IV Wojna Joterdońska

**IV wojna joterdońska** - konflikt zbrojny toczący się w latach 240-243 NE pomiędzy siłami Nowej Ligi Zachodu (na czele z gen. Arlingtonem) oraz Imperium Dzikich (dowodzonych przez sułtana Nubernabisa III). Był to ostatni etap walk o wyzwolenie Mederii spod okupacji Wellmenów, zakończony wygnaniem Dzikich poza kontynent oraz (pośrednio) upadkiem Imperium. Wojnę zakończył traktat z Khal, zawarty krótko po finalnej bitwie wojsk pod miastem Cheon, w której wojska sułtana przegrały, zaś sam wódz zginął. Zawarcie traktatu wyznacza koniec epoki Dzikich i początek Międzyepoki.

## Geneza

Od końca poprzedniego stulecia Imperium Dzikich chyliło się ku upadkowi. Wielki Najazd z 184 roku, choć militarnie był częściowym zwycięstwem, pod kątem strategicznym wbił gwóźdź do trumny potędze wellmeńskiego państwa - wyczerpani i wykrwawieni Regolczycy mierzyli się od teraz z połączonymi siłami praktycznie wszystkich ludzkich państw Mederii, nieformalnie wspieranych także przez elfy. Znacząca przewaga wroga oraz wewnętrzny kryzys, który nasilił się po śmierci sułtana Umbara V, zmusiła Dzikich do powolnego odwrotu z podbitych ziem. Wielu próbowało zatrzymać nieunikniony rozpad imperium - do takich należał następny władca, Umbar VI, który ogromne straty po wojnach z Cesarstwem próbował załatać niewolnikami oraz obowiązkowym poborem pod groźba śmierci. Kres potęgi wellmenów zwiastowały jednak wojny toczone w następnych dekadach z siłami Nowej Ligi Zachodu, a także ostatecznie wyzwolenie spod ich jarzma Condovalu i Trungratii, niegdysiejszych wielkich metropolii na wschodzie Mederii.

Na początku III wieku siły Ligi Zachodu, w których prym wiodła Rapsydia rządzona żelazną ręką Jerzego I Konsorta, zdołała przejąć kontrolę nad większością ziem Joterdonu. Postępy czynili również Limerowie, uprzednio zawiązując wojskowy sojusz z elfami - Mederyjczycy odzyskali swoje ziemie kontynentalne, a później także posiadłości znajdujące się na wschodnim brzegu Morza Nikomedyjskiego. Kolejnym wstrząsem dla Imperium Dzikich była krwawa wojna domowa z lat 231-235 - ta ostatnia, choć zakończona bardzo napiętym kompromisem, ukazała wyraźnie wewnętrzne spory w wielokulturowym państwie Wellmenów, które musiały prędzej czy później doprowadzić do upadku mocarstwa. Chcąc ratować jedność Imperium i podnieść morale, sułtan Nubernabis III osobiście stanął na czele stacjonujących w Mederii wojsk, które w atmosferze zbrojnego pokoju (jaki zapanował po całkowitym wyzwoleniu Limerii w 236 roku) przygotowywały się do ostatecznej i decydującej konfrontacji z siłami Ligi Zachodu...

## Strony

### Dowódcy

#### Nowa Liga Zachodu

* Książę Arlington I Konsort - główny dowódca połączonych wojsk Nowej Ligi Zachodu
	+ Gen. Baldassare Pirlo - I Armia Korycka
		- Pułk. Silvio Mancini (piechota)
		- Pułk. Victor Cocci (kawaleria)
	+ Marsz. Karl Mayer - II Armia Korycka
	+ Król August II Moore - Armia Ziem Spalonych
		- Gen. Tomasz Rovealtz - garnizon tordejski, elitarna jednostka kawalerii
	+ Podpułk. Ernsta Fuchs - legion limeryjski, front centralny
	+ Podpułk. Amandey Fuchs - II legion limeryjski, front południowy
	+ Major Paeris Virmenor - legion elfów, głównie front północny
	+ Marsz. Tielo Braun - III Armia Korycka, rezerwy

#### Imperium Dzikich

* Sułtan Nubernabis III - głównodowodzący, Kohorta Cheońska (front centralny)
	+ Gen. Siraj Jalali - zastępca sułtana, dowódca Czarnej Gwardii
	+ Marsz. Imaan Javed - emir Joterdonu, Kohorta Geoncheonu, Kohorta Limeryjska
	+ Marsz. Kalen Azzi - emir Joterdonu Regolskiego, front centralny i południowy
		- Gen. Muhammad Karim - dowódca artylerii pod Cheonem
		- Pułk. Fakir Nasser - dowódca kawalerii pod Cheonem
	+ Pułk. Delajgi Quaqa - dowódca najemników
	+ Podpułk. Miranto Kesseji - dowódca wojsk złożonych z niewolników

### Zaangażowane siły

#### Nowa Liga Zachodu

* I Armia Korycka (front północny) - 50 000 żołnierzy
* II Armia Korycka (front centralny) - 60 000 żołnierzy
* III Armia Korycka (rezerwy) - 30 000 żołnierzy
* Armia Ziem Spalonych (front wschodni)
	+ Hufiec Złoty - 8 000 żołnierzy
	+ Hufiec Błękitny - 2 000 żołnierzy
	+ Garnizon tordejski - 500 żołnierzy
* Hufiec rapsydyjski (podlegający pod III Armię Korycką) - 1000 żołnierzy
* Hufiec limeryjski
	+ I Legion limeryjski (front centralny) - 4 000 żołnierzy
	+ II Legion limeryjski (front południowy) - 5 000 żołnierzy
	+ III legion limeryjski (podlegający pod III Armię Korycką) - 1000 żołnierzy
* Hufiec elfów
	+ Legion z Terrasenu (front północny) - 1 500 żołnierzy
	+ Pluton ekspedycyjny z Kalari
* Hufiec ochotniczy - 2 000 żołnierzy
* Hufiec najemników - 4 000 żołnierzy

Liga Zachodu przeważała nad przeciwnikiem pod kątem liczebności wojowników i sprzętu. Problemem potężnej armii była jednak różnorodność etniczna i gatunkowa żołnierzy, która często utrudniała komunikację, a także koordynowanie działań bojowych.

#### Imperium Dzikich

* Kohorta Cheońska - 45 000 żołnierzy
* Kohorta Geoncheońska - 48 000 żołnierzy
* Kohorta limeryjska - 39 000 żołnierzy
* Czarna Gwardia - 900 żołnieryz
* Rezerwy (wszystkie jednostki poniosły spore straty w poprzednich wojnach i praktycznie przestały istnieć) - łącznie 15 000 żołnierzy
	+ Kohorta Joterdonu Zachodniego
	+ Kohorta Joterdonu Wschodniego
	+ Kohorta Joterdonu Centralnego
	+ Korpus Nikomedyjski
	+ Kohorta Orków bellońskich
	+ Kohorta Skazańców (jej członkami byli więźniowie, którym w zamian za służbę wojskową obiecano ułaskawienie)
* Najemnicy - 20 000 żołnierzy
* Wojska zaciężne - 13 000 żołnierzy
* Niewolnicy - 18 000 żołnierzy

Wyczerpane konfliktami o Joterdon, oddalone o tysiące mil od rodzin, pozbawione nadziei na zwycięstwo i z niskimi morale wojska wellmeńskie ustępowały przeciwnikowi na polu liczebności oraz jakości uzbrojenia (często kradzionego lub improwizowanego). Mimo słabej sytuacji żołnierze Imperium zajadle bronili granic swojego kraju przed Mederyjczykami.

## Przebieg

### Kampania na południu

Książę Arlington wydał rozkaz rozpoczęcia ofensywy pod koniec lutego. Podzielone na trzy armie siły Mederyjczyków napierały równomiernie na całym froncie, skutecznie zmuszając Dzikich do odwrotu. Zdecydowany opór sprzymierzeni napotkali dopiero po Geoncheonem, gdzie bronił się garnizon emira Imaana'a Javed'a. Wyrównana walka o miasto trwała przez ponad rok, niekorzystny impas zdołał przełamać dopiero generał Baldassare Pirlo, mianowany na dowódcę frontu północnego pod koniec 241 roku. Straty Korytów były zbyt duże, by od razu kontynuować ofensywę, co umożliwiło Javed'owi bezpieczne wycofanie większości sił do Gamseonyang'u. Ewakuację wojska ochraniała Czarna Gwardia, dokonując małych ataków z zaskoczenia do grupki rycerzy wroga.

Kiedy I Armia otrzymała posiłki od zgrupowania marszałka Braun'a, Pirlo ruszył do Gamseyang'u. Pierwsza faza bitwy rozgrywała się na przedmieściach, Koryci przegrali i musieli się cofnąć. Javed przeprowadził także kontrataki na skrzydłach, które omal nie doprowadziły do okrążenia Korytów. Gen. Pirlo uratował ledwo sytuację, zarządzając odwrót żołnierzy. Powrócił pod Gamseonyang dopiero na początku września, wtedy też udało mu się przełamać pierwszą linię obrony.

### Końcówka wojny

Po przegranej pod Cheonem front załamał się, a ostatnie jednostki Dzikich w popłochu zaczęły uciekać za Przesmyk Joterdoński. Dużo szybciej niż rycerstwo kroczyła wieść o klęsce, która zelektryzowała społeczności w regolskiej części Imperium - zanim pierwsze oddziały przekroczyły granicę kontynentów, w Bellonie, Hashidze i Sejeonie rozpoczęły się masowe bunty przeciwko monarchii z Kainy, które prędzej czy później kończyły się secesją regionu od państwa Wellmenów.

Pod Cheonem zginął sułtan oraz dwóch marszałków, przez co dowodzenie nad całą armią przejął zupełnie nieprzygotowany do tej roli podpułk. Miranto Kesseji. Mimo prób zapanowania nad chaosem w armii, większość żołnierzy zignorowała rozpaczliwe rozkazy dowódcy i podjęła próbę ewakuacji z Mederii na własną rękę. Większość porywała kupieckie karawany lub inne transporty lądowe, inni zaś sprzedając uzbrojenie zapewniali sobie miejsca na pływających po Morzu Nikomedyjskim statkach. Znaleźli się również desperaci, którzy dystans do Przesmyku Joterdońskiego pokonywali pieszo.

W ślad za Wellmenami podążały wypoczęte siły rezerwowe generała Tielo Braun'a, które doszły do granicy kontynentów pod koniec lipca. Po drodze rozbrajali samotne oddziały wroga oraz staczali potyczki z wycofującymi się regimentami Dzikich. Jeńców traktowano z szacunkiem zapewniając im dobre warunki bytowe, oficerom pozwolono zachować stopnie oraz odznaczenia. Na wieść o tym, jak dobrze obchodzą się z poddającymi się przeciwnikami sprzymierzeni, wielu rycerzy wellmeńskich zrezygnowało z ucieczki do Regolii i złożyło broń.

## Traktat z Khal

W obliczu śmierci Nubernabisa III państwo wellmeńskie pozbawione zostało przywódcy. Wobec zamieszania na szczytach, władzę tymczasowo przejął emir Macierzy i wice-emir Joterdonu regolskiego, generał Kashida Murad, który do Khal przybył kilka tygodni po armii Kesseji'a. Ostatnią decyzją przed ogłoszeniem całkowitej kapitulacji było wyzwolenie wszystkich niewolników w Imperium Dzikich, wydanie żołdu wojownikom oraz otworzenie prowizorycznego szpitala dla rannych żołnierzy. Murad zabronił także wojsku interweniowania w Sejeonie i Bellonie, dzięki czemu secesja regionów odbyła się bez rozlewu krwi.

Więcej informacji na temat samego traktatu z Khal podaje ten artykuł.