recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Brainstorming

+ Eingesperrt in Kaufhaus => Soldaten (ohne Kommando) retten Leute, aber als ein Zivilist sich verwandelt und gewalttätig wird,

### Kumpel Ausbruch

	+ Satellitentelefon finden, um mit (bisher nicht erklärtem) Kumpel zu reden (normales Handynetz überllastet)
	+ führt zu Wunde (Fuß?), nicht infiziert
* Abgeholt im Helikopter:
	+ Flashback/Traum als er mit Kumpel im Krieg war, es kommt zum höhepunkt, als sie beide knapp überleben versprechen Sie sich dass sie sich immer ggseitig beschützen werden.

## Ideen

* Charakter der gefundene handys anschaltet, um musik zu hören
	+ könnte sterben, anderer charakter der gut mit ihm befreundet war fängt dann an das gleiche zu machen

## Gameplay

* beginn mit softair / nerf match, man denkt es geht instant los. Hauptcharakter (Mann) mit Kumpel der nen Sohn hat
	+ gameplay "tutorial", aufnehmen von sachen (flagge), movement wird gezeigt
	+ vielleicht behalten der softair waffe zur einschüchterung und ablenkung
	+ mitspieler (evtl. Kind) wird leicht verletzt => Krankenhaus
	+ überlastetes Krankenhaus, es kommt zum ausbruch **(ausbauen)**
	+ Kumpel wird gebissen aber sie wissen nicht was es bedeutet, kind wird von ihnen getrennt
Chapter Seventeen

- Całkiem ładny widok - uśmiecha się rozmarzona, kiedy wchodzi do kuchni. Rumienię się mocno na jej słowa i mieszam jajecznicę. - Może by tak częściej? - muska lekko mój brzuch.

Przymykam powieki, czując poranny wzwód na swoich pośladkach. Czyli ona też postanowiła się dzisiaj nie ubierać...

- Zaraz muszę iść do pracy - odwracam się w jej stronę i obejmuję delikatnie za kark. Dziewczyna wyłącza gaz, sadzając mnie na blacie.

- Ile mamy czasu? - przychyla lekko głowę.

- Godzinę - szepczę. Szatynka uśmiecha się pod nosem i przyciąga mnie na skraj blatu.

- Zdążę - chichocze, napierając na moje usta swoimi.

Od razu oddaję pocałunek i obejmuję ją za kark. Zielonooka przylega do mnie klatką piersiową, więc mam możliwość sięgnąć do jej członka. Pręży się już w moją stronę, co natychmiast wykorzystuję. Zaczynam powoli ją masować, aż twardnieje bardziej.

- Gumka - sapie, muskając palcami moją łechtaczkę. Wyginam się w łuk i wbijam jej paznokcie w ramiona.

- Nie traćmy czasu - jęczę.

Szatynka masuje mnie delikatnie, a następnie we mnie wchodzi. Niemal krzyczę, zaciskając się na niej. Jest taka duża, że aż opinam ją całą.

Nabijam się mocniej na członka i poruszam biodrami. Dziewczyna zaczyna się poruszać, stopniowo nabierając tempa. Czuję, jak moczę ją soczkami, a przez całe moje ciało przebiegają dreszcze podniecenia. Przyciągam ją bliżej, pogłębiając pocałunek i łapię z nią wspólny rytm pchnięć.

Ciepło wypełnia mi podbrzusze, kiedy zielonoooka uderza w mój punkt G. Odchylam głowę w tył i drapię jej plecy, zostawiając tam czerwone ślady. Lauren zjeżdża ustami na szyję, co tylko dodatkowo mnie podnieca. Wyginam się w łuk, głośno jęcząc.

- Dojdź dla mnie, Camz - sapie mi do ucha. Zaciskam dłonie na jej ramionach poruszam się szybciej.

Dziewczyna wychodzi naprzeciw moim ruchom, wysyłając mnie prosto do gwiazd. Dochodzę mocno, zaciskając mięśnie wokół niej.

Odpycham ją delikatnie i zsuwam się z blatu. Członek drży cały czerwony, więc domyślam się, że jest już na granicy wytrysku. Klękam przed nią i biorę go w usta.

Zielonooka jęczy, wsuwając mi dłoń we włosy. Liżę go powoli i kręcę koniuszkiem języka po napletku. Penis drży bardziej, uwalniając trochę ejakulatu.

- Zaraz dojdę - sapie. Nie zaprzestaję swoich ruchów, a dodatkowo pogłębiam pieszczoty.

Jauregui wygina się lekko i spuszcza się w moje usta. Spoglądam jej w oczy, z niewinnym uśmiechem zlizując cały wytrysk, na co skomli. Czuję cholerną satysfakcję, widząc ją w takim stanie i mając świadomość, że to ja ją do niego doprowadziłam.
Power Plant

The **Power Plant** is a location in *Beware*.

The main spawn point for the first set of Pursuers, it holds your first real objective in the game.

## Description

The power plant is actually one of three hydroelectric dams featured in the world and is the smallest in size but the most heavily defended by eight Pursuers with two cars.

The dam itself is fairly narrow, bearing a two-lane road across it. There is also a large multi-story building overlooking the road coming from the trailer park, with a loading dock door and a small pier by the water level.

Out back is a gravel parking lot, protected by a chainlink fence and a gate. In the yard, as well as the two cars, is a standing power box containing a lever that switches power to the area on or off.

## Gameplay

    After the trailer park, it is your first real landmark and is very visible as, unlike the rest of the area, it has power and thus is well lit. One of the Pursuers can be seen inside patrolling on a catwalk and, if you are noticed, he will dash into the loading dock and vanish. Once you pass the Power Plant, the first car will roar to life and chase you, closing the gate behind it.

If you return to the Power Plant after this, the second car of Pursuers will come after you, this time leaving the gate wide open. If you can shake off or defeat the two cars, this is your chance to get inside and throw the switch, turning on the street lamps.

It is, however, possible to sneak past the Power Plant without being spotted or chased at all. Simply turn off your headlights and slowly edge your car along by tapping the accelerator, careful not to rev too loud or hit the walls of the bridge. You can drift much of the way once you pass the gate as this is somewhat downhill.

## Gallery

As seen approaching the dam. Picture taken using Roka Josh's walking mod [[1]]As seen from the bank of the reservoirThe other side including the parking lot.Aerial picture using a no-clip camera modDitto from the other sideThe main interior room. Note the Pursuer on patrol.

## Trivia

* You can also gain access to the parking before the pursuers are activated by simply ramming through, although this can cause issues and get your vehicle stuck.
	+ Doing this requires caution, as getting too close to the cars will spawn Pursuers on foot who are very hard to escape or avoid in the tight quarters of the yard.
I'm In Love With a Monster

Zaraz po powrocie do zamku, usiadłyśmy na kanapie w salonie. Lauren ułożyła się z głową na moich kolanach, a ja bez skrępowania wsunęłam rękę w jej włosy. Dziewczyna sprawnie chwyciła moją dłoń, na której widnieje obrączka, całując ją raz po raz.

- Wciąż nie mogę w to uwierzyć - mówi cicho, patrząc w moje oczy. - To takie nieprawdopodobne, ale dzięki tobie jestem najszczęśliwszym wampirem na tej ziemi.

- Ja też - pochylam się i całuję ją w czoło. - Kocham cię.

- Kocham cię, Camz - uśmiecha się, a następnie przyciąga mnie do pocałunku. Jej usta jak zawsze smakują miętą i jest to najlepsza mieszanka wybuchowa.

- Ej, macie sypialnię od tych rzeczy - słyszę radosny głos Dinah. Odrywam się od niezadowolonej Lauren. Dziewczyna robi posępną minę, przez co jest jeszcze bardziej urocza.

- Odwal się, Jane - warczy wściekle szatynka, a Hansen podnosi ręce w geście obronnym.

- Gołąbeczki, jak was Lucy zobaczy... - kręci głową z uśmiechem.

- Co mam zobaczyć? - z oddali dobiega nas głos Vives. - Co ona tu robi?! - wskazuje na mnie palcem.

- Nie twoja sprawa - do siadu podnosi się nagle Lauren. - Przyzwyczajaj się, Lucy. Od teraz rozmawiasz z moją żoną, więc masz się odzywać do niej z szacunkiem.

- Co takiego?! - brunetka wygląda jakby miała zaraz wybuchnąć. Chociaż... To ja chciałam być tą, która ogłosi dobrą nowinę.

Zielonooka chwyta moją dłoń, a następnie pokazuje rozwścieczonej Vives nasze obrączki. Dziewczyna praktycznie rzuca się na Lauren, ale w ostatniej chwili powstrzymuje ją Dinah.

- Bez rękoczynów, proszę - mówi blondynka, odciągając Lucy do tyłu.

- Spalisz się w piekle, Jauregui - wrzeszczy. Zielonooka ewidentnie nic sobie z tego nie robi.

- Więc spotkamy się tam razem - szczerzy zęby w uśmiechu. Przytrzymuję jej ramię, w razie gdyby zdecydowała się podejść do dziewczyny. - I jeszcze jedno. Camila jest teraz wampirem, więc możesz do woli obrażać się na wszystko i wszystkich.

Jeszcze bardziej wściekła brunetka, wręcz czerwienieje na twarzy i po prostu odchodzi.

- Niezła akcja, Lerni - mruczy dumnie Dinah.

- Ale ja mówiłam to wszystko na serio - zielonooka wskazuje na stolik, na którym leży akt ślubu.

- Więc tym bardziej jestem dumna - uśmiecha się wesoło, a następnie przyciąga nas do grupowego uścisku.

- Teraz zostało nam zaliczyć wszystkie aspekty nocy poślubnej - mówi mi na ucho moja żona. Jestem przekonana, że gdybym była człowiekiem, to bym się zarumieniła. Teraz tylko posyłam jej uroczy uśmiech.
21.01

Powiedz tylko słowo

A podaruję Ci niebo

Złapię za dłoń i zabiorę do gwiazd

Spełnię każde życzenie

Aby zobaczyć twój uśmiech

Który przyspiesza bicie mojego serca

Pokażę Ci świat

Prowadząc za rękę po krętych ścieżkach losu

I zatrzymamy się gdzieś na końcu świata

Zapoczątkujemy tam nowe życie

Bo tylko z tobą pragnę żyć, kochanie

Na zawsze i na wieki
Ginekolog

Po usłyszeniu cichego "zapraszam" ciągnę delikatnie za klamkę i wchodzę niepewnie do pomieszczenia. Za biurkiem siedzi młoda brunetka z pokrzepiającym uśmiechem na ustach. Nagle zaczynam stresować się jeszcze bardziej i mam wrażenie, że z nerwów pocą mi się dłonie.

- Camila Cabello - przedstawia się, podając mi rękę. - Ty musisz być Lauren. Usiądź sobie wygodnie.

- Um... Dziękuję - zajmuję fotel naprzeciwko niej, zaciskając palce na podłokietnikach.

- Z tego, co pobieżnie zrozumiałam przez telefon, masz problemy z erekcją? - unosi brew, spoglądając na mnie. Rumienię się, przytakując nieznacznie. *Jak na panią patrzę, to nie mam żadnego problemu...*- Dobrze, rozbierz się i usiądź na kozetce.

Przełykam ciężko ślinę i idę za parawan. Sprawnie ściągam ubrania, spoglądając w dół na sterczącego chuja. Nie ma opcji, że spojrzę jej w oczy z takim wzwodem. Przecieram czoło, ale decyduję się wyjść i usiąść w wyznaczonym miejscu.

Kobieta podchodzi z delikatnym uśmiechem, trzymając w dłoniach stetoskop. Zaczynam stresować się jeszcze bardziej, niemal przesuwając się do tyłu, aż wpadam na ścianę.

- Spokojnie, nie gryzę - puszcza mi oczko, uśmiechając się szerzej. Przysięgam, że mogę dojść od samego patrzenia na nią. - Od twojego lekarza internisty dowiedziałam się, że rozwijałaś się prawidłowo i jest płodna. Właściwie bardziej niż ktokolwiek inny, kto jest interseksualny. To duży plus. Pokaż, co tam mamy.

- Um... Nie kontroluję tego - sapię, niepewnie pokazując jej swoją erekcję.

- Oh, Lo. To oczywiste. Nie da się zawsze kontrolować odruchów. Poza tym wzwód możesz dostać nie tylko z podniecenia, ale również przez endorfiny - przejeżdża palcami po moich włosach i zerka na mnie łagodnie, a następnie siada tuż obok. - Nie wstydź się i przede wszystkim zrelaksuj.

Przytakuję jej szybko i biorę głęboki oddech, gdy brunetka powoli łapie mnie w dłoń. Przygryzam wargę, żeby nie jęknąć, bowiem to pierwszy raz, kiedy ktoś inny go dotyka. Zawsze robiłam to sama, ale ciepła ręka Camili nie może się z niczym równać.

- Całkiem nieźle ci idzie - mruczy, uśmiechając się. Rumienię się mocno, dostrzegając trochę ejakulatu na główce. Kobieta ściera go kciukiem, na co wypycham biodra do przodu. - Chyba nie spotkałaś odpowiedniej osoby, skoro twierdzisz, że masz jakiś problem - sugeruje, przez co zawstydzam się bardziej, ale nie mam odwagi przyznać się, że przed nią nawet nikt mnie nie masturbował.

Cabello w dalszym ciągu porusza łagodnie dłonią, pieszcząc mnie czule. W przypływie odwagi napieram na jej usta, ale ku mojej zaskoczeniu oddaje pocałunek. Mruczę, przyciągając ją bliżej do siebie, podczas gdy jej palce przyspieszają ruchy.  Przejeżdża po całej długości, zahaczając kciukiem o główkę. Jęczy cicho, przygryzając wargę kobiety i spuszczam się na jej dłoń. Brunetka uśmiecha się zwycięsko, cmokając mnie w nosek.

- Wpadnij wieczorem do szpitala, mam tam dyżur - mruczy. - Wtedy będę mogła się lepiej tobą zająć.
3

Odkładam książkę Lauren do jej ogromnej biblioteki. Minął tydzień od naszego "pocałunku", a kobieta zachowywała się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Nadal spędzała ze mną mnóstwo czasu, zabierała na spacery  i obiady w ogrodzie. Postanowiłam nie wspominać o tym ani słowem, choć w głębi duszy chciałam jeszcze raz poczuć ten ogień przepływający przez nas...

Wzdycham cicho i myślę o swoim pokoju. Cieszę się, że dzielę go sama. Reszta dziewczyn chyba niezbyt mnie polubiła. Szanuję to, że dużo przeszły i mogą nie akceptować nikogo nowego.

- Znowu tu jesteś - podskakuję na głos kobiety, przypadkowo strącając książkę z półki. Ta rozlatuje się po całej podłodze, przez co zaczynam panikować, bo wiem, jak bardzo Jauregui ceni sobie słowo pisane. - Oj, Camz. Jesteś taką małą niezdarą - ku mojemu zdziwieniu, podchodzi bliżej i zbiera kartki. - Potem to skleję.

- Przepraszam - spuszczam wzrok. - To była twoja ulubiona książka. Widziałam nawet zakreślone cytaty w niej...

- To tylko książka - wzdycha cicho i pomaga mi podnieść się z podłogi. Odstawia ją na miejsce, ciągnąc mnie na jeden z foteli stojących w rogu. Niepewnie siadam na jej kolanach, choć wiem, że tego również nie toleruje.

Pomimo tego obejmuje moją talię i opiera mi brodę o ramię. Rumienię się, układając jedną dłoń na jej karku, który delikatnie drapię.

- Pamiętasz, nie dotykasz pleców... - szepcze mi do ucha. Przytakuję lekko, oblizując usta. Znowu jest tak blisko. Wystarczyłoby, żebym przekręciła lekko głowę i...

- Co miałaś na myśli, mówiąc, że jesteś skomplikowana? - przygryzam wargę. Szatynka porusza się lekko, gdy z wolna głaszczę jej kark. Jedna z jej dłoni zaciska się na moim nadgarstku, przyciągając go do swojej piersi.

- Właśnie to, ze mam swoją mroczną stronę - pociera moją skórę kciukiem, przez co robi mi się gorąco. - Chęć sprawowania kontroli. To daje mi poczucie bezpieczeństwa - ponawia swój ruch, samym głosem i dotykiem doprowadzając mnie prawie na skraj. - I w tym momencie zjawiasz się ty... Sprawiając, że mam ochotę iść na pewne ustępstwa.

- Co to znaczy? - przełykam ciężko ślinę. Szatynka sprawnym ruchem odwraca mnie do siebie przodem i spogląda w oczy.

- Właśnie to - sapie, nim nakrywa moje usta swoimi.

Jęczę cicho, kompletnie się tego nie spodziewając. Chwilę zajmuje mi, zanim oddaję pocałunek i wplatam palce w jej włosy.
16.01

Gdzieś pośród tłumu

I pośród ran

Gdzie każde słowo rani bardziej niż nóż

Odnajdujemy siebie

Powoli podnosimy się z dna

Bo mamy siebie

I idziemy razem przez życie

Choć czasem stąpamy po cienkim lodzie

Obronną ręką wyjdziemy z każdej opresji

Bo najważniejsze to być razem

I wspierać się wzajemnie

Zawsze odnajdziemy drogę do siebie
Camila Cabello - biografia

Camila Cabello (właściwie Karla Camila Cabello Estrabao) - urodziła się 3 marca 1997 roku w Cojimar na Kubie. Jako pięciolatka przeniosła się z rodziną z Hawany do Meksyku, a potem do Miami na Florydę. Uczęszczała do Wyższej Szkoły Palmetto w Miami. Ma korzenie kubańsko-amerykańskie.

Jest najstarszą córką Sinuhe i Alejndra Cabello. Ma młodszą siostrę Sofii.

W 2012 roku wzięła udział w castingu do X Factor. Została wyeliminowana z programu na pierwszym etapie, lecz wkrótce jurorzy zaproponowali jej i czterem innym uczestniczkom stworzenie grupy, znanej później jako Fifth Harmony. W listopadzie 2015 gościnnie wzięła udział w teledysku Shawna Mendesa do piosenki  "I Know What You Did Last Summer". 18 grudnia 2016 roku ogłosiła odejście z Fifth Harmony. Wkrótce później Cabello zaczęła solową karierę i zostały wydane piosenki tj. "Havana", "Never Be the Same", "Crying in the Club", które przyniosły jej ogromną popularność i zapoczątkowały pracę nad debiutanckim albumem.Jej chłopakiem jest Shawn Mendes.
21.11

Ściśnięte serce

Lawina myśli

W moich myślach tylko Ty

Gdzie teraz jesteś?

Co robisz?

Milion pytań bez odpowiedzi

Kiedyś nasze drogi się zejdą

Spotkamy się gdzieś na górze, kochanie

Jeszcze będzie lepiej

Nie istnieję bez Ciebie

Życie się skończyło

Serce stanęło w miejscu

Tylko Ty możesz je ruszyć

Może kiedyś Ci się uda

Póki, co żyję w piekle własnych uczuć
Byłaś wszystkim

***"Miłość nie polega na znalezieniu kogoś z kim możesz żyć... Ale na znalezieniu kogoś bez kogo nie możesz żyć."***

Byłaś moim wszystkim

Niebem i ziemią

Ratunkiem i zgubą

Jawą i snem

Ostoją i spokojem

Uwielbieniem i kochaniem

Pierwszym oddechem

Pierwszą myślą z rana

Ostatnią myślą przed snem

Pierwszym papierosem

Pierwszą kawą

Pierwszym razem

Kojącym dotykiem

Czułym pocałunkiem

Pierwszą kłótnią

Opiekuńczym przytuleniem na zgodę

Byłaś wszystkim

Ale nie byłaś moja
Dusza

Zniewoliłaś mnie

Jestem ci poddana

Zamknęłaś mnie w klatce

Więc lgnę do ciebie oddana

Co się stało z nami?

Nikt nam na to nie odpowie

Nawet mędrzec świata

Co wie wszystko

Cała wiedza ukryta w twoich dłoniach

Pozwolisz jej ujrzeć światło dzienne?

Jestem jak ćma

Co zgubnie leci do ognia

Ty natomiast rozpalasz lampy wokół siebie

Czy przylecę do ciebie?

Już niedługo wpadnę w twoje ramiona

Ale...

Czy zawalczysz o nas?

Przejmiesz stery w swoje ręce?

Weźmiesz odpowiedzialność na swoje barki?

Uratuj swoją duszę zanim będzie za późno

Moja jest już stracona
2 września

- Coś długo jej nie ma - mamrocze Dinah, kiedy siedzimy na hali sportowej. Pani od tańców i wf'u wyraźnie się spóźnia, ale nikt się tym zbytnio nie przejmuje. Toczą się jakieś zawzięte dyskusje i zawieranie nowych znajomości.

Nagle do sali wbiega niewysoka brunetka. Przełykam głośno ślinę, bo to jest właśnie tak dziewczyna, którą miałam w sobie rozkochać. Dinah rzuca mi znaczące spojrzenie i porusza zabawnie brwiami. Daję jej kuksańca w bok i zakładam dłonie na piersi.

Na sali rozlegają się jakieś gwizdy i każdy praktycznie komentuje wejście dziewczyny, ciesząc się, że lekcja jest odwołana.

- Dzień dobry wszystkim - brunetka siada przed nami po turecku, zerkając w swój zeszyt. - Nazywam się Camila Cabello i będę was uczyć zajęć artystycznych oraz wf'u - mówi, uśmiechając się do każdego.

- O kurwa... - mamroczę pod nosem, a moje serce wybija nierówny rytm. Przełykam ciężko ślinę, wiercąc się lekko na miejscu z wrażenia.

- No to się wpakowałaś, Jauregui - śmieje się blondynka, poklepując mnie po ramieniu. - Dorzucam jeszcze tysiąc, że jej nie poderwiesz nawet.

- Zamknij się - syczę cicho. Jestem w cholernej czarnej dupie. I najgorsze jest to, że kobieta faktycznie mi się spodobała od pierwszej chwili.

- Wszystko dobrze, dziewczynki? - podchodzi do nas, a moje serce przyspiesza jeszcze bardziej. - Strasznie pobladłaś - dotyka delikatnie mojego czoła. - Dobrze się czujesz?

- Z natury jest blada - parska cicho Hansen, ale Cabello nie daje za wygraną.

- Chodź, trzeba cię trochę przewietrzyć - łapie mnie za łokieć. *Za tobą nawet na koniec świata...*

Pozwalam się wyciągnąć z hali. Stajemy przy jednym z okien, a brunetka otwiera jedno z nich.

- Lepiej? - układa dłoń na moim ramieniu i pociera go lekko.

- Tak, chyba tak - opieram się o ścianę. Kobieta stara się mnie jakoś asekurować, wyraźnie zaniepokojona moim stanem. - Zaraz mi przejdzie - posyłam jej lekki uśmiech.

- Przyniosę ci wody - mówi i schodzi na dół. W tym samym czasie obok mnie pojawia się Dinah, śmiejąc się ze mnie.

- Próbujesz ją wyrwać na chorobę? - daje mi kuksańca w bok.

- Nic nie mów po prostu...
Basen

Był tak upalny dzień, że obie z Camilą zadecydowałyśmy popływać w basenie. Skorzystałyśmy z okazji, że nikogo nie było w domu. Wyszłam do ogrodu, podczas gdy brunetka nie mogła wybrać odpowiedniego kostiumu.

Rozsiadam się wygodnie w basenie, czekając na dziewczynę. Woda przyjemnie chłodzi moje ciało, na co się odprężam i przymykam powieki. Nie pamiętam, kiedy ostatnio było mi tak dobrze. Po chwili słyszę ciche chlupnięcie, a następnie czuję ciepłe ciało wtulające się we mnie.

- Nie mogłam się zdecydować - szepcze mi cicho do ucha, lekko je gryząc. Otwieram oczy, z radością odkrywając, że dziewczyna jest naga. Moje dłonie od razu wędrują na jej biodra, przyciągając ją bliżej do siebie.

Z uśmiechem spuszcza wzrok na moje bokserki, łapiąc mnie przez ich materiał. Szczerze mówiąc, woda dodatkowo mnie podnieca, więc jestem już twarda. Brunetka obejmuje mnie nogami w pasie i delikatnie odpycha nas od krawędzi. Chwilę później jej usta lądują na moich i całujemy się czule.

Błądzę w tym czasie dłońmi po jej ciele, badając każdy zakamarek. Tak idealnie pasuje do moich rąk.

- Pragnę cię - syczę cicho, gdy ściska mnie przez bokserki, a następnie sprawnie pozbywa się mojej bielizny. Pomagam jej w tym, uśmiechając się lubieżnie.

- Jestem cała twoja - mruczy, przesuwając powoli palcami po moim koledze. Wypycham biodra w jej stronę i sama wędruję dłonią między jej uda.

Z radością odrywam, że jest tak cudownie mokra. Masuję delikatnie łechtaczkę, przywierając ustami do jej szyi. Zostawiam na niej kilka malinek, oznaczając dziewczynę w każdy możliwy sposób.

Kołysze lekko swoim ciałem, ale przez wodę wpada na mnie i mocniej do mnie przylega. Przyspieszam nieznacznie ruchy palca, wiedząc, że zaraz dojdzie. Jest tak bardzo wrażliwa na każdy dotyk.

- Oh, Lo - skomli, zaciskając uda. Całuję ją czule w usta i przyciągam do siebie za biodra. Obejmuje mnie nogami w pasie, a ramiona kurczowo zaciska na moich barkach.

Powoli opuszczam ją na siebie, wolną dłonią przytrzymuję swojego penisa i pcham lekko do przodu. Przebijam się przez wodę, która nas obie bardziej podnieca, ostrożnie wchodząc w Camilę. Brunetka odrzuca głowę w tył, jęcząc przeciągle.

Zaczynam się poruszać, dodatkowo pieszcząc sutki dziewczyny. Są tak twarde, że z łatwością mogę je skubać i drażnić językiem. Cabello nie pozostaje mi dłużna, kiedy przywiera ustami do mojej szyi i w wolnym tempie na mnie opada i podnosi się.

Stopniowo łapiemy wspólny rytm pchnięć, pojękując głośniej od czasu do czasu. Wchodzę w nią bardzo głęboko, dając lekkie klapsy. To chyba tylko ją nakręca, bo niedługo później zaciska się na mnie, odchylając głowę w tył. Jej usta otwierając się w niemym krzyku, gdy dochodzi mocno, wbijając mi paznokcie w kark.

Muszę przyznać, że jest to podniecające, a mój członek zaczyna drżeć na jej ruch. Wgryzam się delikatnie w jej szyję, pchając do przodu, a następnie spuszczam się w jej kobiecość. Dziewczyna oddycha głęboko, opadając na mnie.

- Chyba trzeba będzie wymienić wodę w basenie.
8

**Lauren's POV**

*- Co będziemy robić? - pytam, marszcząc lekko brwi. Dziewczyna uśmiecha się jedynie w odpowiedzi i ciągnie mnie na łóżko.*

*- Coś fajnego - mruczy, całując mnie w czoło. Jest trochę ode mnie wyższa, więc bez problemu siadam pomiędzy jej nogami i opieram się plecami o jej klatkę piersiową. - Pokażę ci, co robię, kiedy jestem bardzo zła lub smutna i chcę się wtedy wyżyć - mówi z uśmiechem. Przyglądam się jej uważnie, gdy wyciąga z etui telefonu mały błyszczący przedmiot.*

*Dopiero potem rozpoznaję w nim żyletkę. Marszczę brwi, zastanawiając się do czego zmierza, ale wydaje się być przy tym bardzo zrelaksowana.*

*- Wiesz, że nigdy nie będę w stanie zrobić ci krzywdy, prawda? - łapie między palce mój podbródek i patrzy mi uważnie w oczy. Kiwam lekko głową, a dziewczyna napiera delikatnie na mój policzek, na co sztywnieję i cofam się trochę do tyłu. - Spójrz - mruczy, układając sobie moją prawą rękę w swojej lewej dłoni. Wbija mi żyletkę w skórę, robiąc mocne nacięcia w bok od kciuka i w dół od palca wskazującego. Syczę na to, próbując się wyszarpać, ale wtedy ostrze wchodzi głębiej.*

*- Przestań, proszę - skomlę cicho, ściskając w dłoni koszulkę. Brunetka robi mi jeszcze kilka nacięć, aż wreszcie mnie puszcza i całuje w czoło.*

*- Dzielna dziewczynka, będziemy tak częściej.*

\*\*\*

*- Halo? - przecieram twarz dłońmi i na oślep odbieram telefon.*

*- Potrzebuję cię, maleństwo - słyszę w słuchawce zapłakany głos Lucy. Od razu zrywam się na równe nogi i zerkam na zegarek. Wskazuje na czternastą po południu, czyli moja drzemka nieco się przeciągnęła.*

*- W porządku, gdzie jesteś? - pozbywam się resztek snu i nakładam bluzę.*

*- Czekam na ciebie pod twoim blokiem - rozłącza się.*

*Wzdycham ciężko i zbieram najpotrzebniejsze rzeczy, a następnie wychodzę. Drogę do mieszkania brunetki pokonujemy w całkowitej ciszy. Od czasu do czasu zaciska mocniej dłonie, aż bieleją jej knykcie.*

*W pokoju rozwala pierwszy napotkany na swojej drodze przedmiot, na co podskakuję. Dziewczyna ewidentnie sobie nic z tego nie robi, tylko kiwa na mnie palcem. Podchodzę do niej ociężałym krokiem, oblizując usta. Szybko pozbywa się mojej bluzy, wyciągając żyletkę.*

*- Nie... - cofam się kilka kroków w tył.*

*- Nie denerwuj mnie nawet, Lauren - syczy i łapie moją dłoń, przyciągając mnie bliżej. - Nie widzisz, że i tak jestem wkurwiona?*

*- Dlaczego? - pytam szeptem. Wywraca jedynie oczami i robi pierwsze nacięcie.*

*- To raczej gówno cię obchodzi - sekundę później wpada w amok.*

*Próbuję się jej wyrwać na różne sposoby, ale ostrze z każdym ruchem wchodzi głębiej, powodując coraz więcej ran. Nim zdążę się obejrzeć, całą moją rękę zalewa krew. Jestem przerażona jej gwałtownością. Skóra pali mnie żywym ogniem, a Lucy nie wygląda, jakby miała przestać.*

*Wykorzystuję jej chwilową nieuwagę i uciekam. Prawie mdleję na schodach, lecz udaje mi się uciec do drugiej przyjaciółki. Kompletnie wycieńczona i z krwawiącą ręką staję przed jej drzwiami.*

*- Mój Boże, Lauren! - od razu podtrzymuje mnie za ramiona i wpuszcza do środka.*

*- Pomóż mi, Ally... Błagam - mamroczę, nim tracę przytomność.*
Control

I feel the blood rushin' throughout ya body

You see the scars painted over my skin

I'm always numb to the topic of lovin'

I fell in love with the subject of sin

I'm in control, when you give me your body

I feel our souls burnin' up when I'm, inside of you and I

And I'm  a leave a mark, just to remind you

Where you belong, baby

Give me your all, scream as loud as you want
24.01

Tyle marzeń i radości

Tyle uśmiechu i miłości

Dajesz mi każdego dnia z osobna

Każda chwila z tobą jest jak powietrze

Która umyka bardzo szybko

Bez Ciebie nie byłoby mnie

Budujesz mnie kawałek po kawałku

To dla Ciebie żyję

Dla Ciebie jestem

Moje serce w całości należy do Ciebie

Bo nikt inny nie zaopiekuje się nim tak dobrze

Przy nikim innym nie będzie takie bezpieczne

Kocham Cię, skarbie

Na wieki, Mi amor
25 października

Pukam do mieszkania kobiety, która wita mnie z szerokim uśmiechem. Widać, że chyba nie ma ochoty na żadne gierki, bo od razu obejmuje mnie za kark i przyciągam do siebie. Drzwi zamykają się z głośnym hukiem, a nauczycielka przypiera mnie do ściany. Moje dłonie wędrują na jej biodra, dzięki czemu napiera na moje ciało.

- Wiszę ci orgazm, Lo - puszcza mi oczko i z niewinnym, ale kusicielskim spojrzeniem rusza w stronę sypialni. Otrząsam się z chwilowego transu i idę za nią, w drodze łapiąc za jej biodra.

Chwilę później brunetka popycha mnie na łóżko, siadając okrakiem na moich kolanach. Obejmuję ją w talii i przyciągam bliżej, napierając na jej usta. Dłonie kobiety wsuwają się pod moje ubrania, których po sekundzie się pozbywa.

Nie mija chwila, a leżę już na ogromnym łożu Camila z rozsuniętymi uda. Nauczycielka lokuje się pośrodku nich, obcałowując dookoła moje biodra oraz wzgórek. Unoszę lekko miednicę do góry, by być bliżej kobiety. Ta jakby rozumiała aluzję, wpija się w moją kobiecość. Jęczę na to, odchylając głowę w tył, a palce zaciskam na prześcieradle.

Kołyszę biodrami, próbując znaleźć sobie dogodną pozycję. Brunetka zaczyna ssać moją łechtaczkę, a palcami muska moje wejście, chwilę później we mnie wchodząc. Zaciskam na to gwałtownie mięśnie, jęcząc jeszcze głośniej i wyginając się w łuk.

- Jęcz dla mnie, Lo - uśmiecha się zawadiacko, pracując coraz szybciej językiem, jak i dłonią. Wystarczy mi zaledwie kilka mocniejszych pchnięć, a dochodzę mocno, zalewają jej palce swoimi sokami. - Grzeczna dziewczynka - mruczy dumnie, podnosząc się do góry. Muska delikatnie moje usta swoimi, a następnie opada obok mnie.

- Dziękuję - szepczę cicho i sunę dłonią po jej udzie. Camila od razu je rozszerza, dając mi pełen dostęp do swojej kobiecości.

Stawiam dzisiaj na tą delikatną wersję i składam czułe pocałunki na jej szyi, a palcami powoli łechtaczkę. Pulsuje powoli, robiąc się odrobinę większa. Kobieta pojękuje wprost do mojego ucha i napiera bardziej biodrami na moją dłoń. Nigdzie się nie spiesząc całuję lekko jej skórę, od czasu do czasu przygryzając, a moje palce masują ją szybciej. Na efekty nie trzeba długo czekać, bo nauczycielka wkrótce potem niemal krzyczy moje imię, dochodząc na moją dłoń.
03.12

Żal został po tobie

I pustka została

Nie umiem się odnaleźć

Coraz częściej się gubię

Otacza mnie większa ciemność

Ale widzę twoje światełko

Jesteś blisko, a zarazem daleko

Ale ja się nie poddam

Jeśli będzie trzeba zawalczę

Uratuję swoje szczęście

Którym jesteś ty

Wiecznie żywa w moim sercu

Chociaż go nie mam

Odeszło razem z tobą
365 dni

365 dni. 365 dni, aby ją w sobie rozkochać...

* Prolog: 365 dni
* 2 września
* 16 września
* 24 września [cz. 1]
* 24 września [cz. 2]
* 4 października
* 5 października
* 20 października [cz. 1]
* 20 października [cz. 2]
* 25 października
* 26 października
* 7 listopada
* 17 listopada
* 18 listopada
* 1 grudnia
* 19 stycznia
* 3 marca część 1
* 3 marca część 2
* 3 marca część 3
* 9 kwietnia
Deszcz

***"Ludzie nie płaczą dlatego, że są słabi. Płaczą dlatego, że byli zbyt długo silni."***

Spójrz, kochanie

Nawet niebo nie stroni od łez

Płacze nad ludzkim losem

Pozbywa się udręki

Ciężkie krople spadają na ziemię

Cierpi, nie ukrywając tego

Jestem jak listek na wietrze

Wystarczy tylko jeden podmuch

A zniknę z powierzchni ziemi

Jak krople deszczu znikają w glebie

A kiedy tylko zechcesz

Odrodzę się dla Ciebie jak feniks z popiołu
25.01

Kocham twoje oczka

Mogę w nich zobaczyć wszystkie twoje emocje

Są odzwierciedleniem twojej duszy

Kocham, gdy patrzysz na mnie

Widzę wtedy twoją miłość

Kocham, kiedy masz te chochliki w oczach

Kusisz mnie wtedy z lubieżnym uśmiechem

Kocham w nich tonąć

Bo wiem, że tylko one są moim jedynym ratunkiem

Od teraz wiem, że moim ulubionym kolorem jest kolor twoich oczu
Bakudō 37: Tsuriboshi

### Efeito Especial

1. O custo de Reiryoku do **Tsuriboshi** adquire um novo digito 0 de acordo com quantas Classes acima da classificação da técnica o seu praticante é atualmente;
2. Devido ao primeiro efeito, a técnica se torna automaticamente da Classe de seu praticante.

### Requerimentos

1. Classe E
2. Reiryoku
3. Kidō

### Valor

9,000Zenis (Bloqueado)

**Bakudō #37. Tsuriboshi**「吊星, "Suspensão Estelar"」é uma técnica derivada do Estilo de Luta Kidō.

## Descrição

O usuário cria uma esfera de energia azul que dispara seis cordas de seu centro. À medida que as cordas se prendem a objetos resistentes próximos, a energia no centro se solidifica em uma almofada plana elástica, que captura objetos em queda.

## Encantamento

* Português
* Kanji
* Rōmaji

*"Desconhecido!"*

"Desconhecido!"

"Desconhecido!"

## Referências

1. ↑ *Bleach* manga; Chapter 336, pages 14-15
2. ↑ *Bleach* manga; Chapter 336, page 18
3. ↑ *Bleach* anime; Episode 339
Heaven

Nie myślę o niczym innym, jak o kochaniu Ciebie

Zrobimy rzeczy, których normalnie byś nie zrobiły

Powiedz mi, o czym myślisz

A ja wezmę Cię do nieba

Przeniesiemy się w krainę wyobraźni

Pozwolę Ci zaznać morze rozkoszy

I uczynię Cię swoją

Gwiazdy będą świadkami naszej miłości

A Amorki będą nad nią czuwać

Wieczność zaczyna się teraz, kochanie
Around

Miłość będzie echem w twoich uszach

Gdy zabrzmi ostatni dzwonek przed
ucieczką

Moja miłość zawsze będzie przy
tobie

Powiedz mi, że nie boisz się demona,
siedzącego we mnie...

Uratuję Cię przed całym światem

I przed samą sobą, jeśli będzie
trzeba

Powiedz mi, jak naprawić koszmary
przeszłości

Przed którymi chcę Cię chronić,
kochanie

Moja miłość wciąż tu będzie
Epilog: Tylko ty i ja

- Już możesz otworzyć oczy - szatynka ściąga mi opaskę i uśmiecha się do mnie uroczo. Spoglądam na niebiesko-zielony pokoik z narysowanymi przez Lauren postaciami z bajek. Uśmiech sam ciśnie się na moje usta, a ramiona ciasno oplatają zielonooką w talii. Ta głaszcze mnie już po zaokrąglonym brzuszku, dając drobnego całusa w czoło. - Jak ci się podoba?

- Jest niesamowity - mruczę z zachwytem, dotykając drewnianego łóżeczka. Jestem pod wrażeniem planu i umiejętności Lauren. Po raz kolejny zresztą. I znowu przekonuję się o tym, że kobieta jest w stanie zrobić dla mnie wszystko.

- Cieszę się - posyła mi jeden ze swoich łobuzerskich uśmiechów, który jest zarezerwowany tylko dla mnie. Obejmuję ją za kark i muskam przez drobną chwilę jej usta.

- Dziękuję, Lo - uśmiecham się, głaszcząc delikatnie policzek kobiety.

- To dla mnie sama przyjemność - chichocze cicho i siada w fotelu, unosząc w górę moją koszulkę. Układa dłoń na moim brzuszku, muskając go kciukiem, a zaraz potem ustami. - Ważne, żeby moje skarby czuły się dobrze - składa powolne pocałunki, przejeżdżając po mojej skórze palcami, na co się uśmiecham. - Co powiesz na wypad za miasto? -zerka na mnie z lubieżnym uśmieszkiem. - Tylko ty i ja.

- Jestem za - chichoczę cicho, napierając na wargi szatynki. Od razu oddaje pocałunek, przyciągając mnie bliżej do siebie. Muskam czule jej usta, rozkoszując się słodką pieszczotą. - Ale teraz możesz mi zrobić gorącą czekoladę i gofry - robię do kobiety słodkie oczka, a ta kręci głową z rozbawieniem.

- Chodź, moja ukochana żono - śmieje się i unosi mnie do góry, idąc prosto do kuchni.
17 listopada

Pani Cabello zdecydowała się zorganizować nam wycieczkę do Londynu. Oczywiście, zapisałyśmy się z dziewczynami jako pierwsze, a nauczycielka poczuła, że może mieć w nich sprzymierzeńców.

Zajmuję miejsce w autobusie na samym końcu przy oknie i od razu opieram się o szybę z zamiarem pójścia spać. Układam się wygodnie, wysuwając nogi do przodu i rozluźniam się nieznacznie.

 - Można się dosiąść? - słyszę cichy głos, a chwilę później Camila zjawia się w polu mojego widzenia.

- Śmiało - uśmiecham się, zabierając bluzę z drugiego siedzenia, które zajmuje nauczycielka. Autokar rusza, zostawiając gdzieś w tyle szkołę.

- Jak tam? - pyta po chwili, opierając głowę o moje ramię. Obejmuję ją niepewnie, zauważając, że mamy całkowitą prywatność, bo każdy już zdążył zasnąć.

- Powolutku i do przodu - śmieję się cicho i zerkam na nią. - A co ciekawego u pani?

- Niby ranek, a zdążyłam się już na ciebie napalić - szepcze mi do ucha, zahaczając o nie zębami. - Weź mnie tutaj, Lauren. Teraz, gdy wszyscy śpią - zaciska palce na moim udzie i przywiera ustami do mojej szyi. Odchylam lekko głowę i przygryzam wargę, żeby nie jęknąć.

Kobieta jednak mi na to nie pozwala i wkrótce potem napiera na moje usta, całując mnie powoli. Wciągam ją na swoje kolana, obejmując za biodra i nie przestaję jej całować, kiedy ściskam jej tyłek. Powoli się na mnie porusza, ocierając się najwolniej jak potrafi, a ja daję jej klapsa. Nauczycielka wygina się w łuk, wbijając mi paznokcie w ramię, a drugą dłonią ściska moją pierś.

- Bierz mnie, Lo - pojękuje mi do ucha, cały czas się o mnie mocno pocierając. Wiem, że nie mamy za dużo czasu, bo ktoś w każdej chwili ktoś może się obudzić, więc od razu rozpinam jej spodnie i wsuwam dłoń w jej majtki.

Jest już bardzo mokra, co w sumie tylko ułatwia sprawę. Wystarczy zaledwie kilka moich ruchów na łechtaczce, a kobieta puszcza soczki, dochodząc z moim imieniem na ustach. Zbieram wszystkie soczki na swoją dłoń, a następnie patrząc jej w oczy, wylizuję do czysta.

- Wyglądasz tak seksownie - układa palce na moim policzku i muska go delikatnie. - Dziękuję - sapie cicho i całuje mnie delikatnie. - A jak będziemy w hotelu, to nie oddalaj się za bardzo ode mnie - puszcza mi oczko.
Chapter XXII

**Camila's POV**

Otwieram oczy, gdy pierwsze promienie słońca wpadają do sypialni. Lauren cicho pochrapuje przy moim boku. Nawet pomimo licznych ran, ma błogi wyraz twarzy. Mam nadzieję, że przeciwbólowe zaczęły już działać i poczuje się lepiej.

Podnoszę się powoli, zerkając uważnie na dziewczynę. Widać, że pogrążona jest w głębokim śnie, a poranna erekcja przebija się nawet przez kołdrę. Przygryzam mocno wargę. Jeżeli mnie przyłapie, to będę zawstydzona, ale skończyłoby się to w wiadomy sposób.

Unoszę lekko kołdrę i zerkam na zielonooką. Pomrukuje coś pod nosem, ale się nie budzi. Korzystam z okazji i zsuwam ostrożnie jej bokserki, a następnie ujmuję członka. Teraz mam więcej czasu, aby poznać go dokładnie. Drży w mojej dłoni, jest taki duży i sterczący, z główki wypływa ejakulat. Ścieram go kciukiem, na co szatynka wypycha biodra.

Przygryzam mocno wargę i wstrzymuję oddech, lecz na szczęście nadal śpi. Zaczynam więc poruszać palcami w górę i w dół, badając uważnie jego strukturę. Twardnieje jeszcze bardziej, kiedy pocieram delikatnie napletek.

- Camz - sapie ochryple dziewczyna, na co zastygam w miejscu. Spoglądam na nią kątem oka, ale uświadamiam sobie, że mówi przez sen.

Oddycham z ulgą i ponawiam swoje ruchy. Drży coraz bardziej, a z główki wypływa więcej ejakulatu. Jauregui szarpie lekko biodrami, pomrukując przez sen. Domyślam się, że zbliża się do wytrysku, więc odsuwam się.

Uciekam szybko z pokoju. W łazience przemywa twarz zimną wodą, by pozbyć się rumieńców. Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłam. Cholera...

Gdy biorę się w garść, idę do kuchni. Zaczynam przygotowywać śniadanie, jednak na niczym nie mogę się skupić. Kiedy czuję nagle obejmujące mnie ramiona od tyłu, podskakuję i rozbijam talerz na podłodze.

- To tylko ja, Camz - słyszę cichy głos szatynki tuż przy swoim uchu. Sapię i odwracam się w jej stronę. - Przepraszam - blednie, odsuwając się. - Nadal mi nie wybaczyłaś, prawda?

- Lauren... - zagryzam wnętrze policzka i pocieram skronie. - To nie tak. Nie wiem, co myśleć - podchodzę do niej ostrożnie i układam jej dłonie na ramionach. - Jesteś dla mnie najważniej i koch... I naprawdę dużo dla mnie znaczysz. Jednak potrzebuję wiedzieć, na czym stoję. Nie odsuwaj się ode mnie, ale chcę, żebyś się określiła.

- Rozumiem... - przytakuje szybko i odsuwa się. Przytłacza mnie jej zbolała mina, ale nie odzywam się ani słowem. - Przepraszam. Muszę coś załatwić.
Biuro

- Panno Brooke, proszę wezwać do mnie panią Camilę Cabello - mamroczę do słuchawki telefonu do swojej asystentki.

Chwilę później słyszę stukot obcasów na korytarzu, więc automatycznie otwieram drzwi. Brunetka wchodzi powoli, kręcąc przy tym biodrami. Przełykam ciężko ślinę i odchylam się na fotelu, przybierając postawę typowej pani prezes.

Brązowooka podchodzi do biurka i uśmiecha się do mnie lubieżnie. Mogę zauważyć jej czarną, koronkową bieliznę, gdy pochyla się, aby położyć dokumenty.

- Chciałabym się przekonać, jak wygodna jest pani kanapa, pani prezes - mruczy, przejeżdżając palcami po mojej szczęce.

- Jest pani strasznie nienasycona, panno Cabello - unoszę kąciki ust i wstaję powoli.

Camila bez chwili zastanowienia klęka na kanapie tyłem, wypinając się w moją stronę. Podchodzę do niej, a w międzyczasie rozpinam rozporek i zakładam gumkę. Nadal jestem podniecona po naszych porannych ekscesach. Dziewczyna chyba też. Świadczą o tym jej przemoczone majtki, których od razu się pozbywam.

- To będzie szybsze niż zawsze, kochanie - mamroczę i sunę palcami w górę i w dół po jej dziurce. Brunetka jęczy głośno, kołysząc biodrami.

Rozsuwam jej nogi i wbijam się w nią, nie mogąc już wytrzymać. Gdy w niej jestem, wreszcie odczuwam ogromną ulgę. Niby minęły tylko dwie godziny, odkąd uprawiałyśmy seks, ale w dalszym ciągu mam na nią cholerną ochotę.

- Oh, Lo. Chcę mocno! - krzyczy, zaciskając palce na oparciu kanapy i wypychając bardziej biodra.

Wchodzę w nią gwałtownie, od czasu do czasu dając też klapsy. Brązowooka zaciska się na mnie i po chwili łapiemy wspólny rytm. Kocham, gdy jest taka napalona, a jej skóra robi się cudownie różowa od mojej dłoni.

Poruszam się coraz szybciej i stymuluję jej punkt G. Przez to tryska soczkami na mój brzuch, ale nie przestaję. Moje pchnięcia są gwałtowne i chaotyczne. Obie jęczymy głośno i po raz pierwszy cieszę się, że ściany w biurze są dźwiękoszczelne.

Dziewczyna dochodzi na mnie mocno, ponownie tryskając. Przytrzymuję lekko jej biodra i spuszczam się w gumkę, a następnie ostrożnie opadam na brunetkę.

- I kto tu jest nienasycony? - odwraca głowę w moją stronę, dając mi czułego buziaka w usta. Chichoczę cicho i oddaję pocałunek, głaszcząc ją powoli po biodrze.

- To tylko rozgrzewka. Wieczorem pokażę pani, na co mnie stać, przyszła pani Jauregui - całuję swoją narzeczoną w ramię i wstaję z niej.
26 października

- Lampa, no w końcu! - kiedy tylko wchodzę do mieszkania, zostaję od razu wciągnięta na kanapę. - Stresowałam się cały weekend. Mów, jak było.

- Dobrze - wzruszam lekko ramionami, patrząc tępo w ścianę.

- Dobrze?! - Dinah staje przede z założonymi rękoma. - A coś więcej?

- Mega super dobrze? - unoszę brew, opierając się wygodnie palcami.

- No powiedz coś więcej, jestem głodna informacji! - potrząsa mną delikatnie.

- Mam gołąbki, chcesz? - odzywa się Ally, patrząc na blondynkę.

- Jestem głodna informacji, a nie głodna, że głodna - wywraca oczami, siadając naprzeciwko mnie.

- Informacji nie mam, mam gołąbki - Brooke opada zrezygnowana na fotel, a Normani ledwie powstrzymuje się od śmiechu.

- Mów w końcu jak było, zanim stracę cierpliwość - wzdycha Hansen, zakładając ręce na piersi.

- Wyszłam, nim wstała. Zostawiłam jej tylko liścik - mamroczę cicho.

- Co?! - wszystkie pary oczu kierują się prosto na mnie, a blondynka wygląda jakby miała mnie zaraz uderzyć.

- Czy ty jesteś chora? - Ally podchodzi do mnie, układając dłoń na moim czole, jakby chciała sprawdzić, czy nie mam gorączki. - Wiem! Odgrzeję ci gołąbki, to pewnie z głodu! - uśmiecha się i pędzi biegiem do kuchni.

- Skończ z tymi gołąbkami, na litość boską - Dinah uderza się w głowę, a Brooke wychyla się z pomieszczenia.

- Masz rację, Jezus by się przyda i ta woda święcona - mruczy i wraca z powrotem do gotowania.

- A teraz mów jak na spowiedzi, co się stało - wytyka mnie palcem. - Puknęłaś ją? - nic się nie odzywam, jedynie przytakuję, a Hansen patrzy na mnie z mordem w oczach. - Czy ciebie pojebało, Jauregui?! To była twoja szansa.

- Przespać się z kimś, a próbować go w sobie rozkochać to dwie różne rzeczy, Jane - mrużę oczy, wzdychając głośno.

- Laur ma rację - Normani trąca ją ramieniem, uśmiechając się lekko. - Przecież można z kimś uprawiać seks, ale nie żywić do niego żadnych uczuć.

- Kto wie, co by się działo, gdybyś została - blondynka krzywi się, poprawiając się na krześle.

- Obie dobrze wiemy, jakby się to skończyło - marszczę brwi. - Ona nie jest taka głupia, pewnie się zorientowała, że coś do niej czuję. Chyba też zaczyna coś czuć. A ja nie zamierzam niczego pospieszać.

- No i bardzo dobrze - Ally stawia na stole cały talerz jedzenia. - W nagrodę możesz sobie wziąć gołąbka od cioci Ally, bo Hansen za karę nic nie dostanie.

- Allyson...

- Jezus widzi wszystko, Dinah Jane!
Chapter XXIII

Po wyjściu Lauren długo nie mogłam się ogarnąć. Krzątałam się po całym mieszkaniu, nie potrafiąc znaleźć miejsca. Co takiego musiała załatwić? Co było ważniejsze od rozmowy? Dlaczego nawet mi tego nie wyjaśniła?

Wzdycham ciężko i przecieram twarz dłońmi. Jest późny wieczór, kiedy wychodzę na balkon. Zaciągam się mocno świeżym powietrzem, które trochę mnie otrzeźwia. Czasami zachowanie szatynki bywa takie mylące. Gdy opowiedziała mi o swojej przeszłości, miałam wrażenie, że naprawdę jej zależy. A teraz... Teraz nagle rezygnuje z tego wszystkiego?

- To ty? - jej głos dźwięczy mi w uszach. Wychylam się za barierkę, zerkając w dół. Dziewczyna stoi lekko zgarbiona, a siniaki w świetle księżyc są jeszcze bardziej widoczne.

- Lauren? - zaciskam dłonie na barierce. - Dlaczego tu stoisz? Chodź na górę.

- Camz, ty nawet nie wiesz, jak ja cię kocham - bierze głęboki oddech i spoglądam mi prosto w oczy. - Mogłabym stać do rana i mówić, za ile rzeczy ja cię kocham.

Krztuszę się nagle powietrzem. Czy ona mi właśnie wyznała swoje uczucia? A może to tylko sen na jawie...

- Lo, co ci się stało? - przygryzam mocno wargę i gryzę ją do krwi. Więc jednak to nie sen.

Zielonooka mruży oczy i wygląda na lekko urażoną. Nasze spojrzenia się krzyżują, kiedy klęka powoli na chodniku. Patrzę na nią uważnie, gryząc mocniej wargę.

- Żoną moją zostań - recytuje każde słowo oddzielnie na jednym oddechu. Przygląda mi się uważnie, nawet na chwilę nie odwracając wzroku.

- Co? - sapię zdumiona, otwierając usta ze zdziwienia.

- Wyjdziesz za mnie? - zerka mi w oczy z nadzieją. Zaciskam dłonie na barierce i oblizuję usta.

- Żartujesz sobie ze mnie? - zagryzam wnętrze policzka. Szatynka robi urażoną minę i podnosi się.

- Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna, Camz! - krzyczy. Serce zaczyna mi bić w nierównym tempie, grożąc tym, że za chwilę wyskoczy.

- Więc chodź tu w tej chwili - sapię, przygryzając wargę.

- Karla, to miała być scena balkonowa! Weź mi tego nie psuj - szeroki uśmiech rozjaśnia jej twarz. Droczy się ze mną?

- W tej chwili chodź tu - wskazuję miejsce obok siebie. Dziewczyna chyba zbyt dosłownie bierze moje słowa, bo zaczyna wspinać się po balkonach. Jęczę cicho, zamierzając krzyknąć, żeby nie zrobiła sobie krzywdy, ale nim się obejrzę, stoi tuż przy mnie.

Ponownie klęka na jedno kolano i spogląda mi w oczy. Z kieszeni wyciąga niewielkie pudełeczko, aż ukazuje się błyszczący w świetle księżyca pierścionek.

Otwieram usta zaskoczona. Ujmuję ostrożnie jej twarz w dłonie i zniżam się powoli.

- Tak - szepczę cicho, opierając nasze czoła razem.

Jauregui uśmiecha się szeroko i muska lekko moje usta. Chwilę później wsuwa mi na palec pierścionek, a następnie całuje moje knykcie. Czuję, jak rozpiera mnie radość.

- Też cię kocham, Lo.
08.01

Najpiękniejsze są chwile spędzone razem

Najcudowniejsze są słowa wypowiedziane z miłości

Najlepsze są pocałunki w akompaniamencie czułości

Najwspanialsze są twoje zaspane oczy o poranku, które patrzą z miłością

Najczulsze są gesty, z których płynie uczucie

Najukochańsza jesteś Ty

Bo dzięki tobie wiem, co to szczęście
Epilog: You & Me

- Co to za święto? - Camila zerka na mnie podejrzliwie, na co uśmiecham się słodko. Prowadzę ją do naszego stolika na molo i odsuwam kobiecie krzesło. Ta dziękuje mi skinieniem głowy, posyłając mi wesoły uśmiech.

- Żadne - wzruszam ramionami i siadam naprzeciw niej. - Po prostu w pewnym sensie chciałam uczcić naszą wolność - mruczę, a chwilę potem kelner przynosi nam talerze z jedzeniem. - Smacznego.

- Wzajemnie - uśmiecha się, wąchając danie. Jemy powoli w ciszy, co jakiś czas wznosząc toasty. Zaplanowałam na ten wieczór naprawdę coś wyjątkowego i mam ogromną nadzieję, że Camili się spodoba.

- To teraz za naszą wspólną przyszłość - mówię, stukając się kieliszkiem z kobietą. Obie upijamy po kilka łyków, ale to dlatego, że chcemy utrzymać logiczne myślenie do końca naszego spotkania.

\*\*\*

- A teraz zamknij oczy - uśmiecham się łobuzersko, stając przed drzwiami swojego mieszkania. Brunetka zerka na mnie podejrzliwie, ale robi, co każę.

Powoli otwieram drzwi i prowadzę brązowooką za łokieć w głąb pomieszczenia. Przechodzimy przez cały korytarz, aż do salonu, a stamtąd do mojej sypialni. Oblizuję usta, przygryzając delikatnie wargę i staję obok Camili.

- Już możesz otworzyć  - mruczę. Kobieta unosi powieki, zerkając na pokój, wypełniony balonami. Pośrodku ułożone je serce ze świeczek, odgradzając płatki róż.

- Matko, Lo - przykłada dłoń do twarzy, otwierając szeroko oczy. - To jest piękne i niesamowite. Nikt mi nigdy nie sprawił takiego prezentu.

Uśmiecham się i ciągnę ją przez balony, stając obok serca. Łapię Camilę za dłoń, lekko ją ściskając i przejeżdżając kciukiem po jej knykciach.

- Camzi, nie chciałam tylko świętować naszej wolności, ale także coś jeszcze - mówię, bawiąc się delikatnie jej dłonią. - Przemyślałam sobie wszystko na spokojnie, ułożyłam już swoją przeszłość, a Lucy zniknęła z mojego życia. Żyć, nie umierać - chichoczę cicho, spoglądając kobiecie w oczy. - Ale do pełni szczęścia brakuje mi tylko jednego.

- Czego? - marszczy brwi, ściskając moją dłoń. Uśmiecham się lekko i klękam przed nią, wyciągając z kieszeni czarne aksamitne pudełeczko.

- Camz, czy uczynisz mi ten wyjątkowy zaszczyt i zostaniesz moją żoną? - pytam, patrząc brunetce w oczy.

- Tak! - wykrzykuje, rzucając mi się na szyję. Co prawda, łapię równowagę, ale ostatecznie obie lecimy w balony. - Kocham cię, misiu.

- Kocham cię, skarbie - uśmiecham się i daję jej czułego buziaka w usta.

*Oto jak jeden taniec odmienił moje życie.*