Lisa, een heldhaftig, verdrietig en kattig verhaal

## Welkom!

Heyy iedereen! Welkom bij mijn eerste fanfiction op deze wiki, ik wens je veel leesplezier!

## Achterflap

Wanneer Lisa voor het eerst haar ogen opent, wordt het al meteen duidelijk dat een moederpoes die in dezelfde kamer woont Lisa’s grootse vijand is, de poes haalt allerlei gemene streken uit, elke keer gemener. Lisa vertelt het steeds, maar Lisa’s moeder weigert het te geloven, opeens komt er een streek waar Lisa’s moeder kijkt, maar tijdens dat zij kijkt valt Lisa de moederpoes aan, en dat maakt haar moeder kwaad, ze jaagt Lisa in de nacht weg, Lisa zweert wraak te nemen, zo begint ze een zoektocht naar andere katten om haar moeder en de moederpoes te overvallen, daarbij krijgt ze hulp van Rain, de zoon van de moederpoes, hij ontsnapte de nacht nadat Lisa weggejaagd was, omdat hij net zo graag als Lisa wil dat zijn moeders werkelijke aard bekend wordt, alleen Lisa begint plannen te smeden voor de wraak, die veel verder gaan dan alleen overvallen en ze de schrik van hun leven te bezorgen...

## Hoofdstuk 1

Ik opende voor het eerst mijn ogen om de super prachtige wereld te zien. ‘Wow.’ Mauwde ik. Meteen daarna klonk mijn moeders stem: ‘Lisa! Je hebt je ogen open! Wat geweldig!’ Ik hield mijn kopje scheef en bestudeerde haar, ze had een mooie zwart-witte vacht met glanzende gele ogen. Zou ik ook zo een mooie vacht hebben? Vroeg ik me af. Ik boog mijn kop om naar mijn vacht te kijken, ik had een mooie witte vacht met zwarte en oranje vlekken. Ik leek maar een beetje op mijn moeder. Dat teleurstelde me. Misschien vervagen de oranje vlekken wel en dan word ik net zo als mijn moeder! ‘Zit je me al te bestuderen en jezelf met mij te vergelijken? Mauwde ze geamuseerd. Ik vloog een meter de lucht in van ongeloof, *hoe wist zij dat? Was mijn moeder een superkat die gedachten kan lezen…?* Ze grinnikte, ‘Ga je Kamergenoot maar eens ontmoeten.’ Kamergenoot?’ Vroeg ik verbaasd, ‘Wat is dat?’ Dat is een andere kitten die in dezelfde kamer is geboren.’ Antwoordde ze. Ik keek rond waar mijn “kamergenoot” dan was. Er stond aan de andere kant van de kamer een hoge mand met een dak, waar piepgeluidjes uit kwamen. Ik werd enthousiast en stormde erop af. Toen ik er bijna was versperde een moederpoes de weg. Die keek naar mijn moeder ‘Kira! Let een beetje op je kitten! Ze stormde net bijna mijn mand in!’ Schreeuwde de moederpoes kwaad. Kira keek naar me, ‘Lisa, wees een beetje rustig asjeblieft, je bent hier niet de enige.’ Ik keek geïrriteerd terug. *Waarom zei ze niet dat die moederpoes ook ff moet kalmeren, die schreeuwde, da’s ook niet echt rustig.* De moederpoes liet haar kop naar beneden zakken en keek me doordringend aan: ‘Wat moet jij hier, kleintje?’ Gromde de moederpoes. Ik zette hoge borst op om te laten zien dat ik niet bang was, ‘Ik kom mijn kamergenoot bezoeken.’ Zei ik stoer. De poes lachte akelig, ‘Dat gaat niet gebeuren, mijn zoon moet manieren leren en dat gaat niet lukken met jou in de buurt.’ De poes mepte me met haar poot aan de kant. Au! Ik was tegen de muur aan geknald. Ik begon te janken. ‘Ha!’ Siste ze, ‘Nu ben je niet meer zo stoer, hè?’ Ik stond op en strompelde naar mijn moeder. Zodra ze mijn verstuikte poot zag, kreeg ze een zachte blik. ‘Hoe is dat gebeurd, schatje?’ Ik wees kwaad naar de moederpoes, ‘Ik zei dat ik mijn kamergenoot wou ontmoeten, maar ze wou dat niet omdat ze haar zoon manieren wou aanleren, en ik dat niet zou lukken met mij in de buurt. En toen mepte ze me keihard tegen de muur.’ Ik jankte en er stonden tranen van pijn in mijn ogen. Mijn moeder keek me hoofdschuddend en boos aan, ‘Doe niet zo raar! Dat zou Kaaitje nooit doen, deze beschuldiging is heel erg en gemeen, bied nu je excuses aan aan Kaaitje’ Mijn hart zonk toen ik hoorde dat mam me niet geloofde. Ik voelde me alleen. Ik wou echt niet mijn excuses gaan aanbieden, omdat ik niks gedaan had. Maar ik liep er heen en deed net alsof ik iets tegen haar zei en liep toen weer snel terug. ‘Heb je sorry gezegd?’ Vroeg ze meteen. ‘Ja, dat heb ik.’ Snauw ik, ik spring in mijn mand. *Waarom gelooft mam me niet?* Er rolde een traan over mijn wang. Ik ging liggen en deed mijn ogen dicht. *Ik zal een manier vinden om mijn kamergenoot te zien, Kaaitje moet hem toch uiteindelijk wel buiten haar mand laten? Ja, dat moet wel.* Na een tijdje viel ik in slaap. Ik werd wakker in mijn droom op een bloemenveld. Het zag er vredig uit, ik snuffelde aan een paardenbloem, en moest niezen. ‘Hatsjoe!’ Het belandde op de bloem en die viel meteen dood neer. Geschokt stapte ik achteruit. Ik rende weg, door het bloemenveld heen, de bloemen leken een tunnel te maken, ze nestelden tegen elkaar boven mijn kop. Ik was nog steeds geschokt, hoe is die bloem dood neergevallen door een nies? Dit is een droom, realiseerde ik me, hier is niks wat het lijkt. Ik zuchtte opgelucht. Ik kalmeerde. Maar de kalmte was maar voor een paar seconden, want opeens schoot er iemand uit de bosjes en die achtervolgde me. Ik rende harder, de kat deed hetzelfde, ik zag plots weer licht, daar! Recht vooruit! Het einde van de tunnel! Net voordat ik eruit was sprong de kat over me heen en ging dreigend voor me staan, de enige uitgang blokkerend. Ik kromp ineen. ‘Zo zo zo.’ De kater keek me grijzend van gemeenheid aan. Hoe kan hij praten? Dit is een droom! ‘Jij gaat met mij mee.’ Hij schoot naar voren en greep me pijnlijk bij mijn nekvel. De kater liep de tunnel uit, hij keek eerst naar links en rechts en schoot toen snel een stel struiken in, au! Een doorn! In mijn staart! De struiken leken heel lang, want ik zag alleen maar takken, en bladeren. Ik werd plots kwaad, ik begon te sputteren en te trappen, maar het werkte niet, de kater greep me nog steviger vast, waardomor hij in mijn nekvel beet. ‘Au-hau!!’ Gilde ik. ‘Hou je bek! Begrepen?’ Spuugde de kat, ‘Of anders haak je aan je keel op een doorn!’ Dat verlamde me. Ik was bedolven door angst. Ik durfde geen piepje meer uit te brengen Hij greep me in mijn nekvel beet. ‘Au-hau!!’ Gilde ik. ‘Hou je bek! Begrepen?’ Spuugde de kat, ‘ik haak je aan je keel op een doorn!’ Dat verlamde me. Ik was bedolven door angst. Ik durfde geen piepje meer uit te brengen. Ik keek naar mijn poten. Wa-? Ik heb witte poten, geen grijsbruine! Maar het was echt zo, mijn poten waren écht grijsbruin. Ik probeerde mijn kopje naar mijn rug om te draaien, maar dat zag de kater als tegenstribbelen, dus hij liet me vallen en zette hard een poot op mijn borst en keel waardoor ik geen adem kreeg. ‘Jij gaat nu meewerken, begrepen? Anders haak ik je echt aan een doorn. En nu opstaan!’ Hij zette zijn poot van me af en greep me weer bij mijn nekvel. *Waarom is dit zo echt? Dit is een droom. Toch?* Ik deed mijn ogen stijf dicht van angst, ik duffe ze niet open te doen, bang wat ik zou zien. Plots viel ik neer, automatisch opende ik mijn ogen. Ik stond op en kreeg een duwtje in mijn rug, ‘Lopen!’ Snauwde de kat, ik liep vlug vooruit, we liepen in een duister woud, de bomen waren lang en zwart, er dreef een kil briesje die de takken een griezelig geluid liet maken, *Wat is het hier eng!* Uiteindelijk kwamen er uit bij een grote open plek, ‘Ga in het midden zitten.’ Beveelt de kater, gehoorzaam ga ik zitten, de kater lacht gemeen, ‘Kijk naar voren.’ Er ligt een plasje water waar ik naar staarde, eerst zag ik mezelf, maar opeens veranderde het naar de kamer waar ik sliep, ik zag mezelf, mijn moeder en die moederpoes, mijn moeder keek kwaad naar mij en gebaarde naar de deur, wat me opviel was dat ik groter en ouder was. In mijn hoofd hoorde ik wat ze zeiden in de plas, ’Je hebt alle regels gebroken door Kaaitje aan te vallen.’ Zei mijn moeder, ‘Je bent een mislukking, verdwijn!’ Ik zag mezelf blazen naar de Moederkat en mam. Daarna jaagde mam me naar buiten en verdween ik in de duisternis. Het visioen verdween en in de plas zag ik gewoon mezelf. ‘De kater verscheen naast me, zijn ogen glinsterden vermakend. ‘Je hebt nu de toekomst gezien, je kan hem nog veranderen, maar daarvoor moet je wel de juiste keuzes maken... succes...’

## Hoofdstuk 2

Met een schok werd Lisa wakker, *Wat was die droom!? Keuzes maken? Goede keuzes? Maar hoe weet ik nou wat de goede keuzes zijn!?*
Haar moeder rukte haar uit haar gedachten. ‘Goeiemorgen! Lekker geslapen?’ Ja.’ Bromde ik. Ik rekte me uit en liep naar de deur. Even buiten mijn behoefte doen. Ze gleed door het kattenluikje en sprong naar een boom, binnenkort meer