Druidyzm

Jeden z symboli druidyzmu, drzewo życia i śmierci, połączone z Belanorskimi węzłami

## Informacje

### Święte miejsca

Oiserach, Eliserine, Arrawad, Limekenny

Druidyzm, znany też jako Stara Wiara to pierwotna nonteistyczna religia, oraz system filozoficzny, który narodził się podczas Ery Drzew, wśród elfickich mieszkańców Belanoru. Była ona synkretyczną mieszanką filozofii stworzonej przez Aldatárië, szamanizmu, oraz dwóch religii Seelie i Seldarine, które od zarania dziejów łączyły się ze sobą.

## Świątynie

   Świątynie druidów, nie były typowymi obiektami sakralnymi, ale raczej prostymi strukturami stworzonymi w dziczy, najczęściej pozbawione dachów. Najczęściej były to wielkie grupy kamiennych obelisków, menhirów, dolmenów. Takie, najczęściej nazywane kromlechami, obiekty otaczały często ołtarze, kamienie runiczne, albo drzewa uważane za święte, bądź magiczne.

W kromlechach wykonywano rytuały, oddawano cześć bóstwom, bądź medytowano.

Po za świątyniami, druidyści uważali wiele naturalnych miejsc za święte. Druidzi wierzyli w święte gaje, dotknięte magią Feywildu, rzeki, ponoć, płynące prosto z planu wody, lub góry, na których szczytach znajdowały się potężne źródła magii.

## Kapłani

   Kapłani druidyzmu, nazywani druidami, byli nietypowymi osobami pod względem swoich umiejętności. Znani z niestandardowego podejścia do czarów i ich rozumienia, łączyli swoją duszę w symbiozie z naturą, zamiast rzucać zaklęcia poprzez modlitwy. Znani z swojej umiejętności "dzikiej formy" potrafili przyjmować zwierzęce kształty.

Ci, którzy wybierali bardziej typowe ścieżki rozwoju, zostawali najczęściej klerykami o domenie natury, życia, lub jednego z żywiołów.

Druidzi żyli zazwyczaj na uboczu. Część zamieszkiwała swoje domy w dziczy, żyjąc jako pustelnicy, inni tworzyli swoje własne, odizolowane, druidyczne plemiona, wioski, oraz społeczności dookoła swoich miejsc kultu. Niektóre plemiona łączyły się ze sobą w kongregacje, z których najbardziej znaną była kongregacja Sillori, strzegąca granic z planami żywiołów. To właśnie Sillori stworzyli i rozpowszechnili język druidyczny, oraz tradycję nadawania druidzkich imion na wzór elficki. Wiele druidycznych społeczeństw znało jedynie język druidyczny, zamiast typowych języków swojej kultury, czy rodowodu.

Druidzi znani byli z unikania metalu. Choć większość ludzi nie rozumiała tego fenomenu, powodem było to, że źródła magii, z których czerpali druidzi były blokowane przez różne metale. Z tego względu druidzi woleli nosić lżejsze pancerze, swoje tarcze wykonywali z magicznie utwardzonego drewna, a bronie z magiczne przemienionego kamienia, lub kości.

Druidzi dzielili się również na kręgi. Były to, będące częścią druidyzmu, oddzielne systemy filozoficzne, które kładły nacisk, na różne aspekty natury.

Przywódca danej grupy druidów był nazywany hierofantem.

Choć druidzi byli typowymi kapłanami druidyzmu, to jednak byli nimi także bardowie, poeci i pieśniarze, opowiadający legendy i mity druidyzmu. Kapłanami byli także filidowie, wróżbiarze, członkowie kasty, których tytuł i umiejętności były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ich wróżbiarska magia była wrodzona i pochodziła od bóstw.

## Filozofia

Jako wiara nonteistyczna, druidyzm, znany też jako Stara Wiara, koncentrował się na tradycjach, regułach życia i zrozumieniu świata, niż na kulcie jako takim.

Druidzi wierzyli, że wszystko jest częścią większej całości, wielkiego cyklu i skomplikowanego kosmicznego mechanizmu. Podkreślali jak ważne jest uznanie ludzkiej jedności z naturą, jednocześnie nie odrzucając cywilizacji. Z tego względu druidzi starali się chronić sił natury, przed nadmierną eksploatacją, twierdząc, że należy zachować balans.

Wyznawcy Starej Wiary byli animistami. Uważali, że każde istoty, jak zwierzęta, lub rośliny, ale i każde obiekty nieożywione jak skały, posiadały duszę. Tego argumentu używali aby ukazywać, że człowiek nie był aż tak inny od dzikich zwierząt. Jednocześnie zwracali uwagę na większą inteligencję humanoidów, przez co często przewodzili grupom zwierząt, uważając się za ich opiekunów, lub przywódców. Widzieli swoją intelektualną i cywilizacyjną wyższość, jednocześnie czując do świata zwierząt i roślin szacunek. Wbrew popularnej opinii, druidyści nie byli wegetarianami, a wręcz przeciwnie. Jako, że uważali zwierzęta i rośliny, za równie ważne, cenne i żywe istoty to nie faworyzowali jednych nad drugimi. Z tego względu nie mieli oporów przed zabijaniem zwierząt dla ich mięsa, jednak zawsze robili to z szacunkiem i czcią.

Po za animizmem druidzi byli też panteistami, wierząc, że każda dusza, ale i każdy obiekt jest częścią absolutu, przenikającą przez wszystko, bezosobową moc, którą określano po prostu naturą. Częstą, choć błędną, opinią było, że druidzi czcili naturę. Prawda jednak była taka, że, zamiast tego, po prostu żyli według jej nauk i zasad, wierząc, że natura nie wymaga czci.

Druidzi widzieli śmierć jako naturalny stan, który doprowadzał do rozwoju. Wierzyli w naturalny krąg życia, w którym życie, prędzej czy później, powracało choć w zmienionej formie.

Druidzka filozofia łączyła ten krąg życia z wiarą w reinkarnację, w której dusza żywej istoty była powiązana z cielesną formą i, wraz z tym jak śmierć dawała nowe życie, dusza przechodziła do nowego ciała, lub łączyła się z inną.

Większość druidów nienawidziła wszystkiego co nienaturalne. Dzielili z klerykami i paladynami swoją nienawiść wobec nieumarłych, którzy naruszali święty cykl życia, oraz aberracji. Twierdzili, że tego typu istoty nie są częścią naturalnego świata, ale błędami w, po za tym perfekcyjnym, mechanizmie. Istotami, które zwyczajnie nie powinny istnieć, gdyż samo ich istnienie szkodziło multiwersum.

Bóstwa, jak i czarty były, przez druidów traktowane podobnie. Twierdzili, że są one tylko elementami wszystkiego i częściami składowymi absolutu. Choć gardzili akcjami czartów, a działania dobrych bóstw szanowali, to jednak twierdzili, że żadne z nich nie jest, z natury, złe, gdyż każda część absolutu jest zasadniczo dobra. Druidzi uważali, że jedyne co może być złe to czynności, a etyczność tych i tak nie była nigdy pewna. Druidzi przyjmowali relatywizm moralny, twierdząc, że wszystko może być widziane jako dobre, z pewnego punktu widzenia, a jedyne co jest faktycznie złe to to co kłóci się z regułami wszechświata.

## Bóstwa

Mimo nonteistycznej natury druidyzmu i nie oddawania czci, wydawałoby się, najważniejszemu bóstwu tej wiary, to jednak większość druidów wyznawała przynajmniej kilka istot, widząc ich jednak raczej jako sojuszników, aniżeli faktyczne bóstwa. Do takich nadnaturalnych istot należały różne duchy natury, oraz potężniejsze duchy zwierząt.

Druidzi szanowali również co potężniejszych mieszkańców Feywildu, kapryśnych fey, zwłaszcza panteon seelie, elfickie bóstwa, panteon Tuatha de Dannan, a także wszelkie bóstwa powiązane z różnymi siłami natury, życiem, lub żywiołami.

Stopień wiary, oraz konkretny kształt panteonu różnił się jednak od siebie w każdym plemieniu, lub u każdej osoby.

Bez względu na kult, lub jego brak, druidzi uznawali pewne świętości. Niemalże wszyscy zgadzali się, co do mądrości pierwotnych duchów, co do dziwacznej świętości Feywildu, jako ojczyzny elfów, oraz krainy pełnej bujnego i naturalnego piękna, a także co do planów wewnętrznych jako tych materialnych i najbliższych światom śmiertelników (w odróżnieniu od zewnętrznych planów idei, sztucznych, powstałych z boskich myśli i śmiertelnych wyobrażeń).

Druidyści znali doskonale słoneczne drzewa, które uważali za święte potomstwo drzewa światów.

## Legendy

Druidyzm był pełen legend, które, przekazywane przez bardów, poprzez ballady, opowiadały o dzielnych bohaterach, oraz zmaganiach poprzednich mieszkańców Belanoru, ojczyzny druidyzmu. Legendy te zostały, podczas ery imperiów, spisane przez Eireamhóna Mac Colgáin w jego dziele "Księga Ludów Lasu" (Leabhar Muintir na Foraoise).

Większość z nich opowiadała o herosach, takich jak Nuada Airgethlaim, Sochraidan, Faedair, albo król Cerdan. Opowieści te były pełne mitycznych i magicznych motywów.

Według legend druidyzmu absolut był pierwotnie wielkim drzewem, które rosło na powierzchni nieskończonego oceanu, które, jako jedyne istniało po za absolutem. W pewnym momencie jednak, istoty z pod wody zaczęły wyciągać swoje macki, chwytając korzenie drzewa, próbując je zabić. Święte drzewo zaczęło więc powoli gnić, jednak jego liście zaczęły upadać. Wtedy po raz pierwszy zaczęła się jesień. Podwodne demony skaziły wtedy wodę swoją krwią, zaś ta zaczęła zamarzać. Wówczas to absolut interweniował. Stworzył wielką sferę ognia, słońce, która roztopiła lód i wzniósł ją na nieboskłon. Gdy po raz pierwszy przyszła więc wiosna, z liści wyrosły kolejne drzewa, połączone korzeniami z drzewem światów, zaś na nich powstały światy, podczas gdy na tych światach wyrosły słoneczne drzewa.

### Ludy Belanoru

Pierwszymi mieszkańcami Belanoru miały być smoki, rządzone przez zieloną smoczycę Aoidhnu. Wtedy Belanor został zaatakowany przez elfy. Dynastia pochodząca od Himeldira została jednak zniszczona plagą wysłaną przez grupę gigancich okultystów z zachodu. Belanor został później zamieszkany przez lud Neimidhila, krewnego Himeldira z Niquëmanu. Lud tego elfa został jednak podbity i zniewolony przez wspomnianych wcześniej gigantów z dynastii fomoraighów, przodków fomorian. Setki lat później fomorianie zostali jednak podbici przez firbolgów, przybyłych z ziem Ingoledich, będących potomkami elfów z ludu Neimidhila, oraz tamtejszych leśnych olbrzymów. Po wygranej wojnie, firbolgowie i i fomorianie podzielili Belanor na dwie części i koegzystowali razem w pokoju. Oba olbrzymie rodowody zostały w końcu podbite przez ludzi Volluna. Belanor został oddany marionetkowej pół-elfiej księżnej, Danu, potomkini Neimidhila, której ród władał potężną magią i, która przybyła z północy. Ludowi Danu, znanemu jako Tuatha De Dannan, udało się jednak zdobyć niepodległość od Sealii, walcząc pod wodzą Nuady. Ten zginął w bitwie z, stojącymi po stronie wroga firbolgami. Wtedy to Bres, pół-fomorianin uzurpował tron ludu Danu, łącząc oba ludy. Dian Cecht, medyk i alchemik, syn Danu, wskrzesił jednak swojego króla i stworzył dla niego nowe ramię z łzawego srebra. Nuada powrócił na tron Tuatha de Dannan, choć setki lat później zrzekł się tronu.

Lud Danu, przewodzony wtedy przez Ceathura, został podbity, na krótko przed Wojną Burz, przez ludzi z Aexuirynu, kierowanych przez Kaeda. Ten jednak zginął i pierwszym władcą Belanoru z dynastii Kaezjan był jego syn Emer. Tuatha de Dannan zgodzili się zamieszkać pod kopcami, gdzie znajdowały się portale do Feywildu. Będąc w krainie fey, większość z najważniejszych Tuatha de Dannan, ascendowali i osiągnęli boskość. Ci, którzy pozostali w Podmroku, zostali zapamiętani jako sidhe.

## Tradycje

### Święta

Druidyzm posiadał przede wszystkim posiadał on cztery główne święta.

* **Imbolc** był świętem związanym z końcem zimy, podczas którego obchodzono rytuały związane z oczyszczeniem i regeneracją. Głowy wiernych polewane były wodą z rzek. Podczas tego święta składano różne ofiary naturze, w formie mleka, sera lub innego jedzenia. Imbolc świętowano poprzez organizowanie zabaw i tańców, podczas których palono kadzidła i pochodnie.
* **Beltane** było świętem związanym z początkiem lata. W tym czasie modlono się o urodzajne lato. Tradycyjnie był to też dzień podczas którego pary składały sobie przysięgi. U druidystów małżeństwo było widziane jako umowna relacja, którą, tego dnia, symbolicznie błogosławił druid.
* **Samhain** był świętem mającym miejsce pod koniec jesieni. Ogólnie rzecz biorąc, były to rytuały związane z przemijaniem, śmiercią i narodzinami nowego życia. W tym czasie granice między planami stawały się cieńsze, co umożliwiało komunikację z duchami. Druidyści zapalali ognie, które symbolizowały przemijanie, a także służyły do ochrony przed złymi duchami, demonami i dzikim gonem. Noszone maski lub przebierano się, aby zmylić złe duchy i zabezpieczyć się przed nimi. Składano również hołd swoim przodkom, odwiedzając ich groby i składając kwiaty i inne ofiary. Był to czas, kiedy ludzie pamiętali o tych, którzy odeszli i dziękowali im za ich wpływ na życie. Rytuały samhain odprawiano w nocy, dookoła ogromnych ognisk. Częstym symbolem samhain były dynie.
* **Lughnasad** był świętem, które rozpoczynało jesień. Podczas obchodów Lughnasad, zbierano plony i składano ofiary duchom, dziękując za urodzaj i oczekując błogosławieństwa na przyszłe zbiory. W niektórych plemionach, ludzie organizowali zawody i konkursy, takie jak wyścigi, tańce i pokazy rzemieślnicze, aby uczcić boga Luga, który był patronem sztuki i rzemiosła.

### Ofiary

Choć druidyzm był, z natury, filozofią nonteistyczną, to jednak druidzi składali różne ofiary, czy to podczas świąt, czy to by wybłagać łaskę duchów, lub bogów. Po za tym ofiary z zwierzęcych kości, składane były po spożyciu mięsa. Dokonywano tego zakopując ofiarę w ziemi, jak gdyby zwracając ją naturze.

### Pogrzeby

Zmarłych druidystów chowano zazwyczaj w specjalnych grobowcach, znajdujących się w, zbudowanych w tym celu, kopcach. Biedniejsi druidyści posiadali kopce w których leżały grupy osób, zamiast tylko jednej. Ciała nie były chowane w trumnach, ale kładzione na kamiennych stołach. Zmarłych nie zostawiano z skarbami, ale otaczano ich symbolami, które miały przyspieszyć reinkarnację w kręgu życia. Na kopcach stawiano często dolmeny, menhiry, obeliski oraz kamienie runiczne.

## Symbole

Druidyści posiadali różne symbole. Drzewo życia i śmierci symbolizowało krąg życia. Belanorskie węzły miały symbolizować jedność wszystkiego z wszystkim, jako absolut. Zaokrąglony triskelion symbolizował progres i postęp. Krzyż belanorski był symbolem śmierci stawianych w grobowcach. Symbolem druidycznej magii i ich kasty była jemioła, często wykorzystywana w rytuałach.