"Diamentowa karoca"/"Łowca ważek" - Streszczenie

15 maja 1905 roku

Trwa wojna rosyjsko-japońska. Z frontu wschodniego do stolicy Rosji docierają wiadomości o klęsce carskiej floty pod Cuszimą. W Petersburgu przebywa ranny sztabskapitan Wasyl Aleksandrowicz Rybnikow, który całe dnie spędza na jeżdżeniu po urzędach i placówkach wojskowych, gdzie prowadzi przyjacielskie rozmowy z pracownikami. Oficer ma wschodnio-rosyjską urodę i lekko azjatyckie rysy twarzy.

Od przybyłego z Moskwy kontaktu Rybnikow odbiera tajne wiadomości od japońskiego wywiadu – przełożeni nakazują mu przeprowadzenie natychmiastowej dywersji na tyłach armii rosyjskiej, która mogłaby zmusić Rosję do zawarcia pokoju kończącego wojnę, bo jeśli walki się przedłużą, Japonia przegra. Wasyl Aleksandrowicz niszczy listy i orientuje się, że jest śledzony. Oficer skręca w bramę, a gdy dogania go szpieg, Rybnikow lekko szturcha go palcem w bok. Agent po chwili umiera, a Wasyl Aleksandrowicz odchodzi.

Eustracjusz Pawłowicz Mylnikow, naczelnik petersburskiej tajnej policji, zastanawia się nad tajemniczymi dwoma zgonami, które wydarzyły się tego samego dnia – do Petersburga z Moskwy przybył człowiek będący według informacji tajnej policji rewolucjonistą; cały czas był on śledzony; w jednym z mieszkań spotkał się na bardzo krótko z oficerem rosyjskiej armii, któremu policja nadała pseudonim „Kałmuk” ze względu na jego azjatycką urodę; po wyjściu z mieszkania oficera śledził jeden z najlepszych policyjnych agentów, ale niespodziewanie został on potem znaleziony martwy, a według lekarzy przyczyną zgonu był zawał serca; natomiast moskiewski rewolucjonista powiesił się w mieszkaniu. Mylnikow podejrzewa, że kluczem do tej zagadki może być tajemniczy Kałmuk.

W tym samym czasie Rybnikow wysyła trzy depesze – do Kołpina, Irkucka i Paryża, a następnie wsiada do pociągu jadącego do Moskwy, mając ze sobą walizkę i tubus, w jakim zwykle trzyma się techniczne rysunki. W przedziale ze sztabskapitanem jedzie piękna aktorka Glikeria Romanowna Lidina. Tuż przed odjazdem do przedziału wchodzi mąż kobiety, śpiewak operowy, proszący ją o wybaczenie zdrady, ale aktorka nie daje się przebłagać. Lidina początkowo jest zaciekawiona osobą oficera, ale traci zainteresowanie, gdy uznaje, że mężczyzna jest gburem. Za Kołpinem pociąg na chwilę się zatrzymuje w celu przepuszczenia specjalnego składu z pilnym ładunkiem wojskowym, ale zawiadowca otrzymuje depeszę o odwołaniu wojskowego transportu, więc pociąg rusza dalej. Rybnikow pod pretekstem pójścia za potrzebą wychodzi z przedziału, zabierając ze sobą swój tubus, w którym wiezie tajne dokumenty. Sztabskapitan idzie na tył pociągu, gdzie zauważa, że skład wojskowy wcale nie został odwołany i jedzie za nimi. Oficer wchodzi do toalety i przez odpływ wyrzuca tubus na tory. Wraca do przedziału, a Lidina zwraca uwagę, że nie ma przy sobie tajnych dokumentów. Nagle ziemią wstrząsa potężny wybuch. Okazuje się, że w eksplozji zniszczony został most kolejowy nad rzeką i transport wojskowy spadł w przepaść. Glikeria Romanowna ciągnie za hamulec bezpieczeństwa, aby zatrzymać pociąg i pomóc poszkodowanym w wypadku.

16 maja 1905 roku

Erast Pietrowicz Fandorin rok temu przybył z Aruby do Rosji, słysząc o porażkach carskiej armii. Postanowił wesprzeć ojczyznę w obliczu wojny jako znawca Japonii. Spotkał się ze swoim dawnym kolegą generałem von Kassel będącym naczelnikiem policyjnego zarządu kolei żelaznej, lecz ten uznał, że Fandorin znacznie bardziej przyda się nie jako ekspert od Japonii, lecz jako ekspert od bezpieczeństwa kolei i mianował go niezależnym konsultantem. Zdaniem generała pociągi są kluczowym elementem tej wojny, gdyż batalia toczy się na Dalekim Wschodzie, a fabryki i wyposażenie znajdują się w europejskiej części Rosji, więc japońscy agenci mogliby bardzo zaszkodzić rosyjskiej armii, niszcząc linie transportowe. Zdaniem Fandorina Rosja ma szansę wygrać, wykorzystując swoją przewagę ekonomiczną oraz rezerwy ludzkie i naturalne. Dzięki lepszej armii Japonia odnosi zwycięstwa, ale słabnie z każdym dniem, więc wystarczy, że rosyjskie dowództwo będzie przeciągało wojnę i unikało starć, ograniczając się do obrony.

Razem z Erastem Pietrowiczem do Rosji przybył jego przyjaciel Masa, który przeżywa osobisty dylemat – jest Japończykiem, ale jednocześnie ma rosyjski paszport. W związku z tym Masa postanawia w ogóle nie mieszać się do spraw wojskowych i zachować neutralność na czas wojny. Ponadto Japończyk musi ukrywać swoje pochodzenie, aby nie zostać posądzonym o szpiegostwo, więc podaje się za chińskiego imigranta Lianczana.

W nocy Fandorin zostaje wezwany do biura przez swojego przełożonego, który informuje go o zniszczeniu mostu i transportu wiozącego ciężką artylerię. Wspólnie przybywają na miejsce wypadku, gdzie Erast Pietrowicz spotyka dawnego znajomego jeszcze z czasów pracy w Moskwie, Mylnikowa. Fandorin dowiaduje się, że wieczorem poprzedniego dnia doszło do dziwnego nieporozumienia na kolei – powolny pociąg pasażerski miał przepuścić szybszy wojskowy transport, ale nagle przybiegł telegrafista z depeszą, że eszelon jest opóźniony i można puścić pociąg osobowy; po chwili okazało się, że skład wojskowy wcale nie był opóźniony i, jadąc szybciej, dogonił pasażerski, przez co musiał hamować akurat na starym i podniszczonym moście, który nie wytrzymał hamowania i się zawalił; później po wypadku śledczy ustalili, że depeszy o opóźnieniu nikt nie wysyłał, a telegrafista, który ją przyniósł gdzieś zniknął. Fandorin ogląda miejsce wypadku i stwierdza, że była to dywersja, a most został wysadzony. Przed przejazdem tory były uważnie sprawdzane, więc jedyną możliwością jest, że bombę wyrzucono z jadącego przodem pociągu pasażerskiego. Erast Pietrowicz nakazuje spisać i przesłuchać wszystkich pasażerów, a Mylnikowowi poleca poszukać zaginionego telegrafisty.

Rybnikow i Lidina zaprzyjaźniają się ze sobą dzięki wspólnemu wyciąganiu rannych z wody i opatrywaniu ich. Sztabskapitan prosi kobietę o pomoc – Glikeria Romanowna miała rację, gdy zauważyła, że jego tubus zniknął; przez przypadek zostawił go w toalecie, a gdy wrócił do toalety po wypadku, tubusu już nie było; w środku znajdowały się ściśle tajne dokumenty, za których zgubienie grozi mu sąd wojskowy. Rybnikow ma pomysł, że ukryje się pod pociągiem, aby uniknąć spisania przez policję, a Lidina zezna, że mężczyzna z jej przedziału gdzieś zniknął. Potem sztabskapitan niezauważony ucieknie w krzaki i zgłosi się w Moskwie do Glikerii Romanowny po odbiór swojej walizki. Lecz rezolutna kobieta postanawia zrealizować własny plan. Natychmiast podchodzi do Fandorina i mówi mu, że wśród pasażerów pociągu był jeden, który bardzo się awanturował, że natychmiast musi jechać do Moskwy i zamiast razem z innymi pomagać rannym odjechał wozem przekupionego furmana. Erast Pietrowicz pozwala odprawić pociąg i razem z Masą rusza w ślad za tajemniczym pasażerem. Rybnikow z ciekawością wpatruje się w Fandorina.

Lidina i sztabskapitan dojeżdżają do Moskwy, gdzie żegnają się, ale obiecują jeszcze się spotkać. Oficer odbiera na poczcie wiadomość z gratulacjami i informacją, że można przystąpić do projektu. Mężczyzna nadaje depesze do Samary i Krasnojarska z prośbą o przybycie do Moskwy „w wiadomej sprawie” 25 maja i informacją, że zamówiono „numer w tym samym hotelu”. Następnie Rybnikow jedzie do sklepu, gdzie przechodzi metamorfozę – z ubogiego i rannego oficera staje się bogatym i eleganckim korespondentem agencji telegraficznej Reutera Wasylem Aleksandrowiczem Stenem, przestaje także kuleć.

Mężczyzna wprowadza się do pensjonatu hrabiny Beauvaudois, aby przeczekać zamieszanie. Pod przykrywką pensjonatu działa tu najlepszy dom publiczny w Moskwie i służy on wyciąganiu informacji od klientów, a hrabina w rzeczywistości pracuje dla japońskiego wywiadu.

Podążając tropem podejrzanego pasażera, Fandorin dociera na najbliższą stację, gdzie dowiaduje się, że mężczyzna był obcokrajowcem i nie szczędził funduszy, aby jak najszybciej dojechać do Moskwy – przekupił pracowników kolei, aby złamali procedury i pomogli mu się dostać do dawnej stolicy. Erast Pietrowicz wysyła telegram do Moskwy z opisem podejrzanego i poleceniem dyskretnej obserwacji. Po dotarciu do miasta Fandorin spotyka się z podpułkownikiem Daniłowem, który informuje go, że mężczyzna prosto z dworca pojechał do ekskluzywnej willi. Fandorin, Daniłow i jego asystent, rotmistrz Lisicki wspólnie obserwują posiadłość i dzięki podpięciu się pod linię telefoniczną podsłuchują rozmowy. Lisicki stwierdza, że pomył z podsłuchiwaniem rozmów telefonicznych przez policję jest genialny i należałoby na stałe wprowadzić go do metod wywiadowczych. Okazuje się, że w willi jest grupa Polaków, więc Daniłow domyśla się, że to oddział rewolucjonistów współpracujących z japońskim wywiadem. Z podsłuchanej rozmowy wynika, że Polacy planują w nocy napaść na moskiewski arsenał. Policjanci obsadzają teren składów broni i czekają na przybycie anarchistów, lecz Polacy tylko podjeżdżają dorożkami i od razu odjeżdżają. Zdezorientowani Fandorin i Masa biegną za nimi i odkrywają, że grupa włamuje się do sklepu jubilerskiego, więc nie jest to żadna grupa rewolucyjna, ale zwykła szajka złodziei. Erast Pietrowicz i Masa ogłuszają bandytów, po czym Japończyk biegnie, aby wezwać Daniłowa. Po drodze w ciemności napadają go agenci ochrany, którzy ze względu na wygląd biorą go za japońskiego szpiega. Sytuację ratuje Mylnikow, rozpoznając w nim kamerdynera Fandorina.

Sten wiedzie spokojne życie w pensjonacie hrabiny Beauvaudois, gdzie szybko zaprzyjaźnia się z pracującymi tam dziewczynami. W międzyczasie przygotowuje dwa kolejne „projekty” – dostarczenie towaru dla człowieka o pseudonimie „Drozd” oraz przybycie ludzi z Samary i Krasnojarska. Z nudów Sten chadza na spacery po Moskwie i przypadkiem trafia pod dom Lidinej. Zdaje sobie sprawę, że spotkanie z aktorką mogłoby zaszkodzić jego planom, lecz i tak codziennie przychodzi pod jej dom. W końcu kobieta dostrzega go i od tego dnia spotykają się już codziennie. Przed Glikerią Romanowną Sten nadal musi odgrywać rolę sztabskapitana Rybnikowa. Lidina jest bardzo przejęta zgubionym przez oficera tubusem z tajnymi dokumentami i chce mu pomóc, aby ominął go sąd wojskowy. 24 maja po powrocie do pensjonatu Sten orientuje się, że ktoś go śledzi. Postanawia natychmiast pozbyć się szpiega, ale okazuje się, że jest nim Lidina. Kobieta chce poznać ciotkę Rybnikowa, u której ten mieszka i razem z nią obmyślić plan ratowania Wasyla Aleksandrowicza. Hrabina Beauvaudois przedstawia się jako siostra zmarłej matki Rybnikowa. Kobiety wspólnie postanawiają umożliwić sztabskapitanowi nielegalne przekroczenie granicy, aby uciekł przed sądem wojskowym. Sten, któremu co raz bardziej zależy na pięknej aktorce, myśli tylko o realizacji swoich planów, co ma mieć miejsce następnego dnia.

Fandorin czuje ogromny wstyd, że przez pomyłkę wziął podejrzanego pasażera z pociągu za japońskiego szpiega i przez to zgubił ślad prawdziwego sabotażysty. Razem z Mylnikowem zawierają umowę, że będą ze sobą współpracować podczas prowadzanie śledztwa. Jedynym tropem są wyniki analiz ekspertów badających miejsce wypadku – znalezione ślady wskazują, że do konstrukcji bomby użyto melinitu, materiału, którego nie produkuje się w Rosji, więc musiał zostać sprowadzony zza granicy. Fandorin domyśla się, że dezinformacja ze składami pasażerskim i wojskowym była celowa, a bombę wyrzucono z jadącego przodem pociągu osobowego, więc tym bardziej nie może sobie wybaczyć, że pozwolił mu odjechać bez spisania pasażerów. Erast Pietrowicz dochodzi do wniosku, że japońscy sabotażyści będą teraz chcieli zniszczyć inne linie kolejowe, ale będą do tego potrzebowali większej ilości melinitu przywiezionego zza granicy. 18 maja Fandorin jedzie do siedziby Ochrany, skąd nadaje tajemniczą depeszę.

25 maja Rybnikow-Sten otrzymuje wiadomość o przybyciu do Moskwy Ładunku i Transportu. Najpierw, podając się sztabskapitana, odbiera Transport, którym okazuje się dostarczona zza granicy wielka dostawa broni. Należy przekazać ją rosyjskiemu rewolucjoniście o pseudonimie „Drozd”. Rybnikow bez problemu odbiera skrzynie z bronią i, wykorzystując kilku nieświadomych wojskowych, przenosi je do magazynu, po czym pozbywa się świadków. Następnie Sten w przebraniu oficjalisty odbiera z dworca przybyły z Francji ładunek „mąki kukurydzianej” i umieszcza go w przechowalni towaru. Kolejnym krokiem jest spotkanie z ludźmi z Krasnojarska i Samary, którzy zamieszkali w hotelu Kolejowym i hotelu Kazań. Pierwszy z nich jest chciwym konwojentem pociągów pocztowych, który myśli, że wykonuje zadania dla spółki nielegalnie wydobywającej złoto i nie wie, że w rzeczywistości jest wykorzystywany przez japońskich agentów. Drugi natomiast jest śmiertelnie chorym młodzieńcem, który świadomie chce zginąć, wypełniając zadanie. Obaj mają wysadzić ważne punktu na trasie kolei dalekowschodniej – tunel i most. Wieczorem w dorożkarskiej traktierni Rybnikow spotyka się z Drozdem, który przedstawia plan rozpoczęcia rewolucji w Rosji. W trakcie rozmowy do lokalu wchodzi para pijanych woźniców, których obsługa wyrzuca na zewnątrz. Drozd mówi, że gardzi Rybnikowem oraz Japonią – rewolucjoniści wykorzystali Japonię do swoich celów, ale i Japonia do swoich celów chce wykorzystać rewolucjonistów, aby ci wywołali walki wewnętrzne w Rosji. Wasyl Aleksandrowicz wychodzi z traktierni i mija śpiących na zewnątrz pijanych dorożkarzy, ale nie wsiada do powozów. Zamiast tego zatrzymuje przypadkowego fiakra jadącego ulicą, przejeżdża kawałek, a potem niepostrzeżenie wyskakuje z dorożki.

20 maja w nocy Fandorin i Mylnikow oczekują przyjazdu specjalnego ekspresu z Petersburga, który dwa dni wcześniej wezwał do Moskwy Erast Pietrowicz. Ku zaskoczeniu naczelnika tajnej policji okazuje się, że w pociągu przyjechały psy. Fandorin wyjaśnia, że są to tresowane policyjne zwierzęta. Melinit ma charakterystyczny ostry zapach, więc dzięki psiemu węchowi powinno udać się odnaleźć sprowadzany zza granicy materiał wybuchowy.

25 maja psy tropiące znajdują w moskiewskim magazynie kolejowym worki z melinitem. Na miejsce przybywają Fandorin i Mylnikow. Mężczyźni dyskretnie śledzą oficjalistę, który odbiera materiał z magazynu i deponuje go w przechowalni, a następnie na krótko wchodzi do hotelu Kolejowego i hotelu Kazań. Wieczorem podejrzany udaje się do dorożkarskiej traktierni. Śledczy, udając pijanych woźniców, wchodzą do środka i orientują się, że mężczyzna spotyka się z niebezpiecznym rewolucjonistą Drozdem. Wkrótce podejrzany wychodzi z lokalu. Na zewnątrz stoją podstawione przez tajną policję dorożki. Ochrana liczy, że japoński szpieg wsiądzie do jednej z nich i dzięki temu będą mogli go dalej śledzić. Jednakże mężczyzna omija powozy i wsiada do dorożki napotkanej na ulicy, nie wiedząc, że ten fiakier także jest podstawionym agentem Ochrany. Plan tajnej policji kończy się niepowodzeniem, gdy okazuje się, że podejrzany niepostrzeżenie zniknął z jadącego powozu. Fandorin wie, że ostatnim tropem jest złożony w przechowalni melinit, który dyskretnie obserwuje żandarmeria kolejowa mająca natychmiast poinformować Erasta Pietrowicza, gdy tylko ktoś zgłosi się po ładunek.

Kilka dni przed 25 maja Rybnikow-Sten przychodzi do kancelarii policji, gdzie przekupuje urzędnika i dyskretnie wypytuje o Fandorina. Dowiaduje się, że Erast Pietrowicz dawniej był bardzo znaczącą osobą w Moskwie, a teraz przebywa w mieście w związku z jakąś tajną i ważną misją. Następnie Rybnikow spotyka się z Lidiną. Kobieta informuje go, że w sprawie zaginionych dokumentów może im pomóc jej znajomy będący naczelnikiem moskiewskiej żandarmerii, generał Szarm. Wystarczy dowiedzieć się, kto prowadzi śledztwo w sprawie zaginionego tubusu i dyskretnie pokierować go w złą stronę. Rybnikow mówi Glikerii Romanownie, że śledczym w jego sprawie jest Fandorin.

O świcie 26 maja Sten w przebraniu udaje się do przechowalni towaru, aby upewnić się, że obaj wyznaczeni mężczyźni odbiorą ładunek melinitu.

Fandorin i Mylnikow oraz agenci kolejowej żandarmerii i Ochrany dyskretnie obserwują przechowalnię, gdzie przetrzymywany jest melinit. O świcie Erast Pietrowicz dostrzega podejrzanego, którego śledzili dzień wcześniej. Mylnikow niespodziewanie wyciąga gwizdek i wzywa swoich agentów, aby aresztowali mężczyznę. To psuje plan Fandorina, lecz naczelnik Ochrany chciał, aby zasługa złapania japońskiego szpiega została przypisana jego oddziałowi, a nie żandarmerii kolejowej. Podejrzany zaczyna bardzo szybko uciekać, a w pościg za nim ruszają Fandorin, Mylnikow i czterech filerów. Ostatecznie mężczyzna ucieka śledczym, zabijając przy tym agentów ochrany *shurikenami* – żelaznymi gwiazdkami, typową bronią japońskiej sekty szpiegów. Do naczelnika Ochrany przybiega posłaniec z wiadomością, że Drozd wymknął się spod policyjnej obserwacji. Fandorin wraca do przechowalni bagażu, ale okazuje się, że w zamieszaniu związanym z pościgiem za podejrzanym dwóch ludzi odebrało melinit.

Mylnikow i Fandorin oskarżają się wzajemnie o zepsucie operacji, ale rozumieją, że obaj są winni – Mylnikow pozwolił uciec japońskiemu szpiegowi, a ludzie Fandorina pozwolili wynieść melinit z magazynu. Od tej chwili śledczy decydują się pracować oddzielnie – Ochrana zajmie się poszukiwaniem Drozda, a Erast Pietrowicz znalezieniem dwójki, która zabrała materiały wybuchowe. Po opisie stroju Fandorin domyśla się, że jednym z nich był konwojent pocztowy, a jeśli obaj zgłosili się do przechowalni o świcie, to znaczy, że musieli mieć ważny powód, więc prawdopodobnie wkrótce po odebraniu materiałów ich pociąg odjeżdżał z Moskwy. Erast Pietrowicz podejrzewa, że sabotażyści będą chcieli zaatakować koleje wiodące na Daleki Wschód, a o tak wczesnej porze z pobliskiej stacji odjeżdżał tylko jeden pociąg jadący w tym kierunku. Ekspres po drodze ma tylko jeden postój we Włodzimierzu. Fandorin telefonuje do włodzimierskiej żandarmerii kolejowej i informuje ich o sytuacji, ale zabrania kogokolwiek zatrzymywać. Specjalnym pospiesznym parowozem Erast Pietrowicz jedzie do Włodzimierza, gdzie udaremnia próby uszkodzenia rosyjskiej kolei. Gdy późnym wieczorem wraca do mieszkania, znajduje zaproszenie na obiad od generała Szarma.

25 maja Glikeria Romanowna jedzie do generała Szarma i dyskretnie sugeruje mu, aby zorganizował obiad, na który zaprosi Fandorina. Aktorka planuje uwieść śledczego i skierować go na fałszywy trop w prowadzonej przez niego sprawie zaginionych dokumentów Rybnikowa. Jednakże wieczorem Erast Pietrowicz nie zjawia się na obiedzie, więc Lidina prosi generała, aby następnego dnia także zaprosił Fandorina. Tym razem mężczyzna przychodzi, a aktorka rozpoczyna swoje zaloty. Gdy dochodzi między nimi do rozmowy Glikeria Romanowna, mówi, że pamięta śledczego ze spotkania przy zawalonym moście. Erast Pietrowicz także ją pamięta i wspomina, że wtedy stał przy niej jakiś wojskowy. Aktorka w myślach przyznaje, że Fandorin jest przystojny i pociągający, a ona byłaby gotowa zaciągnąć go do łóżka, byle tylko uratować Rybnikowa. Lidina proponuje, aby pojechali do jej mieszkania, a Erast Pietrowicz zgadza się bez zastanowienia. Gdy wchodzą do środka, Fandorin wyciąga broń i zaczyna przeszukiwać mieszkanie kobiety. Tłumaczy, że domyśla się, iż Glikeria Romanowna miała go uwieść na czyjeś zlecenie. Aktorka odpowiada, że chciała tylko uratować człowieka, który przez przypadek zgubił tajne dokumenty i teraz grozi mu za to sąd wojskowy. Erast Pietrowicz mówi, że Lidina została oszukana, a ten mężczyzna w rzeczywistości jest japońskim szpiegiem. Fandorin dodaje, że jeśli kobieta nie chce pomóc mu go złapać, to znajdzie go sam, po czym wychodzi.

Lidina dzwoni do Rybnikowa, ale sztabskapitana nie ma w pensjonacie, więc kobieta jedzie do niego. Puka do drzwi i po chwili otwiera jest Wasyl Aleksandrowicz. Glikeria Romanowna opowiada mu o Fandorinie oraz wyznaje miłość. Rybnikow każe jej natychmiast wyjść. Po chwili do mieszkania mężczyzny przychodzi hrabina Beauvaudois. Wasyl Aleksandrowicz całuje ją, po czym kochają się w salonie. Po wszystkim Rybnikow wyprasza hrabinę i punktualnie o wpół do dwunastej dzwoni z telefonu.

Zapłakana Glikeria Romanowna wraca do mieszkania, gdzie na korytarzu znajduje rozsypane róże, a z wnętrza domu dolatuje męski operowy śpiew.

Mylnikow ściąga z Petersburga do Moskwy nowych agentów, aby zastąpili tych zabitych podczas nieudanego aresztowania japońskiego szpiega, któremu Ochrana nadaje pseudonim „Akrobata”. Nowi agenci mają obserwować Fandorin, gdyż Mylnikow wierzy, że Erast Pietrowicz w jakiś sposób dotrze do Akrobaty.

Wieczorem 26 maja filerzy śledzą Fandorina, gdy razem z jakąś kobietą wychodzi z domu generała Szarma. Podążają za parą do momenty, gdy tamci wchodzą do mieszkania. Wkrótce Erast Pietrowicz wychodzi. Część agentów idzie za nim, a reszta zostaje, aby obserwować kobietę. Po chwili ta również wychodzi i jedzie do pensjonatu hrabiny Beauvaudois. Śledzący ją agenci zauważają, że w pensjonacie przebywa mężczyzna, którego widzieli w Petersburgu i nadali mu pseudonim „Kałmuk”. Poinformowany o wszystkim Mylnikow natychmiast przybywa pod pensjonat i razem ze swoimi ludźmi wchodzi do mieszkania Kałmuka, ale w środku nikogo nie znajdują. Agenci rozdzielają się, aby dokładnie przeszukać apartament, lecz wszyscy znikają bez śladu. Osamotniony Mylnikow zaczyna wierzyć, że bóg japoński jest potężniejszy od rosyjskiego. Pada na kolana i zaczyna wzywać japońskie bóstwa.

Po wyjściu od Lidinej Fandorin jedzie prosto do nowo utworzonego przez rotmistrza Lisickiego policyjnego punktu podsłuchowego. Po rozmowie z Glikerią Romanowną Erast Pietrowicz zorientował się, że wojskowy, którego widział na miejscu wypadku oraz mężczyzna, którego obserwowali przy magazynie z melinitem to jedna i ta sama osoba. Fandorin podejrzewa, że kobieta będzie próbowała jak najszybciej ostrzec japońskiego sabotażystę, więc skorzysta z telefonu. Od Lisickiego Erast Pietrowicz dowiaduje się, że Lidina dzwoniła do pensjonatu hrabiny Beauvaudois, ale połączenie trwało krótko, więc prawdopodobnie Akrobaty nie było w mieszkaniu. Fandorin dzwoni do Masy i prosi go, aby natychmiast pojechał pod pensjonat, obserwował go i w razie czego zadzwonił z telefonu w pobliskim kinoteatrze do punktu podsłuchowego, gdyby coś się działo. Lisicki i Erast Pietrowicz, wciąż podsłuchując telefony w pensjonacie, wychwytują rozmowę dwóch mężczyzn w sprawie przekazania dużej partii towaru gdzieś nad rzeką. Fandorin domyśla się, że chodzi o dostawę broni dla rewolucjonistów Drozda. W tym samym momencie dzwoni Masa i prosi o natychmiastowe przybycie do pensjonatu.

Erast Pietrowicz dociera na miejsce. Z pensjonatu na kolanach wychodzi krzyczący Mylnikow. Z tyłu budynku wybiegają dwaj agenci Ochrany zaalarmowani hałasem. Razem z Fandorinem wchodzą do środka, gdzie znajdują poukrywane w sekretnych pomieszczeniach martwe ciała pięciu agentów tajnej policji. Erast Pietrowicz rozpoznaje, że filerzy zostali zabici przez wprawnego zabójcę stosującego techniki japońskich ninja. Sprawca prawdopodobnie uciekł tylnym oknem, gdy agenci przybiegli, słysząc krzyki swojego szefa. Fandorin nakazuje odesłać obłąkanego Mylnikowa do szpitala psychiatrycznego, a ostatnich dwóch agentów Ochrany zabiera ze sobą, aby przeszukać nadrzeczne magazyny, bo podsłuchana rozmowna o nocnym przekazaniu ładunku to jedyny trop.

Objeżdżając magazyny, Erast Pietrowicz i filerzy w końcu odnajdują przystań, gdzie mimo nocnej pory pracują ludzie. Śledczy z ukrycia obserwują ich i orientują się, że trwa tam załadunek skrzyń z bronią na barkę. Fandorin posyła jednego z agentów po wsparcie policji, a sam zostaje z drugim, aby zatrzymać rewolucjonistów do czasu przybycia posiłków.

Rybnikow i Drozd ukryci w nadrzecznym magazynie rozmawiają na temat dalszych planów rewolucjonistów – obecnie dysponują dwiema barkami z bronią dostarczoną przez japoński wywiad; mała barka ma zostać przetransportowana w górę rzeki, a duża przetransportuje główną część uzbrojenia do magazynu w Moskwie należącego do anarchistów. Drozd oświadcza, że teraz jego współpraca z Japończykami się kończy, bo otrzymał już potrzebną dostawę broni, a walki wewnętrzne w Rosji rozpoczną się nie wtedy, kiedy Japonia będzie tego chciała, ale wtedy, kiedy sami rewolucjoniści o tym zadecydują. Rybnikow przez chwilę zastanawia się, czy nie zabić Drozda i jego ludzi, ale ostatecznie stwierdza, że rewolucja przyda się Japonii niezależnie od tego, kiedy się rozpocznie. Nagle na przystani rozlegają się strzały.

Fandorin i agent ochrany stwierdzają, że załadunek barki się kończy, więc rewolucjoniści za chwilę odpłyną. Śledczy muszą ich więc zatrzymać póki nie dotrze wsparcie. Zaczynają strzelać w powietrze, aby przestraszyć anarchistów.

Drozd chce natychmiast ruszać do walki, ale Rybnikow go powstrzymuje. Jeżeli policjanci zaczęli strzelać, to znaczy, że jest ich zbyt mało, aby aresztować rewolucjonistów, więc chcą ich tylko przetrzymać do czasu aż przybędą posiłki, po które na pewno posłali. Skoro jest ich tylko kilku, przybyli niedawno, więc nie widzieli załadunku głównej barki. Rybnikow proponuje, aby poświęci małą barkę i za jej pomocą odciągnąć policjantów od przystani, a potem Drozd wróci po dużą barkę. Japoński sabotażysta zabiera ze sobą zapalnik do miny podwodnej i biegnie na małą barkę.

Erastowi Pietrowiczowi powoli kończą się naboje, a rewolucjoniści zaczynają strzelać w jego stronę. Jedna z kul śmiertelnie rani towarzyszącego mu agenta Ochrany. Anarchiści orientują się, że atakujący ich policjanci nie mają już pocisków i dlatego tak rzadko strzelają. Zaczynają przedzierać się w kierunku barki, aby nią odpłynąć. Fandorin ostatnimi nabojami zabija jednego rewolucjonistę, a innego rani. Anarchiści uruchamiają holownik i odpływają rzeką. Erast Pietrowicz biegnie za nimi wzdłuż brzegu. W trakcie pościgu Fandorin spotyka przybyłe wsparcie żandarmerii. Policjanci z obu brzegów biorą barkę w krzyżowy ogień i każą poddać się rewolucjonistom. Anarchiści zatrzymują holownik, ale nie zamierzają oddać się w ręce władz. Jeden z nich, w którym Erast Pietrowicz rozpoznaje Akrobatę, przeskakuje na barkę z bronią, wrzuca do niej dynamit, po czym sam z kołem ratunkowym wskakuje do wody. Barka eksploduje, zabijając wszystkich anarchistów. Policjanci sądzą, że to koniec sprawy i trzeba będzie sprowadzić nurków, aby wyłowili ciała, lecz Fandorin wypływa łódką na rzekę. Znajduje tam dryfujące koło ratunkowe, do którego przyczepiona jest czerwona gumowa rurka po zapalniku do miny podwodnej. Erast Pietrowicz domyśla się, że Akrobata przeżył i ukrywa się pod wodą, gdzie wykorzystuje gumowy przewód do oddychania. Fandorin zatyka rurkę, a japoński sabotażysta po chwili wypływa na powierzchnię, gdzie zostaje aresztowany. Podczas zatrzymania Erast Pietrowicz mówi do Akrobaty jedno słowo ‘*Tamba*’, ale szpieg nie jest nim poruszony.

Dywersant zostaje zamknięty w areszcie pod specjalnym nadzorem. Policjanci bardzo liczą, że złoży zeznania. Wasyl Aleksandrowicz mimo pobytu w więzieniu czuje się spokojny i spełniony, gdyż udało mu się spełnić dwa zadania – odciągnął policję od dużej barki, pozwalając głównej partii broni dotrzeć do rewolucjonistów oraz spojrzał w oczy człowieka, o którym tyle słyszał i myślał. Zadowolony z siebie Akrobata pisze list do swojego ojca, który następnie spala. Spod plastra przyklejonego gładko do ciała i przez to niezauważonego podczas policyjnej rewizji japoński szpieg wyciąga wąską brzytwę. Ostrzem nacina sobie skórę wokół twarzy i zrywa ją, po czym podcina sobie gardło.