Proroctwo: Adwentyzm vs Mormonizm Lore

## Czasy przedniejsze, czasy mroku

Wytwory proroctw Josepha Smitha i Ellen Gould White powstały przed ludźmi na ziemi, twory Adwentystycznej wiary na Jowiszu, twory Mormońskiej na samym Słońcu.

Istoty te przez wiarę pierwotnie do tych miejsc nadnaturalnie przystosowane terraformowały swoje miejsca miejsca bytu i rozwijały odkrywając dalsze części proroctwa swoich proroków którzy objawią się w swoim czasie na świętej planecie – ziemi.

Wszystkie frakcje powstałe z proroctw w tych czasach prężnie rozwijały do wprowadzenia proroctw swoich przyszłych proroków w życie i zapanowania w układzie słonecznym przez wszech światowe ustanowienie jednej własnej wiary.

## Era zrozumienia, era postępującego światła

Pierwszymi którzy zaczęli kolonizować kosmos byli Adwentyści Dnia Siódmego którzy osadzili się na trzech księżycach Jowisza.

Mormoni w tym czasie rozpoczęli kolonizacje Merkurego przez stworzenie już odpowiednich technologii i pełnego wykorzystania trudnego miejsca zamieszkania na Słońcu.

Mormoni tytułowali się po tym wydarzeniu Imperium Słońca i zrozumieli że celem ich egzystencji i sposobem wypełnienia ich proroctw jest absolutna władza nad całym układem słonecznym.

Podczas marzeń mormonów o podboju całego świata dla proroka Smitha, Adwentyści szybko postępowali technologicznie i w sile swojej wiary, wysyłając ekspedycje badawcze w stronę ziemi i jej Księżyca.

Ziemia uznawana jest za całkowicie świętą i nietykalną dla Adwentystów i Mormonów, na księżycu jednak żyli kwakrzy powstali również w czasach przedniejszych, pasywni i obojętni. Pierwszymi którzy ich wykryli była adwentystyczna pierwsza ekspedycja poza księżyce Jowisza jednostki badawczej na czele z „widzącą” Elaj Wai (Adwentystyczne prorokinie, przywódcy).

Adwentyści przyglądając się ziemi odkryli istnienie kwakrów na księżycu, sklasyfikowano ich jako niegroźnych prymitywnych tubylców którzy nie zagrażają Teokracji Jowisza i będących prawdopodobnie w przyszłości przeznaczeni do eksterminacji celem oczyszczenia ziemskiego księżyca.

Inna ekspedycja została wysłana w stronę Saturna by przygotować plany pod stworzenie na nim baz Adwentystów.

Trzecia ekspedycja badawcza dokonywała zwiadu Marsa oraz udawała się następnie w stronę Wenus.

W tym czasie Mormońskim głównym generałem i zarządcą Merkurego został Fartson Hort – później znany jako największy przywódca mormonizmu i ojciec Imperium galaktycznego mormonizmu. Merkury swoimi zasobami i dodatkowym terenem dał Imperium Słońca wielkie możliwości rozwoju dotychczas na słońcu nie posiadane, mormoni weszli w czas wielkiego postępu technologicznego przygotowywanego pod utworzenie floty pozwalającej zająć cały układ.

Z Merkurego wysłano nowych mormonów na Wenus, którzy powoli go zasiedlali i zmieniali na swoje podobieństwo, gubernatorem planety został ustanowiony mormon Brigham Kolob podległy zarządcy Merkurego działającego w imię siedziby na Słońcu.

W międzyczasie mormoni z Merkurego wysłali małą flotę w pobliże ziemi i lądując na księżyc, gdzie odnaleźli kwakrów. Mormoni otrzymali objawienie że kwakrzy są wytworem proroctwa Smitha i są im przez to bliscy w czczeniu mormonizmu i postępu proroctw ich proroka.

Pozostawiono więc ich i poinstruowano o tym fakcie ucząc ich niektórych rzeczy których z większości kwakrzy nie zrozumieli, po czym wracając na Merkury, uznając że księżyc znajduje się w dobrych rękach.

Ekspedycja badawcza Elaj Wai powróciła na Jowisz zabierając z księżyca wydobyte materiały badawcze i składając raport.

Druga ekspedycja wysłana na Saturn powróciła również zdać raport.

Trzecia ekspedycja powróciła z wieściami wielkiej wagi, gdy dotarła na Wenus pierwszy raz Adwentyści zaobserwowali z orbity Mormonów, obserwowali ich oraz przekazali informacje że wyznają inną wiarę, w tym nie zachowali dnia soboty gdy byli tego wtedy świadkami.

Sobór zadecydował wysłanie na Wenus widzącej Wilaj Miner mającej skontaktować się z Mormonami na Wenus wraz z oddziałem przystosowanej do walki floty i części sił zbrojnych by nawrócić sąsiadów na Adwentyzm.

## Era Wzrostu, era postępu oraz ujawnienie wiary proroka

Podczas gdy Adwentyści zajmowali się kolonizacją czwartego największego z księżyców Jowisza „Ganimedes”, wysłali ekspedycje na Saturn by założyć na nim badawcze bazy w wybranym miejscu, oraz silną ekspedycje Wilaj Miner na Wenus.

Mormoni bardzo prężnie zasiedlali i wykorzystywali Wenus, zakładając na planecie miasta i osady, prowadząc badania i rozwijając cale Imperium, mormoni stworzyli podstawy dla swoich wojsk imperialnych.

Tym czasem na księżycu po odejściu ekspedycji Mormońskiej ujawniła się nowa wiara głoszona przez proroka „Mahataneta” która prężnie zaczęła rozwijać się na księżycu gdyż jej członków cieszył wysoki przyrost naturalny. Pozyskiwał on nowych wyznawców dla swojej wiary wśród obojętności pasywnych kwakrów i mieczem zdobył dla siebie część ziemi które rosły.

Głosił on Islam, wiarę w konieczność zniszczenia księżyca i podzielenia go mocą wiary Islamu na dwie części jako pierwszy krok proroctwa Islamskiego, aby to uczynić musieli przeprowadzić rytuał który uprzednio wymagał wybicia wszystkich nie-muzułmańskich kwakrów na księżycu.

Z powodu sukcesu poprzedniej ekspedycji widzącej Elaj Wai, ze zwiększoną załogą wysłano ją ponownie do systemu ziemskiego. Elaj po dotarciu zlokalizowała nową wiarę nowego proroka która rozprzestrzeniała się po księżycu. Śledząc postępy proroka i informując Jowisz, podjęto decyzje że zdobycie księżyca przez wyznawców proroka może zagrozić Jowiszowi.

Kwakrzy nie potrafili poradzić sobie z problemem proroka, ten nieustannie zyskiwał siłę i zabijał kwakrów zabierając ich ziemie dla swoich wyznawców. Jego sukces był ogromny, zdobył wiele ziem dla siebie i swoich wyznawców, a nikt z nieudolnych w walce kwakrów nie mógł go powstrzymać.

Podsłuchując z orbity plany i zamysły wiary islamu do przepołowienia księżyca, ta wiedza dla Adwentystów była wystarczająca by zainterweniować w niezauważenie w konflikt, ekspedycja Elaj potajemnie zabiła proroka oraz wszystkich świadków gdy ten był odosobniony od większości wyznawców doprowadzając do rozpadu Islamskiej hordy. Muzułmanie zaczęli oskarżać się o śmierć proroka i spierać o sukcesje dzieląc się na trzy frakcje i wybijając między sobą, co było bardzo korzystne dla kwakrów.

Tylko jedna z islamskich frakcji kontynuowała dalszy powolny podbój terenów kwakrów na księżycu; Chadżydzi. Pozostałości pierwszego kalifatu proroka objął wybrany wolą większości Kalif uznany godnym sukcesorem przez islamską radę, jednak tak zwany "drugi prorok" wyłonił się z pośród towarzyszy pierwszego proroka i domagał się oddania władzy jemu, co doprowadziło do walki pomiędzy wszystkimi stronnictwami i spowolniło podbój księżyca.

Po zamordowaniu proroka Adwentyści obrali z księżyca kurs na Jowisz, ponownie nie wykryci przez nikogo w systemie.

Gdy uzbrojona flota Adwentystów dotarła już na Wenus, pierwszy raz Mormoni dowodzieli się o istnieniu Adwentystów z którymi Adwentyści połączyli się wysłanym sygnałem z orbity proponując spotkanie w wyznaczonym przez nich miejscu na Wenus. Wieść o wykryciu nowej cywilizacji natychmiast została doniesiona do centrum na Słońcu i Merkurym, gubernator Wenus w raz ze świtą i siłami lokalnymi udał się na wyznaczone spotkanie gdzie wylądowała jedna z jednostek powietrznych Adwentystów.

Pierwsze spotkanie pomiędzy dwoma wiarami przeszły bardzo wrogo, każda ze stron próbowała przekonać drugą na nawrócenie na jedyną wiarę i każda zwiawiodła znieważając drugą, doszło do wypowiedzenia wojny pomiędzy dwoma i wymiany ognia podczas której Gubernator Wenus Brigham Kolob. Przygotowani Adwentyści w momencie takiego obrotu spraw byli przygotowani, pozostała część floty na orbicie rozpoczeła atakowanie rozeległych i słabo zaludnionych miejsc planety wyniszczając je i wybiając nie przygotowanych mormonów, oraz atakując większe skupiska.

Widząca Wilaj Miner i jej siły wycofały się ze spotkania z powrotem na orbite Wenus a siły mormońskie wycofały się do stolicy Wenus "Uteh" i wysłali alarm o ataku na Merkury do Fartsona Horta który w tym czasie na Merkurym nadzorował proces stworzenia pierwszej mormońskiej przystosowanej do walki mormońskiej floty i imperialnej armii, gdy został zaalarmowany, Mormońśka centrala udzieliła mu wszelkiej autoryzacji działań dla wyparcia najdźców z Wenus.

Lokalne siły Wenus pozbawione siłnej armii i bitewnej podstaowej floty powietrznej która wówczas istniała od niedawna dopiero na Merkurym, lokalnie starały się opierać i ścigać mobline jednostki powietrzne Adwentystów które niszczyły populacje Wenus. Widząca Wilaj Miner wyczuwała istnienie obecnej wiary w dalszej częśći galaktyki ale sądzono że Wenus jest jedynym miejscem istnienia mormonów, wysłano komunikat na Jowisz by wysłać Jowiszką Flote z wojskami które pozwolą łatwo opanwoać tę planete angażując większość loty i istniejących sił.

Ekspedycja wojskowa widzącej nie mogła sama pokonać jednak zażartego oporu mormońskiego który zadawał nielicznym i tak siłą ekspedycji straty w odwecie. Gdy posiłki floty dla Adwentystów były w drodzę za Marsem na Wenus by wesprzeć szczupłe manewrujące po planecie siły ekspedycji, nagle Adwentyści zdali sobie sprawę z nadejścia posiłków mormońskich na Wenus - floty z Merkurego Fartsona. Widząca skontaktowała się z bazą główną na Wenus w którym gubernator i Fartson zostali postaiweni przed prozycją swojej kapitulacji, propozycja została odrzucona.

Flota Mormońska przeważająca nad ekspedycją strącała jednostki powietrzne Adwentystów a wojska lądowe skutecznie już ścigały manwery sił Adwentystów tak szybko że widząca podjeła decyzje o wymuszonym odwrocie gdy utraciła prawie wszystkie powietrzne jednostki. Wysłała komunikat do będącej wciąż w dordze floty że nie może dalej kontynuować walki i otwierać dla nich lądową drogę i musi się wycofać. Flota staneła przy Marsie, siły uciekające przyłączyły się tam do reszty po powrocie, atak został zatrzymany - wymagał jeszcze więcej sił z powodu obrotu spraw, podjęto decyzje z Jowisza powrotu całej floty na Jowisz.

Adwentyści zostali postawieni w gotowości, z Jowisza floty zawiadowcze obserwowały i patrolowały okolice Marsa. Nie uderzono na Mormonów większą siłą z Jowisza i jego księżyców ponieważ Jowisz zmagał się już w między czasie z kolejnym problemem który niepokoił radę - na jednym z księżyców Jowisza "Europa" uderzył obiekt który uznano początkowo za komete a później za rodzaj artefaktu emanującego obcą wiarą, od uderzenia Adwentyści poniesli szkody ale lokalne oddziały które otoczyły i badały obcy obiekt na Europie w czasie walk o Wenus zerwały kontakt z Jowiszem.

Jowisz wysłał tam widzącą Janei Ul by przyjrzała się sprawie ale nie powróciła i nie zdała raportu.

## Wojna Gniewu, wojny o czystość

Nastąpiła złota era Mormonizmu, Wenus który poniósł ciężkie szkody na całej planecie z drugiej strony w jej najważneisjzych częściach w niczym nie ucierpiał, nowi koloniści przybywali ze słońca i merkurego, Fartson powrócił na Merkury a na Wenus ustanowiono potężne zakłady przemysłowe, rozwój mormonów był większy niż wcześniej. Imperium zobaczyło okazje do zdobycia nowych ziem i stania się potęgą. Mineło wiele czasu od walk o Wenus a mormoni postanowili ondaleść Adwentystów i ich zniszczyć.

W między czasie kwakrzy oczekiwali powrotu mormonów na księżyc - islamscy Chadżydzi uznający się za największych wojowników proroka zabijali ich i zdobywali kolejne ziemie, w końcu mormoni wysłali zwiad na księżyc i wykryli nową wiarę obok zostawionych wcześniej samych kwakrów, o tym fakcie doniesiono głównemu generałowi Imperium Fartsonowi Hortowi któremu centrum na słóńcu zezwoliła na wykonanie jego planu eksterminacji nowej wiary bezczeszczącej księżyc i zabijajacej kwakrów.

Fartson zabrał ze sobą nowych rekrutów z Merkurego by zodbyli doświadczenie w ogniu walki jak oddziały pozostawione na Wenus, armia została wzmocniona; poza zwiększeniem liczby floty, Wenuskie projekty wprowadziły pierwsze zmotoryzowane oddziały pojazdów przeworzących "Brigham" oraz pierwsze sztuki ich wojskowej wersji "Brigham 1" a także trzy portotypy "Brigham 2" - te siły Fartson chciał zabrać ze sobą na księżyc w ataku w którym chciał objąć dowodzenie osobiście.

Zanim siły Fartsona dotarły na księżyc, wzmocniona ekspedycja badawcza Elaj Wai ponownie pojawiła się w ziemskim systemie i obserwowała rozwój sytuacji na księżycu z orbity, gdy Adwentyści ujrzeli że Mormoni pojawiłi się w systemie a ich siły wojskowe lądują na księżycu wspierając kwakrów, przekazali informacje Jowiszowi.

W ciągu 8 dni Mormoni zniszczyli, wybili i wypalili ziemie zagarnięte kwakrą przez Hadżydów i ostatniego 8-smego dnia z nikłymi stratami zmasakrowali Hadżydzką stolicę, w ciągu nastepnych 5 dni wybili połowe ziem kolejnej frakcji południowej i posuwali się dalej wyniszczając nieomal bezbronne już muzmłumańskie populacje. Obecny Kalif trzeciej frakcji oraz wciąż żyjący drugi prorok frakcji południowej, zostali odwiedzeni przez Adwentystów i złożono im propozycję wsparcia w walce z siłami mormonów.
Kalif natychmiast przyjął tę porpozycję, prorok po odwlekaniu 1 dnia, odrzucił nakazując zabić Adwentystów swoim ludzią, lecz został zabity przez nich w raz z nim samym co jeszcze bardziej doprowadziło do upadku południowej atakowanej frakcji.
Podczas gdy mormoni w ciągu kolejnych 3 dni nieomal doszczętnie wybili południową frackje i staneli pod ich stolicą, adwentyści szkolili i wsparli technologicznie północnego Kalifa.
Mormoni doszczętnie ostrzałem unicestwili stolice szyitów jeszcze łatwiej niż Chadżystów i praktycznie doprowadzili do załamnia całej frakcji. Wtedy jeszcze przed przegrupowaniem Adwentyści ukazali swoją obecność atakując swoją flotą flote przeciwnika, strącając kilka ich jednostek i atakując na tyłach mormońskie bazy uniemożłwiajac wezwanie wsparcia mormonom. Kalif i siły Adwentystów zaatakowały mormonów i doszło do 2 dniowej wielkiej bitwy o las proroka - nizine pełną strumieni i fauny gdzie mormoni zostali zalani zmodernizowanymi siłami islamu i atakujacych z różnych miejsc jednostek adwentystów.

Pierwszego dnia wybito znaczne siły muzułan lecz wciąż nie rozbito, a adwentyści celnie eliminowali dowudctwo mormonów i strzelców atakujac kluczowe jednostki, mimo strat początkowych mormoni przegrupowali się i ofensywnie nacierali na muzłuman i ścigali jednostki adwentystów, szczególnie wartościowe okazały się prorotypowe jednostki zmororyzowane, flota powietrzna mormonów strąciła w tym czasie zbyt wiele Adwentystycznych jednostek co spowodowało że Elai pamietając że dysponuej jedynie nie zbyt silną i nieliczną badawczą ekspedycją musiała szybko dążyć do zakończenia rozbiając mormonów.

Drugiego dnia Adwentyści próbwali zestrzelić ostatnie dowudctwo i Fartsona Horta lecz bezskutecznie, nawet muzłumańskie poświęcenie przez wysadzanie się wbiegając w pojazdy i szeregi wroga co zadawało silne straty nie umożlwiło dostaniu się do pozostałego dowódctwa a Adwentyści otrzymali już zbyt wiele strat i wycofali się z walki, ostatecznie muzłumanie zostali złamani w dalszej walce i Kalif ratował się ucieczką na północ.

Fartson nie mógł kontynuować eksterminacji i powrócił ze swoimi zwycięskimi siłami do kwakrów skąd odszełd z planety zakładając małą bazę komunikająną pomiędzy księżycem a Merkurym oraz ucząc kwakrów rzeczy z których i tak większości nie pojeli. Zdruzgotany kalif odetchnął ogłaszając zwycięstwo gdy zobaczył że przeciwnik nie rusza dalej za nimi a odchodzi, po czym został w raz z jego świtą zamrodowany przez Adwentystów w raz z wieloma innymi świadkami ich obecności, nie udało się jednak wyleiminować w pośpieszhu wszystkich, dlatego pamięć o przybyszach została tym razem zachowana i spowodowała awersje ostatnich przetrwałych muzłuman do wszystkich innych wiar poza nimi.

Elai porwała z księżyca dziesiątki muzłuman do badawczy testów i powróciła zdać relację na Jowisz. Po tych wydarzeniach Wenus, Merkury i Słońce rozwijały się coraz potężężniej, nowy dowódca został wydelegowany by poprowadzić siły Imperium ku zwycięstwu przeciwko Adwentystą na Marsie gdzie przypuszczalnie mieli według mormonów mieć ojczyzne ich przeciwnicy.
Wyruszyła pierwsza silna mormońska flota w raz z nową armią i częścią weteranów z Wenus i księżyca.
Zwiad Adwentystów w okolicach Marsa wykrył zbliżające się siły mormonów i prześłał wiaodmość na Jowisz, ten zaareagował wysłaniem silnej floty w stronę Marsa, jednak okazało się z czasem że flota nie nadąży dojść przed mormonami którzy bardzo szybko zbliżal się już przyogtowani do walki na Marsa, zadaniem jednostek obecnych przy Marsie było więc opóźnienie ich za wszelką cene by dotarła reszta Adwentystycznej floty i zmiotła ich zanim uda się im dostać na powierzhcnie mormońskim siłą lądowym.

Gdy mormoni bardzo szybko znaleźli się w pobliży Marsa, mała flota Adwenstystów starała się ich zatrzymać lecz została przytłoczona i zmuszona prędko do ucieczki przez zalew floty mormonów, a reszta sił natychmiast przebijając się przez wszelką obronę wycofujących się już jednostek Adwenstystów pośpiesznie dobiła na powierzchnie planety i orętiując się że nie jest ona zamieszkana przez Adwenstyów.
Rana awangarda przyłączyła się do głównego ataku z Jowisza i w całości weszła na orbite Marsa w ciągu następnych 2 dni, rozpoczeła się bitwa o Marsa na czele z widzącą Wilai Miller z zażartością miała zniszczyć wszystkich mormonów i tym razem nie pozwolić im przetrwać jak wcześniej na Wenus gdy walczyła przeciwko nim ostatnim razem.
Jednak teokracja Jowisza nie mogła w tym momencie rzucić na Marsa swoich wszystkich sił którymi z łatwością przytłoczyli by mormonów z powodu niepokoju związanego z sytuacją na Europie oraz zajmowaniu się zakładaniem baz na Saturnie.