Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/9 - W miasteczku karzełków

*Dom Mallardów był pomalowany na żółto i miał jedno piętro. Okna były bardzo duże i dawały dużo światła do wnętrza. Dach był zbudowany z czerwonej dachówki. Na piętrze był balkon, a na parterze taras. Dom był podpiwniczony dość wysoką piwnicą. Stał w sąsiedztwie ładnej studni i starych drzew. Dalej mieściły się zabudowania gospodarcze. Budynek stał samotnie niedaleko miasteczka Howlersfield, z którego z podwórka widać było remizę strażacką pomalowaną na czerwono.*

*Komendantowi od razu wyszedł na powitanie jego dwudziestoparoletni syn Chester, młodzieniec z bakami bardzo podobny, choć trochę wyższy od ojca. Zaraz potem z domu wyszła też jego żona, Gwyneth. Oprócz nich w domu mieszkali jego drugi syn Wilbur, córka Kelly i matka, również Kelly. Chester Mallard był potężnym niziołkiem z lekko odstającymi uszami. Miał brązowe gęste włosy, duży nos i szerokie ramiona. Był ubrany w niebieski strój roboczy. Wilbur Mallard był szczupły, długonogi, miał rude włosy i gładko ogoloną twarz. Był ubrany w zieloną kraciastą koszulę i brązowe spodnie na szelkach. Gwyneth Mallard była rudą kobietą w średnim wieku ubraną w białą bluzkę i brązową spódnicę. Kelly Mallard starsza była grubą staruszką w białym czepku, białej bluzce i szarej spódnicy. Kelly Mallard młodsza była bardzo szczupłą dziewczyną w szaro-niebieskiej sukience. Miała szczupłą twarz, dołek w podbródku i długie brązowe włosy. Miała jakby porcelanową twarz i bladoniebieskie oczy. Pan Ethelred Mallard przedstawił mi ich wszystkich. Bardzo ucieszyli się na jego powrót, a żona przyniosła mu świeżo upieczone powitalne ciasto drożdżowe.*

*Wszystkie domy w Howlersfield były podobnie zbudowane, różniły się przede wszystkim kolorami. Barwy tych domów były przeważnie jaskrawe, a płoty były czerwone, niebieskie bądź zielone. Płot Mallardów został pomalowany na niebiesko. Ulica była stosunkowo szeroka, dwa powozy mogły swobodnie się minąć. Okolica obfitowała w stare drzewa o grubych pniach.*

*- Przedstawiam wam pana Czesława Jagodę. Nie może znaleźć miejsca, więc przez trochę czasu będzie z nami mieszkał - powiedział komendant do swojej rodziny.*

*- Witam wszystkich - wyjąkałem nieśmiało. Matka i babcia nie posługiwały się językiem rolniczyńskim, dzieci trochę go znały. Postanowiłem, że przebywając w Peinii będę uczyć się miejscowego języka, żeby móc porozumieć się z każdym.*

*- Zapraszam do stołu - powiedział komendant i ukroił mi spory kawałek ciasta, który zjadłem ze smakiem i podziękowałem. Napiłem się słodkiego soku malinowego. Atmosfera w domu niziołka była tak przytulna, że chciałem tam zostać jak najdłużej. Dowiedziałem się, że maszyna, która mnie tutaj przywiozła, nazywa się pociąg. Syn Chester pracował jako złota rączka, Wilbur zajmował się instalacjami artystycznymi ze starych przedmiotów, których nie pozwalał wyrzucać, a Kelly nie zajmowała się w zasadzie niczym, pomagała tylko matce i babci w prowadzeniu domu.*

*Parter domu składał się z sześciu pomieszczeń. Była tam przestronna kuchnia wyłożona płytkami, w której naczelne miejsce zajmowała duża szafa pełna przypraw, pokój matki Mallarda, w którym ściany były żółte i stało kilka mebli, jadalnia z dużym stołem i dziesięcioma krzesłami, pokój komendanta i jego żony z niebieskimi ścianami i dużym łóżkiem pośrodku, łazienka wyłożona kaflami i kotłownia z piecem (do tej pory nie wiedziałem o istnieniu osobnych pomieszczeń o takich funkcjach). Na piętrze mieszkały dzieci Ethelreda. Pokój Kelly miał jasnoróżowe ściany, pokój Chestera jasnopomarańczowe, a Wilbura szare.*

*Pierwszego dnia pobytu u Mallardów zjadłem smaczny obiad złożony z porcji ryżu z warzywami. Dotąd nigdy nie jadłem ryżu, bo w Rolniczynie jest zapewne bardzo drogi. Komendant ostrzegł mnie, że nie dostanę tutaj alkoholu, a słyszał, że moi rodacy naprawdę za nim przepadają. Byłem nieco zawiedziony. Powiedział też, że mięso ssaków, na przykład wołowinę czy wieprzowinę, dostanę tylko u krasnoludów, bo niziołki przeważnie nie jedzą mięsa. Nie przeszkadzała mi ta sytuacja.*

*Po posiłku komendant zaprosił mnie na popołudniowy spacer po mieście, na co z wielką ochotą się zgodziłem. Wyjście na ulicę znajdowało się bezpośrednio za domem. Do oświetlania służyły latarnie, których też do tej pory nie widziałem. W tym kraju spotykało mnie tak wiele nowych rzeczy, że czułem się nimi przytłoczony. Ulica miała po obu stronach chodniki, co raczej nie jest spotykane w mojej ojczyźnie. Wszystkie domy, o czym już wspomniałem, były murowane i bardzo podobne do siebie, nieco klockowate.*

*- Co to za kominy? - zapytałem, patrząc na koniec ulicy.*

*- Mamy w naszym miasteczku dwie fabryki. Winston Spell produkuje meble, a krasnolud Awskarlawer Granmot garbuje kozie skóry - odpowiedział Mallard.*

*Szliśmy dalej. Między podwórkami, które znajdowały się w sporej odległości od siebie, rozpościerały się plantacje. Uprawiano wiśnie, pomarańcze, jabłka, śliwki, gruszki i brzoskwinie, co oznaczało, że w tym rejonie kwitnie sadownictwo. Z powodu kończącej się zimy, drzewa nie miały liści i nikt tam nie pracował. Dalej, za domami, rozciągały się lasy brzozowo-sosnowe. Zima, w przeciwieństwie do naszego kraju, była ciepła.*

*- Niektóre z miejscowych dzieci w życiu nie widziały śniegu - zauważył komendant. Dla mnie było to zupełnie osobliwe.*

*Przeszliśmy się do końca ulicy i w ten sposób znaleźliśmy się w centrum miasteczka. Był tam kwadratowy rynek z ratuszem i urzędem miejskim, przy których rosły cztery stare i potężne świerki. Pomiędzy tymi drzewami znajdował się masywny kamień z wyrytą liczbą 236 - datą założenia miasta. Budynki na rynku były wysokie, co najmniej dwupiętrowe. Fabryki stały jedna przy drugiej, kilka domów za rynkiem.*

*- Gdzie jest świątynia? - zapytałem z ciekawości.*

*- Nie ma. Nie wyznajemy żadnej religii - obojętnie odpowiedział Mallard.*

*- Naprawdę? Nie modlicie się?*

*- No nie. Nie sądzę, że jest nam to potrzebne.*

*- Ale przecież trzeba w coś wierzyć.*

*- Wystarczy, że wierzymy we wzajemną pomoc i pokładamy wiarę w ludzkość. Nasz kraj jest ateistyczny.*

*- Niesamowite, a Rolniczyn deklaruje się jako państwo wyznaniowe i nie wolno oficjalnie nie wierzyć w Boga.*

*- Widzi pan, panie Jagoda, nasze państwa są bardzo różne.*

*- Kto w takim razie udziela wam ślubów albo odprawia pogrzeby?*

*- Urzędnik cywilny, proste.*

*- Dla mnie zadziwiające.*

*Przeszliśmy się jeszcze obok fabryk. Byłem zachwycony ogromem tych gmachów. Dotąd tylko w Kaczkowie widziałem równie wielkie budynki. Po zobaczeniu fabryk przeszliśmy obok firmy przewozowej "ROWAN FERNETT TRANSPORT" i cukierni "SŁODKOŚCI SAMWELLA BLAKLEY'A". Miały bardzo zachęcające szyldy. Ruszyliśmy w drogę powrotną. Potem komendant zaprosił mnie do sadu, który mieścił się za jego budynkami gospodarczymi. Były tam stare jabłonie i wiśnie. Pokazał mi, jak wszczepia się nową gałąź w stare drzewo.*

*- Mój zmarły ojciec nauczył mnie tego, kiedy byłem młody - powiedział. Następnie udaliśmy się do brzozowo-sosnowego lasku rosnącego za sadem. Do najgrubszej z brzóz przytwierdzona była butelka.*

*- Jak pan widzi, zbieram soki - skomentował Mallard. Następnie zaczął zbierać do kieszeni szyszki, mówiąc:*

*- Krasnoludy kupią to za każdą cenę, oni bardzo je lubią.*

*Niezły był z niego biznesmen, ale też towarzysz rozmowy. Opowiedział mi o swoim nieżyjącym ojcu i o jego życiowych poradach. Opisał też wieloletni spór ojca o miedzę z sąsiadem Thorntonem. Przyjemnie mi było go posłuchać.*

*- Gdzie tu można znaleźć pracę? - zapytałem w końcu.*

*- W wielu miejscach, gdzie okiem sięgnąć, tam źródło zarobku - odpowiedział Mallard.*

*- Na przykład?*

*- Na plantacji pomarańczy Kanefielda niedługo będzie obcinanie gałązek, może by pan się zapisał.*

*- Daleko to?*

*- Dwieście metrów na prawo.*

*- To chętnie.*

*- I sprawa załatwiona.*

*Plantacja pomarańczy wydawała mi się ciekawa. Noc spędziłem w pustym łóżku w pokoju Chestera. Następnego dnia zjadłem na śniadanie smaczną owsiankę i tym samym zacząłem nowy dzień.*

*- Czym się pan zajmował przed wojną? - zapytał Chester.*

*- Byłem uczniem. Skończyłem niecałe dwie klasy - odpowiedziałem z lekkim zażenowaniem.*

*- To u was edukacja jest na tak niskim poziomie?*

*- Niestety tak. Posłali mnie do szkoły z wielkim opóźnieniem.*

*- U nas to by nie przeszło. A ma pan jakieś zainteresowania?*

*- Trudno określić. A pan?*

*- Ja interesuję się mechaniką, dlatego zostałem złotą rączką.*

*- Dużo pan z tego zarabia?*

*- Nie za wiele, ale najważniejsza jest satysfakcja z wykonanej pracy.*

*- Popieram pańskie zdanie w tej sprawie.*

*Rozmawiało się z nim równie przyjemnie, co z jego ojcem. Wydawał się być konkretną osobą, wypowiadającą się rzeczowo i treściwie, a właśnie takich ludzi cenię najbardziej. Zaprosił mnie do piwnicy, gdzie pokazał mi naprawiane przez siebie dwukołowe pojazdy.*

*- Co to jest? - zapytałem.*

*- Rowery, w waszym kraju ich nie znacie?*

*- Ja przynajmniej nie znam.*

*- Pokażę, jak się na tym jeździ - powiedział. Zdjął jeden z rowerów, wsiadł na niego i zrobił małe kółko po warsztacie.*

*- Ciekawy pojazd. Taki jakby sztuczny koń - zauważyłem. Opowiedział mi o narzędziach, których używa w pracy, a ja wysłuchałem tego z ciekawością.*

*Potem spotkałem się z Wilburem. Ten z kolei zaprosił mnie do swojego pokoju, żeby pokazać swoje instalacje artystyczne. Jedna z nich była zrobiona z samych łyżek i widelców połączonych metalowymi drucikami, inne były zrobione z żyłek i drutów.*

*- Trochę dziwna ta sztuka - odezwałem się.*

*- Na pewno odmienna od tej, do której pan jest przyzwyczajony. Robię coś jedynego w swoim rodzaju.*

*- Ciekawe hobby, muszę przyznać.*

*Przedstawił mi też swoje gliniane rzeźby. Cały czas powtarzał, że wzorował się na Dunkanie Wormsie. Mnie najbardziej spodobał się pomnik ślimaka.*

*- Jaki ładny ślimak - zauważyłem.*

*- Dziękuję, ale ja uważam go za nieudanego. Może po pomalowaniu będzie lepiej wyglądać.*

*Powiedział, że ma zamiar niedługo pomalować te rzeźby na żywe kolory, a potem będzie je sprzedawał.*

*- Jeśli będzie to możliwe, zostanę w przyszłości równie znaną osobą, co Dunkan Worms - stwierdził dumnie.*

*Podziwiałem jego zdolności w tej dziedzinie. Jako ostatnią spotkałem Kelly, która wprowadziła mnie w inną dziedzinę życia, o której dotąd nie miałem pojęcia - fotografię. Pokazała mi zdjęcia, czyli, jak powiedziała, obrazy zrobione światłem. Dla mnie brzmiało to jak jakaś czarna magia. Na jednym zdjęciu stała na łące z wyciągniętymi ramionami, na drugim siedziała na krześle ze skrzyżowanymi nogami i prawą ręką na kolanie, na trzecim leżała na łóżku w zwiewnym ubraniu, na czwartym pozowała z braćmi, na piątym z całą rodziną. Na każdym była inaczej ubrana. Zafascynowało mnie to.*

*- Jeśli panu się podoba, to może pan się sfotografować - zaproponowała.*

*- A gdzie można to zrobić? - zapytałem.*

*- Zakład Featherstone'a Ashburna, niedaleko stąd, to tam powstały wszystkie te arcydzieła.*

*- Dziękuję pani za propozycję, a za to się płaci?*

*- Tak, wiem, że nie ma pan na razie pieniędzy, trzeba z tym trochę poczekać i odłożyć. I nie żadna pani, tylko Kelly. Ile pan ma lat?*

*- Osiemnaście.*

*- A ja siedemnaście. To proszę mówić do mnie i do moich braci po imieniu. Mogę na pana mówić Czesio?*

*- Może pani, znaczy możesz, Kelly.*

*- Dzięki, Czesiu.*

*Teraz pustkę po Sławku wypełniła rodzina niziołków. Miałem nadzieję, że zostanę u nich jak najdłużej i pomogą mi odnaleźć się w ich rzeczywistości.*

KONIEC ROZDZIAŁU DZIEWIĄTEGO