Mratunia Zachodnia

Jedna z ważniejszych krain w Królestwie Mratun. Jest ona buforem pomiędzy ziemiami Mratuńczyków, a innymi kulturami. Ma ona za zadanie tworzyć mur obronny aby wszyscy przybysze pragnący dotrzeć do mratun osiedlili się tutaj. Łączą się w niej kultury z różnych stron świata tworząc mieszankę różnych zwyczajów i tradycji.

## Terytoria

Mratunia Zachodnia zajmuje ziemie na zachód od rzeki Derakis. Kraina ciągnie się na południe sięgając Lasu Lasaiskiego. Od północy graniczy z Debrańskimi lasami i Mratun. Granicę na zachodzie nie mają żadnych naturalnych barier i są wyłącznie umowne. Według uczonych granice znajduje się w około połowie drogi pomiędzy rzeką Derakis i Hern.

Tereny Mratunii Zachodniej są do siebie bardzo podobne. Są to lekko pagórkowate równiny, z żyzną ziemią, na których nie rośnie zbyt wiele lasów. Można jednak wyróżnić trzy główne regiony geograficzne krainy.

* Na samej północy na granicy z Mratun bardziej widać pofałdowanie tereny. Jest znacznie więcej wzgórz i są one bardziej strome. Wzgórza mogą sięgać nawet 200 metrów wysokości, ale zazwyczaj mają ich około 150. W wzgórzach dość gęsto występują jaskinie.
* Tereny obok rzeki Derakis są bardziej żyzne, ale też podmoknięte. Przepływa przez nie dużo rzek, wypływających z północnych ziem. Można tam znaleźć bagna i mokradła. Rośnie na nich również więcej drzew, głównie liściastych. Z tych lasów tutejsi władcy eksportują drewno.
* Ostatnim regionem są ziemie na południe od wzgórz i na zachód od lasów. Są to tereny płaskie z niewielkimi pagórkami. Znajduje się na nich mało lasów, które grupują się w większe skupiska. Rosną tutaj głównie drzewa liściaste, a iglaste są rzadkością. Nie ma tutaj zbyt wielu rzek. Ziemie są za to niezwykle żyzne i bogate w minerały.

Klimat krainy jest podobny do ogólnego klimatu umiarkowanego. Lato jest gorące, a zima chłodna. Podczas całego roku opady deszczu są częstsze i intensywniejsze niż w innych klimatach umiarkowanych. Zwierzęta występują głównie w lasach i rzadko wychodzą poza. Robią to jedynie kiedy brakuje żywności.

### Gospodarka

Mieszkańcy zajmują się głównie rolnictwem i hodowlą zwierząt. Przez mały dostęp do wzgórz na północy nie jest tutaj rozwinięty przemysł wydobywczy. Mieszkańcy wolą je wykorzystać aby sadzić na nich drzewa owocowe i hodować zwierzęta. Obszary zachodnie w których jest mnóstwo bagien są bogate w glinę, piasek czy też torf. Popularne jest tam rybołówstwo przez dużą ilość rzek i mokradeł. Tamtejsi władcy eksportują również dużo dobrej jakości drewna. Na terenach wschodnich gdzie dominują wielkie otwarte równiny powstają duże farmy. Dzięki żyzności tych ziem gospodarstwa rolne wytwarzają więcej żywności. Wysyłana jest ona głównie do stolicy państwa Suhynu.

## Mieszkańcy

Pochodzenie Mratunów jest dobrze znane i spisane w starych księgach. W starych latach podczas rządów Marota II większość dzisiejszych ziem Mratunii została przez podporządkowana. Chciał stworzyć mur przed obcymi wpływami, aby Mratun nie zmieniło się kulturOwO. Do Mratunii zaczęto sprowadzać osadników z pogranicza Mratun, którzy byli odmienni kulturowo od centralnych ziem. Przez wieki mieszali się z lokalną ludnością i wytworzyli mieszankę kulturową łączącą cechy Mratuńczyków i autochtonicznych ludów.

Jak swoi odlegli przodkowie cenią honor, odwagę i chęć walki. Różni jednak ich wartość tych cech. Mratunowie uważają je za cechy ważne, ale nie stawiają ich na pierwszym miejscu. Honor nie jest dla nich tak ważny i jego złamanie nie powoduje wygnania ze społeczności. Takie osoby bez honoru będą jedynie gorzej postrzegane. Nie działają również tak chaotycznie i nierozważnie jak kuzyni. Cechą różniącą ich od kuzynów jest to, że są nad wyraz spokojni. Najpewniej jest to cech zapożyczona od autochtonicznych ludów, które nie posiadały scentralizowanego ośrodka władzy. Państwa były małe i niezbyt silne co ułatwiło podbój tych ziem.

Nie są również mocno zamknięci na obce kultury jak swoi krewniacy. Kochają swoją tradycję i kulturę. Pozostają w większości przy starych obyczajach i folklorze. Tolerują jednak bardziej napływowych mieszkańców. Nie tworzą dla nich osobnych dzielnic aby ci nie integrowali w miejscową ludność. Tolerują ich i często wysłuchują ich opowieści. Przyjezdni zostający na dłużej zazwyczaj wtapiają się w miejscowych i stają się ich częścią. Wnoszą przy swoje wartości i tradycję do małej społeczności. Przez taki zabieg różnice kulturowe widać w przypadku języka i zwyczajów. Północ krainy różni się od południa, a zachód od wschodu.

## Kultura

### Sztuka, muzyka, poezja, jedzenie, opowieści

Kultura Mratunów jest podobna do folkloru Mratuńczyków przez pochodzenie. Ma ona w sobie cechy wojowniczego ludu, ale przez ich mniejszą wartość rozwinęły się tutaj inne dziedziny. Ich sztuka, muzyka i poezja są na równym poziomie.

Używają tradycyjnych instrumentów ze swoich starych ziem czyli witranów. Są to rogi różnych zwierząt. Mają one różną długość, grubość i kształt, co sprawia, że zależnie od użytego instrumentu ton, barwa i długość dźwięku będzie inna.

Ich sztuka opiera się głównie na tworzeniu gobelinów. Od miejscowej ludności przejęli tworzenie płaskorzeźb. Oba te przedmioty przedstawiają zawsze wydarzenia z legend i opowieści. Bardzo często używają koloru czerwonego i dodatkowo stosują ciemnozielony w postaci wypełnień.

Mają również rozwiniętą poezję w przeciwieństwie do swych krewnych z północy. Tworzą wiele wierszy, opowiadań, powieści, pieśni i wiele innych. Najpopularniejszym pisarzem jest nieżyjący już Ratruk Markus. Autor wielu wierszy i baśni, które opowiadają o legendach w poetycki sposób. Mimo, że nie żyję od ponad 300 lat jego utwory nadal są popularne w całej Mratunii Zachodniej oraz w okolicach. Rodzina z której się wywodzi została wyniesiona z kupców do rangi szlacheckiej za jego czyny.

Ich ulubionym daniem jest potrawka z jelenia, którą oni nazywają kelmntar. Jest to ich główne danie, które można spotkać podczas świąt i na stołach możnych. Jest ona przyrządzona jak zwykła potrawaka, ale dodaję się do niej znacznie więcej ziół. Podawana jest również z gęstą, kwaśną śmietaną.

### Religia

Rodzimą religią dla Mratunów jest askerizm, czyli wiara, z którą są od wielu wieków i nigdy się z nią nie rozstali. Przybyła ona na te tereny wraz z osadnikami. Przybysze zaczęli szerzyć ją wśród miejscowej ludności. Większość przyjęła obcą religię i zaczęła ją wyznawać. Miejsca starych bogów zostały zniszczone i porzucone. Nie oznacza to, że miejscowa religia nie miała wpływu na askerizm. Niektórzy bogowie zyskali nowe cechy po starych bożkach. Zostały również niektóre świętą. Religia jest politeistyczna i większość bogów ma bardzo pierwotne aspekty. Najważniejszym bogiem jest Zatran, bóg wilków i wojny. To jemu najczęściej składa się cześć i błogosławi wiele przedmiotów.

### Architektura

Architektura Mratunów jest zbliżona do tej z terenów Mratun. Podstawy domów są kamienne i uzupełnione odpowiednią zaprawą. Pozostałe części domu są drewniane. W przeciwieństwie do Mratuńskich dachów, te nie są szpiczaste. Są one prawie płaskie. Powodem jest najpewniej wpływ autochtonicznych ludów zamieszkujących wcześniej te tereny. Prawie wszystkie domostwa posiadają płaskie, proste dachy. Tylko budynki o ważnych funkcjach mają je szpiczaste. W środku takich domów zawsze centralnie w środku pomieszczenia stoi jeden wielki drewniany słup, który podtrzymuję sufit. Drzwi budynków zawsze mają na sobie wyżłobione wzory. Przedstawiają one najczęściej lasy, pola i łąki. Są od tego wyjątki. Na drzwiach np. tawern są pokazane sceny tworzenia piwa, a na drzwiach rzemieślników ich zawód.

### Technologia

Technologia Mratunów skupia się głównie wokół rolnictwa. Mają oni swoje osiągnięcia w dziedzinie uzbrojenia, ale nie takie jak ich krewniacy. Najpopularniejszą bronią jest Mratunowska Halabarda. Jest ona wykonana w taki sposób, że po zniszczeniu kawałka drzewca na którym znajduje się metalowy człon można z niego wyrwać kawałki drzewa i przymocować na drugi koniec drzewca.

### Tradycje

Mratunowie mają podobne tradycje do swoich kuzynów. Tak samo jak oni grzebią zmarłych. Palą ciała, a następnie chowają je pod ziemią. Robią to znacznie rzadziej i tylko dla ważnych osób. Najczęściej są to władcy i bogaci kupcy. Aby wpuścić obcych przybyszów do swojej krainy i oczyścić ich z złych intencji stosują inne metody. Przyjezdni muszą wypić ferndar, nazywany powszechnie niebieską krwią. Jest to sok z owoców leśnych o niebieskim kolorze. Dodawane są do niego zioła aby urozmaicić smak. Jest tak ohydny dla przyjezdnych, że jeszcze żadnemu nie udało się go całkowicie wypić. Mieszkańcy przygotowują go podczas świąt i zostawiają w beczkach aby leżakował.

### Święta

Rytuały i święta odbywają się w dniach wiosennych i letnich podczas, których celebruje się bogów roślin i urodzaju aby plony były udane i duże. Kiedy pola są już obsiane to Mratunowie wchodzący w dorosłość wyruszają na polowanie. Większość świąt jest właśnie związania z plonami i polowaniem. Mratunowie od miejscowych ludów przejęli również święta związane z czczeniem owoców.