Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek XI- Pojawia się problem

To właśnie przed tym ostrzegała mnie mama. Kiedy tylko weszliśmy do sali ćwiczeń pojawili się w niej złoczyńcy. Była ich cała masa. Wyszli znikąd. Eraser Head kazał 13 zabrać uczniów w bezpieczne miejsce.

-Aizawa-san. Twoja moc świetnie noże zgrać się z moim stylem walki.

-Co sugerujesz Szatan?

-Zaatakuje ich. Dzięki zdolności w oczach mogę wyczuć skąd zaatakują. Ty zablokujesz ich moce a ja będę walczyć.

-Zgoda.

Skoczyłem do centrum gdzie było ich najwięcej. Zanim wylądowałem pojawiła się dziura czasoprzestrzenna. Zanim całkowicie w nią wpadłem usłyszałem głos.

-Dla ciebie mam lepszego przeciwnika.

Wylądowałem na jakimś pustkowiu. To nie była sala ćwiczeń.

-Chepri. Przyślij mi tu drony. Sasoriego, Anubisa i Cyan Pile.

-Ojoj. Prosiłem Kurogiri o jakaś fajną miejscówkę a wysłał mnie na jakieś zadupie.

Przede mną stał facet wyglądający jak Mewtwo w zbroi. Perfidnie od razu mi się z nim skojarzył.

-Coś ty za jeden?

-Jestem kimś kogo powinieneś poznać.

Wyciągnąłem miecz. Chciałem zadać mu cięcie z góry ale zablokował to swoją żelazną rękawicą. Następnie odepchnął mnie jakaś falą uderzeniową. Posłałem w jego stronę rakiety. Również brak efektów. Osłonił się polem siłowym. Spróbowałem ataku pięścią. Odpaliłem Afterburnery. Oczy piekieł sprawiły że widziałem świat w spowolnieniu. Nie mogłem pozwolić żeby goła pięść uderzyła w to pole. 10 cm., 5 cm, 2... błysk. Ze zgięć palców wysunęły się Afterburnery. O mały włos. To pole mnie wkurzało. Za Chiny ludowe nie mogłem go uderzyć. Gdzie był Eraser Head jak go potrzebowałem?

-Więc to ty jesteś tym dzieciakiem którego Triplet uczynił swoim zastępcą?

-Tak. Jestem Szatan. Jako że wyznaję zasadę przedstawiania się nawzajem zdradź mi swój przydomek.

-Nie domyślasz się? Raven Scyth ci nie mówiła?

Niemożliwe. On....

-Tatuś cię odwiedził William.

Z klatki piersiowej wysunęły się działa. Ogień dosłownie wylał się na Braina.

-To się nazywa gorące powitanie.

Suchar idealny do sytuacji ale nie zmienia to faktu że miałem przerąbane. Nie szło jak go uderzyć. Szukałem luki. Kiedy ogień zlazł z przeciwnika zauważyłem czułki. Czułki w hełmie drgały podczas wytwarzania pola.

-Teraz moja kolej.

Brain wypuścił z ręki kule pola siłowego. Przeskoczyłem nad kulą. Z pleców rozłożyło się szare działo. Zdjąłem czułki usuwając jego zakichane pole.

-No proszę. Silny zupełnie jak matka.

Ruszyłem do ataku. Wzmacniałem siłę ataków Afterburnerami.

-Dlaczego? Dlaczego musiałeś rozbić rodzinę?

-Ja? To twoja matka nie podziela mojej wizji. Popatrz tylko. Chaos szerzy się przez walkę bohaterów i złoczyńców. Postanowiłem że stworzę istotę doskonałą która zniszczy świat i go odbuduje od nowa.

Ponownie użyłem miotaczy ognia. Zasłonił się żelaznymi rękawicami po czym wypuścił z nich noże. Odparłem atak mieczem.

-Zamiast tworzyć idealną istotę może stwórz idealnego bohatera który zniszczy zło.

-Żartujesz? Człowiek nie wytrzyma takiej mocy. Po za tym.....

Z rękawic wyleciały jakieś czarne żuki.

-.... stworzenia są dużo lepsze niż twoje roboty.

Żuki przylepiły się do całego mojego ciała. Odgoniłem je afterburnerami. Brain podleciał do mnie fundując mi solidnego kopniaka. Coś chrupnęło w moim wnętrzu. Poleciałem jakieś 30 metrów w dal.

Brain śmiał się wniebogłosy.

-Chyba wszczepiłem sobie za dużo siły.

On całkowicie nie był człowiekiem. Był dla mnie zbyt silny.

-Mylisz się Brain.

-Co?

-Ludzie są w stanie znieść wiele trudu i przeboleć każdy ból w drodze do celu.

Midoriya był kimś takim. To on mnie nauczył że można osiągnąć wszystko pod warunkiem że wierzy się w marzenia i ciężko się pracuje aby osiągnąć cel.

-Co proszę? Popatrz na mnie. Walka na dobre się nie rozkręciła a ty już leżysz. Bestia w którą się zmieniłem jest lepsza niż człowiek jakim pozostałeś. Nigdy nie będziesz idealny.

-Chepri. Dawaj je wszystkie.

-Co proszę?- spytał zirytowany Brain- Jeszcze chcesz dostać?

-DAWAJ WSZYSTKIE!

Nagle w ciało wbiło mi się około 10 igieł.

-Co to?

-Moce złoczyńców. Zabrałem ich tak około 10. Zaraz dostaniesz taki wpierdziel że proszę siadać.

-Zginiesz.- powiedział bez emocji

-Ja.... STANĘ SIĘ BOHATEREM DOSKONAŁYM!

Ból narastał. Chepri ostrzegał mnie żebym nie wciskał w siebie wszystkich naraz. Myślałem że umrę ale coś mi na to nie pozwalało.

Tak. To byli oni. Moi bliscy.

Midoriya. Obiecaliśmy sobie nawzajem że będziemy ratować świat jako profesjonaliści.

All Might. Opiekował się mną tyle lat a ja nawet nie powiedziałem nigdy do niego tato. Chciałbym móc tak kiedyś do niego powiedzieć.

Kaminari. Co tu dużo mówić kochałem ją a ona mnie. Gdybym umarł ona pewnie odebrałaby sobie życie. Smutne.

Chepri. Niby sztuczna inteligencja jednak był mi bratem przez cały okres moich badań. Dbał o mnie bardziej niż ktokolwiek inny na tym świecie.

Raven Scythe. A raczej mama. Tyle jej miałem jeszcze do powiedzenia.

Kiedy już prawie padłem na ziemię otworzyłem oczy. Nie mogłem umrzeć. Nie dlatego że chciałem żyć. Nie chciałem odejść ze świadomością że pozostawię po sobie aż tyle łez. Midoriya, All Might, Kaminari, mama a nawet Chepri będący komputerem. Ono wszyscy są dla mnie zbyt cenni żebym pozwolił im płakać.

W ułamku sekundy znalazłem się za Brainem. Użyłem polaryzacji żeby zmusić jego własne żelazne rękawice do zmiażdżenia mu rąk. Następnie stopiłem ogniem resztę zbroi. Nie zdążył nawet mrugnąć.

-Ostatnim powodem który trzyma mnie przy życiu to fakt że ty żyjesz.

-Jakim cudem ty jeszcze oddychasz?

-Zdychaj!

Oblałem całe jego ciało kwasem. Ostatnie co pamiętam z tamtego dnia to moment w którym oboje padaliśmy na ziemię. Potem otoczyła mnie ciemność.

-William trzymaj się!- krzyczał Chepri

Zamknąłem oczy.

Poprzedni Odcinek:

Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek X- Rodzice

Następny Odcinek:

Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek XII- Koniec, przynajmniej narazie