Odcinek III- Jak William dowiedział się że jest ghoulem

Już od małego miałem w sobie coś co przyciągało ludzi do mnie. Miałem naprawdę sporą paczkę kumpli. Bawiliśmy się razem, stawaliśmy nawzajem w swojej obronie i tutaj najważniejsze jedliśmy razem. Nie. Oni nie byli ghoulami jak ja. Nie byli kanibalami. Nie wiedzieli też że jestem ghoulem. Sam o tym kurwa nie wiedziałem.

Tyle czasu moja własna matka mi o tym nie powiedziała. Szykowała mi normalne żarcie więc jak mogłem je jeść? Jakim cudem byłem w stanie normalnie żyć? Wszystko wyszło na jaw po jej śmierci. Zrobiłem sobie normalny lunch do szkoły. Cały dzień mijał mi bez żadnych niepokojących wydarzeń. Aż do czasu przerwy obiadowej.

Myślałem że się porzygam od choćby jednego kęsa czegokolwiek. Udawałem że wszystko w porządku jednak głód zaczął powoli narastać. Narastał nieubłaganie szybko. W końcu nie wytrzymałem. A konkretnie ciało się zbuntowało. Kiedy jeden z moich przyjaciół wracał do domu miał pecha spotykając mnie po drodze. Cała ósemka kagune posiekała go na drobno a ja zatopiłem zęby w jego mięsie.

Kiedy skończyłem zdałem sobie sprawę z tego czym jestem. Zastanawiało mnie czemu nie odczuwam smutku po utracie przyjaciela ani wyrzutów z powodu zabicia go. W końcu zrozumiałem że my ghoule nie możemy żyć wśród ludzi. Oni nigdy nas nie zrozumieją. Mało tego oni nigdy nie będą w stanie nas pokonać. Tak oto zaczęła się moją tułaczka ghoula. Conocne polowania na ludzi, walka z CCG i zjadanie obydwu.

Początkowo nie myślałem o znalezieniu sobie sprzymierzeńca jednak wpadłem na to kiedy Hideki błagał mnie o litość. Wykorzystałem jego dojścia w CCG dla pozyskania informacji. Oczywiście nie zapominajmy o zabieraniu quinque gołębiom.

-Poczekaj chwilę.- wtrąciła się Himenami

-Czego? Opowiadam przecież.

-Nie powiedziałeś nic o matce. Jak przyrządzała ci jedzenie?

Prawie bym zapomniał. Mama zmarła na jakaś chorobę. No cóż. Jak już odkryłem że jestem ghoulem zacząłem szukać po domu pożywienia które dawała mi matka. I co? W piwnicy było całe mnóstwo ciał.

I tak oto kończy się moją historia.

-A teraz pozwól że skonsumuje twoje jakże apetyczne ciało.

Daichi płakała. Wzięło ją w takim momencie?

-Ryczysz bo zaraz zginiesz?

-Nie.

-To dlaczego?

-Ponieważ straciłeś tak wiele. Przyjaciół, matkę, życie i powoli z dnia na dzień tracisz człowieczeństwo.

Nie potrafiłem zrozumieć czemu człowiek mi współczuł. To było dla mnie coś niezrozumiałego.

-Chciałabym ci jakoś pomóc ale jestem za słaba. Co ja mogę? Według ciebie człowiek nie może zrozumieć ghoula ale wiesz mam pewną wizję świata w której oba te gatunki mogłyby wspólnie żyć.

-Mówisz tak tylko dlatego żebym cię oszczędził?

-Nie. Widzisz może to dlatego że cię kocham. Zanim cie poznałam kilku facetów chodziło ze mną tylko i wyłącznie dla zabawy. Jednak ty.... byłeś inny. Nawet jeśli ukrywałeś swoje prawdziwe intencje wyszło ci to lepiej niż im.- patrzyła mi prosto w oczy nadal płacząc- Kocham cię William.

Te słowa. Gdzieś je kiedyś słyszałem. Matka. Ona je kiedyś wypowiedziała. Do oczu napłynęły mi łzy. Padłem na kolana. Dziwne padłem na kolana przed człowiekiem?

-Ja..... przepraszam. Wiem że to niewiele ale.....

Puściłem ją.

- ... wybaczysz mi?

Daichi przytuliła mnie.

-Tak.

-Nawet jeśli powiem że napad był tylko odstawioną sceną?

-Tak. A teraz może schowaj kagune zanim ktoś je zobaczy.

Poprzedni odcinek:

Odcinek II- Intryga

Następny odcinek:

Odcinek IV- Hideki Hayakawa