Arborianie

**Arborianie** - duża grupa ludów posługująca się językami arboriańskimi. Stanowią rdzenną ludność krainy Arborion leżącego w centrum Sinnaru. Są jedną z najliczniejszych grup etnicznych na kontynencie.

## Pochodzenie i historia

Za pierwotne obszary występowania ludów Arboriańskich uważa się najczęściej doliny wielkich rzek: Giathlumu, Sary, Brangen i Mirry. W okolicach Creston odkryto prawdopodobnie najstarsze ślady stałego osadnictwa pierwotnych Arborian. Budowali oni niewysokie lepianki z gliny i słomy. Zajmowali się głównie zbieractwem i łowiectwem, budowali także dłubanki, którymi poruszali się po rzekach. Osady były budowane wzdłuż rzek. Plemiona były tworzone poprzez wspólnoty spokrewnionych ze sobą rodów. Rozwój rolnictwa i kultury był znacznie większy na południu. Północne plemiona toczyły zacięte potyczki z dużo bardziej prymitywnymi Nomgarami i Drutkakkami oraz z narodami Norvijskimi. Z czasem związki plemienne zaczęły przekształcać się w formę większych narodowości posługującymi się różnymi językami. Pojawiły się pierwsze osady obronne zakładane na szczytach wzgórz. Z czasem Arborianie zaczęli wypierać inne grupy występujące na obszarach Arborionu. Arborianie żyjący bardziej na wschodzie udomowili konie (możliwe, że wpływ na to mieli Ermenorejczycy), tworząc wielonarodowy związek plemion nazywany Eskarborianami. Eskarborianie byli najbardziej wojowniczy spośród grup arboriańskich i nigdy nie rozwinęli stałego osadnictwa, żyjąc z najazdów na inne plemiona.

Dynamiczny rozwój wszystkich plemion Arboriańskich nastąpił wraz z przybyciem do Sinnaru Eldorian. Wielu zasymilowało się z przybyszami, czego efektem stało się między innymi utworzenie nowego języka, nazwanego później Językiem Powszechnym. Niektóre z plemion przejęły w pełni kulturę eldoriańską, inne zaś, zwłaszcza północne, pozostając w izolacji od reszty, zachowały dawne obyczaje. W czasach państwa talanturiańskiego i Imperium Eldoriańskiego wiele Arborian chwytano jako niewolników, lecz po upadku Imperium większość z nich powróciła na dawne ziemie. Wyjątkowym momentem historii Arborian było utworzenie przez nich tzw. Królestw Zimy: Norfostu, Ghaeimridh i Ærgaíl, które upadły wskutek Wielkiego Pomoru. Obecnie Arborianie żyją w większości w krajach eldoriańskich, lecz spora część z nich tworzy bezpaństwowe związki mniejszych miast i miasteczek, takich jak Ethom, Tarnwood i Creston. Niektóre plemiona wciąż zamieszkują dzikie lasy i góry, nie ulegając postępowi cywilizacyjnemu i kultywując prastare obyczaje, stając się niewyczerpanym źródłem legend.

## Kultura i obyczaje

Każde plemię charakteryzowało się odmiennymi obyczajami i mówiło innym językiem, istnieje jednak równie wiele cech wspólnych, które pozwala łączyć je w jeden wielki naród. Większość obszarów Arborionu jest zdominowana przez kulturę jej pierwotnych mieszkańców, a w niektórych wciąż żyją odcięte od cywilizacji grupy praktykujące pradawne obyczaje.

Arborianie nigdy nie stworzyli skoncentrowanej wokół jednego miejsca cywilizacji.

## Języki arboriańskie

> *Zobacz: Języki arboriańskie*
>
>

Korzeni zarówno Arborian, jak i używanych przez nich języków upatruje się w rejonie dorzecza Sary i Brangen. Odnaleziono tam najwięcej śladów po pierwotnych Arborianach, w tym wyryte w kamieniach wyrazy zapisane runami. Po odczytaniu słów wykryto wiele związków pomiędzy nimi a wyrazami w niemal wszystkich językach klasyfikowanych do rodziny arboriańskiej. Obecnie uznaje się te wyrazy za przykład języka proto-arboriańskiego. Wykazywał on ponadto cechy wspólne z językami norvijskimi. Bardziej pierwotnej kolebki upatruje się natomiast w rejonie Wysp Ardeińskich, skąd wg teorii języków sinnanmarskich wywodzą się zarówno ludy arboriańskie, jak i eldorilańskie.

Większość języków arboriańskich, podobnie jak i norvijskich, zapisywano pismem runicznym, lecz obecnie znaczna część z nich możliwa jest do zapisu w alfabecie eldoriańskim. Runy wykorzystywane są głównie przez plemiona, które nie zasymilowały się z eldorianami oraz do przekładów rytualnych tekstów.

Język ceithelski stał się jednym z fundamentów do stworzenia Języka Powszechnego, który pozwolił na ujednolicenie komunikacji i między narodami żyjącymi w północnym rejonie Sinnaru.

## Wierzenia

> *Zobacz: mitologia arboriańska*
>
>

Mimo licznych podobieństw do ludów Norvijskich, wierzenia ludów Arborionu były zgoła odmienne. Pierwotni Arborianie czcili bóstwa powiązane z naturą. W efekcie zderzenia się kultury arboriańskiej z eldoriańską wiele bóstw zniknęło z powszechnej świadomości, lecz religia arborian oparła się całkowitej eliminacji. Większość plemion miała swoje własne bóstwa nieznane innym plemionom, często jednak dotyczące tych samych aspektów rzeczywistości; wspólną dla wszystkich i najważniejszą z bóstw była utożsamiana z naturą Niamh, matka wszystkich istot. W wierzeniach istniały również tak zwane duchy miejsc, strzegące poszczególnych obszarów przed zbezczeszczeniem. Arborianie wierzyli, że po śmierci dusze zmarłych jednoczą się z naturą i zgodnie z jej wolą stają się duchami miejsc lub czuwają nad dalszymi losami plemienia.

Arborianie rozumieli naturę jako zrównoważoną, a więc równoważne były też według nich siły zła i dobra. Jeżeli ktoś naruszał równowagę, modlono się do bogów natury o jego unicestwienie. Z tego też powodu brak u Arborian konkretnego bóstwa wojennego. Wyjątek stanowili Eskarborianie, którzy najprawdopodobniej przejęli część wierzeń od mieszkających nieopodal Ermenorejczyków, w tym boga Cóga, w imię którego dokonywali łupieżczych najazdów.

Arborianie w celach sakralnych budowali kromlechy, lecz większość miejsc kultu stanowiły po prostu obiekty natury, między innymi gaje, stare drzewa lub skały. Najważniejszymi świętami wszystkich Arborian były czasy przesileń. Wierzono, że w tym czasie świat duchów i ludzi jednoczy się i można wówczas kontaktować się ze zmarłymi i przywoływać ich dusze z zaświatów.

Ważną klasą społeczną u Arborian stanowili kapłani i kapłanki zwani druidami, którzy przewodzili religijnym obrzędom i ceremoniom, zajmowali się wróżeniem, kontaktowali z bóstwami przez naturę oraz rozsądzali wewnątrzplemienne i międzyplemienne spory. Wielu z nich mogło znać się na magii. Dzierżyli dębowe laski lub różdżki. Raz do roku zbierali się na wiecach w Świętym Gaju, by omówić przyszłość swoich plemion, odprawić tajne rytuały i wymienić się wiedzą.