Gdzieś w odległej galaktyce...

*Gdzieś w odległej galaktyce...*

Była sobie planeta Ziemia, a może świat do niej równoległy.

W każdym razie nie mogła to być Ziemia powszechnie zwana Ziemią, ponieważ poruszały się po niej dziwne rysunkowe indywidua. Jednym z nich był Kubuś Puchatek. Kim był Kubuś Puchatek?, zapytacie. Nie wiem. Przypominał czerwony podkoszulek z czymś żółtym i pękatym w środku, żywcem wyciągniętym z kreskówek. Sam uważał siebie za misia. Jednak różnił się bardzo od tego co określić moglibyśmy nazwą niedźwiedź. Puchatek po prostu był Puchatkiem. Tajemnicą dla nas jak i dla samego siebie.

Pewne tylko jest, że narodził się gdzieś w odmętach ciemnej puszczy, przez co bardziej naiwnych zwanej "Stumilowym Lasem". W rzeczywistości puszcza ta była miejscem niegościnnym i niedostępnym, zamieszkałym tylko przez indywidua podobne Puchatkowi. A była ich w tamtym miejscu dość spora gromadka, którą tak dokładnie i idealistycznie opisał Alan Alexander Milne, że nam nie pozostaje nic innego jak skupić się tylko na dwóch z nich, bez których nasza opowieść nie mogła by się posunąć do przodu. Na razie skupmy się jednak na Puchatku.

W jego przypadku pewne było jedno. Że zawsze i wszędzie chętnie napcha sobie swój brzuch lepką breją, którą my nazywamy miodem, a którą Kubuś nazywał pieszczotliwie "miodkiem". W istocie rzeczy była to substancja o działaniu narkotycznym, od której nasz bohater był całkowicie uzależniony. Dlatego też, jak tylko zauważył jej brak, wyrwany z narkotycznego odrętwienia, powiedział:

- Miodek. M, i, o, d, e, k...

Od tej pory jego życie miało się toczyć zupełnie inaczej.

W innej części lasu w tym samym czasie dało się słyszeć straszny krzyk, wydobywający się z przerażonego gardła.

- Aaaaaa! Sznurek! Gdzie jest mój sznurek?!

Było to drugie z naszych dwóch indywiduów, zwane przewrotnie „Prosiaczkiem”, chociaż nie przypominało do końca prosiaka. Chodziło na dwóch łapach, podobnie jak Puchatek. Przypominało skrzyżowanie pszczoły bez skrzydeł z czymś różowym. Prosiaczek był trochę bardziej rozgarnięty niż Kubuś, a może było to tylko złudzenie. W każdym razie potrafił od tego ostatniego o wiele bardziej okazywać swoje emocje. W tym przypadku chodziło o emocje związane ze sznurkiem do prania, który właśnie oto, w najmniej oczekiwanym momencie, się skończył, pozostawiając Prosiaczka całkowicie na lodzie. Prosiaczek uwielbiał czystość, oraz kochał prać ubrania, chociaż nie nosił nic innego, jak tylko jeden pasiasty kubrak. Prosiaczek postanowił wyruszyć do najbliższego supermarketu, chociaż osobiście preferował małe sklepiki osiedlowe. Niestety, po ostatnich zamieszkach nie było już osiedlowych sklepików, a pozostał tylko supermarket zlokalizowany na samym końcu lasu.

I to właśnie tam postanowił udać się Prosiaczek.

W tym samym czasie, w tym samym kierunku wyruszył ze swojego zrujnowanego niedbalstwem domu, wspomniany już Kubuś Puchatek. Kiedy zobaczył Prosiaczka zdecydowanie przyśpieszył kroku i po dłuższym czasie zrównał się z Prosiaczkiem, który już od godziny odpoczywał pod drzewem, ponieważ droga do sklepu od dwóch lat, odkąd przetoczyły się po niej hordy barbarzyńców wymagała remontu.

Kubuś przysiadł zasapany pod tym samym drzewem i wystękał:

- Prosiaczku! Mój przyjacielu! E, tego... Czy mógłbyś mi pożyczyć trochę miodku lub jakiś innych środków odurzających?

- Yyy... już zużyłem. - wyjąkał Prosiaczek.

- Wyczuwam w twoim głosie nieszczerość. - fuknął miś.

- Co sugerujesz? Czyżby coś ci się nie podobało? - powiedział Prosiaczek zaczepnie.

- Zmieńmy temat. - wydukał miś. - Zamierzam przeszukać supermarket w poszukiwaniu miodku, a ty?

- A ja sznurka. Dobrego sznurka nigdy dosyć.

- Zawsze dziwiło mnie twoje upodobanie do sznurków. Ja bym tego do ust nie wziął.

- To nie do jedzenia, idioto.

- Czy coś sugerujesz?! - warknął Puchatek.

- Absolutnie nic – wyjąkał szybko Prosiaczek.

- OK. A więc chodźmy.

I ruszyli, nie przewidując, że market czynny jest do tylko do godziny 21.00. To znaczy, czynny byłby tylko do godziny 21.00, gdyby był otwarty. Kiedy doszli na miejsce stanęli jak wryci.

- Został zlikwidowany?! - przestraszył się Prosiaczek.

- Nigdy nie istniał?! - spytał w przestrzeń Kubuś. A przestrzeń mu odpowiedziała:

- Zrównałem go z ziemią, patałachy – głos "przestrzeni" dochodził zza najbliższego krzaka.

- Kto to powiedział? - zapytał się Prosiaczek.

- Nie ja – odparł Kubuś, rozglądając się ciekawie.

- Skoro nie powiedziałem tego ja, ani nie powiedziałeś tego ty... - rozpoczął Prosiaczek.

- Zamknijcie się! - krzyknął zniecierpliwiony głos i oto oczom naszych bohaterów ukazała się zakapturzona postać.

- Jesteś śmiercią głodową? - zaciekawił się Kubuś.

- Jesteś producentem sznurków? - w głosie Prosiaczka dało się słyszeć nadzieję.

- Jam jest Lord Voldemort! - powiedział Lord Voldemort i zrobił dramatyczną pauzę odsłaniając kaptur skrywający jego pozbawioną nosa twarz o gadzim wyglądzie.

- Nie, nie, nie... - powiedział Kubuś Puchatek. - Czegoś mi tu brakuje... Nosa!

- Zamilcz, poczwaro! - powiedział Voldemort, ale było już za późno, ponieważ Kubuś Puchatek szybkim, wprawnym ruchem wyjął z ziemi rosnącą marchewkę i przyczepił mu ją sznurkiem do nosa.

- O, tak jest o wiele lepiej. - pokiwał głową Kubuś.

- MIAŁEŚ SZNUREK?! - krzyknął Prosiaczek.

- Nie pytałeś. - powiedział miś.

- Kto mi to przyczepił?! - wrzasnął Voldemort.

- Czasami jesteś naprawdę szybki. - pochwalił Kubusia Prosiaczek.

- AVADA KEDAVRA! - krzyknął Voldemort, co miało spowodować rychłą śmierć naszych bohaterów. Z końca jego czarodziejskie różdżki trysnął snop iskier i... Nic się nie wydarzyło. - Co jest u licha?! - wrzasnął.

- Fajerwerki? - zapytał ciekawy Kubuś Puchatek.

- Kubusiu, on chyba nie jest sprzedawcą sznurka.

- Ten miły pan sprzedaje sztuczne ognie! - ucieszył się miś. - Może ma też trochę miodku!

- Ten miły pan właśnie zburzył nam supermarket! Została tylko frontowa ściana! Coś mi się wydaje, że z nas też miała zostać tylko frontowa ściana. To chyba nie były fajerwerki...

- Gińcie, poczwary! - przerwał mu Lord Voldemort i ponowił próbę. Posypały się iskry, ale nic poza tym. Kubuś klasnął w dłonie.

- Jeszcze, raz, jeszcze raz! - pisnął, co nie często mu się zdarzało. - Brawo!

- Dlaczego żyjecie? - zapytał Voldemort.

- Może jesteśmy z innej bajki? - podsunął Kubuś.

- Może. - przytaknął czarodziej. - Ale ja nie wierzę w bajki.

- Może byś tak sobie ściągnął ten nos? - zapytał Prosiaczek. - Bo wiesz, przydał by mi się ten kawałek sznurka...

- Co za hańba! I nic nie mogę wam zrobić! Jeszcze się zemszczę! - pisnął Voldemort i rzucił się do ucieczki.

- Hej, oddawaj sznurek! - załkał Prosiaczek, ale było już za późno. Voldemort zdążył zniknąć.

- Co to był za jeden? - zapytał Kubuś.

- Nazwał siebie Volde... coś. - powiedział smutno Prosiaczek. - Co ja teraz zrobię bez sznurka...

- Voldecoś. OK, zapamiętam. Ciekawe imię...

- Musimy, Puchatku, zmienić supermarket, bo ten wygląda jak nasz sklepik osiedlowy po przejściu fali barbarzyńców.

- Tak, masz rację Prosiaczku. - powiedział miś.

Po krótkim odpoczynku, podczas którego Puchatek ciągle marudził, że nie mają miodku, ruszyli dalej.

- A może zrobimy zakupy w innym sklepie? - zapytał Puchatek.

- Obawiam się, Puchatku, że nie ma innych sklepów. - odparł smutno Prosiaczek.

- Ty chyba wiesz więcej o tym Voldecosiu, niż na to wygląda. - zauważył chytrze miś.

- Masz rację. Czytałem ostatnio taką książkę.

- Prosiaczku, to ty czytasz?!

- Nie, oglądałem obrazki. No, w zasadzie... oglądałem obrazki, takie ruchome. Film nazywał się... Harry coś tam.

- Oj, oj Prosiaczku! Byłeś w kinie beze mnie?!

- No wiesz, Królik mnie zaprosił.

- Oj, nigdy mu tego nie wybaczę! - oburzył się Puchatek. - No i co z tym Voldecosiem?

- On, zdaje się, lubi niszczyć supermarkety.

- Tak, pewnie z powodu miodku.

- Myślę Kubusiu, że on robi to z powodu sznurka.

- Ja nie uznaję sznurka. W ogóle, po co mu sznurek?

- Ale jakoś nosa nie chciał oddać... - zaczął Prosiaczek.

- Nie zmieniaj tematu. - warknął Kubuś.

- No dobrze, z powodu miodu i sznurka niszczy supermarkety.

- Nie mieszał bym w to sznurka, Prosiaczku.

- Niech ci będzie. To co robimy?

- To ty oglądałeś Harrycosia, Prosiaczku. - powiedział Kubuś, obrażony.

- Ale tam nic nie było o nas. - odpowiedział zmieszany Prosiaczek.

- Więc co proponujesz? - zapytał się miś i ziewnął.

- Skoro Voldecoś jest królem zła, to musimy znaleźć kogoś, kogo on się boi. A kogo boi się król zła?

- Matki zła? - podsunął Kubuś.

- Nie! Innego króla zła.

- Naszego Królika?

- Kubusiu! Królik jest może i zły, kiedy odbierzesz mu marchewkę, ale nie do tego stopnia, aby niszczyć supermarket. Mam na myśli kogoś mocniejszego. Imperatora zła.

- Skąd my masz takie znajomości?

- No wiesz, nie zawsze byłem Prosiaczkiem.

- A kim byłeś, Prosiaczku?

- W dzieciństwie byłem Świnką.

- W porządku Prosiaczku, to wszystko wyjaśnia.

- Tak...?

- Przekonałeś mnie.

- Doobra...? To może poszukamy tego Imperatora Zła?

- Gdzie go znajdziemy Prosiaczku?

- Ostatnio widziałem go na stacji benzynowej, jak tankował swój pojazd kosmiczny.

- A więc chodźmy, Prosiaczku!

- Nie możemy iść w takim stanie. - zauważył Prosiaczek. - Nie jesteśmy odpowiednio ubrani, aby przejść na Ciemną Stronę Mocy.

- Ciemną Stronę czego?

- Nieważne, Puchatku. Po prostu ubierz się w najgroźniejszy strój jaki wymyślisz.

### 2.

Lord Vader właśnie zabierał się do popołudniowego złorzeczenia, kiedy ktoś zapukał do drzwi jego statku.

- Przepraszam! Ale ja i Prosiaczek chcemy przejść na Ciemną Stronę Mocy. - powiedział Kubuś, już w progu.

Lord Vader - głównodowodzący siłami międzygalaktycznego Imperium - stał jak wmurowany, nie wiedząc co robić. Dwa kolorowe indywidua, wystrojone jak na bal przebierańców weszły do jego kosmicznego statku i teraz kierowały się najwyraźniej w jego stronę, pochrząkując z zadowoleniem.

"Co robić?", pomyślał w pośpiechu Vader. "Uciekać", przyszło mu w pierwszej chwili do głowy i przez chwilę wyraźnie ze sobą walczył nie wiedząc jak postąpić. W końcu jednak opanował przemożną chęć ucieczki i postanowił stawić przybyszom czoła.

Nim Lord Vader zdążył się odezwać, Prosiaczek, przeczuwając niebezpieczeństwo, spojrzał na niego groźnie, a przynajmniej tak myślał, że spojrzał. Vadera najwyraźniej zatkało.

- Puchatku, rób minę - szepnął Prosiaczek - zobacz, ten w tym czymś czarnym na głowie wyraźnie się przestraszył.

Gdyby Prosiaczek widział jednak twarz Vadera za czarną maska, zauważył by, że to nie strach powstrzymał go przed wyrzuceniem jego i Puchatka za drzwi. Na twarzy Vadera w tym momencie malowało się rozczulenie, ponieważ dwójka przyjaciół przypomniała mu jego pluszowe zabawki z dzieciństwa.

W tym momencie zza pleców Vadera wysunęła się druga ubrana na czarno postać i powiedziała przymilnie:

- Witajcie moi mali przybysze. Kim jesteście?

- Jestem Puchatek - odpowiedział Puchatek.

- A ja Prosiaczek! - powiedział Prosiaczek, zerkając w swoim mniemaniu nadal groźnie - ...Ale potrafi być ze mnie prawdziwy Świniak - dodał po chwili jakby nie był jednak pewny swojego groźnego spojrzenia.

- A wy to kto? - spytał Puchatek.

- Ja jestem Mrocznym Lordem Sithów, Imperatorem Palpatinem, ale możecie mi mówić Mroczny Lordzie, Imperatorze Palpatinie.

- Tak jest Patatatinie, to znaczy Palpitatinie! - powiedział Kubuś niezrażony.

- Wolałbym żebyś mówił do mnie Mroczny Lordzie, Imperatorze Palpatinie. Mam jeszcze mnóstwo innych tytułów, których przez skromność nie będę tu wymieniał. Czy proszę o zbyt wiele?

Puchatek nabrał trzy razy głęboko powietrza, zrobił głupią minę i powiedział.

- Obawiam się, że to jest, o Mroczny Cośtam... nie wykonalne.

Na twarzy Palpatina pojawiło się zniecierpliwienie, ale w tym momencie przemówił wreszcie Vader.

- Mistrzu pozwól im tutaj zostać.

- Ależ o czym ty mówisz? - spytał zdziwiony Palpatin

- Myślę, że oni mają potencjał... - powiedział spokojnie Vader, po czym zwrócił się do dwójki przybyszy - a ja jestem Lord Vader i myślę, że mogę was wiele nauczyć.

- No dobra, to gdzie ten miodek? - powiedział rozochocony Puchatek.

- Jaki miodek? - zapytał ciekawie Lord Vader.

- No miodek, no - powiedział niecierpliwie Puchatek. - Taki... dobry.

- Nie mamy tu niestety żadnego miodku.

- A sznurka? - zapytał Prosiaczek.

- Och, sznurka to mamy całą masę! - wtrącił się Palpatin. - Ale najpierw trzeba na niego zasłużyć.

- Jak to? - zaciekawił się Prosiaczek, zapominając na chwilę o groźnym spojrzeniu. - A jak?

- Nie dzisiaj - powiedział surowo Imperator. - Żeby dowiedzieć się, jak sobie zasłużyć, oczywiście też trzeba sobie zasłużyć. Teraz zostaniecie odprowadzenie do swoich kajut.

Kiedy Prosiaczek z Puchatkiem zniknęli za drzwiami, Palpatin zapytał:

- Co ty wyprawiasz Vader? Dlaczego ich nie wygoniłeś, lub przynajmniej nie poddałeś lekkiej anihilacji połączonej z elektrowstrząsami?

Vader zamyślił się i po dłuższej chwili odpowiedział.

- Nie wiem, jak to powiedzieć, ale pora spojrzeć prawdzie w oczy. Lordzie Palpatinie, mam MROCZNĄ TAJEMNICĘ.

- Jaką znowu tajemnicę?! - spytał poirytowany Palpatin.

- Mroczną. - powtórzył Vader zdziwiony.

- To już słyszałem. Do rzeczy Vaderze!

- No tak. Do rzeczy, ale od czego tu zacząć?

- Najlepiej od samego początku! - podpowiedział Imperator.

- Ok. Urodziłem się na planecie Tatooine i byłem bardzo ładnym bobaskiem... - Zaczął Vader.

- Dalej. - Warknął Palpatin

- Ok. Mogę dalej, ale lubię ten fragment z bobaskiem.

- Opowiadałeś już to setki razy. Przejdź wreszcie do tej TAJEMNIECY Vaderze!

- No dobra! Nie zawsze byłem Vaderem. Wcześniej miałem oczywiście na imię  Anakin. Może niezbyt pięknie, ale lepiej mieć na imię Anakin niż Reksio. Moi sąsiedzi mieli stwora imieniem Reksio no i ten stwór był bardzo wredny. Godzinami potrafił się czaić za drzewem tylko po to, żeby mnie użreć w nogę. Rany! Jak ja go nie lubiłem...

- Do rzeczy Vader, albo cię zabiję! - przerwał mu Palpatin, a na jego twarzy malowała się wściekłość. Wyciągał już miecz świetlny, ale oczywiście tylko po to, by przestraszyć swojego towarzysza.

- Do rzeczy... skoro nalegasz... - powiedział Vader zrezygnowany - Mam na imię KRZYSZTOF!

- A nie Anakin? - powiedział Palpatin, zdziwiony.

- Anakin też, ale na drugie mam Krzysztof. Anakin Krzysztof Skywalker - wytłumaczył Vader.

- Lordzie Vaderze, to jeszcze nie koniec świata. Zawsze mogłeś mieć na imię Reksio - dodał Imperator z lekkim rozbawieniem.

- Nie o to chodzi. Ja mam na imię Krzysztof i znam tych dwóch co tu dzisiaj przyszli. - Vader był zmieszany.

- Jak to? Nic już nie rozumiem - powiedział Palpatin.

- Kiedy byłem małym Krzysiem tych dwóch było moimi wyimaginowanymi przyjaciółmi. Tak przynajmniej myślałem.

- Vaderze! Wymyśleni przyjaciele nie istnieją.

- Ale ci najwyraźniej istnieją. Nawiasem mówiąc, zawsze wydawali mi się aż nazbyt realni. Zwłaszcza Puchatek.  Jak na kogoś wymyślonego, strasznie wszystko brudził paluchami i wyjadał mi konfitury ze spiżarni. A ten mały, różowy ciągle wykradał nam sznurek do wieszania bielizny. Oczywiście, ja za to wszystko później obrywałem, bo moja mama nigdy ich nie widziała.  Więc wygląda na to, że albo ich sobie bardzo dobrze wymyśliłem, albo oni robili mnie w balona. - Powiedział Vader smutno.

- Raczej to drugie. Kiedy dowiedzą się że jesteś tym Krzysiem, spokoju miał nie będziesz. Myślę, że lepiej będzie jak trafią na szkolenie bezpośrednio do mnie. Mogą być jeszcze dla nas szalenie przydatni. - Powiedział Mroczny Lord Sithów i zaśmiał się złowrogo.

- Lordzie Palpatinie, Dlaczego śmiejesz się złowrogo? - spytał zaniepokojony Vader.

- Zupełnie bez powodu, mój drogi Vaderze. Po prostu lubię ten fragment opowieści, kiedy władca zła śmieje się złowrogo.﻿﻿

### 3.

W nocy Vader długo nie mógł zasnąć. A kiedy wreszcie zasnął, śniły mu się koszmary z Puchatkiem w roli głównej, w których jako dziecko próbował Puchatkowi powiedzieć, że przechodzi na Ciemną Stronę Mocy, a miś wszystko obracał w żart, chichocząc bez przerwy. Prawdę mówiąc Puchatka nic nigdy nie obchodziło oprócz jego ukochanego MIODKU. I tak miało być już zawsze. NA ZAWSZE.

Vader obudził się zlany zimnym potem. A w zasadzie obudził go alarm i harmider jaki dochodził z korytarza.

Okazało się że na statku miało miejsce włamanie i kradzież czegoś z ładowni. Na dodatek brakowało Prosiaczka.

"Czyżby go porwano?" - pomyślał Vader.

- Czego brakuje, Lordzie Palpatinie? - zapytał się Vader, jak tylko ujrzał Imperatora w drzwiach.

- Całego zapasu sznurka. Kto by był tak... głupi, aby ukraść sznurek, jak obok leżały całe sterty diamentów!

- Niestety, jest tylko jedna taka osoba... - powiedział Vader smutno.

- Ten mały różowy, jak mu tam? Prosiaczek? O tego ci chodzi? - zapytał się Palpatin.

- Nikt inny, Imperatorze.

- Dziwne. A ten drugi?

- Puchatek? Zjadł cały słodzik z kuchni i śpi w najlepsze. Z nim nigdy nie było większych kłopotów, ale powiem szczerze, że do Prosiaczka nigdy nie miałem zaufania. Nigdy nie było wiadomo o czym myśli. Miał w sobie coś niepokojącego. I ta jego niezdrowa obsesja na punkcie sznurka. Może i lepiej, że to się ujawniło teraz.

- Niepotrzebnie Lordzie Vaderze parkowaliśmy na Ziemi. Chociaż muszę przyznać, że sprzedają tu naprawdę doskonałej jakości kiełbaski z musztardą. Tymczasem nakazuję natychmiastowy start - zarządził Palpatin.

Po chwili jeden z samochodów kempingowych parkujący dotychczas spokojnie na parkingu obok popularnej stacji benzynowej drgnął niespokojnie i uniósł się w powietrze. Będąc ponad chmurami zrzucił kamuflaż i zamienił się w całkiem pokaźnych rozmiarów statek kosmiczny. Dziesięć minut później był już daleko w kosmosie.

Puchatek zbytnio się nie przejął zniknięciem Prosiaczka. Interesował się tylko oczywiście swoim miodkiem. Jeśli Prosiaczek nie był w stanie dać misiowi miodku, to nie zasłużył sobie na dłuższe myślenie o nim.

Puchatek dobrze się czuł na statku. Z niecierpliwością czekał na pierwszą lekcję u Palpatina: może dowie się, jak zdobyć miodek. Rozmyślał o swojej lepkiej mazi, drepcząc po ogromnym statku i wciskając różne, co ładniejsze przyciski. Pogwizdywał sobie przy tym jakąś, niewiadomo skąd znaną melodię, a że nie umiał gwizdać nie brzmiało to zbyt kształtnie. Wreszcie ktoś się nim zainteresował: Vader.

- Witaj mój przyjacielu! - powiedział przyjacielsko Kubuś. Vader nie od razu odpowiedział. Zwrócił tylko swój czarny, ciążki hełm w stronę Puchatka, po czym pokiwał smutno głową.

- Dzień dobry, Kubusiu. Współczuję straty przyjaciela.

- E tam. - machnął ręką Puchatek. - Nie ważne. Czy masz może pożyczyć trochę miodku?

- Niestety nie mam.

- O! No to kiedy te lekcje z Mrocznym Cośtam?

- Mroczny Lord Sithów, Imperator Palpatin właśnie jest... eee... w miejscu gdzie król chodzi piechotą.

- Gdzie?

- Na kibelku!

- Aha! A kiedy wyjdzie?

- Niestety, wziął ze sobą gazetę. A jak się czujesz, misiu, po ciemnej stronie mocy?

- Macie jeszcze trochę słodziku? - zignorował pytanie Kubuś.

- Niestety nie. Wszystko wczoraj wyjadłeś.

- A jest gdzieś blisko jakiś market? - zapytał się.

- Obawiam się, że najbliższy jest tak daleko że nie warto pytać.

- A gdzie my jesteśmy? - zainteresował się miś.

- Gdzieś w odległej galaktyce...

- Dla nas chyba niezbyt odległej, skoro w niej jesteśmy. - zauważył Puchatek, robiąc wyjątkowo chytrą jak na Puchatka minę.

Po oddaleniu się Vadera, Kubuś czekał jeszcze przed wejściem do toalety przez trzy godziny, aż w końcu usłyszał spuszczanie wody. Palpatin wyszedł.

Po południu, o ile w kosmosie można określić, kiedy zaczyna się popołudnie, Imperator Palpatin postanowił w przypływie wspaniałomyślności przywołać Puchatka na nauki.

- Jakubie - powiedział, kiedy zjawił się Puchatek.

Puchatek przystanął.

- Podejdź tutaj Jakubie - kontynuował Imperator.

Puchatek stał niewzruszony.

- Jakubie! - krzyknął Palpatin.

- Do kogo tak krzyczysz? - zainteresował się w końcu Puchatek.

- Jak to do kogo? Do ciebie!

- A! Było by łatwiej jakbyś mówił mi po imieniu - zauważył miś z życzliwością.

- Ale ty właśnie masz tak na IMIĘ! - krzyknął Palpatin. - Kubuś to jest zdrobnienie od JAKUB! JESTEŚ WIĘC JAKUBEM!!!

- To bardzo ciekawe, co mówisz, ale obawiam się, że tego nie spamiętam - powiedział Kubuś i zaczął z ciekawością przyglądać się jak Palpatin robi się na twarzy coraz bardziej czerwony.

Wszystko wskazywało na to, że pierwsza lekcja Puchatka zaraz się zakończy, ale Palpatin powstrzymał wściekłość i najwyraźniej spojrzał na Puchatka łaskawszym okiem. Po czym przemówił uroczyście.

- Rzeczywiście, może lepiej, jak na razie pozostaniesz Kubusiem Puchatkiem. Na nowe imię zapracujesz sobie dopiero w walce po Ciemnej Stronie Mocy. Zaczniemy więc od czegoś prostego.

- Alfabetu? - spytał miś podejrzliwie.

- Nie! czegoś znacznie prostszego! Skup się teraz i odpowiedz - kontynuował wzniosłym tonem Palpatin.

- Ale na co? Bo jeśli to matematyka, to obawiam się...

- Zamilcz! - wrzasnął Palpatin - Jeszcze nie zacząłem!

- A, no to wiele wyjaśnia!

Imperator zrobił jeszcze bardziej uroczystą minę, a wokół niego powietrze zaczęło wibrować ciężką energią. Puchatek przyglądał mu się z życzliwym zainteresowaniem.

Palpatin wydawał się nabierać mocy. Jego palce wygięły sie, a twarz wykrzywił groźny grymas. Kiedy skończył, popatrzył na Puchatka i spytał uroczyście:

- CZY CZUJESZ MÓJ DROGI PUCHATKU  CIEMNĄ STRONĘ MOCY?

Puchatek, wytrącony pytaniem Imperatora ze stanu życzliwego, chociaż gapowatego zainteresowania, popatrzył przed siebie jakby o czymś ważnym właśnie zaczął myśleć i powiedział z przekonaniem.

- Na razie tylko czuję że burczy mi w brzuszku.

Palpatin w jednej chwili znowu zaczął robić się czerwony.

Pierwsza lekcja Puchatka najwyraźniej była zakończona.

### 4.

W tym samym czasie, na planecie Ziemia Prosiaczek przedzierał się przez las dźwigając na plecach ogromny zwój sznurka. Szedł już tak dosyć długo i był dosyć zmęczony, ale mimo zmęczenia był bardzo z siebie dumny. Zadowolenie rozpierało go do tego stopnia, że gotów byłby nawet zaśpiewać jakąś wesołą piosenkę. Niestety był tak zmęczony że mógł jedynie coś wysapać, a to co sapał nie było piosenką. Prosiaczek co jakiś czas rozglądał się nerwowo, czy ktoś go nie obserwuje, poczym poklepywał ciężki zwój sznurka na plecach i sapał z lubością  "Mój Skarb".

Doszedł wreszcie do jakiegoś sklepu. Przystanął na chwilę, po czym wzruszył mizernymi ramionkami mówiąc:

- Sznurka nigdy dość! - po czym próbowal wejść do środka, jednak drzwi były za duże i za ciężkie, o on za mały i za słaby. - A niech to! - prychnął. - Ale nic mi nie przeszkodzi w pozyskaniu sznurka!

Wdrapał się na parapet jednego z okien. Jednak okno było zamknięte. Szarpał się trochę z zawiasami, ale to nic nie dało.

- A niech to! - powtórzył. - Chyba jednak jest taka rzecz, która może mi przeszkodzić zdobyć sznurek. No nic! Znajdę jakiś sklep, gdzie nie gardzą Prosiaczkiem i jego zabawkowymi pieniędzmi! - po czym splunął. - Mogli pomyśleć o jakimś wejściu dla mniejszych!

Wędrował tak dzień i noc, kierując się w stronę Stumilowego Lasu. Jednak zauważył, że coś się zmienia w jego lesie: drzewa rosną tu gęściej i jest coraz zimniej. W końcu ujrzał jakąś tabliczkę, z jakimś napisem. Ale jako że nie umiał czytać, ominął ją bez większego zainteresowania. Gdyby jednak czytać umiał, wiedział by, że właśnie znajduje się w Zakazanym Lesie i nieuchronnie zmierza w kierunku nieznanego mu świata.

Wyrwany z drzemki Prosiaczek podskoczył na równe nogi. Ze snu go wyrwał tętent kopyt. Przez chwilę widział dziwnego stwora, pół konia, pół człowieka.

- Przecież to był centaur! - przypomniał sobie Prosiaczek pewną scenę z Harry'ego Pottera. - Może chcą mojego sznurka?! Muszę go zakopać!

Po czym urwał z pobliskiego drzewa mały patyczek i zaczął grzebać w piasku. Kiedy wreszcie uznał, że dół (a miał on prawie 3 centymetry) jest już wystarczająco głęboki, by dobrze ukryć sznurek, włożył tam swój skarb i zakrył go liśćmi. Zadowolony, ruszył już dalej bez obaw. Nagle jednak dopadło go przerażenie: a jeśli nie będzie wiedział, gdzie zostawił sznurek?! Próbował odnaleźć powrotną drogę, ale to mu się nie udało. Wypadł za to z lasu na jakąś chatkę, stojącą na otwartej przestrzeni. Chatka ta była mała i nędzna, ale wyglądała na przytulną. Z chatki wyszedł chłopak w okularach i krzyknął

- Do zobaczenia Hagrid!

- No to do zobaczenia Harry odpowiedział mu głos ze środka.

Chłopak ruszył w stronę olbrzymiej budowli znajdującej się nieco dalej.

Prosiaczek oczom nie wierzył. "To jest... Hogwart!", pomyślał.

I rzeczywiście. Szkoła magii i czarodziejstwa stała kilkaset metrów dalej. Był do potężny zamek z mnóstwem wieżyczek i mostów.

- Ach! Na pewno będą mieli ogromne ilości sznurka!

Uradowany, skoczył do przodu. Nie obciążony już sznurkiem, poruszał się jak samochód wyścigowy. Pędził przez błonia. Myślał tylko o jednym: żeby zdobyć sznurek, zdobyć więcej sznurka!

Opamiętał się dopiero na dziedzińcu. Nie mógł już niestety tak pędzić, bo mógłby zostać schwytany. Była tu cała masa uczniów Hogwartu, którzy w każdej mogli się nim zainteresować. Spryciarz wspiął się więc na pochyły daszek i wskoczył na jeden z parapetów zawieszonych kilka metrów nad ziemią. Skakał jak Tarzan sam nie wiedząc jak to robi. Siły dodawała mu jedna myśl: tu gdzieś musi być sznurek!

- Wiem! - krzyknął nagle, olśniony. - Sznurek musi być u dyrektora tego całego interesu. To ważniak! Pewnie ma cały zapas sznurka u siebie. "Zaraz. jak on się nazywał?"

Albus Dumbeldore, dyrektor Hogwartu przeszedł w tym momencie przez dziedziniec i wszedł do jednej z wież wesoło pogwizdując.

- Mam cię! - prawie pisnął Prosiaczek widząc Dumbeldora. Prawie natychmiast zaczął skakać po parapetach i gzymsach, żeby dostać się do wieży do której wszedł dyrektor szkoły.

- Jak tu wysoko! - zapiszał, ale zaraz przywołał wspomnienie sznurka. Rozejrzał się dookoła: w oddali zobaczył szkolny stadnion, wielki most, jezioro... Odwrócił wzrok w drugim kierunku, bo zaczynało mu się kręcić w głowie i zauważył na wprost siebie okno, a za nim przechodzącego Dumbeldora.

- Tak jest! To to! - zaklaskał w łapki, ale zaraz tego pożałował. Spadł. Jednak chwycił się zawieszonej flagi Hogwartu, z pięć metrów nad ziemią. - Ratunku! - zamachał w powietrzu nóżkami. Jednak się sam podciągnął i wdrapał na rynnę. Znowu spojrzał w stronę okna, za którym widział Dumbeldora.  Jeszcze tylko kila metrów i uda mu się wejść do środka.

Otwarte okno nie znajdowało się zbyt wysoko, ale dla Prosiaczka, teraz, kiedy był zmęczony były to gromne odległości. Mimo to nie stracił hartu ducha i zaczął na nowo męczącą wspinaczkę. Łapał za wystające części ściany i brnął powoli naprzód. Niektóre cegły się kruszyły, ale Prosiaczek jakoś dawał sobie radę. W końcu znalazł się przy otwartym oknie. W środku nikogo nie było, jednak Prosiaczek tak był zmęczony wspinaczką że położył się za jednym z kamiennych postumentów i od razu zasnął. Śnił mu się sznurek.

Prosiaczka obudziły jakieś podniesione głosy. Tuż obok niego coś się działo. Otworzył oczy i się rozejrzał. Na zewnątrz było już ciemno a on ciągle tkwił za postumentem za którym zasnął. Nie był tam dla nikogo widoczny, sam natomiast widział i słyszał wszystko co działo się w pomieszczeniu. A działo się tam coś bardzo ciekawego. Otóż ten ważniak Dumbeldore zmagał się z jakimś łysym człowiekiem, w którym Prosiaczek rozpoznał jako tego samego typa z lasu - Lorda Voldemorta, któremu Puchatek doczepił za pomocą kawałka sznurka nos z marchewki. Niestety marchewki już nie miał. "Ciekawe co zrobił ze sznurkiem? Pewnie się o niego biją"- pomyślał Prosiaczek.

Walka miała się już jednak ku końcowi i Voldemort był wyraźnie niezadowolony z jej przebiegu. Rzucał się i miotał, ale nie miał zbyt dużego pola do popisu, ponieważ był unieruchomiony. Jedyne co mógł zrobić w tej sytuacji to wykrzykiwać przekleństwa i wykrzykiwał je na prawo i lewo. Kiedy Dumbeldor zbliżył rękę do jego twarzy kłapnął zębami i wrzasnął:

- Ugryzę cię! - Ale Dumbeldor się tym nie przejął. Zamruczał coś pod nosem a z jego ręki rozbłysnął promień światła tuż przed twarzą Voldemorta. Prosiaczek nie widział dobrze co się wydarzyło ale, kiedy promień zniknął Voldemort się nagle uspokoił i powiedział:

- Co zrobiłeś? Dziwnie się czuję.

W tym momencie Dumbeldor oswobodził Voldemorta i kiedy ten ostatni poruszył z niedowierzaniem głową, Prosiaczek zauważył na jego twarzy piękny, nowy nos.

"Jak on to zrobił?" - pomyślał Prosiaczek.

-Jak to zrobiłeś? - powiedział Voldemort.

Dumbeldor nie odpowiedział tylko uśmiechnął się zagadkowo.

Voldemort się już nie odzywał, widać że był zdumiony. Obaj usiedli na postumencie za którym krył się ciągle niezauważony Prosiaczek.

Po dłuższej chwili z ust Voldemorta dało się słyszeć:

- Dziękuję.

- Co powiedziałeś? - spytał Dumbeldor.

- Dziękuję! - powtórzył pewniejszym głosem Voldemort.- Wreszcie mam normalny nos! - Z każdym słowem robił się coraz weselszy i z każdym słowem wzrastała w nim euforia. - Czuję że jestem teraz DOBRY! To cudownie! Chyba zaraz pójdę wycałować Aragoka.

- Z tym Aragokiem to bym uważał, to dość duży pająk. - Powiedział Dumbeldor, ale było już za późno, bo Voldemort zerwał się na równe nogi i popędził przed siebie wykrzykując że chce zmienić swoje życie.

Dumbeldor siedział tak jeszcze przez pewien czas na postumencie zastanawiając się nad czymś, po czym wstał i wyszedł z sali mrucząc coś pod nosem. Osłupiały Prosiaczek został sam ze swoimi myślami nie wierząc w to co właśnie zobaczył.

Potem na podłodze zobaczył dziwny patyk, którym Voldemort robił fajerwerki. Pochwycił go szybko.

### 5.

W tym samym czasie Kubuś zacierał ręce, bo Palpatin OBIECAŁ mu, że kupi mu miodek, jak tylko przestanie gadać głupoty, przez chociaż dziesięć minut. A że miś nie umiał mówić nic innego, jak głupoty, wcale nie mówił. Mijała właśnie dziewiąta minuta (przynajmniej tak się Puchatkowi zdawało, bo nie znał się za zegarku).

- JUŻ! - krzyknął Puchatek prosto do ucha Palpatina, który właśnie uczył, Vadera jakiejś nowej nieuczciwej zagrywki polegającej na kopaniu przeciwnika w kostkę, ewentualnie wkładaniu palca w oko.

- Kubusiu, powiedziałem MINUT a nie SEKUND! - wrzasnął rozzłoszczony Lord Sithów.

- A jaka różnica, o Lordzie Znania Się Na zegarku? - powiedział wesoło miś. - Gdzie jest mój miodek?

- TY...! - krzyknął Palpatin, ale w porę się opanował i zrobił przymilną minę. - Och, dostaniesz miodek. Czeka na ciebie... w garderobie. - Naprawdę?! Dziękuję! JUHU! - powiedział miś i wskoczył do garderoby. Wtedy Palpatin poderwał się z miejsca. - No gdzie jest ten miodek? Nic nie widzę... - rzekł Kubuś. Palpatin szybko zamknął za misiem drzwi i przekręcił klucz w zamku.

- Uwolnię cię, jak skończę zajęcia z Vaderem.

- No dobra, dobra, ale gdzie ten miodek? - zapytał zniecierpliwiony miś. Palpatin pokręcił smutno głową, po czym powiedział:

- Kubusiu, trzeba cię będzie jeszcze wiele nauczyć. Może zmądrzejesz, kiedy ufundujemy ci strój na miarę, taki sam, jak ma Vader.

- Palpatinie, a kto za to zapłaci? - Spytał Vader.

- No, właściwie to nie wiem, całą kasę wydaliśmy na kiełbaski z musztardą na tej stacji benzynowej na Ziemi.

- Spytaj Puchatka, może nam pożyczy. - Powiedział Vader.

Palpatin zwrócił się do zamkniętego ciągle w garderobie Puchatka. - Puchatku, masz jakieś kieszonkowe?

- Mam! - odkrzyknął Puchatek.

- No to będę musiał je od ciebie pożyczyć!

- Ok, jutro wam oddam. Ale wolałbym miodek. Może powiesz mi wreszcie, gdzie on jest?

- Nie ma go tam. - powiedział spokojnie Palpatin. - A teraz cicho. Nie przeszkadzaj. Uwolnimy cię za dziesięć...

- ...dziesięć? Sekund? Minut? Godzin?! - dopytywał się przestraszony miś.

- Przecież to bez różnicy, dla kogoś, kto nie zna się na zegarku. - powiedział Palpatin, uśmiechając się wrednie. - A teraz wybacz, ale mam ważne sprawy do załatwienia.

Miś, który zakończył właśnie drugą lekcje u Palpatina, miał dużo rzeczy do przemyślenia. A miał na to całą masę czasu, bo Palpatin udał się znów z gazetą do kibelka.﻿﻿

### 6.

Nad ranem wracając z Hogwaru Prosiaczek ciągle się zastanawiał nad tym co zobaczył. Zawsze mu się wydawało że czary działają tylko w bajkach. A tu nagle sam stał się świadkiem czegoś tak niezwykłego. A przecież świat w którym żył nie mógł być żadną bajką. W tym świecie rzeczy nie pojawiały się znikąd. I nawet zdobycie kawałka sznurka wydawało się dużym problemem. Intensywnie myślał. Żeby tylko sam mógł posiadać taką moc. Wtedy mógłby wyczarować sobie tyle sznurka ile tylko mu przyjdzie do głowy. A jeśli nie, mógłby przynajmniej wydłużać już istniejący sznurek tak jak Dumbeldor wydłużył nos temu drugiemu. Tak! Wydłużanie sznurka w nieskończoność by mu wystarczyło. Ale jak to zrobić, nie wiedział.

Tym razem znalazł kryjówkę skradzionego Imperatorowi sznurka bez większych problemów. Kupa liści, którą go przysypał była tak duża, że widać ją było z daleka. Rozejrzał się dookoła, upewniając się czy ktoś go nie widzi. Wyglądało na to że był bezpieczny.

Jednak Prosiaczek nie wiedział, że z krzaków obserwuje do para czujnych oczu. I kiedy tylko zbliżył się do kryjówki i wymówił słowa "Mój skarb", coś nagle wyskoczyło z ciemności i wrzasnęło:

- Ani kroku dalej!

Tym czymś był dość odrażający, łysy stwór na cienkich nogach ze szpiczastymi uszami i wyglądającymi na ostre zębami. Na sobie miał tylko połatane, brudne spodnie.

- Kim u licha jesteś!!? - pisnął przerażony Prosiaczek.

- Mówią na mnie Golum! - zaskrzeczał stwór

- Ostrzegam, że nie jestem zbyt smaczny! Więc może lepiej zostawił byś mnie w spokoju! - kontynuował przestraszony Prosiaczek.

- Nie zamierzam cię jeść idioto!- zaskrzeczał Golum.

- Więc czego chcesz?! - Pisnął Prosiaczek i nagle podejrzliwie spojrzał na ukryty pod kupą liści sznurek. - Mój skarb!- wyrwało mu się i stanął w takiej pozycji, jakby nie zamierzał go oddać bez walki.

- Nie chcę tego twojego kretyńskiego sznurka!

- A skąd wiesz, że to sznurek?

- Jak to skąd? - spytał Golum zdziwiony. - Obserwuję cię już od dłuższego czasu.

- Jak? Gdzie? - spytał oszołomiony Prosiaczek.

- No cóż! - Golum się dumnie wyprostował. - Potrafię się nieźle skradać. Ale nie o tym chciałem ci powiedzieć.

- A o czym?

- No cóż, byłem kiedyś taki jak ty...

- Akurat! - przerwał mu Prosiaczek zniesmaczony. - Ja się myję!

- To znaczy, wyglądałem inaczej niż ty, ale byłem podobnie chciwy. No i ta chciwość mnie zgubiła. Chciałem cię tylko przed tym ostrzec.

- Przed czym?

- Przed chciwością. Też miałem kiedyś swój skarb. Oczywiście o wiele cenniejszy niż ta kupa starego sznurka o którą się tak trzęsiesz. I zobacz co ze mną ten mój skarb zrobił.

- Co?

- Jak to co? Potwora! - Golum wydawał się być poirytowany. - Dopiero kiedy straciłem mój skarb zmądrzałem.

- No i...? - Prosiaczek spytał podejrzliwie.

- Więc chciałem cię namówić na zniszczenie tego twojego "skarbu", żebyś mógł się poczuć wolny. Nie można się uzależniać od kawałka sznurka. Oczywiście przewidziałem, że będzie stawiał opór, ale uwierz mi, to dla twojego dobra.

Ale Prosiaczek już nie słuchał. Przypomniał sobie o drewnianym, rzeźbionym patyku, który zostawił Voldemort, a który on zabrał ze sobą. Szybko wydobył go zza pazuchy i zdzielił nim Goluma w głowę.

- Auć! Co ty wyprawiasz!? - zaskrzeczał Golum.

W tym momencie Prosiaczek wyszarpnął Golumowi sznurek, którym były związane jego spodnie. Golum potknął się o opadający mu na kolana materiał i padł na ziemię jak długi. Zanim zdążył powstać, Prosiaczek uginając się pod zwojem sznurka na plecach który w jednej sekundzie wydobył spod liści pędził przed siebie.

- Nigdy nie dostaniesz mojego skarbu! - Krzyknął jeszcze, oglądając się za siebie. I już go nie było. Golum nawet nie próbował go gonić. Zastanawiał się, czym teraz zwiąże swoje opadające spodnie.

### 7.

Tego samego ranka, gdzieś w kosmosie (o ile w komosie da się określić kiedy jest ranek) Lord Vader wstał z łóżka (o ile to na czym spał można by nazwać łóżkiem). Była to raczej forma leżanki, albo fotela do której Vader był podłączony za pomocą różnych rurek i kabli. Bo Vader nie był do końca człowiekiem. Wprawdzie wywodził się z rodzaju ludzkiego - był kiedyś Anakinem, a nawet Krzysiem, ale przechodząc na Ciemną Stronę wyzbył się swojego człowieczeństwa (przynajmniej tak mu się wydawało). W walce stracił też część swojej powłoki fizycznej, więc chciał czy nie, był jedynie pół człowiekiem, pół maszyną. Nie wyzbył się jednak logicznego myślenia, a w zasadzie logiczne myślenie definiowało Vadera bardziej niż by można się było spodziewać.

Jakież więc było jego zdziwienie, kiedy po spojrzeniu w lustro zobaczył wystającą ze swojej czarnej maski w miejscu nosa piękną, dorodną, pomarańczową marchewkę.

Kubuś Puchatek stał w kącie pomieszczenia i przyglądał mu się z zainteresowaniem, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony.

- Tyyy... - wysapał Vader i zaniemówił, bo do głowy nie przychodziły mu żadne logiczne argumenty.

- Jaaa...? - zapytał miś, udając, że nie wie, o co Vaderowi chodzi. Lord pokiwał głową i padł na łóżko, zrezygnowany.

Po chwili wstał wściekły i wyszedł z pomieszczenia. Ale Kubuś Puchatek potruchtał za nim, nadal bardzo z siebie dumny.

Vader bez słowa wszedł do kajuty Palpatina. Imperator stał odwrócony tyłem pilnie coś obserwując za oknem. To coś wydawało się dla niego bardzo ważne, bo nie zareagował na wtargnięcie Vadera, który przemówił:

- Imperatorze! Nie uwierzysz co ten przeklęty Puchatek zrobił! To ZAMACH! TO ZAMACH! - powtórzył głośniej, bo Palpatin najwyraźniej przyglądał się czemuś bardziej interesującemu.

Po dłuższej chwili Imperator odwrócił się do Vadera, a spod jego kaptura w miejscu nosa wystawała identyczna pomarańczowa marchewka. Okazało się, że nie wyglądał przez okno, a przeglądał się w szybie statku kosmicznego niedowierzając, podobnie jak Vader. Nie wydawał się jednak być zdenerwowany. Natomiast Vader widząc to niemal padł trupem ze wściekłości. Po czym wysapał:

- Tobie też to zrobił!?

- A więc to sprawka Puchatka? - zapytał Palpatin, spoglądając na ciągle dumnego z siebie misia.

- Tak wasza Ciemność! - powiedział Puchatek z dumą.

- Ale dlaczego? - spytał Vader. - Co my ci zrobiliśmy?

- Mieliście mi kupić takie fajne czarne wdzianko, jak wam oddam kieszonkowe.

- No i? - spytał zainteresowany Palpatin.

- W kieszonce zostały mi tylko te dwie marchewki, które pożyczyłem od mojego przyjaciela Królika w Stumilowym Lesie.

- Genialne posunięcie Puchatku! - wykrzyknął nagle Palpatin. - Jesteś mistrzem zemsty!

- Mistrzem czego? - zapytał zdezorientowany Kubuś.

- Zemsty Puchatku! Sam bym tego lepiej nie wymyślił! Ukarałeś nas za to, że zamknąłem cię w schowku! Brawo! Brawo! Ciemna Strona Mocy zaczęła w tobie działać. Zdałeś najważniejszy egzamin! Jeszcze dziś dostaniesz swój uniform mistrza!

Kubuś stał zdumiony, niczego z tego nie rozumiejąc i zapomniał z tego wszystkiego wyjaśnić, że przyprawił im nosy z marchewek ponieważ nie znał żadnego innego zastosowania dla tego warzywa. Myślał też, że skoro Palpatin i Vader chcą jego zawartości kieszonki to z pewnością chcą mieć marchewki w miejsce swoich nosów. Bo niby po co im one? Zresztą w przypadku Vadera to nawet pasowało. Nie był to więc wynik mściwych knowań Kubusia, a gest zwykłej litości i prostoduszności. A jako, że Puchatek miał bardzo mały rozumek zamknięcia w garderobie nawet nie pamiętał. Tym bardziej że w niej usnął.

Palpatin kazał Kubusiowi udać się do jadalni, gdzie miał mu być wydany w nagrodę cudem ocalały cukier w kostkach, więc miś natychmiast zapomniał o całym zajściu myśląc już tylko o tym, że dostanie coś co przynajmniej trochę będzie przypominało miodek.

Kiedy Puchatek wyszedł, ciągle zdumiony, ale już spokojniejszy, Vader powiedział:

- Wyglądamy jak idioci!

- A mi się nawet podoba - podsumował całe zajście Palpatin zerkając ukradkiem na swoje odbicie w szybie.

### 8.

Prosiaczek uciekał właśnie ze swoim sznurkiem w stronę swojego domu (przynajmniej myślał, że właśnie tam się kieruje). Za dużo mu było przygód jak na ten tydzień. Co pewien czas rozmyślał o Kubusiu, ale uspokajał się, że na pewno jest szczęśliwy w statku kosmicznym, że ma tam pewnie dużo miodku itd.

Biegł tak już bardzo długo, kiedy usłyszał jakieś głosy. Stanął jak wmurowany. Po chwili siedział schowany pod drzewem. Będąc bezpieczny wyjrzał, by zobaczyć, co się dzieje.

Dwie, ubrane na czarno postacie w kapturach i w maskach, przypominające szkielety stały obok siebie i kręciły głowami, rozmawiając.

- Jesteś pewna? - dopytywał się wyższy. Spod kaptura wysuwały się jego jasne, prawie białe, blond włosy, które opadały mu na ramiona.

- Lucjuszu, już ci mówiłam, że nie. Ale plotki... - głos drugiej dziwnej osoby był kobiecy, wysoki i zgrzytliwy. - Voldemort... Czarny Pan, chyba nie żyje. Po zamachu na Dumbeldora nie pojawił się. Najwyraźniej nie wyszedł cało, bo słuch o nim zaginął.

- A te informacje są z pewnego źródła? - zapytał Lucjusz.

- Z najpewniejszego. Nasz szpieg nam to doniósł.

- Słuchaj Bellatrix. Jeśli Czarny Pan zginął potrzebny nam będzie nowy przywódca...

- Chyba że Czarny Pan do nas wróci. Zawsze wracał. Nie można go zabić. Mógł zmienić postać.

- Rzeczywiście juz tak bywało...

Nagle zamilkli. Lucjusz podskoczył.

- Ty też to słyszałaś?! - zapytał.

Nagle Prosiaczek, kichnął po raz drugi. Siedzenie w mokrej trawie nie było zbyt przyjemne. Kiedy słudzy Voldemorta zwani nie wiadomo dlaczego Śmieciożercami podeszli bliżej, skulił się i wtulił w trawę, jednak była za niska, by go całego okryć.

- Coś widzę tam obok tego drzewa... w trawie...

- Wyjmij różdżkę, Bellatrix.

Śmierciożercy zaczęli się powoli zbliżać do kryjówki Prosiaczka. Ten, przestraszony siegnął po ostatnią deskę - a może raczej patyka - ratunku. Czarodziejska różdżka Voldemorta była dotychczas schowana w najgłębszą kieszeń różowego kubraka i nic nie wskazywało na to, by Prosiaczek potrafił jej użyć. Jednak po ostatnich słowach Lucjusza postanowił spróbować. Różdżka w rękach Prosiaczka zaczęła zaczęła niespokojnie drżeć.

- Tu jest! - Bellatrix wrzasnęła. Chwyciła Prosiaczka za nogę i uniosła go do góry.

- Czary-mary, pimpu rimpu, hopsa sa, la-la-la! - krzyczał Prosiaczek, machając chaotycznie różdżką. Bellatrix i Lucjusz stanęli w osłupieniu. Prosiaczek pomyślał z dumą, że jego czar zadziałał i już próbował się uwolnić z żelaznego uścisku Lestrange, kiedy ta sama opuściła go delikatnie na ziemię i powiedziała ze strachem w głosie, klękając przed osłupiałym Prosiaczkiem:

- Ta różdżka... Nasz Panie...

- Co ty wyprawiasz Bella?! - warknął Lucjusz.

- Zamknij się głupcze! - warknęła kobieta. - To ON! Spójrz na różdżkę! To różdżka Czarnego Pana!

- A skąd wiesz że to Czarny Pan? Jakoś taki mało czarny jest. - pokpiwał Lucjusz Malfoy- Może po prostu ją znalazł?

Prosiaczek zaczął tracić grunt pod nogami. Musiał natychmiast coś zrobić. Zebrał więc resztki odwagi i pisnął to samo co wcześniej kobieta zwana Bellatrix:

- Zamknij się głupcze! To JA! Spójrz na różdżkę! To różdżka Czarnego Pana!

Prosiaczek uśmiechnął się chytrze widząc że mężczyzna zwany Lucjuszem trochę pobladł. Teraz to on, Prosiaczek był Voldemortem! Ale Malfoy, mimo że nieco zbity z tropu drążył dalej:

- W takim razie udowodnij to!

- Jeszcze mało ci dowodów Malfoy?! - warknęła Bellatrix piorunując mężczyznę wzrokiem.

- Niech nam powie co jest najważniejsze! Niech nam da jakiś DOWÓD! Niech udowodni, że jest tym za kogo się podaje!

Zapadła dłuższa chwila ciszy.

Prosiaczek wiedział że już po nim. Jak ma niby udowodnić że jest Voldemortem? Sytuacja była beznadziejna. Wprawdzie oglądał historię o Voldemorcie na tym filmie w kinie, o którym opowiadał Puchatkowi, ale nie wspomniał że większość filmu przesiedział wciśnięty pod fotelem zasłaniając sobie oczy i uszy żeby się nie bać. Nie pozostawało więc nic innego jak się przyznać.

- No do... do... dobrze! - wyjąkał zrezygnowany Prosiaczek. - Wygrałeś. Powiem ci co jest dla mnie najważniejsze, jeśli tak bardzo chcesz wiedzieć! Dla mnie zawsze była najważniejsza czystość! Nie boję się tego powiedzieć. Czystość! A teraz rób co chcesz!

Lucjusz Malfoy pobladł. W jednej chwili uszło z niego całe powietrze. Natychmiast padł też na kolana.

- Czystość krwi! Mówiłam ci głupcze, że to ON! - fuknęła na niego Bellatrix.

Prosiaczek stał zdezorientowany.

Lucjusz Malfoy czołgał się w trawie u jego stóp błagając o przebaczenie.

Mówienie prawdy okazało się strzałem w dziesiątkę.

"Widocznie Voldemort też lubił robić pranie" - pomyślał Prosiaczek. - "Może warto więc nim zostać? Przynajmniej na jakiś czas".

### 9.

Lucjusz i Bellatrix jeszcze długo klęczeli przed Prosiaczkiem, aż w końcu ten się zniecierpliwił.

- I co dalej... głupcy?! - powiedział, uśmiechając się dumny z siebie, że mówi jak Voldemort. - Nudzi już mi się.

- O tak, Czarny Panie! Przepraszamy! Zaraz cię, o Nasza Czarność, zabierzemy do domu Malfoya.

- Malfoya? Jakiego znów Malfoya? - powiedział nieśmiało Prosiaczek.

- No, to moje nazwisko, Czarny Panie... - wyjąkał Lucjusz Malfoy. - Czyżbym był nie godny żebyś je Panie pamiętał? Błagam o litość! - lamentował na całego.

- Czarny Pan nie będzie sobie zaprzątał głowy twoim nazwiskiem, Lucjusz! - krzyknęła oburzona Bellatrix.

- Właśnie! Właśnie! - odetchnął z ulgą Prosiaczek. - I przestań lamentować bo mnie uszy bolą. A teraz... pomówmy o tej całej Mojej Czarności. Co to ma być? Że niby taki ciemny jestem? Myślisz, że jestem głupi?! - skierował gniewnie wzrok na przestraszoną Bellę.

- N-nie... ale taki jest Pana... tytuł, Czarny Panie...

- Zamilcz! - rozkazał piskliwym głosem Prosiaczek. - Przecież widzisz że w tej sytuacji to nie pasuje. No wiesz, zmieniły się priorytety. Już nie jestem czarny, chyba że brać pod uwagę paseczki na kubraku. No cóż, ale kilka paseczków nie czyni mnie jeszcze czarnym. - Rozgadał się Prosiaczek nie zwaracjąc uwagi na swoich rozmówców. - Lepsze już by było... no wiecie coś z czystością.

- Czyściciel? - podsunął Lucjusz.

Prosiaczek popatrzył na niego z politowaniem.

- No nie, ty jak coś powiesz to ręce opadają.

- To może Mroczny Czyściciel? - podsunęła nieśmiało Bellatrix.

- Czy wyście powariowali z tym mrokiem i czernią?! - rozzłościł się Prosiaczek. - Jaki Czyściciel? Jaki Mroczny?! Ja jestem różowy i tu czyszczenie nic nie pomoże.

- Różowy Pan? - podsunęła Bellatrix.

- O! No widzisz. Zaczynasz myśleć kreatywnie. - Pochwalił ją Prosiaczek. - Ale wiecie co? Coś z jakimś lordem było by niezłe.

- Różowy Lord! - Powiedział Malfoy i zaraz tego pożałował, bo Prosiaczek spiorunował go wzrokiem.

- Ty, Malfoy, to może się już nie odzywaj. Nie jestem wcale taki różowy jak się może wydawać. Potrafi być ze mnie prawdziwy Świniak. Wiem! Będę Lord Świniak. Wiecie, to musi wzbudzać postrach.

- Lord Świniak! Genialnie mistrzu! - zapiszczała Bellatrix Lestrange lizusowsko.

- Oczywiście! Tak! To wspaniały pomysł! - wykrzyknął Lucjusz Malfoy. - Różowy Pan Lord Świniak!

- Wolał bym jednak żebyś nie łaczył tych dwóch nazw ze sobą. - powiedział Prosaczek i spojrzał na Malfoya groźnie. - A teraz... zabierzcie mnie do tego całego domu Maloya, czy jak mu tam. I to migiem!

Bellatrix szybko złapała Różowego Pana za lewą rękę, Lucjusz za jego prawą i już za chwilę ich nie było. Niebawem Prosiaczek został powitany na dworze Malfoya jako Lord Świniak.

### 10.

Kubuś Pachatek został wezwany do Palpatina, po wylądowaniu na księżycu Endor. Nie wiedział z jakiego powodu. Bardzo chciał oczywiście dostać miodek, albo przynajmniej coś, co pomoże mu miodek zdobyć. Zapukał do drzwi i nie czekając na zaproszenie wszedł do środka. Palpatin stał na środku pokoju, trzymając z tyłu jakieś pudło. Kubuś już zaczął myśleć, ile baryłek miodku mogłoby się tam zmieścić. Oszacował na... zero. Pudło było za małe. Skrzywił się więc, ale nie tracił nadziei.

- Oto nadszedł ten dzień, Puchatku - Palpatin zrobił uroczystą minę - Dzień, w którym twoje życie zmieni się na zawsze!

- Dzień jedzenia miodku? - zapytał uradowany Kubuś.

- Nie! Co ci obiecaliśmy? Przypomnij sobie!

- Miodek! - zapiszczał miś.

- Nie, to...

- Jak nie to co?! - przerwał mu zniecierpliwiony Kubuś.

- No co?

- Jak nie miodek to może... Miodek?

- Obiecałem ci coś innego.

- Obiecałeś mi miodek!

- Proszę, zamilcz! - powiedział zrezygnowany Palpatin. - Mamy dla ciebie...

- ...Miodek???

- ZAMKNIJ SIĘ! KOMBINEZON!

- ...Kombi... co?

- kombinezon. nie wiesz co to jest kombinezon?

- Coś czym się je miodek?

Palpatin wyglądał jak ktoś , komu właśnie odechciało się żyć.

- Kombinezon Puchatku to takie ubranie. Ten jest szyty na miarę.

- Nie pamiętam, żeby ktokolwiek mnie mierzył. - zauważył podejrzliwie Kubuś.

- No... No tak... - Palpatin wydawał się zmieszany. - Tak na prawdę... Wczoraj parkowaliśmy na jakiejś planecie, której nazwy nie pamiętam, i zrobiliśmy tam zakupy...

- Gdzie? - drążył temat Puchatek.

- No... w lumpeksie! - Palpatin opadł na swoje krzesło. - Wygrałeś. Nie męcz mnie już. Został uprany, przysięgam na cały międzygalaktyczny świat!

- Dobra, dobra. Tą kamizelkę też kupiłem w lumpeksie. - uspokoił go miś. - Ale nie wiedziałem, że trzeba ją prać. Gdybym wiedział, dałbym ją Prosiaczkowi! On lubił robić pranie. - myślał głośno. - Ale jakbym ją mu oddał, jak mam tylko jedną parę? Może...

- Przestań, błagam. - powiedział Lord Sithów. - Chcesz rozpakować swój prezent?

- Pomyślę jeszcze. - powiedział miś. - Może go rozpakuję, jak mi dasz za to nagrodę.

- Że... co? Mam ci dać nagrodę za rozpakowanie prezentu? - nie dowierzał Lord.

- No dobrze, nie będę taki bezlitosny. - uśmiechnął się miś.

- Brawo Puchatku, brawo! - Palpatin wstał i zaczął klaskać w dłonie ku zdziwieniu misia. - Bardzo dobrze. Jednak potrafisz być bezlitosny. Może kiedyś zostaniesz drugim Vaderem.

- Albo trzecim Palpatinem. - Imperator zignorował uwagę misia i mówił dalej.

- A na razie zakładaj strój. Mam nadzieję, że będzie pasował.

Miś zabrał pudło z kombinezonem i poszedł do swojej kajuty. Kiedy wrócił wyglądał jak inny miś - jak mniejszy Vader.

- Pasuje?

- Może być. - wymamrotał Puchatek.

- Co więc teraz zamierzasz robić, Lordzie Pachatku?

- Lordzie? - zapytał zdezorientowany miś.

- To twój nowy tytuł. - wyjaśnił Palpatin.

- No dobra. Mogę być Lordem, skoro nalegasz.

- A teraz wyjaśnię ci twoje kompetencje.

- Nie zamierzam się kąpać.

- Kompetencje, Lordzie Puchatku, to twoje uprawnienia.

- Nie zamierzam też uprawiać sportu...

- Zamknij się! - krzyknął Lord Palpatin, doprowadzony prawie do szału. - To znaczy, że możesz wydawać rozkazy.

- A więc rozkazuję ci przynieść mi trochę miodku.

- Nie mnie, idioto! Nie możesz MI rozkazywać, bo jestem twoim Imperatorem! Możesz rozkazywać wojsku, o ile ci na to pozwolę. A teraz pozwalam ci odmaszerować.

- Odmaszerować? To rozumiem! - powiedział miś i zaczął wesoło dreptać dookoła Palpatina podśpiewując pod nosem radosną piosenkę.

Palpatin patrzył tylko z szaleństwem w oczach, a energia go coraz bardziej opuszczała, aż opadł zmęczony na podłogę. Puchatek żwawo wymaszerował z kajuty i podążył w nieznanym kierunku.

Godzinę później Palpatin doszedł wreszcie do siebie. Wstał z podłogi, otrzepał się. Wyglądał, jakby przez tą godzinę postarzał się o dwadzieścia lat.

- Och, ten Puchatek! On mnie kiedyś wykończy. Moja szkoła...

Kiedy wyjrzał przez okno najpierw przetarł oczy. Potem się uszczypnął. A tu nic. Musiał przyznać, że to nie był sen.

Za oknem zobaczył niecodzienny widok. Cała jego armia specjalnie sklonowanych do walki żołnierzy właśnie wmaszerowywała do wnętrza największego krążownika. Najwyraźniej gdzieś się wybierali. Palpatin pośpieszył do centrum dowodzenia. Był tam Puchatek, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony. Palpatinowi wróciła nadzieja.

- Lordzie Puchatku! Brawo! Wysyłasz armię klonów na wojnę?

- Na wojnę? Nie! Wysłałem ich po odrobinę miodku dla mnie!

### 11.

Niedługo po załadowaniu armii klonów na pokład wystartowali.

- Jakie wdzianko! - krzyknął Lord Vader, kiedy zobaczył Puchatka.  - Jak mały ja! Jaki miecz świetlny! Mówiłem ci, Palpatinie, że będzie pasować jak ulał.

- Osobiście preferuję miodek - powiedział miś - Ale podobno ten strój ma mi pomóc go zdobyć.

- Tylko Puchatku - upomniał go Palpatin - żadnych głupstw. Dysponujesz teraz najpotężniejszą armią we wszechświecie. Musisz być ostrożny.

- Ja jestem najostrożniejszym Puchatkiem na świecie. - powiedział miś i oparł się na przycisku AWARIA.

Po chwili rozległo się ryczenie syren i zaczęło migać czerwone światło. Metaliczny głos mówił: AWARIA. AWARIA. AWARIA.

Palpatin szybko dopadł przyciski i zaczął w nie zdecydowanie uderzać pięścią, aż w końcu głos zamilkł i wszystko wróciło do normy.

- Najostrożniejszy na świecie, powiadasz? Wypuściłeś w kosmos prawie całe nasze paliwo.

- Tak, tak właśnie powiadam. - powiedział niewzruszony Lord Puchatek.

- Jeśli gdzieś natychmiast nie zatankujemy, obawiam się, iż  nasza misja grozi katastrofą. - powiedział cicho Vader.

- Na którą teraz skierujesz planetę nasz statek, Lordzie Puchatku? - zapytał Palpatin misia.

- Na pierwszą lepszą. - odparł miś. - Umieram z głodu.

- Następna planeta to... Rabbid. - powiedział Lord Vader, patrząc w mapę galaktyki.

- Ta planeta Rabbid przypomina mi mojego przyjaciela Królika. A blisko jego domu jest takie drzewo, w którego dziupli mieszkają pszczółki. A pszczółki...

- Tak, wiemy. - przerwał mu Palpatin. - Miodek.

Vader skierował statek kosmiczny w stronę planety Rabbid.

Po pół godzinie wylądowali w tumanach kurzu na jakimś pustkowiu. Była to pustynna planeta, na której jedynie z rzadka rosła marchewka i kapusta. Wyglądała na niegościnną, straszną i niezamieszkałą. Miś jednak nie zwracał uwagi ani jej uroki, ani na jej wady, tylko nasłuchiwał znajomego brzęczenia pszczół. Vader przeglądał w internecie rozmieszczenie stacji paliw na Rabbid.

- Gdzieś tu powinna być stacja LPG. - powiedział Vader.

- Szukaj takiej z WC. - powiedział Palpatin. - I żeby można było zapłacić kartą.

- Znalazłem. - powiedział Vader spoglądając na mapę. - Jest trzydzieści kilometrów stąd. Nie wiem czy tam dojedziemy. Nie wiem też, czy w ogóle nasz pojazd kosmiczny ma koła.

- Niestety nie ma kół. - powiedział Palpatin. - Trzeba zawołać armię klonów, żeby trochę popchali.

Po pięciu godzinach byli na miejscu.

- Pójdę się rozejrzeć. - powiedział miś do Palpatina.

- Dobrze, ale wróć za godzinę. - powiedział Imperator, ale po chwili namysłu poprawił się. - Albo wiesz co? Wróć za pięć godzin. Muszę trochę odpocząć.

- Tak jest, szefciu! - powiedział miś i w podskokach wybiegł na powierzchnię planety Rabbid.

"Przez przypadek" zapomniał powiedzieć, że zabiera ze sobą też dwumilionową armię klonów.

Podkradł się do wielkich, ciężkich, metalowych drzwi i po prostu wcisnął przycisk automatycznego otwierania. Armia klonów wyszła na komendę:

- Myślę że na tej planecie musi być gdzieś miodek!!!

Klony ustawiły się w szeregu. Miś zakomenderował:

- Jako Lord Puchatek rozkazuję wam iść za mną! I znaleźć miodek. Ewentualnie możecie iść przede mną, jeśli miałoby to przyśpieszyć znalezienie miodku. Chyba słyszałem brzęczenie pszczół...Armia ruszyła za Kubusiem niszcząc wszystko na swojej drodze. Miś miał szczęście, że Vader i Palpatin byli teraz zajęci jedzeniem hot dogów na stacji benzynowej i nie zwracali uwagi na poczynania Puchatka.

### 12.

W tym samym czasie na planecie Ziemia Prosiaczek ziewał i równocześnie dłubał w nosie, co wymagało nie lada koordynacji. Jeśli wątpicie, spróbujcie sami - zapewniam, iż nie jest to łatwe.

Rodzina Malfoy'a umilała mu czas, jak tylko mogła. Przynosili mu najlepsze smakołyki i zabawiali go, jak tylko potrafili najlepiej. Jednak to nie zadowalało Prosiaczka. Będąc Lordem Świniakiem oczekiwał od życia czegoś więcej. Być może przechodziła mu koło nosa wielka szansa, by zmienić świat. W ogóle nie przyjmował do wiadomości, że ma do czynienia z najgorszymi typami pod słońcem. Po dłuższym zastanowieniu postanowił zmienić świat, jeśli nie na lepszy to przynajmniej na... czystszy. Jedyne czego był w tej chwili na 100% pewien, to było to, że jego sznurek jest bezpieczny. Spoczywał w najlepszym na Ziemi banku, Banku Gringotta w sejfie udostępnionym mu przez rodzinę Malfoy'ów. Jednak kiedy wpadł mu do głowy pomysł z czystością na świecie, wezwał swoich sługusów, Bellę i Lucjusza.

- Wyjmijcie mój sznurek z banku. - rozkazał im. - Czas zmienić świat.

- Będziesz, Panie, wieszał ludzi? - zapytał niepewnie Malfoy.

- Nie, głupku. - powiedział spokojnie Różowy Pan, przyzwyczajony już do głupiego zachowania swego poddanego. - Rozwiesimy pranie.

- Wasza Różowość ma jak zwykle poczucie humoru. Jakie hasło kryje się pod tą nazwą? - zaśmiała się Bellatrix.

- Należy to rozumieć dosłownie. - rzekł do niej cierpliwie Prosiaczek.

- Dosłownie, Panie? - zapytała Bella, zdziwiona.

- Tak. Będziemy prać wszystko i wszystkich, którzy będą tego chcieli.

- A co z tymi, którzy nie będą chcieli?

- Ich będziemy prać podwójnie. - powiedział Prosiaczek.

- Wspaniale Panie, już nie mogę się doczekać! - zapiszczała Bella.

- Widzę, że masz do tego smykałkę. - pochwalił ją Prosiaczek.

- Sprałam ostatnio trzech mugoli. - powiedziała, dumna.

- Mugoli? Jakich mugoli? - zapytał zniecierpliwiony Prosiaczek.

- Nie pamiętasz, Panie? Są to ludzie wymagający szczególnego "prania".

- Tak? Tak... - jąkał się Prosiaczek. - Podczas... transformacji można zapomnieć kilka rzeczy. - powiedział zmieszany.

- Oczywiście. - wtrącił się Lucjusz. - Masz Panie też na myśli... pranie mózgów?

- O matko, Lucjuszu! Ręce opadają. Mówisz chyba o czymś, czego w ogóle nie masz. Mózgi trzeba szorować delikatnie miękką szczotką. A nie od razu z buciorami. Więc to ty możesz wiedzieć o praniu mózgów? A w ogóle, Lucjusz, kiedy ty się ostatnio myłeś?

- Wczoraj, o Panie. - powiedział zakłopotany Malfoy.

- Chyba piaskiem. - powiedział Prosiaczek. - Idź się umyj, za nim mi się pokażesz na oczy. I nie zapomnij o mózgu.

- Tak, Panie... - powiedział zrezygnowany Lucjusz i wyszedł pośpiesznie, żeby nie narażać się swemu władcy.

- Więc co z moim sznurkiem? - zapytał Prosiaczek Bellę.

- Zaraz wyślę po niego najlepszych śmierciożerców.

- Śmierciożerców? Jakich znowu śmierciożerców?

- Twoich, Panie.

- Kto wymyślił taką idiotyczną nazwę?! Na pewno Lucjusz! - mówił Prosiaczek. - on ma do tego talent.

- N-no, ośmielę się p-powiedzieć... - jąkała się Bellatrix, patrząc w swoje stopy. - Że t-to Ty, Panie...

- Ja? - nie dowierzał Prosiaczek. - musiałem być wtedy chory.

- To możliwe, Panie. - powiedziała Bella.

- To musi się zmienić. W końcu zajmujemy się czystością. Nie możemy odstraszać ludzi swoją nazwą.

- Brawo Panie, co za chytrość! Najpierw wzbudzimy ich sympatię...

- ...A później zrobimy pranie. - skończył za nią Prosiaczek.

Bellatrix Lestrange zachichotała złowieszczo. Prosiaczek też próbował zachichotać, ale z jego ryjka wydobyło się jedynie chrumkanie.

- Więc jak ich nazwiesz, Panie? - zapytała go Bella, zadowolona, że udało jej się podlizać Różowemu Panowi.

Wtedy do pokoju wszedł Lucjusz, pachnący różanym mydłem i wodą kolońską.

- Malfoy, coś ty na siebie wylał?! - warknął Prosiaczek. - Rozmawialiśmy właśnie z Bellą o nowej nazwie dla śmierciożerców, a ty nam przeszkodziłeś tym swoim zapachem! Idź to natychmiast zmyj z siebie.

Lucjusz, próbując ratować sytuację, powiedział:

- A może mógłbym pomóc? Dobry jestem w wymyślaniu nazw, Panie.

- Po ostatnim razie, Malfoy, powinienem zabronić ci się odzywać do końca życia, ale dobrze, dam ci szansę.

- Dziękuję Ci, Panie, za wielkoduszność.

- A więc czekamy. Co wymyślisz tym razem?

Malfoy zmarszczył czoło, zrobił głupią minę i po chwili namysłu powiedział:

- Czyściciele.

Niestety Lucjuszowi nie dane było uzasadnienie wyboru nazwy, ponieważ Prosiaczek w tym momencie rzucił w niego swoim wypolerowanym pantofelkiem, trafiając go między oczy.

- Nie, nie, nie! Nie jesteśmy zakładem oczyszczania miasta. Nie możemy się po prostu nazywać czyściciele. Czyściciele, niby czego? Toalet?! Nie, tak nie może być. Najlepiej by było...

- Może czyściożercy, mistrzu? - podsunęła nieśmiało Bellatrix.

- Nie, tak nie może być... albo czekaj! czekaj! Coś w tym jest. Czyścio-żercy. Że niby czyścimy, ale i możemy użreć. Brawo, Bellatrix. Ty to chyba nie jesteś spokrewniona z Lucjuszem.

- Nie bezpośrednio, Panie, ale moja siostra jest jego żoną.

- Wyrazy współczucia.

- Dziękuję, Panie. - powiedziała lizusowsko Bellatrix. W kręgu śmierciożerców wiadomo było, żnie nie darzyła Lucjusza Malfoy'a zbytnią sympatią.

Kiedy dostarczono wreszcie sznurek, Prosiaczek nie mógł ukryć zadowolenia. Mimo nocy i nie najlepszej pogody wyszedł przed dom, zabierając ze sobą kilku pomocników, zwanych od teraz czyściożercami, którzy nieśli za nim sznurek. Będąc już na zewnątrz jeden z nich zapytał:

- Co mamy robić, Różowy Panie?

- Zaczniemy od tego, mój czyściożerco, że między tamtymi dwoma drzewami rozwiesimy pranie!

### 13.

- Czy to nie cudowne hot dogi mój drogi Vaderze? - Powiedział Palpatin głośno mlaskając.

- Rzeczywiście nie najgorsze. - Odpowiedział Lord Vader wpychając swojego hot doga w otwór w masce gdzie błyskawicznie był mielony.

Głównodowodzący flotą Imperium od dłuższego czasu siedzieli na krzesełkach w budynku stacji paliw i pochłaniali jednego hot doga za drugim.

- Jakież to cudowne uczucie chociaż na chwilę stracić Puchatka z oczu. - Powiedział Palatin.

- Jest zdecydowanie spokojniej. - Odpowiedział Vader. -Ale jeśli ci przeszkadza to zawsze go możemy odstawić na tą planetę z której go zabraliśmy.

- Nie Vaderze. Postanowiłem poświęcić się i wychować go na prawdziwego łajdaka.

- Twoja wspaniałomyślność jest ogromna Imperatorze.

- Wiem, wiem. Powinni o mnie pisać książki.

- To niepojęte dlaczego nie piszą.

- Może dlatego że jeszcze ich do tego nie zmusiliśmy.

Palpatin i Vader zaśmiali się złowrogo.

- Gdyby tylko nie ci przeklęci rebelianci Vaderze, z pewnością w pełni poświęcił bym się sztuce i poezji sławiącej moje okrutne, ale wspaniałe czyny.

- Ale już niedługo się ich pozbędziemy Imperatorze. Nikt nie oprze się armii klonów.

- No ja myślę. Obmyśliłem przecież szatański plan.

- Genialnie szatański plan Imperatorze.

- Skąd wiesz? Jeszcze ci go nie zdradziłem.

- Nie? Myślałem ze polega on na tym że lądujemy na planecie rebeliantów i strzelamy do wszystkiego co się rusza. -Powiedział zmieszany Vader.

- To był mój pierwszy, szatańsko sprytny plan. Ale obmyśliłem jeszcze bardziej szatański.

- Jaki? -Vader nie krył emocji. - Uwielbiam niespodzianki.

- Otóż mój drogi Vaderze zamaskujemy naszą armię i wylądujemy na planecie rebeliantów zupełnie niezauważeni. A jak już wylądujemy krzykniemy "klony do ataku!". I ten okrzyk nie wzbudzi niczyich podejrzeń.

- Jak to?

- Albowiem mój szatański paln polega na dwuznaczności słów!

- ?

- Otóż klony przebierzemy za klony!!! - Wykrzyknął Palpatin wyraźnie z siebie zadowolony.

- Jak możemy ich przebrać za kogoś kim są?

- Przebierzemy ich za kogoś kim zupełnie nie są!

- Przecież klony są klonami: efektem klonowania polegającym na klonowaniu jednego klona z drugiego klona, Imperatorze!

- Aha! - Wykrzyknął Palpatin i wyciągnął spod swojej peleryny jakiś patyczek.

Vader patrzył jak osłupiały coraz bardziej utwierdzając się w przekonaniu że jego władca: Mroczny Lord Sithów, Imperator Palpatin pogrąża się w szaleństwie i niedługo przybędzie mu również tytuł "Zwyczajny Idiota".

Palpatin jednak jeszcze nie skończył bo podsunął Vaderowi patyk przed maskę i powiedział:

- No? Co to jest Vaderze?

- Patyk. - Odpowiedział Lord Vader bez entuzjazmu.

- Ale to nie jest zwykły patyk Vaderze!

- A jaki? Zaczarowany?

- Nie! To najpospolitszy w świecie klon!

- Co?

- Klon! Vaderze! To drzewo nazywa się klon!

- Zupełnie jak...

- ...Jak nasza armii klonów! - Zawołał Palpatin wesoło.

- Ale czego to dowodzi?

- Po pierwsze Vaderze tego, że nie uważałeś na lekcjach przyrody w czasach szkoły podstawowej. A po drugie dowodzi to mojego geniuszu!

- Nadal nie rozumiem Imperatorze!

- A więc ci wyjaśnię. Otóż przebierzemy naszą armię w kostiumy drzew klonu!

- ...No i?

- No i nikt się nie zorientuje kiedy zawołamy "klony do ataku!"

- ...Bo?

- Bo drzewa nie chodzą Vaderze!

- A jak wyjaśnimy rebeliantom skąd u nas na statku tyle drzew?

- Będziemy udawać handlarzy drzew!

- Przecież nie wyglądamy na handlarzy drzew!

- Założymy, Vaderze, zielone pelerynki!

Vader nagle się rozpogodził:

- To mi się podoba! Uwielbiam przebieranki

- Ja też! - Wykrzyknął Palpatin zaaferowany. - Wyobrażasz sobie twarze rebeliantów jak otworzymy do nich ogień?

- Wszyscy zginą!!! Cudownie! Mroczny Lordzie Sithów! Jesteś geniuszem zła!

- Wiem, wiem! - odpowiedział Palpatin wesoło.

W tym momencie dołączył do nich Puchatek.

- Z czego się śmiejecie? - Zapytał z zainteresowaniem.

- Rozmawialiśmy o moim geniuszu - Powiedział Palpatin.

- No tak. To musiało być bardzo zabawne - odpowiedział Puchatek ziewając. - Nudzi mi się! Możemy już wracać? - dodał.

- Może poszukaj miodu. - Zaproponował Vader.

- Już szukałem. - Odpowiedział Puchatek coraz bardzie ziewając.

- I co, znalazłeś? - Zapytał Palpatin.

- Tak. Zdobyłem jedną baryłkę, ale już ją zjadłem. I zapomniałem, że zjadłem. Przynajmniej mój brzuszek zapomniał, że jadłem. Oj, oj, oj...

- A jak ją dobyłeś Lordzie Puchatku? - spytał drwiąco Palpatin.

- Jakby ci tu powiedzieć... - Zaczął Puchatek, ale nie skończył bo przerwał mu huk za oknem.

Palpatin z Vaderem zaskoczeni wybiegli przed budynek stacji.

Zbliżał się do nich ogromny tuman kurzu przed którym uciekały jakieś dziwne postaci przypominające kształtem króliki. Kiedy przemykały obok stacji Palpatin z Vaderem zauważyli małe walizeczki pakowane w pośpiechu. To chyba musieli być mieszkańcy tej planety.

Po chwili z z tumanów kurzu wyłoniła się armia klonów niszcząca wszystko na swojej drodze. Zatrzymali się dopiero przed stacją. Z pojazdu bojowego wyszedł dowódca i zasalutował Puchatkowi.

- Lordzie Puchatku! Melduję że oprócz tej jednej baryłki miodu którą ci przekazaliśmy nie ma na tej planecie żadnej drugiej ani trzeciej ani tym bardziej czwartej baryłki które za wszelką cenę rozkazałeś nam zdobyć. Jednocześnie melduję że na niszczenie i palenie  zużyliśmy cały zapas pocisków. Poza tym armia wymaga odpoczynku i regeneracji.

Palpatina zamurowało! Cały jego szatański plan legł w gruzach.

### 14.

W tym samym czasie...

Prosiaczek przygotowywał się do Wielkiego Prania. Zwołał swoich poddanych, by powiedzieć im, jaki ma plan.

- A więc tak - zaczął, pokazując przerysowany plan miasta z internetu. Narysował go na papierze toaletowym. - Akcję zaczniemy równo o północy. Bella - ty będziesz stała tu i czekała na wyznaczony sygnał. - Prosiaczek pokazał niewielkim patyczkiem czarnego patyczaka z wielką czupryną na głowie narysowanego obok jakiegoś małego domku. Bellatrix zasalutowała, a Prosiaczek mówił dalej - Greyback - pokazał patyczkiem na wilkołaka. - Ty będziesz czekał przy sądzie. Ludzie lubią się kłócić, więc tam tych... ee... mugoli, będzie najwięcej. Kiedy wybije północ wyskoczysz zza słupa i zacznie się wielkie pranie! - Bella zachichotała. Greyback przytaknął, prezentując swoje żółte zęby. - Greyback! - zganił go Różowy Pan. - Czy ty myłeś sobie dzisiaj zęby?!

- Nie, Wasza Różowość. - powiedział zawstydzony wilkołak.

- Jak nie będziesz miał białych zębów jeszcze przed północą, to nie będziesz mógł wziąć udziału w walce. Jaki byśmy mieli z ciebie pożytek, jak ci mugole muszą z nas brać przykład? Będą brać przykład z takich zębów?! Greyback, jeszcze nie skończyłem!

Greyback już wychodził z salonu.

- Wasza Różowość, idę do łazienki umyć sobie zęby. - powiedział zmieszany. - Co Panie, chciałeś jeszcze powiedzieć?

- W sumie... to już nic. Jak już idziesz do łazienki, to może umyj się cały, co?

- Wasza Różowość, pozwolę sobie zaznaczyć, że myłem się już w zeszłym tygodniu.

Prosiaczek zemdlał.

- Lordzie... lordzie Świniaku! - Bellatrix potrząsała swoim panem, aż ten w końcu się ocucił.

- Jest tu Greyback?! - krzyknął z przerażeniem i zaczął się rozglądać szybko po salonie.

- Nie. Poszedł się umyć. - powiedziała Bella. - Zemdlałeś, Panie.

- Domyśliłem się - rzekł Prosiaczek. - Dobrze, poszedł się umyć. Zastanowię się nad jego udziałem w misji "Wielkie Pranie".

- Jaki jesteś wielkoduszny, Panie! - pierwszy raz odezwał się Malfoy, który przez ten cały czas siedział przy stole, cichy jak myszka.

- To już wiemy. - odpowiedział mu ostro Prosiaczek. - Lucjuszu. Twój udział w tej misji jest bardzo znaczący.

- Naprawdę?! - ucieszył się Malfoy. - Tylko że... gdzie ja jestem? - powiedział, przeglądając plan "Wielkiego Prania".

- Nie, nie ma tu cię! - krzyknął zdziwiony Prosiaczek. - Rzeczywiście. Ale wiesz, taka *ważna* osoba jak ty nie może brać udziału w takim niebezpiecznym praniu. Będziesz siedział tu, w tym domu, i pilnował... żeby nikt tu nie wszedł.

- Ale, Panie... - zająkał się Lucjusz.

- Cicho, Malfoy! - warknąła Bella. - Masz taką ważną rolę i jeszcze marudzisz! Słuchaj się swojego Pana, on wszystko wie najlepiej!

- Właśnie. - przytaknął Prosiaczek, uśmiechając się niewinnie. - A teraz, Malfoy, proponuję, być opuścił zebranie. Znasz już przecież swoją rolę!

Lucjusz wyszedł ze spuszczoną głową, a zebranie trwało dalej. Na korytarzu zobaczył Greybacka, który zastanawiał się, czy użyć wody kolońskiej.

- Nie radzę, jeśli nie chcesz stracić jakiegokolwiek szacunku u Różowego Pana. - i poszedł do swojej komnaty. Wyciągnął z szuflady swój sekretny pamiętnik i zaczął pisać.

"Czarny Pan się zmienił. I nie chodzi mi o zmienienie imienia na Różowy. Kiedyś mnie chyba trochę lepiej traktował. Ale może mu się pomieszało w głowie po transformacji w te dziwne stworzenie. To jest moja pierwsza hipoteza."

Zrobił tu na chwilę przerwę. Rozejrzał się po komnacie, jakby obawiając się ukrytych kamer, po czym pisał dalej.

"Moja druga hipoteza, to to, że Czarny Pan nie żyje, a ten mały, różowy, to ktoś inny. Może to tajny szpieg Dumbeldora? Może, ale na razie lepiej nikomu tej drugiej hipotezy nie mówić. Kiedy przyjdzie czas, prawda się wyda, jeżeli taka prawda w ogóle istnieje..."

Położył się na swoim łożu i zaczął płakać. Później zasnął i śniły mu się koszmary w których Prosiaczek trzymał go na smyczy.

- MALFOY!

Lucjusz ziewnął. Przeciągnął się, po czym zobaczył nad sobą rozzłoszczoną twarz Różowego Pana. Lucjusz nerwowo zerknął w stronę biurka, na którym wczoraj zostawił pamiętnik. Nic na nim nie leżało. Malfoy się przeraził.

- S-słucham, R-różow-wy P-p-panie... - jąkał się, przestraszony.

- Malfoy, jak mogłeś! - wrzeszczał Prosiaczek. - Jak mogłeś?!

- Ależ, n-nie rozumiem, L-lordzie Świniaku... - skłamał niepewnie.

- Jak mogłeś zostawić taki bałagan na biurku! - krzyczał Prosiaczek. Lucjusz odetchnął z ulgą.

- Bardzo przepraszam, o Wasza Różowość. Wczoraj byłem bardzo zmęczony...

- Jakie wczoraj?! Usnąłeś równo pół godziny temu! Teraz mamy osiemnastą! Czemu się nie przygotowujesz do "Wielkiego Prania"?!

- Ponieważ nie biorę w nim udziału. - powiedział zrezygnowany Lucjusz.

- Nie bierzesz udziału?! A co ci  mówiłem?

- Że mam spokojnie siedzieć w domu, kiedy wy będziecie robić "Wielkie Pranie".

- Nie! Masz pilnować domu! I popraw swój charakter pisma bo trudno przeczytać to co nabazgrałeś.

Malfoy pobladł. Nie wiedział że Prosiaczek tak naprawdę nie umie czytać.

Kiedy Prosiaczek wrócił do salonu wszyscy jego poddani czekali na niego z uroczystymi minami.

- Mamy dla ciebie prezent, Panie. - powiedziała Bella lizusowsko.

- Jeszcze więcej sznurka? - ucieszył się Prosiaczek.

- Nie, mamy coś dużo bardziej cennego, Różowy Panie. - zapewniła go Bellatrix.

- A cóż może być cenniejszego od sznurka?

- Nasza lojalność, Panie.

- Wasze... co?

- Lojalność. - powtórzył Greyback, szczerząc swoje bielutkie ząbki.

- Jakiej użyłeś pasty do zębów? - spytał szybko Prosiaczek, próbując zmienić temat, ponieważ za grosz nie wiedział, co znaczy "lojalność".

- Dental-power, potrójne wybielanie, mój Panie. - powiedział Greyback.

- Nie wiem, co to za diabeł, ale powinieneś go częściej używać. Z białymi zębami prezentujesz się prawie jak agent ubezpieczeniowy. Wprawdzie od agenta ubezpieczeniowego do krwiopijcy jest niezbyt daleka droga, ale zawsze to jakiś postęp.

- Różowy Panie - przerwała im Bellatrix, przestępując niespokojnie z nogi na nogę.

- A ty co znowu, chcesz do łazienki? - powiedział rozdrażniony Prosiaczek.

- Nie! Prezent! Nie chcesz go zobaczyć, Panie?

- No dobra. Prezent. Dawajcie go.

Bellatrix, Severus Snape, Draco Malfoy (syn Lucjusza) oraz Fenrir Greyback wyciągnęli z wielkiej szafy duży transparent i ustawili się w szeregu, rozpościerając go wesoło nad swoimi głowami. Było na nim drukowanymi literami napisane "CZYSTA KREW. CZYSTE NÓŻKI".

- Co to jest?! - krzyknął Prosiaczek. Bał się przyznać, że nie umie czytać.

- Jak to "co"? Transparent! - powiedział Snape.

- Co wy tu napisaliście?! - krzyknął Prosiaczek.

- Czysta krew i czyste nóżki! - odpowiedzieli wszyscy chórem.

- Tak nie może być! Coś tu nie pasuje. Ta krew... Kto wymyślił tą nazwę?!

W tym momencie do pokoju wszedł Lucjusz. Spojrzał na Prosiaczka i natychmiast się wycofał.

- No tak, wszystko jasne. - powiedział Prosiaczek. - Skoro Lucjusz maczał w tym swoje palce, to trzeba to koniecznie zmienić. Macie coś do pisania?

- Ja mam, Panie. - powiedział Severus Snape, wyciągając z kieszeni czerwony flamaster.

- A ty to kto? - zapytał Prosiaczek, podejrzliwie.

- Jak to kto? To ja, Panie! Severus Snape! Pański wierny sługa i poddany.

- No tak, to wszystko wyjaśnia. Nie poznałem cię, byłeś u fryzjera?

Bellatrix zachichotała, ponieważ Snape był znany z niechlujnego wyglądu, a zwłaszcza z wiecznie przetłuszczonych, czarnych włosów. Niezrażony Snape podał flamaster Prosiaczkowi.

- Co ty mi tu dajesz?! - pisnął Prosiaczek.

- Flamaster, Panie. Tak jak chciałeś.

- Czy ty myślisz, że ja, Różowy Pan, zniżę się do pisania?! Niech się zajmie tym ktoś inny.

- Może mój ojciec, Lucjusz? - podsunął Draco.

- A ty to kto?

- Draco Malfoy, syn Lucjusza Malfoy'a, Panie.

- No tak, to wiele wyjaśnia. Ale dobrze, dam ci szansę. Ty będziesz pisał. Ten twój ojciec bazgrze jak kura pazurem. Może ty będziesz lepszy

i weźmiesz może nawet udział w "Wielkim Praniu" jak uda ci się ładnie napisać.

- To dla mnie zaszczyt, Panie.

- Nie wątpię.

- Tylko... co mam napisać? - zapytał Draco.

- To musi być, no wiesz, takie zaskakujące, a jednocześnie mądre i zabawne. Bella, masz jakiś pomysł?

- No może... czysto że hej? - powiedziała Lestrange.

- Bella! Pierwszy raz mnie zawiodłaś!

Bellatrix zmarkotniała i spuściła głowę.

- Greyback, a co ty na to?

- Czyste zęby! - krzyknął Greyback.

- Na zębach świat się nie kończy, Greybacku. Trzeba mieć jeszcze czysty ryjek, a o tobie tego powiedzieć zdecydowanie nie można.

- O tak! - pisnęła Bella. - Brawo, Różowy Panie!

- Za co? - powiedział zdezorientowany Prosiaczek.

- Czyste nóżki i ryjek!

- Wspaniałe hasło. Brawo, Bella.

- Nie, to ty je wymyśliłeś, Panie! - powiedziała Bella z jeszcze większym lizusostwem niż zazwyczaj.

- No tak. Brawo dla mnie. A teraz Draco zrobi nowy transparent.

- Ale Panie, nie mamy więcej materiału. - powiedział mały Malfoy.

- No tak. Z tymi Malfoy'ami wiecznie jakieś problemy. To przekreśl ten napis "CZYSTA KREW" i napisz, co ci powiedziałem.

- Trzeba myśleć kreatywnie. - skarcił Dracona Greyback.

- Właśnie. - powiedział Prosiaczek. - Dwa punkty dla Belli, jeden dla Greybacka, a dla Malfoy'ów zero. Postaraj się Draco, to może dostaniesz pół punktu.

Transparent położono na podłodze. Draco przycupnął obok niego i z językiem na wierzchu kaligrafował starannie napis. Już po dwudziestu minutach transparent był gotowy.

### 15.

Po wizycie na planecie Rabbid Kubuś Puchatek, Lord Vader i Palpatin szybko stamtąd odlecieli. Palpatin tylko niepostrzeżenie za statkiem postawił flagę Imperium.

Kubuś Puchatek siedział w swojej kajucie, wesoło majtając w powietrzu nóżkami. Nie przeszkadzało mu nawet to, że szafka, na którą nie wiadomo jak się dostał (on sam nawet tego nie wiedział) znajdowała się prawie 2 metry nad podłogą. Rozmyślał na głos o miodku i jak by go można było szybko zdobyć. Po ostatniej beczułce miodku wspomnienia o tej słodkiej brei powróciły z całą siłą. Nagle go olśniło. Zawołał wesoło Palpatina.

Palpatin nie zamierzał strofować misia. Był zrezygnowany. Cała armia klonów wymagała regeneracji, a plan Palpatina poległ. Lecz kiedy wszedł do kajuty cała złość znowu w nim wezbrała i krzyknął na misia:

- O co znów ci chodzi?! Nie wstyd ci?! Zawaliłeś mój plan!

- To nie moja wina szefciu. - powiedział miś poważnie. - Ja tylko im kazałem zdobyć beczułki miodku, a nie szaleć i zużyć całą energię. Ale wiem, jak ci to wynagrodzić. Mam wspaniały pomysł.

- Czego on dotyczy? - zapytał go znużony Palpatin. Oczywiście dobrze wiedział, czego on dotyczy.

- Miodku. - powiedział miś, jakby był zdziwiony pytaniem Imperatora. - A czego innego może dotyczyć pomysł?

- No, chociażby inwazji... - zaczął Palpatin, ale miś mu przerwał.

- Nie ważne. Mam ci opowiedzieć mój pomysł? Jeśli mi się uda, podzielę się nawet z tobą miodkiem. Bo będę go miał na sto lat!

- Zaraz. Wytłumacz mi najpierw, jak tam wszedłeś.

- Ja... ja sam nie wiem! - powiedział wesoło Puchatek.

- To chyba bardzo miło być takim wesołym, nieprawdaż? - zapytał ironicznie Imperator.

- Tak! - miś najwyraźniej nie zrozumiał sarkazmu w jego głosie. - Opowiedzieć ci mój plan?

- Czy ty przypadkiem nie zjadłeś jakiś środków, po których jesteś taki wesolutki?

- Nie. - zaprzeczył stanowczo miś. - Ja po miodku zawsze taki jestem.

- Nie tylko po miodku. Ty w ogóle zawsze taki jesteś. - powiedział pod nosem Palpatin. - Puchatku, możesz mi powiedzieć swój plan.

- Naprawdę? Dziękuję! - powiedział sarkastycznie miś.

- A od kogo ty się nauczyłeś sarkazmu?

- Jak to od kogo? Od ciebie! - zawołał dumny Kubuś. - Dobrze, przejdę do głównego tematu. A więc...

- Nie mam czasu na ten twój miodek! Zaraz przeprowadzamy inwazję na planetę Ziemia. Jakby co, jestem w Kabinie Sterowania.

"Hmm... - myślał miś. - Inwazję na planetę Ziemia...? To jest jeszcze lepszy plan niż mój!"

Kubuś Puchatek nie zdawał sobie sprawy, że przez swoje łakomstwo spowodował lawinę wydarzeń, mających w konsekwencji zmienić obraz całego wszechświata. A może i nawet kilku wszechświatów. Niestety nasza wiedza jest na tyle ograniczona iż nie możemy powiedzieć o innych wszechświatach niczego więcej oprócz tego, że być może istnieją. Pozostańmy więc w naszym, znanym nam wszechświecie przy znanych nam bohaterach, których przedstawicielem jest właśnie wspomniany wyżej Kubuś Puchatek.

Mieszkańcy planety Rabbid tego felernego dnia, kiedy przez ich planetę przewaliła się armia klonów na zawsze pożegnali się ze swoją planetą, wsiadając do naprędce skleconych statków kosmicznych w poszukiwaniu schronienia na innych planetach. Ich kultura nie była zbytnio rozwinięta. W ludzkich kategoriach myślenia można było by ich określić mianem idiotów, jednak oni sami bardzo wysoko cenili swój rozwój techniczny jak i intelektualny. Myśliciele z planety Rabbid wspięli się na wyżyny swych umiejętności tworząc takie dzieła filozoficzne i traktaty naukowe jak chociażby "Aaaabebebe" czy "AAAA?!". Wprawdzie przeciętnemu człowiekowi wydaje się to zwykłym bełkotem, ale dla Króliczków, bo tak je od dzisiaj dla ułatwienia będziemy nazywać, tytuły te kryły w sobie głęboką myśl. Pewnie wielu z was spyta: "Dlaczego Króliczki? A nie, np. Krokodylki, czy Sarenki?". No bo tak, i już. Nie będziemy drążyć tematu, wystarczy że przyjmiemy, że były one dalekimi kuzynami naszych ziemskich królików.

Kiedy wsiadały do swych pojazdów kosmicznych przypominających nasze ziemskie pralki nie zastanawiały się, gdzie polecą. Zniszczenie ich upraw marchewki i kapusty było wystarczającym powodem do opuszczenia planety w celu odnalezienia innego, szczęśliwszego miejsca. Zostały rozsiane po całej galaktyce, ale nigdy nie zapomniały zniewagi, jaka ich spotkała. Po pewnym czasie utworzyły nawet radę Króliczków, która postanowiła za wszelką cenę się zemścić się na Imperium.

Na radzie tej zapadły tak znaczące decyzje jak "Aaaaahhh" czy "Uuuuhhh". Ale najważniejszy dekret brzmiał w oryginalnym ich języku "Bebebebebe". Nie będziemy tego tłumaczyć na ziemskie języki, ponieważ powstały by niecenzuralne słowa, że mogłyby spowodować trwały uszczerbek na zdrowiu czytelnika. Jedynym cenzuralnym słowem, które możemy bez obaw przetłumaczyć, jest słowo "Jeść", ale to akurat nie ma żadnego znaczenia, ponieważ powiedziano je  przerwie na obiad. Tak więc Króliczki postanowiły szukać sprzymierzeńców, w różnych odległych częściach wszechświata. Część z nich trafiła również na planetę Ziemia, jako że im samym było najbliżej do naszych ziemskich królików. Zwróciły się właśnie do nich o pomoc, jednak te były na zbyt niskich poziomie rozwoju i nie były w stanie nic zrozumieć z mądrych wywodów ich kosmicznych braci. Wtedy zwróciły się do przedstawicieli innych gatunków, z takim samym rezultatem jak u królików. Pech chciał, że nie napotkały na swej drodze żadnej istoty która potrafiłaby ich zrozumieć.

### 16.

Prosiaczek właśnie ostatni raz omawiał plan "Wielkiego Prania".

- ...Wtedy ich zatrzymacie. Złapiecie, wyczyścicie i...

- A gdzie pranie mózgów? - zapytał zniecierpliwiony Draco, który w końcu też miał wziąć udział w misji.

- Pranie mózgów będzie bardzo trudne. - powiedział Prosiaczek. - Nie wiem, czy dacie sobie radę. Zostawcie to mnie.

- Dobrze, o Wasza Różowość. - powiedziała Bellatrix z lizusowskim uśmiechem.

- To kiedy wyruszamy? - zapytał rozochocony Greyback.

- Równo o północy mamy być pod sądem. - przypomniała mu Bella. - Nie pamiętałeś?

- No tak. Tylko, Panie...

- Czego? - powiedział Prosiaczek.

- Mam pewne wątpliwości...

- Och, Greyback, schowaj te wątpliwości do kieszeni. Jest już jedenasta. Chodźcie, szybko. Czy czyściożercy już są spakowani do busiku? Dobrze, a gdzie jest transparent? OK, pamiętajcie, że będziecie musieli go nieść nad sobą, tak, żeby wszyscy widzieli, kim jesteśmy. Lucjusz?

Gdzie on znowu polazł?! Upilnować tych Malfoy'ów, to jak upilnować mrówki. Cały czas gdzieś próbują uciec. Kto zawoła Lucjusza? Bella? Dobrze. To idź. I GDZIE JEST TEN LUCJUSZ?!

- Jestem tutaj. - powiedział Lucjusz, wychodząc przez główne drzwi.

- Lucjusz! Muszę ci powiedzieć nasz plan! Musisz, uważaj... po prostu stać przy drzwiach i nikogo nie wpuszczać do środka.

- Nie lepiej jest po prostu zamknąć drzwi na klucz i położyć się spać? - zapytał niepewnie Malfoy. Uważał, by nie mówić nic nieodpowiedniego przy Lordzie Świniaku, bo myślał, że ten zna całą zawartość jego pamiętnika.

- Lucjusz, ty idioto. Masz takie proste zadanie i jeszcze nie umiesz go poprawnie wykonać.

- Umiem, Lordzie.

- Wspaniale. Kiedy skończymy nasze dzieło, przyprowadzimy tu naszych zwolenników, a ty będziesz im podawał kanapeczki. Tylko wcześniej nie wpuszczaj ich do domu! Przecież nie chcemy, by ktoś obcy wyjadł nam cały zapas jedzenia.

- Genialny plan, Panie! - powiedziała przymilnie Bella. - Powinieneś podziękować Różowemu Panu za tak odpowiedzialne zadanie. Jaka trucizna będzie w tych kanapeczkach, o Lordzie Świniaku?

- Ketchup. A teraz znikaj mi z oczu, Lucjuszu i nie podjadaj.

Kiedy już ostatni czyściożerca wsiadł do busiku, wyjechali. Greyback jednak nie kierował za dobrze i zniszczył trochę kwiatów Narcyzie (żonie Lucjusza). Wreszcie dojechali. Bella pobiegła w wyznaczone jej miejsce, Greyback pod sąd, jeden z czyściożerców czekał, by dać sygnał o północy, a kiedy już wszyscy byli na miejscu, Prosiaczek dał znak czyściożercy, żeby ten dał znak wszystkim. Rozpoczęło się "Wielkie Pranie".

Przygotowano balię z wodą, mydła i ręczniki.

- Co to za nowoczesny rytuał, Panie? - zapytała ciekawa Bellatrix.

- Nie rozpraszaj się. Przygotuj się do wyznaczonego ci zadania.

Po trzydziestu minutach czekania, Greyback przyszedł do Prosiaczka, który czekał cierpliwie przy balii z wodą.

- Panie - powiedział - Nikogo nie ma.

- Dlaczego? - zapytał zmartwiony Prosiaczek.

- Bo jest północ. Ludzie nie wychodzą po północy z domów.

- Nie? - zdziwił się Prosiaczek. - Ja zawsze wychodzę.

- Je też, Panie, wychodzę, ale my przecież jesteśmy inni. W pełni książęca zmieniamy się w wilkołaki i hasamy po lasach.

- Mów za siebie. Ty sobie hasasz, ja muszę rozwieszać pranie. - odparł Prosiaczek.

- Więc co robimy, Panie? - zapytała Bellatrix.

- No nic. Poczekamy do rana.

- A co będziemy robić? - zapytał jeden z czyściożerców.

- Wsiadać do busiku i czekać.

Więc czekali.

Następnego dnia rano rozpoczęło się piekło. Niewyspani czyściożercy chwytali przechodniów i siłą wrzucali ich do balii z wodą. Ludzie, widząc co się dzieje zaczęli uciekać w popłochu. Prosiaczek dwoił się i troił żeby zachęcić ich do kąpieli i do umycia zębów. Nikt go jednak nie słuchał. Nie pomógł ani transparent, ani determinacja.

### 17.

Kasia obudziła się wcześnie. Przetarła oczy, ziewnęła i usiadła na łóżku.

- Miałam znowu ten sen. - pomyślała.

Odkąd tata opowiada jej na dobranoc te dziwne bajki śnią jej się jakieś Króliczki, Prosiaczki i Kubusie Puchatki.

- Trzeba z tym skończyć. - powiedziała na głos.

Ale na raz﻿﻿ie musiała się przygotować do wyjścia do szkoły.

Kilka tygodni później znowu jej się przyśnił ten sen, ale tym razem był trochę inny. Króliczki nawoływały, aby pomogła im. W czym miała im pomóc, i w jaki sposób miała to zrobić? - nie miała zielonego pojęcia, a poza tym - kto wierzy w sny?

Za jakiś czas znalazła się w centrum handlowym. Nie była wielkim zwolennikiem zakupów, ale będąc dzieckiem nie wiele ma się do powiedzenia. Kiedy rodzice chcą się wybrać na zakupy trzeba z nimi jechać i już.

Centrum handlowe przypominało jej mrowisko, z tymi wszystkimi krzątającymi się wokół ludźmi, niosącymi w tem i spowrotem jakieś torby zzakupami. Czy wiecie, że mrówka potrafi udźwignąć ciężar wielokrotnie cięższy od siebie? Ale kto by się tam przejmował mrówkami! W takim mrowisku musi być strasznie gorąco. Znowu te mrówki... "Muszę stąd wyjść... - pomyślała Kasia. - Tego już za wiele. Wszystko mi się tu kojarzy z mrówkami!".

Po chwili była już na dziedzińcu.

- Muszę gdzieś usiąść. - pomyślała. Tylko gdzie? Była ładna pogoda i wszystkie ławki na dziedzińcu były zajęte. W pewnym momencie zauważyła dziwną rzeźbę w kształcie tronu. Tron był stalowy i wyglądał na wygodny. Bez wahania usiadła na nim. Nagle poczuła szarpnięcie i przed nią ukazał się zupełnie inny świat. Przetarła oczy, ale to nic nie dało. Tron był taki sam, jak wcześniej, ale znajdował się na skraju przepaści. W dole rozciągał się piękny widok z dominującymi w oddali wieżami imponującego miasta. Była to kraina Naboo, chociaż zdezorientowana dziewczynka jeszcze o tym nie wiedziała. Nagle wokół niej pojawiło się pełno długouchych stworzeń w których rozpoznała Króliczki ze swojego snu.

- A niech to! - powiedziała Kasia.

- A niech to! - powtórzyły posłusznie zadowolone Króliczki.

- Gdzie ja jestem? - spytała.

- Gdzie ja jestem?! - powtórzyły dumne Króliczki.

- Aaa! - zawołała Kasia, próbując do nich przemówić w ich języku.

- AAAAAA! - zawtórowały Króliczki.

Jeden z nich, który wyglądał na mózgowca, ponieważ miał mózg na wierzchu, podszedł do niej, trzymając w ręku jakąś kartkę. Wzięła ją niepewnie. Na papierze napisane było niezgrabnie:

*"P***o**mo*cy"*

Przez następną godzinę udało się jakoś wyjaśnić Kasi sytuację Króliczków. Pokazały jej częściowo na migi, częściowo odgrywając scenki, oraz częściowo mówiąc powoli pojedyńcze wyrazy typu "A...be...ba!" o co im chodzi. W końcu dziewczynka wiedziała tyle, że ich planeta została zaatakowana przez coś żółtego (domyśliła się z opowieści taty, że to Kubuś Puchatek), że on był z Imperium i że chcą odzyskać swój dom pokonując Imperium. Tylko że nie wiedziały jak. Prosiły, żeby Kasia ich wytrenowała do walki, a w zamian dadzą jej magiczne moce. Nie potrafiły jednak wyjaśnić, jakie. Mówiły tylko "BUM! Szkabuja! FRU! BACH!". Dziewczynka domyśliła się, że może im chodzić o jakieś niszczycielskie siły, które pomogą im wygrać bitwę z Imperium. Kasia powoli pokiwała głową. Zaraz Króliczki zaczęły biegać w kółko, piszcząc i się głupkowato śmiejąc. Wykrzykiwały raz po raz "AAA! UMBABA!" co z pewnością coś znaczyło.

### 18.

Puchatek miał wspaniały pomysł na to, jak zdobyć miodek, a inwazja na planetę Ziemia była niezwykle sprzyjającą ku temu okazją. Przekonywał Palpatina, że to on powinien dowodzić statkami Imperium, aby się zrehabilitować po incydencie na planecie Rabbid. Palpatin przyjął to do wiadomości, po czym się nie zgodził. Próbował nawet zamknąć misia w schowku na szczotki, ten jednak wymknął się sobie tylko znanym sposobem i nadal obstawiał przy swoim, chodząc krok w krok za Palpatinem. Ten w końcu uległ.

- Czego się spodziewasz? Daj mi spokój! Jestem tylko zwykłym Imperatorem Zła.

Puchatkowi został przekazany jeden z uszkodzonych krążowników.

- Przynajmniej jak spadnie nie będziemy płakać. - powiedział zadowolony Palpatin.

W dniu inwazji miś aż skakał z radości i nie czekając na innych próbował wystartować, ale statek nie odpalił. Pozostał w takim razie na głównym krążowniku, dowodzonym przez Palpatina. Już po chwili statek unosił się nad Ziemią. Miś, korzystając z nieuwagi innych, zastukał brudną łapką trzy razy w mikrofon, żeby przemówić do mieszkańców Ziemi swoją starannie ułożoną mową, ale mikrofon nie działał. Puchatek, zezłoszczony, tupnął nogą. Mikrofon nadal nie działał. Następnie machnął ręką - nadal nie działał. Zatańczył - z tym samym skutkiem. W końcu przywołał kapitana.

- Ten złom nie reaguje na moje popisy. - poskarżył się. Kapitan, znużony, pokazał mu przycisk na mikrofonie, uruchamiający go. Miś pokiwał głową z dezaprobatą.

- No tak. Przycisk. - powiedział sarkastycznie. - W epoce hologramów, laserów, ubijanych dróg i sznurowanych butów ten każe mi wciskać jakiś przycisk. Czy nie wymyślono nic nowocześniejszego?

- Nasi konstruktorzy pracują nad tym, Lordzie Puchatku. - powiedział skruszony kapitan.

- To niech pracują szybciej. - powiedział miś. - No dobrze. Teraz idź. Muszę się przygotować do swojej mowy.

Kiedy kapitan wyszedł, Kubuś odchrząknął i próbował przypomnieć sobie to co wymyślił.

- A więc... ten, tego... tudzież i ówdzie... Miodek. Tak, właśnie on. A więc zjem go.

Wtedy obok rozległ się głos Palpatina, który w międzyczasie zdążył wejść do pomieszczenia Kontroli Dowodzenia. Kubuś, wyrwany z letargu, próbował uprzedzić go, ale nie zdążył. Palpatin wcisnął przycisk mikrofonu.

- Co ty tu robisz?! - powiedział Palpatin, pokazując oskarżycielsko Puchatka palcem. - Przecież przydzieliłem ci krążownik!

- A tak się właśnie przechadzałem, no bo wiesz... Ten krążownik nic a nic nie działa. - bąknął Puchatek.

- Nie działa?! Jak to? A wcisnąłeś przycisk?

- Znowu ten przycisk! Czy wy nie możecie wymyślić czegoś nowocześniejszego?!

- Zaraz tam z tobą pójdę, ale najpierw muszę wygłosić swoją mowę do Ziemian przed inwazją.

- Inwazją! Inwazją! Jak ich chcesz podbić? Każesz im wciskać jakieś głupie przyciski?

- Na przyciskach, mój drogi Puchatku, opiera się cała nasza cywilizacja. Kiedy Ziemianie mieli koło, my mieliśmy już przyciski. Kiedy Ziemianie budowali swoje pierwsze miasta, my używaliśmy w najlepsze naszych przycisków. Kiedy Ziemianie konstruowali pierwsze samochody... my wciskaliśmy swoje przyciski. I nawet jeśli kiedyś pojawi się na Ziemi geniusz, który skonstruuje pierwszy przycisk, nasz i tak będzie miliard razy ładniejszy.

- No to szacun. - powiedział Puchatek.

- Puchatku, czy ty sobie żartujesz z naszych świętych przycisków?

- Ja nie żartuję, bo ja nie wiem co to znaczy. - powiedział szybko Kubuś.

- Nie udawaj głupszego niż jesteś.

- A co jeśli nie udaję? - powiedział zaniepokojony miś.

- Nie rozpraszaj mnie. Muszę powiedzieć swoją mroczną kwestię.

Palpatin wziął głęboki oddech i nagle zdał sobie sprawę, że mikrofon cały czas był włączony. Zrobił się cały czerwony. Mieszkańcy Ziemi stali z rozdziawionymi ustami na chodnikach przysłuchując się tej niecodziennej konwersacji.

- A więc... ten... tego... Mieszkańcy Ziemi... - powiedział zmieszany Palpatin.

- Tak, właśnie ten, tego! - zawtórował mu miś. - Tylko zapomniałeś o miodku.

Lord Sithów nagle zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Odepchnął Puchatka i ryknął do mikrofonu:

- Mieszkańcy Ziemi! Poddajcie się.

Puchatek nagle, ni stąd ni zowąd wyrósł przed Imperatorem jak spod ziemi i powiedział przymilnym głosem:

- I nie zapomnijcie oddać swojego miodku.

Na Ziemi zapanowało poruszenie. Palpatin spiorunował misia wzrokiem.

- Znowu wszystko zepsułeś. - powiedział.

- Ale co? - nie rozumiał miś. - Nie martw się szefunciu, zaraz wszystko naprawię... cokolwiek zrobiłem.

I pobiegł do swojego krążownika.

### 19.

Po niepowodzeniu misji "Wielkie Pranie" Prosiaczka na dworze Malfo'ów powitały nieprzyjazne pomruki i niezadowolone miny. Przygnębiony, nie wiedział co począć. Prawdę mówiąc, coraz mniej zaczynała mu się podobać ta zabawa w wielkiego przywódcę czyściożerców. Zamierzał w najbliższym czasie odejść na zasłużoną emeryturę, ale przedtem chciał zrobić coś wielkiego, coś, co by wyryło jego podobiznę w myślach wszystkich jego niewolników na zawsze. Nie wiedział tylko, co. Postanowił przypodobać się czyściożercom, by znowu wejść do ich łask. Wiedział, że wszyscy jego poddani mają umiłowanie do czystości krwi. Postanowił zwołać więc zebranie.

Zaraz wszyscy z dworu Malfoy'a przyszli do salonu. Prosiaczek wdrapał się na stolik, który uczynił go większym w oczach zgromadzonych. Odchrząknął, a raczej zachrumkał, po czym powiedział swym uroczystym, cienkim głosikiem, który wzbudzał postrach u czyściożerców.

- Pewnie każdy z was tu obecnych zastanawia się, po co zwołałem zgromadzenie zaraz po nieudanej misji.

- Ta misja wcale nie była nieudana, Jaśnie Panie! - zawołała oburzona Bellatrix, która nadal zamierzała podlizywać się Prosiaczkowi, nawet po ostatniej klęsce.

- Tak, masz rację! - Różowego Pana olśniło. - To była idealna misja. Tak właśnie miała przebiec.

- Ach, no tak! - wykrzyknął Lucjusz. - Przepraszam za wątpliwość.

- Wybaczam. - rzekł Prosiaczek. - Tak czy inaczej, planuję kolejny Wielki Skok.

- Czy, Panie, nie jesteś przypadkiem megalomanem? Wielkie Pranie, Wielki Skok...

- Lucjuszu, do kąta! - rozkazał Różowy Pan. - Nie mam siły słuchać twoich nieudolnych szyderstw.

Lucjusz poczłapał smutno do kąta. Klęknął na wysypanym grochu i podniósł ręce do góry, plecami do zgromadzenia. Lordowi Świniakowi widocznie poprawił się humor. Podjął temat.

- Więc, jak już mówiłem, zamierzam przeprowadzić kolejną misję. LUCJUSZ, NIE PODGLĄDAJ! Dobrze. Będzie ona polegała na łapaniu ludzi z brudną krwią...

- Tak, tak! - zapiszczała Bella.

- ...I czyszczeniu tej krwi.

- Tak, taak!... Ale... Co? - powiedziała zbita z tropu Bellatrix. - Ale mugolów trzeba zabijać, dusić, mordować, a nie... czyścić ich krew. Czy to w ogóle możliwe?

- Wątpisz w moje słowa, Lestrange?! - warknął zezłoszczony Prosiaczek. - Chcesz tak skończyć, jak Lucjusz?!

Bella pokiwała skruszona głową.

- Dobrze. A więc, jak już mówiłem...

- Przepraszam, że przerywam, ale... - zaczął Snape.

- Nic nie szkodzi, Severusie. Jak już mówiłem... - zaczął na nowo Prosiaczek, ale Snape znowu mu przerwał.

- Czy mogę coś powiedzieć?

- Czy nie powiedziałeś już zbyt wiele? - zapytał Prosiaczek, czemu zawtórowały śmiechy Bellatrix i Greybacka.

- Różowy Panie... myślę, że nie jest Pan Voldemortem.

- ŻE CO?! - udawał oburzenie Prosiaczek, ale tak naprawdę poczuł strach. Przecież nie umiał czarować, więc nie miałby nawet jak się obronić przed tymi złymi czarnoksiężnikami. Dopiero teraz sobie uświadomił, że kroczy nad przepaścią.

- JAK MOŻESZ TAK MÓWIĆ, SNAPE?! - nie kryła oburzenia Bellatrix.

- Voldemort, jeszcze przed tą dziwaczną metamorfozą, nigdy nie kazał nam wieszać prania.Po sali rozległ się pomruk wątpliwości.

- Hm, rzeczywiście... - powiedział Lucjusz, ale Prosiaczek warknął, że niegrzeczni czarnoksiężnicy muszą siedzieć cicho w kąciku.

- Lord Voldemort nigdy nie reagował na zaklęcia typu Drętwota. - powiedział Severus.

- Nazywasz mnie drętwotą?! - krzyknął Prosiaczek i zaraz pobiegł na Snape'a wymachując kopytkami. Greyback jednak złapał wierzgającego nogami i wściekłego Różowego Pana.

- Nie, Panie! Nie pamiętasz? To podstawowe zaklęcie. - powiedziała uspokajająco Bella. - Snape się upiera, by zobaczyć, czy coś  ci się stanie, jak spróbujemy rzucić Panie to zaklęcie. Severus jest bardzo podejrzliwy. Oczywiście, jak Panie nie zareagujesz na nie, to ukażemy jakoś go... - rzekła z wrednym uśmiechem. - Zgadzasz się Różowy Panie? Dla świętego spokoju.

- Hm... bardzo mnie martwi twój brak zaufania, Snape. Ostatnio coraz więcej z was mnie zaskakuje. Lucjusz to mnie zaskakuje cały czas, ale na przykład taki Greyback... - grał na zwłokę Prosiaczek. Strasznie się bał, że zaraz się wyda jego oszustwo i jeszcze mu każą klęczeć na grochu!

- Czy możemy już przejść do zaklęcia? - zapytał zniecierpliwiony mistrz eliksirów.

- Z...zgadzam się... - wyjąkał Prosiaczek. Snape wyjął zaraz różdżkę zza pasa, zrobił dziwną pozę, wycelował patykiem w Prosiaczka, po czym powiedział:

- Drętwota!

Wtedy wystrzeliły fajerwerki i... nic się nie stało. Snape spróbował jeszcze raz i ...nic. Następnie zezłoszczony strzelił w klęczącego w kącie Malfoy'a, a ten padł na podłogę z głośnym stęknięciem. Prosiaczek w duchu odetchnął z ulgą. Przypomniał mu się prawdziwy Voldemort, kiedy próbował uśmiercić jego i Kubusia, dawno w lesie. Stało się tak samo jak wtedy! Najwyraźniej Prosiaczek jest odporny na wszystkie czarodziejskie zaklęcia, ponieważ jest z innej bajki! Cokolwiek by to znaczyło.

- Przepraszam, ja nie wierzyłem... - jąkał się Snape. Ale Prosiaczek był bezlitosny. Kazał mu zrobić pięć przysiadów za karę i umyć włosy.

- Jesteś bezlitosny Różowy Panie. - powiedziała z uznaniem Bellatrix Lestrange. - Opowiesz nam teraz jaki jest twój nowy szatański plan?

- Plan? Jaki plan...? A, no tak. Wielki skok. Niestety, muszę powiedzieć, że to będzie nasza ostatnia wspólna misja.

- Jak to?! - zaszlochała Bella. - To pewnie wina Lucjusza!

- Tym razem nie. Przechodzę na emeryturę. Kończą mi się zapasy sznurka.

- Co Pan z tym sznurkiem robi? Zjada go? - zawołał z kata Lucjusz, który właśnie odzyskał władzę nad swoim ciałem i usiadł na podłodze. Bellatrix walnęła go natychmiast w głowę.

- Jak śmiesz! Jak śmiesz!

- Ajj! Przestań! - wrzasnął Lucjusz do Belli, która okładała go w najlepsze.

- Właśnie! Jak śmiesz Malfoy! Ale co? Dobra, nieważne. - powiedział Prosiaczek. - Wracając do tematu, będę musiał zdobyć więcej sznurka. To będzie misja, która zmieni wasze wyobrażenie o mnie i sprawi, że nigdy mnie nie zapomnicie.

- Znakomicie. - powiedziała Bella. - Opowiadaj Różowy Panie swój Wielki Plan.

- Zaskoczymy mugoli w godzinach szczytu w Dolinie... jakiejś tam, Bella coś wymyśli, ona ma bujną wyobraźnię. - rzekł Prosiaczek. Bella zarumieniła się. - Potem wstrzykniemy im prosto do krwi Czyścionośną Super Strzykawkę!

- To brzmi szatańsko! - zawołała.

- Tak. Brzmi. Właśnie. - powiedział Prosiaczek.

- I co ta substancja będzie robić? Może uśmiercać od razu?! A może będą powoli umierać w męczarniach?! - zgadywała szczęśliwa Bellatrix.

- Nie. Przecież powiedziałem, że będziemy czyścić ich krew!

- To przenośnia. - szepnęła Bella do Greybacka. - Pewnie będą umierać w męczarniach. Dobrze, i co dalej? - zapytała już głośniej Lestrange.

- Potem wrócimy na pożegnalny obiad! - powiedział Lord Świniak. - I co wy na to?!

- Tak! - zawołali wszyscy.

Od razu rozpoczęto przygotowania. Ogromną strzykawkę zrobił Snape. Prosiaczek do strzykawki nalał trochę mydła z wodą, co miało wyczyścić krew mugoli. Do swoich poddanych powiedział, że jest to Substancja Ćzyściomistrzów, i tylko prawdziwi mistrzowie czyszczenia mogą ją wstrzykiwać do krwi mugoli. Potem wyznaczył każdemu zadanie. O biednym Lucjuszu wszyscy zapomnieli.

Kiedy już każdy (prócz Lucjusza, oczywiście) otrzymał rolę, weszli do busika. Bella powiedziała, że najlepiej pojechać do Doliny Godryka. Na miejscu wszyscy szybko wysiedli z pojazdu. Prosiaczek zataczał się pod ciężarem wielkiej strzykawki, ale nie chciał, by ktoś mu pomógł ją nieść. Kiedy wreszcie doszedł do jakiejś staruszki, ta w pierwszej chwili nawet nie poczuła, że wstrzykuje jej wodę z mydłem. Ćzyściożercom kazał patrzeć, i podziwiać. Staruszka za chwilę skrzywiła się i zdzieliła Prosiaczka w głowę parasolką.

- Widzicie - powiedział Prosiaczek, podchodząc zadowolony do osłupiałych Czyściożerców. - Tak właśnie to działa. Wywołuje u nich najgorsze instynkty.

- Brawo Różowy Panie!- wykrzyknęła Bellatrix

- Wiwat Różowy Pan! -wykrzyknęli wszyscy.

I wtedy nagle znikąd pojawił się policyjny samochód na sygnale.

- Skąd oni się tu wzięli- zawołał Greyback

Czyściożercy zbledli. Bella cała drżała, jakby się miała zaraz rozpłakać. Greyback zgrzytał zębami.

- Hej, no co wy? - zmarszczył brwi Prosiaczek. - To tylko policyjny samochód. Chyba się nie boicie. Zaraz, co wy tak...?

Wtedy wszyscy rzucili się do ucieczki. Prosiaczek skoczył szybko w bok, cudem unikając stratowania. Z samochodu wyskoczyli policjanci wymachując pałkami i ruszyli w stronę Prosiaczka. Ten błyskawicznie pobiegł do busika, wyjął swoje zapasy sznurka z bagażnika i pobiegł prosto do Zakazanego Lasu, który sięgał aż tutaj. Policjanci już go nie dogonili. Zniknął w cieniu drzew. Prosiaczek pędził jednak dalej przez siebie, aż w końcu poczuł, że musi coś zjeść. "Przeklęci tchórze"- popiskiwał. "Czarownicy od siedmiu boleści". Następnie spojrzał niepewnie na zwój sznurka. Wyglądał nawet apetycznie. Ugryzł trochę... I okazało się, że to świetny przysmak dla świnek! Zjadł go całe pięć kilogramów. Szedł dalej. W końcu las zaczął mu wyglądać znajomo. Uradowany spostrzegł ruiny supermarketu! Był w Stumilowym Lesie! W podskokach popędził znaną ścieżką prosto do swojej chatki, która nigdy nie wydawała mu się tak luksusowa jak teraz.

### 20.

Nim Palpatin zdążył się zorientować co się dzieje, Kubusia Puchatka już przy nim nie było. Biegł do swojego krążownika. Teraz już wiedział, jak go uruchomić, więc nie wahał się ani chwili. Oczami wyobraźni widział już Ziemian, wynoszących mu całe tony miodku  ze swoich małych, ziemskich chatek i uśmiechających się przymilnie. Miś niemal czuł już jego zapach i smak. Niestety tak się rozmarzył, że całkowicie zapomniał, gdzie i po co biegnie, i kilkanaście razy zdarzyło mu się, że nie trafił w drzwi od Kabiny Dowodzenia swojego krążownika. W końcu jednak, po wielu próbach jego umysł przestawił się z trybu marzycielskiego na awaryjny i Kubuś spostrzegł światełko w tunelu - klamka.

- Ach tak! - pomyślał. - Klamka! To nie... przycisk? Zaraz... a co się z nią robi?

Oprogramowanie Kubusia wydawało się być ciągle zawieszone.

- Miodek. - pomyślał. - Klamka. - dodał. - Miodek, klamka, miodek, klamka... Nie, to nie jest to samo.

Wtedy pojawił się Vader.

- Co robisz? - zapytał.

- A no... Ten, tego... nie pamiętam. - powiedział speszony.

- Może wystarczyłoby nacisnąć klamkę? - podsunął Vader.

- Ach te wasze klamki i przyciski! - powiedział miś zirytowany. - Nie moglibyście się zdecydować?!

- Klamka - powiedział Vader - jest zaraz drugim, po przycisku, przełomowym wynalazkiem Imperium. Kiedy Ziemianie mieli koło, my mieliśmy już klamki. Kiedy Ziemianie budowali swoje pierwsze miasta, my używaliśmy w najlepsze naszych klamek...

- Wystarczy. - przerwał mu Puchatek.

- Ale ja jeszcze nie skończyłem...

- Ale ja  gdzieś to już słyszałem. A poza tym przypomniałem sobie, że mam  bardzo ważną misję do wykonania. - powiedział Kubuś, po czym zatrzasnął wielkie, stalowe drzwi krążownika tuż przed nosem Lorda Vadera.

- Ale ten krążownik jest uszkodzony... - powiedział cicho Vader, za odlatującym Puchatkiem.

Puchatek, zadowolony z siebie siedział za sterami statku kosmicznego i gwizdał sobie w najlepsze. To znaczy gwizdałby - gdyby umiał gwizdać. Sterowanie statkiem było bardzo łatwe, ponieważ na pulpicie znajdował się tylko jeden przycisk - START. Przynajmniej Kubusiowi tak się zdawało, ponieważ nie wiedział, że cały pozostały panel sterowania został wymontowany na czas remontu.

Miś był przekonany, że świetnie sobie radzi w pilotowaniu, gdy tym czasem statek bezwładnie spadał na Ziemię. Na ekranie migał w najlepsze napis "AWARIA!", ale ponieważ miś i tak nie umiał czytać, myślał, że wyświetlają się słowa zachęty, a piszczenie syreny alarmowej brał za aplauz. Dopiero zaczęły go nękać podejrzenia, kiedy krążownik z hukiem rozbił się o powierzchnię planety Ziemia. Zdezorientowany, wyjrzał przez okrągłe okno. Ujrzał przed sobą straszny widok - znajdował się w centrum zrujnowanego miasta, a wokół niego stały setki ludzi z rozdziawionymi ustami, a co potworniejsze - żaden z nich nie miał miodku. Kubuś niepewnie wysiadł i zaczął iść przed siebie w nadziei, że może jednak znajdzie swój upragniony miodek.

Kiedy jednak tylko wyszedł, ludzie zaczęli w panice uciekać i chować się do pobliskicg budynków.

Po chwili drogę zaszedł mu policjant, który wyglądał, jakby go to wszystko mało interesowało.

- Proszę Pana - powiedział - Czy to pański pojazd? - po czym wskazał palcem w stronę ogromnego, rozbitego krążownika.

- Misiu - powiedział do niego Kubuś.

- Czy ja wyglądam jak miś? - zapytał policjant.

- A czy ja wyglądam jak pan? - zapytał Puchatek.

- A więc... z kim rozmawiam?

- Z misiem. - powiedział Puchatek.

- Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.

- Co prawo jazdy i dowód rejestracyjny?

- Poproszę. - powiedział znużony policjant.

- To i ja poproszę. - powiedział takim samym tonem miś, rozglądając się za kelnerem.

- Panie misiu, czy Pan pił? - spytał policjant.

- Na razie nie, ale chętnie napiłbym się miodku... - powiedział miś, po czym po namyśle dodał - Jak pan mnie poczęstuje...

Nagle, zza rogu budynku wyskoczył zdyszany Palpatin.

- A! Tu jesteś! - powiedział oskarżycielsko do Puchatka.

- Tak, jestem właśnie tutaj. - powiedział wesoło miś. - Czekam, aż ten miły pan poczęstuje mnie miodkiem. Może i ty chcesz coś zamówić? On zapisuje wszystko w tym małym notesiku.

- Ty idioto! Coś ty znowu najlepszego zrobił?! Panie władzo, to był wypadek...

- To w końcu do kogo należy ten pojazd? - zapytał niecierpliwie policjant.

- No... do mnie. - powiedzieli równocześnie Puchatek i Palpatin.

- No to... do kogo, w końcu?

- Na ścisłość... do niego - pokazał Puchatek palcem na Palpatina.

- Prawo jazdy i dowód rejestracyjny - powiedział policjant, zwracając się do Imperatora.

- Panie władzo! Jakie prawo jazdy? Jaki dowód rejestracyjny?! Ja jestem Imperatorem Zła! Cały wszechświat należy do mnie!

- A ja jestem Napoleon Bonaparte! - powiedział z przekąsem policjant.

- To co będzie z moim miodkiem, panie Napoleonie? - powiedział Puchatek.

- Zamknij się, idioto! - wrzasnął Palpatin.

- Słucham?! - powiedział policjant.

- Nie do pana mówiłem! - wrzasnął Imperator.

- Panowie, pójdziecie ze mną. - rzekł zirytowany stróż prawa.

- Do restauracji? - dopytywał się rozpromieniony miś.

- Na komisariat.

- A serwujecie tam miodek?

- Nie, nie serwujemy tam miodku, ale mamy śliczny areszt.

- Nie może pan nas aresztować! - krzyknął Lord Sithów. - My mamy plany!

- Plany będą musiały poczekać, ponieważ zniszczyliście fotoradar... i połowę miasta. Mnie to osobiście nie obchodzi, ale takie są przepisy.

- Czy nie dałoby się tego jakoś załatwić? - powiedział przymilnie Palpatin.

- Czy proponuje mi pan łapówkę? - zmarszczył brwi policjant.

- Nie... a czy pan by ją przyjął? - Palpatin uśmiechnął się lizusowsko.

- Nie wolno nam przyjmować łapówek. - powiedział policjant.

- Więc nie zaproponuję.

- Co z moim miodkiem? - chciał wiedzieć miś.

- Czy ten pojazd ma jakieś numery rejestracyjne? - zapytał policjant.

- Taak... są tam z tyłu. - powiedział wolno Palpatin.

- Poczekajcie tu. - powiedział policjant, po czym szybko poszedł sprawdzić.

Lord Palpatin odczekał, aż policjant zniknie, po czym złapał misia za rękę i zaczął go ciągnąć w stronę jednego z budynków.

- Pan Napoleon się zmartwi. - powiedział smutno Kubuś.

- To nie nasza sprawa.

- Ale on był taki miły... i obiecał mi miodek...

- Zamknij się, idioto! - warknął Mistrz Zła. - Wracamy do bazy.

- A mój miodek?

- Nie ma tu żadnego miodku!

- Pan Napoleon by mnie nie okłamał...

- Pan Napoleon zeżarł twój miodek! - krzyknął Palpatin.

- No dobra, przekonałeś mnie. To gdzie zaparkowałeś swój krążownik?

Palpatin wydawał się zmieszany.

- No... trudno to nazwać krążownikiem... - powiedział Palpatin, zerkając niepewnie na róg jednego z budynków. Kubuś to zauważył i szybko pobiegł w tamtą stronę, spodziewając się zobaczyć zwykły krążownik Imperatora. Jednak oczom jego ukazało się coś bardzo małego i śmiesznego - coś na kształt skrzyżowania roweru z parasolką.

- Nie było niczego większego? - spytał Puchatek.

- Śpieszyłem się. I tak przybyłem za późno. - powiedział.

- Jestem zaskoczony. - powiedział po namyśle Kubuś. - Ja się tu spodziewałem jakiegoś ogromnego, potężnego krążownika...

- Przepraszam, ale... - powiedział zmieszany Palpatin.

- A ty... ty... przylatujesz czymś tak niesamowicie... wspaniałym! - krzyknął Kubuś.

- Jak to? - spytał zdziwiony Imperator.

- Przecież to jest idealny pojazd do poszukiwania miodku! Niezauważenie przelecimy nim nad miastem i wypijemy cały miodek! - powiedział uradowany miś.

- O, nie, nie, nie! Wracamy od razu do bazy. - sprostował Palpatin.

- Nie możemy.

- Dlaczego?

- Bo... Napoleon! - powiedział Puchatek.

- Co "Napoleon"?

- Stoi za tobą!

- Mam was, gagatki. - powiedział policjant, znużonym głosem.

- A ma pan miodek? - zapytał miś. Palpatin stał, jak wmurowany.

- Jesteście aresztowani.

- Jesteśmy głodni. A miodku, jak nie było, tak nie ma. - powiedział Kubuś.

- Jakiego znowu miodku? - zapytał znudzony policjant.

- Już ty dobrze wiesz jakiego, obżartuchu! - warknął miś.

- Tego już za wiele! - powiedział policjant. - Pójdziecie ze mną go radiowozu.

- Do radio... czego? - powiedział Puchatek.

- To prawdopodobnie, Puchatku, skrzyżowanie radia i wozu. - odezwał się po raz pierwszy teraz Palpatin.

- A więc jeszcze obraza policji! - powiedział policjant.

- Nie malujemy obrazów. - powiedział Puchatek.

- O, klaun! - wrzasnął Palpatin, i pokazał palcem gdzieś za policjantem, próbując rozpaczliwie odwrócić jego uwagę.

- Co "klaun"? - policjant wydawał się niewzruszony.

- Idzie! Tam! I ma pistolet!

- Nie nabierzecie mnie na ten numer.

- Ale tam naprawdę jest klaun! - powiedział Puchatek.

- Dość tych żartów. - powiedział policjant. W tym momencie klaun obezwładnił go ciosem w głowę.  Kiedy policjant leżał na chodniku, klaun zdjął maskę.

- Vader! - powiedział uradowany Palpatin. - W samą porę! Tylko jak się tu dostałeś?

- Teleportacja. - powiedział Lord Vader.

- Wspaniale! A więc zabierz nas stąd szybko!

- Obawiam się, że nie zmieścimy się tam wszyscy. - Vader spojrzał na Kubusia. - Z tobą są zawsze problemy. A teraz najważniejsze. Gdzie masz klucze?

- Te od krążownika? - zapytał miś. - One są jakieś zepsute. W ogóle nie chciały uruchomić statku.

- Zabrałeś klucze od jedynego działającego kibelka! - warknął Palpatin. - Tylko dlatego po ciebie wróciłem!

W tym momencie policjant zaczął odzyskiwać przytomność.

- To ja się zbieram. - powiedział Vader, po czym zniknął za pomocą teleportacji.

- Zaraz, a co z nami? - krzyknął Palpatin.

- Teleporter jest zbyt mały. Wracajcie statkiem. - rozległ się głos Vadera, jeszcze w powietrzu.

- Trudno to nazwać statkiem - powiedział Palpatin, ale Vader już tego nie słyszał.

Po chwili Kubuś z Imperatorem unosili się nad miastem. Kubuś nalegał, aby zrobili jeszcze jedną rundkę dookoła Ziemi, w celach zwiadowczych. Oczywiście chodziło mu o miodek. Palpatin jednak nie był co do tego przekonany.

- Lordzie Puchatku, a co zrobimy, jak skończy nam się paliwo?

- To bardzo proste - pójdziemy pieszo! - powiedział Puchatek, jakby to było oczywiste.To tych słowach Palpatin nie miał już wątpliwości, że nie należy Puchatkowi powierzać dowództwa.

### 21.

Prosiaczek ziewnął i przeciągnął się. Odkąd wrócił do swojego domku czuł się wygodnie i komfortowo.

- Och, jak dobrze! - pomyślał. - Wreszcie mogę spokojnie zrobić pranie.

Ale wcześniej postanowił zrobić sobie kanapkę. Przeszedł przez salon, otworzył drzwi do spiżarni i... wrzasnął przerażony.

- Aaaa!

Po drugiej stronie drzwi wilkołak Greyback uśmiechał się do niego przymilnie.

- To znowu ty?! Co ty tu robisz? - Prosiaczek wydawał się być wyraźnie roztrzęsiony.

W tym samym czasie w głównych drzwiach pojawiła się Ballatrix Lestrange.

- Czy ja was się nigdy nie pozbędę? - powiedział zrezygnowany Prosiaczek.

- Panie, wybacz nam! - zaczęła Bella.

- Jak mnie tu znaleźliście?

- Breyback ma nosa. Jest przecież pół-psem. - rzekła Lestrange.

- O, wypraszam sobie! - żachnął się oburzony Greyback. - Jestem wilkołakiem! Wilko...

- Pies, wilk... co to za różnica? - powiedziała Bella lekceważąco.

- Dla mnie jest. - powiedział Greyback, urażony.

- Akurat. - powiedziała Bella i rzuciła przez okno patyka. - Aport!

Greyback nie mógł się oprzeć, chociaż widoczne było, że wszelkimi swoimi siłami stara się oprzeć pokusie, lecz instynkt w nim wygrał. Wyskoczył przez okno i poleciał za swoim patykiem.

- A nie mówiłam? - zaśmiała się Bella, szyderczo.

- Może ktoś mi wyjaśni, co ja mam z tym wszystkim wspólnego? - niecierpliwił się Prosiaczek.

- Zawiedliśmy cię, panie? - zmartwiła się Bella.

- No właśnie. Prawie mnie zdeptaliście, uciekając przed policją.

- Ale przyszliśmy przeprosić.

- Za późno. Naraziliście mój sznurek. Sam musiałem go ratować.

- To nie nasza wina! - broniła się Lestrange.

- A czyja?

- Malfoya! - krzyknęła Bella. - On na ciebie doniósł.

- Niczego mi nie donosił.

- Nie tobie, panie, lecz policji!

Prosiaczka zamurowało.

- No tak, można się było tego po nim spodziewać. - ze złością podciągnął swoje wyimaginowane rękawy. - Ja mu pokażę!

- Tak, tak! Miarka się przebrała!

- Wolniej. Jaka miarka, i za co się przebrała?

- To przenośnia, panie.

- Sugerujesz, że ja nie wiem, co to znaczy przenośnia?

Bella wyglądała na zdezorientowaną. Nagle jednak uśmiechnęła się chytrze.

- Ja nie, ale Lucjusz Malfoy sugerował. Sugerował jeszcze, że twoje mydełko... brzydko pachnie.

Dla Prosiaczka tego było już za wiele. Myśli mu się kotłowały w głowie, ze złością zaciskał zęby. Jednak po chwili trochę ochłonął.

- Ciekawe co by na to powiedział Puchatek... - pomyślał Prosiaczek. - Hm. Pewnie: Chodźmy coś zjeść. No tak. On myśli tylko o tym jednym. O jedzeniu.

- Nie zamierzam sobie zawracać głowy Lucjuszem. - warknął Prosiaczek. - Zostanę tutaj - w mojej oazie spokoju.

- Ale Malfoy się bezczelnie panoszy! I Harry Potter się panoszy! Właśnie. - rozpromieniła się Lestrange. - A co z Harrym Potterem? Nie zamierzasz, panie, już go gnębić?

- Harry Potter... Harry... Potter... A kto to? - zapytał rozkojarzony Prosiaczek.

- Jak to?! Nie pamiętasz panie? Twój odwieczny wróg!

- E tam, jaki tam wróg, pamiętałbym go. - wywrócił oczami Różowy Pan.

- To samo mówił Malfoy. Że ty go właściwie nie pamiętasz. I że nie jesteś prawdziwym Voldemortem.

- Jeszcze się z nim policzę...  A co on takiego złego zrobił, ten cały Harry Portfel, czy jak mu tam, że jest taki okropny?

- No jak to? Przecież podstępem zwabił cię, panie, do Dumbeldora, a ten zamienił cię w tą karykaturalną postać!

- Akurat ta postać nie jest taka zła. Sam ją wybrałem. I co jeszcze zrobił tamten Portfel?

- On... on... on nóg nie myje! - powiedziała zdesperowana Ballatrix.

- CO?! To trzeba było tak od razu. To my je mu umyjemy!

- Tak! Ale on ma przyjaciół...

- To jego przyjaciołom umyjemy też. Ale najpierw weźmiemy się za Malfoya.

Jeszcze tego samego dnia Prosiaczek, wraz z Bellatrix i Greybackiem udał się na Dwór Malfoya. Lucjusz Malfoy przechadzał się w najlepsze w swoim szlafroku po ogrodzie, zadowolony z siebie. Kiedy spostrzegł nadjeżdżający busik ucieszył się, przekonany że Greyback przywiózł pizzę, o którą go prosił. Jakież było jego zdziwienie, kiedy zamiast pizzy zobaczył Prosiaczka!

- Och - powiedział zakłopotany.

- Ha! - powiedział uradowany Prosiaczek.

- Ups - powiedziała ironicznie Bella, patrząc wyzywająco na Malfoya.

- Bumtralala! - powiedział Greyback, czekając na aplauz. Wszyscy spojrzeli na niego z niesmakiem. - No co? Myślałem, że to taka zabawa.

Lucjusz, korzystając z okazji, że Greyback odwrócił od niego uwagę, próbował czmychnąć, jednak Prosiaczek okazał się od niego szybszy, przydeptując mu koniec szlafroka.

- Ty podstępny... - zaczął Prosiaczek, lecz przerwał, nie mogąc znaleźć odpowiedniego określenia dla tak wstrętnej i podstępnej żmii jaką był Lucjusz.

- To nie ja! - krzyknął Malfoy.

- A kto? - warknęła Bella.

- Ano ja. Ale miałem dobre zamiary. Chciałem, żeby świat był piękniejszy.

- I dlatego doniosłeś na Różowego Pana? - zapytała podejrzliwie Lestrange.

- Co? Nieee. Dlatego założyłem ten różowy szlafrok.

- A więc kto doniósł?

- Nie wiem. Może Greyback.

Wilkołak uśmiechnął się głupkowato.

- Greyback, czy to ty? - zapytał Prosiaczek.

- Co ja? - uśmiechnął się, przymilnie.

- Czy to ty doniosłeś na mnie policji?

- Nie, to Malfoy. Słyszałem, jak się tym przechwalał.

- Komu? - dopytywała się Bella.

- Mnie. - zmarszczył brwi Greyback.

- Wcale ci się nie przechwalałem! - zezłościł się Lucjusz.

- Jak nie przechwalałeś się, to co? - podpuścił Malfoya Prosiaczek.

- Opowiadałem. - powiedział Lucjusz, i ugryzł się w język.

- Aha! - krzyknął Prosiaczek.

- Ups! - pisnęła uśmiechnięta Bella.

- Bumtralala! - wykrzyknął wilkołak, i popatrzył się wyczekująco na Malfoya. Całe towarzystwo spiorunowało Greybacka wzrokiem. - To co, już się nie bawimy?

Kiedy wszyscy naraz zaczęli tłumaczyć Greybackowi, że to nie jest zabawa, Lucjusz znowu próbował czmychnąć. I pewnie czmychnął by, gdyby nie jego przydługi szlafrok, który tym razem sam sobie przydepnął i wyłożył się jak długi.

- No dobra, koniec zabawy, Malfoy! - wykrzyknął zezłoszczony Prosiaczek, widząc jego poczynania.

- Och, Panie! Ja przepraszam! Nie zabijaj mnie!

- Co? - Prosiaczek wydawał się zdezorientowany. - Ja nie zabijam. Ja czyszczę.

Lucjusz zaczął się wić jak piskorz.

- Nie! Nie czyść mi mózgu! Zrobię wszystko! Nawet mogę sobie kupić pachnące mydełko! Zlituj się, mój Panie! Tylko daj mi jeszcze jedną szansę!

- Yyy... Co masz na swoje usprawiedliwienie?

- Czytałeś mój pamiętnik, więc się przestraszyłem i chciałem cię mieć już z głowy. Ale to było nierozsądne i głupie z mojej strony!

- Ha, ha! - zaśmiał się serdecznie Prosiaczek. - Ale ja nie umiem czytać.

- Jak to? - wszyscy spojrzeli ze zdziwieniem w oczach na swojego Pana.

- Znaczy... widziałem ten pamiętnik. Takich bazgrołów to ja bym za nic w świecie nie przeczytał.

- No właśnie! - powiedziała Bella. - Malfoy bazgrze jak kura pazurem.

- To nie moja wina. Mam dysleksję.

- Bumtralala! - powiedział zadowolony Greyback. Wszyscy znowu się na niego spojrzeli z dezaprobatą. - No co? Nie wiedziałem, co powiedzieć, i tylko to przyszło mi do głowy.

- Może by tak w końcu ktoś mnie ukarał? - zaproponował Malfoy.

- Myślisz, że tak łatwo na poczekaniu jest wymyślić dobrą karę? - zapytał Prosiaczek.

- W takim razie jestem uniewinniony? - powiedział z nadzieją Lucjusz.

- Nie! Wręcz przeciwnie. - oburzył się Prosiaczek. - Zaczniemy od czegoś prostego, jak... hm... może wytrzesz kurze, Malfoy?

- Jakiej znowu kurze? - zmarszył czoło Lucjusz.

- A mogę ja? - podniósł rękę do góry Greyback.

- Ale to kara dla Lucjusza.

- Jeśli idzie o kury, to ja jestem specjalistą. - powiedział z dumą Fenrir Greyback. - A gdy byłem mały, poznałem kurołaka...

- Nie ma czegoś takiego, Greyback! - warknął Lucjusz.

- Powiedz to kurołakowi. Jak jest wilkołak, to może być też kurołak, nie? - warknął Greyback, obrażony.

- To my mamy tu gdzieś kurnik? - zaciekawiła się Bella.

- Zamilczcie, idioci! - krzyknął swym cienkim głosikiem Prosiaczek. - Chodziło mi o kurz. Taki co się zbiera na meblach. To mamy już dla ciebie pierwszą karę, Lucjuszu. Ale zanim zaczniesz, musisz mi odpowiedzieć na kilka pytań.

- Zamieniam się w słuch, Panie. - powiedział Malfoy, przewracając oczami. Prosiaczek jednak tego nie zauważył.

- Opowiedz mi co wiesz o Harrym Portierze.

- On nie jest portierem, Panie.

- A kim?

- Uczniem Hogwartu.

- Dobrze go znasz? - zapytał Prosiaczek, siadając na ławeczce w ogrodzie.

- Chodzi z moim synem...

- Co?!

- ...do klasy - dokończył przez zaciśnięte zęby Malfoy. - Ale ty go przecież znasz lepiej ode mnie.

- Twojego syna?

- Pottera, Różowy Panie. - powiedział zezłoszczony Lucjusz. - Przecież to jest twój odwieczny wróg.

- Wiem, idioto. - powiedział powoli Prosiaczek, uważając na każde swoje słowo. Teraz za nic w świecie nie chciał, żeby jego tajemnica się wydała. - Chciałem cię tylko sprawdzić. A tak w ogóle, Lucjusz, ty coś za dużo wiesz.

- Ale przecież każdy zna tą historię!

- Ja też?

Lucjusz wydawał się zdumiony.

- Ha! - powiedział Prosiaczek. - Sprawdzam cię. Pewnie, że znam tę historię.

- Hę? - Lucjusz wydawał się zdezorientowany.

- Bumtralala! - usłyszeli zza krzaków głos Greybacka.

- Greyback! Wyjdź stamtąd natychmiast! - rozkazał Prosiaczek.

- Nie mogę. - powiedział niechętnie Fenrir.

- Dlaczego?

- Załatwiam się. - powiedział, wzdychając, na co Prosiaczek zrobił zniesmaczoną minę.

- Czy ty się nigdy nie nauczysz korzystać z toalety? - krzyknął Malfoy.

- Przepraszam. - powiedział Greyback, wychodząc zza krzaka.

- Jak już skończysz ścierać kurze, Lucjuszu - powiedział Prosiaczek - posprzątasz jeszcze ogród po Greybacku. A teraz już idźcie. - powiedział Prosiaczek, udając się do swojej komnaty.

### 22.

Kiedy Kasia obudziła się natychmiast pomyślała o sytuacji z króliczkami, która jeszcze przed chwilą wydawała się tak realna. Rozejrzała się dookoła z nadzieją. Ale nie było już tronu, nie było króliczków, nie było planety Naboo. Nie było nawet centrum handlowego. Za to było łóżko, jej pokój i dzwoniący na nocnym stoliku budzik, który brzęczał bezceremonialnie że już czas wstawać do szkoły.

-Dziwne- powiedziała na głos i wstała wyłączając budzik- wszystko co dobre szybko się kończy. Albo ja wariuję.

Rozejrzała się jeszcze raz w nadziei że wypatrzy jakiś znak, że to jej się nie przyśniło. Na próżno. To znowu był sen. Dość realny, ale tylko sen. W sumie całkiem fajny sen. W końcu mogła być w centrum zainteresowania.

Przypomniała sobie nagle jak jej tata prawił jej ostatnio wykład, że o rzeczy dobre trzeba dbać. Może nie zadbała o ten sen wystarczająco? Ale czy ten sen był dobry? Jeśli oznaczał u niej szaleństwo to nic dobrego w nim nie było.

Idąc do szkoły minęła jakiegoś dziwnego typa dźwigającego ogromny zwój sznurka i mruczącego pod nosem coś o jakichś skarbach. Widok ten nieprzyjemnie skojarzył jej się z szaleństwem, więc przyśpieszyła kroku, nie oglądając się za siebie.

Kiedy dotarła do szkoły już o tym nie myślała.

Po lekcjach wróciła prosto do domu. Tego dnia nic więcej miało się już nie wydarzyć.I w zasadzie nie wydarzyło by się nic dziwnego gdyby nie pewien drobiazg. Spod łóżka coś wystawało. Kiedy Kasia pochyliła się zauważyła że była to karteczka z nabazgranym niezdarnie napisem.

"***P*o**m**0*c***y"
W tym momencie poczuła jak przeszły ją dreszcze.
"Ktoś robi sobie ze mnie żarty!"- pomyślała - "Albo... to nie był sen"
Odwróciła się w stronę drzwi i o mało nie krzyknęła.
W drzwiach stał króliczek z jej snu i przyglądał się jej z zainteresowaniem.
Zszokowana dziewczynka cofnęła się o dwa kroki. A króliczek nie ruszał się z miejsca i przyglądał jej się swoimi wyłupiastymi oczami.
-A... więc.. to nie był sen...- wyjąkała.
-A więc.. to nie był sen!- powtórzyła pewniejsza siebie.
-A więc to nie był sen?- spytała przyglądając się bacznie przybyszowi.
Króliczek przyglądał jej się chwilę z rozdziawionymi ustami jakby się zastanawiał po czym powiedział pewnym tonem:
-TAK.
-To ty umiesz mówić po polsku?- spytała wciąż zszokowana Kasia.
-Tak!- powtórzył króliczek radośnie.
Kasia klasnęła zadowolona ale zaraz się opanowała i uciszyła go zdecydowanym ruchem ręki.
-Ok. Mam w takim razie kilka pytań - dodała - chcę żebyś odpowiadał uczciwie i nie kręcił. Powiesz prawdę?
-Tak- powiedział króliczek poważnie.
-Pierwsze pytanie. Jesteś z innej planety?
-Tak- powiedział króliczek tym samym poważnym tonem.
-I przybyłeś na Ziemię żeby...
-Tak!- wykrzyknął króliczek.
-...Nie przerywaj mi!- krzyknęła dziewczynka.
-tak tak...- powiedział króliczek skruszony.
-No to pytam dalej- powiedziała Kasia surowym tonem - ...a więc przybyłeś na Ziemię po mnie?
-Tak- powiedział króliczek, ale chyba mu się znudziło odpowiadać bo zaczął się rozglądać po pokoju.
-I to ty napisałeś to "pomocy" na kartce.
-Tak- powiedział króliczek niedbale, bo właśnie zainteresowało go coś na półce.
-Może powiedział byś coś więcej niż to swoje "tak"?
-TAK!- wykrzyknął króliczek radośnie jakby usłyszał właśnie to na co czekał.
-No to słucham!- powiedział groźnie Kasia.
-TAAAK!-powiedział króliczek podekscytowany.
-Co ty gadasz?!- dziewczynka wydawała się być już poirytowana - O co ci chodzi? Chcesz mnie wkurzyć?
-Tak!- powiedział wesoło króliczek
-No to uważaj, bo ostatnio nie jestem w humorze- syknęła Kasia. Nastolatki mogą być groźne.
-Taaak?- powiedział króliczek pytającym tonem.
-A wyobraź sobie że tak!- krzyknęła Kasia i palnęła go w ucho. Króliczek zachwiał się i stanął jak wryty. Przez krótką chwilę sytuacja wydawała się bardzo napięta. Króliczek zmarszczył czoło i uśmiechnął się krzywo jakby miał zamiar za chwilę zaatakować.
Kasia przełknęła głośno ślinę, nie była przygotowana do walki.
Nagle króliczek rzucił się do przodu i zaczął wymachiwać rękami krzycząc "Be, be, be ,be ,be!"
Kasia uskoczyła na bok a napastnik uderzył siłą rozpędu w ścianę i padł jak długi na podłogę obok biurka.
Po chwili jednak wstał i zaczął zataczać się po pokoju krzycząc radośnie "Tak, taaaak!"
-O co ci znowu chodzi?- krzyknęła przestraszona dziewczynka -podoba ci się że walnąłeś w ścianę?
-taaak..- westchnął króliczek i usiadł na dywanie rozmarzony.
-No dobra! Ale więcej tak nie rób, bo napędziłeś mi stracha kosmito.
-Taaak- wydawał się potwierdzać króliczek.
-A tak w ogóle jak masz na imię?
-Tak- odparł króliczek dumnym tonem.
-Masz na imię Tak?
-Tak, tak ,tak!- powiedział radośnie.
-A z jakiej planety przybywasz?
-Tak- odparł.
-Chwila! Coś mi tu nie gra - powiedziała Kasia podejrzliwie.
-Tak?- powiedział królik podejrzliwym tonem.
-Ile jest dwa dodać dwa?- spytała dziewczynka nagle.
-Tak, tak, tak , tak- odparł jednym tchem przybysz.
-Powiedz "chrząszcz brzmi w trzcinie"!
Króliczek popatrzył się głupio.
-No dobra! To może i za trudne. Powiedz chociaż "Ala ma kota"
-Tak, tak!- wykrzyknął królik.
-No tak!- westchnęła Kasia zrezygnowana- Ty nie umiesz nic poza tym swoim "Tak". I nawet nie wiesz co to po polsku znaczy. Czyż nie?
-...TAK! Tak! tak.- powtórzył króliczek jak echo.
-No to widzę że sobie nie pogadamy. A już miałam nadzieję że umiesz powiedzieć coś więcej i wiesz, pogadamy sobie jak przyjaciele o klasówkach z biologii czy chemii. A ty nawet nie rozumiesz co ja do ciebie mówię. Szkoda- powiedziała Kasia zrezygnowana.
W tym momencie króliczek jakby przestał cokolwiek słyszeć. Skoczył na równe nogi i natychmiast podbiegł do okna za którym najwyraźniej coś się działo.
-Co ty wyprawia...- chciała powiedzieć dziewczynka, ale tym razem to królik kazał ruchem ręki jej być cicho. Przez chwilę nasłuchiwał. Po czym nie wiadomo jak otworzył okno i jednym susem przez nie wyskoczył.
- Co ty wyprawiasz?!- Kasia krzyknęła ale już było za późno. Króliczek zniknął za parapetem.
W tej samej chwili coś huknęło i z trawnika przed domem wystrzeliło coś na kształt przydużej lodówki. Królik siedział na niej wyprostowany i machał do Kasi wesoło.
-Ej! Poczekaj!!!- Krzyknęła Kasia – Nie znikaj znowu!
Królik jednak wydawał się nic nie słyszeć.
"Do zobaczenia"- usłyszała nagle Kasia w swojej głowie słowa króliczka - "Jeszcze tu wrócę"
-To ty umiesz ...mówić??
"Pewnie że... Tak"- odparł głos królika w jej głowie zanim statek kosmiczny- lodówka nie znikł w chmurach.

C. D. N.