De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 24 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 24

Het was weer een nieuwe dag in het SchaduwClankamp. Schaduwpoot stond kreunend op. Het was niet dat ze last had van spierpijn, ze had gewoon geen zin om weer voor de moederkatten en de oudsten te moeten zorgen. Ze had gedacht dat het haar wat rust zou geven, maar ze was er al snel achter gekomen dat Lijsterbloem en Wolkvacht nooit zomaar een kat rust zouden geven. Ze wierp een blik op Bruinpoot, die naast haar sliep. *Arme kater.* Hij had de afgelopen drie dagen alleen maar haar geholpen, want Sparrentak was de hele tijd weg. Ze wekte hem door met haar staart over zijn oren te strelen. ‘Zullen we kijken wat we kunnen betekenen voor je ouders? Duivelpoot zal vast liever naar Wolkvacht zijn gegaan om te vragen wat hij kon doen voor haar.’

Bruinpoot rekte zich uit en rolde overeind. ‘Is goed!’ Hij schudde het mos uit zijn vacht en trippelde toen het hol uit. Schaduwpoot keek de bruine kater na. *Hoe kan hij nog steeds energie hebben om dit te doen?* Bruinpoot was nog op geen enkele patrouille geweest en het was Schaduwpoot die hem het territorium had laten zien toen ze zogenaamd mos gingen verzamelen. Zuchtend stond ze op. *Lijsterbloem zal vast weer een hele hoop taken voor ons hebben.*

Ze trippelde over de open plek in het kamp. De laatste patrouille vertrok net onder leiding van Varenschaduw. Witklauw strompelde naar het medicijnhol. Schaduwpoot schrok toen ze de kater zag. *Is hij alweer ziek?* *Rietsteel heeft hem nog maar net genezen!* De witte kater had blijkbaar een verrotte muis opgegeten en had dus gelukkig niks ernstigs. Ze liep richting het oudstenhol en haalde haar schouders op. Als hij haar nodig had, zou hij haar wel op een gegeven moment roepen.

‘En wie is er weer eens te laat uit haar nest gestapt,’ mopperde Lijsterbloem terwijl ze Schaduwpoot streng aankeek. Langhaar gaf zijn partner een stootje. ‘Neem het haar niet kwalijk, ze heeft gisteren hartstikke goed voor ons gezorgd!’ De gele ogen van de poes flitsten boos naar de kater. ‘*Bruinpoot* leverde goed werk! En hij heeft niet eens straf!’ Langhaar zuchtte en krulde zich weer op in zijn nest. ‘Jij bent degene die zei dat hij rust nodig had. Als het aan mij had gelegen had hij allang op zijn kop gehad!’ De bruine poes keek peinzend naar haar poten. ‘Sparrentak rouwt gewoon nog steeds heel erg om Heemstvleugel, als dit hem helpt om er weer bovenop te komen, dan is dat maar zo.’ Langhaar bromde gooide met zijn staart wat mos in de lucht. ‘Het trainen van Bruinpoot zou hem moeten helpen!’ Bruinpoot streek met zijn vacht langs die van zijn vader. ‘Het geeft niet hoor, ik snap dat Sparrentak nog erg verdrietig is en ik vind het ook leuk met Schaduwpoot!’ Lijsterbloem keek liefdevol neer op haar zoon en gaf hem een lik. ‘Jij zal een geweldige krijger maken.’ Langhaar snoof. ‘Als hij tenminste ooit nog getraind wordt.’

‘Kan ik nog wat doen?’ vroeg Schaduwpoot. Lijsterbloem wees met haar kop naar de uit elkaar gevallen prooihoop. ‘Ruim het kamp maar eens goed op. Wat een rotzooi zeg!’ Schaduwpoot trok met haar oren. Dat was niet haar taak! Maar omdat ze geen zin had in een hele preek van de oudste, knikte ze brommend en liep het hol uit. Ze keek over haar schouder en Bruinpoot sprong snel achter haar aan. ‘Zal ik de rechterkant van het kant doen en jij de linkerkant?’ stelde hij voor. Schaduwpoot knipperde dankbaar met haar ogen. ‘Goed idee.’ Ze pakte een half opgegeten kikker op en legde hem terug op de hoop. *Die was dus van Nachthulst, hij zit altijd zo snel vol!*

‘Schaduwpoot! *Eindelijk*!’ Wolkvacht kwam mopperend de kraamkamer uit lopen en keek haar boos aan. ‘Waar bleef je al die tijd? En waar is Duivelpoot?’ Schaduwpoot draaide zich om. ‘Is hij nog niet bij je geweest dan?’ vroeg ze verbaasd. Wolkvacht vernauwde haar ogen. ‘*Je*?’ vroeg ze scherp. Schaduwpoot rolde met haar ogen. ‘*U*, bedoelde ik.’ De witte poes knikte tevreden. ‘En nee, hij is nog niet langs geweest en ik heb vers mos nodig!’ Schaduwpoot boorde haar nagels in de grond. Ze had gisteren nog wat verzameld samen met Bruinpoot! ‘Ik zal het meteen voor *u* halen,’ bromde ze. Wolkvacht glimlachte. ‘Goed zo.’

Ze trippelde naar haar bruine vriend. Eigenlijk was ze best blij dat ze weer lekker het kamp uit mocht. ‘Wolkvacht wil vers mos, ga je mee?’ Bruinpoot keek blij op. ‘Natuurlijk! Elke kans die ik krijg om het territorium te verkennen, pak ik!’ Schaduwpoot wenkte hem met haar hoofd om mee te lopen en samen gingen ze naar de kampuitgang. *Het is maar goed ook dat hij elke kans pakt, anders zal hij het territorium nooit leren kennen. Stomme Sparrentak toch ook. Hoe durft hij Bruinpoot dit aan te doen!*

‘Welke kant gaan we op?’ vroeg de bruine leerling. Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘Zeg jij maar, misschien weet je de plek van gisteren nog te vinden?’ Bruinpoot stak zijn neus in de lucht. ‘Ik zal mijn best doen!’ Hij begon zijn pas te versnellen en Schaduwpoot moest rennen om hem bij te houden. *Als Duivelpoot niet in het kamp is, waar is hij dan wel?* Ze stopte even en keek over haar schouder in de verte. *Misschien is hij wel bij de grens om te praten met Waska!* ‘Bruinpoot!’ riep ze. De bruine kater keek achterom. ‘Loop ik de verkeerde kant op?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Nee hoor, dat is het niet. Kan je misschien het mos in je eentje proberen te zoeken? Ik wil weten waar Duivelpoot is.’ De bruine kater knikte. ‘Dat is goed! Succes!’ ‘Jij ook!’

*Ik weet bijna wel zeker dat hij met Waska aan het afspreken is! Of is hij aan het jagen voor Wolkvacht?* Ze rende verder door het sparrenbos. *Als dat zo is, dan is dit gewoon voor de zekerheid.* Ze hoopte dat er een patrouille in de buurt was, dan zou ze getuigen hebben. *Misschien is Nachthulst ergens in de buurt.* Het woud leek op een of andere manier donkerder dan normaal. Het was omhuld door een koude wind die hard tussen de bomen door ruiste. Ze zette haar vacht uit om het wat warmer te krijgen. *Bladkaal komt echt steeds dichterbij!*

Al snel hoorde ze stemmen in de verte. En naarmate ze dichterbij kwam, hoe zekerder ze werd. *Zie je wel! Ik had gelijk!* Het waren overduidelijk de stemmen van Waska en Duivelpoot. Het kon niet anders! *Maar waarom? Ik dacht dat Duivelpoot klaar was met hem!* Ze nam niet eens de moeite om zich te verstoppen achter een struik en stormde er dwars doorheen. Duivelpoot sprong met een krijs overeind en Waska deed geschrokken een stap achteruit. Duivelpoot draaide zich om, voor het eerst was er angst te zien in zijn oranje ogen, maar dat verdween als de zon achter de wolken toen hij zag dat het Schaduwpoot was. Waska gromde en stapte weer terug naar zijn plaats. ‘Wat doe je hier, Schaduwpoot?’

Schaduwpoot keek fel terug. ‘Dat kan ik net zo goed aan jou vragen. Dit is SchaduwClanterritorium!’ Een flits van woede schoot door Waska’s grijsblauwe ogen. Schaduwpoot deinsde een beetje terug. Zoveel woede in één kat had ze nog nooit gezien. Haar hart begon hard te kloppen in haar borst. *Gaat hij me nu vermoorden?* Ze drukte de gedachte weg en haar nekharen rezen overeind. *Dat laat ik niet gebeuren!* ‘Jij hebt met Engel samengewerkt! Je hebt de medicijnkatten vermoord *en* Heemstvleugel! Hoe durf je je gezicht hier nog te laten zien? *Verdwijn*!’ Woest ontblootte Waska zijn tanden. ‘Jij moet eens op je woorden letten! Zulke dingen kunnen nare gevolgen hebben,’ spuugde hij vol haat. Ze versteende. Was dat een bedreiging? En waarom had hij zoveel haat aan haar? Ze was tenslotte zijn dochter! Als er iemand was die mocht haten, was zij het wel! *Maar ik heb wel net gezegd dat hij moest verdwijnen. Kan ik dan ook wat anders doen? Hij is ook schuldig aan moord! Zo’n vader wil ik helemaal niet!*

‘Je kan beter weggaan, Schaduwpoot,’ miauwde Duivelpoot rustig, maar ze hoorde scherpe ondertoon. Waska hief zijn kop op en zijn ogen leken haar te doorboren. ‘Kom maar terug als je bewijs hebt!’ Ze negeerde de grijze kater en keek Duivelpoot aan en knikte. ‘Als je maar opschiet. Ik ga niet alles *alleen* doen in het kamp!’ De donkergrijze kater snoof. ‘Je hebt *Bruinpoot* toch nog? Of doen jullie *andere dingen* samen?’ Hij lachte, alsof hij even een binnenpretje had. Schaduwpoot versmalde haar ogen en draaide zich boos om. Bruinpoot was alleen haar vriend! Ze moest er niet eens aan denken om meer te worden! *Zou het andere katten ook opgevallen zijn? Nachthulst? Dadelijk krijgt hij nog het verkeerde idee!*
Ze schudde haar vacht, alsof ze van haar problemen probeerde weg te komen. *Ik heb nu belangrijkere zaken aan mijn hoofd! Maar hoe verzamel ik ooit bewijs?* Zuchtend trippelde ze richting het kamp. Duivelpoot zal wel weer boos worden op haar als hij terugkwam. *En anders is er altijd nog Lijsterbloem. Ik kan maar beter opschieten voordat Bruinpoot alles al heeft gedaan!*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Eenmaal aangekomen in het kamp zag Schaduwpoot dat het kamp weer helemaal netjes was. Roodpoot droeg het laatste takje naar buiten en keek opgewekt op toen ze Schaduwpoot in het oog kreeg. ‘Schaduwpoot!’ zei ze enthousiast toen ze de stok had weggegooid. ‘Ik heb het kamp weer wat netter gemaakt. Heb je Duivelpoot gevonden?’ Schaduwpoot knikte. ‘Hij had even wat frisse lucht nodig en zou wat gaan jagen voor Lijsterbloem en Langhaar.’ Bruinpoot kwam uit de kraamkamer lopen. ‘Willen jullie dan wat jagen voor Wolkvacht?’ vroeg hij. Roodpoot keek verbaasd op. ‘Wil je zelf niet eens jagen? Wij zullen je helpen hoor!’ Schaduwpoot zag zijn koperachtige ogen bewolken en hij schudde zijn kop. ‘Ik zal jullie alleen maar ophouden. Het is beter als het zo snel mogelijk gebeurt!’ Roodpoot knikte begrijpend. ‘Dan zullen wij wat lekkers voor haar vangen! Toch Schaduwpoot?’ ‘Zekers!’ antwoordde ze. ‘Tot straks, Bruinpoot!’

Haar vacht prikkelde opgewonden. Dit was de eerste keer dat ze er samen met Roodpoot op uit ging. ‘Heb je al veel jachttraining gehad?’ vroeg Schaduwpoot toen ze uit het kamp wandelden. ‘Ja! Al ben ik beter in vechten. Je vader is een geweldige mentor!’ Schaduwpoot rolde met haar ogen. *Dat zal wel.* ‘Ik vind jager wat leuker. Het is zo rustgevend!’ Roodpoot lachte. ‘Ik vind het eerder stressvol!’ Er ritselde iets in het bosje voor hun. Schaduwpoot stak haar staart recht omhoog, als teken dat Roodpoot stil moest zijn. Ze zakte in haar jagershouding en sloop langzaam om de struik heen. Met haar staart wenkte ze Roodpoot om dichterbij te komen. De rossige poes leek te begrijpen wat Schaduwpoot van plan was en kroop langzaam naar haar toe, haar klauwen ontbloot. Schaduwpoot spande haar spieren aan. Zodra Roodpoot sprong, moest ze kijken welke kant het beestje opschoot en het doden.

Met een kreet dook Roodpoot in de struik en een donkerbruin, klein diertje met gele spikkels schoot eruit. Zo snel als een duikende slechtvalk, sloeg Schaduwpoot de gevlekte salamander neer. Het diertje was op slag dood. ‘Wow, dat was knap van je!’ prees Roodpoot haar toen ze zich uit de struik wurmde. ‘Je bent net zo’n goede jager als je zus! Pruimpoot heeft ook zulke goede reflexen! Het is jammer dat jullie zoveel ruzie maken, jullie zouden echt een goed team vormen!’ Schaduwpoots viel meteen stil. Haar blijdschap na de goede vangst was verdwenen en ze zuchtte. Eindelijk was ze weg van haar zusje en nu moest Roodpoot haar weer aan de poes herinneren.

‘Ze is echt niet zo erg als je eenmaal een echte vriend van haar bent. Ze is eigenlijk gewoon net jou!’ ging Roodpoot verder. Schaduwpoot verstarde toen ze dat hoorde en ze zette haar vacht op. ‘Ik denk dat ik mijn eigen zus heus wel ken! En ze is zeker niet zoals *ik*!’ snauwde ze. Direct had ze spijt van haar woorden; ze wilde helemaal geen ruzie maken met haar enige vriendin in het kamp. Gelukkig leek Roodpoot haar reactie te begrijpen en bleef rustig. ‘Het spijt me, ik wilde geen ruzie. Ik wil alleen maar dat jij en Pruimpoot elkaar eindelijk eens begonnen te zien zoals ik jullie zie! Ik hoop gewoon dat we ooit met z’n drieën vriendinnen kunnen zijn in plaats van dat ik telkens moet kiezen.’ Schaduwpoot liet haar staart vallen en boog haar kop. ‘Ik hoop ook dat die dag ooit komt.’

Ze trippelden terug naar het kamp en brachten samen de salamander naar Wolkvacht toe. De poes bedankte hen en begon gretig van haar maaltijd te eten. Alles leek even vredig te zijn voor een moment. Duivelpoot was inmiddels ook weer terug en bezig met de kits van Wolkvacht. Bruinpoot was zijn ouders op teken aan het controleren en Witklauw en Muisstaart zaten een muis te delen voor het krijgershol. ‘Zullen we samen een prooi delen?’ vroeg Schaduwpoot. Roodpoot knikte. ‘Ik zal het even aan Kraaienvleugel vragen of het mag.’ ‘Is goed.’

Niet veel later kreeg Schaduwpoot een teken van goedkeuring en ze pakte een mollig muisje van de hoop. Roodpoot nestelde zich naast haar en nam een grote hap uit de muis. ‘Wanneer mag je weer trainen? Ik kan niet wachten om tegen je te vechten!’ ‘Als het goed is, duurt het niet lang meer,’ antwoordde ze. Roodpoot glimlachte. ‘Mooi zo!’ De schaterende stemmen van Pruimpoot en Tijgerpoot vulden het kamp toen ze door de doorntunnel liepen. Maar het viel meteen stil toen Pruimpoot Schaduwpoot en Roodpoot in het oog kreeg. Woedend stormde ze op hen af, haar gele ogen spoten vuur en staarde Schaduwpoot vol haat aan. ‘Waarom pak je *mijn* vriendin af? Zoek je eigen vrienden! Dat niemand hier jou nou mag is niet mijn probleem!’

De boosheid van haar zus deed Schaduwpoot schrikken en ze week achteruit. ‘Roodpoot is ook –’ Pruimpoot onderbrak haar met een gefrustreerde kreet en stampte weg. ‘Ik denk dat ik maar even achter haar aan ga,’ mompelde Roodpoot schuldig en ze schoot snel achter de donkerbruine poes aan. Schaduwpoot schudde zuchtend haar kop en nam nog een hap van haar muis, maar de smaak was verdwenen en haar honger ook. Ze stond op en trippelde naar het leerlingenhol met een gebogen kop en krulde zich op. *Roodpoot probeerde te helpen, maar ze heeft het nu nog tien keer zo erg gemaakt.* En dan had ze ook nog problemen met Duivelpoot. Ze sloot haar ogen, wensend dat de dag snel voorbijging. Slechter dan deze dag kon het niet.