Iprendia

**Iprendia** (ipr. **Íprend**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Iprendia powstała w wyniku podziału Wielkiego Pallasu spowodowanego rewolucją w 313. Założycielem Iprendii był uczestnik tej rewolucji - Tehw Ipr. Stolicą zostało ustanowione miasto Raj Vet, które od tej pory nazywało się Raíkiveðik.

Narodowość iprendzka jest niepodważalnie spokrewniona z narodami seronckim, morendzkim, dameckim i enfskim i wszystkie 5 narodów zalicza się do rodziny narodów zwanej Nortowie, jednak badania z 2012 wykazały, że Iprendczycy to naród pochodzenia nortowsko-kiltowskiego.

Od początku naród iprendzki wyrastał na izolacji. Ta idea izolacji istniejąca od początku państwa sprawiła, że już w tym 313 Iprendczycy wysiedlili mieszkających tam Gnidów i Pallasyjczyków, jednak nie udało się to nigdy do końca. Głównym celem była Seronkia, ale oni trafiali również do innych miejsc na kontynencie.

W 337 Damecyjczycy po Iprendczykach przejęli niechęć do Gnidów i oni również zaczęli zsyłać ich do Seronkii, ale ta zsyłka trwała rok, a i tak całkiem dużo ich zostało, a Pallasyjczyków nie ruszali wcale.

W 378 w Seronkii i Damecji władzę przejmuje syn seronckiego króla i dameckiej królowej, przez co wg zwyczajowego prawa między dwoma państwami zostaje zawarta unia personalna, jednak nowy król ogłasza ją dopiero w 380 i dlatego mówi się czasami o tym roku jako o początku tej unii.

W 395 sąsiadująca z Seronkią Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

476 to początek wysiedlania Gnidów z sąsiadującej z Seronkią Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 486 dobiegła końca unia personalna Seronkii i Damecji, bo król obu państw nie mógł znieść braterskiej wojny Seronków i Morengów. Wtedy Seronkia straciła częściowo wsparcie militarne, ale kontynuowała swoje działania jeszcze pięć lat, a potem przestała, bo władcom już się nie chciało.

W 529 król Seronkii zarządził wysiedlenie przynajmniej większości Gnidów do Rajfandii. Wysiedlanie trwało sześć lat, więc czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło w 535.

Z biegiem lat coraz więcej państw pozbywało się Gnidów. Jako ostatni zrobił to Pallas w 1947, kiedy Gnidzi odtworzyli swoje państwo po prawie dwóch tysiącach jego nieistnienia. Jednak początkowo to oni sami opuszczali Pallas i przyjeżdżali do swojego nowego państwa, a później z przyczyn różnych Gnidzi byli wypierdalani z państwa.

Mimo końca wojny między Seronkią a Morengią, napięcie między państwami nie ustało. Rok 565 to był rok nagromadzenia się negatywnych emocji w tamtych rejonach. Aura była tak zła, że władcom i obywatelom wyjebało nerwy i doszło do II wojny seroncko-morendzkiej. Walczyli również mieszkańcy przy granicy. Wojna trwała siedem lat, czyli zakończyła się w 572.

W 622 musanizm pojawił się w Seronkii i Morengii. Monarchowie i możnowładcy obu państw wzajemnie się oskarżali o winę tego stanu rzeczy, co spowodowało III wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała tylko dwa lata, bo przestraszeni musaniści stamtąd już po roku nawrócili się na pallasyzm.

W 738 w południowej Kalcedonii pojawił się wschodniozrajzyjski wakupizm i zdobył tam popularność. Pojawił się on również w Morengii i zdobył popularność. To było dla Seronków pretekstem do wywołania IV wojny seroncko-morendzkiej. Zaatakowali ich pod pretekstem chęci nawrócenia. Wojna zakończyła się w 746, czyli trwała 8 lat. Wygrali Seronkowie, bo osiągnęli swój cel, czyli zdepopularyzowali wakupizm w Morengii. Jak się jednak później okazało, zostali jeszcze wakupiści w Morengii i nowym zadaniem rycerzy seronckich, którzy przebywali w Morengii, było niszczenie świątyń i obiektów wakupistycznych. Potrwało to rok.

Wtedy również wakupizm pojawił się również w Enfirii, ale Seronkowie nie atakowali Enfów za przyjmowanie kolejnej wiary. Enfowie jednak się przestraszyli Seronków i zaczęli odchodzić od wakupizmu, jednak ten przetrwał w zalążku, żeby po latach się odrodzić.

W Iprendii też zaczął popularność zdobywać wakupizm, ale Iprendczycy również się przestraszyli Seronków i chcieli zachować swoją izolację.

W 1054 doszło do podziału pallasyzmu na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Iprendczycy, Seronkowie, Enfowie i Damecyjczycy przyjęli pallasyzm ezoteryczny, z czego Damecyjczycy dodatkowo po Ursaryjczykach z czasem przyjęli skłonność do jednoczesnego wyznawania jakiejś filozofii. Morengowie również wybrali pallasyzm ezoteryczny, ale u nich pozostąło jeszcze stosunkowo dużo pallasystów klasycznych. Zdaniem ówczesnego króla Seronkii, który był trochę jebnięty, Morengowie byli po drugiej stronie, czyli przyjęli pallasyzm klasyczny. W ten sposób on znalazł pretekst do kolejnego ataku, przez co w 1054 wybuchła V wojna seroncko-morendzka, która potrwała aż 9 lat, czyli zakończyła się w 1063, a w jej trakcie oraz jeszcze 2 lata po jej zakończeniu Seronkowie tam przebywający siłą nawracali morendzkich pallasystów klasycznych na pallasyzm ezoteryczny.

W 1070 Morengia zaatakowała Iprendię i uzależniła ją od siebie.

W 1453 Zjednoczone Województwa Amii rozpoczęły swoją walkę o niepodległość. Na ich wzór swoją walkę zaczął Lakaton. Również w 1453 w Seronkii przejął władzę król, w którym od małego drzemała wizja Wielkiej Seronkii na wzór Wielkiego Pallasu. Znalazł przy tym pretekst do zaatakowania wrogiej Morengii, co spowodowało VI wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała 10 lat i zakończyła się aneksją Morengii, ale król dosłownie umarł ze szczęścia niedługo po zakończeniu wojny i władzę po nim przejął jego syn, który nie kontynuował idei Wielkiej Seronkii, ale również nie wypuścił Morengów, ale wypuścił Iprendię, która niedługo po tym została zaatakowana przez Damecję i uzależniona od niej.

Od początku swojego istnienia Iprendczycy izolowali się od reszty świata. Izolacjonizm i niska gęstość zaludnienia spowodowały, że przeciętny Iprendczyk znał się z dużą częścią państwa. Dodatkowo z czasem wśród Iprendczyków, iprendzkich Gnidów oraz Pallasyjczyków mieszkających tam od rozpadu Wielkiego Pallasu zaczęło się szerzyć kazirodztwo. Małżeństwa z rodzeństwem były z czasem najpowszechniejsze (jednak na szczęście dalej rzadkie wśród mniejszości narodowych). Z czasem przez to kazirodztwo Iprendczycy i iprendzcy Gnidzi byli niscy i skośnoocy (a Pallasyjczykom nic się nie działo). Jednak w końcu zakazano tam kazirodztwa, a przez setki lat Iprendczykom udało się zwalczyć problem z niskim wzrostem, jednak skośnoocy pozostali oni do dzisiaj, a iprendzcy Gnidzi pozbyli się zarówno niskiego wzrostu, jak i skośnych oczu.

Przełom w tym izolacjonizmie miał miejsce w 1492, kiedy do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Iprendczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Iprendczyków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

Jednak i tam Iprendczycy (później Amijczycy pochodzenia iprendzkiego) praktykowali swój izolacjonizm i wiązali się wyłącznie ze swoimi. Z tego również wynikła moda na kazirodztwo, jednak za oceanem nie hajtały się rodzeństwa, a kuzynostwa. To z kolei spowodowało nienaturalnie wysoki wzrost u Amijczyków pochodzenia iprendzkiego oraz nietypowo szerokie oczodoły. Po wprowadzeniu zakazu kazirodztwa w tamtych stronach nie zniknęło ono tak szybko, ale jak zniknęło, to wzrost u Amijczyków pochodzenia iprendzkiego zmalał do granic normy, a ich oczy stały się normalne w odróżnieniu do oczu Iprendczyków, którzy pozostali w Iprendii w Kalcedonii. W końcu Amijczycy pochodzenia iprendzkiego skończyli ze swoim izolacjonizmem.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. To też była zmiana, która napędziła następne, więc niektórzy uważają akurat ten rok za wejście w nową epokę historyczną. Storkia dalej pozostała państwem zależnym od Ursarii, ale była zależna jedynie od ursaryjskiej części państwa ursaryjsko-arańskiego.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło województwa samfińskie (ze stolicą w mieście Sam Fin) i kuovckie (ze stolicą w mieście Kuovc), które pokrywały się kolejno z krainami historycznymi Bafania (pal. **Ba Fan**) i Świeńsk (pal. **Swesk**) i były ważnymi pallasyjskimi centrami przemysłowymi. To wydarzenie napędziło kolejne zmiany, więc jest przez niektórych uznawane za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to wydarzenie zapoczątkowało również zmiany społeczno-kulturowe innego typu. Ludzie powoli zaczęli stwierdzać, że w dawne czasy (czyli czasy średniowieczne) niekoniecznie były aż takie złe, więc chcieli po części do nich wrócić, zostając jednocześnie przy tym, co jeszcze dawniejsze i dalej idąc do przodu. To zdaniem niektórych zapoczątkowało epokę baroku.

W 1600 państwo arańsko-ursaryjskie rozpadło się na kilkanaście mniejszych państw. Wówczas Pallas w szybkim tempie zajął Burgrabstwo Bafanii, jednak nie udało mu się zająć Palatynatu Świeńskiego, bo szybsza była Hokia.

W 1617 Morengowie rozpoczęli rewolucję chcąc odzyskać niepodległość po latach. Walka trwała aż 11 lat i w 1628 zostało odtworzone państwo morendzkie.

W 1625 Iprendia została wyzwolona.

W 1629 król Morengii wziął ślub z królową Damecji i ogłosił unię personalną obu państw. Przez lata przynależenia do państwa seronckiego Morengowie czerpali dużo zapożyczeń z ich języka, a w momencie zawarcia unii zaczęli likwidować przymuszone zapożyczenia z języka seronckiego i zastępować je zapożyczeniami z języka morendzkiego.

Jako że Damecyjczycy przejęli po sąsiadujących z nimi Ursaryjczykach skłonność do wyznawania jakiejś filozofii obok religii, to samo trafiło do Morengii po zawarciu unii personalnej. W ten sposób popularność tam zdobyła filozofia sukcesu.

W 1630 w królu Seronkii obudziły się idee imperialistyczno-nacjonalistyczne, co spowodowało zaatakowanie Enfirii. Wojna potrwała aż 12 lat, bo niedawno Seronkia zwalczała rewolucję niepodległościową. Ostatecznie wygrała Seronkia. Anektowała część ziemi Enfirii i okupowała kolejną część.

Od 1789 w Seronkii i Enfirii panowało bezkrólewie. Dopiero w 1790 władzę w obu państwach przejęły dwie różne osoby i tym samym dobiegła końca unia personalna obu państw. A do 1791 w Morengii rozmyślano, jak by można podbić Seronkię.

Od 1822 były plany zjednoczenia Damecji i Morengii. Udało się po roku i od 1823 Damecja i Morengia były jednym państwem.

Jako że już przed unią personalną morendzkim posługiwało się mniej osób niż dameckim, morendzki przejmował coraz więcej zapożyczeń z dameckiego (wypierając jednocześnie zapożyczenia z seronckiego) oraz i tak schodził na niższy plan. Po zjednoczeniu jezykiem ojczystym morendzkich sfer wyższych nie był morendzki, a damecki, a większość Morengów używała tzw. języka damecko-morendzkiego. Za to zwykły język morendzki zszedł na najniższy plan i był językiem biedaków i wieśniaków.

W XIX wieku w Enfirii coraz częstsze było obok religii wyznawanie jakiejś filozofii na wzór Ursaryjczyków, Damecyjczyków czy Morengów. Jednak wakupistyczna mniejszość religijna uciszała te tendencje, przypominając, co działo się, kiedy wakupizm pojawił się w Morengii w średniowieczu. Mimo że wówczas wakupistów było mało w Enfirii, to ich głosy były wtedy głośne.

W tym samym stuleciu w Iprendii coraz częstsza była wiara w przesądy na wzór Hokijczyków i Delańczyków. Jednak wakupistyczna mniejszość religijna uciszała te tendencje, przypominając, co działo się, kiedy wakupizm pojawił się w Morengii w średniowieczu. Mimo że wówczas wakupistów było mało w Iprendii, to ich głosy były wtedy głośne.

W 1849 Damecja i Morengia podzieliła się ponownie na dwa państwa.

Od tej pory Morengowie próbowali "oczyścić" swój język z zapożyczeń i utworzyć jakiś standard językowy. Język damecko-morendzki przestano nazywać tak, jak go nazywano do tej pory, a nazwano go po prostu językiem morendzkim. A więc istniały dwa języki morendzkie: dawny damecko-morendzki i morendzki z niższych sfer. Na bazie dawnego damecko-morendzkiego utworzono więc standard językowy o nazwie *mørængål*, czyli *język Morengów*. Próbowano więc stworzyć drugi standard na bazie tego oryginalnego języka morendzkiego, ale ten był w zastoju od setek lat i był po prostu starodawnie brzmiącą mową. No i chuj. Na bazie dialektów biedacko-wieśniackich stworzono standard językowy o nazwie *iktengål*, czyli *dawny język*. Z racji jednak tego, że naostrzał się konflikt między zwolennikami obu wersji języka, językoznawcy i władcy chcieli stworzyć uniwersalny standard (miał się nazywać *genrilmørænskait*, czyli *ogólny język morendzki*).

W 1850 ogranizono unię między Damecją i Morengią i uznano to za tzw. "częściową unię personalną".

Przez cały czas próbowano "oczyścić" z dameckich zapożyczeń oba standardy morendzkiego. W końcu w latach 50. zmodyfikowano *mørængål*. Zaczęto od zmiany jego nazwy w 1854 na *genrilgål*, czyli *język ogólny*, a potem włączono w niego wariant języka dameckiego polegający jedynie na tym, że występuje w nim wypowiedź morendzka, oraz wariant języka dameckiego z zapożyczeniami morendzkimi. To były również jedne z wersjki językowych kiedyś stosowanych. W międzyczasie dialekty języka morendzkiego były już "czyste".

Od 1890 rosła popularność standardu *genrilgål*.

W 1912 unia personalna Damencji i Morengii dobiegła końca.

Wtedy zajęto się unowocześnianiem standardu *iktengål*. Jeszcze bardziej go "oczyszczono" z naleciałości dameckich poprzez utworzenie całkowicie nowych słów i zasad językowych i taką wersję tego standardu nazwano *bømægål*, czyli do połowy okresu międzywojennego *język współczesny/nowoczesny*, a od drugiej połowy okresu międzywojennego *język książkowy/język literacki*.

W 1913 zmieniono nazwę hipotetycznego standardu *genrilmørænskait* na *univirsilmørænskait*, czyli *uniwersalny język morendzki*.

W 1914 zmodyfikowano standard *genrilgål* poprzez stworzenie kilku nowych słów i zasad językowych niespotykanych ani w *bømægål*, ani w dameckim.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Iprendia była tu neutralna, ale Damadańczycy zaatakowali ich "za karę" za tę neutralność.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

Zapanował ogólny pokój na kontynencie, ale Seronkom przeszkadzało to, że w Morengii szerzył się ateizm, a w Damecji - agnostycyzm. Ale za to i jedni, i drudzy nie porzucali swoich filozofii, do których skłonność Morengowie przejęli po Damecyjczykach, a Damecyjczycy - po Ursaryjczykach.

Od 1919 swoją działalność głosili wakupiści oraz wyznawcy filozofii. Jak w Ursarii dominowała filozofia wielkości, w Damecji - filozofia szczęścia, a w Morengii - filozofia sukcesu, tak w Enfirii dominację przejmować zaczęła filozofia spokoju, która była wyznawana obok pallasyzmu ezoterycznego (będącego religią) i wakupizmu (będącego nurtem religijno-filozoficznym, czyli jednocześnie religią i filozofią :P), bo po prostu takie coś było im potrzebne po wyniszczającej wojnie domowej i to przeżywało wtedy widoczną popularyzację.

Po zakończeniu wojny w 1918 Damecja zaproponowała Iprendii unię personalną, na co była zgoda. Język damecki został w Iprendii ustanowiony językiem urzędowym obok iprendzkiego, a unia pomogła państwu w odbudowie. Dodatkowo od wtedy swoją działalność głosili wakupiści oraz jasnowidzowie, wróżbici i inni z tej grupy. Wakupizm dążył do wprowadzenia wyznawcy w spokój wewntrzny, a ci drudzy przepowiadali i wróżyli nastanie lepszych czasów oraz ponowną izolację, co uspokajało Iprendczyków i im pomagało, a tym samym jedno i drugie zdobywało popularność.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Damecja dalej była neutralna, ale w 1940 doszło do inwazji pallasyjsko-ursaryjskiej na Iprendię, bo po pierwsze władze obu państw pamiętały wydarzenia sprzed ponad 20 lat i atak Damadanii na neutralną Iprendię, a po drugie Iprendia była w unii personalnej z Damecją, a Damecja była zaatakowana przez skrajnie nacjonalne organizacje ursaryjskie, które twierdziły, że Ursaria dzięki nim zaczęła okupację Damecji. Ta "okupacja" również rozpoczęła się w 1940 i ona teoretycznie zakończyła unię personalną Damecji i Iprendii, jednak faktyczny koniec tej unii to rok 1944 i ogłoszenie przez Iprendię wyboru nowej władzy i degradacja dameckiego z rangi urzędowego. Tak się również składa, że rok 1944 to koniec tej "okupacji" Damecji.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych. Iprendia w tym konflikcie była po stronie kapitalistów.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od 1990 większość Enfów w Enfirii wyznaje jednocześnie religię ezoterycznopallasystyczną, religię i filozofię wakupistyczną oraz wierzy w przesądy podobnie jak Hokijczycy, Delańczycy, Ostruciacy i Hunrowie.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

## Rzeczy, które stworzyła Iprendia oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język iprendzki - język Iprendczyków. Podobny do seronckiego, morendzkiego i dameckiego oraz trochę do ich dawnych odmian. Nauka zajmująca się tym językiem to iprendystyka.

Technika wentylacyjna - Iprendia to najchłodniejsze państwo Kalcedonii, więc Iprendczycy przywiązali się do chłodu. Lato mieli też najchłodniejsze w całym kontynencie, jednak im było za gorąco, więc stworzyli systemy służące do odprowadzania ciepła. Tak powstała technika wentylacyjna. Po zawarciu unii personalnej z Damecją w 1918 odkryto, że technika kominowa ma dużo wspólnego z techniką wentylacyjną.

## Geografia

Iprendia to przede wszystkim nizinna wyspa, na której jednak występują długie pasma gór. W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, panował tu podział na województwa, powiaty i gminy, a spośród jednostek osadniczych można było wyróżnić miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. W 313 powstało na tym terenie państwo i doszło do likwidacji województw i powiatów, a pozostawiono same gminy. Zlikwidowano również miasta i wsie, a pozostawiono grody, podgrodzia i osady, z czego to od tej pory osad było najwięcej. W 618 wiele osad zostało przekształconych w grody i od tej pory to one stanowiły większość, a w 872 stworzono im wiele podgrodzi i to ich było od teraz najwięcej. W 1070 Morengia zaatakowała zacofaną i odizolowaną Iprendię i uzależniła ją od siebie. Zmodyfikowano podział administracyjny: wprowadzono regiony i podregiony, pomiędzy którymi transport był utrudniony, a prawo zróżnicowane. Sami Iprendczycy chcąc w przyszłości uniknąć podbicia zaczęli tworzyć tzw. osady obronne. Tworzono je na pozostałościach po grodach zniszczonych w atakach oraz z grodów, które się wyludniły przez atak. Takie osady obronne pomogły paru innym zwykłym osadom przekształcić się w osady obronne i stworzono jeszcze kilka innych od podstaw. Czasami zamieszkiwały tam nawet oddziały morendzkie. Dodatkowo stworzono nowe grody i to one dominowały spośród jednostek osadniczych.

Ok. 1220 powstało pierwsze miasto, a ok. 1221 pierwsza wieś. Od tej pory przekształcano grody w miasta, a podgrodzia we wsie. Dodatkowo reprezentanci interesów morendzkich i iprendzkich wspólnie zadecydowali, żeby chuja dające osady obronne przekształcić w... osady rybackie. Po takim przekształceniu połowa żołnierzy osiadała od tej pory w miastach, a druga połowa stawała się rybakami, a żeby taka osada rybacka była efetywna, zmuszano większość osadników do przebranżowienia na rybactwo. W 1453 Seronkia zaatakowała i po 10 latach anektowała Morengię oraz wyzwoliła Iprendię, ale Iprendia została zaatakowana wtedy przez Damecję. Wtedy Iprendczycy przeklnęli tego, co się zgodził na przekształcanie osad obronnych w rybackie, ale to nie zatrzymało tego procesu. Dodatkowo wiele osad obronnych zostało zniszczonych, bo to był ważny punkt strategiczny. Zmodyfikowano też podział administracyjny: zlikwidowano pomorendzkie regiony i podregiony i wprowadzono dwa okręgi pokrywajace się z trzema okręgami sądowymi i pięcioma okręgami wojskowymi i pomiędzy każdym okręgiem niezależnie jakiego typu istniały różnice prawne. Zdarzały się więc sytuacje, gdzie jedno miejsce znajdowało się w okręgu jednego typu, gdzie dana czynność była dozwolona, i jednocześnie w okręgu drugiego typu, gdzie ta sama czynność była zakazana.

W 1625 Iprendia została wyzwolona i wprowadzono dodatkowy podział na siedem okręgów gospodarki rybnej. W 1699 ostatni gród został przekształcony w miasto i od tej pory były jedynie miasta, wsie, osady i osady rybackie. W 1812 osady rybackie przekształcono w osady robotnicze, bo nie chciano, żeby państwo było w dalszym ciągu zafocane. W połowie z nich stawiano jeden zakład i w nim robiła cała osada. W drugiej połowie wszystkich osadników zatrudniano w jednym zakładzie w jakimś mieście. W 1822 polikwidowano okręgi wszystkich typów i podzielono gminy, a w 1823 podzielono gminy na miejscowości, które od tej pory stały się gminami. W 1887 dzielono miejscowości na kolejne miejscowości i tak powstawały nowe gminy, a w 1888 wszystkie osady i osady robotnicze otrzymały prawa miejskie. W 1918 została zawiązana unia personalna z Damecją i połączono ze sobą kilka gmin, żeby nie było ich tak dużo. W 1944 unię personalną rozwiązano i doszło do ponownego połączenia kilku gmin. W 1988 wprowadzono osiem okręgów, a w 1990 połączono ze sobą niektóre gminy zmniejszając radykalnie ich ilość. Powtórzono to w 2000 i 2003, a w 2004 zlikwidowano okręgi i ponownie połączono gminy. Obecnie w Iprendii są 32 gminy, a typy jednostek osadniczych są dwa: miasto i wieś, z czego to miast jest więcej.

## Ludzie

Kiedy tu był jeszcze Pallas, najbardziej zamieszkane były miasta, ale w 313 powstała Iprendia, w której miast i wsi nie było, a były grody, podgrodzia i osady. Doprowadzono do stanu, gdzie osady dominowały liczebnie, ale większość populacji zamieszkiwała podgrodzia. W 618 wiele osad zostało przekształconych w grody, to w takim razie wielu ludzi z podgrodzi uznało, że wprowadzi się do tych miejsc, które pozostały jeszczy osadami. W ten sposób to grodów było więcej, ale najchętniej były zamieszkiwane osady. O 872 utworzono dużo podgrodzi tak, ze to one wzięły liczebnie grupę, ale ludność osadnicza dalej brała górę. W 1070 Morengia zaatakowała zacofaną i odizolowaną Iprendię i uzależniła ją od siebie. Iprendczycy chcąc w przyszłości uniknąć podbicia zaczęli tworzyć tzw. osady obronne. Tworzono je na pozostałościach po grodach zniszczonych w atakach oraz z grodów, które się wyludniły przez atak. Takie osady obronne pomogły paru innym zwykłym osadom przekształcić się w osady obronne i stworzono jeszcze kilka innych od podstaw. Czasami zamieszkiwały tam nawet oddziały morendzkie. Dodatkowo stworzono nowe grody i to one dominowały spośród jednostek osadniczych. Wtedy to również mieszkańców grodów zaczęło być najwięcej ze wszystkich.

Ok. 1220 powstało pierwsze miasto, a ok. 1221 pierwsza wieś. Od tej pory przekształcano grody w miasta, a podgrodzia we wsie. Dodatkowo reprezentanci interesów morendzkich i iprendzkich wspólnie zadecydowali, żeby chuja dające osady obronne przekształcić w... osady rybackie. Po takim przekształceniu połowa żołnierzy osiadała od tej pory w miastach, a druga połowa stawała się rybakami, a żeby taka osada rybacka była efetywna, zmuszano większość osadników do przebranżowienia na rybactwo. W 1453 Seronkia zaatakowała i po 10 latach anektowała Morengię oraz wyzwoliła Iprendię, ale Iprendia została zaatakowana wtedy przez Damecję. Wtedy Iprendczycy przeklnęli tego, co się zgodził na przekształcanie osad obronnych w rybackie, ale to nie zatrzymało tego procesu. Dodatkowo wiele osad obronnych zostało zniszczonych, bo to był ważny punkt strategiczny.

W 1625 Iprendia została wyzwolona, w 1690 przekształcono ostatnią osadę obronną w osadę rybacką, a w 1699 ostatni gród przekształcono w miasto. Morendzcy żołnierze, którym nie udało się wrócić 200 lat temu do Morengii, byli tępieni przez osadników rybackich oraz przez grodzian, ale w końcu się zasymilowali. Tak samo działo się z żołnierzami dameckimi, którzy stacjonowali w niektórych osadach obronnych i nie powrócili do Damecji po wyzwoleniu Iprendii. Od 1699 były więc tylko miasta, wsie, osady i osady rybackie, z czego większość stanowiły miasta i to w miastach było najwięcej ludzi. W 1812 osady rybackie przekształcono w osady robotnicze, bo nie chciano, żeby państwo było w dalszym ciągu zafocane. W połowie z nich stawiano jeden zakład i w nim robiła cała osada. W drugiej połowie wszystkich osadników zatrudniano w jednym zakładzie w jakimś mieście. W dalszym ciągu to mieszkańców miast było najwięcej, ale w wyniku zabiegu stworzenia osad robotniczych w mieście za dnia przebywało jeszcze więcej ludzi. W 1888 wszystkie osady i osady robotnicze otrzymały prawa miejskie i w ten sposób miasta zaczęły liczebnie w chuj dominować nad wsiami i to samo z dominacją populacji miejskiej nad wiejską.

Pallasyjczycy, którzy się tu pojawili już w starożytności, byli w zdecydowanej wiekszości prawicowcami i konserwatystami. W 313 powstało nowe państwo, czyli Iprendia, i wykształcił się nowy naród, czyli Iprendczycy. Ich władca reprezentował poglądy centrolewicowe i narodowo-liberalne, więc nowy naród też takie reprezentował. W 378 władzę przejął lewicowiec i narodowy konserwatysta i tacy sami stali się ludzie, ale w tym samym roku władze zmieniły poglądy na centrolewicowe i narodowo-konserwatywne, ale ludzie nie. W 476 władca stał się centrowcem i narodowym konserwatystą, a ludzie się nie zmienili. W 488 władzę przejmują centroprawicowcy i narodowi konserwatyści. W 488 władzę przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie stają się centrowcami i narodowymi konserwatystami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze stają się centrowe i narodowo-konserwatywne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę przejmują centrowcy i narodowi liberałowie, a ludzie stają się tacy sami. W 622 rządzić zaczynają centrolewicowcy i narodowi liberałowie. W 682 Iprendczycy stawali się lewicowcami i narodowymi liberałami, w 732 - lewicowcami i narodowymi liberałami.

W 733 Iprendczycy stali się... prawicowcami i indyferentystami obyczajowymi. Ten okres historycy negatywnie oceniają, bo doszło do poszerzenia się indyferentyzmu obyczajowego, społecznego i moralnego. W tamtym okresie to było strasznie zepsute społeczeństwo, ale nikt o tym nie wiedział, bo to była oddalona wyspa. W 872 rządzić zaczynają centroprawicowcy i indyferentyści obyczajowi. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny. Wiele negatywnych zjawisk się szerzyło i historycy (zwłaszcza polityczni) bardzo negatywnie oceniają tamten okres w historii państwa, ponieważ przepadł spory dobytek kulturowy tego miejsca. W 1492 niepodległość otrzymało takie państwo jak Netarlandia, a także wykształcił się taki naród jak Netarlowie. Netarlandią zawładnął centrowiec i narodowy konserwatysta, a wówczas Seronkią zawładnął centrowiec i narodowy liberał, Enfirią centrolewicowiec i narodowy konserwatysta Damecją centrolewicowiec i narodowy liberał, a Iprendią lewicowiec i narodowy konserwatysta. Badacze uznali, że to dobra zmiana i powrót kultury iprendzkiej po długim czasie.

W 1493 władzę w Seronkii przejmują centrowcy i narodowi konserwatyści, w Enfirii centrowcy i narodowi liberałowie, w Damecji centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, a w Iprendii centrolewicowcy i narodowi liberałowie. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Seronkii rządzić zaczęli centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, w Enfirii centrolewicowcy i narodowi liberałowie, w Damecji centrolewicowcy i narodowi socjaliści, a w Iprendii lewicowcy i narodowi konserwatyści. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Seronkii do władzy doszli centrowcy i narodowi socjaliści, w Enfirii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, w Damecji centrolewicowcy i narodowi liberałowie, a w Iprendii centrolewicowcy i narodowi socjaliści. W latach 1514-1588 panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514. Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Iprendczycy stają się centrowcami i narodowymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt, co doprowadziło do kolejnych zmian. Iprendią zawładnął wtedy człowiek o poglądach centrowych i narodowo-konserwatywnych. W 1602 Iprendią zawładnęły centrolewica i narodowy liberalizm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i rządzić tu zaczęły lewica i narodowy konserwatyzm. W 1603 Iprendczycy stawali się centrowcami i narodowymi liberałami, w 1604 - centrowcami i narodowymi konserwatystami, w 1605 - centroprawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1606 - centroprawicowcami i narodowymi liberałami, w 1607 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1608 - prawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1609 - prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1610 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a w 1611 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Iprendczycy stawali się lewicowcami i socjalistami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii stawali się lewicowcami i liberalnymi socjalistami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii stawali się lewicowcami i socjalistycznymi liberałami. W 1628 po 11 latach walki odtworzone zostaje państwo morendzkie, w którym władzę przejmują lewicowcy i socjaliści, a takie same poglądy przejmują Morengowie. W Enfirii władzę wtedy przejęli lewicowcy i liberalni socjaliści, a identyczne poglądy przejęli ludzie. W Damecji władzę przejęli lewicowcy i socjalistyczni liberałowie, a identyczne poglądy przejęli ludzie. W Iprendii za to władzę przejęli prawicowcy i narodowi konserwatyści, a za nimi poszli ludzie. W 1629 zawarta została unia personalna między Damecją a Morengią. Nowa władza jest lewicowo-socjalistyczna, ale sami Damecyjczycy są dalej lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Iprendczycy prawicowcami i narodowymi konserwatystami mimo lewicowej i socjalistyczno-liberalnej władzy. W 1642 po 12 latach walki Seronkowie anektowali część Enfirii i okupowali jeszcze kolejną część. Głosili tam swoje przekonania i wprowadzali swoją administrację, ale Enfowie dalej popierali swoją władzę. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Seronkowie stają się lewicowcami i socjalistami, Morengowie lewicowcami i liberalnymi socjalistami, Enfowie lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Damecyjczycy prawicowcami i narodowymi konserwatystami, ale rządzą nimi ci sami lewicowcy i liberalni socjaliści, co Morengami. W Iprendii szerzy się prawica i narodowy liberalizm, ale władzę stanowią lewicowcy i socjalistyczni liberałowie. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1688 wraca poprzedni stan. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Seronkii przejmują centroprawicowcy, narodowi konserwatyści i radykałowie, w Morengii i w Damecji centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Enfirii centroprawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale sami Damecyjczycy są inni, bo są centrowcami i narodowymi konserwatystami. W Iprendii rządzić zaczynają centrowcy i narodowi konserwatyści, chociaż ludzie są jeszcez do tego radykałami. W tym samym roku w Enfirii władze zmieniły się na centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, a w Iprendii stają się radykalne. W tym samym roku ujawniony zostaje związek króla Seronkii i królowej Enfirii, czyli oficjalnie ogłoszona zostaje unia personalna. W 1690 powracają wcześniejsze standardy. W 1693 Seronkowie stali się prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, Morengowie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Enfowie centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, ale rządzą nimi seronccy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie. Damecyjczycy stają się za to centroprawicowcami i narodowymi liberałami, ale rządzą nimi ci sami centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, co Morengami. Iprendczycy stają się centroprawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, ale rządzą nimi centroprawicowcy i narodowi konserwatyści.

W 1698 Lenburt stał się zależny od Damadanii w wyniku udanego ataku. Władzę przejęli damadańscy prawicowcy i liberałowie, ale nie zmieniło to poglądów ludzi. Seronkią zawładnęli wtedy prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie się nie zmienili. Władcy Seronkii byli tacy sami, jak przeciętny Lenburcjanin. Morengią i Damecją zawładnęli wtedy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale ludzie w Morengii nie byli za to radykalni. Enfirią rządzili seronccy prawicowcy i narodowi liberałowie, ale ludzie byli centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. Ludzie w Damecji byli centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami. Iprendią rządził wtedy centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie wyznawali poglądy centroprawicowe i narodowo-liberalne. W 1700 Iprendczycy stali się centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, w 1701 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1711 - prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, ok. 1713 przestali być radykałami, a w 1721 zostali prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy Seronkii i Enfirii reprezentowali poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne, a sami Seronkowie lewicowe i konserwatywne. Władcy Morengii reprezentowali poglądy lewicowe i konserwatywne, a sami Morengowie lewicowe, konserwatywne i religijne. Enfowie za to reprezentowali poglądy lewicowe i liberalne, a Damecyjczycy lewicowe, liberalne i religijne. W Iprendii zawładnęli ludzie o poglądach lewicowych, konserwatywnych i religijnych, a sami ludzie mieli poglądy prawicowe i narodowo-konserwatywne. W 1741 Enfiria odzyskała ziemie dawno temu zabrane przez Seronkię. W 1789 Enfowie stali się prawicowi i narodowo-socjalistyczni, Damecyjczycy centroprawicowi i narodowo-konserwatywni, a Iprendczycy centroprawicowi i narodowo-liberalni a w 1790 unia personalna Seronkii i Enfirii zakończyła się. W 1809 Iprendczycy stali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1821 zaczynają stawać się prawicowcami i narodowymi liberałami. W 1822 w Seronkii dominować zaczynają lewicowcy i konserwatyści, w Morengii lewicowcy i konserwatywni liberałowie, w Enfirii lewicowcy i liberałowie, w Damecji lewicowcy i liberalni konserwatyści, a w Iprendii prawicowcy i narodowi konsrewatyści.

W 1823 Damecja i Morengia stały się jednym państwem, a ludzkość zaczęła reprezentować poglądy lewicowe i konserwatywno-liberalne. W Iprendii za to zaczęto wyznawać poglądy lewicowe i liberalno-konserwatywne. W 1826 Bralcja i Lenburt zawierają unię personalną. Bralcją rządzić zaczynają więc centrolewicowcy i liberałowie, ale Lenburcjanie jednak dalej pozostają centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Seronkią rządzą centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a sami Seronkowie są lewicowcami i konserwatystami. Damecją i Morengią rządzą za to lewicowcy i konserwatyści, a sami Damecyjczycy i Morengowie są lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Enfirią rządzą lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a sami Enfowie są lewicowcami i liberałami. Iprendią rządzą za to lewicowcy i liberałowie, a samo Iprendczycy są lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Seronkowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, Damecyjczycy i Morengowie centrowcami i narodowymi konserwatystami, Enfowie centrowcami i narodowymi liberałami, a Iprendczycy centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami.

W 1849 Iprendczycy stają się lewicowcami i narodowymi konserwatystami, a w tym samym roku Damecja i Morengia się ponownie rozdzielają. Zachowane wspólną centrową i narodowo-konserwatywną władzę, ale narody zaczęły się między sobą różnić poglądowo - Morengowie pozostali centrowcami i narodowymi konserwatystami, a Damecyjczycy stali się centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami. Iprendcyzcy wtedy stali się centrolewicowcami i narodowymi liberałami. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, w Bralcji i Lenburcie centrolewicowcom, liberałom i ludowcom, w Seronkii lewicowcom i konserwatystom, w Morengii i w Damecji lewicowcom, konserwatystom i ludowcom, w Enfirii lewicowcom i liberałom, a w Iprendii lewicowcom, liberałom i ludowcom. Lenburcjanie poglądowo różnili się od władców i stali się lewicowcami i konserwatystami, Seronkowie byli lewicowcami, konserwatystami i ludowcami, Morengowie lewicowcami i liberałami, Enfowie lewicowcami, liberałami i ludowcami, Damecyjczycy prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Iprendczycy prawicowcami, narodowymi konserwatystami i ludowcami.

W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W tym samym roku Ursaria anektowała Lenburt i ludzie przyjęli wtedy poglady prawicowe i konserwatywno-liberalne. W Seronkii do władzy dochodzą centrolewicowcy, liberałowie i ludowcy, w Morengii i w Damecji lewicowcy i konserwatyści, w Enfirii lewicowcy, konserwatyści i ludowcy, a w Iprendii lewicowcy i liberałowie. Iprendczycy są za to dodatkowo ludowcami. W 1911 w Iprendii rządzić zaczynają prawicowcy i narodowi konserwatyści, a Iprendczycy stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami oraz ludowcami. Lenburt odzyskał niepodległość dopiero w 1912 i rządzili nim lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Seronkii władzę przejęli lewicowcy i liberałowie, w Morengii i w Damecji lewicowcy, liberałowie i ludowcy, w Enfirii prawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Iprendii prawicowcy, narodowi konserwatyści i ludowcy. W tym samym roku unia personalna Morengii i Damecji została zerwana, a władze dameckie reprezentowały poglądy prawicowe, narodowo-konserwatywne i ludowe. Władze iprendzkie się zmieniły na prawicowe i narodowo-liberalne. W 1914 władza w Iprendii zmienia się na centroprawicową i narodowo-liberalną, w 1916 na centrową i narodowo-konserwatywną, żeby w 1918 zmieniła się na centroprawicową i narodowo-liberalną. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze iprendzkie stały się lewicowe i liberalno-konserwatywne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na lewicę i liberalizm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd Damecji stał się lewicowy i konserwatywno-liberalny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 prezydent Netarlandii stwierdził, że jest centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem, prezydent Lenburtu - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, król Seronkii - centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą, król Morengii - centrolewicowcem i umiarkowanym liberałem, król Enfirii - lewicowcem i konserwatystą, król Damecji - lewicowcem i konserwatywnym liberałem, a król Iprendii - lewicowcem i liberałem.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Iprendii przejmuje lewicowiec i umiarkowany liberał, a w 1993 prawicowiec i narodowy konserwatysta. W 2006 rządzić zaczyna prawicowiec i narodowy liberał, w 2021 lewicowiec i konserwatysta, a po pół roku narodowy centrowiec i konserwatysta. W 2022 Iprendią rządzić zaczynają politycy centrowi ikonserwatywni.