Maven of the Strings

แก้ไข • รูปภาษ • อ้างอิงประวัติ

**Maven of the Strings**

โดย Laurie Goulding

ดาวเด่นในเรื่อง:  Sona

ผู้ถูกกล่าวถึง:  Barrett Buvelle,  Jarvan III

## ประวัติ

ความทรงจำแรกๆ ของโซน่านั้นเกี่ยวข้องกับวิหาร ไอโอเนีย ซึ่งอยู่ในเมืองแกลรินและเป็นสถานที่ที่นางเติบโตขึ้นมา เหล่านักบวชและอาสาสมัครผู้มีจิตเมตตาจากหมู่บ้านต่างๆ ในพื้นที่นั้นจะรับอุปการะเด็กกำพร้าหรือเด็กทารกที่ถูกทิ้งไว้ตรงประตูหน้า และดูแลพวกเขาไม่ให้ขาดสิ่งใด

เมื่อครั้งยังเล็ก โซน่าเป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้อายและเงียบ แต่ในภายหลังก็ปรากฏชัดว่านางพูดไม่ได้เลยแม้สักนิด แต่ทว่านางเป็นเด็กที่ช่างคิดและใส่ใจมากกว่าปกติ และเด็กคนอื่นๆ มักจะมาหานางทุกครั้งที่ต้องการคนปลอบใจและรอยยิ้มอันเริงร่าของพวกเขาก็จะกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

และโซน่าก็ได้ค้นพบวิธีอื่นที่จะช่วยให้นางสามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้

ต่างจากเพื่อนเล่นคนอื่นๆ โซน่ามีของหนึ่งชิ้นติดตัวมาในตอนที่มีคนไปเจอนางเป็นครั้งแรกด้วย มันเป็นเครื่องดนตรีสายที่มีลักษณะแปลกตาและใส่ไว้ในกระเป๋าไม้ธรรมดาๆ พวกนักดนตรีที่มาเยือนและอาจารย์ทั้งหลายต่างไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร… แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาหลายๆ คนเลิกล้มความคิดที่จะฉวยเอามันไปเป็นของตนไม่ว่าในทางหนึ่งทางใด โซน่าหัดเล่นเครื่องดนตรีชิ้นนั้นด้วยตัวเอง เสียงดนตรีอันเรียบง่ายงดงามที่นางบรรเลงทำให้แม้แต่ผู้ฟังที่ตั้งใจจับผิดเต็มที่ก็ยังน้ำตาไหลรินด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ

แต่ทว่าช่วงเวลาแห่งความเลวร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา  น็อกซัส ซึ่งเป็นจักรวรรดิต่างแดนได้เริ่มยกพลบุกเมืองต่างๆ ทางตอนเหนือ เหล่านักบวชตัดสินใจที่จะพาเด็กๆ ใต้การดูแลอพยพไปหลบในที่ปลอดภัยก่อนที่การรุกรานจะลุกลามมาถึงแกลริน หลังจากที่ผู้ดูแลของพวกเขาจัดแจงตกลงกับพ่อค้าชาวเดมาเซียรายหนึ่งสำเร็จ โซน่าและเพื่อนกลุ่มหนึ่งของนางก็ถูกพาลงเรือซึ่งเป็นหนึ่งในลำท้ายๆ ที่จะล่องหนีไปก่อนน็อกซัสจะปิดชายฝั่งตะวันตกของ ไอโอเนีย โซน่ามองกลับไปด้วยความร้าวรานใจเพราะรู้ดีว่าตัวเองคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนานหลายปี หากไม่ใช่ตลอดไป

หลังจากล่องเรืออยู่นานหลายเดือน พวกเขาก็เดินทางมาถึงเดมาเซีย ดินแดนที่ดูแปลกตาและไม่เป็นมิตร ผู้คนที่นี่ส่วนใหญ่พากันระแวงไม่ไว้ใจพลังเวทมนตร์ พวกนักบวชของดินแดนแห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ  "ภาคีผู้ส่องทาง" และไม่ได้บูชาเทพเจ้าหรือวิญญาณใด หากแต่ยังคงแสดงความเมตตาต่อคนแปลกหน้าและผู้ตกทุกข์ได้ยาก

และแล้วโซน่าก็อยู่ภายใต้การอุปการะของตระกูลบูแวลล์ และภรรยาซึ่งชื่อว่าเลสทาร่าเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของภาคีผู้ส่องทาง อีกทั้งยังเป็นผู้สนับสนุนศิลปะต่างๆ ในมหานครแห่งนี้ โซน่าสนิทสนมกับคาฮินาซึ่งเป็นลูกสาวของพวกเขาดั่งเป็นพี่น้องกัน และเมื่อเวลาผ่านไป เลสทาร่าเองก็ใกล้ชิดและรักใครนางอย่างมาก ภาษาเดมาเซียนั้นเป็นภาษาที่ค่อนข้างจะยาก แต่ตระกูลบูแวลล์ได้คิดค้นภาษามือพิเศษเฉพาะขึ้นมาและมันก็ช่วยให้โซน่าสื่อสารกับครอบครัวใหม่ของนางและมิตรสหายของพวกเขาได้ง่ายขึ้น

แต่ทว่าโซน่าเฝ้าปรารถนาที่จะสื่อสารให้ได้มากกว่านั้น และเพื่อแสดงความรู้สึกขอบคุณที่นางมีต่อผู้คนในดินแดนแห่งนี้ที่อุปการะนาง โซน่าจึงตัดสินใจใช้พรสวรรค์ที่มีเพื่อสร้างความรื่นเริงและปลอบประโลมใจผู้คน และได้กลับไปเล่นดนตรีอีกครั้งด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครา

ในไม่ช้า พรสวรรค์ด้านดนตรีของนางก็เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว การแสดงของนางจับใจเหล่าผู้ชม เปลี่ยนความเศร้าหมองของพวกเขาให้เป็นความหฤหรรษ์ แปรผันความทะนงในศักดิ์ศรีแห่งการต่อสู้ให้กลายเป็นจิตใฝ่สงบ… และเลสทาร่าก็รู้สึกอัศจรรย์ใจที่เครื่องดนตรีปริศนาชิ้นนี้สามารถทำในสิ่งนี้ได้

หลังจากเพียรศึกษาข้อมูลจากห้องสมุดภาคีผู้ส่องทาง นางก็เชื่อว่าเครื่องดนตรีนี้คือหนึ่งใน*เอตวัห์ล*เก่าแก่ที่ตำนานเล่าขานว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์อันมหัศจรรย์ซึ่งมีอายุย้อนไปหลายพันปีก่อนที่จะมีการก่อตั้งเดมาเซียและนับว่าหาได้ยากอย่างยิ่งสำหรับโลกปัจจุบันนี้ หากนี่เป็นเรื่องจริง เครื่องดนตรีนี้ย่อมเป็นวัตถุเวทมนตร์และความเชื่อมโยงที่ผิดแปลกเหนือธรรมชาติระหว่างโซน่าและเครื่องดนตรีชิ้นนี้จะเป็นพรสวรรค์ที่แสนอันตราย เลสทาร่าแนะนำให้นางเก็บมันไว้เป็นความลับจะได้ไม่เป็นเป้าความสนใจของเหล่านักล่าจอมเวทชาวเดมาเซีย

โซน่าเชื่อฟังแม้จะสงสัยอยู่ในใจว่าสิ่งที่ประโลมใจผู้คนให้สุขสงบนั้นจะถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามได้อย่างไร

หลายปีหลังจากนั้น ลอร์ดบาเร็ตต์ บูแวลล์เสียชีวิตระหว่างการสู้รบกับน็อกซัสที่ประตูแห่งความโศกศัลย์ เมื่อคาฮินารับสืบทอดดาบและกองกำลังทหารของผู้เป็นบิดา เลสทาร่าซึ่งหัวใจแหลกสลายตัดสินใจว่านี่คือเวลาที่โซน่าจะต้องกลับสู่ดินแดนไอโอเนียแล้ว ทั้งสองได้ถอนตัวจากงานราชการทุกอย่างและออกเดินทางไปด้วยกัน

หลังจากสงครามครั้งนั้น ได้มี "การบูรณะ" ครั้งใหญ่เกิดขึ้นทั่วแดนปฐมภูมิ แต่ทว่าผู้คนได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากหลังจากที่ต้องทนฝ่าฟันเหตุการณ์ต่างๆ โซน่าตระหนักความจริงว่าที่นั่นไม่มีพื้นที่สำหรับนางอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น นางจึงอำลาไอโอเนียอีกครั้งและเดินทางกลับสู่เดมาเซียพร้อมเลสทาร่า

แต่ถึงกระนั้น ดินแดนถิ่นฐานที่นางเลือกก็ใช่ว่าจะไร้ปัญหา หลังจากที่ราชาจาร์วานที่สามถูกปลงพระชนม์ ไฟล์:Mageseeker Crest icon.png นักล่าจอมเวทก็เริ่มมีอำนาจมากขึ้นและประชาชนผู้บริสุทธิ์มากมายถูกจัดการเพียงเพราะต้องสงสัยว่ามีความเชื่อมโยงกับเวทมนตร์

เนื่องจากเติบโตมาในสองวัฒนธรรมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โซน่าเริ่มรู้สึกไม่เห็นเห็นด้วยกับขั้วการเมืองที่ครอบครัวของนางสวามิภักดิ์มากขึ้นเรื่อยๆ เอตวัห์ลในมือช่วยให้นางบรรเลงดนตรีที่ไม่ได้เพียงแค่ทำหน้าที่ปลอบประโลมเท่านั้น หากแต่ยังช่วยปกป้องสิ่งที่นางรู้ว่าถูกต้องและยุติธรรมอีกด้วย

## การเปลียนแปลง

หมายเหตุ: ไม่มีข้อมูลเนื้อเรื่องเก่าในเวอร์ชั่นภาษาไทยด้วยความที่อาจจะสูญหายไปตามการเวลา หรืออาจจะอยู่ในเว็บไซต์ของ การีน่า ที่ปิดตัวไปแล้ว

 **ขาดหาย** | *Updated to remove references to the Institute of War.*

 Sona has no memories of her true parents. As an infant, she was found abandoned on the doorstep of an Ionian adoption house, nestled atop an ancient instrument in an exquisite case of unknown origins. She was an unusually well-behaved child, always quiet and content. Her caretakers were sure she would find a home quickly, but it soon became apparent that what they mistook for uncommon geniality was actually an inability to speak or to produce any sound whatsoever. Sona remained at the adoption house until her teens, watching in hopeless silence as prospective adopters passed her by. During this time, the caretakers sold her unusual instrument to anxious collectors, hoping to build her a trust. For a myriad of bizarre and unexpected reasons, however, it would be returned, or simply appear again outside the house.

ไฟล์:Sona Render old.png"Her melody moves the soul, her silence sunders the body." -  Jericho Swain, after attending her concert
 Sona has no memories of her true parents. As an infant, she was found abandoned on the doorstep of an Ionian adoption house, nestled atop an ancient instrument in an exquisite case of unknown origins. She was an unusually well-behaved child, always quiet and content. Her caretakers were sure she would find a home quickly, but it soon became apparent that what they mistook for uncommon geniality was actually an inability to speak or to produce any sound whatsoever. Sona remained at the adoption house until her teens, watching in hopeless silence as prospective adopters passed her by. During this time, the caretakers sold her unusual instrument to anxious collectors, hoping to build her a trust. For a myriad of bizarre and unexpected reasons, however, it would be returned, or simply appear again outside the house.

แม่แบบ:Lore footer