Rozdział X

## Pożarty przez Cień

Dwójka erudicatorów z wolna opuściła Waldfried, kierując się w stronę miejscowych pastwisk. Zachodzące słońce obrzuciło jeźdźców swymi ostatnimi promeniami, nim całkowicie zniknęło za horyzontem, sprawiając, że jedynym oświetleniem stała się srebrzysta poświata poświata oraz ciepłe światło przenikające przez okna domostw.

-To ten dom - odezwał się spod czarnego kaptura męski głos, podczas gdy dloń jeźdźa uniosła się na wysokość obojczyka, wskazując palcem na niewielki domek, który od erudicatorów oddzielony był polem uprawnym.

-Załatwmy to tak szybko, jak tylko możemy. Nawet, jeśli brał udział w Tragedii w Czarnywodzie, to wciąż człowiek. Może mieć rodzinę, dzieci, przyjaciół... - zafrasował się delikatny, kobiecy głos drugiego jeźdźca.

-Tak, wiem - westchnął ciężko ten pierwszy - zabijanie wrogów na polu bitwy było prostsze, ponieważ robiło się to, co należy, by przetrwać. Teraz tak nie jest. Nie ma ostrza na karku, który zmusza do działania. Jest tylko idea...

-Zróbmy, co w naszej mocy, aby potwory odpowiedzialne za tamtą masakrę odpowiedziały za swe czyny - rzuciła Luna, próbując wymusić na sobie stanowczość.

-Zsiądźmy z koni. Przejdziemy przez pole pieszo. Ciężej będzie nas dostrzec.

Erudicatorzy, zsunąwszy się z siodeł, podeszli do płotu.

-Skończmy to szybko i odpocznijmy gdzieś - rzucił przez ramię Feradan, przechodząc przez niedbale wykonany płotek.

Dwójka przedarła się pod osłoną nocy przez pole uprawne, zatrzymując się przed oknem niskiego, kamiennego domku.

Feradan wychylił się nieco, zerkając przez okno do środka. Ciepłe światło kominka otulało przyjemnie pomieszczenie. Tuż przed kominkiem stał fotel, a na nim siedziała przygarbiona lekko postać. Lightbringer podniósł się nieco, zauważając siwe włosy postaci na fotelu.

-To starzec. Myślisz, że o niego chodzi? - zapytał się szeptem kobiety.

-A jest tam ktoś jeszcze? - odpowiedziała po chwili milczenia.

Mężczyzna zerknął w prawy i lewy bok okna, po czym powiedział:

-Nie, tylko on.

-A więc to on - powiedziała Luna, biorąc głęboki wdech. Wyprostowała się lekko, lecz wtem za ramię złapał się Feradan.

-Może być uzbrojony. Pójdę przodem.

Luna przytaknęła ruchem głowy i ruszyła bezszelestnie za towarzyszem.

Ten zaś zatrzymał się przed drewnianymi drzwiami, wypuścił z ust powietrze i wyważył drzwi potężnym kopnięciem.

Starzec siedzący na fotelu niemalże nie przewrócił się z przerażenia na widok dwóch zamaskowanych postaci, które stanęły w jego drzwiach.

Feradan, nie ryzukując dłużej, wyjął zza pasa niewielki nóż i podniósł go na wysokość oczu, trzymając broń za kraniec ostrza. Naprężył ramię, by rzucić nożem, lecz coś go zatrzymało. Nie była to Luna, nie było to też żadne magiczne zaklęcie, rzucone przez staruszka. Zdał sobie sprawę, że nigdy przedtem nie zabił bezbronnej osoby. Chwycił mocniej za nóż, przymrużając oczy, po czym odmachnął ręką, wypuszczając przedmiot w stronę przerażonego, sędziwego człowieczka. Nie minęła chwila, a nóż wbił się między oczy postaci, odchylając jej głowę do tyłu.

Lightbringer upadł na kolana, wykończony walką z samym sobą. Naprzemiennie wdychał ciężko powietrze i odchrząkiwał je z trudem. Luna spojrzała na niego ponuro, klękając przy nim i obejmując go.

-Wracajmy - wyszeptała drżącym głosem do ucha mężczyzny.

Erudicator wziął się w garść. Przełknął ślinę i podniósł się na równe nogi.

-To tyle... Nawet nie próbował się bronić - powiedział, machając mimowolnie głową w lewo i w prawo - Tak, wracajmy. Zrobiliśmy, co do nas należało...

Feradan i Luna wrócili do wierzchowców, dosiedli ich i odjechali wolno przed siebie.