat świetlnych.

Elfy mogą krzyżować się z rasami o podobnej genetyce, więc mogą płodzić dzieci z m.in ludźmi, aniołami, demonami, a nawet lykanami, czy khajinitami i agharenami.

Rasa ta uwielbia zabawę dlatego podczas obchodów ważnych wydarzeń nie może zabraknąć tańców, śpiewów oraz muzyki, którą tak kochają. Dlatego nawet najmłodsze z nich potrafią przepięknie grać na wybranym przez siebie instrumencie.

Istnieje przekonanie, że elfy nie mogą posiadać siwych włosów, zmarszczek oraz zarostu. Nic bardziej mylnego. Spotkanie elfa z brodą nie jest niczym nadzwyczajnym, podobnie jak i bardzo wiekowego przedstawiciela tejże, mającego zmarszczki czy siwe włosy.

Religijność i oddanie Bogini Selene jest dla elfów bardzo ważne. Dlatego, co roku, nie ważne z jakiego klanu pochodzą świętują jeden dzień jej poświęcony. Warto również wspomnieć, że elfy zawsze mają przy sobie coś, co nawiązuje do Bogini: wisiorki, medaliony, broszki, pierścienie czy inne ozdoby z symbolem półksiężyca. Kiedy mówią o Selene robią to z wielkim szacunkiem.

Elfickie wyroby rzemieślnicze uchodzą za najpiękniejsze na planecie Ziemi. Mieszkańcy są w stanie zapłacić elfom bardzo dużo pieniędzy, byle nabyć coś, co zostało stworzone ich ręką. Największą popularnością cieszą się: biżuteria oraz wszystkie elementy garderoby.

Wszystkie elfy, bez względu na długość uszu potrafią nimi ruszać. To wrodzona, naturalna umiejętność. Dodatkowo, gdy kierują się silnymi emocjami, zarówno pozytywnymi jak i negatywnymi te zawsze robią się całe czerwone. Dzięki temu, łatwo poznać, kiedy elf jest zakochany czy obrażony lub zdenerwowany a nawet smutny. Do tego wygląda według niektórych zabawnie, a wręcz niekiedy uroczo.