Kanatlı Kardeşler Menkıbesi

## Kısa Hikâye

***Uzun yıllar önce Yüksek Gümüşgöl'deki Crownguard aile kütüphanesinde kayıplara karışmış bir epik şiir.***

**I - Giriş**

Rünler devri, savaşın çağı...

Büyücülerin hiddeti dizginsiz.

Alev alev şehirler, kıtalar paramparça,

Tükenmiş Runeterra, umutlar kırık.

Targon'un ulaşılmaz zirvesi sarsıldı.

Semadan gözler gördü

Ve gözyaşı döktü fanilerin haline.

Ruhlar haykırdı adalet diye,

Her yürekte silahlar kalktı.

**II - İkizlerin Doğumu**

Doğdular âlemin yıldızlı kubbesi altında,

Biri ışığın kızı, biri gölgelerin.

Kayle ve Morgana,

El ele doğdular, kaderlerinin bağıyla

Ve geldiler Demacia'nın latif topraklarına,

Dokunulmamış bir diyara, yeni filizlenen bir krallığa.

Büyü dünyayı kasıp kavursa da

Kırılıp dağılıyordu onun ağaçlı kıyılarında.

Bir sığınaktı hırçın fırtınalardan kaçanlara.

**III - Alınmayan Dersler**

Dünya dişini sıktı, karanlığın perdesi kalktı

Fakat fanilerin kalpleri kolay tamir olmazdı.

Kan ve gözyaşıyla öğrenilenler,

Kin ve açgözlülükle yine silinip gittiler.

Aldıran yoktu adalete ve kanuna

Çünkü bilinir ki faniler lanetlenmiştir,

Savaşın yaralarını, nefretin izlerini unutmakla.

Gece kadar karanlık bir uçurum yine açmıştı ki ağzını,

Dünya yine ışıkla aydınlandı.

**IV - Kanatlı Muhafızlar**

Şimşeklerin kalbinden doğmuş, ateşten bir kılıç düştü göklerden,

İkiye bölünmüş, iki yarısı da alev alev.

Kayle eline aldı Adalet Kılıcı'nı

Ve gözleri erdemin ateşiyle parladı.

Annelerinin kılıcı mıydı? Yoksa artık onlara miras mıydı?

Morgana'ysa kılıcını tuttuğunda yeise kapıldı.

Keder bir peçe gibi etrafına sarıldı

Ve yeni kavuştukları güçle vücutları

Hem mucizevi hem hayret verici bir hal aldı.

**V - Adalet Getiren Kayle**

Altın sarısı ve kuzgun karası kanatlar açıldı

Ve kardeşler göklere yükseldiler.

O anda Kanatlı Muhafızlar olmuşlardı,

Ülkenin savunucuları, sevgili koruyucuları.

Görürdü her şeyi Kayle'ın altın ışığı.

Habis kalplerde nelerin gizlendiğini bilir,

Kötülüğü ateşle cezalandırırdı.

Kılıcının gazabından olmazdı kaçan.

Kanundu... Yargıçtı... Cellattı...

**VI - Gölge Kılıç Morgana**

En parlak ışık nasıl en karanlık gölgeyi düşürürse,

Birbirlerini nasıl tamamlar, dengelerlerse,

Morgana da öyle savaştı Demacia uğruna.

Dize getirdi düşmanları dehşet ve korkuyla

Ama Morgana biliyordu yaptıklarının karşılığının acı olacağını,

Karanlıkta ekilen tohumlarla kötülük biçileceğini.

Merhamet... Pişmanlık... Kefaret...

İyiliğin ekinleri bunlarla sulanmalı,

Savaş ve ölüm çemberi artık kırılmalıydı.

**VII - Zeffira Savaşı**

Nefret dolu bir ordu,

Yürüyordu görkemli Zeffira şehrinin üstüne.

Kanatlı Muhafızlar koştu halkın yardımına.

Kayle üstüne çullandı haykıran ordunun,

Islattı ateşten kılıcını saldıranların kanıyla

Ama Morgana Kayle'ın göremediğini gördü.

Sinsi bir kuvvet sızmıştı surlardan içeri!

Zeffira halkı yetişin diyordu imdada,

Morgana kanatlarını çırptı, süzüldü yanlarına.

**VIII - Yıkılan Yapılmaz**

Kayle katıksız bir gazapla biçti düşmanlarını.

Bedeni perişan, kanlar içinde haykırdı:

“Canım kardeşim, gel yardımıma!”

Morgana kulak asmadı çağrılarına,

Koruyordu içeridekileri kalkanla.

Zeffira düşmedi ama büyüktü kayıplar,

Bir kardeşin sevgisi tükenmişti, diğerinin umudu.

İkisi de görüyordu sanki kara bir cam ardından,

Diğerinin kusurunu, en ölümcül hatasını.

**IX - Gümüşgöl'de Verilen Yargı**

Yiten güven kolay kolay geri alınmazdı

Ama Kayle ve Morgana başkaydı.

Kayle'ın adil bayrağı altında nice savaşçılar toplanmıştı.

Adaletin ışığı, krallığı ışığa boğmaktaydı.

Gümüşgöl'ün zirvesinde bir günahkâr diz çökmüş,

Boynunu kan kırmızısı kılıca açmıştı.

Af diliyor, kefaret ödemek istiyordu.

Kayle bağışlamazdı, indirdi keskin kılıcını

Ama kelleyi alamadı kılıcın ağzı.

**X - Yalvarış**

Gece karasından bir kalkan durdurdu Kayle'ın silahını.

Morgana rica etti kardeşinden acımasını.

“İnsanlar düzelmez mi, umuttan vaz mı geçelim?

Her hata yapanın canını mı alalım?”

Onun merhameti Kayle'ın içine dokundu.

Savaşçıları ölüm diye çığırsa da

Morgana'ya sevgisi onları susturdu.

Böylece Kayle merhamet gösterdi

Ama sevginin böyle biteceğini kim bilebilirdi?

**XI - Düşüş**

Anlaşmaya varıldı, ortak karar alındı.

Ruhu aklanabilecek olanlar yaşayacaktı

Fakat Kayle'ın gayretkeş çömezleri,

Morgana'ya “Düşmüş” dediler, kararlaştırdılar sonunu getirmeyi.

Zincirlerle geldiler, kalplerinde tükenmez hırs.

Morgana'nın cevabı kendi zincirleri oldu,

Kara ve ölümcül silahıyla elebaşını vurdu.

Kayle sağ kolunun ölümünü hissetti, ümitsizce haykırdı,

Kılıcını çekip göklere havalandı.

**XII - Adaletin Kılıcı ve Istırabın Kanatları**

Kayle ve Morgana...

Bitmişti kardeşlikleri, düşmanlıkları ebediydi.

Altın sarısı ve kuzgun karası kanatlar kapıştı,

Annelerinin kılıçları hiddetle çarpıştı.

Ateş ve yıkımdan, bulutlar bile tutuştu.

Demacia'nın göğü kan ağladı.

Işık ve karanlık birbirine dolanıp yere düştü.

Sonunda Morgana attı kılıcını, bağırdı:

“İntikam galebe çalmasın, adalet yerini bulsun!”

**XIII - İkizlerin Ayrılığı**

Kayle, Morgana'nın yüzünde gördü yansımasını.

Semavi ihtişamı fani tutkularla karalanmıştı.

Kaybının acısıyla haykırıp kanatlarını açtı,

Targon'un ışığına ve öte dünyalara uçtu.

Morgana savaşın kederiyle yere yığıldı.

Kanatları laneti, acısının hatırasıydı.

Onları ne kılıç keser ne ateş yakardı.

Kara tüylerini zincirlerle sımsıkı bağladı

Ve zamanın sisleri arasına karıştı.

**XIV - Final**

Morgana'dan geriye sadece söylencesi kaldı.

Gizlendiği gölgeler, saklı sırları

Ama Kayle'ın bıraktığı miras,

Aydınlatır yüreklerimizi ve akıllarımızı.

Rüzgâr döneceğini fısıldar.

Targon'un ışığı bir gün yeniden yanıp

Dünya geceye bürününce,

İşte o gün dik gözünü güneye

Ve dua et Demacia'nın selametine.