The Tears of Grenport

**Proloog**

De oorlog verspreidde zich snel over het westen van Phytor, de legers van Xalvador vielen onder de gigantische legers van de ondoden. De Boogs hadden zich teruggetrokken op hun hoge bergen en wisten tot nu toe zonder enig conflict hun gebieden te behouden. De Federatie van de Cliffs had zich teruggetrokken en wist stand te houden bij de Freeshire. Gletcher had haar meeste steden alverloren aan de vijand en beschermde de laatste grens met een enorme muur die van de noordkust helemaal doorliep tot aan de Herculas Baai.

Vele legers uit het oosten trokken naar het westen om de linies, zoals de muren werden genoemd, te beschermen. Zo kwam de opmars van de ondoden na anderhalf jaar eindelijk tot stilstand. Voor het eerst leek de oorlog in de goede richting te gaan voor de inwoners van Phytor. Steeds minder monsters werden bij de linies gespot en in Gletcher werden enkele dorpen al heroverd.

In het najaar van 16 VNt kwam er echter slechts nieuws van de Dragon Isle, de zwarte vloot was aan de horizon gespot. De ondoden hadden een groot offensief gestart in het oosten. Ze bestormden het oostelijke eiland, maar de bevolking wist grotendeels te vluchten. Zij kwamen aan in Grenport, de eerste haven op het oostelijke vasteland van Phytor.

**The Tears of Grenport**

De alarmbellen waren in de vroege ochtend afgegaan, 2 maal. Dat hielt in dat onze stad aangevallen werd. Ik was met Mam naar de stadshal gegaan, pap had zijn zwaard van de muur gehaald en was richting de haven gerend. Mam probeerde hem nog tegen te houden, maar hij had niet getwijfeld en was doorgelopen. De stadshal zat vol met andere vrouwen en kinderen, meerdere soldaten stonden binnen en zeker 20 stonden buiten voor de deur. Van binnen uit werd de deur gesloten, nu konden we alleen nog afwachten. Mensen uit alle wijken zaten hier, de vissers uit Port, rijke mensen uit Keizersburg. Hier waren we gelijk. Toen ik klein was, leefden mijn ouders nog in Port, maar pap redde Heer Grenner tijdens de zeeslag bij Pyroit en kreeg de titel Kapitein en een huis in Hesefal, niks vergeleken met Keizersburg, maar pap en mam praten nooit over de tijd dat we in Port leefden. Opeens werd er hard op de deur geslagen. De soldaten sprintten allemaal naar de deur en zette zich schrap met hun lange speren gericht naar de poort. Langzaam deed één van hen de deur open. Voor de deur stond pap. "Vals Alarm, het zijn vluchtelingen, oorlog heeft het oosten bereikt."

De enorme vloot van de eilanders had de haven van Grenport gevuld. Zoveel schepen hadden de stad bereikt dat een aantal schepen op de kust waren gestrand, anderen waren naar Pyroit en Neapolis gevaren. De stad was in grote shock, de eilanders hadden nog nooit hun eiland verloren, nooit in de geschiedenis hadden andere volken hun eiland kunnen innemen, maar de monsters die het westen de afgelopen twee jaar hadden aangevallen, hadden het eiland binnen twee dagen volledig ingenomen. Diezelfde dag nog trokken enorme stoeten van mensen en karren de stad uit richting veiliger gebied. Pap had ik niet meer gezien na de stadshal. Een soldaat vertelde die avond dat mijn vader morgenochtend met de Grenner vloot uitvaart, om de haven te verdedigen.

"Hij komt wel terug." had ik tegen mam gezegd, maar ze had met haar hoofd geschut. "Nee Julia, hetzelfde leger dat je vader zal bevechten heeft al drie westelijke provincies op de knieën gekregen. Dit is de laatste keer dat hij uitvaart." Mam huilde de rest van de avond en weigerde mee te lopen naar de haven, dus ik ging alleen. Het was een frisse avond, de koude winden uit et noorden keerden weer terug naar onze regio. Maar ik wilde pap zien, dus ik stapte stevig door. Eindelijk kwam ik aan bij de haven. Overal liepen soldaten en zeelieden, Grenners en Eilanders door elkaar, alsof het nooit anders was geweest, in een halve dag waren eeuwen van wederzijdse haat en vele oorlogen teniet gedaan. In deze drukte vindt ik pap nooit, snel liep ik naar een soldaat die wacht hield bij een boot. "Sorry mag ik iets vragen..." Voor ik mijn zin kon afmaken werd ik opzij geduwd. "Ga naar huis meisje, we hebben geen tijd voor jullie soort." De soldaat nam niet eens de moeite me aan te kijken. Opeens zag ik pap aan de andere kant van de haven een boot opstappen. Het vlaggenschip van de vloot, de Bronzen Stier, de trots van House Grenner. Ik rende over de kade richting mijn vader. Voor ik de boot op kon rennen, werd ik tegengehouden. "Oprotten, ga terug naar je huis." Een van de soldaten voor de boot greep mijn arm vast en keek mij streng aan. "Mijn vader is kapitein van dit schip, ik wil hem gedag zeggen." De soldaten keken elkaar aan. "Er mogen geen vrouwen aan boord van de Stier, ik maak geen uitzondering voor jou en nu wegwezen." zei de andere soldaat. Ik wilde mijn vader roepen, maar ik wist dat het geen zin zou hebben. Ik strompelde weg van de loopbrug en keek nog één keer naar de boot. Opeens zag ik 't; het anker van het hing dicht bij de kade, met een aanloop zou ik de sprong prima moeten kunnen maken. Het was nog steeds druk op de kade, maar ik liep naar de andere kant , draaide me om, wachtte op het goede moment. Ik rende zo hard ik kon en sprong zo ver mogelijk. Het anker swingde heen en weer toen ik landde, maar ik had het gehaald. Ik klom op het schip en verstopte me achter een krat. door een kier in de kratten zag ik pap bij het roer staan. opeens bewoog het schip. Met een harde dreun viel ik op mijn zij. Het schip vaarde uit, ik zat vast. Bang dat iemand me zou opmerken bleef ik zitten.

De zon was ondertussen in de zee verdwenen. Vanaf mijn verstop plek zag ik honderden lampen op het water, achter ons lag de hele vloot. Ik keek weer door de kier, mijn vader stond niet meer bij het roer. Snel keek ik om heen ik zag hem nergens meer. "Wie hebben we hier" klonk een stem achter mij. Achter mij stond een soldaat, ik probeerde op te staan en weg te rennen, maar de man pakte mij vast. "Laat me los" Schreeuwde ik. De soldaat trok me naar het midden van het schip, waar al snel andere soldaten zagen wat er gebeurde. "Een verstekeling." zei de man die me vast had. "Mijn vader is de kapitein en..." Ik werd onderbroken door hard gelach van de mannen. "En ik ben Dyclaemo" zei één van de mannen, waardoor ze nog harder moesten lachen. "Wat gebeurd hier klonk het opeens van achter de soldaten." Die zich geschrokken omdraaien. "Een verstekeling kapitein, ze zegt dat ze uw dochter is." Ik rukte me los van de soldaat en rende langs de rest. Pap stond recht voor me. De hele boot was stil, met een zachte glimlach keek hij me aan. "Wat doe jij hier." Zei hij, terwijl hij me omhelsde. "Ik wilde jou zien" zei ik snel. Mijn vader schudde zijn hoofd en wenkte de soldaat die mij eerder had gevonden. "Quipp, toch?" zei hij met een strenge stem. De soldaat knikte. Pap keek weer naar mij. "Mooi Quipp, sinds jij je handen al op mijn dochter hebt gelegd, mag jij haar terug aan land brengen, zorg dat haar niets overkomt." Ik keek de soldaat aan en zag dat hij tegen mijn vader in wilde gaan, maar zich besefte dat dat geen zin had en hij knikte teleurgesteld. Pap legde een hand op mijn schouder. "Julia, ga terug naar je moeder, ik zie jullie morgen weer." Hij maakte een gebaar naar de soldaat, terwijl hij zich omdraaide en in het schip verdween. Ik kon niet eens iets terug zeggen.

De soldaat, had me naar een sloep gebracht en anderen hadden ons het water in laten zakken. Het was stil op het water. Rustig roeide hij ons langs de rest van de vloot. Van sommige schepen kwam gelach en geschreeuw. "Ik ben Quipp, trouwens." zei de soldaat opeens. "Dat weet ik..." reageerde ik geïrriteerd. Het was weer stil. Zelfs de wind was gaan liggen en de soldatne waren niet meer te horen. Het was te stil...Ik op naar Quipp. "Ik ben Julia." Een glimlach verscheen op zijn gezicht. "Aangenaam, het spijt me van zonet." "Maak je niet druk" reageerde ik. "Ik ben wel wat gewend." Een enorme windvlaag verstoorde ons gesprek, met een ruk draaide ik me om, naar de vloot. Over de zee van lampje verschenen tientallen vuurballen in de lucht. Even leken ze hoog in de lucht stil te hangen, maar stortte toen recht op de schepen af. We waren bijna bij de haven maar we kunnen verschillende schepen zien exploderen. "Pap!!" schreeuwde ik, terwijl ik opstond. Quipp pakte mijn schouder vast en draaide me weer om. "Niet kijken, we zijn bijna aan land. Ze halen t wel" Zei hij rustig. Ik luisterde. In de verte klonk het geschreeuw van soldaten en het knisperen van hout. Eindelijk bereikten we de haven, waar nog enkele burgers van een afstand naar de zeeslag zaten te kijken, de rest van de stad was stil. "Zal ik U naar huis brengen" Zei Quipp. "Niet als je me U gaat noemen, ik ben geen kapitein." Quipp lachte even en liep toen voor me uit. Voor we de haven uitliepen stond Quipp stil. "Wat is er?" vroeg ik. "Stil." reageerde hij. De lucht vulde zich met een zoemend geluid, bijna tegelijk draaide we ons om, maar voor ik ook maar iets kon doen, greep Quipp mij vast en rende we de haven weer in. Over de brandende schepen in de baai vlogen tientallen vuurballen op Grenport af. Quipp, greep een fakkel van de muur, trapte een hek open en we renden een trap naar beneden de riolen in. Niet veel later schudde het plafond boven ons, buiten klonken grote explosies. Quipp liet me eindelijk los, draaide zich naar mij en gaf me de fakkel. "Ren tot het eind van deze gang, dan naar links, neem de derde trap, dan kom je uit achter de stad." Zei hij terwijl zij zijn zwaard greep en terug naar buiten wide rennen. "Wacht!" schreeuwde ik. "De kapitein zei dat jij ervoor moest zorgen dat mij niks overkwam, je kan me niet alleen laten!" Quipp stopte met rennen en keek achterom en toen weer bij de trap omhoog. "Ik kan Grenport niet verlaten... ik ben een Grenner soldaat." Voor dat ik nog iets kon zeggen verdween hij bij de trap omhoog. Ik zuchtte en herhaalde in mijn hoofd wat Quipp me had gezegd, 'aan het eind naar links, derde trap.' Met de fakkel voor me uit begon ik met lopen.