Gebroken hoofdstuk 1 ''Wat mijn moeder zei''

dit verhaal bevat bloed en de dood

PS dit is één hoofdstuk!

## *liefdagboek 6-3-1992*

'Ik kan het nog steeds niet geloven mijn moeder overleden ik zit op dit moment op de begravenis en ik heb het moeilijk,mijn vader,ooms,tantes iedereen.
'Mijn moeder is aangereden heel mijn leven stond op zijn kop nu sta ik er alleen voor alleen één ouder alleen één hulp middel.'
'alleen ik voel me sterker dan ooit, ik weet dat het raar klinkt maar ik wil gewoon een nieuw leven starten na allen onderzoeken ect.'
'Natuurlijk vloeien de tranen over mijn wangen maar ik moet een andere stijl van leven vinden omdat vorig jaar ik hevig werd gepest en ik zo slap was van binnen vind ik dat ik er iets aan moet doen toen mama nog leefde zei ze altijd'Houd vol ookal gebeurt er iets wat je heftig raakt.'

'Dat raakte me iedere dag weer.'

'Maar hoe,dat weet ik nogsteeds niet.'

'Diep in mijn hart mis ik haar,diep in mijn hart heb ik verdiet maar niemand die dat ziet.*dat zei mijn oma toen ze dood ging mijn enige herindering was deze zin.*

'Na de begravenis was de koffie tafel maar de koffie smaakten naar slappe limonade iedereen was nog in tranen.'

'Wat denk je als er iemand dierbaars is overleden.'
*liefs lisa*

## *lange dag 7-3-1992*

**Liefdagboek:**ik weet het niet.'
'Het is lastig om niet na te denken over de dood van mijn moeder hoe kan dit?'
'We gaan zo naar het bos met de politie om de plek te inpecteren.'
Daar liepen we het begon te sneeuwen en het bos was donker ookal was het al 14:00
We liepen verder en verder in het bos met een klein lichtje door de dikke pakken sneeuw die er waren gevallen todat we bij een smalle weg kwamen daar was mijn moeder blijkbaar aangereden je zag nog wat bloed en bloemen maar voor de rest niks alleen een dikke laag sneeuw en wat bomen.
En toen we sil verder liepen zagen we een zwerver zitten.

De zwerver vertelde ver dat het hier spookte in het bos al een lange tijd want sinds hij hier woonde zullen er veelen zelf moorden worden gepleegd en er s'nachts schimmen rond zweefden de politie vroeg aan de zwerver waar zijn familie was en hij zei'Ze hebben zich zelf laten dood rijden door een trein' waarna hij in tranen uitbrarsten. Ik had enormwe medelijden met hem ik dacht 'Arme zwerver zo, alleen en voor hoelang al?'

De politie agenten hadden de zwerver geholpen door hem naar een dakloze opvang te sturen.

Na nog uren van praten met de politie tot sporen zoeken kwamen mijn vader en ik thuis aan.

met een diepe zucht, daarna gingen we eten we aten aardappels met jus en vlees het smaakte prima.
*door lisa*

## *vader op de IC* 8-3-1992

'Ik schrok wakker van een gek gekraak ik riep mijn vader uit bangheid.'

'Dat holp niet hij werd maar niet wakker.'

'Pap word wakker,pap alsjeblieft word wakker!!!'huilde ik ik voelde een nare steek in mijn zij van het huilen.

Ik belde de ambulance hij leek in een soort coma ik raakte in paniek van deze hele situatie.

'Paaap word wakker alsjeblieft paaaap niet dood gaan houd vol paaap!' schreeuwde ik

nog geen 5minuuten later kwam de ambulance een jongen jongen kwam aan de deur 'Vertel me precies wat er aan de hand is alsjeblieft'

'Mijn vader word niet wakker alsjeblieft doe iets nu het is mijn enige familie lid alsjeblieft ik smeek het je.'schreeuwde ik huilend

'Ik ga hem nu helpen.'zei hij

hij werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.

Ik niet wetende wat er zou gebeuren mijn vader waarschijnlijk ook niet.

in het ziekenhuis werd hij naar de IC gereden.

'Komt het goed met hem?' vroeg ik bezorgd

'Het is bijna zeker dat het goed komt hij is in een coma beland.'

'Maar wanneer word hij weer wakker?'

'Dat is maar de vraag.' zei hij

'Oh'zei ik bang

'Ik hoop dat het goed komt'

## Verder met het onderzoek 12-3-1992

Mijn vader is mischien niet helemaal inorde maar hij is wakker en daar gaat het om hij is naar de middle care gebracht en word nu verzorgt.

Ik weet nog dat gisteren de monitor ging piepen en ik werd gebelt op mijn nokia.
In het ziekenhuis hoorde ik dit,
eerst zachtjes:piep,piep,piep daarna sneller en langere tonen:pieeep,pieeep en daarna:piep,piep,piep heel snel hij lag bijna op sterven ik dacht dat die dood ging maar na de langste 10minuten uit mijn leven zei hij iets:'Umm,hallo oh daar ben je.'

'Ik dacht dat je dood was' huilde ik

De verpleeg kundige legde alles uit en mijn vader moet nog ongeveer 5dagen herstellen hopen ze dan.

Ik dacht aan mijn moeder die ook op het IC had gelegen ik herinder het nog als de dag van gisteren,Mijn moeder was aangereden Ze werd natuurlijk meteen naar het ziekenhuis gebracht waar je op de meest heftige nachtmerrie binnen kwam.
overal monitoren aan het piepen zusters die rennen,en paniek.
Ik ging naar moeders kamer nummertje 266 dat weet ik nog als de dag van gisteren.
Ik liep binnen en ik was al bang,ik zag mijn moeder al geel worden ik vroeg aan  de dokter of het goed ging en zei zei **We kunnen haar niet meer redden.**
Ik was zo in schok dat ik niet kon reageren en daarna....

Maar goed de politie en ik gingen het bos in.

We liepen over de natte bladeren het pieptje en kraaktje een beetje je zag de mist tussen de bomen zitten op de bladeren leek groen slijm te zitten.

Ik nam stiekem een blaadje mee in mijn jas zak.

Het leek wel alsof het spookte...