Cesarstwo Dolońskie

### Dominujące religie

Kościół Sześciu, kult przodków, wierzenia elfickie, wierzenia krasnoludzkie, Kult Siódmego (nielegalny)

### Dominujące rasy

ludzie, elfy, hobbici, krasnoludy

**Dolonia (Cesarstwo Dolońskie)** - Największe istniejące państwo ludzkie, rozciągające się od gór Himdring na zachodzie, po Wielki Ocean na wschodzie. Cesarstwo jest bardzo luźnym związkiem, w którego skład wchodzi kilkadziesiąt różnych księstw, marchii, hrabstw oraz wolnych miast. Każde z własnymi władzami i własną administracją. Tak więc, choć pozornie wielkie i potężne, Cesarstwo Dolońskie jest tak naprawdę jedynie wielką areną. Areną, na której trwają nieustanne zmagania o wpływy i władzę...

## Historia

### Państewka Ludów Morza

W powszechnie przyjętym na świecie systemie datowania, za rok zerowy przyjmuje się przybycie na kontynent Nelramaru pierwszych Ludzi Morza. Przypłynęli oni do znanego nam świata na pokładach dziewięciu gigantycznych okrętów, zwanych Arkami, które zaraz po dobiciu do brzegu zostały przez nich spalone. Nieznana jest pierwotna, zamorska ojczyzna Ludów Morza. Wiadomym jest jedynie, iż uległa ona bliżej nieokreślonej "zagładzie". I że prowadzący uchodźców kapłani Sześciorga kategorycznie zabronili wszelkich prób odnalezienia jej. Niewyjaśniony strach przed tym, co znajduje się za morzem pozostaje silny u Ludzi Morza aż po dzień dzisiejszy. Jedynie Kerandyjczycy oraz Bergardczycy nie lękają się żeglugi, choć także i oni nigdy nie odpływają od brzegów na tyle daleko, by stracić je z oczu.

Przybywszy na kontynent Nelramaru, Ludy Morza rozpoczęły szybką ekspansję. Prowadzeni przez legendarnych wodzów, zwanych Kapitanami, pozakładali wiele drobnych księstw i królestw na wybrzeżach oceanu oraz wzdłuż biegu rzeki Berion. Spośród nich, na dwa najważniejsze, szybko wyrosły królestwa Dolonii oraz Bergardu. Do końca pierwszego stulecia od przybycia Ludów Morza, silniejszy militarnie Bergard zaczął wyraźnie dominować. By móc mu się przeciwstawić, Dolonia zawiązała koalicję, zwaną Trójsojuszem, z księstwami Odne oraz Aram. Sojusz okazał się nie tylko skuteczny, ale także i trwały. Gdy kilka dekad później królestwo Bergardu rozpadło się w wyniku wewnętrznych konfliktów, członkowie Trójsojuszu (w tamtym momencie zawierającym już w sobie także wiele innych, pomniejszych księstw) zwołali wiec na którym, w dokumencie nazwanym Srebrną Bullą, przekształcili sojusz w pełnoprawną unię. W Cesarstwo, na którego czele stanął dotychczasowy król Dolonii.

### Dynastia Dolonidów

Choć formalnie tron Cesarski jest elekcyjny, przez pierwsze dwa stulecia Cesarstwa tytuł ów należał nieprzerwanie do rodu Dolonidów. Ich władza była jednak słaba, faktyczne rządy sprawowała **Rada Elektorów**, a w późniejszym okresie także **Marszałkowie** i **Regenci**, nieraz zbrojnie walczący między sobą o wpływy. Dopiero ostatni z Dolonidów podjęli działania mające na celu wzmacnianie swojej władzy. Jednakże okrucieństwo i autorytatywne zapędy ostatniego z nich, Artusa III, doprowadziły do wybuchu **wojny domowej**, która niemalże doprowadziła do upadku Cesarstwa. W jej wyniku zagładzie uległ cały ród cesarski, a także ród elektorski Callain, a wiele dotychczasowych ośrodków cywilizacji zostało zniszczonych.

W ciągu dwóch wieków rządów Dolonidów, do Cesarstwa przyłączone zostało drogami dyplomatycznymi **księstwo Aram**, a także podbite zostało w krwawej wojnie **królestwo Kerandos** - w tamtym czasie największe obok Cesarstwa mocarstwo znanego świata. Jednakże okres ten wiązał się nie tylko z sukcesami Cesarstwa. Spośród najważniejszych klęsk i katastrof, jakie nawiedziły przez ten czas Dolonię, warte wymienienia są: **Powstanie Petuńczyków** - zbrojna rewolta hobbitów przeciwko ludzkiej władzy, a także **bitwa na Polach Illyryjskich** - katastrofalna w skutkach wyprawa wojsk cesarskich przeciw niezależnym księstwom na północy, w wyniku której niemalże cała armia Cesarska, z cesarzem na czele, została wybita, pozostawiając państwo w chaosie walk o władzę i bezbronne wobec niszczycielskich najazdów sąsiadów z północy.

### Dynastia Olorytów

Po zakończeniu wojny domowej, w Trymoncie zorganizowano wiec możnych, który przeszedł do historii pod nazwą **Rady Sześciorga**. W jej wyniku zreformowano cesarstwo, a na tron wyniesiono bohatera wojny domowej, Maksyna av Oloron. Podobnie jak w przypadku Dolonidów, choć tron pozostawał formalnie elekcyjny, w praktyce każdy kolejny cesarz pozostawał z tej samej dynastii - Olorytów. Bez zmian pozostał również fakt, iż w decydujących sprawach Cesarstwa decydujący głos należał do **Rady Elektorów.**

W czasach Olorytów założono w mieście Ererin **Uniwersytet Magiczny**. Tajemnicze okoliczności śmierci jej pierwszego rektora, Aecjusza, doprowadziły do powstania heretyckiego **Kultu Siódmego**, co wywołało wzrost niepokojów religijnych w całym Cesarstwie. W owym czasie doszło też do dynamicznego rozwoju nowego mocarstwa na zachodzie - Sumyru. Jego niszczycielski najazd w roku 473 doszczętnie spustoszył znaczną część Cesarstwa. Dolonia zaangażowała się także w walkę o kontrolę mórz na południu, która jednak zakończyła się zniszczeniem całej cesarskiej armady w bitwie o cieśninę Maracaibo.

## Organizacja

Niemożliwe jest utrzymywanie w jednym ręku władzy nad państwem tak rozległym i zróżnicowanym jak Cesarstwo Dolońskie. Aby móc jakkolwiek funkcjonować, podzielone jest ono na wiele różnych księstw, marchii, wolnych miast i hrabstw. Dysponują one znaczną autonomią - własnymi prawami, własnymi strukturami wojskowymi, sądowniczymi, administracyjnymi... Jedyne, co wiąże je w jedną całość, to przysięga wierności wobec Cesarza - w razie wojny wszystkie te "minipaństewka" mają obowiązek wstawiać się na wezwanie Cesarza. A także płacić mu należne podatki oraz przestrzegać wydawanych od czasu do czasu przez Radę Elektorów nowych dekretów i ustaw.

Tak słaba władza centralna, przy jednoczesnym zróżnicowaniu władz lokalnych sprawiają, iż ciężko mówić o Cesarstwie jako o jednym państwie. Każdy region posiada własną specyfikę, zwyczaje, kulturę... Mieszkańcy jednego obszaru zazwyczaj nie mają zbyt dobrego pojęcia o tym, jak wygląda życie w innym.

## Władza

Formalną głową państwa jest wybierany przez siedmioosobową Radę Elektorów Cesarz. W praktyce tytuł cesarski od samego początku swego istnienia dziedziczony był w jednym i tym samym rodzie. Kompetencje Cesarza są znikome. Poza prawem do dodawania swojego głosu na Radzie Elektorów (na równi z innymi jej członkami, chyba że dochodzi do remisu - wtedy jest on przeważający), odbieraniem oficjalnych audiencji, czy przyznawaniem niektórych tytułów i przywilejów, nie posiada on znaczących uprawnień. To Rada Elektorów stanowi większość praw, reguluje podatki i prowadzi politykę poza granicami Cesarstwa.

W skład Rady Elektorów wchodzi:

* czterech elektorów świeckich: książęta-elektorzy Gevennien, Verbutt, Odne oraz Bergard,
* trzech elektorów duchownych: kapłani-elektorzy (nie zawsze arcykapłani) Serenae, Kha'laala oraz Iliosa

Poza Cesarzem i Elektorami istotną rolę w Cesarstwie pełni również Marszałek Cesarski - jest to odpowiadający wyłącznie przed Cesarzem (od kilku wieków wywodzący się niezmiennie z rodu av Iniburg) zwierzchnik stałych sił zbrojnych, zarówno lądowych jak i morskich. Choć nie ma on prawa głosu na Radzie Elektorów, zazwyczaj stawiany jest on na równi z nimi, ze względu na stojącą za nim siłę militarną.

Często poza samą małą i hermetyczną Radą Elektorów, w stolicy dochodzi do zwołania tzw. Rady Cesarskiej. Zwoływana jest ona na polecenie Cesarza, za zgodą Rady Elektorów i nie ma ona jednolitego, z góry ustalonego składu. Zazwyczaj biorą w niej udział, poza Elektorami, także Marszałek, rektor Uniwersytetu Magicznego, Wielki Inkwizytor, arcykapłani wszystkich sześciu bóstw Ditriady, a także czasami inni możni, zwykle głowy rodów pochodzących ze Starej Dolonii, rzadziej innych regionów Cesarstwa (dopuszczenie kogoś do Rady Cesarskiej wiąże się z osobistym zaproszeniem Cesarza i jest zawsze wielkim honorem).

Poza murami stolicy, organizacja władzy rozmywa się. Każdy region ma własny system administracyjny, własną "drabinę władzy". Nie zawsze oficjalne i utwierdzone. Prowadzi to do częstych konfliktów i utarczek między różnorakimi margrabiami, książętami, markizami, hrabiami i magnatami, które nierzadko kończą się lokalnymi wojenkami. Cesarstwo Dolońskie jest tworem tak wielkim i zróżnicowanym, że nie sposób tego uporządkować i jednolicie opisać.