Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 12

*Rankiem czwartego października Mieczysław wyszedł z kamienicy z teczką pełną zapisanych w ostatnim czasie kartek i ruszył do mieszczącego się nieopodal gmachu wydawnictwa, w którym publikowana była jego gazeta. Od blisko trzydziestu lat funkcję wydawcy pełnił pan Ptakowski, dawniej żwawy blondyn, a obecnie siwowłosy i nieco zmizerniały i przygarbiony staruszek w okrągłych okularach. W swoim fachu był jednak niezmiennie bezbłędny i szanowany w całej stolicy.*

*Kiedy Uklejak wszedł w drzwi, wydawca zwrócił w jego stronę swoje dwukrotnie powiększone przez szkła bladoniebieskie oczy.*

*- Dawno tu pana nie było, już dłuższy czas nie otrzymałem żadnego nowego życiorysu - powiedział.*

*- Właśnie przyniosłem nowy, znacznie obszerniejszy życiorys - odrzekł dziennikarz i pokazał mu kartki. Ptakowskiemu aż oczy się zaświeciły.*

*- Niebywałe, spisał pan aż tyle od jednego człowieka?! - zawołał.*

*- Tak, spotykałem się z nim dziewięć razy.*

*- Musiał mieć ciekawe życie, co?*

*- Tak, szczególnie obszernie opowiedział o swojej służbie dworskiej i doświadczeniach wojennych.*

*- I pan to chce umieścić w gazecie?*

*- Nie, przecież wiadomo, że się nie zmieści. Myślałem raczej o powieści biograficznej.*

*- Powieści? Oj, oj, jest pan naprawdę ambitny. Na powieść trzeba specjalnej okładki i innego papieru, a takich w tej chwili nie mamy, chyba, że chce pan mieć ją wydrukowaną na papierze gazetowym.*

*- Nie przeszkadza mi. To by było coś nowego, a wielu ludzi lubi nowości.*

*- Pan to jest pomysłowy, a takich ludzi nam potrzeba. Teraz proszę o rękopis.*

*Mieczysław podał mu kartki.*

*- Pismo to pan ma ładniejsze od niejednego księdza... Kazimierz Krawcza - człowiek, który poznał oblicze wojny? To ma mieć taki tytuł?*

*- Takie było życzenie pana Kazimierza.*

*- Dobrze, jego życzenie jest dla nas rozkazem. Ale najpierw będę musiał to uważnie przeczytać, bo wie pan, cenzura w naszym kraju ostra i nie o wszystkim można pisać.*

*- Tak, niestety wiem - odpowiedział Mieczysław, a po chwili ukłonił się i wyszedł. Wiedział już, że fragmenty o pijących zakonnikach i fanatycznym kapelanie albo o zwątpieniu Kazimierza w wiarę prawdopodobnie nie ujrzą światła dziennego.*

*"Oby kiedyś zawitała do nas całkowita wolność słowa, tak jak mają w Peinii" - rozmyślał w drodze do kamienicy.*

*Kiedy wszedł do mieszkania, zastał w nim siostrę siedzącą w fotelu, ubraną w codzienną koszulę i spódnicę.*

*- Gdzie Godzisław? - zapytał.*

*- Poszedł do Glinów, jak im wczoraj obiecywał - odpowiedziała.*

*- Mnie się wszystko udało, a powieść pewnie już niedługo zostanie wydana na papierze gazetowym.*

*- Wiesz co, a mnie najbardziej zmartwił wczoraj ten mały kaszlący chłopiec. Chyba pójdę do lekarza, żeby mu pomóc.*

*- Dobrze, ale już teraz? Mam zostać znowu sam w domu?*

*- Nic się nie stanie, przecież jesteś duży - zaśmiała się Ludka i po chwili wyszła.*

*Doktor Stanisław Uklejak miał tego dnia wyjątkowo mało pacjentów, do południa przyjął tylko dwie osoby. Pomimo podeszłego wieku nadal uchodził za najlepszego lekarza w okolicy, choć prywatnie był osobą o chłodnym usposobieniu i uczucia okazywał tylko swoim kwiatom, których z każdym rokiem miał coraz więcej. Osiemdziesięcioośmiolatek wciąż wyjątkowo sprawnie się poruszał. Do czytania i liczenia pieniędzy wkładał okulary, ale poza tym radził sobie bez nich. Około dwunastej do jego gabinetu weszła Ludomira, o której nie wiedział, że jest jego wnuczką.*

*- Dzień dobry - przywitała doktora i ukłoniła się.*

*- Dzień dobry, w jakiej sprawie pani do mnie? - zapytał ochrypłym głosem.*

*- Czy pan doktor może pójść do pacjenta czy przyjmuje tylko tutaj?*

*- Nie, mogę iść, muszę jednak do tego zamknąć gabinet. A gdzie jest ten pacjent?*

*- Na Bodkach, ulica Jarosława II.*

*- Aha, to w porządku. To będzie jakieś pół kilometra stąd, a czasem się chodziło na drugi koniec miasta albo nawet do Worzeszyna. W jakim wieku jest pacjent?*

*- Kilkuletni chłopiec.*

*- A pani jest jego matką, ciotką?*

*- Nie, nie jestem z rodziny.*

*Wyszli na zewnątrz, a doktor zawiesił na klamce deseczkę z napisem wielkimi literami: "ZARAZ WRACAM".*

*- Jeśli można, ile pan ma lat? - z ciekawości zapytała Ludka.*

*- Skończone osiemdziesiąt osiem. A co? Dziwi się pani, że tak sprawnie idę?*

*- Mało kto w pana wieku tak się porusza.*

*- Zawdzięczam to temu, że nie piję, nie palę i do sześćdziesiątki ćwiczyłem. Szkoda, że nie ma tutaj bicykli, bo chętnie nauczyłbym się jeździć. Gdybym był bogatszy, sprowadziłbym jakiś z Peinii, a najlepiej ze sto, żeby sporo ludzi mogło pojeździć. Takim sprzętem łatwo można się przemieszczać i nie męczy się koni.*

*- Czytałam w gazecie o bicyklach, podobno są w naszym kraju nielegalne.*

*- Tak, zgadza się, z powodu bezsensownego kaprysu króla Spycimira. A wie coś pani o moim imienniku, królu Stanisławie VI?*

*- Tym o przydomku Bezbożny?*

*- Tak, właśnie o tym. Ja bym go nazwał raczej Stanisław Postępowy. Och, gdyby jego następcy chcieli się rozwijać tak jak on, do naszych czasów dorównalibyśmy niziołkom, a tymczasem w kraju nawet żadna linia kolejowa nie powstała ani broni palnej się nie umie wyrabiać, a ponad trzy czwarte ludności to analfabeci. Ja bym, proszę pani, wprowadził obowiązek bezpłatnej edukacji. Nawet sobie pani nie wyobraża, ile by to zmieniło. Ile talentów i mądrych głów zmarnowało się z powodu urodzenia w niewłaściwych warunkach. Ja bym też, gdyby to było możliwe w tym zapijaczonym państwie, wprowadził prohibicję. Alkohol jest wszechobecny i mam go po same uszy. Tak samo z tytoniem, jako król bym go nie zakazywał, ale na pewno bym wprowadził ograniczenia. Ale moim największym marzeniem jest powszechny dostęp do opieki medycznej, wtedy epidemie nie dziesiątkowałyby populacji, jak to się do tej pory dzieje w wielu regionach.*

*- Mądrze pan doktor mówi.*

*Kiedy byli już blisko kamienicy, doktor obejrzał dziewczynę nieco dokładniej.*

*- Pani mi kogoś przypomina. Te oczy, barwa włosów...*

*- Możliwe, że jestem podobna do kogoś, kogo pan zna - odpowiedziała Ludka.*

*W końcu weszli do kamienicy. Jako pierwszego spotkali Jarka Łubina, który widząc doktora, zawołał:*

*- Stasiu, Stasiu mój drogi, znowu mnie odwiedzasz!*

*- Skąd on zna moje imię? - zdziwił się lekarz.*

*- Miał przyjaciela o tym samym imieniu - wyjaśnił Kazimierz, który przyszedł na miejsce po chwili i ukłonił się przybyłym.*

*- Pan doktor do naszego Mieszka? - dodał.*

*- Tak jest. To ten chory chłopiec?*

*- Tak, tak, to tutaj - odpowiedział kucharz i otworzył mu drzwi.*

*- Dzień dobry. Pan doktor do nas? - zdziwiła się pani Rościsława i też się ukłoniła.*

*- Ta dziewczyna mnie wezwała - powiedział staruszek. Kazał chłopcu zdjąć koszulę i go zbadał. Po oględzinach odezwał się do rodziny:*

*- Na szczęście nic poważnego. Zapiszę mu syrop na kaszel i powinno być dobrze.*

*Matka, babcia i siostra chłopca odetchnęły z ulgą.*

*- A tak w ogóle, nazywam się profesor doktor Stanisław Uklejak - przedstawił się lekarz.*

*- Nosi pan to samo nazwisko, co odwiedzający nas dziennikarz Mieczysław - zauważyła pani Rościsława.*

*- Mieczysław Uklejak? Któż to taki? - zdziwił się lekarz.*

*- Pana wnuk i mój rodzony brat. Ja jestem Ludomira Uklejakówna - wyjaśniła Ludka. Doktor przez chwilę stał jak zamurowany, po czym zaśmiał się i powiedział:*

*- Aha, teraz już wiem, do kogo jesteś podobna, do mojego syna Świętopełka. Ile lat go nie widziałem.*

*Delikatnie się wzruszył.*

*- A gdzie Godzio? - zapytała Ludka.*

*- Już nam zrobił wszystko w kominie i wrócił do siebie przed około godziną - odpowiedziała pani Mirosława.*

*- Czy ja na pana doktora mogę mówić "dziadek"? - zapytała dziewczyna.*

*- Oczywiście, nikt tak mnie nigdy nie nazwał.*

*- Wobec tego, czy dziadek nie ma ochoty odwiedzić mojego brata na Kaczorach?*

*- Mam trochę czasu, więc skorzystam z propozycji przemiłej panienki - odpowiedział. Pożegnali mieszkańców kamienicy i ruszyli w drogę.*

*- Ile mój syn, znaczy twój ojciec ma dzieci? Bo mnie się wydaje, że czworo - zapytał doktor, kiedy skręcali na Kaczory.*

*- Racja, Krzesia, Mietek, Władzia i ja najmłodsza. Mietek to porządny gość, ale tamte dwie to, za przeproszeniem, zołzy. A mój braciszek nazywa je czasem "tępe blondynki".*

*Doktor głośno się roześmiał, a Ludka ciągnęła:*

*- Obie są już mężatkami i mają bogatych małżonków. Dziadek ma już pięcioro prawnuków.*

*- No kto by pomyślał! A córka? Znaczy twoja ciotka Stasia?*

*- Ma dwoje dzieci. Mam z nią niewiele kontaktu.*

*- Nadal mieszka w Worzeszynie?*

*- O ile mi wiadomo, tak.*

*- A nadal jest taka religijna, bogobojna?*

*- Tak, tak. Nieustannie się modli, za każdym razem, kiedy ją spotykam.*

*- A Pełkowi jak się powodzi w tej manufakturze?*

*- Bardzo dobrze, powiedziałabym wyśmienicie. Tylko niestety nadużywa likieru i sporo czasu poświęca grze w karty.*

*- Och ten mój synalek!*

*Weszli do kamienicy na Kaczorach. Doktor Uklejak grzecznie wytarł buty, pokłonił się przechodzącym lokatorom i ruszył na górę. W końcu dotarli do mieszkania, a doktor zapukał swoją kościstą dłonią.*

*- Proszę! - zawołał Mieczysław. Dziadek i wnuczka weszli.*

*- Dziadek? - ze zdziwieniem wyjąkał dziennikarz.*

*- Tak. Przyszedłem złożyć pierwszą wizytę. Jeszcze nigdy z tobą nie rozmawiałem - odrzekł staruszek. Zajął miejsce na fotelu, szeroko rozłożył cienkie nogi i zaczął oglądać twarz wnuka.*

*- Jesteście oboje podobni do Pełka jak dwie krople wody - powiedział. Po chwili wszedł Borówek, który przebywał do tej pory w sąsiednim pokoju. Opowiedzieli doktorowi o nieudanym ślubie, o którym do tej pory nie słyszał i o swojej miłości. On podzielił się z całą trójką swoimi mądrościami życiowymi, po czym poszedł. Jeszcze tego samego dnia złożył wizytę synowi i synowej i pogodził się z nimi. Przeprosił za opuszczenie rodziny, a syn po rozmowie mu wybaczył. Napomknął też, że jedna z jego wnuczek od dłuższego czasu ma gorączkę. Staruszek postanowił odwiedzić prawnuczkę i sprawdzić stan jej zdrowia. Stromowscy wpuścili go do swojego domu, a on dopiero po zbadaniu dziewczynki przyznał się do bycia dziadkiem Władysławy, co wprawiło ją w zdziwienie. W późniejszym czasie postanowił złożyć wizytę Krzesimirze, a po niej zamknąć na kilka dni przychodnię i pojechać do rodzinnego Worzeszyna.*

KONIEC ROZDZIAŁU DWUNASTEGO