Wina Czesława

**Wina Czesława** to piąty rozdział części trzeciej *Skarb* i dwudziesty drugi rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Hapaczeszko
* Pavla
* Sędzia
* Policjanci

## **Streszczenie**

Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla udali się do Jaromenka. Następnie dotarli na rynek miejski. Czesław wziął ze stolika wielki młot i otrzymał go. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla poszli bliżej szyberdachu Kopalni Jaromenckiej. Następnie Czesław bardzo mocno rzucił młotem do kopalni, stłukł szybę i zepsuł młota. Potem Ksawery wziął telefon pod świerkiem, a następnie wybrał numer 997. Czesław uciekł z rynku miejskiego do sądu. Potem wybiegli ze sądu policjanci. Następnie policjant rzucił Czesława na trawę zza sądem. Potem Czesław wstał i pobiegł do sądu. Potem przyszedł Sędzia na korytarz. Czesław i Sędzia weszli do sali sądowej. Następnie Sędzia usiadł na ławce. Potem powiedział, że Czesław zabije, kłamie i kradnie. Następnie Sędzia postanowił, że Czesław musi siedzieć w więzieniu przez dwa tygodnie. Potem Czesław i Sędzia wyszli ze sądu. Czesław pobiegł do policjantów. Policjanci założyli Czesławowi na rękach kajdanki. Czesław i policjanci poszli do aresztu, a następnie dotarli do aresztu pod numerem 116. Najpierw policjanci otworzyli kratę, następnie wsadzili Czesława do więzienia, potem zamknęli bramę, a potem zamknęli na klucz. Dokładnie godzinę później Aleksander biegł do sądu, a następnie pobiegł do Sali sądowej, w której siedział Sędzia. Potem rozmawiał z nim. Następnie pożegnał się z Sędzią i uciekł ze sądu na rynek miejski.

## **Tekst**

Czesław zamierzał szukać wielkiego młota. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla dotarli do Jaromenka.

– Już jesteśmy w Jaromenku. – rzekł Czesław.

– Nareszcie! – odrzekł Aleksander,

– Już jest Jaromenko. – dodał Ksawery.

– Tak? – przesadził Hapaczeszko.

  Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla szli prosto przez ulicę Polną, potem skręcili w prawo przez ulicę Poprzeczną, potem na ulicę Akacjową, potem przez ulicę Sadową, a potem dotarli na rynek. Potem Czesław wziął ze stolika wielki młot.

– Już mam wielkiego młota. Mogę już zabić Boga. Arrr! – rzekł Czesław.

I Czesław otrzymał wielki młot. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla poszli bliżej szyberdachu Kopalni Jaromenckiej. Czesław nie chciał zabijać Boga i bardzo mocno rzucił młotem do kopalni, stłukł szybę i zepsuł młota.

– Dlaczego ty wyrzuciłeś młot? Czesław! Przecież ty obiecałeś zabić Boga. Ty zepsułeś młota! Nie ma skarbów, to znaczy koniec świata! Jak nie chcesz zabić Boga, to nie zabijaj. – rzekł Aleksander.

– Chcę więcej używać tego młota. – wrzasnął Czesław.

– Nie, nie możesz tego używać, bo zniszczyłeś go! – krzyknął Aleksander.

– Ale ja chcę! – jęknął Czesław.

– Przecież zniszczyłeś młot. Jesteś naprawdę bandytą, Czesław! – krzyknął Aleksander.

– Zrób spokojnie! Nie denerwuj się! – rozkazał Ksawery.

– Czesław z czasów denerwuje. – spowiadał Ksaweremu Aleksander.

– O, to jest bardzo przykro! – pożalił się Ksawery.

– Jaka szkoda, że Czesław złamał młot. – jęknął Hapaczeszko.

– To jest pech! – odrzekł Czesław.

– Jesteś bardzo winien. – rzekła Pavla.

– Sam sobie jesteś winien! – odrzekł Aleksander.

Czesław zauważył, że żałuje tego, co zrobił.

– No co? Pójdziemy do sądu? Arrr! – zapytał Aleksander.

– Niestety musimy iść do sądu. – odparł Czesław.

  Ksawery wziął pod świerkiem telefon i wybrał numer 997.

– Pogotowie policji. Proszę czekać na zgłoszenie się operatora. – mówił policjant, rozmawiając przez telefon.

– Cześć, policjancie! Ja jestem Ksawery. Czesław przez pomyłkę złamał wielki młot, wrzuciwszy go do Kopalni Jaromenckiej i robił bzdurę. – rzekł Ksawery.

– Bardzo źle, bardzo źle Czesław to robił. Musi siedzieć w więzieniu. – odrzekł policjant.

– Ja jestem zawstydzony. On rzucił tak mocno wielkiego młota, łamiąc szyberdach nad Kopalnią Jaromencką pod rynkiem. – powiedział Ksawery.

– Czesław będzie ukarany. Musi najpierw trafić do sądu, a potem wsadzimy go do więzienia. – mówił policjant.

– Dobrze, to dziękuję i do usłyszenia. – przerwał Ksawery.

Potem Ksawery włożył telefon do prawej kieszeni spodni. Czesław uciekł do sądu, a Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla zostali w rynku. Najpierw Czesław biegł przez ulicę Sadową, następnie przez Cedrową, potem przez Szkolną, potem przez Kamienną, a potem przez ulicę Sądową. Wybiegli ze sądu czterej policjanci i krzyczeli: „Czesław! Czesław! Jesteś piratem!”

– Arrr! Coś złego zrobiłem! – krzyczał Czesław.

– No tak. Zepsułeś młot i stłukłeś szyberdach Kopalni Jaromenckiej. – rzekł jeden policjant.

– Boże, jaki ty jesteś bandytą! – wrzasnął drugi policjant.

– Bardzo źle! Bardzo źle zrobiłeś! – krzyczał trzeci policjant.

Następnie drugi policjant rzucił Czesława na trawę zza sądem. Czesław wstał i pobiegł do sądu. Przyszedł na korytarz Sędzia.

– Czesław! Jesteś winien. – rzekł Sędzia.

– Przepraszam, panie Sędzio. Czy mogę iść na salę sądową? – zapytał Czesław.

– Możesz. – odparł Sędzia.

  Czesław i Sędzia poszli na wejście na salę sądową. Sędzia otworzył drzwi i podążył za Czesławem. Weszli do sali sądowej. Sędzia usiadł na ławce.

– Czesław, a teraz posłuchaj mnie. – rzekł Sędzia. – Ty robisz coś złego. Ty popełnisz winę. Zabijesz. Kłamiesz. Kradniesz. I to bardzo źle, że to robisz. Uważam, że dwa tygodnie musisz siedzieć w więzieniu.

Sędzia postanowił, że Czesław musi siedzieć w więzieniu przez dwa tygodnie. Czesław i Sędzia wyszli ze sądu. Następnie Sędzia zamknął drzwi wyjściowe. Czesław pobiegł do policjantów. Policjanci założyli mu na rękach kajdanki. Czesław i policjanci poszli do aresztu i udali się do aresztu pod numerem 116.

– Ależ ty jesteś winien! Czesław! Siedź przez dwa tygodnie! – rozkazali wszyscy policjanci.

Drugi policjant otworzył kratę, wsadzał Czesława do więzienia, zamknął bramę i zamknął na klucz.

– Siedź! – krzyczał trzeci policjant.

  Biegł do sądu Aleksander i pobiegł do Sali sądowej, w której siedział Sędzia.

– Wiesz, Sędzio? Czesław rzucił wielki młot przez szyberdach Kopalni Jaromenckiej, rozbijając szyberdach i zepsuł go. Jest już uwięziony. – rzekł Aleksander. – W którym więzieniu Czesław siedzi teraz? Arrr!

– Czesław siedzi w więzieniu pod numerem 116. Musi siedzieć w więzieniu przez dwa tygodnie. – odrzekł Sędzia.

– Czy Czesław ma na obu rękach kajdanki? – zapytał Aleksander.

– Tak, nosi kajdanki. Policjanci założyli mu kajdanki dokładnie godzinę temu. – bąknął Sędzia.

– Aha! Ty mówisz, że założyli mu kajdanki godzinę temu… A która jest godzina? – odrzekł Aleksander.

– Jest trzecia godzina. – odparł Sędzia, patrząc na zegar.

– Dobra. Czyli Czesław siedzi w więzieniu od jednej godziny. Policjanci aresztowali go o godzinie drugiej. – powiedział Aleksander.

– Czesław robił coś, czego robić nie wolno. Nie może zabić, nie może kłamać i nie może kraść żadnych rzeczy. – rzekł Sędzia.

– No tak. – zakrztusił się Aleksander.

– Jeżeli ten bandyta będzie więcej popełnić win, to ukarzą go jeszcze bardziej. – rzekł Sędzia. – Czy to tak będzie?

– Cha, cha! Myślałem, że tak będzie. Arrr! – śmiał się Aleksander.

– Coś ty! Że tak będzie? Ja przepraszam, to jest nieśmieszne, to jest poważne postępowanie. – rzekł Sędzia.

– No tak. Nie wolno śmiać się w sądzie, bo policjanci mogą mnie aresztować. Nie śmiejemy się w sądzie, a takie zachowanie jest niedorzeczne. – odrzekł Aleksander.

– Do widzenia! – pożegnał się Aleksander.

Aleksander pożegnał się z Sędzią, uciekł z sądu na rynek miejski.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=6UIvj41o3FY