Een betoverende wereld/Vleugels en Schubben

## Achterflap

Luma is een ongelukkig weesmeisje. Ze word gepest wegens haar vreemde verschijning. Na de zoveelste beleding vlucht ze uit het wees huis. Gaia is draak met vreemde kleuren. Ook zij word gepest en komt in een tochtje Luma tegen. Okami is een kitsune, de beste vriendin van Gaia en gaat met haar mee. Samen gaan deze drie op reis om Luma´s moeder te vinden. Zal dit hen lukken?

## Proloog

Lang geleden, was er een koningkrijk genaamd  Zavidian

Hier leefden de mytische en de mensen in harmonie en vrede. Zo hielpen meerminnen de mensen met vervoer over water. Het zelfde deden de draken in de lucht. De mensen hielpen de mytische met het bouwen van hun samenleving, vele hutten werden gebouwd.

Op een dag kwam er een machtige mensen koningnin. Ze wilde heersen over de mytische en besloot met hun koningnin Elvora te praten. Elvora was een prachtige lichtfee. De mensenkoningnin vertelde haar verhaal. Maar Elvora wees haar af. Zij en enkel zij zou over de mytische regeren. De mensenkoningnin, vervuld van woede starte een verschrikkelijke oorlog. Moe van de doden en gewonden deelde Elvora het rijk in tweeën. Aan de ene kant het mensen rijk. En aan de andere kant Zavidian.

Dagen, maanden, jaren verstreken en alles bleef vredig. Tot Elvora de profetië te horen kreeg.

Twee meisjes, Fee, Draak, Mens en Meermin. Zij zullen het aankomende kwaad stoppen en een deel van het rijk meenemen.

Elvora, die niks anders had gekend dan de woede van de mens maakte een nieuwe regel. ''Geen Meermin, Fee of Draak is toegestaan om partners te worden met een ander soort.'' Maar helaas werd deze regel overtreden. Door iemand van wie werd gedacht dat ze dat nooit zou doen.  Eira, Elvora's eigen dochter overtrad de regel door verliefd te worden op een mens. Wetend dat haar kind niet veilig zou zijn in Zavidian gaf ze haar kind aan haar geliefde. Die niet lang daarna is gestorven. EiraEeeft sinds die dag niks meer van haar dochter of geliefde gehoord.

## Hoofdstuk 1

Luma opende haar ogen. *Alweer een saaie dag in mijn saaie bestaan*. Luma was een wees, haar vader was gestorven. Van haar moeder had ze nooit iets gehoord, maar ze nam aan dat die ook dood was. Ze stond op en liep naar de kleding kast.

Vandaag zouden er mensen komen voor de adopties. Ze wist al lang dat ze niet gekozen zou worden. Maar ze kon het wel proberen. Ze trok haar mooiste jurk aan, een licht gele. Dat was haar lievelings kleur, de kleur van haar ogen. Dat zeiden de verzorgsters teminste. Eenmaal aangkleed pakte ze een borstel en begon ze haar haar te kammen.

Wat later kwam ze de zaal binnen. Iedereen keek verbaasd. Luma had geen idee waarom ze zo verbaasd waren. Maar dat is wel vaker zo. Ze ging zitten aan tafel. Er was niet veel eten, maar er was genoeg. Na een paar broodjes ei te eten ging Luma weer terug naar de kamer. Ongeveer halvewege kwam ze een groep jongens tegen. Theodoor, Presley, Bordan en Sorel. De pestkoppen. *Waarom moet dat mij overkomen?* ''Wat willen jullie nu weer?'' vroeg Luma. ''Ervoor zorgen dat jij niet gekozen wordt.'' antwoorde Sorel. ''Ik weet al, jullie weten al, dat dat nooit gaat gebeuren. Waarom moeite doen?'' ''Als je er zo uit ziet word je gekozen, je weet dat ze gaan voor uiterlijk.'' Bordan reageerde.

''Jongens, ik heb hier geen zin in vandaag.'' zei Luma zuchtend. Presley antwoorde: ''Maar wij wel.'' "Grijp haar jongens.'' zei Theodoor. Bordon greep haar vast. Luma probeerde zich los te wurmen. Sorel en Preley begonnen haar te slaan. "Laat me los rotzakken!'' schreeuwde Luma. De jongens luisterden echter niet en gingen door. Plots vlogen ze alle vier weg. Het ging te snel; een geel licht en een gele bol ofzo iets. En voor ze het wist rende de jongens weg.

''Wow, wat was dat.'' vroeg Luma aan haarzelf, kijkend naar haar handen die geel oplichtten. Ze schudde haar handen en die begonnen hun normale kleur terug te krijgen. Ze wilde terug lopen naar de kamer toen ze een verzorgster hoorde. ''Luma, liefje, kom je? De mensen zijn er voor de adopties.'' Luma knikte en liep achter de verzorgster aan. Snel wandelde ze naar binnen en ging ze aan het einde van de rij staan.

Eenmaal bij haar aangekomen zij de vrouw: ''Deze absoluut niet. Ze ziet er niet uit, gele ogen zijn niet normaal voor een mens. Die jurk ziet er niet uit, ze heeft geen smaak voor mode.'' Praat niet over me alsof ik er niet bij ben. Dacht Luma nijdig. De vrouw ging verder. ''En die vleugels. Hoe oud is ze? Zestien? Dat is niet meer normaal, op die leeftijd hoor je daar niet meer mee te spelen.'' Vleugels? Waar heeft ze het over? Tot haar schrik zag ze twee licht gele vleugels. "Aa!'' De rest van de zaal keek haar aan.

Luma rende weg de deur uit. Ze rende naar haar kamer en pakte haar belangrijkste spullen. Toen ze dat bij elkaar had rende ze naa buiten. Daarbij liep ze een verzorger omver, die verrassend genoeg geen poging deed haar te stoppen. Eenmaal buiten liep, dat duurde een hele dag, ze naar de grens. De grens tussen het magische rijk en de mensen wereld. Ze ging zitten onder een boom en viel in slaap.

## Hoofdstuk 2

Gaia liep naar buiten, na weer een aantal beledingen gehoord te hebben wilde ze niets liever dan naar buiten gaan. Gaia wist waarom ze die beledingen te horen kreeg: haar uiterlijk. Draken waren rood, zwart of paars. In iedergeval donkere kleuren. Zij met haar blauw witte kleur paste daar niet bij. Gaia had lang blauw haar, een blauw staart, goude hoorns en wit blauwe vleugels. Ze leek totaal niet op haar ouders, die zwart en rood waren. Veel draken zeiden dat haar vader niet haar echte vader was. Dat zou veel kunnen verklaren, maar Gaia wilde het niet geloven.

Iheci was altijd heel aardig voor haar geweest. In haar ogen was hij haar vader, of andere er mee eens waren of niet. Gaia besloot langs de grens te lopen. Plots werd ze besprongen. Een klein rood wezentje sprong op haar, het was ongeveer zo groot als een vos.

'' Okami!'' De kitsune kwispelde met haar staarten. ''Waarom ben je hier?'' vroeg Gaia. De kitsune was duidelijk nog niet bezig met haar vraag. Ze cirkelde langs haar benen, snorrend en wel. Gaia aaide Okami. De kitsune bracht altijd weer een lach op haar gezicht. *Wat doe je hier?* Vroeg de kitsune. ''Beledigingen.'' antwoorde Gaia. Net als alle andere kitsune's kon Okami via telepathie praten. *Alweer? Je moet je er niks van aantrekken Gaia.* ''Ik weet het, ik weet het. Het is gewoon lastig.'' *Gaia, Luister goed naar me. JIj bent prachtig. Het maakt niks uit dat je er anders uit ziet. Huil niet omdat jij anders bent, lach omdat zij allemaal het zelfde zijn.* Gaia glimlachte en omhelsde Okami. ''Dankjewel.''

De kitsune zwiepte met haar staarten . ''En nu, waarom ben jij hier?'' *Ik wilde je iets laten zien.* ''Oke, waar?'' *Volg mij* . Gaia stond op en liep achter Okami aan. Het landschap flitste voorbij. Natuurlijk, dacht Gaia, ook een van Okami's krachten. Ze stopten op het uiterste van de grens. Gaia zag een gedaante liggen onder de boom. Een meisje met lang bruin haar lag daar, ze droeg een gele jurk en had lichtgele vleugels. Wat deed ze daar, wist ze niet dat dat de verkeerde kant van de grens was?

''E-een-''

## Hoofdstuk 3

''Fee!''

Luma werd wakker. Voor stond een witte gedaante met blauw haar, gouden hoorns, een blauw staart en wit blauw vleugels. Het was beeldschoon, maar desondanks was Luma bang voor het wezen.

''Aa!'' gilde Luma. "Wat ben jij?'' vroeg ze angstig. ''Ik?'' antwoorde de gedaante. Luma knikte. "Ik ben Gaia, een draak en dit Okami zij is een kitsune.'' Luma keek naar de twee. Het koste haar tijd om het te verwerken. "Oke... Mijn naam is Luma.'' zei Luma. "Jij bent zeker een fee.'' antwoorde Gaia. Luma schudde haar hoofd. "Ik ben een mens.'' *Waarom heb je dan vleugels?* Ze hoorde een stem in haar hoofd. ''Wat was dat?'' vroeg ze geschroken.

''Dat weet je niet? Kitsune's praten via telepathie. '' zei Gaia.

Luma zuchte verbaasd en stond op ''Oke, laat me dit op een rijtje zetten. Jij bent een draak, jij bent een kitsune die via mijn gedachten met mij praat en jullie denken dat ik een fee ben?'' ''Ja.'' antwoorde Gaia. "Ben je dat dan niet?''

"Nee, Ik ben een normaal mens, dat is weggelopen van het weeshuis.'' antwoorde Luma. Weeshuis? ''ja'' zei Luma en ze richte haar aandacht op de kitsune. ''Mijn vader is dood, mijn moeder heb ik nooit van wat gehoord, maar waarschijnelijk is zij ook dood.''

*Zou het kunnen?* De kitsune keek Gaia aan. Gaia schudde haar hoofd. ''Nee, dat kan niet.'' ''Wat niet?'' vroeg Luma. ''Okami hier denkt dat jij de veloren Feeënprinses bent.'' ''De veloren wat?'' *Feeënprinses. Eira heeft haar dochter over een week precies 17 jaar geleden mee gegeven aan haar geliefde, een mens, die is gestorven en hun dochter is dus naar een weeshuis gebracht.* ''Hoezo zou ik het dan kunnen zijn?'' vroeg Luma verbaasd. ''Je vleugels.'' antwoorde Gaia. "Jij bent uitverkoren. Je moet terug naar je moeder.'' Gaia had een pijnlijke blik in haar ogen. Hoe moest ze die blik uitleggen? ''Hoe? Ik ken niks van dit gebied?'' zei Luma.

''Jullie komen naar me toe, vertellen met dat ik een of andere prinses ben en dan verwachten jullie dat ik dwars door jullie rijk wandel om mijn moeder te zoeken?'' '''Je bent niet alleen. Ik kan met je mee gaan als je wilt.'' zei Gaia, haar stem had iets liefdevols Mijn god, ze verwachten echt dat ik met ze mee ga om een onbekende fee te zoeken. ''Kom mee'' Gaia pakte Luma's arm vast. ''Je zult Zavidian geweldig vinden!''

## Hoofdstuk 4

Gaia sleepte Luma mee. *Had je niet beter kunnen vragen wat zij wilde?* ''Ach hou op. Je weet net zo goed als ik dat dit het juiste is.'' zei Gaia tegen Okami. ''Ik vind eigelijk dat ze gelijk heeft.'' Luma rukte haar arm los. ''Je vertel me dat ik een of andere verloren feeën prinses ben en dan sleep je me mee om mijn moeder te gaan zoeken. Naar wat ik heb begrepen is mijn moeder dood en zijn deze vleugels gewoon een hallucinatie.''

*Misschien helpt het als we haar het verhaal vertellen.* "Ja, doe dat.'' Luma zag er kwaad uit.  ''Oke, maar laten we eerst een veilig plekje vinden.'' Gaia liep voorop. Ze liepen naar een grot. ''Hier kunnen we verblijven voor de nacht.'' zei Gaia toen ze er waren. ''Kom eens hier.'' zei ze tegen Luma. Luma liep naar haar toe. ''Ga voor me staan en strek je arm uit.'' Luma deed wat ze zei. ''Probeer je nu uit alle macht drie bedden voor te stellen.'' Luma haar vingers begonnen op te lichten. Even zag Gaia een gedaante van een bed voor zich maar het viel in stof uitelkaar . ''Probeer het nog eens.'' Luma probeerde het. Haar vingers begonnen weer geel op te lichten en de gedaantes van bedden werden steeds duidelijker. ''Goed gedaan! Het is je gelukt.'' zei Gaia blij.

''Weet je zeker dat dit geen hallucinatie is?'' zei Luma bezorgd. *Nee, kijk maar.* Okami raakte een van de bedden aan en sprong er op. ''Wauw!'' riep Luma verbaasd. *Een ding dat enkel feeën kunnen. Meerminnen hebben de kracht over het water, draken over het vuur, de bergen en de lucht. Feeën hebben de kracht om hun verbeelding tot leven te laten komen, zo lang het niet over eten gaat, en ze heersen over hun element. Jij bent een lichtfee. De krachtigste van allemaal. Ze controleren waar het licht schijnt. Zo helpen ze bomen groeien of planten wat schaduw geven.*

Luma keek Okami verbaasd aan. ''Hoe weet je dat?'' ''Omdat we hier wonen slimmerik.'' antwoorde Gaia. Luma glimlachte. *Geloof je ons nu wel.* ''Iets meer.'' Gaia richte zich tot Okami. ''Zou je wat te eten willen halen?'' Okami was weg.

Gaia zuchte toen ze weer eens een van haar stemmingswisselingen op voelde komen. Zonder te weten waarom ze ging zeggen wat ze ging zeggen draaide ze zich om naar Luma ''Dit doe ik niet voor de lol weet je?'' ''Je ziet er wel zo uit.'' Gaia begon kwaad te worden toen ze de pret lichtjes in Luma's gele ogen zag. Ze voelde weer iets opkomen, wat er waarschijnelijk pijnlijker uit zou komen dan ze bedoelde. ***Ugh, ik haat die stemmingswisselingen.*** ''Je weet dat ik makkelijk in staat ben je pijn te doen he?'' Luma antwoorde: ''Ach je doet maar. Ik ben er toch aan gewend om geslagen, gekrabd, geschopt,enzovoort te worden. Jij noemt hert, ik ben er gewend aan''

Het was de eerste keer dat dat Gaia opviel.  Luma's arm zat onder de wonden en littekens. ''Wie heeft dat gedaan?'' plots was Gaia's stemming gewisseld. ***Ik moet mam binnenkort echt is vragen waarom dat is. Die verdomde stemmingswisselingen.*** ''O, gewoon en paar jongens in het weeshuis.'' Gaia kwam naast haar zitten. Luma legde moe haar hoofd op Gaia's schouder.

Okami kwam binnen met fruit in haar mond. ''Wat is dit?'' vroeg Luma verbaast. Het was duidelijk dat ze dit soort fruit nog nooit had gezien. ''Sweetsop, Houtappel en sterrenappel.'' Luma pakte een sterrenappel en beet er in. ''Mm, dit is verukkelijk!'' Okami lachte. Met z'n drieën aten ze de rest van het fruit op en gingen ze liggen. *Morgen beginnen we onze reis Luma.* Luma lag tegen Gaia aan, zo te zien erg moe. Samen vielen ze in slaap.

## Hoofstuk 5

Luma stapte de grot uit. Gaia en Okami waren voedsel zoeken. Ze keek achterom naar de bedden. Sinds ze die te voorschijn had getoverd was Gaia's verhaal veel logischer. Luma ging zitten op de rand van de grot en keek voor zich uit. Het landschap zag er prachtig uit. ***Dat ik dit nog nooit eerder heb gezien.*** Nu ze dit had gezien was ze veel vrolijker over de reis die ze te wachten stond.

Alleen, hoe zouden ze gaan reizen? Okami had vertelt dat ze snel kon reizen, maar dat dat niet ging werken omdat de afstand te groot was. Vliegen zou ook niet lukken. Omdat Okami niet kon vliegen, Luma's vleugels nog niet volledig naar behoren werkten en Gaia haar en Okami niet kon dragen.  Dat werd dus lopen

Plots zag ze Gaia en Okami. Gaia had haar handen vol fruit. ''Heerlijk.'' zei Luma. Gaia keek vrolijk en gaf haar en stuk fruit. Luma begon te eten. Het fruit was hemels lekker.  ''We moeten zo wel gaan. Kleed je om.'' zei Gaia.

Luma stond om en pakte kleren uit haar tas. Eenmaal omgekleed liep ze weer naar buiten. ''Laat de bedden verdwijnen. '' riep Gaia. ''Anders weet iedereen dat we hier zijn geweest..'' Luma knikte en liet de bedden verdwijnen. ''Ik begin het aardig onder de knie te krijgen.'' Wacht maar tot we langs de brug komen. ''Maak haar niet van streek Okami.''  Okami zwiepte met haar staarten als teken dat ze het begrepen had. Luma volgde Gaia de berg af. ''We gaan eerst langs de draken. Die zijn het dichst bij en die kunnen het nieuws doorgeven. '' ''Oke''

Ze kwamen aan bij een rivier. Gaia stopte met een angstige blik in haar ogen. ''Wat is er?'' Ze houd niet van water. ''Kom maar. Het is niet zo eng als het lijkt. Stap het water maar in. Ik hou je vast.'' Gaia schudde haar hoofd. Okami stapte het water in en schudde haar vacht uit in Gaia's richting. Gaia schrok maar kreeg toen een lach op haar gezicht. ''Dit is eigelijk niet zo slecht.'' Gaia stapte het water In. Luma aarzelde geen seconde en gooide het water over Gaia heen. ''Hey!''

Gaia deed het zelfde bij Luma en Okami. Al snel waren ze in een gevecht verwikkeld. ''Oke, nu moeten we echt verder.'' zei Luma na een tijdje. ''Moet het echt?'' Jij bent de gene die op het hele idee is gekomen. Gaia knikte en liep achter haar vrienden aan. ''Over vier dagen zullen we bij het draken kamp aan komen.''

## Hoofdstuk 6

Gaia liep met Luma en Okami. Het watergevecht had haar afgeleid van het gevaar dat ze te wachten stond, maar nu ze verder gingen werd ze steeds nerveuzer. Een rivier was misschien niet zo eng meer. Maar het ravijn vol met water wel. *Gaat het wel?* Gaia knikte. Okami keek haar ongelovig aan, maar vervolgde haar gesprek met Luma. Gaia keek bezorgd naar Luma´s armen. ***Dat ik dat niet had gezien.***

Luma maakte zich totaal geen zorgen toen Gaia had gezegd dat ze haar pijn kon doen. Het is niet normaal. Voor geen enkele soort. En dan waren er nog haar stemmings wisselingen. De enige soorten in Zavidian die dat hadden waren zeewezens zoals meerminnen.

''Weet je zeker dat het gaat?'' Luma keek bezorgd naar Gaia. In de vier dagen dat ze samen hadden gereisd waren ze goede vrienden geworden. ''Ja, ik zit gewoon na te denken.'' Waarover? Okami keek Gaia ontdeugend aan. ''Gaat je niks aan!'' zei Gaia lachend. Waar was ze eigelijk over aan het denken? Gaia wist het zelf ook niet. "En nu serieus, waar was je over aan het denken?'' vroeg Luma. "Geen idee, om eerlijk te zijn. Over alles en niets denk ik.''

Luma en Okami keken haar verbaasd aan. *Wow.* Okami kon blijkbaar niets meer dan dat uitbrengen. Luma kon zo te zien helemaal niks uit brengen. Gaia wilde de aandacht op een ander onderwerp vestigen. ''Als het goed is zijn we er bijna.'' zei Gaia. "Jij woont toch bij de draken?'' vroeg Luma. Gaia knikte. ''Waarom moeten we dan zolang lopen? Je weet waar ze wonen.''

''Ja, dat klopt. Maar we hebben oorlog met een paar trollen. Als die ons kamp vinden verwoesten ze het. Daarom heeft iedere draak dit op zijn of haar arm'' Gaia liet een vreemd teken zien. ''Als het kamp word verplaast weet iedereen waar we naartoe moeten.'' Gaia zag Luma verbaasd naar haar kijken.

~~~~

Luma hijgde. Het zag eruit alsof ze ieder moment kon flauwvallen. ''Gaat het goed?'' vroeg Gaia bezorgd. Luma knikte, maar het was duidelijk dat het niet goed ging. De berg was niet goed voor haar. ''Ga zitten.'' commandeerde Gaia. Luma schudde haar hoofd. ''I-Ik. H-het g-gaat nog wel e-ven.'' Nee het gaat niet! Luister naar Gaia en neem rust! Luma zag dat protensteren geen zin had en ging zitten. Gaia ging naast haar zitten terwijl ze Okami aaide. ''Je kunt het gewoon zeggen als het niet gaat Luma.'' Luma keek Gaia aan met een begripvolle blik in haar ogen. ''Het is denk ik te veel voor me. Jij en Okami zijn bekend met dit gebied, volgens mij wil ik mezelf graag bewijzen..'' Luma keek verdrietig. ''Geloof me, er te veel wat ik niet ken. En ik ben bang voor water, wat reizen lastig maakt.'' Luma glimlachte. ''Je hoeft je zelf echt niet te bewijzen.'' Nog niet teminste...

Binnenkort geedit