Matthew K

Urodzony w Krakowie. Były czołowy gracz Pucharu Świata FSJ, równolegle startujący również w Pucharze Świata Sj3.pl. Debiutował 15 czerwca 2020 w konkursie 4HT, organizowanym w Innsbrucku. Dwukrotny zdobywca Pucharu Narodów z drużyną Małopolska I/Nietykalni i drużynowy vicemistrz Olimpijski z Lillehammer. Karierę zakończył mu ban z powodu łamania regulaminu.

## Kariera

### Pierwszy w karierze sezon, czyli druga kampania

Debiutował w trzecim konkursie 4HT, organizowanym w Innsbrucku, w drugim sezonie Pucharu Świata FSJ, Zajął wówczas 11 miejsce, uzyskując 298.0p. Dyrektor zawodów był pod wrażeniem występu zawodnika. Wróżono mu wielką karierę. Następny konkurs jednak szybko sprowadził na ziemię wschodzącego zawodnika i osiągnąwszy notę 296.6p w Bischofshofen, stracił blisko 20 punktów do zwycięzcy. Kolejny konkurs odbył się w Engelbergu. Od początku Matthew oddawał dobre skoki na tej skoczni, co zaowocowało pierwszym w karierze miejscem w czołowej "10" zawodów, konkretnie zajmując 7 miejsce. Kolejnym przystankiem, jaki zaliczył była skocznia w Rasnov'ie. Oddał dwa dobre równe skoki, ale jednak ciut za krótkie, by móc rywalizować z najlepszymi. Dwa skoki na 98.5 metra starczyły mu na zaledwie 15 pozycję. Jak widać, poziom zawodów wzrastał z każdym konkursem, a na horyzoncie był konkurs w Zakopanem. Tam właśnie kilka dni później zorganizowano zawody, po raz pierwszy w historii PŚ FSJ, organizowane przy wietrze w plecy. Sam zainteresowany chciał się sprawdzić jak najlepiej w tych zawodach - tak zapewniał przed rozpoczęciem konkursu. I jak widać - nie rzucał słów na wiatr. Dzięki dwóm skokom powyżej 145 metrów, oddanych w trudnych warunkach, osiągnął notę 328.8p i co za tym idzie - 9.miejsce. Dla zawodnika, który w przeszłości wygrał 11 konkursów w PŚ SJ3, zajęcie miejsca pod koniec pierwszej 10-tki nie było pokazaniem pełnego potencjału. Wkrótce, pod koniec czerwca zorganizowano zawody w Willingen, w których zajął miejsce siódme, uzyskując 152.5m i 148 metrów. Strata do zwycięzcy wynosiła jednak 7.2p, czyli dokładnie 4 metry. W pierwszy dzień lipca wystartował w Lahti, gdzie jego występ można było uznać jako lekko rozczarowujący. Skoki na 134.5 i 130.5 metra pozwoliły mu na osiągnięcie wyniku 290.7p i 14 miejsce, ze stratą 13.5 punkta do zwycięzcy, wówczas niezniszczalnego Klimas'a. Następny konkurs odbył się w Vikersund, 3 lipca. Jako, że musiał korzystać z nowego sprzętu, jego skoki straciły trochę polotu i jego próby były co najwyżej dobre. Na największej pod względem rekordu skoczni, jego skoki wynosiły 250 i 244 metry, co złożyło się na wynik 453.6p, ale strata do zwycięzcy - Przemka Dańca wynosiła 7.7 punktu. Matthew powoli przygotowywał się do mistrzostw świata w lotach, jednak przed nimi był jeszcze jeden przystanek - Trondheim, dość trudny technicznie obiekt. Dość długo męczył się z obiektem, co zaskutkowało notą 297.1p, 17 miejscem i stratą 10.1 punktu do Rema. Sezon zakończył z dorobkiem 199 punktów i 15 miejscem w klasyfikacji generalnej.
Na mistrzostwach świata skakał przeciętnie, ze wskazaniem na dobrze i zajął 12 miejsce, z notą 954.9p i stratą 20.3p do mistrza - Arka 'stecu'

### Letnie Grand Prix

Zawodnik, chcąc pokonywać kolejne cele, zadeklarował start we wszystkich konkursach letniego sezonu. Rozpoczął bardzo dobrze, bowiem od zajęcia 8.miejsca w konkursie organizowanym w Bischofshofen. Na tę lokatę złożyły się skoki na odległość 146.5 i 148 metrów. Do zwycięzcy stracił jednak 7.5 punktu, a suma odległości pomiędzy nimi wynosiła zaledwie 0.5 metra. Sam zainteresowany rzekł: *Na tej skoczni w lecie oddaję lepsze skoki, niż w zimie. Być może dlatego, że próg można lepiej wyczuć.* Jednak kolejny konkurs był mniej udany i zajął 14.miejsce, po skokach na 137 i 137.5 metra i osiągnąwszy notę 294.4p. Następne zawody zorganizowano w Bad Mitterndorf, gdzie jak Matthew określał: *Można daleko polatać.* I jak widać - miał rację, bowiem w samym konkursie osiągnął 246.5 i 239 metrów, które pozwoliły mu zdobyć notę 443.7 punktu, ze stratą 8.6 punktu do Klimas'a. Poziom zawodów był jednak dosyć wysoki. Sam zainteresowany spodziewał się lokaty w okolicach 5-6, a tutaj było jedynie 10.miejsce. Kolejny konkurs odbył się w Lillehammer. Matthew osiągał pojedyncze rezultaty wynoszące ponad 166 punktów. Ale jak wiemy - skoki narciarskie to jest dyscyplina, w której do sukcesu liczą się dwa takiej klasy skoki. W konkursie owszem skoczył 2 razy 147 metrów, jednak złożyły się na notę, wynoszącą 316.3p i 13 miejsce, ale strata do zawodnika, legitymującego się pseudonimem Ja nie wiem kto, wyniosła 13.2p.W kolejnych zawodach, organizowanych w Engelbergu, osiągnął najwyższe jak do tej pory miejsce w karierze, bowiem zajął 6.miejsce. Jednak nota 292.7p oznaczała stratę 9.8p do niezniszczalnego Klimas'a. Podejrzewano wtedy, że Klimas posiada w swoich nartach, ewentualnie kombinezonie, wynalazek powodujący dłuższe skoki o kilka metrów od innych. Następny konkurs zorganizowano w Wiśle. Matthew ponownie poprawił swój życiowy wynik, osiągając 5.miejsce. Strata jednak do 4.zawodnika konkursu wynosiła 3.8 punktu, a do ponownie niezniszczalnego Klimas'a - 10.4p. Wciąż szukano sposobu, aby można było zdetronizować lidera. Następne zawody odbyły się w Trondheim. Tam Matthew po raz trzeci z rzędu stanął w czołowej "10", po skokach na 145 i 142 metry. Strata do ponownie niezniszczalnego Klimas'a wyniosła 7.9 punktu. Powoli sezon letni dobiegał końca, bowiem przed nimi był jeszcze przystanek w Sapporo. Tam Matthew skakał z bólem zęba, ale nie poddał się i oddał dwa bardzo dobre skoki, na 149.5 i 152 metry, które złożyły się na notę 325.8p i stratę 9.6 p do Rema. W tamtym konkursie powrócił też Arek 'stecu', ale na chwilę, bowiem zadeklarował przerwanie, a może zakończenie kariery. 8 startów Matthew'a złożyło się na 254 punkty i 7.miejsce w klasyfikacji generalnej.

### Sezon trzeci, czyli kontynuacja po udanym S2

Przed drugim sezonem, Matthew K stał się oficjalnym członkiem drużyny Małopolska I, w której skład oprócz niego wchodził Kuba, Przemek Daniec oraz Frozen Cupid(yn). Jak oceniał szanse drużyny, wyjaśnił to następująco: *Jesteśmy drużyną, którą stać regularnie na miejsca w czołowej "5", a przy dobrych wiatrach - nawet walkę o podium.* W swoim drugim sezonie startów Matthew K był gotowy podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej i skończyć sezon wśród 10 najlepszych. Zaczął bardzo dobrze, bowiem w konkursie w Wiśle zajął 8.miejsce w jednoseryjnym konkursie. Natomiast konkurs drużynowy został odwołany, z powodu nieprawidłowości w wynikach, które wywróciły klasyfikację zawodów. Wyniki z tego konkursu zostały anulowane. Następny konkurs zorganizowano w Engelbergu. Tam zajął 6 miejsce, choć mogło być jeszcze lepiej, jednak sam zainteresowany tłumaczył nieco gorszą dyspozycję niewyspaniem. Wygrał jego kolega z drużyny, Przemek Daniec. Warto zaznaczyć, że pierwsza "6" zawodów zmieściła się w 1.6 punktu. Kilka dni później odbyły się zawody w Kuusamo. Matthew zajął 6.miejsce, po skokach na 146 i 145 metrów. Wynik łączny wynosił 322.7 punktu, a strata - 4.4p do Rema. Kilka dni potem, 23 sierpnia nadeszła kolejna edycja 4HT. W Oberstdorfie doszło do sporego zamieszania, względem wyników, więc powtórzono zawody. Wobec tego zamieszania, forma Matthew'a została lekko zaburzona i osiągnął 14 miejsce. Na bardziej lubianej skoczni, w Garmisch-Partenkirchen było jeszcze gorzej, bowiem zajął 18 miejsce. Coś niestety w jego formie zaczęło szwankować i potrzebny był minimalny reset. Owy reset zaowocował zajęciem 5.miejsca w Innsbruck'u i pobiciem rekordu skoczni, który wynosił 137.5 metra. Przed sezonem, poprzednie rekordy zostały zresetowane na skutek dokonania zmian w pomiarze odległości. Kolejne zawody odbyły się w Bischofshofen. Sam zainteresowany wspominał, że jemu w Bischofshofen się lepiej skacze, gdy nie ma śniegu. I jego słowa okazały być się prawdą. Zajął dopiero 16.miejsce, osiągnąwszy 142 i 145.5 metra, które złożyły się na wynik 297.1p i stratą 13.4p do powracającego do wysokiej dyspozycji, Klimas'a. W całym turnieju, Matthew K, zajął 10.miejsce z wynikiem 1184.0p i stratą 23.4p do zwycięzcy. W krótkim wywiadzie Matthew wspomniał, że szykuje wysoką dyspozycję na konkursy w Willingen, gdzie chciałby wreszcie coś ugrać.Wcześniej jednak zaliczył występ w Kulm(14.miejsce), Niżnym Tagile(7 miejsce) oraz na Mistrzostwach Polski(Szczyrk, 12.miejsce). W końcu przyszły konkursy w Willingen. Miał duży wkład w zajęcie drugiego miejsca w konkursie drużynowym. Dla niego było jednak istotne wystąpienie w konkursie indywidualnym. I niestety konkurs nie przebiegł po jego myśli, bowiem zajął zaledwie 14.miejsce, z notą 300.2p. Zainteresowany nie miał ochoty na rozmowę z dziennikarzami. Na ich pytania odpowiedział krótko: *Odpie.....cie się na razie ode mnie!* Czekał go długi reset i rozmowy z trenerem. Na następne zawody, organizowane w Zakopanem, przyjeżdżał jako zawodnik, który na nic się nastawiał. I to nastawienie jemu pomogło, bowiem zajął wysokie 4.miejsce, które było jego najwyższym w karierze, zajętym miejscem. Po kilku dniach wyruszył do Sapporo, gdzie zorganizowano kolejne zawody. I tam po raz pierwszy zdobył podium. Było to wymęczone 3.miejsce, z notą 323.0p, a jego kolega z drużyny - Przemek Daniec odniósł kolejne zwycięstwo. W następnym tygodniu wyruszono do Rasnov'a, w którym miano zorganizować kolejne zawody. I jak się okazało, drużyna Małopolska I wygrała kolejny konkurs drużynowy, tyle że to było tym razem bardzo wyraźne zwycięstwo, wręcz nawet nokaut. Nic dziwnego, skoro skakano przy wietrze w plecy, przy którym Matthew K. czuje się, niczym ryba w wodzie. W konkursie indywidualnym zawodnik uzyskał notę 275.4p, która dawałaby mu 2.miejsce, ale podczas kontroli wykryto u niego nielegalną substancję, przez co został zdyskwalifikowany. Od tej pory z dyrektorem PŚ miał na pieńku, a to wydarzenie skomentował następująco: *Człowiek stara się jak najlepiej, a gdy jemu coś wreszcie wyjdzie, to czepiają się go i dyskwalifikują. Niejeden po spotkaniu ze mną w takim humorze musiał by do dentysty zapier....ć po protezy do zębów. I jeszcze ten szef. Kto wie, czym oni się szprycują...Od takich chamów należy trzymać się z daleka. Szkoda, że przez takich durniów cierpi również moja drużyna...* Po tych wydarzeniach, Matthew K rozważał, czy w ogóle wystartuje do końca sezonu i czy nie zdecyduje się zakończyć kariery. Mimo tych zawirowań wokół jego osoby, zdecydował się kontynuować skakanie, ale pozbawiony motywacji, zajął na mistrzostwach świata, organizowanych w Val di Fiemme, 13.miejsce na skoczni dużej oraz 7.miejsce na skoczni normalnej (z rekordem skoczni, wynoszącym 112 metrów) oraz 5.miejscem w drużynie. Po mistrzostwach świata, z Matthew'a zeszło ciśnienie i odrazu skoki powróciły do normy, bowiem nadchodził wyczerpujący RW Air. Zaczęło się od konkursów w Oslo. Konkurs drużynowy był kolejnym potwierdzeniem wspaniałej dyspozycji drużyny Małopolska I, w której skład Matthew wchodził. Wcześniej jednak odbył się konkurs indywidualny, w którym zajął 6.miejsce. Wkrótce przeniesiono się do Lillehammer, gdzie Matthew oddawał tylko pojedyncze skoki na niesamowitym poziomie, a w samym konkursie - tylko 2 razy 145 metrów, które dały mu 14.pozycję i wynik 312.4p, co było wynikiem jednak poniżej możliwości zawodnika. Kolejne dwa konkursy: w Trondheim i w Vikersund odbywały się przy wietrze w plecy. I Matthew potwierdził, że skakanie przy tym wietrze nie jest dla niego problemem i w tych konkursach zająl 8 i 5.miejsce, z tym że konkurs lotów przegrał przez noty sędziowskie. Dwóch sędziów po spotkaniu z nim, do dzisiejszej pory chodzi do dentysty, ~~bowiem za każdym razem kiedy są im protezy zakładane, te gniją i wypadają.~~ ponieważ nie pozwoli sobie na to, by jego ciężka praca szła na marne. Turniej zakończył na 7.pozycji, z wynikiem 2189.8p, ze stratą 28.9p do Ole Kristiana Stroem'a. Ostatnie konkursy zamiast walką o zwycięstwo, były walką z samym sobą. Nieustanne bóle i zawroty głowy wpłynęły na pogorszenie formy. W Szczuczyńsku zajął 13 miejsce, ustanawiając rekord skoczni, tak jak kilkoro zawodników. Rekord ten wynosił 155.5 metra. A ostatnie zawody zorganizowano w Planicy. Składały się z jednego konkursu indywidualnego. Zajął tam 14.miejsce. Liczył na zdecydowanie więcej, ale niestety coraz bardziej odczuwał bóle i zawroty głowy. Mimo awansu do Elite Cup, czuł się osowiały, apatyczny, ale mimo wszystko był w stanie walczyć na wysokim poziomie i w konkursie zajął 7.miejsce. Kilka dni później w zyciu prywatnym doszło do zmian na plus, co zaowocowało natychmiastową poprawą stanu zdrowia i powrotu chęci do walki, ale musiał jednak uporządkować parę spraw.