Paliapistarianizm

Paliapistarianizm to rdzenna religia mieszkańców Mevrodas. Jej głównym miejscem występowania jest Dentrokoraki, stolica królestwa Mevrodas oraz wchodzące w skład państwa miasta Hvear i Fyr. Oprócz występowania w Mevrodas religia posiada mniejszości wyznaniowe na terytoriach Akkadzkich, Kalifryjskich oraz Arveńskch.

## Zasady Paliapistarianizmu

### Założenia religijne

Wyznawcy Paliapistarianizmu wierzą w duchy Pista, pozostałości przedwiecznego bytu odpowiedzialnego za stworzenie świata, lecz zapomnianego po dokonaniu dzieła stworzenia. Pista są dostrzegalne w każdym elemencie wszechświata i wpływają na wszelkie działania człowieka, lecz są dla niego niepojęte, przez co ludzie często podejmują alogiczne działania, błędnie interpretując sygnały duchowe.

Obecnie podstawowom księgą wiary Paliapistarianizmu są *Dogmaty Pista*, dzieło Jana z Kisoriny, działającego w drugiej połowie III wieku kapłana i reformatora wiary.

### Organizacja

Wierze brak jest hierarchii kapłańskiej. Duchowni odróżniaja się jednak na 3 kategorię: Kapłanów zwykłych, zwanych po prostu kapłanami. Są to ludzie nauczający doktryn Paliapistarianizmu oraz wykorzystujący swoją wiedzę w służbie ludziom, najczęściej pełniąc obok kapłaństwa funkcję lekarzy, nauczycieli czy doradców na dworze królewskim. Drugą grupą są adepci, młodzi ludzie oddający się na nauki kapłańskie. Z reguły kapłan przyucza od 1 do 3 adeptów. Adepci stają się pełnoprawnymi kapłanami gdy ich mistrz ogłosi to podczas zebrania kręgu kapłańskiego innym duchownym, oficjalnie uznając, że przekazał całą swoją wiedzę temu człowiekowi. Ostatnią odmianą kapłańską są kapłani pustelnicy, zwani też czasem druidami lub pustelnikami. Ci żyją w odosobnieniu w puszczach i górach Mevrodas, czasami przyjmując do siebie godnych adeptów. Stanowią oni najbardziej szanowaną część kapłańską, ze względu, że najczęściej wyróżniają się wiedza ponad innych kapłanów. Wielu ludzi podróżuje w poszukiwaniu pustelników, czy to licząc na ich nauki czy rady.

Jedyną formą organizacji kapłańskiej jest krąg. Znane na kręgi to:

Kręgi kapłańskie Paliapistarianizmu
 Hvaer
 Fyr

Kręgi kapłańskie pełną funkcję zebrań dyskusyjnych kapłanów. Ci dyskutują na temat doktryn, analizują prawdopodobne sygnały Pista, starając się odkryć jak najwięcej potencjalnych znaczeń oraz wymieniają się wiedzą posiadaną wiedzą w celu poszerzania wzajemnych kompetencji zarówno religijnych jak i politycznych czy medycznych.

### Rytuały

Niewiele jest obrządków w kulcie pista. Typowe dla wielu religii obrzędy wejścia w dorosłość czy narodzin są kwestiami kulturalnymi i sama wiara ich nie normuje. Normowane za to są dwa obrządku, ślubu oraz pochówku.

Ślub w przypadku Paliapistarianizmu jest prostym rytuałem, niewymagającym większych przygotowań. Para wypowiada sobie oficjalną przysięgę w obecności członków rodziny z obu stron, oraz oznajmia, do której rodziny będzie należeć. Osoba wchodząca do rodziny, w symboliczny sposób całuje swoich rodziców na pożegnanie, oraz klęka przed głową rodu, do którego dołącza. Najczęściej jest to ojciec lub dziad drugiej połówki, ale nie wykluczone jest, że równie dobrze może być to właśnie wybrana osoba. Głowa rodu podnosi klęczącą osobę i wypowiada formułkę względem członka swojej rodziny, uczestniczącego w ceremonii, pytając, czy uważa tę osobę godną wstąpienia do rodu. Po potwierdzeniu tego oddaje tej osobie nowego członka rodziny i wręcza parze przedmiot je łączący. Z reguły przedmiotem takim jest obrączka lub kolczyk, jednak niektóre wysokie rody posiadają inne zwyczaje, przykładowo ród Lykovorr wręcza parze dwa bliźniacze miecze, a ród Roounotus diademy, stylizowane na wieniec zbóż.

Również rytuał pogrzebowy jest dość prosty w przypadku wiary Pista, Jednak ma dwie wersję, Szlachetną oraz Prostą.

Zacznijmy od formy Prostej. Ta polega zwyczajnie na spaleniu zwłok zmarłego oraz oddaniu jego prochów naturze poprzez ich rozsypanie zazwyczaj w miejscu, z którym zmarły był związany. Forma Szlachetna ma trochę różnic, pierwszą jest odcięcie głowy w celu odzyskania czaszki zmarłego, taką oczyszcza się i pozostawia do uroczystości złożenia. Resztę zwłok zwyczajowo się pali a popioły umieszcza w urnie, oraz podobnie jak przy formie Prostej zsypuje się garść popiołów w miejscu ważnym dla zmarłego, po czym uroczyście odnosi się urnę z prochami do świątyni, by tam ją ulokować, natomiast na zakryciu urny umieszcza się czaszkę. Wynika to z przekonania, iż jako organ, za pomocą którego widzimy i czujemy wiele bodźców, jest on głównym punktem natury ludzkiej i jego zachowanie sprawi, iż zmarły w pewien sposób oddziałuje na żyjących. Formie tej podlegają królowie i wysoce zasłużone dla społeczności osoby za zgodą lokalnego kręgu kapłanów.

### Miejsca Kultu

Oficjalnie, Paliapistarianizm nie uznaje miejsc kultu, gdyż Pista występują wszędzie w takiej samej sile. Jednak w wyniku kultu przodków oraz organizacji corocznych kręgów kapłańskich, miejsca organizacji kręgów oraz grobowce cieszą się popularnością równą miejsca kultu innych religii. Powszechnie używa się stwierdzenia świątynia wobec podziemnej rotundy, grobowca w Dentrokoraki, w którym pochowani są Pentarchowie Mevrodas oraz wielcy przedstawiciele narodu.

## Historia Kultu

Paliapistarianizm od samego początku stanowi główną wiarę ludu Mevrodas. Przez większość swej historii utrzymywała się w stałej bezzmiennej formie, co zmieniło się w drugiej połowie III wieku w wyniku działalności Jana z Kisoriny.

Jan pochodził ze wsi Kisorina, na południe od miasta Dentrokoraki. Jako syn zdolnego myśliwego uzyskał protekcję rodu Elakatigis, pod którego okiem uzyskał podstawowe wykształcenie zarówno w sztuce myśliwskiej jak i pisaniu i czytaniu. Podczas jednej z wypraw myśliwskich wpadł do głębokiego rowu i złamał swoją nogę. Leżąc tam przez 3 dni i 3 noce, błagał Pista o interwencję i obiecał, że odwdzięczy się w sposób, jaki tylko duchy sobie zażyczą. Po 3 dniach cierpienia, młody myśliwy został znaleziony przez Karionika, pustelnika żyjącego w lokalnych lasach, który zabrał go do swojej pustelni. Jan mimo starań pustelnika, nie doszedł nigdy do pełni zdrowia, i był zmuszony do końca życia podróżować z laską, lecz przeżył, a swoje wybawienie uznał za znak od duchów, że powinien dołączyć do kapłanów Pista. Mimo początkowej niechęci Kisorina Jan został przyjęty przez pustelnika na nauki kapłańskie, a w wieku 39 lat, uznany na kręgu w Dentrokoraki za kapłana. Przez pierwsze pięć lat swego kapłaństwa, Kisorin pełnił funkcję podróżnego medyka, lecząc ludzi w miejscowościach między Dentrokoraki i Hvaerą. W której osiadł w roku 268, jako medyk lokalnego zarządcy Arveńskiego, któremu ocaliż córkę, chorą na rzeczną gorączkę. Dzięki przychylności lokalnego zarządcy Jan rozpoczął działalność w Hvaerskim kręgu, podupadły od przejęcia władzy nad miastem przez Arvenów. Dzięki jego działalności, na Paliapistarianizm przeszło wielu mieszkańców miasta, szanujących kapłana. W roku 276 Jan napisał tak zwane *Doktryny Pista*, księgę, w której notował zasady wiary, do tej pory ciężko przyjmowanej przez inne ludy. Księga zyskała sobie wielką popularność w Hvaercie, oraz przyczyniła się do wzrostu popularności wiary w Fyrze, jednak wzbudzała gniew kapłanów z Dentrokoraki, uznających działania Jana za herezję i uproszczenie kwestii wiary. Jan umiera w dwa lata później, w roku 278 a jego dzieło, mimo wrogości rdzennych mevrodaskich kapłanów, zostaje uznane przez Lejosa, przywódcę antyarveńskiego buntu, co przymusza do akceptacji dentrokorakijskich kapłanów. A w roku 282, urna z prochami Jana, zachowana przez Hvaerski krąg zostaje uroczyście przeniesiona do podziemnej rotundy w Dentrokoraki, umieszczając Jana wśród najwybitniejszych członków narodu Mevrodas.