SVR: Een feestje met een twist (2)

<-- Hoofdstuk 1 ✴ Hoofdstuk 3 -->
Het verschil tussen dag en nacht was niet makkelijk te herkennen in een compleet verduisterde slaapkamer. Ik rekte me uit, me afvragend of het al de volgende ochtend was – of middag, misschien. Moeizaam stond ik op. Elke spier deed pijn van de lange wandeling naar de stad, gisteren. Als mijn vader niet bang was dat ik ervandoor ging, had ik vast wel een brommer mogen kopen op mijn zestiende.

Nu was ik echter al zeventien en ik moest mijn benen blijven martelen.

Vampiers waren net iets fragieler dan mensen. Niet alleen was onze huid gevoelig voor de zon, maar onze spieren konden het ook net wat korter volhouden dan die van andere wezens.

Ik trok de gordijnen open en schrok. In plaats van de stortvloed van zonlicht, dat normaal in mijn ogen brandde en mijn huid verschroeide, was het aan het schemeren. Zo vroeg in de ochtend kon het toch niet zijn? Dan had ik niet meer dan een paar uur geslapen. Fronsend wierp ik een blik op de klok.

Zeven uur.

Zeven uur *’s avonds.*

Wanneer ging dat vervloekte officiële gedoe van mijn vader ook alweer beginnen? Haastig schoot ik in mijn pantoffels en rende de gang op. Het bloedrode tapijt dempte mijn voetstappen. Ik passeerde de slaapkamer van mijn ouders, maar nam niet de moeite om naar binnen te kijken; op dit uur zouden Melinda en Ferdinand allang aan het werk zijn.

Hijgend kwam ik tot stilte voor het kantoor, gelegen op het einde van de gang. Aan de houten deur zat een deurklopper: een bronzen vleermuis. Ik pakte de klopper vast en klopte een paar keer ferm op het hout.

‘Binnen’, klonk de zware stem van mijn vader.

Ik viel direct met de deur in huis – letterlijk, want ik zwaaide de deur open en viel bijna met mijn buik vol op de grond. ‘Pa! Waarom heb je me niet wakker gemaakt?’

‘Ik dacht dat je geen zin had om wakker te worden met mijn geweldige gezicht, na alles wat er gisteren gebeurd is.’ Mijn vader bladerde druk door de papieren op zijn kantoor, niet echt met zijn gedachten bij wat hij zei.

Misschien had hij ook wel gelijk. We hoefden elkaar niet zo nodig te zien. Hij leek het prima op zijn gemak te hebben in zijn kantoor, een prachtige, grote kamer met uitzicht op de bossen. Drie boekenplanken vulden de muur en de meest stoffige, oude meesterwerken waren er uitgestald. Homerus, Shakespeare, Charles Dickens, ze stonden er allemaal bij. Ik had de meeste moeten lezen voor privéonderwijs.

‘Dus, ga jij je omkleden?’ vroeg Ferdinand de veertiende, iets opgewekter nu. ‘De eerste gasten komen zo. Melinda is nu de wijn aan het inschenken.’

Ik kokhalsde bijna. ‘Ik hoef geen wijn.’ Sinds meester Philius me ooit voorlichting had gegeven over de gevolgen van alcoholgebruik bij minderjarigen, had ik voor mezelf besloten om nog maar even tot mijn achttiende verjaardag te wachten voordat ik begon met drinken. Mijn ouders hadden dat nooit gedaan. Geen wonder dat ze zo hersendood waren.

‘Er staat vissenbloed in de koelkast’, zei mijn vader. Een stille hint om te vertrekken.

Terwijl ik het kantoor verliet, moest ik denken aan vanavond. Ik moest me “gedragen”. Dat betekende waarschijnlijk dat pa verwachtte dat ik praatte met al die rijke vampiers en me in mijn nette overhemd ging zitten vervelen in de feestzaal.

En wat kreeg ik ervoor terug? Hij zou mijn “escapades” naar de mensenwereld negeren, maar hij wist net zo goed als ik dat ik nog weleens tripjes ging maken. Dan zou al het gedoe opnieuw beginnen.

Zuchtend begaf ik me richting de keuken. De koks waren druk bezig met snijden, hun bewegingen met de messen vlug en vloeiend. Het chop-chop-chop van het uien hakken en het gepruttel van de kokende bloedsaus deed denken aan een muziekstuk. Muziek… zou er muziek zijn vanavond? Vast alleen de klassieke muziek die mijn vader altijd liet opvoeren. Een keertje pop of rock zou een leuke afwisseling zijn.

Ik pakte mijn beker vissenbloed uit de koelkast, nam een rietje uit de keukenla en liep de keuken weer uit. De heerlijke, zoute smaak van ijskoud bloed parelde op mijn tong.

Eigenlijk had ik behoefte aan buitenlucht, maar dan zou ik een dikke laag zonnebrand op moeten doen. De zon was dan wel aan het zakken, ze was nog steeds even fel. Nee, vanavond was ik lui. Ik ging terug naar mijn slaapkamer, deed de zonwering omlaag en genoot van het uitzicht.

Westwood strekte zich uit over vele vierkante kilometers. Mijn vader bezat het gedeelte waar ik op uitkeek vanuit mijn slaapkamerraam. Omdat het zijn privéterrein was, kwamen er nauwelijks mensen. Als die er wel waren, dan had Ferdinand toestemming om ze neer te schieten – al wist ik dat ze weleens op gruwelijker manieren aan hun einde kwamen. Tja, het was Amerika, dan kreeg je dat soort afschuwelijke wetten.

Ik zoog mijn bloedsmoothie tot aan de laatste druppel op. Ondertussen wierp ik blikken op mijn inloopkast, waarin een stuk of vijftien nette pakken wachtten om door mij gedragen te worden. Het maakte mij echt niet uit welke ik koos, sterker nog, ik droeg liever gewoon een hoodie. Helaas dacht mijn vader daar anders over. Als ik een verkeerde combinatie maakte, moest ik me weer omkleden en dat was weer moeite. Zucht. Ik had nu al zo weinig zin in die hele conferentie, dat ik het liefst mijn bed weer in zou duiken.

\*\*\*

Rond een uur of tien in de avond, stond ik met mijn donkerblauwe pak in de hal. Mijn vader stond naast me, kaarsrecht en zonder een vuiltje op zijn kleding – zoals altijd. ‘Die stropdas had beter gepast bij een zwarte blouse’, merkte hij op. Ik negeerde hem.

Mijn moeder, naast me, zag er beeldig uit. Ze had een helderrode jurk aan, met mouwen waarin een prachtig rozenpatroon was geweven met gouddraad. Haar lange, zwarte haar golfde over haar rug.

Er klonk geklop. Een lakei deed de deur open en vier vampiers stapten naar binnen.

De voorste twee waren volwassen, de achterste twee waren pubers van een jaar of vijftien. Ik schudde alle vier de hand, al had ik geen idee wie in Godsnaam het waren. ‘Dit zijn mevrouw en meneer Palms’, stelde mijn vader de twee ouders voor. ‘Ze zijn nog op jouw geboorte geweest.’

‘Oh ja, dat weet ik nog. Dat was supergezellig’, zei ik grappend.

Ferdinand wierp me een half-boze blik toe en kuste de hand van mevrouw Palms. ‘Wilt u mijn bediende volgen naar de feestzaal?’

Een lakei knikte de gasten toe en ging hun voor.

‘Hoeveel vampiers komen er eigenlijk?’ vroeg ik aan mijn ouders. Ik had weleens feesten of vergaderingen meegemaakt met bijna honderd gasten, maar meestal waren het maar een paar gezinnen die uitgenodigd werden.

Melinda keek op de grote koekoeksklok boven de deur. ‘Er komen een stuk of vijftig genodigden, maar het kan nog wel een uur duren voordat ze er allemaal zijn.’ Een uur. Ik onderdrukte het verlangen om een stoel te pakken om op te gaan zitten tijdens het wachten en begon maar een beetje te neuriën. De geïrriteerde gezichten van mijn ouders waren goud waard.

\*\*\*

Eindelijk was dan iedereen er. Mijn benen sliepen, zo lang had ik bewegingloos in de hal gestaan. ‘Als u mij wilt volgen’, bood mijn vader aan bij de laatste gast, een lange, stevige man met kastanjebruin haar.

We liepen naar de feestzaal. Daar speelde de muziek al; drie violisten werden begeleid door een cellist, een dirigent en een fluitist. Het was Vivaldi, als ik me niet vergiste, en enkele genodigden waagden een paar stappen op de dansvloer. De meesten stonden echter bij de ronde, houten tafels aan de randen van de zaal, en voerden serieuze gesprekken.

Het werd in één keer stil toen wij binnenkwamen.

Ongemakkelijk staarde ik naar de kroonluchter op het plafond. Alles om maar niet in die priemende ogen van de gasten te moeten kijken. Uiteindelijk kruiste ik dan toch de blik van een paar leeftijdsgenoten. Een enkele had ik weleens ontmoet, maar geen van hen kende ik echt. Ze grijnsden naar me, hun hoektanden zichtbaar, al bereikten de glimlachjes hun ogen niet.

‘Goedenavond’, begon mijn vader. ‘Mijn naam is Ferdinand de veertiende, heer van Westwood. Ik voel me verheugd dat jullie allemaal zijn gekomen. Namens mijn vrouw en zoon wil ik jullie ook een prettige avond wensen.’

Hij schraapte zijn keel even.

‘Goed, dus, we zijn hier vanavond bijeen gekomen om iets te vieren. Of eigenlijk, om ergens afscheid van te nemen, maar dat willen we wel feestelijk doen.’

Ja. Wat een feest. Ik kon zien dat *iedereen* superblij was om hier te zijn.

‘Dus, Ferox,’ ik schrok op toen ik mijn naam hoorde, ‘ik hoop dat je het leuk vindt. Dit is tenslotte allemaal voor jou geregeld.’

Ik stond met mijn mond vol tanden. Iedereen keek en ik kon geen kaas maken van wat mijn vader net had gezegd. Voor mij? Waarom voor mij? Ik was nog lang niet jarig…? En wat bedoelde hij met afscheid nemen? Ik keek Ferdinand aan, hopend dat hij mijn vragen zou beantwoorden.

En dat deed hij. Grijnzend spreidde hij zijn armen en verklaarde: ‘Dit is jouw afscheidsfeest, Ferox!’

<-- Hoofdstuk 1 ✴ Hoofdstuk 3 -->