Huey Long

**Huey Long** (ur. 30 sierpnia 1893 r.) nazywany "Kingfish", jest amerykańskim politykiem, służącym jako senator ze stanu Luizjana oraz jest przywódcą populistycznej partii America First Union Party. Jako zdeklarowany populista, Long jest najbardziej znany z programu Share Our Wealth, a jego motto "Every Man A King" proponuje nowe metody redystrybucji bogactwa, mające na celu ożywienie klasy robotniczej w Ameryce.

## Wczesne życie

Long urodził się 30 sierpnia 1893 r. w Winnfield, w stanie Luizjana, siedzibie Winn Parish, wiejskiej społeczności w północno-środkowej części stanu. Był synem Hueya Pierce'a Longa oraz był siódmym z dziewięciorga dzieci w rodzinie klasy średniej, która posiadała gospodarstwo. Uczęszczał do lokalnych szkół, gdzie był doskonałym uczniem i miał podobno fotograficzną pamięć. W 1908 r. Long rozesłał petycję z prośbą o zwolnienie dyrektora Winn Parish. Został następnie wydalony ze szkoły. Po śmierci matki Longa jego ojciec ożenił się ponownie.

Long wygrywał debaty, które dawały mu stypendium na studiowanie na Uniwersytecie Stanowym w Luizjanie, lecz nie miał dość pieniędzy, by kupić wymagane książki. Zamiast tego spędził następne cztery lata jako obwoźny sprzedawca, sprzedając książki, konserwy i leki, a także pracując jako aukcjoner. Gdy podczas Weltkriegu liczba kupujących znacznie się zmniejszyła, na wezwanie swej matki dołączył do seminarium baptystów. Jednak wkrótce opuścił, je gdyż stwierdził, że to nie dla niego.

## Kariera prawnicza

Huey przez wiele uczył się prawa na uniwersytecie w Oklahomie, a następnie na uniwersytecie w Nowym Orleanie. W 1915 roku przekonał rektora, by pozwolił mu zdać egzamin po zaledwie roku spędzonym w Tulane. Zdał i rozpoczął prywatną praktykę w Winnfield. Później, w Shreveport, spędził 10 lat reprezentując drobnych przedsiębiorców przeciwko dużym przedsiębiorstwom, w tym w sprawach o odszkodowania dla pracowników. Często mówił z dumą, że nigdy nie wziął sprawy przeciwko biednemu człowiekowi. Wielką sławę zdobył po oskarżeniu wielkiej korporacji Standard Oil o nieuczciwe praktyki biznesowe. W trakcie swojej kariery Long kontynuował atakowanie wpływów Standard Oil w polityce stanowej i oskarżył firmę o eksploatację ogromnych zasobów ropy i gazu w stanie.

## Kariera polityczna

### Początkowe kroki

W 1918 r. Long został wybrany do Luizjańskiej Komisji Kolejowej w wieku dwudziestu pięciu lat na fali sprzeciwu wobec Standard Oil. Jego kampania dla Komisji Kolejowej wykorzystywała techniki, które udoskonalił później w swojej politycznej karierze: intensywne korzystanie z drukowanych okólników i plakatów, wyczerpujący harmonogram osobistych wizyt na luizjańskich wsiach oraz ostre ataki na swoich przeciwników. Wykorzystał swoją pozycję w komisji, by wzmocnić swoją populistyczną reputację jako przeciwnika dużych przedsiębiorstw naftowych i przedsiębiorstw użyteczności publicznej, walcząc z podwyżkami stóp i monopolami rurociągowymi.

Jako przewodniczący Komisji Służby Publicznej w 1922 r. Long wygrał proces sądowy przeciwko firmie Cumberland Telephone & Telegraph Company za nieuczciwe podwyżki stóp, co spowodowało zwrot gotówki w wysokości 440 000 dolarów do 80 000 oszukanych klientów. Long skutecznie argumentował sprawę w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Najwyższym Stanów Zjednoczonych, co skłoniło prezesa Sądu Najwyższego Williama Howarda Tagada do opisania Longa jako jednego z najlepszych umysłów prawniczych, jakie kiedykolwiek spotkał.

### Wybory w 1924

Long wystartował w wyborach na gubernatora Luizjany w 1924 roku, zaczynając od krytyki Standard Oil, Parkera oraz stanowej hierarchii politycznej. W tej kampanii stał się jednym z pierwszych polityków Południa, który używał przemówień radiowych i ciężarówek z głośnikami. Huey wtedy zaczął nosić biały, lniany garnitur. Zajął trzecie miejsce, głównie dlatego, że nie zajął określonego stanowiska wobec Ku Klux Klanu, którego działalność była głównym problemem podczas kampanii. Pomimo tego ponownie został wybrany do Komisji Służby Publicznej.

### Wybory w 1928

Long spędził cztery lata budując swoją reputację i organizację polityczną, w tym wspierając katolickich kandydatów do budowania wsparcia w południowej Luizjanie, która była silnie katolicka ze względu na swoje francuskie i hiszpańskie dziedzictwo. W 1928 r. ponownie kandydował na gubernatora, prowadząc kampanię pod hasłem "Każdy człowiek jest królem, ale nikt nie nosi korony", które przejął od populistycznego kandydata na prezydenta Williama Jenningsa Bryana. Ataki Longa na przemysł usług i przywileje korporacyjne były niezwykle popularne, podobnie jak wymyślone przez niego wizerunek bogaczy jako "pasożytów", którzy złapali więcej niż sprawiedliwy udział w publicznym bogactwie, jednocześnie marginalizując biednych. Long wygrał w 1928 roku głównie dzięki mieszkańcom wsi, którym obiecał rozbudowanie usług rządowych jak jeszcze nikt.

### Gubernator w latach 1928-1932

Wreszcie jako gubernator Long zaczął szybko konsolidować swoją władzę, czyli zwalniać tysiące jego przeciwników w adminsitracji rządowej - od dyrektorów departamentów do prostych robotników drogowych. Podobnie jak poprzedni gubernatorzy, obsadził wakaty swoim zwolennikami z czasów kampanii wyborczej. Każdy pracownik państwowy, który zdobył pracę dzięki nowemu gubernatorowi był zobowiązany do wpłaty części swej pensji do *skrzyni wojennej* Longa. Środki te były trzymane w słynnym zamkniętym *polu do odliczenia*, które miało być używane według uznania Longa do celów politycznych.

Po wzmocnieniu kontroli nad państwowym aparatem politycznym Long przeforsował szereg ustaw podczas sesji legislacyjnej stanu Luizjana w 1929 r., które były wypełnieniem jego obietnic wyborczych. Obejmowały one bezpłatne podręczniki dla dzieci w wieku szkolnym, wsparcie kursów nocnych z zakresu czytania i pisania dla dorosłych oraz dostawę taniego gazu ziemnego dla miasta Nowy Orlean.

Long rozpoczął bezprecedensowy program robót publicznych, budując drogi, mosty, szpitale i instytucje edukacyjne. Jego ustawy spotkały się z oporem ze strony wielu ustawodawców, obywateli i mediów, ale od dawna stosował agresywną taktykę, aby zapewnić uchwalenie proponowanego ustawodawstwa. Pojawiał się niezapowiedziany na sesjach Izby Reprezentantów i Senatu lub w komitetach domowych i rozmawiał z niezdecydowanymi posłami lub po prostu zastraszał swych przeciwników. Te taktyki były bezprecedensowe, ale zaowocowały uchwaleniem większości programu legislacyjnego Longa. Realizując swoje obietnice wyborcze, Long uzyskał status bohatera wśród ubogiej ludności wiejskiej w stanie. Ponieważ gazety państwowe były finansowane przez opozycję, w marcu 1930 r. Long założył własną gazetę, *Louisiana Progress*, która pokazywała osiągnięcia gubernatora i krytykowała jego wrogów. Aby otrzymać lukratywne kontrakty państwowe, firmy zobowiązane były do wykupywania ogłoszeń w tej gazecie.

### 1930: Porażka w Legislaturze i kampania do Senatu

W trakcie sesji ustawodawczej w 1930 r. Long zaproponował kolejną ważną inicjatywę budowy dróg, a także budowę nowego budynku Kapitolu w Baton Rouge. Legislatura stanowa odrzuciła ten projekt ze względu na wysokie koszty; ponadto odrzuciła też inne jego projekty. W odpowiedzi na to gubernator zapowiedział uczestnictwo w wyborach do Senatu z ramienia Partii Demokratycznej. Przedstawił swoją kampanię jako referendum w sprawie swoich programach: jeśli wygrałby, uznałby to za znak, że społeczeństwo poparło jego programy, a jeśli przegrałby, obiecał zrezygnować. Long pokonał urzędującego senatora Josepha E. Ransdella stosunkiem głosów 149,640 (57,3%) do 111,451 (42,7%). Mimo, że został wybrany do Senatu podczas sesji w 1931 roku, Long zamierzał skończyć swoją kadencję gubernatorską w 1932.

### 1930-1932: Odnowiona siła

Po tym, jak zdobył zdecydowane poparcie elektoratu z Luizjany, Long powrócił, by z nową siłą popchnąć swój program legislacyjny. Negocjując z korzystnej pozycji, Long zawarł porozumienie ze swoimi długoletnimi rywalami z Nowego Orleanu: będą wspierać jego ustawodawstwo i kandydatów w przyszłych wyborach w zamian za budowę mostu nad rzeką Missisipi, lotniska w Nowym Orleanie oraz wyłożenie pieniędzy na ulepszenie infranstruktury w mieście. Dzięki temu wsparciu udało się znacznie podwyższyć podatek od benzyny, uchwalić nowe wydatki na szkołę oraz projekt ustawy o budowie nowego Kapitolu Stanowego Luizjany i wydać obligacje o wartości 75 milionów dolarów na budowę dróg. Łącznie z autostradą pomiędzy Nowym Orleanem a Baton Rouge, sieć dróg Longa dała Luizjanie jedne z najnowocześniejszych dróg w kraju i pomogła stworzyć państwowy system autostrad. Przeciwnicy Longa oskrażyli go, że poprzez skumulowanie władzy w swoich rękach stał się de facto dyktatorem Luizjany.

Jako gubernator Long stał się gorącym zwolennikiem Louisiana State University (LSU), głównego publicznego uniwersytetu stanowego w Baton Rouge. Znacznie zwiększył finansowanie LSU i rozszerzył jego rekrutację z 1600 do 4 000 studentów. Long ustanowił wysokie stypendia, które pozwalały ubogiej młodzieży na studia na LSU, a ponadto stworzył Katedrę Medycyny oraz wybierał rektora.

W październiku 1931 r. Porucznik-Gubernator Cyr, ówczesny wróg Longa, argumentował, że senator-elekt nie może już pozostać gubernatorem. Cyr ogłosił, że jest prawowitym gubernatorem. W odpowiedzi Long otoczył Kapitol oddziałami Gwardii Narodowej i odpierał nielegalny "zamach stanu". Long udał się do Sądu Najwyższego Luizjany, aby Cyr został usunięty jako Porucznik-Gubernator. Twierdził, że urząd Porucznika-Gubernatora był nieobsadzony, ponieważ Cyr zrezygnował, gdy próbował objąć gubernatorstwo. Jego sprawa była udana. Zgodnie z konstytucją stanu prezydent Senatu i sojusznik Longa Alvin Olin King został Porucznikiem-Gubernatorem.

Long wybrał swojego przyjaciela z dzieciństwa, Oscara Kelly'ego Allena, jako kandydata, który zastąpił go w wyborach z 1932 roku, z hasłem wyborczym "Ukończę pracę". Przy wsparciu bazy wyborczej Longa Allen wygrał w cuglach. Huey mając zapewnionego sojusznika wreszcie objął urząd senatora w styczniu 1932 roku.

### Long w Senacie, 1932-36

Long przybył do Waszyngtonu, by zająć miejsce w Senacie USA w styczniu 1932 roku, chociaż był nieobecny przez ponad połowę dni w sesji w 1932 roku. W kontekście Wielkiego Kryzysu wypowiedział charakterystyczne, ogniste przemówienia, które potępiły koncentrację bogactwa w rękach kilku osób. Skrytykował także przywódców Partii Demokratycznej i Republikańskiej za niewystarczające zaradzenie kryzysowi. W wyborach prezydenckich w 1932 r. Long stał się zwolennikiem kandydatury Franklina Delano Roosevelta. (Jest to dziura fabularna, gdyż FDR zmarł w 1921). Uważał, że Roosevelt jest jedynym kandydatem, który chce i może przeprowadzić drastyczną redystrybucję bogactwa, które Long uznał za konieczne, aby zakończyć Wielki Kryzys. Podczas Narodowe Konwencji Demokratycznej Long przekonał kilka niezdecydowanych delegacji, aby zagłosowały na FDR. Spodziewano się, że będzie ważną figurą w kampanii prezydenckiej Roosevelta, jednak rozczarował się, kiedy Demokrata odwiedził tylko kilka stanów Środkowego Zachodu. Kiedy Roosevelt przegrał wybory w 1932 roku z Republikanami pod przewodnictwem Herberta Hoovera, Long publicznie wycofał swoje poparcie dla niego i dla Partii Demokratycznej.

Hoover uważał Longa za radykalnego demagoga i prywatnie powiedział, że Long wraz z generałem MacArthurem "są najbardziej niebezpieczni w Ameryce". W czerwcu 1933 r., próbując podważyć dominację Longa, Hoover przerwał Longowi konsultację w sprawie dystrybucji funduszy federalnych w Luizjanie. Aby zdyskredytować Longa i zniszczyć jego bazę wyborczą, w 1934 Hoover zlecił Internal Revenue Service zbadanie finansów Longa. Choć nie udało im się połączyć Longa z żadnym przestępstwem, niektórzy porucznicy Longa zostali oskarżeni o uchylanie się od podatku dochodowego, ale tylko jeden został skazany.

### America First-Union Party i wybory prezydenckie w 1936 roku

Long nadal utrzymywał skuteczną kontrolę nad Luizjaną, gdy był senatorem, zacierając granicę między polityką federalną i stanową. Chociaż nie miał do tego władzy konstytucyjnej, Long kontynuował opracowywanie i wprowadzanie ustaw za pośrednictwem legislatury stanowej Luizjany, która pozostawała w rękach jego sojuszników. Program obejmował nowe podatki konsumenckie, eliminację podatku pogłównego, zwolnienia podatkowe dla gospodarstw domowych oraz wzrost liczby pracowników państwowych.

W 1934 roku Long ogłosił utworzenie America First-Union Party i ogłosił swoją kandydaturę na wybory prezydenckie w 1936 roku. Jednocześnie Long stworzył coś, co nazwał "podatkiem kłamiącym" i 2% podatkiem od przychodów z reklamy gazetowej. Stworzył Biuro Identyfikacji Kryminalnej, specjalną siłę policyjną, odpowiedzialną tylko przed gubernatorem. Charyzmatyczny i niezmiernie popularny w programach reform społecznych i chęci podjęcia zdecydowanych działań, Long został oskarżony przez swoich przeciwników dyktatorskich tendencji o niemal całkowitą kontrolę nad rządem państwowym. Oskarżenia te nie mogły jednak powstrzymać jego partii przed uzyskaniem rosnącego wsparcia w regionach rolniczych dotkniętych kryzysem na Południu i Środkowym Zachodzie.

## Poglądy polityczne

### Share Our Wealth

Long był zagorzałym przeciwnikiem Banku Rezerwy Federalnej. Jako alternatywa, Huey proponował ustawodawstwo federalne ograniczające osobiste fortuny, dochody i spadki. Korzystał z audycji radiowych i własnej krajowej gazety "American Progress", zwanej wcześniej "Louisiana Progress", aby promować swoje pomysły i osiągnięcia przed publicznością narodową. W 1934 roku przedstawił plan gospodarczy, który nazwał "Share Our Wealth". Long utrzymywał, że w kraju jest wystarczająco dużo bogactwa, aby każdy mógł cieszyć się wygodnym standardem życia, ale było one niesprawiedliwie skoncentrowane w rękach kilku bankierów milionerów, biznesmenów i przemysłowców.

Long zaproponował nowy progresywny kod podatkowy, mający na celu ograniczenie wielkości osobistych fortuny. Nowy kod podatkowy opodatkowałby pierwszy milion dolarów bogactwa na poziomie zero. Drugi milion dolarów bogactwa zostałby opodatkowany na poziomie 1%. Trzeci milion na poziomie 2%; czwarty milion na poziomie 4%; piąty milion przy 8%; szósty milion na 16%; siódmy milion na poziomie 32%; ósmy milion na 64%; a pozostała część w 100%. Stawki podatku dochodowego wyniosłyby 100% dla wszystkich dochodów powyżej 1 miliona USD. Uzyskane w ten sposób fundusze zostaną wykorzystane, aby zagwarantować każdej rodzinie podstawową kwotę dotacji gospodarstwa domowego w wysokości 5000 USD i minimalny roczny dochód w wysokości 2000-3000 USD (lub jedną trzecią średniego dochodu rodziny). Long uzupełniał swój plan propozycjami darmowej edukacji na poziomie podstawowym i wyższym, emerytur, zasiłków dla weteranów, pomocy federalnej dla rolników, projektów robót publicznych i ograniczania czasu pracy do trzydziestu godzin.

Zaprzeczając, że jego program był socjalistyczny, Long stwierdził, że jego ideologiczna inspiracja dla planu pochodzi nie z Syndykalizmu, ale z Biblii i Deklaracji Niepodległości. "Syndykalizm? Do diabła z nim" mówił: "Ten plan jest jedyną obroną, którą ten kraj ma przeciwko syndykalizmowi". W 1934 r. Long przeprowadził debatę publiczną z Normanem Thomasem, przywódcą Socjalistycznej Partii Ameryki i zwolennikiem Połączonych Syndykatów Ameryki, o zaletach Share Our Wealth i minusach socjalizmu.

### Every Man a King!

Long stworzył program Share Our Wealth w 1934 roku, pod hasłem "Every Man a King", proponując nowe środki redystrybucji socjalistycznego bogactwa w formie podatku od aktywów netto dla korporacji i osób fizycznych w celu ograniczenia ubóstwa i przestępczości wynikającej z Wielkiego Kryzysu. Aby pobudzić gospodarkę, Long popierał federalne wydatki na roboty publiczne, edukację publiczną, emerytury i inne programy społeczne. Był gorącym krytykiem polityki Rezerwy Federalnej w celu ograniczenia akcji kredytowej.

Ponieważ Senat nie chciał poprzeć tych propozycji, w lutym 1934 r. Long utworzył narodową organizację polityczną - Share Our Wealth Society. Sieć lokalnych klubów kierowana przez krajowego organizatora, wielebnego Geralda L. K. Smitha, Share Our Wealth Society miała działać poza i w opozycji do Partii Demokratycznej i Republikańskiej oraz administracji Hoovera. Do roku 1935 społeczność miała ponad 7,5 miliona członków w 27 000 klubach w całym kraju. Biuro senatora Longa otrzymało średnio 60 000 listów tygodniowo.

## Życie prywatne

W 1913 roku Huey Long ożenił się z Rose McConnell. Była stenografistką, która wygrała konkurs pieczenia, który promował, sprzedaż "Cottolene", jeden z najpopularniejszych nowalijek, który pojawił się na rynku. Longowie mieli córkę, również o imieniu Rose, i dwóch synów, Russella i Palmera.