Domek dla lalek

Budzę się ociężale, uderzając o coś głową. Natychmiast zaczynam masować obolałe miejsce, otwierając oczy. W pomieszczeniu panuje półmrok, a na parapecie stoją zapalone dwie świeczki. Po krótkiej chwili rozpoznaję swój pokój z dzieciństwa. Wciąż są tutaj moje pluszaki oraz zabawki.

Przełykam ciężko ślinę i wstaję z łóżka. Podchodzę do drewnianego łóżeczka z dopiskiem "Lauren - 1". Wzdycham cicho i przejeżdżam po nim palcami.

*- Mamusiu, chodźmy jeszcze tutaj - wołam do kobiety i ciągnę ją za rękę. Obie siadamy przed ogromnym domkiem dla lalek, który dostałam na swoje szóste urodziny od rodziców.*

*- Czemu są tutaj same samochody, Lauren? - patrzy na mnie z uniesioną brwią, na co wzruszam jedynie ramionami.*

*- Bardziej mi się podobały niż te różowe Barbie - wywracam oczami, spoglądając w dół. Wszystkie lalki schowałam w piwnicy i związałam sznurkiem.*

*- Masz szczęście, że nie są prawdziwe - donośny głos Michaela odbija się echem w pomieszczeniu. Kulę się lekko pod jego wzrokiem, chowając częściowo za Clarę. - Nie sądzisz, że super byłoby mieć żywy domek dla lalek?*

*Zauważam błysk w oku mężczyzny, na co przełykam ciężko ślinę i zaciskam palce na swojej koszulce. Mama głaszcze mnie delikatnie po główce, przytulając opiekuńczo.*

*- Nie przesadzasz czasami? - kobieta odchrząkuje, wbijając ostre spojrzenie w mojego ojca. - Ona ma dopiero osiem lat, znowu będzie mieć koszmary przez twoje chore wizje.*

Scena sprzed kilkunastu lat atakuje moje myśli, gdy tylko podchodzę bliżej do zabawki. Klękam przed domkiem, ścierając kurz z dachu. Marszczę lekko brwi, gdy zauważam, że każda lalka leży w innym pokoju, przywiązana sznurem do krzesła. Po krótkiej chwili odkrywam, że są to nasze karykatury...

- Pomocy! - wzdrygam się, słysząc czyjś krzyk i unoszę się do góry, przypadkowo strącając domek. Zabawka rozpada się na kilka części, a lalki spadają na czerwoną ciecz, która znajduje się na podłodze. Między odłamkami plastiku odnajduję małą zawiniętą karteczkę.

*Tylko śmierć może was uratować -A*

Oblizuję usta i dotykam cieczy na podłodze. Wkrótce potem orientuję się, że to krew. I to na dodatek moja. Cała moja koszulka jest wybrudzona, a krew sączy się z mojej rany na brzuchu. Nie pamiętam, żebym miała ją wcześniej...

Idę za czerwonym śladem, który prowadzi mnie do ściany. Odnajduję w niej niewielki otwór, więc kilka razy uderzam w cegłę, która się rozpada.

- Lo? - cichy głos mojej żony dobiega mnie z końca pokoju, na co od razu przechodzę przez zrobioną dziurę. Camila siedzi w kącie, ubrana jedynie w przekrwiony podkoszulek i szorty, wyraźnie wystraszona. - Jezus, Lo! - zrywa się z miejsca i wpada prosto w moje ramiona. - Tak bardzo się martwiłam.

Przyciągam ją bliżej do siebie, przytulając mocno. Kobieta chowa twarz w moją szyję, chlipiąc cicho. Głaszczę ją delikatnie po plecach i kołyszę nami lekko, w celu uspokojenia.

- Co tu się wydarzyło, Camz? - odrywam się o niej lekko, by móc spojrzeć jej w oczy.

- Nie wiem - jąka cicho. - Kiedy się obudziłam to cię tu nie było. Na podłodze znajdowało się dużo krwi, a ja miałam nóż w ręku - szepcze przerażona, dotykając rany na brzuchu. - To ja ci to zrobiłam?

- Kiedy się obudziłam to już to miałam - wzdycham cicho i pocieram delikatnie ramiona kobiety. - Ewidentnie ktoś nas w coś wrabia. Widziałam nasze karykatury w domku dla lalek, więc chyba Michael coś knuje.

- Boję się, Lauren - brunetka zaciska palce na moich ramionach. - Ostatnie, co pamiętam, to ucieczka przed pająkami oraz spotkanie z Michael'em i Matthew'em. Później mam kompletną dziurę w pamięci.

- Ja też - drapię się w kark i spoglądam Camili w oczy. - Kim jest Matthew?

- To mój były - dziewczyna wtula się we mnie mocno. - Był nauczycielem matematyki, kiedy zaczynałam pracę. Nasi rodzice się przyjaźnili i wiązali wobec nas poważne plany. Zawsze myśleli, że weźmiemy ślub i zamieszkamy razem. Ale któregoś razu uderzył mnie i od tamtej pory zerwałam z nim wszelkie kontakty. Stracił pracę, bo został oskarżony o gwałt na swojej uczennicy. Od tamtego czasu słuch po nim zaginął.

- Musiał mieć poważny motyw, skoro wrócił - wzdycham cicho, patrząc Camili w oczy. Cały czas tulę ją mocno, kołysząc nami lekko. - Albo współpracuje z moim ojcem, albo wpadli na siebie, kiedy każdy z nich chciał zrealizować swój plan.

Naszą rozmowę przerywa alarm i otworzenie się drzwi. Wszystkie światła migają na czerwono i pomarańczowo. Obie podnosimy się z podłogi i splatamy ze sobą nasze palce, wychodząc na korytarz. Tam wpadam na Dinah, która jest również zdezorientowana, co my. Wkrótce potem dołączają do nas pozostałe przyjaciółki.

- Gdzie jest Michelle i Anabelle? - marszczę brwi, nigdzie nie dostrzegając swoich córek.

- Myślałyśmy, że są z wami - czarnoskóra zerka na mnie, trzymając w dłoni kurtkę Michelle.

- Nigdzie ich nie ma - mamroczę, biorąc od niej ubranko dziewczynki. W jednej kieszonce znajduję zwiniętą kartkę.

*Wasze córki są bezpieczne. Nie o nie mi chodziło, tylko o was -A*

Po części oddycham z ulgą, choć nie do końca wierzę w czyste intencje A. Ktokolwiek to jest.

- Tam jest drabina - Ally puka mnie w ramię, wskazując na jedną ze ścian.

- Chodźmy - mruczę cicho i zaczynam się wspinać. Kiedy jestem na samej górze, otwieram właz i wchodzę do jakiegoś pomieszczenia. Zadziwia mnie to, że znajduję się z powrotem w korytarzu naszego domku letniskowego. Odchodzę kawałek, a oszklona podłoga wskazuje tylko na jedno. - Dziewczyny, mam złą wiadomość - zerkam do tyłu. - Ten psychopata umieścił nas w żywym domku dla lalek.