Emesha

Emesha groeide op in een zwervende volksstam van handelaren, genezers en magiërs uit de Woestenijen, vluchtend voor de imperialisten die zich over het vasteland verspreidden. Toen deze stam zich eenmaal in het Ebbenwoud vestigde, dachten de vluchtelingen eindelijk veilig te zijn. Het beschutte woud werd namelijk beschermd door Malakai de Duistere, Heer van het Woud, die ook nog eens de macht had om mens diepste verlangens in vervulling te brengen - echter wel in ruil voor diens ziel en magische krachten. Veel mensen van deze vredelievende stam waren wraakzuchtig geworden door wat hen door de imperialisten was aangedaan, door constant te moeten vluchten, en gingen akkoord.

Emesha was een van de weinige magiërs die weigerde zo'n overeenkomst te sluiten. Zij had meer liefde dan wraakzucht in zich en zocht steun buiten het Ebbenwoud. Ze viel op door haar excentrieke uiterlijk en liep regelrecht in de armen van heer Steffin, die als een blok voor haar schoonheid viel. Zij gingen een geheime affaire met elkaar aan, maar uiteindelijk verkoos heer Steffin macht en status boven liefde. Samen met de toenmalige kroonprins, Caelan Aurikszoon, en een klein leger bestormde hij het kamp. Alle vluchtelingen werden op gruwelijke wijze omgebracht, behalve Emesha. Steffin liet haar opsluiten in de martelkamers van het herenhuis in Ebbendorn. In opdracht van prins Caelan werd ze gefolterd en er werd met haar magische krachten geëxperimenteerd. Steffin vocht tegen zijn gevoelens en besloot haar na verloop van tijd vrij te laten.

Emesha voelde zich verraden door Steffin, maar verdacht ook Malakai, die na de uitroeiing van de stam vele zielen aan zijn domein had gebonden en als een parasiet op hun magische krachten teerde. Ondanks alles wat haar was aangedaan, had Emesha nog steeds sterke gevoelens voor de opperheer. En hij voor haar. Maar door zijn functie en haar afkomst konden zij niet samen zijn, laat staan hun affaire bekendmaken aan de buitenwereld. Emesha dwaalde door het Ebbenwoud totdat ze de grens van Sileàth bereikte. Daar leefde ze in eenzaamheid, rouwend om haar volk, verward door haar gevoelens voor Steffin. Na verloop van tijd ontdekte ze dat ze zwanger was. Ze kreeg een zoon, die ze Szarka noemde. In de hoop dat de liefdesbaby de situatie zou veranderen, ging ze terug naar Ebbendorn, maar Steffin was inmiddels verloofd met een dame van stand en besloot zijn zoon niet te erkennen.

Bang dat de wereld zijn schande zou ontdekken, liet hij hen onder zijn dak wonen. Emesha en Szarka leefden een geheim bestaan in het herenhuis als "bediende en haar zoon", afgezonderd van de wereld, in de schaduw van Steffins schaamte. Emesha bleef altijd om de opperheer geven, hoe meedogenloos hij ook kon zijn.

> *"Hij had alles van haar afgenomen en toch hield ze van hem tot het einde van haar leven. Dat heb ik nooit kunnen begrijpen" - Szarka tegen Brynn in Vleugels van de dood.*
>
>

Naarmate de jaren verstreken, doofde Steffins laatste beetje liefde voor Emesha en Szarka en waren zij alleen nog maar een last. Emesha zag het daglicht steeds minder en werd samen met haar zoon wederom opgesloten in de ondergrondse kamers van het herenhuis, waar de hovelingen en andere bedienden niet mochten komen. Steffin verminkte Emesha, zodat haar schoonheid hem niet langer zou afleiden, en hij begon Szarka vreselijk te mishandelen.

Steffins echtgenote kreeg enkel miskramen en had na dertien jaar huwelijk nog steeds geen opvolger gebaard. Uit wanhoop vroeg Steffin Emesha om hulp. Door middel van magie hielp ze de vrouwe bij een heftige bevalling en werd Gilroy geboren. Tegen haar wil in liet ze Steffins wens uitkomen en kreeg hij eindelijk een legitieme zoon en erfgenaam. Echter, zijn echtgenote stierf in het kraambed. Of Emesha de vrouwe opzettelijk heeft laten sterven is onbekend, maar Steffin beschuldigde haar, beweerde dat ze een vloek over zijn vrouw had uitgesproken, uit jaloezie of wraak. Hij wilde voorgoed van zijn minnares af en besloot haar in het geheim laten executeren, aan de grens van het Ebbenwoud. Emesha werd levend verbrand en de jonge Szarka vluchtte het donkere woud in, opgejaagd door Steffins soldaten en het gehuil en gekrijs van zijn moeder.

Emesha was een luchtmagiër en alchemist. Zij en Szarka hadden beiden een ekster als spiegeldier en de gave om herinneringen over te brengen door aanraking.

Voordat haar stam de Woestenijen verliet, stal Emesha een magische dolk uit de Tempel van Az Életfa. De dolk is een goddelijk relikwie dat een belangrijke rol speelt in de gehele *Vleugels van de dood-reeks*. Zie ook: de dolk van Az Èletfa. Emesha hield het gestolen wapen verborgen, totdat ze zeker wist dat Malakai een demonisch wezen was en de dolk gebruikte om hem verder zijn domein in te drijven en een vloek over hem uit te spreken. Ze vertelde Szarka niets over dit oppermachtige wezen, uit angst dat hij naar hem op zoek zou gaan en zich aan hem zou binden zoals de andere magiërs dat hadden gedaan. Voor haar executie gaf ze de magische dolk aan Szarka en liet ze hem beloven het wapen altijd bij zich te dragen, voor het geval zijn weg zou kruizen met Malakai.

In *Vloek van de schimmen* vindt Brynn Emesha's dagboek, waar spreuken in staan die haar magie aanwakkeren. Emesha verschijnt meerdere keren als een herinnering in het Ebbenwoud. Brynn gelooft dat Szarka door zijn moeder geleid wordt, dat Emesha boodschappen probeert over te brengen vanuit het hiernamaals.

In *Hart van de Duistere* probeert Rodion meer te weten te komen over zijn voorouders. Magiërs worden nog steeds vervolgt, dus Szarka en Brynn verbieden Rodion zijn krachten te gebruiken. Stiekem leest hij het dagboek van zijn grootmoeder Emesha, die hij deels laat vertalen door Szigana.