SVR: Naar het zuiden (5)

<-- Hoofdstuk 4 ✴ Hoofdstuk 6 -->
Vampiers lopen tegen heel wat problemen aan met wandelen. Niet alleen moest ik me voortdurend insmeren met zonnebrandcrème factor 500 – dat bestaat, Godzijdank – maar ook werden mijn spieren al broos na een paar uur. Gelukkig had ik goede wandelschoenen en ondersteunende kleding, maar dat kon niet alle pijn wegnemen.

Rosalynn had het ook moeilijk. Ze was gewoon nog klein en het tempo van de groep lag telkens te hoog. Toch bleef ze rondlopen met een glimlach om haar mond gekruld.

‘Laten we even pauzeren’, besloot Lumina na een paar uur. Ik liet me dankbaar ineen zinken. Hoeveel kilometer zouden we hebben gelopen? Ik gokte een stuk of vijftien, maar mijn benen voelden aan alsof ik de hele reis al erop had zitten.

‘Hoe gaan we dit ooit drie maanden volhouden?’ bromde Hawk chagrijnig.

Ik kreeg een ingeving. ‘Niemand zei dat we moesten lopen… we kunnen ook de trein pakken. Als we onze ware identiteiten goed verbergen, moet dat mogelijk zijn.’

‘Dat kost geld’, wees Lumina me terecht. ‘Ik heb wel wat bij me, maar we moeten er zuinig mee zijn.’

‘We kunnen een baantje nemen.’ Ik werd steeds overtuigder van mijn plan. Drie maanden gingen we toch niet lopen? Dat zouden we niet overleven. ‘Iets van vakkenvullen ofzo. Dat doen mensen… het moet niet moeilijk zijn.’

De demonenprinses grimaste. ‘En hoe denk jij aan een baantje te komen? We hebben niet eens een huis, Ferox. Denk je dat mensen ons zouden vertrouwen?’

‘Je hebt gelijk, maar we moeten iets’, viel Hawk haar in de rede. ‘Hoeveel geld heb je bij je?’

Lumina ontweek de blik van de engel.

‘Hoeveel geld?’ herhaalde Hawk, dringender nu. ‘Ik heb driehonderd dollar, maar dat zal niet voldoende zijn. Jij hebt vast genoeg bij te dragen, *vrouwe Lumina*.’ Hij quootte Christoph en Lumina leek daar niet erg blij mee. Ze balde haar vuisten en even meende ik dat haar ogen feller oplichtten. Als ik iets had geleerd van de lessen van meester Philius, was dat dat je demonen nooit kwaad moest maken.

‘Tienduizend’, antwoordde Nathaniël snel, voordat de situatie uit de hand kon lopen. ‘Lumina en ik hebben tienduizend dollar gekregen van onze ouders.’

Hawks mond viel open. Ik wist zeker dat hij met zijn ogen knipperde, ook al kon ik het niet zien door de zonnebril. ‘Tienduizend?!’ riep hij uit. ‘Dat is voorlopig meer dan genoeg voor een paar treinkaartjes!’

‘Ja, maar het is mijn geld’, sneerde Lumina. ‘Ik bepaal waaraan we het uitgeven.’

De engelenjongen snoof ontevreden. Ook Gladys fronste, terwijl Nathaniël niet duidelijk emoties liet zien. Ik wist niet of hij het eens was met zijn zus of dat hij wel geld wilde besteden aan een treinreis.

‘Jongens, laten we geen ruzie maken’, piepte Rosalynn gestrest.

Eindelijk leken Hawk en Lumina zich te ontspannen. ‘Ze heeft gelijk’, zei Lumina vlak. ‘Ik vind het prima om wat geld opzij te leggen voor de trein, maar dat kunnen we niet elke dag doen. Misschien is het verstandig om met de trein grote afstanden af te leggen en dan lopend van station naar station te gaan.’

‘Eens’, zei ik. De rest volgde met gespannen knikjes.

Lumina pakte haar telefoon erbij en tikte wat in. Ondertussen bekeek ik de omgeving; we bevonden ons in hetzelfde bos als waar we waren begonnen, dichtbij een grote weg. Ook waren we al langs een dorpje gekomen. Af en toe leek de natuur hier zo ongerept als in de Middeleeuwen, maar we waren wel degelijk in de bewoonde wereld, en de sporen van de mensheid waren overal aanwezig.

‘Hier’, wees Lumina aan op het beeldscherm. ‘Het dichtstbijzijnde treinstation is tien kilometer verderop, dus nog twee uur lopen. Ik kreunde. Over twee uur was het al avond en tegen de tijd dat we uit de trein stapten, zou de nacht al zijn gevallen. Dat was het laatste waar ik zin in had.

We begonnen weer te wandelen. Ik voelde me alsof mijn voeten zojuist door een doornstruik waren gehaald, zoveel kleine prikjes teisterden mijn voetzolen. Bij elke stap verspreidden mijn enkels een kloppende pijn, om nog maar niet te praten over de zware rugzak die ik met me mee moest zeulen. Gladys was de enige die nergens last van leek te hebben. ‘Wandel je vaak?’ vroeg ik om erachter te komen hoe ze aan die vastberaden, regelmatige wandelpas was gekomen.

‘Ja’, antwoordde het meisje. ‘Wij weerwolven zijn constant in beweging.’

Ik grijnsde. ‘Grappig. Bij ons is het juist omgekeerd… als het aan mijn ouders lag, zou ik de hele dag binnen zitten. Daarom ging ik ’s nachts altijd naar buiten.’

Gladys keek me verbaasd aan. ‘Was dat niet saai daar, dan?’

‘Afschuwelijk saai’, gaf ik toe. ‘Ik ben blij dat ze me voor dit project hebben opgegeven. Al hebben mijn spieren er nu alweer spijt van.’

Eindelijk begon ik me wat meer ontspannen te voelen in de groep. Misschien moest ik Lumina en Hawk voorlopig gewoon negeren, want de rest leek me veel aardiger en meer mijn type. Zeker Gladys voelde aan als iemand waarmee ik goede gesprekken kon voeren.

‘Waar woon je eigenlijk?’ vroeg ik.

Gladys stak haar handen in haar jaszakken. ‘We hebben wel een vaste woonplaats, maar reizen ook veel rond. De helft van het jaar ben ik onderweg. Mijn ouders zijn nou eenmaal impulsief; een paar maanden geleden kondigden ze opeens aan dat we naar Alaska gingen verhuizen, dus daar hebben we de afgelopen tijd gewoond. Nu zijn we weer terug bij ons echte huis, maar we blijven er nooit lang.’

‘Waarom niet?’

Het weerwolvenmeisje haalde haar schouders op. ‘We… hebben het niet zo op de Noord-Amerikaanse roedel. Ons gezin heeft inmiddels zoveel vijanden gemaakt dat we er niet meer veilig zijn.’

Meer informatie gaf ze niet en wilde ze duidelijk ook niet geven. Ik kon me in ieder geval iets meer inbeelden over hoe het leven van de weerwolven eruit zag.

Het leek me veel ruwer en moeilijker dan het leven dat ik tot nu toe had geleid. Toch klonk het niet slechter… ik bedoel, het was in ieder geval afwisselend. Waarschijnlijk kon ik het nooit volhouden om zoveel te reizen en altijd op je hoede te zijn, maar ik had me ook niet als een normale vampier kunnen gedragen. Misschien paste ik gewoon niet zo snel in hokjes.

Gladys was stil. Hoe ging ik ooit nog tien kilometer overleven als ik geen gesprek op gang kon houden?

Gelukkig was Rosalynn daar om me uit de brand te helpen. ‘Kijk! Een roos!’

Ze rende naar de rand van het bospad, waar een mooie, roze roos oprees uit het lange gras. ‘Pas op!’ riep Lumina haar nog twijfelachtig na, maar het meisje leek niet te luisteren. Ze hurkte neer langs de fleurige bloem. De roos op haar rug was inmiddels opgeborgen onder haar kleding, uit angst dat mensen het zouden zien. Ik meende het ding onder de rug van haar salopette vrolijk te zien bewegen, alsof het reageerde op zijn miniatuur-soortgenoot.

‘Kijk hoe mooi die is!’ zei Rosalynn bewonderend. ‘Hij staat hier zo eenzaam. Zal ik hem ergens anders planten, zodat hij bij andere bloemen kan zijn?’

Hawk snoof. ‘Planten hebben geen *gevoelens*.’

‘Heus wel!’ Rosalynn keek hem koppig aan. ‘Jullie engelen zijn ook zo wereldvreemd, haha.’

De mond van de engelenjongen verstrakte. Het was dat zijn ogen niet te zien waren, anders was ik zeker dat zijn blik me vermoord zou hebben. Rosalynn had Hawks emoties duidelijk niet door en groef de roos voorzichtig uit de aarde.

Ik kon mijn triomf nauwelijks verbergen toen ik zag hoe Hawk wanhopig zijn hoofd naar achteren gooide, maar Rosalynn verder met rust liet.

<-- Hoofdstuk 4 ✴ Hoofdstuk 6 -->