Mormacar "Mądre Serce"

Mormacar - 2522 rok KI

## Dom i rodzina

Mormacar przyszedł na świat w 2407 roku KI, w elfiej wiosce Aerkelen, położonej w Wielkim Lesie (Talabeckland) pomiędzy rzeką Lug a osadą Zurin.

Vivandrel, matka Mormacara nie żyje od wielu lat, ojciec - Eldillor pogrążony w wiecznej żałobie przebywa gdzieś w Wielkim Lesie. Starsza siostra, Eponia mieszka w Aerkelen, zajmuje się tam wyrobem łuków, a wolnych chwilach odwiedza ojca. Thirel, młodsza siostra Mormacara poszła w ślady matki i tak jak ona została posłańcem. Niestety życie jako posłaniec jak i matce, tak i córce przyniosło zgubę. Thirel przez długie miesiące więziona była w Warowni von Fichetal, aż w końcu pojawił się Mormacar - przysłany przez zatroskaną siostrę Eponie. Niestety ostatecznie po nieudanej próbie ucieczki Thirel została skazana na śmieć i własnoręcznie zabita przez Barona Hainza von Fichetal. Mormacar pochował siostrę niedaleko Warowni von Fichetal na wzgórzu pod samotnym drzewem, obiecując tym samym zemstę...

## Dzieciństwo i młodość

Mormacar urodził się i właściwie całe życie spędził w Wielkim Lesie. Jego rodzima, ukryta za pomocą iluzji wioska Aerkelen znajduje się pomiędzy rzeką Lug a osadą Zurin. Nad wioską od zawsze czuwał klan Parador, do niego też przyłączył się Mormacar, gdy tylko osiągnął odpowiedni wiek.

Mormacar trochę wdał się w ojca, czarodzieja, który dziesiątkami lat potrafi przesiedzieć w jednym miejscu, a trochę w matkę, która nigdy nie mogła usiedzieć na miejscu i zawsze pozostawała w ruchu odwiedzając przy tym różne zakątki Imperium . Tak więc Mormacar w dzieciństwie sporo podróżował, ale nigdy nie zapuszczał się poza Wielki Las.

Od dziecka był wychowywany tak, że rodzina stawiana była ponad wszystko, związał się przez to mocno ze swoim klanem i to w jego imieniu wielokrotnie przelewał krew zwierzoludzi, także w trakcie inwazji Pana Końca Czasów - Archaona.

## Droga do Fichetal

Mormacar dopiero w wieku 115 lat znalazł się na dłużej poza granicami Wielkiego Lasu. Eponia przerażona faktem, iż nie otrzymywała wieści o Thirel już od ponad siedmiu miesięcy, poprosiła go, by ten odnalazł ją. Nie było łatwo mu opuścić swojego klanu, ale Eponii udało się go przekonać, ponieważ wtedy właśnie Mormacarowego sprytu i łuku potrzebowała znacznie bardziej jego rodzona siostra niż Aerkelen czy też sam klan. Mormacar wyruszył do ostatniej znanej lokalizacji, gdzie przebywała elfia posłanka, do Fichetal leżącego w Ostermarku.

Podróżował on sam, omijając cywilizacje, jak tylko się dało, aż w końcu dotarł do Burgenhof, gdzie przyłączył się do karawany Ebbo Beckera aktualnie transportującej osadników do Fichetal. Na drodze w wyniku zasadzki goblinów, a potem potężnego zaklęcia kultystów został wraz z grupą ocalałych uwięziony w starożytnych elfich ruinach.

W środku natknęli się na dziennik uczonego, niebezpieczne pułapki, oraz dziesiątki przerażających skavenów. Wędrując w ciemnościach, poznali krasnoluda Valagunda Lokgundsona i z jego pomocą odnaleźli sekretne

   pomieszczenie ze skarbem. Jeszcze przed opuszczeniem ruin trafili na rytuał kultystów, co doprowadziło do walki z pomniejszym demonem.

Po wyjściu na zewnątrz grupa trafiła na myśliwego z Fichetal, który ostrzegł ich przed grasującym po okolicy niedźwiedziem, który to jakoby zabij jego przyjaciela, Hansa. Mimo to garstka ocalałych postanowiła zasadzić się na niedźwiedzia i spędzić noc w jego jaskini. Dzięki niezwykłym zdolnością Tomwisa udało im się odkryć, że to nie niedźwiedź, a poznany wcześniej myśliwy był winien śmierci Hansa. Grupa po wypoczynku niezwłocznie udała się do Fichetal, pozostawiając w jaskini Jana, który zamierzał gołymi rękoma pochować ciało Hansa, a co ważniejsze nie miał ochoty podróżować wspólnie z Valagundem, który jego zdaniem był jakoś powiązany z kultystami.

## Martwa kraina

   Fichetal okazało się smutną wioską z ponurym drzewem wisielców w samym jej centrum. Na wstępie grupa została powitana przez Udo Jegera, zarządce Barona Heinza von Fichetal. Ten najpierw objaśnił surowe zasady panujące na ziemiach Barona i upewnił się, że grupa nie ma nic wspólnego z plagą nękającą Fichetal, a potem dopiero przedstawił ofertę osadnictwa. Na słuch o ruinach ostrzegł tylko grupę, że wtargnięcie do ruin zawsze jest niebezpieczne, a czasami nawet to przestępstwo. Zapewnił on, że niedawno ukarano osobę, która próbowała splądrować grobowiec rodziny von Fichetal.

Kiedy zrobiło się bezpiecznie, grupa ocalałych rozdzieliła się. Becker, Iren, a nawet Jakub udali się w swoją stronę, Mormacar zaś z nowymi towarzyszami podróży - Ulrichem Betzem, Valagundem Lokgundsonem oraz Tomwisem "Wesołkiem" postanowił założyć grupę sojuszników, a raczej swojego rodzaju drużynę.
Po krótkim pobycie w lokalnej gospodzie drużyna postanowiła odwiedzić żonę zmarłego Hansa, Aldone. W jej chacie zastali ją z Konradem zajętych rozmową i pakowaniem rzeczy do dwóch przepełnionych tobołków. Kobieta oznajmiła, że opłakuje Hansa, ale zabiło go dzikie zwierzę, a nie jego przyjaciel. Tomwise jednak znał prawdę i nie odpuszczał, więc Konrad dobył w końcu broni. Nie doszło jednak do walki, ponieważ Aldona wyznała drużynie, iż Hans był taką samą bestią, jak niedźwiedź, który odebrał mu życie. Drużyna pozwoliła więc nowej parze opuścić Fichetal.

Z pobliskiego młyna dochodziły krzyki, po ich zbadania okazało się, że przed młynem zebrała się grupa ludzi domagających się zboża. Po groźbie rzuconej z ust właściciela młyna przywódca strajkujących - Ottokar oznajmił, że niebawem tu wrócą i dostaną uczciwe ceny, albo policzą się inaczej z młynarzem. Właściciel młyna okazał się dość racjonalną osobą i wytłumaczył drużynie, w czym problem. Zboże było chore, przez co płacił tylko połowę ceny rolnikom, a na dodatek odkładał zdrowe plony dla osób, które naprawdę na to zasługiwały.

Valagund poprosił drużynę, by ta udała się z wraz z nim na pobliski cmentarz. Przy bramie cmentarnej spotkali tajemniczego krasnoluda - Jotunna. Oznajmił on im że w pobliżu czai się grupa zwierzoludzi i należy zachować czujność, po czym opuścił cmentarz. W czasie kiedy Valagund oglądał nagrobki, reszta postanowiła włamać się do grobowca von Fichetal. Niestety poza samym dostaniem się do środka nie osiągnęli oni nic. Stwierdziwszy, że tracą tu czas, udali się z powrotem do wioski.

W drodze powrotnej z cmentarza natknęli się na Jana, łowcę czarownic oraz dwóch zbrojny ludzi Barona. Valagund szybko został oskarżony o herezje przez Gastona, nie zamierzał jednak się poddać. Na jednej z uliczek Fichetal rozpoczęła się walka. Drużyna początkowo przegrywała starcie, ale z odsieczą przybyła Iren oraz Jakub i to przechyliło szalę wygranej na ich stronę. Jeden ze strażników skonał, drugi zaś uciekł po tym, jak łowca czarownic stracił przytomność. Iren kazała zabrać ze sobą ciało martwego strażnika oraz żyjącego jeszcze Gastona, po czym szybko skierowała drużynę do domu jej siostry - Olgi.

Olga okazała się brzemienną kobietą, a to przez lokalną plagę mogło sprowadzić kłopoty na nią, gdyby tylko wydała na świat martwe potomstwo. Pod osłoną nocy Iren wyprowadziła drużynę z Fichetal. W leśnej kryjówce Valgund po nieskutecznym przesłuchaniu ściął głowę rannego Gastona. Okazało się, że pomoc ze strony Iren nie była bezcelowa, przekonała ona drużynę, by ta udała się z nią odnaleźć jedyną mieszkającą jeszcze w okolicy guślarkę, która mogłaby pomóc jej siostrze z kłopotliwą ciążą.

Po drodze drużyna natknęła się na lokalnych rozbójników. Dzięki atakowi z zaskoczenia udało im się zabić banitów i przy okazji uwolnić porwanego przez nich niziołka - kucharza z gospody gospody "Pajda chleba z serem i cebulą". Zanim Snaff wyruszył do Fichetal, Tomwsie wmówił mu, że kucharz zawdzięcza swą wolność łowcą czarownic działającym incognito.

## Buntownicy z Fichetal

[W trakcie budowy]

Skrót: Spotkało go wiele dziwnych i tragicznych zdarzeń, od dołączenia do rebeliantów po utratę swojej siostry. Żądny zemsty dołączył do ludzi Barona Heinza von Fichetal, człowieka, który był odpowiedzialny za śmierć Thirel.

[W trakcie budowy]

## Na służbie u barona

[W trakcie budowy]

Skrót: Jako najemnik pod dowództwem kapitana Urlich Betza odparł rajd sił Chaosu składający się z bandy Kurgan i przerażających bestii. Następnie wraz z licznymi siłami całego Ostermarku stacjonował w Eisental jako reprezentant sił Barona von Fichetal.

[W trakcie budowy]

## Towarzysze

[W trakcie budowy]

Skrót: Mormacar podróżuje do Amnn, gdzie dołącza do gildii Towarzyszy, następnie powraca do Ostermarku, gdzie uwalnia Uricha z niewoli. Bierze udział w misji Towarzyszy dla Baronessy von Burgenfels. Los Ulricha oraz przemiany Ish-wani budzą w Mormacarze silną odrazę do mutantów, która powoli zawładnia jego umysłem i przeradza się w chorą nienawiść.

Mormacar nie znalazł nauczyciela garbarstwa w Elbing, a w Nagenhof na początku odrzucili go. Na trakcie zapewniał zawsze Towarzyszą wodę i jedzenie. Po dotarciu do Nagenhof pomógł w odnalezieniu Maryśki, oraz postanowił pozostać w mieście skupiając się na garbarstwie. W Nagenhof dzielił mieszkanie z Lothonem, Katją, Aronem i Reno. Zaangażował się także w lokalną Gildie Łowców.

Gdy Towarzysze powrócili do Nagenhof Mormacar został mianowany Przybocznym. Po potyczce ze strażnikami dróg wyruszył z resztą czym prędzej do Burgenhof. Po drodze wziął udział w uwolnieniu przetrzymywanego przez strażników dróg Hiala. Po tym co dotychczas przeszedł brutalna napaść na strażników dróg nie wzruszyła go, widział w tym tylko najlepsze rozwiązanie i czysty zysk.

Na ostatnim przystanku do Burgenhof został wciągnięty na przyjęcie do Warowni dawnego pana oraz swojego głównego wroga. Tam, Baron von Fichetal ogłosił się przed zebranymi Margrabim, a Mormacar został zdemaskowany przez kapitana Falrica i wraz z Arfanem trafił do lochów.

[W trakcie budowy]

## Zarzewie konfliktu

Mormacar wraz z Arfanem mieli z samego rana zostać powieszeni na stryczku pod drzewem w Fichetal, jednak Gustav wybawił ich z opresji. Baron publicznie obwieścił, że teraz gdy jest już Margrabim, zamierza przywrócić porządek na ziemiach Baronessy, a Gustav zmuszony był przyrzec, że mu w tym pomoże w zamian za wolność elfów. Mormacar z Arfanem uciekli pieszo traktem w kierunku Burgenhof natykając się na resztę Towarzyszy wraz z nieznajomymi.

Spotkani Otto, Hasso, Irina oraz Enlai byli przyjaźnie nastawieni, lecz nie było tam niestety nikogo, kto wzbudziłby większą uwagę elfa, a co dopiero szacunek. Po zapoznaniu się ruszyli dalej w drogę, a kierunek był oczywisty — Burgenhof. Po drodze, w okolicach, które Mormacar znał dosyć dobrze, czyli niedaleko ruin, gdzie całe to fatum się zaczęło, padł nagły wystrzał z kuszy. Drużyna wpadła w zasadzkę, łowcy nagród rozpoczęli ostrzał, a następnie spuścili psy, by ruszyć do ataku. Siła Towarzyszy oraz osób, które z nimi podróżowali okazała się zbyt przytłaczająca dla agresorów i walka szybko dobiegła końca. Obyło się bez większych strat, nie licząc Hiala, który po strzale z zaskoczenia, zaczął obficie krwawić, a następnie spadł z konia. Po krótkim przesłuchaniu dowiedzieli się, że byli to ludzie Barona z Fichetal, a wysłano ich, by zabić dwójkę elfów, które tego samego dnia jeszcze podobno oszczędzono. Mormacar zauważył, że ta niesłowność Barona Hainza poruszyła Amadeusa, Hasso oraz innych, którzy dotychczas mogli mieć jeszcze inne spojrzenie na Barona. Zgodził się na tajny plan Arfana, dotyczący załatwienia sprawy z jeńcami.

Mormacar razem z Sohrą w tajemnicy raz na zawsze pozbyli się problemu nadmiaru jeńców. Jeszcze tego samego dnia, kiedy wieczorem Mormacar wracał z łowów natknął się na trakcie na Ermana. Następnie drużyna napotkała elfa Tullariusa, który jak się okazało od dłuższego czasu czekał na Mormacara. Mormacar był na początku nieco podejrzliwy w stosunku do barda, którego jakiś czas temu spotkał pod samotnym drzewem, śpiewając jak bardzo, kocha pewną driadę. Tullarius za to najwyraźniej docenił prezent Mormacara, który otrzymał podczas ich ostatniego spotkania i teraz pospiesznie zapraszał Mormacara wraz z Towarzyszami na ceremonię, która miała odbyć się nieopodal. Po lekkich namowach reszty, drużyna zgodziła się udać z elfem, zostawiając parę osób przy wozie, a czarodziej Hasso tajemniczo sam oddalił się w przeciwnym kierunku. Na miejscu czekało ich prawdziwe wesele. Wydarzenie bardzo zaskoczyło ludzkich uczestników, zwłaszcza w momencie, gdy panna młoda — Kalis okazała się driadą. Mormacar poznał tam Almoris, z którą obiecali sobie wzajemną pomoc w nadchodzących trudnych czasach. Po dotarciu do Burgenhof natychmiast skierowano ich do pałacu von Burgenfelsów, gdzie Mormacar złożył raport Baronessie. Po wysłuchaniu wszystkich Baronessa Camilla zarządziła naradę, w której wziął udział Mormacar, Irina, Erman, Arfan, Kapitan Astolfo, Yannik, Enlai, Otto, Amadeus oraz Faruna. Po długich rozmowach podjętą pewne decyzje, określono potencjalnych sojuszników i wrogów w nadchodzącym konflikcie z Baronem von Fichetal. Postanowiono, że część drużyny uda się z Amadeusem do Ungarnwaldu, a reszta zostanie w Burgenhof i zajmie się sprawami lokalnymi. Uzgodniono również że niezbędnie jest utrzymywanie w tajemnicy zaręczyn Amadeusem z Camili, próba zjednania sobie Barona Wenzela Harta, poproszenie o pomoc przyjaciółek Baronessy, poszukanie awanturników w Karak Kadrin oraz najemników w Essen. Dodatkowo w Mormacara głowie przebudziła się dawna myśl wysłania wiadomości do Aerkelen z prośbą o pomoc.

Po kilku spokojnych dniach, w których Mormacar głównie handlował, rozmawiał oraz obserwował ludzi w Burgenhof, doszło do nagłej narady zwołanej w następstwie morderstwa skarbnika Floriana Foswera. Prędko ustalono nowego skarbnika — mianowany został czarodziej Hasso, ale właściwie to Irina pełniła jego obowiązki, Mormacarowi natomiast nakazano ich strzec. Oprócz tego przypadło mu zajęcie się więźniami — Odmarem oraz Freyą, a po odbyciu rozmowy z nimi postanowił ręczyć za nich słowem w zamian za ich lojalność. Koniec pierwszego dnia nowych obowiązków zwieńczyła nieprzyjemna rozmowa z kupcem Ermanem Wasserem, a następnie niezręczna konfrontacja z Nenkerem Foswerem nad stosem ksiąg rachunkowych. Mormacar złożył też przysięgę Towarzyszy, stając się Zrzeszonym. Sama ceremonia była skromna i krótka, choć również Erman tego wieczora awansował na Przybocznego.