Śpiewy Wigilijne - Złota Wigilia

## *wersja robocza*

Złotoryjanie spotykają się rokrocznie jak jedna, duża rodzina, by kolędować i łamać się opłatkiem

Od ponad dwudziestu lat (a właściwie to od ponad 400!! ) w Złotoryi w wigilię Bożego Narodzenia, tuż przed Mszą świętą pasterską, odbywa się wielkie miejskie kolędowanie. Pierwsze odbyło się w 1996 roku. Zostało ono wskrzeszone jako pamiątka zarazy i ocalenia z niej, która nawiedziła ten gród w 1553 roku. Zdziesiątkowała mieszkańców do tego stopnia, że z kilkusetosobowego miasta wydawało się, że nie przeżył nikt. I właśnie wówczas, jak głosi legenda, ówczesny burmistrz miasta wyszedł w noc wigilijną na Rynek i zaintonował śpiew pieśni bożonarodzeniowych. Zwabieni jego śpiewem mieszkańcy, wyszli ze swoich domów i dołączyli do burmistrza. Okazało się, że zarazę przeżyło zaledwie siedmiu złotoryjan! Od tamtego czasu, rokrocznie aż do 1944 roku niemieccy mieszkańcy, tak ewangelicy jak i katolicy, spotykali się na Rynku, by wspominać czas zarazy i ocalenia.

Pierwsza Wigilia w Rynku w nawiązaniu do wcześniejszych spotkań przedwojennych mieszkańców Złotoryi odbyła się co prawda  w roku 1996. Jednak rok wcześniej, po 40 latach przerwy, ówczesny burmistrz Złotoryi Kazimierz Zwierzyński rozpoczął w styczniu 1995 r. Śpiewy Wigilijne, które miały miejsce w holu Złotoryjskiego Ośrodka Kultury. Podczas pierwszej Złotej Wigilii w rolę siedmiu mieszczan wcielili się przedstawiciele Polskiego Bractwa Kopaczy Złota wraz z burmistrzem Kazimierzem Zwierzyńskim. Narratorem wigilii był Alfred Michler. W imprezie udział wzięła też młodzież z montażem słowno-muzycznym, w którym znalazły się wiersze oraz pastorałka.

W 1553 r. wielka zaraza pustosząca Europę dotarła też na dolnośląską ziemię. Ten rejon Europy do tej pory nie widział dżumy. Zaraza spustoszyła region. Wśród ofiar było ponad 2,5 tys. mieszkańców Złotoryi, w którym wielu trudniło się wydobywaniem złota. Według legendy (a może i jest to prawda) przeżyło jedynie siedmiu mieszczan. Wśród nich burmistrz, który w wigilię Bożego Narodzenia zebrał pozostałą szóstkę i, stojąc na Rynku, rozpoczął śpiew kolęd. 20 lat temu Złotoryja wróciła do tej pięknej tradycji...

Już 462. raz w Złotoryi zabrzmiały kolędy, na pamiątkę ocalenia ze straszliwej zarazy.

Od dwudziestu lat w Złotoryi w wigilię Bożego Narodzenia, tuż przed Mszą świętą pasterską, odbywa się wielkie miejskie kolędowanie. Pierwsze odbyło się w 1996 roku. Zostało ono wskrzeszone jako pamiątka zarazy i ocalenia z niej, która nawiedziła ten gród w 1553 roku. Zdziesiątkowała mieszkańców do tego stopnia, że z kilkusetosobowego miasta wydawało się, że nie przeżył nikt.

I właśnie wówczas, jak głosi legenda, ówczesny burmistrz miasta wyszedł w noc wigilijną na Rynek i zaintonował śpiew pieśni bożonarodzeniowych. Zwabieni jego śpiewem mieszkańcy, wyszli ze swoich domów i dołączyli do burmistrza. Okazało się, że zarazę przeżyło zaledwie siedmiu złotoryjan!

Od tamtego czasu, rokrocznie aż do 1944 roku niemieccy mieszkańcy, tak ewangelicy jak i katolicy, spotykali się na Rynku, by wspominać czas zarazy i ocalenia.

Takim oto wierszem o tamtym czasie mówiła ze sceny jedna z organizatorek:

Hej, nanana, leć kolędo,

Ponad dachy, ponad Rynek,

Gdzie przed laty na boże święto,

Wyszedł sam jak palec człowiek.

   A gdy myślał, że nikogo,

   Nie zostało w biednym mieście,

   Zeszło się ich aż siedmioro

   I podjęli z nim kolędę

Tak śpiewali, głodni życia,

Chwałę zrodzonemu Bogu,

Że usłyszał ich z ukrycia,

Błogosławił pośród trwogi.

   I cofnęła się zaraza,

   A odżyło martwe miasto.

   Leć, kolędo, nananana,

   W tę świąteczną noc leć, w jasną!

- Cieszę się, że ta tradycja jest ciągle żywa. Uważam, że potrafiliśmy z historii naszego miasta wyciągnąć, uszanować i kultywować te rzeczy, wydarzenia, które są najcenniejsze. Dlatego w tę wigilijną noc możemy, potrafimy być razem. Dzięki temu czujemy wspólnotę - mówił Robert Pawłowski, burmistrz Złotoryi.

W tym roku na złotoryjski Rynek przyszło kilkaset osób. Duża część z nich wyszła właśnie z pierwszej "pasterki" sprawowanej w okolicach godz. 22, a część wybierała się na tę o północy. W organizacji udział wzięli m.in. miejscowi duszpasterze, którzy poprowadzili modlitwę i poświęcili opłatki, którymi się łamano, harcerze, Polskie Bractwo Kopaczy Złota, Zespół Artystyczny Żołnierzy Rezerwy Rota.

- Będę dopiero szła na pasterkę. Przyszłam na Rynek, bo bardzo mi się podoba ten zwyczaj. Łączy ludzi z całego naszego miasta - mówi nam pani Zofia, która przyszła z całą rodziną.

Gościem honorowym miejskiego kolędowania był Klaus Biedermann, starszy człowiek, który urodził się w Goldberg, czyli Złotoryi, bo taką nazwę nosiło miasto do zakończenia II wojny światowej.

## Linki zewnętrzne:

https://legnica.gosc.pl/gal/spis/2895048.Pamiec-wigilii-ocalenia