Pieśń o Mevrodasie Czarnym

# Żywot Mevrodasa Czarnego, Legenda ustna plemienia Mevrodas…

*Mevrodas urodził się jako syn nieznanego z imienia męża, zmarłego przed jego przybyciem na świat i kobiety, która zmarła, oddając mu życie. Wychowany został przez myśliwego Tiotosa i dorastając, poszedł w jego ślady.*

*Mevrodas Wyrósł na męża zdrowej postury, posiadał gęsty ciemny jak noc włos i błękitne oczy. Jako myśliwy słynął z umiejętności strzeleckich, ale i litości, nie zabijał zwierzyny dla sportu, jedynie by zapewnić plemieniu pożywienie. Znana jest nie tylko w jego plemieniu, ale i u wszystkich Thallasian jego historia z wilczycą:*

*,, Gdy Mevrodas wraz z innymi uczestniczył w polowaniu, ujrzeli oni szarą wilczycę, o wzroku przenikliwym i ostrych szponach, ,,Nie warto jej ruszać'' rzekł Mevrodas, gdyż choć wilki niebezpieczne, samotnie nie stanowią zagrożenia dla myśliwych, a mięsa mają niewiele, lecz był on młody i nisko urodzony zaś jego towarzysz, równy w wieku, lecz wyższy rodem, albowiem był synem wodza Byzaneosów, zakrzyknął:*

*,,Oto potwór odbierający nasze dary, śledźmy ją i odzyskajmy co nasze!''.*

*Mevrodas starał się przekonać swych mistrzów, lecz nie był wielkim mówcą, a jego talenty nie były jeszcze aż tak znane, więc myśliwi ruszyli w stronę wilczej nory, gdzie dokonali rzezi stada, gdy inni zbierali swe łupy, Mevrodas chodził po skałach zamieszkałych przez wilki i wśród nich znalazł skryte szczenię, o futrze równie czarnym, jak jego włos i równie bystrym, błękitnym spojrzeniu. Pokazał go swemu mistrzowi który, mimo że wpierw się lekko przeraził, przypomniał sobie opowieści o ludach, które w czasach przed podróżą żyły obok Thallasian i używały wilków jako swej straży. Doszło jednak do incydentu, albowiem ten sam młodzian, otoczony innymi młokosami wychwalający jego "odważną inicjatywę", na widok szczenięcia w objęciach tchórza, chcącego uniknąć walki z wilkami, wpierw wyszydzając z niego, wplątał się z nim w szarpaninę, chcą zabić młode szczenię, ku uciesze chłystków.*

*Mevrodas jednak, choć w żyłach jego krew wielkich przodków nie płynęła, od dziecka uczył się walki i przetrwania, szybko zmienił plany młodziana, uszkadzając mu barek.’’*

*Wydawać by się mogła, zwykła szarpanina niedojrzałych młodzieńców, lecz Mevrodas był zwykłym myśliwym, tamten zaś synem wodza, plemienia niewielkiego wówczas, lecz jednak wodza.*

*Po powrocie do plemienia szybko rozeszła się wieść o tym, jak myśliwy pobił człeka posiadającego wielkich przodków, co wzbudziło gniew Byzaneoskiego wodza, który zażądał, aby Thallasos, już starzec, lecz wciąż żywy ukarał tak wielką zniewagę.*

*Wielki przodek nas wszystkich, znany z mądrości dojrzał potencjał młodego człowieka, walczącego o przetrwanie od łona matki, lecz karę nadać musiał, stary był i wiedział, że jakiekolwiek niepokoje skazały, by jego syna który, to już niedługo by przejął przewodzenie plemieniem w podróży na wielkie niedogodności.*

*Zapytał więc myśliwego, opiekującego się młodymi przy polowaniu: ,,Myśliwy potrzebuje nóg cichych i silnych, ręki pewnej i z potęgą oraz oka, które dojrzy włos ludzki w sienny stogu, czym wyróżnia się twój uczeń?'', ,,Talenty ma wszystkie, lecz oko jego dojrzy włos i na cały polu po zbiorach'' Odrzekł myśliwy, natomiast Thallasos kazał mu wybrać, szczenię, o które wybuchła awantura lub jedno oko.*

*Mevrodas nie należał do lękliwych, więc przyjął karę, którą miał zostać dosięgnięty, i wydłubano mu oko, tu też spotykamy się z kolejną historią, którą jednak nasz wódz nie chwalił się powszechnie, i nie, znane są szczegóły, lecz wtedy to poznał uzdrowicielkę zwaną Entaksgeia, która w miejsce jego oka umieściła szarawy, idealnie wygładzony kamień, ta uzdrowicielka również stała się przyszłą żoną Mevrodasa.*

*Po całym incydencie, gdy wszystko już powoli ucichło, dom myśliwski nawiedził wódz, nad wodzów, Thallasos, ten co prowadził nas i ten, co dojrzał w młodzieńcu iskrę i chart, przybył, żeby zaproponować młodzieńcowi przyszłość.*

*Thallasos, w swej mądrości, jak twierdzą legendy wręcz dzięki wizji, dojrzał, iż miejsce Mevrodasa jest wśród najlepszych, i najlepszym go oddał, mianując go zwiadowcą. Zwiadowcy byli w czasie podróży najlepszymi wojownikami Thallasian, stanowili straż przednią, ruszając tam, gdzie Thallasos im nakazał, znaleźć miejsce na postój, walczyli z wrogimi plemionami, nim reszta Thallasian ich dogoniła i stanowili głos wodza dla tych, co pragnęli żyć w pokoju, i nie martwić Thallasian.*

*Mevrodas długo służył wśród zwiadowców, jeszcze za życia Thallasosa, które mimo starego wieku wodza trwało jeszcze lat 12, dorobił się rangi Drugiego Zwiadowcy, będąc zastępcą przywódcy wojowników, w ciągu pierwszego roku przewodnictwa syna Thallasosa został natomiast Pierwszym Zwiadowcą, dowodząc formacją do jej rozwiązania, będąc jednym z pierwszych, co postawili stopę na ziemi dziś zamieszkanej przez nasz lud.*

*Gdy służył pod wnukiem Thallasosa, Mevrodas sam był już mężem wiekowym, latami dorównywał Thallasosowi, gdy przychodzić na świat, począł w tym czasie, z piękną i mądrą Entaksgeią troje dzieci, dwoje synów, nazwanego na cześć przybranego ojca Tiotosa oraz Bradosa i córkę Rellie.*

*Niestety historia chciała się powtórzyć, albowiem ponownie Mevrodas stanął przed nie łaską wielkich, i co gorsza, dalej młodych. Wódz Thallasian, wnuk wielkiego Thallasosa nie przepadał za Pierwszym Zwiadowcą, ten był nisko urodzony, co nie było równe jego wpływom, gdyż przez lata służby dał się dobrze poznać wszystkich, którym cenne były lojalność i waleczność. Tak też w obliczu swej głupoty, (Choć jak twierdzą podania, ostrożności, albowiem według niektórych Mevrodas chciał wesprzeć Tibrona, tak aby przejął on władzę wśród Thallasian, jednak nie przekonał do tego Tibrona, który nie widział w planie Mevrodasa szansy na powodzenie i odszedł na wschód) rozwiązana została formacja Zwiadowców, gdyż jak twierdził wódz, tu zamieszkają Thallasianie i nikt nie musi już szukać im nowego domu.*

*Mevrodas, w obliczu straty stanowiska początkowo próbował żyć w nowym porządku plemiennym, zajmował się polowaniami, ale w powietrzu było czuć niechęć do niego. Wielu urodzonych z wielkimi przodkami szydziło, ze starego wojownika, nękali jego rodzinę i stygmatyzowano wielu jego dawnych podopiecznych. Wielu się to nie podobało, dawni Zwiadowcy naciskali na Mevrodasa, aby się postawił, mówili, że lud go poprze, ale on tego nie chciał. Zrozumiał, czemu Tibron wolał odejść niż walczyć, walka przeleje zbyt wiele naszej krwi, zbyt wiele krwi przelano też tamtego pamiętnego polowania, lecz teraz nie chodziło o zwierzę a o braci. Dlatego też postanowił pójść w ślady Tibrona i zabrać tych, co go popierają, ruszyć z nimi dalej na południe...*

*,,Tu kończy się opowieść Mevrodasa, ten przewodził swemu ludowi przez 2 lata, rządy objął jego syn Tiotos kontynuując politykę ojca, szuka miejsca, gdzie podążający za nim Thallasianie zaznają pokoju.''*