Barabułbargia

**Barabułbargia** (bar. **Барабълбарргия**, trl. **Barabelbarrgiaa**, trb. **Barabyłbarrgija**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Początków cywilizacji barabułbarskiej należy się doszukiwać ok. 5000 pne. Wtedy to z plemion hunryjskich na terenie Zrajzji wyodrębniły się premiona, które współcześnie otrzymały nazwę Prabarabułbardzy.

W 3872 pne Prabarabułbardzy stworzyli swoje państwo przy granicy z kontynentem Kalcedonia, ale w związku z porozumieniem dokonanym w 3792 pne przez reprezentantów pięciu zrajzyjskich mocarstw polegajacym na połączeniu tych państw w jedno państwo i poszerzeniu swojego terytorium, w 3792 pne zlikwidowali swoje państwo i wynieśli się stamtąd.

Prabarabułbardzy wypierdolili do kontynentu Kalcedonia na jego południe i zaczęli sąsiadować z Gerańczykami. Mimo posiadania rozwiniętych struktur, które to z reguły posiadają państwa, nie stworzyli swojej państwowości w czasach kalcedońskich, chociaż mieli do tego doskonały fundament w postaci doświadczenia z państwowością.

W 2112 pne na ziemiach prabarabułbarskich pojawiła się kolejna narodowość, a dokładniej Kratanatowie. Mieszkali oni na tych samych terenach wspólnie z Prabarabułbargami, a połowa z nich powędrowała dalej i zamieszkiwała wspólnie z Gerańczykami.

Od tamtej pory wśród Prabarabułbargów pojawiały się kolejne narody. Legendy głoszą, że pojawiały się też różne rasy człowieka, z czego część z nich nie przetrwała próby czasu.

W 13 ne Rounia postanowiła się rozszerzyć o wielkie tereny. Jako że od lat władze skupiały się na rozwoju wojskowości, Rounia zaatakowała dosłownie każde państwo znajdujace się nad Morzem Łącznym, w tym także Geranię. Rouńczykom udało się zająć wszystkie państwa. Ziem Prabarabułbargów Rouńczycy nie tykali, bo Prabarabułbardzy nie mieli dostępu do Morza Łącznego.

Od momentu aneksji Geranii i innych przez Rounię zaczęły się procesy zanikania niektórych narodów. Jednym z poddanych takiemu procesowi narodem byli Kratanatowie, którzy przyjmowali kulturę gerańską albo rouńską, a z czasem zaczynali siebie nazywać Gerańczykami albo Rouńczykami.

W 26 Pallas zaczął sąsiadować z Rounią i ją powoli podbijać. Gerańczycy i inni widzieli w tym szansę na odzyskanie niepodległości. I tak się stało w 54, kiedy Pallas zdobył stolicę Rounii, która nazywała się identycznie, jak państwo. Nie zatrzymało to jednak całkowicie procesu znikania tych wszystkich narodów, bo większość już znikła, w tym m.in. Kratanaci, których oryginalny dobytek kulturalny będzie jednak jednym z fundamentów przyszłej kultury barabułbarskiej, zwłaszcza na południu kraju.

W 112 Wielki Pallas swoimi granicami zbliżył się do terenów Prabarabułbargów i reszty, wchodząc w nie swoimi granicami w 115, a zajmując je całkowicie w 118.

Na ziemie zajęte przez Pallas przybywali zawsze Pallasyjczycy z innych części państwa, ale tam, gdzie już ktoś mieszkał, oprócz tego część rdzennej ludności zaczynała się identyfikować jako Pallasyjczycy, a reszta pozostała przy swojej dotychczasowej identyfikacji narodowej. Wśród Prabarabułbargów i reszty zdecydowana większość, bo zdaniem badaczy aż po ok. 90% z każdego narodu, zaczęła nazywać siebie Pallasyjczykami. Przybyło tam mało Pallasyjczyków z innych części kraju, bo słyszeli dużo plotek i stereotypów, że tamtejsi to jebana dzicz, co nie było jednak prawdą. To był początek upadku kultury prabarabułbarskiej, po której jednak coś pozostało i będzie stanowiło jeden z filarów przyszłej kultury barabułbarskiej.

W 313 aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Trafili na miasto Boits w obecnych Żulicach na granicy pallasyjsko-ursaryjskiej. Tam mieszkał ich kolejny znajomy - Stans Ser. Jako że był bogaty, to miał kilku ludzi wykupionych na własność. Jednym z tak wykupionych przez niego był niejaki Nem Gam. Był to z pochodzenia Prabarabułbarg będący jak większość stamtąd Pallasyjczykiem od kilkunastu pokoleń. On również chciał wziąć udział w rewolucji. Właściciel kupił mu samochód i obaj dołączyli do rewolucji. Powiedział jeszcze rewolucjonistom o swoim przyjacielu, po którym oczekiwał, że on też weźmie udział w tym wszystkim.

Pojechali więc do jego małej wsi. Nie pomylili się. Tam spotkali człowieka o imieniu Neg Gag. On był również zadeklarowanym Pallasyjczykiem, ale z pochodzenia to był Kratanat, a jego rodzina to przez lata byli Gerańczycy. On też nabył auto i pomógł w rewolucji. W końcu rewolucjoniści ruszyli na Zamek Króla w Pal Burgu. Rewolucja się udała i doszło do podziału Wielkiego Pallasu na nowe państwa.

Potomkowie Prabarabułbargów oraz tych, co z nimi współżyli na tych samych terenach, otrzymali ziemie mniej więcej pokrywające się z ziemiami zamieszkanymi przez ich przodków. Z języka prabarabułbarskiego zapożyczono nazwę nowego państwa, czyli Barabułbargia (bar. *Барабълбарргия*, trl. *Barabelbarrgiaa*, pal. *Bal Bur Brja*). Znawców pallasyjskiego bawiła wówczas pallasyjskojęzyczna nazwa. W staropallasyjskim brzmiała ona *Bal Burb Brja*, co oznaczało dokładnie "Bal [jest] Burgrabią Brja", gdzie słowo "*Brja*" nic nie znaczyło w tamtym czasie, a obecnie to jest nazwa jednego z miast w ZSA. We współczesnej mowie pallasyjskiej przypadki zanikły, a o znaczeniu tej nazwy zapomniano, jednak skojarzenie wciąż jest.

Naród barabułbarski otrzymał nazwę Barabułbardzy i posługiwał się językiem barabułbarskim, a za pismo miał nepalicę. Język barabułbarski powstał głównie na bazie języka prabarabułbarskiego, ale też dużo czerpie z gerańskiego, serańskiego, pallasyjskiego i języków spokrewnionych z prabarabułbarskim, a w dodatku przez cały okres swojego istnienia był podatny na zapożyczenia. Część ludzi, która wciąż uznawała się za Pallasyjczyków, albo została w Barabułbargii mimo to, albo wyprowadziła się do Pallasu. W krwi barabułbarskiej znajduje się jedynie ok. 10% pallasyjskości, a Barabułbargów zalicza się do rodziny narodów nazywającej się Strongianie.

W granicach Barabułbargii znalazły się również ziemie dawnego państwa Naseton zamieszkanego przez grupę Gerańczyków, która utworzyła swoją kulturę. Taka sytuacja spowodowała niezadowolenie ze strony Gerańczyków.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Barabułbargia i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W międzyczasie Gerania zaczęła żądać od Barabułbargów oddania Nasetonu. Oni się nie zgadzali, co poskutkowało licznymi niedającymi nic wojnami.

W 476 Serania zawarła sojusz z Horanią, który rok później przekształcił się w unię personalną.

Wtedy też Serania dołączyła się do konfliktu o Naseton.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami.

W latach 601-635 liczba musanistów w Geranii gwałtownie się zmieniała: jednego roku stanowili większość, następnego mniejszość i tak przez cały czas. W Barabułbargii ta sytuacja też wyglądała specyficznie, bo w większości kraju ta religia zdobyłą praktycznie zerową popularność, ale przy fragmencie granicy z Geranią już znaczną, co spowodowało oddzielenie się barabułbarskich musanistów znajdujących się przy tej granicy od Barabułbargii. Nowe państwo otrzymało nazwę Pomas, a Barabułbargowie stamtąd nazwali się Pomasonami.

W 622 do Kalcedoni przybyli jacyś Murzyni i założyli swoje państwo, zabierając część ziem Serańczykom, część Gerańczykom i niewielką część Basetanom. To państwo nazwali Kokanią.

W 738 na tereny Seranii, Geranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków, Horanatów i innych była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami. Co ciekawe, w Geranii zdobył on popularność, ale ok. 812 ją stracił i większość Gerańczyków była na powrót jedynie pallasystami. W Barabułbargii sytuacja religijna w tamtych czasach też wygladała specyficznie. Wakupizm zdobył również tam popularność, jednak od 982 zaczął się pojawiać tzw. synkretyzm pallasystyczno-wakupistyczny, który zaczął dominować w 1002.

W 836 na terenie Nasetonu grupa Barabułbargów zaczęła siebie nazywać Nasetończykami i zaczęli oni walczyć o niepodległość.

W 872 Nasetończykom udało się wywalczyć niepodległość. Serańczycy chcieli ich podbić, Gerańczycy żądali oddania się i umożliwienia aneksji, a Barabułbardzy się z nich śmiali.

W 889 doszło do I rozbioru Nasetonu między Seranię, Geranię a Barabułbargię. Podział Nasetonu między te 3 państwa potrwał do 912, kiedy Nasetończycy zawalczyli i odzyskali niepodległość.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Barabułbardzy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Barabułbargów dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1514 dokonano II rozbioru Nasetonu tym razem między Seranię, Geranię, Barabułbargię i Kokanię. W 1588 Naseton odzyskał niepodległość, bo Pallas zainterweniował w tej sprawie.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. W 1603 Serania ją odzyskała.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

W 1613 Gerania i Serania dokonały III rozbioru Nasetonu, ale w taki sposób, że państwo nasetońskie jeszcze istniało. Dopiero w 1614 Serania, Gerania i Barabułbargia dokonały IV rozbioru Nasetonu, przez który państwo nasetońskie trzeci raz przestało istnieć. 31.12.1620 Abalowie się wkurwili i kazali zaborcom odtworzyć państwo nasetońskie. W ten sposób Nasetończycy zawdzięczają ówczesnemu okupantowi niepodległość w tamtych czasach.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm. Pomasoni nie przyjmowali musanizmu, bo oni już byli musanistami od początku, ale jak na ironię w okresie tej okupacji liczba musanistów w Pomasie zaczęła maleć.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski. Poza Gerańczykami, bo oni walczyli o prawo do swojego alfabetu i nie przyjmowali narzucania obcego alfabetu. Nigdy nie otrzymali tego prawa, ale cały czas łamali zakaz. Barabułbardzy przez większość czasu stosowali alfabet pallasyjski, jednak pod koniec czasów okupacji zaczęli brać przykład z Gerańczyków i łamać to prawo narzucone przez okupanta abalskiego.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1693 Gerania podbiła Naseton.

W 1705 Serania zaatakowała Geranię i zajęła Naseton.

W 1804 Gerania zaatakowała o wiele potężniejszą Ostruto-Hunrię pragnąć odzyskać Naseton. Wojska gerańskie zostały rozpierdolone, a potem politycy gerańscy przez 5 (niektórzy 6) lat prosili władców ostruto-hunryjskich o niezajmowanie Geranii i pozwolenie jej na zachowanie niepodległości. Udało się, ale Gerania musiała w chuj zapłacić, przez co była blisko bankructwa i przez 100 lat musiała odbudowywać budżet.

W 1814 ówczesne władze barabułarskie wprowadziły zakaz wyznawania synkretyzmu pallasyjsko-wakupistycznego, bo chciały powrócić do dawnej tradycji i tak jak reszta rozdzielać obie wiary od siebie.

W 1844 zaostrzono kary za wyznawanie synkretyzmu.

W 1854 złagodzono kary do tego stopnia, co przed 1844.

W 1864 złagodzono kary bardziej.

W 1894 zniesiono kary i przestano respektować to prawo, jednak ono dalej istniało. Ono się więc zachowywało tak, jak by już nie obowiązywało.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Barabułbargia w tym konflikcie na początku była neutralna, ale w 1917 stanęła po stronie Damadanii.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny Barabułbargia dostała taką karę od kalcedońskich mocarstw, że nie miała prawa nazywać Nasetończyków Barabułbargami, tyle że "innymi". Przez pierwsze 10 lat respektowano ten nakaz, jednak po tych 10 latach połowa państwa miała to w dupie i tak jest do dzisiaj.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Barabułbargia była w połowie neutralna, bo nie brała udziału w walkach, jednak początkowo politycy udzielali wsparcia Damadanii, a od 1941 udzielali go Pallasowi.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Początkowo Barabułbargia była w połowie neutralna nie walcząc, ale popierając Pallas, ale potem przeszła na całkowitą neutralność.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze większym skrócie WZK. Ludność barabułbarska chciała neutralności, ale władze wiedziały, że trzeba wybrać. Barabułbargia miała się dołączyć do bloku kapitalistycznego, ale doszło do zamachu stanu, przez co Barabułbargia stała się częścią bloku komunistycznego.

Od 1946 komunistyczne władze Barabułbargii zaczęły karać za wyznawanie synkretyzmu pallasystyczno-wakupistycznego, ale one robiły to bezprawnie, bo od 1894 oficjalnie nie było kar za wyznawanie tej wiary, mimo że przepis jednak istniał. Mimo obowiązywania nie był on respektowany do tego 1946.

W 1980 badacze gerańscy dokonali odkrycia, że państwo Naseton powstałe w 313 i utrzymujące swój kształt do czasów współczesnych tak naprawdę zajmuje jedynie północną połowę starożytnego Nasetonu.

W 1984 przestano karać za wyznawanie synkretyzmu, bo stwierdzono, że to faktycznie bezprawne.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Tak jak reszta państw ekskomunistycznych, Barabułbargia otrzymywała pomoc od kapitalistów (zwłaszcza od mocarstw). Barabułbargom jednak przysługiwała ona najdłużej ze wszystkich, bo aż do 2021.

W 1994 władze barabułbarskie dopiero ogłosiły, że można wyznawać na terenie Barabułbargii synkretyzm pallasystyczno-wakupistyczny, ale jednak nie zlikwidowały przepisu zabraniającego tego.

W latach 1990-2012 działy się jakieś tam ciekawe rzeczy w tym ~~antyludzkim~~ państwie, a potem aż do 2021 nic, a teraz coś ciekawego tam się dzieje.

W 2021 Barabułbargii przestała przysługiwać pomoc do odbudowy po czasach komunistycznych.

## Rzeczy, które stworzyła Barabułbargia oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język barabułbarski - język Barabułbargów. Trochę podobny do serańskiego, abalskiego i hunryjskiego. Nauka badająca ten język to barabułbargistyka.

Elektropneumatyka - paru Barabułbargów po powrocie z Aranii oraz Basetu i Prancyzji zdobyło wiedzę pneumatyczną i elektryczną (w odwrotnej kolejności) oraz powiązane komponenty (niekoniecznie uczciwie), które już w ojczyźnie połączyli i tak powstała elektropneumatyka.

## Geografia

Barabułbargia jest państwem wyżynno-górzystym z przewagą gór. Początkowo dzieliła się na kraje, ale od 1988 dzieli się na obwody. Zarówno kraje, jak i obwody dzieliły się na gminy. Kiedy ludność prabarabułbarska przywędrowała do Kalcedonii, nie zakładała żadnych jednostek osadniczych. Sytuację zmienił podbój Pallasu. Pallasyjczycy zakładali na tych ziemiach miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. To miast założyli jednak najwięcej. W 313 powstało takie państwo jak Barabułbargia. Nowe władze utworzyły nowe grody poprzez przekształcanie miast oraz łączenie wsi, a także utworzyły nowe podgrodzia poprzez przekształcanie wsi znajdujących się w sąsiedztwie miast oraz tworzenie całkowicie nowych podgrodzi istniejącym grodom. Przez to wszystko podgrodzi było więcej niż grodów, bo każdy gród miał ich przynajmniej 3. Nie istniał żaden przepis regulujący to, ale tak wyszło. Dodatkowo państwo wyróżniło się tym, że przetrwały tutaj dalej osady.

W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański, czyli tam miast było najwięcej spośród trzech typów jednostek osadniczych. W Prancyzji powoli zaczęto przyznawać grodom prawa miejskie, a w Murononcji, Geranii, Defonach i Barabułbargii jeszcze nie. W Barabułbargii większość w dalszym ciągu stanowiły podgrodzia. W 476 w Murononcji rozpoczęto proces przekształcania grodów w miasta. W Geranii, Defonach i Barabułbargii to się jeszcze nie zaczęło. W 488 Arania anektowała Defony, co nic nie zmieniło w Barabułbargii. W 529 w Murononcji zaczęto zakładać wsie, a w Geranii miasta. W Barabułbargii jeszcze nic takiego nie zaczęto. W 618 od Barabułbargii odłączył się Pomas. Wtedy rozpoczęto w Barabułbargii tworzenie miast identycznie jak w innych państwach, czyli łączono grody z ich podgrodziami i powstałej jednostce osadniczej nadawano prawa miejskie. W 622 powstała Kokania. Wtedy rozpoczęto w Barabułbargii tworzenie wsi. W dalszym ciągu podgrodzi było najwięcej. W 682 Defony odzyskały niepodległość i teraz były tam głównie miasta, a także wsie. W 1111 ostatni gród muronoński otrzymał prawa miejskie. W Geranii i Barabułbargii większość nad grodami i podgrodziami dawno stanowiły już miasta. W 1222 ostatni gród gerański otrzymał prawa miejskie, a w Barabułbargii ostatni gród został w ten sposób zlikwidowany w roku 1333. Od tamtej pory w Barabułbargii istnieją jedynie miasta i wsie, gdzie to miast jest najwięcej.

Zmiana zaszła dopiero w roku 1608, kiedy Wielka Serania podbiła Barabułbargię i wprowadziła tam swój standard, czyli doszło do stworzenia trzeciego typu jednostki osadniczej, jakim była osada, a także przekształcenia większości miast we wsie, których to od tej pory na tych ziemiach było najwięcej. Poprzedni stan rzeczy powrócił w roku 1612, kiedy Wielka Serania została pokonana przez Hunrię i Abalię Zamańską i podzielona na dawne państwa. W każdym z państw przywracano dawny stan rzeczy związany ze stosunkiem poszczególnych typów jednostek osadniczych. W Barabułbargii także przywrócono stary porządek. W 1622 Abalia Zamańska zajęła wszystkie państwa, które były kiedyś częścią Wielkiej Seranii i doszło do likwidacji wszystkich miejscowości. W 1688 każde z państw odzyskało niepodległość, a miejscowości przywrócone po staremu. W Barabułbargii również.

Do kolejnej zmiany doszło w 1721, kiedy Ostruto-Hunria podbiła Horanię, Baset i Prancyzję, Muronocję i Defony. W Kokanii utworzono osady, ale to miast było w dalszym ciągu najwięcej, w Geranii też utworzono osady, a większość miast stała się wsiami, a w Barabułbargii większość miast stała się osadami. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Kokanii większość miast stała się wsiami, w Geranii większość wsi stała się osadami, a w Barabułbargii większość osad stała się miastami. W 1849 doszło do zjednoczenia Hokii i Delan oraz odtworzenia Ursarii. Nic to nie zmieniło w opisywanej kwestii. Zmianę dopiero przyniósł rok 1911, kiedy Hokiodelany się rozpadły. W Kokanii większość wsi stała się osadami, w Geranii większość osad stała się miastami, a w Barabułbargii większość miast stała się wsiami.

W 1912 doszło do wydzielenia Zjednoczonego Księstwa Serańczyków, Horanatów i Defończyków, w którym dominującym typem jednostki osadniczej była osada. Wtedy w Kokanii większość osad stała się miastami, w Geranii większość miast stała się wsiami, a w Barabułbargii większość wsi stała się osadami. W 1914 Anora wydzieliła się z Aranii. Wtedy w Strongii większość osad stała się miastami, w Kokanii większość miast stała się wsiami, a w Geranii większość wsi stała się osadami. Wtedy w Barabułbargii wszystkie osady stały się miastami i przywrócono dawny porządek sprzed 1721.

Sytuacji nie zmienił rozpad Ostruto-Hunrii w 1918 ani inne późniejsze wydarzenia.

## Ludzie

W czasach, zanim te ziemie stały się częścią Pallasu, nie istniały tu żadne jednostki osadnicze, a dopiero Pallasyjczycy zaczęli tu zakładać miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. Najwięcej ludzi zamieszkiwało miasta. W 313 powstało państwo Barabułbargia, gdzie zlikwidowano miasta i wsie, a zostawiono same grody, podgrodzia i osady. Grodów było najwięcej i to w nich mieszkało najwięcej ludzi. W 618 zaczęto tu tworzyć miasta, a w 622 wsie. W 1333 ostatni barabułbarski gród otrzymał prawa miejskie i od tamtej pory miast było więcej niż wsi i to w miastach mieszkało najwięcej ludzi. Zmianę przyniósł dopiero rok 1608, kiedy Wielka Serania anektowała Barabułbargię. Wtedy założono osady, a większość miast stała się wsiami. Wielu ludzi przesiedlono do osad, żeby mieli tańsze warunki życia, a także taniej pracowali. Stary stan rzeczy powrócił w 1612, kiedy Hunria i Abalia Zamańska pokonały Wielką Seranię i ją z powrotem podzieliły, a w nowych państwach przywóciły ich poprzednie standardy. W Barabułbargii zlikwidowano więc osady, a przesiedleni na wieś powrócili do miast. Ponowna zmiana zaszła w 1622, kiedy Abalia Zamańska zajęła wszystkie państwa będące kiedyś częścią Wielkiej Seranii. Doszło wtedy do likwidacji wszystkich miejscowości na tych terenach. W 1688 każde z państw odzyskało niepodległość, a miejscowości zostały odtworzone wszędzie po staremu.

Następna zmiana miała miejsce w 1721, kiedy Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony. W Kokanii stworzono ileś tam osad, które zostały chętnie zamieszkane przez ludzi, podczas gdy w dalszym ciagu to miast tam było najwięcej. W Geranii za to większość miast stała się wsiami i stworzono także ileś osad i to w osadach chętniej się ludzie zaczęli osiedlać, przez co to tam mieszkało najwięcej ludzi. W Barabułbargii za to stworzono osady poprzez odbieranie praw miejskich i dzięki temu większość zaczęły stanowić osady wraz z ich mieszkańcami. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, ale to wsie były chętniej zamieszkane. W Kokanii za to większość miast stała się wsiami i to na wieś ludzie się zaczęli wyprowadzać. W Geranii za to większość wsi zamieniono na osady, ale to na wieś zaczęto się wyprowadzać. W Barabułbargii większość osad stała się na powrót miastami, ale ludzie wyprowadzali się do osad, bo życie było tańsze, a ludzie po tych 100 latach nie czuli się już mieszczanami, tylko osadnikami. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. To nic tutaj nie zmienia. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie i populacja wiejska, w Kokanii - osady i populacja wiejska, w Geranii - miasta i populacja osadnicza, a w Barabułbargii - wsie i populacja osadnicza.

Do ponownej zmiany doszło w 1912, kiedy powstała Strongia, gdzie dominującym typem jednostki osadniczej stała się osada, ale to wsie w dalszym ciągu były najchętniej zamieszkiwane. W Kokanii większość osad stała się miastami, a wielu wieśniaków i mieszczan zamieszkało pozostałe osady. W Geranii większość miast stała się wsiami, ale to mieszkańców osad było w dalszym ciągu najwięcej. W Barabułbargii większość wsi stała się osadami, a osady dalej były najbardziej zamieszkane. W 1914 doszło do odzyskania niepodległości przez Anorę. Wtedy w Strongii większość osad stała się miastami, ale to w osadach zaczęło mieszkać najwięcej ludzi. W Kokanii większość miast stała się wsiami, ale to osady były wciąż najbardziej zamieszkane. W Geranii większość wsi stała się osadami, a osadników było dalej bez zmian najwięcej. W Barabułbargii za to przywrócono stan rzeczy sprzed 1721, czyli każda osada otrzymała prawa miejskie i tym samym najwięcej było miast i ich mieszkańców.

W czasach, kiedy ludy prabarabułbarskie mieszkały w Zrajzji, utworzyły one struktury państwowe, których nie odtworzyły po osiedleniu się w Kalcedonii. Kiedy ich ziemie zajął Pallas, ludzie zaczęli popierać idee prawicowe i konserwatywne tak jak przeciętny mieszkaniec Pallasu. To pozwoliło im zachować kulturę, dzięki czemu w 313 mogli założyć samodzielne państwo Barabułbargia. Mieszkańcy nowego państwa chcieli rozwinąć nową kulturę. Większość ówczesnych Barabułbargów utożsamiała się z poglądami lewicowymi i konserwatywno-liberalnymi. W 378 Hunrowie najechali Kalcedonię i utworzyli tu swoje państwo. W wyniku zachodzących zmian społecznych większość Barabułbargów zmieniła swoje poglady na lewicowe i liberalne. W 476 większość Barabułbargów powróciła do lewicy i konserwatywnego liberalizmu. W tym samym roku Baset i Prancyzja się zjednoczyły. W wyniku zmian na świecie większość Barabułbargów stała się lewicowa i konserwatywna. W 477 Serania i Horania zawarły unię personalną. W Barabułbargii do władzy doszli centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, ale społeczeństwo barabułbarskie się nie zmieniło. W 488 Arania anektowała Defony. W tej części kontynentu wywołało to kolejne zmiany. W Barabułbargii władzę przejmują centrolewicowcy i liberałowie, ale społeczeństwo staje się centrolewicowe i liberalno-konserwatywne. W 496 wyodrębniła się narodowość storkijska, co także wywołało zmiany w tamtej części kontynentu. Władzę przejęli centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a Barabułbardzy stają się lewicowcami i konserwatystami. W 529 Hokia i Delany się zjednoczyły, a to wydarzenie spowodowało zmiany w tej części kontynentu. Barabułbardzy stawali się głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a władze stały się centrolewicowe i liberalne. W 613 unia personalna Seranii i Horanii została zerwana i w Barabułbargii do władzy doszli centrolewicowcy i liberalni konserwatyści. W 622 Delany się odłączyły i powstała Kokania. Kokańczycy byli centrolewicami i liberalnymi konserwatystami, a w wyniku zachodzących na świecie zmian Gerańczycy stawali się w większości lewicowcami i konserwatystami, a Barabułbardzy - lewicowcami i konserwatywnymi liberałami.

W 682 Defony odzyskały niepodległość. Gerańczycy w dalszym ciągu byli lewicowcami i konserwatystami, a Defończycy stali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, jak za dawnych lat. Barabułbardzy w wyniku zachodzących w tamtej części kontynentu zmian stali się w większości lewicowcami i liberałami. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W wyniku zachodzących zmian Defończycy w większości stali się lewicowcami i liberałami, a Barabułbardzy lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. Defończycy w większości stali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Barabułbardzy... przeszli gigantyczną zmianę i stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami. Władze szerzyły wartości narodowe i tradycyjne oraz niespodziewanie zdobyły poparcie społeczeństwa, które miało dosyć ciągłych zmian i chciało odrobiny stabilności. W tamtym okresie Barabułbardzy ukształtowali tradycje narodowe i zyskali szacunek międzynarodowy.

Zmianę dopiero spowodowały wydarzenia z roku 1455. Wtedy Palals sprzedał Storkię Ursarii. Gerańczycy wtedy powrócili do lewicy i konserwatywnego liberalizmu, Defończycy do lewicy i liberalizmu, a Barabułbardzy do lewicy i liberalnego konserwatyzmu. Władze radykalnie zmieniły swoje poglądy i niespodziewanie zostały poparte przez ludzi. W 1493 Arania anektuje Defony i Defończycy zmienili się radykalnie, stając się w większości prawicowcami i liberalnymi konserwatystami. Gerańczycy w dalszym ciagu pozostawali lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Barabułbardzy stali się lewicowcami i liberałami. W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły, co spowodowało wielkie zmiany na świecie. W Geranii do władzy doszli prawicowcy i narodowi socjaliści, a w Barabułbargii - centroprawicowcy i narodowi konserwatyści chcący przywrócić dawne tradycje narodowe, ale uważający, że do tego potrzebnych jest kilka zmian. Niedługo po tym zjednoczeniu Defony jednak odzyskały niedodległość, a tam władzę przejęli centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Barabułbargii władze zmieniły swoje poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm. W 1495 Ostrut anektował Defony, Seranię Zachodnią i Horanię Północną. Do władzy w Kokanii doszli wówczas lewicowcy i socjaliści, w Geranii - prawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Barabułbargii - prawicowcy i narodowi liberałowie. We wszystkich trzech państwach władze otrzymały poparcie.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Kokańczycy powracali natychmiastowo do poglądów o naturze lewicowej i konserwatywnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory stawali się centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Gerańczycy natomiast stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i konserwatystami. Barabułbardzy za to stawali się lewicowcami i liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstały m.in. Serania Zachodnia, Horania Północna, Defony i tzw. Defonland. Defończycy stali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a ludzie z Defonlandu - lewicowcami i socjalistami. W wyniku zachodzących zmian w Barabułbargii władze zmieniły swoje poglądy na lewicę i liberalny socjailzm, a za nimi poszło społeczeństwo. Defonland jednak szybko został zajęty przez Horanię i władze barabułbarskie stały się lewicowe i socjalistyczne, a także dostały poparcie społeczeństwa. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią, a Horania odzyskała Horanię Północną. Mieszkańcy Geranii stawali się wówczas lewicowcami i konserwatystami, Defon - lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Barabułbargii - lewicowcami i liberałami. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. Mieszkańcy Geranii stawali się wtedy centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, mieszkańcy Defon - lewicowcami i konserwatystami, a mieszkańcy Barabułbargii - lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. Ludzie stamtąd przejmowali poglądy typowego Serańczyka. W tym samym roku udało się zająć resztę państwa i tam też ludzie przeszli taką zmianę. Wtedy przeciętny Gerańczyk stawał się centrolewicowcem i liberalnym socjalistą, przeciętny Defończyk centrolewicowcem i socjalistycznym liberałem, a przeciętny Barabułbarg lewicowcem i konserwatystą. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony i przeciętny Defończyk stawał się centrolewicowcem i liberałem. W społeczności gerańskiej nic to nie zmieniało, ale społeczność barabułbarska stała się głównie centrolewicowa i socjalistyczno-liberalna. W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję. To wpłynęło na Gerańczyków, którzy stali się centrolewicowcami i socjalistami, a także na Barabułbargów, którzy stawali się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami. W 1607 zajęła Kokanię i wtedy większość Kokańczyków stawała się głównie centrolewicowcami i liberałami, większość Gerańczyków stawała się głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a większość Barabułbargów centrolewicowcami i socjalistami. W 1608 Wielka Serania zajęła Barabułbargię i przeciętni Barabułbardyz stawali się centrolewicowcami i liberałami.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Muronońcy stali się w znacznej większości centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Defończycy stali się wtedy w większości centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Kokańczycy po zmianach w otaczającej ich rzeczywistości stawali się głównie lewicowcami i konserwatystami, tak jak kiedyś, a Gerańczycy stali się głównie lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, tak jak kiedyś. Barabułbardzy za to stali się głównie lewicowcami i liberałami, tak jak kiedyś. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Najmniej przesiedlano Gerańczyków, a najrzadziej też na ich ziemie przywożono ludzi. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Władza nad niepodległą Murononcją przypadła centrowcom, liberałom i radykałom, co sprawiło, że państwo trochę bardziej się unowocześniło i dopasowało do nowych kontynentalnych warunków. Niepodległymi Defonami rządzili więc centrolewicowcy i konserwatyści, a niepodległym Nasetonem - centrolewicowcy, konserwatyści i radykałowie. Władzę w Kokanii przejęli więc centrolewicowcy i liberałowie, w Geranii centrolewicowcy, liberałowie i radykałowie, a w Barabułbargii lewicowcy i konserwatyści.

Również w 1688 w Nasetonie, Kokanii, Geranii i Barabułbargii dużo rzeczy uległo zmianie, kiedy tego samego roku Defony zostały anektowane przez Aranię. Władze w Nasetonie zmieniły się na centrolewicowe i konserwatywne, w Kokanii na centrolewicowe, konserwatywne i radykalne, w Geranii na centrolewicowe i liberalne, a w Barabułbargii na centrolewicowe, liberalne i radykalne. W 1690 jednak Defony odzyskały niepodległość i we wszystkich państwach poprzedni stan rzeczy powrócił. Za to jednak w 1693 Naseton został anektowany przez Geranię. Władza w Kokanii ponownie się zmieniła na centrolewicową, konserwatywną i radykalną, gerańska na centrolewicową i liberalną, a barabułbarska na centrolewicową, liberalną i radykalną. Władca też człowiek, a ludzkość na tej części kontynentu była po trudnych przeżyciach, więc ludzie i tak za nimi poszli.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Władze muronońskie stały się centrowe i liberalne, władze defońskie stały się centrowe, liberalne i radykalne, władze kokańskie - centrolewicowe i konserwatywne, władze gerańskie - centrolewicowe, konserwatywne i radykalne, a władze barabułbarskie - centrolewicowe i liberalne. W każdym państwie władze otrzymały poparcie ludzi. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze w Defonach stały się centrowe i liberalne, w Kokanii - centrowe, liberalne i radykalne, w Geranii - centrolewicowe i konserwatywne, a w Barabułbargii - centrolewicowe, konserwatywne i radykalne. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. Kokańczycy w wyniku zachodzących na świecie zmian stawali się głównie centrowcami i liberałami, Gerańczycy - centrowcami, liberałami i radykałami, a Barabułbardzy - centrolewicowcami i konserwatystami. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Gerańczycy stali się głównie centrolewicowcami i konserwatystami, a Barabułbardzy centrolewicowcami, konserwatystami i radykałami. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony, ale z ich mieszkańcami nie podziało się aż tak źle, jak z ludnością serańską. Ludzie szybko stali się w większości centroprawicowcami i liberałami, mieszkańcy Kokanii - centroprawicowcami, liberałami i radykałami, mieszkańcy Geranii - centrowcami i konserwatystami, a mieszkańcy Barabułbargii - centrowcami, konserwatystami i radykałami.

Od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym. Barabułbardzy w tamtych czasach zaczęli się także skłaniać ku poglądom centrowym, konserwatywnym i religijnym. W 1759 Storkia uzyskała niezależność, co nic nie zmieniło ani w Storkii, ani w Barabułbargii. W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W Kokanii do władzy dochodzą za to centrowcy i konserwatyści, w Geranii centrowcy i liberałowie, a w Barabułbargii centrowcy i socjaliści. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. Wtedy też w Kokanii władzę przejęli centroprawicowcy i liberałowie, którzy uzyskali poparcie społeczeństwa. W Geranii za to władzę przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści, a w Barabułbargii centrowcy i konserwatyści. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści, w Kokanii ponownie centrowcy i konserwatyści, w Geranii centrowcy i konserwatywni liberałowie, a w Barabułbargii centrowcy i liberałowie. W 1829 władze ostruto-hunryjskie przechodzą na stronę centrowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W Kokanii do władzy dochodzą centrolewicowcy i konserwatyści, którzy uzyskują poparcie społeczeństwa chcącego jakichś zmian w społeczeństwie. W Geranii za to do władzy dochodzą centrolewicowcy i liberałowie, którzy są popierani przez społeczeństwo. Władze barabułbarskie stają się za to lewicowe i konserwatywne oraz uzyskują poparcie mieszkańców. W 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatyzm oraz otrzymały poparcie ludzi. W Kokanii za to władza wpadła w ręce centrolewicowców i liberałów, w Geranii - lewicowców i konserwatystów, a w Barabułbargii - lewicowców i liberałów. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców, w Kokanii - centrowców i konserwatystów, w Geranii - centrowców, konserwatystów i ludowców, a w Barabułbargii - centrowców i liberałów. W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Władzę w Geranii za to przejmują centrowcy i liberałowie, a w Barabułbargii - centrowcy, liberałowie i ludowcy.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych, a władza w Kokanii dalej była centrowo-konserwatywno-ludowa, w Geranii centrowo-liberalna, a w Barabułbargii centrowo-liberalno-ludowa. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Władza w Kokanii za to zmieniła swoje poglądy na centrum i liberalizm, władza w Geraniii stała się władzą centrową i liberalno-konserwatywną, a władza w Barabułbargii zaczęła reprezentować centrolewicę i konserwatyzm. W 1914 wybuchła I wojna światowa. Barabułbargia poparła Damadanię. W 1916 władca zmienił poglądy na centrolewicę i konserwatywny liberalizm.

W 1918 wojna się skończyła. Sojusznicy Damadanii przegrali. Ostruto-Hunria podzieliła się na Ostrut i Hunrię. Władze barabułbarskie zmieniły swoje poglądy na centrolewicę i liberalizm. W 1921 dochodziło do zmian na świecie. Władze anarońskie stały się prawicowe i umiarkowanie konserwatywne, a władze anorskie stały się prawicowe i umiarkowanie liberalne. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm, władca Kokanii stał się centrowcem i konserwatystą, król Geranii centrowcem i konserwatywnym liberałem, a król Barabułbargii centrowcem i liberałem. Takie coś przez całe lata 20. miało niskie poparcie. Nie polepszyło sytuacji to, że w 1923 król Barabułbargii stwierdził, że jest centrowcem i konserwatywnym liberałem. W latach 30. wzrosło trochę poparcie, a w 1939 władcy zmienili ponownie poglądy na centrum i liberalizm. W latach 40. poparcie dla tych władców wzrosło. W 1945 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Południowy, a Hokia i Delany znowu się zjednoczyły. To nic nie zmieniło w polityce barabułbarskiej poza tym, że król nie chciał początkowo popierać ani propallasystycznych kapitalistów ani im przeciwnych komunistów. Poparł jednak kapitalistów, ale doszło do zamachu stanu i nowy książę był komunistą. W 1990 Strongia się rozpadła, a Ostrut się zjednoczył. W Basecie i Prancyzji do władzy doszli centrowcy i konserwatyści, w Nasetonie centrowcy i konserwatywni liberałowie, w Defonach centrowcy i liberałowie, w Kokanii centrowcy i liberalni konserwatyści, w Geranii centrowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Barabułbargii centrowcy i umiarkowani liberałowie. W 1993 Hokiodelany się rozpadły, a kapitalistyczne władze barabułbarskie stały się centrolewicowe i konserwatywne. W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii. Władzę w nowym państwie przejęli centrowcy i liberałowie, za którymi poszli ludzie. W Nasetonie władza i ludzie zmienili się na centrum i liberalny konserwatyzm, w Defonach - centrum i umiarkowany konserwatyzm, w Kokanii - centrum i umiarkowany liberalizm, w Geranii - centrolewica i konserwatyzm, a w Barabułbargii - centrolewica i konserwatywny liberalizm. Sytuacja uległa ponownej zmianie w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. W Barabułbargii władze zmieniają się na prawicę i narodowy liberalizm, ale po pół roku zmieniają poglądy na lewicę i konserwatyzm. W 2022 od Pallasu oddzielają się: Bafania, Świeńsk, Koszbia, Amalenia, Ursaria i Storkia. Władze barabułbarskie w wyniku gigantycznych zmian społecznych na świecie stają się centroprawicowe, konserwatywne i religijne.