Give Me Love

***Lauren's POV***

- Nie rozumiem, po o ty tam idziesz? - grymasiła Dinah, gdy wybrałyśmy się na zakupy do galerii handlowej. Chyba postanowiła robić mi na złość, bo od dwóch godzin nic sobie nie wybrała. Dosłownie, albo nie taki fason, albo nie taki kolor. Robiło już się to wkurwiające.

- Bo chcę i muszę z nią pogadać - wzdycham zrezygnowana i podchodzę do wieszaków z koszulami. Spodobał mi się krój jednej z nich, więc wzięłam ją z zamiarem przymierzenia.

- Nie musisz - łapie mnie za łokieć i odwraca w moją stronę. Warczę cicho i wyrywam się z mocnego uścisku dziewczyny. Dobrze wie, że nie lubię, gdy ktoś mnie dotyka za prawą rękę. Ale blondynka jak zwykle nie potrafi uszanować mojej granicy.

- To nie twoja sprawa, Dinah Jane - syczę przez zaciśnięte zęby. - I lepiej będzie, jeśli nie będziesz się w to mieszać, bo w końcu mogę być szczęśliwa - nie czekając na jej odpowiedź, udaję się do przymierzalni. Okazuje się, że koszula leży na mnie jak ulał, więc nie zastanawiając się dłużej, idę do kasy i płacę.

Nigdzie nie dostrzegam Hansen, co mnie bardzo cieszy. Mam dość jej wywodów na temat mój pani Cabello, bo robi się to coraz bardziej nudne.

Wzdycham słysząc dźwięk dzwonka. Przez chwilę mam nadzieję, że to pani Camila, jednak rozczarowuję się dostrzegając zastrzeżony numer.

*Czego w słowach "mnie się nie ignoruje" nie zrozumiałaś? Uważaj, bo ktoś na tym ucierpi. Buziaki **-A***

Jęczę, pocierając nerwowo kark. Wiem, że to tylko puste groźby, ale nie mogę przewidzieć do czego zdolny jest mój oprawca. Nienawidzę tego uczucia, że nie zapewnię bezpieczeństwa sobie i pani Cabello. Być może Dinah nie zrobiłaby nam krzywdy, ale równie dobrze ktoś inny nas straszy. Nie chcę się w to jakoś specjalnie zagłębiać, bo wysunęłabym zbyt pochopne wnioski. -A właśnie tego chce. Pragnie zostać w ukryciu, a jednocześnie być zdemaskowanym. Mam nadzieję, że chociaż z panią Camilą wymyślimy jakieś sensowne wyjście z tej sytuacji.

\*\*\*

Starałam się zagospodarować jakoś czas do szesnastej, ale wszelkie próby kończyły się z góry niepowodzeniem. Nawet dźwięk muzyki, która z reguły mnie uspokaja, denerwowała mnie. Marny humor nie opuszczał mnie na krok i można powiedzieć, że to zasługa Dinah. Jej gadanie sprawiło, że byłam jeszcze bardziej zestresowana niż powinnam być. Gdzieś tam miałam świadomość, że spotkam panią Cabello, a ona doskonale wie o mojej miłości. Pewnych rzeczy nie da się uniknąć, ale lepiej by było gdybym powiedziała jej o tym sama. Jak widać, wszystko musi robić za mnie ktoś inny.

Gdy wybiła piętnasta pięćdziesiąt pięć ociężałym krokiem ruszyłam się w kierunku drzwi. Próbowałam jak najdłużej to odwlekać, lecz nie miałam już żadnej drugiej opcji. Istniało prawdopodobieństwo, że spóźniałabym się, czego bym nie chciała.

Po drodze wstąpiłam do kwiaciarni. Głupio by mi było iść na spotkanie z nią z pustymi rękami. W końcu tyle dla mnie zrobiła, zasługiwała na szacunek. Z taką myślą oparłam się o ławkę, czekając na panią Camilę. Czas dłużył mi się niemiłosiernie, a minuty przeradzały się w wieczność. Serce biło mi niewyobrażalnie szybko, ręce pociły się, a  w szczególności gdy poczułam, że ktoś zakrywa mi oczy dłońmi. Od razu wyczułam charakterystyczne perfumy pani profesor, więc bez namysłu odwróciłam się do niej przodem.

- Cześć, Lo - rzuciła bez większego zastanowienia, posyłając mi jeden z najpiękniejszych uśmiechów.

- Dzień dobry, pani profesor - mruknęłam. Nienawidziłam tego jak brunetka wdarła się pod moją skórę i miała pełną kontrolę nade mną. - To dla pani - wręczyłam jej kwiatka. Kobieta wciąż pozostawała w wesołym humorze. - Pójdziemy gdzieś? Lepiej nie rozmawiać na zewnątrz - zasugerowałam.

- Ulicę dalej jest taka przytulna knajpka, w której można spokojnie porozmawiać. Nie ma tam za dużego ruchu. I nie wiem dlaczego, ale ciągle czuję się obserwowana - mruczy cicho. Rozglądam się dookoła, ale nie zauważam nikogo. Gdzieś tam w oddali dostrzegam Normani. Uśmiecham się, zapewne dziewczyna umówiła się z Dinah. Tę dwójkę zawsze coś ciągnęło do siebie.

- Niech pani prowadzi - mówię, pozwalając nauczycielce iść przodem. Na szczęście kawiarnia nie jest daleko, więc dość sprawnie tam docieramy. Nie ma zbyt wielu ludzi, zaledwie jakaś para siedząca przy wyjściu. Pani Camila zajmuje stolik z tyłu, najbardziej oddalony od reszty, a ja w tym czasie składam zamówienie, które też realizowane jest szybko.

- To jest nieprawdopodobne, Lo - mówi, gdy siadam naprzeciwko niej. - Ta osoba wie o tobie naprawdę dużo i zamierza wykorzystać to przeciwko tobie - mruczy ściszonym głosem. - Trzeba coś z tym zrobić.

- Zajmę się tym - wzdycham. Cabello patrzy na mnie karcąco.

- Siedzimy w tym razem, Lauren - sapie. Gdy jest zła, robi się jeszcze bardziej urocza. - Mój ojciec pracował w policji, ma tam znajomości...

- Żadnej policji - wcinam się ostro. - Ściągnie wtedy pani na nas większe kłopoty...

- Lauren - zaczyna, ale przerywa jej dźwięk wiadomości naszych telefonów. Niepewnie wyjmuję swój, domyślając się od kogo przyszedł SMS.

-A jak Amator, nie Anonim

Patrzę na panią Cabello, która marszczy brwi i odkłada komórkę na stolik.

- Masz jakiś plan? Może jest jakieś miejsce, w którym obie byłybyśmy bezpieczne? - szepcze. Drapię się w kark, bo do głowy przychodzi mi tylko jeden pomysł.

- Ufa mi pani? - brunetka niepewnie przytakuje, a ja chwytam telefon.

**LernJergi**: *Jest z tobą Dinah?*

**AllysusBrooke**: *Tak, oglądamy razem serial. Coś się stało?*

**LernJergi**: *Po prostu zastanawiam się, co robicie...*

**AllysusBrooke**: *Martwisz się rozmową z panią Cabello, prawda?*

**LernJergi**: *Taa... Odrobinę się stresuję.*

**AllysusBrooke**: *Będzie dobrze, Lauren. Powodzenia ;\**

- Lo? - słyszę zniecierpliwiony głos nauczycielki. Spoglądam na nią, uśmiechając się delikatnie.

- Wróci pani teraz do domu i spakuje najpotrzebniejsze rzeczy - instruuję. - Wyjeżdżamy na całe wakacje.

- Co? Gdzie? - mówi zaskoczona. Widzę jak bardzo trzęsą jej się ręce i jaka jest przerażona. Łapię jej dłonie w swoje, przesuwając po nich palcami w uspokajającym geście.

- Niech mi pani zaufa. Tam, gdzie jedziemy, nie ma praktycznie nikogo. I właściwie nikt nie wie, że mogłabym tam przebywać, bo jeżdżę tam tylko na spotkania rodzinne - uspokajam ją. Nauczycielka wyraźnie rozluźnia się na moje słowa.

- Nikt nie będzie nas śledził? - upewnia się.

- Zrobimy tak... - myślę przez chwilę. - Zostawi pani samochód pad tą kawiarnią, a następnie spotkamy się pod moim garażem. Wyślę pani adres... A potem wyjedziemy, zgoda?

Brunetka przytakuje, jeszcze raz ustalając wszelkie informacje. Widzę, że się boi, ja tak samo, ale jestem gotowa zawalczyć. Zawalczyć, abyśmy obie miały spokój. W końcu istnieje prawdopodobieństwo, że potencjalny oprawca wpadnie w naszą pułapkę.

\*\*\*

- Lo? - słyszę cichutki głosik pani Camili. Ostrożnie otwieram drzwi od garażu, upewniając się, czy to na pewno kobieta we własnej osobie. - Już myślałam, że się pomyliłam - wzdycha z ulgą, gdy cień pada na moją twarz.

- Ma pani wszystko? - bruneta kiwa głową. - Dobrze, wystawię samochód i możemy jechać - mówię.

Kilka chwil później pakujemy nasze walizki do bagażnika i ruszamy w drogę. Wciąż da się zauważyć strach wypisany na twarzy pani Cabello, co odrobinę mnie martwi.

- Ma pani telefon? - spoglądam na brązowooką, która tylko przytakuje. - Niech pani wyłączy lokalizację, a najlepiej będzie jak wyciągnie pani kartę SIM.

- Zrobiłaś to samo ze swoim? - pyta zdziwiona. Wyciągam komórkę z kieszeni oraz kartę i podaję jej. Wzrusza ramionami i robi to samo, a następnie chowa wszystkie rzeczy do swojej torebki.

- Sprawdziłam też samochód. Jest czysty, żadnych podsłuchów czy nadajników - tłumaczę. - Tam, gdzie jedziemy, nikt nie ma dostępu. Domek jest dobrze strzeżony i ma wszystkie systemy zabezpieczające przed włamaniem.

- Zapowiadają się ciekawe wakacje - mruczy. Wzdycham, spoglądając na nią z ukosa.

- Przepraszam, to wszystko przeze mnie - mówię ze skruchą. Boli mnie to, że nie mogę zapewnić jej odpowiedniego bezpieczeństwa...

- To nie twoja wina, Lauren - kładzie niespodziewanie rękę na moim kolnie, które ściska delikatnie. Aż dziwne, że pamięta, że właśnie tego kolana miałam kontuzję. Dlatego jest taka delikatna, racja?

- Sprowadziłam na nas niebezpieczeństwo - mamroczę. Jej palce wciąż pozostają ostrożne, gdy przesuwają się odrobinę w górę.

- Nie mogłaś tego przewidzieć. Miłość to miłość, Lo. Ona nigdy nie wybiera... - patrzę na nią zaskoczona. To chyba pierwszy raz, gdy mówi o tym tak otwarcie. Wcześniej nawet słowem się nie odezwała, że wie o moich uczuciach do niej.

- Przepraszam, nigdy również nie planowałam się w pani zakochać - szepczę. Wyczuwam coraz bardziej napiętą atmosferę, co nie do końca pozwala mi się skupić.

- Weź kilka głębokich oddechów - mówi, ściskając moje udo. - Nie mam za to do ciebie pretensji, dobrze? Na to tym bardziej nie miałaś wpływu.

- Ale...

- Żadnego ale, Lauren - po raz kolejny mnie uspokaja. - Serce nie sługa...

- Dlaczego mówi pani o tym tak spokojnie? - otwieram okno, kolanem przytrzymując kierownicę, aż wyciągam z kieszeni bluzy fajki.

- Sama byłam nastolatką i też popełniałam błędy. Nie twierdzę, ze teraz ich nie robię, ale... Miłość to nie jest błąd, Lauren - mówi, wyrywając mi papierosa. - I nie truj się, przynajmniej nie w moim towarzystwie - gasi szluga o szybę, a następnie go wyrzuca. Kręcę głową z uśmiechem, ale postanawiam nie drążyć tematu.

- Może od razu całą paczkę wyrzucić? - mamroczę pół żartem pół serio. Pani Camila tylko się uśmiecha, co dodaje jej jeszcze więcej uroku. Teraz wygląda jak taka typowa babygirl. Nie myśl o tym, Jauregui. Masz spędzić z nią dwa miesiące, to nie czas na pieprzenie jej w myślach.

- Jesteś pewna, że tam nic nam nie grozi? - szybko zmienia temat. Może to i dobrze?

- Tak, nikt tam praktycznie nie jeździ. No i tylko ja znam wszystkie kody dostępu - zapewniam. Chyba mi wierzy, bo nieznacznie rozluźnia się na fotelu.

Teraz mam tylko nadzieję, że Ally z Dinah będą trzymać się razem i któraś nie wpadnie na pomysł, żeby mnie odwiedzić. Jeśli jedna z nich to -A... Nie daruję im tego.