Bard

Elfia bardka

Bardowie byli wszechstronnymi magami, zdolnymi zarówno do walki, sztuki, jak i magii. Bardowie praktykowali magię tak samo, jak sztukę czy śpiew, wykorzystując swoje talenty artystyczne do wywoływania magicznych efektów, które albo wzmacniały ich sojuszników, albo przeszkadzały wrogom, zazwyczaj poprzez uroki i iluzje. Oprócz swoich magicznych umiejętności, bardowie byli utalentowani artystycznie i niezwykle dobrze wykształceni, posiadając wiedzę z wielu dziedzin. Bardowie należeli do najbardziej wszechstronnych poszukiwaczy przygód, zdolnych do sprawdzania się w praktycznie każdym zawodzie.

## Kultura

Bardowie, bardziej niż jakakolwiek inna profesja czerpali z dzieł wszystkich, którzy byli przed nimi. Gawędziarze, muzycy, zaklinacze, tancerze i znawcy wiedzy, bardowie byli skłonni do żądzy wędrówki, podróżując z jednego miejsca do drugiego w poszukiwaniu nowej wiedzy lub być może w nadziei na rozpowszechnienie tego, co już wiedzieli. Niektórzy przychodzili na usługi innych jako ambasadorowie lub szpiedzy, ale większość bardów wolała swobodę poruszania się i życie według własnych zachcianek, choć były wyjątki. Większość bardów nabywała swoje umiejętności w wyniku treningu pod okiem poprzednich bardów, czerpiących ze starożytnych tradycji wiedzy i magii tajemnej.

Bardowie mieli reputację radosnych i inspirujących, chociaż, jak w przypadku każdej umiejętności, ich umiejętność oczarowywania i inspirowania miała swoją ciemną stronę. Źli bardowie byli przebiegli i manipulacyjni, przekręcając serca innych za pomocą magii lub czystej charyzmy. Jednak większość bardów, niezależnie od ich indywidualnych zasad moralnych, odczuwała silną niechęć do jawnej przemocy, przynajmniej wtedy, gdy można było jej uniknąć. Dla barda radość życia polegała na szukaniu wiedzy lub, jeszcze lepiej, na obserwowaniu odkrycia takiej wiedzy z pierwszej ręki. Z tego powodu wielu bardów pociągało życie pełne przygód, mając nadzieję, że będą naocznymi świadkami tworzenia nowych opowieści.

## Umiejętności

Bardowie należeli do jednych z najbardziej wszechstronnych poszukiwaczy przygód. Choć niekoniecznie tak twardzi jak wojownicy, utalentowani jak łotry czy inteligentni jak czarodzieje, bardowie byli bardzo zdolni w wielu różnych sytuacjach i byli powszechnie uznawani za swego rodzaju „specjalistów od wszystkiego”. Na przykład bardowie byli lepiej wyszkoleni w posługiwaniu się bronią niż większość innych czarodziei, wyszkoleni byli w używaniu wszelkiej prostej broni, lub broni finezyjnej. Dodatkowo, niektórzy bardowie wykazywali się biegłością w posługiwaniu się bronią dystansową. Podobnie bardowie posiadali naturalną wiedzę i niesamowitą zdolność improwizacji i próbowania nowych rzeczy. Ale w przeciwieństwie do wojowników lub łotrów, którzy mogli być równie biegli, bardowie byli zdolni do rzucania rytuałów i zaklęć.

Bardowie wszelkiego rodzaju nauczali się inspirować cnotę i zdolności w otaczających ich ludziach. To, jak często bard mógł to robić, zależało częściowo od siły jego osobowości oraz poziomu doświadczenia. Niektórzy bardowie używali swojej inspirującej mocy, aby wzmocnić przebiegłość lub refleks swoich sojuszników, podczas gdy inni inspirowali i wzmacniali odwagę i męstwo tych, z którymi walczyli. Oprócz tego doświadczeni bardowie mogli również przeciwdziałać skutkom zaklęć mających oczarować lub przestraszyć, udzielając magicznej pomocy swoim sojusznikom. Podobnie bardowie, poprzez swoją muzykę i sztukę, mogli ukoić nerwy swoich sojuszników, a dzięki swojej magii leczyć ich rany i wzmacniać ich na duchu, czy to w spoczynku, czy w walce.

Bardowie byli z reguły niesamowicie utalentowanymi adwokatami i dyplomatami. Dla wielu bardów było to wynikiem ich typowo wysokiej charyzmy, ale niektórzy bardowie – w tym ci, którzy byli mniej czarujący – mogli zwiększyć swoją siłę perswazji za pomocą magii. Robili to, zaklinając słowa, które wypowiadali, sprawiając, że brzmiały jeszcze bardziej przekonująco niż normalnie.

Podobnie jak inni rzucający czary, bardowie zwykle używali narzędzi, aby zwiększyć skuteczność swoich zaklęć lub zastąpić ich koszt materialny. Niektórzy bardowie używali do tego celu różdżek, dzierżąc je jak batutę dyrygenta. Inni używają bardziej wyspecjalizowanych narzędzi. Większość jednak używała instrumentu muzycznego, zaklętego lub przyziemnego, skupiając swoją magię poprzez muzykę. Wielu bardów szczególnie ceniło tę drugą metodę i wierzyło, że ich muzyka czerpie z samych Słów Stworzenia, okraszając pieśni i opowieści echem początków wszechświata.

## Bardowskie Akademie

* **Akademia Wiedzy** - Bardowie z Akademii Wiedzy wiedzieli wiele o większościach rzeczy, zbierając fragmenty wiedzy z tak różnorodnych źródeł, jak starożytne tomy i chłopskie opowieści. Czy śpiewając ballady ludowe w tawernach, czy wyszukane kompozycje na dworach królewskich, ci bardowie wykorzystywali swoje dary, by oczarować publiczność. Kiedy aplauz cichnął, widzowie mogli zacząć kwestionować wszystko, co uważali za prawdziwe, od wiary w kapłaństwo lokalnej świątyni po lojalność wobec króla.
* **Akademia Waleczności** - Bardowie z Akademii Waleczności, określani też jako skaldowie, to bardowie których opowieści podtrzymywały pamięć o wielkich bohaterach z przeszłości, inspirując w ten sposób nowe pokolenie bohaterów. Ci bardowie gromadzili się w salach z miodem lub wokół wielkich ognisk, aby śpiewać czyny potężnych, zarówno przeszłych, jak i obecnych. Podróżowali po krajach, aby na własne oczy być świadkami wielkich wydarzeń i aby pamięć o tych wydarzeniach nie przeminęła ze świata. Swoimi piosenkami inspirowali innych do osiągania tych samych wyżyn osiągnięć, co dawni bohaterowie.
* **Akademia Kreacji** - Bardowie wierzyli, że kosmos był dziełem sztuki - stworzeniem pierwszych smoków i bogów. Ta twórcza praca obejmowała pieśni, które nadal rozbrzmiewały przez istnienie, moc znana jako Pieśń Kreacji. Bardowie Akademii Kreacji czerpali z tej pradawnej pieśni poprzez taniec, muzykę i poezję.
* **Akademia Elokwencji -** Członkowie Akademii Elokwencji opanowywali sztukę oratorską. Perswazja była uważana za sztukę wysoką, a dobrze uzasadniony, dobrze wypowiadany argument często okazywał się silniejszy niż prawda obiektywna. Ci bardowie władali mieszanką logiki i teatralnej gry słownej, przekonując sceptyków i krytyków logicznymi argumentami oraz szarpiąc struny serca, aby przemówić do emocji całej publiczności.
* **Akademia Blasku –** Akademia Blasku była szkołą dla bardów, którzy opanowali swoje rzemiosło w tętniącym życiem królestwie Feywildu lub pod opieką kogoś, kto tam mieszkał. Nauczeni przez satyrów, eladrinów i innych fey, bardowie uczyli się używać swojej magii, by zachwycać i zniewalać innych. Bardów tej uczelni traktowało się z mieszaniną podziwu i strachu. Ci bardowie byli tak elokwentni, że przemowa lub piosenka, którą wykonywał jeden z nich, mogła spowodować, że porywacze uwolniliby barda bez szwanku, albo uśpiłaby wściekłego smoka. Ta sama magia, która pozwalała im stłumić bestie, mogła również nagiąć umysły. Złoczyńcy z tej akademii mogli niszczyć społeczności, nadużywając swojej magii, by zmienić innych w niewolników. Bohaterscy bardowie tej uczelni używali tej mocy, aby uszczęśliwić uciśnionych i podkopać ciemiężców.
* **Akademia Mieczy** - Bardowie z Akademii Mieczy zajmowali się śmiałymi wyczynami w posługiwaniu się bronią. Wykonywali akrobacje, takie jak połykanie mieczy, rzucanie nożami i żonglowanie oraz udawane walki. Chociaż używali swojej broni do rozrywki, byli również dobrze wyszkolonymi i wykwalifikowanymi wojownikami.
* **Akademia Szeptów** - Większość ludzi z radością witało między sobą barda. Bardowie z Akademii Szeptów wykorzystywali to na swoją korzyść. Wyglądali jak każdy inny bard, dzieląc się wiadomościami, śpiewając piosenki i opowiadając historie zgromadzonej publiczności. W rzeczywistości Akademia Szeptów uczyła swoich uczniów, że byli wilkami wśród owiec. Ci bardowie wykorzystywali swoją wiedzę i magię do odkrywania sekretów i zwracania ich przeciwko innym poprzez wymuszenia i groźby.
* **Akademia Duchów** - Bardowie z Akademii Duchów poszukiwali opowieści o wrodzonej mocy - czy to legend, historii czy fikcji - i ożywiali je. Używając okultystycznych rytuałów, bardowie przywoływali duchowe wcielenia potężnych sił, aby zmieniać świat. Takie duchy były jednak kapryśne, a to, co przywoływał bard, nie zawsze był całkowicie pod ich kontrolą.
* **Akademia Maestro** - Muzyka to potężna rzecz. Mogła wzmocnić płonącą pasję, zainspirować potulnych do odwagi i ukoić zaśmiecony umysł. Wędrujący bardowie opanowali sztukę tworzenia muzyki, aby kształtować i manipulować myślami i sercami świata za pomocą pieśni, słów i instrumentów. Jednak to Maestro nauczył się przywoływać muzykę z otaczającego ich naturalnego świata i wplatać te nuty z tajemną umiejętnością w melodie dynamicznej i potężnej magii. Z uniesioną ręką lub batutą, maestro nasłuchiwał szczęku zbroi, ciężkich kroków olbrzyma, trzasku pioruna i łapał je, przekształcając je w symfonię porywających muzycznych ruchów. Dyrygowali dźwiękami pola bitwy niczym widmowa orkiestra, wzmacniając ciosy swoich sojuszników, zmieniając umysły i nastroje przeciwników oraz zmieniając tempo walki na swoją korzyść. Akademia Maestro wzywała tych, którzy lubili umożliwiać swoim towarzyszom osiągnięcie jeszcze większych umiejętności, pracując w zgodzie z swoją sonatą. Udoskonalali tych z surowym talentem w majestatycznych wykonawców, którzy potrafili wyrywać myśli z umysłu jak nuta muzyczna, wzmacniać lęki słabszych istot poprzez pozbawione źródła, złowrogie tony i pozornie rozciągać czas, kierując tempo bicia serca. Maestro stawali się bohaterami, którzy potrafili wziąć chaos świata i wyrzeźbić go według własnego uznania, kontrolując wibracje muzyki, które subtelnie kierowały królestwem.
* **Akademia Dramatu** - Sztuki sceniczne od dawna były ulubioną rozrywką ludzi ze wszystkich środowisk. Wykonawcy i scenarzyści wykorzystywali scenę do opowiadania historii, które choć fikcyjne, mogły ujawnić wspaniałe prawdy o życiu, śmierci i walkach pomiędzy nimi. Muza, starożytny duch inspiracji, poruszał serca tych małych i dużych aktorów, aby dać z siebie wszystko w każdym przedstawieniu.
* **Akademia Eulogii -** Bardowie byli mistrzami w wzbudzaniu wszelkiego rodzaju emocji. Wykorzystywali swoją muzyczną magię, aby wywołać u publiczności tęsknotę za miejscami, w których nigdy nie byli, i kochać ludzi dawno zmarłych. Ci, którzy wstępowali do Akademii Eulogii, mieli sentyment do bardziej negatywnych emocji; smutek, żal i przerażenie. Swoje imię brali od przemówień wygłaszanych zazwyczaj na pamiątkę zmarłych, ponieważ postrzegali siebie jako zwiastunów śmierci. W połączeniu z talentem do magii nekromancji, bardowie Eulogii władali mocą strachu i rozpaczy, aby napełniać serca wrogów przerażeniem i przywiązywać niespokojne duchy do ich woli.
* **Akademia Litanii** - Kult przybierał wiele form w całym wieloświecie; cicha kontemplacja monastycznego pustelnika, wnikliwe rozmyślanie kapłana świątyni, zdecydowane oddanie gorliwego paladyna i pełen pasji kaznodzieja głoszący słowami i pieśniami zasady swojej wiary. Bardowie litanii byli pobożnymi kaznodziejami boskości, a wszystkie ich występy śpiewały na cześć ich bóstwa. Na dobre lub na złe bardowie wykorzystywali moc swojego głosu, aby głosić wolę swojego boga i wzbudzać oddanie w jego śmiertelnych wyznawcach.
* **Akademia Błaznów** - Bardowie, którzy dołączali do Akademii Błaznów, wykorzystywali proste historie, śmiałe akrobacje i dowcipy, aby zabawiać publiczność, od tłumów w tawernie po szlachciców z królewskiego dworu. Tam, gdzie inni bardowie szukali zapomnianej wiedzy lub opowieści o epickiej odwadze, błaznowie wyszukiwali zawstydzające i zabawne historie wszelkiego rodzaju. Niezależnie od tego, czy opowiadał historię o romansie stajennego z księżną, czy szyderczą satyrę na niewinność paladyna, błazen nigdy nie pozwalał, by społeczna przyzwoitość przeszkodziła prawdzie. Celem błaznów było psucie planów potężnych i aroganckich. Wśród bardów błaznowie byli niezrównanymi akrobatami, a ich umiejętność przewracania się, uników, skakania i wspinania sprawiała, że byli trudnymi przeciwnikami w walce.
* **Akademia Dziczy** - Niektórzy bardowie byli tak zainspirowani majestatem natury, że swoją muzyczną magię czerpali z samej natury. Często bardziej zadomowieni w naturze niż na scenie, bardowie, którzy dołączali do Akademii Dziczy, czuli szczególne pokrewieństwo z wszelkiego rodzaju roślinami i zwierzętami. Mogli używać swojej czarującej muzyki, aby uspokoić nawet najbardziej dzikie bestie, zmieniając je z wroga w sojusznika.
* **Akademia Koszmarów** - W najgłębszych zakamarkach najciemniejszych tuneli i na krańcach bezkresnych równin słychać było szepty o dziwacznych cyrkach. Prowadzeni przez potężne mroczne istoty, ci dziwni bardowie wydawali się pojawiać tam, gdzie nie było już tłumów. Ruiny, szczątki i upadłe królestwa, tych artystów można było znaleźć tylko na skraju upadku cywilizacji. Machinacje Mrocznego Karnawału były nieznane, a jedynie gorączkowe domysły tych, którzy znali te opowieści, dawały jakikolwiek wgląd. Niektóre istoty szukały tych trup. Niektórzy nawet gonili za tymi historiami w zaginionych tomach i opowieściach. Dla barda, którego pociągała Trupa Koszmarów, ta moc mogła być uwodzicielska.
* **Akademia Przepowiedni** - Wszyscy bardowie z Akademii Przepowiedni mieli szczęście, że rozwinęli dar drugiego wzroku; mogli otrzymać wizje zbliżających się scen i niewypowiedzianych czynów, które wplatali w swoje teksty, co zapewniało wgląd w przyszłe wydarzenia. Źródła tej magii mogły być boskie, arkaniczne lub diabelskie i mogły zostać zdobyte przez barda dzięki pochodzeniu lub podarunkowi. A może ich zdolności zostały im dane przez istotę, która chciała ostrzec przed nadchodzącą burzą. Inni bardowie byli często niepewni co do członków tej akademii, ponieważ byli wysoce podejrzani o bycie szpiegami, a przynajmniej oszustami bez takiego daru przewidywania. Ci bardowie często występowali na ulicy przed tłumami przechodniów, głośno wypowiadając straszne przepowiednie lub wykonując piosenkę z zagadkowym i złowieszczym tekstem. Ich występy urzekały przypadkowego obserwatora, gdy próbował rozszyfrować słowa, a niektóre piosenki mogły zostać zapamiętane na miesiące lub lata jako te, które obiecywały pewne szczęśliwe – lub nieszczęśliwe – wydarzenie.
* **Akademia Syren** - Pieśń morza urzekała i hipnotyzowała. Jej fale zapewniały melodię; jego burze dręczyły jego podróżnych. Bardowie z Akademii Syren wykorzystywali starożytną mądrość mórz i tworzyli z niej urzekające przedstawienia. Specjalizowali się w szantach i hipnotycznych opowieściach o pięknie, przemocy, uroku, strachu, głębiach i płyciznach.
* **Akademia Pryzmatycznych Tancerzy** - Bardowie tej akademii szkolili się w magicznych technikach, normalnie nie znanych innym bardom: manipulacji pierwotnymi siłami żywiołów. Ci bardowie widzieli pierwotne siły powietrza, ognia, ziemi i wody, jak malarz postrzegał oleje i płótna. Kształtowali te siły żywiołów w olśniewające i zabójcze pokazy. Występy tych żywiołowych bardów były naprawdę wyjątkowym wizualnym wydarzeniem. W walce przedzierali się przez walkę, wykorzystując różne elementy, aby dopasować się do potrzeb każdej sytuacji, zawsze robiąc to z artystycznym zacięciem.
* **Akademia Feromonów** - Założona przez insektoidy akademia feromonów trenowała nietypowych bardów. Ci nie byli tylko artystami, jak inni członkowie tego samego zawodu. Byli mistrzowskimi alchemikami, którzy wyrażali się nie tylko poprzez historię czy muzykę, ale także ponętne światła i zniewalające alchemiczne wywary. Ich wielkie pokazy zachęcały ich sojuszników do bohaterskich działań.
* **Akademia Arlekinów** - Podczas gdy wielu artystów podróżowało po krainie, aby rozpowszechniać swoje historie, ci byli jednymi z nielicznych, którzy pozostawali oddani jednemu mistrzowi, a ich lojalność była słynna. Jednakże mogli wywołać straszliwą nienawiść, która często przeradzała się w morderstwa.
* **Akademia Krwi** - Bardowie z akademii krwi koncentrowali się na starożytnej magii krwi, przez wielu nie używanej otwarcie, doskonalili swoje umiejętności i poświęcali własną krew, aby wzmocnić siebie samych i ich sojuszników.
* **Akademia Zadumy** - Bardowie z Akademii Zadumy to byli uznani wykonawcy i artyści. Wszyscy członkowie akademii byli starannie dobierani ze względu na swoją pasję i uczyli się żyć z miłości do swojego rzemiosła i dla emocji związanych z występem. W przeciwieństwie do wielu innych uczelni, ci, którzy studiowali pod kierunkiem Wielkiego Maestro, byli zachęcani do porzucenia swojej tożsamości i przyjęcia nowej osobowości. Wszyscy bardowie w akademii zadumy nosili anonimowe malowane maski i przyjmowali nowe imiona, często związane z ich aktem. Każdy bard, który chciał zdjąć kajdany egoizmu, by żyć wyłącznie dla sztuki, znalazłby miejsce w akademii. Wykorzystywali swoją anonimowość, aby zyskać tysiąc twarzy, choć nigdy nie pokazywali własnej.
* **Akademia Pierzastego Węża** - Bardowie w tym kolegium byli wyznawcami Quetzalcoatla i byli nauczani w akademii Pierzastego Węża. Bardowie, którzy dołączali do tej uczelni, to zazwyczaj nauczyciele, uczeni i poeci. Mieli być odzwierciedleniem Quetzalcoatla i pokazać społeczeństwu, że rzeczywiście byli uczniami Pierzastego Węża. Jednakże; tak jak wojownik na polu bitwy, musieli być szybcy w słowach i czynach.
* **Akademia Dowódców** - Bardowie z Akademii Dowódców byli szkoleni, by inspirować swój lud i kierować żołnierzami na polu bitwy. Badacze zarówno historii, jak i wojny, bardowscy dowódcy wykorzystywali opowieści o dawnej chwale i wiedzę o wielkich zwycięstwach, aby inspirować swoich sojuszników i zapewniać strategiczny wgląd, kierując sojuszników do uderzenia, gdy wrogowie byli słabi.
* **Akademia Miraży** - Członkowie Akademii Miraży byli ekspertami w sztuce oszukiwania. Żadna gra, w którą grali, nie była uczciwa, żaden prezent nie był prawdziwy i żadna obietnica nie zostawała dotrzymana. Większość z tych bardów lubiła działać na ulicach, gdzie mogli przyciągnąć dużą liczbę klientów. Olśniewali, imponowali i dezorientowali ich, aby uzyskać dochody, i byli gotowi do odejścia, gdy tylko sytuacja stawała się napięta. Ich najważniejszymi narzędziami były iluzje.
* **Akademia Kapitanów** - Bardowie z Kolegium Kapitanów spędzali dużo czasu trenując swoje umiejętności za hełmem astralnym, mając nadzieję, że pewnego dnia ich wyczyny jako pilotów stałyby się legendą. Pragnęli podróżować do granic sfer, widzieć widoki, których nikt inny nigdy nie widział, i zamienić je w historie, które przetrwałyby wieki. Załogi, które miały szczęście służyć z takim bardem, mogły czasami życzyć sobie, aby ich pilot nie był tak cholernie odważny w swoich próbach, ale kiedy robiło się niebezpiecznie, pilotowi jakoś się zawsze wszystko udawało.
* **Akademia Gejszy** - Gejsze są ikoną kultury w Shihoro. To, przede wszystkim żeńska, grupa artystów, którzy wykonywali umiejętny taniec i piosenkę, zwaną kabuki. Wielu grała również na instrumentach, w zależności od wykonania. Gejsze były od razu rozpoznawalne dzięki charakterystycznemu strojowi, fryzurze i makijażowi. Piękna gejsza urzekała publiczność czarującym spojrzeniem, wdzięcznymi krokami i nieodpartą muzyką. Akademia Gejszy była domem dla bardów, którzy opanowali sztukę kabuki i muzykę tradycyjną. Stworzyli kultowy wizerunek na podstawie tego, jak się ubierali. Ich reputacja jako widoku, którego nie chciało się przegapić i którego szybko się nie zapominało, była znana na całym świecie.
* **Akademia Tańca** - Bycie bardem oznaczało tworzenie. Tworzenie sztuki i wywoływanie emocji u tych, którzy ją postrzegali. W ten sposób muzyka była potężna, ponieważ miała zdolność przekazywania emocji i mocy każdemu stworzeniu, które ją słyszał. Więc jeśli kogoś ruch miałby uosabiać muzykę, jego forma nosiłaby w sobie tę wrodzoną magię.
* **Akademia Tarabanów** - Bardowie tej akademii, będący podstawą wielkich armii i ceremonii, wydawali rozkazy piechocie, ustalając harmonijne tempo podróży lub stałą prędkość wiosłowania. Podczas walki wszyscy czekali na kolejny rozkaz, jaki wydawał tarabanista. Gotowi do przesunięcia pola bitwy na korzyść swojej drużyny, ci znakomici wojownicy byli niezbędni w każdej wojnie, w której warto by7ło walczyć. Poprzez uderzanie w bęben lub dęcie w róg, przywództwo i pewność siebie, którymi emanowali ci bardowie, zdobywali szacunek i lojalność sojuszników, przyjaciół i armii. Zwykle posiadali doświadczenie wojskowe, co czyniło ich świetnymi wojownikami i geniuszami taktycznymi. Członkowie Kolegium zwykle zdobywali swoje umiejętności od weteranów, którzy kiedyś stali na szczycie armii, absolutnych legend dla niektórych ludzi, którzy mogliby przysiąc, że czuli, jak ich magiczne słowa nasycali ich siłą i szybkością, o których inaczej by nie marzyli.
* **Akademia Szamanizmu** - Bardowie tej akademii służyli jako szamani i duchowi przewodnicy, kierując magią pierwotnych duchów, poprzez pieśni i tańce.
* **Akademia Śpiewacza Losu** - Potęga sztuki barda była w stanie przekonać sojuszników do ciężkiej walki w obliczu wielkich niebezpieczeństw. Była w stanie przekonać ludzi do robienia cudownych i strasznych rzeczy, była w stanie przekonać samą magię do naginania się do ich woli. A dla niektórych sztuka barda była w stanie zmienić samą naturę rzeczywistości. Widząc nieskończone możliwości różnych przyszłości, bardowie z kolegium śpiewaczy losu byli w stanie przekonać sam wszechświat, która z tych możliwości urzeczywistni się, naginając, a nawet wybierając losy.
* **Akademia Artysty Płomieni** - Artysta płomieni studiował ruchy płomieni, dodając swoją grację do repertuaru. Szukał prawdy w płomienistej esencji ognia i używał swoich występów aby uwolnić moc ognia przeciwko wrogami.
* **Akademia Słonecznego Tańca** - Ta bardowska tradycja jest podejmowana tylko przez najbardziej tęgich sercem i ciałem. Poprzez słoneczny taniec, ci bardowie rzucali potężne czary by leczyć i szkodzić.
* **Akademia Burzy** - Śpiewacy Stepów wyszkolili się, by używać swojego głosu jako śmiercionośnej broni. Nie używali instrumentów do kierowania swoją magią, lecz potężny, dudniący głos. Dzięki mnóstwu wrzasków bardowie mogli magicznie zadawać obrażenia i ogłuszać wrogów, a czasami wzmacniać sojuszników. Uwolniwszy ręce od instrumentów muzycznych, potrafili też wydobyć prawdziwą broń i zadawać śmierć zarówno magią, jak i stalą.