ตอนที่ 1: ย้ายร่าง

*วิ้งๆๆๆ*......ฉันนอนหลับตาอยู่ในขณะที่มีเสียงเครื่องจักรอะไรสักอย่างกำลังทำงานอยู่ข้าง ๆ หูของฉัน แต่ว่า...จะเสียงดังไปไหมเนี่ย แล้วก็ขยับหัวอะไรไม่ได้ด้วย อย่างนี้จะรู้ไหมเนี่ยว่าอยู่ที่ไหน "การถ่ายโอนความทรงจำผ่านไปได้ด้วยดี" มีเสียงผู้ชายวัยกลางคนดังขึ้นมาข้างหูฉันท่ามกลางความมืด "งั้นก็ ถอดหมวกออกมาได้" อย่างนี้แหละ! ในที่สุดฉันก็จะได้รู้สักทีว่าอยู่ที่ไหน "อาวววล่ะ! รู้สึกยังไงบ้าง ฉันรู้ว่าอาจจะงง ๆ หลง ๆ ลืม ๆ สักหน่อย เป็นผลข้างเคียงจากการย้ายความทรงจำน่ะ! คนส่วนใหญ่ที่ทำก็เป็นแบบนี้ เดี๋ยวความทรงจำก็จะกลับมาเอง" ในที่สุดฉันก็เห็นเจ้าของเสียงจนได้ เจ้าตัวแต่งชุดคุณหมอ ท่าทางใจดี แต่ฉันก็ยังงง ๆ นิดหน่อย เอาเป็นว่าคอยตอบคำถามเขาอย่างเดียวแล้วกัน "เธอจำได้มั้ยว่าตัวเองชื่ออะไร?" เขามองหน้ามาที่ฉัน รู้สึกกังวลยังไงก็ไม่รู้ เอาเป็นว่า..."รามิค่ะ หนูจำได้แต่รามิ..." ทำไมฉันพูดชื่อนี้ออกไปได้นะ แต่ก็จำได้แค่ว่าตัวเองชื่อรามิ นามสกุลให้นึกยังไงก็ไม่ออก แต่อีกเดี๋ยวคงนึกได้เองแหละน่า "โอเค...งั้นเดี๋ยวเจ้าหุ่นยนต์นี่จะพาเธอไปที่ห้องผู้ป่วยเองนะ อย่างเธอคงต้องปรับตัวกับร่างใหม่ก่อน แล้วก็ถ้านึกอะไรออกอีกบอกฉันได้นะ" คุณหมอคนนี้ตบไปบนเตียงลอยได้ แต่...เอ๊ะ! ลอยได้เหรอ! นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ เตียงตัวนี้ไม่มีขาหรือล้อเลย แล้วร่างใหม่ที่ว่าคืออะไรกัน ฉันเป็นอะไรไปงั้นเหรอ! ... ในขณะที่มีคำถามมากมายผุดเข้ามาในหัวของฉัน เจ้าเตียงลอยได้ก็พาฉันไปบนเตียงห้องผู้ป่วยแล้ว ดีนะที่เตียงผู้ป่วยเป็นเตียงนอนธรรมดาติดหน้าต่าง สามารถมองวิวข้างนอกได้ เป็นวิวของสวนหย่อมเล็ก ๆ มีต้นไม้และน้ำพุแถมด้วยมานั่ง 2 ถึง 3 ตัว ส่วนเจ้าเตียงลอยได้ก็ออกจากห้องไปแล้ว...แต่ยังไงมันก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ดีนั่นแหละ ลองนึก ๆ ดูแล้วตอนที่ฉันนั่งคิดอยู่บนเตียงลอยได้นั่นมันน่าจะมีลมมาตีหน้าบ้างแหละ แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย แถมรู้สึกในตัวมันโล่ง ๆ ไปหมด...ว่าแล้วฉันก็ลองเอามือหยิกแขนตัวเองดู

เฮ้ย...เอาจริงไหมเนี่ย!!! ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ! หรือว่าฉันตายไปแล้ว! ไม่นะ ฉันจะตายทั้ง ๆ ที่จำชื่อตัวเองก็ยังไม่ได้เลยไม่ได้นะ! แต่! บนสวรรค์มันจะมีโรงพยาบาลได้ยังไง แล้วก็...มันน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่คุณหมอคนนั้นพูดนะ ย้ายร่างอะไรสักอย่าง...ถ้าคุณหมอคนนั้นมา ฉันจะลองถามอีกครั้ง! ในระหว่างที่ฉันกำลังสำรวจตัวเองอยู่นั่นเอง...*วืดดดดด...*ว่าแต่ ฉันมาอยู่ใกล้สนามนอกหน้าต่างขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหน แต่ว่าฉันก็ยังอยู่ในห้องนี่นา...กลับมาสิ กลับมา...สายตาของฉันกลับมาอยู่ตำแหน่งปกติแล้ว ในตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่าฉันสามารถซูมได้โดยไม่ต้องพึ่งกล้องส่องทางไกลหรืออะไรทั้งนั้น แบบนี้ก็เจ๋งดีนะ แต่ใครมันจะสนล่ะ! หื้ม? ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังมา คงเป็นคุณหมอคนนั้นแหละ ว่าแล้วฉันก็กลับลงไปนอนบนเตียงอย่างเรียบร้อย เสียงประตูเลื่อนออก ร่างของคุณหมอคนเดิมปรากฏให้ฉันเห็น "เธอคงสังเกตแล้วสินะ ร่างของเธอไม่เหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?" ก็แหงสิ คนปกติที่ไหนจะใช้ตาตัวเองซูมระยะไกลได้! แต่ก่อนอื่นเลย "คุณหมอคะ...ทำไมหนูถึงต้องย้ายร่างมาร่างนี้ล่ะคะ?" ฉันถามไปด้วยน้ำเสียงเรียบร้อย "เธอประสบอุบัติเหตุน่ะ...คุณพ่อของเธอช่วยได้ทัน ถึงพวกเราจะรักษาร่างกายเธอจนหายดีแล้ว แต่สติสัมปชัญญะของเธอไม่กลับมาน่ะ คุณพ่อของเธอก็เลยขอให้ย้ายความทรงจำมาไว้ในร่างนี้ไงล่ะ เป็นร่างที่คุณพ่อของเธอทำมาเป็นพิเศษ เพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ!" เรื่องอุบัติเหตุก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก แต่ถึงขนาดสร้างร่างนี้เพื่อฉันโดยเฉพาะ คุณพ่อของฉันเป็นคนแบบไหนกันนะ? "เอ่อ...แล้วคุณพ่อของหนูเป็นใครคะ" คุณหมอคนนี้ดูท่าทางภูมิใจมากหลังจากฟังคำถามของฉัน "ก็ประธานบริษัท Magitech รายใหญ่ของโลกนี้ไงล่ะ ท่านมีบุญคุณต่อเรามากเลยนะ! อีกอย่างหนึ่ง ท่านถึงกับบอกว่าเธอน่ะ คือเอวาแห่งโลกใบใหม่เลยนะ" เอวา...คงเป็นเอวาตามศาสนาคริสต์ล่ะมั้ง แต่เอวาที่ไม่มีอดัมมันก็แปลก ๆ อยู่นะ

แล้วบริษัท Magitech นี่มันคืออะไร ถึงจะคุ้น ๆ หูบ้างแต่ก็นึกไม่ออก แล้วก็ลืมด้วยว่าปีนี้มันปีที่เท่าไรกันแล้ว "แล้ว...บริษัท Magitech ทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ? แถมหนูก็ลืมวันเดือนปีด้วยค่ะ ขอโทษนะคะที่ถามมากไปหน่อย" ฉันพูดจบด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ แต่คุณหมอก็ส่งยิ้มกลับมา พร้อมตอบคำถามของฉัน "ไม่เป็นไร ๆ ฉันเข้าใจว่าอาจสับสนอยู่บ้าง บริษัท Magitech น่ะทำงานเกี่ยวกับอุปกรณ์เวทมนตร์ และก็อาวุธทางการทหารด้วยนะ แถมเป็นบริษัทรายใหญ่ของโลกนี้ด้วยล่ะ ส่วนวันนี้ก็...วันที่ 23 กรกฎาคม ปี 2060 น่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อนล่ะ" หลังจากที่ฉันฟังข้อมูลทั้งหมดมาแล้ว ฉันพอประติดประต่อได้ว่าอยู่ในโลกที่มีทั้งเวทมนตร์และวิทยาศาสตร์สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างลงตัว ที่ฉันรอดมาได้ก็คงเพราะทั้งเวทมนตร์และวิทยาศาสตร์เหมือนกัน แต่เดี๋ยวสิ เกือบลืมสิ่งสำคัญไปเลย! "ว่าแต่คุณหมอชื่ออะไรคะ!" ฉันตะโกนตามหลังคุณหมอคนนั้นไปก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง "เรียกฉันว่าคุณหมอนิชิก็ได้นะ ถ้ามีอะไรล่ะก็กดปุ่มสีแดงที่เขียนว่า เรียกพยาบาล ตรงหัวเตียงได้เลยนะ" คุณหมอนิชิชี้ไปที่ปุ่มสีแดงตรงหัวเตียงของฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไป ห้องกลับสู่ความเงียบสงบ ฉันเริ่มที่จะสำรวจตัวเองอีกครั้ง ครั้งนี้ลองไปดูในกระจกในห้องน้ำดีกว่า...ฉันเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ติดประตูทางออก ผ่านพื้นห้องสีขาวโพลน ผนังประดับด้วยรูปภาพของต้นไม้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นสักนิดเลย ถ้ามีคนคอยคุยด้วยก็คงจะดี...ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำแล้ว เอ...นี่ฉันหน้าตาแบบนี้จริงเหรอ เหมือนจำได้ว่าตัวเองหน้าตาแบบนี้ตอนยังมีชีวิตอยู่...ไม่สิ เรียกให้ถูกคือตอนก่อนย้ายร่าง แต่คุณพ่อเรานี่ละก็ทำร่างนี้ออกมาได้เหมือนคนมาก ๆ เลยนะ ฉันลองจับหน้าตัวเองและจัดผมของฉันให้เป็นทรง แต่เดี๋ยวก่อนสิ! ทำไมฉันเพิ่งสังเกตนะ! ทำไม**ส่วนสูงของฉันถึงเป็นแบบนี้!** ฉันเพิ่งสังเกตว่าตัวเองสูงราว 160 เซนติเมตรเท่านั้น ฉันจำได้ว่าก่อนย้ายร่างเคยสูงกว่านี้! เดี๋ยว ๆ มีอีกอย่างหนึ่ง แปลกจังเลย....**ทำไมถึงมีสัญลักษณ์ " ⊙ " อยู่กลางหน้าผากของฉันได้ล่ะ**...