T2

Wieczór jest wczesny, ale równie deszczowy jak poprzedni.

Bar jest pusty, nawet zbyt pusty jak na taką godzinę.

Kobieta siedząca na końcu lady jest wściekła, kiedy alkohol wcale nie chowa myśli o okłamywaniu samej siebie.

Lola była pewna, że musiało coś się wydarzyć między wczorajszym spotkaniem ze śmiesznym człowiekiem przynoszącym grobową wieść a dotarciem do knajpy tuż przed tym, zanim słońce zdążyło wykonać kolejną akrobację i zniknąć za linią wieluńskich bloków.

Tylko nie potrafiła się na tyle skupić, żeby określić co właściwie się tam działo. Ale to nie miało znaczenia. Próbowała uczepić się jednej myśli, być tu i teraz, stać się jednością z toksynami wpływającymi do jej ciała. Ale samokontrola Loli nie była w stanie sobie poradzić z wypływającymi na wierzch myślami Asi.

Na co mu było trzymanie się z tymi zakapturzonymi błaznami. Naprawdę zdążył zrazić do siebie wszystkich normalnych przyjaciół?

To była sekta. Niebezpieczni ludzie. Nie powinno się z takimi zadzierać.

Grupa starszych ludzi bawiących się w jakieś głupoty w parku. Pewnie większość czasu spędzali, komentując prowadzenie się burmistrza i jego dworu.

On nie żyje. Ci ludzie do tego doprowadzili. Albo wiedzą kto to zrobił.

Nie szło mu w pracy. Nie rozmawiał z nikim z rodziny. Nie został mu nikt inny.

Ktoś musi odpowiedzieć za to co się stało. A przecież nie ma co liczyć na tutejszą skorumpowaną policję.

Zapewne Asia nie wyszłaby poza przerzucanie się sprzecznymi słowami i pozostałaby w barze do końca pieniędzy, nocy bądź resztek godności osobistej. W zależności od tego co odeszłoby pierwsze. Ale wtrąciła się też Lola.

Jak tak ci się nie podoba, to zrób coś z nimi. Spotykają się przecież w nocy w lesie. To idealna okazja, żeby powiedzieć im, co sobie myślisz. To wspaniała okazja, żeby zrozumieli, z kim zadarli.

Asia do końca życia nie była w stanie zrozumieć, jak to się stało, że zamiast poprosić barmankę o kolejnego szota, to wstała, włożyła na siebie swój ciemny prochowiec i wyruszyła w stronę lasu.

Od tego momentu kontrolę całkowicie przejęła Lola.

Asia pewnie nie czułaby się komfortowo, żeby o tej porze pewnym krokiem maszerować ulicą Wojska Polskiego w stronę lasku. Ale Lola nie miała takich oporów. Potrafiła też przyjąć spojrzenie łączące pewność siebie z nutą szaleństwa, sprawiające, że nikt nie śmiał stanąć jej na drodze.

„Opuszczona świątynia w mokrym lesie”. W całym mieście było tylko jedno miejsce odpowiadające temu opisowi. Tuż za ogródkami działkowymi, z drugiej strony ogrodu botanicznego, zaczynały się najgęstsze zarośla. Ulubione miejsce nielegalnego spożywania alkoholu oraz innych ciekaw substancji przez miejscową młodzież w każdym wieku kryło w sobie kilka tajemnic, dla każdego, kto odważył się przedzierać przez ławice krzaków, pokrzyw i potłuczonych butelek. Nie sposób było odnaleźć wejścia do niedokończonego bunkra przeciwatomowego z lat pięćdziesiątych, przypadkiem chodząc po okolicy. Trzeba było dokładnie wiedzieć, gdzie się znajduje. Wprawdzie czasy licealne Asi były daleką przeszłością, to jednak wytworzona w tamtym czasie pamięć mięśniowa okazała się na tyle silne, że Lola dalej była w stanie trafić tam z zamkniętymi oczami.

Wnętrze bunkra poza wszystkim, czego można było się spodziewać po tego typu przybytku, miało jeszcze ściany pokryte czerwoną, fluorescencyjną farbą. Niektórzy twierdzili, że pochodziła od lokalnych fanów heavy metalu, dla żartu wypisujących najgłupsze rzeczy, które byli w stanie wymyślić. Inni znów dostrzegali tu miejsce spotkań satanistów, wykorzystujących mrok podziemi do załatwiania spraw, które nigdy nie powinny wydostać się na światło dzienne. A zapewne obie te grupy w miarę pokojowo koegzystowały, starając się trzymać od siebie z dala i nie przeszkadzać wzajemnie, pilnując, tylko żeby przesłuchania nowej płyty miejscowej nadziei grindcore’u nie zbiegły się w czasie z rytuałem odśpiewania Wybranych Imion Zapomnianego.

Lola wiedziała, że trafiła we właściwe miejsce, gdy tylko po zejściu pod ziemię poczuła zapach świec. W jednym z centralnych pomieszczeń klęczała niewielka postać w szarym płaszczu i kapturze. Czuć od niego było ten sam smród tanich papierosów, co od człowieka w garniturze poprzedniego wieczora. To nie mógł być nikt inny jak Wergiliusz.

Dookoła siebie miał porozstawiane w nieregularnym okręgu wysokie białe świece, ponadto podłogę pokrywała sieć prostych linii, układająca się zapewne w jakiś mistyczny wzór, ale takie rzeczy nigdy nie zajmowały uwagi Loli.

Alkohol w żyłach tylko pomagał nawiązać we właściwy sposób rozmowę.

– Może i mój ojciec tył podstarzałym, otyłym niespełnionym naukowcem, któremu nie udało się nic nie osiągnąć, spieprzył wszystko, co tylko mógł, ale i tak był więcej wart niż wszyscy wam podobni!

Klęczący na podłodze człowiek w żaden sposób nie zareagował na jej wejście.

– Zawsze był zbyt ufny, zbyt prostoduszny. Nie mógł zrozumieć, że świat nie działa tak jak w jego książkach i stąd dawał się oszukiwać złym ludziom. Rozumiesz to? Ludziom, takim jak wy – niepotrajającym stworzyć nic własnego, tylko żerujących na głupocie i naiwności słabych ludzi. Powinno was się wszystkich zamknąć!

Ciągły brak reakcji na oskarżenia Loli, tylko ją rozwścieczył. Miała ochotę podejść do niego i wylać całą nagromadzoną złość, całą miłość do Wielunia, jego mieszkańców, wszystko, przez co tak wiele lat trzymała się stąd z dala. Ale Wergiliusz uparcie nie chciał nic odpowiedzieć.

– Zatkało cię? Nie potrafisz odpowiedzieć, kiedy ktoś się grzecznie pyta?

Wciąż cisza.

Noc już była późna. Podłoga mokra i lepka. Lola zbyt znieczulona i zbyt zmęczona, żeby zwracać uwagę na szczegóły dookoła siebie. Coraz bardziej zniecierpliwiona podeszła do niego i zamachnęła się ręką, żeby lekko trącić go w kark.

Nie spodziewała się, że od tego przewróci się na ziemię. Nie spodziewała się, że od tego spadnie z niego szary płaszcz, odsłaniając mundur policyjny. Nie spodziewała się, że mężczyzna okaże się martwy.

Nie spodziewała się też, że usłyszy zza siebie głos Wergiliusza

– Nie wierzyłem, że się tak stanie, ale dokładnie to zostało zapisane. Mieliśmy przybyć na miejsce i otrzymać ze strony Córki Wtajemniczonego ofiarę. Tak też się stało i możemy zaczynać.