Legolas

**Legolas** (sin. *Zielony Liść*) – (ur. 2435 DE) elf pochodzący ze szczepu Sindarów. W Trzeciej Erze był członkiem Drużyny Pierścienia. Jako syn elfiego króla Thranduila i wnuk Orophera władcy Mrocznej Puszczy, Legolas był księciem Leśnego Królestwa, posłańcem oraz mistrzem w dziedzinie łucznictwa. Dzięki swojemu wzrokowi, bardzo czułemu słuchowi i doskonałemu posługiwaniu się łukiem, elf był cennym źródłem informacji dla wszystkich członków Drużyny. Elf był znany również z przyjaźni z krasnoludem Gimlim, mimo dużych różnic pomiędzy nimi. Legolas był pierworodnym synem Thranduila oraz był następcą tronu. Oprócz tego miał dwóch braci.

## Biografia

### Wczesne lata

Legolas wychował się w Mrocznej Puszczy jako książę, gdzie nauczył się posługiwać łukiem, jak i walczyć wręcz. Dużo studiował, więc wiedział wiele o zdarzeniach z przeszłości, jak i rodach elfów, krasnoludów i ludzi. Uwielbiał spacerować po lasach i kochał przyrodę.

Legolas brał udział w Bitwie Pięciu Armii stojąc obok ojca.

### Wojna o Pierścień

#### Drużyna Pierścienia

Pierwszy raz pojawił się w powieści na Naradzie u Elronda w 3018 TE, na którą przybył jako wysłannik swojego ojca, przynosząc wieści o ucieczce Golluma z elfiej niewoli. Elrond wybrał go na członka Drużyny Pierścienia, w której reprezentować miał rasę elfów. Dzięki dalekosiężnemu wzrokowi, czułemu słuchowi oraz opanowanej przez niego sztuce łucznictwa, a także wytrzymałości, stał się cennym towarzyszem wyprawy, będąc tylną strażą kompanii.

Początkowo Legolas nie żył dobrze z niektórymi towarzyszami podróży. Szczególnie kłócił się z krasnoludem Gimlim. Elfowie nie lubili krasnoludów od czasu zniszczenia Doriathu. Na dodatek ojciec Legolasa swego czasu uwięził ojca Gimlego – Glóina. Wspólna droga zbliżyła ich jednak do siebie i ostatecznie stali się dobrymi przyjaciółmi.

Idąc przez Caradhras, elf był jedynym, który zachował humor. Ze względu na swoje pochodzenie mógł z łatwością znieść śnieżne zamiecie, a także, ku zdziwieniu kompanów, chodzić po zaspach. W czas, gdy Boromir i Aragorn torowali drogę dla hobbitów, Legolas wybrał się na zwiady. Wracając z nich, dał nadzieję drużynie, bowiem zaspy niedługo się kończyły. Podobnie jak większość członków wyprawy nie chciał dobrowolnie schodzić do kopalni Morii.

Podczas ataku na Drużynę przez wargów, elf wypuścił w jednego z nich strzałę, przez co reszta z nich wycofała się, jednak później rzuciła się na kompanię, lecz wilki zostały wybite co do jednego. Po walce Legolas zebrał swoje strzały i okazało się, że tylko jedna z nich jest uszkodzona.

Znaleźli w końcu Drzwi Durina i chcąc nie chcąc, weszli do mroków kopalni, przewijając się w nich godzinami. Wkrótce zostali napadnięci przez orków, którzy przejęli kontrolę nad królestwem krasnoludów. Legolas i tym razem nie zawiódł, przeszywając strzałami niejednego przeciwnika. Podczas drogi do wyjścia elf spostrzegł Zgubę Durina i jako pierwszy z Drużyny rozpoznał w niej Balroga. Z demonem zmierzył się Gandalf, dając reszcie kompani czas do ucieczki. Zabierając ze sobą w czeluście Morii swojego przeciwnika, czarodziej poległ ku rozpaczy Drużyny.

Po wyjściu z kopalni ruszyli do lasów Lothlórien, ku ogromnej ekscytacji elfa, było to bowiem najpiękniejsze miejsce jego pobratymców. Zauważyli rzekę Nimrodel, przez którą się przeprawili. Legolas opowiedział im o kraju Lórien i zaśpiewał *Pieśń o Nimrodel*, elfce, od której wzięła się nazwa potoku. W kraju Lórien powitał ich Haldir. Nie podobało mu się jednak towarzystwo krasnoluda, któremu kazał zawiązać oczy, lecz po krótkiej sprzeczce cała Drużyna, łącznie z Legolasem, któremu się to bardzo nie spodobało, pozwoliła zawiązać sobie przepaski na oczach. Kompania została miło powitana w stolicy elfów. Jedynie Legolas i Aragorn dali radę dłużej wytrzymać wzrok Galadrieli. W Lórien Legolas najczęściej spędzał czas z Elfami Leśnymi, wśród których sypiał lub Gimlim, co było wielkim zaskoczeniem dla innych. Gdy członkowie Drużyny prosili go aby przetłumaczył im treść pieśni elfów o Gandalfie ten odmawiał. Podczas pożegnania z władcami krainy Galadriela podarowała mu Łuk Galadhrimów, po czym Drużyna ruszyła w dalszą drogę, płynąc Anduiną. Legolas i Gimli znajdowali się w jednej łódce. Podczas podróży w dół rzeki przypadkowo wpłynęli na Sarn Gebir i w momencie w którym zawracali na spokojniejsze wody zostali zaatakowani przez orków ukrytych na wschodnim brzegu. Po dotarciu na przeciwną stronę rzeki Legolas wyszedł z łódki zabierając ze sobą łuk, aby skonfrontować się z wrogami, jednak zamiast tego, Legolas zestrzelił Nazgûla, który właśnie wtedy przeleciał nad ich głowami. Po tym zdarzeniu na wschodnim brzegu uspokoiło się.

Kiedy dotarli pod Amon Hen zaczęli się zastanawiać co robić dalej. Legolas był za podróżą do Minas Tirith, jednak ostateczną decyzję miał podjąć Frodo. W międzyczasie napadli ich Uruk-hai. Legolas zabił wielu orków, lecz Boromir poległ w obronie niziołków. Aragorn i Legolas zaśpiewali *Pożegnanie Boromira*.

### Losy po Rozpadzie Drużyny Pierścienia

Po rozpadzie Drużyny Pierścienia udał się wraz z Aragornem i Gimlim w głąb Rohanu w celu, jak to nazwali, polowania na orków. Niestrudzenie przez wiele dni byli ich ogonem. Kilka dni później natknęli się na Jeźdźców Rohanu pod przywództwem wygnanego ze stolicy Éomera. Po krótkiej rozmowie dowiedzieli się, że stoczono bitwę z orkami, a wszystkie ciała spalono (Merry i Pippin byli jeńcami Uruk-Hai zabitych w tej bitwie). Podarowano im dwa konie – Hasufela i Aroda. Gimli i Legolas siedzieli na Arodzie. Kiedy już tracili nadzieję na znalezienie hobbitów, natrafili na ślady, z których wynikało, że dwoje niziołków uciekło do Fangornu. Ruszając za nimi, Trzej Łowcy zmierzyli się z Białym Czarodziejem, którym okazał się być Gandalf. Opowiedział im o stoczonej z Balrogiem walce i o tym, że teraz jest Sarumanem, a raczej tym, kim powinien ów być. Poinformował ich również, że hobbici są bezpieczni pod opieką Drzewca.

Czwórka kompanów ruszyła do Edoras, stolicy Rohanu. Król Théoden został omamiony przez Sarumana, a u jego boku był szpieg upadłego czarodzieja, Gríma. Gandalf zdjął czar z króla, a fałszywy doradca został wygnany. Legolas wyruszył do Helmowego Jaru wraz z przyjaciółmi oraz Rohirrimami. Czarodziej natomiast odłączył się od drużyny aby znaleźć Éomera. Stoczono Bitwę o Helmowy Jar, z której zwycięsko wyszła armia ludzi. Legolas zabił 41 przeciwników, o jednego mniej od krasnoluda Gimlego.

Wkrótce wyruszono do Isengardu, żeby zneutralizować rządzącego tam jeszcze Sarumana. Legolas zachwycał się Fangornem i chciał się tam poprzechadzać po wojnie, opowiedział o tym swojemu prła armia ludzianach jaskinie Helmowego Jaru. Poszli na układ, że razem zwiedzą oba miejsca. Dotarli na miejsce, gdzie czekali na nich Meriadok Brandybuck i Peregrin Tuk, którzy bawili się pomimo toczącej się dookoła wojny. Gandalf zniszczył różdżkę Sarumana, a kontrolę nad Isengardem powierzył Drzewcowi.

Wrócili do Edoras, żeby uczcić zwycięstwo i uradzić sprawę Minas Tirith. Zaniepokoił się, kiedy Aragorn powiedział mu o tym, że zajrzał w głąb palantíru, ale zrozumiał, że Obieżyświat miał rację, był bowiem prawowitym królem Gondoru i przedmiot należał do niego. Usłyszeli przepowiednię o Ścieżce Umarłych i wyruszyli w celu pokonania jej i zjednoczenia zamieszkujących ją przeklętych Umarłych. Opuścili Rohirrimów jako Szara Drużyna, w której skład wchodzili: Aragorn, Gimli, Legolas, synowie Elronda, Elladan i Elrohir oraz Dúnedainowie. Koń elfa, Arod, zląkł się szlaku, ale Legolas go uspokoił. Powrócił ze szlaku na czele Armii Umarłych – przeklęci usłuchali wezwania króla Gondoru pod obietnicą wiecznego odpoczynku.

Jeźdźcy Rohanu wyruszyli na pomoc Gondorowi – orkowie już zajmowali miasto. Rozpoczęła się Bitwa na Polach Pelennoru, z której zwycięsko wyszły wojska Gondoru i Rohanu. Poległ w niej król Théoden. Aragorn dotrzymał obietnicy i zwolnił Umarłych z klątwy. Wojska Mordoru zostały zdziesiątkowane.

Do stoczenia została tylko jedna bitwa u bram Mordoru. Celem jej było odwrócenie uwagi Oka Saurona i danie więcej czasu Frodowi i Samowi, którzy weszli już do mrocznej krainy. Zebrano wojska Gondoru oraz Rohanu i wyruszono pod bramę. Legolas brał udział w ostatniej bitwie, jako najwierniejszy przyjaciel Aragorna i Gimlego. Hobbitom się powiodło, Wojna o Pierścień dobiegła końca, wojska Mordoru przestały istnieć, a zło tego świata zniknęło na wieki.

### Po Wojnie o Pierścień

Legolas zaszczycił swoją obecnością koronację Aragorna na króla Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru.

Później, tak jak obiecywał, wybrał się do jaskiń Helmowego Jaru i Fangornu. Jakiś czas po tych wydarzeniach poprowadził część swoich ludzi do Ithilien, żeby pomóc w odbudowach. Po śmierci Aragorna Legolas zbudował łódź i wyruszył do Amanu z krasnoludem Gimlim, których przyjaźń była zbyt silna, żeby mogli się rozdzielić. Gimli był pierwszym krasnoludem, który wyruszył do Nieśmiertelnych Krain.