Confederatie Ulvenhus

**Ulvenhus**, officieel de **Confederatie Ulvenhus** (Ulvisch *Confoederation Ulvenhus*, Pirodisch *Confederats d'Ulvenhus*, Skaldisch *Confederation Ulvenhus*) is een land in het noordwesten van het continent Boonia. De hoofdstad is Grüntal

Ulvenhus wordt als confederatie bestuurd door bondsheer Nicholas von Renzli. De regeringsleider is Arnold Damnitz. Als confederatie bestaat Ulvenhus uit acht kantons, die over een grote autonomie beschikken, en één hoofdstedelijk district.

## Geschiedenis

*Zie het artikel Geschiedenis van Ulvenhus voor de hoofdpagina van dit onderwerp.*

Ulvenhus als natie ontstond in 1286, toen de toenmalige vorstendommen Grüntal, Arensberg en Wattezië een verbond sloten om het oprukkende rijk Dokhas weerwerk te kunnen bieden. In de eerste jaren kon men 'de Bond' niet echt een land noemen. Pas in 1567 werd officieel de 'Confederatie Grüntal' opgericht. Het feodale systeem werd verworpen en er werd beslist om een parlement samen te stellen, waarbij de bevoegdheden buitenlands beleid en defensie op federaal vlak zouden komen te liggen. De voormalige vorstendommen werden 'kantons', bestuurd door een democratisch verkozen kantonsheer. De confederatie werd vanaf dan geleid door een bondsheer, hoewel deze toen nog niet over werkelijke macht beschikte. In 1630, toen het vorstendom Skalhusen als laatste kanton toetrad, werd de naam van de confederatie omgedoopt tot 'Confederatie Ulvenhus', dit alluderend naar 's lands nationaal symbool, de wolf. In 1848 werd een verdere democratisering ingezet: het algemeen mannenstemrecht werd van kracht, en de federale verkiezingen, die tot dan toe onrechtstreeks gebeurden, verwerden eveneens direct-democratische verkiezingen. Bovendien werden de bevoegdheden van de federale regering, de bondsraad, uitgebreid met onder meer handel en landbouw. Ulvenhus heeft doorheen zijn geschiedenis de naam van neutrale natie verworven, door zich na de oorlogen tegen Dokhas (1286-1304) nooit meer in een internationaal conflict te mengen. Het laatste binnenlandse conflict vond plaats in 1574, wanneer de Ulvenhusianen zich verplicht dienden te bekeren tot de nieuwe staatskerk.

## Geografie

Ulvenhus ligt in het noordoosten van het continent Boonia. In het noorden en het oosten wordt het land omsloten door de Skaldenzee. In het zuiden grenst het land aan Dokhas, in het westen aan Wightnu en Ursa. Het land wordt in het westen en zuiden bijna volledig omsloten door het Hanarkidengebergte. Hierdoor bereiken de zachtere west- en- zuiderwind Ulvenhus vaak niet, hetgeen ervoor zorgt dat er in het land een koel gematigd klimaat met strenge winters heerst. 's Lands hoogste berg is de Arensberg (4529m). De hoofdstad Grüntal ligt in een bekken dat omsloten wordt door het gebergte. Verder naar het oosten, dichter bij de kust, verwordt het landschap tot een bebost heuvelland. De kustvlakte in het uiterste noorden van het land is nauwelijks nog bebost; hier heerst reeds een toendraklimaat. Op de Fauriden ten noorden van het vasteland heerst er dankzij een zachte zeestroming een gezien de noorderbreedte zacht taigaklimaat.

## Bestuurlijke indeling

Ulvenhus bestaat uit 475 gemeenten, 8 kantons en één hoofdstedelijk district (voor inhoudelijke uitleg, zie infra).

## Politiek

Ulvenhus is een parlementaire confederatie. Concreet betekent dit dat het land drie bestuurlijke niveaus kent: het gemeentelijk, kantonnaal en federaal niveau. Hiervan heeft het kantonnaal niveau doorgaans de meeste macht. Voor elk bestuurlijk niveau worden er om de vijf jaar rechtstreekse verkiezingen georganiseerd. Ook de burgemeesters, kantonsheren en bondsheren worden rechtstreeks door het volk gekozen. Momenteel is het staatshoofd, de bondsheer, Niels von Renzli. De regeringsleider is Arnold Damnitz.

### Gemeentelijk niveau

Het laagste bestuurlijke niveau in Ulvenhus is de gemeente. Elke vijf jaar kiest de bevolking (dit is: alle mannen boven de 25 en met de Ulenhusische nationaliteit) rechtstreeks een gemeenteraad en burgemeester. De burgemeester stelt vervolgens zijn schepenen aan, rekening houdend met het aantal voorkeursstemmen per verkiesbare. Afhankelijk van de grootte van de gemeente telt een gemeenteraad 11 tot 35 gemeenteraadsleden, en het college van burgemeester en schepenen 6 tot 12 leden. Onder de gemeentelijke bevoegdheden vallen alle 'zaken die op lokaal vlak het best gedragen kunnen worden.'

### Kantonnaal niveau

Ulvenhus telt acht kantons (zie supra). Elk kanton heeft een eigen parlement, dat vijftig zetels telt. Uit dit parlement wordt uit de numerieke meerderheid een regering van zeven leden, de kantonsraad, gevormd. Deze numerieke meerderheid wordt gezien het geringe aantal actieve partijen meestal door één enkele partij bereikt. Net zoals het parlement wordt ook de kantonsheer rechtstreeks verkozen. Deze kantonsheer heeft zowel de functie van regeringsleider als kantonnaal 'staatshoofd' en vertegenwoordiger. Onder de kantonnale bevoegdheden vallen 'alle bevoegdheden die niet specifiek als federaal zijn benoemd.'

### Federaal niveau

Het hoogste bestuurlijke niveau in Ulvenhus is het federaal niveau. Om de vijf jaar wordt rechtstreeks een 150 zetels tellend parlement herverkozen, waarbij de kantons afhankelijk van hun demografisch gewicht meer dan niet minder zetels toebedeeld krijgen. Net zoals op het kantonnaal niveau vormt hier de numerieke meerderheid in het parlement de regering of bondsraad, die zeven leden telt. In tegenstelling tot het kantonnale niveau is op het federaal niveau de regeringsleider geen staatshoofd. Het staatshoofd, de bondsheer, wordt om de vijf jaar rechtstreeks verkozen. Federale bevoegdheden zijn defensie, buitenlands beleid, buitenlandse handel, landbouweconomie, visserij en hoger onderwijs.

### Hoofdstedelijk district

Het Hoofdstedelijk District Grüntal-Stadtsdistriket is een geval apart, in die zin dat het tegelijk een gemeente en een kanton is. De burgemeester van Grüntal is tevens de kantonsheer van het stadsdistrict, en de gemeenteraad neemt de functie van kantonnaal parlement over. In het federaal parlement is Grüntal echter als 'kanton' vertegenwoordigd.

### Politieke partijen

Ulvenhus kent voornamelijk een tweepartijstelsel. Vanouds bekleden twee partijen afwisselend de macht: de conservatieve KPU en de sociaaldemocratische USD. In het kanton Pirodië, het enige kanton dat tevens Pirodischtalig is, is ook de PIP actief, een regionalistische partij die naar onafhankelijkheid van het gebied streeft. In Pirodië kan de PIP op een zekere populariteit steunen binnen voornamelijk de links-intellectuele kringen. Toch slaagt de partij er niet in om een kantonnale meerderheid te halen; als vanouds staat de KPU zeer sterk bij de overwegend landelijke bevolking van het gebied. Bij de federale verkiezingen van 1882 haalde de KPU 57% en de USD 39%. De PIP haalde 4%.

## Bevolking

### Taal

De veruit meest gesproken taal in Ulvenhus is het Ulvisch, een Germaanse taal die gelijkenissen vertoont met het Alemannisch, doch met enkele Scandinavische invloeden. Zo'n 85% van de bevolking heeft de taal als moedertaal. Het Ulvisch is eigenlijk geen spontaan ontwikkelde taal, maar eerder een gestandaardiseerde versie van verschillende in Ulvenhus gesproken dialecten. In 1792 werd de nationale schrijftaal ingevoerd door de bondsraad. Hiervoor waren er geen officiële spel- en- grammaticaregels van kracht, hetgeen ervoor zorgde dat iemand uit pakweg Meermark vaak moeite had om een brief opgesteld in Wattezië duidelijk te verstaan. Als schrifttaal is het Ulvisch intussen algemeen aangenomen in Ulvenhus. Het gebruik van Ulvisch als gesproken taal is echter voornamelijk beperkt tot officiële aangelegenheden. Bij een rondvraag in 1876 bleek dat nog steeds 93% van de Ulvischtalige bevolking in het dialect was opgevoed. Slechts 7% gaf aan het Standaardulvisch als moedertaal te hebben.

In het kanton Pirodië is de voornaamste taal het Pirodisch, een Romaanse taal die nog het sterkst verwant is aan het Occitaans en het Catalaans. Het is in Pirodië de enige officiële ambtstaal. Ook in de grensgebieden rond Harschwalden en Arensberg spreekt een minderheid van de bevolking Pirodisch. Hier is de taal echter niet erkend als ambtstaal. De Pirodische bevolking koestert een zekere trots voor zijn taal en hiermee verbonden cultuur, hetgeen zich bij sommigen vertaalt in een neiging naar onafhankelijkheid. Vaak worden de Ulvischtaligen door de Pirodischtalige bevolking spottend *Paisants*, 'boeren' genoemd.

De derde erkende taal in Ulvenhus is het Skaldisch, een Germaanse taal die het dichtst aanleunt tegen het Noors. Vroeger was de taal algemeen verbreid in de kantons Nordland, Meermark en Skalhusen. Tegenwoordig is de taal echter grotendeels verdrongen door het Ulvisch, en wordt de taal enkel nog gesproken in het laatstgenoemde kanton, alwaar ze ook het Ulvisch als officiële taal naast zich moet dulden.

### Religie

In Ulvenhus kent men een officiële godsdienstvrijheid, hetgeen concreet betekent dat elke religie in besloten sfeer mag gepraktiseerd worden. Men kent echter maar één staatsgodsdienst, die door de staat tevens gesubsidieerd wordt: de Ulvisch-gereformeerde Kerk. 87% van de Ulvische bevolking geeft aan belijdend lid te zijn van deze staatskerk. Kenmerkend voor de Ulvisch-gereformeerde kerk is dat ze een protestantse doctrine combineert met een soms katholiek aandoende liturgie. Ook processies en bedevaarten worden nog door de staatskerk georganiseerd, hoewel deze met het wegvallen van de heiligen in de protestantse leer geen concrete betekenis meer hebben.

## Economie

Ulvenhus is nagenoeg geheel zelfvoorzienend: uit de bergen worden ertsen ontgonnen, en in het heuvelland wordt aan landbouw gedaan. Aan de kust, waar het vaak te koud is om gewassen te telen, leeft men van de visserij. Ulvenhus is gekend om zijn kaas, kersen, rundvlees en zalm. Samen met sparren- eiken- en berkenhout zit dit tevens de belangrijkste exportproducten. De belangrijkste handel gebeurt over zee. Hierbij is Felizhavn de belangrijkste uitvalsbasis van het vrachtverkeer.

## Defensie

Ulvenhus heeft een goed uitgeruste vloot van 34 oorlogskarvelen, die voornamelijk de handelsschepen te dienen begeleiden. Verder heeft het land een permanent staand leger van zo'n 40.000 man. Elke volwassen (25+) man dient echter een jaar verplichte legerdienst te doormaken. Bij oorlogsdreiging wordt de getrainde mannelijke bevolking opgeroepen zich aan te sluiten bij de reservisten. Hierdoor kan het leger in oorlogstijd aangroeien tot een 350.000 man sterk leger. Het land is echter voorstander van een gewapende vrede.