II Rebelia Elfów (1785)

**II Rebelia Elfów** - elficka akcja narodowo-wyzwoleńcza z 1785 roku zorganizowana przez przedstawicieli ardenńskiego Dalc'hiadu, mająca na celu zabicie Ervolda van Deregena i zakończenie Pogromu Stulecia. Przywódcą Rebelii był Avron, bras'tudzki elf wychowany w Enklawie w Górach Ardenńskich.

## Przyczyna rebelii

Główną przyczyną rebelii była chęć zatrzymania Pogromu Stulecia poprzez morderstwo Ervolda van Deregena - człowieka odpowiedzialnego za całe to cierpienie i głównego dowódcę zbrodniczej Sprzymierzonej Armii Imevardu. Poniekąd przyczyną rebelii była również chęć polepszenia warunków życia dla elfów na Veutheim.

## Parcie do działań

Cała rebelia skupia się w zasadzie na dwóch głównych wątkach - morderstwie Kata Południa oraz odbudowaniu siły Dalc'hiadu.

### Współpraca z Zakonem

Obydwa wątki swój właściwy początek mają w zasadzie już w roku 1762, kiedy to powołano do życia Sprzymierzoną Armię Imevardu, która na ziemiach Grettvern dokonywała straszliwych prześladowań na elfach. Już wtedy Dalc'hiad był zgodny co do podjęcia kroków w tej sprawie. Nawiązano częściowo kontakt z inną organizacją, która powstała wprost po to by pomagać elfom - Zakon Wolnych Braci Lundvegru. Zarkir Ravarieth oraz Avron, dwaj przywódcy ardenńskiego Dalc'hiadu byli zaznajomieni z Lordami Założycielami, z tym z dwoma osobiście. Neven Volinin był erc'htudzkim Eilenn'tudem krwi elfiej, który jakiś czas wcześniej nawiązał kontakt z Zarkirem Ravariethem, a Thaddeus van Beringen posiadał w Ardenn ukochaną elficką kobietę. Przez lata Zakon współpracował z elfami Ardenn nad rozpracowaniem zabezpieczeń w posiadłości van Deregenów, wiedząc, że tylko po śmierci Ervolda będzie można mówić o spokoju. Przez lata jednak nic konkretnego się w tej kwestii nie ruszało.

### Rodzinne konotacje

Stan ten trwał aż do roku 1780, kiedy szeregi Zakonu zasilił z pozoru bezdomny 16-letni chłopak, który wyglądem mocno przypominał zbiegłego tego samego roku z domu syna Ervolda, Donalla. Van Beringen, będący veuthckim możnym najpewniej nie raz widział już chłopaka na różnych obradach na które zaczął zabierać go ojciec. Trzymał ten fakt jednak w tajemnicy, subtelnie tylko wskazując elfim kolegom z Ardenn, że może czas ruszyć kwestię Ervolda konkretnie i zdecydowanie. Liczył, że będzie to impuls, który skłoni chłopaka do wyjawienia swojej prawdziwej tożsamości i sprawi, że ten pomoże Dalc'hiadowi. W tym Thaddeus się, jak się okazało, nie mylił.

### Konkretny powrót

W 1785 roku Dalc'hiad otwarcie ogłosił powrót do walki o elfią godność. Zaczęto równie otwarcie szukać kogoś, kto pomógłby im dostać się do Derehaven, by wymierzyć sprawiedliwość na Ervoldzie van Deregenie. Kogoś kto zna tamte tereny i którego wiedza mogłaby przybliżyć elfy do ich upragnionego celu. Był to moment, który skłonił młodego van Deregena do ujawnienia swojej tożsamości, na razie tylko dowódcom Zakonu. Mieli oni anonimowo skontaktować go z Taeralem, wspólnikiem Avrona oraz zaufanym Eilenn'tudem Ravarietha. Jemu Donall van Deregen przekazał wszelkie dokumenty i plany mansji Ervolda jakie posiadał jeszcze z czasów swojej ucieczki z domu. Po tym wspólnicy Taerala zaczęli weryfikować te dane, potwierdzając ich prawdziwość i przydatność. Tę wieść szczególnie Avron przyjął z radością.

### Ostateczny atak

Avron skontaktował się z Wolnym Stowarzyszeniem, a konkretniej ze swoją partnerką, Iriel, proponując jej udział w morderstwie van Deregena. Nawiązał też raz jeszcze kontakt z Zakonem, proponując by dołączyli się do całej akcji. Na to przystali tylko niektórzy wtajemniczeni - krasnolud Jakkun, który napierał wraz z elfami na posiadłość; Neven Volinin, który obserwował cały akt z daleka oraz Donall van Deregen, który stał zaraz obok Volinina i również doglądał całej akcji. Dalc'hiad nigdy nie dowiedział się, że otrzymał wsparcie od samego syna Ervolda.

Ervold van Deregen został zaatakowany w momencie, kiedy jego gwardia była najsłabsza. Nie byli zdolni zapewnić hrabiemu wystarczającej ochrony, co zmusiło van Deregena do wyjścia z ukrycia i stanięcia naprzeciw grupie Avrona. Po krótkiej rozmowie pełnej wzajemnych żali, Avron przeszedł do działań. Siłą niebieskiego płomienia spalił od środka ciało Ervolda van Deregena, pozostawiając po nim jedynie popiół i szablę, którą hrabia do końca dzierżył w prawej dłoni. Po tym odszedł, jak gdyby nigdy nic.

Avron powrócił jeszcze na chwilę do Ardenn, jednak nie zabawił tam długo. Nim Dalc'hiad zdążył poważnie świętować zwycięstwo, ich nowy bohater rozpłynął się w powietrzu, a jego ukochana rozpoczęła bezowocne poszukiwania.

## Rezultat sukcesu

Słodki smak zwycięstwa zgorzkniał, kiedy rządy po Ervoldzie przejął jego syn, Patrick. Był zindoktrynowany nauczaniem ojca, więc nie stronił od radykalizmu, jednak brakowało mu na szczęście elfów zdecydowania. Dopiero rok później powziął konkretne kroki w sprawie elfiej. Stało się tak z powodu działań Kręgu, który podając się za Dalc'hiad zbierał nowych członków i spaczał ich aurę, tworząc armie Odmieńców. Patrick van Deregen postanowił wówczas uzgodnić rozwiązanie ów problemu z Horgaldem van Hoofenem, księciem Veutheim. Zaproponował wygnanie wszystkich elfów na Enerpit, co w 1786 zaczęto wdrażać. Szacuje się, że przyniosło to ogromne straty w życiu i zdrowiu elfów oraz sprowadziło na nie kolejną ciemięgę, za którą zemściły się w 1803 roku.