Ulanvouret

> – Wszędzie źle, na szczęście w domu jest pięknie.
>
>

## Wstęp

   Na długo przed tym, jak pojawił się Valkean, na długo przed ustanowieniem granic czterech państw środka, tylko jedna nacja miała w sobie tyle zawzięcia, by poszerzyć wpływy rozleglej niż ktokolwiek inny. Od początku istnienia niezwykłą przewagą tych wąskookich skurczybyków była świetna organizacja oraz kompletna dyscyplina w walce i dążeniach z nią związanych. W przeciwieństwie do dzikich, Ulani potrafili podejść do podbojów w sposób przemyślany, nie żałując czasu na przygotowania i przewagę technologiczną nad potencjalnymi oponentami. Wierzchowce niosły ich daleko, woje dźwigali tarcze nawet w najbardziej nieprzyjazne tereny, a i tak miejsca było im mało. Mówi się, że w staroulanskiej krwi siedzi jakiś niepohamowany głód ekspansji, czy to z chęci ciągłej walki, czy po prostu z braku umiaru. Ich wszechobecność odcisnęła swoje piętno na pozostałych nacjach. Elumar chociażby, skrzywdzony nieudanym oporem, wspomina wspólną historię z wyraźną urazą. Nikt też nigdy nie dał Thalassex takiej lekcji pokory, jak starzy Ulanie właśnie. Podobno gdyby nie Ulanvouret, na południu nigdy nie zagnieździliby się Ornbrunowie, podobno Brunatne Orły to potomkowie ludów dolnej ziemi i samozwańczych wyrzutków starego Imperium. Podobno. Warto też wspomnieć, że w czasach świetności, Ulanvouret nie przepuściło żadnej większej armii Azgów do wnętrza Krateru. Mało kto jednak pamięta im te zasługi. Jedynym królestwem, z którym nie skrzyżowali nigdy poważnie mieczy, jest Dataran Alshuk, wykraczające nieco poza pojmowanie ulańskich wojów.

## Ulanvouret teraz

Nie da się jednoznacznie określić, co doprowadziło do upadku starego imperium. Mogła być to zasługa wielkich rodów, które odłączyły się na Południu, albo nieodparty wpływ kultury z Thalassex, której nie udało się stłamsić w czasie podboju. Ewoluowanie religii również wpłynęło na uspokojenie skłonności zdobywców. Kult jednego boga-sędziego przypełzł wprawdzie z północy Kokoulan, ale to Thalassex przedstawiło Ulanom ludzką twarz wiary. Po dziś dzień, a przynajmniej po dzień poprzedzający przyjście Valkean, Ulanvouret szkoliło sobie nie tylko żołnierzy, ale i kapłanów, edukowanych w kwestiach religii, lecz również kultury, języków, historii i pisma. Wiara tych zawziętych skurwysynów, pomimo ich charakteru, nie jest tak bezwzględna jak w wykonaniu Kolegium Agio Harang. Świątynie są ciche, podobnie jak modlitwy. Cnota nadana przez boga oraz miłość do ojczyzny są wszystkim. Na ziemiach ulańskich nie nazywa się go Harang, tylko Herra Nuurgui, Bóg Bez Twarzy, i kategorycznie zabrania się czynienia jego podobizn. Lud i rycerstwo Ulanvouret podchodzi do tematu Abominantów bez większego zamieszania, stosując głęboko zakorzenioną technikę wyparcia. Ci, którzy urodzą się ze Stygmatem, nie rozwijają umiejętności, które ze sobą niesie, a reszta społeczeństwa stara się traktować ich normalnie. Wiara zabrania im pokładać zaufanie w pladze.

## Zakon

Największą dumą Ulanvouret jest Wielki Zakon Tarczowników, słynący z kilkupoziomowego wtajemniczenia w walce tarczą, niepraktykowaną w ten sposób w żadnym z pozostałych krajów. Mówi się, że wprawny tarczownik potrafi zrobić ze swoim żelastwem WSYSTKO. Zakonnicy ciężko opancerzają prawą część ciała oraz uzbrajają dłoń w szpony. Od najmłodszych lat przyzwyczajani są do ciężaru żelaza. Ewenementem rytualnym jest hełm. Obecnie to najczęściej stalowy hełm stożkowy. W dawnych czasach zwyczajowo hełmy znamienitych rodów zdobione były symboliką związaną z rodami, najczęściej łby zwierzęce – acz, co ciekawe, najczęściej były to zwierzęce czaszki. Związane to było z nienawiścią, jaką królestwo w złotych latach swego rozwoju czuło do dzikich z Północy. Żołnierze i Tarczownicy otrzymują szkolenie kompleksowe, dzięki czemu wiedzą, co robić z większością rodzajów broni, na czele z ulańskim wynalazkiem – kuszą.

## Władza i upadek

Terytorium Ulanvouret w czasach przeszłych dzielone było na ułusy, którymi zarządzali dowódcy zdolni powoływać własne wojsko oraz prowadzić samodzielne kampanie w głąb lądu. W nowszej odsłonie, po utracie kolonii i ścieśnieniu granic, pozostałe im ziemie rozróżniono na kilka satrapii, przyznanych największym i najbardziej zasłużonym w ich rejonach rodom. Pierwszy syn rodu zawsze wychowywany jest na Tana, drugi oddawany do Zakonu, a trzeci do posługi kościelnej. Po skurczeniu granic Imperium, Chanów zastąpiono królem (pełniącym obowiązki ze stolicy, Altanbaishin), który wraz ze swoim najbliższym otoczeniem stanowił władzę centralną państwa. Istotnym elementem spajającym kraj jest system dróg królewskich, mają one ogromne znaczenie administracyjne, strategiczno-militarne i ekonomiczne. U wstępu do wojny absolutnej, ostatni król Ulanvouret, przezwany Khagas Kalloa, Pół Czaszki, swoim zdaniem oświecony przez słowo samego boga, zakazał Zakonowi jakiegokolwiek udziału w walkach, doprowadzając tym samym swój kraj do ruiny, tuż po przejściu pierwszych najeźdźców przez granice. Niezbadane są rozgorączkowane myśli martwego już władcy (ściętego w końcowej fazie wojny przez Kokoluańskiego inkwizytora), ale ponoć Herra Nuurgui zabronił mu czynienia dalszej krzywdy ludom Krateru. Od tego czasu ocalała część społeczeństwa przeklina imię szalonego króla oraz cały Zakon Tarczowników.

Po wkroczeniu Valkean kilka najstarszych rodów stanęło do walki z obcą siłą, i choć zadali jej imponujące straty, nie udało im się uchronić swych ziem przed kompletnym zniszczeniem. Ulanvouret krwawi jak nigdy wcześniej.