Gazetka

## Wstęp

Witamy w kolejnym numerze gazetki! Przepraszamy za obsuwę w publikacji, wyskoczyło parę niespodziewanych problemów, ale oto już jesteśmy. Niestety z przyczyn technicznych w tym numerze nie pojawi się artykuł z serii *Ołówkiem Nathaniela*, jednak mamy nadzieję, że nam to wybaczycie.

### A w tym numerze:

* W *Nowościach na wiki* przeczytacie o lokalnych konkursach, a także o Wikiparlamencie.
* W *Miraculowych Newsach* dowiecie się o tłumaczeniach w sezonie 5, przeczytacie także o odcinku specjalnym *Miraculous Paris* i o zapowiedziach sezonu 6.
* W *Miraculersach za kulisami* przeczytacie wywiad z Amuziim, administratorem naszego Twittera.
* W *Genesis! Analiza* zaliczycie wycieczkę w czasie do przerwy pomiędzy sezonami pierwszym i drugim.
* W *Fanonowych pogaduchach* znajdziecie wskazówki na temat kreacji spójnej wewnętrznie postaci.
* A w *Kąciku zabaw* poznacie wyniki poprzedniego minikonkursu, ponadto czeka Was tam mała zabawa muzyczna.

## Nowości na wiki

Siemaneczko, witam Was w kolejnych nowościach na wiki! Miały być dosyć krótkie, ale na krótko przed publikacją gazetki wyskoczył pewien ciekawy globalny news, który jest na tyle ciekawy, że uratuje ten numer i jest też powodem nieco późniejszej publikacji gazetki.

A mianowicie, stało się coś, na co cała polska społeczność czekała od dawna: IWR zostaje rozwiązane. Fakt faktem, Marc, staff odpowiedzialny za międzynarodową społeczność, też został zwolniony, co jednak nie zmienia faktu, że dosłownie wszyscy polscy użytkownicy cieszą się z faktu, iż oznacza to zwolnienie Raila. Powiedzmy sobie to wprost: był nieodpowiedni na to stanowisko. Chociaż niestety jego zwolnienie nie wynika ze słusznie poniesionych konsekwencji swojego postępowania, a z pobudek czysto biznesowych. Ale tak czy siak podziałało to dobrze na polską społeczność, która postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.

I tak powstał Wikiparlament. Zaczęło się od pomysłu Pio na discordzie, który potem ogłosił na swoim blogu zapowiedź posiedzenia. Odbyło się ono zgodnie z planem, a podsumowanie dyskusji w skondensowanej formie możecie znaleźć w moim poście.

Nie ukrywam jednak, że żywię pewne obawy. Rail nadal ma formalnie uprawnienia administratora na Centrum Społeczności, a jest osobą, która zdecydowanie nie chce współpracować z ową społecznością, stąd zastanawiam się, czy nie będzie próbował nam utrudniać przejęcia kontroli nad samymi sobą. Aczkolwiek niewykluczone, że w końcu przegra tę wojenkę. Nikt nie zdawał się rozważać go jako admina centrali już dłużej i wszyscy mają do niego żal, ba, nawet pojawiło się porównywanie go do Jarosława Kaczyńskiego. Z tym, że są ludzie, którzy jeszcze popierają Kaczyńskiego. Raila nie popiera nikt. Może poza Pirrem, który jednak w swoim zachowaniu jest jak chorągiewka na wietrze.

Więc być może polska społeczność naprawdę coś w tym temacie ugra. Osobiście dosyć na to liczę, bo choćbym nie wiem, jak próbowała, Fandom ze mnie nie wyjdzie, więc chociaż dobrze będzie dołożyć starań, by pobyt tu był przyjemny.

Lokalnie za to trochę nudno. W zasadzie jedyną rzeczą, która odbywa się dość regularnie, jest Superbohater Roku Szkolnego. Tak jak we wrześniu, największą popularnością cieszą się discordowe aktywności, takie jak październikowa gra w cytaty. W listopadowym quizie o drugim sezonie niestety odpowiadała praktycznie tylko Paula, ale ostateczna frekwencja i tak okazała się wyższa niż w wikowych konkursach.

Październikowe aktywności, to jest Konkurs na One-Shot i Ultimate Mecha Edit, nie cieszyły się zbytnią popularnością. W one-shocie tylko ja wzięłam udział, a w UME tylko niezawodna Paula. Dokładnie tak samo rozłożyła się aktywność w listopadowym Fan-Arcie i w listopadowym UME.

Mimo małej aktywności tak czy siak postanowiłam zorganizować konkursy świąteczne. W tej chwili odbywają się następujące aktywności: Kalendarz Adwentowy, Ubieranie Choinki oraz grudniowe UME. Zachęcam do udziału we wszystkich aktywnościach! Konkursem zakończonym jest natomiast konkurs na wiersz – zgłosiły się aż trzy osoby, a w głosowaniu udział wzięło sześć, co jest genialnym wynikiem jak na tę wiki! Konkurs wygrałam ja, z czterema głosami, natomiast Ell i Pesy zdobyli po jednym głosie.

Ciekawą nowinką, która postanowiła uratować za to lokalną aktywność (no prawie, bo to nie do końca samo ML), jest Sylwester z Wiki. Jest to wspólna aktywność trzech wiki – naszej ML, Riordanopedii oraz Harry Potter Wiki (mamy chody u HPW, co mnie do dziś zaskakuje). Na wszystkich trzech wiki pojawiły się ogłoszenia na ten temat (dla zainteresowanych ogłoszenia z ML, Riordo i HPW). W ramach Sylwestra z Wiki każda wiki opublikowała jedną zabawę, a każdy użytkownik może wziąć udział we wszystkich trzech, do czego gorąco zachęcam! Zabawy te to:

* grupowe opowiadanie na ML,
* Bitwa Fandomów na Riordo,
* Crossoverowa Czarna Owca na HPW.

Zabawy te są o tyle fajne, że nie musiałam brać udziału w ich organizacji <3 Nie wchodzą w skład ŚK, ale zachęcam Was do udziału w obu. I oczywiście w grudniowym Użytkowniku Miesiąca poprzez edytowanie artykułów!

### Statystyki na dzień 11 grudnia 2023:

* Artykułów: **1031**
* Plików: **9394**
* Edycji: **456 650**
* Aktywnych użytkowników: **23**
* Artykułów poniżej 2000 bajtów: **72**
* Artykułów powyżej 15 tysięcy bajtów: **267**
* Łącznie bajtów w artykułach: **11 879 084**
* Średnia ilość bajtów na artykuł: **11 522**

## Miraculowe newsy

¡ʎɔᴉulǝʇʎzƆ ʎzpoɹp 'ʎɹqop u̗ǝᴉzp

Samo powitanie streszcza, co ciekawego wydarzyło się w ostatnich dwóch miesiącach – było tego niewiele, bo mamy *hiatus* międzysezonowy. Otrzymaliśmy wszystkie odcinki sezonu piątego po polsku oraz *Miraculous Paris*, a do tego twórcy dorzucili parę informacji o sezonie piątym. Zatem, nie zanudzając wstępem, polskie tłumaczenia raz!

### Tłumaczenia w sezonie piątym

W poprzednim numerze wspominałam o zapowiedzianych emisjach polskich oraz przedwcześnie ujawnionych odcinkach z amerykańskiego Disney+. Po wydaniu gazetki otrzymaliśmy dodatkowo, znowu przedwcześnie, *Rewolucję* oraz *Układ*. W naszym rodzimym języku tytuły prezentują się tak:

* *Prétention* – *Roszczenia*;
* *Révélation* – *Sensacja*;
* *Confrontation* – *Konfrontacja*;
* *Collusion* – *Konszachty;*
* *Révolution* – *Rewolucja*;
* *Représentation* – *Przedstawienie*;
* *Conformation* – *Układ*;
* *Re-création* – *Odrodzenie*;
* *Action* – *Akcja*;
* *Le Dernier Jour* (odcinek specjalny) – *Sądny Dzień'*.

Poprzednio ograniczyłam się do najciekawiej przetłumaczonych nazw, teraz jednak pozwolę sobie na pełne zestawienie. Nowa Lisica, czyli *Hoaxer*, została Krętaczką, z kolei Queen Mayor to Królowa Paryża. Dość dosłownie przetłumaczono Miss Sans Culotte, Nightormentora, Anticat, Miraculized oraz King of Plastic: odpowiednio *Pani Sankiulotka*, *Nocny Dręczyciel*, *Antykot*, *Zmiraculizowanymi* oraz *Król Plastiku*. Ale największy popis dali przy BugNoire… *No bo kto słyszał o BiedroKotce/BiedroKocie/jakimkolwiek-imieniu-z-cząstką-biedro-i-kot? To dobre dla amatorów, przed Państwem Czarnodronka!*

Jednakże sądzę, że Czarnodronka blaknie przy tekście będącym moim faworytem chyba ze wszystkich odcinków w ogóle. Są to słowa Adriena z odcinka *Rewolucja*, wypowiedziane po przedstawieniu przez Chloé jej żądań, które brzmią *Rety, odklejka na całego*. Na naszym serwerze discordowym także rzucono pytanie o ulubione tłumaczenia i wskazano m.in. *Konszachty*, *Zadeptuchę* i *Panią Sankiulotkę*.

Na sezonie piątym tłumaczenia się nie kończą, bowiem za ponad dwa tygodnie, 16 grudnia, zostanie wyemitowany odcinek specjalny *Miraculous World: Paris, Tales of Shadybug and Claw Noir*, który według strony naziemna.info ma nosić tytuł *Miraculous: Demonka i Czarci Kot w Paryżu*! Osobiście jestem z tego tłumaczenia nawet zadowolona, podobnie zresztą jak z tego specjalu. Dlatego teraz zapraszam na potężną dawkę **spoilerów**!

### Alternatywy jeden – Gabriel dobrym ojcem?

Tak by się wydawało na pierwszy rzut oka: Gabriel jest wspaniałym człowiekiem, który sprzeciwia się tyranowi The Supreme. Jednak Adrien to stereotypowy *emos* (i nie chodzi tu o bycie Emo-potworem), który nie może pogodzić się ze stratą matki, a więc ma problemy ze sobą i izoluje się od ojca.

Tak, należałoby wyjaśnić tę małą dygresję, zatem zacznijmy od początku.

W poprzednim numerze wspominałam, że w nowym filmie pojawi się koncepcja multiwersum, a bohaterowie staną naprzeciw swoich wersji z alternatywnego wymiaru, gdzie to Hesperia (Gabriel) jest bohaterem, a Demonka (Marinette) i Czarci Kot (Adrien) złoczyńcami. Oni jednak nie działają z pobudek osobistych – służą *wyższemu złu*, czyli The Supreme (*Najwyższemu*), którego obawiają się wszyscy w Paryżu. Jak podaje książka stworzona na podstawie filmu, Supreme to tak naprawdę Wang Fu, rządzący w mieście z pomocą swoich super-złoczyńców, wybranych tak samo jak super-bohaterowie w rzeczywistości serialowej.

Jednym z wybranych był Gabriel, który po wykradzeniu Miraculów Pawia i Motyla oraz śmierci Emilie (także na wskutek uszkodzonego Miraculum), przejrzał na oczy, stał się dobrym człowiekiem i jako super-bohater Hesperia – czy też *Betterfly*, jak jest w anglojęzycznej wersji – założył ruch oporu i z sukcesem burzy porządek świata Fu. Używa Kamiko, czyli dobrych wersji Akum, do przemieniania ludzi w super-bohaterów.

Tyle słowem wstępu. Sam odcinek od razu zaczyna się od akcji w alternatywnym wszechświecie, kiedy Hesperia akumizuje (kamikizuje?) Alyę w Ubiquity, dając jej moc podróżowania do innych uniwersów, bo przecież sam jeden sobie nie poradzi – potrzebuje silnej postaci żeńskiej, Biedronki. I faktycznie, bohaterka radzi sobie ze swoją alternatywną wersją: przekonuje ją, by była dobra. Adrien jednak nie został pokrzywdzony, bo on też miał swoje pięć minut ze swoim równoległym sobowtórem.

Ostatecznie, tę pełnometrażówkę oceniam – jak na Miraculum – całkiem pozytywnie. Do największych plusów na pewno zaliczam wygląd Demonki/alternatywnej Marinette/alternatywnej Biedronki, bo go po prostu uwielbiam. Zresztą, sama Marinette jest ciekawiej zarysowana niż w serialu, bo to nie idealna córka z idealnym życiem. To przez wyśmiewanie (ze strony znanej powszechnie Chloé Bourgeois), brak wspierającej przyjaciółki oraz złe relacje z rodzicami stała się brutalna, samolubna i egoistyczna. Zostało to moim zdaniem nieco lepiej wyjaśnione niż u Adriena, który został *emo* po śmierci matki, bo się nie pozbierał. Czyli tak samo jak serialowey Gabriel.

Odcinek otrzymał również własną piosenkę przewodnią, poświęconą Hesperii, która przypadła mi do gustu bardziej niż serialowy oryginał. Oczywiście, mamy *In the daytime, I'm Gabriel, just a normal man with a normal life… but I have a secret*, ale refren różni się nieco bardziej:

 „
Miraculous, fear is a cage,

Hear the message, answer the call,

Miraculous, yes you can change,

The power of love will free us all!
 ”

Nie wspominając, że melodia wydaje się bardziej niepokojąca, nieco oddająca klimat apokaliptycznego świata The Supreme.

Jednak najlepszą częścią intra jest tło. Na jednym z kadrów jest widoczny Gabriel z Nooroo. Szczęśliwym Nooroo! Sądzę, że to jest coś absolutnie bezcennego, bo kto nie marzy o wolności tych biednych stworzeń?

Nawiązując do piosenki przewodniej i pytania: ukazano fragment, na którym zdenerwowany Adrien wychodzi, pozostawiając smutnego Gabriela. Więc można powiedzieć, że *teraz* ten Agreste faktycznie martwi się o syna. Czyli, proszę, ten specjal dał nam złą Marinette, z nieidealnym życiem, Gabriela-dobrego ojca, szczęśliwego Nooroo, co prawda tylko na obrazie, ale szczęśliwego! Do tego dochodzą jeszcze małe plusiki, takie jak powrót mocy Czarnego Kota z *Nawałnicy*, czyli widzenia w ciemności ~~czy też dawka contentu Ladynette~~.

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się pozytywne. Rzeczywistość jednak maluje się nie tak różowo. A może właśnie różowo, cukierkowo, szczęśliwe zakończenie, bo źli stają się dobrzy, gdy ich klony im tak kazały? Zgadza się, Czarci Kot i Demonka przeszli na dobrą stronę. Zostało to zrobione na szybko, bo trzeba było skończyć i zmieścić się w czasie. O ile w przypadku Marinette można zobaczyć, że dziewczyna w rzeczywistości gdzieś tam w głębi jest dobra, a otoczenie zmusiło ją do zmiany, tyle Adrien faktycznie był bardziej zraniony. Bo przecież dalej ma ochroniarza, jego matka nie żyje, Gabriel wcześniej nie był najlepszym człowiekiem, zatem chłopak pewnie nie ma przyjaciół poza Chloé. Zachowuje się podobnie jak serialowy Władca Ciem/Władca Mroku/Monarcha, ale przecież nawet ten nie zmienił się do końca, i tak spełniając swoje życzenie i połączeniu się z Emilie w zaświatach.

Format nie ograniczył tylko rozwoju tych bohaterów dynamicznych, a także jeden z bardziej interesujących wątków, czyli *bitwy multiwersowej*. Na końcu Monarcha, wykorzystując moc Miraculum Koguta, przenosił się do innych wymiarów, chcąc ukraść alternatywne Miracula Biedronki i Czarnego Kota. W postaci krótkiego montażu, trwającego co najwyżej półtora minuty, pojawiły się cztery alternatywne wymiary:

* bohaterkami są Scarabella i Czarna Kicia,
* serial jest w stylu anime,
* komiks na podstawie serialu,
* bohaterowie to Biedronek i Czarna Kotka.

A w każdym z nich to oczywiście Marinette, przemieniona (skamikozowana) w Ladybiquity/Ubiquity-wersja-Marinette/CzarnaKotkabiquity, pokonuje swojego wroga. Gdy to nie ona ma Miraculum, ratuje Scarabellę i Czarną Kotkę. Kiedy Adrien jest *tym ważniejszym*, posiadaczem Miraculum Biedronki, i tak Czarna Kotka wychodzi na prowadzenie. No cóż, wiadomo, że trzeba pokazać naszą ulubienicę jak od najlepszej strony.

Kolejna wada dla mnie ma mniejsze znaczenie, ale dla fanów *Ghostforce*, innego serialu Zaga, może być istotniejsza. Na francuskim pokazie przedpremierowym okazało się, że crossover tych dwóch serii został zastąpiony właśnie przez *Miraculous Paris*. Ech, dla edytorów mniej opisywania…

Aby dopełnić wyliczania wad, pozwolę sobie na ostateczne narzekajki na moją ulubioną część, czyli wyglądy. Zatem, od podpunktów:

* o ile, jak wspomniałam, nie narzekam na design Demonki/złej Marinette/Biedronki (chociaż szkoda, że w przypadku tej ostatniej pozbyto się koczków), o tyle nowe stroje serialowej wypadają bladziej: przy Ladyfly poziom trzyma góra, dół nie wydaje się zbyt dopracowany. Z kolei z Ladybiquity, o ile ta biedronkowa i marynatowa są znośne, o ile połączenie zieleni, fioletu i czerni u CzarnejKotkibiquity nie spełnia swojego zadania.
* Hesperia ma okropnie wysokie czoło, Gabriel zresztą także, chociaż u niego nie jest to tak okropnie widoczne. A Ange Gardien, czyli mężczyzna pod władzą Kamiko, wygląda dla mnie po prostu przerażająco.
* najgorzej jednak wypadają dla mnie projekty Adriena/Czarciego Kota/Paw Noir. Jako posiadacz Miraculum wydaje się mieć, no cóż, głowę nieproporcjonalnie dużą w stosunku do reszty ciała, co psuje cały efekt. A Adrien… jego problem też stanowią włosy, które *lecą w dół jak wodospady*, podczas gdy ubranie pozostało podobne do wersji serialowej: białe okrycie wierzchnie i czarny golf, oczywiście z nieśmiertelnymi paskami. Przecież Adrien bez pasków to nie Adrien.

Kończąc moje marudzenie: najgorszą wadą nie jest wcale złe zaprojektowanie. Najgorsza wada to stereotypowość – trzeba pokazać, że Adrien i Marinette to ci źli, więc muszą być emo/punk/metal/etc. Muszą mieć oryginalny styl i ciemne ubrania. Bo tak każe stereotyp.

Chyba ponarzekałam dostatecznie. Nie zwlekając dłużej:

### O sezonie szóstym słów kilka

…naprawdę słów tylko kilka, bowiem sezon wciąż jest w trakcie pisania (tak, to nie żart – potwierdzono to w czasie francuskiej premiery *Miraculous Paris*), w związku z czym nie mamy nawet żadnych leaków. Jedynym pocieszeniem jest nowy plakat z Biedronką – bohaterka ma nowy strój, nieco przypominający kostium dobrej Demonki, alternatywnej Biedronki – oraz oficjalny opis, brzmiący:

*Biedronka i Czarny Kot muszą stawić czoła nowemu wrogowi – tajemniczemu, niepokojącemu, nieuchwytnemu, a jednocześnie będącemu blisko nich. Nie mają pojęcia, jak blisko. Marinette i Adrien też nigdy nie byli tak blisko siebie! Ale to niekoniecznie sprawia, że ich życie codzienne będzie usłane różami, ponieważ mają przed sobą tajemnice, a największą z nich jest to, że wciąż nie znają tajemniczych tożsamości Biedronki i Czarnego Kota. W nowym, wzorowo zielonym Paryżu, w sercu nowej, rewolucyjnej szkoły, nasi bohaterowie przeżyją rok szkolny pełen emocji i odkryć.*

Zielony Paryż i rewolucyjna szkoła odnoszą się do programu wyborczego Caline, o których możemy usłyszeć pod koniec finału sezonu piątego. Kobieta obiecuje, że placówka stanie się drugim domem dla dzieci, zwłaszcza tych, które nie wiedzą, co chcą robić w życiu. Czyli coś idealnego dla Adriena, prawda?

A propos młodego Agreste'a: jest dobra nowina dla fanów Czarnego Kota. Bohater nie zostanie pominięty i także otrzyma nowy kostium. Tak, ktoś sobie przypomniał o pomocniku naszej kochanej heroski!

Twórcy jednak nie przypomnieli sobie tylko o Kocie. Co powiecie na dwa nowe odcinku Chibi?

### Miraculous Chibi reklamą kolejnych produktów

Zag przypomniał sobie o jednej ze swoich miniserii i tym oto sposobem otrzymaliśmy niedawno dwa nowe odcinki *Chibi*, czyli *Panic at the park* i *The cake race*. W pierwszym bohaterowie spędzają czas w parku rozrywki, jednakże Czarnemu Kotu wciąż przeszkadza Nawałnica. Drugi opowiada o rywalizacji Chloé i Marinette, biegnących z tortami do Adriena na urodziny, które chłopak oczywiście spędza samotnie.

Webisody nie zostały jednak udostępnione, bo fani tego chcieli. Są one reklamą nowego produktu ~~za małe zyski z zabawek~~. Póki co mamy dwa *playsety*, jeden właśnie z piekarnią Dupain-Chengów, Adrienem i Marinette, a drugi, no cóż, nie z parkiem rozrywki i Czarnym Kotem – otrzymaliśmy w nim tylko Nawałnicę, Biedronkę oraz karuzelę z odcinka *Nawałnica*. Ale każda okazja do opchnięcia merchu jest dobra, prawda?

Uff, mam nadzieję, że wyczerpałam tematy. Au revoir, Miraculersi!

## Miraculersi za kulisami

W kolejnym numerze gazetki przedstawiamy wywiad z Amuziim, administratorem naszego wikiowego Twittera. Serdecznie zapraszamy!

### Serial

1. Jak rozpoczęła się Twoja przygoda z serialem?
W 2016 obejrzałem odcinek „Bańkor”, który przypadkowo leciał w telewizji. Interesować się zacząłem pod koniec 2018, kiedy premierę miał finał drugiego sezonu.
2. Która z postaci jest twoją ulubioną i dlaczego?
Prawdopodobnie Adrien Agreste, bo jestem do niego najbardziej podobny.
3. A który odcinek i sezon najbardziej lubisz?
Moim ulubionym odcinkiem jest Emocje, a ulubionym sezonem jest drugi.
4. Jaka jest twoje opinia o serialu obecnie?
Szczerze? Poprawił się. Obserwując ten serial od drugiego sezonu, stwierdzam wysoką poprawę w jakości odcinkach i rozwoju postaci. Animacja się pogorszyła, fakt, ale historia idzie o wiele lepiej niż taki trzeci czy czwarty sezon. Cieszę się, że Gabriel osiągnął swój cel, lecz to, że nowym złoczyńcą będzie Lila, było mocnym zawodem. Szczególnie, że również dostała Miraculum Motyla. Mogli dać jej e.g. Miraculum Biedronki i pokazać, jak Marinette sobie by poradziła bez swojego głównego Miraculum, ale nie, musieli wziąć Miraculum Motyla do kolejnego fabrykowania epizodycznych, nudnych odcinków, tak jak w sezonie pierwszym.
5. Gdybyś miał posiadać jedno z Miraculów, która biżuteria by to była?
Miraculum Królika, ale to nie jest zbyt ciekawy i oryginalny wybór, więc Miraculum Konia.
### Fandom

1. Jak odkryłeś stronę, jaką jest Fandom (znany dawniej jako Wikia) i co cię skłoniło do założenia konta?
Szukałem informacji o finale drugiego sezonu i natknąłem się na artykuł Nathalie Sanoceour. Nie wiem, co mnie skłoniło do założenia konta, prawdopodobnie chciałem edytować artykuły albo komentować.
2. Skąd się wzięła Twoja nazwa użytkownika?
W sumie to Amuzii ma (aktualnie) dla mnie przykrą historię. Powstała ona w grupie wtedy bliskich mi znajomych, którzy całkiem niedawno okazali się totalnie fałszywi, gdyż jakieś 3 miesiące temu, w sierpniu. Powstała ona jako wydziwaczała forma imienia „Izumi”.
3. Czy Miraculum Wiki jest jedyną wiki, do której należałeś lub należysz?
Nie, jestem również aktywny na angielskiej wiki Cookie Run: Kingdom i angielskiej Cookiepedii (na Miraheze).
4. Obecnie jesteś administratorem wikiowego Twittera. Jak zyskałeś to stanowisko i z czym się ono wiąże?
Zdobyłem tą rangę, ponieważ to ja wyszedłem z inicjatywą założenia Twittera dla wiki, a moimi jedynym obowiązkiem jest wstawianie nowości. Czasem wypromuję jakieś przypadkowe artykuły z wiki, aby choć jedna osoba w nie kliknęła.
5. Myślisz, że twoje życie wyglądałoby inaczej, gdybyś nie odwiedził nigdy Miraculum Wiki?
Tak, nigdy bym nie założył Discorda, więc pewnie byłoby ono lepsze. Haha, żarcik, ale tak, gdyby nie Miraculum Wiki to nie miałbym Discorda, więc całe moje życie by się inaczej potoczyło.
### Realne życie

1. Jakie trzy słowa najlepiej Cię opisują?
Nieśmieszny gej nerd.
2. Co robisz w wolnym czasie?
Zwykle oglądam seriale.
3. Jaka jest twoja ulubiona potrawa?
Pierogi mięsne.
4. Masz jakieś największe marzenie?
Mieć kota. Sfinksa.
5. Czy na zakończenie wywiadu chciałabyś kogoś pozdrowić lub przekazać coś naszej społeczności?
Pozdrawiam Myutsuu!!! Kocham Cię
Myutsuu!!!!!
## Genesis! Analiza

### Witam z powrotem

Więc trochę czasu minęło od ostatniego numeru gazetki, ale nadal macie szczęście. W przypadku Miraculum, widzowie musieli czekać praktycznie 2 – 3 lata. Co jest nawet zrozumiałe, jeśli będziemy pamiętali o fakcie, że pisarze Zaga zaczęli pisać drugi sezon 4 dni po premierze pierwszego sezonu w Polsce. Czyli około 2 – 3 miesiące po premierze pierwszego sezonu.

Więc możecie wyobrazić sobie, co się działo. Wiele niespełnionych obietnic, wiele tajemniczych scen bez żadnego kontekstu i fandom żyjący na fanfiction na wikii. Tak kiedyś to było. Istniały wikie fanon, co były aktywnie edytowane i były osobnymi bytami. Wattpad nie był aż tak popularny. Chat wiki żył, a Discord? Rozwijał się i był nowością dla wielu osób. Praktycznie nikt go nie używał po polskiej stronie Fandomu i dopiero później został zaakceptowany przez ludzi
To były piękne czasy, ale czas powspominać bardziej na temat serialu. A dokładniej czas na wspominki i analizę przerwy pomiędzy sezonem pierwszym, a drugim.

### Obiecane specjały

Fani Miraculum przeżywali Gwiazdkę. Zag ujawnił grafiki konceptowe dla trzech odcinków specjalnych. Aż trzech odcinków specjalnych, proszę państwa, i to jakich. Animacja 2D przez wszystkich ukochana, nowe medium dla Miraculum. Innowacja od twórców, którzy chcą poeksperymentować? Nie, oszczędzanie na kosztach produkcji, do której ostatecznie nie doszło.

Pierwszym zapowiedzianym odcinkiem był specjał na Gwiazdkę, który później otrzymał tytuł *Mikołajdak*. Wiele rzeczy zostało obiecanych, takich jak więcej informacji na temat Miraculum Żółwia, Emilie Agreste, mamy Chloé i medalionu Władcy Ciem.

Tutaj muszę przypomnieć, że nic nie wiedzieliśmy na temat Emilie oraz mamy Chloé. Czy nawet na temat Mistrza Fu, który nadal był strażnikiem szkatuły. Więc fakt, że te tematy miały być poruszone, to był szok dla fandomu i ekscytacja. W końcu dostaniemy cały kawałek fabuły długoterminowej zamiast okruszków i epizodycznych przygód… No ale wyszło, co wyszło. Odcinek okazał się musicalem i dostaliśmy tylko małą informację, że Emilie zniknęła mniej-więcej rok temu.

 Plik:Miraculous Shanghai - plakat koncepcji.jpg
No to co z innymi specjałami? *Chińska Legenda* trafiła do produkcyjnego limbo i wyszła trzy lata później od premiery sezonu drugiego. Nie było zbyt wiele wiadomo na temat fabuły i mieliśmy tylko grafikę koncepcyjną. Więc nie będę się wykłócała na temat, co było zapowiedziane ani jaki to miało wpływ na fandom.

I to byłoby tyle… A, czekajcie chwilę, został ostatni specjał, który obecnie wydaje się zapomniany przez fandom. Dokładniej *Halloween Special*, który nadal jest w limbo w produkcji. Nic nie było wiadomo na temat odcinka, tak jak w przypadku *Chińskiej Legendy*. Obecnie dostał nazwę *One Night Mission* i niby ma mieć Wróbelka oraz Smoczycę, ale kto wie, co będzie się działo.

### Informacje na temat sezonu 2 aka Preludium Chloé Apokalipsy

Bez nich to byłoby nudno i żylibyśmy tylko na AU fanfikach. Było wiele rzeczy wyjawionych przez twórców, które miały różny efekt na fandom, więc skupię na informacjach, które wywołały największe wrażenie.

Zacznijmy od Chloé i Miraculum Pszczoły. Te cztery słowa powinny wystarczyć wszystkim, bo wiemy jak to później się skończyło i jaki efekt postać Chloé miała na fandom. Po wyjawieniu Miraculum Pszczoły ludzie zwariowali. Zaczęli analizować odcinki, w tym ramę lustra Chloé, aby znaleźć jakikolwiek dowód na to, że zostanie superbohaterką. Wtedy ta teoria była bardziej wiarygodna niż to, że Gabriel to WC.

Kiedy jej rola jako właścicielki Miraculum Pszczoły została potwierdzona i pojawiły się słowa Winny’ego, że sezon drugi spodoba się fanom Chloé, fandom wybuchł. Rozpoczęły się teorie na temat, jak jej serce się zmieni oraz jak to może być powiązane z starymi konceptami. Ludzie wspominali na temat postaci Melody oraz faktu, że Chloé miała tworzyć trio z Sabriną i Alix inspirowane *Odlotowymi Agentkami*.

Sezon trzeci nie istniał, więc było dość pozytywnie. W szczególności przez drobne fakty, takie jak prawdopodobne polepszenie relacji pomiędzy Chloé i Sabriną. Były to spokojne czasy i kto mógł się spodziewać, że rozwój postaci Chloé zostanie aż tak kiepsko przyjęty przez fandom. Z perspektywy czasu można zobaczyć, że fandom rozwinął dość spore oczekiwania dla serialu, co bywa kłopotliwe dla twórców. Z drugiej strony, sezon trzeci jest dość „specyficzny” i więcej o nim później.

### Le Paon

Le Paon to był ciekawy koncept, zanim się zmienił w Mayurę. Wiele było teorii, że to będzie nowy superzłoczyńca, który będzie manipulował WC i sprawi, że będzie „wyglądać jak dziecko”. Fani mieli mały problem z rozgryzieniem tożsamości postaci o dziwo, ale prawdopodobne istnienie szefa dla WC było uznawane za przyjemny twist przez fanów.

Ludzie obstawiali Emilie albo Nathalie, jednocześnie wymyślając nowe powody, dlaczego stałyby się szefem dla WC.

Ale wiemy, co wyszło. Mayura mimo wszystko skradła serca fanów i była jednym z lepszych superzłoczyńców. Do pewnego stopnia sprawiła, że WC wyszedł na idiotę-dziecko, co pije herbatkę i planuje świętowanie wygranej, kiedy jego nowy superzłoczyńca zamierza zrobić coś bardzo idiotycznego.

### Scena balkonowa

Fandom zwariował i Marichat zyskało na popularności po pokazaniu zdjęcia nieskończonej sceny balkonowej z *Mrożownika*. Było wiele teorii na temat tego, jak się zmieni nasz kwadrat miłości i jak Mari zakocha się w Czarnym Kocie. Albo w drugą stronę.

Ludzie byli podekscytowani nową potencjalną dynamiką i faktem, że być za niedługo będzie scena wyjawienia tożsamości. Niestety to były piękne nadzieje, ale scena balkonowa pozostaje w naszych sercach jako jeden z lepszych momentów serialu.

### Ostatnie słowa

„No, a co z samym sezonem 2?”

Pewnie chcecie o to zapytać, ale przyjdzie czas o nim porozmawiać. Chciałam tym artykułem zwrócić uwagę, jak bardzo się zmieniła scena pod względem teorii i oczekiwań od strony fandomu. Również na to, jak Miraculum się dość sporo zmieniło, jeśli spojrzymy na wywiady z twórcami i koncepty serialu. Były jakieś plany, ale też wiele nowych elementów dodanych i sama produkcja serialu prawdopodobnie będzie gorącym tematem po tym, jak sama seria się zakończy.

Więc do usłyszenia za 2 – 3 lata, abyście mieli okazję przeżyć czekanie miesiącami na nowy materiał po raz pierwszy lub ponowny. Ale tak naprawdę, do usłyszenia w kolejnym numerze gazetki.

## Fanonowe pogaduchy

Dzień dobry wieczór! Witam w kolejnych fanonowych pogaduchach, a tym razem obiecuję, że nie będę Was zanudzać aktywnościami konkursowymi (je przeniosę już do nowości na wiki, bo inaczej tamten dział świeciłby pustkami). Nie, tym razem nie o aktywności w konkursach (choć zachęcam do udziału w nich), tylko o tworzeniu postaci!

Temat ten był poruszany w dwóch numerach gazetki. W zasadzie oba te artykuły mówią o tym, jak stworzyć postać oryginalną, ale jednocześnie nie wykokszoną i bardzo polecam Wam ich lekturę (linki znajdziecie tutaj i tutaj), ja natomiast chciałabym się skupić na czymś innym. A mianowicie, na sposobach, jak utrzymać naszą postać w ryzach i nadać jej sensowne, spójne ze sobą cechy charakteru. Bo ile takich postaci spotkaliście, które z początku są szarymi myszkami, ale gdy są bohaterami, swoją arogancją mogą zawstydzić nawet Iron Mana? No, to dość częsty motyw. Autorzy nierzadko zapominają, jakie cechy nadali postaci i następnie każą im zachowywać się w sposób, który w ogóle do nich nie pasuje.

Gdy planowałam ten artykuł, myślałam, że napiszę tylko o pewnych sposobach na kreację ciekawych koncepcji postaci, jednak widzę, że temat może mi się znacząco rozwinąć i nie wykluczam, że będę go faktycznie ciągnąć przez kilka numerów. Mam nadzieję, że jesteście gotowi :D

Po pierwsze, żeby unikać postaci przesadzonych i wewnętrznie niespójnych, należy zapamiętać jedną najważniejszą zasadę: self-insertom mówimy „nie”. Ale, czym właściwie jest self-insert? Jest to sytuacja, kiedy twórca dzieła widzi samego siebie w roli jednej z postaci w owym dziele, najczęściej w roli głównego bohatera. I teraz wielu z Was zaprotestuje, bo przecież jak niby moja Hope ma być mną, skoro inaczej się nazywa, jest ładna i w ogóle przeżywa wszystko to, co ja chciałxbym przeżyć? No właśnie, to jest to. Chcąc przeżyć to, co postać, wielu twórców, bardziej lub mniej świadomie, przepisuje na nią swoje cechy i w ogóle widzi ją jako przedłużenie samego siebie. Od tego jest najprostsza droga do przesady. Bo dla siebie człowiek zawsze chce wszystkiego, co najlepsze, więc łatwo popaść w przesadę i ogólnie wszelkie absurdy – bo samemu sobie nie chcielibyśmy robić nic złego, bardzo trudno nam przyznać, że mamy wady, zatem czemu nasza postać miałaby mieć problemy i wady? Albo chcielibyśmy być piękni i po prostu idealni, zatem będziemy odczuwać opory przed dodaniem naszej Hope kilku nadprogramowych kilogramów, które powinna mieć, bo najchętniej bez przerwy siedziałaby na kanapie i jadła burgery z maczka, a pryszcz na jej twarzy to najgorsze, co mogłoby się jej przytrafić…

Rozumiecie, do czego zmierzam? Self-insert i brak dystansu wobec postaci sprawia, że wszystko, co jej dotyczy, twórca odbiera bardzo personalnie, a wtedy zrobienie postaci wiarygodnej, z wadami i realnymi problemami, staje się niemal niemożliwością. I czasem też na odwrót, jeśli twórca ma niskie poczucie własnej wartości i tworzy self-insert, z postaci może wyjść pierdoła bez zalet, a takie coś też jest nierealne i nie istnieje, bo każdy z nas ma zalety. Każdy, nawet jeśli czasem bardzo trudno to dostrzec. Zatem, żeby stworzyć dobrą postać, trzeba pamiętać, iż nie jest ona nami, twórcami dzieła osobiście. Oczywiście nie chodzi mi o to, żeby teraz naszej Hope zabierać wszystkie podobieństwa do nas samych, bo to nie o to chodzi. Prawdę mówiąc, wiele postaci podziela cechy z ich twórcami, bo w pisaniu przecież chodzi również o uzewnętrznienie samego siebie. Chodzi o to, żeby zachować umiar i pamiętać, że postać, mimo ewentualnych podobieństw do nas, nie jest nami, tylko osobnym bytem, mającym prawo do autonomiczności. To prawie jak bycie rodzicem – wychowujecie postać, ale nie narzucacie jej Waszej osoby.

A więc, skoro już wiemy, że nasza postać jest niezależna od nas, pojawia się pytanie, co właściwie teraz należy zrobić? Kim ma być nasza Hope i od czego ma zależeć jej kreacja? Wielu autorów ma tak, że tworzy zarys postaci, ale gdy przychodzi do pisania opowiadania, okazuje się, że nie mają zupełnie pomysłu na jej osobowość i przez to postać zachowuje się tak, jak wymaga tego od niej fabuła i w jednej chwili może być szarą myszką, by po chwili romansować z każdym napotkanym chłopakiem. I jeśli czujesz, że Ciebie też ten syndrom dotyka, zatrzymaj się i ustal, czego właściwie oczekujesz. Przede wszystkim zadaj sobie pytanie, jaki typ historii piszesz? Bo są dwa główne.

Pierwszy typ to historia, gdzie najważniejsza jest fabuła. Tak, to śmiesznie brzmi, bo przecież w każdej historii fabuła jest jej najistotniejszym elementem. Tak, tylko że czasem inaczej się to wyraża. W tym typie mam na myśli to, że przede wszystkim najważniejsza jest intryga, pomysł fabularny. Dajmy na to, jest historia: w wieży jest uwięziona księżniczka, a wieży strzeże smok. Wielu rycerzy chce uwolnić księżniczkę, ale im się nie udaje, aż wreszcie znajduje się kolejny śmiałek. W swojej drodze odkrywa prawdę o zamku, w którym uwięziono księżniczkę. I jak widzicie, tu nie definiuję w żaden sposób osobowości postaci, jedynie zamysł fabularny. Jednak można już się domyślić, że rycerz musi być odważny (bo wyruszył tam, gdzie już wielu zawiodło), żądny przygód i chce odkrywać prawdę. Natomiast księżniczka – cóż, o niej w tej chwili nie można zbyt wiele powiedzieć, można to zrobić dopiero, gdy o fabule dowiemy się czegoś więcej. Bo może księżniczka i smok są w zmowie? Widziałam taki komiks, gdzie księżniczka nakazywała smokowi spalać rycerzy, którzy się jej nie podobali. A może księżniczka sama chce się uwolnić? A może nie ma żadnej księżniczki, a to wszystko jest zmyślone?

W każdym razie myślę, że ten przykład całkiem nieźle obrazuje, o co chodzi w tym typie historii. Istnieje fabuła, intryga, a bohaterowie są aktorami na scenie, którzy mają do odegrania po prostu swoją rolę. Fabuła sama w sobie wymusza na rycerzu pewne cechy, takie jak jego odwaga i chęć poszukiwania przygód oraz prawdy. I w tym typie historii tworzymy bohaterów ze względu na rolę, jaką mają odegrać. Do takich historii zaliczają się wszelkie duże fantasy, jak na przykład *Władca Pierścieni* i ogólnie historie, gdzie jest dużo wątków i bohaterów. Osobiście pod ten typ podciągnęłabym też bardzo wiele anime typu shounen, tych bitewnych klasyków, takich jak *Naruto* czy *Bleach*. W tych historiach o bohaterach w zasadzie niewiele da się powiedzieć, to znaczy nie wyróżniają się jakoś specjalnie. W obu produkcjach główni bohaterowie są odważni i chcą walczyć ze złem, a także posiadają niezwykłe moce, które pozwalają im dokonać tego, co nie udało się innym. Tutaj sam format historii wymusza taką kreację postaci, nie mają one szansy za bardzo wyłamać się ze schematu.

Drugi typ historii to taki, gdzie to postacie są ważniejsze niż wydarzenia, w których biorą udział. Tu, w przeciwieństwie do pierwszego typu, bohaterowie stanowią kwintesencję historii, dlatego im poświęca się najwięcej uwagi. Dla przykładu, weźmy znowu naszą Hope. Hope jest dziewczyną z małego miasta, która po tym, jak jej rodzice zginęli w wypadku, przeprowadza się do Londynu do bogatej ciotki, która jest jej jedyną krewną. Hope próbuje się odnaleźć w tej sytuacji, w czym nie pomaga jej niezbyt dobra relacja z ciotką, a także fakt, że przez swoją nieśmiałość nie umie się dogadać z koleżankami z nowej klasy. Na domiar złego zakochuje się w najpopularniejszym chłopaku, który jednak nie zauważa jej istnienia. Myślę, że różnica między tymi typami historii jest już dość jasna. W tym typie nie jest ważne to, co dzieje się w wielkim świecie, tu nas interesuje Hope i jej otoczenie. Zastanawia nas, czy ciotka ciągle będzie taka nieprzyjemna jak wcześniej, a także czemu przygarnęła Hope, skoro jej tak nie lubi. Chcemy wiedzieć, czy Hope przezwycięży nieśmiałość i zagada do koleżanek, a także, czy chłopak, w którym się podkochuje, odwzajemni jej uczucie. To bohaterowie tej historii wyznaczają kierunek, w jakim pójdzie dalsza fabuła.

Do typu drugiego historii zaliczają się przede wszystkim romanse. W romansach nas niespecjalnie interesują jakieś intrygi, a bohaterowie, ich przeżycia, to oni są tu istotni. Historia nie musi być odkrywcza – bo czy jest coś odkrywczego w pomyśle na historię naszej Hope? No niezbyt. Jednak tym, co może nas porwać, jest coś w bohaterach, co sprawi, że ich zapamiętamy i polubimy (albo właśnie znienawidzimy, jeśli taki był zamysł). Ich decyzje, ich rozwój. Do tego typu zaliczają się również powieści psychologiczne, na przykład *Zbrodnia i kara* – faktem jest, iż morderstwo lichwiarki i śledztwo w tej sprawie są jednymi z najważniejszych elementów, ale to wszystko nie mogłoby istnieć bez spinającej to postaci Raskolnikowa, którego psychika jest kluczowym elementem powieści. Nawiasem mówiąc, bardzo Wam polecam, gdy dojdziecie do tej lektury w szkole, nie porzucajcie jej na rzecz streszczenia, bo jest szalenie ciekawa.

Oczywiście łatwo zauważyć, że większość historii znajduje się gdzieś pośrodku, zwłaszcza tych nowszych. Teraz mamy takie czasy, że czytelnika (czy widza, jeśli mówimy o serialach czy filmach) dużo bardziej interesuje jednostka, konkretna postać, nawet w przypadku dużych intryg. Dla mnie takim typem pośrednim są na przykład powieści kryminalne, dajmy na to klasyki Agathy Christie. Kto czytał, ten wie, ale kto nie czytał, niech się nie martwi, bo już tłumaczę. Zwykle w jej powieściach występują podobne schematy – zostaje popełnione morderstwo i rozpoczyna się dochodzenie pełne tajemnic, aż wreszcie genialny Herkules Poirot wpada na nieprawdopodobne wręcz rozwiązanie i przedstawia je zaskoczonym świadkom dramatu. Ta część zdecydowanie pasuje do typu historii, gdzie chodzi o fabułę. Intryga musi być dobrze ułożona, a bohaterowie muszą odegrać swoją rolę, aby wszystko się udało. Ale jest w tych powieściach coś, co wymyka się temu typowi, a mianowicie zwykle jest to postać mordercy. Nieprzypadkowo podałam właśnie Agathę Christie, bo choć teraz jej kryminały są klasykami, dość starymi, to jednak jej twórczość była dość nowatorska w czasach, gdy debiutowała na rynku wydawniczym.

Teraz wjedzie Wam historyczno-psychologiczna Dżem, szykujcie się na bełkot. A mianowicie, Christie zaczęła wydawać swoje powieści w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Te czasy są takie ważne, ponieważ właśnie wtedy zaczęła się w znacznej mierze rozwijać wiedza psychologiczna – duży wpływ miały na to depresyjne nastroje końca minionej epoki, które zwróciły uwagę na problemy ludzkiej psychiki. W tych czasach żył między innymi niejaki Carl Gustav Jung, który wprowadził bardzo dużo pojęć do psychoanalizy, a o tym panu wspominam Wam, bo dalsza część mojego wywodu o tworzeniu postaci, której niestety nie dam rady umieścić w tym numerze, odwoła się do pewnej rzeczy stworzonej na podstawie jego pracy. W każdym razie to zainteresowanie ludzką psychiką znalazło odzwierciedlenie również w literaturze, a Christie była jedną z autorek, które skupiły się na psychologicznej analizie bohatera. W większości jej powieści określenie psychiki mordercy ma kluczowe znaczenie dla jego odnalezienia. Herkules Poirot znajduje mordercę zwykle nie na podstawie małych, niemal niedostrzegalnych dowodów, jak czynił to przed nim Sherlock Holmes, lecz na podstawie analizy psychologicznej mordercy. Morderca jest postacią, bez której historia nie może zaistnieć, która nadaje jej sens.

W tym sensie właśnie powieści Christie są czymś pośrednim. Postać mordercy definiuje typ morderstwa i intrygę, a sama intryga definiuje pozostałe postacie. Koncepcje te są wzajemnie ze sobą powiązane w nierozerwalny sposób. Moim zdaniem do tego typu powieści można zaliczyć również cykl o Harrym Potterze. Cała intryga wokół przepowiedni i motywu Wybrańca niejako definiuje część cech bohaterów, ale bohaterowie też definiują tę intrygę, przede wszystkim postać o dziwo nie Harry'ego, ale Voldemorta, który swoimi decyzjami doprowadza do takiego, a nie innego wyniku fabularnego (co przyznaje nawet Dumbledore, zauważając, że to Voldemort sam w sobie uczynił z Harry'ego swojego największego wroga).

I tu pojawia się problem. Skoro większość historii jest typami pośrednimi, to jak tu w ogóle się we wszystkim rozeznać? Ano, nie ma jednej perfekcyjnej drogi, ale zwykle większość autorów idzie jedną z dwóch i na tym się skupimy.

Pierwsza droga jest wtedy, kiedy zaczyna się od pomysłu na historię. Na przykład: postać znajduje w pociągu Miraculum i tajemniczy liścik sugerujący, iż poprzedni właściciel klejnotu został zamordowany. Wtedy można już zacząć równolegle tworzyć zarys postaci i dalszej historii. W historii oczywiście skupimy się na tym, jakie moce daje Miraculum, kto zostawił je w pociągu, czy jest to autor liściku, a może sam ten posiadacz Miraculum, który wcale nie został zamordowany i tak dalej… Oczywiście w tym miejscu pojawia się również konieczność zdefiniowania roli postaci, która to Miraculum znalazła. Czy weźmie Miraculum ze sobą i spróbuje rozwiązać intrygę? A może zignoruje to wszystko, sądząc, że to głupi żart, ale jakieś okoliczności zmuszą ją, żeby przypomniała sobie o tym wszystkim? Tu możliwości są różne, jednak sama koncepcja wymusza na nas, aby postać została zaangażowana w fabułę w jakiś sposób, ponieważ, oczywiście, nie może tak po prostu zignorować tego wszystkiego, by ostatecznie nic z tego nie wynikło, bo cała historia nie miałaby wtedy sensu. Jak można zauważyć, jest to historia pośrednia, lecz bliższa typowi pierwszemu, gdzie rozwój postaci jest narzucony przez fabułę.

Druga droga zwykle zaczyna się od pomysłu na postać. Przyznam szczerze, że tak narodził się mój Naturalny wróg, dlatego może jego przykładem się posłużę. Oszczędzę Wam historii wszystkich koncepcji, jednak rzecz była taka, że wymyśliłam postać, która wcale nie chce być bohaterką, ale zostaje wplątana w wydarzenia bohaterskie. I tu, zwłaszcza w pierwszej części, buduję fabułę przede wszystkim wokół jej osoby: fabularnie wplątuję ją w zdarzenia, z których ona chce się wyplątać, lecz gdy prawie się jej to udaje, ja, mając w głowie, iż w koncepcji postaci leży radzenie sobie z sytuacją, na którą ona nie ma ochoty, tak dostosowuję fabułę, by była zmuszona przyjąć Miraculum i walczyć z wrogami. I tu jest haczyk, ponieważ daję jej pewną swobodę i ona, gdyby naprawdę chciała, mogłaby odmówić przyjęcia klejnotu i dalej uciekać. Lecz dalsza fabuła może się toczyć przez to, że podjęła decyzję, że przyjęła Miraculum. Tak również możemy tworzyć romanse: mamy pomysł na naszą Hope, która próbuje sobie poradzić z utratą rodziców i nową sytuacją i fabułę dostosowujemy pod tę koncepcję. Tu zrobimy pierwsze bliższe spotkanie z chłopakiem, który się jej podoba, żeby nawiązała się między nimi jakaś relacja, a zaraz gdzieś indziej do Londynu na weekend przyjedzie przyjaciółka Hope ze starego miasta, dzięki której ta być może bardziej otworzy się na nowe znajomości? Jak widać, w tym przykładzie przede wszystkim dalszy rozwój fabuły i postaci jest zdeterminowany przez pierwotną koncepcję postaci, nie fabuły, w przeciwieństwie do pierwszego przykładu.

W takim razie mamy dwie drogi tworzenia postaci – na podstawie fabuły oraz pierwotnej koncepcji postaci. Początkujący twórcy zwykle idą drogą drugą, co, paradoksalnie, moim zdaniem jest dla nich niekorzystne. Aby historia budująca się wokół postaci była rzeczywiście dobra, trzeba być już trochę obeznanym z tworzeniem postaci, czuć to. Tworzenie postaci na podstawie fabuły nie wymaga tak rozwiniętych umiejętności, ponieważ podstawowe założenia fabuły determinują część cech bohatera. Tak jak mówiłam, rycerz ratujący księżniczkę jest odważny, więc na tej podstawie można już coś zbudować. Postać znajdująca Miraculum i tajemniczy liścik w pociągu, gdy podejmie decyzję o zbadaniu sprawy jest już częściowo zdefiniowana – z pewnością jest ciekawska, odważna też, skoro decyduje się wejść w drogę potencjalnemu mordercy, ale też ma zapewne wrodzone poczucie sprawiedliwości i chęć docierania do prawdy. To już są solidne podstawy do stworzenia bohatera. Oczywiście, ta droga sprawia, że łatwiej jest stworzyć bohatera schematycznego, lecz moim zdaniem lepszy bohater schematyczny, lecz wewnętrznie spójny niż bohater bez schematów i bez spójności. I na takim można już coś poćwiczyć w kreacji postaci.

A więc, co wynika z tego trochę przydługawego artykułu? Cóż, podsumujmy to w punktach.

1. Do postaci należy mieć dystans i zapewnić jej autonomiczność.
2. Aby stworzyć wiarygodną i spójną postać, trzeba mieć na uwadze jej rolę w fabule.
	1. W przypadku, gdy kluczowa jest intryga, tworzymy postać na podstawie cech, które są jej potrzebne, by dobrze odegrała swoją rolę w fabule.
	2. W przypadku, gdy kluczowi są bohaterowie, ich decyzje, rozwój i relacje, tworzymy mocne podstawy postaci i ich się trzymamy, dopasowujemy do nich fabułę i dalsze zachowanie bohatera.

Jako że wyszło mi tego dużo, to żeby Was nie zamęczyć, w następnym numerze podsunę kilka narzędzi, które pozwolą rozbudować nam postać na podstawie jej pierwotnej koncepcji (wynikającej z fabuły lub naszego pierwotnego pomysłu). Mam nadzieję, że ten artykuł podsunie Wam kilka wskazówek i do następnego!

## Kącik zabaw

Do naszej poprzedniej zabawy, konkursu na fan-art przedstawiający użytkowników wiki, zgłosiłam się tylko ja (Akodone), toteż głosowanie się nie odbyło i wygrałam walkowerem. Poniżej przedstawiam moją pracę przedstawiającą administrację wiki:

Na święta natomiast proponują luźną zabawę, może niekoniecznie miraculową, ale takie też mogą być. A mianowicie, podzielcie się w komentarzach swoimi ulubionymi piosenkami świątecznymi! Dajcie innym posłuchać tego, co uważacie za dobre i zobaczcie, co polecają inni.

## Zobacz też…

Gazetka wiki

Lista numerów:

#0 • #1 • #2 • #3 • #4 • #5 • #6 • #7 • #8 • #9 • #10 • #11 • #12 • #13 • #14 • #15 • #16 • #17 • #18