Amfiktonia Irkucko-Angarska

**Amfiktonia Irkucko-Angarska** (ros. **Иркутско-ангарская амфиктония**) – autonomiczne nieuznawane quasipaństwo położone na obszarze dawnego Obwodu Irkuckiego.

## Historia

19 sierpnia 1991 r. Giennadij Janajew dokonał w Moskwie zamachu stanu wymierzonego w Michaiła Gorbaczowa, w krótkim czasie opanowując ważniejsze punkty w Moskwie, a także istotne połączenia kolejowe łączące główne ośrodki władzy z koleją transsyberyjską. Na pucz zareagował Borys Jelcyn, który ogłosił, że Rosyjska FSRR nie akceptuje decyzji Państwowego Komitetu ds. Stanu Wyjątkowego i do momentu legalnego obrania władzy, to on trzyma tymczasową władzę w Rosji. Oczywiście zebrał wokół siebie paru generałów, którzy poparli jego decyzję. Również CIA sypnęło pieniędzmi dla ludzi Jelcyna w celu dalszego destabilizowania sytuacji. Obie siły trzymały siebie w szachu obawiając się, że druga strona ma dostęp do broni atomowej. Dlatego wkrótce, cały arsenał atomowy został zabezpieczony przez służby Jelcyna, dzięki czemu 1 września 1991 roku doszło do szturmu budynków kontrolowanych przez juntę. Jelcynowi udało się odeprzeć wojsko od Moskwy, a także przekonać wielu dowódców do przejścia na jego stronę. Wkrótce udało mu się odepchnąć siły wojskowe aż do Jekatynburga, a tam umocnić granicę. Komuniści utrzymali się na linii Jekatynburg-Omsk-Nowy Urengoj kontrolując także dalsze obszary na wschodzie i wykorzystując dostępność surowców naturalnych. Wkrótce wybrali oni nowego przewodniczącego - Anatolija Łukjanowa. Warto zaznaczyć, że nie oznaczało to jednak wojny domowej, przepływ osób pomiędzy obszarem kontrolowanym przez komunistów i obszarem kontrolowanym przez liberałów istniał, także zezwalano na wymianę handlową i transportową, która była jednak uzależniona od decyzji obu ośrodków władz. W tym samym czasie w jednym państwie funkcjonowały dwie głowy państwa: Prezydent ZSRR (Anatolij Łukjanow) i przewodniczący Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR, który wkrótce został wybrany na nowo utworzony urząd prezydenta Rosji (Borys Jelcyn).

### Rozwiązanie Związku Radzieckiego

Jelcyn 8 grudnia 1991 roku wraz z przedstawicielami Ukrainy i Białorusi ogłosił w radzieckiej części Puszczy Białowieskiej rozwiązanie Związku Radzieckiego i niepodległość Rosji, Ukrainy i Białorusi. Ludzie nie byli optymistycznie nastawieni do nowego porządku: cały czas obawiano się zagrożenia w postaci sił komunistycznych, a nieostrożnie sprywatyzowane rosyjskie państwowe spółki doprowadziły do wytworzenia się fortun oligarchów. Szybko nastąpił kryzys gospodarczy. Część osób straciła pracę, większość straciła część pensji. Mocno ucierpiała branża wydobywcza, zależna od okupywanej przez komunistów linii żelaznych. Prezydent Jelcyn zdecydował się wtedy na podjęcie planu radykalnych reform, nie tylko gospodarczych, a także politycznych i ustrojowych. W 1993 roku na mocy referendum ogłosił rozwiązanie Rady Najwyższej i powołanie Dumy Państwowej na co nie zgodziła się większość deputowanych postradzieckiego parlamentu, która rozpoczęła okupację Białego Domu. Przeciwko Jelcynowi stanęli nie tylko moskiewscy komuniści, a także studenci, narodowi bolszewicy i część armii obwiniający prezydenta za błędy i kompromitowanie państwa za granicą (prezydent był alkoholikiem, a jego uzależnienie było często komentowane przez zagraniczną prasę). Te trzy ostatnie grupy połączył jeden radykał - Władimir Żyrinowski - lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W tamtym momencie to nie Rada Najwyższa stała się ofiarą historycznych przemian w Rosji, a sam prezydent Jelcyn, który został zmuszony do ucieczki do ambasady USA, co tylko umocniło pozycję Żyrinowskiego.

### Rząd Federacji Rosyjskiej z tymczasową stolicą we Władywostoku

Borys Jelcyn dzięki wsparciu Stanów Zjednoczonych powołał swój rząd we Władywostoku, korzystając z faktu, że komuniści byli skupieni na walce z siłami Żyrinowskiego, przez co ich władza na rosyjskim Dalekim Wschodzie zdecydowanie się osłabiła i coraz częściej przechodziła w ręce watażków. Dzięki amerykańskiemu wsparciu Jelcynowi udało się zorganizować administrację na prawie całym pacyficznym wybrzeżu Rosji. Amerykanie zaczęli jednak dostrzegać zagrożenie w zbyt dużym wzmocnieniu władzy Jelcyna i nie zgodzili się na dalszą integrację terytoriów oraz wykorzystano amerykańską obecność wojskową do zmuszenia watażków do współpracy. W ten sposób większość z nich przekształciła się w quasipaństwa, których łączyło podporządkowanie wobec Stanów Zjednoczonych, akceptacja dla amerykańskich wojsk na swoim terytorium oraz całkowite oddanie wydobycia złóż naturalnych amerykańskim gigantom. Amerykanów nie interesowało kto staje na czele quasipaństw, dla nich liczyło się przede wszystkim to, by ich interesy były nienaruszone.

### Amfiktonia Irkucko-Angarska

Do tego obszaru za zgodą Amerykanów Jelcyn postanowił przyporządkować generała Nikołaja Gołuszkę. Był on zaufanym człowiekiem prezydenta, za którym przemawiało to, że był on strasznie skonfliktowany ze wszystkimi. Wrogo nastawiony w stosunku do KGB, którego był główną postacią, jednak ludzie Janajewa po puczu odsunęli go, a także skonfliktowany z Ukraińcami z Zielonego Klina, bo ci oskarżali go o niehumanitarne wynaradawianie Ukrainy, gdy ten był szefem KGB Ukraińskiej SRR. Poza tym za Gołuszką stała antyreligijna przeszłość – był on szefem V Zarządu Głównego KGB odpowiedzialnego za zwalczanie opozycji politycznej i infiltrację wspólnot religijnych. Zadaniem Gołuszki oprócz dbania o zachowanie integralności terytorialnej Federacji Rosyjskiej było monitorowanie sytuacji na granicy stref wpływów Jelcyna a komunistów.

Jednak wkrótce dużym zagrożeniem dla Gołuszki okazały się nadchodzące niezabezpieczoną granicą z Mongolią jednostki nacjonalistyczne z Delegatury Administracji Wojskowej KPZR w Omsku. Na czele narodowych bolszewików, którzy prowadzili walkę szarpaną z jednostkami podległymi Gołuszce stoi Aleksander Barkaszow, który przewodzi lokalnym jednostkom partyzanckim, znacznie utrudniając prace watażki. Partyzantka była na tyle skuteczna, że doprowadziła do zamachu na Gołuszkę w Irkucku, którego narodowobolszewicki snajper ranił w klatkę piersiową. Gołuszko trafił na dwa tygodnie do szpitala, w trakcie którego doszedł do wniosku, że przetrwanie zawdzięcza boskiej interwencji i że Opatrzność dała mu szansę odkupienia win.

Gołuszko nawrócił się i zaczął znacząco wspierać Cerkiew Rosyjską, doprowadzając do tego, że więcej uwagi zwracał na ochronę świątyń prawosławnych, niż na strategicznych obiektów. Ogłosił, że oprócz obowiązków wobec narodu, ma także obowiązki wobec wiary, której wykorzenianie było zbrodnią równą ludobójstwu. Znacząco umocnił pozycję Biskupa Wadima, który od 25 stycznia 1990 r. był biskupem irkuckim i czyckim. Zresztą sam Wadim również zyskiwał nowe wpływy: od 1991 r. pełnił obowiązki biskupa magadańskiego i kamczackiego, a od 1992 r. eparchy chabarowskiego. Wadim i Gołuszko są bardzo bliskimi sojusznikami.

## Idee narodowe

***Bastion Jelcynizmu –*** Dawny Obwód Irkucki to najbardziej wysunięte na zachód terytorium pod wpływami Borysa Jelcyna. Dalej na zachód są już tylko komuniści, dlatego region jest w ciągłej gotowości bojowej i strasznie zmilitaryzowany. Władze wojskowe obawiają się, że pomimo obecności amerykańskich żołnierzy komuniści są w stanie w każdym momencie uderzyć na jelcynowską strefę wpływów. Nieustannie przygotowuje się tu nowe analizy wojskowe i śledzi sytuacje zarówno w strefie wpływów komunistów, jak i Żyrinowskiego.

***Cerkwie-fortece –*** W tym quasipaństwie centralnymi ośrodkami władzy na dany obszar są najważniejsze świątynie prawosławne. To tam meldunki przekazują sobie oficerowie, to tam toczy się życie polityczne i to one są najpilniej strzeżone. Duża część cerkwi zyskała fortyfikacje dookoła i prawdziwe miasteczka wojskowe. Przy tym wykorzystuje się prawosławne boskie liturgie w cerkwiach jako wydarzenia w miejscach zbierających dużo ludzi. To w cerkwiach ogłasza się nowe dekrety i nowe prawo, to tam także przyjmowane są wszelkie zażalenia i wnioski do władz.

***Wpływy Gazneftu i US Army –*** Każdy watażka musi zdawać sobie sprawę, że o ile ataki na włości innych watażków są dopuszczalne przez amerykańskie siły interwencyjne, o tyle wydobycie należące do amerykańskiej spółki Gazneft jest święte i nie może zostać zakłócone, ponieważ może spotkać się to z twardą odpowiedzią amerykańskich żołnierzy lub wynajętych przez konglomerat najemników. Dotyczy to zarówno pól wydobycia, jak i najważniejszy szlaków transportowych pomiędzy kopalniami, rafineriami i portami.

***Szarpanina watażków –*** Tereny na wschód od Kraju Krasnojarskiego stały się areną nieustającej walki watażków, którzy napadają na siebie nawzajem celem uzyskania cennych zasobów, a czasami nawet porwania jeńców, których wykorzystuje się do niewolniczej pracy. Zmusza to rządy poszczególnych quasipaństw do stałego utrzymywania wysokich wydatków na zbrojenia i zaspokajania wszelkich zachcianek armii, również tych najbardziej absurdalnych. Naturalnie buduje to bardzo silną pozycję wojskowych w każdym z państw.

***Postradziecka broń jądrowa –*** To państwo odziedziczyło po Związku Radzieckim część sowieckiego arsenału jądrowego. Państwo to ma problemy ze znalezieniem odpowiedniej liczby fachowców zdolnych do konserwacji tej broni oraz jej sprawnym używaniem, co może oznaczać, że jedynie część posiadanego przez nie arsenału może zostać użyta. Ponadto przechowywanie takiej broni może być niebezpieczne, zwłaszcza w obliczu braku wykwalifikowanych kadr. Więcej na: Broń jądrowa.

## Polityka

U władzy w Amfiktonii Irkucko-Angarskiej są dwie czołowe postacie. Zdaje się że nad duszami panuje biskup Wadim, który poszerza swoje wpływy i popularność nawet poza granice dawnego obwodu irkuckiego i ma wpływy w całej Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Natomiast nad ciałami panuje generał Nikołaj Gołuszko, który również jako były oficer KGB ma spore wpływy w całym byłym Związku Radzieckim. Mężczyźni dzielą się władzą i są zgodnymi ze sobą przyjaciółmi, choć w przypadku obu środowisk pojawiają się naciski. Prawosławni hierarchowie uważają, że nie można ufać byłemu oficerowi KGB, natomiast struktury bezpieczeństwa nie są pewne co do tego, czy tworzenie konkurencyjnego ośrodka władzy w Pałacu Biskupim jest korzystne dla regionu.

W całym obwodzie działają narodowobolszewiccy partyzanci pod wodza Aleksandra Barkaszowa, który stoi na czele oddziału rosyjskich nacjonalistów ze sporą dozą autonomii. Już w trakcie walk partyzanckich ogłosił powstanie Rosyjskiego Zjednoczenia Narodowego, walczącego przeciwko wpływom Jelcyna, jednak formalnie nadal podległego Omskowi. Barkaszow ma o wiele szersze ambicje niż Irkuck, swoich przedstawicieli rozsyła po całym jelcynowskim świecie, wzywając do narodowej walki przeciwko proamerykańskiemu reżimowi. Staje się on coraz bardziej niewygodny dla radzieckich komunistów, ponieważ jego żołnierze często używają swastyki. Chodzą pogłoski, że Barkaszow atakuje jedynie wojskowych, nie atakuje natomiast sprzymierzonych z watażką Gołuszką cerkwi, co może sugerować, że dąży do układu z bp. Wadimem.

## Gospodarka

Gospodarka tego quasipaństwa jest oparta przede wszystkim na usługach i przemyśle pozanaftowym i pozagazowym. Wpływy Gazneftu oznaczają ogromne straty dla rządu ze względu na brak podstawowego źródła dochodów. Jest to przyczynek do wzrostu nastrojów antygazneftowych oraz problemów społecznych. W związku z tym państwa watażków często prowadzą wyprawy wojenne przeciwko innym państwom, by rabować ich dobra i w ten sposób zabezpieczać własną gospodarkę.

## Wojsko

Armia syberyjskich quasipaństw jest oparta na wzorcu radzieckim i radzieckich kadrach dostosowanych do nowoczesnej walki podjazdowej. Ze względu na ciągłe napadanie sąsiednich państw, siły zbrojne tych państw są niezwykle zaprawione w boju, a żołnierze walkę uznają za jedyny sposób na utrzymanie i zabezpieczenie bytu swoich rodzin. Siły zbrojne są potrzebne również do obrony własnych granic przed wojskami innych watażków. To wszystko jest przyczyną niezwykle ważnej roli wojskowych w państwach watażków.

W przypadku wojsk Amfiktonii należy zauważyć, że duża część tych wojsk jest niezwykle dobrze umocniona i okopana wzdłuż granicy rozdzielającej komunistyczne i jelcynowskie siły wojskowe. Dodatkowo porządku i nienaruszania interesów Gazneftu pilnują żołnierze amerykańscy, w których miejscowi wojskowi widza gwarancje tego, że komuniści nie ośmielą się napaść na tereny pod ich kontrolą.