Zejście Altaira 322-2

Blask terminatora wyłania czerwony zarys kadłuba. W elektronicznych oczach czujników widać zaledwie nieznaczny błysk na tle ogromnej pustki. Światło Hassama-1 kreśli toporne, surowe rysy wielowiekowych spawów, mrowia blizn minionych bitew zebranych na zimnych płytach pancerza statku. Jego rysy precyzyjnie projektowane by wzbudzały respekt i strach, z wielkiej odległości pomniejszone w wyświetlaczu na mostku sprawiają wrażenie, że patrzy się na zabawkę porzuconą na dnie skrzyni.
Wokół niego dryfuje cała masa śmieci, odłamków różnej wielkości, które nierzadko zakrywają jego kadłub w całości. To szczątki minionych bitew, pozostałości po czasach wojen horyzontów. Między nimi są też resztki statku poszukiwaczy złomu. Operator zrobił dokładne zbliżenie teleskopu na dryfujące bezwładnie małe sylwetki ludzi. Widać też drugą część jednostki, która pozbawiona napędu schodzi właśnie w atmosferę gazowego olbrzyma w ogniu zniszczenia. Przez najbliższe kilka minut pasażerowie mogą podziwiać ognistą łzę na obliczu planety.

* Poetycki koniec. - ciężką ciszę, która zalega na mostku, przerywa Fadib - gdy nasze czyny są w stanie wskazać innym drogę, giniemy w ich własnym blasku.
* … albo bezpiecznie lądujemy - dodaje Wadi. Nawet nie odrywa wzroku od ekranu, na którym prowadzi rozmaite symulacje podejścia do statku aby sięgnąć go ich arsenałem, albo w razie potrzeby obrony zejść za wraki otaczające planetę.

Napotkana jednostka nie wydaje się skora do współpracy. Ciężkie działa, które djinni pokładowy wykrywa i rzuca na ekran pilotowi dopiero stygną po strzelaniu w adwersarzy.

* Co robimy? - zapatrzona w ekrany Fatima pyta przyciszonym głosem - chyba dopadli ściganych, pewnie teraz wrócą do siebie. Podlecimy spokojnie i zabierzemy to czego szukamy.
* Już pewnie mają nas na sensorach - rozmyślanie kapłanki ostro ucina zwalisty Massim - nie ma szans, żeby aż tyle statków pojawiło się tu w jednym momencie. Wygląda na to, że Twój “przyjaciel” sprzedał informację nie tylko nam. Kto wie ile jeszcze sępów się tu zleci.

Fadib patrzy na starego legionistę i w zamyśleniu dryfuje między opcjami. W zbiorniku shishy cicho bulgocze wino, gdy zaciąga się w milczeniu. Dym z wolna wysącza się z jego pokaźnego nosa, gdy w oparach analizuje sytuację.

* Prośba o połączenie - Wadi ucina wszelkie dyskusje gdy odwraca się ze zmęczonym spojrzeniem do kapitana.

Ten odkłada nieśpiesznie wąż, poprawia swoją kurtę, staje w postawie mocy - nogi w szeroko, ręce z tyłu, twarz zacięta.

* Altair 322-2 to teren działania Jhang, oddalcie się, albo otworzymy ogień. - krótki komunikat, przekazany przez człowieka w barwach klanu - szkarłacie i czerwieni. Siedzi wygodnie na poduchach, a w kątach ujęcia widać urabiających się przy terminalach załogantów, szykują się do walki. - nie będzie drugiego ostrzeżenia. Skierujcie do bramy, albo módlcie się do Ikon.

Ekran gaśnie, podkreśla to tylko powagę groźby.

* Stoimy między nimi a bramą- odzywa się Massim - Wejdą w nas z całą mocą. Wadi?
* Dopiero co załataliśmy Arboreum po walce z piratami, działa są sprawne, ale mamy tylko dwie torpedy. Po uzbrojeniu ich statku wnioskuję, że może być niebezpiecznie, to nie jest ekipa eksploratorów, tylko żołnierze. Wraki dadzą nam osłonę, ale raczej nie obejdzie się bez uszkodzeń. Lepiej się wycofać.
* Nie stać nas na wycofanie się przyjacielu- po chwili z ponurym obliczem odzywa się Fadib - zaraz za bramą czekają na przesyłkę.

Na mostku słychać tylko miarowe brzęczenie ekranów. Modulowane rytmem pracy generatora grawitacji gdzieś w trzewiach ich okrętu.

* Na stanowiska - mówi kapitan, gdy już wszyscy są pogodzeni z losem - i niech ikony mają nas w opiece.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

* Rakiety! - mówi podniesionym głosem Wadi. Ekrany wokół niego migają rzędami znaków, przewijają kolejne linijki tekstu. Cała optyka statku przełączona jest do optyki personalnej - Schowam nas za tym wrakiem, Hassam daj zasłonę!.

Nawet nie patrzą na siebie, siedzą ubrani w skafandry, hełmy oplecione okablowaniem przyrządów celowniczych. Grube zwoje niczym włosy opadają na podłogę pod fotelem, poruszają się dostosowując do ruchu operatora. Mimo działania sztucznego przyciągania cała załoga siedzi sztywno w pryczach bezpieczeństwa.

Nagle gdzieś z głębi słychać pojedyncze, potężne uderzenie młota, czuć też jak kadłub wibruje przez kilka sekund. Sterownia rozdźwięcza się sygnałami dźwiękowymi, ekrany migają alarmami.

* Poszycie uszkodzone, ładownia! - urywa krótko Fatima.
* Macie kozojebcy! - Massim zza szkła hełmu pokazuje zęby w szczękościsku, gdy za pomocą kontrolerów ręcznie operuje działami. Posyła tysiące pocisków w przeciwnika, aby dać im czas na ucieczkę.
* Ustawiam nas w zasięgu, szykuj torpedy - komentuje Wadi, gdy lawirują poprzez ciasny labirynt złomu. Statek wydaje przeciągły jęk wibrujący po poszyciu, gdy przelatuje przez stary, ciasny wrak.
* Mamy tylko dwie szanse, nie zmarnujmy ich! - Daje komendę kapitan. Nikt nie patrzy, ale kurczowo ściska oparcie swojej pryczy - Daję Ci wizję!
* Widzę ich. Poszła! Niech podróżnik wskaże jej drogę - komentuje pod nosem legionista gdy poniżej, z ładowni, wibruje przeciągłym tubalnym sykiem luk torpedowy.

Monitory znowu zasypuje masa alarmów. Rozdźwięczają się kontrolki. Cała załoga czuje szarpnięcie, a następnie punkt przyciągania przenosi się do góry i w bok. Wszystkie przedmioty zaczynają swobodny dryf w powietrzu.

* Hara! Oni nas też widzieli - krzyczy Fatima - Dostaliśmy w napęd, jeszcze działa, ale wyłączyłam grawitację w kadłubie, mamy przeciek.
* Co z wrogiem? - mówi działonowy.
* Ogłupili nasz pocisk, nie sięgnął ich. Mają trochę uszkodzeń od działek - raportuje Fadib.
* Robię co mogę, ale ich armata przy kolejnym trafieniu nas zmiecie - mówi pilot przyśpieszonym głosem - Póki jesteśmy w tym śmietnisku możemy się chować przed rakietami, ale pocisk z akceleratora przechodzi przez te kadłuby jak przez hummus.
* Więc musimy się go pozbyć - mówi kapitan chłodno - Massim, szykuj torpedę. Wadi podprowadź nas bliżej.
* Aha! - zaklina pod nosem pilot. Statek wchodzi w ruch obrotowy - zajdę ich od strony wrót. Schowamy się w cieniu starej stacji serwisowej.

Fadib czuje jak statek manewruje w gąszczu stali. Napęd nie wydaje już miarowego buczenia, przechodzi w nieregularny, bardzo wysoki dźwięk. Nie działa czysto, czuć to w szarpnięciach przyciągania.

Pociski rozpędzane elektromagnetycznie do ogromnych prędkości siekają wirujące tu i ówdzie wraki, gdy Altair resztą ciągu przedziera się przez cmentarzysko statków. Czerwony mściciel koryguje tylko nieznacznie kurs, stara się kompensować odrzut działa i ruch przeciwnika. Jhang nie przebaczają i nie wycofują się z raz podjętej drogi.

* Będziemy zaraz pod nimi... nie spudłuj... ostatnia szansa.- Wadi raportuje robiąc przerwy, jakby odliczał - Okno za 3, 2, 1…

Nie otrzymuje jednak odpowiedzi. Dźwięki alarmów najpierw rozdźwięczają się, a potem stopniowo cichną, razem z dźwiękiem wymienników powietrza, głosów załogi - otacza go cisza, a na wyświetlaczu hełmu pojawia się alert o dekompresji. Następnie słyszy trzask radia skafandra.

* Dostaliśmy, sięgnęli nas! - głos Fatimy drżał - dryfujemy.

Pilot odrywa wzrok od optyki i rozgląda się po sterowni.

Widzi otwór średnicy około dwóch metrów, który przeszywa ich kadłub na wskroś.

W miejscu pryczy Massima znajduje się tylko czerwona mgiełka a jego oderwane członki z wolna dryfujące bezwładnie w stronę otworu.

Prycza Fadiba jest cała powyginana, a samemu kapitanowi brakuje połowy tułowia. Widzi uszkodzone terminale, mesę pod nimi oraz kolekcję tkanin z kabiny Fatimy. Widzi w otworze również ładownię, z której właśnie wylatuje jedna ze skrzyń, a dalej już tylko pustkę kosmosu.

Widzi masakrę.

Dopiero po chwili dociera do niego, że Fatima ciągle mówi w interkomie drżącym głosem.

* … do tego nie mamy napędu, tylko manewrowe. Torpeda trafiła, chyba oberwali.
* Hara! Wynosimy się stąd! - błyskawicznie wraca skupienie. Mimo że ciężko jest patrzeć w ekrany załzawionymi oczami - uruchom stazę, wprowadzę nas w dryf w stronę wrót. Póki naprawiają uszkodzenia mamy szansę uciec.
* Jak chcesz ustawić wektor wejścia bez napędu? - Fatima próbuje powstrzymać łkanie.

System na wyświetlaczu hełmu pilota przetwa rzędy liczb, gdy Wadi robi ręczne obejście systemu.

* Uruchom procedurę nim ten ibn kalb pośle nas na łono ikon!

Prycze ustawiają się do stazy, gdy Altair resztą swoich sił reguluje swobodny dryf i ustawia się bezpośrednio na kurs na wrota. Nawet elektroniczne oczy nie są w stanie objąć ogromu ich konstrukcji. Wadi wprowadza ostatnie poprawki do kursu, gdy Fatima szeptem przekazuje informację. Pilot potrzebował kilku sekund, żeby rozszyfrować co właśnie usłyszał.

* Wypuścili rakiety.

Nie myśląc długo Wadi kilkoma komendami uruchamia ręcznie procedurę stazy w pryczy kapłanki. Sam przełącza się na sensory i z pomocą komputera pokładowego oblicza czas do trafienia.

Dzikie manewry i trafienie ustawia ich o dobre 3 qafzy od siebie. Czerwony statek Jhang dzięki torpedzie Altaira nie może się ruszyć.

Pilot wie że nie ma czasu, ciało wydaje się jednak ciężkie jak głaz.

* “Graczu, zobaczmy kto ma lepszą rękę...” - modli się Wadi słowami znanej pieśni.

Jedyna szansa to system ochrony przed pociskami, niestety kontroler ręczny jest nadal podłączony. Co oznacza, że pilot nie jest w stanie go uruchomić zdalnie. Odpina więc pasy pryczy, ignoruje alarmy dotyczące rozpoczętej procedury wchodzenia w bramę migające na hełmie, odbija się od fotela i swobodnym dryfem przemieszcza się w stronę konsoli działonowego.

Wyświetlacz pokazuje odległość rakiet: 2 qafzy.

Sięga prawie jednej z urwanych rąk towarzysza gdy przewody przytwierdzone do skafandra nagle blokują mu zakres ruchu. Wadi z przerażeniem i uporem zaczyna się z nimi szarpać, brakuje tak niewiele.

Wyświetlacz nieubłaganie pokazuje odległość rakiet.

1,850q…

1,740q…

1,610q…

* Przyspieszają - mówi do siebie, gdy wreszcie udaje mu się sięgnąć exo-topór z komory obok konsol.

Teraz tylko musi na szybko przypomnieć sobie jak zamachnąć się tak, by nie wylecieć przez wyrwę w kadłubie.

Wyświetlacz zmienia kolor cyfr na żółty.
1,260q…

1,240q…

1,220q…

990q…

Przewody ustępują pod uderzeniem potężnego narzędzia. Pilot sięga dłoni urwanej przez pocisk niewyobrażalnej mocy. Siłuje się chwilę z dłonią zaciskającą się w na kamiennym chwycie.

Wyświetlacz już dawno przeszedł w kolor czerwony. Alarm tylko niepotrzebnie przesłania Wadiemu widok.

560q…

410q…

290q…

Pilot rzuca okiem na zegar wejścia w bramę, na ekranie widać już wyładowania które zaczynają ogniskować się gdy brama zostaje aktywowana.

Wreszcie odpowiednia kombinacja zostaje włączona. SOP zostaje uruchomiony.

Na jednym z monitorów widać ujęcie zewnętrznego kadłuba, na którym spod osłon wystrzeliwuje chmara małych pocisków mających oszukać rakiety. Wybuchają ścianą białego ognia…

… z której następnie wyłania się jeden z pocisków.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

Statek, trafiony niczym włócznią, przeszyty na wylot stopniowo będzie znikał w oślepiającym świetle bramy. Można będzie mieć wrażenie, że wejdzie w taflę mlecznobiałego, świetlistego jeziora, na którym jednak nie pozostawi żadnego śladu, bo w sekundy po zanurzeniu się jednostki, tafla zniknie w chmurze wyładowań. Wysyłając ją miliony kilometrów dalej do innej bramy.

Rakieta przedziera się przez zasłonę. Działonowy na Czerwonym Mścicielu wie, że wrogi statek nie ma już sygnatury grawitacyjnej, więc obie rakiety prowadzi ręcznie. Stare zagranie legionistów- wykorzystuje się jeden pocisk jako osłonę dla drugiego aby trafić wroga.

Pestka.

Gdy wizja znika kilka sekund przed uderzeniem, pocisk zapewne rozrywa kadłub tego śmiesznego małego stateczku. Niestety młody inżynier nie napawa się obrazem zniszczenia, bo zarówno statek jak i rakieta znikają w bramie.

Wadi wiedział, że nie zdąży wsiąść do pryczy. Zaaplikował sobie tylko cały zapas 5-m żeby tylko nie cierpieć, od dziecka słyszał historie o tym co dzieje się z ludźmi podczas przechodzenia przez bramy poza stazą.

Oglądał więc ostatni w swoim życiu koncert wyładowań wewnątrz okrętu i niezliczonych procedur prowadzenia statku przez skok wyświetlanych w postaci przewijających się bloków znaków na monitorach.

Z otworu, który zakończył życie jego przyjaciół sączyła się gęsta biała poświata, która stopniowo pochłaniała cały statek, kawałeczek po kawałeczku.

Sterownia zaczęła się powoli rozciągać, oddalać, jego ruchy były nieco opóźnione. Narkotyki działały, a może to po prostu czas i miejsce się rozmywały w jedno?

I wtedy, kątem oka to zobaczył. Bardziej w zasadzie poczuł- czyjąś obecność. Jeszcze jedną duszę w zdewastowanym pomieszczeniu. Obecność, która wypełzła z drugiej strony otworu, z mroku pustki. Pozbawioną kształtu, oblicza, czy postaci.

Pilota zamurowało. Bał się spojrzeć w tamtym kierunku, nie mógł ruszyć nawet palcem. Strach, a raczej coś o wiele gorszego - prymitywne, zwierzęce przerażenie, zmroziło mu serce gnieżdżąc się boleśnie w jego trzewiach do tego stopnia, że nie był w stanie się poruszyć.

Setki, tysiące, czarnych dłoni sięgało w jego kierunku.

Korona z niezliczonych oczu przepatrywałą go na wskroś.

Pustka wzywała go do siebie, w swoje objęcia, a gdy ten się nie poruszył to ONA po prostu sięgneła po niego.

Lodowate kończyny wpełzły między szczeliny skafandra, pełzły po jego skórze od czubków palców aż po jego brzuch, serce, twarz, oczy.

W głąb jego jestestwa.

Wadi zacisnął załzawione powieki i krzyczał.

W kosmosie jednak nikt nie słyszał jego krzyku...

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

Altair 322-2 wyłonił się z bramy w systemie Kua bez żadnego ostrzeżenia, wprowadzając panikę wśród naukowców i inżynierów. Logi statku od momentu wejścia w bramę systemu Dabaran aż to Kua pozostają puste. Dwójka ocalałych załogantów okazała się cała i zdrowa. Nie znaleziono jednak nawet śladu po pozostałych członkach załogi. Skok przez bramę, lub uszkodzenia musiały uszkodzić chronometr maszyny, bo wskazuje że skok trwał 26 lat.