Chapter 43

Powrót do codzienności wcale nie był taki łatwy. Obie z Camilą postanowiłyśmy wrócić do szkoły i dokończyć edukację. Po zajęciach szłyśmy do pracy, aby zarobić trochę grosza. Choć zostało mi jeszcze sporo pieniędzy po dziadku, odłożyłyśmy je na czarną godzinę. Dziewczyny pomagały nam, jak tylko mogły, zajmując się małą Alex, szopem i psem, którego Camila dała mi na prezent. Miała ogromne wyrzuty sumienia przez swoje zachowanie. Na szczęście, zwierzęta bardzo się polubiły. Zdarzało się nawet, że Maniuś donosił naszej córce zabawki i kocyk, a Leo bujał ją łapką, gdy leżała w nosidełku. Te obrazki były tak cudowne, że nie mogłyśmy oderwać od nich oczu.

Dużą cegiełkę do tego wszystkiego dołożyła również moja babcia. To właśnie za jej namową wróciłyśmy do szkoły i poszłyśmy do pracy. Do południa siedziała z małą, a potem zmieniała się z Alex lub Taylor. Pomagała nam też finansowo, a dodatkowo była w stanie ukryć niedawne wydarzenia przed moimi rodzicami, którzy prawdopodobnie nigdy nie dowiedzą się, że mają wnuczkę. Od sytuacji z Camilą nie odezwali się do mnie ani słowem. A ja też nie miałam do tego głowy. Nie chcę po raz kolejny wywracać swojego życia do góry nogami.

Dzisiaj obie dostałyśmy wolne. Postanowiłam dobrze wykorzystać ten czas i zrobić Cabello niespodziankę. Wczesnym rankiem, gdy dziewczyna jeszcze spała, odwiozłam naszą córkę i zwierzęta do babci na wieś. Z przyjaciółkami umówiłam się, że pomogą mi zorganizować kolację na plaży. Natomiast Lincowi kazałam przygotować mój jacht.

Wchodzę do domu z bukietem czerwonych róż i jeszcze ciepłym śniadaniem. Zamykam drzwi najciszej, jak potrafię, mając nadzieję, że Camila w dalszym ciągu śpi. Jednak brunetka lubi zaskakiwać mnie na każdym kroku i czeka już zdenerwowana w kuchni.

- Lauren, do cholery! Martwił... - milknie, napotykając mnie w progu. Staje w pół kroku, a jej twarz wyraża zaskoczenie połączone z rozczuleniem. Zerka na kwiaty, a potem na mnie i uśmiecha się szeroko. - Coś przegapiłam?

- Jeszcze nie - unoszę kąciki ust, podając jej bukiet. Brązowooka przyjmuje go z wdzięcznością i spuszcza nieco z tonu. - Alex jest u babci. Dzisiaj mam dla ciebie niespodziankę - mruczę, wchodząc do kuchni, gdzie dziewczyna szuka już wazonu. Ja tymczasem rozpakowuję śniadanie, przekładając je na talerze. - Myślałam, że uda mi się cię zaskoczyć i zjemy w łóżku, ale chyba coś nie wyszło - śmieję się cicho, a Cabello wywraca oczami i zarzuca mi ręce na szyję.

- Zaskoczyłaś mnie i tak - cmoka delikatnie moje usta. - I nadal możemy zjeść w łóżku - uśmiecha się, przygryzając lekko wargę. Spoglądam jej w oczy, czule przejeżdżając palcami po jej szczęce.

- Skoro tak nalegasz, to jestem skora się zgodzić - żartuję, na co uderza mnie żartobliwie w ramię. Wyciągam do niej dłoń, którą ujmuje, i zabieram ze sobą talerze. - Ale musimy się pospieszyć. O dziesiątej mamy pierwszą atrakcję - uśmiecham się.

- Jak rozumiem, nic mi nie powiesz? - unosi brew, kiedy siadamy na łóżku. Obejmuję ją ramieniem, opierając się wygodnie plecami o poduszki.

- Zgadza się, kochanie. Smacznego - uśmiecham się szeroko, a brunetka wywraca oczami i kręci głową. Obie jednak zabieramy się za jedzenie, wymieniając ze sobą tylko kilka słów.

Po śniadaniu zawiązuję dziewczynie oczy i prowadzę do samochodu. Na początku trochę marudzi, ale podczas drogi trochę się uspokaja. Układam dłoń na jej udzie i kieruję się prosto do portu. Nawet z parkingu widzę, że jacht jest już przygotowany.

Otwieram Camili drzwi i prowadzę ją do podestu. Kiedy jesteśmy trochę bliżej, ściągam opaskę i przerzucam ramię przez jej barki.

- Oh... Będziemy pływać? - spogląda na mnie zaskoczona, ale w jej tęczówkach dostrzegam urocze chochliki.

- Jak za starych dobrych czasów, Cabello - uśmiecham się i daję jej klapsa. Brunetka podskakuje, posyłając mi mordercze spojrzenie, lecz na je usta wpływa czuły uśmiech.

Wchodząc na pokład, witamy się z Lincem. Chłopak przekazuje mi stery, a Camila idzie do sypialni, rozpakowując torbę, którą wzięłam. Wypływam na pełne morze, przy okazji robiąc kilka zdjęć.

- Czuję się, jakbym cofnęła się w czasie - czuję ciepłe ramiona oplatające moją talię. Uśmiecham się, odwracając się przodem do brązowookiej. Dziewczyna wita mnie szerokim uśmiechem i czułym całusem w usta.

- Dzisiaj masz ku temu okazję - przejeżdżam pieszczotliwie palcami po jej szczęce. - Wieczorem wrócimy na kolację do portu, ale póki co możemy cieszyć się słońcem i wodą.

- Wolę nacieszyć się tobą. Za szybko nie zostaniemy same - mówi cicho, przywierając złaknionym pocałunkiem do moich warg.

Oddaję go od razu, bez zastanowienia przyciągając ją bliżej siebie. Chwilę później łapię ukochaną pod udami i ruszam do sypialni. Po drodze nasze ubrania stopniowo znikają, a spragnione dłonie wędrują po rozpalonych już ciałach.

Układam Camilę na łóżku, sama natomiast zawisam nad jej ciałem. Zjeżdżam ustami na jej szyję, robiąc tam kilka malinek. Brunetka wierci się pode mną i obejmuje nogami moją talię. Nie mogąc się powstrzymać, wpijam się w jej sutek, który nieznacznie się wydłuża i twardnieje pod językiem. Pieszczę go czule, drugi drażniąc palcami.

- Lo, nie potrzebuję gry wstępnej - sapie cicho, wypychając biodra w moją stronę. Od razu zaczyna się o mnie ocierać, mocząc członka swoimi soczkami. Jęczę, zerkając przelotnie na jej twarz.

- Gumki są w szufladzie - mamroczę, ale dziewczyna ucisza mnie, kładąc palce na moich ustach.

- Chcę cię poczuć całą. Stęskniłam się - głaszcze czule mój policzek, uśmiechając się delikatnie.

Podciągam się na łokciach do góry i moszczę wygodnie między jej udami, które rozsuwam kolanem. Nasze spojrzenia się krzyżują, gdy powoli pcham biodra do przodu i wchodzę w nią ostrożnie. Wita mnie głośnym jękiem i zaciskającymi się mięśniami.

Skomlę cicho na ten kontakt, wtulając twarz w jej szyję, gdzie składam drobne pocałunki. Brązowooka wbija mi paznokcie w ramiona, poruszając się powoli. Łapię z nią wspólny rytm, stopniowo nabierając tempo. Obie jęczymy coraz głośniej, przyspieszając pchnięcia.

Moje ruchy stają się niedbałe i chaotyczne, kiedy brunetka zaciska się na mnie. Wiem, że jest już bardzo blisko, więc wchodzę w nią pod innym kątem, aby móc swobodnie stymulować jej punkt G. Dziewczyna chwilę później dochodzi, co przyczynia się to tego, że tryskam w nią krótką fontanną.

\*\*\*

- Mam się bać? - pyta z uśmiechem, gdy po raz kolejny zasłaniam jej oczy i prowadzę po ciepłym piasku.

- Pamiętasz, jak zabrałam cię tu w twoje urodziny? - unoszę brew. - Wtedy też nie było się czego bać - zauważam z cichym chichotem i idę powoli naprzód.

Przed sobą dostrzegam niewielki stolik z jedzeniem. Dziewczyny puszczają mi oczko i pokazują, że wszystko gotowe, więc odbieram od Taylor bukiet tym razem białych róż. Kiedy zostajemy same, odsuwam ukochanej krzesło i ściągam opaskę.

- Proszę - wyciągam kwiaty w jej stronę, a brązowooka otwiera usta ze zdziwienia.

- Zbankrutujesz dzisiaj - stwierdza, zatapiając nos w różkach. Uśmiecha się i wzruszam ramionami.

- Zjedzmy, zanim wystygnie - mruczę cicho. Siadam naprzeciwko niej, uśmiechając się szeroko. - Smacznego, kochanie.

- Wzajemnie, misiu - puszcza mi oczko i ściąga pokrywkę z talerza. - Lasagne... Wiesz, co dobre, Jauregui.

- Oczywiście, że tak - śmieję się cicho i zabieram się za jedzenie.

Czas mija nam w przyjemnej atmosferze. Dużo żartujemy i wspominamy dawne czasy, aż nastaje miły półmrok. Niedługo potem całą plażę spowija zmierzch, a świece dają delikatny blask, oświetlając nasze twarze.

- Dalej mam wrażenie, że coś przegapiłam - mruczy brunetka z uśmiechem.

- Jak już mówiłam, jeszcze nie - oblizuję usta i uśmiecham się lekko. Niepewnie wstaję i podchodzę do krzesła ukochanej. Wygląda na zaskoczoną, gdy klękam na jedno kolano, a z kieszeni marynarki wyciągam czarne aksamitne pudełeczko. - Karlo Camilo Cabello Estrabao, czy uczynisz mi ten wyjątkowy zaszczyt i poślubisz mnie?

- Oh, Lo... - unosi dłoń do swoich ust, a łzy pojawiają się w jej oczach. - T-tak. O-oczywiście, że t-tak - jąka cicho, wybuchając płaczem. Chwilę później jej ramiona ciasno oplatają się wokół mojej szyi, a wargi przyciskają się do moich.