Eregion

**Eregion** zwany przez ludzi **Hollinem** był krainą położoną w Eriadorze między królestwami północy a Dunlandem, w której swego czasu królestwo założyli Noldorowie z zniszczonego Beleriandu pod wodzą Galadrieli.

## Historia

### Początki

Niewiele zachowało się informacji o początkach krainy. Prawdopodobnie pierwszymi jej mieszkańcami były Leśne Elfy które przybyły zza Gór Mglistych i z czasem odeszły na południe do Amon Lind.

Wiadomo za to, że gdy Wojna Gniewu dobiegła końca a wraz z nią przeminęła Pierwsza Era i Dawne Dni wielu Noldorów, którzy ocaleli z zniszczonego Beleriandu odpłynęło na zachód by nigdy już nie powrócić. Jednak liczni zostali w Śródziemiu i podzielili się na dwie grupy. Ta pierwsza osiadła w Lindonie gdzie żył najwyższy ich król Gil-Galad. Lecz druga, pod wodzą królowej Galadrieli i Celeborna wyruszyła na wschód. Ci długo podróżowali i założyli liczne obozowiska w końcu jednak dotarli do krainy wielkiej i bogatej w złoża, między rzekami Glanfuiną i Bruinen, tam też osiedli i założyli swe królestwo - Eregion.

Jego stolicą zostało miasto Ost-in-Edhil założone w 750 DE. Przez pewien czas Eregionem władali Galadriela i Celeborn a pod ich rządami królestwo rozwijało się, powstawały kolejne miasta i kopalnie, zaś elfi ród rozrastał się powoli. Wiele też państwo zyskało na handlu prowadzonym z krasnoludami z Morii i między nimi a elfami zawsze panowała zgoda.

W owych dniach świetności wielką sławę zyskał też Celebrimbor zwany Srebrnorękim, wielki kowal i rzemieślnik oraz ostatni z przeklętego rodu Feanora. Ten założył w Eregionie potężne bractwo sztukmistrzów, twórców i architektów znane jako Gwaith-i-Mírdain, najświetniejszy z zakonów tamtych czasów, który przez stulecia wytworzył liczne piękne dzieła i artefakty. Bractwo zbudowało sobie wspaniałą siedzibę - Mîrdaithrond, który z biegiem lat stał się najokazalszym budynkiem w królestwie.

### Przybysz z południa

Ale jak to w historii bywa ma Eregion musiał paść w końcu cień. W 1200 roku DE do królestwa przybył tajemniczy wędrowiec, mistrz wszelkich dziedzin zwany Annatarem (Panem Darów). On to zaproponował pomoc mieszkańcom w doskonaleniu swych umiejętności i wiele nauczał elfów, zyskując pośród nich wielkie wpływy. A że swego czasu wypytywał o kogoś takiego jak on sam Navarrog, władca ciemności to uznano go za wroga ich wroga zatem przyjaciela. Gdy jednak przedstawiono go królowej Galadrieli ta zlękła się, w jego spojrzeniu dostrzegła bowiem coś czego nie widziała od dawna, spojrzenie takie widywała wiele razy podczas wielkich wojen między Wolnymi Ludami a Morgothem i nigdy nie zwiastowało ono nic dobrego. Dlatego jako jedyna w całym królestwie nie ufała Annatarowi i próbowała potajemnie dociec skąd pochodzi przybysz oraz jakie są jego zamiary, lecz nie udało się jej rozszyfrować wroga.

Niestety mało kto wówczas przejmował się obawami Galadrieli, co więcej - z czasem obywateli zaczęła denerwować jej podejrzliwość i po całym Eregionie krążyły plotki jakoby po prostu zazdrościła wiedzy przybyszowi. A dzięki radom Annatara elfowie wiele zyskiwali i rosło w siłę Gwaith-i-Mirdain. Wtedy też około 1500 roku Drugiej Ery Celebrimbor dokonał niebywałego odkrycia: jak wiadomo wiele tysiącleci temu elf Feanor nauczył się krystalizować pierwotną energię i stabilizować ją w kryształy o znacznej magicznej mocy. Klejnoty te były jednak zbyt masywne i trzeba je było niekiedy przenosić za pomocą dźwigu, przez co z czasem straciły na popularności. I tak na wiele lat branża wytwórcza artefaktów stanęła w miejscu - aż do momentu gdy Celebrimbor z pomocą Annatara i kilku kolegów po fachu opracował formułę pozwalającą na zaklinanie energii w toroidalnych metalowych przedmiotach takich jak pierścienie, tworząc swoiste generatory magii.

To odkrycie odmieniło oblicze nowoczesnego rzemiosła, a najznamienitsi kowale szybko wzięli się do pracy, by teorię wprowadzić w czyn. W końcu po wielu nieudanych próbach Celebrimborowi i Annatarowi udało się stworzyć Dziewięć Wielkich Pierścieni, całkowicie stabilnych a przy tym bardzo podręcznych i wygodnych. Gdy wieści o pierwszych osiągnięciach rozeszły się po królestwie radości nie było końca. Z całego Eriadoru przybyli książęta na wielką uroczystość, a gawiedź mówiła o początku nowej epoki chwały i pokoju.

### Rebelia i Mrok nad Eregionem

Jedynie Galadrielę i Celeborna dręczył niepokój. Królowa pochodziła z rodu Finwego, jedyną z jego piętnastu wnucząt która pozostała przy życiu, selekcja naturalna doprowadziła więc do tego, że przetrwały w rodzinie królewskiej tylko te osoby, które na kilometr potrafiły wyczuć oszustwo, a przy tym widziała już w Beleriandzie co żądza potęgi robi z ludźmi. Postanowiła więc wykorzystać ogólny zgiełk panujący teraz w Eregionie i nocą zakraść się do siedziby bractwa by przekonać się na własne oczy jak działają te artefakty.

Pod osłoną nocy przeniknęła do siedziby bractwa i niezauważona dostała się do komnat Celebrimbora gdzie po dłuższych poszukiwaniach odnalazła w skrytce Dziewięć Pierścieni. Słyszała nie co o ich zdolnościach, twórcy chwalili się bowiem jak to potrafią one uczynić powiernika uczynić wytrzymalszym, wyostrzyć jego zmysły oraz nawet uczynić niewidzialnym (zawieszały wówczas ich pana między światem materialnym a duchowym), lecz myślała że Annatar ukrył w nich jakąś inną właściwość mającą posłużyć jakimś jego celom. Królowa przesiedziała niemal całą noc, na marne próbując odkryć jakiś ukryty szczegół - na próżno. Nie poddała się jednak i w końcu... zrozumiała co też knuje Annatar. Pojęła, że skutkiem dłuższego użytkowania... No i wtedy do pomieszczenia wbiegł Celebrimbor na czele straży.

A potem wydarzyło się wszystko na raz. Celebrimbor od dawna podejrzewający Galadrielę o zazdrość wobec jego zdolności błędnie pomyślał, że ta chciała ukraść mu jego dzieła i nawet nie słuchał jej wyjaśnień - nikt nie słuchał. W mieście wybuchły zamieszki, po nich bunt zaś para królewska wraz z wiernymi towarzyszami musiała uciec za góry do Dzikich Krain. Władzę w państwie przejęło Gwaith-i-Mirdain z Celebrimborem na czele, doradzał mu zaś Annatar, który został drugą osobą w państwie.

Nowa władza skupiła się na rozwoju przemysłu, ruszyła produkcja Pierścieni Mocy oraz innych wyrobów. W przeciągu następnych stu lat w Eregionie wykuto tysiące pierścionków, wśród których Dziewięć i Siedem stworzonych pod czujnym okiem Annatara miało szczególnie wielką moc - te zaś zwano Pierścieniami Władzy. Zdawało się, że bogactwo bractwa będzie rosło w nieskończoność.

### Wygnanie Annatara

Ale Celebrimbor choć początkowo zwiedziony nie dał się całkowicie oszukać. Z czasem zrozumiał, pojął że w Pierścieniach Annatara istniał znaczący błąd, a może celowa usterka. Te bowiem były kluczem do Niewidzialnego Świata i ten kto ich używał był skazany na wpływ czających się tam upiorów, stawał się zły i mroczne myśli zaprzątały jego umysł... lecz proces ten był niezwykle powolny, tak długi że trzeba by go nosić sto lat by jakiekolwiek zmiany były widoczne, zaś żyć tysiąclecia by stać się z tego powodu Upiorem. Nie był głupi, wiedział że defekt nie powstał bez powodu, że istnieje jakiś cel...

Dlatego postanowił rozpracować go. W tajemnicy przed nim wykuł Trzy Wielkie Pierścienie, ostatnie jakie dane mu było stworzyć, o tyle lepsze od poprzednich Szesnastu, że nie zawierały defektu ani nie odcisnął się na nich cień tajemniczego przybysza, a on sam zaklął w nich wiele ze swej mocy i zdolności. Do stworzenia ich opracował nową formułę, lepszą i pewniejszą od poprzednich, której nigdy jednak nawet po długich torturach nie zdradził.

Niewiele wiadomo o wydarzeniach, które potem nastąpiły w Eregionie ani o tym czego o Annatarze dowiedział się w końcu Celebrimbor i czy poznał jego tożsamość. Z drugiej strony nikt nie wie czy Annatar dowiedział się wówczas o Trzech. Powiadają za to, że pewnego razu doszło między nimi do burzliwej kłótni po której władca Eregionu pobladł jak nigdy, zaś Annatar opuścił miasto.

Nastał zły okres dla królestwa. Choć w fabrykach i kuźniach stale trwała produkcja, a Noldorowie bogacili się w powietrzu czuć było niepokój i napięcie. Nad Ost-In-Edhil zbierały się cienie. Jednak mało kto zdawał sobie sprawę z wagi zagrożenia, a przez pewien czas zdawało się, że już nic nie nastąpi.

Dopiero wiele lat po wygnaniu Annatara świat obiegło niezwykle silne wyładowanie energii. Zebrała się rada mędrców, która choć nie wiedziała skąd ów sygnał pochodzi, zrozumiała co on oznacza. Oto gdzieś wykuto jeszcze jeden pierścień, potężniejszy niż wszystkie jakie dotąd powstały. Celebrimbor wiedział co to oznacza, na jego królestwo padł właśnie wyrok. Dlatego postanowił ukryć swe dzieła by nigdy nie wpadły w ręce Złego.

W dalekim Lórien odnalazł Galadrielę i przeprosił ją za wszystko co uczynił, zrozumiał że popełnił błąd, wiele błędów. Powiedział jej, że nad Eregionem zawisł cień i niebawem może zostać zniszczony, a niewielu jest w świecie osób którym można jeszcze zaufać. Oddał jej wówczas jeden z Trzech - Nenyę, by strzegła ją przed złem. Następnie oddał zachodnim elfom pozostałe Dwa, zaś Siedem ukrył.

### Upadek Eregionu

W 1793 przez Wrota Rohanu przeszła armia jakiej nie widziano od upadku Navaroga, ujawnił się też dawny wróg - Sauron, który to pod postacią Annatara schronił się niegdyś w Eregionie przed rywalem na tronie Mordoru, teraz jednak odzyskał dawną władzę i postanowił zemścić się na Celebrimborze. Rozpoczęła się Wojna Elfów z Sauronem a hordy ludzi i orków napadły na Eregion. Na próżno z odsieczą wyruszył Gil-Galad oraz Khazadowie z Morii, siła wroga była byt wielka i zbyt wielu po ich stronie zdradziło (wojska idące z odsieczą same zaczęły łupić królestwo). W 1797 Ost-in-Edhil ostatecznie padło pod oblężeniem, a mroczne siły wtargnęły do miasta i złupiły je doszczętnie. Sam Celebrimbor stoczył z Sauronem desperacki pojedynek w płonącym gmachu Mirdaithrondu, lecz odniósł klęskę a Dziewięć trafiło w ręce Saurona, a z nimi wszystkie skarby.

Tak oto upadł Eregion, a choć ostatecznie Gil-Galad z pomocą wojsk Numenoru i wszystkich Eldarów jakich zdołał zgromadzić zwyciężył w walnej bitwie nad Gwathlo i raz na zawsze wyparł Saurona z Eriadoru a przy tym zdobył Dwa z Trzech Wielkich Pierścieni to nie udało mu się odzyskać pozostałych. Dziewięć zdobył Sauron, zaś Siedem podzieliły między siebie krasnoludy. Nigdy też nie udało się elfom odbudować kraju, który od tej pory zniszczony i opustoszony nazywano Hollinem, a do końca tejże ery mieli go we władaniu monarchowie z Khazad-dum.

### Trzecia Era

Eregion a raczej już Hollin pozostał niemal bezludny przez całą Trzecią Erę. Niemal - bowiem nieliczni ocaleńcy pozostali tu z sentymentu i żyli koczowniczo w pięciu klanach. Nie istniało tu jednak nawet rozdrobnione osadnictwo, gdyż ziemia Hollin już za Drugiej Ery nie nadająca się zbytnio pod uprawę, teraz po wielkiej wojnie nie nadawała się już pod nic. Niektóre dawne zabudowania pozostały niemal nietknięte, pozornie otwarte dla łupieżców i poszukiwaczy przygód, lecz w rzeczywistości były chronione przez pułapki, duchy oraz rozproszoną lokalną populację, która nie lubiła, gdy ktoś rozkradał dziedzictwo ich przodków.

Jedynym co utrzymywali tu krasnoludowie były drogi - przez Hollin prowadziły trzy wielkie trakty oraz nieprzeliczone mniejsze ścieżki wykorzystywane przez co odważniejszych (lub głupszych) kupców jako skróty. Nie było to jednak zbyt rozsądne zważywszy na ponoszące się pod odludziach dzikie pustelnicze ludy, bandytów oraz nawiedzające te ziemie po wojnie duchy. Za to obrzeża kraju, wzdłuż rzek, które były względnie bezpieczne i cywilizowane zaludnione zostały z czasem przez niewielką populację biednych mieszkańców Eriadoru, głównie pasterzy wykorzystujących tutejsze ukształtowanie terenu.

## Regiony

Jałowe wzgórza Cirith Narugorch Brama Durina Echad Dunann Echad Eregion Emyn Naer Glad Ereg Las Helvorn Hollin Wzgórza Hollin Hollin Ridge Lhúgres Niski Hollin Mirobel Nan Sirannon Nan Sirion Bezdrożny kraj Pend Eregion Niebezpieczne bagno Redhorn Pogórze Redhorn Brama Red Horn Przełęcz Droga do Rivend Stagnant Creek Tâl Caradhras Talath Dindal Ściany Morii

## Osady i ważne miejsca

Amon Lind Bannog Cadlus Barad Morlas Barnas Black Pool Brackwater Breagard Burnt Tor Caldamor Carchres Carnamath Daergil Delotham Echad Dúnann Echad Eregion Echad Mirobel Edhellond Eregion Skirmish Obóz Este Vintner Filgogân Galadharm Geann-a-Kicharh-Ha-Galharh-Ha-Galh-Aar - Haar Malimar Minas Elendúr Minas Melosse Mínionar Mirdaithrond Moria Munudh Cadlus Númenorean Barrows Eregion Orc Outpost Oreth-Erhil Ost-in-Edhil Ostelan Parath Rovak Pelonde Pembar Porth Cadlus Redhorn Fells Redhorn Opady śniegu Sâd Rechu Sâdam Bornagol Sâd Thareg
Sád Umroval
Stair Falls
Târ Stazg Braignel Torech Carangor Torech Ladnel Ulundín