Jack Whodunit

## Porucznik Jack Whodunit

**Jack Albertino Whodunit** był detektywem z wydziału zabójstw w lokalnej policji stacjonującym na 29. posterunku w Edenbergu. Wraz ze swoim partnerem, zarówno w pracy jak i w życiu, Hugh Hocachem, przeprowadzał śledztwa dotyczące zabójstw na najniższym szczeblu społecznym - ulicznych prostytutek, bezdomnych, żebraków i im podobnych.

## Młodość

Jack urodził się w ubogim domu w Nordfeld, Rachingam, tracąc przy tym swoją matkę. Jej imienia, historii ani osobowości nigdy nie poznał, ponieważ jego ojciec, okoliczny zbieracz złomu, nie miał ochoty się nią dzielić. Mimo tej ciszy starał się dbać o syna najlepiej jak mógł i zadbać o minimum edukacji, jakie mógł mu zapewnić, dlatego wszelkie zarobione ze złomu pieniądze odkładał na studia dla Jacka, a ze śmietnisk zbierał wyrzucone przez krnąbrne dzieci podręczniki szkolne. Mały Jack z przyjemnością z nich czerpał, wykazując naturalną pasję i talent do nauki, którą dzielił ze swoim najbliższym przyjacielem, chłopcem mieszkającym w okolicznym sierocińcu "Koniczynka", młodszym o rok Hugh Hocachem.

Drugą pasją, jaką z nim dzielił, były książki - szczególnie kryminalne. Jack i Hugh spędzali godziny wspólnie czytając kryminały Raymonda Binga, Agathy Dunkelberg, Maurice'a Juliana, Arthura Pohla i wielu, wielu innych. Czytali je cicho lub z podziałem na role, leżąc na brzuchach lub skacząc po podwórku, wyobrażając sobie, że to oni są genialnymi detektywami na tropie zbrodniarzy. Nie da się zliczyć, ile genialnych planów na złapanie Karmazynowego Króla zdążyli obmyślić, zanim na ich drodze pojawiła się pierwsza prawdziwa zagadka kryminalna.

## Pierwsza zagadka

Kiedy Jack miał 12 lat, a "jego drogi Wilson" Hugh miał 11, wrócili jednej nocy do zaśmierdłej piwniczki służącej im za mieszkanie tylko po to, by znaleźć w niej szum ciszy. Pana Whodunita nie było. Dopiero następnego dnia ze snu wyrwało ich szuranie kół po ślepej uliczce obok - policja badała miejsce zbrodni, którym się stała. Ojciec Jacka został znaleziony martwy.

Jack i Hugh uporczywie wypytywali najpierw policjantów szukających poszlak, a następnie detektywa zajmującego się analizą miejsca zbrodni, czy wie kto zabił pana Whodunita. Detektyw skwitował, że zbieracz złomu padł ofiarą spadającego z pobliskiego placu budowy prętu, który nieszczęściem przebił mu pierś. Było to oczywiste kłamstwo - teren placu budowy kończył się dwie przecznice dalej, to raz, a dwa, Hugh i Jack podsłuchali przez okno jak patrolowcy badający miejsce zbrodni rozmawiali o pocisku odkrytym w piersi złomiarza, ukrytym przez wbitą rurę. W Jacku zagotowała się wściekłość - zarówno na kłamiącego detektywa, jak i na całą policję, zbywającą sprawę jako nieważną, nie wspominając o mordercy. Zawarli z Hugh pakt - teraz to oni zostaną detektywami i rozwiążą tę sprawę, a jak to się uda, detektyw będzie ich musiał przeprosić i zmienić swoje zachowanie.

Kiedy policja się zwinęła i miejsce zbrodni znów zostało oddane do publicznego użytku, chłopcy wszczęli własne śledztwo. Znając okolicę lepiej od razu wykonali lepszą pracę niż patrolowcy, zauważyli odbijającą się w szybie uchylonego okna broń leżącą na dachu i wydedukowali, że wrzucił ją tam morderca, by się pozbyć dowodu. Wzięli broń i porównali z każdą wymienioną w Encyklopedii Broni Palnej, którą znaleźli w bibliotece, by odkryć, że to pistolet Smithers & Wellon, model 27, o kalibrze .357 Golden, wyglądający jednak bardzo niecodziennie ze swoją białą rękojeścią. Wybrali się więc z pytaniem o szczegóły do okolicznego sklepu z bronią, gdzie sprzedawca im powiedział, że rękojeść wykonana jest z pereł, że to bardzo ciekawa broń, rzadko zamawiana. Gdy chłopcy spytali do kogo należy, sprzedawca odmówił ujawnienia tej informacji. Jack zbił wtedy szybę gablotki obok i zaczął uciekać, a gdy sprzedawca ruszył w pogoń, Hugh znalazł pod ladą książeczkę zamówień i znalazł w niej właściciela znalezionej broni - prowadzącego lokalnego lombardu, Edwina Vabanque.

Jack w końcu zgubił pogoń i wieczorem spotkali się ponownie z Hugh w piwnicy. Następnego dnia wzięli rewolwer i notatkę o właścicielu i poszli się skonfrontować z wąsatym lombardzistą. Edwin Vabanque, mężczyzna starszy i gburowaty, bardzo się zdenerwował na widok swojej broni i oskarżył chłopców o kradzież, na co w odpowiedzi został przez nich oskarżony morderstwo. Dowiadując, się że Jack jest synem złomiarza Whodunita, lobardzista wpadł w szał, wykrzyczał jaką szują był ojciec Jacka, po czym załadował broń i wymierzył strzał, trafiając zasłaniającego przyjaciela Hugh, po czym uciekł ze sklepu. Szczęściem w okolicy było paru patrolowców, którzy pochwycili mordercę i znaleźli rannego chłopca z jego przyjacielem wewnątrz lombardu.

Sprawą już na poważnie zajęła się policja. Hugh trafił do szpitala, gdzie został uratowany. Lombardzistę aresztowano za morderstwo pana Whodunita , próbę morderstwa jego syna i za postrzelenie Hocachema. Instytucja zwróciła uwagę na sytuację Jacka i wpisała go do sierocińca, w którym mieszkał już Hugh, ale krótko po tym opiekę nad nimi przejęła prokurator Amelia Outwing, która zajmowała się sprawą. Jackowi było bardzo wstyd, że swoją nieodpowiedzialnością doprowadził do zranienia przyjaciela i chociaż ten mu nie miał w żaden sposób za złe i wspominał sytuację jako świetną zabawę, Jack czuł dług wobec swojego partnera już do końca życia.

## Praca w policji

Mimo incydentu, ale także dzięki niemu i jego skutkowi, jakim było zostanie protegowanymi Amelii Outwing, pasja Jacka i Hugh do kryminału nie umarła. W XXX skończyli odpowiednio 22 i 21 lat i zaciągnęli się do policji w Rachingam, będąc po latach studiów na uniwersytecie norfolskim i naukach u prokurator Outwing. Po dwóch latach patrolowania ulic, pilnowania najciemniejszych zakamarków miasta, by żadna zbrodnia na najniżej postawionych w społeczeństwie nie przeszła niezauważona lub zignorowana, tak jak było z zabójstwem ojca Jacka, w XXX zostali awansowani do wydziału ruchu drogowego, a w XXX do wydziału zabójstw. Byli znani i lubiani w całym wydziale - para młodych mężczyzn, teraz związana też węzłem związku romantycznego, o biednym tle, ale wychowana na niespotykanych dżentelmenów, grzecznych, czystych, schludnych, dobrze ubranych, o szanowanej rządzy sprawiedliwości, szczególnie wobec najbiedniejszych. Brali niemal wyłącznie sprawy zabójstw niskiego poważania, często też współpracowali z Amelią Outwing, ze względu na ich relację i dług wdzięczności. Znani byli ze swojej własnej relacji - chociaż nieoficjalnej z punktu widzenia prawa, żyli niemal jak młode małżeństwo, w jednym mieszkaniu, we wzajemnym szacunku i adoracji, wychodząc co tydzień na kolację do restauracji.

## Imię

Nazwisko Whodunit odnosi się do popularnego określenia podgatunku kryminałów opierających się na budowie historii na zasadzie poszukiwania odpowiedzi na pytanie "kto to zrobił" (ang: "who [has] done it", w skrócie "whodunit" lub "whodunnit"). Imię Jack ładnie do niego pasuje.

## Osobowość

Jack był mężczyzną o światłym umyśle, grzecznym usposobieniu i rządzy sprawiedliwości po doświadczeniu ze śmiercią ojca. Będąc bardziej porywczym od swojego chłopaka, to on zazwyczaj był "awanturnikiem" duetu, mimo że obaj byli bardzo spokojni i obnosili się ze sprawami po dżentelmeńsku, nawet jeżeli trzeba było kogoś po dżentelmeńsku pobić lub postrzelić. Był wraz z Hugh swego rodzaju symbolem nadziei, jaka mogła tkwić jeszcze w miejskiej policji. Ponadto bardzo kochał swojego pobratymca i okazywał to najlepiej jak mógł, nie tylko z poczucia winy, jakie odczuwał za każdym razem gdy widział bliznę po pocisku na jego ręce, ale i z rozkazu samego głosu serca. Nie zawodził się przy tym, czując i wierząc w istnienie równie silnej miłości ze strony swojego partnera. Obaj wyrażali też wielką wdzięczność swojej opiekunce, Amelii Outwing, za pomoc w utorowaniu drogi do spełnienia ich marzeń. Z drugiej strony, Jack widzi że jego porywcza żyłka może wywoływać niebezpieczne skutki, dlatego się jej wstydzi i stara kontrolować, co jednak nie zawsze wychodzi.

## Ciekawostki

* Zarówno Jack jak i Hugh używali dwóch identycznych zegarków kieszonkowych, bo na jedne święta każdy z nich nieświadomie kupił temu drugiemu identyczny. Trzymali w nich swoje wzajemne zdjęcia.
* Tylko Hugh wchodzi do więzienia na przesłuchania, bo Jack boi się znowu zobaczyć Edwina Vabanque.
* Obaj byli wielkimi fanami belgrawskiej muzyki ludowej, co roku jeździli do jednego z miasteczek w Cetranie na doroczny Festiwal Tańca Ludowego, gdzie próbowali zdobyć pierwsze miejsce w kategorii tańczenia kozaczkiem. Jack specjalnie na te okazje zapuszczał sobie wąsy.
* Jack próbował prowadzić śledztwo w sprawie odnalezienia prawdziwych rodziców Hugh, jednak ten go poprosił o zaprzestanie, bo zupełnie wyparł ich rolę z życia i znalezienie ich mogłoby tylko wszystko skomplikować.
* Mimo eleganckiego trybu życia, Jack i Hugh raz na jakiś czas dają się ponieść pokusie, odwiedzają Oriona i kupują największe zestawy burgerów, na jakie ich stać. Nazywają takie wyjścia "ucztą królów".