Rajfandia

**Rajfandia** (anf. **Rayfand**, raj. **Raiffeandean**, pal. **Raj Fand**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Pierwsze ślady ludności na Rajfandii datuje się na ok. 8000 pne. Pierwsza rajfandzka ludność zamieszkiwała region stanowiący północno-wschodnią ćwiartkę wyspy (dokładniej to tylko jej północną jedną trzecią) i jest nazywany obecnie Alistar. Kolejni ludzie (zwani obecnie Kiltami) przybyli na Rajfandię ok. 5500 pne. Przybyli oni najprawdopodobniej ze stron, gdzie mieszkała ludność, która półtora tysiąca lat później stworzyła najpierwsze państwo na tej planecie, czyli Pallas. Podejrzewa się, że wcześniej Pallasyjczycy i Kiltowie współżyli ze sobą, ale większość Kiltów powędrowała dalej, część się zasymilowała z Pallasyjczykami, a kiltowska ludność niezasymilowana z czasem wymarła na tamtych terenach.

W roku 4000 pne powstało pierwsze państwo na świecie, czyli Pallas. W tym czasie ludność kiltowska z północy Wysp Barańskich wyjebała część obcych ludów tam mieszkających, część się zasymilowała, a reszcie pozwolili żyć i zachować swoją tożsamość.

W 3000 pne trzy południowe plemiona kiltowskie z większej wyspy (Dużej Baranii) założył swoje państwo, które nazwali Barania, a siebie nazwali Barami.

W przyszłości w ramach państwa barańskiego zaczęto wyróżniać nie trzy, a pięć, a później siedem plemion, które ostatecznie i tak się zjednoczyły w jeden naród.

W 2457 pne Pallas rozpoczął swoją ekspansję w stronę wysp. W końcu w 2095 pne Pallasyjczycy dotarli do wyspy Kipier, gdzie wspólnie ze zrajzyjskimi Fimezjanami pozakładali kolonie, jednak w 1815 pne rozrastające się państwo zrajzyjskie zajęło Fimezję, co wykorzystał Pallas i zajął cały Kipier. Wtedy kontynuował ekspansję morską i dotarł do Wysp Barańskich w 1813 pne. Wojowie pallasyjscy profesjonalnie uzbrojeni musieli się zmierzyć z walecznymi, zawziętymi Barami z Baranii. Baranię Pallasyjczycy podbijali najdłużej, bo nie dość, że Barowie ostro walczyli, to jeszcze tamte tereny różniły się pod względem flory i fauny oraz w ogóle ukształtowania, krajobrazów itp., że Pallasyjczykom to utrudniało zadanie podbicia państwa, mimo że Pallasyjczycy mieli nawet samochody, co powinno im ułatwić przemieszczanie się. I ułatwiały, ale niewystarczająco.

W związku z powyższymi okolicznościami cała Barania została zajęta dopiero w 948 pne. Po przejęciu całej ziemi Barów Pallasyjczycy wzięli się za północną Dużą Baranię. Tamte ziemie w kontekście tamtych czasów współcześnie nazywa się Koseranią. Koserańczycy, mimo że nie byli upaństwowieni tak jak Barowie i w dodatku byli zróżnicowani etnicznie, bronili się dłużej i polegli dopiero w 20 ne.

Zajęcie Koseranii odblokowało Pallasyjczykom dostęp do Rajfandii. Ją zajęli najszybciej, bo potrwało to do 96.

Do tamtego momentu ta wyspa była poddana częściowej izolacji, która była czasami przerywana. Kiltowie i inni zamieszkujący Rajfandię częściowo się izolowali, bo nie byli upaństwowieni i mieli utrudniony kontakt z resztą świata. Dopiero zajęcie przez Pallas skończyło ten okres.

Na każde nowo zdobyte przez Pallas ziemie wprowadzali się Pallasyjczycy z praktycznie każdego zakątka imperium. Tak też było tutaj.

W dawnej Baranii przybysze pallasyjscy byli tolerowani, a często nawet wielu Barów deklarowało przynależność do narodu pallasyjskiego. W Koseranii przybyszów pallasyjskich traktowano negatywnie i atakowano ich. W związku z tym władze pallasyjskie karały takich Kiltów niszczeniem kiltowskich dzieł sztuki i źródeł historycznych. Z tego powodu najbardziej ucierpieli Bekantowie, którzy wykazywali się najbardziej antypallasyjskimi zachowaniami, przez co współcześni praktycznie nic o nich nie wiedzą. Nie wiadomo nawet, czy to naród/plemię/grupa etniczna, czy zróżnicowana etnicznie grupa ludzi. Wiadomo tylko, że otrzymali taką nazwę ze względu na swoje specyficzne zachowania, ale nie wiadomo, o jakie chodzi. Natomiast rajfandzcy Kiltowie (i inni zamieszkujący wówczas tę wyspę) traktowali Pallasyjczyków różnie, przez co część dobytku kulturowego tamtej ludności ucierpiała, ale jednak większość dożyła dzisiejszych czasów.

W 313 aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Dotarli na ziemie dawnej Baranii i przybyli do jej dawnej stolicy - Lajnd Tvon (pal. Długi Obszar). Znaleźli tam człowieka, który się nazywał Am Jof i był Anefem. Dołączył do rewolucji wraz z paroma innymi. Rewolucjoniści powędrowali też do położonego bardziej na zachód miasta Tirm Mon, gdzie mieszkał Kilt o imieniu Arthuen Confeillatutims. On też dołączył do rewolucji. Później aspirujący rewolucjoniści dotarli do położonego bardziej na północ miasta Kom Njaf. Tam mieszkał pół Pallasyjczyk pół Kilt Jansh Conimafth Lafhonetrean. On też dołączył się do rewolucji.

Później aspirujący rewolucjoniści szukali wsparcia w mieście Jan Burg w Koseranii. Tam znaleźli Kilta imieniem Breinatt Kopsaihney, który się dołączył. Potem wędrowcy powędrowali na Rajfandię do miasta Daib Land, gdzie mieszkał niejaki Paiterreaich Rajfepalmeth. Pomoc z jego strony również została udzielona.

Rewolucja się powiodła i na skutek jej na terenie archipelagu Wysp Barańskich powstało pięc państw: Anflia, Konfolit, Lafonet (oba zajmowały ziemie dawnej Baranii), Kopsja (zajmująca ziemie dawnej Koseranii) i Rajfandia (zajmująca cała wyspę o tej samej nazwie).

Stolicą Rajfandii ustanowiono Daib Land. Rajfandię podzielono na cztery ćwiartki ze względu na lekkie zróżnicowanie terenu i znajdowanie się na tej wyspie czterech plemion kiltowskich. Stolica znalazła się w południowo-wschodniej ćwiarcte. Nowy naród kiltowski zaczął nosić nazwę Rajfandczycy, a rdzenna ludność nienależąca do Kiltów zasymilowała się (niektórzy) albo całkiem szybko wymarła (większość).

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Rajfandia i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

Rok 476 jest uznawany przez większość za koniec starożytności i początek średniowiecza. To był też rok, kiedy Rajfandia powróciła do częściowej izolacji, którą jednak czasami przerywała.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Rajfandczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Rajfandczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1494 król Anflii miał spinę z władzami Kościoła Pallasystycznego. Nie unieważniono mu małżeństwa z kobietą, która chciała go zabić i nie dano mu rozgrzeszenia. Próbował rozwiązać problem przez lata, jednak w 1517 podjął decyzję o wystąpieniu Anflii z Kościoła. Robił to niechętnie, bo był przywiązany do religii i nie popierał idei reform religijnych, ale jednak się dołączył. Nowy nurt westalizmu otryzmał nazwę anflizm i niewiele się różnił od klasycznego pallasyzmu. W związku z tym powstał ruch mający na celu zlikwidowanie podobieństw do pallasyzmu. Ten ruch nazywał się kejalanizm (anf. *kealeanismm*, od anf. *keal* - oczyszczać). Po śmierci króla w 1518 nowy władca zaczął prześladować tradycyjnych pallasystów oraz kejalanistów. W 1519 zaczął ich karać, a w 1520 mordować. W 1521 darował kejalanistom, w 1522 powrócił do karania pallasystów za wiarę, a w 1523 powrócił do ich "jedynie" prześladowania. W 1524 przestał, bo pallasyści w Anflii w dużej części albo poginęli, albo się wysuicydowali, albo wypierdolili za ocean (głównie do ZSA).

W 1525 anflizm przyjęła również Kopsja, bo tamtejszy król też miał spinę z władzami Kościoła Pallasystycznego. Ten etap w historii Kopsji potrwał jednak jedynie dwa lata, bo w 1526 w Storkii powstał filozofializm (co zdaniem niektórych zakończyło średniowiecze i rozpoczęło nowożytność i renesans, ale to zdarzenie jedynie napędziło zmiany kulturowo-społeczne zachodzące już od dłuższego czasu), który przyjęli Kopsyjczycy w 1527, bo im bardziej podchodził.

W tym samym roku Anflia zaatakowała Pallas i zajęła jego najbardziej wysuniętą na północ wyspę, czyli Kipier. Pallas przegrał, bo był zajęty czym innym. To i powyższe wydarzenie uznaje się czasami za koniec renesansu i początek baroku, bo to napędziło zmiany kulturowo-społeczne trwające od jakichś 10 lat.

W 1528 powstał odłam filozofializmu zwany eldarianizmem, który przyjął się jako religia państwowa w Kopsji.

W 1529 w Lafonecie wykształcił się odłam westalizmu zwany indepanidakongekomializmem. Do dziś jest to dominująca religia w Lafonecie.

W tym okresie na tym archipelagu westalizm nie zdobył jednak popularności w Rajfandii, która mimo konfliktów z władzą Kościoła Pallasystycznego, które jednak pojawiły się dopiero po 1550, została przy tradycyjnej wierze.

W 1600 miało miejsce wiele zdarzeń. Pallas chciał odkupić od Damadanii Takanę, czyli swoją dawną kolonię sąsiadującą z ZSA. Damadania się zgodziła na sprzedanie tylko wschodniej części. Niedługo po tym państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło na kilkanaście mniejszych. Pallas postanowił przejąć Burgrabstwo Bafanii (które przed laty było pallasyjskim województwem samfińskim) i Palatynat Świeński (który lata temu był pallasyjskim województwem kuovckim). Z tym ostatnim się nie udało, bo zdążyła przejąć je Hokia, czyli południowy sąsiad Pallasu. Niedługo po tym wszystkim Storkia (która po rozpadzie Ursarii przeszła w zależność od Damadanii) zaatakowała Pallas i zajęła wojewódzwto vasuańskie ze stolicą w mieście Va Suan pokrywające się z krainą historyczno-geograficzną Amalenia (pal. **Am Len**).

Większość ludzi uznaje ten rok za koniec renesansu i początek baroku, bo to był najważniejszy rok dla zmian kulturalno-społecznych tego typu zmierzających w tą stronę.

Dodatkowo w tym roku Anflia sprzedała swoją kolonię sąsiadującą z Takaną Damadańczykom.

W tym samym roku anflijscy koloniści z Amesji sprzeciwili się władzom i wybuchła rewolucja amesyjska, która przekształciła się w wojnę anflijsko-amesyjską, którą Amesja wygrała. Anflijczycy najbardziej lubili tę kolonię, a po wojnie między Anflijczykami a Amesjanami była wroga relacja.

Amesjanie, identycznie jak ich północni sąsiedzi, czyli Amijczycy, stali się wspólnotą narodowo-państwową pochodzenia imigracyjnego, czyli że naród powstał dzięki migracjom za ocean. Ludzie migrowali tam skąd się dało, m.in. również z Rajfandii. Przynosili tam też swoje innowacje i wynalazki, których nie miało żadne inne państwo (poza Pallasem, który miał tajny układ z ZSA).

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską. Również Anflia chciała odzyskać Pomandię (swoją dawną kolonię sprzedaną kiedyś Damadanii) i doszło do podziału na Pomandię Wschodnią (kolonię Anflii) i Pomandię Zachodnią (kolonię Damadanii).

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Dodatkowo władze Anflii skumały, że Pallas od lat ma tajny układ z ZSA, bo to niemożliwe, że w Pallasie znajduje się wszystko, co w innych pańśtwach i to na identycznym poziomie rozwoju. Król Anflii postanowił więc porozmawiać z prezydentem wrogiej Amesji i pójść na podobny układ. Udało się. Od tej pory wszystko, co przynieśli inni do Amesji, znajdowało się w Anflii. Tak jak wszystko, co przynosili ludzie do ZSA, znajdowało się w Pallasie.

Tym wszystkim wydarzeniom towarzyszyła jeszcze chęć wprowadzenia kolejnych zmian, bo stwierdzono, że tak naprawdę jeszcze nigdy nie było takiego czegoś jak "dobre czasy", więc rozpoczęto kolejne zmiany społeczno-kulturalne mające zmienić wszystko. To wszystko zdaniem zdecydowaniem większości zapoczątkowało epokę oświecenia, kończąc barok.

Chciano przeprowadzić te zmiany w jeden rok, ale rozciągnęło się do ok. 1740. W 1740 Królestwo Anflii i Królestwo Kopsji zjednoczyły się tworząc państwo, które otrzymało nazwę Duża Barania (od regionu Barania zajmującego całą Anflię, cały Lafonet i cały Konfolit zamieszkałego przez naród Barów przed pojawieniem się tam Pallasyjczyków). Na tamtym terenie dopiero wtedy rozpoczęło się oświecenie i tamten moment w sumie zakończył przemiany zapoczątkowane ok. 50 lat wcześniej.

Od czasów średniowiecznych większość Konfolitańczyków zapomniała języka konfolitańskiego, jak również bardzo dużo Lafonetańczyków zapomniało języka lafonetańskiego. Kopsja od czasów nowożytnych była pod coraz większym wpływem silniejszej Anflii, w związku z czym na południu Kopsji coraz więcej ludzi posługiwało się jezykiem anflijskim. W czasach baroku zaczął tam powstawać nowy język będący niejako połączeniem anflijskiego i kopsyjskiego i nosi on nazwę copis. Po zjednoczeniu Anflii i Kopsji język anflijski o większym zasięgu i znaczeniu zaczął się pojawiać również na północy Kopsji, jednak trochę wolniej.

W 1789 Pallas anektował Ursarię i odebrał Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Również wtedy Duża Barania chciała, żeby Pomandia Wschodnia i Pomandia Zachodnia dokonały zjednoczenia i żeby Pomandia była wspólną kolonią barańsko-damadańską. Jedno i drugie się udało. Ten czas zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu. Do tego czasu również zdążył zaniknąć język anflijski na południu Kopsji i został praktycznie całkowicie zastąpiony językiem copis, jednak od tamtego momentu zaczął powracać.

W 1822 Duża Barania anektowała pobliską Rajfandię. Ten moment uważa się za koniec oświecenia i początek romantyzmu w tamtym rejonie. Dodatkowo język copis zaczął się pojawiać na północy Kopsji, ale to był proces bardzo powolny, który średnio postąpił do dzisiejszych czasów.

1.01.1850 ZSA miało wyspę Kipier za swoją kolonię, ale tego dnia ją wyzwoliło. Od razu wojska pallasyjskie i barańskie rzuciły się na tą wyspę, bo to był ich teren sporny. Ten moment uważa się za początek ery pozytywizmu.

W 1912 półkolonie pallasyjskie otrzymały niepodległość, bo one już od dawna były odrębne kulturowo od Pallasu, więc to się nie opłacało.

W tym samym roku w Rajfandii zaczęło pojawiać się coraz więcej westalistów, którzy nie chcieli mieszkać wspólnie z klasycznymi pallasystami. Zdecydowana większość z nich wyprowadziła się wtedy do historycznej północno-wschodniej ćwiartki wyspy zwanej Alistar i wtedy doszło do podziału na Rajfandię Północną (westalistyczną; pokrywającą prawie cały Alistar z fragmentami dwóch innych części wyspy) i Rajfandię Południową (klasycznopallasystyczną),

W 1913 wielu bogatych Anflijczyków (głównie z północnej Anflii) i Kopsyjczyków (głównie z południowej Kopsji) postanowiło wyjechać do Rajfandiii Północnej, bo widzieli tam szansę na zdobycie nowych ziem i na zarobek. Pomogli więc w wysiedlaniu pallasystycznych Rajfandczyków na Południe i zamieszkiwali ich posiadłości.

W 1914 Damadania zawiera sojusz z Anaronem, bo chce zaatakować Pallas oraz Ursarię i odzyskać ziemie, które kiedyś zabrała Ursarii, kiedy ta się rozpadła, a odzyskała je po zostaniu anektowaną przez Pallas. Po 64 latach Pallas postanowił przerwać walkę o Kipier i zawrzeć sojusz z Dużą Baranią. Duża Barania jednak miała kolejny problem, bo z przyczyn religijnych Rajfandia podzieliła się na Rajfandię Północną i Rajfandię Południową. To jednak nie stanowiło przeszkody, żeby zwalczyć Damadanię. W momencie wybuchu wojny skończyły się nowożytność i pozytywizm, a zaczęła współczesność.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

W tym samym roku Pallas i Duża Barania stwierdziły, żeby Kipier otrzymał niepodległość. Jako że Kipierczycy byli podzieleni na Pallasyjczyków kipierskich i Anflijczyków kipierskich, to napierdalali się nadal, co tylko działało na niekorzyść dla nowo powstałego państwa.

Dodatkowo Rajfandia Północna i Rajfandia Południowa wyzwoliły się spod władania Dużej Baranii i stały się niepodległymi państwami, jednak z powodu różnic religijnych (na południu dominacja pallasyzmu, na północy dominacja westalizmu) nie zjednoczyły się, a w momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, dzięki czemu Rajfandia Południowa ustanowiła sobie nazwę po prostu Rajfandia.

Również w 1918 Duża Barania kilka swoich kolonii ustanowiła półkoloniami. Odebrała też władzę Damadanii w Pomandii i też uczyniła ją półkolonią.

W okresie przynależności do Dużej Baranii dużo Rajfandczyków zapomniało języka rajfandzkiego na rzecz anflijskiego i ten proces trwał przez następne lata.

Natomiast w Rajfandii Północnej duże znaczenie zaczął mieć język copis (za sprawą przybyszy z południowej Kopsji), który tam z czasem wykształcił swój dialekt, który od 2020 był na równi ze standardem językowym, a od 2021 standard językowy jest tam w sumie zastępowany tym dialektem wszędzie, przez co ten dialekt ewoluuje w odmianę języka.

Najczęściej występujące odłamy westalizmu w Rajfandii Północnej to: anflizm (to głównie na niego przechodzili początkowo Rajfandczycy, potem przyniesiony jeszcze bardziej przez Anflijczyków), eldarianizm (przyniesiony przez Kopsyjczyków, na niego też przechodziła duża część Rajfandczyków) i indepanidakongekomializm (na niego także przechodziło wielu Rajfandczyków, potem niepopularyzowany przez nikogo).

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Rajfandia była w tym konflikcie neutralna, ale i tak była bombardowana przez Damadanię w 1941. Mimo to nie przyłączyła się do wojny, bo miała za małą armię.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych.

W II. połowie lat 40. Rajfandia była odbudowywana po zniszczeniach wojennych. Udało się odbudować państwo i rozwinąć armię. W 1950 do Rajfandii przybyło wielu obcokrajowców w nadziei na rozpoczęcie tam nowego życia, bo nie chcieli żyć w wyniszczonych przez wojnę państwach albo w komunistycznym reżimie. Od tej pory Rajfandczycy stanowili tylko 50% populacji kraju (wielu jednak twierdziło, że 70%), a Rajfandia w związku z tym stała się państwem wielokulturowym. Co ciekawe, największą część ludności nierajfandzkiej stanowili od początku Pallasyjczycy, potem byli Barańczycy, potem Amijczycy, a potem Amesjanie, no a później reszta.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZKRiGS (w skrócie WZK lub WZKR) rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od lat 90. zaczęło przybywać trochę więcej imigrantów niż wcześniej, ale stosunek ilości Rajfandczyków do ilości Nierajfandczyków się nie zmieniał, bo Rajfandczyków zaczęło przybywać poprzez rodzenie się.

Do 2012 działo się dużo i było fajnie, ale od 2012 nudy.

W 2015 w Rajfandii Północnej zaczęło być więcej Pallasyjczyków niż Rajfandczyków.

W 2018 ludność nierajfandzka zaczęła z całkowitą pewnością stanowić aż 70% w Rajfandii. Pallasyjczycy wciąż stanowią większość. Potem są Amijczycy, potem Barańczycy, a potem Amesjanie, no a później reszta.

Od 2021 znowu się dzieją ciekawe rzeczy.

W środkowym 2021 nie-Rajfandczycy stanowili 50% ogółu w Rajfandii, jednak w późnym 2021 się to zmieniło z powrotem na te 70%.

## Rzeczy, które stworzyła Rajfandia oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język rajfandzki - język Rajfandczyków. W dużej większości zastąpiony anflijskim, jednak najczęściej używany z kiltowskich. De facto nie istnieje nauka badająca język rajfandzki; on podchodzi pod obiekt zainteresowań filologii anflijsko-kiltowskiej.

Język anflijski - język Anflijczyków, który w przejął tu dominację w czasach należenia Rajfandii do Dużej Baranii. Nauka badająca język anflijski to anflistyka.

Robotyka wojskowa - grupa Rajfandczyków przebywała w Morarii. Stamtąd oni zdobyli wiedzę robotyczną oraz niezbędne komponenty (te drugie niekoniecznie uczciwymi sposobami). Po powrocie z tym wszystkim do ojczyzny rozwinęli to w inną stronę i tak powstała robotyka wojskowa.

## Geografia

W Rajfandii jest mniej więcej po równo terenów nizinnyhc, wyżynnych i górzystych. Państwo dzieli się na hrabstwa, a te na miasta i wsie. Resztę opisałem w arcie o Dużej Baranii, gdzie odsyłam.

## Ludzie

Wszystko już opisałem w arcie o Dużej Baranii, gdzie serdecznie odsyłam.