Ogień w niebiosach cz.1

Były ich setki. A nawet tysiące. Niezliczone ślepia patrzyły na Nowy York jak na wielki sklep mięsny. Arthur widział jedną z tych istot....to wykraczające poza definicję czystego szaleństwa ,,coś" jeszcze godzinę temu żerowało na zwłokach młodej kobiety. Stwór był blady jak śnieg, jego włosy zdawały się być czernią samych piekieł a te obce dla jego świadomości oczy były niepokojąco piękne jak spokój grobowej deski.

Świadomość Arthura rozpływała się. Każda myśl była przerywana przez krzyk oraz przeczucie nadchodzącej śmierci. Ta istota go ścigała i gdyby nie kilka śmietników to tej nocy skończył by jako następna ofiara. Jednak ,,coś" z innego, nienaturalnego świata może czaić się na klatce schodowej.

Niewielki blok umiejscowiony z chyba najgorszej dzielnicy przyciągał wszelakie patologie i pasożyty społeczne. Winda Nigdy nie działała a właściciel budynku nie chciał płacić za naprawę. Przynajmniej blady będzie musiał wspinać się po schodach. Czwarte piętro które zamieszkiwał świadek zdarzenia nawet bez czyhającego w cieniu stwora było dosyć niebezpieczne. Czarnoskórzy lokatorzy sąsiednich mieszkań nienawidzili Arthura za jego biały kolor skóry oraz chyba jeszcze za to że jako jedyny w dzielnicy nie handlował prochami. Najgorszy chyba był ten dwumetrowy murzyn spod numeru czternastego. No-stop w jego zapijaczonych oczach widać było nienawiść do wszystkiego co się rusza a jego siekiera nosiła zaschnięte ślady krwi. Nikt jednak nie zastanawiał się o co chodzi. W zsypie na ludzkie śmieci tylko zmarli szukają prawdy.

Z obłędem zalegającym niczym koc z ludzkiej skóry na duszy spanikowany mężczyzna chwiejnym krokiem pośpieszył do łazienki by nałykać się wszystkich tabletek. Nie obchodziło go w tej chwili jak zginie-byle by tanie farmaceutyki zagłuszyły ból czymś mniej naturalnym. Każdy krok zdawał się być wspinaczką po górach Tybetu. Dziki, pierwotny i paraliżujący strach bezlitośnie  rwał już zmęczone mięśnie. Następne kilka kroków na jedwabnym szlaku prowadzącym z salonu do łazienki było źródłem nieopisanego bólu, zarówno fizycznego jak i psychicznego.

Zakończywszy podróż życia, zniszczony człowiek oparł się o zlew i spojrzał w lustro na drzwiach szafki służącej jako składzik na wszelkie środki na urojoną grypę. Odbicie Arthura wyglądało podobnie do kadru z jakiegoś horroru. Blada twarz była praktycznie pozbawiona jakichkolwiek oznak szczęścia podczas gdy przekrwione niebieskie oczy wołały o litość na którą nie było szans. Marna egzystencja w karaluszej stolicy ameryki zniszczyła również jego niegdyś piękne czarne włosy oraz brodę przypominającą teraz sierść psa chorego na świerzb. Ach tak, i jeszcze te okropne ślady ugryzień niezliczonych legionów robactwa na szyi. Mimo dosyć młodego wieku ofiara losu teraz przypominała uzależnionego od heroiny bezdomnego weterana wojny w Wietnamie.

Martwy wzrok wypalonego zwrócił się ku rogowi pomieszczenia w którym stał wieczne zapchany kibel. Smród jaki dochodził z ,,czekoladowej fontanny" był równie paskudny jak zaniedbane włosy nędzarza jakim był świadek nienaturalnego zdarzenia. Pokątnie rozrzucone butelki po piwie zdawały się być martwymi skorupami po dawno zapomnianych członkach rodziny. Jedynie alkohol nie odwrócił się od niego kiedy studyjny świat zamknął się na sam jego widok a ojciec wręcz wyrzucił go z domu niczym worek śmieci.

Teraz pośród mroków ciemnego mieszkania jest tylko śmiech. Obrzydliwa, nienaturalna i nieracjonalna parodia radości.