Cauthodred II

## Mander Astrane

**Cauthodred II** [*KAUW-toow-dred*], geboren als **Mander Astrane** [*MAHN-dur AS-treen*] (438-508, 70 jaar), was koning van Irasal en staatshoofd van de Federatie van Talwan in de Westlanden. Hij zetelde op de troon van Cilen Taas in het Verhoogde Paleis gedurende 28 jaar tussen 477 en zijn gedwongen aftreden in 505 5TP, waarop hij werd opgevolgd door Gavladin V. Gedurende zijn regeerperiode werd Cauthodred gezien als een van de machtigste mannen van de Cirkel van de Wereld, maar hij is ook een van de meest omstreden staatshoofden uit de geschiedenis van de Federatie.

## Geschiedenis

### Vroege politieke carrière

Mander Astrane werd geboren in het machtige Huis Astrane, een eeuwenoude adellijke familie die veel invloed had in haar thuisland Silas maar ook in de Graafschappen van Tissan. De jonge Mander werd dan ook opgevoed als ware aristocraat. Al vroeg liet hij kwaliteiten van leiderschap zien, waardoor zijn familie hem geschikt achtte voor een politieke positie. Astrane werd geïntroduceerd aan enkele machtige mensen in Cilen Taas en werd als gevolg van deze ontmoetingen tot verschillende posities aangesteld. Op 24-jarige leeftijd werd hij Secretaris voor Ontwikkeling in zijn geboortestad Tandenivian. In deze functie kwam hij bekend te staan om zijn harde aanpak van criminaliteit en andere illegale activiteiten die de stad de jaren daarvoor in hun greep hielden. Mander Astrane kreeg veel kritiek van mensen die dachten dat deze maatregelen de economische situatie van Tandenivian zouden verslechteren, maar het beleid van de Secretaris bleek goed uit te pakken, en de criminaliteit nam sterk af. Hierdoor kreeg Huis Astrane meer invloed over de stad, ten koste van de criminele onderwereld.

### Aanbod gouverneurschap

In 467 brak een nieuwe fase aan in de carrière van Mander Astrane. Er kwam bericht uit Cilen Taas dat hij was geselecteerd om de nieuwe gouverneur van Tissan te worden nadat de vorige met pensioen was gegaan. Tissan lag in de buurt van thuisbasis Silas, en het gouverneurschap zou Huis Astrane, dat al langer achter de schermen probeerde om invloed te krijgen op het vruchtbare gebied, grote mogelijkheden bieden. Op aandringen van zijn familie nam de 29-jarige Mander Astrane het aanbod aan en werd hij geïnstalleerd als nieuwe gouverneur. Hij was de jongste gouverneur in de geschiedenis van de Federatie en verwierf op die manier nationale faam.

### Gouverneur van Tissan

Gedurende de 10 jaren die volgden, was Mander Astrane de belangrijkste functionaris in Tissan. Hij manifesteerde zich als een zeer kroonsgezind heerser en schaarde zich op die manier duidelijk aan de zijde van de Tissaniërs die een grotere connectie met de hoofdstad wilden. Dit was zeer polariserend beleid dat de tegenstellingen in Tissan aanwakkerden; gedurende zijn 10 jaar als gouverneur namen de spanningen in de regio dan ook sterk toe. Zijn erfenis in Tissan nog altijd zeer omstreden omdat onder zijn leiding de invloed van Cilen Taas gedwongen uitgebreid werd terwijl veel mensen hier stellig tegen waren. Een ander controversieel punt was het feit dat Astrane vaak probeerde om de banden met Valerion en haar koning Skelling aan te halen om zo de politiek verdeelde en daarom militair onkrachtige Graafschappen van Tissan te beschermen tegen het militaristische buurland. Vanwege de dictatoriale en geïsoleerde aard van Valerion kreeg gouverneur Astrane veel kritiek op zijn beleid. Ook werd hij er regelmatig van beschuldigd zijn macht als gouverneur te gebruiken om zijn eigen familie, Huis Astrane, te bevorderen. In deze periode werd de familie veel rijker en liet het enkele grote landhuizen bouwen op zeer exclusief land aan de Alethi. Tijdens zijn gouverneurschap trouwende Mander met Lorana Prescenter, een jonge telg uit Huis Prescenter van Caer Lyss, de rijkste familie van Tissan. Het huwelijk werd gezien als een versterking van de band tussen twee al zeer invloedrijke families en een teken van de achter de schermen sterk groeiende connectie tussen Silas en Tissan.

### Selectie door Opvolgingsraad

In 477 ging de toenmalige koning van de Federatie van Talwan vrijwillig met pensioen, een gebeurtenis die niet bijzonder vaak voorkomt in Talwan. De Opvolgingsraad had vervolgens de verantwoordelijkheid om een nieuw staatshoofd te vinden, maar dit zorgde voor een crisis toen bleek dat de koningen van de deelstaten het niet eens konden worden. Uiteindelijk werd er een compromis gesloten en werd de nationaal bekende, nog altijd zeer veelbelovende jonge gouverneur van Tissan voorgedragen als nieuw staatshoofd, vermoedelijk door grote inspanningen van de kroonsgezinde facties in de Federatie. Een enigszins verbaasde Mander Astrane werd over de beslissing geïnformeerd en moest overhaast naar de hoofdstad komen om de kroon te accepteren. Binnen enkele tientallen uren was Mander Astrane beëdigd, had hij de kroon van de Federatie op zijn hoofd gekregen, en zat hij op de troon van Cilen Taas met zijn vrouw Lorana aan zijn zijde in het Verhoogde Paleis. De benoeming van Astrane, voortaan bekend onder zijn vorstelijke naam *Cauthodred II*, was een primeur omdat hij de jongste Federatiekoning ooit werd: Mander was nog slechts 39 toen hij de functie ging bekleden die van hem een van de machtigste mannen van de Arantische landen maakte. Dit was nog nooit voorgekomen omdat de meeste van zijn voorgangers waren geselecteerd op basis van lange ervaring als staatshoofd van een van de deelkoninkrijken van de Federatie.

### Stijl van koningschap

Als Federatiekoning gaat Cauthodred een actievere rol voor zichzelf en zijn functie in het geheel opeisen. Vanwege zijn achtergrond in de politiek manifesteert hij zich op een geheel andere wijze dan zijn voorgangers. Dit waren vrijwel exclusief koningen van Irasal of een ander koninkrijk geweest die zich tevreden hadden gehouden met een veelal ceremoniële rol zonder veel daadwerkelijke macht. Cauthodred was echter gewend om zaken te besturen en om zijn invloed daadwerkelijk te laten gelden. Hierdoor gaat hij zich tijdens zijn regeerperiode meer bemoeien met politieke zaken, die voorgangers meestal aan hofadviseurs hadden overgelaten. Hiermee draagt Cauthodred bij aan de centralisatie van de Federatie, en als staatshoofd gaf hij de voorkeur aan het versterken van de hoofdstedelijke macht in plaats van het geven van ruimte aan de individuele koninkrijken om elk hun eigen weg te kiezen. Met deze breuk met de status quo oogst Cauthodred veel kritiek, maar hij krijgt ook veel steun voor zijn beleid van mensen die voorstander zijn van de Federatie. Als koning gaat Cauthodred de Federatie meer en meer inzetten als middel om de deelstaten dichter bij elkaar te brengen en op die manier vrede en samenwerking in Talwan te promoten. Dit beleid zorgt wel voor spanningen omdat het bepaalde groepen dwingt samen te werken die historisch gezien rivaliteiten hebben. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de conflicten tussen Cauthodreds geboorteland Silas en buurkoninkrijk Thaeren. Aan het hof manifesteert Cauthodred zich als duidelijke aanwezigheid: hij laat zich gelden als dé belangrijke

### Buitenlandbeleid: Valerion, Westkroon

Het buitenlandbeleid van koning Cauthodred is regelmatig onderwerp van grote controverse binnen de Federatie. Een van de belangrijkste speerpunten van het staatshoofd is het aanhalen van banden met andere mogendheden. In die context gaat Cauthodred door met het communiceren met Valerion en haar koning Skelling, iets wat hij in zijn tijd als gouverneur van Tissan ook al probeerde maar waar hij nu een groter mandaat voor heeft. Hij krijgt vervolgens vaak het verwijt al te zeer te buigen naar de wensen van Skelling, de dictatoriale heerser van Valerion (die overigens nog steeds aan de macht is in 528 5TP). Eenzelfde situatie ontstaat er bij de relatie tussen de Federatie en het aangrenzende keizerrijk Westkroon. Die relatie is al jarenlang slecht doordat de koningen van de Federatie het totalitaire Westkroon consistent boycotten. Cauthodred brengt hier echter verandering in door op persoonlijke naam en met weinig steun van het hof diplomatie te gaan bedrijven met Westkroon. Zijn reis naar Allisar en ontmoeting met keizer Gandelau IV veroorzaakte verbaasde reacties, zowel in eigen land als uit Darlassia en Haldar. Cauthodred rechtvaardigt de ontmoeting door te zeggen dat hij een overtuigd *"aranticist"* is- een aanmoediger van samenwerking tussen de mogendheden rond de Arantische Oceaan-, maar zijn diplomatie met Westkroon werd toch grotendeels negatief ontvangen. Men beschuldigt hem van praten met een onderdrukkend regime en het daarmee bijdragen aan, of in ieder geval niet optreden tegen, de constante mensenrechtenschendingen in het keizerrijk. De controverses begrijpt Cauthodred niet altijd even goed: vroeger had het geleken alsof de publieke opinie was dat de Federatie vreedzaam moest praten met Westkroon in plaats van alles op te lossen door oorlog, maar nu de vorst deze wens uitvoerde, was het alsnog niet goed. Ondanks de bakken kritiek zet Cauthodred zijn diplomatie voort en ontmoet hij Gandelau nog regelmatig, voornamelijk in het bergachtige grensgebied Naryae. In deze streek werd de jaren ervoor vrijwel constant gevochten, maar Cauthodred trekt zijn troepen terug en tekent een vredesverdrag om de Naryae weer veilig te maken. Deze poging is succesvol, maar leidt er wel toe dat Westkroon forten kan bouwen in de Naryae en zo haar positie in het gebied kan versterken.

### Buitenlandbeleid: Darlassia

Cauthodred tracht eenzelfde soort beleid toe te passen bij Calencar IV Matar, de omstreden keizer van Darlassia, maar wordt hierin geblokkeerd door belangengroepen van arcanialen. Deze vinden het onacceptabel dat de Federatie zou praten met Calencar, die actief jaagt op magiërs in zijn eigen land, en zetten Cauthodred dusdanig onder druk dat contacten met Darlassia onmogelijk worden. Tijdens de Malephijnse Oppressie sluit Cauthodred haastig de grens met Darlassia in het Fendargebergte en blokkeert hij Darlassiaanse schepen in Talwanese wateren. Dit doet hij uit angst voor een aanval op de Federatie door de nieuwe heerser van Darlasse, de megalomane hofmagiër Malephar. Als Malephar verslagen wordt door het Zusterschap van Tovenaressen bij de pivotale Afsluiting opent Cauthodred de grenzen weer. Dit is een zeer omstreden maatregel aan het hof, aangezien veel hovelingen de vorst hebben geadviseerd dat het openen van de grenzen te gevaarlijk zou zijn vanwege de grote politieke en militaire instabiliteit die onvermijdelijk zou volgen in Darlassia. Cauthodred zette zijn plan echter door en hield tijdens de Marmeroorlog voet bij stuk. De politieke situatie in Darlassia bleek uitzichtloos, en het was volstrekt onduidelijk wie de volgende machthebbers zouden worden in het keizerrijk. Koning Cauthodred was uiteindelijk degene die de impasse doorbrak door, wederom ingaand tegen het advies van zijn hovelingen, het relatief obscure Huis Eartema te steunen voor het keizerschap. De andere rivaliserende families in Darlassia zagen Eartema niet als een relevante speler en besteedden nauwelijks aandacht eraan; dit stelde Huis Eartema in staat om vanuit de marge aan invloed te winnen. Uiteindelijk slaagde het plan en kwam Vedechonatir XII op de troon van Darlasse. Dit maakte een einde aan de jarenlange ijskoude verhoudingen tussen de Federatie en Darlassia: Cauthodred en Vedechonatir hebben regelmatig contact en hebben een vruchtbare samenwerking, waardoor de relatie tussen hun landen ook verbetert. Concluderend kan over Cauthodreds buitenlandbeleid gezegd worden dat het zeer gedurfd en soms aardig risicovol was. Het kwam vaak op kritiek te staan van mensen die voor terughoudendheid pleitten of tegenstander waren van meer samenwerking, maar uiteindelijk leidden Cauthodreds maatregelen wel tot vruchtbare contacten met buurlanden en daardoor een betere internationale positie voor de Federatie van Talwan. De relatie met Westkroon bekoelde weer onder Cauthodreds opvolger Gavladin, maar het positieve contact met Darlassia was blijvend en wordt nog altijd voortgezet, maar nu met de Darlassiaanse keizer Erevo I als voornaamste initiatiefnemer.

### Late regeerperiode: Jaren van Bloed

Ondanks zijn (niet onomstreden) successen op het gebied van buitenlandbeleid was Cauthodred II in zijn eigen land nog steeds een zeer controversieel vorst. Hij probeerde ingrijpende institutionele hervormingen door te voeren om de centrale macht van het Verhoogde Paleis te versterken en de Federatie zo dichter bij elkaar te brengen, maar ondervond hierin vaak hevige weerstand. Het staatshoofd kreeg regelmatig het verwijt dat hij door zijn grote focus op de internationale politiek zich minder richtte op de gevoeligheden in Talwan zelf. Cauthodred zou op een roekeloze manier de centralisatie doorgevoerd hebben zonder aandacht te hebben voor de complexe realiteit van vaak eeuwenoude rivaliteiten tussen staten en groepen in zijn land. Net als tijdens zijn periode als gouverneur versterkte hij zo de tegenstellingen en liet hij de kloof tussen bevolkingsgroepen verbreden door de extreme reacties die hij uitlokte. Cauthodred was inderdaad een vorst die opvallend duidelijke posities innam over fundamentele zaken in de Federatie, iets wat zijn voorgangers veel minder deden. Hierdoor kreeg hij veel dingen gedaan die in zijn ogen juist waren, maar die wel zorgden voor grote spanningen in Talwan. Dit werd akelig duidelijk bij de Jaren van Bloed, toen een zeer gewelddadige en chaotische oorlog uitbrak in Tissan- nota bene het gebied waar Cauthodred eens gouverneur van was geweest. Het ontstaan van de oorlog werd gezien als een grote test voor Cauthodred, die geconfronteerd werd met het feit dat hij de problemen in Tissan niet op tijd had gezien. Ook werd hij sterk tegengezeten door beschuldigingen van partijdigheid: zijn Huis Astrane had duidelijke belangen in de Jaren van Bloed omdat het steun gaf aan een van de grote spelers, de stadstaat Stevander. Al met al was Tissan een puur wespennest voor het staatshoofd en iets waar hij vrijwel onmogelijk effectief tegen kon optreden. De ouder wordende doch zeker nog even ambitieuze Cauthodred was politiek verlamd rond deze kwestie en wist er geen haar meer tussen te krijgen in Tissan. Terwijl hij machteloos in het Verhoogde Paleis toekeek, kreeg Cauthodred stevige kritiek: meer en meer werd duidelijk wat de gevolgen waren van zijn polariserende kroonsgezinde beleid als gouverneur en de disrespect die hij daarin had getoond ten opzichte van Tissaniërs die minder inmenging van de kroon wilden. Het staatshoofd merkte dat de anti-centralistische beweging steeds meer vaart kreeg, en voelde zijn positie en legitimiteit instorten. Vanuit een diep gevoel van eer en verantwoordelijkheid bleef hij aan als koning, maar in deze laatste jaren werd hij omringd door vijanden en rijkte zijn gezag niet ver meer.

### Late regeerperiode: Dreue's revolutie

In 505 werd de situatie nog erger toen, terwijl de Jaren van Bloed nog bezig waren in Tissan, rebellenleider Vailer Dreue grote steun kreeg vanuit heel Talwan. Dreue en zijn aanhangers ageerden voor een verzwakte centrale macht of zelfs voor een afschaffing van de Federatie, en de revolutie die hij uitriep verspreidde zich razendsnel door heel het land. De opstand sloeg aan bij boeren op het platteland vanwege een religieuze dimensie, maar kreeg ook steun van veel lokale edelen die hun macht hadden zien worden ingeperkt door de constante bemoeienis van het Verhoogde Paleis. Cauthodred zag in de revolutie, die volgens hem vanzelfsprekend neergeslagen moest worden omdat het de eenheid van de Federatie in gevaar zou brengen, een manier om zijn macht opnieuw te laten gelden en zijn positie als staatshoofd als het ware opnieuw uit te vinden. Hij besloot om zijn persoonlijk gezag te gebruiken om het leger naar enkele opstandige gebieden te sturen. De inzet van het leger werd sterk afgekeurd door aristocraten aan het hof, maar constitutioneel gezien lag het volledig binnen de machten van de Federatiekoning om de troepenmachten te gebruiken om crisissituaties op te lossen. Aldus geschiedde: Cauthodred stuurde het leger, wiens top overigens wél grotendeels meeging in zijn streven, naar het Talwanese platteland om Dreue's revolutie neer te slaan. Dit bleek een notoir lastige taak omdat de opstandelingen vrijwel alle lagen van de samenleving hadden geïnfiltreerd, waardoor het leger op sterke tegenwerking kwam te staan van lokale instanties. Ook kon het niet effectief opereren omdat het voor buitenstaanders volstrekt onduidelijk was wie tot de opstand behoorde en wie niet; iedereen hield immers zijn mond dicht en deed alsof hij niets wist over de kwestie. Als gevolg hiervan werd het leger verlamd en besluiteloos, was slecht nieuws was voor Cauthodred die deze situatie juist wilde gebruiken om zijn macht weer te laten gelden. Het inmiddels radeloos geworden staatshoofd beval de strijdtroepen vervolgens in een woedende dronken bui om enkele willekeurige dorpjes en gebieden af te branden en uit te moorden. De legerleiding stond hier perplex van- dit was zelfs voor hen een brug te ver- maar voor Cauthodred was er geen weg terug meer. Zijn wil geschiedde, en duizenden mensen, waaronder vele vrouwen en kinderen, kwamen om waarvan niet eens bekend was of ze wel tot de opstand behoorden. Cauthodreds bevel had de soldaten de ruimte gegeven om aan het plunderen, verkrachten en moorden te slaan, en meerdere streken werden in enkele dagen totaal geruïneerd.

### Aftreden en erfenis

Toen duidelijk werd hoe groot de schade was, wist niemand in Talwan echt hoe te reageren op de gebeurtenis. Men was over het algemeen op de hoogte van het feit dat Cauthodred opdracht had gegeven tot deze totale slachtpartij, maar men kon het nog maar slecht geloven. Ondertussen ontwaakte het staatshoofd uit zijn dronken woede en realiseerde hij zich wat hij had gedaan. Cauthodred trok zijn conclusies: na deze gebeurtenis zou hij niet langer kunnen aanblijven als koning van de Federatie van Talwan. Vroeg in de ochtend, toen de meeste hovelingen nog sliepen, verliet hij zijn kamer en liep hij naar de troonzaal van het Verhoogde Paleis. Hier zette hij na een moment van reflectie de kroon van de Federatie op de troon en liet een korte doch zeer gewichtige boodschap na waarin hij liet weten af te treden. Vervolgens verliet hij in alle rust en stilte het paleis en liep hij weg, de zonsopkomst in. Cauthodred was niet meer; er was nu enkel nog Mander Astrane. Gedurende de dagen die volgden reisde Mander alleen en in alle anonimiteit af naar zijn geboortestad Tandenivian. Hij vermeed de grote wegen zoveel mogelijk en legde het grootste deel van de reis te voet af. Aan het hof in het Verhoogde Paleis was er verwarring over waar de koning was, totdat de akte van aftreden werd gevonden. De Opvolgingsraad besloot enkele weken te wachten met het aanstellen van een nieuwe koning om zo de anti-kroonsgezinden niet te beledigen. Ook werd een week van nationale rouw afgekondigd om de slachtoffers van de gigantische slachtpartij te herdenken. Dit werd zelfs in Tissan geaccepteerd: hier kwam een tijdelijke wapenstilstand in de nog altijd woedende Jaren van Bloed. Cauthodreds gezin, waaronder zijn vrouw Lorana Prescenter, verkeerden een tijdlang in volstrekte onduidelijkheid en wensten dat Mander werd opgespoord, maar de Opvolgingsraad- die het gezag tijdelijk in handen had- weigerde dit omdat ze niet wilden dat de voormalige koning weer een rol zou spelen. Lorana bleef nog enkele weken in het paleis, wachtend op nieuws. Ondertussen werd Cialem Salar, koning van Talantha, voorgedragen en bevestigd als het nieuwe staatshoofd van de Federatie. Salar liet zich onmiddellijk gelden door veel van Cauthodreds vertrouwelingen te ontslaan van belangrijke posities en hier overwegend antifederalisten aan te stellen. Ironisch genoeg stootte ook dit veel mensen tegen de borst omdat ze hieruit op dachten te maken dat ook Gavladin een sterke centrale macht zou vertegenwoordigen, iets waar Gavladin nog altijd zijn best voor doet om níet zo gezien te worden. Enkele dagen na de troonsbestijging van Cialem Salar kwam er er een brief naar het Verhoogde Paleis die was gericht aan Lorana Prescenter. De brief werd op bevel van Gavladin geopend en gelezen, maar was geschreven in een vreemde taal die niemand kon herkennen. Uiteindelijk werd het dan toch aan Lorana overhandigd. De voormalige koningin bleek het wél te kunnen lezen, aangezien de boodschap geschreven was in een codetaal die ontwikkeld was door Huis Astrane om gebruikt te worden in allerlei schimmige activiteiten. In de boodschap stond het volgende: de afzender verbleef veilig in Tandenivian en luisterde naar de naam Mander. De voormalige koning had een koets achtergelaten die bestuurd werd door loyalisten en die het gezin naar Tandenivian zou brengen. Lorana wist wat ze moest doen, zocht de koets op op een geheime plek net buiten het paleis, en vertrok met haar kinderen naar Tandenivian. Hier kwam ze veilig aan, waarna ze haar intrek nam in een van de landhuizen van Huis Astrane waar Mander nu woonachtig was. Ze was op de hoogte van de slachtpartijen die hadden plaatsgevonden op bevel van haar echtgenoot, maar de twee spraken hier nooit meer over en bleven samenwonen in Tandenivian. In 508, drie jaar na zijn aftreden, stierf de 70-jarige Mander Astrane op natuurlijke wijze in gezelschap van zijn vrouw, kinderen en andere familieleden. Ook 20 jaar na zijn dood is de erfenis van koning Cauthodred II nog zeer omstreden: zijn beleid blijft een punt van discussie, confrontatie en polarisatie in de Talwanese samenleving. Historici zien de uiterst kroonsgezinde instelling van Mander Astrane, zowel als gouverneur als in zijn rol als staatshoofd, als een dappere onderneming die desalniettemin wat te vroeg kwam en een stap te ver was in deze fase van de Federatie. Ondanks de grote hoeveelheden kritiek die hij te verduren kreeg, is het niet te ontkennen dat Cauthodred II een belangrijk hoofdstuk was in de geschiedenis van Talwan en van de gehele Westlanden. Hij voerde een succesvol, doch niet geheel onomstreden, buitenlandbeleid en versterkte zo de band met andere landen. Ondertussen zorgde zijn overhaaste centralisatie echter wel voor grote spanningen en blijvende schuren in de fundamenten van de Federatie, iets waar komende machthebbers nog lang mee te maken zullen blijven hebben. Hij moest dan wel aftreden, maar de erfenis van Cauthodred II blijft: sinds zijn regeerperiode is de macht van de Federatiekoning onontkenbaar sterker, een proces dat niet omkeerbaar lijkt te zijn.