Tajemnica Fedory Napoleona

**Tajemnica Fedory Napoleona -** dosyć fantastyczne opowiadanie napisane przez Gienia Zagórskiego po jego powrocie ze szpitala i przezdrowieniu. Datuje się ono na 13 lutego 2019. Proza owa pokazuje ile się zmieniło na osiedlu Grzybów po "feralnych" świętach.

**Wystąpili:**

* Aleksander Stwardniewicz
* Jarek Jaki
* Hieronim Rudkowski
* Gieniu Zagórski
* Boska Ciecz
* Thomas John
* Ariadna

**Wspomnieni:**

* Aldona Pięta
* Lońka Rudkowska

 Tajemnica Fedory Napoleona

13.02.2019

Był lutowy poranek roku pańskiego dwa tysiące dziewiętnastego. Aleksander zamiatał klatkę schodową i narzekał:

- Jak tu kurwa jest nagnojone! Ja kurwa otruję te psiska w końcu to się skończy sranie na klatce! - wyklinał czworonogi Aleksander. - Właściciele kurwa nie są lepsi, bo to kurwy, które nie mogą się schylić, żeby ten syf posprzątać, kurwa! - dalej wyklinał wlaścicieli.

Po chwili ze swojego mieszkania wyszedł Jarek i powitał dozorcę.

- No co tam, Jarek? Pijemy dzisiaj? - zapytał Stwardniewicz.

- Nie wiem szczerze mówiąc, bo po tym co się odjebało w Boże Narodzenie to wszystko tak jakoś runęło. No i Gieniu w szpitalu jest, miał operację z powodu tej rwy kulszowej... - mówił Jarek.

- I wyższy czynsz dowalili... - narzekał Aleksander. - Ja to też jakoś ochoty nie miałem do picia przez te długie tygodnie. Ale dzisiaj trzeba się przełamać. Pijemy kurwa! - od razu humor Aleksandra się poprawił. Nagle... do klatki wszedł Hieronim Rudkowski...

- Co się gapisz, grzybie!? - krzyczał Aleksander.

- Wypieprzaj, grzybie! - krzyczał Jarek.

- Ale Panowie, ja chcę przeprosić... - zaczął Rudkowski.

- Ale już do kurwy nędzy! - wrzasnął Jarek, aż jedna sąsiadka z pierwszego piętra wyszła na klatkę sprawdzić co to za hałasy., Hieronim posmutniał, nie było żadnego "kurde" i żadnego wyklinania. Przynajmniej na głos.

Chwilę później Aleksander wyszedł z klatki, by sprawdzić czy listonosz przypadkiem nie idzie chociaż zawsze o szesnastej się pojawiał. Chuj, że była dwunasta. Nagle... w oddali pojawił się...

- Krzaczastobrody!!! - krzyknął z radością Aleksander.

- Piernikotwarzy!!! - ucieszył się Gieniu i odwzajemnił powitanie.

- Hehe. Dawno Cię nie było! - powitał sąsiada pan Stwardniewicz.

- Tak, wiem. Czy coś się działo gdy mnie nie było? - zapytał pan Zagórski.

- Oprócz tego, że Pani Aldona Pięta była w szoku po tamtych wydarzeniach i Rudkowski wrócił z psychiatryka i został zwyzywany to chyba... - opowiadał Aleksander.

- ...nie piliście nic. I ogólnie ślub Thomasa się znacząco opóźnił, mam rację? - dokończył Gieniu.

- Nie było jeszcze ślubu. Thomas i Ariadna chcą chyba żyć w konkubinacie. - odpowiedział Olek.

- A ja miałem... sny. Pamiętasz na Wigilię jak na młodego głowę spadł kapelusz Napoleona, który nie wiem jakim cudem był w tej szafie po starej krowie? - zapytał Gieniu.

- Jakie znowu sny? - zapytał Aleksander z nutką pogardy.

- Normalne. Śniło mi się, że młody spotkał pana Napoleona i stary Napoleon oddał mu swój kapelusz zakładając go na głowę i ogłosił go następcą swoim. - mówił Gieniu.

- Ja nie wierzę w następców ani przekleństwa... - przerwał Aleksander.

- Sam mówiłeś, że lokum po starej krowie jest nawiedzone. -

- A Ty mówiłeś, że ten kto założy ten kapelusz będzie opętany przez starą krowę.

- Właśnie. Gdzie ten kapelusz?

- Kurde, jak Thomas nas opuszczał to go nie miał...

- Kurwa! Trzeba wbić do chałupy po Wieśce i go mu dać...

- A jak tam z chodzeniem?

- Lepiej...

Po chwili Gieniu i Aleksander za pomocą wytrychu stworzonego z jakiegoś tępego widelca włamali się do domu Dobrowolskich.

- Jak zawsze jebie tutaj kiszoną! - krzyczał Aleksander.

- Tam, wysoko na szafie! - wskazał Gieniu.

- Masz drabinę? - zapytał Olek.

- Nie. - odpowiedział Gieniu.

- Kurwa! Nie sięgniemy go! Musimy potrząsnąć szafą. - zaproponował Olek.

Szafa potrząsana po siedmiu minutach dała za wygraną i Fedora pana Napoleona spadła do rąk Gienia.

- No nareszcie! A teraz spierdalamy zanim ktoś się skapnie... - oznajmił Olek.

Gieniu już szybciej chodził po schodach, ale nadal leciutko utykał na prawą nogę. Aleksander poszedł do swojego domu, a Gienia zaczepił... Rudkowski.

- Panie Gieniu, ja... - zaczął Rudkowski.

- Co!? - zapytał gniewnie Eugeniusz Zagórski.

- Spokojnie, ja chciałem tylko porozmawiać. - uspokajał Rudkowski.

- Porozmawiać? Dobre... - ironicznie Gieniu odrzekł.

- Poważnie mówię. Chciałem przeprosić Pana, Pana Olka i Pana Jarka za te wszystkie przekleństwa, sranie do rynny, sranie na klatce, sranie w piwnicy i ogólnie za sranie poza kiblem w moim domu... -  wyspowiadał się Hieronim.

Gieniu był mocno zdziwiony. Powiedział...

- Panie Hieronimie, widzę, że ciekawy Pan wywód dałeś, ale jeżeli jeszcze raz zobaczę cokolwiek zasrane, nie będzie tak wesoło... - groził Gieniu.

- Niech Pan wejdzie, do mojego domu. - zaproponował Rudkowski po raz pierwszy od 2013 roku.

Gieniu chwilę się zastanowił i... wszedł. Nie było Lońki w domu, bo gdzieś wyjechała, a Rudkowski przyniósł Boską Ciecz...

- Dziwne, panie Hieronimie. - zdziwiony byl Gieniu.

- Chciałem po prostu przeprosić za te wszystkie przykrości jakich doświadczył Pan i Pana kumple do wódy.

- A Pan... ? - pytać chciał Gieniu.

- Ja nie mogę pić. Prywatnie powiem, że wypisano mnie z lekami i muszę teraz chodzić do lekarza regularnie.

- Ach, cóż. Przykro mi... - powiedział nawet szczerze Gieniu. - Przepraszam, muszę już iść.

- Dużo zdrowia, panie Gieniu! - rzekł głośno Rudkowski.

Na wyjściu z mieszkania zastał Gieniu Jarka i Aleksandra.

- Kurna... w pierwszej chwili pomyślałem, że odwracasz się od nas... - mówił Aleksander...

- Ale koniec końców gru... Rudkowski faktycznie żałuje. Musimy się z nim dogadać.

Wieczorem przybyli panowie wystrojeni do Rudkowskiego niosąc nie Boską Ciecz, ale jakąś dużą czekoladę. Rudkowski otworzył drzwi i zaprosił ich do środka.

- Od razu mówię, że nie mogę pić alkoholu. - oznajmił Rudkowski. - Ale czekoladę chętnie spożyję. - mówił dalej.

- Ile Pan zrzucił? - zapytał niedyskretnie Jarek.

- Trzydzieści kilogramów przez to biedne, szpitalne żarcie. Lońka nie kwapiła się żeby przyjeżdżać za często, ale pamiętam jeden moment... - mówił Rudkowski.

- Cóż się stało? - zapytał Olek.

Rudkowski opowiedział o spotkaniu z Thomasem Johnem i jak zaczęli na palarni rozmawiać o tym, że życie jest do dupy...

- On mi powiedział, że nie pali choć chciałem go poczęstować fajką. I wiecie co? On mi dał całe trzy wagony ruskich bez filtra, bo miał w samochodzie... Wołdze Czarnej chyba. Mówił, że się mu ostały. Pogodziłem się z młodym... On nawet się ucieszył. Pamiętam, że miał bruzdy i guzy na twarzy. Podobno wypadł przez okno z wysokiego piętra... - ciągnął Rudkowski.

Aleksander, Gieniu i Jarek nie kryli zdziwienia. To co się odjebało 25 grudnia przeszło do niechlubnej historii osiedla Grzybów...

Rudkowski kontynuował:

- Thomas mówił mi, że jeśli dam mu trzydzieści groszy na Tanie Wino to załatwi mi rozmowę z jakimś medium. I wiedzą Panowie... załatwił mi. Jakaś wróżka odwiedziła mnie w szpitalu...

Znowu nie było krycia zdziwienia, Rudkowski nadal...

- Panom mogę powiedzieć co mi przepowiedziała. Pierwsze "proroctwo" było o tym, że prawowity następca odbierze to co jego. Drugie było o tym, że wszyscy tutaj będą zdrowi. Ale trzecie było, że Thomas nie będzie lubiany na osiedlu tutaj i będą na niego krzywo patrzeć... -

- No po tym co się odjebało to się nie dziwię... - rzekł Gieniu.

- Zamilcz, brodaczu! Już ja się postaram tu o dobre relacje z młodym. - uciął Aleksander.

- A czy Pan - do Hieronima - widział kogoś jeszcze z jego, to znaczy pana Thomasa Johna towarzystwa?

- Widziałem Jego konkubinę, Jego menedżera, jakąś Panią przed siedemdziesiątką i Jego brata podobno. - odpowiedział Hieronim.

- Ariadna, Jimmy, Aldona i chyba Nathan... - rzekł Gieniu.

- Nie chyba, tylko na pewno brodaczu! - droczył się Aleksander.

Zapukał ktoś do drzwi... okazało się, że za nimi stoi...

- O Boże! Co Ty tu robisz!? - zapytał Aleksander.

Na to przybyły:

- Nie jestem bogiem. Jestem zwykłym, szarym człowiekiem. - odpowiedział i zdjął kaptur. To był Thomas John we własnej osobie, ale miał ze sobą taczkę z bimbrem.

- O cholera! Ty tutaj znowu? - ucieszył się Jarek.

- Tak, panie Jarku. Mam wolne. - odpowiedział Thomas.

- Ale skąd? Jak to? Kiedy? - zapytał Gieniu.

Thomas przyznał, że dostał zaproszenie od Hieronima Rudkowskiego. Wszyscy potem popatrzyli na niego i... przyznali mu propsy.

Na libacji alkoholowej z wyłączeniem Rudkowskiego, który mógł pić tylko sok, Thomas opowiadał:

- Już tak nie chlejemy. - oznajmił. - Moja Ukochana Konkubina jest w naszym apartamencie. Musiałem Jej obiecać, że nie będę się zachlewał tak jak wtedy, bo dodała, że znajdzie sobie innego. Ech. - mówił Thomas.

- To czemu przyniosłeś taczkę bimbru i jakim cudem ją wniosłeś po schodach? - zapytał Gieniu.

- Przecież jestem zapaśnikiem zawodowym, a mój pradziadek kazał to rozdać okolicznym, żeby się na klan Mend i na mnie nie gniewali.

- Idziemy rozdawać bimber! - zaproponował Rudkowski z radością.

- Ten w taczkach dla panów akurat... - rzekł Thomas.

- To jak mamy rozdać całemu osiedlu? - zapytał Olek.

- Są całe zgrzewki w Kamazie (ciężarówce). - odparł Thomas.

Gdy tylko panowie wyszli z klatki, nagle pojawiła się młodzież... takie dresy.

- Co się gapisz!? - zapytał jeden dres Thomasa.

- Uważaj sobie, bo... - zaczął Thomas.

- Mamy dla panów alkohol. Za darmo! - uciął Gieniu.

- Jak to za darmo? - zapytał drugi dres.

- Normalnie. - odpowiedział Thomas. - A teraz pijta, bo się rozmyślę. - rzekł Thomas dalej.

- No dobra, dobra... - odpowiedział trzeci dres.

Po godzinie całemu osiedlu został rozdany bimber produkcji... no właśnie, czyjej?

- Sam go produkowałem. - pochwalił się Thomas.

- Jak to sam? - zapytał Jarek.

Thomas opowiedział jak powiększył bimbrownię z pradziadkiem w Czarnem Wielkim o dodatkowy segment i tak można było szybciej pędzić tenże alkohol. Nagle podeszły jakieś starsze panie...

- To ten chlejus! Maria, chodźmy, bo zaraz nas zaatakuje! - oznajmił moher.

Thomas oczywiście uspokoił sytuację, bo obiecał moherom zamiast bimbru prawdziwą ziemię z Ziemi Świętej. Przyjęły.

- Bo ja zrobiłem wyzwanie, żeby przeżyć dzień w Izraelu po wyjściu ze szpitala. - rzekł Thomas. - A Ziemia Święta była za darmo.

Nadeszła Ariadna.

- Kochanie, chyba nie piłeś znowu na umór!? - stanowczo zapytała.

- Nie, jestem trzeźwy. - odrzekł Thomas.

- Dmuchaj do alkomatu. - rozkazała Ariadna, co Thomas uczynił. Wybiło 0,0 promila. - No, tak trzymaj, Skarbie. - odrzekła Ariadna.

- My się musimy zmywać. Do zobaczenia w przyszłości. - zaczął Thomas.

- Poczekaj! - wrzasnął Gieniu. - Mam dla Ciebie prezent. - oznajmił.

- Hmmm? Przecież to ja wolę dawać prezenty niż brać... - opierał się Thomas John.

- Ale to jest coś wyjątkowego... Fedora pana Napoleona. Słyszałem, że spadła na głowę Tobie i... - niepewnie mówił Gieniu.

- Nic nie pamiętam, ale przyjmuję podarunek. Odwdzięczę się stukrotnie. Znają mnie Panowie. - odpowiedział Thomas biorąc Fedorę Napoleona.

Gieniu na koniec na szybko opowiedział o śnie, w którym widział Thomasa i Napoleona jak ten drugi przekazywał przed "śmiercią" młodemu kapelusz. Thomas zmieszany odszedł, a Ariadna pożegnała osiedlowych kulturalnych spożywców Boskiej Cieczy.

Tyle.