Federacja Rusińska

**Ruś, Federacja Rusińska** (ros. Русинская Федерация (Rusinskaja Fiedieracija), ukr. Русінська Федерація (Rusińska Federacija), biał. Русінская Федэрацыя (Rusinskaja Fiederacyja) – państwo w Europie Wschodniej. Graniczy z Polską, Słowacją, Węgrami (ze strony zachodniej), z Rumunią (od południa) oraz z Rosją (zewsząd).

## Historia

### Białoruś

Aleksander Łukaszenko swoją popularność zbudował na dobitnej krytyce skorumpowania białoruskich elit politycznych, czy słabości państwa, co udowodniło odebranie przez Polskę kontrolowanej dotychczas również przez Białorusinów Wschodniopolskiej SRR. W kampanii wyborczej 1994 roku zyskał miano ,,postrachu aferzystów", a także kandydata bliskiego ludziom, swojskiego, który odrzucał tradycyjny podział na lewicę i prawicę, wprowadzając do polityki nową jakość.

Łukaszenko zwyciężył w wyborach na prezydenta Białorusi, co przyszło mu bardzo łatwo, dzięki wytworzonemu wizerunkowi 39-letniego młodego i charyzmatycznego męża opatrznościowego. Szybko po wyborach nowy prezydent wprowadza własny porządek: przejmuje media oraz wszystkie sektory gospodarcze. Jego posunięcia spodobały się większości Białorusinów, którzy z nieukrywaną satysfakcją oglądali przejmowanie sprywatyzowanych wcześniej firm lub banków. Nie było to niczym dziwnym, wszak to w Białoruskiej SRR było największe w 1991 roku poparcie dla utrzymania Związku Radzieckiego w jego kształcie sprzed tragicznych wypadków w Rosji. Wkrótce w swoich rękach Baćka (jak go określano) koncentruje większość władzy i eliminuje zarówno mafiosów, oligarchów, jak i opozycjonistów.

Tak uzasadnia swoją politykę: "Jeśli miałbym swoją partię. Jeśli miałbym miliony pieniędzy. To może wtedy wybierałbym inną taktykę i strategię do rządzenia naszym państwem. Ale ja oprócz wsparcia zwykłych ludzi: emeryta i studenta, chrześcijańskiego robotnika, nauczyciela i lekarza i zwykłego państwowego urzędnika - więcej nikogo nie mam". Na Łukaszenkę z nadzieją spoglądali wówczas także przedstawiciele innych państw byłego Związku Radzieckiego.

### Ukraina

W tym czasie wobec przejęcia władzy w Rosji przez Żyrinowskiego i w związku z trwającą wojną domową w Rosji, Państwo Ukraina zadecydowało o wstrzymaniu swojego udziału w rozmowach w Budapeszcie na temat memorandum o oddaniu broni nuklearnej, która pozostała na terytorium podlegającym Kijowowi po upadku ZSRR. W ten sposób na terytorium Ukrainy pozostał arsenał jądrowy porównywalny z tym pod kontrolą Moskwy.

Łukaszenko już wygrał na Białorusi wszystko, co tylko mógł. Kraj był postawiony na baczność i tak nafaszerowany służbami specjalnymi, że zdawało się, iż nawet muchy poruszają się zgodnie z wolą prezydenta. Łukaszenko zaczął więc rozglądać się za jakimś nowym, ambitnym zadaniem na arenie międzynarodowej. W tym czasie wielokrotnie puszczał oko do ukraińskiej opinii publicznej, wyznając, że ma ukraińskie korzenie, że jest bardziej Ukraińcem niż Białorusinem, że szanuje ukraińską potęgę. Skutkiem tego była duża popularność Łukaszenki na Ukrainie. Co ciekawe, badania pokazywały, że był on popularny i wśród Rosjan na Wschodzie, i wśród Ukraińców i „banderowców” na Zachodzie. Jedni widzieli w nim „ruskiego człowieka”, który szczerze gardzi Zachodem,  drudzy -  niemal narodowca, który skutecznie przeciwstawia się wpływom Kremla.

Popularność Łukaszenki zbiegła się z głębokim kryzysem na Ukrainie i społeczną niechęcią wobec systemu demokratycznego, którego symbolem był nieudolny prezydent Łeonid Krawczuk. Wówczas w 1998 roku Łukaszenko zdecydował się na przeprowadzenie kampanii wyborczej na Ukrainie. Kandydatem na prezydenta Ukrainy został Wołodymyr Rybak, którego jedynym postulatem było utworzenie unii politycznej pomiędzy Białorusią a Ukrainą. Rybak wygrał z niewielką przewagą nad swoimi konkurentami i przystąpił do realizacji swojego zadania, czyli budowy podstaw prawnych pod związek Ukrainy i Białorusi.

### Ruś

Łukaszenko zdecydował o utworzeniu państwa federalnego z trzema równymi podmiotami: Białorusią, Ukrainą i Krymem. Proponowano różne nazwy nowego tworu federalnego, ostatecznie decydując się na "Federację Rusińską", która to nazwa najbardziej odwoływała się do wspólnej historii zachodniego prawosławia. Wielu zdziwiło, że Łukaszenko mówiąc o powstaniu nowego państwa powoływał się na chrześcijański wkład w kulturę oraz że zadecydował o nadaniu lwu na fladze nowego państwa korony.

Były to posunięcia jednak czysto pragmatyczne. Na Ukrainie oraz na Krymie wprowadzony został porządek znany dotychczas z Białorusi. Wszechwładza służb, korupcja i tępa propaganda - to wszystko cechowało nowo powstałą Federację Rusińską. Wszelcy opozycjoniści, którzy nie wyemigrowali, szybko albo znikali, albo lądowali w więzieniach. Łukaszenko przejął ukraińską broń jądrową, stając się przez to w stosunkach międzynarodowych na tyle pariasem, że określano jego państwo mianem Korei Północnej Europy.

## Idee narodowe

***Prezydent Łukaszenko –*** Dyktator, mimo sprawowania władzy ciężką ręką, jest lubiany w społeczeństwie. Przywrócił on system socjalistyczny, którego zachowania Białorusini w dobie rozkładu ZSRR bronili bardziej, niż Rosjanie. Jego polityka balansowania pomiędzy Rosją, Zachodem, Polską, czy nawet lewicą południowoamerykańską doprowadziła do zbudowania trwałego państwa dobrobytu z corocznymi dwucyfrowymi wzrostami gospodarczymi. Jednak Łukaszenko ma też drugą twarz: ogranicza on rozwój języków ukraińskiego i białoruskiego i dyskryminuje te dwa języki w urzędach, mimo że (według konstytucji) są to równe, obok rosyjskiego, języki państwowe.

***Klany i mafie* –** Istotny wpływ na politykę Federacji Rusińskiej mają stale osłabiane przez Łukaszenkę klany polityczne, będące de facto ugrupowaniami quasi mafijnymi. Łukaszenko nie był w stanie pozbyć się oligarchów ukraińskich, tak jak zrobił to z białoruskimi. Ukraińscy bogacze są obstawieni przez silną ochronę i mają także pokaźne majątki za granicą. Mimo to wiadomo, że starcie z klanami donieckim lub dniepropietrowskim jest tylko kwestią czasu, a z tego konfliktu zwycięsko mogą wyjść albo zwolennicy Rusi patologicznego kapitalizmu, albo zwolennicy Rusi patologicznego socjalizmu.

***Litwinizm* –** Ruch wielkolitewski do niedawna nie był żadnym rozbudowanym ruchem politycznym, a raczej ciekawostką, niczym szczególnym. Sami działacze, przed powołaniem ich przez Łukaszenkę do resortów spraw wewnętrznych i kultury, zajmowali się popularyzacją historii i kultury Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zamiarem Łukaszenki było zrównoważenie wpływów różnych kultur wewnątrz Federacji Rusińskiej, by w tej nie dominował etnos ukraiński. Według wizji Łukaszenki "Kozacy" mieli być równoważeni przez Białorusinów, Rosjan, Karpatorusinów, Krymotatarów oraz właśnie Polaków. Każdemu z etnosowi przydzielił odpowiednie miejsca w rządzie. Polscy członkowie gabinetu Łukaszenki to na minister spraw wewnętrznych Andrzej Lepper i wiceminister kultury Lech Kaczyński, dwaj emigranci politycznych z Polski. Ci członkowie gabinetu są także instrumentami w rękach Łukaszenki w polityce polskiej. Część środków przeznaczanych przez polskie instytucje kulturalne, które chętnie współpracują z Litwinowcami, jest defraudowana i przesuwana na prywatne konto Łukaszenki.

***Bogaty kraj biednych ludzi –*** Federacja Rusińska jest bardzo bogatym krajem, zwłaszcza jej południowe części: Ukraina oraz Krym. Na Rusi można znaleźć ogromne złoża bursztynu o równowartości blisko dziesięciu miliardów dolarów. Na Ukrainie oprócz tego znajdują się ogromne złota surowców mineralnych, czy ogromne połacie czarnoziemów stanowiące około 30% światowych gleb tego najżyźniejszego ich typu genetycznego. Jednak w kraju nadal czuć sowieckie planowanie. Wsie są biedne i zacofane, widać na nich pojazdy pamiętające Chruszczowa, a nawet wozy i furmanki, będące pozostałością epoki przedrewolucyjnej. Miasta też nie wyglądają lepiej, poza ładnymi centrami znajdują się biedne, zaniedbane blokowiska. Symbolem rusińskich miast są zdjęcia leżących wolno stosów śmieci pod blokami, pod oknami ludzi; bez żadnego ogrodzenia, czy zabezpieczenia, po prostu leżą na rozkład. Jednak dla Rusinów jest nadzieja: poza granicami kraju znajduje się dziesięć milionów młodych, którzy znają zachodnie warunki pracy i zachodnią organizację i mogą stanowić kop rozwojowy dla tego kraju z ogromnym potencjałem. Tę szansę widać na przykład w przemyśle IT, w którym Ukraińcy na świecie przodują, a ichniejsza branża, mimo że niedofinansowana, jest jedną z najlepiej rozwijających się na świecie. Nadzieja w młodych.

***W obliczu Niedźwiedzia –*** W dobie rozpadu ZSRR w mieście wydzielonym Sewastopolu stacjonowała część Floty Czarnomorskiej oraz sił radzieckiej piechoty morskiej zdominowanej przez Rosjan. To oni postanowili wówczas zabezpieczyć miasto i (przy pomocy i wsparciu Moskwy) sprzeciwić się jego oderwaniu razem z całym Krymem do Ukrainy lub do później powstałej Federacji Rusińskiej. Doprowadziło to do wielu absurdów logistycznych, bowiem miasto to może być jedynie zaopatrywane drogą morską z Noworosyjska. Innym rusińskim problemem jest Naddniestrze, w którym dzięki obecności sił rosyjskich, udało utrzymać się łączność z Moskwą. Poza tym na całym ukraińskim wybrzeżu oraz na Krymie: od Donbasu po Odessę zwyciężają ugrupowania prorosyjskie. Są to jedne z najlepiej rozwiniętych obszarów na Ukrainie. Łącząc to z faktem, że ich utrata byłaby równocześnie zabraniem Federacji Rusińskiej dostępu do morza niełatwo dojść do wniosku, że stracenie tego obszaru może być dla kraju szczególnie bolesnym uderzeniem.

***Postradziecka broń jądrowa –*** To państwo odziedziczyło po Związku Radzieckim część sowieckiego arsenału jądrowego. Państwo to ma problemy ze znalezieniem odpowiedniej liczby fachowców zdolnych do konserwacji tej broni oraz jej sprawnym używaniem, co może oznaczać, że jedynie część posiadanego przez nie arsenału może zostać użyta. Ponadto przechowywanie takiej broni może być niebezpieczne, zwłaszcza w obliczu braku wykwalifikowanych kadr. Więcej na: Broń jądrowa.

## Polityka

    Federacja Rusińska jest przykładem państwa o słabej integracji. Polityków wciąż bardziej dzielą narodowości i etnosy, niż łączy tożsamość rusińska.

### Białorusini, czyli zwolennicy status quo

Wśród Białorusinów znajdują się zarówno zwolennicy reżimu Aleksandra Łukaszenki, np. przewodniczący Rady Ministrów Uładzimir Bazanau, który bezwzględnie realizuje każde polecenie Łukaszenki, jak i Zianon Pazniak, który został oczyszczony z zarzutów i któremu pozwolono wrócić do kraju. Łukaszenko przejęciem Ukrainy w ramach Federacji Rusińskiej sam związał sobie ręce, nie mogąc pozwolić do większych podziałów w gronie samych Białorusinów, by nie stali się oni za słabi w obliczu dominującego w Federacji narodu ukraińskiego. Na razie nie ma większych sprzeczek pomiędzy Białorusinami, jednak jeżeli Łukaszenko okaże się być za słaby, jego współpracownicy mogą go po prostu wymienić na skuteczniejszego przywódcę.

### Krymotatarzy, czyli żadna siła

Mimo wysiłków administracji Łukaszenki, chcącego ograniczyć zdominowanie populacji Federacji Rusińskiej przez Ukraińców, Krymotatarzy nie stanowią wpływowej grupy ludności.

### Polacy - ukryci zwolennicy Wielkiego Księstwa?

Polacy są trzecią najbardziej wpływową grupą etniczną w Federacji Rusińskiej. Pomimo stanowienia ledwie 2% populacji Federacji Rusińskiej Polacy mają swoje wpływy w aż dwóch restortach: Andrzej Lepper jest ministrem spraw wewnętrznych (kontroluje policję), a Lech Kaczyński jest wiceministrem kultury. Poza tym istotnym Polakiem jest oligarcha i filantrop Mateusz Morawiecki. Pomimo różnych poglądów Polaków łączy chęć kultywowania własnej kultury oraz bacznego obserwowania sytuacji w Ojczyźnie kontrolowanej przez reżim Bartyzela.

### Ukraińcy, czyli ci sparaliżowani przez wewnętrzne konflikty

Gdy Łukaszenko przejął władzę na Ukrainie, to całkowicie wyeliminował polityczne elity nacjonalistów ukraińskich, doprowadzając do upadku ugrupowanie tzw. Prawego Sektora. Wielu z przedstawicieli tego nurtu politycznego leży obecnie w betonowych butach na dnie Morza Czarnego lub jest pochowana pod płytami chodnikowymi. Współczesne środowisko polityczne Ukraińców podzielone jest przede wszystkim na dwa klany: prozachodni dniepropietrowski oraz prowschodni doniecki.

Klan Dniepropietrowski jest zasadniczo bardziej prozachodni, lewicowy gospodarczo oraz świecki, jest jednak przy tym nacjonalistyczny (jego działacze podkreślają przywiązanie do ukraińskich i kozackich wartości). Na jego czele stoją Pawło Łazarenko, który jest politykiem centrolewicowym, który współpracuje z reżimem Łukaszenki oraz Julia Tymoszenko - polityk konserwatywno-liberalna. Nazwa klanu bierze się od ich Dniepropietrowska, skąd pochodzą jego przedstawiciele.

Drugim klanem Ukrainy, równie wpływowym, jest Klan Doniecki na czele, którego stoją rusińscy oligarchowie np. Rinat Achmetow posiadający majątek o wartości miliardów dolarów. Jest on w posiadaniu prawie wszystkich przedsiębiorstw Donbasu, a także (co szczególnie zagraża Łukaszence) jest on człowiekiem o sympatiach prorosyjskich. Jego willa jest strzeżona lepiej niż siedziba Łukaszenki. Drugim najbardziej wpływowym członkiem jest Achat Bragin - właściciel wielu firm (np. "Lux") oraz klubów piłkarskich, w tym "Szachtara Donieck". Walka pomiędzy oligarchami, jak i członkami donieckiej mafii jest bardzo zażarta. Wielu jej przedstawicieli zginęło w wyniku zamachów, a tylko nieliczni, jak Bragin, mieli to szczęście, by przetrwać burzliwy okres lat 90. Od tego czasu każdy, kto jest wyżej położony w tej hierarchii, ma świadomość, że zapewnienie sobie podstawowej ochrony to podstawa.

### Żydzi

Do Federacji Rusińskiej emigrowała także część Żydów, która nie czuła się pewnie w Izraelu po jego przegranej w wojnie Jom Kimmpur. Ci, którzy nie chcieli emigrować na Bałkany (do Nowej Chazarii), znaleźli się na Ukrainie. Chętnie zapraszał ich Łukaszenko, który zamierzał w ten sposób zniwelować przewagę ludnościową Ukraińców w Federacji Rusińskiej. Na czele rządowej agencji ds. imigracji żydowskiej stoi Ukrainiec Igor Berkut.

## Gospodarka

Dwa lata temu nastąpiło zjednoczenie byłych Ukraińskiej i Białoruskiej SRR. Cały czas trwa proces budowania wspólnej gospodarki państwa federalnego, który utrudniany jest przez zmiany, jakie zaszły w każdej z tych gospodarek. Podczas gdy na Białorusi utrzymane zostały rozwiązania znane z gospodarki centralnie planowanej, a wszelcy więksi prywatni potentaci zostali stłumieni, o tyle na Ukrainie po 1991 roku powstały ogromne wpływy oligarchów, którzy do dzisiaj, nawet po dwóch latach od przejęcia władzy przez Łukaszenkę, mają potężne wpływy w Armii.

## Wojsko

W Wojsku Rusińskim panuje dyscyplina zbliżona do Wojska Radzieckiego. Żołnierze poddawani są państwowej propagandzie, a przymus służby wojskowej często wykorzystuje się do przystosowywania młodych ludzi do życia w rzeczywistości rusińskiej. Armia uważana jest za przestarzałą oraz zdemoralizowaną, mimo to jest całkiem liczna.