Opowieść o plugastwie

Reg siedział na niewygodnej, drewnianej ławce pod gospodą swojego ojca i wpatrywał się w znikającą właśnie za horyzontem tarczę słońca. Dookoła rozciągał się Midasend, szeroka równina pomalowana czerwoną poświatą zachodu. Pożółkłe źdźbła jesiennej trawy kołysały się wolno pod wpływem lekkiego wiatru, a wśród nich kilka świerszczy nieśmiało wygrywało swoją prostą melodię, jakby nie przejmowały się nadchodzącą zimą. Monotonny krajobraz przecinała jedynie pojedyncza droga, prowadząca do odległego o dzień drogi Frailharrow.

Z wnętrza budynku dochodziły pijackie śmiechy i okropnie fałszujący śpiew jakiegoś krasnoluda. W Frailharrow miał się niedługo odbyć wielki festiwal ku czci Drayji, dlatego gospoda była pełna podróżników, spieszących do miasta oddać cześć bogini. Zazwyczaj Reg uwielbiał siedzieć w środku i słuchać opowieści o innych krainach. Zwłaszcza o Aldzie. Wyobrażał sobie, że wspina się na białe góry Centarii, przemierza palącą pustynię Quaraath, podziwia kaskady Navranui czy pływa po rzekach w Bastii, spoglądając w obce niebo, na którym nie widać żadnej znajomej konstelacji. Ale dziś nie miał ochoty na snucie marzeń ściętej głowy. Wiedział, że nigdy nie zobaczy Aldy. Będzie prowadził tę małą przydrożną gospodę tak samo jak jego ojciec, dziadek, pradziadek i wszyscy przodkowie do dziesięciu pokoleń wstecz. Na tym polegało jego przeznaczenie.

Słońce zniknęło za horyzontem i płaskowyż zaczął tonąć w ciemności. Czerwony blask zachodu powoli rozpływał się we wszechogarniającej czerni niczym krople krwi, które wpadły do wielkiego jeziora. Słońce wędrowało, by świecić nad odległymi krainami, których Regowi nigdy nie będzie dane odwiedzić. Westchnął z niewyjaśnioną tęsknotą.

Niespodziewanie dostrzegł znajomą postać, zbliżającą się do gospody. Na jego widok serce natychmiast zaczęło mu bić dwa razy szybciej. Tajemniczy bard wyglądał inaczej niż ostatnio – miał ciemnokasztanowe włosy zamiast białych i nosił długi płaszcz z kapturem zamiast skórzanego kożucha, ale Reg rozpoznał go natychmiast. Pojawiał się w gospodzie od czasu do czasu, by opowiadać swoje tajemnicze historie. Przybywał nieregularnie – nigdy nie można było przewidzieć, kiedy pojawi się następnym razem – i zawsze przedstawiał się innym imieniem. Ich lista była wypisana na wewnętrznej stronie notatnika, ukrytego głęboko w sakiewce Rega.

Na widok barda Reg zerwał się z ławki i natychmiast wbiegł z powrotem do gospody. Rozejrzał się gorączkowo po zatłoczonym pomieszczeniu, szukając odpowiedniego miejsca. Nie było wolnych stolików, ale na szczęście długie ławki ustawione obok trzaskającego kominka nie były przepełnione. Dostrzegł kilka znajomych twarzy, należących do stałych klientów ojca. Smukły, czarnowłosy Petar o ostrych rysach, Dalibor, wyglądający jakby jego twarz wyciosano z kawałka drewna tępą siekierą i Luka, jasnoskóry imigrant z Lithiru. Reg przysiadł na ławce obok nich i obejrzał się z podekscytowaniem na drzwi. Delikatnie dotknął przez sakiewkę notatnika, zastanawiając się, jakim imieniem przedstawi się dziś bard.

– O hej, Reg! – przywitał się Dalibor. Jego głos był lekko bełkotliwy, ale Reg wiedział, że dopiero się rozkręca. – Nie pomagasz ojcu? Ma dzisiaj niezły tłum.

– Poradzi sobie – odparł Reg. Nie była to do końca prawda – w zasadzie prawdopodobnie ojciec z każdym napełnionym kuflem mamrotał pod nosem z irytacją coś w stylu “gdzie jest ten głupi bachor”, ale przy takiej ilości klientów nie miał czasu go szukać. Reg miał tylko nadzieję, że nie dostrzeże go skulonego na ławce pod kominkiem i nie zabierze go na zaplecze akurat wtedy, gdy bard będzie opowiadał historię. To by była totalna katastrofa.

Dalibor zarechotał, prawidłowo odczytując jego sytuację.

– Oj, módl się lepiej, żeby nie miał dzisiaj czasu znaleźć cię i złoić ci skóry. Chcesz łyka? – zapytał, unosząc wypełniony do połowy wielki kufel.

– Bor… – powiedział powoli Petar, spoglądając na Dalibora ostrzegawczo.

– No dobra, dobra, żartowałem. Nie bądź taki legalista – obruszył się Dalibor i sam pociągnął ogromny łyk, mocząc swoją bujną brodę unoszącą się na powierzchni pianą.

Przydrożne gospody rzadko miewały stałych klientów, ale Dalibor, Petar i Luka byli dziwni. Podróżowali do Frailharrow i z powrotem co najmniej raz w miesiącu, za każdym razem zatrzymując się tutaj na kilka dni. Reg nie wiedział, po co tak często tędy jeżdżą. Ojciec nigdy nie rozmawiał z nimi na temat ich interesów, a Regowi rzadko przychodziło do głowy, by ich o coś takiego zapytać.

Drzwi do gospody otworzyły się i wszedł przez nie chudy, wysoki mężczyzna. Zrzucił kaptur, odsłaniając kasztanowe włosy, nieco ciemniejszą brodę i wąską twarz, przypominającą kształtem grot strzały. Do pasa miał przypięty długi flet, który kołysał się w rytm jego kroków. Bard obrzucił salę badawczym spojrzeniem, najwyraźniej szukając odpowiedniego miejsca. Gdy napotkał spojrzenie wpatrującego się w niego Rega uśmiechnął się lekko, jakby go rozpoznał.

Serce Rega waliło jak szalone. Dotknął notatnika przez sakiewkę, ale nie zamierzał go wyjmować. Nie, opisze wszystko, co zapamiętał, kiedy już będzie siedział na łóżku w swoim pokoju i przy migotliwym świetle słabej świecy przywoływał wszystkie wspomnienia z dzisiejszego dnia. Teraz będzie tylko słuchał i obserwował.

Bard skierował swoje kroki w stronę kominka i przysiadł na ławce kilka metrów dalej. Zawsze siadał koło kominka. Kilku gości na jego widok ucichło i odwróciło się w jego stronę, podobnie jak Reg obserwując go z zaciekawieniem. Jednak żaden nie wydawał się go rozpoznawać.

– O, czyżby to bard? – zauważył Dalibor, wypowiadając to nieco głośniej niż gdyby był trzeźwy. – Przyszedłeś opowiedzieć nam historię?

Bard uśmiechnął się.

– To zależy, czy któryś z was postawi mi piwo.

Goście spojrzeli po sobie, ale nikt nie zgłosił się na ochotnika. Najwyraźniej nie byli skłonni kupować kota w worku. Reg poczuł się zaniepokojony. Nie mógł postawić bardowi piwa, ale musiał przecież usłyszeć jego opowieść. Wszystkie poprzednie pieczołowicie zapisywał w swoim notatniku i każda z nich dalece przewyższała swą głębią każdą inną historię, jaką dotychczas słyszał. Nie mógł przegapić kolejnej takiej okazji z powodu zwykłej niechęci skąpej gawiedzi.

Dalibor zmrużył oczy, jakby szacował opłacalność transakcji.

– Najpierw historia. Potem piwo.

Bard pokręcił głową, wciąż uśmiechając się przewrotnie.

– Po kilku łykach dobrego alkoholu opowieści są znacznie lepsze.

– Nie wątpię. Zwłaszcza alkoholu, za który akurat płaci ktoś inny.

– Tom! – zawołał niespodziewanie Luka. – Jedno piwo dla tego tutaj!

Reg spojrzał na niego z wdzięcznością. Luka był spośród tych trzech najbardziej cichym typem. Rzadko się odzywał, wolał słuchać i obserwować, podobnie jak Reg. Najwyraźniej był tak samo jak on ciekawy opowieści barda. Jasnoskóry mężczyzna odchylił się do tyłu, opierając plecy o kamienną ścianę i wpatrzył się w przybysza wyczekująco. Bard uśmiechnął się znacznie szerzej i odpiął od pasa flet.

– Całe szczęście, że są jeszcze ludzie, którzy się na to nabierają.

– Cóż, mam nadzieję, że moja nierozsądna inwestycja jednak jakimś cudem się opłaci – odparł Luka. – Jak ci na imię?

– Hether. Ale możesz mi mówić Hether.

Luka uniósł brwi.

– Myślę, że zostanę przy tym pierwszym – powiedział sarkastycznie.

– Jak sobie chcesz.

Hether, zanotował w myślach Reg. Tego imienia nie było na jego liście. W zasadzie żadne imię, którym przedstawiał się bard, nigdy się nie powtórzyło. Reg był ciekaw, jakim cudem ani jego ojciec, ani trójka stałych klientów nigdy nie zwrócili na to uwagi, ale oni wydawali się myśleć, że to za każdym razem inny bard. Przewertował w myślach poprzednie imiona. Cephandrius, Bombadil, Kvothe, Sey’Than, Hoid, Forn, Topaz, Lazar… Żadne z nich nie kojarzyło mu się z niczym, i nikt, kogo pytał, żadnego nie rozpoznawał.

Hether uniósł flet do ust i zaczął grać. Melodia była piękna i tajemnicza, obca, jakby skomponował ją ktoś żyjący na drugim końcu świata. Powolna, ale Reg czuł, że jej tempo dopiero się rozkręca. Było w niej coś… odległego. Jakby dźwięki wcale nie pochodziły od postaci grającej kilka metrów od niego, ale z innego świata, który tylko na chwilę zetknął się z jego ojczystym.

Zastanawiał się, jak bard zamierza pogodzić opowiadanie historii z grą na flecie, który przecież był instrumentem dętym. Jego pytanie szybko doczekało się jednak odpowiedzi. Hether przestał grać, ale muzyka wcale nie ucichła. Reg słyszał ją w trzasku płomieni wznoszących się w ciepłym kominku; w skrzypieniu drewna, kiedy jakiś krasnolud kilka stolików dalej bujał się na krześle; w cykaniu świerszczy na zewnątrz, jakimś cudem słyszalnym w środku pomimo drewnianych ścian. Hether pozwolił, by muzyka unosiła się dookoła nich i dopiero wtedy rozpoczął opowieść.

– Daleko, daleko stąd istnieje inny, odległy świat. Świat, w którym nikt nie słyszał o Pani Światła, Veneracie czy Khalkosie. Świat, w którym nigdy ich nie było. Świat rządzony przez innych bogów, znacznie bardziej okrutnych.

Reg poczuł ciarki na plecach. Opowieść o świecie, w którym nie było znanych im bogów brzmiała jak coś niebezpiecznie bliskiego herezji. Przypomniał sobie opowieści o tym, jak wielki Andaroth karał bluźnierców i zadrżał, wyobrażając sobie potężny gniew boga kary, skierowany na niewielką gospodę. Ale nie mógł przerwać Hetherowi. Nie mógł przestać słuchać.

– Świat ten został stworzony przez dwójkę wielkich, pradawnych bóstw, Rhedisa i Eheię. Stworzyli oni ziemię, niebo, gwiazdy, chmury, oceany, lasy i wszystko to, co znamy również z naszego świata. A kiedy ich dzieło było gotowe, spłodzili synów, by pomogli im urozmaicić nowo powstałą krainę. Pierwsi narodzili się dwaj bliźniacy, Ayer i Taldir, którzy mieli zapełnić idylliczny krajobraz nowym życiem, stwarzając istoty godne życia w tak cudownym świecie.

Hether uniósł flet do ust i znów zaczął grać. Tym razem melodia była żywsza, weselsza i bliższa naturze. Reg słyszał w niej krystalicznie czyste strumienie, płynące przez lądy nowo stworzonego świata. Słyszał szum kolorowych liści, unoszonych przez wiatr nad pięknym lasem. Słyszał śmiech samego wiatru, przemierzającego z olbrzymią prędkością cały ten bezmiar i podziwiającego piękno wszystkich krain. Słyszał… Aldę.

Aldę. Dopiero teraz dostrzegł podobieństwo pomiędzy historią, której słuchał, a opowieściami o dziejach Pani Światła, Pana Ciemności i pozostałych bogów. Czy to była jakaś metafora? Czy Hether ukrywał jakieś przesłanie pomiędzy wierszami?

– Jednak stworzenie żywych, inteligentnych istot okazało się znacznie większym wyzwaniem niż początkowo przypuszczali. Ayer w ogóle nie potrafił stworzyć prawdziwego życia, godnego dzieła swoich rodziców. Glina, której używał do formowania pierwszych ciał rozpadała się, gdy skończył ją formować, a kilka nielicznych istot, które przetrwały okazało się tak plugawych, że Ayer zniszczył je zaraz po stworzeniu, uznając je za obrazę wobec majestatu pierwszych bogów. Taldir miał nieco lepsze zdolności, ale jego dzieła również były niedoskonałe i wypaczone. Ayer natychmiast niszczył każde z nich, twierdząc, że nie są wystarczająco godne. Częściowo miał rację – Taldir również nie był mistrzem w tworzeniu życia – częściowo jednak kierowała nim zazdrość, że brat okazał się od niego lepszy.

Melodia zmieniła się na smutniejszą i bardziej złowrogą. Reg miał wrażenie, że widzi powykręcane, spaczone kształty plugawych istot stworzonych przez Ayera i Taldira wśród świetlistych iskier, unoszących się nad kominkiem. W karczmie panowała całkowita cisza. Nawet Tom, ojciec Rega, stojąc za barem przysłuchiwał się opowieści.

To nie może być metafora naszych bogów, pomyślał Reg z poczuciem ulgi. W naszym świecie przebiegało to inaczej. Andaroth nie był zazdrosny, był sprawiedliwy. A istoty stworzone przez Morgorotha były złe i niszczycielskie.

– Taldir wiedział, że jego dzieła nie są dobre. W większości przypadków zgadzał się z bratem, kiedy ten mówił, że powinny być zniszczone. Ale pewnego dnia stworzył coś, z czego odważył się być dumny. Zapoczątkował rasę, którą uznał za godną i nie chciał jej unicestwienia.

– Istoty, które stworzył Taldir były wysokie, czarne i miały świecące w ciemności oczy.

Posiadały zdolność przemieszczania się pomiędzy wymiarami, choć tylko na niewielkie odległości. Były też silne i miały zręczne kończyny, które pozwalały im zarówno walczyć, jak i budować. Gdy jego dzieło było gotowe, pokazał je z dumą Ayerowi, spodziewając się gratulacji. Lecz Ayer uznał je za plugawe i łamiące wolę matki i zapragnął zniszczyć je tak, jak poprzednie.

Reg zmarszczył brwi. Łamiące wolę matki? Słyszał już to określenie. Ale to przecież nie mogło być…

– Wtedy właśnie doszło do pierwszego wielkiego konfliktu między Ayerem a Taldirem, po/dczas którego stoczyli wielką, wyniszczającą walkę. Ayer za wszelką cenę chciał zniszczyć dzieło Taldira, a on usiłował go bronić. Po kilku godzinach wyrównanej, niszczycielskiej bitwy, która doprowadziła do powstania olbrzymiej, płonącej wyrwy w rajskim świecie, dokonali tymczasowego zawieszenia broni i zwrócili się do Rhedisa i Ehei o rozstrzygnięcie ich konfliktu.

Melodia wygrywana przez Hethera stała się burzliwa i niespokojna. Płomienie w kominku zdawały się podrygiwać w jej rytm, rozpalając się świetliście, gdy słyszały zdecydowane, głośne nuty i przygasając w cichszych momentach. Reg wpatrywał się w nie jak zahipnotyzowany. Zdawało mu się, że widzi w nich oczy dzieci Taldira, błyskające do niego z odległej ciemności.

– Na początku obaj pierwsi bogowie zgodzili się z Ayerem, uznając czarne istoty za zbyt plugawe, by pozwolić im zaludnić ich świat. Widząc jednak rozpacz syna, Eheia ulitowała się nad nim i zamiast unicestwiać całą rasę, poleciła mu wygnać ją do innego świata, na pustą, białą wyspę zawieszoną w nieskończonej pustce i pilnowaną przez potężnego strażnika. Tak upadło pierwsze dzieło Taldira.

Muzyka stała się grobowa, niczym ponury, powolny marsz pogrzebowy. Reg poczuł złość na fikcyjnych bogów. Czyż nie rozumieli, że Taldir dał z siebie wszystko? Stworzył najlepsze dzieło, na jakie tylko było go stać?

– Po tym wydarzeniu Taldir zaczął eksperymentować – ciągnął Hether. – Celowo tworzył plugawe i niegodne istoty, by sprawdzać, jak zachowuje się jego moc poddana konkretnym okolicznościom. Chciał lepiej zrozumieć jej działanie, by móc ją okiełznać i udowodnić, że potrafi stworzyć dzieło godne tego świata. Ayer jednak widział to inaczej – uznał, że gorycz z powodu porażki powoli sprowadza Taldira na złą drogę.

Reg znów poczuł dreszcz. Ta historia coraz bardziej przypominała wypaczoną, heretycką wersję jego własnej religii. Sprawiała, że zaczął zadawać sobie pytania, które ściągnęłyby na niego potępienie, gdyby wypowiedział je na głos. Czy Morgoroth czuł się podobnie, gdy Andaroth niszczył jego plugawe dzieła?

– Po pewnym czasie Taldirowi udało się stworzyć istoty obdarzone prawdziwą inteligencją. Zdolne do zbudowania społeczeństwa, tworzenia narzędzi i wznoszenia ogromnych, imponujących budynków. Miały tylko jedną skazę, której nie udało mu się usunąć – były chciwe. Kochały bogactwa i za kilka kawałków złota były gotowe uczynić nawet największe potworności.

– Taldir uznał jednak, że tę słabość można wyeliminować. Stworzyć prawo, kontrolować dostęp do zasobów, skierować ich motywację w odpowiednim kierunku. Pokazał swoje dzieło Ayerowi, pewny, że tym razem brat będzie musiał uznać jego wyższość. Ayer jednak ponownie uznał je za zbyt plugawe i zapragnął je zniszczyć.

Melodia powoli cichła. Nie umilkła całkowicie, ale powoli wygasała, jakby oddalała się gdzieś daleko. Reg bezwiednie zacisnął dłonie w pięści. Nie. To nie mogło się tak zakończyć.

– Tym razem nie było wielkiej bitwy. Ayer i Taldir udali się prosto do Ehei, by ich rozsądziła. Eheia ujrzała dzieło Taldira i pokiwała głową z uznaniem. Powiedziała “Jestem dumna z twoich postępów. Widzę wyraźnie, że twoje dzieła stają się coraz lepsze”.

Muzyka urwała się. Nie tak, jak wtedy, gdy historia się kończy – to była raczej dramatyczna pauza. Reg zamknął oczy, wiedząc już, co zaraz usłyszy.

– “Niestety”, dokończyła, “Wciąż nie są wystarczająco doskonałe, by pasować do naszego świata”. I z tymi słowami wygnała wszystkie istoty do Otchłani, by tam tworzyły swoje oparte na chciwości społeczeństwo. Tak upadło drugie dzieło Taldira.

Hether przyłożył flet do ust i muzyka zaczęła grać na nowo. Tym razem była tak mroczna, że Rega przeszły od niej ciarki. Ta melodia sygnalizowała porażkę, sygnalizowała zwycięstwo zła i triumf ciemności nad światłem.

– Wtedy Taldir zbuntował się. Uznał, że ani Ayer, ani inni bogowie, ani nawet Rhedis i Eheia nie mają prawa, by uznawać jego dzieła za niegodne. Wystąpił przeciwko pradawnym prawom i stworzył cały zbiór najbardziej wypaczonych ras, jakie tylko potrafił wymyślić, wykorzystując całą wiedzę, jaką zdobył podczas swoich eksperymentów. A gdy skończył, wypuścił swoje dzieło prosto na dziewiczą ziemię wciąż niezaludnionego świata, nie pytając nikogo o pozwolenie. W ten sposób na zawsze splugawił doskonałą krainę. Tak upadło trzecie dzieło, lecz już nie dzieło Taldira, ale samych Rhedisa i Ehei. A gdy świat ogarnął chaos, Taldir powstał przeciwko swoim rodzicom, usiłując ich uśmiercić.

Teraz Reg był już niemal pewien, że słyszy alternatywną wersję historii o losach Morgorotha i Andarotha. Ale dlaczego? Dlaczego Hether postanowił coś takiego opowiedzieć?

Grube polano na płonącym kominku pękło, uwalniając w powietrze deszcz iskier. Świetliste punkciki zawirowały dziwnym ruchem, który jakimś sposobem wydawał się jednocześnie chaotyczny i doskonale uporządkowany. Reg był pewien, że przez chwilę zdołał dostrzec w nich obraz wykrzywionej rozpaczą i odrzuceniem twarzy Taldira. Wyglądała identycznie, jak znana mu z obrazów i rycin twarz Morgorotha.

– Powstrzymał go jednak Ayer. Doszło pomiędzy nimi do drugiego ogromnego starcia i tym razem Taldir przegrał walkę. W ramach kary Rhedis i Eheia strącili go na wieczność do Otchłani, w której miał gnić przez wszystkie wieki świata.

– Gdy Taldir upadł, bogowie postanowili zniszczyć jego dzieła i przywrócić doskonałość w swoim świecie. Okazało się jednak, że istoty stworzone przez Taldira są zbyt potężne. Bogowie usiłowali z nimi walczyć, ale pojawiało się ich coraz więcej i więcej, zalewając ich ukochaną krainę niekończącą się falą plugastwa. W końcu, po stuleciach wykańczającej walki, udało im się opanować tę zarazę na tyle, by zaludnić swój świat nowymi, lepszymi mieszkańcami. Jednak dzieła Taldira pozostały, kryjąc się pod ziemią i wychodząc na powierzchnię, gdy słońce, emanujące mocą Ehei, zniknie za horyzontem i na pewien czas pozostawi jej świat osłabiony.

Reg zamarł. Wiedział, jakie plugastwa Hether ma na myśli. O słodka Drayjo...

– W ten sposób Taldir pozostawił swoje dziedzictwo w trzech krainach. Wysokie, czarne potwory ze świecącymi oczami, trzymane pod strażą na odległej, białej wyspie. Chciwe, lecz inteligentne istoty zamieszkujące głębie Otchłani i budujące w niej swoje wypaczone społeczeństwo. I wreszcie plugastwa, nawiedzające świat Rhadisa i Ehei wraz z nadejściem każdej nocy. Wszystkie trzy czekają, aż ktoś uwolni Taldira z jego więzienia. Czekają, by ktoś poprowadził je do boju i pozwolił im odzyskać świat, który miał być przeznaczony dla nich.

Hether zamilkł, a krążąca wokół nich muzyka powoli, stopniowo wygasła. Wszyscy siedzieli jak na szpilkach, wpatrując się tępo w barda i nie wiedząc, co powiedzieć. Reg nie wiedział, jak wielu z nich wyłapało ukryte znaczenie, ale historia nawet bez niego była porażająca.

Pierwszy odezwał się Dalibor.

– Ha! – zawołał radośnie. – Za to coś, to postawię ci nawet dwa piwa!

Jego jowialny okrzyk zadziałał jak rozluźniające zaklęcie. Gospodę znów wypełnił szmer, a ludzie zaczęli się odwracać i wracać do jedzenia, picia czy grania w karty i w kości. Rozmawiali z zainteresowaniem o Hetherze i jego opowieści, ale zwyczajnie, tak jakby rozmawiali o każdej innej historii. Żaden z nich nie był tak oszołomiony jak Reg.

Hether wziął w dłonie pierwszy kufel piwa, postawiony mu przez Lukę i przyniesiony przez Toma, i pociągnął łyk z zadowoleniem. Reg wpatrywał się w niego przez chwilę, po czym niepewnie wstał i przysiadł się bliżej.

– Twoja opowieść – spytał – czy jest prawdziwa?

Hether spojrzał na niego i uniósł brwi.

– A czy to ma znaczenie? Reg zastanowił się.

Może nie ma. A może jest to najważniejsza rzecz w całym wszechświecie.

– To jest historia o naszych bogach – powiedział w końcu. – Rhedis i Eheia to Pan i Pani Światła. Taldir to Morgoroth, a Ayer to Andaroth. Po prostu pozmieniałeś im imiona, by wszyscy myśleli, że to zmyślona opowieść.

– Radziłbym ci uważać z takimi teoriami, młody człowieku. Niektórzy mogliby je uznać za bluźnierstwo.

– Ale czy to prawda? Czy takie jest znaczenie tej historii?

– Mój drogi, ja nie nadaję znaczeń historiom. Ja je tylko opowiadam. Powinieneś już to wiedzieć, po tym jak skrzętnie zapisywałeś każdy mój ruch w tym swoim notatniku.

Reg zaczerwienił się.

– Skąd o tym wiesz?

– Powiedzmy, że to moja kobieca intuicja.

Reg zamilkł na kilka chwil, wpatrując się w buzujące w kominku płomienie. Czy naprawdę zobaczył Morgorotha w wirujących iskrach? Czy też to tylko złudzenie, które pojawiło się w jego głowie przez opowieść?

Nagle coś przyszło mu do głowy.

– Czy mógłbym spisać inne twoje historie?

Hether spojrzał na niego z zaskoczeniem.

– Jakie inne historie?

Reg sięgnął do sakiewki i wyjął swój notatnik.

– Zapisałem wszystkie, które mi opowiadałeś. Starałem się robić to tak wiernie, jak tylko byłem w stanie. Mogłem popełnić kilka błędów, ale....

Hether wyjął notatnik z jego rąk i przekartkował go.

– To nie są moje historie – powiedział.

Reg poczuł się, jakby coś w nim umarło.

– Nie…?

– To twoje historie – dokończył Hether, oddając mu zeszyt. – Ty je spisałeś i ty nadałeś im znaczenie. Ja nie mam już w tym temacie nic do powiedzenia.

Reg wziął notatnik i również go przekartkował, czytając pobieżnie własne, znajome słowa. Uniósł wzrok.

– Ale czy są godne? Odpowiednie? Hether uniósł brwi.

– A gdybym powiedział, że nie, i że powinieneś je zniszczyć?

Reg znów spojrzał na notatnik i powoli wsunął go z powrotem do sakiewki.

– Chyba bym się nie zgodził.

– Chyba? – Hether uśmiechnął się i poklepał go po ramieniu. – Lepiej spisz tę ostatnią, póki jest świeża w twojej pamięci.

Reg pokiwał głową, wstał i wyszedł z gospody z powrotem na świeże powietrze. Równina wokół budynku tonęła w ciemności, ale Reg już się jej nie obawiał. Usiadł na ławce tuż obok lampy, wiszącej nad wejściem i kołyszącej się na lekkim wietrze, i ponownie wyjął swój notatnik. Wbił wzrok w otaczającą go ciemność, zastanawiając się, od czego zacząć. Znów zaczął śnić o odległych miejscach.

Znów wyobraził sobie, jak przemierza nieznane, tajemnicze lądy. Ale teraz zobaczył inne krainy. Zobaczył skalne groty głęboko pod ziemią, wypełnione plugastwami Taldira/Morgorotha. Zobaczył niewielka, białą wyspę, zawieszoną w pustce. Zobaczył ogniste krajobrazy Otchłani, przemierzane przez chciwe istoty, szukające złota. Gdzieś tam był uwięziony bóg, którego wszyscy uważali za potwora. A jeśli historia, którą opowiedział Hether była prawdziwa, to tak naprawdę wszyscy inni bogowie byli potworami.

W końcu opuścił wzrok, sięgnął po pióro i powoli zaczął pisać pierwsze zdanie.

*by Reg*