Upadek kłody (rozdział)

**Upadek kłody** to drugi rozdział części czwartej Upadek kłody i dwudziesty siódmy rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Hapaczeszko
* Wacław Woźniak

## **Streszczenie**

Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko udali się do lasu. Potem zobaczyli starą kłodę, która upadła z jakiegoś drzewa. Ta kłoda była nad jeziorem Szanfisz. Ksawery próbował dostać się do kłody, ale szczęście nie spadł z kłody. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko śpiewali całą piosenkę zatytułowaną „Upadek kłody”. Następnie Ksawery próbował trzymać równowagę, a następnie spadł na ziemię. Potem wstał spokojnie z ziemi. Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko opuścili jezioro Szanfisz z kłodą i szli ścieżką dalej. Potem dotarli do Przystupy. Czesław otworzył ciemnobłękitną skrzynię i wyciągnął ze skrzyni seledynowy kamień. Potem zamknął ciemnobłękitną skrzynię. Potem powiedział, że ten kamień pochodzi z Wenezueli. Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko udali się do jubilera. Następnie spotkali Wacława Woźniaka. Aleksander pożyczył seledynowy kamień. Ksawery zapytał Wacława: "Czy masz ten minerał w pracowni jubilerskiej?". Wacław odpowiedział, że jeszcze nie ma dlatego, że nie dałoby się go sprzedać. Potem dał Ksaweremu szmaragdowy kamień. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko opuścili jubiler. Potem opuścili Przystupę. A potem poszli do lasu.

## **Tekst**

Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko udali się do lasu. Najpierw szli prosto, potem skręcili w prawo, a potem skręcili w lewo.

– Arrr! To jest kłoda. – rzekł Czesław.

– To jest stara kłoda, która upadła z jakiegoś jednego drzewa. Ta kłoda jest nad jeziorem Szanfisz. Arrr! – powiedział Ksawery.

– Szanfisz? Tak? – przesadzał Hapaczeszko.

– Tak. – zgodził się Aleksander.

– Czy możemy stać na kłodzie? – zapytał Czesław.

– Arrr! Zobaczymy. Może staniemy na tej kłodzie, a może nie. Jeszcze nie wiadomo. – rzekł Aleksander.

Ksawery próbował dostać się do kłody.

– No co? – zapytał Hapaczeszko. – Wejdziesz?

– Tak, wejdę. – odparł Ksawery.

I Ksawery na szczęście nie spadł z kłody.

– Śpiewamy cały „Upadek kłody”? Arrr! – zapytał Ksawery.

– Tak śpiewamy. – odparł Hapaczeszko.

Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko zaczęli śpiewać całą piosenkę pt. „Upadek kłody”. I śpiewali ją. Potem skończyli śpiewać cały „Upadek kłody”.

– Arrr! – krzyknęli wszyscy.

  Nadeszła cisza. Ksawery próbował trzymać równowagę. Potem niestety spadł na ziemię.

– O la, la! – rozżalił się Ksawery.

– Co się stało? – zapytał Hapaczeszko. – Dlaczego jesteś smutny?

– O la, la! Upadłem z kłody. Arrr! – odrzekł Ksawery.

– Nie szkodzi. – odrzekł Hapaczeszko.

– Nie martw się. – jęknął Ksawery.

Na szczęście Ksawery nic nie stłukł się.

– My już śpiewaliśmy cały „Upadek kłody”. Arrr! – powiedział Czesław.

– Dobrze, ale pięknie śpiewaliście całą piosenkę. Jestem bardzo zachwycony. Świetnie! – odrzekł Ksawery.

– No co? Pójdziemy dalej? – rzekł Hapaczeszko.

– Tak, idziemy dalej. Arrr! – odparł Czesław.

– No to idziemy. – bąknął Aleksander.

  Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko opuścili jezioro Szanfisz z kłodą i szli dalej ścieżką. Udali się do miejscowości Przystupa. Najpierw szli prosto przez Szafirową, potem skręcili w lewo przez Rolną, potem w prawo przez Azaliową, a potem przez Bażantową.

– Oho! A co to? Co to za skarb? – zaciekawił się Hapaczeszko.

– To jest seledynowy, wielki kamień, który pochodzi z Wenezueli. Arrr! – odparł Czesław.

Czesław otworzył ciemnobłękitną skrzynię, wyciągnął ze skrzyni seledynowy kamień, wziął go do prawej ręki i zamknął skrzynię lewą ręką.

– Arrr! Już mam seledynowy kamień. – powiedział Czesław.

– Tak? – panikował Hapaczeszko.

– Mam seledynowy kamień, który pochodzi z samej Wenezueli. – odrzekł Czesław.

– Już masz całą kolekcję skarbów. Arrr! – zaciekawił się Aleksander.

  Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko udali się do jubilera. Przyszedł do Czesława, Aleksandra, Ksawerego i Hapaczeszka pan Wacław Woźniak.

– Ojej! Piraci, a co macie w rękach? – zapytał pan Wacław.

– My trzymamy wielki, seledynowy kamień, który pochodzi z Wenezueli. – odparł Czesław.

– Z Wenezueli? – zdziwił się Wacław. – Nie! Seledynowy kamień może pochodzić tylko z Kolumbii, a nie z Wenezueli.

– Przepraszam Pana, a czy możesz mi pożyczyć ten kamień? – zapytał Aleksander.

– Oczywiście! – pokiwał Wacław. – Oczywiście, że możesz mi pożyczyć ten kamień.

Czesław dał Aleksandrowi seledynowy kamień. Potem Aleksander dał panu Wacławowi Woźniakowi seledynowy kamień i pożyczył ten kamień.

– Ten kamień jest piękny, świecący się i błyszczący, ale bardzo twardy. Jest w kształcie ośmiościanu. – powiedział pan Wacław.

– A czy ty masz ten minerał w pracowni jubilerskiej? Arrr! – zapytał Ksawery.

– Niestety, jeszcze nie mamy, ponieważ nie dałoby się go sprzedać. – odparł Wacław. – Szmaragdowy kamień będzie dopiero za siedemdziesiąt lat, gdy już nie dożyję.

– Panie Wacławie, umrzesz dopiero za czterdzieści lat. – powiedział Aleksander.

– Czy możesz dać mi szmaragdowy kamień? – zapytał pan Wacław.

– Tak, mogę. – odparł Ksawery.

I pan Wacław dał Ksaweremu szmaragdowy kamień. Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko pożegnali się z panem Wacławem Woźniakiem i opuścili jubiler. Najpierw szli prosto przez ulicę Bażantową, potem skręcili w lewo przez ulicę Miłą, a potem skręcili w lewo przez ulicę Brzozową. I opuścili Przystupę.

– Arrr! Dokąd idziecie? – zapytał Hapaczeszko.

– Idziemy świętować Wigilię Bożego Narodzenia. Teraz mamy grudzień. Arrr! – powiedział Czesław.

– To dobrze. – zgodził się Aleksander.

I Czesław, Aleksander, Ksawery i Hapaczeszko poszli do lasu.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=\_-G4lwMqYd0