Lerron z Werkeru

**Lerron z Werkeru** — karantański najemnik i łowca nagród, wielokrotnie wynajmowany do istotnych spraw państwowych.

## Wygląd i charakter

Za czasów młodości, Lerron nie był zbyt atrakcyjną osobą. Możliwe, że to przez jego zaniedbany w tamtych latach zarost bądź charakterystyczną fryzurę, a w zasadzie jej brak. Z czasem jednak, przebywając w gronie wielu osób zarówno tych mniej jak i bardziej atrakcyjnych, Lerron starał się poprawić swój wygląd. Musiał, bowiem stawał się coraz to bardziej cenionym i znanym najemnikiem oraz łowcą nagród, a nie chciał przecież być kojarzonym z brudasem i brzydalem.

Lerron to wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna o średniej długości, czarnych, choć już w połowie siwych włosach. Ma brunatne oczy oraz zadbany zarost. Pomimo fachu, w którym siedzi od lat, nie posiada on żadnej widocznej blizny na twarzy.

Przez innych Lerron kojarzony jest z optymistą, osobą z dużym dystansem do siebie oraz kimś, kto nigdy nie pogardzi dobrym zimnym piwem. W rzeczywistości również tak jest, w szczególności w tej ostatniej kwestii. Lerron lubi bowiem schlać się do nieprzytomności lub chociaż do momentu, gdy na drugi dzień nie będzie nic pamiętał. Nie pogardzi także "zabawą z osobą płci pięknej", chociaż nigdy nie ma ochoty wchodzić w dłuższy związek, gdyż bardzo ceni sobie możliwość korzystania z uciech domów publicznych.

Kilkanaście lat utrzymywania się z fachu łowcy nagród wyrobiło w Lerronie cechę zimnokrwistości - praktycznie nigdy nie daje on emocjom przejmować nad sobą kontrolę. Po pewnym incydencie, kiedy to kompani zaczęli go nazywać Lerronidesem postanowił, że już nigdy nie będzie nazbyt litościwy dla przesłuchiwanych osób.

## Historia

Lerron urodził się we wrześniu w 1281 roku w mieście Werker, położonym na terenie Karantanii. Jego ojciec był właścicielem tartaku oraz sporej działki ziemskiej na przedmieściach miasta, w dzielnicy Ivolev. Już od najmłodszych lat Lerron wykazywał zainteresowanie do walki i miecza, myśląc o podróżowaniu po świecie jako najemnik.

Jego ojciec, chcąc przekazać mu swoje dziedzictwo, niejednokrotnie wmawiał mu, że to kiedyś on przejmie tartak i będzie dalej prowadził interes. Lerron jednak, niezadowolony z perspektywy takiego życia, ukrywając swoje zainteresowania, pożyczał za plecami ojca jego pieniądze i wydawał je na lekcje szermierki, a że w karantanii wojowników nie brakowało, z taką ilością środków miał spory wybór w ludziach. Gdy ojciec odkrył tę prawdę, nadeszła kluczowa w życiu Lerrona rozmowa.

Casimir — ojciec Lerrona — chciał, by jego syn prowadził tartak, jednakże Lerron miał swoje własne plany. Kiedy ojciec postawił mu ultimatum — odziedziczyć ziemie i pozostać w domu, czy też opuścić rodzinę — Lerron wybrał drugą opcję. Ostatecznie, wyrzucony z domu i pozbawiony majątku, przyjął przydomek "Lerron z Werkeru".

Wraz z wujaszkiem, który był podróżnym handlarzem, Lerron ruszył na szlak handlowy. Razem podróżowali przez karantanię, gdzie Lerron doskonalił swoje umiejętności walki, po czym wyruszyli dalej, do Cesarstwa Raedesu. Tam też się rozstali, kiedy Lerron postanowił zacząć szukać zleceń najemniczych. Jak się potem okazało Lerron z Werkeru wielokrotnie zostawał wynajmowany również do istotnych spraw państwowych.