Aethirowie

>
> **„Ciężkie krople wody skapywały leniwie z liści. Narastał mrok, a okolica zapadała w sen. Wysoko nad koronami drzew musiała szaleć wczesnoletnia burza. Z wysokich gałęzi widać było całą okolicę – ścieżki, nory, a nawet ukryte przed trującym spojrzeniem księżyca sadzawki. Starsza Akinehi wsłuchiwała się w miarowe tchnienie drzew. Matakite – Widzący wioski mówił, że nie wszyscy je słyszą, że są tacy, którym pnie, gałęzie i korzenie drzew wydają się zupełnie głuche. Było jej ich szkoda. W oddali cicho zaszeleściły liście, oddech zmienił rytm. Spojrzała w tamtą stronę, a jej twarz przeciął krótki grymas bólu. Ujrzała ti’a – jelenia spoza granic Puszczy. Zwierzę musiało zabłądzić lub zatracić się w ucieczce. Akinehi poczuła wzbierającą pod korą złość. Intruz, obcy, wróg, zdawało się szeptać. Opuściła głowę, drzewom należał się sen. By nastała cisza, pozwoliła śpiewać strzałom.”**
>
>
>
>
>
> *o Aethirach*
>
>
>
>
>
>
>
>
>

**Zieloni, dzikusy** – tak nazywają ich ludzie kontynentu, nieraz zafascynowani i przerażeni innością, z którą przyszło im się zetknąć. Jednakże są to jedynie nic nieznaczące słowa wypowiedziane ustami tych, którzy nie mają prawa rozumieć. W języku Aethirów nie ma słowa na określenie ich samych jako odrębnej rasy. Być może właśnie dlatego ci spośród ludu drzew, którzy opanowali wspólną mowę, nazywają siebie dziećmi Puszczy.

Aethira nie da się pomylić z kimkolwiek innym. To giganty przewyższające co najmniej o głowę większość Tolcaleńczyków. Są niezwykle szczupli, a ręce i nogi mają dłuższe od ludzkich. Ponadto aethirska skóra, podobna jedynie do kory i liści dzikich drzew, jest lekko chropowata w dotyku. Niektórzy mówią także, że ciemnieje ona wraz z wiekiem. Ich włosy przybierają odcienie czerni, brązu i szarości, natomiast twarze i reszta ciała pozostają bezwłose przez całe życie. Jednakże najbardziej niesamowite są oczy. Jaskrawe niczym zamorskie kwiaty tęczówki i zimne, metaliczne spojrzenia budzą w przybyszach niepokój. Aethirowie potrafią spojrzeć na człowieka w ten sam sposób, w jaki górski lew spogląda na ofiarę na chwilę przed skokiem.

Dzieci Puszczy nie dbają o odzienie. Wielu z nich przepasa jedynie biodra, inni zaś noszą to, co podarowały im przepastne lasy. Najbardziej wojownicze spośród plemion przywdziewają zwierzęce skóry i trofea, natomiast te, które handlują z ludźmi, zakładają elementy obcych strojów. Jednakże rzeczą najważniejszą dla ludu lasów jest przetrwać, dlatego odzienie musi być, ponad wszystko, praktyczne. W tę myśl działają także aethirscy wojownicy i myśliwi. Z niektórych, rosnących jedynie w Puszczy gatunków drzew, wyrabiają potężne łuki i długie włócznie. Aethirowie posiadają bowiem naturalną zdolność kształtowania drewna. W ich rękach staje się ono twarde niczym stal, jednakże używane przez obcych czy wyniesione poza granice lasów szybko próchnieje i rozpada się.

Aethirowie podzieleni są na liczne plemiona, które łączą się w cztery wielkie klany. Te ostatnie dzielą między siebie ziemie Puszczy. Pierwszy z nich to Arero, co znaczy język. Aethirowie z tego klanu byli pierwszymi, których poznali ludzie kontynentu. Owocem tego kontaktu są trwające po dziś dzień kontrakty handlowe, bezpieczne przeprawy przez Puszczę, a także powstanie ludu Muethirów. Arero to pokojowo nastawiony klan, którego starszy – mędrzec Ātahu – znany jest ze swojej mądrości, ogłady i sprytu w interesach. Niektórzy kpią, że Gildia Kupców ma nadzieję, że Aethirowie nigdy nie opuszczą swoich lasów. Nic bowiem nie powstrzymałoby wtedy Ātahu przed zdominowaniem handlu.

**Kai** to klan ciemnoskórych wojowników. Pochodzą z niego najbardziej zaciekli, nieufni i ponurzy z Aethirów. Przewodzi im Kahu-tātara – ojciec wojny, stary, lecz wciąż potężny zielonoskóry, którego sława znana jest nawet między Dhaurami i onkari. Kai są nieprzychylnie nastawieni do obcych, nawet tych spośród własnej rasy. To właśnie ci Aethirowie, przezwani przez pierwsze ekspedycje Czarnymi, byli jednym z najgorszych koszmarów poszukiwaczy przemierzających Puszczę.

**Kaipaoe** – klan nomadów – nie posiada własnej ziemi, przez cały rok przemierza lasy Puszczy. Aethirska legenda głosi, że pierwszy z Kaipaoe sprzeniewierzył się słowom Wielkiego Ojca, za co ten wysłał go na wieczną tułaczkę. Lud tego klanu to strażnicy porządku. Pilnują, by między pozostałymi klanami panował pokój. To oni wybierają miejsca obrad starszych, dbają o leśne szlaki. Kaipaoe są szanowanym klanem, mimo niechlubnego czynu ich praprzodka.

**Wairua** jest najmniejszym spośród klanów. Jego lud zajmuje samo serce przepastnych lasów, Matecznik, Białą Puszczę, a dziś także siedzibę Oldata. Z Wairua pochodzą niemal wszyscy Widzący, czyli duchowi przewodnicy Aethirów. Wierzą oni, że tylko ci najbliżsi ducha Puszczy, ci, którzy czują jej tętno najwyraźniej i rozumieją niesione wraz z wiatrem słowa, powinni pouczać i wspierać radą lud lasów.

Aethirowie pozostają niezrozumiali dla Tolcaleńczyków. Lud kontynentu nie potrafi pojąć ich harmonijnego, holistycznego obrazu świata. Spogląda na drzewa i widzi jedynie drewno, zwierzęta są dla niego tylko pożywieniem. Nie widzi piękna ponownego przyjęcia w objęcia matki. Widzi jedynie śmierć. Nie niebezpieczeństwa Puszczy, czy wielkie pnie jej drzew, a światopogląd właśnie jest największą barierą oddzielającą od siebie te dwa światy.