Początek istnienia

Na początku był Bezkres. W Bezkresie istniało wszystko i nic, zawsze i nigdy. W Bezkresie zawsze powstawało wszystko, co możliwe, a mimo to nigdy nie istniało w niej nic – w nieustannie przekształcającej się masie naprzemiennej kreacji i destrukcji powstał każdy możliwy kształt i forma istnienia, jednak każde bez wyjątku natychmiastowo przeobrażało się w kolejny byt, nigdy nie wydając trwałej materii.

Lecz wreszcie nadszedł czas, aby z Bezkresu wyłoniła się para Pierwszych – Pani Światła i Pan Ciemności. Ich spojrzenia złączyły się, i wpatrzeni w swe oblicza czuli, jakby byli ze sobą od wielu milleniów, a wszystko dookoła nich było im doskonale znane od wieków. Nim Bezkres zdążył pochłonąć ich z powrotem do cyklu chaotycznej destrukcji i kreacji, swą mocą rozdzielili od siebie wszystkie poszczególne elementy zawarte w Bezkresie, które zaprzestawszy nieustanne przeplatanie z innymi, nareszcie mogły przybrać i utrzymać swoje właściwe formy. Tak oto Pierwsi nadali kształt nicości Bezkresu, i przekształcili go w Coś – a tym Czymś był nowo narodzony Świat. Para bóstw spojrzała na swe dzieło i poczuła wszechogarniającą aurę ładu, jakby cała materia po wiekach wyczekiwania zaznała ulgi od nieskończonego chaosu. Cieszyli się z tego, co stworzyli.

Jednak zanim nastał pierwszy świt, świat skąpany był w całkowitej ciemności, przez co serce Pani Światłości było przepełnione goryczą. Jej wizja na porządek sfer był zgoła odmienny, jednak podczas rozdzielania elementów Bezkresu Pan Ciemności zdominował ją, tworząc ciemny świat według własnego zamysłu, i był przeciwny wszelkim zmianom. Dlatego też Pani Światła uwiodła Pana Ciemności, który nie mógł się oprzeć jej wdziękom, a jako owoc ich zbliżenia urodziła płomienistą latarnię, której nadała imię Słońce. Światło Słońca rozpromieniało cały istniejący świat, co wprawiło w szał Pana Ciemności do tego stopnia, że chciał zabić swoje własne dziecko. Jednak Pani Jasności powstrzymała go kolejnym aktem płciowym, ostudzając temperament Pierwszego, który przystał na kompromis w postaci wprawienia świata w cykl dnia i nocy, podczas którego światło i ciemność będą panować naprzemiennie. I tak Pani Jasności nakazała pierworodnemu wieczną wędrówkę po niebie dookoła świata, tak, aby rozświetlał jedynie jego połowę, podczas gdy pozostała część skąpana była w mroku.

Rozjaśnienie świata niezmiernie uradowało Panią Światła, jednak dostrzegając, jak łatwo może wywierać wpływ na swego boskiego partnera, poczuła, że może osiągnąć znacznie więcej. Wielokrotnie uwodziła Pana Ciemności, a ich liczne igraszki przynosiły na świat kolejne świetliste potomstwo, którym Pani Jasności coraz bardziej rozświetlała mrok nocy – wpierw gwiazdami, zorzą polarną, aż w końcu srebrzystą tarczą księżyca. Z każdymi kolejnymi narodzinami Pan Ciemności wpadał w coraz większy gniew, jednak Pani Światła każdorazowo ostudzała jego złość sprawdzonym sposobem, któremu nie mógł się oprzeć, a co zamykało nieustające błędne koło.

Jednak pewnego dnia Pani Światła wydała na świat wyjątkowe potomstwo – bliźnięta podobne do nich samych, starszego Morgorotha oraz młodszego Andarotha. Pan Ciemności, widząc swe odbicie w pierworodnym synu, powierzył Morgorothowi uformowanie wciąż niezagospodarowanego świata. Obawiając się, że dzieła Morgorotha mogłyby zniszczyć jej wizję świata, Pani Światła wyznaczyła Andarothowi (jako temu bardziej wdanemu w matkę) zadanie nadzorowania, czy dzieła jego brata nie łamią woli Pierwszych (a właściwie woli Pierwszej).

Morgoroth, odziedziczając moc po ojcu, tworzył rzeczy mroczne, zdeformowane i złowrogie, tak więc Andaroth nieustannie ścigał swego bliźniaka, niszcząc jego kreacje i wymierzając mu kary. Przez nieustanną walkę bliźniąt między sobą Morgoroth znienawidził całą swą rodzinę – matkę, z której polecenia jego dzieła były niszczone; ojca, którym gardził za słabość i niepotrafienie wyrwania się spod wpływu matki; i oczywiście Andarotha, do którego pałał największą nienawiścią.

Z początku Pan Ciemności nieprzychylnie patrzył na młodszego z synów, jednak z czasem – i pod wpływem Pani Światła – konflikt bliźniaków, a w szczególności ich nieustające pojedynki, zaczęły go bawić. W końcu obserwowanie zaciekle walczących braci stało się dla Pierwszych tak wyborną rozrywką, że postanowili oni rozszerzyć repertuar swoich  spektakli –  Pani Światła urodziła kolejne bóstwa: Myzotza, Verenatha oraz Avranę. Na ręcę piątki swojego potomstwa złożyli władzę nad światem i pełną wolność w gospodarowaniu nim, a sami odsunęli się na zewnętrzne sfery niebieskie, aby z daleka obserwować ich wszystkie poczynania.

*by Nasdar*