Droga do dżungli

**Droga do dżungli** to pierwszy rozdział części pierwszej Jestem w dżungli i pierwszy rozdział powieści W sercu dżungli

## **Bohaterowie**

* Profesorka Sylwia
* Robaczek Piotruś
* Koko
* Mambo
* Woko
* Pilot

## **Streszczenie**

Profesorka Sylwia, tuż przed ukończeniem drugiego roku życia robaczka Piotrusia, wyszła z europejskiego domu. Gdy Sylwia i Piotruś udali się na lotnisko, było dwadzieścia po dziesiątej. Potem podszedł do nich Pilot. Sylwia wyciągnęła z lewej kieszeni kurtki Piotrusia, a następnie dała go Pilotowi. Pilot zwrócił Sylwii robaczka Piotrusia, a potem Sylwia trzymała w obu rękach robaczka Piotrusia. Pilot poszedł na lotnisko. Profesorka Sylwia wraz z Piotrusiem poszła na terminal czwarty. Potem przycisnęła niebieski przycisk, a następnie wskoczyła do samolotu. Następnie wsiadała z przodu obok Pilota, a potem wyciągnęła z lewej ręki na parapet okienka Piotrusia. Pilot zaczął podnosić samolot i samolot poleciał. Parę godzin później, tuż przed wieczorem, Sylwia patrzyła przez okienko na widok dżungli. Potem wzięła z parapetu robaczka Piotrusia i włożyła go do lewej kieszeni kurtki. Następnie wstała z krzesła, a potem wzięła ze schowka bagażowego spadochron. Potem powiedziała, że ma spadochron. Następnie przycisnęła pomarańczowy przycisk, a drzwi otworzyły się. Pilot zapytał: "Dlaczego przycisnęłaś pomarańczowy przycisk, gdy samolot jest w ruchu", a Sylwia odpowiedziała, że jest nad dżunglą. W tym momencie Sylwia wraz z Piotrusiem wyskoczyła z samolotu. Potem otworzyła spadochron i zaczęła latać na nim. Następnie Sylwia uważnie patrzyła na jezioro, a potem odpięła spadochron. Następnie wpadła do wody jeziora. Potem spojrzała ze zdumieniem na widok dżungli. W tym momencie do Sylwii i robaczka Piotrusia przyszli trzej słudzy: Koko, Mambo i Woko. Potem podeszli do jeziora. Koko stał na kolana, a Woko wszedł do wody jeziora. Następnie ciągnął Sylwię za jej ręce, potem wyszedł z wody, a następnie puścił Sylwię. Na końcu Koko wstał z ziemi, a potem wyciągnął Sylwię z wody.

## **Tekst**

Poznajmy Profesorkę Sylwię. Miała ciemne włosy i niebieskie oczy. Nosiła beżowy kapelusz fedora, dopasowaną kurtkę i spodnie wojskowe. Ona również nosiła brązową, podobną do posłańca torbę podróżnika. Była naukowcem, który eksploduje odległe miejsca i odkrywa nowe rzeczy, takie jak gatunki robaków, za pomocą Piotrusia. Chociaż miała dobre intencje i była dość uparta. Otóż Piotruś to dwuletni robaczek i dobrym przyjacielem Sylwii, Koka, Mamba i Woka. Mieszkał w sercu dżungli wraz, z wieloma innymi robakami. Piotruś mógł się łatwo przestraszyć ze względu na swoje niewielkie rozmiary. Chociaż potrafił mówić tylko w fikcyjnym języku zwanym dżunglowskim, Mambo był w stanie go zrozumieć. Piotruś miał słabość do bananów.

   Piotruś był w większości seledynowy. Miał kilka jasnopurpurowych kresek z ciemnopurpurowymi konturami.

   Pewnego dnia profesorka Sylwia trzymająca w lewej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia, który jeszcze nie miał dwóch lat, wyszła ze swojego domu, otworzyła furtkę, szła ścieżką z domu, a następnie zamknęła furtkę.

– Piotrusiu, robaczku, idziemy do dżungli? – zapytała robaczka Piotrusia Sylwia.

– Da! – ucieszył się robaczek Piotruś.

– A dlaczego mówisz po dżunglowsku? Przecież jesteś zakochanym robaczkiem. Lepiej mów normalnie. – rzekła Sylwia.

– Ni, ni budę mówić normalnie! – irytował się Piotruś.

– Nie będziesz mówić normalnie? – Sylwia rzekła do Piotrusia. – Czy nie wiesz, że mamy chcę udać się na lotnisko, polecieć samolotem, a później wpaść do dżungli?

– Dziungla nas cieka! – rozpromienił się Piotruś.

– Nie łazimy, tylko udamy się do dżungli. – warknęła Sylwia.

– Ni mam jesie dwóch lat. – odwarkiwał Piotruś.

– Przecież jedziemy do dżungli. – przypominała Piotrusiowi Sylwia. – Mógłbyś tam zobaczyć mnóstwo dzikich zwierząt.

– Budzimy wkrótce w dziungli. – wypalił robaczek Piotruś.

   Wreszcie Sylwia wraz z robaczkiem Piotrusiem udali się na lotnisko. Była godzina dziesiąta dwadzieścia minut.

– Znowu przez ciebie się spóźniłam. – krzyknęła Sylwia.

– Kto psiez kogo. – wyjąkał Piotruś.

Okazało się, że przyszedł do Profesorki Sylwii trzymającej w lewej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia Pilot.

– I znowu spóźniliście się. – powiedział Pilot. – Chciałbym wiedzieć. Dlaczego?

– Bo mam prawie dwuletniego robaczka Piotrusia. Jestem profesorką i nazywam się Sylwia. Chcę udać się do dżungli, żeby odkrywać dżunglę. Robaczek Piotruś mówi po dżunglowsku. – odrzekła Sylwia.

   Sylwia wyciągnęła z lewej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia i dała Pilotowi robaczka.

– Ooo… Jaki malutki… Jaki chudziutki… Jaki kochaniutki robaczek… – jęknął Pilot.

Potem Pilot zwrócił Sylwii robaczka Piotrusia i Sylwia trzymała w obu rękach robaczka Piotrusia.

   Pilot gdzieś uciekł. Profesorka Sylwia trzymająca w obu rękach robaczka Piotrusia poszła na terminal numer cztery.

– I co, Piotrusiu? Już jesteśmy na terminale numer cztery. – rzekła Sylwia.

– Da? – irytował się Piotruś.

– To co? Idziemy do samolotu? – zapytała Sylwia. – Pan Pilot na Nas czeka.

– Aha! – rozpromienił się Piotruś.

   Sylwia trzymała w lewej ręce robaczka Piotrusia, a prawą ręką przycisnęła niebieski przycisk i drzwi otworzyły się. Potem Sylwia wraz z Piotrusiem wskoczyli do samolotu.

– Sylwio, wsiadasz z przodu czy z tyłu? – zapytał Pilot.

– Wsiadam z przodu. – odpowiedziała Sylwia.

– No to z przodu, poproszę Sylwio, wsiadać. – zaproponował Pilot.

– Mówię do Sylwii „prosię”!... – wrzasnął Piotruś.

– Piotrusiu, a dlaczego mówisz do mnie „prosię”? – Sylwia zmarszczyła groźnie brwi.

– Ni… pro… się… – wybełkotał Piotruś. – Leć… pro… się…!

– A widzisz! – wrzasnął Pilot. – I tak ciągle!

Sylwia wraz z robaczkiem Piotrusiem wsiadali z przodu obok Pilota i Profesorka Sylwia wyciągnęła z lewej ręki na parapet okienka robaczka Piotrusia.

– I co, Piotrusiu? Jak się czujesz? – Sylwia zerknęła na Piotrusia.

– Dobzie! – ucieszył się Piotruś.

– No to lecimy. – wrzasnął Pilot. – Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Lecimy samolotem!

Pilot zaczął podnosić samolot i samolot poleciał.

– Gdzie wy będziecie zaraz? – zapytał Pilot.

– My będziemy w dżungli. – odpowiedziała Sylwia. – Dżungla mi się podoba, ponieważ w dżunglach żyją dzikie zwierzęta i są tropikalne lasy i drzewa.

   Jednak, gdy kilka godzin później, tuż przed wieczorem, Sylwia patrzyła przez okienko i zobaczyła, że pod nimi jest dżungla, złość jej minęła, ustępując miejsca zaciekawieniu.

– Co to jest? – zapytała Sylwia.

– Ni wim. – Piotruś nie dał jej odpowiedzi.

– Jak to nie wiesz? – rzekła Sylwia. – To jest dżungla.

Profesorka Sylwia wzięła z parapetu robaczka Piotrusia i włożyła robaczka Piotrusia do lewej kieszeni dopasowanej kurtki. Potem wstała z krzesła, wzięła ze schowka bagażowego spadochron i rzekła: „Mam spadochron”. Potem Sylwia przycisnęła pomarańczowy przycisk i drzwi otworzyły się.

– Sylwio, dlaczego przycisnęłaś pomarańczowy przycisk, gdy samolot jest w ruchu? – krzyknął Pilot.

– Bo jesteśmy nad dżunglą. – odrzekła Sylwia. – Mam spadochron.

Potem Profesorka Sylwia trzymająca w lewej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia wyskoczyła z samolotu i zaczęła spadać na ziemię. Zamiast spaść na ziemię, Sylwia otworzyła spadochron i zaczęła latać na spadochronie.

– Już latam w spadochronie. – rzekła Sylwia. – Tylko będę ostrożna, żeby nie spaść na ziemię.

Potem Sylwia patrzyła uważnie na jezioro. Potem odpięła spadochron. Gdy wpadła do wody jeziora, woda chlupnęła.

– O, oł! Trafiłam do jeziora! – jęknęła Sylwia.

– To mają być Koko, Mambo i Woko? – zdziwił się Piotruś. – Nigdy ni widziałem takich chłopców! Psiniś ich tutaj.

Sylwia spojrzała ze zdumieniem na widok dżungli.

– Koko! Mambo! Woko! – zawołała Sylwia.

   Trzej chłopcy Koko, Mambo i Woko przyszli do Sylwii i jej robaczka Piotrusia.

– Jacy ładni! Jacy nadzy! I jacy odważni! – przemówiła z rozczuleniem Sylwia.

Koko, Mambo i Woko podeszli do jeziora.

– Ho… ho… Jacy mądrzy! – dziwowała się Sylwia. – Zabierają się do hodowli dzikich zwierząt!

– Mam na imię Koko. – rzekł Koko.

– Ja jestem Mambo. – powiedział Mambo.

– A ja Woko. – odrzekł Woko.

   Koko stał na kolana, a Woko wszedł do wody jeziora, ciągnął Sylwię za jej ręce, potem wyszedł z wody i puścił Sylwię. Potem Koko wstał z ziemi, cofnął się o dwa kroki i wyciągnął Sylwię z wody.

– Jesteśmy w dżungli! – wrzeszczeli Sylwia, Piotruś, Koko, Mambo i Woko.

Nadeszła cisza.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=Q3ijUjnuED8