Druga Pieśń Wajdeloty o Pochodzeniu Istot Błogosławionych przez Żywioł

Część 12 kampanii Dziennik manokradcy

## Dekalog au Rebours, czyli Druga Pieśń Wajdeloty o Pochodzeniu Istot Błogosławionych przez Żywioł

Znaleźliśmy się w okolicach **Ghieste**, na kilka lat przed Deismaar. Poza tym wszystko poszło wbrew zapowiedziom Savany. Była noc, siedzieliśmy przy ognisku, na polanie położonej obok traktu w dziewiczej puszczy. Po chwili na zaprzężonym w dwa kuce wózku przyjechał rozśpiewany Ruornil w znanej z ołtarzy ikonicznej formie brodatego dziadka w szpiczastym kapeluszu. Wyraził szczere zaskoczenie spotkaniem, wycałował nas na powitanie i – śmiejąc się do rozpuku – wypytywał jak się sprawują magiczne drobiazgi, którymi obdarował nas ostatnio. Z taką lubością obmacywał mithralową koszulkę na piersiach Savany, że sowa-chowaniec zrugała go od „obleśnych dziadów”. Wówczas zreflektował się nieco, by stwierdzić, że skoro już z „woli bogów” drogi nasze znów się skrzyżowały, to może ponownie zechcemy mu wyświadczyć przysługę, bo akurat szuka godnych zaufania i nieuwikłanych w okoliczne sprawy pomocników, gotowych wesprzeć jego ucznia Nicponia, którego król Haelyn wyznaczył na arbitra w sporach między miejscowymi notablami. Nicponiem okazał się nie kto inny tylko **Traederic Dosiere** – obecnie kanclerz królestwa (żyjący od półtorej milenium pod kolejnymi postaciami swych potomków) – a wówczas tegoż królestwa chorąży. Bogom się nie odmawia. Zgodziliśmy się.

Nicpoń... znaczy Traederic Dosiere, podczas podróży do Ghieste, wdrożył nas w sprawę. Andu dekadę temu uciekli przez groblę Deismaar z imperium Azraia w Adurii i na mocy umowy z elfami skolonizowali połowę subkontynentu Anurii (patrząc na mapę – ziemie poniżej rzeki Maesil). Pakt ze Starym Ludem zakładał, że ludzie usuną gobliny. Tak się stało, lecz zielonoskórzy nie zostali wytępieni, a masowo zbiegli za Maesil, do leśnego królestwa. Elfy poczuły się oszukane, zapominając – jak nie omieszkał dodać Dosiere – że zobowiązały się nie przepuszczać potworów za rzekę, a potem nie starczyło im wojowników do jej obsadzenia. Na terenach Starego Ludu goblini ufortyfikowali się po bagnach i jaskiniach, skąd organizowali rajdy na ziemie Andu. Traktat z elfami zabraniał ludziom ścigać łupieżców za rzekę. Dlatego król Haelyn wzniósł na granicy forty, wśród nich Ghieste (do którego właśnie zmierzaliśmy) co zostało odebrane przez nieudolnych sojuszników jako akt nieprzyjazny. Wojna wisiała na włosku. Wśród ludzi i elfów nie brakowało gorących głów, a nawet prowokatorów, gotowych podpalić wstęgę Maesil. Oczywistym podejrzanym dla Dosiere był Czarny Książę, któremu Haelyn i Roele okazywali zaufanie w imię pokrewieństwa, wierząc że odpłaci za nie wiernością. Dla nas – jako przybyszy z przyszłości, w której Raesene przemieniony w awnsheghliena Gorgona był nemezis świata – jego historyczna wina była oczywista... ale wiedza o następnych pokoleniach nie była dowodem w świecie Wciągającej Pieśni. A chorąży – jako sędzia – jechał zdobyć dowody.

Zaatakował nas gobliński rozbójnik. Tak potężny, że gdy zobaczył naszą piątkę, odłożył łuk, wyszedł pieszo z zasadzki i w swoim języku kazał nam oddać konie i sprzęt, po czym kłaść się do egzekucji, żeby mniej bolało. Odrzuciliśmy tak hojną ofertę, co wielce uradowało zielonoskórego, który z marszu zaatakował. Dosiere dokonywał cudów w fechtunku sztandarem, który potrafił wyrzucić jak włócznię na kilka metrów i ściągnąć za materiał. Lorran zaniechał jakichkolwiek ataków, rezerwując siły do rozpaczliwej defensywy. Nic nie znaczyło to wobec furii zatrutych szabel potwora. Uratowały nas dopiero zaklęcia Savany. Bestia padła, ale jej ciało zniknęło. Zostały tylko: ostrza z kutego na zimno żelaza wykonane – wnosząc z kunstmarku – przez ludzkiego miecznika z **Bhalaene**, elfia kolczuga i jad z pająków. Potem, w Ghieste powiedziano nam, że pokonaliśmy najstraszliwszego z grasantów – **Tal-Qazara** (w naszych czasach awnsheghliena-króla wielomilionowej krainy goblinoidów, czyli The Spidera).

Fort Ghieste leżał w zakolu Maesil. Na drugim brzegu po horyzont ciągnęły się **Zalewiska** zwane przez elfów Laraeth. To tam, na połączonych mostkami wysepkach pośród moczarów, znajdowały się od lat bezskutecznie oblegane przez Rhoubhe’a twierdze zielonoskórych. Wzniesione w całości z drewna Ghieste pełne było wojska w barwach miejscowego hrabiego Bhalaene’a i wyznaczonej przez niego komendantki fortu – **Mhory**, która z racji osobistych dokonań i talentów militarnych skupiła wokół siebie pozbawiony lenna klan Andu. No i byli tu oczywiście czarni wojownicy Raesena, wysyłani przez króla do najtrudniejszych misji.

Dosiere ustalił, że powinniśmy bliżej przyjrzeć się dwóm podejrzanym sprawom, które miały miejsce w Ghieste w ostatnich tygodniach. Po pierwsze, ktoś spalił święty dla elfów gaj po ludzkiej stronie Maesil. Zwiadowcy Bhalaene’a powiesili zwykłych wioskowych rzezimieszków i uznali sprawę za załatwioną. Udaliśmy się na pogorzelisko. Była to wyspa na małym jeziorku, porośnięta wierzbami, których korony nadawały jej kształt kopuły. Część z niej była spalona, ale regenerowała się, bowiem – zgodnie z naszą wiedzą o magii A.D. 1375 – był to Rift. Na miejscu spotkaliśmy jego strażniczkę – rusałkę **Kyrielee**, która jak to feerie – zanim udzieliła nam wskazówek – zmusiła nas do prawienia sobie wyszukanych komplementów i wycyganiła kilka prezencików. Wreszcie poinformowała, że Rifty są odporne na ogień i nawet pożar lasu ich nie zniszczy. Podpalenia dokonano za pomocą płynu, który wandale przynieśli we flakonach. Wioskowi rzezimieszkowie znali się więc na Riftach, co było w ówczesnych czasach wiedzą dostępną tylko elfom, i posiadali ciecz po stokroć skuteczniejszą od ognia alchemicznego, i wartą więcej niż łączny majątek ich rodzin z kilku pokoleń. Cieczą tą była mieszanina krwi złego boga Azraia i czerwonego smoka, czyli dokładnie tym, co płynęło w żyłach Czarnego Księcia. Po drugie Kyrielee dała nam grot jednej ze strzał, jakimi odpędzili ją podpalacze. Był on wykonany z kutego na zimno żelaza pochodzącego z kuźni w Bhalaene. Wioskowi rzezimieszkowie byli więc świadomi podatności feerie na ten właśnie typ broni. Byli to tak niezwykli wioskowi rzezimieszkowie, że aż udaliśmy się do wsi, z której pochodzili, by sprawdzić czy na szubienicy nie wiszą czasem baelnorny. Okazało się, że nie... ale podróż opłaciła się, bowiem dowiedzieliśmy się, że bandytów przed dwoma tygodniami w lokalnym szynku wynajął i wyekwipował zamaskowany czarny rycerz.

Po powrocie do Ghieste, przekazaliśmy dowody Traedericowi. Akurat organizował on spotkanie z elfami. Odbyło się na środku Maesil, na **Wyspie Dwóch Strzał**, zwanej tak ponieważ z dobrego łuku można było dostrzelić do obu brzegów. Zadrzewiona ostrów była nota bene kolejnym Riftem. W imieniu Starego Ludu zjawił się miejscowy dowódca Rhoubhe. Jego sympatia do ludzi (której doświadczyliśmy w poprzedniej Pieśni) rozwiała się. Zastąpiły ją gorycz i żal, bo to właśnie on zorganizował pierwsze spotkanie królów obu ras. Elf rzucił nam pod nogi kolejne zdobyte przez niego na goblinach egzemplarze ludzkiej broni wykute w Bhalaene. Ponoć zielonoskórzy, których przesłuchał, zeznali że zostały one sprowadzane około miesiąc temu barką przez goblinów Tal-Qazara i ludzi: dwie kobiety i mężczyznę, którzy zostali na Zalewisku. Niestety przepytywane potwory nie potrafiły lepiej opisać zdrajców. Rhoubhe ostrzegł nas, że jego wojownicy są przeświadczeni o spisku ludzi i goblinów, i pojawienie się na tamtym brzegu każdej kolejnej grupki Andu, będzie równoznaczne z wypowiedzeniem wojny. Kolejny zjazd – tym razem na wyższym szczeblu – umówiono na przyszły tydzień.

Po powrocie ze spotkania, zajęliśmy się drugą ze spraw powierzonych nam przez Dosiere – nomen omen zniknięciem konwoju broni. Pojechaliśmy do stolicy hrabstwa Bhalaene – grodu położonego na czerwonych wzgórzach, opasanego setkami rudokopów i dymarek. Szable zdobyte na Tal-Qazarze, groty od Kyrielee i miecze od Rhoubhe’a pochodziły z jednej i tej samej kuźni. Trzy wozy broni zostały zakupione nieco ponad miesiąc temu przez Czarnego Księcia. Eskortowali ją dwaj sprzedawcy z Bhalaene i nieznani rozmawiającemu z nami nadzorcy cechu poszukiwacze przygód wskazani przed samego Raesena. Było ich czworo: dwie zbuntowane córki rycerzy, najemnik z Ilien i elfi łowczy. Z tego co kowal się orientował – brat króla wynajął właśnie ich, bo czwórka ta przyniosła mu niegdyś po bohaterskim przedarciu się przez wzgórza koboldów, wiadomość o ataku smoka na ich wioskę, dzięki czemu Czarny Książę mógł zabłysnąć jako smokobójca.

Ze śledztwa tropicieli Bhalaene’a wynikało, że karawanę zaatakowali goblini na mostku przez **Aeronbyrnn**. Sprzedawców i łowczego zabito. Ochroniarze zniknęli. Broń przeładowano na barkę, która spłynęła w dół rzeczki do **Maesil**. Savana posłużyła się w miejscu zbrodni Wciągającą Pieśnią, by odtworzyć przebieg zdarzeń. Konwojenci wynajęci przez Czarnego Księcia skrytobójczo zamordowali podczas pojenia koni na mostku obu sprzedawców i swoją koleżankę – kapłankę Anduirasa. Następnie zadęli w róg. Na ten znak, podpłynęła barka pełna goblinów. Przeładowano towar, zabrano konie i ciało kleryczki, po czym zdrajcy odpłynęli wraz z potworami. Savana ponownie zaśpiewała Pieśń o tym samym wydarzeniu, lecz tym razem interweniowaliśmy, po krótkiej walce biorąc do niewoli fechmistrza z Ilien, jedną ze szlachcianek (o wyglądzie cwaniary z południa) i białowłosego elfiego tropiciela. Pod wpływem magii wyznali nam, że do zdrady skłonił ich czarny rycerz, którego mieli za księcia Raesene’a. Przekazaliśmy Traedericowi Dosiere, że świadkowie znajdują się wśród goblinów na Zalewisku. Planowaliśmy podczas następnego zjazdu dyplomatów dyskretnie poprosić elfy, albo o pojmanie i ekstradycję zdrajców, albo o zgodę na wysłanie po nich małego, cichego oddziałku ludzi.

Tymczasem przybyła królowa Nasirie – reprezentantka Andu w nadchodzących rokowaniach. Żona Haelyna była w widocznej ciąży. Tylko jej buntownicza, pyskata natura wyjaśniała, czemu monarcha zgodził się wysłać matkę następcy tronu w takim stanie na misję. Oczywiście natychmiast się to zemściło. Po tygodniu w karecie, królową chwyciły bóle i pierwszej nocy w Ghieste nadeszło przyspieszone rozwiązanie. W takim popłochu szukano dobrze urodzonych akuszerek, że załapały się nawet Savana i żona Czarnego Księcia – **Syllandara**. O dziwo, królewicz przeżył.

Następnej nocy dzwon na trwogę postawił na nogi cały fort! W dworku Nasirie wrzało! Ruszyliśmy tam z tłumem rycerzy. Zabarykadowane od środka wrota trzeba było wyważać. W komnatach straży i dwórek trafiliśmy na ślady rzezi! Wartowników wzięto znienacka i wybito rodzajem zatrutych noży do rzucania o kształcie pająków. Damy dworu (poza nieobecną Syllandarą) uduszono. Królową z noworodkiem porwano! Jeden z gwardzistów wisiał w studni, na łańcuchu. Poniżej jaśniał otwór wydrążony magią w cembrowinie. Napastnicy dostali się więc z podziemi. Zbiegliśmy tam z Raesenem, Traedric’iem i rycerzami. Zaatakowały nas opętane psy myśliwskie. Ktoś nakarmił je ciałem dziecka; ale nie królewicza, a chorego synka jednej ze służek, która przebywał z nim na kwarantannie w infirmerium. Gosposia leżała uduszona. Główką jej dziecka i symbolami Azraia sprofanowano podziemną kapliczkę. Nieopodal znaleźliśmy ślady wapna. A więc napastnicy weszli przez dół na odpadki. Wypaliłem żrącą substancję.

Poniżej ział tunel. Leżały tam skórzane kombinezony, których jakieś małe istoty użyły do przepłynięcia przez wapno. Z ciemności dobiegł świst lecących noży. Goblini! Rzuciliśmy się ku nim, by omal nie wpaść do zamaskowanego dołu z wapnem. Lorran przeskoczył wyrwę i zabił zielonoskórych. Pobiegliśmy zapomnianym elfim tunelem. Nie było czasu wykrywać pułapek, ryzykowaliśmy na zmianę. Korytarz rozgałęził się. Rozdzieliliśmy siły. Znów to samo. Savana przyzwała ducha wilkołaka Moridaena, który zwęszył trop. Ale zostaliśmy tylko z Raesenem i Traederic’iem. Tunel biegł w głąb, był zalany. Wody wciąż przybywało. Dla nas – dzięki mocom od Tristana – przepłynięcie stu metrów pod wodą nie stanowiło problemu, ale pozostali dwaj zaczęli się topić. Wróciliśmy po nich, Savana musiała podać przez usta tlen Czarnemu Księciu... ratując mu życie. Opłaciło się. Na końcu zalanego odcinka czekało kilkunastu goblinów i Raesene zmasakrował ich, nim zdążyliśmy dobiec.

Znaleźliśmy się na Wyspie Dwóch Strzał. Pozostali porywacze zdążyli już przepłynąć łodziami na Zalewisko. Czarny Książę rozciął przedramię, utoczył sobie kilka kropel krwi i rozpalił ognisko, by wezwać pomoc z Ghieste. Korzystając z chwili czasu, Savana przywołała Wciągającą Pieśń, by poznać los królowej. Porwał ją Tal-Qazar (wskrzeszony, świetnie wyekwipowany i podejrzanie inteligentny). Dopadł Nasirie we śnie, zaaplikował jej truciznę zwaną **Zielem Morietu**, która uniemożliwia czarowanie (żona Haelyna była kapłanką Maseli) i A.D. 1375 jest jego znakiem firmowym.

Dotarli do nas rycerze Andu. Doszło do sprzeczki. Hrabia Bhalaene i Czarny Książę byli za tym, by poprosić o pomoc elfy. Uprzedzali, że wysyłanie na brzeg Starego Ludu pościgu może wywołać wojnę. Innego zdania byli: Dosiere (który odpowiadał za bezpieczeństwo królowej) i Mhora (która zdeklarowała, że niezależnie od wszystkiego kobiety w połogu na pastwę losu, Tal-Qazara i elfów nie zostawi). Poparliśmy ją, zgłosiliśmy się do grupy pościgowej. Komendantka wzięła tylko nas, chorążego i czterech paladynów króla (zwanych Lancelot, Bors, Persifal i Malagant), mając nadzieję, że mała grupa łatwiej się prześlizgnie. Reszta została w Ghieste, obserwując nasze postępy w kryształowej kuli Traederica i szykując najemników Czarnego Księcia do odsieczy.

Gdyby nie Mhora, nigdy byśmy nie przeszli przez spowite mgłą grzęzawiska. Z pewnością wpadlibyśmy też w zasadzkę, idąc celowo zostawionym tropem do zatopionej wieży mrocznego nagi i jego lacedonów. Dzięki tropicielce, skończyło się na pomniejszych potyczkach ze spawns of Kyuus. Właściwe ślady doprowadziły nas do zatopionego lasu zwanego **Driunnami**. Obszar ten szerokim łukiem omijały zarówno gobliny, jak i elfy. No, może z wyjątkiem najpotężniejszych magów Starego Ludu, był to bowiem Rift Powietrza. Setki ukrytych goblińskich wojowników otaczało go, ale nikt poza porywaczami nie śmiał tam wejść. Dzięki tropicielce minęliśmy armię niepostrzeżenie. Omszałe, zreumatyzowane pnie, siedząc w zielonej wodzie na korzeniach przypominających ośmiornice, okazały się nie tyle przeklęte, co zaklęte. Były to bowiem drzewce. Całe ich setki, uśpione tu przed wiekami podczas jakiegoś wiecu. Uśpione, ale czujne, bowiem najbliższy z nich ożył i trzeszczącym basem spytał nas o powód wtargnięcia. Dzięki zaklęciom rozmowy z roślinami wyjaśniliśmy mu nasze motywy, a on dał każdemu amulet z uwięzionym w czerwonym klejnocie robaczkiem świętojańskim. Drobiazg ten chronił przed ogniem, ale nade wszystko był listem żelaznym, umożliwiającym poruszanie się wśród Driunn. Grupa Tal-Qazara też miała takie talizmany. Drzewiec nie wiedział skąd; goblinów nie lubił, ale uznał, że otrzymali przepustki od elfiego arcymaga Siebharrinna.

Tal-Qazar z kilkoma kidnaperami czekał w obozie na w miarę suchej polanie. Królewicza trzymał w łapach, przykładając mu nóż do gardła. Uśpiona Nasirie leżała obok, ubrana wciąż w nocną koszulę (obecnie mokrą, co kuriozalnie upodabniało ją do jej późniejszych znanych z ołtarzy wyobrażeń jako bogini morza). Wódz goblinów wysyczał: „Nie rozumiem, moi zleceniodawcy” – tu ewidentnie ukłonił się Savanie, Lorranowi i mnie – „dlaczego przybywacie osobiście i to nawet z waszą panią Mhorą, skoro mieliście przysłać po królową Rhoubhe’a. Kłapouchy jak zawsze coś sknociły?”. Nastała konsternacja. Tal-Qazar utrzymywał, że we współpracy z Rhoubhe’em porwał Nasirie dla Mhory, wynajęty przez nas. Twierdził, że to my dostarczyliśmy mu ludzką broń na zlecenie Mhory! Dosiere żądał wyjaśnień. Wódz goblinów żądał wyjaśnień. Mhora nie wytrzymała i rzuciała się na potwora, krzycząc: „Giń, oszczerco!”. Bestia odcięła głowę królewiczowi. Z chaotycznej bitwy wyszliśmy poranieni. Ciało zabitego Tal-Qazara znów zniknęło. Jego pomagierzy nic nie wiedzieli, zresztą nie zdążyliśmy ich przesłuchać, bo zaskoczył nas Rhoubhe z grupą elfich łuczników.

On również był zdziwiony, agresywny i cedził niejasne oskarżenia: „Dobrze, że rozprawiliście się goblinami. Oszczędziliście mi roboty. Ale gdzie jest Syllandara? Co tu robią moi zleceniodawcy?” – tu spojrzał na Savanę, Lorrana i mnie –„Co tu robi ich pani Mhora? Rozmyśliła się i już nie chce szantażować Bhalaene’a jego romansem z Syllandarą? Ale nade wszystko: co tu robi królowa? Jakaż nowa bezczelność kazała jej przybyć – i to w samej bieliźnie – na ziemie Starego Ludu, z którym skontaktowała się jako pierwszy przedstawiciel swej rasy i imię jej jest obecnie symbolem ludzkiej zdrady?! A od dziś będzie i symbolem wojny, bo trudno o lepszy casus belli. Za przekroczenie granicy, skazuję was wszystkich na śmierć!” Znów doszło do strasznej bitwy, w której tylko magia wiatru ocaliła nas przed gradem zaklętych przeciw ludziom zatrutych strzał. Zabity Rhoubhe rozpadł się na cztery iskry: świetlistą, zieloną, czerwoną i błękitną. Pierwsza z nich uderzyła w jednego z uśpionych drzewców i została wchłonięta, a na korze zarysowała się twarz elfa. Pozostałe trzy iskry poszybowały jak gwiazdy ku niebu i zniknęły w różnych stronach świata – jak się domyślaliśmy w poszukiwaniu Riftów odpowiednich żywiołów.

Ostatnia zagadka wyjaśniła się natychmiast, bowiem po chwili na polanę wteleportował się, otoczony tęczobarwnym globem, Siebharrinn. Stwierdził, że zabójstwa swojego przyjaciela Rhoubhe’a nam nie wybaczy, ale widział zajście w magicznym zwierciadle i rozumie, że sprawa wymaga wyjaśnień. Na szczęście, znając wybuchowy temperament swego kapitana, zabezpieczył go ż*yczeniami*, by ten w razie śmierci rozpadł się na cztery żywioły i schronił w jego Riftach. Elf w kilku teleportacjach zebrał jaźń Rhoubhe’a z trzech pozostałych miejsc i bez wysiłku przywrócił go do życia. Po czym zapowiedział odprawić sąd nad nami.

Przeszkodził mu w tym łopot skrzydeł, bo oto na złotych smokach nadlecieli Haelyn i jego brat Roele, a na czerwonym smoku książę Raesene, w towarzystwie Bhalaene’a i Ruornila. Pojawiło się zatem więcej sędziów i to chyba nie bezstronnych, bo król dopadł najpierw do swego martwego dziecka, potem ocucił żonę, tylko po to by musieć ją tulić, gdy zobaczyła co stało się z synkiem. Obok Siebharrinna wteleportowała się królowa Tuar (także w tęczobarwnym globie), dość obojętnie spoglądając na ludzką tragedię. Próbowała przyzwać ducha Tal-Qazara, by go przesłuchać, ale okazało się to niewykonalne nawet przy użyciu ż*ycze*ń. Motywy goblina wydawały się jednak oczywiste: skłócić ludzi i elfy.

Drugim ewidentnym uczestnikiem intrygi był Rhoubhe. Ten powtórzył, że działał z podpuszczenia Mhory, która skontaktowała się z nim za naszym pośrednictwem podczas spotkania na Wyspie Dwóch Strzał. Dowiedział się wówczas o planowanym przez nią spisku w Ghieste. Tal- Qazar miał porwać żonę Czarnego Księcia i ukryć ją w niemożliwym do magicznego skanowania miejscu, czyli u Driunn. Tu Rhoubhe miał – wedle umowy z nami – odbić królową z łap goblinów i przekazać ją... nam! Nasza mocodawczyni Mhora planowała groźbą ujawnienia romansu Bhalaene’a z Syllandarą, zmusić go do jakichś nieznanych Rhoubhe’owi ustępstw. Elf zgodził się wziąć w tym udział, bo – podobnie jak cała elfia młodzież – chciał i chce z ludźmi wojny, a spodziewana odsiecz dla porwanej dostarczyłaby casus belli.

Komendantka Ghieste przysięgała na honor i bogów, że jest ofiarą spisku. Zaoferowała się poddać dowolnemu magicznemu wykrywaniu prawdy. Od nas odcięła się, tłumacząc, że jesteśmy ludźmi Traederica Dosiere.

Skoro zażądano od nas wyjaśnień, oświadczyliśmy, że cała sprawa jest intrygą uknutą przez księcia Raesena, który w ten sposób wywołał wojnę, pozując na przyjaciela elfów i pacyfistę. To Jego krwią wynajęci przez Niego rzezimieszkowie podpalili Rift; Jego grotami z kutego na zimno żelaza przepędzając rusałkę Kyrielee. Broń ta pochodziła z transportu, który ukradli i dostarczyli goblinom Jego własni najemnicy: Ilieńczyk, cwaniara i siwy elf. I zapewne to oni, wykorzystując pewne podobieństwo do Lorrana, Savany i Devlyna, wmieszali w Raesenowy plan Tal-Qazara i Rhoubhe’a, podając się za wysłanników Mhory.

Trzeba przyznać, że Czarny Książę zareagował na demaskację ze świętym oburzeniem nie mniej szczerym niż Mhora i także oddał się pod sąd króla, odmawiając jedynie (jak zwykle) poddaniu się badaniom „tego przybłędy” Ruornila.

Najwyraźniej, doświadczony prywatną tragedią, Haelyn postanowił ostatecznie wyjaśnić sprawę, gdyż wypomniał Czarnemu Księciu dawne występki. A to jak zniewolił balora, tłumacząc że skoro bracia latają na smokach, to on może posługiwać się biesem. A to o tym, jak zmuszony do odesłania demona, rozwścieczył gniazdo przyjaznych Andu smoków tak, że zaatakowały okoliczne miasto. A to znów o tym, jak pozostając wraz z kompanią w służbie jednego hrabiego, zajął dlań więcej ziem niż było ustalone i do w takim miejscu, że uniemożliwił dalszy rozwój drugiemu. Gdy zaś poszkodowany wszczął wróżdę i przegrał, Raesene zadał mu coup de grace i złupił jego stolicę.

Potem Haelyn zajął się religią brata. Wypomniał Raesenowi, że ten miał w żyłach krew Azraia i zachowywał się tak, jakby wciąż był jego wybrańcem-arcykapłanem. Dobrych bogów lżył od bałwanów. Twierdził, że Nieba nie ma, a Królestwo Niebieskie jest tu i teraz, wcielone na Adurii i Cerilii. Z szacunkiem traktował innych wybrańców-tetrarchów Azraia, argumentując że jako zrodzeni z krwi boga, mają prawo władać światem, a mieszanie tej krwi ze zwykłymi ludźmi jest grzechem. „Co by nie mówić” – tu król zaczął naśladować jakąś dawną wypowiedź brata – „wybrańcy-tetrachowie stworzyli najwspanialszą cywilizację globu, zmuszając niewolników do osiadłego trybu życia. Elfy, gobliny itp. są koczownikami, rabusiami niezdolnymi do tworzenia cywilizacji. Równe traktowanie niewolników to sypanie piasku w żarna postępu. Powołaniem arystokraty, także wybrańca Azraia, jest panować nad nimi jak smok nad stadem bydła, ograniczać jego liczebność i to dla jego własnego dobra, bo tylko pod odpowiednim kierunkiem będą w stanie służyć idei postępu, a nie szkodzić mu i sobie samym rozmnażając się nad miarę i mrąc potem z głodu.

Szamani fałszywych bogów ogłupiają Andu kłamliwymi ideami typu współczucie, miłość, wolność sumienia, a już szczególnie równość rozumnych ras”.

Aż żal było patrzeć jak brat staje przeciw bratu. W którymś momencie Czarny Książę nie wytrzymał, przerwał oskarżycielską mowę króla, mówiąc jedynie: „Od dziś jestem waszym wrogiem”. I odleciał na smoku, nie zatrzymywany.

Takie rozwiązanie uspokoiło nieco Tuar i Siebharrinna, ale nie Rhoubhe’a, który w płomiennej mowie przypomniał wszystkie „zdrady” ludzi, na obecnym podpaleniu Riftu na Wyspie Dwóch Strzał i zbrojnym wkroczeniu na ziemie Starego Ludu kończąc. Posunął się do ohydnego wniosku, że exodus z Adurii był mistyfikacją, a w rzeczywistości Andu są forpocztą podboju Cerilii przez Azraia. Ostrzegł swą królową, że przemawia w imieniu całej elfiej młodzieży, która żąda usunięcia ludzi z kontynentu – dyplomacją lub mieczem – a jeśli Tuar odpowiednich środków nie podejmie, dorastająca generacja ruszy na wojnę bez niej i magii Riftów, choćby to miało oznaczać wyniszczenie biologiczne własnej rasy. Wojna już wybuchła, a królowa może tylko wybrać, czy wesprze swych poddanych, czy zostawi ich na rzeź. Skonsternowani przywódcy elfów wyteleportowali się, zabierając Rhoubhe’a.

Uwaga ponownie skupiła się na nas. Haelyn zażądał, byśmy oczyścili się z zarzutów współpracy z Czarnym Księciem, mordu na sprzedawcach z Bhalaene, uprowadzenia transportu broni i sprzedania go goblinom, podpalenia Riftu Kyrielee, zdradzenia zielonoskórym położenia tajnego tunelu do Ghieste, porwania Nasirie w zmowie z Tal-Qazarem i Rhoubhe’em w celu skompromitowania Mhory i wywołania wojny. Liczne poszlaki nas obciążały: byliśmy na miejscach wszystkich zdarzeń, kontaktowaliśmy się przed wojną i z Tal-Qazarem, i Rhoubhe’em (z tym pierwszym tylko walczyliśmy, ale pechowo zachowaliśmy zdobyty na nim sprzęt z żelaza kutego na zimno pochodzący ze skradzionego transportu), znaliśmy się na Riftach, Lorran był nieco podobny do Ilieńczyka, Savana do cwaniary, a Devlyn do tropiciela, a zresztą nikt poza nami owej mitycznej grupy nie widział na oczy! Wszystko dałoby się wyjaśnić, ale Ruornil dał nam dyskretny znak, żeby Savana zakończyła Wciągającą Pieśń. Tak się stało. Przyszły bóg sprawiedliwości rozprawy dokończyć nie zdążył, a na konto Raesena dopisano kolejny zarzut „opłacania zdrajców o niezwykłych zdolnościach”.

Pieśń nie skończyła się jednak całkowicie, bo oto znaleźliśmy się z powrotem na polanie, na której się zaczęła. Tym razem wbiegł na nią uradowany Azrai, fałszywym śpiewem parodiując Ruornila. Opluwając Savanę, popychając ją i kopiąc, wyjaśnił że wypaczył jej Pieśń, by się zemścić na nas za przeniesienie listu z przykazaniami Anduirasa. Za karę wykorzystał nas jako nośniki swoich „przykazań” i dotarł do Tal-Qazara i Rhoubhe’a dzięki naszym z nimi kontaktom, bo każde z nas miało przecież w żyłach odrobinę jego krwi. I rzeczywiście, każde z nas ma krew Azraia. To on (bóg zła), przyjmując naszą powierzchowność, zorganizował spisek. Zmanipulował The Spidera, wmawiając mu, że gdy porwie Nasirie i podrzuci ją Ludobójcy, wywoła wojnę elfów z ludźmi. Zmanipulował Rhoubhe’a wmawiając mu, że zdoła pozbyć się na raz Raesena, Bhalaene’a, Mhory i Syllandary, obracając przeciw nim ich własne rzekome intrygi i zdrady. W końcu zmanipulował nas, tak byśmy – uwierzywszy że aranżerem spisku był Raesene – niesłusznie go oskarżyli, doprowadzając do niesprawiedliwego wyroku Haelyna i w efekcie ostatecznego przejścia Czarnego Księcia na „ciemną stronę mocy”. To mówiąc, Azrai wysmarkał się na nas i Pieśń się skończyła.

Nie rozumieliśmy, w jaki sposób wyjaśniała pochodzenie istot błogosławionych przez żywioł. Jedyny plus był taki, że amulety z robaczkiem świętojańskim po wyjściu z Pieśni nie zniknęły.