Okienny alfabet

**Okienny alfabet** to szósty rozdział części czwartej Upadek kłody i trzydziesty pierwszy rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Hapaczeszko
* Michał Borkowski

## **Streszczenie**

Aleksander otworzył drzwi wejściowe do budynku okienno-alfabetycznego. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko weszli do tego budynku. Potem spotkali Michała Borkowskiego. Czesław powiedział Michałowi, że wszyscy piracki najbardziej lubią literę X. Michał spytał dlaczego, i Aleksander odpowiedział, że wszyscy piraci poszukują skarby, które wcześniej ukryły się w nieznanych miejscach. Następnie Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i Michał Borkowski opuścili suterenę i weszli na trzecie piętro. Potem weszli do sypialni Michała. Następnie znaleźli jasno bordowy diament na stole. Czesław wziął ze niego jasno bordowy diament. Potem wsadził do skrzyni jasno bordowy diament. Potem Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i Michał wyszli z sypialni Michała i weszli do Sali konferencyjnej. Czesław otworzył bardzo nerwowo okno prawej części litery W. Potem wziął z podłogi młotek Michała i uderzył bardzo mocno w dwa rogi: jeden górny i jeden dolny. Następnie stłukł całą szybę młotkiem, rzucił bardzo mocno młotek i uszkodzone okno na ziemię. Pan Michał krzyczał na Czesława: "Dlaczego zepsułeś mój młotek? To jest mój młotek!” Potem bardzo mocno bił w ramiona Czesława. Następnie Czesław przeskoczył przez zepsute okno i spadł z budynku okienno-alfabetycznego. Potem Michał sam opuścił salę konferencyjną, wyszedł z tego budynku i podniósł Czesława. Następnie wziął pomiędzy sadzonkami świerku pudełko z wiatrem. Potem dał Czesławowi pudełko z wiatrem. Czesław spróbował otworzyć pudełko z wiatrem, a następnie on i Michał przestraszyli się. Następnie Czesław od razu szybko zamknął pudełko z wiatrem, aby wiatr przestał mocno wiać. Potem spróbował jeszcze raz otworzyć pudełko z wiatrem, a potem Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i Michał jeszcze bardziej przelękli się. Następnie Czesław znów zamknął pudełko z wiatrem. Potem Michał opuścił budynek okienno-alfabetyczny i wziął nogi za pas. Czesław znowu otworzył pudełko z wiatrem i postawił na ziemię. Następnie zaczęła wiać trąba powietrzna i zaczęła już rujnować budynek okienno-alfabetyczny. Aleksander trzymał mocno skrzynię w lewej ręce, a Hapaczeszka chwycił prawą ręką. Potem Aleksander i Hapaczeszko wylecieli z zepsutego okna, a Czesław i pudełko podnieśli się z ziemi. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko przestraszyli się. Trąba powietrzna zaczęła już rujnować sto dziesięć domów. Potem rujnowała małą ziemię na tamtym brzegu rzeki Apollo, co tworzył się wielki dół o wysokości około dwudziestu metrów pod ziemią i dół zderzył się z tą rzeką. Ten dół wciąż zwiększał się, aż Apollo nalało się w niebo. W Szczepkowie zginęło aż czterysta osób. Następnie Czesław polecił na pudełko, a potem zamknął. Potem trąba powietrzna przestała działać. Na końcu Czesław, Aleksander, Hapaczeszko, pudełko i skrzynia spadli na ziemię.

## **Tekst**

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko udali się do budynku, który ma wszystkie okna z literami. W przodu tego budynku znajdowały się literki: T i X, w pierwszym boku budynku znajdowała się literka W, w drugim boku tego budynku znajdował się dwie literki: U i V, a w tyle tego budynku znajdowała się literka Y.

– Patrz! – rzekł Czesław. – Z przodu budynku alfabetycznego są literki T i X, w obu bokach tego budynku są literki U, V i W, a z tyłu budynku jest literka Y.

– Tak jest. – przytaknął mu Aleksander.

  Czesław, Aleksander i Hapaczeszko udali się do wejścia do budynku z oknami w literkach przy każdej ścianie. Były literki polskie: T, U, W i Y i angielskie: V i X. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko byli przy ścianie z oknami literki X. Aleksander otworzył drzwi w lewym dolnym rogu literki X. Czesław podążał za Aleksandrem, a Hapaczeszko przeleciał przez wejście do tego budynku. Weszli do sutereny. Potem spotkali pana Michała Borkowskiego.

– Ja jestem pan Michał Borkowski. – rzekł pan Michał.

– Arrr! Ja jestem Czesław. – odparł Czesław.

– Ja jestem Aleksander. – powiedział Aleksander.

– A ja Hapaczeszko. Arrr! – odrzekł Hapaczeszko.

– Arrr! Jesteśmy piratami. – ucieszyli się Czesław, Aleksander i Hapaczeszko.

– Mieszkam w tym budynku, w którym są literki od T do Y: cztery litery są polskie, a dwie – angielskie. Główne wejście do mojego domu znajduje się przy literce X. – rzekł Michał.

Najbardziej lubimy literkę X. Arrr! – odparł Czesław.

– Literkę X? – zdziwił się Michał. – Dlaczego? Dlaczego podoba Wam się literka X?

– Bo poszukujemy skarby, które wcześniej ukryły się gdzieś w nieznanych miejscach. Arrr! – odparł Aleksander.

– Tak? – przerwał Hapaczeszko.

– Jaki minerał chcecie szukać? – zapytał pan Michał.

– Będziemy szukać jasno bordowy diament. – odparł Czesław.

– A czy macie skrzynię? – zapytał w końcu Michał.

– Tak, mamy skrzynię. – potwierdził Czesław.

  Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i pan Michał Borkowski opuścili suterenę i weszli na trzecie piętro budynku alfabetycznego. Potem weszli do sypialni pana Michała.

– Znaleźliśmy, jest ten diament na stole. Arrr! – jęknął Czesław.

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko zauważyli, że jasno bordowy diament znajduje się na stole, czyli znaleźli go. Czesław wziął ze stołu jasnobordowy diament. Aleksander postawił skrzynię na podłodze i otworzył ją. Czesław podszedł do skrzyni, stał na kolana, wsadził do skrzyni jasnobordowy diament, zamknął skrzynię i wstał z kolan.

– Już mam jasno bordowy diament. Arrr! – powiedział wreszcie Czesław.

Potem Aleksander podniósł skrzynię i Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i pan Michał opuścili sypialnię pana Michała i udali się do Sali konferencyjnej. Czesław otworzył bardzo nerwowo okno prawej części literki W, wziął z podłogi młotek i uderzył bardzo mocno w dwa rogi: jeden górny i jeden dolny. Czesław stłukł całą szybę młotkiem, rzucił bardzo mocno młotek i uszkodzone okno na ziemię, aż pan Michał przestraszył się.

– Czesław! – krzyknął pan Michał. – Nie rób tak!

Pan Michał pobiegł do Czesława i krzyczał: „Co ty zrobiłeś przed chwilą? Dlaczego stłukłeś całą szybę i rzuciłeś ją na ziemię? I dlaczego zepsułeś mój młotek? To nie jest twój młotek. To jest mój młotek. Jesteś przestępcą. Jesteś naprawdę przestępcą, Czesław!” Pan Michał był bardzo pogniewany, że Czesław popełnił przestępstwo. Pan Michał bił bardzo mocno w ramiona Czesława. Czesław przeskoczył przez zepsute okno i spadł na ziemię.

– No co? I po co ty teraz spadłeś na ziemię, Czesław? Po co? A jak mam teraz wstawić nową szybę w to okno, które zepsułeś? Jesteś przestępcą! – rzekł Michał.

  Pan Michał sam opuścił salę konferencyjną, zszedł na parter budynku alfabetyczno-okiennego, wyszedł z tego budynku, pobiegł do Czesław i podniósł go, a Aleksander i Hapaczeszko zostali w sali konferencyjnej. Potem pan Michał wziął pomiędzy sadzonkami świerku pudełko z wiatrem i głośno powiedział Aleksandrowi: „To jest pudełko z wiatrem, Aleksandrze.” Aleksander pobiegł do okna i popatrzył na pudełko z wiatrem.

– No, widzę. Arrr! Widzę pudełko z wiatrem. – powiedział w końcu Aleksander.

Po chwili przeleciał do Aleksandra Hapaczeszko. Pan Michał dał Czesławowi pudełko z wiatrem. Aleksander wszedł do okna zepsutego przez Czesława, a Hapaczeszko wleciał do uszkodzonego okna. Czesław spróbował otworzyć pudełko z wiatrem, następnie Czesław i pan Michał mocniej przestraszyli się, niż Aleksander i Hapaczeszko. Potem Czesław od razu szybko zamknął pudełko z wiatrem, żeby mocno wiatr przestał wiać. Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i pan Michał odpoczęli od mocnego wiatru z pudełka przez pół minuty.

– I co? Czy ten wiatr jest silny? – zapytał Hapaczeszko.

– Tak, wiatr jest silny. Arrr! – odparł Czesław.

Czesław spróbował jeszcze raz otworzyć pudełko z wiatrem. Potem Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i Michał jeszcze bardziej przelękli się z triumfalnym okrzykiem „AAAAA!” Potem Czesław zamknął znów pudełko z wiatrem. I Czesław, Aleksander, Hapaczeszko i pan Michał znów spoczęli. Aleksander podszedł do skrzyni, która stała naprzeciwko uszkodzonego okna, podniósł ją i podszedł do Hapaczeszka.

– Do zobaczenia, panie Michale Borkowski! – pożegnali się Czesław, Aleksander i Hapaczeszko.

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko pożegnali się z panem Michałem Borkowskim, następnie pan Michał opuścił budynek pełen okien z abecadłem i uciekł gdzieś. Czesław ponownie otworzył pudełko z wiatrem i postawił pudełko na ziemię.

– O-oł! Jest tornado. Ratunki! Ratunku, pomocy! – wrzasnęli Czesław, Aleksander i Hapaczeszko.

  Zaczęła wiać trąba powietrzna i zaczęła już rujnować budynek z oknami z kształtach literek od T do Y. Aleksander trzymał mocno skrzynię w lewej ręce, a Hapaczeszka chwycił prawą ręką. Potem Aleksander i Hapaczeszko wylecieli z zepsutego okna, a Czesław i pudełko podnieśli się z ziemi. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko przestraszyli się głosem „Ooooo!”. Trąba powietrzna zaczęła już rujnować sto dziesięć domów.

– O nie! Ratunku, pomocy! Tornado rujnuje budynek alfabetyczny i sporo domów. Ratuj się, kto może! – wrzasnął Czesław.

  Tornado wciąż kontynuowało burzyć sto jedenaście budynków, a Czesław, Aleksander i Hapaczeszko jeszcze latali dookoła trąby powietrza. Trąba powietrza rujnowała również małą ziemię na tamtym brzegu rzeki Apollo, co tworzył się wielki dół o wysokości około dwudziestu metrów pod ziemią i dół zderzył się z rzeką Apollo. Ten dół będący jeziorem, a później z piaskiem, będącym kąpieliskiem, wciąż zwiększał się i zwiększał się, aż Apollo nalało się w niebo.

– O! Jaka katastrofa! Jaka szkoda, że ta trąba powietrzna rujnuje i budynki i wielką ziemię. – jęknął Hapaczeszko.

Park na szczęście dotrwał. W Szczepkowie zginęło aż czterysta osób.

– Arrr! Lecę na pudełko. – rzekł Czesław.

Czesław szybko polecił na pudełko, zamknął pudełko i tornado przestało działać. Budynek alfabetyczny i sto dziesięć domów stały zniszczone. Czesław, Aleksander, Hapaczeszko, pudełko i skrzynia spadli na ziemię.

– Jaka szkoda! – pożalił się Czesław.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=8VltP0HcyJg