A Rocket to Insanity

Od tłumacza: Uważam tą
creepypastę za ciekawy przykład, że na killerem da się przerobić dosłownie
wszystko. Chciałem zamieścić to wcześniej, niestety… nie mogłem znaleźć
polskiej wersji, więc… musiałem sam ją przetłumaczyć. Od razu zastrzegam, że to
moje pierwsze tłumaczenie jakiegokolwiek opowiadania (z resztą będzie z czego
się ponaśmiewać) Miłej [albo i nie :) ] lektury.

“**AAAAAAAAAAAAAAAAAH!**
AAAAAAAAHH, AAAAAAAAAAAH!**” Wrzaski roznosiły się echem po domu Rainbow**
Dash, klacz obudziła się zlana zimnym potem, terror pulsował w jej żyłach.
Znowu koszmar. Siódmy raz w tym miesiącu. To zawsze był ten sam, o
,,babeczkach”. Fala wspomnień nawiedziła ponownie jej umysł. Połamane a
następnie wyrwane ze stawów skrzydła. Igły wbijane w jej serce, wstrzykiwanie
adrenaliny niepozwalającej jej zemdleć i uciec w ten sposób przed torturą. Odór
jej własnych gotowanych organów, widok jej własnej krwi rozlewającej się z jej
przeciętego brzucha, oprawczyni bawiąca się jej lśniącymi organami jak prezentami
urodzinowymi. W głębi serca wiedziała, że Pinkie Pie nigdy nie była by zdolna
do tak makabrycznych rzeczy, jednak ta myśl nie wpływała na realistyczność jej
snów. Pegazica szlochała głośno, owinięta w koc kołysała się w przód i w tył
drżąc ze strachu. Nie powiedziała nikomu o snach. O narastającym wyczuwaniu
wrzynającej się stali i ostrza tnącego kości. Jej praca cierpiała z powodu
nawracających koszmarów, bała się iść spać, niekiedy wolała przeczekać noc niż
jeszcze raz zmierzyć się z grozą. Każdy zastanawiał się dlaczego spędza
większość dnia drzemiąc. Ponieważ tylko w olśniewającym blasku słońca mogła
naprawdę wypocząć. Lecz nawet wtedy czarne objęcia jej zmętnionej strachem
podświadomości zaczęła przeżarć ją i w tym stosunkowym bezpieczeństwie śledząc
ją ze świata snów, Dash skamlała gdy łzy spływały po jej twarzy znacząc futro
na jej policzkach w miarę jak biegała oczyma po mrocznej scenerii jej pokoju,
jej serce tłukło się w klatce piersiowej w rytm jej szybkiego oddechu,
przyciągała skrzydła coraz ciaśniej gdy w zakamarkach jej umysłu rodziła się
paranoja. Cienie poruszyły się i zachwiały na skraju jej pola widzenia,
zwyczajne odgłosy zniekształcały się i odbijały echem w jej umyśle w gdy
adrenalina przepływała przez jej drżące ciało. To było chore. Jej umysł powoli
poddawał się horrorowi jej podświadomości, uważała ,że nikt nigdy nie powinien
domyślić się o jej mentalnym rozbiciu.

Zaczęła popadać w
szaleństwo.

,,Hey Rainbow Dash?
Rainbow Dash! Czy ktoś widział Rainbow Dash?” Applejack kłusowała ulicami
Poneville patrząc w górę i w duł. Napotkane osoby tylko potrząsali głowami i wzruszali
ramionami ,,Nigdy jej niema gdy jest potrzebna” Westchnęła i dalej szła przez
miasto, wzniecała kurz wypatrując pegazich ,,Raibow Dash gdzie ty jesteś?” W
odpowiedzi rozległo się przeciągłe ziewanie z drzewa za nią. Zapytana patrzyła
na nią z pozycji do góry nogami. ,,Nhf. Co… Applejack… Co jest aż tak ważne że
przerwałaś mi drzemkę?” Applejack uderzyła kopytem w ziemie wściekła na pegaza.
„Zaraz się dowiesz dlaczego robie tyle zamieszania żeby cię znaleźć!
Powiedziałaś, że sprowadzisz deszcz na uprawy na farmie dwie godziny temu!
Zamiast tego znajduje cię tu drzemiącą na drzewie!” Dash jęknęła ślizgając się
z drzewa i lądując na nogach kręcąc głową. Jej grzywa była rozczochrana, miała
ciemne worki pod oczami od wielu nieprzespanych nocy. Wyglądała blado, prawie
corze. Stłumiła ziewnięcie po czym lekceważąco machnęła ręką „Tak, tak (ziew)
zaraz to zrobię, przepraszam…” Gdy pegaz rozprostował skrzydła do startu
Applejack przechyliła głowę i zmarszczyła brwi „Uh, Dash? Dobrze się czujesz?
Wyglądasz trochę… eheh… nie pogodnie” Dash parsknęła wzruszając ramionami i
trzepocąc kontrolnie skrzydłami. „Wszystko ze mną w porządku” Applejack
postąpiła za nią kroku i szturchnęła ją pyskiem „Jesteś pew…” Pegazi
wystartował odtrącając ją „NIE… nie dotykaj mnie. Czuje się dobrze… naprawdę.
Po prostu…” Prawie się wygadała… ale się powstrzymała. Nie mogła pozwolić by
ktoś zaczął o niej myśleć inaczej tylko z powodu jakiś głupich koszmarów.
Zadrżała gdy Applejack popatrzyła na nią zaniepokojona „Ja… uh… miałam na
myśli… uh… muszę iść!” Nim Applejack mogła coś powiedzieć Dash poleciała jak
rakieta na farmę pozostawiając ją zakłopotaną „Z tą dziewczyną jest coś nie
tak…”

Kolejna noc przepełniona
terrorem. Dash leżała drżąc na podłodze swojego pałacu owinięta kocem. Tym
razem było gorzej niż kiedykolwiek. Leżała otwarta na stole różowego kucyka jak
taca. Płaty mięsa były odcinane z jej boków i podawane jej przyjaciołom, sama
będąc jakoś na tyle żywa aby wiedzieć co się dzieje. Słysząc odgłos sztućców
odrywających fragmenty jej mięsa i śmiech towarzyszący przeżuwaniu. Była dla
nich tylko posiłkiem. Łkanie przebiło się przez ciężki szloch gdy pegaz chwycił
się za głowę. Koszmarne wizje zakorzeniły się w jej pamięci. Każdy okropny
szczegół od ognistego bólu rozdzieranego ciała do obrzydliwego dźwięku
wyjmowanych i wyrywanych z jej brzucha organów uwiecznionego w majaku. Jęknęła
leżąc na podłodze, podciągała nosem gdy łzy wypływały z jej oczu. „Po prostu
zostaw mnie w spokoju…, dlaczego nie chcesz zostawić mnie w spokoju” Łkała
kołysząc się w przód i w tył. „Nie zasłużyłam sobie na to, trzymaj się z dala
od mojej głowy, wynoś się z mojej głowy proszę po prostu wyjdź z mojej głowy!”
Jej strach zamienił się w wściekłość, Dash krzyczała bijąc kopytami w skronie
„Wynoś się, wynoś się, wynoś się, WYNOŚ SIĘ, WYNOŚ SIĘ!” Płakała, szorowała
głową po podłodze, waląc w nią kopytami i siniacząc. Stłumiona frustracja i
brak snu ostatecznie wybuchły w agonalnym wrzasku przepełnionym gniewem i
żalem. Kolejna noc. Kolejne pęknięte okno.

Wszyscy to zaułwarzyli.
To było w jej sposobie chodzenia. W tym jak mówiła. Jej mowa ciała po prostu to
wykrzykiwała. Znikąd Rainbow Dash ta wesoła, zuchwała biegaczka została
zastąpiona przez… pustą skorupę. Dryfowała bez celu nad Ponyville. Wszyscy jej
przyjaciele wiedzieli, że coś się stało, lecz żadne z nich nie wiedziało co
robić. Odpychała ich gdy próbowali jej pomóc, uciekała jak zranione zwierze
zawsze gdy próbowali ją pocieszyć. Ktoś mógłby powiedzieć „Zbyt uparta” lub
„Zbyt dumna” lecz żadne z nich nie zdawało sobie sprawy z powagi sytuacji. Aż
do tego dnia gdy Rainbow Dash ostatecznie się złamała.

To był niezwykle ciepły
wiosenny dzień w Ponyville. Wszyscy byli na dworze ciesząc się pogodą. Od Źrebiąt
do ogierów. Lyra i Bon-Bon rozmawiały ze sobą przy ich stoliku w kawiarni.
Applejack sprzedawała pierwsze plony z farmy kucykom ustawionym w kolejce. W Rogu
Słodyczy Pinkie Pie krzątała się zapracowana tam i z powrotem po kuchni. Co
chwila zerkała na zegar, zmarszczyła czoło zanim dzwonek przy dziwach
zadzwonił. Wymizerowana Rainbow Dash weszła do sklepu. „Rainbow! Nareszcie tu
jesteś! Tak się o ciebie martwiłam! Byłaś cała „mopesy-dopesy”(?) więc
pomyślałam, że zaproszę cię, więc mogę sprawić, że poczujesz się
ekstra-super-specjalnie i cię rozweselić! Ale ty się nie pojawiłaś gdy
myślałam, że wpadniesz i byłam smutna, że zamierzasz zostać zamknięta w domu
przez cały dzień ale wtedy przyszłaś i teraz jesteś tutaj i możemy się nieco
zabawić!” Dash popatrzyła na nią bez wyrazu, potrząsnęła głową i podeszła.
„Dobrze Pinkie. Dlaczego chciałaś żebym tu przyszła?” Nadpobudliwy kucyk skakał
po kuchni, następnie podeszła do jednego z wielu piekarników, otworzyła dziczki
i wyjęła tace pękatych, puszystych babeczek szczodrze polanych zastygłą polewą.
Odwróciła się, uśmiechając się szeroko i pokazując Dash wypieki. „Zrobiła dla
ciebie babeczki!”

Dash zbladła. Umysłem
powróciła do pierwszego z tych koszmarów. Najbardziej wyrazistego. Taca z
babeczkami. Degustacja. Narastające poczucie utraty kontroli nad ciałem,
omdlenie pod wpływem jakiegoś nieznanego narkotyku. Pinkie Pie zbliżająca się
do niej z tym sadystycznym uśmiechem, jej oczy błyszczą coraz bardziej gdy
świat wokół ginie w mroku. I teraz to się działo. Działo się naprawdę. Wizja
stawała się bardziej spaczona w miarę jak wszystko wokół niej zaczęło się
kręcić. Pegaz potykał się i kręcił głową szepcąc pod nosem „Nie… nie…
nienienienieNIENIENIENIE!” Cofnęła się, oczy rozwarły się szeroko ze strachu
gdy gwałtownie pokręciła głową szukając gorączkowo drogi ucieczki. Okno? Drzwi?
„N…Nie, nie chce… Nie zamierzam… Nie pozwolę… POZWÓL MI Z STĄD WYJŚĆ!” Pinkie
przechyliła głowę pytająco. Odłożyła tacę i przełożyła kilka babeczek na
półmisek. Próbowała poczęstować trzęsącego się pegaza. Dash wpatrywała się w
nie. Były w tym samym kolorze. Tego samego rodzaju. W jej głowie odezwał się
głos „Uciekaj, uciekaj ty idiotko UCIEKAJ!” Zamachnęła się kopytem wytrącając
półmisek Pinkie Pie. „POWIEDZIAŁAM, ŻE ICH NIE CHCE! Wiem co robisz, to nie
zadziała!” Pinkie Pie zmarszczyła brwi stojąc nad babeczkami, ale w typowy dla
niej stylu wzruszyła ramionami i wzięła się za sprzątanie mrucząc do siebie
„Nie lubisz lukru o smaku awokado? W porządku! Zrobiłam ich więcej, może
znajdziemy jakieś bardziej ci odpowiadające! Dobrze Rainbow? Dash?” Spojrzała
za siebie, pegaz wydawał paniczne skomlące odgłosy, wpatrywała się w kucyka
przednią, jej źrenica znieruchomiała w miarę jak strach i adrenalina krążyły w
jej żyłach. Była uwięziona pomiędzy Pinkie a ścianą za nią, jej pierś falowała
od ciężkiego sapania, jej umysł był stanie tylko powtarzać w kółko sceny z jej
koszmaru o pile przedzierającej się przez mięśnie i tnącej kości. Biegnij.
„Uciekaj…” Skalpel wbijany w pierś, tnący dalej w duł do jej pachwin, tworząc z
niej jakiś chory rodzaj piniaty. „…po prostu uciekaj, uciekajuciekaj…” Popadła
w hiperwentylacje, już niewidziana długoletniej przyjaciółki, lecz przerażającą
sadystyczną rzeźniczkę. „Zrób coś” I wtedy go zobaczyła. Tego błyszczącego, ostrego
obrońcę. Po prostu siedział na stole obok niej. Głos w jej umyśle szepnął do
niej uwodzicielsko coś bardzo złego a zarazem dobrego w tych okolicznościach.

Zabij ją

Dash zawahała się. Jakaś
część niej chciała krzyczeć, inna uciekać. Ale jeszcze inna wyciągnęła wniosek.
„Zabij ją, zanim ona zabije ciebie” Jej umysłem targał wewnętrzny konflikt.
Poczuła skurcz żołądka, ugięły się pod nią kolana, jej głowę wypełniało bicie
jej własnego serca.

Weź nuż

Wpatrywała się w niego.
Powoli wyciągnęła po niego kopyto. Część niej wciąż próbowała się oprzeć
pokusie.

Weź go. Weź. Nuż

Łzy spłynęły po jej
twarzy, gdy jej kopyto zawisło nad narzędziem które miało stać się bronią. Jakby
ostatnie resztki poczytalności pojmowały co się stanie. Była to jednak bitwa
którą musiała przegrać.

WEŹ GO

Chwyciła go w drżące
kopyta. Jej uszy przywarły do głowy, dysząc pomiędzy szlochem „Po prostu zostaw
mnie samą… proszę, Pinkie Pie… po prostu (hic) zostaw mnie samą” Pinkie Pie spojrzała
przez chwile na nuż trzymany przez jej przyjaciółkę. Zachichotała i podskoczyła
w kierunku Dash, której serce zamarło z powodu nagłego zbliżenia się klaczy. „Och Dash głupiutka klaczo! Masz mnie! You got me good with that one! Never
one to turn down an opportunity to prank,hu…”

Nie miała czasu
pomyśleć. Jej ciało zareagowało samo. (gulgot) Pinkie Pie patrzyła oszołomiona
na Dash, srebrne ostrze noża ociekało czerwoną posoką. Pinkie Pie podniosła
kopyto do swojego policzka, musnęła długie rozcięcie i patrzyła na jej własną
krew „D…dash…, dlacze…” „Mówiłam ci (hic) żebyś trzymała się z dala… DLACZEGO
NIE MOGŁAŚ TRZYMAĆ SIĘ Z DALA!?”

Zabij ją

„Nie ona jest moją
przyjaciółką… Ja nie potrafię… ja…ja…

ZABIJ ją… a bul się
skończy

„P… proszę, P… Pinkie… uciekaj…
po prostu uciekaj… o boże. NIE POZWUL mi tego zrobić!”

ZABIJ JĄ. ZABIJ JĄ ZABIJ
JĄ ZABIJJĄZABIJJĄZABIJ J…

Wszystko co się stało
potem rozmyło się w umyśle Dash. Pinkie Pie próbowała zrozumieć dlaczego
została zaatakowana. Dash wydała z siebie coś na pograniczu wrzasku i lamentu rzucając
się na bezbronnego kucyka. Wbiła nuż wskroś gardła, rozcinając żyły i tętnice.
Szok i zaskoczenie zastygły na twarzy Pinkie Pie, bulgotała, krew tryskała z
rany zmieniając odcień jej różowego futra. Znowu i znowu srebrne ostrze
uderzało, szybkość Dash nieograniczana się tylko do lotu, teraz w wartkim
tempie zanurzała ostrze w ciele klaczy leżącej przednią, szlochając przy tym
histerycznie. Przez pierś, przez kości. Pinkie Pie powoli bladła wraz z tym jak
jej krew rozlała się po podłodze kuchni Rogu Słodyczy. Pegaz nad nią był
skąpany w ciepłym czerwonym płynie. „PO PROSTU ZOSTAW MNIE SAMĄ!” Wykrzyknęła,
jej strach zamienił się w furię. „NIE MOGŁAŚ PO PROSTU ODEJŚĆ, MOGŁAŚ?! TRZEBA
BYŁO!” Pinkie Pie stawała się coraz słabsza i słabsza, w jej szeroko otwartych
oczach obijał się terror, łzy spływały jej po twarzy zamrożonej w strachu i
cierpieniu. Co ona takiego zrobiła? Czy to przez polewę? Użyła soli zamiast
cukru? Dlaczego? Jej powoli zamulające się oczy wpatrywały się w Dash, której
ciosy stawały się coraz rzadsze. Na koniec pegaz wbił narzędzie głęboko w
klatkę piersiową Pinkie przebijając jej serce, kończąc jej imprezy raz na
zawsze. Wzięła głęboki oddech, jej członki zadrżały gdy spojrzała na swe
dzieło. Była cała poplamiona krwią. Jej futro i pióra przybrały kolor ciemnej
purpury, jag dyby nosiła jakiś makabryczny struj zrobiony z siły życiowej jej
przyjaciółki. Szlochała i jęczała z bólu gdy zrozumiała powagę tego co właśnie
zrobiła. Jej ramiona obejmowały wciąż ciepłe zmasakrowane zwłoki klaczy. „Nie…
nienienieNIENIENIE! Ja tego nie… oh Celestio nie… co ja zrobiłam?! CO JA
ZROBIŁAM!?”  Ciało Dash drżało gdy jej
pierś falowała z każdym bolesnym krzykiem rozpaczy. Nagle wypuściła ciało
Pinkie Pie i wydała przebijający bębenki w uszach krzyk przerażenia gdy
spojrzała na swoje własne kopyta. Pokrywały je krew i wnętrzności skapujące na
jej futro, scena prosto z horroru rozgrywająca się przed jej oczyma. Próbowała
się wycofać, ale wtedy poślizgnęła się na kałuży kwi którą sama zrobiła.
Powlekła się pod ścianę jak najdalej od nieruchomej Pinkie. Jej żołądek
zaprotestował, więc opróżniła jego zawartość na podłogę obok siebie. Jej myśli
rozbiegły się gdy szeroko otwartymi pełnymi terroru oczyma patrzyła na dzieło
jej własnych kopyt. Morderstwo. Ona popełniła morderstwo. I to na jednym z jej
własnych przyjaciół. To było niewyobrażalne. Żaden kucyk nie zamordował
drugiego od setek lat. Głosy w jej głowie szarpały i szeptały do niej. Świat
zawirował wokół niej a czas jakby stanął w miejscu, ostatnie szczątki jej
poczytalności załamały się… aż w końcu nie było już nic.

Kopyta chwyciły głowę, barwiąc
jej tęczową grzywę krwią i lukrem. Pegaz kołysał się w tył i w przód w
zakrwawionej kuchni. Szalony uśmiech wykrzywił jej pysk w miarę jak nuciła
chaotycznie „…ch… chichotać na upiory… heehee… parskać na upiooOOoorne… haha… .heheheeheeeehaha!
HAHAH! AHAHAHAHA! HAAAAAAAAHAHAHA!” Dash odrzuciła głowę do tyłu, przyciągnęła
tylne nogi do piersi i przytrzymała je przednimi. Psychotyczny śmiech wyrwał
się z niej gdy świat wokół niej się rozpadł, jej dusza pękła i umysł się
rozbił.