De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 33 (Donder)

## Hoofdstuk 33

Toen Donder door de tunnel trippelde, werd hij overspoeld door vroegere herinneringen. Hij voelde zich zo veilig, terwijl hij omringd was door scherpe doorns. Sneeuwster bleef even staan voordat hij de doorntunnel uitstapte en Donder bereidde zich voor op een hele reeks boze kreten als de katten Engel zouden zien. Hij keek even achterom en gleed met zijn staart over haar wang. ‘Ik kan het wel aan hoor,’ verzekerde Engel met een knipper van haar ogen. ‘Dat weet ik,’ murmelde hij terug. Daarna liep hij achter Sneeuwster aan, de tunnel uit. Een golf van bekende gezichten raakte hem recht in zijn gezicht. Hulstklaver was samen met Zwartklauw prooi aan het uitzoeken, Veldenzang zat naast Musvleugel al te eten en Bomenschaduw en Bloemenvacht zaten onder de Hogerichel met elkaar te kletsen.

‘Donderpoot?’ riep iemand toen verbaasd. Het was Pluispoot die in de ingang van het medicijnhol stond. ‘Je bent weer terug!’ Hulstklaver liet meteen haar prooi vallen toen ze haar vermiste pleegzoon zag. ‘Donderpoot!’ gilde ze toen ze naar hem toe rende. Ze gaf hem vele likjes met haar warme tong. ‘Ik was zo ongerust! I-Ik, oh ik ben zo blij dat je er weer bent! Ik voelde me zo schuldig na je vertrek, nog schuldiger dan dat ik me al voelde!’ Tranen sprongen in haar ogen, maar Donder gaf zijn pleegmoeder snel een geruststellende lik terug. ‘Het maakt niet meer uit. Ik heb iedereen al vergeven.’ De bruine ogen van de poes keken hem liefdevol aan. Ze had een blik waarmee een moeder naar haar zoon zou kijken en Donder had zich nog nooit zo thuis gevoeld. Dit was zijn *ware* familie, dat wist hij nu wel zeker. Hij duwde zijn neus in haar vacht. ‘En ik heb jullie *ook* heel erg gemist!’

Plots klonken er de verwachte, boze kreten. ‘Er zijn nog meer katten!’ riep Gaaienveer waarschuwend. Stekeldoorn sprong dichterbij, zijn tanden en klauwen ontbloot. ‘Dat moet Engelpoot wel zijn! Ze ruikt precies zoals Mistster haar omschreven heeft en ziet er ook zo uit!’ Nu pas besefte Donder dat de Clankatten die niet van de SchaduwClan waren, Engel nog nooit hadden gezien, dus waarschijnlijk elke onbekende schildpadpoes verdacht vonden. Ze was tenslotte ook nog nooit naar een Grote Vergadering geweest. Sneeuwster trippelde naar voren. ‘Die conclusie trokken wij ook meteen. En je hebt gelijk, het is ook Engelpoot.’ Zwartklauw gromde. ‘Wat doet ze dan in ons kamp? Ze heeft de medicijnkatten en leiders vermoord!’ Donders nekharen rezen overeind, maar deze keer niet van woede, maar van schrik. Alle *Clanleiders zijn vermoord?!*

Hij draaide zich om naar de schildpadpoes, aan haar gezicht te zien wist zij hier net zo min vanaf als hij. Hij gromde diep. *Daar heeft Schaduwpoot haar dus nog niet van beschuldigd.* ‘Engel kan de medicijnkatten niet vermoord hebben,’ begon hij kalm, maar luid. Rozenboom hief haar kop op. ‘Hoe weet jij dat zo zeker? Van wat ik gehoord heb is ze de beste leugenaar die er bestaat!’ Sabina ging beschermend voor haar vriendin staan. ‘En van wat *ik* gehoord heb, kunnen jullie er ook wat van!’ snauwde ze terug. Rozenbooms mond klapte meteen terug en ze stampte boos terug naar de kraamkamer. Heidepoot stapte naar voren en bestudeerde de schildpadpoes met blauwe ogen goed. ‘En wie ben jij dan wel niet? Haar slechte tweelingzus?’ ‘Stilte!’ Iedereen draaide zich om naar het medicijnhol, waar een grote kater in de ingang verscheen. *Leeuwenmaan!*

Donders vroegere mentor sjokte naar de menigte toe. Een waterval van verdriet kletterde op Donder neer toen hij zijn vaderfiguur voor zich zag. Leeuwenmaan ontmoette zijn blik, zijn gele ogen waren rond van verdriet en liefde. ‘Welkom thuis,’ fluisterde de kater. Donder knipperde dankbaar met zijn ogen en drukte zijn vacht dicht tegen die van Leeuwenmaan aan. De grote kater verkrampte en klemde zijn kiezen op elkaar, waardoor Donder snel weer achteruit week. Nu pas vielen hem de schrammen op zijn flanken op, maar vooral een hele diepe in zijn nek. ‘Laat Donder zijn verhaal doen,’ beval Leeuwenmaan aan de rest van de katten. Hij neusde de witoranje kater naar voren waardoor Donder in het midden van de pasgevormde cirkel terechtkwam.

Donder haalde diep adem en liet zijn blik over de DonderClankatten glijden. ‘Engel kan de medicijnkatten niet vermoord hebben, want ik was bij haar toen we hun geschreeuw hoorden.’ Een verrast gemompel steeg op van de katten in de cirkel. Ravenpoot versmalde zijn ogen. ‘En je hebt *niks* gedaan? Hoe kon je ze zo achterlaten?’ Donders hart kromp ineen. Hoe kon hij ooit vertellen dat Engel het idee aan haar broer had gegeven en ze daarom te laat waren? *Zij kan er toch niks aan doen dat zulke ideeën zomaar in haar opkwamen?* ‘Ik wist niet toen niet dat het de medicijnkatten waren op dat moment, en om eerlijk te zijn wilde ik hier zo snel mogelijk weg. Pas toen ik later het nieuws hoorde –’ Zwartklauw onderbrak hem. ‘En hoe hoorde je dat dan?’ ‘Engel is er al mee geconfronteerd door een andere Clankat, en toen kwamen we er eindelijk achter van wie het geschreeuw die drie manen geleden geweest was,’ reageerde hij rustig.

‘Daarna zijn we de bergen ingetrokken en heb ik mijn familie gevonden, zij hebben me in laten zien dat *jullie* mijn ware familie zijn,’ ging hij verder. IJsspikkel wurmde zich tussen Bloemenvacht en Veldenzang in. ‘En wij beschouwen *jou* ook als echte familie,’ snorde ze. Donder knikte dankbaar en wees naar Havik met zijn staartpuntje. ‘Dat is mijn broer, Havik,’ stelde hij de grijsbruine kater voor. Ravenpoot snoof. ‘Weet je zeker dat dat waar is? Jullie hebben geen haar op jullie vacht die hetzelfde is!’ Maar Donder hoefde niet te antwoorden, want Hulstklaver gaf haar zoon al een harde tik met haar staart. ‘En die andere is Sabina, iemand die ons erg goed geholpen heeft.’ Gaaienveer trok de aandacht van de katten met een flik van zijn staart. ‘Twijfelt er iemand nog aan Donder? Wij hebben hem in onze Clan genomen omdat we op ons intuïtie vertrouwde dat hij een goede Clankat zou zijn. En iedereen die er ooit over twijfelde, heeft het geaccepteerd en hij heeft niemand teleurgesteld. Donders verhaal klinkt geloofwaardig en sinds wanneer denken wij aan de andere Clans? Als zij ruzie willen omdat we Engel in onze Clan hebben gelaten, dan zou ik zeggen: kom maar op! Bladkaal komt eraan en nu zijn we weer vier katten sterker, ik weet zeker dat we dit aankunnen.’ Instemmende kreten rezen op naar de hemel, maar Donder zag nog een paar niet overtuigde blikken.

Plots stapte Engel naar voren en Donder probeerde niet ineen te krimpen. *Flap alsjeblieft niks eruit!* wilde hij vertellen met zijn blik. Maar Engel keek hem niet aan en richtte haar blik op de rest van de katten. ‘Ik wist voordat ik hierheen ging dat ik mezelf zal moeten bewijzen als een trouwe DonderClankat, en ik ben bereid om daar volledig voor te gaan, dat beloof ik,’ miauwde ze kalm, maar met veel kracht. Op dat moment kwamen de oudsten uit het hol gelopen. ‘Wat is hier aan de hand?’ kraakte Klaverblad. ‘Donderpoot is terug,’ antwoordde Groenoog hard in haar oor, anders zou de poes haar niet horen. ‘Die leerling die was weggelopen? Ik dacht dat ‘ie dood was,’ bromde ze terug. Grijspels sloeg haar met zijn staart. ‘Hou je mond nou maar, ze zijn wat belangrijks aan het bespreken.’ Klaverblad schonk de oude kater een boze blik, maar klemde haar kaken op elkaar. ‘Goed je weer te zien, Donderpoot,’ begroette de grijze kater hem. Donder boog zijn kop naar de kater, maar zei niks. Daarna wrong Grijspels zich naar het midden van de cirkel en leek al door te hebben waar het over ging. ‘Volgens mij is het nergens voor nodig om deze discussie nog eens te voeren. En het lijkt erop dat Sneeuwster al besloten heeft en wij zijn trouw aan onze leider, nietwaar?’ ‘Natuurlijk!’ schreeuwde Stekeldoorn. Leeuwenmaan knikte dankbaar naar de oudste. ‘Dan is het besloten,’ verklaarde de grote kat.

Opluchting vlamde op in Donders borst en hij keek Grijspels bewonderend aan. Dit was de tweede keer dat de gerespecteerde oud-krijger ervoor zorgde dat hij in de Clan mocht blijven. *Hij was vast een geweldige krijgskat in zijn jongere jaren.* ‘Komen jullie dan?’ vroeg Sneeuwster luid terwijl hij de Hogerichel opliep. ‘Het is tijd voor een leerlingenceremonie.’ *Het gaat eindelijk gebeuren! Ik ben nu pas echt weer terug! Ik ben thuis!*

Met een prikkelende vacht nam hij zijn plaats onder de Hogerichel en keek verwachtingsvol naar zijn leider. *Het was vast moeilijk voor hem om zo uit het niets leider te worden, maar hij doet het best goed.* Hij wilde graag weten wat er allemaal was gebeurd met de Clanleiders, en ook wie de nieuwe waren, maar daar was het nu niet de tijd voor. ‘Laten we beginnen met onze Donderpoot. Ik weet al dat je een geweldige krijger zal worden en vertrouw erop dat Leeuwenmaan zijn training met jou afmaakt.’ *Yes! Leeuwenmaan is mijn mentor weer!* Vreugdevol hupte hij naar zijn mentor toe en ze raakten elkaars neuzen voor een lange tijd aan. ‘Ik ben zo blij om weer terug te zijn bij jou!’ fluisterde Donderpoot. Leeuwemnaan drukte zijn neus iets harder tegen hem aan. ‘En ik ben ongelooflijk blij om jou weer naast mijn zijde te hebben. Als we hard werken ben je aan het einde van Bladkaal al een krijger!’ ‘Ik zal mijn best doen,’ snorde Donderpoot toen hij weer achteruit stapte. Hij draaide zich om en keek naar zijn vrienden, die nu aan de beurt waren.

‘Engel, of Engelpoot zoals je nu bekend zal staan, dat jij de reis door de bergen hebt kunnen maken betekent dat ook jij een veelbelovende leerling bent …’ Sneeuwsters stem stierf langzaam weg en hij tuurde iedere kat in de Clan langzaam af. Hij moet nog bedenken wie de mentors worden, het gebeurde allemaal ook zo snel! ‘Ja!’ gilde er toen een stem vanuit de doorntunnel. ‘Ik ben geslaagd!’ Donderpoot kende de stem uit duizenden. Het was de stem van zijn beste vriendin, zijn zusje. Het was de stem van Zandpoot. De lichtbruin-rode poes werd direct stil toen ze zag wat er gaande was. Ze boog schuldig haar kop. ‘Oeps, sorry Sneeuwster.’ De witte kater opende zijn mond om wat te zeggen, maar Donderpoot was hem voor. ‘Dat geeft niet hoor,’ mauwde hij. Zandpoot verstarde en hief haar kop weer omhoog. ‘Donderpoot!’ tierde ze uit. Ze stormde op hem af en duwde hem omver. ‘Je bent weer terug!’ Donderpoot lachte. ‘Ja, ik ben net weer leerling gemaakt! Ik zal je dadelijk alles vertellen over mijn afwezige tijd,’ beloofde hij haar. Zandpoots ogen schitterden, maar werd teruggetrokken door Bloemenvacht. ‘Ik zal je wel even alles uitleggen, dan kan Sneeuwster verder met de ceremonie,’ mompelde de poes. Zandpoot knikte, maar kon haar ogen niet van haar teruggekeerde vriend afhouden.

‘Ah, Slangentand,’ zei Sneeuwster opgelaten toen hij zag dat de rode poes samen met Spikkelbloem achter Zandpoot was verschenen. ‘Jij zal de mentor van Engelpoot worden.’ De groene ogen van de poes verwijdde. ‘Engelpoot? Die *moordenaar*?’ vroeg ze ongelovig. Gaaienveer zuchtte geërgerd. ‘Dadelijk leggen we alles wel uit! En ze is geen moordenaar meer. Die bemoeiende SchaduwClanpoes had het mis!’ Hij zwiepte heen en weer met het puntje van zijn staart. ‘En dan zeggen ze dat DonderClankatten bemoeiallen zijn!’ bromde hij. Nog steeds stond Slangentand perplex, maar door een duwtje van Spikkelbloem liep ze traag naar de schildpadpoes toe en raakte haar neus aan.

‘En dan nu Havik,’ vervolgde Sneeuwster. ‘Jij zal vanaf vandaag bekend staan als Havikpoot. Gaaienveer zal jouw mentor worden en jouw de krijgscode bijbrengen.’ De gele ogen van de grijsbruine kater glommen door de zon en de pretlichtjes dansten in het rond. *Ik weet zeker dat hij het geweldig zal doen. En ik zal hem zoveel mogelijk op weg helpen!* Gaaienveer leek ietwat verrast, maar wel erg blij. Hij trippelde naar voren en boog zich naar voren om Havikpoots neus aan te raken. Hij murmelde nog wat onverstaanbaars en voegde zich toen weer samen met zijn leerling tussen de rest van de katten.

Nu was de laatste kat aan de beurt: Sabina. Sneeuwster bespeurde eerst met samengeknepen ogen de katten af, opzoek naar een geschikte mentor. ‘Als laatste is … eh, Sabina was het toch?’ De schildpadpoes knikte. Ze zag er nerveus uit en haar poten trilden. *Dit is zo nieuw voor haar, om door zoveel katten opeens omringd te zijn. Het is zo dapper dat ze dit durft!* ‘Sabina, jij zal vandaag bekend staan als Roodborstpoot. Spikkelbloem zal jouw nieuwe mentor worden en je alles leren over het Clanleven en de technieken die wij gebruiken. Ik wens je veel succes met je training, Roodborstpoot.’ De schildpadpoes knikte dankbaar en keek met grote ogen toe hoe Spikkelbloem naar haar toe liep en haar snuit naar voren boog. Zandpoot was de eerste die begon met het schreeuwen van de namen. ‘Donderpoot! Engelpoot! Havikpoot! Roodborstpoot!’

Toen het gejoel was gestopt, rende Donderpoots vriendin naar hem toe. ‘Jij mag nooit meer weglopen!’ mauwde ze speels. ‘Dat zal ik nooit meer doen hoor, beloofd!’ lachte hij. ‘En je hebt je familie gevonden? Dat is zo cool! En iedereen dacht dat Engelpoot de moordenaar was! Hoe gaan we ze overtuigen denk je? En dat zou betekenen dat we de echte dader nog steeds niet hebben gevonden!’ Donderpoot gaf haar een vlugge lik. ‘Ik zal je dadelijk alles vertellen – en jij mij ook! Maar nu moet ik eerst even wat doen.’ Hij voelde zich schuldig om haar zo achter te laten, maar hij en Engelpoot hadden nog wat te doen. Snel trippelde hij naar de schildpadpoes toe. Ze stond nog te praten met Roodborstpoot en Havikpoot en keek zenuwachtig om zich heen. *Het zal vast tijd kosten voordat ze zich hier geaccepteerd voelt,* dacht hij.

‘Engelpoot?’ onderbrak hij de conversatie. De schildpadpoes wendde haar kop naar hem toe. ‘Ja?’ ‘Ik denk dat we met Schaduwpoot moeten praten, om alles duidelijk te maken,’ vertelde Donderpoot. Haar oranje ogen sperden wijd open en er schoot een flits door heen. ‘D-Denk je? Vorige keer wilde ze me aan stukken scheuren!’ Donder knikte verzekerd. ‘*Daarom* moet dit juist gebeuren. We moeten het weer goed maken, alleen dan zullen de andere Clans ons geloven.’ Engelpoot schuifelde onzeker over de harde grond onder haar poten. ‘Oké dan, als jij denkt dat het een goed idee is.’ ‘Succes!’ prevelde Roodborstpoot. ‘Bedankt!’ antwoordde hij en dook toen snel samen met Engelpoot de doorntunnel in, zodat niemand hen kon tegenhouden.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Na een paar keer verkeerd te zijn gelopen, kwamen ze eindelijk aan bij de SchaduwClangrens. *Hoe kon ik het territorium zo snel vergeten zijn?* Hij schaamde zich kapot voor zijn klunzigheid, maar Engelpoot had hem verteld dat hij snel weer alle struiken en bomen blind zou kunnen vinden. ‘Gaan we wachten op een patrouille?’ vroeg de poes. Donderpoot schudde, na even na gedacht te hebben, zijn kop. ‘Ik denk dat we ons beter kunnen verschuilen totdat Schaduwpoot voorbijkomt, als een andere kat je op Clangebied vindt, zullen ze je misschien wel vermoorden.’ ‘Net zoals ze met mijn moeder hebben gedaan,’ mompelde ze bedroefd. Donderpoot vacht kriebelde ongemakkelijk en hij wist wat hij erop kon antwoorden, dus hield hij verstandig zijn mond.

Ze verscholen zich in het riet en staarden tussen de stengels door naar de grens. Engelpoot sloeg een paar pluimpjes uit haar vacht. ‘Hadden we niet ergens anders kunnen zitten?’ gromde ze. ‘Die rietpluimen zijn net zo erg als rode mieren!’ Donderpoot duwde haar tegen de modderige grond aan met zijn staart. ‘Zit stil! Dadelijk zien ze ons! En als het te lang duurt proberen we het morgen weer.’ Engelpoot blies hard door haar neusgaten uit. ‘Ik hoop maar dat dit het waard is.’ *Ik ook,* dacht hij stilletjes.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Na een tijdje gezeten te hebben, begon Donderpoot het zat te worden. Nu zaten de rietpluimen hem ook te irriteren, waardoor stilzitten geen optie meer was. Het was harder aan het waaien en het water van het meer leek langzaam omhoog te kruipen. ‘Laten we gaan,’ murmelde hij. Engelpoot bromde instemmend. ‘We hebben lang genoeg gewacht.’ Ze sprong uit het riet en schudde de prikkels van haar vacht af. Donderpoot bleef even wachten om naar haar te kijken. Haar vacht straalde in het zonlicht en haar haren wapperden wild door de stevige bries. *Ze is zo mooi. Zal ze echt mijn partner willen worden later?*

‘Kom je nog?’ vroeg ze. Donderpoot schudde zijn kop weer wakker en sprong achter haar aan. Hij wilde net weer richting het kamp gaan, toen er een sis klonk achter hem. ‘Engel?’ Donderpoot verstarde en hij zag Engelpoots haren zo snel als een haas met de wind vanachteren omhoog komen. Ze draaide zich woest om. Haar oranje ogen fonkelden met vlammende haat. ‘Duivelpoot!’ grauwde ze. ‘Jij zou nooit meer terugkomen!’ gromde Duivelpoot boos. ‘We hadden een afspraak!’ Dreigend stapte de schildpadpoes naar voren. ‘Die afspraak is verleden tijd. Je plan is geslaagd, pap zal je vast een held vinden. Of ben je niet beloond voor je geweldige daden? Er wordt met je gespeeld, Duivel. Je bent niet meer dan een tak in een boom voor onze vader! Hij is harteloos, wij daarentegen kunnen hem tegenhouden. Ben je niet veel gelukkiger in de SchaduwClan?’ Donderpoot kon het niet helpen om verrast te zijn. Hij had niet verwacht dat zijn vriendin Duivelpoot wilde ompraten, maar toen hij de pijn in haar ogen zag, wist hij meteen hoeveel ze om haar familie gaf, zelfs al waren ze zo slecht als Waska en Duivelpoot.

‘Je bent gewoon jaloers!’ spuugde Duivelpoot. ‘Je bent jaloers omdat hij mij koos om zijn plannen uit te voeren en niet jou!’ Engelpoot ontblootte haar tanden. ‘*Ik* jaloers? Dat had je gehoopt! Als er iemand jaloers is, ben *jij* het wel! Want aan wie besteedde mam nou altijd meer aandacht? Was dat aan jou of mij? *Jij* kan de plannen misschien goed uitvoeren, maar *ik* ben degene met het brein. *Ik* zie wat er gaande is. *Ik* zie hoe er met jou gespeeld wordt. Kijk eens in de weerspiegeling van het water!’ Duivelpoots haren borstelden. Zijn klauwen waren ontbloot en hij zag eruit alsof hij zijn zus zonder genade zou vermoorden. Donderpoots hart bonkte in zijn keel. Er heerste zoveel spanning tussen de twee bloedverwanten. Ze hadden ook zoveel meegemaakt samen, maar van die herinneringen was niks meer overgebleven.

Engelpoot slaakte een woeste kreet. ‘Ik kan niet geloven dat ik zoveel tijd heb verspild aan het opvoeden van jou! Je bent zo’n ongelooflijke domme kraai! Papa *houdt* *niet* *van* *je*, Duivelpoot, wordt eens wakker! Hij hield *nooit* van ons, of van iemand! Hij *kan* niet van iemand houden.’ Duivelpoot schudde zijn hoofd, maar hield zijn blik op zijn zus gericht. ‘Hij houdt *wel* van mij, omdat *ik* trouw ben aan mijn familie. *Ik* hou tenminste wel van onze moeder, want *ik* ben bereid om haar dood te wreken!’ Hopeloos sloeg Engelpoot haar oogleden neer. ‘Als dat echt is wat je denkt dat je aan het doen bent, ga je gang. Weet wel dat ik je *elke pootstap* in de weg zal zitten. Wij zullen je daden aan het licht brengen en Waska’s plan stoppen. Jij bent niet de enige die van binnenuit werkt. Ik weet hoe jullie te werk gaan, ik weet de plannen, ik *ken* jullie. Ik heb je gewaarschuwd, broertje, vergeet dat niet.’ Duivelpoot snoof. ‘En ik heb jou de kans gegeven om levend weg te gaan. Je kansen zijn voorbij, het is nu tijd om het *echte* plan in actie te zetten. Dachten jullie soms echt dat de medicijnkatten en de Clanleiders het begin waren? Het echte begin begint *nu* pas. Jullie zullen lijden, verrotten en uiteindelijk sterven, wacht maar af!’

Donderpoot was nog net op tijd om Engelpoot tegen te houden voordat ze een aanval kon doen. ‘Hoepel toch op met je loze bedreigingen!’ snauwde de schildpadpoes. Duivelpoot grijnsde. ‘Ik zal jullie breken,’ gromde hij. ‘Laat je niet gek maken! Dat is wat hij wil!’ fluisterde Donderpoot in haar oor. Engelpoots ogen flitsen woedend, maar ze draaide zich om, evenals Duivelpoot. ‘Wacht!’ riep Donderpoot snel. Hij deed zijn best om zijn stem niet te laten trillen, wat hij van plan was kon volledig fout gaan, maar misschien werkte het. ‘Laten we dit oplossen. Jij en Schaduwpoot en Engelpoot en ik, dan kunnen we dit oplossen,’ opperde Donderpoot. Duivelpoots ogen glinsterden gevaarlijk. ‘Kom maar op,’ grauwde hij. De witoranje kater onderdrukte een huiver en knikte. ‘Over vier dagen ietsjes over de DonderClangrens, na schemering.’ ‘Nee, de HemelClangrens, dat is op het midden,’ zei Duivelpoot zodra de woorden Donderpoots mond hadden verlaten. ‘Prima,’ reageerde de DonderClanleerling kalm. ‘Tot dan.’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Ze waren weer bijna bij de doorntunnel en Engelpoot had nog niks gezegd. Heel de reis was doodstil geweest, het enige wat Donderpoot hoorde was de wind de tussen de bladeren ruiste en de vogels die zongen, al klonk het eerder als gekrijs in Donderpoots oren. ‘Misschien komt hij er ooit achter dat zijn vader hem gebruikt,’ mompelde hij zachtjes. Engelpoot schudde haar hoofd. Het vuur in haar ogen was gedoofd en was nu eerder bewolkt met verdriet. ‘Nee, dat zal niet meer gebeuren. Mijn vader heeft hem al te ver in de duisternis gesleept, er is geen weg meer terug nu.’ Donderpoot zuchtte, hij had al gegokt dat ze er zo over zou denken en hijzelf deelde die gedachte eigenlijk ook wel. ‘En waarom heb je hem uitgenodigd om nog met Schaduwpoot erbij te praten? Met hem erbij zal ze ons al helemaal niet geloven.’ ‘Dat weet ik,’ mauwde Donderpoot. ‘Maar om eerlijk te zijn denk ik niet dat we gaan *praten*.’ Engelpoots ogen flitsten. ‘Je wil met hem vechten?’ ‘Nou, het is niet dat ik het *wil*, maar het gaat wel gebeuren,’ reageerde hij schouderophalend. ‘Hij zal ons verscheuren, dat weet je toch wel, hè?’ vroeg ze bezorgd. Donderpoot knikte. ‘Daar had ik al over nagedacht en ik heb een plan.’

Hun gesprek werd doorbroken door Bloemenvacht die langs hun rende. ‘Schiet op! De krijgersceremonie van Zandpoot en Bronspoot gaat beginnen!’ ‘Dat wil ik niet missen!’ riep hij enthousiast en hij stoof achter haar aan, maar Engelpoot bleef in hetzelfde tempo doorlopen. *Misschien moet ik haar maar even alleen laten. En dit is een heel belangrijk moment voor Zandpoot!* Dus liet hij de schildpadpoes achter en stormde door de doorntunnel. Zijn vriendin en haar broer zaten al naast Sneeuwster op de Hogerichel en de rest van de katten hadden zich onder hen verzameld. Donderpoot kon de blijdschap in hem niet onderdrukken, ondanks wat hij zojuist had meegemaakt. Hij was pas net terug en nu al voelde hij zich weer helemaal een deel van de Clan. Het leek gewoon op een normale dag in het kamp en alles ging zo snel. Toch welde onzekerheid ook in hem op. Dat was het ergste van allemaal, hij was pas net terug en *nu al* was de storm losgebarsten. Vanaf nu zal alles alleen nog maar erger worden en als ze Duivelpoot niet snel stopten zouden de Clans verwoest kunnen worden. Maar zouden ze het wel kunnen winnen van iemand die al zijn wortels in de grond had geboord en geliefd was?

‘Katten van de DonderClan, nu we er weer vier nieuwe leerlingen bij hebben, is het tijd om nieuwe krijgers te verwelkomen. Stap maar naar voren, Bronspoot.’ Sneeuwster voelde zich nog steeds niet helemaal op zijn gemak, wat Donderpoot merkte aan de manier waarop zijn staart heen en weer ging. *Dit is ook zijn eerste krijgersceremonie, het is vast normaal.* ‘Bronspoot, jouw eindbeoordeling was iets ingekort, maar IJsspikkel en ik zijn er allebei van overtuigd dat je het verdient om een krijger te worden.’ Sneeuwster haalde even diep adem en ging toen verder. ‘Ik, Sneeuwster, leider van de DonderClan, doe een beroep op mijn krijgervoorouders om op deze leerling neer te kijken. Hij heeft hard getraind om de werking van uw nobele krijgerscode te begrijpen en ik breng hem naar u als een krijger op zijn beurt. Bronspoot, zweer jij altijd de krijgerscode te blijven volgen en je Clan te verdedigen, met gevaar voor eigen leven?’ De bruinrode kater knikte als antwoord. Daarna viel het even stil en Sneeuwster knipperde droogjes met zijn ogen naar de kater. ‘Zeg wat!’ siste Zandpoot naast hem. Bronspoot twijfelde even en bleef stil. ‘Dat zweer ik,’ zei hij zachtjes.

Sneeuwster knikte tevreden. ‘Dan bij de krachten van de SterrenClan geef ik je je krijgersnaam. Vanaf nu zal je bekend staan als Bronsvaren. De SterrenClan eert je rust en geduld.’ De Clanleider rustte zijn kop op het hoofd van de nieuwe krijger, die op zijn beurt de schouder van de witte kater likte. Daarna stapte Sneeuwster weer achteruit en keerde zich tot Zandpoot. Donderpoot trilde van blijdschap. *Wat zal ze voor naam krijgen? Vast een mooie, dat past wel bij haar.* Hij ging op zijn poten staan, klaar om haar naam het hardst te schreeuwen van iedereen. ‘Zandpoot, ook jij bent geslaagd en verdient een krijgersnaam. Ik vraag de SterrenClan om op je neer te kijken op deze leerling. Ze heeft hard gewerkt om uw nobele krijgscode te begrijpen en ik breng haar naar u als een krijger op haar beurt.’ Zwartklauw zuchtte geërgerd. ‘Weet hij niet dat je die ceremonies ook kan *combineren*? Ik hoef hetzelfde verhaal niet twee keer te horen!’ Hulstklaver gaf haar partner een por. ‘Sst! Dit is pas zijn eerste keer. Hij mist Vonkster net zo erg als ons allemaal, geef hem wat tijd!’ ‘Hij heeft tijd genoeg gehad toen hij haar commandant was!’ snoof Zwartklauw terug.

‘Zandpoot, beloof jij je leven te geven voor je Clan en de krijgscode trouw te blijven?’ vroeg Sneeuwster. ‘Dat beloof ik!’ riep de lichtbruin-rode poes knikkend. ‘De SterrenClan eert je enthousiasme en sociale vaardigheden, vanaf nu zal je bekend staan als Zandroos.’ Opeens werd Donderpoots mond droog. Hij wilde als eerste de namen schreeuwen, maar er kwam geen woord uit. *Waar ken ik die naam van?* Om hem heen begon het gejuich en gefeest al, maar hij verstarde en boorde zijn klauwen diep in de aarde. *Nee.* Hij wist precies waar hij die naam eerder had gehoord. *Het was toch geen droom! Het was een visioen! Nee, nee, nee!* Paniek deed zijn haren overeind rijzen. Hij had het lot helemaal niet veranderd. Het was gebleven zoals het zou moeten zijn. *Is dit een voorspelling dat we gaan falen?* Tranen welden op in zijn ogen toen hij de afgrijselijke beelden weer voor hem zag. De strijd met de zwerfkatten zal komen en Duivelpoots plan zal slagen. Maar dat was nog niet het ergste. *Zandroos en Engelpoot zullen sterven!*