T1

Czy ten deszcz nigdy się nie skończy?

Lola - w tym momencie właściwie Asia - ze złością wpatrywała się za okno, mnąc w myślach wydarzenia ostatniego wieczoru.

Trwało wczesne popołudnie, ale ciemna szarość nadawała wszystkiemu poczucia ponurego bezczasu, bezsensu, beznadziei.

Jak tu wyjść na zewnątrz i poszukać swojego losu, kiedy wszystko tak bardzo spływa deszczem? Świat chowa się jak za zasłoną cenzury, nie widać dobrze nawet na dwa metry przed siebie. Równie dobrze mógłby spływać krwią.

Lola jakoś wyraźniej niż zwykle pamiętała czerwone światło sceny swojego ostatniego występu. Osobliwe ciepło na skórze, lekko pobolewające biodro, odkształconą nieprzyjemnie fiszbinę gorsetu.

Siłą woli zmusiła się wtedy do skierowania świadomości na zewnątrz, by uśmiechem powitać publiczność i zatrzepotać rzęsami, jednocześnie oceniając tych siedzących najbliżej sceny, których sięgało jeszcze oblewające ją światło. Czasem wystarczyło jej jedno spojrzenie, by wiedzieć, że należy skinąć głową i wskazać delikwenta oszczędnym ruchem, by Łukasz – klubowy Lucky – zwrócił na niego szczególną uwagę i dyskretnie zareagował w odpowiednim momencie. Niespokojne dłonie bębniące o stół, rozwarte usta, błyszczące oczy – tacy właśnie goście często nie doczekiwali końca występu.

Dlatego też jego prawie przeoczyła – siedział sztywno wyprostowany i nieruchomy po prawej stronie sceny, a oczy nie tyle błyszczały mu, co jarzyły się osobliwie, jakby posiadały własne źródło światła.

Dopiero w połowie występu, gdy na chwilę zastygła w zawsze imponującej zebranym pozie, nieznajomy nagle wstał i ruszył do wyjścia, jakby myślał, że te marne kilka oklasków i gwizdów oznacza koniec jej występu. Albo jakby się nim znudził.

W ostatniej chwili podjęła taniec, tracąc kilka nut i niechętnie odrywając wzrok od zamykających się drzwiach sali. Zapragnęła nagle dowiedzieć się, kim był ten niedoceniający sztuki cham, troglodyta w dwurzędowej marynarce, goryl w garniturze. Ale musiała dokończyć to, za co jej płacili.

Po występie ubrała się szybko, nie trudząc zmywaniem makijażu i wyszła tylnymi drzwiami, mając nadzieję, że bramkarz skojarzy przedwcześnie wypuszczonego gościa jako stałego bywalca, który dotąd krył się jakoś w tylnych rzędach.

Nie musiała jednak szukać. Nieznajomy stał w tylnej alejce, oparty o zapełnioną graffiti ścianę i palił wyjątkowo śmierdzącego papierosa, jak w kiepskim filmie noir. Zanim rozciągało się malowidło wyjątkowo niewydarzonej ośmiornicy, która wyglądała na rozlaną i zmutowaną wersję prawdziwego stworzenia. Wyglądała lepko.

Lola zapałała wtedy jeszcze większą niechęcią do nieznajomego mężczyzny i gotowa była wycofać się z powrotem do środka albo nawet zacząć krzyczeć. Nie zrobiła tego jednak.

- Pochmurną mamy noc, prawda? – zapytał obcy, miażdżąc papierosa pod butem z brązowej skóry, który wyglądał zdecydowanie za porządnie i drogo.

Zamrugała tylko, przez chwilę nie wiedząc, co odpowiedzieć. Czy naprawdę czekał tutaj, żeby zacząć rozmowę o pogodzie?

- W świetle latarni i tak wszystko widać – odparła lekko ostrzegawczo, na wszelki wypadek zerkajac w stronę wylotu alejki, skąd słychać było stłumione głosy ostatnich wychodzących.

- Światło Pana rozjaśnia nawet największe ciemności.

Kolejny wariat, pomyślała natychmiast. Albo...

- Ojciec pana nasłał?

- Nie – usłyszała w odpowiedzi. – Ale i tak mam przykre wiadomości.

Natychmiast się spięła, a myśli rozbiegły jej się w stronę wszelkich mrocznych możliwości. Nie zdążyła jednak rozwinąć w myślach żadnej z wizji.

- Ojciec już nie będzie na panią nikogo nasyłał – usłyszała jako kolejne. – Nie żyje.

Cofnęła się jak uderzona i uderzyła plecami o drzwi. Dłonią odnalazła klamką i z całej siły zacisnęła na niej palce. Nogi miała miękkie, a głową tak lekką, jakby to ona sama nagle straciła cielesność. Jaskrawe światła wokół stały się nagle oślepiające i musiała zacisnąć powieki, by odciąć się od obrzydliwie natarczywego świata, który zdecydował się właśnie zmienić jej życie tak mieszającą jej w umyśle wieścią. Prawie spodziewała się, że nieznajomy, całym swoim wyglądem usiłujący udawać dżentelmena, podejdzie i podtrzyma ją opiekuńczo, zamknie w ramionach, może omdloną zaniesie z powrotem go garderoby.

Mijały jednak kolejne głębokie oddechy, świat powoli wycofywał swoje macki, a grunt stawał się twardszy. A pomoc nie nadchodziła.

Lola otworzyła wreszcie oczy, spodziewając się, że posłaniec śmierci dawno już sobie poszedł, ale i tu się zawiodła.

Stał spokojnie w tym samym miejscu, paląc kolejnego papierosa. Wyglądał na znudzonego.

Miała ochotę strzelić go w twarz.

- Jak... Jak to się stało? – wydusiła z siebie wreszcie, szczelniej otulając się płaszczem, bo nagle zrobiło jej się jakoś zimno.

- A tego to już pani nie powiem – stwierdził mało pomocnie. – Jutro wieczorem zbierają się jego współwyznawcy i być może to od nich czegoś się pani dowie. Ja tylko przekazuję wiadomość.

- Od kogo?

- Gewe.... wu.... Ech, cholera, nijak nie pamiętam – zająknął się przybysz - Dziwne to było imię... czy nazwisko... W każdym razie, jutro o wschodzie księżyca, w opuszczonej świątyni w Mokrym Lesie.

- Tam nie ma żadnego... – zaczęła, ale machnął ręką jakby zniecierpliwiony, więc zamilkła.

- Ja nic więcej nie wiem – oznajmił, a ona natychmiast poczuła, że kłamstwo powinno naciągnąć mu nos i skrócić nogi. Za to fala nagłej wściekłości skutecznie ją otrzeźwiła.

- Kim pan w ogóle jest? Komu pan się wysługuje?! – warknęła, prostując się.

Wyraźnie nie zrobiła na nim jednak wrażenia.

- Może mi pani mówić... Wergiliusz. A teraz już pójdę. – Zaciągnął się jeszcze swoim drugim papierosem i zgasił go pod tą samą stopą. – Do zobaczenia – rzucił jeszcze przez ramię i odszedł szybkim krokiem.

Na chwilę zaniemówiła, niepewna, czy powinna pobiec za nim, czy też wrócić do środka i porządnie trzasnąć drzwiami dla ochłonięcia. Wergiliusz – na pewno nieprawdziwe nazwisko – zniknął już za rogiem, zanim zdołała się zdecydować, więc dylemat rozwiązał się sam, zwłaszcza że miała też jeszcze na tyle rozsądku, żeby nie wybiegać w ciemną, pochmurną noc w stroju jednak nieco kusym, zwłaszcza kiedy poczuła już, jak bardzo pogoda zmieniła się w ciągu jednego wieczoru.

Wróciła więc do garderoby, ubrała się cieplej i zmyła cały makijaż, na powrót stając się Asią, której łzy, jak się okazało, powstrzymywała tylko wizja skrzących się granatowo plam na całej twarzy.

Kiedy wychodziła do domu, zaczął już padać deszcz, więc nikt nie miał szans dostrzec jej łez.