ลิฟต์วงโคจร

**ลิฟต์วงโคจร** (อังกฤษ: Orbital Elevator ญี่ปุ่น: 軌道エレベーター โรมาจิ: *Kidō erebētā*) เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดยักษ์ที่ทำหน้าที่ขนส่งพลังงานแสงอาทิตย์ไปยังพื้นโลกและให้บริการขนส่งคมนาคมจากพื้นโลกสู่อวกาศและ ปรากฏในซีรีส์โมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลโอ

## ภาพรวม

ภายใต้จำเป็นที่ต้องใช้พลังงานอันมหาศาลเพื่อทดแทนเชื้อเพลิงน้ำมันที่เหลือน้อยลงทุกขณะ ระบบลิฟต์โคจรเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่วางแผนแนวคิดต้นแบบไว้โดยอิโอเลีย เชนเบิร์ก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2533 โดยใช้ความสามารถของลิฟต์อวกาศรวมกับดาวเทียมพลังงานแสงอาทิตย์ ประกอบด้วยวงแหวนพ้องคาบโลก 2 วง ซึ่งได้รับการสนับสนุนอย่างเท่าเทียมกันที่ระดับความสูง 10 และ 40,000 กิโลเมตรเหนือเส้นศูนย์สูตรโดยหอลิฟต์อัดแรงสูง 3 หมื่นกิโลเมตรที่สิ้นสุดด้วยดาวเทียมบัลลาสต์ วงแหวนด้านบนเรียงรายไปด้วยแผงเซลล์แสงอาทิตย์ในขณะที่หอคอยส่งพลังงานไปยังพื้นผิว ระบบพลังงานแสงอาทิตย์ยังสามารถส่งพลังงานแบบไร้สายไปยังหน่วยเคลื่อนที่ผ่านการส่งสัญญาณไมโครเวฟ โครงสร้างทั้งหมดได้รับการปกป้องจากอุกกาบาต ขยะอวกาศ สภาพดินฟ้าอากาศ พายุจากสนามแม่เหล็กโลก การแผ่รังสี (จากแถบแวนอัลเลนหรืออย่างอื่น) และการเสื่อมสภาพอื่นๆ ผ่านแผงกั้นพลังงานทางกายภาพ มันถูกคุมครองโดยกองกำลังทหารของประเทศต่างๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง

ปัจจุบันยังใช้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวบนอวกาศของพลเรือน ลิฟต์ยังทำหน้าที่เป็นบันไดไปสู่การแสวงหาอาณานิคมอวกาศในระดับนานาชาติอย่างต่อเนื่อง ความคืบหน้าของความพยายามนี้ไม่ได้ระบุรายละเอียด และในปัจจุบัน โคโลนี่ที่ทราบว่ามีอยู่ได้แก่ กรุงเทพของเซเลสเชียลบีอิ้ง, เฉวียนฉิวของสหพันธ์ปฏิรูปมนุษยชาติ และอีก 2-3 แห่งที่ไม่ค่อยมีรายละเอียดมากนัก

สามขั้วอำนาจโลกที่มีอำนาจในการรับผิดชอบในการสร้างและดำเนินการระบบ - ยูเนี่ยน, สหพันธ์ปฏิรูปและ AEU - ได้กำหนดให้มีการคว่ำบาตรการค้าน้ำมันทั่วโลกเพื่อผูกขาดตลาดจำหน่ายพลังงานให้ดีขึ้น ส่งผลให้ให้ประเทศแถบตะวันออกกลางที่ส่วนใหญ่ไม่ได้มีส่วนรวมกับสามขั้วอำนาจและที่พึ่งพารายได้จากการขายน้ำมันเริ่มตกอยู่ในความยากจน นำไปสู่เหตุขัดแย้งแสงสุริยะที่ดำเนินมากว่า 20 ปีและสงครามแย่งชิงพลังงานอีกมากมาย

### ทาวเวอร์

**ทาวเวอร์ (Tower)** ลิฟต์โคจรที่ควบคุมโดยยูเนี่ยน ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนของรัฐสมัยใหม่ของบราซิลและโคลัมเบียภายในลุ่มน้ำอเมซอน เป็นลิฟต์วงโคจรตัวแรกที่เปิดให้บริการ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2297

### เทียนชู

**เทียนชู (Tenchū, 天柱)** มีความหมายว่า **"เสาแห่งสวรรค์"** ลิฟต์โคจรที่ควบคุมโดยสหพันธ์ปฏิรูปมนุษยชาติ ตั้งอยู่บนเกาะที่สมมุติขึ้นใกล้กับประเทศนาราอูในชีวิตจริง เป็นลิฟต์ตัวที่สองที่เปิดให้บริการ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2297 ปีเดียวกับของยูเนี่ยน

### แอฟริกาทาวเวอร์

**แอฟริกาทาวเวอร์ (Africa Tower)** หรืออีกชื่อว่า **"ลา ทูวร์** (ฝรั่งเศส: La Tour)**"** ควบคุมโดย AEU ตั้งอยู่ทางตะวันตกของทะเลสาบวิกตอเรีย ใกล้กับพรมแดนของรัฐแอฟริกาอย่างยูกันด้าและคองโก ในปี ค.ศ. 2307 ตัวลิฟต์ยังไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังสามารถจ่ายพลังงานไฟฟ้าได้ ต่อมาจึงแล้วเสร็จในช่วงปี 2308-2312 ในปี ค.ศ. 2312 มันถูกกองกำลังรัฐประหารของสหพันธ์โลกเข้ายึดครอง ตัวลิฟต์ได้รับความเสียหายจากการยิงแบบเฉียดๆ ของอาวุธดาวเทียมเมเมนโต้โมรี่แห่งที่สอง ทำให้ผนังด้านนอกของลิฟต์เริ่มปลดตัวออกอัตโนมัติ ชิ้นส่วนที่อยู่สูง กว่าชั้นสตราโตสเฟียร์จะถูกเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศ แต่ชิ้นส่วนที่อยู่ต่ำกว่านั้นจะร่วงลงสู่พื้นดิน คร่าชีวิตชาวเมืองที่กำลังอพยพอยู่บนลิเนียร์เทรนไปเป็นจำนวนมากรวมถึงบ้านเมืองและประชาชนที่อยู่บนพื้นโลกในบริเวณใกล้เคียงอีกด้วย

แม้จะมีความพยายามของทั้งเซเลสเชียลบีอิ้ง, คาตารอน, กองทัพประจำการและกองกำลังรัฐประหารของสหพันธ์โลก รวมถึงกองกำลังเอ-ลอว์สของเคธี่ มาเนกิ้น ที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำลายเศษชิ้นส่วนที่ตกลงมา ต่อมาเหตุการณ์ในครั้งนั้นจะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เบรคพิลลาร์" หลังจากเหตุการณ์นั้นหอคอยยังคงเชื่อมต่อกับอวกาศ แม้ว่าผนังด้านนอกส่วนใหญ่จะถูกตกสู่พื้นโลกแล้วก็ตาม 4 เดือนต่อมา สภาพอากาศที่ผิดปกติก็เริ่มกลับสู่สภาวะปกติแล้ว ระบบไฟฟ้าก็ได้รับการซ่อมแซมจนกลับมาใช้งานได้ดังเดิม

## ในโลกแห่งความจริง

> อ้างอิงจาก: วิกิพีเดีย
>
>

**ลิฟต์อวกาศ** *(space elevator)* เป็นทฤษฏีของสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่มีการเสนอให้สร้างเพื่อใช้ในการขนส่งวัสดุจากพิ้นผิวโลกขึ้นไปในอวกาศ รูปแบบที่มีการนำเสนอมักเป็นโครงสร้างต่อเนื่องจากผิวโลกขึ้นไปยังวงโคจรค้างฟ้า และสร้างต่อเนื่องออกไป โดยมีตุ้มน้ำหนักถ่วงที่ปลายอีกด้านหนึ่ง วัสดุที่มีการเสนอให้ใช้ มีลักษณะเป็นเคเบิล หรือแถบรับน้ำหนักที่สามารถรับกำลังได้สูง โดยทำเลที่ตั้งโครงสร้างจะอยู่บริเวณแถบเส้นศูนย์สูตร

แนวคิดเรื่องลิฟต์อวกาศ ถูกเสนอขึ้นครั้งแรกโดยผู้เชี่ยวชาญด้านอวกาศและจรวดขับดันชาวรัสเซีย ชื่อ คอนสตันติน เอดูอาร์โดวิช ซีออลคอฟสกี (Konstantin Eduardovich Tsiolkovsky, ค.ศ. 1857 - 1935) ได้เขียนบทความชื่อ "Daydream about the Earth and the Heaven" (ฝันกลางวันเกี่ยวกับโลกและสวรรค์) ในปี พ.ศ. 2438 กล่าวถึง "หอคอยสูงเสียดฟ้าจากผิวโลกถึงอวกาศ"

ในปี พ.ศ. 2503 วิศวกรชาวรัสเซียชื่อ ยูริ อาร์ซูตานอฟ (Yuri Artsutanov) ได้เขียนบทความตีพิมพ์ในวารสาร Komso Molskaya Pravda เกี่ยวกับการสร้าง "รถลาก" ขึ้นสู่อวกาศ ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ได้ร่วมกันเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการใช้สายเคเบิลยึดโยง ดาวเทียม ในบทความชื่อ "Satellite Elongation into a True 'Sky-Hook'" ตีพิมพ์ในนิตยสาร Science

ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ชื่อ เจอโรม เพียร์สัน (Jerome Pearson) ได้ตีพิมพ์บทความชื่อ "The Orbital Tower: A Spacecraft Launcher Using the Earth's Rotational Energy" นำเสนอโครงสร้างเป็นท่อ 2 ท่อเชื่อมต่อระหว่างโลกกับสถานีอวกาศ ภายในบรรจุลิฟต์ ท่อหนึ่งสำหรับใช้ในขาขึ้น ท่อหนึ่งสำหรับใช้ในขาลง เพียร์สันตีพิมพ์บทความของเขาในวารสาร Acta Astronautica ฉบับเดือนกันยายน พ.ศ. 2518

แนวคิดเรื่องลิฟต์อวกาศเป็นที่รู้จักในวงกว้าง จากนวนิยายวิทยาศาสตร์ของ อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก เรื่อง *The Fountains of Paradise* ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2521 (ชื่อไทย "สู่สวรรค์" แปลโดย คมสันติ์ เมื่อ พ.ศ. 2528, ณัฐ ศาสตร์ส่องวิทย์ เป็นบรรณาธิการ) คลาร์กนำเสนอการสร้างลิฟต์อวกาศแห่งแรกที่ ศรีลังกา ซึ่งเป็นประเทศที่เขาใช้ชีวิตอยู่

เมื่อเริ่มเขียนครั้งแรก คลาร์กประมาณการว่า การสร้างลิฟต์อวกาศจะสำเร็จได้ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 22 แต่เมื่อตีพิมพ์หนังสือออกไป คลาร์กพบว่ามีการเสนอแนวคิดในทำนองเดียวกัน โดยนักวิทยาศาสตร์รัสเซีย เขาจึงคาดว่าการก่อสร้างอาจจะเป็นไปได้ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 21

ต่อมาเมื่อเทคโนโลยีด้านวัสดุก้าวหน้าขึ้น เมื่อมีผู้ถามว่าการสร้างลิฟต์อวกาศจะเป็นไปได้เมื่อไร คลาร์กตอบว่า

ในการสัมมนาลิฟต์อวกาศประจำปี ครั้งที่ 2 ที่ซานตาเฟ รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2546 คลาร์กกล่าวเปิดการสัมมนา ผ่านระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ จากบ้านพักที่กรุงโคลอมโบ ว่า