Smoki i Ludzie: czli Aegon V i Duncan I

## Panowanie Aegona V Niespodziewanego

PIERWSZYM POSUNIĘCIEM Aegona po objęciu tronu było aresztowanie

Bryndena Riversa, królewskiego namiestnika, za zamordowanie Aenysa Blackfyre'a. Bloodraven nie przeczył, że celowo zwabił pretendenta w

pułapkę, oferując mu list żelazny, utrzymywał jednak, że poświęcił osobisty

honor dla dobra królestwa.

Choć wielu się z nim zgadzało i cieszyło się ze śmierci kolejnego z synów

Czarnego Smoka, król Aegon uznał, że nie ma innego wyboru, jak skazać

namiestnika, by słowo Żelaznego Tronu nie utraciło wszelkiej wartości.

Ofiarował Bloodravenowi szansę przywdziania czerni i wstąpienia do Nocnej

Straży. Ser Brynden Rivers z niej skorzystał i pod koniec roku 233

pożeglował na Mur. Nikt nie przechwycił jego statku. Bloodravenowi

towarzyszyło dwustu ludzi, w tym wielu łuczników z jego osobistej straży,

Zębów Kruka. Był z nimi także brat króla, maester Aemon. W roku 239 o.P. Bloodraven zdobył pozycję lorda dowódcy

Nocnej Straży. Piastował to stanowisko do roku 252 o.P.,

kiedy to zaginął podczas wyprawy zwiadowczej.

Panowanie Aegona było pełne wyzwań. Zaczęło się w samym środku

zimy, która trwała już trzy lata i nie miała zamiaru się skończyć. Na północy

ludzie cierpieli głód oraz niedostatek, jak przed stu laty, podczas długiej zimy

trwającej od roku 130 do 135 o.P. Król Aegon, zawsze dbający o ubogich i

słabych, zrobił, co tylko w jego mocy, by zwiększyć ilość napływającego na

północ zboża oraz innych zapasów. Niektórzy uważali, że uczynił w tej

sprawie wręcz zbyt wiele.

Jego władzę szybko poddali próbie również ci, w których sprawy zbyt

często mieszał się jako książę, próbując ograniczyć ich prawa i przywileje.

Śmierć Aenysa Blackfyre’a nie położyła też bynajmniej kresu zagrożeniu,

jakie stanowili potomkowie Czarnego Smoka. Haniebna zdrada Bloodravena

zaostrzyła jeszcze wrogość mieszkających za wąskim morzem wygnańców.

W roku 236 o.P., gdy okrutna, sześcioletnia zima miała się już ku końcowi,

doszło do czwartego buntu Blackfyreów. Samozwańczy król Daemon III

Blackfyre, syn Haegona i wnuk Daemona I, przepłynął przez wąskie morze z

Bittersteelem i Złotą Kompanią, by podjąć kolejną próbę zdobycia Żelaznego

Tronu.

Najeźdźcy wylądowali na Haku Masseya, na południe od Czarnej Zatoki,

ale pod ich chorągwie napłynęło niewielu ludzi. Król Aegon V osobiście

ruszył im na spotkanie. Towarzyszyło mu trzech synów. W bitwie pod

Wendwater Bridge Blackfyreowie ponieśli druzgocącą klęskę. Daemon III

zginął z ręki rycerza Gwardii Królewskiej, ser Duncana Wysokiego, tego

samego wędrownego rycerza, któremu „Jajo” służył ongiś jako giermek.

Bittersteel ponownie uniknął pojmania i uciekł, po to tylko, by po kilku

latach znowu pojawić się na Spornych Ziemiach i przyłączyć się ze swymi

najemnikami do pozbawionej znaczenia wojenki między Tyrosh a Myr. Ser

Aegor Rivers padł w boju, licząc sobie sześćdziesiąt dziewięć lat. Ponoć

zginął tak samo, jak żył, z mieczem w dłoni i przekleństwem na ustach. Jego

dziedzictwo przetrwało jednak w Złotej Kompanii oraz rodzie Blackfyreow,

któremu służył i którego bronił.

Podczas panowania Aegona V stoczono też inne bitwy. Przez większość

czasu swych rządów niespodziewany król był zmuszony nosić zbroję, tłumiąc

jedno powstanie po drugim. Prostaczkowie go kochali, ale wśród lordów

królestwa miał wielu wrogów, jako że starał się ograniczyć ich władzę.

Wprowadził liczne reformy i przyznał nisko urodzonym prawa, jakich nigdy

dotąd nie znali, każda z tych decyzji spotykała się zaś z zaciekłym oporem

lordów, a niekiedy nawet ich otwartym sprzeciwem. Najbardziej

nieprzejednani wrogowie Aegona V posuwali się wręcz do tego, że zwali go

„tyranem o krwawych rękach, pragnącym pozbawić nas przyznanych przez

bogów praw i swobód"

Powszechnie wiedziano, że ten ciągły opór wystawiał na próbę cierpliwość

Aegona – zwłaszcza że kompromisy, jakie król musiał zawierać, by dobrze

władać, często odsuwały realizację jego najgorętszych nadziei w coraz dalszą

przyszłość. Jeden sprzeciw następował po drugim i Jego Miłość musiał się

kłaniać krnąbrnym lordom częściej, niżby tego pragnął. Aegon V był znawcą

historii i kochał książki. Często słyszano, jak mawiał, że gdyby tylko miał

smoki, jak pierwszy Aegon, mógłby ukształtować królestwo na nowo,

zapewniając wszystkim pokój, dostatek i sprawiedliwość.

Nawet synowie sprawiali owemu królowi o dobrym sercu kłopoty, zamiast

być jego siłą. Aegon V ożenił się z miłości, biorąc sobie za żonę lady Bethę

Blackwood, pełną werwy (niektórzy powiadali nawet, że samowolną) córkę

lorda Raventree Hall, która stała się znana jako Czarna Betha, z powodu

swych ciemnych oczu i kruczych włosów. Gdy w roku 220 o.P. wzięli ślub,

miała dziewiętnaście lat, a Aegon dwadzieścia. Był wówczas tak daleko w linii

sukcesji, że nikt nie sprzeciwiał się temu związkowi. Z upływem lat Czarna

Betha dała Aegonowi trzech synów (Duncana (224), Jaehaerysa (225) i Daerona (228)) oraz trzy córki (Shaerę (226), Daenerys (230) i Rhaelle).

W rodzie Targaryenów od dawna panował zwyczaj zawierania małżeństw

między rodzeństwem, dla zachowania czystości krwi smoka. W Aegonie V z

jakiegoś powodu zrodziło się jednak przekonanie, że z takich związków

więcej jest szkody niż pożytku. Postanowił, że zamiast tego połączy swe

dzieci węzłem małżeńskim z synami i córkami niektórych z największych

lordów Siedmiu Królestw. Miał nadzieję, że zdobędzie w ten sposób ich

poparcie dla planowanych reform i wzmocni swe rządy.

Przy pomocy Czarnej Bethy w roku 237 o.P. – gdy dzieci Aegona były

jeszcze małe – udało się zaaranżować kilka korzystnych zaręczyn, co stało się

przyczyną wielkiej radości. Gdyby do tych małżeństw doszło, mogłoby z

nich wyniknąć wiele dobrego... ale Jego Miłość nie wziął pod uwagę

krnąbrności płynącej we krwi własnych dzieci. Dzieci Bethy Blackwood

okazały się równie uparte jak ich matka, a gdy chodziło o wybór małżonków,

postanowiły kierować się sercem, podobnie jak ich ojciec.

Pierwszym był Jaehaerys. Choć

podczas lat Spędzonych wśród prostaczków król Aegon nauczył się spoglądać

z niesmakiem na valyriański zwyczaj kazirodczych małżeństw, książę

Jaehaerys miał bardziej tradycyjne poglądy. Od bardzo wczesnego wieku

kochał swą siostrę Shaerę i marzył o poślubieniu jej zgodnie z dawnym

zwyczajem Targaryenów. Gdy król Aegon i królowa Betha dowiedzieli się o

tych pragnieniach, po raz kolejny zrobili, co tylko mogli, by rozdzielić dwoje

zakochanych, ale rozłąka najwyraźniej jeszcze bardziej rozpaliła wzajemną

namiętność księcia i księżniczki.

Książę Jaehaerys nie był tak samowolny jak jego brat. W roku

240 o.P., książę Jaehaerys i księżniczka

Shaera wymknęli się swym strażnikom i pobrali potajemnie. Jaehaerys miał

wówczas piętnaście lat, a Shaera czternaście. Gdy król i królowa dowiedzieli

się, co się stało, małżeństwo już skonsumowano. Aegon ponownie musiał się

uporać ze zranioną dumą i gniewem znieważonych wielkich rodów,

Jaehaerys był bowiem zaręczony z Celią Tully, córką lorda Riverrun, Shaera

zaś z Luthorem Tyrellem, dziedzicem Wysogrodu.

Najstarszy syn Aegona, Duncan, książę Smoczej Skały i następca tronu,

był drugim, który mu się sprzeciwił. Choć od dawna był zaręczony z

panną z rodu Baratheonów z Końca Burzy, w roku 245 o.P., zakochał się w swojej siostrze - Daenerys.

Jego Miłość zrobił wszystko, co tylko mógł, by unieważnić małżeństwo, i

domagał się, by Duncan oddalił się od siostry. Książę był jednak równie uparty jak

ojciec, i odmówił mu. Nawet gdy Wielki Septon, wielki maester i mała rada

wspólnie zażądali, by król Aegon zmusił syna do wyboru między Żelaznym

Tronem a małżeństwem z siostrą, Duncan nie ustąpił. Zamiast oddalić się od Daenerys,

wyrzekł się praw do korony na rzecz brata, Daerona, i zrezygnował z

tytułu księcia Smoczej Skały.

Nawet to jednak nie wystarczyło, by przywrócić pokój i odzyskać

przyjaźń Końca Burzy. Ojciec wzgardzonej dziewczyny, lord Lyonel

Baratheon zwany Roześmianą Burzą, nie zaliczał się do ludzi, którzy łatwo

zapominają o zranionej dumie. Wybuchł krótki, lecz krwawy bunt, który

zakończył się dopiero wtedy, gdy ser Duncan z Gwardii Królewskiej pokonał

lorda Lyonela w pojedynku, a król Aegon dał solenne słowo, że jego

najmłodsza córka, Rhaellę, poślubi dziedzica Końca Burzy. Dla

przypieczętowania tej runowy Rhaelle wysłano do siedziby Baratheonów, by

służyła tam jako podczaszy oraz towarzyszka pani żony lorda Lyonela. Związek Księcia z księżniczką w końcu

zaakceptowano na dworze, a prostaczkowie w całych Siedmiu Królestwach

darzyli księżniczkę szczególną miłością. Księżniczka i książę – zawsze odtąd znani jako Księżniczka Ważek i

Książę Ważek – na wiele lat stali się ulubionym tematem minstreli.

Jaehaerys i Shaera mieli dwoje dzieci, Aerysa i Rhaellę. Pod

wpływem słów towarzyszącej Jenny ze Starych Kamieni leśnej

wiedźmy książę Jaehaerys postanowił, że rodzeństwo musi wziąć ślub

– tak przynajmniej mówią nam relacje z jego dworu. Sfrustrowany

król Aegon tym razem umył ręce, pozwalając księciu postąpić, jak

zechce.

Nawet najmłodszy syn króla Aegona, książę Daeron – zepsuty przykładem

braci – sprzeciwił się ojcu w podobny sposób. Mimo że zaręczono go z lady

Olenną Redwyne z Arbor, kiedy oboje mieli dziewięć lat, książę Daeron

odrzucił ten związek w roku 246, gdy miał lat osiemnaście... choć w jego

przypadku najwyraźniej nie było innej kobiety, albowiem Daeron pozostał

bezżenny przez resztę swego krótkiego tycia. Książę był urodzonym

żołnierzem, uwielbiał turnieje i bitwy, i wołał towarzystwo ser Jeremy ego

Norridge a, młodego, przystojnego rycerza, który zawsze trwał u jego boku,

od czasu, gdy obaj byli giermkami w Wysogrodzie. Książę Daeron zasmucił

też ojca znacznie głębiej, gdy w roku 251 o.P. poległ w bitwie, prowadząc

armię przeciwko Szczurowi, Jastrzębiowi i Świni. Ser Jeremy zginął u jego

boku, ale bunt stłumiono, a jego przywódców zabito w walce bądź

powieszono.

W roku 258 o.P. w Essos pojawiło się nowe zagrożenie dla władzy Aegona.

Dziewięciu banitów, wygnańców, piratów i kapitanów kompanii najemników

spotkało się pod „Drzewem Koron” by zawrzeć złowrogi sojusz. Banda

Dziewięciu poprzysięgła wspierać się nawzajem w próbach wykrojenia

królestw dla każdego z jej członków. Jednym z nich był Maelys
Monstrualny, dowódca Złotej Kompanii, a królestwem, które przysięgli dla
niego zdobyć, było Westeros. Książę Duncan skomentował tę wiadomość
sławnymi słowami, że korony sprzedaje się teraz po dziewięć groszy sztuka.
Od tej pory Bandę Dziewięciu znano w Westeros jako
„dziewięciogroszowych królów” Z początku uważano, że Wolne Miasta
Essos z pewnością połączą swe siły i położą kres owym pretensjom, niemniej
rozpoczęto przygotowania, na wypadek gdyby Maelys i jego sojusznicy
zwrócili się przeciwko Siedmiu Królestwom. Sprawa nie wydawała się jednak
pilna i król Aegon nadal skupiał się na rządzeniu krajem.
I na jeszcze jednym: smokach. Starzejąc się, król zaczął marzyć o tym, że
znowu będą one latały nad Westeros. Pod tym względem nie różnił się od
poprzedników, którzy sprowadzali septonów, by modlili się nad ostatnimi
zachowanymi jajami, magów rzucających na nie zaklęcia oraz maesterów,
którzy nad nimi ślęczeli. Mimo że przyjaciele i doradcy próbowali wybić mu
to z głowy, Aegon żywił coraz głębsze przekonanie, że tylko dzięki smokom
może zdobyć władzę wystarczającą, by wprowadzić w Siedmiu Królestwach
zmiany, których pragnął, i zmusić dumnych, upartych lordów do
zaakceptowania jego dekretów.
Ostatnie lata panowania Aegona wypełniły poszukiwania starożytnej
valyriańskiej wiedzy dotyczącej hodowli smoków.

Król wysyłał ponoć łudzi

do miejsc tak dalekich, jak Asshai przy Cieniu, w nadziei, że odnajdą tam

teksty oraz wiedzę, które nie przetrwały w Westeros.

Marzenie o smokach doprowadziło do ich odrodzenia, które nadeszła

w innej chwili radości. W pamiętnym roku 259 o.P. król wezwał wielu spośród

tych, którzy byli mu najbliżsi, do Summerhall, swego ulubionego zamku, by

uczcie nadchodzące narodziny swego pierwszego prawnuka, chłopca

imieniem Rhaegar, syna Aerysa i Rhaelli oraz wnuka księcia Jaehaerysa.

Krew smoka była skupiona w jednym miejscu. Siedem jej, dla uczczenia siedmiu bogów. Odrodzenie smoków było w Summerhall w tym pamiętnym dniu który zawsze będzie się wspominać... choć Summerhall zostało zniszczone. Ale Aegona zwano "Nieprawdopodobnym" i "Aegonem i prowrotem smoków". Król Aegon V miał panować jeszcze dziesięć lat a jego smokiem był Arrax. Ale zanim przejdziemy do opowiadania kto z jakim smokiem się związał musimy opowiedzieć o dzieciach księcia Duncana i księżniczki Daenerys.

Najpierw sobie powiemy o samej Daenerys, o jej wyglądzie i charakterze.

Daenerys była piękną kobietą z długimi, rozpuszczonymi srebrnozłotymi włosami i smukłym ciałem. Była życzliwa, pełna wdzięku, zabawna, ciekawska, impulsywna oraz zakochana w lotach na grzbiecie smoka, z psotnym aspektem swojej osobowości. Uwielbiała muzykę, taniec i poezję. Jeszcze bardziej kochała latać – mówiono, że na grzbiecie smoka spędziła więcej czasu, niż jej rodzeństwo razem wzięte. Została smoczym jeźdźcem dosiadającym smoczycę Arraxes.

Jeśli chodzi o ich dzieci powiemy sobie tylko o tym że mieli ich wiele trzynaścioro: Aegona (252), Naerys (253), Aemona (255), Baelona (257), Alyssę (260), Maegelle (262), Vaegona (263), Daellę (264), Saerę (267), Viserrę (271), Gaemona (273), Aenysa (277) i Gael (280).

Książę Duncan kontrolował smoka Kanibala, nazwanego tak przez to że zdarzyło mu się wiele rzy zjeść za dużo i jego jajo było poświęcone nieznajomemu. Książę Jaehaerys kontrolował smoka Ceraxa. Księżniczka Shaera smoczycę Dreamfyre. Księżniczka Daenerys smoka Szarego Ducha, zwanego dzikim smokiem. Księżniczka Rhaelle smoczycę Meleys, zwaną Czerwoną Królową. Książę Aerys kontrolował smoka Meraxa. Księżniczka Rhaella kontrolowała smoczycę Meraxes. Książę Rhaegar nazwał swoje smoczontko Porankiem. A co do reszty smoków to już w innej książce.

Grunt że Król Niespodziewany żył jeszcze 10 lat a umarł naturalną śmiercią w roku 269 od lądowania Aegona. Lordowie przez obawę o smoki zaakceptowali jego dekrety na rzecz prostaczków. Na dworze nie było nudno Lordowie z całego Westeros a nawet inni z za wąskiego morza zbierali się by zobaczyć co powróciło na ten świat. Król Aegon miał na twarzy uśmiech smoki powróciły, dokonał tego czego jego poprzednicy nie dokonali był z siebie dumny w tym całym uśmiechu był Duncan i Daenerys i ich dzieci z tych wnuków jego miłość kochał najbardziej, a w owej chwili mieli ich siedem. Aemona i Baelona który żył w cieniu brata, przepiękną Alyssę radość rodziców i dziada, Maegelle pobożną, Vaegona który miał własną biblioteczkę, Daellę która dorównywała pięknością siostrze i Saerę którą nazywano od najmłodszych lat zbuntowaną. Niestety władca umarł w wieku 69 lat, a ta radość zniknęła. Za to na tronie zasiadł jego pierworodny i dziedzic, Duncan I. Który miał władać przez 34 lata.