Odlotowy Czesław

**Odlotowy Czesław** to ósmy rozdział części czwartej Upadek kłody i trzydziesty trzeci rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Hapaczeszko
* Wojciech Zakrzewski

## **Streszczenie**

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko byli w pałacu warchałowskim. Przyszedł do Czesława, Aleksandra i Hapaczeszka Wojciech Zakrzewski. Hapaczeszko powiedział, że w tym pałacu jest ciemno, zimno i śmierdzi. Wojciech powiedział, że "Jak to, w tym pałacu jest jasno, ciepło i pachnie". Następnie Aleksander i Hapaczeszko pożegnali się z panem Wojciechem Zakrzewskim, a Czesław został. Czesław poszedł do sali rzemieślniczej. Potem otworzył skrzynię i wziął z niej wszystkie rzeczy miecza. Następnie zamknął skrzynię. Potem postawił rzeczy miecza na stole rzemieślniczym. Najpierw złożył trzon wraz z głowicą razem. Potem włożył do środka jelca taszkę. Następnie skleił trzon z głowicą wraz z jelcem w taszce razem. Potem skończył konstruować rękojeść. Na końcu skleił głownię z rękojeścią. Potem wyszedł ze sali rzemieślniczej. Następnie wszedł do pokoju Wojciecha Zakrzewskiego. Najpierw postawił miecz na stole, następnie zerwał list i przeczytał go. Mówił, że to jest ten list o tym, jak Wojciech był z jego stryjkiem w Szczepkowie. Następnie Czesław wziął ze stołu miecz i opuścił pokój Wojciecha Zakrzewskiego. Potem wszedł do świata mgieł. W świecie mgieł były obrazy olejne, rzeźby, ryciny i nie tylko. Czesław podszedł do stołu zaklęć. Postawił miecz na stole do zaklęć. Potem wybrał grupę mieczy, a następnie wybrał miecz piracki. Potem wybrał bardzo mocną jakość, czyli miecz został bardzo mocno zaklęty. Czesław podniósł zaklęty miecz ze stołu do zaklęć. Następnie usłyszał jakiś hałas. Potem zauważył, że na poddaszu pałacu Wojciecha Zakrzewskiego nie ma ani wilka, ani złego psa. Potem opuścił świat mgieł i udał się do głównego wejścia do ogrodu.

## **Tekst**

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko już skończyli wyprawę do Warchałowa. Przyszedł znów do Czesława, Aleksandra i Hapaczeszka pan Wojciech Zakrzewski.

– No, czy podoba Wam się nasz pałac? – zapytał Wojciech.

– Arrr! Tak, podoba Nam się ten pałac. – odparł Czesław.

– To jest deser waniliowy, jakiego w życiu jeszcze nie jadłem. – rzekł Wojciech Zakrzewski.

– Tutaj jest ciemno, zimno, śmierdzi. – dodał Hapaczeszko.

– Jak to ciemno, zimno, śmierdzi? Co ty wypowiadasz, Hapacze… – rzekł Wojciech.

– Hapaczeszko. – wpadł mu w słowo Aleksander.

– No, Hapaczeszko. Hapaczeszko, dlaczego ty wypowiadasz bzdury? Przecież u nas jest jasno, ciepło i pachnie. A ty powiedziałeś, że u nas jest ciemno, zimno i śmierdzi.

– Na razie, panie Wojciechu! Arrr! Na razie! – pożegnali się Aleksander i Hapaczeszko.

Aleksander i Hapaczeszko pożegnali się z panem Wojciechem Zakrzewskim, a Czesław został.

– Czesław, co będziesz robić za chwilę? – zapytał Wojciech.

– Arrr! Za chwilę zabiję pana profesora Henryka Kowalskiego. – odparł Czesław.

– Kiedy zabijesz pana profesora Henryka Kowalskiego, to my go zjemy i nic tam nie zostawimy. I nigdy pana Henryka nie odwiedzę. – rzekł pan Wojciech.

– Jest mi bardzo przykro! – pożalił się Czesław.

– Mi też jest przykro! – jęknął pan Wojciech.

– Do zobaczenia, panie Wojciechu Zakrzewski. Arrr! – rzekł Czesław.

I Czesław pożegnał się z panem Wojciechem Zakrzewskim. Czesław poszedł na korytarz parteru. Pałac pana Wojciecha Zakrzewskiego miał sześć kondygnacji. Każda kondygnacja miała po dziesięciu pokoi. Ten pałac posiadał sześćdziesiąt pokoi. Najpierw Czesław poszedł do sali rzemieślniczej, która znajdowała się od frontu pałacu. Czesław otworzył skrzynię i wziął z niej wszystkie rzeczy miecza. Trzymał te rzeczy w lewej ręce, a skrzynię zamknął prawą ręką. Potem podszedł do stołu rzemieślniczego i postawił wszystkie rzeczy na stole rzemieślniczym. Wziął ze stołu rzemieślniczego głowicę i trzon i złożył trzon wraz z głowicą razem. Potem wziął ze stołu rzemieślniczego jelec i taszkę i włożył do środka jelca taszkę. Potem wziął ze stołu trzon z głowicą i skleił trzon z głowicą wraz z jelcem w taszce razem. I skończył konstruować rękojeść. Potem wziął głownię i skleił ją z rękojeścią.

– Już miecz jest gotowy. – bąknął Czesław.

I Czesław kończył konstruować miecz do zabijania pana profesora Henryka Kowalskiego. Potem wyszedł ze skonstruowanym mieczem ze sali rzemieślniczej. Czesław przeszedł przez korytarz i poszedł do pokoju pana Wojciecha Zakrzewskiego. Postawił miecz na stole, zerwał list, wsiadł na stole i przeczytał:

„Drogi Stryjku,

W ubiegłym roku spędziliśmy podróż w Szczepkowie. Było Nam dobrze, miło i przyjemnie. Zobaczyliśmy kościół, starówkę, park i budynek alfabetyczny. Spotkaliśmy pana Szymona Kozakowskiego i pana Michała Borkowskiego. Zjedliśmy kanapki z pomidorem i ogórkiem, winogrona, szynkę, szparagi i jabłka. Również patrzyliśmy na rzekę Seusa. Nazwa tej rzeki pochodziła od Zeusa, greckiego władcy nieba i ziemi. Potem poszliśmy do biblioteki i kupiliśmy pięć książek o mitologii greckiej. Następnie poszliśmy do kasy, gdzie siedział sprzedawca. My spakowaliśmy wszystkie książki. Potem poszliśmy do parku. Zobaczyliśmy kruki, gołębie, wrony, żaby, wiewiórki, jelenie, bociany, zające i inne zwierzęta. Karmiliśmy wszystkie zwierzęta różnymi karmami dla dzikich zwierząt. Wszystkie zwierzęta były głodne i chciały coś zjeść. Na koniec wróciliśmy do naszego pałacu. Było wspaniale!

Do zobaczenia wkrótce,

Wojciech Zakrzewski”

Czesław skończył czytać list. Potem wstał z krzesła.

– Arrr! To jest ten list o tym, jak pan Wojciech był z jego stryjkiem w Szczepkowie. – powiedział sobie Czesław.

Następnie Czesław wziął ze stołu miecz i opuścił pokój pana Wojciecha Zakrzewskiego. Następnie zszedł o pięć klatek schodowych, a następnie wszedł o pięć klatek schodowych.

– To niesamowite. – rzekł Czesław. – Ta rycina jest bardzo podobna do wczesnych germańskich wzorów, ale powstała znacznie wcześniej niż w V wieku. Co dziwne, jest o wiele bardziej kunsztowna.

Czesław patrzył na tablicę nad wejściem do ogrodu.

– Pranordyckie runy? Zobaczmy… - bąknął Czesław. – „Świat mgieł”.

Czesław zauważył, że ten pokój to świat mgieł.

– To będzie Zakrzowice. Nie Warchałów, ale jego nordycki odpowiednik. – powiedział Czesław.

  Czesław wszedł do świata mgieł. W świecie mgieł były obrazy olejne, rzeźby, ryciny i nie tylko.

– Arrr! Są obrazy olejne, tablice, rzeźby, porcelany i inne rzeczy artystyczne. To są dzieła sztuki. – rzekł Czesław.

W świecie mgieł było dwadzieścia obrazów olejnych, osiem rycin, dwanaście rzeźb, dziesięć porcelany i wiele różnych artystycznych rzeczy.

– Arrr! Już za moment zabiję pana profesora Henryka Kowalskiego. Tylko na razie Aleksander sprawdza instrukcję, jak zabić człowieka mieczem. – tłumaczył Czesław.

  Czesław podszedł do stołu zaklęć. Postawił miecz na stole do zaklęć.

– Wybierz broń, w którą wybrałeś. – powiedział narrator stołu do zaklęć.

Czesław zauważył, że w stole do zaklęć jest narrator. Czesław wybrał grupę mieczy, a następnie wybrał miecz piracki.

– Należy podać jakość. – rzekł narrator.

Czesław wybrał bardzo mocną jakość. Miecz został bardzo mocno zaklęty. Czesław podniósł zaklęty miecz ze stołu do zaklęć.

– Mam bardzo mocno zaklęty miecz. Arrr! – rzekł Czesław.

  Czesław patrzył wejście do ogrodu.

– Wewnątrz nikogo nie ma. – bąknął Czesław. – Nie ma ani złodziei, ani kieszonkowców, ani nikogo.

Potem Czesław usłyszał jakiś hałas.

– Co tu hałasuje? To jest jakiś wilk, czy jakiś zły pies na poddaszu? Nikogo nie ma na poddaszu ani wilka, ani złego psa. – wykrztusił się w końcu Czesław.

Czesław zauważył, że na poddaszu pałacu pana Wojciecha Zakrzewskiego nie ma ani wilka, ani złego psa.

– Arrr! Zaraz zabiję bardzo mocno zaklętym mieczem bardzo groźnego pana profesora Henryka Kowalskiego. Aleksander jeszcze sprawdzi instrukcję, jak zabić mieczem człowieka. – powiedział Czesław.

Następnie Czesław opuścił świat mgieł i udał się do głównego wejścia do ogrodu.

– Jestem w głównym wejściu do ogrodu. Mogę już opuścić budynek pałacu. Arrr! – rzekł Czesław.

Czesław był w głównym wejściu do ogrodu pałacowego.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=-q2d0lS3jVs