Turan

**Turan** (Туран; Turan) państwo w Azji Środkowej jednoczące tamtejsze ludy tureckie ze stolicą w Ałmatach.

## Historia

W dobie rozpadu Związku Radzieckiego kolejne państwa Azji Środkowej ogłaszały niepodległość. Ich prezydentami zostali byli radzieccy aparatczycy, a miejscowe partie komunistyczne przemianowały się na demokratyczne lub liberalne. Gdy w 1993 roku wybuchł kryzys konstytucyjny w Rosji, a w jego następstwie doszło do drugiej wojny domowej, wtedy ludy turańskie na wspólnym Kongresie Panturańskim doszły do wniosku, że należy zjednoczyć kraje. Interesy poszczególnych liderów okazały się mniej ważne, gdy zagrożona została ich władza. Kongres został zresztą zwołany w obawie przed ofensywą którejś ze stron konfliktu w stronę Azji Centralnej.

Ustalono, że każdy prezydent zachowa władzę w swoim regionie, a na szczeblu federalnym prowadzona będzie tylko polityka zagraniczna, monetarna i wojskowa. Pierwszym prezydentem federalny został wiceprezydent Kazachstanu, jednak szybko on, jak i reszta prezydentów stanów wewnątrz związku państw, zostali aresztowani przez wojsko, które w zamian za gwarancję niezależności i wysokich zarobków, wsparło Niýazowa i pozwoliło mu ogłosić się prezydentem federalnym, jak i prezydentem wszystkich stanów.

Swoistą koronacją Nyýazowa ma być planowane na ten rok ogłoszenie go Ojcem Turanu.

## Idee narodowe

***Koran i Ruhnama –*** są to dwie książki, a jednocześnie dwa filary państwa turańskiego. Zasadniczo w kraju nie drukuje się innych książek, a druk zachodniej beletrystyki zatrzymano całkowicie. Zresztą wszystko co europejskie, bądź amerykańskie tylko rozprasza Turańczyków od dwóch świętych ksiąg, dlatego zakazano wszelkich oper, baletów, czy cyrków, jako wytworów zachodu. Zamiast tego polecono przeczytać Ruhnamę przynajmniej trzy razy w życiu, jeśli się to zrobi - zbawienie jest pewne, co wybłagał prezydent Nyýazow w modlitwach do Allaha. Państwo dba również o kondycję turańskich mężczyzn. Żaden z nich nie może nosić brody, czy długich włosów, a wszelkie wychylanie się z szeregu jest surowo zakazane. Pilnuje tego system urzędniczy godny swojego stalinowskiego poprzednika. Urzędnicy też są sprawdzani, czy spełniają wymagania do pełnienia zaszczytu bycia członkiem administracji Turanu. Każdy z nich jest co rok egzaminowany ze znajomości książki autorstwa zmarłego prezydenta, a także Koranu. Z kolei ich pilnują rozbudowane i wyjęte spod prawa służby. W tym państwie nikt nie jest bezpieczny i każdy może bać się donosu.

***Aresztowani prezydenci –*** Dzięki poparciu wojska, prezydentowi Niýazowowi udało się objąć władzę. Aresztowano prezydentów republik związkowych Turkestanu i dzięki temu niepodzielnym despotą państwa jest Turanbaşa. Armia pozostawiła sobie jednak kartę przetargową. Gdyby jej wpływy polityczne zostały zachwiane może ona zawsze zwolnić prezydentów, których postanowiła nie zabijać, a zostawić ich sobie na przyszłość. Dzięki temu siedzą w luksusowym areszcie domowym, a część z nich zdążyła nawet w trakcie tego uwięzienia przytyć!

***Zachodnie inwestycje –*** Turan antyzachodni jest tylko z wierzchu. W pałacu prezydenckim regularnie odbywały się spotkania otoczenia prezydenta z ambasadorem amerykańskim, a także z amerykańskim dowódca wojskowym na region Azji Centralnej. W kraj wpompowano ponad bilion dolarów inwestycji, co (mimo łamania praw człowieka i krwawej dyktatury) ciągle napędza rozwój gospodarczy państwa. Oprócz tego w kraju znajdują się słynne byłe bazy Kosmodromu, obecnie zajmowane przez proamerykańską administrację rosyjskiego rządu prezydenta Borysa Jelcyna z siedzibą we Władywostoku.

***Korupcja i niesprawiedliwość –*** W Turanie nie funkcjonują jakiekolwiek standardy demokratyczne. Sądownictwo jest stronnicze i propaństwowe, często skorumpowane. Podobnie urzędnicy, u których nie można niczego załatwić bez łapówki. System ten jest przesiąknięty korupcją od góry do dołu, a jego normalizacja może być bardzo trudna. Najbardziej obrazoburczym dowodem korupcji jest Tama Kökarał, podczas której budowy 40% zasobów zostało skradzionych, co miało katastrofalne skutki dla powstrzymywania wysychania Jeziora Aralskiego.

***Bazy wojskowe USA –*** Stany Zjednoczone mają tu swoje bazy szybkiego reagowania na wypadek konfliktu z Rosją Żyrinowskiego, komunistami radzieckimi lub Arianistanem. Są to eksterytorialne strefy, których istnienie budzi coraz większe oburzenie mieszkańców Turanu. Uważają oni, że te bazy stanowią dowód na to, że Turańczycy nie są gospodarzami we własnym kraju.

***Działalność Hizb at-Tahrir –*** Wszelkie ruchy fundamentalistyczne zjednoczyły się pod sztandarem Hizb at-Tahrir. Działacze tego ruchu często wypowiadają się z aprobatą o Niýazowie, jednak w myśl zasady "Car dobry, a bojarzy źli", uważają państwo turańskie za skorumpowane i zgniłe i dążą do jego moralnej odbudowy. Działacze tego ruchu gromadzą broń, tworzą bojówki i mają kontakty w formacjach siłowych. Z miesiąca na miesiąc Hizb at-Tahrir stanowi coraz większe zagrożenie dla obecnego porządku politycznego Turkestanu.

***Postradziecka broń jądrowa –*** To państwo odziedziczyło po Związku Radzieckim część sowieckiego arsenału jądrowego. Państwo to ma problemy ze znalezieniem odpowiedniej liczby fachowców zdolnych do konserwacji tej broni oraz jej sprawnym używaniem, co może oznaczać, że jedynie część posiadanego przez nie arsenału może zostać użyta. Ponadto przechowywanie takiej broni może być niebezpieczne, zwłaszcza w obliczu braku wykwalifikowanych kadr.

## Polityka

Teoretycznie Saparmyrat Niýazow ma w państwie turkestańskim władzę totalitarną. Wśród państw, które objęte są badaniami indeksu demokracji, Turan znajduje się na ostatnim miejscu. Jednak władza Turanbaşy nie jest absolutna. Ma on po swojej przedstawicieli Komisji na rzecz Bezpieczeństwa Publicznego, będącej jawnym następcą sowieckiego KGB. Jednak bezpieka nie jest w stanie zagwarantować mu wystarczającego bezpieczeństwa. Przeciwko jego władzy mogą wystąpić wojskowi, którzy będą w stanie znaleźć nowego przywódcę federacji.

Na czele wojskowych stoją dioskurowie - Sagadat Nurmagambetov i Tulkun Kasimov, którzy organizują wojskową obronę państwa. Trzymają oni w szachu obecnego prezydenta Turanu, przetrzymując w areszcie domowym byłych prezydentów republik członkowskich. Najbardziej znaczący z przetrzymywanych działaczy to:

* Nursułtan Nazarbajew - uważany w kraju za polityka umiarkowanego, który mógłby kontynuować jego westernizację i zacieśnić stosunki z Zachodem;
* Islom Karimov - konserwatywny liberał, który dążyłby do walki o świeckość w państwie; sceptyczny wobec amerykańskiej obecności w Turanie i wobec mocnej polityki antykorupcyjnej;
* Kurmanbek Bakijew - konserwatysta uważany za godnego następcę Niýazowa, a także za polityczny beton turański. Zwolennik zacieśnienia relacji z Chinami;

Oprócz nich, w kraju działają półjawne lub niejawne organizacje polityczne. Najpotężniejszą z nich jest Hizb at-Tahrir dowodzony przez Abdula Qadeema Zalluma określającego się mianem kalifa, którego wspomaga wiceszef tego ruchu - Ata Abu Rashta. To zdelegalizowane ugrupowanie polityczno-religijne zasłynęło z przeprowadzenia kilku pomniejszych zamachów terrorystycznych, budowy krajowych ruchów islamistycznych, szkolenia mudżahedinów i gromadzenia broni. Główną bazą bojowników jest Kotlina Fergańska.

Mniej radykalnym politykiem Azimbek Beknazarow - zwolennikiem liberalizacji gospodarki, zlikwidowania wszelkiej obecności państwowego i tureckiego kapitału w gospodarce, polityk proamerykański i antychiński. Zwolennik budowania Stanów Zjednoczonych Turanu i demokratyzacji.

Kraj jest mocno zrusyfikowany. Język rosyjski stał się de facto ogólnym językiem federacji. W samym kraju jest liczna mniejszość rosyjska, której ambasadorem jest opiekujący się największym kosmodromem w historii w Bajkonurze - Wiktor Pacajew. Mimo że oficjalnie byłe radzieckie porty kosmiczne należą do Republiki Władywostockiej, Pacajew zdaje się nie występować po żadnej stronie sporu politycznego, uważa że każda z nich jest za mało demokratyczna.

## Gospodarka

Ekonomia Turanu opiera się głównie na wydobyciu cennych kruszców, które następnie są wywożone na zachód. Większość gospodarki jest przejęta przez zachodnie korporacje, które nie zamierzają rozwijać zbytnio turkestańskiego przemysłu. Prowadzone są tu różne inwestycje, jednak prowadzą one głównie do zwiększenia wydobycia, a nie do ewentualnego przeniesienia procesu przetwórczego do Kraju Turków.

## Wojsko

Duża część wydatków w Turanie jest związana z wojskiem. O siły zbrojne szczególnie troszczy się Saparmyrat Niýazow, który wie, że to od woli wojskowych zależy to, czy będzie on nadal rządził krajem. Sama armia korzysta głównie z radzieckiego sprzętu, który powoli, choć sukcesywnie zastępywany jest wyposażeniem pochodzenia amerykańskiego. W wojsku panuje żelazna dyscyplina, a samych dowódców wysoko ceni się w kraju i (wśród zainteresowanych) na świecie.