Państwo Rosyjskie

Flaga Rosji

**Państwo Rosyjskie** (ros. Русское Государство, Russkoje Gosudarstwo) – państwo rozciągające się w Europie Wschodniej, składające się według swojej konstytucji z 85 podmiotów federalnych. Rosja jest wymiennie od centrum swojej administracji nazywana rządem moskiewskim.

## Historia

W 1975 roku schorowany i rządzący już tylko teoretycznie państwem radzieckim Leonid Breżniew doznaje pierwszego zawału serca. Wcześniej przeszedł już udar mózgu, czy cierpiał na zaburzenia snu. Reaguje na to Politbiuro, które uznaje, że słaby przywódca zagraża sytuacji politycznej państwa. Jurij Andropow razem z Andriejem Kirilenką i Dmitrijem Ustianowem przegłosowali w ścisłym kierownictwie odsunięcie Breżniewa i jego najbliższego współpracownika - Michaiła Susłowa. I Sekretarzem KPZR został Andropow, ministrem obrony ZSRR Dmitrij Fiodorowicz Ustinow, a Kirilenkę mianowano ministrem spraw zagranicznych.

### Era Andropowa

Rozpoczęła się nowa polityka zagraniczna Kirilenki, która polegała na dychotomii postaw we wzajemnych stosunkach z różnymi państwami. Jednocześnie na świecie dążono do kontynuowania polityki rozprężenia ze Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony krótko trzyma się państwa własnej strefy: chociażby dokonany zostaje zamach samochodowy na Mieczysława Moczara, a także do suwerennej Polski tworzy się alternatywę w postaci Wschodniopolskiej SRR z Edwardem Gierkiem na czele. Tak samo w 1979 roku ekipa Andropowa interweniowała w Afganistanie, ustanawiając tam marionetkowy rzad Babraka Karmala i eksploatując kraj. Amerykanie, mimo intryg CIA, zdecydowali się nie interweniować w sytuację. Prezydent Wallace postawił sobie za cel, by po Wietnamie, nie wysyłać na śmierć żadnego amerykańskiego żołnierza, a także by nie wspierać żadnych ekstremistów.

Następują także poważne reformy wewnętrzne. W 1983 roku reforma antyalkoholowa przeprowadzona przez ekipę Andropowa daje pierwsze efekty, w Związku Radzieckim odczuwalny staje się wzrost efektywności pracowników. Partia promuje kulturalne spożycie alkoholu, z Mołdawskiej SRR sprowadzane są najwykwintniejsze wina, ceny alkoholów ciężkich są znacznie podwyższane, co spotyka się również ze wzrostem szarej strefy. Przeciwko tej wystosowana zostaje reforma antykorupcyjna podnosząca kary za przyjmowanie i proponowanie łapówek, a także budująca nowe jednostki KGB do przeprowadzania inspekcji w urzędach, co poprawiło jakość administracji w państwie radzieckim. Niedługo później wzmocniono władzę Aleksieja Kosygina, przewodniczącego rady ministrów ZSRR, który przeprowadził liberalizujące gospodarkę reformy wolnorynkowe, które skupiły się głównie na zwiększeniu procenta gospodarstw prywatnych w gospodarce, a także na inwestycjach w rolnictwie. Jako wzór przedstawiono prowadzony przez Michaiła Gorbaczowa Kraj Stawropolski. Wspomniane inwestycje doprowadziły do tego, że Związek Radziecki nie był już zmuszony do zakupu zagranicznych zbóż. Etap reform zakończył się w roku 1985 wraz ze śmiercią Jurija Andropowa, po której rozpoczęły się walki na górze o przejęcie władzy.

### Era Gorbaczowa

Wyścig o władzę wygrał Michaił Gorbaczow, który był przedstawicielem reformistycznej frakcji Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Rozpoczął on kampanię przebudowy (pieriestrojki), w ramach której wprowadził ogólną jawność (głasnost), która polegała na zniesieniu cenzury i usunięcia z konstytucji przewodniej roli Związku Radzieckiego. Zniesiona została cenzura, usunięto rolę przewodnią KPZR w Związku Radzieckiego z konstytucji. Jego działania doprowadziły do ocieplenia w relacjach z zachodem, zwłaszcza ze stanami zjednoczonymi Garego Harta. Największym osiągnięciem Gorbaczowa było kontynuowanie polityki odprężenia i rozbrojenia względem zachodu. Jednak reformy nowego Sekretarza Generalnego KPZR nie zostały ciepło przyjęte przez beton partyjny, a także przez społeczeństwo. W mediach coraz częściej występowała prodemokratyczna miejska inteligencja, która nie budziła zaufania wśród zwykłych Rosjan. Sposób przeprowadzania pieriestrojki również nie miał w Rosji szerokiego poparcia. Gorbaczow, w przeciwieństwie do Andropowa, zdecydował się na radykalną walkę z alkoholizmem poprzez drastyczne podniesienie cen wszelkich wyrobów alkoholowych, najbardziej wódki, co doprowadziło do powiększenia się szarej strefy. Również reformiści nie byli zadowoleni z reform sekretarza generalnego KPZR. Na czele krytyków Gorbaczowa stanął I Sekretarz Komitetu Miejskiego KPZR w Moskwie, Borys Jelcyn, usunięty z tego powodu z partii i ze stanowiska, co zbudowało jego popularność, na której fali został w 29 maja 1990 roku wybrany na przewodniczącego Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR. Jelcyn coraz bardziej dezintegrował główną z republik radzieckich, podkopując pozycje władzy i osłabiając jej kontrolę nad resztą ośrodków w ZSRR i prowadząc własną politykę zagraniczną. Ostatnią decyzją, która została praktycznie wymuszona na Gorbaczowie, było podpisanie kolejnych porozumień rozbrojeniowych między ZSRR i USA. Do porozumień wkrótce dołączyła także Francja i Wielka Brytania - pozostałe mocarstwa nuklearne - które także zlikwidowały swoje arsenały.

### Era Jelcyna i Łukjanowa

Zrezygnowany Michaił Gorbaczow postanowił odpocząć i udał się na urlop na Krym. Nie była to jednak dobra decyzja, gdyż o 19 sierpnia 1991 roku o godzinie 6.30 usłyszał komunikat Telegraficznej Agencji Związku Sowieckiego informującą o swojej rezygnacji ze stanowiska ze względu na zły stan zdrowia i przejęcie władzy przez Państwowy Komitet ds. Stanu Wyjątkowego. Dotychczasowy legalny przywódca ZSRR postanowił uciec do Turcji, skąd odleciał do Szwajcarii. Na czele puczu stanął Giennadij Janajew, który wkrótce opanował ważniejsze punkty w Moskwie, a także istotne połączenia kolejowe łączące główne ośrodki władzy z koleją transsyberyjską. Na pucz zareagował Borys Jelcyn, który ogłosił, że Rosyjska FSRR nie akceptuje decyzji Państwowego Komitetu ds. Stanu Wyjątkowego i do momentu legalnego obrania władzy, to on trzyma tymczasową władzę w Rosji. Oczywiście zebrał wokół siebie paru generałów, którzy poparli jego decyzję. Również CIA sypnęło pieniędzmi dla ludzi Jelcyna w celu dalszego destabilizowania sytuacji. Obie siły trzymały siebie w szachu obawiając się, że druga strona ma dostęp do broni atomowej. Dlatego wkrótce, cały arsenał atomowy został zabezpieczony przez służby Jelcyna, dzięki czemu 1 września 1991 roku doszło do szturmu budynków kontrolowanych przez juntę. Jelcynowi udało się odeprzeć wojsko od Moskwy, a także przekonać wielu dowódców do przejścia na jego stronę. Wkrótce udało mu się odepchnąć siły wojskowe aż do Jekatynburga, a tam umocnić granicę. Komuniści utrzymali się na linii Jekatynburg-Omsk-Nowy Urengoj kontrolując także dalsze obszary na wschodzie i wykorzystując dostępność surowców naturalnych. Wkrótce wybrali oni nowego przewodniczącego - Anatolija Łukjanowa. Warto zaznaczyć, że nie oznaczało to jednak wojny domowej, przepływ osób pomiędzy obszarem kontrolowanym przez komunistów i obszarem kontrolowanym przez liberałów istniał, także zezwalano na wymianę handlową i transportową, która była jednak uzależniona od decyzji obu ośrodków władz. W tym samym czasie w jednym państwie funkcjonowały dwie głowy państwa: Prezydent ZSRR (Anatolij Łukjanow) i przewodniczący Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR, który wkrótce został wybrany na nowo utworzony urząd prezydenta Rosji (Borys Jelcyn).

Jelcyn 8 grudnia 1991 roku wraz z przedstawicielami Ukrainy i Białorusi ogłosił w radzieckiej części Puszczy Białowieskiej rozwiązanie Związku Radzieckiego i niepodległość Rosji, Ukrainy i Białorusi. Ludzie nie byli optymistycznie nastawieni do nowego porządku: cały czas obawiano się zagrożenia w postaci sił komunistycznych, a nieostrożnie sprywatyzowane rosyjskie państwowe spółki doprowadziły do wytworzenia się fortun oligarchów. Szybko nastąpił kryzys gospodarczy. Część osób straciła pracę, większość straciła część pensji. Mocno ucierpiała branża wydobywcza, zależna od okupywanej przez komunistów linii żelaznych. Prezydent Jelcyn zdecydował się wtedy na podjęcie planu radykalnych reform, nie tylko gospodarczych, a także politycznych i ustrojowych. W 1993 roku na mocy referendum ogłosił rozwiązanie Rady Najwyższej i powołanie Dumy Państwowej na co nie zgodziła się większość deputowanych postradzieckiego parlamentu, która rozpoczęła okupację Białego Domu. Przeciwko Jelcynowi stanęli nie tylko moskiewscy komuniści, a także studenci, narodowi bolszewicy i część armii obwiniający prezydenta za błędy i kompromitowanie państwa za granicą (prezydent był alkoholikiem, a jego uzależnienie było często komentowane przez zagraniczną prasę). Te trzy ostatnie grupy połączył jeden radykał - Władimir Żyrinowski - lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W tamtym momencie to nie Rada Najwyższa stała się ofiarą historycznych przemian w Rosji, a sam prezydent Jelcyn, który został zmuszony do ucieczki do ambasady USA, co tylko umocniło pozycję Żyrinowskiego.

### Era Żyrinowskiego

Żyrinowski postanowił o anektowaniu kilku terytoriów kontrolowanych przez rosyjskie siły - m. in. miasto Sewastopol oraz Naddniestrze, doprowadzając do zerwania rozmów na temat memorandum budapeszteńskiego lub zerwania stosunków dyplomatycznych z Mołdawią. Nowy prezydent postanowił nie popełnić błędów przeciwników. Co prawda nie kontynuował szturmu Białego Domu i przekazał protestującym informację, że budynek będzie nadal parlamentem państwa, jednak następnej nocy aresztował wszystkich deputowanych do Rady Najwyższej. Uznał zresztą każdego opozycjonistę za zagrożenie. W tę samą noc każdy wojskowy, który był podejrzany o nielojalność, został usunięty, także liderzy ruchu narodowobolszewickiego zostali aresztowani. Ostatni z nich - Eduard Limonow i Aleksander Dugin - którzy już wcześniej wyrażali sprzeciw wobec porządków Żyrinowskiego, przeszli na stronę komunistów i zbiegli do Ałtaju będącego w tamtym czasie od jakiegoś czasu umacnianą bazą tego stronnictwa. Przeciwnicy porządku moskiewskiego, który ustanowił Żyrinowski - zbiegli do Piotrogrodu i skupili się wokół Aleksandra Ruckoja, który w 1997 roku ogłosił się jedynym legalnym prezydentem, a wkrótce także carem.

## Idee narodowe

***Naczelny Władca –*** Żyrinowski swoje rządy wyraźnie zaznaczył w zmianie prawa, co najlepiej widać po urzędzie prezydenta, którego zastąpiono "Naczelnym Władcą". Osoba Naczelnego Władcy otoczona jest czcią, jednak nikt nie mówi o nim jako o cesarzu, czy królu, a po prostu jako o Naczelnym Władcy. Żyrinowski nie jest określany nawet jako Jego Królewska Mość, a zostawił sobie tytuł prezydencki – Jego Ekscelencji. Obecnie urzędujący Naczelny Władca nie jest osobą szczególnie poważaną w społeczeństwie, przejęcie przez niego dyktatorskiej władzy uważa się za przypadkowe, niepoparte przez naród, a jego władza trzyma się tylko dzięki jego kampanii w krajach bałtyckich i wpływom oligarchów.

***Postęp obok tradycji** **–*** W kraju zaślubiono dwie, antagonistyczne wartości – kult postępu został połączony z reakcyjnym tradycjonalizmem. W kraju restaurowano monarchię: Żyrinowskiego ogłoszono władcą, przywrócono carskie zwyczaje dyplomatyczne, a hymnem kraju ogłoszono ,,Boże chroń cara”. Mimo tego oficjalnie (oprócz usunięcia wyborów) nie zmieniono ustroju, a konstytucja stała się mętlikiem prawnym pełnym błędów i wewnętrznych sprzeczności. W kraju także wspierany jest kler, przywrócono wykonywanie kary śmierci, istnieje oficjalna państwowa propaganda, a na wrogie narody lub po prostu kraje, które ośmielają się z Rosją graniczyć, się w tej propagandzie szczuje. Jednocześnie w państwie istnieje instytucja małżeństw homoseksualnych z prawem do adopcji dzieci, zalegalizowano małżeństwa poligamiczne, czy promuje się państwowo wegetarianizm (we wtorki, piątki i niedziele sprzedaż i publiczne spożywanie mięsa są zakazane). Kryzys małżeństwa tych dwóch światopoglądów widać w Rosji gołym okiem. Część policji nie respektuje polityki tolerancji wobec mniejszości i nie reaguje na przemoc wobec gejów i lesbijek, które są prześladowane przez niezależne bojówki.  O losie zaślubin tych dwóch wartości zdecyduje przyszłość. Czy dojdzie do rozwodu?

***Marzenie o mocarstwowości* –** Rosjanie zawsze byli narodem dumnym. To oni odparli hitlerowską inwazję na swoją ziemię, to także oni przez setki lat trzymali krótko całą Europę Wschodnią, czy Daleki Wschód. Obecnie Rosja jest jedynie cieniem dawnej potęgi. Po pierwsze, przez upadek komunizmu od kraju odłączyło się wiele byłych republik radzieckich, a oprócz samej Rosji po 1991 zachowała się tylko część republik bałtyckich, położona na wschód od Dźwiny dzięki temu, że Rosjanie zabezpieczyli te kraje interwencją wojskową. Po drugie przez kryzys konstytucyjny roku 1993, w wyniku którego powstało wiele państw-planktonów utrzymywanych przez zachodnie mocarstwa i ich firmy, które wydobywają rosyjskie bogactwa naturalne.

***Dziki Wschód* –** W sprawach dotyczących gospodarki, Żyrinowski nie ufał rosyjskim ekonomistom. Sam zaprosił do kraju amerykańskiego neoliberała – Miltona Friedmana – znanego z obecnie uznanych za nie do końca udane reform w Chile, które z kraju ,,proletariuszy uczyniły kraj wolnych przedsiębiorców”, radykalnie zwiększając przy tym nierówności społeczne, wpływy zorganizowanej przestępczości, ale za to zapewniając krajowi stabilność ekonomiczną i napływ zagranicznych inwestorów. Scenariusz chilijski powtórzył się w Rosji, tylko na większą skalę. W kraju są tylko bogaci i biedni, klasa średnia nie istnieje, podobnie jak prawo pracy i ochrona pracownika. Nie przysparza to poparcia Żyrinowskiemu wśród zwykłych ludzi. Jednak, to nie oni stanowią o wpływach w państwie. Jego polityka gwarantuje mu poparcie oligarchów i elit, jednak jeżeli ludzie zaczną się bardziej organizować Naczelny Władca może mieć duże problemy.

***Bezczelność oligarchów* –** Ci ludzie zbudowali swój majątek na krzywdzie innych, kiedy urynkowiono gospodarkę Związku Radzieckiego. Przez dziesięć lat budowali swoje imperia, które dzisiaj są w stanie rozstawiać rosyjskich urzędników i polityków partii rządzącej po kątach. To oligarchowie są na tyle bezczelni, że potrafią publicznie sprzeciwiać się władzy, co byłoby niesłychane w jakimkolwiek innym okresie w historii Rosji. Pełnią oni praktycznie rolę nowych partii politycznych, a raczej koterii arystokratycznych, które swoimi naciskami zapewniają sobie coraz więcej wpływów. Jeżeli Żyrinowski im się sprzeciwi, możliwe, że zastąpią go kimś innym. Nieistotne kim, czy będzie to szef FSB Władimir Putin, czy inni niezwiązani z LDPR politycy, jak Dmitrij Miedwiediew, zastąpią Naczelnego Wodza swoją marionetką, która bezwzględnie wykona wtedy polecenia oligarchów, bez względu na wolę Rosjan.

***Wojna na teczki* –** Nastąpił koniec porządku radzieckiego, to prawda, jednak nie nastąpił koniec ludzi służących tamtemu porządkowi. Oni żyją i dalej walczą o wpływy w podzielonym imperium. Wielu z nich, porzuca sentymenty i dawnych kolegów odtajniając coraz to nowsze dokumenty, które wpadną im do ręki. Liderzy samozwańczych rządów, czy watażkowie, poszukują akt w zdobytych miastach, przy czym palą te, które mogłyby ich obciążać. Niektórzy wykorzystują kompromitujące materiały jako as w rękawie w rozmowach przetargowych z innymi ważnymi osobami w strefie postradzieckiej.

***Kraj atomowy –*** To mocarstwo jest w posiadaniu strategicznej i taktycznej broni jądrowej, która może zostać użyta przeciwko jakiemukolwiek celowi na Kuli Ziemskiej. Ponadto posiada ono wykwalifikowane kadry zdolne do konserwacji i użycia tejże broni.

## Polityka

Najbliższym współpracownikiem Władimira Żyrinowskiego jest polityk konserwatywno-liberalny Siergiej Kirijenko, uważany za jednego z głównych architektów obecnego neoliberalnego porządku Państwa Rosyjskiego. Jego reformy są dobrze oceniane na zachodzie,a także popierane przez oligarchów. W rządzie znajdują się jednak mimo wszystko opozycjoniści wewnętrzni: dążący do ograniczenia wszechwładzy oligarchów i korupcji Jewgienij Primakow, czy umiarkowany Siergiej Stiepaszyn. Całkiem duże wpływy ma także Władimir Putin, dyrektor Federalnej Służby Bezpieczeństwa.

Najważniejsze postacie rosyjskiej polityki to wspomniani oligarchowie, którzy tworzą tzw. grupę kremlowską. Gdyby nie ich poparcie, Władimir Żyrinowski nie utrzymałby się przy władzy. W tej grupie najważniejszy jest właściciel ogromnej fortuny, a także najbogatszy człowiek Rosji - Borys Bieriezowski. Swoją władzę opiera także na współpracy z Władimirem Gusińskim, człowiekiem rządzącym krajowymi mediami. Ostatnią, trzecią częścią triumwiratu był Roman Abramowicz, właściciel licznych firm wydobywczych w Czukocji, której generał opowiedział się po stronie Jelcyna, a następnie Żyrinowskiego w drugiej wojnie domowej. Niestety, Abramowicz skonfliktował się z Bieriezowskim, który doprowadził do nacjonalizacji jego firm na obszarze będącym jego strefą wpływu. Abramowicz był jednak na tyle majętny, by przekupić najważniejszych urzędników i wojskowych i porozumieć się z Amerykanami w sprawie utworzenia Gazneftu.

Wpływy w państwie rosyjskim ma także druga największa formacja polityczna - Komunistyczna Partia Rosji - na czele której stoi Giennadij Ziuganow, będący politykiem łączącym komunizm z nacjonalizmem. Na antypodach Ziuganowa znajduje się Ałła Pugaczowa, polityk antykomunistyczna i kosmopolityczna, deklarująca się jako neoochlokratka.

## Gospodarka

Państwo Rosyjskie znane jest z polityki gwałtownego urynkowienia, która doprowadziła do zwiększenia się różnic społecznych i powstania ogromnych fortun oligarchicznych. Jego sytuacja gospodarcza jest skomplikowana - główne linie kolejowe i obszary wydobywcze zostały zablokowane przez inne strony wojny domowej i watażków, także duża część budżetu jest przeznaczana na utrzymywanie armii. Prawo pracownicze zostało właściwie zawieszone na potrzeby oligarchów, którzy nie płacą podatków, a izba skarbowa nie jest w stanie ich dosięgnąć, gdyż mają protekcję na Kremlu.

## Wojsko

W Armii Rosyjskiej widać duch dawnej Armii Radzieckiej. Wojsko jest stale dofinansowywane przez militarystycznie nastawionego Żyrinowskiego, a także stale uczestniczy w incydentach granicznych i specjalnych akcjach. Ma oddziały uzbrojone bardzo dobrze lub standardowo, a jego żołnierze otrzymują wysoki żołd, jak na warunki innych sektorów gospodarki publicznej. Wśród generałów nie ma żadnych ambicji politycznych. Są oni neutralni wobec sytuacji wojskowej w tym państwie, choć oczywiście zapewne każdy z nich ma pewne sympatie. Dużym problemem dla armii są komuniści, którzy są stosunkowo popularni na wsiach i wśród starszych mieszkańców miast, a ich zwalczanie okazuje się być nieskuteczne. Czerwoni potrafią także organizować własny, konkurencyjny dla administracji rządowej, zarząd miejscowości, który bywa popularniejszy od rządowego.