Kalendarium Dawnych Dni

## Najdawniejsze tysiąclecia

~20 000 p.p.d. - Postępujące zlodowacenie zmusza liczne rasy i gatunki do migracji. Podejrzewa się, iż właśnie w tamtym okresie pojawił się podział między rasami rozumnymi, rozproszonymi po świecie i odizolowanymi od siebie.

~3000 p.p.d. – Dobiega końca era lodowcowa. Elfy zasiedlają rozległe połacie ziem na południe od cofającego się powoli lodowca. Dotychczas żyjące w chłodniejszym klimacie, nieznane już dziś gatunki wymierają.

~2800 p.p.d. – Powstaje Alqualonde, stolica rozległej krainy elfów zwanej Melamarem (elf. *ojczyzna*)

~2500 p.p.d. – Pierwsza w
historii, na poły mityczna wojna elfów z enigmatycznymi dzikimi istotami,
dokonującymi najazdów z jaskiń w górze Kjerag.

## Przed pojawieniem się ludzi

2345 p.p.d. – Z zachodu przybywają klany krasnoludów. Przyczyna ich exodusu z leżących za Suchymi
Ziemiami gór Razhan, jak również ich faktyczne pochodzenie, pozostają nieznane.

2342 p.p.d. – Krasnoludy
pomagają elfom w wojnie i zdobywają górę Kjerag. W geście wdzięczności, elfy
uznają ich władzę „nad i pod górami”. Przez najbliższe tysiąclecia oba ludy
wiązać będzie przyjaźń. Podejrzewa się, iż zamieszkująca dotychczas ową górę rasa uległa całkowitemu wyginięciu.

~2300 p.p.d. – Zostaje wybudowane Kjeragheim – potężna twierdza krasnoludów i stolica ich królestwa.

~2000 p.p.d. – Pierwsze
wzmianki o rasie niziołków, zamieszkującej żyzne, zielone wybrzeża na południu.

~1800 p.p.d. – Cofający
się wciąż lodowiec odsłania kolejne połacie ziem. W tym właśnie czasie północne
rubieże Melamaru zaczynają być nękane napaściami różnorakich zmutowanych,
wynaturzonych istot.

1785 p.p.d. – Wysłane na
północ ekspedycje pod wodzą elfa Findira odkrywają krainę Svargard – ośrodek
działania magii odpowiedzialnej za powstawanie wynaturzeń.

1779-1735 p.p.d. – Trzy
wyprawy wojsk elficko-krasnoludzkich na Svargard przynoszą zniszczenie
tamtejszych kreatur oraz wytłumienie działania magicznej anomalii odpowiedzialnej za ich powstawanie. Svargard jednakże aż po dziś dzień uznawane
jest za miejsce przeklęte, gdzie wciąż jeszcze grasują różne abominacje i
potwory – resztki dawnej grozy. Większość elfickich legend i baśni o herosach walczących ze „złem ze Svargardu” pochodzi właśnie z tego okresu.

1669 p.p.d. – Budowa
sanktuarium w Gevennien, największego ośrodka kultu Trójboginii Nelvenyi na świecie.

## Pierwsi ludzie

~1500 p.p.d. – Na
północnych rubieżach Melamaru pojawia się rasa krótkowiecznych, acz
dynamicznych w rozwoju istot, zwanych ludźmi. Wśród elfów ponoszą się głosy, iż
jest to kolejna fala pomiotów ze Svargardu. Dochodzi do częstych, krwawych
starć między obiema rasami.

1493 p.p.d. – W Nelræphel (elf. *trzy wzgórza*) dochodzi do
spotkania i pojednania wodzów ludzi i elfów. Melamarski król uznaje ludzki
gatunek za rozumny i zgodny z naturą, odstępując tzw. Amarilim (elf. *lud ziemi* */* *ziemisty lud*) terytoria
na północ od rzeki Berion.

1124 p.p.d. – Z niewyjaśnionych przyczyn dotychczas żyzne, zielone ziemie hobbitów niespodziewanie jałowieją, praktycznie z roku na rok zmieniając się w pustynię. Rozpoczyna się migracja niziołków na północ

1091 p.p.d. – Elfy
odstępują niziołkom dolinę Nivelle, gdzie ci chętnie się osiedlają

~900 p.p.d. – W kronikach
krasnoludzkich pojawiają się pierwsze wzmianki o nowej, przybyłej z dalekiego
zachodu odmianie ludzi. Koczownicy chętnie prowadzą handel z krasnoludami. Elfy
nazywają ową grupę etniczną Anorili (elf. *lud słońca / słoneczny lud*), inne rasy również szybko przyjmują to nazewnictwo.

~750 p.p.d. – Tak zwane
Ludy Słońca odkrywają przełęcze w górach Himdring i zaczynają najeżdżać żyjące
po drugiej ich stronie Ludy Ziemi oraz hobbitów.

721 p.p.d. – Nie mogąc
liczyć na pomoc elfów, zajętych chronieniem niziołków na południu, legendarny
ludzki wódz Gecyngateryx samodzielnie jednoczy większość ludzkich plemion i
daje odpór najeźdźcom na północnych przełęczach.

716 p.p.d. – Wraz ze
śmiercią Gecyngateryxa, Ludy Ziemi ponownie dzielą się na wiele drobnych
państewek i plemion.

689 p.p.d. – Kolejne
najazdy Ludów Słońca na ziemie elfów i hobbitów skłaniają ostatecznie
krasnoludy do zaprzestania handlu z agresywnymi plemionami. Z góry Kjerag rusza
ekspedycja, mająca na celu spacyfikować Ludy Słońca.

685 p.p.d. – Zwycięska
dla krasnoludów „Bitwa Pod Gołym Niebem”, Ludy Słońca, rozgromione, cofają się
na równiny na zachód od gór Himdring.

680 p.l.a – Część armii
krasnoludzkiej rusza na zachód w pościgu za wrogiem. Cały pościg ginie w
nieprzyjaznym klimacie Suchych Ziem.

~650 p.l.a – Rozbudowa
potężnych sieci krasnoludzkich fortyfikacji na terenie Wrót Aram oraz przełęczy
na północ od nich, w celu zapobieżenia przyszłym najazdom ludzi z zachodu.

~400 p.p.d. – Ludy
Słońca, w swych koczowniczych wędrówkach po zachodnich równinach, docierają na
pustynne południowe wybrzeża, dawną ojczyznę niziołków. Niektóre plemiona
zaczynają zakładać tam pierwsze stałe osady – odległe zalążki przyszłego
Hammaru.

## Rządy Faerona Płomiennego

325 p.p.d. – Po niemal
sześciuset latach rządów umiera elficki król Fereinion. Valdea – elficka rada
przywódców kast – wybiera na tron melamarski jego młodego syna Faerona. Jest on szóstym władcą pod rząd, pochodzącym z tego samego rodu (w teorii tron
Melamaru jest elekcyjny).

256 p.p.d. – Ludzki wódz
Edromm, zjednoczywszy znaczną część grodów Ludów Ziemi, najeżdża ziemie
elfickie. Zostaje odparty dopiero pod murami Gevennien. W efekcie w Melamarze
znów podnoszą się głosy nawołujące do uznania ludzkiego gatunku za dewiację i
zagrożenie dla rozumnych ras świata.

219 p.p.d. – Elficki
odwet rusza na północ. Rozgromienie sił Mugnimira, wnuka Edromma. Spalenie do gruntu jego grodu sprawia, iż Faeron zyskuje przydomek „Płomienny”. Przez następne stulecia handel między Ludami Ziemi, a Melamarem zamiera.

~200 p.p.d. – W Melamarze
narasta konflikt między kastami kapłańskimi, a młodym i wojowniczo usposobionym
księciem Faeronem. Przyczyną konfliktu staje się stosunek do ludzkiej rasy oraz
dążenia Faerona dla ukonstytuowania monarchii dziedzicznej w elfickim państwie.

85 p.p.d. – W geście protestu, przeciw faerońskiemu rasizmowi i autorytaryzmowi, kapłanki z
Gevennien wysyłają na tereny Ludów Ziemi misje religijne. Efekt przerasta ich
oczekiwania. Gdy już po kilku latach grupki ludzkich pielgrzymów zostają wpuszczone
do sanktuarium, wielu zwolenników Faerona zaczyna oskarżać kapłanki o zdradę
rasy. Przez kolejne lata konflikt elfickiego księcia z kapłankami będzie się stale zaostrzał.