13 Uderzeniowy cz.9

Dźwięki dziesiątek par nóg uderzających o betonową
posadzkę w straceńczym biegu i ryku równie wielu gardeł, zatraconych w przed-bitewnej
ekstazie, zlewały się w jeden wypełniający cały tunel, ogłuszający huk, który jeszcze
bardziej otumaniał gnane zapachem krwi i ozonu bestie. Pędząc w kierunku
upragnionego starcia z kryjącym się w podziemiach zniszczonej 300stuletnią
apokalipsą Warszawy robactwem, Opętani nie zauważyli czterech pełzających pod
ścianą łatwych kąsków. Czwórka wojowników samozwańczego królestwa pod ziemią,
skrywała się pod wciąż ciepłym truchłem jednego z zabitych przez nich Dzieci
Zdarzenia. Paraliżował ich strach przed prawowitymi władcami niegdysiejszej Europy,
a pod jego jarzmem nie byli zdolni do najmniejszego choćby ruchu, całkowicie
zdani na łaskę złośliwego losu, któremu nadawali twarz swoich śmiesznych bóstw.
Tylko jeden z nich miał dość odwagi, by spoglądać w potok przebiegających
bestii, a jego bezruch był wynikiem samodyscypliny i pragmatyczności. Chociaż
był ulepiony z innej gliny niż podwładne mu robactwo, tak jak one skończy
przeżuty, strawiony i wysrany przez 300stuletnią paszczę zmian. Wszyscy
hołdujący staremu porządkowi tak skończą.

Gdy huk przebiegającej hordy ucichł kompletnie,
zastąpiony przez echo trwającej setki metrów dalej bitwy, spod otulonych
mrokiem, niepozornych zwłok Opętanego, ostrożnie uniosła się pojedyncza
humanoidalna sylwetka. Ostrożnie, pochylona, nasłuchiwała. Starała się wychwycić
z szumu dalekiej bitwy, dźwięk zdradzający obecność pobliskiego adwersarza.
Odgłos kroków, oddech, albo chociaż niepasujący szmer.

Cisza.

Postać uniosła się do pełnego pionu, przestąpiła nad
trupem bestii spod którego wypełzła i stanęła na środku tunelu. Gdy po kilku
sekundach dalej nie wykryła żadnej niepożądanej obecności, odwróciła się w
kierunku zwłok i zawołała.

-Czysto! Zbiórka! - W jej głosie brzmiał czysty,
nieznający sprzeciwu, oschły autorytet.

Niczym ćmy wiedzione światłem lampy, spod martwej
bestii wypełzły kolejne trzy postacie, przyciągane do źródła rozkazującego
głosu. Jednak już po pierwszym kroku ich formacja się rozpadła.

Jedna z postaci zgięła się w pół, padła na kolana i
zrzuciwszy swój hełm, zaczęła rzygać żółcią, zginana uniemożliwiającymi ruch
konwulsjami. Druga zatrzymała się w miejscu, spętana panicznym strachem przed
pokrywającym ją od stóp do głów, płaszczem z krwi Opętanego. I tylko trzeci
żołnierz, ściskający obnażony bagnet obiema rękoma, choć trzęsący się
niemożebnie, miał dość siły by stanąć u boku Kapitana.

-S-starszy sze-szeregowy szturmowy Br-bracław
melduje się, Herr Kapitan! - Wydukał żołnierz, niemal mdlejąc od nadmiaru
wrażeń.

Reinhardt szubko omiótł go wzrokiem i poklepał po
ramieniu. Przez chwilę, gdy ich spojrzenia skrzyżowały się, Bracław przysiągłby,
że widział w oczach swojego dowódcy straszliwe zmęczenie, którego nie zdradzał
swoim ciałem i coś na kształt sympatii skierowanej do samego Bracława. Było to
jednak tylko chwila, po której oczy Herr Kapitana wypełniła ta sama, zimna jak
stal obojętność, z której był znany. Bracław nie wiedział czy to co zauważył
było prawdą, czy figlem jego umęczonych zmysłów.

Reinhardt cofnął rękę i tym samym rozkazującym tonem
co wcześniej powiedział:

-Doprowadźcie te przybłędy do porządku. Ruszamy w
dalszą drogę.

Szeregowy odszedł od Kapitana wciąż zwrócony w jego
kierunku, podczas gdy Reinhardt odwrócił się w kierunku dalszych trzewi tunelu.
Bracław oderwał od niego wzrok dopiero gdy wpadł plecami na sparaliżowanego
towarzysza broni. Nie wiedząc jakimi słowami mógłby wyrwać obydwu żołnierzy z
stuporu, po prostu złapał ich za ręce i pociągnął za sobą. Obaj zbyt otumanieni
by stawić opór, posłusznie poszli za szeregowym.

Nie czekając na żadne wyjaśnienia, Reinhardt ruszył
przed siebie miarowym krokiem, niespecjalnie czekając na podążających go
żołnierzy.

Już w trakcie marszu, Bracław spróbował wyrwać
ciągniętych za ręce towarzyszy z osłupienia.

-J-jestem Bracław z 13 uderzeniowego, a wy chłopaki?
- Zaczął nieśmiało.

Przez kilkanaście kolejnych kroków nie uzyskał
żadnej odpowiedzi, jednak gdy już nabierał powietrza, by odezwać się raz
jeszcze, usłyszał ciche mamrotanie po lewej.

-S-słucham? - Dopytał. Zginający się w pół żołnierz
podniósł głowę.

-Bożymir z 72 u-uderzeniowego. - Widać było, że
powiedzenie nawet tego prostego zdania kosztowało go wiele sił.

-Gruzjek.. z 302 liniowego.. - Wychrypiał drugi
żołnierz. - Gdzie my jesteśmy? D-dokąd idziemy?

Idziemy tam gdzie Kapitan rozkaże. - Odpowiedział
dziarsko Bracław. Przez cały czas był zapatrzony w Reinhardta jak w latarnię
oznaczającą bezpieczny port. Jego pewność siebie przynosiła Bracławowi ulgę.
Chociaż sam nie miał pojęcia jak chociażby przetrwać w zaistniałej sytuacji,
był pewien że Herr Kapitan jest w stanie ocalić ich wszystkich. - On zawsze ma
dobry plan.

- Twój kapitan to niezłe bydle. Żeby z takim
spokojem.. - Zaczął mówić dalej zgięty warszawiak.

-Cicho siedź, słyszy nas! - Przerwał mu Bracław. W
tym momencie Reinhardt zatrzymał się w miejscu, a wraz z nim trójka podążających
żołnierzy. - No i masz..

-Kontakt! Formacja bojowa! - Rzucił rozkaz Kapitan. Żołnierzom
podeszły gule do gardła. Nie widząc jak ma wyglądać w tej sytuacji formacja
bojowa, dwójka przybłąkanych żołnierzy uniosła swoje karabiny elektryczne i
dała kilka kroków w przeciwległe boki, a trzymający oburącz swój bagnet Bracław
stanął u prawego boku swojego dowódcy.

Z głębin tunelu dobiegał narastający szmer. Coś się
do nich zbliżało. Coś wielkiego i tłustego.

-O kurwa.. - Wymknęło się Bracławowi.