Mark Zuckumborh

Name : Mark Zuckumborh (มาร์ค สักกำบ๋อ)

Age : 21

Gender : Male

Backstory : มาร์คเกิดและเติบโตUSA พ่อเป็นประธานบริษัทธุรกิจแห่งหนึ่ง แม่เป็นเด็กเชียร์เหล้าที่พบรักกันแค่ชั่วข้ามคืน ถูกเลี้ยงมาโดยพ่อที่ต้องการให้ลูกโตมาเพื่อสืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทธุรกิจของตัวเอง แม่ของมาร์คไม่อยากให้ลูกต้องโตไปเป็นแบบคนเป็นพ่อเลยพยายามจะพามาร์คในตอนที่ยังเป็นเด็กหนี แต่ถูกจับได้เสียก่อน จากนั้นก็ไม่ได้ข่าวคราวของเธออีกเลย

หลังจากช่วงเวลาที่ไม่มีแม่ ก็ถูกคนเป็นพ่อเลี้ยงดูให้ตัวเองคิดแต่ผลประโยชน์ของบริษัท สอนให้ทุกๆอย่างในชีวิตเป็นธุรกิจเชื่อใครไม่ได้ มาร์คก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่งคนเป็นพ่อ เพราะพ่อเป็นคนที่ห่วงทรัพย์สมบัติมาก หลังจากที่ได้เรียนรู้มาร์คก็ทำหน้าที่ได้ดีมาตลอดไม่เคยมีการเจรจาไหนที่ไม่ประสบความสำเร็จแถมในแต่ล่ะครั้งกลับทำกำไรให้บริษัทได้มหาศาล หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของเขาเลยส่งเขาไปให้ลองเจรจาธุรกิจด้านมืดกับแก็งค์หนึ่งที่เป็นผู้มีอิทธิพลในย่านนี้ แต่มาร์คกลับทำไม่สำเร็จ ทุกข้อเสนอของเขาถูกปัดทิ้ง โดยแก็งค์บอกว่าพวกเขาได้รับผลประโยชน์น้อยเกินไป โดยไม่รู้เลยว่าจริงๆการเจรจาครั้งนี้เป็นแผนของ คนใหญ่คนโตทั้งหลายในบริษัทที่คิดจะลอบสังหารพ่อของเขาเพื่อฮุบบริษัทไว้มาเป็นของพวกเขาเอง

หลังจากกลับมาจากความล้มเหลวในการเจรจา เขาก็ต้องพบกับร่างพ่อของเขาบนโต๊ะของประธานบริษัท แต่เป็นร่างที่ไม่มีลมหายใจแล้ว เขาตกใจมาก เขาเรียกให้คนอื่นๆที่ยังอยู่ช่วย แต่อยู่ๆคนใหญ่คนโตของบริษัทก็เข้ามาล้อมเขาไว้พร้อมกับบอดดี้การ์ด พร้อมยื่นหนังสือสัญญาในการสืบทอดมรดกและตำแหน่งของประธานบริษัทให้กับมาร์คดูพร้อมพูดว่า

" พ่อของนายได้เซ็นสัญญาฉบับนี้ให้ฉันเพราะรู้ว่านายไม่มีความสามารถที่จะเป็นประธานยังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ " เลขาของพ่อเป็นคนพูด

" เอาล่ะไหนๆ คนๆนี้ก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยงข้องกับบริษัทเราแล้ว งั้นจะให้เขามาย้ำต๊อกอยู่ในบริษัทเราทำไมกันล่ะ เอ้าพวกแก เอามันออกไปให้ไกลๆที่นี่สิ " หัวหน้าฝ่ายบริหารพูด

" ล้มเหลวจริงๆเลยนะคนแบบนี้ ฉันคงไม่ได้เจอแกเพื่อมาเอาดีเข้าตัวเองหรอกนะ เป็นแค่ลูกที่เกิดมาจากความผิดพลาดแท้ๆ แต่พ่อแกดันคิดจะให้แกกลับมาเป็นประธานบริษัทข้ามหน้าข้ามตาพวกฉันเลยอย่างงั้นหรอ ฮึ ขำไม่ออกเลยว่ะ ขอซัดหน้าไอนี่ซักทีล่ะกัน ไหนๆมันก็ไม่มีพ่อมาคอยปกป้องแล้วล่ะนะ ฮ่าๆๆๆ " หัวหน้าฝ่ายแผนกบัญชีตะโดนด่าพร้อมเข้ามาซํดหน้ามาร์ค

หลังจากนั้นมาร์คก็ถูกหิ้วลงมาจากตึกของบริษัทพร้อมรอยแผลมากมายบนตัวเขาจากการถูกทำร้าย เขานอนตัวเปลือยเปล่าอยู่กลางถนนคนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครสนใจเขา เขาได้แต่คิดแล้วสงสัยว่า(อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไร)การที่เขาทำดีทุกอย่างมาแทบตายทั้งชีวิต แต่ไม่มีใครคิดถึงเขาอีกเลยหลังจากเขาไม่ได้มีตำแหน่งในการสืบทอดตำแหน่งจากพ่อของเขา คนที่คอยประจบประแจงตอนนี้ก็มองเขาด้วยสายที่เหยียดหยามเพราะตอนนี้เขาไม่มีอะไรเลย กลายเป็นhomelessโดยปริยาย เขาโกรธแค้นคนพวกนี้มากทั้งที่มาฆ่าพ่อของเขาแล้วยังเอาทุกอย่างในชีวิตของเขาไป เขาตั้งมั่นว่าซักวันเขาจะกลับมาล้างแค้นทำให้บริษัทนี้เป็นของเขาอีกครั้งและจะจัดการกับคนพวกนี้ทุกคน

เวลาผ่านไปเป็นเวลาหนึ่งปี มาร์คที่ใช้ชีวิตให้อยู๋รอดไปวันๆโดยไม่มีอะไรเลย เริ่มรู้สึกท้อแท้ เพราะไม่มีทางเลยที่จำกลับไปสู่จุดเดิมได้ เงินที่หามาแต่ล่ะยังไม่พอยาไส้ตัวเองเลยด้วยซ้ำ แถมไอพวกคนใหญ่คนโตพวกนั้นยังส่งคนมาจับตาดูเขาเวลาเขาจะได้อะไรดีๆ ก็มาทำร้ายเพื่อเอาของพวกนั้นไป วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องของเขาเป็นวันที่5แล้ว เขานอนอยู่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำที่ข้างล่างเป็นที่ที่ชาวบ้านเอาขยะมาทิ้ง ตาของเขาค่อยๆจะปิดลงเพราะความเหนื่อยล้า พร้อมนึกถึงวันเวลาเก่าๆที่เป็นนักธุรกิจเริ่มคิดถึงมันว่าในช่วงเวลานั้นมันเป็นสิ่งที่เราต้องการจะทำจริงๆหรอ เราไม่ได้เล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆเขา ไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ มัวแต่มานั่งเรียนเรื่องระบบธุรกิจ การตอบโต้คู่แข่ง วันๆมีแต่ใส่สูทไปเจรจาเอาแต่ผลประโยชน์เข้าตัวเอง เขานึกขึ้นได้ก็เริ่มเสียใจแต่ก็ไม่เคยโทษพ่อของเขาแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าที่พ่อเขาเลือกทางนี้ให้เพราะไม่อยากให้เขาลำบาก

"ตึก ตึก ตึก " เสียงเท้ากำลังลงบันไดมาอย่างช้าๆ พบกับร่างของผู้ชายคนหนึ่งในชุดคุลมสีขาว กางเกงขายาวสีน้ำตาล มีsteathoscope ห้อบไว้ที่คอ เขาเข้ามาพร้อมกับน้ำและอาหารแถมยังช่วยดูแผลต่างๆให้มาร์ค

" เอาล่ะคงดีขึ้นหน่อยแล้วมั้ง เป็นไงบ้างล่ะคุณไปทำอะไรมา ถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ " ผู้ชายเสื้อขาวถาม

" โดนพวกหมามันมารุมกัดนิดหน่อย อย่าใส่ใจเลย แต่ขอบคุณที่มาช่วยผมไว้ ดีจริงๆที่มีอาหารตกถึงท้อง " มาร์คตอบ

" ฮ่าๆหมาพวกนั้นมันคงจะดุมากแน่ๆเลย ถ้าผมมาช้าอีกนิดผมอาจจะได้หอบคุณไปโรงพยาบาลแล้วฉีดยากันพิษสุนัขบ้าแน่ๆ " ผู้ชายคนนั้นตอบกลับแบบให้เป็นเรื่องตลก

พอมาร์คได้มองดูดีๆคนนี้คือหมอประจำโรงพยาบาลในย่านนี้ ตัวเขาเลอะเทอะมอมแมมจากการที่พยายามเดินผ่านกองขยะลงมาจากด้านบนของสะพาน

" เสื้อเปื้อนหมดแล้วนะครับคุณหมอ ขอบคุณที่ช่วยผมนะ แต่ไม่ต้องลำบากหรอกเสื้อของพวกคุณมันสีขาวมันเปื้อนง่าย วันไหนจะมาก็วางของไว้ข้างบนก็ได้ เดียวผมไปหยิบเอง" มาร์คพูดออกไปแบบไม่ใส่ใจมากนัก

" ฮ่าๆ นายนี่อารมณ์ขันดีนะ มาเดินเล่นกับฉันหน่อยเป็นไง รู้ไหมทำไมฉันถึงมาช่วยนาย เพราะมีผู้หญิงคนนึงขอฉันไว้เมื่อประมาณ20ปีที่แล้ว ล่ะนะว่าถ้าเธอหายไปแล้วเกิดอะไรขึ้นกับลูกของเธอฝากช่วยเหลือเขาด้วย" หมอคนนั้นพูด

มาร์คนิ่งไปชั่วขณะพร้อมนุกทวนคำพูดของหมออีกที่ น้ำตากลับไหลออกมาจากตาของเขา พร้อมนึกขึ้นได้ว่าในชีวิตนี้เขาก็มีแม่แต่ไม่เคยได้เจอกันเลยเขาคิดว่าแม่ของเขาทิ้งเขาไปเพราะนิสัยของพ่อของเขา

" แม่ของผมเธอยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม ตอนนี้เธออยู่ไหน เธอทำอะไรอยู่ " มาร์ดถามคำถามเป็นชุดๆ

" ใจเย็นๆ หนุ่มน้อย ฉันไม่ได้มีข้อมูลอะไรพวกนั้นหรอก แต่นายมากับชั้นก่อนล่ะกัน ไปหาเสื้อผ้ามาใส่ซะจะได้ดูน่าเชื่อถือหน่อย" หมอตอบพร้อมยื่นมือมาให้มาร์คลุก

หลังจากนั้นมาร์คลุกขึ้นพร้อมเดินตามหมอคนนี้ไประหว่างทางก็มีเคสต่างๆที่หมอคนนี้จะต้องไปมากมาย ทั้งเคสอุบัติเหตุ คนไข้ที่ถูกทำร้ายถึงขั้นโคม่า หรือเด็กตัวเล็กที่ป่วยแค่ไข้ขึ้น เรียกว่าเดินไปทางไหนก็จะมีแต่คนทักทายหมอคนนี้และมีปัญหามาให้เขาเสมอ จากชุดคลุมสีขาวๆตอนนี้กลับเปื้อนไปทั้งฝุ่นทั้งคราบเลือด เนื้อตัวของเขากลับมอมแมมไม่ต่างกับมาร์ค

" เอาล่ะเรามาถึงแล้ว" เขาชี้ไปที่ร้านตัดสูท

หลังเข้าไปหมอก็ขอพนักงานที่นั่นหาชุดที่สูทที่พอดีให้กับมาร์ค เขาได้รับชุดสูทมาแบบงงๆ แต่พอเขามองตัวเองในกระจก ก็รู้สึกว่ายังไงชุดนี้มันก็เหมาะกับเขาจริงๆ หลังจากออกมาจากร้าน เขาก็แสดงท่าทีดูแลสูทตัวนี้เป็นอย่างดีไม่ให้เปื้อน ไม่ให้โดนคราบอะไรทั้งสิ้น เวลาหมอคนนี้ไปเข้าแคสที่ไหน มาร์คก็จะยืนอยู่ห่างๆเพราะไม่อยากให้ชุดที่ได้มาเลอะ

ในเย็นวันนั้น หลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง พวกเขาเดินมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง หมอจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบพร้อมกับพูดว่า

" หลังจากทั้งวันนี้ฉันได้รู้อะไรบางอย่างล่ะนะ ฉันว่าจริงๆแล้วนายไม่ได้เหมาะกับสูทตัวนี้เลย " หมอพูดพร้อมสีหน้าที่ผิดหวังเล็กน้อย

มาร์คอึ้งไปชัวครู่ "ถ้าคุณจะเอาสูทตัวนี้คืนก็ได้นะครับ มันยังไม่ได้เปื้อนอะไรเลย ยังไงผมก็ไม่กล้ารับของแบบนี้โดยไม่ได้ให้อะไรตอบแทนหรอก "

" เอาล่ะๆ เหมือนายจะยังไม่เข้าใจที่ฉันพยายามจะบอกสินะ ฉันว่าจากนี้ลองให้นายไปเรียนรู้เองดีกว่า " หลังพูดจบเขาก็ยื่นของมาให้อย่างนึง มันเป็นตัวเครื่องบินใบนึงที่เขียนว่า USA --> Noah

" นายลองไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นี่ซะ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่แม่นายได้บอกฉันไว้ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้นายไปที่นี่ ฉันหวังว่าถ้านายไปแล้วนายจะได้เจอกับแม่ของนายและคิดว่าการที่นายได้ไปเริ่มชีวิตใหม่คงทำให้นายได้เข้าใจคำพูดของฉันเองว่าทำไม สูทตัวนี้มันถึงไม่เหมาะกบันาย" หมอพูดพร้อมชี้และมองออกไปบนท้องฟ้า " ลองไปเปิดโลกบ้าง แล้วจะได้รู้ว่าสิ่งไหนคือสิ่งที่นายอยากจะทำจริงๆ "

หลังจากนั้นหมอก็ได้มาส่งมาร์คที่สนามบิน " หลังจากที่นายไปถึงที่นั้นทางรัฐบาลเขาจะจัดการเรื่องเงินแรกเริ่มของประชาชนให้ล่ะนะ ถ้านายไปถึงก็อย่าลืมไปลงทะเบียนเป็นประชาชนของที่นั้นล่ะ เหมือนจะได้เงิน 1000 us dollar กับอุปรกรณ์ประกอบอาชีพให้นายไปทำงานตั้งตัวล่ะนะ"

มาร์คอึ้งเล็กน้อยเพราะเขาต้องมานั่งทำงาน จากการเป็นนักธุรกิจผู้มีเงินทองมากมาย แต่เขาก็ทำอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้ "ขอบคุณครับ ไว้ผมจะหาคำตอบจากสิ่งที่คุณบอกด้วยตัวผมเอง " จากนั้นเขาก็บอกลาพร้อมขึ้นเครื่องบินและเดินทางสู่ประเทศNoah

หลังจากที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่Noah เขาก็ออกตามหาข่าของแม่บ้างแต่ไม่ได้ความอะไรเลย แต่เขาก็เริ่มเข้าใจถึงคำพูดของหมอคนนั้น จากการที่เขามีสูทตัวเดียวในการทำงานแต่ล่ะอย่างตอนแรกๆเขาก็ไม่อยากให้สูทเปื้อนแต่พอหลังเขาต้องจำใจเพราะต้องทำงานหาเงิน แต่พอทำไปเรื่อยๆเขาก็รู้สึกว่าคุณค่าของชุดมันเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในที่นี้ไม่ได้หมายถึงมูลค่าราคาอะไรทั้งนั้น มันคือการที่เขามองว่าสูทก็คือชุดๆหนึ่ง เปื้อนได้ซักได้ทำไมคนส่วนมากถึงไม่อยากให้สูทเปื้อนเพราะมันแพงหรอ ไม่ใช่เลย มันอยู่ที่ตัวเราเองบางที่การใส่สูทอาจจะทำให้คุณไม่กล้าทำอะไรบางอย่างเพราะกลัวสูทมันเลอะมันก็เหมาะว่ามันคือตัวที่รั้งเหนี่ยวคุณเอาไว้ไม่ให้ทำสิ่งต่างๆที่คนอื่นทำได้อย่างสบายใจ

หลังจากนั้นเขาก็คิดถึงสภาพหมอคนนั้นทั้งๆที่ใส่ชุดสีขาวแต่กลับไม่กลัวเลยที่มันจะเลอะคราบฝุ่นคราบเลือด แล้วดูคนใส่สูทสิแค่ฝุ่นนิดเดียวบางที่ยังไม่ให้เกาะเลย หลังจากทำงานที่เมืองNoah มาได้ระยะหนึ่ง มาร์คก็เริ่มตัดสินใจบางอย่างที่มีความหมายกับชีวิต

" ตัดสินใจแล้ว ฉันจะลองไปเป็นหมอดูบ้าง บางที่การเป็นนักธุรกิจก่อนหน้านี้มันทำให้เรานึกถึงแต่ตัวเองเอาแต่เรื่องผลประโยชน์ ถ้าไปเป็นหมอเราอาจจะได้รู้จักอะไรต่างๆมากขึ้น ได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย บางทีชุดสีขาวที่มันเปื้อนเลอะเทอะมันอาจจะดูดีกว่าสูทที่ตัดมาอย่างดีไม่มีครบเปื้อนก็ได้ "

Personality : เป็นคนช่างพูด ใจเย็น ไม่ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ ทุกอย่างที่ทำต้องอยู่ในเหตุผล โกรธยากหายเร็ว ไม่ชอบเห็นการถูกรังแกหรือการล้อเลียนจะต้องเข้าไปช่วย

Appearance : รูปร่างสมส่วน สูง ผมสีทอง ผิวสีขาว ปกติจะใส่สูทสีน้ำเงินพร้อมหมวกFlat cap สีดำ

Talent/skill : มีความสามารถด้านการคิดคำนวณตัวเลข ความสามารถในการพูด การคาดเดาสถานการณ์ล่วงหน้า

Strengths/Weaknesses : เป็นคนใช้หัวมากกว่าใช้กำลัง ใช้ทักษะการพูดเพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆ

แพ้ทางสาวแว่น แพ้อาหารจำพวก อาหารคาวผสมหวาน

Hidden fact : ในตอนที่เขาเดินทางมาถึงเมืองNoah เป็นช่วงที่เมืองได้รับผลกระทบจากผู้ใช้ศาสตร์มืด ทำให้เกิดภัยพิบัติขึ้น โดยระหว่างการเดินทางไปเพื่อไปยังเรือNoah เขาเกือบที่จะตายมาแล้วแต่ถูกช่วยชีวิตโดนนินจาหน่มคนนึง นินจาคนนี้ที่ชื่อว่า ฮันโซ หลังจากนั้นฮันโซก็ได้ช่วยเขามาส่งที่เรือNoah หลังจากนั้นมาร์คก็ไม่ได้เจอกับฮันโซอีกเลยเป็นครั้งที่2