Kayıp Irk

Lignum’un meşhur mistikçileri bu zamanı Antik Myphosis Çağı olarak nakletmişlerdi. Myphosis ana, sevginin öğretilerindeki ışığı tüm varlıkların içine dokuyordu. Tüm doğa Antik Myphosis Çağında ona bağlılıkla inanıyor ve onun sevgisini paylaşıyordu. Tüm varlıklar oldukça mutlu bir şekilde yaşamlarını sürdürüyordu. Myphosis gözyaşlarını akıttıktan binlerce sene sonra toprakların köklerinden bir nesil filizlenlendi. Myphosis’e belki de en çok benzeyen nesil onlardı. Seneler boyu oluşumlarını ağır bir şekilde tamamladılar. Bu nesil Mitler kitabında Treenti olarak geçeceklerdi.

Treentiler, 2 ila 2.5 metre boylarında, insan ve ağaç melezine benzer bir varlıktı. Treentilerin renkleri, sesleri, biçimleri kendi duygularının dönencesiydi. Onların renkleri, sevginin ışığıyla açık bir yeşile ya da parlak bir sarıya öfkenin kudretiyle siyah ve gri bir tona, hüznün acısıyla kızarık ve turunçgil bir renge dönüşürdü keza sesleri de öyleydi. Treentilerin sesleri duygularının ritmine ayak uydururdu ve her farklı şekilde de etkileyici bir şarkıyı andırırdı. Biçimleri ise heykeltıraş sanatının varlığının doğmasına sebep olacaktı. Onlar uzun yıllar boyunca yaşarlardı. Pek çok şeye tanıklık ederlerdi. Bu yüzden bilge sayılırlardı fakat onların önemli bir kusuru vardı. Yok olmalarına sebep olacak bir kusur…

Matareja’nın ikinci neslinin varoluşundan bu yana treentiler, insanlığa ve elfliğe sevgilerini ve armağanlarını sundu. Tıpkı onlar gibi belki de daha da ağır bir şekilde aşkın trajedisini ruhlarının tamamında hissedecekti. Treentilerin pek çoğu aşık oldu fakat onlar insan ve elf ırkı gibi gezemezdiler. Olduğu yerde sabit bir şekilde çivili bir yaşam biçimine sahiptiler. İnsanların ve elflerin gezme tutkusu onların sonu olacaktı. Pek çoğu sevdiklerinin gezme tutkusu yüzünden terk edildi. Ne de olsa anlaşılmaz bir ağaçtan öteye gidemezdi insanlar ve elfler için. Treentiler, her şeye rağmen armağanlarını sundular. Treentiler, aşklarının kaybolmasındansa çocuklar vermeyi tercih etti fakat onlar için bunun bedeli ağırdı. Önce Ağaçların gövdelerinden ‘‘Gaox’’ denilen bir öz çıkardı. Bu onların yaşam özleriydi. Eğer ‘‘Gaox’’ birine armağan edilirse Treentiler insan bedenini kaybeder, tamamıyla bir ağaca dönüşürdü. Gaox, verildikten sonra ağacın gövdesinde bir oyuk açılırdı. Gaox oraya geri koyulursa, bir çocuk doğardı. Zaman içinde bu şekilde Treentiler’in nesli tükendi fakat arkalarından yepyeni bir nesil bırakmayı başarmıştı.

## Bir Neslin Uyanışı

Ağaçtan Doğanlar, Treentilerin arzusunu ifade ediyordu. Onlar, insanlar ve elfler gibi yürüyebiliyordu. Uzun yıllar boyunca çekilmiş bir acının ifadesiydi Ağaçtan doğanlar. Ağaçtan Doğanlara ‘‘Grootreeti’’ ırkı deniyordu. Treentiler’den daha çok insana ve elflere benzeyen bir ırk var olmuştu. Grootreetiler oldukça iyiliksever ve sıcakkanlı bir ırktı.25.000 flux miktarının üstünde bir büyü kaynağına sahip olan bu ırkta üst düzey doğa büyüleri mevcuttu fakat büyü stilleri savaşmaktan çok yaratıcılık ve şifa üzerine gelişmişti. Pek çoğu doğadaki güzel sesleri birebir taklit edebiliyor. Doğanın içinde olan seslerden kulağa hoş gelen müzikler yaratabiliyordu. Grootreetilerden  pek azı savaşmayı bilirdi. Onların da savaş teknikleri zaman içinde unutuldu.  Grootreetiler, Pek çok kötü duygudan arındırılmış bir şekilde yüzyıllarca yaşamlarına devam ettiler. Doğayı sürekli olarak yenileyip, koruyorlardı. Hepsi bir arada yaşayıp kendilerince bir kültür oluşturmuştu. Yine de saf duyguları onların tarihe kayıp ırk olarak geçmesine sebep olacaktı. Lignum’un ataları Lebethron Ağaçlarının tohumlarını buraya ekiyor ve evlerini Grootreetilerin yaşam alanlarına ekiyordu fakat Lebethron ağaçları düşünüldüğü kadar masum ağaçlar değildi. Lebethron ağaçlarının kökleri canlı ağaçların fluxlarını topluyordu ve Grootreetilerin beslendikleri flux oldukça yetersiz kalıyordu. Lignumlular, bu sözlere kulak vermemişti ve Lebethron kökleriyle pek çok yeri işgal etmeye devam etmişti. Grootrieetiler, çaresizce debeleniyordu, savaşmak isteseler bile Lignumlular gibi savaşmayı bilmiyordu. Topraklarını savunamadılar, pek çoğu beslendikleri fluxdan mahrum kaldığı için ağaca dönüştü ve birçoğu ortadan kayboldu. Şimdiler de Slinneteria’da kaç Grootrieeti ırkından toplamda 7 tane kaldığı düşünülüyor.