Eärendil Azrubêl

Azrubêl (Adunaicki)

Żeglarz

Błogosławiony

Półelf

Aman

Marach (przodek)

Malach (przodek)

Zimrahin (przodkini)

Magor (przodek)

Hathol (praprapradziadek)

Hador Złotowłosy (prapradziadek)

Gildis (praprababcia)

Galdor Wysoki (pradziadek)

Haretha (prababcia)

* Z strony matki:

Fingolfin (pradziadek)

Anaire (prababcia)

Finwe (prapradziadek)

Indis (praprababcia)

*"Bo nie ma bohatera nad Earendila Azrubela"*

Uważany za największego podróżnika wszechczasów **Eärendil Żeglarz** (ur.503 PE) jest synem ludzkiego bohatera i księcia Dor-Lominu Tuora Ulmondila oraz Elfickiej księżniczki Idril Kelebrindal. Jego historia jest zaczątkiem i kluczem dla całej historii Śródziemia. Uznaje się go też za drugiego (zaraz po Berenie i Luthien) bohatera Pierwszej Ery a także najprzystojniejszego z ludzi jacy kiedykolwiek żyli w Śródziemiu.

## Charakterystyka

Eärendil był pięknym dzieckiem a później młodzieńcem i mężczyzną o rozświetlonej twarzy pełnej blasku i p mądrości Eldarów oraz sile i harcie dawnych ludzi. Morze przemawiało zawsze w jego uszach i sercu. Miał jasną skórę, niebieskie oczy, bardziej błękitne niż szafiry w domu Manwego. Była w nim zazdrość Maeglina ale też i radość życia Turgona.

## Historia

*On z najczarniejszym władcą walczył na północy, prowadził z złem walkę we dnie i w nocy. On dotarł na Zaklęte Wyspy, lecz nie uległ ich czarom, nie dał się upiorom, ghulom i marom. Zabłądził wśród ciemności południa, lecz przebił się przez cienie, dotarł na Ostatni Kontynent na dalekim akwenie. On drogę do Amanu odnaleźć zdołał, chociaż okryta lodem jest dookoła. I wsparty armią co każdy to chwat stanął do walki ze złem by zniszczyć Angband i ocalić świat. Oto największy z podróżników jakich miała Pierwsza Era, a równych mu nie pamięta cała Ea..."* **- Wiersz o Earendlu (Rivendell)**

Urodzony w 503 roku Pierwszej Ery jako członek rodziny królewskiej Gondolinu już jako 7-latek przeżył upadek królestwa swego dziadka ledwo uchodząc z życiem na rękach Hendora, tajemnym tunelem który przed-laty kazała wykopać jego matka, a później ledwo przeżywając wędrówkę górskimi szlakami. Jego rodzina pozbawiona królestwa, osiadła w Arvernien – w nadmorskim kraju położonym w pobliżu Przystani Sirionu, nad którą Morgoth nie miał jeszcze pełni władzy. Tam władca ostatniego Sindarińskiego królestwa na wyspie Balar - Círdan zaszczepił Earendilowi szczególną miłość do morza i gdzie później został władcą niewielkiej krainy. Tam jego żoną została Elwinga wnuczka Berena i Luthien. Mieli razem dwójkę synów Elronda i Elrosa.

Z pomocą Cirdana zbudował swój okręt Vingilot na którym przemierzał wody Belegaeru w poszukiwaniu ziem gdzie jego lud mógł by osiąść w spokoju nienękany ciągłymi najazdami orków. Wkrótce zaangażował się w walkę przeciwko siłom ciemności, wspierając ludzi walczących z mrocznymi armiami na południu. Przeżył liczne przygody, pokonał wielu potężnych przeciwników. Walczył w wojnie o Ardor i w Siedmiu Ziemiach, tocząc boje z wrogiem wszędzie tam gdzie tylko się dało. W końcu po upadku Drelu, ostatniego bastionu Wolnych Ludów na południu, poddał się i zrozumiał, że Śródziemie choćby nawet zjednoczone nie ma szans na zwycięstwo nad Morgothem.

Zaczął więc szukać przejścia do Valinoru, wiedział bowiem, że tylko Valarowie mają dość mocy by móc wyzwolić Endor, spod tyranii mrocznych istot. Jednak mimo licznych prób nie udawało mu się dopłynąć ani nawet zbliżyć się do Amanu. Był jednak pewien, że musi istnieć na to jakiś sposób i podejmował kolejne próby, w desperacji starając się dotrzeć do Błogosławionego Królestwa przez sam ocean ciemności (podczas tej podróży miał dotrzeć aż do Morennoru, gdzie natknął się na samą Ungoliantę, ledwo uchodząc z życiem), jednak i tym razem bez powodzenia.

W tym czasie do synów Feanora doszły słuchy, że Silmaril nie przepadł podczas Zniszczenia Doriathu, lecz został ocalony przez Elwingę - córkę Diora. Zebrali więc resztki sił jakie im pozostały i napadli na Arvernien w 538 plądrując ostatni wolny kraj Śródziemia i mordując wielu mieszkańców. Eärendil odbywał właśnie jeden ze swoich rejsów i nie był obecny. Círdan i Gil-Galad wysłali czym prędzej statki, aby pomóc mieszkańcom, ale spóźnili się, zaś Elwinga nie chcą dostać się w ręce agresorów rzuciła się z klejnotem do morza.

Lecz Ulmo nie pozwolił Elwindze utonąć i zamienił ją w białego ptaka, który pognał w kierunku Earendila, odnalazła małżonka wydając się mu jaśniejącą chmurą pędzącą poniżej Księżyca. Ptak opadł na pokład wyczerpany a rano Earendil odkrył że to jego żona z klejnotem. Wtedy to właśnie zrozpaczony Earendil zamiast wrócić do przystani raz jeszcze postanowił spróbować dostać się do Valinoru.

Mędrcy powiadają, że właśnie dzięki mocy Silmarilia, żeglarze przedostali się na wody znane jedynie statkom Telerich. Trafili na Zaczarowane Wyspy, lecz nie ulegli ich czarom. Wpłynęli na Morza Cienia, lecz przebili się przez cienie. Ujrzeli Tol Eresseę, Samotną Wyspę/ lecz nie zatrzymali się na niej, aż wreszcie zarzucili kotwicę w zatoce Eldamaru.

Tam dotarłszy do Valmaru, prosił Valarów, o łaskę i miłosierdzie oraz żeby się wstawili za ludźmi i elfami przeciwko rosnącej potędze Morgotha. Ponieważ nie prosił Valarów o nic dla siebie, a wraz z żoną przybyli w imieniu zjednoczenia elfów i ludzi Manwe ofiarował im i jego potomkom dar wyboru dla półelfów kim chcą zostać. Elwinga wybrała bycie elfem, Earendil wolał być człowiekiem ale też wybrał drogę elfa z racji na swoją żonę. Valarowie wraz z elfami mieszkającymi na wybrzeżu Amanu postanowili pomóc w pokonaniu zła i zebrawszy wielką armię ruszyli do Śródziemia wydając Melkorowi bitwę. Statek Earendila został wówczas zaopatrzony w biały płomień i wysłany na niebo. Gdy Morgoth w czasie Wojny Gniewu rzucił do walki smoki Earendil wraz z Wielkimi Orłami pokonali je a on sam po trwającej dzień bitwie strącił największego z nich - Ancalagona Czarnego.

Mówi się, że po tej bitwie Valarowie zabronili Earendilowi powrotu do Śródziemia, zmuszając go do pozostania w Amanie. Lecz niespokojna natura Earendila nie pozwoliła mu zostać w jednym miejscu na dłużej i w swoim latającym okręcie zaczął podróżować po za granice świata, przez pustkę aż do najodleglejszych światów (miał on dotrzeć aż do Nielluinu). Tak więc przemierza teraz niebiosa co jakiś czas wracając jednak do ukochanej żony która zawsze czeka na niego w Valinorze.

W Drugiej Przepowiedni Mandos powiedziane jest, że Eärendil powróci raz jeszcze do Śródziemia z powodu miłości do Słońca i Księżyca, które Melkor zniszczy i zawalczy w Dagor Dagorath.

## Inne Przygody

* Przebywając w delcie Sirionu Eärendil przyjaźnił się z syrenami, które kochały go, nauczyły go pływać i pomogły mu także zbudować statek. Mieszkał wówczas w domu z białego kamienia z rodzicami na wyspie u ujścia rzeki. Syreny podarowały mu przepiękne srebrzyste okrycie, które nie zamakało.

* Żeglując po morzach Earendil rozbił się pewnego razu na wybrzeżu Mithrimu. Tam przeżył jakiś czas ukrywając się przed orkami. Odnalazł wtedy Falasquil, gdzie niegdyś przez pewien czas żył jego ojciec Tuor przed spotkaniem z Ulmem. Jaskinia miała piaszczyste dno a na ścianach było wiele rysunków zwierząt i roślin. Najczęstszym malowidłem jednak był łabędź który później został godłem Earendila.
* Swoją pierwszą podróż na północ odbył na statku Earum (Eärrámë), który jednak został zniszczony przez hydry nasłane przez Morgotha zaś on sam został ledwo ocalony przez syreny, które sprowadziły go do zatoki Tuora.
* Z kolei podczas pobytu na Morzach Cienia, Elwinga miała zostać porwana przez tajemnicze istoty, z którymi potem Earendil musiał stoczyć bój.
* Innym razem wielkie fale zaniosły Eärendila daleko na południe gdzie znaleźć miał krainę magii, dziwnych ludzi, złote miasto w którym pokrył go diamentowy pył (zapewne Tirion), Dom Nocy oraz Wielkiego Pająka (być może Ungoliantę), przed którym musiał uciekać.
* W czasie podróży na północ (zapewne niedługo przed dotarciem do Valinoru) dostaje się na Zewnętrzne Morze i dociera do tzw. firmamentu, oraz odkrywa tajemniczy ląd zwany potem Grenlandią, po czym wraca osiadając na pewien czas na wybrzeżu Eglamaru.