De Dodelijke Schaduw: Epiloog

## Epiloog

Heldere Hemel strompelde door het woud. Sneeuwvlokjes dwarrelden om hem heen en vielen neer op de aarde die ooit zo bruin en groen was, maar nu bedekt door een wit laken van kou. Het was al avond en de sneeuw die nu nog viel, was van de bomen afkomstig. Nu hun bladeren verdwenen waren onder de witte grond, was het enige dat nog in de weg zat hun taken. Hij vernauwde zijn ogen en tuurde in de verte. Hij meende een soort paars licht te zien, maar wist dat het niet dacht dat hij was. ‘Sterrenspoor?’ fluisterde hij toch maar zachtjes. Maar hij wist dat het niet waar kon zijn. Hij had overal naar de jonge poes gezocht en ze was nergens te bekennen. Zijn hart kromp ineen. *Ze kan die storm nooit overleeft hebben en nu zal ik haar nooit meer zien.* Hij had een hele maan lang naar haar gezocht, maar de poes was nergens meer opgedoken, zelfs haar lijk niet. Toch kon hij het maar niet begrijpen dat ze echt weg was. *Ze voelt nog zo dichtbij…*

Sterrenspoor had gewild dat hij zijn lotsbestemming zou vervullen. Hij moest wel, dat was de reden waarom hij zijn familie verlaten had. *Maar wat is het? En waar?* Hij had het gevoel dat hij al dichterbij kwam, maar de enige hint die hij had gekregen van de Lichtdrager, was dat het te maken had met zijn naam. *En de hemel is donkergrijs, bijna zwart zelfs. Er is niets helders aan!* Zijn avondeten was hem wat verkeerd gevallen en hij voelde zich misselijk. Maar net toen hij op het punt stond om te stoppen, hoorde hij stemmen. *Die klinken niet al te blij.*

Hij besloot om wat dichterbij te gaan*. Het zijn niet mijn zaken,* vertelde hij zichzelf, maar de drang om eindelijk eens weer andere katten te zien was te groot. Niet dat katten altijd zijn grootste vrienden waren geweest. De enige katten die hij echt had gemogen waren Sterrenspoor, zijn familie – al was dat zelfs al niet helemaal waar – en Ster, Maan en Zon. Voor de rest was zijn enige vriend een hond geweest genaamd Quint. Hij zuchtte, want hij zou niemand van hen waarschijnlijk ooit meer zien. Hij verstopte zich goed in de bosjes. Door zijn opvallende witte vacht had hij geleerd om zich zo goed mogelijk te verschuilen in het struikgewas, waardoor zelfs een roofvogel hem van dichtbij niet meer zou kunnen zien. In deze tijd van de seizoenen was het minder erg, maar hij wilde toch het zekere voor het onzekere nemen.

Het waren vijf katten, zag hij nu. Aan de rechterkant stonden een donkerbruine poes en een zwartgrijze kater en aan de linkerkant een schildpadpoes, een witoranje kater en een grijsbruine kater. Alle tien de ogen leken vuur te spuwen en aan de losse plukken vacht te zien, hadden de katten net met elkaar gevochten. Maar voordat hij zijn oren goed kon spitsen om het gesprek mee te luisteren, vulde vreemde, nieuwe geuren zijn neusgaten. Heldere Hemel wilde achterom kijken, maar hij wist dat dat geluid zou maken en dan zouden ze hem misschien vinden. Daarna ging alles zo snel. Hij kon nog net de woorden volgen van de zwartgrijze kater. ‘Vermoord ze! Vermoord ze alle drie!’ Heldere Hemels hart begon te bonken in zijn keel. Hij moest hier weg, hij hoefde echt niet te zien hoe katten elkaar zouden doden. Heel voorzichtig, zonder geluid te maken, draaide hij zich om, terwijl de katten achter hem nog steeds aan het ruziën waren maken. Alles daar leek zoveel sneller te gaan als waar hij mee bezig was.

‘Ik zei dat mijn naam Roodborstpoot is!’ joelde een boze poes toen. Hij gebruikte het lawaai om uit de struiken te springen, maar belandde recht in de poten van een andere kat. Angstig en met wijd open gesperde ogen, krabbelde hij achteruit, maar het was te laat. De grote kater sperde zijn kaken open en gooide hem over de struik. Heldere Hemel slaakte een bange kreet, maar het ging verloren in de strijdschreeuwen van de rest van de katten. *Oh, Saturo, help mij nu!*

Hij botste tegen een andere kat aan en rolde een einde je ver. Hij krabbelde overeind en keek schichtig om zich heen. *Hoe ga ik hier ooit uit ontsnappen?* Hij was in het midden van het gevecht beland en er leek geen uitgang te zijn. Een stevige, lichtgrijze kater sloop grommend op hem af. Heldere Hemel verstarde, maar kon nog net op tijd zijn klauwen ontblootten en zich groot maken. De grote kater sprong. Hij wachtte even en dook onder de kater en zette zich toen af in de sneeuw. Door al het reizen had hij sterke poten gekregen en sprong hij veel hoger dan zijn aanvaller. Hij haalde snel zijn klauwen over de buik van zijn tegenstander en trok hem toen naar beneden zodat hij bovenop de kater belandde. De witte kater sperde zijn kaken wijd open en beet hard in de kater zijn borst. Vervolgens sprong hij weer van de kater af en keek geschrokken toe. *Heb ik hem gedood?!*

Gelukkig hees de lichtgrijze kater zich weer overeind, maar verkromp meteen weer van de pijn. Toen zijn fonkelende gele ogen die van Heldere Hemel bereikte, werden ze groot van schrik en rende hij weg. Heldere Hemel voelde een opluchting door hem heen stromen; hij had de kater niet vermoord. *Maar hij was nog zo jong,* te *jong om al te vechten.* Heldere Hemel keek nog even om zich heen, om te kijken of niemand hem zou aanvallen. Wat deden ze hier wel niet? Wat speelde er tussen iedereen hier? Opeens werd hij tegen de grond aangesmeten. Deze keer was het een rode kater die hem aanviel. Hij haalde uit naar zijn nek en zijn gele ogen waren gevuld met vlammen. Heldere Hemels hart begon nog harder te bonzen. Deze kater probeerde hem echt te vermoorden! Zijn geschokte gedachtes zorgde ervoor dat hij was afgeleid en hij voelde vlijmscherpe klauwen over zijn nek en borst snijden. Hij schreeuwde het uit van de pijn. Bloed stroomde als een waterval uit de wond en doorweekte zijn witte vacht. Hij voelde zich duizelig worden en zag de kater triomfantelijk wegspringen. De wereld om hem heen begon te tollen, terwijl hij nog altijd maar meer bloed verloor. *Nee! Dit kan niet mijn einde zijn!* Langzaam begon zijn lichaam te verslappen en knalde hij met een plof op de grond neer.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Duivelpoot schudde de sneeuw uit zijn vacht terwijl hij door het SchaduwClanterritorium trippelde. Zijn spieren deden pijn en zaten vol met schrammen door het gevecht van gisterenavond. *Schaduwpoot kwam veel te dicht bij de waarheid! Wat als ze me gaat verdenken? Dat zou pas* echt *voor grote problemen zorgen. Maar pap zal er wel een oplossing voor hebben, hij heeft een oplossing voor alles en zelfs als ze de waarheid kent zal ik haar laten zwijgen. Ze mag dan een deel van mijn bloed hebben, maar ze is ook deel Clan en daarom zal ze boeten.* Hij wist dat hij nu nog voorzichtiger moest zijn dan eerst. Er waren nu katten terug in de Clans die zijn geheim wisten en ze zouden er alles aandoen om hem te ontmaskeren. Duivelpoot glimlachte. *Maar daarvoor hebben ze eerst bewijs nodig, en dat zal ik ze* nooit *geven.*

Het was hem meegevallen hoe moeilijk het was om al zijn vaders plannen uit te voeren. *Schaduwpoot werkt zichzelf alleen maar in de problemen, alleen haar eigen familie zou haar boven mij geloven en met Zwartvleugel is al afgerekend. Engelpoot moet eerst nog het vertrouwen zien te winnen van haar Clangenoten en als Dauwpoot mijn geheim verraad, dan verraad ik de zijne.* Ofwel, iedereen zat klem en Duivelpoot kon zijn vrije gang gaan. Bitterheid vulde zijn mond toen hij weer dacht aan zijn zus en hij spuugde op de grond. *Zij moet altijd alles verpesten. Het was* haar *schuld dat ze altijd mams aandacht trok! Ze verdient het om te boeten!*

Toch was er altijd iets waar Duivelpoot moeite mee had als hij haar zag. Het was *Engelpoot* die hem had verzorgd toen haar vader er niet was en het was *Engelpoot* die hem had getroost als hij verdrietig was. Snel drukte hij die gedachte weg. *Maar hij is nu hier voor me en ben* ik *zijn lieveling. Engelpoot heeft mij verraden toen ze voor die stommeling van een Donderpoot ging!* Waska had nu altijd tijd voor hem en stond voor hem klaar. *Engelpoot had het mis. Hij kan* wel *van iemand houden. Hij houdt wel van mij en daarom zal ik hem trots maken!*

Al snel had hij de grens bereikt. De grens die hij al zo vaak had overgestoken. Altijd ging er een hele opluchting door hem heen als hij dat deed. Eindelijk kon hij weer zichzelf zijn en hoefde hij niet iedereen voor te liegen. Telkens moest hij weer nadenken voordat hij wat zei, hij kon niks verraden want dan zou hij alles verpesten en dat was het allerlaatste wat hij zou willen. Hij keek naar de duistere hemel die nog steeds boven zijn hoofd hing. *Engelpoot mag je misschien vergeten zijn mam, maar ik zal je wreken!*

Na een tijdje verder gewandeld te hebben kwam hij eindelijk aan bij zijn eindbestemming: het kamp van de zwerfkatten. Hij stopte op de top van de diepe kloof. Vanaf hier had je uitzicht op alles wat er gebeurde, behalve in verte waar de kloof wat smaller werd. Het verbaasde hem altijd weer hoeveel katten er iedere keer waren bijgekomen. En nu zaten ze weer allemaal te oefenen met vechten. Hun tanden en klauwen ontbloot, zoals *echte* vechters dat zouden doen, niet de zwakke manier waarop de Clankatten training gaven*. Het zal niet lang meer duren voordat ik mijn krijgersnaam ontvang! Dan pas kan ik mijn echte vrije gang gaan en zorgen dat ik Mistster van zijn plaats schop.*

Hij vond het eigenlijk wel best de SchaduwClanleider het had overleefd. *Hoe ouder hij wordt, hoe meer levens hij nog zal verliezen en hoe sneller ik leider kan worden! Anders moest ik weer negen levens wachten voordat ik de macht kon grijpen! Niemand zal mij meer kunnen stoppen dan.* Maar hij wist dat dat niet zou gebeuren en het was niet erger dat hij nooit SchaduwClanleider zou worden. *De SterrenClan zal mij toch nooit accepteren, maar dat hoeft ook niet. Want binnenkort is elke Clan verwoest en zijn er geen leiders meer nodig, behalve mijn vader. En als hij sterft wordt* ik *leider.*

‘Bevalt deze plek je?’ Duivelpoot draaide zich om en zag zijn vader op zijn gemakje naar hem toe komen lopen. Duivelpoot knikte grijzend. ‘U heeft een uitstekende plek voor een kamp uitgekozen!’ complimenteerde hij zijn vader. Waska lachte. ‘Dat weet ik. Nadat Engel het oude kamp gespot had, moest ik het wel verplaatsen, maar deze plek is eigenlijk vele malen beter!’ Hij ging naast zijn zoon staan en duwde zijn vacht tegen die van Duivelpoot. ‘Geniet er maar even van. Ooit zal *jij* mijn plek overnemen en vanaf deze plek de Groep de groep aanspreken en leiden. Zolang je doet wat ik zeg weet ik zeker dat je een geweldige leider zal worden. Je hebt die negen levens niet eens nodig!’ Trots zwol op in Duivelpoots borstkas. ‘Zo is dat!’

Twee zwerfkatten zaten te dollen in de sneeuw en schaterde het uit. Waska gromde diep. ‘Bliksem! Vos! Hou daar mee op! Begin met het vrijmaken van het pad en maak jezelf eens nuttig!’ beval hij. De twee zwerfkatten stopten direct en gingen met gebogen kop weer aan het werk. Duivelpoot bekeek hun spieren en snorde goedkeurend. ‘Ze worden al sterk! U heeft ze goed getraind!’ Waska snoof. ‘Natuurlijk, twijfelde je daaraan?’ ‘Nee! Dat zou ik nooit doen! Sorry!’ verontschuldigde Duivelpoot zich vlug. Hij herinnerde zich de klauwen van vorige keer maar al te goed om te weten dat hij nooit aan zijn vader moest twijfelen. ‘Ik vroeg me gewoon af wanneer we gingen aanvallen. U heeft al zoveel sterke katten verzameld en in Bladkaal zijn de Clans het zwakst. Dat zou een uitstekende tijd zijn om ze aan te vallen!’

Tot zijn verbazing schudde Waska zijn kop. ‘We zijn te klein en nog lang niet sterk genoeg, tenslotte hebben wij niet zo’n *kruidenkat* die onze zieken geneest en zijn we gisteren ook al een paar katten verloren, maar dat was het waard. Onze katten gaan gewoon dood! Maar ach, anders zouden ze in het gevecht wel sterven, het maakt niet heel veel verschil.’ Duivelpoot wierp weifelend een blik op de kloof. Boeide zijn vader echt niet dat hij verantwoordelijk zou zijn voor zoveel doden? Gaf hij niks om één van de katten hier? Hij haalde zijn schouders op. *Misschien moet je zijn liefde eerst verdienen, zoals ik heb gedaan. Dat is waarom hij van mij houdt, omdat* ik *mijn trouw heb bewezen. Engelpoot daarentegen …*

‘We zouden eigenlijk voor Bladkaal moeten aanvallen, Dan zullen ze zelfs *daarna* nog meer doden hebben en kunnen we met onze overgebleven katten nog een keer de strijd aan gaan. Dan kunnen ze ons helemaal niets meer maken!’ Waska’s ogen glommen tevreden terwijl hij neerkeek op de witte kloof. ‘M-Maar dan zijn we nu al te laat!’ riep Duivelpoot geschokt. Waska keek hem recht in zijn ogen aan. ‘Er komen nog meer Bladkalen aan,’ merkte hij droog op. ‘Er weten al te veel katten van ons bestaan en we moeten ons niet te opvallend gaan maken. Ze weten nu dat we er zijn en dat we een bedreiging vormen en zullen bang zijn dat we weer zullen aanvallen. Die angst is goed en kunnen we uitstekend gebruiken. Het zal hun afzwakken op een manier die ze nooit voor ogen hadden gezien! En precies op het moment dat ze denken veilig te zijn, zullen ze een lesje leren die ze *nooit meer* zullen vergeten.’ De manier waarop zijn vader het zei, bezorgde Duivelpoot bijna rillingen, maar toch bewonderde hij zijn vader zo erg. *Niemand kan zulke goede plannen bedenken als hij.* De zwartgrijze kater hief zijn kin fier op. *En niemand kan ze zo goed uitvoeren als ik.*>

‘Maar zoveel katten weten het toch niet? Alleen Engelpoot, Donderpoot, zijn zogenaamde broer en Roodborstpoot. Schaduwpoot weet nog niet eens de helft en haar kan ik makkelijk in toom houden en haar broer en zus weten alleen van jouw bestaan af. Verder niet!’ miauwde Duivelpoot. *Denkt hij dat ik niet mijn best heb gedaan om alles geheim te houden? Onderschat hij mij zo erg? Ik zal hem eens laten zien wat ik kan!* Waska keek peinzend in de verte. ‘Hmm, misschien zijn het er toch minder dan ik dacht, maar nog steeds zijn het te veel.’ Duivelpoot snapte er niks van. ‘Maar als we wachten zullen alleen maar meer katten erover te weten komen?’ Zijn vader keek hem verontwaardigd aan. ‘Je wil zeggen dat je niet geschikt ben voor de taak en het niet geheim kan houden? Misschien kan ik Engelpoot dan eens proberen te overtuigen, ik weet dat zij wel een manier zou vinden om de katten te laten zwijgen.’ Duivelpoots schoten recht omhoog. ‘Nee! Ik *kan* het! Ik zal ze laten zwijgen, pap!’ Waska grijnsde. ‘Ik had niet anders verwacht.’

‘Maar we moeten eerst eens afrekenen met de katten die het al wel weten. We moeten ze laten lijden op een manier die ze niet aankunnen. Dat zal hun laten zwijgen. Ze zullen hun mond wel houden als ze eenmaal gebroken zijn!’ ‘M-Moet ik ze proberen te vermoorden?’ bood Duivelpoot aan. Eerst keek hij er erg tegenop om katten te doden, maar hoe vaker het gebeurde, hoe meer adrenaline het hem gaf. Maar Waska schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik heb al een veel beter idee, maar we hebben afleiding nodig. We moeten ervoor zorgen dat de Clans het te druk krijgen om naar de onzin te luisteren van dat onkruid. Onrust is wat we nodig hebben. Chaos en angst zijn onze beste vriend!’ De grijze kater wenkte met zijn staart dat zijn zoon dichterbij moest komen. ‘Luister maar eens goed,’ fluisterde Waska in zijn oor. Maar terwijl Duivelpoot trouw naar zijn vader luisterde, ontmoette zijn ogen twee andere. De twee gele ogen werden groot van schrik toen hij een sissend geluid maakte en naar voren stapte. ‘Vleugelpoot!’