Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 4

## Hoofdstuk 4: De moerassen van Swarp

Khaelen hield niet van Swarp. Hij was er nog maar één keer geweest
en toen vond hij het ook al geen leuke plek, maar hij was vergeten waarom, nu
wist hij het weer. Hij was kletsnat doordat het soms uit het niets begon te
regenen, er waren zo goed als geen deftige wegen, er zaten overal vliegen en
waarom stinken moerassen toch zo hard? Het ergste was dat er zo veel water was.
Oké, hij bevond zich in een moeras, maar toch. Khaelen had al een lange tijd
watervrees en hij voelde zich hier dus niet echt op zijn gemak. Door de bomen
kon Khaelen de stadsmuren van Intellecta al zien. *Intellecta, de stad van de kennis. Gebouwd op een drooggelegd moeras.* Toen
hij de stad binnen reed stond hij versteld. Intellecta was prachtig. Het was
een dichtbevolkte stad, maar anders dan Capitala had je geen krottenwijken aan
de rand van de stad, bijna alle huizen waren gemaakt uit steen. Er stonden
overal fonteinen en beelden als versiering, sommige beelden dateerde nog uit de
tijd dat dit een elfenstad was. Er was ook veel groen. Khaelen wist dat het
park van Intellecta het mooiste van Alran was. Hoe dichter hij bij het centrum
kwam, hoe mooier en groter de gebouwen werden. Khaelen liet zijn paard een
groot plein op wandelen. In het midden van het plein stond een prachtige
fontein, deze was versierd met beelden van elfen, draken en goden. Het plein
was omringd door gebouwen. Khaelen keek naar een gigantisch gebouw. Het had een
ronde vorm en was langs de buiten kant versierd met enkele ramen en beelden. *De bibliotheek van Intellecta.* Khaelen had
al veel gehoord over dit gebouw, maar hij had nooit verwacht dat het zo
kolossaal was. Naast de bib stond een iets kleiner gebouw, maar nog steeds
redelijk groot. Het had een rechthoekige vorm en was mooi versierd. Het had één
kleine toren en was asymmetrisch. *De Raadszaal.* Voor het gebouw stond een kleine man. Toen hij Khaelen zag
wandelde hij naar hem toe. “Heer Khaelen, ik verwachtte u al,” zei hij op een
gehaaste toon, “volg mij, we hebben niet veel tijd.”

“Wat!?” Khaelen keek de man verbaasd aan. Ze zaten in de
raadszaal. De man keek hem droevig aan. “Het spijt me, maar ik maak geen
grapje. Graaf Vaeren ligt op sterven. Hij kreeg een zeldzame ziekte.” Khaelen
voelde dat hij boos werd. Hij was helemaal naar hier gekomen om zijn opdracht te
krijgen, en nu was degene die hem zijn opdracht zou geven doodziek. Meteen
kreeg hij spijt van deze gedachte. Graaf Vaeren was altijd al een goede leider
van Swarp geweest, dit verdiende hij niet. “Maar, er is nog hoop” Khaelen keek
verrast op. De man ging verder: “De beste dokters en magiërs van Swarp zijn
bij elkaar gekomen en ze hebben vastgesteld om welke ziekte het gaat. Er
bestaat één medicijn, een kruid genaamd Helersbloem dat bij toeval alleen Swarp
groeit. Daarom heeft de raad van Swarp besloten je een nieuwe opdracht te
geven. Ga op zoek naar de Helersbloem en genees Vaeren.” Khaelen voelde zich
slecht, hij had geen zin om door de moerassen van Swarp te wandelen op zoek
naar één of ander kruid. Hij zou het nooit toegeven, maar hij was bang. Hij
wist hoe gevaarlijk de moerassen waren. Maar hij was niet bang van het
drijfzand of de dieren, hij was bang dat hij zou verdrinken in het water. “Hoe kan die “Helersbloem” vinden?” vroeg hij, hij probeerde niet bang te klinken. De man glimlachte, op dat moment wandelde
er een vrouw de kamer binnen.

De vrouw was nog maar in het begin van de twintig. Redelijk jong
dacht Khaelen, maar eigenlijk was ze ongeveer even oud als hem. Ze was wel
mooi, maar Khaelen kon zien dat ze niet echt moeite deed om zich op te maken.
Ze was niet echt groot, ze had bruine haren die ze in een vlecht droeg en bruine
ogen die goed bij haar haar paste, ze droeg een typische jagers outfit. Ze leek slank, maar Khaelen zag dat dit niet allemaal van nature was, ze had getraind. “Hallo,
ik ben Khaelen,” zei Khaelen. Hij verwachtte niet echt dat ze zou zeggen hoeveel
ze van hem gehoord had en hoe dapper hij was, maar hij had gedacht dat ze wel
iets zou zeggen, in de plaats daarvan keek ze hem alleen maar keurend aan. De man
ging verder: “Dit is Saffira. Een jageres en gids. Ze kent de moerassen van
Swarp goed en zal je gids zijn.” “Kom morgen bij zonsopgang naar de stadspoort,
vandaar zullen we vertrekken," zei Saffira, ze had een verassend zachte stem.
Daarna wandelde ze de zaal uit. “Euh,” zei de man, ”ze is niet erg…spraakzaam…
Aghja, veel succes met je zoektocht heer Khaelen!” Na deze woorden wandelde ook
hij de zaal uit en bleef Khaelen alleen achter.

Khaelen wandelde de stad uit, aan de rand van de weg stond Saffira
hem op te wachten. Ze droeg haar jagers outfit en droeg nu ook een riem met de
daar aan enkele zakjes, Khaelen vermoedde dat daar genezende kruiden inzaten,
en een dolk. Op haar rug droeg ze een boog en een pijlenkoker. “Je bent laat,”
zei ze. “De zon is nog maar enkele minuten op,” riep Khaelen verbaasd uit. Saffira
gromde iets onverstaanbaar. “Volg me, ik wil die plant vandaag nog vinden.” Ze
wandelde het moeras in, op de voet gevolgd door Khaelen.

Nadat ze een tiental minuten liepen zonder iets te zeggen probeerde
Khaelen het ijs te breken. “Dus…Waar kom je vandaan?” “Een boerendopje in
Naustica, bij de grens met Centria.” “Aah, daar zijn veel bossen. Werd je
daarom een jageres?” Ze antwoordde niet. “Wel…ik kom uit een dorpje in Centria.
Daar waren ook veel bossen,” zei Khaelen, “Hoelang ben je al-” Saffira draaide
zich plotseling om. “Weetje Khaelen, ik weet niet wat voor een verschrikkelijke
daad jij hebt verricht om deze opdrachten te krijgen, maar het maakt me niet.
Ik ken jou soort, jullie rijken in Centria denken alleen maar jezelf. Ik help
je alleen maar omdat ik betaald wordt, ik heb geen zin om te praten.” “Euh…oké…”
Khaelen keek haar verbaasd aan. Niet alleen door deze plotse woede, maar ook
door wat ze zei. *Hoe weet ze dat ik opdrachten moet voltooien als straf?*

Ze wandelde enkele uren verder in stilte. Saffira zei alleen maar
iets als in de buurt kwamen van vleesetende planten of drijfzand en als ze een
andere kant op moesten wandelde. Khaelen vond er maar niets aan. Elke minuut
kreeg hij een grotere hekel aan Swarp. Plotseling stopte Saffira. Khaelen keek
voorbij haar, ze stonden aan de oevers van een groot meer. “Wat nu?” zei hij.
Saffira keek hem spottend aan. “Een beetje verderop ligt een roeiboot. Tenzij
jij rond het meer wilt wandelen?” Khaelen wou er niet rond wandelen, maar de
gedachte om er over te varen stond hem ook niet echt aan. Toen ze bij het
bootje aan kwamen duwden ze  het in het
water, sprongen erin en begonnen te roeien.

Khaelen besloot dat hij wel zou roeien, hij had verwacht dat Saffira hem zou bedanken of toch iets zou zeggen, maar ze zei alleen maar: "Oké." Voor de rest van de rit zat ze met haar dolk pijlen te slijpen en af en toe keek ze wat in het rond. Khaelen begon moe te worden, misschien hadden ze toch beter om de beurt kunnen roeien. *Maar goed dat we er bijna zijn.*Plotseling keek Saffira op. Ze wees naar iets verderop in het
water. “Grijze Alligators,” fluisterde ze. Khaelen verstijfde, verderop in het water zag hij
de grijze ruggen van enkele reptielen. “Oh nee,” zei hij, niet per se tegen haar in het bijzonder. “We moeten stil
verder varen, en dichter bij de kust. Misschien hebben ze ons nog niet gezien,”
vertelde Saffira hem. Er was deze keer geen spottende ondertoon in haar stem,
het draaide nu om overleven. Ze voeren enkele minuten stil over het water. Heel
even dacht Khaelen dat de alligators hen misschien niet hadden gezien, dat ze
veilig aan land zouden geraken. Natuurlijk liep het niet zo af. Op enkele
meters afstand van hun boot kwam de rug van een alligator boven. Khaelen en
Saffira verstijfden. Het dier ging terug onder water. Saffira gebaarde dat ze
stil moesten. Er ging een minuut voorbij, maar het leek wel honderd jaar. Toen
kwam er een gigantisch beest uit het water gesprongen. De Grijze Alligator was
enorm, bijna zeven meter. Khaelen had nog nooit zo’n groot reptiel gezien. Het
dier klom op hun boot en opende zijn bek waardoor een dubbele rij tanden
zichtbaar werd. Khaelen greep bang naar zijn zwaard, maar Saffira riep: “Spring
van het schip af.” Waarna ze zelf in het water sprong en snel naar de oevers
zwom. “Dat kun je toch niet menen,” mompelde Khaelen voor hij ook uit de boot sprong. Hij zwom achter haar aan. De oever was
op nog geen 30 meter afstand, maar het leek zo ver. Saffira was er al bijna
maar hij was nog maar halverwege. Hij keek achter zich, de alligator kwam
steeds dichter bij. *Hoe kan ik ooit voor dat beest de oever bereiken.* Met elke zwaai van zijn armen moest hij denken
aan de keer dat hij bijna verdronken was als kind. Hij raakte steeds meer en
meer in paniek. Het beest moest nu vlak bij hem zijn. Hij ging even onder
water. Hij begon wil in het rond te zwaaien, niet wetend naar welke kant hij moest
zwemmen. Hij draaide zich om en zag de open bek van de alligator op slechts enkele
meters afstand…

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk