Orson Legatton

Zobacz także:* **Oryginał**
* My Hero Academia
* Walka
* Galeria
* Relacje

Autorstwa ultramarynaart

**Siostry:**

* Aleksandrina Malków (Młodsza siostra)
* Grieta Malków (Najmłodsza siostra)

**Oficjalnie:**

* Lucyfer Mal

**Orson Legatton** - lider grupy Nitowców. Dawniej przebywał w Rosji, znany tam jako **Ivan Malków**. Później uciekł do Japonii, unikając odpowiedzialności karnej.

Przez swoją rebeliancką działalność, zginął z rąk przywódcy grupy, jednak doświadczył śmierci klinicznej, przez co jeszcze żyje aż do dziś.

## Wygląd

Orson Legatton jest wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną. Jest on naprawdę dobrze umięśniony, przez co sprawia wrażenie parszywego gościa, co jest trafnym spostrzeżeniem. Ma ciemną karnację skóry, która jest pokryta bliznami po starciach. Szczególnie zabliźnione są u niego plecy oraz kark, gdyż każdy kto z nim walczy ciosy stara się wymierzać w tył gada, gdyż atak frontalny jest zagrożeniem. Ma również długą bliznę na piersi, która jest pamiątką po śmierci klinicznej. Całe jego ręce i trochę ciała pokrywają tatuaże. Twarz ma wąską z ponurym wyrazem twarzy. Oczy są ciągle przymrużone, posyłając lodowate spojrzenie. Ma widoczne kości policzkowe. Również sam jego wyraz twarzy jest wiecznie "zmęczony". Ma na twarzy lekki zarost.

Jego łuski są w kolorze piaskowym, przeplatanym z brązem. Ma długie, brązowe włosy. Jego oczy mają różną barwę: tęczówki są czerwone, a białka żółte. Rogi ma grube, długie, kręcone ku górze. Są przyozdobione złotymi obręczami. Spod włosów wystają szpiczaste uszy, z czego prawe jest poszarpane. Charakterystyczną cechą u niego jest to, iż od pasa w dół, zamiast nóg, posiada wężowaty ogon. Jest on naprawdę długi, ale również gruby i ciężki.

Co jest u niego nietypowe to to, iż posiada on swoje drugie "ja". Przybiera wtedy postać wielkiego węża. Mierzy wtedy około 4 metrów. Jest o wiele większy i bardziej umięśniony. Ma długą, grubą, gadzią szyję i szeroką głowę. Wielkie, szerokie łapska są zakończone ostrymi szponami.

## Charakter

Orson od malucha był wstydliwy i bał się otaczającego go świata. Łatwo było nim manipulować albo wmawiać mu bajeczki wszelkiego rodzaju. Jak wcześniej było napisane -przejawiał strach. Był zwykłym strachajdłem, bał się nawet własnego cienia. Jak to dziecko, był strasznie naiwny, co wykorzystał jego ojciec.

Jednak przez towarzystwo ojca i samodzielne doświadczenia w życiu, stał się zimnym draniem i manipulantem. Wszystkie swoje słabe strony charakteru z dzieciństwa przeistoczył w ciężki do rozgryzienia charakter. Jest on cierpliwy, ale to bardzo cierpliwy. Potrafi dniami i nocami obserwować swoją potencjalną ofiarę by poznać ją z każdej strony, a potem by ją w prost wykorzystać do swoich celów. Jest on idealnym aktorem i manipulantem - potrafi charakterem dostosować się do każdej sytuacji jak i postawy, tylko po to by stworzyć fałszywe pozory dla nieznajomych i przypadkowej osoby. Jak było wspomniane - jest on zimny, bez uczuć wobec cierpienia, jakie zadaje. Potrafi to przyćmić korzyściami dla siebie jakie z tego wyciągnie. Nie szczędzi sobie czasem w języku. Przez to Orson sprawia wrażenie oschłego i zimnego.

Jednak zupełnie inaczej jest nastawiony w stosunku do swojej rodziny. Z biegiem lat, po śmierci rodziców, wyrobił sobie nową opinię na ich temat. Teraz nie darzy ojca takim szacunkiem jak wcześniej, a o matce myśli lepiej niż wcześniej. Wobec rodzeństwa jest troskliwy, jak to zazwyczaj bywa w rodzeństwie. Wobec partnera jest bardziej wyrozumiały i spokojny niż do innych. Kiedy w pobliżu jest Lucyfer można czuć się bezpiecznym.

## Historia

Orson Legatton jest starszym synem Diemjana i Agniessy Malków.
Orson urodził się na solidnym odludziu Rosji, w którym rozpoczęto łapanki stworzeń nadnaturalnych, które nie pokrywały się z dziełami matki natury. Relacje jego rodziców były napięte od początku ich narodzin, przez to szybko się rozstali. Diemjan większa uwagę przekładał na Orsona, który od małego był największy i najsilniejszy z rodzeństwa. Agniessa stanowczo zabraniała byłemu partnerowi kontaktu z synem, jednak i tak znalazł swoje sposoby na spotkania z synem. Tak więc w nocy Orson spotykał się ze swoim ojcem. Obaj uczęszczali na walki różnych stworzeń przy granicy z Białorusią. Na początku tylko się przyglądał, ale potem już zaczął w nich uczęszczać. Zapowiadało się obiecująco. Jednak wtedy kłusownicy mieli idealne pole na łapanki. W tym samym czasie matka odkryła potajemnie spotkania, za co zrugała dawnego partnera. Wtedy Diemjan chciał uciec jak najprędzej od kłusowników siedzących im na karku. Kobieta nie chciała ustąpić z drogi. Popchnęło to ojca Orsona do zabicia Agniessy, aby utorować sobie drogę.

Obaj byli w drodze do Japonii. Diemjan jednak nie przeżył tej drogi. Zmarł na zawał serca. Orson wtedy już musiał poznać uroki samodzielnego życia i wejść w jego rytm. Prowadził życie włóczęgi w Japonii, gdzie przedostał się transportem wodnym będąc pasażerem na gapę. Prowadził życie włóczęgi, dopóki nie zaczął się uprzykrzać tamtejszej grupie, zwana Enigmą. Nie miał zamiaru dłużej mieć z nią do czynienia, więc oddalił się od osady. Wtedy zaczął napotykać różne kobiety zainteresowane jego osobą. Na początku nie widział w tym nic złego, skoro ma takie powodzenie dobrze na tym skończy, prawda? Otóż nie. Przez swoją pewność siebie i pewność, że jest ponad nimi, wykorzystał wiele kobiet, a nawet trafiały się osoby niepełnoletnie. Orson ze względu na ostry charakter, nie był w stanie panować nad sobą podczas tego i każdą z nich mordował. Nawet nie wiedział czemu, po prostu wychodziło to samo z siebie. Przystopował z tym w momencie, kiedy poznał nimfę, Ainę. Również i ona oczarowała się w Orsonie. Ta jednak nie podzieliła losu poprzedniczek. Oznajmiła pewnego razu Orsonowi, iż zostanie ojcem. Aina spodziewała się ich dziecka. Orson nawet nie był gotowy na związek ani nic podobnego, i wyparł się dziecka, po prostu uciekając. Aina przez to popadła w ciężką depresję. Po urodzeniu dziecka popełniła samobójstwo. Dziecko wtedy trafiło pod opiekę brata nimfy, który został dla niego, ze swoją partnerką, rodziną zastępczą dla chłopca.

Orson w tym samym czasie postanowił wrócić na tereny grupy Enigma. Stał się tam przypadkowym świadkiem tajemnego zgromadzenia. Jak dobrze usłyszał, członkowie na spotkaniu planowali obalić tamtejszego lidera grupy, Altagiosa. Był centaurem, który przewodził grupą od dłuższego czasu. Nie podobały im się jednak jego rządy. Wpędzał ich w różne wojny, bitwy, tylko z błahego powodu, co źle się na nich odbijało. Orson zdołał podsłuchać jeszcze dwie tego typu rozmowy, za nim wyszedł z cienia z ofertą pomocy dla buntowników. Na początku nikt nie darzył go zaufaniem, ale również go nie odtrącili. Zdołał ich przekonać do siebie oferując plan działania. Ogólny plan był prosty: Eurelos miał przejąć stanowisko lidera po obalonym Altagiosie, ale Orson miał wobec nich również i swoje plany - to on miał zamiar przejąć to stanowisko.

Kiedy nadszedł dzień buntu, Orson zdołał sobie zjednać kilku buntowników, którzy poparli jego stanowisko. Atak nastąpił w południe, kiedy duża część członków grupy była poza ich prowizorycznym obozem. Atak przebiegał sprawnie do momentu, do póki Orson nie postanowił samozwańczo zaatakować Altagiosa. Przecenił swoje siły i został ciężko raniony. Drugi cios lidera doprowadził do śmierci Orsona. W ostatnich chwilach, za nim stracił przytomność, czuł ciężki ucisk w klatce piersiowej. Dziwnie się poczuł, kiedy to uczucie zniknęło. Ponownie się obudził w zgiełku bitwy, ale w niej nie uczestniczył. Przetoczył się obok swojego ciała, stał tuż obok niego. Widział wtedy blady zarys sylwetki swojego ojca, który stał na zboczu kotliny i przyglądał się całej sytuacji. Nie mógł nic wyczytać z jego wyrazu twarzy. Poczuł narastający w nim gniew. Nie był zadowolony z faktu, że przegrał. Z kimś takim jak centaur. Jego przodkowie byli zdolni upolować takie na pożywienie dla grupy. I tak też skończy. Doszło do pojedynku między Eureliosem a Altagiosem. Podczas tego, jeden z walczących niechcący uderzył ciało wężowatego. To pozwoliło mu wrócić do żywych - mógł wtedy złapać oddech, gdyż wybudziło go to ze śmierci. Brutalna reanimacja, ale skuteczna. Obolały, ale rządny pomsty, dostrzegł lidera grupy. Chełpił się zwycięstwem nad martwym ciałem rebelianta. Orson wtedy zdołał przeczołgać się pod nim. To był pierwszy raz od dawna, kiedy przeistoczył się w swoją drugą formę. Wgryzł się w szyję centaura długimi kłami pazurami orząc jego klatkę piersiową. Ten jeszcze był w stanie się bronić, młócąc kopytami napastnika, jednak poszło to na marne. Centaur padł martwy, a Orson oficjalnie przejął pałeczkę lidera grupy, teraz znanej jako Nitowce. Jednak długo się kurował po walce - obite plecy, połamane żebra i wiele innych dolegliwości.

Był dumny z tego, co osiągnął. Wszyscy przyjęli jego przywództwo - inni lepiej inni gorzej. Jednak czuł, że na tym stanowisku czegoś mu brakuje. Partner. Duża część przywódców była lepiej szanowana, jeżeli miała u boku kochanka. Nie wiadomo, z czego to wynikało, ale tak zazwyczaj jest. Przywódca z partnerem jest spostrzegany wtedy lepiej. Więc postanowił rozpocząć swoje poszukiwania, ale niekoniecznie humanitarne. Pierwszym i ostatnim kandydatem był Lucyfer Mal. Orson i tym razem nie miał żadnych hamulców - wykorzystał i jego, tym samym zmuszając go, aby został jego partnerem, nawet na pokaz. Jednak, Lucyfer zaczął darzyć go faktycznym uczuciem. Odnosił się do niego miło, z uczuciem. Z biegiem czasu Orsona zaczęło to aż niepokoić. Jednak, nie czuł się jakoś z tym źle i nie miał zamiaru zmieniać jego zdania o nim. Czuł się z tym przyjemnie. Można rzec, że wtedy zostali oficjalnymi partnerami. Nie potrzebowali grać.

Jednak i ta sielanka długo nie trwała. Na terenie Japonii pojawiły się kolejne łapanki, których Orson padł ofiarą. Razem z nim wpadło wiele innych stworzeń. Każda próba ucieczki kończyła się coraz to większym niepowodzeniem. Im większą miał chęć wydostania się stąd, tym szybciej była tłumiona. Dni mijały, a zapał Orsona, aby wydostać się z obozu, gdzie byli przetrzymywani, nie malała, ale brakowało mu z czasem sił. Dlatego nie małym zaskoczeniem było dla niego wielkie ptaszysko zostawione na wyciągnięcie jego szyi przy boksie. Podobny incydent miał miejsce kilka razy. Ostatecznie zdołał przyłapać, kto mu pomaga. Wakana Okumura. Mógł wnioskować, że mieszka niedaleko. Kobieta jednak zamiast wyrażać lęk w stosunku do gada, nie raz pokazywała swoje zdenerwowane i irytacje zachowaniami węża. Zupełnie tak, jakby nie takie stworzenia w życiu widywała. Po wielu dniach nad ranem, Wakana pomogła Orsonowi wydostać się z klatki. Dostał wtedy subtelną reprymendę od kobiety za tak lekko myślne postępowanie. Rozstali się z napiętymi relacjami, od tamtego momentu ostatni raz się widzieli.

Wydawało by się, że już wszystko będzie wiodło się spokojnie. Żadnych niepokojących intruzów na ich terenie, nowych łowców w okolicy. Kompletna cisza. Ale jednak. Pewnego dnia od samego rana Lucyfera nie było w obozie Nitowców. Orsona zbytnio to nie martwiło poza faktem, że w ich legowisku wyczuwał jeszcze jedną obcą woń. Ale zignorował to - być może ktoś inny tutaj zaglądał z grupy, kto ma po prostu inny zapach. Jednak nie wrócił on do południa, co zmartwiło węża. Już wtedy wyruszył w teren, aby go odnaleźć. Wyczuwał tylko jego zwietrzały zapach, ale nic więcej. Szukał go tak wiele dni, ale nie znalazł go. Zaginął albo został porwany. Nie przychodziło mu na myśl, kto by to mógł zrobić i po co. Nie mówił mu o żadnych swoich wrogach ani niczym podobnym. Może jednak przekonał się na Orsonie? Wtedy właśnie nastąpiło drugie spotkanie Orsona z Wakaną, ale pozbawione napięć. Oboje byli zmęczeni ostatnimi przeżyciami - Wakana również i swoje przeszła. Rozmawiali normalnie, jakby znali się od lat, o tym co ich trapi i gnębi. Spotkali się tak nie jednokrotnie, na początku przypadkowo wpadali na siebie, później spotkania byłby celowe. Wakana nawiązała z nim więź zupełnie jak matka z synem.

## Ciekawostki

* Z całego rodzeństwa jest największy.
* Jak to u węży, w jego diecie przeważają ptaki. Jego ulubionymi są wróble.