Love Story

Hugo siedział przy ustawionym pod ścianą stole, z głową leniwie podpartą na obu dłoniach. Znad talerza niedokończonej zupy bacznie obserwował przybycie rodziny Algasta do izby *Urąbanego Bohatera*.

Szczera radość z ponownego spotkania się krewnych rozczulała go, chociaż uczuciu towarzyszył smutek z tęsknoty za swoimi bliskimi, spotęgowany niedawnym zaginięciem grupy przyjaciół. Starumir, Ulfgar, Gomin, Azaki, Kula. Tym razem już nie łudził się jaki los mógł ich spotkać.

– *...tu w Strano. Razem z Terkionem i resztą dam radę zacząć od nowa tutaj.* – dał się usłyszeć głos donośny głos Algasta. Wypowiedziane przez niego zdanie wyrwało Hugo z zadumy, ale minęło kilka sekund zanim zrozumiał co tak naprawdę ono oznaczało.

Niziołek wyprostował się na krześle i zamieszał łyżką resztkę mętnej zupy. Pomysł skontaktowania się z rodziną zakiełkował w jego głowie, powoli przetoczył się przez obie półkule jego mózgu i przybierając na sile w końcu stał się konkretnym planem. „*Co prawda jeszcze nie pora wracać do domu.*” pomyślał. „*Ani sprowadzać tu matulki z resztą gromadki, ale zawsze mogę napisać list!*”

Hugo uniósł miskę oburącz i przyłożył do ust, by z głośnym siorbnięciem dokończyć posiłek. Zaraz potem zerwał się na równe nogi i pędem rzucił do wyjścia. W tym samym czasie Shed właśnie zjawił się w drzwiach *Urąbanego Bohatera* z nowo znalezionym pieskiem na rękach.

– *Czy to kura?* – rzucił w jego stronę niziołek, lecz bez większego zainteresowania. Bard w zdziwieniu uniósł jedną brew i otworzył usta by odpowiedzieć na zadane pytanie, lecz Hugo już dawno go minął w biegu. „*Ko ko ko kukurykuu!*” zagdakał prędko wybiegając z gospody. Nie mógł zobaczyć pytających spojrzeń, które się za nim powlokły.

Swoje kroki kierował w stronę sklepu, gdyż potrzebował papieru, koperty i pióra z atramentem. Miał cichą nadzieję, że jeszcze potrafił pisać – już od bardzo dawna nie miał ku temu okazji.

Truchtając dalej ulicą, pogrążył się w myślach o czym by chciał opowiedzieć rodzinie. O tym jak bardzo jego moc wzrosła? O tym, że dalej nie znalazł sposobu jej kontrolowania? Czy może o tym, że tak naprawdę nie chciał jej kontrolować?

-*Lepiej nie niepokoić mamity bez potrzeby.* - Pomyślał. -*Tylko jej dam znać co ostatnio jadłem.*

– *Yanoosh!* – rozległ się kobiecy wrzask. – *Te no popatrz no. To ten huncwot co nam stodołę podpalił!*

 Niziołek momentalnie odwrócił głowę w bok, w kierunku skąd rozszedł się głos. Nie widział wyraźnie przez ostre słońce z pogody na 2, ale dostrzegł stojącą kilka kroków dalej parę wieśniaków. Kobieta wskazywała kościstym palcem prosto w niego.

– *Nosz cholewka Grasheena. Spiorę nicponia na kwaśne jabłko!* – wąsaty dziadyga zakasał rękawy i zaczął się zbliżać do chłopaka.

Hugo oblał się zimnym potem i mimowolnie wykonał krok do tyłu, lecz mimo to wysilił się na swój najbardziej czarujący uśmiech. Prędko zaczął w głowie analizować wszystkie opcji wybrnięcia z tej sytuacji bez narobienia sobie kłopotów.

– *O dobrzy ludzie, naprawdę nie ma powodu do nerwów.* – począł ich uspokajać, chociaż nie spodziewał się, by to podziałało. Stary cap tylko poczerwieniał ze złości.

– *Ja ci dam, gówniarzu, zara no. Nie ma powodu do nerwów? Ino nam stodołę z ziemią zrównał, i jeszcze, cholerka, wychodek wysadził w powietrze! Niech go diabli, tfu!* – mężczyzna splunął podciągając spodnie. Dzieliły go dosłownie jeszcze dwa kroki od chłopaka. Pomarszczona babuleńka kuśtykała z równie groźną miną tuż za mężem.

Ucieczka? Przekupstwo? Może kula ognia? Dostępne opcje prędko mu przelatywały przed oczami. Zdrowy rozsądek podpowiadał, by powstrzymać od rzucania zaklęć. Narobienie większych szkód w Strano byłoby zdecydownie bardzo niefortunne. Zwłaszcza, że wieśniacy mówili prawdę. Faktycznie, całkiem niedawno zrujnował jakieś spróchniałe zabudowania gdy testował nowo–nabytą zdolność do przenoszenia się na inny plan materialny.

– *Wcale nie chci...* – zaczął Hugo, ale został brutalnie chwycony za kołnierz koszuli.

Wieśniak nachylił się nad nim, tak że Hugo poczuł jego obrzydliwy oddech, po czym wysapał: „*Tera nawet wysrać się człowiek nie ma gdzie!*" Niziołek zmrużył oczy, w ostrym słońcu widział zarys gotowej do zadania ciosu pięści. Już był gotów do teleportacji żeby się ratować.

– *Puść dzieciaka.* – nagle rozległ się beznamiętny głos z drugiej strony. Nie należał do babuleńki.

Uderzenie nie zostało wymierzone, ale uścisk na koszuli też jeszcze nie zelżał. Hugo otworzył jedno oko, ale postać, która się odezwała, musiała stać za jego plecami. Dziad wpatrywał się w nią z nasrożonymi brwiami.

– *Stul pysk, babo.* – wysapał, chociaż nie brzmiał tak pewnie siebie, jak jeszcze kilka chwil wcześniej.

Prędko pożałował swoich słów, gdy pięść nieznajomej gromko wylądowała na jego twarzy. Wieśniaczka wrzasnęła, gdy dziad boleśnie jęknął, puścił Hugo i zatoczył się w tył. Niziołek runął na brukowane podłoże.

– *Nie za takie Strano walczyłem.* – zajęczał starzec, prędko podnosząc się i rzucając do ucieczki. Jedną dłoń przyciskał do krwawiącego nosa. –*Pierdolone mutanty.*– rzucił na odchodne. Jego żona wzięła go pod ramię, przez ramię rzucając jeszcze tylko ostatnie gniewne spojrzenie.

Nieznajoma wyciągnęła rękę w stronę Hugo by pomóc mu wstać. Przyjął ją, podniósł się powoli, po czym otrzepał spodnie z kurzu. Zwrócił się do niej, dziarsko mówiąc: „*Dziękuję, Pani Lwico. Kto by pomyślał, że takie rzeczy mogą spotkać człowieka w biały dzień*."

Do tej pory jeszcze nigdy nie miał okazji z nią rozmawiać, chociaż wiedział kim była. Usłyszał co nieco na jej temat od Ragnara, po tym jak wrócili ze wspólnej wyprawy. –*Dziękuję za pomoc*. – dodał.

Była ona nadzwyczajnie wysoka, jej potężna sylwetka górowała nad niziołkiem. Długie, białe włosy nosiła ciasno związane w koński ogon. Prostym, męskim ubiorem w postaci wysokich, skórzanych butów, zwykłych spodni i lnianej koszuli, nie zwracała na siebie uwagi. Wyjątek stanowiła ozdobna pieczęć zawieszona na łańcuszku na jej szyi. Wyryty był na niej symboliczny rysunek areny.

Zaśmiała się słysząc jego słowa. Musiała zauważyć, że Hugo dalej usiłował wytężać wzrok, by móc się jej przyjrzeć w ostrym słońcu. Kucnęła naprzeciwko niego, tak że ich twarze znalazły się na tej samej wysokości. Chłopak mimowolnie cofnął się na widok jej nienaturalnych oczu.

Białko stanowiło u nich znacznie mniejszą część niż zazwyczaj w przypadku ras humanoidalnych. Ogromne źrenice i przezroczyste tęczówki, przez które widoczne były naczynia krwionośne, przewiercały go spojrzeniem na wylot. Zwrócił też uwagę na budowę jej twarzy – nos Lwicy był nienaturalnie prosty i nie miał typowego wgłębienia na wysokości oczu, tuż pod czołem. Cerę miała bladą, usta wąskie, a brwi i rzęsy tak jasne, że praktycznie niewidoczne.

Nie była brzydka, ale wyglądała topornie, jak dzieło mało wprawnego rzeźbiarza, który jeszcze nie potrafił wiernie odtworzyć detali elfiej twarzy.

– *Nie bojaj, mały.* – Lwica szepnęła –*Wszystko w porządku?*

 – *Absolutnie rewelacyjnie.* – odpowiedział jej Hugo próbując przełamać zakłopotanie. –*Dziękuję za pomoc. Czy mogę się jakoś odwdzięczyć?*

 – *Tak.* – odpowiedziała uśmiechając się szelmowsko.

Hugo po cichu miał nadzieję, że otrzymał bezinteresowną pomoc. Poczuł się odrobinę zawiedziony.

– *Ale nie będzie to nic strasznego.* – Leona od razu dodała. –*Słyszałam o tobie co nieco. Chętnie się dowiem co wiesz o tych okolicach. O ile się nie mylę, jesteś tutaj już od jakiegoś czasu.*

Chłopak poczuł się dumny, że jego osoba została zauważona. Podświadomie położył dłonie na biodrach i wypchnął klatkę piersiową do przodu.

– *Jutro z rana wyruszam z twoimi towarzyszami na kolejną wyprawę.* – kobieta kontynuowała. –*Chcę lepiej wiedzieć, czego się spodziewać. Zarówno o tym miejscu, jak i o nich.*

 Hugo odetchnął z ulgą słysząc to. Nie będzie musiał jej płacić za ratowanie sobie skóry, wystarczy że jej opowie o swoich dotychczasowych przygodach.

– *Zgoda.* – odpowiedział bez zawahania. –*Spotkajmy się w Urąbanym Bohaterze wieczorem. Podzielę się tym co wiem.*

 – *Znakomicie.* – W oczach Lwicy pojawił się błysk satysfakcji. –*W takim razie do zobaczenia.*

 Zadowolona z obrotu wydarzeń wstała i odwróciła się by odejść, kiedy na myśl przyszło jej jeszcze jedno pytanie.

– *Swoją drogą, czemu podpaliłeś im tę stodołę?* – rzuciła przez ramię.

Hugo nieco się speszył. Zaśmiał się nerwowo mówiąc :

– *Trenowałem nowe zaklęcie.* – chłopak przestąpił z nogi na nogę. –*To nie było celowo, przysięgam! Ale gdzieś muszę ćwiczyć magię.*

Leona już była usatysfakcjonowana uzyskaną odpowiedzią, ale niziołek podszedł bliżej i ściszył głos, jakby wyjawiając sekret.

– *To jest mój dar. A mamita zawsze powtarzała: „Gdy życie daje ci mleko, trzeba zrobić z niego ser!*"

## Zobacz też

* Karawana Kupiecka
* Biznes Algasta
* Potwór w Strano