De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 19 (Donder)

## Hoofdstuk 19

Er waren een paar zonsopgangen verstreken sinds Donders eerste dag in de Stam der Waterstromen. Hij had een paar keer getraind als Prooijager en een paar keer als Grotwacht. Alle twee waren erg leuk geweest, vooral de Prooijager-trainingen met Duik, maar toch was hij beter geweest in het spotten van de adelaars -die nog groter waren dan hij had verwacht, en het vlees was heerlijk. Ook had hij de bouw er meer voor en kwam zijn kracht meer van pas. Duik vond het jammer dat hij voor Grotwacht was gegaan, maar Kiezel vond het heel erg leuk. *En volgens mij is Havik ook maar al te blij dat ik niet heb gekozen voor Prooijager.*

Wat Donder ook heel leuk vond is dat hij nu meer tijd kon doorbrengen met Maan. Zijn vader was alles waar hij ooit op gehoopt had en ze begonnen een goede band te krijgen. Hij trippelde naar de kraamkamer om Engel te zien, maar Nacht versperde hem de weg. ‘Donder! Ik heb wat adelaarsveren in je nest gelegd, dan slaap je vannacht wat beter!’ Donder boog zijn kop dankbaar, alleen wist hij dat zijn slapeloze nachten niet werden veroorzaakt door de harde ondergrond. Nee, het waren de zorgen die hem ’s avonds wakker hielden. Licht verslechterde alleen maar en moest nu permanent in Steensprekers hol blijven. En Engel was er ook nog. De schildpadpoes was voortdurend in de kraamkamer met Vlam en had met bijna niemand anders nog gesproken, op Vos en Maan na.

‘Dankjewel! Dat zal vast een stuk fijner slapen,’ zei hij. Nachts ogen glommen vrolijk. ‘Wat wil je nu gaan doen? We kunnen samen gaan jagen!’ Donder twijfelde. ‘Is het niet gevaarlijk als twee leerlingen -zalzijns bedoel ik- er alleen op uitgaan?’ Nacht haalde haar schouders op en stapte naar hem toe. ‘Bij *jou* voel ik me wel veilig hoor.’ Donders hart begon harder te bonzen in zijn borstkas. Nacht was al sinds zijn eerste dag alleen maar bij hem en liep telkens achter hem aan. *Zou ze mij leuk vinden? Vind ik haar leuk?* Hij schonk de kraamkamer nog een blik en op hetzelfde moment stapte Engel naar buiten. Hij wist het antwoord op zijn vraag meteen. Het was niet Nacht die hij leuk vond, het was Engel. Ze hadden samen een onvergetelijke reis gemaakt en voor elkaar gezorgd. *Mijn gevoelens voor haar zijn alsmaar gegroeid, maar wat als ze besluit te vertrekken? Ze heeft nog steeds geen keuze gemaakt en dat is geen goed teken!*

‘Ik denk dat ik even met Engel ga wandelen,’ miauwde hij tegen Nacht. De zwarte poes haar ogen bewolkten en een steek schoot door Donders hart. *Ik wilde haar niet kwetsen!* Ze draaide zich om en zei niks meer tegen hem. De lange staart van de poes sleepte langzaam achter haar aan de grot uit en ze verdween in de damp van de waterval. Hij staarde haar nog lang na. Nacht was zo aardig geweest. En hoe bedankte hij haar? Door Engel boven haar te verkiezen. Het was alsof de natuur ook tegen hem was, want hij kon in de weerspiegeling van het vallende water nog haar verdrietige blik zien. *Het spijt me.*

Met een brok in zijn keel liep hij naar Engel toe. ‘Zin om een eindje te gaan lopen?’ Pretlichtjes verschenen als vonken van vuur in haar ogen. ‘Graag zelfs! Het heeft al veel te lang geduurd sinds we er samen op uit zijn gegaan!’ Donder knikte instemmend. ‘Dat vond ik dus ook.’ Zij aan zij trippelde ze het kamp van de Stam der Waterstromen aan. De richel die onder de waterval liep, was altijd erg glad en nog best gevaarlijk, maar gelukkig gleed geen van beiden uit. Toch was Donder elke keer opgelucht als ze het einde hadden bereikt. Hij schudde alle druppels uit zijn vacht en haalde toen Engel weer in.

‘Dus, hoe vind je het in de Stam?’ vroeg Donder voorzichtig, hij wilde niet meteen met de boom in het kamp vallen. Engel haalde haar schouders op. ‘Ik vind het wel leuk. Vlam en de kits zijn *zo* aardig!’ ‘Ik ben blij dat te horen,’ miauwde Donder, ‘Maar weet je al wat je wil worden? Ik denk dat je een uitstekende Prooijager zal zijn! En weet je al of je een Stamnaam wil?’ Hij kon zien dat Engels nekharen langzaam overeind begonnen te komen. ‘Ik weet het gewoon nog niet, oké?’ snauwde ze, ‘Misschien vind ik Grotwacht ook wel leuk, misschien niet. Ik ben eerst nog aan het uitzoeken of ik hier wel thuishoor!’ Donder kromde zijn klauwen en sloeg een kiezel weg met zijn staart. ‘Waarom kan je niet gewoon een keuze maken? Je kan altijd nog veranderen! Als je wat meer zou mengen met de katten, wist je misschien al bij wie je je het prettigst zou voelen!’

‘Ik meng *wel* en ik weet al waar ik me het prettigst voel!’ beet Engel terug, ‘Bij Vlam en de kits.’ Donder rolde zijn ogen. ‘Maar dat zijn geen *echte* vrienden!’ Woedend draaide de schildpadpoes zich om. Vuur brandde in haar ogen. ‘Nou voor mij zijn ze anders meer vrienden dan dat *jij* nu voor me bent! Hoe durf je dat te zeggen, Donder!’ Hij zuchtte even en probeerde wat kalmer te worden. ‘Zo bedoelde ik dat niet. Natuurlijk zijn het wel vrienden, maar ik bedoelde leeftijdsgenoten. Als je met de zalzijns mengt, voel je je misschien nog wat meer thuis. Je kan niet voor eeuwig als kitmoeder dienen!’ Engel duwde haar kaken stijf op elkaar, ze leek wel een vos met die dodelijke blik in haar ogen. ‘Waarom niet? Bij de Clans gebeurde dat toch ook? Als ik me daar prettiger voel, dan is dat gewoon zo! Of wil je zeggen dat zij nutteloos zijn voor de Clan? *Jij* bent anders ook niet echt bepaald een aanwinst voor de Stam!’

Ze hoefde geen klauw uit te steken om Donders hart te doorboren, want dat had ze al gedaan. Hij bleef versteld staan en zei niks meer. Hij voelde tranen opkomen en deed zijn best om ze in te houden. Hij wilde niet dat Engel hem zag huilen. Zonder haar nog aan te kijken rende hij weg*. Ze vindt me dus helemaal niks. Een nutteloze kater die niets kan!* De tranen begonnen te rollen over zijn wangen en Donder deed niet meer zijn best om ze in te houden en liet het tranenspoor maar achter hem aan lopen. Maar zijn verdriet verdween als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor woede*. Ik zal haar eens laten zien wat ik kan!* Hij herinnerde Lupa’s woorden weer. *‘Je bent veel sterker dan je bent!’*

Hij knikte vastberaden. *Vandaag nog, zal ik een adelaar vangen!* Met de moed van een leeuw rende hij verder de berg op. Hoe hoger hij was, hoe meer kans hij had op een adelaar, gokte hij. Zijn pootkussentjes begonnen langzaamaan pijn te doen, maar hij was niet van plan om op te geven. De lucht boven hem goed in de gaten houdend, rende hij hogerop de berg. De bomen werden steeds kleiner en maakte plaats voor vele struiken. Het deed hem een beetje aan het DonderClanterritorium denken. De dichte bebossing, de geuren van het woud, de frisse wind die langs de zwaaiende takken stroomde. Geweldig vond hij het. En nu had hij dat hier, waar hij echt thuishoorde.

Donder bleef dicht bij de grote struiken. De adelaar mocht hem natuurlijk niet zien. *Of wel? Ik kan mezelf als prooi gebruiken! Als hij denkt dat ik zwak ben, zal hij naar me toekomen, en dan zal ik klaar zijn voor hem!* Hij slaakte een keiharde kreet en viel om. Hij rolde heen en weer, zodat het leek alsof hij veel pijn had. En zijn plan werkte, een adelaar spotte hem. Donders hart maakte een sprongetje toen hij het dier in het oog kreeg, maar hoe dichterbij de roofvogel kwam, hoe groter hij werd. Groter dan enkele adelaar die hij ooit had gezien -wat er niet heel veel waren. *Nee, ik heb hem wel al eens eerder gezien! Was dit de adelaar die mij naar Ster, Maan en Zon stuurde?*

De witoranje kater wist heel goed dat hij de vogel nooit zou kunnen vangen, en dat wilde hij ook niet eens. Die adelaar was een Profeet! Bovendien was het ook een vriend van Lupa en hij zou haar nooit pijn willen doen. *Maar wat nu dan?* Brons Vleugel dook op hem af met opengesperde klauwen. *Volgens mij denkt hij anders over mij dan ik over hem!* Donder krabbelde achteruit en sprintte de berg af. *Weet hij niet dat ik hem geen pijn wil doen?* Als er een steen op zijn kop terechtgekomen was, was het rechtmatig geweest en nu wilde hij het bijna zelf doen. *Natuurlijk ben ik een bedreiging voor hem. Hij had door dat ik op hem aan het jagen was!*

Niet kijkend waar hij liep, struikelde de Stamkat over een kleine, uitstekende rots. Donder slaakte een kreet en rolde steeds verder naar beneden. Op dat moment voelde hij zich net een kiezel en moest hij even denken aan de naam van zijn broer: Kiezel Die Van Heuvel Rolt. Hij voelde pijn in plekken waar hij nog nooit wat had gevoeld. Bloed stroomde over zijn kop naar beneden, maar het ging te snel om er wat van te merken. De grote kat bleef maar rollen, zonder te stoppen en er kwam voorlopig nog geen einde aan. Zijn haren bleven overal achter haken en werden direct van zijn lijf gerukt. Er was niets dat hij er tegen kon doen. Totdat hij keihard tegen iets aan kwam. *Boink!*

Het bleef even zwart voor zijn ogen, maar naar een paar keer knipperen begon een wazig beeld te verschijnen. *Zou dit zijn hoe Snelsprong de hele tijd ziet?* De DonderClanoudste was stapsgewijs zijn zicht aan het verliezen en het zou alleen nog maar erger worden. Meteen verdrong hij die gedachte. Hij moest niet meer denken aan dat stelletje verraders. Maar waarom doken ze dan bij de kleinste dingen alweer op? Waarom werd hij constant aan ze herinnerd? *Kunnen ze niet gewoon weggaan? Ik wil niet meer aan hun denken! Ze hebben mijn leven verpest!*

Al die gedachtes werden teveel voor zijn hoofd en hij ontspande zich. De boom -waar hij blijkbaar tegenaan was geknald- leek geen schade te hebben. Donders hoofd had echter wel wat beschadiging opgelopen en hij voelde de bult al groeien. Kreunend stond hij op. *Ik moet maar snel weer naar het kamp, dan kan Steenspreker even naar me kijken.* Strompelend ging hij verder naar beneden. Hij had overal pijn, maar kon gelukkig de waterval al horen.

Opeens klonk de oorverdovende kreet van Brons Vleugel. Donder schrok op en zijn hart begon luid te bonzen in zijn keel. Hij keek over zijn schouder naar boven en zag het gigantische vleugelbeest met aardig wat vaart op hem afkomen. *Nu ik verzwakt ben kan hij me makkelijk pakken!* Hij moest wel rennen, hij had nu geen keuze meer. Met zijn tanden op elkaar geklemd, begon hij zijn pas te versnellen, maar hij was geen partij voor de luchtjager. *Weet hij dan niet dat ik vrienden ben met Lupa?*

Door de bomen kon hij de waterval die de Stam beschermde van indringers al zien. ‘Help!’ riep hij zo hard als hij kon, maar er was geen kat te bekennen. Donder ontweek de uitstekende stenen en bleef ook uit de buurt van de boomstronken, maar zou het nog uitmaken? Hij keek nog een keer achterom en tot zijn verbazing was Brons Vleugel plots verdwenen. Opluchting vulde zijn buik en hij haalde diep adem. Hijgend ging hij op zijn gemakje terug naar de grot. Hij voelde zich verschrikkelijk en wilde niets liever dan slapen.

Zijn kop hing somber omlaag. *Ik heb weer gefaald. Engel had gelijk, ik ben echt geen aanwinst voor de Stam. Maar waar ben ik dan wel een* echt *van belang?* Hij bereikte bijna de richel, toen Maan, Kiezel, Nacht, Modder en Storm plotseling achter wand van water verschenen. Donder wilde ze net roepen, maar zijn schreeuw werd verstoord door een kreet die hij nu maar al te goed kende. Brons Vleugel dook vlak voor de waterval naar hem toe. Zijn klauwen glinsterden in het zonlicht en hij leek vastberaden om Donder te pakken. De kater wist even niet wat hij moest doen en trippelde langzaam achteruit, om zich vervolgens heel snel om te draaien en weg te sprinten. Maan riep geschrokken zijn naam, maar Donder had geen tijd meer om te antwoorden.

Zo snel als Brons Vleugel was gekomen, was hij ook weer weggegaan. Donder liet zich vallen op de grond. Hij was uitgeput en had geen kracht meer over om nog naar het kamp te lopen. *Wat moet dat stomme beest van me? Probeert hij me nou weg te houden van de Stam?* Zijn oogleden zakten steeds verder omlaag en toen de groep katten eindelijk bij hem was, was Donder niet meer bij hun.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Donder werd wakker op een plek waar hij eerder al was geweest. *De Grot der Puntige Stenen.* De geur van Steenspreker was overal, wat niet erg raar was omdat de poes hier bijna al haar tijd doorbracht. *Plons!* Klonk er toen. Hij draaide zich om en keer naar de poel onder de puntige, hangende stenen. ‘Daar brokkelden een paar steentjes vanaf.’ Donder schrok van Steensprekers stem en het viel hem nu pas op dat de zwarte poes naast hem zat. ‘Ze hadden een andere kleur dan de rest van de steen,’ ging Steenspreker verder. Donder keek haar fronsend aan. ‘Wat betekent dat?’ vroeg hij. ‘Er horen hier een paar steentjes niet meer thuis en vroeg of laat zullen ze vertrekken,’ antwoordde de poes. Hij begreep er maar weinig van en had geen zin om er verder over te piekeren. *Het zal wel.*

‘Toen ik nog maar net de leider van de Stam werd, dacht ik dat ik nog lang geen zalzijn nodig had. Ik was nog erg jong toen de vorige Steenspreker overleed en had nog maar net mijn training voltooid. Maar toen kwam jij en ik wist gewoon dat jij een groots leider zou worden. De rollende stenen hadden nog nooit zo hard gedonderd als toen bij jouw geboorte. Ik wilde je maar al te graag opleiden en koos je meteen uit als mijn zalzijn. Je had veel zelfvertrouwen nodig en moest leren om voor jezelf op te komen en niet alleen voor anderen, maar toen verdween je en werd het pas echt duidelijk voor me. Ik had gelijk toen ik zag dat jouw bestemming groter was dan die van de Stam en daarom heb ik je al zo snel dood verklaart. Ik hou niet van liegen, maar ik moest het doen om Licht en je vader gerust te stellen. En zo kwam iedereen langzaam over je dood heen. En nu ben je weer terug, maar toch ook weer weg.’

Donder wilde haar onderbreken en zeggen dat hij wel *echt* terug was, voor altijd deze keer, maar Steenspreker gaf hem niet de kans. ‘Jij brengt verandering met je mee Donder. Overal waar je gaat en staat veranderd wel iets. Verandering is goed, maar kan ook voor problemen zorgen. Sommige katten klampen zich vast aan traditie en daarom moet je sterk zijn, je moet er klaar voor zijn om hun te kunnen trotseren. Alleen dan zal je de grootse leider zijn die in je zit. Houd dat goed in je gedachte. En vergeet niet dat waar het niet nodig is, verandering niet hoeft te komen.’

Daarna stond ze op en trippelde weg. Donder keek naar de weerspiegeling in de poel. Hij kon zien dat Steenspreker hem al verzorgd had, want de wond op zijn kop was nu al aan het genezen. *Zou ze bedoelen dat ik niet nodig ben in de Stam? Dat ik moet weggaan? Heeft Engel dan echt gelijk?* Opeens leek het steentje te vallen voor hem. *Zal Engel degene zijn die van de Stam afbrokkelt?*