พ.ศ. 2521 – 2525

✨  **ปรากฏการณ์เฉลียง**

****พ.ศ. 2521-25** • พ.ศ. 2529-31 • พ.ศ. 2532-34 • พ.ศ. 2537-43 • หลังปี พ.ศ. 2543 • *ไทม์ไลน์ของเฉลียง***
## **ก่อนจะเริ่มเป็นเฉลียง**

เรื่องทั้งหมด เริ่มต้นที่วันแรกพบนิสิตใหม่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยปี พ.ศ. 2521 เมื่อน้องใหม่เด๋อๆ ร่วมร้อยคนมาเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก บางคน แค่เห็นก็รู้สึกว่าหน้าตามันกวนแท้ และบางคนทั้งที่แต่งตัวเรียบร้อย ถูกระเบียบ ของน้องใหม่เป๊ะ แต่เดินมากับเพื่อนร่วมโรงเรียนเดียวกันที่ใส่กางเกงกำมะหยี่สีแดงแจ๋ จนทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ต้องคอยจับตา คู่นี้ซ่าแน่ๆ กิจกรรมรับน้อง ร้องเพลง และเล่นกีฬา นำเพื่อนใหม่ จิก-ประภาส ชลศรานนท์ เจี๊ยบ-วัชระ ปานเอี่ยม และดี้-นิติพงษ์ ห่อนาค ให้รู้จักกัน

## **ประภาส ชลศรานนท์**

**ประภาส ชลศรานนท์ เป็นคนเมืองชลบุรี**
**หลงไหลในเสียงดนตรี พอๆ กับที่รักการขีดเขียนมาแต่เยาว์วัย**
เขามีความฝันอยากมีวงดนตรีเป็นของตัวเองสักวง เหมือนกับเด็กหนุ่มๆ ที่เล่นดนตรีทั่วไปเขาฝันกัน รวมทั้งฝันอยากจะแต่งเพลง เพื่อให้วงดนตรีของเขามีเพลง ของตัวเองเล่นด้วย แต่ที่โรงเรียนเทศบาลวัดกลางดอน ความฝันเรื่องวงดนตรี ของเขายังไม่อาจเป็นจริงได้ เพราะเป็นเรื่องยากที่จะหาคนเล่นดนตรีที่หลากหลาย

สมัยเด็กๆ ประภาสเป็นคนอ่านหนังสือมาก เขามีหนังสือโปรดอยู่หลายเล่ม อย่าง ละครแห่งชีวิต ของ ม.จ.อากาศดำเกิง รพีพัฒน์, เจ้าชายน้อย ของ อังตวน เดอ แซงเต็ก- ซูเปรี และ ต้นส้มแสนรัก ของ โฮเซ่ วาสคอนเซลอซ

นอกจากอ่านมาก เขายังเขียนมาก ได้ชื่อว่าเป็น ‘เซียนกลอน’ คนหนึ่งเลยทีเดียว ขนาดแอบ แต่งกลอนให้เพื่อนๆ เกือบทั้งชั้นส่งประกวดในวันสุนทรภู่มาแล้ว

*“ผมเป็นคนหลงใหลภาษาไทยมาก คือเรียนจากกลอนเลยนะ ดูสัมผัสอะไร ทำคะแนนได้ดีมาตลอด แล้วก็ทำโอเวอร์เขาตลอด ครูให้เขียนเรียงความก็ไปเขียนเรื่องสั้น ก็เลยตก ครูต้อง อธิบายว่า เรื่องสั้นกับเรียงความไม่เหมือนกัน ที่เราเขียนไม่ใช่เรียงความ เราก็ไม่เข้าใจแต่ดันทะลึ่งเขียนเสียแล้ว”*

เมื่อเขียนกลอนคล่องมือ เขาก็ขยับไปเขียนเพลงเชียร์กีฬาสีในโรงเรียน โดยจับเอาเพลงเชียร์ของ มศว.บางแสน มาดัดแปลง ผสมกับเพลงของ สุนทราภรณ์ เป็นการเขียนเพลงครั้งแรกในชีวิตเมื่ออยู่ชั้นประถม ซึ่งเขาพอจะจำเพลงนั้นได้อยู่บ้าง

จากโรงเรียนเทศบาลวัดกลางดอน ประภาสเข้ามาเรียน ต่อที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พญาไท ในปี 2519 และความฝันเรื่องการตั้งวงดนตรีของเขาก็เป็นจริง เมื่อได้เจอกับเพื่อนที่เล่นดนตรีหลากหลาย ทั้งกลอง ทั้งออร์แกน จึงมีการ รวมตัวกันตั้งวงขึ้นมา ซึ่งวงดนตรีวงนี้ใช้กีตาร์ไฟฟ้าด้วย ขณะที่ เพื่อนนักเรียนวงอื่นๆ ยังใช้กีตาร์โปร่งกันอยู่ เพลงที่วงของประภาสและเพื่อนๆ เล่นกันนั้น ส่วนใหญ่ เป็นเพลงของดิ อิมพอสสิเบิ้ล ชัยรัตน์ เทียบเทียม และชาตรี ช่วงนี้เองที่ประภาสลองแต่งเพลงอีกครั้ง ให้วงของเ

อีกเพลงที่ประภาสแต่งในคราวเดียวกัน เป็นเพลงสนุกๆ ชื่อ ‘กล้วยไข่’ เพลงนี้ได้เนื้อส่วนหนึ่งมาจากเพลงกล่อมเด็กโบราณ ของทางใต้ ที่เขาเคยได้ยินเพื่อนของพี่ชายร้องเล่นกัน

นอกจากเรื่องเพลงแล้ว ในสมัยเตรียมอุดมฯ ประภาสยัง ทำกิจกรรมอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบตกแต่งอัฒจันทร์กีฬาสี หรือการทำหนังสือรุ่น **เรียกว่าสนุกกับกิจกรรมจนเกือบจะเสียการเรียนเลยทีเดียว แต่เขาก็ไม่พลาดการสอบเอ็นทรานซ์เข้าสถาปัตย์ จุฬาฯ ได้ในที่สุด**

## **นิติพงษ์ ห่อนาค**

**นิติพงษ์ ห่อนาค**
**เริ่มต้นชีวิตนักเรียนที่ออกจะแปลกกว่าเด็กคนอื่นๆ**
โรงเรียนแห่งแรกของเขาคือโรงเรียนสง่า คือคุณพ่อนั่นเอง โรงเรียนนี้มีลูกศิษย์คนเดียวคือคุณลูก ตอนนั้นพ่อไม่ค่อยสบาย ไม่ ได้ไปไหน ต้องอยู่กับบ้าน พ่อจึงใช้ชีวิตด้วยการสอนลูก เพราะเป็นครูเก่า ดังนั้นประสบการณ์ในชีวิตของเขาที่ขาดหายไปคือ ไม่ได้เรียนอนุบาลกับ ป.1 ในโรงเรียนอย่างใครเขา พ่อสอนให้เขาอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ บวกเลข จนอายุ ราว 5-6 ขวบ ก็ให้เข้าโรงเรียน เข้า ป.2 เลย ตอนแรกครูไม่ยอม พ่อบอกครูว่า มาลองทดสอบกันเลย ปรากฏว่าผ่าน เพราะว่าบวกเลขคล่องปรื๊ด ครูประจำชั้นที่โรงเรียนวัฒนศิลป์วิทยาจึงยอมให้เด็กชาย นิติพงษ์เข้าเรียน ป.2 ได้อย่างไม่มีปัญหา

ในวัยเด็ก นิติพงษ์ ห่อนาคมีผลการเรียนอยู่ในเกณฑ์ดีมา ตลอดด้วยคะแนนระดับ 90 เปอร์เซ็นต์เกือบทุกวิชา และสามารถรักษามาตรฐานการเรียนไว้ได้อย่างเหนียวแน่นทุกภาคการศึกษา จนได้ปากกา ‘ป๊ากเกอร์’ เป็นรางวัลติดต่อกันทุกปี

การเรียนจึงถือเป็นจุดเด่นของนิติพงษ์ ห่อนาค ที่สร้างความภาคภูมิใจให้แก่วงศ์ตระกูลไม่น้อย แต่ในทางตรงกันข้าม เด็กชาย นิติพงษ์กลับคิดว่าตัวเองเป็นเด็กที่มีปมด้อย เขาเล่าว่า *“ตอนเด็กๆ ซน ขี้เล่น แต่ตัวเล็กกว่าเขานะ ถูกแกล้งเอา บ่อยๆ ของเล่นอะไรก็ไม่มี ไปดูเพื่อนเล่น ยืนน้ำลายไหลดูเค้า เล่นคอปเตอร์ เล่นอะไรกัน ต้องบอก...ขอเล่นมั่ง ขอเล่นมั่ง ให้ทำ อะไรก็ได้ ขอเล่นมั่ง เค้าก็ไม่ยอมให้เล่น”*

เมื่อไม่มีใครให้เล่นด้วย เด็กชายนิติพงษ์จึงเอาแต่เก็บตัว อยู่แต่ในบ้าน และหาทางออกด้วยการอ่านหนังสือเป็นการทดแทน เจออะไรเป็นอ่านหมด ทั้งหนังสือพิมพ์ ถุงกระดาษ ใบปะตามกำแพง และที่สำคัญที่สุดเห็นจะเป็นการได้อ่านหนังสือที่อาจารย์ คึกฤทธิ์ ปราโมชเขียน อายุยังไม่ถึง 10 ขวบนี่ ผมอ่าน สามก๊ก แล้ว สี่แผ่นดิน อ่านไม่รู้กี่เที่ยว พี่ชายเขาซื้ออะไรมาก็อ่าน ชาวกรุง สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ สมัยก่อนเต็มไปหมดเลย พี่เขาซื้อกองๆ ไว้ที่บ้าน ก็จะอ่าน อ่าน และอ่าน เพราะไม่มีโอกาสได้ไปวิ่งเล่นกับเขา

นอกจากอ่านหนังสือของพี่แล้ว นิติพงษ์ก็ยังได้ฟังเพลง ตามพี่ๆ ด้วย *"ที่บ้านมีวิทยุทรานซิสเตอร์อยู่เครื่องเก่าๆ แย่งกันเปิด เดี๋ยวก็วิ่งเข้าห้องโน้น เดี๋ยวก็กระชากเข้าห้องนี้ แต่เราน้องคนเล็กไม่ ได้เปิดอะไรทั้งนั้น ฟังตามเขาหมด"* นิติพงษ์เล่า

*“ชีวิตในวัยเด็กตั้งแต่ต้นถึงสิบกว่าขวบได้ฟังเพลงครบทุก รสชาติ ไม่ว่าจะเป็น เพลงเถา เพลงตับ เพลงไทยเดิม ไปจนถึงสุนทรา ภรณ์ ขวัญใจของพ่อกับแม่, ร็อกแอนด์โรลล์ ของเอลวิส เพรสลีย์, สี่เต่าทอง, เดอะ บีเทิลส์ ขวัญใจของพี่ชายกับพี่สาว พอเริ่มจะโต ขึ้นมาหน่อยก็ฟังเพลงฝรั่ง ยุคเซเว่นตี้กว่าๆ มันกำลังครองประเทศไทยอยู่ ฟังเยอะ ฟังทรานซิสเตอร์ เอ.เอ็ม. นี่ก็จะหมุนไปที่รายการ จิ๊กโก๋ยามบ่าย ของนฤชา เพ่งผล มีแต่เพลงฝรั่งแบบจิ๊กโก๋หน่อยๆ”*

เมื่อเข้าวัยรุ่น นิติพงษ์ ห่อนาคก็กลายเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ ด้านดนตรีเต็มเปี่ยม สมัยเรียนมัธยมเขาเล่นเครื่องดนตรีไทยได้หลายชิ้น เครื่องดนตรีสากลก็เช่นกัน หยิบเล่นได้หมดอย่างคุ้นเคย ทั้งที่ไม่เคยผ่านสถาบันด้านดนตรีไหนมาก่อน อาศัยเรียนรู้ด้วยตัวเองมาตลอด

*"เอ๊ะ...ทำไมคอร์ดนั้นไปคอร์ดนี้ เวลาเพื่อนฝูงตั้งวงร้องเพลงกัน จับคอร์ดตามไปทุกเพลง จนเพื่อนตกใจว่าเล่นได้ยังไงทั้งคืน โดย ที่ไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน"*

*"คือเราศึกษาแล้วรู้ว่าทางมันเป็นอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่เพลงที่ ยากเย็น ไม่ใช่เพลงคลาสสิก"*

หลังเรียนจบชั้นมัธยมที่ลพบุรี นิติพงษ์ก็สอบเอ็นทรานซ์ ครั้งแรกในปีการศึกษา 2520

*"จะเข้าสถาปัตย์ จุฬาฯ ก็เกรงบารมีเค้า เรามันเด็กบ้านนอก ประมาณตัวเองไม่ถูกว่าจะไปได้ไกลขนาดไหน แม้แต่มหาวิทยาลัย ศิลปากรยังไม่กล้าไปสอบ ก็เลยไปสอบที่ลาดกระบัง"*

แต่เขาเป็นนักศึกษาอยู่ที่สถาปัตย์ ลาดกระบัง ได้เพียงปีเดียว ระบบการเรียนที่ไม่คุ้นเคย และระยะการเดินทางจากบ้านมาเรียนก็ทำให้เขาตัดสินใจลา

*"งานชิ้นสุดท้ายที่ทำคือโมเดลจำลองสวน ซึ่งมีสระ มีศาลากลางน้ำ เวลาหอบงานมาส่ง พวกที่ขับรถมาเรียนก็สบาย ไอ้พวกไม่รวยต้องแบกหุ่นจำลองขึ้นรถเมล์ ยืนอยู่บนรถคึ่กๆๆ เอ้า หลังคาไปโน่นแล้ว ตามไปเก็บ โอ๊ย ตอนนั้นรู้สึก ฟิวส์เริ่มจะขาดแล้ว พอไปถึงสถาบันก็หยิบโมเดลมาวางกับพื้นแล้ว เรียกเพื่อนมา เฮ้ย พวกมึงมาดูอะไรกันนี่ เพื่อนก็มากัน 20-30 คน อะไรกันวะ ก็กระทืบโมเดลตรงนั้นเลย เสร็จแล้วไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ชายคนโต บอกอาจารย์ว่าผมลาออก แกบอก เออ จะไปไหนก็ไป ตอนนั้นรู้สึกว่าเราอยู่ไม่ได้แล้ว มันตึงมากแล้ว เราก็สวัสดีครับอาจารย์ ตั้งแต่นั้นไม่ไปเรียนอีกเลย"*

แล้วนิติพงษ์ ห่อนาคก็ตั้งอกตั้งใจสอบเอ็นทรานซ์ใหม่อีก ครั้งในปีต่อมา ***"คราวนี้เลือกสถาปัตย์ จุฬาฯ อันดับ 1 เลย ไม่กลัวแล้ว แล้วก็เข้าได้สมใจ ดีใจที่ได้เรียนที่นี่"***

## **วัชระ ปานเอี่ยม**

**วัชระ ปานเอี่ยม เรียนจบชั้นประถมต้นที่โรงเรียนภาสะพงษ์**
**แล้วไปต่อมัธยมที่สาธิตเกษตรฯ**
ผลการเรียนดีเยี่ยมมาตั้งแต่นุ่งขาสั้นอยู่ที่โรงเรียนภาสะพงษ์ สอบได้ที่ 1 ทุกปี ได้ทุนเรียนดีมาตลอด จนมาอยู่สาธิตเกษตรฯ ก็ยังสอบได้คะแนนเยี่ยม เขาเล่าให้ฟังว่า *“ได้รับเกียรติบัตรเรียนดีทุกปี เรียบร้อยมาก เด็กเรียน ได้ทุนด้วย บางปีขึ้นรับ 3 รอบ คือเรียนดี ทำชื่อเสียงให้โรงเรียน และรับทุน”*

*“มีชีวิตในโรงเรียนที่ไม่โลดโผน เป็นเด็กเรียบร้อย แต่งตัวถูกระเบียบตลอดเวลา”*

นอกจากตั้งใจเรียนแล้วเขายังชอบร้องเพลง หัดร้องมาตั้งแต่เด็ก ส่วนใหญ่เพลงที่สอนตามโรงเรียนก็เพลงไทยเดิม ลาวดวงเดือน ฯลฯ ร้องมาตั้งแต่ ป.4 ป.5 หัดร้องกับวิทยุ พวกหาดผาแดงของวินัย จุลบุษปะ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ เพลงในหนังบ้าง ลูกเอื้อนอาจจะได้มาจากไพรวัลย์ ลูกเพชร ดังนั้นในวิชาขับร้องเขาก็จะได้ที่ 1 มาด้วย แต่เสียงเพลงของเขาไม่ค่อยจะถูกใจผู้ใหญ่ที่บ้านสักเท่าไหร่

*“พยายามจะหัดร้องให้เหมือนชาวบ้านเขาบ้าง แต่มันไม่เหมือน พยายามอัดเทปเปิดฟังในบ้าน (ผู้ใหญ่เขาบอก) เฮ้ย! อย่าร้อง เลย เสียงเหมือนเป็ด แบนแต๊ดแต๋ เพราะที่บ้านนี้เขาเน้นเสียงทุ้มเป็นหลัก นักร้องต้องเสียงทุ้มแบบสุเทพ วงศ์กำแหง อะไรแบบนี้”*

ในเรื่องเพลงนั้น วัชระ ปานเอี่ยมได้รับอิทธิพลจากน้าชาย มากที่สุดกว่าคนอื่นๆ ในบ้าน

*“เต็มที่เลยก็สุนทราภรณ์”* เขาว่า *“ตอนนั้นน้าชายเขาชอบ สุนทราภรณ์ ก็จะซื้อแผ่นเสียง ซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับสุนทราภรณ์มาอ่าน เราก็เลยเอาแผ่นมาแอบเปิดฟัง ก็เลยชอบสุนทราภรณ์”*

*“กระทั่งหาวิทยุไปเปิดที่หัวนอนของตัวเองได้ เปิดไปเจอพวก ดิ อิมพอสสิเบิ้ล พี.เอ็ม.ไฟว์ของดอน สอนระเบียบ เฮ้ย! มันไม่เห็นเหมือนสุเทพ วงศ์กำแหง ไม่เห็นเหมือนชรินทร์ นันทนาคร อะไรพวกนี้ ฟังแล้วดูดีจังเลย*

*“แล้วก็ชอบดูหนังไทย ชอบหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องที่มี วงดิ อิมพอสสิเบิ้ลเล่นด้วย เช่น โทน เจ้าลอย ค่าของคน ระเริงชล*

*“ชอบเสียงพี่ต้อยเศรษฐา ไม่เหมือนใครและไม่ต้องเหมือนใครด้วย ก็พยายามหัดเล่น เริ่มสนใจกีตาร์ ไปยืมกีตาร์อั๋นมาหัด แต่ไม่ได้เข้าวงกับใครเขา ตอนนั้นเพื่อนๆ เล่นเพลงฝรั่งกัน แต่เรานี่พวกดีดกีตาร์ร้อง ‘สุขาอยู่หนใด’ ให้สาวๆ ฟัง”*

ในปีการศึกษา 2521 วัชระสอบเอ็นทรานซ์ติดสถาปัตย์ จุฬาฯ ได้อย่างสบายๆ

*“เลือกเรียนสถาปัตย์นี้ไม่ได้ฝันอะไรเลย เลือกตามไอ้อั๋น” เขาหมายถึงวัชระ แวววุฒินันท์ เพื่อนจากสาธิตเกษตรฯ*

*“ไม่รู้จะเรียนอะไร เราเรียนวิทย์ เรียนชีวะ ฟิสิกส์ แล้วดัน ได้ดีทุกวิชา แล้วกูจะเรียนอะไรวะ พ่อเขาให้เรียนหมอ มันยากน่ะ คงต้องใส่แว่นตาหนาๆ เลือกไป 2 แห่ง หมอเชียงใหม่ ทันตะเชียงใหม่ อีก 3 อันดับก็เลือก ตามไอ้อั๋น สถาปัตย์ จุฬาฯ, ศิลปากร, เทคโนฯ”*

แล้วเขาก็ได้เดินเข้าสถาปัตย์ จุฬาฯ พร้อมกับ ‘ไอ้อั๋น’ คน ที่นุ่งกางเกงแดงมามหาวิทยาลัยในวันแรกพบนั่นเอง เมื่อรู้จักกันแล้ว บรรดาน้องใหม่ก็เริ่มจับกลุ่มกับคนที่ต้องชะตา นิติพงษ์กลายเป็นหัวโจกของ ‘กลุ่มเดพ’ ขาใหญ่ในชั้นปี เขาเล่าให้ฟังว่า *“สมาชิกกลุ่มเดพจะมี ดี้ เอ๊ะ ปาน ตั้ว ไม่รู้ใครเป็นต้นคิด กลุ่มนี้ขึ้นมา ตั้งขึ้นมาหลังจากเจอกันประมาณ 3-4 เดือน ชื่อเดพ (D.E.P.T.) ก็ย่อมาจากดี้ เอ๊ะ ปาน ตั้ว นี่แหละ มันแปลกที่ว่าผมได้เป็นหัวโจก อยู่ที่ไหนไม่เคยได้เป็นหัว โจก มีแต่เป็นตัวลูกล่อลูกไล่ตลอด มาอยู่ที่นี่กลายมาเป็นหัวโจกได้ยังไงก็ไม่รู้”*

*“แต่ 4 คนนี่แจ๋วสุดแล้ว”* นิติพงษ์ย้ำอย่างกับกลัวคนฟังไม่เชื่อ *“ไอ้เอ๊ะ นี่ตัวเสียงดัง กวนตีน ปานนี่ประมาณนักเลงหน่อย ใจถึง ตั้วก็เสียงดัง ชอบแซวผู้หญิง แล้วทำตัวเก๋าสุดขีดในรุ่น”* ตั้วคนนี้คือศรัณยู วงษ์กระจ่างนั่นเอง

*“ตอนแรกๆ นี่จิกยังไม่ค่อยเกี่ยวกับพวกเราเท่าไหร่ เจอกัน วันแรกก็กวนตีน มองๆ ยิ้มๆ กันอยู่ แล้วจิกก็ไปสนิทกับอั๋น”* นิติพงษ์เล่าต่อ *“ไปรู้จักกันจริงๆ ในงานเลี้ยงน้องชั้นปี เฮ้ย! ไอ้จิกมันร้อง เพลงอะไรวะ สนุกดี ไอ้นี่มันน่ารักดีโว้ย เราก็เล่นกีตาร์กัน ตั้งแก๊งค์ ร้องเพลงกัน แล้วจิก อั๋น ก็เข้ามาอยู่ในกลุ่ม”* เพลงที่จิกนำมาร้องเล่นกับเพื่อนๆ ใหม่ของเขาคือเพลงที่ แต่งไว้เองตั้งแต่เรียนมัธยม อย่าง ‘กล้วยไข่’ และ ‘ศรรัก’

เมื่อ ประภาส ชลศรานนท์ กับ วัชระ แวววุฒินันท์ เข้ามา เป็นสมาชิก ชื่อกลุ่มจึงได้เปลี่ยนจาก ‘เดพ’ ไปเป็น ‘เดพ แอนด์ จู๋’ *"จู๋ คือ JU - จิกและอั๋น"* ส่วนเจี๊ยบ-วัชระ ปานเอี่ยมนั้นตามเข้ามาทีหลัง เพราะช่วงแรกๆ เป็นเด็กดี เลิกเรียนแล้วก็กลับบ้านเลย

*“ก็เริ่มสนิทกันเรื่อยๆ ตอนหลังก็มีเจี๊ยบ (วัชระ ปานเอี่ยม) อีกคนเข้ามา มันชอบร้องเพลง ไอ้จิกนี่ก็ชอบร้องเพลง ไอ้อั๋นนี่ซ่า ชอบแสดงออก พวกซ่าทั้งนั้น ก็เลยรับไว้เป็นเพื่อนแก๊งค์เดียวกันหมด”* นิติพงษ์บอก

*"เป็นกลุ่มที่เละ! ที่สุด แต่ไม่ได้เละเทะแบบเลวร้ายนะ คือ กวนตีนสุดๆ กวนนี่ ไม่ใช่ก้าวร้าว คือแบบเละเทะ หยำเป โง้งเง้งๆ โป้งป้างๆ เรื่อยเปื่อยไปเรื่อย เป็นกลุ่มที่แรดที่สุดในจุฬาฯ เดินไปไหนใครก็เกลียด เพราะซ่ามาก ตัวก็เหม็น เพราะน้ำไม่อาบ"*

*"เวลาไปแข่งกีฬากับคณะอื่น เราไปเชียร์ พอเราแพ้เราก็ร้องเพลง จะเอาชนะกันไปทำไมให้ป่วยการ สู้นอนอยู่กับบ้านสบายใจกว่า"*

*“คือไม่สนใจ มึงชนะไปก็ไม่มีค่า กูแพ้สนุกกว่า คนก็หมั่นไส้ เป็นกองเชียร์ที่คนหมั่นไส้กันมาก จนกระทั่งหนังสือพิมพ์สติวเดนท์ วีกลีย์ เอารูปกองเชียร์ชุดนี้ไปลงว่าพวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน ซ่ากันได้ถึงขนาดนั้น”*

เรื่องเรียนดูจะเป็นเรื่องรองสำหรับพวกเขาในขณะนั้น เพราะเมื่อมาถึงคณะ ก็มักจะปักหลักนั่งแช่ คุย เล่น กันอยู่ที่โรงอาหารใต้ถุนตึกเรียนหรือร้านอาหารข้างคณะเสียมากกว่า และยังเน้นทำกิจกรรมต่างๆ เป็นหลักด้วย เดี๋ยวออกค่าย เดี๋ยวกีฬา ละคร ลูกทุ่งสถาปัตย์ ฯลฯ มี กิจกรรมทั้งปี

ประภาสเล่าถึงเวลาในช่วงนั้นว่า *“แทบจะไม่ได้เรียนกันเลย เป็นพวกสปิริตแรง ทำอะไรทำด้วยกัน แต่ละคนคิดทำโน่นทำนี่ คิดต่างๆ กันไป เป็นพวกฟุ้งซ่าน*

*"เราเป็นพวกไม่มีทฤษฎี อยากทำอะไรทำเลย ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์ม ว่าทำโน่นทำนี่ไม่ได้ ผิดทฤษฎีการละคร เราไม่มี เราบ้า เราอยากทำแบบนี้แบบนั้น ทำเลย และพวกเยอะ รู้จักพวกอักษรฯ ก็ไปดูเขาทำงาน ดนตรีก็มีเพื่อนในคณะครุฯ ดนตรี ทำโรง ละครเอง ตอกฉากเอง ทาสีเอง เอาวิชาวางแผนก่อสร้างมาใช้ในการทำงาน เช่น ไปเช่าเก้าอี้วัดมาทำเป็นอัฒจันทร์ขึ้นไปเลย ไม่มืดพอเอาผ้าดำมาคลุม ยุงชุมต้องเอาดีดีทีมาพ่น แก้ปัญหาไปทีละจุดแล้วนอนกันที่คณะเลย หนุ่มๆ รุ่นเดียวกันนิสัยใจคอคล้ายกัน รวมกันมากๆ มันเลยเหมือนกองทัพ ดูละครก็บ้ากันทั้งกลุ่ม แห่กันไปดูหนังแล้วมาถกกัน บางวันดู 3 เรื่องติดกัน ออกมาเมื่อยตูดแทบตาย เป็นการลองผิดลองถูก บางทีก็ไปเล่นละครให้คณะอักษร เล่นเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น ทั้งหมดเป็นสนามชีวิตให้ลอง ตั้งแต่ ละครเล็กๆ ในหอประชุมจุฬาฯ จนถึงสร้างโรงละครเอง ฝันกันแต่จะสร้างงานศิลป์ จากตรงนั้นเราได้อะไรเยอะมาก"*

**ยุคที่พวกเขาเข้าไปเรียนที่คณะสถาปัตย์นั่นเป็นยุคละครถาปัดกำลังเฟื่อง พวกรุ่นพี่ พี่ตู้ (จรัสพงศ์ สุรัสวดี) พี่ตา (ปัญญา นิรันดร์กุล) แม้จะจบไปแล้ว แต่ยังกลับมาทำละครที่คณะ พวกเขา ที่เพิ่งเข้าเป็นเด็กปีหนึ่งก็ไปช่วยก๊อกๆ แก๊กๆ ตั้งแต่ตอกฉาก ทำอุปกรณ์ และเป็นตัวประกอบเล็กๆ น้อยๆ**

พอขึ้นปีสองก็เริ่มทำละครกันเอง และมีโอกาสได้ร่วมงาน ละครใหญ่ของพี่เก่าในปลายปีนั้น ละครเรื่อง **‘น่านเจ้า’** ของกลุ่มสยามมัธยัสถ์ นอกจากจะได้นิสิตเก่าและนิสิตปัจจุบันของคณะสถาปัตย์ในขณะนั้นมาช่วย กันทำงานแล้ว ยังได้เพื่อนร่วมสถาบันจากคณะอื่นๆ อีกหลายคณะเข้ามาช่วยด้วย ทั้งอักษรศาสตร์ นิเทศศาสตร์ และครุศาสตร์ โดยเฉพาะกลุ่มนักดนตรีจากครุฯ ดนตรี

หลัง **‘น่านเจ้า’** กลุ่มสยามมัธยัสถ์ ยังมีละคร **‘ตลกเจ็บตัว’** ที่เป็นเหมือนละครเพลงกลายๆ ตามมาอีกเรื่อง ซึ่งก็ได้ความร่วมมือ จากชาวครุฯ ดนตรี และเพื่อนต่างคณะอื่นๆ อีกเช่นเดิม เมื่อว่างเว้นจากการทำละคร นิติพงษ์ วัชระ ประภาส และเพื่อนร่วมกลุ่มก็หันไปรื้อฟื้น **‘ลูกทุ่งสถาปัตย์’** ขึ้นมา ด้วยความรัก ในเสียงเพลง ที่ต่างมีอยู่เป็นทุนเดิม

นิติพงษ์ผู้ที่เล่นเครื่องดนตรีได้ทั้งไทยและสากลจนถูกเพื่อนอุปโลกน์ให้เป็นหัวหน้าวงลูกทุ่งสถาปัตย์ เล่าให้ฟังว่า *“คือลูกทุ่งสถาปัตย์มันมีมาตั้งแต่สมัยพี่โย-ญานี ตราโมท ประมาณสิบกว่าปีก่อนที่เราจะเข้าไปแล้วก็เงียบหายกันไป ไม่มีใคร ต่อเนื่อง ส่วนใหญ่เขาเล่นเพลงฝรั่งกัน ไม่ได้มีใครบ้าบอคอแตกไง*

*“มันชอบพวกเรามาก เพราะพวกเราสนุก แล้วพวกเราไม่มี ทำร้ายใคร หรือด่าว่าให้ร้ายใครมากมาย อาจจะงอนๆ บ้าง โมโหคนอื่นบ้าง คนที่ไม่ค่อยช่วยทำกิจกรรม เพราะเขาเรียนหนังสือกัน แต่พอหลังจากงานนี้พวกเรากลมเกลียวกันมาก รักกันมาก”*

ลูกทุ่งสถาปัตย์ในยุคนิติพงษ์ ห่อนาค ใช้ชื่อ **‘กระเทียมเจียว’** แม้จะไม่เต็มวงและดูยิ่งใหญ่เหมือนในสมัยของญานี ตราโมท แต่ก็เรียกความคึกคักกลับคืนมาได้ไม่น้อย

*“ในคณะมันมีเครื่องดนตรีอยู่ก่อนแล้ว เป็นของรุ่นพี่ ของ อาจารย์เขาซื้อทิ้งไว้สำหรับเล่นในงานคณะ แต่เป็นเครื่องดนตรีเก่าๆ โทรมๆ ผมกับดี้เข้าไปช่วยกันพัฒนา เอาสายแจ๊กมานั่งต่อ ซื้อหนัง กลองมาใส่ใหม่ ออกเงินกันเอง ทำใหม่หมด ตกแต่งห้องด้วย จนน่าเล่น ทีนี้คนอื่นก็แห่กันมาเล่น ตั้วยังมาช่วยเล่นเบสเป็นที่สนุกสนาน”* วัชระเล่าอย่างภาคภูมิอกภูมิใจ

*“กินข้าวเสร็จทำอะไรกัน? (ไป) ซ้อมดนตรี โอ้โฮ! ตาลุกวาว เลย ซ้อมดนตรี ตอนนั้นบนโรงหนังลิโดมีห้องซ้อมดนตรี ชั่วโมงละ 50 คนละ 10 บาท แหกปากกันลั่น เสร็จก็ลงมากินกันต่อ จิกนี่เอาหมด เดี๋ยวจับกีตาร์ เดี๋ยวกระโดดขึ้นตีกลอง ปั้บๆๆ ขี่กลอง มีเซนส์กันพอสมควรในเรื่องดนตรี แล้วพอมีกิจกรรมในคณะก็เอาวะ รวมวงกัน”*

ทีนี้ไม่ได้แกะเพลงเล่นธรรมดาแล้ว มีเทคนิคด้วย *“เอาอินโทรฯ เพลงฝรั่งมาต่อท้ายด้วยเพลงลูกทุ่ง เป็นเพลง ที่คนในคณะรู้จัก แต่ในวงไม่มีใครรู้จักกันเลย เพราะไม่ได้มาสายลูกทุ่งกันสักคน แต่ก็พยายาม ใครร้องเพลงนี้ ร้องไงวะ ก็มาสอนๆ กัน ทำเป็นเมดเลย์ยาว 13 เพลงต่อกัน”*

*“ขึ้นอินโทรฯเพลงฝรั่ง ก็กรี๊ดกันแล้ว”*

*“พอดีช่วงนั้นแกรนด์เอ็กซ์ทำ ‘ลูกทุ่งดิสโก้’ ออกมาประชันกันพอดีเลย สนุกมากไม่รู้ใครลอกใคร เขาเล่นอาชีพ แต่เราเล่นกันในคณะ”*

วงลูกทุ่งสถาปัตย์วงนี้มีวัชระ ปานเอี่ยมเป็นนักร้องนำ ทั้งที่ใจจริงแล้วก็อยากเล่นกีตาร์อยู่เหมือนกัน *“มักจะเป็นอย่างนั้น”* วัชระยอมรับสภาพ

*“เพราะเป็นคน จำเนื้อได้เยอะ แต่เพลงฝรั่งจะแย่หน่อย ต้องปล่อยให้ดี้หรือเพื่อนคนอื่นเขาไป*

*“อีกอย่างไปแย่งเขาเล่นกีตาร์ไม่ทันด้วย คือวัยรุ่นทุกคนเขาจะเล่นกีตาร์กัน จับกีตาร์กันคนละตัวสองตัว อ้าว! หมดแล้ว”*

วงดนตรีของพวกเขาประสบความสำเร็จเป็นที่นิยมมากใน หมู่ชาวจุฬาฯ ยุคนั้น ในฐานะหัวหน้าวง นิติพงษ์เล่าถึงบรรยากาศของการทำ วงดนตรีสมัครเล่นนี้อย่างเฮฮาว่า *“ก็เล่นไปเรื่อย ใครให้เล่นก็เล่น งานสมาคมนิสิตเก่าก็เล่น และยังเคยไปออกทีวีครั้งหนึ่ง แต่งานนั้นเสียฟอร์ม เพราะไม่ตลก “ เราเคยไปเล่นที่ประสานมิตรทีหนึ่ง ได้ค่าตัวทั้งวงสองร้อยบาท แต่หัวหน้าวงคือผมเบี้ยว เอาเงินไปใช้เอง เพราะตอนนั้นไม่มี ตังค์ใช้ จนทุกวันนี้พวกมันยังแซวกันอยู่เลย โดยเฉพาะเจี๊ยบ เฮ้ย! เอาสองร้อยคืนมา”*

ลูกทุ่งสถาปัตย์คืนชีพขึ้นมาในช่วงสั้นๆ เท่านั้น วัชระ ปานเอี่ยมเล่าว่า พวกเขาพยายามจะทำต่อกันอย่าง สุดความสามารถแล้ว แต่มันต่อไม่ติดจริงๆ

*“เราแรดก็จริง แต่ไม่ได้กว้างขวางมากขนาดรวบรวมคนมาได้ เรายังเป็นแค่เด็กปี 1 ปี 2 ก็เอาแค่เพื่อนที่รู้จักกันมาเล่น คิดทำนองกันใหม่ ทำกันเอง เผด็จการนิดหน่อย คณะอื่นๆ เวลาเขามีงานก็ เฮ้ย! เอาลูกทุ่งสถาปัตย์ เรียกเราไปใช้งาน*

*“เพื่อนมาเล่นกันหมด ดี้ จิก อั๋น ตั้ว โค้ก (เสนาโค้ก-สมชาย เปรมประภาพงษ์) ไม่ได้ร้องก็มาเต้นเป็นหางเครื่อง เป็นรีวิวประกอบ ละคร งานโรงเรียนราชินีก็เคยไปเล่นกัน ขึ้นเวทีใหญ่โตมโหฬารเพลงน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไปทำตลกหน้าเวทีกันซะมากกว่า ออกโชว์กันทีเหนื่อยชิบเป๋ง มานั่งหาเสื้อผ้ากัน ไอ้อั๋นมานั่งทำชุดหางเครื่อง เอาลูกโป่งใส่น้ำมาทำนม ทำอยู่ 3 ปีก็เลิก มันรู้สึกตัวเองว่าแก่ มันไม่ไปไหนซะที*

*“เลยทิ้งทวนกันด้วยชุดใหญ่ เมดเลย์ยาวเฟื้อย เล่นกันให้ กรี๊ดไปข้าง และมันมีกิจกรรมอื่นต้องทำ คือทำละครเวที มันใหญ่กว่าเยอะ”*

หลังจากนั้นเรื่องเล่นดนตรีของพวกเขาจึงเหลือเพียงล้อมวงเล่นกีตาร์ และร้องเพลงเล่นกันเองเมื่อไปค้างตามบ้านเพื่อน-บ้านตั้ว บ้านอั๋น หรือไปเที่ยวต่างจังหวัด ดีดกีตาร์ร้องเพลง คุยกันจนถึงเช้า **และสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการดีดกีตาร์ ร้องเพลง พูดคุย และนั่งคิดนั่งเขียนอะไรกันนั้น ก็นำไปสู่เค้าร่างของปรากฏการณ์บางอย่าง ในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน**

## **ลองทำชุดแรก**

เมื่อขึ้นปี 4 กลุ่มนักกิจกรรม นักทำละคร นักดนตรีลูกทุ่งสถาปัตย์ ฯลฯ อันประกอบด้วย ประภาส ชลศรานนท์, นิติพงษ์ ห่อนาค, วัชระ ปานเอี่ยม และเพื่อนๆ ก็ยกขบวนกันเข้าไปหาลำไพ่พิเศษเขียนบทรายการโทรทัศน์ให้กับเจเอสแอล หลังจากทำละครคณะหลายเรื่องจนรุ่นพี่เห็นความสามารถ

*“พี่ตู้เห็นว่าฝีมือดีก็ชวนพวกเราไปทำทีวี ชวนจิกคนแรก ให้มาเขียนบทเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละ ตอนหลังๆ เพื่อนๆ ก็ตามเข้ามา สลับกันเข้าไปเขียนบท ไปแสดงละครสั้นอะไรมั่ง โค้กก็เข้าไปเล่นละคร ส่วนทางพี่โย (ภิญโญ รู้ธรรม) ก็เข้าไปเล่นหนังสืบยัดไส้”* นิติพงษ์ทบทวนความหลังให้ฟัง

ในเวลานั้นประภาสได้เข้าไปรับงานเขียนบทให้กับเจเอสแอล ทำรายการ ‘น้ำแข็งใส่น้ำหวาน’ ซึ่งเป็นรายการพิเศษวันหยุด ที่มักจะเชิญแขกพิเศษไปร้องเพลง เขาเล่าไว้ว่า *“ช่วงนั้นเคยเขียนบทให้เจี๊ยบไปร้องกับอัญชลีบ้าง ร้องกับแหวนบ้าง (ฐิติมา สุตสุนทร) ทำโชว์ให้สุชาติ ชวางกูรบ้าง ตอนนั้นยังไม่มีใครมีชื่อสักคน ทำละครเพลงแบบนี้ก็เลยต้องเข้าห้องอัดบ่อย เพราะในรายการเป็นการถ่ายทำแบบลิปซิงก์”*

การที่ได้เข้าห้องอัดบ่อยๆ ของพวกเขา ทำให้ความคิดเรื่องการทำเพลงเริ่มวิ่งวนเข้ามาในสมอง

*“มันเป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะมีโชว์ทางทีวีที่เราต้องไปร้องอยู่บ่อยๆ อยู่แล้ว เอาดี้ไปเล่น ไปร้อง เอาผมไปร้องบ้าง รุ่นน้องมาช่วยกันร้องบ้าง มันจะมีการร้องเพลงอย่างนี้ เรื่อยๆ”* วัชระเล่า

*“เพราะฉะนั้นการลุกขึ้นมาทำเทปชุดหนึ่ง มันก็เหมือนไม่ได้ชวนกันพิเศษอะไร ร้องอยู่แล้ว เรื่องปกติ”*

ในส่วนของประภาส เขาบอกว่าตัวเขานั้นอยากทำอะไรที่แปลกออกไป ให้ต่างไปจากเพลงที่มีอยู่ในสมัยนั้น เมื่ออยากทำเทปขึ้นมา จึงเอาเพลงที่เคยแต่งไว้ตั้งแต่มัธยม ผสมเพลงที่แต่งใหม่ ในช่วงอยู่สถาปัตย์ อย่างเพลง **‘หวาน’** และ **‘เที่ยวละไม’** มาเรียบเรียงเสียงประสานใหม่

*“ตอนนั้นพี่สมพงษ์ วรรณภิญโญ (วิศิษฐ์วานิช) ที่เจเอสแอลเขามีรายการวิทยุ รู้จักกับห้างเมโทรฯ ห้างแผ่นเสียงอะไรต่ออะไรก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเทปยังไม่ค่อยบูมเลย”* วัชระเล่าต่อ

*“จนวันหนึ่ง จิกก็หิ้วกีตาร์จูงมือกันเข้าไปหาพี่ๆ เจ้าของเจเอสแอลทั้ง 3 คน ซึ่งกำลังนั่งกินข้าวเที่ยงกัน ถามพวกพี่ๆ เขาว่าอยากลองทำเทปไหมครับ แล้วก็เล่นเพลงให้ฟัง พวกเพลง **‘เธอกับฉันและคนอื่นๆ’ ‘หวาน’ ‘วณิพก’** ก็ไม่ได้คิดอะไร เราร้องไป พี่เขาก็กินข้าวไป พอร้องเสร็จ พี่ๆ เขาก็บอกว่า เออ...น่าสนใจ แต่จะลงทุนยังไงเหรอ บังเอิญพี่สมพงษ์นั้น แกพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง ก็บอกว่า เอาสิ สนุกดี ใช้เงินไม่เยอะหรอก ถ้าไม่ต้องโปรโมตมาก พวกพี่ๆ เขาก็เลยตกลงว่าจะออกทุนให้”*

เมื่อได้ทุนแล้วก็ถึงเวลาจะต้องทำงานดนตรีจริงๆ คราวนี้พวกเขาต้องนึกว่าใครล่ะจะเป็นที่ปรึกษาในเรื่องนี้ได้ เพราะพวกเขาเองก็ไม่ใช่คนที่เก่งกาจเรื่องดนตรี ไม่รู้เรื่องการใช้ห้องอัดเสียงเลย จึงคิดถึงคนคนหนึ่งซึ่งนับถือกันอยู่ก็คือ พี่เต๋อ-เรวัต ขึ้นมา นิติพงษ์ทบทวนถึงเหตุที่ทำให้ได้รู้จักกับพี่เต๋อว่า *“ทางเจเอสแอลเขาเชิญพี่เต๋อไปเล่นโชว์ จิกเขียนบทตอนนั้นให้พี่เต๋อแสดง คือไปกำกับฯ แกน่ะ แกเห็น ก็บอกว่า เออ...ไอ้เด็กพวกนี้มันดีโว้ย รู้จักกันไว้คบๆ กันไว้”*

ในช่วงนั้นเรวัต พุทธินันทน์ยังเล่นดนตรีอยู่กับ ดิ โอเรียนเต็ล ฟังก์ ประจำอยู่ที่โรงแรมมณเฑียร ถนนสุรวงศ์ พวกเขาจึงพากันไปหาพี่เต๋อที่นั่น ไปปรึกษา จนกระทั่งจากปรึกษาก็เลยกลายเป็นขอร้องให้มาโปรดิวซ์ให้ ทั้งๆ ที่เรวัตก็ไม่เคยทำเพลงไทยมาก่อน

ประภาส-วัชระ และนิติพงษ์ กลับมาลุยทำเทปตัวอย่างกันอย่างตื่นเต้น หลังจากที่พี่เต๋อรับปากจะดูแลการทำเทปเพลงของพวกเขา *“เราซ้อมกันที่ใต้ถุนคณะแล้วมาอัดเสียง ทำเทปตัวอย่างกันที่บ้านผม”* วัชระ ปานเอี่ยมเล่าถึงขั้นตอนการทำเทปตัวอย่างให้พี่เต๋อฟัง

*“ใช้เทปกระเป๋าหิ้วนี่แหละอัดเสียง เราก็สนุกของเราไปก่อน ร้องเพลงใส่เทปกันไปเรื่อยๆ เล่นกีตาร์ไป ช่วยๆ กัน มั่วๆ กันอยู่ตรงนั้น มีกีตาร์สองสามตัว แล้วก็หิ้วไปบ้านเพื่อนที่มีเปียโน ใครเคาะเปียโนได้ก็ให้เขาช่วยเคาะให้หน่อย แต่ฟังแล้วมันไม่น่าจะเป็นเพลงได้*

*“ตอนนั้นฝึกงานอยู่ด้วยที่เจเอสแอล ไปอัดกันที่ออฟฟิศ รุ่นพี่ก็เทปกระเป๋าหิ้วเหมือนกัน เอากีตาร์มาตัว ใช้เวลากลางคืนสงบๆ หน่อย”*

หลังทำเทปตัวอย่างเสร็จ พวกเขาก็ดิ่งไปหาเรวัต พุทธินันทน์ทันที *“แต่พี่เต๋อฟังไม่ออก”* วัชระเล่าอย่างขำๆ *“จึงถูกพี่เต๋อไล่กลับมาทำเทปตัวอย่างใหม่อีกรอบ เฮ้ย! ร้องใหม่ เอาร้องชัดๆ อยากรู้ทำนองเป็นยังไง แล้วเอาเนื้อเสียงจริงๆ ก็กลับไปร้องกันใหม่ เล่นดนตรีเบาๆ ร้องใหม่มันก็ชัดขึ้น”* แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของพี่เต๋ออยู่ดี เพราะเพลงบางเพลงยังไม่ดีพอ และเสียงร้องของวัชระ ปานเอี่ยมกับนิติพงษ์ ห่อนาคก็ไม่ผ่าน *“พี่เต๋อบอกไอ้ดี้ร้องเพี้ยนต่ำ แก้ยาก อย่างผมนี่ร้องเพี้ยนสูง แต่พอลดได้”* น้ำเสียงของพี่เต๋อในวันนั้น วัชระ ปานเอี่ยมยังจำได้อย่างแม่นยำถึงทุกวันนี้ ในขณะที่นิติพงษ์ก็จำคำของพี่เต๋อได้เช่นกัน

*“พี่เต๋อบอกผมร้องเพลงไม่ได้ ไม่ผ่าน ก็เคยร้องแต่เพลงฝรั่ง พอเพลงไทย อู้ย...กูจะร้องแบบไหนวะ ไอ้เจี๊ยบร้องดี โอเคเจี๊ยบร้อง”* แต่พี่เต๋อก็ไม่ยอมให้วัชระ ปานเอี่ยมร้องคนเดียว เพราะเห็นว่าบางเพลงไม่เหมาะกับน้ำเสียงเย็นๆ ของเขา ***“พี่เต๋อเห็นว่าน่าจะให้นักร้องที่โปรเฟสชั่นนัลหน่อยมาร้อง ใครล่ะ ไม่รู้จัก มีรู้จักแต่จะลากเขามาร้องได้อย่างไร พอดีพี่เต๋อแกรู้จักพี่เล็ก ก็ลากพี่เล็กมา”***

## **พี่เล็ก-สมชาย ศักดิกุล**

**พี่เล็ก-สมชาย ศักดิกุล เคยเล่นดนตรีอยู่ที่มณเฑียร ที่เดียวกับเรวัต พุทธินันทน์**

โดยเล่นอยู่กับวงของอัญชลี จงคดีกิจ ก่อนจะออกไปเล่นกับวงแม็กนิฟิเซ้นท์ของอ๊อด-ศรายุทธ สุปัญโญ สมัยที่ยังไม่เป็นอินฟินิตี้ ประมาณปีเศษวงก็แตก สมชายจึงเคว้งคว้างอยู่พักใหญ่ ตั้งแต่เริ่มเล่นดนตรี สมชาย ศักดิกุลได้กำหนดจุดยืนของตัวเองไว้ว่า จะไม่เล่นเพลงตามสมัยนิยมเด็ดขาด

*“ผมเล่นเพลงไม่เหมือนชาวบ้านมาตั้งแต่สมัยไหนแล้ว เพลงที่เราพรีเซนต์ออกไปเป็นเพลงแนวใหม่ จังหวะทันสมัยหน่อย อย่างเจมส์ แก๊งส์ อย่างโปรเกรสซีฟร็อก ที่มีจังหวะกระฉึกกระฉัก เต้นลำบาก คนจะต้องรู้จักเพลงจริงๆ ถึงจะเต้นได้ ไปเล่นที่ไหนโดนขว้างตลอด!”*

หลังจบปริญญาตรีจากเชียงใหม่ สมชาย ศักดิกุลก็กระ-โดดเข้าสู่ถนนนักดนตรีอาชีพเต็มตัว และมีโอกาสได้ทำเพลงครั้งแรกในชีวิตโดยบังเอิญ ก่อนหน้าจะถูกชวนมาเป็นนักร้องนำในคราวนี้
*“ผมเคยออกเทปมาแล้วชุดหนึ่งกับวง **‘เดอะ บ๊องส์’** ของค่ายรถไฟดนตรี พี่วิรัช อยู่ถาวรเป็นคนทำ ผมร้องกับโย-โยธิน ชีรานนท์ สองคน เป็นเพลงตลก ทำนองฝรั่งหมดเลย”* สมชายเล่า

*“อย่างเช่น **‘โอ ที่รักเธอจากไกล ทำให้ใจของฉันเหี่ยว’** ทำนอง **‘แบดไทม์’** ของแกรนด์ฟรังก์ เรลโรด เนื้อตลกหมดเลย เอา มาย โชโรนา (ของเดอะ แน็ค) มาแปลง ขายไม่ได้หรอก”*

และวันหนึ่งขณะที่กำลังซ้อมดนตรีอยู่ที่บ้านของโยธิน ชีรา-นนท์ แถวสุขุมวิท ก็มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน สมชายวางกีตาร์ แล้วเดินออกไปเปิดประตู *“พี่เล็กอยู่ไหมครับ?”* คนกดกริ่งถาม สมชายจึงถามกลับด้วยสีหน้างุนงง *“พี่เล็กไหน? ผมเองนี่แหละเล็ก”* คนที่ไปกดกริ่งในวันนั้นก็คือ ประภาส ชลศรานนท์ นั่นเอง

“เจ้าจิก-ประภาสนี่แหละ...มันโหนรถเมล์ง็อกๆ แง็กๆ ออกจากจุฬาฯ หิ้วหนังสือ เอาเทปมาให้ฟัง เขาบอกว่าพี่เต๋อให้มาคุยกับผม สนใจอยากชวนไปทำเทป เพลงตัวอย่าง เขาอัดกันมาจากใต้ถุนคณะ เสียงมันอาจจะเจี๊ยวจ๊าวหน่อยนะ เสียงชงเสียงชามอะไรบ้าง ดนตรีก็เล่นกันด้วยกีตาร์โปร่งธรรมดาๆ แล้วก็เคาะกันป๊อกๆ แป๊กๆ เดโมอันนั้น เจี๊ยบ ดี้ จิก สามคนนี่มันช่วยกันร้อง กล้วยน้ำว้าเวลาสุกงอม อะไรพวกนี้ เขาบอก เพลงมันเป็นอย่างนี้นะ จิกบอกพี่ลองฟังแล้วตัดสินใจดูก็แล้วกัน ผมก็งง เอ๊ะ! อยู่ดีๆ มาหาผมได้ไง ตอนนั้นผมก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน ผมชอบเพลงของเขานะ แต่ฟังแล้ว เรารู้เลยว่าออกไปแล้วนี่ ไม่แน่ใจว่าคนฟังจะรับความแปลกได้หรือเปล่า คุยกับจิกแล้วผมก็ยังไม่แน่ใจ เลยโทรศัพท์กลับไปคุยกับพี่เต๋ออีกที”

การพูดคุยระหว่างสมชาย ศักดิกุลกับเรวัต พุทธินันทน์ในค่ำคืนนั้น หากเรียบเรียงเป็นบทสนทนาอีกครั้งก็น่าจะออกมาในรูปนี้

**สมชาย - “พี่เต๋อจะให้ผมร้องเพลงพวกนี้เหรอ”**
**เต๋อ - “เฮ้ย ร้องสิ ไอเดียมันดีนะเว้ย ฟังเพลงหรือยังวะ เดี๋ยวพี่เป็นโปรดิวเซอร์เอง จะทำเต็มที่เลย เล็ก...มึงเกิดแน่ๆ”**
**สมชาย - “เพลงมันบ้าๆ บอๆ ยังงี้ใครจะฟังวะพี่ เพลงมันประหลาด จะเกิดยากนะ”**
**เต๋อ - “เฮ่ย! ลุยเลย ลองเลย...เล็ก อยู่ว่างๆ”**
สมชาย ศักดิกุลจึงตกลงเข้าร่วมงาน ตามคำแนะนำของ เรวัต พุทธินันทน์ *“พี่เต๋อบอก ผมทำเทปชุดแรกออกมาไม่สำเร็จ ลองชุดนี้ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ลุยเลย พี่เต๋อเขาชอบไอเดียของจิก เมื่อพี่เต๋อบอกเอา ผมก็เอา”*

เมื่อพี่เล็กตอบตกลง ก็ถึงคราวที่จะต้องคิดชื่อวงกันเสียที ที่คิดๆ กันไว้ในตอนแรกก็คือ ชื่อวงจะต้องใกล้เคียงกับวิชาสถาปัตย์ตามที่สมาชิกผู้ก่อตั้งวงร่ำเรียนกันมา หรือไม่ก็เป็นชื่อเครื่องดนตรีไทยไปเลย คิดกันไว้หลายชื่อแต่ก็ไม่ถูกใจ ไม่ว่าจะเป็น **ฆ้องวง, เสาเข็ม** และอีกหลายๆ ชื่อ แต่ในที่สุดก็มาลงที่ชื่อ **‘เฉลียง’**

ประภาสเล่าถึงเหตุผลที่เลือกชื่อนี้ไว้ว่า *“ผมต้องการสื่อถึงมนุษย์ เป็นบ้าน เป็นจิตใจ เมื่อต้องการพูดถึงตรงกลาง ที่อยู่ระหว่างข้างนอกกับข้างใน มองกลับมาที่ตัวเองก็ได้ มองออกไปข้างนอกก็ได้ ก็เลยคิดถึงส่วนที่เชื่อมข้างนอกกับข้างในบ้าน ก็พูดออกมา...เฉลียง เสียงมันคล้ายๆ เฉียงๆ คือไม่ค่อยตรงเท่าไร ได้เหมือนกันก็เลยเอา ชอบมาก...มันให้ความรู้สึกสบาย แหงนหน้าไปจะเห็นชายคาครึ่งหนึ่ง ท้องฟ้าครึ่งหนึ่ง เป็นการสะท้อนภาพ แต่ไม่ใช่สะท้อนภาพสังคม เป็นการสะท้อนภาพจิตใจ แล้วเฉลียงน่าจะเป็นส่วนที่สบายที่สุด จริงอยู่ เตียงนอนอาจจะสบายกว่า แต่หลับเลย ไม่ได้คิดอะไรเลย”*

## **เพลงชุดแรกของเฉลียง**

**เพลงชุดแรกของเฉลียง เริ่มขึ้นที่ ‘กมลสุโกศล’ ห้องบันทึกเสียงชื่อดังในสมัยนั้น** ทางด้านดนตรี เรวัตได้ชวนนักดนตรีฝีมือดีอีกหลายคนมาช่วยทำงานเรียบเรียงเสียงประสานและทำงานในห้องอัด อาทิ วิชัย อึ้งอัมพร, ปราจีน ทรงเผ่า และอุกฤษณ์ พลางกูร ใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็เสร็จเรียบร้อย

เพลงที่ถูกเลือกให้เข้ามาอยู่ในเทป ส่วนใหญ่เป็นเพลงที่ประภาสแต่ง ทั้งคำร้องและทำนอง **‘ศรรัก’** ถูกนำทำนองมาใช้โดยเปลี่ยนเนื้อร้องใหม่ กลายเป็น **‘ใยแมงมุม’** แต่ **‘กล้วยไข่’** ถูกพี่เต๋อตัดออกไปเพราะยังทำดนตรีได้ไม่สมบูรณ์นัก ส่วนทำนองเพลง **‘อยากมีหมอน’** ของนิติพงษ์ยังอยู่ ทว่าไม่มีเสียงร้องของเขาอยู่ในเทปด้วยเลย

เมื่อทำเทปมาสเตอร์เสร็จจากห้องบันทึกเสียง กมลสุโกศล ก็ถูกขายขาดให้ อโซน่า พวกเฉลียงได้แต่เทป แผ่นเสียงมาฟังกันเล่นๆ เท่านั้น ไม่ได้ส่วนแบ่งจากยอดขายด้วยซ้ำ ค่าร้องค่าแต่งอะไรก็ไม่กล้าเอาจากเจ้าของเจเอสแอล เพราะเทปขายไม่ออก

*“กับเทปชุดแรก พวกเราไม่ได้วางแผนอะไรกันอย่างเป็นทางการเลย มีแต่ความคิดอยากจะทำเท่านั้นเอง”* เป็นคำบอกเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจังของวัชระ ปานเอี่ยม *“อยากเห็น อยากดู แล้วเราก็อยากเรียนรู้เรื่องห้องอัดเพราะเราเคยไปอัดเล่นกันเอง ส่วนใหญ่ดี้เล่นดนตรีเองเกือบทุกชิ้นทำเองเกือบหมด ก็ออกมาก๋องๆ แก๋งๆ ทีนี้ก็เลยอยากดูซิว่า ไอ้ที่เป็นแผ่นเสียงที่เขาขายๆ กันเขาทำกันยังไงเลยลองดู โดยไม่ได้สนใจว่าการตลาดจะเป็นยังไง ก็ไม่เห็นพี่ๆ เจเอสแอลเขาว่าอะไร เขาคงอยากลองของใหม่มั้ง”*

*“เรายังไม่มีทักษะ แม้แต่ปกยังวาดเองเลย”* เทปชุดนี้เขียนบนปกว่า ‘เฉลียง’ ประภาสเป็นคนออกแบบปกเอง โดยเพื่อนร่วมรุ่นที่คณะคนหนึ่งซึ่งมีฝีมือในการทำแอร์บรัช เป็นคนลงสีให้
เป็นเทปที่ไม่มีชื่อชุด

โดยประภาสเล่าถึงเรื่องนี้ว่า *“ตอนที่ตั้งใจแต่งเพลงชุดนี้แล้วรวบรวมออกมาก็คือ ผมเลือกชื่ออยู่สองชื่อที่จะตั้งเป็นชื่ออัลบั้ม คือเพลงแรก **‘เธอกับฉันกับคนอื่นๆ’** ในช่วงนั้น ผมตั้งชื่อนี้แล้วคิดว่าเป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้ม ก็เพราะว่าในยุคนั้นรู้สึกจะมีเพลงรักออกมาเยอะมาก ไม่มีเพลงแนวอื่นอยู่เลย จนรู้สึกว่าเวลาคุยกันเนี่ย เรามักจะพูดว่ามันมีแค่เธอกับฉันหรือไงในโลกนี้จะต้องพูดถึงกัน ผมเลยแต่งเพลงนี้ขึ้นมา คล้ายๆ กึ่งๆ ล้อเลียน และก็คิดว่าจะตั้งเป็นชื่ออัลบั้มอยู่แต่มีคนติงๆ ว่ามันเป็นแนวความคิดซึ่งมีเนื้อหาทางเดียวคือโจมตีคนอื่น คล้ายต่อต้านเพลงรัก ก็เลยคิดว่าเป็นแนวคิดเดียวในชุดนี้ มันก็มีอีกชื่อหนึ่งคือ **‘ปรากฏการณ์ฝน’** ซึ่งคิดว่าจะเอามาตั้งอยู่เหมือนกัน เพราะงานชิ้นนี้เราตั้งใจให้เป็นอะไรค่อนข้างใหม่หน่อย แต่ไม่ใช่แบบที่คิดว่าตัวเองจะยิ่งใหญ่มาก เพียงแต่ว่าเป็นคนใหม่ๆ ที่มองวงการแล้วอยากเข้ามาทำผมก็คิดว่าคล้ายๆ กับแค่ฝนเท่านั้นที่เป็นวัฏจักร ผมหมายถึงว่าเริ่มจากน้ำเนี่ยไปเป็นเมฆ แล้วมันก็ลงมาเป็นฝน มันก็คือเท่ากันหมด มองกันว่า เราเองก็อาจจะเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเค้าคือเมฆหรือฝนเท่านั้นเอง แต่พอสุดท้ายแล้วก็มาคุยกันว่า ไม่ชอบเลยที่มันจะเป็นคอนเซ็ปต์อะไรมากมายอย่างนั้น เพราะหลายเพลงก็ไม่ได้อยู่ในแนวความคิดเท่าไหร่ ก็เลยคิดว่าไม่ตั้งชื่ออัลบั้มละ นอกจากชื่อเฉลียงเท่านั้นเอง แต่คนเรียกชุดนี้กันว่า **‘ปรากฏการณ์ฝน’** อยู่ดี เพราะหน้าปกมันมีรูปฝนตกด้วย คนก็เลยมองว่าเป็นชื่อชุด แล้วก็เลยสมยอมคำเหมานั้นไป”*

**‘ปรากฏการณ์ฝน’ ออกวางแผงในกลางปี 2525 อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะจมหายไปอย่างรวดเร็วในกระแสเพลงรักที่กำลังออกมามากมายในตลาด**

*“ไม่ค่อยเฟื่องฟูหรอกฮะเทปตอนนั้น คนเค้าฟัง ‘ลมรัก’ ของฮอทเปปเปอร์ซิงเกอร์กันอยู่ แล้วเฉลียงออกมา ไม่อายชาวบ้านเค้ามั่ง ผิดยุค ผิดมากๆ เลย ก็ถือว่าเราได้เรียนรู้แล้ว แล้วก็จบแค่นั้นก็แล้วกัน”* วัชระเล่าด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ในขณะที่ประภาส ชลศรานนท์บอกว่า

*“ไม่มีใครสนใจเลย เสียงสะท้อนไม่มีเลย แล้วก็ไม่ค่อยมีการโปรโมต สมัยนั้นไม่เหมือนตอนนี้ แต่ผมว่าต่อให้ออกตอนนี้ก็คงไม่เท่าไหร่ ค่อนข้างเป็นความคิดเพียวๆ ไปหน่อย ยังไม่ผ่านการขัดเกลา คิดอะไรแล้วซัดเลย มันไม่จับหู”*

**ไม่มีใครรู้ชัดว่าเทปเฉลียง ปรากฏการณ์ฝน ขายได้กี่ม้วนกันแน่ แต่ไม่น่าจะเกิน 4,000-5,000 ม้วน**

ภาระการศึกษาในปีที่ 5 ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อันหนักหน่วง ทำให้เฉลียงทั้ง 3 คนหันกลับไปปฏิบัติหน้าที่อย่างตั้งใจเพื่อจบการศึกษาให้ได้ในปีนั้น ส่วนพี่เล็ก-สมชาย ศักดิกุล ก็ไปเล่นดนตรีให้กับวงบางกอกคอนเนคชั่น

ขณะทำวิทยานิพนธ์กันอยู่ พี่เต๋อได้มาชวนประภาสและนิติพงษ์ไปทำเพลงให้ภาพยนตร์ **‘วัยระเริง’** ของ เปี๊ยก โปสเตอร์ โดยภายหลังประภาสได้ร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย

หลังจากนั้นประภาสและวัชระก็เรียนจบออกมาก่อน ส่วนนิติพงษ์ต้องรอทำทีซิสอีกปี ประภาสเข้าไปเป็นพนักงานประจำของเจเอสแอล ในหน้าที่ดูแลการผลิตรายการโทรทัศน์ (T.V. PRODUCER) ขณะที่วัชระ ปานเอี่ยม ไปทำงานสถาปนิกอยู่พักหนึ่งก่อนจะย้ายไปทำงานเอเยนซี่โฆษณาและบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์ กระทั่งเริ่มมีชื่อเสียงกับรายการ **‘เพชฌฆาตความเครียด’** ของกลุ่ม **‘ซูโม่สำอาง’** ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงสุด ทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท.

วัชระ ปานเอี่ยมเล่าถึงความเป็นมาของรายการ **‘เพชฌฆาตความเครียด’** ว่า *“ตอนนั้นบริษัทไนท์สปอตเขามีช่วงเวลาหลังข่าวอยู่ ซึ่งถือเป็นช่วงของรายการแดนสนธยา คือรายการไม่ค่อยมีคนดู นี่หมายถึงช่วงหลังข่าวของช่อง 9 ในตอนนั้นนะ แล้วข่าวก็ไม่ดีด้วย เขาก็ยื่นโปรเจ็กต์มาให้เรา”*

ย้อนขึ้นไปก่อนหน้านั้นหน่อย ม.ล.ปีย์ มาลากุลฯ มีรายการทีวีอยู่รายการหนึ่ง ประมาณครึ่งชั่วโมง ซึ่งให้เด็กสถาปัตย์สร้างงานไปส่งประมาณเดือนละ 2 ครั้ง ใช้ชื่อรายการ ‘ชวนชม’ *“รุ่นพี่ตู้ พี่ตานี่ละ เขาจะไปเล่นกัน เราก็คอยตามดูอยู่ทางบ้าน ตอนนั้นยังไม่ได้รู้จักกัน”*

*“จนผมได้เข้าเรียนจุฬาฯ ถึงได้เล่นรายการ ‘อาทิตย์ยิ้ม’ กับเขา แล้วก็เอาดีทางด้านการบันเทิงมาเรื่อยๆ พอเรียนจบก็ได้ทำรายการทีวี จนกระทั่งมีโปรเจ็กต์จากไนท์สปอตมา ผมก็เลยลาออกจากบริษัทบอร์นฯ มาทำรายการ **เพชฌฆาตความเครียด** ซึ่งหัวเรือใหญ่ตอนนั้นมีกัน 4 คน คือ พี่ตู้ พี่โย (ภิญโญ รู้ธรรม) ผม แล้วก็จอม (ชยา ปัญญาสุข) เพื่อนอีกคนที่ตอนนี้กลับไปเป็นสถาปนิกแล้ว”*

สำหรับนิติพงษ์ ห่อนาค หลังเรียนจบก็ตามเพื่อนๆ เข้ามาทำงานในวงการบันเทิงเช่นกัน และนอกจากงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ ผลิตรายการวิทยุแล้ว นิติพงษ์ยังรับงานอิสระ แต่งเพลงให้กับพี่เต๋อ ซึ่งเพิ่งตั้งบริษัทแกรมมี่ เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ร่วมกับ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม

**ไม่มีวี่แววว่า ‘เฉลียง’ จะกลับมาอีกเลย**

## **ดูเพิ่ม**

* **ไทม์ไลน์ของเฉลียง**
* **สมาชิกวงเฉลียง**
* **ประวัติย่อวงเฉลียง**
* **ว้าวุ่น (ปินดา โพสยะ)**

## **แหล่งข้อมูล / อ้างอิง**

* **ปรากฏการณ์เฉลียง-ถมดิน** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ปรากฏการณ์เฉลียง-แบบร่าง** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ห้องภาพ - ปรากฏการณ์เฉลียง > ถมดิน > สถาปัตย์จุฬา** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **สารคดี “85 ปี เล่นแต่ดี ‘ถาปัด จุฬาฯ” : ยุค 5 ยุคแห่งความหลากหลาย (พ.ศ. 2520-2529)**
* **เครื่องเคียงข้างจอ / วัชระ แวววุฒินันท์ / เฉลียง Rare Item (23 กรกฎาคม 2566)**