Zarkir Ravarieth

## Historia kryminalna

### Skazany na

"Pohańbienie honoru służby Niebieskiemu Panu jako Wielki Mag, poprzez opuszczenie Klasztoru i oddanie się ciemności" - 1729, Torrgen
"Kara śmierci poprzez ścięcie głowy za działalność "rebeliancką" - 1813, Veutheim

## Umiejętności magiczne

### Opanowane sztuki magiczne

magia ognia, magia światła (uzdrowienia), magia mrozu

**Zarkir Ravarieth, syn Arvena Ravarietha** - elf z ludu Erc'htud. Jedyny Wielki Mag w historii ludu Erc'htud, który zbiegł z Enklawy w 1729 roku. Przywódca Dalc'hiadu w Enklawie w Ardenn po śmierci Ettriana Ravarietha. Współwinny Rzezi Grettvernskiej. Powszechnie uważany za zbrodniarza wojennego na terytorium Konfederacji Imevardzkiej i okrzyknięty zdrajcą ludu Erc'htud przez nich samych.

## Dzieciństwo i młodość

Zarkir Ravarieth urodził się jako syn szanowanego szlachcica z rodu Ravariethów, Arvena. Od najmłodszych lat wykazywał się wielką inteligencją. Bardzo dużo czytał, od pewnego wieku również pisma naukowe, które wielce go interesowały. W trakcie dorastania na jego rozwój i podejście do życia mocno wpłynęła wiara. Był niezwykle zagorzałym wyznawcą Laevratha. Ojciec widział w tym potencjał na to, by jego syn został Strażnikiem Światła.

Podczas jednej z rodzinnych wizyt u przyjaciela rodziny Zarkira, który był Wielkim Magiem, wyczuł on olbrzymią aurę bijącą od liczącego sobie zaledwie kilkadziesiąt lat młodzieńca. Zauważył wówczas potencjał na to, by zamiast Strażnikiem Światła, Zarkir został Wielkim Magiem. Przyjaciel rodziny podkreślił również, że od młodego Ravarietha bije wręcz niespotykana u Erc'htudów bardzo silna aura. Mówił nawet, że ma potencjał na zostanie Pomazańcem.

Ojciec i jego przyjaciel postarali się więc, by Zarkir odbył wymagane kursy i poczynił kroki, by zostać wybranym na Wielkiego Maga. Wtedy to rozpoczęło się długie i wymagające szkolenie, zakończone równie trudnym testem końcowym. Na bok odeszły myśli o zostaniu Strażnikiem Światła. Zarkir ufał swojemu ojcu jak mało komu i zapatrywał się bardzo na jego zdanie i poparcie. Ojciec chciał, by jego syn rozwinął się w kierunku zostania Wielkim Magiem i tak też się stało. Zarkir zdał z wynikiem celującym, zadziwiając nawet samego Pomazańca, który dla rozrywki oglądał przeprowadzane testy.

## Służba jako Wielki Mag

Początki służby były dla Zarkira wielkim szokiem. Spodziewając się nawału obowiązków, które wiążą się z wielkim tytułem spotkał się z czymś zgoła odwrotnym. Jedyne co czekało go po przekroczeniu bram Sanktuarium to przywileje i wiążące się z nimi przyjemności. Wówczas to młody Ravarieth doznał szoku i zrozumiał, że wszystkie jego dotychczasowe wyobrażenia na temat służby Wielkich Magów to równie wielka fikcja. To wewnętrznie rozwścieczało go. W jego mniemaniu Wielcy Magowie byli jednymi z najbardziej oddanych służbie Aotrou Glas Erc'htudów, jacy żyli obecnie w Enklawie, a teraz to wyobrażenie okazało się mylnym.

### Relacja z Ettrianem Ravariethem

Po tym jak Ettrian Ravarieth dostał się na służbę kandydacką do Strażników Światła, Zarkir został z nim zapoznany. Jego przełożeni współbracia myśleli, że obaj Ravariethowie są mocniej spokrewnieni. Okazało się jednak, że są zaledwie bardzo dalekim i wątpliwym pokrewieństwem, jednak łatka kuzynów została im już przypięta.

Ettrianowi zależało, by "kuzyn" Zarkir wspomógł go podczas szkoleń oraz w samym Egzaminie Ostatecznym. Ten jednak był mocno sceptycznie nastawiony do pomocy krewniakowi uważając, że powinien na swój sukces zapracować całkowicie sam. Niestety dla niego, podczas Egzaminu Ostatecznego nakazano mu odgórnie by pomógł Ettrianowi w testach magicznych. Można więc stwierdzić, że bez Zarkira i jego pomocy Ettrian nie zostałby Strażnikiem Światła.

Zarkir już od dłuższego czasu miał dosyć całej fałszywej otoczki, jaka panowała wśród wysokich rangą pracowników Sanktuarium. Do jego rebelianckich myśli, chcących zmienić to zło w coś dobrego dołączył głos Ettriana, który z kolei stwierdził, że Strażnicy Światła są tak samo obłudni co Wielcy Magowie i nie ma wśród nich dla niego miejsca. Namawiał dalszego krewnego do ucieczki z Enklawy, argumentując, że realnie mogą pomóc elfom z Enetheas, które wciąż cierpią katusze. Dodawał też, że Lud Śniegu zdradził elfy Enetheas poprzez podpisanie Konkordatu Światła z narodem, który od stuleci okupuje elfickie ziemie. Wówczas to Zarkir powoli przychylał się ku ucieczce z rodzimej Enklawy.

## Ucieczka z Enklawy

W końcu, w 1729 roku Zarkir podjął decyzję - ucieka z Enklawy razem z Ettrianem, by pomóc elfom na Enetheas. Ucieczkę zorganizował za pomocą dość trudnych czarów iluzji, które pozwoliły mu wydostać się po cichu przez wówczas dość słabo strzeżone bramy. Gdy tylko jednak Zarkir wyszedł z Przełęczy, która do Enklawy prowadziła, dotarło do niego czego się dopuścił. W tym też momencie zaczął żałować swojej decyzji, jednak to był tylko początek jego wewnętrznych żalów do samego siebie.

### Dobycie do Ardenn

Po dotarciu do Enklawy w Ardenn Zarkir ukrywał się w cieniu wygadanego Ettriana. Enklawa szukała wodza o silnej aurze i potencjale magicznym, jednak Wielki Mag odmówił propozycji. Zdawało się, że nie miał wówczas ochoty na jakiekolwiek udzielanie się w grupie. W konsekwencji rola przypadła Ettrianowi, który i tak pół-przymusem utrzymywał Zarkira jako swojego głównego doradcę.

## Czasy Dalc'hiadu

### Do I Rebelii Elfów

Czasy wzmacniania Dalc'hiadu w Ardenn przez Ettriana Zarkir przeżył tak jak chciał i potrzebował - na uboczu. Rzadko kiedy zabierał głos w istotnych sprawach, dając się wykazać kuzynowi i generalnie mając los Enklawy z lekka gdzieś. Odzywała się za nim tęsknota za rodzimą Enklawą i wciąż obecny żal, że dał się wkręcić w ucieczkę. By nie zwariować, Zarkir sporadycznie angażował się w pomoc Ettrianowi przy planowaniu Rzezi Grettvernskiej i zbieraniu ochotników do Dalc'hiadu.

Kiedy Ettriana aresztowano i osadzono w lochach, Zarkir został nieformalnym przywódcą Ardenn do czasu powrotu młodszego Ravarietha. Wówczas to starania Enklawy w Ardenn skupiły się stricte na zbieraniu do siebie kolejnych zagubionych i prześladowanych elfich mieszkańców Veutheim. Nawiązał on przy tym kontakt z wieloma zaangażowanymi w podobne starania najemnikami - przede wszystkim z krasnoludem, Jakkunem oraz Haroldem Truetingerem. Poznał również Nevena Volinina, który został poproszony przez przedstawicieli Enklawy w Górach Szarych o poszukiwanie zbiegów po elfich enklawach. Volinin oferował swoje wsparcie w oczyszczeniu zbrukanego ucieczką imienia, jednak Zarkir miał do Eilenn'tuda krwi erc'htudzkiej mieszane uczucia. Wciąż mocno wierzącego Ravarietha bardzo raził fakt, że ów elf piastuje funkcje kapłańskie, co nie mogłoby mieć miejsca w Enklawie. Zarkir dyplomatycznie poprosił thalvańskiego elfa by trzymał w tajemnicy miejsce przebywania swojego oraz jego "kuzyna". Były Wielki Mag nie miał wątpliwości - jego współbracia nie wybaczyliby mu nigdy zdrady, a więc powrót do Enklawy równa się śmierci. Volinin z lekkim oporem przystał na owe prośby i dotrzymał tajemnicy.

Po powrocie Ettriana Zarkir wygłaszał stanowczy sprzeciw korzystaniu z pomocy Wolnego Stowarzyszenia oraz najprawdopodobniej członków Kręgu. Nie ufał ani trochę kobiecie o imieniu Iriel, która zdawała się oczarować Ettriana i razem z nim niejednego elfa Enklawy w Ardenn. Jego sprzeciw jednak nie znalazł żadnego poparcia i wkrótce elfia magiczka wraz ze swoimi kompanami i Dalc'hiadem, wodzonym przez Ettriana napadli na Lörhelm i Derehaven.

Kiedy odbywała się Rzeź Grettvernska Zarkir też brał w niej czynny udział. Był odpowiedzialny za zniszczenie posiadłości mocami magicznymi i najpewniej zabił pod gruzami niejednego człowieka. Udało mu się wycofać do Ardenn zanim przybyły siły imevardzkie, które odbiły Derehaven i zabiły Ettriana.

### Po I Rebelii Elfów

Kiedy do Enklawy dotarło, że Rebelia okazała się częściowo fiaskiem, gdyż zwiększyła tylko nakład wojska w Grettvern i zniszczyła marzenia o odbudowie Tec'helonu, Zarkir znów chciał usunąć się w cień i nie być z nią wiązanym. Elfy Ardenn jednak nie dawały łatwo za wygraną co i rusz wytykając Zarkirowi równą Ettrianowi winę. Po stronie osaczonego maga stanął Avron, wychowany w Enklawie w Ardenn Bras'tud, który wyglądem mocno przypominał Erc'htudów, mimo bycia elfem pełnej krwi, urodzonym w Áthail. Avron posiadał dość spory wówczas posłuch w Enklawie za sprawą swoich zdolności magicznych. Do Enklawy dołączyła też część atakujących na Derehaven magów, w tym Iriel, która została jego partnerką. Ona również o dziwo wsparła Ravarietha i tym sposobem pomogli osaczonemu Zarkirowi zyskać trochę spokoju.

Przez pierwsze dwa lata od Rzezi Ardenn nie miało przywódcy, jednak Zarkir został wkrótce zmuszony do objęcia tej funkcji za zmarłego krewnego. Jego prawą ręką został Avron, który starał się balansować nastroje w Enklawie, a po roku 1777 po cichu knuł kolejne plany ataku na van Deregenów.

### II Rebelia Elfów

Te plany szybko przerodziły się w II Rebelię, której Zarkir nigdy otwarcie nie poparł. Po sytuacji z Ettrianem zdecydował się wstrzymywać od wygłaszania własnego zdania na takie tematy. W konsekwencji Avron i Iriel dostali niejako wolną rękę. Avron razem ze swoim przyjacielem, Taeralem, dokładnie zaplanował morderstwo Ervolda van Deregena, Kata Południa i równie dokładnie je przeprowadził. Niestety dla Zarkira jednak, szybko po tym jego prawa ręka znikła i nawet Iriel nie wiedziała gdzie Avron się podział.

### Działania późniejsze

Przez następne miesiące i lata Dalc'hiad w Ardenn otrzymywał ciągłe ataki ze strony imevardzkich wojsk i Kongregacji. Ponoć wspierał je veuthcki Krąg, który od zawsze miał na pieńku z religijnym Erc'htudem. Zarkir przez następne lata podejmował nieśmiałe kroki w utrzymaniu Enklawy w ryzach, jednak jego podwładni często mu się wymykali i organizowali swoje własne wypady bez ówcześniejszej konsultacji z "Wodzem". Jedną z takowych wypraw była mająca miejsce w 1795 roku operacja która na celu miała porwanie, a potem morderstwo Aidana van Deregena, 6-letniego wówczas syna hrabiego Donalla van Deregena. Gdy elfy odkryły, że hrabicz ma aurę i jest Eilenn'tudem krwi ludzkiej zostawili go w spokoju, jednak przy okazji ujawnili przed van Deregenem lokalizację Enklawy. Doszło do niepisanej umowy, która zakładała milczenie obu stron - elfiej w kwestii pochodzenia hrabicza, a ludzkiej w kwestii lokalizacji Enklawy. Zarkir jednak miał złe przeczucia co do całej sprawy.

### Schwytanie

Marne bytowanie Enklawy w Ardenn trwało aż do 1813 roku, kiedy to wojsko imevardzkie za wezwaniem hrabiego Ardenn nakazało szturm na ledwo zipiejące elfie zgrupowanie. Zarkir poddał się praktycznie bez walki, godząc się ze swoim losem. Szybko potem usłyszał wyrok kary śmierci. Na jej wykonanie miał jednak czekać długie miesiące w celi śmierci.

## Ucieczka z więzienia i pomoc van Deregenowi

Na przełomie wiosny i lata 1814 Zarkir nadal siedział w więziennej celi i oczekiwał na egzekucję. Wówczas to do celi obok trafił znajomy mu, lecz nieznający jego, Donall van Deregen, który również został skazany na karę śmierci. Zarkir po niedługim namyśle stwierdził, że spróbuje pomóc hrabiemu wydostać się z więzienia. Widział w tym sposób na jakąś drogę odkupienia win.

[To dalsze pewnie przejdzie rework więc nie ruszam dalej]