Zakon Wolnych Braci Lundvegru

**Zakon Wolnych Braci Lundvegru** - Organizacja założona przez "wolnych braci Lundvegru" - Dagara Ehrikvera, Nevena Volinina oraz Thaddeusa van Beringena w 1762 roku w Turnhal, Veutheim w Imevardzie w odpowiedzi na powstanie Sprzymierzonej Armii Imevardu.

Symbolem Zakonu był tradycyjny lundveski haft symbolizujący jedność, nałożony na tarczę o kształcie przypominającym krzyż avgardzki w aegońskim wariancie - jeden z symboli Imevardu, który to zakrywał elficką różę wiatrów.

## Początki

Z początku, Zakon kultywował tradycje Lundvegów związane z braterstwem ludzi i elfów, skupiając swoje działania na wspieraniu Dalc'hiadu, z tym, że jednocześnie potępiając akt Rzezi Grettvernskiej.

Pierwszy Eagon i Lord Dowódca Zakonu, będący jednocześnie jednym z trzech Lordów Założycieli - Dagar Ehrikver, stawiał na dialog pomiędzy zwaśnionymi rasami, przypominając o pierwszych krokach braterstwa pomiędzy ludem Lundvegów a ludem Erc'htudów. Ehrikver był przybyłym na Veutheim rodowitym Aegonem z wciąż pielęgnowanymi przez wieki korzeniami lundveskimi. Bardzo zależało mu na zaangażowaniu w misję Zakonu ludzi i nieludzi ze wszystkich księstw Imevardu, by uwidocznić potrzebę pojednania i powrotu do pierwotnej drogi życia.

Drugi z Lordów Założycieli, odpowiedzialny za doradztwo i przyszłą pieczę nad Zakonem kiedy czas Ehrikvera dobiegnie końca - Thaddeus van Beringen, był veuthckim lordem, synem niezależnego właściciela ziemskiego, Alfreda van Beringena, posiadającego dość pokaźną posiadłość w Turnhal, pod Áthail. Dołączył do misji Ehrikvera w obawie o los jego ukochanej, która była eilenn'tudzką elfką z Enklawy w górach Ardenn.

Trzeci Lord Założyciel był Thalvanem i długoletnim przyjacielem Ehrikvera, a nazywał się Neven Volinin. Był to eilenn'tud krwi elfiej, którego matka była elfką krwi erc'htudzkiej. Wychowywany na kapłana Laevratha, Volinin spędził większą część swojego młodego życia w kaplicy Laevratha w Learpholl, jednak porzucił życie kaznodziei po Obradach Grettvernskich i wyruszył do Turnhal, by wspomóc Ehrikvera.

Początkowo, w misję Zakonu angażowały się osoby bliskie Lordom Założycielom, a akcje przez nich przeprowadzane miały charakter spontaniczny. Większość z nich polegała na przejmowaniu i oswobadzaniu transportów elfich więźniów z lub do lochów w Áthail. Szybko jednak zorientowano się, że to nie wystarczy, a sam sposób działalności jest bardzo ryzykowny.

### Zamach na Ehrikvera i rozpad

Kongregacja Krwi przez pierwsze lata działalności Zakonu naiwnie sądziła, że ataki na transporty więźniów to sprawka Elfiego Frontu Wyzwolenia, jak mieli w zwyczaju nazywać siły Dalc'hiadu, przez co Ehrikver pozostawał poza zasięgiem radarów rewidentów. Ten stan rzeczy zmienił się na przełomie 1772/1773 roku, kiedy to rozpoczęto szeroko zakrojone prześladowania na ludności elfickiej. Prędko dotarto do ocaleńców Zakonu, którzy ze strachu o życie swoje i swoich bliskich wydali oprawcom swoich oswobodzicieli.

Przeprowadzono obławę na Ehrikvera, która zakończyła się powodzeniem. Dumny Lundveg padł ze swym wiernym mieczem w dłoni. Po jego śmierci, Zakon chwilowo się rozpadł. Van Beringen oraz Volinin obawiali się kontynuowania działań i postanowili przeczekać gorący czas w nadziei, że Kongregacja znajdzie sobie w międzyczasie nowego wroga i o nich zapomni.

## Wznowienie działań

Sytuacja zmieniła się wraz z rozpoczęciem się w 1777 roku Pogromu Stulecia. W nim zabito rodzinę Volinina, który zaczął namawiać van Beringena do ponownego chwycenia za szablę. Ten jednak wahał się, nie chcąc sprowadzać niepotrzebnego niebezpieczeństwa na swoją rodzinę oraz ukochaną. To słysząc, Volinin spakował swoje rzeczy i wrócił do Thalvonu, by tam wspomagać cierpiących współbraci. Van Beringena długo męczyły wyrzuty sumienia, jednak dobro jego najbliższych było dla niego wartością nadrzędną. Niestety jednak, w tym samym roku Kongregacja i na jego ukochaną położyła ostrze. Po jej śmierci, zaczął on szukać ponownego kontaktu z Volininem. Obydwaj byli wówczas pochłonięci żądzą zemsty. Zanim van Beringen odszukał Thalvana, jego przyjaciel, Harold Truetinger, zaoferował, że pomoże mu szukać najpierw na Veutheim, a potem w całym Imevardzie osób, które mógłby pomóc w misji Zakonu. Był to wprawiony w wojaczce najemnik, który zawojował niejeden świat podczas swoich wypraw na Wielkim Kontynencie. Miał mnóstwo kontaktów, które, jak się potem okazało, idealnie wykorzystał. Volinin w końcu odpowiedział na wezwanie van Beringena i przyprowadził ze sobą dwójkę wiernych towarzyszy - erc'htudzką elfkę, Rennę, oraz niziołka z ludu Brangrugów, Jakkuna. Rodziła się nowa era Zakonu.

### Działania Zakonu nowej ery

Nowe działania były bardziej skoordynowane i szerzej planowane. Dbano o dobre zaplecze wyjść jeżeli coś poszłoby nie tak. Również sama "instytucja" Zakonu bardziej się ustabilizowała. Siedzibą odrodzonej organizacji stała się posiadłość von Beringenów, a współbracia zakonni byli przez niego "zatrudniani jako pomocnicy w prowadzeniu posiadłości" by nie wzbudzać niepotrzebnych podejrzeń. Wszelkiego rodzaju niedowiarków i mącicieli skutecznie uciszano stosowną ilością vardów.

Po pewnym czasie, dzięki znajomościom Truetingera, Zakon posiadał nawet wtyki w Kongregacji. W 1787 roku Zakon liczył sobie 14 stałych członków i zdawało się, że nic nie jest w stanie go powstrzymać. Działania były już tak szeroko zakrojone, że nie obejmowały jedynie Áthail i okolic. Bywały misje, które sięgały portów Acronu. Ocalonych ewakuowano w bezpieczniejsze zakątki Imevardu, a w ramach możliwości, wysyłano ich do bezpiecznych państw, takich jak Genip czy Ampirion.

Na powyższym zdjęciu od lewej: Brandon Linnik, Jakkun, Neven Volinin, Leo Ragnbjorg, Albert Boudier, Tristan Havadr, Taredd, Harold Truetinger, Thaddeus van Beringen, Donall van Deregen, Esther Torrgaroth, Alisa Verdandi, Ida Amos, Renna Anvaryis.

### Stali członkowie Zakonu

#### Lordowie Założyciele

##### Dagar Ehrikver

(1739-1773) - W Zakonie w latach: 1762-1773.

Lundveski mężczyzna. Bojownik o wolność Lundvegów. Urodził się jako rodowity Lundveg z ojca i matki w okolicach Lavgarn w Aegonie. Od dziecka hartował się na srogim północnym klimacie, w dorosłości odznaczając się niezłomnością i kompletną ignorancją dla warunków pogodowych. Od najmłodszych lat też był uczony technik walki. Stąd, jako dorosły, dołączył do lokalnej lundveskiej bojówki, w której działał aż do jej rozbicia przez aegońskie wojsko w 1754 roku. Wówczas to postanowił kontynuować walkę na własnych zasadach. Powoli zbierał niedobitków starej organizacji i utworzył swoją własną - Żelazną Pięść, której przewodniczył. Była to jedna z najsilniejszych i najdłużej działających ogranizacji lundveskich, jednak i ona nie ostała się na zawsze. Po 8 latach i ona padła ofiarą Aegonu, a Dagar pozostał się niemalże sam. Przygarnął syna poległego w walce przyjaciela, Tristana Havadra i wyruszył razem z nim na Veutheim, by szukać azylu u swojego znajomego, Thaddeusa van Beringena. Ehrikver znał się z veuthckim możnym poprzez jego ojca, który aktywnie wspierał Lundvegów w ich dążeniach niepodległościowych, czym na stałe zniszczył poszanowanie rodu w oczach innych możnych Imevardu, jednak przy tym zyskał lundveskie uznanie.

Ehrikver, przybywawszy do Turnhal, zahaczył o Learpholl, gdzie miał spotkać się z Nevenem Volininem, któremu miał załatwić bezpieczną przeprawę i pozytywnie rozpatrzoną kontrolę rasową w porcie w Athail.

Gdy trójka zebrała się w Turnhal, Ehrikver, niemogący usiedzieć w bezczynności zaproponował im stworzenie kontr-organizacji wobec Sprzymierzonej Armii Imevardu, powstałej tego samego roku, wymierzonej przeciwko elfom. Celem nowej organizacji miała być ochrona i ratunek dla elfów, którzy byliby obiektem prześladowań. Tak narodził się Zakon Wolnych Braci Lundvegru.

Przez pierwsze 10 lat Zakon działał w formie spontanicznie organizowanych akcji bez większego rozplanowania, gdyż nowy Eagon Zakonu twierdził, że to to właśnie zniszczyło obie lundveskie bojówki. Niestety, końcowo okazało się to dla Ehrikvera fatalne, ponieważ zginął w 1773 w zamachu, jaki Kongregacja na niego zaplanowała.

##### Thaddeus van Beringen

(1727-1790) - Eagon Zakonu w latach 1762-1790.

Veuthcki możny. Syn barona Turnhal, Alfreda van Beringena. Jako dziecko był przez ojca uczony o prawdziwej historii Imevardu, o której to wiedzę posiadł w wyniku częstych podróży do Aegonu w czasach swojej młodości. Tam ojciec Thaddeusa zapoznał się z Lundvegami i zaprzyjaźnił. Po powrocie do kraju w miarę możliwości rozpoczął popieranie ich wolności, czym sprawił, że większa część możnych nie tylko Veutheim, ale większości Imevardu odwróciła się od niego. Przez to wyobcowanie, bogactwo rodu zaczęło kurczyć się w szybkim tempie, a końcowo na łożu śmierci Alfreda ród był tylko baroński z tytułu, ale nie z majątku. Van Beringenowie nie posiadali służby i straży. Żyli praktycznie jako normalna rodzina, tylko z nic nieznaczącym już tytułem.

Młody van Beringen po śmierci ojca od razu objął jego tytuł i podjął pracę nad odbudową dawnej świetności rodu. Był ambitny i miał już początkowo plan. By go rozbudować jednak, potrzebował zgód księcia i hrabiego Uberuttvern, a z tym łatwo nie było. Szczególnie przez fakt, że Thaddeus, tak samo jak Alfred, nie krył się z sympatią do Lundvegów. W trakcie wielu szlacheckich wyjazdów często bywał na dworach innych możnych południa i centrum Veutheim, starając się znaleźć sponsora. Podczas jednej z podróży niemal nie padł ofiarą zamachu Dalc'hiadu. Okazało się jednak, że elfy pomyliły się, a zamach miał dotknąć Olava van Deregena, który często podróżował do Áthail na układy z ówczesnym księciem, Eelco van Vegtem.

Dalc'hiad, świadomy pomyłki, oszczędził szlachcica. Wśród napastników była elfia kobieta, Isora, która dowodziła grupą i ostatecznie to do niej należała decyzja o wycofaniu się z działań. Van Beringen zaciekawił się Dalc'hiadem, jak i elfią przywódczynią, która okazała się tylko jedną z wielu szefowych band elfich pod egidą ich organizacji. Zaoferował swoje wsparcie w zamian za informacje o układach ardenńskich możnych i ich planach biznesowych. Dzięki temu, młodemu baronowi udawało się tak układać swoje plany, by korzystały na planach innych i dawały mu zyski. Kontakt z Isorą był właściwie stały. Następował między nimi handel wymienny - on dostawał informacje za to, że dawał jej i jej oddziałom broń lub inne potrzebne im środki. Szybko jednak jego matka uświadomiła go, że stąpa po cienkim lodzie i powinien przestać. Młody baron jednak nie zamierzał tego robić. Wszedł w związek z elfką i ucięcie kontaktu nie wchodziło w grę. Zaczął planować jak pogodzić obydwa swoje przedsięwzięcia, kontakt z Isorą oraz odbudowę skarbca w Turnhal. To drugie jednak nie szło tak gładko jak Thaddeus planował, przez co często bywały u niego kontrole skarbowe, a czasem nawet i Kongregacja.

W 1748 van Beringen był świadom planów Ettriana Ravarietha odnośnie Lothara van Deregena i reszty jego rodu. Częściowo zmanipulowany prośbami Isory dostarczył jej grupie broń potrzebną do zamachu. Wówczas to zapoznał się z Nevenem Volininem i Jakkunem. Volinin był erc'htudzkim półelfem z Learpholl i przybył na Veutheim poprzez swojego przyjaciela, który poprosił go o wsparcie akcji. Jakkun zaś był zwykłym niziołkowym najemnikiem rodem z północy Veutheim.

Po Rzezi Grettvernskiej los Enklawy w Ardenn stanął pod znakiem zapytania. Będący w niemal obsesyjnej miłości do Isory van Beringen szukał jakichkolwiek dróg pomocy elfom, z czego one chętnie korzystały. Nie przystały jednak na propozycję podjęcia normalnej pracy jako służący na jego dworze, a niemal po tej propozycji zerwali kontakt. Niewiadomym jest jakie do końca było podejście elfki do veuthckiego mężczyzny, jednak nie ulegało wątpliwości, że nie była ona w kontakcie z nim tylko ze względu na jego ślepą pomoc.

Przez następne 14 lat Thaddeus utrzymywał kontakt z elfami i wspierał ich w działaniach. W 1762, niedługo po powstaniu Sprzymierzonej Armii Imevardu, Isora poprosiła go by zapewnił jej pobratymcom jakąś ochronę przed wojskami Ervolda van Deregena. Był jednak w tej kwestii chwilowo bezradny. Szybko jednak wpadł na pewien pomysł. Skontaktował się z Dagarem Ehrikverem, zaprzyjaźnionym Lundvegiem, który niedawno stracił swoje miejsce na ziemi ze względu na rozbicie jego bojówki i zaproponował mu przybycie do Turnhal by dać mu azyl, a z tyłu głowy chciał z nim zorganizować ochronę dla Enklawy w Ardenn. Ehrikver przybył z Volininem, który również wyraził chęć ochrony elfów. Tak powstał Zakon Wolnych Braci Lundvegru.

Pierwsze działania Zakonu w latach 1762-1773 były czystą prowizorką i improwizacją, co końcowo sprowadziło na Ehrikvera śmierć, a Zakon był zmuszony wstrzymać działalność. Mocno odbiło się to na Thaddeusie, który chciał nadal uporczywie mieć pewność, że Ardenn nie padnie. Skupił się jednak na swojej roli barona i powoli starał wrócić na normalne tory. Przygarnął też osieroconego po raz drugi Tristana Havadra i wychowywał jak swojego syna, jednak nie zdradził mu nigdy relacji z Isorą. Tak żył przez parę lat we względnym spokoju.

Wszystko przekreślił Pogrom Stulecia w 1777. W jego wyniku Isora zginęła, a cała jej grupa została również wyłapana i wymordowana. Van Beringen był wściekły na taki obrót spraw i pragnął się zemścić. Z tego powodu skontaktował się ponownie z Volininem i zaproponował powrót do walki o dobro elfów. Zanim jednak Volinin odpowiedział na jego wezwanie, przybywając do Turnhal z Renną Anvaryis oraz Jakkunem, do Thaddeusa przybył Harold Truetinger, doświadczony najemnik z masą kontaktów i zaproponował mu współpracę.

Truetinger odciążył Thaddeusa w głównym zarządzaniu Zakonem. Ostatnie słowo wciąż należało tylko do niego, ale Harold grał w tym wszystkim jego prawą rękę. Volinin tylko umownie nadal piastował jakąkolwiek ważną funkcję, będąc raczej jednym z mózgów dot. akcji. Te postanowiono rozplanowywać dokładnie i ostrożnie, co pozwoliło Zakonowi działać przez długie lata i zyskać wielu członków.

Thaddeus, zwany też przez swoich kumpli z Zakonu starym Thadem, mimo dobrego serca miał opinię twardego przywódcy. Zazwyczaj nie mylił się ze swoimi osądami, a jego decyzje zdawały się być najzasadniejszymi. Dla wielu młodszych członków Zakonu stał się figurą niemal ojcowską, szczególnie dla Donalla van Deregena i Leo Ragnbjorga, co mocno nie podobało się Tristanowi, który chciał mieć jego uwagę na wyłączność.

Po pewnym czasie wypracował również zażyłość z Idą Amos, zapominając o Isorze, jednak nie o swojej osobistej misji. Dzięki temu mógł działać stale i nadal wytrwale.

To załamało się w połowie 1788 roku, kiedy Tristan zginął na froncie II Wojny Granicznej. Złamało to Thaddeusa tak mocno, że w Zakonie nastąpił rozłam. Neven Volinin wraz z Haroldem i paroma innymi członkami Zakonu ruszyli prowadzić swoją własną kampanię, a Thad na dobre odwiesił szablę. Przez następne dwa lata żył jako zwykły baron w otoczeniu zakonnych przyjaciół. Oficjalnie był również mentorem szlacheckim dla Donalla van Deregena, a mniej oficjalnie sprawował niejako funkcję dziadka dla małego Aidana oraz ojca zarówno dla wcześniej wspominainego hrabiego, jak i jego narzeczonej.

W 1790 roku Thaddeus zginął podczas obławy Kongregacji na jego posiadłość, a ta przeszła w ręce Konsula.

##### Neven Volinin

(1699-1790;1814-?) - W Zakonie w latach 1762-1790; od 1817.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako służący.*

Thalvański elf krwi elfiej pochodzenia erc'htudzkiego, urodzony w Learpholl, w Thalvonie.

Jego ojciec był ludzkim uczonym, a matka erc'htudzką elfką. Od małego Neven uczony był przez nią o kulturze elfów śnieżnych i o Kulcie Laevratha. Wraz z zapowiedzią budowy świątyni Laevratha w Learpholl, matka Nevena upatrzyła synowi przyszłą pracę i wzięła się poważnie za nauczanie syna. Kiedy półelf wkroczył w dorosłość podjął nauki kapłańskie wraz ze sprowadzonym z Enklawy kapłanem, jednak w samej Enklawie nigdy nie był. W wieku 30 lat został wyświęcony na kapłana Laevratha i rozpoczął posługę w świątyni w Learpholl.

Podczas jego posługi słyszał wiele historii od elfów, którym udało się uciec z Veutheim. Był przerażony i wściekły na postępowanie ludzi z tamtego kraju, jednak wiedział, że jako kapłan sam niewiele może.

W 1737 poznał Rennę Anvaryis, która pozwoliła mu poznać Enklawę jeszcze z innej perspektywy, ponieważ jego własna matka była z rodu mieszczańskiego. Niedługo potem związał się z nią. Przez następne lata żył i posługiwał życiem kapłana, jednak na początku lat 40stych zapoznał się z Jakkunem, niziołkiem-najemnikiem, który przedstawił mu Dalc'hiad i jego cele. Tak Volinin dowiedział się więcej o tym mitycznym Ettrianie Ravariethcie i zdecydował, że w miarę własnych możliwości będzie wspierał Enklawy elfów prześladowanych.

W 1748 roku wziął udział w Rzezi Grettvernskiej, razem z Jakkunem. Potem wrócił do Thalvonu i żył znów swoim życiem, z biegiem lat żałując tego, czego się dopuścił. Rozpoczął pokutę, ale ta została przerwana wiadomością Thaddeusa van Beringena, zapoznanego przy okazji Rzezi veuthckiego możnego, który zaproponował mu kontakt. Działo się to w 1762, po powstaniu Sprzymierzonej Armii Imevardu. Van Beringen razem z Volininem i Dagarem Ehrikverem utworzyli w Turnhal Zakon Wolnych Braci Lundvegru - organizację walczącą za elfy i ich wolność.

Przez następne lata Volinin działał w ramach Zakonu, porzucając rolę kaznodziei. Wrócił do niej dopiero w 1773, kiedy Zakon się rozpadł.

Do samego Zakonu powrócił w 1777. W wyniku rozpoczętego tamtego roku Pogromu Stulecia cała jego rodzina została zamordowana. Nie został mu już nikt poza Renną. Postanowił więc uciec do Turnhal i tak pozwolił van Beringenowi odbudować Zakon ponownie.

Funkcjonował tam jako swoisty dowódca i przedstawiciel elfów, ustępując generalne dowództwo Thaddeusowi i nowo przybyłemu Haroldowi Truetingerowi.

W 1790 roku Neven Volinin zginął podczas obławy Kongregacji na posiadłość Thaddeusa van Beringena.

Został wskrzeszony przez generała Czarnego Pana w roku 1814 oraz uzdrowiony przez Erc'htudów. Po ostatecznej bitwie Wojny o Naród emigrował na Arcaibh, a od 1817 odbudował wraz z Donallem van Deregenem Zakon po raz trzeci.

#### Lordowie Dowódcy

##### Harold Truetinger

(1736-1805) - W Zakonie w latach 1777-1790.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako szef straży.*

Veuthcki mężczyzna, urodzony jako syn zawodowego żołnierza Armii Imevardzkiej. Jako dziecko marzył o karierze w wojsku, jednak został odrzucony przy rekrutacji ze względu na rzekomą niedołężność fizyczną. Po tym wziął się za siebie i zaczął trenować, szybko zdobywając umiejętności, które pozwoliły mu zostać najemnikiem.

Tak Harold zawojował niejeden kraj i kontynent, zbijając małą fortunę i zdobywając masę kontaktów. To ostatnie bardzo przydało się Thaddeusowi van Beringenowi, który zaproponował mu w 1777 roku dołączenie do reaktywowanego Zakonu w roli Lorda Dowódcy. Harold zgodził się i przez następne lata sprawował funkcję trenera i jednego z najlepszych dowódców Zakonu.

W 1788 roku początkowo miał chęć walki w II Wojnie Granicznej po stronie Imevardu, ale pamiętając gorycz dawnej nieudanej rekrutacji, stwierdził, że pozostanie w Zakonie. Krótko po tym jednak poległ Tristan, a wraz z tym Zakon niejako upadł, zawieszając działalność. Harold nie akceptował takiego zakończenia i zorganizował razem z Brandonem Linnikiem, Jakkunem i Nevenem Volininem walkę na własną rękę.

Wrócił do Zakonu rok później z całą swoją zgrają, przyprowadzając na van Beringena ogon Kongregacji, co skończyło się obławą w 1790 roku.

Harold przetrwał i uciekł na Wielki Kontynent, wracając do rzemiosła najemniczego. W 1804 działał w grupie najemniczej walczącej w Abervii przeciwko odmieńcom. Zginął rok później w wyniku działań na froncie.

##### Tristan Havadr

(1761-1788) W Zakonie w latach 1777-1788.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako członek straży.*

Lundveski mężczyzna, urodzony w bojówce lundveskiej. Kiedy był małym chłopcem jego rodzice polegli w walce przeciwko Aegonom, a on sam został przygarnięty przez Dagara Ehrikvera i razem z nim wyprowadził się do Turnhal.

W 1773, po śmierci Dagara, przygarnął go Thaddeus van Beringen. Wkrótce po tym Tristan zaczął trenować, by kiedyś zemścić się za obojgu mężczyzn, którzy byli dla niego jak ojcowie. W 1777 przeszedł pod opiekę Harolda Truetingera, który nadzorował jego treningi i uznał go godnym prawdziwych akcji.

Tristan często przez relację z van Beringenem lubił malować się jako jego prawa ręka i do pewnego czasu było to całkiem prawdziwym stwierdzeniem, jednak zaczęło się to zmieniać od 1780 roku, kiedy do Zakonu dołączył Donall van Deregen.

Dojście van Deregena sprawiło, że van Beringen, widząc w nim niemały potencjał, dawał się mu wykazać, kosztem samych porad Tristana, co sprawiło, że młody Lundveg szybko go znielubił i zaczął planować intrygę, mającą spsuć Veuthowi krwi. Do tego celu wykorzystał swoją przyjaźń z Alisą Verdandi, wkręcając ją w sztuczny z jej strony związek z niedoszłym hrabim Grettvern. Van Deregen nie był aż taki głupi, bo mimo, że połknął haczyk na jakiś czas, tak szybko oprzytomniał i skończył tę szopkę, wyczuwając w tym podstęp Tristana. Ich konflikt jednak wygasił van Beringen, nie chcąc by cokolwiek poróżniało członków Zakonu.

W 1788 roku Tristan, jako prawdziwy wojownik, zgłosił się do wojska i wkrótce ruszył na front południowy II Wojny Granicznej, lecz już z niej nie wrócił. Poległ latem tego samego roku pod Favenną.

##### Donall van Deregen

(1764-?) - W Zakonie w latach 1780-1790; od 1817.

*Zarejestrowany jako odbywający nauki szlacheckie w posiadłości van Beringena.*

Veuthcki szlachcic. Syn Kata Południa, Ervolda van Deregena i jego dziedzic. W 1780, w wieku 16 lat uciekł z domu, kierując się ku Athail. Będąc pod miastem był świadkiem jednej z akcji Zakonu. Stwierdził, że pomoże przy tym, ewakuując elfy w bezpieczne miejsce. Po tym wkręcił się w Zakon, ukrywając swoje pochodzenie i przedstawiając się jako mieszczańska sierota z Menvalu, jednak van Beringen kojarzył go z wizyt w Derehaven i wiedział kim on jest, jednak postanowił to kryć.

Młody van Deregen szybko wdał się we znaki w szeregach, będąc jedną z najbardziej zero-jedynkowych osób w Zakonie. Van Beringen osobiście powziął się przepracowania z nim takiego podejścia na bardziej wyrozumiałe, wiedząc, że to produkt uboczny wychowania przez psychopatę. Bardzo cieszył się z tworzącej się przyjaźni między Donallem a Leo Ragnbjorgiem, która dawała mu nadzieję na wyprowadzenie go na prostą. Stary Thad wierzył w dobro drzemiące w chłopaku i zamierzał je ujawnić.

To spowodowało spór między Donallem a Tristanem Havadrem, który nie chciał się z nikim dzielić swoim tytułem prawej ręki van Beringena i głównego obiektu jego uwagi. W wyniku intrygi Lundvega, Donall wszedł w krótki związek z Alisą Verdandi, jednak zerwał go parę miesięcy później, orientując się o przekręcie i zwyczajnie nie wytrzymując z apodyktyczną kobietą. Po tym skupił się na treningach i raczej unikał towarzystwa kobiet, węsząc kolejny spisek.

Prawda o jego prawdziwej tożsamości na światło dzienne wyszła w 1785, kiedy musiał wyjawić swoje prawdziwe pochodzenie, by wspomóc elfy Dalc'hiadu, planujące zamach na jego ojca. Kiedy Ervold zginął, Donall skupił się w całości na walce w Zakonie. Tego samego roku do Turnhal przybył Hagen, eilenn'tudzki elf, który szukał schronienia. Donall szybko się z nim zaprzyjaźnił, jednak ich przyjaźń nie trwała długo, ponieważ elf zginął niedługo potem z rąk Kręgu.

W 1786 Donall wziął udział w akcji odbicia Brandona Linnika z lochów Kongregacji, w wyniku której uwolniono również eilenn'tudzką elfkę krwi elfiej pochodzenia erc'htudzkiego - Esther Torrgaroth. Razem z Leo, węszyli oni spisek Kręgu, bazując na ogonie, jaki sprowadził na nich niejako Hagen. Ich relacja była co najmniej chłodna.

W 1787 Neven Volinin wysłał Donalla na wyprawę do Thalvonu razem z Esther, jako jej koordynatora i osobę, która może w razie czego ukrócić jej niecne i nieznane plany. Wyprawy były dwie, z czego podczas drugiej udało im się dotrzeć do przełęczy pod Enklawą, ale końcowo obie zakończyły się niepowodzeniem. Jednak podczas tej drugiej relacja Veutha z thalvańską elfką polepszyły się do tego stopnia, że po powrocie normalnie ze sobą rozmawiali i funkcjonowali jako normalni znajomi, powoli się zaprzyjaźniając, a dalej zakochując.

W 1788 Donall zgłosił się do wojska, ujawniając przed Imevardem, że nadal żyje i ma się dobrze. Został przydzielony do Legionu Nieludzi jako ludzki oficer na własne życzenie. Walczył w Przełęczy Stepowej i tamże został ciężko ranny w połowie miesiąca Ziemi. Powróciwszy do Turnhal, powoli dochodził do siebie, jednak nie było to dla niego łatwe. Wojna pozostawiła po sobie wiele pamiątek na jego ciele, wraz z utratą lewego oka, ale najwięcej ucierpiała jego psychika. Na porządku dziennym stały się dla niego ataki związane z PTSD, chociaż mógł liczyć na wsparcie całego Zakonu, przede wszystkim Esther, Leo, Idy oraz Thaddeusa. Równocześnie rozpoczął planowanie ucieczki z Veutheim w bardziej anonimowy dla niego kraj razem z ukochaną, a pomagał mu w tym Martien Telgenhof, jego późniejszy dyplomata dworski.

W 1789 roku oświadczył się Esther, a niedługo potem razem z nią powitał na świecie swojego pierworodnego syna, Aidana. Próbował być dla niego poniekąd ojcem, jednak nie wychodziło mu to najlepiej w jego mniemaniu. Zostawiał to zazwyczaj na głowie narzeczonej, pomagając jej w razie potrzeby, jednak niewiele ponad to.

W 1790 przeżył obławę na Zakon i udało mu się uciec do Derehaven razem z synem. Esther niestety nie przetrwała napadu Kongregacji.

Przez następne lata Donall van Deregen sprawował funkcję hrabiego Grettvern, a w 1814 nawet księcia Veutheim.

To dzięki niemu zmobilizowano Imevard na Wojnę o Naród i uratowano ich kraj przed końcem.

Po Wojnie o Naród wyemigrował na Arcaibh wraz z rodziną i odrodzoną Esther. Ożenił się, osiadł w posiadłości na obrzeżach niewielkiego miasta, zrzekł się tytułu księcia i tylko okazjonalnie bywał na zebraniach Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego.

#### Członkowie

##### Brandon Linnik

(1754-?) - W Zakonie w latach 1777-1790; od 1817.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako pracownik fizyczny.*

Thalvański mężczyzna pochodzący z Learpholl. Syn marynarza z wielopokoleniowymi tradycjami rodzinnymi w tym zakresie. Miał trzech braci z czego tylko jeden z nich nie został marynarzem. Z tego też powodu, Brandon również poszedł w ślady przodków. Od chwili zaciągnięcia się do Błękitnej Floty brał udział w wielu operacjach na morzu i przesiąkł życiem podróżnika-marynarza-awanturnika z domieszką thalvańskiego pijaństwa.

Nigdy nie miał żony ani narzeczonej, a jak sam mawiał, jego jedyną miłością są morze i gorzałka.

Wkręcił się w Zakon za propozycją Harolda Truetingera, którego znał przelotnie z niejednej wyprawy. W samym Zakonie sprawował funkcję złotej rączki i masy mięśniowej jeżeli wymagana jest do osiągnięcia konkretnych celów.

Przyjaźnił się z większą częścią Zakonu.

W 1788 oddzielił się razem z grupą Harolda od reszty Zakonu i wrócił dopiero późnym 1789. Przeżył obławę w roku 1790 i uciekł do Learpholl, wracając do Floty jako najemnik pod zmienionymi danymi. Przez następne lata pływał po wodach Empirionu i żył starym życiem marynarskim.

W 1814 odpowiedział na wezwanie Donalla van Deregena i wspomógł go w zamachu stanu na Veutheim. Potem uczestniczył w walkach w Derehaven i Enklawie w Górach Szarych, walcząc z hordą generała Czarnego Pana i ostatecznie zwyciężając.

Po Wojnie o Naród wyemigrował na Arcaibh, do Ottermontu, gdzie posługiwał jako szkoleniowiec dla resztek imevardzkiej marynarki.

##### Jakkun

(1671-?) - W Zakonie w latach 1777-1790; od 1817.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako członek straży.*

Veuthcki niziołek. Z zawodu najemnik, z zamiłowania upierdliwy karzeł. Przez pierwsze sto lat swojej egzystencji parał się od małego drobnymi zleceniami, które szybko przerodziły się w wyprawy o charakterze militarnym. Tym, co zdecydowanie wyróżniało Jakkuna spośród reszty jego kolegów po fachu to wyjątkowe zamiłowanie do pieniądza i brak jakichkolwiek hamulców moralnych. Dzięki temu był skuteczy, a zarazem bogaty i w sumie tylko o to mu w życiu chodziło.

Około 1740 poznał podczas jednego zleceń Nevena Volinina, który był mu potrzebny w sprawie służbowej, a potem sam wynajął niziołka by załatwił dla niego parę spraw na Veutheim. Po pewnym czasie Jakkun sam odezwał się do elfa z propozycją. Dowiedział się od Dalc'hiadu o planach Ravarietha i chciał wiedzieć czy Volinin byłby zainteresowany udziałem w ich akcji. Elf zgodził się i wkrótce obaj wzięli udział w Rzezi Grettvernskiej.

Po tej akcji Jakkun utrzymywał kontakt z Volininem, który płacił mu za informacje dot. stanu Dalc'hiadu na Veutheim. W 1777 elficki kapłan zabrał go razem ze sobą do Zakonu, domyślając się, że niziołek będzie zainteresowany taką robotą. Nie mylił się.

Jakkun w Zakonie sprawował funkcję opiekuna wszystkiego, co wybucha i przy okazji co dobrze trzepie i posiada wiele procentów. Tak zaprzyjaźnił się mocno z Brandonem Linnikiem.

W 1788, podczas rozłamu w Zakonie, obrał stronę Harolda Truetingera i razem z nim wyruszył na własną wojenkę z Kongregacją. Mówi się, że to jego ogon sprawił, że musieli wracać do Zakonu rok później i końcowo sprowadzili na posiadłość van Beringena obławę Kongregacji.

Jakkun obławę przeżył i uciekł na Wielki Kontynent, a rok później, kiedy sytuacja się uspokoiła, wrócił do Athail i szukał znów roboty.

Został zatrudniony jako szef straży na dworze jednego z lordów Uberuttvern, a po jego śmierci odziedziczył przepisaną mu w wdzięczności posiadłość. Tak mieszkał i żył do 1814.

W 1814 skontaktował się z nim Donall van Deregen, szukając kontaktów z dawnymi członkami Zakonu, planując zamach stanu na Veutheim. Jakkun sprowadził kogo zdołał ze swoich kumpli i wsparł dawnego wspólnika w jego celu. Potem walczył jeszcze podczas Wojny o Naród - w obronie Derehaven oraz Enklawy w Górach Szarych. Po tym wyemigrował na Arcaibh i dalej trudnił się najemnictwem.

##### Leo Ragnbjorg

(1762-?) - W Zakonie w latach 1762-1790.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako członek straży i goniec.*

Lundveski mężczyzna, wychowany w środowisku lundveskich bojowników o wolność. Jego ojciec był dowódcą jednej z grup buntowników Szarego Wilka, tracąc życie w walce z Aegonami kiedy Leo był małym chłopcem. Jego matce lekko mówiąc po tym życie się nie układało, sprawiając, że ciężar prowadzenia rodziny spadł na młodego chłopaka bardzo szybko. W pewnym momencie podjął decyzję o odłączeniu się od bojówek i planował uczęszczać na nauki, by mieć lepsze pojęcie o świecie. Przeniósł się do Varbo i podjął pracę w lokalnej kopalni, mając zaledwie 12 lat. Wszystko to po to, by wspomóc ledwo wiążącą koniec z końcem matkę. Bardzo się wspierali, co sprawiło, że Leo nie potrafił jej po prostu porzucić. W pewnym momencie jednak jego matka zdawała sobie sprawę, że przetrzymuje syna i niechcący podcina mu skrzydła. Poprosiła go wówczas, by nie patrzył na nią, tylko podążał za swoimi marzeniami. Jednym z nich było zdobycie wykształcenia, które Leo osobiście uważał za atut pozwalający rozdzielić mięso armatnie od świadomego wojownika. Wykształcenie było jego warunkiem powrotu do myśli o walce, jednak okazało się, że szkoły Aegonu są dla niego zamknięte. Nie mając pieniędzy na podróż do innych księstw, Leo wrócił do bojówki, ale nie pobył tam długo, bo ta się rozpadła. Tak oto, w 1777 roku, do 15-letniego Leo odezwał się dawny znajomy, Tristan Havadr, którego poznał poprzez Ehrikvera za czasów kiedy jeszcze interesował się on swoimi dawnymi kompanami z bojówek. Havadr zaproponował mu pomoc w przeniesieniu do Veutheim i powiedział mu o Zakonie. Leo był pełen wątpliwości, ale jego matka nakazała mu przystać na ów propozycję, twierdząc, że tak będzie dla niego lepiej, a ona jakoś sobie poradzi. Tak też Leo trafił do Zakonu i od razu pod oko Harolda Truetingera.

Jeszcze tego samego roku Zakon pomógł w organizacji przeniesienia matki Leo do Turnhal, jednak zmarła ona w 1779 roku, zaledwie dwa lata póżniej. Leo przyjął to jako naprawdę mocny cios i chwilowo stracił wolę do walki.

W 1780 do Zakonu dołączył Donall van Deregen, a Leo otrzymał zadanie bycia jego chwilowym przybocznym. Miało go to otrząsnąc z żałoby po matce i w zasadzie powiodło się to. Van Deregen wprawdzie nie rozumiał jego bólu, bo dla niego śmierć jego matki była tylko kolejnym wydarzeniem i niczym wielkim, ale to nie oznaczało, że rozumieć nie próbował. Po pewnym czasie obaj wytworzyli między sobą całkiem braterską więź i zawsze pilnowali się nawzajem. Po paru latach zaczął też widzieć w van Beringenie ojcowską figurę, jakoś radząc sobie ze stratą całej rodziny.To sprawiło, że w dobie rozłamu w Zakonie z 1788 roku końcowo odmówił odłączenia się od starego Thada i pozostał z resztą w Turnhal.

W 1788 służył również w II Wojnie Granicznej w oddziale Donalla van Deregena jako jego osobiście wybrany adiutant i wrócił razem z nim do Athail, kiedy ten został ciężko ranny.

Kiedy rok później Donallowi urodził się syn, Leo, będąc mimo straty bliskich nadal rodzinnym człowiekiem, starał się być dla małego Aidana wujkiem, pomagając kumplowi i jego kobiecie w opiece nad dzieckiem, kiedy potrzebowali odpocząć. Van Deregen często zwracał się do niego per bracie i mówił o nim używając słowa brat, a było to jak najbardziej szczerym przedstawieniem ich zażyłej relacji.

W 1790 Leo pomyślnie uciekł z posiadłości van Beringena podczas obławy Kongregacji i wrócił do Aegonu. Tam wkręcił się w kolejną bojówkę, prowadzoną przez Aegra Halvergera. Po latach wspominał ich jako nową rodzinę po stracie tej zakonnej. Tam też znalazł miłość swojego życia i założył rodzinę.

Aegr był wodzem dość inteligentnym i często dawał Leo decydować oraz sprawować funkcję jego prawej ręki. To pozwoliło mu szybko wspinać się po hierarchii i zyskiwać szacunek reszty.

Razem z Aegrem planowali zamach stanu w Aegonie, ale ich plany przerwał kontakt z Donallem van Deregenem, który szukał wspólników do swojego zamachu stanu na Veutheim. Leo, mimo już dość podeszłego wieku, zorganizował cały zwarty i gotowy do walki oddział i ruszył wspomóc brata w potrzebie. Razem walczyli o wolność Veutheim i odzyskanie przez van Deregena jego tytułów, co powiodło się.

Potem Leo brał udział w Wojnie o Naród, obejmując w jej połowie władzę nad macierzystą bojówką w wyniku śmierci Aegra. Walczył w obronie Derehaven i Enklawy w Górach Szarych.

W 1814 wyemigrował na Arcaibh i osiedlił się na południu wyspy, planując ze swoimi pobratymcami założenie Arnarhvall - lundveskiego miasta, które leżeć miało w towarzystwie Ker Goanag - miasta Erc'htudów. Lundvegowie tego samego roku oficjalnie proklamowali go swoim Wodzem, co sprawiło, że równocześnie został on powołany do funkcji Lorda Przedstawiciela w Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym.

Nadal utrzymywał braterskie stosunki z Donallem van Deregenem, często odwiedzając jego rodzinę w New Drownhall. Niestety z natłoku obowiązków musiał jednak odrzucić jego propozycję włączenia się w odrodzoną działalność Zakonu, tym razem już na innych zasadach.

##### Albert Boudier

(1760-1804/1814?) - W Zakonie w latach 1777-1790.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako zaopatrzeniowiec.*

Lothriański mężczyzna. Pochodził z rodziny zajmującej się kupiectwem. Urodził się w Mont, lecz przez większość życia mieszkał w Montevigu i tam też rozwijał się w rodzinnym fachu, zdobywając mnóstwo znajomości. Jednym z nich był Harold Truetinger, który często kupował od chłopaka amunicję i broń. W 1777 roku wysłał do niego zaproszenie do Turnhal, gdzie przedstawiono mu propozycję pracy w ramach Zakonu. Na początku Albert był sceptyczny, nie chcąc porzucać kupieckiego fachu, jednak szybko ogarnął, że mógłby połączyć obie prace. Tak oto sprawował funkcję głównej osoby, która pomagała i przeprowadzała akcje szmuglowania elfów na Wielki Kontynent - przede wszystkim do Montevigu.

W 1788 rzucił on na chwilę obie roboty i chwycił za karabin w obronie swoich ziem przed ampiriońskimi świniami. Służył na wojnie jako żołnierz frontowy, a potem logistyk, co pozwoliło mu przetrwać cały rok wojny bez szwanku. Kiedy ta się zakończyła, Albert wrócił do Turnhal, by odpocząć i pracował dla van Beringena jako jego zaopatrzeniowiec.

Przetrwał obławę z 1790 i uciekł na Wielki Kontynent, jednak około roku 1804 wszyscy, którzy mieli z nim jakikolwiek kontakt, stracili go.

W 1814 Donall van Deregen starał się nawiązać z nim kontakt, lecz nie przyniosło to żadnych rezultatów. Pod koniec tego roku został oficjalnie uznany za zmarłego.

##### Taredd

(1703-1790;1814-?) - W Zakonie w latach 1780-1790; od 1817.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako elfi medyk i służący.*

Eilenn'tudzki elf krwi elfiej. Urodził się jako syn służących jednego z możnych Veutheim. Po osiągnięciu pełnoletności posługiwał jako medyk elfiej służby i tak trwał aż do 1748, kiedy to w wyniku ogólnogrettvernskich zamieszek Taredd wyrwał się na wolność. Uciekł do Enklawy w Ardenn i tam również posługiwał jako medyk. W połowie lat 60. jednak dał się złapać Kongregacji podczas jednej z akcji Dalc'hiadu i został osadzony w więzieniu w Athail. Został oswobodzony przez Zakon w 1780 i zaproszony do organizacji, ponieważ van Beringen uznał, że elfi medyk jak najbardziej im się przyda.

W 1785 przy kwestii Hagena i 1786 przy kwestii Esther był jednym z nielicznych, którzy nie byli do nich chłodno nastawieni i uważał, że należy im się azyl. Hagen nigdy nie miał szansy mu podziękować, bo szybko zginął, ale Esther była widocznie wdzięczna, co pod koniec 1787 roku mocno zaburzyło jego pokojową relację z zazdrosnym van Deregenem. Koniec końców udało im się jednak sprawę wyjaśnić i rozeszła się ona po kościach.

W 1788 roku Taredd postanowił pozostać z van Beringenem w posiadłości, odrzucając ofertę Harolda i jego zgrai.

W 1790 zginął w obławie Kongregacji na Zakon.

Został wskrzeszony przez generała Czarnego Pana w roku 1814 oraz uzdrowiony przez Erc'htudów. Po ostatecznej bitwie Wojny o Naród emigrował na Arcaibh, a od 1817 współpracował z odrodzonym Zakonem.

##### **Esther Torrgaroth**

(1766-1790;1814-?) - W Zakonie w latach 1786-1790; od 1817.

*Zatrudniona w posiadłości van Beringena jako ogrodniczka i służąca.*

Thalvańska elfka krwi elfiej pochodzenia erc'htudzkiego. Córka erc'htudzkiego wojownika i ludzkiej kobiety. Jej początkowo spokojne dzieciństwo zniszczył Pogrom Stulecia z 1777 roku. Była zmuszona do ucieczki z matką, a kiedy ta zmarła 5 lat później, Esther została się całkiem sama. Wyruszyła w poszukiwaniu elfich enklaw, lecz wpadła w sidła sekty, nazwanej Kręgiem. Uciekła stamtąd niedługo później, ale nie za bardzo miała plan na dalsze działania. Postanowiła dostać się do Veutheim, do Enklawy w Ardenn, jednak nie przeszła kontroli rasowej i została wtrącona do lochu w Zamku Imhoffa w Athail.

Została oswobodzona przez Zakon w 1786 roku, kiedy odbijali oni swojego wspólnika, Brandona Linnika. Poprosiła o azyl i tym wywołała lekkie spory w grupie. Początkowo ufali jej nieliczni, a większość chciała ją odciąć od Zakonu. Po pewnym czasie jednak zaklimatyzowała się, lecz nie przestała próbować dostać się do Ardenn. Została uratowana przez Donalla van Deregena i Leo Ragnbjorga przed śmiercią z rąk łącznika Enklawy, który wyczuł w niej spaczoną aurę. Po tym Esther przestała dążyć do dotarcia do Ardenn i zaakceptowała Turnhal.

Trenował ją Harold Truetinger, zauważając, że świetnie sobie radzi i ma potencjał na więcej niespodzianek. Neven Volinin jednak miał dla niej inne plany.

Jej zadaniem, danym w 1787 roku było wybrać się do Thalvonu i odnaleźć elfy, które mogłyby wiedzieć coś o Enklawie w Górach Szarych i posiadać kontakt z elfami stamtąd. Do tego zadania miała ruszyć z nieprzychylnym jej wówczas Donallem. Pierwsza wyprawa zakończyła się kompletnym niepowodzeniem, a szybko po niej wyruszyli w następną. Ta była już połowicznym sukcesem. Odnaleźli oni elfa, który zechciał zaprowadzić ich do Enklawy, co było Esther bardzo na rękę, ponieważ nadal głównie chciała znaleźć sobie bezpieczny dom. Niestety nie powiodło się to. Elf został zabity, a Esther z Donallem musieli uciekać. Dopiero po tym ich relacja zaczęła się zmieniać. Donall wylał w kłótni wszystkie żale, a to dało Esther do myślenia i sprawiło, że zechciała zniwelować ten kwas między nimi. Kiedy wrócili z wyprawy, ich relacje poprawiły się, a potem zaczęły ewoluować.

Z biegiem miesięcy Esther zyskiwała coraz większy szacunek Zakonu i była jedną z najskuteczniejszych osób. Harold bardzo lubił w niej zapał do walki, co powodowało, że często brał ją do akcji, a Donall dawał jej się podczas nich wykazywać. To pozwoliło jej czuć się bardziej swobodnie wśród niegdyś sceptycznych do niej ludzi. Zaprzyjaźniła się z większością osób z Zakonu i była akceptowana przez resztę.

W 1788 roku postanowiła nie dołączać do grupy Harolda, mimo, że bardzo mu na tym zależało. Zdecydowała się pozostać w Zakonie i zająć się pomocą Donallowi w rehabilitacji po urazie wojennym. Weszła z nim też w związek, który rozwijał się bardzo szybko. Planowali wspólnie uciec z Veutheim na Wielki Kontynent, lecz te plany nie wypełniły się.

Rok później urodziła syna, Aidana, i skupiła się na swojej nowej roli niemal w całości, co nie sprawiało już problemów, bo Zakon w zasadzie wstrzymał swoją działalność już rok wcześniej.

Zginęła w obławie na Zakon w 1790 roku, mimo, że udało jej się uciec z posiadłości razem z Donallem i ich synem. Wpadli w zasadzkę Kręgu. Wywiązała się walka w której Esther została ranna. Wykrwawiła się śmiertelnie w lesie pod Turnhal i tam też została pochowana przez swojego narzeczonego, który końcowo uciekł do Derehaven z synem i był zmuszony wymazać ją ze swojego życiorysu dla dobra swojego i syna.

Została wskrzeszona przez generała Czarnego Pana w roku 1814 oraz uzdrowiona przez Erc'htudów. Po ostatecznej bitwie Wojny o Naród emigrowała na Arcaibh, wyszła za mąż za Donalla van Deregena, zostając szlachcianką, a od 1817 współpracowała z odrodzonym Zakonem, na pełen etat zajmując się jednak domem.

##### **Alisa Verdandi**

(1761-?) - W Zakonie w latach 1777-1790.

*Zatrudniona w posiadłości van Beringena jako członkini straży.*

Aegońska kobieta szczątkowego pochodzenia lundveskiego. Pochodziła z okolic Ayru, jednak jej życie od samego początku nie było łatwe. Została porzucona zaraz po narodzinach i dorastała w domu dziecka, a ze względu na swoje pochodzenie doświadczała wielu prześladowań. W końcu w wieku 14 lat uciekła z ośrodka i ruszyła bez niczego w poszukiwaniu lepszego jutra. Przez trzy długie lata parała się najróżniejszymi zleceniami, gdzie odkryła swój talent do wojaczki i zaczęła całkiem dobrze zarabiać jak na jej stan. Podczas swojej najemniczej kariery nabawiła się wielu blizn, również na twarzy. W 1777, za rekomendacją Truetingera skontaktował się z nią Tristan Havadr i zaproponował pracę dla Zakonu. Alisa zgodziła się i od tamtej pory była kobiecym młotem na zakute kongregacyjne łby. "Młot" w jej przypadku to również określenie jej przydomka, który nadano jej z racji jej charakteru. Bywała mocno agresywna i nie znosiła sprzeciwu, twardo stąpając po ziemi i odznaczając się swoją niezależnością. Czasem zdarzało jej się stwierdzić, że ma zadatki na drugą Panią Wilków.

W 1781 została przez Tristana wkręcona w związek z Donallem van Deregenem, jednak nie potrwał on długo. Oprócz tego, że Veuth domyślił się konspiracji, po prostu nie wytrzymał z kobietą jej charakteru i mając dość kłótni zerwał ich znajomość w takim charakterze. Do końca istnienia Zakonu nie pogodzili się już, a Alisa często nie szczędziła gorzkich słów o samym Donallu i sprawach z nim związanych.

W 1788 pozostała wraz z van Beringenem w Turnhal, próbując samej przegryźć śmierć Tristana na froncie.

W 1790 przeżyła obławę i uciekła do Aegonu. Tam wiodła potem normalne życie. Znalazła męża, zmieniła usposobienie i stała się zwyczajną kurą domową z lekko agresywnym wciąż akcentem.

W 1814 odmówiła przybycia na wezwanie Donalla van Deregena celem wspomożenia go w zamachu stanu na Veutheim.

Jej los oraz los jej rodziny po Wojnie o Naród jest nieznany.

##### **Ida Amos**

(1730-1790) - W Zakonie w latach 1778-1790.

*Zatrudniona w posiadłości van Beringena jako medyczka.*

Acrońska kobieta pochodzenia baarvadzkiego. Urodzona w rodzinie kupców dużo podróżowała jako dziecko, jednak nie to okazało się jej główną pasją. Już jako nastolatka w wyniku zamiłowania do medycyny czytała medyczne książki i starała się na własną rękę diagnozować i pomagać przy schorzeniach swoich bliskich. Jej talent nie pozostał niezauważony i szybko po tym jej ojciec ufundował jej studia na prestiżowej uczelni medycznej w Athail. W 1758 obroniła tytuł doktora medycyny i rozpoczęła pracę w największym szpitalu w mieście. 20 lat później posiadała już taki dorobek w swojej pracy, że otrzymała propozycję awansu na ordynatora swojego szpitala, jednak odmówiła, chcąc pozostać na "pierwszej linii frontu niż siedzieć w sztabie". Za to została zwolniona, a powodem miał być uraz na honorze obecnego ordynatora. Tak Ida zaczęła szukać sobie innej pracy. Były to czasy Pogromu Stulecia, gdzie wielu ludzi potraciło wszystko przez kontakty z elfami, więc Ida, będąc humanitarną duszą, starała się pomagać poprzez charytatywną pracę w ośrodkach leczenia osób bezdomnych. W międzyczasie nadal rozglądała się za pracą w charakterze zarobkowym i zgłosiła się na rozmowę kwalifikacyjną do Turnhal, do Thaddeusa van Beringena, który szukał nowego medyka, w zamyśle by służył on jako medyczne zaplecze Zakonu (poza Renną). Tak Ida wkręciła się od 1778 roku w pracę na rzecz ratowania elfów, częściowo porzucając pracę charytatywną w Athail z braku czasu (To nie oznaczało jednak, że w ogóle już się tam nie udzielała).

W Zakonie sprawowała rolę głównej medyczki i posiadała nawet specjalne pomieszczenia dla swojej pracy i badań. Zaprzyjaźniła się z Renną i razem z nią wymieniały się wzajemnie swoją wiedzą medyczną, poszerzając wzajemne horyzonty. Po czasie związała się nieformalnie z van Beringenem, a potem razem z nim służyła jako swoista "matka kwoka" dla młodszych członków Zakonu, między innymi dla Donalla van Deregena. Po narodzinach syna niedoszłego hrabiego, Ida była najbardziej pomocną osobą w opiece nad małym hrabiczem.

Zginęła w 1790 podczas kongregacyjnej obławy na Zakon.

##### **Renna Anvaryis**

(1687-1790;1814-?) - W Zakonie w latach 1777-1790; od 1817.

*Zatrudniona w posiadłości van Beringena jako elfia medyczka i służąca.*

Erc'htudzka elfka z rodu Mędrców. Dorastała w prosperującej rodzinie w Ker Thalore, a jej rodzice od najmłodszych lat starali się zagwarantować jej jak najlepszą edukację. Już jako dziecko wykazywała się ogromnym ilorazem inteligencji, a odzwierciedlało się to w jej wynikach w nauce. Ukończyła wymagane nauki wcześniej niż reszta jej rówieśniczek, co pozwoliło jej szybciej objąć nauki mędrcze we Wszechnicy, sercu nauki w Enklawie. Podczas swoich nauk prowadziła badania nad stosunkami ludzi i elfów i z tego też powodu zdecydowała się przerwać naukę i wyruszyć wgłąb Thalvonu, by lepiej poznać ludzi i ich obyczaje. Zamieszkała w Learpholl i przez pewien czas pracowała w Radzie Miasta jako tłumaczka bras'tudzkiego i okazjonalnie przedstawicielka Ludu Śniegu w oficjalnych sprawach.

Podczas swojego pobytu w thalvańskiej stolicy, często bywając w świątyni Laevratha - jedynej na terenach ludzi - zapoznała się z Nevenem Volininem, nowomianowanym Kapłanem i wkrótce zaczęła się z nim spotykać. W 1762, kiedy to Volinin opuścił Learpholl by założyć wspólnie z Dagarem Ehrikverem i Thaddeusem van Beringenem Zakon, Renna pozostała w Thalvonie i działała jako wspólniczka, pomagając w transporcie uciekinierów przez Thalvon, wgłąb Imevardu i na Wlk. Kontynent. W 1773, po śmierci Ehrikvera Zakon chwilowo upadł, a Volinin wrócił, wiążąc się z Renną na stałe. Kiedy w 1777 roku nadszedł Pogrom Stulecia uciekli razem do Turnhal i tam schronili się u van Beringena, odpowiadając na jego wezwanie. Przez następne lata Renna działała jako zaplecze umysłowe Zakonu oraz sprawowała niejako funkcję elfickiej pani doktor, pomagając leczyć rany elfich członków poprzez opracowane przez Wszechnicę mikstury.

Przyjaźniła się z Idą Amos, z którą to podzielała zainteresowanie medycyną.

Zginęła w 1790 podczas kongregacyjnej obławy na Zakon.

Została wskrzeszona przez generała Czarnego Pana w roku 1814 oraz uzdrowiona przez Erc'htudów. Po ostatecznej bitwie Wojny o Naród emigrowała na Arcaibh, a od 1817 współpracowała z odrodzonym Zakonem.

##### **Hagen**

(1712-1785;1814-?) - W Zakonie w 1785; od 1817.

*Zatrudniony w posiadłości van Beringena jako służący.*

Eilenn'tudzki elf, urodzony w niewoli przez służącą jednego z lordów Ardenn. Do 1784 pracował jako służący w tej samej posiadłości w której się urodził (najczęściej jako pracownik fizyczny na polach), lecz z powodu znęcania się lorda nad elfimi służącymi i zlecania przez niego najgorszych prac właśnie im, Hagen postanowił uciec. Jego rodzice już dawno zostali zakatowani na śmierć przez katorżniczą pracę, więc nie miał nic do stracenia. Planując ucieczkę dostał ofertę od łącznika Kręgu, że pomoże on zdesperowanemu elfowi dostać się na wolność. Kiedy tak się stało, Hagen został zaprowadzony do jednej z kryjówek Kręgu w Wsch. Górach Veuthckich i uświadomiono mu od razu, że musi odpracować przysługę jaką wyświadczyli mu kultyści.

Korzystając ze znajomości leczniczych i trujących ziół, udało mu się otruć tych, którzy go pilnowali i uciec. Ucieczka w stronę Enklawy w Ardenn zdawała się najsensowniejsza, więc by zakryć ślady i zgubić trop, Hagen uciekł w kierunku północnym, chcąc uciekać z Veutheim. Tak trafił na Zakon, który dał mu tymczasowe schronienie i rozpoczęła się debata nad wcieleniem go do szeregów. Opierał się temu Neven Volinin z powodu silnie wyczuwalnej spaczonej aury, ale Hagen winił za ten stan przebywanie wśród członków Kręgu. Końcowo van Beringen zarządził, że Hagen dostanie swoją szansę i poddał go obserwacji. Zakon podzielił się w podejściu do elfa, lecz nie przeszkodziło mu to w zawiązaniu paru przyjaźni. Najbardziej znaczącą była ta z Donallem van Deregenem, który był ciekawy losu jaki spotkał elfa i chciał mu pomóc. Został jego trenerem i pomagał mu w aklimatyzacji. Podczas jednej z sesji treningowych zostali oni niestety napadnięci przez głodny zemsty Krąg 20 dnia deszczu 1785 roku. Otoczono ich, a Hagena bezlitośnie zamordowano chwilę potem. Donall uciekł, a przekazawszy historię kolegom, ci byli przekonani, że Hagen był szpiegiem. Van Deregen był co do tego sceptyczny, ale już na zawsze trwał w swojej nienawiści do Kręgu.

Hagen został wskrzeszony przez generała Czarnego Pana w roku 1814 oraz uzdrowiony przez Erc'htudów. Po ostatecznej bitwie Wojny o Naród emigrował na Arcaibh, a od 1817 współpracował z odrodzonym Zakonem.

### Upadek Zakonu

Wszystko runęło jednak w 1790 roku po obławie, jaką przeprowadziła Kongregacja. Mówi się, że była ona wsparta jakąś odrębną organizacją, jednak nie ma na to dowodów. Pewne natomiast jest to, że bezpośrednio w wyniku obławy zginęło 8 członków Zakonu, w tym obaj dotąd pozostali przy życiu Lordowie Założyciele. Reszta członków uciekła w najróżniejsze strony świata. Zakon upadł.

## Wskrzeszenie Zakonu

W 1817 za sprawą Donalla van Deregena oraz Nevena Volinina Zakon został reaktywowany. Pozostał on już bez funkcji Eagona, a rządy sprawowali Lordowie Dowódcy. Częścią ludzką zajmował się van Deregen, elfią Volinin. Tym razem jednak Zakon nie działał w obronie elfich żyć, ponieważ te nie były już zagrożone. Nowy Zakon skupił się na ustanowieniu pokojowego kontaktu z Tan'tudami, a w sytuacjach kiedy okazywało się to niemożliwe, do ich zadań, wprost z ramienia Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego, należało ogarnięcie problematycznych elfów płomiennych w tzw. Rezerwaty. Mniej współpracujące jednostki osadzano w Azylum w Górach Światła.