G.Untold

მეორენი;

კამაელი;

ჯეისონი;

ბრიუსი;

რენგარი;

## წარმომავლობა

მას შემდეგ რაც
მან კუბოში გაიღვიძა და მისი სასახლე აღმოაჩინა მან მისიცხოვრების ისტორიაც წაიკითხა
თუმცა ამ ისტორიის არაფის ჯერა. როგორც ყველამ იცის პირველი ვამპირი კაენი იყო თუმცაღა
ანთოლდს მაინც ჯერა მისი საწყისობის და იმ წიგნში გადმოცემული ამბების მიუხედავად იმისა,
რომ მისი ძალები განგრელების ძალებს ემთხვევა და მათმა ერთერთმა წევრმა მისი ნამდვილი
ისტორია მოუყვა.

## ანთოლდის მონათხრობი

თვალი გავახილე.. სიცივეა, არმსიამოვნებს და რაღაც უცნაური გრძნობები მეუფლება, სრული სიცივეა და ნესტის სუნია, ვცდილობ წამოვჯდე,თუმცა რაღაც ყუთისმაგვარშივარ, ამ დროს ჩემი თვალები წითლად ანათებს, არვიცი როგორ მაგრამ რაცხდება მონწონს, თუმცა წყურვილით ვიხრჩობი. თვალებს ვაცეცებ.... ეს კუბოა!!!!!! ეს კუბოა თუმცა ვერცხლის კედლებით, მასხე შეხება კი მწვავს... გაყინულივარ, მაგრამ არმცივა... თავს ვიმშვიდებ და გასვლაზე ვფიქრობ... როგორარაც ხელი სახესთან მივიტანე, და მასზე წარწერა დავინახე: ”ვან ჰელსინგი”. რაღაც მეუბნება რომ ეს კარგს არაფერს ნიშნავს... აქიდან უნდა გავიდე!!! უცებ რკინის სუნს ვგრძნობ, არა ეს სისხლია! მე ის მჭირდება. არვიცი როგორ მაგრამ მე ეს ვიცი . მივაყურადე, გული სისხლს მკარნახობდა. სისხლი კი მხოლოდ მე მქონდა, ამიტომ ხელზე ვიკბინე, ეშვები რაღაც უცნაურად გაიზარდა. ხელი მეტკინა მაგრამ არაადამიანური ძალაც ვიგრძენი და 5 მეტრის სისქის მიწის ფენის და კუბოს თავსახურის ახდა მხოლოდ ცხვირით შებერილი ჰაერის ხარჯზე შევძელი. ამოვბობღდი.... ქვას დავხედე. იქ მხოლოდ G.Untold და ფრჩხილებში ჩასმული სახელი რომელიც ხელზე მაწერია (ვან ჰელსინგი). კვლავ უცნაური გრძნობა მეუფლება, ყველაფერი ვიცი, მაგრამ არაფერი მახსოვს.... უნდა მივხვდე.... უნდა ამოვხნა!! გამოცანის გასაღები ვან ჰელსინგია.... უნდა ვიპოვო.. გულს უნდა დავუჯერო. დავიწე ხეტიალი, ამ დროს აბრა შემხვდა სადაც ტრანსილვანია ეწერა და იქვე ეშვებიც ეხატ, რომლებიც ჩემის ანალოგი იყო. სრული გაურკვევლობა! რამე უნდა მექნა ესე არშემეძლო. უცებ რამოდენიმე ადამიანი შევამჩნიე,მათკენ გავეშურე,თუმცა ჩემს დანახვაზე ყველამ ჯვრები ამოიღეს და მემუქრებოდნენ, გამოვეცალე...გავიხედ-გამოვიხედე, გავგიჟდი, უცევ შუა ქალაქში ავღვმოჩნდი სადაც ჩემს დანახვაზე ყველა ფანჯრებს რაზავდა. უცევ თვალებმა კვლავ გაანათეს, კისერი კი აღარ მემორჩილებოდა, 120 გრადუსით შემივბრუნდი, რაღაც ციხეკოშკი იყო, მეც იქით გავეშურე.......

ისიყო იმ ციხესიმაგრისკენ დავიძარი,უცებ კვლავ მომწყურდა,თუმცა არა ჩემი სისხლი აღარ მაკმაყოფილებდა, არვიცი როგორ მაგრამ მკვლელობაზე როგორც ჭამაზე ისე ვფიქრობდი, რაღაც არსება შინაგანად მღრღნიდა რაღაც ბოროტი, დავიფიცე რომ ვაზღვევინებდი. სწრაფად გავიქეცი,ძალიან სწრაფად,არვიცი საიდან მახსოვდა თუმცა ასე სწრაფად წესით ვერ დარბიან, მე რაღაც განსაკუთრებული ვარ. ამ ფიქრებში, სასახლის ზღურბლს გადავაბიჯე, ამ დროს რამოდენიმე ღამურა ჭიშკარზე დაჯდა, არც ის ვიცოდი ღამურის აახელი საიდან მახსოვდა, ფაქტიურად საკუთარი თავის გარდა ყველაფერი მახსოვდა. ცოტაც გავიარე და დიდ ხის კარებს მივადექი, თავისუფლად შეიძლებოდა რაიმე მეტალის ყოფილიყო და თხელი, მაგრამ არა დიდი , სქელი ხის მატლებიანი კარები იყო. შეღებისას რამოდენიმე კუბო დავინახე, მათ თავზე კი ბრჭყვიალა ხმლები და ჯვარცმები იდო, სავარაუდოდ ვერცხლის. სასახლის კარგად დათვარიელებისას კვლავ იგივე განმეორდა, კისერი ვეღარ დავიმორჩილე და რაღაც წიგნს მივაშტერდი, წიგნის აღება დავაპირე თუმცა თარო გამოიწია და თოკზე დაკიდებული კუბო დავინახე,რომელსაც ზედ რაღაც მექანიზმი ქონდა, გასაგებია ეს ლიფტი იყო,ხის ქსელებიანი ლიფტი. ლიფტით დაბლა დავეშვის. იქ დიდი მარმარილოს ფილა დამხვდა. ფილაზე შემდეგნაირად ეწერა: ”ლორდი ბრატისლავ დრაკულა ანთოლდი” და დიდად გამოკვეთილი G. ფილაზე შეხებისას ბრჭყალებიანი კაცი გამომეცხადა. მისი სახელი ყველას თავზარს სცემს, იგი თვით ლუციფერი იყო. ლუციფერმა ყველაფერში გამარკვია: 300  წლის წინ დავბადებულვარ და 19 წლისას მომკლეს, ჯოჯოხეთში ქალების და სასმლის სიყვრულის გამო მოვხვედრილმა ჯერ კიდევ ახალგაზდა დემონი სახელად ლუციფერი გავიცანი, მისთვის ჩემი ქვეყნად დაბრუნების სანაცვლოდ ყოველ კვირას 3 ადამიანის სული უნდა მეჩუქნა. მეც რათმაუნდა დავთანხმდი და პატიოსნად ყოველ კვირა 3 კაცს ვკლავდი, ტრანსილვანიაში კაცების ამოწურვის შემდეგ ქალებზეც გადავედი თუმცა ერთი შემიყვარდა და ქალების კვლა შევწყვიტე, მე ლუციფერთან დადებული პირობა დავარღვიე მან კი დამწყევლა და თუ ამ პირობას არ შევასრულებდი დავიღუპებოდი, გამომეცხადა და ჩემი წილხვედრი გამაცნო, მე ყოველ კვირას 3 ადამიანის სისხლი უნდა დამელია და წყევლა წარმომეთქვა არამეულ ენაზე რის შედეგადაც სული ლუციფერის საკუთრებაში გადადიოდა,(ასე გახდა იგი მთავარი ეშმაკი, მას ძალიან ბევრ სულს ვწირავდი) ასე ვცხოვრობდი თურმე ძალიან დიდი ხანი, მაგრამ 37 წლის ვან ჰელსინგი ჩემ მოსაკლავად გამოგზავნეს, მან კი მთელი ცხოვრება მე შემომწირა და 3 ცოლი მომიკლა, თუმცა მე მასთან გარიგებაზე წავედი, ქრისტეს და ნათელი ღმერთების აღიარების სანაცვლოდ იგი თავს დამანებებდა და თუ რომელიმე პირობას დავარღვევდით ”საუკუნოსა სამსჯავროსა და სასუფეველს” შორის გავიჭედებოდით მე კი 13 დღის წინ ეს პირობა დამირღვევია და კაცის ჭამის შემდეგ ლუციფერის წყევლა არ წარმომითქვია რადგან ვთვლიდი რომ იგი ჯოჯოხეთს იმსახურებდა, ამის გამო ვიყავი საფლავშიც. ახლა ლუციფერი კვლავ ძველი გარიგების განახლება შემომთავაზა თუმცა უარი ვუთხარი. (სინამდვილეში ყოველ თვე 1 სულს ვწირავ მას, მაგრამ ვერ ვაღიარებ და ეს არავინ იცის).

## განგლერები

სასმლისადმისიყვარულის გადამკიდე ანთოლდი ერთ-ერთ განგლერს შეხვდა რომელმაც იგი ბაბუის მონათხრობიდან იცნო თუმცა მას არ დაუჯერა და მისი ნათქვამისაც არსჯერა,თუმცა გულის სიღრმეში იცის

რომ ის სიმართლე იყო,

## ექვილიბრიუმი

როგორც ყველა ვამპირის სიცოცხლეში, ანთოლდის სიცოცხლეშიც იყო მომენტი როცა „ვეგეტარიანელობა“
გადაწყვიტა,თუმცა ტყეში ხეტიალისას ერთ ნორჩი გოგო შეხვდა, მიუხედავად იმისა რომ მის
გემოვნებაში არ ჯდებოდა აღსანიშნავია, ამ გოგოს მიმზიდველობა. 10 წუთი უთვალთვალებდა
და წყურვილს ებრძოდა თუმცა მაინც გადავწყვიტა მისი სისხლის დაგემოვნება,პეპლად გადაიქცა,მას
მიუახლოვდა,თუმცა მყისვე ხელი ჩაავლო და სიცილი დაიწყო იმ გოგომ. დაიწყო რაღაცის ბურტყული,რომ
მის დას მოეწონებოდა, თუმცა ხელს ძალიან მაგრად უჭერდა და დააზიანა კიდეც. გადაწყვიტა
ადამიანის სახე დაებრუნებინა და შეასრულა კიდეც ანთოლდმა, შეეშინდა და ძირს დაეცა ნაომი,პრინციპში
ორივე ეგრე ეგდო და ანთოლდს ორივე ფეხი დაზიანებული ქონდა, იგი წამოხტა და დანის დარტყმა
დააპირა. თავს იცავდი ანთოლდი და მსგავსი სიძლიერის არავინ ენახა,მაგრად მაინც შეძლო
და დააზიანა,გადავწყვიტა მისი სისხლი ბოლომდე დაელია,თუმცა კარგი ბრძოლისთვის ვამპირობა
აჩუქა და ცოცხლად დატოვა.იგი ძალიან ბედნიერი ჩანდა და მასთან წასვლა შეთავაზა თუმცა
ანთოლდი უარზე იყო,ბოლოს მაინც დაიყოლია.სახლში სულ სამკურნალო ნაყენები იყო და მან
მისი დაც გააცნო ანთოლდს. 2 დღე დამალული ყავდათ და მიზეზსაც არ ეუბნებოდნენ.ნაომის სისხლი მოქონდა.ბნელი და კი მას ჩუმად ეპარებოდა და მოგროვებულ სისხლს პარავდა.ამით
ულმაყოფილო ანთოლდმა ბნელი და კუთხეში მიიმწყვდია და დახრჩობა დაუპირა,მაგრამ როგორც
კი მისი თვალები გაშავდა ანთოლდი შეეშვა და შემდეგ არც მიჰკარებია, ორი დღის თავზე
კი ნაომი შევიდა და მეფესთან შესახვედრად მომზადება თხოვა. ანთოლდმა ნაომის მოტანილი
ტანისსამოსი ჩაიცვა და გარეთ გავიდა. 40 წუთიანი სიარულის შემდეგ იგი ციხესიმაგრეს
მიუახლოვდა სადაც ნაომიმ შეიყვანა და იგი მეფე დოლაფს შეხვდა რომელმაც ექუილიბრიუმში
მიიღო ერთგულების პირობით, ანთოლდი დათანხმდა. იგი დიდი ხანი იბრძოდა ნაომისთან ერთად
თუმცა გაურკვეველი მიზეზების გამო იგი მოჰკვეთს ექულიბრიუმიდან მიუხედავად ანთოლდის

მცდელობისა იგი მაინც ჰანზაში წავიდა,თუმცა ისინი ერთმანეთზე მახვილს არ წევენ.

   ანთოლდი კი ექუილიბრიუმიდან ნაომისნაირად მალევე

გამოაგდეს. იგი ინკვიზიტორების,ექუილიბრიუმის მთავარი მტრების რიგებშიც იბრძოდა ექუილიბრიუმის
მეფეზე შურისსაძიებლად.  1 წლის თავზე კი  მასზე ბნელეთმა გაიმარჯვა და ამერის იმპერიაში ბრძოლა
დაიწყო დემონებთან ერთად.