Gebroken Dromen: Klad

## Gebroken Dromen

‘Ik had me geen beter leven kunnen wensen dan ik heb gehad in de RivierClan’, zei de grijze kater zacht tegen de cypers crème kleurige poes die voor hem gehurkt zat. ‘Ik ben blij dat je de weg hebt kunnen vinden naar dat leven, oude vriend’, antwoorde de poes. ‘Ik heb veel geleerd van jou die ene dag, en ik heb ervoor gezorgd dat al mijn nakomelingen ook van de krijgscode afwisten. Kijk wat voor sterke krijgers het zijn geworden, stuk voor stuk’, zei de grijze kater. Een langharige bruine kater mengde zich in het gesprek. ‘De ik ben trots mezelf de leider van de WindClan te noemen, mijn katten zijn trouwe krijgers met veel eer voor de krijgscode geworden. Ook bedankt van mijn kant’. De poes knikte hen warm toe. ‘Het is mij een genoegen geweest’. De grijze kater keek nog eens dankbaar met glazige ogen naar de poes op, voor die voorgoed sloten. De bruine kater begroef zijn snuit verdrietig in de vacht van de kat die al sinds zijn kitten-jaren zijn beste vriend was. De poes stapte naar buiten. Een hoopvolle blik van een rode poes keek naar haar op, gevolgd door alle andere katten. ‘En?’, vroeg de rode poes. ‘Hij jaagt nu met de SterrenClan’.

## Hoofdstuk 1

De katten van de RivierClan waren een eind in het Windterritorium gekomen en zakten een voor een in elkaar om te rusten, behalve Kruidstaart die de verwondingen bekeek.

Kwikstaart keek naar het brandende woud. Het zag er precies zo uit als in de voorspelling. Vlammen probeerden de hemel te likken en rook verduisterde de Zilverpels. ‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren’, vroeg Bladster, die naast haar lag, zich hardop af. Hij klonk verslagen en hij keek moe. Kwikstaart wilde het de arme oude kat vertellen maar ze wist het niet, ze wist niets meer, haar hele leven stond op zijn kop.

Bladster hief zijn kop op naar Kwikstaart. ‘Weet jij wat er met IJzerstaart gebeurd is? Ik weet dat je er meer vanaf weet’. ‘Ik weet het niet Bladster, ik denk dat hij buiten het kamp een wandeling was gaan maken en overvallen is door de brand’, zei Kwikstaart terug. Ze wist echt niet wat er gebeurd was met de Clancommandant maar ze wist dat er meer speelde in zijn leven dan de Clan. Ze besloot het voor zich te houden, Bladster had het al zwaar genoeg met het verwerken van de brand die door het woud woedde.

Hij boog hij kop weer naar de grond. Kruidstaart kwam op hen afgelopen. ‘Heb jij ergens pijn, Kwikstaart?’, vroeg ze. Kwikstaart schudde haar kop. ‘En jij Bladster?’. Bladster was even stil voor hij antwoorde: ‘Ik ben alleen erg moe’. Kruidstaart nam er geen genoegen mee en onderzocht hem toch, Bladster protesteerde niet. ‘Je hebt twee lelijk verbrande schrammen over je zij lopen, ze zullen behandeld moeten worden met water en goudsbloem’. Kruidstaart haperde toen ze dat laatste zei, toen ze besefte dat ze geen kruiden voorraad ter beschikking had. Ze vloekte binnensmonds en begon te ijsberen, tot ze een stille beslissing maakte en ze verdween in de duisternis.

Kwikstaart had keelpijn van alle rook die ze had ingeademd en ze was doodmoe maar schrok klaar wakker toen ze een bekende geur rook. ‘Bladster?’, ben jij dat klonk een naderende stem. Het was Avondster, de leider van de SchaduwClan. ‘Grote SterrenClan, is de RivierClan zelf niet gespaard gebleven?’, zei de poes ongelovig. Bladster tilde moeizaam zijn kop op om de leider van de SchaduwClan aan te kijken. ‘Ons thuis is vernield en we zijn onze commandant kwijt geraakt’. ‘IJzerstaart?! Oh nee, het spijt me zo dat te horen. Hij was een nobele kat en ik weet zeker dat de Clan hem zal blijven eren’, miauwde Avondster triest. *Ze zou eens moeten weten*.

Naderde pootstappen kondigde de komst van Kruidstaart aan, die met een bol druipend mos in haar bek liep. Ze keek Avondster met een zijdelingse blik aan en liep langs haar heen om haar leider te behandelen. Ze drukte het mos op de schrammen van Bladster die vervolgens reageerde met een dof gekreun. ‘Stop, geef het aan mij, ik heb dorst’, gromde hij. Nadat Kruidstaart nog een paar druppels op de wond liet vallen liet ze de oude kater wat van het water drinken.

Avondster raakte Kruidstaart met haar staart aan. ‘Verderop liggen de Schaduw- en DonderClan, we zijn allemaal uit het woud gedreven. Loofpels, de medicijnkat van de WindClan, helpt de gewonde katten met kruiden, dus kom erbij, je katten hebben hulp nodig’. Kruidstaart knikte dankbaar. ‘Kom sta op Bladster, je hebt hulp nodig’. Hij stapte moeilijk op en Kwikstaart ondersteunde hem onmiddellijk voor hij weer omviel. Avondster keek bezorgt naar de oude leider.

Terwijl Kruidstaart de katten bij elkaar riep liepen Kwikstaart, Bladster en Avondster naar de grote groep katten die verderop bij elkaar liepen. Hun ogen glommen toen ze het licht van de vlammen die achter hen woedde reflecteerden. En grote langharige kater rende hen tegemoet. Bladsters ogen schoten open bij het zien van zijn oude vriend, Sparster, die op hen afkwam. ‘Bladster, heilige SterrenClan, wat is er gebeurd mijn vriend!’, mauwde de kater. ‘Ons kamp is vernietigd door het vuur, onze commandant is dood, er zijn katten gewond en verbrand en ik ben doodmoe’, antwoorde de oude leider. Sparster nam Kwikstaarts ondersteuning over en de twee leiders liepen samen verder. Ze zag hoe Bladster in elkaar zakte zodra hij de Donder- en SchaduwClankatten bereikte. Nu zag Kwikstaart dat er ook een groot aantal WindClankatten bij de katten liepen en hen controleerde op verwondingen.

Zodra de RivierClan zich bij de anderen had gesetteld ging Kwikstaart zitten en keek naar het woud, haar thuis en plek waar ze zoveel herinneringen had werd voor haar eigen ogen vernietigd. Al snel voelde ze een zachte vacht langs de hare strijken. Voor even dacht ze dat het Bliksemkaak was maar het was Sterpoot. ‘Ik ben bang’, verklaarde hij met een zacht stemmetje. Kwikstaart krulde haar staart om haar zoon heen en trok hem dichter tegen haar aan. ‘Het komt allemaal goed kleintje’, zei ze zacht. Aan haar andere zijde verscheen een grotere gestalte. Het was Hellevuur. ‘Hebben we de voorspelling gefaald?’, vroeg hij. ‘Nee, we hebben gedaan wat we konden, we hebben onze Clangenoten in veiligheid gebracht en beschermd, zoals de SterrenClan het gewild heeft’, antwoorde ze. Hellevuur zei niets terug maar deed zijn ogen dicht en ging liggen. Even later voelde ze ook de ademhaling van Sterpoot vertragen die opgerold tegen Kwikstaart aan lag. Maar ze kon de slaap niet vatten. *Hoelang duurt deze nacht nog*.

Toen ze haar ogen open deed was de dageraad aangebroken, de lucht was roze en de zon scheen op haar vuile vacht. Ze keek naar Sterpoot, die nog diep in slaap lag en daarna naar het woud, die nog steeds stond te branden. Het zag er een stuk minder angstaanjagend uit nu de zon scheen. Kwikstaart stond op, rekte zich goed uit en liep daar de grote groep katten. Ze zag dat veel katten nog sliepen na deze heftige nacht.

Maanlicht, haar vriendin uit de SchaduwClan, was wakker en dronk water uit een nabij beekje. Ze keek op toen Kwikstaart naast haar kwam zitten. ‘We kunnen niet meer terug naar het woud hè?’, ze klonk hopeloos iets wat ze niet gewend was van de altijd optimistische SchaduwClanpoes. ‘Weetje’, vervolgde ze, ‘dit mag je aan niemand door vertellen maar ik heb vlak voor de brand dromen ontvangen van de SterrenClan, ze lieten me zien dat dit zou gebeuren… Sterker nog ze lieten me zien hoe SchaduwClankatten stierven toen ze werden verpletterd werden door een vallende tak. Ik had kunnen weten dat het zou gebeuren, ik hen kunnen redden maar ik was te laat, door mij is Assevacht gestorven en dat kan ik mezelf nooit meer kunnen vergeven’, snikte haar vriendin. Kwikstaart duwde zich tegen haar aan maar kon maar aan één ding denken; Maanlicht was ook een uitverkorene.

## Hoofdstuk 2

Sterpoot opende zijn ogen. Hij voelde de vertrouwde, zachte vacht van zijn moeder niet meer naast zich. Hij stond op en strekte zich goed uit. Al zijn spieren deden pijn, van zijn neus tot het puntje van zijn staart. Hij trippelde naar de andere katten. Hij was nog maar één keer op een grote vergadering geweest en toen had hij de andere Clans nog niet goed gezien. Hij stond er nog altijd van versteld dat er zoveel katten in het woud hebben gewoond. Een vriendelijk kijkende bruine poes trippelde op Sterpoot af.

‘Gegroet, jonge kat, ik ben Loofpels de medicijnkat van de WindClan’, miauwde ze vriendelijk. ‘Ik kijk alle katten na op verwondingen, heb jij nog ergens pijn?’. Sterpoot dacht na. ‘Alleen mijn zoolkussentjes doen pijn’, verklaarde hij tenslotte. Hij tilde zijn poten een voor een op zodat Loofpels ze kon nakijken. ‘Ze zijn verbrand door de hete bosgrond, wacht hier ik moet even wat halen’. De medicijnkat rende een eindje weg en kwam daarna terug met een groot blad in haar bek, waarop een kompres klaar lag. ‘Ga maar op je zij liggen’, instrueerde de poes hem. Terwijl ze de kruiden op zijn poten smeerde dacht Sterpoot terug aan wat er gebeurd was. Hoe doodsbang hij was geweest toen er aan alle kanten vuur was en hoe zijn vacht zowat van zijn lichaam schroeide. Hun hele thuis was vernietigd.

Sterpoot keek voor zich uit en zag hoe ook de andere medicijnkatten anderen nakeken. Kruidstaart en Zilverschijn, de medicijnkat van de DonderClan, stonden over zijn zusje heen gebogen. Ze was erg veel aan het hoesten sinds ze de rivier uitgesleurd was. ‘Zo, dat is klaar’, miauwde Loofpels, ‘blijf nog even liggen als je wilt zodat het goed kan intrekken’. Sterpoot bleef waar hij was.

Hij zag dat zijn vader op hem af kwam trippelen. ‘Hallo kleine krijger’, zei Bliksemkaak warm. ‘Wat was je een moedige kat vannacht, je hebt de levens van twee krijgers gered!’. Sterpoot gaf geen antwoord. Bliksemkaaks lovende woorden riepen alleen maar de vreselijke herinneringen van de nacht op. Zijn vader streek kalmerend zijn dikke staart over Sterpoots schouder heen. ‘Komt het eigenlijk weer goed met Springpoot?’, vroeg hij. ‘Jawel, maar ze heeft veel water binnengekregen, de medicijnkatten zijn haar aan het oplappen’. Sterpoot deed zijn ogen dicht om de dag sneller te laten lopen.

Een moment later schrok hij op van een kreet. Hij had liggen slapen en de avond was al aangebroken. Sterpoot stierf van de honger en dorst. De kreet kwam van Lichtster, de leider van de DonderClan. De mooie rode poes stond samen met de andere leiders voor de katten. ‘Katten van alle Clans! Er heeft zich een ramp voorgedaan in het woud waar wij nu al seizoenen lang in leven. Een brand woed over onze territoria. Ik heb deze *vergadering* bij elkaar geroepen om de gestorven katten te herdenken. Ik, Lichtster, leider van de DonderClan verklaar het verdrietige nieuws dat onze oudste, Klauwvel, is omgekomen terwijl hij een kitten van Roosstaart redde, hij is een dood van een krijger gestorven. En van onze krijgers, Zonhart, is niet langer onder ons nadat hij ondanks de waarschuwing van Donderklauw te dicht in de buurt kwam van het tweebeen water toen het vlamvatte’. De grijze DonderClan kater, Donderklauw kater keek triest naar zijn poten. ‘Beide katten jagen nu met de SterrenClan’, sloot de DonderClan leider af.

Avondster stapte naar voren. ‘Ik heb het trieste nieuws dat ook Assevacht met de SterrenClan jaagt nadat hij is verpletterd door een vallende tak, hij is dat wel niet meer met ons maar de Clan zal hem nooit vergeten’.

Nu stapte Bladster naar voren. *Wat ziet hij er moe uit*, dacht Sterpoot. ‘Wij zijn onze trouwe commandant IJzerstaart dood is gegaan. Hij was niet met de Clan toen de brand uitbrak en hij stond er helemaal alleen voor toen de vlammen het woud overnamen. Moge de SterrenClan je pad verlichtten, IJzerstaart. Maar hoe erg de dood van een kat ook is, de krijgscode moet gevolgd blijven worden wat betekend dat ik voor maanhoog een nieuwe commandant moet benoemen. IJsklauw, je hebt de RivierClan meerdermalen je loyaliteit getoond en je bent een moedige, jonge krijger. Tot mijn dood zul jij de commandant zijn van de RivierClan’.

IJsklauw wierp een verbaasde en tegelijkertijd trotse blik naar zijn leider op. ‘Ik zal er alles aan doen om jou en de Clan zou goed mogelijk te dienen door te handelen uit kennis en de krijgscode’, sprak hij zelfverzekerd. De RivierClan begon IJsklauws naam te scanderen en als snel deden de katten van de andere Clans mee. Toen het gejuich afstierf gingen de katten in groepjes zitten om te rouwen over hun gevallen Clangenoten. Sterpoot sloot zich aan bij een groepje RivierClan katten, bestaande uit Vispels, IJsklauw, Wolfvacht en Vospels. Wolfvacht wenkte Sterpoot met zijn staart. ‘Bedankt kleine, voor het redden van mijn en Vospels’ leven. Hij drukte dankbaar zijn neus in Sterpoots kopvacht. ‘Ik deed slechts wat ik moest doen, het beschermen van mijn Clangenoten’, zei hij tegen Wolfvacht. ‘Maar dat neemt niet weg dat het erg dapper is om als jonge leerling twee oudere krijgers tegen te spreken’. Wolfvachts woorden lieten Sterpoot wat beter voelen toen hij besefte dat de krijger echt dankbaar was. Sterpoot knikte hem toe en draaide zich om in zich in zijn eentje op te rollen tot hij in slaap viel. Hij deed zijn ogen even later open. Tot zijn grote verbazing merkte hij dat hij in het leerlingen hol van het RivierClankamp lag, naast zijn zusje, die rustig lag te slapen. *Was het dan allemaal gewoon een nachtmerrie geweest?*. Hij porde zijn zusje om haar wakker te maken en haar te vertellen over de vreselijke droom die hij had gehad. Zijn hart sloeg een slag over. Zijn zusjes lichaam was zo koud als de zonnerotsen tijdens bladkaal en hij kon haar flanken niet zien rijzen en dalen. Hij begon Springpoot door elkaar te schudden. ‘Springpoot! Springpoot! Hoor je me, oh lief zusje, hoor je me?’, maar toen hij geen reactie kreeg rende hij het hol uit om hulp te halen. ‘Kruidstaart, help me, Springpoot beweegt niet meer. Kruidstaart?’. Hij zag dat Kruidstaart in haar hol lag te slapen… met ogen die in het niets staarden, ze was dood. ‘SterrenClan help me!’, schreeuwde hij en hij schrok wakker in het gras waar hij zich had opgerold. Zijn hart bonsde en de aarde om hem heen was bekrast door zijn eigen klauwen. *Wat was dat in SterrenClansnaam?*. Hij liep naar zijn moeder toe die naast Bliksemkaak sliep en rolde zich trillend naast haar op en met een laatste blik op de hemel gericht viel hij in slaap, een slaap zonder dromen.

## Hoofdstuk 3

Kwikstaart zat lusteloos hapjes van een taai WindClan-konijn te nemen. Er waren nu twee dagen verstreken sinds de brand maar zelfs nu stond het grootste deel van het woud nog te branden. De WindClan begon nu te lijden onder de katten die op hun territorium verbleven omdat een groot deel van hun prooi naar de anderen gingen. Veel WindClan krijgers protesteerden maar Sparster legde hen dan het zwijgen op. Om zich heen kijkend zag Kwikstaart dat alle vier de leiders bij elkaar zaten. Onhandig schuifelde ze wat dichterbij om te kunnen horen wat er gezegd werd.

‘We kunnen hier niet nog veel langer blijven zitten, Sparster, dat weet jij ook, we zullen iets moeten bedenken voor we straks allemaal uithongeren’, zei Lichtster. Het bleef even stil tot Avondster de stilte doorbrak met droevige woorden: ‘We kunnen niet terug naar ons thuis hè?’. Lichtster keek naar de grond en Bladster keek Avondster alleen maar radeloos aan. ‘Het lijkt me duidelijk dat we een nieuwe slaapplek nodig hebben’, miauwde Lichtster uiteindelijk. ‘Dus die moeten we zoeken’. Bladster keek naar Sparster met grote ogen die woorden vertelden die alleen zij begrepen.

‘Dat lijkt mij het beste’, zei Avondster gelijk, ‘moeten we de katten inlichten?’. ‘Nee wacht even, we weten niet eens waar we heen zouden kunnen gaan en we hebben oudsten en kitten’, miauwde Lichtster. ‘We zouden de rivier kunnen volgen’, probeerde Sparster voorzichtig met de blik van Bladster nog steeds op hem gebrand. ‘De rivier, maar dat loopt langs een tweebeenplaats, dan brengen we katten in gevaar’, was Avondsters antwoord. ‘Is er niet een stuk bos in het onbekende gedeelte van de SchaduwClan gespaard gebleven?’, vroeg Lichtster. Avondster schudde haar kop. ‘Dat is onmogelijk, het woud was zo droog dat het brandde als een varen, het onbekende stuk is ongetwijfeld ook in vlammen opgegaan’. ‘Ik ben er ook van overtuigd dat we de rivier het best kunnen volgen’, zei Bladster. *Waarom waren de WindClan en DonderClan leider zo gebrand op de rivier?* dacht Kwikstaart.

Ze had wel genoeg gehoord en gaf het half opgegeten konijn aan twee SchaduwClan leerlingen. Kwikstaart besloot een rondje te lopen om haar gedachten op een rijtje te krijgen. Terwijl ze liep zag ze een gespierde grijze kater, die sterk naar DonderClan rook, met grote ogen verdrietig naar de grond staren. ‘Gegroet, gaat het wel met jou?’, vroeg Kwikstaart op de vriendelijkste toon die ze kon opbrengen. ‘Wie ben je en wat moet je’, zei de kater maar zijn eerst boze toon zwakte af naar een hartverscheurend verdrietige toon.

‘Het was niet mijn schuld! Ik waarschuwde Zonhart nog maar hij luisterde niet… Maar ik weet dat ik het had kunnen voorkomen’, zei hij zachtjes. ‘Wil je me vertellen wie je bent?’. ‘Ik ben Donderklauw een DonderClan krijger’. ‘Mijn naam is Kwikstaart, ik kom uit de RivierClan’, antwoorde ze. ‘Wat bedoel je met dat de het had kunnen voorkomen? Je hebt er niets aan kunnen doen dat Zonhart niet luisterde’. ‘Ik had hem daar weg moeten duwen, maar ik was te bang voor het vuur. In SterrenClansnaam, wat ben ik voor waardeloze krijger als ik niet eens mijn Clangenoten kan beschermen’.

Kwikstaart had het met de grijze kater te doen. Ze legde haar staart op zijn schouder en kwam naast hem zitten. ‘Je bent niet waardeloos, Donderklauw, je hebt gedaan wat je moest doen. Het was onverwacht’. ‘Dat was het niet, ik wist dat het zou gebeuren!’. IJzige klauwen graaide langs Kwikstaarts ruggengraad. Ze wilde hem vragen of hij misschien ook gedroomd had maar voor ze adem had gehaald om iets te zeggen klonk er een kreet van Sparster.

‘Laat alle katten, jong en oud, van elke Clan voor de Clanleiders verzamelen’. Katten slenterden naar de plek voor de leiders. ‘We hebben overlegt en zijn gezamenlijk tot het besluit gekomen om het woud te verlaten om een nieuwe plek te vinden, Bladster, leg uit wat de plannen zijn’. ‘Morgenvroeg, als de dageraad aanbreekt zullen we het woud verlaten, en langs de rivier trekken. Bij zonsondergang zullen de medicijnkatten reiskruiden klaarmaken, en kruiden inpakken voor de reis. Van de krijgers, niet meer zogende moederkatten en leerlingen wordt verwacht dat ze nog extra veel prooi vangen voor morgenochtend zodat we met veel energie op pad kunnen. De commandanten stellen jachtpatrouilles op’, miauwde Bladster. Een grijze, gestroomlijnde poes kwam naar voren. ‘Dit ga je toch niet menen toch, Sparster? Wij hebben geen schade opgelopen van de brand of van de warmte, waarom zouden wij hier weggaan?’, waren haar woorden. Een paar WindClankatten stemden erop in. ‘Omdat er altijd vier Clans zijn geweest, Regenvoet, en dat verwaarlozen we niet omdat wij het goed hebben. We zullen met de andere Clan meegaan op de reis naar een nieuw thuis’. Regenvoet haalde onverschillig haar schouders op en keek ontevreden maar had het lef niet om haar oude leider tegen te spreken. ‘Aan het werk iedereen, morgen wordt een grote dag voor iedereen’.

Na een redelijk succesvolle jacht samen met twee WindClankrijgers ging Kwikstaart moe in het gras liggen. De krijgers hadden haar de fijne trucjes geleerd om op konijnen te jagen in de velden. Ze sloot haar ogen en viel al snel in slaap maar al snel werd ze gewekt door stemmen van verschillende katten. Ze opende haar ogen en zag dat ze zich op vierboom bevond. Ze sprong op en keek om zich heen, de bomen waren nog intact, er was geen spoor van een brand te bekennen en hoop vlamde in haar op. Maar die vlammen waren snel gedoofd.

‘Wees niet te opgewonden hoor, we zijn aan het dromen’, zei een bekende stem. Het was Donderklauw, de grijze krijger. Achter hem stonden Maanlicht en haar vader, Hellevuur. ‘Dus jij hebt ook gedroomd voor de brand’, zei Kwikstaart tegen Donderklauw en de krijger knikte. ‘Het spijt me dat je je Clangenoot niet hebt kunnen redden’.

Een blauwgrijze poes verscheen uit de struiken, het was de kat die in Kwikstaarts dromen de afschuwelijke visioenen liet zien. Achter de blauwe poes stond een crème kleurige poes met strepen maar ze zei niets. In plaats daarvan begon de blauwe poes met praten. ‘Ik heb jullie de uitgelegd wat jullie moesten doen om jullie Clangenoten te helpen tijdens de vlucht, en nog falen sommige van jullie’. Maanlicht sloeg haar ogen neer en Donderklauw keek zielloos voor zich uit.

‘Ik ben vooral teleurgesteld in jou Donderklauw, ik had dat niet verwacht van een kat uit de DonderClan’. De kater zei niets en verroerde zich niet. Medelijden voor Donderklauw brandde in Kwikstaart als het woud had gedaan maar ze zei niets erover tegen de SterrenClan kat. In plaats daarvan vroeg ze iets. ‘Waar is Sterpoot, waarom is hij er niet bij?’. ‘We konden hem niet bereiken, maar dat is nu niet aan de orde’, antwoorde de kat. ‘Mijn naam is Blauwster ik was leider van de DonderClan, lang voor jullie het nieuwe woud in kwamen, ik ben hier om jullie te vertellen dat jullie opdracht nog niet vervuld is’. Daarna verdween ze. De poes die achter haar had gestaan bleef wat langer. ‘Succes op jullie reis, ik zal jullie begeleiden en hartelijk verwelkomen op jullie bestemmen’, zei ze voor zei ook verdween.

Kwikstaart schrok een moment later wakker, overrompeld door wat ze net gezien en gehoord had. Ze keek even snel om zich heen en zag Sterpoot even verderop rustig slapen. *Waarom was je niet bij ons?*.

## Hoofdstuk 4

‘Hier eet dit op, het zal je kracht geven voor we op pad gaan’, miauwde Loofpels tegen Sterpoot. Hij at de kruiden met tegenzin op en probeerde de bittere smaak te negeren. Toen hij ze doorslikte klonk een harde kreet van Lichtster. ‘Hebben alle katten kruiden gehad en gegeten?’. Ze wachten even maar er kwam nauwelijks reactie van de katten voor haar. ‘Mooi zo, we zullen nu vertrekken, stroomopwaarts langs de rivier. Zorg dat de kittens gedragen worden en de oudsten worden ondersteund als dat nodig is’.

Ze draaide zich om en trok met haar staart als teken dat de katten haar konden volgen en dat deed Sterpoot. Hij liep naast zijn zusje maar ze zeiden niets tegen elkaar. *Gebeurd dit nu echt*?, vroeg hij zich af. Terwijl de grote groep katten langs de rivier struinden werd Sterpoot gerust gesteld door het geluid van het water dat rustig stroomde, maar het werd al snel gevolgd door verdriet en angst toen hij besefte dat hij nu zijn thuis voorgoed verliet.

Het was rond zonhoog en tijdens de reis is er nauwelijks gesproken. Zijn moeder liep een paar staartlengtes voor hem, pratend met een vreemde grijze kater. Ze legde even haar staart op zijn schouder voor ze haar pas vertraagde en naast Sterpoot kwam lopen. ‘Sterpoot’, begon ze, ‘heb jij deze nacht gedroomd?’. Sterpoot schrok even van die vraag. *Wist ze van zijn nachtmerrie af?* 'Nee, niet dat ik weet', zei hij. Het was niet gelogen, hij had deze nacht rustig geslapen tot de dageraad was aangebroken. Zachter vervolgde Kwikstaart: ‘Er zijn meer katten die visioenen hebben gekregen voor het woud in brand vloog… Maanlicht uit de SchaduwClan en Donderklauw uit de DonderClan om precies te zijn. Deze nacht droomden wij samen bij de SterrenClan, maar jij was er niet bij. De SterrenClan kat zei dat ze je niet konden bereiken’, vertelde ze hem. ‘Ik weet het ook niet, de SterrenClan zal me vast te jong vinden misschien’.

Kwikstaart reageerde niet op wat hij zei. ‘Blauwster, ik bedoel de SterrenClankat, vertelde dat onze opdracht nog niet volbracht was, we zullen vast wel nog een droom erover krijgen’, miauwde ze. ‘Vast wel’, reageerde hij en vertraagde zijn pas tot hij in zijn eentje in de achterhoede liep. Hij wilde het er niet over hebben, hij haatte die voorspelling. Door die rot voorspelling was zijn thuis vernietigd. Boos sloeg hij een steentje de rivier in. Hij zag iets zilvers wegschieten in het water. *Lekker, een vis! Daar zal Vliegensnor vast blij mee zijn*. Hij week af naar de rivier en hurkte bij de oever neer, zoekend naar de zilvere gestalte.

Even leek er iets niet te kloppen en tot zijn grote schrik zag hij zijn eigen weerspiegeling in het water, alleen was zijn oranje kop gehavend en verminkt. Het spiegelbeeld miauwde een geluidloze miauw en Sterpoot schrok naar achter. Hij draaide zich om, om naar de anderen terug te rennen maar hij zag dat ze allemaal op de grond lagen te rusten. Over zijn eigen poten struikelend rende hij naar ze toe maar geen van de katten keek op. De geur van de dood overspoelde hem en hij kreeg het gevoel dat hij moest overgeven. Voor zijn poten lag zijn vader. ‘Bliksemkaak?’, vroeg hij zacht en raakte hij de grote kater aan maar hij was niets meer dan een koude hoop vacht. Diepe wonden met opgedroogd bloed liepen langs zijn flank. Alle katten hadden diverse wonden maar sommige roken naar ziekte, Sterpoot kon de geur van katten met groenhoest onderscheiden. Hij kende de geur nog van toen hij in de kraamkamer had geleefd en de ziekte het halve kamp had geïnfecteerd.

‘Red ze dan’, klonk een zware stem vanachter Sterpoot maar toen hij omkeek zag hij niemand. ‘Ja, red ze dan jij waardeloos stuk kraaienvoer!’, zei een andere onzichtbare stem. Sterpoot werd misselijk van de hele toestand en deinsde terug van de dode katten. Hij botste tegen iets op en toen hij achterom keek stond hij oog in oog met een bruine kater. Tenminste, oog in oog? De kater had geen ogen meer en Sterpoot keek naar twee verminkte, lege kassen.

Hij snakte naar adem en rende weg, weg van de dode katten, weg van de blinde kater en weg van dit vreselijke leven. Toen hij achterom keek zag hij dat de kater hem nastaarde met een angstaanjagende grijns op zijn vreselijke gezicht. Sterpoot bleef rennen tot hij niet meer kon en buiten adem tot stilstand kwam. Hij stond voor een groot, houten hek die zich naar de hemel uitstrekte. Hij sprong er op. Achter het hek stond een tweebeennest en achter de vreemde doorzichtige muur zat een poesiepoes naar hem te loeren. Hij besloot er geen aandacht aan te besteden en sprong het hek af aan de andere kant, in de tuin van het tweebeen nest. Sterpoot liep er langs en kwam bij een donderpad uit. De stank van monsters prikte in zijn neus maar hij zag er geen een over het donderpad gaan. Hij besloot de harde stenen te volgen die erlangs liepen en werd na een paar stappen al overspoeld door eenzaamheid en angst. Hij was helemaal in zijn eentje in een tweebeenplaats, waar veel gevaar op de loer lag, en Sterpoot was amper een maan leerling.

Na een tijd lang besloot hij terug te graag naar de groep. Misschien had iemand het wel overleeft. Maar terwijl hij terug liep besefte hij dat hij geen idee had waar hij vandaan was gekomen, en zijn geurspoor volgen was onmogelijk met de stank van de tweebeenplaats. In paniek probeerde hij te herinneren of hij dingen uit zijn omgeving herkende maar hij was daarnet zo in zijn gedachten verzonken dat hij niets had gezien waar hij had gelopen. Hij moest de rivier weer vinden, dan zou hij ook de groep weer vinden. Maar gedesoriënteerd als Sterpoot was wist hij niet welke kant op de rivier was. Hij op zijn instinct vertrouwend liep hij een kant op.

Sterpoot liep nu al de halve dag door de tweebeenplaats te dolen. Zijn poten begonnen pijn te doen en hij had honger. Hij moest een slaapplek vinden aangezien de zon langzaam onder begon te gaan. Sterpoot kwam bij een omheining gemaakt van een vreemd metaal aan waarachter een enorm grasveld lag met hier en daar een boom of struik. Er liepen nog een paar tweebenen rond met kits maar Sterpoot rook geen verse hondengeur en was te uitgeput om zich om de tweebenen zorgen te maken, dus sprong hij de omheining op en aan de andere kant er weer af. Hij genoot van het zachte gras onder zijn pijnlijke zoolkussentjes.

Hij zocht een struik op die dicht bij een vijver lag en ging er onder liggen, wachtend tot de nacht was gevallen. De zilverpels scheen op Sterpoot neer toen hij even later zijn schuilplaats uitgelopen kwam. Dorstig hurkte hij neer bij de vijver en dronk gretig van het heldere water. Hij bekeek zijn weerspiegeling in het water, die zag er nu wel normaal uit. Onderwater bewoog er iets. *Verse prooi!* Sterpoot focuste zich. Toen zag hij het weer, een dikke vis zwom rond, niet ver onder het water oppervlak. In één snelle beweging schepte hij de vis uit het water en gaf hem de doodsklap met zijn gespierde voorpoot. Sterpoot sleepte de vis mee naar de struik waar hij de prooi dankbaar op at. De vis smaakte vreemd en niet naar de vissen die in de rivier van het woud zwommen maar het maakte hem niets uit. Met een volle buik ging hij liggen en sloot zijn ogen. Nu bladval net begonnen was werden de nachten een stuk kouder. Nog voor Sterpoot in slaap was hoorde hij een stem van buiten de struik. ‘Hoi! Wie ben jij?’.

## Hoofdstuk 5

De avond begon te vallen en Kwikstaarts poten deden pijn. De hele dag had ze naast Donderklauw en Maanlicht gelopen maar ze hadden nauwelijks tegen elkaar gesproken. Aan de andere kant van de rivier stond een enorme tweebeenplaats die een vreemd geel licht uitstraalde, maar aan de andere kant van de rivier waar de katten liepen waren nauwelijks tweebeen nesten te bekennen. De Clan kwamen tot stilstand voor een groot tweebeennest wat donker van binnen was maar er kwam een lekkere geur uit.

‘Ik en Zwartpels zullen het onderzoeken’, opperde een kat in de voorhoede. Kwikstaart herkende de volle oranje vacht van de SchaduwClancommandant, Taxusvlam, en de zwarte kater naast hem zou dan Zwartpels moeten zijn. Behoedzaam slopen de twee katers het tweebeen nest in en een moment later kwam er weer een donkere kop uit. ‘Het is veilig, kom erin’, miauwde Zwartpels. Kwikstaart liet de andere katten voorgaan voor zijzelf het nest inging. Binnen was het lekker warm en het rook er naar prooi. De houten wanden van het nest waren rot en hier en daar zat een gat in het dak maar verder was het een prima slaapplek voor de katten.

Terwijl Lichtster wat jachtpatrouilles opzette zocht Kwikstaart alvast een plekje op waar ze een nest klaarmaakte om comfortabel in te slapen. ‘He’, klonk een stem achter haar, het was Donderklauw. ‘Vind je het erg om bij elkaar te slapen de nacht? Voor als we weer een droom zouden krijgen’. ‘Ehm, ja, natuurlijk’, antwoorde Kwikstaart. ‘Slapen Maanlicht, Hellevuur en Sterpoot dan ook gewoon bij ons?’, voegde ze toe. Even ontweek hij haar blik maar antwoorde snel: ‘Ja natuurlijk’. Terwijl zij en Donderklauw bijna klaar waren met het maken van een slaapplaats kwamen de katten van de jachtpatrouilles terug met veel prooi. Bliksemkaak kwam op Kwikstaart afgerend met een heerlijk uitziende, dikke muis.

‘Het wemelt hier van de verse prooi’, miauwde hij opgewonden. ‘Kijk, deze heb ik voor jou meegenomen, wil je delen?’. Kwikstaart snorde blij. ‘Natuurlijk!’. Samen aten ze de verse prooi op. ‘Ik heb het gemist om zo samen te zijn’, miauwde Bliksemkaak onder het eten door. ‘Anders ik wel’, stemde Kwikstaart in en nadat ze haar lippen had afgelikt drukte ze haar dikke vacht dichter tegen hem aan. ‘Ik ben zo blij jou als partner te hebben’, miauwde ze zachtjes in zijn oor. Bliksemkaak snorde en gaf haar een tedere lik over haar oren. Even bleven ze zo liggen tot ze opstond. ‘Wat ga je doen?’, vroeg Bliksemkaak. ‘Ik.. ehh.. heb Sterpoot beloofd om bij hem te slapen, hij had nogal last van nare dromen na de brand’, verzon ze snel. ‘Ik kan er ook bij liggen toch?’, en hij maakte al aanstalten om op te staan maar Kwikstaart hield hem tegen. ‘Hij vroeg alleen op zijn moeder’. Bliksemkaak keek haar teleurgesteld aan. ‘Oh, oké, dan zal ik wel een andere slaapplek opzoeken’, en hij stond op en liep weg.

Als eerste kreeg ze Hellevuur in het oog, die met Bladster en IJsklauw aan het praten was. Ze liep naar hem toe en tikte hem aan met het puntje van haar staart. ‘Kom mee’, zei ze alleen en Hellevuur volgde. ‘Wat is er aan de poot?’, vroeg hij nieuwsgierig. ‘Niets, maar mij en Donderklauw leken het handig om deze nacht samen door te brengen, voor het geval we nog een droom zouden krijgen’. Hellevuur knikte. ‘Ik zoek Maanlicht op, als jij Sterpoot wilt opzoeken, dan kunnen we ons installeren voor de nacht’, miauwde ze. ‘Is goed, hij zal vast wel bij de andere leerlingen uithangen’, zei hij en trippelde weg. Kwikstaart keek om zich heen. Op het eerste gezicht zag ze Maanlicht nergens maar al snel herkende ze de zilveren vacht van de SchaduwClanpoes. Ze was al een nest in elkaar aan het zetten bij Donderklauw dus waarschijnlijk had hij haar al ingelicht.

Ze trippelde naar de katten toe. ‘Ha Kwikstaart’, begroette Maanlicht haar. Kwikstaart begroette haar terug met een knikje. ‘Hellevuur is Sterpoot aan het halen dus we kunnen dadelijk gaan slapen’, miauwde Kwikstaart. Nog geen hartslag later kwam hij aanrennen. ‘Is hij misschien al bij jullie?’, vroeg hij. Maar voor de katten konden antwoorden ging hij verder. ‘Ik kan hem nergens vinden in het tweebeennest’. Het voelde alsof de grond verdween onder Kwikstaarts poten. ‘Weet je zeker dat ze goed hebt gezocht?’, vroeg Maanlicht voorzichtig. ‘Ja, ik heb aan verschillende katten gevraagd of zij wisten waar hij uitspookt maar niemand heeft hem gezien sinds we vertrokken van het WindClanterritorium’.

Kwikstaart dacht na. ‘Dat kan niet’, zei ze, ‘Ik heb hem nog gesproken onderweg hierheen. Hij was zeker weten met ons meegegaan op reis, hij moet hier zijn’. Ze liep weg van de katten en keek rond de katten, maar ook zij kon nergens de vuurrode vacht van Sterpoot vinden. Stilletjes liep de door de ingang van het hol naar buiten. De Zilverpels was helder te zien aan de hemel en de lucht rook fris. ‘Sterpoot!’, riep ze. Een vacht streek langs de hare, en een golf van opluchting overspoelde haar toen ze dacht dat het de mooie, rode vacht van haar zoon was. Maar de moed zonk haar in de poten toen ze in plaats van de RivierClanleerling een kleine, grijze kater naast haar staan. Hij rook naar WindClan

‘Zoek je Sterpoot?’, vroeg hij zachtjes. ‘Nee, hoezo denk je dat’, snauwde Kwikstaart sarcastisch terug. De kleine kat deinde terug van haar scherpe toon. ‘Luister, ik heb hem gezien op onze tocht langs de rivier, hij gedroeg zich vreemd, een beetje angstig.. En daarna heb zag ik hem wegrennen naar de tweebeenplaats’. Kwikstaart kon haar oren niet geloven. ‘Meen je dit’, vroeg ze. De kleine kat knikte. ‘Mijn naam is Spreeuwpo-‘.

Verder kwam hij niet, Kwikstaart was boven op de kat gesprongen en pinde hem met veel geweld tegen de grond. ‘Waarom heb je mij niet gewaarschuwd! Door jou ben ik mijn prachtige zoon kwijt!’, schreeuwde ze in zijn gezicht. ‘Het spijt me, het was niet de bedoeling, ik zou nooit zomaar een kat expres pijn doen op welke manier dan ook’, miauwde hij angstig. ‘Nonsens, je zou je moeten schamen, jij.. jij stuk vossenstront!’. Ze zette haar scherpe klauwen in zijn schouders en de kat kermde van pijn.

‘Kwikstaart! Ga van die leerling af!’, riep de stem van Hellevuur. ‘Nooit’, siste ze tegen haarzelf. ‘Jij hebt mijn zoon weggejaagd’. ‘Nee niet waar!’, miauwde hij panisch. Een zwaar gewicht beukte Kwikstaart opzij. ‘Stop daar eens mee, ben je gek geworden?!’, miauwde Hellevuur in haar oor. ‘Die leerling heeft het heus niet expres gedaan’. ‘Ik heb helemaal niets gedaan!’, verdedigde de leerling zich. ‘In SterrenClansnaam’, voegde hij er mompelend aan toe. Kwikstaart zag kleine rode stroompjes uit zijn schouder sijpelen.

‘Ga naar binnen’, beval Hellevuur de leerling. ‘En als ze vragen hoe je aan die wonden komt zeg je maar dat we een zwerfkat tegen kwamen’. De leerling knikte en sloop terug het nest in. Hellevuur richtte zich tot Kwikstaart. ‘Luister eens, Sterpoot is een slimme kat. Hij is veilig, hij heeft een eigen slaapplek gevonden, of hij komt straks naar ons terug, hij wist tevens dat we de rivier volgden dus hij vind ons wel. Als hij er niet is met de dageraad zullen we naar hem op zoek gaan maar voor nu heb je dringend slaap nodig, net als ik’. ‘Ik kan niet slapen zonder dat ik weet of Sterpoot veilig is’, protesteerde ze. ‘Je zal wel moeten’, reageerde Hellevuur droog en liep het nest in.

Bladster kwam al snel naar hen toegerend. ‘Ik hoorde over een zwerfkat, zijn jullie in orde?’. ‘We hebben hem de stuipen op het lijf gejaagd, Bladster, we zullen geen last van hem hebben’. Bladster knikte. ‘Mooi zo’. Hij keerde weer om en installeerde zich even verderop bij Sparster en IJsklauw. ‘Kom, wij zullen ook naar onze nesten moeten’, miauwde Hellevuur. Samen liepen ze naar de plek waar Donderklauw en Maanlicht ook lagen. ‘En?’, vroeg Donderklauw. Kwikstaart schudde haar kop. ‘Hij zal ons echt wel vinden, dat weet ik zeker’, miauwde Maanlicht teder. Kwikstaart negeerde het en rolde zichzelf op. Moeheid overspoelde haar als de rivier tijden een vloed en ze viel al snel in slaap.

Ze opende haar ogen maar zag dat ze niet in het nest lag, maar op een grasveld die ze niet eerder had gezien. Ze rook een geur die haar bekender voor kwam dan de geur van de RivierClan. *Sterpoot!* Kwikstaart volgde zijn geur die uitkwam bij een struik waar de rode RivierClankat in sliep, samen met nog twee andere katten. Ze wou de struik in op Sterpoot te wekken maar een onzichtbare kracht hield haar tegen. ‘Je droomt lieverd, dit is alleen om je te laten zien dat hij veilig is’, miauwde de crèmekleurige poes die achter haar verschenen is. ‘Wie is zijn die andere katten?’, maar de poes verdween al in het niets, evenals Sterpoot en de onbekende katten en even later ook de droomwereld. Ze sliep zonder te dromen door tot dagenraad.

## Hoofdstuk 6

Sterpoot ogen schoten open maar hij hield zijn mond dicht. ‘Halló, ik weet heus wel dat ze daar zit hoor’, zei de stem. ‘Kom anders even naar buiten, om kennis te maken’. Sterpoot aarzelde. ‘Toe nou, ik eet je heus niet op hoor’, snorde de kat van buiten. Voorzichtig stak Sterpoot zijn kop naar buiten. Daar stond een kleine poes met een prachtige, half-langharige, grijze kop met wondermooie gele ogen. ‘Ah eindelijk, ik dacht dat je alweer in slaap gevallen was’, miauwde de poes. ‘Ik zag je hier lopen en jagen dus ik was benieuwd wie je bent. Hoe heet je?’. Sterpoot twijfelde even maar zag al snel de vriendelijke ogen van de poes.

‘Ehm, mijn naam is Sterpoot’, stamelde hij. ‘Vette naam’, snorde ze. ‘Mijn naam is Miezer, waar kom je vandaan?’. ‘Ehh ik ben een leerling in de RivierClan’, miauwde hij. ‘Ons thuis in door een brand vernietigd en nu zijn we samen met de andere Clans opzoek naar een nieuw thuis’. Miezer keek hem nieuwsgierig aan. ‘Ah ik had gehoord van een grote brand hier een eind vandaan. Resa had het gezien en vertelde het mij’. Sterpoot haalde adem op te vragen over wie ze het had maar Miezer praatte ongehinderd verder. ‘Ik ben geboren aan de rand van de tweebeenplaats, maar mijn moeder verdwaalde toen ze eten zocht, maar…’, Sterpoot droomde weg van Miezers stem. Hij was moe en zijn oogleden werden zwaar. Hij schrok weer op toen Miezer opeens een luid gesnor liet horen. ‘… En dat is dus hoe ik Resa heb ontmoet! Mijn halfbroer leeft ook in dit park, hij slaapt altijd aan de andere kant. Zijn naam in trouwens Regen’, ratelde Miezer.

‘Oh, dat is echt gaaf’, antwoorde Sterpoot alleen. Hij wou zich net omkeren om terug de struik te gaan maar Miezer ging door. ‘Ja hè? We zijn al bij elkaar sinds ik een kitten was. Als de één ziek is zorgt de ander voor prooi, en we houden elkaar warm tijdens koude nachten. Hij is echt een grote stoere kater, elke buurtkat wordt bang van hem!’. Miezers woorden gaven Sterpoot steken van heimwee. Hij miste het oude kamp nu al, het jagen en vissen… Maar het meest van alles miste hij zijn vrienden. Hoe ongerust zou zijn moeder wel niet zijn? Maar met een schok besefte hij dat ze niet ongerust over hem zou zijn, zijn moeder was dood, net als zijn vader.

‘…Sterpoot? Gaat het wel’, miauwde Miezer. ‘Je was even helemaal weg’. Sterpoot keek haar aan. ‘Het gaat prima, maar ik ben moe dus laat me alsjeblieft gewoon slapen’, miauwde hij tegen Miezer. Hij draaide zich om en stapte de dichte struik in. Opgerold legde hij zijn dikke staart over zijn neus heen en deed zijn ogen dicht. ‘Slaaplekker, Sterpoot’, miauwde Miezer van buiten de struik. ‘Ga weg’, murmelde Sterpoot door de vacht van staart heen maar ze was al weg gesprongen. Langzaam zakte hij weg in een diepe slaap.

Hij waakte op door de zon die op zijn gezicht scheen door de takken van de struik. Sterpoot knipperde even met zijn ogen, geeuwde en rekte zich uit. Na een snelle was stapte hij eruit. De zon stond al bijna op zijn hoogste punt van de hemel. Na wat gedronken te hebben keek hij voor zich uit en schrok op uit zijn gedachtes toen hij pootstappen hoorde van achter hem. ‘Je bent weer wakker’, snorde Miezer. Sterpoot gaf geen antwoord. ‘Ik kan wel een muis voor je vangen? Ik kan best goed jagen’. ‘Ik eet geen muis’, reageerde Sterpoot. Miezer hield haar kop schuin. ‘Muizen zijn voor die visbreinen in de DonderClan, ik ben een RivierClankat, ik eet vis’. Even keek Miezer hem vies aan. ‘Bah, de DonderClan klinkt cooler’, miauwde ze uiteindelijk. Sterpoot keek haar strak aan. ‘Hou je mond, verwaande kat, je weet niet eens waar je het over hebt!’, spuugde hij. Miezer deinsde niet terug. ‘Dat klopt helemaal, misschien kan jij mij vertellen waar ik het over heb?’

Sterpoot zuchtte. ‘Er zijn vier Clans: de SchaduwClan, de WindClan, de DonderClan en de RivierClan. Ik zit in de RivierClan, en ik ben een leerling, ik wordt later krijger’.

‘Waarom ben je dan niet bij hen?’. Sterpoot voelde zijn ogen glazig worden en hij draaide zijn kop van Miezer weg. ‘Ik ben ze kwijtgeraakt’, miauwde hij, terwijl hij zijn best deed zijn stem stabiel te houden. Miezer kneep haar ogen tot spleetjes en ze streek haar staart over zijn schouder. Sterpoot vond het fijn, het gevoel dat hij getroost werd. Dat was het moment dat hij knapte, hij zakte door zijn poten en zijn staart stopte met zwaaien. Miezer nestelde zich tegen hem aan en hij rook haar zoete geur. Het kalmeerde hem en hij drukte zich dichter tegen haar aan. Toen zijn ademhaling wat rustiger werd stond Miezer op. ‘Kom mee naar mijn slaapplek, mijn broer heeft al gejaagd en dan kan je wat eten en rusten’. Sterpoot sprak haar niet tegen maar stond op en liep achter haar aan. Ze passeerden de beek waar hij een vis had gevangen, een heuvel en een vreemde plek met kleurrijke tweebeendingen. Er speelden tweebeen kits terwijl ze aan het schreeuwen waren. Uiteindelijk kwamen ze aan bij een dikke braamstruik aan de rand van wat Miezer het park noemde. Ze wenkte hem met haar grijze staart terwijl de erin kroop en Sterpoot volgde.

Binnen in de struik was het knus en warm. Helemaal achteraan zat een grote, donkergrijze kater met zijn staart over zijn poten, Sterpoot vermoedde dat dat Miezers broer, Regen was. Zijn ogen vernauwden toen hij Sterpoot in het oog kreeg. ‘Wat heb jij nou weer meegebracht, Miezer’, vroeg de kater en Sterpoot werd verrast door zijn diepe, grommende stem. ‘Het is Sterpoot! Hij is verdwaald geraakt van de Clan en is hier terecht gekomen’. Regen keek van haar weg en gromde wat onverstaanbaars voor hij zich weer tot haar wende. ‘Miezer, kun je mij en Sterpoot misschien heel even alleen laten?’

Miezer keek haar broer aan. ‘Waarom?’, vroeg ze alleen. Regen rolde met zijn ogen. ‘Waarom ga jij niet even een rondje lopen, misschien even lang die oude Ravie? Hij heeft vast al in geen dagen meer een kat gezien’, miauwde hij. ‘Het is heus niet zo dat ik hem opeet’.

Miezer keek Sterpoot aan, en hij tikte haar aan met zijn staart om te laten weten dat hij het oké vond. ‘Goed, ik zal wel even gaan lopen, ik ben terug rond zonondergang’, miauwde ze. Ze stapte het hol uit en haar pootstappen vervaagden. Toen Regen zeker wist dat zijn zus weg was keek hij Sterpoot aan. Hij deinsde terug van de intens doordringende blauwe blik van Regen. ‘Uit welke Clan kom je?’, vroeg hij. De vraag overrompelde Sterpoot compleet. *Hoe wist deze vreemde kat nu van de Clans?* ‘Ik kom uit de RivierClan’, zei hij zacht. ‘Ah, ik dacht al zoiets te zien toen ze vannacht die vis uit de vijver sloeg’. Regen pauzeerde even voor hij verder ging. ‘Mijn krijgers naam is Regenstorm, ik kom uit te DonderClan’, miauwde hij ten slotte.

Sterpoot stapte achteruit. ‘Rustig maar kleine, ik ga je echt niets aandoen’, zei hij snorrend, hij klonk als een monster. ‘Ik ben al een hele tijd geen lid meer van de Clan… Ik ben het woud uitgedreven na een vossenaanval. Mijn dierbare leider, Vlamster, is tijdens die aanval gedood, en de nachtmerries ervan houden me nog altijd nachtenlang wakker’, miauwde hij. ‘Ik was gewond en kon niet verder vechten en heb bloedend het woud verlaten’.

Een steek van medelijden ging door Sterpoot heen, ook al Regen een DonderClankat. Het zou vreselijk moeten zijn om je familie en vrienden te moeten zien lijden voor je eigen ogen. Sterpoot kreeg flarden herinneringen van hoe hij en zijn Clangenoten van de brand vluchtten. ‘Het spijt me dat te moeten horen’, miauwde Sterpoot meelevend. Regen legde zijn staart op zijn schouder. ‘Het leed is geschied, jonge kat. Ik mag blij zijn dat ik er levend vanaf ben gekomen, veel katten konden dat niet zeggen’, miauwde hij. De staart van Regen trok Sterpoot dichter naar hem toe, tot ze vacht aan vacht zaten. Sterpoot voelde zich er ongemakkelijk bij, maar dat ebde snel wel toen hij de kalmerende warmte van Regen voelde.

Hij beeldde zich in dat hij naast Bliksemkaak zat, in het RivierClan kamp, op de omgevallen boom, kijkend over het kamp. Regen boog zijn kop naar hem toe. ‘Vertel mij wat er is gebeurd, en waarom jullie buiten het woud zijn’. Sterpoot keek omhoog, en kruiste de blik van Regen even voor hij begon. ‘Het begon allemaal met een voorspelling…’

## Hoofdstuk 7

De zon stond hoog aan de hemel toen Kwikstaart met de andere katten langs de rivier marcheerden. Het was warm die dag en ze verlangde naar een frisse duik in de zacht stromende rivier naast haar. Ze voelde zich leeg en somber. Die ochtend hadden zij en Hellevuur hun Clangenoten moeten vertellen over de verdwijning van Sterpoot, en ze hadden er allemaal heftig op gereageerd. Sterpoot was ondanks zijn jonge leeftijd een geliefde kat in de Clan geweest. Springpoot was het meest geschokt van de katten. Ze was misschien wel het meest gehecht aan het geweest aan haar broertje dan de rest van de Clan.

De hartverscheurende uitdrukking op Springpoots gezicht spookte al de hele dag door Kwikstaarts hoofd. De uitdrukking van ongeloof en verdriet om haar verloren broer waren vreselijk. Nu liep ze al de hele dag in haar eentje, achter aan de groep met haar staart slepend achter haar aan. Alle katten zagen er verslagen en moe uit, de hopeloosheid straalde van iedereen af. Kwikstaart vertraagde haar pas tot ze naast haar dochter liep, en drukte zich tegen haar aan. Springpoot richtte haar kleine kop naar haar op. ‘Ik mis hem nu al zo erg’, zei ze zachtjes. ‘Toen we nog kittens waren zei hij dat hij me altijd zou beschermen tegen al het kwaad dat een gevaar voor me vormde en nu is hij weg’. Kwikstaart legde geruststellend haar staart over Springpoot heen. ‘Hij leeft nog, en hij zal bij ons terug komen, ik beloof het je’.

Kwikstaart dacht dat ze het zichzelf alleen probeerde te laten geloven dat dat zo was, maar veel hoop had ze niet als ze dacht aan hoe haar zoon nu op zichzelf was gewezen in dit vreemde gebied. ‘Ik geloof in Sterpoot’, bevestigde Kwikstaart. Ineens kwam de gehele groep tot stilstand en geroezemoes stak op uit de katten. ‘Kruidstaart!’, hoorde Kwikstaart de stem van IJsklauw gepanikeerd roepen. ‘Ik ben zo terug’, fluisterde ze vlug in Springpoot oor voor ze wegsprong. Er was een kring van katten om een kleine hoop bruine vacht gevormd. *Meervalpoot!*

De achterpoten van de kleine poes waren lelijk geschaafd door het slepen, en nu lag ze uitgeput op de grond. Kruidstaart kwam aangerend en boog zich meteen over de poes heen, zachtjes murmelend in haar oor. Meervalpoot draaide haar kop een klein stukje, en Kwikstaart schrok van de hoeveelheid pijn die ervan af te lezen waren. Iedere kat van de Clan keek stil toe hoe Kruidstaart zachtjes drukkende bewegingen maakte langs de ruggengraat van Meevalpoot. Bliksemkaak, haar mentor, keek met grote pupillen naar zijn leerling. Toen Kruidstaarts poot langs een deel van de onderrug van Meervalpoot ging, kromp de leerlings functionele deel van haar lichaam ineen. ‘Ik kan mijn staart niet meer voelen, en mijn achterpoten ook niet’, jammerde ze. Vol ontzetting keek Kruidstaart naar de rug van de leerling. ‘Bladster! Je moet komen’, riep de medicijnkat.

Bladster kwam direct aan gelopen. ‘Meervalpoot kan niet verder lopen’, miauwde ze. ‘Ze heeft haar rug gebroken, en ik kan zo’n verwonding niet verhelpen, zeker niet nu ik geen kruiden tot mijn beschikking heb’. Bladster keek van Kruidstaart naar Meervalpoot. ‘Wat wil je dan met haar doen?’, vroeg hij zacht. De angst en ontzetting stonden op Meervalpoots gezicht. ‘Laat mij hier gewoon achter, ik vind wel een leven hier… Of ik zoek een tweebeen, ze zullen me vast zielig vinden’, miauwde ze. Geschokt gemurmel steeg op uit de katten toen ze over het poesiepoezen leven begon, maar Bladster neeg zijn kop voor haar. ‘Als dat jou wens is, Meervalpoot, dan zullen wij die accepteren’.

‘Wat?!’, bracht Bliksemkaak verbijsterd uit. ‘We kunnen haar niet zo achterlaten! Ze is een van ons, wie weet wat voor toekomst de SterrenClan nog voor haar in petto heeft? Kom op Meervalpoot, je mag niet opgeven’. Het brak Kwikstaarts hart toen ze het verdriet in haar partners stem hoorde. Meervalpoot schudde haar kop. ‘Ik ben van geen enkel nut meer voor de Clan onder deze omstandigheden, laat me achter, alsjeblieft’, miauwde ze. ‘Bliksemkaak’, begon Kruidstaart, ‘het is haar wens, we moeten die accepteren, hoe moeilijk dat ook is’. Bliksemkaak duwde zijn snuit tegen de kop van zijn leerling aan.

‘Je was mijn eerste leerling, en ook al ben je nooit krijger geworden, ik wil je hem toch geven, als Bladster dat goed vind’. Hij keek de oude leider aan. Bladster keek even nadenkend, maar knikte toen. Er vonkte emotie in Meervalpoots ogen, Kwikstaart kon niet zeggen welke. Bladster sprong een middelgrote rots op aan de oever van de rivier. ‘Katten van alle Clans! Ik wil een beroep doen op mijn krijgsvoorouders, om op deze dappere kat neer te kijken. Ik wil haar onder deze vreselijke omstandigheden haar welverdiende krijgsnaam geven. Meervalpoot heeft als een leeuw tegen een hond gevochten en daarna de meest onvoorstelbare verwondingen overleefd! Bliksemkaak, is jou leerling klaar om krijger te worden?’. Bliksemkaak knikte. ‘Dan staat het vast, Meervalpoot, vanaf nu sta jij bekend als Meervalhart, de SterrenClan eert je moed en doorzettingsvermogen,
en zij zullen je later verwelkomen als volwaardig krijger van de RivierClan!’.

Alle katten van de Clans scandeerden haar naam. ‘Meervalhart! Meervalhart!’, zo hard dat alles wat nog levend zou zijn in het woud het kon horen. Meervalharts ogen glommen. Kwikstaart liep naar de kersverse krijger toe. ‘Je hebt het verdiend, Meervalhart’, miauwde ze tegen haar. Meervalhart spon. ‘Bedankt’, snorde ze. Terwijl andere katten haar feliciteerden, nam Kwikstaart plaats in de achterhoede. Een vreemd, rinkelend geluid kwam van achter haar en ze draaide zich pijlsnel om. Een kleine witte poes stond op een omheining toe te kijken op de ceremonie, het geluid kwam door een kleurig ding om haar hals. Haar snorharen trilden nieuwsgierig. Kwikstaart liep op hem af, en sprong de omheining op waar de poes zat. Geschrokken wou ze wegspringen maar Kwikstaart hield haar tegen met een poot.

‘I-ik wilde geen kwaad doen hoor’, stamelde de poes paniekerig. ‘Rustig maar, ik vreet je heus niet op’, miauwde ze. ‘Je moet bij Meervalhart blijven als wij onze reis weer vervolgen’. De poes keek haar verbijsterd aan. ‘Zorg gewoon goed voor haar als we weggaan’, miauwde Kwikstaart en sprong van de omheining af.

Nadat iedereen afscheid had genomen van Meervalhart begonnen katten zich klaar te maken om weer verder te gaan. De witte poesiepoes zat nog steeds naar de katten te loeren, waarschijnlijk wachten tot ze eindelijk de poten namen. Na een laatste lik liep Bliksemkaak achteruit, weg van zijn vroegere leerling. ‘Ik ga je missen, Meervalhart’, miauwde hij. ‘Ik jou ook, je was een hele goede mentor voor me geweest, en ik ben je erg dankbaar voor alles wat je me hebt geleerd’, miauwde ze. ‘Maar je moet nu door, je moet er zijn voor de Clan’. Bliksemkaak knikte. ‘Ik zie je in de SterrenClan’, miauwde de kater.

Kwikstaart nam een laatste keer afscheid en voegde zich bij de Clan. Ze keek nog even achterom. Nu de katten weg waren, was de witte poes naar Meervalhart toe gesprongen en besnuffelde haar even voor ze iets zei. Kwikstaart was te ver om te kunnen horen wat. De groep katten kwam in beweging, stroomopwaarts.

Na een heel stuk lopen begon de zon onder te gaan. De Clans hadden een klein soort bos bereikt, rijk begroeid met struikjes. Alle katten waren uitgeput, en zelfs de WindClan zocht zonder te morren een struik op om onder te slapen. Kwikstaart nestelde zich bij haar Clan genoten onder een vlierstruik. Na een snelle was rolde ze zich op en sloot haar ogen. Haar buik rommelde en ze herinnerde zich dat ze de hele dag nog niets gegeten had. Ze drukte het weg en rolde zich dichter op. Langzaam vatte ze een onrustige slaap met warrige dromen.

## Hoofdstuk 8

Sterpoot at rustig een spitsmuis op die Miezer aan hem gegeven had. Het was niet zijn favoriete maal maar hij was blij dat hij zijn buik kon vullen. Miezer schrokte haar prooi in een paar happen naar binnen en liep daarna naar een waterplas om wat te drinken. Regen zat in de struik, gehurkt en diep in gedachten verzonken. ‘Sterpoot! Kom je mee? Ik ga Ravie zijn verse prooi geven, ik had hem een lekker dikke muis beloofd!’. Sterpoot knikte, likte zijn lippen af en stond op om Miezer te volgen.

De grijze poes sprong met veel zelfvertrouwen over de omheining heen en wachtte op Sterpoot aan de andere kant. ‘Kom maar, het is echt veilig hier’. Sterpoot sprong de omheining op en aarzelde even voor hij er aan de andere kant weer af sprong. Op de plek waar Sterpoot nu stond was geen zacht gras onder zijn poten, slechts het harde, pijnlijke steen waar de hele tweebeenplaats mee bezaaid lag. ‘Volg mij’, miauwde Miezer terwijl ze voor hem uitliep. Ze leek totaal geen last te hebben van haar zoolkussentjes toen ze over de harde ondergrond trippelde.

Na een kort stukje lopen sloeg ze ineens zonder te waarschuwen af, en stapte wat dicht struik gewas in. Sterpoot sprong snel achter haar aan. ‘Moet je opletten’, fluisterde ze terwijl ze stilletjes door de begroeiing sloop. Sterpoot was blij om even het gras onder zijn poten te voelen. Voor hen doemde een enorm, wit, doorzichtig nest op. De wanden waren begroeid met klimop planten en delen van de vreemde doorzichtige muren waren gebarsten. Sterpoot vertraagde zijn pas. Miezer merkte het op en keek om. ‘Er zijn geen tweebenen of andere gevaarlijke dingen hier’, miauwde ze zachtjes. Ze spitste haar oren. ‘Moet je eens goed luisteren’.

Sterpoot spitste zijn oren. Uit het grote nest kwam meer prooigeluid en gescharrel dan Sterpoot in zijn leven had gehoord. ‘Het stikt daar van de prooi’, ademde hij tegen Miezer. Ze knikte en stapte naar richting het nest en Sterpoot volgde haar behoedzaam. Van dichtbij was het nest nog angstaanjagender dan hij zich kon voorstellen maar Miezer trippelde langs de wanden ervan zonder zich er iets van aan te trekken. ‘Hier kunnen we naar binnen’, miauwde ze terwijl ze zich door een smalle opening propte. Sterpoot deed haar na en belandde met veel moeite binnen.

Hij stond op het harde steen van de tweebenen, alleen was die plat en erg glad, en een stuk aangenamer dat het andere steen in de tweebeenplaats. Verschillende, vreemde geuren overspoelde zijn neus en liet hem even niezen. Miezer was al dieper het nest in gewandeld zonder op haar compagnon te wachten. Grote, grijze platvormen doemde voor hem op, met daarop vreemde bloemen, de meeste waren dood en verdord. Een paar stonden rechtop en bloeiden in felrode kleuren. Nieuwsgierig rook Sterpoot aan de poten waar het platform op stond maar deinsde snel terug toen hij de vieze, koperachtige geur van bloed rook. ‘Ravie noemt het ijzer, het stinkt altijd naar bloed dus wees niet bang hoor’, hoorde hij Miezer in de verte miauwen.

De ruimte waarin hij stond was werkelijk gigantisch. Het dak van het nest was gemaakt van hetzelfde vreemde materiaal als de wanden en er liep een web aan rode en gele balken langs. Sterpoot sprintte naar Miezer toe, die op haar dooie gemak liep. ‘Waar ga je heen? Het loopt hier dood’, miauwde Sterpoot toen Miezer op de want afliep. Miezer schudde haar kop. ‘Let op’. Soepel sprong de poes op een platformen waarop alleen maar dode plantjes stonden. Sterpoot keek verbaasd toe hoe Miezer een sprong berekende.

De grijze kat zette af en klemde aan kaken op een rode draad die vanaf het dak naar beneden bungelde. Voor een paar seconde dacht Sterpoot dat Miezer gek was geworden toen ze daar aan de draad bleef hangen maar hij sprong een paar staart lengtes de lucht in toen er een oorverdovend geluid uit de want kwam. Met open mond en grote ogen keek Sterpoot toe hoe een deel van de want omhoog kwam en zich verstopte tegen het dak aan. Miezer liet zich sierlijk op de grond vallen. ‘Kom mee, hier zit de prooi!’. Behoedzaam liep Sterpoot door de opening heen die was gevormd maar dat veranderde en een korte sprong toen de want weer met weer lawaai langzaam naar beneden kwam.

Sterpoot stond in een even grote ruimte als hiervoor, alleen stond het hier afgezien van het lange pad voor hem helemaal vol met platformen met bloemen daarop. Miezer dook onder een van de platformen en een paar hartslagen later kwam ze eronder vandaan met een dikke muis. ‘Probeer het ook!’, miauwde ze. Sterpoot waagde zich onder een platform aan de andere kant van het pad. Het was er pikkedonker. Hij spitste zijn oren en hoorde muizen lopen voor hem. Geruisloos sloop hij naar voren en gebruikte zijn oren om de locatie van de prooi te bepalen. Ineens sprong hij naar voren, voelde een beestje tussen zijn poten en beet het snel dood.

Hij nam de prooi mee terug naar het pad, waar Miezer hem al opwachten. Haar ogen werden groot. ‘Wauw, dat is een mooie dikke!’. Sterpoot liet zijn prooi op de grond vallen en zag wat een mooi exemplaar hij had gevangen. ‘Dankje’, snorde hij trots. ‘Laten we die voor Ravie bewaren’, miauwde ze. ‘Hier neem een muis’. Miezer schoof een van haar gevangen prooien naar hem toe en begon zelf te eten van een andere muis die ze gevangen had. Sterpoot dankte haar voor het maal en begon te eten. *Zouden zijn Clangenoten nu kijken vanuit de SterrenClan?* Hij schudde zijn kop, hij wou er niet aan denken.

Sterpoot en Miezer kwamen aan bij een grote, dichtbegroeide haagstruik. ‘Hier is het!’, miauwde ze. Sterpoot had last gekregen van zijn nek door het dragen van zijn zware prooi en was opgelucht dat ze het eindelijk hadden gehaald. Uit de struik kwam de geur van een onbekende kat, hij nam aan dat het Ravie was. Miezer drukte zichzelf de struik in, en Sterpoot volgde haar op zijn hoede. Binnen in de struik van het lekker warm. De grond was aangestapt door veel katten en helemaal achteraan de struik lag de meest vreemd uitziende kat die Sterpoot ooit had gezien. De snuit van de langharige, lichtgrijze kater was plat, net alsof een leeuw hem een keiharde klap op zijn neus had gegeven. Maar desondanks zijn vreemde gezicht keek de oude kat aardig en wijs.

‘Gegroet Miezer’, kraakte de oude kat. Zijn stem klonk oud en bros. ‘Hallo Ravie!’, miauwde Miezer tegen Ravie. Ravie keek over haar schouder heen, zijn gezicht kreeg een nieuwsgierige blik. ‘Wie heb je vandaag meegenomen’, vroeg hij. ‘Dat is Sterpoot, hij is een vriend van me. Kijk eens wat hij voor je gevangen heeft!’, miauwde ze. Sterpoot stapte naar voren op Ravie af en legde de verse prooi voor de kat neer. Ravie knikte hem toe. ‘Sterpoot is een krijger! Hij vecht met andere katten om zijn vrienden te beschermen!’, zei Miezer opgewonden. ‘Een krijger? Dus jij bent een woudkat?’. ‘Niet meer’, miauwde Sterpoot. ‘We hebben ons oude thuis moeten verlaten door de brand, maar nu zijn de Clans opzoek naar een nieuw thuis’.

Ravie keek Sterpoot even onderzoekend aan. ‘Dit is de eerste woudkat die ik in mijn leven heb gezien’, miauwde hij. ‘Ik heb alle legendes en verhalen van vrienden uit de tweebeen plaats gehoord, over vechtende katten, die bloedvergieten in het woud en daarna botten eten... Jij ziet er niet echt uit alsof je dat zou doen’. Sterpoot wist niet of hij zich daarvoor gekwetst over gecomplimenteerd voor moest voelen. ‘Nee’, miauwde hij, ‘zo leven wij niet, iedereen zorgt voor elkaar en er wordt alleen gevochten als het echt moet, dat zegt de krijgscode en daar houdt iedere kat zich aan’. Ravie leek onder de indruk te zijn van Sterpoot en zijn verhaal.

Ravie haalde adem om wat te zeggen maar Miezer onderbrak hem vlug. ‘Sorry, Ravie, maar we moeten weer terug naar Regen, hij zal zich vast zorgen om ons beginnen te maken, en het wordt al donker’. Nu ze het zei merkte Sterpoot het ook pas op dat de zon onder begon te gaan en de hemel lichtpaars kleurde. ‘Natuurlijk’, miauwde de oude kat schor. ‘Het was mij een genoegen jou te mogen ontmoeten, Sterpoot, kom gerust nog eens langs’. Sterpoot knipperde hem toe. ‘Dat zal vast gebeuren’, reageerde hij. Terwijl hij de struik uit kroop hoorde hij Ravie nog iets achter hen aanroepen. ‘Doe de groeten aan Regen van mij!’.

Sterpoot was weer op het enorme grasveld waar Miezer en Regen sliepen. De Zilverpels was zichtbaar en de een klauwmaan zweefde boven zijn kop. Het was stil in het park terwijl hij en Miezer de slaapstruik opzochten. Binnen in de struik hoorde hij een onderdrukt geknor van Regen. Sterpoot betrad het hol zo stil mogelijk om de kater niet wakker te maken maar Miezer volgde zo luid dat Regen wakkerschrok. ‘Allemachtig Miezer, er slapen katten hoor’, miauwde hij geïrriteerd. ‘Je kreeg de groeten van Ravie’, antwoordde Miezer opgewekt, zonder haar excuses aan te bieden. Sterpoot onderdrukte zijn gesnor en rolde zich op in de warme, knusse struik en niet veel later voelde hij Miezers vacht tegen de zijne aan. Ze gaf hem een lik over zijn oor voor ze hem slaaplekker wenste. ‘Slaaplekker’, miauwde hij en niet lang daarna viel hij in slaap.