Kroniki Gareta

**Kroniki Gareta** - dziennik prowadzony przez Gareta.

Publikowane są tu przez **autora**.

## Kroniki Garreta cz.1 (Sesja 1)

### Prolog

Zapiski Gareta, niegdyś pełniącego obowiązki Konsjerża Gardis, obecnie banity niegodnego tego szlachetnego miana. Pisane ku przestrodze oraz ku pamięci niniejszych wydarzeń, które wiedziony dobrą wolą oraz pełen naiwności zapoczątkowałem. Również służące jako forma terapii jaką autor zadał samemu sobie, aby nie oszaleć.

### 5 Barrakas, 1033 YK (30 rok wg rachuby Nowego Cyre)

Kilka tygodni temu zacząłem widywać w Casa de Comrade szemranych typów, których nie potrafiłem powiązać z żadną przestępczą grupą miejskiego półświatka. Wydawali się szczególnie interesować osobą mojego ojca, Haralda. Podczas rozmów mój rodziciel często niespokojnym wzrokiem omiatał ocienione zaułki i podejrzliwe łypał przez ramię podczas patroli. Zapytany o podejrzane towarzystwo robił się skryty i burkliwy. „Wygląda na to, że stare długi nigdy nie ulegają przedawnieniu” – powiedział tylko ponuro. Przeszłość mojego ojca zawsze była rodzinnym tabu i nie wiedziałem o niej dużo. Moja matka, zdawała się wiedzieć o co chodzi, jednak solidarnie z ojcem nie puściła pary z ust. „Harald musi stawić czoło przeszłości, inaczej nigdy nie będzie wolny” – mruknęła tylko – „Nie martw się synu, nie pozwolę cię skrzywdzić”. Irytowało mnie, gdy była taka nadopiekuńcza, jednocześnie wiedziałem, że to nie jest pusta obietnica. Tylko raz widziałem zdenerwowaną mamę i to był raz za dużo. Mimo wszystko poszedłem ze sprawą do moich przełożonych. Powiedzieli tylko, że wystawanie w ocienionych alejkach to nie przestępstwo i żebym dał sobie spokój. Szemrana kompania jakby wyczuła, że zwraca za dużo uwagi i przez pewien czas nie widywałem już żadnego z nich.

### 10 Barrakas

Trzy dni przed pogrzebem Strzebora, zmierzałem po służbie do domu. W mieście huczało od plotek o skazańcu uwolnionym z kolonii karnej na Spelljammerze. Podobno siedział razem z osławionym Marlossem Bateu, eberrońskim złodziejem dżentelmenem. Dodatkową sensacją było znalezienie przez owego skazańca cennego artefaktu w trzewiach martwego Spelljammera. Skarb był podobno tak cenny, że od razu kupił mu wolność. Pogrążony w myślach stanąłem przed rodzinnym domem. Już miałem otworzyć drzwi, gdy z wnętrza usłyszałem podniesiony głos ojca. Wykłócał się z innym mężczyzną o nieprzyjemnym, stanowczym głosie. Przypadłem do drzwi i zacząłem podsłuchiwać. Mało szlachetnie, jednak to była jedyna okazja by rzucić trochę światła na mroczne rodzinne sekrety. Intruz żądał, aby mój ojciec pomógł osadzić kogoś w celi śmierci. Miał to być właśnie wyżej wspomniany skazaniec. Natrętowi zależało, aby człowiek ten zawisnął podczas egzekucji uświetniającej pogrzeb Strzebora – kolejny świetny pomysł Brylana. Nie mogłem uwierzyć własnym uszom, gdy usłyszałem, że tata się zgadza. Głosem pełnym udręki i desperacji, jakby wbrew swojej woli, ale się zgadza. Wzburzony wpadłem do domu. Nieznajomy spiął się, błyskawicznie mnie wyminął i szybkim krokiem wyszedł w mrok nocy. Chciałem wyjaśnić całą rzecz, pobiec za nim, wyzwać na pojedynek, wsadzić do pudła, cokolwiek. W tym samym momencie silna prawica ojca osadziła mnie w miejscu. „Nie wtrącaj się chłopcze” – powiedział surowo – „nie wiesz kim są ci ludzie i nie znasz konsekwencji odmowy. Jutro z rana idę podpisać odpowiednie dokumenty i nie waż się przeszkadzać. Zresztą i tak nikt cię nie posłucha, masz za niską rangę w Zakonie, więc nawet się nie trudź. I ani słowa matce!”. Nie byłem pewien czy właśnie tak wyobrażała sobie konfrontacje ojca z przeszłością.  Niestety, wiedziałem, że ma rację – nikt z oficerów decyzyjnych nie posłucha świeżo upieczonego Konsjerża. Nawet mama nie miała żadnego wpływu w Gardis, nie było więc sensu obciążać jej tym problemem.   Pełen goryczy rzuciłem w stronę mojego rodziciela parę ostrych słów i z powrotem wyszedłem na dwór. Błąkałem się po oświetlonych blaskiem latarni uliczkach naszego miasta pełen ponurych myśli. W końcu powziąłem postanowienie. Uwolnię tego nieszczęśnika. Jednak konsekwencje tego czynu będą na tyle surowe, że nie mogłem obciążać nimi nikogo innego. Musiałem to zrobić sam.

### 11 Barrakas

W przeddzień egzekucji, 11 barrakas udałem się do "Ciągłego pląsu". Był ciepły letni wieczór i delikatny orzeźwiający wietrzyk przemykał oświetlonymi uliczkami. Piękna pogoda wypełniała przechodniów spokojem i radością, jednak ja byłem spięty jak cięciwa tairnadalskiego łuku. Miałem na sobie cały mój ekwipunek i podróżną torbę. Odnosiłem wrażenie, że każdy przygląda mi się z podejrzliwością. Nadludzkim wysiłkiem woli powstrzymałem drżenie nóg i równym krokiem wszedłem do wyszynku. Za połowę mojego miesięcznego żołdu kupiłem hojną porcję rumjalu. Obsługiwał mnie Astor i czułem jak spojrzenie jego mnogich oczu przeszywa mnie niczym kilkanaście lanc. Szybko zapłaciłem i udałem się do Wieży Więziennej. Rumjal chlupotał wesoło w bukłaku, ale moje myśli zaprzątnięte były jedną zasadniczą kwestią. W celi przetrzymywano prawdopodobnie jeszcze dwójkę skazańców, jako że na „świątecznym” podwyższeniu wybudowano trzy szubienice. Czy powinienem ratować także tamtych? Co, jeśli to mordercy? Jednak jak inaczej uratować niewinnego? Targany wątpliwościami wszedłem do wieży. Chcąc zbliżyć się do więźniów, podszedłem do strażników i zaoferowałem miłe spędzenie nocy przy bukłaku rumjalu. Byli to kompani mojego ojca: Franciszek zwany Francesco, Zenon, Gaweł i Juan Carlos Starszy, którzy widząc smakowity napitek od razu przyjęli mnie do kompanii. Wkrótce gwarzyliśmy wesoło przy akompaniamencie stukających o siebie kubków. Podczas rozmowy dowiedziałem się, że pozostała dwójka siedzi za zabójstwo krowy i kradzież bułki co rozwiało moje podejrzenia na ich temat. Postanowiłem uwolnić całą trójkę. Gdy moi towarzysze mieli już mocno w czubie jeden z więźniów, człowiek ze śladami siwizny we włosach i w fantazyjnej niebieskiej kurtce zaczął grać na kuble z odpadkami. Jego towarzyszka z celi, sądząc z wyglądu piratka z Gith, w fioletowej kamizelce i fantazyjną fryzurą akompaniowała mu gwizdaniem. Występ wyszedł im tak udatnie, że podchmieleni Gaweł i Zenon poszli tańczyć a trzeci więzień, okutany w czerwony płaszcz chudzielec oszczędnymi ruchy kiwał się na boki. Pomyślałem z rozbawieniem, że z taką wesołą gromadką wygnanie nie będzie aż tak boleć. Po którejś już kolejce rumjalu moi współbiesiadnicy posnęli jak kamienie. Ja sam ledwo trzymałem się na nogach i byłem bliski pójścia w ich ślady. Postanowiłem użyć sztuczki, której nauczyła mnie mama i wsączyłem w ciało trochę życiodajnej energii. Mama zawsze wygrywała z tatą w pijackich pojedynkach. Wszystko szło zgodnie z planem…

…przynajmniej do chwili, w której przekręciłem klucz w zamku. Piratka od razu pobiegła w swoją stronę. Próbowałem ją zatrzymać, ale wywinęła mi się i poszła obszukiwać salę. Dziadyga w niebieskim wdzianku pasował do opisu osoby, którą miał wystawić mój ojciec. Dodatkowo potwierdził, że znał Bateu. To on był moim celem. Zaraz potem zażądał odzyskania ekwipunku należącego do całej trójki. Od razu poparła go piratka. Zamiast szybko uciekać zaczęli się ze mną wykłócać z uporem godnym lepszej sprawy. W końcu stanęło na tym, że wyszabrujemy co się da od opitych strażników a potem pójdą wykraść swój sprzęt do magazynu znajdującego się nad celami. Zaczęliśmy myszkować po sali. Ja zatroszczyłem się o zabezpieczenie dodatkowych racji na drogę, oni od razu rzucili się w poszukiwaniu rozmaitych utensyliów do odbierania życia. Powinienem potraktować to jako omen. Prawie pobudzili strażników, cudem ich uspokoiłem. Bębniarz cały czas mówił o ekwipunku, Vincent (tak przedstawił mi się okutany czerwonym płaszczem drągal, telepatycznie dodam) ukradł nóż do masła i udawał, że się pojedynkuje z muzykiem. Piratka zaczęła bazgrać coś na stole. Banda idiotów. Prawie straciłem wtedy nadzieję. PODKREŚLIŁEM WYRAŹNIE, że nie życzę sobie rozlewu krwi, po czym zezłoszczony pokazałem im na magazyn i powiedziałem, żeby w końcu poszukali swoich rzeczy. To był błąd. Wszyscy potajemnie weszli na górę obładowani skradzioną bronią. Nie minęło pięć minut jak z magazynu dał się słyszeć raban. Prawie pobudzili strażników-opoi. Musiałem dokonać cudów perswazji by ich uspokoić. Niestety Francesco wytrzeźwiał zupełnie i poszedł sprawdzić co się dzieje. Wtem za oknem usłyszałem wrzask spadającego człowieka i ohydny mokry dźwięk, gdy biedak spotkał się z podłogą. Moje obawy potwierdziły się, gdy z magazynu wybiegł Carlos i doniósł o śmierci kwatermistrza i jego ludzi. Zdawszy relację wybiegł, a ja zostałem sam na tym przeklętym piętrze powoli popadając w czarną rozpacz. W mojej naiwności uwierzyłem w niewinność tych ludzi. Moje intencje były dobre i wiedziałem, że jeden z tych ludzi na pewno był niewinny, przynajmniej do tej pory. Jednak mogłem wymyślić lepszy plan, taki który byłby bardziej przemyślany i precyzyjny. Samego dziadka pewnie udałoby mi się powstrzymać. Zamiast tego wypuściłem całą trójkę i teraz nie żyli kwatermistrz i jego pomocnicy, prawdopodobnie młode chłopaki, jeszcze w barwach Guarderii. Nie żyli przeze mnie. Wyobraziłem sobie strach tego który leciał za oknem, uświadomiłem sobie, że Czarnoręki najprawdopodobniej każe powiesić strażników za pijaństwo. Ludzi uważających mnie za swojego towarzysza. Ludzi, którzy znali mnie i mojego ojca. Naraziłem rodzinę. Wyjąłem nóż z cholewy i przyjrzałem się ostrzu, które zdawało się szeptać do mnie kusząco. Do dziś nie wiem czy to strach przed śmiercią czy pragnienie odkupienia win powstrzymało moją rękę tamtego dnia. Chciałbym myśleć, że chciałem żyć, by w jakichś sposób naprawić winy, by śmierć tamtych nie poszła na marne. By znaleźć ludzi, którzy prześladowali moją rodzinę, by wykorzenić korupcję w Gardis. Między bogami a prawdą nie wiem do teraz. Moje rozmyślania przerwał kolejny odgłos ciała uderzającego o kamienny parapet muru. W locie dojrzałem znajomą sylwetkę piratki. Idiotka, zdawała się młoda, ale to cud, że i tak dożyła swojego wieku będąc tak lekkomyślną i dziką. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem jej ciało rozciągnięte na ziemi. Oddychała jeszcze. W pierwszym odruchu chciałem ją zostawić na śmierć albo dobić. Jednak nie tego mnie uczono. Jestem, a raczej byłem, Konsjerżem Gardis a dzisiejszej nocy przelano już i tak za dużo krwi.  Zresztą jak już wspomniałem z nimi miałem większe szanse na przeżycie. Zresztą kto wie, może i na drodze moich kompanów czeka ich odkupienie przewin. Nie będę sędzią i katem w ich sprawie. Sięgnąłem do rezerw swojej mocy i ocuciłem piratkę. Związałem linę, z której spadła (niezła piratka nawiasem mówiąc) z moją i opuściłem po zewnętrznej stronie muru. Z twarzą ściągniętą wściekłością kazałem jej ruszać. O dziwo, posłuchała. Stałem tak osłupiały, gdy dołączyli do nas Vincent i stary. Zaczęli coś bredzić, by schronić się w mieście i zmylić pogoń. Akurat, jakbym chciał umrzeć to skończyłbym to już w celi więziennej. Widać, że nie wiedzą jakim człowiekiem jest Brylan Czarnoręki. Zależało mi na informacjach od tego bębniarza jednak nie będę lazł za nimi na pewną śmierć. Powiedziałem im, żeby robili co chcą a ja uciekam w dzicz. I znów ku mojej uldze i zaskoczeniu, poszli za mną. Widać po całkowitym rozsadzeniu mojego planu, życia i psychiki, nagle zgodzili się współpracować. Rychło w czas. Człowiek nabazgrał coś jeszcze na kartce, wyrzucił szkic, zrobił następny i tym razem z triumfalnym grymasem rzucił na podłogę. A już myślałem, że jest najnormalniejszy z tej trójki. Gdy wszyscy stali już bezpiecznie u podnóża muru wziąłem ostatki rumjalu które uprzednio zlałem do buteleczki i rozbiłem o mur. To powinno na chwilę ogłupić psy gończe których ujadanie było już słychać w oddali. Potem udaliśmy się w dzicz.

Nie wiem, ile przeżyjemy, nie wiem czy nawet zasługuje by mi się udało. Los mnie jednak związał z tymi osobnikami i mam nadzieję, że uda nam się wyprowadzić z tej tragedii coś dobrego. Być może to nadzieja głupca i naiwniaka jednak powyższa relacja jasno dowodzi, że jestem i jednym, i drugim.

## Kroniki Gareta cz. 2 (Sesja 2 i 3)

### **11 Barrakas c.d.**

Pamiętacie, jak mówiłem, że powrót do miasta to pewna śmierć? Tylko skończeni idioci wracają tam, gdzie poderwano niemal każdego żołnierza by ich złapać i zaprowadzić na szubienicę. Zwłaszcza, że biorąc pod uwagę temperament Brylana szubienica jest tu opcją wielce optymistyczną. Otóż niespełna dobę po naszej brawurowej ucieczce nasza kompania straceńców wróciła do Casa de Comerade...

Gdy znaleźliśmy się po zewnętrznej stronie muru a za naszymi plecami słyszeliśmy ujadanie gończych psów, musieliśmy szybko postanowić co robić. Po krótkiej sprzeczce, ustaliliśmy, że noc spędzimy w zabudowaniach gospodarczych na północ stąd i tam uradzimy co dalej (Vincent wyjął te swoje kamienie i zaczął podtykać Ka’ew pod nos - ???). Powstrzymując drżenie nóg i szczękanie zębów dziarsko poprowadziłem naszą kompanię na północ przez lekko pofałdowane ziemie zachodnich pastwisk. Ktoś mógłby to uznać za ponury żart losu. Prowadzenie i ochrona karawan osadników to właśnie obowiązek Konsjerży. Nie jesteś pełnoprawnym członkiem tego stowarzyszenia, jeśli jeszcze nie poprowadziłeś swojej pierwszej osadniczej wyprawy. Moją „pierwszą karawaną” była trójka zbiegów z krwią na rękach: piratka, socjopata w płaszczu i opętany muzyką starzec – całkiem osobliwy ten mój dziewiczy rejs. Szło mi całkiem dobrze w roli przewodnika, szliśmy jak po sznurku w stronę okołomiejskich osiedli. Do czasu. Zmęczenie i zdenerwowanie dały o sobie znać. Nagle stanąłem i z przerażeniem skonstatowałem, że nie mam pojęcia, gdzie iść. Na szczęście Vincent był w tych stronach częstym gościem (wiedząc za co został złapany nietrudno zgadnąć co robił na pastwiskach pełnych bydła) i z mieszaniną ulgi i bezmiernego wstydu oddałem mu miejsce na czele. Moja prywatna lekcja pokory, jedna z wielu życiowych nauk, które pobrałem tej pamiętnej nocy. Jeśli będę zbierał życiowe doświadczenie w tym tempie i w ten sposób, nie jestem pewien czy dożyję przyszłego tygodnia. A mamy już wir (środę). Tym razem obyło się bez nieprzewidzianych przystanków i niebawem ujrzeliśmy światła zabudowań gospodarczych. Postanowiliśmy użyć podstępu. Ja i Vincent udaliśmy konwojentów. Je ze względów oczywistych, Vincent, ponieważ jego płaszcz mógł przybrać dowolny kolor wliczając w to kolory członków Gardis (ciekawy ten jego płaszcz). Rola Ka’ew jako przestępcy była równie oczywista jak moja jako stróża prawa. Malvin grał poszkodowanego – to chyba jego popisowa sztuczka (zresztą mam nadzieję, że tylko udaje takie ofiary losu). Po krótkiej rozmowie z gospodarzem kupiliśmy miejsce w stodole i jego dyskrecję za nieprzyzwoitą ilość złota. Malvin miał jeden ze swoich artystycznych napadów i zagadałby biednego rolnika na śmierć. Bardzo już zmęczony tym wszystkim poczłapałem w stronę stodoły. Tam też kreślę niniejsze słowa. Mam nadzieję, że przeżyję wystraczająco długo by zrelacjonować resztę.

### **12 Barrakas**

Przeżyłem. Po zjedzeniu kolacji przeszliśmy w końcu do długo odkładanej dyskusji (w końcu wypada się dowiedzieć, jak nazywają się twoi towarzysze niedoli). Chciałem się dowiedzieć, co się do cholery stało w więziennym magazynie. Ze zgiełku przekrzykiwań i wzajemnych oskarżeń wyłoniła się taka historia: Ka’ew i Vincent załatwili kwatermistrza i młodych, bo ci odkryli ich obecność. Wszystko przez to, że Vincent uznał za zabawne akurat w tej chwili przestraszyć Malvina. Trzech ludzi nie żyje, bo dryblas ma dziwne poczucie humoru. Wkurzyłem się a ten socjopata nazwał mnie hipokrytą, w następstwie odbyliśmy dysputę o moralności, której nie powstydziłby się student Akademii Elgina po 3 kubkach rumjalu. Myślałem, że go sieknę przez ten zakapturzony łeb. Nie mam do niego siły. No nic, już się wydarzyło i muszę żyć z konsekwencjami. Nic im już nie zwróci życia. Chociaż… słyszałem o potężnej magii potrafiącej przerwać okowy śmierci. Kto wie, może da się jeszcze wszystko naprawić. Jest to jednak pieśń przeszłości i na razie trzeba skupić się na bieżących sprawach.

Co robić dalej? Zapaść w głuszę, by zmylić pogoń? Spłynąć z biegiem rzeki? Udać się na północ? Nie, moi towarzysze postanowili, że koniecznie muszą wrócić to miasta. Widocznie chęć współpracy i zgoda na mój plan były tylko chwilową słabością, z której szybko się wyleczyli. Muszę przyznać, że plan nie był aż tak piramidalnie głupi jak w pierwszej chwili sądziłem. Ogromne ryzyko jakie podejmujemy próbując przedostać się do miasta ma swoje korzyści. Większość sił pościgowych skupiała się raczej na uniemożliwieniu nam oddalenia się od de Comerade (bo tak postąpiłby każdy rozsądny uciekinier). Najciemniej pod latarnią i takie tam. Ponadto, dzięki pozostaniu w mieście, mogliśmy trzymać rękę na pulsie i zbliżyć się do rozwikłania intrygi, która zapoczątkowała całą tę sytuację. Muszę jednak przyznać, że (będąc skrajnie przerażonym) genialność tego planu całkiem umknęła mojej uwadze. Według mnie to nie był plan tylko forma jakiegoś bardzo wyrafinowanego grupowego samobójstwa. Do tej pory mam wątpliwości odnośnie do tej decyzji. Nie miałem jednak czasu się z nimi szarpać no i bałem się zostać sam. Nie jestem z tego dumny, ale wtedy strach przed osamotnieniem i śmiercią był moją główną motywacją. Chciałbym powiedzieć, że w tamtej chwili kierowało mną cos więcej, ale skłamałbym. Byłem przerażony jak nigdy dotąd i byłem pewien, że rozdzielenie się w tej chwili będzie wyrokiem śmierci. Dlatego też rad nie rad przystałem na ich szaleńczy pomysł

Próbowałem też wypytać Malvina o informacje przydatne w moim śledztwie. Dziadek strasznie kręcił i zasłaniał się półsłówkami. Odniosłem wrażenie, że coś wie, jednak nie chce się tym podzielić. Podejrzewam, że kluczem do sprawy mogą być jego wcześniejsze dzieje. Jednak Malvin raczej jest gościem, który ucieka przed przeszłością zamiast się z nią konfrontować. Mam nadzieję, że uda mi się cokolwiek z niego wyciągnąć. Co zaskakujące, swoją pomoc w śledztwie zaofiarował Vincent. Jednocześnie twardo obstawał przy powrocie do de Comerade. Miał tam ponoć niezawodną kryjówkę i znajomych, którzy mogą nam pomóc. Nie spodziewałem się pomocy z tej strony. Dryblas nie wydawał się przesadnie wdzięczny za uratowanie życia. Zdaje się również w ogóle nie przejmować obecną sytuacją. Generalnie wydaje mi się, że obchodzi go jedynie zaszycie się w kryjówce i kontynuowanie swoich szemranych eksperymentów. Mówiąc szczerze trochę mnie niepokoi. Wydaje się myśleć zupełnie odmiennymi kategoriami i nie potrafię do niego dotrzeć. Jak już wspomniałem o niepewności jaką odczuwam względem towarzyszy. Ka’ew. Skoncentrowany chaos opakowany w ciało krwiożerczej piratki z Gith. Vincent zdaje się nie rozumieć, że zabicie młodych było złe. Ona raczej rozumiała, po prostu zupełnie się tym nie przejmowała. Zdaje się, że wiele przeszła w życiu, ciężkie doświadczenia zmusiły ją do bezwzględnej walki o przetrwanie. W tym kontekście jestem w stanie zrozumieć jej bezwzględność. Może jeśli poznam ją lepiej uda mi się ją zrozumieć i wspólnie wypracować remedium na uczucie zaszczucia, które dostrzegłem w jej oczach. Niemniej na ten moment boję się, że po prostu zwieje przy pierwszej lepszej okazji narażając siebie i innych. Piękna kompania, nie ma co. Niemniej jest teraz jedyną jaką mam i ufam, że uda nam się stworzyć zgrany zespół. Mam przeczucie graniczące z pewnością, że musimy teraz trzymać się razem, że zależy teraz od tego powodzenie mojej misji. Misji, która na ten moment nadaje sens mojemu życiu. Marny powód by żyć, jednak na ten czas jedyny, który powstrzymuje mnie przed stoczeniem się w otchłań.

W dalszą drogę ruszyliśmy ciemną nocą. Chwilę przed wymarszem widziałem Ka’ew próbującą ukraść psa gospodarza (zdecydowanie woli towarzystwo zwierząt od istot rozumnych). W szarych godzinach przedświtu dotarliśmy w okolicę bramy Żebracznej. Rozpoczynał się kolejny dzień naszej wędrówki (12 Barrakas) Mur bramny, niczym huba przyssana do drzewa, otaczała zbieranina sporządzonych ze starych szmat namiotów oraz naprędce skleconych szałasów. Między zabudowaniami tego osobliwego przedmieścia krzątały się wychudzone, brudne postacie okutane w stare koce, pocerowane płaszcze i wyszabrowane kapoty. Do nosa dochodził zapach rozpalanych ognisk i przygotowywanej na nich strawy, której pochodzenie wolę się nie domyślać. Problem ubóstwa spędzał sen z powiek decydentom Casa de Comerade (przynajmniej tych, których to obchodziło). Wysyłane tam patrole straży rzadko wracały bez szwanku, więc szybko zaniechano tego procederu. Żebraczna Komuna stała się miejscem azylu dla przestępców, którzy dodatkowo pogarszali sytuację bytową mieszkających tu nieszczęśników. Z tego co wiem, Brylan zamierza przedsięwziąć zdecydowane kroki przeciwko Komunie i wznowić wysyłanie tam patroli. Trzykrotnie liczniejszych i lepiej uzbrojonych. Mam nadzieję, że Ilenoa przypomni mu, aby w końcu przyznał Konsjerżom dodatkowe fundusze i pozwolił uleczyć to miejsce.

Labirynt szarych ruder przecinała wpół wstęga północnozachodniego traktu. Po obu stronach drogi stały rozprzęgnięte wozy, które zmierzały do miasta na uroczystości pogrzebowe. Malowniczy widok. Kupcy, pielgrzymi, wszelakiej maści podróżnicy i awanturnicy. Smukłe i lekkie wozy Tairnadalczyków, toporne i ciężkie jak kamienne bloki wozy krasnoludów i gnomów ze skały Braal, wysokie drewniane trójkontynentalne wozy, kanciaste dwukółki wareforg’y oraz najróżniejsze i najcudaczniejsze wozy należące do istot przeróżnych ras, narodowości i kultur, ciągnione przez konie, woły, młotogłowy, egzotyczne zwierzęta albo samych właścicieli. Z przeciwnej strony nadciągały wozy opuszczające miasto. Nie umknęło mojej uwadze, że każdy z nich był poddawany szczegółowej rewizji. Chyba wiem czego tam szukają. A raczej kogo. Z przeciwnej strony bramy tłoczyli się ludzie czekający na wejście do miasta. Wtedy właśnie uzmysłowiłem sobie, że wszyscy potrzebujemy glejtów, by bez podejrzeń przejść przez punkt kontrolny. Ja i Vincent mieliśmy własne, jednak trzeba było coś skombinować dla Ka’ew i Malvina. Także na naszych dokumentach rozważnie by było zmienić imiona. I tu nieocenione okazały się tajemnicze talenty Vincenta. Jakimś sposobem odmienił mój glejt w parę sekund. Wolę nie wiedzieć co on z nim robił pod tym swoim płaszczem. Grunt, że podziałało. Teraz trzeba było podwędzić glejty opuszczającym miasto. Malvin i Ka’ew (która zdążyła za sznurka zwinąć stary płaszcz) poszli w teren. No i się zaczęło…

W chwilę potem rozpętało się pandemonium, wszystko działo się jednocześnie. Ka’ew i Malvin podeszli do rosłego nieszczęśnika podróżującego z wyrostkiem. Malvin zaczął cos krzyczeć i udawać ofiarę (zaczynam podejrzewać, że wsadzili go za wyłudzanie ubezpieczeń). Sypnęło talarami. Zlecieli się żądni pieniędzy biedacy. Malvin zaczął krzyczeć głośniej. Zaczął czepiać się (dosłownie) gadać coś do mężczyzyny i dzieciaka. Do chaosu dołączyło frenetyczne gdakanie kur wypuszczonych z powozu, za którymi biedni właściciele puścili się w pogoń. To musiała być Ka’ew. Moje podejrzenia potwierdziły się, gdy piratka wskoczyła na kozioł i starała sią porwać wóz. Cudownie, czasami myślę, że mam do czynienia z pięciolatkiem - tylko takim, który bez mrugnięcia okiem poderżnie ci gardło. Na szczęście przy małej pomocy Vincenta i moim skromnym wkładzie tej dwójce cwaniaków udało się zdobyć glejty. Powstałym zamieszaniem zainteresowała się straż i musieliśmy salwować się ucieczką. Ja, Malvin i Vincent szybko się odnaleźliśmy. Bezpiecznie ukryci za ruderami Komuny przycupnęliśmy wokół ogniska przy jego zobojętniałych na wszystko właścicielach. Czekaliśmy oczywiście na Ka’ew, która gdzieś wsiąknęła. Oczywiście. W końcu nasza piratka raczyła się pojawić. Teraz trzeba było wymyślić historię i skombinować przebranie. Tutaj zabłysnął Malvin, który wyciągnął zestaw do charakteryzacji oraz dwa komplety eleganckich ubrań w tym drapowaną suknię z gorsetem dla Ka’ew. Nie wiem skąd on ją wytrzasnął. Naszej piratce na widok sukni aż zaświeciły się oczy. Mam nadzieję, że suknia spodobała jej się ze względu walory estetyczne, a nie dlatego, że jej kolor przypominał świeżo upuszczoną krew. Ja zrezygnowałem z mojego płaszcza i kolczugi, zwieńczenie kostura okręciłem szarfą. Intensywny, żółty kolor moich oczu ukryłem pod okularami Malvina, który dodatkowo spreparował na mojej buźce imponującą bliznę. Rozpuściwszy włosy uznałem, że przemiana dobiegła końca. Vincent zmienił kolor swojego intrygującego płaszcza na babciny róż. Następnie ustaliliśmy historię. Byłem ochotnikiem pragnącym zaciągnąć się do Gardis. Przybyłem do miasta razem z żoną (czyli Ka’ew – sic!) oraz dziadkami. Myśl o byciu mężem tej szalonej piratki napawa mnie autentycznym przerażeniem. Uzbrojeni w glejty i fałszywą historię udaliśmy się do bramy. I wtedy go zobaczyłem. Mój ojciec stał przy bramie i przetrzepywał powozy opuszczające miasto. Na szczęście zmierzaliśmy do przeciwnej strony bramy i mnie nie zauważył. Nie byłem gotowy na konfrontację. Zawsze był dla mnie mentorem i ukształtował mnie nie mniej niż matka. Jest dobrym człowiekiem i jestem przekonany, ze musieli mieć na niego tęgiego haka, skoro zdecydował się na tak paskudny czyn. Czasami starasz się zmazać stare winy, być lepszym, walczysz o lepszego siebie. I wtedy zjawia się przeszłość i chwyta za gardło. Dlatego chcę mu pomóc. Nie będę jednak teraz narażał życia moich towarzyszy. Po jatce w magazynie nie wiem czego się spodziewać ze strony ojca i innych członków Gardis. Może spróbuję skontaktować się z nim później. Za ojcem stała jeszcze jedna postać, która przykuła mój wzrok. Zakapturzona postać w czarnym powłóczystym płaszczu (chyba ubiera się tam, gdzie Vincent). Na pewno nie jest z Gardis. Może to trochę strzelanie na oślep, ale warto się dowiedzieć kto zacz. Na razie stało jednak przed nami inne zadanie. Strażnicy przy bramie nie byli strasznymi służbistami. Trochę zrobili się podejrzani, gdy „babcia” nie potrafiła wymówić swojego imienia (wspominałem, że Vincent nie potrafi posługiwać się artykułowaną mową?). Na szczęście „dziadek” wpadł w swój muzyczny amok i odwrócił uwagę strażników od niemej babci. Strażników ujęła również opowieść o młodym ochotniku, pragnącym dołączyć do ich formacji. Zrobiliśmy małe zamieszanie, ale w końcu byliśmy za bramą.

I co wtedy robi nasze małe, osobiste tornado chaosu w osobie pewnej piratki? Zamiast pozwolić Vincentowi zaprowadzić nas do schronienia, zaczyna się z nim szarpać w pierwszej ciemnej alejce. Szczerze to byłem tak spompowany emocjonalnie, że było mi już wszystko jedno. Chciałem już tylko zanurzyć się w zapomnieniu jakie oferuje sen. Dlatego nie miałem siły się dziwić, gdy Ka’ew ściągnęła kaptur Vincenta i naszym oczom ukazał się głowa insekta. Przyznam, że nie widziałem jeszcze takiego osobnika, mimo że do Gardis ściągają istoty wszystkich ras. Z chęcią poznam jego historię, chociaż nie sądzę, by chciał się nią dzielić. Po tej rewelacji poszliśmy w końcu do obiecanego azylu. Okazała się nim „Druga szansa” szemrany lombard prowadzony przez niejakiego Łapę. W środku przywitał nas totumfacki Łapy, Kciuk (nie pytajcie skąd ksywka, obrzydliwość). Obaj panowie nie wydawali się zagorzałymi entuzjastami praworządnego stylu życia. Chociaż Łapa nie figurował w żadnej z dostępnych mi kartotek. Oczywiście. Vincent zaprowadził nas na swoje pokoje. Miał do dyspozycji poddasze, które byłoby całkiem przestronne, gdyby nie wszechobecne regały ze słojami, pękatymi tomiszczami i najróżniejszymi specjalistycznymi utensyliami. W ścianie pysznił się wspaniały witraż przedstawiający motyla. Nie wiem jak w takim zapyziałym miejscu powstało takie arcydzieło. Kontemplowanie tego dzieła sztuki zakłócił mdlący smród, który atakował nozdrza tuż po przekroczeniu progu pokoju. Otworzyliśmy okno i poszliśmy spać. Przyśniło mi się coś, czego prędko nie zapomnę…

*Noc. Szedłem szeroką brukowaną ulicą. Echo moich kroków odbijało się od ścian okazałych domostw, światło sączyło się z latarni i mansardowych okien. W ręku trzymałem skórzany bukłak. Byłem śledzony. Zamaskowane postacie przemykały na granicy widzenie peryferyjnego. Otaczały mnie z każdej strony. Nagle, latarnie zgasły, okiennice trzasnęły z hukiem pogrążając ulicę w mroku nocy. Za sobą wyczułem ruch, złowiłem dźwięk sztyletu wyciąganego z pochwy. Odwróciłem się gwałtownie jednocześnie biorąc zamach bukłakiem. Ręka uzbrojona w sztylet wyprysnęła z zupełnej ciemności przecinając naczynie. Zamiast rumjalu pociekła z niego gęsta, rubinowa krew. W mojej drugiej ręce znikąd pojawił się sztylet. Krzyknąłem bezgłośnie i dźgnąłem. Nagle stałem w więziennym magazynie. Ostrze sztyletu wystawało z piersi chłopaka w barwach guarderii. To ja trzymałem rękojeść. W jego oczach widać było zaskoczenie, strach i niemy wyrzut. Nie mogłem puścić sztyletu, więc wyszarpnąłem go z piersi biedaka i uciekłem zbiegając po schodach. Przy stole leżeli Francesco i reszta kompanii, którą spiłem. Tyle że nie spali. Leżeli martwi, skóra zielonkawa z fioletowymi wybroczynami jak po ugryzieniu deszczowego pająka. Wybiegłem przez drzwi i otoczyła mnie kompletna ciemność. Znów poczułem obecność za sobą. Na wpół oszalały ze strachu odwróciłem się potężnie tnąc na odlew sztyletem, gotowy na śmierć.*

 *Postać za mną zajaśniałą oślepiającym blaskiem. W zetknięciu z tą poświatą ostrze mojej broni pękło na tysiące żelaznych drzazg, które zawisły w powietrzu, jak owad pochwycony w bursztyn. Sylwetka postaci była kobieca. Przez jaśniejącą aurę ciężko było cokolwiek dostrzec, jednak wyłowiłem dziwnie znajome rysy twarzy. Kobieta przemówiła dobrze znanym mi głosem – Oj, Garet, Garet. Dobrze zrobiłeś ratując ich. Całą trójkę. Trzymaj, się ich. Nawet jeśli masz wątpliwości, nawet jeśli pozornie nic was nie łączy. Ty potrzebujesz ich, a oni ciebie, chociaż jeszcze tego nie widzą. Nie znam przyszłości, jednak czuję wiatr zmian i tak jak ty mam silne przeczucie, że wasza kompania odegra jeszcze wielką rolę. Jednak dług przelanej krwi trzeba będzie jakoś spłacić, prędzej lub później. Co do rodzinnej tajemnicy jestem związana przysięgą i nie mogę ci nic powiedzieć bez jego zgody. Idź, spotkaj się z nim, może tym razem nie będzie taki uparty, by wszystko załatwiać sam. Dobra, koniec już tego gadania – westchnęła – miałam zrobić to później, ale przyda ci się w twojej podróży. Pchnęła mnie mocno w pierś i wybudziłem się.*

Czułem jak przez moje ciało przepływa więcej energii niż dotąd, dodatkowo mogłem ją kształtować na nowe sposoby. W umyśle kołatały się słowa starożytnego języka, odpryski mocy. Podniesiony na duchu ujrzałem moich towarzyszy. Podobno przespałem orszak pogrzebowy Strzebora. Niech mu ziemia lekką będzie. Ciekawe w jakie krainy zawędrował jego duch. Kto wie, może kiedyś się dowiem... Ale z powrotem na ziemię. Z moimi towarzyszami odbyliśmy rozmowę, która z grubsza byłe rekapitulacją ustaleń ze stodoły. Tym razem moi towarzysze byli bardziej otwarci. Vincent opowiedział o swojej pracy. Łączy osiągnięcia techniki z systemami biologicznymi. W rezultacie powstają odpychające i budzące grozę wynalazki. Jakkolwiek wstrętne i obrzydliwe by nie były, zdają się mieć potencjał znacznie ułatwić życie mieszkańców Trójkontynentu. Koło czegoś takiego żaden Konsjerż nie może przejść obojętnie. Natomiast Ka’ew aż zaświeciły się oczy na myśl o własnym statku. Pierwszy raz zdawało się, że na czymś jej zależy - z wyjątkiem jedzenia i picia.Niewiadomo, gdzie zaprowadzi nas nasza droga, gwiezdna łajba może się przydać. Malvin jest trochę łatwiejszy do odczytania niż tamta dwójka. Wprost zionie niechęcią do systemu, który posłał go na szafot. Może okazać się cennym sojusznikiem, podczas mojego śledztwa. Nadal trochę kręcił, jednak niebawem uchylił rąbka tajemnicy. W rozmowie z Łapą zasugerował, że ślad może wieść na północ. Paser powiedział, że ma dla nas przydatne informacje. Oczywiście nie za darmo. I wiecie co kazał nam zrobić? Okraść grób – mój (względnie) dobry humor wyparował. Cóż, przynajmniej nie będziemy nikogo mordować, nie?

Otóż nie, jednak tym razem, tylko się broniliśmy. Ale po kolei. Wyekwipowaliśmy się niczym rasowe hieny cmentarne i poszliśmy łupić nieboszczyków. Większość mieszkańców zajęła się świętowaniem i cmentarz przy Świątyni Suwerennej Ciżby świecił pustkami. Nasze zadanie ułatwiała wszechobecna, płożąca się mgła. Pierwszą przeszkodą było solidne cmentarne ogrodzenie. Piratka przeskoczyła bez trudu. Widać uskrzydlała ją perspektywa grabieży. Co do Vincenta okazało się, że ma skrzydła niczym motylek. Socjopatyczny, hobbystycznie bebeszący żywe istoty motylek. Malvin miał mniej szczęścia. Przełażąc przez płot poharatał sobie rękę. Uleczyłem go jak tylko przelazłem przez mur. Moc płynęła ze mnie żywiej, jednocześnie miałem nad nią większą kontrolę. Zaczailiśmy się w krzakach a Ka’ew poszła na przeszpiegi. Wystarczyła chwila i rozpłynęła się we mgle. Wróciła z niepokojącą wieścią. Ukryta w cieniu Świątyni stała podejrzana postać. Ustaliliśmy, że Malvin swoim krasomówstwem odwróci jej uwagę. Vincent w barwach Gardis będzie go ubezpieczał, ja ubezpieczam Vincenta. Ka’ew obiera okrężną trasę do grobów i je obrabia. Wystartowaliśmy. Obserwowałem zaczajonego Vincenta, gdy ten spiesznie ruszył do Malvina. Podążyłem za nim. Ujrzałem Malvina stojącego przy zakapturzonej shadar kai (całkiem ładnej). Ostrzem swojej broni celowała w Vincenta. I wtedy się zaczęło. Krzyknęła coś do swoich, Malvin kluczył wokół niej. Vincent coś zrobił i starego otoczyła nadnaturalna poświata. Przyzwałem słowo moc i wyzwałem nieznajomą na uświęcony pojedynek. Ona z kolei przyzwała cienistą bestię, która zaatakowała Malvina. Czar go ochronił, więc bestia skupiła się na nas. Jej przeraźliwe wycie zmusiło mnie i Vincenta do ucieczki. Ale wstyd. Po chwili się otrząsnąłem, jednak w międzyczasie zjawili się koledzy tamtej. Ci byli ludźmi. Malvin w międzyczasie zaatakował shadar kai, łamiąc zasady pojedynku. W rezultacie tamta zwiała z jakimś podłużnym pakunkiem. Cholera, niby skąd miał wiedzieć co robię, skoro tylko krzyknąłem słowo w tajemnym języku? Następnym razem wplotę je w bardziej opisową i zrozumiałą frazę. Czarowanie to niełatwa sprawa. Jednak nie ma tego złego. Złamany czar uwolnił również mnie. Zamachnąłem się na bestię. Przelałem w mój młot energię i jego powierzchnia zaczęła się zmieniać. Linie o barwie płynnego złota układały się w cudowne wzory na stylisku, obuchu i ostrym, przypominającym dziób, bijaku. Myślałem, że ubiłem bestię, ale mroczny pomiot jeszcze stał. Poprawiłem a psisko nadal żyło. W końcu wykończył ją strzał z nowej, bionicznej kuszy Vincenta. W tym samym momencie Malvin unikał ataków dwóch przeciwników w serii tanecznych zwodów. W końcu zdekapitował jednego z nich. Po wyrazie twarzy sądzę, że odbieranie życia to dla niego nowość. Mocno to przeżył. Drugi typ, widząc upadek towarzysza, zerwał swój naszyjnik i eksplodował. Chyba był wadliwy, bo ledwo co poczułem. Więcej szkód by wyrządził, jakby rzucił tym rupieciem. I może by przeżył. Za mną usłyszałem Ka’ew – Mam łup! Wiejemy! – krzyknęła. Malvin z Vincentem przeszukali zwłoki i – o zgrozo- Vincent zdjął skalp z odciętej głowy. Przestaje mnie to już dziwić. Gdy uciekaliśmy w stronę lombardu, usłyszeliśmy krzyki istot przebywających w Świątyni. Wtedy też dowiedzieliśmy się z czym uciekła shadar kai. Trójząb Arvanona, Zabójca Bogów, legendarna broń Strzebora w rękach wyznawców Mroku. Coraz lepiej, ciekawe jakie katastrofy los trzyma w zanadrzu na jutro. Niemniej, w pewien przewrotny sposób, była to nieoceniona szansa dla naszej czwórki…

## Kroniki Gareta cz. 3 (Sesja 4)

### **12 Barrakas, noc**

„Ukradli Zabójcę Bogów!” grzmiał Brylan. Jego głos wybijający się nad rozgardiasz panujący w świątyni rozpoznałem od razu. Puściłem się biegiem za Ka’ew, która sadziła radosnymi susami przez cmentarz. W ręku miała wór z fantami. Ohydna robota, czułem się jakbym po pas ugrzązł w rynsztoku. Jednak dzięki błyskotkom tego nieszczęśnika może dowiem się coś o tych ciemnych typach. Oraz o moim ojcu, co ekscytuje mnie w równym stopniu co niepokoi. Gdyby tylko ten stary trep nie był tak potwornie uparty. Już ja mu powiem do słuchu…

Zanim przekazaliśmy łup Łapie, Vincent uszczknął sobie z niego coś dla siebie. Nie podejrzewałem go o taką chciwość. Jednak znam go zaledwie dwa dni, więc co ja mogę o nim wiedzieć. Mieszka na poddaszu pasera obsługującego hieny cmentarne, więc pewnie swój swego przyciągnął. Sam jednak nie będąc pozbawionym wad i nie mając ochoty na kolejną sprzeczkę, siedziałem cicho. Malvin jak zwykle dał popis krasomówstwa i opchnął O’Sullivanowi nawet stary, niemodny gajer zdarty z pechowego trupa. Ten człowiek sprzedałby maść na oparzenia solarnemu smokowi. W zamian za te „skarby” paser obiecał zebrać dla nas informację oraz opowiedział nam o Synach Masywu – siatce przemytników, która trudniła się również handlem żywym towarem. Podobno potrafią wprowadzić do miasta każdego. Co ważniejsze, tata jest z nimi powiązany. To był dla mnie duży cios. Harald Strażnik, wspaniały przyjaciel dla wielu członków Gardis, którego gromki śmiech wypełniał karczmę wieczorami oraz wznosił się ponad bitewny zgiełk, kochający mąż, a dla mnie rodzic, opiekun i mentor bezwzględnym handlarzem niewolników. Oddałbym wiele, aby te informacje okazały się nieprawdą. Wolę nie myśleć o tym ile zła wyrządził. Zła, które teraz uderzyło w niego rykoszetem. Nie mam wątpliwości. Żeby moja rodzina odzyskała spokój trzeba wytropić i unieszkodliwić Synów Masywu. Permanentnie. Pogrążony w niewesołych myślach wszedłem do pokoju Vincenta skapanego w późnowieczornym mroku. Jednak prawdziwe rewelacje miały dopiero nadejść.

W pokoju dokonaliśmy oględzin przedmiotów zdobytych na kultystach oraz podsumowaliśmy informacje. Nieznajoma była shadar-kai, wysłanniczką Kruczej Królowej, Pani Shadowfell. Niezbyt wesołe miejsce, gdzie po śmierci trafiają istoty, które nie miały nadziei na lepsze życie w zaświatach.  Mroczna smutna kraina, której mieszkańcy żywią się bólem istot żywych. Teraz posiadają jedną z najpotężniejszych broni w tej części Wszechrzeczy. I tylko my o tym wiemy. Trzeba ostrzec innych. Tyrze, daj mi mądrość i siłę, abym podołał zadaniu. Byłaby to również jakaś szans ana zrehabilitowanie się w oczach Gardis. Zastanawiam się, czy Synowie Masywu i kultyści Królowej to elementy tej samej układanki. Przekonamy się o tym jak tylko wytropimy tamte gnidy. Intryga się zagęszcza, coraz więcej wątków jest wplatanych w osnowę tej historii: Synowie Masywu, Shadowfell, Gardis. Robi się to trochę za skomplikowane jak na mój gust. A to nie koniec.

W pewnym momencie Malvin podszedł do mnie i powiedział coś, co kompletnie mnie zaskoczyło. „Zastanów się może czy chcesz zrezygnować ze swojej rodziny. Bo niektórzy dali by wszystko żeby mogli podjąć taką decyzję w ogóle”. Potem dał do zrozumienia, że sam został odseparowany od swojej rodziny. Dopiero wtedy zrozumiałem co mogło oznaczać dziwne zachowanie Ollina wcześniej. Otóż gdy wyciągaliśmy informacje od Łapy, Malvin zaczął wypytywać o młode osoby, ofiary handlu ludźmi. Syn? Córka? Wnuczek? Wnuczka? Wiedziałem, że stary coś skrywa, ale czegoś takiego nie podejrzewałem. Umocniło mnie to w przekonaniu, że (mimo wszystko) uwolnienie go z wieży było właściwą decyzją. Mam nadzieję, że w końcu coś powie o sobie i da sobie pomóc. Bycie otoczonym przez upartych dziadów zasłaniających się woalem tajemnic to widać moja życiowa klątwa. Jeszcze jedna rzecz o Malvinie. W pożyczonej od Łapy gazecie widniały wizerunki zbiegów. Na szczęście mojego nie było. Nie było też nic o Ollinie. Zamiast tego portret Malvina został podpisany imieniem i nazwiskiem niejakiego Yossefa Thiena. Dziadek zapytany o to kręcił jak zwykle. Wspomniał jedynie, że to nazwisko ma związek z jego pobytem na Splelljammerze. Opowiedział, jak jego przyjaciel został zabity przez beholdera (od tej pory Malvin ma poważny uraz do tych stworów). Jednak z historii nie wynikało jasno czemu Malvin tak żongluje tożsamościami. Beznadziejny przypadek. Nie trzeba jednak być geniuszem by domyślać się dlaczego ktoś zmienia nazwiska jak rękawiczki. Raczej nie z nadmiaru doświadczanej miłości i uwielbienia. Nie była to jednak najbardziej wstrząsająca rzecz jakiej dowiedziałem się o moich towarzyszach tej nocy.

Mój (były) zakon poświęcił się walce z nadnaturalnymi zagrożeniami jakie mogą spaść na mieszkańców naszego świata. Zło jednak często przychodzi pod niewinną postacią i niektórzy z naszych braci doskonalą się w sztuce wykrywania takich zagrożeń. Szybko odkryto we mnie naturalne predyspozycje i przyuczono do wyczuwania zarówno anielskich jak i demonicznych oraz nekromantycznych aur. Zlustrowałem szybko przedmioty (oraz część ciała) zabraną kultystom i przekonałem się, że wydzielają słabą nekromantyczną aurę. To były płotki o praktycznie zerowej mocy. Jednak z chwilą gdy spojrzałem w prawo ujrzałem potężną demoniczną manifestację. Ka’ew. Aż emanowała czarną jak pustka aurą. Pakt? Demon w przebraniu? Klątwa? Nie wiedziałem co zrobić. Jakbym od razu oskarżył ją o konszachty z demonem, dałaby nogę i już byśmy jej nie znaleźli. A chodzącą potencjalną demoniczne medium wolałbym mieć na oku. Dam jej szansę na wytłumaczenie się, ale w bardziej sprzyjających warunkach. Na razie postanowiłem podzielić się tą rewelacją z Malvinem i Vincentem. Nie wiem czy Ka’ew wie, że ja wiem. A może ona sama nie wie? Mam nadzieję, że nie popełniam w ten sposób kolejnego błędu przez który zginą ludzie. Chyba nie umiałbym z tym żyć. Jednak nie zabiję jej nie dając szansy na udzielenie wyjaśnień. Myślałem, że na fieście opuści gardę i coś z niej wyciągnę z pomocą tamtych dwóch. Jednak sprawy przybrały tej nocy nieoczekiwany obrót.

Te wszystkie rewelacje ciążyły mi niczym tysiącfuntowy głaz. Potrzebowałem chwili relaksu, kilku minut wolnych od zmartwień. Ka’ew zresztą od samego początku (bardzo) głośno wyrażała swoją chęć pójścia w miasto. Uroczystości pogrzebowe uświetniały liczne atrakcje a wyszynki pracowały na pełnych obrotach. Przekroczyliśmy próg „Drugiej szansy” i dołączyliśmy do świętujących. Całe de Comerade ogarnął świąteczny nastrój. Letnią, ciepłą noc wypełniał gwar rozmów, śmiech i muzyka. Mieszkańcy z bratnią serdecznością częstowali się kuflami pienistego piwa (z czego skrzętnie skorzystała Ka’ew) gromko wznosząc toasty. Na ulicach rozstawiono stragany oferujące najrozmaitsze specjały. Zawsze chciałem skosztować słynnego czarnego sera z mleka katoblepasów. Jest to jedno z tych dań, które chcesz spróbować chociaż raz (żeby mogło się powiedzieć, że się jadło), ale potem do nich nie wracasz. Smak, owszem, niezrównana harmonia smakowych nut aksamitnie pieszcząca kubki smakowe. Niestety capi jak rozkładające się zwłoki. Nie wiem jednak czy gorszy był zapach czy widok Vincenta, który swoją porcję z upojeniem obwąchiwał, jakby dostał przed chwilą świeczkę zapachową. Cóż, każdy wybiera swoją truciznę. Uzbroiliśmy się w kufle ciemnego piwa i ruszyliśmy w stronę rynku, gdzie miały miejsce główne atrakcje. Arkanista Ado ogłosił konkurs z nagrodami - warto będzie tam później zajrzeć. Usadowiliśmy się na dębowych ławach ustawionych naprzeciwko „Ciągłego Pląsu”. Wydaje mi się, że minęły wieki od czasu gdy byłem ty, by kupić od Astora bukłaczek rumjalu. Spełniliśmy toasty, wszyscy poweseleli. Gdy spojrzałem na radosną Ka’ew upojoną piwem i świąteczną atmosferą, nie mogłem uwierzyć, że to ta sama krwiożerca piratka z wcześniej. Pomyślałem, że to dobra okazja by łagodnie podpytać a demoniczna aurę. Najpierw musiałem jednak poinformować o wszystkim Vincenta i Malvina. Poprosiłem Ka’ew by przyniosła więcej piwa a pod jej nieobecność szybko zreferowałem moje odkrycie towarzyszom. Zgodzili się, że sprawę trzeba załatwić łagodnie i na spokojnie. Gdy skończyliśmy się naradzać Ka’ew nadal nie było.

Przypomniała mi się inna uroczystość. Kilkanaście lat temu z okazji 20. rocznicy założenia Casa de Comerade odbył się niezwykle huczny festyn. Z wypiekami na twarzy oglądałem egzotyczne okazy fauny i flory przywiezione przez Łowców z niezbadanych astropelagów Nowokręgu. Słuchałem fascynującej opowieści o kolonizacji Nowokręgu snutą przez kapitana Tago, który był honorowym gościem festynu. Akademia Elgina otworzyła swoje podwoje i przygotowała zapierającą dech w piersiach wystawę o legendarnej podróży Kamratów  Konrada. Jednak najbardziej zapadło mi w pamięć stoisko oficyny Filx i Bracia. „Co tam takiego wypatrzyłeś Garet?” zapytała mama z subtelnym uśmiechem na ustach patrząc jak wgapiam się w stoisko. „Hah, nasz chłopak chyba chce zostać szulerem Igerno” powiedział tata żartobliwie - „Karty już wymyślono, nie wiem co ich postrzeliło robić je od nowa, czego te skrzaty nie wymyślą”. Powiedział patrząc na kolekcję mistrzowsko wykonanych kart do nowej gry. „Wiesz co, synek?” powiedział już ciepło – „wybierz sobie jedną, na początek kolekcji, a co tam, mamy przecież święto!” Uśmiechnął się i skinął na sprzedawcę. Do dziś ją mam – szmaragdowiec wąskonosy. Nie najmocniejsza, ale nigdy jej nie wymienię. Jaki ja byłem wtedy szczęśliwy…

Uśmiechając się do wspomnień wziąłem do ręki moją zieloną talię do Potworiady i zacząłem machinalnie przekładać karty. „Gramy w karty?” – spytałem. Malvin tylko się uśmiechnął i zręcznym gestem wytrawnego karciarza rozłożył własną talię. Fioletowa – cóż, talia wiele mówi o właścicielu. Partia była krótka lecz zażarta. Vincent jak urzeczony przyglądał się pojedynkowi co i rusz zaciągając się trupim serem. Miałem niezłą rękę, udało mi się wyłożyć moją ulubioną kombinację – opartą o wzajemnie wzmacniające się liściaki-pędraki i bagienne krzykacze. Miałem starego grajka w garści, ta partia była moja. Dobrał ostatnią kartę. Nagle oczy mu błyskają, unosi się i z okrzykiem tryumfu odwraca ją w moją stronę. Fioletowooki gibek. Mój gang liściaków został zdmuchnięty. Nie wiem jak on to zrobił, jedyna karta idealnie kontrująca moją taktykę. Szczęście czy mistrzostwo, wygrał a ja wcale nie żałowałem – partia była wspaniała.

Mój dobry humor zważył się trochę jak zobaczyłem wracającą Ka’ew. Prowadziła w nasza stronę postać odzianą na czarno i łysą jak kolano. Mężczyzna spojrzał dokładnie w naszą stronę i uśmiechnął się a mi serce podeszło do gardła. To był ten sam facet, który węszył przy Bramie Żebracznej. Byłem przekonany, że wie kim jesteśmy. W pierwszym odruchu chciałem się zerwać i uciec, ale szybko się opanowałem. Gdyby zależałoby mu na pojmaniu nas poszedłby do Gardis. Postanowiłem udawać głupiego i wybadać czego od na chce. „Tak się załatwia drinki!” – powiedziała Ka’ew radośnie. Nie wiem  czy była kompletnie nieświadoma, czy po prostu rozkoszowała się niepokojącą atmosferą zaistniałej sytuacji. „Miło mi, Arvog” – powiedział przybysz z galanterią i prawie niewyczuwalną nutą kpiny. Pierwsza faza konwersacji miała nad wyraz kuriozalny charakter. Przybysz nie krył się, że zna nasze prawdziwe tożsamości, my z uporem udawaliśmy. Graliśmy w dziwną pijacką wersję prawdy i wyzwania, podczas której żałośnie się poplątałem. W końcu zniecierpliwiony Vincent zakończył udawanie. Arvog wyjaśnił nam, że nie jest zainteresowany wrzucaniem nas do więzienia. Detektywowi bardzo zależało na relacji Malvina dotyczącej śmierci Marlosa Bateu (dziadek jak zwykle odpowiadał półsłówkami i półprawdami). Miało to mieć związek z jego własną misją. Dom Zarash’ak zleciła mu, jako wybitnemu czarodziejowi – detektywowi, wyjaśnienie pewnej kradzieży, nie podał szczegółów. Czy to nowa odsłona układanki rozrastającej się w zastraszającym tempie? Nie wiem, jednak stwierdził, że nasze cele są zbieżne i obiecał pomoc w moich poszukiwaniach. Pod jednym warunkiem. Mieliśmy zostać korsarzami na usługach Wolnej Kompanii. Nie uśmiechało mi się pętać kolejnymi zobowiązaniami, zwłaszcza że implikowały one działalność nie do końca legalną. Jednak z drugiej strony oferta była kusząca. Arvog będzie doskonałym sprzymierzeńcem, ponadto Kompania zapewni nam namiastkę bezpieczeństwa. Ponadto korsarze zwyczajowo mają dużą swobodę działania. I co w cale nie jest najmniej ważne jestem przekonany, że Ka’ew przystanie na tę propozycję. Będąc blisko niej, mógłbym hamować jej krwiożercze zapędy i monitorować jej demoniczna aurę. Dlatego też ochoczo przystałem na propozycję. Antysystemowy Malvin miał duże opory, ale ostatecznie się zgodził – przemówiła do niego wizja powrotu na Eberron (ciekawe...). On chyba naprawdę bardzo nie lubi wszelkiej maści organizacji. Mam nadzieję, że jego obawy są płonne. Jeśli kompanią będzie chciała nas wyrolować, gorzko pożałują. Patrząc na Vincenta, nie byłem w stanie stwierdzić co postanowił. Dla Ka’ew była to wprost wymarzona oferta. Raptem okazało się, że Ka’ew nie ma z nami przy stole. Zobaczyliśmy jak na podium przerobionym z szafotu (jak dobrze, że Brylan nie kazał powiesić Francesca i reszty) wyśpiewuje nieprzystojną szantę. Ta dziewczyna wie, jak korzystać z życia. Problem w tym, że może okazać się bardzo krótkie, jeśli nie zmądrzeje. Najwyższy czas się zbierać. Pożegnaliśmy się z Arvogiem i ruszyliśmy w stronę „Drugiej szansy”. Wtem zobaczyliśmy jak Ka’ew zrywa się i ucieka. Próbowaliśmy ją gonić, ale rozpłynęła się wśród tłumu. Zdradziła nas? Może niepotrzebnie darowałem jej życie…

## Kroniki Gareta cz. 4 (Sesja 5 i 6)

### **12 Barrakas c.d.**

Ka’ew zwiała. Puściłem się za nią w pogoń, ale rozpłynęła się w barwnym i gwarnym tłumie świętujących. Spróbowałem wyczuć jej demoniczną aurę jednak bezskutecznie. Wróciłem do Malvina i Vincenta. Jakkolwiek zaniepokojeni, nie byliśmy przesadnie zdziwieni. Nasza szalona piratka wielokrotnie pokazywała, że w jej słowniku słowa „spokój” i rozsądek” raczej nie występują. Dlatego podejrzewałem, że jej ucieczka była raczej spowodowana szalonym impulsem niż przemyślaną intrygą. Było mało prawdopodobne, że poszła na nas donieść. Może jest nieprzewidywalna i impulsywna, ale jej instynkt samozachowawczy pracuje (zazwyczaj) sprawnie. Celowałem raczej w chęć załatwienia własnych spraw albo pijacki amok. Jej zachowanie było mocno podejrzane, jednak postanowiliśmy dać jej szansę. Była naszą towarzyszką i wspólnie przeżyliśmy wiele przez ten krótki, czas. A ja nie znoszę zostawiać swoich towarzyszy. W oczekiwaniu na Ka’ew wtopiliśmy się w tłum ciągnący do namiotu Wielkiego Ado. Tutaj ukryci bezpiecznie w tłumie mogliśmy poczekać na naszą niezrównoważoną towarzyszkę. Nie ukrywam również, że cieszyłem się jak dziecko mogąc wziąć udział w zabawie. O towarach Ado krążyły legendy, a w tym namiocie można było otrzeć się o tą niezwykłość. Kolorowe refleksy światła, gwar rozmów, wszechobecna aura magii i tajemnicy przyprawiająca o gęsią skórkę. W namiocie rozstawiono stoiska, przy których można było wygrać losy to koła fortuny obsługiwanego przez samego gospodarza. Tuż przy wejściu dwójka goblinów w zapaśniczych słowach karmiła piaskiem areny jakiegoś młodzika. Stoisko dalej czerwony jak burak półelf schodził z podwyższenia przy akompaniamencie śmiechów i oklasków widowni. Odprowadzał go wzrokiem gnom z fantazyjną fryzurą przywołującą na myśl tęczowy płomień. W głębi namiotu tabaxi o chytrym wyrazie twarzy żywo gestykulował pokazując jakiś słój. Otaczający go gapie mieli całkiem zbaraniałe miny. Naprzeciwko słoja szranki ustawił postawny hobgoblin, doglądający dwóch ogromnych kóz. Widząc wspaniałości festynu znów poczułem się jak dziecko. Ciężar minionych wydarzeń spadł z moich barków. Poczułem się lekki i pełen energii. Kipiąc entuzjazmem poprowadziłem Malvina w stronę goblinów. Vincenta z kolei zainteresował wyżej wspomniany słój (cóż, co kto woli). Ja tymczasem byłem gotowy na nieco kotłowaniny z Mixem i Maxem (tak nazywały się gobliny). Zapewniłem sobie całkiem efektowne wejście – jednego z nich całkiem zbiłem z tropu. Zacząłem nieźle. Szybko się jednak przekonałem, że goblini bracia są świetnie skoordynowanymi zawodowcami. Udało się wygrać ale musiałem użyć wszystkich swoich sił a i to by nie wystarczyło gdyby nie wsparcie Malvina. W najcięższych chwilach stawał na linach ringu i krzyczał do mnie jakieś rzeczy. W tej całej kotłowaninie ledwo go rozumiałem, jednak coś w tonie jego głosu, dźwięku jego bębna przydawało mi nowych sił. Gdy cały w piachu i oliwie niczym schabowy w panierce schodziłem z ringu podaliśmy sobie ręce, czułem, że z tym człowiekiem  zadzierzgnąłem więź trwalszą niż relacja dwóch kompanów z przypadku. Po chwili odnaleźliśmy Vincenta. Spod płaszcza wystawał mu pęczek loteryjnych losów podobny do tego wygranego przeze mnie. Za plecami zostawiał nastroszonego tabaxiego warczącego na swój słój. Do tej pory nie wiem co tam zaszło. Wszyscy trzej podeszliśmy pod podium, na którym niepodzielnie panował tęczowowłosy gnom Thermodus. Do tej pory nikt nie był w stanie dorównać mu kunsztem słowa. Jednak trafiła kosa na kamień, a kamieniem tym okazał się nasz entuzjasta instrumentów perkusyjnych. Król został zdetronizowany a następnie ustawiony pod pręgieżem lirycznej chłosty, którą zgotował mu Malvin. Tłum był zachwycony i nawet powściągliwy dotychczas Vincent był pod wrażeniem zdolności naszego towarzysza. Thermodus, równie czerwony jak jego poprzedni adwersarze, wyglądał tak, że prawie mi go było żal. Zachował się jednak godnie i przyznał Malvinowi należną mu nagrodę. Z kieszeniami wypchanymi biletami mieliśmy już udać się do koła nagród, gdy nabrałem ochoty na jeszcze jedną konkurencję. Wspomniany hobgoblin, Kern Łamiszczęka, wręczył mi treningową lancę oraz wskazał kozę. Nie było łatwo ją oswoić, pierwsze próby zakończyły się fiaskiem. Z pomocą przyszedł mi Vincent, który zmodyfikował zapach trupiego sera, którym chciałem obłaskawić kozę (z perspektywy czasu rozumiem co było nie tak z moim planem). Przeczuwając ,że bój, choć turniejowy, będzie zaciekły, oddałem Vincentowi kronikę oraz moje karty (nie będę wystawiał na próbę uczciwości Malvina) na przechowanie. Mimo dzielących nas różnic zacząłem lubić tego ekscentrycznego i inteligentnego robaka. Co prawda nazwanie go „ekscentrycznym” to tak jakby powiedzieć, że szarżujący na ciebie brzytwopaszcz jest „nieprzyjemny”, ale wydaje mi się, że w naszej drużynie to on jest najbardziej otwarty, prawdomówny i uczciwy co do swojej osoby. Nikogo nie próbuje wywieźć w pole tylko trzyma się swoich (dziwnych) zasad i postępuje według nich. W pewien sposób imponuje mi i mam nadzieję, że w przyszłości będziemy się lepiej rozumieć. Zostawiwszy swoje rzeczy w dobrych rękach spiąłem kozę do galopu i ruszyłem. Euforyczna energia nadal krążyła w moim ciele. Jednym zręcznym ruchem skruszyłem kopie na hobgoblinie wysadzając go z siodła. Poczułem się niczym mój ulubiony bohater i imiennik Garet Srebrne Ramię, w którego przygody wczytywałem się przy świetle świec w długie zimowe wieczory. Szczęśliwy jak dziecko odebrałem bilety i udaliśmy się po odbiór nagród.

Wielki Ado naprawdę był wielki. Górował wzrostem nad każdym mieszkańcem de Comerade. Roztaczał wokół siebie aurę wysublimowanego smaku, wdzięku i kupieckiej chytrości. Z galanterią odebrał od nas bilety i zakręcił kołem. Mi w udziale przypadła lalka czarodzieja, świecący piach i butelka z twarzą klauna. Ado twierdzi, że te skromne przedmioty zawierają cząstkę magicznej mocy. Albo poszedł po kosztach i to tylko tanie zabawki. Cóż, sprawdzimy to potem. Vincent wydaje się mieć odpowiednie kwalifikacje. Ponadto, był żywo zainteresowany rzemiosłem arkanisty. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ciężko wyczytać coś z jego twarzy ale z dnia na dzień jestem w tym coraz lepszy. Będąc kupcem z krwi kości, Ado próbował nas jeszcze naciągnąć na kupno jego towarów. Rozochocony zwycięstwami, wciąż będąc w heroicznym nastroju pomyślałem o nadludzkiej sile jaką wielu bohaterów posiadło na drodze magii. Jednak gdy usłyszałem ceny za zwiększające siłę przedmioty które podyktował Ado, stwierdziłem, że poleganie na własnej krzepie wcale nie jest takie złe.  Zaskoczył nas Malvin, który wypytał kupca o narzędzia lokalizacyjne. Jest oczywiste, że miał na myśli konkretną osobę. Teraz jestem prawie pewien, że nasz leciwy muzyk zostawił kogoś w tyle. Potem przez całą drogę do „Drugiej szansy” milczał, myśląc zapewne o utraconych bliskich. Zresztą milczeliśmy wszyscy. Vincent wgapiał się w wygrane zabawki, ja byłem tak zmęczony, że ledwo się wlokłem. Przez „wszystkich” mam na myśli nas trzech, bo Ka’ew nie wróciła. Zaniepokojeni, postanowiliśmy czekać na nią w naszej kryjówce.  W okolicach lombardu nasz milczący pochód został zatrzymany przez nadlatujący kamień. Spiąłem się do walki ale to była Ka’ew. Odetchnąłem z ulgą. Miała na sobie zupełnie inne ubranie, worek z gratami a na nogach trzewiki podejrzanie podobne do liturgicznego kapłańskiego obuwia. Miałem tyle pytań. Jednak byłem też niemiłosiernie zmęczony i nadal byliśmy poszukiwani, więc czym prędzej zaszyliśmy się w pokoju Vincenta. Pragnąłem jak najszybciej rzucić się w objęcia snu. Czułem jednak, że pewne sprawy wymagają omówienia.

Ka’ew, dość chaotycznie, wyjawiła również powody swojego zniknięcia. To było coś więcej niż pijacki ciąg (chyba). Zamroczona alkoholem piratka miała wizję. Zobaczyła rząd dusz. „Nie ma załogi bez kapitana” mamrotali wyciągając ręce w jej stronę. Przedarła się przez tłum i w następnej sekundzie siedziała w swoim azylu – bocianim gnieździe swojego statku. Tam spotkała sią ze swoją boginią – Vlakith i, co typowe dla Ka’ew, zaczęła się z nią szarpać. Następne co pamiętała to przebudzenie w skrzyni. W samej bieliźnie. W Świątyni Wielu Bóstw. Gdzie zdemolowała pomnik Kruczej Królowej i ukradła parę fantów. (Notatka: nigdy nie zostawiać Ka’ew bez opieki gdy pije). Potem odwiedziła swoich starych przyjaciół – bandę Gomlerza (Jak na tak szemranych typów ciężko znosili śmierć wodza Gardis. Chociaż biorąc pod uwagę fakt, że to Brylan zajął jego miejsce, nie dziwi to może aż tak bardzo.) Potem poszła już prosto pod „Drugą szansę”. Pokazała nam fanty ze świątyni. Zdębiałem. Na Torma! Ukradła relikwie Torma. Panie Przysiąg, wybacz jej. Odebrałem jej relikwię i bezpiecznie położyłem koło mojego posłania ignorując jej głupawe sugestie. Po jej niesamowitej historii potrzebowałem trochę spokoju więc uzupełniłem mój dziennik. Następnie usiłwałem zasnąc. Zawinięty w koc, miałem już zamknąć oczy, gdy w półmroku zamajaczyła mi twarz Malvina. Stary widocznie się z czymś zmagał i swoim zwyczajem dusił to w sobie. Postanowiłem pomóc mu się zwierzyć. „Malvin, chcesz coś wyrzucić z siebie?” zapytałem. Ollin w końcu zaczął gadać. Okazało się, że tego wieczora pierwszy raz odebrał życie. Mocno go to poruszyło. Nie wiem jakim cudem w jednym ciele egzystuje zahartowany „absolwent” kolonii karnej i wrażliwy muzyk, załamujący się po zabójstwie człowieka, który czyhał na jego życie. Zapytał mnie czy ja kiedyś zabiłem. Z wyjątkiem tego cienistego kundla to nie. Byłem członkiem Gardis, więc przemoc i śmierć nie są mi obce, ale sam nigdy nie odebrałem życia myślącej osobie. Jednak głęboko we mnie siedzi przekonanie, że nie miałbym z tym najmniejszego problemu. I bardzo mnie to niepokoi. Malvinowi powiedziałem tylko, że miał pełne prawo zabić we własnej obronie a jego rozterki przynoszą mu cnotę – śmierć nie powinna być rozdawana lekką ręką. Vincent i Ka’ew także próbowali pocieszyć starego bębniarza, każde na swój sposób. Vincent jak zwykle zaczął dziwić się ludzkim odruchom, jednak gdy spytałem go czy zabijał swoich, natychmiast umilkł. No właśnie… Byłem jednak zbyt wycieńczony by ciągnąć go za język. Jeśli w ogóle jakiś posiada. Piratka natomiast niespodziewanie się otworzyła. Opowiedziała nam o swoim dotychczasowym życiu na statku. Statku piratów z Gith, dodam. Tam każdy wahający się ginął szybko z rak wroga lub kompanów. Ka’ew zabijała by przeżyć. Zabijała z rozkazu kapitana. Zabijanie było dla niej tylko kolejnym narzędziem przetrwania. Nie wiem czy dodało to otuchy Malvinowi, ale mi pozwoliło na lepsze zrozumienie działań naszej piratki. Nadal nie pochwalam tego co zrobiła w wieży, ale nie oceniam jej już tak surowo. Mam nadzieję, że kiedyś przezwycięży traumatyczne przeżycia pobytu na statku (i nie będzie tak szybko sięgać za nóż). Potem rozmawialiśmy jeszcze trochę. Wygląda na to, że zaczynamy czuć więź. Szalony eksperymentator, piratka, zhańbiony strażnik, artysta z przeszłością. Jak jedna załoga czarostatku. Połączeni tragedią i wolą przetrwania. Nie wiem jak, ale przeczuwam, że wykujemy tu coś trwałego, coś co odbije się echem po wielu krainach. Malvin opowiedział nam o swoim dziecku. Zostało mu odebrane i od czasu wyjścia na wolność stara się je odnaleźć. Zrobię wszystko żeby mu pomóc. I ukarać winnych. Podzielił się również z nami poematem, który w pewnej mierze ukształtuje nas jako grupę. Widocznie granie na dzbanie i obrażanie ludzi rymem to nie jedyne artystyczne talenty Malvina. Brzmiał on tak:

***„Cztery strony świata,***

***cztery liście koniczyny,***

***A jak kot napłakał,***

***tyle szczęścia mej drużyny.”***

Wiersz melancholijny i dość smutny, a jednak napawał spokojem i poczuciem wspólnoty. Pokrzepiony na duchu oddałem się medytacji, powierzając Panu Przysiąg wszystko co mi się przydarzyło. Odczułem spokój, którego nie zaznałem od wielu dni, mimo że w głębi duszy nadal czułem ciężar czynów swoich i moich towarzyszy. Niebawem zmęczony usnąłem. A to co zobaczyłem w śnie wyryło się na zawsze w mojej pamięci: kroczyłem po ciemnej sali, wokół mnie chłodny podmuch niósł szepty: „czy to on? Trzynasty? Nie wyglada…” szedłem wśród prezentowanych na granitowych katafalkach broni. W pewnej chwili spojrzałem w kierunku gdzie na podwyzszeniu spoczywał wielki miecz o ściętym czubku, powierzchnia jego klingi falowała niczym może krwi. Rękojeśc oplecioną czerwoną skórą zwieńczała czaszka. Ostrze szeptało do mnie. Jak zahipnotyzowany szedłem w jego stronę. Dotknąłem jego powierzchni i momentalnie w moim umysle eksplodowała fala wspomnień. I pojawiła się nazwa którą znają wszyscy wyznawcy torma – rycerze cydonii. Obudziłem się z głową wypełnioną niesamowitymi wizjami dawnych dni.

### **13 Barrakas**

Okazało się, że Vincent cały czas był na nogach. Czyli to jeden z tych którzy uważają sen za stratę czasu . Osobiście uwielbiam spać ale szanuje ten styl życia. Nasz amator dziwnych obiektów poprawnie identyfikował wszystkie nagrody od Ado. Całkiem przydatne zabawki. Gdy zeszliśmy na dół, czekał już na nas wkurzony Sullivan. Przedstawiciel władzy w osobie Arvoga, który rozsiadł się wygodnie w fotelu, działał widocznie pokątnemu paserowi na nerwy. Vincent wziął Łapę na stronę i widać było, że jakimś cudem zmiękczył nieco serce tego granitowego faceta. Do tego stopnie, że Ka’ew dostała nawet na odchodnym (wymuszony) prezent – lunetę. Zebraliśmy swoje rzeczy i ruszyliśmy za Arvogiem w stronę Ambasady Zjednoczonej Kompanii Khorverskiej. Okazała budowla olśniewająca przepychem i wzbudzająca szacunek swoimi fortyfikacjami okazała się być labiryntem wąskich korytarzy i obszernych sal. Prowadzeni przez sztywnego szambelana dotarliśmy do gabinetu admirała. Freytan Caldmus okazał się krzepkim mężczyzną od którego biła mądrość lat oraz zdecydowanie. Chyba nie przypadliśmy mu do gustu i nie ukrywał tego. Jednak zdolności dyplomatyczne Arvoga stały na bardzo wysokim poziomie i w końcu podano nam list kaperski, którego pełny odpis załączam do niniejszej kroniki. W zamian za ło bezpieczeństwo i wsparcie stawaliśmy się korsarzami na usługach Wolnej Kompanii (tata nie będzie zadowolony). Podpisawszy kontrakt nie mieliśmy już odwrotu. Byliśmy związani przysięgą krwi. Tego dnia zyskaliśmy również nasze miano. Miano, które w przyszłości poznają wszyscy mieszkańcy Nowokręgu. Miano zrodzone z naszej desperacji i natchnienia Malvina. Jesteśmy Trefne Trefle.

Po odprawie w admiralicji Arvog przekazał nam szczegóły naszej pierwszej misji. Z Eberronu na Nowokrąg przywiodła go fala kradzieży relikwii rozmaitych kultów. Mieliśmy pójść tropem jednej z tych relikwii. W tym celu mieliśmy odszukać warforge’a przebywającego na pustkowiu Malara. Prawdopodobnie w całą sprawę zamieszani byli również ukrywający się na tym niegościnnym pustkowiu Synowie Masywu. Nim też mieliśmy się zająć. Wyśmienicie. W końcu ta cała sprawa zaczyna nabierać porządku, kierunku i sensu. Prawie. Powyższe informacje to wszystko co otrzymaliśmy od Arvoga. Żadnych szczegółów. Łysy dziad nie odkrył wszystkich swoich kart. Tormie, błagam, nie wiem czy wytrzymam kolejnego cwaniaka otaczającego się nimbem tajemnic niczym zbroją. Czarodziej milczał jak **zaklęty**. Ja miałem jeszcze do załatwienia coś bardzo ważnego przed wyjazdem i nie miałem czasu się z nim użerać. Przed budynkiem Kompanii oznajmiłem towarzyszom, że musze ich opuścić i wrócę wieczorem. Zanim się rozstaliśmy zobaczyliśmy Kciuka czającego się w cieniu gmachu admiralicji. A zatem Łapa dotrzymał słowa. List, który wtedy otrzymaliśmy zasiał wiele fermentu w szeregach naszej drużyny jednak ostatecznie wyszło to nam na dobre. Jednak nie ubiegajmy wydarzeń. Vincent, Ka’ew i Malvin poszli z Arvogiem do kwatermistrza Wolnej Kompanii oraz do sklepu Ado nabyć parę drobiazgów na drogę. Pożegnałem ich i poszedłem złożyć długo odkładaną wizytę. W moim własnym domu. Byłem niepewny spotkania z rodzicami. Nie wiedziałem jak zareagują. Bałem się. Zdenerwowany kluczyłem znajomymi uliczkami aż południe zmieniło się w wieczór. Stanąłem przed rodzinnym domem. Tyle wspomnień, tyle szczęśliwych chwil… Z bijącym sercem wszedłem do sieni. Dostrzegłem zarys sylwetki ojca siedzącego tyłem do drzwi na swoim ulubionym fotelu. Podszedłem bliżej i ze ściśniętym gardłem powiedziałem: „Witaj tato”. Zerwał się na równe nogi. „Garet, moje dziecko!” powiedział z ulgą i zamknął w swoim niedźwiedzim uścisku. Chciałbym tak trać w jego kochających objęciach, jednak nie miałem już dużo czasu. Znajdowałem się na terenie Gardis i grałem w niebezpieczną grę. Z ciężkim sercem musiałem odsunąć go na odległość ramienia. „Musimy porozmawiać tato” powiedziałem. I rozmawialiśmy. Opowiedział mi w końcu historię naszej rodziny. Tata był piratem, najemnikiem. Pływał pod rozkazami osławionego Geda z Wodonii. Dziwnie to zabrzmi, ale przyjąłem to z ulgą. Nigdy nie był Synem Masywu i nie brał udziału w ich plugawych procederach. Nie był jednak świętym. Jego ostatni kontrakt otrzymał od neogan. Jego kompania miała napaść na jedną z wiosek Nowego Cyre i utorować drogę tym kosmicznym paskudom. Przyjąłem to z ciężkim sercem. Jestem jednak pewien, że od tamtej pory tata jest zupełnie innym człowiekiem. Tamtego dnie tata i jego towarzysze zostali zdradzeni – przez neogan, ale nie tylko. Mel’khor, który został pierwszym hersztem Synów Masywu dobił z nimi targu. W wyniku zdrady kompani taty połączyli siły z mieszkańcami wioski by dać wspólny odpór neoganom. Wszyscy jednak polegli. Z moim tatą włącznie. To właśnie dogorywając na bitewnym polu spotkał mamę. Przywróciła go do życia swoją magią i zaopiekowała się nim. Nie sądziłem, że mama jest aż tak potężna. Czyn ten jednak kosztował ją sporą część jej mocy. Jednak to dzięki jej poświęceniu tata przeżył a ja pojawiłem się na świecie. Ojciec potwierdził również, że był szantażowany przez Synów Masywu i robił to wszystko by nas chronić. Znowu ci przeklętnicy. Trzeba się ich pozbyć raz na zawsze. Powiedziałem tacie co zamierzam zrobić. Był przygnębiony, że musi zostawić mnie z tym zadaniem, ale jednocześnie dumny. Kochany tata. Dał mi hełm, który kiedyś dostał od mamy. Wysoki, smukły i posrebrzany z dwoma wygiętymi skrzydłami płynnie przechodzącymi w osłony policzkowe. Istne dzieło sztuki. Minie dużo czasu zanim odkryję jego sekrety, ale nawet jako zwykły przedmiot ma dla mnie ogromną wartość. Mimo wielu ciepłych słów, które padły, nie obyło się bez gorzkich pigułek.

Tata ciężko zniósł wieść o tym, że zostałem korsarzem Wolnej Kompanii. Oznaczało to praktycznie zdradę Gardis, jako że te dwie siły zawsze konkurowały o wpływy w de Comerade. Dopadnięcie Synów Masywu było jednak sprawą priorytetową i rozumiał, że najszybszą drogą do celu jest sojusz z Kompanią. Biedny, wyrzucał sobie, że to on powinien iść zamiast mnie. Jaki byłem dumny, gdy zawierzył tę misję mi! Nie zawiodę cię tato. Zniszczę tych parszywców, choćbym musiał przeszukać pustkowie Malara kamień po kamieniu! Informacje przekazane mi przez tatę mogą jednak ułatwić mojej zwierzyny. Według jego przypuszczeń Synowie mają kryjówkę gdzieś Merasphorus a cenne informacje możemy zdobyć również w Espie.

Druga rewelacja wstrząsnęła ojcem jeszcze bardziej. Powiedziałem mu kto ukradł Zabójcę Bogów. Nigdy nie zapomnę jego miny z tamtego dnia. Nie wiedział nic o kradzieży. Brylan zataił sprawę. I nie dziwię się. Ta wiadomość zupełnie zmieniłaby układ sił w de Comerade. Obawiam się, że naraziłem tatę na niebezpieczeństwo powierzając mu ten sekret. Jednak tata to stary wyjadacz, nie da się tak łatwo zapędzić w kozi róg. On i mama sobie poradzą. Obawiam się jednak co zastanę w moim rodzinnym mieście po powrocie z misji. Czuję się również wewnętrznie rozdarty. Czy zatajenie tej informacji przed Kompanią to akt zdrady? Zawsze starałem wywiązywać ze składanych obietnic, Torm mi świadkiem. Opuszczenie Gardis w ten sposób uważam za hańbę, wybacz mi Panie Przysiąg, jednak zrobiłem tak idąc za podszeptem własnego honoru. Nie uśmiecha mi się zdradzać przełożonych raz jeszcze, ale jeszcze mniej chcę narażać tatę i byłych współbraci. Nie powiem nic Kompanii, jestem tylko najemnikiem, nie jednym z nich. To co mnie z nimi łączy to pragmatyczna transakcja, nie więzy braterstwa. Wypełnię kontrakt i nic ponadto.

Był również jeden temat, którego nie dało się uniknąć. Ucieczka z wieży. Pełne goryczy i bólu spojrzenie taty gdy mówił o zabitych chłopcach i Vorrze pali mi serce do dziś dnia. Niech Fell pochłonie zapalczywość Ka’ew i bezwzględność Vincenta! Jeśli jednak oni byli winni, byłem winny i ja. Ka’ew była sumą brutalnych doświadczeń pirackiego życia, Vincent – sam nie wiem czego. Chcieli po prostu uciec śmierci. Nie mogłem wtedy zdobyć się na wymierzenie im kary, nie mogę zdobyć się i teraz, gdy zostali  moimi towarzyszami. Jeśli oni nie czują się winni, będę dźwigał to brzemię za nas wszystkich z nadzieją, że uda mi się jakoś wynagrodzić za te śmierci. Biedny Vorr, ojciec i żywiciel rodziny. Oddałem tacie odznakę, którą zdarł z niego ten socjopata Vincent. Niech spocznie w Sali Pamięci, tam gdzie jej miejsce. Biedny Jimmy, jego rodzice muszą odczuwać niewyobrażalny dla mnie ból. Billy natomiast… Ciężko mi powiedzieć co czułem, gdy dowiedziałem się, że przeżył upadek i mama ma dyżur przy jego łóżku. Ulgę? Nadzieję? Grozę? Nie wiem czy jego stan, nie był gorszy niż śmierć. Jednak póty życia, póki nadziei a chorego łatwiej uleczyć niż martwego wskrzesić. Dlatego ze ściśniętym gardłem pożegnałem tatę i chwiejnym krokiem poszedłem do szpitala.

Zostałem wpuszczony niemal natychmiast przez Mamę Hildę, anioła stróża chorych oraz bicz boży na wszystkich intruzów zakłócających funkcjonowanie szpitala. Miałem u niej specjalne chody. Szybko odszukałem mamę w labiryncie szpitalnych korytarzy. Jak zwykle wyglądała niezwykle. Czas nie miał nad nią władzy a w prostej roboczej sukience promieniowała wdziękiem i dostojeństwem, której pozazdrościłaby niejedna hrabina. Pochylała się nad biednym Billym. „Czy to on?” - spytałem. Wiedziałem, że ona wie, że to ja. Zawsze wiedziała. „Tak”- powiedziała mama i odwróciła się. Jej niesamowite oczy patrzyły prosto na mnie. Z ulgą i miłością, ale jednocześnie bólem i wyrzutem. „Rozumiem, że to było nieuniknione?” – spytała a ja wymruczałem nieskładne tłumaczenie, które wielokrotnie obracałem w myślach. Konsekwencje dopadną nas wszystkich. Na widok nieszczęśnika coś we mnie pękło. Doskoczyłem do łoża i wsączyłem w niego całą energię jaką mogłem w sobie znaleźć. Mama mi asystowała, ale nic to nie dało. Nieszczęśnik nadal był w śpiączce. Opowiedziałem jej o wszystkim. Zacząłem się tłumaczyć tak jak robiłem to przed chwilą przed ojcem. Wtem, naszła mnie ogromna złość. Wszyscy popełniliśmy błędy niekiedy tragiczne w skutkach: tata, ja, moi towarzysze. Jednak nie motywowała nas chęć wzbogacenia się kosztem innych tylko strach o życie własne lub najbliższych. Brylan był surowy, lecz szczerze wierzył, że w ten sposób trzyma zło w szachu. Natomiast w tej całej sprawie przewijali się ludzie, którzy działali wyłącznie dla swojego zysku. Zabiliby tysiąc Vorrów, Billych i Jimmych byle tylko nabić kabzę. Im już nie pomogę, może kiedyś znajdę sposób na uleczenie chłopaka. Mogę jednak sprawić, że szumowiny pokroju Synów Masywu już nikogo nie skrzywdzą. Nie potrafię wymyślić lepszego zadośćuczynienia. Wiedziony przebłyskiem położyłem relikwię Torma, którą zabrałem Ka’ew, i wypowiedziałem przysięgę:

***„W obliczu tej relikwii wzywam Torma na świadka, Prawdomówco, usłysz moją przysięgę!***

***Tych, którzy z wyrachowaną perfidią wykorzystują słabości innych szczując ludzi przeciwko sobie, tych którzy dla własnego zysku depczą żywoty innych, tych którzy dla własnej uciechy zabijają, dręczą, kradną i niszczą, tych dopadnie moja zemsta. Nie obroni ich żadna twierdza, nie ukryje ich czar ani zmyślny fortel nie uratuje ostry miecz ani szeroka tarcza. Dopadnę ich i nikt nie zapłacze nad ich losem.***

***Pierwsi będą Synowie Masywu”***

Gdy skończyłem, mama przypadła do mnie ze łzami w oczach: „Twoja przysięga została wysłuchana, uważaj, mój synu, Gael jest straszny!”. Były to słowa, których jeszcze wtedy nie rozumiałem. Staliśmy tak wtuleni, chciałem, żeby ta chwila trwała jak najdłużej niepewny co przyniesie jutro. Poprosiłem mamę o błogosławieństwo, jednak powiedziała, że ścieżka którą podążę nie jest jej własną. Widać nasze ścieżki powoli się rozchodziły. Zabolało mnie to niczym zatruty sztylet kultysty wrażony pod żebro. Potem mama powiedziała, że jednocześnie boi się obranej przeze mnie drogi, ale jest ze mnie dumna niemniej niż ojciec. Ból zelżał. Staliśmy tak złączeni w uścisku jakiś czas, potem nie mogąc znieść przedłużającego się pożegnania, odwróciłem się i wyszedłem w noc, powierzając relikwię Torma pieczy mojej mamy. Miałem jeszcze tej nocy parę spraw do załatwienia.

Snułem się po ocienionych, wąskich uliczkach Zachodniej Ćwiartki pogrążony w ponurych myślach. Ciężar winy nie zelżał mimo upływu dni i wszystkich tych tłumaczeń, którymi uspokajałem samego siebie. Dlaczego nie wymierzyłem sprawiedliwości zabójcom? Bo byli mi potrzebni? Z niechęci do pochopnego odbierania życia? Ponieważ z chwilą wystąpienia przeciwko Gardis byli moimi jedynymi kompanami? Sam już nie wiem. Wpatrywałem się w okna skromnego mieszkania znajdującego się w narożnej części kamienicy. Nadludzkim wysiłkiem woli skierowałem się w stronę wejścia. Przez niewielkie okienko frontowej ściany ujrzałem wnętrze mieszkania. Stół, ława, kominek. Snującą się po mieszkaniu dwójkę ludzi. Rodzice Jimmy’ego. Wykonywali proste domowe czynności jednak poruszali się sztywno, apatycznie. Szklany zobojętniały wzrok omiatał otoczenie. Nawet jeśli mnie zauważyli nie dali tego po sobie poznać. Wcześniej postanowiłem sobie, że powiem im o wszystkim. Ta konfrontacja miała być częścią mojej pokuty. Uniosłem dłoń by zapukać do drzwi. Moja dłoń ważyła wtedy co najmniej 200 funtów. Stoczyłem straszliwą walkę z samym sobą o to czy wejść do tego mieszkania. I walkę tą przegrałem. Połykając łzy i dławiąc się własnym wstydem opuściłem to miejsce pełne rozpaczy, beznadziei i niedowierzania. Sytuacja powtórzyła się pod domem Billy’ego. Do domu kwatermistrza nawet nie próbowałem pukać. Bałem się tego co dojrzę za tym oknem. Wysupłałem tylko mój trzos ze wszystkimi oszczędnościami i ułożyłem go pod drzwiami tak by był niewidoczny dla ciekawskich przechodniów. Śmiechu warte. Parę monet za życie męża i ojca. To wszystko na co było mnie stać. Wróciłem do Trefli w myślach wymieniając wszystkie powody, dla których nie powinienem ich teraz pozabijać. Wślizgnąłem się nocą do mieszkania zawinąłem w derkę i usnąłem.

### **14 Barrakas**

Sen nie przyniósł ukojenia. Jednak światło dnia i budzące się wokół życie zepchnęło rozpacz w głębsze zakamarki duszy. Jeśli z sobą nie skończyłem do tej pory, muszę żyć dalej i sprawić by to życie miało sens. Otworzyłem oczy i zobaczyłem Vincenta kartkującego jakiś gruby wolumin i pożądliwe patrzącego na okazy fauny prowadzone na targowisko. Malvin machinalnie muskając swój dzban wpatrywał się w zegarek. Ka’ew nucąc sprośne czarynarskie piosenki czyściła swoje ulubione narzędzia mordu. Faktycznie trefna ta zgraja. Ale to moja zgraja. I mamy robotę do wykonania.

Czas dzieliliśmy między rozmowy, ćwiczenia oraz uprzykrzanie życia Arvogowi i kwatermistrzowi Kompanii. Malvin, rodowity Aundairczyk, miał wiele do powiedzeni w kwestii tego jak powinien wyglądać nasz prowiant. Podróżne suchary i suszone paski mięsa nie przypadły mu do gustu. Po krótkiej ale treściwej wymianie zdań, nasz prowiant został uzupełniony o trochę bardziej urozmaicone racje. Kucharz  Kompanii o mało nie dostał apopleksji. Ja postanowiłem zagłuszyć ponure myśli rzucając się w wir przygotowań. Niestrudzenie zanudzałem Arvoga pytaniami na które wzdragał się odpowiedzieć oraz wypacałem frustrację i żal na polach treningowych Kompanii. Dołączała do mnie i Ka’ew. Nasza gorącokrwista piratka wysłała do lazaretu kilku nadgorliwych kadetów chcących udowodnić swoją wyższość nad Githką. Choć niepozorna z postury, jest twarda niczym rzemień o czym się przekonałem na własnej skórze. Tego ranka wstałem wcześnie z myślą o treningu. Chciałem zabrać ze sobą Ka’ew i w przypływie buńczucznej brawury szturchnąłem śpiącą piratkę nogą tak by się obudziła. W następnej chwili cos ścięło mnie z nóg. Chwilę później leżałem na plecach z nożem przy szyi. Pamiętaj drogi Czytelniku nigdy nie próbować zaskakiwać we śnie śpiącej piratki lub pirata z Gith. Zwłaszcza jeśli tą piratką jest Ka’ew.  Vincent snuł się cały dzień pogrążony w swoich myślach. Notował badał obserwował. Podczas naszego pobytu w de Comerade pod egidą Kompanii z jej zapasów  w tajemniczy sposób zniknęły dwa króliki oraz homar, mający uświetnić kolację admirała Freytana. Im prędzej stąd znikniemy tym lepiej…

Właśnie na takich zwykłych codziennych aktywnościach minął nasz ostatni dzień w de Comerade. Zebrawszy cały ekwipunek i odwagę wyruszyliśmy na grzbietach naszych wypożyczonych koni w stronę osławionego Płaskowyżu.

### **15 Barrakas**

Chłodny poranek zastał nas w siodłach. Skulone postacie jadące spokojnym stępem na grzbiecie kompanijnych szkap. Kaew obrana na główną zwiadowczynię grupy wysforowała się naprzód i swoim bystrym pirackim wzrokiem omiatała drogę przed nami. Za nią, jakby w kontraście do żywej i ruchliwej Kaew, podążał Malvin. Ze spuszczoną nisko głową okrytą kapeluszem z szerokim rondem wyglądał jakby spał. Nie wiem skąd wytrzasnął kapelusz. Kojarzę tylko, że raz wymknął się gdzieś w nocy, może na zakupy? Nie wiem. Jednak mówimy o człowieku, który w plecaku trzyma suknię balową to i kapelusz skrywający jego dostojne zakola nie powinien nikogo dziwić. Vincentowi widocznie było już za ciepło w szczelnie okrywającym go chitynowym płaszczu i zawadiacko zawinął swoje skrzydła tak, że przypominały ponczo. Jedną parą rąk skrzętnie coś zapisywał. Widocznie eksperymenty przeprowadzone na admiralskim homarze nie poszły na marne. Drugą parą rąk z niezdrowym zainteresowaniem macał swojego konia. Biedne zwierzę, zaczynam się martwić o jego los. Ja zamykałem pochód. Na szarym końcu, w szarozielonym płaszczu. Wyprosiłem go u kwatermistrza kompanii. Zostawiając swój zielony płaszcz u taty czułem, że razem z nim zostawiam swoje dotychczasowe życie. Bez niego czułem się nagi. Mój nowy płaszcz nie jest taki piękny. Dobrze jednak oddaje moją obecną kondycję. Jest taki jak ja. Jeszcze cały, ale sfatygowany, z naprędce zszytymi rozdarciami. I należący do Kompanii. Jechałem pogrążony w  niewesołych rozmyślaniach. Rozpamiętywałem swoją przysięgę, bezsilną złość jaka mną wtedy kierowała. Czy kierowała mną wtedy chęć odpłaty za krzywdy tych którzy nie mogli sami siebie pomścić? Tak. Ale czy to cała prawda? Potrzebowałem celu prostego i jasnego. Wydarzenia w wierzy więziennej kazały mi zwątpić w samego siebie, w to jak postępuję. Moje życie zaczęło się sypać. Poczucie winy i złość, głównie na siebie pochłonęłyby mnie. Mogłem przekierować tą złość na tych, którzy definitywnie zasłużyli na karę. Bez rozterek, bez wątpliwości. Dla takich szumowin będę bezwzględny, będę ich tępił z całą pewnością jaką dała mi moja przysięga. Wierzę, że dzięki temu uczynię mój dom lepszym miejscem. Wierzę również, że dzięki temu utrzymam złość i poczucie winy na dystans. Oraz jątrzące się gdzieś w środku przekonanie, że się mylę, że jestem tylko samolubnym hipokrytą. Ciężar tych myśli zaległ mi tysiącfuntowym ciężarem na sercu i gniótł tak, że nie miałem ochoty na konwersacje. Jednak z każdą milą oddalającą nas od de Comerade, ponure myśli ustępowały, ciężar stawał się coraz lżejszy. Rumak pode mną (nazywałem go w myślach Vidar), otwarta przestrzeń, kompani u boku i jasno określony cel. Wydawało się to być idealnym remedium na moja chandrę. Nawet jeśli tylko doraźnym.

Po jakimś czasie, złe myśli prawie całkowicie się wycofały. Żeby przegnać je całkowicie potrzebowałem towarzystwa. Podjechałem do Kaew i zagaiłem rozmowę. Zauważyłem, że twarda i bezwzględna piratka ma również wrażliwszą stronę. Chyba stajemy się częścią jej załogi. Od razu zauważyła moją zmianę nastroju a smętna miny Malvina również nie uszła jej uwadze.  Co jeszcze bardziej zaskakujące, Vincent również wykazał zainteresowanie stanem Malvina. Czy wspominałem już jak ciężko go rozgryźć? W jednej sekundzie wydaje się, że nasza cywilizacja jest dla niego totalną zagadką, w następnej wykazuje ponadprzeciętną wrażliwość. No cóż, droga długa, mam nadzieję, że w końcu go rozgryzę. Zarówno indagacje Vincenta jak i Kaew nie wydobyły z Malvina, żadnej odpowiedzi. Nietrudno się domyślić o czym rozmyślał. Z doświadczenia wiem, że niektóre myśli trzeba przetrawić w ciszy. Zostawiliśmy więc starego bębniarza jego rozmyślaniom i jęliśmy omawiać naszą marszrutę. Nasz następny przystanek to fort New Dagger oddalony o parę dni jazdy od de Comerade. Tam zasięgniemy języka i wybierzemy optymalny szlak. Pogrążeni w rozmowie powoli dojeżdżaliśmy do mostu, który rysował się coraz wyraźniej przed naszymi oczami. Nagle Kaew zaproponowała wyścig i wiedziony impulsem przyjąłem wyzwanie. Jednak zostałem szybko ukarany za moja młodzieńczą brawurę. Vidar stanął dęba i o mało mnie nie zrzucił. Kaew spięła konia ale i ona chyba nie była wytrawnym jeźdźcem. Jej koń nie bacząc na dzikie wrzaski piratki niespiesznie kłusował naprzód. Uznałem, że mamy remis. Wolałem nie patrzeć na zażenowane miny Malvina i Vincenta ale czułem jakąś dziecinną radość wynikłą z tej sytuacji.

Jednak atmosfera zmieniła się diametralnie gdy dotarliśmy do mostu. Wyczuliśmy możliwe niebezpieczeństwo i w ubezpieczonym szyku ruszyliśmy przez most. Nasza ostrożność opłaciła się ponieważ zostaliśmy zatrzymani przez bandę goblinów z towarzyszącym im ogrem. Po nieudolnej próbie wyłudzenia pieniędzy w ruch poszła broń. Wszystko działo się niesamowicie szybko. Malvin błyskawicznie zareagował, pajęczym chodem wycofując się pod most. Ka,ew wypaliła ze swojej pukawki. Gotów do akcji z krwią gotująca się w żyłach doskoczyłem do najbliższego goblina. Bitewna wrzawa pochłonęła mnie do reszty. W pełnym biegu płynnie wyprowadziłem cios wzmacniając uderzenie skrętem ciała. Młot rozgorzał moją bitewną furią, złote znaki tańczyły na mojej broni mamiąc wzrok. Goblin tylko zdążył kwiknąć zanim uderzenie dosłownie zmiotło go z mostu. Niepokoi mnie upojenie jakie wtedy czułem. Dopiero poza murami de Comerade odkryłem mroczniejsze zakamarki mojej duszy. I to co tam zobaczyłem nie spodobało mi się. Gniew, który powoli mnie trawi. Gniew na moje błędy, na moich towarzyszy, przez których przygniata mnie teraz brzemię niezawinionej śmierci. Gniew rodzący się ze świadomości uwikłania w sieć intryg, zależności i własnych wątpliwości. Gniew na bydlaków tego świata, przez których niepotrzebna śmierć jest tak częstym gościem na Trójkontynencie. Moja przysięga dała ujście tej furii, przekuła ją w cel. Jednak czasami tracę kontrolę i to mnie przeraża. Życie nigdy nie powinno być odbierane z lekkim sercem. Musze o tym pogadać z Malvinem. Wydaje się doświadczonym gościem, nawet jeśli jest t trochę ekscentryczny. Zaraz po tym jak rozprawiłem się z tym bandyckim pokurczem zobaczyłem Ka’ew w niebezpieczeństwie. Strach o towarzyszkę natychmiast przesłonił żądzę krwi. Rzuciłem się w jej stronę otulając płaszczem ochronnych zaklęć. Reszta walki była jedną wielką wrzawą, świszczących strzał, błysków ostrzy, latających kamieni (Vincentowi wychodzi to aż nazbyt wprawnie) i kuriozalnych magicznych inkantacji starego bębniarza. Kiedy opadł bitewny pył większość adwersarzy leżała martwa, jeden uciekł, jeden żył jeszcze, leżąc nieprzytomny z ostrzem Malvina przy szyi. Mieliśmy do niego parę pytań, miedzy innymi o imię, które padło w trakcie potyczki. Imię, które jeszcze przewinie się w tej historii. Musieliśmy się dowiedzieć, kim jest Mogog.