Chengdu J-7

**Chińskie rozwinięcie MiG-21**

 Producent
 Typ
 Generacja
 Konstrukcja
 Załoga
 Egzemplarze
 Kod NATO

 Lata produkcji
 Wycofanie ze służby

 Ciąg
65,2 kN (z dopaleniem)

 Długość
 Wysokość
 Powierzchnia nośna

 Startowa

 Prędkość przelotowa
 Prędkość wznoszenia
 Pułap
 Zasięg

 Użytkownicy

## Wersje samolotu (źródło)

### Pierwsza generacja

* **J-7** – kopia MiG-21F-13, 12 zmontowanych przez zakłady lotnicze w Shenyang w 1966, silnik WP-7 (kopia R-11F-300).
* **J-7I** – seryjna wersja produkowana masowo przez Chengdu, dwa węzły podwieszenia, trzeci pod kadłubem, dwa działka 30mm 30-I, pociski PL-2, silnik WP-7, w późnych egzemplarzach pod statecznikiem pojawił się spadochron hamujący stosowany na następnych wersjach, wersja eksportowa oznaczana **F-7A**.
* **J-7II** – rozwinięcie J-7I z czterema podskrzydłowymi węzłami uzbrojenia, krótka dwuczęściowa owiewka kokpitu bez oszklenia za plecami otwierana do tyłu, zamiast znanej z MiG-21F/J-7I unoszonej do dziobu, wersja eksportowa oznaczana **F-7B**.
* **JJ-7** – wersja dwumiejscowa oparta na MiG-21U, wersja eksportowa oznaczana **FT-7**.
* **JJ-7I** – wersja dwumiejscowa oparta na J-7I, wersja eksportowa oznaczana **FT-7A**, do Albanii (2) i Tanzanii (2).
* **JJ-7II** – wersja dwumiejscowa oparta na J-7II, z awioniką Rockwell Collins, wersja eksportowa oznaczana **FT-7B**, dla Bangladeszu (4 FT-7BG), Sri Lanki (1), Sudanu (2) i Zimbabwe (2 FT-7BZ).
* **F-7A** – wersja eksportowa J-7I, silnik WP-7B, sprzedana do Albanii (10), Tanzanii (14) i Iranu (5).
* **F-7B** – wersja eksportowa J-7II montowana w Egipcie (30 + 80 na licencji), także dla Iraku (90 z egipskiej linii), uzbrojone w R550 Magic, 30 sztuk z Chin otrzymała Korea Północna w latach 1989-1991, Sudan 14 sztuk w 1987 i 6 w 1997.
* **F-7IIN** – wersja dla Zimbabwe na bazie F-7B zamówiona w 1984 z elementami F-7M, od 12 do 22 sztuk dostarczono w 1986.
* **F-7BS** – wersja hybrydowa z kadłubem F-7B i chińską awioniką, brak HUD oraz skrzydłem z czterema podwieszeniami z F-7M, pociski PL-5E, Sri Lanka otrzymała cztery sztuki w 1991.

### Druga generacja

* **J-7M** – rozwinięcie J-7II, zachodnia awionika, silnik WP7B, radiowysokościomierz, system IFF swój-obcy, prosty komputer pokładowy, brytyjskiHUD GEC-Marconi HUDWAC i radar Skyranger, pociski PL-7, wersja eksportowa oznaczana **F-7M**.
* **J-7III** – kopia MiG-21MF na bazie egzemplarzy z Egiptu, prosty wystający garb i większy wlot powietrza jak w MiG-21, oblatany w 1984, silnik WP-13, radar/SKO JL-7, system wymiany danych typ 481, HK-13A HUD, dwa 23 mm działka, pociski PL-2/5, 20 sztuk dla Chin, wersja eksportowa oznaczana **F-7C**, brak nabywców.
* **J-7IIIA** – zmodernizowany J-7III oblatany w 1991, radar JL-7A, systemem nawigacyjnym JD-3II, nawigacja inercjalna typ 563B, system ostrzegawczy KJ-8602, silnik WP-13F1, pociski PL-7/8, między 1994 i 1999 ukończono tylko około 20 egzemplarzy nim program skasowano na rzecz Su-27SK, eksportowa oznaczana **F-7D**, brak nabywców.
* **F-7M Airguard** – wersja eksportowa J-7M oblatana w 1983, sprzedana do Bangladeszu (16 F-7MB), Iranu (30), Mjanmy (30).
* **F-7P Skybolt** – wersja F-7MP na wyłączne zlecenie Pakistanu oblatana w 1988, awionika Collins z systemem podejścia AN/ARN-147 VOR/ILS, nawigacyjny AN/ARN-149, miernik dystansu DME-42, Pro Line II z prostymi wyświetlaczami PFD, chiński system ostrzegający o opromieniowaniu radarem BM/KJ-8602, cztery pociski AIM-9L Sidewinder, fotel Martin-Baker Mk 10L, kilkanaście wczesnych F-7P bez pełnego wyposażenia dostarczono w 1988, 105 zgodnych z F-7MP w latach 1989-1993. Od 1996 brytyjski radar GEC-Marconi Skyranger zastąpił włoski FIAR Grifo 7.
* **FT-7M** – wersja szkolno-bojowa eksportowych F-7M, do Bangladeszu (4), Iranu (5) i Mjanmy (6 FT-7S).
* **FT-7P** – wersja dwumiejscowa o wydłużonym zasięgu dla Pakistanu, 19 sztuk.

### Trzecia generacja

* **J-7E** – rozwiniecie J-7M, oferowany na eksport jako F-7MG, klasyczne skrzydło delta zastąpiło skrzydło pasmowe o różnym skosie.
* **J-7EB** – pozbawiona działek i uzbrojenia wersja dla grupy akrobacyjnej, zastąpione przez nieuzbrojone J-7GB.
* **J-7G** – unowocześniony J-7E oblatana w 2002, radar dopplerowski KLJ-6E, pociski PL-8/9, jedno działko 30 mm, do 2006 dla Chin wyprodukowano 48 sztuk.
* **F-7MG Airguard** – wersja eksportowa J-7E z radarem GEC-Marconi Super Skyranger i fotelem Martin-Baker, zaprezentowany w 1996, pociski PL-7/9.
* **F-7PG** – modyfikacja F-7P/MG dla Pakistanu, radar FIAR Grifo MG, skrzydło pasmowe, nowy HUD, 57 sztuk F-7PG i 9 szkolno-bojowych FT-7PG, dostawy 2001-2003.
* **F-7BG** – wersja F-7PG z radarem Grifo MG dla Bangladeszu, pociski PL-7/9 12 sztuk i cztery FT-7BG dostarczono w 2006.
* **F-7GS** – odmiana F-7MG dla Sri Lanki, 4 sztuki w 2008.
* **F-7NM** – wersja na bazie F-7PG z radarem Selex Galileo Grifo 7 dla Namibii, 10 sztuk i dwa treningowe FT-7NM, dostawy 2006-2009.
* **F-7NI** – odmiana J-7G dla Nigerii, radar Grifo 7, pociski PL-9C, 12 F-7NI i trzy FT-7NI zamówione w 2005, dostarczone 2009-2010, zastąpiły MiG-21MF.
* **F-7TN** – odmiana J-7G dla Tanzanii, radar KLJ-6E, 12 F-7TN i dwa FT-7TN zamówione w 2009, dostarczone w 2011, zastąpiły F-7A.
* **F-7BGI** – wersja wielozadaniowa na bazie F-7BG dla Bangladeszu dla zastąpienia szturmowych A-5C, bomby kierowane GPS/laserowo, awionika z wyświetlaczami LCD, HOTAS, radar KLJ-6F, silnik WP-14C, w 2011 zamówiono 16 sztuk, dostawy miały rozpocząć się w 2012 i potrwać do 2014.