Kazimierz Krawcza

**Kazimierz Krawcza** - kucharz, tytułowy bohater powieści *Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny*.

## Charakterystyka

Kucharz i weteran wojenny. Jest ubogi, pracuje w kamienicy w Bodkach, kaczkowskiej dzielnicy nędzy. Kazimierz nie umie czytać i pisać, pomimo tego odznacza się wysoką inteligencją i kulturą osobistą. Jest człowiekiem doświadczonym przez życie, był świadkiem znaczącej ilości cierpienia i ludzkiej krzywdy. Całą swoją wiedzę zdobył z własnego doświadczenia, co kontrastuje z Uklejakiem, który całą wiedzę czerpie z książek. W porównaniu z Mieczysławem jest bardziej praktyczny i zaradny. Poznajemy go jako mężczyznę, który niedawno przekroczył sześćdziesiątkę. W wyniku urazu zdobytego na wojnie nabył wadę wzroku, która nieco utrudnia mu życie. W chodzeniu po ulicach miasta pomaga mu pies Okruszek. Opowieść Kazimierza rozpoczyna się jeszcze w okresie dzieciństwa. Krawcza urodził się w chłopskiej rodzinie we wsi Smołkowa Wola w gminie Żołędów. Jako mały chłopiec zainteresował się gotowaniem i szybko zdobył szczególne umiejętności. Jako dziesięciolatek wyręczał już matkę w przyrządzaniu rodzinnych obiadów. Nie podobało się to starszemu bratu bohatera, Zbyszkowi, który uważał, że tylko kobiety powinny być kucharkami. Umiejętności kulinarne Kazimierza zostały szybko docenione przez ludzi ze wsi, a następnie właściciel ziemi, na której mieszkał, pan Dobrosław Bieganowski, poprosił go o wstąpienie do jego służby. Krawcza przez dwa lata pracował we dworze pana Bieganowskiego, gdzie był świadkiem uczty z udziałem pijanych zakonników, a także zapoznał się z Kazimierą, kelnerką z pobliskiej karczmy, która się w nim zauroczyła. W karczmie spotkał również radnego Gołębia, człowieka, który wywarł na nim znaczący wpływ. Radny przynosił ze sobą książki, m.in. poezję patriotyczną Miłosza Wierzby napisaną kilkaset lat wcześniej. Czytał na głos te utwory, a one przypadły do gustu młodemu Krawczy. Wkrótce po kraju zaczęły rozprzestrzeniać się wieści o nadchodzącym ataku ze strony Sułtanatu Kalifidów. Kazimierz, zmotywowany do walki przez radnego Gołębia, zdecydował się wyruszyć. Wyobrażał sobie, że wojna naprawdę wygląda jak w czytanych poematach. Myślał, że jest ona walką dobra ze złem, przy czym wrogowie wyglądają i zachowują się jak prawdziwe potwory i dlatego trzeba ich zabijać. W styczniu 981 roku stawił się na komisji wojskowej w Niedźwiedzinie, mieście powiatowym. Został wcielony do oddziału pikinierów, a trenował go okrutny sierżant Rościsław Wstępniewski. Następnie armia wyruszyła na północ. W czasie służby wojskowej Krawcza poznał kilka osób, m.in. Jarka Łubina, młodzieńca zainteresowanego ogrodnictwem, jego wiernego przyjaciela, małomównego Stasia Znaczka, a także oszusta i złodzieja Przybysława Mazacza. Wziął udział w kilku bitwach, które były dla niego najstraszniejszymi przeżyciami w życiu. Po zabiciu pierwszego wroga, ze świadomością, że to człowiek taki, jak on, rozpłakał się. Na wojnie spotkał się z wieloma negatywnymi zachowaniami ludzi, zostawieniem na pastwę losu żołnierzy, którzy zachorowali, dobijaniem rannych przez lekarza, który nie jest w stanie im pomóc czy też upajaniem żołnierzy alkoholem, żeby czuli mniej bólu i skuteczniej walczyli. W końcowym okresie walk ogień uszkodził mu oczy. Jako rekompensatę Kazimierz otrzymał od dowództwa okulary, które do niczego się nie nadawały. W dodatku jeden z jego towarzyszy, Stasio Znaczek, zginął, co doprowadziło drugiego, Jarka, do załamania nerwowego. Po powrocie z wojny, Kazimierz wrócił w rodzinne strony już jako inny, bardziej doświadczony człowiek. Na miejscu dowiedział się o śmierci matki i brata. Nie udało mu się wrócić do pracy we dworze Bieganowskiego, ponieważ pan Dobrosław zbankrutował po wydaniu dużych sum pieniędzy na wspieranie wojska. Krawcza w tej sytuacji postanowił wyprowadzić się do Kaczkowa, o którym słyszał, że jest tam dużo miejsc pracy. Po dotarciu do stolicy bardzo szybko udało mu się znaleźć posadę jako kucharz w kamienicy Świerkiewiczów przy ulicy Jarosława II 11 w dzielnicy Bodki. Tam zapoznał się z lokatorem Wojciechem Gliną, który mieszkał z żoną Mirosławą i kilkorgiem dzieci. Pan Glina wziął udział w wojnie jako ochotnik. Wkrótce potem została ogłoszona wiadomość o rozpoczęciu drugiego etapu wojny, a wszyscy uczestnicy pierwszego byli zobowiązani wziąć w nim udział. Kazimierz i Wojciech Glina niechętnie wyruszyli. W drodze dowiedzieli się, że drugi etap wojny jest swego rodzaju zemstą i teraz Rolniczyn atakuje Sułtanat. Wojciech obawiał się, że tym razem zginie i zostawi swoją rodzinę samą, a Kazimierz Krawcza nie chciał być agresorem w obcym państwie. Przed przekroczeniem granicy odłączyli się od oddziału i zatrzymali się w pewnej wsi u miłych gospodarzy. Tam przeczekali, aż całe wojsko odejdzie, po czym pozbyli się mundurów i wrócili do Kaczkowa. Mieli szczęście, że udało im się uniknąć kary za dezercję. Następne lata Kazimierz spędził w Kaczkowie, mieszkając w jednym pokoju z Glinami i Leszkiem Świerkiewiczem, bratem właściciela kamienicy chorym na zespół Downa. Jednocześnie jego wzrok się pogarszał, a Kazimierz musiał w końcu korzystać z pomocy psa przewodnika. W wieku sześćdziesięciu jeden lat spotkał w parku Mieczysława Uklejaka. To był początek nowego rozdziału w życiu kucharza. Krawcza opisał dziennikarzowi całe swoje życie ze szczegółami. Uklejak zapewnił mu wygody, o których Kazio nawet nie śnił, takie jak wizyta u krawca i kupno nowego ubrania i zbadanie wzroku u lekarza-specjalisty. Warunki życia Kazimierza poprawiły się dzięki wstawiennictwu Uklejaka. Kucharz zmarł piętnaście lat później po krótkiej chorobie. Przed śmiercią zdążył podziękować czuwającemu przy nim Mieczysławowi za udzieloną pomoc.

## Cytaty

*Był to pucołowaty, siwiejący sześćdziesięciolatek z krótką brodą i mętnym spojrzeniem (...) Wyglądało na to, że ma nabytą wadę wzroku.*