Kokania

**Kokania** (kok. **Qëxáină, Qëxániă, Qëxáïniă**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Historia Kokanii rozpoczyna się w roku 622, kiedy grupka Murzynów przybywa z Ufrynkii do Kalcedonii i osiedla się na szerokim pograniczu Seranii i Geranii oraz na niewielkim terenie Basetu i Prancyzji. Od razu ci Murzyni zabierają tamtejszym te tereny i tworzą swoje państwo, które nazywają Kokania. Biała ludność stamtąd zmuszona jest do wyprowadzenia się, a Kokańczyków nikt w okolicy nie lubi.

Ci Murzyni przywieźli ze sobą swoje wierzenia plemienne, których Abalowie i inni musaniści próbowali pozbawić. Udawało się, ale w bardzo małej części.

Po 635 sytuacja związana z musanizmem się częściowo uspokoiła, bo ilość musanistów na całym kontynencie spadła. Wyjątek stanowiła Serania, która w dużej części pozostała musańska do ok. 734-736. Większość z tamtej części kontynentu usiłowała nawrócić Kokańczyków na pallasyzm, a Serańczycy do lat 30. VIII wieku proklamowali tam musanizm.

Ludność kokańska podzieliła się na chcącą zachować tradycyjne wierzenia plemienne przywiezione z Ufrynkii oraz będącą za przyjęciem nowej wiary: pallasystycznej albo musańskiej, uzasadniając to osiedleniem nowego kontynentu i koniecznością sprostania nowym wymaganiom. Istniała również grupa ludzi będąca za połączeniem dwóch wiar: tradycyjnej z pallasystyczną albo musańską. Ci jednak nie zdobyli popularności. Popularność jednak zdobywali rezygnujący z jakiegokolwiek bóstwa lub bóstw, co sprawiało, że Kokania tak naprawdę była pierwszym w historii państwem ateistycznym. Władze kokańskie wzięły również przykład z Damadanii i zniosły kary za ateizm. Brały również przykład z Damadanii i innych państw i zniosły kary za innowierstwo.

W 738 na tamtą część kontynentu przywędrował nurt religijno-filozoficzny ze Zrajzji zwany wakupizmem. Przyjął się pozytywnie tam, jednak Kokańczycy długo z tym walczyli.

W związku z zestawianiem obok siebie wakupizmu z pallasyzmem przez Strongian część Kokańczyków opowiadała się za identycznym zestawianiem wierzeń plemiennych z nowymi.

Pod koniec VIII wieku w Kokanii największą popularność zdobył jednak ateizm, co przyczyniło się do praktycznego wymarcia wierzeń pochodzących z Ufrynkii oraz antypatii ze strony reszty kontynentu. Najczęściej Kokanię atakowali Arańczycy. Przyczynami były: (nie)wiara Kokańczyków, ich słabość i pochodzenie oraz prawdopodobna możliwość wykorzystania ich ziem w celach rozwojowych.

W 1054 w Zrajzji powstał pallasyzm ezoteryczny, który dostał się również do Kalcedonii i nieprzewidywalnie przyjął się w Kokanii. Dodatkowo Kokańczycy w końcu przyjęli do siebie wakupizm. Obie religie zostały w końcu ogłoszone państwowymi, co trwa do dzisiaj. Wtedy to Arańczycy ograniczyli atakowanie ich, ale go nie zaprzestali, bo to im się wydawało podejrzane, że tak szybko religia się u nich przyjęła.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Kokańczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Nasetończyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1514 dokonano II rozbioru Nasetonu tym razem między Seranię, Geranię, Barabułbargię i Kokanię. W 1588 Naseton odzyskał niepodległość, bo Pallas zainterweniował w tej sprawie.

W latach 1588-1600 Arańczycy z drobną pomocą Ursaryjczyków, z którymi stanowili wtedy jedność, atakowali Kokanię intensywnie z pozoru w celach pomszczenia Nasetończyków, mimo że Arańczycy nasilili swoje ataki akurat jakiś czas po tym, gdy Naseton odzyskał niepodległość.

W latach 1600-1607 rozbici Arańczycy nie przerwali swoich najazdów na Kokanię. Mieli chujowe armie, ale w tym celu się jednoczyli i jakoś dawali radę.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia. W 1603 Serania ją odzyskała.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski. To pomogło też Kokańczykom w dużym stopniu, bo od czasów średniowiecznych konfliktów religijnych w grę wchodziło również pismo i konflikty z tym związane sprawiły, że prawo państwowe w tej kwestii nie mówiło nic, a Kokania była najbardziej bezpiśmiennym państwem (dodatkowo niemającym oficjalnego pisma, co sprawiało, że każdy mógł pisać dowolnym pismem i też mało kto to rozumiał).

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1693 Gerania podbiła Naseton.

W 1705 Serania zaatakowała Geranię i zajęła Naseton.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a w 1721 Horanię, Defony, Baset i Prancyzję oraz Murononcję.

Zajęcia jakimś cudem uniknęła Kokania. Tutaj władzie ostruto-hunryjskie zezwoliły Aranii na kontynuację swoich odwiecznych działań w stronę Kokanii.

W 1804 Gerania zaatakowała o wiele potężniejszą Ostruto-Hunrię pragnąć odzyskać Naseton. Wojska gerańskie zostały rozpierdolone, a potem politycy gerańscy przez 5 (niektórzy 6) lat prosili władców ostruto-hunryjskich o niezajmowanie Geranii i pozwolenie jej na zachowanie niepodległości. Udało się, ale Gerania musiała w chuj zapłacić, przez co była blisko bankructwa i przez 100 lat musiała odbudowywać budżet.

W 1831 Wielki Król Ostruto-Hunrii przyznał z jakiegoś powodu części hunryjskiej autonomię, co bardzo spodobało się Hunrom. W 1832 ten sam los spotkał Seranię.

W 1851 wielki król Ostruto-Hunrii zmienił nazwę Ostruto-Hunrii na po prostu Ostrut, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Hunrów.

W 1861 wielki król zlikwidował autonomię hunryjską, co spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony Hunrów i spowodowało liczne wystąpienia, które miały na celu wywalczenie niepodległości, jednak jedyne, co się udało wywalczyć po pięciu latach, to powrót do poprzedniej nazwy, ale jego wywalczono dopiero na drodze dyplomatycznej. Walczono na niej także o powrót autonomii, ale nie udało się. Dopiero w 1882 autonomia hunryjska powróciła. W 1883 została ona ograniczona, w 1884 powróciła do poprzedniego stanu, w 1885 została rozszerzona, a w 1886 powróciła do dawnego stanu. W 1887 zachodnia Hunria zachowała dawną autonomię, a wschodnia wywalczyła powrót do szerszej. Taki stan rzeczy przetrwał do końca państwa.

W tym samym roku pozostałe autonomie też zostały polikwidowane. W 1882, kiedy Hunrowie mieli tą autonomię, reszta dalej walczyła. Na przełomie 1882 i 1883 wywalczyli. Na przełomie 1883 i 1884 te autonomie zostały wydzielone z państwa i były państwami zależnymi.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Kokania poparła w tym konflikcie Damadanię i była jeszcze bardziej intensywnie atakowana przez Aranię.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zniszczoną Kokanię obciążono dodatkowo sankcjami, co spowodowało poteżny zastój technologiczny państwa. Władze arańskie widząc los Kokanii postanowiły odrzucić swoją odwieczną tradycję najazdów na Kokanię, jednak do końca okresu międzywojennego istniały oddziały praktykujące wciąż tę tradycję i dokonujące najazdów na zacofaną i odbudowującą się w żółwim tempie Kokanię.

Po zakończeniu wojny zadecydowano również o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

Na początku 1920 Zjednoczona Strongia zmieniła nazwę na Królestwo Strongii.

Na początku 1921 Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Republika Strongii.

Na początku 1922 Republika Strongii zmieniła nazwę na Królewska Republika Strongii.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Kokania stanęła ponownie po stronie Damadanii. Władze arańskie wróciły do swojej tradycji, w czym były wspomagane przez Strongię.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa. Wygrał Pallas.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Początkowo Kokania wraz ze Strongią walczyła u boku Ostrutu (będąc jednocześnie niszczoną od drugiej strony przez propallasyjską Aranię), a w trakcie wojny przeszła na stronę Damadanii, przez co atakowały ją jednocześnie Strongia i Arania.

W 1945 III wojna światowa dobiegła końca. Kokania została doszczętnie zniszczona przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Niedługo po III wojnie światowej pojawił się jednak nowy wróg, czyli Wspólnotowy Związek Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze wiekszym skrócie WZK. Kalcedońskie mocarstwa skupiły się więc na połączeniu sił w celu ochronienia się przed nim. Władze WZK wykorzystały sytuację Kokanii i rozpoczęły tam intensywną działalność propagandową poprzez ciągłe pierdolenie im, jak to wspaniale im nie będzie z komunizmem. Dodatkowo zmieniono władzę na komunistyczną i komunizm mimo wszystko tam przeszedł. Strongia również stanęła wtedy po stronie komunistów i zmieniła nazwę na Królewska Republika Zjednoczonej Strongii. Strongia otrzymała wtedy część ziem hunryjskich zamieszkanych licznie przez Serańczyków i Delańczyków.

Ludzie do końca lat 40. byli zadowoleni, bo nie widzieli negatywnych skutków komunizmu, a widzieli jedynie pozory stwarzane przez rząd. Dodatkowo mocarstwa postanowiły wspólnie o zaprzestaniu arańskiej tradycji najazdów na Kokanię. W latach 50. Kokańczycy się dopiero ogarnęli i pożałowali swoich decyzji odnośnie akceptacji komunizmu. Kokania była tak biedna i wyniszczona, że małej grupce ludzi zajęło 10 lat przygotowanie rewolucji, która i tak została pokonana. W międzyczasie już od lat 50. miały miejsce lokalne wystąpienia Kokańczyków, które i tak kończyły się niepowodzeniem ze względu na ekstremalnie niski poziom rozwoju Kokanii.

Ci Kokańczycy, którzy wiedzieli, że chuj wyjdzie z tej komuny, zdążyli wyjechać już w 1945 do Dużej Baranii, która tamtego roku stała się państwem wielokulturowym, bo wiele osób z najróżniejszych państw tam wtedy przyjechało.

W 1946 Królewska Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Królestwo Zjednoczonej Strongii.

W 1947 Królestwo Zjednoczonej Strongii zmieniło nazwę na Republika Zjednoczonej Strongii.

W 1948 Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczone Królestwo Strongii.

W 1949 Zjednoczone Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Zjednoczona Republika Strongii.

W 1950 Zjednoczona Republika Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczona Królewska Republika Strongii.

W tym samym roku Strongia dostała pozwolenie od WZK na odłączenie się od bloku komunistycznego przy jednoczesnym zostaniu komunistami. Strongia tak też zrobiła.

Również w tym samym roku dużej części Kokańczyków udało się uciec do Rajfandii, która tego roku również została państwem wielokulturowym.

W 1960 Strongia wprowadziła rządy komunistyczno-kapitalistyczne.

W tym samym roku wielu Kokańczykom udało się uciec do Seronkii na północ od Ursarii. W tym 1960 przybyło tam również wiele osób innych narodowości, przez co wtedy Seronkia stała się kolejnym państwem wielokulturowym.

W 1970 Strongia dołączyła do bloku kapitalistycznego.

W tym samym roku wielu Kokańczykom udało się uciec do Damadanii. W tym 1970 przybyło tam również wiele osób innych narodowości, przez co wtedy Damadania stała się kolejnym państwem wielokulturowym.

W 1980 Strongia wprowadziła rządy w pełni kapitalistyczne.

W tym samym roku dużej ilości Kokańczyków udało się uciec do Aranii. W tym 1980 przybyło tam również wiele osób innych narodowości, przez co wtedy Arania stała się kolejnym państwem wielokulturowym.

Również w tym samym roku miało miejsce załagodzenie polityki komunistycznej w prawie każdym państwie uzależnionym od WZKR. To jednak nie miało miejsca w Kokanii i komuna była tam identyczna.

W 1985 wielu Kokańczyków przetransportowało się do Netarlandii. Oprócz nich również nich ludzie innych narodów się tam osiedlili, czyniąc to państwo wielokulturowym.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZKRiGS (w skrócie WZK lub WZKR) rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Dopiero po rozpadzie WZK, czyli w 1991, kapitalizm powrócił do Kokanii. To państwo było tak uwstecznione i zniszczone, że aż kilka światowych mocarstw zdecydowało się na pomoc dla tego państwa. Zasadniczy problem był jednak w tym, że w Kokanii władzę przejęli postkomuniści i inni działacze na niekorzyść kraju, więc większość pomocy od mocarstw została zmarnotrawiona.

W 1990, w związku z początkiem odbudowy innych państw, które przeżyły komunę, wielu Kokańczyków uciekło do Ursarii. W tym 1990 dodatkowo wiele osób z innych państw przyjechało do Ursarii, czyniąc ją wtedy państwem wielokulturowym.

W tym samym roku miała miejsce druga fala emigracji do Dużej Baranii oraz fala emigracji za ocean, głównie do ZSA, ale często również do Amesji. Ci ludzie po prostu nie widzieli szansy na odbudowę Kokanii i nie chcieli tak dłużej żyć. Pomagali więc swim rodzinom na odległość. Robią to do dziś, ale przez skurwysyńskie podatki i zjebane prawo Kokanii ta pomoc wychodzi coraz gorzej.

Nie pomagało również to, że przez całe lata 90. Baset i Prancyzja były dotykane wieloma wojnami. Część z nich wywołała Kokania i, jak można się domyśleć, każdą przegrała. Również w związku z tymi wojnami miały miejsca liczne przesiedlenia Basetan oraz ludności z innych państw z tamtej części kontynentu. Tak więc w Kokanii pojawiło się wielu reprezentantów narodowości strongijskich oraz Gerańczycy, ale władze kokańskie przejebały dużą część pieniędzy na ponowne wysiedlenie przymusowych przybyszy.

Dodatkowo władze kokańskie miały łagodny spór o ziemię serańską zwaną Kofenia, która była licznie zamieszkana przez Kokańczyków.

Z początkiem roku 2000 rozpoczęły się tzw. przesiedlenia muronońskie prowadzone przez władze muronońskie na całym obszarze tamtej części kontynentu celem odzyskania Muronońców wysiedlonych z powodu wojen baseckich.

W 2000 wojny baseckie się skończyły i ostatecznie zakończyły się z początkiem 2001. Wtedy to na sile zyskały przesiedlenia muronońskie. Były one prowadzone trochę nieudolnie, bo przez nie swoje miejsce zamieszkania zmieniło dużo osób pochodzących z innych państw. Stąd też w Basecie i Prancyzji znalazło się jeszcze więcej Serańczyków i Horanatów niż za czasów wojen, a w Murononcji przybyło Basetan, Serańczyków i Horanatów. Dodatkowo Kokańczycy też byli wysiedlani, a w Kokanii byli osiedlani różni ludzie. Władze Kokanii jednak przeciwstawiały się temu i fundowały ponowne przesiedlenie takich i inwestowały w szukanie wysiedlonych Kokańczyków, ale że to biedne państwo, to po prostu wychodził z tego jeden wielki **chuj**.

W 2006 Serania i Murononcja się rozpadła.

Przesiedlenia muronońskie zakończyły się z pierwszą połową 2007, a wraz z drugą połową 2007 władze gerańskie rozpoczęły swój program mający na celu odzyskanie przesiedlonych przez nieudolność władz muronońskich Gerańczyków. Ich misja objęła również Kokanię, a tutaj Kokańczycy byli chętni do pomocy, jednak nadal zróżnicowanie etniczne pozostało w niektórych regionach państwa.

W 2009 swoją niepodległość zaczęły postulować Kofenia (teren częściowo sporny z Kokanią) i Wodznia (teren zabrany Hunrom w 1945). Kofenia jest państwem uznawanym przez dużo państw na arenie międzynarodowej, a Wodznia przez mało kogo. Od początku jednak Kokania i Kokańczycy popierali Kofenię.

Program odzyskiwania Gareńczyków udało się z powodzeniem zakończyć wraz z 1. kwartałem roku 2012. Co prawda, jeszcze trochę tych Gerańczyków zostało poza granicami kraju, ale to szczegół. Najwięcej ich zostało w Kokanii, bo Kokańczycy przez to, że byli nielubiani od średniowiecza, są zamknięci na inne narody i przez to od lat 90. nie mówi się w mediach o nich i ich państwie praktycznie wcale.

Również z początkiem 2. kwartału 2012 wielu ludzi z różnych państw przyjechało do Pallasu, czyniąc go wtedy kolejnym państwem wielokulturowym. Jednymi z takich przyjezdnych byli m.in. Kokańczycy chcący przyjechać do najpotężniejszego państwa na świecie ze zwątpieniem w przyszłość swojej ojczyzny.

W 2012 Kofenia zaczęła stosować własne tablice rejestracyjne. Z tego powodu wybuchła wojna kofeńsko-serańska, która w 2013 przerodziła się w wojnę serańsko-kokańską, bo w połowie wojny Kokania stanęła po stronie Kofenii, aż w końcu rozjebana Kofenia nie mogła dalej walczyć.

W 2014 Wodznia zaczęła robić to samo, co Kofenia, przez co wybuchła wojna kofeńsko-wodzeńska. W 2015 zakończyła się bombardowaniem Seranii dokonanym przez Hunrię.

Od tamtej pory do 2021 nic ciekawego się nie działo. Teraz dzieją się jakieś fajne rzeczy.

A nie, ja jeszcze mogę dodać, że w 2016 Serania zaangażowała się w IV wojnę światową. Serańczycy stanęli po stronie Pallasu. W 2020 wojna się skończyłą wygraną wspólników Pallasu.

Ale to jednak nie dotyczy Kokanii. Coś, co dotyczy Kokanii, to na przykład to, że na pograniczu Kokanii, Kofenii i Seranii pojawiły się kolejne dążenia niepodległościowe na terenie zwanym Kodenia. Zaczęto o tym mówić dopiero w późnym 2021, jednak działania niepodległościowe na tamtym terenie, jak się okazało, pojawiły się w małym stopniu jeszcze w 2011, a z początkiem 2012 nabierały na sile. Od 2012 były zauważane przez Kokanię, potem gdzieś od 2016-2018 Serania przestała to ignorować, a Kofenia zainteresowała się tym dopiero w 2021 (niektórzy stamtąd już w 2020). To wszystko zakończyło się ogłoszeniem przez Kodenię niepodległości na początku 2022, która nie została uznana przez Seranię i Kokanię. W Kofenii trwają jeszcze debaty na ten temat.

## Rzeczy, które stworzyła Kokania oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język kokański - język Kokańczyków. Powstał ze zmieszania się ze sobą kilku plemiennych języków Murzynów. Nauka badająca język kokański to kokanistyka.

Muzyka - ludowizna kokańska, zwłaszcza w sferze muzycznej, czerpie z obyczajów z czasów plemiennych, co oznacza, że Kokańczycy dalej grają na instrumentach zrobionych z kości zwierząt.

Szampan bezalkoholowy - doszło do profanacji arańskiego napoju alkoholowego poprzez likwidację C2H5OH i nazwanie powstałego gówna swoim alkoholem narodowym.

## Geografia

Kokania jest państwem górzystym i niedostępnym. Początkowo państwo było podzielone na gminy, ale w 1912 ustanowiono podział na obwody. W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, najwięcej spośród wszystkich typów jednostek osadniczych było tu miast. W 313 te ziemie zajęły takie państwa jak Serania i Gerania oraz częściowo Baset i Prancyzja. Kokania powstała dopiero w roku 622, kiedy na te tereny napłynęła ludność czarnoskóra. Napływowi ludzie zlikwidowali dotychczasową administrację i ustanowili nową, a także wprowadzili na tych ziemiach nowe prawa, czyli osadom serańskim oraz grodom i podgrodziom gerańskim nadano prawa miejskie, przy czym większość w nowym państwie stanowiły miasta, a potem były wsie. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady. W Horanii za to władze stwierdziły, że chcą się unowocześnić i upodobnić do Pallasu. Ogłoszono więc radykalną urbanizację państwa, przez co wszystkie horańskie osady otrzymały prawa miejskie oraz założono nowe miasta. Teraz tutaj to miast było najwięcej. W Basecie i Prancyzji było identycznie, więc nie wprowadzano żadnych zmian. W Murononcji miast było już więcej niż grodów, ale grodów było więcej niż wsi. W Kokanii nic to nie zmieniło i dalej większość stanowiły miasta. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i nie odtworzono osad. To nie powodowało żadnych zmian w Basecie i Prancyzji, Murononcji i Kokanii.

W 1111 ostatni gród muronoński otrzymał prawa miejskie. Od tej pory najwięcej było tam miast. To nic nie zmieniało w Kokanii. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii właściwej już tak - odtworzono większość dawnych osad, wiele miast założonych na potrzeby upodobnienia się do Pallasu stało się osadami oraz założono nowe osady, a tym samym zaczęły one stanowić większość w Horanii. Nic to jednak nadal nie zmieniło w Basecie i Prancyzji, gdzie wciąż było więcej miast niż wsi i zero osad. W Murononcji od ok. 200 lat nie było już ani jednego grodu, a miast było więcej niż wsi. W Kokanii za to ten stan rzeczy trwał od początku.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Nie powodowało to żadnych zmian na terenie Kokanii. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To wciąż nic nie zmieniło w kokańskim podziale terytorialnym. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Dla Kokanii w dalszym ciągu oznacza to brak jakichkolwiek zmian. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. Wtedy już władze Basetu i Prancyzji wprowadziły zmianę, bo wiele miast straciło swoje prawa miejskie i stało się wsiami lub osadami (głównie osadami). Władze muronońskie oraz kokańskie nie zmieniły nic w związku z tym. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji, bo od początku było ono zamieszkane głównie przez Serańczyków i Horanatów. W tym samym roku jeszcze zajęła resztę państwa, gdzie większość osad zamieniono na wsie. Dopiero wtedy władze muronońskie odebrały większości miast prawa miejskie i przekształciły je w osady. Władze kokańskie w dalszym ciągu nie robił nic w związku z zaistniałą sytuacją. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, a w 1606 - Murononcję i wtedy większość osad muronońskich stało się wsiami, a dopiero wtedy władze kokańskie podjęły decyzję o odebraniu wiekszości miast ich praw miejskich oraz o podziale tych większych miast. W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię i wtedy większość kokańskich osad awansowało do poziomu wsi. W 1608 zajęła Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Kokanii powrócił dawny stosunek pomiędzy poszczególnymi typami jednostek osadniczych, czyli miast było znowu więcej niż wsi. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Kokanii odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Oznaczało to brak zmian w Kokanii. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. W Kokanii w dalszym ciągu to nic nie zmieniło. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Dla państwa kokańskiego oznaczało to ciąg dalszy braku jakichkolwiek zmian. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony. Kokania jakimś cudem uniknęła zajęcia, a władze zadecydowały o utworzeniu trzeciego typu jednostki osadniczej, jakim była osada. To miast było jednak w dalszym ciągu najwięcej. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, a w Kokanii wsiami. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie, a w Kokanii osady.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady. W Kokanii wówczas przywrócono większość dawnych miast, ale nie likwidowano w dalszym ciągu osad. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, a w Kokanii większość miast została przekształcona na wsie. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie. W Kokanii większość wsi dawniej bedących miastami stała się tym razem osadami. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a większość osad w Kokanii stała się ponownie wsiami, żeby w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy w obu państwach.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi, a w Kokanii najwięcej było osad. W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta. W Horanii za to większość stanowiły w dalszym ciągu wsie, a w Basecie i Prancyzji osady. W Nasetonie i Defonach zlikwidowano wszystkie osady poprzez nadanie im praw miejskich, więc w Kokanii zdecydowano się na zrobienie tego samego. W 1993 Hokiodelany się rozpadły i to spowodowało duże zmiany w tej części kontynentu. W Seranii i Murononcji większością stały się na powrót wsie, a w Horanii większością stały się osady. W Basecie i Prancyzji zlikwidowano osady poprzez nadanie im praw miejskich, co nie zmieniało nic w Nasetonie, Defonach i Kokanii. W 2006 Murononcja się odłączyła i tam wszystkie osady i większość wsi stała się miastami, co nic nie zmieniało w Kokanii. W 2021 Pallas anektował Ursarię i Storkię. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej. W Horanii za to powstało wiele miast i to ich było najwięcej. W Basecie i Prancyzji za to odtworzono niektóre dawne osady, ale powstało wiele wsi i to ich było najwięcej. W Murononcji odtworzono dawne osady i to ich było najwięcej. To nic nie zmieniało w dalszym ciągu nic w Nasetonie, Defonach i Kokanii. Stary stan rzeczy powrócił w 2022.

## Ludzie

Kiedy Kokania powstała, była ona państwem wielokulturowym, bo te ziemie były już zamieszkiwane przez inne narody, które albo z czasem się zasymilowały i/lub zmieszały z Kokańczykami, albo zostały przesiedlone w różnych okolicznościach. Wszystkie tutejsze osady oraz grody i podgrodzia zamieniono na miasta i to społeczność miejska od początku stanowiła tutaj większość. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a najwięcej mieszkańców było w osadach, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady i większość dalej stanowili osadnicy. W Horanii za to władze stwierdziły, że chcą się unowocześnić i upodobnić do Pallasu. Ogłoszono więc radykalną urbanizację państwa, przez co wszystkie horańskie osady otrzymały prawa miejskie oraz założono nowe miasta. Teraz tutaj to miast było najwięcej, a tak samo ich mieszkańców. W Basecie i Prancyzji było identycznie, więc nie wprowadzano żadnych zmian. W Murononcji miast było już więcej niż grodów, ale grodów było więcej niż wsi. Dalej jednak więcej ludzi zamieszkiwało grody. W Kokanii nie doszło do żadnych zmian. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i ludność miejska i nie odtworzono osad. To nie powodowało żadnych zmian w Basecie i Prancyzji. W Murononcji za to już najwięcej ludzi zamieszkiwało miasta. Wynikło to z wyższego przyrostu naturalnego oraz kilku przeprowadzek. W Kokanii wciąż nic się nie zmieniało.

W 1111 ostatni muronoński gród otrzymał prawa miejskie. Od tamtej pory nie istnieją tam grody i podgrodzia, a populacja miejska przewyższa liczebnie wiejską. To nic nie zmienia w Kokanii. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii właściwej już tak - odtworzono większość dawnych osad, wiele miast założonych na potrzeby upodobnienia się do Pallasu stało się osadami oraz założono nowe osady, a tym samym zaczęły one stanowić większość w Horanii. Nic to jednak nadal nie zmieniło w Basecie i Prancyzji, Murononcji ani Kokanii, gdzie wciąż było więcej miast niż wsi i zero osad oraz więcej mieszkańców miast niż wsi. W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Nie powodowało to żadnych zmian na terenie Kokanii. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To wciąż nic nie zmieniło w kokańskim podziale terytorialnym. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Dla Kokanii w dalszym ciągu oznacza to brak jakichkolwiek zmian. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. Wtedy już władze Bsaetu i Prancyzji wprowadziły zmianę, bo wiele miast straciło swoje prawa miejskie i stało się wsiami lub osadami (głównie osadami), a tym samym to tam mieszkało najwięcej ludzi. Władze muronońskie oraz kokańskie nie zmieniły nic w związku z tym. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji, bo od początku było ono zamieszkane głównie przez Serańczyków i Horanatów. W tym samym roku jeszcze zajęła resztę państwa, gdzie większość osad zamieniono na wsie, a ludzie zamieszkiwali chętniej jednak osady. Dopiero wtedy władze muronońskie odebrały większości miast prawa miejskie i przekształciły je w osady, przez co najwięcej zaczęło tu być osadników. Władze kokańskie w dalszym ciągu nie robił nic w związku z zaistniałą sytuacją. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, a w 1606 - Murononcję i wtedy większość osad muronońskich stało się wsiami, przy czym udział ludności osadniczej się nie zmienił, a dopiero wtedy władze kokańskie podjęły decyzję o odebraniu wiekszości miast ich praw miejskich oraz o podziale tych większych miast. Tym samym więcej ludzi zaczęło zamieszkiwać osady. W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię i wtedy większość kokańskich osad awansowało do poziomu wsi, ale ludzie masowo się przeprowadzali do osad. W 1608 zajęła Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Kokanii powrócił dawny stosunek pomiędzy poszczególnymi typami jednostek osadniczych, czyli miast i mieszczan było znowu więcej niż wsi i wieśniaków. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Kokanii odtworzono je po staremu. W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Oznaczało to brak zmian w Kokanii. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. W Kokanii w dalszym ciągu to nic nie zmieniło. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Dla państwa kokańskiego oznaczało to ciąg dalszy braku jakichkolwiek zmian. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony. Kokania jakimś cudem uniknęła zajęcia, a władze zadecydowały o utworzeniu trzeciego typu jednostki osadniczej, jakim była osada. To miast było jednak w dalszym ciągu najwięcej, ale ludzie jednak masowo przeprowadzali się do osad, bo życie tam było tańsze. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, ale to wsie były chętniej zamieszkane. W Kokanii za to większość miast stała sie wsiami i to na wieś ludzie się zaczęli wyprowadzać. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii oraz w Kokanii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie i populacja wiejska, a w Kokanii - osady i populacja wiejska.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady, ale ludzie wyprowadzali się na wieś w poszukiwaniu lepszych perspektyw. W Kokanii za to większości osad oddano prawa miejskie, ale za to ludzie wyprowadzili się do osad, żeby taniej żyć. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, ale ludzie ze wsi tym razem wyprowadzili się do osad. W Kokanii wiekszość miast stała się wsiami, a udział osadników nie zmienił się. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie poprzez odebranie miastom praw miejskich, ale najwięcej ludzi wciąż zamieszkiwało osady. W Kokanii większość wsi dawniej bedących miastami stała się tym razem osadami. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a większość osad w Kokanii stała się ponownie wsiami, żeby w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy. Udział mieszkańców osad w populacji obu państw przez cały ten czas nie uległ zmianom.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi i osadników, a w Kokanii najwięcej było osad oraz osadników. W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta i osadnicy. W Horanii za to większość stanowiły w dalszym ciągu wsie i osadnicy, a w Basecie i Prancyzji osady i ich mieszkańcy. W Nasetonie i Defonach zlikwidowano wszystkie osady poprzez nadanie im praw miejskich, więc w Kokanii zdecydowano się na zrobienie tego samego. We wszystkich trzech państwach mieszkńańcy wsi stanowili większość. W 1993 Hokiodelany się rozpadły i to spowodowało duże zmiany w tej części kontynentu. W Seranii i Murononcji większością stały się na powrót wsie, a w Horanii większością stały się osady. W obu państwach osadników dalej było najwięcej. W Basecie i Prancyzji zlikwidowano osady poprzez nadanie im praw miejskich, co nie zmieniało nic w Nasetonie, Defonach i Kokanii. W 2006 Murononcja się odłączyła i tam wszystkie osady i większość wsi stała się miastami, co nic nie zmieniało w Kokanii. W 2021 Pallas anektował Ursarię i Storkię. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej, ale najwięcej ludzi mieszkało na wsiach. W Horanii za to powstało wiele miast i to ich było najwięcej, ale najchętniej ludzie zamieszkiwali jednak osady. W Basecie i Prancyzji za to odtworzono niektóre dawne osady, ale powstało wiele wsi i to ich było najwięcej, chociaż ludzie masowo przeprowadzali się do osad. W Murononcji odtworzono dawne osady i to ich było najwięcej wraz z ich mieszkańcami. To nic nie zmieniało w dalszym ciągu nic w Nasetonie, Defonach i Kokanii. Stary stan rzeczy powrócił w 2022.

Kiedy ludzie majacy stworzyć naród kokański przypłynęli na swoje ziemie w 622, chcieli utworzyć rozwijającą się i nowoczesną cywilizację mimo krycia się w niedostępnych górach. Większość Kokańczyków przyjęła poglądy centrolewicowe i liberalno-konserwatywne. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W wyniku przemian społeczno-politycznych zachodzących na kontynencie Kokańczycy stali się w większości lewicowcami i konserwatystami. W zwiazku z taką przemianą zmienili w swojej kulturze jeszcze dużo rzeczy, ale utrwalili te zmiany. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. Kokańczycy stali się wówczas lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, więc szli do przodu jeszcze bardziej, ale mimo wszystko pozostawali w długotrwałej izolacji i byli nielubiani.

W 1455 Pallas sprzedał Storkię Ursarii. To wywołało w tamtej części kontynentu ponowne zmiany. Kokańczycy powrócili do lewicy i konserwatyzmu. W 1494 Ursaria połączyła się z Aranią. Władzę w nowym państwie przejęli prawicowi liberałowie. Wywołało to również kolejne zmiany na kontynencie. Władzę w Kokanii przejęli prawicowcy i narodowi liberałowie. W kontekście tamtych czasów mówi się, że społeczeństwo chciało utworzyć "tradycję nowoczesnego Kokańczyka". To wszystko nie potrwało długo, bo w 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym m.in. Seranię Zachodnią i Horanię Północną. Do władzy w Kokanii doszli wówczas lewicowcy i socjalisci, którzy zmieniali wszystko, co się dało. Poszli za nimi jednak ludzie.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Kokańczycy powracali natychmiastowo do poglądów o naturze lewicowej i konserwatywnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory stawali się centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. To samo wszystko się stawało z władzami. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. Z powodu zachodzących zmian społecznych Kokańczycy stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią, a Horania odzyskała Horanię Północną. Mieszkańcy Kokanii stawali się wówczas centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. Mieszkańcy Kokanii stawali się wtedy centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. Ludzie stamtąd przejmowali poglądy typowego Serańczyka. W tym samym roku udało się zająć resztę państwa i tam też ludzie przeszli taką zmianę. Wtedy przeciętny Kokańczyk stawał się centrolewicowcem i socjalistą. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, a w 1606 Murononcję, po czym Kokańczycy stali się głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1607 zajęła Kokanię i wtedy większość Kokańczyków stawała się głównie centrolewicowcami i liberałami. W 1608 zajęła Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Muronońcy stali się w znacznej większości centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Defończycy stali się wtedy w większości centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Kokańczycy po zmianach w otaczającej ich rzeczywistości stawali się głównie lewicowcami i konserwatystami, tak jak kiedyś. Doszło u nich znowu do zmian obyczajowych, które zostały utrwalone. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Zjednoczone narody poparły nowe władze. Władze niepodległej Seranii przynależały do centrowców i konserwatystów. Za nimi poszli ludzie. W tamtych czasach ożywały tradycje i obyczaje kultury serańskiej, a przede wszystkim sama kultura serańska, która była prawie martwa przez ostatnie kilkadziesiąt lat. W niepodległej Horanii do władzy doszli centrowcy, konserwatyści i radykałowie. Za nimi poszli ludzie i w tym państwie kultura ożywiona została szybciej oraz nastał głębszy powrót do korzeni. Władze niepodległego Basetu i Prancyzji należały do centrum i liberalizmu. Za nimi poszli ludzie i tamtejsi Serańczycy i Horanaci trochę się poróżnili od Serańczyków z Seranii i Horanatów z Horanii. Z tego wszystkiego wynika, że władza nad niepodległą Murononcją przypadła centrowcom, liberałom i radykałom, co sprawiło, że państwo trochę bardziej się unowocześniło i dopasowało do nowych kontynentalnych warunków. Niepodległymi Defonami rządzili więc centrolewicowcy i konserwatyści, a niepodległym Nasetonem - centrolewicowcy, konserwatyści i radykałowie. Władzę w Kokanii przejęli więc centrolewicowcy i liberałowie.

Również w 1688 w Nasetonie i Kokanii dużo rzeczy uległo zmianie, kiedy tego samego roku Defony zostały anektowane przez Aranię. Władze w Nasetonie zmieniły się na centrolewicowe i konserwatywne, a w Kokanii na centrolewicowe, konserwatywne i radykalne. W 1690 jednak Defony odzyskały niepodległość i we wszystkich państwach poprzedni stan rzeczy powrócił. Za to jednak w 1693 Naseton został anektowany przez Geranię. Władza w Kokanii ponownie się zmieniła na centrolewicową, konserwatywną i radykalną. Władca też człowiek, a ludzkość na tej części kontynentu była po trudnych przeżyciach, więc ludzie i tak za nimi poszli. Jedyny plus okupacji abalskiej w Kokanii to częściowe otwarcie się tego zamkniętego kraju na resztę świata. Dodatkowym skutkiem było wysiedlenie nadmiaru ludności obcej i zrobienie z Kokanii państwa głównie jednokulturowego. Państwo było jednak dalej napadane przez Aranię, więc połowa obywateli oraz połowa ludzi siedzących przy władzy była już całkowicie przyzwyczajona do uciemiężenia narodu kokańskiego, a druga połowa jeszcze bardziej się roztrwożyła.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Władze w dalej rozchwianej Murononcji stały się centrowe i liberalne, czyli po prostu przestały być radykalne. Za nimi poszli ludzie. Władzę w Defonach przejęli centrowcy, liberałowie i radykałowie, a za nimi też poszli ludzie. Władze kokańskie przeszły na centrolewicę i konserwatyzm i uzyskały poparcie ludu. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze serańskie przestały być radykalne, a ludzie tak samo. Stwierdzono po prostu, że nie tędy jednak droga. Władze Horanii stały się za to centroprawicowe, liberalne i radykalne. Władze w Basecie i Prancyzji stały się centrowe i konserwatywne, w Murononcji - centrowe, konserwatywne i radykalne, w Defonach - centrowe i liberalne, a w Kokanii - centrowe, liberalne i radykalne. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. W tamtym czasie Serańczycy także stali się centroprawicowcami, konserwatystami i radykałami. Bali się o siebie jako o społeczność, bo po latach nieludzkiego traktowania i niszczenia kultury odzyskali niepodległość, żeby po mniej więcej identycznym czasie znowu ją stracić. Wywołało to także niepokój Serańczyków baseckich, bo Serańczycy właściwi dalej byli ich rodakami. W czasie tych przemian w tej części kontynentu Horanaci stali się w większości centroprawicowcami i liberałami, mieszkańcy Basetu i Prancyzji - centroprawicowcami, liberałami i radykałami, mieszkańcy Murononcji - centrowcami i konserwatystami, mieszkańcy Defon - centrowcami, konserwatystami i radykałami, a mieszkańcy Kokanii - centrowcami i liberałami. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Wówczas większość mieszkańców Ostruto-Hunrii (w tym również Serańczyków) skłoniło się ku poglądom centroprawicowym i liberalnym, a mieszkańcy Horanii w większości stali się centroprawicowcami, liberałami i radykałami. Tymczasem mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się centrowcami i konserwatystami, mieszkańcy Murononcji - centrowcami, konserwatystami i radykałami, mieszkańcy Defon - centrowcami i liberałami, a mieszkańcy Kokanii - centrowcami, liberałami i radykałami. Za mało im było postępu.=, jak widać. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję, Murononcję i Defony, ale z ich mieszkańcami nie podziało się aż tak źle, jak z ludnością serańską. Ludzie szybko stali się w większości centroprawicowcami i liberałami, a mieszkańcy Kokanii - centroprawicowcami, liberałami i radykałami. Wykonali trochę duży jak na nich zwrot w stronę tradycji, bo obawiali się Ostruto-Hunrii. Wielki król jednak ich zostawił, bo wolał, żeby Kokańczycy byli w dalszym ciagu dręczeni przez Aranię.

Od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym. Kokańczycy skłaniali się więc od tamtej pory ku poglądom centroprawicowym, liberalnym i religijnym. Bali się o siebie, więc skupili się na religii, jednak dalej starali się iść do przodu z rozwojem, żeby nie dać się ani Aranii, ani Ostruto-Hunrii. W 1759 Storkia uzyskała niezależność, co nic nie zmieniło ani w Storkii, ani w Kokanii.

W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W Kokanii do władzy dochodzą za to centrowcy i konserwatyści, którzy proklamują częściowy powrót do tradycji mający utrzymać społeczność kokańską przy tożsamości narodowej. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. Wtedy też w Kokanii władzę przejęli centroprawicowcy i liberałowie, którzy uzyskali poparcie społeczeństwa. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści, a w Kokanii ponownie centrowcy i konserwatyści. W 1829 władze ostruto-hunryjskie przechodzą na stronę centrowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W Kokanii do władzy dochodzą centrolewicowcy i konserwatyści, którzy uzyskują poparcie społeczeństwa chcącego jakichś zmian w społeczeństwie. 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatyzm oraz otrzymały poparcie ludzi. W Kokanii za to władza wpadła w ręce centrolewicowców i liberałów, którzy jeszcze trochę bardziej napędzili zmiany kulturowe, czym przyciągnęli do siebie lud. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców. Ożywiona zostaje kultura ludowa Ostruciaków, Hunrów, Serańczyków, Horanatów, Basetan i Muronońców, co wywołuje w świadomości serańskiej poczucie bezpieczeństwa o swoją tożsamość kulturalną, która w niektórych miejscach akurat słabła, co powodowało w tamtych miejscach niepokoje społeczne. Horanaci i Basetanie też zaczęli walczyć o swoją tożsamość, ale nie mieli aż tak dużej konieczności, co Serańczycy, jednak przeciągali niektórych ludzi do siebie. Muronońcy walczyli najsłabiej, bo nimi przez rok rządzili prawicowcy i narodowi konserwatyści, więc zdążyli sobie utrwalić wartości narodowo-tradycyjne. W Kokanii za to do władzy dochodzą ponownie centrowcy i konserwatyści, którzy trochę mocno powracają do zwyczajów kokańskich i taką postawię promują.

W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Zaczyna się ożywienie obyczajów serańskich, horańskich, baseckich i muronońskich oraz przywracanie świadomości narodowej w niektórych lokalnych społecznościach. Do władzy w Kokanii dochodzą wówczas centrowcy, konserwatyści i ludowcy, którzy ożywiają kulturę ludową Kokańczyków, która powoli zaczyna się już różnić od plemiennych obyczajów murzyńskich. W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych, a władza w Kokanii dalej była centrowo-konserwatywno-ludowa. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Władza w Kokanii za to zmieniła swoje poglądy na centrum i liberalizm. Ludzie siedzący tam u stołkach wyczuwali jakąś nadchodzącą zmianę społeczną. Nie pomylili się. Wybuchła I wojna światowa. Kokania poparła Damadanię, przez co była jeszcze bardziej rozpierdalana przez Aranię niż kiedykolwiek. W 1916 zabito dotychczasowego władcę, a na jego miejsce szybko wszedł nowy. Był on centrowcem i liberalnym konserwatystą. On chciał, żeby światowe zmiany powojenne nie dotknęły aż tak Kokanii i w sumie niespecjalnie się zajmował sprawami aktualnie panującej wojny.

W 1918 wojna się skończyła. Sojusznicy Damadanii przegrali. Ostruto-Hunria została podzielona została podzielona na Ostrut i Hunrię, a Strongia stała się niezależna. Książę Strongii zmienił swoje poglądy i stał się centrowcem i liberalnym konserwatystą. Za nim poszli ludzie, bo był uznawany za strongijskiego bohatera. Władca Kokanii został stracony za bycie chujowym, a organizator i realizator egzekucji przejął władzę. Był on centrolewicowcem i konserwatystą. Chciał pchnąć do przodu obciążone sankcjami oraz zniszczone i zacofane państwo, jakim była Kokania, a także częściowo promował wartości tradycyjne, bo nic innego nie pozostawało dla większości ludzi.

W 1921 król Pallasu zdjął samodzielnie przywódcę Kokanii, bo był marnym władcą i wstawił na jego miejsce nowego. Również w 1921 zaszło wiele zmian w światowej polityce. Władzę w Anaronie przejęli prawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Anorze - prawicowcy i umiarkowani liberałowie. Od tego wiele się zaczęło. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm i stracił już swoje poparcie, bo ludzie nie rozumieli zmiany. Nowy prezydent Kokanii był kolejnym centrowcem i konserwatystą. Dostał z góry wspólników. Wybrano akurat taki rząd, bo na dotkniętą sankcjami i zniszczeniami wojennymi Kokanię nie było już ratunku, a chciano również jakoś się odnieść do tradycji kokańskiej, żeby ludzie poparli taką władzę. Przez całe lata 20. poparcie było niskie. Nie poprawiło sytuacji to, że w 1923 on i jego wspólnicy zmienili poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm, bo jednak jakoś chcieli pchnąć państwo do przodu. Niechęć do władz to uniemożliwiała. W latach 30. wzrosło trochę poparcie, a w 1939 władcy zmienili ponownie poglądy na centrum i konserwatyzm. W latach 40. poparcie dla tych władców wzrosło, bo chronili Kokanię przed Aranią, która tym razem nie miała już litości.

W 1945 wojna się skończyła. Wspólnicy Damadanii znowu przegrali, w tym również Kokania. Poszukiwano ówczesnego prezydenta Kokanii, żeby wykonać na nim egzekucję, ale w tym samym roku wybuchła III wojna światowa. Prezydent się ujawnił i stanął po stronie Ostrutu. Kokania była dalej niszczona przez Aranię i dopiero wtedy to państwo dowiedziało się, co to znaczy być bezlitosnym. W połowie konfliktu prezydent poparł jednak Damadanię i był dalej niszczony przez Aranię, ale również przez Strongię, która za wiele nie zniszczyła, bo już nie było co niszczyć. Kokania była tak niszczona, że nawet góry się rozwalały. Ludzie stracili po III wojnie światowej jakąkolwiek nadzieję na odbudowę i wielu z nich uciekało do Dużej Baranii, ale u władzy pojawili się komuniści, którzy obiecali odbudowę państwa. Po wojnie również Ostrut się podzielił na Ostrut Północny i Ostrut Południowy, a Hokia i Delany się zjednoczyły. Nic to nie zmieniło w poglądach władz kokańskich oraz ludzi.

Od lat 50. ludzie mieli już dosyć komunizmu, bo widzieli, że on nie działa, a tylko niszczy państwo, Od lat 60. do dzisiaj coraz częściej mówi się o Kokanii, że to dzicz, która zatraciła swoją kulturę rozpoczynając od roku 1622, co trwa do dziś. W 1990 Strongia się rozpadła, a Ostrut się zjednoczył. W Seranii i Murononcji władzę przejęli centroprawicowcy i umiarkowani konserwatyści, w Horanii centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, w Basecie i Prancyzji centrowcy i konserwatyści, w Nasetonie centrowcy i konserwatywni liberałowie, w Defonach centrowcy i liberałowie, a w Kokanii centrowcy i liberalni konserwatyści. Nowa władza kokańska nie była już komunistyczna, tylko kapitalistyczna, a jej zadaniem było odbudowanie pogrążonej w kryzysie Kokanii. Nie udawało się nawet z pomocą Pallasu (pomijając fakt przepierdalania dotacji od supermocarstwa). Sytuację pogorszył rok 1993. Wtedy Hokiodelany się rozpadły, a sytuacja na południu Kalcedonii się znowu zmieniła. W Stronii do władzy doszli centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, w Horanii centrowcy i konserwatyści, w Basecie i Prancyzji centrowcy i konserwatywni liberałowie, w Nasetonie centrowcy i liberałowie, w Defonach centrowcy i liberalni konserwatyści, a w Kokanii centrowcy i umiarkowani konserwatyści. Zmiana władz wpłynęła na niekorzyść w procesie odbudowy. Jeszcze bardziej sytuację pogarszały wojny baseckie z lat 90.

W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii. Władzę w nwoym państwie przejęli centrowcy i liberałowie, za którymi poszli ludzie. W Nasetonie władza i ludzie zmienili się na centrum i liberalny konserwatyzm, w Defonach - centrum i umiarkowany konserwatyzm, a w Kokanii - centrum i umiarkowany liberalizm. Sytuacja uległa ponownej zmianie w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Władze serańskie zmieniły wtedy swoje poglądy na centrolewicę i konserwatyzm, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i władzę przejęli centrowcy i liberałowie, którzy otrzymali poparcie ze strony ludu. Władze horańskie za to zmieniły poglądy na centrolewicę i liberalizm, a za nimi poszli ludzie. W połowie roku także doszło tu do zmiany władzy, którą tym razem stanowili centrowcy i umiarkowani konserwatyści. Władze baseckie przejęły wówczas poglądy centrolewicowe i socjalistyczne, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i zmiany władz na centrowe i umiarkowanie liberalne. Władze muronońskie przejęły więc poglądy lewicowe i konserwatywne, ale po pół roku także doszło od zamachu stanu, a nowe władze stały się centrolewicowe i konserwatywne, więc zmiany dużej nie było. Władze nasetońskie wraz ze społeczeństwem przejęły poglądy lewicowe i liberalne, ale po pół roku również i tu doszło do zamachu stanu i władzę otrzymali centrolewicowcy i konserwatywni liberałowie, pociągający za sobą również ludzi. Władze defońskie przeszły na lewicę i socjalizm, ciągnąc za sobą również i ludzi, ale w połowie roku zmieniły nagle swoje poglądy na centrolewicę i liberalizm, za czym poszli ludzie. Władze kokańskie dokonały największej zmiany, bo przeszły na prawicę i narodowy konserwatyzm, przez co w końcu zaczęły kreować tożsamość i kulturę kokańską po tylu latach prób jej zniszczenia na nowo. W połowie roku doszło jednak do zamachu stanu, a nową władzę stanowili centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, którzy także otrzymali poparcie ze strony społeczeństwa. Kolejna zmiana zaszła w 2022, kiedy od Pallasu oddzielają się: rsaria, Storkia, Świeńsk, Koszbia, Bafania i Amalenia. Władze Seranii zmieniły swoje poglądy i przeszły na stronę prawicową, liberalną i radykalną. Za nimi, jak ciężko się domyślić, poszli ludzie mimo wszystko. Władze Horanii za to zmieniły się na prawicowe, liberalne i religijne, a za nimi poszli ludzie. Odnotowano przyrost ludzi wierzących oraz większe przywiązanie do wakupizmu. W Basecie i Prancyzji władzę więc przejęli prawicowcy, liberałowie i ludowcy. Ożywieniu uległa kultura ludowa w tamtym państwie, przez co Serańczycy baseccy mieli bardziej bogaty folklor niż Serańczycy właściwi. W Murononcji za to do władzy doszli prawicowcy i liberalni konserwatyści, co było gigantycznym zwrotem społeczności w stronę tradycji oraz przywiązania do niej. W Nasetonie do władzy dochodzą ludzie reprezentujący politykę prawicową, liberalno-konserwatywną i religijną. Poszli za nimi ludzie. W Defonach władcami stają się prawicowcy, liberalni konserwatyści i ludowcy, a w Kokanii - centroprawicowcy i konserwatyści. Ludzie bardzo polubili nową władzę, a ożywieniu ulegają najdawniejsze obyczaje kultury kokańskiej. Kokania zaczęła także uchodzić za bardzo nowoczesne państwo, bo zarówno naród, jak i politycy są nie prawicowcami, co centroprawicowcami, czyli są bardziej do przodu (ale sznurówki ich jeszcze nie wyprzedzają ;D).

## Polityka

W dawnych czasach Kokanią rządził król (kok. *qing*), a po odzyskaniu niepodległości od Abalii Zamańskiej książę (kok. *proztar*). Od 1945 władzę sprawuje tutaj prezydent (kok. *prezimar*), a po nim jest premier (kok. *premer*). Po nim był Parlament (kok. *Parliment*), który do 2021 składał się z dwóch sekcji: Sekcji Reprezentacji (kok. *Reprëxentăitiare Sektia*) i Sekcji Obcej (kok. *Qülč Sektia*), ale w 2021 zlikwidowano Sekcję Obcą.

Politycy są tacy, jacy są ludzie, a jacy są ludzie, opisywałem wam już wcześniej, a drugi raz mi się nie chce.

## Religia

Kiedy w 622 na te tereny przybyli założyciele Kokanii, kontynuowali oni swoje plemienne wierzenia. Wpływowi tam wówczas Abalowie chcieli ich pozbawić tych wierzeń, ale się nie udawało. W końcu pojawiały się głosy przejścia Kokańczyków na pallasyzm albo musanizm, a także wielu chciało pozostać przy wierzeniach plemiennych. Byli też tacy, którzy chcieli połączenia wyznanie pallasystyczne albo musanistyczne połączyć z obrzędami plemiennymi. Ostatecznie najwięcej było ateistów. To było pierwsze ateistyczne państwo w historii, a przez co jeszcze bardziej znienawidzone.

Kiedy na tamtą część kontynentu przybył wakupizm, Kokańczycy chcieli zestawić z nim swoje wierzenia plemienne, bo ludzie z państw obok zestawiali wakupizm ze swoimi religiami. Pod koniec VIII wieku najwięcej definitywnie było ateistów.

W 1054 w Zrajzji powstał pallasyzm ezoteryczny, który dostał się również do Kalcedonii i nieprzewidywalnie przyjął się w Kokanii. Dodatkowo Kokańczycy w końcu przyjęli do siebie wakupizm. Obie religie zostały w końcu ogłoszone państwowymi, co trwa do dzisiaj. Oprócz pallasystów ezoretycznych i wakupistów są tutaj także zwyczajni pallasyści ezoteryczni, zwyczajni wakupiści, pallasyści klasyczni, różni westaliści, musaniści, ateiści, agnostycy i ignostycy.

## Kultura

Z poprzedniej części artykułu wiadomo, z jakimi poglądami można utożsamić Kokańczyków, więc nie będę o tym pisał trzeci raz, bo nie ma sensu.

Kultura kokańska od początku się różniła od innych. Do dzisiaj jej historia jest niezbadana, ale dzisiaj mówi się, że Kokania to państwo pozbawione kultury. Kokańczycy do dzisiaj są narodem nieznanym, który tak na dobrą sprawę nic nie osiągnął. Stereotypowy Kokańczyk to nielubiany dzikus i brudas, który zachował plemienną mentalność przodków. Pije szampan bezalkoholowy i tylko z tego jest znany. Przez współmieszkańców południowej Kokanii są atakowani, obrzucani gównem, wyzywani i opluwani, a czasami zdarza się, że zabijani.

Kokańczycy kontynuują (ale niekoniecznie w aż takiej skali) zwyczaj zemsty rodowej, przez co zabijali nawet rodziny innych narodowości, które mieszkały tu przed nimi, m.in. rodziny serańskie, gerańskie, gnidowskie i pallasyjskie. Początkowo Kokania była państwem wielokulturowym z tego powodu, ale przez asymilację ludności rdzennej, a także mieszanie się z kokańskimi Murzynami czy też wybijanie białych rodzin w ramach kultywacji zwyczaju zemsty rodowej oraz mieszkanie czarnoskórych w takim klimacie, a nie innym, Kokańczycy po latach się "wybielili".

## Język

Napływowi Murzyni przywieźli ze sobą mowy plemienne, które połączyli ze sobą i tak powstał język kokański. Aktualnie istnieją dwie regionalne odmiany tego języka: północna i południowa. Odmiana północna jest bardziej zbliżona do standardu językowego, ale zdecydowana większość Kokańczyków zna wszystkie trzy rodzaje swojego języka.

Najpopularniejszy język obcy to serański. Potem jest gerański i arański, a pallasyjski jest dopiero na 4. miejscu.