Bojan

**Bojan** wordt gespeeld door Mart. Bojan is sinds editie 27 onderdeel van de Zmajevit en is diplomaat en bard.

## Achtergrond

Mijn verhaal, als je het zo mag noemen, begint een twintigtal zomers geleden. Misschien zelfs meer, maar de laatste jaren heb ik het niet bijgehouden. Mijn Vader, Erovisch, was een simpele varkenshouder en gerespecteerd lid van het dorp, en haar militie. Een man die teveel bloedvergieten en nog veel meer winters had gezien. Zo’n twintig van die winters geleden, trok een groep reizigers langs het dorp. Roma, noemden ze zichzelf. “prljavi Mađari” noemden sommige dorpsbewoners ze. Werk hadden ze nodig, en een grote oogst beloofde ze dat. Tijdens dit werk ontmoete Erovisch Magda, een jonge, prachtige Roma, waar hij al gauw verliefd op werd. De Roma trokken verder, maar mijn vader en moeder trouwde en samen hielden ze de boerderij in stand, en zorgde ze voor hun enige zoon. Het dorp was hierop tegen. Ze waren bang dat Magda als roma ongeluk voor het dorp zou brengen. Door de jaren heen werd het wel duidelijk dat dat niet zo was, maar het bleef uitschot van het dorp.

Toen gebeurde het. De storm raasde en raasde over het dorpje. Ik had mijzelf in mijn vaders plaats aangeboden voor de militie, maar niet iedereen kon meegaan. De tocht zou weken duren en het dorp moest beschermd achterblijven. Ik was graag meegegaan om de wereld te zien, maar het besluit werd voor mij genomen. Ik en enkele anderen zouden achterblijven en voor het dorp zorgen. Niet een beslissing waar ik het mee eens was, maar mijn ouders waren ziek geworden en iemand moest toch voor hun en de varkens zorgen. Wekenlang zwoegde ik in de modder en vakenstront om het dorp te voeden, en savonds voor mijn ouders te zorgen. Mijn vader stierf al vrij snel, zwak van leeftijd en ziekte. Mijn moeder werd niet beter. Tussen alle tragedie merkte ik een ding. Met mijn varkens steeg mijn aanzien in het dorp. Ik was degene die voor eten zorgde, en het volk kende mijn naam, respecteerde mij en mijn moeder eindelijk. Waar ik al jaren stiekem om bad, kreeg ik, niet door Gods werk, maar door mijn eigen zweet.

Niets duurt voor eeuwig. Weken gingen voorbij, en er was geen nieuws van de missende mannen en vrouwen. Mijn varkens raakte op, en wanhoop sloeg toe. Ook bij mij. Mijn moeder lag op sterven, als ik haar hand vasthield en vertelde over wat ik had bereikt, maar van hoe korte duur het was. Terugpraten kon ze niet meer, met opgezwollen tong, maar 1 belofte kon ik haar nog wel maken. “Morgen ben ik meer waard dan dat ik gisteren was”. Ik verliet het huis met mijn vaders oude zwaard, mijn moeders kralen, mijn trommel en de paar muntstukken die ik nog had. Op zoek naar de Zduhać.

Ik volgde het spoor voor weken. Een groep mannen, Gekleed in blauwe wapenkleden en reizend naar het zwarte woud. De tocht was lang, uitputtend en gevaarlijk. Het zal op een regenachtige dag zijn, dat ik een groot kampement zag, met gele en zwarte banieren. Die dag vond ik de mannen terug. Ik wilde ze vertellen wat er in het dorp was gebeurd, ik wilde ze uitschelden, ik wilde ze smeken. Nergens had ik tijd voor. Een hoorn klonk door dit bos, ik kreeg een schild in mijn handen geduwd en was op weg naar de bloederigste dag die ik ooit had gezien. De Gele met zwarte banieren bleken van ene heer Wortwin te zijn. Zijn kind was opgeofferd in een satanisch ritueel, door de meest vreemde wezens die ik ooit heb gezien. Vreemder nog, we vochten ogenschijnlijk met en voor ze, tegen christenen. Een beledeging, die niet onbeantwoord mag gaan. Nu zit ik hier, gewond, maar vastberaden met een plan. Als mijn Wonden kunnen helen, kan deze plek dat ook. Als ik in het dorp aanzien kon krijgen, kon ik dat hier ook. Ik sluit mijn ogen, vouw mijn handen in elkaar en fluister woorden die ik de komende tijd wel vaker zal gaan zeggen.

"Vergeef mij heer, want ik ga zondigen."