RWBY: After the Fall (prolog)

Najmniej ulubioną rzeczą w Vacuo, według Velvet Scarlatiny był jego smak. Oczywiście Vacuo nie miał go za dużo. Chyba że lubi się powodujący pęcherze żar, niewielki zasób jedzenia i równie mniejszą ilość wody pitnej. A może lubisz błądzić? W takim razie powinieneś odwiedzić Vacuo, gdzie pustynne krajobrazy potrafią całkowicie zmienić się podczas jednej nocy, albo nawet godziny. Najbardziej popularną pamiątką w tutejszych sklepach jest koszulka z napisem: “Vacuo: złe miejsce w złym czasie” albo “beznadziejne miejsce do odwiedzania, ale przynajmniej tu nie mieszkasz”.

Z wszystkich “zalet” Vacuo, numerem jeden jest całkowity brak czegokolwiek, włączając w to właśnie zalety. Kolejną pozycją jest sposób, w jaki piasek  potrafi się dostać do ust Velvet. Nawet jeśli są zakryte porządnym kawałkiem materiału.

Żucie świeżego liścia kaktusa pomaga pozbyć się gorzkiego smaku piachu, ale nawet takie głupie zielsko jest tutaj trudno dostępne tutaj. Żyjąc w tak trudnym klimacie, mieszkańcy nauczyli się wykorzystywać nawet piasek do przeżycia. Jeśli nie możesz poradzić sobie z “lokalnymi przyprawami”, to prawdopodobnie nie jesteś stąd.

Velvet zdecydowanie nie należy do Vacuo. Powinna znajdować się teraz w Vale, pięknej, zielonej i spokojnej Vale. Powinna trenować w Akademii Beacon żeby zostać Łowcą. Chociaż na chwilę obecną Beacon jest mniej przyjazny niż pustynia, na której właśnie się znajdowała. Trudne do uwierzenia, nie?

W konsekwencji ona i jej drużyna: Coco Adel, Fox Alistar oraz Yatsuhashi Daichi, znani jako drużyna CFVY (Coffee) zmuszeni zostali do migracji do Vacuo. Około rok temu przenieśli się do Akademii Shade. Musieli przecież skończyć jakąś szkołę i zostać oficjalnymi Łowcami.

Jednak teraz mieli dużo poważniejsze problemy, niż gorzki smak piasku.

– Czym są te rzeczy? – krzyknęła Velvet. Uniknęła przed ogromnymi krabimi szczypcami przelatującymi nad jej głową. Zatrzasnęły się z głośnym trzaskiem, o włos mijając się z króliczymi uszami dziewczyny.

*Blisko było,* pomyślała. *Nie chciałabym zostać poszatkowana.*

Zwłaszcza po tym wszystkim, co musiała przejść. Pałętanie się po dzikiej i niebezpiecznej pustyni z pewnością było trudne, ale jako szkolący się Łowca, Velvet widziała już niejednego potwora czyhającego w ciemności.

*Krecio Krab,* wysłał Fox. Używał swojego Przejawu, czyli specjalnej, indywidualnej umiejętności każdego wojownika w Remnancie. Odpowiedział na pytanie Velvet telepatycznie, tak, żeby każdy z drużyny go usłyszał. *Trochę mały, jak na swój rodzaj.*

– Mały? Może to dzieci? – zastanawiała się Coco. – Walczą jakby nimi były.

Po swojej lewej, Velvet usłyszała szybkie strzały wydobywające się z miniguna Coco. Uderzenia wzmocnionych Aurą naboi szybko spowodowały osłabienie pancerza kraba. Pod ostrzałem zaczął kruszyć się i pękać. Potwór jęknął przeraźliwie w agonii, a następnie skonał.

Ale ten, z którym mierzyła się Velvet wciąż trzymał się dobrze. Ponownie rzucił się na wojowniczkę. Skoczyła i wykonała fikołek. Potrzebowała tylko swojego aparatu…

Nagle koło niej znalazł się Yatsuhashi. Jak zwykle.

Ogromny krab nie wyglądał tak imponująco przy Yatsu. Chłopak był o dwie i pół stopy wyższy od Velvet i znacznie od niej masywniejszy.

Potwór zaćwierkał nerwowo. Yatsu chwycił jego szczypce obiema rękami, uniemożliwiając ich otwarcie. Napiął mięśnie i cisnął kreaturę w powietrze. Z ust wydarł mu się dziki okrzyk. Bestia poleciała, niczym wielki dysk z odnóżami, dopóki nie zderzyła się z wydmą pięć stóp dalej. Oszołomiona nie mogła się ruszyć. W połowie zakopała się w piasku.

– Ej! Zajęłabym się nim sama! – oburzyła się Velvet.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Pomożesz mi z tamtym?

Skinął w stronę najbliższego kraba. On także leżał plecami w piachu, a jego małe nóżki przebierały bezradnie w powietrzu.

Dziewczyna ruszyła w jego kierunku. W miarę jak się zbliżała, mogła zobaczyć swoje odbicie w szklistych, czarnych ślepiach potwora. Każde było w rozmiarze jej głowy. Odwróciła wzrok odczuwając lekkie współczucie. Jej wzrok skupił się na Yatsu. Chłopak przyklęknął gotowy do skoku. Velvet splotła palce razem. Wtedy Yatsu  puścił się biegiem w jej kierunku. Swój wielki miecz trzymał za plecami. Jak tylko jego stopa zetknęła się z dłońmi dziewczyny, mocno się zaparła i z całych sił wystrzeliła kolegę w górę. Yatsu katapultował się ponad jej głowę. Velvet odwróciła się, żeby móc oglądać, jak bierze zamach mieczem i wbija w cielsko kraba. Ostrze wbiło się w miękki brzuch bestii.

Krecio Krab wierzgał i piszczał przeraźliwie, ale Yatsu zaparł się mieczem na jego szczycie. Wbił ostrze głębiej, aż przezroczysty płyn wytrysnął z rany i ochlapał go całego.

*Ohyda,* przemknęło przez głowę Velvet.

Wijąc się w agonii, bestia wyrzucała w powietrze tony piasku. Leciał w każdym kierunku, przedostawał się do oczu i oczywiście, także otwartych ust Velvet. Zaczęła kaszleć i pocierać oczy, dopóki nie zdołała ponownie normalnie spojrzeć na otoczenie.

Cielsko ciągle ruszało się w drgawkach, ale nie stanowiło już żadnego zagrożenia. Yatsu zeskoczył z niego i skierował się w stronę Velvet. Jego zielona szata nasiąkła tak, że stała się prawie czarna. Velvet cofnęła się o krok, zakrywając nos.

– Myślę, że to… woda? – Yatsu przeczesał włosy palcami, a następnie przyjrzał się dłoni.

– Cuchnąca woda. Śmierdzisz jak bagno.

– Wiem – przyznał ze smutkiem.

Płyn prawie natychmiast wyparował w żarze pustyni, ale zapach pozostał. Yatsu przetarł oczy i rozejrzał się dookoła.

– Jak reszta sobie radzi? – spytał.

Velvet poszła w jego ślady. Fox zmagał się  z najmniejszym krabem. Miał tylko jedne szczypce. Drugie sterczały w piasku nieopodal. Widocznie wcześniej chłopak musiał je odciąć. Kiedy krab zamachnął się kleszczami, zwinny, rudy nastolatek uniknął, a następnie odciął kończynę za pomocą swoich zaostrzonych tonf.

– Przynajmniej on się dobrze bawi – stwierdziła Velvet.

Coco już szła w ich kierunku. Strzępki kraba zostawiła za sobą. Poradziła sobie bez żadnych krabich wnętrzności na jej brązowo-czarnym stroju. Całe szczęście, ponieważ Vacuo nie słynie z projektowania ubrań, przez co modny beret oraz okulary pilotki przysporzyły sporą popularność liderce wśród uczniów. Zasłynęły nie tylko przez swój styl, ale także okazały się niezwykle przydatne podczas walk na pustyni.

Coco złożyła broń z powrotem w kształt walizki, a potem przewiesiła ją pasem przez ramię. Podniosła kciuk w zwycięskiej pozie. Misja wykonana.

Jak tylko Velvet powtórzyła gest przywódczyni, nagle przypomniała sobie o krabie, który Yatsu zostawił na wpół zakopanego. Spojrzała tam i zobaczyła, że sterta piachu, na której wylądował zniknęła. Podobnie jak sam krab.

Zaczęła panicznie przeszukiwać wzrokiem okolicę. Nagle piasek przed Coco eksplodował i Velvet straciła liderkę z oczu.

– Coco! – dziewczyna rzuciła się, a Yatsu poszedł w jej ślady.

– Fox! Skończ te zabawy – zawołał.

*Już idę,* wysłał.

Kątem oka zauważyła, jak Fox odrąbuje głowę bestii jej własnym, odciętym szczypcem. Odrzucił je w bok i także rzucił się ku Coco. Zmagała się właśnie z ostatnim Krecio Krabem. Była uwięziona w jego uścisku. Zaparła się, nie pozwalając na zaciśnięcie kleszczy.

Velvet zatrzymała się, żeby sięgnąć za siebie po pudełko, które zawsze nosi przy swoim pasie. Nacisnęła przycisk w kształcie serca i uwolniła Anesidorę, jej aparat. Używała ona specjalnego rodzaju Pyłu, za pomocą którego mogła zwizualizować wcześniej sfotografowane bronie. W parze z jej Przejawem, pamięcią fotograficzną, Velvet mogła połączyć repliki aparatu z umiejętnościami, które skopiowała od innych.

Yatsu minął dziewczynę i wkrótce mógł dosięgnąć potwora. Jednak nie mógł zbliżyć się do niego. Szczypce były szybsze od chłopaka. Yatsu zmuszony został do defensywy. Odpierał kolejne ataki swoim wielkim mieczem. Nie był tak szybki, jak Fox, więc obrona to było wszystko, co mógł zrobić.

Velvet w tym czasie przebierała przez zakamarki pamięci aparatu w poszukiwaniu odpowiedniego zdjęcia. Na jednym z nich profesor Port celował garłaczem w stado Grimmów w Koloseum Pojednania. Kolejne przedstawiało Weiss Schnee, którą tak trudno było wcześniej złapać na fotografii. Za jej plecami, z unoszącego się w powietrzu glifu wydobywało się ogromne ramię dzierżące miecz. Na następnym obrazku zielonowłosa Reese Chloris razem ze swoją drużyną ABRN (Auburn) walczą ze skorpionim Grimmem, Death Stalkerem.

Velvet dotarła do swojego ostatniego zdjęcia, które wykonała swojej przyjaciółce, Ruby Rose. Trzymała na nim własną snajperską kosę, zwaną Crescent Rose. Idealna broń na roztrzaskanie takiego kraba. Mimo to Velvet zawahała się, kiedy wróciły do niej wspomnienia.

*Beacon był cały w płomieniach. Chaos był wszędzie.*

*Nikt nie mógł nic na to poradzić.*

*Niebo przepełnione było skrzydłami Grimmów. Ich przerażające piski unosiły się wszędzie wokół. Bez skrupułów atakowały zarówno cywilów, jak i uczniów. Spokój festiwalu został brutalnie przerwany. Inne kreatury, Beowolfy, Creepy oraz Boarbatuski, szalały pośród gruzów ulic. Ludzie uciekali w panice przed nimi. Szczęk stali rozbrzmiewał co jakiś czas. Byli tacy, co dzielnie bronili miasta. Na szczęście wojskowe roboty zostały dezaktywowane i nie stanowiły już zagrożenia dla nikogo. Teraz jedynym problemem dla drużyny CFVY zostały Grimmy.*

*Jednak były one niesamowicie wytrwałe oraz silne. No i miały przewagę liczebną. Z każdą chwilą napływało ich coraz więcej. Wyłaniały się z ciemności, znacznie szybciej niż zajmowało ich zabijanie. Niosły ze sobą koszmary, zniszczenie, ogień i cierpienie. Jedyne co robiły, to zabijanie ludzi i faunów, a przyciągały je negatywne emocje. Odżywiały się strachem, złością oraz nienawiścią. Nikt nie miał pojęcia skąd się wzięły albo dlaczego istniały, ale z całą pewnością są maszynami do zabijania. Jedyną skuteczną metodą przetrwania starcia z nimi, był szybszy i silniejszy atak.*

*Velvet kuśtykała przed siebie, wspierając się na Yatsu. Chłopak wcale nie był w lepszym stanie niż ona. Jednak jego silne ramiona robiły znacznie więcej, niż pozwalały jej się poruszać. Podtrzymywały ją na duchu. Yatsu i reszta drużyny czuwali nad jej bezpieczeństwem, zmagając się z największym zagrożeniem w ich życiu.*

*Czuła się przez to winna. Yatsu mógł w tym czasie ratować innych, którzy znacznie bardziej potrzebowali pomocy. Do tej pory udało im się odnaleźć siedmiu mieszkańców oraz zranionych turystów. Razem kierowali się w stronę portu. Znacznie więcej ludzi czekało na ratunek, gdzieś w tym koszmarze.*

*– Trzymam się – skłamała Velvet. Czuła się jakby potrąciła ją ciężarówka, co nie było dalekie od prawdy. – Musimy upewnić się, że wszyscy się ewakuowali.*

*– Oberwałaś od Atlasyjskiego Paladyna – odparł Yatsu. – Potrzebujesz lekarza.*

*– Yatsuhashi ma rację – dodała Coco. Przerwała ostrzał na Beowolfa. Strzały nie dawały zbytniego efektu, niż wkurzenie go, ale utrzymywały jego uwagę, żeby Fox mógł zakraść się za niego. Szybkim ciosem pozbawił Grimma głowy. Po wszystkim chłopak pokonał czarną mgłę i dołączył do reszty. Potwór całkowicie zmienił się w pył, po czym rozwiał się na wietrze.*

*– Twoja Aura jest w krytycznym stanie – kontynuowała Coco. – Gdyby nie Przejaw Weiss, nie wiadomo, co mogłoby ci się stać.*

*Aura, czyli potężna moc ochronna, związana z duszą. Na tak niskim poziomie, jaki miała Velvet, byle draśnięcie mogło okazać się śmiertelne.*

*– Kto by przypuszczał, że ona tak potrafi? – spytał Yatsu.*

*Poprzez “tak” miał na myśli przyzwanie wielkiego giganta, duchowej ręki dzierżącej miecz. Pojawił się nagle, ku zaskoczeniu wszystkich.*

To rodowa moc Schnee *wysłał telepatycznie Fox. Wydawał się podekscytowany tamtym zajściem.* Potrafią przywołać duchy wrogów, których pokonali. Mogą walczyć za nich. Całkiem przydatne, nie?

*Coco jęknęła.*

*Tamten awatar posiekał maszynę tuż przed tym, jak miała wykończyć Velvet. Bardziej imponujący wydawał się fakt, że Weiss stanęła pomiędzy dziewczyną a maszyną zupełnie bez żadnego planu działania. Nie miała najmniejszego pomysłu, jak ją zatrzymać.*

*– Myślę, że Weiss była zaskoczona umiejętnościami Velvet – Coco uśmiechnęła się z dumą. – Twój pokaz był wspaniały.*

*– Dzięki – odpowiedziała. Podczas ataku w końcu miała okazję pokazać co potrafi razem ze swoim aparatem. Niestety musiała spalić trochę swoich najlepszych ujęć, kiedy używała ich jako broni. Cały semestr skrupulatnie kolekcjonowała nowe zdjęcia przyjaciół. Teraz nie miała pewności czy kiedykolwiek ich jeszcze zobaczy całych i zdrowych.*

*Wcześniej wiedziała, że niektórzy uczniowie podważają jej wkład w drużynę CFVY. W ich oczach była obciążeniem. Niejeden student dyskryminował ją z powodu bycia faunem. Królicze uszy Velvet nie dało się tak łatwo ukryć. Miała nadzieję, że zostanie wybrana do walki podczas turnieju Vytal. Mogłaby wtedy pójść na całość, ale Coco szybko odrzuciła ten pomysł. Velvet zastanawiała się, czy w takim przypadku ona i Yatsu poradzili by sobie lepiej przeciwko Emerald i Mercuremu.*

*Coco także nad tym myślała. Tamta zniewaga nabiła wiele siniaków na jej dumie. A takie goją się znacznie dłużej, niż te na ciele. Chociaż teraz miała znacznie więcej siniaków od mozolnej walki z Grimmami.*

*Cała drużyna była niesamowicie wyzuta z sił. W ciągu ostatniej godziny zszokowała ich śmierć Penny Polediny. Została rozerwana na strzępy przez własną broń. Musieli powalić Nevermora, który dostał się na arenę. Walczyli z Griffonami oraz Ursaiami. Zmagali się przeciwko zbuntowanymi robotami wojskowymi Atlasu. Końca walki nie było widać. Teraz nacierały na nich masy Grimmów, a nad wieżą Beaconu kołował gigantyczny skrzydlaty potwór. Najlepszą rzeczą jaką mogli w tej chwili zrobić była ucieczka. Musieli wyleczyć się i wrócić tutaj innego dnia.*

Spójrzcie tam! *rzucił Fox.*

*Coco zsunęła okulary na czubek nosa. Dwie osoby biegły w stronę szkoły. Zdecydowanie były daleko od bezpiecznego portu. Jedna z nich była ubrana w białą sukienkę, a druga w czarną z czerwoną peleryną. Weiss Schnee oraz Ruby Rose. Gdziekolwiek Coco by nie spojrzała, znajdował się tam jakiś członek drużyny RWBY (Ruby), zaraz w środku akcji.*

*Obie zatrzymały się z poślizgiem tuż przed nimi.*

*– Nie idziecie przypadkiem w złą stronę? – spytała Coco.*

*– Widzieliście Jaune’a albo Pyrrhę? – Ruby zignorowała pytanie Coco.*

*Wszyscy potrząsnęli głowami.*

*– Wszędzie w szkole panoszą się Grimmy – powiedziała Velvet. – Jeśli oboje tam gdzieś są, to…*

*– Idziemy tam po nich – przerwała jej Weiss.*

*Schnee zdecydowanie powinna być w dokach. Widać było po niej, że jedzie na ostatkach. Ale mimo to wciąż trzymała się na nogach.*

*– A co z Blake? Albo Yang? – dopytywała się Velvet. – Udało im się?*

*Ruby przymknęła oczy, jakby zastanawiając się, co odpowiedzieć. Kiedy je otworzyła, zabłysły na chwilę w promieniach księżyca.*

*– Są bezpieczne w porcie – odpowiedziała. – Wkrótce tam się wszyscy spotkamy. Razem z Jaunem i Pyrrhą.*

*– Pomożemy wam szukać – zaoferował Fox.*

*– Zwariowałeś? – Weiss klepnęła go w biodro. – Musicie pomóc Velvet bezpiecznie wydostać się stąd.*

*– Zajmę się Velvet – namawiała Coco. – Yatsuhashi i Fox będą was ubezpieczać.*

*– A kto będzie ubezpieczał was? – wskazała na uratowanych, którzy podążali za drużyną CFVY. Mieli niepewne miny, stojąc tak na otwartej przestrzeni.*

*Ruby rozłożyła swoją broń i za pomocą snajperki zestrzeliła Beowolfa, który zmierzał na nich.*

*– Nie rozdzielaj swojej drużyny, Coco – zwróciła się do niej.*

*Coco musiała zaakceptować porażkę na tym polu. Nie przekonała Ruby. Nigdy wcześniej nie widziała takiej posępnej nuty w jej oczach. Chaos panował na zniszczonych ulicach, ale na krótką chwilę dwójka liderów grup doszła do porozumienia.*

*– Musimy wspierać się wzajemnie. Zwłaszcza teraz – oznajmiła Ruby.*

*Coco skinęła na potwierdzenie.*

*A potem obie dziewczyny pobiegły w swoją stronę.*

*– Ruby! – zawołała za nią Velvet, a ta się odwróciła. Jej peleryna powiewała na wietrze. Swoją kosę oparła na prawym ramieniu. Velvet nacisnęła przycisk aparatu, wykonując fotografię. Ostatnie zdjęcie, jakie zrobiła tego dnia. – Uważajcie na siebie.*

*– Wy też – Ruby zdjęła z barków Crescent Rose i znikła w gęstym dymie.*

Powinniśmy z nimi pójść, *żałował Fox.*

*– Są odpowiednią parą na tą robotę – odparła Coco. – A my mamy swoją. Musimy zabrać tych ludzi, jak najdalej od Beacon. No i postawić Velvet na nogi.*

Velvet sfotografowała wtedy Ruby. Wcale nie sądziła, że to będzie ostatnie zdjęcie swojej przyjaciółki. Dużo potem, w porcie, zjawił się jej wujek, Qrow razem z nieprzytomną dziewczyną. Szybko wpakowali się do odlatującego śmigłowca. To był ostatni raz, kiedy Velvet widziała Ruby.

Cała drużyna RWBY jako jedyna nie wróciła po Upadku. Nikt nie wiedział co dokładnie stało się z Ruby, Weiss, Blake oraz Yang.

Velvet zdecydowała się na odpowiednią broń. Wybór padł na jedną z jej ulubionych, czyli Sharp Retribution, oryginalnie należącą do Foxa. Już miała ją aktywować, po czym wskoczyć w sam środek bitki, kiedy usłyszała słaby, ledwo słyszalny szept. Tak cichy, że mógłby się wydawać tylko wytworem jej wyobraźni.

– Pomocy.

Zmieniła swój cel. Odskoczyła od reszty i zajęła się przeszukiwaniem okolicy. Zauważyła coś powoli zjeżdżającego z piaszczystego wzgórza. Dopiero osłonienie oczu przed piaskiem oraz przymrużenie ich, pozwoliło zauważyć Velvet więcej szczegółów. Coś, co wyglądało jak naroże wozu wystawało ponad powierzchnię.

Nagle palce przedarły się ponad grunt, panicznie przetrząsając piach.

– Tutaj! – zachrypiał głos.

*A więc dlatego tak pełno tu krabów,* pomyślała Velvet.

Całą okolicą wstrząsnęło, więcej piasku wzbiło się w powietrze. Dziewczyna odwróciła się i zauważyła górę piasku, która szarżowała prosto na nich, zupełnie jak Pumpkin Pete kopiący tunel ze starych kreskówek. Coś jej jednak mówiło, że to wcale nie jest animowany królik.

Spojrzała za siebie, na swoich kolegów z drużyny. Coco dalej trzymała się w jednym kawałku, uwięziona w kleszczach. Fox siekał skorupę z pleców kraba, tak że odpryskiwały się jego cząsteczki. Sama bestia próbowała zagrzebać się w podłożu. Powstrzymywał ją przed tym Yatsu. Chłopak trzymał kraba za jedną z odnóży. Nie pozwalał potworowi zakopać się razem z Coco w szczypcach.

*Poradzą sobie beze mnie. Poza tym, nie zostawiamy ludzi w potrzebie. Już nigdy więcej.*

Przywołała świetlistą replikę broni Foxa. Biegiem minęła przyjaciół, kierując się w stronę zakopanego wozu.

*Hej, Velvet! Gdzie lecisz?* zapytał Fox. *Przydałaby nam się mała pomoc.*

Ciężko było udawać, że nie słyszysz słów, które ktoś wysyła ci prosto do umysłu.

– Zaraz będę – odparła. *Mam nadzieję.*

Przebiegła przez wydrążony przez kraba tunel, starając się nie przewrócić po drodze. Niesamowicie trudno było biec po falującym i wirującym śladzie pozostawionym przez potwora. Nagle przednia część bestii wystrzeliła wprost z podziemi.

*A więc są i większe,* pomyślała. Jeśli tamte były dziećmi, to ten tutaj z pewnością był ich rodzicem. Był trzykrotnie większy oraz trzykrotnie wścieklejszy.

Zmusiła się do szybszego biegu. Przecięła całą drogę ku krabowi, kiedy ten ciągle się wynurzał. Wyciągnął szczypce z zamiarem złapania Velvet. Zanurkowała, potem odepchnęła się. Ponownie stanęła naprzeciwko niego. Odpaliła serię strzałów z tonf, aż odrzuciło jej przedramiona. Impet oraz odrzut strzałów przewróciły na ziemię zarówno ją, jak i przeciwnika. Kopnęła go wtedy od spodu w brzuch, ten przechylił się w tył. Jej lądowanie było niezdarne. Opadła ciężko na ręce i kolana.

Potężny Krecio Krab próbował zachować równowagę. Machał na boki szczypcami, co wyglądało niemal komicznie. Po raz kolejny Velvet natarła na przeciwnika. Wyskoczyła w powietrze i jak korkociąg z wyciągniętymi ramionami wydała serię strzałów. Pociski trafiły w miękki brzuch, a obracające się ostrze dokończyło sprawę. Dookoła rozbryzła się słona, śmierdząca ciecz wraz z wnętrznościami kraba. Dosłownie, były wszędzie.

Donośny pisk wywołał u Velvet ogromny niesmak. Pozbawione życia cielsko opadło na ziemię. Ciągle czuła drgawki pośmiertne, kiedy wspinała się po gorącej, krwawej masie, która kiedyś była brzuchem kraba. Z całych sił próbowała wytrzymać cuchnący odór.

Świetliste repliki tonf rozpłynęły się w powietrzu. Velvet zeskoczyła z padliny i ześlizgnęła się w dół, ku na wpół zakopanej bryczce. Uklękła w piasku, próbując zaczerpnąć powietrza. Yatsuhashi jako pierwszy zjawił się przy niej.

– W porządku? – zasłonił dłonią nos. – Dlaczego na nas nie zaczekałaś?

– Nie mogłam – wychrypiała, wskazując na wóz.

– Oh – podszedł, chwycił ramę i zaparł się z całych sił. Twarz wykrzywił z wysiłku, a z ust wydał serię chrząknięć. Powoli zapadł się w sypkim gruncie. Najpierw po kostki, a potem po kolana. Jego wysiłek dawał efekty. Wóz centymetr po centymetrze wyłaniał się z piasku. Arkoz wodospadem sypał się z otwartej kabiny oraz szprych kół. Po chwili, wóz ukazał się im w całości.

Coco i Fox dołączyli do nich. Velvet spojrzała na pozostałości po potworach. Martwe ciała przypominały porozrzucane łupiny po orzechach.

Fox położył dłoń na ramieniu Velvet.

– Nic mi nie jest – skinęła głową. – Ale przydałaby mi się porządna kąpiel. W odpowiedzi zmarszczył nos.

– Hej! Czy ktoś tu jest? – zawołała Coco.

– Tutaj!

Z wozu wyłoniła się starsza siwa kobieta. Twarz miała wysłużoną przez lata spędzone na wietrze.

– Dzięki za ratunek.

Yatsu pomógł jej zejść. Była słusznej postury, o połowę niższa od Coco, jednak sprawiała wrażenie wytrzymałej, jak jak większość vacuańskich nomadów. Trzymała się za lewe ramię. Było zwichnięte.

– A wy to kto? – spytała.

– Jesteśmy uczniami Akademii Shade, drużyna CFVY. Jestem Coco, a to Fox, Velvet i Yatsuhashi –  po kolei przedstawiła członków.

– Slate. Miło was poznać – kobieta przeczytała dłonią włosy. Wytrzepała w ten sposób piasek, który teraz opadał jej na ramiona. Velvet zauważyła, że jej włosy wcale nie były siwe, tylko jasnobrązowe.

– Jak długo tutaj utknęłaś?

– Dzień może dwa.

Velvet podała jej menażkę, a ta pociągnęła mały łyk.

– Uciekaliśmy z Gossan po ataku Grimmów. Myśleliśmy, że będziemy bezpieczni w tej oazie. Przynajmniej kiedyś tu była oaza. Musiała wyschnąć. Za to wprowadziły się tu te kraby.

– Twoja rodzina cię porzuciła?! – niedowierzała Velvet.

– To nie rodzina – potrząsnęła głową. – Od jakiegoś czasu już nie.

– A co z pozostałymi – dopytywał Yatsuhashi.

– Przetrwali. Tak myślę. Z pewnością jesteście tu nowi – Slate obrzuciła ich wzrokiem.

Z reguły vacuańczycy noszą proste kroje, o jasnych barwach. Tuniki, lniane peleryny oraz nakrycia głowy osłaniające przed wiatrem i piaskiem to najpospolitsze fasony. Drużyna CFVY wyróżniała się pod tym względem. Wyglądali odjazdowo, a jednocześnie bojowo. Ich ubiór ukazywał pochodzenie oraz to kim byli. Coś normalnego w ich życiu, gdzie wszystko było całkowicie nienormalne.

– Przetrwanie to jedyne co to robimy – kontynuowała Slate. – Lub nie. Nie przejmujemy się innymi. Jeśli możesz uratować siebie lub kogoś innego, zawsze wybierzesz siebie. Nie ma tu miejsca na empatię.

– Naprawdę w to wierzysz? – rzuciła Velvet.

Wzruszyła ramionami. Skrzywiła się z bólu i złapała za chore ramię.

– To w co wierzę to moja sprawa. Jeśli jesteś bystra, szybko docenisz moją radę. W każdym razie wszyscy uciekli, a ja nie mogłam opuścić wozu. Z każdym dźwiękiem budziły się kraby. Używają wibracji do szukania ofiar, ale tracą zainteresowanie, kiedy przestaje się ruszać.

– Nie mogłeś nam powiedzieć? – Yatsu zwrócił się do Foxa.

– Nie ma wyzwania jeśli chodzisz na palcach dookoła wroga – odparł.

– Na szczęście miałam ten stary wóz. Mogłam się schronić i czekać w najlepsze.

– To my – stwierdziła Coco. – “Najlepsze” przybyło.

– I dzięki wam za to! Nie chciałabym, żeby znowu ktoś umarł z mojej winy, ale jeśli tylko coś odwróciłoby ich uwagę, zwiałabym. Dobrze że pojawili się Łowcy.

– Zrobiliśmy coś więcej niż odwrócenie uwagi – stwierdził Fox.

Velvet wciąż nie mogła zrozumieć, jak przyjaciele mogli porzucić Slate. Zostawili ją na śmierć w samym środku pustyni. Jeśli tak wygląda życie tutaj, to dziewczyna znalazła kolejny powód do nie lubienia Vacuo. *Chciałoby mnie tu nie być,* pomyślała nie po raz pierwszy i zapewne nie po raz ostatni.

*Profesor Port otrzymał rozkaz ewakuacji północnej części miasta, a generał Ironwood miał upewnić się że nikt, ani nic tam nie pozostało.*

*– Macie dwa wyjścia – powiedział studentom w Koloseum Pojednania. – Brońcie królestwa i szkoły lub ratujcie się.*

*Dla drużyny CFVY nie było tematu. Zamierzali zostać w Beacon tak długo, jak mogli wytrzymać. W mieście było mnóstwo uwięzionych lub ukrywających się ludzi. Byli łatwym celem dla nacierających Grimmów.*

*Problemem była Velvet. Mogła zostać z drużyną lub udać się na własną rękę do portu. Myśleli o tym stojąc przed ostatnim promem ratunkowym.*

*– Czuję się znacznie lepiej – powiedziała. Dostała od kogoś apteczkę. Pomimo pierwszej pomocy jej mięśnie płonęły, całe ciało było jednym wielkim siniakiem, a w głowie nieprzyjemnie pulsowało. Ale była silniejsza niż wyglądała. O wiele silniejsza niż sądzili inni. Oczywiście drużyna CFVY wiedziała o tym.*

*– Wrócę do normy jak tylko się prześpię – zapewniła.*

*– To niestety nie spotka cię tu, walcząc z Grimmami – odparła Coco. – Idź, Velvet. Możesz do nas dołączyć jak wydobrzejesz. Będziemy tu cały czas.*

*Velvet skrzyżowała ręce. W głowie wybrzmiały niedawne słowa Ruby “Nie rozdzielaj drużyny, Coco”. Yatsu trzymał stronę faunki. Chciał, żeby Velvet była bezpieczna, a taka na pewno byłaby przy nim. Z pewnością chciał być świadkiem całej akcji w Beacon, chwilowa przerwa nie wchodziła w rachubę.*

*– Nie będziemy tą samą drużyną jeśli umrzesz – upierała się Coco.*

*– Nie wierzysz w to, że dam radę? – odparła urażona.*

*– Jesteś ranna – Coco uniosła rękę zanim Velvet zaczęła znowu protestować. –  Zużyłaś wszystkie swoje najlepsze zdjęcia.*

*Velvet szybko wyjęła aparat i strzeliła liderce zdjęcie.*

*– Słodko – Coco obniżyła okulary.*

*Faunka pokazała język.*

*– Nie o to mi chodziło.*

*– Wkrótce odlatujemy – zawołał pilot promu. – Zaraz zamkną strefę lotniczą!*

*– Daj nam minutkę, chłopcze! – odkrzyknęła Coco.*

*– Coco – upomniał Fox. Cała uwaga drużny skupiła się na nim. Mówił głośno tylko w szczególnych przypadkach, kiedy nie byli sami lub gdy naprawdę chciał, żeby go wysłuchano. Tym razem było inaczej: delikatnie zwrócił uwagę liderki.*

*– Jestem zmęczona – westchnęła. – Nie myślę już jasno.*

*– To najbardziej sensowne słowa, jakie dzisiaj powiedziałaś.*

*Ku nim zbliżała się profesor Glynda Goodwitch.*

*– Port powiedział mi, że zamierzacie zostać. Chciałabym żebyście zmienili decyzję.*

*– Z całym szacunkiem, pani profesor. Jeśli pani to zostaje, to my też.*

*– Tylko tyle? – próbowała się nie zaśmiać.*

*– Jesteśmy uczniami, ale także i Łowcami – wtrącił Yatsu.*

*– Łowcami w trakcie szkolenia – spojrzała smutno na ruiny szkoły.*

*– Łowcy nie uciekają! Nawet uczniowie. Przysięgaliśmy bronić tych, co sami nie potrafią. A to jest nasz dom – dodała Velvet.*

Zakładam że będą ekstra oceny za zostanie, *wysłał Fox.*

*Glynda zlustrowała spojrzeniem każdego z nich. Już nie ukrywała uśmiechu. Była dumna ze swoich podopiecznych. Drużyna CFVY oraz pozostali uczniowie, którzy bronili Beaconu tej nocy byli utożsamieniem duszy tej szkoły. Byli inspiracją, światełkiem w tunelu pełnym ciemności. To w nich uwierzył profesor Ozpin. Postawił swoją reputację, aby strzec tych ideałów.*

*Jeśli faktycznie poświęcił swoje życie, to ważnym stawało się, żeby nowe pokolenie skończyło to, co on zaczął.*

*Glynda z pewnością mogła zapewnić pomoc. Utrzymać spokój, kiedy będzie odbudowywać szkołę. Cegiełka po cegiełce, jeśli będzie taka potrzeba.*

*– Velvet idziesz do medyków. Sprawdź, czy nie znajdą dla ciebie jakiegoś łóżka – zdecydowała Coco. – Wrócimy po ciebie o świcie i razem ponownie ruszymy do miasta.*

– Co takie dzieci jak wy tutaj robią? – zapytała Slate. Zauważyła, że Coco zmarszczyła brwi i dodała: – dla mnie każdy wygląda na dziecko. Nie bierz tego do siebie.

– Akademia Shade otrzymała wezwanie o pomoc z Gossan. Profesor Rumpole wysłała nas – odpowiedziała Coco.

– Z Gossan? – zdziwiła się. – Nie mogliśmy dzwonić odkąd upadło STM.

System Transmisji Międzykontynentalnej został odłączony w trakcie ataku na Wieżę Beacon, uniemożliwiając komunikację pomiędzy królestwami. Wewnętrzne wiadomości ciągle działały dzięki Wieżom Wspomagającym. Zdarzają się jednak drobne zakłócenia. Te Wieże nie są jednak tak dobre, jak ta w Akademii. Do tego działanie burz piaskowych także powoduje przerwy. Zdarzają się także ataki Grimmów, co osłabia sieć.

– Sądzimy, że ktoś musiał połączyć się bezpośrednio z Wieży Wspomagającej. W ten sposób sygnał był na tyle silny, że dotarł do nas – powiedziała Velvet.

– Musiał być bystrzakiem. Przedstawił się chociaż?

– Rozmowa szybko się urwała – Coco potrząsnęła głową. – Zrozumieliśmy tylko, że Gossan zostało zaatakowane, a mieszkańcy ruszają do Feldsparu. Wyruszyliśmy tak szybko, jak się dało.

– To był nasz plan. Najbliższa nam osada to Feldspar. Jest tam mała oaza oraz Wieża Wspomagająca.

– Świetnie! Będziemy mogli zgłosić to profesor Rumpole oraz zaraportować jej o naszym stanie.

– Mój stan to: przegrzany, zmęczony i głodny – wtrącił Yatsu.

– Zapomniałeś o “cuchnący” – dodał Fox.

– Próbuję o tym nie myśleć.

– Kiedy dotrzemy do Feldspar, większość tych problemów zniknie – powiedziała Slate.

– Chodźmy więc do twojego nowego domu – Velvet klasnęła w dłonie.

Slate uśmiechnęła się nerwowo. – Jedyne miejsce które można nazwać domem, jest tam, gdzie są twoi ludzie. Nie zapomnij tej rady.

– No to chodźmy do twoich ludzi – poprawiła Coco.

*Tych, którzy cię porzucili,* pomyślała Velvet.

– Chwileczkę – wspięła się z powrotem do wozu. Wyłoniła się z dużym brezentem na plecach, kijem podróżnym oraz przerażająco wielkim nożem.

– A to po co? – spytał Yatsu patrząc na ostrze. Slate wskazała na wszystkie kraby, piekące się w żarze pustyni. Część z nich powoli znikała pod piaskiem. W przeciwieństwie do Grimmów, jeśli zabijesz zwierzę, nawet tak nienaturalnie duże, zawsze pozostanie ciało.

– Nie możemy zmarnować tyle jedzenia – stwierdziła.

– Jedzenia? – Velvet zakryła usta dłonią, próbując nie zwymiotować.

– Żartujesz sobie? – spytała Coco.

*Krecio Kraby są wyjątkowo rzadkim przysmakiem.*

– Rzadkim, ponieważ ci, którzy na nie polują, zwykle kończą upolowani. Ta piątka nie była dla was wyzwaniem – zaśmiała się Slate. – Zgarniemy mięso, zawieziemy do wioski i zostaniemy bohaterami Feldsparu. Tam jest pełno gęb do wykarmienia. Tak sądzę, że jest ich tyle.

Velvet ogarnęły mdłości. – Wolałabym walczyć z kolejnym krabem, niż zjeść jednego.

– Jeśli jeszcze trochę poczekamy, będziesz miała taką możliwość – stwierdziła Coco. – Ruszajmy drużyno! Szybko się z tym uporamy. Im szybciej zaczniemy, tym prędzej będziemy bezpieczni w Feldsparze.

– Nie wiem, na ile będziemy bezpieczniejsi. Ostatni dzieje się wiele dziwnych rzeczy.

– Co masz na myśli?

– Powiedzmy, że nie jesteśmy już jedną dużą i szczęśliwą rodziną... Ale to nie pora na takie rozmowy. Biorę tego dużego! – wskazała na kraba. – Wygląda, jakby skrywała w sobie jajka.

Szybko znalazła się tuż przy krabiej mamie i odkroiła pokaźny kawał mięsa.

– Ohyda – Velvet nie kryła zniesmaczenia.

– Zaklepuję nogi! – krzyknął Fox. Ruszyłł w ślady Slate. Jego tonfy poszły w ruch.

– Znamy się taki szmat czasu, a Fox bywa kompletnie nieprzewidywalny – Coco śledziła wzrokiem, jak dźwiga krabie odnóża. –  Nie sądziłam, że tak szaleje za nogami.

– Jest kompletnie inny, odkąd tu trafiliśmy – zauważył Yatsu. – Widać, że to jego dom.

– Skoro tu mieszkał, to dlaczego wyjechał? – rzuciła pytaniem Velvet. Jednak było też inne pytanie bez odpowiedzi, które należało zadać: *Dlaczego musieliśmy opuścić Beacon?*