Opowiadanie Noir - Rozdział pierwszy - Zatroskana Lisiczka

Było ciepłe czerwcowe popołudnie, słońce leniwie wpadało między kolejnymi rzędami żaluzji wprost na najnowszy numer Proroka Codziennego i nic, zupełnie nic nie zapowiadało, abym tego popołudnia musiał zdejmować swoje nieco przepocone skarpety ze skraju ociężałego, mahoniowego biurka. Jakież było moje zdziwienie, gdy bez żadnej zapowiedzi drzwi do mojego gabinetu otworzyły się na oścież, oślepiając mnie przez chwilę zarówno blaskiem istoty, która w nich stanęła, jak i zaskoczeniem, że w ogóle ktokolwiek pofatygował się, by odwiedzić moje skromne progi. Wrodzona uprzejmość jak i lekki wstyd wywołany brakiem ciągłości w poszyciu jednej z moich części garderoby nakazały mi czym prędzej ściągnąć stopy z biurka, co z kolei zaobfitowało napadem mrowienia niczym mrówki przebiegające od dziury na paluchu lewej stopy, przez całą łydkę aż niemal do połowy uda.

- Szanowna pani... - Odchrząknąłem, zastanawiając się nad brakiem kompetencji (i zapewne również przyszłej premii) mojego sekretarza, który z niewyjaśnionych przyczyn nie zajmował swojego stanowiska Cerbera pilnującego - niczym bram Królestwa Umarłych - drzwi wejściowych do mojego gabinetu.

- On zaginął. - Odparła na wydechu, z rozedrganym głosem i rumieńcem na twarzy niewiasta niezwykłej urody. Nic dziwnego, winda nadal pozostawała nieczynna, a szóste piętro potrafiło z człowieka wycisnąć siódme, ósme czy dziewiąte poty. Zerwałem się na równe nogi, wsuwając pospiesznie stopy w zamszowe mokasyny - prezent po ojcu, świeć Panie nad jego duszą - i usłużnie wskazałem kobiecie fotel. Skorzystała z propozycji, dzięki czemu ja mogłem się jej lepiej przyjrzeć. Karmelowy prochowiec szczelnie skrywał jej sylwetkę, niewątpliwie kusząc, by sprawdzić, jaki przyodziewek skrywa się pod nim, czarne okulary skrywały oczy jak i zamiary kobiety, chociaż jej czerwona szminka z pewnością świadczyła o dobrym guście i klasie. Czarnemu kapeluszowi z ogromnym rondem jednak nie udało się skryć ogniście czerwonych pukli, ufryzowanych w finezyjne loki z precyzją godną samego da Vinciego. Moje krótkie stuknięcie czubkiem różdżki w czystą szklankę wypełniło ją po brzegi krystalicznie czystą i orzeźwiającą wodą. Kobieta z wdzięcznością po nią sięgnęła, dając mi czas na zadanie własnych pytań.

- Mówi pani jakbym doskonale wiedział o kogo chodzi. Jednak potrzebuję nieco więcej wskazówek. - Pytanie, które można wypowiedzieć zdaniem twierdzącym, zawsze otwiera dużo szerszą pulę odpowiedzi, niż zwyczajnym ludziom mogłoby się wydawać.

- Mój kuzyn. Archibald Newton. Właściwie to nie kuzyn, ale traktuję go niczym kuzyna. Może nawet kogoś więcej. Jak brata, przyjaciela...

- Kochanka? - Dopowiedziałem i tym razem moje słowa wzburzyły tajemniczą nieznajomą.

- Skądże znowu. Prędzej powiernika serca. W każdym razie trzeba go odnaleźć. A pan - Tu ja zostałem otaksowany, czego mogłem się domyśleć po dłuższej pauzie w wypowiadanych słowach. Niczym w wojsku wyprężyłem się, chcąc sprawić, mniej bądź bardziej świadomie, wrażenie silnego, inteligentnego i godnego zaufania, a przynajmniej zatrudnienia. - pan przecież świadczy podobne usługi.

- Nie tyleż świadczę, co się w nich specjalizuję.

- Czy to jakaś różnica?

- To zależy od pytającego. - Ciężka sakwa pełna galeonów uderzyła w moje biurko zanim dokończyłem wypowiadać to zdanie. Tajemnicza dama zsunęła okulary na sam czubeczek zgrabnego nosa, by móc przewiercić mnie swoim spojrzeniem znad nich i w tym momencie byłem pewien, że to ona jest Famme Fatale w prozie mojego życia.

- Ma się znaleźć. Masz tydzień. Cena nie gra roli. - Wstała i ruszyła do wyjścia, pozwalając mi docenić swoje zgrabne nogi na wysokich szpilkach. W progu odwróciła się, spoglądając jeszcze na mnie przez ramię i wtedy poczułem swoją niewielkość i nieistotność, a jednocześnie ogrom podniecenia, oczywiście związanego z czekającym mnie wyzwaniem. - Żywy.

Ostatnie słowo zawisło w gęstniejącym powietrzu po jej teleportacji. Wciągnąłem głęboko powietrze, napawając się kompozycją zapachów pozostawioną po jej perfumach, kurzu i dymie z kadzielnicy, a także blaskiem monet wysypujących się z sakwy. O tak, to będzie wyzwanie. Odliczanie właśnie się rozpoczęło.