SVR: Kon ik maar een mens zijn (1)

<-- Overzicht ✴ Hoofdstuk 2 -->
Felle discolampen verlichtten de donkere ruimte. De muziek, zo hard dat stemmen nauwelijks verstaanbaar waren, blastte door de speakers. Overal in de kamer rook het naar zweet, bier en braaksel. *Fricking awesome* dus. Ik bewoog mijn hoofd op de maat van de muziek. Mijn paardenstaart danste mee op het ritme en mijn buik werd gevuld met een ongekend gevoel van vreugde en opwinding. ‘Nog een laatste nummer!’ schreeuwde de dj. Hij stak twee vingers in de lucht, in een symbool dat ik niet herkende, en de aanwezige gasten begonnen te juichen. De muziek nam nog een boost en zwol aan tot een volume waarvan ik dacht dat mijn trommelvliezen zouden scheuren. Ik vond het prachtig.

Een meisje kwam naast me staan. Door de duisternis kon ik haar niet goed zien, maar de ronddraaiende lichten vielen op haar prachtige, blonde haar. ‘Hey’, zei ze vriendelijk. ‘Ik heb je hier nog nooit gezien. Kom je hier vaker?’

Ik wilde onbezorgd glimlachen. Ik wilde me dichterbij haar begeven en dansen, dansen tot laat in de nacht. Maar zelfs ik wist dat ze me beter niet kon zien.

‘Ja, ik kom hier weleens’, loog ik.

Ze wierp haar haar naar achteren en draaide rond met haar heupen. Alles aan haar danspassen leek perfect. Het aanstekelijke basritme deed mijn bovenlichaam langzaam bewegen, steeds gemakkelijker, totdat ik het gevoel had dat ik dit al jaren deed. Naar de club gaan, dansen, genieten. In die paar ogenblikken, leek dat leven dichterbij me dan dat het ooit was geweest.

En toen scheen een felle, witte lamp op mijn gezicht.

Het meisje stopte onmiddellijk met dansen. ‘Oh… oh’, stamelde ze. ‘Je-je gezicht. Ik… eh…’ Ze liep rood aan en schuifelde terug in de menigte.

Ik voelde de energie uit me wegtrekken. Mijn gezicht. Ik had nog zoveel blush op gedaan, maar blijkbaar niet genoeg. Vloekend maakte ik me uit de voeten. Ik duwde voorzichtig de feestende jongeren opzij, maakte me klein en hoopte dat ik de uitgang van de club kon bereiken zonder verdere vragen.

De mensen om me heen fronsten, waarschijnlijk omdat ze zich afvroegen waarom ik zoveel haast had. Ik staarde naar de grond. Om verdere ellende te voorkomen, trok ik de capuchon van mijn hoodie over mijn gezicht.

Voor de zoveelste keer was ik blij dat ik niet had gedronken. Dan had ik de uitgang waarschijnlijk nooit bereikt.

Nu stond ik voor de zware, houten deur. Mijn graaiende handen vonden de klink en met een zucht van opluchting sprong ik naar buiten. Meteen werd ik verrast door de kou, die als een klam T-shirt over me heen getrokken werd. Vanmiddag was het nog zo’n mooie dag geweest. Nu leek het alsof elke druppel zweet ter plekke bevroor.

‘Dus daar ben je dan’, zei iemand verderop, met een stem die killer was dan de temperatuur.

Ik verstijfde en draaide me om. Al voordat ik de persoon goed kon zien, wist ik wie het zijn moest. Ze had duidelijk meer succes gehad met de blush dan ik, want haar gezicht was niet langer spierwit, maar gewoon heel lichtbeige.

‘Mam.’ Ik wist niet wat ik moest zeggen.

‘Zoon’, antwoordde ze op haar beurt. ‘Ga je me dit nog uitleggen of wat?’

Ik kon niet liegen, zeker niet nu ze me de club uit had zien komen. Hoewel ik natuurlijk niks hoefde te zeggen over het meisje.

‘Eh, ik was gewoon… een avondje stappen.’

Ze fronste. ‘Een avondje stappen in een *mensenwijk*, ja. Wil je soms dat we weer in isolatie gaan, Ferox? Je had wel gezien kunnen worden!’ Mijn moeder pauzeerde even en nam me van top tot teen in zich op. ‘Sterker nog, volgens mij ben je gezien. Anders was je niet zo overhaast het gebouw uit komen rennen, hm?’

‘Tja…’ Ik staarde naar de grond. ‘Ze… zag alleen dat ik een beetje bleekjes was. Waarschijnlijk dacht ze dat ik albino was ofzo. Ik heb mijn bitje ingedaan en blush…’

Ze onderbrak me ruw. ‘Blush? Dat is anders niet te zien. Ferox, ik heb nou al zo vaak gezegd dat dit niet goed gaat eindigen. Als je zo roekeloos blijft doen, raak je in isolatie. Je vader en ik organiseren toch ook feesten? We doen heus alles om het je zo leuk mogelijk te maken.’

‘Feesten’, herhaalde ik. ‘En dat moet ik leuk vinden? Mini slokjes wijn drinken terwijl we walsen op van die afschuwelijke Beethovenmuziek, in een net pak met stropdas en al?’

Mijn moeder gaf me die typische moederblik. ‘Volgens mij heb je last van aanstelleritus.’

‘Ma-am!’ Ik kon niet geloven hoe ze zo onschuldig en onwetend bleef doen. ‘Je weet wat ik bedoel! Ik geef niet om die etiquette dingetjes. Als ik wil feesten, dan ga ik feesten. Is dat heus zo erg?’ Een groep feestgangers verliet de club en zwalkte over straat. Ze waren waarschijnlijk te dronken om ons op te merken, maar toch dempte ik mijn stem. ‘Ik had de pech dat ik als vampier geboren werd, maar dan hoef ik nog niet als vampier te leven.’

‘Oh, zeker wel. Je bent een vampier, je gedraagt je als een vampier. Je kunt niet twee verschillende dingen zijn, Ferox.’

Ik gaf het op en liep weg. Eigenlijk wist ik niet eens of ik de juiste kant op liep. Dankzij mijn ouders kwam ik zelden in de stad – en nooit alleen. Aan de voetstappen achter me merkte ik dat ik nu ook achtervolgd werd. Door het irritantste persoon van de wereld, welteverstaan.

‘Kom op, laten we erover praten’, drong mijn moeder aan.

Ik bleef doorstappen. ‘Er valt niks om over te praten.’

‘Ik hoef dit niet aan je vader te vertellen als je meewerkt.’ Ah, dus nu gingen we deals sluiten? ‘Luister nou gewoon maar en blijf voortaan in het kasteel. Als je je verveelt, kunnen we een nieuwe cello voor je kopen, of een paar nieuwe boeken. Ik kan meester Philius vragen of hij wat uitdaging brengt in de leerstof. Zolang je geen domme dingen doet, wil ik alles voor je regelen.’

Ze zou nooit stoppen met smeken. Ik zou nooit stoppen met “domme dingen doen”, anders zou ik exact eindigen als mijn vader: nooit de wereld zien, geboren worden en sterven in dat vervloekte kasteel.

\*\*\*

Met wat hulp van mijn moeder wist ik uiteindelijk de weg naar het kasteel terug te vinden. De warmte van de disco was allang weggeëbd en de koude nachtlucht deed mijn vingers inmiddels verkrampen. Mijn adem maakte wolkjes in de lucht. Ik kreeg het nog kouder bij de aanblik van een lang, mager silhouet in de deuropening.

Ferdinand de Veertiende. Kasteelheer van Slot Westwood. En boven alles… mijn vader.

Hij zweeg en nam mij en mijn moeder in zich op. ‘Zo.’ Zijn toon was ijzig, maar zijn ogen schoten vuur. Hij leek nog stijver dan normaal nu het maanlicht zijn pikzwarte pak en bordeauxrode stropdas bescheen. ‘Waar zijn jullie geweest?’

‘Ferox en ik hebben een avondwandeling gemaakt’, verklaarde mijn moeder.

Ferdinand glimlachte, waarbij zijn hoektanden zichtbaar werden. Er gleed een huivering over mijn ruggengraat; al mijn instincten negeerden dat deze man mijn bloedverwant was.

‘Gezellig, een avondwandeling.’ Zijn smalende stem deed me ineen krimpen. ‘Naar de stad, toevallig? De mensenwereld? Het zou niet de eerste keer zijn, hè, Melinda?’ Hij gaf zijn vrouw een knipoog en wendde zich toen tot mij. ‘Je moeder wil niet dat ik erachter kom, maar ik ben niet blind.’ De arrogantie straalde van hem af toen hij zijn vingers door zijn gladgestreken, zwarte haar haalde.

Ik wist uit ervaring dat het geen zin had om dingen te verzwijgen. ‘Ik wilde gewoon plezier maken, voor de verandering.’

‘Oh?’ Ferdinand torende, zo mogelijk, nog verder boven me uit.

‘Ja, plezier’, herhaalde ik. ‘Moet ik het voor je spellen? P… l… e…’

Hij onderbrak me ruw. ‘Genoeg brutaliteit voor vannacht. Morgenavond heb ik een conferentie met heel belangrijke vampiers. Veel belangrijker dan jouw lollige uitstapjes. Ik verwacht van je dat je in het kasteel blijft en je gedraagt als een kasteelheer waardig.’

‘En als ik dat niet doe?’

‘Dan gaan we het nog over deze escapade hebben.’ Hij leek duidelijk niet in de stemming om nu tegen me uit te vallen. De wallen waren zichtbaar onder zijn ogen. Hij moest de hele dag en nacht doorgewerkt hebben, wat ook van hem verwacht werd met zo’n belangrijke vergadering om de hoek. ‘Als jij je morgen gedraagt, als ik *complimenten* in plaats van klachten over jou krijg, dan vergeet ik vannacht en al die keren daarvoor. Dan beginnen we met een schone lei.’

Ah. Dus zo wanhopig was hij dat ik het morgen ging verknallen.

‘Dankjewel’, zei ik, al was het niet echt gemeend. ‘Dat is… royaal van je.’ Mijn vader hield ervan als ik chique woorden gebruikte, zo zag ik aan zijn schitterende ogen.

‘Graag gedaan.’ Hij grijnsde zijn hoektanden bloot. ‘Ga nu maar slapen. Je zult het nodig hebben voor morgen, denk ik zo.’ Ferdinand de Veertiende draaide zich om en stapte weg. Melinda en ik bleven kijken hoe hij wegliep door de gangen, totdat de duisternis hem opslokte.

<-- Overzicht ✴ Hoofdstuk 2 -->