Duistere Hemelen: Alsof het niet erg genoeg was (6)

## Hoofdstuk 6

Een schaduw had zijn vleugels over het kamp geslagen. Schaduwpoot zat verscholen in het donkerste hoekje van het leerlingenhol, waar ze haar nest naartoe had verschoven. Pruimpoot had hetzelfde gedaan. Nog voordat haar zus had geweten dat hun broer dood was, had ze volgehouden dat ze door moesten zetten voor hun Clan, maar zodra Schaduwpoot met het vreselijke nieuws was gekomen, brak ze. Nu lagen ze tegen elkaar, staarten gekruld en ademden in hetzelfde ritme. Schaduwpoot had nog geen oog dicht gedaan, want telkens als dat deed, verschenen er beelden van hoe Duivelpoot waarschijnlijk haar broer had vermoord.

*Vleugelpoot is dood en we kunnen alleen zijn staart begraven…* Duivelpoot had haar niet eens de rest van het lichaam gegeven en dat maakte alles alleen nog maar erger. Al wist ze niet of ze haar broer nog wel *wilde* zien. *Hij is nu in de SterrenClan. Hij heeft nu rust en is gelukkig van Duivelpoot af.* Schaduwpoot liet haar oogleden verslagen zakken. Zij was nog lang niet van de kwelgeest af en had geen idee wat ze moest doen. Iedereen had haar gevraagd of Schaduwpoot wist wie het had gedaan en waar de rest van het lichaam was, maar Schaduwpoot kon op niks antwoorden. Niet alleen omdat ze de woorden niet uit haar keel kreeg, maar ook omdat als ze zou zeggen wie, ze degene naast haar zou verliezen. Natuurlijk wist ze wie het had gedaan en tot nu toe had dat alles eigenlijk alleen maar erger gemaakt. Duivelpoot had gedreigd al haar geliefden te vermoorden als ze ook maar één woord erover zou zeggen en Schaduwpoot wist dondersgoed dat hij zich aan zijn woord zou houden. Maar toch … er moest een manier zijn om Duivelpoot te ontmaskeren. Maar welke?

‘Laat alle katten oud genoeg om hun eigen prooi te vangen, zich verzamelen onder de Hazelaartak!’ Miststers stem galmde door het hol en Schaduwpoot kreunde zachtjes. Ze had helemaal geen zin om op te staan, maar ze moest. Dit zou gaan over Vleugelpoot. Pruimpoot kermde ook zachtjes terwijl ze zich overeind hees. Leunend tegen elkaar aan, verlieten de twee poezen het hol, hun staarten nog gekruld. Wat er ook zou gebeuren, Schaduwpoot zou er alles voor doen om niet haar zus te verliezen.

Toen ze zich bij de rest van de Clan voegden, gleed Schaduwpoots blik over haar Clangenoten. Iedereen zag er verdrietig en depressief uit. Er was dan ook geen enkele reden omdat niet te zijn. Vleugelpoot was een geliefde kat en hij betekende veel voor de Clan. Voor sommigen was hij een goede vriend of gewoon familie, maar voor iedereen was hij de medicijnkat die de Clan in dit seizoen het hardst nodig was … en nu hadden ze hem niet. Hoe zouden ze ooit dit seizoen moeten overleven? De RivierClan zat ook zonder medicijnkat en de enige Clan die een medicijnkat te sparen had, was hun grootste vijand: de HemelClan. Als die Melkpoel – die niet eens zo heel ervaren was – ergens zouden helpen, zou het overal *behalve* de SchaduwClan zijn.

‘Ik heb jullie vandaag bij elkaar geroepen, voor een belangrijke beslissing die ik en Varenschaduw hebben moeten maken. We rouwen nog altijd om onze verloren Vleugelpoot, die nu vast vrolijk in de SterrenClan aan het jagen is, maar we zitten zonder medicijnkat nu er moet een nieuwe worden gekozen. Dus ik vraag jullie: Heeft er iemand hier een droom van de SterrenClan ontvangen om de nieuwe medicijnkat te worden?’ Het bleef stil en iedereen keek elkaar aan met schuddende hoofden. Miststers blauwe ogen bewolkten en hij zuchtte. ‘Dat vreesde ik al. Daarom hebben Varenschaduw en ik met elkaar overlegd over wie een geschikte kandidaat zou zijn volgens ons’, verklaarde hij. Naast haar hapte Pruimpoot verschrikt naar adem. Schaduwpoot speurde haar Clangenoten af. De rest van de Clan had net zo’n verbaasd gezicht als zijzelf, dus ze gokte dat niemand nog wist wie het zou worden. Pruimpoot draaide haar kop angstig naar haar toe. Schaduwpoot wist dat Pruimpoot echt geen medicijnkat wilde worden, en zijzelf zelf ook niet. *Maar iemand hier zal toch de ongelukkige zijn. Is er überhaupt wel iemand die zijn krijgersleven wil opgeven?*

In haar hoofd bedacht ze alle mogelijke katten die zouden genoemd kunnen worden. *Motvlucht?* *Die is zorgzaam en slim, maar dat zou Mistster niet willen. Hij wil met haar een gezin stichten!* Het was ondertussen geen geheim meer dat Motvlucht haar nest had verplaatst naar het leidershol en iedereen vroeg zich af wanneer ze zwanger zou worden. Waarschijnlijk duurde het ook wel nog een tijdje, ondanks dat Mistster er niet jonger op werd, maar Motvlucht verlangde al een lange tijd naar een leerling en nu had ze eindelijk een: IJzelpoot. Ze zouden vast wel wachten totdat die haar krijgersnaam had ontvangen.

‘IJzelpoot zal de nieuwe medicijnkat van de SchaduwClan worden’, bekende de SchaduwClanleider toen. Pruimpoot zuchtte opgelucht, maar Schaduwpoot daarentegen snakte geschokt naar adem. Haar blik vloog meteen naar Motvlucht. Ze zag hoe het gezicht van de beeldschone grijze poes verstrakte en haar nekharen overeind kwamen. Daarna draaide Schaduwpoot snel haar kop naar IJzelpoot toe. Het witte poesje zat te trillen en wankelde op haar poten. Ze is al zo verlegen en onzeker en dat Mistster nu zoveel last op haar schouders legt… Schaduwpoot betwijfelde even of IJzelpoot wel de juiste kat was voor de zware taak van een medicijnkat, maar ze wist dat IJzelpoot wel goed met katten kon omgaan en zou doen wat er van haar gevraagd werd. Alleen dacht Wolkvacht er niet zo over.

‘Wat?!’ riep de moeder van IJzelpoot boos uit. ‘Je kunt haar daar niet zomaar mee overvallen!’ Mistster knipperde begrijpend met zijn ogen. ‘Er was geen andere keuze en we moesten het zo snel mogelijk bekend maken. Het spijt me.’ Terwijl hij sprak keek hij heen en weer van Wolkvacht naar IJzelpoot. Het was vast een hele moeilijke beslissing, zeker voor Mistster, want nu had hij zijn zus en zijn partner ontevreden gemaakt. *Alleen maar omdat hij de leider was en zijn Clan voorop moest stellen.* Schaduwpoot voelde een steek van medelijden, maar niet alleen voor haar leider, want IJzelpoots en Motvluchts dromen waren nu ook verpest.

Wolkvacht snoof en zwiepte boos met haar staart toen ze naar haar dochter liep. IJzelpoot keek bedenkelijk naar haar poten. ‘Je hoeft het niet te accepteren hoor. Er zijn andere mogelijke kandidaten!’ miauwde Wolkvacht terwijl ze nog boos naar haar broer keek. Mistster opende zijn mond om wat tegen Wolkvacht te zeggen, maar IJzelpoot was hem voor. Ze keek weer op en knikte wat zelfverzekerder. ‘Ik accepteer het’, miauwde ze met een vaste stem. Ze gaf haar moeder een kopje en keek haar toen goed aan. ‘En ik *wil* het ook doen voor de Clan. Medicijnkat worden is niet het ergste van de wereld en het is misschien wel de beste manier om mijn Clan te dienen.’ Schaduwpoots ogen schenen vol bewondering en Miststers ogen lichtten ook op, maar die van Wolkvacht niet. ‘Maar weet je wel niet hoeveel werk het is? En hoeveel druk erop je ligt? Nu de SterrenClan amper nog wat doet voor ons, hangt veel van de medicijnkatten af. Ik wil gewoon dat je weet waar je akkoord mee gaat.’

IJzelpoot gaf haar moeder een liefdevolle lik. ‘Ik kan het in ieder geval proberen, toch? De SterrenClan laat ons vast niet in de steek en zullen me helpen, zeker weten!’ Schaduwpoot fronste. Sinds wanneer was dit gedoe met de SterrenClan wat geworden? Ze kon het wel begrijpen na alles wat er was gebeurd. *Ze hadden ons niet gewaarschuwd voor de medicijnkatten, de aanval van de zwerfkatten op de leiders, Zwartvleugel, Heemstvleugel en nu ook nog Vleugelpoot, dus wat doen ze dan wel? Toekijken hoe wij lijden? Waarom hebben* zij *eigenlijk nog niks tegen de medicijnkatten gezegd over Duivelpoot?* Haar nekharen rezen overeind. Haar voorouders wisten toch zeker wel van de kwade daden van de donkergrijze kater? Of was zij echt de enige die wist wat voor een duister ziel hij had? Plots voelde ze zich heel alleen. Ze wilde met iemand praten over alles, maar dat kon niet. Als ze dat zou doen, zou Duivelpoot er ongetwijfeld wel achter komen. Ze wist nooit waar die kater was, behalve dat hij *overal* oren en ogen leek te hebben. Hij was geen kat die je moest onderschatten.

Toen opeens flitsten de beelden van de Grote Vergadering voorbij waarop de SterrenClankatten voor hun waren verschenen. Schaduwpoot besefte dat haar voorouders wel degelijk wat hadden gedaan toen. Ze hadden gezorgd voor orde en daarna kwam rust. *Maar was het niet een beetje te laat?* Hoe meer ze erover begon te denken, hoe meer ze Wolkvachts twijfels over hun voorouder begreep. Toch voelde ze dat haar voorouders over de Clans waakte en wist ze dat de SterrenClan nooit de Clans expres zou laten lijden als zij het hadden kunnen voorkomen. *Niemand weet de plannen van Duivelpoot en de zwerfkatten. Ze hebben goed gespeeld, dat is zeker, maar het is ook zeker dat ze gestopt moeten worden.* Maar Schaduwpoot was niet degene die er iets tegen kon doen. *Ik kan niet nog meer familie verliezen! Pruimpoot is alles wat ik heb!*

‘Dan staat het vast. IJzelpoot is onze nieuwe medicijnkat!’ kondigde Mistster aan. Schaduwpoot was zo verzonken geweest dat ze de rest van het gesprek niet meer had gevolgd, maar zodra haar Clangenoten IJzelpoots naam schreeuwen, deed ze mee. Maar toen ze begon te schreeuwen, bleken de woorden haar toch veel moeite te kosten. IJzelpoot nam tenslotte ook de plek in van haar *broer*. Toch kon ze niet haar verdriet laten merken en moest ze de witte poes bijstaan. IJzelpoot boog verlegen haar kop en er verscheen een klein, lief glimlachje rond haar snoet. Ze zal het vast goed doen, vertelde Schaduwpoot zichzelf. Ze had best veel respect voor de jonge kat om dat over te hebben voor de rest van de Clan.

Nadat het gejoel voorbij was, wilden de katten weer uiteen gaan, maar Mistster hield hun nog even tegen. Schaduwpoot gromde zacht. *Het is veel te koud om nog langer buiten te blijven!* Ook de andere katten leken er niet al te blij mee te zijn. Mistster sprong van de tak af en liet Varenschaduw het woord nemen. Het viel Schaduwpoot nu pas op dat de poes een stukje was aangekomen, maar ze was altijd al breed geweest. Aandachtig spitste ze haar oren, want als de commandant wat te zeggen had, was het vast belangrijk.

‘Beste katten, ik heb goed nieuws!’ verklaarde de grotendeels lichtbruine poes. ‘Ik ben in verwachting van mijn tweede nestje! Het is nog erg vroeg om nu al mijn taken op te geven, maar met de stress van Bladkaal en alle heisa eromheen, heb ik besloten om toch al naar de kraamkamer te vertrekken. Wezelklauw zal mijn taken voorlopig overnemen!’ Schaduwpoots buik prikkelde van opwinding. *Misschien wordt één van haar kits wel* mijn *leerling!* Iedereen riep zijn felicitaties toe en Varenschaduw sprong weer van de Hazelaartak af om Wezelklauw het woord te geven.

‘Ik ben erg dankbaar dat ik deze taak op me mag nemen!’ miauwde de kater blij. ‘Ik zal mijn uitstekende best doen om ervoor te zorgen dat alles geordend loopt en goed gaat in de Clan! Jullie hebben mijn woord!’ Daarna was het tijd om zijn naam te brullen en weer deed Schaduwpoot mee. *Als we zo door gaan, heb ik geen stem meer over!* Maar haar blijdschap en zo ook haar stem, verdwenen snel weer toen ze Duivelpoot opmerkte. Precies op het moment dat ze naar hem keek, draaide hij zijn kop en staarde terug. Een rilling liep over haar ruggengraat en het voelde wel als elke haar op haar lichaam overeind wilde gaan staan, maar ze hield haar vacht glad. Duistere pretlichtjes dansten in de vurige, donkeroranje ogen van de kater. Ze glinsterden gevaarlijk en een bijna onzichtbare, valse grijns vormde op zijn gezicht. Schaduwpoot durfde niet meer te knipperen en haar keel werd droog. Dit beviel haar niet. Dit beviel haar *helemaal* niet. Zij wist hoe Duivelpoot was in manipuleren – ze was er SterrenClan-verdomme zelf een slachtoffer van geweest! En nu stond hij ook nog eens zo dicht bij een hoge machtspositie! Dit kon niet goed aflopen.

Plots stormden er drie katten het kamp binnen. Iedereen draaide verschrikt om en Schaduwpoot kon opgelucht ademhalen nu ze niet meer in Duivelpoots blik vastzat. Witklauw, Beukloof en Witdoorn keken boos uit hun ogen. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Mistster, die naar hen toe liep. ‘We hebben HemelClangeuren gevonden op ons territorium!’ gromde Witklauw, duidelijk woest. Schaduwpoots maag verdraaide zich. Dit was niet wat ze nodig hadden op dit moment. Ze hadden al zoveel aan hun hoofd! Er waren al zoveel problemen! Ze konden zich niet veroorloven om nu alweer ruzie te zoeken met de HemelClan! Niet in deze tijd. Het was geen geheim dat de SchaduwClan nog altijd verlangde naar het stuk dat ze de HemelClan hadden moeten geven. Ene Graanpoot van de WindClan was met de oplossing gekomen om de SchaduwClan een deel van de RivierClan te laten krijgen. Alleen had hij niet geweten dat ze het meest nutteloze stuk ooit hadden gekregen. Jagen deden ze er nooit en patrouilleren zo min mogelijk. Het stuk wat ze aan de HemelClan hadden gegeven was tenminste prooirijk. *En dit geeft ons precies het excuus wat we nodig hadden om hen aan te vallen…* Haar hart zonk en ze boog haar kop. Waarom bleven de problemen elkaar maar achtervolgen? Alsof het allemaal niet al erg genoeg was!

Boze kreten van enkele SchaduwClankatten rezen naar de hemel. ‘Laten we ze pakken!’ riep Kraaienvleugel. ‘Nu is onze kans om het stuk te claimen dat met recht de onze is!’ joelde Blauwpels. ‘We gaan meteen!’ schreeuwde Aswolk. Mistster stak zijn staart in de lucht als teken van stilte en draaide zich om terwijl hij streng naar Aswolk keek. ‘Nee dat doen we *niet*. Ik wil het eerst met mijn eigen ogen zien voordat ik ook maar iets besluit!’ Met zijn staart wenkte hij de nieuwe Clancommandant Wezelklauw om te komen en hij liet Witklauw voor om hen te leiden naar de plek waar hij de geursporen had gevonden. Wezelklauw wierp en blik op zijn leerling en gebaarde dat Duivelpoot hem moest volgen. Schaduwpoots botten bevroren. *Het gebeurt nu al! Al zo snel!*

Dat was het moment dat ze besefte dat ze niet langer stil kon blijven alleen maar om Pruimpoot te beschermen. Er stonden tientallen levens op het spel en Pruimpoot zou willen dat Schaduwpoot wat zou doen in plaats van haar veilig te houden. Maar ze moest niet roekeloos zijn zoals ze eerder altijd zou gedaan hebben. Er was een manier om Duivelpoot tegen te zitten zonder ook maar tegen iemand zijn geheim te verklappen. Zij was niet de enige die Duivelpoots ware aard kende. Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan dat ze er niet eerder aan had gedacht. Ze wist met wie ze moest praten. Het enige probleem was dat die twee katten haar waarschijnlijk heel erg haatten. Ze moest Donderpoot en Engelpoot spreken.