Húrin Thalion

Hurin by Kimberly

Úrin

Dor-Lómin

Angband

**Lord Hurin Thalion, Pan Rodu Hadora** (ur. 439 PE - zm. ok. 503 PE) - władca Dor-Lóminu i Pan Rodu Hadora po śmierci swego ojca Galdora, uznawany za jednego z największych bohaterów Pierwszej Ery i najlepszego wojownika w dziejach ludzkości. Poślubił Morwenę i był ojcem trójki dzieci: Urweny, Túrina i Niënor

## Wygląd

Był niższy od swego brata, dobrze zbudowany i silny. Odziedziczył tradycyjne cechy rodu Hadora: Złote włosy i niebieskie oczy.

## Historia

Jako wnuk Hadora Lórindola, założyciela Rodu Hadora oraz Harethy, wychował się ze swoim młodszym bratem Huorem w lesie Brethil. W 458 PE bracia walczyli podczas jednej z wojen z orkami, ale zostali rozdzieleni i uwięzieni w Dolinie Sirionu. Odcięci od reszty wojsk niemal na pewno by zginęli, gdyby nie pomoc orłów Thorondora. Bracia zostali przeniesieni do Gondolinu, gdzie Król Turgon otoczył ich opieką i obdarzył przyjaźnią. Po rocznym pobycie i złożeniu przysięgi, że nikomu nie zdradzą drogi do Gondolinu, powrócili do Dor-lóminu. Uważano, że Húrin był człowiekiem północy, który poznał
najwięcej sekretów Ñoldorów. Wkrótce w obronie fortecy Eithel Sirion zginął Galdor (odsiecz spóźniłą się a Galdor padł martwy przeszyty strzałą w gardło), przez co Húrin objął władzę nad Dol-lóminem i rodem Hadora. Z żoną Morweną doczekał się syna Túrina oraz córek Urweny i Niënor. Gdy objął władzę, wpędził orków z Ered Wethrin, zadając im wielkie straty i odrzucając ich aż do Anfauglithu.

Przez następne lata toczył nieustające boje z siłami Angbandu regularnie najeżdżającymi jego królestwo. W 462 walczył w Bitwie Dzwonów, gdzie zadał orkom tak straszliwe straty, że przez następne dwa lata armie Morgotha nawet nie próbowały najechać na Hithlumu. Podczas tej bitwy zabił też mordercę swojego ojca a jego ciało nabił na pal ku przestrodze. W 467 ponownie zmasakrował wrogą armię w bitwie pod Tridentem, zabijając orkowego wodza Eldraka I. Niestety z czasem jego córka Urwena, lepiej znana jako Lalaith („Śmiech”), zmarła na zarazę, gdy miała trzy lata, przez co rodzina pogrążyła się w żałobie a Hurin na pewien czas zaprzestał toczyć boje z najeźdźcą.

W 472 wziął udział w Nírnaeth Arnoediad – Bitwie Nieprzeliczonych Łez. Tam mimo wielkiej odwagi i waleczności Liga Meadhrosa została pokonana. Z garstką ocalałych z bitwy ludzi osłaniał odwrót wojsk króla Turgona. W walce zginął jego brat, Huor. W końcu pozostał sam na polu bitwy, lecz on bronił się do końca, sam jeden zabijając 70 trolli i niezliczonych orków i nie uległ przewadze wroga nawet gdy złamał mu się topór. W końcu jednak na przeciwko bohatera stanął sam Gothmog, który powalił wojownika. Został on wzięty do niewoli, gdyż Morgoth chciał wydobyć od niego wiadomości na temat położenia ukrytego miasta Gondolinu. Húrin nie złamał jednak przysięgi i odmówił zdrady. Wobec nieugiętości Húrina Morgoth przeklął go wraz z całym rodem, naznaczając jego życie oraz życie żony i dzieci wielkim cierpieniem. Samego Húrina przykuł siłą swojej woli do kamiennego siedziska na zboczu Thangorodrimu. W niewoli spędził dwadzieścia osiem lat.

Przez te 28 lat Húrin patrzył, jak klątwa niszczy jego dzieci. Jego córka, Nienor, urodziła się wkrótce po schwytaniu ojca i została przeklęta przez Morgotha. Działania jego dzieci doprowadziły do zniszczenia Nargothrondu, jednego z ostatnich królestw Noldorów. Wówczas pozostał tylko Gondolin.

W 499 po śmierci jego dzieci, Morgoth uwolnił Húrina. Złamany człowiek wrócił najpierw do Dor-lóminu, który był teraz rządzony przez Easterlingów lojalnych wobec Morgotha. Nie znajdując nikogo z rodziny, udał się z banitami w góry Echoriath, szukając wejścia do Gondolinu. Húrin chciał tam się udać, jednak władca Gondolinu nie wpuścił go swojego grodu, gdyż obawiał się zdrady. Húrin niebawem wyjechał do lasu Brethil, ale klątwa Morgotha ​​już usidliła Gondolin, ponieważ szpiedzy Czarnego Pana znali teraz przybliżoną lokalizację Ukrytego Królestwa.

W lesie Brethil znalazł groby swoich dzieci. Była tam też jego żona, Morwena, która wkrótce potem zmarła. Po pochowaniu żony Húrin udał się do osady Ephel Brandir, domu Ludu Halethy, w którym Túrin spędził ostatnie lata życia. Wściekły i zasmucony zwrócił się przeciwko mieszkańcom i zrujnował Ephel Brandir.

Zrozpaczony przeprawił się na drugi brzeg Teiglinu i podążył na południe w kierunku wzgórz Amon Rûdh. Dotarł do zniszczonego przez Glaurunga domu Finroda Felagunda. Zabił krasnoluda Mîma i wyniósł ze skarbca legendarny naszyjnik Nauglamír. Następnie udał się do Doriathu na dwór króla Thingola, tam został z niego zdjęty czar Morgotha. Húrin zostawił naszyjnik władcy Doriathu (co przyczyniło się potem do jego śmierci) i opuścił jego królestwo.

Dalsze losy Hurina są nieznane, najpewniej jednak błąkał się bez celu po krainach Beleriandu i w końcu popełnił samobójstwo, rzucając się z klifu.

## Notatki

* Kroniki wspominają, że zmarł w wieku 66 lat.
* Głównym źródłem wiedzy o losach Húrina jest pieśń *Narn i Chîn Húrin* (najdłuższa ze wszystkich pieśni Beleriandu) napisana przez Dírhavela, poetę z czasów Eärendila, żyjącego u Ujścia Sirionu i zbierającego wszystkie informacje o rodzie Hadora.