Ruh Emici

" *Ruh Emiciler bu dünyada yürüyen en iğrenç yaratıklar arasındadır. En karanlık, en pis yerleri istila ederler, çürüme ve umutsuzlukla yaşarlar, çevrelerindeki havadan barış, umut ve mutluluğu emerler... Bir Ruh Emici'ye fazla yaklaştığın an her iyi duygu, her mutlu anı senden emilecek. Eğer yapabilirse, Ruh Emici seni kendisi gibi bir şeye indirgeyecek kadar uzun süre senden beslenecek... ruhsuz ve kötü. Ve sen sadece ruhunu kaybetmiş boş bir kabuk olacaksın.* "
— Remus Lupin

**Ruh Emici**, büyücülük dünyasında yaşayan en kötü karanlık yaratıklardan biri olarak kabul edilen, süzülerek uçan, hayalet benzeri bir karanlık yaratıktı. Ruh Emiciler, insan mutluluğuyla beslenirlerdi ve böylece kendilerine yakın olan herhangi bir kişide depresyon ve umutsuzluk duyguları yaratıyorlardı. Ayrıca bir kişinin ruhunu tüketerek kurbanlarını kalıcı bir bitkisel hayatta bırakabiliyorlardı ve bu nedenle genellikle " *ruh emen şeytanlar* " olarak anılıyorlardı ve ruhsuz bıraktıkları insanlar "boş bir kabuğa" dönüştürülüyordu.

Ruh Emiciler, önceden Britanya Sihir Bakanlığı tarafından hapishane gardiyanları olarak istihdam edildikleri ve başka bir yerde kalıcı olarak yaşadıkları bilinmediği için Azkaban ile yakından ilişkiliydi.

Ruh Emicilere karşı kullanılabilecek belirli savunmalar vardı, özellikle de Patronus Büyüsü. Ruh Emiciler, kendilerine beslenebilecekleri en fazla insanı sağlayabilecek kişiler dışında, gerçek bir sadakate sahip değillerdi. Görünüşte yok edilemezler, ancak çoğaldıkları koşulların oluşması engellenirse sayıları sınırlı olabilir, bu da sonunda öldüklerini anlamına gelirdi.

## Tarih

### Erken Tarih

" *Araştırmak için içeri girenler daha sonra içeride buldukları hakkında konuşmayı reddettiler, ama işin en az korkutucu yanı, mekanın Ruh Emicilerle dolu olmasıydı.* "
— Azkaban'ın erken tarihi

Ruh Emicilerin Britanya'daki büyücülük toplumuyla ilgili tarihi, ayrılmaz bir şekilde tek bir yere bağlıydı: Azkaban. Kuzey Denizi'ndeki büyücü hapishanesinin kurulduğu ada hiçbir zaman hiçbir haritada, büyücüde ya da Muggle'da görünmemişti. Belki de ilk sakini, hatta yaratıcısı Ekrizdis, Karanlık Sanatların en kötü türlerini uyguladı ve adada bir kale inşa ederek Muggle denizcilerini onlara işkence etmeye ve öldürmeye çağırdı. Ölümünden sonra, adaya yerleştirilen çeşitli gizleme tılsımları kayboldu ve Bakanlık gizemli sitenin varlığından haberdar oldu.

Araştırmak için ıssız kaleye girenler, diğer dehşetlerin yanı sıra bir Ruh Emici istilası keşfettiler. Herhangi biri onları tahliye etmeye çalışırsa, bu karanlık varlıkların misillemesinden korkan Bakanlık, büyük koloninin kontrolsüz kalmasına izin vermeye karar verdi.

Damocles Rowle 1718'de Sihir Bakanı seçildiğinde Azkaban'ın karanlık soy ağacını kullanmakta ısrar etti, Ruh Emicileri potansiyel bir varlık olarak gördü: onları muhafız olarak çalıştırmak masraf, zaman ve hayat kurtaracaktı. Bu plan sonunda uygulamaya konuldu ve protestolara rağmen Azkaban, çoğunlukla sıfıra yakın patlama oranı nedeniyle büyücü dünyasının hapishanesi olarak kaldı. O andan itibaren, Ruh Emiciler, Azkaban'ın muhafızları olarak Sihir Bakanlığı'na hizmet ettiler, çünkü düzenleme onların duvarları içindeki mahkumların duygularından beslenmelerine izin verdi.

1733 ve 1747 arasında bir yerde, Bakan Eldritch Diggory Azkaban'ı ziyaret etti ve Ruh Emicilerin mahkumlarda uyandırdığı tamamen umutsuzluk ve delilik karşısında dehşete düştü. Alternatif çözümler bulmak için bir komite kurdu; en azından, karanlık yaratıklar tarafından besin kaynaklarından mahrum bırakıldıklarında anakara istilasından korkanların muhalefetiyle karşılaşan Ruh Emicileri ortadan kaldırmaktı. Ne yazık ki, Diggory görevdeyken Ejderha Çiçeği yüzünden öldü ve bu nedenle Azkaban'ın Ruh Emicilerine bir alternatif bulma kampanyası durdu. Birincil işlevleri Azkaban'ı korumak olsa da, Ruh Emiciler ayrıca başka yerleri korumaya gönderilmek, mahkumlara mahkemeye kadar eşlik etmek ve hatta belirli suçluları avlamak gibi Bakanlık için başka hizmetler de gerçekleştiriyorlardı.

## Tanım

### Fiziksel Görünüş

Ruh Emiciler, yaklaşık üç metre veya 10 fit yüksekliğinde insansı bir şekle sahipti ve uzun, yırtık siyah kumaştan koyu renkli kapüşonlu pelerinlerle kaplıydı, bu da onları hayaletlere çok benziyordu. Vücudu çürüyen bir ceset gibi grileşmiş ve çürümüş görünüyordu ve nefesi bir odadan "havadan daha fazlasını emmeye" çalışıyormuş gibi tıkırdıyordu. Elleri " *parlak, grimsi, yapışkan görünümlü ve kabukluydu* ". Soğuktan sızmış gibiydiler. Bir kümedeyken, Ruh Emiciler kötü bir sis olarak ortaya çıktı.

Bir Ruh Emici'nin yüzünde kabuklu deriyle kaplı boş göz yuvaları vardı. Ağzın olması gereken yerde, Ruh Emici'nin Öpücüğü adı verilen bir süreçte kurbanın ruhunu emmek için kullanılan ve kurbanları genellikle ölümden daha kötü kabul edilen bir durumda bırakan büyük bir delik vardı. Ruh Emici başlığını geri çekti ve kurbanının ruhunu emdi, kişiye boş bir kabuk bıraktı, canlı ama tamamen, geri dönüşü olmayan bir şekilde "gitti". Sadece zemin üzerinde süzülebilecekleri ve her halükarda katı engelleri geçemeyecekleri şeklinde tanımlanmışlardı.

Ruh Emicilerin gözleri olmadığı için kör oldukları da biliniyordu. Ancak, kurbanın duygularını hissederek, yakınlarında bir varlığın olup olmadığını anlayabilirlerdi.

### Doğa ve Davranış

" Doğal olmayan soğuğun sokağı ele geçirmeye başladığını hissetti. Işık, ortamdan yıldızlara kadar emildi, yok oldular... Soğuk, *Harry'nin etini gittikçe daha derine ㅤㅤ işliyordu... Sonra, köşeyi dönüyordu. Sessizce süzülerek geldi Ruh Emici, on ya da daha fazlası, çevrelerinden daha yoğun oldukları için görünür haldeydiler, siyah ㅤㅤㅤㅤpelerinleri ve kabuk bağlamış ve çürümüş elleriyle. Etrafta korkuyu hissedebiliyorlar mıydı? Harry bundan emindi: Artık daha hızlı geliyor gibiydiler, nefret ettiği sürükleyici, hırıltılı nefesleri alıyor, havada umutsuzluğun tadına bakıyor ve yaklaşıyorlar -* "

*— Ruh Emicilerle Aynı Mekanda Bulunmanın Tanımı*

ㅤ

Ruh Emiciler, uzun, hırıltılı nefesler alırken havadaki tüm ışığı ve mutluluğu emer gibiydi ve her yeri karanlığın kaplamasına ve kurbanın inanılmaz derecede üşümesine neden oluyorlardı. Hiç ses çıkarmadan bir kurbana doğru süzülebilirlerdi. Sağduyuları yoğun bir şekilde tartışıldı: korkuyu tadacak ve hissedecek kadar duyarlıydılar, ona çekildiler ve besleyebileceği olumlu anıların vaadi. Ayrıca açgözlü olacak kadar zekiydiler: Yıllarca Britanya Sihir Bakanlığına itaat ettiler çünkü Azkaban'ı korurken tutsaklarda kalan umut veya mutluluğun rızkı kendilerine sağlandı.

Azkaban'ın dışında Ruh Emicilerin, iki kadar küçükten yirmiden büyüklere kadar değişken büyüklükteki gruplar halinde av avladıkları ortaya çıkmıştı. Önce hedeflerini çevreleyerek, herhangi bir kaçışı keserek, sonra beslenmek için bir kerede üzerlerine inerek saldırıyorlardı.

## Yetenekler

" *Tutsakları içeride tutmak için duvarlara ve suya ihtiyaçları yok, kendi kafalarının içinde kapana kısıldıklarında, tek bir neşeli düşünceden yoksun olduklarında değil. Çoğu haftalar içinde deliriyor.* "
— Remus Lupin

Kör oldukları için, Ruh Emiciler hayatta kalmak için insanların olumlu duygularını algıladılar ve onlardan beslendiler, kurbanlarını en kötü anılarını tekrar tekrar yaşamaya zorluyolardı. Bir Ruh Emici'nin varlığı bile kurbanın çevresindeki atmosferi soğuk ve karanlık hale getirebilirdi ve Ruh Emici sayısı arttıkça etkiler de artardı. Bir Ruh Emici'nin yanında çok uzun süre tutulanlar, depresyona girme eğilimindeydiler ve çoğu zaman delirirlerdi; bu, hâlâ mahkumlarını korurken Azkaban'ın haklı korkunç ününün ana kaynağıydı. Bu nedenle, dünyadaki en iğrenç yaratıklardan biri olarak kabul edildiler.

Ruh Emiciler, bakımları altındaki mahpusların hareketlerini izlemek için duygu ve fiziksel ve/veya zihinsel sağlıklarını algılama yeteneklerine tamamen güveniyorlardı ve genellikle her ikisi de benzer fiziksel veya zihinsel durumdaysa bir kişiyi diğerinden ayırt edemiyorlardı.

Cinsiyetsizdiler ve çiftleşmediler ve çürümenin olduğu yerde mantar gibi büyüdüler.

### Ruh Emici Öpücüğü

" *İyileşme şansı yok. Sadece... var olacaksın. Boş bir kabuk olarak. Ve ruhun sonsuza dek gitti... kayboldu.* "
— Remus Lupin, öpücükle ilgili konuşuyor
Olumlu duygularla beslenmeye ek olarak, Ruh Emiciler son ve en tehlikeli yeteneklerini gerçekleştirebilirlerdi: Ruh Emici'nin ağzını kurbanın ağzına kilitlediği ve kişinin ruhunu emdiği Ruh Emici Öpücüğü. Kurban, boş bir kabuk olarak bırakılmış, düşünemez ve iyileşme olasılığı olmayan bir varlığa dönüştürülürdü. Bir Ruh Emici'nin öpücüğünden sonra var olmanın ölümden daha kötü olduğuna inanılıyordu: Bir kişinin ruhu onun gerçek benliği olduğundan, bir Ruh Emici tarafından "öpülmek", var olmaktan çıkmak ve aynı zamanda kalmak demekti.

## Ruh Emicilerden Koruma

### Patronus Büyüsü

" *Eh, doğru çalıştığında, bir tür Ruh Emici karşıtı olan bir Patronus'u çağrıştırır - sizinle Ruh Emici arasında bir kalkan görevi gören bir koruyucu. Ruh Emici'nin beslendiği şeyler - umut, mutluluk, hayatta kalma arzusu - ama gerçek insanlar gibi umutsuzluk hissedemez, bu yüzden Ruh Emiciler ona zarar veremez.* "
— Remus Lupin, Harry Potter'a Patronus'un ne olduğunu anlatıyor
Hiç kimse, *Avada Kedavra* tarafından ya da başka bir şekilde bir Ruh Emici'yi öldürme yeteneğini kanıtlamamıştı, bu onların fiziksel yollarla öldürülemeyeceklerini, sadece uzaklaştırılabileceğini ya da geçici olarak uzak tutulabileceğini öğretmişti. Kendini Ruh Emicilerden korumanın birkaç yolundan biri çok zor Patronus Büyüsüydü. Tılsım, iyi niyet ve mutluluğun sihirli bir tezahürü olan bir Patronus çağırırdı ve Ruh Emicilerin etkisine karşı, büyücünün bir büyücü olarak gücüne dayalı olarak çeşitli düzeylerde koruma sağlardı.

Yeterli yetenekle, tek bir büyücü tek bir bedensel Patronus ile yüzlerce değilse de düzinelerce Ruh Emici'yi uzak tutabilirdi.

Patronus canlı bir şey olmadığı için Ruh Emici onunla beslenemezdi. Sadece deneyimli bir büyücü tarafından çağrıldığında, Patronus birey için bir şekilde önemli olan bir hayvan şeklini alırdı. Alt seviye Patronus daha şekilsiz ve geçici iken, bedensel Patronuslar Ruh Emicileri kovardı ve onları çevreden uzaklaşmaya zorlardı. Cisimsiz bir Patronus, bir Ruh Emici'yi yalnızca yavaşlatırdı, sanki yaratık bataklıkta yürüyormuş gibi ve uzun sürmeme eğilimindeydi, ancak sonunda büyücüye kaçması için zaman yaratabilirdi.