Ragni's Secret Library

**Ragni's Library** (ห้องสมุดแห่ง Ragni) เป็น Secret Discovery ที่ตั้งอยู่ใน Ragni ภายในจะเป็นทางเดินที่มีตู้หนังสือเกี่ยวกับ Bob ฮีโร่แห่งอาณาจักร Wynn ทั้ง 12 บทตั้งอยู่ตลอดแนว

## ตำนาน (Lore)

*เรื่องราวของฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักร Wynn ทั้ง 12 บท สามารถพบเจอได้จากที่นี่ ต้นกำเนิดของห้องสมุดแห่งนี้และห้องสมุดอื่นๆที่คล้ายๆกันยังคงไม่ทราบแน่ชัด*

## การเข้าถึง

1. โยน Bob's Tear 1 ชิ้น ลงไปยังตรงกลางของเตาผิงที่อยู่ในปราสาทของเมือง Ragni (พิกัด X: - 933, Z: -1610)

2. ตามรอยเท้าที่ปรากฏออกมาจากเตาผิงไปเรื่อยๆ จนมันเปิดประตูของปราสาทในรูปภาพที่อยู่ในห้องอาหาร

## The Legend of Bob

#### **บทที่ 1**

ในปีเดียวกันกับที่ชาวบ้านย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณาจักร Wynn นั้น เมือง Ragni ต้องประสบกับการจู่โจมครั้งใหญ่ที่สุด ที่เคยถูกบันทึกไว้ในผืนแผ่นดินฝั่งตะวันออก

แม้ว่าป้อมปราการแห่งเมือง Ragni และ Troms จะขึ้นชื่อเรื่องการผ่านเข้าไปในตัวเมืองได้ยากที่สุด แต่โชคร้าย ที่มันไม่ได้ทำมาป้องกันในกรณีที่กองทัพของมอนเตอร์ที่ถูกสาปบุกมายังหน้าประตูเมือง

ในช่วงแรกๆของสงครามต้องสาปนี้
กองกำลังทหารของ Ragni ยังคงมีจำนวนมาก ทหารหลายนายได้สละชีพตัวเอง เพื่อปกป้องครอบครัวของพวกเขาที่อาศัยอยู่ด้านหลังของกำแพงเมืองแห่งนี้

อย่างไรก็ตาม จำนวนของประชากรก็ลดลง เมื่อประตูเมืองถล่มลง ฝูงศัตรูที่ใหญ่ที่สุดที่ถูกบันทึกไว้ ได้กรูเข้ามาในตัวเมือง

ชาวบ้านมากมายถูกสังหาร บ้างก็พิการ บ้างก็ติดเชื้อจากการโจมตีของกองทัพมอนเตอร์พวกนั้น ผู้คนที่หนีรอดไปได้ ซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายน้ำของเมือง ซึ่งภายในที่ๆสกปรกที่สุดแห่งนี้เอง พวกมนุษย์ได้สร้างคุกมืดของพวกเขาไว้

#### **บทที่ 2**

การรวมสิ่งที่เลวร้ายที่สุดทั้ง 2 สิ่งเข้าด้วยกัน นั่นคือ ท่อน้ำทิ้งที่ปราศจากการดูแล และคุกมืดที่คุมขังเหล่านักโทษคดีร้ายแรงที่สุดของ Wynn คือสิ่งที่พวกชาวเมืองต้องเผชิญอยู่ในขณะนี้

ถึงแม้มันจะเป็นสถานที่ๆน่าขยะแขยง แต่ในเวลาเช่นนี้ ก็ไม่มีที่ใดจะปลอดภัยเท่าที่นี่อีกแล้ว พวกผู้หญิงและเด็กๆที่รอดชีวิตต่างเข้ามาหาที่หลบภัยภายในท่อที่มีกลิ่นเหม็นคละคลุ้งแห่งนี้

ระหว่างช่วงสงคราม หญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่เคยเอ่ยชื่อของตัวเอง หรือบอกผู้อื่นว่าเธอมาจากไหน (เธอไม่ใช่คนของเมือง Ragni) ได้ให้กำเนิดทารกชายคนหนึ่งบนพื้นที่เยือกเย็นของท่อน้ำทิ้ง

แม้ว่าพวกผู้หญิงจะร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือเธออย่างเต็มความสามารถ แต่หญิงสาวไร้นามผู้นั้นก็เสียชีวิตลง จากการคลอดลูกชายของเธอ

ฝูงศัตรูยังคงอยู่ถึง 6 วัน และชาวเมืองที่อยู่ในท่อก็ไม่รู้ว่าเด็กทารกคนนี้จะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ไหม สถานการณ์เริ่มเลวร้ายขึ้นทุกทีๆ

#### **บทที่ 3**

ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน ทารกน้อยก็สามารถรอดชีวิตมาได้ โชคเข้าข้างที่เขาไม่ต้องพบเจอกับอะไร ยกเว้นเพียงแค่เศษดินที่ติดอยู่บนแก้มของเขาเท่านั้น ทารกผู้นี้ถูกนำไปเลี้ยงดูโดยชาวเมืองที่ยากจนที่สุดของเมือง Ragni เธอเป็นแม่ม่าย ชื่อ Momo

หลังจากนั้น เขาก็ได้ทำงานในร้านเบเกอรี่ของเมือง โดยหน้าที่ของเขาคือส่งขนมปังและเค้กไปยังพระราชวัง

แม้ว่าแม่บุญธรรมของเขาจะยากจน แต่เธอก็เป็นคนที่ฉลาด และสอนลูกของเธอ Robert ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรู้ ไม่ว่าจะเป็น การอ่าน การเขียน การศึกษา หรือแม้กระทั่งการต่อสู้

Robert ไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มที่มืชื่อเสียงแต่อย่างใด เขายังถูกหาว่าแตกต่างจากคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ เพราะผิวของเขาเป็นสีคล้ำๆ เทาๆ แตกต่างจากชาว Ragni ที่มีผิวพรรณที่ดี

เพราะฉะนั้นเขาจึงมีเพื่อนน้อย และไม่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากพวกผู้ใหญ่อีกด้วย

เมื่อเขาอายุได้ 12 ปี ฝูงศัตรูได้ยกทัพมาบุกเมืองอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อน

#### **บทที่ 4**

ถึงแม้ว่าฝูงศัตรูในครั้งนี้จะดูเล็กกว่าครั้งก่อนมาก แต่การคุกคามของพวกมันในครั้งก่อน ก็ทำให้กองทัพทหารแห่ง Ragni รู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

อีกทั้งยังไม่มีหน่วยลาดตระเวนคนใดจุดไฟส่งสัญญาณเลย ยิ่งทำให้ทั้งเมืองถูกโจมตีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ไม่ใช่กับ Robert เขาพกมีดที่ขโมยมาจากพ่อครัวไว้ติดตัวเสมอ เพื่อปกป้องคนที่เขารักที่สุด

แต่ช่างหน้าเศร้า กระท่อมของ Momo อยู่บริเวณชายแดน ทำให้เป็นที่แรกที่ถูกโจมตี Robert วิ่งไปยังบ้านของเขาทันที ภายในบ้านว่างเปล่า แต่เขาได้ยินเสียงหอบหายใจมาจากด้านล่าง

เขาวิ่งลงไปยังชั้นใต้ดิน สิ่งที่เขาเห็นคือแม่ของเขานอนเลือดไหลอยู่บนพื้น ข้างๆกับมอนเตอร์ที่ตอนนี้ถูกแทงตายไปแล้ว เขาวิ่งเข้าไปช่วยเหลือเธอ ทั้งๆที่รู้ดีว่า มันเปล่าประโยชน์

เธอพยักหน้าให้กับลูกชาย พวกเขาได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่ Robert อายุ 8 ขวบแล้วว่า ถ้าหากเธอติดเชื้อจากพวกมอนเตอร์เมื่อไหร่ เธอขอจบชีวิตของตัวเองลง เพราะเธอไม่อยากทนทรมานอยู่กับการติดเชื้อที่น่าขยะแขยงที่ไม่มีทางรักษาได้

#### **บทที่ 5**

Momo วางกระดาษที่ทำจากหนังสัตว์ที่เขียนด้วยเลือดไว้ในมือของ Robert บนกระดาษถูกวาดไว้และแบ่งเป็น 4 พื้นที่ ข้างใต้ของรูปในแต่ละพื้นที่นั้นถูกเขียนด้วยชื่อแปลกๆที่ Robert ไม่เคยได้ยินมาก่อนไว้

ท่ามกลางไฟแห่งสงคราม Robert ได้หลบหนีมาจากเมืองของเขา พร้อมกับควงมีดที่ไม่ใช่มีดของพ่อครัว แต่เป็นมีดคู่สีดำที่ประดับด้วยสัญลักษณ์เรืองแสงสีม่วง,ผ้าคลุม, และถุงใส่อาหารที่เหลืออยู่จากในบ้านของเขา

เขามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออก ไปยังดินแดนแห่งทรายที่ๆแม่ของเขาได้เขียนบอกเอาไว้ในกระดาษด้วยสัญลักษณ์รูปมีดและเลข 1

เมื่อ Robert มาถึง เขาพบกับชายคนหนึ่งชายคนนั้นทำเพียงแค่ยื่นมือของเขาออกมา Robert จึงได้วางของเพียงสิ่งเดียวที่มีค่าของเขา นั่นคือมีดสีดำลงไปในมือของชายคนนั้น

ชายคนนั้นจึงเริ่มบอก Robert ถึงสิ่งที่เขาควรทำ เพื่อช่วยเหลือเมืองของเขาในสงคราม ซึ่งสิ่งที่เขาต้องทำคือตามหาปรมาจารย์ทั้ง 4 แห่งอาณาจักร wynn เพื่อเรียนทักษะและเวทย์มนต์ต่างๆ และชายคนนี้ก็จะให้การช่วยเหลือในสงครามต้องสาปครั้งนี้ด้วย

ถ้าหาก Robert สามารถสำเร็จวิชาของเขาได้ เขาจะให้คำใบ้ในการทำให้ปรมาจารย์ท่านต่อไปยอมรับและสอนวิชาให้กับ Robert

#### **บทที่ 6**

5 ปีผ่านไปหลังจากการฝึกฝนเพื่อเป็น Assassin ตอนนี้ Robert อายุ 17 ปีและแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ ปรมาจารย์ Chak ผู้สอนวิชาให้แก่เขาบอกว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะออกเดินทางต่อ เพื่อเรียนรู้การเป็น Archer

Chak หยิบมีดคู่ของ Robert ขึ้น ด้ามจับของมีดเล่มนั้น ค่อยๆเรืองแสงสีม่วงออกมา เขาหลอมมีดทั้งสองเข้าด้วยกันและขึ้นรูปเป็นคันธนูแวววาว เขาผูกสายธนูเส้นหนาที่ทำมาจากผมของเขาเองก่อนที่จะส่งมันคืนให้ Robert และพูดกับเขาว่า “แม้แต่ทหารที่มากประสบการณ์ก็ต้องเริ่มจากศูนย์เมื่อต้องเริ่มเรียนรู้ในสิ่งใหม่” เห็นจะเป็นเช่นนั้น เพราะ Robert ไม่สามารถจัดการมอนเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าได้เลย เขายิงธนูไม่ออกเลยด้วยซ้ำ!

Robert เริ่มต้นออกเดินทางไปยังทิศใต้ เขาผ่านพายุหิมะมายังดินแดนเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่เคยปรากฏอยู่ในแผนที่ เขาเห็นสัญลักษณ์ธนู พร้อมทั้งเลข “2” กำกับอยู่

ที่แห่งนั้นมีแมนชั่นขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างเพียงชนิดเดียวในที่แห่งนี้ Robert เห็นชายคนหนึ่งยื่นมือออกมาเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้

เขาทำเหมือนกับเมื่อ 5 ปีก่อน ยื่นธนูออกไปให้ชายคนนั้น ชายคนนั้นจึงพูดว่า “ข้าชื่อ Mael เป็นปรมาจารย์ของศาสตร์แห่งการยิงธนู เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”

Robert ใช้เวลาอีก 5 ปี ในการเป็นปรมาจารย์ด้านการใช้ธนู เขาเรียนการสร้างธนูและการใช้ธนูในสถานการณ์ต่างๆ และยังเรียนรู้เวทย์มนต์ที่เกี่ยวกับธนูอีกด้วย

#### **บทที่ 7**

ณ เวลานี้ ในขณะที่ Robert ได้ศึกษาเกี่ยวกับบริเวณที่เขาฝึกฝนอยู่นั้น เขาได้พบว่า Mael มีความสามารถทางวิญญาณอย่างน่าเหลือเชื่อ แมนชั่นที่เขาอาศัยอยู่ยังเป็นบ้านของวิญญาณมากมายที่เจอกับ Mael และมารักษาตัวกับเขา

Robert ยังได้เรียนความสามารถในอีกหลายๆด้าน โดยเขาก็ยังคงหวังอยู่อย่างลับๆว่าเขาจะสามารถสื่อสารกับแม่ของเขาที่จากไปแล้วได้

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม Robert ก็ไม่เคยแสดงออกถึงความปราถนานี้ และ Mael ก็ได้บอกเขาว่า ถึงเวลาแล้ว ที่เขาจะต้องเดินทางไปเรียนรู้เกี่ยวกับเวทย์มนต์ ซึ่งเป็นศาสตร์ที่ปราศจากการใช้อาวุธกายภาพในการโจมตี

Robert ยื่นธนูของเขาออกไป ซึ่งแสงสว่างที่แสนคุ้นเคย ได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นคทาสีดำบริสุทธิ์ โดยมีเครื่องหมายสีม่วงที่เหมือนๆกันอยู่รอบๆตัวคทา

Robert มองแผนที่เก่าๆขาดๆ เพื่อดูบริเวณถัดไป โดยที่มีเส้นตรงและเลข “3” ขีดเขียนไว้อยู่บนนั้น แต่ในครั้งนี้ เขารู้ได้ทันที ว่าที่ๆเขาจะต้องไปต่อคือที่ไหน ที่แห่งนั้นคือป่าที่เขาเคยเดินผ่านเมื่อตอนอายุ 12 ปี ในระหว่างทางที่เดินไปยังทะเลทรายเพื่อเริ่มต้นการฝึกฝนนั่นเอง ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มการฝึกฝน ที่ Robert เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

#### **บทที่ 8**

ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยแมงมุมและพิษร้าย และเมื่อนึกถึงพิษ มันก็มักจะคอยย้ำเตือนเสมอ ถึงช่วงเวลาที่เขา.... เอ่อ ไม่ต้องสนหรอก Robert เริ่มออกเดินทางสู่ป่า กวัดแกว่งแท่งไม้ที่ตอนนี้แทบจะไร้ประโยชน์ราวกับฟักทองที่ถูกคว้านเนื้อออกจนหมดแล้วเท่านั้น

เขาไม่สามารถรู้ได้เลยด้วยซ้ำ ว่าในชีวิตนี้ เขาจะทำให้มันใช้งานได้อย่างไร เมื่อเขาเข้าไปในป่า เขาก็เดินเข้าไปในเขตหมู่บ้านลึกลับที่แขวนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ และสว่างไสวไปด้วยโคมไฟที่ห้อยอยู่ ซึ่งที่นั่น เขาได้พบกับภาพที่คุ้นเคย ชายคนหนึ่งยื่นแขนของเขาออกมารับคทาที่ Robert ได้ส่งให้

“การเดินทางของเจ้ามาถึงครึ่งทางแล้ว อย่าปล่อยให้ความกดดันครอบงำเจ้า เอาล่ะ เรามาเริ่มเรียนศาสตร์ที่ยากที่สุดในบรรดาศาสตร์แห่งการใช้อาวุธกันเถอะ” นี่คือประโยคแรก ที่ Ethe ปรมาจารย์แห่งเวทย์มนต์ได้พูดกับ Robert

และก็ตรงตามที่เขาพูด ศาสตร์แห่งคทาไม่ได้ง่ายดั่งเช่นมีดหรือธนูเลย อย่างไรก็ตาม ศาสตร์แห่งเวทย์มนต์ก็ได้ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาในอีก 5 ปีถัดมา หลังจากที่เขาฝึก ซึ่ง ณ เวลานี้ Robert ได้มีอายุ 27 ปีแล้ว และเริ่มคิดสงสัยว่า เขาจะยังคงเป็นหนุ่มพอที่จะสู้ในสงครามได้หรือเปล่า

Ethe บอกกับ Robert ว่า ได้เวลาไปต่อแล้ว และได้เปลี่ยนไม้คทาของเขาเป็นรูปแบบสุดท้าย นั่นคือหอกสีดำขนาดมหึมา ซึ่งแม้แต่เขาที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ยังทำตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เห็นมัน หอกนั้นเป็นอาวุธแห่งเมือง Troms เมืองป้อมปราการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์เคยสร้างมา

#### **บทที่ 9**

แผนที่ได้เขียนไว้ว่า เขาจะต้องไปยังเมือง Troms ซึ่งมีสัญลักษณ์รูปหอกและเลข 4 เขียนกำกับไว้อยู่ เมื่อมาถึง Robert ถึงกับตกตะลึง เพราะเมืองกำลังถูกโจมตีอย่างหนัก

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเมือง Troms ได้รับความเสียหายจากมอนเตอร์ เพราะเป็นที่รู้กันดีว่า เมืองนี้เป็นเมืองที่มีปราการป้องกันแข็งแกร่งที่สุด แต่ทว่า Robert ได้ห่างหายจากผู้คนไปนานถึง 15 ปี จึงไม่แปลกที่เขาจะไม่รู้

ท่ามกลางกองเพลิง มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ มือของเขายื่นออกมาหา Robert โดยที่เพิกเฉยต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง Robert วางหอกของเขาในมือของชายคนนั้น

ชายคนนั้นกล่าวกับ Robert ว่า “ที่นี่คือก้าวสุดท้ายของการฝึก จงให้สถานการณ์ในเมืองที่เจ้าเห็นอยู่ในตอนนี้กลายเป็นแรงผลักดันให้เจ้ามุ่งมั่นกับการฝึกของตัวเอง และช่วยปกป้องดินแดนแห่งนี้เมื่อเจ้าพร้อม ข้าชื่อ Fier เรามาเสร็จสิ้นการฝึกนี้ด้วยกันเถอะ”

Robert ใช้เวลา 5 ปีถัดมาในการเรียนรู้ทักษะทั้งหมดเกี่ยวกับหอกภายในเมือง Troms อันแสนยิ่งใหญ่ ช่วยเหลือในการป้องกันและซ่อมแซมเมืองเท่าที่จำเป็นในช่วงเวลาว่างของเขา

เป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่ร่วมกับผู้คนมากมาย และไม่ใช่เหล่าปรมาจารย์ที่สอนศาสตร์การต่อสู้ให้กับเขา

#### **บทที่ 10**

Robert ได้เรียนรู้ที่จะรักผู้คนรอบข้าง และพวกเขาต่างเรียกเขาว่า Bob มากกว่าที่จะเรียกว่า Robert หญิงสาวคนหนึ่งได้บอกกับเขาว่า “ฉันก็ไม่รู้นะ แต่ฉันคิดว่า มันน่าจะฟังดูดีกว่า ถ้านายถูกเรียกว่า Bob”

Robert ชอบชื่อนี้ และเมื่อเขาพบปะผู้คนใหม่ๆ เขาก็จะแนะนำตัวเองด้วยชื่อนั้น
ในที่สุด การฝึกของ Fier ที่ยาวนานถึง 5 ปีนั้น ก็มาถึงจุดสิ้นสุด และเขาได้พูดว่า “ตอนนี้ เจ้าได้กลายเป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่อาณาจักรนี้เคยมีมา จงใช้พลังของเจ้าอย่างชาญฉลาด และเจ้าจะต้องเป็นผู้หยุดสงครามนี้”

จากนั้น ด้วยความตกใจ ปรมาจารย์ทุกคนของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ Fier และยิ้มให้ Mael ถึงกับพยักหน้าอย่างช้าๆให้กับเขา ในขณะที่เสียงจากด้านหลังก็ดังขึ้น “นายร้องไห้ทำไมเหรอ Bob? ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลยนะ...”

ปรมาจารย์ทั้ง 4 ได้หายตัวไป Bob รู้ได้ทันทีว่าเขาจะต้องทำอะไรในตอนนี้ กลับไปที่ Ragni และปกป้องเมืองเล็กๆที่ยังพอจะเหลืออยู่จากสงคราม

#### **บทที่ 11**

หลังจากนั้น Bob ได้ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตของเขารับใช้อาณาจักรในฐานะ “ผู้ทัดเทียมเทพแห่งอาณาจักร Wynn” คอยทำลายล้างมอนเตอร์ทุกตัวที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ถิ่นฐานที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขา

เขาเลือกที่จะไม่ถ่ายทอดความสามารถของเขาให้แก่ผู้อื่น เพราะเกรงกลัวว่าคนเหล่านั้นอาจจะนำไปใช้ในทางที่ผิด และก่อปัญหาให้กับเขา แล้วถ้าหากเขาจากไป ใครจะมาแทนที่เขาล่ะ?

คงไม่ใช่สหายของเขาทั้งสาม ซึ่งเป็นพวกสัตว์ที่เขารักมากอย่างแน่นอน บางทีเขาอาจจะปรุงยาบางอย่างให้พวกมัน เพื่อยื้อชีวิตของพวกมันไว้ แต่อย่างไรก็ตาม พวกมันก็เป็นสัตว์ที่ดี

เรื่องราวของ Bob ได้กลายเป็นแสงแห่งความหวังให้กับผู้ที่เข้าร่วมสงคราม ไม่มีใครสามารถต่อกรกับ Bob และอาวุธแห่งความมืดของเขาได้

แต่อย่างไรก็ตาม นี่เป็นช่วงที่เรื่องราวของเขา ได้กลายเป็นเรื่องเล่าไป ฉันกลัวว่าหลังจากเหตุการณ์ สงครามครั้งที่ 56 ของ Ragni หรือก็คือช่วง 40 ปีถัดมา Bob ที่ขณะนั้นมีอายุ 72 ปี ก็ได้หายตัวไป

#### **บทที่ 12**

มีข่าวลือว่า เขาได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอสูรกายที่กำลังทำลายอาณาจักรด้วยการก่อสงครามและเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับกองทัพมอนเตอร์อยู่

ฉันคิดว่า Bob คงจะตามหามันเพื่อที่จะปราบมัน แต่ด้วยร่างกายของเขาที่อยู่ในวัยชรา ทำให้เขาอาจจะไม่บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ เพราะเพียงแค่ 1 ปีถัดมาหลังจากที่เขาหายตัวไป สุสานของเขาก็ได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางหิมะ เป็นอนุสรณ์สถานให้ผู้คนได้รู้ว่าร่างของเขาถูกฝังอยู่ที่นั่น

ใครฆ่าเขาล่ะ? ไม่มีใครรู้หรอก บางทีอาจจะเป็นฆาตกร? หรืออาจจะเป็นเวทย์มนต์ของพวกปรมาจารย์ที่สอนเขา? ทุกวันนี้หลุมศพก็ยังคงตั้งอยู่ที่นั่น บรรจุร่างของเขาอยู่ภายใน มันคุ้มค่าที่จะไปเยี่ยมชม เพราะหลายๆคนต่างพูดถึงกลิ่นอายของการผจญภัยที่แสนยิ่งใหญ่ และเวทย์มนต์ที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆสถานที่แห่งนั้น

แต่มีสิ่งนึงที่แน่นอนคือ Bob ได้กลายเป็นสุดยอดปรมาจารย์แห่งศาสตร์การต่อสู้ของอาณาจักร Wynn และจะอยู่ในประวัติศาสตร์ของเราตลอดไป ในฐานะของทหารที่ยิ่งใหญ่และเกรียงไกรที่สุด บางที สักวันหนึ่ง อาจจะมีคนที่เดินตามรอยเท้าของเขาก็ได้

**The End**