Swergje

**Swergje** to najbardziej wysunięta na północ nacja, w której rządy sprawują Lodowe Elfy, oraz dwa ludzkie narody - Skyrmeni i Hyrdmeni. Oficjalnie nazywane jest mianem **Cesarstwa Swergje**, albowiem władzę w kraju sprawuje wybierany w toku wyborów Cesarz Swergje.

Na Ziemie Cesarstwa składa się gigantyczna wyspa oderwana przed laty od Arktos, oraz szereg mniejszych wysepek, które przed wiekami odkruszyły się od matczynej wyspy, zaś całość owej krainy jest skuta lodem i pokryta grubą warstwą nieustannie sypiącego się z szarego, zachmurzonego nieba śniegu.

Owo podbiegunowe Cesarstwo posiada własne cele, inne niż pozostałe państwa Eauty - aspiracją tych żyjących w wiecznym lodzie ludzi i ich Elfich braci jest wpierw całkowite wycięcie w pień wszystkich wrogów ze swych granic, a następnie zjednoczenie się i dokonanie podróży na pozostałe niezajęte jeszcze tereny podbiegunowe i ich zbrojny podbój.

## Historia

### Początki

   Pierwszymi mieszkańcami Swergje były żyjące w Chanacie Lodowe Elfy; ludzie przybyli w te regiony później a z czasem podzielili się na dwie rasy - Hyrdmenów i Skyrmenów; podczas gdy jedni ukryli się w miastach i zaczęli rozwijać cywilizację, drudzy trzymali się swojej starej metody i stylu życia. To od Swergów - a konkretnie Hyrdmenów - pochodzili najprawdopodobniej starożytni Jurmani, lud który założył Jermanię.

Na początku Lodowe Elfy chciały wyeliminować nowo przybyłych lokatorów  państwa, jednak kiedy zorientowały się, że ludzi jest znacznie więcej, a na każdego Elfa przypadało dziesięciu ludzi, uznali że najbardziej korzystnym będzie podpisanie rozejmu - najpierw ze Skyrmenami, a potem z Hyrdmenami; było to spowodowane głównie potrzebą zwalczenia dużych sił Goblinoidów mnożących się na powierzchni wyspy.

### Masakra w Krainie Trolli

   W roku 394, w Krainie Trolli na zachodzie Swergje doszło do wojny, zwanej Masakrą w Krainie Trolli - kiedy armie Frosstoda-Chana, Ludwiga II Gustavyrskiego i Karla Trójokiego stawiły się w Krainie Trolli uzbrojone w  z plugawych kryjówek i zlodowaciałych jaskiń na zboczach gór wylało się na trzy armie dziesięć milionów Orków i Goblinów, wspieranych przez Trolle i inne plugawe lodowe monstra, które udało to im się przez lata życia w górach obłaskawić.

W tej przerażającej bitwie, zginęły prawie wszystkie wojska Skyrmenów i Hyrdmenów oraz całość elfickich sił Frosstoda-Chana. Co gorsza, przebudzone i rozochocone zdecydowaną wygraną wojska Orków i Goblinów poruszyły się zdecydowanie naprzód, poruszając się w głąb Swergje, napadając na wszelkie wioski i niszcząc je, obracając całe Skyrmeńskie i Hyrdmeńskie obozowiska, osady i całe miasta w perzynę, pozostawiając za sobą jedynie dymiące zgliszcza, a każda wygrana przez ludzi i Lodowe Elfy bitwa pociągała za sobą coraz to większą liczbę ofiar, albowiem liczebność Orkijskich siły rosła, zasilana kolejnymi wojownikami nadciągającymi z okolicznych wysp, Jermanii, Federacji Północnej i Waelt w poszukiwaniu mordu i zniszczenia - a nowoprzybyłymi z tych terenów siewcami śmierci byli nie tylko Orkowie, ale też Blemmjowie, Barbarzyńcy-Najemnicy i Olbrzymy, zwabieni perspektywą brutalnej walki i złupienia wyspy.

### Wojna z Grummem Plugawym

    Wkrótce wojska te zjednoczył jeden Orkijski wódz, pochodzący z rodziny wyjątkowo okropnych - nawet jak na Goblinoidy - Orków, Grumm zwany Plugawym. Horda Grumma napierała na wschód, a głównymi jej celami stały się miasta Noarhof i Gustavyr, których upadek zagwarantowałby skruszenie ducha ludności Swergje; zarówno Skyrmenów, jak i Hyrdmenów, dopiero później planowano zniszczyć Lodowe Elfy zamieszkałe na dalekim wschodzie wyspy - a był to błąd, który srogo kosztował Grumma i jego barbarzyńskie legiony.

Miliony orków, goblinów, oraz towarzyszących im barbarzyńców-najemników i innych bestii, które dołączyły do hordy głodne rzezi, przemocy i zniszczenia.

Ludność z okolicznych wsi ciągnęła ze swym inwentarzem i zbiorami do Noarhof i Gustavyru, nie pozostawiając za sobą nic - plugawe legiony Grumma nie natrafiły bowiem przez to na jakąkolwiek żywność, broń czy inne zapasy w opuszczonych wsiach i osadach; o ile orkom i goblinom nie robiło to w ogóle różnicy, albowiem goblinoid jest w stanie maszerować przez kilka tygodni bez jedzenia, ale barbarzyńcy i olbrzymy zdecydowanie nie uznawały perspektywy marszu w wiecznej śnieżycy o pustych żołądkach za godną ich czasu - rozpoczęły się bunty przeciwko Grummowi, z którego armii wkrótce odeszli najsłabsi w jego mniemaniu barbarzyńcy i inni ludzie, którzy byli na tyle zdeprawowani i żądni rozlewu krwi, aby spoufalać się z goblinoidami.

Z tego powodu gdy wreszcie nastąpiło oblężenie Gustavyru, bronionego przez armie Skyrmenów i Hyrdmenów, armia Grumma zmalała drastycznie i poniosła w walce piorunujące straty. Biały, czysty i gruby aż do kostek wojowników śnieg w przeciągu kilkunastu godzin nieustannej walki zmienił się w krwawą breję, pokrytą zwłokami i szczątkami zarówno ludzi, jak i goblinoidów. Hordy Grumma wybudowały obozy oblężnicze pod murami Gustavyru, złożone z namiotów gdzie gobliny nieustannie próbowały sklecać nową broń, katapulty i zbroje dla nowo przybyłych orków i krwiożerczych ludzkich plemion, których zwiadowcy Grumma desperacko nawoływali z najgłębszych, najbardziej parszywych regionów wyspy.
W końcu bramy Gustavyru upadły, a pozostałości armii Grumma wdarły się do środka. W tym momencie zorientował się też jednak, jak bardzo odłożenie szturmu na Elfy było dla niego zgubne - na horyzoncie, na wzgórzu Grimmandil jawiła się bowiem cała armia Lodowych Elfów, dowodzona przez Chana Hagduina Sukhbataara, a wraz z nią hordy Hyrdmenów z Noarhof pod komendą czempiona Fmira Käressona. Szarża sił Chanatu i Hyrdmenów absolutnie zdewastowała resztki armii Plugawego.

### Wielki Rozłam

Minął rok 395, a nastęnie rok 396, ale naprawa zniszczeń jakich dokonały armie poległego Grumma Plugawego trwała znacznie dłużej. Najmniej spośród trzech ludów ucierpiał Chanat Lodowych Elfów, ku zawiści i niechęci Hyrdmenów i Skyrmenów, którzy lizali wojenne rany aż do 420 roku. Ku powszechnemu oburzeniu Skyrmenów i Elfów, następnym Cesarzem wybrano zwycięskiego Fmira Käressona, a był to pierwszy raz, gdy na Cesarza Swergje wybrano Hyrdmena.

Sytuacja ta była skutkiem tego, że wielu Skyrmenów poległo w wojnie z Grummem i Hyrdmeni byli zdecydowaną większością w Swergje; a z przedstawicielem swojego ludu na stanowisku Cesarza, byli także wiodącą siłą polityczną, choć do tej pory polityka Skyrmenów w ogóle ich nie obchodziła. Z czasem pozostali przy życiu po wojnie z legionami Grumma Skyrmeni stali się mniejszością we własnym państwie, mniej liczebni nawet od Lodowych Elfów.

Mijały lata, bardzo ponure dla Skyrmenów. Fmir, a później także jego syn Karl i wnuk Sigmunt głosili tezę, jakoby w Swergje istniała najwyższej wagi konieczność osobnego rozwoju społeczności różnych ras - Elfów, Skyrmenów i Hyrdmenów. Pozostali nieliczni Skyrmeni zostali wysiedleni z wsi gdzie mieszkali razem z innymi rasami do ponurych tajg na północy, jak najdalej od Hyrdmeńskich wsi.

### Bitwa o Annzo

    W końcu w 640 roku, po wielu latach segregacji ludności, tyraniczna dynastia Käressonów wybieranych ciągle przez Hyrdmenów rozpadła się, po tym jak ostatni jej członek - Irgal Käresson - umarł  w wyniku nieudanego pojedynku konnego ze swoim rywalem.

Skyrmeni uznali to za swoją ostateczną szansę na wygraną i powrót do dawnego stanu rzeczy, w którym wszystkie trzy narody żyły wspólnie, w stanie relatywnej równości. Obowiązkiem każdego Skyrmena stało się więc aby głosować na nowego Skyrmeńskiego Cesarskiego kandydata - Haralda Sigdursona, potężnego męża stanu i idola swojego ludu.

Okres głosowania zbiegł się zrządzeniem ponurego losu z faktem, iż Hyrdmeni toczyli naówczas wojnę z Atgis o archipelag wysp na Oceanie Zachodnim; Atgijska armia dowodzona przez generała Giorno Basnatore uznawała Hyrdmenów za jedno z plemion rozbójnickich, które ongiś były nawet bardziej rozpowszechnione, niż dziś. Nie należy się dziwić tej sytuacji, albowiem Giorno był znany z tego, iż w nawet najmniejszym przejawie "niższości" cywilizacji od poziomu, jaki osiągnęła jego Ojczyzna widział szeroko pojęte barbarzyństwo i rozbójnictwo.

W czasie gdy Regia armii ścierały się z Hyrdmenami, Skyrmeni toczyli swój własny bój, bitwę o wolność na swej własnej ziemi, wspierane przez Lodowe Elfy; większość Chanatu śmiało oddała głos na Haralda Sigdursona.

    Hyrdmeni masowo ruszali tłumnie na swoje statki i płynęli na bój z Atgis na oceanie, dokonując desantów na wyspie, którą to generał Giorno Basnatore już śmiał określić jako znajdującą się w granicach swej Ojczyzny, i którą to ochrzcił mianem Wyspy Annzo.

Wojska Hyrdmeńskie nie miały szans przeciwko zaawansowanemu technologicznie i zdyscyplinowanemu wojsku generała Basnatore, który to sprowadził na Annzo artylerię galerą Sabanna Tetis - wkrótce Hyrdmeńskie statki nie były w stanie nawet dopływać do brzegów, zatapiane przez celne strzały kartaczy i kul związanych łańcuchami.
Korzystając z tego żniwa Hyrdmenów, którzy to na własne życzenie stale napierali na znacznie silniejszego oponenta na oceanie, Harald Sigdurson piął się na szczeblach kariery i głosząc, że po osiągnięciu stanowiska Cesarza, zabroni dalszych desperackich i nieuzasadnionych niczym poza chęcią przejęcia marnego skrawka lądu ataków na Annzo - to dało mu duży elektorat Hyrdmenów, którzy dowiedzieli się o niedobitkach z Annzo na temat piekła, jakie odbywa się na wyspie pośród wzburzonego oceanu.

### Zjednoczenie Swergje

Wreszcie stało się to, co według Skyrmenów było niesamowitym przykładem tego, co można uczynić w akcie nacjonalistycznej solidarności, a według Lodowych Elfów niewątpliwie znakiem od samego Frostlitha - Harald Sigdurson został Cesarzem Swergje, ku ogólnemu przyklaskowi, nawet ze strony Hyrdmenów. Pierwszym dekretem zakazał dalszego atakowania wyspy Annzo, zawrócił wszelkie wojska Hyrdmeńskie z podróży zza granic i rozpoczął nową erę pomyślności dla swego królestwa.

### Wojny z Eautczykami

    Mijały stulecia, aż wreszcie nastała kolejna era niespokoju - narastały konflikty między Hyrdmenami a Skyrmenami na wielu płaszczyznach, a zdarzeniem które przelało czarę goryczy były ataki na Eautę; w latach 800-900, Hyrdmeni najechali na Jermańską wyspę Wolin, napadając na istniejące tam wioski żyjących w granicach Jermanii Skyrmenów, niszcząc je i mordując wszystkich ich mieszkańców.

Był to zaledwie początek nadchodzącej krwawej jatki - pod dowództwem wodza Larsa Tyrana, Hyrdmeńskie wojska w swoich statkach z dziobami w kształcie smoków i wężów morskich rozpoczęły inwazję na miasta-porty Meerwascher w Jermanii, nadbrzeżne miasta Północnej Federacji i nadmorskie klify Waelt. Wojska Larsa atakowały stale w okresie 967-974, wypływając z Swergje w kolejnych statkach i napadając kolejne lądy; niektórzy z nich dotarli nawet do brzegów Camacho i Mondares, ale żaden z nich nie wrócił.

Lodowe Elfy i Skyrmeni byli zmuszeni do bratobójczej walki ze Hyrdmenami, starając się chociaż minimalnie okiełznać chaos, jaki nastąpił na lodowej wyspie. Partyzantki Skyrmeńskie i Hyrdmeńskie stale walczyły pośród tajg i ulic płonących, złupionych w toku zamieszek i bitwy miast, ale najgorsze miało dopiero nadejść, bo na horyzoncie jawił się konflikt o wiele gorszy niż jakikolwiek pamiętany przez mieszkańców skutej lodem wyspy.

### Wielka Wojna

Wreszcie bowiem nadeszła Wielka Wojna, podczas której zmarli ze Swergje z rozkazu Sergiora powstali zza grobu, a Lars Tyran musiał, ku swojemu oburzeniu, walczyć ramię w ramię z Cesarzem Skyrmenów, Rolfem Mądrym z Gustavyru. Podczas największego konfliktu w historii całego Swergje, przewyższającej nawet konflikt z Grummem Plugawym, wojska Skyrmenów i Hyrdmenów raz jeszcze walczyły ramię w ramię jak za dawnych lat przeciwko hordom szkieletów i zombie, dowodzonym przez pół tuzina Lichów.

Armie ludów Rolfa i Larsa razem pokonali Lichy, a ich wojska zdziesiątkowały martwe legiony, doprowadzając do oswobodzenia wyspy ze szponów trupiej armii. Niestety, zawziętość Larsa sprawiła, że nie podpisał on nigdy formalnie paktu pokoju z Rolfem i Skyrmenami, zamiast tego podpisując jedynie Pakt O Nieagresji 1012 roku - formalnie dwa narody dalej sobie nie ufają, ale jednocześnie nigdy nie atakują się nawzajem i walczą ramię w ramię.

Obecnie, wraz z Lodowymi Elfami muszą zwalczać wrogów w zarodku swojej lodowej wyspy: Zakon Czarnego Krzyża, hordy Goblinoidów, czy po to, aby móc ostatecznie zjednoczyć się i dokonać zbrojnego podboju niezajętych jeszcze terenów podbiegunowych i odbicie Frostgardu, siedziby ich ukochanego boga, Frostlitha.

## Geografia

### Geografia Wyspy

    Prawie całą powierzchnię Swergje pokrywa gęsta, dzika tajga, złożona z sosen, jodeł i świerków, obrastająca każde możliwe miejsce i rzednąca nieco na dalekiej północy kraju po to, aby zrobić miejsce nieustępliwej, ponurej i pustej tundrze. Pomiędzy drzewami znajdują się także gęste, pokryte śniegiem szkielety krzewów i zaspy tak wielkie, że przypominają pagórki.

W tych pokrytych wiecznym śniegiem iglastych lasach znajdują się otoczone murami miasta Skyrmenów i otoczone palisadami wioski Hyrdmenów. Miasta Sykrmeńskie są najczęściej otoczone kilkunastoma mniejszymi wsiami, umieszczonymi najdalej o kilka kilometrów od murów - żaden Skyrmen nie jest bowiem na tyle głupi, aby zakładać wieś w środku gęstego, ciemnego lasu z dala od cywilizacji i garnizonów wojska, za to bardzo blisko niebezpiecznych zwierząt i obozowisk Trolli.

Wiele miejsc, w szczególności na wschodnim wybrzeżu Swergje zostało wylesionych przez Skyrmenów pod budowę miast, garnizonów wojskowych i gospodarstw.

    Ze względu na gęstą warstwę śniegu, najlepszą metodą poruszania się przez Swergje jest podróż saniami, lub jednym z potężnych, grubonogich Swerskich koni, hodowanych w stajniach Skyrmenów, choć przez wiele lat w lasach powstało też wiele dróg, po których spokojnie przejechać można powozem.

Wybrzeża Swergje otaczają strome fjordy; a w ich pobliżu pływa także kilkanaście pomniejszych wysep, oddzielonych od lądu, jednak zaledwie dziewięć jest wystarczająco dużych, aby być umieszczanymi na mapach znanego świata; nie są one jednak zamieszkane przez ludzi, ani Skyrmenów, ani Hyrdmenów - zamiast tego, żyją na nich Trolle, a także plemiona Orków i Goblinów, które czają się na przepływające statki.

Swergje to górzysta wyspa; większość jej zachodniej części zajmują wysokie góry których okolice zwie się Krainą Trolli ze względu na wyjątkowo duże skoncentrowanie legowisk owych brutalnych istot, oraz wołów piżmowych i mamutów, na które polują.

### Fauna Swergje

Swergje wbrew pozorom jest miejscem, w którym występuje dużo naturalnego życia, przystosowanego do chłodnego klimatu; od gryzoni, łasicowatych i królików, przez łosie i jelenie, aż po drapieżniki takie jak dzikie Wargi, wilki, oraz niedźwiedzie. Najbardziej niebezpeicznymi spośród drapieżników Swergje jednak są Trolle, które zamieszkują całą wyspę.

W głębi gór Swergje sporadycznie występują też olbrzymy i - jak głoszą legendy - wiele legowisk smoków.

## Kultura

Podczas gdy społeczeństwo Hyrdmenów opiera władzę na prostej zasadzie prawa silniejszego, gdzie tylko najwięksi, najbardziej niebezpieczni i zahartowani wojownicy mają prawo zostać wodzami danej wioski; Skyrmeni są nieco bardziej "cywilizowani" i wybierają swoich przywódców, od burmistrzów swych miast po sołtysów swoich wsi drogą głosowania publicznego.

Ludność Skyrmeńska jest wobec siebie bardzo przyjazna; w Swerskich wsiach każdy sąsiad zna każdego, a chłopstwo stroni od przemocy i wojen; i tak mając już wystarczająco dużo problemów z pogodą oraz polityką, aby interesować się jakimikolwiek najazdami, co stoi w kontraście do butnego i bojowego podejścia do świata wykazywanego przez Hyrdmenów. Zbłąkani wędrowcy mogą zawsze oczekiwać od Swerskiego gospodarza miłej gościny, której jednak nie należy nadużywać - Skyrmeni być może są wyjątkowo mili, jednak nigdy nie dadzą sobie wejść na głowę, czy w żaden sposób oszukać.

Zima gra bardzo ważną rolę w Swerskiej kulturze; czczona przez Hyrdmenów i Lodowe Elfy oraz wyjątkowo respektowana przez Skyrmenów.

## Religia

Głównym Bogiem wyznawanym na Swergje, zarówno przez Skyrmenów, jak i Hyrdmenów, jest Frostlith; Pan Zimy, wśród Skyrmenów jednak występują sporadycznie również małe kulty Paana i Sanctusa, oraz Subbniuraga, w zależności od regionu mniej lub bardziej akceptowalne przez zbiorowość.

## Wojskowość

Armie Swergje są pomieszanymi jednostkami trzech bytów militarnych: Armii Skyrmeńskiej, wojowników Hyrdmeńskich, oraz lodowatych legionów Lodowych Elfów.

### Piechota Swergje

* **Skyrmeńscy Staatsoldaten** - żołnierze Skyrmeńscy, uzbrojeni w szeroki wachlarz broni, od włóczni, przez miecze, aż po broń prochową.
* **Wojownicy Lodowych Elfów** - żołnierze Elfickiego Chanatu, uzbrojeni w lekką broń, przystosowani do zwiadów, szybkich ataków i przebijania się przez wrogie regimenty swoją mrożącą odsłoniętą skórę i mięso bronią.
* **Hyrdmeńscy Wojownicy** - podstawowi Hyrdmeńscy żołnierze, którzy nie są jeszcze aż tak zaprawieni w boju jak ich kamraci - niektórzy z nich dopiero co ukończyli Trzy Próby. Mimo tego, stanowią poważne zagrożenie na polu bitwy dla każdego piechura, który znajdzie się w zasięgu ich broni.
* **Úlfheðinni** - Hyrdmeni ci wyznają pewien aspekt Frostlitha zwany Wielkim Wilkiem i otrzymują od swoich kapłanów specjalne błogosławieństwa zwane Gniewem Wilka, przez które to mogą na polu bitwy wpadać w szał bojowy.
* **Hyrdmeńscy Czempioni** - najpotężniejsi z Hyrdmenów, których broń i zbroja zdobyła w wyniku rytualnego hartowania tak duże ilości magii, że sami jej właściciele wydzielają dookoła aurę chłodu, mrożącą wszystko dookoła.
* **Trolle** - bywa czasami, że Troll stanie się na tyle obłaskawiony, że pozwoli się oswoić i dołączy się do armii Swergje. Te gigantyczne stworzenia przypominają małe, lodowe góry uzbrojone w maczugi lub inną ciężką broń.