Roodwolks fanfictions/De legende van Andorr/De vergeten landen

Welkom! Dit is mijn eerste FF op deze wiki. (En ook *letterlijk* de eerste ff van de wiki) Ik hoop dat jullie hem tof gaan vinden, het gaat namelijk over draken >:)

Cover door mij gemaakt :)

## Achterflap

De god van Rook is verdwenen. Nu heerst er over heel Andorr onrust en de wereld van draken lijkt langzaam te vergaan. Ondertussen onstaan er burgeroorlogen en spanningen tussen de Ordes. Nyx, een Rookdraak, onthult samen met Colon, een Vuurdraak, een schokkend geheim. Daardoor worden ze ongewild in de wereld van de doden gesleurd. Om te overleven, zullen ze bondgenoten moeten maken in de verraderlijke wereld. Maar wat als dat niet lukt? En hoe gaan ze terug naar de wereld van de levenden geraken?

## Proloog

Amarina, de watergod, sprong naar voren. Haar bek klapte woest open, en ze schoot er een kokende straal water uit. Orak sprong tussen de twee draken in. Het water raakte zijn schubben en de straal verdampte meteen. ’Stop met bekvechten! Gedraag jullie op z’n minst als goden.’ grauwde de vuurgod. Lingan, de aardegod, die op het nippertje gered was van de waterstraal, zuchtte diep. ’Ik weet het. Maar ze beledigde mij met het feit dat ik wou dat Nyx werd uitgekozen.’ Hij zwiepte gefrustreerd zijn lange, zweepachtig groene staart. ’Ze wil per se dat het Uru word.’
’Ah, je weet het dan toch nog’, beet Amarina hem toe. ’Jongens, jongens, zwijg toch eens gewoon’, klonk de stem achter hen. Het was Kaala, de windgod. Het was de eerste keer dat de Paarskleurige draak iets zei. 'Misschien wisten jullie niet dat deze Viro ons gesprek afluisterde?' Zei Kaala nogal grimmig. Met een sluier van wind hief ze Viro op. De rookdraak was even versuft als Lingan, Orak en Amarina. 'Het...spijt me *niet* echt!' grauwde hij zachtjes. 'Het feit dat jullie alles verzwijgen aan de Nevengoden, is niet oké! Wij hebben evenals het recht om hier te zijn!' het kwam er uit als een gebulder. 'We hebben hiervoor een reden, Viro. We willen niet dat er ruzie ontstaat.' zei Orak. Viro proestte het uit. 'Jullie kunnen zelf niet eens stoppen met bekvechten! Als jij niet tussen Lingan was gesprongen was ie nu dood',

'Viro! Let op je woorden, a.u.b.' siste Kaala.

'Nee. Als jullie niets vertellen tegen de nevengoden, doe ik het!'

'Waag het niet. Dat gaat een paar levens van je volk kosten.'

'Hoe durf je?! Als dat zo gaat, vernietig ik een paar van de Luchtdraken!'

'STOP!' brulde Orak. 'Zwijg!'

'Ik zeg het je', siste Viro 'dat ik en mijn bondgenoten hun kans zien zitten de Luchtdraken uit te roeien.' Viro keek naar Orak. 'Onze volkeren hebben lang en in vrede samen geleefd rond de vulkaan. Aan jou de keuze welke kant je kiest', zei hij. Zijn stem klonk waarschuwend. De vuurgod keek wijfelend om zich heen. 'Oké dan. Ik kies voor jou, Viro.' zei hij somber, maar je zag dat hij opgelucht was. De vuurgod koos graag voor zijn vrienden. Lingan keek verward om zich heen, in tegenstelling tot Amarina en Kaala. Die wisten al zeker en vast voor wie ze zouden kiezen, namelijk voor *elkaar*. 'Maar wij hebben de kristal!' riep Viro plots. Hij schoot naar het kristal dat in de tempel lag. Orak volgde hem met zijn massieve lichaam, klaar om zijn bondgenoot en vriend te verdedigen bij nodig. Dat was nodig, aangezien Kaala al bovenop de tempel stond. Haar machtige vleugels gingen dreigend op en neer. Toen de goden de afgekapte overwinningskreet van Viro hoorden, wisten ze dat het gedaan was. Orak sprong naar binnen, en trof daar niets aan. Niets, buiten een lege kamer.

'Hij is naar de wereld van de levenden!'

## 1: Tsunami van lava

‘De Nevenordes zijn altijd al belangrijk geweest voor de hoofdordes’, legde Corvus, hun leerkracht uit. ‘Iedere hoofdorde heeft een Nevenorde, die hun rechterhand is. Ze steunen elkaar door en door in harde tijden, en maken alleen vriendschappelijke banden met elkaar, en niet met de buitenwereld. Wij, Rookdraken, zijn dus de Nevenorde van de Vuurorde. De Gronddraken die van de Aardorde en de Stormdraken die van de Luchtorde.’ sloot hij zijn zin af. Hij creëerde een soort van gedetailleerde grafiek van rook, waarna alles een beetje duidelijk werd. Snel tekende Nyx het over in haar notitieboekje. Waarschijnlijk zouden ze morgen een onverwachte test van hun leerkracht krijgen, zoals meestal. Naast haar stak Kyrah haar poot op. ‘Meneer, maar welke Nevenorde hebben de Waterdraken?’ vroeg hij. Gelukkig voor de klas’ nieuwsgierigheid had hun diepzwarte mentor een antwoord klaar. ‘De IJsdraken. Volgens de legende zouden ze allemaal zijn uitgestorven in de laatste Wereldoorlog. Ze leefden niet onder de landen van Andorr, maar in het noorden. Waar nu de Dode Woestijn is. Toen de IJsdraken uitstierven, stierf ook hun gebied. Het was alsof ons mooie landje een long was verloren. Over heel het rijk, buiten in het Vuurrijk, werd het vele warmer. Vandaar dat het Aarderijk nu een regenwoud is. Vroeger waren het eindeloze bossen.’

Nyx was rustig op weg naar de grot waar haar familie leefde. Het was een grot onder de slapende vulkaan, waar de armsten leefden. Gelukkig kwam Colon vandaag eten, dat zou de familie wat opbeuren. De Vuurdraak was een vrolijk metgezel dat vaak verhalen had over wat hij die dag weer had meegemaakt op zijn school. Nyx had hem leren kennen op het festival van de nacht, dat elk jaar zich afspeelde aan het Wystermeer, het enigste water in hun mooie rijk. Toen ze aankwam, kwam haar kleine zusje Xyr op haar afgevlogen. ‘Nyyyyxieeee!’ riep ze blij.
‘Jaja, het is al goed’, mompelde Nyx en ze wurmde zich geïrriteerd uit Xyr’s greep. Ze haatte als haar zusje zo zoetsappig deed. Met haar notitieboek in de hand wandelde ze naar haar kamer. Tot haar spijt kwam Xyr haar achterna. ‘Zeg, kun je niet naar mama gaan?’ vroeg Nyx geïrriteerd.
‘Nee, mama is gaan werken!’ antwoordde haar zusje met een verdrietige ondertoon.
‘Maar mama heeft al drie jaar geen werk meer!’

‘Het was iets met de Lifsvulkaan’, aan Xyr’s kleine hoofdje te zien dacht ze diep na.

‘De LIFSvulkaan?! Weet je zeker dat het niet de Licksvulkaan was, Xyr?’

‘Nee, Lifs.’
Nyx dacht vreselijk snel na. De Lifsvulkaan was de gevaarlijkste vulkaan in het Vuurrijk, maar een paar honderd meter van de slapende vulkaan. Als die zou uitbarsten zouden zij en Xyr binnen de seconde bedolven zijn onder lava. Heel haar familie was in gevaar! Maar waar was haar grootmoeder Asta en haar oudoom Irfus naartoe?!

‘Xyr, dit is belangrijk. Waar zijn oma Asta en nonkel Irfus?’

‘O, die gingen mee!’ antwoordde ze opgewekt, maar die blije blik werd onderbroken toen de aarde hevig begon te schudden. Hun stenen plafond kon elk moment inzakken en het werd aardig heet onder de aarde. ‘Xyr!’ riep ze. Alles was bedolven door puin en het was stikdonker doordat de fakkels uitgeblazen waren. Ze zag haar zusje onder de tafel zitten. ‘Xyr, meekomen jij! Als de tweede golf komt zal het plafond zeer waarschijnlijk het begeven!’ ze greep haar lichtgrijze zusje en trok haar mee naar buiten. Zoals verwacht, kwam er een hele tsunami van lava op hen af. ‘Klim erop!’ riep Nyx snel tegen Xyr, die meteen gehoorzaamde. Met al haar kracht steeg Nyx op. Verderop sprongen Vuurdraken in de lava, proberend om de vloed te stoppen. Nyx herkende Colon in één van de draken, met zijn donker-oranje schubben en bordeaux rode kam. Ze hadden het dan misschien overleeft, ze waren wel hun huis en al hun bezittingen kwijt.