Babki babki czyli praprababki

Wsiedliście do starego ramota po przejściach. Matka Karola usiadła za kierownicą, owłosiony Karol po twojej prawicy z tyłu, niespodziewanie także szpotawy Jakub wepchnął swoją dupę do środka, niezapraszany przez nikogo. Jednak z przodu siedział już jakiś nerd, wyglądający jakby wypełz ze swojej nory pierwszy raz od lat. Po włosach, okularach i swetrze od razu poznałeś potężne konotacje z Karolem, niewątpliwie jego brat!

Yhhhm cześć... jestem Korybut Siemaszko... – powiedział drżącym głosem Korybut Siemaszko

To mój starszy brat Korybut Siemaszko – bezsensownie wytłumaczył oczywistość Karol – zajmuje się naszymi rodowymi księgozbiorami i dziejami rodu Siemaszków. Jest skrybą z wykształcenia.

Jednak zanim zdążył dokończyć, poczuliście potężne uderzenie w tylny zderzak, nagłe hamowanie, a w efekcie w łeb dostałeś obdartym starym zagrzybiałym grimoarem.

Matko!!! To oni! Dorwali nas w końcu! Ruszaj! Natychmiast! Nie mogą dostać mojego notatnika w swoje łapy! – z dziką paniką w oczach i piskiem w gardle zaskowyczał Korybut (wypluwając też włosy, które wlazły mu do gęby przy uderzeniu)

Matka wcisnęła gaz do dechy, Karol Siemaszko wyrwał pukiel włosów, skręcił z nich kołtuna i wyrzucił przez okno, licząc, że ten zaplącze się wokół koła i je unieruchomi, Jakub natomiast pokazywał fakera przez szybę.

Nie mogąc wspomóc patologicznej rodziny, z jękiem schyliłeś się po księgę. Była bez wątpienia niesamowicie stara, możliwe że najstarsza zachowana księga wszechczasów, uchowana wyłącznie dzięki profesjonalnym staraniom Korybuta, który co wieczór smarował każdą stronę specjalną tajną miksturą z masła i jajka, pozostawiając na noc. Otwierając ją, zaobserwowałeś liczne notatki i tłumaczenia niewątpliwie napisane ręką Korybuta. Wspomagając co i rusz Matkę na zakrętach swoją masą, przystąpiłeś do lektury.

Rok 1348 Florencja

W styczniu do pobliskiego Piombino jakieś galery przybiły i chorego tałatajstwa naprzywoziły, atoli portowniki ich w cholerę odprawiły. Jam, Rachela Siemaebreo, polazła na targowisko, a tam do domów leźć kazały strażniki i z chałupy wyłazić non. Terrorizato jam była jakoj mój bach ryczeć nie przerywał, bo koziego mleka zachciewać się mu chlać zdało, a ja wyleźć nie mogłam, toteż ciżemkę mu dała i zassał się jak huba do sosny, żem już wyskrobać ją będę musieć pomyśluję sobie. Medyki w maskach latają po ulicach jak na festyn, a przecie nie czas jeszcze na hulanki, i po chałupach łażą, wyszukując sparszywiałych marazmusów, aby co prędzej spalić na placu, zanim rozsieją pomór na resztę. Jakiś leżał pod drzwiami mymi, tom go skopała i kazała w rynsztoku leżeć, boć tu jest dobra dzielnica, a nie hospicjum, i kolców narozsypywała, żeby kolejny nie legł na progu mym.

Męż mój do arabów popłynął, bo dłużnik za Bosforem się skrył i pieniędzy oddać w zamiarze nie miał. Motłoch powiada, że to trądąwaci marazm roznoszą, lecz to bzdurą jest, bośmy już w tamtym roku wszystkich potopili w worki powiązawszy, aby członków swych wokół bachów nie gubili i posoczem nie cuchnęli gorzej niźli odchody.

W czerwieńcu tego roku miasto zaryglować zarządca obmyślił, kwarantynę wygłosić. Co żreć my będziem jak zapasy pożrem? Szczurów nie brak, lecz żylaste to chachłajstwo i przy zmiażdżeniu obcasem rozlazłe, a kaczeńców w stawach od dawna brak. Biskupiec ochronę od marazmów rozprzedaje, lecz jam nie głupia, żebym w takie gusła wierzyła, pieniądzy szkoda, wszystkie żem ukryła w banku u rodaków, tam bezpieczne być będą.

W sierpcu marazm dolazł i do naszej dzielnicy, małżona poborcy krwią charczała, a bach Celestyny, krawieckiej znawczyni, legł w łożu niczym martwe cielę. Czemuż to los nas tak doświadcza? Świecznik w dobrej kolejności żem odpalała, więc pomór wleźć do mej chałupy nie winien. Drzwi na wszelki wypadek barłogiem żem zaryglowała i darła do każdego: Di won stąd! Cazzo da qui! Gdzie indziej plwociny roznosić di pindy!

Żarcia mało, to żem kitlu nagotowała, lecz bachor berbeluchy żreć woli nie wykazywał, więc znoszoną skórzaną zelówkę z trzewika żuć mu żem nakazała. Buntować się raczył, lecz przed pasem zrejterował i sprzeciwów więcej wnosić nie śmiał. Wzrok rodowo spaczony, więc dojrzeć, iż umorusana nie mógł. Motłoch przerażony bardziej coraz, twierdzi, że to brud żebraczy winien wszystkiemu, toteż łowy na społecznie pagibłe dziady urządza i w piecach pali, bo drewna mało i nie ma jak wypieków chleba robić.

W paździorniku połowa miasta wyzdychała, a większość głodem strawiona, psy jedynie na ścierwie ucztowały, czyste przynajmniej ulice zostawiały jak nie srały. Motłoch dziko przerażony, często powiadają, że to z judów winy, iż ścierwem są to i ścierwo roznosić muszą. Żreć nie ma co, jednakowoż my wciąż żyjem, bom utłukła kocurów na kotlety, a z kości rosołu nagotowała. Judów szykanują bardziej coraz, to żem wyrąbała przed drzwiami dół do piewnicy, co by napastniki się zrąbały na dół i karków strzaskały, a w dole wygotowane kości żem rozłożyła. Barłóg szafą żem wsparła i okna szmatami zasłoniła niby wymarła chałupa.

W grudziądzu łowy na judów się rozpoczęły, nienawistniki wszystkich wyłapać postanowiły i pianiądzów zachłannie rozgrabić. Już do wrót mych się dobierają, wrzeszczę: cosa vuoi, stupidi maiali, sono povero, lecz oni słuchać nie raczą. W łapy bachora widły żem wepchała i pochodnię, niby sam łowczy, a judek, lecz się nie poznają. Już drzwi wyłamali, wrzeszczą, bo się zrypali do piwnicy, lecz kolejni już się naleźli i po mnie idą...

Dopiski Korybuta, który odszukał dalsze dzieje Racheli: Dorwali przodkinię mą i na plac zaciągli. Z ciuchów obdarli i złota szukali, lecz znaleźć móc nie mogli, bo przezornie w banku judejskim ukryła je. Do studni ją wywalili i czerwstwym spleśniałym chlebem ją zatopili. Bachor zaś uchował się z pogromu i dalsze życie wiódł z sukcesem.

Dalsze dzieje rodu Siemaszków