Jak szczury w pułapce

***"Jak szczury w pułapce"*** to pierwsza kampania wchodząca w skład "A wszystko przez rudą sukę...". Jej akcja rozpoczyna się tuż po drugiej burzy chaosu. W czasie przygody skład drużyny ulega ciągłym zmianom.

## Przez ostępy Drakwaldu

Siły chaosu dowodzone przez Archaona wyrządziły wiele zniszczeń w drodze do imperialnego miasta Middenheim. Na trasie przemarszu wojsk wszechwybrańca znalazła się wioska Untergard. Niegdyś tętniący życiem ośrodek handlowy wyglądał teraz na kupę gruzu. Postępujące cały czas do przodu Siły chaosu zostały jednak odparte i rozbite pod stolicą prowincji - Middenheim. W nagrodę za udział w walce z Archaonem mieszkańcy Untergardu otrzymali dary od Hrabiego Borisa Todringera. Prezenty zostały przewiezione pod eskortą małego oddziału pod dowództwem Gerarda Schillera.

W wiosce Untergardu znajdował się mały oddział armii imperialnej. Trzon oddziały stanowili mieszkańcy Middenlandu, ale znaleźli się tam też trzej nieludzie: krasnoludzki szlachcic Skalfbin, elfi najemnik Galdlothmir oraz niziołczy strażnik dróg Niler. Ta własnie trójka była świadkiem przyjazdu do miasta kapitana Schillera.

Podczas przemowy do mieszkańców Untergardu padł strzał w kierunku Schillera. Chwilę później na most dzielący wioskę na dwie części wbiegło czterech mutantów, gotowych do ataku. W obronie mieszkańców stanął oddział nieludzi, którzy utrzymali most do czasu mobilizacji oddziału Schillera.

Kiedy bohaterowie otrzymywali podziękownia od imperialnego kapitana, do wioski wrócił zwiadowca i ostrzegł wszystkich przed zbliżającą się armią zwierzoludzi. Krótka rozmowa między nieludźmi, kapitanem i zwiadowcą poskutkowała decyzją o ewakuacji mieszkańców Untergardu. Stacjonująca wcześniej w wiosce drużyna również przyłączyła się do eskorty, wcześniej ruszając do lasu aby uzupełnić swoje zapasy. Nie podzielili się jednak nimi z uchodźcami.

Bohaterowie ruszyli wraz z pochodem uchodźców przez las Drakwald w stronę miasta Middenheim. Po drodze trafili na goblińską pułapkę. Podczas jednego postoju okazało się, że zniknęła staruszka, która zajmowała się dziećmi, Początkowo niezainteresowani nieludzie w końcu dali się namówić i ruszyli za staruszką. Okazało się, że kobieta odprawiała rytuał mający na celu przyzwanie demona. Bohaterom niestety nie udało się jej w porę powstrzymać. Zabrali jednak ze sobą księgę, którą staruszka miała przy sobie. Kilka dni później dotarli wreszcie do miasta białego wilka.

## Ruda Szlachcianka

Drużyna Ofiar Losu napotkała rudą kobietę, które przedstawiła im się jako Lydia. Towarzyszył jej młody wojownik, Erasmus. Kobieta okazała się być szlachcianką, która wynajęła chłopaka jako eskortę do pobliskiej wioski. Bohaterowie również zostali poproszeni o towarzystwo w czasie podróży i zgodzili się, skuszeni dużą suma proponowaną przez Lydię. Nie byli jednak zadowoleni z towarzystwa Erasmusa. Niler wyzwał młodzieńca na pojedynek i mimo rozpoczęcia go wystrzałem z pistoletu, szybko walkę przegrał, padają ogłuszony na ziemię. Kiedy niziołek odzyskał przytomność, cała grupa ruszyła w stronę pobliskiej wioski.

Drużyna dotarła na miejsce bez większych problemów otrzymała swoją zapłatę. Miała się już rozstać, lecz w karczmie natrafili na lokalnego kupca, który lamentował o swojej zaginionej córce. Nieoczekiwanie, Lydia zaoferowała im swoją biżuterię w zamian za pomoc strapionemu mężczyźnie. Motywowani zarówno bogactwem jak i współczuciem szybko zmienili zdanie co do rozstania. Nieludzie wraz z Erasamusem udali się w miejsce, które bandyci wskazali kupcowi, jednak po drodze, wpadli w zasadzkę zielonoskórych. Ofiary Losu otrzymały ratunek od najmniej spodziewanej osoby - Skavena Iketcha. Szczuroludź zaproponował pomoc w zadaniu które drużyna miała wypełnić, jeśli Ci zgodzą się na asystowanie w jego rytuale. Po krótkiej rozmowie (i bardzo efektywnym leczeniu Skalfbina poprzez spaczeń) drużyna przystała na propozycję skavena. Razem odbili córkę kupca, Sarę, a następnie odprowadzili dziewczynkę do wioski, podczas gdy Iketch przygotowywał rytuał.

Jednym ze składników do rytuału okazał się włos z klatki piersiowej niziołka. Niler nie był chętny rozstać się z jednym ze swoich włosów, co skłoniło Skalfbina do pozyskania ingrediencji samemu - złapał niziołka oraz i wyrwał brutalnie część owłosienia. W odwecie Niler zostawił niespodziankę w postaci kału w plecaku Skalfbina

Ofiary Losu obroniły Iketcha przed innymi zwierzoludźmi, pozwalając mu bezpiecznie odprawić rytuał, który miał zabić czterech skaveńskich przywódców. W ramach podziękowania drużyna otrzymała runiczny miecz, który do końca życia Erasmusa pozostawał jego własnością.

## Niewolnicy Przeznaczenia

Drużyna Ofiar Losu powróciła triumfalnie z powierzonego im zadania. Rozstali się z Iketchem i postanowili uczcić alkoholem idealnie wykonane zadanie. Od miejscowych Erasmus usłyszał o problemach swojego znajomego, Kaspara Teubera. Po paru głębszych Niler i Erasmus stracili przytomność, a elf począł szukać towarzystwa w karczmie. Jednak kultura chłopów i ich stosunek do długouchych wyprowadził go z równowagi i rozpoczął bójkę w karczmie przewracając stół na chłopów. Do walki ochoczo dołączył się krasnolud, a po drugiej stronie konfliktu za broń chwycili inni ludzcy miłośnicy mocnych trunków. W wyniku epickiego pojedynku na sztachety, łyżki, ławki i inne przedmioty stanowiące standardowy wystrój karczm wszyscy zostali wyrzuceni. Drużyna postanowiła nocować na tyłach karczmy, zamieniając teren w pole namiotowe. Erasmus z powodu trudności z rozstawianiem namiotu, po prostu się w niego owinął. Rano drużyna zdecydowała się ruszyć do wioski Dotternbach, aby dowiedzieć się co słychać u Kaspara. Nigdzie jednak nie mogli znaleźć Skalfbina, więc ruszyli bez niego.