Tablica z Mirit ad Mahiram

**Tablica z Mirit ad Mahiram** - Jest jednym z wielu zabytków piśmiennictwa elfickiego. Odkryta przez ekspedycję korfopolskich archeologów w 214r. przy granicy Korhu z rejonem tuneli na wzgórzu Mirit niedaleko wsi Mahiram. Uznana za odkrycie stulecia ze względu na przełom związany z możliwością odczytania pięciu innych zabytków posługujących się pismem nowoelfickim.

### Wygląd

Tablica, tak jak inne zabytki piśmiennictwa elfickiego jest to ponad metrowej wysokości granitowa stella z runicznym napisem w kompozycji linearnego pisma o formie koncerntrycznych połączonych okręgów. Wszystkie runy są ze sobą połączone liniami. Obok Wzdłuż napisów znajdują się mocno zniszczone transkrypcje na alfabet Paramoński.

### Historia odkrycia

Wieś Mahiram należała do miejsc od zawsze uznawanych za nawiedzone i pełne anomalii. Od dziesięcioleci kosmologowie wskazywali to miejsce jako nagromadzenie obcych, niezidentyfikowanych energii natomiast przyrodnicy doszukiwali się powodów anomalii argumentując, że rzeźba terenu wokół wzgórza kumuluje wiatry tak by wiały ze wszystkich stron na sam czubek wzgórza.

Ponadto zauważa się w rejonie pojawiające się na niebie białe kule przemieszczające się po niebie pomiedzy konkretnymi konstelacjami bez ustalonych reguł. Po kilku minutach intensywnego pulsacyjnego świecenia gwałtownie przyspieszają w prostolinijnym ruchu by zniknąć.

Wśród anomalii towarzyszących okolicom wzgórza zdarzały się takie sytuacje jak: tajemnicze zielone światła krążące w okolicy, opady kwaśnego deszczu oraz spotkania tubylców z tajemniczymi wysokimi istotami wzbudzającymi przerażenie.

Silnie strzeżona ekspedycja w asyście kilku czarowników oraz najemników dotarła na miejsce 13 dnia 5 miesiąca 214 orku według rachuby oberzoeskiej. Badania rozpoczęto od ustalenia miejsca największego nasilenia anomalii, po czym przystąpiono do kopania u podnóży wzgórza. Archeolodzy odkryli przysypane piaskiem kamienne wrota z tajemniczą inskrypcją.

Prace nad otworzeniem ciężkich wrót przeciągały się do późnego wieczora ze względu na trudności organizacyjne, na co ekspedycja nie była przygotowana. Kierownik ekspedycji Ibhim ar Heher będący zarazem członkiem korhijskiej Legii nalegał pomimo licznych sprzeciwów by kontynuować prace aż do zmroku w obawie przed grasującymi w okolicy złodziejami kradnącymi zabytki. Wycieńczeni całym dniem pracy w pełnym słońcu robotnicy towarzyszący archeologom unieśli zapadnięte wrota, przy czym nastąpił wypadek. Kamień ze stropu komory, który podtrzymywało skrzydło wrót spadł na nogę przyjaciela i prawej ręki Ibhima, Alexandrosa Mateatiosa.

Kierownik badań, Ibhim oddelegował kilku robotników w eskorcie połowy ochrony do zawiadomienia pomocy z sąsiedniej wsi, gdyż stan Alexandrosa nie pozwalał na przetransportowanie go bez pomocy medyka. Nie próżnując pozostali członkowie ekspedycji zdecydowali się na wejście do podziemnego kompleksu zostawiając na straży pozostałych czterech zbrojnych.

Pierwszą rzeczą która rzuciła się w oczy badaczy były ściany pokryte w całości inskrypcjami w nieznanym, niespotkanym dotąd języku. Bezprecedensowa sytuacja wprawiła ekspedycję w niemałe zakłopotanie, gdyż był to pierwszy tego typu obiekt obfity w niespotykaną ilość dzieł sztuki wytworzonych przez nieznany lud wysokiej cywilizacji.

Największe zainteresowanie jednak wzbudził znajdujący się na końcu korytarza sarkofag otoczony zespołem pomniejszych grobów. W tym momencie doszło do nie do końca wyjaśnionych okoliczności, gdyż doszło do kłótni w wynik której jeden z czarodziejów pochodzących z dawnych rejonów Cesarstwa urażony na honorze wyzwał na pojedynek korhijskiego oponenta. Ibhim chcąc studzić emocje jednak wywołał jedynie eskalację konfliktu i doszło do przepychanek. Pozostałych trzech archeologów korzystając z okazji zrzuciła wieko z sarkofagu, który okazał się zawierać bogato tatuowane zabalsamowane zwłoki przestawiciela bliżej nieokreślonej rasy trzymającą w dłoniach tablice. W tym momencie rozległ się głos jednego z badaczy: "Mamy to! To jest język paramoński!"

Pomimo chwilowego przykucia uwagi naukowców, sytuacja stała się bardziej chaotyczna, gdyż usłyszano odgłosy walki z zewnątrz. Do grobowca po kilku sekundach wbiegł jeden ze strażników wołając, że zostali zaatakowani przez złodziei. W tym momencie na odsiecz strażnikom i przygniecionemu Alexandriosowi udało się kilku najtęższych badaczy, lecz w wyniku wstrząsów spowodowanych krokami zawaliła się i tak naruszona struktura lewej części grobowca.

Ibhim wraz z jednym człowiekiem pozostali na miejscu przy grobach, jednak przy tych pojawiła się grupa wysokich istot, w świetle dogasającej pochodni nie można było dojrzeć nic więcej jak rysów twarzy. Ostatnie słowa jakie usłyszano z wnętrza komory to: "Kim jesteście? Nie! Wyjdź z mojej głowy!" Natomiast Ibhim krzyknął: "Ratujcie się, póki macie szanse!" po czym pochodnia trzymana w jego ręce w tajemniczy sposób zgasła.

Informacje znane są jedynie z relacji Germunda vaan Mex, jedynego członka ekspedycji któremu udało się uciec z grobowca. Zabierając przerys z płyty udał się w rodzinne strony do Aberheim zaszywając się w jego okolicach. Badacz zmarł w roku 215 na nieznaną chorobę, a od dłuższego czasu towarzyszyły mu poważne objawy zaburzeń lękowych i ciężki stan psychiczny. Wszelkie ocalałe notatki zostały zarekwirowane oraz są pod ścisłą ochroną w Bibliotece Oberzoeskiej.

### Powtórne Ekspedycje

W początku 220 r. podjęto ponowną wyprawę w rejon w trzykrotnie liczniejszym składzie. Głównym celem było określenie powodów niepowodzenia wcześniejszej ekspedycji. Wrota grobowca ponownie zastano zamknięte a zwłoki członków całej ekspedycji odnaleziono w odległości nawet do 5 kilometrów w zadziwiająco dobrym stanie zachowania. Rany na części ciał wskazywały na brutalne torturowanie przez bestię o wiele silniejszą od istot rozumnych, jednak po bliższej analizie stwierdzono że zadano je już po śmierci. Ponadto część ciał była w stanie w ogóle nie naruszonym a przyczyn śmierci nie ustalono. Ciało Ibhima odnaleziono zamknięte w skrzyni na strychu wiejskiej karczmy o czym doniósł przywódca miejscowej szajki złodziei.

Nakazem przywódcy ekspedycji będącego zarazem wysokim rangą oficerem Korhu ludność okolicy przesłuchano i stracono. W toku wydarzeń część osób zaczęła popełniać samobójstwa w wyniku czego zarządzono odwrót i ewakuację kilku wsi w odległości do 20 kilometrów od wzgórza. W okolicy miesiąc później pojawili się barbarzyńcy, którzy splądrowali grobowiec po czym w tajemniczych okolicznościach ich ciała zostały rozwleczone po okolicy.

### Znaczenie Odkrycia

Dzięki przerysom płyty udało się odczytać pięć podobnych stelli wykutych na skałach w górach Mith. Określono, że spisany język jest podobny do języków barbarzyńców ale zawiera liczne naleciałości Paramońskie i gramatykę typową dla języków ludzi.

Z odczytanych tekstów Werneński badacz będący obywatelem Nowego Oberzoeku, Alfred Magnels ustalił:

> Ludność elfów obecnie żyje w podziemnych miastach i kontaktuje się z ludźmi oraz gnomami ponadto wykorzystując ich politycznie. Elfy żyją wśród nas, przy czym niektóre z tym wcale się nie kryją. Starożytni ich rasy, byli świadkami wydarzeń rozciągających się na eony, przenosząc się w coś w rodzaju postaci duchowej dzięki czemu uniknęli wielkiego kataklizmu.
>
>

Na pytanie czym był wielki kataklizm odpowiedział:

> Wielki Kataklizm wbrew obiegowej opinii nie wydarzył się fizycznie. Strożytni pisali, że on był rozciągnięty w czasie i odbywał się w naszej rzeczywistości. On odbywa się cały czas. Mimo wszystko jego dokładna natura nie jest poznana i jest poza naszym zasięgiem. Wiemy jednak to, że Paramończycy spotkali się z Elfami jeszcze przed tą erą.
>
>

W czasie innego wykładu na Akademii Oberzoeskiej na pytanie o czas kataklizmu odpowiedział:

> Problem jest z datami. Nie wiemy i nie mamy żadnych dowodów, że faktycznie wydarzenia miały miejsce 2200 lat przed erą Oberzoeku. Zgadzało by się to z tempem rozwoju cywilizacji jakie obserwujemy i wzmiankami z wielu mitologii choć nawet tutaj dane są rozbieżne. Był bym ostrożny z przyjmowaniem tych dat. Tablice wydają się starsze, a wiemy że pismo nowoelfickie funkcjonowało właśnie w okresie kataklizmu. Kontynent Sylvatyjski istniał wcześniej, bo Paramończycy zamieszkujący polis spotkali Elfów już 9600 lat temu, na to wskazują obliczenia dat spisanych na tablicach. Wtedy odbywał się kataklizm. Nic nie wiemy na temat jego natury.
>
>

Na poparcie tez Alfreda Magnelsa wypowiedział się Ekridaios Maioris, jeden z najwybitniejszych kosmologów z uniwersytetu Korfopolskiego

> Z najnowszych obserwacji i analiz starożytnych tablic wynika, że struktura świata jest bardziej złożona niż się nam wydaje. W różnych jego epokach i miejscach czas może płynąć zupełnie inaczej. Zgadza się to z doniesieniami z Sylvatii odnośnie epok archaicznych gdy świat był zarówno podzielony i jednorodny. Mimo wszystko pewne fundamentalia są wspólne. To burzy założenia zarówno przyrodoznawstwa jak i współczesnej kosmologii. Wyczuwam przełom w naszym pojmowaniu rzeczywistości, o ile będzie taka wola. Ale jeszcze nie nadszedł czas na to. Myślę że o to może chodzić z tym "nowym kataklizmem". To będzie przełom mentalny, religijny. Tak bym zakładał, ale pewności nie mam jak i nie wiemy jakie będą skutki.
>
>