Ludzie

Jak wynika z ubogich źródeł historycznych z tego czasu, Turonion i Sulon
stworzyli ludzi około 180 roku I ery, a Świątynia Drwimira podaje, że
również i on maczał w tym swoje palce. W zamyśle Stworzycieli, człowiek
miał podbudować stosunki zwaśnionych ras skaleczonego walkami świata,
być mostem umożliwiającym ścisłą współpracę między wyraźnie odmiennymi
społecznościami. Cóż - „chcieliśmy dobrze, a wyszło jak zawsze”.

Ludzie
 zaczęli wyznaczać własne prawa i uważać się za panów świata. Szybko
uczyli się od starszych ras, by wkrótce zacząć budować własne osady i
rozpocząć ekspansję i eksplorację niezbadanego jeszcze świata. Jednym z
pierwszych miejsc, do których udali się z rodzinnych regionów zachodniej
 części kontynentu, była ogromna przestrzeń na południu, pustynie i
surowe góry, które nie interesowały pobliskich Elfów. Z czasem
zagłębiali się coraz dalej w piaski pustyni, aż w końcu dotarli do
Czarnych Murów i – czy to przez własną ciekawość, czy za podszeptem
Drwimira - uwolnili odizolowanych Orków. Stworzenia Drwimira szybko
pokazały, jak wznosić warowne miasta, a pojętni ludzie nie omieszkali
skrzętnie wykorzystywać tego w większych ośrodkach miejskich.
Człowiek
 dotarł również do mroźnych i majestatycznych krain Północy. Tamtejsze
regiony były na tyle niekorzystne, że powstały jedynie nieliczne osady
nad morzem, a wiele setek lat upłynęło, nim koczownicze grupy myśliwych w
 końcu zatrzymały się i utworzyły dwa ośrodki miejskie.

Jednym z
takich ośrodków stało się miasto powstałe, by ukoronować zdobycie nie
tylko nizin, ale i samych szczytów górskich - Thirongad. Nie wszyscy
mogli przebywać na szczytach świata pośród szalejących lodowatych
wichrów i niebezpiecznych bestii, w niedostatku pożywienia i zagrożeniu
płynącym z wdzierania się na tereny Gnomów i Krasnoludów. Słabsi
zginęli, a ci, którzy wykazali siłę i wolę przetrwania zostali tam na
zawsze, tworząc własną kulturę i nie wdając się w większe niż lokalne
spory.

Ludzie są wszędzie, robią wszystko i mogą być wszystkim –
jak robactwo, do którego bywają porównywani przez rasy, którym się
naprzykrzyli. Dopasują się do każdej kultury, religii, warunków, dlatego
 też są dominującą rasą na niemal każdym skrawku kontynentu. Mimo, iż
różnią się od siebie temperamentem, kolorem skóry czy budową ciała, to i
 tak w gruncie rzeczy wszyscy są tacy sami – szukający okazji i
elastyczni.

## Wygląd

Kerończycy mają jasną cerę i można u nich dostrzec
wszystkie kolory oczu i włosów. Mieszkańcy Urk-hun są nieco ciemniejsi, a
 niektórzy wręcz całkiem czarni i dominują u nich ciemne włosy i takież
oczy. Ci żyjący na wschodnim Archipelagu wyglądają na mocno opalonych,
mają włosy czarne bądź brązowe, lekko skośne zielone bądź niebieskie
oczy, po tylu latach przypominając bardziej półelfy niż swych północnych
 braci, lud Uratai. A znowu ci są nieco bladsi od Kerończyków, a
dominują wśród nich jasne kolory włosów i oczu.

## Religia

Ludzie wyznają
wszystkich bogów i to właśnie wśród Ludzi najczęściej dochodzi do
fanatyzmu. Niektórzy mogą być tak zaślepieni wiarą w jednego boga, że
wszystko inne wyda im się herezją – a wtedy, oczywiście, nie ma co
liczyć na najtwardszą nawet logikę i argumenty.
Ciężko powiedzieć, by
 mieli własną kulturę – w gruncie rzeczy jest to wielki zlepek prądów
całej historii wszystkich ras, wymieszany i wstrząśnięty. Proporcje
użytych składników różnią się jedynie w zależności od regionu.

## Odłam Uratai

Niektórzy bajają, że bogom spodobała się determinacja i niezłomność
ludzi, którzy zdecydowali się osiąść na szczytach świata mimo srogich
warunków, dlatego też zostali nagrodzeni siłą, by tam przetrwać; inni
znów twierdzą, że bogowie uznali, że człowiek zdobywający najwyższe góry
 czuje się na równi z nimi, dlatego też ukarali ich życiem na odludziu,
gdzie każdy dzień to wyczerpująca walka o przetrwanie. A że gdzie dwóch
ludzi, tam trzy teorie, to znaleźli się i tacy, którzy uznają obie
wersje. W tej sprawie zabrała też głos naukowa brać, twierdząca, że jest
 to długotrwałego przystosowania do tamtejszych warunków. Pewne jest
zaś, że są odizolowani od świata, zdani tylko na siebie, silni i
nieobliczalni - oto Uratai, lud zwany przez inne rasy Barbarzyńcami.

Żyjąc
 wysoko w górach, Uratai wytworzyli własną kulturę i obyczaje. Nie czczą
 bóstw w żadnej formie osobowej, a poprzez żywioły - ogień, wiatr i lód,
 co prawdopodobnie symbolizuje Drwimira, Sulona i Turoniona. Należy też
wspomnieć, że nie są specjalnie religijni – a przynajmniej nie w
znaczeniu ludzi z południa, gdzie świątynie mają sztywną strukturę, a
kapłani są wręcz oddzielnym stanem społecznym..
Stolicą ludu Uratai
jest położona wysoko w górach twierdza Thirongad. Rządzi tutaj Rada
Starszych, której członkami są tylko osoby silne i doświadczone,
weterani plemiennych waśni - „siła Rady to siła ludu”, jak mawiają. W
jej skład wchodzą zawsze trzy osoby, z których każda musi należeć do
innego plemiona. Jest to tradycja praprzodków, którzy wybrali tę liczbę
ku czci trzech żywiołów i odpowiadających im bogów. Członkostwo w Radzie
 Starszych to najwyższy zaszczyt, jaki Uratai może osiągnąć, dlatego też
 prawie nikt nie odmawia tej funkcji, a jeśli już tak się stanie, co
jest niebywałą rzadkością, na jego miejsce jest natychmiast wybierana
inna osoba. Funkcję Starszego pełni się aż do śmierci. Znane są
przypadki, że Starszy nie był w stanie należycie sprawować swojego
urzędu – zostawał wtedy z niego zwolniony, a na jego miejsce wstępował
następca. Jedną z najważniejszych decyzji, jakie Rada Starszych
podejmuje, jest właśnie wyznaczenie kandydatów na kolejnych członków
Rady. Średnio dwa lata typują, kto nadawałby się, by pełnić tę ważną dla
 wszystkich Uratai funkcję, a towarzyszą temu podniosłe uroczystości i
ceremonialne próby siły. Jako że funkcja jest dożywotnia, to tak częste
wyznaczanie kandydatów może zdawać się przesadą – należy jednak
pamiętać, że Uratai są ludem wojowników, gdzie rotacje na szczeblach
władzy są częste.

Niewielu wśród Uratai przejawia zdolności
magiczne, a jeszcze mniej je rozwija. Ich szamani opierają swoją magię
na rytuałach i duchowych podróżach, wróżbiarstwie i wizjach. Pełnią
funkcję doradców i uzdrowicieli, mędrców i nauczycieli. Potrafią spędzać
 całe długie dnie lub tygodnie na samotną medytację w odosobnionych,
trudno dostępnych miejscach, wśród gór i mroźnej tajgi.

Każdy Uratai
musi umieć polować, by zapewnić przetrwanie sobie i swoim braciom.
Wysoko w górach żyją zwierzęta i potwory, które z pewnością bez walki
się nie poddadzą. Są niezwykle agresywne, czasem atakują nawet siebie
nawzajem, stąd też każdy Barbarzyńca musi umieć walczyć. Od dziecka
każdy chłopiec i dziewczynka szkolą się w orężu. Kobiety z reguły nie
dorównują mężczyznom, gdyż ich rola opiera się później na przygotowaniu
żywności, zajmowaniu się wioską i rodzeniu dzieci, a przez to już nawet
szkolenie otrzymują niedbałe i bardziej delikatne. Nie znaczy to jednak,
 że nie polują i nie walczą. Niejednego obcego zdziwiłaby siła
niektórych przedstawicielek ludu, który każdego dnia musi sprawdzać swe
siły.
Wojownicy preferują z reguły ciężką broń dwuręczną, która jest
równie efektowna, co skuteczna, choć niektórzy specjalizują się w broni
miotanej, wybierając oszczepy lub niewielkie topory. Pancerze
wykorzystują, ale rzadko są one kompletne - to jakiś naramiennik, to
pancerne rękawice, to stary kirys czy wysłużona tarcza. Położenie
Thirongadu oraz brak złota zniechęca większość kupców do podróży w te
strony, zaś ci z Uratai, którzy opuszczają rodzinne ziemie zazwyczaj już
 nie wracają.

Uratai żyją w zamkniętym i odizolowanym
społeczeństwie, stąd są nieco oschli w kontaktach z przedstawicielami
innych społeczności. Jedynym ośrodkiem, z którym utrzymują dziś
względnie regularne kontakty są Krasnoludy z Turonu, choć nie można tu
nie wspomnieć, że ich wspólna historia to głównie walki o grzbiety gór.
Niemniej, pojawienie się demonów, które dziś spychają Uratai coraz
bardziej w stronę morza i górskiej fortecy wymusza realizowanie trudnych
 sojuszy – nawet, jeśli do sprzymierzeńca jest dostać się niemal równie
trudno, co odeprzeć najeźdźców. Barbarzyńcy są też nieco bardziej
porywczy niż zwykli ludzie - łatwiej ich sprowokować, co z reguły kończy
 się paroma złamaniami. Trudne warunki wzmocniły Uratai, przynajmniej
częściowo uodparniając ich na panujące tam mrozy. Osady Barbarzyńców
można było znaleźć niegdyś na niemal całym północno-wschodnich, lecz
dziś większość z nich to jedynie zgliszcza, a sami Uratai walczą o każdy
 skrawek traconego terenu.

Wspomnianym było, że religia nie jest
najważniejsza dla Uratai. Więc co jest dla nich najważniejsze?
Braterstwo, honor, odwaga. Powiedzenie „jeden za wszystkich, wszyscy za
jednego” pasuje do Uratai, jak do żadnej innej społeczności. Nazywają
się braćmi, chociaż nie ma między nimi żadnego pokrewieństwa. „Brat
walczy za brata, brat ginie za brata”, mawiają. Może to być też
przestrogą dla innych, którzy nie znają zwyczajów Barbarzyńców - zwykle
sprowokowanie jednego z nich wiąże się z gniewem reszty, a wtedy
połamane kości są najmniejszym problemem. Nie znaczy to, że na każdą
obelgę reagują wypowiedzeniem wojny i atakują w kilku jednego osobnika –
 wysoko cenią własny honor, choć może być pojmowany inaczej niż w innych
 regionach. Z tym poczuciem dumy, honoru i solidarnością wiąże się
głębokie oddanie swemu plemieniu lub klanowi. Poza samym Thirongadem
mało jest wiosek, które nie toczyłyby jakiejś wojny z sąsiadem o tereny
uprawne, łowieckie, dostęp do rzek czy jezior.