Strutmeiserowie

>
> **„Cesarz jest duchem Cesarstwa, a my jesteśmy jego ciałem. Ciałem zdrowym, krzepkim, którego nie złamały lata niewoli. Ha! Mówi się, że jesteśmy jak twierdza wykuta w żywej skale. Jej mury przetrwałyby ponowne nadejście Puszczy, a velasquezka armada rozbiłaby się o nie jak o klify Ligaturii. Nie straszne nam są morskie sztormy, ciemności Puszczy czy piaski Al'Sadiji. Cesarstwo trwać będzie wiecznie, a razem z nim my.”**
>
>
>
>
>
> *Fragment przemowy Anzelma Strutmeisera przed bitwą pod Wisshaupt, 74 PK*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

Mówi się, że u zarania dziejów bogowie stworzyli ludzi. Pierwszych z nich wyciosali ze skał lądu poszarpanego wichrami i wyszczerbionego gniewem fal. Lecz ci pierwotni ludzie, podobnie jak głazy z których powstali, byli twardzi, zimni i nieczuli. Bogowie zasmucili się ich losem i oblekli posągi w zwierzęce skóry. Mieli nadzieję, że choć część życiodajnego ciepła przebije się przez kamienną powłokę. Trudna sztuka udała się. Pierwsi z ludzi zostali odmienieni i zasiedlili ląd. W ten sposób legendy tłumaczą pochodzenie Strutmeiserów.

Widać ich już z daleka, górują ponad miejską ciżbą. Szorstkie rysy twarzy i stateczne spojrzenia szarobrązowych oczu emanują siłą spokoju. Ciemne włosy noszą krótko, by były łatwe do utrzymania w porządku. Ciała mają potężne, niemal zwaliste, lecz nigdy pokraczne. Strutmeiserowie przywodzą na myśl sprawną rzeźbiarską robotę. Ich charakter, toporny, ale solidny, wraz z innymi przymiotami przynosi najstarszemu rodowi kontynentu chlubę i poważanie mieszkańców Cesarstwa. Nie daj się jednak zwieść pozorom! Przy swojej prostej powierzchowności są to ludzie bystrzy, uważni, a gdy trzeba - elastyczni. Ze swoich błędów czerpią naukę i być może to jest ich największą siłą.

Noszą się wygodnie i praktycznie, choć nie stronią też od kolorów, nawet tych jaskrawych. Zachowują jednak umiar - wyjątkowo krzykliwy ubiór jest raczej powodem do kpin, aniżeli dumy. Wśród kobiet powodzeniem cieszą się dopasowane długie suknie o okrągłym dekolcie, na rękawach i od pasa w górę zapinane na guzy z polerowanego brązu lub cyny. Gdy sprzyja ku temu okazja, damy wybierają także suknie zapinane wysoko pod szyję o obszernych, lejących się rękawach. Przeszywa się je złotymi i srebrnymi nićmi, by w ten sposób, możliwie powściągliwie, podkreślić majętność właścicielki. Mężczyźni natomiast przywdziewają przylegające, zapinane na zdobione guziki kurty z kołnierzami w stójkę. Do dubletów mocuje się nogawice z saczkiem. Ponadto zwyczajem wśród Strutmeiserów jest nosić wszędzie nakrycie głowy. Zimą są to wełniane kaptury, latem słomkowe kapelusze. Kobiety przewiązują głowy chustami, zwykle białymi, a mężczyźni przywdziewają filcowe czapki i, rzadziej, białe czepce.

Wiadomym jest, że ród Strutmeiserów chętnie staje w szranki. Żołnierze ich zaciężnych kompanii nie skąpią na rynsztunku, a synowie co bogatszych rodzin z dumą noszą pełne pancerze i malują tarcze w rodowe barwy. Gotowi są wydać fortunę, byleby tylko zagarnąć chwałę pola bitwy. Pochodzą bowiem w prostej linii od Oswalda Starego, zwanego Jędnorękim, boga odwagi, męstwa oraz dyscypliny, który u zarania dziejów stracił lewe ramię, raniony klingą samego Idenila – boga elfów.

Ponadto Strutmeiserowie znani są ze swej biegłości w sztuce wojennej. Ich doskonale wyćwiczona piechota używa długich pik, mieczy i wysokich tarcz, umożliwiających przetrwanie morderczych szarż kawalerii. Warto jednak pamiętać stare żołnierskie porzekadło: mądry generał dostosuje się do silniejszego wroga, mądrzejszy wybierze innego. Zwykły Strutmeiser sięgnie po broń prostszą i na swój sposób elegancką. Długi miecz lub kord we wprawnych rękach jest bronią niezwykle skuteczną. Nie można im wprawdzie przyznać tej samej finezji, co fuliockim rapierom i szpadom, lecz martwym głupcem byłby ten, kto wątpiłby w ostrość strutmeiserskich kling.

Jak już wspomniano, Strutmeiserowie ponad wszelkie piękno przedkładają trwałość rzeczy. Nie oznacza to jednak, że samym pięknem pogardzają. Słyną ze swoich rzemieślników - architektów, kamieniarzy i kowali. Cokolwiek tworzą, robią to z myślą o przyszłych pokoleniach. Ich domy mają przetrwać nietknięte próbę czasu, zaś codzienne sprzęty przekazuje się z pokolenia na pokolenie. Dali początek wielkim manufakturom, a dzięki gromadzonej przez lata wiedzy metalurgicznej przekształcili pracę mieczników i płatnerzy w kunszt. Nie jest niczym niezwykłym odnaleźć głęboko pod korzeniami Puszczy szczątki sprzętów opatrzonych strutmeiserskimi znakami cechowymi - smutne pamiątki dawnej świetności.

Strutmeiserowie przywiązują ogromną wagę do tradycji. Powszechnym szacunkiem darzy się wśród nich osoby starsze i bardziej doświadczone. Ustalony z góry od pokoleń porządek rodzinny i społeczny jest czymś powszechnie przyjętym. Głową rodziny jest zwykle jej najstarszy mężczyzna - senior. Zdarzają się jednakże przypadki matron przejmujących rolę zwierzchnika rodziny. W rękach najstarszego skupia się cała władza nad majątkiem i resztą członków familii, którymi dysponuje on podług talentów i przymiotów charakteru. Ten sam tytuł seniora nosi zwierzchnik Rady Rodowej, zrzeszającej najstarsze i najbardziej wpływowe strutmeiserskie rodziny. Obyczaj nakazuje, żeby zaszczyt przewodniczenia obradom przypadał seniorom rodziny Strutmeiser - pierwszym z całego rodu i duchowym spadkobiercom współzałożycieli Cesarstwa. Obecnie w radzie zasiada sześć rodów oraz siódmy, założycielski. Są to rodziny: Strutmeiser, Werner, Oettingen, Magnis, Ezzon, Kastner oraz Thurn und Dachs.

Mimo tej tradycji, między rodzinami nieustannie trwa walka o wpływy. Podział sił zmienia się niczym w kalejdoskopie i tylko senior jest w stanie utrzymać w ryzach swoich pobratymców. Zakorzeniony głęboko w świadomości szacunek wobec powagi sprawowanego urzędu nakazuje nawet najbardziej porywczym spośród członków rodzin powstrzymywać swoje ambicje na rzecz dobra całego rodu.

Myśl o wspólnym dobrobycie jest główną siłą popychającą Strutmeiserów naprzód. Dzięki niej powstało Cesarstwo, dzięki niej udało się wyrwać ziemie Tol Calen spod korzeni Puszczy i uwolnić ludzi spod jarzma Velasquezów. Członkowie Rodu nie gardzą najbiedniejszymi, nie odrzucają tych, którzy są starzy, chorzy, czy niezdolni do pracy. Traktują ich wciąż jako elementy tego samego organizmu. Poczucie braterstwa wraz z budowaną przez kolejne pokolenia potęgą gospodarczą stanowi o strutmeiserskim sukcesie. Kupcy, rzemieślnicy, uczeni i wszelkiej maści szukające szczęścia przybłędy ciągną do ich miast. Stają się one ośrodkami życia pełnymi ludzi i nieludzi, przedstawicieli wszelkich zajęć - chlubnych i niechlubnych. To świątynie jednej myśli - Cesarstwa, które wewnątrz swych murów daje azyl wszystkim, którzy gotowi są zapracować na dobrobyt wspólnoty.