Zalgo (he comes)

Bu mesajın uzunluğunu affedin, bu ilk ve muhtemelen son kez bir bilgisayara erişimim olacak, bu yüzden elimden geldiğince hepsini yazıp bilmesi gerekenlere ulaştırmam gerektiğini düşündüm. Kasabadan ayrılıyorum; Nereye gittiğimi bilmiyorum, sadece elimden geldiğince uzağa gidiyorum.

Tamam, bazılarınızın bildiği gibi, bir yıldan biraz daha uzun bir süre önce bir kredi aldım ve kendi otomobil dükkanımı açtım. İşler gayet iyi gidiyor, şikayet edemem ve yalnızca Tanrı kasabada çoktan kurulmuş çok sayıda yer olduğunu bildiğinde bana gelen tüm müşterilerime her zaman minnettarım. Birkaç ay önce arkadaşım Neil'i işe alabilecek kadar iyi gidiyordum ve her zaman yapacağını bildiğim gibi çok çalışıyor ve gerçekten çok yardımcı oluyordu.

Evet, geçen ay bir günümü almam ve Rebecca ile bir Lamaze dersine gitmem gerekiyordu ve bu yüzden dükkanı sabah ve öğleden sonraları Neil'e emanet ettim. Her şeyin gerçekten başladığını düşündüğüm gün o gün, çünkü geri döndüğümde sersemlemiş gibiydi ve petrolle kaplıydı. Sanki içmeye ya da başka bir şey yapmaya çalışmış gibi yüzüne biraz bulaşmış bile. Ona eve gitmesini ve kendisini temizlemesini söyledim çünkü şu anda hiç müşterimiz yoktu ve şimdilik gelen herkese bakabilirdim.

45 dakika sonra geri döndü ama yine de normalden çok daha sessizdi. Her zamanki gibi çalıştı, ama onda bir şeyler ters gitti. Dışarıdayken bir şey olup olmadığını sordum ve o sadece başını salladı. Kaç müşterimiz olduğunu sordum ve anlaşılmaz bir şey mırıldandı. Kendisini tekrar etmesini istedim ve bana dönüp baktı ve en kısa bir an için gözlerinin tamamen siyah, iris yok, sklera yok, sadece tüketen siyahlığı tamamen tükettiğine yemin edebilirdim. Geri tökezledim ve bir rafı çarptım, eşyaları yere serdim. Ona geri döndüğümde, hâlâ bana bakıyordu, ama daha önce olduğu gibi nefretle bakmıyor gibiydi, sadece bir çeşit… dışında görünüyordu.

"Sadece bir çift," diye yanıtladı. "Bir kadın ve sonra dövmeli motorcu tipi görünüşlü bir adam." İçlerinden birinin yağ değişimi istemiş olduğunu varsaydım ve o zaman onu döktü, bu yüzden herhangi bir sorunu olup olmadığını sordum ve omuz silkti. O yokken garaja baktım ve hiçbir petrol sızıntısı izi görmedim, bu yüzden her ne olmuş olursa olsun hepsini kendi üstüne almış olmalı ve hiçbirini mucizevi bir şekilde. Ancak bu konu hakkında konuşmak konusunda isteksiz görünüyordu, bu yüzden konuya değinmedim ve gün boyunca üzerinde çalıştık. O gün ve ertesi gün, onun hala garip ve sessiz olması dışında nispeten normaldi. Ben dükkana bakarken dışarı çıkıp bize öğle yemeği ısmarlamak isteyip istemediğini sordum ve "elbette" dedi.

Geri döndüğünde bir müşteri için teşhis yapmakla meşguldüm, bu yüzden yemeği beni beklemesi için ofisteki tezgaha koydu ve devam edip yemek yedi. O müşteriyle işimi bitirdim, neden onun için ölmeye devam ettiğini anlamak için arabasını gece boyunca elinde tutmamız gerekiyordu, bu yüzden Neil'den onu eve bırakmasını istedim ve sonra yemeğimi almaya gittim. Bana biraz Çin yemeği ve buzlu çay getirmişti, bu yüzden en tuhaf şeyi fark ettiğimde soya sosu paketlerini yemeğimin üzerine biraz dökmek için açtım ...

Sanki soya sosu bir şekilde canlı bir şeymiş gibi… kızarmış pilavın içine düştüğünde düzinelerce kıvranan mürekkep siyah kurtçuklar gibi yayılıyor ve içine gömülüyordu. Çatalı aldım ve içeriye daha derin bakmak için pirinci çıkarmaya başladım ve küçük dumanlı dallar bazen pirinçten yükselip dağılacaktı. O noktada inanılmaz derecede acıkmıştım ama onu yiyemeyecek kadar korkmuştum, bu yüzden onu ve buzlu çayı çöpe attım ve o akşam eve gelip hazırladığım bir şeyi yemeyi beklemeye karar verdim. kendi ellerim Hayatımda hiç böyle uzaktan böyle bir şey görmemiştim ve Neil'e benzer bir şey fark edip etmediğini nasıl soracağımı bile anlayamadım. Son zamanlarda olduğu kadar soğuk ve mesafeli, bana deli gibi bakacağından emindim, bu yüzden sustum.

O Cuma her zamanki gibi bir şeyler içmek ve yerel grupların çalmasını izlemek için yaptığımız gibi eski sulama deliğine indik ve Neil bütün hafta olduğu kadar sessiz ve mesafeliydi. Yine de kötü görünümlü bir adam değil ve bu yüzden gerçekten kimseyle konuşmak için yolundan çıkmamasına rağmen, bir kadın oturduğu yere gitti ve onunla konuşmaya başladı ve o gece birlikte ayrıldılar.

Pazartesi sabahı hafta sonunun nasıl geçtiğini sorarak buzu kırmaya çalıştım, başımı salladı ve "peki" diye mırıldandı. Ona, onu birlikte gördüğüm o genç kadınla şanslı olup olmadığını sordum ve bana en ufak bir gülümsemeyi verdi, ki bu muhtemelen bir hafta içinde yüzünde gördüğüm ilk gülümsemeydi ve "iyi geçti" dedi. Ayrıntıları için ona baskı yapmadım, isterse paylaşacağını biliyordum ve küçük sırıtışı endişelerimi yatıştırmak için yeterliydi ve yakında eski haline dönmesi için bana biraz umut veriyordu.

Gün yaklaşık öğleden sonra 3'e kadar nispeten yoğundu, bu yüzden bir sonraki müşteriyi beklerken sonunda ofiste oturup radyo dinlemek için boş bir zamanım oldu. İşte oradaydım, sandalyemde, ayaklarım masama dayanıp arkama yaslanarak dönüp kafamın arkasında oturan, üzerine her türlü kırpıntıyla oturan panoya baktım. Orada dükkan açtığımdan beri belki yüzlerce kez okuduğum Garfield ve Calvin & Hobbes gibi birkaç Pazar çizgi romanı vardı… ama o gün bir şeyler farklıydı.

İlk panel normal görünüyordu, ancak sonraki her panelde, çerçevenin kenarlarından ve karakterlerin arkasından mürekkep rengi siyah şeritler çıkıyordu. Kulaklarından, gözlerinden ve hatta bazen burunlarından kan damlıyordu ve şeritlerin her birinde karakterlerden biri "O GELİYOR!" Derdi.

Dalların bu kadar yavaş hareket ettiğini fark etmeden önce bir an şaşkınlıkla baktım ve sonra karakterlerin her birinin kafası çok yavaşça bana doğru döndü ve kendimi bülten tahtasından geri atıp masamın üzerinden geçtim. ve yere. Garaja koştum ve Neil için bağırdım, bunu gören tek kişi ben olamazdım! Şaşırtıcı bir şekilde, o gitmişti… ve ben de tereddütle ofise geri döndüm ve içeri baktım. Çizgi romanlar hala bozuktu, ancak artık hareket ediyor gibi görünmüyorlar. Parmaklarımın daha önce hareket ettiklerinden en az üç kat daha hızlı olduğu yere doğru sayfa boyunca sızmaya başladığını fark ettiğimde, çizgi romanlardan birini özgürce koparmak için uzandım ve elimi salladım uzakta. O mürekkep lekesinin cildime temas etmesine izin vermekten iyi bir şey olamaz.

Tabii ki tüm ilan tahtasını yırttım, arkadaki teneke çöp tenekesinde yaktım ve bir daha bundan bahsetmedim. O gece eve gittim ve karım çoktan yataktaydı, derin uykuya dalmıştı. Aklım yarışıyordu ve o gece kendimi akşam yemeğine bile getiremedim. Endişelerimi dile getirecek kimse olmadığından, huzursuz bir uykuya daldım ve tamamen uykudan vazgeçene kadar gecenin her saatinde kabustan sonra kabusa uyanmaya devam ettim.

O cuma tekrar bara gittim, karım içemese, hamile kalmaya falan, Neil artık takılmak için pek eğlenceli değildi ve diğer arkadaşlarımın hiçbirine ulaşılamıyor gibiydi. Sadece iyi bir vızıltıya ihtiyacım vardı ve daha iyi hissetmeye başlayacaktım, diye düşündüm. Birkaç bira içtikten sonra, tahmin ettiğimden daha fazla sarhoş olduğumu fark ettiğimde tuvalete izin verdim, bu yüzden yüzüme biraz su sıçratmak için lavabonun üzerine eğildim ve o zaman duydum. Zeminde sürüklenen bir kumaş tabakası gibi, kanaldan çok sessizce bir ses yükseldi. Sonunda tüm bu ünlüler arasında saklı kelimeleri fark edene kadar uzun süreli bir nefes verme gibi geldi. "Heeee cooooomes!"

Porselende kanalın etrafındaki halkadan fırlayan çatlaklar oluştu. En azından, ilk başta çatlak gibi görünüyorlardı… ama birkaç saniye sonra, onları o hafta başlarında çizgi romanlarda gördüğüm yolsuzluk dalları olarak fark ettim… yavaş yavaş ilerliyorlardı. Banyo kapısından geriye doğru birilerinin göğsüne doğru tökezledim. Döndüm ve elleri ve başı dışında maruz kalan her deri parçasını kaplayan dövmelerle, bir buçuk metrelik bisikletçinin zifiri kara gözlerine baktım. Ondan hızla uzaklaştım ve bardan geri çekilirken onun iğrenç bakışları beni takip etti. Bir rüya gibi hissettirdi, hayatın için koştuğun zaman, bataklıkta koşmak gibi hissediyor. Odanın karşısına geçerken, bana bakan tek kişinin motorcu olmadığını fark ettim. Görünüşe göre oradaki her çift göz bana odaklanmıştı ve bu gözlerin yarısından fazlası iris veya sklera izi olmadan tamamen siyah görünüyordu. Birkaç dudak kımıldadı ve müzik kutusunun sesini duyamasam da ne dediklerini kolayca tahmin edebildim. "O gelir!"

O gece hiç uyuyamadım.

Aslında son birkaç haftadır pek uyuyamadım, sanırım son zamanlarda benimle konuşanlarınız tahmin edebilirdi. Bana bakan zifiri kara gözleri görüyorum. Korkarım her gördüğüm o sözler bana dönecek ve fısıldayacak, o kötü parıltıyla ruhumun derinliklerine bakacak. Ne zaman bir lavabonun yanına gittiğimde ya da yemek için bir şeyler atıştırmaya gittiğimde korkarım o mürekkep kıvrımlı dalların bana doğru kıvrıldığını göreceğim. Karım bile son zamanlarda soğuk ve mesafeli görünüyordu.

Sonra bu gece işten eve giderken, gözlerimi açık tutmak için mücadele ederken, karşıdan gelen trafiğe girmemek için cep telefonum çaldı ve arayan Rebecca idi. Bebeğimizi doğurmak için hastaneye gidiyordu ve iki hafta sonra ilk defa gerçekten mutluydum!

Ben oraya vardığımda çalışma odasındaydı, kasılmalarını izliyordu. İçeri girdiğimde pek fark etmedi, ama yanına oturup elini elime aldığımda irkilmiş görünmüyordu. Onunla konuşmaya çalıştım, ama tepkisizdi ve o kadar yorgundum ki, hemşireler gelip onu yaklaşık yarım saat sonra doğum odasına götürene kadar uykuya dalmaya başladığımı bile fark etmemiştim. Önlüğümü ve bir saç filemi taktım ve küfür etmeye ve çığlık atmaya başladığında Lamaze'de bizi eğitmişler gibi elini tutmak ve ona rehberlik etmek için onunla içeri girdim.

Ben de buna hazırlıklıydım, elimi sıkıca kavradığı gibi, ama karnındaki hareketi görünce aklım sarsılmaya başladı. Doktor bebeğin taç giydiğini söyledi ve ona itmesini söyledi. Emirlerini yineledim ve bana tarif edemediğim bir sesle çığlık attı. Ona baktığımda, motorcuda gördüğüm aynı gözlerle bana bakıyordu. Neil'de haftalar önce gördüğümü sandığım gözler. Elimi çekmeye çalıştım ama o tutmasını sürdürdü. Doktorun önlüklerinin önüne katran gibi siyah kan sıçradı, ama aldırış etmiyor gibiydi. Tekrar karnına baktığımda, teninin altında titreyen siyah damarlar göze çarpıyordu. Bana bakmaya devam etti ve artık çığlık atmıyordu, sadece sırıtıyordu… o obsidiyen gözler beni sıkıyordu.

"Kaos'un Nezperyan hivemind'ını çağırmak için," diye kısık bir sesle nefes aldı.

"Duvarın arkasında bekleyen," diye devam etti doktor çocuğa, çocuğum, kanlı ellerinde kucaklayarak sessizce uzanmış. Başını kaldırıp bebeği büyüttü ve bebeği birkaç hafta önce Neil'i örttüğüne çok benzeyen, mürekkep rengi siyah bir sıvıyla kaplıydı. Ağlamadı, ama canlıydı ve onu kaldırdığında hareket etti. Gözleri açıldığında, karım kadar siyahtı. Doktorunki kadar siyah. Hep birlikte onun adını soludular.

"Zalgo!"

Elimi karımın demirinden kurtardım ve tökezleyerek odadan dışarı çıktım, hemen dışarıdaki koridordan geçen hemşirelerin arasına girdim. Ayağa kalktığımda ve odaya geri döndüğümde, doktordan ve yeni doğmuşumdan, yerde durduğum yere kadar uzanıyor gibi görünen mürekkep rengi siyah dalları görebiliyordum. Döndüm ve koridordan asansöre koştum ve parmağımı düğmelere çarptım. Geriye baktığımda, dallar koridora girmişti, ama hiç kimse fark etmemişti, ta ki ayaklarının üzerinden ve bacaklarından yukarı kayıncaya kadar, aniden durdular, döndüler ve aynı obsidiyen gözlerle bana baktılar.

Asansörü arama çabamı bıraktım ve panik içinde merdivenlere doğru koşmaya başladım. 15 kat merdivenden lobiye kadar koştum, park yerine kıçımı yırttım, arabama atladım ve sürmeye başladım. Hangi cehenneme gittiğimi bilmiyordum, sadece oradan uzaklaşmam gerekiyordu. Deliriyor muyum bilmiyorum, kesinlikle öyle görünüyor, ama artık tanıdığım kimsenin yanında olamam. Hepsinin gözleri aynı, ölü bakışları ve hatta çocuğum… Aman bebeğim.

Hala yanımdaki arabalardan bana bakan gözleri gördüm ve garip bir tesadüf eseri, bardaki önceki Cuma gecesi aynı motorcu hastaneden bir saat uzakta yanıma geldi ve neredeyse iki mil boyunca beni takip etti. Dönüp bana sırıtarak bakardı. Bu sefer güneş gözlüklerinden gözlerini göremedim ama aynı kişi olduğunu biliyordum. Dövmeleri kendi iradeleriyle hareket ediyor gibiydi, sağ pazıdaki alevli kafatası göz yuvalarından kanamaya başladı.

Elimden geldiğince çabuk frenlerimi çarptım ve soluma dönüp U dönüşü yaparken yanımdan geçmesine izin verdim. Sanırım onu ​​kaybettim, bu yaklaşık bir saat önceydi. Şehirden 3 saat uzakta bir moteldeyim, bulduğum ilk yerde wifi var ve yoruldum ve titriyorum ve elim kaşınıyor ve karımın tırnaklarının beni açtığı yerde kaşınıyor. Gerçekten ne yapacağımı ya da kime başvurabileceğimi bilmiyorum. Bu hikaye kulağa çılgınca gelecek ve muhtemelen kurumsallaşacağım ve bunun benim için en iyi şey olmayacağından emin değilim ama artık o gözlerin içine bakmaya dayanamıyorum. Ne zaman yeni birini görsem ve bana baktıklarında paniklemeye başlarım çünkü biliyorum ... Sadece orada beni aradığını biliyorum, w̝̹̩͎͍̘h̪a͖̮͚̪͓t̩͍͎̣̱e̖̜v̪͈̹̥̟ͅe̤̖͙r̗̱̹ͅ ̲͕̳̟͓̰i͉̝̼̤̜̱t͕̼̤ ̝̱̮͕͔̤i̩̭̤̬s̩͇.̖͎̬̱

Ve uzanıp uykuya dalmaya başladığımda bile, I̫̮̣̜͎ͭ̽ͪ̾̀́ͯͮ ͍̻̻̞̬̞̾̍̋ĥ̥̰̲̱͙̰̖̟̔ͧ̎ͤ͆͛̚e̦̪̭̙̎͌͐̅͌̄a̼͎͈̘̰̮̹͈͇ͣͪ̐͐ŕ̞̱̤ ̞̬̲̑t̖̠̠̗̱͊̾h̪͈̭̪͋ͨͥo̮̱̺̜͖̙̘͚͌ͧs͍͔̉̽ͥ͑͐͌e̯͍͎̗͕ͪ̈ͦ ͔̮͕͆́w͔̲͕͓̩̼̗͖ͦ̽̔ͅò̭͚̼̣̼̺̰̃̿ͭ͐̈́͋̆̇r̰̪̠͎̳͚̯͚̎̋̉d͚̦̭̟̯͚̹̘ͣ͌̄͂͊ͅs̟͍̗̹͕̫͎̈́̒͑ͨͫͨ͐̓̓.͕̠͍̪̙̹̣̘̿͋ͬ.̼̖̣ͥͮ̒ͬ̓́.̺͚͔̟͚̫̮̏̑͐ͯ ”̗̦͍̗̝̠̼͉͔͍̺̱̠͉͇̟̳ͭ͆ͧ̌ͦͫ͂

O gelir