Şamanların Ortaya Çıkışı

> *Günümüzdeki Lklandageor adlı ülkeye bağlı olan, Azvens Dağı'nın bulunduğu Kurtin Adası'nda sözlü olarak asırlardır anlatılan efsaneyi bizzat oralara gidip yerlilerden dinleyerek öyküleştirdim. Yerlilerden bu öyküyü dinlediğimde oldukça etkilenmiştim.*
>
>

  Uzun zaman önce- öfkenin büyük emsali, kinin yansıması Azvens, insanlardan tarafından yakalanıp soğuk zincirlere vurulmadan önce-  Kurtin Adası’nda (Azvens Dağının bulunduğu yer) hayatın anlamını arayan, bir Genç varmış. Sırtında anlaşılmayan bir mühür ile doğmuş olan bu Genç, akranlarından farklıydı. Ailesi onu çeşitli büyücülere, rahiplere, kudretli kişilere götürse de bu mührün ne olduğuna dair net bir fikirleri olmamış. Fakat birkaç tahminlerde bulunmuş bir bilgin, adı Boeno'ymuş .

*‘’Ağardıkça oğlanın saçları,*

Kırışmaya başladıkça yıldız kokan yüzü,

Çürümüş kimsesiz kemiklere ata olacak büyüsü.

Göktekine eriştirecek eritip yalnızlığı.’’

Demişti bir rahip annesiyle babasına. Ne olduğunu anlamamıştı o zamanlar, Boeno'nun ne dediğini, ne ima ettiğini anlamamışlardı. Fakat bu Genç büyüdükçe çocukluğundan beri gördüğü kabuslar şekillenmeye mana bulmaya başlamıştı. Ona bir şeyler anlatmak istedikleri belliydi, yine de Gencin bunu kaldıracak ne bir iradesi, ne de idrak edebileceği mantığı vardı.

Her halükarda pes edecek bir yapıda değildi Genç, yaklaşık iki on yıllık ömrü geride bıraktığında her şeyi denemişti yapabileceği. Rüyasında büyük devasa kanatların gölgesi altında kaldığını ve o kudretli kanatların savrulmasıyla yüzüne vuran şiddetli rüzgar, onu hep rüyalarından ter içinde değil de üşümüş bir şekilde uyandırıyordu bu olay. Elleri ayakları buz kesmiş bir şekilde uyanıyordu. Bunun üzerine Kürlek Dağında (Azvens’in esir edildiği devasa dağ) meditasyonlar yapmaya başladı. Belki de göğe yakın olmalıyım diye geçirmişti aklından Genç. Haftada bir kez Kürlek Dağı’na tırmanıp meditasyonlar yapıyor, kendi benliğini duymaya, doğa ile iç içe olup onun kendisinden sakladığı kudretini öğrenmeye çalışıyordu. Fakat sabırlıydı Genç, belki de en çok sevdiği özelliği buydu kendisinde: Sabırlı olmak. Bilmediği kudretleri önemli olduğu ve övündüğü şey değildi, her şeyinden başında sabırlı olması gerektiğine inanıyordu. Belki de onu diğer fanilerden ayıran da buydu. Hiçbir zaman çevresindeki kara bulutların dağılmamasını bahane ederek sinirlenmiyordu lanetine, biliyordu belki de bu lanetin sonunda ona kendisini göstereceğini ve bir armağana dönüşeceğini. Bilmese de hissediyordu içlerinde bir yerde. Her hafta Kürlek Dağı’nın daha da yukarısına çıkarak meditasyon yapıyordu. Rüzgarın sesi, kartalların kanat çırpışları kulağına ninni gibi geliyordu. Kürlek Dağı’nın daha da yukarısına tırmanmasıyla daha da rahatlıyor, geceleri gördüğü kabuslar onu daha az terletiyor ya da korkutuyordu.

Yılları Böyle geçti Gencin, artık bir genç değildi ama… Kendisini böyle hissediyordu, ona göre ağaran saçları ya da bataklığa benzemiş elleri yaşlılığın bir göstergesi değil idi. İçinde, kalbinin derinliklerinde, damarlarından akan kanlarında dipdiri olduğunu biliyordu. Kırklı yaşlarını aşmıştı bile. Belki de ellilerindeydi, fakat bu sayılar hiçbirini umursamıyordu Genç. Ruhu bir delikanlıydı. Yine bir gün, üstüne kademe kademe koyarak ilerlediği Kürlek Dağı’nda meditasyon yapmıştı. Bu hala onu rahatlatıyordu, bulunduğu yerden ve hatta kendisinden soyutlanması, ruhunun özgür olması onun oldukça hoşuna gidiyordu. Ardından ondan sonraki gün, olan olmuştu. Tekrar yukarıya, dağa çıktığında artık daha fazla tırmanabileceği bir yükseklik kalmamıştı. Oldukça şaşırmıştı Genç, gözlerine inanamıştı. Bu zamana kadar hiçbir slinet Kürlek Dağının zirvesine çıkmayı başaramamıştı. Onun da böyle bir amacı yoktu zaten. Bu dağa çıkma amacı değildi. Dağın zirvesine çıkmayı hiç düşünmemişti. Ayrıca hiçbir zaman gözle bir şeylerin görülemeyeceğini, gönül gözüyle, hislerle bir yerlere varılabileceğine inandığından çıktığı o dağların asla eşsiz manzarasına kapılmamıştı veya onlara hiç odaklanmamıştı. Tek istediği kendi içiyle doğanın narin sohbetlerini dinlemekti. Normalde bir Slinet, bu basınca asla dayanamaz ve kesinlikle ölürdü. Belki de Genç, sürekli kendini bu basınca alıştırdığından bir sorun teşkil etmemişti. Böyle düşünmüştü. Gökyüzüne neredeyse dokunacağını hissediyordu burada.

*‘’Ölüm ve hayatın eşiğindeyim sanırım.’’*

Demişti Genç eşsiz ucu bucağı gözükmeyen mavinin her çeşidinin olduğu manzaraya büyülü gözlerle bakarken.

Bulutların tepesinde olduğundan aşağısını bile göremiyordu. Bir süre bu anın tadını çıkardıktan sonra tekrar meditasyona oturdu, etraf oldukça rüzgarlıydı. Üşümüyordu ama Genç. Meditasyonu bitmeye yakın, yukarıdaki bulutlardan büyük bir kanat çırpma sesi gelmişti. Bunu duyduğu anda irkildi. Kanatların havada yaptığı yankı, dağlara ve ağaçlara çarpışı… Bu ona bir şeyler hatırlatmaya başlamıştı. Kanadın çarpma şiddetiyle yüzüne vuran şiddetli rüzgarla ne olduğunu anlamıştı. Rüyasında gördüğü şeyle aynıydı bu. Hiç yüzünü göremediği, sadece kudretli gölgesinin ayağının altında kalışına şahit olduğu, hiç kafasını kaldıramadığı rüyayla aynıydı bu. Rüyasında yüzünü göklere çevirmeye bir şey mani oluyordu, burada da aynı olup olmadığını anlamaya karar verdi. Cesaretini topladı, kalbinin atışı yıpranmış ellerini titretiyordu. Yüzündeki soluk deri, rüzgarın da etkisiyle savruluyordu, oldukça seyrek olan başındaki saç taneleri ise geriye doğru gitmişti. Kafasını yukarıya yavaşça kaldırmıştı, ona hiçbir bilinmez kudret mani olmuyordu artık. Sonra da onu gördü… Göklerden aşağıya doğru kanat çırpan, büyük siyah gagalı renkli gözlü Silvath’ı görmüştü. Oydu. Rüyalarında, bakamadığı o devasa kuş; Silvath’tı. Tüm kudretiyle, eşsizliği ve aşık olunası güzelliğiyle dipdiri karşısındaydı. Karlı, bembeyaz bir dağdan bile daha beyaz muhteşem tüyünün, aşağıya doğru hızla süzülüşünden ötürü arkaya doğru savrulduğunu fark etti. Kocaman gözleri ona bakarak geliyordu. Oldukça heyecanlanmıştı Genç, özgürlük emsali kanatları ona doğru yaklaşıp çırpıldıkça şiddetine dayanmıyordu. Yanına inmişti Silvath.

*‘’Yüreğin sana selamet olsun.*

Uçsuz patikada etrafın sisle doluyken,

Sabrın sana rehber olsun.

*Yay tüm bildiklerini onlara.
Öğret doğru yolu,
Merhem ol yaralarına.’’*

Demişti Silvath bembeyaz kanatlarını kapatırken. Gözleri gün ışığı gibi sapsarıydı, Gencin kamaşan gözleri hafif hafif kısılmıştı. Kalbi yerinden çıkacak gibi hissediyordu, Silvath’ın dediklerine bir cevap vermeyi başaramamış, nutku tutulmuştu. Ellerini soğuktan hissetmediğinden olsa gerek ellerini birbirleriyle birleştirmiş ısıtmaya çalışıyordu. Kafasındaki tüylü kapşon rüzgarın etkisiyle sağa sola sallanıyordu her ne kadar onu takıp kulaklarını ısıtmak istese de şiddetli rüzgar bunu engelliyordu. Geçen hafta da dağın zirvesinde meditasyon yapmıştı ve o zaman üşümemişti ve rüzgar bu şiddetle esmiyordu. Belki de Gence böyle gelmişti, neredeyse tüm duyularını bir kenara atıp sadece yüreğiyle hissediyordu dağın kudretini. Fakat şimdi zirvede olduğunu anlayınca, buradaki soğuk onun başını döndürüyor, Silvath’ın kudretli çehresi onu korkutuyordu.

*‘’Tüm fani hayatın boyunca beni aradın, sabırla ve özveriyle. Diğerlerine de aynı sabrı ve adalet duygusunu yaymalısın. Göklerdeki babalarının adaletine sığınsınlar.’’*

Dedi Silvath boynu dik ve canlı bir şekilde. Sesinde hiçbir bozulma ya da takılma yoktu. Fakat Genç tam aksine, tek kelime bile edememişti. Ateşi çıkmaya başlamış, tek tük saç bulunan kırış kırış alnından boncuk boncuk terler akıyordu. Bayılacak gibi oldu ve bir yere tutunmaya çalıştı. En yakınındaki şeye dokununca bunun bir mezar taşı olduğunu gördü. Üstünde hiçbir şey yazmıyor, mezar taşının üstünde bir geyik kafatası vardı. Çevresine baktığında kısık gözlerle, sekiz tane daha olduğunu gördü bu şekilde olan mezar taşlarından. Yedi tanesi yan yana dizilmiş, onların önünde ise sekizinci mezar taşı vardı. O birazcık daha büyüktü diğer yedisine nazaran. Olan hiçbir şeye anlam veremiyordu Genç. Bu mezar taşlarını nasıl fark etmemişti daha önce. Hiç çevresinde, dağın zirvesinde neler olduğuna bakmadığından olabilirdi. Ardından tutunduğu mezar taşında eli yavaş yavaş kaymaya başladı. Ayağının onu daha fazla taşıyacak gücü, mecali kalmamıştı. Yere kapaklandı.

Yüzüne vuran güneş ışıklarıyla uyanmıştı. Yavaş yavaş gözünü açtı. Evindeydi Genç, o küçük derme çatma killerle inşa edilmiş evindeydi. Bitki çorbasını hazırladı ve bayılmadan önce yaşadıklarını hatırlamaya çalıştı. Olan hiçbir şeye anlam veremiyordu. Sıcak çorbası kıvamını bulduğunda içti yavaşça, iyi gelmişti. Yine de evden çıkmak istemedi, titrediğini hala hissediyor ve korkuyordu. Korktuğu şeyin ne olduğuna dair bir bildiği yoktu. Belki de ağır gelmişti ona.

Bir ay boyunca evden çıkmamıştı ve hayatında ilk defa Kürlek Dağı’nda yaptığı meditasyonları aksatmıştı. Dört hafta boyunca hiç kapı dışarı çıkmamıştı. Annesiyle babasının onu zamanında götürdüğü büyücüler, alimler geldi aklına. Boeno’yu hatırladı ufak ufak, hala burada yaşadığını biliyordu bu elfin. O günden sonra hiçbir zaman yaşlı elfin yanına gitmese de o günden sonra, ona bu işareti veren kişiyle görüşmeye karar verdi. En azından bunu nasıl öğrendiği bilmek istiyordu. Son yaşadığının rüya olup olmadığını anlamak için onun yanına gitmeye karar verdi. Buradan fazla uzak değildi Boeno’nun evi.

Odundan yapılmış, bakımsız evin etrafında çeşitli tılsımlar asılıydı. Fakat asılı olan bu anlayamadığı şeylerin aksine bir şey çok dikkatini çekmişti. Geyik kafatası asılıydı evin kapısının üstünde. Kemikleri çürümüş, boynuzları kırılmış bir geyik kafatasıydı. İçeri girdiğinde Boeno’yu yatakta bitap düşmüş halde gördü. Gözlerinin altında kocaman kocaman torbalar vardı.

*‘’Boeno…’’*

Dedi Genç yaşadığı şaşkınlığı gizleyemerek. Onu bu halde görmeyi hiç düşünmüyordu. Hemen büyücü elfin yatağının dibinde bitti. Çıplak ayağının yerde çıkardığı minik sesler, Boeno’yu uyandırmaya yetmişti. Gözlerini yavaşça açtı Elf. Genç, Ellerini onun ellerine götürdü. Yaşlı elfin sımsıcak ve nasırlı elleri onu rahatlatmaya yetmişti. Evinden çıkmadan önce oldukça tedirginli ve korkmuştu ama şuan oldukça rahatlmıştı.

*-Geldin demek.*

*-Evet, bana ve annemle babama çocukken söylediğin o şeyler... Anlamını buldum.*

Ardından yutkundu. Bunu hiçbir zaman dile getirmediğinden sanki yeni yeni gerçekle yüzleşiyordu Genç. Sürekli kafasındaki düşüncelerde yer verdiği o anılar, birazdan diline dökülmek zorundaydı.

*-Silvathla görüştüm Boeno. Onun yeryüzündeki rehberi olmamı istedi. Ömrüm boyunca hep kendimi eğittim… Kendimin muallimi oldum hep fakat başka birilerine nasıl aktaracağımı bilmiyorum.*

Dedi Genç heyecanını bastırmaya çalışarak. Boeno yerinden doğruldu. Heyecanlı görünüyordu. Sanki hayatı boyunca bu anı beklemişti. Birkaç dakika önceki umutsuzluk dolu küçük göz bebekleri şimdi oldukça ümit doluydu. Bir süre aralarında konuşmaya devam ettiler ve çevresindeki dostlarına anlatmasını söyledi Boeno. Komşuları, akrabaları ve dostları ona inanmıştı. Onların da uzun zamandır içi umutsuzluk dolu bulutlarla örtülüydü fakat Genç sayesinde artık sanki mutlak huzura ve erdeme erişmiş gibiydiler.

Yine de bu huzur dolu ortam fazla uzun sürmedi. Onlara inanmayanların sayısı oldukça fazlaydı. Yeni yeni oturmaya başlamış ve ortaya çıkmış Göklerin Egemenliği inancına inanan kişiler ona karşı çıktı. Aralarını bozacağına, din birliklerinin kalmayacağını ve mezhep ayrılıkları çıkaracağını düşündüklerinden onu ‘’yalancı peygamber’’ ilan ettiler. Genç oldukça korkmuştu, tek istediği Silvath’ın erdemiyle adaletini diğerlerine yaymaktı. Belki de sıradan bir rahipti ama çevresindekiler onun Silvath’ı gördüğüne kesinlikle inanmıyordu. Çünkü o dönemde böyle şeyler zırvalayan kişi sayısı çoktu.

‘’Yalancı peygamber’’i boykot işlemi daha da şiddetini arttırmıştı. Bir yıl geçmişti aradan ve  Gence inananların evlerini taşlıyorlar, pazardan alışveriş yapmalarını engelleyip onları toplumdan dışlıyorlardı. Fakat Genç, Silvatha’ olan güveninden zerre kuşku duymuyordu. Kendi aralarında sohbetler gerçekleştiriyorlardı Gence inananlar. Yine bu sohbetlerden biri bu sefer Gencin evinde yapılırken, etrafta oldukça artan kalabalığın evine doğru yüksek seslerle geldiğini duydu. Tedirgin olmuş, ne yapacağını bilmiyordu. Önce yine taşlar atıldı, buna evdekiler oldukça alışmıştı fakat daha sonra kapısını tekmelemeye başlamışlardı. Evin içindekiler ayağa kalktı, Boeno’da vardı içerde. Ona ilk inanan kişi, o gelmeden önce ölmeye bekleyen bir bunaktı sadece. Fakat Genç ona hayat bahşetmişti. Gencin dostları, onun burayı terk etmesini istedi. Onu koruyacaklarına dair yemin etmişlerdi. Fakat o, arkadaşlarını yalnız bırakmak istemiyordu. Umutsuzluğun bir kez daha alevlenmesi istemiyordu yanındakilerin.Tahta kapı kırılmıştı. Tahta parçaları, evin içinde dört bir yana dağılmıştı. İçerdeki odada olan grup, Gencin gitmesi için yalvardılar. Fakat o da diğerleriyle beraber aynı kaderi paylaşmak istiyordu, kendisinin de basit bir fani olduğunu kanıtlamak istiyordu sadece. Fakat öyle değildi.

*‘’Bize gel!’’*

Diye bir ses yankılandı içinde Gencin. Ses oldukça tanıdık gelmişti ona fakat tam olarak anlayamamıştı kaynağını. Kalbi hızla atmaya başlamış, oldukça gerilmişti. Kürlek Dağı’nda Silvath’ı gördüğü geldiği aklına.  Damarlarındaki kanın hızla pompalandığını hissediyordu. Yine terlemeye, tedirginleşmeye başlamıştı. Oldukça yavaş akıyordu zaman, salondaki ayak seslerini ve bağırışmaları duyuyorlardı. Kaçmaya karar vermişti. Onlara bir elveda bile diyecek gücü bulamadı kendisinde çünkü oldukça utanmıştı. Onlarla aynı kaderi paylaşma lüksünden mahrum kalacağı için oldukça utanç doluydu için. Gözlerinden ufak ufak yaşlar akmaya başladı arka taraftaki kapıyı açarken. Daha sonra hiçbir şey demeden arka kapıdan çıkıp koşmaya başladı Genç. Adımları hızlandıkça gözleri daha da dolmaya başlıyordu. Arkada bıraktığı kişiler onun en yakınlarıydı. Birlikte geçirdiği zamanları hatırladı tek tek. Daha sonra ağlaması şiddetlenmişti. Hepsini orada bıraktığı için kendinden nefret ediyordu. Başaramamıştı Silvath’ın ona verdiği görevi. Uzun zamandır çıkmadığı Kürlek Dağı’na çıkmaya karar verdi. Hava kararmaya başlamış, güneş yavaş yavaş kızıl ışıklar bırakıyordu gökyüzüne.

Dağın zirvesine vardığında hava kararmıştı. Gözleri yaşlı ve kızarıktı. Elleri titriyor ve yaptıklarından oldukça pişmanlık duyuyordu. Biraz ilerledi ve daha sonra dizlerinde mecali kalmayınca yere yığıldı diz üstü ve hüngür hüngür, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Eliyle yüzünü kapamıştı ve her hıçkrışında gövdesi ve omuzları sallanıyordu. Gözyaşları toprağa karışmaya başlamıştı. Silvath’ın duymasını istercesine pişmanlık dolu haykırıyordu. Zirvedeki kurumuş ağaç kovuklarında ses yankılanıp ona geri dönüyordu.

*‘’Beceremedim, bana bahşettiğin kutsal güçlerimi aktaramadım kimseye. Beni delilikle ve yalancı peygamberlik ile suçladılar. Belki de haklılar. Ben bir deliyim.’’*

Dedi ağlarken. Saatlerce ağladı. Kırışık cildinden büyük büyük yaşlar iniyordu Gencin. Kendini yalnız ve başarısız hissediyordu. Tüm ümitleri ve bütün ömrü boyunca biriktirdiği sabrı artık kalmamıştı. Ağlamaya devam ediyor ve toprağa karışan gözyaşları sanki toprağı hareket ettiriyordu. Dağın zirvesinin oynadığını fark etti. Etrafına baktığında yedi mezarın önünde ve büyük sekizinci mezarın arkasında, ortada bulunduğunu fark etti. Mezar taşlarının önündeki topraklar hareketlenmeye başladı. Kurumuş ve uzun süredir su yüzü görmemiş topraklar, onun gözyaşlarıyla hayat buldu. Etrafındaki solmuş bitkiler yeniden açtı, çürümüş ağaçlar yeniden yeşerdi. Zirvedeki kurumuş toprak can bulmuştu. Mezar taşının önündeki uzun süredir hareketlenmekte olan topraklardan teker teker eller gözüktü. Ardından bu mezarlardan kişiler çıkmaya başladı ve bir cesede hiç benzemiyorlar, dipdiri capcanlı slinet vücutları ortaya çıktı. Yüzlerine mezar taşlarında asılı olan geyik kafataslarını astılar. Gencin içi huzur dolmuştu, içindeki puslu ve yağmurlu bulutlar dinmişti. Gözyaşları son bulmuştu etrafındaki kişilere bakarken. Ardından hepsinin önünde bulunan mezardan çıkan kişi Gencin omzuna dokundu. Çok rahatlatıcı ve yatıştırıcı bir etkisi olmuştu Gençte. Oldukça sakinleşmiş, kalp atışları oldukça yavaşlamıştı. Damarlarından akan kan durulmaya ve çekilmeye başlamıştı.

‘’Yalnız değilsin.’’

Dedi. Evden kaçmasını söyleyen sesin sahibiydi bu. Boyu oldukça uzun fakat biraz zayıftı. Ardından Gencin ruhu, gövdesine, içine sığmamaya başlamıştı. Ellerini iki ayrı yana açtı, -hala yerde, diz üstü duruyordu- göğsünü yukarıya doğru kaldırdı ve kafası geriye gitti. Gözlerini ağır ağır kapadı. Açtığında ise ayaktaydı, karşısında sonsuz uykuya dalmış olan kendisini gördü. Karşısında, ona ‘’Yalnız değilsin.’’ diyen kişiye geçmişti ruhu. Önceki bedeni ise mutlu bir yüz ifadesiyle uykuya dalmış, sonsuz huzura ermiş gibi bir hali vardı. Yaşlanmış ve ağarmış bedenini, çıktığı mezarın içine koydu.

> *Daha sonra bu sekiz kişiye ‘’Büyük Şamanlar’’ dendi. Beş ayrı kıtaya, tüm diyara dağıldı hepsi. Tarih boyunca kimisi onlara inandı, kimisi inanmadı. Öldürüldü. Antik Kieman Krallığı’nda uzun süre yaşadı Şaman anlayışı. Dinlerinin yapı taşlarını oluşturdu. Çeşitli dinlerin esin kaynağı oldu bu şamanlar. Günümüzde ise Ongud Hanlığı’nın sonsuz bozkırında Şamanlık yaşamaya devam etmektedir. Ayrıca Ogrölk Krallığı’nda veya Khoid Kontluğu’nda şamanlık anlayışı hala çok nadir de olsa devam etmektedir. Ek olarak, Azvens Dağı'nın zirvesinde hala öyküde bahsi geçen bu sekiz mezar taşı bulunmaktadır.*
>
>