Fri'Anthe gal Amor

```
***Başlangıç :** N/A*

```

```
***Bitiş :** Kaybolmuşların yeniden doğuşu (Sürgün'den 6.000 yıl önce)*

```

> "*Zarafeti ve kudreti öyle mükemmel bir ahenk içerisinde cereyan ediyordu ki, bir daha ondan gözlerimi alamayacağımı ve altın tacının irademi dümdüz eden nahoş ışığı altında sonsuza kadar onu izleyeceğimi ve orada öleceğimi sandım."*
>
>

> -Zîr Efsanesi 2. Cilt
>
>

Kıta saf ve temizken Naxa'nın üç efendisi bu diyarda hüküm sürerdi. Ne hizmetkarları vardı ne de tebası. Ne askerleri vardı ne de orduları. Çorak kıtanın efendilerilerdi. Tha'el ile Ola'el'in efendileri kıtada dolaştılar ve kendi ruhlarından en nadide parçaları Naxa ile paylaştılar. Kıtanın tersi engin bir çöl idi. Düzü ise yemyeşil. Tha'el, Ola'el'e göre tersti. Ola'el de Tha'el'e göre. Fakat efendi olmalarının tek nedeni başka yaşayan olmamasıydı. Zira her güce hükmedemiyorlardı.

Yıllar boyu kıtayı dolaştılar. Dört yanda konuşamayan canlılar var ettiler. Tha'el de iki zıt diyar var etti Yüce Yılanlar, Kızıl ve Gri Yılanlar. Ola'el de her yer ile göğü yoğurdu. Toprak ile taşı birbirine kattı. Yeşil ile maviyi bir etti.

Fakat Tha'el in efendisinin idealleri farklıydı. Burayı sevgi ve huşu ile doldurmaya çalışıyordu. Ancak gücü buna yetmiyordu. O ne yüceydi ne de kudretli. İradesinin hudutları dışında kalan işleri yapmayı tüm gönlüyle istese de başaramıyordu. Fakat gücü akıllı varlıklar yaratmaya yetiyordu. Kendine yardımcılar yaratabilirdi.

Önce denemeler yaptı. Birçok başarısızlığın ardından Naxa'nın tanrılardan bile kadim olan elf Ûlok'u yarattı. Müthiş bir zarafete sahipti fakat yaratım gücü Tha'el in efendisine göre oldukça zayıftı.

Ardından kendini geliştirdi. Kıtanın yeşili onu derinden etkilemişti. Yeşil ile konuştu ve ona aşkını ilan etti. Fakat yeşil ile bir olamazdı. Zira gözü ancak yeşilde değildi. Yüreği çabuk etkileniyordu ve saf duyguları ilk defa gördüğü her varlığa büyük bir aşk duymasına neden oluyordu. Yeşil kadimdi ve bilgeydi. Bu aşkının geçici olduğunu biliyordu. Bundandır ki onu kabul etmedi. Ancak Ø'nun gücü ve kudretinin sınırları bilgeliğinin de üzerindeydi ve onun vücudunda akan kutsal kanın sıcaklığı yeşil olanları hoşnut ediyordu.

Ve Ø'nun yeşil ile konuşmaya geldiği bir gün engin vadilere uzanmış ağaçlar ve çiçekler ondan bir ricada bulundular. İradesinin ve saf kudretinden oluşan bir parçasını onlar ile bırakmasını, böylece bir olabileceklerini söylediler. Ø'nun gözü bir diğer güzelliğe takıldığında ve gönlü artık yeşilden ve tüm ağaçlardan sıkıldığında hala onlar ile olabilecek bir parçaydı bu. Ø aşkını feda edecekti ve kalbin barındırabileceği en samimi, en saf duyguyu kadim yeşil diyara bağışlayacaktı.

Ve Ø tam olarak bunu yaptı. Kendi aşkını, mükemmelleşmeye başlamış yaratım zanaati ile harmanladı. Yeşillerin zarafeti ve kudretini ustaca yoğurdu ve şimdiye dek icra ettiği en güzel varlığı ortaya koydu. Bu onun bir parçasıydı. Fakat kendinden tamamen ayrıydı. Tüm güzel hislerini onunla bir etmişti ki o da yeşiller ile bir olabilsin. İsmini Kzallmn azch Eallac koydu, yeşillerin hanımı.

Ø'nun yüreği boş kalmıştı. Kendini bitkin ve boş hissediyordu. En güzel duygularını kendi elleriyle salıvermişti. Şimdi geriye sadece kendine olan öfkesi kalmıştı. Ayrıca yarattığı yeni varlığa olan ilginç bir duygu hissediyordu. Yaradılışında olmayan bir duygu. Bu onu rahatsız ediyordu. Pişmanlığı kendine yediremiyordu ve onun yerinde olmak istiyordu.

Ûlok onun bu keder dolu halini hissetti. O da onun bir parçasıydı ve aynı kederi kendisi de duyuyordu. Ø'nun yanına gitti ve koynuna girdi. Efendisi ve yaratıcısının gönlünü hoş etmeye çalıştı. Fakat Ø'nun öfkesi dinmemişti. Kzallmn azch Eallac'ın yeşil diyarlarda gönlünü hoş etmesi ve onun artık aşkını kaybetmiş olması onu müthiş rahatsız ediyordu. Anlamlandıramadığı duygu yüreğinin sıkışmasına neden oluyordu. Ûlok koynuna girdiğinde ona dehşetle baktı ve ikinci bir hatayı kaldıramayacağını anladı. O da Kzallmn azch Eallac gibi kendisinin efendisi olduğu diyardaki varlıkları elinden almaya kalkarsa ne olurdu? Ø bunu kabullenemedi. Ûlok'u aldı ve kıtanın uzaklarına götürdü. Orada onun için bir diyar var etti. Bu diyarın dört yanı engin okyanus ile çevriliydi. Onu buraya yerleştirdi ve göğe yükselip biricik ilk eserine seslendi *"Bu diyarda ne gece olacak ne de gündüz. Ne güneşin ışığı içini ısıtacak ne de* *yıldızların nahoş parıltısı ile sarhoş olacaksın. Bu diyarda ne çiçek açacak ne de ağaçlar uzayacak. Onların yeşiline kendini kaptıramayacaksın. Şafağın hoş parıltısı güneşin doğuşunun habercisi olmayacak. Benim var ettiklerime değil ancak ve ancak onların yaratıcısına duyacaksın aşkını."* Ardından ardını dönüp gitti ve Ûlok'u burada bıraktı.

Ûlok her şeye