Ignitus

[1]

IGNITUS – Ojciec Słońce, Pan Płomieni, Pierwszy Miecz

Po rozdzieleniu się bogów Ignitus przyjął tę bardziej gwałtowną część natury. Za opozycję często stawiana jest Yune, lecz uczeni teologowie nie potwierdzają tego. Uznają Ignitusa i Yunę jako dwa dopełniające się byty, które co prawda są od siebie zupełnie różne, jednak jedno bez drugiego nie ma racji bytu.

Ignitus jest nieustępliwy i porywczy, co nie znaczy jednak bezmyślny. Wbrew pozorom nie cieszy go zniszczenie i śmierć, lecz cechy, które ceni często do tego prowadzą.

Domeny kapłańskie:
Ogień, Słońce, Wojna

Dziedzina i wyznawcy:
Tak jak Yune jest patronką nocy i księżyca, tak Ignitus jest władcą dnia i słońca. Światło i ciepło, które się z tym nieodłącznie wiążą prowadzą do płomienia. Nic więc dziwnego, że żywiołem Ignitusa jest ogień. Jego domeną jest także upływ czasu, który odmierza dni. Ponadto ze względu na gwałtowną naturę jest uznawany za boga wojny, walki i konfliktu. Choć wielu o tym zapomina Pan Wojny ceni również honor i odwagę.

Wyznawcy Ignitusa to najczęściej wojownicy, rycerze i wszyscy ci, dla których chlebem powszednim jest walka. Mylny byłby pogląd, że Ignitus jest patronem bezmyślnej furii. Ceni sobie bystrość umysłu dlatego dowódcy i stratedzy proszą go o pomoc podczas planowania bitew.

Czczony jest przez ludy Nortlandu na równi z Yune. Kapłani Ignitusa przewodzą tamtejszym plemionom podczas wojen, gdy kapłanki Księżycowej Pani odchodzą w cień. Berserkerzy wierzą, że ich szał bitewny jest błogosławieństwem Pierwszego Miecza. Z jego imieniem na ustach ruszają do walki, zabijają i są zabijani.

Charakter bóstwa:
Chaotyczny Neutralny

Wizerunek i symbole:
Ignitusa wyobraża się jako młodego, rudego (bądź jasnowłosego) mężczyznę w pancerzu. Jego sylwetkę otaczają płomienie, a w oczach widać pewność siebie i nieustępliwość. Inny wizerunek to mężczyzna w średnim wieku o spokojnym obliczu, włosach i brodzie w kolorze słomy. Odziany jest on w szkarłatną szatę, a otoczony blaskiem słonecznym.

Zwierzętami, które wiąże się z kultem Pana Płomieni są niedźwiedzie. Wszystkim znana jest siła i waleczność tych stworzeń, którą ponoć zawdzięczają przychylnemu spojrzeniu boga.

Symbolem Ignitusa jest okrąg z krzyżem, którego ramiona wychodzą poza krawędzie okręgu. Zwykli czciciele zawieszają sobie taki znak na szyi, a płatnerze wykuwają ten symbol jako głowicę miecza. Zależnie od zamożności może być wykonany z żelaza, miedzi, bądź złota. Symbolem zarezerwowanym dla kapłanów Ignitusa jest złoty dysk z umieszczonym na nim miedzianym krzyżem. U kapłanów bitewnych zamiast krzyża widnieje symbol miecza.

Dogmaty:

1. Konflikt rodzi postęp - rasy rozumne nigdy nie stworzyłyby cywilizacji, gdyby nie okiełznały ognia, buntując się przeciw naturze. Dlatego też każda walka, kłótnia czy utarczka mają przychylność Ignitusa.
2. Największą ze zbrodni które można popełnić wobec Słońca, jest złamanie zasad honorowej walki. Nie może być jednak mowy o oszustwie, jeśli nie było ustalonych reguł - Ignitus sprzyja lepszym, przegrany sam jest sobie winien za nieprzewidzenie zagrań wroga.
3. Spoglądaj wraz z towarzyszami na każdy kolejny dzień przepełniony i oczekiwaniem nowych wyzwań, gdyż uczucia te rozpalają święty płomień w twej piersi.

Kapłani:
Kapłani dzielą się na dwa odłamy, które mimo wszystko mają wspólną hierarchię i politykę. Niemniej różnice są widoczne dla przeciętnego człowieka. Pierwszy odłam to kapłani Ojca Słońce. To oni głównie opiekują się świątyniami (oraz dbają by nigdy nie zgasł w nich Płomień Ignitusa) i sprawami wyznawców, które nie mają związku z walką. Właśnie ci kapłani zajmują się prowadzeniem kalendarza na podstawie długości dnia i wysokości słońca. O ile narodzinami dzieci zajmują się raczej kapłani Silvany o tyle wejście chłopców w wiek męski ma związek z kultem Ignitusa. Słonecznych kapłanów prosi się też na świadków przysiąg, gdyż Blask Ignitusa będzie obserwował czy zostanie dotrzymana. Często małżonkowie niezależnie od tego, który bóg im patronuje, składają przysięgę wierności w świątyni Ojca Słońce.

Drugi odłam to kapłani Bitwy. Często są oddelegowywani do armii, za pozwoleniem przełożonych taki kapłan może przyłączyć się do oddziału najemników. Kapłani Bitwy są wspaniałym przykładem odwagi i niezłomnej dyscypliny. Są pełni poświęcenia. W pierwszej linii ruszają do boju i jako ostatni wycofują się osłaniając plecy towarzyszy broni. Błogosławią wszystkim wojownikom, godnym dodają siły i leczą ich rany. Często zdarza się, że darują życie przeciwnikom, którzy zostali pokonani, a w walce wykazali się prawdziwym męstwem i niezłomnością. Kapłani, którzy staną po przeciwnych stronach pola bitwy nie czują do siebie urazy. Nie będą uchylać się też od walki ze sobą. Pierwszy Miecz prowadzi wszystkich do boju, niezależnie po której stronie stoją. Ich ulubionym orężem są bronie dwuręczne, zwłaszcza miecze. Według nich to najlepiej oddaje filozofię Ignitusa.

Hierarchia w kościele Ignitusa jest sformalizowana na wzór wojskowy. Każdy kapłan ma przyznany stopień zależnie od doświadczenia i zasług. Nawet Słoneczni kapłani stoją wysoko w tej drabince dowodzenia ze względu na swoją mądrość i inny punkt widzenia. Kapłan niższy rangą ma obowiązek bezwzględnie wypełniać rozkazy kapłana starszego stopniem, chyba, że byłoby to w zgodzie z zasadami kultu. Kapłani Ignitusa służą zawsze władzy państwowej. Dlatego kult nie jest scentralizowany i każda prowincja stanowi osobny kościół Ignitusa. Każda armia ma własny wzór ubioru kapłana, by nie mylili się na polu walki. Niemniej bardzo częstym elementem jest szkarłatny płaszcz ze złotymi obszyciami.

W Nortlandzie kapłani Ignitusa to niezwyciężeni wojownicy i darzeni największą czcią dowódcy. Gdy klan jest w stanie wojny kapłanki Yune oddają władzę kapłanom Ignitusa.

Święta:
Najważniejszym świętem roku jest Dzień Słońca, wypadający w dniu przesilenia letniego. Najdłuższy dzień w roku odkąd ludzie sięgają pamięcią zawsze był słoneczny. W tym dniu o świcie spod świątyni wyrusza wielka procesja wyznawców. Wszyscy odziewają się w jasne i kolorowe stroje. Taka parada śpiewa pochwalne pieśni i przemierza główne ulice miasta. Później w całym mieście odbywają się biesiady, najczęściej przy ogniskach. Tego dnia wszyscy młodzieńcy, którzy w danym roku weszli w wiek dorosły, podczas specjalnego nabożeństwa, przyjmują błogosławieństwo od kapłanów. Urządzane są również turnieje rycerskie. Zwycięzca takowego otrzymuje wspaniałą nagrodę ufundowaną przez świątynię, a także cieszy się przez najbliższy rok prestiżem i uznaniem.Wieczorem każdy odpala świecę, kaganek bądź pochodnię od Płomienia Ignitusa w świątyni i zanosi go do domu. Najmłodszy mężczyzna w domu powinien się nim opiekować by nie zgasł do świtu. Ma to zapewnić ciepło i bezpieczeństwo przez cały rok.

Nie jest to do końca święto, ale interesującym wydarzeniem jest zaćmienie słońca. Od tego wydarzenia aż do następnego świtu wszyscy kapłani zachowują milczenie. Czas ten powinni poświecić na kontemplacje. Wyłączeni z tego obowiązku są kapłani w służbie wojskowej lub podczas bitew, ale wtedy też powinni ograniczyć swoje wypowiedzi do najbardziej niezbędnego minimum.

Zwyczaje i przesądy:
Widząc wschodzące słońce należy pochylić przed nim głowę. Wtedy Ignitus najłaskawiej spogląda na śmiertelnych.
Najwyższą wartość mają przysięgi „na słońce” złożone w samo południe.
Wojownicy przed bitwą nacinają sobie skórę, najczęściej na małym palcu. Oddają w ten sposób trochę własnej krwi Pierwszemu Mieczowi, by więcej ich krwi nie zostało przelane w bitwie.
Złamanie przysięgi złożonej w obliczu kapłana Ignitusa będzie się wiązało z bardzo bolesnymi konsekwencjami, z przedwczesną śmiercią włącznie.

W Nortlandzie kapłani oraz co bardziej fanatyczni wyznawcy wypalają sobie znak Ignitusa rozgrzanym żelazem. Wierzą, że poparzenia są świadectwem dotyku ich boga.
Pożary są efektem gniewu Ignitusa. Dlatego podpalacze są surowo karani przez kapłanów, gdyż to nie ludziom decydować czyj dom zapłonie (wyjątkiem są palenia wiosek podczas działań wojennych itp.)

Śmierć:
Wyznawcy oddani Ignitusowi wierzą, że po śmierci płomień ich życia zasili blask Słońca. Wraz ze swoim panem będą trzymać pieczę nad światem śmiertelnych i bronić go przed wieczną ciemnością.

Pogrzeby ograniczają się do kremacji zmarłego na stosie pogrzebowym, który rozpalany jest przez zachodem słońca, by dusza zmarłego uleciała do Ignitusa i odeszła wraz z nim na spoczynek.

Powiedzenia, pozdrowienia, błogosławieństwa:

- „Słońce mi świadkiem, że…” – podkreślenie prawdziwości słów, które się wypowiada

- „Zwycięstwo dla Ignitusa!” – bardzo popularny okrzyk bojowy

- Wskazanie palcem wskazującym ku niebu – gest wykonywany gdy podejrzewamy kogoś o kłamstwo lub krzywoprzysięstwo, mówiący mniej więcej „Ignitus patrzy”

- „Niech Płomień wskaże ci drogę” – błogosławieństwo kapłanów

- „Niech Płomień prowadzi twój miecz” – błogosławieństwo kapłanów dla wojowników