Jak zaprzyjażniłam się z seryjnym mordercą.

Cześć, jestem Jasmine. Opowiem wam moją historię.

Ale czekaj! Nie wyłączaj strony...

Otóż pewnej nocy w najnormalniejszym mieście na ziemi, w moim pokoju, nie mogłam zasnąć.

Nie wiem dlaczego, no nie wiem! Zabolał mnie brzuch i od wtedy nie dawałam sobie najmniejszych szans na zaśnięcie.

I nagle usłyszałam otwieranie okna...Przestraszyłam się nie na żarty, ale zignorowałam to.

Zachciało mi się strasznie spać. Po pewnym czasie zasnęłam. Było to dziwne uczucie, strasznie dziwne...

Rano obudziłam się w szpitalu. Czułam zapach leków. Wszędzie było
 mnóstwo chorych pacjentów czekających na ratunek przed śmiercią, ale
dlaczego ja tam byłam?

Nic nie pamiętałam, kompletnie nic. Co się wydarzyło, że znalazłam się akurat tu?

Do sali weszła pielęgniarka. Powiedziała, że moi rodzice próbowali mnie rano obudzić, ale się nie dało. Byłam nieprzytomna.

Weszli oni - moi rodzice. Taka normalna pani szefowa w biurze i księgowy, który nigdy się nie uśmiechał i krytykował wszystkich.

Udawali, że wszystko jest w porządku i nic się nie stało. Nic, kompletnie nic. Cholera jasna, kompletnie nic!

Muszę się uspokoić, tak nie może być. Mama się ze mną przywitała, a tato po prostu usiadł na łóżku.

-Mamo...Co się stało w nocy?

-Córeczko. Nic. Nic...- odpowiedziała tak jakby z
niepokojem...-Śpieszę się do pracy i tata też, a więc będziemy lecieć.
Pa, do jutra.

Weszła pielęgniarka z dziwną strzykawką. Co w niej było? Kurde. Podeszła... chyba nie chce mi wbić igły, co?

-Spokojnie, nie ruszaj się, wszystko będzie dobrze...

Tak jak zawsze, ma być dobrze, a jest źle. Takie życie.  Po prostu mówią tak na uspokojenie, ale to nic nie daje!

Po paru dniach spędzonych tylko na spaniu i jeszcze raz spaniu,
wyszłam z tego więzienia . Dla mnie to było więzienie. Więzienie...
więzienie własnych myśli. Poszłam do domu. Zapukałam do drzwi, żeby
rodzicie mi otworzyli .Nikt się nie odezwał.

Nikt. Wyjęłam z torby klucze, które dała mi mama na następnej wizycie.

Weszłam do całkiem pustego domu. To znaczyło jedno. Rodzice znowu
 gdzieś wyjechali zajęci tylko pracą i niczym innym. Na wycieraczce w
domu znalazłam bukiet kwiatów, list i czekoladki.

Od kogo niby? Muszę sobie przypomnieć co się stało w ostatnich dniach... Nic nie pamiętam!

Koszmar... Poszłam do swojego pokoju przeczytać list. Pisało na nim ,,Dla Jasmine od Jeffa

Jakiego Jeffa? Żadnego nie znam. Nie ukrywam, że byłam oszołomiona.

-A może po prostu się we mnie zakochał?-podekscytowana spytałam samej siebie. Dobra, ale przeczytajmy co tam jest w środku...

''Cześć, może mnie nie pamiętasz ale ostatniej nocy zakradłem się
 do twojego pokoju i Cię uśpiłem. Proszę spotkajmy się w środku lasu
koło twojego domu. Proszę.!

Jeff
Byłam zdziwiona. Jakiej ostatniej nocy? Dobra pójdę do niego. Mam
nadzieję, że to nie jest ktoś straszny.
Wyszłam z domu. Nie mam pojęcia po co mam tam iść.
Weszłam do lasu w którym było czuć smród, nawet nie wiem czego. Mroczny,
 ciemny las przyprawiał o ciarki. Zagłębiłam się w niego, żeby go
spotkać. Usłyszałam cichy szelest liści...To pewnie wiewiórka, albo
Jeff... Szłam dalej w prost . Spojrzałam się w tył, żeby upewnić się, że
 nie stoi za mną i nie przystawia mi noża do szyi. Śmieszne. O czym ja
myślę? Nagle zauważyłam Jeffa... Chyba Jeffa... Biała bluza, czarne
włosy... Podeszłam do niego.

-Hej...czy ty to Jeff?...

-Tak. Skąd zgadłaś? Nie boisz się mnie?- odpowiedział.

-Dlaczego miałabym się ciebie bać?-odpowiedziałam.
Wystraszyłam się, nie wiedziałam o co chodzi. Może on jest jakimś...mordercą? Nie, to nie możliwe !

-No może dlatego, że...- zawahał się.

Hm... o co chodzi? Odwrócił się plecami do mnie i... zaczął płakać? Nie wiem. Tak to wyglądało...

-Hej...Co się stało?- spytałam się.

-Nic, nic ... chodź za mną, nie bój się.

Poszłam za nim bez żadnego wahania. Szliśmy przez ciemny las. Trochę się bałam...Czego on ode mnie chce?

Doszliśmy do jakiegoś małego domku. Powiedzmy, że tak. Zaprosił
mnie do środka. Ale, ale do tego domku...Nie proszę... teraz już
naprawdę się boję...

-No chodź, proszę Cię, nie bój się. Nie masz czego, nic Ci się chyba nie stanie, co?

-P-proszę.... ja nie chcę tam wchodzić. Możemy tu zostać?

-Nie! Musisz wejść!

Ej... o co mu chodzi?

- Nie, nie wejdę!

-Ooooo... teraz się boisz?

Wepchnął mnie do środka... nie myślałam, że będzie taki podły. Od razu kiedy mnie wepchnął zamknął drzwi...

-Ej! O co ci chodzi?- byłam wstrząśnięta .

-Bo wiesz... Brakuje mi poczucia kogoś śmierci... wiesz o co mi chodzi?

Nie wiedziałam co powiedzieć . Wydarłam się na cały głos :

-Ratuunkuuu!

-Nikt ci nie pomoże! Zrozum to... teraz... teraz już nie uciekniesz. Mam Cię dla siebie.Tylko dla siebie...

Uśmiechnął się i zawiązał mi jakąś liną nogi i ręce, a już po chwili poczułam tylko jak mnie kopnął. Od razu upadłam na ziemię.

**-- DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ --**

Leżę w szpitalu cała osiniaczona i z bliznami... Płaczę.

Podchodzi do mnie pielęgniarka.

-Znaleźliśmy Cię w małym domku na skraju lasu, byłaś nieprzytomna.. Wiesz, co się tam stało?

-N-nie wiem -kłamałam .

Odeszła. Tak po prostu. O co jej chodziło?

Znów weszła. Powiedziała coś w stylu: Masz gościa... czy coś takiego.

Skinełam tylko głową .

Dalej napiszę 30 września .