Duistere Hemelen: Proloog

## Proloog

De takken van de bomen die het HemelClankamp omringden, werden rustig heen en weer geschommeld door de kalme bries. De fluitende vogels zorgde voor een vrolijk gevoel op de late avond. Melkpoel genoot wel van de vredige sfeer in het kamp. Haar roomwitte vacht gaf licht in de schaduwen van de donkere wolken. Ze had gedacht dat de duistere hemelen onheil voorspelde voor de Clans, maar alles wat ze vandaag had hoeven doen was een doorn uit Zilverglans’ poot te plukken en Vogelzang honing geven voor haar pijnlijke keel. *Misschien hebben de Clans wel genoeg geleden de afgelopen tijd en zullen we een rustige Bladkaal krijgen.* De medicijnkat was eigenlijk helemaal niet bang voor het seizoen waarin ziektes de Clans teisterde. Zij en Dauwpoot, haar leerling, hadden genoeg kruiden verzameld om hun Clangenoten te kunnen behandelen en hun voorraad was groter dan ooit.

Kattenkruid hadden ze echter niet veel, maar als ze er op tijd bij waren, was klein hoefblad voldoende om Withoest te stoppen voordat het zou overspringen naar Groenhoest. En als dat niet genoeg had, kon ze vast wel wat lenen bij de andere medicijnkatten. Doordat ze elkaars hulp goed konden gebruiken, was ze al snel erg hecht geworden met de genezers van de andere Clans en wist ze zeker dat ze elkaar niet in de steek zouden laten. De roomwitte poes scande de rest van het kamp af. Vele katten waren al in hun nest gekropen en het was tijd dat zij dat ook zou gaan doen. Ze knikte nog snel Tinsteen en Duivenklauw die samen de wacht hielden en trippelde toen naar haar holletje toe. Op hetzelfde moment vielen er een paar sneeuwvlokjes langzaam naar beneden en vielen zachtjes op het witte deken die het kamp bedekte. *Ik heb precies het goede moment gekozen om in mijn nest te duiken,* dacht ze medicijnkat met een glimlach rond haar snuit.

Haar leerling lag al te slapen in het donkere hol. Zijn lichtgrijze buik ging ritmisch op en neer en hij snurkte zachtjes. Ze krulde zich op naast hem, voorzichtig zodat ze hem niet wakker zou maken. Haar oogleden zakten steeds verder naar beneden, totdat ze niks meer zag. Het enige wat ze nog hoorde was het ochtendgefluit van de zangvogels die in de hoge bomen zaten. Toen schoten haar haren overeind. Het was namelijk nog geen ochtend. Het was avond en het zou stil moeten zijn. En dat werd het ook. Dood stil.

Melkpoel opende haar ogen en wist meteen waar ze was: in de SterrenClan. Ze stond op en inspecteerde de wereld om haar heen goed. Sinds wanneer heerste er zo’n koud briesje op de jachtgronden van haar voorouders? *Ik hoor me hier prettig te voelen, maar nu bezorgt deze plek me de vlooienkriebels! En waar is iedereen?* Meestal als de SterrenClankatten je naar hun thuis riepen, hadden ze iets ergs belangrijks te vertellen, wist Melkpoel.

‘Deze kant op.’ De stem die achter haar klonk was die van haar vroegere mentor, Avondmaan. Ze draaide zich om met een grote glimlach. ‘Avondmaan! Hoe gaat het ermee?’ Vrolijk huppelde ze naar de grijswitte poes toe. Ze had de gestorven HemelClankat al een tijdje niet meer gesproken en was blij dat haar voorganger had besloten om haar op te zoeken in haar dromen. ‘We hebben geen tijd voor gebabbel,’ miauwde Avondmaan hoofdschuddend. Ze staarde vastbesloten voor zich uit en begeleide Melkpoel met haar staart door de duisternis. Melkpoel kon nog maar net een snor onderdrukken. Ze was even vergeten hoe gestrest haar mentor kon zijn als er wat moest gebeuren. ‘Waar breng je me naartoe?’ vroeg Melkpoel nieuwsgierig verder, maar Avondmaan negeerde haar en liep met stevige passen verder. ‘Het spijt me,’ verontschuldigde de poes met sterren in haar vacht zich. ‘Het is hier gewoon zo druk de laatste tijd en er zijn twee katten die je wat willen vertellen.’ Melkpoel knikte serieus, maar haar poten jeukte van opwinding. ‘Wie?’ vroeg ze enthousiast. ‘Twee katten die hier al erg lang zitten. Geloof me, ze komen hier niet om leuk te kletsen. Ze hebben vast wel ernstigs te vertellen.’

Ergens voelde Melkpoel iets van ergernis. Haar voorouders hadden haar niet gewaarschuwd voor de dood van de medicijnkatten en daarna ook niet voor die van de leiders, maar nu besloten ze opeens om wel hun bek open te trekken? *Ik had misschien wel levens kunnen redden! Maar in plaats daarvan had ze hulpeloos toe moeten kijken hoe Houtster en Roodklauw werden afgeslacht door de zwerfkatten!* ‘Maar jij weet dus ook nog niet wat ze me gaan vertellen?’ Avondmaans ogen flitste geïrriteerd haar kant op. ‘Natuurlijk niet! Anders had ik het je wel verteld om tijd besparen!’ Melkpoels mond klapte meteen dicht. Avondmaan was echt gestrest, maar waar zouden de SterrenClankatten zich zorgen om moeten maken? *Het zijn de Clans rond het meer die aan het lijden zijn op dit moment!*

Al snel kwamen ze bij een beschutte plek die omringd was door struikjes. ‘Waar –’ Voordat ze haar zin kon beginnen kapte Avondmaan haar al af. ‘Het oude RivierClankamp, toen de Clans nog bij het woud leefde.’ ‘Oh,’ reageerde Melkpoel zachtjes. Ze bekeek alles aandachtig en vroeg zich af wat zij in het RivierClankamp had te zoeken. Toen verscheen er witte poes met grijze vlekken achter de grote rots die in het midden van het kamp stond, omring door een smal beekje. Ze had haar groene ogen strak gericht op de roomwitte poes en trippelde naar de twee katten toe. Achter haar aan verscheen nog een blauwgrijze poes, die ook groene ogen had en spitse oren. Melkpoel was ietwat verrast dat twee katten die al zo lang in de SterrenClan leefde, nog zoveel helder licht uitstraalde, alsof ze hier nog maar net waren.

‘Dus jij bent Melkpoel,’ begon de voorste poes. Melkpoel knikte en begroette de twee katten met een deftig knikje. De gevlekte poes glimlachte naar haar en knipperde vriendelijk met haar ogen. ‘Ik ben Morgenster, een RivierClanleider van toen de HemelClan nog maar net uit het woud verdreven was.’ De medicijnkat van de HemelClan bestudeerde de oude leider van top tot teen; ze was erg onder de indruk. ‘U moet wel een grootse leider zijn geweest als u hier nog steeds bent dan. Duurt het niet te lang?’ Morgenster lachte en schudde haar kop. ‘Nee hoor, mijn generatie bestond uit vele legendarische katten, waar ik nu nog steeds mee in de SterrenClan kan wandelen en de Clans kan helpen.’ De wit met grijze poes wees met haar staart naar de blauwgrijze kat naast haar. ‘Eén van zulke legendes is Beekgloed, mijn dochter.’ Melkpoel keek verrast op. Ze had de naam Beekgloed al eerder horen vallen op een Grote Vergadering. *Ze moet een hele indruk hebben achtergelaten op de RivierClan als Waterplons haar nog steeds kende!*

Ook Beekgloed zij haar vriendelijk gedag met een knikje. ‘Ik was, net als jij, al erg vroeg een volwaardige medicijnkat, de jongste in de geschiedenis van de RivierClan toentertijd. Ik weet hoe het is om uit het niets meteen zoveel verantwoordelijk op je schouders te hebben liggen.’ Sympathie wakkerde als een zwak vlammetje in haar ogen. ‘Maar zolang je het pad van een medicijnkat blijft volgen en er niet vanaf dwaalt, zoals ik deed, moet het goed komen, echt waar. Wees verstandig met je keuzes, Melkpoel, want sommige kun je nooit meer ongedaan maken.’ De jonge poes slikte even na de woorden van de wijze kat. Maakten haar voorouders zich zorgen dat ze de foute kant op zou gaan?

Daarna stapte Beekgloed weer naar achteren, alsof ze haar zegje had gedaan en niks meer te vertellen had. Vervolgens keek Melkpoel terug naar Morgenster, wetend dat die poes de volgende was die haar wat zou zeggen. ‘Waarom heeft een RivierClanleider eigenlijk iets te maken met mij? Een HemelClankat?’ vroeg ze voorzichtig; ze wilde niet beledigend overkomen. Morgenster glimlachte. ‘Ik ben eigenlijk een volledige HemelClankat. Ik werd geboren toen de HemelClan net volledig uit elkaar was gevallen en werd naar het woud gebracht en aan de RivierClan geschonken. Maar ik ben mijn afkomst nooit vergeten en geef ook veel om de Clan van mijn ouders. Het was alleen niet aan mij om de verloren Clan weer op te bouwen.’ Melkpoel knikte begrijpend en keek bewonderend naar de sterrenverlichte poes. Toch wekte het ook een hoop zorgen bij haar op.

‘Je hebt zeker iets ergs belangrijks te vertellen, anders hadden jullie wel gewacht tot ik weer naar de Maanpoel zou gaan,’ mompelde ze zachtjes, terwijl ze nadacht over wat er zo belangrijk kon zijn. Deze keer was het Avondmaan die knikte. ‘Er komen duistere tijden aan voor de HemelClan, voor alle Clans eigenlijk.’ Melkpoel klemde haar kaken op elkaar. ‘Ik wist dat die donkere wolken onheil voorspelde! Steenbries en Berkenvacht bekvechten alleen maar met elkaar en de Clan raakt verdeeld! Bladkaal is genaderd en wie weet wat dat voor zorgen met zich mee brengt!’ Ze begon sneller in en uit te ademen en voelde dat ze gestrest begon te raken. Avondmaan liet haar staart rusten op Melkpoels schouders en drukte zich tegen haar aan. ‘Jij kan het echt wel aan, dat weet ik zeker. Binnenkort zal alles duidelijk worden, dat beloof ik. Die duisternis die boven de Clans heerst is het teken dat het Duistere Woud weer sterker wordt, maar deze keer steken ze hun energie niet in de katten bij het meer, maar in ons. Ze hoeven zich niet meer te focussen op jullie, omdat iemand anders dat al doet. Houdt je ogen goed open, Melkpoel, want alleen zo kan je de parasiet vinden die zich schuilhoudt in de Clans.’ *Een parasiet? Is er een* verrader *in de Clans?* Melkpoel keek haar vroegere mentor hoopvol aan. ‘Na regen komt zonneschijn toch?’ Ze verlangde zo naar een tijd van rust en vrede, zodat ze haar leerling goed kon trainen en zichzelf ook. Zodat de Clans zich eindelijk weer konden opbouwen na al het verlies dat ze hadden geleden.

Avondmaan wisselde een snelle blik met Morgenster en de RivierClanleider stapte naar voren zodat ze Melkpoel goed kon aankijken. ‘Je had het niet helemaal mis over dat na regen zonneschijn komt. Ik heb een profetie voor je namelijk.’ Melkpoels ogen werden groot van schrik. *Nog een profetie?! We hebben al genoeg problemen!* Morgensters pupillen vergrootten en haar ogen vulden zich met duisternis. ‘Na regen komt zonneschijn … en een blauwe hemel.’ Nadat de woorden haar oren hadden geraakt, keek Melkpoel verbaasd naar de drie katten en fronste. ‘Wat een gekke profetie,’ prevelde ze. ‘Hij is inderdaad niet zoals normaal,’ stemde Beekgloed met haar in. ‘Maar een profetie blijft een profetie. Succes met alles, Melkpoel.’ De roomwitte poes knikte haar gedag, maar wilde nog zoveel meer weten. *Ze kunnen nog niet weggaan!*

‘Hij is misschien wat vreemd, maar het zal je snel duidelijk worden wat ermee bedoeld wordt. Zorg ervoor dat de HemelClan niet valt! Jij kan de Clans redden, ik geloof in je,’ riep Morgenster nog terwijl ze langzaam begon te vervagen. Elke haar op Melkpoels vacht kwam overeind. Ze was hier nog helemaal niet klaar voor! *De Clans zijn niet sterk genoeg om dit nu aan te kunnen nu!* Ze wilde zich nog een keer tegen Avondmaan drukken. Als ze de hulp van haar mentor eens hard nodig had, dan was dat nu wel. De grijswitte poes keek haar bemoedigend aan. ‘Je kan dit,’ fluisterde ze. Melkpoel schudde haar hoofd. ‘Niet zonder jou!’ Ze had haar mentor in levenden lijve helemaal niet heel lang als gezelschap gehad, maar in de SterrenClan was hun band sterker dan ooit geworden. Avondmaan was iemand waar ze op kon steunen en die alles voor haar zou doen, maar als geest kon je niet veel. Het viel even stil en Melkpoel genoot nog even van haar tijd met de vervagende poes alsof het haar laatste keer was, want zo voelde het. ‘Ik zal je bijstaan,’ beloofde de poes. Melkpoel keek haar nog even in haar blauwe ogen aan en probeerde haar blik te lezen, opzoek naar hoop, maar die was er niet. ‘Waarom hebben jullie ons niet eerder hiervoor voor gewaarschuwd?!’

‘Weet je nog het brandende sneeuwvlokje dat we zagen?’ vroeg Avondmaan voordat ze vervaagde met de twee andere katten. Melkpoel keek met grote ogen op en verstarde. De grijswitte poes kon niks meer zeggen, maar haar blik vertelde Melkpoel alles wat ze moest weten. Zij en Avondmaan hadden in groenblad een sneeuwvlokje met een vlammend staartje gezien. *Dat was een waarschuwing geweest …* *die voorspelde dat het woud en de Clans verwoest zouden worden in een Bladkaal!* besefte ze. Een golf van paniek overspoelde haar als een stormgolf en bezorgde haar koude rilling die over haar ruggengraat liep. *Dit is die Bladkaal.*