Soso

Opuściwszy Kyrell Casino & Resort, Palmer ustawił kurs swojego statku na Sel'van, zgodnie z zaleceniem Lishiego Keefa. Utrzymywał on bowiem, iż na planecie tej stacjonowała grupa partyzantów, wywrotowców, którym przyświecał cel dostania się na Isolar - tam, gdzie Palmer i Jolene również chcieli się znaleźć. To stamtąd podobno pochodził, i tam miał swą bazę operacji łowca nagród, o którym wprawdzie wiadomo niewiele, lecz to o nim w krótkim czasie rozniosły się plotki po całym Sektorze Guoadarr'k i niemal każda istota zachwycała się jego nieuchwytnością i profesjonalizmem.

Tarkus wstąpił w nadświetlną już jakiś czas temu. Podróż na Sel'van nie zajmowała dużo czasu, ponieważ znajdowała się w tym samym sektorze co Kyrell. Czas zdawał się jednak dłużyc Palmerowi, który, kiedy nie zajmował się bezpośrednio pilotażem, próbował znaleźć jakieś zajęcie dla złagodzenia nudy. Na stoliku nocnym w jego kajucie, oprócz kabury z pistoletem i wielu innych szpargałów, leżał stos książek, które mężczyzna zwykł czytać w czasie wolnym. Wydane one były w formie elektronicznej, po jeden tytuł na nośnik. Na samej górze sterty znajdował się tytuł, któremu Palmer poświęcał obecnie najwiecej uwagi - "Zwątpienie". Było to drugie opowiadanie z serii, którą polecił mu rok wcześniej Lishi. Wydane osobno, nie w formie tomu, gdyż te były znacznie rzadsze na rynku, a co za tym idzie droższe. Palmer z pewnością nie mógł sobie pozwolić na taki rarytas z wypłatą najemnika, dlatego cieszył się z tego, co miał i pewną przyjemność sprawiało mu kompletowanie kolejnych opowiadań z serii. Był w kolekcjonerstwie jakiś aspekt, który do niego zwyczajnie przemawiał.

Zabrał ze stosu książkę i przeszedł z nią do jadalni, gdyż tam było lepsze światło, i zaczął czytać. Na głos:

- Nie minęła jeszcze godzina, a dinozaury zdążyły już zniszczyć prawie pół miasta. Klementyna robiła, co tylko mogła, ale bezskutecznie... Żądła pszczoło-ludzi nie były w stanie przebić grubej skóry dinozaurów...

- Możesz ciszej?! - wrzasnęła z własnego pokoju Jolene, która niedawno wróciła do słuchania muzyki. Ściany jej krzyk trochę wygłuszyły, był jednak na tyle donośny, iż bez trudu dało się zrozumieć każde słowo. - Ile ty masz lat, że czytasz na głos?

Palmer przerwał. Uniósł swój wzrok do góry, patrząc w głąb korytarza, skąd dochodziły kierowane ku niemu zażalenia. Z czasów dzieciństwa miał zwyczaj czytania na głos i nie chciał się tego zwyczaju wyzbywać. Nie chciał, by inni mówili mu, co ma robić, zwłaszcza wtedy, kiedy mu za to nie płacą. Ale musiał się dostosować i kontynuował czytanie. Po cichu.

Lot wcale nie trwał długo. Dłużył się jednak niemiłosiernie. Nim Tarkus wyszedł z nadprzestrzeni, Palmer zdążył przeczytać całe opowiadanie (nie było ono jakoś szczególnie długie), a Jolene zbrzydło słuchanie muzyki. Któryś raz już słuchała albumu grupy Jo-di Visio z Korelii i wprawdzie uważała go za arcydzieło, w szczególności "Yare Ishi", ale jak długo można słuchać tego samego... Jedynie droid L4-K3 nie odczuwał nudy; jego percepcja czasu różniła się od organicznych członków załogi, zresztą, kiedy miał coś do roboty, skupiał się wyłącznie na tym.

Statkiem zatrzęsło i rozległ się huk; Jolene wyjrzała przez bulaj - Tarkus opuścił nadprzestrzeń.