OzKl

Na Kaiwocker nieczęsto padało. Pogoda na asteroidzie była kontrolowana przez specjalne systemy syntetyzujące. Mało kto lubi deszcz i burze, więc kaiwockeriańscy meteoroarchoni byli pod ciągłą presją mieszkańców. Nawet z tyłu asteroidy, gdzie mieściły się liczne pola uprawne, opady atmosferyczne nie były mile widziane. Rolnicy stosowali bowiem nowoczesne metody nawadniające, dzięki którym uprawiane przez nich rośliny miały wody pod dostatkiem - dokładnie tyle, ile potrzebowały.

W tym dniu jednak padało. I to znacznie silniej niż zwykle. Krople waliły o beton nierównomiernie, tworząc szum. Dźwięk ten był kojący dla durosjańskiego sprzedawcy. Klenko, bo o nim mowa, wyglądał przez okno swojego sklepiku. W taką pogodę nikt nie przyjdzie.

Jego biznes nie znajdował się przy zbyt ruchliwej ulicy. Leżała ona trochę na uboczu, lecz łatwo było tam trafić. W swoim sklepie Klenko trzymał sprzęt, głównie elektronikę. Jakieś części do komputerów, oscylatory, kalibratory, ale części do statków również dało się u niego znaleźć. Pomieszczenie nie było zbyt wielkie, więc Duros dbał o to, by nie było pozawalane gratami. Wszystko, o ile tylko mogło, leżało na drewnianych półkach przymocowanych do ścian. W środku zaś, trochę jak w kantynie, stała lada z blatami po trzech stronach, które kończyły się tam, gdzie się zaczynała ściana. W samym środku tej ściany były natomiast drzwi prowadzące na zaplecze.

Zaplecze miało mniej-więcej taką powierzchnię, co sam sklep i pełne było skrzyń i pudeł ze wszystkim tym, czego nie opłacało się położyć na wystawie. Było znacznie bardziej zatłoczone, jednak z racji, iż Klenko rzadko zapraszał tam gości, nie sprawiało to nikomu problemu. W rogu pokoju stało duże biurko, a na biurku komputer, którego Duros używał w pracy. Po drugiej zaś stronie biegły schody na górę, gdzie urządził on sobie mieszkanie.

- Nikt nie przyjdzie - Klenko powiedziałby pod nosem, ale go nie miał.

Lało jak z cebra i w okolicy nie było widać żywej duszy.

Nagle Duros dostrzegł w oddali pewną sylwetkę, która zdawała się zmierzać w stronę jego sklepu. Postać była coraz bliżej, aż w końcu zjawiła się u progu. Drzwi otworzyły się automatycznie, wpuszczając tajemniczą osobę do środka. Klenko od jakiegoś czasu myślał nad rezygnacją z takiego rozwiązania z uwagi na bezpieczeństwo.

Klient wytarł buty o wycieraczkę leżącą na podłodze i zdjął kaptur. Oczom sklepikarza ukazała się młoda kobieta o rudych włosach.

- Dzień dobry - powiedziała.

- Dzień dobry - odpowiedział ekspedient i wszedł za ladę, skąd miał obsłużyć przybyłą dziewczynę.

Ta zaś wyjęła z płaszcza niewielkich rozmiarów kostkę danych i położyła ją na blacie. Klenko przyjrzał się jej dokładnie.

- Czy mógłby pan to jakoś otworzyć? - rudowłosa poprosiła Durosa.

- Pani chyba źle trafiła. My tutaj sprzedajemy elektronikę - odparł mężczyzna nieco zmieszany.

- Pan Klenko, zgadza się? - kobieta zapytała o imię.

- Tak - odparł zdziwiony sprzedawca.

- Chciałabym dostać się do informacji zawartych w tej kostce danych. Polecono mi spotkać się z panem.

Tajemnica Durosa musiała jakimś cudem wyjść na jaw. W rzeczywistości sklep z częściami był tylko przykrywką dla pewnego bardziej niecnego interesu. Klenko był znany w półświatku Kaiwocker i okolic. Był pewnikiem, jeśli chodzi o statki i technologię, dlatego szybko zyskał sobie renomę. Przez jego sklepik przewijało się naprawdę wiele istot, część z nich z cennymi informacjami, które Klenko potem sprzedawał tym, którzy ich potrzebowali. Z czasem sam nauczył się ich wyszukiwać. Mawiano o nim, że „wie wszystko”, w rzeczywistości jednak miał po prostu talent do researchu. I czasem się mylił.

- Zaraz zerknę - powiedział, po czym próbował aktywować kostkę.

Nic się nie stało.

Spróbował jeszcze raz.

Nic.

- Zaraz wrócę - speszył się Klenko i wziąwszy kostkę do ręki poszedł z nią na zaplecze.

Usiadł przy biurku i włączył komputer. Chwycił za pierwszy lepszy kabel. Zła końcówka. Wziął drugi, tym razem patrząc, czy będzie pasował. Pasował. Podpiął kostkę i spojrzał na monitor.

- Zaszyfrowane! - krzyknął zza ściany.

Dziewczyna zacisnęła pięść ze złości. Klenko spojrzał jeszcze raz na wyświetlający się na ekranie ciąg znaków. Przypatrzył mu się dokładnie, coś mu w głowie dzowniło, ale nie wiedział w którym zborze. Wrócił więc z zaplecza i oddał właścicielce jej kostkę, kładąc ją na ladzie.

- Przepraszam. Bez klucza dekodującego nic nie jestem w stanie zrobić.

- Domyślam się - odparła klientka.

- Musiałaby pani...

- Ya Goda - przedstawiła się kobieta.

- Musiałaby pani odnaleźć ten klucz - Duros zbliżył głowę do jej głowy i powiedział półszeptem - a wydaje się, że to będzie niełatwe zadanie.

- O co panu chodzi? - zdziwiła się Ya Goda.

- Ten szyfr wygląda na imperialny.

Duros nie miał pojęcia, skąd jego klientka wytrzasnęła kostkę z zastrzeżonymi imperialnymi danymi, jednak ze względu na swój zawód, nie mógł tego zakwestionować. Nie był też konfidentem, więc by na nią nie doniósł. Mimo wszystko była to dziwna sytuacja. Klienci przychodzili do niego w różnych sprawach. Przeszukanie baz danych, odnajdywanie poszukiwanych listem gończym, zakup nielegalnych części. Ale żeby ktoś przyszedł z tajnymi imperialnymi dokumentami - to mu się zdarzyło po raz pierwszy.

- Skąd ja wytrzasnę ten klucz? - spytała Ya Goda.

- Nie mam pojęcia - odparł Klenko.

- Niemożliwe, pan przecież wszystko wie! - oburzyła się dziewczyna.

- Bez przesady - uśmiechnął się. - Wydaje mi się, że najłatwiej będzie znaleźć go w jakimś imperialnym archiwum.

- Odpada - odparła od razu Ya Goda.

- No dobrze, czyli archiwum nie wchodzi w grę - Klenko zamyślił się. - A może jak byśmy znaleźli jakiegoś dezertera, który miałby do niego dostęp?

- Tylko skąd go wziąć?

- No właśnie...

Nagle Klenko zobaczył w oddali jakąś sylwetkę. Widział ją tylko kątem oka, odwrócił więc głowę. Pewna tajemnicza postać stała na zewnątrz i patrzyła do środka sklepu. „To nie może być tutejszy” - pomyślał Duros - „Tutejszy by nie stał na takim deszczu”.

- Odezwę się do pani, gdy coś będę wiedział, pani Ya Godo - odparł wreszcie. - Tylko niech mi pani poda dane kontaktowe.

- A połączenie będzie bezpieczne?

- Zapewniam - zapewnił Klenko.

- Dobrze, to będzie...

Założywszy na siebie kaptur, Ya Goda opuściła sklep Durosa i poszła w tą stronę, z której przyszła. A za nią pewien tajemniczy jegomość. Szli oni i szli ciasnymi uliczkami. Ta część asteroidy nie należała do najbiedniejszych, choć daleko jej było do sterylnych i zadbanych. Zawiły system prawny Kaiwocker powodował, że nawet w bardziej cywilizowanych dzielnicach istniały przypadki samowoli budowlanej. Wszechobecne kable wiły się po ścianach jak pnącza, łącząc się jak gdyby nigdy nic z głównymi przewodami. Chodniki były raczej czyste - śmieci były zapakowane w worki i ustawione przy drzwiach frontowych, a nie wysypane gdzie się da.

Nagle droga się urwała. Ślepy zaułek.

Ya Goda wiedziała, co się święci i instynktownie wyjęła ze skrytej pod płaszczem kabury blaster i wycelowała nim w skrytą w mroku postać. Nie zdążyła go jednak użyć, bo stalker ruszył jak z kopyta i zaatakował ją. Zaczęli się szarpać. Dziewczyna błyskawicznie unikała jego uderzeń, poruszając się z gracją, ale jej tajemniczy przeciwnik był równie zręczny. Jego twarz była ukryta w cieniu, lecz Ya Goda poczuła złowieszczy blask oczu wychylających się spod jego kaptura. Napastnik próbował wyjąć wibronóż, ale Goda była szybsza i wytrąciła go z równowagi, po czym przycisnęła do ziemi. Wzięła też nóż, który spadł w międzyczasie na chodnik.

- Coś ty za jeden!? - krzyknęła. - Pytam się, kim jesteś?!

Ale on nic nie odpowiadał.

Ya Goda, trzymając się kurczowo ciała, przewróciła je na drugą stronę, by poznać jego tożsamość. Podniosła kaptur. Ukazała się wówczas twarz młodej kobiety. Od jej skośnych oczu, czarnych jak węgielki, odbijało się wątłe światło. Miała ciemne włosy o barwie czarnogranatowej. Jej grube usta były pomalowane lekką, ledwie fioletową szminką.

- Mów, kim jesteś! - ryknęła trzymając ją za barki.

Jednak wtedy napastniczka dała susa w górę, gwałtownie podnosząc się z ziemi. W ostatniej chwili Ya Godzie udało się drasnąć ostrzem wibronoża jej bark. Ból jej jednak nie zniechęcił i raz jeszcze się na nią rzuciła. Ya złapała ją za kołnierz i walnęła pięścią w twarz. Tajemnicza nieznajoma potrzebowała chwili, by się ogarnąć, co jej przeciwniczka wykorzystała, by użyć blastera. Wiązka ogłuszająca przeleciała wokół jej ciała, unieruchamiając ją. Padła na ziemię.

Ya Goda wzięła pochwyconą przez siebie kobietę pod pachę i zaczęła z nią iść.

- Co? Gdzie ja jestem? - kobieta otworzyła oczy i rozejrzała się po okolicy. - Co jest?! Odwiążcie mnie! Hej!

Była trzymana w małym pomieszczeniu zawalonym gratami, przywiązana do prostego metalowego krzesła za nadgarstki oraz nogi. Słyszała niskie buczenie, jakby jakiejś elektronicznej aparatury i cichy szum deszczu, który w najlepsze padał na zewnątrz.

W jej polu widzenia pojawiła się nagle Ya Goda, obok której stał Duros Klenko. Dziewczyna zbliżyła się do związanej i zadała proste pytanie:

- Skąd wpadłaś na mój trop? - jej ton był pełen determinacji, widocznie chciała poznać odpowiedź na to nurtujące ją pytanie.

- Trzeba było uważać, u kogo się wynajmuje pokój - parsknęła kobieta.

- Kurde, wiedziałam, by nie ufać temu fagasowi - Ya mruknęła pod nosem. - Źle mu z oczu patrzyło.

- Dla kogo pracujesz? - spytał Duros po chwili.

- Nie powiem wam! - wrzasnęła pojmana.

- Klenko? - Ya Goda zwróciła się do stojącego obok Durosa i spojrzała na niego porozumiewawczo.

Ten zaś wyciągnął zza pleców łom, którym walnął lekko w rozłożoną dłoń.

- Phi! Torturować mnie chcecie? Bez przesady - odparła złapana kobieta. Przegryzła elektrokapsułę, umieszczoną w jej szczęce, która natychmiast spowodowała jej zgon.

- Aha - skwitowała Ya. - To co teraz?

Dziewczyna poczuła się nagle bezsilne, jakby jedyny trop, jaki mogli mieć w tej sprawie nagle przepadł.

- Wciąż mamy jej kod sekwencyjny - zauważył Klenko.

- Ty to masz łeb! - odnotowała Ya Goda, na twarzy której znów pojawił się banan.

- I to większy niż większość ras - dodał Duros.

- Będziesz w stanie go odczytać?

- Oczywiście, to bardzo proste. Daj mi z pięć minut.

Niebieskoskóry mężczyzna od razu dobrał się do swojego komputera, gdzie zaczął odkodowanie sekwencji cyfr, które kobieta miała do siebie przypisana. Trochę mu to zajęło, jednak był w stanie wyczytać kluczowe informacje:

- Wygląda na to, że mamy do czynienia z niejaką Nimrą - oznajmił.

- Coś jeszcze?

- Lat dwadzieścia sześć, pochodziła z Vardos.

- Vardos... Imperialna planeta - Goda zamyśliła się.

- Coś sugerujesz?

Klenko spojrzał na Ya Godę. Wyglądała tak, jakby coś przeczuwała.

- Wiedziałam, że będą mnie ścigali, ale nie sądziłam, że dotrą aż tutaj.

- Imperium na Kaiwocker, kto by pomyślał - rzucił Klenko, jakby się tym w ogóle nie przejmował.

Ya Goda rzuciła na niego wzrokiem. Nie wyglądała zadowoloną. Ewidentnie zdanie Durosa jej nie odpowiadało. W końcu, jako członkini ruchu oporu na planecie Kaldarnodar nie mogła pogodzić się z życiem pod jarzmem Imperium Galatycznego.

- To tylko początek - rzekła. - Dziś szpiedzy, jutro figuranci, a za miesiąc regularna okupacja. Nie możemy do tego dopuścić.

- Co masz na myśli?

- Jestem pewna, że to nie mógł być odosobniony przypadek. Nimra, czy jak jej tam, musiała skądś raportować do swoich przełożonych.

- Nie masz żadnych dowodów na to, że ona pracowała dla Imperium - rzucił Klenko.

- Mam przypuszczenia i to mi wystarczy - odparła Goda. - Pomóż mi znaleźć ich bazę.

- Ej! Od kiedy przeszliśmy na "ty"? - zdziwił się Duros.

- Weź nie przesadzaj z tymi formalnościami, panie Klenko, i mi pomóż. Jesteś moją jedyną nadzieją.

- No dobrze - Klenko westchnął. - Pomogę ci - zgodził się nieochoczo. - Znam jednego człowieka, który pomoże ci... Znaczy, nam w znalezieniu miejsca, gdzie mogą się ukrywać.

- Nie ma mowy - odparł wstrętny, nieogolony mężczyzna wyglądający na zrzędliwego starucha, który nie dba o siebie. Ćmił fajeczkę.

- No weź, Shabbius, musisz nam pomóc - powiedział Klenko do menela.

- Wykluczone - kłapnął kloszard. - No, chyba że kopsniecie mi parę kredytów - zaśmiał się wnet ochrypłym, niemal złowieszczym śmieszkiem.

Ya Goda sięgnęła do kieszeni swojego płaszcza i wyciągnęła z niego garść kredytów, nie liczyła nawet ile, i rzuciła je po prostu do czapki żula, która leżała obok niego.

- Danke schön - odpowiedział w dziwnym języku, którego ani Klenko ani Ya Goda nigdy w życiu nie słyszeli.

Nastała niezręczna cisza, bo nikt nie wiedział, co teraz powiedzieć.

Przeleciała mucha.

- No, to ja się zabieram do pracy - powiedział Shabbius, zakładając na siebie białą czapeczkę z kredytami dalej w środku. Choć z trudem, podniósł się z ziemi. Uścisnął dłoń, najpierw z Klenko, potem z Ya Godą (ta zaś wytarła brudną dłoń o spodnie) i zniknął gdzieś w cieniu.

Dziewczyna zerknęła na Durosa nieprzekonana.

- Jesteś pewny, że można mu ufać?

- Oczywiście, że nie - mężczyzna zaśmiałby się pod nosem, gdyby go miał. - Ale nikt nie zna tej asteroidy tak dobrze jak on. Pewnie od dawna wie, gdzie się ukrywa Imperium i tylko się z nami droczy, bo potrzebuje kasy na tytoń do swojej fajki.

Zwrócili się w kierunku jednego z wyjść z dzielnicy Ollo. Niezbyt chętnie, bo w Ollo nie padało, ale stęchlizna unosząca się w powietrzu coraz bardziej dawała im się we znaki. Tup, tup; krok za krokiem.

Wyszli na powierzchnię. Mokry beton mienił się kolorami neonów i billboardów reklamowych. Deszcz już ustawał, toteż na ulicach zaczęło się robić gwarno - znacznie głośniej niż w Ollo, które opuścili.

- Słuchaj - powiedziała Ya Goda, by zyskać uwagę Klenko. - Przyjmiesz mnie na jedną noc do siebie?

Klenko skrzywił głowę ze zdziwienia. Zamyślił się. Po tym krótkim zastanowieniu się zgodził, przypomniawszy sobie, że dziewczyna wolałaby nie wracać do hotelu, w którym wynajmowała pokój.

Nastał już ranek. Promienie systemu naświetlającego były jednak w większości blokowane przez chmury. Ze swego snu budziły się wróbliki, budząc swoim ćwierkaniem mieszkańców. Ya Godę obudziły promienie światła, które dostawały się przez szparę w niedociągniętej do końca rolecie. Niechętnie otworzyła oczy, rozejrzała się po pokoju. Był malutki, ale w miarę schludny. Ot pokoik gościnny w mieszkaniu kogoś, kto nie miewa gości. Prawie nic tu nie było. Łóżko. Całkiem wygodne, ale jednak pryczowate. Graty upchane gdzieś w kącie. Żadnej wykładziny, za to wystarczająco dużo miejsca na jeden plecak i jedną walizkę. Z kółkami, bo te repulsorowe były wielką rzadkością. Na jedynej półce, wsadzonej wewnątrz ściany, stały szpargały właściciela. Jakieś dekoracje, których nigdzie indziej nie mógł wcisnąć. Nad nią zaś wisiał poprzeczny drągal, zapewne do wieszania wieszaków. Ale bez wieszaków, przez co Ya Goda nie mogła z niego skorzystać. Zresztą, nie miała nawet czego tam powiesić.

Swoją walizkę zabrała poprzedniego dnia wieczorem z hotelu, gdzie wcześniej przebywała i do którego już nie wróci. Nie po wyglądającym na nienawistne spojrzeniu starszej kobiety z kręconymi włosami, gdy ta usłyszała, że Ya Goda się wyprowadza. To w niej wolała trzymać wszystkie ubrania, jakie zabrała na tę krótką podróż na Kaiwocker. Cywilne, najmniej rzucające się w oczy.

Dziewczyna postawiła nogi na podłodze - najpierw prawą, a potem drugą, żeby mieć dobry dzień i wstała z wyrka.

Założyła na podkoszulek, w którym spała, bluzę. Krótkie spodenki od piżamy zostawiła tak, jak miała. Otworzyła gródź pokoju dla gości i wyszła z niego. Potem zeszła po schodach, patrząc na bałagan, jaki panował na zapleczu. Nimry już tam nie było. Goda nie wiedziała, co Klenko zrobił z jej ciałem, ale nie zaprzątała tym sobie myśli. Leżało za to jej ubranie, bo mogło się przydać.

Duros był już w swoim sklepiku. Przecierał z kurzu aparaturę na sprzedarz niewielką szmatką nasączoną jakimś preparatem oczyszczającym. Kątem swojego dużego czerwonego oka wyłapał Ya Godę stojącą w progu drzwi na zaplecze; przytomną, ale wciąż ospałą.

- Dzień dobry. Jak się spało? - powitał ją względnie ciepłym tonem i przyjaznym spojrzeniem.

Wtem drzwi do sklepu się otworzyły, a do środka wlazł Shabbius

- Dzieńdoberek! - eksklamował żul stojąc w progu. O dziwo nie ćmił fajeczki. - Fiu, fiu, a kogo my tu mamy? - rzucił okiem na Ya Godę.

- O, Shabbius. Witaj - Duros pozdrowił go. - Masz już ten adres?

- Jasna sprawa, kyerownyku! - odparł i wziął gryza yapka, które wyjął uprzednio z kieszeni i przetarł rękawem. Resztki miąższu i soku ubrudziły jego kędzierzawą bródkę. - Ulica Shchepanna. - kłapnął półszeptem z yapkiem w gębie.

- Jak? - Ya Goda, stojąca raczej z boku, nie dosłyszała.

- Shchepanna numer osiem, panienko! - powtórzył Shabbius.

- Dzięki za pomoc - odparła dziewczyna.

- Gdybyśta potrzebowali kiedy pomocy, wiecie, gdzie mnie znaleźć - menel pomachał im na pożegnanie, polecając się przy tym na przyszłość i wyszedł ze sklepiku.

Klenko i Ya Goda zerknęli na siebie porozumiewawczo. To był ten moment, gdy mogli zacząć działać. Wprawdzie Duros dalej nie był przekonany co do całego tego przedsięwzięcia. W końcu - co on by z tego miał. Pieniądze. Ale jakim kosztem? Gdy w grę wchodziło jedynie odczytanie danych zawartych na kostce, sklepikarz nie miał problemu pomóc tajemiczej przybyszce. Sprawy zaczęły się jednak komplikować, kiedy okazało się, że to jakieś zaszyfrowane imperialne dane, najpewniej skradzione. A potem zjawiła się Nimra, która chciała ukrócić ich poszukiwania, nieskutecznie. Teraz Klenko stał przed wyborem, czy iść za Ya Godą i ryzykować utratę swojego ustatkowanego życia jako właściciel sklepu, czy pomóc jej, a może i wielu innym ludziom.

Durosjański sprzedawca co nieco słyszał o rebelii - o ludziach, którzy stawiali opór. Wolał się dotychczas nie mieszać w takie sprawy, porzucić swoją przeszłość i osiąść na Kaiwocker, z dala od skomplikowanej galaktycznej polityki. Wśród ludzi takich jak on. Można powiedzieć "wygodnickich", czyli takich, co się wolą nie mieszać.

Ya Goda była za to zdeterminowana, gotowa do podjęcia działania. O ile wzrok Klenko był niepewny, tak w jej oczach jarzyła się iskra pewności siebie.

- Chcesz kawy? - zapytał ją Duros.

- Dobra - odparła Goda.

Poszedł on więc na górę do kuchni, gdzie trzymał swój ekspres. Chwilę później zszedł z dwoma kubkami, po jednym na dłoń. W pierwszym trzymał zaparzony dla Ya Gody caf, a do drugiego nalał sobie herbatę ekspresso. Położył je na ladzie, coby rudowłose dziewczę mogło wziąć swoją porcję.

- Więc... - zaczęła Ya. - Piszesz się?

- Waham się - odrzekł sprzedawca.

- Coś cię trzyma?

- No widzisz, nie wiem. W sensie... Nie wiem, czy się w to mieszać. Bo co mi do tego?

- Co tobie do tego? - zdziwiła się kobieta.

- Jestem tylko miejscowym sklepikarzem - Klenko wziął łyka ekspresso.

- Dobrze, miejscowy sklepikarzu. Szkoda tylko, że nie wiesz o jednej rzeczy - Ya Goda zwilżyła usta napojem. - Gorące.

- O jakiej?

- Od powodzenia tej misji może zależeć twoje życie i życia każdego, kogo znasz.

Klenko zamyślił się. Faktycznie mogło być tak, jak przypuszczał. Ya Goda tylko utwierdziła go w jego przypuszczeniach.

- Dobra, przekonałaś mnie - Klenko nie trzeba było długo przekonywać. - Ale nie licz na to, że wparuję tam od frontu z blasterami w rękach i powyrzynam wszystkich, którzy staną mi na drodze. Mam już swoje lata - zachichotał.

- Super! - Ya Goda by aż podskoczyła ze szczęścia, ale natychmiast się powstrzymała. - Dopiję to bierzemy się do pracy.

Kiedy Ya Goda dopiła caf, oboje zabrali się do pracy.

- Lokal przy Shchepanna 8 nie wygląda na spory - powiedział Klenko patrząc na powszechnie dostępne mapy geodezyjne asteroidy. - Co nie zmienia faktu, że nie znamy jego ułożenia ani ile jest tam osób.

- Ani czy jest tam to, czego szukamy - dodała Ya Goda.

- W tym wypadku lepiej jest być dobrej myśli - stwierdził Duros. - Wracając, Wygląda na to, że możliwe jest wejście przez sieć wentylacyjną, o ile nie okaże się ona zbyt wąska.

- Wentylacja? Fu! - burknęła Goda, wyrażając swoją odrazę. - Przecież oni tego nigdy nie czyszczą.

- Jest jeszcze opcja z drzwiami frontowymi, ale do tego przydałaby się jakaś dywersja czy coś w tym stylu.

Duros spojrzał na kobietę, a ona na niego. Chyba myśleli o tym samym. Ya Goda złapała wnet za płaszcz Nimry, przeszukując wszystkie kieszenie.

- Jest! - krzyknęła kontent.

W ręku trzymała niewielką przepustkę, której Nimra, kiedy jeszcze żyła, zwykła używać, by wejść do placówki.

- Bingo - ucieszył się Klenko. - Jak już to trzymasz, to sprawdź, czy pasuje.

Ya Goda założyła na siebie ubrania Nimry.

- Trochę nie mój fason - jęknęła z niezadowolenia.

- Przywykniesz. Ważne, że masz przebranie - Duros zauważył.

Pierwsza faza przygotowań dobiegła końca, a więc przyszła pora na drugą - omówić plan działania:

- Wejdziesz tam, jak gdyby nigdy nic - zaczął Klenko. - Nie rzucaj się w oczy, zachowuj się naturalnie. Ja postaram się wejść od tyłu, przez wentylację. A jak nie, to znajdę inną drogę. Jak najszybciej znajdź bazę danych i przekaż mi, gdzie jest. Gdy tam dotrę, to mnie osłaniaj. Jak się zrobi gorąco, to nie wymiękaj.

- Musi nam się udać - odrzekła Ya Goda.

- Masz blaster? - zapytał Duros.

- Zawsze w gotowości.

Ulica Shchepanna. Boczna ulica gdzieś z "przodu", w raczej przyzwoitej dzielnicy. Całkiem niedaleko sklepiku Klenko. Lokale po obu stronach były głównie usługowe. Sklepy, restauracje, bary. Tak lokalne władze chciałyby, aby asteroida wyglądała - ładnie, grzecznie. Bez szujów, szumowin i ancymonów grasujących w każdym kącie.

Ya Goda szła wzdłuż Shchepanna, stanowczo stawiając krok za krokiem. Rozejrzała się. Po deszczu nie było ni śladu, kałuże zdążyły już wyschnąć. Przeczytała parę kolorowych reklam: "BUCIO - obuwie na każde odnóża", "Piwo miodowe prosto z browaru w Kaiwocker", "NOWE KALAMARIAŃSKIE KLUSKI o smaku KAWIORU Z GOOBERFISHA".

Nim się obejrzała, stała już pod drzwiami. Grube, ciężkie, okazałe drzwiska. Nagle z judasza wysunął się mały, okrągły droid TT-8L/Y7.

- Chee cha ka aka kooka. Aye ga. Ah'chu apenkee - odezwał się grubym, robotycznym głosem.

- Nimra Fuuka - odpowiedziała Ya Goda pokazując droidowi legitymację.

- Haku. Coochoo wonky, ma pee gassa. Ha ha ha.

Gródź się otworzyła, pozwalając Ya Godzie na wejście do środka. Weszła ona do ciemnego korytarza. Nagle zaświeciło się w nim ostre białe światło. Dziewczyna zwróciła się w stronę transpastalowej szyby, za którą stał oficer w widocznie imperialnym mundurze. Ya ciężko było odczytać jego rangę, ale nie przejmowała się tym zbytnio.

- Poproszę przepustkę, agentko Fuuka - usłyszała głos.

W ścianie pod szybą wysunęła się niewielka szufladka. Ya Goda położyła w niej przepustkę, którą znalazła w płaszczu Nimry, a ta wsunęła się z powrotem do środka.

Oficer wyjął ją, po czym przyłożył do czytnika obok. Zaświeciło się wówczas zielone światełko i otworzyła druga gródź po przeciwnej stronie.

- Witamy w domu - przywitał się imperialny, oddając w skrytce przepustkę.

Ya Goda odwdzięczyła się tym samym. Co prawda nie używając słów, a jedynie lekkim uśmieszkiem i skinięciem głowy. Odwróciła się na pięcie i weszła do środka tej tajnej bazy Imperium.

- Jestem w środku - powiedziała cichym głosem do słuchawki w swoim uchu.

- Przyjąłem - usłyszała głos po drugiej stronie. - Zaraz do ciebie dołączę. Bez odbioru.

Główny hol imperialnej placówki był szary, wątło oświetlony. Ya Goda zastanawiała się, jak pracujący tutaj cokolwiek widzieli. Światło w bazach na Kaldarnodar również nie było najostrzejsze, ale nie trzeba było wytężać wzroku, by odróżnić od siebie coś więcej niż tylko kontury mebli. Rozejrzała się po okolicy, tak jakby ją skanowała. Z jej lewej strony były teraz drzwi prowadzące do wspólnej toalety, z prawej zaś - niewielka świetlica. Wszedł do niej właśnie jeden z agentów, który chwilę wcześniej zamienił parę słówek z odźwiernym siedzącym w portierni. Zasiadł on przy stole na jednej z kanap i chwilę później przyleciał do niego niewielkich rozmiarów droid z tacką na głowie, który podał mu trunek w szklanej butelce.

- O! Nimra! - zawołał on kobietę. - Wróciłaś już? Siadaj, opowiesz mi, jak misja - dodał po chwili.

Ya Goda nie miała wyboru. Zasiadła razem z nim przy stole, zajmując miejsce po jego przeciwnej stronie.

- Zmieniłaś się, masz teraz rude włosy - zauważył szpieg.

- Tak, to była część mojej misji - odpowiedziała mu Ya nieśmiale i niechętnie.

- Głos też ci się zmienił - ponownie zwrócił uwagę. Ya Goda jedynie rozszerzyła powieki. - Nanotechnologia... Świetna rzecz! - roześmiał się, aczkolwiek dosyć cicho.

- Prawda? Emulatory głosowe są bardziej użyteczne, niż przypuszczałam - dziewczę uśmiechnęło się.

W jej interesie było pozostać niewykrytą. Mocno się stresowała, ale starała tego nie pokazywać.

- Szkoda, że Imperium nie zatrudnia zbyt wielu Clawdite'ów, nie musieliby tyle wydawać na technologię.

- Ale wiesz, wtedy byśmy nie mieli pracy - zwróciła uwagę Ya Goda próbująca grać Nimrę.

- Też racja - zauważył mężczyzna i wziął z gwinta łyk trunku.

Klenko tymczasem zdołał przedostać się do wentylacji. Wbrew jego obawom, nie była ona szczególnie ciasna ani też zakurzona.

- Dziwne - mruknął do siebie.

Szedł jednak dalej, podpierając się kolanami i łokciami metalowego podłoża, które w każdej chwili mogło runąć pod jego ciężarem. Raczkował powoli do celu, którym miała być baza danych. Wyjrzał przez kratę po jego prawej stronie. "Nic" - pomyślał. Wyglądało to właściwie na jakąś zbrojownię. Dostrzegał kątem oka poustawiane karabiny blasterowe i zastanawiał się, po co byłyby one szpiegom aż przypomniał sobie, po co on tu z Ya Godą są. I wtedy przyznał sobie w myślach, że nie chciałby sytuacji, gdy ich wrogowie musieliby tych blasterów użyć.

Sunął dalej tempem shaaka - wolno, ale skutecznie. Niedaleko pojawiło się kolejne źródło światła. Krata, za którą mogła znajdować się baza danych. Tym razem była ona jednak z dołu. Jego ciekawość dała górę i podejrzał, co się pod nią znajdowało.

Korytarz. A w nim dwóch, zdawało mu się, ochroniarzy.

- Słyszałeś, że mają wycofać T-14? - podsłuchał wypowiedź jednego z nich.

- Nie gadaj. Przecież dobrze się sprawują - odpowiedział drugi.

- Moim zdaniem to odpowiednia pora, by je zastąpić - odrzekł ten pierwszy.

Klenko posłuchałby dalej ich rozmowy, ale obowiązki wzywały. Przeszedł dalej?

- Słyszałeś to? - ochroniarz usłyszał jakiś dziwny szmer.

- To pewnie szczur - machnął ręką inny.

- No, to opowiadaj. Jak ci minęła misja - zagadał agent.

Ya Goda przez chwilę zaniemówiła, nie wiedząc, co z siebie wydusić. Po krótkim namyśle przyszło jej jednak do głowy:

- Miałam wyeliminować podoficer z ruchu oporu Kaldarnodar.

- Kaldarnodar? - zdziwił się facet. - Co oni tutaj robią?

- Miała przy sobie kostkę danych, ale zniszczyłam ją zanim by wpadła w niepowołane ręce - Ya wymyśliła na prędce jakieś kłamstwo z nadzieją, że jej współrozmówca je łyknie.

- Zniszczyłaś? - facet zdziwił się po raz drugi. Po chwili jednak przyznał jej rację: - Faktycznie, to mogło być jedyne rozwiązanie. Zależy od sytuacji...

- Ya Goda - Ya Goda usłyszała głos w swojej słuchawce. - Ya Goda, jesteś tam?

- Przepraszam na moment - Goda wstała od stołu i pobiegła na paluszkach do toalety. Szpieg, z którym siedziała się za nią obejrzał.

Ya zaś zamknęła się w jednej z kabin toalety. Było w niej jaśniej niż w reszcie budynku, toteż jej oczy musiały się przystosować. Łazienka nie należała jednak do tych śnieżnobiałych, bo w duchu imperialnego kunsztu architekturalnego, musiała być szara.

- Odbiór - odezwała się wreszcie przez komunikator.

- Ale echo - skomentował Klenko. - W kiblu siedzisz?

- A żebyś wiedział - odparła Ya Goda. - Czego chcesz?

- Miałaś się dostać pod serwerownię.

- Pracuję nad tym - odezwała się poddenerwowana dziewczyna. - Natrafiłam na pewne... komplikacje.

- Niech zgadnę... - Duros zaczął, lecz Ya Goda mu w porę przerwała.

- Nie. Zagadał mnie jakiś agent.

- No to faktycznie klops - mężczyzna załamał się.

- Zacznij beze mnie, bez odbioru.

- Przyjąłem - westchnął Klenko. - Bez odbioru.

Ya Goda i Klenko rozłączyli się. Ya wstała z sedesu, udała, że spuszcza wodę i otworzyła drzwiczki. Podeszła pod umywalkę i obmyła szybko ręce. Strzepawszy z nich krople, umieściła je pod suszarką, nie zważając na zarazki, jakie mogły się w ten sposób dostać na jej dłonie.

- Grubsza sprawa - skomentowała wychodząc z toalety. Nieco ironicznie, zważywszy na to, w co była wmieszana.

Ya Goda zajęła to samo miejsce, co wcześniej.

- Na czym stanęliśmy? - spytał ją interlokutor.

W międzyczasie Klenko dotarł nad pomieszczenie, które zdawało się być bazą danych. Ostrożnie wyciął dziurę w kracie, z której owe pomieszczenie było widoczne i przeszedł przez nią, choć z trudem. Następnie ruszył w stronę jednego z komputerów. Stanął przy wysokiej na dwa metry maszynie i przypiął do niej kieszonkowy nośnik danych, na który zgrany miał fragment kodu z kostki danych. Wziął się do pracy.

"Odmowa dostępu" - brzmiał komunikat na monitorze głównym.

- Niech to szlag - westchnął po cichu. Cieszył się chociaż, że nie wszczęło to alarmu.

- Napijesz się? - agent zaoferował Ya Godzie trunek.

- Nie, dzięki - odparło dziewczę.

- Rozumiem - mężczyzna dał jej do zrozumienia, że rozumie.

Ya przełknęła ślinę zaniepokojona. Ten ruch mógł okazać się błędem, a jej przykrywka mogła wyjść na jaw. Nie była tego jednak pewna, bo mogło się okazać, że Nimra wcale nie piła takiego napitku.

Jej interlokutor tymczasem wziął kolejne dwa spore łyki i rzekł:

- No, nie będę ci już marnował więcej czasu. Musisz przecież jeszcze zdać raport, prawda Nimro? O ile to faktycznie twoje imię...

- Co? - zdziwiła się Goda.

- Prawdziwa Nimra posłużyła by się aliasem Nimra Faruki. Ty zaś, przechodząc kontrolę, przedstawiłaś się portierowi jako Nimra Fuuka.

Na twarzy Ya Gody malowały się różne uczucia: niepokój, stres, złość. Oczy miała szeroko, jej brwi drżały tak, jakby chciały pójść w dół; podobnie jej poliki. Usta ruszały się subtelnie w okolicy kącików.

- Nie jesteś Nimrą - imperialny przejrzał ją na wylot. - Jesteś szpiegiem, który...

Pomieszczenie wypełnił wnet głośny świst i zaświeciło się bystre czerwone światło. Agent padł na stół pozbawiony życia.

- Nudna rozmowa w każdym razie - westchnęła do siebie Ya Goda wstając od stołu i unosząc w górę swój blaster. - Klenko, jesteś tam? Odbiór.

- Słyszę cię - odrzekł Klenko po drugiej stronie słuchawki.

- Gdzie jesteś?

- Dotarłem do bazy danych. Jest na trzecim piętrze - odpowiedział.

Nagle w polu widzenia Ya Gody pojawił się imperialny odźwierny, z którym miała do czynienia w przejściu.

- Nie ruszaj się! - ryknął, trzymając jedną ręką pistolet blasterowy.

Członkini ruchu oporu była jednak szybsza od niego i nie zawracała sobie głowy ceregielami. W okamgnieniu posłała go do piachu, przeszywając jego ciało wiązką rozgrzanego gazu.

- Dzięki Klenko, bez odbioru.

Schyliła się nad zwłokami oficera odźwiernego i zabrała z jego kieszonki cylinder funkcyjny. Przeczucie podpowiadało jej, że może się przydać. Rozejrzała się następnie dookoła, by upewnić się, czy jest czysto.

Nie było nikogo. Ya Goda mogła iść na górę.

Nagle rozbrzmiał alarm.

- Cholera - mruknęła Goda.

Podkręciła tempo i znalazła się przy klatce schodowej. Wchodziwszy na górę dojrzała czekających na nią ochroniarzy.

- Stać! - wrzasnął jeden.

Ya Goda uniosła blaster do góry i wymierzyła nim w stojącego nad nią strażnika.

Chybiła.

Ta pomyłka mogła kosztować ją życie. Spróbowała schować się za schodami, by imperialni nie mogli jej dosięgnąć. Po chwili wyłoniła się i znów oddała strzał. Tym razem udało jej się trafić jednemu z przeciwników w brzuch.

Wbiegła parę schodków wyżej i znowu oddała celny strzał.

- Ya, co ty tam robisz? - usłyszała głos w słuchawce.

- Mam pewne komplikacje - odpowiedziała dziewoja.

- Znowu? - burknął Klenko.

- Nie gadaj tak, tylko mi pomóż! Bez odbioru.

- Przyjąłem - zachichotał. - Bez odbioru.

Duros podszedł do grodzi łączącej bazę danych z resztą placówki. Nacisnął przycisk i drzwi się rozpoztarły. "Łatwiej niż z panelem" - pomyślał i rozejrzał się po korytarzu. Piszczący ciągle alarm działał mu na nerwy. Ale przynajmniej nie dostrzegł dwóch ochroniarzy, których widział wcześniej. Widocznie musieli zejść na dół, by powstrzymać Ya Godę.

Sprzedawca podszedł więc do grodzi po drugiej stronie korytarza, gdzie, jak przypuszczał, znajdowała się zbrojownia. Otwarcie jej był równie proste, więc wszedł do środka bez więskzych komplikacji.

Jego oczom ukazał się raczej niewielki arsenał. Około dwudziestu ciężkich karabinów i podobna liczba blasterów standardowej wielkości. Wszystkie na oko pochodziły z czasów wojen klonów. Nieopodal leżała także skrzynka na granaty. Klenko nie trudził się nawet z podchodzeniem do niej, bowiem na myśl by mu nie przyszło, żeby używać ich wewnątrz budynków.

- Jak za starych dobrych czasów - rzekł do siebie chwytając w dłonie dwa pistolety DC-17.

Więcej chyba nie potrzebował.

Ya Goda znajdowała się wówczas w podłużnym korytarzu pełnym drzwi, zza których wychylali się imperialni. Działali bez konkretnej strategii - ich jedynym celem było zabić intruzkę. Ta jednak nie dawała za wygraną i bezwzględnie rozprawiała się z każdym, który wychyliłby się choćby odrobinę za długo i za daleko.

Z tem w oddali nadleciały strzały, które wyeliminowały dwoje ochroniarzy broniących się gdzieś z tyłu.

- Klenko! - uradowała się Ya Goda. - W samą porę!

Kryjący się w pokojach strażnicy byli otoczeni z dwóch stron. Nie było odwrotu.

Nagle jeden z nich rzucił pod siebie granat i cały korytarz wypełnił się dymem.

- Zasłona! - eksklamował Klenko.

- Właśnie widzę - wrzasnęła Goda.

- A ja nie.

Wiązka blastera przeleciała tuż nad jego czołem.

- Uważaj, gdzie strzelasz! - jęknął.

Dym powoli opadał, a widoczność stawała się coraz lepsza. Po kilku zmarnowanych strzałach, Durosowi udało się ich unieszkodliwić.

- To wszyscy? - spytała Ya Goda.

- Miejmy nadzieję - odrzekł Klenko patrząc na pobojowisko. Dostrzegł jakieś siedem trupów.

W oddali usłyszeli jednak robotyczny brzdęk. Po drugiej stronie korytarza stał droid wartowniczy serii DT.

- O w mordę - przeraziła się Ya Goda.

- Ognia!! - ryknął Duros.

Na raz zaczęli strzelać do niego ze swoich broni. Droid jednak zdawał się być nieugięty.

- Naruszenie konstrukcji 2% - powiedział monotonnym tonem.

Klenko bardzo żałował, że nie wziął tych granatów ze zbrojowni.

- Osłaniaj mnie, broń mi się przegrzała! - rzuciła do niego Ya Goda, ukrywając się za ścianą.

Przeciwnik szedł w ich kierunku powolnym, niemalże jednostajnym ruchem, oddając w regularnych odstępach strzały z działka zamontowanego w jego prawej ręce.

- Ech, zupełnie nie jak z B2 - mruknęła do siebie członkini ruchu oporu.

Klenko natomiast wychylił się zza zasłony i oddał szybką serię ze swoich DC-17. Droid jednak szedł dalej. Był coraz bliżej.

Ya Goda rozejrzała się po pomieszczeniu, w którym stała. Szukała czegoś, co mogłoby się jej przydać w walce z droidem wartowniczym. Zbliżyła się do szuflad ustawionych obok koj dla stacjonujących tu ludzi i zaczęła w nich szperać.

- Aha! - zawołała wyciągając z jednej szuflady granat jonowy. Zastanawiała się jednak, kto trzymałby w granat jonowy w szufladzie.

- Długo tam będziesz szperać?! - krzyknął Klenko z korytarza. Z trudem odpierał nacierającego droida.

- Już nie! - odkrzyknęła Ya Goda i rzuciła granat jonowy przez próg.

Zatrzymał się on tuż pod nogami droida i eksplodował dezaktywując go.

- Strzelaj!

Duros w mig wystrzelił naładowany pocisk i unieszkodliwił droida trafiając go prosto w głowę.

- Tyleśmy go widzieli - dodał.

Korytarz zdawał się oczyszczony z przeciwników. Resztki dymu utrzymywały się jeszcze w powietrzu. Na podłodze leżało kilka martwych ciał, no i jeden droid.

Ya Goda i Klenko ruszyli dalej. Zaczęli wspinać się po schodach, lecz wyżej czekali na nich kolejni wartownicy.

- Ognia! - darł się jeden z nich.

Nagle jedna z wiązek blasterowych drasnęła Ya Godę w ramię. Dziewczę wydało z siebie przeraźliwy krzyk bólu, jednak nie zniechęciło jej to, a wręcz wprawiło we wściekłość.

Nim jednak zdołała cokolwiek zrobić, Klenko wysunął się na przód i wyciągnąwszy swoje DC-17 przed siebie, począł z nich strzelać do atakujących ich ludzi.

Padł pierwszy.

Potem drugi.

Wchodzili coraz wyżej i coraz bliżej było im do celu. Ostatni ochroniarz, widocznie zrezygnowany, został powalony ciosem ogłuszającym w głowę. To raczej byli wszyscy. Musieli być. Jedni mieli na sobie bardziej przeciętne mundury piechoty, ale zdarzali się być i ci, którzy na pewno działali jako agenci czy szpiedzy.

Z klatki schodowej droga wiodła prosto do celu - bazy danych.

- To tutaj - rzekł Klenko.

- Wiem - odparła Ya Goda. Po co on to mówił - nie miała pojęcia.

Przeszli spokojnym, lecz stanowczym krokiem przez korytarz. Nie musieli się spieszyć. Cel był ich, na wyciągnięcie ręki.

Klenko otworzył gródź prowadzącą do środka pomieszczenia. Należało ono raczej do tych ciemnych i zimnych, bynajmniej nie było ono wilgotne. W środku było wręcz dziwnie sucho, choć to zapewne dlatego, iż było ono pełne elektroniki, na której trzymano cenne dane. To z kolei wymagało zapewnienia odpowiednich warunków. Komputery wypełniały niemal całe pomieszczenie. Trzy mniejsze pośrodku, oddzielone od siebie dwiema przerwami, a także prawdziwe giganty, których pamięci i mocy obliczeniowej pozazdrościłby niejeden. Jedne służyły jako serwery, inne zaś jako cyfrowe archiwum. Duros podszedł razem z Ya Godą do tego komputera, z którego wcześniej próbował dostać się do bazy danych.

- Masz - dziewczyna podała mu do ręki cylinder funkcyjny, który zabrała odźwiernemu. - Może ci się przydać.

Sklepikarz podziękował jej i wsunął cylinder w odpowiednią dziurę. Podłączył się wówczas do komputera tak, jak to zrobił wcześniej.

"Przyznano dostęp" - brzmiał komunikat na monitorze głównym.

Udało się. Duros w mig zabrał się do pracy, szukając na dysku czegokolwiek, co przypominało klucz deszyfrujący. Jego dłonie spoczywały na klawiaturze, a wielkie oczu skupiały się na ekranie, gdzie migotały linie kodu i symbole kryptograficzne. Ya Goda stała obok niego, jej spojrzenie było napięte, skupione na towarzyszu, a serce biło jej szybciej, wyczekując wyniku.

- Nie ruszać się! - oboje usłyszeli głos dochodzący z lewej strony pomieszczenia.

Odwrócili głowy w tym samym momencie, jakby na rozkaz. Ich oczom ukazała się sylwetka człowieka w średnim wieku, dostojnie noszącego szyty na miarę czarny jak smoła imperialny mundur. Błękitne insygnia na jego piersi wskazywały rangę starszego porucznia. Bez wątpienia był to dowódca tej placówki.

Wyjął on zza pazuchy granat termiczny i spokojnym tonem rzekł:

- Odsuńcie się od komputera albo wszyscy pójdziemy z dymem.

Duros mocno pożałował, że nie zamknął za sobą grodzi. Ya Goda zaś patrzyła a to na niego, a to na oficera, a to znów na niego. Byli bez szans. Pomieszczenie było wprawdzie duże, ale wybuch granatu bez wątpienia wyrządziłby szkody także i im.

- Rzućcie broń - rozkazał ponownie.

Klenko podniósł z konsolety parę skradzionych DC-17 i rzucił nimi na podłogę, a te poleciały w stronę oficera. Podobnie postąpiła Ya Goda, rzucając pod nogi swój blaster.

- Doskonale - uradował się imperialny. Jego ton wciąż był suchy i szyderczy.

Klenko zerknął na ekran. Rozpoczęty przez niego proces wyszukiwania automatycznego wciąż trwał. Mogło im się jeszcze udać, tylko potrzebowali jakiegoś sposobu, by pozbyć się porucznika z granatem termicznym.

- Z waszych rąk zginęło wielu przyzwoitych ludzi. By sprawiedliwości stała się zadość, również łajdacy muszą polec - mężczyzna chwycił detonator głębiej w swoją dłoń i trzymając go kurczowo, położył kciuk na zawleczce.

Pach! Oficer Imperium padł na podłogę. Granat termiczny upadł razem z nim, wydając z siebie jeno metaliczne brzdąknięcie. Całe szczęście mężczyzna nie zdążył go odbezpieczyć.

Ya Goda trzymała na wysokości pasa tyci pistolet, który zwykła trzymać w tylnej kieszeni spodni.

- Co to było? - Klenko brzmiał tak, jakby się wystraszył.

- Przezorny zawsze zabezpieczony - odrzekła Ya.

Durosjański sprzedawca elektroniki dalej nie mógł w pełni pojąć, co się właśnie stało. To było tak nagłe, tak niespodziewane i za bardzo na rękę. Wziął głęboki oddech i wypuścił głośno powietrze. Takie rzeczy też się widocznie zdarzały.

Spojrzał wówczas na monitor. "Odmowa dostępu" - widniał na nim napis.

- Ya Godo - powiedział do swojej towarzyszki. - Czy byłabyś tak miła i podała cylinder funkcyjny tego oficera?

- Już się robi - odpowiedziała, po czym pospiesznie podeszła do leżącego truchła i schyliwszy się, wyciągnęła z kieszonki w mundurze jego cylinder.

Podała go następnie Durosowi, a ten wsunął go w odpowiedni port.

"Przyznano dostęp" - pojawił się komunikat.

Na raz na ekranie pojawiła się masa okienek pełnych kodu podobnego wyglądem do tego, jaki mieścił się na kostce danych Ya Gody. Wśród nich był również jeden folder. Klenko przeszukał go dokładnie, plik po pliku.

- Mamy to! - wykrzyknął uradowany.

Ya Goda spojrzała na ekran. Jej oczy zabłysły jak corusca, gdy dostrzegła na nim klucz deszyfrujący. To był koniec. Teraz wystarczyło tylko odczytać zawartość kostki danych.

System naświetlający Kaiwocker lśnił jaśniej niż zwykle, a jego promienie ocieplały powierzchnię asteroidy. Przyjemny wietrzyk sprawiał, że była to pogoda w sam raz na spacer lub jakąś inną aktywność na zewnątrz.

Klenko siedział jednak w cieniu swojego sklepiku. Wpatrzony w ekran komputera, próbował wykorzystać zdobyty klucz do odkodowania kostki. Ya Goda stała za nim i patrzyła mu przez ramię.

- Długo ci to jeszcze zajmie? - pytała zniecierpliwiona.

- Nie pospieszaj mnie - odrzekł Duros. - Ciesz się, że najtrudniejsze mamy już za sobą.

Dziewczyna zamieszała pałeczkami kalamariańskie kluski w pudełeczku, po czym wzięła je do ust.

- Jeszcze trochę - dodał Klenko po chwili.

Wnet na ekranie z ciągu losowych znaków stopniowo układały się słowa. Pojawiły się jakieś schematy, plany. Ya Goda przychyliła się, by lepiej widzieć.

- Co to jest? - spytała Goda, której wciąż ciężko było ogarnąć, co widzi.

- Wygląda jak plany jakiegoś statku - zauważył Klenko.

- Statku, powiadasz? - zamyśliła się Ya Goda. - O kurde...

Jej twarz zbladła, niemal opadła jej kopara.