Teoria Pierwszej Przyczynowości V2

**Teoria Pierwszej Przyczynowości - Wersja Druga** to teoria i idea, której celem jest wyjaśnienie pierwszej (zdecydowanie nie będącej Bogiem przyczyny) może nie na tyle poprawnie i dobrze by otrzymać Nobla, ale dość logicznie by wyjaśnić to ludziom o IQ powyżej buta, lecz poniżej inteligencji Einsteina. Powtórzenia są celowe by na pewno dotarło.

## Teoria Pierwszej Przyczynowości V2

### Druga Strona Nicości

Nim jednak przejdziemy do głównego tematu, należy wpierw wyjaśnić pewną kwestię - mianowicie formy istnienia. Każdy wie, że istnieje coś takiego jak materia - może dlatego, że wszystko w okół się z niej składa. Wszystko co nas otacza jest materią, pewną formą istnienia. Ale jest też coś po drugiej stronie nicości - antymateria, a wszystko co z niej stworzone jest absolutnym przeciwieństwem materii - jak dwa i minus dwa. Wiedza ta jest już w świecie dość powszechna, przynajmniej wśród ateistów i wierzących nie praktykujących, gdyż dla przeciętnego katolika czy też muzułmanina nie jest ona potrzebna - wszak Bóg machnął różdżką i stworzył świat, coś takiego jak antymateria jest więc zupełnie niepraktyczne i nie powinno jej nigdy być. Ale jest.

To dokładny odpowiednik materii tyle, że na minusie. Gdy zetknie się z normalną materią po prostu obydwa anihilują się (2 + -2 = 0) - to fakt oczywisty dla każdego fizyka. Prawdopodobnie dla każdego zainteresowanego tematem także. Ale niemal nikt nie zwraca uwagi na to co wynika z tego faktu. Mianowicie każde równanie można odwrócić: 2 + -2 + 0 więc i 0 = 2 + -2. Innymi słowy jeśli materię i antymaterię można złączyć w nicość to i nicość można na nie rozdzielić. W zasadzie jest to jedyna rzecz jaka może się zdarzyć z nicością to podział na nie - formy nieistnienia\* bowiem zdają się ze sobą nie reagować.

Z tego punktu widzenia wydaje się to dość proste - czemu więc nie dzieje się tak bez przerwy? Czemu nicość od tak nie rozpada się wszędzie na te dwa przeciwne sobie formy istnienia? Ano dlatego, że nie może - wszechświat jest zbyt ze sobą spójny, podstawy jego funkcjonowania takie jak czas, przestrzeń, materia, grawitacja i inne takie poważnie utrudniają rozdzielenie zera. Można by to nazwać Siłą Spójności Wszechświata. Oczywiście nie blokują tego w sposób ostateczny - bo choć nagromadzenie materii i praw fizycznych stanowi wielką przeszkodę da się to wciąż osiągnąć - potrzeba jednak do tego energii - olbrzymiej, astronomicznej ilości energii, by złamać to co tu nazwane jest Siłami Spójności (podobnie jak grawitację można pokonać poprzez skonstruowanie dość dobrego silnika). No, to wyjaśnione, potem do tego jeszcze wrócimy.

### Nic Absolutne

> U podstawy wszechświata istnieje logika
>
>

To teraz przejdźmy do nieistniejącego przed wielkim wybuchem świata. Wielu (jakieś 99,999%) ludzi najwyraźniej wyobraża go sobie jako nieskończoną zimną pustkę istniejącą od nieskończoności lat. Mylą się. Ich wyobrażenie zawiera wiele więcej niż nic: jak choćby czas i co najmniej trzy wymiary przestrzenne - a to już całkiem sporo. A one także musiałyby mieć swój wcześniejszy początek. Tak więc z wizji początku wszechświata oraz wszelkiej przyczynowości i je musimy wykluczyć. Co zatem nam pozostaje?

Czysta esencja niczego. Jak to wygląda ano tak: trzy wymiary to to co obserwujemy na co dzień, dwa tworzą coś na kształt tablicy, dwuwymiarowe są kwadraty, trójkąty i inne takie, jeden zaś to po prostu linia. Ale nie ma ich tu, na początku - bowiem by istniała przestrzeń musi istnieć też coś wobec czego można by ją określić - a że nie ma niczego takiego to nie ma także przestrzeni - a przynajmniej tak należy logicznie założyć. Istnieje zero wymiarów. Można ją sobie wyobrazić jako kropkę rozmiaru jeden do nieskończoności o której położeniu możemy tylko tyle powiedzieć że ona JEST. By móc to określić dokładniej potrzebne by nam było coś względem czego pozycję "kropki" moglibyśmy zdefiniować. A czegoś takiego nie ma - jeszcze. Zatem nie ma nawet przestrzeni i tak od zawsze...

A nie. Bo nie ma też czasu. To dość ciekawe ale większość (jeśli nie wszystkie) elementy i prawa fizyki potrzebują by móc zaistnieć materii (bo jak taka grawitacja ma działać kiedy nie ma czego przyciągać i do czego) czy też czegokolwiek innego co mogłyby określać. Pewien mądry człowiek powiedział niegdyś "czas jest względny". Owszem to prawda (swoją drogą można by z tego wyciągnąć wniosek, że najmniejszą możliwą jego jednostką jest ta wyznaczająca czas potrzebny by najmniejsze możliwe zdarzenie jakie może się zdarzyć zdarzyło się) . Czas jest względny... zatem jeśli nie istnieje nic względem czego mógłby trwać, co mogłoby go wyznaczyć to i czasu nie ma. Czas to zmienność, zmienność = czas, brak zmienności = brak czasu.

I oto właśnie co było - absolutne nic, bez czasu, przestrzeni, grawitacji, elektrostatyki, sił sprężystości, rzeczywistości i co najważniejsze materii - żadnych praw, bowiem nieistnienie nie musi się krępować prawami istnienia. I trwało to od zawsze - czyli konkretnie od TERAZ gdyż wobec braku czasu istniał tylko jeden moment, jeden stan, który po powstaniu wszechświata można by określić właśnie jako najniższą jednostkę czasu (np. jedną nieskończoną sekundy) potrzebą by zdarzyło się cokolwiek. Nie udowodnisz że coś było przedtem, bowiem w bezczasowej pustce nie może się ostać jakikolwiek ślad po tym co było Przedtem. Zatem logicznie zakładamy na razie że Przedtem istnieć nie mogło. Jest tylko TERAZ.

### Powstaje co ma powstać

> A u podstawy materii pustka
>
>

I w końcu (po dogłębnym opisaniu stanu trwającego w przybliżeniu nic) dochodzimy do powstania wszechświata. A było to całkiem proste. Jak już podkreślono nie było nic - albo raczej właśnie Nic było. Nic, nie krępowane żadnymi zasadami, prawami, ciągami przyczynowo-skutkowymi - bo Nic nie jest względne, Nic się nie zmienia zatem Nic nie może być nimi obciążone. TERAZ, przed powstaniem wszechświata jest jedynie Nic - i to właśnie do jego powstania doprowadzi.

Czemu więc Nic nie pozostanie Niczym. Bo u podstawy wszechświata istnieje związany z nim paradoks. Przyczyną tego paradoksu jest zaś czas - jak już powiedziano nie było go, był tylko jeden MOMENT, najkrótsza możliwa jednostka wyznaczający jedynie to co jest TERAZ. I tu nicość stanęła przed problemem, gdyż wszystko co było przed wszechświatem nie mogło trwać dłużej niż właśnie ten MOMENT, to TERAZ. Nie mogła trwać dwa momenty, trzy momenty, sekundę ani wieczność - bo to by już był czas, a czas nie mógł istnieć bez zdarzeń go wyznaczających. Jeśli więc cokolwiek, kiedykolwiek ma się zdarzyć to zdarzy się właśnie TERAZ, bo póki jest tylko pustka nie będzie PÓŹNIEJ. Pustka nie może czekać. To pierwszy paradoks.

Jest też drugi - Pustka nie może trwać. Gdyż trwanie to czas, a czas to zmienność, zaś zmienność to zdarzenie. A w pustce nie ma zdarzeń, do zdarzeń potrzebne jest cokolwiek. Pustka sama z siebie nie może istnieć "od zawsze i na zawsze" bo do tego potrzebny jest czas - może tylko istnieć jako tło dla reszty wszechświata, gdyż wtedy nawet pustkę można określać np. względem materii. Sama pustka określić się nie może bo i względem czego. Zatem 1) Pustka nie może sama z siebie trwać wieczności (tzn "nie może trwać zawsze i stanowić całości historii") i 2) pustka nie może trwać samotnie dłużej niż jeden MOMENT. By przedłużyć istnienie pustki trzeba zainicjować zdarzenie, gdyż wieczne trwanie pustki inicjuje coś czego zainicjować nie może - Wieczność to też czas. Musi się coś zdarzyć. I jest tylko jedna rzecz jaka może się zdarzyć.

Toteż właśnie ona się zdarzyła. Musiała się zdarzyć, by nie zaszedł olbrzymi paradoks - jej przyczyną, przyczyną podziału nicości było właśnie to, że owa nicość nie mogła trwać, bo trwanie to czas. A w świecie czasu mogła istnieć (lub też nie istnieć tylko MOMENT). Sama możliwość zaistnienia wszechświata wynikająca z tego, że nie było nic i nic też niczemu przeszkodzić prowadzi do tego, że a) wobec czasu wszechświata uprzedzające go niewymierne nic, było tylko najkrócej jak to możliwe, jedną nieskończoną i jedno TERAZ, każde późniejsze TERAZ byłoby czasem a go nie mogło być bez materii, oraz b) brak wszechświata dłużej niż MOMENT był niemożliwy, a że nie było żadnych przeciwwskazań ani innych wymagań do tego by fizycznie zaistniał toż i wszystko się zaczęło. Jedyne co było potrzebne do zainicjowania jedynej możliwej zmienności była przyczyna, a przyczyną była Pustka i Nicość.

A że (jak już wspomniano) tylko jedna rzecz może stać się z jedynie udziałem nicości to ta właśnie nastąpiła. Materia i antymateria się rozdzieliły - powstał wszechświat. Wobec braku jakichkolwiek przeszkód w podziale zera tj. braku praw fizyki i przede wszystkim materii (to teoria zgodnie z którą główną przyczyną spójności tego świata jest nagromadzenie materii, która odpowiadając za wszystko co jest we wszechświecie stabilizuje go) do tego zdarzenia nie była potrzebna żadna magia, żadna energia, żadna siła.

Wszechświat powstał gdyż było to możliwe i gdyż nic innego możliwym nie było a coś stać się musiało. Nic rozdzieliło się, bo pojawiła się przyczyna - czas, który bez materii nie mógł minąć a minąć musiał. Zaś nie mógł mijać bo nie miał wobec czego być względnym, czego wyznaczać - nie było wszechświata. Zaś by wszechświata nie było nie potrzeba żadnej ale to żadnej przyczyny gdyż nic jest stanem podstawowym. Oto więc pierwsza przyczyna wszechświata: BRAK WSZECHŚWIATA.

### Konsekwencje - Wielki Wybuch

> Pierwszą przyczyną wszechświata był brak wszechświata
>
>

Z tej jednej niewielkiej przyczyny, z przyczyny braku czegoś u zarania dziejów to coś powstało. Nie mogło się zdarzyć inaczej, gdyż było to jedyne wykonalne zdarzenie (chyba że cząstki niczego potrafią ze sobą reagować). I miało sens a zawarto dotąd odpowiedź na wszystkie wątpliwości natury logicznej (skutki wyjaśniają już fizycy):

Dlaczego wielki wybuch nastąpił akurat w tym miejscu? Bo nie było innego miejsca, nie było wymiarów przestrzennych a jedynie wymiar zero, brak wymiaru będący punktem bez rozmiaru\*\*\*, w nieokreślonym miejscu. Toteż wszystko musiało się zacząć właśnie w nim a gdy materia i antymateria rozdzieliły się dały początek właściwemu czasowi i przestrzeni, wyznaczanego właśnie tym punktem, punktem orientacyjnym wszechrzeczy. Należy tu też dodać, że nie istnieją żadne wskazania by materia zaczęła się rozszerzać tylko w trzech wymiarach przestrzennych - bo i dlaczego? Zaczęła od zera więc żaden kolejny jej nie ograniczał - prawdopodobnie więc zaczęła się szerzyć równomiernie we wszystkich - zaś nasza trójwymiarowa rzeczywistość jest zapewne jedynie aspektem tej istniejącej we wszystkich wymiarach przestrzennych naraz.

Dlaczego miał ten a nie inny rozmiar? Tu zadziałał ciąg przyczynowo skutkowy - pierwsza materia i antymateria rozdzieliły się od siebie, powstała energia (lub też antyenergia), która doprowadziła do kolejnych podziałów coraz szybciej i szybciej, napędzanych dodatkowo zderzeniami i powtórnym łączeniem się materii i antymaterii co także prowadziło do energii tyle że być może innego typu\*\*\*\*, a coraz większe fragmenty wyłaniały się z nicości z prędkością wykraczającą po za ludzki umysł... ale z czasem, wraz z powielaniem się materii zaczęły działać prawa uzależnione od materii: grawitacja, sprężystość, ciśnienie, spójność... materia i antymateria stały się zbyt gęste i szybkie by móc dalej dzielić nicość - zwłaszcza, że miejsce epicentrum zapewne wypełniło się już całkowicie. Nicość przestała się dzielić - zabrakło energii, zaś materia i antymateria powoli zaczęły się wyzerowywać aż w końcu pozostał pewnie tylko mikroskopijny ułamek szczytowej wartości i tego i tego, niewielka liczba materii i antymaterii, która po prostu się nie zderzyła z powrotem. Ona tworzy obecnie znany nam świat.

Dlaczego wygląda to tak? Przecież jeśli wszystko miało taki swój mechaniczny i bez-boski początek to nie powinno być przypadkiem całkowicie symetryczne itp? Ależ oczywiście i zapewne jest symetryczne - ale tylko w nieskończonej liczbie wymiarów liczonej jako całości lub też w najwyższym wymiarze jeśli taki istnieje. Ta część wobec wielowymiarowości jest tylko niezauważalnym wręcz ułamkiem - zapewne po drugiej stronie istnieje dokładnie ten sam niezauważalny wręcz ułamek, albo też wszystkie trójwymiarowe wszechświaty zawarte w wyższym wymiarach przestrzennych tworzą jedną identyczną całość.

Dlaczego materia powstała w formie atomów? Nie powstała. Pierwotna materia i antymateria były zapewne po prostu materią i antymaterią, samą ich esencją bez żadnego konkretnego kształtu. Ale dłuższe działanie nowopowstałych sił fizycznych doprowadziło zapewne do uformowania się jej w najbardziej oczywisty zgodny z grawitacją kształt - czyli kulę.

No i w końcu najważniejsze pytanie. Gdzie ta antymateria? To jedno z tych trudniejszych, ale i na nie znajdzie się pewnie odpowiedź. Na przykład taka: Jak już powiedziano przed powstaniem materii nie istniała jako taka przestrzeń (albo przynajmniej istnienia jej nie udowodnisz) a jedynie punkt kwantowy, którego położenie można określić najdokładniej jako "gdzieś". Zmieniło się to właśnie wraz z rozdzieleniem materii, ale - właśnie, wraz z nim. Więc w momencie samego pierwszego podziału pierwsza materia i antymateria znajdowały się niezależnie w dwóch różnych "gdzieś". Dopiero wtedy zdefiniowana została przestrzeń. Sęk jednak w tym, że w momencie jej definiowania istniały już dwa oddzielne od siebie "gdzieś", jedno zawierające materię a drugie antymaterię. Które mogły się znajdować w oddaleniu od siebie na dwóch krańcach nieskończoności. O tym co z tego wynika długo by pisać...

> Jaki w tym udział boga? Ano żaden.
>
>

## Notatki

\*Formy nieistnienia w odróżnieniu od form istnienia: materii i antymaterii cechują się tym, że ich nie ma, ale nie tak do końca. Na przykład św. Mikołaj nie istnieje, ale nie jest równoznaczny z nieistnieniem - ma od niego inny fikcyjny kształt, kolor i charakter a w dodatku przynosi prezenty. Fakt, że go nie ma w żaden sposób mu w tym nie przeszkadza. Podobnie z Bogiem.

\*\*\*W zasadzie to miał on rozmiar ale najmniejszy z możliwych, możliwe że jeden do nieskończoności. To już inna teoria, znacznie łatwiejsza do obrony - mianowicie że każdy świat w określonej liczbie wymiarów musi mieć też najmniejszą, nieliczoną wielkość w kolejnym. Gdyby następna wielkość w kolejnym wymiarze wynosiła zero to wówczas na jednym tym samym pasie trójwymiarowym mogłyby istnieć w tym samym miejscu dwie albo i więcej zupełnie różne rzeczywistości, nałożone na siebie a zarazem nie powiązane ze sobą, co jest niemożliwe - to samo w kolejnych wymiarach. Dlatego należy założyć, że każdy świat 2D ma najmniejszy możliwy rozmiar w 3D, świat 3D optymalnie niewielki w 4D itd. Tak samo jak teoretycznie może istnieć najmniejsza forma czasu, obejmująca jedynie TERAZ, tak może i istnieć zapewne najmniejsza forma przestrzeni wyznaczająca ostatecznie dokładne TU.

\*\*\*\*Skoro może istnieć materia i antymateria, przypuszczalnie wraz z nimi powstają i znikają energia i antyenergia. Użycie energii do rozdzielenia nicości powoduje powstanie antyenergii, która ją pochłania, zaś użycie antyenergii - odwrotnie acz z tym samym skutkiem.

## Wyniki

* Teoria Pętli Istnienia
* Teoria Ewoluującej Rzeczywistości
* Teoria Pierwszego Boga
* Teoria Jednej Części