GUESS WHOOSE BACK?

Wstawał piękny lipcowy poranek. Słoneczko leniwie wychylało się zza horyzontu. Jego promienie przedzierały się przez chmury i wpadały przez lekko brudną i obrośniętą pajęczynami szybę do chatki Kubusia Puchatka. Tam na podłodze spokojnie drzemali sobie Kubuś, Kłapouchy, Tygrysek i Królik. Cali byli ufajdani zawartością swoich żołądków. Naokoło walały się puste butelki po Heraclesie i Nopoju Boguff. Pierwszy swe zaropiałe oczka otworzyły Kubuś. Usiadł na podłodze, wytarł rękę z żygowin i zaczął przeszukiwać leżące butelki w poszukiwaniu choćby kropelki płynu o właściwościach alkoholowych.

– Kurwa, ale mnie łab napierdala. Co tu się wczoraj działo ? – zastanawiał się patrząc na nieprzytomnych towarzyszy.

Nagle, błogą ciszę przerwało pukanie. Każde stuknięcie w drzwi było dla Puchatka, jak cios kafarem w łeb. Kubuś nadludzkim (albo nadmisiowym) wysiłkiem wstał i poszedł otworzyć drzwi. Gdy już to zrobił, to za progiem zobaczył identycznie wyglądającego misia.

– Już mam, więc… – powiedział grzecznie Kubuś – … WYPIERDALAJ !!!

Puchatek zamknął drzwi z hukiem i poszedł kontynuować poszukiwania.

– Co za chuja tam przyniosło – wycedził przez zęby zbudzony pukaniem Kłapouchy.

– Jakiś akwizytor, lustra sprzedawał – odpowiedział Kubuś.

– Co z tych akwizytorów są za chuje – ciągnął Kłapcio – Przyłażą tacy do domu, budzą w środku snu, próbują wcisnąć jakieś buble made in Suazi lub Burkina Faso, a wszystko taka drożyzna…

Kłapouchy nie dokończył jednak swojego wywodu, gdyż pukanie powtórzyło się.

– Nie no, kurwa, ja tego chuja zapierdolę !!! – wykrzyknął Kłapouchy.

Pośpiesznie chwycił za leżącą obok butelkę i sprawnym ruchem zrobił z niej pięknego tulipana. Skoczył w kierunku drzwi, otworzył je i zamarł w bezruchu. Ujrzał przed sobą kopię Kubusia Puchatka. Przez mózg Kłapcia w ułamku sekundy przewinęło się tysiąc myśli, no dobra tylko cztery. Jeżeli Puchatek mówił o facecie z lustrem, to czy on wygląda dokładnie jak Puchatek, albo jest on samym Kubusiem Puchatkiem, albo że jest nawalony i to tylko złudzenie, albo że ktoś sklonował Kubusia i stoi on teraz przed drzwiami. Wszystkie te przypuszczenie sympatycznego osiołka okazały się błędne. Nieznajomy odezwał się:

– Jo madafaka. Mieszka tu Kubuś Puchatek ?

– No – odparł kompletnie skołowany Kłapouch.

– Bo ja jestem Bubuś Puchatek, jego brat bliźniak.

Gdy Kubuś usłyszał te słowa to skoczył migusiem w kierunku drzwi i padł w objęcia tak dawno nie widzianego brata.

– Kubuś, Bubuś – powitaniom nie było końca.

W końcu znudzony już tym gość został zaproszony do środka. Kubuś, jako dobry gospodarz od razu rozstawił szkło i zaczął nalewać złocistego mjodku. Do stołu siedli też Tygrysek i Królik.

– Co cię sprowadza bracie miły – zaczął rozmowę Kubuś.

– Jest sprawa do załatwienia – odparł przybysz.

– Trzeba komuś wpierdolić – ożywił się Kłapouchy.

– Nie, kurwa – odpowiedział kubusiowy brat – Otóż mój ziomal, Master Jenot, miał mały wypadek. Poszedł se na disco nalewać się z pszenno-buraczanych chłopców. No i niestety zapomniał swojej zaufanej giwery. Jakiś cwel zaczepił go i ze swoimi koleśami dopierdolił mu…

– Kurwa, mówiłem że trzeba komuś zapierdolić – wykrzyknął radośnie Kłapcio ładując shotguna.

– Nie nie nie, kurwa nie – wrzasnął już mocno wkurwiony Bubuś – o to chodzi, że twarz Jenota wygląda jak rozdeptany pomidor i ogólnie do niczego się nie nadaje, a jutro rozgrywany jest Konkurs Braci w spożywania napojów wysokoprocentowych. W poprzednich latach przebierałem go za mojego brata bliźniaka i nikt się nie orientował, ale teraz to nawet maska mu na ryja nie wlezie, tak ma go spuchniętego.

– No to komu trzeba wpier…

– Kłapouszy – ryj w kubeł ! – tym razem wnerwił się Kubuś – Znaczy chcesz, abym chlał z tobą konkursowy alkohol – dopytywał się Kubuś.

– No.

– Jasne, zgadzam się. Nie ma to przeca jak flacha na cudzy koszt – zawieśniaczył Puchatek.

– A to może by tak przy okazji zajebać tych pszenno-buraczanych chłopców – wtrącił się do rozmowy nieśmiało Kłapouch.

– Ich ciała są już w stanie zaawansowanego rozkładu – wyjaśnił Bubuś.

Gdy przybysz kończył wypowiadać to zdanie do pomieszczenia wszedł Prosiaczek. Szedł w jakimś dziwnym rozkroku, a jego krocze wyglądało, jakby włożył tam poduszkę.

– Te Prosiak co ci się we fiuta stało – spytał Królik.

– Co, kurwa, jeszcze pytasz co.

– Jak bym wiedział, to bym kurwa nie pytał Wieprzu jeden – odparł filozoficznie zającopodobny.

– A kto mi wczoraj doradził, że najlepiej to się posuwa ul ? Te jebane pszczoły pogryzły mi całą fujarę i Pan Sowa całą noc wyciągał mi żądła z chuja. Teraz ledwo łażę, bo mam go całego zabandażowanego.

– Ja, ależ ja jestem wredny – zaśmiał się szyderczo Królik.

Puchatek nalał kolejną kolejkę.

– No to jak mawiają Francuzi, to co stoi to do buzi – rzeknął Bubuś.

Wszyscy, jak jeden mąż wychylili kielichy jednym dobrym pociągnięciem. Po tym jakże przyjemnym wydarzeniu Kubuś spytał:

– A gdzie tak właściwie ten konkurs się odbywa ?

– Jak to gdzie, na Ukrainie, w najbardziej znanym mieście tego wspaniałego państwa – objaśnił Bubuś.

– W Kijowsku ? – spytał Prosiaczek.

– Po primo to nie w Kijowsku, tylko Kijowie, a po sekundo to nie w Kijowie tylko w Czarnobylu – odpowiedział Bubuś – Czarnobyl przypomina ten wasz Stumilowy Las. Tam także drzewa świecą, w niektórych miejscach trawa wyrasta na wysokość trzeciego piętra, ptaki składają prostopadłościenne jajka, muchy latają do tyłu.

– Zaraz kurwa zaraz. Jak znalazłeś się na jebanej Ukrainie – przerwał wywody Kubuś.

– A, to długa i nudna historia – odrzekł brat.

– Opowiedz, choć w skrócie – nalegał Tygrysek.

– Oki – zgodził się przybysz – Pracowałem w SB, no i w roku tam osiemdziesiątym którymś miałem tajne zadanie zajebać pewnego klechę. Miał jakieś takie popiołowe nazwisko. Po zrobieniu z niego miazgi szef dał mi urlop i wysłał na wczasy na Ukrainę. Będąc tam zastał mnie upadek socjalizmu w Polsce i nie chciało mi się już wracać do zawszonego kapitalistycznego państwa. Oto i cała moja historia opowiedziana w wielkim skrócie.

– A gdzie ta Ukraina tak w ogóle jest – Kłapcio nigdy nie grzeszył rozumem.

– Daleko – filozoficznie stwierdził Królik.

– No to jam my się tam dostaniemy ? – spytał osioł.

– No jakto jak. Samochodem – z gracją odparł Królik.

– No takto, że samochodem, ale skąd my kurwa weźmiemy na tym zadupiu samochód. Wszystkie przeca już żeśmy rozjebali – niecierpliwił się Tygrysek.

– Panowie kolegowie spokojnie – przerwał dyskusję Prosiaczek. – Jak tu do was szedłem, to widziałem, jak jakiś klech podjechał Mietkiem do pipy Krzysia.

– Zajebać pedała, zabrać mu furę i na wódkę – ochoczo wykrzyknął Kłapouchy.

Cała ekipa wychyliła jeszcze po jednej szklaneczce wysokoprocentowego napoiku i skierowała swe kroki w kierunku pedalskiego domku największej pipy w Stumilowym Lesie. Przed wyżej wspomnianym przybytkiem stał wspaniały Merol szejsetka ze srebrnymi klamkami, platynowymi kołpakami na koła, złotą kierownicą i różańcem zawieszonym na lusterku.

– To co, włamujemy się, czy grzecznie poprosimy o kluczyki – zapytał naiwnie Bubuś.

– O kluczyki spytamy, tylko nie grzecznie, ale niegrzecznie – objaśnił gościowi sposoby postępowania w takich sytuacjach Królik.

Tygrysek podszedł do drzwi krzysiowego domku i wywalił je jednym sprawnym kopniakiem. W środku ujrzeli czarnucha ze spuszczonymi spodniami stojącego nad nagim i wypiętym dupskiem Krzysia.

– Jak śmiecie nam przeszkadzać – oburzył się klecha. – Nie wiecie, kim jestem !

– A kim jesteś, Osamą bin Ladenem czy może Kapitanem Planetą – szydził Prosiaczek.

– Jestem arcybiskup poznański Juliusz Paetz i odwiedzam laureata konkursu Ministrant roku – odpowiedział czarny.

– Veni, vidi, vici, stary pedofilu – zacytował tajemniczo Bekon.

– Odwiedzasz, nawiedzasz czy zwiedzasz, jeden chuj – objaśnił szybko intencje Bekona Królik. – Wypięta dupa pipy Krzysia i twój mały kutasek na powietrzu mogą świadczyć o zamiarach dupczenia pipy w dupę.

– Zaprawdę powiadam, że kto gwintował będzie zgwintowanym – ni z tego ni z owego stwierdził kurewsko poważnie Kłapouch.

– Gdzieś to kurwa jebana mać wyczytał, w Piśmie Leśnym ? – spytał cholernie zdziwiony Kubuś.

– Nie, w toalecie na stacji pekaesu w Bobolicach Dolnych – odrzeknął Kłapouch, po czym podszedł do abepego i wsadził mu lufę shotguna w odbytnicę.

– Nie, nie zabijaj mnie, to grzech śmiertelny – błagał klecha.

– Nie bój wafla. Nie udupię cię ty marna istoto – odparł osiołek, po czym pociągnął za spust swej zaufanej giwery.

Klech wyskoczył z kapci, złapał się za zwieracz i uciekł w kierunku bliżej nieokreślonym z prędkością dziewiętnastej prędkości kosmicznej (znaczy się szybko).

– Ty, coś ty mu wpakował w dupsko – zapytał kolegę zdziwiony Prosiaczek.

– A, to takie specjalne antyklerykalne naboje wypełnione jakimś żrącym badziewiem. Aplikujesz takie cuś klechowi w dupę i ma on wybite już z głowy młode, chłopięce dupy – odparł Kłapouchy.

– Kurwa, a ja myślałem, że będzie krew bluzgała, że mu tak fajnie wylezą flaki, a tu nic – zawiedziony Tygrysek.

– Panowie, nie po to tu przyszliśmy – wrukwił się Bubuś. – Całe szczęście została czarna spódnica tego fajfusa. Niech ktoś bierze kluczyki. Musimy ruszać, bo droga daleka, a tyle wódy, co tam do wygrania to szkoda by było nie wypić.

Królik zabrał kluczyki z czarnej kiecki i cała ekipa załadowała się do arcybiskupiego Merca.

– Ruszamy po wódeczke – ochoczo stwierdził Prosiaczek.

– Ale bedziemy pić, pić, pić – wtórował Kubuś.

– Sorry – przerwał Królik – ale czy do kurwy jebenej nędzy ja tylko tu myślę ?!?! Jeśli tam pojedziemy, to jak trafimy z powrotem do Stumilowego Lasu ?! Bubuś przeca zostaje.

– Aj gada ajdija – zawieśniaczył Tygrys, po czym szarpnął za kierownicę tak, że samochód zahaczył idącą chodnikiem babcię. Jej ciało zostało perfekcyjnie rozsmarowane na jezdni. Jadąca dalej fura zostawiała za sobą jeszcze przez kilkaset metrów czerwone, krwiste ślady.

– Wystarczy, że co kilkaset metrów rozblazgamy jakiegoś ludzia i będziemy mieli do domu wyznaczoną drogę – objaśniał Tygrys.

– No Tygrys, to je to – gratulowali pomysłowości przyjaciele.

Po wielu godzinach jazdy, nielegalnym przekroczeniu granicy, kilkudziesięciu rozjechanych człowiekach ekipa dotarła na do bubusiowego domku (tam spędzili noc), a potem na miejsce konkursu. Bracie Puchatkowie poszli zgłosić się, a reszta brygady zajęła miejsca na widowni.

– Uwaga, uwaga – rozległ się głos sędziego w megafonie – Zebraliśmy się tu dziś, by rozegrać konkurs w spożywaniu napojów alkoholowych. Zasady konkursu są następujące. W zawodach biorą udział dwuosobowe drużyny, których członkowie są braćmi. Obiektem konkursu jest cysterna wódki. Każda drużyna będzie mogła z niej wypić tyle, ile zdoła. Pozostałą wódkę w cysternie dostaje ta drużyna, która w trakcie konkursu wypije najwięcej. Proszę teraz, by członkowie drużyna zajęli miejsca. Wszyscy gotowi, no to START.

W tym momencie sędzia podniósł w górę mały starterski pistolecik i wystrzelił z niego. Wszyscy uczestnicy konkursu rzucili się w kierunku ustawionych wiaderek z wódką i zaczęli łapczywie z nich pić. Kibice dopingowali swoich kandydatów na zwycięzców, tylko Prosiaczek jakoś był smutny.

– Nasza wódka, oni piją naszą wódkę – wycedził prawie przez łzy.

Stojący obok sędzia zwrócił się do niego:

– Ależ młodzieńcze, to nie jest twoja wódka. Pozostała po konkursie wódka będzie należeć do zwycięzców. Ty nie startujesz, więc nawet stwierdzenie, że ta wódka jest twoja jest bardzo niepoprawne.

Zbesztany Prosiaczek aż zerwał się z miejsca, ale zabandażowane krocze powstrzymało go.

– Zapierdolcie tego chuja – zwrócił się do przyjaciół.

– Daj madafaka – wrzasnął Tygrysek, po czym wyskoczył w górę, zrobił w powietrzu obrót o 337 stopni i kopnął sędziego w szczenę, jak karacista Bruce Lee, tylko że lepiej. Odrzucony siłą uderzenia arbiter odleciał na kilka metrów i wpadł w grupkę miejscowej chałastry.

– Nasych bijon – wykrzyknął jeden z Jukrajińców.

Brygada ze Stumilowego Lasu nie namyślając się długa złapała za co się dało i ruszyła na wroga.

– Za wódkę naszą – wznosił patriotyczne hasła Prosiaczek.

– Nie oddam wódki – wtórował my Kłapouchy.

W miejscu rozgrywania konkursu rozpoczęło się coś, co Witold Gombrowicz nazwałby kupą (nie mylić z gównem). W napieprzance używano wszelkich dostępnych przedmiotów. W ciągłym ruchu były więc sztachety, kamienie, kastety, noże, nogi i blaty od stołu, krzesła, taborety, zegar kurantowy, klucze płaskie, klucze nasadkowe, klucze francuskie, klucze oczkowe, łyżki do zmiany opon, lewarki samochodowe, butelki, tulipany, framugi okienne, śrubokręty, zapalniczki, łyżki, widelce, kubki, wiadra, rondle, garnki, talerze, spodki, szklanki, miski, cegły, pustaki, rury kanalizacyjne, kalosze, bambosze, skarpetki, paski od spodni, łańcuszki, różańce, krawaty, książki telefoniczne, telefony komórkowe i wiele wiele innych przedmiotów, którymi można wyrządzić krzywdę bliźniemu swemu. Każdy walczący chwytał się, czego popadnie. Cały czas dołączali nowi, każdy przynosił swój niepowtarzalny killerski gadżet. Po 305 sekundach miejsce, gdzie jeszcze 343 sekundy wcześniej rozgrywano konkurs w spożywaniu napojów procentowych, wyglądał, jak po powodzi, trzęsieniu ziemi, wojnie lokalnej, przejściu szarańczy i nalocie US Force w jednym. Wszędzie walały się rozbadziewione ciała przypominające rozdeptane pomidory i rozbite na szybie samochodu muchy. Na placu boju pozostała jedynie ekipa ze Stumilowego Lasu w towarzystwie Bubusia. Przyjaciele Kubusia rozgromili przeciwników. Byli przecież doświadczeni w tego typu zabawach, przypominających dyskoteki z udziałem dżastów lub bojsóf.

Po otrzepaniu kurzu z ubrań ekipa zapakowała się do cysterny i odjechała do domku Bubusia. Tam podzielono wódkę sprawiedliwie. Po kilku dniach Kubuś z przyjaciółmi wrócił po czerwonych śladach do ukochanego Stumilowego Lasu, by dalej cieszyć się beztroskim, wysokoprocentowym życiem.