Chris White

## Özgeçmiş

"7 Ocak 1995 Amerika Teksas doğumlu Chris White, küçüklüğünden itibaren babası vesilesiyle motosikletin zehrini kapmıştı. Eğitim ve askerlik hayatını bitirmeden hiçbir işe başlamak istemiyordu. Üniversite'yi Amerika'da bitirdikten sonra doğrudan askere gitti. Silah eğitimi almak istiyordu. Suriye ve Afganistan'da görev yaptı. Hatay'da bölgeyi tekrar ele geçirmek isteyen Suriye'lilerle ilgilenirken. Suriye'de teröristlerle çatışıyordu. 4 yıl boyunca askerlik peşini bırakmadı. Komutanları onu bırakmadı. Koğuşundakileri bir aile gibi belledi. Ama bir şeyler ona bir şey eksik geliyordu. Her şeyinden yararlandılar. Askerlik ise onu her zamankinden sinirli, agresif ve tahmin edilemez yapmıştı. Afganistan'da çok para biriktirmişti. Harcayacak bir şeyi de yoktu.

Zamanın rock ve metal müzikleri onu daha da canlı tutuyordu. Motosikletin, yol almanın her şey olduğunu saniye saniye beyninde takip ediyordu. Sonra bir gün devresi, John'un beynine giren şarapnel parçalarıyla birlikte yere yığıldığını gördü. Onca insan öldürmek bir yana John'un ölmesi onu daha da değiştirmişti. Komutanları onun artık askerlik yapamayacağını gördüler. Oldukça dengesizdi. Eve döndüğünde ise bu muameleyi sindiremedi. Askerde biriktirdiği parayla motorunu aldı ve Amerika'daki San Andreas eyaletine gitti.

San Andreas
Burda sürmek ona iyi geliyordu. 6 ay sonra San Fierro'da belirli bir formasyonda ilerleyen bir motosiklet kulübü gördü. Arkalarında Angels of Death yazıyordu. Onları takip etti ve takıldıkları bara uğradı. Bundan sonra hayatı tekrardan değişecekti. Bulmak istediği bir aile vardı. Hanground olarak başladı. Prospect olarak devam etti. Hikayesini defalarca dinlediler. 2 sene sonra Full Patch Member oldu. Amerika'yı gezmek istedi. Nomad oldu. Şu an Los Santos'a doğru yol alıyor.

Sınırdaki Çatışma ile İlgili Günlük Alıntısı
Sınırdayım. Sanırım solumda yatan Oliver Çavuş kan kaybından öldü. Parmağımın tetikte olduğunu varsayarak siperden kafamı kaldırıyorum. 5.56 olduğunu tahmin ettiğim Ermeni yapımı bir silahtan çıkan mermi şakağımı sıyırıyor. Yaşadığımı bilmen anlık olarak güzel gelse de panikleyip geri sipere kaçıyorum. Saat kaç bilmiyorum. Saatimi az önce kırdım. Ondan önce de bakmak aklıma gelmedi. Heyecanıma yenik düşmek beni kendimden nefret ettirdi. O kadar heyecanlandım ki midem sabah yediğim şaplı fasulyeyi kabul etmedi. Kustum. Nasıl geldiğimizi unuttuğum dağdaki yıkık dökük beton yığınına girdim. Artık her şey çok yakındı. Ölümü ilk kez hissetmiyordum ama ilk defa bu kadar anlamlı geliyordu. Tüm her şey bitmişti. Ölümüm tırnakları 15 yıldır pisliklerle dolu adamlar tarafından olacaktı. Silahıma namlusunu yukarı tutarak sarıldım. Dua etmiyordum. Evet, Tanrı'ya sesleniyordum ama kendisine beni yaratarak hata yaptığını haykırıyordum. Kafamı ateş etmek üzere son kez kaldırdım. Kaldırdığım andaki perpesktif zaman bozulmasını yazıyla hiçbir şekilde anlatamam. Fakat ilk yağmurun tüfeğime düşüp sağa ve sola yayılmasını gayet net bir şekilde izledim. Fark ettiğim şey ise yanı başımda açık bir kuyunun olmasıydı. Binadan çıktım. Ne kadar hızlı gittiğimi bilmiyordum ama herhangi bir ateş yoktu etrafımda. Çekilmiş olabilirlerdi ama bu çok safça bir düşünce olurdu. Kuyunun dibini görür görmez sessizce inmek için botlarımı ve kolumun dışındaki askeri tulumu sürterek indim. Bu sefer şanslıydım. Aslında başından beri şanslıydım. Tanrı benden o kadar rahatsızdı ki yarattığı hiçbir mekandaki hiçinci katta dahi beni istemiyordu. Kuyunun dibi kuruydu. Ama yağmur yağıyordu...

Yağmur yağdığından beri birkaç şey düşünüyorum. Su kaynağım var, sağanak yağma durumunda boğulabilirim, iki saattir mermi sesi duymuyorum. Şu anlık su konusunda herhangi bir endişem yoktu. Endişem teröristlerin beni oturduğum kuyuda beni bulmalarıydı. Ayak izim çamurun ıslaklığıyla daha da belirginleşmiş olmalıydı. Nabzımı kontrol ediyordum. Yağmurun sesi düşüncelerimi netleştiriyordu. Yarım saat sonra yağmurla karışık olan toprak ezilmelerini duydum. Nabzım artıyordu. Gerillalar sadece esir aradıklarında yürürler. Onlar da bilir yüksek teçhizatlı orduları vur, kaç, saklan tekniğiyle yok edemeyeceklerini. Kafamda binlerce düşünce vardı. Yaşayabilirdim yahut ölebilirdim. Türkçe ve Kürtçe cümleler duyuyordum. Türkçe konuşan adam sayıklıyordu. Kürtçe konuşan ise oldukça net cümleler kuruyordu. Biliyordum, esir arıyorlardı. Canlı kalmış herhangi bir organizmayı çiğ yiyebilirlerdi. Bugünlük esir almayı tercih ettikleri belliydi.

Ayak izlerimi görmüş olacaklar ki kuyuya seslendiler. Yaşamak istiyordum ve yağmur, kuyuya dolmaya başlamıştı. Urganı halka şekilde attılar. Belime doladım. Çekmeye başladılar. Işık her çekişlerinde daha da belirgin oluyordu. Sabahın sanırım ilk saatleriydi. Benim dışımda iki tane ABD'ye bağlı asker gördüm, görmemle birlikte pıhtılaşmış şakağıma dipçik darbesi almam bir oldu.

Uyandığımda engizisyon mahkemelerine çıkmış bir tutsak gibiydim. Etrafımda onlarca Kalaşnikoflu adam vardı. Tüm bunlara ek olarak bir direğe bağlanmış şekildeydim. Yanımda da bir asker dahil olmak üzere karşımda milim oynayamayacak vaziyette sabitlenmiş aynı koğuşta kalmış olduğum Yadigar vardı. Bilinci açıktı ve bana bakıyordu. Gözlerini net bir şekilde görüyordum. Tepkimi göstermek adına en öfkeli mimiklerimi sergiliyordum. Yadigar'ın solunda ise uzun palası olan bir terörist vardı. Kürtçe bir şeyler söylüyordu. Sonrasında Türkçe olarak ""şimdi sağ kolundan başlayarak tüm derisini yüzeceğim, evet tüm derisini."" Gerillalar arasındaki bu gelenek, Moğollardan günümüze kadar gelmişti. Sabitlenen tutsağı önce bir cenin gibi soyup sonrasında devamının daha kolay geleceğini bildikleri için sağ kolundan başlayıp suratındaki deriyi yüzmekle devam eden bir süreç başlardı. Süreç göz kapaklarından, tutsağın cinsel organlarına kadar devam ederdi. Bunu aşama aşama gördüm. Gözlerimi açma ihtiyacı duymadılar çünkü bu vahşete hayranlıkla bakıyordum. Kendilerince bir sebebi vardı tüm bunların. Ama umurumda değildi. Ben sadece şiddetin kaçınılmazlığına bakıyordum. Yandaki asker ise kusmuklar içerisinde kalmıştı. Sanırım bu bir testti ve ben kazandım. Önüme video kayıt cihazını koyarak demir bir sopa verdiler. Hayatta kalmam için yanımdaki Türk askerini öldürmem gerektiğini söylediler. Direttim. Çünkü gerek yoktu. Gerekli olan ama benim yaşamamdı. Bu şekilde ölmek istemiyordum. Kendimi bir sirk hayvanı gibi hissediyordum. Aşırı aşağılayıcıydı. En sonunda ensemde soğuk çeliği hissettim. Hissetmemle aynı bölükte olduğum askere öldüresiye vurmaya başladım. Bir, iki, üç diye devam etti. Saymayı 27. vuruşumdan sonra bıraktım ama devam ettim. Öldüğünden emin olmak için eğilip nabzına bakamazdım. O yüzden tüm gücümle vurmaya devam ettim. Ta ki etrafımdaki teröristlerin rahatsızlığını belli edene kadar. Tekrar soğuk çelik. Sopayı anında bıraktım. Sopanın ucunda bir urgan gibi sallanan zihnin yapı taşını gördüm. Video kayıt cihazı hepsini kayıt altına almıştı. Direncimi toplamak için dizlerim yere yıkıldı. On dakika sonra mermiler tüm teröristlerin beynini delip geçmeye başladı. Bir pusuyla yakalandım, bir baskınla kurtuldum.

Gariptir ki hala hayattayım. Hayattayım diyebiliyorum. Altı ay boyunca Nişancı Gözcüsü oldum. Dört ay operasyon çizelgesi yaptım, iki ay süreyle piyadelerin ve diğer üst rütblerin sıçtığı seyyar tuvalet depolarını temizledim. Bu temizleme işi dizel yakıtlarla oluyordu. Yakıyordum yani. Karıştırarak. İs vücudumun her yerine sirayet ettiğinde anlıyordum bok soluduğumu. Bir sene boyunca Irak'ta kaldım. Ülkemin bürokratları tarafından beslenen hiçbir haber ajansının, kurumların, meclisinin bundan haberi yoktu. Ben ve birkaç adam. Kimyasal Silahlardan etkilenmemek için pek çok medikal destek aldım. Bünyemi değiştirdi. Ardından bu silahlara yasaklar geldi. Ama kullanılmaya devam ettiler. Bunların hepsini gördüm. Tüm o Irak piyadeleri, başlarına ham petrol yağdığında zengin olduklarını sanıyorlardı. Ben ise kamuflajımla onları izliyordum. Her şey dikkatımdeydi. Dürbünümün yansıması dahil. Bu yüzden geceleri ben vardım. Onlar bunun farkında değildi. Ta ki aralarından sinir olduğum birkaç askeri öldürünceye dek. Ölü becermek için kaçamak yaptıklarında arkalarında ben vardım. Boğazlarını her kesişimde yaşayabileceklerini düşünerek yaralarını tutuyorlardı. Açıkçası komiğime gidiyordu. Bunları yazarken gülümsediğimi gayet fark ediyorum. Orada ben vardım ve hala yaşayabileceklerini düşünüyorlardı. Sonrasında gördüğüm görüntü beni hayrete düşürüyordu. Her birinin becerdiği cesetler yanmış cesetlerdi. O kadar büyük tutuşmuşlardı ki o cesetler gözleri yoktu. İskelet beceriyorlardı. Siyaha boyadığım bıçağımı aldım. Hiçbir akisin bana ulaşmasını istemiyordum. Akisin kendisi ben olacaktım. Onlar işerken, pislerken, becerirken, mastürbasyon yaparken ben onları öldürüyordum. Muhtelif yolları vardı bunun. Kimini boynunu deliyordum. Kiminin ağzını kapayıp boğazında nefes boşluğu bırakıyordum. Kiminin bağırsaklarını ortaya döküyordum. Ve açıkça söylemeliyim bundan zevk almak dışında düşündüğüm tek şey bunun gerekli olduğuydu. Amerikan Ordusu o dönem Irak'a girmediği için hiçbir politik ve diplomatik aptallıkla uğraşmadım. Bu benim sırrımdı. Nekro sevicilerin beni asmasını bekleyerek hayatımı sürdüremezdim.

Geriye kalan üç sene boyunca orta saflarda yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm, dağa çıktım, birkaç kez kurt öldürdüm. Ama hayatta kaldım. Ta ki adının birden fazla olduğunu bildiğim bir terör örgütü tarafından esir alınıncaya kadar. ""Tamam"" dedim. ""Bitti"" Tüm o maceralar. Öldürmek. Ölümü görmek. Yaşam sevgisine empoze olmak. ""Yeter"" dedim. İstediğiniz kadar öldürebilirsiniz beni. Ben öldürerek öldüm. Onlarca kez. Bazılarını fark etmedim bile. Sadece tetiğe baskıda bulundum. Ama ben hep birilerinin öldüğünü gördüm. Karşımda da, yanımda da. Hiç kimse kazanmıyordu. Herkes bir şeyler kaybediyordu. Kimi parmağını -soğuk ısırığından- kimi bacağımı, kimi dizini, kimi gözünü, kimi de penisini kaybediyordu. Kiminin de kafa derisinin kaybolmasının sebebi de bendim. Benim kaybettiğimse yaşama karşı bir duyarlılıktı. Artık duyarsızdım. O askeri -şimdi adını unuttum- öldürdüğümde her şeyi videoya almışlardı. Bizimkilerin taaruzundan ötürü kamera parçalanmıştı. Nitekim teknoloji işte hafıza kartını kurtarmayı başarmışlardı. Komutanlarım izleyip yanıma geldiklerinde. Her birinde farklı bir ruh hali, çehre ve jest vardı. Gördüğüm şeyi ülkemizin bölünmüşlüğüne verdim.

İçlerinden bazıları bana hak veriyor, kimi teselli ediyor, kimi dokumaya utanıyor, kimi de benden nefret ediyordu. Bu olayı tabi ki gizlediler. Hiçbir halk böyle bir şey görmek istemez. Hiçbir iktidar da göstermek. Özetle birkaç medikal test yaptırıp kurtuldum. Psikolojik destek de tavsiye ettiler ama ben biliyordum kafamdakini. Duyarsızlık.

Dört ya da beş yıl -emin değilim- boyunca yaptığım görevlerden ötürü ""Artık yeter asker"" dediler. Biriktirdiğim yüz elli bin dolarımı aldım. Şimdi Amerika yolundayım. Uçuş halindeyim.

Chris Ölümü Hatırladı
Happy'nin kulüp evinin önünde yaşadığı sıradan bir kavga üzerine iki tane çocuktan dava tehdidi gelmişti. Bu çocuklar gerçek anlamda çocuktular. Ne bir küçümseme ne de bir aşağılama vardı bu tanımda. Kinyas ve diğer kulüp üyeleri adına bu dava kulübe sıçrayabilir, polisin Paleto Bay'e daha çok ekip göndermesi söz konusu olabilir, Angels of Death adına soruşturma bahaneleri işin içine sokulabilirdi. Azınlık toplumlarla yaşayan haydutlar için bürokrasi bir ölümdür. Küçük tabakalarda yaşamalarının sebebi de bu yüzdendir. Chris, davadan vazgeçirme sürecinin meşakkatli olacağını düşünmüyordu. Konuşulacak, susmaları için para verilecekti. Eğer susarlarsa hiçbir problem olmayacak, susmazlarsa en dehşet verici suskunluk gerçekleşecekti. Para vermeyi denediler lakin çocukların hayata karşı olan acemiliği ve sahte farkındalıkları bu fırsatı tepmelerine neden oldu. İkinci deneme ise daha tehditkar ve daha anlayışsız olacaktı. İki adet sedan araçla alındılar ve tehdit edildiler. Kinyas ve diğerleri en güvenli oldukları mekana sürecek, aşağıdaki zindan benzeri izbe mekana götürüp ne kadar ciddi olduklarını fiziksel bir temasla belli edeceklerdi. Amaç hiçbir zaman öldürmek değildi. Chris de bunun pek tabi farkındaydı. Saul kolay lokmaydı. Hayatı boyunca korkan ve bir dönüm noktası yaşamadığı sürece hep öyle kalacak olanlardandı. Birkaç tehdit ve polisler geldikten sonra Taylor ile yalnız kalması zaten bir şeyleri yanlış yaptığını açıkça gösteriyordu. Ardından diğer kulüp üyeleriyle birlikte Connor izbe odanın vebasını içine çekme şerefine sahip oldu. Connor ise tam anlamıyla zekasını geriye sürmek üzere hayatını idame ettiren bir salaktı. Denilen hiçbir şeyi anlamıyor, kendini dünyanın merkezine sokuyor, her şeyini adeta bir kusma suretiyle gösteriyordu. Zayıftı ama bunun farkında değildi. Ölüme karşı da bir farkındalık sahibi değildi. Önüne tüm şanslar sunuldu ama hepsini kulübe ve kulübün ilkelerine hakaret ederek reddetti. Bu sırada Chris öfkeden kuduruyordu. Adının verdiği kini beyninde ve gözlerinin arkasında gezdiriyordu. Tabi ki bu kadar kudurmasının sebebi Happy idi. Chris o odada olmasaydı muhtemelen Connor'ın gözlerinin burun deliklerinin içinde nasıl göründüğüne dair bir deney yapacaktı. Nitekim Chris inandığı ilkelere yapılan bu hakareti kaldıramadı ve silahını çıkardığı gibi birkaç el Connor'un kafasına sıktı. Kardeşlerine güvendi ve oradan ayrıldı. Öldürmeyi tekrardan hatırladı, ne kadar kolay ve doyurucu olduğunu anımsadı.

Vuslat
Soğuk kumulların arasına ayağını daldırdı Chris. Emniyet namına taşıdığı tek öge yüreğiydi. Tecrübe ettiği tüm anıları hatırlama şansı verdi kendine. Hiçbir zaman geçmişinde tutsak kalmamıştı. Fakat bir hapse ihtiyacı olduğunu biliyordu. Zira içinde bulunduğu dünya bir mahpus olmaktan çıkıyordu. İçine girdiği miskinlikten ötürü dünya ile arasında bir bağ kalmamıştı. Öfkesini düşündü; seviştiği kadınların vücudunu süzüyordu. Ve her bir kadınının bedeninde merminin namluya girişini ve çıkışını duyuyordu. Ağlamak istediğini hissetti. Zira hislerini bilmiyordu. Bir an için kulübe neden girdiğini unuttu. Çünkü önemsediği hayatların canlı kalması için ilk önce onları unutması gerektiğini biliyordu. Ayaklarını kumların arasından çıkardıktan sonra botlarını giydi ve bağcıkları bağlarken bu sabah boğazında yaşam süren balgamı yere tükürdü. Dave’in sesini işitti ve yeleğini giydikten sonra kulüp evine gitti. Liberty City’nin soğuğu ona iyi gelmişti. Happy ile birlikte yudumladığı tekilaların berbat tatlarını dilinin ekşimin tarafında tekrar aldı. Kulüp evinin garajına girdiğinde Dave, siyaha bulanmış mavi bir bezle ellerini siliyordu ve hemen yanında motoru, Zeus duruyordu. Dave’in suratında yorgun fakat memnun bir ifade vardı. Tulumundan motorun anahtarını çıkardı ve Chris’e fırlattı. Church’ ün başlamasına daha iki saat vardı. Church’e 20 dakika kala kulüp evine vardı. Happy, Jack ve Jimmy ile bira tokuşturuyor ve Nicho ise pısırık bir çocuk gibi köşede bekliyordu. Chris , kulübün sahiplendiği kızlardan biri yanına çağırdı ve Nicho’nun yanına gönderdi. Nicho’nun işinin kısa süreceğini biliyordu fakat rahatlamaya ihtiyacı vardı. Zira önlerindeki birkaç hafta boyunca çalışacaklardı. Dirseğini bara yasladı ve barmen kızdan limonsuz bir Jager shot istedi. Shotı kafasına diker dikmez, boğazının yumuşak bir sıcaklığa kavuştuğunu hissetti ve kulüp evinin içindeki manzarayı izledi. W.A.S.P. çalıyordu. Sokaklara sis çökmüştü fakat burada… burada her şey netti. Barın içinde kendi mutluluğunu izliyordu. Vuslat, gerçekleşmişti. Kirli botlarından, yeleğindeki kandan, motorundaki silahtan, beli kıvrımlı orospulardan ve dostlarının dostluğundan zevk alıyordu. Terli bir alın ve gevşemiş mimiklerle Nicho geldi. Onun gelmesiyle beraber Lester Arnold, herkesi Church’e çağırdı."