Mokry sen Everesta

Ślizgona obudził w nocy odgłos skrobania. Otworzył powoli oczy. Zobaczył swój baldachim nad łóżkiem. Był w szkole. Rozejrzał się powoli zaspany po dormitorium, ale jedyne co zobaczył to ciemność. Księżyc leniwie wpadał przez okno i oświetlał łóżka, tworząc na podłodze złowrogie cienie. Musiało mu się zdawać. W pokoju panowała cisza, od czasu do czasu zmącona krótkim chrapnięciem kolegi. Jednak gdy tylko z powrotem chciał położyć głowę na poduszkę, znowu to usłyszał. Odgłos skrobania. Wstał szybko z łóżka i założył papcie na swoje bose stopy. Wyszedł na zewnątrz i nasłuchiwał. Słyszał odgłos kominka wychodzący z pokoju wspólnego. Pokręcił głową i już miał wrócić do dormitorium, gdy odgłos skrobania dobiegał z pokoju obok. Ruszył powolnym krokiem, ściskając w dłoni różdżkę. Powoli i ostrożnie nacisnął klamkę, po czym wszedł powoli do środka. Na stole leżała klatka. Znał tę klatkę zbyt dobrze. To z niej słyszał odgłos drapania. Ale co ona tu robiła? Rozejrzał się, żeby zobaczyć, czy to nie głupi żart ich właścicielki. W głębi czarnej duszy jednak wiedział, że nie było to w jej stylu. Powoli otworzył klatkę i wyciągnął z niej czarnego królika. Nie zastanawiał się nad co robi. Jego futerko było przyjemnie miękkie, a ciałko malutkie i ciepłe. Królik spojrzał mu w oczy swoimi wielkimi oczami. Everest poczuł, że królik daje mu znać, że się stęsknił. Głupia myśl naszła mu do głowy. Musiał je nakarmić. Dwa króliki, dwie miarki. Jednak gdy spojrzał do środka, drugiego królika nie było. Słodka zniknęła. Przez chwilę poczuł niepokój. Drzwi za nim głośno huknęły, a on odwrócił się. To był on. Stał i patrzył mu w oczy ze swoim głupkowatym uśmiechem. Archibald Newton. Everest przeniósł wzrok niżej na to, co Archie trzymał w ręku. Królik. Zemsta. Dopiero teraz zorientował się, że on sam nie czarnego królika trzyma w dłoniach, a pluszową maskotkę. Oszukał go! Ślizgon był wściekły. Wycelował w Archiego swoją kozacką różdżką a ten zrobił.

- A, a, a, a… Nie tak szybko… - Położył powoli dłoń na króliku - Chyba nie chcesz, żeby temu słodkiemu zwierzęciu coś się stało? - On był bezczelny. Sam nie wiedział, czemu opuszcza różdżkę. Patrzył jednak gniewnie na Newtona, jakby chciał go zabić swoim samym wzrokiem. Zauważył, że chłopak ma na szyi szalik z drugiego królika. Zanim jednak zdążył cokolwiek innego powiedzieć, Archibald znowu przemówił.

- Kocham cię, Evereście. Albo też przyznasz, że mnie kochasz i będziesz ze mną na zawsze, albo… Zemsta umrze

- Nigdy - wycedził Everest przez zęby. Nagle zobaczył, jak z Archiego wychodzi ciemna energia i gromadzi się na króliku. Zwierzątko zaczęło przeraźliwie piszczeć i uciekać spod rąk Newtona. Nie dało jednak rady. Everest zobaczył, że futerko puchnie, a królik się powiększa, jakby był nadmuchany. Nagle wybuchł pod wpływem ciemnej mocy i obryzgał swoją krwią wszystko naokoło.

- TO PRZEZ CIEBIE! TO PRZEZ TO, ŻE MNIE NIE KOCHASZ - Wrzeszczał jak wariat Archie. Ślizgon poczuł, że nie może się ruszyć, jakby jego ciało całkowicie zamarło. Spojrzał na Archiego, który zaczął do niego podchodzić. Twarz miał obgryzganą krwią. Złapał go mocno za szyję i zaczął dusić.

- Zabiję cię za to co mi zrobiłeś! - Everest nagle się przebudził. To był tylko sen.