Republika Nowej Korycji

Mapa Nowej Korycji

## Historia

### Data Powstania

760 rok NE (powstanie państwa)752 rok NE (koronacja Renarta Mądrego, pierwszego króla Korycji)

### Wrogowie

Królestwo DuriiCzterokrólestwo Rapsydii

**Republika Nowej Korycji** (Nowa Korycja) - unitarne państwo o ustroju demokratycznym, znajdujące się w środkowej Mederii. Kraj został założony w 760 roku NE w wyniku Unii z Alenogradu, podpisanej przez 5 najpotężniejszych księstw koryckich: Alenograd, Katograd, Lactum, Trevetia i Legron. Pierwszymi władcami Nowej Korycji byli inicjatorzy unii - Samantra Gallo (księżna Trevetii) oraz barona Renarta Mądrego (króla Alenogradu i Katogradu) - którzy pełnili władzę w układzie diarchicznym. Późniejsi władcy byli już wybierani w powszechnych wyborach.

Nowa Korycja jest jednym z najpotężniejszych państw świata, ma silną armię oraz rozwiniętą gospodarkę. Kraj graniczy ze Starą Korycją, Nunimią, Durią, Rapsydią oraz Karizadem. Republika ma władzę protektorską nad Adagańską i Yudakańską Kompanią Handlową. Posiada również niektóre wyspy Tyrdonu, które dają jej przewagę morską i pozwalają na kontrolę handlu w tym regionie świata.

Stolicą Nowej Korycji jest Alenograd. Przywódcą kraju jest król, wybierany dożywotnio przez lud w powszechnych wyborach. Organem ustawodawczym kraju jest Wielkie Zgromadzenie Narodowe liczące 340 posłów z całej republiki, również wybieranych w wyborach, zaś głównym sądem - Sąd Koronny (sędziowie zaprzysięgani są przez Zgromadzenie i króla). Obecnie monarchą Nowej Korycji jest Asonides VII z dynastii Endurów.

## Historia

### Geneza

#### Międzyepoka

   W Międzyepoce Południe było podzielone na wiele małych i skonfliktowanych księstw, spośród których najpotężniejszym był Alenograd i Katograd. Wielkie Najazdy Dzikich pod koniec poprzedniej epoki wywołały poważny kryzys demograficzny i ekonomiczny, z którego skutkami świat Korytów i Chanów zmagał się przez kolejne stulecia. Po Epoce Dzikich i upadku Lodogrodu Wielkiego, księstwa koryckie straciły rolę mocarstwa i zostały wytrącone z wyścigu o dominację na świecie.

Na zgliszczach Południa sprzed Najazdów Dzikich zaczęły jednak wyrastać nowe potęgi - w 491 roku na terenach byłego księstwa Tungranii powstało królestwo Durii, na którego czele stanęła sororycka dynastia Sabonaitów. Władcy kraju, dążący do stworzenia nowego mederyjskiego mocarstwa, w VI i VII wieku wdali się w wojnę z Wellmeńskim Królestwem Joterdonu, a później również w konflikt z Limerami o dominację na Morzu Nikomedyjskim. Częściowy sukces w wojnie o Joterdon i porażka z Limerami urealniła wizję podbojów terenów zachodnich przez Durię.

Już od czasów Najazdów Dzikich Koryci czuli potrzebę stworzenia jednego państwa (łączącego cechy dawnego Imperium Chanów oraz Lodogrodu Wielkiego) i wspólnej walki o pozycję na świecie. Nastroje zjednoczeniowe podniosły się znacznie podczas wojen z Durią w VII wieku i w związku z zagrożeniem, jakie stanowił dla Południa ten kraj. Koryci byli świadomi wspólnoty historyczno-kulturowej łączącej ich księstwa - wierzyli w tego samego Boga, uczestniczyli w tej samej kulturze, porozumiewali się tym samym językiem i mieli podobne zwyczaje. Arystokracja rodowa również chciała pojednania, ponieważ powstanie państwa koryckiego dałoby jej możliwość awansu i służby na rzecz kraju. Toteż od połowy VII wieku działania zmierzające do zjednoczenia Południa przybrały na sile.

   Pierwszym etapem procesu zjednoczeniowego było powstanie w 583 roku Związku Alenogradzkiego, czyli militarnego sojuszu przeciwko Durii. Zmiany społeczne zmusiły skonfliktowane dotychczas rody rody Iyamys (Alenograd) oraz Konsort (Katograd). Dowodem zmian były pierwsze mariaże między członkami dynastii w VII wieku, początkowo zawierane przez niskich rangą członków rodzin, a później nawet między następcami tronu. Jednym z takich małżeństw politycznych był związek Lady Giselle z Thercypolis oraz następcy katogradzkiego tronu - Romana IV, który przekształcił się potem w unię personalną obu księstw. Po Giselle oraz Romanie władzę nad Połączonym Księstwem Alenogradu i Katogradu sprawował Roman V (684-692), a później Roman VI (692-715). Ten ostatni został niestety po 23 latach panowania zmuszony do ucieczki z Alenogradu przez powstanie pod wodzą Marycla Uzurpatora, który potem sam zasiadł na tronie księstwa. Bunt wzniecony przez Marcyla, przekupionego zdrajcę oraz przeciwnika procesu zjednoczeniowego, rozerwał trwającą od około 50 lat unię personalną Katogradu z Alenogradem.

#### Rządy Marcyla Uzurpatora i powstanie Republiki

Król Durii, Alistair III, pozyskał dla siebie Marcyla obiecując mu wielkie bogactwa i władzę po pomocy w wojnie z Południem. Uzurpator rządził w Alenogradzie od 715 do 752 roku. Za namową Alistaira, w 723 wysłał do Katogradu list ze zniewagami, zaś osiem lat później opuścił Związek Alenogradzki, który bez swego państwa założycielskiego przestał mieć jakiekolwiek znaczenie. Marcyl był też okrutnym i bezwzględnym tyranem, wyzyskiwał chłopów, był skorumpowany i przymykał oko na różne złe działania władzy. Władza dyktatora spowodowała znacznie osłabienia armii oraz gospodarki. Powszechny stał się nepotyzm.

Wraz z upływem czasu i pogarszaniem się sytuacji władca wzbudzał coraz większą niechęć społeczeństwa, w tym arystokracji oraz duchowieństwa. Sporo przeciwników Marcyla było również w armii, która zaczęła spiskować przeciw uzurpatorowi. Wojsko skontaktowało się potajemnie z księciem Romanem VIII, wnukiem wygnanego Romana VI, któremu zależało na jak najszybszym usunięciu zdrajcy z tronu alenogradzkiego. Spisek zakładał obalenie Marcyla przez siły Katogradu, które pod szlachetnym pretekstem weszłyby na terenu sąsiada i oswobodziły księstwo. Na tronie Alenogradu miał zasiąść Renart, syn Romana VIII, zaś członkami jego dworu mieli zostać arystokraci i kapłani z zachodu. Wśród przeciwników Uzurpatora byli również czarodzieje i magowie z Alenogradu, zrzeszeni w tzw. Bractwie Magicznym z Accreton.

Bractwo było prawdopodobnie jedynym stowarzyszeniem jawnie sprzeciwiającym się rządom duryjskiego pachołka. Magowie (działający prawdopodobnie od początku epoki dominacji) funkcjonowali legalnie głównie dzięki szacunkowi i respektowi społecznemu, który zyskali dzięki swojej wieloletniej działalności na rzecz państwa i narodu. Likwidacja zakonu byłaby Marcylowi nie na rękę, toteż tyran pozostawił organizację przy życiu. Od zawarcia umowy spiskowej w 743 roku Bractwo czarodziejów zaczęło coraz mocniej działać na niekorzyść władcy - magowie głosili nauki, wspierali finansowo i militarnie grupy opozycyjne wobec księcia oraz aktywnie uczestniczyli w dywesji przeciw dworowi Uzurpatora. W 752 roku wściekły Marcyl Uzurpator rozwiązał Bractwo i zarządził okrutnie prześladowania czarodziejów. Wzbudziło to wielkie poruszenie w społeczeństwie, które zbuntowało się przeciw tyranowi po prawie czterech dekadach nieudolnych rządów. Podległe dyktatorowi wojsko nie było w stanie zapanować nad sytuacją i używało brutalnej siły przeciwko powstańcom. Widząc chaos panujący na zachodzie, wojska Katogradu weszły na tereny księstwa w maju, nie zastając oporu ze strony regularnej armii alenogradzkiej (która z nimi współpracowała). Wspólnymi rękami, wolni Koryci przejęli kontrolę nad stolicą i pojmali Marcyla. Nowy władca księstwa - Renart Mądry - nakazał przeprowadzić egzekucję Uzurpatora przez powieszenie. Gdy król Alistair dowiedział się o śmierci swojego sługi i przywróceniu ładu w Alenogradzie wpadł w szał i wypowiedział wszystkim księstwom koryckim wojnę.

Tym razem jednak konflikt nie poszedł po jego myśli - Koryci reaktywowali Związek Alenogradzki i wspólnie dokonali udanego kontruderzenia na Durię. W II bitwie pod Bicatum połączone wojska Alenogradu i Katogradu zrewanżowały się i pokonały dotkliwie Durów. Alistair poniósł wielką porażkę i musiał paktować z Korytami. W 754 roku podpisano Pokój wieczysty z Penrith, na mocy którego wojska Durii całkowicie wycofały się z Condovalu i obiecały nie naruszać granic Argendi. Rok później doszło do zjednoczenia Alenogradu i Katogradu, zaś Renart Mądry został koronowany przez biskupów eldurskich. Państwa nie były jednak jeszcze unią realną.

### Panowanie Renarta i Samantry

Będąc jeszcze następcą tronu Katogradu, Renart zakochał się ze wzajemnością w księżnej Tervetii, Samantrze Gallo. W 760 roku para pobrała się w Świątyni Eldura w Alenogradzie, jednocząc księstwo Drunumii z Alenogradem i Katogradem. Arystokracja, chcąca umocnienia unii realnej, zainicjowała jeszcze w tym samym roku Wielki Zjazd Korytów, na który przybyli władcy wszystkich księstw i państw Południa. Zwieńczeniem tego wydarzenia było podpisanie we wrześniu Unii Alenogradzkiej - aktu założycielskiego Republiki Nowej Korycji. Do unii realnej przystąpił Alenograd, Katograd, Lactum, Trevetia i Legron, państwa zgodziły się na wspólny urząd króla, zgromadzenie narodowe, walutę, wojsko oraz kodeks najwyższych praw. Oddzielne póki co pozostać miały urzędy, system celny oraz prawa niższej rangi. Władcami Nowej Korycji stał się Renart i Samantra, którzy wspólnie rządzili przez 13 lat. 760 rok stanowi oficjalną datę powstania Republiki Nowej Korycji i cezurę początkową Ery Rozwoju - dla Korycji i świata nadeszły nowe czasy.

Renart i Samantra zreformowali ustrój państwa - ustanowili zasadę demokratycznej sukcesji tronu (możliwość głosowania w elekcji króla mieli tylko mężczyźni), liczebność oraz kompetencje zgromadzenia narodowego, a także ustanowili pospolite ruszenie.

### Konflikt o kolonie w X i XI wieku

W IX wieku Nowa Korycja stała się uczestnikiem rywalizacji o kolonie i panowanie na oceanach. Pierwszą kolonią korycką była osada Tsuki (805 roku), później powstały jeszcze Oita (811 rok) oraz trzy lata później - Kotogamyo. Równocześnie Koryci zakładali w południowej Regolii bazy morskie oraz garnizony wojskowe. Republika sprowadzała z południowej Regolii głównie kakao, przyprawy oraz surowce (węgiel, złoto i kamień). W zamian Koryci pomagali tubylcom bronić się przed najazdami orków z sąsiedniej Bellony. Współpraca przynosiła ogromne korzyści obu stronom - opłacalność handlu z koloniami zmusiła Republikę do zwiększenia swojego zaangażowania militarnego w regionie.

Największym zagrożeniem dla kolonii była w IX wieku orcza Bellona. W latach 819-824 rozgrywała się I Wojna Orcza, w którym Nowa Korycja odniosła częściowe zwycięstwo i zdołała zabezpieczyć swoje zamorskie posiadłości przed najazdami. Po Wojnie Orczej Bellona zezwoliła na swobodny przepływ towarów przez jej terytorium, co otworzyło nowe lądowe szlaki handlowe przez Joterdon. Niestety, podbicie Przesmyku przez Durię w roku 832 oraz blokada handlowa na lądzie i morzu pokrzyżowała plany Korytów - państwo odczuło znaczny wzrost cen spowodowany duryjskimi cłami oraz brak towarów sprowadzanych z Regolii. Ponadto, blokada morska powodowała bardzo duże trudności w kontaktach z koloniami w Yudace, które bez stałego wsparcia Korycji mogły zostać napadnięte przez Bellonę.

Król Isembart, władca Republiki, jeszcze w trakcie wojny Durii z Joterdonem myślał nad stworzeniem silnej koalicji państw, które wspólnym naciskiem militarnym i ekonomicznym wymusiłyby ustępstwa na Altairze I, zapewniając bezpieczeństwo oraz ład w regionie. Upadek Cheonu i niekorzystny układ geopolityczny stworzony po 832 roku zmobilizował go do urzeczywistnienia tych planów: Isembart zacieśnił chłodne dotychczas relacje z Limerią (głównym przeciwnikiem Durii w rywalizacji o Joterdon), a także wspierał potajemnie buntowników wellmeńskich zrzeszonych w tzw. Joterdońskiej Krucjacie Wyzwolenia. Do tego dochodziła merkantylistyczna polityka gospodarcza i dążenie do uniezależnienia Nowej Korycji od importu z Regolii.

Na bardziej formalne ruchy przyszedł jednak czas dopiero za panowania Harolda II (856-880). Najważniejszym wydarzeniem za jego rządów było zawarcie Sojuszu Tyrdońskiego w 875 roku. Była to koalicja wojskowa przeciwko Durii, zawarta ze Starą Korycją, Argendi, Limerią oraz Sejeonem. Sojuszowi pomagała również Krucjata Wyzwolenia. Altair III, król Durii, przeraził się silną koalicją i dwa lata później doprowadził do zawarcia Unii z Bellos między Durią, Condovalem oraz Belloną. Polityczne poparcie dla sojuszu Altaira ogłosił również elficki Terassen, przez co rywalizujący z nim Rapsydzi zdecydowali się pomóc Sojuszowi Tyrdońskiemu.

## Polityka i ustrój

Król jest głową państwa, przewodniczącym Rady Królewskiej (rządu) oraz zwierzchnikiem armii. Nowa Korycja jest monarchią elekcyjną - prawo do głosowania ma każdy obywatel, który ukończył 25. rok życia i nigdy nie był karany (prawo panujące w Republice umożliwia sądowi odebranie praw elekcyjnych za recydywę, zbrodnię oraz przestępstwa polityczne). Zasady elekcji są bardzo egalitarne - mogą głosować kobiety i mężczyźni, nie ma znaczenia wyznanie, rasa ani poglądy polityczne. Z uwagi na ogrom głosów do przeliczenia, elekcje trwają przez cały rok po śmierci poprzedniego władcy. Król jest wybierany dożywotnio, ale w razie potrzeby może dokonać abdykacji. Koronacja monarchy koryckiego jest wielkim wydarzeniem, na które zjeżdżają się przywódcy innych krajów, wybitne postaci nauki i kultury, a także setki tysięcy poddanych. Nowy król przywdziewa piuskę, białą szatę, pas królewski (z osobistym herbem władcy) i mały, złoty naszyjnik z godłem republiki. Do większych ceremonii zakłada również ornat, trójkątną mitrę i paliusz. Rezyduje w Pałacu Królewskim w Alenogradzie.

Król powołuje osobiście Radę Królewską, która pełni rolę rządu i wykonuje wolę władcy. Rada może zostać odwołana w dowolnym momencie, ale w praktyce monarchowie ustalają zazwyczaj dokładną kadencję tego organu. Rada zazwyczaj składa się z 20-50 konsulów. Król z pomocą rady zarządza armią (naczelny wódz), gospodarką (kanclerz), polityką zagraniczną (naczelny ambasador) i wewnętrzną państwa. Podobnie jak monarcha, konsulowie mają szaty oraz piuski, tyle że w kolorze czerwonym. Władza wykonawcza może wydawać: dekrety, ordynanse, edykty, listy królewskie i polecenia. Gdy król umiera, abdykuje lub jest niedysponowany władzę w kraju przejmuje marszałek zgromadzenia narodowego. Obecnym królem jest Asonides VII.

Wielkie Zgromadzenie Narodowe liczy 340 posłów. Są oni wybierani w wyborach powszechnych na okres 10 lat. Każdy region, w zależności od zaludnienia i roli w państwie, ma przydzieloną odpowiednią liczbę mandatów w zgromadzeniu (opisane w następnym rozdziale). Parlament ma dużo funkcji - uchwala podatki i zatwierdza cła, przyjmuje lub odrzuca większością głosów ustawy (najważniejsze akty prawne), a także decyduje o wojnie i pokoju (musi zatwierdzić król). Zgromadzenie zazwyczaj współpracuje z królem i Radą Królewską, jednak czasami dochodzi między tymi organami do sporów. Wszyscy członkowie zgromadzenia są ludźmi wykształconymi i oczytanymi. Przewodniczy mu marszałek (druga osoba w kraju). Członkowie zgromadzenia mają zielone szaty i ornaty, a w razie uroczystości zakładają okrągłe mitry.

Sąd Koronny to najwyższy organ sądowniczy. Jego członków wybiera tylko i wyłącznie król na okres co najmniej 20 lat. Sąd pełni rolę najwyższej instancji w zwykłych procesach, sądzi za najcięższe zbrodnie i przestępstwa polityczne. W razie potrzeby, sędziowie są mediatorami między królem i radą a zgromadzeniem narodowym.

## Podział terytorialny

Republika Nowej Korycji dzieli się na trzy prefektury, sześć prowincji, wyspy Andurarii oraz terytorium zależne Dorg. Najbogatsze i najgęściej zaludnione są prefektury Kondii (ze stolicą prefekturalną w Alenogradzie), Nerdurii (ze stolicą prefekturalną w Metiguerze) oraz Katogradu, którym przysługuje po 50 mandatów na Wielkim Zgromadzeniu Narodowym. Prefekturą zarządza wybierany demokratycznie prefekt, który urzęduje w stolicy prefekturalnej. Kondia, Katograd i Nerduria są regionami silnie zurbanizowanymi i uprzemysłowionymi. Mieszka tu bogata szlachta i mieszczaństwo.

Większa część kraju jest podzielona na prowincje, z których każdej przydzielono po 30 mandatów na zgromadzeniu. W prowincjach mieszkańcy zajmują się głównie rolnictwem, a najliczniejszą grupą społeczną są zdecydowanie chłopi. Prowincjami jest region Sirbebatii, Adnucto, Bololinis, Drunumii, Argendii oraz Legronu. Prowincją zarządza starosta.

Należące do Korycji Wyspy Andurarii podlegają oddzielnemu podziałowi od reszty kraju - wszystkie wysepki mają swoich namiestników, którzy podlegają Zgromadzeniu Narodowemu. Namiestnicy w imieniu króla odprowadzają podatki, kontrolują handel na Oceanie Południowym oraz dowodzą lokalnym oddziałom wojskowym. W granicach Republiki znajduje się również Durg - terytorium zależne, wywalczone w XIV wieku od Trójkrólestwa Rapsydii. Durg ma swojego namiestnika, który odpowiada bezpośrednio przed królem. Wyspy mają 8 mandatów, zaś Durg - dwa.

## Wojsko

Liczebność i siła koryckiej armii zmieniała się na przestrzeni lat. Obecnie, Nowa Korycja posiada zawodową armię, składającą się z ok. 200 000 żołnierzy piechoty, 45 000 kawalerzystów (głównie szlachta) oraz niezliczoną ilość armat i sprzętu oblężniczego. Rycerze są wyposażeni w pełną, żelazną zbroję i hełm z przyłbicą, a także miecz. Każdy nosi również szatę w kolorach i z herbem swojego rodu. Piechotę wspierają na polu bitwy łucznicy oraz kusznicy, którzy noszą lekkie uzbrojenie i sztylety. Kawaleria korzysta z cięższych zbrój oraz kopii. Jeźdźcy, rekrutowani z bogatszych rodzin, jeżdżą na swoich koniach, które towarzyszą im do końca służby (lub do śmierci). Piechota, konnica i artyleria mieszają się ze sobą i tworzą regimenty (ok. 1000 ludzi) oraz legiony. Te ostatnie to najważniejsze jednostki, odpowiedzialne za obronę określonych miejsc i obszarów kraju.

Dominacji na Tyrdonie broni marynarka posiadająca ok. 700-1000 jednostek różniej wielkości. Trzon floty stanowią potężnie uzbrojone galeony, wspierane przez równie niebezpieczne karawele. Poza zwalczaniem okrętów wroga mogą one przenosić desanty lądowe i zaopatrzenie dla odciętych od dróg lądowych portów. Za wsparcie służą karaki, które unikają bezpośrednich starć z większymi jednostkami i eskortują inne okręty, np. statki handlowe.

Poza regularną armią, w razie zagrożenia kraju król może powołać pospolite ruszenie, a także skorzystać z pomocy wojsk Adagańskiej Kompanii Handlowej lub wezwać na pomoc sojuszników.

## Kultura i religia

### Religia

W Republice panuje zasada całkowite wolności religijnej. Prawo koryckie jest otwarte oraz ugodowe, zaś żadna religia nie jest faworyzowana przez państwo. Jest to powód dla którego do Nowej Korycji przybywali przez lata uchodźcy, poszukujący na świecie wolności religijnej oraz swobody sumienia. Koryckiego króla koronuje czterech przywódców religijnych - arcykapłan Alenogradu, Wielki Biskup Bicatum, Wysoki Pastor Trevetii oraz Pop Astelliański.

Na terenach współczesnej Nowej Korycji narodził się w roku 0 eldurizm, który potem opanował całą południową Mederię. Na przestrzeni wieków był on dominującą religią w społeczeństwach koryckich i odcisnął ogromne piętno na kulturze, sztuce i światopoglądzie mieszkańców państwa. Eldurscy hierarchowie byli też ważnymi postaciami na dworach królewskich oraz często doradzali monarchom w sprawach państwowych.

Drugą religią na terenie Nowej Korycji jest Kult z Rench, który przybył z Królestwa Echilu, przez co dominuje na terenach Korkinów. Historia reformistów na Południu jest bardzo świeża, ponieważ wyznanie dotarło do kraju dopiero w XIV wieku NE po fali prześladowań religijnych w Echilu.