Kompania Gryfa

Jak wcześniej wspomniano nie tak dawno Kompanię Gryfa oddelegowano do Kamecznicy, gdzie obecnie rezyduje. Na rynku w Arkonie widnieje pergamin jakoby Kompania prowadziła rekrutację w swe szeregi. Pewnikiem wyprawę jakąś szykuje Samn Dębowa Tarcza na rozkaz włądcy Perudy Carla Jednookiego.

Ognisko trzaskało, a swąd spalanego tłuszczu z pieczącego się na rożnie dzika rozchodził się po polanie, na której zatrzymała się na popas krasnoludzka Kompania Gryfa. Brodate sylwetki krzątały się w pośpiechu wokół obozowiska, przygotowując je na ewentuale niespodziewane nocne odwiedziny ze strony pobliskiej gęstwiny. Szczęk toporów rozległ się po lesie. Kilkanaście dorodnych drzew padło od krasnoludzkich toporów. Potężny wojownik stojący po środku obozu i wydający krótkie rzeczowe rozkazy to Samn, na jego plecach zdobiona rogami legendarna Żelazna Tarcza, której zawdzięcza swój przydomek, u pasa posrebrzany runiczny młot, wykuty w najgłębszych komnatach Perudy. Krasnolud wyraźnie wyróżnia się wzrostem, górując niemal o głowę nad pozostałymi pobratymcami. Postury potężnej, pozwalającej nosić ciężką zbroję, która tak snadnie wykonana została, że ruchów nie krępuje. Na szyi żelazny łańcuch ze złotym gryfem, symbolem kompanii. Jeszcze przed zapadającym szybko zmrokiem obóz prezentował się znakomicie. Namioty stały równymi rzędami tworząc regularny kwadrat, w środku którego stał największy namiot, należący do kapitana. Nad namiotem łopocze na lekkim wietrze chorągiew, na czarnym tle dumnie kroczący gryf.

– Na zdrowie bracia! – kilka drewnianych kufli zdobionych spreparowanymi goblinimi czaszkami uderzyło o siebie. Barczyści wojownicy rozsiedli się wygodnie wokół ognisk, nad obozem rozniósł się zapach mirskiego ziela, w którego paleniu lubują się perudzkie krasnoludy. Rogowe fajki z kunsztownymi rzeźbieniami to duma kompanii, rzemieślnicy z Gryfa bowiem słynni są ze swej zręczności w tym fachu. Na twarzach siedzących widać zmęczenie. Musieli przebyć naprawdę długą drogę, zacz wiadomo, że krasnoludy to niezwykle wytrzymała rasa, której wszelki znój i trud nie jest obcy. Zazwyczaj obozowisko kompanijne wygląda nieco inaczej. Miast typowych dla Perudzian śpiewów, odgłosów picia i jedzenia… Krasnoludy jeden po drugim udawały się na spoczynek, ogniska powoli dogasały, a nieliczne rozmowy dobiegały powoli kresu. Jedynie warta pozostała na nogach. Gdzieś w oddali pohukiwanie sowy i cichy szept wiatru ukoił noc.

Kuce przywiązane zarżały spłoszone niezidentyfikowanym zapachem zbliżającego się niebezpieczeństwa. Cichy alarm. Namioty połączone tajemnym systemem komunikacji błyskawicznie wybudziły się ze snu. Bezszelestnie wyciągane topory, miecze oraz tarcze. Zastępy krasnoludów tylko czekały na sygnał do walki. Ciemność choć oko wykol, a jakby tego było mało wiatr srogi się zerwał nagle niosąc ze sobą ciężkie burzowe krople. W oddali grom zapowiedział zbliżającą się burzę.

Przeciągły jęk wypuszczanej strzały. Dziki skowyt. Gdy ulewa ognistych strzał spadających na namokłe namioty nie przyniosła spodziewanego efektu. Gobliny! Zielona czereda wyłoniła się szeroką ławą z lasu nacierając na przednią straż. Krótki, donośny rozkaz: – Do boju! Formować szyk!  Z namiotów wybiegły zastępy krasnoludów, które natychmiast utworzyły zwartą formację w kształcie czworoboku. W ścianę tarcz wbiły się dziesiątki strzał. Kilku brodaczy padło na błotnistą ziemię. Z każdej strony wybiegało coraz więcej zielonoskórych dzikusów odzianych w lekkie zbroje i uzbrojonych w krótkie miecze, tarcze oraz rogowe łuki. Formacja Gryfa zafalowała od zachodu uginając się pod naporem wroga. Samn z przeciwległej strony ruszył z Hjulem Posępnikiem i Jarem Czaszkołamcem na pomoc. Tych trzech siało zniszczenie. Hjul z szaleństwem w oczach swym dwuręcznym młotem przebijał się rozstrzaskując kolejne czaszki. Błoto zmieszane z posoką coraz bardziej utrudniało walkę zarówno jednej, jak i drugiej strony. Czaszkołamiec z dzikim śmiechem rozdeptał kolejną krtań goblińskiego ścierwa. Zielonoskórym przewodziła wyróźniająca się postać, rudowłosy goblin z domieszką jakiejś innej krwi najwyraźniej, bo posturą górował na pobratymcami. Rudy Bor, bo tak zwały go gobliny w walce niezrównany już kilku krasnoludów padło ciężko ranionych spod jego topora. W jego kierunku przebijał się właśnie Samn, w jego tarczy tkwiło już kilkanaście złamanych strzał, a z rozcięcia na czole mocno broczyła purpurowa krew, rana niegroźna, ale przeszkadzająca w walce widać, bo Samn raz za razem klął szpetnie przecierając oczy od zalewającej posoki. Runy na młocie lekko pobłyskiwały przy każdym uderzeniu. Zasłona, kontra, uderzenie z góry. Hełm goblina pękł na pół z głośnym trzaskiem, a goblin ugiął się na kolanach z oczyma nieprzytomnymi. Kolejny cios od dołu wyrwał czaszkę z korpusu i uniósł ją wysoko do góry. Przewaga liczebna szybko topniała. Żelazna dyscyplina i doświadczenie krasnoludów brało górę nad dzikimi i nieskordynoowanymi atakami dzikiej hordy. Mimo strat własnych parli nieustępliwie do przodu odpychając wroga już na linię kniei.

– Walcz zielona gnido! – nad jękiem konających i szczękiem oręża wyraźnie usłyszeć dało się wyzwanie rzucone przywódcy goblinów. Zarówno jedna, jak i druga strona miejsca na polu bitwy ustąpiły, tak aby dwóch przywódców miało nieco wolnej przestrzeni, pośród pogłębiającego się błota, wijących się ciał i lejącego coraz mocniej deszczu. Z przeciwległych zastępów poleciały wybredne wyzwiska, któryś z krasnoludów rzucił odciętym łbem. Krasnolud rozpoczął z wolna krążyć wokół Rudego Bora. Ten, widać nie po raz pierwszy toczył tego rodzaju pojedynek. Szczerząc kły splunął Samnowi pod nogi i rzucił się nań wykonując ekwilibrystyczny piruet zakończony cięciem… prosto w tarczę. Mocne odepchnięcie, goblinem aż zarzuciło. Zamach krasnoludzkiego młota, powietrze jeno przecięte na próżno ze świstem, goblin popisał się bowiem niebywałem refleksem, nurkując pod młotem, spróbował pchnięcia od dołu. Znów zasłona tarczą, znad której niemal natychmiast padło kolejne uderzenie, tym razem trafienie. Kolczuga goblina głucho zamortyzowała uderzenie, a ten aż ugiął się pod naporem. Z lewej ręki bezwładnie opadłej wzdłuż tułowia wysunął się długi kirys. Jedynie topór w prawej stanowił teraz oręż goblina. Z zastępów krasnoludzkich dobiegł głośny, triumfalny zew. Samn zasypywał teraz goblina gradem ciosów, na które ten z rzadka odpowiadał krótkimi ciosami, lądującymi na tarczę. Gobliny coraz głośniej wyły z rozpaczy. Przewaga Samna była ogromna, chyba jedynie szczęściem wielkim Borowi udawało się uniknąć śmiertelnego ciosu, kończącego ten nierówny pojedynek. Przyparty goblin do jednego z młodych dębów na skraju lasu wiedział, że koniec jest bliski. Samn wykonał potężny skok, odbijając się z jednego z ciał. Z gardel zielonoskórych dziki skowyt. Bach! Na Peruna! Młot uderzył miast w goblina w drzewo, niemal je przewracając i rozorywując w nim wielką bruzdę. Rudy czerep mignął w pobliskich krzakach i zniknął w ciemności. Niemal natychmiast w jego ślady udały się wszystkie pozostałe przy życiu gobliny. Samn wstrzymał ręką swoich pobratymców przed daremnym pościgiem. Straty mogły być znaczne, a pogoń w ciemności to zbyt ryzykowne przedsięwzięcie. Mieli wszak inny cel. Gobliny mają srogą lekcję pokory. Mocno przetrzebione następnym razem dziesięciokroć się zastanowią nim podejmą się ataku na krasnoludów dzierżących chorągiew Gryfa.

– Rannych zanieść do namiotu kapitana – rzucił rozkaz Julim, kapłan kompanii. Będzie miał tej nocy sporo pracy. Braci do pozszywania dziesiątki.

– Zliczyć martwych. Naszych i ich. – chorąży Zachariasz ze swym oddziałem zaczęli rozdzielać splątane ciała rzucając goblinie truchło na rosnącą z każdą minutą stertę. Wiatr wzmagał się, a burza nabierała jeno na sile. Błyski rozświetłały co rusz mroczne, fioletowo czarne, ciężkie, burzowe chmury.

– Czterdziestu rannych lekko, piętnastu ciężko. Dwudziestu braci do Perudy nie wróci. – w namiocie kapitana, Hjul z jak zawsze posępną miną wyliczał, niemal harcząc ze wściekłości.

– Ścierwo spalić. – Samn pokiwał głową ciężko wzdychając. Z rany na czole jeszcze ciurkiem leciała krew. Deszcz nie pozwolił zasklepić się ranie.

– Ciała braci do namiotu Czaszkołamca. Jaro… dobra robota… Twój oddział idzie na wartę. – Samn poklepał dzielnego Czaszkołamca, który odznaczył się w boju odwagą. U jego pasa znów przybędzie skalpów.

– Jak burza przejdzie,  o świcie kurhany i modły odprawić trzeba Julim. – kompanijny konował jeno głową pokiwał zszywając kolejną ranę na ramieniu jednego z krasnoludów. W namiocie unosił się zapach medykamentów, mikstur i wina, podawanego sobie ukradkiem przez brodaczy. Julim przymykał oczy i kręcił głową z politowaniem. Wiedział, że wino po tak ciężkim boju to czasem lepsze ukojenie niż jakiekolwiek lekarstwo.

—–

Późne południe. Od rana samego słońce mocniej grzało. Po nocnej ulewie śladu już nie ma. Nad polaną rozpościerają się ciężkie chmury czarnego dymu z płonącego stosu goblinich ciał.  Na uroczej polanie pozostały już jedynie usypane pospiesznie kurhany, z powbijanymi weń mieczami i toporami, na których Julim przywiązał pachnące zioła: lawendę, mirę, dziesięciornik i mandragorę. Aby duchom braci spokój zapewnić, modły o świcie już odprawiono. Do Nawii trafili za szybko. Krasnoludzkie tabory z rannymi, ciężkim sprzętem ruszyły z wolna, pozostawiając pole bitwy za sobą. Miarowy krok i srogie twarze krasnoludów. Ktoś rozpoczął pieśń: o wojnie, o walce, krwi, cierpieniu i honorze. Smutna, ale podniosła to pieśń, autorstwa pewnie Posępnika.