Duża Barania

**Duża Barania** (anf. **Big Barany**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Pierwsze ślady cywilizacji na Wyspach Barańskich datuje się na rok ok. 8600 pne. Zamieszkiwały one północ wyspy zwanej dzisiaj Duża Barania oraz północny fragment wyspy zwanej dzisiaj Rajfandia. Kolejne ludy (zwane ludami kiltowskimi (inaczej Kiltami)) przywędrowały na te wyspy ok. 5500 pne. Przybyli oni najprawdopodobniej ze stron, gdzie mieszkała ludność, która półtora tysiąca lat później stworzyła najpierwsze państwo na tej planecie, czyli Pallas. Podejrzewa się, że wcześniej Pallasyjczycy i Kiltowie współżyli ze sobą, ale większość Kiltów powędrowała dalej, część się zasymilowała z Pallasyjczykami, a kiltowska ludność niezasymilowana z czasem wymarła na tamtych terenach.

W roku 4000 pne powstało pierwsze państwo na świecie, czyli Pallas. W tym czasie ludność kiltowska z północy Wysp Barańskich wyjebała część obcych ludów tam mieszkających, część się zasymilowała, a reszcie pozwolili żyć i zachować swoją tożsamość.

W 3000 pne trzy południowe plemiona kiltowskie z większej wyspy (Dużej Baranii) założył swoje państwo, które nazwali Barania, a siebie nazwali Barami.

W przyszłości w ramach państwa barańskiego zaczęto wyróżniać nie trzy, a pięć, a później siedem plemion, które ostatecznie i tak się zjednoczyły w jeden naród.

W 2457 pne Pallas rozpoczął swoją ekspansję w stronę wysp. W końcu w 2095 pne Pallasyjczycy dotarli do wyspy Kipier, gdzie wspólnie ze zrajzyjskimi Fimezjanami pozakładali kolonie, jednak w 1815 pne rozrastające się państwo zrajzyjskie zajęło Fimezję, co wykorzystał Pallas i zajął cały Kipier. Wtedy kontynuował ekspansję morską i dotarł do Wysp Barańskich w 1813 pne. Wojowie pallasyjscy profesjonalnie uzbrojeni musieli się zmierzyć z walecznymi, zawziętymi Barami z Baranii. Baranię Pallasyjczycy podbijali najdłużej, bo nie dość, że Barowie ostro walczyli, to jeszcze tamte tereny różniły się pod względem flory i fauny oraz w ogóle ukształtowania, krajobrazów itp., że Pallasyjczykom to utrudniało zadanie podbicia państwa, mimo że Pallasyjczycy mieli nawet samochody, co powinno im ułatwić przemieszczanie się. I ułatwiały, ale niewystarczająco.

W związku z powyższymi okolicznościami cała Barania została zajęta dopiero w 948 pne. Po przejęciu całej ziemi Barów Pallasyjczycy wzięli się za północną Dużą Baranię. Tamte ziemie w kontekście tamtych czasów współcześnie nazywa się Koseranią. Koserańczycy, mimo że nie byli upaństwowieni tak jak Barowie i w dodatku byli zróżnicowani etnicznie, bronili się dłużej i polegli dopiero w 20 ne.

Zajęcie Koseranii odblokowało Pallasyjczykom dostęp do sąsiedniej wyspy Rajfandia. Rajfandię zajęli najszybciej, bo potrwało to do 96.

Na każde nowo zdobyte przez Pallas ziemie wprowadzali się Pallasyjczycy z praktycznie każdego zakątka imperium. Tak też było tutaj. Na teren Baranii wprowadziło się wielu reprezentantów pallasyjskiej grupy etnograficznej Forstmanów mieszkających w krainie geograficznej obok krainy, gdzie znajduje się stolica. Z nich i praktycznie wszystkich innych grup, które się tam znalazły, powstała kolejna grupa etnograficzna w ramach narodu pallasyjskiego, która nosiła nazwę Anefowie. Dodatkowo w II stuleciu ne w całości wprowadziła się tu grupa Kureszów mieszkająca w dwóch krainach, z czego pierwsza sąsiaduje z krainą, gdzie jest stolica (a po drugiej stronie mieszkają Forstmani), a druga znajduje się obecnie w północnej Ursarii.

Do Koserańczyków i na Rajfandię też się wprowadzali Pallasyjczycy, jednak Koserańczycy byli sceptycznie do tego nastawieni i atakowali przybyszy pochodzenia pallasyjskiego, a ludność rajfandzka traktowała ich różnie. Władze pallasyjskie stosowały kary wobec Kiltów stosujących agresję wobec pallasyjskich mieszkańców poprzez niszczenie kiltowskich dzieł sztuki i innych źródeł historycznych. Z tego powodu najbardziej ucierpiała grupa ludzi zwana Bekantami. Bekantowie stanowili część Koserańczyków i otrzymali od pallasyjskich badaczy/polityków/kronikarzy/pisarzy specyficzną nazwę, bo ich zwyczaje też były specyficzne, jednak obecnie nie wiadomo, na czym polegała specyfika ich bycia, bo Pallas zniszczył praktycznie wszystkie ich źródła historyczne, a źródłom pallasyjskim, anflijskim i rajfandzkim, które powstały w przyszłości, nie każdy chce w pełni ufać.

W 313 aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Dotarli na ziemie dawnej Baranii i przybyli do jej dawnej stolicy - Lajnd Tvon (pal. Długi Obszar). Znaleźli tam człowieka, który się nazywał Am Jof i był Anefem. Dołączył do rewolucji wraz z paroma innymi. Rewolucjoniści powędrowali też do położonego bardziej na zachód miasta Tirm Mon, gdzie mieszkał Kilt o imieniu Arthuen Confeillatutims. On też dołączył do rewolucji. Później aspirujący rewolucjoniści dotarli do położonego bardziej na północ miasta Kom Njaf. Tam mieszkał pół Pallasyjczyk pół Kilt Jansh Conimafth Lafhonetrean. On też dołączył się do rewolucji.

Później aspirujący rewolucjoniści szukali wsparcia w mieście Jan Burg w Koseranii. Tam znaleźli Kilta imieniem Breinatt Kopsaihney, który się dołączył. Potem wędrowcy powędrowali na Rajfandię do miasta Daib Land, gdzie mieszkał niejaki Paiterreaich Rajfepalmeth. Pomoc z jego strony również została udzielona.

Rewolucja się powiodła i na skutek jej na terenie archipelagu Wysp Barańskich powstało pięc państw: Anflia, Konfolit, Lafonet (oba zajmowały ziemie dawnej Baranii), Kopsja (zajmująca ziemie dawnej Koseranii) i Rajfandia (zajmująca cała wyspę o tej samej nazwie).

Stolicą Anflii ustanowiono Lajnd Tvon oraz stworzono nowy naród noszący od tej pory nazwę Anflijczycy. Naród został stworzony w większości z Pallasyjczyków będących Anefami, Forstmanami lub Kureszami. Część nowego narodu stanowili inni Pallasyjczycy oraz Barowie. Konfolitańczycy byli czystymi Kiltami. Tak samo Lafonetańczycy. Kopsjanie byli na południu czystymi Kiltami, jednak na północy byli przemieszani z Bekantami i innymi ~~pojebami~~. Rajfandczycy byli też czystymi Kiltami.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Anflia, Lafonet, Kopsja, Rajfandia i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W 476 Anflia podbiła Konfolit.

W 1490 Anflia podbiła Lafonet.

W 1492 Pallas sprzedawał kolonie, bo potrzebował pieniędzy, żeby wyruszyć w podróż celem utworzenia nowych kolonii. Anflia na tym skorzystała i zakupiła kilka kolonii od Pallasu. Najlepszą kolonią była kolonia sąsiadująca od północy z ZSA, która nazywała się Amesja. Koloniści z Amesji zdawali się przejmować mentalność po sąsiadach z północy, czyli Amijczykach. Również Anflijczycy prowadzili politykę wybijania rdzennej ludności jako jedyni. Ten rok większość uważa za koniec średniowiecza i początek nowożytności oraz renesansu.

W tym samym roku do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Anflijczycy, Lafonetańczycy, Kopsyjczycy, Rajfandczycy i Konfolitańczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Anflijczyków, Lafonetańczyków, Kopsyjczyków, Rajfandczyków i Konfolitańczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W tym samym roku w Damadanii od pallasyzmu oddzielił się nowy nurt zwany westalizmem, który szybko zdobywał popularność w kolejnych państwach. Po czasie westalizm zmienił nazwę na lodiryzm, bo pojawiało się wielu ludzi, którzy chcieli dołączyć do idei reform religijnych, ale nie identyfikowali się z tradycyjnym westalizmem, jakim pozostał lodiryzm. Obecnie więc westalizm oznacza wszystkie odłamy pallasyzmu powstałe na bazie idei reform.

W 1494 król Anflii miał spinę z władzami Kościoła Pallasystycznego. Nie unieważniono mu małżeństwa z kobietą, która chciała go zabić i nie dano mu rozgrzeszenia. Próbował rozwiązać problem przez lata, jednak w 1517 podjął decyzję o wystąpieniu Anflii z Kościoła. Robił to niechętnie, bo był przywiązany do religii i nie popierał idei reform religijnych, ale jednak się dołączył. Nowy nurt westalizmu otryzmał nazwę anflizm i niewiele się różnił od klasycznego pallasyzmu. W związku z tym powstał ruch mający na celu zlikwidowanie podobieństw do pallasyzmu. Ten ruch nazywał się kejalanizm (anf. *kealeanismm*, od anf. *keal* - oczyszczać). Po śmierci króla w 1518 nowy władca zaczął prześladować tradycyjnych pallasystów oraz kejalanistów. W 1519 zaczął ich karać, a w 1520 mordować. W 1521 darował kejalanistom, w 1522 powrócił do karania pallasystów za wiarę, a w 1523 powrócił do ich "jedynie" prześladowania. W 1524 przestał, bo pallasyści w Anflii w dużej części albo poginęli, albo się wysuicydowali, albo wypierdolili za ocean (głównie do ZSA).

W 1525 anflizm przyjęła również Kopsja, bo tamtejszy król też miał spinę z władzami Kościoła Pallasystycznego. Ten etap w historii Kopsji potrwał jednak jedynie dwa lata, bo w 1526 w Storkii powstał filozofializm (co zdaniem niektórych zakończyło średniowiecze i rozpoczęło nowożytność i renesans, ale to zdarzenie jedynie napędziło zmiany kulturowo-społeczne zachodzące już od dłuższego czasu), który przyjęli Kopsyjczycy w 1527, bo im bardziej podchodził.

W tym samym roku Anflia zaatakowała Pallas i zajęła jego najbardziej wysuniętą na północ wyspę, czyli Kipier. Pallas przegrał, bo był zajęty czym innym. To i powyższe wydarzenie uznaje się czasami za koniec renesansu i początek baroku, bo to napędziło zmiany kulturowo-społeczne trwające od jakichś 10 lat.

W 1528 powstał odłam filozofializmu zwany eldarianizmem, który przyjął się jako religia państwowa w Kopsji.

W 1529 w Lafonecie wykształcił się odłam westalizmu zwany indepanidakongekomializmem. Do dziś jest to dominująca religia w Lafonecie.

W 1600 miało miejsce wiele zdarzeń. Pallas chciał odkupić od Damadanii Takanę, czyli swoją dawną kolonię sąsiadującą z ZSA. Damadania się zgodziła na sprzedanie tylko wschodniej części. Niedługo po tym państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło na kilkanaście mniejszych. Pallas postanowił przejąć Burgrabstwo Bafanii (które przed laty było pallasyjskim województwem samfińskim) i Palatynat Świeński (który lata temu był pallasyjskim województwem kuovckim). Z tym ostatnim się nie udało, bo zdążyła przejąć je Hokia, czyli południowy sąsiad Pallasu. Niedługo po tym wszystkim Storkia (która po rozpadzie Ursarii przeszła w zależność od Damadanii) zaatakowała Pallas i zajęła wojewódzwto vasuańskie ze stolicą w mieście Va Suan pokrywające się z krainą historyczno-geograficzną Amalenia (pal. **Am Len**).

Większość ludzi uznaje ten rok za koniec renesansu i początek baroku, bo to był najważniejszy rok dla zmian kulturalno-społecznych tego typu zmierzających w tą stronę.

Dodatkowo w tym roku Anflia sprzedała swoją kolonię sąsiadującą z Takaną Damadańczykom.

W tym samym roku anflijscy koloniści z Amesji sprzeciwili się władzom i wybuchła rewolucja amesyjska, która przekształciła się w wojnę anflijsko-amesyjską, którą Amesja wygrała. Anflijczycy najbardziej lubili tę kolonię, a po wojnie między Anflijczykami a Amesjanami była wroga relacja.

W 1648 Anflia utraciła Kipier na rzecz jednego z państw w Zrajzi.

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską. Również Anflia chciała odzyskać Pomandię (swoją dawną kolonię sprzedaną kiedyś Damadanii) i doszło do podziału na Pomandię Wschodnią (kolonię Anflii) i Pomandię Zachodnią (kolonię Damadanii).

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Tym wszystkim wydarzeniom towarzyszyła jeszcze chęć wprowadzenia kolejnych zmian, bo stwierdzono, że tak naprawdę jeszcze nigdy nie było takiego czegoś jak "dobre czasy", więc rozpoczęto kolejne zmiany społeczno-kulturalne mające zmienić wszystko. To wszystko zdaniem zdecydowaniem większości zapoczątkowało epokę oświecenia, kończąc barok.

Chciano przeprowadzić te zmiany w jeden rok, ale rozciągnęło się do ok. 1740. W 1740 Królestwo Anflii i Królestwo Kopsji zjednoczyły się tworząc państwo, które otrzymało nazwę Duża Barania (od regionu Barania zajmującego całą Anflię, cały Lafonet i cały Konfolit zamieszkałego przez naród Barów przed pojawieniem się tam Pallasyjczyków). Na tamtym terenie dopiero wtedy rozpoczęło się oświecenie i tamten moment w sumie zakończył przemiany zapoczątkowane ok. 50 lat wcześniej.

W 1789 Pallas anektował Ursarię i odebrał Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Również wtedy Duża Barania chciała, żeby Pomandia Wschodnia i Pomandia Zachodnia dokonały zjednoczenia i żeby Pomandia była wspólną kolonią barańsko-damadańską. Udało się. Ten czas zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu.

W 1822 Duża Barania anektowała pobliską Rajfandię. Ten moment uważa się za koniec oświecenia i początek romantyzmu w tamtym rejonie.

31.12.1849 Pallas dał niepodległość Ursarii oraz status półkolonii pallasyjskich oprócz Takany otrzymały również m.in. Zaoralia na kontynencie Zaoralia i Nilfie na kontynencie Zrajzja. Ten moment uważa się za koniec romantyzmu i początek pozytywizmu.

1.01.1850 ZSA miało wyspę Kipier za swoją kolonię, ale tego dnia ją wyzwoliło. Od razu wojska pallasyjskie i barańskie rzuciły się na tą wyspę, bo to był ich teren sporny. Ten moment uważa się za początek ery pozytywizmu.

W 1912 półkolonie pallasyjskie otrzymały niepodległość, bo one już od dawna były odrębne kulturowo od Pallasu, więc to się nie opłacało.

W 1914 Damadania zawiera sojusz z Anaronem, bo chce zaatakować Pallas oraz Ursarię i odzyskać ziemie, które kiedyś zabrała Ursarii, kiedy ta się rozpadła, a odzyskała je po zostaniu anektowaną przez Pallas. Po 64 latach Pallas postanowił przerwać walkę o Kipier i zawrzeć sojusz z Dużą Baranią. Duża Barania jednak miała kolejny problem, bo z przyczyn religijnych Rajfandia podzieliła się na Rajfandię Północną i Rajfandię Południową. To jednak nie stanowiło przeszkody, żeby zwalczyć Damadanię. W momencie wybuchu wojny skończyły się nowożytność i pozytywizm, a zaczęła współczesność.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

W tym samym roku Pallas i Duża Barania stwierdziły, żeby Kipier otrzymał niepodległość. Jako że Kipierczycy byli podzieleni na Pallasyjczyków kipierskich i Anflijczyków kipierskich, to napierdalali się nadal, co tylko działało na niekorzyść dla nowo powstałego państwa.

Dodatkowo Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa wyzwoliły się spod władania Dużej Baranii i stały się niepodległymi państwami, jednak z powodu różnic religijnych (na południu dominacja pallasyzmu, na północy dominacja westalizmu) nie zjednoczyły się, a w momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, dzięki czemu Rajfandia Południowa ustanowiła sobie nazwę po prostu Rajfandia.

Również w 1918 Duża Barania kilka swoich kolonii ustanowiła półkoloniami. Odebrała też władzę Damadanii w Pomandii i też uczyniła ją półkolonią.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Kipier, mimo wyniszczenia przez wojnę domową, został zmuszony do dołączenia do Sojuszu Pallasyjskiego, bo Damadania zaatakowała również Kipier.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych.

Na Kipierze walki trwały jednak dalej. Grupka Pallasyjczyków kipierskich wywołała II kipierską wojnę domową, bo chciała się oddzielić od Kipieru. Ich państwo miało zajmować Półwysep Kipierski i okolicę, a granica Kipieru i Kipieru Południowego miała przedzielać stolicę na pół.

W II połowie lat 40. Duża Barania zaczęła dawać niepodległość swoim półkoloniom, ale to przebiegało inaczej niż w przypadku Pallasu. Pallas po daniu im niepodległości pomagał im w stworzeniu niezależnej państwowości i nie angażował ich w swoją walkę w wojnach światowych, a Duża Barania angażowała w to przynajmniej częściowo wszystkie swoje kolonie i półkolonie, żeby w latach 1945-1949 mówić im "od teraz radźcie sobie, kurwa, sami" i zostawiali ich bez pomocy jakiejkolwiek.

W 1945 do Dużej Baranii przybyło wielu ludzi z ziem zniszczonych przez działania wojenne z lat 1939-1945. Tych imigrantów było tak dużo, że Duża Barania stała się państwem wielokulturowym.

W 1960 Pallas z litości wyzwolił wszystkie swoje kolonie oraz zainterweniował na Kipierze, bo miał dosyć ich ciągłych nakurwianek. Pallas jako jedyny na świecie uznał istnienie Kipieru Południowego. W podziękowaniu za to Pallasyjczycy kipierscy z Kipieru Południowego w 1970 uzależnili się od Pallasu i mieli z nim nawet wspólnego władcę. Również w 1970 większość kolonizatorów wyzwoliła swoje kolonie.

W 1980 pozostali kolonizatorzy wyzwolili swoje kolonie i tym samym zakończyła się era kolonializmu.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZKRiGS (w skrócie WZK lub WZKR) rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Do 2012 działo się dużo i było fajnie, ale od 2012 nudy.

W 2017 Duża Barania wysłała swoje wojska do pomocy w IV wojnie światowej. Wspomagała Pallas. W 2020 pomocnicy Dużej Baranii i Pallasu wygrali.

Od 2021 znowu się dzieją ciekawe rzeczy.

## Rzeczy, które stworzyła Duża Barania (dokładniej jej poprzednicy) oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język anflijski - język Anflijczyków, który w odmianach lokalnych rozpowszechnił się również w innych regionach Dużej Baranii. Nauka badająca język anflijski to anflistyka.

Język rajfandzki - język Rajfandczyków. W dużej większości zastąpiony anflijskim, jednak najczęściej używany z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język rajfandzki; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Język copis - język Kopsów (głównie z Południa) i niektórych Rajfandczyków. W dużej większości zastąpiony anflijskim i drugi co do częstotliwości użytkowania z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język copis; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Język kopsyjski - język Kopsów (głównie z Północy). W dużej większości zastąpiony anflijskim i trzeci co do częstotliwości użytkowania z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język kopsyjski; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Język lafonetański - język Lafonetańczyków. Prawie całkowicie zastąpiony anflijskim i prawie najrzadziej używany z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język lafonetański; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Język konfolitański - język Konfolitańczyków. Prawie całkowicie zastąpiony anflijskim i najrzadziej używany z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język konfolitański; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Mechanika maszyn wojskowych - Anflijczycy wymyślili maszyny wojskowe i pod jakimś względem mieli przewagę nad Pallasyjczykami.

Budownictwo wojskowe - grupka Konfolitańczyków podczas pobytu w Ursarii zdobyła wiedzę budowlaną oraz potrzebne materiały (niekoniecznie uczciwie) i na podstawie tego zaczęli stawiać specjalistyczne budowle wojskowe w swojej ojczyźnie i tak powstało budownictwo wojskowe.

Logistyka wojskowa - grupka Lafonetańczyków podczas pobytu w Damadanii zdobyła wiedzę logistyczną. Po powrocie do ojczyzny zaczęli ją szerzyć w zmienionej formie i tak rozwinęła się logistyka wojskowa.

Balistyka - Kopsyjczycy opracowali pociski, przez co jako kolejni przeważali militarnie nad Pallasyjczykami.

Robotyka wojskowa - grupa Rajfandczyków przebywała w Morarii. Stamtąd oni zdobyli wiedzę robotyczną oraz niezbędne komponenty (te drugie niekoniecznie uczciwymi sposobami). Po powrocie z tym wszystkim do ojczyzny rozwinęli to w inną stronę i tak powstała robotyka wojskowa.

## Geografia

Duża Barania jest państwem głównie nizinnym, ale są tam również wyżyny i góry. Jest podzielona na 4 kraje: Anflię, Lafonet, Kopsja i Rajfandię Północną. One podlegają podziałowi na hrabstwa, a niektóre z nich - na gminy. Nie wiadomo, jak wyglądały typy tamtejszych jednostek osadniczych zanim te ziemie podbił Pallas, ale Pallasyjczycy po zajęciu dwóch wysp zakładali tam miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. To miast tam było najwięcej.

W 313 Anflia, Konfolit, Lafonet, Kopsja i Rajfandia otrzymały niepodległość od Pallasu i już wtedy było widać, że tamta częśc kontynentu znacząco odbiega swoimi standardami od reszty. W pozostałej części kontynentu przetrwały takie typy jednostek osadniczych jak miasto, wieś, osada, gród i podgrodzie (dwa ostatnie zniknęły z czasem), a na Wyspach Barańskich były to miasta, miasteczka i wsie. Małe miasta stały się miasteczkami. W tamtych czasach w Anflii najwięcej było jednak miast, w Konfolicie - miasteczek, w Lafonecie - wsi, w Kopsji - miast, a w Rajfandii - miasteczek. W 476 Anflia podbiła Konfolit i uczyniła z niego jedno ze swoich hrabstw. W Konfolicie (który stał się jednym z hrabstw Anflii) większość miasteczek zostało powiększonych o sąsiadujące wsie i inne tereny stając się miastami, w Lafonecie większości wsi nadano prawa miejskie i uczyniono z nich miasteczka, w Kopsji większości miast odebrano prawa miejskie czyniąc je wsiami, a w Rajfandii zrobiono to samo, co w Konfolicie.

W 1490 Anflia podbiła Lafonet czyniąc go konfederacją hrabstw w swoich granicach. Wtedy w Lafonecie zrobiono to samo, co w Konfolicie w 476, czyli większość miasteczek powiększono o okoliczne tereny i uczyniono z nich miasta. W Kopsji za to większości wsi przyznano prawa miejskie czyniąc je miasteczkami (wtedy kopsyjskie miasteczka były przeciętnie większe niż anflijskie, bo dawno temu kopsyjskim miastom odbierano prawa miejskie), a w Rajfandii większość miast stała się wsiami. W 1740 Anflia i Kopsja jednoczą się i powstaje państwo Duża Barania. Anflia, Lafonet i Kopsja stają się jego krajami. W Kopsji większość miasteczek staje się miastami, bo jedne zostają tak po prostu nazwane przez rozmiar, a niektóre mimo to powiększone o sąsiadujące miejscowości. W Rajfandii wówczas większość wsi staje się miasteczkami. W 1822 Duża Barania podbija Rajfandię i tam wprowadza swój standard, ale w 1918 niepodległość wywalczyły Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa. W Rajfandii Północnej większość miast staje się miasteczkami i z nich wydzielane są kolejne miasteczka, a w Rajfandii Południowej większość miast jest dzielona na po kilka wsi. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną i wprowadziła tam swój standard, a Rajfandia Południowa wprowadziła standard północnorajfandzki i z czasem zmieniła nazwę na Rajfandia, a ten stan rzeczy przetrwał do dzisiaj.

## Ludzie

Kiedy te ziemie zajął Pallas, zakładane były miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. Większość ludzi zamieszkała w miastach. W 313, kiedy powstały takie państwa, jak Anflia, Konfolit, Lafonet, Kopsja i Rajfandia, grody stały się miastami, a podgrodzia wsiami. Osady za to łączono w miasta, a małym miastom nadano status miasteczek. W tej części kontynentu istniały więc jedynie 3 typy jednostek osadniczych. W Anflii większość stanowiły miasta, które najchętniej były zamieszkiwane, w Konfolicie najwięcej było miasteczek, ale to w miastach mieszkało najwięcej ludzi, w Lafonecie najwięcej za to było wsi, ale nadal w miastach mieszkało najwięcej ludzi, w Kopsji większość stanowiły miasta, ale większość mieszkańców miały jednak miasteczka, a w Rajfandii większością były miasteczka, gdzie również mieszkało najwięcej ludzi. W 476 Anflia podbiła Konfolit czyniąc go jednym ze swoich hrabstw. Większość tamtejszych miasteczek została powiększona o okoliczne wsie i stała się miastami i dalej to w miastach mieszkało najwięcej ludzi. W Lafonecie większość wsi otrzymała prawa miejskie, ale ze względu na swoje rozmiary stały się one miasteczkami, ale to w miastach dalej mieszkało najwięcej ludzi. W Kopsji większość miast utraciła prawa miejskie i stała się wsiami, a wielu drobnomieszczan wyprowadziło się do tych miast, które miastami pozostały i to populacji miejskiej było najwięcej. W Rajfandii za to powiększano miasteczka o okoliczne okolice, żeby te stały się miastami, ale mieszkańcy nowych miast wyprowadzali się do miasteczek, które miasteczkami pozostały, więc populacja małomiasteczkowa wciąż stanowiła większość.

W 1490 Anflia podbiła Lafonet robiąc z niego konfederację hrabstw w swoich granicach. Większość miasteczek lafoneckich zostało powiększonych o okoliczne miasteczka i stało się miastami, przez co miasta zaczęły stanowić tu większość. W Kopsji większość wsi stała się miasteczkami poprzez nadanie praw miejskich, a od niektórych nowych miasteczek również oddzielono miasteczka, a przeciętne kopsyjskie miasteczko było większe od przeciętnego anflijskiego, ale i tak w obu państwach najwięcej ludzi zamieszkiwało miasta. W Rajfandii za to wielu miastom odebrano prawa miejskie oraz zakładano nowe wsie, ale to w miastach zaczęło mieszkać więcej ludzi. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się. W Kopsji większość miasteczek stała się miastami po prostu przez przemianowanie z powodu rozmiarów, ale większość ludzi i tak dalej mieszkała w miastach, a w Rajfandii większość wsi stała się miasteczkami, ale to w miastach i tak najwięcej ludzi mieszkało. W 1822 doszło do podboju Rajfandii przez Dużą Baranię. Większość miasteczek rozrosła się do rozmiaru miast i na obu wyspach najwięcej było miast i ich mieszkańców. W 1918 niepodległość wywalczają Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa. W Rajfandii Północnej większość miast ulega podziałowi na miasteczka, ale wielu mieszkańców nowych miasteczek zamieszkuje miasta, a w Rajfandii Południowej większość miast ulega podziałowi na wsie, ale wielu mieszkańców nowych wsi zamieszkuje miasta. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną i tam przywrócono dawne miasta poprzez powiększenie większości miasteczek, a w Rajfandii Południowej większość wsi stała się miasteczkami, a także utworzono nowe miasteczka, dzięki czemu to ten typ miejscowości zaczął stanowić większość, ale w obu państwach dalej najwięcej ludzi zamieszkiwało miasta, co trwa do dzisiaj.

Nie wiadomo, jakie poglądy reprezentowała tutejsza ludność przed aneksją przez Pallas, ale wiadomo, że po tym wydarzeniu Pallasyjczycy promowali tu prawicę i konserwatyzm, więc to te idee popierali ludzie. W 313 okazało się tym bardziej, że Wyspy Barańskie różnią się od reszty Kalcedonii. Tamtejsi ludzie mieli tak skomplikowane światopoglądy, że można uznać podział na standardy tamtejsze i standardy kalcedońskie. Wg standardów tamtejszych Anflijczycy byli w dalszym ciągu prawicowcami i konserwatystami, Konfolitańczycy stali się prawicowcami i konserwatywnymi liberałami, Lafonetańczycy - prawicowcami i liberałami, Kopsyjczycy - prawicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Rajfandczycy - centroprawicowcami i konserwatystami. W 476 po aneksji Konfolitu Anflijczycy dalej pozostawali prawicowcami i konserwatystami, a tacy sami stawali się w większości Konfolitańczycy. Lafonetańczycy stali się prawicowcami i konserwatywnymi liberałami, Kopsyjczycy prawicowcami i liberałami, a Rajfandczycy prawicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1490 Anflia anektowała Lafonet. Mieszkańcy całej nowej Anflii stali się prawicowcami i konserwatystami, mieszkańcy Kopsji prawicowcami i konserwatywnymi liberałami, a mieszkańcy Rajfandii prawicowcami i liberałami.

W 1740 doszło do zjednoczenia Anflii i Kopsji. Nowe państwo otrzymało nazwę Duża Barania. Barańczycy byli w większości prawicowcami i konserwatystami, a Rajfandczycy prawicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1822 Duża Barania podbiła Rajfandię i Rajfandczycy też się stali w większości prawicowcami i konserwatystami. W 1918 niepodległość zdobywają Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa. Mieszkańcy Rajfandii Północnej stają się prawicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Południowej - prawicowcami i liberałami. Między 1928 a 1929 Rajfandia Północna wraca do Dużej Baranii i tamtejsi ludzie stają się znowu prawicowcami i konserwatystami, a Rajfandczycy zostają prawicowcami i konserwatywnymi liberałami i to się utrzymuje do dzisiaj.

Mówiłem wcześniej o standardach kalcedońskich. Tu sytuacja jest równie zmienna, co w reszcie Kalcedonii. W 313 powstało tych 5 państw na tamtym archipelagu. Anflijczycy byli wg standardów kalcedońskich w większości lewicowcami i liberałami, Konfolitańczycy - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, Lafonetańczycy - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Kopsyjczycy - prawicowcami i narodowymi liberałami, a Rajfandczycy - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 378 doszło do zmiany i Anflijczycy stawali się w większości lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, Konfolitańczycy - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Lafonetańczycy - prawicowcami i narodowymi liberałami, Kopsyjczycy - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Rajfandczycy - centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 476 tamtejsi ludzie powrócili do swoich wcześniejszych poglądów, ale jeszcze w tym samym roku znowu je zmienili. Większość Anflijczyków stała się lewicowa i konserwatywno-liberalna, większość Konfolitańczyków też, bo zostali podbici przez Anflię, większość Lafonetańczyków stała się lewicowa i liberalna, większość Kopsyjczyków - lewicowa i liberalno-konserwatywna, a większość Rajfandczyków - prawicowa i narodowo-konserwatywna.

W 477 władze Anflii stały się lewicowe i konserwatywne, władze Lafonetu - lewicowe i konserwatywno-liberalne, władze Kopsji - lewicowe i liberalne, a władze Rajfandii - lewicowe i liberalno-konserwatywne. Poglądy ludzi się jednak nie zmieniły i to spowodowało tamtejszy brak poparcia dla władz. W 488 władzę w Anflii przejmują centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a ludzie stają się lewicowcami i konserwatystami. Władzę w Lafonecie przejmują lewicowcy i konserwatyści, a ludzie stają się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Władzę w Kopsji przejmują lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a ludzie stają się lewicowcami i liberałami. Władzę w Rajfandii za to przejmują lewicowcy i liberałowie, a ludzie stają się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze w Anflii stają się lewicowe i konserwatywne, a ludzie są dalej tacy sami, władze w Lafonecie stają się lewicowe i konserwatywno-liberalne, a ludzie są dalej tacy sami, władze w Kopsji stają się lewicowe i liberalne, a ludzie są dalej tacy sami, no a w Rajfandii władze stają się lewicowe i liberalno-konserwatywne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę w Anflii przejmują lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a ludzie stają się tacy sami, władzę w Lafonecie przejmują lewicowcy i liberałowie, a ludzie stają się tacy sami, władzę w Kopsji przejmują lewicowcy i liberalni konserwatyści, a ludzie stają się tacy sami, no a w Rajfandii władzę przejmują prawicowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie stają się tacy sami.

W 622 w Anflii rządzić zaczynają lewicowcy i liberalni konserwatyści, w Lafonecie prawicowcy i narodowi konserwatyści, w Kopsji prawicowcy i narodowi liberałowie, a w Rajfandii centroprawicowcy i narodowi konserwatyści. W 682 Anflijczycy stawali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Lafonetańczycy - prawicowcami i narodowymi liberałami, Kopsyjczycy - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Rajfandczycy - centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 732 Anflijczycy stawali się prawicowcami i narodowymi liberałami, Lafonetańczycy - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Kopsyjczycy - centroprawicowcami i narodowymi liberałami, a Rajfandczycy - centrowcami i narodowymi konserwatystami. W 733 za to oni wszyscy stali się kolejno centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, centroprawicowcami i narodowymi liberałami, centrowcami i narodowymi konserwatystami oraz centrowcami i narodowymi liberałami. W 872 w Anflii rządzić zaczynają centroprawicowcy i narodowi liberałowie, w Lafonecie - centrowcy i narodowi konserwatyści, w Kopsji - centrowcy i narodowi liberałowie, a w Rajfandii - centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny. W 1455 do władzy w Anflii dochodzą prawicowcy i narodowi liberałowie, w Lafonecie - centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, w Kopsji - centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Rajfandii - centrowcy i narodowi konserwatyści.

W 1490 Anflia podbija Lafonet. W Anflii dalej rządzą prawicowcy i narodowi liberałowie i tacy stają się mieszkańcy Anflii. Kopsją zawładnęli centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a Rajfandią centroprawicowcy i narodowi liberałowie. W 1493 władzę w Anflii przejmują prawicowcy i narodowi konserwatyści, w Kopsji prawicowcy i narodowi liberałowie, a w Rajfandii centroprawicowcy i narodowi konserwatyści. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Anflii rządzić zaczęli centroprawicowcy i narodowi socjaliści, w Kopsji centrowcy i narodowi konserwatyści, a w Rajfandii centrowcy i narodowi liberałowie. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Anflii do władzy doszli centroprawicowcy i narodowi liberałowie, w Kopsji centroprawicowcy i narodowi socjaliści, a w Rajfandii centrowcy i narodowi konserwatyści. W latach 1514-1588 na Wyspach panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Anflijczycy stają się lewicowcami i liberalnymi socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i socjalistami. Kopsyjczycy stają się lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i liberalnymi socjalistami. Rajfandczycy za to stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i socjalistycznymi liberałami. W 1602 władze anflijskie zmieniły poglądy na prawicę i narodowy liberalizm, kopsyjskie na prawicę i narodowy socjalizm, a rajfandzkie na centroprawicę i narodowy konserwatyzm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i włądze anflijskie stały się prawicowe i narodowo-konserwatywne, kopsyjskie - prawicowe i narodowo-liberalne, a rajfandzkie - prawicowe i narodowo-socjalistyczne. W 1603 Anflijczycy, Kopsyjczycy i Rajfandczycy stawali się kolejno lewicowcami i liberalnymi socjalistami, lewicowcami i socjalistycznymi liberałami oraz prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1604 stawali się kolejno lewicowcami i socjalistami, lewicowcami i liberalnymi socjalistami oraz lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1605 - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, lewicowcami i socjalistami oraz lewicowcami i liberalnymi socjalistami, w 1606 - lewicowcami i liberałami, lewicowcami i liberalnymi konserwatystami oraz lewicowcami i socjalistami, w 1607 - lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, lewicowcami i liberałami oraz lewicowcami i liberalnymi konseratystami, w 1608 - lewicowcami i konserwatystami, lewicowcami i konserwatywnymi liberałami oraz lewicowcami i liberałami, w 1609 - centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, lewicowcami i konserwatystami oraz lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, w 1610 - centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami oraz lewicowcami i konserwatystami, a w 1611 - centrolewicowcami i socjalistami, centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami oraz centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, żeby w 1612 wszystko powróciło do stanu z 1603.

W 1622 Anflijczycy stawali się centrolewicowcami i liberałami, Kopsyjczycy centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Rajfandczycy centrolewicowcami i socjalistami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii Anflijczycy stawali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, Kopsyjczycy centrolewicowcami i socjalistami, a Rajfandczycy centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii Anflijczycy stawali się centrolewicowcami i socjalistami, Kopsyjczycy centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Rajfandczycy centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Anflijczycy stają się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, Kopsyjczycy centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Rajfandczycy lewicowcami i konserwatystami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1688 Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Anflii przejmują lewicowcy, liberałowie i radykałowie, w Kopsji prawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Rajfandii prawicowcy, narodowi konserwatyści i radykałowie. W tym samym roku w Anflii władze się zmieniły na lewicowe i liberalne, w Kopsji na lewicowe, liberalne i radykalne, a w Rajfandii na prawicowe i narodowo-konserwatywne, żeby w 1690 powróciły poprzednie. W 1693 Anflijczycy stali się lewicowcami, konserwatystami i radykałami, Kopsyjczycy lewicowcami i liberałami, a Rajfandczycy lewicowcami, liberałami i radykałami.

W 1700 Anflijczycy stali się lewicowcami i konserwatystami, Kopsyjczycy lewicowcami, konserwatystami i radykałami, a Rajfandczycy lewicowcami i liberałami. W 1701 stali się kolejno centrolewicowcami, liberałami i radykałami, lewicowcami i konserwatystami oraz lewicowcami, konserwatystami i radykałami. W 1711 oni wszyscy stawali się kolejno centrolewicowcami i liberałami, centrolewicowcami, liberałami i radykałami oraz lewicowcami i konserwatystami, a ok. 1713 - centrolewicowcami, konserwatystami i radykałami, centrolewicowcami i liberałami oraz centrolewicowcami, liberałami i radykałami. W 1721 Anflijczycy stali się centrowcami, liberałami i radykałami, Kopsyjczycy centrolewicowcami i konserwatystami, a Rajfandczycy centrolewicowcami, konserwatystami i radykałami. Od ok. 1738 Anflijczycy skłaniali się ku poglądom centrowym, liberalnym i religijnym, Kopsyjczycy się nie zmieniali, a Rajfandczycy przeszli na poglądy centrolewicowe, konserwatywne i religijne. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy reprezentowali poglądy centrowe, liberalne i religijne. W 1789 Barańczycy stali się centrolewicowi i liberalni, a Rajfandczycy centrolewicowi i socjalistyczni. W 1809 Barańczycy stali się centrowcami i liberałami, a Rajfandczycy centrowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1821 w Dużej Baranii zaczynają rządzić centrolewicowcy i konserwatyści, a w Rajfandii centrolewicowcy i konserwatywni liberałowie, a w 1822 Duża Barania anektuje Rajfandię. W 1829 Barańczycy stają się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a w 1849 prawicowcy i narodowi liberałowie.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Dużej Baranii władzę wtedy przejęli centrolewicowcy i konserwatyści. W 1911 do władzy dochodzą centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W 1914 władze zmieniły poglądy na centrolewicę i liberalizm, a w 1916 na centrolewicę i liberalny konserwatyzm, żeby w 1918 przejść na lewicę i konserwatyzm. Wtedy też niepodległość uzyskują Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa. Władze północnorajfandzkie są lewicowe i konserwatywno-liberalne, a południoworajfandzkie - lewicowe i liberalne. W 1921 dochodziło do zmian na świecie. Władze anarońskie stały się prawicowe i umiarkowanie konserwatywne, a władze anorskie stały się prawicowe i umiarkowanie liberalne. Władze barańskie stały się wówczas za to centrowe i umiarkowanie konserwatywne, północnorajfandzkie - centrowe i umiarkowanie liberalne, a południoworajfandzkie - centrolewicowe i konserwatywne. Wszystkie na początku miały niskie poparcie. Sytuacji nie poprawiło to, że w 1923 rząd Dużej Baranii stwierdził, że jest centrowy i liberalno-konserwatywny, rząd Rajfandii Płn. - centrowy i umiarkowanie konserwatywny, a rząd Rajfandii Płd. - centrowy i umiarkowanie liberalny. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd drugiej Rajfandii stał się centrowy i umiarkowanie konserwatywny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 król Dużej Baranii stwierdził, że jest centrowcem i umiarkowanym konserwatystą, a prezydent Rajfandii - centrowcem i umiarkowanym liberałem.

W 1945 do Dużej Baranii po II i III wojnie światowej wprowadzało się wielu obcokrajowców, przez co państwo stało się wielokulturowe, a od ok. 1947 znaczna większość Barańczyków popiera władzę. Imigranci są podzieleni w miarę po równo na centrowców i umiarkowanych konserwatystów, centrowców i umiarkowanych liberałów oraz tych, którzy pozostali przy swoich dawnych poglądach. W 1950 Rajfandia również stała się wielokulturowa i też jest wśród imigrantów podział na takich samych, co władza, odwrotnych od władzy i trwających przy swoim. W 1990 król Dużej Baranii staje się centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, a prezydent Rajfandii - centrolewicowcem i liberałem. Teraz w obu państwach imigranci byli podzieleni na kolejno centrolewicę i konserwatywny liberalizm oraz centrolewicę i liberalizm, a także na tych, którzy się dalej nie zmienili. W 1993 władcy stają się kolejno centrolewicowcem i liberałem oraz centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, a w 2006 centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą oraz centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą. W 2021 król staje się centroprawicowcem i narodowym konserwatystą, a prezydent centroprawicowcem i narodowym liberałem, a w połowie roku dochodzi do wymiany rządów, które stają się po kolei lewicowe i umiarkowanie konserwatywne oraz lewicowe i umiarkowanie liberalne. W 2022 pojawia się nowa władza reprezentująca politykę kolejno centroprawicową i konserwatywno-liberalną oraz centroprawicową, konserwatywno-liberalną i religijną.