De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 29 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 29

Schaduwpoot rende haar zus steeds verder het moeras in. Ze draaide zich om naar de rivier en haalde diep adem. Daarna rende er met veel vaart op af en maakte een reusachtige sprong. Ze belandde meteen op de middelste en grootste steen en kon vanaf daar makkelijk verder springen. Nadat ze het land weer had bereikt, had ze geen tijd om adem te halen en sprintte verder. Al snel naderde ze de halfbrug en stak de grens over naar haar territorium. Het geschreeuw in de verte werd steeds luider, ondanks dat ze steeds verder wegging van hun. Gelukkig had ze geen kreet meer gehoord van Duivelpoot, wat betekende dat hij wel oké zou zijn en dat ze de RivierClan konden helpen. ‘Duivelpoot!’ schreeuwde ze. ‘Duivelpoot!’ Ze rende verder en verder het sparrenbos in. ‘Ik ben hier!’ hoorde ze de kater joelen. Naalden vlogen tegen haar aan, maar het kon haar niks schelen. Er waren tenslotte veel ergere dingen aan de gang.

Uiteindelijk zag ze de zwartgrijze leerling staan. Op hetzelfde moment kwamen Kraaienvleugel, Ravenhart en Aswolk aanstormen. ‘Wat is er gebeurd?’ Duivelpoot keek verwilderd om zich heen. Schaduwpoots hart kromp een beetje toen zijn angst zag. ‘Er waren zwerfkatten! Ze probeerden me aan te vallen, maar ik kon nog net ontsnappen! Ze zitten vast nog ergens in het territorium!’ kermde Duivelpoot. Schaduwpoot schudde haar kop. ‘Nee, ze zijn naar de RivierClan gegaan. We moeten ze helpen!’ Duivelpoots oranje ogen flitsten naar haar en hij versmalde zijn ogen. ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Ik hoorde ze schreeuwen! Jullie niet?’ Ze keek ongeloofwaardig naar de drie krijgers, die allemaal hun hoofd schudden. *De bomen hebben vast het geluid tegengehouden!*

‘Mistster, Vleugelpoot en Wezelklauw zijn ook op hun territorium!’ hield ze vol. Duivelpoot krulde zijn lippen en ze voelde zijn ogen op haar vacht branden terwijl ze Aswolk, Ravenhart en Kraaienvleugel hoopvol aankeek. ‘Maar het spoor loopt de tegengestelde kant op!’ wierp Duivelpoot tegen. Aswolk boog haar nek om naar het spoor te snuffelen en begon het te volgen. Schaduwpoot keek haar na, ze trok haar klauwen steeds in en uit. *We moeten onze tijd hier niet verdoen! We moeten naar de RivierClan!* ‘Pruimpoot is daar ook! Alleen!’ proestte ze uit. Kraaienvleugels mond viel van schrik open. ‘Wat?! Waarom zei je dat niet meteen!’ Schaduwpoot keek haar vader droogjes aan. *Wat een stomme kikker is het toch ook! En Vleugelpoot dan? Gaf hij daar niets om?*

Aswolk sprong weer tevoorschijn. ‘We moeten naar de RivierClan! Het spoor loopt ons territorium uit!’ Kraaienvleugel en Ravenhart knikten. ‘Wij gaan alvast! Jullie moeten Varenschaduw waarschuwen en de rest van het kamp!’ beval Ravenhart. Eindelijk! Zonder te wachten op Aswolk en Duivelpoot, sprintte ze richting het kamp. Ze stormde door de doorntunnel en liep bijna Witdoorn omver. ‘Hé, kijk eens uit!’ snauwde de witte kater. ‘Varenschaduw!’ riep Schaduwpoot zonder nog aan Witdoorn te denken. ‘Een verontschuldiging was fijn geweest,’ hoorde ze de kater nog mopperen. ‘Wat is er? Is Duivelpoot oké? Waar zijn Ravenhart, Aswolk en Kraaienvleugel?’ De poes sprong ongerust op haar poten en trippelde snel naar haar toe. ‘Alles gaat goed met hun. Maar de RivierClan wordt aangevallen en Pruimpoot, Wezelklauw, Vleugelpoot en Mistster zijn op hun territorium!’ Varenschaduw knipperde verrast met haar ogen. ‘Pruimpoot ook?’ Schaduwpoot trilde van woede en stress. *Daar gaat het toch niet om!* ‘Ze is al gaan helpen. Kraaienvleugel en Ravenhart ook.’ Varenschaduw keek peinzend het kamp rond. ‘Ik zal met je meegaan. Haal Beukpoot, Witklauw en Druppelvacht snel!’ Schaduwpoot knikte en rende naar het leerlingenhol. ‘Beukpoot! Kom snel! We moeten de RivierClan helpen!’ De bruine keek slaperig op. ‘Wat? Maar ik heb *zo* hard getraind! Mijn spieren doen nog pijn!’ ‘Wat?! Hoe kan je je daarover zorgen maken? Je *schoonheidsslaapje* komt wel een andere keer!’ spuugde ze. Beukpoot stond kreunend op. ‘Oké dan, ik zal wel weer eens iedereen gaan redden.’ Schaduwpoot rolde met haar ogen en gromde, maar wachtte niet langer en draaide zich snel om en speurde het kamp af om Druppelvacht en Witklauw te vinden.

‘Blauwpels heeft de leiding over het kamp!’ hoorde Varenschaduw schreeuwen. Schaduwpoot zag dat de commandant zelf al de twee krijgers had gevonden en haalde opgelucht adem. Ze holde gauw achter hen aan en zag Beukpoot over haar schouder ook komen. Aswolk en Duivelpoot stonden hen op te wachten wat verder het bos in. ‘Deze kraaienbrein wilde zelf ook nog even het spoor checken, vandaar dat we zo langzaam waren,’ gromde de poes. Schaduwpoot keek onderzoekend naar haar Clangenoot. *Waar was hij mee bezig? Wilde hij de RivierClan niet helpen? En wie is er zo dom om aan Aswolk te twijfelen? Dan haat ze je ook meteen.* Varenschaduw stopte niet met rennen, dus de rest van de patrouille deed het ook niet en Aswolk en Duivelpoot schoten snel achter hen aan. ‘Het maakt niet uit!’ antwoordde Varenschaduw kortaf, ze had er waarschijnlijk niet echt aandacht aan besteed. Wat maar goed ook was, want ze moesten zich focussen op het gevaar.

Ze raceten over de halfbrug, het moeras in. Eén voor één sprongen ze via de stenen naar de andere kant van de rivier. Deze keer had niemand last van de gladheid, omdat ze toch geen tijd hadden om uit te glijden, want het ging allemaal zo snel. Schaduwpoot voelde dat haar kracht begon te verminderen. Ze had zoveel gerend en raakte buitenadem. Druppelvacht kwam naast haar rennen, al moest hij soms wegspringen om nog op de droge stukken te blijven. ‘Je kan dit! Je bent een goede vechter en als je hulp nodig hebt hoef je maar te schreeuwen of ik ben er!’ Zijn stem haperde een paar keer, doordat hij telkens even adem moest halen. Schaduwpoot knikte, maar ze maakte zich vreselijk veel zorgen. Dit zou haar eerste gevecht wezen en zwerfkatten toonden geen genade had ze gehoord. *Wat als ze Pruimpoot al afgemaakt hebben?*

Vissengeuren vulden haar luchtwegen en niet veel later zag ze een grijsblauwe poes hoog in de lucht springen. Haar klauwen waren ontbloot en glommen in het zonlicht. Ze grauwde naar een kat die ze had besprongen en scheurde zijn pels aan stukken. Een zwarte kater schoot voor haar en remde toen keihard af. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg hij verontwaardigd. ‘We komen om te helpen,’ antwoordde Varenschaduw kalm. De kater knipperde dankbaar met zijn groene ogen en sprong toen weer weg.

‘SchaduwClan! Aanvallen!’ brulde de commandant daarna. Duivelpoot rende meteen weg en Aswolk en Witklauw wierpen zich samen op hun eerste slachtoffer. Schaduwpoot bleef dicht bij Druppelvacht en volgde hem door het waterige gras. Opeens ving ze een glimp op van een donkerbruine vacht. *Pruimpoot!* Haar zus was aan het vechten met een kleine, scharlakenrode poes met een dikke staart. Haar zusje was aan het winnen en had haar hulp dus niet nodig. Schaduwpoot speurde het territorium verder af. Druppelvacht was ook met een zwerfkat aan het vechten nu en in de verte zag ze dat Kraaienvleugel en Ravenhart samen een rode kater aan het verdrijven waren. *We zijn aan het winnen!*

Plotseling werd ze tegen de grond geslagen. Een oranjerode poes had haar besprongen en bewerkte haar buik. Schaduwpoots ogen waren groot van schrik en werden nog breder toen ze moordlustige blik in de poes’ blauwe ogen zag. De poes sperde haar kaken wijd open en hapte naar Schaduwpoots nek. Met haar rechter voorpoot probeerde Schaduwpoot haar nek weg te duwen, maar ze had nog zo weinig kracht over. Opeens klonk er een woeste strijdkreet en de poes werd van haar afgegooid. Een donkergrijze flits sprong over haar heen en rolde samen met de zwerfpoes door de plassen van de zomp. ‘Wezelklauw!’ riep Schaduwpoot opgelucht. Ze keek toe hoe de poes hem van zich afwierp en toen vluchtte. ‘Waag het niet om hier nog eens terug te komen! En pak volgende keer iemand van je eigen grootte, lafaard!’ beet Wezelklauw haar na. Daarna keek hij bezorgd naar Schaduwpoot. ‘Gaat het?’ Ze knikte. ‘Ze heeft me niet te pakken gekregen gelukkig. Zijn de katten op het eiland veilig?’ vroeg ze. *Laat Vleugelpoot alsjeblieft oké zijn SterrenClan!*

Wezelklauw haalde zijn schouders hopeloos op. ‘Ik weet het niet. We werden overvallen en iedereen probeerde zich uit de voeten te maken. Ik weet dat ik als eerste van het eiland afging om de RivierClan te helpen, ik hoop dat de rest het ook gehaald heeft.’ Schaduwpoots hart zonk en belandde als een steen in haar maag. Er rilling kriebelde over haar ruggengraat. Dit beviel haar helemaal niet. ‘Ik zal kijken of ze daar hulp nodig hebben,’ besloot ze. ‘Goed idee,’ miauwde Wezelklauw terug. Nog geen hartslag later sprong hij weg, om zich heen kijken of hij iemand kon helpen. Schaduwpoot keek met hem mee. Ze zag Druppelvacht een RivierClankrijger overeind helpen en Varenschaduw had Beukpoot op haar rug. De kater zag er slecht uit en had een lelijke schram op zijn kop. Ze voelde een steek van schuld. *Hij zei nog dat hij pijn had en ik luisterde niet! Door* mij *is hij zo erg gewond!*

‘We hebben gewonnen!’ joelde iemand toen triomfantelijk. Schaduwpoot ontspande haar spieren toen ze dat hoorde. *Het is over.* Het had gelukkig niet heel lang geduurd. Toen klonk er ineens een plons. Ze wierp een blik op het meer en rende naar de boombrug toe. Ze zag een horde zwerfkatten wegrennen. Was er een zwerfkat in het water gevallen? Voorzichtig sloop ze naar de waterkant. Ze klom erop, maar gleed er bijna af van schrik. Een oorverdovende jammerkreet verliet haar keel toen ze zag wie er in het water lag. ‘Rietsteel!’ gilde ze. De kater zijn keel was flink opengesneden en het water om hem heen was scharlakenrood gekleurd. Hij dreef langzaam tegen de oever aan. Ze sprong van de boom af en hees hem uit het water. Zijn lichaam was levenloos en licht.

‘Wat is er met Rietsteel?’ vroeg een schuchtere stem. Ze draaide zich om en zag Stippelloof staan. Zijn ogen werden groot en tranen vulden zijn ogen. ‘Nee! Dit kan niet waar zijn! Dit mocht niet gebeuren! Hadden ze nog niet genoeg medicijnkatten vermoord?! Nu zitten wij ook zonder medicijnkat!’ Hij zakte in elkaar naast de dode medicijnkat en snikte. Schaduwpoot wist even niet wat ze moest zeggen. Ze hadden Rietsteel zo hard nodig om de nieuwe medicijnkatten op te leiden! ‘Volgens mij hadden ze nog onafgemaakte zaken,’ bromde een zware stem achter haar. Schaduwpoot sprong overeind en drukte zich snel tegen de kater aan. ‘Mistster!’ Ze was nog nooit zo blij geweest haar leider te zien, levend en wel. Ze voelde dat hij wankelde op zijn poten. ‘Ga even liggen,’ stelde ze voor. Dat hoefde ze geen tweede keer te zeggen, want Mistster viel met een plof op de grond. Zijn nek was besmeurd met bloed en Schaduwpoot gokte dat er een diepe snee in zat, net zoals bij Rietsteel. Mistster draaide zich om naar de RivierClankater.

‘Het spijt me van Rietsteel. Nadat Wezelklauw wegschoot om de RivierClan te helpen, wilden hij en Visster en meteen achteraan. Ik vertelde de rest om op het eiland te blijven, want ik dacht niet dat die moordenaars zouden komen. Uiteindelijk hoorde ik ze schreeuwen en rende ik er ook naartoe. Visster raakte zwaargewond en ik stuurde haar weer terug en bleef met Rietsteel over. Hij vocht voor zijn leven, maar ze waren met zoveel. En ze waren zo … *getraind*. Nadat ze mijn keel dachten door te hebben gesneden, stopten ze. Ik verloor een leven en waarschijnlijk dachten ze dat ik dood was. Ik was snel genoeg weer terug om te zien hoe ze Rietsteel afmaakten. Toen ik weer genoeg kracht had verzameld om te vechten stak ik de boombrug over. Ze hadden Rietsteel laten liggen en ik wist dat ik niks meer kon doen, dus dacht ik dat ik de RivierClan verder moest helpen. Ik was zo opgelucht toen ik Varenschaduws aanvalskreet hoorde. Hoe was ze er eigenlijk zo snel?’ Nadat hij klaar was met praten rustte hij zijn kop op zijn poten en sloot zijn ogen eventjes.

Schaduwpoot staarde verlegen naar de grond. ‘Ik en, eh, Pruimpoot zijn jullie gevolgd. Toen we Duivelpoot hoorde schreeuwen zijn we direct teruggegaan en tegelijkertijd brak hier het gevecht los. Duivelpoot bleek de zwerfkatten te hebben afgeschud en heb ik hulp gehaald. We zijn zo snel mogelijk hiernaartoe gekomen en hebben geholpen met het verdrijven van die vossenharten!’ Haar leider glimlachte, al schakelde het snel over naar een kreun. ‘Ik ben nog nooit zo blij geweest met jouw nieuwsgierigheid. Je hebt goed gehandeld, Schaduwpoot. Ik ben trots op je – ondanks dat je *weer* stout bent geweest.’ Schaduwpoot bloosde bij het horen van het compliment. ‘Ik zal Varenschaduw en de rest wel halen,’ miauwde ze daarna. Maar Mistster reageerde niet meer en was in een diepe slaap gezonken. Hij had waarschijnlijk ook veel bloed verloren.

‘Schaduwpoot? Schaduwpoot ben jij dat?’ vroeg een bevende stem. Schaduwpoot vloog overeind, zo snel als een vogel zijn vleugels kon spreiden. ‘Vleugelpoot? Waar ben je? Ik ben hier!’ Ze keek zoekend om zich heen en versmalde haar ogen. ‘Ik zit in de boom!’ Ze klom snel op de broombrug en was met twee sprongen op het eiland. Al snel spotte ze zijn gele ogen als twee vuurvliegjes tussen de twee takken. ‘Waarom zit je daar?’ vroeg ze. De tak waarop haar broer zat trilde. ‘Ze sprongen opeens vanachter de struiken vandaan. Ze waren met zoveel! Roodklauw hielp elke nieuwe medicijnkat een boom in, terwijl de leiders en andere krijgers voor ons vochten. Ik was zo bang!’ ‘Het is nu weer goed. We hebben ze verdreven; het gevecht is over.’ Vleugelpoot klom voorzichtig naar beneden en belandde naast haar met vier poten op de grond. ‘Is de rest ongedeerd?’ Vleugelpoot haalde zijn schouders op. Zijn ogen waren nog steeds rond van angst. ‘Ik weet het niet. Ik had geen kijk op de open plek doordat de takken ervoor zaten.’

Schaduwpoot staarde naar de struiken. Haar maag leek dubbelgevouwen te zijn. Ze wist nu zeker dat ze beter nooit meer op avontuur kon gaan. Het eindigde altijd met dood! ‘Ik zal wel kijken. Blijf jij maar hier.’ Ze wilde niet dat Vleugelpoot dadelijk door de struiken heen drong en daar dode katten zag. Hij had al genoeg trauma’s aan dode katten overgehouden. Ze maakte zich klein en wurmde door de takken heen. Haar gladde vacht kwam goed van pas en zorgde ervoor dat ze nergens vast kwam te zitten. Nog voordat ze eruit was, sloot ze haar ogen en sprong. Toen ze het zachte gras bereikte deed ze met moeite haar ogenleden weer open, bang voor wat ze zou aantreffen.

Een dunne, goudbruine kater gromde naar haar met blootte klauwen. Hij trilde van woede, maar waarschijnlijk ook omdat hij zoveel pijn had en zwak was. Al zijn haren stonden rechtop en zijn blauwe ogen waren vol met haat en verdriet. Toen hij zag dat het een Clankat was die door de struiken was gekomen ontspande hij. ‘Vederstorm?’ mompelde ze verbaasd. Hij zuchtte. ‘Het spijt me, ik dacht dat je een zwerfkat was.’ Hij keek bedroefd naar de grond, maar ze zag zijn ogen nog vluchtig naar rechts schieten en volgde zijn blik. Leeuwenmaan lag op de grond, omringt door enkele dode zwerfkatten. Schaduwpoot schudden ongelovig haar kop. ‘Nee, dat kan niet. Niet nog een dode! Niet na Rietsteel!’ Vederstorm kromp ineen. ‘Is Rietsteel *ook al* dood? En Mistster en Wezelklauw?’ Een traan gleed over haar wang, ze had niet eens gemerkt dat ze moest huilen. Zoveel verdriet had haar overspoeld. ‘Wezelklauw en Mistster zijn nog in leven. Maar Rietsteel …’ Haar stem stierf langzaam weg. Er waren toch geen woorden meer voor nodig.

‘Met wie ben je aan het praten?’ hoorde ze Vleugelpoot achter de struiken vragen. ‘Met Vederstorm,’ antwoordde ze rustig. Ze waren twee katten verloren, maar nu leek alles rustig. ‘Hoe is het met de rest?’ vroeg ze verder. Vederstorm boog zijn kop. Tranen gleden van zijn ogen naar zijn wangen en vielen op de grond. ‘Toen de zwerfkatten in de bomen begonnen te klimmen, moest ik de nieuwe medcijnkatten in veiligheid brengen. Ik heb ze helemaal naar het einde van het eiland gebracht en ze daar beschermd. Nadat ze zijn gevlucht was iedereen nog heel, dus hen zijn we niet verloren. Alleen kon ik Vleugelpoot niet meer vinden, maar gelukkig is hij veilig.’ Schaduwpoot knikte. ‘Dit was verschrikkelijk, maar alles is nu over.’ ‘Nee, nee dat is het nog niet!’ jammerde Vederstorm zodra de woorden haar mond hadden verlaten. <

‘Waarom?’ vroeg ze angstig. Wat wist de kater dat zij niet wist? Ze probeerde langs hem te kijken, want Vederstorm blokkeerde haar zicht voor de rest van de open plek, maar het was al niet nodig want hij stapte langzaam overeind. Wat Schaduwpoot toen zag was onvoorstelbaar. Katten lagen op elkaar gestapeld alsof ze prooi waren. Al hun kelen waren opengesneden. Een rood gespikkelde poes lag bovenop. Donkerroodbloed stroomde nog naar beneden en Schaduwpoot gokte dat al haar negen levens ook wegvloeiden. De wonden waren zo ernstig dat niks het zou kunnen hebben genezen. De realiteit raakte Schaduwpoot als een bliksemslag. Ze waren regelrecht als vossen in een vossenval getrapt. Duivelpoot was de eerste afleidingsmanoeuvre geweest, toen leek de RivierClan het slachtoffer te worden, maar eigenlijk hadden ze het *echt* gemunt op de katten op het eiland. Die de Clans het hardst nodig hadden en niemand was hen komen helpen. Schaduwpoot zakte in elkaar op de grond. Vederstorm viel naast haar en krulde zijn staart stevig om hem heen. Ze hoorde geritsel door de struiken. ‘Vleugelpoot, nee!’ schreeuwde ze nog. Maar het was al te laat. Vleugelpoot stond naast haar. Hij slaakte een pijnlijke jammerkreet en viel huilend om. Schaduwpoots tranen hadden haar zicht vertroebeld, maar ze wist nog precies wie er op de hoop lagen. Al hun koppen lagen hun kant op en de zielloze blikken waren onvermijdelijk uit Schaduwpoots hoofd te verjagen. De Clans hadden er zoveel problemen bij nu. Ze hoopte dat het een droom was en keek smeken naar de hemel boven haar. Maar ze wist dat dit de werkelijkheid was. Vonkster, Visster, Houtster, Roodklauw en Hazenster waren dood.