Namare i Lampion Legionów

## Pierwsze Objawienie

Wszędzie dookoła było cicho, mruczenia innych smoków nie było słychać już od dłuższego czasu. Ciemność zalegająca w leżu, której właściwie nie powinno być, otaczała grubym kocem każdą rzecz dookoła, czyniąc ją niewidzialną dla smoczycy. W skrócie, wszystko było czarne. Namare nie widziała nawet swoich łap, choć była pewna, że na nie patrzy. Oczekiwała w napięciu, czy coś się stanie, czy usłyszy jakiś dźwięk albo zobaczy promień światła. Aż w końcu dostrzegła cień. Figurę tak samo czarną jak otoczenie, ale w jakiś sposób inną. Tego samego koloru, a jednak wyróżniającą się na tle ciemności. Namare nie była pewna, dlaczego tak widzi.

– Namare - odezwała się figura głosem tysiąca maleńkich dzwoneczków. Piękny to był głos, pociągający, skrywający nadzieję, radość, pragnienie, jakby był zbudowany z tych wspaniałych emocji.

– Namare, Legion Rubinowego Szlaku cię potrzebuje. Gdy przyjdzie zagrożenie z dołu tylko ty będziesz je znała. Strzeż się porannego księżyca.

Smoczyca chciała coś powiedzieć, ale nie mogła otworzyć paszczy, tak jakby została czymś sklejona. Cień zniknął, a wokół czarnej samicy ponownie pojawiły się kolory i dźwięki drzemiących smacznie smoków.

Był jeszcze środek nocy, do wschodu słońca daleko, ale Namare postanowiła wyjść zaczerpnął świeżego powietrza. Z jakiegoś powodu nie chciała nawet zamykać oczu po tajemniczym śnie. Coś ją przerażało, a jednocześnie musiała pozbierać myśli. Nie miała pojęcia, czym jest zagrożenie z dołu ani dlaczego ma się bać porannego księżyca, nie mówiąc o tym, kim była postać o cudownym głosie. Była jednak osoba, która mogła wiedzieć, i do tego również nie spała w nocy.

Smoczyca podreptała na ugiętych łapach do ulubionej miejscówki Kitsy, nocnego strażnika Legionu Rubinowego Szlaku, który tą posadę dostał tylko dlatego, że nie mógł w nocy spać. Kitsa miał rozległą wiedzę o historii i wierzeniach Legionu, ponieważ kiedyś chciał się uczyć na nauczyciela, ale Marmurowa Gwiazda wybiła mu ten pomysł z głowy. A przynajmniej tak Namare słyszała. Nawet, jeśli to były żarty kolegów po fachu, Kitsa pozostawał mądry i wykształcony, z odpowiedzią na prawie każde pytanie.

– Kitsa? - zawołała Namare w ciemność pod powalonym dębem. Kitsa był wywernem i chociaż nie był mały, samica widziała w Legionie mniejsze smoki, to umiał rozpłaszczyć się jak szczur i wejść wszędzie tam, gdzie zmieściła się jego głowa. Znalezienie go pod tym dębęm nie było zaskoczeniem.

– Namare, to ty? Hej, jak miło! Co cię do mnie, oj, sprowadza w środku nocy? - paladyn wygramolił się ze swojej kryjówki. Jego pomarańczowa jak chmury przy zachodzącym słońcu skóra jak zwykle pokryta była zerwanym mchem i kawałkami kory. Był jednym z niewielu smoków, które lubiły Namare, choć była kiedyś ludzką służką, a do Legionu należała od niedawna.

– Miałam sen i... i widziałam w nim coś. Cień, przemówił do mnie. Miał głos jakby tysiąca dzwoneczków, taki magiczny, aż chciało się go słuchać bez końca. Mówił coś, że Legion Rubinowego Szlaku mnie potrzebuje, bo gdy przybędzie zagrożenie z dołu to tylko ja będę je znała. Znaczy nie wiem, czy chodziło o to, ale tak to brzmiało. I mam się strzec porannego księżyca, chociaż nie mam pojęcia, czemu.

– Oj, oj, oj, niedobrze, niedobrze... - wymamrotał do siebie wywern. Jego twarz miała zatroskany wyraz, a ciało kołysało się z jednej nogi na drugą.

Smoczyca patrzyła na niego pytająco, sama zaczynając czuć niepokój w sercu. Zadała sobie pytanie, co zrobi, jeśli zmora okaże się złym duchem? Pierwsza Matko, chroń ją od tego!

– Bóstwo, które widziałaś w śnie - zaczął tłumaczyć kiwający się paladyn - nie ukazywało się naszej völvie, oj, od dwóch wiosen. To Zaffir, Lampion Legionów, Pani Objawień oraz patronka naszego legionu. Jej objawienie, oj, zwykłej paladynie może zwiastować tylko niewyobrażalne kłopoty!

Namare gwałtownie zbladła, poczuła, jak uginają się pod nią wszystkie cztery nogi. Jej pojawienie się w Legionie Rubinowego Szlaku miało teraz sprowadzić problemy. A dopiero co smoki zaczęły jej ufać! Teraz straci nawet drugą daną jej szansę.

– Musimy szybko, szybko iść do Marmurowej Gwiazdy! - przerwał jej ponure rozmyślania Kitsa. - Ona, oj, będzie wiedziała, co począć!

Oboje niemal galopem pobiegli do ułożonej na boku groty völvy, w której ta sobie smacznie spała, nie mając pojęcia o żadnym objawieniu.

*Gdzieś na szczycie Gwiazdogóry*

– Zaffir! Powinnaś objawić się völvie Legionu, a nie jakiejś paladynie, co to w Legionie jest tylko od miesiąca! - czerwony jak piach Australii smok trzaskał piorunami wściekłości na innych Azaronów, aż ci pochowali się po kątach lub za przedmiotami i tylko nieliczni pozostali w pobliżu.

– Ależ Kreanosie - odezwała się smoczyca, opanowana i pewna siebie, głosem tysiąca dzwoneczków - to ta paladyna ma być wybawieniem Legionu Rubinowego Szlaku. Czemuż nie powinna wiedzieć o wszystkim pierwsza?

– Bo nie jest völvą! Bo jest za krótko w Legionie! Bo zradziła smoczą krew dla ludzi!

Ale Lampion Legionów nie słuchała. Oglądała z góry swój ukochany Legion jarzącymi fosforycznie oczami, wspierała bezgłośnie polujący wypad i zastanawiała się, czym była ta siła, ta tajemnicza, magiczna siła, pulsująca wraz z krwią wybranej Namare.

– Czym się tak martwisz, Lampko? - zapytał łaciaty smok, partner Zaffir i dzięki temu upoważniony do nazywania jej pieszczotliwie Lampką.

Pani Objawień zaśmiała się wdzięcznie swoim głosem dzwoneczków, wyzbywając się mgły zatroskania, która jeszcze przed chwilą ją otaczała.

– Ty nie zrozumiesz, Zavajaszu. Nie masz pod opieką legionu.

– To chyba nawet lepiej, prawda? Nikomu nic nie powiem. - smok żartobliwie mrugnął do partnerki.

Smoczyca uśmiechnęła się ponownie. Zavajasz nie miał szans zrozumieć, co może trapić patrona legionu i tym samym nie powinien o tym słuchać. Zaffir odwróciła się w stronę Kuli Widzenia, tylko jednym uchem słuchając uwag bojowego Kreanosa. Nie miała mu za złe tej agresji, był tradycjonalistą. Ona, w skrócie, wolała nieco poeksperymentować, więc teraz uważnie oglądała zachowanie śmiertelnych smoków, które zaczęły sobie rozpowiadać o wielkim objawieniu. I wewnętrznie coraz bardziej czuła, że dobrze zrobiła.