Pon

**Pon** - trzecie co do wielkości i ludności miasto w Pallasie, a także na całej planecie Olbus. Równocześnie jedno z najstarszych tam miast.

## Historia

Jednostka osadnicza na terenie obecnego Ponu powstała po 4000 pne, czyli jak już istniało państwo Pallas. Wiadomo natomiast, że te ziemie stały się częścią Pallasu przed 3000 pne. Przybysze z Centropalu posługiwali się podobną mową, co tutejsza ludność, więc obie strony uznały się wzajemnie za przedstawicieli jednego narodu z tym, że przybysze z Centropalu uczyli tutejszych swojego wariantu języka podając go za "lepszą" i standardową. Samej centralnej osadzie Większego Pallasu (jak obecnie nazywa się kraina historyczno-geograficzna) nadano prawa miejskie i nazwę Pon. Stworzono tu rynek i świątynię, a także miasto stało się siedzibą nowej jednostki podziału administracyjnego, jaką było województwo ponskie. Burmistrz Ponu był jednocześnie wójtem gminy Pon, hrabią ponskim i wojewodą ponskim, ale tytułował się jako ten ostatni.

Władze Ponu bardzo polubiły to, że twórcy tutejszej państwowości mieli dużo różnych przepisów na przyrządzenie różnych dań, co po prostu można nazwać kuchnią pallasyjską. W Ponie jeszcze bardziej rozwinięto kuchnię i stworzono kilka lokalnych przepisów, a z czasem można już było spokojnie mówić o kuchni większopalskiej.

Wielu Większopalczyków i Centropalczyków ruszyło na północ z chęcią poszerzenia granic państwa. W ten sposób zajęto Koszbię, a mowę Koszbów niepodobną do mowy Pallasyjczyków ogłoszono jednym z dialektów języka pallasyjskiego. Później także Pallasyjczycy zajęli Bafanię, na terenach której istniały już małe i oddalone od siebie skupiska Pallasyjczyków. Wielu ludzi z Ponu jest odpowiedzialnych za założenie wielu nowych bafańskich miast.

W późniejszym czasie na zachodzie województwa ponskiego ludność zaczęła wykazywać odrębność kulturową od reszty Większopalczyków. Amaleńczycy i Bafańczycy mieli na to wpływ. W ten sposób powstała grupa etnograficzna Lubszów, która przez długie lata była jedynie częścią większej grupy Większopalczyków i jedyne, co się stało, to gród Lus stał się siedzibą powiatu/hrabstwa, a sam hrabia luski pochodził z Ponu.

Pon był drugim miastem, które wchłonęło w siebie niedaleką wieś. Nigdy jednak nie dosięgnął swoją rangą do takich miast jak Kar Row czy Pal Burg, bo do 313 w tym mieście istniał tylko jeden rynek, a we wspomnianych miastach - po dwa.

W 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu. Do nowo powstałego państwa Pallas wprowadzili się Pallasyjczycy z innych nowo powstałych państw. To spowodowało konieczność poszerzenia granic Ponu i podziału na 3 części. Centralna część otrzymała nazwę Stare Miasto i stanowiła ona otoczenie Rynku. Druga część była częścią mieszkalną dla lokalsów, a trzecia dla przybyszy z różnych części dawnego Wielkiego Pallasu. W wyniku podziałów wśród zarządców poszczególnych części państwa wojewoda karrowski stracił władzę nad miastem i gminą, a zachował nad powiatem i województwem. Miastem i gminą zawładnęła inna osoba.

Równocześnie Większy Pallas zdawał się tak jakby zarzucić swoją specjalizację kulinarną, ponieważ wielu przybyszy z nowych państw osiedlało się akurat w województwie ponskim i to akurat w tym województwie powstało najwięcej miast i wsi założonych przez ludność napływową. Ci ludzie nie czuli więc więzi z regionalną kulturą większopalską, co bardziej z narodową kulturą pallasyjską. W tym regionie wagę większą niż gdzie indziej położono na wartości narodowe i w ten sposób Większy Pallas stał się ojczyzną pallasyjskiego narodowego konserwatyzmu. Dodatkowo wojewodowie ponscy byli narodowymi konserwatystami, więc Większopalczycy byli w większości narodowymi konserwatystami.

Pal Burg kontynuował swoje tradycje biznesowe, a Kar Row edukacyjne, ale Pon nie kontynuował swoich tradycji kulinarnych, a postawił na tradycje narodowe. Pon wchłaniał także dużo miejscowości założonych przez napływowców, a z czasem stworzono Średni Rynek, a dotychczasowy otrzymał nazwę Stary Rynek. Stworzono też więc część miasta, jaką było Średnie Miasto.

W 783 hrabia lonski przeszedł pod zwierzchnictwo wojewody ponskiego, co oznaczało, że powiat lonski stał się częścią województwa ponskiego. Dużo Większopalczyków zasiedliło Ziemię Lonską, a także zakładało nowe miasta i wsie. Paradoksalnie mimo regionalnych tradycji kulinarnych mieszkańcy tej ziemi zaczęli się odżywiać bardziej prymitywnie niż do tej pory, a mimo powszechnych poglądów narodowo-konserwatywnych pojawiali się tam chętnie obcokrajowcy. W 883 województwo kuovckie zostało podzielone na 3 równe części między wojewodów karrowskiego, ponskiego i vasuańskiego. Najciekawsze było to, że miasto Kuovc zostało podzielone na pół i w ten sposób powstały dwa miasta o identycznej nazwie, ale znajdujące się w dwóch różnych województwach. Świeńszczanie, którzy się znaleźli pod władzą wojewody ponskiego, przejęli niektóre dania regionalnej kuchni większopalskiej, a z czasem utworzyli kilka nowych.

W 1083 hrabstwo Bost zostało oddzielone od województwa ponskiego i zostało przyłączone do województwa ganskiego, a w 1183 do województwa palburskiego, żeby w 1283 utworzyć samodzielne województwo bostskie.

Z czasem niektórzy Większopalczycy czuli się bardziej pallasyjscy niż inni Pallasyjczycy i dochodziło do sytuacji, że stwierdzali, że są bardziej Pallasyjczykami niż reszta.

W 1453 odtworzono dawne województwo kuovckie z tym, że było ono większe o część województwa vasuańskiego niż oryginał, a także rozszerzyło się o kawałek dawnego hrabstwa lonskiego. Dodatkowo w granicach nowego województwa kuovckiego pojawiła się jedna wieś, które kulturowo jest bardziej powiązane z Ponem, czyli Zawz. W 1531 dawne hrabstwo lonskie stało się częścią województwa palburskiego. Jeszcze przed 1500 powstał Nowy Rynek i skupione wokół niego Nowe Miasto.

Wtedy to wielu Większopalczyków przestawało się identyfikować ze swoją kulturą regionalną, a bardziej praktykowało po prostu kulturę narodową.

W 1517 województwo ponskie zaczęło graniczyć z Ursarią, bo Ursaria zajęła wtedy Świeńsk, czyli dotychczasowe województwo kuovckie. Pozwolili Pallasowi jednak zachować te ziemie, które należały od zawsze do województwa vasuańskiego, czyli nie były kulturowo ziemiami świeńskimi. Nie oddali jednak tego skrawka ziemi powiązanego kulturowo bardziej z miastem Lons. Nie oddali także wsi Zawz. W tym samym czasie Ursaria zajęła Bafanię i wielu tamtejszych Pallasyjczyków uciekło. Wielu z nich osiadło w Ponie. Sam wojewoda samfiński osiadł w Pal Burgu, a Kar Row był również celem dla hrabiów bafańskich (tylko jeden hrabia pozostał w Bafanii), a wójtowie bafańscy osiedli z kolei w Ponie (poza kilkoma).

Wielu Ursaryjczyków z Sam Fina przyjeżdżało do Ponu, bo nie wystarczało im to, co oferowało ursaryjskie od tej pory miasto. Napływ ludności ursaryjskiej sprawił, że władze Ponu zainteresowały się rozwojem miasta. Zauważono także brak większego zainteresowania obyczajami regionalnymi. Dodatkowo z pwoodu tego, że nowy wojewoda miał poglądy lewicowe, wielu WIększopalczyków stało się lewicowcami na długie lata i od tej pory WIększy Pallas był skupiskiem pallasyjskiej lewicy.

W 1600 Świeńsk stał się częścią Hokii, a Ursaryjczycy z Ponu wrócili po latach do Ursarii. Również Pallas odzyskał Bafanię, więc potomkowie Bafańczyków wyprowadzili się tam.

W artach o Pal Burgu i Kar Rowie opisywałem sytuacje, że liczba ludności się zmieniała w zależności od różnych rzeczy. Bardzo podobnie ta historia wygląda w przypadku Ponu. Mogę jedynie aktualnie dodać, że po I wojnie światowej Większopalczykom znudziła się lewica i większość powróciła na prawą stronę, a do Ponu znowu przyciąga kuchnia lokalna oraz od kilkudziesięciu lat oferta edukacyjna (zwłaszcza jeśli chodzi o szkolnictwo wyższe).