Broń ognista

## Broń prochowa

**Broń prochowa** nazywana też często **bronią palną** lub najczęściej po prostu **bronią ognistą**, jest to stosunkowo szeroko rozpowszechniony na południu Continentem Circularis rodzaj broni oblężniczej. Mimo swojej skuteczności w kruszeniu murów twierdz i machiny miotające przy pomocy ładunków wybuchowych są niezwykle niecelne. Również dość droga produkcja eksploatacja spowodowała tzw. kryzys prochowy w Cesarstwie i Korhu.

### Rodzaje broni ognistej

Broń prochowa dzieli się na wiele rodzajów wyróżnianych ze względu na rodzaj ładunku miotającego. Powszechnie używana nazwa jest myląca, z tego względu że w większości przypadków substancja miotająca ma postać gęstej cieczy i choć może zostać sproszkowana, to wymaga każdorazowo rozpuszczenia w oleju.

#### Ogień Werneński

Wynaleziony dwa wieki temu przez alchemików z Werny, Ogień Werneński jest złotawą oleistą cieczą wyrzucaną z cylindrycznej lufy zaopatrzonej w tłok. Pod wpływem kontaktu cieczy z ogniem palącym się przy wylocie lufy.

Miotacze ognia werneńskiego występują w dwóch wariantach: przenośnej, która montowana jest na umocnieniach lub wozach a jej gabaryty pozwalają na obracanie machiną umieszczoną na statywie oraz nieruchomej - znacznie większej machiny wyposażonej w aż dwa tłoki działające na przemian co pozwala na ogień ciągły. Montowana jest ona tylko na statkach ze względu na długość pięciu metrów i wagę kilku ton.

Mniejszy miotacz w swojej udoskonalonej formie może wystrzelić od razu cały ładunek rozlewając go pod kątem około 30° na kilkanaście metrów (rozrzut ze względu na duże ciśnienie). Możliwe jest również przełączenie tłoka tak by mógł pięciokrotnie wyrzucić skoncentrowany strumień ognia na taką samą odległość. Taki system wprowadzony został ze względu na konieczność oszczędzania amunicji.

By napełnić wyrzutnię Ognia Werneńskiego należy zgasić ogień przy wylocie lufy, wystudzić ją w wodzie po czym zassać ciecz tłokiem. Najnowsze i bardzo drogie egzemplarze posiadają wlew bezpośrednio do zbiornika umieszczony przy tłoku. Broni takiej może używać jedna osoba, i choć jest to dość nieporęczne, coraz częściej pojawia się na polach bitew w rękach jednostek uderzeniowych złożonych z piechoty.

#### Olej potasowy

Jest to szaro-biała gęsta maź o konsystencji galarety. Dokładna receptura jest ściśle tajna. Znane składniki to potas i siarka, potrzebne w dużej ilości do produkcji tej substancji.

Oleju potasowego używa się w postaci wkładów wciskanych do luf wyrzutni prochowych. Galareta dzielona wcześniej na granulki i osuszana do określonego stopnia wilgotności (szybko ulega sklejaniu) umieszczana jest na dnie kotła z którego wystrzeliwuje się pociski. Wyrzutnie przypominają oberzoeskie bombardy lecz są znacznie krótsze.

Wyrzutnie wystrzeliwują duże pociski kamienne lub ceramiczne (nieraz wypełniane Ogniem Werneńskim) o średnicy 30-40cm. Ładowanie broni odbywa się przy użyciu podajnika, by zaoszczędzić czasu i zmniejszyć ilość potrzebnej obsługi. Nie opracowano mniejszego kalibru broni ze względu na to, że mniejsze gabaryty ładunku miotającego jak 30x30x30cm są zbyt zawodne i nie zawsze zachodzi reakcja chemiczna odpowiadająca za samozapłon i wyrzut.

Broń na olej potasowy to najczęściej broń obszarowa o zasięgu maksymalnym do 200 metrów. Pociski miotane są po paraboli. Skuteczny zasięg celnego strzału mierzony jest między 50 a 100 metrów.

#### Petardy

Petardy istnieją w produkcji od około 50 lat a w szerszej produkcji są od trzech dekad. Użytkowość tej broni na polach bitew jest kwestionowana, a produkcja wymaga zgromadzenia bardzo dużej ilości rzadkich odczynników alchemicznych. Wystrzeliwane są z miotaczy, pojedynczo lub nawet po kilkadziesiąt w jednym momencie. Większość z nich robi dużo huku i dymu, Zaletą jest możliwość umieszczenia w nich, tak jak w granatach różnych substancji alchemicznych które ulegają rozpyleniu i nie spalają się w aż tak dużym stopniu. W przypadku petard pocisk nie ulega całkowitemu zniszczeniu a jedynie jego końcowa część przybierająca formę strzałki. Cześć petard zamiast wkładana do miotacza umieszczana jest na długim kiju, co ułatwia miota nimi, lub celowanie, trzymając we względnie bezpiecznej od siebie odległości. Najczęściej jednak wbija się je w ziemię ze względu bezpieczeństwa.

#### Granaty

Są to proste gliniane flakony napełnione spreparowaną naftą z licznymi dodatkami wspomagającymi wybuchowe właściwości, nasączona płynem szmata u wylotu gdy zostanie podpalona po kilku sekundach doprowadza do rozsadzenia pocisku. Często naczynia z których produkowane są granaty, napełniane są substancjami dymnymi (granaty dymne), lub metalowym złomem (granaty odłamkowe). Są szczególnie chętnie używane zarówno przez Korhijczyków, jak i Koczowników z *Bał-Talaj.* Miota się je rzucając ręcznie lub przy użyciu procy.

#### Proch Oberzoeski

Jest to technologia będąca absolutnym novum. Wynalazł ją w 220 roku Ranulf z Oberzoeku, choć sam wynalazca zaprzecza oryginalności stworzonego prototypu. Znana jest w Nowym Oberzoeku, jest też w fazie wstępnych testów w Cesarstwie gdzie zaimportowano skromne zapasy prochu.

Proch umożliwia wystrzeliwanie pocisków po horyzontalnej trajektorii lotu. Jest to rewolucja w uzbrojeniu z tego względu że użyta artyleria osiąga zasięg 200-600 metrów. Ponadto zminiaturyzowana jej wersja zwana hakownicą może być przenoszona i obsługiwana przez pojedynczego żołnierza. Broń jest tańsza w eksploatacji jak inne rodzaje broni ognistej, ale droższa w produkcji, mniej intuicyjna i trudniejsza w obsłudze. Podczas kruszenia murów i w przebijaniu pancerzy charakteryzuje się zabójczą skutecznością.

Najmniejsze bombardy jakie wyprodukowano mają zaledwie 10cm długości a pociski używane do nich mają 0.6cm średnicy, krążą plotki że tego rodzaju broni używają krasnoludzcy skrytobójcy chowając je pod kapeluszami lub w bujnych włosach, tak jak rzekomo miało to miejsce w przypadku "trupy cyrkowej".

### Komentarze

#### Specjaliści w Temacie

"Naprawdę, to nie ja wynalazłem to dobrodziejstwo cywilizacji a mistrzowie z miasta-kuźni! Sam nie wpadł bym na tak doskonale dobraną mieszankę. Panie, pojedźcie tam, wskażę drogę, kupicie o wiele lepszej jakości proch! Ale naprawdę wy o nim nigdy nie słyszeliście?!"

~ Ranulf z Oberzoeku, Oficjalny wynalazca Prochu Oberzoeskiego.