Destan Taştan

## Destan Taştan'ın Hikayesi

İzmir'in tekin olmayan mahallelerinden birinde doğan Destan, yürümeye başladığı andan beri yediği içtiği ayrı gitmeyen arkadaşlarıyla çeşitli hınzırlıklar yaparak günlerini geçiriyordu. Onlar büyüdükçe, yaptıkları yaramazlıklar da büyüyordu. Mahallede ne kadar pis adam varsa kendilerince onları zarara uğratmaya çalışıyorlardı. Bu adamların başı sayılan Cüneyt'in mekanlarından birini kundaklarken yakalanan Destan, bedelini annesinin canıyla ödedi. O günden itibaren Cüneyt'i gebertmeye ant içip arkadaşlarıyla beraber ince eleyip sık dokuyarak plan yaptı. İntikam günü yaklaştıkça içindeki hırs büyüyor, gözü hiçbir şey görmez hale gelene kadar kimse bu duruma bir şey demiyordu. Ta ki arkadaş grubunun içinde olan, canından da yakın gördüğü Tuğçe'yle ters düşene kadar. Birkaç gün sonra barışmışlardı, ya da en azından Destan öyle sanıyordu.

Cüneyt'i Karaburun'daki yazlığında tek olduğu bir gün yakalayıp, evine girdiler. Adamı boş bir anında bayıltıp bir sandalyeye bağladılar. Evin her yerine benzin döküp avlarının uyanmasını beklediler. Destan yıllar boyu beklediği anı bu pis herife iki kelime etmeden bitirmek istemiyordu. Adamı süzerken son hatırladığı şeyler bunlardı... Uyandığında Cüneyt'le sırt sırta bir sandalyeye bağlanmış bir şekilde buldu kendini. Tuğçe ve arkadaşları Destan'a hayatta intikamdan daha önemli bir şeye, yani onlara sahip olduğunu anlatmak için bu yolu seçmişlerdi. Fakat gözünü bürüyen bu iğrenç duygu yüzünden artık onları da kaybetmişti. Tuğçe Destan'ın çok sevdiği uzun kızıl saçlarını kesip evin her yerine serpiştirdi. Eğer olur da buradan kaçmayı başarırsa hem polisin hem de onun iki elinin yakasında olduğunu söyleyerek çakmağını yaktı. Bu, Tuğçe'nin veda şekliydi.

Botundaki kelebekle kaçmayı başaran Destan, Tuğçe'nin o bıçağın orada olduğunu adı gibi biliyordu. Tuğçe, Destan'ın bilerek kaçmasını istemişti. Destan da öyle yaptı. Durmadan şehir değiştiriyor, herhangi bir şehirde bir aydan uzun süre durmuyordu. Ta ki Yılmaz Kuzey'le tanışana kadar. İkisi de birbirleri hakkında fazla bilgiye sahip değillerdi fakat aralarında ilginç bir ilişki vardı. Destan bu yakınlığın sebebinin duygulardan çok başka sebepler olduğunu biliyordu. Fakat o çoktan gönlünü Yılmaz'a kaptırmıştı. Evlendikleri gün mutluluktan uçsa bile göstermiyordu, çünkü Yılmaz'la aynı duyguları paylaşmadığını bildiğinden içi içini yiyordu.

Uğruna yakalanmayı göze alacağı adamın ona karşı olan hislerinin çok daha farklı olduğuna kanaat getirdiğinde karar verdi ayrılmaya. Valizini topladı, bir elveda bile demeden hava limanına gitti. Tam o sırada karşısında çocukluk arkadaşlarından Semih'i gördü. Kaçmaya çalışsa da başaramadı. Semih onu yakalayıp bir ay boyunca hapis tuttu. İşkence etmekten sıkıldığında kızcağızı bir çuval gibi tren raylarının üstüne bıraktı. Dönüp Yılmaz'a olanları anlattığında kocası ona inanmamış, üstüne etrafta olmadığı için ondan boşanmıştı. Destan yine hayatında kaybedecek bir şeyi kalmamış şekilde şehri terk etti.

Sık sık şehir değiştirmeye devam etti. Fakat bu sefer sanki yakalanmak için uğraşıyordu. Hiçbir şey umurunda değildi artık. Kendi içi gibi geçtiği her yeri yakıyor, gittiği her şehirde kızıl tilkinin nasıl yaktığını, insanların ağzından duyuyordu. Duygularını imzası gibi taşıyor, insanlara göstermekten çekinmiyordu. Bir gün Yılmaz Kuzey'in yeri hakkında aldığı bilgiyle rotasını Los Santos'a doğru çevirdi. Bu şehre gelmek, eski kocasının yüzünü bunca zaman sonra görme arzusuyla yanıp tutuşuyordu artık.