Miłosierdzie Królowej

**Miłosierdzie Królowej** *(nieoficjalne tłumaczenie) (ang. The Queen's Mercy)* to historia poboczna opublikowana na oficjalnej stronie internetowej Smoczego Księcia. Obraca się wokół Łowczyni Krwawego Księżyca, która przybywa do Lux Aurea, by szukać audiencji u królowej Aditi. Jest częścią serii opowiadań zatytułowanych "Refleksje".

## Streszczenie

Słoneczne Elfy z Lux Aurea zaczynają się niepokoić, gdy odkrywają Kim'dael, Łowczyni Krwawego Księżyca, przechadzającą się po ich stolicy. W jej umyśle Kim'dael drwi ze Słonecznych Elfów za chełpienie się swoją siłą lśniącym złotem, jakby mogły świecić jaśniej niż samo słońce. Strażnicy zaczynają podążać za Kim'dael, aż otaczają ją na miejskim placu z rękami gotowymi do wymachiwania bronią. Gdy przywódca straży ma zamiar coś powiedzieć, Kim'dael rzuca się na ziemię i błaga o litość, po czym błaga o zabranie jej do królowej Aditi.
Strażnicy prowadzą Kim'daela do sali tronowej, gdzie przewodniczy Aditi, a Łowczyni Krwawego Księżyca nie marnuje czasu na klęczenie przed Królową Słonecznych Elfów. Kim'dael ujawnia, że ​​smoki nie poprzestaną na polowaniu na nią z powodu zbrodni, które ona i jej krewni popełnili w Księżycowym lesie, i prosi Aditi o schronienie w Lux Aurea ze względu na jej miłosierną naturę. Kiedy Aditi pyta Kim'daela, czy ona również prosi o przebaczenie, ta odpowiada, że ​​nie jest godna przebaczenia ze względu na swoje liczne grzechy. Kim'dael wyjawia również, że jest gotowa poświęcić wszystkie pozostałe dni na spłacenie miłosierdzia Słonecznej Królowej, jeśli uda jej się zmusić smoki, by ją oszczędziły. Aditi schodzi z tronu, by stanąć twarzą w twarz z Kim'daelem i informuje Łowczyni Krwawego Księżyca, że ​​ma potencjał odkupienia, zanim sama poprowadzi ją do Słonecznej Kuźni.

Po przybyciu do Słonecznej Kuźni Aditi rzuca swoją zbroję na rzecz tuniki i rękawic kowala, aby móc rozpocząć obróbkę metali. Kim'dael warczy, że niektórzy nazwą Królową Słonecznych Elfów głupcem za to, że sama poszła do Słonecznej Kuźni, na to Aditi powiedziała jej, że nie boi się Łowczyni Krwawego Księżyca. Kiedy Kim'dael pyta Aditi, czy nie boi się wzywać gniewu smoków, ta mówi, że smoki wiedzą lepiej, niż wzywać jej gniew, co jest powodem, dla którego Kim'dael szuka schronienia w Lux Aurea. Kim'dael koryguje Aditi, że smoki ufają osądowi tej ostatniej i że niczego się nie boją. Kiedy Aditi mówi, że kiedyś smoki bały się Kim'daela, Krwawa Łowczyni odpowiada, że ​​to ich strach przed nią jest przyczyną jej cierpienia. Aditi informuje Kim'daela, że ​​jako Królowa Słonecznych Elfów poprowadzi ją w objęcia światła słonecznego.
Aditi kończy swoją pracę w postaci cienkiego i zakrzywionego metalu, który jest nasycony zaklęciem, które mruczy. Kiedy Aditi każe jej to zrobić, Kim'dael klęka, a Królowa Słonecznych Elfów wykorzystuje ten moment, by owinąć metal wokół szyi Krwawej Łowczyni, która przekształca się w magiczną złotą metalową obrożę. Kim'dael jest wściekła, że Aditi ją uwięziła i że obroża powoli udusi ją na śmierć, jeśli popełni królobójstwo. Aditi wyjawia, że ​​Kim'dael spędzi pokolenia na odpokutowaniu za swoje zbrodnie, służąc swojej rodzinie, dopóki jedno z nich nie zdecyduje się uwolnić Łowczyni Krwawego Księżyca. Następnie Aditi nakazuje Kim'daelowi modlić się, aby jeden z jej potomków był bardziej miłosierny niż ona.

## Tłumaczenie

Lux Aurea lśniła oślepiającym złotem.

Kim'dael szła przez tętniące życiem obrzeża miasta w południowym słońcu. Widok Księżycowej Elfki w stolicy Słonecznych Elfów nie był tak niezwykły, że jej obecność wywołała natychmiastowy niepokój, ale nie przeszła niezauważona. Odwracające się głowy i szepty podążały za nią, gdy szła.

Jednak Kim'dael *chciała* zwrócić na siebie ich uwagę. Z jakiego innego powodu miałaby zamieniać całun nocy na brutalne odsłonięcie światła dziennego?

Mogła w końcu zakraść się do miasta, gdyby tylko tego zapragnęła. Nawet Lux Aurea miała swoje cienie, chociaż jej mieszkańcy udawali, że ich nie ma. Słoneczne Elfy żyły jak zwierciadła swojej królowej, odważnie przyodziewając się złotem, jakby mogły przyćmić samo słońce. Szczycili się swoją siłą, z odkrytymi ostrzami na biodrach. Były to elfy, które odrzucają tajemnice, które nie kłamią.

*Głupcy*. Równie dobrze mogliby trzymać w dłoniach własne serca, bijące i zakrwawione. Kim’dael wiedziała, że jeśli pokaże im *swoje* serce — lub coś przekonująco podobnego — Słoneczne Elfy zrobią dokładnie to, czego od nich zażąda.

I tak, kiedy dzieci wskazywały palcami, kiedy matki przyciskały młode do spódnic, gdy strażnicy szeptali do siebie i zaczynali podążać za nią, Kim'dael udawała, że ich spojrzenia płoną. Udawała, że ​​się wstydzi. Naciągnęła kaptur na głowę, aby ukryć twarz – i uśmieszek na ustach.

Kiedy dotarła na skąpany w słońcu plac, strażnicy w końcu ją otoczyli. Wszyscy byli odziani w złote łuski z pięknymi koronami na rogach. Kim'dael utkwiła wzrok w najbardziej odznaczonym z nich, tym z największą arogancją na twarzy. Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zanim zdążył powiedzieć słowo, Kim'dael rzuciła się na ziemię, szurając bladymi kolanami o biały kamień.

"Proszę" powiedziała, a głos jej się załamał. "Proszę… przychodzę bez złośliwości! Bez broni! Jestem zdana na łaskę słońca!"

Strażnik zawahał się, szeroko otwierając oczy.

"Błagam" zawołała Kim’dael. "Zabierz mnie do królowej Aditi!"

*Królowa Aditi Miłosierna, tak ją nazywali.*

*Królowa Aditi Łaskawa.*

*Światło Wcielonego Słońca.*

Kim’dael uważała to wszystko za nieznośną przesadę. Słoneczne Elfy pozłacały wszystko, czego tylko mogły dotknąć, oczywiście zrobiłyby to samo ze swoją ukochaną przywódczynią.

Złoto błyszczało na każdej widocznej powierzchni, gdy weszła do pałacu, pokaz równie zuchwały, co olśniewający. Jednak w jakiś sposób wszystko obróciło się w żużel pod blaskiem królowej na jej tronie.

Aditi spojrzała na nią oczami jak stopiony metal, zaciekłymi i palącymi. Jej włosy opadały na ramiona, koloru splecionego ognia. Miała na sobie zbroję bardziej pasującą do wojownika niż monarchy, a Kim'dael widziała, że nie była to zwykła zbroja: nosiła subtelne zadrapania i zadrapania z wielu bitew. Leniwie zastanawiała się, jak by to było walczyć z nią. By ją *pokonać*.

Strażnicy poprowadzili Kim'dael do tronu. Nie musieli zmuszać jej do uklęknięcia.

"A więc" odezwała się w końcu królowa. "Czy jesteś tym, za kogo uważają cię moi strażnicy?"

"Tak, królowo Aditi" głos Kim’dael był tak poważny, jak tylko potrafiła. "Jestem tą, którą nazywają Łowczynią Krwawego Księżyca. Nocny terror. Szkarłatny cień".

"Twoje imię jest szeptaną legendą" – powiedziała Aditi. "Podobnie jak twoje zbrodnie".

Kim’dael pochyliła głowę, jakby słowa owinęły się jej wokół szyi. "Jeśli znasz moje imię, znasz też moje cierpienie. Smoki potępiły mnie za moje zbrodnie i ukarały moich krewnych. Wypędzili nas z Księżycowego lasu, daleko od naszych domów i zabijali jednego po drugim, aż zostałam tylko ja! To wciąż za mało! Smoki wciąż szukają mojej śmierci!"

Przez salę tronową przetoczył się pomruk, a Aditi stłumiła go jednym uniesieniem ręki.

"Królowo Aditi" błagała Kim’dael, składając jej ręce i przyciskając je do serca. "Nazywają cię miłosierną. Nazywają cię miłą. Przyszłam do ciebie z ostatnią prośbą. Przyszłam błagać o twoje sanktuarium".

"Moje sanktuarium?" Aditi przechyliła głowę, mrużąc oczy. "A także, jak sądzę, moje przebaczenie".

"Nie jestem godna przebaczenia". Kim'dael potrząsnęła głową i na chwilę zamknęła oczy, jakby powstrzymywała napad płaczu. "Moje zbrodnie są niezliczone, to prawda, ale mój smutek jest nieskończony. Jeśli zmusisz smoki, by mnie oszczędziły, moja Królowo, zobowiązuję się przez wszystkie pozostałe dni spłacać Twoją łaskę. Spójrz mi w oczy, a zobaczysz tylko skruchę! Tylko prawda!"

Odrzuciła głowę do tyłu, napotykając oczy królowej. Aditi wstała z tronu i zeszła po stopniach, aż znalazła się na wysokości Kim'daela — a potem również uklękła.

Nagle Kim’dael zrozumiała, że wygrała. Gdy Aditi była tak blisko, czuła, jak krew przyspiesza jej w żyłach. Jej zbroja wojownika była jednak podstępem: Królowa Słonecznych Elfów równie dobrze mogła odgiąć żebra, by pokazać łowczyni jej krwawiące serce.

"Widzę w tobie światło. Potencjał młodego płomienia" powiedziała Aditi. Ogień w jej oczach zgasł do żaru. "Ale aby uchronić cię przed krzywdą, muszę wezwać światło słońca. Chodź, musimy iść do Słonecznej Kuźni".

Kim’dael wstała. Oblizała zęby za wargami, ale nie pozwoliła sobie na uśmiech. "Dziękuję, łaskawa królowo. Dziękuję." Pomyślała, że ​​miłosierdzie pewnego dnia doprowadzi królową do śmierci, ale to oczywiście nie było jej zmartwieniem.

Aditi skinęła głową i odwróciła się, a Kim’dael podążyła za nią. Strażnicy podeszli do przodu, by za nimi podążyć, ale Aditi odprawił ich machnięciem ręki.

"Nie" powiedziała. "Idziemy same".

W upale Słonecznej Kuźni Aditi zrzuciła królewskie szaty. Włożyła luźną sukienną tunikę i ciężkie rękawice kowalskie oraz wzięła się za narzędzia kowalskie. Kuźnia płonęła przed nią, napędzana skupionymi promieniami słońca, które wlewały się do komnaty ze szczytu wieży wysoko nad nimi. Stojąca przed żarzącym się ogniem, lśniąca od potu, długi cień królowej padł na Kim'dael.

Łowczyni pozwoliła sobie na uśmiech, rozkoszując się czystym absurdem tego, co zobaczyła: królową Lux Aurea, samotną, odwróconą plecami. Kim’dael nie potrafiła powstrzymać jej żartobliwego języka. "Niektórzy nazwaliby cię głupcem, przyprowadzając mnie tu samą".

"W takim razie wzdragają się przed cieniami". Aditi wyciągnęła z kuźni kawałek rozpalonego do białości metalu i obróciła się, by umieścić go na pozłacanym kowadle. "Widzę twoje serce i nie boję się".

Uderzyła mocno w metal, iskry rozpaliły powietrze wokół niej.

"Nie boisz się mnie, ale co ze smokami?" zapytała Kim'dael. "Ośmieliłabyś się wywołać ich gniew?"

"Smoki wiedzą, że lepiej nie wzywać mojego" powiedziała Aditi. Raz za razem uderzała w metal, z determinacją i pewnością siebie. Ani odrobina jej siły nie została zmarnowana. "Czy nie dlatego do mnie przyszłaś? Dla mojej ochrony?"

"Przybyłam, ponieważ smoki ufają twojemu osądowi. Twoje światło przewodnie" powiedziała jej Kim’dael, udając potulność. "Ale moja królowo, oni się ciebie nie boją. Smoki niczego się nie boją".

"Kiedyś się ciebie bali".

Kim'dael skrzywiła się z dumą i szybko go ukryła. "Być może" powiedziała. "I zobacz, jak ja za to cierpiałam".

Aditi skinęła głową. "Twoje cierpienie wypędziło cię z cienia ku światłu, więc jako córka Słońca poprowadzę cię w jej objęcia".

Królowa uderzała w metal, aż stał się cienki i zakrzywiony. Narysowała runy w powietrzu i wymamrotała zaklęcie, by je ukształtować, a metal wypaczył się i zabłysnął pod wpływem zaklęcia.

Kim’dael była coraz bardziej zaciekawiona.

Zastanawiała się, jaką ładną bombkę wykuła podstępem królowa na znak ochrony? Co może być wystarczająco potężne, by odeprzeć gniew smoków?

Zanim zdążyła dostrzec dzieło królowej, Aditi wyjęła świecący metal z kowadła i przyłożyła go do piersi. Z miejsca, w którym stała Kim'dael, widziała tylko olśniewającą aurę jego magii. Przez chwilę wydawało się, że serce królowej przepełnia światło.

"Uklęknij" powiedział Aditi.

Kim’dael uklękła.

Aditi poruszyła nadgarstkiem. Światło w jej dłoniach wybuchło.

Nagle wydawało się, że ręka królowej zacisnęła się na szyi Kim'dael, paląc tak gorąco jak samo słońce. Kim'dael zatoczyła się do tyłu, krzycząc, a świat poczerwieniał z bólu. Jej skóra pokryła się pęcherzami. Czuła zapach zwęglenia własnego ciała.

Chwyciła się za szyję i znalazła metalową klamrę owijającą się od jej gardła do karku, wciąż stopioną, palącą jej ciało, gdy stygło. Kim'dael wiła się z bólu na podłodze, przełykając ból i smak ognia.

Stojąca nad nią królowa patrzyła.

Metal szybko ostygł i stwardniał, a jego magia brzęczała na jej zakrwawionym ciele. Kim’dael przesunęła drżącymi palcami wzdłuż krawędzi. Ostry złoty diadem zapieczętował się na jej szyi bez krawędzi, bez zatrzaska, bez zamka. Gruby łańcuch zwisał z niej i zwisał do jej piersi z ciężkim wisiorkiem na końcu.

Wściekłość dodawała jej sił. "Co *to* jest?" Kim’dael splunęła, jej oddech był nierówny.

"Znak mojej ochrony" powiedziała jej Aditi. "Tak jak obiecałam."

"Fałszywa obietnica. Jak… *niestosowne*. Myślałam, że Słonecznym Elfom nie wypada kłamać".

"Nie kłamałam. Ta obroża twierdzi, że jesteś moja, a jak już ci powiedziałam, smoki wiedzą, że lepiej nie ryzykować mojego gniewu". Aditi wskazała coś na szyi Kim'daela. "Przebaczenie nie przyjdzie łatwo komuś tak splamionemu krwią jak ty, Kim'dael. Nie bez ceny. Jest tak, jak powiedziałaś: spędzisz wszystkie pozostałe dni, spłacając moje miłosierdzie. Będziesz miała dług miłosierdzia. Dług wobec mnie i wszystkich moich prawowitych spadkobierców".

Kim’dael warknęła. W mgnieniu oka skoczyła na Aditi i przyłożyła koniuszki szponiastych palców do gardła królowej w groźnej pieszczocie. Pachniała kuźnią, węglem i podpałką. "W takim razie *zabiję cię*, świetliku" wymruczała jej do ucha. "Wykrwawię twoje kochane serce do sucha i zostawię twoje ciało do spalenia".

Aditi przechyliła głowę, nie bojąc się, nawet gdy ukłucie czerwonej krwi wezbrało jej w gardle. "Jeśli musisz" powiedziała. "Ale wiedz jedno: wiązanie na twojej szyi – jest zrobione magią inną niż twoja. To magia, która wymaga, która zabiera. Zabij mnie, a to wiązanie cię zabierze. Będzie się zaciskać, aż życie zostanie z ciebie wyduszone na zawsze".

Pazur Kim’dael cofnął się w jej dłoni. Spojrzała groźnie na Aditi, czując gorzki posmak w ustach. "Dobrze, moja *królowo*" syknęła z szyderczym ukłonem. "Co muszę zrobić?"

"Ach… bardzo wiele rzeczy" powiedziała Aditi. "Twoje ręce potrzebują pokoleń, aby je umyć. I w tych pokoleniach będziesz służyć mnie i moim dzieciom, i dzieciom moich dzieci, dopóki jedno z nich nie uzna za stosowne cię wyzwolić".

Kim’dael opadła na kolana. Ciężar łańcucha na jej szyi ciągnął ją w dół, aż pochyliła głowę. Przycisnęła koniuszki palców do złotego metalowego kołnierza na szyi. Z trudem przełykała. Z trudem *oddychała*.

Była uwięziona.

Królowa Aditi stała nad nią, nieubłagana i dzika jak słońce. "Módl się, aby moi potomkowie byli bardziej miłosierni niż ja, *Łowczyni Krwawego Księżyca*".

## Ciekawostki

* Akcja rozgrywa się w odległej przeszłości, zanim Aditi zniknęła w tajemniczych okolicznościach.