Bobcio

**Bobcio** - czarny kocurek po przejściach, z czterema zębami.

Zaspany Bobek.

Uwielbia zabawy i drzemki na kolanach. Czasami bywa nieznośny, gdy budzi swoją mamę bezlitosnym boksowaniem o świcie. Głośno tupie, co nie przeszkadza mu uważać się za największego myśliwego na Woli. Stopniowo uczy się miauczeć coraz donośniej i mniej skrzekliwie.

## Życiorys

Historia życia Bobcia jest długa i skomplikowana. Po wielu wydarzeniach znalazł spokojny, szczęśliwy dom i jest obecnie leczony z wielu chorób, których nabawił się w przeszłości wskutek zaniedbania. Według relacji opiekunki z domu tymczasowego, z którego Bobcio został zabrany, Bobek został porzucony w kartonowym pudełku pod jedną z warszawskich lecznic. Po trzech latach życia w domu tymczasowym trafił do kwatery na Woli. Tam też został poddany wielu zabiegom medycznym.

### Dom tymczasowy

Bobcio nie był kotem cieszącym się popularnością w kociej społeczności przebywającej w domu tymczasowym. Początkowo rezydował na szafie i nie chciał z niej schodzić, w związku z czym tymczasowi opiekunowie postawili na niej nawet kuwetę.

Gdy kot w końcu zdecydował się zejść na podłogę, musiał zmierzyć się z niechętnymi mu innymi tymczasowiczami. Po zetknięciach z nimi ma pamiątki w postaci gołych placków skóry na plecach.

## Wygląd

Bobcio jest kocurkiem niewielkich rozmiarów, z małą główką, co powoduje, że pomimo dorosłego wieku często mylnie brany jest za kocię (tak zwany Syndrom Popki).

Z dumą nosi białe majtki.

Jego nieuważność sprawia, że często wykonuje tak zwanego "blepa" oraz paraduje z odwiniętymi uszami. Porusza się niezdarnie, opierając niepewne tylne łapki o lepiej rozwinięte motorycznie przednie.

Kiepskie zdolności werbalne jak i motoryczne wskazują, że został wcześnie odłączony od matki.

## Osobowość

Bobas jest kotem roztargnionym, niezdarnym i humorzastym. Potrafi nie jeść danego pokarmu przez parę dni, co przy jego problemach zdrowotnych powoduje u opiekunki zaniepokojenie i notoryczne zaglądanie do portfela, aby upewnić się, że stać ją na ewentualną wizytę u weterynarza.
Jego smutna historia kota porzuconego, a następnie przechowywanego w mieszkaniu wraz z kilkudziesięciomia innymi kotami spowodowała, że obecnie zachowuje się jak małe kocię - mógłby bawić się i przytulać do człowieka na zmianę przez cały dzień. Przez pierwsze miesiące pobytu w kwaterze wolskiej był tak spragniony miłości, że zeskakiwał z jednych ludzkich kolan tylko po to, by wskoczyć na drugie, i tak w kółko.
W stosunku do przyrodniej siostry zachowuje się niczym nieokrzesany gówniarz. Nie rozumie jej sygnałów niechęci do zabawy w danym momencie i forsuje ją pomimo niezadowolenia Ciućki, co często kończy się syczeniem tej ostatniej. Sam z kolei ma obsesję na punkcie zabawek-myszek, które nosi w czterozębnym pyszczku paradując przed Ciucielcem, jednocześnie warcząc.

## Choroby

Bobcio został przygarnięty z diagnozą choroby jelit, IBD. Opiekunce zalecono wtedy doraźne podawanie leku w postaci tabletek w przypadku problemów Bobcia w wypróżnianiu się. Pierwszego dnia pobytu nowego członka rodziny, głowa domu zaobserwowała u Boba wiele więcej niepokojących objawów - kot miał zaropiałe oczy i często kichał. Niestety, nazajutrz był ustawowy dzień wolny od pracy, zatem przez dwa dni Bobcio paradował niezdarnie z mokrymi oczami i poważnie już zatkanym nosem (dało się go wytropić po odgłosie głośnego oddychania). Podczas wizyty u lekarza okazało się, iż Bobs jest - jak 90% innych kotów - nosicielem wirusa kociego kataru, jednak jego organizm jest tak delikatny, że lekki stres powoduje u niego osłabienie organizmu i nawrót objawów. Ponadto, podczas wizyty, opiekunka Bobcia zwróciła uwagę na niepokojący stan jamy ustnej. Weterynarka potwierdziła obawy - zęby i dziąsła Bobcia były w stanie tragicznym. Zadecydowano o podjęciu leczenia stomatologicznego zaraz po zaleczeniu kociego kataru. W wyniku badania rozpoznawczego wykonanego przez najlepszego warszawskiego stomatologa zadecydowano o ekstrakcji wszystkich zębów kota oprócz kłów. Zabieg był długi, męczący i drogi, a sam kot dochodził do siebie po znieczuleniu ogólnym przez niemal 24 godziny.

Po pozbawieniu Bobcia zębów przez chwilę był spokój. Opiekunce jednak przyszło do głowy ponownie zweryfikować diagnozę IBD - w tym celu zapisano Boba na badanie USG, które wykluczyło chorobę, za to wykryło piasek w pęcherzu. Dodatkowo, po badaniu Bobcio dostał ataku kaszlu, który wcześniej był mylnie odbierany przez opiekunkę jako próby zwrócenia kłaczków. Wysunięto podejrzenie astmy u kota, w związku z czym zlecono wykonanie RTG. Badanie potwierdziło obawy. Na szczęście bobciowa astma nie jest na razie na tyle uciążliwa, aby wprowadzać sterydy - zakupiony nawilżacz powietrza i dbanie o czystość mieszkania zminimalizowały występowanie ataków kaszlu do jednego tygodniowo.

Któregoś dnia oczy Bobcia znów zaczęły łzawić, opiekunka zatem rutynowo już zapakowała kota do transportera i odwiedziła weterynarza sądząc, że to nawrót kociego kataru. Okazało się jednak, że jest to poważniejszy problem okulistyczny. Po badaniu okulistycznym stwierdzono mocne uszkodzenie rogówki w wyniku kociego kataru. Przez następne dwa tygodnie Bobcio był torturowany 4 sesjami 3 różnych kropel na oczy dziennie.

Obecnie kot nie wykazuje żadnych niepokojących zachowań. Na razie.