Segment 5

## Dialog Architekta i Córki

**Córka** Tato, tato, dostałam się, dostałam się!

**Architekt** Co Ty mówisz córcia, gdzie się dostałaś, o co chodzi?

**Córka** No stypendium no, do Sheffield mnie wezmą?

**Architekt** Jakie Sheffield, co Ty wygadujesz?

**Córka** Papiery już przyszły na uczelni, dziekan pogratulował, tato no, udało mi się!

**Architekt** I co, sama tam jedziesz?

**Córka** Tam sama od razu, piątka się dostała, Witek też!

**Architekt** Ja tu myślę, że Cię doceniają, a Ty z połową kierunku…

**Córką** Jaką połową, tato. Piątka! Najlepszych wzięli…

**Architekt** No właśnie słyszę…

**Córka** Boże, znowu….

**Architekt** Co znowu?

**Córka** Raz jeden mógłbyś docenić, że coś osiągnęłam! RAZ JEDEN!

**Architekt** A tam docenić. Skąd Ty w ogóle dzwonisz? Matka się martwi, jedzenie wystygło, a Ty się znowu szwędasz!

**Córka** U Witka jestem, dzwoniłam, że przyjdę później, dwa razy!

**Architekt** Nic nie dzwoniło.

**Córka** Wiesz co? Chrzanię to. Myślałam, że normalnie porozmawiamy, ucieszysz się razem ze mną, przekażesz mamie, wrócę, pogadamy na spokojnie o szczegółach, ale nie, to nie. Jak tylko przemielą papiery i wszystko będzie gotowe wyjadę tam w cholerę i zobaczymy, jak długo wytrzymasz. W ogóle najlepiej nie wrócę, jeśli mam się z Tobą przez resztę życia użerać.

**Architekt** Pojedziecie, przechlejecie, po miesiącu zaczniesz dzwonić spanikowana, że potrzebujesz pieniędzy, bo niczego konstruktywnego na miejscu nie znajdziesz. Po dwóch zrezygnujesz ze studiów i znajdziesz sobie nową “pasję życia”, a my Cię z matką będziemy musieli utrzymywać do czterdziestki. Tyle z Ciebie dobrego.

**Córka** JA SOBIE NOWĄ PASJĘ ODKRYJĘ? DWA LATA SŁUCHAŁAM OD CIEBIE, ŻE SIĘ NIE NADAJĘ, ŻE TO NIE ZAWÓD DLA KOBIET, ŻE NIC NIE OSIĄGNĘ, POSZŁAM NA TĘ PIEPRZONĄ FARMACJĘ, ZMARNOWAŁAM ŻYCIE, A KIEDY WRESZCIE MOGĘ ROBIĆ TO, CZEGO CHCIAŁAM I MI TO IDZIE MÓWISZ MI, ŻE MI SIĘ ZNUDZI??? MAŁO CI TŁUMACZYŁAM, ILE TO DLA MNIE ZNACZY?

**Architekt** I tak dokładnie będzie. Nic nie...

*rozłączone*

## Dialog Architekta z Więźniem

**Majerski** No co tam słychać panie Janie?

**Architekt** A nic, tak pogadać dzwonię.

**Majerski** Coś  konkretnego? Mam, ten, biznes jeden do załatwienia.

**Architekt** A… nieważne.

**Majerski** Przecież słyszę.

**Architekt** Co niby słyszysz.

**Majerski** Po tonie? Brzmisz, jakbyś z branki uciekał. Gorzej nawet. No, dyszałbyś trochę bardziej.

**Architekt** Jakiej branki, co pan wygadujesz…

**Majerski** Oj my już pamiętamy, do czego bywałeś zdolny.

**Architekt** A weź przestań, głupoty paplasz. Porozmawiać zadzwoniłem, a ty mi tu z tym...

**Majerski** Toć słyszałem waszą rozmowę, tak się uniosłeś, że pewnie pół klatki przez okna słyszało.

**Architekt** Powiedz ty mi lepiej, co ja zrobiłem nie tak.

**Majerski** Ty? Wszystko! *[śmiech]* Dałbyś dziewczynie więcej pola do... manewru. Popatrz, jakie są czasy! Ja ledwo mogłem sobie pozwolić na studia w stolicy, siedziałem w zatęchłej norze, a ona? Ma wymarzony kierunek, może spędzać czas z rodziną, teraz jeszcze dostała okazję życia. Byłeś Ty tam kiedyś w tych Brytaniach?

**Architekt** Studia? Brytania? Majer, na litość, wciskaj ten kit komuś innemu.

**Majerski** Może to nie byłby kit, gdyby sam Twoją drogą podrobił papiery...

**Architekt** Bzdury gadasz, jeszcze ktoś usłyszy. *[pauza]* Czy ona naprawdę nie rozumie, ile my dla nich poświęciliśmy? Ile to nas wszystko kosztowało i kosztuje? Ja musiałem się uczyć po nocy…

**Majerski** Przy karbidówce, tak znamy to. Obaj musieliśmy, Janie. Nie jesteś jedynym cierpią…

**Architekt** Oczywiście, obaj wiemy, że Ty cierpisz bardziej. I co będzie, jak wyjedzie? Zostawi nas w cholerę, Marysia się nie pozbiera, zestarzejemy się tutaj i tylko sobie grób kopać.

**Majerski** Przesadzasz.

**Architekt** Trzeba było zostać na wsi, pójść do wojska, dać się...

**Majerski** Sam teraz bzdury gadasz. I co? Wtedy Marysia by nie płakała po nocach? Córka by wyszła na ludzi? Dobrze żeś zrobił, roma finita, czy jak to tam szło.

**Architekt** Szkoda gadać

**Majerski** Prawda. A teraz przepraszam, biznes czeka.

*rozłączone*

## Rozmowa Córki z Synem

**Anna** Witek, nie jest dobrze.

**Witold** Bo…?

**Anna** Wyjazd

**Witold** Od kiedy to problem? Jeszcze wczoraj kipiałaś z ekscytacji!

**Anna** Do ojca przyszło pismo od rektora. Wzywa nas na dywan…

**Witold** Powiedz, że nie za tę akcję z radiem uniwersyteckim.

**Anna** Za tę akcję. Przegieliśmy. W dziekanacie mówili nawet o cofnięciu stypendium.

**Witold** Przegięliśmy? MY PRZEGIĘLIŚMY?

**Anna** Witek…

**Witold** CZY TO SOBIE WYOBRAŻASZ, CO TO ZNACZY? MÓWIŁEM, ŻE TAK BĘDZIE. I CO, MAMY TERAZ CZEKAĆ KOLEJNY ROK? A NIE, CZEKAJ. JAKI KOLEJNY ROK? TRAFIMY NA CZARNĄ LISTĘ I…

**Anna** Witek, proszę Cię. Wybrniemy z tego. Może po prostu rektor chce sobie potrząść pieścią i nas nastraszyć. Przecież jak nas puści, to przynajmniej będzie spokój na kilka miesięcy

**Witold** A po po powrocie? Znowu się zaczną cyrki, znowu będzie bieganie po linie, nie, Ty po niej jeździsz motocyklem! Podnieca Cię to? Czerpiesz radość z wciągania mnie w coraz większe bagno.

**Anna** A jeśli nie wrócimy? Jeśli tak zostaniemy na dobre, razem. Po co mielibyśmy kiedykolwiek wracać do tej zapyziałej dziury. Oni tam mają rocka, mają modę, mają styl, a przecież uczelnie też lepsze i pracę lepszą znajdziesz, niż by Ci dziadek załatwił. A i tutaj jak będzie zabawnie, jak nas ogłoszą dy…

**Witold** *[przez zaciśnięte zęby]* Czyś Ty do reszty zwariowała? Na telefonie? *(Witold zrezygnowany zaczyna chichotać pod nosem.)*

**Anna** I widzisz? Ciebie też to bawi!

**Witold** A co mam robić, płakać? Jeżyk, na litość boską, siedzisz w czołówce studentów, wygrywasz turnieje, a potem taki scheiss! Czemu ty nam to robisz?

**Anna** Jesteś prawie tak teatralny jak ojciec.

**Witold** Hah! Ojciec! As w rękawie na każdą rozmowę!

**Anna** Oj weźże…

**Witold** Weźże to Ty ogarnij ten scheiss. I siebie przy okazji. *[pauza]* Ech, przepraszam. Zagalopowałem.

**Anna** Nie pierwszy raz. Spoko.

**Witold** Wpadniesz do mnie o po 18?

**Anna** Muszę pomóc jeszcze matce przy paru rzeczach, ale spróbuję.

**Witold** To do 18. Cześć.

*[koniec połączenia]*

## Rozmowa Syna z Dygnitarzem

**Witold** Dziadek, ratuj mnie.

**Dziadek** A co się stało?

**Witold** Ja… ja…

**Dziadek** Witoldzie, spokojnie. Opanuj się. Co się stało?

**Witek** Ja, ja… *[szczęk mechanizmu broni]*

**Dziadek** Wdech, Witoldzie. Wydech.

**Witek** Ja… oni mnie… nas puścić nie chcieli, stypendium mieli odwołać, wszystko by poszło w cholerę…

**Dziadek** Wyrażaj się, proszę. To nie jest godne.

**Witek** Godne? Ty mi chcesz mówić o godności? MI? Ja jestem mordercą, ja…

**Dziadek** Co Ty najlepszego wygadujesz. Co Ty…

**Witek** Ja ją zabiłem. Oni mnie teraz zabiją. Powieszą, wezmą powieszą jak psa. Mój Boże, Mój Boże…

**Dziadek** Spokojnie, zaraz do Ciebie przyjadę. Tylko się skończy posiedzenie i…

**Witek** NIE. NIE PRZYJEŻDŻAJ. NIE ZBLIŻAJ SIĘ DO MNIE. I WSZYSTKIM POWIEDZ, ŻEBY SIĘ NIE ZBLIŻALI, JA MAM PISTOLET DALEJ ZAŁADOWANY.

**Dziadek** Przenajświętszy…

**Witek** Tak, nie zgubił Ci się Makarov, sam go wczoraj wyciągnąłem z gabloty. I zaraz…

**Dziadek** Witoldzie, nie rób nic głupiego. Wyciągniemy Cię z tego.

**Witold** Znikąd mnie nie wyciągnięcie. Słyszę syreny. Zrób swoje. Zadzwoń, gdzie trzeba, powiedz coś komuś, uspokój sytuację, to sam wyjdę i już mnie nie zobaczysz

**Dziadek** *szeptem* Towarzyszu, dzwoń na…

**Witold** Skurw….

*[koniec połączenia]*

Materiały do tworzenia gry Switchboard.

* Design Doc
* Postaci
* Scenariusz