Rokan

*"Przemierzyłem cały kontynent odkrywając i zgłębiając rozmaite
kultury, ale żadna nie*

*była tak tajemnicza jak ludu zwącego się Rokan."*
- Sartlan Renson, historyk i kulturoznawca.

Królestwo, a raczej Cesarstwo Rokan rozciąga się na dalekim północnym
wschodnie Kontynentu. Jest to ogromna kraina delikatnych wzgórz, dolinek
 i wąwozów. Krajobraz ten ozdabiają tysiące większych i mniejszych
jezior oraz dziesiątki rzek i kanałów łączących je w jeden wielki szlak
wewnątrz lądowy. Obrazu dopełniają rozlegle lasy i bagniste rozlewiska.
Całość zwana Pojezierzem Rokańskim jest praktycznie odizolowana od całej
 reszty Kentaru. Od południa granicą są Góry Penarskie, o wysokich
szczytach, zdradliwych ścieżkach. Praktycznie niedobrze bycia w porze
śniegów. Dalej rozciągają się Puszcze Riońskie. Nazwa mogła by sugerować
 że Rion graniczy z Rokanem. Nic bardziej mylnego. Puszcze te rozciągają
 się na setki mil wśród których pełno dużych rzek, wzgórz i parowów.
Teren jest praktycznie nie do przebycia, i tylko najbardziej
zdesperowani próbują przedrzeć się przez nie. Nie oznacza to jednak że
nikt nie próbuje, chęć zysków, pokusa nowego życia… z obu stron granicy
zdarzają się wyprawy które raz za razem próbują ustanowić jakiś stały
pewny szlak. Od południowego zachodu Puszcze Riońskie przechodzą płynie w
 Wielką Puszcze Kentarską. Jeśli w przypadku Riońskiej zdarzają się
udane przejścia, to w przypadku Kentarskiej nie ma na to szans. Puszcza
ciągnie się tysiącami mil aż na zachodnie granice Merani lub wprost na
ogromne Góry Nebal. Na zachodzie zaś Rokan graniczy z Nortcliff. Jest to
 jedyna kraina z którą Rokan ma ciągły kontakt, zarówno handlowy jak i
polityczny. Od północy i wschodu opływają tę krainę kolejno Ocean Lodowy
 oraz Penarski.

Oprócz części kontynentalnej w skład Cesarstwa wchodzi jeszcze Wyspa
Teldarosa będąca jednocześnie najbardziej wysuniętą krainą Kentaru na
północ. Teldarosa leży pośród lodowatych wód Oceanu Lodowego. Według
większości badaczy to właśnie z niej przybyli pierwsi Rokańczycy niosąc
za sobą wojnę i podboje. Ostatecznie wieki temu zepchnięci zostali do
obecnych granic gdzie mieszkają do dziś. Wyspa jest górzystą krainą
ukształtowaną przed liczne, w większości wygasłe już, wulkany
pokrywające całą wyspę. Być może to właśnie dzięki nim wyspa która leży
tak samo jak Nortland za granicą wiecznego lodu, może cieszyć się
delikatniejszym klimatem bardziej pasującym do Nortcliff.

Królestwo lub jak niektórzy mówią Cesarstwo ma co najmniej dwie stolicę.
 Oficjalną stolicą Królestwa Rokan jest Juptisin, położony w samym sercu
 kraju w dzielnicy Hasegawa. To tutaj zwykle urzęduje królowa. I właśnie
 przez ten fakt miasto i region je otaczający uznawany jest za święty i
nietykalny.
Drugą stolicą bardziej rytualną jest Hipamidi na Wyspie
Teldarosa. Zgodnie z tradycją to właśnie tam narodziło się Imperium i
zgodnie z tym jest to rytualna siedziba wszystkich Cesarzów. Przez całe
lata stanowiła stanicę dla Cesarzy którzy nie chcieli żyć pod butem
Perionu a potem Torrani.

Rokańczycy znani są przede wszystkim z tego, z jak wielkim oddaniem
pielęgnują swoją kulturę. Podczas gdy dla innych nacji jest to często
tylko mała część codziennego życia, typowy Rokańczyk często czerpie z
niej swoje wzorce, zasady i wiedzę ogólną. W przypadku tych najbardziej
dumnych mamy do czynienia wręcz z obnoszeniem się.

Rokańczycy są bardzo przywiązani do swoich bóstw, odrzucając wierzenia
panujące w innych częściach kontynentu. Ich panteon składa się z:

Terasu - Bogini ognia i słońca, siostra Turena. Według wierzeń mściwa i zapalczywa, uwielbia dobrą zabawę.

Turen - Bóg wody i księżyca. Przeciwieństwo swojej siostry - spokojny i
wyrachowany, zasiada na księżycu który jest jego królestwem.

Mochi - Bogini ziemi, rodzin i jedzenia. Nagradza pracowitych, patronuje zakochanym, zima uważana jest za okres jej odpoczynku.

Kazero - Bóg wiatrów i podróży. Z zainteresowaniem przygląda się
poczynaniom wybranego narodu, którym są Rokańczycy. Uważany jest za
najbardziej pomocnego z pięciu bóstw. Wraz z Mochi posiada córkę,
Lin'galei, która jako pomniejsze bóstwo odpowiada za sen i najmłodszych.

Sengen - Przywódca bogów, decyduje o życiu i śmierci. Miał życzyć sobie,
 by nie stawiano mu świątyń i pomników, gdyż są równie przemijalne jak
życie tych, którzy mieliby poświęcać jego część na budowę. Pilnuje
porządku pośród pozostałych bogów, choć nie wtrąca się w ich sprawy.

Mimo innych imion, zwyczajów, wierzeń i uroczystości każdy teolog
dopatrzy się jednak że bogowie z panteonu Rokańczyków są niezwykle
podobni do bogów z panteonu reszty świata. Dla jednych może to być
zaskoczenie, dla innych to po prostu działalność wyżej wspomnianych.
Bogowie dbają o liczbę wyznawców, nie ważne jak ci ostatni ich nazywają
czy widzą.

Zamiast wyznawać jedno preferowane bóstwo czczą wszystkich, którzy są
związani z żywiołem - wiatr, ogień, woda, ziemia. Posiadają szczególny
szacunek do natury, najpiękniejsze miejsca obdarzają czcią i stawiają
tam kapliczki, w najbardziej uczęszczanych miejscach powstają świątynie.
 Najpiękniejsza świątynia, Lantia, sponsorowana jest bezpośrednio z
pieniędzy rodziny cesarskiej, a dostęp do niej mają tylko osoby związane
 z dworem oraz utytułowani przez władcę.
Nierzadko Rokańczyk
decyduje się na poświęcenie się jednemu konkretnemu bogowi, ale nawet
wtedy nie zapomina o szacunku dla pozostałych bóstw, gdyż zgodnie z jego
 wiedzą - każde z nich miało wpływ na istnienie świata, w którym dzięki
nim może teraz żyć. Wyjątkiem od reguły są świątynie-sekty fanatyczne,
które utwierdzone w wielkości swojego patrona nie przyjmują do siebie
pozostałych bóstw i za wszelką cenę chcą udowodnić wyższość swoich
przekonań.
W kulturze tego społeczeństwa rozwinęło się wiele mitów i
 legend, najpopularniejsze z nich to Dama Słońca i Pan Księżyca, oraz
Kruk o złotych oczach.

Model rodziny Rokańskiej jest monogamiczny i patriarchalny. Pozycję w
hierarchii rodzinnej określa wiek i płeć - najstarszy mężczyzna ma
najwięcej do powiedzenia, zaś najmłodsza kobieta rzadko kiedy ma prawo
postawić na swoim. Najstarszy syn aktualnego patriarchy jest dziedzicem
rodziny i oczekuje się od niego, że będzie mieszkał i opiekował się
rodzicami aż do ich śmierci. Małżeństwa są zwykle aranżowane przez głowę
 rodziny, jednak w większości przypadków nie były one narzucane za
wszelką cenę - do zawarcia "umowy" między rodzinami dochodziło wtedy,
gdy narzeczeni obu stron czuli się ze sobą dobrze. Chcąc przynieść honor
 i powodzenie swojej rodzinie młodzi rzadko zgłaszali jednak sprzeciwy w
 przypadku wątpliwości, dlatego historie o nieszczęśliwie zakochanych
uciekających z kimś niegodnym na przekór swoim rodzicom miały raczej
miejsce tylko w miejskich legendach.

Rokańczycy cenią sobie sztukę we wszystkich jej odłamach - malarstwie,
muzyce i literaturze. Ich obrazy są charakterystyczne w swoim
surrealizmie, wyolbrzymionych cechach fizycznych osób przedstawionych i
bladą kolorystyką – przedstawiają zdecydowanie mniej rzeczywistości od
obrazów innych kultur. Najbardziej znane dzieła to "Lis o wielu ogonach"
 przedstawiające jedną z mitycznych bestii, "Czarne słońce" które
przypomina o gniewie Terasu na tych, którzy ją lekceważą - ma służyć
jako przestroga, oraz "Kwiecisty ogród Aikari" przedstawiający
największą świątynie czterech bóstw żywiołów.
Dzieła literackie
zapisywane są na zwojach za pomocą pędzla i specjalnie przygotowanego
tuszu. Można pokusić się o stwierdzenie, że Rokan ma najbogatsze zbiory
kronik i baśni w klasztorach. Dzieje się tak dlatego, ponieważ
największy wkład w tą dziedzinę sztuki mają zarówno mnisi, którzy poza
doskonaleniem swojego ciała doskonalą też umysł i pozostawiają ów zwoje
jako dziedzictwo dla swoich następców, oraz bardowie, którzy na własną
rękę bądź od mnichów posiedli tą sztukę i dla pielęgnacji kultury bądź
własnych zarobków rozwijają ją.

Gdy w muzyce innych narodowości dominują mandoliny, gitary, harfy i
skrzypce to muzyka Rokańska tworzona jest za pomocą bębnów, cytr, banjo i
 fletów. Nawet gdy utwór ma być żywy, to zachowuje charakterystyczną
łagodność i harmonię instrumentów. Muzyka Rokan częściej ma na celu
duchowe oczyszczenie i wywołanie refleksji w słuchającym niż pobudzenie
do zabawy. Bardowie towarzyszący armiom na polu bitwy zagrzewają ich
głęboką, nisko tonową muzyką, która wywołuje w nich pewność, że walczą w
 słusznym celu w imieniu swoich ideałów, motywują psychicznie zamiast
pobudzać gotowość fizyczną. W przeciwnikach zaś ma wywołać lęk i
wątpliwość w zwycięstwo, niepewność, która nie pozwala im całkowicie
skupić się na walce. "Pokojowe" utwory obierają się głównie na
połączeniu cytr, banjo z rytmicznym śpiewem, w którym wydłużane są
samogłoski.

Ogromna waga przywiązywana jest do edukacji. Wychodzi się z założenia,
że wiedza potrzebna jest do prawidłowego kultywowania tradycji.
Mieszczaństwo odpłatnie ma dostęp do klasztorów, w których starsi mnisi
kształcą w dziedzinach takich jak matematyka, literatura i religia, oraz
 do akademii, gdzie można otrzymać podstawy walki bronią i samoobrony.
Do nizin społecznych przychodzą mnisi, by uzupełnić ich braki w takich
dziedzinach jak pisanie i czytanie. Bogaci lub zasłużeni lordom
feudalnym otrzymywali bardziej zaawansowane doświadczenie w boju,
podstawy strategii bojowej oraz możliwość służby u samurai. Ci, którzy
wykazali się poświęceniem, nadzwyczajnymi zdolnościami i wzorem
naśladownictwa mogli nawet otrzymać od cesarza tytuł szlachecki i
oficjalnie wejść w poczet samurajów.

Z początku władza Cesarza była władzą absolutną. Jednak około dwieście
lat temu, po modyfikacjach i wzmocnieniu systemu feudalnego cesarz
Jinpachi podzielił Rokan na dzielnice, w których władzę pod jego okiem
sprawować mieli feudalni lordowie. Jednak jego następca nie był w stanie
 trzymać swoich podwładnych w ryzach, więc ci korzystając ze sposobności
 zaczęli spiskować przeciwko sobie i pod pretekstem ukarania dyshonoru,
niesprawiedliwości i tym podobnych rzeczy rozpoczęła się wojna domowa.
To, co miało wzmocnić administrację i pomóc w utrzymaniu jedności
społeczeństwa zadziałało wręcz przeciwnie, tworząc podział między
rywalizującymi ze sobą rodzinami. Cesarz utrzymał swoją władzę jednak
bardziej w formie tytularnej. Nadal ma władze nad wszystkimi
dzielnicami, a raczej tymi które zechcą wykonywać jego rozkazy. Nadal ma
 swoją Cesarską Armię która ma dbać o jego bezpieczeństwo jak i całego
Rokanu. Cesarz nie ma swojej dzielnicy. Jego absolutna władza ogranicza
się do stolicy i ziem ją otaczających czyli Juptisin, położonej w samym
sercu kraju w dzielnicy Hasegawa. Oraz Wyspy Teldarosa będącą rytualną
ojczyzną Rokańczyków oraz Imperium. Jedenaście lat temu ostatni Cesarz
Yahiro Kamigawa zginął z ręki skrytobójcy. Pomimo wielu wzajemnych
oskarżeń lordów dzielnic, największą popularnością cieszy się teoria,
jakoby na śmierci władcy Rokan miało zależeć Penarczykom. Po śmierci
Cesarza władzę powinien objąć jego jedyny syn, Itachi - jednak ten
zniknął w tajemniczych okolicznościach. Do czasu powrotu następcy tronu
władzę pełni Cesarzowa Eikki z dynastii Kamigawa. Rządzi Rokanem już od
jedenastu lat i systematycznie powiększa swoje wpływy w celu
zaprowadzenia porządku w Rokanie. Jednocześnie za granicą jest znana
jako królowa Eikki i reprezentantka Rokan w Koalicji Capelli. Jeśli zaś
chodzi o dziedzica tronu - już dawno przez wielu został on uznany za
zmarłego, tymczasem kilka miesięcy temu pojawiły się plotki jakoby
Itachi po latach wyszedł z ukrycia, aby zjednoczyć Rokan i pomścić
swojego ojca. Nie wiadomo ile w tym prawdy, choć wielu jest w stanie
poświadczyć głową, że z nim rozmawiało.
Rodziny sprawujące władzę w poszczególnych regionach to:

Suzunami - Pod wodzą Satoshiego, to największa dzielnica Rokan
obejmująca większość wschodnich ziem. Obejmuje tereny dawniej zajęte
przez teraz już upadłe rody Ryuichi i Yakuroi. Najbardziej
zmilitaryzowana rodzina, wojska pod jego rozkazami przekraczają
trzykrotnie drugą armię Rokan. Bardzo honorowi, zakończyli swoją
ekspansję i teraz starają się utrzymać tereny oraz reputację w statusie
quo. Są najmniej skłonni do współpracy i najbardziej oddzieleni od
intryg panujących w państwie.

Hasegawa - Druga co do wielkości dzielnica znajdująca się na centralnych
 terytoriach Rokan, której lordem jest Hasegawa Hideyoshi. Starają się
poszerzać swoje tereny pokojowo i za pomocą surowców oraz pieniędzy.
Hideyoshi jak i jego przodkowie ma ambicję, by zjednoczyć Rokan i
zasiąść na tronie jako nowy cesarz. Nieufni wobec pozostałych lordów
feudalnych, lecz zdecydowanie najbardziej honorowi. Ich armia stanowi
drugą siłę.

Asai - Lordem feudalnym jest Asai Reisuke, zdecydowanie najstarszy ze
wszystkich. Liczy sobie osiemdziesiąt siedem lat i w wielu sprawach
zastępuje go już jego najstarszy syn, Minamimoto. Trzecia siła pośród
dzielnic, zdecydowanie najbardziej przebiegła. Mają bliskie kontakty z
środowiskiem ninja, córka pana jednego z dwóch klanów shinobi, Mion,
jest żoną Minamimoto. Oficjalnie cieszą się nieskalaną reputacją jako
otwarci i propagujący pokojowe zjednoczenie państwa, jednak żadna
rodzina nie nasłała na swoich konkurentów tylu skrytobójców jak właśnie
oni. Choć ich armia nie jest imponująca, to posiadają sporą ilość
pieniędzy by w razie potrzeby zasilić swoje szeregi najemnikami i zająć
sporne tereny.

Murakami - Dzielnica położona na kresach zachodnich, choć niewielkich
rozmiarów, to posiada trzecią pod względem liczebności armię. Niczym
sępy czekają na dobrą okazję, by coś dla siebie szarpnąć, a by zachować
swoje ziemie wdają się w sojusz z tymi, którzy mogą zapewnić im
istnienie - w tym przypadku Asai. Przewodzi nimi Murakami Itsuki,
najmłodszy z feudalnych lordów - ma zaledwie trzydzieści siedem lat.

Maeda - Najmniejsi, choć najbogatsi - to na ich terenach znajdują się
kopalnie i najbardziej żyzne gleby. Umiejscowieni są na południu, ich
armia jest najmniejsza i może służyć wyłącznie do obrony granic. Ich
zdecydowaną zaletą jest to, że jako najbogatsi pożyczali pieniądze
pozostałym dzielnicom, przez to każda z nich jest dłużnikiem rodziny
Maeda. Po drugie, głowa rodziny, Maeda Kaien, jest bliskim przyjacielem
cesarzowej. Po cichu mówi się, że gdyby nie ich bliskość to Maeda byliby
 pierwsi do odstrzału...

Armie Rokanu składają się z szeregu jednostek powiązanych za równo
kulturalnie, jak i z typowym system feudalnym. Najbardziej elitarną
jednostką są Samurajowie, mistrzowie miecza z utytułowanych rodzin. Z
wykształconym zmysłem taktycznym i wiedzą dowodzą armią, która składa
się z najemników, milicji i chłopów zebranych na wezwanie lordów. Pod
względem umiejętności i uzbrojenia zdecydowanie wyróżniają się na polu
walki, będąc w stanie w pojedynkę pokonać doświadczeniem kilku zwykłych
przeciwników na raz. Samurai, który w różnych okolicznościach traci
Lorda, lub zostaje oddalony ze służby traci prawo do tego tytuł. Osoby
takie są traktowane jaki zwykli najemnicy, a co za tym idzie stoją w
hierarchii społecznej niżej nawet od chłopów. Niezależnie od powodów
jakie do tego doprowadziły, tego typu wojownik jest powszechnie uznany
za bez honoru, czci. Przypadki tego typu są bardzo częste. Zgodnie z
zasadami honoru taki wojownik powinien popełnić samobójstwo. Choć
istnieją osoby, które poziomem i umiejętnościami dorównują Samurajowi,
to jeżeli nie pochodzą z rodziny utytułowanej przez cesarza bądź sami
nie otrzymają tytułu, nie można ich tak nazwać. Określanie się mianem
Samuraja bez należności do tej grupy karane jest śmiercią.

Oprócz Samurajów, pełniących zarazem rolę Rycerzy z innych krajów
Kontynentu jak i dowódców, armię Rokan tworzą też odziały milicji i w
zdecydowanej większości chłopów. Każdy chłop objęty służbą wojskową jest
 zwolniony z przynależności feudalnej na okres pięciu lat. Odziały
chłopskie nie są jednak wielkimi bezładnymi grupami ludzi z kosami. Nie,
 odziały chłopskie w Rokanie to doskonale wytrenowane i zgrane odziały
wojowników szkolonych w typowo Rokański sposób. Ich podstawową bronią
jest Włócznia i łuk. Miecze rzadziej, szczególnie te najlepsze będące
atrybutem Samurajów. Oddziałami chłopskimi dowodzą Samurajowie lub jak
od kilku lat w niektórych dzielnicach, zawodowi oficerowie szkoleni
właśnie w tym celu.

Oprócz podstawowych oddziałów wojskowych w Rokanie jest jeszcze sporo
oddziałów paramilitarnych oraz zakonów szkolących w sztukach walki i
militariach. Jest to związane z ich kulturą i tradycją imperialistyczną.

Istotną grupą w społeczeństwie Rokan są Mnisi. Są to osoby, które
starają się osiągnąć harmonię ciała, umysłu i duszy. Choć posługują się
taką bronią jak kamy, to najgroźniejszą bronią tych mędrców są ich
mądrość i idealne panowanie nad ciałem, przejawiające się w nadludzkiej
zwinności i dużej sile. Przez lata zgłębiają wiedzę z bogatych zbiorów
zwoi, która jest wraz z nimi zamknięta za murami klasztorów, dlatego też
 dzięki swojej mądrości spotykają się z szacunkiem i podziwem, będąc dla
 zwykłych ludzi autorytetem. Istnieje kilkanaście różnych Klasztorów,
stylów i filozofii w jakich szkolą się mnisi. Cześć z nich robi to tylko
 z pobudek filozoficznych. Są jednak Klasztory które szkolą się w
sztukach walki na rzecz armii. Jeszcze inne to po prostu paramilitarne
organizacje, lub odziały samoobrony. Tradycją jest że większość
społeczeństwa włącznie z chłopstwem uprawia jakaś sztukę walki. Zależy
ona najczęściej od regionu, i najbliższego klasztoru z którego płyną
trendy nauczania.

Istotnym elementem konfliktu są Ninja, którzy jako mistrzowie intrygi,
skrytobójstwa i szpiegostwa. Ninja wywodzą się z bardziej ofensywnie
nastawionych Klasztorów. Początkowo byli to mnisi którzy opanowali różne
 skrajne sztuki począwszy od sztuk walki, kończąc na alchemii i
truciznach. Przynależność do Ninja jest całkowicie nielegalna w całym
państwie. W praktyce jednak Klasztory tych wojowników istniały, istnieją
 i będą istnieć aż w Cesarstwie w końcu zapanuje ład, a co za tym idzie
nie będzie zapotrzebowania na ich usługi. Istnieją dwa główne nurty
Ninja: Kiryu oraz Gosei. Oba klasztory różnią się szkoleniem, co za tym
idzie metodami. Ich egzystencja jest objęta całkowitą tajemnicą, rozmowy
 o nich są prowadzone wyłącznie szeptem i bez świadków. Kontrakt z
Klasztorem Ninja można zawrzeć tylko przez szereg pośredników,
umówionych znaków i symboli. Mimo że każdy ród zna tą tajemnicę, nie
każdy korzystać z ich usług. Mimo to przez setki lat stanowią
codzienność w życiu Rokańczyków i nic nie wskazuje na to by miało się to
 zmienić.
Ci specjalnie wyszkoleni skrytobójcy potrafią walczyć
rozmaitą bronią, od sztyletów, sai i nunchaku, przez katany, włócznie
zwane yari, aż do mierzących około 180 kijów zwanych bou. W walce
dystansowej korzystają z kunai, a częściej shurikenów.

Magia w Rokan jest czymś spotykanym tylko w legendach o bóstwach i ich
wybrańcach, nigdy nie była spisana jako wiedza teoretyczna i nauczana.
Dlatego też, gdy w wyjątkowo rzadkich sytuacjach ktoś urodził się z
magicznym potencjałem traktowany był z szacunkiem, jako ktoś wyjątkowy,
być może nawet ulubieniec bóstwa. Takie przypadki były jednak pojedyncze
 na przestrzeni dekad, więc gdziekolwiek ktoś taki się nie uda, będzie
uważany za coś egzotycznego i nie z tej ziemi.

Rokan jako kraina odizolowana od reszty kontynentu, posiadająca bardzo
dużą populację oraz terytorium, od wieków dusi się ekonomicznie. Gdyby
nie podział na dzielnice i wojna domowa między nimi państwo zapewne
rozpoczęło by ekspansje na inne terytoria w celu osiągnięcia nowych
rynków zbytu lub po prostu nowych terytoriów. Jednak póki co Rokan jest
uśpionym olbrzymem wiszącym na północy. Ekonomia Rokan opiera się na
połączeniu rolnictwa i górnictwa i rzemiosła. Handel między dzielnicami
istnieje, jednak przez wojnę domową jest bardzo ograniczony.

Mimo to prawdziwe przychody do skarbca pochodzą zwykle z eksportu. W
Rokanie jest to bardzo ograniczone przez izolacje terytorialną.
Rokańczycy nie mają zbyt rozwiniętej tradycji morskiej, jedyną jaką
praktykują to odcinek między północnymi portami a Wyspą Teldarosa.
Lądowo mają jeden jedyny stały szlak z Nortcliff. Na południe w czasie
sezonów letnich istnieje kontakt z Królestwem Penaru, jednak przez
większość roku przełęcze Gór Penarskich są zasypane przez śniegi.

Mimo to dzięki swojej izolacji oraz odmienności do reszty kontynentu
porównywalnej może jedynie do Latgalet, popyt na wyroby Rokańczykow jest
 wręcz ogromny. Towary jakie pojawiają się dzięki Nortcliff oraz
Penarowi mają astronomiczne ceny. Raz za razem próbuje się stworzyć inne
 szlaki handlowe prowadzące do Rokan, jak do tej pory bez powodzenia.
Najbliżej osiągnięcia tego celu było Królestwo Rionu czy raczej Rion
Północny. Mimo wielu prób oraz olbrzymich nakładów pieniędzy, jak do tej
 pory brak sukcesu.

Polityka wewnętrzna zależna jest od rodów władającymi dzielnicami.
Cesarzowa która powoli zyskuje środki i poparcie do przejęcia inicjatywy
 na razie jest jeszcze zbyt słaba. Dzielnice zaś nie wykazują chęci do
posłuchu z nielicznymi wyjątkami takie jak Maeda. Z czasem może się to
zmienić, od dawna już się mówi że sytuacja „dojrzewa” do wielkich zmian w
 kraju. Wystarczy sygnał.

Polityka zagraniczna opiera się na tradycji historycznej. Rokan wieki
wcześniej było ogromnym imperium rozciągającym się na większość ziem
kontynentu. Obecnie zamknięte jest w swoim odizolowanym zakątku Kentaru i
 czeka na swój moment. Kult imperium ocalał przez wieki okupacji
Periońskiej a potem Torrionu. Wyspa Teldarosa zawsze stanowiła jej serce
 i podstawę. Obecnie Rokan jest praktycznie wolne, jednak by ustrzec się
 przed próbami podboju na przykład ze strony Penaru cesarz Jinpachi w
1378 roku przystąpił do Koalicji Capelli. Obecnie Cesarzowa Eikki jest
niechętną członkinią tej koalicji, świadoma że aż do zaprowadzenia
porządku w swoim państwie, zmuszona jest na jej tolerowanie.

Rokan od wieków ma tradycje imperialistyczne, brak realnych związków
politycznych z resztą krain kontynentu sprawia że wszystkie są
potencjalnymi celami… Gdyby tylko Rokan był w stanie się zjednoczyć w
tym celu, nawet Cesarstwo Torrionu mogło by okazać się mniejszym
zagrożeniem dla północny. Jedynym państwem z jakim ma ciągły kontakt
jest Nortcliff. Mimo przyjacielskich symboli oraz relacji obie strony
doskonale wiedzą co utrzymuje Rokańczyków w swoich granicach.