Rozdział II

## Jesteśmy wilczą piątką...

Następne kilka lat Feradan spędził walcząc u boku swych towarzyszy. Działali zaczepnie, atakując tyły wroga. Rzadko uczestniczyli w bitwach, lecz teraz nadchodziła chwila, w której miało się to zmienić. Armia macindalska dotarła do Vienny, stolicy Archolos i oblężyła miasto. Szturm miał nastąpić, gdy tylko wszystkie jednostki zgłoszą się do dowódców oblężenia.

Wataha, która dotychczas działała głównie na ziemiach Macindal i Laran, zmuszona została, by wypłynąć na Archolos.

-Nareszcie opuszczamy tę cholerne bagna - powiedział do siebie Garan, opierając się o burtę statku i wpatrując się w Laran.

-Prawda. Nigdy nie byłem tak pogryziony przez cholerne moskity - odparł Dima, drapiąc się po karku.

-Widzieliście gdzieś Feradana? - zapytał Dercer, podchodząc do towarzyszy.

-Sprawdzałeś w jego kajucie?

-A jak myślisz?

-To może ładownia?

-Mhm, sprawdzę - powiedział, odchodząc.

Nim Dercer zdążył zejść do ładowni, dobiegły go jakieś pijackie okrzyki i dźwięki lutni. W ładowni ujrzał Feradana, grającego na instrumencie, oraz Matteo, który trzymając w dłoni butelkę piwa, wykrzykiwał:

*"Wielka sława to żart*

Król czapki błazna wart

Złoto toczy się w krąg

Z rąk do rąk, z rąk do rąk!

Powaga to głupi żart

Lord pary wideł wart

Po kuflu piwa dla nas!

Wypijmy za lepszy czas!"

-Wybaczcie, że przeszkadzam, ale nie mam zamiaru samotnie sprzątać po waszym zarzyganiu kajuty kapitańskiej.

-Nie sprzątaj więc - zawołał Feradan.

-Chętnie, ale wtedy kapitan statku zamorduje nas, nim zdążymy pozdychać pod Vienną.

-Niech sobie morduje. Poczekamy przy tych butelkach piwa.

Dercer westchnął z rezygnacją, zbliżając się do Lightbringerów

-No dobra. Zróbcie miejsce. Też poczekam na swą śmierć przy kuflu piwa.

-I tak trzymać! - zawołał Matteo, chwiejąc się, po czym począł wdrapywać się na stos skrzynek, krzycząc:

-Jestem kurewskim królem tej łajby!

**<Jakiś czas później>**

Trójkę przyjaciół zbudziły nawoływania z pokładu. Z trudem wstali, walcząc z kacem i wspięli się po schodach.

-Nie dożyję jutra - zajęczał Matteo, łapiąc się za czoło.

-Od bólu głowy po przepiciu nikt jeszcze nie umarł.

-Smutne... Chciałbym być pierwszy.

Na pokładzie przywitali ich towarzysze broni i wyjaśnili, wskazali na załogę, która cumowała właśnie do portu pod dworem rodu Blacków, na Archolos.

-Już jesteśmy? Szybko poszło... - zastanowił się Dercer.

-A co? Spodziewałeś się kilkuletniej żeglugi? - zapytał z ironią Dima.

-Skądże! Kilkudziesięcioletniej co najmniej! - wybuchnął śmiechem Dercer.

-Czyj to dwór? - zapytał Feradan.

-To ty tu jesteś szlachciem. Powinieneś znać herby rodów - odparł Garan, pokazując palcem na flagę powiejającą na wieży dworu.

-Uważasz, że słuchałem, co mówił ten  stary grzyb, który jedyne co robił, to uczenie mnie rodów i przylizywanie się mojemu ojcu?

-Ród Blacków. Aktualny lord - Samael Black - wyrecytował melodyjnie Matteo.

-Jak to możliwe, że czegoś się nauczyłeś? - zapytał z niedowierzaniem Feradan.

-Nie nauczyłem. Zapamiętałem ten ród, bo przypadkiem zalałem winem księgę rodów właśnie na stronie o Blackach.

-Dobra, chodźcie. Blackowie nie uczestniczą w konflikcie. Może dadzą nam coś do jedzenia i ugoszczą - przerwał im Dercer.

Jak się nordmarczyk spodziewał, Samael gościnnie przywitał zwiadowców, zapraszając ich do stołu.

-A więc ta cała wojna zmierza wreszcie ku końcowi? - zapytał się zwiadowców, odcinając nożem kawałek udka kurczaka.

-Owszem. Zdobycie Vienny powinno załatwić sprawę.

-Dobrze to słyszeć. Ten głupi konflikt nie służył żadnej ze stron, a tym bardziej niezamieszanym w niego osobom.

-Prawda... - odpowiedział Feradan, ziewając i przymrużając oczy.

-Dobrze się czujesz? - zatroskał się Black, zauważając złe samopoczucie gościa.

-Jest znośnie...

-Wychodzisz z jadalni lewym skrzydłem, idziesz do końca najdłuższego korytarza. Możesz przespać się w ostatnim pokoju po prawej.

-Dziękuję - odparł niewyraźnie zwiadowca, wstając od stołu.

Poszedł zgodnie z instrukcjami do końca długiego korytarza w lewym skrzydle, gdzie się zatrzymał.

-Cholera... Ostatni po lewej, czy po prawej? - zamruczał do siebie - Wejdę do pierwszego lepszego pokoju.

Feradan zacisnął dłoń na klamce i pociągnął ją w dół, otwierając grube, dębowe drzwi, za którymi ujrzał wielkie łóżko.

Rozejrzał się po pokoju, zauważając, że płomień świeci przy niewielkim biurku wciąż się pali. Wtem zauważył ludzką sylwetkę siedzącą przed biurkiem.

-Nie ten pokój - dobiegł do niego delikatny, kobiecy głos.

Sylwetka podnosiosła się z krzesła, odwracając się w stronę młodzieńca.

-Jesteś jednym z tych zwiadowców? - zapytała dziewczyna.

-Owszem, moja pani - odparł szarmancko Feradan, zapominając o swym złym samopoczuciu.

-Nie powinieneś być w jadalni wraz z resztą?

-Musiałem się przespać, więc lord Samael udzielił mi jednego z tych pokojów... Chyba jednak nie tego.

-A może jednak tego? - zaśmiała się dziewczyna, żartując ze zwiadowcy - Wtargnąłeś do pokoju córki lorda Blacka.

-Córki? Nie wiedziałem, że ma córkę.

-Nie ma się co dziwić. W waszym oddziale zapewne nie ma szlachciów. Żaden ze sławy by nie zrezygnował i ruszyłby wraz z główną armią.

-Tu się mylisz, ma pani - uśmiechnął się zalotnie mężczyzna - Jestem z rodu Lightbringerów, z Macindal.

-Doprawdy? - dziewczyna zbliżyła się do Feradana, przyglądając mu się.

-Hm? O co chodzi?

-Mój panie, zechcesz, że odprowadzę waszą wysokość do waszego pokoju - ukłoniła się z uśmieszkiem.

-Nie przypominaj mi o tym dworskim sposobie mówienia służących. Proszę - prychnął Fer.

-A więc jak ci na imię, Lightbringerze?

-Feradan. A ty, moja pani?

Dziewczyna zaśmiała się cicho i odpowiedziała:

-Luna, miło mi.

Dziewczyna wróciła do biurka, zapalając drugą świecę, po czym ponownie odwróciła się do Feradana.

Lightbringer przyjrzał się rozmówczyni. Miała ona bladą cerę, niebieskie oczy i rozpuszczone, kruczoczarne włosy. Była w miarę niska i szczupła. Odziana była w ciemnoszarą, krótką sukienkę.

-Chyba powinieneś już iść, Fer - powiedziała słodkim głosem, wracając do biurka.

-Prawda, moja pani. Miłej nocy.

Feradan wyszedł z pokoju, zamykając za sobą drzwi i skierował się wzdłuż ściany z jasnego marmuru do kolejnych drzwi. Westchnął ciężko, otwierając je. Pokój okazał sie pusty. Lightbringer zdjął z siebie futrzany strój i skierował się w stronę łóżka. Rzucił jeszcze okiem za okno, spoglądając na na bezchmurne, nocne niebo i położyć się spać.

Rano czuł już się lepiej. Pożegnał się z Luną i ruszył wraz z resztą oddziału ku Viennie.