Grzeszni (opowiadanie)

**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

## Informacje podstawowe

### Fandom

Far Cry 5 - czas akcji obejmuje wszystkie wydarzenia mające miejsce w fabule gry, aczkolwiek bardziej rozkłada je w czasie (opowiadanie rozgrywa się na przestrzeni niecałego roku, więc dodane zostały zmienne warunki pogodowe odpowiadające poszczególnym sezonom).

### Opis

Hrabstwo Hope to przesycone wspaniałymi krajobrazami, doprawdy przepiękne... pobojowisko. Odkąd władzę w nim przejęła apokaliptyczna sekta religijna pod dowództwem niezwykle charyzmatycznego, acz niezrównoważonego psychicznie Josepha Seeda oraz trójki jego towarzyszy, łąki, pola i lasy, zamiast kwieciem, usłane są trupami. W tym szczególnym przypadku amerykański rząd wychodzi z założenia, iż pewne rzeczy lepiej zostawić samym sobie - mimo całego sadyzmu, z jakim kult obchodzi się z mieszkańcami hrabstwa, nikt nie przybywa, aby ich powstrzymać. Do czasu.

Przysłana z nakazem aresztowania dowódcy sekty grupa wojskowych staje przed nie lada wyzwaniem - członkowie Projektu "Bramy Edenu" nie zamierzają oddać Ojca, jak zwą swego lidera, po dobroci. Nikt jednak nie spodziewał się, że z pozoru nie aż tak trudna misja skończy się w tak tragicznie. By całe życie szóstki bohaterów przewróciło się do góry nogami wystarczyła jedna niewłaściwa decyzja, przypieczętowana zdaniem, którego żadne z nich nie zapomni już nigdy.

"Bóg nie pozwoli ci mnie tknąć"

### Prawa Autorskie

* Uniwersum Far Cry 5, podobnie jak obraz z okładki, jest własnością firmy Ubisoft;
* Postać Evana jest luźno wzorowana na mojej kooperacyjnej partnerce do gry, znanej tutaj jako Arnext;
* Wszelkie pozostałe prawa do utworu należą do Disturbed Warrior.

### Informacje Dodatkowe

Spora część dialogów, a także same w sobie zadania wykonywane przez protagonistów są brane bezpośrednio z samej gry w niezmienionej formie.

## I. Bez wyjścia .I

         — Dlaczego właściwie to my mamy zająć się tą sprawą? Nie lepiej nadawaliby się do tego jacyś antyterroryści albo coś?

          Marshal westchnął ciężko, rzucając Evanowi zrezygnowane, nieco zirytowane spojrzenie.

         — Masz jakieś zaniki pamięci krótkotrwałej, Świeżaku? Wyjaśniałem ci to już dobre trzy razy.

         Helikopter z sześcioosobową drużyną na pokładzie niespiesznie sunął przez nocne niebo nad Montaną. Jego celem było samo serce hrabstwa Hope - wyspiarski kompleks zajmowany przez głowę apokaliptycznej sekty religijnej, której to działaniom podróżujący mieli położyć kres.

          Sytuacja była o tyle trudna do rozwiązania, że zabierano się za nią znacznie za późno — kult już od dawna nie był jedynie małą, łatwą do wyłapania grupką wykolejeńców. Obecnie stanowił  większość wśród mieszkańców i bezustannie się rozrastał. Członków werbowano przez cały czas, nie patrząc przy tym na to, czy rzeczywiście chcą oni dołączyć, czy też nie. Ci zaś, którym udało się uniknąć przymusowego wcielenia w ich szeregi, żyli w ciągłym strachu o własne życie. Jeśli nie jesteś z kultem, to automatycznie zostajesz jego wrogiem. A takowych konsekwentnie się eliminuje.

          Podczas gdy marshal Burke, czterdziestodwuletni mężczyzna o ciemnych oczach i zgolonych na łyso włosach, wyjaśniał świeżo zrekrutowanemu zastępcy szeryfa raz jeszcze, dlaczego to właśnie ich posłano na tę misję, męski głos należący do pilota pojazdu oznajmił, że przelatują właśnie nad rzeką Henbane. Już moment później oczom podróżnych ukazała się potężna statua z białego kamienia.

          — Noż kurwa... no i jest.

          Nikt nie miał wątpliwości, kogo ów pomnik przedstawiał. Co najmniej kilkudziesięciometrowa sylwetka Josepha Seeda, przywódcy sekty, powitała odwiedzających z uniesioną dłonią oraz kulciarską Biblią autorstwa swojego pierwowzoru w drugiej ręce.

        — No to jesteśmy w kraju edeniarzy — skwitowała towarzysząca pilotowi na przednim siedzeniu brunetka w warkoczu, spoglądając przez ramię na siedzących za nią pasażerów.

          — Jak długo jeszcze? — zagaił marshal, spoglądając na szeryfa hrabstwa, Earla Whitehorse'a — ciemnego blondyna w sile wieku z pokaźnym wąsem pod nosem. Wraz z garstką swoich zastępców, Joey Hudson, Stacim Prattem oraz nowoprzyjętym Evanem Northem, miał on towarzyszyć federalnemu podczas aresztowania.

          — Wystarczająco długo, żeby zmienił pan zdanie i zawrócił — odparł zapytany. W odpowiedzi Burke podsunął mu trzymany w dłoni dokument.

          — Mam zignorować nakaz federalny, szeryfie?

          — Nie, ale chcę, żeby zrozumiał pan sytuację. — Whitehorse poprawił się na siedzeniu, lekko odkręcając w stronę rozmówcy. — Joseph Seed to nie jest ktoś, kogo warto wkurwiać. Miewaliśmy już z nim do czynienia i nie zawsze kończyło się to po naszej myśli. Są takie przypadki... Czasami lepiej zostawić wszystko w spokoju.

          Marshal wysłuchał jego monologu, aczkolwiek nie przyniosło to pożądanych efektów.

          — Tak, cóż. Prawo istnieje nie bez powodu, szeryfie. I Joseph Seed się o tym przekona — odparł tylko, wzruszając ramionami.

          Tymi słowy dyskusja została zakończona.

          Podczas gdy Earl nawiązywał połączenie z centralą, jeden z jego zastępców, Evan, usiłował zachęcić do rozmowy siedzącą obok niego czarnowłosą kobietę. Melanie Reagan, jak głosił nieśmiertelnik zawieszony na jej szyi, została przydzielona do tej misji w roli ochroniarza. Nietrudno jednak było się domyślić, iż przysłanie jej tam to tylko gra pozorów — gdyby zarządowi naprawdę zależało na bezpieczeństwie ekipy, to dałby im żołnierza rangi wyższej niż szeregowy i z większym doświadczeniem, być może nawet nie jednego. Mimo tego nikt nie narzekał (przynajmniej jawnie) na taką, a nie inną decyzję władzy — lepiej mieć jakiegokolwiek wojownika u boku niż żadnego. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to militarna pomoc nie będzie im w ogóle potrzebna.

          Początkowo nawiązywanie z nią jakiejkolwiek konwersacji szło Northowi niezwykle opornie. Na wszelkie pytania udzielała bardzo lakonicznych, najczęściej jednowyrazowych odpowiedzi, tudzież przytakiwała lub kręciła głową. Nie czuła się wygodnie w towarzystwie obcych jej, ale za to znających siebie nawzajem osób. Nie wiedziała, jak się przy nich zachowywać, a podżegania do rozmowy ze strony mężczyzny wcale jej nie pomagały. Ostatecznie jednak, widząc, że Evan nie odpuszcza, poddała się z udawaniem zimnego profesjonalizmu i pozwoliła sobie na nieco bardziej obszerne wypowiedzi.

          North nie mógł się długo nacieszyć swoim triumfem — zaraz po tym, jak złamał pierwszą linię mentalnej obrony swojej towarzyszki, padł komunikat o lądowaniu. Helikopter zatrzymał się przed wejściem do kompleksu, wewnątrz którego, mimo późnej pory, wciąż licznie szwendali się uzbrojeni kultyści.

          Miejsce wyglądało co najmniej odstraszająco. Pomazane farbą w spreju, odrapane z elewacji drewniane domy, masa ogrodzeń z drutem kolczastym na szczycie oraz olbrzymie palenisko nieustannie podsycane przez miotacz ognia tuż koło głównej ścieżki. Całą tę scenerię, spowitą mrokiem nocy i gąszczem otaczającego zewsząd sekciarską kryjówkę lasu, wieńczyła biała, żelazna brama prowadząca do kościoła. To właśnie w nim prawdopodobnie znajdował się cel marshala federalnego oraz jego towarzyszy.

          — Dobra, trzy zasady — odezwał się szeryf, ściągnąwszy słuchawki służące do komunikacji w powietrzu. — Trzymamy się blisko. Broń w kaburach. Tylko ja z nimi rozmawiam. Zrozumiano? — Drużyna przytaknęła zgodnie. — Dobra. Bądźcie czujni. Ruszamy.

          Na tę komendę piątka podróżnych (jeden z zastępców, Pratt, pozostał w helikopterze, aby zapobiec jego kradzieży lub zniszczeniu) opuściła maszynę, a następnie ruszyła wydeptaną na środku kompleksu ścieżką. Pochód od razu ściągnął na siebie wzrok tłumu uzbrojonych gapiów. Wyznawcy śledzili każdy ich krok, część z nich mniej lub bardziej dyskretnie zbliżała się też w stronę intruzów. Słowa Earla Whitehorse'a, mające na celu uspokojenie tutejszych, były konsekwentnie zagłuszane przez ujadającą za jednym z ogrodzeń sforę psów.

        Mimo napiętej, złowróżbnej atmosfery, drużynie udało się bezpiecznie dotrzeć pod kościół Bram Edenu. Z jego wnętrza dobiegała chóralna pieśń, jakże dobrze znana młodej szeregowej — "Amazing Grace", jeden z jej ulubionych utworów religijnych. Gdyby sytuacja była inna, pewnie by go zanuciła.

          Marshal Burke już sięgnął do klamki, by otworzyć drzwi przybytku, gdy Whitehorse go powstrzymał.

          — Hej, szeryfie. Jeśli mamy to zrobić, to po mojemu — zwrócił się do federalnego, patrząc mu w oczy. — Cicho i spokojnie. Jasne?

          — Dobra — mruknął z rezygnacją tamten.

          — Hudson, drzwi — kontynuował Earl. — Pilnuj tyłów. Nie wpuszczaj nikogo z tych ludzi. Świeży zostanie z tobą. Szeregowa, do mnie. A ty — ponownie spojrzał w kierunku Burke — postaraj się nie zrobić niczego głupiego.

          Marshal położył rozmówcy rękę na ramieniu.

          — Spokojnie, szeryfie. Pana imię trafi do gazet.

          Już parę sekund później drużyny rozdzieliły się. Evan i Joey zajęli pozycje po dwóch stronach drzwi, zaś pozostali wkroczyli do wnętrza kościoła. Już w momencie otwarcia wrót do budynku trójka wyznaczona do aresztowania Seeda usłyszała głos swego celu przemawiający do zgromadzonych.

          — Coś nadchodzi. Czujecie to, prawda? Zbliżamy się do krawędzi... I nadejdzie dzień sądu.

          Stojąca na podeście, ciemna sylwetka oświetlana od tyłu przez jedyne źródło światła w pomieszczeniu postąpiła krok naprzód, w stronę zbliżających się obcych.

          — Dlatego właśnie rozpoczęliśmy Projekt. Bo wiemy, co będzie dalej. Oni nadejdą. Spróbują nam to wszystko odebrać. Broń, wolność... wiarę! Ale my im nie pozwolimy!

          Ludzie siedzący w ławkach po obu stronach niewielkiego kościółka zaczęli podnosić się z miejsca, złowrogo spoglądając na z wolna idących w stronę Josepha intruzów. Marshalowi coraz mniej podobała się ta sytuacja. Łatwo było dostrzec, iż najchętniej wyciągnąłby teraz swój pistolet i pokazał wyznawcom, z kim mają do czynienia. Nie umknęło to uwadze Whitehorse'a, który od razu zareagował krótkim ostrzeżeniem. Tymczasem Ojciec kontynuował, mówiąc coraz głośniej:

          — Nie pozwolimy, by ich chciwość, niemoralność i zdeprawowanie dalej nas krzywdziły! Nadszedł kres cierpienia!

          Szeryf nie był już więcej w stanie powstrzymywać federalnego. Chociaż zdołał zapobiec wyjęciu przez niego broni, Burke nie czekał ani chwili dłużej i, wyciągnąwszy przed siebie pewnym ruchem trzymany dokument, oznajmił Josephowi, iż ma nakaz jego aresztowania w związku z podejrzeniem o dokonanie porwania ze szczególnym udręczeniem. Następnie kazał mężczyźnie podejść bliżej z dłońmi na widoku. Seed wykonał drugą część polecenia, a następnie ponownie zwrócił się do swoich wierzących.

          — A oto oni... Szarańcza w naszym ogrodzie. Sami widzicie, przyszli po mnie. — Z tymi słowy opuścił ręce, zaś wyznawcy zastąpili marshalowi i jego świcie drogę, trzymając przy tym broń w gotowości. Czterdziestodwulatek o ciemnobrązowych włosach związanych w niewielki kok oraz niedużej brodzie, Ojciec kultu, mówił zaś dalej. — Przyszli, by mnie wam odebrać. Przybyli zniszczyć to, co zbudowaliśmy.

          W tym momencie sekciarze z okrzykami niezadowolenia na ustach jeszcze bardziej zbliżyli się do owej szarańczy, o której opowiadał ich przywódca. Cameron Burke w odruchu obronnym sięgnął do kabury przy pasie po pistolet, zaś Earl podniesionym głosem powtarzał rozkaz, by się uspokoić, nie ruszać i rzucić broń. Nic to jednak nie dawało. Dopiero kiedy to Joseph zainterweniował, na sali zapanowała bezwzględna cisza.

          — Wiedzieliśmy, że ta chwila nadejdzie. Szykowaliśmy się na nią — zaczął, zszedłszy z podwyższenia i wkroczywszy pomiędzy wiernych. Na jego miejsce zaś wysunęła się trójka innych osób. Musiało to być jego rodzeństwo, o którym to Reagan czytała w aktach sprawy. John i Jacob, biologiczni bracia Josepha, oraz Faith — przyszywana siostra, będący wprawdzie niżej w hierarchii kultu, aczkolwiek wciąż sprawujący w nim bardzo ważne role. Melanie wiedziała też, że tych troje normalnie nie towarzyszy Ojcu w kompleksie. Każde z nich otrzymało od niego bowiem własny region hrabstwa, nad którym sprawowało pieczę i zazwyczaj nie wykraczało poza jego granice. Skoro jednak cała czwórka znajdowała się tego dnia tutaj, to sprawa musiała być poważniejsza, niż początkowo mogła się wydawać.

          — Naprzód, naprzód... — ponaglił edeniarzy Joseph. — Bóg nie pozwoli im mnie zabrać.

          Choć dało się zauważyć ich niechęć, wyznawcy posłusznie opuścili kościół. Whitehorse, Burke i Reagan zostali w efekcie sam na sam z rodzeństwem Seed.

          — Widziałem, gdy Baranek otworzył jedną z onych pieczęci — recytował z pamięci Joseph. — I słyszałem jedno ze czterech zwierząt mówiące, jako głos gromu, "Chodź, a patrzaj!"...

          — Do przodu! — rozkazał federalny, wchodząc przedmówcy w słowo. Ojciec wykonał polecenie, aczkolwiek ani na chwilę nie przestał mówić.

          — I widziałem! A oto biały koń... — Mężczyzna wymownie spojrzał na szeryfa, którego nazwisko idealnie wpasowało się w wybrany przezeń fragment Apokalipsy świętego Jana. Następnie zaś skierował wzrok w stronę stojącej za stróżem prawa szeregowej, patrzącej na niego sposób chłodny, ale również poniekąd wyzywający. — A piekło...

          — A siedzący na nim miał łuk — przerwała mu pewnym, spokojnym głosem Reagan, ściągając na siebie zaskoczone spojrzenia swojej kompanii. Ona jednak ani na chwilę nie odrywała wzroku od Josepha, który zamilkł z kamienną twarzą. Nie tylko on jeden mógł popisać się paroma wersami Biblii wyuczonymi na pamięć. — I dano mu wieniec, i wyruszył jako zwycięzca, by jeszcze zwyciężać.

          Dziewczyna wyciągnęła kajdanki z kieszeni pożyczonego od szeryfa uniformu.

          — Pewnie nie taką wersję tego cytatu chciałeś zasugerować, co?

          Dostrzegłszy niewielki krzyżyk zwisający przy nieśmiertelniku brunetki, Joseph zaśmiał się krótko pod nosem z politowaniem i wyciągnął przed siebie ręce, gotów do skucia.

          — Niezła próba, "Zwycięzco". Ale Bóg, ten prawdziwy, i tak nie pozwoli ci mnie tknąć.

          Melanie bez słowa założyła mężczyźnie kajdanki. Następnie wraz ze swoimi towarzyszami poprowadziła Seeda w stronę wyjścia, zerkając krótko przez ramię na jego rodzeństwo. Ani ono, ani sam aresztowany nie stawiali najmniejszego oporu.

          Otworzywszy drzwi, szeryf i marshal ujrzeli parkujące przed bramą auto z uzbrojonymi edeniarzami w środku. Chociaż skupiony na obserwacji jegoż pasażerów Evan nawet nie zauważył, że reszta drużyny wykonała zadanie, zastępca Hudson natychmiast do nich podeszła.

          — Musimy stąd spierdzielać... — oznajmiła, trzymając dłoń na kaburze pistoletu. Nikomu nie trzeba było powtarzać dwa razy.

          Utworzywszy szyk obronny wokół pojmanego mężczyzny, drużyna ruszyła w stronę swojego helikoptera. Tym razem jednak edeniarze nie byli już tak opanowani jak ostatnim razem. Krzyczeli i błagali, aby nie zabierać ich Ojca, a pod koniec trasy zaczęli nawet przejawiać agresję — rzucali w eskortę różnymi przedmiotami oraz wymachiwali bronią. To zaś było już dla marshala zbyt wiele. Zanim ktokolwiek zdołał zaprotestować, mężczyzna dobył pistoletu i oddał dwa ostrzegawcze strzały w powietrze, by ich odstraszyć, aczkolwiek to tylko dodatkowo sprowokowało przeciwników.

          Melanie ledwo zdążyła wrzucić głowę sekty do środka helikoptera. Gdy tylko to zrobiła, protestujący przeciw ich działaniom wierzący osaczyli maszynę, za wszelką cenę chcąc wyrwać z niej Josepha. Burke natychmiast kazał pilotowi wzbić się w powietrze, by zgubić oblepiających ich szaleńców, aczkolwiek nie udało się tego zrobić wystarczająco szybko, by nie ponieść strat. Właśnie w momencie, gdy helikopter odbił się od ziemi, jeden z wyznawców złapał zajętą w tym czasie próbą zapięcia pasów szeregową za ramiona i, nim ktokolwiek się obejrzał, wyciągnął ją z pojazdu. Marshal próbował jeszcze jakoś zareagować, chwycić ją za rękę czy w jakikolwiek inny sposób wciągnąć z powrotem, ale było już za późno.

          — Reagan! — krzyknął Evan, wyglądając przez niemożliwe do zamknięcia wejście na pokład. Dziewczyna została sama na placu boju, otoczona edeniarzami, a jej jedyną bronią był niewielki podręczny pistolet oraz zabrany na wszelki wypadek, acz średnio użyteczny w walce na tak małym dystansie karabin snajperski. — Nie możemy jej tak zostawić!

          — Lepiej zajmij się sobą! — odparła Hudson, odstrzelając wspinającego się do środka kulciarza. Ledwo było ją słychać wśród salwy przekleństw marshala.

          — Zrzućcie jej chociaż jakąś linę — zasugerował Pratt usiłujący sterować poprzeciążanym przez nadprogramowe ciała helikopterem tak, by o nic się nie rozbić. Być może gdyby żołnierce udało się takową złapać i nieco się wspiąć, to pozbyłaby się paru przeciwników zwisających z dołu, a tym samym poprawiła sterowność maszyny. Brunetowi znacznie by to pomogło.

          Zanim jednak podjęto jakąkolwiek decyzję, jeden z wyznawców wskoczył na dach i wkręcił się w śmigło helikoptera, przez co ten zaczął pikować w dół, obracając się wokół własnej osi. Prawie całą załogę zdjął bezsilny strach przed nieuniknioną kolizją z gruntem. Jedynie Joseph, spokojny jak gdyby nic się nie stało, nucił "Amazing Grace" aż do samego końca.

\*
          Evan ocknął się w płonącym wraku helikoptera, zwisając głową w dół. Rozejrzawszy się półprzytomnie wokół, dostrzegł, iż jego towarzysze podróży wciąż nie odzyskali przytomności. Joseph Seed zaś zniknął. Jedyną oznaką życia w otoczeniu mężczyzny był zaniepokojony głos Nancy, ich centrali, dochodzący z bujających się na kablu słuchawek. Kobieta ponaglała do odzewu kogokolwiek, kto ją słyszy. North spróbował dosięgnąć urządzenia, aby jej odpowiedzieć, jednak wtem powstrzymał go Joseph. Pojawiwszy się znikąd, chwycił mężczyznę za rękę, nieprzerwanie nucąc tę samą piosenkę co przed katastrofą oraz patrząc mu prosto w oczy.

          — Mówiłem, że Bóg nie pozwoli wam mnie zabrać — rzekł cicho, po czym sam złapał słuchawki i przekazał Nancy, iż wszystko w porządku, oraz że ma nikogo nie wzywać. Kobieta doskonale wiedziała, kto jest po drugiej stronie słuchawki. Mimo tego okazała się posłuszna wobec Seeda. Przytaknęła mu, pozdrowiła, a następnie się rozłączyła.

          — Nikt nie przyjdzie ci z pomocą — szepnął Ojciec do zamurowanego z szoku oraz złości Evana. Następnie wyszedł na zewnątrz, gdzie spotkał się z kilkorgiem swoich wyznawców, których najwyraźniej kraksa ściągnęła w tę okolicę. Podczas rozmowy z nimi wdrapał się na dach ich auta i rozpoczął kolejną ze swoich przemów, aczkolwiek jej treść absolutnie nie obchodziła wtedy Northa. Był zbyt wściekły, żeby jej słuchać.

          W międzyczasie towarzysze zastępcy szeryfa zaczęli powoli się budzić. Większość z nich  jednak nie zdążyła odzyskać pełni świadomości, zanim kultyści zbliżyli się do wraku i podjęli próbę pojmania siedzących w nim osób, począwszy od tych najbardziej z brzegu — Pratta i Hudson. Chociaż Evan robił co mógł, aby ocalić drugą z wymienionych, nie dał rady. Federalny zaś wykorzystał kupioną mu przez chłopaka chwilę czasu, aby uwolnić się z pasów bezpieczeństwa i uciec w las. Zrozumiawszy, iż nie jest w stanie odzyskać towarzyszy, North z niechęcią poszedł w jego ślady, póki jeszcze mógł.

          Pędząc przez las, ciemny szatyn słyszał za sobą wrzaski edeniarzy. Z całą pewnością już posłali pościg za nim i Burke. Musiał się spieszyć, inaczej skończy jak pozostali.

          Mężczyzna sprintem minął porzucone ognisko, kierując się wzdłuż wydeptanej w gąszczu ścieżki. Doprowadziła go ona do niewielkiej chaty z młynem wodnym, strzeżonej przez tylko jednego wyznawcę. Nie myśląc długo, trzydziestojednolatek rzucił się na niego, a następnie, udusiwszy go, przejął jego broń — do połowy załadowany rewolwer. Niezbyt pokaźny, aczkolwiek na nic lepszego obecnie nie mógł liczyć.

          Upewniwszy się, czy nie ma nigdzie w pobliżu więcej wrogów, Evan ukrył ciało i rozpoczął infiltrację budynku, by sprawdzić, czy nadaje się on na tymczasową kryjówkę. Obchód przerwał mu jednak urywany sygnał z krótkofalówki. Słysząc dochodzące z urządzenia "halo", North wydobył je z kieszeni. Próbował odpowiedzieć na nadawany sygnał, aczkolwiek sprzęt uszkodził się podczas wypadku, przez co nie dało się tego zrobić. Postanowił więc jedynie posłuchać, co druga strona ma do powiedzenia.

          — Czy ktoś mnie słyszy? — Głos dobiegający z głośnika był przecinany zakłóceniami i niewyraźny, ale mimo tego zrozumiały. — Halo? Tu Burke... Halo? Chyba ich zgubiłem... Widzę... przyczepę, stoi obok dużego mostu... Spróbuję wejść do środka... jeśli jeszcze ktoś tam jest... Słuchajcie, jeśli jeszcze ktoś żyje...

          W tym momencie transmisja się urwała. North schował komunikator, a następnie rozejrzał się wokół. Nieopodal płynęła niewielka rzeka, więc może gdyby poszedł wzdłuż niej, to dotarłby do mostu, o którym wspominał marshal. Równie dobrze mógł też wybrać dokładnie przeciwną stronę, a tym samym wpakować się prosto w sidła wroga, aczkolwiek raz kozie śmierć — i tak niewiele miał innych opcji. Ruszył zatem na poszukiwania z bronią w pogotowiu.

          Miał szczęście — udało mu się wybrać prawidłową trasę. Już po kilku minutach marszu dotarł do przyczepy z wiadomości federalnego. W związku z tym, że nie widział żadnych żywych edeniarzy wokół, Evan spokojnie przeszedł przez podwórze, a następnie otworzył drzwi i wszedł do środka. Tam jednak czekała go nie najmilsza niespodzianka — kiedy tylko wychynął zza progu, ktoś się na niego rzucił. Owym kimś zaś okazał Burke, który, na szczęście dla Northa, szybko zorientował się, kogo ma przed sobą i się odsunął.

          — Jezu... Świeży. Przepraszam... Myślałem, że cię dorwali...

          — Ciebie też miło widzieć — odparł szatyn, biorąc głęboki oddech z dłonią ułożoną po lewej stronie klatki piersiowej, tym samym teatralnie podkreślając doznany szok. — Chcesz mnie przyprawić o zawał?

          Cameron pokręcił przecząco głową, po czym machnął ręką w ponaglającym geście.

          — Dawaj, dawaj — z tymi słowy otworzył drzwi prowadzące na maleńki korytarz. Mężczyźni podzielili między sobą nieliczne pomieszczenia budynku i sprawdzili, czy nikt się tam nie ukrywa. Upewniwszy się, że nie, przeszli do salonu.

          Burke oparł się o niewielki drewniany blat, wciąż oddychając ciężko z nerwów.

          — Jezu! Nie miałem pojęcia. Kurwa! — Federalny wskazał na wiszące na ścianie, oprawione zdjęcie Ojca oraz jego rodzeństwa. Następnie zdjął je z kołka i rzucił na stół. — Zamykamy całą tę rodzinkę. Calutką. Pierdolnięte świry.

          North rzucił okiem na zawartość ramki. Jako iż został na zewnątrz podczas aresztowania, nie widział wcześniej nikogo z przedstawionych tam osób prócz Josepha. Jak bracia Seeda faktycznie mogli zdawać się groźni, tak mężczyzna kompletnie nie rozumiał, co wśród nich robiła ubrana w białą, przyozdobioną kwieciem sukienkę kobieta. Wprawdzie nie powinno się oceniać książki po okładce, aczkolwiek Evan po prostu nie wierzył, iż ktoś taki mógłby być szkodliwy.

          — Wykaraskamy się z tego, Świeży. — Głos Camerona wyrwał zastępcę z jego rozmyślań. Federalny wydobył z jednej z szafek karabin, po czym podrzucił go lekko kilkukrotnie. — Ale przede wszystkim musimy się uzbroić... Trzymaj.

         Ciemnooki podał broń towarzyszowi, na co ten odpowiedział cichym podziękowaniem. Taki sprzęt to on rozumiał. Sam zaś marshal wziął sobie jedynie pistolet podręczny. Przeładowując go, federalny podszedł do okna.

        — Dobra, plan jest taki — zaczął, wyglądając na zewnątrz. — Tam jest droga. Ruszamy nią i pojedziemy na północny wschód. W kilka godzin pewnie dojedziemy do Missouli. A potem wrócimy tu z pieprzoną Gwardią Narodową i załatwimy resztę tych...

          W tym momencie jego przemowę przerwał nieznajomy głos z zewnątrz.

          — Uciekali w tę stronę!

          Evan przeklął pod nosem. Znaleźli ich. Nie mogli dać sobie siana jeszcze choćby na dziesięć minut?

          Burke uciszył go, po czym skinął głową w stronę okna. Trzeba było się ich pozbyć.

          Zastępca North w kuckach przemieścił się we wskazane mu miejsce, po czym ostrożnie wyjrzał znad dolnej framugi. Wtedy szyba pękła, trafiona od zewnątrz wrogą kulą. Skończył się czas na dyskrecję.

          Rozpoczęła się otwarta wymiana strzałów. Przeciwnicy mieli znaczną przewagę liczebną, aczkolwiek wyglądało na to, że ich wyszkolenie w zakresie strzelectwa nie było najlepsze. Kulciarze padali jak muchy od pocisków znacznie lepiej przygotowanego zastępcy szeryfa oraz marshala. Żaden z dwóch rebeliantów nie został trafiony ani razu.

          Podczas walki Cameronowi udało się zdobyć kluczyki do zaparkowanej na podjeździe półciężarówki. Mężczyzna natychmiast wykorzystał okazję — zawoławszy towarzysza, wpakował się na fotel kierowcy, a gdy tylko Evan do niego dołączył, ruszył z piskiem opon przed siebie. Już kilka sekund później, staranowawszy drucianą bramę, dwaj mężczyźni znaleźli się na pustej głównej drodze.

          — W porządku? — zapytał Burke, zerkając kątem oka na siedzącego obok zastępcę. North skinął w odpowiedzi głową, przeładowując swoją broń. — To była dobra robota. Zginąłbym, gdyby nie ty. Musimy wracać... ale działajmy z głową. Nie wiemy, komu możemy ufać... Pieprzona Nancy...

          W tym momencie ich spokojna jazda dobiegła końca — kult rozstawił na jezdni strzeżoną całodobowo blokadę drogową. Chociaż marshalowi udało się przez nią przedrzeć, to przeciwnicy natychmiastowo ruszyli za nimi w pościg. Żaden przełaj nie pomagał ich zgubić, ich terenówki oraz kłady wdzierały się za gonionym pojazdem wszędzie, gdziekolwiek by nie skręcił. Evan starał się odstrzelać jak najwięcej przeciwników, aczkolwiek Bramy Edenu były jak hydra lerneńska — na miejsce każdego wyznawcy, którego mężczyzna zdjął, zaraz pojawiało się auto z trzema kolejnymi. Northowi zaczynało już brakować na nich amunicji.

          Mimo wszystko jednak jego starania zdawały się przynosić skutki. Chociaż wrogów nie ubywało, żaden z nich nie był w stanie ich zatrzymać, dzięki czemu dali radę wedrzeć się aż na most nad rzeką Henbane. Aczkolwiek w tym momencie ich szczęście się skończyło. Edeniarze otrzymali wsparcie z powietrza, które zrzuciło z samolotu bombę na drogę ledwie parę metrów przed maską auta uciekinierów. Metalowa konstrukcja runęła, a samochód Camerona i Evana spadł wprost do rzeki.

\*
          Zastępca North odzyskał przytomność dopiero będąc już na lądzie, gdy woda wyrzuciła go na brzeg. Z oddali słyszał krzyki marshala, desperacko próbującego uchronić się przed pojmaniem. Nie miał on jednak żadnych szans.

          Niespodziewanie Evan został oderwany od słuchania o losie towarzysza przez ciemną, uzbrojoną w strzelbę sylwetkę. Łysy mężczyzna, jak zdołał wywnioskować półprzytomny North, przyjrzał mu się, po czym podniósł go i przerzucił sobie przez ramię. Chociaż szatyn próbował oponować, skończyło się to dla niego jedynie ponowną utratą przytomności. Później była już tylko ciemność.

## II. Promyk Nadziei .II

          Przebudziwszy się, Evan zamrugał kilkukrotnie, zdezorientowany. Znajdował się w zupełnie nieznanym mu miejscu; dusznym, pozbawionym okien pomieszczeniu o gołych, betonowych ścianach. Co gorsza, unieruchomiony — został przykuty do stalowego stelażu łóżka plastikowymi trytytkami. Dostrzegłszy to, zaskoczony zastępca zaczął się szarpać, aczkolwiek bezskutecznie, jego uwięź ani myślała się poluzować. Dopiero po chwili szamotania zauważył stojącą nieopodal niego postać słuchającą radia. Bez wątpienia był to ten sam mężczyzna, który wcześniej zabrał Northa znad rzeki — sylwetka oraz fryzura (a raczej jej brak) zgadzały się na sto procent, szatyn był tego pewien.

          — Kim jesteś?! — krzyknął Evan, ponownie próbując rozerwać więżący go plastik. — Uwolnij mnie natychmiast!

          Nieznajomy nie reagował na wrzaski Świeżego. Stał tyłem do niego, skupiając się na odbiorniku, z którego bezustannie rozbrzmiewała jedna z pompatycznych przemów Josepha Seeda. Dopiero po chwili wyłączył radio i, odwróciwszy się, spojrzał na swego więźnia.

          — Wiesz, co to wszystko znaczy? — spytał, wskazując kciukiem na milczący już sprzęt. — To znaczy, że drogi poblokowano. — Po tych słowach nieznajomy podszedł do nieustannie wiercącego w nim dziurę wzrokiem Evana. — To znaczy, że linie telefoniczne odcięto. To znaczy... — Mężczyzna rozsiadł się na taborecie stojącym obok łóżka, do którego jego towarzysz był przykuty. — ...że żaden sygnał nie dotrze ani nie wydostanie się poza dolinę. A to wszystko znaczy, że mamy przejebane.

          North zmarszczył brwi. Jeśli naprawdę odseparowano hrabstwo od całej reszty cywilizacji, to w jaki sposób miał się stamtąd wydostać? Nie dało się zadzwonić po wsparcie, a jeśli spróbuje przekroczyć granicę sam, z całą pewnością zostanie rozstrzelany na miejscu lub skończy tak jak Burke i reszta.

          — Ten cholerny "Upadek"... — kontynuował osobnik. — Myślą, że świat się kończy. Czekali na to od lat. Czekali, aż ktoś się zjawi i spełni słowa ich przepowiedni, żeby mogli odpalić tę swoją jebaną świętą wojnę. No i... wy to zrobiliście...

          Zastępca przeklął pod nosem. Wygląda na to, że szeryf i Pratt rzeczywiście mieli rację. Trzeba było siedzieć na tyłku w domu. Wtedy przynajmniej wszyscy jego koledzy oraz koleżanki byliby żywi...

          Łysy mężczyzna przysunął się nieco bliżej Northa i pochylił w jego stronę.

          — Najmądrzej z mojej strony byłoby cię im przekazać.

          Szatyn otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Chyba nie mówił poważnie? To po co go ratował, skoro i tak chciał go oddać kulciarzom?

          — Kurwa... — odezwał się ponownie nieznajomy, westchnąwszy ciężko. Podjęcie decyzji wyraźnie przyszło mu z trudem, jednak finalnie podniósł się szybkim ruchem z taboretu, po czym wyciągnął z kieszeni scyzoryk i rozciął więżącą Evana plastikową opaskę zaciskową. Uwolniony zastępca zrzucił z siebie jej resztki, po czym rozmasował obolałe nadgarstki.

          — Wyskakuj z tego munduru, musimy go spalić — polecił obcy, wyprostowawszy się. — Masz tu świeże ciuchy. Jak się przebierzesz, to do mnie przyjdź. Zobaczymy, czy da się odchujowić tę sytuację.

          North skinął głową, po czym odprowadził mężczyznę wzrokiem do wyjścia. Ubieranie się w cudze ubrania średnio mu się podobało, jednak jego własne były mocno zdewastowane, brudne i wciąż niedoschnięte po awaryjnym lądowaniu autem w rzece. Po wzięciu tego pod uwagę zmiana stroju przestała brzmieć tak źle.

          Podniósłszy się z podłogi, szatyn obrzucił pomieszczenie pobieżnym spojrzeniem. Wyglądało ono dość obskurnie. Niepomalowane, betonowe, pozbawione okien ściany zdobiły różnorakie zacieki, zadrapania oraz całe mnóstwo kabli, zaś niewielkie, zamontowane tu i ówdzie lampy ledwo dawały radę z oświetlaniem pokoju. Wszędzie było wszystkiego pełno, co tylko jeszcze bardziej pomniejszało i tak już niewielką wizualnie przestrzeń. Evanowi nie bardzo przypadło do gustu to miejsce, dlatego też postanowił czym prędzej się przebrać i stamtąd ewakuować.

          Stalowa szafa koło drzwi nie miała wprawdzie zbyt wiele do zaoferowania, aczkolwiek mężczyzna mimo wszystko zdołał znaleźć coś dla siebie. Ubrawszy szarą koszulkę z nadrukiem, luźne dżinsy, brązową kurtkę pilotkę oraz ciemną czapkę z daszkiem, ruszył na korytarz w poszukiwaniu swojego wybawcy.

          Zaglądając po drodze do tych pomieszczeń, do których drzwi były otwarte (w tym między innymi jakiejś sypialni oraz pseudo-gabinetu medycznego), North dotarł do sporego pokoju z wielką mapą hrabstwa umieszczoną na ścianie naprzeciwko wejścia. Poszukiwany przezeń mężczyzna stał tuż obok niej, przy zmajstrowanym z kilku telewizorów kineskopowych systemie monitoringu. Nie zauważył jeszcze przybycia szatyna, był zbyt zajęty przypatrywaniem się czemuś na jednym z ekranów. Dopiero, gdy Evan odchrząknął i podszedł nieco bliżej, osobnik oderwał się od poprzedniego zajęcia i zwrócił w jego kierunku.

          — Gotowy do pracy? — zagadnął, oparłszy się tyłem o biurko. Jego rozmówca wzruszył jedynie ramionami.

          — To zależy do jakiej.

          — Zaraz ci wyjaśnię. Ale zacznijmy od początku. Nie przedstawiliśmy się sobie porządnie. Większość woła na mnie "Dutch".

          — Młodszy zastępca szeryfa Evan North. Miło poznać — oznajmił piwnooki szatyn, podając przy tym rękę towarzyszowi. Dutch prychnął cicho, ale uścisnął jego dłoń, mimo iż uważał tego typu formalności za zbędne. Tak naprawdę młodszy był zresztą podobnego zdania, aczkolwiek usiłował zachować jakiekolwiek pozory profesjonalizmu, by odratować swoją godność po tym, jak jakiś przypadkowy emeryt musiał go ratować przed byle religijnymi świrami.

          — Jak już pewnie zauważyłeś — z tymi słowy łysy mężczyzna skinął głową na monitory za sobą — próbuję jakoś dociec, co dzieje się na górze... I nie jest dobrze. Ze strzępków informacji wiem, że twoi partnerzy żyją... na razie.

          — Gdzie są?! — natychmiast wtrącił Świeży, w którym to jedno, krótkie zdanie na powrót obudziło entuzjazm i nadzieje na zwycięstwo nad kultem. — Jak tylko ich znajdę, to...

          — Ej, czy możesz łaskawie wysłuchać do końca? — westchnął z lekką irytacją jego rozmówca, poprawiając okulary. — Myślisz, że to takie proste? Całą czwórkę rozdzielono, trafili do różnych członków "rodziny" Seeda.

          — Czwórkę?... — spytał bez namysłu młody stróż prawa. Szybko przypomniał sobie jednak, co stało się z piątą z nich, jeszcze zanim sekciarze doprowadzili do katastrofy helikoptera i nieco podupadł na duchu. — A, no tak...

          Dutch zmarszczył jedynie brwi.

          — Słuchaj, wiem, że chcesz ich odbić, rozumiem to. Moich przyjaciół też zabrali. Problem w tym, że nie nadciąga żadna pomoc. Nikt nie wie, co tu się dzieje, i nie dowie się, aż będzie za późno.

          — Po co to komu? — odezwał się North, ponownie odzyskując swoją ślepą pewność siebie. — Sam to załatwię. Odzyskam Joey i całą resztę, a potem zrobię z Josepha ser szwajcarski. Nie ze mną takie numery.

          Słysząc to Dutch potarł skroń. Ten dzieciak nie miał za grosz instynktu samozachowawczego.

          — Jakim cudem w ogóle przyjęli cię do tej roboty? — westchnął poddenerwowany. Zaczynał mieć wrażenie, że wybrał sobie naprawdę niewłaściwą osobę do ratowania. — Nie masz pojęcia, z jaką potęgą masz do czynienia. Gdyby byle policjant był w stanie załatwić całe Bramy Edenu to już dawno mielibyśmy ich z głowy. Ale tak się nie da. Żeby mieć jakiekolwiek, chociażby najmniejsze szanse, potrzebujesz wsparcia. I masz szczęście — w okolicy na pewno są ludzie, którzy chcą walczyć z kultem. Trzeba tylko... Musimy pokazać im jak. Musimy stworzyć prawdziwy ruch oporu, a nie dwuosobową rebelię, którą Seedowie zmiażdżą w mgnieniu oka. Rozumiesz?

          — Tak, tak... — Młodszy przewrócił oczami i skrzyżował ręce na klatce piersiowej, niezadowolony, iż ugodzono w jego dumę. Znowu. Sam jednak również zdawał sobie sprawę z tego, że nigdy nie był dobry w mierzeniu sił na zamiary ani innych tego typu rachunkach prawdopodobieństwa... często mówiono mu zresztą, że generalnie z logiką jest trochę na bakier. Dlatego, chcąc nie chcąc, postanowił dopasować się do poleceń podstarzałego okularnika w wojskowym mundurze. Jeśli dzięki temu uda się uratować Hudson, to przeboleje.

          — Świetnie — kontynuował były żołnierz. — A więc pierwsze, co zrobimy, to przejęcie kontroli nad tą wyspą. Gdy zyskamy trochę swobody, zastanowimy się, co dalej. W sejfie jest broń i mapa, weź je. — Mężczyzna wskazał stojący pod ścianą za Evanem schowek. — Wezwę cię przez radio, gdy zorientujesz się trochę w okolicy.

          Piwnooki skinął głową, po czym, otrzymawszy dane do otworzenia skrytki, wydobył zeń niewielki pistolet oraz dość szczegółowy plan regionu. Teraz mógł wreszcie trochę rozprostować kości i pozwiedzać, a przy okazji również nieco wyżyć się na sprawcach swojego nieszczęścia, gdy się na nich natknie. Tego właśnie potrzebował. Aczkolwiek żeby to uczynić, musiał najpierw odkryć, którędy właściwie wychodzi się ze schronu.

          Nie chcąc okazać, że nie wie, co ma robić, mężczyzna ruszył pewnym krokiem przed siebie, zapuszczając się z powrotem w rejony pokoju, w którym to niedawno się ocknął, jednakowoż nie odnalazł tam żadnej drogi na zewnątrz. Zaczął więc zaglądać raz jeszcze do wszystkich pomieszczeń po drodze. Zebrał nieco amunicji, zgarnął swoją sfatygowaną krótkofalówkę, poczytał trochę notatek oraz listów, a nawet zdobył szpadel, który postanowił sobie przywłaszczyć w ramach broni do walki wręcz, aczkolwiek po wyjściu na dwór wciąż ani śladu. Nie chcąc marnować więcej czasu, skapitulował i niechętnie poszedł spytać Dutcha, którędy ma iść.

          Zajrzawszy zza framugi w głąb pomieszczenia z mapą, North ujrzał poszukiwanego mężczyznę pochylającego się nad ekranami prowizorycznego monitoringu. Po chwili wahania zdecydował się zwrócić na siebie uwagę okularnika przeciągłym "eee". Sposób nieco głupi, acz przyniósł pożądany efekt — Duch wyprostował się i spojrzał na niego przez ramię.

          — Ty wciąż tutaj? — Dostrzegłszy zakłopotaną minę młodszego, sześćdziesięciopięciolatek pokręcił lekko głową ze zrezygnowaniem. — Korytarz po twojej prawej. Nie ma żadnych odnóg, po prostu idziesz prosto jak w mordę strzelił. Teraz trafisz?

          — Tak, dzięki — burknął Evan w odpowiedzi, po czym, wsadziwszy ręce do kieszeni, ruszył wskazanym szlakiem. Tym razem dotarł do celu bez większych komplikacji. Mógł jednak sam sprawdzić resztę bunkra zanim się poddał...

\*
          Wydostawszy się na zewnątrz, mężczyzna przetarł oczy, lekko oślepiony światłem dnia. Znajdował się w środku lasu iglastego, otoczony wyłącznie dziką przyrodą — żadnych dróg czy budynków mieszkalnych na horyzoncie. Nareszcie mógł się zrelaksować i nawdychać trochę świeżego powietrza.

          North ruszył niespiesznym krokiem po wąskiej ścieżce wydeptanej przed bunkrem. Doprowadziła go ona w dość krótkim czasie do zbudowanej wokół pnia drzewa platformy widokowej. Znajdowała się wprawdzie na wysokości około trzech czy czterech metrów nad ziemią, aczkolwiek nietrudno było się na nią wspiąć — od jej frontu zamontowano stalową drabinę. Szatyn naturalnie od razu zechciał się tam wdrapać, ale, będąc już na trzecim szczeblu, niespodziewanie usłyszał nieznajomy głos niedaleko od siebie. Natychmiast zeskoczył więc z powrotem na dół i przyczaił się za drzewem, by wybadać sytuację.

          Wychynąwszy zza pnia, Świeży dostrzegł dwóch członków kultu pastwiących się nad związanym młodzikiem. Ten widok natychmiast obudził w nim żądzę mordu skierowaną przeciwko wyznawcom. Piwnooki bez zastanowienia sięgnął do kieszeni po pistolet, a następnie celnym strzałem w klatkę piersiową powalił jednego z przeciwników. Zanim drugi z nich zdołał zrozumieć, co się dzieje, i wyciągnąć broń, także padł na ziemię, trafiony dwukrotnie w brzuch. W miłosierdziu swoim Evan dobił go kulą w głowę, by nie musieć patrzeć, jak ten szamocze się w agonii.

          Po upewnieniu się, czy obaj edeniarze odeszli już na tamten świat, młodszy zastępca szeryfa uwolnił trzęsącego się ze strachu chłopaka. Ten natychmiast wstał z klęczek, otrzepał się, a następnie zerknął na ciała swoich oprawców z lekkim niepokojem. Po chwili jednak odwrócił od nich wzrok i podziękował szatynowi niewyraźnie.

          — Nie ma sprawy — odparł od razu Evan, po czym zamilkł na moment, nie do końca pewien, co ma dalej robić. Pamiętał, iż Dutch polecił mu znaleźć sobie wsparcie, ale młody stróż prawa niekoniecznie wiedział, w jaki sposób powinien zacząć temat, żeby już na starcie nie zniechęcić rozmówcy. — To ten... umiesz korzystać z broni? — spytał wreszcie, gdy podczas rozglądania się wokół w poszukiwaniu pomysłów natrafił wzrokiem na karabin martwego już sekciarza.

          — N-niekoniecznie... ale wiem, skąd można jej trochę wziąć — oznajmił młodzieniec. — Wyglądasz na kogoś z nią obeznanego, więc tobie przyda się chyba bardziej... Niedaleko domu nad wodą jest skrytka pepperska. Może znajdziesz w niej jakiś dobry sprzęt.

          — Ach, jasne, dzięki. — North podrapał się po karku. Faktycznie, ta informacja mogła się okazać całkiem użyteczna, ponieważ jego obecna spluwa nie należała do najlepszych. Tylko najpierw musiałby się dowiedzieć, gdzie konkretnie ten cały dom w ogóle się znajduje. Miał szczerą nadzieję, że na mapie od Dutcha go zaznaczono.

          Po rozejściu się z chłopakiem (ostatecznie misja rekrutacyjna zakończyła się niepowodzeniem) Świeży zerknął na plan wyspy, aczkolwiek nie dostrzegł na niej informacji, której potrzebował. A jako iż nie wpadł wcześniej na dopytanie uratowanego cywila o dokładniejsze współrzędne, musiał teraz odnaleźć wspomniany przezeń budynek samodzielnie.

          Kiedy szatyn, przywłaszczywszy sobie karabin jednego z martwych edeniarzy, rozmyślał, w którą stronę powinien się teraz udać, z jego kieszeni rozległ się czyjś głos. Dopiero wtedy mężczyzna przypomniał sobie o wziętej z bunkra, wciąż tylko połowicznie sprawnej krótkofalówce. Emerytowany żołnierz musiał pozmieniać jej ustawienia tak, by odbierała jego transmisje, kiedy North wybierał sobie ubrania. Mężczyzna wyciągnął ją więc i spróbował rozczytać słowa Dutcha spośród skrzeków zalanego głośnika.

          — Widzę, że już się rozgościłeś. — Piwnooki ledwo mógł go zrozumieć. Koniecznie musiał zdobyć jakiś lepszy odbiornik. — W takim razie podrzucę ci jeszcze kilka rad i nie przeszkadzam. Jeśli chcesz zbudować ruch oporu, to masz do dyspozycji cztery sposoby. Uwalnianie zakładników, którzy potem być może pomogą ci w walce. Niszczenie własności kultu. Łatwo je znajdziesz, pełno ich dookoła. Cholera, nawet na tej wyspie zbudowali dwa ołtarze. Branie udziału w misjach organizowanych przez innych przeciwników kultu. Sporo ludzi prowadzi własną wojnę z kultem i na pewno im się twoja pomoc. I wreszcie, jeśli naprawdę chcesz walczyć, możesz likwidować posterunki kultu, które postawili w całym hrabstwie. Wyzwolenie tych miejsc da ruchowi oporu mocne przyczółki, z których będzie można atakować Bramy Edenu. To chyba wszystko. Zamontowałem kamery na całej wyspie, więc popatrzę sobie, jak ci idzie. Życzę powodzenia. Bez odbioru.

           Evan próbował jeszcze powstrzymać mężczyznę przed rozłączeniem się, aby dopytać o nieszczęsny dom nad wodą, który chciał znaleźć, aczkolwiek nie dał rady — mikrofon w dalszym ciągu nie działał. Westchnąwszy ciężko, schował więc urządzenie z powrotem oraz rozejrzał się wokół. Nieopodal dostrzegł wieżę obserwacyjną. Licząc, iż może stamtąd będzie łatwiej dojrzeć cel, ruszył w jej kierunku.

          Po wejściu na nią i przejrzeniu zawartości zdewastowanego biura usytuowanego na górze, mężczyzna zwrócił uwagę na odchodzącą od jednego z rogów budynku tyrolkę. Ciekaw, dokąd ona prowadzi, zerknął w dół i od razu uśmiechnął się promiennie. Drewniana buda nad wodą. Bingo.

          Gdy tylko zjechał na dół, używając przywłaszczonego sobie zaczepu znalezionego w wieży, North podbiegł do usytuowanego przed niewielką, zabitą dechami szopą wejścia do schronu. Otworzywszy je jednak spostrzegł, iż wnętrze jest zalane aż po sam sufit. To nieco ostudziło jego entuzjazm — ale nie na długo, ponieważ już chwilę później, podczas obchodu po okolicy (wszczętego w poszukiwaniu sposobu na pozbycie się wody) znalazł notatkę, w której dość jasno określono, co musi zrobić. Aby wysuszyć schron, należało włączyć prąd w hangarze na łodzie widocznym na wprost bunkra, a następnie uruchomić pompę przy budce. Teoretycznie problematycznym punktem miał być fakt, że wejście do obiektu utrudniał brak klucza, jednak Evan poradził sobie i bez niego — ordynarnie wywarzając drzwi. Reszta poszła już gładko.

          Spuściwszy całą wodę, młodszy zastępca szeryfa zszedł w końcu do upragnionej skrytki. Nie znajdowała się ona w najlepszym stanie, ale nie sposób się dziwić — nie wiadomo, jak długo była zalana. W pierwszym z pomieszczeń nie znalazł zbyt wiele ciekawych przedmiotów; jedynie parę przemoczonych plików banknotów (które mimo wszystko zabrał ze sobą, licząc, że po wyschnięciu będą się nadawały do użytku) przykuło jego uwagę. Szybko jednak spostrzegł wejście do jeszcze jednego pokoju, zastawione deskami. Bez wahania połamał je mocnym uderzeniem szpadla, po czym przedostał się na drugą stronę. Zgromadzone tam fanty okazały się już znacznie ciekawsze. Ostatecznie stróż prawa wyszedł ze schronu z łukiem, kołczanem strzał, workiem amunicji oraz mnóstwem przemoczonych pieniędzy poupychanym w kieszeniach.

          Z pozostałymi zadaniami w okolicy mężczyzna poradził sobie dość gładko — ołtarze kultu okazały się proste do znalezienia ze względu na swoją wysokość oraz jeszcze prostsze do zniszczenia. Wystarczyło jedynie kilka celnych strzałów w czerwoną butlę znajdującą się wewnątrz nich, a łatwopalny, wypełniający ją, jasnozielony gaz załatwiał całą resztę. Niebawem po zniszczeniu ich zaś udało mu się też finalnie zrekrutować cywila pojmanego przez parę sekciarzy, o którego położeniu dał mu cynk Dutch. Jim, jak ów osobnik się przedstawił, nawet bez większej namowy zgodził się dotrzymać towarzystwa Świeżemu podczas dalszych prób wyzwolenia wyspy.

          Rozochocony swoimi sporymi postępami w walce z kultem Evan musiał jednak nieco przystopować — nawet się nie zorientował, gdy słońce zaszło, a leśne gęstwiny zaczął spowijać mrok. Chociaż mężczyzna opierał się przed zaprzestaniem batalii i koniecznie chciał kontynuować pomimo późnej pory, dostał od Dutcha jasny rozkaz. Miał wrócić wraz ze swoim kompanem na noc do bunkra, żeby porządnie się wyspać i zregenerować siły, bo inaczej na pewno nie poradzi sobie z zadaniami zaplanowanymi dla niego na następny dzień. Starszy mężczyzna nie zdradził wprawdzie Northowi szczegółów, aczkolwiek zastępca szeryfa domyślał się, co Dutch prawdopodobnie zamierza mu zlecić. Zajął się już przecież własnością kultu i uwalnianiem cywilów. Teraz więc musiała przyjść kolej na odbijanie posterunków.

## III. Ruch oporu .III

          Następnego dnia Evan odbył poranną toaletę w trybie ekspresowym, nie omieszkując przy tym co najmniej trzykrotnie popędzić swojego nowego towarzysza broni, Jima. Poprzedniego wieczoru Dutch kazał mu przyjść do siebie, gdy tylko się już wyśpi i będzie gotów do dalszych wojaży. North nie mógł się doczekać.

          Kiedy Świeży finalnie stawił się w pomieszczeniu z mapą, Dutch już na niego czekał. Przywitawszy się oszczędnie, emerytowany żołnierz wręczył mu nieduży przedmiot — nową, w przeciwieństwie do poprzedniej w pełni sprawną krótkofalówkę (a raczej coś, co Evan z pewnością tak by nazwał, gdyby ktoś go spytał).

          — Wczoraj narzekałeś, że twój odbiornik nawala — wyjaśnił pokrótce okularnik. — Tylko tego nie zepsuj, bo nie dostaniesz kolejnego.

          Młodszy zastępca szeryfa przytaknął oraz podziękował zdawkowo, oglądając pobieżnie urządzenie.

          — No, ale przejdźmy do ważniejszych rzeczy. Pewnie już się domyślasz, co masz dziś do roboty, hm? — Evan natychmiast schował nowy nabytek i pokiwał energicznie głową. Fakt, że szatyn z takim entuzjazmem wyczekuje kolejnej sytuacji, w której może stracić życie, nawet już Dutcha nie zdziwił. — Świetnie. W takim razie podaj mapę.

          Mężczyzna natychmiast wykonał polecenie. Okazało się jednak, iż ta nie była w najlepszym stanie — Świeży nie najlepiej przemyślał wczorajszą decyzję o tym, by wsadzić przesiąknięte wodą pieniądze ze skrytki pepperskiej do tej samej kieszeni co plan wyspy... Jeśli miał być szczery, to wręcz wcale. Starszy westchnął ciężko, po czym wyciągnął z pudła stojącego na jednym z mebli nową, tym razem większą mapę przedstawiającą obszar całego hrabstwa.

          — Gdybyś tylko miał jakąś normalną, niezdewastowaną forsę, to kazałbym ci za to zapłacić — mruknął przy tym. Rozłożywszy plan na blacie, chwycił długopis i zakreślił na nim dwa punkty położone w obrębie jego wyspy.

          — Póki co idź i wyrwij z łap kultu te dwa posterunki — polecił Northowi, wskazując na parę atramentowych iksów. — Dalsze instrukcje dostaniesz potem.

          North bez słowa skinął głową, po czym zgarnął mapę i z zadowolonym uśmiechem ruszył w stronę wyjścia, zgarniając po drodze swojego najemnika.

\*
          Odnalezienie właściwej lokacji nie zajęło Evanowi długo. Leśna stacja badawcza, jak głosił napis na mapie, była niewielkim, w pełni odsłoniętym drewnianym budynkiem. Wokół niej zaś kręciło się paru edeniarzy. Część z nich zajmowała się czymś względnie produktywnym — naprawiała elektronikę w niewielkiej szopie stojącej od frontu stacji lub przenosiła dość liczne, zielone beczki z jakąś łatwopalną (jak sugerował namalowany na pojemnikach symbol) substancją. Pozostali z kolei kręcili się jedynie po terenie z bronią w rękach, wypatrując potencjalnych niebezpieczeństw. Towarzyszący Northowi Jim naliczył ich łącznie około pięciu czy sześciu.

          Podekscytowany swoją pierwszą poważną akcją Świeży dobył karabinu, który przywłaszczył sobie poprzedniego dnia, po czym przyczaił się za sporym głazem stojącym na pograniczu obszaru strażnicy. Smith w milczeniu poszedł w jego ślady. Obserwując sytuację zza skały, najemnik zastanawiał się, w jaki sposób umiejętnie rozegrać ofensywę. Nie chciał napadać na wyznawców bezpośrednio, na wzór Rambo... w przeciwieństwie do swojego towarzysza.

          Przemyślenia Jima przerwał nagły wystrzał oraz nastały po nim wybuch. Jak się prędko okazało, Evan wysadził celnym trafieniem beczkę, którą niósł jeden z edeniarzy, pozbawiając go tym samym przytomności oraz... w ułamku sekundy ściągając uwagę wszystkich pozostałych. Chcąc nie chcąc, spluwa do wynajęcia musiała przystać na otwartą wymianę ognia.

          Chociaż kultyści mieli przewagę liczebną, na ich sporą niekorzyść działał brak porządnych osłon. Nierozsądnie marnującemu amunicję Evanowi niestraszne było wystrzelanie nawet i całego magazynka, żeby tylko przebić się przez drewnianą ścianę, a następnie ranić ukrywającego się za nią sekciarza. Wprawdzie zajmowało to trochę czasu, ale mężczyzna mógł sobie na to pozwolić bez obaw, iż ktoś w tym czasie zajdzie go z innej strony i postrzeli — na swoje szczęście miał ze sobą towarzysza wystarczająco czujnego, aby nie dopuścić do takiej sposobności. W ten sposób Świeży wyeliminował dwóch wyznawców szukających w akcie desperacji schronienia za zasłonami, zaś Jim Smith — całą resztę.

          Kiedy wszyscy przeciwnicy padli już trupem, North, nie zauważając nawet oskarżycielskiego spojrzenia towarzysza, ruszył w stronę stacji badawczej, chcąc sprawdzić, czy w środku nie ma niczego ciekawego. W połowie drogi z jego radiotelefonu zaś odezwał się nieprzerwanie obserwujący ich przez kamery Dutch.

          — Nie najgorzej wam poszło. Po takim wpierdolu edeniarze już tam nie wrócą. A skoro już jesteście, to zobaczcie, czy nie ma tam kogoś żywego...

            — Jasne, jasne — odparł Evan, który najwyraźniej zapomniał, iż nawet nie wyciągnął urządzenia z kieszeni, więc mężczyzna nie miał prawa usłyszeć jego odpowiedzi. Następnie energicznym ruchem otworzył drzwi budynku, o mały włos nie uderzając nimi leżącego wewnątrz zakładnika. Związany blondyn wciągnął głośno powietrze i bezskutecznie spróbował odturlać, wyraźnie zaskoczony.

           — Ojć, sorki. — Świeży uśmiechnął się przepraszająco, po czym podszedł do cywila i uwolnił go z pęt. Mężczyzna wyglądał, jakby chciał coś przekazać zastępcy szeryfa, aczkolwiek nie zdołał przykuć jego uwagi — kiedy tylko sznur został rozwiązany, Evan stracił zainteresowanie ocalonym. Znacznie bardziej zaciekawiła go pozostała zawartość pomieszczenia.

          Wszędzie wokół aż roiło się od sprzętu oraz buteleczek z różnorakimi lekami, w znacznej większości przeznaczonymi dla zwierząt. Wśród nich szatyn znalazł też trochę dolarów, notatkę o ołtarzu (który zdążył już wcześniej zniszczyć) oraz szczegółową mapę najbliższej okolicy. Zabrał ze sobą jedynie pierwsze z wymienionych, resztę jedynie obejrzał, a następnie odłożył. Po oględzinach zaś natychmiast wyszedł na zewnątrz, wciąż nawet nie oglądając się na cywila, by czym prędzej ruszyć w drogę do kolejnego punktu programu. Poboczna misja werbowania nowych członków do ruchu oporu najwyraźniej zupełnie wypadła mu z głowy.

          Sprawdziwszy naprędce trasę na mapie, Evan pomaszerował na przełaj przez las w stronę posterunku strażników, w którym to kult podobno od pewnego już czasu usiłował urządzić swoją bazę. Na miejscu okazało się, że nie do końca skutecznie — obiekt miał jeszcze bardziej ubogą ochronę niż poprzedni, składało się na nią jedynie czterech kulciarzy. Aczkolwiek mimo tego atak na nich miał przebiec mniej bezpośrednio — zgodnie z obietnicą złożoną po drodze Jimowi, Evan miał przynajmniej postarać się zachować dyskrecję. Smith jednak nie robił sobie zbyt dużych nadziei, zdążył już zauważyć, że działanie po cichu to nie jest mocna strona jego kompana. I miał rację.

          Chociaż North rzeczywiście starał się spełnić prośbę, co udowodnił między innymi wymieniając karabin na znacznie cichszy łuk, to nie dał rady odstrzelić żadnego z przeciwników tak, aby inni tego nie zauważyli. Dlatego też gdy tylko pierwszy trup padł na ziemię, pozostała trójka sekciarzy natychmiast straciła zainteresowanie swoim usadzonym przed chatą więźniem, chwyciła za broń oraz rozpoczęła poszukiwania mordercy. Na szczęście żadne z nich z początku nie wpadło na spojrzenie w górę — podczas gdy oni rozglądali się po krzakach, przyczajony na dachu niewysokiego budynku Świeży zdołał postrzelić kolejnego przeciwnika. Niestety jednak nie śmiertelnie, co szybko przypłacił wykryciem.

          Wtedy do akcji ponownie wkroczył najemnik. Dobił on zranioną kultystkę, a jego niespodziewane pojawienie się odciągnęło uwagę od Evana na wystarczająco długo, by ten mógł wyciągnąć swój podręczny pistolet i wpakować cały magazynek w pozostałych dwóch wrogów. Tym razem żaden z nich nie miał prawa przeżyć.

          Schowawszy broń, szatyn zsunął się z dachu z powrotem na ziemię. Wtedy zaś z jego kieszeni ponownie rozległ się głos Dutcha.

          — Szlag, dzieciaku. Jeśli nauczysz się działać dyskretniej, to chyba naprawdę będziesz miał spore szanse stworzyć ruch oporu... Kolejnym krokiem jest oczyszczenie sygnału radiowego. Moje CB radio nie działa i nie mogę skontaktować się z nikim spoza wyspy. Maszt radiowy w okolicy południowego wybrzeża musiał zostać uszkodzony. Możesz mi z tym pomóc?

          — Jasne, zaraz się zrobi — odparł Świeży, wyciągnąwszy urządzenie i nacisnąwszy odpowiedni przycisk. Tym razem nie zapomniał. — Daj mi pół godziny. Bez odbioru.

\*
          Odnalezienie wspomnianej przez emerytowanego żołnierza wieży okazało się całkiem proste. Jim, który w międzyczasie rozmowy Evana i Dutcha zajął się uwalnianiem zakładnika, znał okoliczne lokacje lepiej niż North, więc kiedy ten wspomniał o maszcie, najemnik od razu wiedział, dokąd go prowadzić. Trasa nie była długa, wystarczyło dosłownie parę minut marszu, by znaleźć się na miejscu.

          Sama wspinaczka na górę trwała jednak nieco dłużej — wieża okazała się większa, niż Świeży początkowo zakładał. Już w połowie musiał zrobić sobie krótką przerwę, by odetchnąć i rozgrzać wyziębione przez umiarkowanie silny na tej wysokości, wczesnowiosenny wiatr dłonie. Chociaż szatyn nie lubił nosić rękawiczek, to w tej chwili nieco pożałował, że nie wziął żadnych nawet tak na zaś.

          Stanąwszy wreszcie na ostatniej ze stalowych platform, North zachwiał się lekko. Nawet jeśli nie miał lęku wysokości, to nie czuł się do końca komfortowo w tych warunkach. Dla bezpieczeństwa przysunął się bliżej środka i złapał rusztowania wieży. Wtedy to dostrzegł zamontowaną na nim wajchę. Domyślając się, iż to właśnie ją ma przestawić, żeby umożliwić Dutchowi kontakt z resztą hrabstwa, mężczyzna mocno pociągnął ją w dół. Choć początkowo stawiała opór, to zastępca szeryfa szybko dał jej radę. Z mechanizmu poszło kilka iskier, a zaraz potem kolor światła błyskającego na szczycie masztu zmienił się z czerwonego na zielony. Chyba mu się udało.

          Już moment później odezwał się radiotelefon szatyna. Wciąż kurczowo trzymając się metalowych prętów, North przycisnął ją sobie do ucha, by móc cokolwiek usłyszeć pomimo świszczącego wiatru.

          — Dobra robota, Świeży, mam tu mocny sygnał — oznajmił Dutch. — Zaraz się dowiem, co ciekawego dzieje się w reszcie hrabstwa. Wpadnij do bunkra, to wyjaśnię ci, co dalej robić. Bez odbioru.

          Evanowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Natychmiast schował urządzenie, po czym, po chwili wahania, postanowił zejść na ziemię dłuższą, ale bezpieczniejszą drogą — drabiną. Do dyspozycji miał również tyrolkę, aczkolwiek nawet on nie był na tyle naiwny, by sądzić, że jest w stanie utrzymać się na skonfiskowanym z wieży strażniczej zaczepie przez całą tę długą, stromą trasę w dół bez żadnej asekuracji. Prędzej zamarzłby w połowie zjazdu przez ten przeklęty wiosenny chłód i się puścił, a wtedy nie byłoby nawet czego zbierać.

           Dostawszy się wreszcie na ziemię, North musiał na chwilę przysiąść na trawie i odpocząć, zanim wraz z czekającym na niego cały ten czas Jimem ruszył w drogę powrotną do bunkra Dutcha. Świeży nie sądził, iż będzie się czuł tak zmęczony po wykonaniu tych trzech, jego zdaniem krótkich, teoretycznie nietrudnych misji. Wyglądało jednak na to, że ponownie przecenił swoje możliwości. Przed wzięciem kolejnego zadania chyba będzie musiał się przespać, żeby zregenerować siły...

\*
          Gdy tylko dotarli na miejsce, Dutch przywołał szatyna do siebie i kazał mu rozłożyć mapę na blacie. Evan, wyjątkowo bez żadnych zbędnych pytań, wykonał polecenie.

          — A teraz słuchaj — nakazał okularnik, pochylając się nad planem. — Najwyższa pora trochę poszerzyć obszar naszej działalności. Hrabstwo jest podzielone na trzy regiony. Na północy są Góry Whitetail — z tymi słowy mężczyzna wskazał na obszar, o którym zamierzał opowiedzieć towarzyszowi. — Rządzi tam Jacob Seed. Najstarszy brat w tej pojebanej rodzince. To Jacob szkoli kult i idzie mu to cholernie dobrze.

          Evan miał pewne obiekcje co do prawdziwości ostatniego zdania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż jeszcze na samym początku, zanim Burke został pojmany, razem z marshalem załatwili we dwójkę całą gromadę wiernych, aczkolwiek postanowił to przemilczeć. Być może po prostu dotychczas miał szczęście i nie trafił na tych lepszych.

          — Eli i bojówka z Whitetail próbują się utrzymać, ale Jacob lada chwila skręci im kark — dokończył Dutch. Następnie powiódł palcem w dół mapy. — Na południowy wschód stamtąd jest rzeka Henbane. To terytorium Faith, "siostrzyczki".

          Słysząc o niej, North od razu się bardziej zainteresował się tematem. To musiała być ta dziewczyna w białej sukience, którą widział wcześniej na zdjęciu. Jej wygląd był naprawdę zwodniczy. Pomimo niewinnej, uroczej powierzchowności okazała się w końcu nie tylko zwykłą kulciarą, ale aż porucznikiem jednego z terenów należących do Josepha. Cokolwiek robiła, musiała znać się na rzeczy. Evan już teraz prawie dał się jej nabrać, a nawet nie widział jej jeszcze na żywo.

          — Słyszałem opowieści o ludziach, którzy pogrążają się w szaleństwie, gdy trafią w miejsce zwane "błogością"... Niestety nie wiem jeszcze, czym to dokładnie jest.

          Szczerze mówiąc, zastępca szeryfa był z lekka rozczarowany, iż nie dowiedział się czegoś więcej. Skinął jednak głową na znak, że rozumie, oraz iż można kontynuować opisywanie. Przecież niebawem i tak sam się dowie, co takiego wszystkie te miejsca mają do zaoferowania.

          — Teraz zachód, Dolina Holland — oznajmił były żołnierz, zauważywszy gest młodszego. — John Seed po prostu się tam władował i zaczął zabierać wszystko w imię kultu: jedzenie, zapasy... i, co najgorsze, ludzi. — Dutch wyciągnął z kieszeni długopis, po czym zdjął zębami skuwkę i odrzucił ją na bok. — Mam mnóstwo kolejnych zgłoszeń z całego hrabstwa. Dziś jest zbyt mgliście, żeby gdziekolwiek cię posyłać, ale jutro, gdy już się rozpogodzi, będziesz miał ręce pełne roboty. Zwłaszcza jeśli udasz się tu — z tymi słowy mężczyzna zaznaczył na mapie krzyżykiem miejsce podpisane jako "Fall's End" — tu albo tu.

          Koło pierwszego iksa zaraz pojawiły się dwa następne — na więzieniu Hope County oraz Ośrodku Kieł. Każde z tych miejsc było położone w samym centrum innego regionu.

          — Jasne. Ale na dzisiaj fajrant? — upewnił się Świeży, zerkając na rozmówcę. Jego najemnik już pewien czas temu zniknął w sektorze sypialnianym i szatyn nie ukrywał, iż chętnie poszedłby w jego ślady. Oczywiście zapał do walki wciąż kołatał się szatynowi z tyłu głowy, aczkolwiek po dotychczasowych zadaniach miał już na ten dzień dosyć wrażeń. Kiedy więc emerytowany żołnierz przytaknął, North od razu zgarnął swoją mapę i się odmeldował.

          Zanim położył się do łóżka, Evan zdążył jeszcze zrobić szybki obchód po bunkrze, by podkraść trochę amunicji z porozstawianych tu i ówdzie skrzynek. Gdzieś na dnie szafki z ciuchami zaś udało mu się znaleźć niewielki plecak, w którym umieścił wszystkie przydatne rzeczy, jakie posiadał — między innymi zapasowe magazynki, przeschnięte już pieniądze, mapę, zaczep do tyrolki czy też rękawiczki, o których przypomniało mu się na ostatni moment, tuż przed snem. Z tak przygotowanym na kolejny dzień rynsztunkiem mężczyzna mógł wreszcie udać się na spoczynek.

\*
          O poranku ze snu wyrwało Evana silne potrząśnięcie za ramię. Zastępca szeryfa mruknął niezadowolony i uchylił powieki, chcąc sprawdzić, kto zakłóca należny mu wypoczynek. Nad sobą ujrzał Dutcha. Jego mina zaś jasno wskazywała na to, iż stało się coś złego.

          — Wstawaj, dzieciaku. Przechwyciłem wideotransmisję z Doliny Holland, chyba powinieneś to zobaczyć. Z góry ostrzegam, nie spodoba ci się.

          Zaalarmowany ostatnim zdaniem szatyn od razu podniósł się do siadu i zaczął wyplątywać z pościeli. Gdy już się uwolnił, Dutch poprowadził go do pomieszczenia z monitoringiem. Na jednym z kineskopowych ekranów leciała zapętlona wiadomość nadawana przez Johna.

          — Wszyscy jesteśmy grzesznikami. Każde z nas — odezwał się Seed, patrząc prosto w obiektyw kamery. Evan poczuł się nieco niekomfortowo pod wpływem jego spojrzenia. — Wy. Ja. Nawet Ojciec wie dobrze, co to grzech. To trucizna, jad odurzający nasze umysły. — W tym momencie kąt widzenia kamery zmienił się, ukazując, jak przemawiający podszedł do dwójki swoich wyznawców i położył dłoń na ramieniu jednego z nich. — A jeśli powiem wam, że możecie żyć bez grzechu? Co, jeśli wszystkie wasze marzenia mogą się ziścić?

          Mężczyzna poprowadził parę sekciarzy wzdłuż wyłożonego przed ołtarzem czerwonego dywanu obsypanego białym kwieciem. Cały ten czas nieprzerwanie mówił do trzeciej już kamery, tym razem usytuowanej na wprost niego.

          — Co, jeśli powiem wam, że możecie wszystko przezwyciężyć, gdy zaakceptujecie prostą myśl? Wolność od grzechu może przynieść wam potęga jednego słowa...

          Z powodu grającego w tle cichego podkładu muzycznego rodem z niskobudżetowej reklamy niszowego biura podróży Evanowi przemknęło przez myśl, że być może tym słowem będzie nazwa jakiegoś  ośrodka wypoczynkowego dla seniorów, przez co mimowolnie uśmiechnął się pod nosem, rozbawiony głupotą własnego skojarzenia. Zaraz jednak padł wyraz, o który tak naprawdę Johnowi chodziło — "tak", chóralnie wykrzyknięte przez zgromadzonych wiernych i nagrodzone licznymi oklaskami. A wtedy żarty się skończyły.

          Kiedy Seed uciszył niewidoczny w przedstawionej scenie tłum, dwóch edeniarzy wprowadziło w kadr związaną Joey Hudson. Jej usta były zaklejone szarą taśmą, a po mocno rozmazanym makijażu łatwo było wywnioskować, iż jeszcze niedawno płakała. Widząc to, zaskoczony oraz oburzony jednocześnie North ściągnął usta w wąską kreskę i zacisnął pięść.

          — Tak, jestem grzesznikiem — oznajmił głos Johna dochodzący z głośnika. Jego właściciel zaś podszedł do zastępczyni szeryfa i złapał ją od tyłu za ramiona, po czym lekko nią potrząsnął. — Tak, chcę zrzucić ten ciężar. Tak... — Mężczyzna chwycił dziewczynę za szyję, aczkolwiek już po paru sekundach puścił — ...muszę uzyskać odkupienie. Jeśli to oglądacie — zwrócił się do widzów, zostawiając w spokoju swoją zakładniczkę i ponownie skupiając się na kamerze — wiedzcie, że zostaliście wybrani. Zostaniecie oczyszczeni. Wyznacie swoje grzechy i zadana wam będzie pokuta. Nie martwcie się, nie musicie nic robić. To my przyjdziemy do was. Witajcie u Bram Edenu.

          Z tymi słowy Seed wyszedł z kadru, a nagranie zakończyło się. Ekran na chwilę zrobił się czarny, by po paru sekundach ukazać im raz jeszcze to samo nagranie puszczone od początku.

          — Ten skurwiel... — wydusił z siebie Evan przez zaciśnięte zęby. Dlaczego musiało trafić akurat na Joey?

          — Twoja partnerka ma nie lada kłopoty, dzieciaku — podsumował Dutch, krzyżując ręce na piersi. — Na twoim miejscu bym się pospieszył.

          Na reakcję Świeżego nie trzeba było czekać długo. Szatyn natychmiast popruł do swojego pokoju, gdzie w ekspresowym tempie ubrał się i przygotował do wyjścia. Przez pośpiech wprawdzie jakość wykonywanych działań pozostawiała wiele do życzenia, aczkolwiek w tamtym momencie Evan wcale o tym nie myślał. Kiedy tylko doprowadził się do względnie użytkowego stanu, chwycił plecak, radiotelefon oraz broń i ruszył do wyjścia, po drodze jeszcze dla pewności pytając Dutcha, którego regionu porucznikiem był John. Przy okazji dowiedział się także, iż do Doliny Holland szybciej dostanie się łodzią niż lądem, w związku z czym od razu po wyjściu z bunkra obrał kurs na hangar z łodziami, który widział już wcześniej przy skrytce pepperskiej. Mężczyzna zasadniczo nie miał żadnego konkretnego planu działania. Wiedział tylko jedno — jeśli Hudson spadnie z głowy choćby jeden włos, to zamorduje Johna własnymi rękoma.

## IV. Rezurekcja .VI

          Gdy tylko udało mu się odpalić silnik łodzi, Evan popruł wprost przed siebie, na drugi brzeg rzeki — wprost na granicę terytoriów Johna i Jacoba. Stamtąd zaś zamierzał udać się prosto do zaznaczonego przez Dutcha na mapie Fall's End, aby czym prędzej skrzyknąć jakichś sprzymierzeńców i odbić najmłodszemu z rodzeństwa Seed swoją współpracowniczkę, Joey Hudson. Nie miał pojęcia, co ani kogo tam właściwie zastanie, ale musiał zaryzykować. Na kim jak na kim, ale na tej dziewczynie akurat szczególnie mu zależało. Nie mógł jej zostawić na pastwę losu, a bez nikogo przy boku nie miał zbyt dużych szans w walce z bratem głowy kultu.

          Dobijając do brzegu, North zauważył jakieś zamieszanie nieopodal. Zsiadłszy z łodzi, ruszył zobaczyć, co się dzieje. Mężczyzna podkradł się najciszej jak potrafił za nieodległy krzak, po czym ostrożnie wyjrzał na rozpościerający się zaraz za nim niewielki podmokły teren. Na jego środku stał edeniarz trzymający pod ręce wierzgającego chłopca, na oko mającego maksymalnie trzynaście czy czternaście lat. Młodzieniec rzucał się jak dziki, ale nie krzyczał. Najwyraźniej był świadomy, że nie ściągnęłoby mu to żadnej pomocy, a jedynie kolejnych wyznawców Josepha.

          Wyglądało na to, iż sekciarz złapał młodego, gdy ten był w trakcie łowienia ryb — kawałek od nich leżał złamany plastikowy pręt oplątany żyłką, który prawdopodobnie miał robić za prowizoryczną wędkę, oraz czerwone wiaderko wypełnione wodą. Chłopak nie robił więc absolutnie niczego, co powinno zwrócić uwagę kultysty. Po prostu miał pecha i znalazł się w złym miejscu o złej porze.

          Świeży nie miał najmniejszych wątpliwości. Musiał pomóc dzieciakowi, najlepiej jak najszybciej. Nie bardzo mógł to jednak w obecnej sytuacji zrobić. Gdyby spróbował z marszu strzelać do edeniarza, to bardzo prawdopodobne, że trafiłby przez przypadek także dzieciaka. Najpierw musiał więc jakoś zmusić wyznawcę do puszczenia chłopca i odsłonienia się. W tym celu zaś postanowił zmarnować parę kul swojej broni podręcznej na dywersję. Dobywszy pistoletu, wycelował lufę w ziemię pomiędzy nim a sekciarzem i dwukrotnie wypalił. Na pierwszy rzut oka widać było, że nawet nie próbował trafić wroga, aczkolwiek sam huk wystrzału wystarczył, aby zaalarmować wiernego. Gdy tylko ten to usłyszał, puścił nastolatka, który natychmiast odbiegł gdzieś na bok, a następnie spróbował w pośpiechu sięgnąć po własny karabin. Nie zdążył. Evan wykorzystał swoją szansę i rozłożył go na łopatki trzema ołowianymi pociskami.

          Wciąż zszokowany całym zajściem Peter popędził co sił w nogach na sąsiadujące z bagnem wzgórze. Nie myśląc długo, ukrył się w najbliższym krzaku o dosyć rzadkich gałęziach. Podświadomie wiedział, iż to żadna kryjówka, aczkolwiek nogi miał jak z waty, nie był w stanie uciec nigdzie dalej. Dlaczego akurat dziś, kiedy wreszcie czuł się już niemalże bezpiecznie w przydomowej okolicy, musiał trafić na ten patrol? Gdyby nie tamten nieznajomy to pewnie by go zabrali. Chyba powinien wrócić i mu podziękować. Tak, chyba powinien... Gdyby tylko nogi nie odmawiały mu posłuszeństwa...

          Okazało się jednak, iż wcale nie musiał donikąd iść, by mieć na to okazję. Po załatwieniu sprawy z niedoszłym porywaczem chłopca oraz jego kompanem czekającym nań w pobliskiej łódce, Evan znalazł chłopca sam. Dostrzegłszy trzęsącą się w zaroślach sylwetkę, szatyn przykucnął przed nią, chowając wprzódy broń.

          — Hej, mały, nic ci nie jest? — zagadnął półgłosem. Chłopak wzdrygnął się lekko, najwyraźniej dopiero teraz dostrzegając, że nie jest już sam, aczkolwiek kiedy dostrzegł Northa, nieco się uspokoił.

           — N-nie, proszę pana — wyjąkał, niezdarnie próbując wydostać się z krzewu. Świeży pomógł mu pozbyć się kilku gałęzi, które uczepiły się jego ubrania.

          Uwolniwszy się, Peter raz jeszcze zlustrował mężczyznę ostrożnym spojrzeniem. Z całą pewnością nie był edeniarzem, aczkolwiek mimo tego wciąż nie bardzo go kojarzył — a to dość niecodzienne, biorąc pod uwagę fakt, że w lecie, jeszcze przed nastaniem złotej ery Bram Edenu, przez parę lat dorabiał na rozwożeniu ulotek po całej okolicy i znał praktycznie wszystkich mieszkańców najbliższych terenów co najmniej z widzenia.

          — To ten... odprowadzić cię do domu? — przerwał chwilę ciszy zastępca szeryfa, drapiąc się po karku. Czuł się nieco niezręcznie w tym zastoju.

          Chłopiec pokiwał głową w odpowiedzi, po czym ruszył w stronę nieodległego wzgórza. Wiedział, iż ostatnio sprowadzał mamie na głowę stanowczo za dużo obcych ludzi, aczkolwiek tym razem to tylko na moment, nie tak jak ostatnio...

          Przez pewien czas Peter i North szli w milczeniu. Nastolatek co i rusz rozglądał się badawczo, jakby spodziewając się kolejnego natarcia sekciarzy, które jednak na ich szczęście nie nastąpiło. Towarzyszący mu szatyn z kolei wepchnął jedynie ręce do kieszeni, znacznie bardziej wyluzowany, oraz rozejrzał się nieco po przemierzanej przez nich łące. Była zupełnie pusta, a jedyny odgłos, jaki można było tam usłyszeć, to dźwięk ich własnych kroków. Nawet wiatr nie dął już tak wściekle jak pod koniec poprzedniego dnia. Ta cisza wydawała się wychowanemu w niedużym, acz dosyć głośnym jak na swoje gabaryty mieście Evanowi wręcz nienaturalna.

          — Przepraszam, że pytam, ale chyba nie jest pan stąd?... — odezwał się w końcu chłopiec, zerkając na towarzysza przez ramię. Nie wiedział, czy powinien zagadywać o takie rzeczy, jednak jego ciekawość wygrała z niepewnością.

          — Tak, cóż. Powiedzmy, że jestem tutaj tylko przejściowo — wyjaśnił szatyn, poprawiając czapkę. — Szukam kogoś.

          — Och. — Młodzieniec od razu skojarzył ze sobą fakty. Nieznajoma kobieta, na pewno nietutejsza, nieprzytomna na brzegu Henbane. Nieznajomy mężczyzna, też nietutejszy, szukający kogoś na skraju tej samej rzeki. Jeśli tych dwoje się nie zna, to musiał zajść naprawdę niecodzienny zbieg okoliczności. Peter nie chciał jednak wysuwać pochopnych wniosków, więc zadecydował, iż spróbuje jeszcze trochę wybadać teren. Zwolnił nieco kroku, by iść równo z rozmówcą zamiast przed nim, po czym raz jeszcze zagadnął:

          — Kim jest ten "ktoś"? Jeśli można spytać.

          — Koleżanką — odparł po chwili zastanowienia North. — Z pracy — uzupełnił od razu. — Przylecieliśmy tu razem, ale przez tych kolesi, których przed chwilą rozwaliłem, oraz ich kumpli trochę się rozdzieliliśmy.

          Nastolatek pokiwał głową ze zrozumieniem. Z daleka widział już swój dom. Nie zostało mu więc zbyt wiele czasu, aby dowiedzieć się, czy jego teza jest słuszna. Jeśli nie powie mu teraz, to pewnie mężczyzna odstawi go po drzwi i odejdzie.

          — Ta koleżanka... ma czarne, krótkie włosy? — rzucił wreszcie, niby od niechcenia. Ryzyk-fizyk.

          Evan przystanął i spojrzał na niego zaskoczony. Faktycznie, Joey była brunetką, aczkolwiek niekoniecznie krótko ostrzyżoną. Jednak skąd w ogóle takie pytanie?

          Reakcja szatyna wyraźnie spłoszyła chłopca. Mimowolnie odwrócił się plecami w stronę widniejącego na wzniesieniu budynku i zrobił kilka kroków w tył. A co jeśli się pomylił? A może dał się nabrać? Może ten mężczyzna wcale nie był przeciwnikiem kultu, tylko jego szpiegiem, a uratował go tylko po to, żeby zdobyć jego zaufanie? Jeśli tak się stało, to wyłożył się na całej linii i chyba właśnie wypaplał edeniarzowi informację o tym, że wraz z matką ukrywają uciekinierkę. Bramy Edenu im tego nie darują.

          North nawet nie zwrócił uwagi, że omal nie przyprawił rozmówcy o zawał swoim zachowaniem. W jego głowie zachodziło wtedy zbyt wiele procesów myślowych, by w ogóle dostrzegać otoczenie. Skoro nastolatek go o to spytał, to znaczy, że musiał coś wiedzieć. Piwnooki raz jeszcze przeanalizował podane przez niego informacje. Czarne, krótkie włosy. Czy on znał kogoś stąd, kto tak wyglądał? Nie, na pewno nie. Zasadniczo to nie kojarzył praktycznie nikogo z hrabstwa, przecież nawet tu nie był, pracę w terenie zaczynał dopiero dzisiaj. Ale może spoza...

          Niestety, doznał oświecenia dopiero w momencie, kiedy spanikowany Peter zaczął uciekać. Nie do końca wierząc we własną teorię, ale jednocześnie żywiąc wobec niej spore nadzieje,  mężczyzna rzucił się w pogoń za chłopakiem, krzycząc, by zaczekał. Nie mógł teraz dać mu zwiać, nie dopóki nie uzyska odpowiedzi. Młody sam zaczął, więc niech się teraz nie wywija!

          Słysząc nietypowe o tak wczesnej porze zamieszanie na dworze, prawie pięćdziesięcioletnia już kobieta przyodziana w podomkę oderwała się od rozmowy z młodszą towarzyszką, której właśnie przyniosła śniadanie. Przeprosiwszy ją na moment, przemierzyła szybkim marszem całą długość korytarza i wyjrzała przez wizjer zamontowany w drzwiach wyjściowych. Ujrzawszy swojego syna ściganego przez jakiegoś obcego mężczyznę, przeraziła się nie na żarty. Kiedy ten mały drań znowu się wymknął i co najlepszego nawywijał?!

          Kobieta czym prędzej chwyciła ukryty w szafce na buty rewolwer i zaczęła gorączkowo otwierać wszystkie zamontowane na drzwiach zamki po kolei. Kiedy wreszcie jej się to udało, a wejście do domu stanęło otworem, zastała swojego syna w potrzasku — nieznajomy zdążył zagrodzić mu drogę i złapać go za ramiona, kiedy ta nie patrzyła.

          — Zatrzymaj żesz się wreszcie! Sam zacząłeś temat, a teraz uciekasz?! — zbeształ go zdenerwowany Evan. Wiedział, że chyba trochę głupio postąpił, widział to wyraźnie po twarzy dzieciaka przestraszonego do tego stopnia, że już niemal bliskiego płaczu, ale nie mógł się opanować. — Krótko ostrzyżona brunetka, średni wzrost, miała zielony mundur i czarne bojówki. O nią ci chodziło? Na pewno, o kogo innego by mogło? — o całe mnóstwo osób, odpowiedział sobie w myślach North. Tysiące, jak nie miliony kobiet o podobnej fryzurze. Zachowywał się w tym momencie kompletnie irracjonalnie.

          — O-odsuń się od niego! — usłyszał nagle zza pleców. Obejrzawszy się, zobaczył stojącą w progu blondynkę trzęsącą się jak galareta, usiłującą utrzymać go na muszce chromowanej trzydziestki ósemki. — Czego chcesz od mojego syna?!

          Piwnooki powoli zsunął dłonie z ramion chłopca, który natychmiast po uwolnieniu pobiegł do matki. Następnie odwrócił się powoli, unosząc ręce w obronnym geście. Wciąż jeszcze miał lekką zadyszkę przez to całe felerne zajście.

          — Proszę to odłożyć — wysapał, patrząc kobiecie prosto w oczy. — Przepraszam, poniosło mnie, ale to wszystko to jedno, wielkie nieporozumienie. Nie chciałem mu nic zrobić, ja tylko szukam...

          Mężczyzna zamilkł na moment i zmarszczył brwi, dostrzegłszy jakiś ruch w korytarzu za blondynką.

          — North? — Słysząc głos swojej tymczasowej współlokatorki, zaskoczona pani Stevenson opuściła nieco broń, po czym spojrzała przez ramię w głąb budynku. Szeregowa Reagan wyłoniła się zza wieszaka na kurtki, a następnie minęła kobietę ostrożnie, wychodząc zastępcy szeryfa naprzeciw.

          — Melanie! — wrzasnął uradowany szatyn i rzucił się jej na szyję, omal przy tym nie obalając dziewczyny na ziemię. Mel miała szczęście, iż zaraz za nią znajdowała się ściana, o którą mogła się oprzeć. — Boże, jak dobrze, że żyjesz! Jakim cudem wyszłaś stamtąd w jednym kawałku?! Nie złapali cię?! — sypał ciągiem pytań mężczyzna, wciąż miażdżąc brunetkę w objęciach.

          — Jak widać nie — wydusiła żołnierka, czekając, aż znajomy da jej wreszcie odetchnąć pełną piersią. Niestety jednak, nie zanosiło się na to w najbliższym czasie. — A ty gdzie podziałeś Pratta i resztę?

          Dopiero po tym zdaniu Evan finalnie uwolnił kobietę z uścisku i cofnął się o krok, nieco markotniejąc.

          — Cóż... — zaczął zakłopotany, mimowolnie sięgając dłonią w stronę karku. — To... dosyć długa historia.

          Brunetka obdarowała go zdumionym spojrzeniem. Zaraz potem jednak przeniosła wzrok na czujnie obserwującą młodszego zastępcę szeryfa matkę Petera, wciąż stojącą przed wejściem do domu i ukrywającą syna za plecami.

          — Czy moglibyśmy wejść do środka? — zwróciła się do niej. — Przysięgam, że Evan nie będzie więcej sprawiał kłopotów. Nie jest szkodliwy... Przynajmniej nie wobec przeciwników Josepha.

          Chociaż pani Stevenson nie wyglądała na szczególnie przekonaną, po chwili namysłu skinęła powoli głową. Szeregowa, mimo iż ich znajomość trwała krótko, wydawała jej się godna zaufania, więc skoro ten młodzieniec był jej przyjacielem, to chyba nic złego nie powinno się stać. Aczkolwiek mężczyzna nie dostanie od niej niczego do jedzenia ani żadnego miejsca do spania, dopóki nie wyjaśni, czemu, do diabła, sterroryzował jej syna i nie przebłaga ich za to na klęczkach.

\*
          — Czyli wszyscy poza naszą dwójką są teraz w niewoli rodziny Seed?

          Czarnowłosa pociągnęła łyk herbaty i odstawiła kubek na blat, przy którym siedziała wraz z Evanem. Mężczyzna skinął ponuro głową.

          — Musimy działać szybko. Cholera wie, co te pojeby zamierzaj... ała, no weź! — jęknął szatyn, gdy otrzymał gwałtownego kopniaka w kostkę pod stołem. Melanie rzuciła mu karcące spojrzenie i skinęła głową w stronę drzwi do kuchni, za których framugą czaił się obserwujący ich Peter. — Dobra, dobra. Zluzuj, przecież dzieciaki w tym wieku i tak znają już dużo gorsze wyrazy.

           — To nie znaczy, że musisz dodatkowo go doszkalać. Lepiej, żebyś nie podpadł po raz drugi, bo jak tak dalej pójdzie, to rzeczywiście będziesz spał na dworze.

          Kobieta uśmiechnęła się zaczepnie, sięgając po ciastka leżące w misce pomiędzy nimi. North przewrócił jedynie oczami.

           — Jakoś damy radę. Masz już informatora, który powie nam, co robić, więc zawsze już jakiś krok do przodu.

          — Fakt. We trójkę rozniesiemy Seedów w drobny mak. — Evan natychmiast się rozpogodził i także poczęstował się słodyczami. — Swoją drogą, jak ty się w ogóle wykaraskałaś z tego szajsu? Sytuacja wyglądała beznadziejnie... no i wybacz, że nie pomogliśmy, ale nie było jak. Zresztą, jak już wiesz, helikopter i tak zaraz się rozbił, więc...

          — Cóż, szczerze mówiąc, to chyba w tym wypadku miałam więcej szczęścia niż rozumu. — Melanie przeżuła do końca kawałek pierniczka, na czas opowieści odkładając jego resztę na blat. — Wiedziałam, że nie mam szans przeciwko tylu przeciwnikom, więc wypaliłam tylko parę razy na ślepo, żeby przynajmniej nie poddać się tak całkiem bez walki... i los chciał, że trafiłam w jakiś zbiornik z gazem. Wybuchł, rozpylając przy okazji całą swoją zawartość. To na chwilę odwróciło ich uwagę, więc rzuciłam się biegiem przed siebie, gdziekolwiek, byle dalej stamtąd. Summa summarum skończyłam próbując przepłynąć wpław na drugi brzeg rzeki, ale trochę przeceniłam swoje zdolności i chyba zemdlałam pod koniec trasy, bo nagle urwał mi się film. Obudziłam się dopiero tutaj.

          Evan skinął głową na znak zrozumienia i przygarnął miskę z jedzeniem bliżej siebie.

          Resztę dnia szeregowa oraz młodszy zastępca szeryfa spędzili na rozmowach ze sobą nawzajem oraz z mieszkańcami goszczącego ich domostwa. Evan wprawdzie chciał natychmiast ruszać dalej, aczkolwiek argumenty Melanie (oraz szykowana przez gospodynię szarlotka) skłoniły go do odłożenia dalszej podróży na następny dzień. I dobrze się stało — dzięki temu nie tylko oboje jeszcze trochę zregenerowali siły, ale także dowiedzieli się co-nieco na temat sytuacji w okolicy.

          Okazało się, iż kult ostatnimi czasy porywał stamtąd wielu mieszkańców. Matkę Petera zaś doszły słuchy, że ich następnym celem mogła stać się pobliska dyniowa farma należąca do Rae-Rae, jej koleżanki. Zgodnie z tym, co mieszkająca tam kobieta opowiedziała jej przy ostatnim spotkaniu, kult niedawno zjawił się tam i oznajmił, że została "naznaczona". Mężczyźni  zamierzali w nieodległej przyszłości wcielić w swoje szeregi jej syna oraz psa, aczkolwiek Rae-Rae nie dała się zastraszyć. Postanowiła zostać w gospodarstwie, by walczyć o swoje, zamiast zastosować się do rad znajomych i wziąć nogi za pas. Pani Stevenson była jednak przekonana, iż kobieta nie da sobie z nimi rady... chyba, że, czysto hipotetycznie, otrzymałaby jakąś pomoc. Na przykład od żołnierki i zastępcy miejscowego szeryfa, winnych samotnej matce dosyć sporą przysługę.

## V. Najlepszy przyjaciel człowieka .V

          Krocząc poboczem asfaltowej drogi, Melanie rozglądała się po okolicy. W przeciwieństwie do Evana, który pracował już wcześniej na tym terenie przez tydzień czy dwa, ona od dawna już nie odwiedzała tych okolic i ledwie pamiętała, jak wyglądają. Jej ostatnia wizyta w Montanie miała miejsce jeszcze za czasów licealnych, kiedy razem ze swoją byłą zakradały się do domku letniskowego ciotki pierwszej z nich i sporo się zmieniło od tamtego czasu. Wiele budynków się pojawiło, wiele innych zniknęło, ale przede wszystkim — w tamtym okresie jeszcze  żadne krucjaty nie dewastowały domów ani nie mordowały przypadkowych mieszkańców. No, a przynajmniej nie na tyle widocznie, by dwie zazwyczaj tylko umiarkowanie trzeźwe nastolatki zwróciły na to uwagę.

          Niedługo po minięciu pola pełnego opuszczonych przyczep kempingowych, dwójka maruderów wkroczyła do sadu, który według mapy Evana miał otaczać cel ich podróży: dyniową farmę Rae-Rae. Wielkie, plastikowe jabłko wystające ponad drzewa bezbłędnie wskazało im dalszy kierunek — dosłownie kawałek za nim dwójka znalazła gruntowy dojazd wprost do miejsca docelowego. Pomimo trzymania tempa jednak zjawili się na miejscu za późno. Duet już z daleka dostrzegł pickupy kultu stojące u wjazdu na farmę, aczkolwiek nie było słychać żadnych odgłosów walki; jedynie zdesperowane psie szczekanie zakłócało panującą w sadzie ciszę.

          Mimo wszystko Evan oraz Melanie postanowili sprawdzić, czy jest jeszcze co ratować. Ze względu na niezbyt sprzyjający skradaniu się teren, Reagan, ku uciesze jej towarzysza, była zmuszona zgodzić się na bezpośredni atak. Szeregowa dopatrzyła się zaledwie czterech przeciwników strzegących przybytku — stosunkowo niewielka ilość w porównaniu do tego, co zastali w kompleksie Josepha. Wciąż jednak wypadało być ostrożnym... a przynajmniej takie zdanie miała Mel. North bynajmniej go nie podzielał.

          Kiedy tylko zbliżyli się do ogrodzenia farmy, Evan jednym susem przesadził drewniany płotek i pomknął na przełaj przez dyniowe pole, szykując karabin oraz zupełnie nie zważając na prośby towarzyszki. Mężczyzna nie miał ochoty bawić się w podchody, rozróba w stylu Rambo podobała mu się znacznie bardziej. Zirytowanej jego zachowaniem żołnierce nie pozostało nic innego niż dopasowanie się do jego stylu działania — postawił ją przed faktem dokonanym.

          Młodszy zastępca szeryfa zdołał wziąć pierwszych dwóch wrogów z zaskoczenia; jeden z nich nie zdążył się nawet odwrócić, nim został podziurawiony jak ser szwajcarski. Drugi również nie sprawił mężczyźnie większych problemów. Dopiero trzeci, który nadbiegł zza budynku, kiedy usłyszał zamieszanie, rozpoczął jakikolwiek kontratak. Kiedy tylko padł pierwszy strzał w jego kierunku, North natychmiast skrył się za stojącą nieopodal skrzynią z dyniami i przeładował broń. Słyszał, jak jego przeciwnik potyka się o coś, jednak przez zawzięte szczekanie uwięzionego w klatce psa nie mógł zlokalizować, dokąd dokładnie się on przemieszczał. Nie miał wyboru — musiał zaryzykować głową i wyjrzeć zza osłony, żeby się przekonać.

          Maksymalnie skupiony na załatwieniu chwilowo głównego wroga Evan kompletnie zapomniał o tym, że ten napastnik wcale nie był ostatnim. Podczas gdy mężczyzna usiłował dojrzeć kryjówkę jednego kulciarza, drugi zaszedł go od tyłu i przyczaił się wśród dyń, mierząc wprost w głowę policjanta. Edeniarz był już o włos od pociągnięcia za spust, gdy do akcji wkroczyła Melanie. Dotychczas czekająca w ukryciu na swoją kolej kobieta schwytała go z zaskoczenia i zaczęła podduszać. Zaskoczony brodacz upuścił broń, po czym zaczął dziko wierzgać, próbując się jej wyrwać, jednak dziewczyna ani drgnęła i już po chwili osobnik osunął się na nią nieprzytomny. Reagan przytrzymała go jeszcze moment dla pewności, po czym upuściła go na ziemię ze zmieszaną miną. Wcale nie miała ochoty tego robić, po prostu nie dano jej innego wyboru.

          W międzyczasie tej drobnej szarpaniny Evan zdołał w końcu namierzyć pozycję swojego przeciwnika i zasypać go gradem ołowiu. Zasłona w postaci wielkiej donicy z kwiatami go nie uratowała — na swoje nieszczęście kulciarz nie schylił się wystarczająco nisko, co przypłacił dziurą w skroni. Nie było szans, żeby się odratował. Walka została oficjalnie zakończona.

          Dostrzegłszy padające na twarz ciało wyznawcy, Evan wyszedł zza swojej zasłony, dumnie wypinając pierś. Dopiero wtedy dostrzegł kątem oka swoją towarzyszkę kucającą przy jednym z Edeniarzy, więc podparł się pod boki, po czym do niej zawołał.

          — Hej, Mel, co ty tam wyprawiasz?

          Na dźwięk jego głosu kobieta wzdrygnęła się lekko i podniosła.

          — Nic takiego. Wszystko w porządku? — Czarnowłosa obrzuciła jeszcze ostatnim spojrzeniem leżącego na ziemi kultystę. Nie ruszał się, ale puls miał w porządku, więc raczej powinien ocknąć się za jakiś czas. Ale lepiej dla niego, żeby nie zrobił tego w obecności Evana.

          — Jak najlepszym. Mogłaś się przyłączyć, byłoby szybciej. — Mężczyzna śledził wzrokiem, jak jego towarzyszka przedziera się przez dynie, by do niego dotrzeć. Dopiero w tym momencie zauważył, że ta nie ma przy sobie żadnego pistoletu i otworzył szerzej oczy. — Czekaj, ty masz w ogóle z czego strzelać?

          W odpowiedzi brunetka pokręciła głową z zakłopotaną miną.

          — To czemu nic nie mówisz? — North westchnął ciężko, po czym podszedł do zwłok jednego z Edeniarzy i podniósł jego karabin, a następnie rzucił go szeregowej. — Prosz bardzo, już masz.

          — Dzięki... — Żołnierka obejrzała broń niezbyt przekonana, jednak ostatecznie przewiesiła ją przez ramię. Evan zaś w tym czasie skupił się na zamkniętym przez kulciarzy w klatce psem. Zwierzak wciąż poszczekiwał, jednak nie brzmiał już tak agresywnie jak wcześniej. Wręcz przeciwnie — zdaniem Northa wydawał się wręcz zadowolony z pozbycia się jego oprawców, za czym przemawiałby również jego merdający ogon.

          — To co, wyciągamy go? — zagadnął szatyn, kucając przed kratami, by lepiej przyjrzeć się kundelkowi. Jak gdyby rozumiejąc jego słowa, pies zbliżył się do niego i wystawił język z podekscytowaną miną. Zadziałało natychmiastowo — po zobaczeniu jego entuzjazmu Evan nie czekał już nawet na odpowiedź towarzyszki, tylko od razu sięgnął po pistolet, by zniszczyć nim łańcuch blokujący dostęp do otwarcia klatki. Nie minęła nawet minuta, a mieszaniec w typie collie śmigał już na wolności.

          Zaraz po uwolnieniu zwierzak popędził ku wejściu do swojego domu i przystanął nad leżącymi tuż przed drzwiami ciałami — ubraną w ciemną koszulkę blondynką, jego byłą już właścicielką, oraz jej synem. Powąchawszy nogawkę pierwszej z wymienionych, pies zapiszczał smętnie i szturchnął ją nosem. Nawet on jednak wiedział, że w niczym to nie pomoże. Tych dwojga nic już nie obudzi.

          Melanie zrobiło się go piekielnie żal, więc na pocieszenie spróbowała go pogłaskać. Na początku dość niepewnie zbliżyła się do nowego pupila, aczkolwiek kiedy ten posłusznie do niej przydreptał i podstawił pysk pod jej rękę, nabrała nieco więcej odwagi. Ostatecznie futrzak został wytarmoszony za wszystkie czasy.

          Podczas gdy Mel zaprzyjaźniała się z czworonogiem, młodszy zastępca szeryfa na szybko przejrzał teren w poszukiwaniu jakichś atrakcyjnych łupów. Znalazł jednak jedynie trochę drobnych oraz scyzoryk w schowku jednego z kulciarskich aut, co zupełnie go nie usatysfakcjonowało. Wszystkie bardziej wartościowe przedmioty kult musiał stamtąd zwinąć już wcześniej. Zastanawiając się, gdzie jeszcze mogło zostać poukrywane coś przydatnego, mężczyzna przypadkiem dostrzegł zielone światełko migające ponad koronami jabłoni. Żywo zainteresowany tematem wspiął się na dach dość niskiego budynku na skraju farmy, żeby lepiej przyjrzeć się znalezisku przez lornetkę zakoszoną Dutchowi. Nie pożałował — uzbrojony edeniarz na horyzoncie jasno wskazywał, że zielone światełka w tej okolicy zwiastują niezłe strzelaniny.

          — Ej, Melka! — zawołał z góry, zerkając przez ramię na oglądającą adresówkę psa kompankę. — Nie masz może ochoty przetestować tego swojego nowego karabinka?

          — Szczerze mówiąc, średnio...

          — Super. No to zbieraj manatki, idziemy skopać dupę paru sekciarzom. — Z tymi słowy szatyn niezbyt zgrabnie zsunął się po blachodachówce i zeskoczył na ziemię, po czym raźnym krokiem ruszył w stronę wypatrzonego posterunku Bram Edenu. Tym razem kobieta już nawet nie próbowała go zatrzymywać. Wiedziała, że nie ma sensu w ogóle strzępić języka, i tak zrobi, co będzie chciał.

\*
          Po przejściu zaledwie niecałych dwustu metrów przełajem przez sad dwójka rebeliantów oraz truchtający za nimi psi towarzysz dotarła do szczątków straganu z jabłkami poprzedzającego posterunek. Stoisko było w ruinie — kasa leżała strzaskana na ziemi, towar rozsypany po podłodze, a sprzedawca... cóż, sprzedawcy już nigdy nie będzie dane nikogo obsłużyć. Oboje, tym razem zgodnie, postanowili jednak nie zatrzymywać się tam na dłużej i podkraść się bliżej, gdyż tak czy inaczej to miejsce nie miało im niczego do zaoferowania.

          Dopiero po dotarciu do wieży ciśnień stojącej tuż przy posterunku para zatrzymała się na dłużej. Evan wprawdzie chciał od razu przejść do rzeczy, jednak tym razem Mel udało się chwycić go za ramię i odciągnąć na bok, zanim zaczął robić rozróbę.

          — Możemy tym razem załatwić to po mojemu? — spytała szeptem kobieta, zerkając w stronę wrogiego obozu, by upewnić się, czy nikt ich nie zauważył. Na szczęście jeszcze nie.

          — To zależy, co znaczy "po twojemu".

          — Przede wszystkim na pewno nie bez żadnego planu. — Słysząc zawiedzione westchnienie, brunetka skarciła towarzysza wymownym spojrzeniem. — Tym razem to już nie jest zabawa, Ev. Na pewno jest ich tu więcej niż na farmie i działanie na zupełnym spontanie to za duże ryzyko.

          — Dobra, dobra. — Mężczyzna skrzyżował ręce na klatce piersiowej. — To co mam robić, szefowo?

          W odpowiedzi Reagan uśmiechnęła się z wdzięcznością i skinęła głową w stronę drabiny prowadzącej na szczyt wieży. Zanim cokolwiek ustali, chciała lepiej przyjrzeć się posterunkowi.

          Zgodnie z oczekiwaniami, z góry mieli doskonały widok na cały front budynku okupowanego przez kult. Ułożywszy się na leżąco w najmniej widocznym dla przeciwników miejscu, jakie udało jej się znaleźć, Melanie przyglądała się uważnie rozmieszczeniu wrogich sił. Od razu dostrzegła źródło zielonego światła, które zwabiło ich w to miejsce — była nim syrena alarmowa, póki co nieaktywna, aczkolwiek w razie potrzeby w każdej chwili gotowa wezwać edeniarskie posiłki. Bez dwóch zdań to właśnie jej musieli się pozbyć w pierwszej kolejności.

          Prócz alarmu dziewczyna zauważyła także czterech sekciarzy kręcących się w zasięgu jej wzroku: jednego tuż obok syreny, pilnującego zamkniętego w klatce zakładnika, jednego na dachu, który aż prosiłby się o ściągnięcie go po cichu snajperką, gdyby tylko miała takową przy sobie, kolejnego dosłownie kawałek przed jej punktem obserwacyjnym oraz ostatniego spacerującego na tyłach ogrodzonego terenu obok budynku. Szeregowa podejrzewała jednak, iż to jeszcze nie wszyscy. Nie widziała tyłów posesji, a prócz tego większość podwórza była zastawiona skrzyniami i kontenerami, za którymi także mógł się ktoś kryć. Dlatego też musieli brać na to poprawkę oraz uważać podwójnie.

          Rozeznawszy się w sytuacji, Mel przesunęła się po cichu w stronę blaszanej zasłony zamontowanej na wieży, gdzie Evan czekał na dalsze instrukcje ze zniecierpliwioną miną.

          — Dobra, robimy tak — zaczęła brunetka szeptem — na mój znak wypalimy oboje naraz, ja do tego alarmu, ty do gościa na dachu. Potem spróbuj jak najszybciej ściągnąć chociaż jednego z tych z prawej, zanim się połapią. Jest dwóch, więc wybierz jak ci wygodniej. Reszta wyjdzie w praniu.

          Zastępca szeryfa kiwnął tylko głową oraz dobył broni, gotów do akcji. Mel szybko poszła w jego ślady i ponownie usadowiła się na leżąco w dogodnej pozycji, po czym odbezpieczyła karabin. Nie zamierzała się spieszyć, żeby przypadkiem nie chybić (brak lunety przy celowniku zdecydowanie działał na jej niekorzyść), jednak wtedy wychylający się zza osłony Evan dostrzegł, że strzelec z dachu chyba ich zauważył.

          — Melka, pospiesz się — syknął, mierząc do przeciwnika.

          — Teraz!

          Ich strzały padły niemal jednocześnie i, na ich szczęście, oba były celne, aczkolwiek natychmiastowo zaalarmowały resztę strażników. Teraz rebelianci musieli działać szybko. Evan od razu otworzył ogień do edeniarza nadbiegającego z podwórka, tak jak wcześniej ustalił ze swoją towarzyszką. Ona sama natomiast zamierzała zająć się przeciwnikiem strzegącym zakładnika... jednak uprzedził ją Boomer, kundelek z farmy Rae-Rae, który cały ten czas wiernie czekał na nich na dole. Kiedy tylko sekciarz chwycił za broń, pies popędził wprost na niego i rzucił mu się z kłami do gardła. Brunetkę zamurowało.

          Podczas gdy Mel dochodziła do siebie po odkryciu, iż jej przytulaśny pupilek ma mniejsze opory przed zabijaniem niż ona sama, North pustoszył magazynek w najlepsze. Prócz sekciarzy wskazanych mu przez szeregową na polu walki pojawił się jeszcze jeden brodacz, który wcześniej opierał się o kontener w sposób niewidoczny z ich punktu widokowego, a także kultystka dotychczas stercząca na tyłach budynku. Łącznie pozostało mu czterech przeciwników. Ta liczba jednak błyskawicznie spadła do dwóch — ci najmniej uważni szybko padli, może nawet nie martwi, ale z całą pewnością wystarczająco ranni, by nie próbować dalej walczyć.

          Boomer także nie próżnował. Zaraz po wykończeniu pierwszego wroga, zwierzak popędził do kolejnego, tym razem lepiej przygotowanego do obrony. Tego już nie udało się załatwić jednym kłapnięciem. Chociaż pies próbował tak zrobić, jedyne, co w ten sposób osiągnął, to krótkotrwałe ogłuszenie od uderzenia kolbą broni w tył głowy. Mało brakowało, a skończyłby o wiele gorzej — zaraz po powaleniu go edeniarz próbował go zastrzelić — aczkolwiek na szczęście Melanie zdołała w porę się otrząsnąć i ocalić mu skórę. Z ostatnim przeciwnikiem poszło już gładko — chociaż usiłował kontratakować, utrata kompanów wyraźnie go rozproszyła. Jego porażka była tylko kwestią czasu.

          Ostatecznie zażegnawszy zagrożenie, Evan i Mel finalnie opuścili swój punkt strategiczny, by zbadać podbity teren. Natychmiast po zejściu z drabiny na powitanie wybiegł im Boomer, nadal nieco oszołomiony, ale tak czy inaczej zwarty i gotowy do dalszej podróży. North poklepał go jedynie po głowie oraz pochwalił, po czym ruszył na obchód, jednak jego towarzyszka przyklęknęła przy pupilu na trochę dłużej. Dziewczyna sprawdziła, czy psu nic się nie stało podczas walki, a kiedy upewniła się, że nie, odetchnęła z ulgą i podrapała go za uchem.

          — I kto cię nauczył takich brutalnych sztuczek, co?

          W odpowiedzi mieszaniec collie zaszczekał wesoło, merdając ogonem. Szybko jednak stracił zainteresowanie pieszczotami, zamiast tego zabierając się za obwąchiwanie pokonanych przeciwników.

          W międzyczasie Evan zdążył już dać Dutchowi cynk o odbiciu posterunku i, w międzyczasie oczekiwania na posłaną przez emerytowanego żołnierza grupę, zajął się szukaniem czegoś ciekawego wewnątrz budynku. Jego szczególną uwagę przykuło pomieszczenie, do którego drzwi, w przeciwieństwie do wszystkich innych, nie dało się otworzyć. Mężczyzna szarpał się chwilę z klamką, jednak szybko mu się to znudziło i przeszedł do nieco bardziej brutalnych metod — próbował wyważyć drzwi kopniakiem, tak jak to robili wszyscy szanowani gliniarze na filmach. Na jego nieszczęście przez myśl mu nawet nie przeszło, jak bardzo takie sceny są koloryzowane i nie tylko niczego nie zdziałał, ale wręcz prawie sam się nie połamał. Wprawdzie ostatecznie nie stało mu się nic poważnego, jednak jego wściekłe wrzaski natychmiast zwabiły do niego zaalarmowaną Melanie.

          — Wszystko okej? — Zaniepokojona kobieta obserwowała, jak jej towarzysz masuje stopę, wciąż siarczyście klnąc. W odpowiedzi obrzucono ją spojrzeniem spode łba.

          — Weź lepiej otwórz te drzwi, a nie tam sterczysz — burknął North, paląc się wewnętrznie ze wstydu.

          Brunetka westchnęła cicho, po czym mocno nacisnęła klamkę. Tak jak podejrzewała, skrzydło nie ustąpiło.

          — Trzeba rozejrzeć się za kluczem, może jest w pobliżu...

          — Nie ma, przejrzałem już tę budę.

          Reagan skinęła głową z zamyśloną miną. Wtedy zauważyła przyklejoną na ścianie tuż obok interesującego ich pomieszczenia kartkę z krótką notką, która natychmiast podpowiedziała jej, gdzie może znaleźć kluczyk.

          — Zaczekaj tu — poleciła zastępcy szeryfa, po czym ruszyła w stronę wyjścia. Evan miał właśnie spytać, dokąd idzie, aczkolwiek na widok nadjeżdżającego pickupa, tym razem nie kulciarskiego, odpuścił sobie i zamiast tego wyszedł na spotkanie Jima oraz jego kumpli mających od tej pory zajmować się posterunkiem. Jako iż przywieźli ze sobą sporo pakunków, to zaraz po powitaniu, dla zabicia czasu oczekiwania na Mel, policjant wziął się za pomoc z ich rozkładaniem.

          Brunetka pojawiła się z powrotem niedługo później i podmieniła Evana w robocie, przy okazji przekazując mu nieduży, złoty kluczyk znaleziony na zdemolowanym stoisku przed pakowalnią. Nie musiała nawet nic mówić — dla odmiany North sam od razu skojarzył fakty i pomknął sprawdzić, czy teraz wreszcie uda się wejść do zamkniętego pomieszczenia.

          Tym razem otworzenie drzwi nie stanowiło najmniejszego problemu. Klucz od Melanie pasował idealnie, po zaledwie dwóch przekręceniach go w zamku Evan był już w środku. Tam zaś zastał to, co tygryski lubią najbardziej — sporej wielkości sejf. Kod do niego był banalnie prosty do znalezienia (wystarczyło jedynie przejrzeć szuflady biurka), więc już chwilę później mężczyzna mógł cieszyć się do woli znalezioną wewnątrz gotówką. Za taką sumę mógł już spokojnie załatwić sobie znacznie porządniejszy sprzęt niż byle spluwy kradzione kultystom. I właśnie trafiła mu się na to okazja.

          Kiedy wyszedł z powrotem na zewnątrz pochwalić się znaleziskiem, reszta ekipy była akurat w trakcie rozkładania straganu z bronią. Podczas gdy Jim oraz dwóch jego kolegów zajmowało się ustawianiem skrzyń z towarem, sam właściciel stoiska skupił się na pokazywaniu szeregowej swojego wprawdzie dość ograniczonego, ale wciąż wcale niezłego zasobu karabinów wyborowych oraz snajperskich. W oczekiwaniu na swoją kolej zastępca szeryfa oparł się więc o pobliskie drzewo i przyglądał w ciszy ich poczynaniom.

          Mężczyzna od razu zauważył, iż jego towarzyszce jeden z przedstawianych modeli szczególnie przypadł do gustu. Wyposażona już na start w tłumik oraz dość mocną lunetę spluwa przypasowała jej na tyle, by ją przetestować, mimo że przy poprzednich o to nie prosiła. Za zgodą handlarza żołnierka przyklęknęła w trawie, po czym, obrawszy sobie za cel jedną z jabłoni na samym skraju tej części sadu, wypaliła kilka razy. Evan wprawdzie nie widział tego zbyt dokładnie ze względu na dużą odległość, jednak po zadowolonej minie kompanki domyślił się, iż trafiła celnie. Wydawało się, iż wszystko pasuje brunetce wyśmienicie... ale zaraz potem pojawił na temat ceny, a entuzjazm błyskawicznie opadł.

          Okazało się, że koszt karabinu zdecydowanie przekracza możliwości finansowe Melanie, która nie miała przy sobie zbyt wiele gotówki. Stanęło więc jedynie na uproszeniu sprzedawcy o odłożenie go dla niej do czasu, aż uzbiera dość pieniędzy, aby za niego zapłacić. Na razie jednak musiała obejść się smakiem.

          North bez słowa odprowadził wzrokiem wracającą do pracy towarzyszkę, po czym sam podszedł do stoiska. Dzięki kasie znalezionej w sejfie nie musiał się za bardzo przejmować cenami, jednak mimo tego nie wybrał nic drogiego — pistolet maszynowy MP5 w zupełności zaspokajał jego potrzeby. Zastępca szeryfa zapłacił za nowy nabytek i już miał wrócić do roboty, jednak ostatecznie zatrzymał się wpół kroku i westchnął ciężko, na co handlarz obrzucił go pytającym spojrzeniem.

          — Nie ma szans na żadną zniżkę na tego jej gnata, co? — spytał Evan, skinąwszy głową w stronę wygłupiającej się z psem koło auta Melanie. — No wiesz, w zamian za odbicie tej budy i w ogóle...

          — Mogę zejść stówę, ale więcej nie. Też muszę za coś żyć, stary.

          North pokręcił głową z niechęcią.

          — Może być. Policz.

\*
          Skończywszy z rozwieszaniem na dachu banera ruchu oporu w miejsce poprzedniego, kulciarskiego, Melanie usadowiła się pod jedną z jabłoni, żeby odpocząć. W końcu udało im się doprowadzić pakowalnię do stanu względnego użytkowania, jednak zajęło to dość długo — słońce już chyliło się ku zachodowi, co trochę komplikowało dotychczasowe plany jej oraz Evana. Dalsza wędrówka raczej nie wchodziła już tego dnia w grę, więc musieli rozejrzeć się za miejscem do spania gdzieś w pobliżu lub wrócić do swoich dotychczasowych gospodarzy i poprosić o nocleg na jeszcze jedną noc.

          — Hej, Mela.

          Głos Evana od razu wyrwał kobietę z rozmyślań. Podniósłszy na niego wzrok, Reagan z zaskoczeniem zauważyła, iż ten trzyma w rękach karabin, który wcześniej zarezerwowała sobie u handlarza.

          Widząc jej minę, zastępca szeryfa rzucił jej broń i podparł się pod boki.

          — Łap. To tak w ramach podziękowania, że w ogóle chcesz mi pomagać z tym całym sekciarskim gównem.

          — Dzięki, nie musiałeś... — Nieco zakłopotana dziewczyna obejrzała spluwę, po czym z powrotem podniosła wzrok na rozmówcę. — Nie mam jak cię spłacić i raczej nieprędko się to zmieni.

          — Dajże spokój, tak na dobrą sprawę to to nawet nie była moja kasa. — Evan rozsiadł się obok niej, po czym kontynuował. — A poza tym ja też na tym skorzystam. Oczywiście sam też bym sobie świetnie poradził z tymi całymi Seedami, ale wsparcie snajpera zawsze może się przydać.

          — Snajpera? — Kobieta uśmiechnęła się pod nosem z rozbawieniem. — Oj, z moimi zdolnościami jeszcze nie należy mi się takie miano. Chyba jeszcze nigdy nie strzeliłam jak należy do żywego, ruchomego celu.

          — Cóż — na widok jej miny Evan odwzajemnił uśmiech i zamaszyście objął ją ramieniem, po czym wolną ręką poczochrał po głowie — w Fall's End i tak na pewno pokażesz, na co cię stać, żołnierzyku.

          Brunetka parsknęła tylko w odpowiedzi oraz poprawiła fryzurę. Jej towarzysz miał rację — nieważne, czy jej się to podobało, czy też nie, niedługo będzie musiała się przełamać i przestać unikać strzelania do ludzi, bo inaczej sama skończy w piachu. To jednak nie był już problem na ten wieczór, zajmie się nim wtedy, kiedy zajdzie taka potrzeba. Na razie zaś nadszedł czas na odpoczynek.

## VI. Fall's End .IV

          Dalsza droga do Fall's End okazała się znacznie prostsza, niż Evan i Mel początkowo przewidywali. Kiedy wyjaśnili, jaki mają cel, towarzysze przejmujący od nich podbity posterunek bez większego problemu zgodzili się dać im auto na dalszą drogę — pod warunkiem, iż wróci ono niedługo i w jednym kawałku. W normalnych warunkach North pewnie negocjowałby wypożyczenie samochodu na dłużej, aczkolwiek w wypadku wycieczki w tamte okolice nie było to konieczne. Jego komisariat był niedaleko stamtąd, na następną wycieczkę zwinie już któryś z wozów służbowych.

          Po drodze Mel miała okazję nieco lepiej przyjrzeć się obecnemu stanowi Hrabstwa Hope. Chociaż okolica na pierwszy rzut oka wydawała się spokojna, nietrudno było dostrzec oznaki działania apokaliptycznego kultu. Część mijanych budynków była wysmarowana czarnym sprejem głoszącym różnorakie, acz nie najlepiej wróżące dla domowników hasła. Po drodze nie zauważyła też praktycznie żadnych przechodniów; ludzie najwyraźniej za bardzo bali się wyznawców, aby opuszczać swoje domy bez krytycznej potrzeby. Po drodze przejechało obok nich wprawdzie kilka aut, aczkolwiek Reagan miała wątpliwości, czy aby na pewno siedzieli w nich cywile. Na wszelki wypadek North przyspieszał, kiedy tylko znajdowali się w zasięgu wzroku innych kierowców.

          Gdy tylko Fall's End pojawiło się na horyzoncie, dwójka od razu dostrzegła unoszący się nad nim dym. Doskonale wiedzieli, co to może oznaczać — ktoś niepożądany zdołał dotrzeć na miejsce przed nimi.

          Mel asekuracyjnie poleciła Evanowi zatrzymać auto kawałek od wjazdu do miasta, aby w razie czego nie zwrócić na siebie przedwcześnie uwagi przeciwnika. Ostatnich kilkadziesiąt metrów przeszli więc piechotą, starają się dostrzec, co dokładnie dzieje się na oblężonym terenie. Główna ulica, przynajmniej z tej perspektywy, wydawała się podejrzanie spokojna, choć po podejściu bliżej okazało się, że nie do końca tak było — w momencie, gdy dwójka była o krok od wejścia między zabudowania, z baru Spread Eagle wyłonił się kultysta ciągnący za sobą młodą blondynkę. North natychmiast ją rozpoznał: widywał ją już kilka razy na komisariacie jeszcze zanim chryja z Bramami Edenu osiągnęła swoje apogeum. Kulciarz popchnął Mary May w stronę stojącego na poboczu auta, jednak ta potknęła się i upadła na kolana, zanim zdołał ją tam doprowadzić.

          — Musimy jej pomóc — syknął Evan, sięgając po spluwę. Mel skinęła jedynie głową.

          — Tylko dyskretnie.

          North spojrzał na nią jak na idiotkę.

          — Nie myślisz chyba, że mam jakikolwiek tłumik?

          Brunetka westchnęła cicho i dała mu znak ręką, żeby został tam, gdzie był, po czym sama ostrożnie podkradła się od tyłu do szarpiącego blondynkę mężczyzny. Jeśli nie chciała ściągać uwagi wszystkich przeciwników w miasteczku, to musiała zająć się tym sama.

          Żołnierka postanowiła powtórzyć manewr z dyniowej farmy — złapała wyznawcę od tyłu i poddusiła, zaciągając przy okazji za pobliską drewnianą donicę, żeby nie znajdować się aż tak bardzo na widoku. Ten był silniejszy niż poprzedni, jednak element zaskoczenia zrobił swoje; mężczyzna nie dał rady jej się wyrwać. Na wszelki wypadek kobieta zanotowała sobie jednak w pamięci, aby przygotować się psychicznie na to, iż przy kolejnej takiej akcji być może będzie już musiała użyć noża, nawet jeśli wcale tego nie chciała. Była w miarę silna, ale zawsze mogła się znaleźć grubsza ryba.

          Evan obserwował w ciszy, jak jego towarzyszka ucisza sekciarza, po czym sam ruszył w stronę zbierającej się z asfaltu Mary May. Szatyn szybko rozwiązał sznury, którymi spętano jej nadgarstki, po czym pociągnął ją w stronę szeregowej, jeszcze zanim barmanka zdążyła zasypać go pretensjami. Dopiero po przykucnięciu za donicą North pozwolił jej zacząć tyradę.

          — Gdzieście się, kurwa, tyle czasu podziewali?! — wyraźnie słychać było, iż kobieta ledwie powstrzymuje się przed krzykiem i gdyby nie czatujący w mieście wrogowie, to całe Fall's End by ją teraz słyszało. — I gdzie jest Whitehorse?! Jeśli jeszcze raz usłyszę, że on nic z tym nie może zrobić...

          — Seed go zgarnął — przerwał jej Evan, zanim zdążyła się rozkręcić. — Co tu się w ogóle stało?

          Mary May zamilkła na chwilę, usłyszawszy jego słowa. Dopiero po paru sekundach odezwała się ponownie, tym razem już jednak znacznie spokojniej.

          — Nagle nas zaatakowali, nikt nie wie, z jakiego powodu — z tymi słowy kobieta przysunęła się z niesmakiem do nieprzytomnego kultysty i odebrała mu broń, rzucając Mel spojrzenie pod tytułem "powinnaś go dobić, póki masz okazję". — Jerome jest w kościele, musimy się do niego dostać.

          North przytaknął i wyjrzał zza skrzyni z kwiatami. Na horyzoncie nie dostrzegł zbyt wielu przeciwników (głównie skumulowanych przed drzwiami przybytku, do którego to właśnie chcieli się dostać), aczkolwiek domyślał się, iż między domami jest ich więcej. Nie było najmniejszych szans na załatwienie ich po cichu, znajdowali się zbyt blisko siebie. I, jeśli miał być szczery, wcale mu to nie przeszkadzało. Nigdy nie aspirował do roli skrytobójcy, chowanie się po kątach ani ataki z zaskoczenia to nie jego bajka.

          Evan już szykował się do przemknięcia gdzieś bliżej przeciwników, aby zacząć ostrzał, kiedy Reagan chwyciła go za ramię i pociągnęła z powrotem do siebie.

          — Zaczekaj — rzekła półgłosem, po czym wskazała na dach niebieskiego domu stojącego mniej-więcej naprzeciwko kościoła. Szatyn wytężył wzrok i dość szybko załapał, czemu go zatrzymała. Edeniarze mieli na pokładzie snajpera. Gdyby tak po prostu potruchtał sobie do innej kryjówki, facet najpewniej by go zauważył i natychmiast sprowadził do parteru. Aż dziwne, że już przy poprzedniej akcji tego nie zrobił.

          — No, to teraz masz szansę przetestować swój prezent.

          Melanie westchnęła z rezygnacją. Nie to, żeby się tego nie spodziewała, aczkolwiek do ostatniej chwili wciąż naiwnie liczyła, że jakimś cudem poradzi sobie bez strzelania do ludzi.

          — Osłaniaj — mruknęła tylko i sięgnęła po umocowany na plecach karabin wyborowy. Drżącymi rękoma oparła lufę o brzeg donicy, po czym dość niezdarnie usadowiła się tak, żeby móc wycelować. Wiele razy poddawała w wątpliwość swoją decyzję o zostaniu żołnierzem, aczkolwiek kiedy miała na muszce prawdziwą, żywą osobę, miała niemalże całkowitą pewność, że źle wybrała. Teraz jednak nie było już odwrotu, więc zmusiła się do pociągnięcia za spust, całą siłą woli powstrzymując się przed zamknięciem oczu. Broń wypala gładko, ale kula mija ucho snajpera o centymetry. Chybiła.

          Gdy tylko mężczyzna na dachu zorientował się, co się stało, po Fall's End poniósł się jego ostrzegawczy okrzyk. Mary May wpiła w Mel zaalarmowane, lekko poirytowane spojrzenie. Szeregowa nawet nie próbowała go odwzajemnić.

          — Przepraszam... — jęknęła, kuląc się lekko. Wyraźnie podskoczyła, kiedy Evan klepnął ją w ramię na pocieszenie.

          — Dawaj jeszcze raz — zachęcił mężczyzna w odpowiedzi na jej nieme pytanie. — Jak nie trafisz w głowę, to gdziekolwiek indziej, byleby nie mógł więcej strzelać. My zajmiemy się tymi na dole.

          Reagan nie ośmieliła się zaprotestować, więc Evan zostawił ją w spokoju, żeby zebrała się do kupy, a sam wziął się za swoją część zadania. Przemieściwszy się za sąsiednią donicę, policjant wychylił się tak, żeby w miarę możliwości nie wystawiać się wrogiemu snajperowi na odstrzał i zaczął naparzać do biegnącego w ich stronę łysola. Niedługo później z pomocą przyszła mu także uratowana właścicielka baru, która obeszła swój lokal dookoła i skryła się za jego rogiem, by stamtąd walić na chybił-trafił do każdego, kto nosił sekciarski uniform.

          Przeciwników faktycznie okazało się być sporo więcej, niż Evan początkowo widział. Kiedy rozpoczęła się strzelanina, kolejnych kilku wybiegło z kościoła, a garść czy dwie kolejnych wyłoniła się spomiędzy domów w głębi miasteczka. Nawet mimo iż do policjanta i barmanki dołączyło jeszcze kilkoro lokalnych, którzy dotychczas ukrywali się w budynkach, ofensywa szła dość opornie.

          Tymczasem Melanie finalnie udało się pozbyć nieszczęsnego snajpera, chociaż mało brakowało, a dałaby mu uciec. Trafiła dopiero za trzecim razem, kiedy już próbował zsunąć się na dół i omal nie zniknął jej z pola widzenia po drugiej stronie dwuspadowego dachu. Kiedy zauważyła jego zamiary, wypaliła dwa razy już w lekkiej panice, mierząc tylko o tyle, o ile. Za drugim razem przyfarciła, ale udało się o mały włos.

          Kiedy upewniła się, iż strzelca wyborowego mają z głowy, brunetka rozejrzała się po polu bitwy, próbując ogarnąć, co się dzieje i czy gdzieś powinna pomóc. Pomimo mniejszej liczebności Evan i spółka radzili sobie nieźle, aczkolwiek, jak okazało się już moment później, do końca walki wciąż było daleko.

          W pewnym momencie, podczas gdy szala zwycięstwa wreszcie przechyliła się dość znacznie w stronę ruchu oporu, w miasteczku rozległ się charakterystyczny ryk silnika samolotu — najpierw cichy, odległy, ale z każdą chwilą coraz głośniejszy. Parę sekund później kulciarski myśliwiec otworzył ogień.

          — Kryć się! — wrzasnęła Mary May, rzucając się w stronę baru i omal nie potykając na jego progu. Melanie, wtenczas już znajdująca się kilka metrów od zdewastowanego kościoła, postanowiła zaryzykować i wpakować się do środka bez sprawdzania, ilu i czy w ogóle wrogów w nim zostało, a Evan bez wahania poszedł w jej ślady. Nie wszystkim z miejscowych bojowników udało się jednak uciec przed myśliwcem — kilku schroniło się w pierwszych lepszych otwartych lokalach, aczkolwiek jeden nie zdążył. Samolot dosłownie go poszatkował. Nie było czego zbierać.

          Przyczajona w progu kościoła Reagan jęknęła żałośnie na ten widok, ale nic ponadto nie mogła zrobić. Obiecała sobie jednak, iż zadba, aby został należycie pochowany, zanim wraz z Evanem, nawiasem mówiąc okradającym właśnie zwłoki zastrzelonego na wejściu Edeniarza, co wyjątkowo jej się nie podobało, wyruszą dalej.

          Kobieta obserwowała jeszcze przez moment ofiarę nalotu oraz krążący wokół miasta niczym sęp myśliwiec, po czym odwróciła się w stronę ołtarza, gdzie North właśnie uwalniał związanego pastora.

          — Nic panu nie jest? — spytała, podchodząc bliżej. Ciemnoskóry mężczyzna podniósł się z kolan i rozmasował obolałe nadgarstki, po czym posłał jej łagodny uśmiech.

          — Wszystko w porządku.

          — To ma ktoś pomysł, co zrobić z tym cholernym samolotem? — wtrącił Evan, stając koło brunetki ze skrzyżowanymi ramionami. — Naparzanie do niego z pistoletu chyba nie przejdzie, za mało amunicji.

          — Handlarz ze sklepu po drugiej stronie ulicy niedawno chwalił się, że udało mu się sprowadzić bazookę z Arizony. Jeszcze tydzień temu powiedziałbym, że to raczej niezbyt opłacalny zakup, ale teraz mogłaby się przydać...

          Usłyszawszy to, Ev gwałtownie odwrócił głowę w stronę żołnierki.

          — Umiesz strzelać z czegoś takiego?

          Melanie otworzyła szerzej oczy, po czym zaczęła energicznie kręcić głową.

          — Nie, nie, nie, ja z niczego już dzisiaj nie strzelam.

          — Ej, no weź! — Kolejne zaprzeczenie. — Każdemu czasem się zdarzy skopać, nie możesz się teraz poddać. Poza tym ja nigdy nie miałem takiego bydlaka w rękach, przecież toto mi łapy pourywa przy wystrzale.

          — Naprawdę nie ma tu nikogo innego, kto wiedziałby, jak ją obsługiwać? Nie wiem, chociażby ten facet, który ją sprowadził...

          — Jak go znajdziesz, to możesz spytać — słysząc westchnienie w odpowiedzi, North pokręcił głową. — Mela, serio, przecież nic takiego się nie stało.

          — Ale mogło.

          Tym razem to on westchnął i złapał ją za ramiona, po czym spojrzał prosto w oczy.

          — Słuchaj, nie mamy teraz czasu na takie pierdoły. Plan jest taki: pokażę ci, które drzwi to ten sklep z bronią, a kiedy ten kulciarski sukinsyn będzie nawijał swoim złomem za miastem, przebiegniesz się tam i poszukasz wyrzutni rakiet. Któryś z chłopaków mógł się tam schować. Jeśli on będzie umiał ją obsłużyć, to mu ją oddasz, a jeśli nie, to sama będziesz musiała zdjąć ten myśliwiec. Jak nie trafisz, to mówi się trudno, coś wymyślimy. Może na magazynie znajdzie się jeszcze jakaś inna zabawka, która nam się przyda. A ja i pastor Jerome w tym czasie spróbujemy się pozbyć tych niedobitków, którzy nadal gdzieś tam biegają.

          — Mam jakiekolwiek inne wyjście?

          — Nie masz.

         — Tak myślałam — mruknęła kobieta z rezygnacją, po czym niechętnie ruszyła w stronę wyjścia z kościoła i wyjrzała zza futryny, omal nie dostając kulki w łeb już na start. Jeden z przeciwników przyczajonych za autem stojącym przed wejściem cały czas obserwował drzwi i tylko czekał na taką okazję. Chybił, ale mało brakowało. Na jego nieszczęście podążający za brunetką Evan miał już znacznie lepszego cela i natychmiast sprowadził go do parteru.

          — Daj mi chwilę, zaraz pozbędę się tych trepów — obiecał szatyn, celując do nadbiegającej członkini kultu. Dopiero wtedy dostrzegł poległego towarzysza, ale postanowił nie komentować tego odkrycia i skupić się na obecnym zadaniu. Nie zamierzał jednak ukrywać, iż dodało mu to nieco determinacji do jego wykonania.

          Pilot myśliwca dość szybko dostrzegł ich poczynania i próbował dosięgnąć ich swoim działem, jednakże bezskutecznie. North oraz Jerome, który dołączył w międzyczasie, pozbyli się wszystkich przeciwników w swoim zasięgu, zaś Mary May, dostrzegłszy ich poczynania, postanowiła im pomóc, ściągając na siebie uwagę pilota poprzez ostrzelanie go serią z kradzionego od kultystów karabinu. Dzięki tej dywersji wszystko poszło zgodnie z planem — Mel mogła swobodnie przedostać się do sklepu z bronią, gdzie czekał już na nią jeden z bojówkarzy.

          Wyrzutnia rakiet znalazła się dość szybko — broni tej wielkości trudno nie zauważyć. Do tego Reagan wygrzebała też niewielką skrzynkę z pięcioma nabojami do niej. Niestety jednak jej nowy towarzysz, który już wcześniej ukrył się w sklepie, nie potrafił obsługiwać sprzętu tego rodzaju. W ostateczności więc, chcąc nie chcąc, musiała poradzić sobie sama.

          Jeśli miała być szczera, Melanie kompletnie nie wiedziała, jak się za to zabrać. Bazooka to nie pistolet, którego nabój praktycznie od razu trafia w wyznaczony cel; rakiecie zajmuje to zdecydowanie dłużej. Jak więc miała trafić samolot pozostający cały czas w ruchu? Nie miała bladego pojęcia. Aczkolwiek gdyby nie spróbowała, to znowu by wszystkich zawiodła, więc musiała improwizować.

          Na początku usiłowała wycelować w myśliwiec, kiedy ten przelatywał w pobliżu, aczkolwiek zmarnowała tylko dwa pociski — ze swojej obecnej pozycji nie miała szans trafić, chyba że nagle nauczyłaby się wykonywać skomplikowane rachunki fizyczne w myślach i przeliczyła trajektorię lotu rakiety. Miałaby realną szansę cokolwiek zdziałać tylko, jeśli znalazłaby się dokładnie na wprost samolotu. Tyle że gdyby nie trafiła, najpewniej skończyłaby tak jak ich poległy towarzysz.

          Mimo wszystko brunetka zdecydowała się postawić wszystko na jedną kartę i skorzystać z tej metody. W końcu była żołnierką, jej główną misją było chronienie cywilów — a ten myśliwiec stanowił dla nich bardzo konkretne zagrożenie, o czym już się niestety przekonała. Dlatego też kiedy ten nawracał, aby znów zrobić rundkę wzdłuż głównej ulicy, Reagan wyszła na drogę, uklęknęła na jej środku i oparła sobie wyrzutnię o ramię, gotowa do dość ryzykownego strzału. Bała się, owszem, ale adrenalina też zrobiła swoje. Teraz albo nigdy.

          Zielonooka obserwowała w ciszy, jak pilot zauważa jej pojawienie się i bez namysłu nakierowuje swoją maszynę wprost na nią. Ignorując dzikie okrzyki Evana obijające jej się o uszy gdzieś w tle, poprawiła pozycję wyrzutni oraz wycelowała. Pod tym kątem powinna dać radę, jeśli tylko przeciwnik nie zdąży się zorientować i zmienić kursu. Nie czekając więc, aż to zrobi, dziewczyna spróbowała opanować drżenie rąk, ostatni raz skorygowała ułożenie lufy i wystrzeliła. Odrzut był dosyć mocny, ale spodziewała się tego, więc nie skończyła na glebie. Zamiast tego jedynie odruchowo się skuliła i zacisnęła powieki w obawie przed ostrzałem.

          Ten jednak nie nastąpił. Kiedy dziewczyna otworzyła oczy, wrak myśliwca właśnie z impetem walnął o ziemię kawałek za nią, omal nie przyprawiając jej o zawał. Zanim otrząsnęła się do końca, Evan był już przy niej.

          — Kurwa, Melka, kazałem ci zdjąć samolot, a nie popełnić seppuku! — Mężczyzna podał jej rękę i pomógł wstać, po czym otrzepał jej koszulę z kurzu.

          — Przecież zdjęłam.

          Kobieta odetchnęła głęboko, po czym spojrzała przez ramię na szczątki maszyny. Tym razem jej się udało, niemniej jej towarzysz zdecydowanie miał rację: to było naprawdę głupie posunięcie. Ważne jednak, że się udało, to najistotniejsza sprawa.

\*
          Po przeczesaniu terenu oraz wypłoszeniu (lub wyeliminowaniu) wszystkich sekciarzy, którzy wciąż ukrywali się w okolicy, Mel i Evan zajrzeli do Spread Eagle, żeby porozmawiać z pozostałymi. Na miejscu czekał już na nich pastor Jerome, recytujący akurat fragmenty Pisma Świętego z pamięci. Dostrzegłszy towarzystwo, mężczyzna uśmiechnął się i podał im rękę na powitanie.

          — Nie twierdzę, że znam boski plan, ale potrafię rozpoznać dobro — odezwał się pastor. — Zyskujecie nie lada reputację, moi drodzy. Jesteście pierwszym od dawna przejawem dobra, jakie zstąpiło na naszą dolinę.

          — Cóż, dzięki — odparł North, jednak po jego minie dało się wywnioskować, iż dość sceptycznie podchodził do tego typu przemówień. Reagan podziękowała jedynie skinieniem głowy.

          — Możesz pomóc?

          Zza pleców Jerome'a dobiegł ich głos Mary Mary, która akurat znosiła z piętra wieżę skrzynek z alkoholem wyższą od niej samej. Duchowny natychmiast potruchtał w jej stronę.

          — Próbujesz skręcić sobie kark? — Mężczyzna zdjął z kupki karton położony na wierzchu, po czym zabrał go w stronę blatu. Evan postanowił pójść w jego ślady i wziąć od niej kolejną skrzynkę, w efekcie czego blondynka pozostała tylko z jedną. Finalnie wszystkie trzy spoczęły przy barze już chwilę później.

          — Myślałem, że Bramy Edenu wszystko skonfiskowały — zagaił Jeffries.

          — Rodzina Fairgrave by się mnie wyparła, jeśli nie miałabym ukrytych zapasów. Uczyłam się od najlepszych — z tymi słowy barmanka sięgnęła po zdjęcie rodzinne leżące na wierzchu jednej ze skrzynek. Nawet nie znając jej historii, Evan od razu domyślił się, iż osób, które na nim widniały, nie było już wśród żywych.

          — To miasto sporo przeszło, zastępco — zwrócił się do Northa pastor. — Jesteśmy wam winni podziękowania, ale...

          — Wiem, że szukasz swoich ludzi — wtrąciła się Mary May, kładąc cztery metalowe kubki na blacie przed nimi. — Ale prawda jest taka, że nie tylko ty potrzebujesz pomocy. Pastor i ja nie damy sobie sami ze wszystkim rady.

          — Rozejrzyj się i zobacz, czy możesz pomóc, a nie pozostaniemy dłużni — z tymi słowy wielebny nalał zawartość butelki ze skrzynki do przyniesionych przez barmankę naczyń, po czym podał Evanowi jedno z nich. — Co ty na to?

          — Zrobi się. — Szatyn wziął od niego kubek i przyjrzał się zawartości. — Byle szybko.

          Duchowny skinął na podpierającą ścianę koło wyjścia Melanie, ta jednak dała mu do zrozumienia gestem dłoni, że na razie podziękuje. Od dawna już nie piła alkoholu i póki co nie planowała tego zmieniać.

          — Swoją drogą, nie kojarzę za bardzo twojej koleżanki, North. — Mary May wychyliła się znad blatu i zlustrowała żołnierkę spojrzeniem. — Przedstawisz nas sobie?

          — A, tak, jasne. Mary May, wielebny, to jest szeregowa Melanie. Federalny wziął ją ze sobą do pomocy przy aresztowaniu Josepha.

          — Miło poznać.

          Reagan pozdrowiła ich skinieniem głowy. Trochę głupio czuła się jako ta jedna osoba z zewnątrz, której nikt nie zna, dlatego nie ingerowała w ich rozmowę i po cichu liczyła, iż nie będą jej do tego nakłaniać. Na szczęście jednak na przedstawieniu się skończyło. Zaraz po tym pozostali zgromadzeni zajęli się toastem i zupełnie stracili nią zainteresowanie.

          — Wpadnij w wolnej chwili do kościoła — zwrócił się do Evana pastor, dopijając zawartość swojego kubka. — Mam dla ciebie coś do zrobienia.

          Z tymi słowy mężczyzna zabrał Pismo Święte, które miał w zwyczaju wszędzie nosić ze sobą, po czym wyszedł. Miał jeszcze sporo roboty — kościół był w rozsypce, a trzeba było w nim przecież zorganizować pogrzeb dla dzisiejszych ofiar. Postanowił więc zająć się doprowadzaniem go do porządku, póki jeszcze widno na dworze i zostawić Evana oraz Mel w rękach Mary May.

          Reagan obserwowała chwilę w ciszy, jak pozostała dwójka jej towarzyszy układa butelki z różnorakim alkoholem na półkach i debatuje o sytuacji w okolicy, zastanawiając się, czy nie powinna im pomóc. Ostatecznie jednak postanowiła się nie wtrącać i posłusznie zaczekać, aż skończą, żeby wziąć Evana na stronę. Jeśli chciała zrezygnować, to musiała to zrobić teraz — i dobrze byłoby go wcześniej o tym uprzedzić. Po dzisiejszych chryjach była już niemal pewna, że kompletnie nie nadawała się do roboty, którą sobie wybrała. Zresztą, raczej nietrudno to zauważyć. Może i czasem bywała użyteczna, ale w trakcie otwartej walki ona i jej awersja do zabijania ludzi były jak kula u nogi, której Northowi zdecydowane nie potrzeba.

          Kiedy policjant i barmanka wreszcie skończyli, Mel podeszła do szatyna i pociągnęła go lekko za rękaw.

          — Masz chwilę?

          Mężczyzna spojrzał na nią pytająco, po czym skinął głową.

          — To może ja was zostawię — zaoferowała Mary May, po czym, nie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę wyjścia kuchennego. — Poszukam Casey'ego i powiem mu, że może wracać do roboty. Przypilnujcie baru.

          Z tymi słowy zniknęła za tylnymi drzwiami. Evan odprowadził ją wzrokiem, po czym przeniósł spojrzenie na czarnowłosą żołnierkę i skrzyżował ręce na piersi.

          — To co tam?

          — Chciałam tylko dać znać, że dalej już chyba podziałasz sobie solo — oznajmiła dziewczyna z lekkim zakłopotaniem. Zaskoczony North otworzył usta, żeby coś powiedzieć, jednak od razu je zamknął, by po chwili zacząć jeszcze raz, jednak tym razem z większą dozą oburzenia.

          — Co? A to niby czemu?

          — Po prostu... nie jestem do tego stworzona, okej? — zaczęła dość ostrożnie szeregowa, jednak ton głosu rozmówcy sprawił, iż jej nastawienie nieznacznie, choć wciąż zauważalnie straciło na pokorze. — Nie potrafię zabijać i nie chcę tego robić. Lepiej poradzisz sobie sam. Albo z kimś innym, jeśli wolisz. Teraz już przecież nie jesteś na mnie skazany, możesz wybrać sobie do pomocy kogokolwiek chcesz z tutejszych. Na pewno ci nie odmówią.

          — Oczywiście, że potrafisz, a ten tam na zewnątrz to niby co? — Zastępca szeryfa wskazał kciukiem za siebie, w stronę drzwi frontowych. Nie dało się przez nie wprawdzie niczego zobaczyć, aczkolwiek Mel wiedziała, że ma na myśli wciąż niesprzątnięty wrak myśliwca na zewnątrz. — Poza tym nigdy nie byłem na ciebie skazany, wcale nie miałem obowiązku brać cię gdziekolwiek ze sobą. Ale wziąłem, bo tak chciałem. A jeśli ty mnie zostawisz, to kto inny dopilnuje, żebym nie władował się w jakiś szajs?

          — Nie wiem, pastor, Mary May, może ten twój znajomy, który cię tu w ogóle przysłał...

          — Jerome i Fairgrave muszą pilnować Fall's End, w razie gdyby Johna znowu coś napadło i przysłał tu swoich ludzi, a Dutch w ogóle nie rusza tyłka z bunkra.

          — To ktoś inny. Nie wiem, nie znam tu nikogo, ale na pewno masz jakichś kumpli z okolicy. Ktokolwiek, byle nie ja. Odpadam.

          Na tym Melanie postanowiła najwyraźniej uciąć rozmowę, gdyż odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę drzwi. Evan jednak wcale nie miał ochoty tak szybko kończyć tematu, ani tym bardziej szukać sobie nowego towarzystwa. Problem w tym, że nie miał pomysłów, jak ją skłonić do zmiany decyzji. Przynajmniej na razie.

          — No weź — zawołał za nią. Zero reakcji. — Mel! — wciąż nic. Wtedy jednak doznał olśnienia. — Tak się składa, że mam taki jeden koronny argument, przez który nie możesz się teraz wypisać.

          To zadziałało. Kobieta zatrzymała się dwa kroki od wyjścia i odwróciła w jego stronę, wyraźnie sceptyczna.

          — Tak? A jakiż to?

          — Staci Pratt.

          Gdyby wzrok mógł zabijać, North by już nie żył.

          — Oj, myślałaś, że nie zauważyłem? — policjant uśmiechnął się, wyraźnie dumny z celnego strzału, po czym podparł się pod boki. — Być może jestem odrobinkę głupi, ale z całą pewnością nie ślepy. I chociaż naprawdę nie mam pojęcia, co ci się w nim podoba, to wierz mi, widać, że coś jednak tak.

          — Wcale nie. Po prostu uważam, że moglibyśmy się zakolegować. Jest... miły — mruknęła kobieta, aczkolwiek widać było, że sama też doskonale wie, jak bardzo niewiarygodnie to brzmi.

          — Jasne, jasne, oczywiście — Evana wybitnie świerzbił język, żeby się z nią jeszcze trochę podroczyć. Ot, na przykład, zwrócić uwagę, że to niezwykle śmiały wniosek ze strony kogoś, kto zamienił z nim może ze dwa zdania. Aczkolwiek dla własnego bezpieczeństwa oraz powodzenia tej rozmowy postanowił się z tym póki co wstrzymać. — W każdym razie twój "miły kolega" siedzi aktualnie na dywaniku u Seedów i raczej nie jest mu tam zbyt przyjemnie. A jeśli zostanę ze swoim zadaniem sam, przez co będę je wykonywał znacznie wolniej, albo, co gorsza, coś mi się w międzyczasie stanie, to wyciągnięcie go stamtąd może się znacznie, znacznie przedłużyć...

          — Próbujesz mnie szantażować?

          — Nazwij to sobie jak chcesz, ja tylko przedstawiam ci fakty. — Mężczyzna wyruszył ramionami, niby to zupełnie obojętnie. W duchu jednak zaczął już świętować swoje pewne zwycięstwo.

          — Uch, jesteś okropny — fuknęła brunetka, po czym skrzyżowała ręce na piersi i teatralnie odwróciła głowę, obrażona. Piwnooki zaśmiał się tylko z zadowoleniem, po czym ruszył w jej kierunku, a następnie objął ją ramieniem, wolną ręką czochrając jej włosy.

          — Widzisz? Jesteśmy umówieni. Najpierw pójdziemy uwolnić moją księżniczkę z Seedowego zamku, a później wybierzemy się po tę twoją.

          Mel przewróciła tylko oczami i dźgnęła go łokciem pod żebro. Zanosiło się na to, że nie będzie jej dane tak szybko odejść ze służby.