K2

Przemy naprzód w strugach deszczu. Kroczę wyprostowana, szum Księgi we mnie, niebo chmurzyste nade mną. Za mną tłoczą się reszta sług. Czuję zimne krople pryskając ponad choler

- Parszywa pogoda! - rozlega się tuż za moimi plecami, a ja wzdycham ciężko. Szanowany laryngolog i idiota, z którym spędziłam dziesięć lat, zanim przyszło objawienie. Gdyby nie jego pieniądze i nasza intercyza, pozbyłabym się go jak najszybciej.

Kiedy moim życiem zawładnęła Księga, myślałam, że wreszcie podążę za swoim przeznaczeniem, sama i niczym nieskrępowana, ale gdzie tam! Jaśnie pan postanowił, że zainteresuje się moim "hobby", żebyśmy robili mogli "porobić coś razem.

Trzeba mu przyznać, że się starał, ale jakoś nie mogłam się przemóc, by to doceniać.

Zerkam na niego z ukosa. Łysiejący na czubku głowy, na którą patrzę z góry, z brzuchem wypychającym przód płaszcza.

Wokół na szczęście pachnie deszczem, a nie kanapką z kiełbasą, którą dojadał jeszcze kiedy otwierałam kościół.

Gewurzter. Raczej Gewurster, wedle jego upodobań. Że też musiał nieudolnie próbować jej się podlizać wyborem podobnego imienia.

Nie! Nie będę nawet o nim myśleć. To Jej wspomnienia, nieważne, znulifikowane, przesłonięte blaskiem Księgi, która jest teraz całym moim życiem.

Przystaję więc, udając, że walczę z parasolem, by zrównać się krokiem z Tifenetem, moim pięknoduchym. Nie musimy rozmawiać, więc też idziemy w milczeniu.

Uczeń profesora prowadzi nas zdecydowanym krokiem ulicami zalanego miasta, wcale nie przystając, jakby nawet przez chwilę nie musiał zastanawiać się nad drogą. Najwyraźniej często bywał w mieszkaniu swojego mistrza. To dobrze. Czym więcej się nauczył, tym bardziej się nam przysłuży.

Kiedy rudawy uczeń wreszcie się zatrzymuje, my stajemy jakoś niechętnie, bo okolica wydaje się dziwna. Nigdy tu nie byłam.

Nawet w deszczu widać, że budynki są opuszczone. Nie słychać bębnienia kropel o szyby, bo szyb tych w większości nie ma - są za to ślady przypalenia pod niektórymi otworami po szybach, a graffiti rozrasta się po elewacjach niczym żywy organizm, sięgając wielokolorowymi mackami kształtów i napisów we wszystkich możliwych kierunkach, łącznie z chodnikiem.

Odruchowo cofam się do krawężnika, żeby nie nadepnąć na jeden z długich, jaskrawopomarańczowych malunków, który przecina miejsce naszego postoju, jakby nastąpienie na niego mogło przywołać potwory niczym stąpanie po szczelinach w płytach chodnikowych.

Deszcz sprawia, że wszystko wokół wydaje się falować, zmieniać się nieustannie, odsłaniać więcej niż jedno oblicze.

Czy profesor naprawdę wybrał mieszkanie w takiej okolicy? A może to okolica dostosowała się do profesora. Sama dobrze wiedziałam, jaki wpływ na rzeczywistość miała Księga - jak zagarniała wszystko ku sobie, jak zmieniała świat pod swoje dyktando. Głos przemawiającego boga musi przecież rezonować.

Uczeń profesora szarpie za kratę zamykającą wejście w bramę najbliższego budynku i furtka w niej odskakuje z przeciągłym zgrzytem. Przeciskamy się pojedynczo, podtrzymując ją dla kolejnego wchodzącego i starając się zminimalizować hałas.

Następnie przechodzimy przez wewnętrzne podwórko do bordowych drzwi z odchodzącą płatami farbą, pod którą przeziera blada zieleń. Te również otwierają się na ostre szarpnięcie, jakby zamki poddawały się sile naszej misji.

Jeszcze tylko kilka schodów i za chwilę zobaczymy cudowny telefon profesora. Powinnam już czuć znajomy szum, jak w obecności Księgi, tę przenikającą wibrację wszechświata…

Uświadamiam sobie jednak, że nie czuję nic. Może wynalazek profesora to jednak oszustwo? Może służył fałszywym bogom?

Niecierpliwie wpatrujemy się w jego ucznia, który jakby nagle stracił całe zdecydowanie i drzwi mieszkania otwiera wyjątkowo niezdarnie, grzebiąc kluczem w zamku jak patykiem w piasku.

Zniecierpliwiona odsuwam go na bok i sama łapię za klucz, wyjmując go z zamka na kilka milimetrów i wtedy bez wysiłku przekręcając w prawo. Mam wprawę w otwieraniu wielu różnych zamków. Chcę też pierwsza wszystko zobaczyć.

I widzę.

W małym mieszkaniu nie ma nic.

Żadnych bibelotów ani mebli. Na ścianach zostały bielsze prostokąty po zapewne regałach książkowych i obrazach. Na podłodze tylko zadeptana warstwa kurzu zdradza, że niedawno rzeczywiście pomieszczenie mogło być pełne ludzi i sprzętów. Ale teraz wszystko zniknęło.

Reszta wyznawców wsypuje się do pomieszczenia za mną i też staje jak wryta na ten widok. Patrzymy po sobie rozszerzonymi oczami, widząc w sobie nawzajem rozkwitające przerażenie.

Spóźniliśmy się! Ktoś nas ubiegł!

Dopiero po chwili zauważam, że wśród pobladłych twarzy brakuje naszego przewodnika. Marszczę brwi i ruszam do drzwi, ale one właśnie się zamykają. Przyspieszam i w znikającej nieubłaganie szparze pomiędzy nimi a framugę widzę jeszcze fragment jego rozpalonego oblicza i wyszczerzone zęby, jakby właśnie opowiedział jakiś przedni żart. A potem trzask zatrzymuje mnie w miejscu i ponownie słyszę szczęk klucza. Zostawiłam go w zamku! Jak mogłam być tak głupia…

Rzucam się na drugą stronę mieszkania, do salonu, a potem małej sypialni, gdzie znajduję drzwi balkonowe. Otwieram je szarpnięciem i wypadam na nieduży balkonik, na którym prawie zderzam się z solidną metalową kratą, którą jest otoczony. Dwa okna obok, wychodzące z salonu, mają taką samą kratę, której jakoś nie zauważyłam ze środka, w ciemności za szybą.

Jesteśmy w więzieniu! Zostaliśmy zdradzeni!

Z takim okrzykiem wracam do środka, ale i reszta doszła już do tego samego zdania.

Trwamy więc razem w poczuciu krzywdy, a z ust zaczyna wyrywać nam się bezwiedna modlitwa.

O Księgo, wybaw nas. Pozwól nam dopaść zdrajcę.