Lech Bogusławowicz

Przykro mi, ale opowieść jest jeszcze nieskończona...Artykuł ten opisuje wydarzenia lub jest związany z opowieścią pt. Assassin's Creed: Reborn, która nie została jeszcze w pełni ukończona. Kiedy opowieść ta zostanie skończona, ktoś na pewno uzupełni ten artykuł. Cierpliwości.
**Lech Bogusławowicz** (ur. w 1317 roku w Kaliszu) – członek polskiego bractwa asasynów o stopniu mistrza, syn Bogusława Czesławiaka i nieznanej z imienia kobiety, przyjaciel i mentor Bastiena Duponta.

## Biografia

### Dzieciństwo w Kaliszu

Lech Bogusławowicz urodził się w Kaliszu jako syn asasyna Bogusława Czesławiaka i nieznanej z imienia kobiety. Od najmłodszych lat był raczony przez ojca opowieściami o bractwie, do którego ten należał. Wśród opowieści przewijały się często wzmianki o zakonie templariuszy – odwiecznym wrogu asasynów, którego ojciec Lecha uważał za niedawno zniszczonego. Lech był również często trenowany przez swojego ojca w sztukach skradania się, walki wręcz i polowania.

### Utrata rodziców

Pewnego dnia, w czerwcu 1324 roku, Lech, przebywając w domu wysłuchiwał kolejnej opowieści ojca o wyczynach asasynów w minionych latach, podczas gdy jego matka pracowała koło domu. W pewnym momencie wsłuchany w kolejną interesującą historię Lech zobaczył za plecami ojca sylwetkę, która powoli się do nich zbliżała. Chłopiec chciał ostrzec swojego ojca o intruzie, lecz nim zdążył cokolwiek powiedzieć, tajemniczy człowiek skręcił kark jego ojcu i upewniwszy się, że jego cel nie żyje, rzucił się w kierunku Lecha. Zszokowany chłopiec rzucił się do ucieczki, wyskakując przez okno do ogrodu. Chciał ostrzec matkę o zaistniałej sytuacji, jednak po chwili spostrzegł, że ta również została zabita przez intruza. Zrozpaczony Lech udał się na przedmieścia Kalisza, do pewnego odosobnionego miejsca, w którym często spędzał wolne chwile ze swymi rówieśnikami i przesiedział tam resztę dnia. Zszokowany utratą bliskich chłopiec postanowił wyruszyć następnego dnia do Poznania, gdzie polskie bractwo asasynów miało jedną ze swoich siedzib. Lech podczas podróży trzymał się daleko od dróg i zaopatrzony przez swojego ojca w wiedzę i umiejętności łowieckie próbował upolować zwierzynę, aby mieć co jeść podczas wędrówki, lecz z powodu braku przydatnego wyposażenia, którego używał podczas treningów, chłopak za każdym razem opuszczał lasy z pustymi rękoma.

### Pod opieką asasynów

Po paru dniach męczącej wędrówki, wygłodzony Lech stanął przed bramą Poznania i przedostawszy się do miasta, udał się w kierunku siedziby asasynów. Zastał tam paru znajomych ojca, którzy zdziwieni byli jego obecnością w mieście. Wysłuchawszy go i dowiedziawszy się o śmierci ich towarzysza broni, asasyni zgodzili się przyjąć go pod swoje skrzydła, nakarmili go i zaczęli zajmować się sprawą człowieka odpowiedzialnego za śmierć Bogusława. Po wielu miesiącach udało im się ustalić tożsamość tajemniczego mężczyzny – był to bezimienny człowiek zwany „Spryciarzem”, członek zakonu templariuszy działający w Polsce, uznany przez asasynów za zmarłego w czasie wielkiej czystki templariuszy w latach 1307–1315. Poprzysiągł on zemstę asasynom po tym, jak z pomocą Brandenburczyków zamordowali Przemysła II, który był sojusznikiem zakonu templariuszy. Niedługo potem dowiedzieli się o wznowieniu działalności wrogiego zakonu, który teraz jednak działał w ukryciu i wysłali na ten temat wieści do pozostałych kryjówek asasynów w Polsce.

### Szkolenie i rozpoczęcie działalności

Około 1328 roku rozpoczęło się oficjalne szkolenie Lecha na asasyna, który wyraził chęć przystąpienia do bractwa, aby móc zemścić się na „Spryciarzu” oraz żeby chronić ludzkość przed niesprawiedliwością i nadużyciami. Szkolenie to trwało kilka lat, mimo że asasyni byli zdumieni dotychczasową wiedzą i umiejętnościami Lecha. W końcu, w 1335 roku szkolenie dobiegło końca, Lech został oficjalnie przyjęty do bractwa i wysłany do kryjówki w Krakowie. Przez następne 13 lat Lech zajmował się tropieniem i likwidowaniem templariuszy w południowej Polsce, a także w północnej części Węgier. W 1346 roku Lechowi i paru innym asasynom udało się założyć siedzibę bractwa w Sandomierzu i uwolnić miasto spod wpływów templariuszy. Za te zasługi Bogusławowicz został awansowany w tym samym roku w Poznaniu do rangi mistrza.

W bliżej nieokreślonym momencie swojego życia Lech stracił serdeczny palec lewej ręki, ponieważ jedno z jego ukrytych ostrzy było zbudowane w oparciu o przestarzały schemat perskiego asasyna Dariusza.

### Spotkanie Bastiena Duponta

W 1348 roku w Krakowie doszło do serii zabójstw zamożnych ludzi. Krakowscy asasyni, w tym Bogusławowicz, postanowili zbadać sprawę morderstw i odszukać winnych. Pewnego dnia Lech i jeden z jego współbraci przemierzali ulice miasta. Usiadłszy na ławce zaczęli przyglądać się tłumowi i w pewnym momencie zauważyli, jak grupa zbirów pochwyciła pewnego człowieka i zawlokła ze sobą w jedną z uliczek. Asasyni wdrapali się więc na dach pobliskiego budynku i obserwowali stamtąd sytuację. W pewnym momencie jeden z łotrzyków dźgnął pochwyconego mężczyznę w brzuch i wraz z towarzyszami opuścił uliczkę. Lech nakazał swojemu kompanowi śledzić zbirów, a sam postanowił zająć się ofiarą napaści, jednak spostrzegł, że pewien młodzieniec pojawił się w uliczce i podszedł do wykrwawiającego się człowieka. Asasyn postanowił śledzić obrót wydarzeń, aby upewnić się, czy ów chłopak nie jest powiązany z grupą morderców, jednak zorientował się, że młodzieniec starał się pomóc napadniętemu człowiekowi, który chwilę później zmarł w wyniku wykrwawienia się. W tym samym momencie w uliczce pojawili się strażnicy, którzy widząc młodzieńca wzięli go za mordercę i rzucili się za nim w pogoń. Lech nie miał zamiaru zostawić chłopaka na pastwę losu i zaczął śledzić pościg, przemieszczając się dachami. W pewnym momencie, gdy młodzieniec oddalił się trochę od ścigających go strażników, Lech zszedł na ziemię, pochwycił go i zaciągnął do pobliskiej karczmy. Chłopak próbował się wyrwać, więc asasyn zaczął tłumaczyć mu, że chce pomóc mu uniknąć strażników. Młodzieniec nie był pewny co do kwestii zaufania mu, lecz nie widząc innego wyjścia zgodził się na jego pomoc. Lech nakazał młodzieńcowi podążać za nim, po czym wyszedł z karczmy i wmieszawszy się w tłum zaczął przemieszczać się w kierunku najbliższej bramy miasta. Po pewnym czasie Lech spostrzegł się, że młodzieniec się zgubił i zaczął szukać go po okolicy. Po paru chwilach mężczyźni wpadli na siebie pod bramą miasta, do której wcześniej zmierzali, jednak młodzieniec był już ścigany przez strażników, więc od razu rzucili się w dwójkę do ucieczki.

Dotarłszy na pobliski klif, uciekający mężczyźni zostali otoczeni przez strażników. W tamtej sytuacji jedyną ich drogą ucieczki był Skok Wiary do stogu z sianem znajdującego się u podnóża klifu. Lech powiedział więc młodzieńcowi, aby podążał za nim, po czym wykonał ów skok i wylądował bezpiecznie w sianie. Towarzysz asasyna wahał się co do skoku, jednak widząc Lecha wychodzącego ze stogu całego i zdrowego, rzucił się z klifu. Mimo że Skok Wiary nie za bardzo mu wyszedł, młodzieniec trafił do stogu z sianem. Mężczyźni udali się biegiem do pobliskiej stajni, ukradli tamtejsze konie i na dobre uciekli z miasta.

Lech i młodzieniec udali się traktem w stronę Wielkopolski. Po paru godzinach drogi, gdy zbliżał się wieczór, mężczyźni postanowili zjechać z drogi i postawić obóz, w którym mogliby przenocować. Lech udał się do pobliskiego lasu, aby upolować coś na kolację, podczas gdy jego kompan zajął się przygotowaniem obozu oraz ogniska. Kilka godzin później mężczyźni zajadali się w swoim obozie pieczonymi królikami. Młodzieniec przedstawił się Lechowi jako Bastien Dupont i opowiedział mu swoją historię o tym, jak przez epidemię dżumy stracił swoich bliskich i został zmuszony uciekać z Francji. Lech również przedstawił się Bastienowi i zaproponował mu schronienie w siedzibie asasynów w Poznaniu. Bogusławowicz widział w chłopaku duży potencjał i miał cichą nadzieję, że z czasem zgodzi się on na przystąpienie do bractwa. Bastien postanowił zaufać asasynowi i zgodził się na jego propozycję.

Mężczyźni po posiłku udali się na spoczynek i następnego dnia o świcie ruszyli w kierunku Poznania. Podczas podróży Lech raczył Bastiena opowieściami o asasynach, tak jak kiedyś raczył go opowieściami jego ojciec. Gdy Lech wspomniał o tym, że jego bractwo walczy z zakonem templariuszy, Bastien wyśmiał asasyna, ponieważ wiele razy słyszał od swojego dziadka o klęsce templariuszy, gdyż ten był świadkiem śmierci wielkiego mistrza zakonu Jakuba de Molay. Lech rozumiał zachowanie Francuza, jednak nie przestał opowiadać mu o swoim bractwie.