Stalowa Kanohi cz 2

Oddzielny art bo tak mi wygodniej.

Uwagi: w

* wywalić Quelta, dać Elatira zamiast niego
* wywalić scenę na bagnach, dać retrospekcje z Faelą

## Rozdział IV - Lojalność (wątek Ikovela)

- Możesz zapalić światła? – zapytała się Amani. Verti kiwnął głową. Jadalnia *Przeźroczystej Kauri* rozbłysła białym blaskiem. Od razu poczuła się lepiej. Wydawało jej się, jakby od czasu pobytu w Ensolu ciemność przerażała ją coraz bardziej. – Daj mi coś do picia. Wody. Byle nie alkohol.

- Jasne – odparł Verti, wyskakując po napoje.

Zwykle po tak intensywnym korzystaniu z mocy kobieta czuła się spragniona. Tym razem była niemal wycieńczona. Nie wiedziała, kiedy będzie w stanie kontynuować prace dla Vakargga. Każda część jej umysłu krzyczała, by tam nie wracać, jednak Amani dalej nie odnalazła Leimy. Patrząc na ceny żywności w mieście, przypominała sobie, jak bardzo potrzebowała widgetów. A Ensol płacił wyjątkowo dobrze.

Verti wrócił ze szklanką wody. Amani wypiła wszystko jednym haustem.

- I jak to się skończyło? – dopytał się Onu-Matorański barman.

- Vakargg i ta druga, nie pamiętam jak się nazywała, wynieśli mnie. Ocucił mnie kubeł zimnej wody. Niewiarygodne, jak przydatna okazała się połączona moc dwóch Skakdi, nieprawdaż? – kobieta uśmiechnęła się lekko.

- Jak mniemam, to się zwykle nie zdarza? Takie przebudzenia?

- To było trochę jak wyrwanie z objęć śmierci. Powiedziałam im o tym… Czymś – po plecach Toa przeszedł dreszcz. – Czułam tę obecność nawet przy nich. Odprowadzili mnie do bramy kwatery głównej. Poszłam od razu do ciebie – dokończyła Amani.

- Niedobrze. Wracać przez pół miasta w takim stanie…

- Co miałam zrobić? Nie mam tu przyjaciół. Moje siostry siedzą całymi dniami w domu, modląc się do Wielkiego Ducha o… nie wiadomo, co – westchnęła. – Nawet zwykli przechodnie nie traktują zbyt dobrze Toa mojego żywiołu.

- Dobra, dobra. Zawsze możesz przyjść tutaj – zapewnił ją Verti. – Jeśli chodzi o inną sprawę… Niegdyś słyszałem pogłoski o jakiejś anomalii na południu bagien. Podróżnicy opowiadali o koszmarach, które nawiedzały ich podczas wędrówki. Jakieś dziwne straszydła, które znikały, kiedy obrali inną drogę. Niektóre opowieści mówiły o wiedźmie – Verti i Amani wymienili spojrzenia. – Wiesz, co mam na myśli?

- Ktoś się bawi psioniką. Toa? Ktoś inny? – odparła dziewczyna.

- To są stare pogłoski, jeszcze sprzed tych migracji do miasta. Warte sprawdzenia – powiedział Onu-Matorański barman. Amani przytaknęła.

Rozmowa zaczęła nużyć Amani. Była zmęczona, potrzebowała porządnego snu. Pożegnała się z barmanem i udała się na poddasze.

\*\*\*

Nad Atterhern zawitał kolejny chłodny, blady świt. Ikovel nie czuł się do końca wypoczęty po dwóch dniach wolnego. Krew, która spłynęła po bagnach, zdawała się otwierać u niego stare rany. Wspominał czasy, do których nie chciał wracać.

W Strażnicy pochodnie płonęły nawet w dzień, rozświetlając czarne korytarze pomarańczowo-czerwonym blaskiem. Toa Lodu wziął ze sobą ekwipunek. Torbę z kamieniem świetlnym, bandażami oraz długi, protostalowy miecz, który zawiesił na plecach. Był w drodze do zbrojowni.

Powitał go widok Valdara, który nerwowo krzątał się po pomieszczeniu. Obok niego stało dwóch mężczyzn, których Ikovel nie rozpoznawał. Jeden z nich był Zakaziańskim topornikiem, odzianym w srebrną zbroję. Drugi był wysokim, masywnym wojownikiem w czarnej zbroi, nosił halabardę. Ikovel nie widział jego twarzy, skrytej za pełnym hełmem. Nie potrafił rozpoznać też rasy. Dwaj mężczyźni wyglądali dużo groźniej niż przeciętny gwardzista pod przywództwem Valdara.

Toa Grawitacji miał na sobie pełną zbroję, bez purpurowych szat, które zakładał na posiedzenia rady. Mężczyzna w Kanohi Sanok skierował wzrok na Ikovela. W jego oczach mieszała się złość z zaskoczenie.

- Ikovel, co ty sobie… Zaraz- przerwał. Toa Lodu odpowiedział mu jedynie pytającym wzrokiem. – Myślałem, że pojechałeś z Elatirem?

- Jak widzisz, nie – odparł rezolutnie mężczyzna w Kanohi Hau.

- Mówiłem, żebyście wykonywali zadania minimum we dwójkę. Rozkazałeś mu wyjechać samemu? – zapytał się Valdar.

- Nie widziałem go od przedwczoraj – odparł Ikovel. Nie miał pojęcia, co się stało.

- Musimy pogadać – rozkazał Toa Grawitacji.

Valdar wymaszerował ze zbrojowni. Ikovel czuł narastające napięcie. Toa podążył za dowódcą, docierając do własnej samotni.

- Ktoś dał cynk o obecności Xiańskich agentów tu, w Atterhern. Jeden z szeregowych widział, że Elatir wziął wierzchowca i odjechał. Myślałem, że to rozkaz od ciebie – powiedział Valdar, gdy byli już sami.

- Nic takiego nie zrobiłem – odparł chłodno Ikovel. – Myślisz, że… - Toa Lodu nie dokończył.

- Znajdę tego, kto dał informację o Vortixxach – oznajmił dowódca. – Ty jedź po Elatira. Weź ze sobą kilkunastu strażników, byle szybko.

- Jasne – zgodził się Ikovel.

Dwóch Toa opuściło samotnię i rzuciło się do wykonania swoich zadań. Toa Lodu odnalazł szeregowego, który wiedział, dokąd pojechał Elatir. Był to jeden z opuszczonych dworów, na północno-wschodnim krańcu miasta, niedaleko portu. Ikovel zmobilizował Solvega oraz paru szeregowych gwardzistów do pomocy. Kilka minut później wyjechali.

Pędzili przez zatłoczone ulice centrum, przedzierając się przez mieszkańców miasta. W końcu znaleźli się w bogatej dzielnicy, bardziej opustoszałej. Tam rezydencje mieli bogatsi Matoranie i Steltianie wyższej klasy. Opuszczony dworek mieścił się właśnie tam.

Mieszkańcy przyglądali się kolumnie jeźdźców, która wzbijała tumany pyłu i kurzu tam, gdzie przejeżdżała. Ikovel odnalazł miejsce, gdzie skierowany został Toa Powietrza.

*Nie powinien wyruszać samemu* – pomyślał mężczyzna, patrząc na złowrogą posiadłość. Mroczny dwór był zrobiony z szarego, omszałego, rozpadającego się marmuru.

Toa Lodu wraz ze Steltianami zsiedli z wierzchowców i przygotowali broń. Rozdzielili się na dwie grupy. Ikovel wraz z połową strażników wszedł przez frontową furtkę. Solveg wziął resztę, by wkroczyć do dworu od tyłu działki.

Mężczyzna razem z halabardnikami przeczesywał zarośnięty ogród, gdy pod ich nogami wylądował Vortixx. Agent był obrany w niepozorne, ciemnoszare szaty, które były rozdarte odłamkami szkła. Delikwent musiał wylecieć przez okno.

Ikovel usłyszał odgłosy walki w dworku. Przyspieszył kroku i nakazał to samo zrobić swoim podwładnym. W całym ogrodzie słychać było odgłosy ciężkich butów. Od tylnej strony domostwa ktoś wyważył drzwi. To musiał być oddział Solvega.

Elatir wyskoczył przez okno na piętrze. Aktywował moc swojej maski, by zamortyzować upadek. Toa Lodu uśmiechnął się na widok przyjaciela.

- Nic ci nie jest, co? - stwierdził, widząc jedynie zadrapania na zbroi i skórze Toa Powietrza. - Ci goście zastawili na ciebie pułapkę, a ty w nią wlazłeś jak gdyby nigdy nic i jeszcze utarłeś im Kanohi - rzucił. Elatir uśmiechnął się lekko.

- Pułapka? Myślałem... Dobra, nieważne - odparł Toa w Miru. Walki ucichły.

- Pewnie dostałeś rozkazy od szpicla. I tak na poważnie, więcej nie wyruszaj na misję beze mnie - skarcił go Ikovel. - Po to jesteśmy partnerami.

Toa Lodu zauważył Solvega który nagle zjawił się w progu drzwi.

- I co? - zapytał Ikovel.

- Załatwiliśmy kilku, ale większość zwiała. W piwnicy mieli wejście do kanałów - powiedział Solveg. - Nie wysłałem nikogo w pościg.

- I dobrze – odparł mężczyzna. Kanały mogły być niebezpieczne dla kogoś, kto nie znał ich budowy. Vortixxowie pewnie rozpłynęli się po całym mieście.

- Wydać rozkaz do powrotu? - zapytał steltiański sierżant.

- Zaraz. Chyba zostawiliście kogoś żywego do przesłuchania? - powiedział Ikovel. Xiański zakładnik mógłby się okazać doskonałą zdobyczą, jeśli udałoby się z niego wyciągnąć nieco informacji.

- Ekhem, no cóż... - Solveg miał kamienną twarz. Jeden z gwardzistów zaczął gwizdać.

- W takim razie nic tu po nas - Toa Lodu westchnął.

Ikovel spędził powrót do siedziby dowódcy w ponurej ciszy. Elatir był dziwnie małomówny, krążył pustym wzrokiem po budynkach. Mężczyzna widział, że zadania wykonywane dla Valdara odcisnęły już swoje piętno na Toa Powietrza. Zastanawiał się, czy Elatir jeszcze odzyska dawną rezolutność. Zapewne gdy wróci do swojej dawnej wioski, nic już nie będzie dla niego takie samo.

\*\*\*

*Bagno*.

*Urocza nazwa*.

Toa Lodu wkroczył do środka. Speluna była niemal w całości zbudowana z drewna. Miernie oświetlona, w niczym nie przypominała *Ghekuli* z centrum. Za ladą stała markotna barmanka z Zakazu. Kilka par oczu zwróciło się w jego stronę, by chwilę później zniknąć. Na małej arenie obok dwóch zakapiorów toczyło walkę na pięści. Ktoś splunął.

Ikovel usiadł za ladą i powiódł wzrokiem po wnętrzu speluny. Zobaczył pełno zakazanych gęb, których nie powstydziłby się żadne list gończy.

- Coś podać? – odezwała się barmanka.

- Nie chcę nic kupować. Szukam Toa Powietrza, zielona Kanohi Miru. Widziałaś?

- To cię będzie kosztować, złotko – odparła Zakazianka. Ikovel rzucił na ladę garść widgetów. – Siedzi tam, w rogu – barmanka uśmiechnęła się, widząc blask pieniędzy.

- Mogłem się lepiej rozejrzeć – rzucił na odchodne Ikovel. Podszedł do miejsca wskazanego przez kobietę. Gdy przyjrzał się dokładniej, zobaczył samotnego Toa, który siedział przy stoliku w rogu karczmy.

Toa ożywił się, widząc znajomą maskę.

- Witaj, Ikovel - przywitał się Elatir.

- Cześć. Czemu akurat ta karczma? Nie lepsza byłaby jakaś bliżej centrum miasta? Ze Strażnicy do Ghekuli nie jest daleko.

- Ta. To knajpa gwardzistów - rzucił Toa Powietrza.

\*\*\*

Szary blask wpadł do obszernego, wojskowego namiotu. Poranek był chłodny i wietrzny, jak większość dni na tych terenach. Ikovel jeszcze drzemał.

- Wstawaj! Idziemy na bitwę. Xianie zostali zauważeni 5 kio od Bo-Koro. Idą na Atterhern – usłyszał znajomy, kobiecy głos.

- Już? Myślałem, że mamy jeszcze dzień… - wymamrotał Toa Lodu, ospały. Po kilku chwilach zerwał się z łóżka, by przygotować ekwipunek.

- Musieli zwinąć obóz w wiosce szybciej – Toa Kien usiadła na małym, drewnianym krześle obok wejścia do namiotu. – Zapewne nie czujesz się zbyt dobrze? – zapytała. Ikovel spojrzał markotnie na intensywnie niebieską Kanohi Matatu.

- Pewnie przespałbym cały ten dzień, gdyby nie ty – zaśmiał się. – Potrzebowałem trochę więcej odpoczynku po ostatnich walkach – stwierdził, mocując na zbroi uprząż z dyskami Kanoka. – Czy Valdar dowodzi dzisiaj w polu?

- Będzie na tyłach. Tobie powierzył zaszczyt poprowadzenia pierwszej linii – odparła Toa Wody.

- Mi? – Ikovel popatrzał pytająco na towarzyszkę. – Ach tak, ma to sens – uświadomił sobie, że wśród pozostałych przy życiu sił Zjednoczonych wiosek oraz żołnierzy z Atterhern ma całkiem niezłe kwalifikacje. – Niech będzie pierwsza linia.

- Mam tobie towarzyszyć? – zapytała się Kien. W poprzednich starciach trzymała się z dala od bitwy, pomagając rannym. Ikovel nie był pewien, czy poradzi sobie w bezpośredniej walce.

- Zostań. Po bitwie będzie sporo roboty, lepiej, żebyś zachowała siły – stwierdził. Był już całkowicie przygotowany do walki. Wziął ze sobą włócznię oraz krótki, stalowy miecz.

- Zanim wyruszycie, Valdar oczekuje ciebie w swoim namiocie. Powodzenia – rzuciła na odchodne Kien.

Ikovel wkroczył na obozowisko. Nad wypłowiałymi namiotami górował jeden, większy od pozostałych, naznaczony czarnymi pasami. Tam czekał na niego Valdar.

Cały obóz gotował się do bitwy. Młodzi Toa, wyrwani z treningów w swoich ojczystych wioskach, siodłali wierzchowce. Nieliczni Matorańscy ochotnicy ustawiali się w szeregu. Nieopodal formowały się siły z Atterhern, złożone głównie ze Steltiańskich gwardzistów. Bez pomocy nadmorskiego miasta, armia Zjednoczonych wiosek przypominałaby raczej kilka skleconych ze sobą drużyn Toa ze wsparciem Matoran.

Toa Lodu wszedł na błotniste wzgórze i wkroczył do namiotu dowódcy. W środku stało kilku Toa, Zakazianin i Vortixx.

Valdar, Toa Grawitacji z Onu-Koro, przejął dowodzenie nad siłami z wiosek, gdy rozgromił najeźdźców niedaleko spalonego Ga-Koro. Przez ostrożne dobieranie miejsca walki, mobilność i wywiad, był w stanie zwyciężyć każdą bitwę, do której na razie doszło.

Początkowe starcia z buntownika z Xii nie były jednak poważne. Valdar podgryzał im tyły, eliminował maruderów lub otaczał obozy, wysunięte zbyt daleko od głównych sił. Tym razem Toa czekała większa bitwa.

Obok Valdara stał Grev, przysadzisty Toa Zieleni. Był wyraźnie wzburzony.

Siły Toa poruszały się szybko, mogły dotrzeć do Bo-Koro, by tam spróbować oprzeć się siłom najeźdźców. Valdar zdecydował jednak inaczej. Rozbili obóz niedaleko bagien, by odpocząć, poczekać na posiłki z Atterhern oraz z Zakazu. Za strumykiem była też dobra pozycja, by zaskoczyć Vortixxów.

Kosztem czekania było spalenie Bo-Koro oraz prawdopodobna śmierć wielu mieszkańców. Wielu nie mogło się z tym pogodzić.

- Będziesz miał swoją zemstę, Grev – powiedział Toa Grawitacji.

- Nie chcę zemsty. Trzeba było bronić Bo-Koro, kiedy mieliśmy czas – wykrzyczał Grev. – Zawiodłeś Matoran, Valdar. Kiedy przegnamy stąd Vortixxów, koniec z nami. Opuszczam drużynę – rzucił wychodząc z namiotu.

- Jak sobie chcesz – odparł Toa w czarnej Sanok. – Teraz, kiedy mamy to z głowy… - O, Ikovel, nareszcie. Za chwilę wyruszamy, śpiochu. Mamy to i owo do omówienia.

- Słucham – zaczął Toa Lodu.

- Weźmiesz przednią straż. Trzydziestu gwardzistów, znajdziesz ich przy czerwonym namiocie. Do tego weź doborowych Toa. Zektys? – Valdar zwrócił się do Skakdiego Powietrza, który stał obok.

- Moi ludzie z ochotą zasilą przednią straż – odparł najemnik.

- Świetnie. Ikovel, jedziesz z Zektysem. Musicie wbić się w Vortixxów. Mają niewiele wojska na wierzchowcach, za to sporo łuczników i innych strzelców z tymi ich fikuśnymi miotaczami. Powinniśmy ich zaskoczyć. Zepchniecie ich do strumyku, a reszta sił ich okrąży. Musicie tylko wytrzymać.

- Jasna sprawa – odparł Toa Lodu. Valdar pokazywał mu wszystko na mapie bitewnej. Po chwili razem z Zektisem wyszli, idąc na granice obozu.

- Nie na co dzień Zakaziańscy najemnicy dołączają do armii Toa – powiedział Ikovel.

- Na Zakazie jest ostatnio trochę zbyt spokojnie. Moi ludzie się nudzą. A do tego buntownicy zatrudnili takiego jednego Skakdiego, z którym mam rachunki do wyrównania. Czemu nie połączyć przyjemnego z pożytecznym? – uśmiechnął się najemnik.

- Racja – odparł Ikovel. Chociaż nie darzył istot pokroju Zektisa za godne szacunku, był zadowolony, że Skakdi dołączyli do jego sił.

Toa Lodu razem z Zektisem zebrali swoje siły i odjechali z resztą wojsk. Piechota wlokła się dość długo za nim, ale w końcu dotarła na pole bitwy.

Zimne, martwe wzgórza wschodniego wybrzeża zapełniły się Xiańskimi buntownikami, którzy z daleka przypominali ciemną masę robaków. Wyjeżdżając im naprzeciw, Ikovel zdumiał się, widząc wysokie machiny oblężnicze. Vortixxowie maszerowali prosto na Atterhern.

Wojenne trąby zawyły. Wśród Xiańskich wojsk zapanował popłoch. Strzelcy próbowali niezwłocznie ustawić się w formacje. Piechota powoli formowała się w ścianę tarcz przed nimi.

Kawaleria Ikovela przyspieszyła. Nie chciał tracić ani sekundy. Kilku jego żołnierzy wystrzeliło z broni dystansowych. On sam posłał w stronę Xian dwa dyski Kanoka.

Tylne linie Vortixxów zaczęły strzelać. Wokół Ikovela pomknęły pociski karabinu kamieni świetlnych czy magnetycznych kul. Obok niego Zakaziański najemnik został natychmiastowo spopielony przez jakiś misterny, Xiański miotacz.

Kilku ludzi Ikovela padło, jednak Xianie nie mogli powstrzymać wszystkich. Kawaleria połączonych sił Toa, Skakdi i Steltian wbiła się w linie Vortixxów niczym wściekły Burnak. Ikovel przebiła się przez tarczowników, przebijając jednego z Xian na wylot włócznią. Odrzucił drzewce, dobierając miecza. Ciął na wszystkie strony, nie zważając na życie jego przeciwników. Tutaj nie było miejsca na szlachetność czy Kodeks. Bitwa rozgrywała się o losy mieszkańców Atterhern i okolicznych wiosek. Zwycięstwo oznaczało ocalenie Matoran. Musieli wygrać za wszelką cenę.

Ikovel ciął z prawej, jednak jego przeciwnik aktywował Kanohi Hau. Uderzenie w osłonę wyprowadziło Toa z równowagi. Szarpnęło nim i upadł. Poczuł błoto na masce i ból w ramieniu. Podniósł się, widząc Steltiańskich halabardników, którzy walczyli z tarczownikami wokół niego. Jego wierzchowiec zniknął gdzieś na polu bitwy.

Naprzeciw siebie Ikovel zobaczył trzech Xiańskich żołnierzy. Kusznik momentalnie nacisnął spust, celując w Toa. Mężczyzna był jednak szybszy, aktywując Kanohi. Bełt rozszczepił się na pół, trafiając na pole siłowe. Ikovel obrócił mieczem, rzucając się na Xiańskiego piechociarza. Ten niezręcznie zasłonił się stalowym orężem, by chwilę później skończyć z raną na żebrach. Osunął się na błoto.

Tarczownik naparł całą siłą na Ikovela. Toa upadł na ziemię, powalony ciężarem tarczy, jednak błyskawicznie wstał. Zamroził cięciwę kuszy, widząc, jak strzelec próbuje ją załadować. Vortixx z tarczą naparł na Toa jeszcze raz. Ikovel odsunął się i wykonał półobrót, tnąc w plecy Xianina. Stalowy miecz przeciął zbroję i wbił się w delikatną tkankę.

Kusznik nadal mocował się z bronią, gdy dwaj jego towarzysze padli. Ikovel podszedł do bezradnego żołnierza, chwytając miecz za klingę. Vortixx stracił przytomnośc po ogłuszającym ciosie rękojeścią.

Bitwa zamieniła się w kompletny chaos. Steltiańska piechota wymieszała się z Xianami, najemników nie było widać, a wokoło widać było kolejne wybuchy mocy żywiołów czy Kanohi. Jakiś Toa Ognia podpalił wieżę oblężniczą. Kilku żołnierzy zaprzestało walki, patrząc na płomienie.

Gdzieś obok Toa zaszlachtowali gwardzistę. Z prawej strony Ikovel zobaczył Elatira, który odrzucił strzelca podmuchem wiatru.

Nagle naprzeciw niego pojawił się ogromny, szeroki Skakdi z hakiem zamiast jednej dłoni, potężnym buzdyganem i cybernetycznym okiem. Cały w pokrwawionej zbroi, wyglądał niczym potwór z opowieści, które opowiadał Turaga Haru. Ikovel stał spokojnie. Skakdi wyszczerzył zęby, patrząc na samotnego Toa.

*Do widzenia* – Ikovel załadował miotacz Kanoka. Wystrzelił. Po chwili groźnie wyglądający Skakdi znajdował się najpewniej w środku bagien lub na dnie morza. Kanoka teleportacji było zdecydowanie ulubionym dyskiem mężczyzny.

Ikovel zawołał kilku gwardzistów i naparł na linie Vortixxów. Cały czas próbowali zepchnąć ich do strumyka, lecz teraz, gdy Toa nie siedział na wierzchowcu, nie był w stanie ocenić, czy dobrze wykonują to zadanie.

Mężczyzna w Kanohi Hau podniósł drewniany puklerz od jednego z martwych żołnierzy i szedł do przodu. Ciął naprzeciw siebie, trafiając w Xiańskie tarcze. Linia buntowników została po chwili rozbita przez lecący z dużą prędkością zabłocony kamień, rezultat współpracy dwóch Zakaziańskich toporników. Czasami najprostsze rozwiązania były najlepsze.

Gwardziści razem z Toa powoli przebijali się przez ścianę tarcz, lecz zbyt dużo ginęło od Xiańskich strzelców. Obok Ikovela padł Toa z przebitą klatką piersiową. Tam, gdzie kiedyś było światełko sercowe, teraz była pusta przestrzeń.

Dowódca przedniej straży obrócił się za siebie, widząc, że pozostała im jedynie wąska linia sił, którą napierali na Vortixxów. Xianie powoli odzyskiwali przewagę.

Znowu usłyszał dźwięk trąb.

Na wzgórzu pojawili się wojownicy. Przybyła pomoc.

Udało się. Dotrwali do przybycia posiłków.

Kawaleria okrążyła Xiańskie wojsko, torując sobie drogę przez żołnierzy. Ikovel czuł, jak opór najeźdźców zostaje powoli przełamywany. Wstąpiła w niego euforia.

Po dłuższej walce Vortixxowie uformowali nieregularny okrąg, próbując bronić się przed wojskami koalicji. Wyglądało na to, że nie było ucieczki. Xianie mogli się poddać, albo zmuszą ich do tego Toa.

Ikovel wycofał się, znajdując wolnego rumaka, którego przyprowadził jeden z nowoprzybyłych gwardzistów Atterhern. Wsiadając na wierzchowca, Toa Lodu rozglądnął się po polu bitwy. Na tyłąch zauważył Valdara, który obserwował starcie ze wzgórza, posługując się czarną Kanohi Akaku. Patrząc na resztę wojsk Xian, widział pozostałą przy życiu grupę oraz ich płonące wieże oblężnicze.

Nagle duża część zbrojnych Vortixxów przebił się przez napierające wojska koalicji, by podążyć na wschód. Duża część kawalerii i piechoty podążyła w kierunku morza. Ikovel zebrał trzecią część przedniej straży i podążył za nimi.

Zbliżyli się do nich w pobliżu wybrzeża. Xianie mieli przygotowane łodzie na wypadek takich sytuacji jak ta. Wielu z nich desperacko porzucało zbroje i rumaki, by dostać się na kilka przeładowanych statków i łodzi. Brudni i ranni Vortixxowie walczyli między sobą o możliwość ucieczki z Kontynentu.

- Co robimy? Doścignąć ich? – zapytał się Zektis, gotowy dać rozkaz swoim podwładnym.

- Zostaw ich. Nie będziemy mordować uciekającego wroga. Oni już przegrali – odrzekł, patrząc, jak niedobitki rebelianckich wojsk odpływają w siną dal.

Obudził się.

Był w swojej samotni. Bitwa pod Bo-Koro była jedynie wspomnieniem. Dalej słyszał dźwięk trąb. Ktoś zwoływał straż na dziedzińcu poniżej. Ikovel wstał i zszedł na dół. Na zewnątrz Solveg musztrował gwardzistów.

- O, tu jesteś. Valdar mówił, żeby przypomnieć ci o dzisiejszym spotkaniu rady. Właściwie to już się chyba zaczęło… - powiedział Steltiański oficer.

- Spotkanie… Racja – powiedział Ikovel. – Zaraz, nie miało być o południu? – spojrzał w górę. Słońce było już wysoko.

- Jest już po. Co ty, spałeś tak długo? – zapytał Solveg.

- Najwyraźniej tak – ospały Toa wbiegł z powrotem do Strażnicy, zmierzając do stajni. Pobyt w Atterhern dziwnie działał na jego cykl dnia i nocy. Pospiesznie osiodłał deraxa i pojechał do miejskiego ratusza.

Przejeżdżając przez miasto, Ikovel dopatrzył się kilku ciekawych osobników w długich, czarnych płaszczach, którzy otoczeni byli wyrzeźbionymi kamieniami, które symbolizowały Wielkiego Ducha. Zawsze towarzyszyła im gromadka ludzi. Toa Lodu nigdy nie spotkał zainteresowania pobożnością w miejscu takim jak Atterhern.

Omszały budynek ratusza był dzisiaj pełen życia. Ikovel minął kilku pracujących tam Matoran i wkroczył do sali obrad. Napotkał widok Po-Matoranina, Skakdiego Wody, przysadzistego skarbnika oraz kilku Vortixxów. Był tam też Valdar, który spojrzał na Toa Lodu zmęczonym wzrokiem.

- Te Sępy stają się prawdziwym utrapieniem. Nie można bezpiecznie chodzić po zmierzchu. Ktoś nawet widział, jak jeden z nich żeruje na zwłokach Matoranina! – powiedział Pakri. W komnacie zapanowało poruszenie.

- Nie macie kuszników w Straży miasta? Co? Valdarze? – odezwał się jeden ze Steltiańskich możnowładców.

- Szkolimy ludzi do obrony murów. Przez ostatnie straty w ludziach nie możemy już patrolować ulic tak, jak kiedyś – odparł Toa Grawitacji.

- Czyli Straż nie potrafi wykonywać jej podstawowego zadania? To może wynajmiemy kogoś z Ensolu? – rzucił oburzony szlachcic.

- Ensol chętnie podejmie się tego zadania – odparł Tismo, usadawiając się na krześle. W sali ponownie się zagotowało. Jedni popierali pomysł włączenia się kompanii w ochronę miasta, inni przeklinali radnych, którzy popierali Ensol.

- Może ktoś inny powinien poprowadzić Straż, hm? Mój znajomy…

Toa Grawitacji zgromił możnowładcę morderczym spojrzeniem.

- Nie będzie zmian w dowództwie… - syknął. – Chodź. Wychodzimy – powiedział do przyjaciela.

Dwójka Toa znalazła się na nieco cichszym korytarzu ratusza.

- Co z fałszywym rozkazem? Znalazłeś kogoś? – zaczął Ikovel.

- Nie miałem czasu, żeby się tym zająć – odparł Valdar. – Słyszałeś ich? Chcą mnie zastąpić. Mówią już o tym otwarcie! – rzucił dowódca gwardii.

- Poradzimy sobie z politykami – rzucił Toa Lodu. – Więc co ze sprawą Elatira? Stoi w miejscu?

- Można na słówko – w drzwiach pojawiła się Inde. Reprezentantka władz Xii w granatowej zbroi miała wyjątkowo kwaśną minę. – Chodźmy gdzieś dalej.

Dwójka Toa wraz z Xianką przeszli na drugi koniec korytarza, do pustej sali.

- Czego chcesz, Inde? – zapytał się Valdar, krzyżując ręce na piersi. Ikovel usiadł obok okna. Na jego Kanohi padało blade światło.

- Jesteś w stanie utrzymać miasto? – zapytała kobieta.

- Jestem – odparł Valdar. – Ale potrzebuję ludzi. Xia…

- Xia ma teraz trochę na głowie, ale staram się o to, by przekazać wam wsparcie. Oczywiście, handel i inne interesy muszą nadal trwać.

- Jasna sprawa. Ale potrzebuję żołnierzy, i to teraz – odparł Toa Grawitacji.

- Mamy problem ze szlakiem morskim. Informacje docierają, ale statki już nie. Coś blokuje morskie wrota. Możliwe, że buntownicy… - zastanowiła się Inde. – Na razie mogę wesprzeć cię jedynie informacją.

- Słucham – powiedział mężczyzna.

- Skev i kilku innych przemytników pomaga rebeliantom. Przez Vortixxów jego pokroju mają zapewnioną broń, sprzęt i Mata Nui wie, co jeszcze – poinformowała reprezentantka.

- Skev? – zapytał dowódca gwardii.

- Legendarny przemytnik. Zaczął działać dziesiątki lat temu, przed buntem. Ukradł statek powietrzny i latał po Wszechświecie, ubijając szemrane interesy. Nic o nim nie słyszałeś? Trzeci grób Nyrei? Srebrne miasto? Skarby Sakkatyru? – Inde wymieniała, przechadzając się po sali. – Co jakiś czas pojawiają się plotki o nim. Zwykle pracował sam, ale zdaje się, że przyłączył się do rebeliantów. Wątpię, żeby robił to dla idei. Pewnie ma w tym jakiś interes. Tylko jaki?

- Nieważne. To tylko przemytnik – rzucił Toa.

- Więc jaki masz plan, Valdar? Wiesz, że wojna nie będzie wyglądać tak, jak poprzednim razem. Nie będzie wielkiej bitwy. Buntownicy nauczyli się po ostatniej porażce. Zduszą Atterhern od środka, powoli, z ukrycia. Jeśli im na to pozwolisz – powiedziała Xianka.

- Zajmę się tym robactwem. Przeszukamy każdy podejrzany dom. Każdy zakamarek. Wykurzę ich stąd. Masz moje słowo.

- Liczę na to, Valdar. Jeśli władza Xii zawiedzie się na tobie, poprą kogoś innego, kto zajmie twoje miejsce. A tego byśmy nie chcieli – Inde nonszalancko wyszła z izby. Toa Grawitacji odetchnął. Ikovel wstał.

- Valdar, jestem trochę zniecierpliwiony – powiedział Toa Lodu. – Jesteśmy tu już od dłuższego czasu, a nic nie osiągnęliśmy. Bynajmniej. Elatir nie żyje-

- Właśnie. Teraz już wiesz, jak to jest. Tracić swoich podwładnych, jeden po drugim… - przerwał mu Toa Grawitacji.

- Valdar, przyjechałem tu ze względu na dawne czasy. Miałem ci tylko pomóc w… - Ikovel starał sobie przypomnieć. – W znalezieniu tego informatora.

- W poradzeniu sobie z Xianami – uciął mężczyzna.

- Już dawno miałem wrócić do Ko-Koro! – niemal wykrzyczał. – Tam są Matoranie, których przysięgłem chronić.

- Przysiągłeś chronić Matoran na całym świecie, Ikovel – odparł Valdar. – Także tutaj. Atterhern to klucz do tego regionu. Jeśli stracimy miasto, możesz pożegnać się z Koro dookoła.

- I jak chcesz obronić miasto, co? Nie mamy informacji o położeniu wroga, cały czas tracimy gwardzistów, do tego żywność- urwał.

- Do Karzahniego z tym, Ikovel! Może gdyby nie to twoje "miłosierdzie", nie musiałbym wzywać cię do miasta. Nie byłoby w ogóle drugiej rebelii! – Valdar podniósł ręce do góry. – Wiesz co? Jak tak bardzo chcesz, to jedź sobie do tego Ko-Koro. Nie dbam o to – obrócił się i zniknął w mroku korytarza. Ikovel skrzyżował ręce na piersi. Czuł się, jakby ktoś zapędził go w ślepą uliczkę.

## Rozdział V - Królestwo Świadomości

Dzień zapowiadał się deszczowo. Chmury zebrały się nad miastem, tworząc ciemnoszare sklepienie nad wybrzeżem. Amani spakowała dodatkowy płaszcz, by ochronić się przed potencjalną ulewą. Osiodłała wynajętego na dwa dni deraxa i wskoczyła na jego grzbiet. Ruszyła w stronę południowo-zachodniej bramy. Szybko pokonała błotniste uliczki ubogiej dzielnicy.

Przez chwilę myślała, że pogłoski mogą dotyczyć jej mentorki, Faeli. Niestety, jeśli plotki pochodziły z tak dawna, musiał to być ktoś inny. Myśl Amani na chwilę zawisła wokół mentorki. Dziewczyna nie była pewna, co stało się z Toa, lecz gdyby Faela pojawiła się niedaleko Atterhern, Amani wyczułaby to. Ich umysły były ze sobą silnie powiązane. Nie. Toa odrzuciła te myśli. Faela zginęła w Ce-Koro, umożliwiając ucieczkę pozostałym w przy życiu mieszkańcom. Amani nic nie zyska, rozdrapując stare rany.

Kobieta minęła bramę oraz drogowskaz. Droga na północ, wzdłuż miejskich murów kierowała w stronę Bo-Koro oraz Matorańskiego traktu, który przechodził niedaleko bagien. Amani zasłyszała pogłoski o obecności Zyglaków w tamtym rejonie. Współczuła każdemu, kogo droga wiodła przez ten trakt.

Droga na południe zmierzała do małej, nadmorskiej wioski, a dalej do Ce-Koro oraz Le-Koro. *Zapewne ruiny* – pomyślała kobieta.

Trakt prowadzący na zachód wiódł przez Matorańskie wsie, które niegdyś dostarczały zboża, owoców oraz innych produktów do miasta. Amani musiała je minąć.

Im dalej oddalała się od Atterhern, tym jej wierzchowiec stawał się bardziej niespokojny. Rżał i kręcił głową. Amani starała się go uspokoić mocami psionicznymi, co na razie dawało skutek. Pomimo tego zachowanie rumaka wpędzało ją w niepokój. Im dalej się zapuszczała, tym niebo stawało się ciemniejsze, bardziej gęste. Już teraz zatęskniła za ciepłem i blaskiem „Przeźroczystej Kauri”.

Pola, jakie mijała, były zarośnięte i zaniedbane. Sady były pełne przegnitych owoców. Chatki zdawały się być puste.

Nie dziwiła się możliwej klęsce głodu, jaka trapiła miasto. Po upadku okolicznych Koro oraz zaniedbaniu pól uprawnych, jedyna żywność w mieście pochodziła z importu, którym zajmował się Ensol. Jeśli kompania handlowa musiałaby przerwać dostawy… Nie, Amani nie chciała o tym myśleć.

Dotarła do mokradeł. Tutaj trakt zamieniał się w nieregularną, bagienną ścieżkę.

Toa nie zauważyło niczego nadzwyczajnego. Bagienne muchy krążyły nad zbiornikami wody nieopodal. Gdzieś dalej większe rahi poczłapało do przodu, zanurzając się w wodzie. Drzewa i wysokie zarośla kryły w sobie mniejsze rahi jak i większe, takie jak ghekula. Amani nie przepadała za bagnami, lecz miały w sobie pewien naturalny, niezakłócony spokój. Gdy przebywała w mieście, czuła, jakby wisiało nad nią nieprzerwane widmo głodu, zimna czy nienaturalnych rahi. Tutaj świat funkcjonował jakby nigdy nic się nie wydarzyło.

Jadąc już przez dłuższy czas na grzbiecie deraxa, Amani poczuła lekkie, tępe uczucie, jakby ktoś stuknął jej zbroję patykiem. Od razu je rozpoznała. Ktoś próbował naruszyć jej mentalną barierę.

Toa Psioniki nie przestawała jechać. Ataki nie ustawały, jednak były zbyt słabe, aby przebić osłonę umysłu kobiety. Amani przyspieszyła, wiedząc, że musi zbliżać się do celu. Intuicja jej nie myliła. Ktoś zaszył się w środku bagien, a ataki były sposobem na pozbycie się wszelkich niepożądanych gości. Toa Psioniki uśmiechnęła się, czując kolejne stuknięcie. Była zbyt dobrze chroniona.

Jedynie bagienne rahi mogły zobaczyć to, co stało się chwilę później. Derax pędził galopem, gdy bezwładna Toa stoczyła się z jego grzbietu, lądując w błocie, nieprzytomna.

\*\*\*

- No, pobudka! Znalazła się śpiąca Toa…

Amani spróbowała wstać. Ostatnie, co pamiętała, to jazda na deraxie. Była pewna, że atak jej nie dosięgnie. A jednak…

Stanęła na obu nogach, lecz dalej się chwiała. Przed nią stała Turaga w szlachetnej Kanohi Huna. Całe jej ciało było obleczone bagiennymi roślinami i wodorostami. Kobieta wyglądała bardziej jak Pokawi, aniżeli Turaga. Pod warstwą flory można było jednak dostrzec złote i niebieskie fragmenty zbroi. Amani nie miała wątpliwości, że to ona wysyłała ataki umysłowe.

- Jestem tu po- zaczęła Toa.

- Hola hola, dziewczyno. Nikt cię nie nauczył, że nie wchodzi się na cudzą posiadłość? Bezczelność! – powiedziała Turaga. Po czym rozpadła się na tysiąc zielono-błękitnych kawałków, które rozpłynęły się na wietrze niczym krew Takea w wodzie.

Amani zaczęła rozglądać się wokoło, zdezorientowana. Z tego co pamiętała, Turaga Psioniki nie miały prawa rozpływać się w powietrzu.

Usłyszała chichot, który dobiegał z głębi bagien. Spojrzała się w tamtą stronę, lecz zobaczyła jedynie ścieżkę. Ta Turaga z pewnością się z nią bawiła.

Amani ruszyła przed siebie. Szła szybkim krokiem, zdeterminowana, by odszukać pustelniczkę. Kilkanaście kroków później znalazła się na polanie. Turaga siedziała na gałęzi jednego z drzew.

- Co tu robisz, mała? Bagno to niebezpieczne miejsce – zacmokała.

Nagle z wysokich traw, które otaczały polanę, wyrosły ogromne jaszczury, przypominające bagienne drzewa. Szły na kobietę z każdej strony.

Amani spojrzała na swoje dłonie. Nie miała przy sobie żadnej broni białej, lecz nadal dysponowała mocą. Pchnęła jednego ze zbliżających się stworów telekinezą. Żadnego efektu.

Nakierowała na drugiego atak umysłowy, jednak ten też jakby rozpłynął się w powietrzu. Dziewczyna niemal spanikowała, zasłaniając się rękoma. Wtedy przyszła jej do głowy pewna myśl.

Zaczęła sondować polanę w poszukiwaniu innych umysłów, instynktów. Było pusto. Stworzenia musiały być iluzją.

Gdy opuściła ręce i rozejrzała się po polanie, nie zobaczyła żadnego zagrożenia. Jaszczury zniknęły. Usłyszała donośny śmiech, dobiegający z drzewa.

- Chodź tu! – krzyknęła Amani. Turaga roześmiała się jeszcze raz, znikając.

Podróżniczka pobiegła prosto na wyznaczoną drogę. Wąska ścieżka zaprowadziła ją na kawałek suchego lądu, który otoczony był wysokimi, bagiennymi trawami. Turaga Psioniki stała przy zaroślach, momentalnie znikając. Z polany wychodziło pięć ścieżek.

Kobieta rzuciła się w biegu w jedną z nich, myśląc, że dotrze do pustelniczki. Znalazła się jednak w miejscu, które łudząco przypominało poprzednią polanę.

Ponownie usłyszała śmiech.

Ponownie pobiegła tam, skąd dochodził głos, jednak tak samo jak wtedy, znalazła się na pustej polanie.

Musiała zmienić strategię. Wkroczyła w zarośla. Przedzierając się przez wysokie trawy, wpadła na mgłę.

Amani przypomniała sobie swoją podróż w głąb umysłu Iveria. Zamglone otoczenie oznaczało zepsucie umysłu. Czy było możliwe, że właśnie znajduje się na płaszczyźnie mentalnej?

Toa Psioniki skupiła się. Spróbowała odepchnąć mgłę. We wnętrzu siebie uwolniła wszystkie pokłady mocy, odpychając każdy psioniczny byt na zewnątrz.

Obudziła się jak z głębokiego snu.

Usłyszała śmiech, który przeszedł w żałosny kaszel. Amani wstała, widząc przed sobą Turagę Psioniki, która ledwo mogła złapać oddech, kaszląc.

Toa rozglądnęła się wokół siebie. Niedaleko nich widniała mała, drewniana chatka, zapewne dom pustelniczki. Obok jednej ze ścian stał derax, żując trawę bagienną jak gdyby nigdy nic.

- Co się tu dzieje? – zapytała, krzyżując ręce na piersi. – Cały czas musiała tkwić w iluzji.

- Czekaj, khy, khy – Turaga zakasłała. – No.

- To ty przysyłasz koszmary na wędrowców z miasta? – zapytała Amani.

- Depczą trawę i odstraszają rahi. Poza tym, nie lubię miastowych – odparła pustelniczka. – A ty, coś za jedna? Nieczęsto spotykam kogoś, kto opierał się tak długo.

- Zaraz – Toa zastanowiła się chwilę. – Faela?

- Nie znam żadnej Faeli. Kto to, jakaś zaginiona miłość? – zapytała Turaga.

- Pewna Toa. Nieważne – westchnęła Amani. Warto było przynajmniej spróbować. – Gdy usłyszałam, co spotyka wędrowców, od razu wiedziałam, z kim mam do czynienia. Przybyłam po pomoc.

- Pomoc? A to ciekawe – odparła Turaga Psioniki. – Nie wyczuwam u ciebie złych zamiarów. Chyba mówisz prawdę.

- Tak – żachnęła się Amani. – Nie miałam złych zamiarów, a ty weszłaś sobie do mojego umysłu.

- W tych stronach trudno o porządną rozrywkę – stwierdziła pustelniczka. Amani przewróciła oczami. – Chodź do chatki. Opowiesz, o co chodzi – powiedziała Turaga.

Dwie kobiety wkroczyły do środka. Wnętrze obudowane było omszałymi deskami, po których chodziły pająki i ważki. Sklepienie chaty było pokryte licznymi pajęczynami. W kotle gotowało się coś zielonego. Tak wyobrażała sobie raczej domostwo Turagi Zieleni.

- Łe – powiedziała Amani, patrząc na to, co gotowało się w kociołku.

Turaga usiadła na stercie liści, które najwyraźniej robiły za łóżko. Amani usiadła na omszałej podłodze.

- To co, nie włazimy już sobie wzajemnie do umysłu? – zapytała Toa.

- Stoi – odparła pustelniczka.

- Jestem Amani. Z Ce-Koro.

- Hiame. Znikąd. Więc co dokładnie cię do mnie sprowadza? – zapytała.

Amani opowiedziała o poszukiwaniach Ce-Matoranki i o pracy, którą wykonywała dla Ensolu. Opisała zanurzenie w umyśle Iveria i konsekwencje tego działania.

- I dlatego unikam miast – uśmiechnęła się Turaga. Amani siedziała, osłupiała. Opisała Turadze stwory, które pojawiały się w mieście oraz obecność, którą wyczuła w umyśle Iveria, a pustelniczka zdawała się być niewzruszona.

- Nie wiem, co z tym zrobić. Boję się, że nie dam rady następnym razem. A muszę się tam zjawić. Dla dobra Leimy – powiedziała Amani.

- Wiesz, co się stało, jak przybyłaś na bagna? – powiedziała pustelniczka. – Moje ataki jedynie musnęły twoją barierę. Ale dzięki temu poznałam słabe punkty twojej osłony i przedostałam się przez nią. Być może ten stwór zrobi to samo.

- Właśnie tego się obawiam – odparła Amani.

- Mogę trochę z tobą przećwiczyć obronę umysłu, jednak to wymaga czasu. A ty nie masz go zbyt dużo, mam rację? – Toa Psioniki kiwnęła głową.

- Być może… Gdyby… Obecność, którą wyczułaś, siedzi głęboko w jądrze umysłu. Możesz spróbować unikać tej części, ale to nie załatwi problemu. Świadomość wciąż będzie zainfekowana… - Turaga wciąż zastanawiała się. – Takie rzeczy nie biorą się znikąd. W pewnym momencie musiało dojść do transmisji, zakładając, że ta obecność to istota psioniczna, a przynajmniej jej ślad. Może gdybyś dowiedziała się, co rozpoczęło degenerację umysłu? – zapytała.

- Przedmiot?

- Albo osoba. Byt musiał z czegoś powstać – dodała Turaga. - Zaraz, jesteś pewna, że to coś nie dostało się do ciebie?

- Właściwie, to… - kobieta przełknęła ślinę. W chatce jakby zrobiło się ciemniej.

- Co, jeśli dotarł do twojego umysłu? Tak, jak ja? – Hiame zmrużyła oczy. Amani wyjęła z torby kamień świetlny. Żółty blask ukoił jej nerwy.

- Niedobrze, niedobrze… - Turaga wstała i podeszła do kotła. – Żyję tu od tylu lat. Te okolice zawsze były spokojne, nie mówię tylko o bagnach. Matorańskie wioski cieszyły się dobrobytem, Atterhern się rozwijało… Aż na ziemi przelała się krew. – Amani wsłuchiwała się w głos pustelniczki. – Pradawne siły budzą się do życia. Każdemu Matoraninowi wpaja się wiarę w Trzy Prawa oraz Wielkiego Ducha. Żyjemy, myśląc, że światem włada Mata Nui, ale ja czuję coś jeszcze. Wir przeznaczenia gromadzi się tutaj, na wybrzeżu. Swoje w życiu widziałam, lecz takiej koncentracji mocy jeszcze nie – stwierdziła Hiame. Masz pod swoją opieką Matoranki, tak? Pewnie. Toa zawsze tak robią – powiedziała Turaga.

Amani jedynie kiwnęła głową. Wzięła łyk napoju z kubka. Przypominał herbatę, o intensywnie ziołowym smaku. Bardzo pragnęła poznać pustelniczkę lepiej, wypytać o jej doświadczenia i przeszłość.

- Jak trafiłaś na bagna? Kim byłaś? – zapytała Toa Psioniki.

- No, co było kiedyś, jest już bez znaczenia. Teraz jestem już starą Turaga, która zapewne dokona żywota na bagnach. Siła Wielkiego Ducha, która opiekuje się jeszcze tą chatką, w końcu nas opuści. A wtedy nic nie powstrzyma nadchodzącej burzy – powiedziała Hiame.

- Możesz iść ze mną. Do Atterhern – powiedziała Amani.

- To tylko przedłuży mój koniec. Nie, moje miejsce jest tutaj – odparła pustelniczka.

Toa Psioniki wzięła kolejny łyk.

- Ha. Mówią, że po wypełnieniu Przeznaczenia, Toa oddaje swoją moc, by zmienić się w Turagę. A może moim przeznaczeniem było spotkanie się z tobą? – uśmiechnęła się pustelniczka. – Przepraszam, że nie mogę ci pomóc, Amani. Ale mogę dać ci radę. Uciekaj. Zbierz swoje siostry i zaszyjcie się z dala od miasta. Nikt nie powstrzyma już tego, co czeka Atterhern. A teraz idź już. Idź i ratuj się.

## Spis postaci

### Toa - główni

* Ikovel - Toa Lodu, obrońca Ko-Koro
* Khertes - młody Toa Lodu, uczeń Ikovela
* Amani - Toa Psioniki, uciekinierka z Ce-Koro
* Valdar - Toa Grawitacji, dowódca Straży miejskiej
* Elatir - Toa Powietrza, partner Ikovela
* Quelt - Toa Ziemi, najemnik

### Rada Atterhern

* Tismo - skarbnik miasta
* Naykar - szczerbaty Skakdi Wody, admirał
* Pakri - Po-Matoranin, przedstawiciel gildii rzemieślników
* Inde - reprezentantka Xii

### Ensol

* Iverio - założyciel i właściciel Kompanii handlowej
* Vakargg - Skakdi Ognia, sierżant
* Hreog - Skakdi Magnetyzmu, podwładny Vakargga

### Mieszkańcy Atterhern

* Verti - barman i właściciel kafeterii *Przeźroczysta Kauri*
* Leima - jedna z Matoranek, które uciekły z Ce-Koro
* Ihelvi - Ko-Matoranin, informator

### Rebelianci z Xii

Daxyl - dowódca pierwszej rebelii, martwy

### Inni Toa

* Terieg - Toa Ziemi, obrońca Onu-Koro
* Grev - Toa Zieleni, dawny obrońca Bo-Koro
* Kien - Toa Wody, obrończyni rybackiej wioski na południu Kontynentu
* Faela - Toa Psioniki, zabita podczas ataku na Ce-Koro
* Haru - Turaga Lodu, przewodzi Ko-Koro