Lisiccy

Lisiccy herbu Drogomir – “Nowobogaccy górnicy”

Opis herbu:

W czerwonym polu trzy nogi srebrne, zbrojne ostrogami, zgięte w kolanach, połączone w środku. W klejnocie nad hełmem trzy pióra strusie.

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikt nie zwracał uwagi na tą zubożałą rodzinę. Wszystko zmieniło się kiedy pełnoletniość osiągnął pierworodny syn rodu, młody Żelistryj. Mężczyzna nie bał się podróżować poza Nyjskie ziemię i pobrudzić sobie rąk kupieckim rzemiosłem. W ciągu kilku dekad ród stał się na tyle bogaty, by móc kupić sobie odpowiednie tytuły, zaszczyty i kolejne włości.
Dzień chwały przyszedł jednak wraz z Rokoszem Rzezimira, w trakcie, którego starawy już Żelistryj, wyczuł szansę na dokonanie przeskoku ze świata średniej szlachty do świata magnaterii. Dzięki sprytnemu manewrowaniu udało mu się przejąć kopalnie należace do zdradzieckich rodów i zyskać uznanie rodu Semkowego. Od tego czasu Żelistryj rozgłasza, że jego rodzina pochodzi od Tomisława Górnika – zapomnianego towarzysza Semka Pierwszego. Co więcej ukazywał odpowiednie papiery rodowe przed kapłanami oraz sędziami, które to “cudem się odnalazły”. Niektórzy jednak nadal wątpią w to, że taki człowiek w ogóle istniał, ale cóż – kłamstwo powtórzone odpowiednią ilość razy w końcu stanie się prawdą.

Żelistryj
To niewielkiego wzrostu mężczyzna o siwej brodzie, zwykle ubrany w proste odzienie chociaż wykonane z najlepszych materiałów. Żelistryj jak sam o sobie mówi “zrobił porządek ze swoją leniwą rodziną” poprzez “pracowanie bystrzej nie ciężej” oraz “bycie cwańszym od najcwańszych i mocniejszym od najmocniejszych”. Podobno w piwnicy swojego dworku ma skarbiec, w którym często przebywa, by napawać się bogactwami, które udało mu się zdobyć za swojego pełnego przygód życia. Niestety – o ile Żelistryj ma majątek to nie ma dziedziców, bowiem był zbyt zajęty robieniem majątku, żeby jeszcze robić dzieci. Z tego względu pracę jego życia odziedziczy, któryś z jego dalszych krewnych, z czym zapewne nie miałby problemu, gdyby nie to kim są jego dalsi krewni.

Gnierat
Syn zmarłej już siostry Żelistryja, który nowozdobytą rodzinną fortunę traktuje jako coś z czego należy korzystać np. wydając na smukłe niewolnice z Miry i rzadkie trunki z Perudy. Gnierat to utracjusz, którego Żelistryj dawno zapewne by już przestał tolerować gdyby nie dobre wspomnienia o siostrze, które sprawiają, że staruszek mimo wszystko próbuje wlać trochę oleju do głowy mężczyzny – zresztą Gnierat ma go już tam całkiem sporo tylko wykorzystuje go w niewłaściwych celach.

Domażyr
Syn brata Żelistryja, o którym stary sknerus ma nieco lepsze zdanie niż Gnieracie. Domażyr jest pracowity, ale niestety niezbyt bystry. O ile dozór kopalni to coś z czym mężczyzna sobie jako tako z pomocą wuja radzi, o tyle wuj obawia się, że mężczyzna zwyczajnie nie poradziłby sobie z całym tym majątkiem i szybko padł ofiarą innych rodów, które niezbyt poważają nowobogacką rodzinę roszczącą sobie prawa do pochodzenia od z grona towarzyszy Semka.

Mojmira
Żelistryj zapewne już na wypadek swojej śmierci dał kilku zaufanym ludziom nakaz “cokolwiek się stanie nie dajcie jej ani grama srebra”. To znaczy dałby im taki nakaz gdyby komukolwiek ufał. Mojmira, siostra Domażyra, w odróżnieniu od brata jest bystra i tak jak wuj potrafi być bezwzględna – przy czym jej bezwzględność potrafi wyrażać się w skrajnych formach takich jak próba otrucia członków rodziny, za którą to próbę Żelistryj wygnał ją z rodu. Na nieszczęście dla Żelistryja wcześniej była ona w jego oczach najlepszą kandydatką na dziedzica i nie szczędził na jej nauki, w tym nauki w rzemiośle magicznym. Teraz zaś kobieta może wykorzystać swoją wiedzę przeciw niemu. Podobno w kopalniach zdarzają się coraz częstsze bunty tak wolnych jak i niewolników…

Trzebor
Zapewne ulubieniec Żelistryja. Jest to jego daleki kuzyn, który jest całkiem zmyślny i umie pomnażać pieniądze. Do tego bardzo spokojna, niemal apatyczna osoba. Co więcej, razem z Żelistryjem założył coś w rodzaju proto-banku, czyli wielki skarbiec, w którym Lisiccy trzymają pieniądze nawet innych rodów, a także udzielają pożyczek na inwestycje. Niestety największą wadą Trzebora jest powolność, to znaczy musi wszystko przemyśleć pięć razy zanim coś zrobi oraz nieumiejętność korzystania z okazji, co więcej, brak mu ikry lidera oraz pewnego rodzaju podstępności. On jest idealnym urzędnikiem oraz osobą, która w spokojny sposób potrafi obracać kapitałem. Gdyby zostawić go w spokoju z jego papierami w jego gabinecie byłby najszczęśliwszą osobą na świecie.

Przywit Mysz
Osoba bardzo niska i krępa, niektórzy mówią, że jest on wręcz półniziołkiem albo półgnomem. Jednakże nikt nawet nie myśli, by się z Przywita naśmiewać, a przydomek Mysz pochodzi jeszcze z jego żołnierskiej kariery, kiedy to sprawdził się jako jeden z najlepszych zwiadowców. Dzieje się tak z kilku powodów: Przywit jest świetnym łucznikiem i potrafi bronić swego honoru, jest też osobą bardzo, ale to bardzo towarzyską, zawadiacką i pomocną, a co więcej jest on też dzięki swej rodzinie bardzo majętny. Pochodzi on z bocznej odnogi rodu Plińskich i wżenił się on w ród Lisickich jeszcze zanim Żelistryj wyniósł ich do stopnia magnatów. Jeżeli jest jakaś osoba, która bardziej Żelistryja denerwuje to musi być to tylko poborca podatkowy. Głowa rodu nie znosi Przywita jak ostatniej zarazy, przez jego nałogowe rozrzucanie pieniędzy na lewo i prawo, by wspomagać swoich przyjaciół. Jednakże jest to tylko powierzchowne trwonienie pieniędzy. W rzeczywistości Przywit, mimo że nie umie obracać majątkiem jak reszta rodziny, wydaje się doskonale wiedzieć co robi ponieważ od wielu lat pracuje nad wyrobieniem sobie odpowiednich kontaktów oraz poprawieniu wizerunku rodu na dworze królewskim oraz wśród innych rodzin szlacheckich, które ratuje bardzo korzystnymi pożyczkami z niskim procentem. Ostatnio też, o czym Żelistryj nie wie, te inwestycje w ludzi oraz pożyczki zaczęły się Przywitowi zwracać.