"Nefrytowy różaniec"/"Jigumo" - Streszczenie

Jokohama (sierpień 1881 rok) – utwór poświęcony Sanyueti Encho

Erast Pietrowicz Fandorin, wicekonsul rosyjski w Jokohamie w randze asesora kolegialnego, udaje się na pogrzeb pustelnika Meidana będącego dawniej rosyjskim dyplomatą, który porzucił służbę i ożenił się z Japonką Satoko. Były dyplomata dobrowolnie wyrzekł się rangi, szlachectwa, rosyjskiego obywatelstwa, wiary prawosławnej, a nawet własnego imiennie. Trzy lata temu parze urodziła się córka Akiko. Dziecko było jednak upośledzone, a za jej stan były dyplomata obwiniał sam siebie. Został pustelnikiem i postanowił odbyć pokutę w buddyjskim klasztorze Pomnożenia Cnót. Od czasu zostania pustelnikiem Fandorin nie widział się z dawnym przyjacielem ani razu. Niedawno Meidan niespodziewanie został znaleziony martwy. W trakcie pogrzebu, na którym Fandorin jest jedynym Europejczykiem, wicekonsul obserwuje pozostałych żałobników: Satoko – wdowę po pustelniku; Sōgena – przeora klasztoru; Emi Teradę – szpetną karlicę będącą rezydentką klasztoru. Poza nimi Fandorin spotyka także Sylwestra, wulgarnego dozorcę chrześcijańskiego cmentarza graniczącego z cmentarzem buddyjskim.

Po pogrzebie żałobnicy udają się do klasztoru, gdzie podczas rozmowy Fandorin poznaje historię śmierci Meidana. Pustelnik spotykał się z żoną raz w tygodniu w niedzielny wieczór. Kobieta rozmawiała z nim przez chwilę, przygotowywała gorącą kąpiel, a następnie podgrzewała dzbanuszek z sake. Podczas kąpieli Satoko czekała w ogrodzie przez godzinę, powracała, podawała mu ręcznik, wylewała wodę i rozstawali się na następny tydzień. W ostatnią niedzielę wszystko odbyło się tak samo do czasu, gdy Satoko poszła do ogrodu. Przy cmentarzu kobieta zobaczyła wysoką postać pustelnika, ale gdy podeszła do niego, okazało się, że postać nie miała ciała. Satoko zemdlała przerażona, a gdy ją znaleziono długo musieli przywracać ją do życia. Podczas rozmowy Emi Terada przypomina, że tydzień wcześniej na progu celi Meidana znaleziono dużą górę nieczystości. Fandorin postanawia przeprowadzić prywatne śledztwo. Udaje się z młodym mnichem na miejsce, gdzie odnaleziono ciało Meidana. Okazuje się, że przeor kazał spalić zarówno pawilon z celą pustelnika, jak i beczkę, w której brał on kąpiel. Młody mnich w noc śmierci Meidana nie mógł spać, bo słyszał warczenie psów. Gdy wyszedł na zewnątrz, zauważył sforę bezpańskich psów zebranych przy rynsztoku. Chciał je przepędzić, ale te zaczęły na niego warczeć, więc uciekł w pobliże celi pustelnika. Tu znalazł go martwego – jego skóra była blada i zimna, a woda w beczce lodowata. Przestraszony wpadł na leżącą w trawie Satoko i obudził pozostałych mnichów. Wezwany lekarz stwierdził, że z ciała Meidana wyssano całą krew. Fandorin, wysłuchawszy opowieści, bada ziemię na miejscu śmierci Meidana oraz przy rynsztoku, gdzie widziano psy. Następnie wicekonsul udaje się do przeora, gdzie oznajmia zebranym, że jeszcze tej samej nocy złapie mordercę. Przeor i Emi Terada są przerażeni i próbują odwieść dyplomatę od pomysłu mieszania się w sprawy nadnaturalne. Satoko przyznaje, że jeśli Fandorin tak postanowił, to zdania nie zmieni i zabójca poniesie karę.

Fandorin wraca do konsulatu, gdzie zakłada się z konsulem Weberem, że uda mu się złapać zabójcę. Wicekonsul zakłada białe kimono i o jedenastej w nocy wyrusza na chrześcijański cmentarz. Na miejscu atakuje go Sylwester, ale Fandorin ogłusza go i zadaje mu kilka pytań. Następnie wicekonsul przeskakuje przez płot na buddyjską stronę i medytuje w ogrodzie. Słysząc odgłosy dobiegające z zarośli, rzuca się w ich stronę i znajduje tam wiszącą w kołysce na gałęzi Emi Teradę. Fandorin jest zaskoczony tym widokiem. Nagle dostaje silne uderzenie w tył głowy.

Fandorin budzi się z zimnym okładem na głowie, która spoczywa na kolanach Satoko. Wicekonsul wyjaśnia jej, że prawdopodobnie został zaatakowany przez sługę Emi Terady, który myślał, że Fandorin chce zrobić krzywdę jego pani. Karlica nie jest sprawczynią śmierci Meidana, ale usłyszawszy o planie złapania zabójcy umieściła się na drzewie, aby obserwować całe zajście. Wcześniej wicekonsul udał się na chrześcijański cmentarz, aby porozmawiać z dozorcą, który jak się okazało, w noc śmierci Meidana widział dwukrotnie mordercę pustelnika. Mordercą tym jest sama Satoko, co wicekonsul wiedział od początku, bo tylko ona mogła dokonać zabójstwa. Fandorin podejrzewa, że kobieta dodała ziół nasennych do sake, spuściła krew z męża i wiadrami nosiła ją do rynsztoka, gdzie widział ją Sylwester. Następnie nalała do beczki zimnej wody ze studni i tu ponownie widział ją dozorca. Fandorin wiedział, że woda w kąpieli nie zdążyłaby wystygnąć, więc ktoś musiał nalać nowej prosto ze studni, a psy zebrały się przy rynsztoku, bo ktoś wylał tam krew pustelnika. Fandorin zebrał próbkę ziemi do zbadania, czy analiza wykaże ślady krwi. Natomiast za zostawienie nieczystości przed celą Meidana odpowiedzialny był Sylwester. Wicekonsul nie wie natomiast dlaczego Satoko nie zabiła go, gdy leżał nieprzytomny i dlaczego zabiła męża. Kobieta wyjaśnia, że chciała zabić Fandorina, ale nie była w stanie. Wyjawia także powody zamordowania Meidana - niedawno jej mąż w czasie spotkania powiedział, że zrozumiał, iż nie osiągnie najwyższego poziomu medytacji i chce odejść z klasztoru. Mężczyzna powiedziała, że w Hongkongu jest przytułek dla kalekich dzieci. Chciał odesłać tam Akiko, a z żoną rozpocząć nowe życie bez martwienia się niepełnosprawną córką. Satoko zrozumiała, że jej mąż stał się złym człowiekiem i postanowiła zabić go, ale w taki sposób, aby nikt nie wykrył, że to ona jest mordercą i dalej mogła zajmować się córką. Teraz gdy Fandorin poznał prawdę, jej życie oraz życie Akiko jest skończone.

Rankiem w hotelu Fandorin je śniadanie z konsulem Weberem i oświadcza mu, że nie wykrył sprawcy i jedynie się ośmieszył.