Kore Savaşı

### Savaş Öncesi Kore'nin Durumu:

*Savaş öncesi Kore, her yönden fakir ve geri kalmış, endüstri çağını kaçırmış, salgın hastalıklarla uğraşan bir ülkeydi. Bütün yüzyıl boyunca Uzakdoğu'da hiçbir etkisi olmamış, 1905'ten itibaren Japon işgali altına girmiş ve Japonların iki dünya savaşında da bölgedeki en önemli üssü haline gelmişti.*

*Kore; 1945 yılında Japonya'nın teslim olmasının ardından ABD ve Sovyetler'in aynı topraklar üzerinde anlaşmazlığa sahne olduğu ilk yerlerden biri olmuş, iki süper güç de askerlerini birkaç sene bölgeden çekmemişti. Kendilerine bağlı hükumetleri en sonunda kuran iki devlet en sonunda kurulmuş, 38.enlemin güneyinde Sovyetler'e bağımlı Kuzey Kore, 38.enlemin güneyinde de ABD'ye bağlı Güney Kore kurulmuştu.*

### Savaş:

#### **Haziran - Aralık 1950:**

*Her iki taraf da Kore'nin geri kalanı hakkında hak iddia ediyor, gerçek ve tek Kore devletinin kendisi olduğunu söylüyordu. Kuzey Kore, sürpriz bir saldırı ile sıcak bir Haziran akşamı saldırıya geçerek bölgedeki Güneyli birliklerini az sayısına rağmen Sovyet subaylarının da desteği ile yeniyor, Seul'u kuşatmaya hazırlanıyordu. Aniden gelişen bu saldırı sonrası derhal Birleşmiş Milletler'i toplayan Amerika Birleşik Devletleri, Kuzey Kore'nin eski sınırlarına dönmesini istediği, aksi takdirde BM ve NATO'nun bölgeye müdahale edeceğini yazan tehditkar bir mesaj yayınlayarak gözdağı verdi.*

*BM'nin tüm uyarılarına ve NATO'nun tüm tehditlerine rağmen arkasındaki güçlere güvenen Kore, saldırılarını kesmeyerek henüz daha Ekim ayında Seul'u kuşattı. Güney Kore'nin doğusunda kalan Gangwod bölgesindeki saldırılarını arttıran Kuzeyli birlikler, düşmanlarını 50.otoyolun gerisine atarak Seul ile olan bütün bağlantılarını kesecek büyük bir kapan harekatının başlaması emrini de vermiş oldu. Seul'deki Güneyli birlikler, umarsızca karşı taarruz denemeleri yaparken sürekli şehre geri itiliyor ve etrafı yavaş yavaş kapatılıyordu. ABD, savaş kongresinden aldığı izinle güçlerini Kore'ye kaydırırken, durumu fırsat bilen Sovyetler, Uzak Doğu garnizonlarını bölgeye yönlendirirken, Trans-sibirya hattı ile yavaş yavaş asker kaydırmaya başladı. Cephenin iyi gitmesi ile Sovyetlerin üzerine bir rehavet çökmüştü.*

*Gyeongi bölgesine saldırıları Sovyet desteği ile yoğunlaştıran Kuzeyliler, birkaç hafta içerisinde bölgeyi işgal etmeyi başarmış, Güneylilerin başkent Seul ile bağlantısını kesmişti. Köşeye sıkışan Güneyliler, başkentte direniş gösterseler de zor durumdaydılar. Nicelik olarak fazla olsalar da, güçleri ve moralleri tükenmek üzereydi. Beklenen yardım ise kara harekatı ile değil, denizden gelecekti.*

*Filipinler'i korumakla yükümlü ABD filosu bölgeye yaklaşmıştı. USAF ile koordine bir saldırı gerçekleştiren filo, Kore birlikleri ile iletişimi sağlayarak karşı-taarruzu desteklemiş ve Güneyliler Seul'u terk ederek kurtarılmıştı. Seul'ü teslim alan Kuzeyliler, güçlerini toparlayarak güneye inmeye hazırlanırken, bölgede kurtarılan Güneyli ordusu güneydeki güvenli limana, Pusan'a indirilmeyi başarmıştı.*

#### **Ocak - Aralık 1951:**

*Bütün cephe hattı boyunca dağılan Güneyli savunması sürekli gerilerken, Kuzeyliler artan Sovyet destekleri ile birlikte ilerliyor; 50.otoyolun ötesine geçerek Chungnam bölgesini, Chungbuk bölgesini tamamen işgal etmişti. İlerleyen haftalarda ilerleyişini ters yöne çevirerek doğudaki ordularını güçlendirmiş Gyeongbug bölgesinin kırsal kasabalarında azalan Güneyli direnişini yok ederek Daequ-Pohang hattına kadar itmişti. Güneylilerin bütün organizasyonu kaybolmuştu. Amerikanlar ise bölgeye en sonunda varmış, re-organizasyon çabalarını hızlandırarak en sonunda savaşa girmeye hazır hale gelmişlerdi. General Douglas MacArthur, Güneylilerin komutasını ele alsa da kötü durumda olan Güneyliler ön hatlarda asker bırakarak şehirleri teker teker bırakıyordu. En sonunda büyük geri çekilme son bulmuş, kalan Güneylileri organize eden ve NATO takviyesi tank ve uçaklarla güçlendiren Amerikalılar, Douglas MacArthur'un emriyle karşı-taarruzu başlatmıştı.*

*Savaşın bu safhasına kadar müthiş bir ilerleme kaydeden Kuzeyliler, kazanacaklarına o kadar inanmış ve inandırmıştı ki, Sovyetler bölgeye daha fazla birlik sarf etmenin gereksiz olduğunu düşünüyordu. Amerikalılar asker çıkarsa da rezil olarak dönecekler, komünistler büyük bir zafer kazanacaklardı. Üstün komuta gücü, üstün teknoloji gücü, Güneylilerin artan NATO ve BM desteği ile bu karşı taarruzu tutamamış, geçen senenin ikinci yarısı ele geçirdiği toprakları jet hızıyla kaybetmeye başlayarak çok büyük yaralar almaya başlamıştı. Cepheden gelen ilk haberlerle sarsılan Sovyetler, asker akışını derhal hızlandırsa da artık çok geçti. Amerika ve NATO destekli Güneyliler, sadece 1.5 ay içerisinde Seul önlerine gelerek büyük bir başarıya imza atmıştı. Tam seferberlik ilan eden Kuzey Kore, herkesi orduya alıyordu. Güney Kore ise profesyonel birliklerini çoktan tüketmişti. Seul'da direnişe devam ederse elde kalan ufak ordunun da sarılacağını düşünen Kuzeyliler 38. enlemin kuzeyine çekilmiş ve geçici bir ateşkes teklifi yapmıştı. Ateşkes teklifini ciddiye bile almayan Amerikanlar, seferberlik güçlerinin silahlandırılması için ateşkes istediklerinin farkındaydı. Cevap bile vermeden harekata devam etme emri alan MacArthur, morali artan Koreli kardeşleri ile enlemin kuzeyine geçmişti. Kuzey Kore ise elde kalan güçlerini sarf etse de başarılı olamıyor, hem havadan hem karadan eziliyordu. Sinpyong - Wonsan hattına ilerleyen Güneyli güçler, eğitimsiz Kuzeylileri ele geçiriyor, başkent Pyongyang'e güvenle ilerliyordu. Savaşı bitirmek an meselesiydi. Bu sefer köşeye sıkışan ise Güneyliler değil, Kuzeylilerdi.*

#### **Ocak - Aralık 1952:**

Pyongyang taarruzu kışın gelişi ile başlamıştı. MacArthur kararlıydı. Kuzey Kore'yi tarihten silecekti. Cepheden gelen ilk raporlar umut verici olsa da her geçen gün bir diğerinden daha kötü ilerliyordu. Sovyetler'in katılması yetmezmiş gibi şimdi de Çin savaşa girmişti. Akın akın yağan ''gönüllü'' piyade gücü altında Amerikan askerleri taarruz güçlerini yitiriyordu. Pyongyang tam bir faciaya dönüşmüştü. Yenilgiyi kabul eden Amerikanlar, kuşatmayı kaldırıp savunma pozisyonuna geçseler de düşen organizasyonları onları bundan muaf ediyordu. Dış güçler ile güçlenen komünistler, karşı atağa kalkarak demokrat savunma hattını yararak ikiye ayırmıştı. Esir alınmamak adına taktiksel geri çekilme yapan demokrat birlikleri, ileri hatlarda tutunamayarak 38.enlem'e kendini zor atmıştı. 38.enlemde en sonunda organize olmayı başaran Amerikanlar ve Güneyliler, birkaç ay boyunca bölgede büyük bir savunma savaşı vermiş ve düşman tarafına büyük kayıplar verdirmeyi başarmıştı. Başarmıştı başarmasına ancak taarruz edecek fırsatları bulamıyor, olan fırsatları ise harcıyordu. Dev piyade gücü ile karşılarında duran iki devi ittirmeyi başaramayan demokratlar, en sonunda savunma mevzilerinde de açıklar vermeye başlayarak 38.enlemin üzerinde tuttuğu savunma hattını terk etmek zorunda kalarak Seul içerisine çekiliyordu. Seul savaşı ise aradan geçen 15 günlük bir aradan sonra başlıyordu. Komünistler atakları ile düşmanı yıldırıyor, büyük kayıplar vermesine rağmen Seul'u yavaş yavaş ele geçirmeye başlıyordu. Gelişen tanksavar silahları yüzünden tanklar harap oluyor, Seul'un her yanını enkazlar kaplıyordu. En sonunda şehir düşüyordu. Seul 3. kez el değiştirmişti. Her iki taraf da oldukça yorgundu ve kazanan taraf önceki seneye göre yine değişmişti. Bir oraya bir buraya dönen savaşın kaderi ise 1953 senesinde çizilecekti.

#### **Ocak - Aralık 1953:**

Her iki taraf da savaşın uzaması ile artan bir yorgunluğa düşmüştü. Özellikle komünistler. Pyongyang önlerinden önce enleme kadar taarruz etmişler, enlemi ise zar zor aşmışlar; Seul içerisinde feci kayıplar vererek de olsa şehri almıştı. Yorgun komünist ordusuna nazaran daha dinç olan demokrat güçleri, ek takviye güçleri alarak güçlü bir taarruza kalkarak son bir yumruk atmayı başarmışlar ve birkaç ay önce kaybettikleri şehri geri almışlardı. Artık her iki tarafın da savaşacak gücü tükenmişti. Savaş ise bir hiç uğruna olmuş gibiydi. Güçler birbirlerini yine 38.enleme itmişlerdi ve herhangi bir gelişme yaşanmıyordu. Karşılıklı taarruzlar yaşansa da toprak değişimi olmuyor ve her iki taraf da birbirini test etmekten öteye gidemiyordu. Komünistlerin daha fazla savaşmaya niyeti yoktu. MacArthur'un bütün takviye talepleri reddediyordu. Gittikçe agresifleşen MacArhur, atom bombası talep etse de bu saçma talep reddediliyordu. Emirleri dinlemeyen MacArthur emekli ediliyordu. Senenin ortasından sonra ise yalancı bir savaş dönemi yaşanıyor, ufak çatışmalar hiçbir şey yaşanmıyordu. Her iki ülke de seferberlik durumunu korumaya devam ederken bütün gücünü ve fabrikalarını orduları için harcıyordu.

#### **1954:**

Uzun yıllar süren savaşın çıkmaza girmesi ile birlikte 6 aydan fazla süredir süren adı konulmamış ateşkes döneminin en sonunda adı konuyordu. 38.enlem yeniden sınır kabul edilse de taraflar bir barış antlaşmasına varamamıştı. Savaştan en çok zararlı çıkan yine Koreliler olmuştu.