Komuna Francuska

Flaga Komuny Francuskiej

Komuna Francji (franc.: *Commune de France*) jest państwem syndykalistycznym w Europie Zachodniej. Jest liderem Międzynarodówki Syndykalistycznej.

Komuna Francuska graniczy z Cesarstwem Niemieckim i jego marionetką: Flandrio-Walonią, Szwajcarią, Socjalistyczną Republiką Włoch. Hiszpanią, a od Związku Brytyjskiego oddzielają ją wody Kanału La Manche.

## Historia

### Francuski ruch syndykalistyczny

Karol Marks w swojej ważnej książeczce "Wojna secesyjna we Francji" uznał Komunę Paryską 1871 za prototyp przyszłego rewolucyjnego powstania, formę odkrytą w końcu dla emancypacji proletariatu. W rzeczywistości, wywołany niechęcią paryżanów do defetystycznego rządu francuskiego i po miesiącach oblężenia przez armię pruską, Komuna Paryska była czymś w rodzaju utopijnego i entuzjastycznego eksperymentu socjalistycznego, mającego krótkotrwałe i anegdotyczne nastroje we francuskich prowincjach, oraz później rozbity w krwawej łaźni przez legalistyczną armię francuską. Represje, które nastąpiły później, pozbawiły wielu lat rodzącego się francuskiego socjalizmu, podczas gdy SPD rozwinęła się w Niemczech, a związki zawodowe rozkwitły w Wielkiej Brytanii. Te, które pozostały po klęsce, zostały rozdarte, podzielone między zainspirowany przez Marksa Parti Ouvrier Français Julesa Guesde'a i francuskie związki zawodowe, wspierane sukcesami Fédération des Bourses du Travail, założonego przez Fernanda Peloutiera. Francuski ruch syndykalistyczny został szybko przejęty przez anarchistycznych działaczy po represyjnym "lois scélérates" z 1894 roku.

W 1895 r. powstało Confédération Générale du Travail (Generalna Konfederacja Pracy), które przysięga, że będzie niezależne od wszystkich formacji politycznych, w Limoges, które zostało odnowione przez Charte d'Amiens w 1906 r., potwierdzając tendencję anarcho-syndykalistyczną w CGT, przez wybór Emila Pougeta na prezydenta.

Pomagając związkowi rewolucyjnych zwolenników Guesde'a i socjaldemokratów Jeana Jaurèsa w Sekcji Française de l'Internationale Ouvrière (Francuska Sekcja Międzynarodówki Robotniczej), lewica francuska zyskała na znaczeniu, wspomagana przez jej rolę w sprawie Dreyfusa, kiedy wybuchł Weltkrieg.

Najpierw wybitny pacyfista, Jaurès został zestrzelony przez nacjonalistycznego aktywistę cztery dni przed francuskim wejściem w wojnę. Jego następca, Léon Jouhaux, zgodził się uczestniczyć w rządzie Union Sacrée. Za jego przykładem podążyła większość kierownictwa SFIO.

### Upadek Trzeciej Republiki

Rewolucja została początkowo zainicjowana przez CGT, który ogłosił strajk generalny wiosną 1919 roku, rozgrzany po drugim wybuchu buntu we francuskiej armii. Buntownicy protestowali przeciwko konserwatywnemu wezwaniu do ostatniej kontrofensywy po serii ciężkich francuskich porażek podczas niemieckiej ofensywy w 1918 roku.

CGT chciał sparaliżować naród oraz zmusić rządzących konserwatystów do ustąpienia i przekazania władzy ramieniu wykonawczemu CGT: Comité de Salut Public, czyli CSP - kierowanemu przez gorliwego anarchistę Emile'a Pougeta.

Zostali oni oskarżeni o próbę przeprowadzenia najpierw strajku generalnego, a następnie ustanowienia nowego rządu i konstytucji, które pozwoliłyby na całkowitą rekonstrukcję narodu francuskiego. Ich bezpośrednim celem było jak najszybsze zakończenie "ohydnej wojny". W osiągnięciu tych celów strajk początkowo nie powiódł się, a CGT nie był w stanie przejąć władzy przed zdobyciem Paryża przez niemieckiego generała Oskara von Hutiera.

### Francuska wojna domowa

Jednak wraz z upadkiem Paryża strajk generalny stał się gwałtowny, ponieważ sfrustrowani związkowcy rozpaczliwie próbowali zakończyć wojnę, zanim Niemcy byli w stanie zająć cały kraj. Potyczki z policją przerodziły się w zamieszki na terenie całego kraju, a rząd został zmuszony do dymisji, rozpoczynając okres przejściowy między III Republiką a IV.

Okres ten charakteryzował się dualistyczną strukturą władzy podobną do rosyjskiej między rewolucjami z 1917 r. - z jednej strony Tymczasowym Rządem Liberałów i Socjalistów, az drugiej strony CGT, twierdził "prawowite prawo do władzy" poprzez ich wymianę Struktura Unii i nowy system rad lokalnych. (Jednak w przeciwieństwie do Rosji - gdzie rewolucyjne lewicowe zyski okazały się efemeryczne - we Francji zapewniło to rewolucjonistom szansę na trwałe przejęcie władzy.)

Ta niepewna sytuacja trwała do lata 1919 r., aż do początków jesieni, kiedy to Rząd Tymczasowy próbował rozbroić i zdemobilizować armię francuską po zakończeniu rozejmu z Niemcami. Obawiając się, że rząd usiłuje stłumić rewolucję (armia w dużej mierze popierała lewicę) Partia Socjalistyczna rozpoczęła bojkot parlamentu i ogłosiła się sprzymierzeńcem CGT, a następnie została zasilona szeregiem bardziej radykalnych liberałów.

Po tej decyzji bolszewiccy jakobini ogłosili Rząd Tymczasowy wrogiem Proletariatu, zachęcając członków Partii do rozpoczęcia polityki agitacji na rzecz "wielkiej czystki Francji, aby na zawsze zniszczyć swoich klasowych wrogów". Zainspirowane Leninem i jego rewolucjonistami oraz wybuchem rosyjskiej wojny domowej między Czerwonymi a Białymi, gangi robotników i jednostek armii sympatyzujących z rodem z Jakobinów zaczęły atakować i łupić własność arystokracji i wyższych klas średnich - przejmując ziemię siłą i utrzymaniem establishmentu w rewolucyjnych "sądach".

Chociaż chciało powstrzymać tę politykę (miało nadzieję na negocjacje z Rządem Tymczasowym), CGT nie było w stanie zapobiec jakobinom przeprowadzenia ich ataków, ani zapobiec eskalacji kryzysu, gdy Rząd Tymczasowy zebrał razem "siły reakcji", by odpowiedzieć siłą i podjąć próbę kontrrewolucji.

### Zdobycie władzy

Nie chcąc ujrzeć rewolucji, a jednocześnie pragnąc ograniczyć wpływ jakobinów, CGT nie pozostało bez decyzji, tylko wypowiedziało wojnę "Rządowi Tymczasowemu i Siłom Kontrrewolucji" i próbować przejąć kontrolę nad całym krajem.

Przejmując pełną kontrolę nad Paryżem, formalnie zawarli pokój z Niemcami zimą 1919 r., akceptując aneksję reszty Lotaryngii, legitymację nowego landu Flandria-Walonia i zgadzając się na spłatę ciężkich reparacji.

Po zakończeniu rozejmu z Niemcami CGT rozpoczęło prace nad nową konstytucją wraz z socjalistami, jakobinami, anarchistami i radykalnymi liberałami. W międzyczasie musieli walczyć z samozwańczym "establishmentem" i "wpychać ich do morza" oraz próbować zapobiegać i ograniczać polowania na jakobinów "jakobinów".

Choć okazali się niezdolni do przeciwstawienia się wizerunkowi Jakobinów jako integralnym członkom rewolucji, byli w stanie w dużym stopniu ograniczyć swój udział w organizowaniu konstytucyjnego układu nowego państwa. Dzięki zapewnieniu, że prowadzący jakobini byli często zaangażowani w prowadzenie wojny, CGT byli w stanie kultywować i chronić swój wizerunek jako legalnych przywódców Rewolucji.

## Polityka

Komuna we Francji jest socjalistyczną i syndykalistyczną republiką federalną, złożoną z 36 000 komun Francji i rządzoną przez podwójną strukturę: ustawodawczą Generalną Inspekcję Pracy (fran.: *Bourse Générale du Travail*)oraz wykonawczy Komitet Bezpieczeństwa Publicznego (franc.: *Comité de Salut Public*).

Komuna Francuska ma przede wszystkim budowę syndykalistyczną, opartą na federacyjnych organizacjach związkowych, które kładą nacisk na kontrolę pracowników w zależności od branży. CoF jest w rzeczywistości federacją dużych miast, takich jak Paryż, Lyon, Marsylia, Bordeaux i Tuluza, z których każda jest rządzona przez Bourse du Travail (Radę Pracowniczą), która jest bezpośrednio wybierana przez obywateli regionalnej gminy. Zadaniem Bourse du Travail jest zarządzanie nie tylko ogólnymi sprawami samorządu lokalnego, ale także lokalnymi uzgodnieniami wojskowymi w postaci ludowych milicji.

Przewodniczący Komuny wybierany jest bezpośrednio przez obywateli i potwierdzany w ich mianowaniu przez Comité de Salut Public (odrzucenie przez Comité wymaga przeprowadzenia nowych wyborów). Przewodniczący (obecnie anarchista Sébastien Faure) jest głową państwa, a także przywódcą Bourse Générale du Travail - który funkcjonuje jako forma parlamentu, reprezentująca poszczególne gminy, które tworzą strukturę administracyjną syndykalistycznej Francji. BGT jest przede wszystkim odpowiedzialny za stworzenie pomostu między krajowym organem wykonawczym (CSP) a samorządami lokalnymi.

CSP podejmuje decyzje na poziomie krajowym, "jednocząc wysiłki gmin", kierując sprawami zagranicznymi i organizując Garde Nationale (profesjonalny element armii KF). On także jest wybierane przez ogół ludności (chociaż na podstawie pozycji, że muszą one zapewnić wsparcie regionalnego zgromadzenia, za pośrednictwem rady, aby stworzyć krótką listę). Obecnym premierem Comité de Salut Public jest travailleur Marceau Pivert, który zastąpił Pougeta w 1931 roku, po burzliwych wyborach, które doprowadziły do rządu kompromisu.

Podczas gdy komuna francuska twierdzi, że jest w pełni zdecentralizowana iw pełni popiera wolne wybory zarówno do BGT, jak i lokalnych Boursów jako fundamentalne dla demokracji, faktem jest, że CGT zajmuje pozycję tak dominującą, że jej rywale nie byli w stanie jej przeciwstawić rządzić od czasu utworzenia Czwartej Republiki (w najlepszym przypadku zarządzając CGT na pozycji rządu mniejszości), a KDS pozostaje zdecydowanie najsilniejszą instytucją w kraju. CGT nie ma jednolitej opinii i jest podzielony na kilka "obozów" opinii.

### Frakcje polityczne

W 1925 r. powstała potężna grupa, znana jako **Travailleurs** (Robotnicy), zainspirowana brytyjskim systemem ustanowionym po udanej brytyjskiej rewolucji. Travailleurs szczególnie pragną rozszerzenia demokracji poprzez przyjęcie wielu brytyjskich ustaleń konstytucyjnych i chociaż znaleźli silnych sojuszników w anarchistach w celu zmniejszenia mocy CSP, zasadniczo nie zgadzają się co do kwestii samorządu lokalnego (jako socjaliści woleliby Bourses do rozdzielenia ze związkami). Kierują obecnym rządem kompromisu.

**Sorelianie** wzięli swą nazwę i inspirację od teorii francuskiego anarcho-syndykalistycznego myśliciela Georgesa Sorela. Jako mniejszość w CGT uważają, że CSP była konieczna tylko po to, aby zapewnić pomyślne ustanowienie rewolucyjnego państwa w przejściu z kapitalistycznej do syndykalistycznej gospodarki i że nadszedł czas, by przekazać krajową potęgę z CSP do BGT, tworząc bardziej scentralizowane państwo. Obecnie przewodzi im Georges Valois.

Poza CGT pozostają **jakobini**, zainspirowani stylem komunistycznym Lenina oraz rewolucyjną historią Francji. Pragną, aby ich ciasna i zorganizowana partia uwolniła Francję od jej anarchistycznych i syndykalistycznych cech i stworzyła "awangardę", by poprowadzić komunistyczną odbudowę.

Istnieje również ruch **Anarchiste** (lub Anarchiste Pur - Czysty Anarchizm), który bierze zarówno inspirację, jak i "przywództwo" od wygnanego ukraińskiego rewolucjonisty Machna. Często uważany za ekscentryczny element francuskiego życia politycznego, kampania anarchistyczna mająca na celu większą regionalną wolność w tworzeniu i konstytucji samorządów lokalnych oraz drastyczną redukcję legislacyjnej roli KDS.

Radykalni liberałowie, którzy zbojkotowali parlament z socjalistami w 1919 r., zostali w dużej mierze zmuszeni do emigracji w wyniku prześladowań i wiktymizacji prowadzonej przez ekstremistów jakobińskich.

W 1936 roku rozpocznie się wybory w ramach CSP i jednej trzeciej BGT - aby wybrać na przykład delegatów do wojska, spraw zagranicznych, skarbu i oczywiście premiera. Ponieważ Piverta uważa się za "zbyt słabego" nawet przez jego własnych zwolenników, kontynuacja politycznej dominacji CGT nie może być dłużej zapewniona, a Francja wydaje się stać na rozdrożu.

## Wojsko

### Armia

W pierwszych latach Komuny, milicja ludowa tworzyła większość armii, jako profesjonalna armia była postrzegana jako "antyrewolucyjna" i "wróg wolności ludu". Szwajcarska armia została dokładnie zbadana, a gminy wymodelowały swoje jednostki milicji na podstawie szwajcarskich wojsk kantonalnych. Broń jest przechowywana w centralnym magazynie lokalnej gminy (Délégation Générale pour l'Armement lub Delegatura Generalna ds. Broni jest odpowiedzialna za utrzymanie tych magazynów), gdzie zgromadzą się wszyscy członkowie milicji, jeśli zostaną wezwani do broni. Niektóre gminy (głównie graniczące z Niemcami i Flandrią) są zobowiązane do utrzymywania milicji w stanie gotowości przez cały czas. Doprowadziło to do powstania pierwszych zawodowych jednostek wojskowych i przeszkolonych w regionach przygranicznych. Rezerwat pancerny stacjonuje w Paryżu i znajduje się pod bezpośrednią kontrolą Chefa des Armées. **L'Armée Populaire de la Commune de France** ma nowoczesny sprzęt i jest w dużej mierze zmotoryzowany. Jednak problem stanowi organizacja i współpraca z innymi oddziałami wojskowymi.

### Marynarka

Podczas wojny domowej francuska marynarka wojenna była podzielona, podobnie jak reszta narodu. Między nacjonalistycznymi i syndykalistycznymi jednostkami morskimi były pewne bitwy, ale większość statków pozostawała w ich portach, ponieważ paliwo było rzadkie, a załogi podzielone. Po wojnie domowej statki podążające za nacjonalistami w Afryce od nowa stworzyły Marine Nationale, a statki, które pozostały we Francji, stworzyły trzon nowego **Marine de libération du peuple**. Marynarka ma dwie główne floty, Flotte de la Patrie w Marsylii i Flotte de la Normandie w Breście. Marynarka wojenna została poważnie osłabiona podczas wojny domowej i nie poświęcono zbyt wiele uwagi budowaniu nowych okrętów dla marynarki wojennej. Głównym celem marynarki wojennej jest zapobieganie wyładunkom na południowe i północne wybrzeża (a marynarka wojenna jest skierowana wyłącznie przeciwko Niemcom i Narodowej Francji). Marine libération du peuple ma potencjał, ale obecnie nie jest w stanie promować interesów Komuny za granicą.

### Lotnictwo

**Armée de l'Air** du peuple jest armią powietrzną Armées Françaises. Powietrzny aspekt wojny był dokładnie badany przez militarne umysły Komuny po wojnie domowej i doprowadził do powstania silnego, średniego lotnictwa z nowoczesnym sprzętem i dobrze wyszkolonymi pilotami. Innowacyjni generałowie, tacy jak Antoine de Saint-Exupéry, opracowali organizację i taktykę dla lotnictwa, a podczas konfliktu siły powietrzne Komu mogą spowodować znaczne szkody dla wroga.

## Stosunki zagraniczne

Komuna Francuska jest liderem Międzynarodówki Syndykalistycznej i utrzymuje dobre relacje z prawie wszystkimi krajami socjalistycznymi i ważnymi ruchami socjalistycznymi (takimi jak CNT-FAI) na całym świecie.

Bardzo dobre stosunki z Socjalistyczną Republiką Włoch i Związkiem Brytyjskim.

Przyjazne stosunki z Meksykiem, Gruzją i Komuną Bharacką.

Nieprzyjazne stosunki z Flandrio-Walonią, Federacją Włoską, Szwajcarią, Królestwem Hiszpanii i Kanadą.

Deklarowana wrogość wobec francuskiego rządu na wychodźstwie, Niemiec i Austro-Węgier.

## Kultura

Można powiedzieć, że kultura francuska zyskała część i straciła część po wojnie domowej. Stare arcydzieła sztuki i muzyki są nazywane "burżuazyjnymi" i "antyrewolucyjnymi" i nie mogą być prezentowane publicznie przez wiele rad pracowniczych. Jednak nowe formy sztuki, takie jak surrealizm, rozkwitły, napędzane przez artystyczne kręgi Paryża i innych dużych miast. Kuchnia pozostaje względnie niezmieniona, ale formy sztuki wizualnej przeszły rewolucyjną odmianę. Film, radio i wiele innych wynalazków są szeroko stosowane jako środek dostarczania kulturowych doświadczeń dla mas.