Epilog: Zemsta to dopiero początek

Obserwuję uważnie dom Alex, biorąc kilka głębokich wdechów. Czuję narastający we mnie strach, jednak wiem, że teraz nie mogę się poddać. Przyszłam to zakończyć raz na zawsze.

- Lauren? - ktoś szarpie za moje ramię, ciągnąć mnie w krzaki. Marszczę brwi, dopiero po chwili orientując się, że to właśnie właścicielka domu.

- Co ty tu robisz? - pytam ściszonym głosem, wywracając oczami. Brunetka wzrusza ramionami, ukrywając nasze ciała.

- Mogłabym zapytać o to samo - wzdycha cicho. - Nie powinnaś wychodzić teraz z domu. Tutaj jest bardzo niebezpiecznie.

- Do czego dążysz? - przytrzymuję ją za bluzę, widząc, że dziewczyna chce wstać.

- Vivian wciąż jest na wolności - mruczy, ostatecznie zajmując miejsce obok mnie. - I z każdym dniem jest coraz bardziej niebezpieczna. I dla mnie, i dla ciebie.

- Jaki ty masz w tym udział? - mówię podejrzliwie, skanując ją wzrokiem.

Alex wzdycha cicho i podnosi się do góry, ciągnąć mnie za sobą. Nie mam innego wyjścia na dowiedzenie się prawdy, więc idę posłusznie za dziewczyną, chowając ręce do kieszeni bluzy.

- Rose ma na nas haka. Wie o twoich relacjach z rodzicami, natomiast ma dowody, że pomagałam się jej ukrywać i zataiłam prawdę o Lucy. Jeśli wszystko wyszłoby na jaw, poszłabym siedzieć razem z nią - mamrocze cicho. - Ale jak znam życie to prędzej by uratowała swój tyłek, byle tylko nie iść do więzienia.

- Więc teraz ty też się ukrywasz? - drapię się w kark, kiedy wchodzimy do lasu między drzewa.

- Ogólnie rzecz biorąc, to tak - brunetka zerka na mnie przez ramię, zatrzymując się przy niewielkim krzaku. - Opanowałam swój kamuflaż do perfekcji - unosi z ziemi kawałek dywanu, ukazując właz. Przełykam ciężko, gdy dziewczyna ruchem ręki pokazuje, żebym szła za nią.

Schodzimy do ogromnej piwnicy, która w dużej mierze wygląda jak kryjówka A. To mnie dobija, ponieważ już zdemaskowałam naszego oprawcę.

Zajmuję ogromną kanapę przy ścianie, kiedy Alex grzebie coś w szufladzie. Wyciąga z niej jakieś dokumenty i bez słowa mi je podaje, siadając naprzeciwko mnie.

*Handel dziećmi. Co na to policja?*

*Vivian Rose podejrzana o zamordowanie dwóch córek. Kobieta uciekła z miasta.*

*Bliźniaczki odnalezione. Vivian Rose sprzedała swoje dzieci. Brak wyroku w sprawie. Kobiety nie odnaleziono.*

*Rzeź w pobliżu Miami. Michael Jauregui podejrzany o zabicie kilku młodych osób.*

*Clara Jauregui przestaje milczeć w sprawie siostry. Czy Vivian Rose się odnajdzie?*

*Coraz więcej zaginionych. Ostatnie ofiary porwań miały dwanaście lat.*

Czytam kilka nagłówków, co chwila zerkając na Alex. Dziewczyna jednak pozostaje w ciszy, stukając nerwowo palcami o blat stołu. Ciężko mi uwierzyć w to, co właśnie zobaczyłam. Czy mój ojciec naprawdę był przestępcą? Ile rzeczy jeszcze nie wiem z rodzinnej historii?

- Wiem, co możesz sobie teraz myśleć - odzywa się nagle, gdy kładę teczkę na stół. Spoglądam na nią, marszcząc brwi i opieram się wygodnie plecami o kanapę. - To twój ojciec pomógł moim rodzicom w handlu. Lucy jest moją siostrą, ale nie mogła zostać z nami, ponieważ wtedy policja miała oko na naszą rodzinę. Moja matka urodziła nas w więzieniu. To dlatego...

- Co z tym wszystkim wspólnego ma Michael? - garbię się lekko, patrząc tępym wzrokiem w ścianę.

- Miał romans z połową Miami. Było podejrzenie, że dzieci, którymi handlowano są jego - niemal wypluwa, a ja krztuszę się własną śliną. Pocieram czoło w nerwowym geście, zamykając oczy. - Twoja matka wiedziała o wszystkim. Wybacz... - kręci się niespokojnie na fotelu. - Clara wiedziała... Ale nikomu nic nie mówiła. Dostawała tylko kasę za handel. Tak samo jak dostała pieniądze za pogrążenie Vivian przed policją. Nienawidzą się od tamtego czasu.

Wstaję gwałtownie z miejsca, przewracając stół. Alex patrzy na mnie przestraszona, nie komentując tego w żaden sposób. Przypominam sobie słowa Camili, po krótkiej chwili wpadając na pewien pomysł.

- Wiesz, gdzie jest miejsce, w którym Vivian zakopała kiedyś Lenę? - zerkam na nią, a dziewczyna przytakuje lekko głową. - Musimy tam pojechać. Teraz. I bierz ze sobą łopatę.

\*\*\*

Alex idzie przodem, prowadząc mnie za stary magazyn do lasu. Stąpam ostrożnie po ziemi, przyglądając się uważnie podłożu. Zatrzymuję się przed czymś, co wygląda jak słomka i wystaje ze ściółki tylko kawałkiem. Uśmiecham się zwycięsko, wołając brunetkę do siebie gestem dłoni. Kiwam do niej porozumiewawczo i zaczynamy kopać.

Pod łopatą czuję jak ziemia zawala się w dół, przykrywając czyjeś ciało. Osoba w dole miota się na wszystkie strony, aż wreszcie jest w stanie usiąść.

- To twój koniec, Vivian Rose - odrzucam łopatę w bok, wyciągając za pasa broń. Kobieta zrywa się na równe nogi, otrzepując z ziemi i staje przede mną.

- Jesteś taka domyślna, Lauren - uśmiecha się, mierząc mnie wzrokiem. Kieruję pistolet w jej stronę, trzymając ją na muszce. - Moja krew.

- Cofnij się - mówię, naciskając lekko na spust. - A ty, Alex, dzwoń na policję - mówię do dziewczyny. Ta łapie za telefon i dzwoni na odpowiednie służby. Vivian idzie w moją stronę, jednak zaciskam mocniej palce na broni. - Ani kroku dalej, bo strzelę.

- Chyba nie przywykłaś do tego, że nie jesteś w stanie zrobić krzywdy własnej matce - śmieje się, będąc bardzo pewną sobie. Zagryzam wargę, zamykając na chwilę oczy, ale nim pociągam za spust, para ramion owija się wokół mojej szyi, zaciskając się na niej jak imadło.

- Valeria, co ty tu robisz?! - krzyczy spanikowana Alex, przyglądając się osobie za mną. Przełykam ciężko, zdając sobie sprawę, że znalazłam się w sytuacji bez wyjścia.

Modlę się cicho w duchu, zaciskając mocnej powieki, a chwilę późnej oddaję trzy strzały ostrzegawcze w górę. To powoduje małe zamieszanie, bo blondynka mnie puszcza, odchylając się do tyłu. Korzystam z okazji i podbiegam do Alex, przykładając sobie lufkę do skroni.

- Ani kroku dalej - ostrzegam. Obie kobiety cofają się do tyłu, przerażone całą sytuacją. Desperacko próbuję wymyślić jakiś plan, jednak nic mądrego nie przychodzi mi w tym momencie do głowy. - Kim jest Valeria? - spoglądam na Alex, a ta nerwowo zaciska palce na bluzie.

- To moja starsza siostra - mówi niepewnie, patrząc się ukradkiem na blondynkę. Wzdycham zrezygnowana, przyciskając mocniej pistolet do siebie.

- A moje przyjaciółki myślały, że jesteś niewinna - prycham cicho, patrząc na starszą dziewczynę. - Nawet przez chwilę nie pomyślałyśmy, że możesz być w to zamieszana - blondynka stoi bez słowa, trzymając się blisko Vivian. - Czemu, do cholery, nikt nie mówi mi prawdy?! - krzyczę, bawiąc się spustem. Wszystkie trzy patrzą na mnie przerażone, czekając tylko na mój ruch.

Chwilkę późnej policja wpada na tyły starego magazynu, a w powietrzu słychać tylko głośny huk strzału.