Rakshasa

**Rakshasa** to rasa zamieszkująca Królestwo Khurii, państwo w dalekim i egzotycznym oriencie; nieopodal Wielkiego Radżu i regionu pustyni, oraz ponurych Złych Ziem.

Ta przypominająca dwunożne, wielkie tygrysy rasa jest narodem urodzonych kupców, sprzedawców i hodowców; od dawna kontrolują lwią część przepływu egzotycznych materiałów ze swojej ojczyzny i większości pozostałych terytoriów na terenie orientu do Eauty, w szczególności ryżu i kakao pobieranego z plantacjach w głębi dżungli.

## Historia

Rakshasa są rasą stworzoną przez Bogów; przez bardzo długi czas żyli razem z ludźmi i innymi rasami, które mieszkały w głębi parnych dżungli, unikając się wzjajemnie, lub polując na siebie. Osoby które nie wierzą w teorię, jakoby Rakshasa stworzyli Bogowie twierdzą, że posiadają wspólnego przodka z żyjącymi w głębi Starego Kontynentu Ocēlomiztli, lub powstali w wyniku wieloletniego skażenia tygrysów przez wolnopłynącą magię.

### Wojna z Elfami

   Rakshasa założyli swoje państwo, Królestwo Khurii, około -172 roku. Elfy, które de facto rządziły tymi regionami w ówczesnym czasie uznały to za jawną prowokację dla ich władzy; w szczególności dlatego, że plemionami elfów żyjących w dżungli dowodził król Turanduil, znany ze swojego uprzedzenia do nie-Elfów, wliczając w to nawet ludzi.

Rakshasa dowiedziały się o tym i zdecydowały się wykorzystać raczkujący Wielki Radż zrzeszający większość ludności dżungli w jedno do walki z Elfami; posłańcy Rakshasa udali się do niebronionych samotnych ludzkich wiosek umieszczonych na szlakach handlowych, aby poinformować podróżujących ludzi o tym, że Elfy prawdopodobnie planują dokonać na nich ludobójstwa.

Elfickie armie wyruszyły na Khurię i Radż kilka miesięcy później, ale ludzie i Rakshasa byli już przygotowani na atak. Pierwsza bitwa rozległa się na trawiastych równinach Kabatu na granicy Khurii i Radżu, gdzie wojska Radżu wspierane przez Rakshasa rozgromiły Elfy, korzystając głównie ze swojej znajomości głębokiej dżungli.

   Podczas tej wojny także po raz pierwszy oddzielił się Radż Słoni; ekstremistyczni wyznawcy bogini Kali, którzy dostrzegli w chaosie wojny doskonałą okazję, aby przejąć władzę za pośrednictwem intryg i knucia, zwłaszcza że Elfy powoli zaczynały wygrywać, w szczególności na terenach, na których założyły już swoje miasta, a nie tylko osady.

Radż Słoni stał się trzecią stroną wojny, walcząc zarówno z Elfami, jak i z Radżem i Rakshasa, wszystko byle tylko przejąć władzę nad orientalnymi dżunglami. Przez ten cały czas Han-Pai ignorowało konflikt, albowiem odbywał się on na tyle z dala od ich granic, aby uznać go za niegodny uwagi i nieszkodliwy; co prawda Cesarska Armia mogłaby interweniować i przejąć cały Radż, ale wtedy orientalnemu imperium zagroziłoby niebezpieczeństwo agresji ze strony całej cywilizacji Elfów, które mogłyby odebrać przejęcie de facto będącego w ich posiadaniu Radżu za inwazję.

### Pokój w Kabatu

Minęło wiele miesięcy, podczas których zjednoczone siły Radżu i Królestwa Khurii najpierw zepchnęły Radż Słoni na trzęsawiska Pagatu, a później oblężyły i zniszczyły Elfickie miasto Faalshara, oraz garnizon Elfickiej armii Ari Aethel i powoli zbliżały się do zamku Turanduila, fortecy Oshath Edhil umieszczonej nieopodal gór Kimalaya Joh-Ahsa.

Po utraceniu garnizonu umieszczonego blisko rzeki, którą Elfickie łodzie rozprowadzały po kontynencie żołnierzy i surowce, wojska Turanduila były osłabione i zaczęły się wycofywać do zamku, a ostało się ich zaledwie kilka tysięcy, większość bowiem bez swoich dowódców i rozkazów zaginęła w dżungli, lub została wybita przez armie Khurii i Radżu. Nie mając innego wyjścia, Turanduil musiał podpisać pokój z obiema nacjami, a podpisał go w świątynii w Kabatu.

### Era Kupiectwa

Z czasem, Rakshasa i ich Królestwo otworzyło się na inne kraje; zaczęły handlować z pobliskimi ludzkimi państwami, a także pomniejszymi wędrownymi kupcami, między innymi z Arabami i Tu'qami. Na przestrzeni lat Rakshasa otwarli kilka szlaków handlowych, a ich kupieckie imperium kwitło, do czasu wybuchu Wielkiej Wojny, podczas której większość Khurii zniszczono, mimo tego iż trzymała się i broniła dzielnie przez wiele miesięcy, wspierana przez wojska innych armii Orientu.

Rakshasa robiegli się w wyniku Wielkiej Wojny po całym oriencie, a nawet zawędrowali do Północnej Federacji; obecnie potomkowie tych uchodźców nadal żyją poza Khurią, jednak jest ich coraz mniej, albowiem już kilkanaście lat po wojnie, Królestwo powróciło do dawnej świetności i do dziś słynie z kupiectwa i przepychu, atakowane zaledwie przez hordy Goblinoidów, zakusy potworów ze Złych Ziem i Arabskich banitów.

## Biologia

    Rakshasa przypominają wielkie tygrysy chodzące na dwóch nogach; ich dłonie i stopy wieńczą sierpowate, ostre szpony. Posiadają długie ogony, które poruszają się w zależności od nastroju. Ich ciało pokrywa piękne, pręgowane futro; pomarańczowe z białymi akcentami, identyczne do tego, noszonego przez zwyczajne tygrysy z dżungli Radżu.

Oczy Rakshasa zawsze są żółte i świecą w ciemnościach, wzrok Rakshasa jest bardzo dobry; potrafią też znakomicie widzieć w ciemności, dobry wzrok pomaga także w identyfikacji potencjalnych fałszywych monet, klejnotów lub złota; przed wzrokiem Rakshasa nic się nie ukryje, a zwłaszcza jakiekolwiek oszustwo lub ofiara.

Ponad to, Rakshasa posiadają bardzo czuły słuch; są w stanie wyczuć skrobanie Goblina w piwnicy swojego wielopiętrowego pałacu siedząc na jego dachu, lub szelest drzew w dżungli kilka kilometrów dalej pod stopami ich ulubionego przysmaku - słonia.

Fachowo samce Rakshasa nazywane są Rahami, zaś samice Amatami; warto zaznaczyć, że uznają oni ludzkie terminy "mężczyzna" i "kobieta" za wysoce obraźliwe, ponieważ według ich samych implikują, że nie różnią się niczym od pospolitych ludzi, zaś określanie Rakshasa terminami zwierzęcymi, takimi jak samiec lub samica grozi pożarciem przez nie żywcem na miejscu.

Choć Rakshasa na ogół są dość silnej budowy, przypominającej Orkijską, wiele z nich gwałtownie przybiera na wadze w wyniku bogatego, kupieckiego stylu życia i nie widzi w tym problemu - twierdzą bowiem, że jest to symbol wysokiego statusu.

## Kultura

    Kultura Rakshasa opiera się na kupiectwie, handlu egzotycznymi dobrami i gromadzeniu bogactwa; te stworzenia to pasjonaci życia w finansach i polityce; od najmniejszych kupców sprzedających przyprawy i naturalne remedia, przez baronów, o których towary zabiegają się nawet przedstawiciele samych władców państw Eauty.

Raksahasa wyznają tych samych bogów, których wyznają mieszkańcy Wielkiego Radżu.

Często dekorują swoje ciała kolczykami, klejnotami, pierścieniami, czy innymi zdobieniami. Noszą podobne ubrania, co mieszkańcy Radżu, jednak często w wyniku odwiedzania wielu krajów mają w zwyczaju mieszać swoją rodzimą modę z modami wielu innych kultur, dziwnym nie jest więc napotkać Rakshasy noszące fezy rodem z Istabadanu, pierzaste Jermańskie kapelusze, czy egzotyczne nawet w oriencie wisiorki z Camacho. Grubsi Rakshasa często noszą ubrania akcentujące ich otyłość, żeby zaprezentować wszem i wobec swój status i bogactwo.

Rakshasa to surojady; szarpią i pożerają swoje ofiary w całości, niczym Gnolle, a największym ich przysmakiem jest mięso słonia, które są w stanie przyrządzić na tysiące sposobów.

W kulturze Rakshasa występuje bardzo duże przywiązanie do rodziny; każdy Rakshasa jest w stanie wymienić swoich przodków aż do nawet dziesięciu pokoleń, a pielęgnacja drzewa geneaologicznego jest dla każdego przedstawiciela owej rasy bardzo ważna. Często są wielodzietni.

Kobiety w kulturze Rakshasa są traktowane jako opiekunki domowego ogniska i młodych, bardzo rzadko pozwala im się wychodzić poza wioskę, aby nie zostały przez nikogo zaatakowane.

## Występowanie

Rakshasa zamieszkują w prawie całkowitej większości swoją ojczyznę, Królestwo Khurii, mimo tego wiele z nich zamieszkuje Wielki Radż, terytoria Radżu Słoni, Han-Pai i Cesarstwo Ming, jednak mimo wszystko w tamtejszych stronach uchodzą za rzadkość.

Pojedynczych Rakshasa można spotkać sporadycznie w Eaucie, w miastach portowych basenu Morza Atgijskiego, gdzie sprzedają swoje towary, handlując nimi z Eautczykami, Arabami i innymi ludami, nigdy jednak nie zapuszczają się dalej niż tereny nadmorskie, ponieważ nie odpowiada im klimat, społeczeństwo i warunki Eauty.