Klasztor Inabashi

Mnisi Inabashi byli obecni od początków historii Rokan, jednak do 1213 roku nie posiadali własnej siedziby. Zamiast tego, ci adepci wiedzy urzędowali na dworze cesarskim, w bibliotekach i kaplicach bóstw, spisując skrupulatnie historię narodu, osiągnięcia, legendy, życiorysy ważnych osób, techniki i wiedzę pochodzącą zarówno od kapłanów, starszyzny i strategów wojskowych jak i od zwykłych, prostych ludzi. W Rokan istnieje powiedzenie, ze jeżeli Inabashi o czymś nie wiedzą, to nigdy się to nie wydarzyło.
Część z nich pozostaje w klasztorze, który znajduje się na ziemiach Hasegawa pod pieczą lorda feudalnego, Hideyoshiego, który ceni sobie ich wielowiekową wiedzę o świecie i historii. Zajmują się przepisywaniem, poprawianiem i kopiowaniem przyniesionym im dzieł, listów, zapisków i zwoi rozsyłając też na zlecenie kopie dla uczonych i lordów feudalnych za symboliczną sumę tysiąca florenów. Są całkowicie oddani swojej pracy, przerwę robiąc tylko na posiłki, sen i konsultacje.
Ci, którzy nie mogą znieść siedzenia za murami podróżują po świecie zapisując swoje obserwacje i uwieczniając na piśmie rzeczy, których doświadczyli. Obcokrajowcy często uważają ich za niemagiczny odpowiednich Teurgów. Ponieważ ich życiowa misja jest niebezpieczna, muszą być przygotowani na wszystko - posiadają umiejętności, by w razie potrzebny obronić się przed napastnikami, oraz życiowe doświadczenie, by nie paść ofiarą forteli i pułapek. Mijając na swojej drodze wioski i prostych ludzi często w zamian za jadło i nocleg oferują im swoje usługi. Dążenie do perfekcji jest u nich postrzegany w innych sposób, niż w pozostałych klasztorach - uważają, że kluczem do oświecenia jest roztropność przekraczająca ludzkie możliwości i wiedza, by ją dobrze wykorzystać.
Bierni obserwatorzy, rzadko kiedy wtrącają się w cudze konflikty, woląc spożytkować ten czas na dalszą podróż. Nie są jednak obojętni na krzywdę osób, które im towarzyszą - jeżeli tacy są zagrożeni, potrafią stanąć w ich obronie.
Są w dobrych stosunkach z mnichami Rokuzawa i Yoruhane, starają się jednak unikać Higabana, uważając ich za nieobliczalne osoby, które zboczyły ze ścieżki prawdziwego samodoskonalenia.
Najmniej liczny z zakonów, gdyż niewiele osób jest skłonnych do spędzenia życia z nosem w księgach i ciągłego przepisywania coraz to nowszych tekstów, a wieczna wędrówka jest niebezpieczna i w opinii wielu niewdzięczna. Przyjmują chętnych z otwartymi ramionami, jednak na pięciu tylko jeden wytrzymuje dłużej niż miesiąc. Adepci uczą się uniwersalnego charakteru pisma, tajników nadawania swojej pracy odpowiedniego formatu jak i sposobów na najbardziej wydajne pozyskiwanie wiedzy. Po trzech latach nauki stają przed wyborem - czy chcą pozostać w klasztorze jako piszący, bądź wyruszyć w podróż jako kronikarze.
Nie obowiązują ich takie zasady jak wyrzeczenia, powściągliwość, bezwzględne posłuszeństwo wobec klasztoru czy celibat, jednak mają obowiązek regularnie wysyłać kopie bądź osobiście przynosić owoce swojej pracy do Inabashi, jeżeli nie ma od nich odzewu przez pół roku, uznawani są za dezerterów bądź martwych, a ich imię wykreślone jest z listy braci mnichów.

Inabashi kierują się siedmioma zasadami, które sumiennie przestrzegają bez względu na okoliczności:
1. Twoim obowiązkiem jest gromadzić i powielać wiedzę oraz doświadczenie, które pozyskasz.
2. Historie, opowieści i legendy - nie ważne czy sam w nie wierzysz, o ile nie są oczywistym kłamstwem, muszą zostać uwiecznione.
3. Twoja wędrówka ma hartować twe ciało. Wiedza - umysł. Trudy podróży i wiecznego pisania - ducha.
4. Misja, której się oddajesz jest wieczna - trwa do chwili, kiedy rozstaniesz się z życiem.
5. Swą wiedzę wykorzystuj, by nauczać innych. Nigdy do tego, by manipulować.
6. Nigdy nie przeinaczaj zapisywanego słowa. Próba zawarcia fałszu jest najgorszą zbrodnią, jakiej możesz się dopuścić.
7. Nie lekceważ nikogo - nawet pozornie najgłupsza istota może nas nauczyć czegoś nowego.