De Zomertrek

### Hoofdstuk 1: De trek begint

Lillian was naar de stand van de sterren aan het kijken en besefte meteen dat het tijd was voor haar kuddes trek door de woestijn, naar de zomerweides. Ze riep de hengst Liam bij zich en liet hem weten dat hij paraat moest staan bij het ochtendgloren.

De volgende morgen ging Lillian op haar heuvel staan en sprak de hele kudde toe: ‘Zoals jullie weten zullen we vandaag vertrekken naar onze zomerweides. Ik raad jullie allen aan voldoende te drinken voor vertrek, want in de woestijn zal geen oase te vinden zijn de eerste drie dagen van onze tocht, die een dikke week duurt.’

De hele kudde knikte instemmend en begaf zich naar de waterpoel, waar ze alle twintig zoveel water dronken als ze konden. Lillian ging als laatste drinken, zodat het voor de leidster van de kudde duidelijk was dat iedereen gedronken had.

Liam liep naar het achterste deel van de kudde terwijl Lillian op kop liep. De leidhengst dreef de achterblijvers richting het midden van de kudde. De hele kudde vertrok in lichte draf de woestijn in.

Al snel voelde iedereen de hitte van de brandende zon, maar het was niet ondragelijk omdat ze genoeg hadden gedronken. Lillian was op haar hoede; ze wist dat er poema’s in de buurt waren. Ze hoorde dat er een poema vlakbij was en verwittigde Liam. Ze liet de hengst weten dat hij alle oudere en iets zwakkere dieren naar het midden van de kudde moest drijven, zodat ze veilig waren. Lillian zag vervolgens dat de poema op het punt stond aan te vallen. 'In rengalop', zei ze ,'maar heel kort, zodat we de poema kunnen afschudden. Te veel galopperen in deze hitte is gevaarlijk en zelfs dodelijk.'

Het roofdier staakte de jacht, afgeschrikt door het opwaaiend stof en de vele stampende hoeven. Lillian kreeg een bang voorgevoel, maar wist dat ze er niet aan mocht toegeven en dat ze altijd alert moest blijven. Haar moeder was ooit de leidster geweest van deze krachtige kudde van twintig paarden. Zij had haar alles geleerd over hoe de kudde deze trektocht kon overleven, zij had hen immers vele malen doorheen de woestijn geleid.

De woestijnwinden kwamen haar tegemoet. Het zouden drie lange en dorstige dagen worden. Lillian besloot dat de kudde beschutting moest zoeken onder wat overhangende rotsen totdat de winden waren gaan liggen. Ze draafde naar de rotsen toe, de kudde volgde. Liam zorgde ervoor dat de achterblijvers bij de groep bleven. Aangekomen bij de rosten was iedereen opgelucht dat ze beschut waren.

### Hoofdstuk 2: Trek naar de volgende rustplaats

De kudde bleef tot de ochtend schuilen onder de rotsen waarna ze bij het eerste zonlicht terug op pad gingen. Hoog in de lucht cirkelden al gieren rond, maar de vogels zouden deze kudde van twintig paarden niks doen. De grond was rotsachtig met vele keien en doornstruiken. Lillian zag kort erna wat eetbaar woestijngras staan. Ze liet de kudde weten dat ze snel een paar happen moesten nemen en bovenal niet op de gieren moesten letten. De kudde gehoorzaamde, waarna ze in een snelle draf terug op pad gingen.

Al snel maakte de rotsgrond onder hun hoeven plaats voor kruimelige aarde, daarna zand. Verwaaide bomen sierden het landschap en een hagedis schoot tussen twee rotsen door. Ze waren in de woestijn. "Het is nog een flink stuk draven, tot de volgende rustplaats waar voor het eerst ook water zal zijn en jullie zullen kunnen drinken voor het eerst in drie dagen", liet Lillian weten.

De paarden zetten hun tocht in stilte voort, in een rustige draf om niet te veel energie te verspillen. De kudde was enthousiast, wetend dat ze bijna bij water waren. Liam moest de grootste moeite doen om de groep bij elkaar te houden. Helaas raakt een van de oudere paarden steeds verder achterop en hijgde ook steeds meer. Liam wist dat hij moest ingrijpen. Hij drijfde de achterblijver naar voren en vroeg Lillian om het tempo wat te verlagen; ze ging akkoord en ging over op een actieve stap, na de kudde wat rust gegund te hebben.

Lillian rook, na drie lange dagen, de eerste tekenen van water en zelfs verse plantengroei. "We zijn er bijna!" zei ze opgetogen tegen de rest van de kudde, die opgewonden onder elkaar begon te hinniken.

De hele kudde begon volop te draven met hier en daar een galoppas tussen door. Ze arriveerden, aangekomen bij de rustplek schudden ze hun vachten uit; kilo’s zand kwamen ervan af. Iedereen verdrong zich rond het water. "Eerst de ouderen en de veulens", brieste Lillian. Iedereen gehoorzaamde, zij en Liam dronken als laatste terwijl de andere paarden al wat begonnen te eten.

Liam bracht de achterblijver naar Lillian toe. "Je zult me moeten achterlaten, hinnikte hij. Ik ben te oud voor deze reis." "Dat gaan we niet doen!" brieste de twee leiders van de kudde kwaad. Het oude paard schudde enkel zijn hoofd en hinnikte zachtjes. "We zullen je ondersteunen", beloofde Lillian. De achterblijver stemde toe, maar wist dat zijn krachten sterk afgenomen waren en de tocht was nog lang.

Lillian dacht wat na en besefte toen dat haar moeder haar ooit had verteld dat er op de plek waar ze nu waren wat verder een heilzame bron met water en geneeskrachtige kruiden was

De twee leiders van de kudde ondersteunden het oudere paard en brachten hem naar de grot. Lillian wees het oude paard wat groen geurende kruiden aan; ze wist dat deze hem extra kracht zouden bieden eens het oudere paard er een paar keer een mondvol van zou nemen.

Dankbaar nam hij de kruiden in en al zag hij er niet erg optimistisch uit, hij leek wel meer energie te krijgen. 'Neem er morgenvroeg opnieuw een paar happen van', liet Liam weten. Het oudere paard hinnikte instemmend.

### Hoofdstuk 3: Het laatste stuk van de trek

De kudde vertrok nog voor het ochtendgloren. De dagen die erop volgden zag Lillian hoe de paarden moeite kregen om het vol te houden. Dit had ze al vele keren eerder meegemaakt en ze wist dat ze de kudde moest blijven aansporen. Wetend dat het niet meer zo ver was, nog iets minder dan een dag een half trekken. Ze moedigde de paarden aan, ze vertelde verhalen die ze als klein veulen wel eens had gehoord, verhalen over volhouden. Dat gaf de kudde weer wat moet om door te gaan.

Ze begonnen al te dromen over de weelderige zomerweides die hen opwachtten, met lekker mals gras en veel water. Nog meer paarden verschenen aan de horizon. Lillian herkende de leiders. Het was de kudde van haar jongere zus en de broer van Liam, Lente en Sundance. Ze begroeten elkaar waarna, de twee kuddes zich aaneensloten tot een groep van ruim veertig dieren. De paarden begonnen haastig nieuwtjes met elkaar uit te wisselen.

Met meer soortgenoten om zich heen voelden de kuddeleden zich al meer op hun gemak, en ze wisten dat zelfs de sterkste poema nu niet zou aanvallen. De twee hengsten dreven de paarden op. De twee leidende merries liepen ruim op kop. Ze wachtten even, waarna de groep zich weer aaneensloot. "Ik ruik het verse zomergras al", murmelde Lente. "Mee eens", zei Lillian.

In de verte verscheen de rotsformatie die de laatste lastige etappe van de reis aankondigde. "We gaan even kort over in galop", meldden de twee leidsters van de kudde. De paarden galoppeerden rustig aan, binnen een kwartier waren ze aangekomen bij de rotsformaties. Voorzichtig begonnen ze een slingerend pad tussen de rotsen door te volgen, waar honderden leidmerries in het verleden hun kuddes overheen hadden geleid. Tegen de avond hadden ze het pad achter zich gelaten.

Niemand was gewond geraakt, zelfs het oudere paard was er zonder al te veel moeite over gekomen. De beide leidende merries spraken de kudde toe: 'Drink en eet wat, als de maan opkomt vertrekken we weer, vanaf dan is het nog maar een paar uur reizen. Tegen de morgen komen we op onze bestemming aan.'

In de lucht klonk het geschreeuw van een arend. Het dier was op jacht maar waagde zich niet aan een kudde van veertig paarden. De Arend was meer geïnteresseerd in een dikke en smakelijke rat, die hij vanuit de lucht zag. De paarden letten niet op de roofvogel; ze waren te druk met eten en drinken, wetende dat deze laatste uren het zwaarst zouden zijn. Bovendien wisten ze dat het geschreeuw van de arend betekende dat ze er bijna waren. Wat hen extra moed gaf. Sommige paarden gingen wat rusten tot de maan op zou komen Lillian en Lente bleven wel alert, net als Liam en Sundance.

Die nacht begonnen ze aan het laatste stuk van de tocht. De paarden waren zo enthousiast dat de leidsters hen samen met de twee hengsten in bedwang moesten houden. De leidsters trachtte de kudde nog steeds in bedwang te houden, wetend dat ze nog een heel steil pad af moesten. Lillian begon kwaad te worden net als Lente, beiden biesde plots furieus: 'Iederen op stap en nu meteen. We moeten nog een stijl klif af en een dal door, en daarna moeten we nog een stuk klimmen voor we bij de weides zijn. Als we ons niet aan de stap houden, gaan er ongelukken gebeuren.'

De paarden gehoorzaamden mokkend. Op de bodem van het klif vonden ze nog een waterloop waar ze konden drinken voor de klim. Vooral de oudere dieren en de veulens moesten hulp krijgen van de fitte dieren. Iedereen dronk nog een paar slokken. "Denk erom: we gaan per twee. Een fit paard met een veulen of een ouder paard", lieten Lillian en Lente weten. Ze begonnen in tweetallen de steile klim. Halverwege de klim begonnen de paarden het moeilijk te krijgen. Maar ze zetten verbeten door. Na een lange klim bereikte de kudde van veertig dieren de eindmeet.

Iedereen was opgelucht dat ze na een tocht van een dikke week eindelijk waren aangekomen. De zomerweides stonden vol van fris groen gras en er was ruim voldoende water. De twee kuddes zouden samen blijven, totdat de trek naar de winterweides terug aan de orde kwam, waarna ze zich weer zouden opsplitsten en ze weer als twee aparte kuddes de zomertrek opnieuw zouden afwachten.

Einde