Zefonizm

**Zefonizm** to wyznanie dominujące na zachodzie i północy Kontynentu oraz na wschodzie Vistruono dokąd dotarła poprzez przesmyk ardeński. Jest to jedna z niewielu religii, które wyznawane są przez więcej niż trzy rasy humanoidalne, a także jedyną znaną religią, do której należą mroczne elfy (choć są to pojedyncze przypadki).

Zefoniści wyznają Światłość – bezkształtne bóstwo, które nie ma określonej postaci, otacza wszystko i wszystkich oraz jednocześnie jest wszystkim i we wszystkim. Wyznanie pochodzi od kilku religii, które dominowały dawniej tereny Ardenii. Po zjednoczeniu przez odrzuconych kapłanów, Zefonizm został ogłoszony herezją każdej z okolicznych religii. Jednak religia, która pozwala każdemu wybrać postać boga była zbyt atrakcyjną opcją dla członków bardzo konserwatywnych wyznań Kontynentu.

Jednak wraz z koronacją dynastii Halvenów (i wydarzeniami temu towarzyszącymi), wyznanie utraciło na wizerunku. Pierwotne wartości zatracały swoje znaczenie, a na przód wysunęły się ideologie ujednolicenia wyznania.

Symbolem zefonizmu jest ukoronowany ogień otoczony przez pękające i/lub pęknięte kajdany. Święta księga to Litteria.

## Etymologia

Nazwa wzięła się od prefiksu „zepho-”, który oznaczał „kilka (wiele) w pojedynczym”, tak jak wiele religii złączyło siły, wybrało podobieństwa i odrzuciło całkowicie błędne i nielogiczne właściwości swoich wyznań.

## Historia

*Nieodłączną częścią historii zefonizmu jest historia Ardenii.*
## Hierarchia

Najważniejszą władzę sprawuje Lord Świątobliwy, który jest zwierzchnikiem kościoła, królem Państwa Kościelnego (nazywanego Zefonią) i Tarczą Wiary. Obok Lorda Świątobliwego pieczę nad wyznaniem sprawuje jego własna rada, inspirowana Radą Pięciu, chociaż nie zawsze jest ich konkretnie pięciu – są to doradcy, przyjaciele i najważniejsze postacie religii, których Lord Świątobliwy powołuje sam. Pod radą znajduje się Wezwanie Kleru, czyli zebranie kardynałów. To oni są odpowiedzialni za tworzenie nowych praw, wprowadzanie zmian w Litterii. Ich zmiany przekazywane są następnie do rady, a oni po głębszej dyskusji przedstawiają je Lordowi Świątobliwemu.

Zwierzchników kościoła w państwach poza Ardenią zwykło się tytułować Świątobliwymi, ponieważ mają oni największą władzę religijną w danym państwie, a przed rozpowszechnieniem religii tylko jedna osoba piastowała taką siłę. Tak więc głowa kościoła pozostała Lordem, a jego subiekci to Świątobliwi. *Lord Świątobliwy jest Świątobliwym Ardenii* to najprostsze wyjaśnienie tej hierarchii.

Każdy Świątobliwy ma pod sobą reprezentantów z różnych regionów i okolic – diakonów – którzy nadzorują kilkoma parafiami, na czele których stoją proboszcze, a pod nimi kapłani.

Tak samo jak Lord Świątobliwy, każdy regionalny tytuł wiąże się z równoczesnym posiadaniem tytułu będącego w hierarchii pod spodem, a więc Świątobliwy jest równocześnie diakonem, diakon proboszczem.

## Wierzenia

Jako religia henoteistyczna, Zefonizm nie wyklucza istnienia innych bogów, jednak uważają oni, że to Światłość jest najważniejszym z jakichkolwiek Lordów Elbliss. Już od początku wierzono, że Światłość zstąpiła na Zephosa i nadała mu nowy cel w życiu – stworzyć wyznanie unikatowe, które zaoferuje jak najwięcej i przywabi każdą żywą istotę.

Tym samym Światłość istniała na długo przed pojawieniem się Zefonizmu, najprawdopodobniej od zawsze, lecz coś zmusiło ją do zaingerowania w życie ludzkie. Najprostszym, najbardziej prawdopodobnym wydarzeniem jest Wiek Plugastwa. Jako ciemne czasy, Wiek ustanowił przeciwnika Światłości. Wtedy też ludzie świata udowodnili, że są w stanie maszerować ramię w ramię ku wspólnemu, nieznajomemu przeciwnikowi.

Według wyznawców, Światłość otacza i wypełnia każdego człowieka, zwierzę, roślinę i przedmiot. Bacznie obserwuje każdego i na podstawie ludzkiego zachowania kreuje następujące stulecia. Jednocześnie po śmierci odprawia sąd nad każdą duszą, odsyłając ją do krainy wiecznego światła lub oddając los ich dusz w ręce ciemności. Ludzie silni, ambitni i wojowniczy mogą wyrazić sprzeciw i chęć przejścia próby ognia, który oczyści ich dusze z grzechu i umożliwi wejście do krainy wiecznego światła.

Próba ognia wymaga od nich poskromienie płomienia z łona Światłości i doniesienie ich z krańca bezgranicznej pustki do serca matki wszystkich ludzi, idąc przez pola rozżarzonych węgli, płonące wody i rzeki magmy. Jeśli płomień zgaśnie, mogą zawrócić i spróbować jeszcze raz, aż do skutku, ale jeśli się poddadzą, zostaną na zawsze odesłani do doliny ciemności.

Dlatego nie grzebie się właśnie władców, lordów i innych ważnych osobistości. Ogień oczyszcza ciało i duszę, ułatwiając zmarłemu ewentualną próbę przejścia do zaświatów.

### Geneza

Według zapisków z kilku religii, przed światem, przed człowiekiem i olbrzymami, przed słońcem i gwiazdami istniała jedynie zupa ze smoły i mleka. Z ich miłości powstał świat, gwiazdy, księżyce, słońce i ludzie. Światem miały władać olbrzymy, jednak rosły tak szybko i szybko, że były w stanie porywać gwiazdy i więzić je w podziemnych lochach i jaskiniach. Wybuchowa Światłość, rozgniewana na Ciemność za ingerencję w wolę olbrzymów, pogrążyła je w odwiecznym śnie, głęboko w ich jaskiniach. Następnie opuściła Elbliss na sto lat, by kontemplować.

### Koniec świata

Według kapłanów każdy człowiek powinien dążyć do samodoskonalenia i przy tym czcić Światłość ponad wszystko. Jako istota grzeszna człowiek skazany jest na zagładę i tylko Światłość może go osądzić. Jednak ludzie ostrzegani są o bogobojności i przed gniewem Światłości, która może drugi raz nie powrócić, pozostawiając wszystkich na haniebną śmierć.

## Wyznawcy

Od wyznawców oczekuje się bezwzględnej wiary. Rytuały są różne w różnych zakątkach świata, jednak poświęcenie i oddanie są najprostszym sposobem na okazanie swojej wiary. Najbardziej powszechne sposoby wyznania wiary to modlitwy osobiste lub grupowe, msze święte, pomoc kościołowi, wiernym i biednym, pomoc bliźniemu, podarunki pieniężne i materialny, a także walka z niewiercami i nawracanie.

Młodzi ludzie od urodzenia uznawani są za członków kościoła. Dzieci królów, lordów i innych ważnych osób mogą zostać namaszczone kilkukrotnie w ciągu swojego życia – po narodzinach, w wieku sześciu lat i w wieku szesnastu lat, po osiągnięciu dorosłości – lecz dzieci niższych klas namaszczane są raz, w wieku sześciu lat, a następnie po osiągnięciu dorosłości udają się na pielgrzymkę do najbliższego (lub niekoniecznie) klasztoru diakona, gdzie grupowo oczyszczani są z grzechu w rzekach i jeziorach. Grzechy młodości nie są uznawane za ciężkie i śmiertelne (poza kilkoma wyjątkami) i nie uważa się ognia za konieczny do oczyszczenia. Namaszczanie uznaje się za pewnego rodzaju pieczęć. Czoło dziecka pokrywane jest błotem – wodą i ziemią – a następnie polewane woskiem z ugaszonej przed momentem świecy (ogień i powietrze).

Wszystkie te uroczystości odbywają się zazwyczaj grupowo, podczas odwiedzin kapłana w danym kościele lub w trakcie zorganizowanej pielgrzymki.

Dorośli ludzie i niewierzący, którzy chcą przejść namaszczanie – i się nawrócić – uznawani są za ciężko grzesznych. Ich przyjęcie do wiary przypomina łagodną wersję próby ognia po śmierci. Po nieudanej próbie są jednak motywowani do dalszych starań (niewierzący zazwyczaj siłą).

Święcenia kapłańskie to jedna z najważniejszych form wyznania wiary. Mężczyźni (i kobiety dołączające do zakonów) odrzucają materialne dobra, tytuły, pokusy i przyjmują nowe wartości ku czci Światłości. Dołączenie do kleru nie jest trudne, wystarczy zapisać się na posługę u któregokolwiek z kapłanów, a następnie przepracować w kościele kilka lat, by otrzymać aprobatę. Akolita wysyłany jest następnie do Temerii, gdzie jego wiara i poświęcenie sprawdzane są przez kardynałów. Jeśli kandydat zostanie przyjęty, otrzymuje święcenia kapłańskie od samego Lorda Świątobliwości podczas wielkiej uroczystości i zostaje kapłanem. Ci, którym nie udało się przejść kardynałowych prób, zachęcani są do dalszej pracy w kościele i kolejnych prób.