Człowieczeństwo

Człowieczeństwo ma w zwyczaju spadać. Każdy Spokrewniony musi w końcu zmierzyć się z tą bolesną i nieuniknioną prawdą. Ich egzystencja jako drapieżników zmusza ich do popełniania przerażających czynów – jeśli nieumyślnie, to gdy zmusi ich do tego Bestia. Spokrewniony może oczywiście rozpocząć swoją egzystencję w przekonaniu, że nigdy w pełni nie odda się swojej Bestii. W zasadzie to naprawdę nigdy nie odda się swojej Bestii tak, by potem nie czuć się z tym źle. A tak w zasadzie to nigdy nie podda się Bestii w przypadku naprawdę przerażających czynów. A tak w zasadzie… i tak dalej. Bowiem podczas gdy lata i dekady mijają, Spokrewnieni coraz trudniej opanowują się przed popełnieniem kolejnej zbrodni znanej im od tak długiego czasu. Człowieczeństwo ma na dłuższą metę prowadzić Spokrewnionego do znużenia kierowania się tymi samymi założeniami moralnymi. Rozbudowane kodeksy moralne załamują się, potem upadają, a potem są po prostu gubione w czasie… Spokrewnieni mają tendencję do coraz głębszego upadania w swoim człowieczeństwie. Podczas gdy cecha ta spada, coraz więcej wydarzeń i rzeczy staje się możliwe do obiektywizacji. Co bowiem raz spowodowało wielką skruchę wydaje się kuszące – a może nawet niejako podniecające. Ścieżka ta, tak czy inaczej, prowadzi do destrukcji. Jak więc Spokrewniony może przetrwać Requiem? Jak może zachować w sobie jakieś odzwierciedlenie ludzkiej natury, podczas gdy Bestia nigdy się nie męczy? Jaką granicę może on narzucić swej własnej potworności? Są to pytania, na które każda postać musi odpowiedzieć sobie osobiście. O tym właśnie jest system The Requiem.

## Poziomy Człowieczeństwa

### Człowieczeństwo 10-8

Spokrewnieni z takimi statystykami człowieczeństwa wydają się być „bardziej ludzcy niż sami ludzie”. Nowicjusze mogą odrzucić swoją własną potworność w zamian narzucając sobie kodeksy etyczne nawet bardziej sztywne niźli te, którymi kierowali się za życia. Zazwyczaj starają się karmić tylko krwią zwierząt lub szukają alternatyw zamiast żywienia się na śmiertelnych zawsze żywiąc się najmniej jak to możliwe w danej sytuacji. Tacy Spokrewnieni nie muszą oczywiście zachowywać się chwalebnie lub akceptować biernie wszystko, co nieżycie oraz ich bracia „zrzucają” na nich, ale muszą dokładać wszelkich starań, aby nie krzywdzić innych i usprawiedliwiać każdy grzech przez nich popełniony. Interakcje ze światem śmiertelnych zazwyczaj są niezwykle ważną kwestią dla takich Spokrewnionych ponieważ kontakty z żywymi pomagają im zapamiętać życie takim, jakbym było dla nich kiedyś. Mogą oni także z łatwością uchodzić za śmiertelnych bez żadnego dodatkowego wysiłku.

Jedynie niewielu śmiertelnych jest w stanie zachować tak wysokie standardy etyczne, a liczba Spokrewnionych, którzy czynią to przez dłuższy czas jest zdecydowanie jeszcze niższa. Wampir straci w końcu nad sobą kontrolę i odbierze komuś życie, a sytuacja ta z pewnością się kiedyś powtórzy. Spokrewnieni zmuszają się do zaakceptowania tej okrutnej prawdy lub… sami wyniszczają się, aby zapobiec dalszej krzywdzie innych. Szczątkowa ilość wampirów odnajduje powód, aby kontynuować swoją egzystencję i jednocześnie utrzymać tak wysokie standardy moralne.

Starsi, bardziej „doświadczeni” (lub bardziej realistycznie myślący) Spokrewnieni zazwyczaj uważają nadludzko moralne wampiry za niezwykle naiwne. Odnajdują oni czystą satysfakcję w myśli, że szczenięta prędzej czy później nauczą się tego podejścia, jak uczynili to oni sami. Niektórzy starsi nie są ponad „narzucaniem lekcji” odwetu, samolubności lub zwodniczości w stosunku do młodych, którym wydaje się, że mogą być „dobrymi wampirami”.

### Człowieczeństwo 7-6

Te stopnie człowieczeństwa odnoszą się do Spokrewnionych, których standardy moralne podobne są do większości ludzkiego społeczeństwa. Uważają oni, że zabijanie, czyste okrucieństwo i kradzież są złe, jednakże nie zalewają się łzami jeśli trochę zakryją prawdę, oddadzą komuś kto próbował zaatakować ich pierwszy lub skorzystać z okazji na odrobinę zabawy, która nie krzywdzi specjalnie nikogo innego. Postać taka posiada Vice, którego wodze popuszcza delikatnie odczuwając przy tym niewielkie wyrzuty sumienia. Spokrewnieni tacy wciąż mogą z łatwością poruszać się w świecie śmiertelnych i zapewne posiadają znajomych wśród ludzi.

### Człowieczeństwo 5

To zaiste ciężki świat i Spokrewnieni z tym poziomem człowieczeństwa akceptują, że i oni potrzebują odrobiny „twardości”. Postać taka może rozpoznawać oraz odrzucać wyraźne ohydztwa… lecz… shit happens. Jeśli akurat krzywda stała się im, zwracają ją z równą mocą. Dlaczegóż mieliby zachowywać się lepiej niż inni?

Na tym poziomie człowieczeństwa, wampir zaczyna stawać się niesamowicie nieprzyjemny, co wzbudza u śmiertelnych reakcje obronne. Wciąż jednak wyćwiczony aktor przekona śmiertelnych, aby zignorowali oni swoje instynkty.

### Człowieczeństwo 4

Większość Spokrewnionych zazwyczaj stabilizuje się na tym lub okolicznych poziomach człowieczeństwa. Postaci z taką statystyką stają się bezduszne oraz samolubne. Morderstwo nie jest już niczym szokującym. Przemoc, kradzież, zdrada czy kłamstwa – są to jedynie narzędzia pozwalające osiągnąć Spokrewnionemu to, czego pragnie: zdobyć potęgę i ochronić tak-­‐bardzo-­‐ważnego siebie. Własny interes jest już całkowicie wystarczający jako usprawiedliwienie do… w zasadzie wszystkiego. Postać cierpi z powodu swojego Vice’a i ledwo mu się opiera. Wciąż jest w stanie ocenić praktyczne, prawne konsekwencje jeśli świat śmiertelnych odkryje jego zbrodnie w związku z czym dokłada starań aby ukrywać swoje występki.

Tak niskie człowieczeństwo prowadzi do prawie-­‐trupiego wyglądu, który wciąż może zostać zasłonięty przez odpowiedni makijaż. Piękno wywodzi się z instynktu drapieżnika lub bladego, sterylnego wyglądu manekina. Jedynie niezdolność do tworzenia takich rzeczy (a raczej niewiara w ich istnienie – przyp. red.) powstrzymuje śmiertelnych od uważania takiego wampira za prawdziwe, chodzące i mówiące… zwłoki.

### Człowieczeństwo 3-2

Wampir robi wszystko, co uważa, że ujdzie mu na sucho. Jedynie najbardziej wyrafinowany sadyzm lub perwersje mogą uderzać Spokrewnionego z tak niskim człowieczeństwem… lub raczej wydają się zbyt niebezpieczne, aby usprawiedliwić jakoś przyjemność z ich dokonywania. Wszystkie inne istoty to jedynie zabawki lub jedzenie. Każdy kto twierdzi inaczej udowadnia jedynie, że jest zbyt głupi aby zasługiwać na uwagę. Postać tak nieludzka odczuwa niezwykle silnie pociąg ze strony swojego Vice, pominąwszy nawet Bestię i własne, czyste okrucieństwo, że z trudem kwalifikuje się jako zdrowa na umyśle.

Żadna ilość podkładu i kosmetyków nie pozwoli takiej postaci zbyt długo przebywać wśród śmiertelnych. Orientują się oni w krótkim czasie, że są w obecności prawdziwego potwora, nawet jeśli nie zdają sobie sprawy co bezpośrednio jest tym zagrożeniem.

### Człowieczeństwo 1

Zapomnij o rozsądku. Na tym poziome człowieczeństwa wampir może ledwo funkcjonować jako istota czująca. Niewiele rzeczy poza obsesją niepoczytalności lub bezpośrednim zagrożeniem egzystencji może odciągnąć zmysły wampira od głodu bestii i siły nieprzejednanego Vice. Postać posiada problemy nawet z okazywaniem przebiegłości niezbędnej do ukrycia swoich zbrodni i czuje się wyłączona spod władzy ludzi czy innych Spokrewnionych. Gnijące truchła śniące o schronieniu obleczonym scenami gore to idealny setting dla tak zdegenerowanego wampira. Śmiertelni natychmiast rozpoznają Spokrewnionego jako monstrum od którego należy jak najszybciej uciec lub w najlepszym razie psychopatę w ostatnim stadium rozpadu psychiki.

### Człowieczeństwo 0

Polować. Zabić. Żywić się. Spać. Powtórzyć.
Mając człowieczeństwo równe 0 nie posiada nawet ułamka wolnej woli, więc nie może być dalej odgrywana. Z tego punktu ostatecznej degeneracji nie ma już odwrotu. Postać musi zostać zwrócona do MG, który być może zechce użyć jej jako powracającego złoczyńcy.