Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 3

## Hoofdstuk 3: Griepers

Het water van de rivier stroomde razendsnel door de vlakte. *Als die beesten daarin vallen hebben ze geen schijn van kans.* Khaelen was vroeg wakker geworden en had besloten om rond
te gaan kijken bij de verlaten mijn. Misschien zou hij iets vinden dat hem op
ideeën bracht? Een 200 tal meter van de ingang vandaan was een rivier. Deze was
best wel bijzonder, hij bevond zich iets dieper dan het omliggende landschap,
ongeveer een meter dieper. De rivier stroomde hard en de wand was stijl. *Een volwassen man zou zelf moeite hebben met daar uit te geraken.* Khaelen hield niet echt van water. Als kind was hij
ooit bijna in een rivier verdronken, een nare herinnering. Terwijl Khaelen naar
de rivier keek begon hij een idee te krijgen.

Toen Khaelen Alexanders huis binnen liep, keek deze hem verbaasd
aan. “Aah hier ben je, ik zocht je. Het ontbijt is klaar, we eten eieren me…” “Kan
je een volksvergadering bijeen roepen?” onderbrak Khaelen hem. “Euhm,
natuurlijk. Maar waarom?” Khaelen liep langs hem het huis binnen. Alexander
keek hem verbaasd aan. “Wacht, waar ga je he-…tot straks dan…”

Khaelen vermoedde dat ze hier niet zo vaak vergaderingen hielden,
aangezien er geen zaal voor was. In de plaats zaten de oudere bewoners samen
met hem in Alexanders keuken rond een grote tafel die daar stond. Enkele mensen keken hem boos aan. Het was
heel  vroeg en ze hadden waarschijnlijk
nog niet ontbeten. Eén iemand droeg nog een pyjama. Dat Alexanders vrouw aan
hem een bord met eieren als ontbijt gaf maakte het er ook niet beter op. “Ik
heb geen honger, denk ik…,” zei hij. Alexander nam plaats aan het hoofd van de
tafel. “Oké, dus gisteren zijn we erachter gekomen wat de oorzaak is van ons
graanprobleem. Het zijn geen ratten, maar Griepers.” De aanwezigen keken hem
geschokt aan. De burgemeester ging verder: “Ze schuilen overdag in de verlaten
steenkoolmijn. Maar wees niet bang, Khaelen heeft een oplossing.” Iedereen
draaide zich om naar Khaelen. “Euh, hallo…ik ben Khaelen,” zei hij, “Ik ben
hier in opdracht van koning Dura om jullie te helpen.” Hij bleef even stil,
maar niemand vroeg hem iets. Khaelen ging verder: “Toen we gisteren in die mijn
werden aangevallen door de Griepers ontdekte ik dat ze bang zijn van vuur.
Daarnet deed ik onderzoek bij de grot en ik zag een woeste rivier op een 200
tal meter afstand van de mijn. Ik bedacht dat we hen daarin zouden kunnen
lokken, ze zullen zeker verdrinken.” Een oude boer met een dikke buik en grijs
haar keek hem arrogant aan. “En hoe wil je ze in de rivier laten lopen?” “Wel,
ik wil een brand laten uitbreken in de mijn. Dat kan niet moeilijk zijn, het
ligt er vol met steenkool. Daarna staan jullie en andere bewoners buiten in twee
rijen naast de uitgang van de grot tot aan de rivier. Als jullie met fakkels
naar de Griepers zwaaien zullen ze tussen jullie doorlopen naar de rivier.
Griepers zijn net zoals ratten niet bepaald slim, ze zullen de rivier in lopen en verdrinken.”
Het werd stil in de kamer. Iedereen dacht na over de slaagkans van zijn plan.
Een oude boer zei als eerste iets: “Het lijkt me een goed idee, maar hoe wil je
een brand in de mijn startten?” “Dat had ik zelf nog niet bedacht, ik hoopte
dat iemand hier een idee had.” “Ik heb misschien wel een idee.” Khaelen keek
verbaasd op, Alexanders vrouw had hen afgeluisterd en kwam nu de keuken binnen.
“u zou misschien met magie vuur kunnen ontbinden in de grot? Of kunt u niet toveren?”
Khaelen opende zijn hand, hij hield een klein vlammetje vast. Het kwam vaak
voor dat ridders magisch begaafd waren, Khaelen was geen uitzondering. Maar
vele gebruikten deze magie niet zo veel, slechts enkele ridders waren heel
bedreven in magie. Khaelen kende enkele basis spreuken. Zoals zwakke genezing-
en bescherming spreuken, en hij kon ook vuur maken met magie. Hij vond deze
spreuken handig op sommige momenten, maar niet echt noodzakelijk. Hij kende
zoveel ridders die geen magische gaven hadden en het toch ver hadden geschopt.
Khaelen vertrouwde liever op zijn zwaard en andere vechtkunsten. “Ik kan vuur ontbinden,
maar ik ben er niet zo goed in. Al vermoed ik dat ik wel een brand kan starten
in die mijn,” zei hij. Alexander stond glimlachend recht. “Dat is dan
afgesproken, vanavond proberen we het. De vergadering is bij deze gesloten.”

Het was zo donker in de mijn dat Khaelen bijna niets zag. Maar als
hij nu al vuur maakte, zou hij de Griepers wakker maken. Voorzichtig wandelde
hij verder, de gang kwam uit in de open ruimte waar ze de vorige keer waren. *Als ik die ruimte binnen ga is er een kans dat de Griepers me zien, ik moet van hier vuur ontbinden.* Hij richtte zijn aandacht op een houtenpilaar in het midden
van de grot, er naast stond een bak vol steenkool. Khaelen concentreerde zich
hard, maar het was moeilijker dan hij zich herinnerde. *Ik moet mijn magische gaven meer oefenen.* Er kwam een klein
vlammetje tevoorschijn, deze werd snel groter en na enkele seconden stond heel
de pilaar in brand. Hij vuur verspreidde zich over heel de grot, aangewakkerd
door de steenkool. Khaelen hoorde het gepiep van wakker geworden Griepers. De
beesten renden bang weg uit hun holen. Khaelen keek blij toe, zijn plan werkte.
Toen besefte hij dat hij moest rennen voor zijn leven. Hij sprintte naar de
uitgang van de grot, achtervolgd door op hol geslagen Griepers. Toen hij buiten
was sprong hij direct opzij. De Griepers keken verbaast toe hoe langs twee kanten
boze boeren met fakkels naar hen zwaaiden. Ze konden maar één kant op,
rechtdoor, naar de rivier. Toen het eerste dier bij de oever aankwam treuzelde
hij even, maar toen botste een Grieper tegen hem aan en ze vielen allebei in
het water. De rest van de Griepers kwamen hun achterna. Al snel verdronken alle Griepers in het woeste
water van de rivier. Je kon nog enkele ratachtige lijfjes zien die spartelend
voor hun leven werden meegevoerd door de woeste rivier.

“Wel Khaelen, we zijn je dankbaar! Zonder jou zouden we nooit van die
beesten zijn afgeraakt,” zei Alexander tegen hem. Khaelen maakte zich klaar om
terug te keren naar Capitala. “We hebben allemaal geholpen,” zei Khaelen
glimlachend. Alexander haalde een brief te voor schijn. “Deze brief lag vanochtend opeens op mijn bureau, ik weet niet hoe hij er terecht is gekomen, misschien met magie, maar hij is aan jou geadresseerd.”
Khaelen nam de brief verbaasd aan. Normaal gezien kan je alleen een boodschap
met magie doorsturen naar een andere tovenaar, maar Draio was de machtigste
tovenaar van Alran en kon het waarschijnlijk wel. Hij begon te lezen:

*Beste Khaelen,*

*Als je dit leest heb je je eerste opdracht met succes volbracht. Om geen tijd te verspillen hoef je niet meer terug te keren naar Capitala. Ga rechtstreeks naar Intellecta, daar zal je je volgende opdracht krijgen.*

*Skupno*

Khaelen keek van de brief naar Alexander. “Het is tijd dat ik
vertrek, vaarwel Alexander.” “Dit hoeft geen vaarwel te zijn, als je in de
buurt ben mag je altijd is langs komen,” zei Alexander. Khaelen lachte: “Zal ik
doen!” en liet zijn paard uit Farmai galopperen. "Veel succes!" riep Alexander hem nog na. *Mijn eerste opdracht is voltooid! Nu, op naar Intellecta.*

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk