NGOS: Akt I - Upadły Cesarz

## Odcinki

Minęło kilka tygodni od zakończenia wojny między Neathią a Gundalią, obie planety zdołały częściowo stanąć na nogi a Młodzi Wojownicy wrócili na ziemię. Pozostawiając obie planety wolne od wojen czy zbędnej agresji nikt nie miał podstaw sądzić że coś się wydarzy. Żywioł złączył się z Dragonoidem Drago, Zgromadzenie Dwunastu upadło, Cesarz Barodius zginą przez swą chciwość, Eve przekazała swoje moce Tytanium Dragonoidowi i następnie sama odeszła. I tak zapanował pokój, lecz na pewno zło odeszło z tych światów? Abeloth zaszyła się w ciemnościach a Smoczy Cesarz po przegranej bitwie przepadł dźgnięty Mieczem Aresa. Smok Zniszczenia L-Drago utracił wszelką moc i przepadł w czeluściach Gundaliańkich Ciemnościach wraz z swoim wojownikiem i całą Mroczną Energią.

- Cała moja eneria... Moja Mroczna Energia przepadła, wszystko... zniknęło - Mówiła sama do siebie Abeloth odpowiadając echem w głąb ciemności - Człowiek nie zdołał wygrać z jej pomocy, nie powinien nawet się stawiać. Przestał się słuchać, bunt, zdrada... pozostało tylko, słuchać wyroczni. Ze zniszczenia narodził się spokój, a z spokoju, zrodzi się zagłada... Smok Zniszczenia był tylko kluczem do bramy, teraz nadejdzie cierpienie... Gniew... Zniszczenie... Z mojego popiołu obróci się w życie... A Czarne Słońce przyniesie swój świt... Moja śmiertelność zbudzi jedynego Boga Zni.. Zni... ahr... hrr

Abeloth nie zdołała wypowiedzieć ani słowa kiedy jej gardło spowiła czarna krew zalewająca jej ciało. Poczuła się sparaliżowana i zamurowana czując pierwszy raz ból w postaci śmiertelnej. Resztkami sił zdołała spojrzeć w dół dostrzegając kraniec ostrza Angainora wychodzący z jej ciała. Ledwie zdołała odwrócić wzrok za siebie aby dostrzec sprawcę jednak widok oprawcy wywołał w niej większy strach.

- Þú ert lifandi - Wypowiedziała z przerażeniem plując na przemian czarną krwią. Nie była w stanie się bronić czy nawet ratować a nawet drgnąć. Ostrze w jej ciele zostało wbite głębiej a następnie przeciągnięte wzdłuż jej ciała, zanim zdołała się ugiąć kiedy Angainor zmienił swoje położenie a jego ostrze spotkało się z jej szyją oddzielając głowę od reszty ciała.
Gundaliańska Bogini Śmierci, została pozbawiona mocy i zamordowana, odejście drugiego prekursora uczyniło pobliskie światy Bakuganów wolne od ich stwórców. Jednak jej śmierć był pierwszym zwiastunem prawdziwej zagłady.

Ostrze zabrudzone czarną krwią schowało się zpowrotem w Angainorze, a jego właściciel upadł na kolana przed przeklętym ścierwrem który był odpowiedzialny za cały los jaki wyszedł mu na przeciw.

- Ehh...ehh... hym... Odebrałaś.... mi wszystko... co miałem... Po tym wszystkim nie pozwoliłbym ci żyć dalej... A twoje Czarne Słońce, nigdy nie wzejdzie - Powiedział Ryuga nadal wypuszczając z swojego ciała resztę mrocznej mocy w spostaci czarnego dymu, wyzwalając się od jego wpływu. Jednak to był dopiero początek przeszkód, L-Drago mimo iż był w formie kulistej, nosił liczne rany i zadrapania. Bakugan nie powrócił do normalnej formy, nie ruszał się, ani nawet nie przemawiał do swojego wojownika. Tylko cisza, Diabolical L-Drago, Smok Zniszczenia padł, zginą w bitwie o Mroczną Energię. Abeloth nie była już w stanie zwrócić mu życia a Ryudze pozostało jedno. Wrócić na Neathie i błagać świętą kulę o wskrzeszenie L-Drago. Sama podróż na Neathie nie mogła wydawać się cieżka, jednak bez L-Drago, czas Ryugi został ograniczony. Pozostało mu tyle czasu ile miał sił, a przed nim długa droga aby wydostać się z Ciemności, przedostać się z Gundalii na Neathię i dostać się do Świętego Sanktuarium niezauważenie. Czała droga, okazała się trudniejsza i dłuższa niż mógł to przewidzeć, sama tułaczka przez najdalsze krańce Ciemności zajeły sporo czasu jednak po dojściu do samych wrót opuszczenie tego więzienia nie stanowiło problemu. Cieżej było przedostać z Gundalii do Neathii, bez L-Drago, czy Dark Phoenix podróże między światami były niemal niemożliwe. Ostatnim, a zarazem jedynym wyjściem było przedostać się do hangarów, dopiero z tam tąd za pomocą statków Gundalian mógł się przedostać na Neathię. Użycie formy Gundalianina było niemal obowiązkowe, jednak dalej musiał pozostać w ukryciu. Morderca wielu istnień, uznany za zmarłego jako człowiek z daleka rzucałby się w oczy, jako Gundalianin miał większe szanse. Omijając strażników i zasłaniając twarz w bardziej zaludnionych miejscach zdołał przedostać się pod same hangary. Tam narodził się kolejny problem, jedyny statek jaki był, należał do Nurzaka. Dostanie się do jedynego obiektu umożliwiającego przedostanie się na Neathię było nadwyraz ciężkie. Jednak zdobycie zbroi należącej do Gundaliańskich żołnierzy nie okazało się ciężkie. Dzięki przebraniu, i znajomości rozkazów miał szanse dostać się na statek. Mimo starań nie odrazu, podając cudzy numer legitymując nie został zidentyfikowany, ale został przydzielony do innych prac na jego szczęście przy samych lądowiskach. Po odbyciu kilku patrolów, zdołał wykraść numer innego żołnierza mającego stać na warcie, niestety nie był jedynym. Odczekując kilka godzin warty udał że coś słyszał, po długim czasie stania w ciszy przesłyszenie nie zdawało się podejrzane jednak został wysłany na statek z innym z żołnierzy. Obaj przeszli przez statek sprawdzając każdy zakamarek, przechodząc przez pojedyńcze pokłady doszli do teleportu. Ryuga bez wachania podszedł pod sam teleport jednak został zatrzymany przez strażnika.

- Ani kroku dalej! - Krzykną strażnik trzymając włócznię w stronę Ryugi obserwując jego ruchy. - Widzę co kombinujesz, ściągaj hełm, już. To rozkaz

- Spokojnie... - Odpowiedział Ryuga lekko unosząc ręce i odwracając się w jego stronę. - Nie potrzeba tu więcej problemów~

- Ściągaj hełm, zostajesz zatrzymany pod podejrzenie o bezpodstawne wykorzystanie teleportu - Zacisną dłonie na włóczni obserwując bacznie Ryugę. - Hełm, pokaż twarz. I nie próbuj żadnych sztuczek, jestem uzbrojony, ty nie.

- Czyli mam przewagę - Natychmiast złapał za hełm i podczas ściągania od razu rzucił nim w stronę strażnika. Tuż po rzucie chwycił za kraniec włóczni uniemożliwiając mu bezproblemowe posługiwanie się nią. Nie minęła chwila a został rozpoznany, strażnik zaniemówił i opuścił gardę co wykorzystał odrzucając włócznie za siebie wyrywając ją z jego rąk. - Spocznij żołnierzu

- To.. to to... to ty?! Ale... nie, ty jesteś przecież martwy? STRAŻE, WSPARCIE! - Wykrzyczał przerażony.

- W duchy nie wierzysz? - Nie czekając na wsparcie kopną strażnika wykopując go z pomieszczenia. Podbiegł po włócznie i wbił ją w skaner przy wejściu blokując przejście uniemożliwiając przedostanie się straży. Okazuje się że nie na długo ale zdołał ustawić teleport na Neathie i dopiero w chwili przenoszenia się został rozpoznany przez większe grono Gundalian.

Ryuga znalazł się pośrodku Neathiańskiego lasu, z daleka widział pałac Neathian wiedząc już gdzie musi się udać. Najcięższe za nim, przed Ryugą pozostał tylko "spacerek" do stolicy Neathii i dostać się do samego Sanktuarium. Przechodząc przez las na własne oczy widział co pozostawiła wojna, a co pozostawił on sam używając mrocznej energii. Ciemność pozostała na Neathii i nie spowił jej wycięcie zarażonych drzew czy spopielenie terenu. Mroczna Energia pozostawia ciemność, jest jak choroba. Zaczyna się miejscami i wydaje się niegroźna, swoją mocą kusi potęgą ale zbiera nędzne żniwo. Tylko śmierć i zatracenie a im bardziej się zbliżał do miasta tym więcej widział spustoszonego świata przez samego siebie. Nagle zaskoczenie, mury Neathii były całe, odbudowali je całe. Jednak bramy pozostawały puste, każda brama, każda fortyfikacja przy granicach osłon. Wszystko było, opuszczone. Neathia zakończyła wojnę więc nie miała powodów do obaw. Granice miasta posiadały straż, ale byli to pojedynczy rycerze zamkowi. Stanowili bardziej ozdobę niż ochronę, chociaż teraz byli bezpieczni, pozostało tylko ich wyminąć. Na Neathi forma ludzka okazała się bardziej pożyteczna, w końcu, zwykłą skórę łatwiej ukryć w cieniu niż Gundaliańską twarz. Przechodząc przez ciemniejsze uliczki rzucał się widok przy rozwidleniach, na twarzach Neathian było widać spokój, nic im już nie groziło. Szkoda by było to zepsuć ujawnić się i tutaj. Udało mu się przejść niezauważenie przez miasto i dostać się pod samo sanktuarium, dziura w ścianie oznaczała, że Dragonoid Collosus nie powrócił, koniec wojny musiał mieć liczne straty, a mimo to kolejne wejście pozbawione straży. Wchodząc do sanktuarium miną korytarze dochodząc do zalanej części drogi będącą jedynym przejściem dalej.

*"Tylko ktoś o czystym sercu może przejść dalej"*

Mimo to postanowił zrobić pierwszy krok, wielkie było zdziwienie Ryugi kiedy tym razem utrzymał się na tafli wody. Najwidoczniej pozbycie się mrocznej energii, oraz śmierć L-Drago wyzbyły mrok z jego serca. Idąc wzdłuż przejścia dostrzegł światło w tunelu świadczące o kresie jego podróży. Wchodząc do centrum sanktuarium zaniemówił na widok jaki go zastał.

- Ale... Święta kula... Eve... nie... Nie to nie może...- Ryuga nie był w stanie wypowiedzieć pełnego zdania kiedy okazało się że cała droga, na marne. - Niemożliwe...

Święta Kula zniknęła a sama Eve odeszła, ostatnia deska nadziei przepadła. Wyczerpany drogą jak i niemal pogodzony z losem upadł na kolana nie wierząc w to co zastał. Słysząc nadchodzące kroki nie zamierzał już dalej walczyć i pozostał w miejscu. Nie minęło kilka sekund a już został otoczony przez uzbrojonych Rycerzy Zamkowych słysząc od każdego że ma się nie ruszać, że zapłaci za wszystko. Dopiero następne żeńskie słowa wybudziły go z transu porażki.

- "Jeszcze ci się nie śniło co jest możliwe"... pamiętasz te słowa? - Powiedziała Księżniczka Fabia przychodząc w Neathiańskiej formie wprowadzając chłopaka w szok i niedowieżanie. - Nie sądziłam że żyjesz, ani tym bardziej że odważysz się tu wrócić. Zanim cię zabiorą, po co wróciłeś?

Ryuga nie odezwał się ani słowem, powoli wysuną lewą rękę przed siebie widząc zaniepokojenie u rycerzy. Angainor otworzył się a przy lekkim skręceniu ręki wypadł z niego L-Drago. Jego forma kulista była szarawa, niemal w barwie kamienia, cała w rysach i pęknięciach. Każdy wiedział co to oznacza, nawet część rycerzy lekko opuściło broń wiedząc że Ryuga nie stanowi już takiego zagrożenia jak kiedyś.

- Zabrać go - Powiedziała Fabia.

Rycerze nie licząc na współpracę złapali chłopaka za ramiona częściowo mu je wykręcając. unieśli go aby wstał i skierowali spowrotem, aby wyprowadzić go z sanktuarium. L-Drago zlał się z podłożem jednak zamiast go pozostawić wzięła go Neathiańska Księżniczka odchodząc z drugą grupą rycerzy. Ryuga trafił do lochów gdzie został zamknięty a wieść o tym że żyje została utrzymana wyłącznie między koroną Neathii a władzą Gunndalii.