Miauczura

**Miauczura-** Kotka należąca do Wroni. Jej rodzina oprócz kociąt jest nie znana, ponieważ kotka wcześniej była bezdomna.

## Wygląd

### Znaki szczególne

mała plamka na prawym oku, mała blizna na nosku i wyjątkowe piękno

## Rodzina

### Partner

Wcześniej szary, pręgowany kocur, obecnie spotyka się z rudym kocurem

### Synowie

Szaruś i bezimienny kocurek. Oba szare w pręgi

### Córki

Luna i bezimienna koteczka. Obie szare w pręgi z białymi skarpetkami.

## ★Wygląd

* Ogólne
* Wcześniej
* Obecnie

Miauczura to mieszaniec. Jest zgrabna i śliczna. Ma dużo wdzięku i nie lubi być fotografowana. Ma czarne, mięciutkie futerko i białą plamkę na szyi oraz w pachach i pachwinach. Ma też czarny nosek. Gdy była młodsza, miała zielone oczy, lecz z czasem stały się żółte.

Gdy Miauczura była bezdomna, była bardzo chuda. Wszystkie kości wystawały jej spod skóry. Dodatkowo była łysa i miała zielone oczy. Jej lewe ucho było rozdarte przez innego kota. W wieku ok. 16-20 kocich lat była w ciąży z szarym kocurem, którego poznała prawdopodobnie włócząc się po okolicy. Po porodzie została wysterylizowana, a kociaki oprócz Szarusia, który zmarł, znalazły nowy dom.

Gdy przyjęliśmy Miauczurę, zaczęła robić się pulchniejsza. Rosło jej futerko, które zrobiło się lśniąco czarne, przez co wyróżnia się spomiędzy wszystkich kotów mieszkających w okolicy. Ma białą plamkę na szyi, która wygląda jak odblask. Dodatkowo ma plamki w paszkach i pachwinkach. Z wiekiem jej oczy stają się coraz bardziej żółte.

## ★Charakter

Miauczura jest bardzo dumną kotką. Jest również bardzo inteligenta i umie porozumiewać się za pomocą gestów z człowiekiem. Była bardzo dobrą matką i kochała swoje kocięta, które urodziła w stodole, w centrum drutu kolczastego. Jest bardzo przywiązana do swojej właścicielki i nigdy jej nie opuszcza. Boi się, że ją straci, ponieważ jest wdzięczna za dom i uratowanie życia (nie raz). Wobec innych kotów, jest nastawiona negatywnie. Przegania każdego intruza, bo boi się, że inne koty ją wygnają. Jest świetna w walce, więc zawsze wygrywa.

Miauczura uwielbia zabawy na dworze i wygrzewanie się w słońcu. Na zimę mieszka w domu, lecz latem nie da się jej tam wsadzić. Kocha polować, co jest nieraz utrapieniem, bo łapie ptaki, lecz dzięki niej, nie ma w domu myszy. Umie łapać też szczury, krety, a nawet kuny! Tych ostatnich szczególnie mi szkoda, ale nie da się jej upilnować.

## ★Historia

**Uwaga! Historia przed przygarnięciem Miauczury może nie być prawdziwa, lecz jest najprawdopodobniejszym domysłem.**

* Początki i bezdomnosć
* Nowy dom?
* Kocięta
* Walka o dominację
* Przyjemne życie

Miauczura urodziła się w domu nieodpowiedzialnych ludzi. Jako kociak była bardzo uwielbiana przez wszystkich jej członków, lecz z czasem, gdy urosła, ludzie wzięli sobie nowego kociaka, a Miauczurę zaniedbali. Nie szanowali jej już i nie karmili. Kotka była zdana na samą siebie. Postanowiła opuścić złych ludzi i zaczęła szwendać się po okolicy szukając jedzenia i domu. Jednak większość ludzi w najlepszym przypadku po prostu wyganiała ją a w najgorszym bili ją butami i miotłami. Podczas jej wędrówki, kotka poznała szarego kocura, z którym doczekała się kociąt, przez co było jej jeszcze ciężej tułać się.

Pewnego dnia kotka wyczuła kuszący zapach ryb. Weszła na podwórko i ujrzała starszego człowieka obrabiającego złowione ryby. Podeszła nieśmiało. Na początku człowiek chciał odgonić kotkę, lecz była ona tak głodna, że nie ruszyła się z miejsca. Wtedy człowiek rzucił jej rybią głowę. Kotka połknęła kąsek i poprosiła o następny. Ostatecznie zjadła siedem całych płotek i dwanaście łebków. Kotka poczuła, ze to jest jej miejsce. Jeszcze bardziej ucieszyła się, kiedy poznała Wronię. Nie odpuszczała jej na krok.

Miauczura poczuła, że jej kocięta zbliżają się na świat. Wiedziała, że tutaj może spokojnie urodzić i zapewnić jedzenie dla siebie i młodych. Na poród wybrała sobie gołębnik w stodole, a dokładnie bezpieczne miejsce otoczone drutem kolczastym. Gdy urodziła, czuła zdziwienie Wroni, gdy znikała na długo, żeby zajmować się młodymi. W końcu ludzie domyślili się o kociętach i je zobaczyli. Miauczura wierzyła, że im się podobają i nie myliła się. Gdy kotki były już większe, ludzie pomogli Miauczurce znieść jej młode z wysoko położonego gołębnika. Kotka cieszyła się, gdy dostała saszetki z karmą i nie wiedziała, że to nie dla niej lecz dla kociąt, ponieważ były to specjalne miękkie kąski. Miauczura dostała inną karmę, lecz zjadła też porcje dla dzieci, ponieważ chciała przez cały czas karmić je swoim mlekiem.

Niestety po pewnym czasie, jeden z kociaczków zginął na koci katar, na który chorowała Miauczura i jej kocięta. Szybko później kocia mama została zaszczepiona na tą chorobę. Reszta z kociąt szybko znalazła dom.

**Wronia**: Dziękuję szczególnie ludziom, którzy zabrali najbardziej chorą koteczkę chcąc jej pomóc! <3

Miauczura nie mogła długo cieszyć się szcześciem, ponieważ rudy kocur sąsiadów chciał, żeby terytorium kotki było jego. Wielokrotnie próbował ją zabić i nie reagował na gonienie. Co noc biła się z nim, co było straszne, bo nigdy nie było wiadomo, czy kotka nie zginie np. wbiegając podczas ucieczki pod samochód. Na podwórku latało jej futro.
Wielokrotnie Miauczura utykała na drzewach i innych wysokich punktach, uciekając przed kocurem.

Na szczęście kotki, pewnego razu, gdy rudy ją gonił, wpadł pod samochód. Od tej pory, Miauczura jest właścicielką dużego terytorium, na którym nikt nie waży się jej atakować.

Teraz Miauczura wiedzie przyjemne i dobra życie. W lato i wiosnę mieszka na podwórku a zimą i jesienią - w domu.
Kotka do dzisiaj nie toleruje kociąt (nie swoich), które kojarzą jej się z wyrzuceniem jej z domu. Zawsze chodzi za Wronią, gdy ona idzie na spacer, bo boi się, że coś jej się stanie.

## ★Galeria

Miauczura w promieniach światła na dworzeMiauczura z upolowaną w domu mysząMiauczura i kociakiMiauczura siedzi na dywanieMiauczura siedzi na naturalnym drapaku (z filtrem)Miauczura leży na legowisku na kaloryferzeMiauczura leży na legowisku na kaloryferze ujęcie drugieWIP