Testaswiderski-block

ROZDZIAŁ PIERWSZY

*12 czerwca 2017 roku Rafał Stosik wrócił do domu po męczącym dniu w szkole. Klasa II B gimnazjum w Markowicach, profil pol-geo-ang. Czwórka z matematyki, druga czwórka z historii, trójka z plusem z chemii. Temat referatu jak dla niego kosmos, na nic więcej nie liczył. Położył się na łóżku w swoim pokoju i odpoczywał. Znowu pan Czarnkowski przesadził z ćwiczeniami na WF-ie i zakwasy były nie do zniesienia. Pan Fraktala zadał sześć zadań z geometrii - to dla Rafała było naprawdę wyniszczające, pani Mączkowska pokusiła się o dwa zadania z geografii - to dla Rafała mały pikuś, pani Słodkowska dała od siebie jedno, ale dłuższe z historii - to też powinna być pestka. Na szczęście tego dnia nie było polskiego, bo pani Gładyszewska naprawdę chętnie zadawała do domu pół tematu. Nie było też fizyki, bo pan Grochoczyński znowu kazałby przeprowadzić jakieś niewykonalne doświadczenie. Na chemii na szczęście było sprawdzanie referatów, bo pani Janowicz też chętnie pokusiłaby się o coś trudnego do domu. Pan Góralski nie zadał nic z angielskiego, on prawie nigdy nic nie zadawał, a siostra Zyta nigdy w swojej karierze nie zadała gimnazjaliście pracy domowej. Rafał spojrzał na swój plan na jutro i westchnął:*

*- Ja pierdykam, te dwie okrutne fizyki... Niech wreszcie ten Groszek idzie na emeryturę!*

*Znajdując chwilę wolnego, spojrzał na listę przedmiotów z nazwiskami nauczycieli. Szeptem czytał:*

*- JĘZYK POLSKI - AGATA GŁADYSZEWSKA. Och, weź, biedaku, nie odrób u niej pracy. Ale tyłeczek całkiem, całkiem. MATEMATYKA - MIROSŁAW FRAKTALA. Czubek i nic więcej. JĘZYK ANGIELSKI - MARCIN GÓRALSKI. Wreszcie jakiś spoko ziomek w tej durnej szkole. WYCHOWANIE FIZYCZNE - MAREK CZARNKOWSKI. Koleś w porządku, ale przestałby tak wrzeszczeć... GEOGRAFIA - JOANNA MĄCZKOWSKA. Typowa niezadowolona stara panna. HISTORIA - EWA SŁODKOWSKA. Da się ją znieść, ale trochę nudna. FIZYKA - WINCENTY GROCHOCZYŃSKI. Przeżytek z PRL-u, anachronizm, do lamusa od 20 lat! CHEMIA - KATARZYNA JANOWICZ. Kaśka ładna laska, ale przedmiot do bani. RELIGIA - SIOSTRA ZYTA MALEWSKA. Spoko staruszka, szkoda, że w habicie, bo mieć taką babcię to by było coś. JĘZYK NIEMIECKI - ERNEST ZIMNIOK. Głupawy, nudnawy Ślązak. BIOLOGIA - AGNIESZKA KRZYSZTOFOWSKA. Aga-łamaga i wielka zgaga. INFORMATYKA - WIKTOR FLIS. "Kochany" pan dyrektor. Ale lepszy ten niż Jan Franciszek Łuska, większy przeżytek od pana fizyka.*

*Kiedy tak wszystkich krytykował, do pokoju wszedł największy po babci intruz - Aleksandra Stosikówna, drugie dziecko i jedyna córka Dariusza i Małgorzaty, która w tej jak zawsze nieodpowiedniej chwili postanowiła zakłócać spokój Rafałowi Stosikowi, pierwszemu dziecku i jedynemu synowi tych właśnie państwa. Była dziewczyną o niebieskich oczach, czarnych włosach do połowy pleców, nieco bladej cerze, szczupłym i zgrabnym ciele i długich nogach. Szczera, wesoła, otwarta, towarzyska, zaradna, miłośniczka długich spacerów i jazdy na rowerze.*

*- Słyszę, że obrażasz moje ulubione panie i całkiem przystojnych panów - powiedziała z delikatnym uśmiechem.*

*- Uważasz, że Wincenty Groszek jest przystojny? To się z nim prześpij, Olko głupia Polko! - odpowiedział podenerwowany.*

*- A ty może pocałuj panią Renatę Ogrodniczek, ciesz się, bracie, że nie była twoją wychowawczynią w przedszkolu, bo z twoim usposobieniem dostałbyś po pierwszym dniu spierdzielenia nerwowego trwającego resztę życia.*

*- A ty się ciesz, siostro, że nie byłaś na pierwszej lekcji z panem Wincentym. On chyba myślał, że Polska to nadal kraj komunistyczny, a uczniowie piszą wiecznymi piórami. A kiedy zobaczył komputery w sali informatycznej, prawie dostał zawału, jakby zobaczył technologię kosmitów. Nie mogłem uwierzyć, że taki człowiek istnieje w naszych czasach. A ubiera się jak przed wojną, no chyba wiesz, jak wygląda.*

*- Tak. Pierwszy raz widziałam go jakoś w czasie karnawału i myślałam, że on tak się przebrał. Ta żółta kamizelka z czasów naszych prapradziadków, melonik i parasol jako laska. Ile on ma lat?*

*- Jest emerytem i dorabia sobie, męcząc nas fizyką. Ma chyba 73. To rekord w historii szkoły.*

- *Ale zasuwa lepiej niż nasza klucha od WF-u.*

*- Oj, siostra, ty się ciesz, że masz z tą otyłą panią Tereską. Jakby pan Marek cię uczył, to byś nie czuła nóg.*

*- I tak nie czuję. Ona, ta zołza porąbana, zawsze zada nam grę w siatkówkę, koszykówkę albo chociaż skakankę do końca lekcji, ja się zmęczę jak głupia, a sama siedzi na ławeczce i wcina pączka albo gofra. Zapach tego smakołyku dolatuje zawsze do grubej Julki, a ona nie może grać, bo chce jeść.*

*- U nas mamy, jak chyba wiesz, Szymona Dzbana. Gruby jak knur i rusza się jak żółw, więc Mareczek wyżywa się na nim, jak tylko może.*

*- Szymon mnie podrywał.*

*- Co?! Do tej pory nie mówiłaś?! Ten wieloryb chciał mi wyrwać siostrę?!*

*- Przyszedł do mnie na przerwie i powiedział, że wyglądam seksownie w tej bluzce z serduszkiem, a potem częstował mnie herbatnikami.*

*- Tylko nie mów, że się skusiłaś!*

*- Oczywiście, że nie, miałabym brać od takiego skończonego kretyna?! Jego tata zarabia dwa razy mniej niż nasz, oni są skończeni.*

*Pani Małgorzata wróciła właśnie z pracy w sklepie z obuwiem i pierwszym, co powiedziała, było tradycyjne:*

*- Czy odrobiliście prace domowe?*

*- Jeszcze nie, historia została - tłumaczył się Rafał.*

*- Czemu nie odrobiłeś jeszcze historii?*

*- Mamo, nie zdążyłem, za mało czasu.*

*- Nie okłamuj mnie.*

*- Chcesz zobaczyć moje odrobione zadania?*

*- Pokazuj.*

*Wnikliwie obejrzała zeszyty i ćwiczeniówki syna, co miała w zwyczaju odkąd uczęszczał do czwartej klasy podstawówki.*

*- Ola, a ty?*

*- Nic nie było zadane.*

*- W piątej klasie?! Gdzie ty chodzisz do szkoły?! Na Marsie?!*

*- Mamo, naprawdę nie było.*

*- Pokazuj!*

*- Nie mogę teraz.*

*- Bo co?!*

*Ola i mama poszły do pokoju córki i zostawiły Rafała samego. Pan Darek miał wkrótce wrócić z placu budowy, gdzie był kierownikiem. Dom Stosików był jednorodzinnym, kilkunastoletnim murowanym budynkiem z poddaszem. Był skromny i minimalistyczny, ale sprzęty znajdujące się wewnątrz były całkiem drogie. Ściany zewnętrzne zostały pomalowane na zielono. Pokój Rafała miał jasnoniebieskie ściany. Było w nim białe łóżko chłopaka, wiszący nad nim kalendarz na rok 2017 z rysunkiem Spidermana, drewniane biurko z lampką nocną, szafa z ubraniami, z której korzystali też inni domownicy, zabytkowy zegarek, fotel obrotowy i drewniane krzesło stojące w kącie. Pokój rodziców miał żółte ściany, duże łóżko, następną szafę, stołek i krzesło. Salon miał jasnozielone ściany, szafkę z telewizorem, dwa fotele, stolik i dwa krzesła. Kuchnia miała jasnożółte ściany, stół, cztery krzesła, szafki, zlew i lodówkę. Na poddaszu mieścił się pokój Oli i magazyn na materiały budowlane pana Darka i inne czasami potrzebne przedmioty. Dom miał dwie łazienki, górną z prysznicem i dolną z wanną. W starym drewnianym domu obok mieszkali dziadkowie, rodzice pana Darka - pan Wiesław Stosik z żoną Elżbietą. Pan Wiesław przez czterdzieści lat był listonoszem, a jego żona przez podobny okres pracownicą cukierni ze smacznymi ciastami. Mieli troje dzieci, a najmłodszy syn przejął po nich podwórko.*

*Pierwszym mieszkańcem tego placu był żyjący w XIX wieku Julian Grzymalski, a budowniczym obecnego domu dziadków jego wnuk (syn córki) Władysław Stosik, który zbudował go w 1946 roku. Rolnik Piotr Grzymalski, zwany przez sąsiadów Pietrasiem lub Pietrkiem Dajanów, miał trzech synów. Jeden z nich, Julian, którego w domu i na wsi nazywali Julinek, zbudował dom na danym mu przez ojca polu. Ożenił się z ubogą Genowefą i mieli cztery córki. Ewa pozostała na starym podwórku i wyszła za mąż za Henryka Stosika. Byli rodzicami ośmiorga dzieci, z których drugi był Władysław, urodzony w 1920 roku. Z żoną Marianną miał pięcioro dzieci, między innymi Wiesława. Wiesław ożenił się z Elżbietą i mieli trzech potomków: proboszcza parafii w Warszawie Krzysztofa, fotografa profesjonalnego i fotoreportera Adama i kierownika budowy Dariusza. Jesienią 2000 roku Dariusz ożenił się z Małgorzatą Ćwiekowską. 3 czerwca 2002 roku doczekali się syna Rafała, a 29 listopada 2005 roku córki Aleksandry.*

*W obecnym momencie dzieci miały już piętnaście i dwanaście lat. Rafał niedawno obchodził urodziny, więc dostał od wuja, księdza Krzysia, pierwszy w życiu skuter. Wujek Adam dał mu cyfrowy aparat fotograficzny, który młody Stosik oddał siostrze z powodu braku zainteresowania prezentem. Ola pokochała aparat i zaczęła robić sobie zdjęcia przy byle okazji, nieco denerwując Rafała, który często bywał uchwycony w kadrze w niechcianym momencie. Nie przepadał też za muzyką słuchaną przez siostrę. Ona kochała disco polo, a on nie mógł słuchać niczego innego niż heavy metal, black metal i rock, sporadycznie rap.* *Pan Dariusz, w przeciwieństwie do reszty rodziny, z chęcią słuchał autorów ze swojej młodości, uważając ich za najlepszych polskich muzyków końca ubiegłego stulecia. Nie przepadał za muzyką dyskotekową ani amerykańskim metalem.* *Dziadek Wiesław uwielbiał za to muzykę klasyczną, słuchając wykonania utworów Mozarta, Beethovena, Vivaldiego, Bacha, Chopina,* *Moniuszki,* *Czajkowskiego* *czy* *Verdiego. Babcia nie podzielała gustów męża i za jedyną słuszną uznawała muzykę ludową odgrywaną na weselach i innych zabawach przez lokalne kapele. W jednej z takich grał na bębnie jej ojciec przez długie lata.*

*Dnia 12 czerwca wieczorem pan Dariusz postanowił opowiedzieć synowi i córce historię z czasów szkolnych, chciał cofnąć się do roku 1985. Rafał zawsze z wielkim zaciekawieniem słuchał opowieści swojego ojca, który jak nikt inny przybliżał mu epokę Polski Ludowej. Rafałowi i Aleksandrze było trudno uwierzyć w puste sklepy albo dwa kanały w czarno-białej telewizji. Dziś opowiedział im następującą przygodę z dzieciństwa:*

*- Pewnego razu po szkole poszedłem z chłopakami na ryby. Po drodze wstąpiliśmy na oranżadę smakową, jedyny taki napój dostępny wtedy, żadnej Coca-Coli ani Pepsi, Fanty czy Mirindy się nie piło. Siedzimy - ja, Jarek Paproch, Arek Zegrzyński i Marek Trznadel. Nagle idzie jakiś gruby facet i wrzuca do wody śmieci, wśród nich butelki po piwie. Maruś podbiega do niego i krzyczy: "Co pan robi?! Pan zatruwa środowisko?!". "Ach tak? Trznadel, jedynka!" - odzywa się basowym głosem Stanisław Pomnikarz, czyli nasz znienawidzony dyrektor, którego nie poznaliśmy, bo był w płaszczu i w kapeluszu. Musieliśmy przeprosić pana dyra za zwrócenie uwagi i uciekać stamtąd. Innym razem woźny, nasz wspaniałomyślny i rewelacyjno-rewolucyjny pan Marian Siwek, przerósł samego siebie, kiedy wyciągnął z krzaków Piotrka i Agnieszkę, którzy korzystając z przerwy poszli na intymne spotkanie. Piotrek podobno do tej pory ma blizny na tyłku i plecach po ciosach jego miotełki. Pan Marian ustawiał stracha na wróble w jego starym ubraniu, kiedy musiał gdzieś iść. W ten sposób myślało się, że woźny cały czas stoi na warcie i czuwa. Tak było, dopóki któryś ósmoklasista nie urwał głowy temu straszakowi. Woźny poszedł z tym do dyrektora, a kilku chłopaków dostało uwagi za zniszczenie mienia szkolnego i urażenie najlepszego przyjaciela dyrektora, którym pan Marian niewątpliwie był, ale przede wszystkim był jego kompanem przy kieliszku...*

*Wieczór zapadł, a wraz z nim położyła się spać rodzina Stosików. Rafała następnego dnia czekały takie same lekcje, ale koniec roku szkolnego zbliżał się wielkimi krokami, więc wkrótce chłopak, jego siostra i wielu innych uczniów mogło odetchnąć z ulgą i odpoczywać przez ponad dwa miesiące od męczącej nauki. Jednak dla każdego ten wypoczynek wyglądał inaczej. Jedni pojechali nad morze, drudzy w góry, trzeci do rodziny, ale nie Rafał.*

ROZDZIAŁ DRUGI

*Rodzina Kurczakowskich mieszkała w dużym czerwonym domu, dwa razy większym od domu Stosików, a nazywanym przez sąsiadów "Pałacykiem". Pan Andrzej Kurczakowski pracował na lotnisku w Warszawie i dobrze zarabiał. Jego żona Anna prowadziła własny hotel dwugwiazdkowy. Rodzina uchodziła za jedną z najzamożniejszych w okolicy, co często podkreślali. Szczególne znaczenie miało dla nich też szlacheckie pochodzenie pani Anny, blisko spokrewnionej ze szlacheckim rodem Jabłonowskich, a daleko z rodem Grzymałów i Lubomirskich. Małżeństwo doczekało się dwóch synów i jednej córki, cała trójka była bardzo ładna i zawsze nienagannie i na bogato ubrana, dlatego właśnie zazdrościli im koledzy ze szkoły. Starszy syn, Szymon, urodził się w 2000 roku i bardzo interesował się motoryzacją, przede wszystkim motocyklami i samochodami ciężarowymi i właśnie jako kierowcę widział siebie w przyszłości, co bardzo podobało się rodzicom. Dominik urodził się w 2006 roku i interesował się biologią, najbardziej ptakami, których modele układał i kolekcjonował w swoim pokoju ze ścianami zielonymi jak las, jego ulubione środowisko przyrodnicze. Maja, jedyna córka pary, urodziła się w sierpniu 2003 roku. Nie miała na siebie planu, była leniwą dziewczyną przesadnie dbającą o wygląd zewnętrzny, a przede wszystkim włosy i ubrania. Czasami nie chciała włożyć tego samego po raz drugi, a jej szafy pękały w szwach od odzieży i kosmetyków, często wyrzucanych w kąt po jednym użyciu. Maja fascynowała się jazdą konną, więc rodzice od jedenastego roku życia zabierali ją do miejscowej stadniny, gdzie jeździła na spokojnej gniadej klaczy. W pokoju miała masę podków i wizerunków koni, a w widocznym miejscu wisiały dwa stroje do jazdy.*

*Maja była bardzo wysoka, osiągając 170 cm w wieku trzynastu lat. Miała kształtną figurę, blond włosy sięgające do połowy pleców, jasnoniebieskie oczy i wydatne policzki. Ubierała się prawie wyłącznie w odcienie różu. Jej rodzina zamieszkiwała dom pod numerem 40, a pod numerem 45 mieścił się hotel matki. W Markowicach były 54 domy.*

*Maja i jej bracia chodzili do sąsiedniej szkoły, gdzie ojciec zabierał ich w drodze do pracy. Rafał nie mógł się z nią widzieć za często. Maja często bywała albo w Wólce w stadninie koni wyścigowych albo w hotelu matki, gdzie często odbywały się przedstawienia charytatywne. Miłość od pierwszego wejrzenia zaczęła się kiedy pewnego lipcowego dnia 2017 roku Rafał i Ola wybrali się na wycieczkę rowerową nad pobliską rzekę. Mijali się z Mają i Gabrysią Przegrodzką z Wólki, które jechały właśnie na koniach. Rafał po raz pierwszy uważnie obejrzał Maję i uznał, że jest piękna i czuje się zakochany. Przez resztę dnia myślał tylko o niej i nie zwracał uwagi na siostrę, która z chęcią by z nim porozmawiała. Następnie postanowił złożyć wizytę koledze, który jako jedyny wydawał mu się godny porozmawiania na ten temat, Jankowi Zimińskiemu. Janek Zimiński był to chłopak osobliwy. Miał zespół Aspergera, co oznaczało jego wycofanie społeczne i ponadprzeciętną inteligencję. Rafał był jego jedynym prawdziwym kolegą. Janek niezwykle interesował się historią swojego regionu i informatyką. Poznał dokładne współrzędne każdego domu, pagórka czy pastwiska w okolicy i na tej podstawie stworzył symulacje prezentujące Markowice raz na sto lat - od roku 1500 do 2000. Korzystał przy tym z map, dokumentów, starych zdjęć i wspomnień starszych mieszkańców. Rafałowi bardzo podobała się taka tematyka i chętnie oglądał tworzone przez Janka projekty i je podziwiał, gratulując koledze pomysłowości. Po wejściu do mieszkania Zimińskich i przywitaniu matki Janka, pani Moniki, Rafał usiadł na łóżku kolegi i zaczął rozmowę:*

*- Jasiek, dzisiaj przychodzę do ciebie, bo się zakochałem.*

*- Coś takiego, Rafał?!*

*- Ty się kiedyś zakochałeś?*

*- Tak, moja dziewczyna nazywa się historia. A tak na poważnie to nie.*

*- Mógłbyś mi coś poradzić?*

*- Ja się niestety nie znam na relacjach damsko-męskich. Przedstaw mi jednak dokładnie swój problem, to postaram się pomóc.*

*- Znasz Maję Kurczakowską?*

*- Z widzenia. To o nią chodzi?*

*- Właśnie o nią. Wiesz, jaka ona ładna?*

*- To raczej nie mnie oceniać, ale muszę przyznać, dziewczyna obdarzona hojnie urodą.*

*- No właśnie, o to chodzi, Jasiek, zabujałem się w niej i teraz łażę z głową w chmurach przez to. Poradzisz coś?*

*- Postaram się.*

*- Co robiłeś ostatnio ciekawego?*

*- Czytałem o uzbrojeniu węgierskich huzarów w XVIII wieku.*

*- To lepiej nie tłumacz, bo dla mnie to ciemny las ta cała twoja historia.*

*- Rozumiem, przecież nie da się interesować wszystkim.*

*- Pozwól, Jasiek, że opowiem ci trochę o Mai, zgoda?*

*- No pewnie, dawaj, śmiało.*

*Powiedział wszystko, co przyszło mu do głowy, a zrobił to w sposób bardzo emocjonalny i wyrazisty, więc na każdym słuchaczu mógł wywrzeć mocną reakcję.*

*- Po raz kolejny mam dowód na różne talenty różnych ludzi - ja dobrze piszę notatki, a ty pięknie opowiadasz - pochwalił Janek po skończeniu opowieści.*

*- Dzięki, chłopie, powiedziałem to prosto z serca, może dlatego tak ładnie mi poszło.*

*- Radzę ci za dużo o niej nie myśleć. Pomyśl o wycieczkach, grach komputerowych, swojej siostrze, którą podobno ostatnio zaniedbujesz.*

*- Olka łazi za mną krok w krok i ciągle gada o jakichś błahostkach, mam jej dość.*

*- Ale pamiętaj, że masz ją jedną. Jak widzisz, ja mam dwie siostry i z żadną nie mam takiej relacji jak ty z Olą. Powinieneś to docenić, Rafuś. Ja się czuję, jakbym nigdy nie miał rodzeństwa, chociaż mam go więcej niż połowa naszej klasy.*

*- Mądrze mówisz, z resztą jak zawsze. Oli pewnie przejdzie, jak przestanę się do niej odzywać na parę dni.*

*- Nie bądź od razu taki surowy, może wystarczy mówić z nią mniej?*

*- Zobaczymy, co w mojej mocy, może jednak wróćmy do Mai.*

*- Masz rację, ile razy z nią rozmawiałeś w cztery oczy?*

*- Mam być szczery?*

*- Oczywiście, w końcu jesteśmy wieloletnimi kolegami.*

*- Nigdy. Powiedziałem "cześć" może najwyżej dziesięć razy i to cały nasz kontakt. W dodatku ona się odwraca, kiedy się na nią patrzy.*

*- Musisz ją do siebie przekonać, jeśli chcesz ją zdobyć.*

*- Ale jak?*

*- Uwierz mi, to przyjdzie samo.*

*- No może...*

*Zmienili temat rozmowy. Janek opowiadał o swoich ostatnich projektach, a Rafał zamienił się w słuch. Potem zjedli razem słone paluszki. Po posiłku Janek odprowadził kolegę z klasy do bramy, a Rafał ruszył do swojego domu, trzynaście podwórek dalej.*

*Następnego dnia postanowił zobaczyć stadninę koni w Wólce, wiedząc, że Maja na pewno będzie w niej ćwiczyć o tej porze. Ubrał się i wyszedł. Przystanął, oparł się o drewniane ogrodzenie i z uwagą patrzył na stajnię i koński wybieg.*

*- A dzień dobry, kawalerze, nigdy dotąd cię tu nie widziałem - zwrócił się do niego charakterystyczny mężczyzna. Był wysoki i krępy, siwy, wąsaty, z okrągłą twarzą i wysokim czołem, a ubrany w wojskową kurtkę.*

*- Przyszedłem pierwszy raz popatrzeć - odpowiedział nieco nieśmiało Rafał.*

*- Ładne konie, prawda? Wymienię ci, to są: Wisienka, Włodek, Wiktorek, Wężyk, Wiolonczela, Wiolina, Wimana, Wędrówka, Wombat, Wilczyca, Wimbledon, Wendula, Wysoka, Wykrętka, Wiśniówka i Winogronka. Wszystkie na W, wszystkie mojego chowu, Eugeniusz Szczepiński jestem, a kawaler?*

*- Rafał Stosik.*

*- Syn Dariusza?*

*- Zgadza się, a skąd pan wie?*

*- Z Wiesiem, twoim dziadkiem, chodziłem do klasy, potem razem bywaliśmy na zabawach, ja grałem na harmonii, ale były huczne! Wtedy cała młodzież się zbierała i tańczyła, i popijała, nie to co teraźniejsze kuputry, laptaki, smardofony i inne tabletki. Ile masz lat, chłopcze?*

*- Piętnaście, proszę pana.*

*- Ja pięć razy tyle, więc wybacz mi, proszę, nieznajomość nowych nazw. Nie mam Interneku w końcu. A ty mnie trochę przypominasz Wiesława. Co tam u niego, dobrze chodzi?*

*- Reumatyzm mu doskwiera.*

*- Oj, a mnie jak dokucza, normalnie usiedzieć nie można, a kiedyś najszybciej biegałem w całej wsi, takie czasy. Co ojciec robi? Gdzie pracuje?*

*- Jako kierownik budowy.*

*- A ty gdzie byś chciał?*

*- Może na informatyka, studia zdecydują.*

*- Chciałbyś naprawiać kuputry?*

*- Możliwe, jeszcze mam czas na decyzję, a nie ma co się śpieszyć.*

*- Na naszych koniach jeździ pięć ładnych dziewczyn. Najzdolniejsza jest Gabrysia Przegrodzka, po niej Maja Kurczakowska, Julka Węgielnik, Karolina i Marysia Czochralskie. Znasz którąś?*

*- Z widzenia wszystkie.*

*Rafał postał tam jeszcze chwilę. Po chwili przyjechały dziewczyny i zsiadły z koni. Pierwsza zsiadła Julka, po niej Karolina, jej siostra Marysia, Gabrysia, a ostatnia Maja. Usiadły na ławeczce koło ogrodzenia, tak samo założyły nogę na nogę i zaczęły o czymś rozmawiać. Przegrodzka spojrzała na Rafała i zobaczyła go jako pierwsza.*

*- Cześć - rzuciła w stronę chłopaka. Rafał spojrzał na Gabrysię z zawstydzeniem i cicho odpowiedział:*

- *Cześć, jestem Rafał.*

*- Wiem, znam cię z widzenia - odpowiedziała Gabrysia.*

*- Czemu tu przyszedłeś? - zapytała Karolina.*

*- Chciałem obejrzeć konie - odpowiedział Rafał, pomijając chęć zobaczenia Mai.*

*- Ładne są, prawda? - ciągnęła Karolina.*

*- Ładne, prawda - przytaknął Stosik.*

*- Konie to bardzo mądre zwierzęta - stwierdziła Julia.*

*- Warto jest poznać jakiegoś konia i się z nim zaprzyjaźnić - uzupełniła ją Marysia.*

*Maja na razie nie odezwała się słowem. Siedziała w samym środku, między swoją najlepszą przyjaciółką Gabrysią a Karoliną. Spojrzała ukradkiem na stojącego przy ogrodzeniu Rafała. Chłopak również patrzył na nią i podziwiał jej urodę.*

*- Słyszę, że nawiązujesz rozmowy z dziewczynami - zauważył pan Szczepiński.*

*- Tak, Rafałek jest bardzo miły - skomplementowała Gabrysia, na co chłopak delikatnie się zarumienił.*

*- Ja w twoim wieku też gadałem z panienkami - ciągnął pan Eugeniusz.*

*- Rafał, ty jesteś z Markowic? - odezwała się Maja po raz pierwszy.*

*- Tak, jesteśmy z tej samej wsi - odpowiedział nieśmiało.*

*- Właśnie, pochodzimy z tej samej miejscowości, a nigdy dotąd nie rozmawialiśmy - spostrzegła.*

*Po krótkiej rozmowie pan Eugeniusz ogłosił, że na dziś zamyka stadninę. Dziewczyny pomachały do Rafała i poszły, każda w swoją stronę. Została tylko Gabrysia. Po chwili pojawiło się na horyzoncie dwóch radosnych wielkoludów, którzy spacerowali w podskokach od strony lasu. Byli to Mateusz Przegrodzki, brat Gabrysi i jego najlepszy kolega Bartosz. Przy ogrodzeniu stadniny Mateusz pożegnał Bartosza, który sprawnym krokiem poszedł w kierunku swojego domu, a sam stanął przy siostrze.*

*- To co? Idziemy do wuja Gienia? - zapytał ją.*

*- Możemy iść - odpowiedziała.*

*- Kawalerze, czy nie chciałbyś przyjść na chwilę do mojego domu? - zapytał Szczepiński Rafała. Stosik zgodził się na tę nieoczekiwaną propozycję.*

*Kiedy wszedł do domu pana Eugeniusza, zobaczył dwóch mężczyzn spędzających czas przed telewizorem. Starszy syn Eugeniusza, Artur, był wysokim mężczyzną ubranym w kurtkę wojskową podobną do ojcowskiej. Młodszy, Ireneusz, był szczupły i ubrany w szaro-niebieską koszulę w kratkę.*

*- Dzień dobry - przywitał ich Rafał.*

*- Dzień dobry - odpowiedział Artur.*

*- Cześć, młody - wyluzowanym tonem powiedział Ireneusz i wskazał mu miejsce, żeby usiadł. Po chwili do pokoju weszli także Gabrysia i Mateusz.*

*- To moje cioteczne wnuki, czasem nas odwiedzają - powiedział do Rafała pan Eugeniusz.*

*- Mateusz jestem - przedstawił się Rafałowi olbrzym w zielonej bluzie sportowej.*

*- Miło mi, Rafał.*

*Artur i Ireneusz oglądali powtórki skoków narciarskich z wielką uwagą i emocjami. Rafał nieco się nudził, bo ten sport nigdy nie należał do jego ulubionych, w jego rodzinie jedynie pan Dariusz sporadycznie oglądał transmisje skoków.*

*- Chodzisz na siłownię? - przerwał ciszę Mateusz.*

*- Nie, WF z panem Markiem mi wystarczy - odpowiedział Rafał.*

*- To ja ci polecam miejscową siłownię, szybko można na niej wyrobić masę.*

*- Mateusz to jest człowiek sportu, on tylko by ćwiczył i ćwiczył, Artur w jego wieku był taki sam - powiedział pan Eugeniusz, na co jego starszy syn nieznacznie przytaknął i delikatnie uśmiechnął się na wspomnienie lat młodości.*

*Telefon komórkowy Rafała zaczął dzwonić. Chłopak wyjął go z kieszeni i zobaczył, że dzwoni Ola. "Czego siostra może ode mnie chcieć?" - pomyślał.*

*- Przepraszam wszystkich, muszę na chwilę odejść - powiedział Rafał, po czym wstał z krzesła i skierował się w głąb mieszkania z telefonem przy uchu.*

*- Cześć Rafał - odezwał się w słuchawce głos siostry.*

*- Cześć Ola, w jakiej sprawie dzwonisz?*

*- Chciałam się dowiedzieć, czy u ciebie wszystko gra?*

*- Tak, jestem teraz u pana Eugeniusza Szczepińskiego.*

*- Kto to jest?*

*- Właściciel tej stadniny, do której chodzi Maja. Rozmawiałem z nią dzisiaj!*

*- To gratuluję, zakochańcu.*

*- Coś jeszcze chcesz wiedzieć?*

*- Mama pyta, kiedy będziesz w domu, miłosny włóczęgo.*

*- Postaram się zaraz wrócić - odpowiedział Rafał, po czym rozłączył się z siostrą.*

*Posiedział jeszcze chwilę w domu starego koniarza, po czym pożegnał wszystkich i wyszedł. Wracając, spojrzał na stojący nieopodal niezamieszkany szary dom z tabliczką "St. Pomnikarz". "Więc tutaj mieszkał ten dyrektor szkoły, o którym mówił tata" - pomyślał Rafał, po czym skierował swoje kroki do domu.*

ROZDZIAŁ TRZECI

*- Pierwiastek z pięciu do potęgi drugiej razy trzy czwarte odjąć siedemnaście przez trzy... - dyktował pan Fraktala. Przykład zapisywała na tablicy Sandra Ożogowska, uczennica siedząca na drugiej ławce z Mileną Jaskółą. Przed nimi siedzieli Paskiewicz i Waśkiewicz, za nimi Rafał Stosik i Janek Zimiński, dalej Michał Fijoł i Łukasz Mokotowski. W drugim rzędzie ławek miejsca zajmowali kolejno: Zuzia Nowak z Darią Rogowską, Adrian Borycki z Mikołajem Stępniem, Klaudia Łuszczyńska z Kamilą Misiak, dalej Szymon Dzbankowski z kolegą Grudniewskim. W trzecim rzędzie siedziały pozostałe cztery uczennice: Martyna Białoń z Pauliną Kuźnik i Patrycja Czyścioch z Magdą Tworkowską. Łącznie klasa liczyła dwadzieścioro uczniów - po równo chłopaków i dziewczyn.*

*Do następnego przykładu zgłosił się Paskiewicz. Pan Fraktala, mężczyzna w średnim wieku ze znaczącymi zakolami nad wysokim czołem, brązowymi włosami z siwizną na skroniach, połówkowymi okularami na nosie, podłużną twarzą, spiczastymi uszami i żwawymi ruchami przypominającymi zająca, szorstkim głosem dyktował uczniowi treść zadania. Janek, Rafał i inni pisali liczby w zeszytach. Rafałowi, w przeciwieństwie do Janka, trudno było się skupić na lekcji, bo cały czas przed oczami stawała mu Maja, a jej ciepły głos ciągle dźwięczał mu w uszach. Ciągle wspominał ich jak na razie jedyną w życiu rozmowę, jedyną wymianę zdań, krótką, ale jak ważną dla niego. "Ciekawe, co Maja o mnie myśli. Czy w ogóle coś?" - zastanawiał się, przepisując przykład z tablicy.*

*Następny do przykładu zgłosił się Janek. Matematyka, podobnie jak historia i języki obce, nie sprawiała mu żadnego kłopotu. Zwinnie poszedł do tablicy i zapisał kilka liczb. Najszybciej z całej klasy wyliczył wynik działania.*

*- Zimiński, za aktywność dostajesz piątkę - powiedział do niego pan Fraktala. Janek z zadowoleniem wrócił na miejsce. Dostał trzecią piątkę w semestrze, choć dopiero kończył się wrzesień. Rafał miał z matematyki tego roku dopiero dwie trójki. Janek uczył się najlepiej w klasie, ale wcale się tym nie chwalił. Miał raczej skromne usposobienie. Jako spokojny i racjonalny chłopak potrafił czasami zapanować nad lekkomyślnymi i porywczymi decyzjami Rafała. Rafał, w przeciwieństwie do kolegi, był chłopakiem emocjonalnym, kierującym się bardziej uczuciami niż rozumem.*

*- Może pójdź do następnego przykładu - szepnął Janek. Rafał przytaknął i wstał, żeby zapisać na tablicy następne działanie.*

*- Oj, Stosik, Stosik, nie za dobrze ci idzie - skomentował pan Fraktala, kiedy Rafał przez około minutę stał nad przykładem i nie wiedział, z której strony go ruszyć. Wreszcie właściwy wzór przyszedł mu do głowy i dalej poszło lekko. Na tym przykładzie zakończyła się lekcja matematyki, więc uczniowie opuścili salę i udali się pod salę historyczną.*

*W czasie przerwy Rafał zaczął obserwować zdjęcia Mai, które wstawiła na swoje media społecznościowe. Były tam fotografie w różnych filtrach, z Mają pozującą w różny sposób. W każdym z tych zdjęć chłopak znajdował pewną dozę piękna. Dużo miejsca w swojej galerii Maja poświęciła koniom, które pojawiły się na około połowie wszystkich zdjęć.*

*Tymczasem Janek, który siedział na ławce koło Rafała, szybko pisał w zeszycie notatki z historii, których ogrom przygotowywał na każdą lekcję. Jako pierwszego pani Słodkowska odpytała Waśkiewicza. Temat dotyczył pierwszej wojny światowej. Chłopak z pewną trudnością wymienił kilka bitew, które wtedy stoczono, po czym nauczycielka wpisała mu do dziennika czwórkę, a Waśkiewicz usiadł. Po nim pytana była Milena Jaskóła. Została zapytana m.in. o powód wybuchu I wojny. Jej odpowiedź nie była wyczerpująca, więc dziewczyna otrzymała trójkę, swoją najczęstszą ocenę.*

*- W takim razie teraz odpowiada nasz mistrz, Jan Zimiński - ogłosiła pani Słodkowska. Janek wstał z miejsca i z łatwością odpowiedział na wszystkie pytania zadane przez panią Ewę.*

*- Janek, ty to mógłbyś napisać całą książkę o historii - pochwaliła go nauczycielka. Następna do odpowiedzi wywołana została Zuzia Nowak i otrzymała za wypowiedź ocenę dobrą. Po jej odpowiedzi rozpoczęty został temat o kolonializmie. Janek zamienił się w słuch i z niepojętą ciekawością słuchał całej lekcji, podczas gdy Rafał wyłączył się i ponownie rozmyślał o Mai. Stawała mu przed oczami jej twarz o delikatnych rysach, długie włosy i niebieskie oczy. Słyszał ponownie jej głos w myślach. Nie mógł doczekać się następnego spotkania.*

*Trzecią lekcją było wychowanie fizyczne. Dziewczyny poszły ćwiczyć pod okiem pani Teresy, natomiast chłopcy do pana Marka Czarnkowskiego.*

*- Krążenie ramion do przodu i do tyłu! - zawołał swoim ostrym głosem wysoki i barczysty nauczyciel WF-u. Chłopcy zaczęli wykonywać jego polecenia. Na wychowaniu fizycznym najlepiej z klasy wypadał Mikołaj Stępień, najsłabiej - grubawy Szymon Dzbankowski. Dobrze ćwiczyli też Rafał, Adrian Borycki, Łukasz Mokotowski i Michał Fijoł. Jankowi, choć niespecjalnie interesował się gimnastyką, ćwiczenia też wychodziły całkiem nieźle. Tego dnia uczniowie grali w siatkówkę - pięciu na pięciu. Drużyna, w której był Rafał, przegrała o dwa punkty.*

*Po zakończeniu wychowania fizycznego odbyły się zajęcia języka angielskiego prowadzone przez pana Marcina Góralskiego. Był to młody nauczyciel o czarnych włosach i okrągłej twarzy. Jego zaletą była duża wiedza, oczytanie i obycie w świecie, bo co roku wyjeżdżał za granicę, wadą z kolei był stosunkowo słaby charakter, przez który łatwo dawał się zdominować. W domu panowała nad nim żona, w szkole bezwzględnym zwierzchnikiem Marcina był dyrektor Flis.*

*Tego dnia tematem lekcji było budowanie zdań w czasie past perfect. Do tablicy jako pierwsza poszła Daria Rogowska, drugi był Dawid Grudniewski, trzecia Klaudia Łuszczyńska, czwarta Paulina Kuźnik, piąta i ostatnia Kamila Misiak. Rafał, Janek i pozostali zapisali w zeszytach przykłady zdań i rozwiązali dwie strony zadań w ćwiczeniówce. Po lekcji nastąpiła przerwa obiadowa, więc Rafał zjadł w szkolnej stołówce talerz zupy pomidorowej z małymi kluskami.*

*Piątą lekcją była informatyka prowadzona przez dyrektora Wiktora Flisa. Był to niewysokiego wzrostu gruby mężczyzna obdarzony brązową brodą z sumiastym wąsem, z łysą głową i w okularach.*

*- Na dzisiejszej lekcji zajmiecie się pisaniem programów w Scratchu - ogłosił swoim głębokim głosem. Rafałowi zupełnie to odpowiadało. Programowanie nigdy nie sprawiało mu kłopotów i myślał nawet, żeby w przyszłości zostać informatykiem. Dyrektor szkoły był dla niego nudny i dominujący, ale jego przedmiot Stosik uważał za ciekawy. Dyrektor w czasie pracy uczniów pisał coś zawzięcie na swoim komputerze i nie brał w lekcji czynnego udziału. Na zakończenie lekcji sprawdził pracę każdego ucznia i wstawił oceny. Rafał dostał drugą w roku szkolnym piątkę, Janek z kolei miał ich już z dziesięć. Po wyjściu na przerwę Rafałowi ponownie przed oczami stanęła Maja. Trudno było przestać o niej myśleć, bo nie mógł doczekać się, kiedy znów ją zobaczy.*

*- Jasiek, słuchaj, dzisiaj przez cały dzień myślę o Mai - powiedział do kolegi.*

*- Co ja na to poradzę? W końcu zakochałeś się.*

*- Nic nie poradzisz, tylko ci mówię na usprawiedliwienie, że jestem dzisiaj trochę rozkojarzony.*

*- Nawet tego nie zauważyłem.*

*Szóstą lekcją był język polski, prowadzony przez panią Gładyszewską. Omawiana była "Lalka" Bolesława Prusa. Temat dotyczył przede wszystkim historii miłości Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej, którą Rafał od razu porównał w głowie do swojej miłości do Mai. Pani Agata miała w zwyczaju dyktować dużo treści do zeszytu, co podobało się Jankowi, który wprost uwielbiał pisać, a niespecjalnie Rafałowi, który wolał zapisywać krótkie, ale treściwe notatki. Na tej lekcji pisanie zajęło Rafałowi pięć stron zeszytu, a jego prawa ręka była pod koniec zmęczona od trzymania długopisu.*

*Ostatnią, siódmą lekcją była fizyka, której uczył pan Wincenty Grochoczyński, którego Rafał określał przeżytkiem. Stary nauczyciel przyszedł na lekcję w swojej niezmiennej żółtej kamizelce, białej koszuli i czerwonej muszce, a na głowę, będąc na zewnątrz, wkładał czarny melonik.*

*- Dziś, drodzy uczniowie, zajmujemy się trzecią zasadą dynamiki Newtona - powiedział. Rafał z tej lekcji nic nie zapamiętał. Często się zamyślał o Mai, a jego zmęczona głowa coraz trudniej wyłapywała treści przekazywane przez nauczyciela. Wreszcie lekcja dobiegła końca, a Rafał i inni uczniowie mogli udać się do swoich domów. Rafała od szkoły dzieliło zaledwie dziewięć podwórek, więc za każdym razem pokonywał tę odległość pieszo.*

*Wrócił do domu trochę zmęczony, położył się na łóżku i rozciągnął się, po czym przystąpił do odrabiania pracy domowej. Rodzice nie wrócili jeszcze z pracy, Ola miała tego dnia sześć lekcji i odrabiała właśnie swoje zadania u siebie.*

*- Jak ci poszło dzisiaj, bracie? - zagadnęła Rafała, kiedy się spotkali.*

*- Dobrze, dostałem piątkę z informatyki. Trochę zmęczył mnie WF, a z fizyki kompletnie nic nie zapamiętałem, ale przynajmniej zupa pomidorowa była smaczna. Nie mogę przestać myśleć wiesz, o kim.*

*- O Mai Kurczakowskiej?*

*- O niej właśnie. Cały czas zaprzątam nią sobie głowę, to się nazywa uczucie.*

*- Tylko pamiętaj, że zakochani w pewien sposób tracą rozum i zapominają o ważnych rzeczach. Mam nadzieję, że ty nie doprowadzisz się do takiego stanu.*

*- Postaram się nie doprowadzić. Będę zakochany, ale "trzeźwy" i rozważny.*

*- Oby ci się udało.*

*Rafał wrócił do rozwiązywania zadań i zanim się obejrzał, miał zrobione już wszystkie. Po skończeniu pracy domowej pozamiatał w całym domu, po czym pokazał siostrze zdjęcia Mai, w których się zauroczył.*

*- Kto ją fotografował? - zapytała.*

*- Głównie Gabrysia Przegrodzka.*

*- Aha, znam ją. Widać, że dziewczyna ma dobre oko do zdjęć.*

*- Powiedziałbym nawet, że te zdjęcia są wyśmienite.*

*Kiedy rodzeństwo przeglądało zdjęcia, wróciła do domu pani Małgorzata. Jak zwykle po wejściu do mieszkania, zadała dzieciom pytania o pracę domową. Rafał i Ola pokazali jej rozwiązane ćwiczenia, po czym pani Małgorzata poszła odgrzać sobie zupę. Po kilkudziesięciu minutach w mieszkaniu zjawił się też pan Dariusz.*

*- Jak było w szkole, dzieci? - zapytał.*

*- Dobrze - odpowiedział Rafał.*

*- Nieźle - dodała Ola.*

*- Jakieś oceny są?*

*- Piątka z informatyki - powiedział Rafał.*

*- Dwójka ze sprawdzianu z przyrody - oświadczyła Ola z wypiekami na twarzy.*

*- Mogłaś się bardziej postarać, córciu - powiedział pan Dariusz. On sam opowiedział co nieco o tym, co teraz buduje, po czym wszedł do kuchni, gdzie czekała na niego żona z zupą. Mężczyzna zjadł ze smakiem swoją porcję, po czym położył się na kanapie i włączył telewizor. Trafił na odcinek serialu "Lombard", który lubił obejrzeć w wolnej chwili. Ola i Rafał zajęli miejsca obok ojca i cała trójka zaczęła oglądać serial. Pani Małgorzata w tym czasie czytała książkę "Noce i dnie" w innym pokoju. W małżeńskich nieporozumieniach Bogumiła i Barbary znajdowała cechy wspólne ze swoim związkiem z Dariuszem. Pani Małgorzata lubiła stare polskie książki autorów takich jak Maria Rodziewiczówna, Eliza Orzeszkowa, Józef Ignacy Kraszewski, Bolesław Prus, Władysław Reymont czy Stefan Żeromski. Niedawno skończyła lekturę "Dziejów grzechu" tego ostatniego.*

*Tymczasem pan Dariusz po obejrzeniu odcinka serialu wyłączył telewizor i postanowił opowiedzieć dzieciom nową historię ze swojej młodości:*

*- Opowiem, jak po raz pierwszy się zakochałem. Było to na długo przed poznaniem waszej mamy. Moją miłością była Dagmara Wojnowska, niska i drobna blondyneczka z mojej klasy. Chodziłem z nią do podstawówki, a potem byliśmy w klasach równoległych technikum. Teraz mieszka w Warszawie, ma męża, dzieci... Nie widziałem jej od kilku lat. Z tego co wiem, pracuje jako księgowa.*

*- Nie wiedziałem o tym wcześniej - zauważył Rafał.*

*- Bo nie mówiłem wam o moich miłościach przed poznaniem mamy. A temat jest dość obszerny. Podobały mi się jeszcze Kasia Wit, Aneta Bocheńska i Bożena Śniadecka. Nie wszedłem z nimi w żadne bliższe relacje, ale przez pewien czas byłem zauroczony każdą z tych trzech.*

*- Ciekawe... - powiedział Rafał. Tymczasem znów zaczął rozmyślać o Mai.*

ROZDZIAŁ CZWARTY

*W pierwszą sobotę października Rafał złożył wizytę w stajni Eugeniusza Szczepińskiego. Postanowił spotkać się ponownie z dziewczynami, a w szczególności z jego ukochaną Mają. Kiedy dotarł na miejsce, cała piątka dziewczyn jeździła na swoich koniach dookoła placu. Rafał oparł się o płot i oglądał poczynania młodych amazonek. Julka Węgielnik jechała na wałachu Wężyku, Gabrysia Przegrodzka dosiadała Wiktorka, Maja Kurczakowska jechała na Wędrówce, Karolina Czochralska na Winogronce, a Marysia Czochralska na Wimbledonie. Eugeniusz stał oparty o ogrodzenie i podziwiał jazdę dziewczyn.*

*- Dzień dobry, panie Szczepiński - przywitał Rafał właściciela.*

*- Witam, młodzieńcze - odpowiedział Eugeniusz.*

*- Przyszedłem przypatrzyć się, jak dziewczyny radzą sobie w siodle - ciągnął chłopak.*

*- Widzisz, że wyśmienicie - odpowiedział gospodarz.*

*- Tak, sporo czasu mnie tu nie było i zatęskniłem za stadniną, za ładnymi dziewczynami na ładnych koniach.*

*- Pięknie to powiedziałeś, nic dodać, nic ująć. A może chciałbyś się nauczyć jeździć, żeby dorównać dziewczynom?*

*To pytanie nieco zaskoczyło i zbiło z tropu Rafała.*

*- Może spróbuję - odpowiedział nieśmiało.*

*- Mam klacz Wilczycę, która nie ma swojego jeźdźca. Jest trochę leciwa i bardzo spokojna, więc ci ją polecam. Mateusz Przegrodzki jeździł kiedyś na niej, więc ma trochę doświadczenia z ludźmi.*

*- A czemu Mateusz teraz nie jeździ? - zaciekawił się Rafał.*

*- Woli rower albo motocykl. Odechciało mu się koni, a szkoda, bo zdolny chłopak, powinien jeździć jak jego siostra.*

*- To jego wybór, ani powinien, ani nie.*

*- Masz rację. Naprawdę zachęcam cię do spróbowania swoich sił w siodle. Artur jest dzisiaj w domu, mógłby cię poduczyć.*

*- Dobrze, przekonał mnie pan.*

*- Artur, chodź! - pan Szczepiński zawołał syna. Wysoki mężczyzna, dzisiaj ubrany w brązową kamizelkę i zieloną bluzę, wyszedł przed dom w stronę Rafała. Podał rękę chłopakowi i się z nim przywitał.*

*- Czyli rozumiem, że chciałbyś nauczyć się jeździć konno - zaczął.*

*- Tak, pan Eugeniusz mnie namówił.*

*- Zapraszam na Wilczycę - powiedział Artur. Wprowadził Rafała do boksu, w którym stała ciemnosiwa klacz.*

*- Przedstawiam ci Wilczycę, jest przyzwyczajona do ludzi, możesz ją pogłaskać.*

*Rafał skorzystał z propozycji Artura i pogłaskał klacz. Artur wyprowadził ją na zewnątrz i włożył na nią siodło. Zwrócił się do Rafała:*

*- Teraz wsiadaj, śmiało.*

*Rafał niepewnie włożył nogę w strzemię, po czym dosiadł klaczy.*

*- Teraz ruszaj do przodu - doradził Artur. Rafał pociągnął za cugle, a klacz zrobiła kilka kroków w przód. W ten sposób młody Stosik po raz pierwszy w życiu przejechał się na koniu. Było mu całkiem przyjemnie. Wtedy podbiegła zobaczyć całe zajście Gabrysia Przegrodzka. Dziewczyna ruszała się bardzo szybko i była naprawdę zwinna. Uczęszczała do szkoły Rafała, do klasy młodszej od jego o rok.*

*- Cześć, Rafałku, widzę, że uczysz się jeździć - powiedziała.*

*- Tak, tak - przytakiwał Rafał.*

*- Jak ci idzie?*

*- Dobrze - odpowiedział Stosik, prostując się na klaczy.*

*- Udzielam mu lekcji - powiedział Artur do Gabrysi. Przegrodzka pobiegła do koleżanek podzielić się wiadomością, że młodzieniec uczy się w stadninie pana Eugeniusza. Po chwili razem z nią przyszły Maja, Julka, Karolina i Marysia, zostawiając swoje konie.*

*- Cześć - odezwała się Maja słodkim głosem.*

*- Cześć - dobitnie i stanowczo odpowiedział Rafał.*

*- Jak życie mija? - ciągnęła dziewczyna. Była ubrana w granatowy strój do jazdy, białe spodnie i czarne buty.*

*- Bardzo dobrze, uczę się nowej umiejętności.*

*- Cieszę się, czyli znaczy, że dołączysz do naszego klubu?*

*- Macie jakiś klub?*

*- Taki nieformalny klub jeździecki.*

*- To ja z chęcią do niego dołączę.*

*Pod nadzorem Artura Rafał zrobił kilka kółek na Wilczycy, po czym zsiadł, a syn Eugeniusza odstawił klacz do jej boksu.*

*- Zapraszam wszystkich na kompot - ogłosił pan Eugeniusz, wyłaniając się z domu. Dziewczyny, Rafał i Artur weszli po kolei do budynku. Pan Eugeniusz wlał każdemu po szklance kompotu śliwkowego z dużego dzbanka. Wszyscy pili ze smakiem. Rafałowi smak kompotu skojarzył się z Wigilią, która miała nadejść za ponad dwa miesiące. Ile jeszcze zdąży zrobić do tego czasu? Ile jeszcze razy przyjdzie do stadniny? Ile razy zobaczy Maję? Ile razy z nią porozmawia? Takie pytania nasuwały mu się, kiedy rozmyślał. Po kompocie do mieszkania Szczepińskich wszedł Mateusz Przegrodzki.*

*- Cześć - powiedział do Rafała. Stosik odpowiedział mu i podał rękę.*

*- Mateuszku, dla ciebie zostało jeszcze trochę kompotu - zwrócił się do niego pan Eugeniusz i nalał mu do szklanki.*

*- Jak się jeździło, siostra? - Mateusz zapytał Gabrysię.*

*- Bardzo dobrze, a Rafał dzisiaj jeździł na Wilczycy. Powiedział nawet, że dołączy do naszego klubu jeździeckiego - odpowiedziała dziewczyna z uśmiechem na ustach.*

*- Jak było, Rafał? - zapytał Stosika.*

*- Dobrze, nowe doświadczenie, a naprawdę przyjemne.*

*- Też kiedyś jeździłem na tej klaczy. Ale już trzeci rok nie dosiadałem konia. Dosiadam za to dość często roweru, motocykla.*

*- Pan Eugeniusz już mi to powiedział.*

*Niedługo potem Rafał znów otrzymał telefon od siostry, w którym prosiła go, żeby wracał do domu. Mama z kolei nalegała, żeby odrobił piątkową pracę domową. Chłopak pożegnał wszystkich, po czym wyszedł i ruszył w kierunku domu. Postanowił, że następnego dnia odwiedzi Janka Zimińskiego i opowie mu o dzisiejszych przeżyciach.*

*Tak też się stało. Przyszedł do Janka w niedzielę o dziewiątej trzydzieści. Zastał chłopaka budującego model młyna wodnego, który stał w Markowicach niedaleko jego domu w początkach XX wieku. Rafała zafascynowała pieczołowitość wykonania i precyzja, z którą Janek łączył poszczególne elementy zabytkowej budowli.*

*- Jasiek, słuchaj, mam do ciebie sprawę - zaczął.*

*- Czy znów chodzi o twoją miłość?*

*- Tak, właśnie o nią.*

*- Co tam nowego?*

*- Wczoraj byłem w stadninie i przejechałem się trochę na klaczy o imieniu Wilczyca. Ona jest taka szara. Pilnował mnie pan Artur, syn właściciela. Porozmawiałem chwilę z Mają i z Gabrysią.*

*- O czym rozmawiałeś?*

*- O tym, że chcą, żebym należał do ich klubu jeździeckiego.*

*- Jak do tego się zapatrujesz?*

*- Jestem na tak.*

*- Ja raczej nigdy nie wejdę w siodło. Chyba znasz mój lęk przed obcymi zwierzętami?*

*- Tak, znam go doskonale. Wiem na przykład, jak reagujesz na szczekanie psów.*

*- My, autyści, mamy większą wrażliwość na dźwięki od osób takich jak ty, czyli neurotypowych.*

*- Rozumiem. Pomaga ci to w czymś?*

*- Tak, dzięki temu dokładniej słucham i analizuję każdy dźwięk, który dociera do moich uszu.*

*- To pewnie dlatego jesteś taki dobry w śpiewie.*

*- Tak, mam wyczulony słuch i dobre poczucie rytmu. To częste wśród osób autystycznych. Wolfgang Amadeusz Mozart też tak miał.*

*- Ciągnąc temat Mai, cieszę się, że rozmawiałem z nią już dwa razy. Mogę nawet powiedzieć, że to dwie z najpiękniejszych chwil mojego życia.*

*- Aż tak?*

*- Tak, jestem po prostu przeszczęśliwy z powodu tej miłości. Mam nadzieję, że w przyszłości rozwinie się ona jeszcze bardziej.*

*- Również mam taką nadzieję.*

*- A co u ciebie, Jasiek? Widzę, że konstruujesz model młyna.*

*- Tak, sto metrów za moją posesją stał kiedyś młyn. Rozebrali go po II wojnie światowej, jeszcze nasi pradziadkowie z niego korzystali. Postanowiłem zrobić jego model, tak jak wcześniej dworu czy remizy z 1910 roku. Jeśli chodzi o historię młyna, doszukałem się dokumentu z 1776 roku, w którym jest napisane, że został wtedy postawiony. Rozbiórka zakończyła się w roku 1951, zatem stał przez 175 lat. Jeszcze muszę zgłębić wiedzę na temat młynarzy. Słyszałem, że furmanem we młynie był mój prapradziadek, Roch Zimiński.*

*- Ciekawe. A nie myślałeś o napisaniu książki historycznej o naszej okolicy?*

*- Chętnie napisałbym jakąś, ale muszę znaleźć odpowiedni temat.*

*- Ja ci mogę podsunąć. Co powiesz na przemiany społeczne w ciągu ostatnich kilku wieków?*

*- Oj, dobry pomysł, myślę, że to temat-rzeka i można znaleźć o tym mnóstwo informacji.*

*- A interesowałeś się, co znajdowało się kiedyś w miejscu mojego domu?*

*- Tak, było tam pole Pawła Dziadka, który odsprzedał je Piotrowi Grzymalskiemu w roku 1845. Na tym placu postawił się syn Piotra, Julian. Następnym właścicielem posesji był Henryk Stosik, a po nim twój pradziadek Władysław.*

*- To się zgadza. A które nazwisko jest najstarsze we wsi?*

*- Trudno określić. W XVIII wieku pojawiają się: Dziadek, Grzymalski, Czyścioch, Zimiński, Kuźnik, Bednarek, Pałkowski i Misiak, a z niewystępujących już tutaj Wojnowski, Modrzew, Błach i Wit.*

*- Prześledziłeś historię nazwiska Stosik?*

*- Tak, pochodzi spod Radomia. Pierwszy w naszej wsi był Marcin Stosik, awanturnik i ojciec Henryka, dla ciebie trzykrotny pradziadek.*

*- A co wiesz o nazwisku Mai?*

*- Kurczakowscy pojawili się niedawno. Pierwszy na tym terenie był jej dziadek Stanisław, który ożenił się z Zofią Gramotą. Nazwisko pochodzi z Kielecczyzny. Ustaliłem też ostatniego wspólnego przodka z Mają. Był nim nasz czterokrotny pradziadek - Ignacy Zimiński. Z kolei wspólnym przodkiem mnie i ciebie jest także czterokrotny pradziadek - Michał Bednarek.*

*- Ta genealogia to ciekawa sprawa.*

*- Tak, wyszukiwanie tych imion, nazwisk i dat jest naprawdę pochłaniające czas i uwagę.*

*- Mnie też przydałoby się jakieś zainteresowanie, któremu jak ty poświęcałbym wolny czas.*

*- Umiesz ładnie rysować. Nie myślałeś o jakichś komiksach? To ciekawa forma przekazu.*

*- Myślałem, ale nie wiem, czy ktoś chciałby je czytać.*

*- Jest już jeden chętny - ja.*

*- Poza tym trudno mi wymyślać scenariusze.*

*- To może byśmy się podzielili, ty rysowałbyś, a ja wymyślał treść.*

*- To mi pasuje, w końcu masz głowę pełną pomysłów.*

*Dalej rozmowa chłopaków zboczyła na inne tory i kilkukrotnie zmieniali jej temat. Rafał opowiedział dokładnie, co ostatnio słychać u niego w domu, a Janek to samo o sobie. W pewnym momencie do pokoju wszedł Krzysztof Zimiński, ojciec Janka, a z zawodu weterynarz.*

*- Dzień dobry - przywitał się z nim Rafał.*

*- Cześć. Jak, synu? Dobrze idzie tworzenie modelu? - zagadnął Janka.*

*- Tak, tato.*

*- A dowiedziałeś się już, w którym roku ten młyn powstał?*

*- W 1776. Są na to dokumenty.*

*- To dobrze, że je znalazłeś. A znasz już pierwszego właściciela młyna?*

*- Antoni Grzymała-Marecki. Żył w latach 1735-1807.*

*- Aha, czyli była to własność dziedzica.*

*- Tak, po jego śmierci współwłaścicielami stali się synowie - Leon i Nikodem. W roku 1837 na mocy testamentu Leon przekazał swoją część swojemu synowi Adamowi, a Nikodem w roku 1839 swojej córce Laurze. Po bezpotomnej śmierci Laury w roku 1843 całość zaczęła należeć do Adama.*

*- Och, ten Adam, do dziś krążą legendy o tym infamisie, czarnej owcy rodu Grzymałów-Mareckich.*

*- Adam pozostał właścicielem wsi i całości młyna do roku 1871, kiedy to zmarł. Po jego śmierci ponownie była dwójka właścicieli - syn Konstanty i zięć Wawrzyniec Lawendowski. Wawrzyniec i Konstanty, obaj bezdzietni, oddali swoje części panu Hipolitowi Michałowskiemu w roku 1906. Pan Hipolit pozostał właścicielem do roku 1927, kiedy młyn odziedziczył jego syn Ksawery, ostatni przedwojenny właściciel. Ksawery w roku 1945 utracił swój majątek.*

*- A więc przedstawiłeś całość historii dziedziczenia młyna.*

*- Który dom jest we wsi najstarszy? - zapytał Rafał.*

*- Pana Antoniego Jagniątki na początku wsi. Zbudował go Wojciech Jagniątko w 1906 roku. Z początku był pod strzechą.*

*Pan Krzysztof postanowił opowiedzieć chłopakom historię ze swojego dzeciństwa:*

*- Pozwólcie, chłopcy, że teraz ja coś wam powiem. Kiedy miałem czternaście lat, trochę mniej niż wy, poszedłem z kolegą Tomkiem Waśkiewiczem do dworu. Postanowiliśmy przejść się po dawnych pokojach dziedziców. Miałem też nadzieję, że znajdziemy coś ciekawego, na przykład jakiś drogi i rzadki przedmiot. Tomek wszedł pierwszy, ja za nim. Rozglądaliśmy się po wielkich salach. W końcu znalazłem coś, co przykuło moją uwagę. Na podłodze leżał pozłacany pierścionek. Pokazałem go Tomkowi i postanowiliśmy zabrać go ze sobą. Nagle usłyszeliśmy kroki dochodzące z góry. Na początku pomyślałem, że w dworku jest ktoś jeszcze. Po chwili usłyszeliśmy jęk, który brzmiał jak nie z tego świata. Wtedy zdecydowaliśmy się na ucieczkę, myśląc, że to duch Adama Grzymały-Mareckiego, ten sam, który ukazał się kiedyś mojemu dziadkowi.*

*- Tato, nigdy nie opowiadałeś o duchu, którego widział pradziadek - powiedział Janek.*

*- No właśnie, więc o tym też opowiem. Mój świętej pamięci dziadek Kazimierz poszedł kiedyś na polowanie ze swoim obrzynem do dworskiego lasu. Czaił się za drzewami z nadzieją, że lada chwila wyjdzie jakiś dzik. Zamiast dzika zza jałowców, które rosną w tym miejscu do tej pory, wyłoniła się biała postać szlachcica. Był to Adam Grzymała-Marecki, dziadek poznał go, bo wyglądał jak na portrecie z nagrobka. Wolno szedł powłóczystym krokiem w stronę dziadka. Był ubrany w surdut i kapelusz z piórkiem. Dziadek przestraszył się, uciekł do domu i przez dłuższy czas unikał chodzenia do lasu po zmroku. Z rozmów dowiedział się, że tego samego ducha w różnych miejscach wsi widzieli stary Ptak i stary Kuźnik.*

*- Ciekawa legenda - zauważył Rafał.*

*- Póki jest czas, opowiem wam jeszcze, jak z Tomkiem Waśkiewiczem prawie wylecieliśmy ze szkoły w siódmej klasie. Rzeka wtedy zamarzła, więc Tomek poprosił mnie na najdłuższej przerwie, żebyśmy poślizgali się na łyżwach, które tego dnia wziął z domu. Mieliśmy tylko jedną parę, więc postanowiliśmy się zmieniać. Lód był dość gruby, więc nie było ryzyka, że pęknie i któryś z nas wpadnie. Jak na nieszczęście zobaczył nas woźny Marian Siwek, człowiek otoczony niezbyt dobrą sławą, a w naszych czasach postać wręcz legendarna. Ubrany w brązową kurtkę i wielką futrzaną czapę zbliżał się do nas i wołał, żebyśmy przestali się ślizgać i wracali natychmiast do szkoły. Postanowiliśmy go nie słuchać i zostać na lodzie do końca przerwy. Akurat ja wtedy miałem łyżwy na nogach, a Tomek stał koło mnie na brzegu. Próbowaliśmy uciec przed woźnym, żeby nas nie dogonił. Wtedy Tomek przewrócił się i upadł twarzą w śnieg. Kiedy próbowałem go podnieść, dogonił nas pan Siwek. Wziął mnie pod swój prawy bok, a Tomka pod lewy. Zaprowadził nas do wielce szanownego dyrektora, pana Stanisława Pomnikarza. Gruby, niedźwiedziowaty naczelny pedagog szkoły zagroził nam, że za wychodzenie na dwór zimą bez zgody nauczycieli może grozić nam wydalenie ze szkoły. Pan Siwek zabrał też Tomkowi łyżwy i nigdy potem ich nie zwrócił. Ta przygoda skończyła się tylko na upomnieniu i do końca szkoły byliśmy posłuszni wobec pana Pomnikarza. Dobrze też, że woźny nie użył wobec nas swojej dyscyplinki, którą dość często obrywał Piotrek Bocheński.*

*Po spędzeniu miło czasu w domu Janka Rafał pożegnał się z kolegą i panem Krzysztofem, po czym wrócił do domu. Przez resztę dnia myślał o Mai i zastanawiał się, kiedy następnym razem się zobaczą. Jednocześnie żałował, że nie chodzi z nią do tej samej szkoły, wtedy widzieliby się znacznie częściej.*

ROZDZIAŁ PIĄTY

*Znów nastał poniedziałek, który zaczęła lekcja religii z siostrą Zytą Malewską. Zakonnica swoim melodyjnym głosem zaintonowała modlitwę. Cała klasa powtarzała utartą formułę:*

"*Duchu Święty, który oświecasz serca i umysły nasze, dodaj nam ochoty i zdolności, aby ta nauka była dla nas pożytkiem doczesnym i wiecznym, przez Chrystusa Pana Naszego. Amen".*

*Rafał nie bardzo lubił religię, nie uważał się też za specjalnie wierzącego. W jego rodzinie tylko dziadkowie jeździli do kościoła. Markowice należały do parafii Słoneczna. W tej samej miejscowości mieściło się gimnazjum, do którego uczęszczała Maja, którą Rafał miał teraz w myślach.*

*Na religii Rafał siedział z Jankiem, tak samo jak na każdej lekcji. W tej sali jednak w jako jedynej zajmowali pierwszą ławkę. Temat poruszony na religii dotyczył żywotu świętego Franciszka z Asyżu, jednej z ulubionych postaci siostry Zyty. W sali znajdował się portret świętego Franciszka w brązowym habicie i z unoszącymi się obok niego gołębiami.*

*Następną lekcją była matematyka prowadzona przez sztywnego pana Mirosława Fraktalę. Na tej lekcji Rafał zupełnie odpłynął i zaczął myśleć o Mai, o klaczy Wilczycy, której dosiadł na kilkanaście minut i o całej stadninie pana Szczepińskiego. Na szczęście dla rozmarzonego chłopaka na tej lekcji było niewiele do pisania. Do tablicy chodzili Janek, Paskiewicz, Waśkiewicz, Sandra Ożogowska i Martyna Białoń.*

*Na trzeciej lekcji, czyli historii, pani Ewa Słodkowska odpytała Rafała ze znajomości ostatniego tematu, dotczącego kolonializmu w czasie I wojny światowej. Stosik odpowiedział na czwórkę. Oprócz niego odpowiadały Klaudia Łuszczyńska i Patrycja Czyścioch. Obie dostały czwórki. Tematem tej lekcji historii był koniec I wojny światowej i klęska Cesarstwa Niemieckiego. Historia niesamowicie nudziła Rafała, tak samo jak fascynowała Janka.*

*Czwartą lekcją był WF, na którym pan Marek Czarnkowski ogłosił, że tego dnia chłopcy zagrają w piłkę ręczną. Przedtem odbyła się rozgrzewka, którą za decyzją nauczyciela poprowadził Adrian Borycki. WF należał dla Rafała do najprzyjemniejszych i najciekawszych przedmiotów w szkole. Podobało mu się, że nigdy nie ma z niego prac domowych ani sprawdzianów, ani też nie potrzeba mieć do niego podręczników. Janek miał o wychowaniu fizycznym odmienne zdanie i uważał je za raczej przeciętny przedmiot.*

*Po tej lekcji na stołówce czekała zupa grochowa, którą Rafał zjadł z wielkim apetytem. Następnie przeszedł się po korytarzu w stronę sali geograficznej. W oczy rzuciła mu się tablica z czarno-białymi zdjęciami ukazująca absolwentów ósmej klasy w roku 1989. Wśród nich rozpoznał swojego ojca i jego trzech najlepszych kolegów: Arkadiusza Zegrzyńskiego, Jarosława Paprocha i Marka Trznadla. Dariusz Stosik wyglądał wtedy całkiem podobnie do Rafała, też miał piętnaście lat. Na największym zdjęciu znajdował się dyrektor Stanisław Pomnikarz. Rafałowi wydawało się, że zimne spojrzenie byłego dyrektora przeszywa go na wylot. Potem skierował kroki w kierunku Janka, który siedział na ławce przed klasą.*

*- Jak samopoczucie? - zagadnął kolegę.*

*- Dobrze, a u ciebie?*

*- Też dobrze. Cały czas myślę o Mai. Jaka szkoda, że ona nie chodzi do naszej szkoły.*

*- No cóż, na to akurat nie mamy wpływu.*

*Po krótkiej rozmowie chłopaków zaczęła się geografia. Pani Joanna Mączkowska podyktowała temat o gospodarce Afryki. Poprosiła też dyżurnego, którym był Szymon Dzbankowski, o powieszenie na tablicy mapy Afryki. Chociaż sam przedmiot wydawał się Rafałowi dość ciekawy, lekcje prowadzone przez panią Mączkowską uważał za nudy na pudy. Dużo było w nich dyktowania do zeszytu, a mało interesujących treści. Uczniowie u pani Joanny stękali i ziewali na ławkach. Rafałowi przypomniały się lekcje przyrody w podstawówce, z dyrektorem Janem Franciszkiem Łuską. Był to człowiek bardzo przestarzały w światopoglądzie, siwobrody staruszek jakby żywcem wyjęty z PRL-u, ale potrafił ciekawie opowiadać o otaczającym świecie. Wiedza zdobyta na lekcjach pana Łuski do tej pory czasem mu się przydawała. Nie był on takim służbistą jak następujący po nim pan Flis i traktował uczniów bardziej ulgowo.*

*Szóstą lekcją była biologia prowadzona przez panią Agnieszkę Krzysztofowską, nazywaną przez uczniów "Agą-łamagą". Była to sympatyczna nauczycielka, ale nieumiejąca poradzić sobie z liczną grupą ani zapanować nad bardziej niegrzecznymi uczniami. Podejrzewano ją o romans z panem Wiktorem Flisem, bo dziwnie dużo czasu spędzała w jego gabinecie. Nikt nie wiedział, co oni tam robią, więc narosło wokół tego dużo plotek.*

*Tematem tej lekcji biologii była budowa komórek i porównanie zwierzęcych, roślinnych, grzybowych i bakteryjnych. Rafał nudził się trochę na biologii, nigdy nie był to jego ulubiony temat. Jankowi podobała się, podobnie jak prawie wszystkie przedmioty. Ze wszystkich najmniej lubił chemię.*

*Lekcje tego dnia skończyły się językiem niemieckim. Uczył go pan Ernest Zimniok, wysoki i barczysty mężczyzna ze sterczącymi na boki i do góry brązowymi włosami, obdarzony mocnym śląskim akcentem.*

*- Na dzisiejszej lekcji, droga młodzieży, pouczymy się nazw przedmiotów związanych ze szkołą, ale przedtem małe powtórzenie.*

*Wywołał do odpowiedzi Adriana Boryckiego, Michała Fijoła, Dawida Grudniewskiego, Kamilę Misiak i Darię Rogowską. Celem tego wywołania było przypomnienie nauczonych do tej pory wyrazów. Język niemiecki podobał się Rafałowi i dobrze mu wychodziła jego nauka. Rafał był uczniem trójkowo-czwórkowym, ale z niemieckiego nierzadko zdarzały mu się piątki.*

*Po zakończeniu lekcji spakowany Rafał wyszedł ze szkoły i wracał do domu razem z Jankiem. Koło sklepu naprzeciwko szkoły zaczepili ich Sylwester Rojkowski i Tomasz Ptak.*

*- Drodzy chłopcy, pożyczycie piątaka? - zapytał pan Sylwester, wysoki i bardzo szczupły pijak o podłużnej twarzy, krótkich blond włosach, bródce i odstających uszach.*

*- Nie mamy - odważnym głosem odpowiedział Rafał.*

*- A chociaż dwa złote? - nalegał Tomasz Ptak, grubszy i niższy od Sylwestra brunet z krzaczastymi brwiami i w okularach.*

*- Też nie - powiedział Rafał. Odeszli od żebrzących pijaków i szybkim krokiem wrócili do swoich domów.*

*W domu Rafał zastał Olę w doskonałym nastroju.*

*- Jak tam, bracie? - zapytała Rafała z uśmiechem.*

*- Dobrze, siostro, dostałem dzisiaj czwórkę z historii. A ty dostałaś dzisiaj jakąś ocenę?*

*- Trójkę z matematyki.*

*- Czyli standardowo.*

*- Nadal myślisz o Mai?*

*- Tak, nadal nie mogę przestać. Ona jest taka ładna. Chciała nawet, żebym dołączył do ich klubu jeździeckiego.*

*Następnie opowiedział Oli trzy historie usłyszane wczoraj od Krzysztofa Zimińskiego: pierwsza dotyczyła wejścia do dworu z Tomkiem Waśkiewiczem, druga zobaczenia ducha w lesie przez dziadka Kazimierza, a trzecia ślizgania się na łyżwach z tym samym kolegą i przyłapania przez woźnego Siwka.*

*- Ten pan Pomnikarz to musiał być jakiś okrutnik. Dobrze, że czasy się zmieniły i pan Flis jest inny - powiedziała Aleksandra.*

*Kiedy rodzice wrócili z pracy, Rafał powtórzył im usłyszane opowieści.*

*- Pamiętam przygodę Krzyśka i Tomka z łyżwami - powiedział pan Dariusz.*

*- Z dziadkiem Kazimierzem i duchem to jakaś bujda, chyba w to nie wierzycie? - zapytała dzieci pani Małgorzata.*

*- No nie wiem, co najmniej trzy osoby go widziały, a to już coś.*

*- Ja też go widziałem - odezwał się pan Dariusz.*

*- Darek, nie zmyślaj, nie bądź śmieszny - powiedziała jego żona.*

*- Nie zmyślam. W wieku szesnastu lat, w pierwszej klasie technikum, poszedłem o zmroku do dworu z Markiem Trznadlem. Postanowiliśmy, tak jak Tomek z Krzyśkiem, pobawić się w poszukiwaczy skarbów. Usłyszeliśmy od nich, że znaleźli pierścionek, ale stchórzyli, słysząc kroki. My byliśmy od nich odważniejsi. Marek świecił latarką, a ja przeszukiwałem podłogę i meble. Wreszcie znaleźliśmy złoty łańcuszek w oszklonej gablocie. Postanowiliśmy, że sprzedamy go do antykwariatu, który mieścił się wtedy w Słonecznej. Nagle zrozumieliśmy, że nie jesteśmy sami. Kątem oka dostrzegłem jakąś figurę stojącą w końcu sali. Odwróciłem głowę w kierunku tej postaci i zobaczyłem ducha w całej okazałości. Był szary i mglisty jak cień, a sylwetką przypominał wysokiego mężczyznę w dawnym kapeluszu. Wtedy zabraliśmy stamtąd łańcuszek i uciekliśmy przed tym kimś albo czymś.*

*- Darek, weź nie strasz dzieci - upomniała go pani Małgorzata.*

*- Chyba nie było takie straszne, co? - zwrócił się pan Dariusz do Rafała i Oli.*

*- Nie, za to było ciekawe - odpowiedział Rafał.*

*Pan Stosik opowiadał dzieciom różne historie z życia do wieczora, aż w końcu wszyscy w domu położyli się spać.*

ROZDZIAŁ SZÓSTY

*Szybko minął następny tydzień i w sobotę Rafał ponownie wybrał się do stadniny pana Szczepińskiego, aby spotkać Maję. Zobaczył ją, jeżdżącą z pozostałymi dziewczynami. Siedziała na gniadej klaczy, a Rafał spostrzegł ją pierwszy raz tego dnia odwróconą do niego tyłem. Jej złote włosy powiewały na wietrze i oświetlało je słońce, którego tego dnia było całkiem dużo.*

*- Witaj, chłopcze, czy dziś też chcesz jeździć? - zapytał go pan Eugeniusz.*

*- Tak, z chęcią - odpowiedział szybko chłopak. Pan Eugeniusz zaprowadził go do boksu, w którym stała klacz Wilczyca. Do właściciela przybiegł mały, biały piesek.*

*- To jest Mazgaj, Ireneusz znalazł go we wtorek, od tej pory u nas mieszka - powiedział gospodarz. Rafał odważył się pogłaskać szczeniaka. Pan Szczepiński otworzył boks, a kiedy klacz wyszła, podał ją Rafałowi, który wsiadł i pojechał na niej kilka metrów do przodu. Następnie, jadąc powoli zrobił kilka kółek. Próbował jak najbardziej wyprostować się w siodle i utrzymać tak równowagę. Po chwili podjechała do niego Gabrysia Przegrodzka.*

*- Cześć, Rafałku, widzę, że znowu zawitałeś do nas - powiedziała.*

*- Tak, już drugi raz jestem w siodle.*

*- Dziewczyny, chodźcie, przywitajcie Rafała! - zawołała do reszty. Po chwili Marysia, Karolina, Maja i Julka podjechały do Rafała.*

*- Cześć, jak się masz? - zagadnęła go Maja.*

*- Nie narzekam, a ty?*

*- Bardzo dobrze.*

*Rozmawiali po raz trzeci. Głos Mai był taki słodki, że Rafał chciał go zostawić w pamięci na jak najdłużej.*

*- Widzę, że jazda konna ci się spodobała - zwróciła się do chłopaka.*

*- Tak, jest przyjemna i zdrowa. Można połączyć przyjemne z pożytecznym, dbając o ruch.*

*- Mądrze mówisz - pochwaliła go Maja, co napawało Rafała dumą.*

*- Jak tam dziadek Wiesław? - zapytał tym razem pan Eugeniusz.*

*- Dobrze, wczoraj widziałem go na podwórku. Był raczej w dobrym nastroju.*

- *A przychodzisz do niego czasem?*

*- Tak, szczególnie przy niedzieli, bo wtedy jest dużo wolnego czasu.*

*- Kiedyś tośmy chodzili na zabawy, na tańce. Była nas spora gromada - ja, twój dziadek, Zdzisiek Waśkiewicz, Stefan Zimiński, Franek Dziadek. Teraz wszyscy jesteśmy starzy. Takie życie. Jeśli możesz, pozdrów ode mnie dziadka.*

*- Dobrze, zrobię to.*

*- Ścigamy się? - zaproponowała Gabrysia Przegrodzka.*

*- Dobra - odpowiedział Rafał i wystartowali. Koń Gabrysi z łatwością prześcignął starą klacz Rafała, poza tym chłopak był na razie niewprawnym jeźdźcem.*

*- Wygrałam! - zawołała Gabrysia.*

*- Gratuluję - powiedział Rafał. Reszta dziewczyn z uśmiechami na twarzach przyglądała się temu.*

*- Umiesz śpiewać? Bo chętnie bym posłuchała - zaproponowała Karolina.*

*- Ja też - przytaknęła jej siostra Marysia. Rafał przez chwilę zastanawiał się, jaki utwór wybrać. Wreszcie jego wybór padł na piosenkę "Gdzie jest moja mama?", której nauczył go kiedyś jego dziadek. Zsiadł z klaczy, wyprostował się i zaintonował:*

*- Gdzieś tam za górami płacze moja mama, że na wojnie syna ma,*

*Że pakuje dziennie paczkę swych sucharków, a on może zje ze dwa,*

*Wojna jest jak rzemień, on ma niedokrwistość, tak powiada mama ma,*

*Piorąc stare kalesony swego kochanego syneczka.*

*Gdzie jest moja mama, gdzie jest, kto ją zna?*

*Gdzieś tam za górami o mnie w myślach trwa,*

*Gdzieś tam za górami dla mnie roni łzy,*

*Gdzie jest moja mama? Niech przeminą jej złe sny.*

*Dziś pisała mama: "Chłopcze, nie bądź dama, pana wodza słuchać masz,*

*Śpij na lewym uchu, trzymaj nogi sucho, chustką z krwi ocieraj twarz.*

*Tata sprzedał woły, a mnie w plecach boli, ale zawsze kocham cię,*

*Chłopcy się śmieją, działa pieją, lecz mnie śmiać dziś nie chce się.*

*Gdzie jest moja mama, gdzie jest, kto ją zna?...*

*Posłała mi mama beczkę jadła sama, aby głodu się nie bać.*

*Jakubowi nudle, Wojciechowi strudle wtedy ja musiałem dać,*

*Szymon wziął rodzynki, Adam kawał szynki, Jędrzej z gęsi pieczeń zjadł.*

*Tak to łapali i zżerali, że mi został chleb i mak.*

*Gdzie jest moja mama, gdzie jest, kto ją zna?...*

*- Piękna piosenka - powiedziała Gabrysia.*

*- Bardzo mi się podobała - oznajmiła Julka.*

*- Gdzie się tego nauczyłeś? - zapytała Maja.*

*- Od dziadka, on zna dużo piosenek - odpowiedział Rafał.*

*- Zaśpiewasz nam kiedyś jeszcze jakąś? - chciała wiedzieć Karolina.*

*- Zaśpiewam, ale nie dzisiaj. Już jestem trochę zmęczony.*

*Po chwili na horyzoncie pojawili się Mateusz Przegrodzki i Bartosz. Mateusz ubrany był w zieloną bluzę sportową, a Bartosz w niebieską. Przed chwilą trenowali razem bieganie i właśnie z niego wrócili. Mateusz przybił piątkę z Bartoszem, po czym tamten oddalił się w stronę swojego domu, a Przegrodzki wszedł na teren stadniny.*

*- Cześć, ty znowu tutaj? - zwrócił się do Rafała.*

*- Tak, przyszedłem zobaczyć, jak dziewczyny jeżdżą i sam trochę pojeździłem.*

*- Podoba ci się moja siostra, co?*

*- Jest ładna, ale nie na niej mi zależy.*

*- A co? Na Majce?*

*- Tak, właśnie na niej.*

*- No, ładna jest, ale charakter ma słaby. Wydaje mi się strasznie próżna i leniwa.*

*- Może masz rację, ale na pewno jest słodka i czarująca, przynajmniej ja ją poznałem od tej strony.*

*- No tak, niby w każdym trzeba dostrzegać pozytywy.*

*- Słyszałeś o duchu Adama Grzymały-Mareckiego? - zmienił temat Rafał.*

*- No pewnie. Nawet słyszałem jak gra na fortepianie.*

- *Naprawdę? - z niedowierzaniem w głosie zapytał Stosik.*

*- Tak, przechodziłem tamtędy i usłyszałem dźwięk fortepianu. Grającego ducha nie widziałem, ale mój tata mówił, że to musiał być on.*

*- A co wiesz na temat tego Adama?*

*- Nie za wiele. Tyle, że trzymał z Rosjanami, a Polacy uznawali go za zdrajcę, że był hazardzistą i prowadził lewe interesy. Nigdy jeszcze nie spotkałem się z pozytywną opinią na jego temat.*

*- Ja tak samo, podobno był okrutny w stosunku do swoich poddanych.*

*- Tak, mój dziadek mówił, że był najgorszym panem Markowic. Rafał, a ty byłeś kiedyś we dworze?*

*- Tak, kilka lat temu, jeszcze w podstawówce. Widziałem tam fortepian, ale żadnego ducha tam nie było.*

*- Bo przychodzi tylko co jakiś czas, ale zapewniam cię, wiele osób go widziało i słyszało.*

*Po przyjściu do pana Eugeniusza, Mateusz zapytał go:*

*- Wuju, czy mógłbyś nam coś opowiedzieć o duchu Adama Grzymały-Mareckiego?*

*- Oczywiście, że mogę. Tak, ja też widziałem go na oczy.*

*Chłopcy zamienili się w słuch.*

*- Latem roku 1975 wybrałem się w okolice dworu z moim kolegą, Frankiem Dziadkiem. Chodziło nam o pozbieranie chrustu na opał. Wtem Franek zauważył, że z okna dworu ktoś na nas patrzy. Odwróciłem się w stronę okna, a za nim stała blada postać. Podskoczyłem ze strachu, był to duch dziedzica Adama. Na naszych oczach rozpłynął się w powietrzu za szybą. Potem opowiadałem to innym ludziom, niektórzy mi nie wierzyli, a inni twierdzili, że też widzieli tego ducha. W roku 1978 ponownie przechodziłem przez las rosnący za dworem. Usłyszałem jęk, który musiał być nawoływaniem tego ducha. W naszych czasach legenda o duchu dziedzica zamkniętym we dworze odżyła, kiedy mieszkańcy zaczęli słyszeć grę na fortepianie dobiegającą z wewnątrz budynku. Niektórzy podobno widzieli też wysoką postać, którą utożsamiono z tym właśnie Adamem.*

*- A więc to prawda - powiedział Rafał.*

*Po powrocie do domu wstąpił do dziadków. Wiesław Stosik siedział wtedy na bujanym fotelu i słuchał koncertu muzyki klasycznej na płycie kupionej przez syna Adama. Elżbieta Stosik gotowała pierogi na obiad.*

*- Dziadku, pan Eugeniusz Szczepiński cię pozdrawia - zaczął Rafał.*

*- Dziękuję, a co tam u pana Gienia? Nadal hoduje konie?*

*- Tak, pięć dziewczyn na nich jeździ i ja niedawno zacząłem. Dał mi taką starą klacz o imieniu Wilczyca. U niego wszystkie konie mają imiona na literę W.*

*- To stary zwyczaj, odkąd pamiętam, u niego tak było.*

*- Dziadku, a czy mógłbyś mi powiedzieć coś o dziedzicu Adamie Grzymale-Mareckim?*

*- O tym strasznym panu?*

*- Tak, o nim.*

*- Kiedy byłem dzieckiem mówiono nam o "strasznym panu z dworu" i to chodziło właśnie o niego, a raczej o jego ducha, którego widuje się tam od wieku.*

*- Nie opowiadaj chłopcu bajeczek, przecież wszyscy wiedzą, że nie ma duchów - zaprotestowała pani Elżbieta.*

*- Ten duch naprawdę istnieje - upierał się pan Wiesław.*

*- Pan Szczepiński opowiadał o muzyce fortepianowej, którą słychać koło dworu, o nawoływaniu ducha dziedzica i o jego twarzy, którą razem z Franciszkiem Dziadkiem zobaczył przez szybę - sprawozdawał Rafał.*

*- Z tym duchem to poważna sprawa - powiedział pan Wiesław.*

*- A ty, dziadku, kiedyś go widziałeś?*

*- Widziałem go dwa razy.*

*- Więc mam kolejną osobę która go widziała. Słyszałem, że świadkami pojawienia się ducha byli pan Krzysztof Zimiński, jego dziadek Kazimierz, który widział go w lesie, jego kolega Tomek Waśkiewicz, pan Ptak, pan Kuźnik, pan Szczepiński i pan Dziadek. Teraz jeszcze ty.*

*- Tak, pozwól, że opowiem ci o duchu. Pierwszy raz zobaczyłem go w latach 70., kiedy wracałem z kościoła w półmroku. Jego mglista i wysoka postać w kapeluszu stała koło dworu i nieznacznie się poruszała. Drugi raz, a wtedy przestraszyłem się jeszcze bardziej, było to około 2010 roku. Widziałem jego twarz zza szyby dworu, wydawało mi się, że się śmiał. Jest na to wielu świadków, a moja Ela dotąd nie chce uwierzyć.*

*- I nie uwierzę nigdy, aż do samej śmierci - upierała się babcia Rafała.*

*Po odwiedzinach u dziadków Rafał wrócił do domu i opowiedział Oli o relacjach naocznych świadków obserwacji ducha. Dziewczynę bardzo to zaciekawiło.*

*- Czyli ten Adam jest prawdziwy - powiedziała.*

*- Tak, prawdziwy i straszny. Może my też kiedyś go zobaczymy.*

*- Chciałbyś iść do dworu?*

*- Kiedyś się tam wybiorę.*

*- To ja pójdę z tobą, bo, jak wiesz, lubię taką atmosferę tajemniczości.*

*- Powinniśmy się tam wybrać w kilkoro. Namówię Janka, żeby z nami poszedł.*

*- Jak Janek pójdzie, to pewnie razem z nim Weronika i Natalka, bo one lubią szukać we wszystkim sensacji.*

*- Też tak myślę. Przydałby się nam jeszcze ktoś silny, żeby obronił nas, w razie duch okaże się niebezpieczny. Zaproszę Michała Fijoła i Łukasza Mokotowskiego.*

*- A tego podrywacza Szymona Dzbana nie zapraszasz?*

*- Skądże?! Dla niego nie ma miejsca w naszej drużynie.*

*- To bardzo dobrze. Z Łukaszem pewnie pójdzie też Zuzia Nowak. W końcu ona wszędzie za nim chodzi.*

*- Też tak myślę. To łącznie byłoby nas ośmioro.*

*- Przyzwoita grupa na spotkanie ducha.*

*- Oby ten duch przed nami nie uciekł.*

*- Duch by się nas przestraszył, dobre!*

*- Boki zrywać.*

*W takiej wesołej atmosferze rodzeństwo Stosików porozmawiało ze sobą na kilka następnych tematów. W końcu wrócili rodzice. Rafał zapomniał o piątkowej pracy domowej, którą odrobił pod nadzorem mamy. Ola pamiętała o swoich zadaniach.*

*Następnego dnia Rafał wybrał się odwiedzić Janka i opowiedzieć mu o planowanej wyprawie do dworu w celu spotkania z duchem. Janek zareagował na to słowami:*

*- Ciekawy pomysł, będę mógł przy okazji dokładniej obejrzeć architekturę dworku.*

*- No właśnie, połączysz przyjemne z pożytecznym.*

*- Nie wiem, czy spotkanie ducha można nazwać przyjemnym.*

*- Na pewno można je nazwać emocjonującym. W końcu nie zdarza się to na co dzień, chyba że ktoś jest łowcą zjawisk paranormalnych.*

*- Większość z nich to oszuści żerujący na ludzkiej naiwności.*

*- Niestety, ale tacy ludzie są w każdej branży. Wiesz może, jak ten Adam zmarł?*

*- Podczas gry na fortepianie, prawdopodobnie na zawał serca. Miał sześćdziesiąt pięć lat.*

*- To dużo wyjaśnia. Dlatego nadal gra na fortepianie i straszy tym ludzi.*

*- O duchach piszą, że często ukazują się w miejscach, w których umarli albo z którymi byli związani.*

*- Możliwe, że tak jest. Ja o duchach za wiele nie wiem i jeszcze żadnego nie spotkałem.*

*- Ja też nie spotkałem, ale subskrybowałem kanał opisujący zjawiska paranormalne.*

*- Wierzysz, że to, co w nim pokazywali, to prawda?*

*- Przynajmniej część ich treści wydawała się prawdziwa.*

*- Kto by pomyślał, że sprawa tego ducha tak zawróci wszystkim w głowach.*

*W dalszej części rozmowy Rafał przedstawił Jankowi relację pana Eugeniusza i swojego dziadka.*

*- Słyszę, że znów zajmujecie się sprawą tego ducha - powiedział pan Krzysztof, kiedy wszedł do pokoju syna.*

*- Tak, tato - przytaknął Janek. Za ojcem weszły do pokoju młodsze siostry Janka - bliźniaczki Natalia i Weronika. Obie miały gęste brązowe włosy i niebieskie oczy i wyglądały bardzo podobnie, z wyjątkiem tego, że Natalia była nieco szczuplejsza od siostry. Z charakteru przypominały siebie nawzajem, obie były energiczne i często wpadały na dość dziwne pomysły. W inteligencji nie dorównywały swojemu starszemu bratu.*

*- Co to za duch? - zapytała Natalia.*

*- Właśnie - powiedziała Weronika.*

*- Adama Grzymały-Mareckiego - tajemniczo odpowiedział Janek.*

*- Kto to? - zdziwiła się Natalia.*

*- Dawny dziedzic naszej wsi, tyran, awanturnik i miłośnik gry na fortepianie.*

*- Aha - jednocześnie powiedziały bliźniaczki.*

*- Możemy iść tam z wami? - zapytała Weronika.*

*- Właśnie - dodała Natalia.*

*- Możecie, planowałem, że pójdzie nas siedmioro albo ośmioro - my, wy, moja siostra, Michał Fijoł, Łukasz Mokotowski i możliwe, że Zuzia Nowak - powiedział Rafał.*

*- Pasuje - jednocześnie odezwały się siostry.*

*- Wiedziałem, że się zgodzą, one do wszystkiego są chętne - skomentował ich zachowanie Janek.*

*- Zrozumiałem, że chcecie iść do dworu. Tylko uważajcie tam na siebie, bo teren nie jest zabezpieczony - powiedział pan Krzysztof.*

*- Dobrze, będziemy uważać. To na kiedy się umawiamy? - zapytał Janek Rafała.*

*- Na piątek wieczór, dobrze?*

*- Zgoda - odpowiedział Janek.*

*- Zgoda! - powtórzyły za nim jak echo siostry.*

*- Radzę też uważać na ducha, bo może być niebezpieczny - dorzucił pan Krzysztof.*

*- Będziemy uważać - ponownie zapewnił go Janek. Rafał zaczął układać sobie plan wyprawy. Wtedy Janek zapytał go:*

*- A nie myślałeś, żeby zaprosić Maję na tropienie ducha?*

*- Nie będzie nas wtedy za dużo? Poza tym nie wiem, czy się zgodzi.*

*- Myślę, że wyrazi zgodę, z tym nie powinno być kłopotu.*

*- Wtedy byłaby nas dziewiątka. Albo dziesiątka, bo Gabrysia pewnie będzie chciała iść z Mają. W końcu one są prawie tak nierozłączne jak twoje siostry.*

*Po ustaleniu planu Rafał pożegnał Janka, Weronikę, Natalię i pana Krzysztofa, po czym wyszedł z domu Zimińskich i skierował się do swojego. W drodze spotkał ponownie Sylwestra Rojkowskiego i Tomasza Ptaka. Szli bardzo zadowoleni po ulicy.*

*- Cześć Rafał, jak tam? - pozdrowił go Sylwester.*

*- Dobrze jest - odpowiedział.*

*- Nie masz kasy do pożyczenia? - zapytał Tomasz.*

*- Nie mam, miłego dnia - odrzekł Rafał i poszedł.*

*- Wzajemnie - powiedzieli mu obaj na odchodne.*

ROZDZIAŁ SIÓDMY

*Łukasz Mokotowski i Michał Fijoł byli sąsiadami. Należeli do bliższych kolegów Rafała, choć nie byli z nim tak blisko jak Janek. Łukasz był wysokim blondynem o niebieskich oczach i wyprostowanej postawie, świetnym piłkarzem i siatkarzem. Michał Fijoł był zielonookim brunetem o szczupłej sylwetce. Dobrze grał w tenisa i piłkę nożną. Obaj przyjaźnili się od wczesnego dzieciństwa. Co piątek wychodzili na boisko w Słonecznej, gdzie trenowali różne sporty i gimnastykowali się na przyrządach treningowych. Lubili też odwiedzać jeden drugiego. Grali wtedy w gry strategiczne albo przeglądali komiksy.*

*Łukasz mieszkał w niewielkim domu z czerwonej cegły znajdującym się niedaleko stadniny pana Eugeniusza. Oprócz niego zamieszkiwali ten dom jego rodzice - Paweł i Agnieszka i brat Patryk, starszy o dwa lata. Ojciec pracował jako kucharz w jedynej restauracji w Słonecznej, a matka jako sprzątaczka w pewnym biurze. Michał z kolei mieszkał w nieco większym niebieskim domu z ojcem Grzegorzem, matką Iwoną i młodszym o cztery lata bratem Kacprem. Jego ojciec pracował jako dostawca jedzenia do sklepów, a matka jako fryzjerka. Jej salon znajdował się w dobudówce do domu. Państwo Mokotowscy i Fijołowie żyli w dobrych stosunkach.*

*W październikowy poniedziałek po południu niezapowiedzianą wizytę w domu Michała, w którym przebywał też Łukasz, złożył Rafał. Chłopcy grali właśnie w gry komputerowe.*

*- Cześć - przywitał się Stosik.*

*- Cześć Rafał - odpowiedział Łukasz.*

*- Co cię tu sprowadza? - zapytał Michał.*

*- Chciałem wam opowiedzieć o moim planie.*

*- Co to za plan? - zaciekawił się Michał.*

*- Chciałbym w piątek wieczorem pójść do dworu, żeby zobaczyć ducha Adama Grzymały-Mareckiego.*

*- Ciekawe - powiedział Łukasz.*

*- Mam iść ja, Ola, Janek i jego siostry. Liczę, że wy też dołączycie.*

*- Chętnie, to może być ciekawe doświadczenie - oznajmił Michał.*

*- Pewnie Zuzia będzie chciała ze mną iść - powiedział Łukasz. Zuzia już od roku była jego sympatią i bardzo często się spotykali.*

*- Właśnie o niej też pomyślałem. Myślałem też o Mai Kurczakowskiej i może Gabrysi Przegrodzkiej.*

*- Może lepiej bez nich, te dziewczyny są nudne - stwierdził Michał.*

*- No co ty? Daj im szansę - zwrócił się do niego Łukasz.*

*- Ja bym zamiast nich z chęcią zaprosił Adriana Boryckiego - powiedział Michał.*

*- Adrian może iść, w końcu on jest spoko facet - odezwał się Rafał.*

*- To Adrian albo te dziewczyny, kogo wybierasz? - negocjował Michał.*

*- Wybieram Maję z Gabrysią - odpowiedział Rafał.*

*- Dlaczego one a nie Adrian? - zdziwił się Fijoł.*

*- Odpuść, widocznie Rafciowi zależy na Majce i Gabi - stwierdził Łukasz. Rafał ucieszył się, że udało mu się wybrać Maję i Gabrysię. Wiedział też, że chłopcy nie mają pojęcia o jego miłości do jednej z nich.*

*- To co? Grasz z nami? - zaproponował Michał. Rafał kiwnął głową. Rozpoczęła się rozgrywka, w której młody Stosik budował wieżę i walczył z przeszkadzającymi mu szkieletami. Spędził u chłopaków dwie godziny, po których poszedł do domu pewny, że zostaną uczestnikami upragnionej wyprawy.*

*- Michał i Łukasz idą - powiedział do Oli, kiedy wrócił do domu.*

*- To dobrze - odpowiedziała jego siostra.*

*- Już nie mogę się doczekać - oświadczył Rafał.*

*- Ja też - potwierdziła Aleksandra. W głowie Rafała powoli układał się plan wyprawy. Dla zabicia czasu postanowił pokazać siostrze nowe zdjęcia Mai, które umieściła na swoim profilu. Ponownie były to fotografie jeździeckie wykonane przez Gabrysię.*

*- Oglądałaś kiedyś kanały o zjawiskach paranormalnych? - zapytał Rafał siostrę.*

*- Tak, zdarzyło mi się klikając po Internecie natrafić na takie.*

*- Co o nich myślisz?*

*- Że większość to durna ściema, która powstała dla zarobienia kasy.*

*- Masz rację, a wierzysz w zjawiska paranormalne?*

*- W niektóre wierzę, na przykład w tego ducha uwierzyłam. Jeszcze bardziej uwierzę, jeśli w piątek zobaczę go na własne oczy.*

*- Ja też w niego wierzę, w końcu za dużo osób o nim mówiło, żeby okazał się nieprawdziwy.*

*- Uważam tak samo.*

*- Już wiadomo, że pójdziemy w ósemkę - ja, ty, Janek, Weronika, Natalia, Łukasz, Michał i Zuzia. Chłopaki proponowali mi też Adriana Boryckiego, ale on chyba w końcu nie idzie. Możliwe też, że dołączą do nas Maja i Gabrysia.*

*- Dobrze, czyli wszystko już ustalone. A zabieramy coś ze sobą?*

*- Nie, nie ma takiej potrzeby. Wystarczy telefon z dobrym aparatem, żeby uchwycić ducha na zdjęciach.*

*- Co, jeśli jego nie da się sfotografować?*

*- Myślę, że się da, w końcu chyba widziałaś paranormalne nagrania.*

*- No tak, głupio pytam.*

*We wtorek Rafał poszedł do szkoły z głową zajętą dwiema sprawami - Mają i wyprawą do dworu. Myślał o nich przez wszystkie lekcje. Pierwszą z nich była matematyka, drugą język polski, trzecią język angielski, czwartą historia, piątą wychowanie fizyczne, szóstą chemia, a siódmą koło sportowe. Po wszystkich lekcjach chłopak zmęczony wrócił do domu. W drodze ponownie zobaczył Tomasza Ptaka i Sylwestra Rojkowskiego.*

*- Słuchaj Tomka Ptaka, pożycz mu piątaka - rymował Tomasz.*

*- Sylwek grzecznie prosi, panie Rafał Stosik, proszę o piąteczkę lub chociaż dwójeczkę - podśpiewywał Sylwester.*

*- Nic wam nie dam, za co z góry przepraszam, życzę miłego dnia - odpowiedział na te zaczepki.*

*Po południu wybrał się do stadniny, żeby zobaczyć, co tam się dzieje. Pan Eugeniusz powiedział do niego:*

*- Witaj Rafał, dziewczyny pojechały na przejażdżkę po lesie, jak chcesz, możesz za nimi iść albo pojechać.*

*Mówiąc to skierował rękę w stronę boksu, w którym stała Wilczyca.*

*- Pojadę - zdecydował Rafał. Miał zamiar powiedzieć Mai o planie pójścia do dworu po zmroku. Wsiadł na klacz i pojechał do lasu. Klacz szła wolno, ale jemu to nie przeszkadzało, z łatwością przyzwyczaił się do tego tempa. W końcu zobaczył na horyzoncie dziewczyny. Na przodzie jechała Julka, za nią Karolina, Maja, Gabrysia i na końcu Marysia. Rafał powoli zbliżył się do nich, po czym się z nimi przywitał.*

*- Cześć Rafałku, pierwszy raz konno w trasie, co? - zagadnęła Gabrysia.*

*- Tak, tak, po raz pierwszy.*

*- Jak ci mija ten dzień?*

*- Dobrze. Chciałem powiedzieć wam o swoim planie wyprawy do dworu w piątek po zmroku. Czy jesteście chętne?*

*- Tak, z wielką ochotą - odpowiedziała Maja.*

*- Ja też - dorzuciła Gabrysia.*

*- My z siostrą nie możemy, mamy wyjazd - odpowiedziała Karolina.*

*- Was nawet nie brałem pod uwagę - powiedział Rafał z delikatnym uśmiechem.*

*- Chcesz nam potowarzyszyć? - zapytała Gabrysia.*

*- Z chęcią - odrzekł Rafał. Towarzyszył dziewczynom w całej przejażdżce przez las, a potem w drodze powrotnej. Następnie pożegnał się z nimi i wrócił do domu. Rodzice wrócili już z pracy. Pan Dariusz włączył telewizję, żeby obejrzeć następny odcinek "Lombardu". Rafał i Ola oglądali razem z nim.*

*W środę Rafał zjadł śniadanie, spakował się do szkoły i wyszedł w jej kierunku razem z siostrą. Pierwszą lekcją była matematyka, na której akurat tak się złożyło, że odpowiadał jako pierwszy. Po nim do odpowiedzi poszła Milena Jaskóła, następny Mikołaj Stępień, po nim Magda Tworkowska, Daria Rogowska i ostatni Paskiewicz. Temat dotyczył przede wszystkim działań na potęgach i pierwiastkach kwadratowych. Pan Fraktala zapowiedział, że niedługo odbędzie się sprawdzian z działu.*

*Następną lekcją była historia, ulubiony przedmiot Janka. Został odpytany przez panią Słodkowską jako pierwszy i otrzymał ocenę bardzo dobrą. Następnie przepytała Sandrę Ożogowską, Paulinę Kuźnik, Kamilę Misiak i Adriana Boryckiego. Sandra i Kamila otrzymały czwórki, a Paulina i Adrian trójki, bo nie wyczerpali tematu. Lekcja tego dnia dotyczyła wojny polsko-bolszewickiej, a w szczególności jej najsłynniejszego polskiego zwycięstwa - bitwy warszawskiej. Rafał robił notatki, jednocześnie rozmyślając o Mai i wyprawie.*

*Po historii Rafał uczestniczył w wychowaniu fizycznym. W drużynie z Jankiem, Szymonem, Łukaszem i Michałem grał w siatkówkę przeciwko pozostałym chłopakom. Jego drużynie udało się zdobyć dwadzieścia osiem punktów, czym zwyciężyli przeciwnika o cztery.*

*Na języku angielskim pan Góralski kontynuował tematy dotyczące czasu zaprzeszłego. Przykłady na tablicy zapisywali po kolei: Waśkiewicz, Grudniewski, Michał Fijoł, Rafał, Janek, Sandra Ożogowska, Milena Jaskóła, Klaudia Łuszczyńska, Łukasz Mokotowski, Zuzia Nowak i Martyna Białoń. Był to dzień intensywnej pracy. Uczniowie musieli samodzielnie wymyślić i napisać po pięć zdań, które pan Góralski miał ocenić na koniec lekcji. Rafałowi wkradły się dwa błędy, więc otrzymał czwórkę. Siedzący obok niego Janek tradycyjnie dostał piątkę.*

*Na piątej lekcji, informatyce, w centrum uwagi znów był program Scratch. Pan Flis powiedział, że każdemu na koniec zajęć postawi ocenę za pracę.*

*- Dobrze jest, Stosik, dostajesz piątkę - zwrócił się do Rafała. Tego dnia Rafał dostał całkiem sporo ocen.*

*Następną lekcją był język polski z panią Gładyszewską i omawiana na nim "Lalka". Tematem był obraz społeczeństwa w tej lekturze. Nauczycielka przypomniała uczniom sylwetki Żydów, arystokratów, polskich mieszczan i prostego ludu przewijających się przez karty powieści. Skupiła się też na charakterystyce każdej z tych warstw. Rafała okropnie to nudziło i chciałby już pójść do domu.*

*Ostatnią lekcją dnia była fizyka z panem Wincentym Grochoczyńskim. Zaczęło być omawiane zagadnienie elektrostatyki. Rafał niewiele z tego zrozumiał, bo też mało słuchał. Znów skupił się na Mai i na wyprawie.*

*Po ostatniej lekcji wrócił do domu, w którym spotkał Olę. Rodzeństwo zjadło obiad, który zostawiła im matka i odrobiło swoje prace domowe.*

*- Olka, nie chciałabyś czasem iść na spacer? - zaproponował Rafał.*

*- Chętnie, a gdzie? - zapytała siostra.*

*- W okolice dworu, chcę dokładniej poznać trasę zanim będziemy tam pojutrze.*

*Ola zgodziła się, ubrali się w bluzy, zamknęli dom i poszli. Mijali kolejne domy, aż w końcu dotarli do drogi gruntowej, która prowadziła do starej budowli. Dwór był pomalowany na biało i znajdował się nad rzeką. Otaczały go wysokie i rozłożyste lipy. Był też ogrodzony kamiennym parkanem. Nagle Rafał zauważył, że w jednym z okien rusza się firanka. Zwrócił się do siostry:*

*- Widzisz to? To na pewno duch Adama.*

*Ola spojrzała na poruszany przedmiot ze zdziwieniem. Potem oboje byli świadkami, jak zza okna widać poruszającą się po wnętrzu ciemną sylwetkę mężczyzny. Teraz byli pewni, że to duch. Postanowili odejść stamtąd i nie wracać do piątku.*

*- Zrobimy mu niespodziankę - zaśmiała się Ola.*

*- Kto wie, może lubi gości? W końcu nikt go ładne parę lat nie odwiedzał - zastanawiał się Rafał.*

*Kiedy wrócili do domu, okazało się, że rodzice już przyjechali. Powiedzieli im o swoim spacerze i o zauważonej sylwetce.*

*- Mówiłem, że coś jest na rzeczy - powiedział ojciec.*

*- A ja myślę, że wam się przywidziało - oświadczyła matka.*

*- Mama jest w tej kwestii wielką sceptyczką - zwróciła się Ola do brata.*

*- Przekonamy ją, kiedy zobaczy zdjęcia - odpowiedział.*

*Czwartkowe zajęcia rozpoczynały dwa języki polskie, na których uczniowie pisali sprawdzian z lektury. Z racji tego rozsiedli się i każdy zajmował jedną ławkę. Pierwsze dwadzieścia pytań miało cztery możliwe odpowiedzi, następne dziesięć było pisemnych. Trzecią lekcją była geografia, na której nadal poruszano zagadnienia dotyczące Afryki. Choć Rafała irytował sposób bycia pani Mączkowskiej, niektóre treści naprawdę do niego przemawiały. Czwartą lekcją była fizyka z panem Grochoczyńskim. Piątą lekcją była matematyka, a szóstą i ostatnią religia. Po lekcjach Rafał wrócił do domu razem z Olą, która tego dnia też miała sześć lekcji. Oboje nie mogli się doczekać następnego dnia.*

*Wreszcie nadszedł piątek. Pierwszą lekcją był język polski, na którym pani Gładyszewska oddała sprawdziany z "Lalki". Rafał zobaczył, że na jego sprawdzianie napisana jest czwórka, czego się spodziewał. Siedzący z nim Janek ponownie otrzymał piątkę. Cała lekcja zeszła na omówieniu sprawdzianu, bez zaczęcia nowego tematu. Drugą lekcją był język niemiecki z panem Zimniokiem. Przykłady na tablicy pisali kolejno Magda Tworkowska, Sandra Ożogowska, Martyna Białoń, Paskiewicz, Grudniewski, Szymon Dzbankowski i Janek. Trzecią lekcją był język angielski z panem Góralskim. Przy tablicy byli po kolei Rafał, Milena Jaskóła, Waśkiewicz, Łukasz Mokotowski, Daria Rogowska, Paulina Kuźnik i Mikołaj Stępień. Na czwartej lekcji było wychowanie fizyczne, na którym chłopcy zagrali w koszykówkę. Piątą lekcją była geografia z panią Mączkowską. Był na niej następny dosyć nudny temat o Afryce. Szóstą lekcją była historia, na której ponownie pani Słodkowska wróciła do tematu wojny polsko-bolszewickiej. Przepytała ze znajomości poprzedniego tematu Patrycję Czyścioch, Rafała, Adriana Boryckiego, Klaudię Łuszczyńską i Magdę Tworkowską. Ostatnią, siódmą lekcją była biologia z panią Krzysztofowską. Odpowiadali na niej Paulina Kuźnik, Kamila Misiak, Mikołaj Stępień i Michał Fijoł. Na tym zajęcia się zakończyły. Rafał uradowany poszedł do domu i przygotowywał się na wieczór. Umówił się z Jankiem, Michałem i Łukaszem na siedemnastą piętnaście. O tej godzinie razem z Olą wyszedł z domu w kierunku podwórka Zimińskich. Przed bramą czekali na nich Janek, Natalia i Weronika. Szli dalej w kierunku dworu. W drodze spotkali Michała, Łukasza i Zuzię, którzy przyszli już na miejsce. Po chwili dołączyły do nich Maja i Gabrysia. Wszyscy się wzajemnie przywitali, po czym ruszyli drogą gruntową w stronę dworu.*

*Pierwszym, co rzuciło się w oczy Rafałowi i reszcie wyprawy, był znajdujący się na białej ścianie czerwony napis, którego wcześniej nie było. Cztery litery - "ADAM".*

*- Duch podpisał się krwią! - zawołała Weronika.*

*- Sensacja! - uzupełniła ją Natalia. Rafał, słysząc, co mówią w tej sprawie siostry Janka, podszedł do ściany z napisem, dotknął pierwszej litery, po czym powiedział do reszty:*

*- Bez obaw, to farba, jeszcze świeża.*

*Grupa ruszyła dalej. Łukasz Mokotowski i Michał Fijoł oświetlali drogę latarkami, a Janek, Gabrysia, Natalia i Zuzia robili zdjęcia. Janek postanowił, jako najbardziej wyczulony, pilnować, czy nikt ich nie śledzi i wychwytywać każdy ruch lub odgłos w pobliżu. Rafał szedł na przodzie dziesięcioosobowego zbiorowiska. Ostatnie szły Gabrysia z Mają, które się nieco ociągały. Rafał otworzył furtkę i wszedł jako pierwszy. Grupa wkroczyła za nim na podwórko posesji w kolejności: Ola, Janek, Weronika, Natalia, Michał, Łukasz, Zuzia, Maja i Gabrysia. Następnie Stosik otworzył drzwi dworu. Członkowie wyprawy weszli do środka w tym samym szyku. Janek i dziewczyny ciągle rozglądali się na boki i robili zdjęcia miejsc podświetlanych przez Michała i Łukasza.*

*- Teraz uwaga, rozglądamy się po kątach, może znajdziemy coś ciekawego - ogłosił Rafał. Weronika i Natalia szeptały coś między sobą, strasząc jedna drugą.*

*- Cicho, słyszycie? - wyszeptał Janek. Na piętrze słychać było powolne kroki, których echo dolatywało do uszu grupy stojącej na dole.*

*- To Adam - zauważył Rafał. Weronika i Natalia przytuliły się jedna do drugiej i zakryły twarze rękami. Łukasz i Michał skierowali latarki w stronę schodów, a Janek nadal fotografował. Przez chwilę na górze schodów widać było zarys ludzkiej postaci. Jankowi udało się zrobić jej trzy zdjęcia zanim zniknęła.*

*- Mamy dowód rzeczowy - powiedział.*

*- Kto odważny, niech wchodzi na górę - ogłosił Rafał.*

*- Idziemy - powiedział Łukasz i skinął na Michała. Za nimi ruszył do przodu Janek. Dziewczyny były niezdecydowane, w końcu najżwawsza z nich Gabrysia postanowiła pójść w ślad za chłopakami. Pociągnęła za sobą Maję. Za nimi poszły Ola i Zuzia, a Weronika i Natalia, nadal pozostające we wzajemnym uścisku, wyruszyły na końcu. Ponownie na schodach widać było cień ludzkiej postaci, któremu Janek zrobił cztery zdjęcia, a Zuzia dwa. Rozpłynął się on w świetle latarek. Nie ustały za to kroki, które grupa słyszała coraz wyraźniej.*

*W końcu, po skrzypiących dębowych schodach wszyscy weszli na górę. Weronika i Natalia się bały, strach przejmował też Gabrysię i Maję. Chłopcy, Zuzia i Ola zachowywali zimną krew. Janek ciągle fotografował. Kroki były teraz głośne i z łatwością słyszalne. W końcu wszyscy usłyszeli odgłos otwieranych i zamykanych drzwi.*

*- Duch tam jest - powiedział Michał, wskazując latarką na klamkę.*

*- Uwaga, wchodzimy tam - zarządził Rafał. Otworzył drzwi, które przed chwilą zamknęła tajemnicza postać, za nim weszła Ola. Następny był Janek, potem Michał, Łukasz, Zuzia, Maja, Gabrysia i wreszcie Weronika i Natalia. Znajdowali się w przestronnym dworskim salonie. Stała w nim duża kanapa, niewielki stolik i dwa fotele. Chłopcy świecili latarkami w poszukiwaniu ducha.*

*- Ohoho, ohoho! - nawoływał Rafał, ale nikt mu nie odpowiadał. Zauważył ruch zasłoną.*

*- Pewnie duch jest za zasłoną - powiedział Łukasz.*

*- Duchu Adama Grzymały-Mareckiego, wychodź stamtąd, prosimy cię, wyjdź! - zawołał Janek. Nie otrzymał odpowiedzi. Michał i Łukasz oświetlili zasłonę latarkami. Janek nagrał jej ruch. Weronika i Natalia stały zdębiałe ze strachu. Zuzi rzucił się w oczy pewien świecący przedmiot leżący na stoliku.*

*- Co to jest? - zainteresowała się. Podniosła złocisty przedmiot. Okazało się, że to pierścionek.*

*- Zobaczcie, co znalazłam - powiedziała do reszty.*

*- Zachowamy to - odezwał się Łukasz.*

*- Duchu, duchu, wychodź! - wołali jednogłośnie Janek i Rafał. Wtem postać zza zasłony wyszła i schowała się za fotelem.*

*- Mamy go! - zawołał Michał i podbiegł do miejsca, w którym ukrywał się tajemniczy duch. Tamten spoliczkował go. Chłopak skrzywił się z bólu.*

*- Bije się, pomóżcie - powiedział Michał do grupy. Łukasz pobiegł na pomoc koledze. Duch też go spoliczkował i sprawił, że chłopak upuścił latarkę, po czym odwrócił się plecami do grupy i wybiegł. Zatrzasnął za sobą drzwi. Łukasz podniósł latarkę i znów było jasno. Ducha nie było w sali, za to okazało się, że zamknął ich na klucz.*

*- A niech to! Co tu począć?! - zastanawiał się zdenerwowany Rafał.*

*- Poczekamy, może potem nas otworzy - powiedział do niego pełen optymizmu Janek. Weronika i Natalia ponownie skuliły się ze strachu.*

*- Jesteśmy w mocy ducha - stwierdziła Natalia.*

*- Właśnie - dodała Weronika.*

*- I co tu robić? - denerwowała się Zuzia.*

*- Nic, czekamy - powiedział Michał. Wtedy usłyszeli z dołu grę na fortepianie. Janek postanowił skorzystać z okazji i nagrać ją na telefon.*

*- Boisz się? - zapytała Ola brata.*

*- Trochę, bardziej się teraz denerwuję - odpowiedział Rafał.*

*- Zadzwonię po rodziców - zdecydował Janek.*

*- To chyba najlepsze rozwiązanie - odezwał się Łukasz.*

*- Cześć mamo, jesteśmy we dworze - powiedział Janek do słuchawki.*

*- Wiem, mówiłeś, że tam idziecie - odpowiedziała pani Monika.*

*- Tak, ale mamy problem. Duch zamknął nas na klucz w salonie na piętrze.*

*- Bez głupich żartów! Przecież nie ma żadnego ducha.*

*- Właśnie, że jest, w dodatku niebezpieczny.*

*- Aha, czyli rozumiem, że ktoś was zamknął i nie możecie się wydostać?*

*- Dokładnie tak. Prosimy o pomoc.*

*- Dobrze, zaraz tata tam podjedzie.*

*Rozłączyła się.*

*- Mój tata zaraz tu będzie - powiedział Janek do reszty grupy.*

*- Oby nas stąd wydostał - odezwała się Ola. Weronika i Natalia kiwnęły głowami, przytakując jej. Koncert fortepianowy ustał. Znowu usłyszeli kroki, które wydawały się zbliżać do salonu. Kroki zbliżyły się na pewną odległość, po czym znowu się oddaliły.*

*- Bądź co bądź, ten duch ma cios, silny jest - stwierdził Łukasz.*

*- I szybki - dodał Michał. Po chwili znowu usłyszeli kroki. Następnie ktoś zapukał do drzwi.*

*- Halo, jesteście tam? - usłyszeli dobiegający zza drzwi głos pana Krzysztofa.*

*- Tak, tato, jesteśmy! - zawołał Janek.*

- *Naprawdę duch was zamknął?*

*- Tak. I grał na fortepianie. Nie wiem, gdzie teraz jest.*

*Pan Krzysztof znalazł klucz na małym biurku i otworzył drzwi. Pierwsze wybiegły na spotkanie z ojcem Weronika i Natalia, następne wyszły Maja i Gabrysia. Potem wyłonili się Łukasz, Michał, Ola, Zuzia, Janek i Rafał.*

*- Ten duch nas spoliczkował - powiedział Michał, wskazując na Łukasza, który potwierdzająco kiwnął głową.*

*- Ale przynajmniej znalazłam ładny pierścionek - odezwała się Zuzia.*

*- A ja nagrałem koncert fortepianowy i zrobiłem duchowi kilka zdjęć - pochwalił się Janek.*

*- Pokażesz mi je w domu, teraz zabierajmy się stąd - powiedział pan Krzysztof.*

*Wszyscy się pożegnali. Zuzia, Gabrysia, Michał i Łukasz poszli do swojej miejscowości. Janek, Weronika i Natalia wsiedli do ojcowskiego zielonego samochodu półciężarowego. Maja podążyła do swojego domu, a Ola i Rafał do swojego. Wrócili z wyprawy bogatsi w nowe doświadczenia.*

ROZDZIAŁ ÓSMY

*W sobotę rano Janek przesłał Rafałowi zdjęcia zrobione w nawiedzonym dworku. Kilka z nich przedstawiało sylwetkę tajemniczego ducha, ciemną i bez cech szczególnych. Rafał pokazał je rodzicom i siostrze.*

*- Nadal nie wiem, czy w to wierzyć - powiedziała pani Małgorzata.*

*- Mamo, uwierz, przecież nawet nas zamknął - zapewniał ją Rafał, ale matka nadal była wobec tego sceptyczna.*

*Przed południem chłopak poszedł w odwiedziny do Janka. W drodze ponownie natknął się na Sylwestra Rojkowskiego i Tomasza Ptaka podążających do sklepu.*

*- Cześć młody! - krzyknęli do niego.*

*- Dzień dobry - odpowiedział.*

*- Dokąd idziesz? - zapytał Tomasz.*

*- Do kolegi - odrzekł Rafał.*

*- Nadal nie masz pożyczyć drobnych? - zagadnął Sylwester.*

*- Nie mam - odpowiedział Stosik. Pozbył się natrętów i ruszył do domu Zimińskich. W pokoju Janka zastał chłopaka razem z Weroniką i Natalią.*

*- Jak wrażenia po wczorajszym? - zapytał ich.*

*- Było strasznie i ciekawie - odpowiedziała Natalia.*

*- Właśnie - dodała Weronika.*

*- Pokażę ci zdjęcia w przybliżeniu - powiedział Janek. Na ekranie komputera wyświetlił Rafałowi zdjęcia ducha. Przedstawiały one cień na schodach, dół postaci i całą sylwetkę odwróconą plecami.*

*- On był straszny, szczególnie kiedy nas zamknął - odezwała się Weronika.*

*- Właśnie - uzupełniła ją Natalia.*

*Janek odtworzył nagranie koncertu fortepianowego w wykonaniu ducha.*

*- Wiadomo, co to za melodia? - zapytał Rafał.*

*- Sprawdzałem, to jeden z mazurków Chopina.*

*- A więc nasz duch gustuje w muzyce klasycznej, podobnie jak mój dziadek - zauważył Stosik.*

*Następnie Janek pokazał nagranie ruszającej się zasłony, którą podświetlili latarkami Łukasz i Michał. Zasłona była biała, z zielono-różowymi motywami kwiatowymi naszytymi na niej. Potem do pokoju wszedł pan Krzysztof i poprosił syna o zrelacjonowanie mu całej wyprawy, na co poprzedniego dnia nie było czasu. Janek pokazał mu dwa nagrania i kilkanaście zdjęć. Dwa z nich przedstawiały też czerwony napis "ADAM" wykonany na zewnętrznej ścianie dworu.*

*- Teraz nie ma wątpliwości, że to duch Adama Grzymały-Mareckiego. Szczęście, ze nie zrobił nikomu krzywdy - powiedział.*

*- Spoliczkował Michała i Łukasza, przez co temu drugiemu upadła latarka - odezwał się Janek.*

*- Hultaj z tego ducha - stwierdził pan Zimiński.*

*- Może wyślę to specjalistom od zjawisk paranormalnych - zaproponował Janek.*

*- Świetny pomysł - powiedziała Natalia.*

*- Właśnie - dodała Weronika.*

*- Więc już wysyłam.*

*Trafił na portal o nazwie "Paranormalne tajemnice Polski", prowadzony przez Karola Starkiewicza i kamerzystę Emila. Postanowił wysłać im nagrania i zdjęcia.*

*- Tylko ostrożnie, bo to mogą być naciągacze - ostrzegł go pan Krzysztof.*

*- Dobrze, tato - odpowiedział Janek. Przekazał swoje pliki portalowi w formie wiadomości.*

*- Może ktoś dowie się w ten sposób o dworze w Markowicach? - zasugerował Rafał.*

*- Tak, może nawet przyjadą do nas, jeśli się poszczęści - powiedział Janek.*

*Tego samego dnia Rafał wyruszył na spotkanie z Mają w stadninie. Dziewczyny w piątkę jeździły po jej terenie, a wszystkiemu jak zwykle przyglądał się pan Szczepiński.*

*- Dzień dobry - przywitał go Rafał.*

*- Dzień dobry, Rafałku - odpowiedział pan Eugeniusz. Rafał już bez słowa poszedł do boksu, w którym czekała Wilczyca. Wsiadł na klacz i dołączył do dziewczyn, które powitały go z zadowoleniem.*

*- Jak wam się wczoraj podobało? - zapytał je Rafał.*

*- Było trochę strasznie, ale ciekawie - odrzekła Maja.*

*- Z chęcią wybiorę się do dworu jeszcze kiedyś - dodała Gabrysia.*

*- Janek wysłał zdjęcia i nagrania z dworu badaczom zjawisk paranormalnych. Być może zainteresują się tym i coś o tym nagrają, a możliwe, że nawet przyjadą do nas.*

*- Nasza wieś może stać się sławna - zauważyła Maja. Była to kolejna rozmowa z nią, której Rafał jak zwykle nie mógł się doczekać. Każda wymiana zdań z tą dziewczyną była dla chłopaka rozkoszą.*

*- A jak nazywa się ten portal paranormalny? - zapytała Gabrysia.*

*- "Paranormalne tajemnice Polski" - odpowiedział Rafał.*

*- Sprawdzę to, kiedy wrócę do domu.*

*- Ten kanał prowadzą Karol Starkiewicz i kamerzysta Emil - dorzucił Rafał.*

*- Starkiewicz? Czy on nie ma restauracji w Słonecznej? - zapytała Maja.*

*- Właśnie, to przecież Starkiewicza. Karol to chyba syn właściciela.*

*- Czyli mieszka niezbyt daleko, chyba nie byłoby problemu, żeby przyjechał do tego dworu.*

*- Ciekawie będzie, jeśli nagrają odcinek w naszym dworze.*

*- A który to już raz jesteś w siodle? - chciała wiedzieć Gabrysia.*

*- Czwarty, a czuję się, jakby był to co najmniej dziesiąty - odpowiedział Rafał.*

*Spędzał czas z dziewczynami i panem Eugeniuszem do południa, po czym wrócił do domu na obiad. Po obiedzie ponownie wyruszył do stadniny. Zastał tam Mateusza Przegrodzkiego, który znów wracał ze spaceru z Bartoszem.*

*- Cześć - przywitał się z chłopakiem.*

*- Cześć, jak się biegało?*

*- Dobrze. Słyszałem od siostry, że byliście wczoraj we dworze i widzieliście ducha.*

*- Tak, spoliczkował Michała i Łukasza i zamknął nas na klucz. W dodatku grał na fortepianie mazurek Chopina.*

*- Naprawdę? Taki z niego urwis?*

*- Tak się okazało.*

*- Kto was stamtąd wyciągnął?*

*- Pan Krzysztof Zimiński. On sporo wie o tym duchu. Janek wysłał dzisiaj zdjęcia i nagrania do badaczy zjawisk paranormalnych, Karola Starkiewicza i Emila.*

*- Karol to ten od restauracji?*

*- Tak, syn właściciela.*

*- Oglądałem kilka ich filmów. Są nieźli.* *A chciałbyś może iść ze mną na siłownię? Jest na początku Słonecznej, niedaleko mojego domu.*

*- Chętnie. Nie mam żadnych planów, więc mogę iść.*

*Mateusz i Rafał podążyli w stronę siłowni.*

*- Tu jest mój dom - wskazał Mateusz. Dom Przegrodzkich był biały z czerwonym dachem z blachodachówki. Mieszkał w nim z Gabrysią i rodzicami - prawnikiem Mariuszem i sprzedawczynią Dorotą. Mieszkali trochę na odludziu, a ich jedynymi sąsiadami byli Waśkiewiczowie. Do ich domu prowadził dosyć długi podjazd, nazywany dawniej ulicą Waśkiewiczową, ponieważ Jerzy Waśkiewicz był pierwszym mieszkańcem tego terenu.*

*Za ostatnimi budynkami Wólki rósł niewielki lasek, a zaraz za nim znajdowała się siłownia, tak często odwiedzana przez Mateusza i Bartosza, za to rzadko przez Rafała. Było w niej dziesięć sprzętów do ćwiczeń. Mateusz zaczął robić brzuszki na desce, a Rafał jeździć na zatrzymanym w miejscu rowerze. W miarę upływu czasu obaj skorzystali z każdego przyrządu. Potem, lekko zmęczeni, rozstali się. Mateusz wrócił do domu, a Rafał ponownie poszedł do stadniny.*

*Całą niedzielę spędził w domu i na podwórku, odwiedzając też raz dziadków. Opowiedział im o duchu, który zamknął go i jego kolegów w salonie na piętrze. Dziadek od razu w to uwierzył:*

*- Z tego Adama za życia był złośliwiec i dotąd mu nie przeszło.*

*Babcia, początkowo wątpiąca w istnienie ducha, również się przekonała.*

*- Janek Zimiński wysłał nagrania i zdjęcia do badaczy zjawisk paranormalnych, możliwe, że przyjadą tu i nagrają o tym materiał - powiedział Rafał.*

*- Oby wreszcie złapali tego ducha albo zmusili go, żeby więcej nie straszył - oświadczył pan Wiesław.*

*- Może im się uda.*

*Wieczorem Dariusz Stosik postanowił opowiedzieć swoim dzieciom kolejną historię z młodości:*

*- Kiedyś poszedłem z Markiem Trznadlem, Jarkiem Paprochem i Arkiem Zegrzyńskim do lasu, żeby nazbierać szyszek. Chodziło o projekt do szkoły. Przeszliśmy cały las w Markowicach i zaszliśmy nawet do lasu w Wólce. Każdy z nas czterech miał ze sobą koszyk, do którego wrzucało się znalezione szyszki. W pewnym momencie natknęliśmy się na dzika, który wydawał się być groźny. Marek ukrył się przed nim w krzakach, ja i Jarek weszliśmy na gałęzie drzewa, a Arek uciekając poślizgnął się i wpadł w błoto. Dzik pochodził trochę koło nas, zakwiczał i nas zostawił. Wtedy ja, Marek i Jarek zeszliśmy ze swoich kryjówek, podczas gdy Arek, najgrubszy z nas, utknął. Próbowaliśmy wyciągać go na różne sposoby. W końcu postanowiliśmy, że ja i Marek zostaniemy go pilnować, a Jarek pójdzie w tym czasie po sznurek z podwórka. Wrócił po około dwudziestu minutach, w czasie których Arek niemiłosiernie narzekał na swoje położenie. Jarek opasał Arka sznurkiem, po czym we trzech pociągnęliśmy go i dzięki temu się wydostał. Cieszyliśmy się, że po niebezpiecznym spotkaniu z dzikiem żadnemu z nas nic się nie stało. Spodnie, buty i skarpetki Arka były do wymiany, ale poza tym wyszedł z opresji cały i zdrowy. Nie wszystkie szyszki wykorzystaliśmy do projektu, resztę sprzedało się człowiekowi, który jeździł po okolicy rowerem i kupował szyszki na nalewki.*

*Tym akcentem zakończył się weekend w domu Stosików, a następny tydzień był jak każdy inny, pełen lekcji i powrotów do domu.*

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

*Październik, listopad i grudzień roku 2017 upłynęły Rafałowi w spokoju. W tym czasie co sobotę odwiedzał stadninę. Liczba spotkań i rozmów z Mają Kurczakowską wzrosła do kilkunastu. Myślał, żeby w tej relacji pójść o krok dalej i któregoś razu zaprosić ją do domu. Planował, że stanie się to na początku roku 2018.*

*Wraz z 20 grudnia rodzina Stosików rozpoczęła przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Ola pomagała pani Małgorzacie w przygotowywaniu świątecznych potraw i razem z Rafałem ubrała choinkę, która stanęła w salonie. Badacze zjawisk paranormalnych odczytali wiadomości Janka, ale na razie się nią nie zajmowali. Rafał pomyślał, że zapewne mają dużo pracy nad innymi paranormalnymi materiałami.*

*Tuje w rodzinnym ogrodzie pan Dariusz udekorował lampkami. Ubrał w nie też przednią część ogrodzenia. Zapowiadało się, że na Wigilii oprócz sześcioosobowej rodziny znajdą się bracia pana Dariusza - ksiądz Krzysztof i Adam, bratowa Beata z synem Szymonem i córką Malwiną, a także brat pani Małgorzaty Zbigniew Ćwiekowski z żoną Eweliną i dziećmi - Danielem i Olgą. Prawdopodobnie przyjedzie też ojciec pani Małgorzaty - Edward Ćwiekowski.*

*Babcia Elżbieta z okazji świąt upiekła duży makowiec, na który dziadek Wiesław miał wielki apetyt, ale postanowił się wstrzymać. Ola zaprosiła Weronikę i Natalię i razem robiły pierniczki na dwa dni przed Wigilią. Rafał przypatrywał się temu i pomógł im włożyć je do piekarnika. Dzień przed świętami odwiedził Janka i zapytał, czy specjaliści od zjawisk paranormalnych coś się odzywali. Chłopak odpowiedział, że nie. Opowiedział też Rafałowi o swoich przygotowaniach do świąt i pokazał dekoracje, które umieścił w różnych miejscach domu z siostrami i rodzicami. Pani Monika poczęstowała Rafała ciastem drożdżowym, które upiekła razem z córkami.*

*24 grudnia rano Rafał wstał z łóżka w doskonałym nastroju. Kiedy opuścił swój pokój, powiedział na cały dom:*

*- Wesołych świąt, rodzino.*

*- Wesołych - odpowiedziała Ola, która z okazji Bożego Narodzenia włożyła sweterek ze świątecznymi wzorami.*

*W południe stół został postawiony na środku salonu. Rafał z Olą rozłożyli talerze, sztućce i serwetki dla siedemnastu osób. Niedługo później do domu przyszli dziadkowie, bo przykrzyło im się siedzieć samym. Pan Wiesław był wesoły i rozśpiewany, zaczął wyciągać z pamięci stare pastorałki.*

*- A pamiętasz, Elu, piosenki z naszego wesela? - zaczął rozmowę o przeszłości.*

*- Któżby je zapomniał - odpowiedziała babcia, po czym wspólnie zaczęli śpiewać:*

*- Czternaście pączuszków na kwitnącej róży,*

*Czternastu aniołów pannie młodej służy,*

*Czternastu aniołów pannie młodej służy...*

*- Pamiętam, jakby to było wczoraj, kapela ze Słonecznej grała w najlepsze, aż się teraz łezka w oku kręci na wspomnienie tamtych czasów. A teraz jest się nie tylko żonatym i z trzema synami, ale też z czwórką wnuków - rozważał pan Wiesław.*

*- A pamiętasz, jak ukryłeś pierścionek pod obrusem? Było to u ciotki Rozalii na imieninach - odezwała się jego żona.*

*- Tego też do śmierci nie zapomnę, chyba że mi coś rozum odejmie na stare lata.*

*- Ilu się miało znajomych i kolegów. Moimi najlepszymi koleżankami były Irka Kuźnikówna, Jadzia Misiakówna, Krysia Ptakówna i Marynia Gramotówna.*

*- A moimi najbliższymi kolegami byli Zdzisiek Waśkiewicz, Gienio Szczepiński, Heniek Rojkowski, Franek Dziadek i Tadek Misiak.*

*- To były zupełnie inne czasy, teraz można powiedzieć, że piękne.*

*- Człowiek był młody, zdrowy, silny, pełen sił witalnych...*

*- A teraz wszystko się posypało.*

*- Dobrze, że chociaż dzieci i wnuki są zdrowe.*

*- I nasza starość spokojnie mija w ich towarzystwie i z ich pomocą.*

*- A pamiętasz wesele Jurka Trznadla? Pamiętasz jeszcze te tłumy?*

*- Oj tak, było nas tam przeszło dwieście, a prawie wszystkich się znało. Mietek Grzymalski zatańczył takiego obertasa, że nikt po nim nie umiał powtórzyć.*

*- Wesoło było, tańczyłem z każdą z twoich koleżanek.*

*- Ale nie zapominaj, jak potem napiłeś się gorzałki z Heniem, Gieniem i Zdziśkiem.*

*- Nie zapomnę, ale w głowie wtedy szumiało.*

*Na tym dziadkowie zakończyli wspomnienia. O piętnastej pojawił się pierwszy gość - ksiądz Krzysztof. Był to nieco podobny do pana Dariusza jego najstarszy brat, pucołowaty, w okularach z czarną oprawką, dość wysoki i silny. Miał krótkie i szorstkie włosy w barwie ciemny blond i gładkie, zaokrąglone policzki.*

*- Witaj, jak się masz, bracie? - zaczął powitanie.*

*- Dobrze, wręcz wyśmienicie - odpowiedział pan Dariusz.*

*- Szczęść Boże, bratanku i bratanico - zwrócił się do Rafała i Oli.*

*- Szczęść Boże, wujku - odpowiedzieli chórem.*

*- Szczęść Boże, księże Krzysiu - dopowiedziała pani Małgorzata.*

*- Witaj, synu - powitał go pan Wiesław.*

*- Dzień dobry, mamo, dzień dobry, tato - ksiądz Krzysztof witał się z rodzicami, po czym zajął miejsce przy stole.*

*- Masz tutaj obrazek, twój patron - zwrócił się do Rafała i wręczył mu rysunek przedstawiający Rafała Archanioła.*

*- Dziękuję, wujku - odpowiedział chłopak i ustawił go na stole.*

*- Zaśpiewajmy jakąś kolędę - zaproponował pan Wiesław. Ksiądz Krzysztof zaczął:*

*- Przybieżeli do Betlejem pasterze,*

*Grają skocznie dzieciąteczku na lirze,*

*Chwała na wysokości, chwała na wysokości,*

*A pokój na ziemi.*

*Anioł Pański sam ogłosił te dziwy,*

*Których oni nie widzieli jak żywi,*

*Chwała na wysokości...*

*Oddawali swe ukłony w pokorze,*

*Tobie, z serca ofiarnego, o Boże,*

*Chwała na wysokości...*

*Cały dom rozbrzmiał rodzinnym śpiewem. Drugą kolędę zaczął pan Wiesław, senior rodziny:*

*- Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi,*

*Wstańcie, pasterze, Bóg się nam rodzi,*

*Czym prędzej się wybierajcie,*

*Do Betlejem pospieszajcie,*

*Przywitać Pana, przywitać Pana.*

*Poszli, znaleźli dzieciątko w żłobie*

*Z wszystkimi znaki danymi sobie,*

*Jako Bogu cześć mu dali,*

*A witając, zawołali*

*W wielkiej radości, w wielkiej radości:*

*"Ach, witaj, Zbawco z dawna żądany,*

*Wiele tysięcy lat wyglądany,*

*Na ciebie króle, prorocy*

*Czekali, a tyś tej nocy*

*Nam się objawił, nam się objawił".*

*Trzecią kolędę zaczął pan Dariusz:*

*- Pójdźmy wszyscy do stajenki,*

*Do Jezusa i panienki,*

*Powitajmy maleńkiego*

*I Maryję, matkę jego.*

*Witaj, Jezu ukochany,*

*Od patryjarchów czekany,*

*Od proroków ogłoszony,*

*Od narodów upragniony.*

*Witaj, dzieciąteczko w żłobie,*

*Wyznajemy Boga w Tobie,*

*Coś się narodził tej nocy,*

*Byś nas wyrwał z czarta mocy.*

*Po trzeciej kolędzie w drzwiach zjawili się następni goście - Adam, Beata, Szymon i Malwina Stosikowie. Adam Stosik, fotograf, był najniższy z trzech braci i najszczuplejszy. Miał gładko ogoloną twarz, krótkie włosy, również ciemny blond, niebieskie oczy o spokojnym spojrzeniu i jasną cerę. Jego żona Beata była pulchną blondynką o kręconych włosach. Ich syn Szymon był pucołowaty po matce, miał blond włosy ostrzyżone po bokach i był średniego wzrostu. Miał czternaście lat, o rok mniej od Rafała. Malwina Stosik była w tym samym wieku, co Ola - urodziła się w roku 2005. Była ciemną blondynką o podobnej do ojca szczupłej sylwetce i równie spokojnych niebieskich oczach. Miała włosy sięgające do połowy pleców, które zwykle upinała w kok lub nosiła je w kucyku. Szymon był żywiołowy i często miał szalone pomysły, z kolei Malwina była spokojną i ułożoną dziewczyną. Mieszkali w Ksawerowie, największym mieście w okolicy. Goście przywitali się i zajęli miejsca. Teraz została tylko rodzina Ćwiekowskich, na którą wszyscy czekali. Zaraz po zmroku w domu Stosików pojawił się Zbigniew Ćwiekowski z żoną Eweliną, osiemnastoletnim Danielem i szesnastoletnią Olgą. Ci z kolei mieszkali w Smokowie, skąd pochodziła pani Małgorzata. Zbigniew Ćwiekowski był przysadzistym brunetem po czterdziestce, obdarzonym gęstym czarnym wąsem, zielonymi oczami przypominającymi dwa szmaragdy, wysokim czołem i gęstą czarną czupryną. Pracował jako ochroniarz w zakładzie produkującym słodycze. Jego żona była wysoką blondynką o niebieskich oczach i szczupłej sylwetce. Pracowała jako sekretarka. Syn Daniel, licealista, był wysokim i wysportowanym brunetem. Interesował się kinem i miał zamiar zostać w przyszłości aktorem teatralnym. Córka Olga była niewysoką blondynką podobną do matki, ale obdarzoną bujniejszymi włosami. Interesowała się sportem i należała do harcerstwa. Swoją przyszłość miała zamiar związać z lekkoatletyką.*

*Kiedy wszyscy goście zajęli miejsca przy stole, rozpoczęło się dzieleni opłatkiem. Każdy każdemu składał jak najlepsze życzenia, wesołych świąt Bożego Narodzenia, szczęśliwego Nowego Roku, powodzenia w życiu i wielu innych podobnych tematycznie. Dziadek Edward w końcu nie przyjechał, bo nazajutrz miał przejść operację.*

*Na Wigilii podane zostały do stołu pierogi z kapustą, smażona ryba, śledzie marynowane, smażone grzyby, barszcz czerwony, sałatka z rybą, sałatka z pieczarkami, uszka i kompot z jabłek, a na deser makowiec babci Elżbiety i pierniczki upieczone przez Olę i jej koleżanki. Rafał napisał na swoim profilu "Wesołych Świąt" i wysłał te życzenia wszystkim znajomym, to samo zrobiła Ola.*

*- Jak ci mija życie, kuzynku? - zapytał chłopaka Szymon Stosik.*

*- Jakoś idzie pomału, a tobie?*

*- Jest dobrze i tak trzymać.*

*- Nadal masz jakieś szalone pomysły?*

*- Tak, codziennie wymyślam nową wyprawę po nowe przygody.*

*- Mam nadzieję, że nie biegasz już po ulicach Ksawerowa z pistoletem wodnym albo z piłeczką na sznurku i nie zaczepiasz w ten sposób przechodniów.*

*- Już nie, zrozumiałem, że to niegrzeczne.*

*- A co robisz w wolnym czasie?*

*- Ostatnio rysuję komiksy o elfach Świętego Mikołaja. Sporo jeżdżę na rowerze, ale teraz nie można przez ten śnieg.*

*- Wyślesz mi potem zdjęcia tych komiksów? Chętnie bym poczytał.*

*- Z wielką chęcią je wyślę, jak tylko wrócę do domu.*

*Pan Dariusz postanowił podzielić się z gośćmi i domownikami historią z dzieciństwa:*

*- Zimą 1985 roku ja, Jarek Paproch, Arek Zegrzyński i Marek Trznadel zostaliśmy kolędnikami. Chodziliśmy po całych Markowicach i Wólce i śpiewaliśmy kolędy. Ludzie w zamian dawali nam cukierki i ciastka. Wyjątkiem był pan Gramota - on dał nam kaszankę, bo nie miał słodyczy. W następnym roku rok młodsi chłopcy przejęli po nas kolędowanie - Krzysiek Zimiński, Tomek Waśkiewicz, Sylwek Rojkowski i Artur Szczepiński.*

*Następną historię opowiedział wujek Zbyszek:*

*- U nas w domu od dawna piekło się pierniczki, podobne do tych, które teraz leżą na stole. Robiłem je wspólnie z Gosią, a potem chodziliśmy od domu do domu po ulicach Smokowa i rozdawaliśmy je mieszkańcom.*

*- Najbardziej żarłoczny był pan Rysio spod piątki - przypomniała jego siostra.*

*- Oj tak, ten niezapomniany pan Rysio...*

*Rafał opowiedział całej rodzinie o duchu Adama Grzymały-Mareckiego, którego razem z Olą i ósemką innych osób widział w dworze. Powiedział też o Karolu Starkiewiczu i Emilu od zjawisk paranormalnych, którym jego kolega Janek wysłał dwa nagrania i kilkanaście zdjęć z dworu. Ta opowieść zaskoczyła, a nawet przestraszyła niektórych.*

*- Ja się nie boję tego ducha, pojadę kiedyś do tego dworu i się z nim spotkam twarzą w twarz - zadeklarował Daniel.*

*- Nie bądź taki śmiałek - powiedziała do niego siostra Olga.*

*- A co? Nie boję się, jestem pełnoletni i odważny.*

*- Gratuluję kuzynowi odwagi - oświadczył Rafał.*

*Ćwiekowscy po skończonej Wigilii wyjechali do Smokowa. Pan Wiesław z panią Elżbietą poszli do swojego domu. Krzysztof Stosik także opuścił rodzinę i udał się do swojej parafii w Warszawie. Z kolei Adam, Beata, Szymon i Malwina zostali na noc i mieli wyjechać następnego dnia po południu.*

*- Rafał, pobudka! - zawołał Szymon następnego ranka. Spędził noc na starym łóżku Rafała, podczas gdy jego rodzice i siostra przespali się na kanapach w salonie. Rafał powoli zwlókł się z łóżka. Szymon nadal był w piżamie - zielonej z wyhaftowanym reniferem.*

*- Spójrz pod choinkę! - krzyczał kuzyn. Rafał rzucił okiem w stronę drzewka, a pod nim zobaczył torbę pełną słodyczy i prawdziwego latającego drona.*

*- To prezent dla ciebie od Mikołaja w postaci mojego taty, chyba znasz jego hobby fotograficzne - powiedział Szymon.*

*- Dziękuję, nie marzyłem o dronie, jestem bardzo wdzięczny.*

*- Po południu go przetestujemy na twoim podwórku, zgoda?*

*- Pewnie.*

*- Musimy razem coś porobić zanim znów rozdzielimy się na kilka miesięcy.*

*- Racja.*

*Po rozmowie chłopcy przebrali się w dzienne ubrania i poszli do kuchni na śniadanie. Pani Małgorzata obsługiwała dziś czwórkę dzieci - Rafała, Szymona, Olę i Malwinę. Każdy dostał porcję płatków kukurydzianych z mlekiem podaną w jednej z miseczek o jaskrawych kolorach. Malwina, jak to Malwina, prawie się nie odzywała i myślami była gdzieś zupełnie indziej, daleko poza domem Stosików. Oli bardzo podobał się dron Rafała. Nie mogła się doczekać, aż chłopcy wyjdą na dwór i nim polatają.*

*Cały ranek zleciał Stosikom na oglądaniu filmów świątecznych w telewizji. Pan Dariusz przeglądał nowe wydanie lokalnej gazety i rozmawiał ze swoim bratem Adamem. Pani Małgorzata znalazła wspólny temat z ciotką Beatą. Rafał przebywał z Szymonem, a Ola i Malwina zajmowały się same sobą.*

*Wreszcie po południu Szymon i Rafał wyszli na dwór na oblot drona. Sterował nim Szymon.*

*- Co to za ptaka wy macie? - zapytała zdziwiona pani Elżbieta, która właśnie wyszła przed dom.*

*- To nie jest ptak, babciu, to jest dron, urządzenie z kamerą - odpowiedział Rafał.*

*- Czego to młodzież nie wymyśli - stwierdziła staruszka.*

*- Pięknie lata, bezbłędnie - powiedział Szymon. Ola też wyszła na zewnątrz obserwować, czym zajmują się chłopaki. Lot drona ją zachwycił.*

*O piętnastej trzydzieści wuj Adam, ciotka Beata, kuzyn Szymon i kuzynka Malwina pożegnali rodzinę i odjechali do Ksawerowa białym samochodem. Rafał po wejściu do domu rozpoczął opróżnianie torby ze słodyczami.*

*- Tylko zostaw na potem, bo mogą rozboleć cię zęby - ostrzegła go matka.*

*Następnego dnia chłopak poszedł odwiedzić Janka Zimińskiego, który spędzał święta z dwójką swoich kuzynów - Michałem i Dominiką Bocheńskimi. Michał był wysokim i szczupłym brunetem o ostrych rysach twarzy. Lubił uprawiać sport, jeździć rowerem i chodzić na spacery. Dominika była średniego wzrostu brunetką z falowanymi włosami, miłośniczką makijażu. Rafał znał się z nimi już wcześniej, bo odwiedzali Janka przy każdej dłuższej przerwie w nauce. Michał miał szesnaście lat, a Dominika czternaście. Mieszkali w Radomiu. Ich ojcem był Piotr Bocheński, brat matki Janka pochodzący z Wólki, szkolny kolega Dariusza Stosika, a matką jego żona Edyta. Piotr pracował jako woźny w jednej z radomskich szkół średnich, a Edyta jako pielęgniarka. Przyjechali do Zimińskich na Wigilię, ale już odjechali. Mieli wrócić w Nowy Rok, żeby odebrać dzieci.*

*- Rafał, mam dla ciebie super wiadomość - ogłosił Janek.*

*- Czy to to, o czym myślę?*

*- Dokładnie tak, Karol Starkiewicz odpowiedział na nasze nagrania, wstawił na YouTube film, w którym umieścił nasze materiały. 15 stycznia ma przyjechać do nas i wejść do dworu.*

*- Wreszcie się doczekaliśmy.*

*- Coś czuję, że to będzie ciekawy pobyt. Musimy się też z nimi spotkać, chętnie poznałbym osobiście Karola i Emila.*

*- Ja też. Ciekawie jest spotkać medialne postacie.*

*- A jak z Mają?*

*- Nasza relacja się stopniowo pogłębia. Rozmawiam z nią i widuję się coraz częściej i częściej. Chyba jutro poczęstuję ją czekoladowymi cukierkami, które dostałem pod choinkę.*

*- A dostałeś coś jeszcze?*

*- Dron do latania, który kiedyś wykorzystamy do konfrontacji z duchem, a ty?*

*- Dostałem trzytomową encyklopedię o historii Europy.*

*- Ty jak zwykle z tą swoją historią. Dużo miałeś gości?*

*- Wujka Piotrka z ciocią Edytą i ich dziećmi i dziadków. A ty?*

*- Wujków Krzyśka, Adama i Zbyszka z rodzinami.*

*- Był kuzyn Szymon?*

*- Tak, ten chłopak pełen szalonej energii pomógł mi z dronem.*

*Chłopcy porozmawiali jeszcze trochę, po czym Rafał wrócił do domu. Następnego dnia wyruszył odwiedzić stadninę pana Szczepińskiego. Ponownie dosiadł Wilczycy i pojechał na niej do dziewczyn, które podróżowały na swoich koniach po lesie. Wśród nich prym wiodła Gabrysia, najbardziej energiczna, a po niej Maja.*

*- Dziewczyny, chciałbym zaprosić was na bal sylwestrowy, który organizujemy nocą z 31 grudnia na 1 stycznia - ogłosił.*

*- Kto na nim będzie? - zapytała Maja.*

*- Ja, Janek będzie na początku, Łukasz Mokotowski i Michał Fijoł powinni być przez całość, oprócz nich Adrian Borycki, Mikołaj Stępień, Zuzia Nowak i moja siostra.*

*- Przyjmujemy zaproszenie - powiedziała Gabrysia.*

*- Nas znowu nie będzie - odezwała się Marysia Czochralska.*

*- Mnie też nie - dodała Julka Węgielnik. Rafał był nieco zawiedziony, że trzy pozostałe dziewczyny nie będą uczestniczkami zabawy, ale cieszył się, że chociaż Maja i Gabrysia przyjęły zaproszenie. Już wkrótce chłopcy zaczęli przygotowywać się do imprezy.*

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

*30 grudnia pan Dariusz kupił Rafałowi paczkę fajerwerków. Następnego dnia Rafał szedł przez ulicę Markowic w stronę znajdującej się na końcu miejscowości remizy, w której miała odbyć się impreza. Poprzedniego dnia obejrzał film Karola Starkiewicza, w którym między innymi przedstawił nagrania wykonane przez Janka i zdjęcie czerwonego napisu "ADAM". Już za piętnaście dni badacze zjawisk paranormalnych mieli odwiedzić markowicki dwór. Remiza strażacka była duża i przestronna. Miała żółte ściany, czerwony dach i czerwony napis: "OSP Markowice. Rok założenia: 1915". Miała wewnątrz salę jadalno-taneczną, do której podążał właśnie chłopak.*

*- Sto lat, sto lat, niech Sylwek żyje nam... - usłyszał ze strony sklepu. Zauważył kompletnie pijanego Sylwestra Rojkowskiego, który obchodził właśnie imieniny. Koledzy Tomek Ptak i Paweł Jaskóła śpiewali mu piosenkę i lali mu do kieliszka wódkę.*

*- Rafałku, pięć ziko dla solenizanta! - zawołał Tomasz.*

*- Bardzo mi przykro, ale solenizant musi zostać bez moich pieniędzy - odpowiedział Rafał.*

*Po wejściu do remizy, na miejscu zastał Łukasza Mokotowskiego.*

*- Cześć Łukasz - zaczął rozmowę.*

*- Czołem Rafał, pomożesz w rozkładaniu talerzy i sztućców?*

*- Pewnie, ale może poczekajmy z tym na Janka i Michała.*

*- Też tak myślę.*

*Po chwili na miejscu zjawił się Michał Fijoł. Zdjął kurtkę i czapkę i powiesił je na wieszaku. Następnie podał chłopakom swoją dłoń lodowato zimną od pobytu na dworze.*

*- Cześć chłopcy - odezwał się. Odpowiedzieli mu przywitaniem. Zaraz za nim przyszedł Janek Zimiński, tak samo zdjął kurtkę i przywitał się z trójką obecnych. Na balu sylwestrowym oprócz zgromadzonych już chłopaków, którzy właśnie rozkładali talerze i sztućce na stole wyłożonym dzień wcześniej białym obrusem, mieli zjawić się: Maja Kurczakowska, Gabrysia Przegrodzka, Zuzia Nowak, Ola Stosik, Adrian Borycki i być może Patrycja Czyścioch, sympatia Adriana od początku gimnazjum. Adrian Borycki był wysokim brunetem z włosami sterczącymi do góry, zawsze elegancko i czysto ubranym. Mieszkał w Dolinie razem z rodzicami Piotrem i Dorotą i siostrą Jagodą. Jego ojciec utrzymywał się z gospodarstwa sadowniczego, a matka pracowała jako kasjerka w Ksawerowie, gdzie dojeżdżała codziennie autobusem. Jagoda chodziła do klasy z Olą, Natalią i Weroniką, czyli do szóstej. Matka Adriana, w przeciwieństwie do przeważnie wycofanego ojca, chętnie udzielała się społecznie i aktywnie wspierała szkołę we wszelkiego rodzaju przedsięwzięciach. Kiedy chłopcy rozłożyli już przedmioty, do remizy wkroczył Adrian. Powiesił swoją odblaskową kurtkę i ruszył do pomocy chłopakom.*

*- Cześć - usłyszała piątka chłopaków od strony drzwi. Stał w nich Bartosz, kolega Mateusza Przegrodzkiego, z którym uprawiał prawie codziennie sport. Bartosz, starszy o dwa lata od chłopaków, praktykował jako kelner w restauracji Starkiewiczów w Słonecznej. Zgodnie z umową, dostarczył na imprezę cztery pizze hawajskie wykonane przez panów Pawła Mokotowskiego i Jacka Gubińskiego. Położył je na stole znajdującym się w kuchni remizy. Łukasz wręczył mu pieniądze, po czym dostawca zniknął za drzwiami.*

*Po wyjściu Bartosza w budynku pojawił się Henryk Rojkowski, siedemdziesięcioletni komendant straży pożarnej i ojciec dzisiejszego solenizanta. Był to staruszek średniego wzrostu (znacznie niższy od swojego syna), krępy, o szerokich ramionach i biodrach, lekko zasuszony, pomarszczony, gładko ogolony i siwy. Jego dzisiejszym zadaniem było dopilnowanie, żeby bal się udał, a goście nie zaszaleli za mocno.*

*Następna przyszła Ola, która przyniosła paczkę fajerwerków i kulę dyskotekową z domu Stosików. Łukasz poszedł po stojak z magazynu, Michał wszedł na niego i zawiesił kulę na suficie. Mieniła się zielenią, błękitem i czerwienią i nadawała całemu miejscu specyficznej atmosfery.*

*Rafał poszedł do kuchni, w której pomagał innym chłopakom rozkładać pizzę na talerze. Michał kroił, a Łukasz i Rafał kładli kawałki na talerze. Adrian i Janek stali z boku i czekali, aż wniosą pizzę na salę jadalną. Następna weszła do sali pani Monika Zimińska z pudełkiem pierogów. Jej syn odebrał je od niej, podziękował, pani Monika wyszła, a Janek umieścił pierogi w mikrofali.*

*- Kto idzie po chipsy? - zapytał Łukasz, wyciągając pieniądze z kieszeni. Adrian podniósł rękę.*

*- Teraz potrzebuję ochotnika lub ochotniczki po picie - kontynuował Łukasz. Ola wysunęła się spośród chłopaków i wzięła od niego pieniądze. Następnie oboje z Adrianem wyszli do sklepu.*

*- Chłopaki, która to już wasza impreza? - zapytał pan Henryk.*

*- Trzecia, wcześniej starsi organizowali, między innymi mój Patryk - odpowiedział Łukasz.*

*- Pierwsze imprezy w tej straży, wtedy nazywano je zabawami, odbywały się za czasów moich dziadków. Potem pokolenie rodziców przejęło pałeczkę, a wreszcie moje. Zdzisiek Waśkiewicz grał na fujarce, a Gienek Szczepiński na harmonii. Ja, twój dziadek, Rafale, czyli Wiesiek Stosik, twój dziadek, Łukaszu, czyli Łukasz Pański, Franek Dziadek i inni chłopcy, tańczyliśmy wszyscy za czterech. Dziewczyn ile bywało. Właśnie na takiej zabawie zakochali się w sobie dziadkowie Rafała. Potem przyszło pokolenie waszych rodziców, wasi starsi bracia i kuzyni, a w końcu wasze pokolenie. Po was wasze młodsze rodzeństwo będzie się tu bawić, a po nich wasze i ich dzieci. Kto wie, ile jeszcze ten budynek wytrzyma - snuł refleksje stary strażak.*

*Po jego wypowiedzi Adrian przyszedł z sześcioma paczkami chipsów pod pachami, a Ola zaraz po nim z czteropakiem Coca-Coli. Postawili te produkty na szafce w kuchni. Dwa małe okna w kuchennej ścianie i szyb wentylacyjny pośrodku przypominały Rafałowi ludzką twarz. Okna kojarzyły się z oczami, a szyb z nosem. Szafka kuchenna mogła to uzupełniać jako usta i podbródek.*

*Muzykę miał zapewniać czarny głośnik, który przyniósł z domu Michał. Odtwarzał on utwory rapowe, rockowe i disco. Adrian i Michał poszli po resztę fajerwerków i ustawili je przy ścianie remizy. Zaraz po nich do budynku wkroczyły Weronika i Natalia Zimińskie, które przyniosły pudełko pierniczków, które zostały ze świąt, a po przywitaniu z Olą i wszystkimi chłopakami wróciły do domu.*

*Właśnie tej nocy miał nadejść pierwszy dzień 2018 roku, z czego Rafał szczerze się cieszył. Miał zamiar przetańczyć i przebalować całą noc do rana. Wiedział też, że większość Nowego Roku spędzi w łóżku. Takie imprezy zdarzały się stosunkowo rzadko, a jako dusza towarzystwa przychodził na każdą możliwą. Następną, która się szykowała, było zakończenie nauki w gimnazjum i świętowanie pierwszego dnia wakacji. Wiadomo już było, że Janek pójdzie do liceum ogólnokształcącego w Ksawerowie, Adrian, Michał i Łukasz do technikum w tym samym miejscu, a Rafał najprawdopodobniej do liceum numer 10 w Radomiu.*

*Około ośmiu osób z klasy Rafała miało iść do Ksawerowa, przeważnie do technikum. Kilka osób myślało o Radomiu bądź Warszawie. Rafał wiedział, że pożegnanie będzie smutne i wzruszające, głównie z racji tego, że jako jedyny wybierał się do liceum, w którym nikogo nie znał i miasta, w którym nie miał żadnej rodziny. Przez sześć lat podstawówki i trzy lata gimnazjum chłopak zdążył zżyć się z rówieśnikami, a najbardziej z mieszkającym niedaleko niego Jankiem Zimińskim. Spodziewał się emocjonującego rozstania i tego, że niektórych osób może nie spotkać już nigdy w życiu. Poza szkołą nigdy nie widywał Dawida Grudniewskiego i Szymona Dzbankowskiego, którzy mieszkali w Dolinie, stosunkowo daleko od Markowic. Nie spotykał też na co dzień Klaudii Łuszczyńskiej i Magdy Tworkowskiej, które mieszkały w Słonecznej-Woli. Tak samo nie kontaktował się poza szkołą z Martyną Białoń, która mieszkała najdalej od niego - w Piotrowie, jako jedyna z klasy.*

*Wreszcie zjawiła się Zuzia Nowak. Na palcu miała pierścionek, który znalazła w nawiedzonym dworze i od tej pory pokazywała się z nim. Zuzia była córką piekarza Huberta i menedżer w hotelu Anny Kurczakowskiej - Ilony. Miała trzech braci - starszego Jakuba i młodszych Miłosza i Ignacego, który chodził dopiero do przedszkola. Mieszkała w Wólce w piętrowym domu. Była wysoką blondynką o niebieskich oczach i zgrabnej sylwetce. Preferowała luźne, wygodne stroje.*

*Teraz, oprócz Mai i Gabrysi, ostatnim gościem, który miał się zjawić, była Patrycja Czyścioch. Dziewczyna była córką Artura Czyściocha i jego żony Justyny, siostry Arkadiusza Zegrzyńskiego z Markowic. Była lekko pucołowatą szatynką o niebieskich oczach i jasnej karnacji, z delikatnymi piegami na policzkach. Miała młodszą siostrę Basię i młodszego brata Błażeja. Mieszkali w niewielkim drewnianym domu, jednak bardzo ładnie odnowionym. W przeszłości mieszkali w nim Zegrzyńscy, których plac znajdował się tam od końca XVIII wieku. Ich nazwisko wzięło się od miasta Zgierz, skąd przybył założyciel tej rodziny.*

*Wreszcie, o dziewiętnastej, zjawiła się Patrycja.*

*- Witajcie, przepraszam, że trochę późno, ale wreszcie jestem - przywitała. Przyniosła ze sobą dwie torby pełne słodyczy firmy Milka. Adrian i Łukasz byli szczególnie na nie łakomi, ale miały być jedzone razem z pierniczkami dopiero po północy, jako deser po wszystkich innych przekąskach. Na szczęście dla Oli, której nie podobało się być jedyną dziewczyną w grupie, liczba osób płci pięknej wzrosła do trzech, a po wejściu Mai i Gabrysi do pięciu.*

*Około dwudziestej impreza zaczęła się na dobre. Grupa kolegów i koleżanek tańczyła, przegryzając przekąski. Nikt nie liczył czasu, jak szczęśliwi w przysłowiu. Rafał wyginał się w rytm różnych piosenek, aż się spocił. Do picia była Coca-Cola i herbata, nad którą czuwał pan Henryk. Jego zadaniem była też pomoc w sprzątaniu po zakończeniu balu.*

*Jako pierwsze danie zjedzone zostały pierogi, które smakowały wszystkim. Następnie grupa przystąpiła do zjedzenia pizzy. Potem zostały chipsy i pierniczki.*

*- Janek, jak tam twoje wizualizacje? - zapytał Rafał.*

*- Dobrze, ostatnio zrobiłem model dworu w każdej dekadzie od 1800 roku i remizy w każdym dziesięcioleciu od założenia straży. W przypadku dworu dodałem nazwiska właścicieli dopasowane do lat, a do remizy nazwiska komendantów i członków z każdego roku.*

*- A jak z następnymi projektami?*

*- Przymierzam się do wykonania modelu młyna. Tam dodam nazwiska wszystkich młynarzy.*

*- Jak wspominasz nasze spotkanie z duchem?*

*- Było niezapomniane, typ policzkował ludzi i zamknął nas wszystkich w salonie.*

*- Też chyba nigdy tego nie zapomnę.*

*- Zatańczysz ze mną, Rafałku? - zaproponowała Gabrysia Przegrodzka, która właśnie podeszła do chłopaków.*

*- Z chęcią - odpowiedział Rafał. Ruszyli do tańca. Następną partnerką Rafała była Maja. Z nią tańczył nieco dłużej. Patrzył w błękitne oczy Mai, a ona w jego. Między nimi nawiązała się nić zgody i wzajemnej sympatii.*

*- Rafał, czy to prawda, że w moim hotelu twoja szkoła będzie wystawiać scenę z "Lalki"?*

*- Tak, mam grać rolę sprzedawcy Mraczewskiego. Rzeckiego gra Janek, Lisieckiego gra Adrian, Kleina gra Michał, sługę Pawła gra Łukasz, a klienta kupującego kalosze Waśkiewicz. Premiera 1 lutego. To jest przedstawienie charytatywne.*

*- Dużo masz kwestii?*

*- Nie za wiele, Janek ma najwięcej, ale on bardzo szybko się uczy. Łukasz ma dobrze, jego postać nic nie mówi, tylko trochę się rusza po sklepie Wokulskiego.*

*- Czy wasze kółko teatralne grało kiedyś coś jeszcze?*

*- Tak, w domu spokojnej starości w Słonecznej wystąpiliśmy we wrześniu w "Zemście". Grałem głównego bohatera - Cześnika Raptusiewicza, a Janek jego wroga - Rejenta Milczka.*

*- Ilu członków ma to kółko?*

*- Ja, Janek, Łukasz, Michał, Adrian, Paskiewicz, Waśkiewicz, Klaudia, Paulina, Martyna i Milena. Ponad połowa mojej klasy.*

*- A dlaczego mówiąc o Paskiewiczu i Waśkiewiczu nigdy nie wymieniasz ich imion? Tak samo rzadko wspominasz imię Dawida Grudniewskiego.*

*- Paskiewicz i Waśkiewicz lubią być nazywani po nazwiskach, poza tym bardzo to do nich pasuje.*

*- Rozumiem. A masz na oku, jeśli mogę zapytać, jakąś dziewczynę?*

*To pytanie kompletnie zaskoczyło Rafała.* *Zastanawiał się, aż wreszcie zdecydował się na odpowiedź:*

*- Tak, mam...*

*- Czy mogę znać jej imię?*

*- Niestety nie, to moja tajemnica.*

*- Dobrze, każdy ma prawo mieć swoje sekrety, ja tak samo niektórych rzeczy o sobie i moim otoczeniu nigdy nikomu nie wyjawię. Wyjątek stanowi tu Gabrysia, bo to moja najlepsza przyjaciółka już od wczesnego dzieciństwa.*

*Zabawa trwała dalej w najlepsze, aż wreszcie dobiegła końca. Pan Henryk przystąpił do sprzątania, razem z nim reszta. Wyjątek stanowiły Maja i Gabrysia, które tylko przyglądały się pracy reszty. Wszystko zostało sprawnie wyczyszczone, po czym resztki jedzenia zostały rozdzielone między uczestników, którzy mieli je zabrać do domów.*

*Kiedy Maja i Gabrysia wychodziły z remizy, Rafał otworzył i zamknął za nimi drzwi i się ukłonił. Dziewczyny wdzięcznie się do niego uśmiechnęły. Gdy Rafał wrócił do domu, od razu poszedł na łóżko. To samo zrobiła Ola. Chłopak przespał się do czternastej, po czym wstał i zabrał się do odrabiania zaległych prac domowych. Nad edukacją młodego Stosika od końca przerwy świątecznej miał czuwać trzydziestoletni korepetytor Robert Papczyński.*

ROZDZIAŁ JEDENASTY

*- What did Tom do yesterday in the morning? - pytał korepetytor Papczyński, wysoki i postawny mężczyzna o brązowych włosach, brodzie i jasnych oczach o łagodnych spojrzeniu, noszący na nich szkła kontaktowe.*

*- Yesterday in the morning, Tom was doing his homework at home - odpowiadał Rafał, siedząc nad pracą domową zadaną przez Marcina Góralskiego, prywatnie dobrego kolegę Roberta Papczyńskiego, z którym widział się przynajmniej raz na tydzień. Razem jeździli na rowerach nad wodę i spacerowali po piaszczystej plaży, która mieściła się dość niedaleko. Robert był synem woźnego ze szkoły Rafała, Bogdana Papczyńskiego i jego żony Wandy. Miał dwóch młodszych braci - Michała i Jakuba. Mieszkał w Słonecznej, niedaleko siłowni.*

*- Have Tom already finished his homework by 9 am o'clock? - brzmiało następne pytanie nauczyciela.*

*- Yes, Tom have finished his homework by 8:45 am.*

*- Did he walk his dog before lunch?*

*- Yes, he have walked his dog before he started eating lunch.*

*- Did Tom see Brian and Malcolm in this week?*

*- Yes, he have seen both of them in the same time.*

*- Na dziś koniec - powiedział Papczyński. Rafał nieco zmęczył się dzisiejszymi zadaniami, ale nie było innego wyjścia. Odprowadził pana Roberta do drzwi, a tamten wyszedł i poszedł w stronę swojego miejsca zamieszkania. Papczyński uwielbiał piesze spacery i chodził na nie najczęściej, jak się dało. W domu Stosików zajmował się też edukacją Oli.*

*- Pan Robert już wyszedł? - zapytała z kuchni pani Małgorzata.*

*- Wyszedł, mamo - odpowiedział Rafał.*

*- Nie zapomniałeś zapłacić?*

*- Pamiętałem, mamo.*

*- To dobrze. A zadał ci coś do samodzielnej pracy?*

*- Nie.*

*- Na wszelki wypadek sprawdzę.*

*Pani Małgorzata weszła do pokoju syna, spojrzała na jego ćwiczeniówkę i zeszyt, przejrzała je i miała pewność, że nie skłamał, a kłamać w tej sprawie zdarzało mu się dość często.*

*- Ola, a tobie coś zadawał? - zwróciła się do córki.*

*- Tak, mamo, dwa ćwiczenia do zeszytu - odpowiedziała dziewczyna.*

*- Mamo, mogę już iść na konie? - zapytał Rafał.*

*- Jak nic nie masz zadane, to możesz.*

*Opuścił dom, pożegnał się z Olą i panią Małgorzatą, po czym pobiegł w podskokach do Wólki. Po drodze wstąpił do sklepu i kupił czekoladę z orzechami, która miała być noworocznym prezentem dla Mai. Kiedy wychodził z pomieszczenia, zauważył biegnących i przestraszonych Tomasza Ptaka, Sylwestra Rojkowskiego i Pawła Jaskółę.*

*- Co tak panów wystraszyło? - zapytał z ciekawości.*

*- Duch! - odpowiedzieli jeden przez drugiego.*

*- Grzesiek Fijoł mówił, że jego łepek był we dworze i tam można znaleźć różne pozostałości po właścicielach - wysapał Sylwester.*

*- Poszliśmy za jego radą, żeby znaleźć jakiś łańcuszek czy pierścionek, sprzedać go i się trochę wzbogacić - ciągnął Tomasz.*

*- Dlatego, że potrzeba nam na piwo - mówił Paweł.*

*- Wchodzimy do dworu, a tam coś trzeszczy - relacjonował Sylwester.*

*- To były kroki ducha, który schodził właśnie ze schodów - uzupełnił go Tomasz.*

*- Gwizdnęliśmy stamtąd broszkę, kolczyki z małymi błyskotkami, większy naszyjnik z udawanym diamentem i srebrną łyżeczkę - dodał Paweł.*

*- Ten duch wściekł się na nas i zagroził, że nas pobije - opowiadał Sylwester.*

*- Jego głos był upiorny, ale jednocześnie jakby melodyjny - stwierdził Tomasz.*

*- Uciekliśmy stamtąd, ale dobrze, że chociaż udało się wziąć te przedmioty do zhandlowania - odezwał się Paweł.*

*- Nas duch zamknął na klucz w salonie na piętrze. Pan Krzysiek Zimiński nas uwolnił - powiedział Rafał.*

*- A czy po staremu, po przyjacielsku, dasz nam, Rafałku, piątaka? - zapytał Tomasz.*

*- Chociaż raz, ten jeden, jedyny raz - nalegał Sylwester.*

*- Kiedyś oddamy - uzupełnił ich wypowiedzi Paweł.*

*- Niestety, panowie, nie tym razem - odpowiedział Rafał i z czekoladą w ręce ruszył do stadniny pana Eugeniusza.*

*Na miejscu pan Eugeniusz stał oparty o ogrodzenie razem z oboma synami. Między Arturem a Ireneuszem chodził pies Mazgaj. Wszystkie dziewczyny były na placu. Po chwili do panów Szczepińskich dołączył Mateusz Przegrodzki i tak jak oni oparł się o ogrodzenie i oglądał jazdę między innymi swojej siostry. Rafał zbliżył się do grupy mężczyzn i stał się w ten sposób jej piątym członkiem.*

*- Dzień dobry - przywitał zgromadzonych. Kiedy odpowiedzieli mu, podał rękę Mateuszowi i powiedział:*

*- Cześć, co u ciebie?*

*- Wszystko dobrze - odpowiedział Przegrodzki.*

*- Słyszałeś, że Karol Starkiewicz i jego kamerzysta Emil będą u nas 15 stycznia?*

*- Tak, siostra coś mówiła, obiło mi się o uszy.*

*- Ja się nie mogę doczekać spotkania z nimi, Janek chyba jeszcze bardziej.*

*- To ja też przyjdę pod dwór zobaczyć się z nimi. Może będzie ze mną Gabrysia, a jeszcze bardziej prawdopodobnie Bartek.*

*- Kiedy ostatnio się z nim widziałeś?*

*- Dzisiaj. Zrobiliśmy sobie spacerek po zaśnieżonej okolicy.*

*- Znasz pana Roberta Papczyńskiego?*

*- Tak, to syn woźnego Bogdana i kolega pana Góralskiego.*

*- Oprócz tego korepetytor. Powtarzam z nim teraz angielski i matematykę.*

*- Jak ci idzie?*

*- Świetnie, angielskiego uczę się bez problemu, Oli idzie trochę gorzej, bo dość często popełnia błędy. Matematyka zdecydowanie słabiej niż angielski, ale nadal przyzwoicie.*

*- A jak wrażenie jego osobą?*

*- Dobrze, jestem zadowolony. Jest sympatycznym i uczciwym człowiekiem.*

*- A dużo ci zadaje do domu?*

*- Co ty? Prawie nic. Tutaj ma plus, w przeciwieństwie do jego kolegi. Pan Marcin nieraz zadaje po dziesięć zadań.*

*- Ja tak mam na matematyce i na polskim. Kiedyś miałem angielski z panem Marcinem i mogę potwierdzić. U nas było podobnie.*

*- Miałeś kiedyś korepetytora?*

*- Nie, nigdy w życiu.*

*- A chciałbyś?*

*- Z moimi ocenami? No pewnie, że chciałbym, ale rodzice nie chcą wydawać dodatkowych pieniędzy.*

*- Z którego przedmiotu idzie ci najlepiej?*

*- Z WF-u, a tobie?*

*- Tak samo. Z angielskiego i polskiego też nieźle, z historii jakoś daję radę i z informatyki dobrze.*

*- Też jestem dobry z informatyki. Kto u was ma najwyższą średnią?*

*- Janek, a u was?*

*- Taka Wiktoria, a z chłopaków najstarszy Waśkiewicz.*

*Przerwali, bo dziewczyny właśnie zeszły z koni i podeszły w stronę piątki mężczyzn.*

*- Cześć, chłopaki - odezwała się Maja.*

*- Proszę - odpowiedział Rafał i wyciągnął zza pleców czekoladę.*

*- Dziękuję bardzo, moja ulubiona - oświadczyła zachwycona Maja. Zaczęła po rozpakowaniu czekolady dzielić ją na kawałki. Pierwszy dała Julce, drugi Marysi, trzeci Gabrysi, czwarty Karolinie, a piąty zostawiła dla siebie. Dla Rafała, Mateusza i panów Szczepińskich nic nie zostało, ale nie bardzo ich to obchodziło.*

*- Smaczna, dzięki - powiedziała Gabrysia.*

*- Wilczyca czeka, Rafałku - odezwał się pan Eugeniusz. Rafał poszedł w stronę boksu i dosiadł klaczy. Kiedy podjechał na niej pod zbiorowisko ludzi, pan Eugeniusz oznajmił:*

*- Jej ojcem był siwy ogier Jupiter, a matką kasztanowata Walpurga. Oboje już nie żyją, z resztą Wilczyca to leciwa klacz. Jupiter był własnością Stefana Odolaka, mojego dobrego znajomego i wielkiego hodowcy. Swego czasu miał pod dachem swojej stajni w Słonecznej trzydzieści pięć koni na J, a największym czempionem był stryj Wilczycy, Jamajczyk. To był wspaniały koń. Stefan Odolak ma teraz osiemdziesiąt lat. Jego syn wszystko sprzedał, takie czasy.*

*Po przejażdżce na terenie stadniny Rafał wrócił do domu na podwieczorek. Następnego dnia znów czekały go lekcje z panem Papczyńskim.*

*- Słyszał pan o duchu Adama Grzymały-Mareckiego, który straszy w naszym dworku? - zapytał w czasie przerwy.*

*- Tak, słyszałem. Podobno pobił jakiegoś chłopaka i wytrącił mu latarkę z ręki. Słyszałem też, że zamknął kogoś na klucz.*

*- Tak, to byliśmy my.*

*- Ty byłeś wśród zamkniętych?*

*- Tak. Ja, Maja Kurczakowska, Gabrysia Przegrodzka, moja siostra, Janek, Natalia i Weronika Zimińscy, Łukasz Mokotowski, Michał Fijoł i Zuzia Nowak.*

*- Jak dużo osób. Umówiliście się na takie spotkanie?*

*- Tak. I duch nie tyle pobił, co jednym ciosem spoliczkował Michała i Łukasza, a temu drugiemu wypadła latarka.*

*- Kto was uwolnił?*

*- Tata Janka, pan Krzysztof Zimiński.*

*- To miałeś, Rafale, niezwykłą przygodę.*

*- A czy słyszał pan, że badacze zjawisk paranormalnych, Karol Starkiewicz i Emil, będą u nas 15 stycznia i wejdą do dworku?*

*- Tego nie słyszałem.*

*- Zna pan ich kanał w serwisie YouTube?*

*- Tak, zdarzyło mi się obejrzeć ze dwa filmy i muszę przyznać, że są świetni w tym, co robią.*

*- Janek wysłał im materiały, a oni zrobili film, w którym je uwzględnili.*

*- Nie baliście się iść po ciemku do opuszczonego i nawiedzonego dworu?*

*- Pewnie, że się baliśmy, ale ciekawość była silniejsza od strachu. Koleżanka Zuzia znalazła nawet pierścionek, który sobie zachowała. Trochę kosztowności znaleźli też panowie Tomasz Ptak, Sylwester Rojkowski i Paweł Jaskóła.*

*- Czyli w dworku nadal jest dużo przedmiotów o pewnej wartości, ale grasuje w nim natrętny duch.*

*- Jak u pana jest z wiarą w duchy?*

*- Kiedy byłem mały to owszem, wierzyłem. Teraz już mi przeszło. Ale ten duch ewidentnie jest prawdziwy.*

*- Pana tata czasem nas straszy różnymi duchami, a nawet wampirami.*

*- Bo woźni tacy są. Kiedy byłem mały, panowała moda na straszenie satanistami, to wtedy właśnie o nich mi opowiadał. Bałem się satanistów jako dziecko, ale ze wszystkiego się wyrasta.*

*- Wyjdźmy na dwór się przewietrzyć.*

*- Dobrze, chodź.*

*Wyszli przed dom Stosików i spojrzeli przed siebie. Widać było pola i sady ostatnich markowickich rolników - panów Józefa Hipolita, Jana Gramoty, Antoniego Jagniątki, Pawła Tuma, Krzysztofa Andrzejów, Łukasza Pańskiego i Tadeusza Misiaka. Postanowili przejść się ośnieżoną drogą gruntową w stronę lasu. Stamtąd dobrze było widać dwór.*

*- Ten duch zagrał na fortepianie mazurek Chopina - powiedział Rafał.*

*- To ciekawe, duch-muzykant.*

*- Czy zna pan jakieś szczegóły życiorysu Adama Grzymały-Mareckiego?*

*- Nie, nic mi o tym nie wiadomo. Nie zajmowałem się nigdy lokalną historią.*

*- Spotkał się pan wcześniej z nawiedzeniem?*

*- Nie, dlatego nie wierzyłem do niedawna w duchy.*

*- A jednak, istnieją naprawdę. W końcu horrory musiały mieć jakieś podłoże w prawdziwych wydarzeniach.*

*- Lubisz oglądać horrory?*

*- Nie, wystarczy mi horror, który przeżyłem na własnej skórze i starczy mi go na dłuższy czas.*

*- Ja też nie gustuję w horrorach.*

*Po tej rozmowie zaczęli następną lekcję. Po skończeniu ostatniej Rafał odprowadził pana Roberta całą drogą, aż do jego domu. W drodze podziwiał ośnieżone na biało drzewa. Rafał lubił czasami rozmyślać o życiu, patrząc na przyrodę. Każdy kształt coś mu przypominał. Tak samo w słoneczne dni przepadał za obserwacjami chmur płynących po niebie. Wracał czasami myślami do lat wczesnego dzieciństwa, które w większości się zatarło. Już widział obrazek z życia rodzinnego: oto idzie z obojgiem rodziców po tej drodze, trzymany przez matkę za rękę. Jest kilkuletnim chłopcem w zielonej kurteczce. Rozgląda się na boki i widzi te same drzewa i domy, ale nieco inne, przed upływem tych pamiętnych lat. Matka jedną ręką trzyma siostrę, a drugą jego. Siostra niedawno nauczyła się chodzić. Krajobraz jest sielski - tutaj przeleciał wróbel, tam ślimak pokazał się przy czyimś ogrodzeniu, ówdzie znowu starsze od niego dzieci lepią bałwana na swoim podwórku. Niby było to tak dawno, ale nadal wraca się do tych beztroskich chwil, zanim nauczył się składać z liter pierwsze wyrazy i je zapisywać. Następne przed oczami staje przedszkole. Pierwsze w życiu grono rówieśników, wśród nich Janek, późniejszy najlepszy kolega. Dużo energii, dużo pomysłów, mnóstwo chęci do zabawy. Długie spacery, układanie wzorów z liści, kasztanów, żołędzi i szyszek, lepienie bałwana... Robienie w śniegu orła, wspólne śpiewanie piosenek, gimnastyka z panem Markiem... Uroczystości szkolne z obowiązkowym strojem galowym, skakanie po kałużach... Czasami nie wiadomo było, czy dane wydarzenie miało miejsce naprawdę, czy się tylko przyśniło. Potem wszystkie klasy podstawówki, nudne dywagacje dyrektora Jana Franciszka Łuski o kędzierzawej głowie i sumiastym wąsie, spacery z rodziną, wycieczki nad morze i w Góry Świętokrzyskie. Jeden raz był też w Karpatach, w wieku sześciu lat. Miał zamiar wrócić kiedyś do Tatr i obejrzeć ponownie hale i turnie.*

*Rafał wrócił do domu, nadal wspominając różne momenty swojego bez mała szesnastoletniego życia. Wracał myślami do wielu chwil, których istnienie pozostało jedynie w jego pamięci i pamięci innych ich uczestników.*

*15 stycznia po obiedzie Rafał, Ola, Janek, Mateusz, Gabrysia, Maja, Łukasz, Michał i Bartek zebrali się przed dworem, oczekując na przyjazd Karola Starkiewicza i Emila. Karol Starkiewicz był niewysokim i chuderlawym chłopakiem o zamaszystych ruchach ciała, delikatnie kręconych jasnych włosach i oczach i wyprostowanej posturze. Miał siedemnaście lat, ale wyglądał na nieco więcej. Pan Emil był człowiekiem w nieokreślonym wieku - miał między czterdzieści lat a sześćdziesiąt, był więc ponad dwa lub nawet trzy razy starszy od Karola. Miał okrągłą twarz i niebieskie oczy, był wysoki i tęgi, można powiedzieć ogromny i nosił szpakowatą brodę. Karol ubierał się w czarne skórzane kurtki, pan Emil w bluzy w ciemnych barwach.*

*Zjawili się przed dworem około czternastej. Dziewiątka kolegów i znajomych zebrana przed budynkiem wyszła im na spotkanie.*

*- Witajcie, drodzy entuzjaści paranormaliów - przywitał ich Karol, po czym podał każdemu swoją dłoń ubraną w czarną rękawiczkę.*

*- Dzień dobry - powitał ich pan Emil.*

*- Nas chyba nie trzeba przedstawiać. Na wstępie opowiedzcie, jak było - poprosił Karol.*

*- Poszliśmy grupą, była z nami jeszcze taka Zuzia i moje siostry, Weronika i Natalia. Pierwszym, na co zwróciliśmy uwagę, był ten napis - opowiedział Janek i wskazał na znajdujący się na ścianie dworu napis "ADAM".*

*- Jak widzicie, panowie, jest to imię naszego ducha - powiedział Michał.*

*- Po wejściu najpierw usłyszeliśmy kroki, a potem zjawił się Adam Grzymała-Marecki we własnej osobie - mówił Rafał.*

*- Poszliśmy na górę. Kilkoro z nas robiło zdjęcia, a Łukasz i Michał oświetlali drogę latarkami - opisywała Ola.*

*- Duch zaczął poruszać firanką, co nagrał Janek - relacjonował Łukasz.*

*- Kiedy podeszliśmy do niego, stał się agresywny. Spoliczkował mnie i Łukasza, a Łukaszowi wytrącił z ręki latarkę, po czym na chwilę zapanowała ciemność - sprawozdawał Michał.*

*- Następnie okazało się, że spotkało nas najgorsze - duch zamknął nas w salonie na klucz - dodał Rafał.*

*- Pan Krzysztof, tata Janka, nas uratował - powiedziała Gabrysia.*

*- Na szczęście nikomu nic się nie stało - uzupełniła ją Maja.*

*- A Zuzia znalazła złoty pierścionek, który ma do tej pory - wtrącił Łukasz.*

*- Duch zagrał mazurek Chopina, który nagrałem i wam wysłałem - wypowiedział się Janek.*

*- Łącznie powstało kilkadziesiąt zdjęć - odezwała się Ola.*

*- Tylko te najbardziej efektowne Janek wam przesłał. Od tej pory nie widzieliśmy się z duchem ani żadne z nas nie było we dworze - podsumował Rafał.*

*- Dobrze, słyszę, że zeznania ciekawe - powiedział Karol.*

*- To co, Karolku, wchodzimy i kamerujemy? - zapytał pan Emil.*

*- Pewnie, że wchodzimy - odpowiedział Starkiewicz.*

*- Was, droga młodzieży, prosimy o nieprzeszkadzanie - ogłosił pan Emil, po czym obaj weszli do środka. Kiedy pan Emil zamknął za sobą i Karolem drzwi, w grupie rozpoczęła się narada.*

*- Ciekawe, co uda im się nagrać? - zastanawiał się Michał.*

*- Zobaczymy za parę godzin - odpowiedziała Ola.*

*- Wreszcie spotkałem jakieś medialne postacie - powiedział z zadowoleniem Mateusz.*

*- Ja też - uzupełnił go Bartosz. Jak zwykle, Mateusz miał na sobie zieloną bluzę, a Bartosz niebieską.*

*- Po ich wyjściu poproszę ich o autograf - odezwała się Maja.*

*- Ten Karol jest bardzo przystojny - wyraziła swoje zdanie Gabrysia.*

*- Siostra, amorów ci się zachciało, co? - zagadnął Mateusz.*

*- Jakoś tak do mnie przyszły - odpowiedziała.*

*- Pewnie dziś wieczorem na YouTube pojawi się ich film o naszym dworze - powiedział Rafał.*

*- A my co? Będziemy tu tak czekać? - zapytał z niecierpliwością Łukasz.*

*- Powinniśmy poczekać, aż wyjdą, a potem z nimi porozmawiać - spokojnie odrzekł Janek. Łukasz Mokotowski należał do osób niecierpliwych i niespokojnych. Wszystko musiało być u niego od zaraz, bo inaczej bardzo się denerwował. Po chwili wszyscy usłyszeli grę na fortepianie, z tym, że tym razem duch nie grał utworu klasycznego, ale jakiś rozrywkowy.*

*- Na pewno to nagrywają, a potem umieszczą w filmiku - powiedział Michał.*

*- Nigdy nie przypuszczałam, że będę świadkiem nawiedzenia przez ducha - zauważyła Ola.*

*- Trochę zimno - żaliła się Maja.*

*- Pochodźmy dookoła dworu, to będzie cieplej - doradził Rafał. Towarzystwo zaczęło obchodzić budowlę dookoła. Za dworem stał lamus i inne budynki gospodarcze dawniej używane przez dziedziców i ich dworzan. Rzeczywiście, Maja i pozostali rozgrzali się po zrobieniu kilku kółek na śniegu.*

*- Jesteś bardzo inteligentnym chłopcem - pochwaliła go Gabrysia.*

*- Nie to, co Szymon z Dominikiem - zauważyła Maja, odwołując się do swoich braci.*

*- Puste dzbany z nich, masz rację, Majka, Mateusz z resztą tak samo - odpowiedziała Gabriela.*

*- Ej, siostra, wszystko słyszałem! - zawołał Przegrodzki.*

*- Ona tylko żartowała - usprawiedliwiła przyjaciółkę Maja.*

*- Chce ktoś coś ze sklepu? Bo ja mógłbym pójść - odezwał się Bartosz.*

*- Tak, Bartusiu, kup mnie i Mai po paczce landrynek. Jeszcze dobrze by było, żebyś skołował jakąś Mirindę czy Fantę - poprosiła Gabrysia.*

*- Mam pięćdziesiąt złotych - poinformował Bartosz.*

*- Bartusiu kochany, w takim razie proszę cię jeszcze o zupkę chińską, bo nie mam obiadu na jutro, czekoladę dla nas wszystkich, najlepiej białą, chipsy karbowane o smaku paprykowym, żelki w kształcie miśków, ktoś ma jeszcze jakiś pomysł? - mówiła Gabriela.*

*- Tak, tak, herbatę dla mnie do domu, cukierki czekoladowe na wagę i płatki kukurydziane - dorzuciła Maja.*

*- Nie obciążajcie Bartka! - zawołał Mateusz.*

*- Dobrze, kupię wam to wszystko, jeszcze będę musiał skoczyć po torbę, bo w rękach nie da się wszystkiego zmieścić. Będziecie musiały mi oddać te pieniądze - powiedział Bartek.*

*- A tej Fanty czy Mirindy to kup dwie butelki - poprosiła Gabrysia.*

*- Jeśli starczy kasy, to kupię - odrzekł Bartosz i ruszył do sklepu.*

*- Ciekawe, jak długo im to zajmie? - zastanawiała się Ola.*

*- Zwykle ich materiały trwają około pół godziny, ale używają montażu. W rzeczywistości zajmuje im to jakieś dwie, czasem trzy godziny - wyjaśnił Rafał.*

*- No pięknie, będziemy tu stać czy chodzić do ciemności - zdenerwowała się Aleksandra.*

*- Spokojnie, siostra, ze mną, z Jankiem i resztą chłopaków nie zginiesz - uspokajał ją Rafał.*

*- Bartek jest bardzo przystojny - z zachwytem w głosie powiedziała Gabriela.*

*- Niemożliwa jesteś, przed chwilą podobał ci się Karol, a teraz on. Dwóch jednego dnia? - dziwił się jej brat.*

*- Tak, ale Karol podoba mi się jako sławna postać, znany i ceniony łowca przygód i tropiciel zjawisk paranormalnych, z kolei Bartosz podoba mi się jako kolega - odpowiedziała.*

*- Za dużo kawalerów masz w tej głowie, dziewucho - wycedził Mateusz.*

*- Młodość, a w szczególności okres nastoletni, to czas, w którym szybko zmienia się obiekt swoich westchnień - wypowiedział się Janek.*

*- Święta racja, Jasiek, święta racja. A tobie, Ola, podoba się ktoś w tej chwili? - zapytał Rafał siostrę.*

*- Tak, jest taki jeden - odrzekła tajemniczo.*

*- Naprawdę? Czy mogę wiedzieć, jak się nazywa?*

*- Robert Papczyński.*

*- Serio? Nasz korepetytor?*

*- Tak, a co mi szkodzi?*

*- Kobieto, on ma trzydzieści lat, a ty trzynaście, poszukaj sobie kogoś w swoim wieku i się ogarnij.*

*- On mnie się podoba tylko z wyglądu i sposobu bycia. Przecież wiem, że jest zaręczony z jakąś tam Justyną. A z osób w naszym wieku najbardziej mi się podoba Kacper Fijoł.*

*- Och, dziękuję - powiedział z uśmiechem Michał, brat Kacpra.*

*- Ale z tym korepetytorem to dowaliłaś, Aleksandra - uśmiechnął się Rafał.*

*- Każdy wiek jest dobry do miłości - zabrał głos Janek.*

*- Wypowiedział się największy specjalista, którego dziewczyną od kilku lat jest historia - skomentował jego wypowiedź młody Stosik.*

*- Znam to bardziej z czytanych treści i obserwacji osób starszych ode mnie niż z własnego doświadczenia - przyznał Zimiński.*

*- Siostra, pamiętam, jak się oglądałaś za Marcelem Tworkowskim, już ci wyleciał z głowy? - zapytał Mateusz Gabrielę.*

*- Tak, kompletnie - odpowiedziała.*

*- A mówiłaś, że będzie z was taka udana para, nawet pisałaś na kartce "M+G" wzięte w serce.*

*- Co było, to minęło i nie wróci.*

*- Czyli Marcelek już na pewno nie będzie twoim chłopakiem?*

*- Tego nie powiedziałam. W życiu nigdy nic nie jest pewne.*

*- Pewne są tylko śmierć i podatki, jak powiedział któryś wielki uczony - wtrącił się Janek.*

*- A ten znowu ze swoimi drętwymi cytatami - skarżyła się Gabrysia.*

*- Wcale nie są drętwe, to mądrość ludzkości - zwrócił jej uwagę Rafał.*

*- Na tak wiele tematów porozmawialiśmy już od chwili spotkania - spostrzegł Łukasz.*

*- Bo życie jest pełne różnorodnych tematów, które się często zmieniają - odezwał się do niego Michał.*

*- Wszystko mija, wszystko płynie - cytował Janek greckiego filozofa.*

*- Co robimy dalej? - zapytała znudzona Maja wszystkich pozostałych.*

*- Oprócz czekania na Bartka i badaczy zjawisk paranormalnych, nic - odpowiedział Łukasz.*

*- Mogę coś zaśpiewać - zaproponował Janek.*

*- Tak, tak, śpiewaj, prosimy! - krzyczała Gabrysia.*

*- Masz ładny głos, więc śpiewaj - pochwalił go Rafał.*

*- Na pagórku niewysokim stoi mały dom,*

*Chodzę ja tam z Jurkiem, przyjacielem.*

*Dadzą ci tam szklankę mleka albo nawet rum,*

*To na pewno da radości wiele.*

*W restauracji Ponad Wzgórzem*

*Mają taką piękną Zuzię,*

*Co roznosi gościom picie tam,*

*A jest urodziwa wielce,*

*Przy niej mocniej bije serce,*

*Kto się nie zakocha, ten jest cham.*

*W restauracji Ponad Wzgórzem*

*Każdy z gości kocha Zuzię,*

*Ta blondynka serca umie kraść.*

*Drugiej takiej nie ma w kraju,*

*Więc się za nią oglądają,*

*Chciałbym przed nią na kolana paść.*

*Serce puka teraz mocniej, bo się zbliża tu,*

*Jest tam koło rozłożystej lipy,*

*Człowiek chciałby trochę dłużej na niej skupić wzrok,*

*Opowiedzieć jakieś jej dowcipy.*

*W restauracji Ponad Wzgórzem...*

*Nagle smutek nas ogarnia, rzecz to dosyć zła,*

*Zuzia idzie do jakiegoś pana,*

*"To jej narzeczony" - Jurek mi to mówi w głos,*

*"Ma być za mąż za niego wydana".*

*W restauracji Ponad Wzgórzem...*

*Kiedy Janek zakończył piosenkę, cała reszta mu klaskała, przy okazji rozgrzewając się jeszcze bardziej.*

*- Teraz proszę naszego następnego solistę, Michała - ogłosił Łukasz i wskazał kolegę ręką.*

*- Proszę pani, ta młoda, piękna dama*

*Z kwiatuszkami, co przyszła do nas sama,*

*W kącie siedzi, na ustach smutną piosnkę ma,*

*Starszy kelner, butelkę ze szklankami,*

*Napój duszy, by się pogodzić z nami,*

*Pijcie dobre wino, bo ono prawdę zna.*

*Ja bym chętnie zmazał pani z głowy to,*

*Wszystkie te zmartwienia, bo*

*Szczęście musi przyjść do pani,*

*Dałbym siebie w zamian sam,*

*Gdybym był w stanie przeniknąć we wspomnienia*

*Serca, które poznało smak cierpienia,*

*Bym z miłością początek nowy pani dał.*

*Nastąpiła druga owacja. Obie piosenki pochodziły od tego samego artysty i były znane i lubiane w okolicy od dłuższego czasu. Chłopcy usłyszeli je od swoich starszych krewnych lub znajomych i nauczyli się ich na pamięć. Zaśpiewanie drugiej piosenki poprzedziło przyjście na miejsce Bartosza, który niósł ze sobą dużą torbę zakupów.*

*- Proszę, landrynki dla pań - powiedział do Mai i Gabrysi, po czym oddał im dwie paczki słodyczy.*

*- Wszystko było? - zapytała Maja.*

*- Tak, ale nie kupiłem żelków-miśków, bo za drogo by wyszło.*

*- Dobrze, w porządku, dzielny chłopak - oznajmiła Gabriela.*

*- Częstujcie się - odezwała się Maja, po czym rozdawała z paczki landrynki, na które wszyscy mieli ochotę. Kiedy jej paczka się skończyła, napoczęta została paczka Gabrysi. Słońce zaczynało powoli kryć się za horyzontem.*

*- Jak samopoczucie? - zapytał Bartek całą grupę.*

*- Jestem zadowolona i pełna energii - jako pierwsza odpowiedziała Ola.*

*- Czuję się znakomicie, szczególnie po wysłuchaniu świetnych śpiewów - określił swoje samopoczucie Rafał.*

*- Popieram zdanie przedmówcy - wyraził się Mateusz.*

*- Jestem pozytywnie nastawiony i gotowy do ponownego spotkania ze specjalistami od zjawisk paranormalnych - powiedział Janek.*

*- Czuję się dobrze, ale zawsze mogłoby być lepiej - odezwała się Maja.*

*- Zawsze czuję się tak samo jak Maja, bo jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami - uzupełniła ją Gabrysia.*

*- Dobrze, chociaż lekko boli mnie głowa - oświadczył Michał.*

*- Jako tako, raz lepiej, dwa razy gorzej - narzekał Łukasz, który oprócz bycia najbardziej niecierpliwym z grupy, był największym w niej zrzędą.*

*- A ja czuję się wyśmienicie, szczególnie po spacerze do sklepu i z powrotem - podsumował Bartek. Po jego wypowiedzi nastąpiło wzajemne rozdawanie sobie paprykowych chipsów karbowanych. Po zjedzeniu ich do reszty, kiedy na dworze panował już półmrok, badacze zjawisk paranormalnych wyłonili się z dworu.*

*- Próbował nas zamknąć, ale stary Emil był szybszy - opowiadał Karol.*

*- A kim jesteście wy dwaj? Nie było was na wprawie do dworu - Emil zapytał Bartosza i Mateusza.*

*- Ja jestem tu jako brat Gabrysi, a Bartek jako mój kolega - odpowiedział Przegrodzki.*

*- Ile materiału udało się wam nagrać? - zapytał Łukasz.*

*- Trzydzieści trzy i pół minuty - odpowiedział Emil, patrząc w obiektyw.*

*- To ładnie - skomentował Michał.*

*- Poza tym dostajecie od nas zaproszenie do restauracji mojego starego, chyba wiecie, gdzie?*

*- Tak, wiemy i chętnie skorzystamy - odezwał się Rafał.*

*- Czy mogłybyśmy prosić panów o autografy? - zapytała Gabrysia.*

*- Oczywiście, zawsze do usług - odpowiedział pan Emil. Następnie obie dziewczyny podały im długopis i dwie kartki, na których obaj złożyli swoje podpisy. Karol pisał bardzo czytelnie, za to Emil bazgrał jak kura pazurem.*

*- Dziękujemy serdecznie - powiedziały chórem Maja i Gabriela.*

*- Zapraszam panów do hotelu mojej mamy, tam panowie zjedzą ciepły posiłek i odpoczną przed powrotem do siebie - zapraszała Maja.*

*- Z wielką chęcią skorzystamy, widać, że potrafisz się odwdzięczyć - oznajmił Karol, po czym zapowiedział:*

*- Nagranie pojawi się w sieci, kiedy wrócimy do domów. Emil, chodźmy, nic tu po nas.*

*Obaj weszli do prowadzonego przez pana Emila szarego fiata, którym odjechali do hotelu pani Anny Kurczakowskiej. Towarzystwo pożegnało się i każdy wrócił do siebie.*

*Następne dni były dla Rafała czasem wzmożonej nauki, w której pan Robert Papczyński nadal aktywnie pomagał. Zaczęły się próbne egzaminy gimnazjalne, które były obowiązkowe i trzeba było każdy przedmiot zdać na co najmniej 30%. Rafał wkuwał materiał, ile tylko się dało. Pomagał mu też Janek, któremu wszystkie przedmioty szły o wiele łatwiej. Obaj nie zapomnieli też o obejrzeniu filmu Karola i Emila z dworu.*

ROZDZIAŁ DWUNASTY

*1 lutego 2018 roku w hotelu należącym do pani Anny Kurczakowskiej odbyło się przedstawienie charytatywne pod tytułem "Rządy starego subiekta", w którym rolę sprzedawcy Mraczewskiego odgrywał Rafał Stosik. Wśród widowni, oprócz samej właścicielki, był pan Andrzej - ojciec Mai, jej bracia - Szymon i Dominik, rodzice i siostra Rafała, rodzice i rodzeństwo innych występujących, koledzy ze szkół Rafała i Mai oraz nauczyciele z dyrektorem Wiktorem Flisem na czele.*

*Na wstępie Paskiewicz wypowiedział początek narracji Prusa. Po nim na scenę wstąpił Janek przebrany za Ignacego Rzeckiego i, trzymając w ręce księgę, powiedział:*

*- Oddać w banku osiemset rubli, aha... Do Lublina wysłać trzy albumy, tuzin portmonetek... Właśnie! Do Wiednia przekaz na tysiąc dwieście guldenów... Z kolei odebrać transport... Zmonitować rymarza za nieodesłanie walizek... Bagatela! Napisać list do Stasia... Bagatela...*

*Następnie, po krótkiej pauzie, "Rzecki" odezwał się:*

*- Spinki, szpilki, portmonety... dobrze... Rękawiczki, wachlarze, krawaty... tak jest... Laski, parasole, sakwojaże... A tu - albumy, neseserki... Szafirowy wczoraj sprzedano, naturalnie! Lichtarze, kałamarze, przyciski... Porcelana... Ciekawym, dlaczego ten wazon odwrócili? Z pewnością... Nie, nie uszkodzony... Lalki z włosami, teatr, karuzel... Trzeba na jutro postawić w oknie karuzel, bo już fontanna spowszedniała. Bagatela! Ósma dochodzi... Założyłbym się, że Klein będzie pierwszy a Mraczewski ostatni. Naturalnie... Poznał się z jakąś guwernantką i już jej kupił neseser na rachunek i z rabatem... Rozumie się...Byle nie zaczął kupować bez rabatu i bez rachunku...*

*Wszedł Michał jako subiekt Klein.*

*- A co, byłem pewny, że pan przyjdziesz pierwszy. Dzień dobry. Paweł! Gaś światło i otwieraj sklep - powiedział Janek. Łukasz udawał, że wykonuje polecenia "Rzeckiego".*

*- Pryncypał jeszcze nie wraca, nie miał pan listu? - zapytał "Klein".*

*- Spodziewam się go w połowie marca, najdalej za miesiąc - odpowiedział "Rzecki".*

*- Jeżeli go nie zatrzyma nowa wojna.*

*- Staś... Pan Wokulski pisze mi, że wojny nie będzie.*

*- Kursa jednak spadają, a przed chwilą czytałem, że flota angielska wpłynęła na Dardanele.*

*- To nic, wojny nie będzie. Zresztą co nas obchodzi wojna, w której nie przyjmie udziału Bonaparte.*

*- Bonapartowie skończyli już karierę.*

*- Doprawdy?... A na czyją korzyść MacMahon z Ducrotem układali w styczniu zamach stanu?... Wierz mi, panie Klein, bonapartyzm to potęga!...*

*- Jest większa od niej.*

*- Jaka? Może republika z Gambettą? Może Bismarck?*

*- Socjalizm...*

*Wtedy wszedł Adrian jako Lisiecki.*

*- A, moje uszanowanie panu Lisieckiemu! Zimny dzień mamy, prawda? Która też godzina w mieście, bo mój zegarek musi się spieszyć. Jeszcze chyba nie ma kwadransa na dziewiątą? - powiedział "Rzecki".*

*- Także koncept. Pański zegarek zawsze spieszy się z rana, a późni wieczorem.*

*- Założę się, żeś pan był wczoraj na preferansie.*

*- Ma się wiedzieć. Cóż pan myślisz, że mi na całą dobę wystarczy widok waszych galanterii i pańskiej siwizny?*

*- No, mój panie, wolę być trochę szpakowatym aniżeli łysym.*

*- Koncept! Moja łysina, jeżeli ją kto dojrzy, jest smutnym dziedzictwem rodu, ale pańska siwizna i gderliwy charakter są owocami starości, którą... chciałbym szanować.*

*Jako ostatni wkroczył Rafał jako Mraczewski.*

*- Słowo honoru daję, że już musi być wpół do dziesiątej. Letkiewicz jestem, gałgan jestem, no - podły jestem, ale cóż zrobię, kiedy matka mi zachorowała i musiałem szukać doktora. Byłem u sześciu... - powiedział.*

*- Czy u tych, którym dajesz pan neseserki? - spytał "Lisiecki".*

*- Neseserki? Nie. Nasz doktor nie przyjąłby nawet szpilki. Zacny człowiek... Prawda, panie Rzecki, że już jest wpół do dziesiątej? Stanął mi zegarek.*

*- Dochodzi dziewiąta...*

*- Dopiero dziewiąta? No, kto by myślał! A tak projektowałem sobie, że dziś przyjdę do sklepu pierwszy, wcześniej od pana Kleina...*

*- Ażeby wyjść przed ósmą - wtrącił "Lisiecki".*

*- Pan skąd wie? No, słowo honoru daję, że ten człowiek ma zmysł proroczy! Właśnie dziś, słowo honoru... muszę być na mieście przed siódmą, choćbym umarł, choćbym... miał podać się do dymisji...*

*- Niech pan od tego zacznie, a będzie pan wolny przed jedenastą, nawet w tej chwili, panie Mraczewski. Pan powinieneś być hrabią, nie kupcem, i dziwię się, że pan od razu nie wstąpił do tamtego fachu, przy którym zawsze ma się czas, panie Mraczewski. Naturalnie! - wołał "Rzecki".*

*- No, i pan w jego wieku latałeś za spódniczkami. Co tu bawić się w morały - odezwał się "Lisiecki".*

*- Nigdy nie latałem! - krzyknął "Rzecki".*

*- Przynajmniej raz wygadał się, że całe życie jest niedołęgą - mruknął "Lisiecki" do "Kleina".*

*Do "sklepu" wszedł Waśkiewicz jako klient.*

*- Dostanę kalosze? - zapytał.*

*- Kaloszyków żąda szanowny pan? Który numerek, jeżeli wolno spytać? Ach, szanowny pan zapewne nie pamięta! Nie każdy ma czas myśleć o numerze swoich kaloszy, to należy do nas. Szanowny pan raczy zająć miejsce na taburecie. Paweł! Przynieś ręcznik, zdejmij panu kalosze i wytrzyj obuwie... - mówił Rafał jako Mraczewski.*

*Wbiegł "Paweł" ze ścierką i rzucił się do nóg przybyłemu.*

*- Ależ, panie, ależ przepraszam! - tłumaczył się Waśkiewicz.*

*- Bardzo prosimy, to nasz obowiązek. Zdaje mi się, że te będą dobre. Doskonałe, pysznie wyglądają; szanowny pan ma tak normalną nogę, że niepodobna mylić się co do numeru. Szanowny pan życzy sobie zapewne literki; jakie mają być literki?*

*- L. P. - mruknął Waśkiewicz.*

*- Panie Lisiecki, panie Klein, przybijcie z łaski swojej literki. Szanowny pan każe zawinąć dawne kalosze? Paweł! wytrzyj kalosze i okręć w bibułę. A może szanowny pan nie życzy sobie dźwigać zbytecznego ciężaru? Paweł! Rzuć kalosze do paki... Należy się dwa ruble kopiejek pięćdziesiąt... Kaloszy z literkami nikt szanownemu panu nie zamieni, a to przykra rzecz znaleźć w miejsce nowych artykułów dziurawe graty... Dwa ruble pięćdziesiąt kopiejek do kasy z tą karteczką. Panie kasjerze, pięćdziesiąt kopiejek reszty dla szanownego pana...*

*Klient zapłacił i wyszedł. "Mraczewski" zwrócił się do "Lisieckiego":*

*- Niech no pan patrzy, czy nasz stary nie jest podobny z profilu do Napoleona III? Nos... wąs... hiszpanka...*

*- Do Napoleona, kiedy chorował na kamień.*

*- Był na Hugonotach w ósmym rzędzie krzeseł z niejaką Matyldą - przeczytał "Rzecki" z notesu.*

*Po tym zdaniu przedstawienie dobiegło końca, a wszyscy jego uczestnicy wyszli naprzód, stanęli w jednej linii i ukłonili się widzom. Zostali przyjęci gromkimi oklaskami, najgłośniej klaskał Dominik Kurczakowski. Maja wstała z miejsca i podeszła do Rafała. Szepnęła mu do ucha:*

*- Świetnie wystąpiłeś, chętnie bym kupiła coś od ciebie, gdybyś naprawdę był sprzedawcą.*

*- Cieszę się, że ci się podobało - odpowiedział Rafał i rumieniec wystąpił mu na policzkach.*

*- Superowy występ, brachu! - głośno odezwała się Ola. Wtedy na środek sali wyszedł Wiktor Flis. Jego łysina wyraźnie błyszczała w świetle lamp jarzeniówek. Stanął przed występującymi i powiedział do mikrofonu:*

*- Ogromnie cieszymy się, że uczniowie naszej szkoły mają ochotę wystawiać fragmenty klasyki polskiej literatury i są także chętni, aby ją czytać. Wszystkim gratuluję w imieniu całego gimnazjum niezwykle udanego występu. Wszyscy chłopcy bezbłędnie odegrali swoje role.*

*Maja postanowiła po przemówieniu dyrektora przedstawić Rafała swoim rodzicom, których do tej pory znał jedynie z widzenia.*

*- To jest moja mama Ania, która, jak wiesz, prowadzi ten hotel, a to tata Andrzej, pracownik lotniska - powiedziała do chłopaka.*

*- Witaj Rafale, jesteś całkiem podobny do Darka. Też tak wyglądał w twoim wieku - wypowiedział się pan Andrzej.*

*- Chyba pan przesadza, tata jest podobny, ale inny.*

*- Znałam twoją mamę w dzieciństwie, mieszkałyśmy niedaleko siebie - przypomniała sobie pani Anna.*

*- Naprawdę? Nigdy o tym nie słyszałem.*

*- Tak, ja też jestem rodem ze Smokowa. Moje panieńskie nazwisko to Dobrusińska, pewnie takiego nie słyszałeś, bo jest typowo tamtejsze.*

*- Ma pani rację, nie słyszałem.*

*- Mam w Smokowie siostrzeńca w twoim wieku, Czarka Wędlickiego. Przyjeżdża do nas na lato, też fajny chłopak.*

*- Wiem, który to. Grałem z nim kiedyś w piłkę - powiedział Rafał, zdejmując sztuczny wąs i marynarkę.*

*- Czarek potrafi grać na fortepianie, ma jeden u siebie w salonie.*

*- Tak samo jak nasz markowicki duch. Słyszała pani?*

*- Oczywiście, że słyszałam. Moja Majka opowiadała, a Gabrysia pokazywała zdjęcia. Widziałam też fragment materiału tego młodego Starkiewicza.*

*- Ten, w którym duch grał mazurek Chopinowski - uzupełnił pan Andrzej.*

*- Dzięki panu Zimińskiemu udało nam się wyjść z opresji - wytłumaczył Rafał.*

*- Krzysio zawsze był odważny - oznajmiła z przekonaniem pani Anna.*

*- Wracając do Starkiewicza, jego ojciec Sławek to mój dawny kolega. Jest ode mnie trzy lata starszy - powiedział pan Andrzej.*

*- Tylko nie mów Rafałowi, w jakich okolicznościach zawiązaliście koleżeństwo - upomniała go żona.*

*- Nie, Aniu, powiem krótko i treściwie - siedzieliśmy razem w pace.*

*- Z jakiego powodu? - zaciekawił się Rafał.*

*- Tego już za wiele! - zawołała zdenerwowana na męża pani Anna, która zawsze chciała wymazać niechlubny dwuletni pobyt w więzieniu z biografii swojego męża. Starała się sprawiać wśród okolicznych mieszkańców wrażenie idealnie porządnej rodziny, a dawne sprawki pana Andrzeja zdecydowanie to przekreślały.*

*- Przekręt finansowy - tyle, krótko i na temat - odpowiedział Rafałowi pan Kurczakowski, wbrew woli żony.*

*- Każdy święty ma swoje wykręty - zrymował ich starszy syn Szymon, co wyraźnie podenerwowało matkę.*

*- Sławek Starkiewicz to niestety nie tylko uznany restaurator, ale też bandyta - powiedziała pani Anna.*

*- O tym też nie słyszałem - zdziwił się Rafał.*

*- Młody, ty jeszcze za krótko żyjesz, żeby wiedzieć wiele rzeczy - przemądrzale burknął Szymon.*

*- Nie bądź chamski - upomniał go ojciec.*

*- Życie mnie nauczyło, tato, że w wielu sytuacjach trzeba być chamskim - gburowato odpowiedział syn.*

*- Szymon, cicho bądź! - zawołała pani Anna i skutecznie go uciszyła.*

*Po powrocie z hotelu Rafał wstąpił do Janka, gdzie wspólną decyzją postanowili powtórnie obejrzeć i przeanalizować materiał łowców zjawisk paranormalnych. Rafał do tej pory obejrzał go tylko pobieżnie, Janek skupił na nim więcej uwagi, ale zdecydował, że ciekawiej jest skupiać się wspólnie. Film zaczynał się od Karola mówiącego:*

*- Hej, widzowie, witamy was w osiemdziesiątym pierwszym odcinku naszej serii z duchami. Dziś wybraliśmy się do dworu w Markowicach, w którym w XIX wieku mieszkał, a który obecnie nawiedza Adam Grzymała-Marecki. Dobrze wymówiłem?*

*- Tak - odezwał się Emil zza kamery.*

*- Pan Adam Grzymała-Marecki nie mógł zapewne znaleźć sobie miejsca w zaświatach, więc wrócił do swojej dawnej siedziby.*

*Karol i Emil przeszli w głąb sali.*

*- Tutaj mamy fortepian, na którym duch odegrał znany już przez was mazurek Chopinowski - tłumaczył Starkiewicz, cały czas patrząc w kamerę. Wtedy obaj usłyszeli kroki.*

*- Karol, coś szura na górze - powiedział Emil. Młodzieniec spojrzał w górę i nasłuchiwał.*

*- Moi drodzy, jesteście właśnie światkami początku aktywności paranormalnej.*

*Wtedy Emil zrobił ujęcie na sufit, zza którego słychać było kroki, tak jak w czasie wyprawy młodzieży.*

*- Jest to wyjątkowo niespokojny duch, potrafi spoliczkować człowieka i wytrącić mu latarkę albo zamknąć grupę nastolatków w pomieszczeniu - wyjaśniał Karol.*

*W tym momencie nastąpiło cięcie, po którym Emil wyświetlił następne kilka nagrań z zarejestrowanymi krokami.*

*- Posłuchajcie - słodkim głosem przekonywał widownię Karol.*

*- Miejmy nadzieję, że nas nie zamknie - dodał.* *Drugi klip ukazywał łowców przygód robiących obchód całego parteru, a następujący po nim rejestrował kolejne kroki ducha dobiegające z góry. Przez dobre piętnaście minut tylko chodzili po pokojach, a Karol objaśniał różne kwestie. W końcu zdecydowali się wejść na schody.*

*- Karol, tam ktoś jest! - zawołał zza obiektywu Emil przestraszonym głosem. Skierowali kamerę na górę schodów, z której widoczny był dół czarnej postaci.*

*- O Jezu! - stęknął Karol. Postać zawróciła i pobiegła na górę. Dało się słyszeć trzaskanie drzwiami. Po tym klipie następowała sekwencja sześciu powtórek tego ujęcia ze zbliżeniami na nogi ducha w zwolnionym tempie. Widać było czarne buty i spodnie.*

*- To nie wygląda na obuwie noszone w XIX wieku - spostrzegł Janek, zatrzymując film.*

*- Czyżby duch się uwspółcześnił? - przypuszczał Rafał. Janek wznowił odtwarzanie materiału. Po ujęciach nóg ducha nastąpiły kolejne klipy ukazujące Karola z Emilem chodzących po posesji. Sytuacja była odwrotna do tej z wyprawy - badacze nie mogli otworzyć jednego pomieszczenia, z którego słyszeli dźwięk poruszania się kogoś. Oznaczało to, że duch zamknął sam siebie. Zrobił to w najmniejszej sali na górze. Na zakończenie Karol pożegnał się z widownią, jednocześnie przypominając o subskrypcji i polubieniu filmu. Obiecał, że kiedyś jeszcze odwiedzi dwór w Markowicach, najlepiej o północy.*

*Chłopcy obejrzeli film kilka razy. Szczególnie Janka nurtowało współczesne obuwie na stopach ducha. Po szczegółowej analizie filmu pożegnali się, a Rafał wrócił do swojego domu, w którym czekała go praca domowa z języka polskiego.*

*W najbliższą sobotę dom Stosików tradycyjnie odwiedził Robert Papczyński. Tego dnia jako pierwszą miał uczyć Olę, a po niej Rafała, któremu panowie Marcin Góralski i Mirosław Fraktala zadali stosunkowo mało zadań.*

*- Ty nieuku, znowu zapomniałeś, jak się poprawnie buduje zdania w czasie past perfect - zwrócił uwagę Rafałowi.*

*- Przepraszam, panie Robercie, za dużo myślę na raz - odpowiedział chłopak.*

*- A o czym, na jaki temat snujesz rozmyślania? - zapytał korepetytor, patrząc uważnie na Rafała.*

*- Przede wszystkim o Mai, o jeździectwie, o stadninie pana Eugeniusza...*

*- Czyli znów to samo. A na lekcji się skupić nie możesz, co?*

*- Nie, mogę, mogę - stęknął młody Stosik, po czym wrócili do budowania zdań. Kiedy skończyli trzecie i ostatnie zadanie, panu Robertowi na myśl przyszła pewna dygresja:*

*- Przypomniało mi się właśnie, jak zapoznałem się z Marcinem, to znaczy dla ciebie z panem Góralskim. Wracałem po raz pierwszy sam ze szkoły, ja chodziłem do klasy A, a on do klasy B i naszą jedyną wspólną lekcją był WF, więc nie miałem z nim żadnego bliższego kontaktu. Zmieniło się to tego dnia, w drugiej klasie podstawówki. Szedłem zbyt pewny siebie, poślizgnąłem się i upadłem kolanem na wystający kamień. Wtedy przybiegł do mnie Marcin. Noga naprawdę zaczęła mnie boleć, kiedy podwinąłem spodnie, okazało się, że krew mi leci. Marcin podbiegł do przechodzącej starszej pani mieszkającej w sąsiedztwie szkoły. Pani Celina wzięła mnie do swojego domu, przemyła moją ranę wodą i nakleiła plaster. Marcin odprowadził mnie do samego domu. Następnym razem, kiedy spotkałem go na podwórku szkolnym, w podzięce oddałem mu kanapkę. Potem chodziliśmy razem do szkolnej biblioteki i czasami wymienialiśmy się czytanymi książkami. Nasza przyjaźń trwa do dziś, a od czasów bycia nastolatkami jeździmy razem na rowerowe przejażdżki. A może ty albo twoja siostra mielibyście ochotę na przejechanie się z nami?*

*- Ja chętnie! - zawołała Ola, słysząc propozycję ze swojego pokoju.*

*- Ja też, czemu nie, poznałbym wtedy bliżej pana Góralskiego od strony prywatnej - dorzucił Rafał.*

*- Więc na kiedy się umawiamy? - zapytał pan Robert.*

*- Kiedy się trochę ociepli - odpowiedział chłopak.*

*Po wizycie pana Roberta rodzeństwo Stosików wróciło do swoich codziennych zajęć.*

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

*16 lutego, w słoneczny dzień, pan Robert Papczyński zaprosił Rafała i Olę do swojego domu w Słonecznej. Rodzeństwo z ochotą wybrało się do niego w celu poznania nowego miejsca.*

*- Niedawno mój dom został nieco przebudowany - tłumaczył korepetytor, wskazując swoją potężną ręką na nowe brązowe rynny i świeżo pomalowane ściany.*

*- Zapraszam do środka - powiedział, wpuszczając Stosików do wnętrza domu. Rafał, wchodząc do budynku, zobaczył Mateusza Przegrodzkiego i Bartosza ćwiczących w pobliskiej siłowni. Pomachał do nich, zanim zniknął wewnątrz domu korepetytora. Zapach w środku domu był całkiem przyjemny dzięki odświeżaczowi powietrza, który pan Robert zawiesił w korytarzu. Ola odeszła od brata i korepetytora, żeby przejść się po korytarzu obwieszonym zdjęciami, które bardzo przykuły uwagę spostrzegawczej dziewczyny.*

*Na jednym ze zdjęć, fotografii ślubnej, rodzeństwo po dłuższej chwili wpatrywania się poznało pana Bogdana Papczyńskiego, woźnego z ich szkoły.*

*- To jest kopia zdjęcia ze ślubu rodziców, oryginał mają u siebie - wyjaśnił pan Robert. Inna fotografia ukazywała nieco młodszego Papczyńskiego stojącego w cieniu brzozy z anglistą Marcinem Góralskim. Trzecie zdjęcie przedstawiało trzech braci - Roberta, Michała i Jakuba, stojących przed rodzinnym domem. Na dwóch najnowszych fotografiach obok pana Roberta występowała na oko nieco młodsza od niego kobieta z brązowymi włosami.*

*- Kto to jest? - zapytała Ola, która nie mogła wytrzymać z ciekawości.*

*- Moja Justyna, trochę za często wydzwania do mnie na naszych lekcjach, co nie? - odpowiedział pytaniem na pytanie korepetytor.*

*- Tak, trochę często - przytaknęła dziewczyna.*

*- Gdzie ona mieszka? - zaciekawił się Rafał.*

*- Pod Ksawerowem, więc całkiem blisko. Widzimy się przynajmniej trzy razy w każdym tygodniu.*

*- Długo trwa pański związek? - chciał wiedzieć młody Stosik.*

*- Już prawie dwa lata, a przyjaźnimy się od czasów szkoły średniej. Chodziłem do liceum w Ksawerowie i tam się poznaliśmy.*

*- A czy pan Marcin też chodził do tego liceum? - zapytała Ola.*

*- Tak, byliśmy na jednym profilu, więc w jednej klasie, a nawet na kilku przedmiotach siedzieliśmy w jednej ławce.*

*- Czyli waszą relację można porównać do mojej i Janka Zimińskiego - stwierdził Rafał.*

*- Chodźcie do kuchni, przyrządzę wam herbatę - zaproponował pan Papczyński, na co rodzeństwo bez wahania przystało. Pan Robert wprowadził do kuchni najpierw Olę, a za nią Rafała. Kuchnia była przestronna, z dość wysokim sufitem. Znajdowały się w niej dwie szafy, dwa stoły - większy i mniejszy, cztery krzesła, lodówka, kuchenka i blat kuchenny. Drzwi do salonu pozostawały otwarte na oścież, żeby pan Robert przebywając w kuchni mógł bez przeszkód oglądać telewizję. Ściany w kuchni były pomalowane na jasnoniebiesko. Ich kolor skojarzył się natychmiast Rafałowi z oczami Mai.*

*- Ma pan jakiś ulubiony film albo serial? - zapytał Rafał.*

*- Z filmów serię "Gwiezdne wojny", a z seriali "Lombard", ten nowy paradokument.*

*- Nasz tata też bardzo go lubi.*

*Rodzeństwo usiadło na krzesłach i czekało na herbatę. Rafał popatrzył przez kuchenne okno, zza którego roztaczał się dość szeroki widok na okolicę. Na dworze topniał śnieg i błyszczał lód na zamarzniętych kałużach. Widać było, że Mateusz Przegrodzki i Bartek ochoczo grają w siatkówkę na placu. Mateusz tym razem włożył czerwoną koszulkę sportową, a Bartosz jak zwykle niebieską, bo był to jego ulubiony kolor. Chłopcom prawdopodobnie nie przeszkadzało panujące zimno, ważniejsze dla nich było spotkanie się i wspólna rozgrywka.*

*Rafał namiętnie patrzył przez szybę, rozglądając się dookoła krajobrazu. Spojrzał pomiędzy drzewa w oddali i zobaczył fragment ściany stajni pana Szczepińskiego. Znów przyszła mu do głowy Maja. Miał nadzieję, że zobaczy się dziś z nią przed zapadnięciem zmroku i zamknięciem stadniny. Ola wsunęła się w głąb krzesła, założyła nogę na nogę i czekając na napój, rozgarniała dłonią swoje piękne ciemne włosy.*

*Rafałowi ponownie przypomnieli się badacze zjawisk paranormalnych - Karol Starkiewicz i pan Emil. Miał zamiar pójść nazajutrz do Janka i obejrzeć z nim ich następne filmy. Uważał, że są profesjonalistami w tym, co robią.*

- *Herbata gotowa. Po wypiciu zabieramy się za angielski - ogłosił korepetytor.*

*- Z kim najpierw odbędzie pan zajęcia? - zapytał Rafał. Ola chciała wiedzieć to samo. Pan Papczyński postanowił rozstrzygnąć tę sprawę starą wyliczanką:*

*- Wpadła bomba do piwnicy, napisała na tablicy: SOS, czarna suka, bury pies. Wypadło na ciebie, Olcia.*

*- Kurde! Znowu ja pierwsza - powiedziała nieco niezadowolona dziewczyna.*

*- Nie złość się, może jutro czy kiedyś los się do ciebie uśmiechnie i pierwszego odpytam Rafała - próbował ją pocieszyć pan Robert.*

*- Rafałku, ty teraz możesz robić, co chcesz. Za jakieś pół godziny zajmę się tobą - zwrócił się po chwili do chłopaka.*

*- Czy mogę wyjść do Mateusza i Bartka i pograć z nimi w siatkę? - zapytał Stosik.*

*- Możesz, ale bądź pod telefonem - upomniał go korepetytor.*

*- Och ten mój brat, on sobie poszedł grać z chłopakami, a ja biedna muszę odrabiać lekcje - żaliła się Ola. Rafał opuścił budynek, po którym ponownie się rozejrzał, żeby przypatrzeć się szczegółom wystroju, po czym wyszedł na podwórko Papczyńskiego, a stamtąd na boisko.*

*- Cześć, chłopaki - przywitał grających. Mateusz i Bartosz przegrali grę, żeby podać rękę Rafałowi.*

*- Jak tam, Rafał? Wybierasz się dzisiaj do stadniny? - zagadnął go Mateusz.*

*- Wszystko w porządku, po korepetycjach u pana Papczyńskiego się wybieram, a co?*

*- Bo ja też tam będę, po grze w siatkę. To co, Bartek, bierzemy go jako trzeciego?*

*- Bierzemy - mruknął Bartosz.*

*- Z kim chciałbyś grać? - zapytał Mateusz.*

*- Może z tobą? - niepewnie odpowiedział Rafał.*

*- Czyli ja zostałem sam, tak? - z wyrzutem powiedział Bartek.*

*- Bartuś, nie denerwuj się, chodzi o dobrą zabawę - odezwał się Przegrodzki.*

*Trzej chłopcy grali, dopóki pan Robert nie wysłał Rafałowi sygnału telefonicznego nawołującego go do powrotu na lekcje.*

*- Muszę iść, korepetycje mnie czekają - powiedział do Bartka i Mateusza.*

*- Trzymaj się, do zobaczenia wkrótce - odpowiedział mu Przegrodzki.*

*Rafał wszedł do mieszkania pana Roberta, który właśnie skończył objaśniać Oli ostatnie z pięciu zadań.*

*- Jak się grało? Wyśledziłam cię przez okno - zwróciła się do niego.*

*- Całkiem przyjemnie, ale już dosyć, bo nauka wzywa.*

*- Podniośle mówisz. Teraz zamieńmy się i ja pójdę z nimi pograć, zgoda?*

*- Ty? Nie wiem, czy cię przyjmą.*

*- Jak ciebie przyjęli, to dlaczego nie mnie?*

*- Może dlatego, że jesteś dziewczyną.*

*- Znowu dyskryminacja kobiet! Tak czy siak, idę, a jak mnie nie przyjmą, to wrócę obrażona na facetów tego świata.*

*- Spokojnie, panno Olu - odezwał się do niej pan Robert. Aleksandra włożyła bluzę i wyszła na boisko. W tym czasie Rafał i pan Papczyński przystąpili do rozwiązywania czterech zadań z języka angielskiego, które zadał pan Marcin Góralski. Po chwili obaj byli świadkami, jak Stosikówna pełna energii gra z Bartkiem przeciwko Mateuszowi. "Przynajmniej Bartek nie jest teraz sam" - pomyślał Rafał.*

*- Ta twoja siostra to żywe srebro - spostrzegł korepetytor.*

*- Ona taka jest, kobieta czynu - potwierdził Rafał.*

*- U rodziców wszystko dobrze? - zapytał z ciekawości pan Robert.*

*- Tak, tata wczoraj dostał wypłatę i jest szczęśliwy. Mama też jest w miarę w dobrym nastroju.*

*- A u dziadków?*

*- Czasem narzekają na zdrowie, ale to już kwestia wieku.*

*Po zrobieniu wszystkich zadań oboje Stosikowie pożegnali pana Roberta, po czym z Bartkiem i Mateuszem we czwórkę grali w siatkówkę do godziny piętnastej. Następnie Ola wróciła do domu, w którym przystąpiła od razu do pomocy pani Małgorzacie w lepieniu pierogów, a Rafał udał się do stadniny. Spotkał pana Eugeniusza, który wyglądał na bardzo zadowolonego. Z uśmiechem na starym obliczu kręcił siwego wąsa, po czym zagadnął chłopaka:*

*- Rafałku, stęskniłeś się trochę za stadniną, za Wilczycą, co?*

*- Można tak powiedzieć, panie Gieniu - odpowiedział chłopak.*

*- Proszę bardzo, już Artur ci ją daje - oznajmił pan Szczepiński, po czym jego syn otworzył boks, w którym stała leciwa klacz i gestem prawej ręki zaprosił młodego Stosika, żeby na nią wsiadł. Piesek Mazgaj znów przybiegł do Rafała i panów Szczepińskich.*

*- Najbardziej z nas trzech lubi Irka, ale Irek pojechał do Marka Trznadla naprawiać busa - powiedział pan Eugeniusz. Nazwisko Marek Trznadel kojarzyło się Rafałowi przede wszystkim z opowieściami pana Dariusza o latach młodości, a w szczególności uczęszczania ojca do szkoły podstawowej. W tym momencie pan Trznadel był mechanikiem mieszkającym na początku Markowic, czyli tam, gdzie żył od dzieciństwa. Rafał nie miał z nim bezpośredniego kontaktu, bo też pan Marek bardzo rzadko opuszczał swoją posesję. Stąd sąsiedzi często nazywali go domatorem.*

*Po chwili zza budynków gospodarczych wyjechała piątka dziewczyn. Prowadziła Gabrysia Przegrodzka, za nią jechała jej nierozłączna przyjaciółka i obiekt westchnień Rafała Maja Kurczakowska, trzecia Julia Węgielnik, a na ostatku siostry Marysia i Karolina Czochralskie. Rafał po wejściu na klacz bez wahania do nich pomachał, a dziewczyny odpowiedziały mu tak samo.*

*- Dawno cię tu nie było, Rafałku - zwróciła się do niego Gabrysia.*

*- Wybaczcie, ale byłem zajęty innymi sprawami - tłumaczył się Stosik.*

*- Uczyłeś się? - zapytała Maja.*

*- Tak, przede wszystkim o to chodziło.*

*- A wolisz uczyć się czy spotykać się z nami? - podejrzliwie zadała pytanie Przegrodzka.*

*- Spotykać z wami - nieśmiało odpowiedział Rafał po chwili zastanawiania się.*

*- Wiedziałam! - zawołała żwawo Gabriela.*

*- A jak tam twój kolega Janek? - zainteresowała się Maja.*

*- Dobrze, nadal uczy się wyśmienicie. On prawie codziennie dostaje piątkę z któregoś przedmiotu. Od pierwszej klasy podstawówki podziwiałem jego zapał do nauki i wszechstronne zdolności, nie znam drugiego takiego ucznia, a wy?*

*- Chyba też nie. Chociaż w mojej klasie jest taka Kasia i ona też jest fenomenalna, zwłaszcza z angielskiego - odezwała się Karolina. Chodziła ona do klasy z Olą Stosik i bliźniaczkami Zimińskimi. Karolina była najmłodsza z piątki dziewczyn.*

*- Też nie znam drugiego takiego ucznia - odpowiedziała Rafałowi Maja.*

*- Jedziemy do lasu? - zaproponowała milcząca dotąd Julka.*

*- Pewnie - odpowiedziała Gabrysia, po czym szóstka młodzieży wyjechała z terenu stadniny do pobliskiego lasu mieszanego, w którym przeważały brzozy i sosny, choć na jego obrzeżach rosły też topole, a przy rzece olszyny. Za lasem znajdowały się pola markowickich rolników, z których duża część stawała się z roku na rok ugorami.*

*Po przejażdżce z dziewczynami Rafał zsiadł z klaczy i pozwolił Arturowi Szczepińskiemu zaprowadzić ją do boksu. Wrócił właśnie do domu Ireneusz Szczepiński naprawionym przez Marka Trznadla samochodem. Rafał widząc go podał mu rękę, po czym pożegnał się ze wszystkimi i wyruszył do domu.*

*Następnego dnia postanowił udać się do Janka i razem z nim obejrzeć nowe filmy Karola Starkiewicza i Emila, bo wieczorem dowiedział się, że wstawili na YouTube dwa nowe. Jak się okazało tego dnia, panowie pojechali do Warszawy, żeby tam odwiedzić nawiedzony blok i nawiedzony szpital psychiatryczny. Oba obiekty zostały zbudowane w czasach PRL-u i już dawno opuszczone przez mieszkańców i pracowników.*

*Pierwszy film zaczynał się po zmroku, z Karolem Starkiewiczem stojącym przy oknie na parterze opuszczonego bloku.*

*- Witajcie, przed wami wyprawa do bloku zbudowanego w roku 1960 - zaczął chłopak. W dalszej części narracji przedstawił zarys historii budynku i tożsamość domniemanych duchów.*

*- Po pierwszym piętrze podobno krąży duch dozorcy nazwiskiem Balcer - mówił Karol z upiornym wyrazem twarzy, który miał dodawać filmom niepokojącego klimatu. Emil skierował wówczas kamerę na ściany, prawdopodobnie w poszukiwaniu cieni, które mogły świadczyć o obecności tego ducha.*

*- Pan Balcer był podobno niezbyt lubiany przez mieszkańców, ale przywiązał się tak mocno do swojej pracy, że wykonuje ją nadal po śmierci - tłumaczył Karol, kiedy wchodzili na pierwsze piętro. Kamera ciągle wodziła po ścianach, ale nie było widać nic paranormalnego.*

*Odcinek trwał ponad pół godziny. W tym czasie poszukiwaczom udało się wykryć ślady obecności dozorcy Balcera, najstarszego mieszkańca Zakrzewskiego i dyrektora banku Wodzińskiego. Mieli się oni zamanifestować poprzez kroki nagrane przez pana Emila.*

*- Nie bardzo podoba mi się ten odcinek, wcale nie widać tych duchów, a tyle o nich mówią - stwierdził Rafał.*

*- Mam takie samo zdanie - potwierdził Janek.*

*Chłopcy włączyli następny odcinek, w którym duchami byli pielęgniarze i pacjenci, z których najsłynniejszy nazywał się "Duszący Waldek". Był to następny film "o niczym", poza tym, że w pokoju po Waldku samoczynnie ruszało się łóżko. Po obejrzeniu tych dwóch filmów i uznaniu ich za stratę czasu, chłopcy zagrali w wojnę karcianą, po czym pożegnali się uściskiem rąk i Rafał wrócił do swojego domu. Okazało się tam, że siostra nadal robi pierogi z matką, więc chłopak zaczął im pomagać.*

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

*Spotkania z "klubem jeździeckim" w stadninie pana Szczepińskiego, wizyty u Janka Zimińskiego, nauka różnych przedmiotów, a wreszcie egzaminy i pomoc panu Józefowi Hipolitowi w pieleniu malin - tak zleciały Rafałowi następne miesiące do zakończenia roku szkolnego 2017/18. Wreszcie miało nadejść zakończenie gimnazjum i związana z nim impreza, w której brać udział mieli jego najlepsi koledzy i koleżanki. Miała się tradycyjnie odbywać w remizie pod opieką pana Henryka Rojkowskiego, komendanta straży i ojca niesławnego Sylwestra, którego Rafał aż zbyt często spotykał pod sklepem w Markowicach i był przez niego wielokrotnie proszony o pieniądze, których nigdy mu nie dawał.*

*Pewnego dnia, w maju, tuż po zakończeniu roku szkolnego, niespodziewaną wizytę Rafałowi i pozostałym Stosikom złożył kuzyn Daniel Ćwiekowski, który przyjechał rowerem aż z samego Smokowa. Wyglądał na zmęczonego podróżą.*

*- Co cię do nas sprowadza, Danielku? - zapytała pani Małgorzata.*

*- Przyjechałem zgodnie z obietnicą - wysapał zziajany Daniel.*

*- Obietnicą? Jaką? - dopytywała się jego ciotka.*

*- Powiedziałem w Boże Narodzenie, że wejdę do dworu i stanę twarzą w twarz z duchem tego Adama - odpowiedział.*

*- W takim razie lepiej dla ciebie by było, żebyś nie przyjechał - powiedziała pani Małgorzata z ponurym wyrazem twarzy.*

*- Ja się cieszę, że Daniel nas odwiedził - odezwała się Ola.*

*- Ja również cieszę się, że cię widzę, kuzynko - odrzekł Daniel.*

*- Pójdę do dworu z tobą, dobra? - zaproponował Rafał.*

*- Dobra, we dwóch będzie lepiej, nawet tak planowałem - zgodził się Ćwiekowski.*

*- Co u rodziców? Jak Olga? - chciała wiedzieć pani Małgorzata.*

*- Wszystko dobrze. Olga ostatnio intensywnie ćwiczy bieganie.*

*- Z twojej siostry jest niezły sportowiec - przyznała ciotka Daniela.*

*- Teraz chodź coś zjeść do nas - zaproponował pan Dariusz, który przed chwilą wyszedł z domu. Daniel skorzystał z propozycji wuja, zaparkował rower i wszedł do budynku Stosików.*

*- Nie zmęczyłeś się za bardzo? - zapytała zatroskana Ola.*

*- Jestem zmęczony, prawda, ale nie bardzo mocno. Gdybym musiał, przejechałbym jeszcze parę kilometrów. A właśnie, Rafał, słyszałem, że masz dziewczynę.*

*- Nie tyle mam dziewczynę, co mi się podoba. Prawdopodobnie ja jej też.*

*- A kto to?*

*- Maja Kurczakowska, pewnie nie znasz.*

*- No nie. Ładna jest?*

*Rafał pokazał kuzynowi zdjęcie znalezione w telefonie. Daniel uśmiechnął się na jego widok.*

*- Rzeczywiście ładna - powiedział.*

*- Moje uczucie do niej trwa od lata zeszłego roku.*

*- To już dłuższy czas. Mnie jedna dziewczyna podobała się przez cztery miesiące, więc słyszę, że tobie poszło lepiej.*

*- Tak. Już prawie rok.*

*- Kurde, czas szybko leci - spostrzegła Ola.*

*- Całowaliście się już kiedyś? - zapytał Daniel ze złośliwym uśmiechem.*

*- Nie - stanowczo odrzekł Rafał. Na tym rozmowa na chwilę się skończyła. Daniel poszedł do kuchni Stosików i zrobił sobie w niej kanapki z pomidorem.*

*- Jesteś najedzony? - zapytała go po kilku minutach pani Małgorzata, która weszła właśnie do pomieszczenia.*

*- Tak, już jestem najedzony, zwarty i gotowy na odwiedzenie dworu - odpowiedział Ćwiekowski.*

*- Kiedy macie zamiar odwiedzać dwór?*

*- Rafał, pasuje ci dziewiętnasta?*

*- Pasuje.*

*- To o dziewiętnastej, ciociu.*

*- I macie zamiar spędzać w nim cały wieczór?*

*- Tak, przynajmniej do zmroku.*

*- Na waszym miejscu bym tam nie chodziła. Rafał już doświadczył, że ten duch jest dość niebezpieczny. Opowiadałeś chyba Danielowi o zamknięciu was w salonie przez niego?*

*- Tak, opowiadałem. Ale mamo, jesteśmy odważni.*

*- To ilu was było, kiedy zwiedzaliście dwór? - Daniel zapytał Rafała.*

*- Ja, Ola, Janek Zimiński, Maja Kurczakowska, Gabrysia Przegrodzka, Łukasz Mokotowski, Michał Fijoł, Weronika i Natalia Zimińskie i Zuzia Nowak. Dziesięcioro.*

*- Z wymienionych znam tylko Janka i trochę jego siostry. No i ciebie i Olę, oczywiście.*

*- Maja to moja ukochana, o czym już wiesz, Gabrysia to jej najlepsza przyjaciółka, a Łukasz, Michał i Zuzia to moi koledzy z klasy.*

*- A będzie u ciebie jakaś impreza z okazji zakończenia gimnazjum?*

*- Tak, robimy imprezę w remizie.*

*- Zapraszacie nauczycieli?*

*- Nie, ich nam nie potrzeba. Wystarczy, że uczyli nas przez te trzy lata, a niektórzy dłużej, bo też w podstawówce. Na przykład informatykę z panem Wiktorem Flisem miałem od pierwszej klasy, więc wystarczająco już się naoglądałem tego łysola.*

*- To jest wasz dyrektor?*

*- Tak, a skąd wiesz?*

*- Jego nazwisko obiło mi się o uszy? A co dalej? Pozostajesz przy liceum nr 10 w Radomiu?*

*- Tak, pozostaję.*

*- Ktoś jeszcze z twojej klasy ma tam iść?*

*- Nie, będę jedyny. Trochę mi się to nie podoba, ale co zrobić?*

*- A Janek gdzie idzie?*

*- Tam, gdzie najbliżej, czyli do liceum w Ksawerowie.*

*- Też tak myślałem, w końcu ten introwertyk raczej nie odważyłby się pójść nigdzie dalej.*

*- Tak mu najwygodniej.*

*- A ty, Ola, po wakacjach do siódmej klasy, co?*

*- Tak, mnie już nie dotyczy gimnazjum - odpowiedziała dziewczyna. Wtedy Rafał zdał sobie sprawę, że gimnazjum, które właśnie skończył, przestanie istnieć już za rok, a zostanie z niego ośmioklasowa podstawówka.*

*Po rozmowie chłopcy wyszli z domu, pożegnali rodziców Rafała i Olę, po czym skierowali się w stronę markowickiego dworu.*

*- Kalitka, Maciążek, Falka, Królik, Zapadłowski, Marcjan, Kłobuk, Gruszkowski, Wierzbicki, Władkowski, Grzegorzewski, Stański, Pomnikarz, Ryżewski, Patyś, Łuska, Flis - powtarzał Rafał półszeptem w drodze.*

*- Co to za nazwiska? - zapytał zaciekawiony Daniel.*

*- Przypomniała mi się lista dyrektorów, których pan Łuska, a potem pan Flis kazali nam znać na pamięć. Mikołaj Kalitka urzędował w latach 1823-1834, Jakub Maciążek w latach 1834-1849, Walenty Falka w latach 1849-1864, Konstanty Królik w latach 1864-1872, Piotr Zapadłowski w latach 1872-1890. Za czasów Zapadłowskiego wyodrębniły się w Markowicach podstawówka i gimnazjum. Franciszek Teofil Marcjan w latach 1890-1896, Tadeusz Kłobuk w latach 1896-1907, Alojzy Gruszkowski w latach 1907-1924, Wojciech Wierzbicki w latach 1924-1945, Kazimierz Władkowski w latach 1945-1957. Za Władkowskiego postawili obecny budynek szkoły. Roman Grzegorzewski w latach 1957-1970, Antoni Stański w latach 1970-1977, Stanisław Pomnikarz w latach 1977-1993. Tego pana często wspomina mój tata, który chodził do szkoły za jego kadencji. Potem w latach 1993-1998 Marian Ryżewski, w latach 1998-2003 Artur Patyś, w latach 2003-2014 Jan Franciszek Łuska, który niedawno przeszedł na emeryturę, a od 2014 roku Wiktor Flis.*

*- Ja nie znam tak dokładnie historii mojej szkoły. Wiem tylko, że obecnym dyrektorem, chyba od roku 2005, jest Bogdan Wiciński, od lat 90. do 2005 roku był Włodzimierz Bednarek pochodzący z Markowic, a przed nim Józef Kłopotowski. Szkołę postawili w 1940 roku za kadencji Michała Pietrasia, a pierwszym dyrektorem był Wacław Ogórkowski. Więcej nazwisk nie pamiętam.*

*Kiedy opowiadali sobie nawzajem o dyrektorach swoich szkół, doszli właśnie do budynku dworu.*

*- Daniel, a oglądałeś film Karola Starkiewicza, tego poszukiwacza zjawisk paranormalnych, o naszym dworze?*

*- Oczywiście, z chęcią oglądam wszystkie jego filmy. To prawdziwy spec w temacie.*

*- Wiadomka.*

*- Adam... - Daniel przeczytał po chwili czerwony napis na zewnętrznej ścianie dworu.*

*- To podpis ducha - wyjaśnił mu Rafał.*

*Weszli na schody.*

*- Słyszałeś mazurka Chopina, którego duch grał, kiedy byliśmy tu grupą?*

*- Pewnie, oglądam prawie każdy film Karola.*

*Otworzyli drzwi. Pierwszy wszedł Daniel, a za nim Rafał. Z góry dochodził odgłos kroków.*

*- Słyszysz? - wyszeptał Rafał.*

*- Tak, słyszę - odpowiedział Daniel. Po chwili dodał:*

*- A ten dwór naprawdę robi wrażenie.*

*Mówiąc to, zaczął rozglądać się po wnętrzu budynku. Kroki ucichły, ale po krótkim czasie znowu zaczęły być słyszalne.*

*- Duch musi być na górze - stwierdził Rafał.*

*- Na razie nie idźmy tam - zdecydował Daniel.*

*- Masz rację - poparł go Stosik. Zaczęli chodzić po dworskich pokojach. W końcu postanowili usiąść w dolnym salonie, który był nieco mniejszy od tego na piętrze i w nim odpocząć.*

*- Chętnie napiłbym się herbaty z tej srebrnej zastawy - rozmarzył się Daniel.*

*- Poproś ducha, może ci zrobi - zażartował Rafał. Na górze ciągle było słychać kroki tajemniczego ducha, utożsamianego od kilku miesięcy z Adamem Grzymałą-Mareckim. Chłopcy nasłuchiwali każdego poruszenia się z góry.*

*- Może tym razem nas nie zamknie - miał nadzieję młody Stosik. Posiedzieli chwilę w salonie, po czym wyszli z niego.*

*- Chodźmy pozwiedzać - zaproponował Daniel. Rafał bez słowa przystał na ofertę kuzyna. Zaczęli dokładnie obserwować każdy mebel, ścianę, obraz i przedmiot znajdujący się w opuszczonej siedzibie szlachty.*

*- Waza z roku 1822 - przeczytał Rafał.*

*- Tutaj na półce są jakieś skrzypce, czyli nie tylko fortepian znajdował się w posiadaniu mieszkających tu rodów - mówił Daniel.*

*W pokoju, którego poprzednio Rafał nie odwiedził, znajdowały się portrety niektórych członków rodów właścicieli. Jako pierwszy rzucił się w oczy chłopakom Adam Grzymała-Marecki. Był to wysoki i dobrze zbudowany szlachcic z popielatym wąsem, groźnym spojrzeniem, do połowy wygoloną głową i wysokim czołem, o spojrzeniu bystrych szarych oczu. Tuż obok niego wisiał portret jego żony Anieli. Była ukazana jako pulchna szlachcianka o blond włosach, niebieskich oczach i różowych policzkach, ubrana w szarą suknię z białymi koronkami. Oprócz tej dwójki, namalowani zostali także inni członkowie rodu Grzymałów-Mareckich i ich następcy, między innymi brodaty i gęstowłosy Wawrzyniec Lawendowski w brązowym surducie albo łysiejący i obdarzony niewielkim wąsem i hiszpańską bródką Ksawery Michałowski w niebieskiej marynarce.*

*- Całkiem sporo tych pań i panów - zauważył Daniel.*

*- Że też w naszych czasach nie maluje się nam takich portretów - spostrzegł Rafał.*

*- To co? Gdzie teraz idziemy?*

*- Może wyjdziemy na podwórko i zobaczymy, co w nim się znajduje.*

*- Zgoda.*

*Na podwórku dworskim chłopcy znaleźli trzy duże budynki gospodarcze, w których nic nie było.*

*- Gdybym mógł, chętnie zagospodarowałbym ten dworek i zrobił z niego jakiś dom weselny albo salę dyskotekową - powiedział Daniel.*

*- Ambitne plany, kuzynku - pochwalił go Rafał. Po przejściu się po dawnym gospodarstwie dziedziców, chłopaki wrócili do dworu, gdzie nadal słyszeli kroki. Nagle Daniel wbiegł na schody.*

*- Czekaj, po co tam idziesz? - zatrzymywał go Stosik.*

*- Jestem ciekawy co jest na górze - odpowiedział Ćwiekowski.*

*- Na pewno wiesz już, kto jest na górze - powiedział Rafał, akcentując słowo "kto".*

*- Spotkam ducha, to spotkam, dawaj za mną! - zawołał Daniel. Rafał dał się namówić i pognał za kuzynem. Wskoczyli na korytarz wyłożony ciemnoczerwoną posadzką.*

*- Droga podłoga - zauważył Daniel. Wszystkie drzwi prowadzące do sześciu pokojów znajdujących się na piętrze były zamknięte.*

*- Do których idziemy najpierw? - zapytał Ćwiekowski.*

*- Może do pierwszych z brzegu.*

*Weszli do salonu, w którym to Rafał, jego siostra i grupa kolegów zostali zamknięci przez ducha.*

*- Wspaniały salon - stwierdził Daniel, widząc, że jest bardziej obszerny i lepiej wyposażony od salonu na dole.*

*- Idźcie stąd! - usłyszeli zza okna balkonowego, zasłoniętego zasłoną. Zrozumieli, że to głos ducha. Brzmiał jednak jak głos zwykłego dorosłego mężczyzny, a nawet dość melodyjnie. Daniel uchylił zasłonę i wtedy ich oczom ukazała się tęga, ciemna postać owinięta w czarne ubrania, którą Rafał pamiętał z ostatniego pobytu w tym miejscu i filmu Karola Starkiewicza.*

*- Jazda stąd! Precz! Wypieprzać! - krzyczał duch. Chłopcy uciekli z tamtego pokoju i weszli do sąsiedniego. Postanowili, unikając ducha, obejść wszystkie komnaty. Udało im się to do zmroku. W końcu byli świadkami, jak duch schodzi ze schodów i idzie do fortepianu. Potem z góry słyszeli grę, którą Daniel postanowił nagrać na telefon.*

*Wreszcie, niepostrzeżeni przez ducha, zbiegli po schodach na dół i opuścili budynek, aby następnie wrócić do domu Rafała. W ten sposób Rafał i Daniel przeżyli nową przygodę, z której obaj byli zadowoleni, choć Daniel przyznał, że czuje jeszcze jakiś niedosyt.*

*Daniel spędził noc u Stosików, po czym następnego dnia rano odjechał do Smokowa na swoim rowerze. Rafał cieszył się z tej wizyty, która z pewnością urozmaiciła mu codzienne życie.*

*Tego dnia postanowił jak najwcześniej wybrać się do pana Szczepińskiego. Spotkał pana Eugeniusza w towarzystwie psa Mazgaja. Starszy mężczyzna głaskał zwierzaka po pysku. Znów ubrany był w starą wojskową kurtkę.*

*- Dzień dobry - przywitał się Rafał.*

*- Witaj, nie było cię kilka dni - odpowiedział pan Eugeniusz.*

*- Nie było, bo byłem zajęty, a wczoraj wchodziłem do dworu.*

*- Sam?*

*- Nie, z bratem ciotecznym Danielem Ćwiekowskim.*

*- Widzieliście tego ducha?*

*- Tak, nawet na nas krzyczał. Kazał nam iść.*

*- A to dopiero.*

*Rafał wyruszył na spotkanie Mai, Gabrysi, Marysi, Karoliny i Julki.*

*- Cześć, co tam u ciebie? Dawno cię tu nie było - zaczęła rozmowę Gabrysia, jak miało to miejsce najczęściej.*

*- Miałem swoje sprawy. A wczoraj razem z kuzynem Danielem weszliśmy do dworu i ponownie spotkaliśmy ducha.*

*- Co to za Daniel? - zapytała Maja.*

*- Ćwiekowski, syn mojego wujka Zbyszka, ze Smokowa. Przyjechał wczoraj rowerem.*

*- Naprawdę? Tak długo jechał? - zdziwiła się Kurczakowska.*

*- Co dla jednego daleko, to dla drugiego nie. Daniel bardzo lubi jeździć na rowerze, często wyrusza przy tym w dalekie trasy.*

*- Podziwiam - powiedziała Maja.*

*- A ten duch was nie przestraszył? - chciała wiedzieć Marysia.*

*- Przestraszył, kazał nam iść precz.*

*- Widzieliście go wyraźnie? - pytała Gabrysia.*

*- Nieco lepiej niż wtedy, kiedy byliśmy tam w dziesiątkę. Oprócz tego zwiedziliśmy więcej pomieszczeń.*

*- Czy ponownie grał na fortepianie? - dociekała Przegrodzka.*

*- Tak, zagrał jakąś melodię, Daniel nagrał jej fragment.*

*- A jaki jest ten Daniel? Przystojny? - zapytała Julka, której najwidoczniej w głowie były jakieś amory. Rafał wyjął telefon, znalazł jego zdjęcie i pokazał je dziewczynom.*

*- Kurde, chłopak nawet, nawet - oznajmiła Gabrysia.*

*- Całkiem przystojny - oceniła go Maja.*

*- Maja, mam do ciebie dość ważne pytanie - odważył się powiedzieć Rafał.*

*- Słucham - głośno odpowiedziała dziewczyna.*

*- Czy podoba ci się w tej chwili jakiś chłopak?*

*- Tak, żeby podobał się jakoś mocno czy wystarczy trochę?*

*- Nie, chodzi mi o takie zauroczenie.*

*- Nie, raczej nie... - nieśmiało wybąkała Kurczakowska. Jej koleżanki słuchały tego z wypiekami na twarzach.*

*- A dlaczego pytasz o to Majkę? - zapytała Gabrysia.*

*- Bo... Maja... podobasz mi się... bardzo... - wyjąkał Stosik. Dziewczyny nadal słuchały jego zwierzeń pełne emocji.*

*- Na... naprawdę? - z szerokim uśmiechem powiedziała Maja.*

*- Duszę to w sobie od zeszłego lata i wreszcie chciałem ci to powiedzieć.*

*- Kurczę, naprawdę nie wiem, co powiedzieć. Cieszę się.*

*- Naprawdę trwa to już od lata? - zapytała nieco podejrzliwie Gabrysia.*

*- Tak, zaczęło się jakoś w czerwcu czy w lipcu 2017 roku. Opowiadałem o tym głównie Jankowi Zimińskiemu, innym nie, bo jemu najbardziej ufam.*

*- Czemu wcześniej nam nie mówiłeś? - z wyrzutem pytała Karolina.*

*- Miłość! - krzyknęła Julka. Maja czerwieniła się cała pod wpływem emocji, które wywołały w niej niespodziewane słowa Rafała. Rafał z kolei odczuwał wielką ulgę, że wreszcie o tym opowiedział.*

*- Coś słyszałem o jakiejś miłości - powiedział pan Szczepiński, który właśnie zbliżył się do rozmawiającej młodzieży.*

*- Rafał i Maja od dzisiaj są parą! - zawołała Julka.*

*- Jula, nie przesadzaj, po prostu Maja podoba się Rafałowi - wyjaśniła Marysia.*

*- Czyli słyszę, że rozkwita między wami jakieś uczucie - odezwał się staruszek. Maja z zawstydzenia nadal nie mogła wykrztusić słowa.*

*Do wieczora Rafał przebywał z dziewczynami. Razem jeździli konno, a chłopak opowiadał im o wizycie we dworze i jego wystroju. Szczególnie zainteresowało to Karolinę, która nigdy nie była we dworze i chętnie obejrzałaby jego wyposażenie. Bała się jednak jego niesławnego mieszkańca. Młody Stosik wrócił do domu bardzo zadowolony i cieszył się, że udało mu się wyznać Mai o jego uczuciu, a ona je zaakceptowała.*

*Kilka dni później, w sobotę wieczorem, rozpoczęła się impreza z okazji zakończenia gimnazjum. Pierwszy pojawił się Adrian Borycki, po nim przyszli Łukasz Mokotowski i Michał Fijoł, następni przyszli Janek Zimiński i Rafał, a po nich Zuzia Nowak, Paulina Kuźnik, Patrycja Czyścioch, Mikołaj Stępień, Dawid Grudniewski, Milena Jaskóła, Sandra Ożogowska i Daria Rogowska. Z klasy brakowało siedmiu osób: nieproszonego na żadne imprezy z powodu kłopotliwego charakteru Szymona Dzbankowskiego, uczestniczących w innym przyjęciu Paskiewicza, Waśkiewicza, Magdy Tworkowskiej i Klaudii Łuszczyńskiej, nielubiącej przyjęć i nieproszonej z tego powodu Martyny Białoń oraz przeziębionej Kamili Misiak.*

*Do jedzenia była pizza z lokalu Starkiewicza, chipsy z miejscowego sklepu, ciastka z najbliższej cukierni i dwa ciasta upieczone specjalnie na tę okazję przez panią Zimińską. Rafał delikatnie się wzruszył na myśl, że z niektórymi może się widzieć na tym przyjęciu po raz ostatni. Z racji tego opowiedział im o swoim uczuciu do Mai, którą znali w tej grupie w zasadzie wszyscy. Najbardziej gratulowali mu Łukasz i Michał.*

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

*Od wschodu wiał wiatr. Muskał on po twarzach i plecach czwórkę osób pracujących na plantacji malin u Józefa Hipolita, jednego z najstarszych rolników w Markowicach. Wśród nich byli: szesnastoletni Rafał Stosik, który niedługo miał skończyć wakacje i udać się do liceum nr 10 w Radomiu, siedemnastoletni Cezary Wędlicki, brat cioteczny ukochanej Rafała - Mai Kurczakowskiej, który przyjeżdżał do Markowic na lato i dorabiał sobie rwąc maliny, jego osiemnastoletnia siostra Kinga, która znalazła się w tym miejscu z tego samego powodu oraz mieszkający w Wólce dwudziestoletni Hubert Czapla, wykonujący prace dorywcze, a oprócz tego złota rączka.*

*Czarek Wędlicki był chłopakiem średniego wzrostu, jasnym blondynem o szczupłej twarzy, nieco spiczastym podbródku i lekko odstających uszach. Tego dnia ubrany był w niebieską koszulkę z nadrukiem i dżinsowe spodnie. Był to wesołek, dowcipniś i chłopak wielu talentów, umiejący grać na fortepianie i w kilka gier karcianych, a także układający kostkę Rubika w dwie minuty. Był też z natury nieco wścibski, więc w czasie rwania malin zadał już Rafałowi i Hubertowi całkiem sporo pytań, a jego starsza siostra musiała zwracać mu uwagę, żeby nie był przesadnie ciekawski.*

*Kinga Wędlicka była dziewczyną przeciętnego wzrostu i szczupłej budowy ciała, podobnie jak jej młodszy brat. Miała jasne blond włosy i niebieskie oczy. Ubrała się w czerwoną bluzkę z dekoltem i czarne błyszczące spodnie. W porównaniu do brata Kinga miała nieco mniej młodzieńczej energii i wesołego temperamentu, jednak jej także się to udzielało.*

*Hubert Czapla w przeciwieństwie do pozostałej trójki był ciemnym brunetem o brązowych oczach i wiecznie zamyślonym spojrzeniu, najrozsądniejszym i najlogiczniejszym z czwórki rwaczy. Ubrany był w zieloną koszulkę z napisem "BAD BOY" i granatowe spodnie. Był również najwyższy i najsilniejszy spośród otoczenia. Jako najstarszy najwięcej w życiu widział i przeżył niejedne tarapaty. Cierpliwie znosił częste pytania zadawane przez Czarka, a nieco rzadziej przez Kingę i towarzyszył Rafałowi w odpowiadaniu na nie.*

*Rafał miał na sobie białą koszulkę i ciemnobrązowe spodnie. W czasie pracy myślał o wielu sprawach na raz, a jego tok rozumowania stał się nieco chaotyczny. Co i rusz przypominała mu się Maja, której nie widział od czasu rozpoczęcia zbiorów, a do której dzwonił ostatnio przedwczoraj. Miał nadzieję, że w niedzielę uda mu się zobaczyć z ukochaną.*

*- Kiedy ostatnio widziałeś się z Majką? - pytał Czarek.*

*- Tydzień temu, kiedy zaczęliśmy rwać.*

*- Tęsknisz za nią?*

*- Tak, tęsknię.*

*- Piszesz do niej albo dzwonisz?*

*- Dzwoniłem ostatnio przedwczoraj.*

*- Co ci mówiła?*

*- Rozmawialiśmy o tym, kto jak spędził dzień.*

*- Czy była zadowolona?*

*- Tak.*

*- Czarek, kurde, nie zadawaj tylu pytań - upomniała go Kinga.*

*- Dobra, siostra, spokojnie - odpowiedział Wędlicki.*

*- Rafał, przyjemnie ci, jak mój brat zadaje tyle pytań? - zapytała Kinga.*

*- Jest mi to obojętne - odpowiedział chłopak.*

*- Dochodzi dziesiąta, jeszcze dwie godziny - ogłosił milczący dotąd Hubert.*

*- A ja już się zmordowałam - westchnęła Kinga.*

*- Nie narzekaj tak, siostra - zwrócił jej uwagę Czarek.*

*- Widzicie, taki jest świat, Czarek zadaje za dużo pytań, a Kinga za dużo narzeka, nikt nie jest idealny - podsumował tę rozmowę Hubert.*

*- Mądrze powiedziane - poparł go Rafał.*

*Wtedy czwórka rwaczy odwróciła głowy w stronę drogi, bo wszyscy usłyszeli szelest. Okazało się, że zbliża się właściciel, pan Józef.*

*- Dzień dobry, humory dopisują? - odezwał się do pracowników.*

*- Tyle o ile, zmęczona jestem - odpowiedziała Kinga.*

*- Mnie dopisuje - powiedział Czarek.*

*- Mnie też - przytaknął Hubert.*

*- I mnie - dodał Rafał.*

*- Nie głodni?*

*- Nie! - odpowiedzieli chórem.*

*Józef Hipolit był osiemdziesięcioletnim mężczyzną niewysokiego wzrostu, chudym i mocno pomarszczonym. Od młodości nosił pod nosem najpierw rude, a z czasem siwe wąsy. Dawniej posiadał gęstą rudą czuprynę, która przez lata całkowicie zbielała i nieco się przerzedziła. W czasach świetności nazywano go we wsi "Rudym Józkiem", żeby odróżnić go od kilku innych Józefów mieszkających w tym czasie w Markowicach. Obecnie to przezwisko nie było ani aktualne, bo osiwiał, ani potrzebne, bo został jedyną osobą o tym imieniu.*

*Pan Józef pomimo upływu lat trzymał się prosto i do tej pory pracował w swoim gospodarstwie. Miał bardzo zniszczone dłonie świadczące o jego czynnym udziale w wielu pracach.*

*- Jak ci na imię, przypomnij mi? - zwrócił się do Stosika.*

*- Rafał.*

*- Rafałku, to ty chodzisz do stadniny Gienia Szczepińskiego?*

*- Tak, to ja.*

*- Co tam u niego? Zdrowy, zadowolony?*

*- Chyba tak, widziałem go ostatnio tydzień temu.*

*- On jest młodszy ode mnie, ale słabiej chodzi. A kiedyś jak żeśmy tańczyli na zabawach - ja, on, Wiesiek Stosik, Zdzisiek Waśkiewicz, Mietek Grzymalski...*

*- Wiesław Stosik to mój dziadek.*

*- No popatrz, może nawet podobny jesteś. A ile masz lat? Osiemnaście?*

*- Dopiero szesnaście.*

*- A gdzie chodzisz do szkoły?*

*- Skończyłem gimnazjum w Markowicach, a mam zamiar iść do liceum nr 10 w Radomiu.*

*- To trochę daleko.*

*- Ale podobno warto.*

*- Nie lepiej iść do Ksawerowa?*

*- Jak mi się nie uda w Radomiu, to tam pójdę.*

*- Dobrze, że masz dodatkowy plan. Zawsze warto mieć plan B. A ty, Kinga, co zamierzasz robić po szkole?*

*- Pójdę na praktyki, a potem, jak wszystko dobrze pójdzie, zostanę kosmetyczką.*

*- A ty, Cezary?*

*- Ja uczę się na hydraulika.*

*- Dobry zawód. Rzadko kto teraz na to idzie.*

*Pan Józef lubił rozmawiać z dziećmi, chociaż nigdy nie miał własnych. Miał kiedyś żonę Irenę, ale umarła już dawno. Mieszkał sam od ponad dwudziestu lat. Z powodu, że często mu się nudziło, wychodził na wieś i szukał kontaktu. Niestety, dość często spotykał na swojej drodze Sylwestra Rojkowskiego i Tomasza Ptaka, którzy od niego także chcieli pożyczać pieniądze. Panu Józefowi zdarzyło się dać im niewielkie kwoty, ale już od kilku lat tego unikał, wiedząc, że markowickim "żebrakom" chodzi przede wszystkim lub wyłącznie o alkohol.*

*Po dwunastej nastąpiła przerwa obiadowa. W związku z tym Hubert Czapla poszedł do swojego domu w Wólce, Kinga i Czarek udali się do domu Kurczakowskich, a Rafał do swojego. Wracając z pola, minął ugory należące do Arkadiusza Zegrzyńskiego i Łukasza Pańskiego, sad wiśniowy Pawła Tuma, sad jabłkowy Krzysztofa Andrzejów i pole pszenżyta Jana Gramoty, sąsiada i dawnego rywala Józefa Hipolita.*

*Wpół do czternastej trzeba było wrócić na pole. Idąc do domu, chłopak myślał, co będzie na obiad. Okazało się, że pani Małgorzata przygotowała zupę pomidorową z małymi kluskami, za którą Rafał naprawdę przepadał. Ola jadła już przy stole z głębokiego talerza, tak samo pan Dariusz. Rafał dołączył do nich jako trzeci.*

*- Jak tam, synu? Dobrze się pracowało? - zagadnął go pan Dariusz.*

*- Dobrze, trochę porozmawiałem z Czarkiem, Kingą, Hubertem i panem Józefem.*

*- To prawda, że ten Czarek jest taki zdolny?*

*- Tak, jest wirtuozem gry na fortepianie i rekordowo szybko układa kostkę Rubika. Umie też wyśmienicie grać w karty.*

*- Jarek Paproch też świetnie gra w karty. Prawie zawsze wygrywał, kiedy grałem z nim, Arkiem i Markiem.*

*- Dobra zupa, dzięki, mamo - powiedział Rafał, odstawiając talerz do zmywarki.*

*- Cieszę się, że smakowało - odpowiedziała pani Małgorzata.*

*- Rozmawialiście o czymś ciekawym? - zapytała Ola.*

*- Nie wiem, czy ciekawym, ale przyznałem się Czarkowi, że tęsknię za Mają.*

*- Oj, nie ma co tęsknić, bracie, pewnie niedługo znów ją spotkasz.*

*- Zaplanowałem, że będzie to w niedzielę.*

*- No właśnie, a dzisiaj czwartek, to wytrzymaj jeszcze dwa dni.*

*- Masz rację, siostra, trzeba być cierpliwym. A powiedz mi, Ola, czy tobie podoba się jakiś chłopak?*

*- Uuu, będzie ostro! - roześmiał się pan Dariusz, słysząc rozmowę swoich dzieci.*

*- Szczerze? Jeśli mam być szczera... to... to... Dawid - wyjąkała dziewczyna.*

*- Jaki Dawid? - zaciekawił się Rafał.*

*- Grudniewski, ten z którym chodziłeś do klasy.*

*- Tego się nie spodziewałem.*

*Na tym rozmowa skończyła się, bo Rafał musiał wracać na stanowisko pracy przy malinach. W drodze myślał o wyznaniu siostry. Naprawdę nie spodziewał się, że może jej się podobać Dawid Grudniewski, ten Dawid, który siedział zawsze w ławce z Szymonem Dzbanem i za którym Rafał, można powiedzieć, nie przepadał.*

*Kiedy wrócił do pracy i powitał ponownie trójkę pozostałych, nadal myślał o relacji swojej siostry z Dawidem. Praca upłynęła mu do siedemnastej na rozmowach z Czarkiem i Kingą, trochę też z Hubertem. Pan Józef przyszedł na koniec i wypłacił pracownikom pieniądze.*

*Następne dwa dni wyglądały tak samo. Rafał rano wstawał, żeby dołączyć o ósmej do trójki pracujących na plantacji, o dwunastej żegnał się z nimi i wszyscy rozchodzili się do domów, a od czternastej do siedemnastej pracował ponownie. Pan Józef zjawiał się na swoim polu od czasu do czasu, a każdego dnia przed wieczorem wypłacał każdemu pieniądze.*

*W sobotę po pracy postanowił wstąpić do sklepu. Jego właścicielem i sprzedawcą był Leon Gębicz, pięćdziesięciosześcioletni mieszkaniec Markowic o nieco porywczym usposobieniu, poważany jednak i szanowany przez mieszkańców za wieloletnie sprzedawanie im różnych towarów. Miał siwe włosy, okulary na okrągłym nosie i nieco baryłkowatą budowę ciała.*

*- Dzień dobry - zwrócił się do niego Rafał, kiedy wszedł do niebieskiego budynku, w którym mieścił się sklep.*

*- Dzień dobry, Rafale - odpowiedział pan Leon.*

*- Poproszę czekoladę.*

*- Jaką? Mleczną, gorzką?*

*- Mleczną z orzechami.*

*Pan Leon poszedł na zaplecze i wydobył stamtąd dużą tabliczkę w zielonym opakowaniu.*

*- Osiem złotych. Coś jeszcze?*

*- Nie, to wszystko.*

*Rafał wyciągnął portfel i zapłacił.*

*- A jak tam się powodzi twojemu ojcu? Dobrze zarabia w murarce? - zagadnął pan Gębicz.*

*- Całkiem nieźle, ja teraz też zarabiam.*

*- To pięknie, a gdzie?*

*- Na polu malin u pana Józefa Hipolita.*

*- Dobrze płaci?*

*- Całkiem dobrze.*

*- To najważniejsze. A jeśli mogę wiedzieć, dla kogo ta czekolada?*

*- Dla mojej miłości.*

*- Mogę wiedzieć, kto nią jest?*

*- Lepiej nie.*

*- Dobrze, o więcej nie pytam. Proszę pozdrowić ode mnie rodziców i dziadków.*

*- W porządku, do widzenia.*

*Kiedy młody Stosik wyszedł ze sklepu, spotkali go Sylwester Rojkowski i Tomasz Ptak.*

*- Uszanowanie, Rafale, poczęstujesz nas tą czekoladą? - zaczął rozmowę Sylwester.*

*- Nie mogę - stanowczo odpowiedział Stosik.*

*- A pożyczysz chociaż dwa złote? - kontynuował dialog Tomasz.*

*- Nie pożyczę.*

*- Oddamy ci - powiedział Sylwester.*

*- Nie interesuje mnie to, co panowie zamierzają zrobić, nie wchodzę w takie układy.*

*- No dobrze, może następnym razem, co? - nadal kusił Tomasz.*

*- Następnym razem też nie - odrzekł Rafał i poszedł w stronę domu numer 3, w którym mieszkała ponad siedemdziesięcioletnia wdowa, Zofia Jackiewicz. Była wdową po Czesławie Jackiewiczu, który był strażakiem i wielkim przyjacielem komendanta Henryka Rojkowskiego. Hodowała w swoim ogrodzie mnóstwo kwiatów, a Rafał miał zamiar wziąć od niej dwa z nich.*

*- Dzień dobry - zaczął.*

*- Witaj, Rafałku, w jakim celu do mnie przybywasz? - odpowiedziała pani Zofia.*

*- Chciałbym nabyć dwa tulipany, najlepiej te czerwone.*

*- Dobrze, zaraz ci je zetnę, a z jakiej okazji, jeśli mogę wiedzieć?*

*- Daję je jako prezent pewnej dziewczynie, razem z tą czekoladą.*

*- Jakaś młodzieńcza sympatia?*

*- Powiedzmy.*

*Staruszka ścięła nożycami dwa czerwone tulipany i wręczyła je Rafałowi. Następnie zaprosiła go na herbatę, ale chłopak z tego nie skorzystał. Wyruszył teraz do stadniny pana Eugeniusza, ażeby wręczyć te dwa tulipany i czekoladę Mai w dowód miłości.*

*Dziewczyna była zachwycona.*

ROZDZIAŁ SZESNASTY

*Od 1 września 2018 roku Rafał Stosik był uczniem klasy 1 A liceum ogólnokształcącego nr 10 w Radomiu. Na liście uczniów z klasy był dziewiętnasty z dwadzieściorga pięciorga. Było więc o pięcioro uczniów więcej niż w jego dawnej klasie. Wychowawczynią była szczupła blondynka o nazwisku Beata Kazimierzowska. Była to trzydziestoparoletnia polonistka.*

*Chłopak musiał przyzwyczaić się do mieszkania w internacie zamiast dotychczasowego wracania ze szkoły każdego dnia. Z początku trochę tęsknił za domem, Olą, rodzicami i dziadkami, a także Mają, ale postanowił się przemóc.*

*Dyrektorem szkoły był krępy i mocny w "gadce" Radosław Wiesiołkiewicz. Był on nauczycielem matematyki i fizyki. W porównaniu z gimnazjum w Markowicach, liceum w Radomiu było wprost ogromne i przytłaczające dla Rafała. Na korytarzach widziało się dziennie setki uczniów.*

*Kolegą ze szkolnej ławy, z którym siedział na lekcjach, został Krystian Świstak, chłopak o bujnej brązowej czuprynie sterczącej do góry, ubierający się zwykle na jaskrawe kolory, w przeciwieństwie do strojącego się w stonowane barwy Rafała. Krystian od początku zaskakiwał Rafała swoimi dziwacznymi pomysłami. Już drugiego dnia po rozpoczęciu roku zorganizował zawody w bieganiu, których sam był sędzią i uczestnikiem. Zwycięzcą został chłopak znany w społeczności szkolnej jako Kuba Śledź. Rafał nie brał udziału w tym szaleństwie i tylko się mu przypatrywał.*

*Świstak mieszkał w Radomiu, na osiedlu znajdującym się blisko szkoły, więc nie musiał mieszkać w internacie i codziennie wracał pieszo do domu. Pokazał Rafałowi zdjęcia swojego mieszkania i bloku. Powiedział, że jego rodzina hoduje dwa psy - Ciapka i Burczka, tata pracuje jako dostawca do sklepów, a mama jako kasjerka w supermarkecie, mieszkają też z nimi babcia i dwie młodsze siostry Krystiana - Oliwia i Amelia, uczennice pobliskiej szkoły podstawowej.*

*Pewnego dnia, w drugim tygodniu nauki szkolnej, zaprosił Rafała na wyjście po szkole na miasto i odpoczynek w parku, na co chłopak bez chwili wahania się zgodził. Spotkali się niedaleko wyjścia ze szkoły. Rafał zabrał ze sobą tylko telefon, bo Krystian nie prosił go o nic więcej. Nie miał też ze sobą żadnych pieniędzy. Świstak z kolei miał pełne kieszenie.*

*- Przypomnij mi, gdzie mieszkasz - zaczął rozmowę w trakcie tego spaceru Krystian.*

*- W Markowicach w gminie Ksawerów.*

*- Markowice, Ksawerów, może mi to coś mówi, może nie. No, jak widzisz, ja jestem rodowitym radomiakiem. Mieszkamy tu chyba z dziada, pradziada.*

*- Tak samo my w Markowicach.*

*- Twój stary dużo zarabia?*

*- Wystarczająco.*

*- A gdzie robi?*

*- Jako kierownik budowy.*

*- Mój jako dostawca, o czym już mówiłem. A stara dobrze zarabia?*

*- Nieźle.*

*- Moja chyba trochę słabiej. W jakim domu mieszkasz?*

*- Jednorodzinnym, średniej wielkości. Dziadkowie mają stary dom obok.*

*- To na pewno masz więcej miejsca niż w moim mieszkaniu. My mieszkamy w szóstkę i jest nam trochę ciasno.*

*- Współczuję.*

*- Nie musisz. Już dawno się do tego przyzwyczaiłem.*

*- Kto jest twoim najlepszym kolegą czy przyjacielem?*

*- Wiesz co, nie mam takiej osoby. To możesz być ty.*

*- Ja mam Janka Zimińskiego. Jesteśmy z jednej miejscowości. On teraz chodzi do liceum w Ksawerowie.*

*- Czyli ma blisko. A ty czemu tam nie poszedłeś?*

*- Bo wybrałem tę szkołę ze względu na wysoki poziom.*

*- Rozumiem, dla mnie ta szkoła jest po prostu najbliższa.*

*Weszli do parku i przed słońcem przysłoniły ich rozłożyste drzewa.*

*- Zobacz, jaka ładna ławka. Usiądziemy na niej? - zaproponował Krystian.*

*- Dobra.*

*Kiedy chłopcy zajęli miejsca na ławce, Świstak wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, co zbulwersowało Rafała.*

*- Będziesz tu palił? - zapytał zdziwiony i podenerwowany.*

*- A co? Nikt nas tutaj nie złapie. W domu nie możemy, ale na mieście jest luz.*

*- Nie martwisz się o swoje płuca?*

*- Co tam się martwić o płuca? Mój dziadek kopcił codziennie po paczce, a dożył siedemdziesiątki piątki. Umarł dwa lata temu.*

*- Ja na twoim miejscu byłbym ostrożniejszy.*

*- Bo ty jesteś, Rafał, boidudek. Ja należę do odważnych.*

*- Psu na budę taka odwaga.*

*- Czyli nie zapalisz?*

*- Nie, absolutnie nie.*

*- Dobra, ale pamiętaj, nie wiesz, co tracisz.*

*- Ale wiem, co zyskuję.*

*- Co zyskujesz?*

*- Zdrowsze płuca i zaoszczędzone pieniądze. Chyba wiesz, ile się na to wydaje, palaczu?*

*- Dostaję sporo kieszonkowego, więc spokojnie mnie na to stać.*

*- Nie szkoda ci uczciwie zarobionych pieniędzy rodziców na takie bezwartościowe używki?*

*- Weź mnie nie moralizuj, dobra?!*

*Na tym zdaniu rozmowa się urwała. Rafał siedział na ławce obok palącego Krystiana i obserwował dym unoszący się z jego papierosa i lecący w stronę pobliskiej równiutko podciętej topoli.*

*- Wstępujemy do sklepiku na napoik? - rzucił Krystian po kilku minutach.*

*- Gazowany?*

*- No pewnie, najlepiej jakiś mocniejszy.*

*- Dobra, chodźmy.*

*Udali się do najbliższej budki i zamówili napój energetyzujący w czarnej puszce. Krystian wypił zawartość prawie jednym tchem, a Rafał się wstrzymywał.*

*- Wiesz, ile to zawiera kofeiny? - zwrócił się do Krystiana.*

*- Weź, ty marudo, nie wybrzydzaj - odparował tamten. Rafał powoli opróżnił zawartość swojej puszki. Napój był dość smaczny, ale jednocześnie trochę dla niego za mocny. Stosik nie gustował raczej w "energetykach" i kupował je bardzo rzadko.*

*- Jak często pijesz takie napoje? - zapytał Krystiana.*

- *Dwa razy w tygodniu, co sobotę i w inny dzień.*

*- Nie uważasz, że to za dużo.*

*- Nie. Mój chrzestny pije codziennie i jakoś żyje.*

*- Tylko nie uważaj go za swój wzór do naśladowania.*

*- A czemu nie?*

*- Bo to, co on robi, jest szkodliwe.*

*- Co cię nie zabije, to cię wzmocni, w życiu trzeba wszystkiego spróbować.*

*- Nawet spirytusu?*

*- Nawet spirytusu. Choć to już jest przykład ekstremalny.*

*- Znam dwóch takich, co czasem piją spirytus - Sylwestra Rojkowskiego i Tomasza Ptaka z mojej wsi.*

*- Ja też znam takiego jednego pana Jacusia.*

*- Dobra, może już wystarczy mówić na ten temat.*

*- Masz rację. Zmieńmy go. Więc zapytam cię teraz - w jakie gry grasz?*

*- Aktualnie żadne. Kiedyś grałem w Minecraft i CS.*

*- Ja też w nie grałem. Oprócz tego we FNAF i GTA. I jeszcze w FortNite. Masz Play Station?*

*- Nie, mam inną konsolę, niestety od dwóch lat leży popsuta.*

*- Ja mam Play Station i gram często w różne gry. Nie tylko te wymienione.*

*- Masz jakąś ulubioną grę?*

*- FNAF i Angry Birds.*

*- Moją kiedyś był Minecraft, a obecnie nic, bo się tym nie zajmuję.*

*- Z którego przedmiotu szło ci najlepiej w gimnazjum? Mnie z WF-u i muzyki.*

*- Mnie też z WF-u i nieźle z angielskiego. Mam też z niego dodatkowe zajęcia, które prowadzi taki pan Papczyński, bardzo dobry korepetytor.*

*- Ja nigdy nie miałem korepetycji.*

*Po powrocie z parku Rafał znów zaczął myśleć o Mai, która czekała na niego w gimnazjum w Słonecznej. Nie mógł doczekać się, kiedy nastąpi pierwszy pocałunek. Obawiał się też, że pozostałe dziewczyny za bardzo "rozdmuchają" ich relację i za dużo osób trzecich się o niej dowie.*

*Kiedy w piątek wrócił z internatu, z wielką radością powitali go rodzice i Ola.*

*- Patrzyłam codziennie na twój pokój i nie mogło do mnie dotrzeć, że cię nie ma - powiedziała do niego pani Małgorzata.*

*- Synu, cieszę się niezmiernie, że wreszcie wróciłeś. Dla nas czekanie było wprost niemiłosierne - zwrócił się do Rafała pan Dariusz.*

*W sobotę chłopak udał się do pana Józefa Hipolita na plantację, aby razem z Czarkiem, Kingą i Hubertem zrywać maliny. Do końca sezonu, według obliczeń właściciela, zostały dwa tygodnie, więc dla Rafała były to dwie soboty.*

*- Ostatnio, to jest w środę, byli tutaj Sylwek Rojkowski z Tomkiem Ptakiem i od rana do południa u mnie zrywali - opowiadał pan Józef.*

*- Kto by pomyślał, że ci dranie będą pracować fizycznie. Przeważnie tylko żebrzą - zauważył Rafał.*

*- To prawda z Mają? - zapytał go Czarek.*

*- Ale że co prawda?*

*- Że dałeś jej czekoladę orzechową i dwa tulipany? Prawda, że to byłeś ty?*

*- Tak, prawda.*

*- My z siostrą widzieliśmy te tulipany. Jesteś taki romantyczny. A całowałeś się już?*

*- Nie.*

*- Czarek, może nie zadawaj mu takich osobistych pytań - Kinga upomniała młodszego brata.*

*- Jak ci idzie nauka? - chłopak zadał następne pytanie.*

*- Dobrze, na razie mamy same wprowadzenia.*

*- Jak wrażenia związane ze zmianą szkoły?*

*- Na początku trochę trudno było mi się odnaleźć, ale z dnia na dzień jest coraz lepiej. Teraz mam już tam swoje miejsce i będę się go trzymać.*

*Pod wieczór, po dniu pracy przy malinach, Rafał odwiedził stadninę pana Szczepińskiego. Spotkał tam całą piątkę dziewczyn.*

*- Siemanko! - zawołała do niego uśmiechnięta szeroko Gabrysia Przegrodzka.*

*- Słyszałyśmy, że chodzisz teraz do szkoły w Radomiu - zagadnęła go Maja Kurczakowska.*

*- Tak, chodzę do liceum nr 10 - uroczyście odpowiedział chłopak.*

*- Jak często będziesz teraz odwiedzać stadninę? - dopytywała się Gabriela.*

*- Raz w tygodniu, co sobotę.*

*- Kurde, szkoda, bo tak to byśmy się częściej widzieli - odpowiedziała zawiedziona Przegrodzka.*

*- W przerwach świątecznych będziemy się częściej widzieli - pocieszył ją Rafał.*

*- Kiedy następna czekolada? - chciała wiedzieć Marysia, najbardziej spośród dziewczyn łakoma na słodycze.*

*- Może na koniec września.*

*- Dla czekolady musi być jakaś okazja, nie tak po prostu - stwierdziła Maja.*

*- Czy tą okazją może być... pierwszy... p-po...pocałunek? - wydukał nieśmiało Rafał.*

*- Może być - odpowiedziała zauroczona Maja.*

*- To będzie coś! - zawołała Gabrysia.*

*- Rafał, dobrze, że masz odwagę o tym mówić - pochwaliła go Julka.*

*W dalszej części spotkania Stosik opowiedział dziewczynom o nowo poznanym Krystianie Świstaku i jego pomysłach. Postanowił też streścić im wszystko, co wydarzyło się w nowej szkole od pierwszego dnia pobytu, a także opisać tę placówkę.*

*Kiedy wracał ze stadniny, spotkał Mateusza Przegrodzkiego, który właśnie odłączył się od Bartosza i szedł samotnie przez ulicę, ubrany w standardową zieloną bluzę.*

*- Cześć Rafał - przywitał się brat Gabrysi.*

*- Cześć Mateusz - odpowiedział Stosik.*

*- Jak ci się podoba w nowej szkole?*

*- Dobrze jest.*

*- Masz jakichś nowych kolegów?*

*- Szczególnie takiego Krystiana Świstaka.*

*- To dobrze, ja idę odwiedzić jeszcze wuja Gienia, a potem wracam do chałupy.*

*- Ja już idę do swojej.*

*- To trzymaj się.*

*- Ty też.*

*Po tym pożegnaniu Rafał wrócił do domu i układał w głowie plan pierwszego pocałunku z Mają. Następnego dnia postanowił odwiedzić Janka i opowiedzieć mu o wrażeniach związanych z pobytem w liceum.*

*- Szkoła jest wprost ogromna, Janek - zaczął.*

*- Moja, to znaczy liceum w Ksawerowie, jest raczej średnia. Ile masz osób w klasie?*

*- Dwadzieścia pięć, a klas jest cztery.*

*- U nas klasy są dwie, a w mojej jest nas szesnaścioro.*

*- Który masz numer w dzienniku?*

*- Ostatni, po staremu, w końcu jestem na Z. A ty?*

*- Dziewiętnasty.*

*- Jaki kolor ma twoja szkoła?*

*- Żółto-brązowy, a twoja jest biała, co nie?*

*- Tak, cała biała od zewnątrz. Duże masz boisko?*

*- Ogromne na zewnątrz i mniejsze kryte.*

*- U nas jest jedno, całkiem spore. Mamy tam na przemian my i technikum.*

*- A w technikum jest więcej uczniów?*

- *Tak. Oni mają, z tego co wiem, trzy klasy. Jak ci się podoba internat?*

*- Trochę smutno bez rodziców i siostry, ale da się przyzwyczaić.*

*- Ja bym nie wytrzymał.*

*Po wzajemnym wymienianiu się spostrzeżeniami na temat swoich szkół, chłopcy postanowili wejść na kanał o zjawiskach paranormalnych prowadzony przez Karola Starkiewicza i obejrzeć jego najnowsze dzieło. Tym razem był w opuszczonym dworze koło Radomia.*

*- O, to gdzieś niedaleko - zauważył Janek.*

*- Dwadzieścia kilometrów stąd - odpowiedział Rafał.*

*Tajemnica zawarta w odcinku dotyczyła ducha pewnej Konstancji, która podobno ukazuje się jako biała dama. Przez cały film Karol i Emil chodzili po terenie dworu i próbowali zlokalizować jej ducha, jednak bezskutecznie. Udało im się tylko nagrać wołanie jakby nie z tego świata i dźwięk pozytywki, która sama się włączała i wyłączała. Po obejrzeniu tego materiału, Rafał wrócił do domu.*

*W poniedziałek czekała go nowa przygoda ze szkołą.*

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

*Pierwszą lekcją w poniedziałek był język polski z panią Beatą Kazimierzowską. Poprosiła o otwarcie podręczników na jednej z początkowych stron, na której znajdowały się ogólnikowe i najbardziej podstawowe informacje o fundamentach kultury europejskiej, czyli Biblii i antyku grecko-rzymskim. Rafał siedział nieco spięty, podczas gdy sąsiadujący w ławce Krystian wydawał się zrelaksowany i wypoczęty.*

*Drugą lekcją była matematyka prowadzona przez pana Radosława Wiesiołkiewicza. Wygłosił on swoim mocnym głosem główne założenia tematu, po czym troje uczniów, których Rafał coraz lepiej poznawał, zgłosiło się do rozwiązania przykładów. Pan Wiesiołkiewicz był człowiekiem bardzo stanowczym i nieustępliwym, rządził twardą ręką całą szkołą i potrafił jednym krzyknięciem stawiać wszystkich do pionu.*

*Na trzeciej lekcji, WF-ie, chłopy ćwiczyli grę w piłkę nożną na szkolnym obiekcie sportowym. Nauczycielem wychowania fizycznego był pan Zawadowski, który nie był tak wyszczekany jak pan Marek Czarnkowski i prowadził swoje lekcje o wiele spokojniej.*

*Czwartą lekcją była muzyka z panią Mazurkiewicz. Uczniowie słuchali na niej fragmentów utworów klasycznych. Rafałowi i Krystianowi chciało się drzemać. Powodem była monotonia w prowadzeniu tej lekcji, jak również nudzący szybko głos nauczycielki.*

*Na piątej lekcji była chemia z panią Arciszewską. Była to stanowcza kobieta poważnie podchodząca do swojej pracy. Chociaż chemia nie była ulubionym tematem Rafała, sposób prowadzenia tej lekcji przez nią był dla niego nawet ciekawy.*

*Szóstą lekcją była edukacja dla bezpieczeństwa z panią Świtalską. Uczniowie przypominali sobie zasady nauczone w szkole podstawowej. Każdy miał na wyposażeniu czerwony podręcznik, z którego korzystało się na każdej takiej lekcji. Pani Świtalska wydawała się Rafałowi jedną z sympatyczniejszych nauczycielek w tej szkole.*

*Na siódmej lekcji odbyła się religia z rozśpiewanym i zawsze wesołym księdzem Zduńskim, który potrafił swoim nastawieniem do życia poprawić humor każdemu, nawet najbardziej ponuremu uczniowi.*

*- A-a-a-alleluja, ho-ho-ho-hosanna, Pan Bóg kocha mnie, Jego radość jest w sercu mym! - podśpiewywał radosny kapłan, a uczniowie razem z nim.*

*Ostatnią, ósmą lekcją, była historia z panią Ćwierczakiewicz, wicedyrektor szkoły. Zaczął się jej dość nudny wykład dotyczący prehistorii i najdawniejszych czasów życia ludzi na Ziemi. Od tego trzeba było zacząć, bo historia w liceum rozpoczyna się właśnie tematami o najodleglejszych czasach dla ludzkości.*

*Po lekcjach Rafał i Krystian żuli razem miętową gumę. Wyszli ponownie do parku, w którym Krystian znów zapalił papierosa.*

*- Który z nauczycieli najbardziej ci się podoba? - zapytał Rafała.*

*- Ksiądz Zduński i pani Świtalska. A tobie?*

*- Mnie podoba się pan Zawadowski, a ksiądz Zduński też jest w porządku. Jego śpiewy są świetne.*

*- Z tym się zdecydowanie zgadzam.*

*- A kto ci się najmniej podoba?*

*- Chyba pani Mazurkiewicz. Jest strasznie sztywna i nudna.*

*- Zgadzam się. A miałeś jakiegoś ulubionego nauczyciela w podstawówce albo gimnazjum?*

*- W gimnazjum najbardziej lubiłem pana Marcina Góralskiego od angielskiego. Najmniej z kolei panią Agnieszkę Krzysztofowską od chemii. Nie przepadałem też za dyrektorem Wiktorem Flisem, który uczył mnie informatyki. W podstawówce uczyły mnie prawie że te same osoby.*

*- Ja miałem jednego świetnego nauczyciela od historii - pana Piotra Przytułowskiego. Ten człowiek naprawdę umiał uczyć i wkładał w swój przedmiot całe serce.*

*Chłopcy spacerowali po Radomiu do wieczora. Następnie Rafał wrócił do budynku internatu, a Krystian do swojego bloku.*

*Plan wtorkowy wyglądał następująco: matematyka z panem Wiesiołkiewiczem, dwa języki polskie z panią Kazimierzowską, WF z panem Zawadowskim, informatyka z panem Łukasińskim, historia z panią Ćwierczakiewicz, geografia z panią Błach i biologia z panem Pisińskim.*

*Pan Łukasiński był to uzdolniony informatyk próbujący przekazywać wiedzę w jak najbardziej interesujący sposób. Pani Błach była to bardzo młoda nauczycielka, która dość często myliła imiona i nazwiska uczniów, ale w geografii była bezbłędna. Pan Pisiński, starszawy biolog, prowadził swoje lekcje w nieco nudny sposób, który nie przekonywał każdego ucznia.*

*Porządku w liceum, oprócz około tuzina zatrudnionych sprzątaczek i kilku pań pracujących w stołówce, pilnowała "Święta Trójca", jak określali ich uczniowie. Na czele trójcy stał woźny Grzegorz Optałowicz. Był to były żołnierz, człowiek stosujący surową dyscyplinę, nieco nerwowy i wybuchowy, ale bardzo dobrze dbający o porządek na korytarzach w czasie przerw. Drugie miejsce zajmował Wojciech Strzelczyk, konserwator szkolny odpowiedzialny za naprawę mebli i innych sprzętów, a trzecie miejsce pomocnik sprzątający Maciej Widłak. We trójkę tworzyli zgraną grupkę, która trzymała pieczę nad wybrykami niektórych uczniów. Krystian od początku wydawał im się podejrzany. Zdaniem pana Optałowicza był zbyt pewny siebie i swobodny w obyczajach.*

*Kiedy Krystian z Rafałem postanawiali wyjść w czasie przerwy na dwór, starali się szerokim łukiem omijać woźnych, którzy zwracaliby im od razu uwagę. Obaj jedli też codziennie zupy i drugie dania w stołówce, rozdzielane odpowiednio po czwartej i po piątej lekcji. Rafał należał do osób mało wybrednych i jadł wszystko, co mu podano.*

*- Te obiady są lepsze niż w domu - mówił Krystian, chwaląc szkolną kuchnię.*

*Środa zaczęła się lekcją fizyki z panem Wiesiołkiewiczem. Potem nastąpił język polski, WF, religia, geografia, język angielski z panią Smolińską i na koniec chemia. Pani Smolińska była podstarzałą blondynką o wielu niespełnionych ambicjach, o których często prawiła uczniom długie i męczące wywody. Rafał uważał, że pan Góralski uczył angielskiego sto razy lepiej.*

*Po zakończeniu nauki Krystian pokazał Rafałowi małe, zielone petardy.*

*- Co zamierzasz z nimi zrobić? - zapytał Stosik z niepokojem w oczach.*

*- Pójdę z nimi do parku i postraszę ptaki. Chcesz ze mną iść?*

*- Dobra, pójdę - odpowiedział Rafał, który nie miał planu na popołudnie.*

*Weszli do parku, w którym dotychczas się spotykali, a tam Krystian rzucił petardę w kierunku stadka wróbli, które po wybuchu od razu rozleciało się w różne strony. Chłopak zaczął, widząc to, głośno się śmiać. W czasie podróży po parku i rzucania to tu, to tam petard, Rafał opowiedział Krystianowi o duchu z markowickiego dworu.*

*- Niezła sprawa z tym duchem, ale ja nie bardzo wierzę w zjawiska paranormalne - wypowiedział się Świstak.*

*- Zmienisz zdanie, kiedy pokażę ci kanał paranormalny Karola Starkiewicza. Może być jutro?*

*- No pewnie. Nie sądzę, że zmieni moje zdanie, ale warto się przekonać.*

*- Ten Karol to profesjonalista. Raz widziałem go nawet na żywo, tego dnia, kiedy badał nasz dwór. Drugim razem byłem tam z kuzynem Danielem.*

*- Ciekawe, muszę przyznać. Może kiedyś odwiedzę te twoje Markowice.*

*- Zapraszam serdecznie.*

*Kiedy Krystian zużył swój zapas petard, zdecydował się na powrót do domu. W związku z tym Rafał odprowadził go i wrócił do internatu.*

*- Cześć, jak było na lekcjach? Dobrze ci minęły? - zapytał go współlokator Kuba, uczeń klasy równoległej.*

*- Nieźle, nie narzekam.*

*- Dostałeś jakąś ocenę?*

*- Nie, a ty?*

*- Jedynkę z fizyki za brak pracy domowej.*

*- My dzisiaj mieliśmy fizykę na pierwszej lekcji, a wy?*

*- My na szóstej.*

*- Grasz w kółko i krzyżyk?*

*- Czemu nie, mogę zagrać.*

*Rafał udostępnił swój zeszyt, po czym obaj chłopcy kilkukrotnie zagrali w tę grę. Zapisywali punkty i wyszło, że wygrał Kuba.*

*- Może teraz w państwa-miasta? - zaproponował Rafał.*

*- Dobra, dawno w to nie grałem.*

*Narysowali tabelę i zaczęli wymieniać państwa, miasta, rośliny, zwierzęta, przedmioty, imiona i zawody do wyczerpania się liter alfabetu. Po zliczeniu punktów okazało się, że tym razem prowadzi Rafał. Kuba podziękował mu za miłą grę. Potem Rafał postanowił pokazać współlokatorowi swój ulubiony kanał na YouTube. Włączył odcinek, w którym Karol i Emil zwiedzają dwór w Markowicach, jednocześnie informując Kubę, że było to w jego wsi i widział ich na żywo. Chłopak nie był specjalnie zainteresowany kanałem, ale przyznał, że niektóre momenty mogą przestraszyć.*

*Następnego dnia Krystian przyjechał do szkoły na wrotkach i jeździł na nich po korytarzu. Od razu zwrócił na siebie uwagę woźnego Optałowicza i dyżurującej pani Ćwierczakiewicz. Kazali mu zdjąć wrotki i włożyć je do szafki w szatni. Tak też zrobił.*

*- Zero luzu w tej szkole - powiedział do Rafała, określając tak swoje położenie.*

*Pierwszą lekcją tego dnia była geografia, drugą język polski, trzecią matematyka, czwartą język angielski, piątą i szóstą dwa języki niemieckie z panem Kunstem, a siódmą biologia. Rafał dostał na geografii piątkę za odpowiedź, na reszcie przedmiotów też starał się uważać, ale nie otrzymał żadnej oceny. Pan Otto Kunst był prawdziwym Niemcem i uczył tego języka lepiej i dokładniej niż pan Ernest Zimniok w gimnazjum.*

*Na przerwie po trzeciej lekcji Rafał i Krystian usiedli na jednej z ławek, po czym Świstak wyciągnął telefon.*

*- Jak nazywa się ten kanał? - zapytał.*

*- Karol TV - Zjawiska Paranormalne.*

*- Dobra, znalazłem.*

*Zaczęli oglądać odcinek nagrany w Warszawie, kiedy to podszedł do nich konserwator Wojciech.*

*- Panowie, ktoś tu nie pamięta o zakazie używania telefonów na terenie szkoły, można tylko dzwonić, nie pamiętacie? - zapytał ich.*

*- Przepraszamy - odpowiedzieli chłopcy, po czym Krystian włożył telefon do kieszeni.*

*- Dureń - wyszeptał Krystian pod adresem pana Wojciecha.*

*- Słucham?! - zawołał pan Wojciech, który to usłyszał.*

*- Nic, nic - odpowiedział zaniepokojony Świstak. Konserwator odszedł zająć się innymi sprawami.*

*Postanowili poczekać z oglądaniem filmów do wyjścia do parku. Kiedy po zakończeniu siódmej lekcji uczniowie wychodzili z liceum, Krystian wsiadł na wrotki i jechał nimi przez korytarz.*

*- Oddawaj to! - zawołał woźny Optałowicz. Chłopak próbował przed nim uciec, przyśpieszając. Woźny dopadł go jednak i kazał zdejmować wrotki. Krystian z niezadowoloną miną spełnił polecenie.*

*- Zabieram to do depozytu i nie myśl, że nie powiem dyrektorowi! - ostrzegał woźny. Zdenerwowany na niego i pana Wojciecha Krystian wyszedł ze szkoły razem z Rafałem.*

*- Debile z tych woźnych! Przeszkadza im byle co! - żalił się koledze.*

*- Nie myśl, że ty jesteś całkiem bez winy - odpowiedział Stosik.*

*- No nie, ale nie ma tam w ogóle luzu.*

*Kiedy usiedli na parkowej ławeczce, Krystian włączył filmik Karola.*

*- To jest coś, nawet przekonujące - powiedział po obejrzeniu całości materiału.*

*- Mówiłem, że się przekonasz.*

*Jako następny obejrzeli odcinek o Markowicach. Też wywarł na Krystianie dość duże wrażenie.*

*- To wygląda jak prawdziwe - stwierdził.*

- *Bo raczej jest prawdziwe - odrzekł Rafał.*

*W piątek było tylko sześć lekcji, więc zmęczenie uczniów było tego dnia najmniejsze. Okazało się jednak, że Krystian przyniósł do szkoły petardy.*

*- Chciałbym przestraszyć nimi dziewczyny - powiedział do Rafała.*

*- To nie przesada?*

*- Może przesada, ale warto spróbować.*

*- Ja bym nie ryzykował, a woźni?*

*- Nie boję się ich.*

*Po powiedzeniu tego, rzucił pierwszą petardę. Nikt nie zwrócił na nią uwagi, dopóki nie wybuchła. Przestraszyło się i rozbiegło kilkanaście osób, co zapewniło Krystianowi świetną rozrywkę. Rafał z kolei nie był zadowolony.*

*- Przesadzasz, mówię ci! - krzyknął. W ten sposób inni zwrócili uwagę na winowajcę.*

*- Krystian, wstydziłbyś się! - zawołała do niego jedna z dziewczyn. Krystian niewiele sobie z tego robił. Gwizdał i uśmiechał się. Po chwili rzucił następną petardę.*

*- Zaraz zgłosimy to do pani wychowawczyni - zagroziła inna dziewczyna.*

*- No i co zrobiłeś? - z wyrzutem odezwał się do niego Rafał. Krystian odpowiedział z miłym uśmiechem na ustach:*

*- Spokojnie, wykręcę się.*

*Po chwili na korytarzu zjawiła się pani Kazimierzowska.*

*- Co tu się dzieje? Krystian, czy ty naprawdę rzucałeś petardy? - zapytała rozdrażniona.*

*- Nie, proszę pani, to nie ja, wrabiają mnie - skłamał.*

*- To on! - wskazał na niego Rafał.*

*- Mówcie, czy to był on? - zwróciła się do reszty klasy. Wszyscy od razu wskazali na Krystiana. Tamten uciekł z miejsca zdarzenia i zniknął wychowawczyni z oczu.*

*- Panie Grzesiu, proszę go gonić - skierowała prośbę do woźnego. Optałowicz wyruszył w pościg, wspomagany przez Macieja Widłaka. Rafał pobiegł za nimi, chcąc zobaczyć, gdzie jest Krystian i co robi. Wstydził się za niego.*

*Okazało się, że na drugim korytarzu zostały wyrzucone następne trzy petardy. Przekazał to Wojciech Strzelczyk, który czuwał na tamtym korytarzu i powiedział, że Krystian uciekł na boisko, przedtem grożąc mu scyzorykiem.*

*- Pobiegnę zadzwonić na ewakuację! - zawołał Maciej Widłak. Okazało się, że Krystian naprawdę się rozszalał. Rafał skierował się w stronę wyjścia razem z innymi uczniami. Na dolnym korytarzu pod drzwiami wejściowymi zaczęła zbierać się cała szkoła. Na miejsce przyszła pani Kazimierzowska, potem panowie Zawadowski i Pisiński, panie Mazurkiewicz, Ćwierczakiewicz, Smolińska, Błach, Arciszewska, Świtalska, pan Łukasiński, pan Kunst i ksiądz Zduński. Wreszcie na miejscu pojawił się dyrektor Wiesiołkiewicz.*

*Po chwili zjawił się na korytarzu Krystian prowadzony przez Grzegorza Optałowicza i Wojciecha Strzelczyka. Konserwator trzymał w ręce scyzoryk, który znalazł u chłopaka, a woźny kilka petard, które mu zostały.*

*- No pięknie, co to za zachowanie? - groźnie zapytał dyrektor.*

*- Rafał jest współwinny! - zawołał Krystian.*

*- Nieprawda! - bronił się Stosik.*

*- Zajrzyjcie do jego plecaka - ciągnął Świstak.*

*W plecaku Rafała woźny znalazł składaną wiatrówkę i drugi scyzoryk.*

*- Musiał mi to podrzucić - tłumaczył się zbulwersowany na widok tych przedmiotów Rafał.*

*- Coś mi się zdaje, że wasz pobyt w naszym liceum dobiega końca - oznajmił dyrektor.*

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

*Po incydencie z petardami Krystian dostał kuratora i zaczął uczęszczać na terapię. Rafał został wydalony ze szkoły i już w następnym tygodniu złożył dokumenty do technikum w Ksawerowie, do klasy o profilu gastronomicznym. Porzucił myśl o studiach, wolał teraz szybciej znaleźć w miarę dobrze płatną pracę.*

*Technikum i liceum w Ksawerowie mieściło się w jednym wielkim białym budynku, który przedzielał na pół korytarz. Po lewej stronie od wejścia znajdowało się liceum, do którego z byłej klasy Rafała uczęszczali: Janek, którego powitał z radością, Martyna Białoń i Magda Tworkowska. Do technikum z kolei chodzili: Dawid Grudniewski (od niedawna sympatia siostry Rafała), Klaudia Łuszczyńska, Daria Rogowska, Milena Jaskóła, Michał Fijoł i Łukasz Mokotowski. W takim wypadku Rafał miał na miejscu dziewięcioro kolegów i koleżanek, czyli połowę dawnej klasy. Cieszył się, że tak się udało, bo w poprzedniej szkole nie znał nikogo i wszyscy byli nowi.*

*Dyrektorem szkoły był pan Mariusz Poświatowski (daleki krewny poetki o tym nazwisku), a wychowawczynią klasy Rafała pani Barbara Rychlicka. Pan Poświatowski był nauczycielem języka niemieckiego, a pani Rychlicka geografii. Rafał zapisał się do klasy gastronomicznej, a ona miała profil pol-geo. Lekcji w tygodniu było mniej niż w liceum w Radomiu - osiem w poniedziałki, po siedem od wtorku do czwartku i sześć w piątki.*

*Nowa klasa Rafała liczyła dwadzieścioro dwoje uczniów. Wśród nich, podobnie do Krystiana Świstaka w radomskim liceum, wyróżniał się Oskar Śliwicki. Był to żartowniś i rozrabiaka o wiecznie rozczochranej czuprynie, najlepszy kolega Kuby Czarnocha i Damiana Adamowskiego. We trójkę spacerowali często po korytarzach i zaczepiali innych uczniów, opowiadając najczęściej im żarty. Oskar uczył się kiepsko, Damian i Kuba nieco lepiej. Kuba razem z Oskarem siedzieli na lekcjach w ławce przed Rafałem, a z chłopakiem siedział Damian.*

*Rafała czekała ostatnia sobota pracy u pana Hipolita, po czym od następnego tygodnia miał powrócić do zajęć z korepetytorem Robertem Papczyńskim. Ola, obecnie siódmoklasistka, też miała być przez niego uczona. Na sam koniec września Rafał i Maja zaplanowali pierwszy pocałunek. Rafał szykował się do tego mentalnie przez dłuższy czas.*

*Obecna klasa składała się z dwunastu chłopaków i dziesięciu dziewczyn. Podobnie jak w gimnazjum, chłopcy siedzieli z chłopcami, a dziewczyny z dziewczynami. Spośród starych znajomych Rafała, w jego rzędzie siedzieli Dawid i Daria.*

*Dawid Grudniewski był to dość cichy chłopak, najlepszy kolega głośniejszego Szymona Dzbankowskiego, który jednak poszedł do innej szkoły. Był wysokiego wzrostu i dobrze zbudowany, o blond włosach i niebieskich oczach. Jego ojciec pracował jako woźny w szkole w Słonecznej, do której chodziła Maja i jej brat Dominik. Matka pracowała w sklepie w Wólce jako ekspedientka. Miał siostrę Nikolę, młodszą o dwa lata.*

*Daria Rogowska z kolei była dziewczyną-buntowniczką o silnym charakterze. Nosiła na uszach nietypowe kolczyki i farbowała włosy. Ubierała się najczęściej w bluzy z kapturem. Jej ojciec był sadownikiem, a matka sprzątaczką. Miała brata Maksymiliana, starszego o półtora roku. Był on z zamiłowania informatykiem i właśnie w tym kierunku podjął edukację. Również chodził do szkoły w Ksawerowie, ale do liceum. Rafał i inni spotykali go czasem na korytarzach, ale Stosik nie wiele z nim rozmawiał z powodu braku wspólnego tematu.*

*Kiedy następnym razem Rafał odwiedzał stadninę, opowiedział dokładnie o swoim opuszczeniu liceum w Radomiu i scharakteryzował Krystiana Świstaka.*

- *Straszny łobuz z tego Krystiana - stwierdziła Gabrysia.*

*- Dobrze dla ciebie, że straciłeś z nim kontakt - powiedziała Maja.*

*- Jak tam w szkole? - kontynuowała rozmowę Przegrodzka.*

*- Dobrze, mam już dwie oceny - piątkę z informatyki i trójkę z fizyki.*

*- Też mam trójkę, ale z matematyki, chyba nawet już dwie - oznajmiła Gabriela.*

*- Mnie też dobrze idzie w szkole, ostatni rok gimnazjum - odezwała się Maja.*

*- Chodźcie na słodkości! - zawołał do grupy pan Eugeniusz. Dziewczyny i Rafał przyszli na miejsce. Stary pan Szczepiński rozdał im czekoladki.*

*- Artur kupił, jak był ostatnio na mieście, to jest w Ksawerowie - wyjaśnił. Rafał postanowił jemu także opowiedzieć o incydencie z petardami i wynikającej z tego zmianie szkoły.*

*- Szczęście, że nie strzelał do nikogo z tej wiatrówki - powiedziała Julka po wysłuchaniu całej historii.*

*- Albo że nikogo nie skaleczył scyzorykiem - uzupełniła ją Karolina.*

*Rafał przebywał w stadninie do wieczora i przejechał się trochę na klaczy Wilczycy. Potem wrócił do domu i zaczął pakować do plecaka podręczniki na poniedziałek. Przy okazji musiał przeczytać nową lekturę - "Antygonę" Sofoklesa. Tematem omawianym teraz zarówno na języku polskim, jak i historii, był antyk grecki.*

*- Ciekawa ta książka? - zapytała go Ola.*

*- Nie bardzo - odpowiedział chłopak.*

*- O czym jest?*

*- Akcja dzieje się w Tebach, dwaj bracia toczyli ze sobą wojnę i się pozabijali. W mieście rządzi ich wuj, to znaczy brat matki, a Antygona to siostra tych dwóch, na razie tyle wiem.*

*- Czytałem "Antygonę", to jeszcze gorsze niż "Balladyna" Słowackiego - wtrącił się do rozmowy swoich dzieci pan Dariusz.*

*- Ja zaraz będę omawiać "Balladynę" - powiedziała Ola.*

*- To, znając twoje gusta, córciu, na pewno ci się nie spodoba. Tam ginie z dziesięć postaci.*

*- Jakoś przez to przebrnę, będę musiała.*

*- Wiadomo.*

*- Jaka była twoja ulubiona lektura, tato? - zapytał Rafał.*

*- Też chciałabym wiedzieć - dodała Ola.*

*- "Chłopcy z placu broni" Ferenca Molnara. Dobra książka, naprawdę.*

*- Wiem, czytałem, nawet mi się podobała.*

*- Nemeczek to świetny bohater. Jego najbardziej polubiłem. Szkoda tylko, że umiera w tak nieszczęśliwych okolicznościach. A wy jakie macie ulubione lektury?*

*- "Mały Książę" Antoine'a de Saint-Exupery'ego. Bardzo mądra lektura - odrzekł Rafał.*

*- Moja ulubiona jest "Ania z Zielonego Wzgórza", miałam to w zeszłym roku - wypowiedziała się Aleksandra.*

*- A pamiętasz, kto napisał tę książkę? - pan Dariusz zapytał córkę.*

*- Maria Konopnicka?*

*- Nie, Lucy Maud Montgomery. Ja pamiętam, a ty, widzę, już zapomniałaś, nygusko!*

- *Mamy tyle lektur, to miało prawo mi wylecieć z głowy.*

*W niedzielę Rafał odwiedził Janka i opowiedział mu o wydaleniu z liceum w Radomiu i o Krystianie ze wszystkimi szczegółami.*

*- Ale znalazłeś sobie kolegę - powiedział Janek na podsumowanie. Wtedy ich rozmowę przerwały siostry Janka, które weszły do jego pokoju.*

*- Cześć, Rafał - przywitały go chórem.*

*- Cześć, Weronika, cześć, Natalia - odpowiedział Stosik. Siostry wpatrywały się w niego uśmiechnięte.*

*- Słyszałyśmy, że Maja Kurczakowska to twoja sympatia, a nawet dziewczyna - oświadczyła Weronika.*

*- Słyszałyśmy, że dałeś jej pod koniec wakacji dwa tulipany i czekoladę z orzechami - uzupełniła ją Natalia.*

*- Widzę, że dużo wiecie - odpowiedział Rafał.*

*- Tak, Karolina Czochralska nam to powiedziała - oznajmiła Weronika.*

*- A poza tym czasami widzimy was razem - dodała Natalia.*

*- Siostry, może już dosyć na ten temat - zwrócił się do nich Janek.*

*- Dobrze, zmienimy temat. Z jakiego powodu zmieniłeś szkołę? - dopytywała się Weronika.*

*- Bo słyszałyśmy o jakimś Krystianie i petardach - uzupełniła ją Natalia.*

*- Tam nie chcieli mnie widzieć po tym, jak zakolegowałem się z Krystianem Świstakiem. Okazał się niebezpieczny dla otoczenia, kiedy przyniósł do szkoły petardy i rzucał je na korytarzach. Oprócz tego miał ze sobą wiatrówkę i dwa scyzoryki - wytłumaczył Rafał.*

*- O kurde bele! - zareagowały wspólnie siostry.*

*- Ale nikogo nie skaleczył? - zapytała Weronika.*

*- Na szczęście nie.*

*- I co mu za to zrobili? - zaciekawiła się Natalia.*

*- Dostał kuratora i poszedł na terapię.*

*Ciekawskie siostry Janka wypytały Stosika o najdrobniejsze szczegóły, po czym usatysfakcjonowane nowymi wiadomościami wyszły z pokoju, zostawiając Rafała ze swoim bratem.*

*- To co, gramy w coś na komputerze? - zaproponował Janek.*

*- Czemu nie? - zgodził się Rafał.*

*Następny tydzień minął jak z bicza strzelił. Nie wydarzyło się w ciągu niego nic szczególnego. Jedynym, co zwróciło uwagę Rafała i go zaniepokoiło, był stosunek jego kolegów - Oskara, Kuby i Damiana, wobec Darii Rogowskiej. Kilkakrotnie rzucali w nią kulkami z papieru, a Kuba i Damian szarpali ją za włosy albo zastawiali jej drzwi, kiedy chciała wejść. Rafał postanowił, że jeśli te małe ataki, które wyraźnie denerwowały dziewczynę, się nasilą, interweniuje i stanie w jej obronie.*

*W sobotę rano Rafał i Ola spotkali się po dłuższej przerwie z korepetytorem Papczyńskim. Znów powtarzali materiał z matematyki i języka angielskiego. Rafał zwierzył mu się, jako osobie dość zaufanej, że planuje tego dnia pierwszy raz pocałować Maję. Opowiedział to bardzo wąskiemu gronu, wiedzieli o tym tylko rodzice, Ola, Janek, dziewczyny z klubu jeździeckiego i teraz korepetytor.*

*Tak więc po południu chłopak wyruszył do stadniny i kiedy spotkał się z Mają, zapytał:*

*- To co, teraz czy czekamy chwilę?*

*- Pozwól, że zejdę - odpowiedziała dziewczyna, od razu rozumiejąc, o co chodzi. Zeszła z konia, a wtedy Rafał objął ją swoimi rękami i pocałowali się w usta.*

*- Kocham cię, Rafałku - wyszeptała Maja.*

*- A ja ciebie, Maju - odrzekł Rafał.*

*Ponownie spędził czas w stadninie do wieczora, ale ten dzień był szczególny. Inne dziewczyny nie widziały bezpośrednio ich pocałunku, ponieważ zrobili go dyskretnie, ale wszystkie wiedziały, co dziś miało miejsce między zakochanymi.*

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

*Stosunek trzech chłopaków z klasy Rafała do Darii nie uległ poprawie. Już w poniedziałek, po pierwszym pocałunku z Mają, Stosik był świadkiem rzucania przez Oskara w kierunku Darii kawałków gumki do ścierania. Miał zamiar go powstrzymać, ale ostatecznie usiadł na ławce pod klasą i to przemilczał. Kiedy jednak Oskar zbliżył się do niego i też usiadł na ławce, zadał mu pytanie:*

*- O co chodzi z tym znęcaniem się z Darii? Znaleźliście sobie ofiarę czy jak?*

*- Niech cię to nie obchodzi, Rafał - burknął chłopak.*

*- Uważajcie, bo zgłoszę to nauczycielom.*

*- O ty kapusiu! - w zdenerwowaniu zawołał Oskar.*

*- Chciałbym, żebyście przestali jej dokuczać.*

*- A bo co?*

*- Bo pogarszacie jej w ten sposób jakość życia.*

*- Aleś się znalazł mędrek!*

*- Odpuść mu, jest dla ciebie za nerwowy - zwrócił się do Rafała Damian, chłopak sporo spokojniejszy od Oskara.*

*Kiedy na następnej przerwie Rafał zastał Darię, dziewczyna siedziała z założonymi rękami i skrzyżowanymi nogami. Miała skwaszoną minę.*

*- Nie sądzisz, że powinnaś zgłosić ich do nauczycieli? - zagadnął ją.*

*- Chyba wreszcie to zrobię - odpowiedziała z wyrazem niezadowolenia. Jednocześnie pocieszył ją fakt, że Rafał chce jej pomóc.*

*- Chcę dla ciebie jak najlepiej - zapewniał ja Stosik, na co Rogowska delikatnie się uśmiechnęła.*

*W czasie poniedziałkowych lekcji i przerw nikt jej nie dokuczał, prawdopodobnie dlatego, że wiedzieli o postawie Rafała. Chłopak postanowił też, że tego dnia będzie nosił Darii plecak.*

*- Nie musisz być aż tak uprzejmy - powiedziała do niego.*

*- Ale chcę - odrzekł. Wszystko wskazywało na to, że teraz Daria stanie się najlepszą koleżanką Rafała w klasie.*

*We wtorek Rafał poprosił na lekcji języka polskiego, żeby mógł siedzieć z Darią w jednej ławce, na co nauczycielka wyraziła zgodę. Oskar, Kuba i Damian nie byli z tego powodu zadowoleni.*

*- Zakochana parka, Rafałek i Darka! - krzyczał za nimi na przerwach Damian jako akt złośliwości. Wiedział jednak, że prawdziwą dziewczyną Rafała jest Maja, o której opowiadał chłopakom, a Daria nie ma drugiej połówki.*

*Ulubionym przedmiotem Rafała nadal był język angielski, przyzwoicie nauczany przez panią Januszewską. Była to brunetka w wieku czterdziestu lat, matka trójki dzieci i żona pewnego szanowanego prawnika z Ksawerowa. Nadal podobał mu się też WF, którego w tej szkole uczył chłopaków pan Pisarski, prywatnie kolega pana Marka Czarnkowskiego. Tak samo jak pan Marek, potrafił dawać wycisk, jednak był ułożonym i dobrze zorganizowanym nauczycielem. Ogólnie całe grono pedagogiczne było bardzo kompetentne. Jedynym, co nie bardzo spodobało się Rafałowi, była religia. Wesołego księdza Zduńskiego z Radomia zastąpił w Ksawerowie nudny katecheta Mioduszewski, z którym zajęcia odbywały się we wtorki i w czwartki. Chłopak uważał, że siostra Zyta też była od niego o niebo lepsza.*

*W środę lekcji było tyle samo, co w resztę dni, ale uczniowie zostawali godzinę dłużej na praktykach gastronomicznych. Rafał miał zamiar zostać barmanem albo kelnerem, nie był chętny co do zawodu kucharza. Nie mógł się też doczekać trzeciej klasy, kiedy będzie się jeździło na praktyki do prawdziwej restauracji, a nie tylko ćwiczyło w szkole. Już planował sobie, że jako kelner czy barman zarobi pieniądze, uskłada sporą sumę i za to kupi mieszkanie dla siebie i dla Mai. Takie było jego obecne marzenie.*

*W czwartek uczniowie mieli aż dwa WF-y, co niezmiernie cieszyło Rafała, bo mógł wówczas się poruszać. Najczęściej grał w siatkówkę albo piłkę nożną z innymi chłopakami. W ten akurat czwartek na drugiej lekcji wychowania fizycznego odbył się mecz piłki nożnej technikum kontra liceum. Drużyna, w której był Rafał zwyciężyła cztery do trzech.*

*Rafał i Daria cały czas siedzieli teraz ze sobą. Kuba, Damian, a w szczególności Oskar przeszkadzali im, hałasując za plecami i mówiąc do nich głupstwa. Chłopak i dziewczyna postanowili nie zwracać na nich uwagi. Pomyśleli, że zignorowani natręci przestaną takimi być.*

*Rafał nie mógł wytrzymać dłużej i postanowił na najdłuższej przerwie przez korytarz do liceum pójść do Janka, który miał mieć właśnie w pobliżu informatykę. Zimiński siedział ze swoją klasą, kiedy Rafał się do niego dosiadł. Opowiedział mu o trzech natrętnych kolegach z klasy i o swojej relacji z Darią.*

*- Cieszę się, że znalazłeś z nią wspólny język. W podstawówce i gimnazjum raczej za wiele z nią nie rozmawiałeś - powiedział Janek.*

*- Teraz chyba będzie moją najlepszą koleżanką w tej szkole. Ludzkie życie takie jest, że relacje się zmieniają.*

*- A kim są ci trzej?*

*- Oskar Śliwicki, Kuba Czarnoch i Damian Adamowski.*

*- Nie kojarzę z nazwisk.*

*- A u ciebie nie ma jakichś natrętnych dupków, którzy by się z kogoś znęcali?*

*- Raczej nie, licealiści są raczej spokojni. Może oprócz takiego Kamila, on ma dziwne pomysły. Na szczęście nikomu nie szkodzi.*

*- A ci trzej są raczej szkodliwi. Dobra, Jasiek, idę już do Darii, mam nadzieję, że przez czas naszej rozmowy nie zdążyli jej dokuczyć.*

*- Na razie, Rafał. Do końca lekcji.*

*Rafał wrócił na miejsce i usiadł obok dziewczyny, żeby dotrzymać jej towarzystwa. Nawiązali rozmowę.*

*- Daria, co robiłaś w wakacje? - zaczął Rafał.*

*- Większość czasu spędziłam w domu i na podwórku, spotykałam się też z koleżankami, a na początku sierpnia pojechałam z rodzicami i z Maksem do Zakopanego. Wakacje były udane, chociaż momentami trochę nudne.*

*- Ja z kolei pomagałem przy truskawkach, a potem przy malinach panu Józefowi Hipolitowi, takiemu starszemu mieszkańcowi mojej wsi. Oprócz tego na samym początku wakacji odwiedził mnie kuzyn Daniel i razem z nim wybrałem się do dworu w Markowicach.*

*- Aha, oglądałam filmy Karola Starkiewicza, wiem, o co chodzi. Ten dwór jest nawiedzony.*

*- Dokładnie tak. Duch nas wypędzał. Krzyczał, żebyśmy stamtąd poszli.*

- *Kurczę, to miałeś przeżycie.*

*- Tak, ale wszystko dobrze się skończyło. Gorzej było parę miesięcy temu, kiedy duch zamknął naszą grupę w salonie. Gdyby nie pan Zimiński, nie wiem, jak byśmy się stamtąd wydostali.*

*- O kurde.*

*- Tak poza tym co słychać?*

*- Ciągle się gniewam na chłopaków i ich zachowanie.*

*- Nie musisz, olej ich.*

*- Och, gdyby to było takie proste.*

*Na tym rozmowa się zakończyła, bo zadzwonił dzwonek i zaczęła się lekcja religii pana Mioduszewskiego.*

*Piątkowe lekcje minęły Rafałowi jak z płatka. Już nie mógł doczekać się soboty, a co za tym idzie, następnego spotkania z Mają. W piątek opowiedział też Darii o Krystianie Świstaku i jego wybrykach. Był to ostatnio gorący temat.*

*Po powrocie do domu Rafał usiadł do obiadu, którym była zupa pomidorowa ugotowana poprzedniego dnia przez panią Małgorzatę. Rodzice nie wrócili jeszcze z pracy. Ola też nie wróciła jeszcze z podstawówki, bo miała tego dnia siedem lekcji. Rafał był więc przez godzinę zdany na samego siebie. Wreszcie pojawiła się siostra.*

*- Ja pierdykam, wreszcie w domu... - wysapała.*

*- Co ty taka zmęczona? - zapytał ją brat.*

*- Dzisiaj mam dosyć dużo pracy domowej, której nie chce mi się wykonywać - wyznała.*

*- Poza tym co u ciebie w szkole?*

*- Gruba Julka przewróciła się na WF-ie, przyjechała karetka, ale ostatecznie nic jej nie jest.*

*- U nas trzech chłopaków dokucza Darii Rogowskiej, ja muszę ją bronić.*

*- Jesteś jej rycerzem?*

*- W pewnym sensie.*

*- A rozmawiałeś w tym tygodniu z Dawidkiem?*

*- Grudniewskim?*

*- Tak...*

*- Raz zapytał mnie, gdzie mamy lekcje, poza tym nie.*

*- Szkoda.*

*- Dlaczego? Przecież wiesz, że my ze sobą nie bardzo.*

*- No tak, ale szkoda.*

*Rafał zrozumiał, że Dawid naprawdę musi podobać się jego siostrze. Zmienili nieco temat rozmowy.*

*- Jak często widujesz się z Jankiem? - zapytała Ola.*

*- Codziennie rano i po południu, a w czwartek trochę z nim porozmawiałem.*

*- Janek to świetny człowiek, taki pomocny i ogarnięty...*

*- Daj spokój, masz Dawida.*

*- Oj, braciszku, nie mówię przecież o Janku w jakichś romantycznych okolicznościach. Ostatnio też trochę bliżej się zaprzyjaźniłam z Nikolą, siostrą Dawida. Być może odwiedzi nas w przyszłą niedzielę. To znaczy przyjdzie do mnie.*

*- Dobra, niech przychodzi - odpowiedział Rafał nieco zdziwiony, bo rzadko miewali gości.*

*W końcu wrócił z pracy pan Dariusz, a po nim pani Małgorzata. Rafał i Ola odrobili swoje prace domowe, przy czym Ola skorzystała ze ściąg, które ukryła przed matką.*

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

*- Have Tom been to France twice? - zadał pytanie pan Robert Papczyński, pochylając się nad podręcznikiem Rafała.*

*- No, he have been to this country only once - odpowiedział Rafał.*

*- Have Tom ever been to Poland? - brzmiało następne pytanie korepetytora.*

*- Yes, he have been there in 2009.*

*- Why have Tom visited Poland in 2009?*

*- That was because he have come to the concert of his favourite rock band.*

*- Dziękuję, na dziś wystarczy - zakończył nauczanie angielskiego pan Robert.*

*- Wszystko prawidłowo? - zapytał Rafał.*

*- Tak, wszystko dobrze, poprawnie się nauczyłeś.*

*Rafał słysząc to bardzo się ucieszył. Teraz korepetytor i uczeń przeszli do matematyki, z której zostało zadane do domu pięć zadań.*

*- Przypomnij mi, kto jest dyrektorem twojego technikum - odezwał się pan Papczyński po trzecim zadaniu.*

*- Pan Mariusz Poświatowski.*

*- I kto jest twoim zdaniem lepszy, on czy pan Flis?*

*- Pan Poświatowski. Przynajmniej jest mniej sztywny. Z kolei moja wychowawczyni, pani Barbara Rychlicka, jest bardzo sztywna i przestarzała.*

*- Wiem, miałem z nią kiedyś zajęcia. Jest bardzo nudna.*

*- Ale nie tak, jak katecheta Mioduszewski.*

*- No proszę? To on jeszcze uczy?*

*- Też pana uczył?*

*- Nie, ale moich braci już tak.*

*- Ola, pan Groszek jeszcze uczy w Markowicach? - Rafał zapytał siostrę.*

*- Tak, uczy mnie fizyki - odpowiedziała.*

*- Nie mogę z niego, facet po siedemdziesiątce.*

*- Czasem ludzie chcą wykonywać swój zawód do późnego wieku, szczególnie, kiedy go kochają - oświadczył pan Papczyński.*

*- A pan do jakiego wieku chciałby być korepetytorem? - zadała mu pytanie Ola.*

*- Do emerytury, jeśli się uda.*

*- A dłużej by pan nie chciał? - dopytywała siostra Rafała.*

*- Raczej nie, na emeryturze zająłbym się podróżowaniem, wycieczkami rowerowymi, spotkaniami z Marcinem, Justyną. Och, Justyna.*

*- Widać, że pan jest zakochany jak ja w Mai - powiedział Rafał.*

*- Chyba tak - odpowiedział zamyślony pan Robert.*

*Po wizycie korepetytora Rafał wybrał się do stadniny. Tam zastał pana Eugeniusza, Artura i Ireneusza, a także dziewczyny. Pan Eugeniusz stał z niezadowoloną miną.*

*- Dzień dobry, coś się stało? - zapytał.*

*- Józef Hipolit nie żyje, zmarł dzisiaj rano - odpowiedział pan Szczepiński. To stwierdzenie od razu zepsuło nastrój Rafałowi. Pan Hipolit był bardzo dobrym pracodawcą i miłym człowiekiem. Jego śmierć oznaczała, że Rafał będzie musiał poszukać sobie innego źródła wakacyjnego zarobku, tak samo Czarek, Hubert i Kinga. Nie wiedział, czy kiedykolwiek będą jeszcze pracowali w tym składzie.*

*- Na pocieszenie mam jeszcze trochę czekoladek - odezwał się Artur. Rafał z chęcią się poczęstował.*

*- Martwię się, że nikt nie przejmie po nim tego gospodarstwa i powstaną ugory - żalił się pan Eugeniusz.*

*Rafał postanowił wziąć udział w pogrzebie Józefa Hipolita, który według panów Szczepińskich miał się odbyć w środę. Myśląc o tym, poszedł w kierunku dziewczyn, które właśnie jeździły na koniach.*

*- Witajcie - zaczął rozmowę.*

*- Witaj - odpowiedziała jako pierwsza Gabrysia Przegrodzka.*

*- Co tam u ciebie? - zapytała Maja. Rafał postanowił opowiedzieć im o swojej ostatniej relacji z Darią Rogowską. Podzielił się też szczegółami uczęszczania do technikum w Ksawerowie.*

*- Biedna Daria, że tak jej dokuczają - wyraziła swoją opinię Karolina.*

*- Biedna, ale staram się jej ciągle pomagać - odpowiedział Rafał.*

*Spędził z dziewczynami następne przyjemne popołudnie. Następnie udał się do domu. Niedziela minęła mu jak z bicza strzelił i trzeba było zaczynać nowy tydzień.*

*W poniedziałek Rafał przyszedł do szkoły i od razu zobaczył coś nieprzyzwoitego. Kuba Czarnoch włożył Darii kaptur na głowę wbrew jej woli. Wtedy chłopak złapał go za rękę i powiedział:*

*- Kubuś, co ty robisz? Ręce przy sobie!*

*- Ej, Rafał, nie tak ostro - odpowiedział Czarnoch.*

*- Muszę być ostry, bo sytuacja wymaga! Mam być jeszcze ostrzejszy?!*

*- Rafał ma rację, odpuść sobie - wtrącił się Łukasz Mokotowski.*

*- Zostaw Darię, póki jesteśmy dobrzy! - dorzucił Michał Fijoł. Kuba wobec trzech przeciwników poczuł się zagubiony i oddalił się od nich o kilka kroków.*

*- Dzięki, chłopaki, nieźle go nastraszyliście - odezwała się Daria.*

*- Drobnostka - odpowiedział Rafał z uśmiechem na twarzy.*

*- Nie ma za co - powiedział Michał.*

*- Miejmy nadzieję, że już nie będą tak zaczepiać - stwierdziła dziewczyna.*

*Pomyliła się jednak. Po lekcji matematyki okazało się, że plecak Darii gdzieś zniknął. Rafał zgłosił się na ochotnika, żeby go odszukać. Już po chwili zobaczył ciemnoróżowy plecak rzucony na szkolne podwórko, z otwartą główną kieszenią i wyrzuconymi na trawę podręcznikami. Rafał od razu przekazał Darii informację o znalezisku. Dziewczyna poszła na miejsce i rozpłakała się. Rafał postanowił nie czekać. Poszedł do dyżurki, w której czekał woźny Paweł.*

*- Proszę pana, ktoś wyrzucił na podwórko szkolne otwarty plecak mojej koleżanki. Od dłuższego czasu trzech chłopaków z naszej klasy jej dokucza - zameldował.*

*- Zaraz się tym zajmę - odpowiedział woźny i szybkimi susami popędził na szkolne podwórko. Włożył podręczniki z powrotem do plecaka, zapiął go i postawił przed salą, w której klasa Rafała i Darii miała mieć zaraz lekcje. Następnie postanowił odszukać winowajcę. Rafał wskazał mu Damiana, Oskara i Kubę. Oskar ruszył do ucieczki, pan Paweł go dogonił i złapał za ręce. Chłopak przewrócił się i był zatrzymany. Przez chwilę szarpał się, ale po krótkim czasie uznał, że to bez sensu. Na miejscu pojawili się nauczyciel historii Orłowski i dyrektor Poświatowski. Oskar, Kuba i Damian zostali wezwani do gabinetu dyrektora. Po lekcji udali się tam również Rafał, Daria, Łukasz i Michał w celu złożenia zeznań.*

*Po wytłumaczeniu całej sytuacji Damian i Kuba zajęli ostatnią ławkę, żeby nie mieli dostępu do Darii, z którą do tej pory siedział Rafał, a Oskar, najbardziej nieposłuszny z trójki, otrzymał nauczanie indywidualne i pomoc psychologa. W ten sposób Rafał po raz drugi w życiu spotkał się z przykładem szkolnego chuligaństwa.*

*Od te pory Rafał i Daria jeszcze bardziej zbliżyli się do siebie.*

*- Może chciałabyś wybrać się ze mną do stadniny? - zaproponował jej.*

*- Gdzie ona się znajduje?*

*- W Wólce.*

*- Dobrze, mogę się wybrać. Przyjadę tam rowerem.*

*W ten sposób umówili się na sobotę. W niedzielę z kolei miała odwiedzać Olę, a co za tym idzie, także w mniejszym stopniu Rafała, siostra Dawida z jego klasy - Nikola Grudniewska. W ten sposób chłopak musiał w ciągu jednego weekendu pogłębić relacje z dwiema dziewczynami.*

*We wtorek, kiedy chuligani zostali już uspokojeni, Rafał postanowił wreszcie zapisać się do szkolnej stołówki. Dzięki temu w domu mógł zjeść tylko kanapki i pani Małgorzata mogła przeznaczyć gotowane przez siebie zupy na dłużej i dzięki temu mniej wydać na jedzenie. Żywność w stołówce była równie smaczna, co w Radomiu. Rafał zajmował miejsce przy stoliku razem z Michałem, Łukaszem i Darią, którzy w miarę upływu czasu zaczęli tworzyć czteroosobową grupkę.*

*W środę chłopak zwolnił się z dwóch ostatnich lekcji i z zajęć praktycznych, żeby uczestniczyć w pochówku Józefa Hipolita w Słonecznej. Pogrzeb odprawiał miejscowy proboszcz. Obecni na nim byli krewni i sąsiedzi pana Józefa oraz Rafał, Ola i ich rodzice, a oprócz nich Czarek i Kinga z rodzicami i Hubert. Wszyscy pożegnali staruszka z należnymi mu honorami. Przeżył równo osiemdziesiąt lat.*

*Czwartek i piątek były zwykłymi, nieco monotonnymi dniami. W ich trakcie Rafałowi udało się porozmawiać nieco więcej z Jankiem. Omówili pogrzeb pana Józefa i ostatnią sprawę z chuliganami.*

*W sobotę Rafał odbył korepetycje z panem Papczyńskim, który tego dnia był w doskonałym nastroju. Zapytany o powód swojej wesołości przez jak zwykle ciekawską Olę, odpowiedział:*

*- Zaręczyłem się z Justyną.*

*- Ja pierdzielę... to jest gratuluję - powiedziała pełna emocji Ola.*

*- Ja też gratuluję - uzupełnił ją Rafał.*

*- Dziękuję wam, dzieciaki. Jestem z siebie niezmiernie dumny.*

*Po południu Rafał udał się przed budynek stadniny, gdzie oczekiwał na Darię. Wyszedł do niego Artur.*

*- Czekasz na kogoś? - zapytał.*

*- Tak, na Darię Rogowską.*

*- Któż to taki?*

*- Koleżanka z klasy. Ma zamiar przyjechać tu rowerem.*

*Wreszcie na horyzoncie zjawiła się Daria. W tym czasie Rafał zdążył opowiedzieć Arturowi, kim ona jest i streścił historię trzech szkolnych łobuzów, którzy uprzykrzali jej życie.*

*- Dzień dobry - przywitał Artur Darię.*

*- Dzień dobry, czy to tu jest stadnina Szczepińskich?*

*- Tak, jestem Artur Szczepiński, syn właściciela.*

*- Miło pana poznać, jestem Daria Rogowska.*

*- Już Rafał zdążył to powiedzieć.*

*Daria weszła na teren stadniny poprowadzona przez Rafała i Artura. Na miejscu spotkała pana Eugeniusza.*

*- Dzień dobry - przywitała go.*

*- Dzień dobry, panienko, Eugeniusz Szczepiński.*

*- Daria Rogowska.*

*- Rafał cię tu przyprowadził?*

*- Tak, on właśnie.*

*- Chciałabyś jeździć na naszych koniach?*

*- Dziś nie, dziś tylko popatrzę, może za tydzień spróbuję.*

*- Nie ma problemu. Dziewczyny, chodźcie przywitać nową koleżankę! - zawołał na Maję, Karolinę, Marysię, Gabrysię i Julkę.*

*- Chyba nie trzeba wam jej przedstawiać - powiedział Rafał.*

*- Nie, przecież się znamy - oświadczyła Gabriela.*

*- Ja też was wszystkie znam - odezwała się Daria.*

*- Co cię do nas sprowadza? - zapytała Julka.*

*- Rafał mnie zaprosił.*

*- Podoba ci się tu?*

*- Podoba się. Miłe miejsce.*

*- Lubisz konie? - dociekała Gabrysia.*

*- Lubię, ale bardzo dawno nie jeździłam.*

*Rafał i Daria spędzili następne dwie godziny w stadninie, po czym dziewczyna powiedziała, że musi już jechać do domu. Pożegnała się z członkiniami klubu jeździeckiego i panami Szczepińskimi, po czym odjechała. Rafał spędził u pana Eugeniusza jeszcze godzinę.*

*W drodze powrotnej Rafał spotkał Mateusza i Bartosza idących w przeciwną stronę.*

*- Cześć, chłopaki - przywitał ich.*

*- Cześć, Rafał - odpowiedzieli.*

*- Gdzie idziecie? - zapytał.*

*- Ja do wujka Gienia, a Bartek do swojego domu, jak zwykle - odpowiedział Mateusz.*

*- A gdzie byliście?*

*- W siłowni i w sklepie - odrzekł Bartosz.*

*- To miłego powrotu życzę.*

*- Wzajemnie - odpowiedzieli.*

*Następnego dnia do domu Stosików przyszła wysoka niebieskooka blondynka, bardzo podobna do Dawida. Była nią oczywiście Nikola Grudniewska.*

*- Cześć - powiedziała cichym głosem, kiedy spotkała Rafała i Olę.*

*- Cześć - odpowiedzieli jej.*

*- Co robimy? - zapytała Olę.*

*- Oglądamy serial? - zaproponowała Aleksandra.*

*- Dobrze.*

*Rafał, który nieco wstydził się Nikoli, w tym czasie wymknął się do swojego pokoju i obejrzał w nim trzy nowe materiały Karola Starkiewicza. Dziewczyny pozornie nie zauważyły jego nieobecności.*

KONIEC TOMU PIERWSZEGO Kategoria:Powieści w całości