Elf

Elfi łucznik

### Dominujące kultury

Tel-Anar, Tel-Isil, Tel-Elenya, Tel-More, Tel-Urus, Tel-Hrava, Tel-Celva, Udadrow, Lorendrow, Aevenfrow, Quttradrow, Tel-Nasse, Tel-Ear, Tel-Vangwe, Tel-Nendil, Tel-Lomea, Tel-Serce, Tel-Urtu, Tel-Morri, Tel-Litse, Tel-Lenda, Tel-Angal, Tel-Helca, Tel-Hristil, Tel-Carma, Tel-Vaina, Tel-Nar, Tel-Eala, Tel-Ruine, Tel-Hloima, Tel-Sure, Tel-Fanya, Tel-Telume, Tel-Ondo, Tel-Anga, Tel-Silma, Tel-Ingol, Tel-Sule, Tel-Tava

### Dominujące religie

Seldarine, Druidyzm, Mroczny Seldarine, Seelie

## Systematyka

### Podgatunki

Elf Wysoki, Elf Sylwański, Drow, Eladrin, Elf Wodny, Shadar-Kai, Aljan, Snjalf, Elf Jasny, Elf Popielny, Avariel, Elf Górski, Ingoledi, Wiła, Wakyambi

Elfy, znane też jako Tel-Quessir, przybyły na Sidrillon podczas drugiej inwazji.

## Opis

Elfy były zazwyczaj wysokim, ale i szczupłym rodowodem humanoidów. Elfy, były uważane za piękne i atrakcyjne, miały spiczaste uszy i nie miały owłosienia na ciele z wyjątkiem brwi, rzęs i włosów.

Charakteryzowały się wydatnym czołem, szeroko rozstawionymi, lekko skośnymi, czasami pochylonymi do wewnątrz, wąskimi oczami, zadartym, ostrym nosem i podbródkiem, słabo rozwiniętą żuchwą, węższym podbródkiem i szczękami, wysokimi i wydatnymi kościami policzkowymi. Ich brwi, zamiast tworzyć łuk, były proste i pochylone do wewnątrz. Ich tęczówki były duże. Mieli rozdęte wargi. Ich rysy opisywane były jako trójkątne, lub sercowate. Cechowali się otaczającą je niepokojącą, nieludzko nawiedzającą pięknością.

## Nazwy

Elfy same siebie określały jako "Tel-Quessir" co oznaczało "wyższy szczep". Samo słowo "elf" pochodziło z haderheimskiego określenia "alf", wziętego o elfiego dowódcy Aëlfinora. Słowo to przeniosło się na południe w formy takie jako "ælf", "elfe", "elbus", albo "elf", które przeniknęło do języka wspólnego.

Większość szczepów posiadała nazwy wzięte z ich miejsc zamieszkania, bądź cech. Oryginalne elfie nazwy tych szczepów brały się jednak z rodów, z których wywodziły się te odmiany. Jedynym wyjątkiem były drowy, których nazwa wywodziła się z słowa "edror" będącego podwspólnym określeniem oznaczające "wyżsi". Większość szczepów, w tym same drowy, nie uważały drowów za część Tel-Quessir.

Haderheimskie sagi wymieniały tylko kilka odmian alfów. "Dökkálfar", czyli elfy mroczne, "Ljósálfar", czyli elfy jasne, "Skógálfar", czy elfy leśne, oraz "Snjálfar", czyli elfy śnieżne.

## Kultura

Elfy, pomimo swoich cech osobowości, konkretnie emocjonalności i impulsywności, ceniły spokój i opanowanie. Kultura ta doceniała i wywyższała osoby światłe, mądre i inteligentne. Elfy postrzegały swoją wrodzoną namiętność, podobnie jak krasnoludy widziały chciwość, jako zwykłe przeciwności losu. Mimo to, jednak, nie przeszkadzało im to cieszyć się życiem, czy też robić wszystko, by się tych cech pozbyć. Wśród innych zalet, elfy widziały łagodność, pewność siebie, oraz wrażliwość na piękno i sztukę. Elfy ceniły także pokojowe rozwiązywanie konfliktów, oraz rozmowę.

Ze względu na takie cenienie inteligencji i wiedzy, wiele młodych elfów pobierało nauki u uzdolnionych nauczycieli. Niemal każdy elf, nawet urodzony wśród biedoty, w wieku siedmiu lat umiał czytać i pisać w elfickim, a czasem nawet wspólnym. Młode elfy były też nauczane różnych aspektów elfiej kultury, czy retoryki.

Elfy akceptowały wszystkie swoje, niezależne od siebie, cechy, jednocześnie starając się dostosować do środowiska. Większość Tel-Quessir doceniała te starania, bardziej niż faktyczne cechy, lub czyny. Jak mówiła ich święta księga: "Wszakże bardziej szlachetnym będzie brodaty krasnolud, prawiący w języku Tel-Quessir z swoim akcentem, błędnie etykietę rozumiejący, niźli poczęty w wyższym szczepie, który bez błędów żyje wśród swoich braci i sióstr." To podejście wpłynęło na ogromną inkluzywność elfów wobec najróżniejszych grup.

Pomimo swojej inkluzywności, elfy posiadały spore poczucie wyższości swojej kultury nad innymi. Nierzadko członkowie Tel-Quessir szczycili się swoim pochodzeniem i doceniali głównie elfie dzieła sztuki.

Jednocześnie elfy zawsze starały się okazywać pewien szacunek, nierzadko fałszywy (choć nie celowo) innym. Uszczypliwości elfów, bądź też obelgi, były zazwyczaj ukryte, jako podteksty, w, wydawałoby się pełnych szacunku, zdaniach.

Elfy widziały się nie jako gatunek, ale jako kulturową rodzinę. Z tego względu wielu czuło ogromne przywiązanie do innych elfów, zwłaszcza takich, z którymi dzielili część swojej krwi. Z tego też względu, elfy rozumiały bycie elfem zupełnie inaczej niż ludzie. Dla nich, należenie do Tel-Quessir oznaczało przede wszystkim stosowanie się do elfich reguł (nawet jeśli nie od urodzenia).

Określając się, elfy wykorzystywały określenie "tel". Tel był często grupą, która dzieliła pewne fizyczne, czy magiczne cechy, które je wyróżniały i zazwyczaj wywodziły się z konkretnej grupy wewnątrz innego telu, bądź od konkretnego przodka. Elfy wierzyły w pewną, pseudo-rodzinną, wieź między członkami każdego telu, jak i całego rodowodu, która uważana była za jeden większy tel (stąd nazwa Tel-Quessir).

Elfy wykorzystywały to określenie w różnych znaczeniach. Tel mógł być całym rodowodem elfów, konkretnym szczepem, lub jedynie rodziną.

Za część elfiej kultury uważano również wyznawanie jednej z elfich religii, takich jak seldarine, seelie, albo asathalfinare. Elfy, choć tolerowały inne religie, nie znosiły wszelkich kultów czartów, lub istot z Odległych Krain.

Z tych wszystkich względów, elfy, nawet same drowy, nie uważały tego szczepu za część Tel-Quessir, uważając ich za zdrajców elfickości.

Będąc potomkami fey, elfy uważały mieszkańców Feywildu za swoich dalekich kuzynów, jednocześnie wierząc, błędnie, że ich pierwotnym domem był Arvandor. Z tego również powodu, elfy czuły pewną jedność z światem natury, powielając pewne przekonania druidyzmu. Szanowali naturę i starali się żyć pośród niej, oraz nie wyzyskiwać jej nadmiernie.

## Biologia

Jak większość istot z Feywildu, tak i elfy miały relatywnie niewielki dymorfizm płciowy. Mężczyźni mieli smukłe, lekko żeńskie, ciała oraz nieznacznie androgeniczne twarze. Elfickie kobiety cechowały się, uśredniając, mniejszymi od ludzi piersiami.

W odróżnieniu od ludzi, elfy miały trzy płci biologiczne. Trzecia płeć określana była jako "aiaulfae" w elfickim języku, podczas gdy inne narody określały ją jako płeć androgeniczna. Te elfy miały androgeniczne rysy twarzy, smukłe, elficko-męskie, ciała. Posiadały piersi o rozmiarze pomiędzy żeńskimi a męskimi. Androgeniczne elfy mogły, podczas swojego transu, decydować które genitalia woleli mieć w danym momencie. Taka przemiana trwała około godziny. Androgeniczny elf nie mógł dokonać przemiany z męskich genitaliów na żeńskie, w sytuacji gdy był w ciąży, a dopiero po jej zakończeniu, i nie mógł zajść w ciążę po przemianie na męskie genitalia.

Elfy miały również bardziej płynną, niż inne rodowody, orientację (także ze względu na niewielki dymorfizm płciowy). Więcej procent, niż u ludzi, tego rodowodu stanowiły osoby homoseksualne, lub biseksualne. W relacjach z innymi rodowodami, jednak, elfy miały niewielką tendencję do wybierania kobiet (nawet samemu będąc heteroseksualnym elfkami) ze względu na bliższe podobieństwo do ich rodowodu.

Dla elfów najbardziej pociągającą częścią ciała były biodra, podczas gdy inne części były seksualizowane znacznie rzadziej. Elfy czuły się również bardziej komfortowo w niewielkich ilościach ubrań, choć, ze względu na skromność, zazwyczaj zakrywali biodra.

Elfy miało niewielką dzietność, co jednak nadrabiali nieśmiertelnym życiem i, większym niż u innych rodowodów, pociągiem seksualnym. Do tego nakładał się fakt, że zmysłowość i lubieżność nie był aż takimi tematami tabu, co sprawiało, że przebywanie w towarzystwie elfów mogło być niekiedy niekomfortowe. Sprawiało to również, że elfy były częstym widokiem w ludzkich zamtuzach. W elfich miastach, z kolei, nie były niczym niezwykłym domy rozkoszy tworzone na świeżym powietrzu, lub też uczty pełne lubieżności.

Elfickie pożycie było, dla wielu, nietypowym doświadczeniem, ze względu na jego intensywność. Z drugiej strony seks u elfów był zazwyczaj krótki, zaś jakiekolwiek dalsze stosunki ograniczały się do czysto romantycznych, lub przyjacielskich.

## Tarfírië

Elfy nie umierały ze starości. Z tego względu ich nieśmiertelne życie stawało się dla nich nużące. Z tego względu, samobójstwo, zwłaszcza w starym wieku, nie było tabu i było normalną czynnością, na pewnym etapie życia. Tel-Quessir które czuły, że nadszedł na nie czas dokonywały rytuału tarfírië. Polegał on na dokonaniu podróży do Feywildu, oryginalnego domu elfów, gdzie mogli zjednoczyć się z naturą. Elfy zapadały tam w trans i powoli traciły swoją świadomość, ich ciało znikało, a, robiący to elf, jednoczył się z naturą.

## Dieta

Choć elfy były w stanie jeść mięso, to jednak ich dieta składała się głównie z roślinnych produktów, także takich które byłyby niejadalne dla ludzi. Elfie żołądki potrafiły przetrawić liście, szyszki drzew, czy nasiona. Oczywiście elfy nie jadły tego w surowej formie, zamiast tego stołując się z dań wykonanych z roślinnych produktów, takich jak liściokotlet, sos z malin, cynamon, lub szyszkernik. Choć większość elfów była wegetarianami to jednak nie były weganami i jadły też produkty mleczne, lub jajka.

W kwestii alkoholu elfy piły go dużo i często, choć nigdy nie na tyle dużo by przesadzić. Już elfie dzieci rodziły się z odpornością na efekty alkoholu porównywane z tym od dorosłego człowieka, która to odporność tylko rosła. Nierzadko się zdarzało, żeby elf był w stanie przepić nawet krasnoluda. Z tego względu młode elfy zazwyczaj karmione były winogronowym mlekiem. Dorosłe elfy, z wszystkich napitków alkoholowych, piły głównie wino, lub likier. Po za tym, w kwestii niealkoholowego napoju, preferowały soki, oraz herbatę.

Ze względu na dietę biedniejsze elfy doczekały się, w elfim społeczeństwie, miana "trawożerców", podczas gdy inne gatunki wykształciły kulturowe wyzwisko "kwiatojad" na cały ich rodowód. Od tego wyzwiska wziął się też "grzybojad", czyli elfie określenie na drowy.

Wyjątkiem od tych reguł były głównie drowy, które żywiły się mięsem w takim samym stopniu co ludzie, oraz popielne elfy, które jadły i piły wszystko co wpadało im w ręce.

## Osobowość

Elfy często posiadały silne, ale szybko przemijające namiętności, łatwo ulegały śmiechowi, złości lub cierpieniu i równie szybko się uspokajały. Były znane ze swojego impulsywnego zachowania, w wyniku czego wiele rodowodów postrzegało je jako niespokojne lub porywcze. Jednak elfy nie były tak kruche, jak inni mogliby je interpretować, i zazwyczaj były odpowiedzialne, pomimo ich niemal kapryśnej natury. Częściowo ze względu na ich długie życie (choć nie do końca, ponieważ wiele długowiecznych rodowodów zachowywało się inaczej), elfy miały trudności z traktowaniem niektórych spraw tak poważnie, jak inne rodowody, ale kiedy pojawiały się zagrożenia, elfy były silnymi przyjaciółmi i sojusznikami dla tych, którzy byli lojalni.

Elfy miały tendencję do zawierania silnych przyjaźni. Większość elfów uwielbiała proste radości, takie jak taniec, śpiew, wyścigi czy konkursy umiejętności. Mieli naturalną niechęć do tego, co uważali za nieciekawe zadania i byli z natury kochający zabawę. Jednak pomimo tego, jak nieprzyjemne mogą być niektóre rzeczy, takie jak wojna, elfy stawały się ponuro poważne, jeśli zagrożenie dla ich przyjaciół, rodziny lub środków do życia powodowało, że takie działania były konieczne.

Elfy miały również spore poczucie honoru, a ich kultura ceniła szacunek. Okazywali respekt nawet swoim największym wrogom. Jedyni, którym nie okazywali najmniejszego szacunku byli wszelcy kultyści złych bóstw. Demonów, lub diabłów. Największą antypatię, większość elfów, czuła wobec drowów, swoich mrocznych kuzynów, do tego stopnia, że wielu nie uważało ich za członków elfiego rodowodu.

Spora część elfów była przekonana o wyższości swojego rodowodu, lub rodowodów Feywildu, nad innymi śmiertelnymi rodowodami, co, od czasu do czasu, skutkowało ksenofobią, bądź rasizmem wobec, między innymi, ludzi. Szanowali jednak smokowców i smokowate istoty. Niemniej napięcia rodowodowe skutkowały czasem do konfliktów między elfami zamieszkującymi ludzkie kraje, a lokalną ludnością.

## Umiejętności

Elfy miały szereg zdolności, które odróżniały je od innych rodowodów humanoidalnych. Były zwinnymi, zręcznymi stworzeniami. Elfy były również bardziej zdolne magicznie, a także były zazwyczaj mądrzejsze. Pomogło to elfom na wiele sposobów, pozwalając elfom na wysoki stopień spostrzegawczości, którego mogły częściowo użyczyć sojusznikom. Dodatkowo, elfy były niezwykle dokładne w swoich atakach, z dokładnością, która byłaby niezwykła dla innych humanoidów.

## Ubiór

Typowy elficki ubiór był zazwyczaj kwiecisty i zdobny. Większość ubrań była wykonana z roślinnych materiałów. Elfy miały zwyczaj ubierania długich ubrań. Suknie, jak i spódnice, zazwyczaj ciągnące się daleko, ale także i spodnie, były, przez elfy, uważane za ubiór dla obu płci. Niektórzy jednak preferowali długie szaty, głównie zakładane na górną część ciała, zakrywające górną część spodni. Ubrania elfów były często ozdabiane złocistymi symbolami roślinnymi. Elfickie ubrania górne mogły mieć długie, opadające rękawy, choć niektóre nie miały ich w ogóle.

Elfickie ubrania zazwyczaj nie były zgodne z zasadami skromności innych kultur. Elfy zakrywały ubraniami całe swoje biodra, ale nie bały się odkrywać inne części swojego ciała. Niczym niezwykłym nie był widok nagich klatek piersiowych, chociaż głównie wśród biedniejszych elfów. Analogicznie ubrania odsłaniające brzuch, albo spore dekolty nie były niczym nietypowym, zarówno wśród biedniejszych, jak i bogatszych.

Inną nietypową ubiorową tradycją elfów było nie przykładanie takiej uwagi do butów, które były traktowane jak zwykła ozdoba. Wśród elfów nie było niczym niezwykłym by chodzić po miastach boso.

Elfy ceniły biżuterię. Biedniejsze zakładały różne ozdoby wytworzone z skóry, lub liści, podczas gdy bogatsi woleli różne metale. Po za typowymi pierścieniami, naszyjnikami i tym podobnymi, elfy zakładały bransoletki na swoje ramiona, lub kostki.

Popularne wśród elfów było zakładanie peleryn, lub płaszczy na swoje plecy, czasami połączone z resztą ubrań, lub zawieszone na szyi w postaci oddzielonego "kołnierza". Sporo elfickich płaszczy były też wyposażone w głębokie kaptury. Dłonie elfów nierzadko zakrywały karwasze. Głowy nierzadko były zakrywane wieńcami, lub diademami.

## Zbroja

Elfickie zbroje często były lekkie, w porównaniu do innych nacji Sidrillonu. Piechota ubierała zazwyczaj metalowe kirysy, naramienniki, buty, oraz skórzane rękawice. Hełmy cięższych jednostek posiadały coś na kształt nachylonego do przodu rogu. Dolną część ciała zakrywano często lekkimi skórzanymi nogawicami, które, ze względu na typowy ubiór tej kultury, były często przysłaniane, przez długie taszki, nierzadko zastępowane bitewnymi spódnicami sięgającymi nawet kostek.

Lżejsze jednostki wykorzystywały hełmy z charakterystycznymi, zakrzywionymi do wewnątrz, "uszowatymi" kształtami. Metalowe naramienniki i buty zazwyczaj zastępowano wzmocnionymi skórzanymi. Metalowy kirys zastępowano elfickim gambesonem, przykrywanym szatą z dużymi rękawami, podobną do kimona.

## Broń

Elfy znane były z swojej zwinności, co za tym idzie, wykorzystywały głównie bronie wymagające tej cechy. Stroniły od zwykłych mieczy zamiast tego wykorzystując jednosieczne klingi. Sejmitary, wielkie sejmitary, szable, lub falcjony. Elfie bronie, tego typu, zazwyczaj posiadały jelec tylko po stronie zakrzywionego ostrza. Podobną cechę posiadały elfie sztylety, choć częściej używane były sierpy. Elfy nie używały typowych włóczni, zamiast tego wykorzystując glewie. Elfickie bronie miażdżące były relatywnie niewielkie, a ich obuchy były wyposażone w cztery ostre "skrzydła", które cięły ofiarę z każdym uderzeniem. Zamiast młotów, elfy wolały wykorzystywać nadziaki. Elfickie topory posiadały często zakrzywione rękojeści i w większości były jednostronne.

Ze względu na częste wykorzystywanie specyficznego elfiego stylu walki, większość stroniła od tarcz, zamiast tego wybierając dzierżenie dwóch broni na raz. Czasami jednak decydowano się na użycie tarcz, zazwyczaj kitowych. Elfie tarcze były długie i cienkie. Przybierały liściowy kształt i posiadały ostry czubek na dole.

Elfy były często, słusznie, kojarzone z broniami dalekosiężnymi, głównie z łukami. Elficcy łucznicy byli uważani za jednych z najlepszych na świecie. Elfie łuki przybierały wykręcony kształt. Elfy rzadko korzystały z kusz, albo z oszczepów, zamiast tych drugich wykorzystując atlatle. W kwestii broni do rzucania, rodowód ten, preferował czakramy.

## Sztuka

Sztuka elfów wykorzystywała "tan carme", styl w architekturze i rzeźbiarstwie charakteryzujący się częstym wykorzystywaniem motywów roślinnych, oraz bardzo nieregularnymi kształtami. Elfie miasta były skomplikowane, często wielopoziomowe, nierzadko pełne mostów, schodów, balustrad.

Wiele obiektów posiadało również mocno zakrzywione kuliste kształty. Te okrągłe kształty pojawiały się niemal wszędzie: balustrady, okna, schody. Dekoracje były niezbędne i zazwyczaj były one w postaci dziur, kształtów wyciętych na podobieństwo roślin.

Wiele pokoi w elfich budynkach nie posiadało dachów. Do budowy, elfy wykorzystywały głównie kamień, oraz duże ilości, nierzadko malowanego, szkła. Elfy znane były również z wysokich wież, które wznosiły się na resztą miast.

Ze względu na swoje zdolności architektoniczne, elfy potrafiły wznosić swoje miasta niemal wszędzie. Nie tylko na otwartych polach, ale i pośród drzew w gęstych lasach, ale i na stromych ścianach gór.

Zgodnie z zasadami tan carme, elfickie malarstwo przedstawiało roślinne kształty o zaokrąglonych, zakrzywionych krawędziach. Obrazy elfich mistrzów były pełne detali, albo ozdobnych obiektów, dzięki czemu, według wielu, malarstwo tej kultury było trudne z zrozumienia i nieczytelne.

Rzeźba elfów była podobna do Oiralańskiej i powiązanych. Elfie rzeźby były realistyczne, gładkie i szlifowane. Zazwyczaj przedstawiały różne postacie w dynamicznych pozycjach.

Literatura elfów była skomplikowana. Większość autorów używała kwiecistego języka, aż do przesady i wykorzystywała wielu skomplikowanych i rozbudowanych opisów. Elfie opowieści były wielowątkowe i pełne niepotrzebnych detali. Elfy nie stroniły ani od fikcji, ani tymbardziej od wierszy, które ceniły ponad inne dzieła literackie. Święta księga religii seldarine, czyli "Nyarna o Ar-Tëli" jest epopeją całkowicie napisaną wierszem.

Muzyka elfów wykorzystywała zazwyczaj spokojne melodie. Jednymi z najpopularniejszych instrumentów były instrumenty dęte, oraz strunowe. Elfia muzyka zazwyczaj była wykonywana przez niewielkie grupy osób, czasami nawet jedną. Elfi śpiew był zazwyczaj niskim śpiewem operowym, albo śpiewem chóralnym. Muzyka, podobnie jak liryka, były cenione w elfiej kulturze.

## Magia

Elfia kultura ceniła magię jako ważną i świętą sztukę, a wiele szczepów posiadało wrodzone umiejętności magiczne, podobne do tych od czarowników. Elfy uznawały za święte wszystko to powiązane z magią. Ich legendy opowiadały o wysokiej elfiej magii, która pochodziła z nocnego nieba.

Elfi rodowód posiadał wielu mistrzów magii, ze względu na ich wrodzone zdolności do tej sztuki. Większość wybierało sztukę bardów, lub czarodziei. Elfie runy, znane jako "certa" powstały pierwotnie jako odpowiedź na krasnoludzkie i zostały stworzone w Imvalinie. Większość elfich kleryków było kapłanami natury, światła, sztuki lub życia, choć nie brakowało też takich, którzy przyjęli swoją feywildzką naturę.

Elfi druidzi byli części i łączyli się zazwyczaj w najróżniejszych kręgach.

Elfy miały także wielu rzemieślników, głównie takich zajmujących się magią run, ale i alchemią. Mniejsze plemienne społeczności, ale i niektóre klany czciły także różne prymitywne duchy, jako szamani.

## Długość życia

Elfy dojrzewały mniej więcej w tym samym tempie co ludzie, chociaż zwykle nie uważano ich za dorosłych, dopóki nie osiągnęli wieku 110 lat. W przeciwieństwie do ludzi, elfy nie starzały się aż tak pod koniec ich życia, a najczęstszymi zmianami była zmiana koloru włosów, na przemian siwienie lub ciemnienie. Większość elfów pozostała zdrowa i pełna życia aż do śmierci, która, bardzo rzadko była związana z wiekiem, zwykle przychodziła po od dwóch do dziewięciu wieków.

## Spoczynek

Wiele elfów nie musiało spać, zamiast tego odpoczywało w stanie medytacyjnym zwanym "zadumą", który był równie spokojny jak prawdziwy sen, ale pozostawiał im świadomość otoczenia.

## Szczepy

Zamiast na typowe podrodowody, elfy dzieliły się na szczepy, określane często jako "tel". Tel był często grupą, która dzieliła pewne kulturowe, czy magiczne cechy, które je wyróżniały i zazwyczaj wywodziły się z konkretnej grupy wewnątrz innego telu, bądź od konkretnego przodka. Elfy wierzyły w pewną, pseudo-rodzinną, wieź między członkami każdego telu, jak i całych rodowodów, która uważana była za jeden większy tel (stąd nazwa Tel-Quessir).