Arnika

**Arnika** (**ang. Arnica**) — *Obecny następca Klanu Wolnych Dusz. Dawny samotnik. Partner Berberysy, a także ojciec Nieba, Lisa oraz Astra.*

## **Wygląd**

Arnika należy do kotów o umaszczeniu srebrnym rudym — oznacza to, że barwa pod pręgami jest jasna i kremowa, a same pręgi są jaskraworude. Grzbiet, barki i kawałek szyi kota jest zdobiony cętkami, natomiast w pozostałych miejscach przechodzą one w pręgi tygrysie. Zgrabne, smukłe ciało kota jest zarośnięte krótką, gładką sierścią. Uszy Arniki są małe i okrągłe, a ich wnętrze przybiera pudrowobiałej barwy. Nos kota jest niewielkich rozmiarów, a sam w sobie przybiera koloru różowego. Towarzyszące mu wąsy posiadają lekko zakręcone końcówki, na których widnieje poranna rosa. Choć duże, okrągłe oczyska kota są bursztynowe, nie mieszają się z kolorem jego futra.

## **Charakter**

Z początku charakter Arniki był niemożliwy do stwierdzenia. Choć kot wyglądał na pozbawionego duszy, żywił w sobie wiele uczuć, których dotychczas nie mógł okazać światu zewnętrznego. Dopiero po spotkaniu Berberysy, kot zaczął kształtować swój niegdyś utracony charakter. Choć wiele cech wykształtował sam w swoim zakresie, niektóre "odziedziczył" po swojej partnerce. Na chwilę obecną można stwierdzić, iż kot jest zamkniętym w sobie introwertykiem. Mimo tego, bardziej woli działać w grupie, niżeli samemu. Jego charakter nie jest do końca stabilny, dlatego czasem może być miłym, lekko ogłupiałym i podatnym na manipulację kotem, a czasem wręcz przeciwnie. Nadal ma duże problemy z wyrażaniem emocji, choć nie tak bardzo, jak przed spotkaniem z partnerką. Arnika, choć żyje już ponad piętnaście księżyców w klanie, wciąż jest tajemniczy, a sama jego postać pozostaje jedną, wielką zagadką.

## **Historia**

Korzenie Arniki prawdopodobnie wywodzą się z Klanu Srebra. Choć jego rodzice byli członkami owego klanu, sam Arnika narodził się poza klanem. Jako kociak, żył w opuszczonej jamie borsuka razem ze swoim bratem, Fiołkiem. Rudy kocur przez dłuższy czas uważał Fiołka za swojego ojca, gdyż wprawdzie nigdy nie spotkał swoich rodziców. Swoje imię — Arnika — nadał mu Fiołek, kiedy kocur skończył piętnaście księżyców. Księżyc później, Fiołek zniknął w tajemniczych okolicznościach, zostawiając Arnikę na pastwę losu. Choć rudy kot umiał polować, nie radził sobie już tak dobrze, od kiedy stracił brata. Wraz z tą stratą, zdrowie Arniki powoli zaczęło się sypać. Z dnia na dzień kocur zaczął mieć problemy ze snem, a także zaczął odczuwać się coraz bardziej samotny. Choć każdy dzień był dla niego bardzo krótki, nie brakowało czasu, w którym Arnika czuł się smutny i zmęczony. Pięć księżyców później kot miał już tego serdecznie dość. Zaczął czuć nienawiść; do rodziców, którzy porzucili jego i brata, do Fiołka, który zostawił go na śmierć, a nawet do samego siebie. Gdy kocur już miał się poddać, płomyk nadziei znienacka rozpalił się w jego sercu. Arnika, mimo narastającej nienawiści do brata, postanowił odszukać Fiołka. Mimo, że zaczął go nienawidzieć, w głębi duszy naprawdę za nim tęsknił. Próba odszukania zaginionego brata okazała się jednak błędem. Wszystko spełzło na niczym. Płomyk nadziei płonący w jego marnym sercu zgasł, tym razem na zawsze. Arnika momentalnie zaczął krzyczeć, drzeć się i wyrywać sobie futro, kiedy ujrzał martwego Fiołka bezwładnie leżącego w śniegu. W oddali Arnika dostrzegł czarną istotę, która zostawiła za sobą smugę krwi. To był już koniec. Przynajmniej na to wskazywało, dopóki kocur nie udał się za tropem krwi. Choć wędrówka do celu była długa, Arnika nie przystanął ani na chwilę. W pewnym momencie ślad się urwał, a kot niespodziewanie stracił przytomność. Gdy się obudził, okazało się, że... Nie pamięta nic. Kocur przez dłuższy czas usiłował sobie przypomnieć skąd wziął się w tym miejscu. Nagle przypomniał sobie, że szedł za smugą krwi, jednakże kiedy odrwócił się w miejsce, w które powinien znajdować się czerwony ślad, niczego nie było. Wtedy Arnika ponownie popadł w obłęd. Jego myśli momentalnie zapełniły się pytaniami "Dlaczego?" "Po co?" Dlaczego to się dzieje?" "Czemu?" "Czemu ja?". Choć kocur nie otrzymał odpowiedzi zwrotnej, powtarzał owe pytania ponad dwie godziny. Później zaczął iść w przód, potem zaczął się wracać, a jakiś czas później znowu zmienił kierunek. Gdy otrząsnął się z szału, znalazł się na wielkiej, śnieżnej polanie, pod ośnieżonym drzewem. Kocur nie wiedział, co ma począć. Nie wiedział, dokąd się udać. Wszelka nadzieja, wszelkie emocje, wszelkie wszystko po prostu ulotniło się z kota. Gdy Arnika postanowił się zawrócić, poczuł coś ciężkiego na swym barku. Kiedy odwrócił łeb, jego pustym, szklanym oczom ukazała się sylwetka szaro-białej, puchatej kocicy. Jej dotyk sprawił, że Arnika odżył na chwilę. Wtem, stanął w cztery oczy z nieznajomą. Gdy spojrzał się w jej głębokie, majestatyczne ślepia, ogień nadziei zapalił się w nim na nowo. Arnika poczuł, że odnalazł nowy sens. Poczuł, że odnalazł nową ścieżkę, którą teraz będzie mógł podążyć. Choć wiele emocji zaczęło jarzyć się w rudzielcu, nie mógł wysłowić ani jednej. Wtedy poraz pierwszy uświadomił sobie, że nie potrafi mówić. Ale dlaczego? Zapomniał? Nawet jeśli, nie przeszkodziło mu to w komunikowaniu się z nieznajomą. Dzień później, ponownie spotkał się z kotką w tym miejscu. Kolejnego dnia zrobili to samo. I trzeciego, czwartego, piątego... Spotkania młodych kotów powoli zaczęły stawać się rutyną. Kotka w końcu wyjawiła swoje imię — było nim Stokrotkowe Wspomnienie. Od tego czasu kotka zaczęła uczyć kota mowy. Pierwszymi wyrazami, które Arnika ponownie nauczył się wysławiać to ptak, drzewo oraz woda. Następnego dnia kot nauczył się innych wyrazów. Choć nie umiał wyakcentować słów we wskazany sposób, z czasem zapamiętywał coraz to więcej słów. Tak powoli mijały księżyce. Jakoś cztery księżyce później, kocur potrafił wysławiać się już prawie tak dobrze, jak Stokrotkowe Wspomnienie. Wtedy nadszedł również dzień, w którym oba koty zaczęły planować ucieczkę. Choć rudy kot nie był tego do końca pewien, zgodził się na ucieczkę wraz z wojowniczką. Kolejnego dnia, późną nocą Arnika i jego partnerka udali się do Doliny Duchów. Podczas żmudnej wędrówki kocur zdążył zapoznać się z córkami swojej partnerki — Akacjową Łapą oraz Mniszkową Łapą. Choć na początku nie umieli się dogadać, w późniejszym czasie trójka została najlepszymi przyjaciółmi. Gdy koty oznaczyły Dolinę Duchów jako obóz nowego klanu, Arnika niespodziewanie został poproszony przez Stokrotkowe Wspomnienie o pomysł na nowe miano dla kotki. Z początku lekko wahał się co do wyboru, nie zwlekał z odpowiedzią. Bez przeciągania, wybrał Belberys — jego ulubiony kwiat. Kotka w podziękowaniu ogłosiła Arnikę jako pierwszego zastępcę Klanu Wolnych Dusz. Choć Arnika uważał, że to już koniec tej historii, tak naprawdę był to dopiero początek.

## **Ciekawostki**

* Postać pochodzi z przestarzałego serwera RP.
* Zarówno kwiat "arnika" jak i sama postać pasują do siebie kolorystyką.
* Arnika był wzorowany na głównej postaci z "To Your Eternity".