Aurelia

## Najczystsza Aurelia zawszedziewica

### Aliasy

Piastunka Rodzin, Życiodajna, Strażniczka Pokoju, Uzdrowicielka Chorych, Koicielka Cierpień, Protektorka Ludzkości.

### Krewni

Pan Śmierci Sevtr (mąż)Dominus Młodszy (syn)Cantopheria La Muse (córka)Phane (przybrana córka)Themidea (przybrana córka) Val (przybrana córka, synowa, alterego) Hellis (syn)Nyx (córka)Shalladar (potomstwo) Verxinos (były mąż) Floiris (siostra) Melissa (siostra) Arkana (matka)Mirial (ojciec)... itd.

### Zawód i tytuły

Bogini pokoju, łagodności, leczenia, rodziny, ogniska domowego i bezpieczeństwa, ale również czystości i dobroczynności.

## Informacje biograficzne

### Miejsce urodzenia

daw. Highreach/Falconsreach/Falconhold. Ob. Gryphonhold

### Data śmierci

Równonoc wiosenna -789 R.K.I poprzez ukrzyżowanie

### Miejsce śmierci

Wzgórze Aureliańskie, okolice Podgórza, Ziemie Lwa

## Wygląd zewnętrzny

### Wzrost

oszacowany po relikwii krzyża na 178cm 9mm

## Teogonia Aureliańska

Co do genezy Aurelii przez setki lat toczyły się spory teologiczne pomiędzy purystami - uważającymi Aurelie za boginie od prawieków, która zawsze była transcendentną opiekunką ludzkości zrodzoną z Arkany i Miriala, a ascendencjonistami twierdzącymi, że Aurelia w naturze zrodzona była jako ludzka kobieta, lecz za dobre czyny posługę bliźnim tak została doceniona przez bogów, iż ci widząc jej niesłuszną, haniebną śmierć postanowili się ulitować i wynieść ją do boskości. Prawdą jest jednak, że oba nurty mają swoją racje, jak bowiem przekazał w treści swoich objawień św. Aureus z Grace Heaven, słynny mistyk, gorliwy sługa Aurelii i zwolennik ruchy pojednawczego w kulcie bogini - "Aurelia choć zrodzona pierwej w boskości na nieboskłonach, przyoblekła sie w ludzką fizyczność zstepując na ziemie rodząc sie po wtóre w tożsamej nam naturze z matki pokornej wiejskiego rodu i ojca nieznanego. W rozbitej rodzinie by rodziny wiązać, w ubóstwie i głodzie by sycić i pomagać bliźnim. Przybyła zstąpiwszy do nas maluczkich, by sama od małego dziecka zaznać żywota trudów, by w jedności tychże z nami dać nam otuchę i siłe płynącą z jej ofiary za bliźnich. " ~ 'Objawienia krzyżowe Aureusa Tertiusa' fragment. Co za tym by wynikało, to obie grupy mają racje, gdyż Aurelia za równo od początku była boginią, jak i faktem jest, że zrodziła sie jako śmiertelniczka pośród ludu, a dopiero dokonawszy żywota została powtórnie wyniesiona na niebiosa gdzie zasiada doglądając bacznie swoich przybranych dzieci, stanowiących ogół ludzkości.

## Śmierć i Ascendencja Aurelii

"(...) i wróciła tedy panienka Aurelia do miasta świętego Lionkeep, do leża lwów ryczących i zwodniczych języków żmijowych, a żeby w owym czasie spożyć ze swymi braćmi i siostrami wieczerzać uroczyście. Tedy też posłała Diego i brata jego Johannesa ażeby poprzedzili ku miastu by jak im poleciła w bramie spotkać kobiete niosącą wodę, której rzekli: 'Panienka łaknie wieczerzać ze swymi uczniami, przeto prowadź ku wieczernikowi, gdzie stać się będzie to mogło' i zsprowadziła ich do wyniesionego na wzórzu przybytku męża dumnego, a honornego imienien Richard,który na wieść o woli Aurelii udzielil im swego przybytku w zamian jedynie za dołączenie do nich. Znać wam niech będzie, że był on nadzorcą winnicy lokalnego watażki Leonarda Lionhearta. Tak wykonały sie słowa 'Ucztowała przy wystawnym stole, lecz nie z woli władców, pod czujnym nosem lwa pożywała z jego półmiska, a ten spał niepomny. Z jego to kielicha krew swoją wieszczyła i z koszów jego podpłomyk łamała współbraciom'. Tedy to zeszło się ich zgromadzenie i zamknięto drzwi, a wespół z Richardem liczba ich stanowiła piętnaścioro, była bowiem z nimi i (przybrana) siostra panienki - Lisavietta by dzielić ze swą umiłowaną (siostrą) ostatni posiłek. Był też z nimi i Wacław zwany Oszczercą. A kiedy jedli i pili nagle Petrus zapytał: 'Pani, ale które spośród nas, sług twoich jest najmilsze twemu sercu spośródzgromadzenia' na co panienka rzekła mu 'Nie martw się Pietrze o bliskość memu sercu, bowiem jest ono przy każdym człowieku po równi, jesli jednak kto chce blizszym być mojemu (sercu) niech idzie ku światu i swoim (sercem) świadczy bliźnim dobro i pomoc w potrzebie, bowiem udział mieć bedzue nie tylko z miłości do siebie, ale i do tych, którym (pomoc) świadczył.' i nie rozumieli jej, lecz zaczeli nader usłużnie podawać jedni drugim półmiski jadła i maści lecznicze. On zas widząc to chwyciła mleczko migdału i zdjąwszy z głowy woal przepasała używajac go jako ręcznika obmyła im stopy.

Jedynie Pietr nie rozumiejac znaku jaki czyniła nie pozwalał sie obmyć, lecz tedy Aurelua rzekla mu 'Pietrze, jedli łakniesz mieć udział w oczyszczeniu z gniewu i przewin tego świata, pozwól obmyc mi swe nogi', a on jej 'O pani nie tylko me stopy, ale całego mnie tedy obmyj strumieniem swej łagodności, abym nie niósł juz krzywdy braciom', lecz ona 'Pietrze nie potrzebują kapieli ci, którzy są czyści, a jedynie stopy ich brudne od powszedniości' i dał sie tedy obmyć.

(...) A wtedy chwyciła ona podpłomyk i łamawszy dzieliła miedzy swych uczniów mówiąc 'pozywajcie to na moją pamiątke, bowiem czas mój już bliski, a przeto niech będzie to jako me ciało, które wydane za was będzie na umęczenie.' Po czym jednako chwyciwszy kielich napełniony jej uprzednio przez Richarda białym winem gronowym z winnicy. w której wieczerzali i podniosła ona kielich rzekąc 'pijcie to na pamięć mej ofiary, z tego bowiem kielicha krwi mojej czystej wypłynie dla was uzdrowienie na wsze czasy. Toteż nim będzie wylana,bieżcie i pijcie ją wszyscy.' i przekazała kielich by obrócił zgodnie ze wskazówką solarnego czasomierza stół napajając wszystkich, a kiedy qrócił do niej wypiła resztę zawartosci i była jej ona gorzka i kwaśna jako cierpienie, jakie miało na nia nadejść. Wtedy też rzekła im 'Oto godzina się zbliża, a mój winowajca przy stole ze mną' i poczeli patrzeć po sobie o kim mowa i wtedy była sięgneła po dźegć i podał jej Wacław Oszczerca i rzekla im, oto gorycz przyprawna i gorycz mej śmierci z tożsamej ręki mi dana. Tedy był zawstydzon Wacław wyszedł i udał sie by odebrać zapłatę w srebrnikach i by wykonać co należne wobec Lew'iratu, którego czołowym radnym obiecał wydać Aurelię panienkę bowiem była im niewygodna gloszac czystość wśród osób, których powab cenili i pragnęli mieć dla siebie w imię Shall'arowe"

- Fragment 'Ascendecji Aureliańskiej wg. św. Johanna'

Polityka Aurelii wnoszącej na salony wysokich rodów koncepcje czystości, a dla biedoty miłosierdzie i opieke medyczną nie była wygodna Lew'iratowi, ktory wykrystalisiwał się z kasty kapłańskiej plemienia Lwa, a którzy piastowali role urzędnicze i co za ttm idzie quasi-przywódcze w społeczeństwie korzystając ze swojej pozycji dla oddawania sie rozpuscie i nieumiarkowaniu w dobrach często kosztem najbiedniejszych. Oczywistym było, że pojawienie sie jej w samym sercu działalności Lew'iratu w miescie-warowni należącej do tyrana calego plemienia doprowadzi do otwartego konfliktu i rozlewu krwi. Wacław, czy jak inne tłumaczenia mowią Valsław był tym uczniem Aurelii, który zawsze czuł sie nieprzystający i krytykowany ze wzgledu na swa pazerność i przeszłość złodzieja, toteż kapłani shalladara spośród Lew'iratu wykorzystali go jako slabe ogniwo i opłaviwszy 30 srebrnymi monetami wykupili od niego zdradę Aurelii oraz wydanie jej straży świątynnej, ktora później pojmała ją przed tyrana Pontiusa Leonida i mimo, że ten nie znalazł w niej ni kszty bluźnierstwa ni zła, strażnicy sprowokowali lud Lionkeep by oblegał siedzibę Leonida Potiusa az ten postanowi wysłuchać... i wysłuchał, a lud za namowami Lew'iratu i straży swiątynnej kazał wydac Aurelie na pochańbienie i śmierć. Pierwej domagali sie by przybic ją nago do odwróconego krzyż z nogami szeroko rozstawionymi i by ten stal w centrum miasta by każdy mieszkaniec mógł ulżyć sobie na biednej dziewczynie. jednakże Pontius Leonid przekonany o jej niewinności i neisłuszności nie zgodził sie na tak plugawy i uwlaczajacy sposób tortury na Aurelii, lecz wolał wydac ją na ubiczowanie swoim pretorom. Lud jednka nie ustawał i kierowany juz nie hucią, a pragnieniem zadania dziewczynie cierpienia wymogl na Potiusie Leonidzie decyje o tym by dziewczyna wyniosła krzyz na ktorym miala być plugaiwona na wzgorze oddalone o kilka stadiów od warowni i by zrobila to o wlasnych siłach. To nastąpiło, a na miejscu na pretorow pilnujqcych dziewczyny nciskano by ci dali sprawiedliwośc ludowi i przybili dziewczynę do drwa za konczyny... i zostala przybita za gorne kończyny i z rozpiętymi tak ramionami wyniesiona ponad wzgórze tak by z dala od bluźnierczych dotyków być bezpieczna od niesławy jakiej chcieli oni dokonać. Nie dala jednak rany przemęczona tym wyczynem i upływem krwi z ran po gwoździach i zaczela się dusic na krzyżu, nim jednak skonala pieciokroc jeszcze wznosila sie na ramionach by zqczerpac powietrze i po piątym razie za jej glowa pojawila sie srebrna łun o pięciu ramionach symbolizująca jej życiodajne oddechy. Na koniec wyzionela ona ducha i zmarła.

Później św. Johannes zdjął ją z krzyża i z pomoca niejakiego Arysmatheusa złożył w ciosanym grobie w ogrodzie u podnóża wzgórza.

Wtedy to duch Aurelii przebudził w sobie dawniejszą boskość i choć nie powstala spowrotem do ciała, Dala mu ona zycie i uzywajac jako avatara objawila sie jeszcze swym ucziom powierzajac misje gloszenia jej nauk i czynienia dobra potrzebującym ludziom pośrod wszystkich ludów. Mimo to jednka pewnym jest, że ponownie zostawszy boginia juz nie schodziła spowrotem na materialny ferenthir.

Znała ona bowiem juz swoje oba żywoty, te gdzie zostala splugawiona mimo wszechmoxy i te, gdzie mimo ograniczonych mozliwości śmiertelniczki nagrodzona za swe dobro zostala dobrem zwrotnym w postaci uhonorowania, zachowania jej czci i godnosci, a takze zezwoleniu jej uczniom na gloszenie dalej jej nauki co sprawiło, iz niedługo po tym jak ta wziela swoja cielesną skorupe celestialny plan istnienia, za naukami jej uczniow szło umocnienei sie jej kultu w plemieniu Lwa i wyparlo wielobóstwowy Lew'irat, jako lrzyjete przez Pontiusa Leonida, który po chrzcie przyjął byl imie Aureliana I Leonida i tak zapamiętany został na kartach historii jako pierwszy aureliański wladca ludzki i pierwszy, ktory tak wusoce jednoczyl pod soba ludy i przywabiał ich sobie charyzmą i dobrocią, iż jego wladza kwitała pozwalajac mu na oficjalne ogloszenie się Pierwszym spośród władcow plemion (staroimperialnie Primus od ktorego pozniej utarlo sie Princeps jako tytul książęcy), tak sformalizował był on późniejsze Księstwo Lwa, które stanowiło lwią część ośrodkow kultu w imperium ludzi.