Kult Cesarski

**Kult Cesarski** - Kompleksowa i najbardziej rozbudowana religia powstała na bazie filozofii na cesarskiego dworu jeszcze w pierwszym stuleciu przed powstaniem Oberzoeku. Na jej kształtowanie się miały wpływ przekształcenia społeczne w obrębie cesarstwa i upadek tradycyjnych politeistycznych panteonów. Wyznawcy rozproszeni są po całym Continentem Circularis, ale jedynie w Cesarstwie i na wschód od niego stanowią większość.

Kult cesarski zakłada lojalność wszystkich wyznawców wobec niebiańskiego Cesarza zwanego również "Deus", który jest jedynym wyznawanym bóstwem. Przypisuje się mu władzę nad światem i ukazanie ludziom poprzez historię norm moralnych spisanych w świętych tekstach. To on i święci herosi, będący najwierniejszymi ideałom będą ludzi sądzić po ich śmierci. Powszechnym motywem w sztuce związanej z religią jest "Deus Pantokrator"

Wokół kultu cesarskiego na gruncie nauki istnieje wiele kontrowersji, bowiem istnieją przesłanki jakoby religia była znacznie starsza niż samo Cesarstwo. Według skromnych podań religia miała mieć swoich wyznawców jeszcze w okresie Republikańskim, a niemalże identyczny ale starszy kult znany jest (i powszechny) w Wernie i Księstwach Północnych. Księgi w wielu miejscach mówią o kilku prorokach, którzy stopniowo tworzyli religię. W odróżnieniu od innych religii, święte teksty zwane zwojami, pergaminami i księgami (zależnie od formy literackiej) według znanych faktów historycznych nie były bezpośrednio dyktowane przez bogów a wynikały z doświadczeń całych pokoleń.

Historie te przedstawione w alegoryczny sposób przekazują uniwersalne prawdy moralne i dotyczące ogółem życia. Co ciekawe, mimo powszechnej wiedzy na temat tych faktów, zostały one wyniesione do rangi boskości. Abstrakcyjny byt nie był przedstawiany jako konkretna postać ale zbiór idealnych cech została ubóstwiona do tego stopnia, że z czasem odrzucono lokalne wierzenia. Powszechnie uznaje się że Deus istnieje dzięki wierze ludzi w dobro które on sam uosabia. Natomiast prawdy wiary mówią o stworzeniu świata właśnie przez niego, co uznane jest za równoznaczne ze stworzeniem nieidealnego świata z czystej esencji istnienia i dobra. Prowadzi to do interpretacji cyklicznych na gruncie niektórych aspektów teologii, oraz akceptacji wobec niemożności stworzenia utopii w świecie materialnym.

Wierni najczęściej określają się jako "wierni słudzy Pana", unikając nazwy "cesarz", która kojarzy się z czasami bezwzględnego i totalitarnego ubóstwienia człowieka. Podstawowymi przekazywanymi zasadami funkcjonującymi w religii są miłosierdzie, honor, lojalność, prawda i dobro. Również każdy wyznawca powinien cechować się skromnością i samodyscypliną. W oparciu o te cechy rozprzestrzenia się idea rycerstwa.

Kultem cesarskim kieruje patriarcha mający swą siedzibę w Basilopolis. Hierarchia duchowieństwa jest kopią struktur wojskowych, co ma uodpornić kult na możliwość zniszczenia w wyniku ekspansji innej religii. Mimo to, uznaje się, ze to słowa są najszlachetniejszym orężem, więc duchowni jedynie w ostateczności chwytają za broń. Zabójstwo niewinnych traktowane jest jako najcięższe przewinienie, niemalże nie do odkupienia.

Zdaniem niektórych kosmologów kult cesarski powstał w wyniku pozaplanarnej ingerencji, jako że z ogólnie przyjętym paradygmatem, nie jest możliwe stworzenie funkcjonalnego (przekazującego prawdy na temat wszechświata) kultu jedynie z inicjatywy człowieka, bez naginania rzeczywistości.

Religia kultu cesarskiego podejrzewana jest o antymagiczne konotacje, gdyż to na jej gruncie powstała kasta Paladynów, zajmująca szczególne miejsce pośród wojowników cesarstwa. Paladyni przyczynili się do tzw. Prześladowań Czarodziejów, biorąc w nich udział jako bojówki fizycznie zwalczające czarodziejów. Choć oficjalnie konflikt wygasł, mówi się o ponownie narastającej niechęci. Niektórzy uczeni jednak postulują, że tak naprawdę podziemna wojna trwająca od trzech wieków jedynie stała się obecnie bardziej widoczna.