Erun Koth

**Erun Koth** - człowiek, urodzony 2 ATC, brat bliźniak Arduna. Były uczeń Kershan Darnel oraz Hodima Tassesa.

## Wygląd

Szczupła budowa ciała, średni wzrost, pociągła twarz, ciemne blond włosy, niebieskie oczy, brak blizn.

## Charakter

Przemądrzały, spokojny i opanowany (stara się zduszać bardzo silny gniew, nie zawsze mu to wychodzi), odważny (gdy chodzi o ratowanie jakiegokolwiek życia), czasami nawet głupio odważny, nie do końca zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Litościwy, wierzący w odkupienie i świętość życia, co czyni go naiwnym.

Interesuje go przebywanie na łonie dzikiej przyrody, zabawa z lokalnymi zwierzętami, medytacja i czytanie holokronów. Jeśli nie ma go w Archiwach, zapewne jest gdzieś w pobliskim lesie.

## Historia

Było południe, czas między drugą medytacją a trzecią, młodziki miały wtedy trochę czasu wolnego. Erun ubrany w jasną kremową tunikę, z brązową szarfą siedział w Archiwach i chłonął dalszą cześć holokronu na swój ulubiony temat czyli zoologi. Holokron przedstawiał siwego mężczyznę, o ciemnej skórze, który objaśniał środowisko i tryb życia Akk dogów. Erun lubił Akk dogi, choć żadnego na Tythonie nie spotkał. Wpatrywał się i słuchał, gdy z niebieskiego pudełka wydobywał się realistyczny hologram mistrza Ben-zo. Siedział tak, oparty jedną ręką o blat, i gapił się na holoprojekcje. Po chwili dźwięk truchtu małych stóp zwrócił jego uwagę. To była Gabi zielonoskóra Twi'lekanka, o jasnych niebieskich oczach. Podbiegła truchtem do Eruna i stanęła uradowana przed nim. Gabi po chwili rozmowy wyłączyła holokron, złapała chłopaka za tunikę i pociągnęła za sobą.

Erun, zanim wyszedł, szybko złapał holokron i pobiegł odłożyć go na miejsce, po czym szybciutko wrócił do Gabi. Szli tak korytarzami Świątyni. Ona cały czas zerkała na niego, czy nie postanowi za chwilę, gdy nadarzy się okazja, jej uciec, a Erun myślał dalej nad tymi Akkdogami i ich więzią Mocy.

Dotarli do wyjścia ze Świątyni, słońce grzało bardzo mocno, było ciepło a z podwórza dobiegały odgłosy walki, podśmiewania i rozmów. Dziedziniec Świątyni był bardzo ładny, kamienne fontanny, most, pod którym płynął strumień, który uchodził do pobliskiej rzeki, i pola treningowe z piasku otoczone trawą. Erun na chwilę zrobił sobie daszek z dłoni, żeby nie oślepiło go słońcę, i udali się na polane z trawy. Reszta Klanu Bergruufta czekała już jakby na niego.
Na wielkiej polanie czekali już na nich: Bonz -  czarnowłosy chłopak z Corelli, Tanarri – jasnoskóra Zabraczka i Momo – Ithorianin. Cała trójka zmawiała się w kółku, jakby prowadzili naradę wojenną. Bonz obrócił się i powitał Eruna i Gabi. Okazało się, że Klan Niedźwiedzia zarzucił Klanowi Bergruufta, że są najgorsi w całej Świątyni i że wszyscy jego członkowie wylądują w Korpusie Rolniczym. Młodziki nie mogły pozwolić sobie na taką zniewagę, więc zorganizowały mecz w Smashballa. Erun miał pełnić rolę przyciągacza - osoby, która Mocą manipulowałaby piłkę. Erun pomyślał przez chwilę. Z jednej strony Bonz miał rację, ale z drugiej wiedział, że Niedźwiedzie są bardzo dobre w tę grę i nie łatwo będzie nawet jemu pokonać ich przyciągacza. Erun widział raz ich mecz z Klanem Katharn. Mimo sprytu Katharnów, niedźwiedzie ich rozgromiły cztery do dwóch, gdzie dwa punkty zdobył Tzen – ich przyciągający. Był silny Mocą, może nawet silniejszy niż Erun. Gabi zamkneła protestującemu Erunowi buzię i cała piątka udała się na trzecią medytację.

Było już po piątej medytacji i wieczornych zajęciach fizycznych. Erun jak i jego drużyna udali się do swoich kwater. Erun od razu rzucił się na swoje łóźko, aby chwilę odpocząć po fizycznym treningu mistrza Ven-lo. Reszta krzątała się po dormitorium: Tanarri i Gabi poszły pod prysznic, Momo leżał na łóżku i powtarzał sobie poprzednią lekcję z historii o Wojnach Mocy, a Bonz pospiesznie przygotowywał się do kąpieli, rozrzucając swoje ubrania gdzie popadnie. Jedna skapretka nawet wylądowała na hologramie Momo. Wpadł do łazienki i słychać było tylko „plusk”. Erun wygodnie się położył i czekał, aż Bonz skończy się chlapać. Mijały minuty, dziewczyny już wyszły spod prysznica, a ten dalej sie pluskał wesoło. Erun westchnął, myślami już był po zajeciach i denerwował się na mecz z Niedźwiedziami. Bonz wesoło wyszedł z łaźni, opatulony w szlafrok, miał mokre włosy jak piesek, a woda skapywała mu z nich na podłogę. Stanął przed dziewczynkami i dosłownie wytrzepał się jak Wookiee, chlapiąc ich wodą z mokrych kłaków. Chwilę po tym otrzymał solidny cios z kolanka w kroczę. Padł jak długi, zwijając się z bólu, a Erun, Momo i Gabi rechotali z niego, prawie płącząc ze śmiechu. Bonz leżał chwilę tak, a Tanarri po chwili podeszła do niego i wyciągnęła rękę, żeby ten wstał. Bonz przyjął dłoń Zabraczki i wstał. Ta jedynie ostrzegła go, żeby więcej tak nie robił, bo dostanie mocniej. Ten spuścił głowę pokornie, lecz po chwili z uśmiechem powiedział, że więcej tak nie zrobi. Mimo śmiechu Erun był zmęczony tak bardzo, że nawet nie zdążył się pójść umyć, tylko zasnął w ubraniu.

Eruna obudził Momo, szturchając go za ramię. Erun otworzył oczy niemrawo i chciał nakryć się mocniej kołdrą, ale Tanarri wyszarpała mu ją. Erun po mamrotał coś pod nosem i wstał zamroczony, a oczy kleiły mu się, jakby miał sklejone klejem. Popatrzył po swoim ubraniu, było całe wygniecione, powąchał się, śmierdział potem. Poszedł się szybko wymyć i przyszykować. Gdy wyszedł z łazienki, reszta była już gotowa. Pośpiesznie ubrał świeże ubrania, a pomiętolone schował pod kołdrę, po czym dołączył do reszty klanu.

Stołówka była swoistym centrum plotek i opowiastek. Młodziki jak i przybywający tam czasami Rycerze opowiadali o swoich misjach i przygodach. Erun wziął swoją rację na metalową tackę i ruszył do stolika, gdzie przeważnie siedział Klan Bargruufa. Jedzenie było różne, ale wbrew pozorom nie różniło się niczym szczególnym od jedzenia przeciętnego człowieka. Na śniadanie był kawałek mięsa, trochę pasty, do tego jakaś sałatka, napój owocowy i coś słodkiego, czasami kremówka, jakiś słodki owoc, nic specjalnego. Bonz odwrócony był tyłem do reszty i wymieniał informację z Brookiem, z klanu Katharn. Gabi znowóż plotkowała z Mirali, Momo zjadał z wielkim apetytem swój kawałek mięsa, a Tanarri, z założonymi rękoma, siedziała z wyraźnie skwaszoną miną. Erun pogapił się chwilę na jedzenie i zaczął wsuwać mięso i pastę. Przełknął kawałek i zapytał Tanarri, czemu nie dopisywał jej humor. Okazało się, że ich instruktro wyleciał na jakąś misję, przez co miał zastąpić ich ktoś inny i z tego powodu przepadła im możliwość przeprowadzenia meczu. Erun udawał, że z tego powodu także był smutny. W głębi cieszył się, że mecz się odwlecze, miało mu to dać czas na przygotowanie się.

Gdy skończyli jeść, razem jak jeden mąż udali się do wyjścia. Wtedy przed nami stanął Tzen, niepisany dowódca Niedźwiedzi. Powiedział, że tak czy siak jego klan wygra mecz. Momentalnie wyleciał na przód Bonz i doszło do wymiany zdań. Oboje stanęli naprzeciw siebie, gotowi za chwilę rzucić się sobie do gardeł. Tzen był wysoki, miał brązową czuprynę, jasne zielone oczy i właśnie zaciskała mu się pięść. Bonz był od niego kilka centymetrów mniejszy, ale za to szerszy i bardziej barczysty. Erun położył Bonzowi dłoń na ramieniu i uspokajał. Bonz jakby się trochę uspokoił, ale Tzen ani trochę, wręcz przeciwnie, wtedy napięcie przerwał głos. Była to wysoka Togrutanka, o jasnych niebieskich oczach, białych, czarno zakończonych montralach i czerwono-białych lekku. Cała gromada stanęła jak wryta. Jedi kazała Tzenowi udać się na zajęcia. Ten bez słowa ukłonił się Mistrzyni na znak, że rozumie, i na odchodne spiorunował Bonza i całą Bargruufte spojrzeniem mówiącym: "Policzymy się później".

Klan Bargruufta ruszył korytarzem w stronę lądowiska. Mistrzyni szła za nimi, bacznie ich obserwując. Gabi nagle wypaliła pytaniem do Togrutanki, chcąc poznać jej imię. Była to Kershan Darnel.

Mały kosmodrom wzniósł się wysoko, cała grupa siedziała dwójkami, prócz Eruna, który dostał zaszczytne miejsce tuż obok togrutańskiej Mistrzyni. Siedział przy bulaju i gapił się w obraz znikającej Świątyni Jedi i rozciągających się potężnych drzew dżungli Tython. Erun jak i pozostali nigdy nie opuszczali Świątyni. Dziwne, że zabierali ich własnie na jakąś wyprawę poza tereny świątynne. Jakby nie patrzeć całe życie Erun spędził w Świątyni, zupełnie jakby przyszedł tam na świat, ale czy tak było, nigdy nie pytał i nie wiedział, czy chciałby znać odpowiedź na to pytanie.

Wylądowali kilka kilometrów od Świątyni, ale las Tythonu i tak był gęsty, że nigdy nie udałoby im się trafić z powrotem do Świątyni, idąc pieszo. W statku czekały na nich namioty i cały sprzęt do biwaku. Mistrzyni postanowiła dać im inną lekcję niż ta w Świątyni - lekcje przetrwania w dziczy.

Mistrzyni uczyła ich, jak rozłożyć namioty już gotowe, a także jak zrobić szałasy z tego, co oferował im las. Pokazywała, co nadaje się do jedzenia, gdy skończą się racje żywnościowe. Erun w tej kwestii zabłysnął swoją znajomością roślin, gdyż dużo czytał na ten temat w Archiwach. Następnie pokazała, jak się robi ognisko. Zleciła młodzikom nazbierać chrustu, ale zastrzegła również, aby daleko się nie oddalali od obozu. W razie czego każdy z nich miał opaskę na ręce, z lokalizatorem i nadajnikiem, gdyby się zgubili. Każdy młodzik ruszył w swoją stronę.

Erun poszedł wgłąb lasu. Zbierał chrust, ale bardziej niż to interesowały go zwierzęta zamieszkujące las. Bacznie obserwował każde żyjątko. Erun od samego początku kochał zwierzęta, a i one jakoś dziwnym trafem zawsze lgnęły do niego. W okolicy Świątyni miał kilka gryzoni, które odwiedzały go na medytacji, lubił je. Nawet nadał im imiona: Gryzak i Futrzak. Tutaj były rozmaite odmiany małpopodobnych małych stworzeń. Z tego co Erun czytał, lasy Tythonu są bardzo niebezpieczne ze względu na dużą ilość groźnych drapieżników.

Zapatrzony na tę całą wspaniała faunę i florę nie zauważył pod nogami wątpliwie wyglądającej ściółki i wpadł do jakiegoś dołu. Dół okazał się pułapką, gdyż kilka chwil potem nad dołem stanęła dwójka Jeźdźców Burzy. Był to prymitywny i niepoznany praktycznie lud pierwotny Tython. Jedno jednak było pewne - nie był on przyjaźnie nastawiony do przybyszów. Jeden od razu poszczuł Eruna włócznią, a drugi spuścił linę, aby się po niej wspiął. Zrobił, jak chcieli, ale nie rozumiał ani słowa, które do siebie mówili. Jedynie, co zrozumiał, to że miał iść za nimi, bo jeden z nich szturchnął go ostrą końcówką włóczni w bok. Podczas drogi spróbował włączyć nadajnik i powiedzieć, co się stało, ale gdy tylko zobaczyli jego gest, włócznia Jeźdźca Burzy przejechała po nadajniku i ręce młodzika. Zajęczał z bólu okropnie, po czym kazali mu się ruszać dalej. Krew sączyła się z rany, Erun jedynie zawinął to rękawem.

Po czasie dotarli do jakiejś groty w ziemi, było tam bardzo ciemno, prawie nic nie widziałe. Zaprowadzili go wgłąb, gdzie czekała na nich jeszcze trójka kompanów. W środku już paliło się ognisko i był rozbity obóz. Obok namiotów były klatki. W klatkach były głównie manka koty upolowane pewnie w taki sam sposób jak Erun. Jeden z tamtej trójki podszedł do niego i zabrał mu wszystkie rzeczy, rozwalony nadajnik i miecz treningowy. Potem kazał mu wejść do klatki, którą zamknął. Siedziałem tak skulony w kłębek, rana piekła, robił się głodny, a towarzyszące mu manka koty robiły się niespokojne. Rozpłakał się cicho, pochlipując. Jeźdźcy Burzy ochoczo raczyli się przy ognisku swoim łupem. Klatki były jak na drewniane zrobione bardzo solidnie, a zamknięcie było zawiązane sznurem. Próbował je rozwiązać, ale bezskutecznie, a gdy zobaczył to jeden z nich, natychmiast zdzielił go po łapach. Łzy były już zaschnięte, gdy poddał się próbie ucieczki. Sąsiadujący manka kot wpatrywał się w niego swoimi brązowymi oczyma, a on zaczął patrzeć się na niego. Popatrzyłem na wiązanie u krat manka kota, było identyczne jak jego, tylko z tą różnicą, że on miał sposobność i możliwości porostu przegryźć sznur. Sięgnąłem po Moc. Próbował sięgnąć nią do manka kota, i udało się. Manka zaczął podgryzać swój sznur przy kratce. Jeźdźcy Burzy byli tak zajęci świętowaniem, że nie zwrócili uwagi na przegryziony sznur. Manka kot wydostał się, teraz była pora na jego klatkę. Uczynił to samo z Mocą, a manka przegryzał jego sznurki. Pogłaskał go i bardzo cichutko wydostał się z klatki. Nie było sposobu obejścia ich, jedyną drogą wydawał się tunel wgłąb groty. Bez namysłu, skradając się razem z kotem, poszli wgłąb.

Manka prowadził Eruna, gdyż ten kompletnie nie widział w ciemnościach, a jego miecz został za w torbie Jeźdźca Burzy. Nagle za sobą usłyszeli wrzaski, to poderwało ich i manka kot wyrwał przodem, a on po omacku zaczął biec. Nie trwało to jednak długo, gdy zahaczył o jakiś kamień i upadł na ziemię, przy okazji skręcając kostkę. Momentalnie przysunął się do ściany z nadzieją, że nie zauważą. Patrzył w tunel powrotny do wyjścia i jego oczom ukazały się tylko niebieskie błyski w ciemności. Spanikował. Musiał coś zrobić. Wstał i, kuśtykając, powolutku brnął naprzód w przeciwną stronę. Chwilę później przybiegł manka kot i zaczął go prowadzić. Usłyszał bieg i odwrócił się, myśląc, że to oni, jdnak w jego stronę biegła Mistrzyni z dwoma mieczami świetlnymi o błękitnym kolorze. Jedi krzyknęła, by Erun się zatrzymał, natomiast manka kot wyleciał naprzód, jakby chciał go chronić. Młodzik położył mu rękę na głowie i uspokoił Mocą. Mistrzyni stanęła przed nim. Wyglądała bardzo majestatycznie, a blask od mieczy odbijał się w oczach. Erun pokazał zaniepokojonej Togrutance ranę ręki i zwichniętą nogę. Mistrzyni podeszła bliżej, manka kot zawarczał, ale ręka Eruna go znowu uspokoiła. Mistrzyni schowała miecze i wzięła chłopca na ręce, i bez słowa wyszli z jaskini. Manka kot poszedł za nimi.

Gdy dotarli do obozu, reszta Klanu Bargruufy siedziała zamknięta na promie, a robot pilot próbował ich pocieszyć mdłymi statystykami, które i tak wskazywały, że Erun na 40% nie żyje. Drzwi się otworzyły, a cała gromada wlepiła wzrok w Mistrzynię i rannego Eruna. Chłopiec pożegnał ręką manka kota i właz się zamknął. Oblepili go wszyscy, gdy tylko Mistrzyni położyła go na fotelu. Dała rozkaz do natychmiastowego odlotu i usiadła, nie mówiąc nic przez całą drogę powrotną. Wolała milczeć. Mistrzyni oczywiście opatrzyła chłopcu rany, ale resztą mieli zająć się uzdrowiciele w Świątyni.

Po powrocie zabrano go do skrzydła medycznego, gdzie szybko uporano się z ranami, a reszta klanu poszła wcześnie spać.Na drugi dzień, o dziwo, nie było żadnych wizyt togrutańskiej mistrzyni, ani nawet wezwania od Mistrzów na „dywanik”. Wszystko było tak, jakby nic się nie wydarzyło. Po czasie Erun dowiedział się, że po tym incydencie Mistrzyni wyleciała znowu na misję i nieprędko miała wrócić. Cała ta wyprawa miała jednak ukryty cel, który Kershan chciała zrealizować. Rada Jedi delikatnie zasugerowała jej, czy nie czas już wziąć sobie jakiegoś padawana, dlatego wymyśliła tę całą wyprawę. Posiłkowała się również opiniami ich opiekunów i wybrała właśnie ten klan. Każdy z młodych miał swoje zalety - Gabi młodziutka Twi'lekanka była bystra, pogodna i nie wyczuwano od niej ani grama negatywnych emocji, Tanarri, Zabraczka, miała charakter i nieustępliwość, lecz było czuć od niej wiele złości, Momo, najbardziej opanowany z nich wszystkich, cichy, spokojny i zdyscyplinowany, Bonz, "żywe srebro", trudny materiał na padawana, lecz swoje wady nadrabiał sercem i optymizmem, no i został Erun. Opiekunowie dobrze się o nim wyrażali: pilny, grzeczny, solidnie przykładający się do treningów, nieco nieśmiały. Co ją zastanawiało to fakt, że udało mu się oswoić manka kota. Manka kot,nie tylko poszedł za nim, ale i bronił go. Młodziki uczą się o tejże mocy, ale tylko w teorii, a on nie dość, że jej użył, to w takim wariancie jakiego jeszcze w życiu nie widziała. Intrygowało to ją, jednak postanowiła odłożyć wybór padawana na dłuższy czas, w nadziei, że być może pojawi się ktoś, kto spełni jej wymagania. Mistrzyni Kershan przylatywała do Świątyni tylko od czasu do czasu i nie zostawała na dłużej niż kilka dni. Erun widział ją tylko kilka razy przelotem.

Czas mijał, instruktorzy dokładali więcej zajęć do grafiku młodzików, a Erun za kilka dni kończył dwanaście lat, co oznaczało, że wkrótce zostanie poddany próbom na padawana. O tyle o ile przejście samych prób nie było łatwe, trudniejszą rzeczą było znalezienie sobie mistrza. Erun był coraz mądrzejszy i coraz lepiej posługiwał się Mocą, a nawet odkrył nieznany mu dotąd talent w dziedzinie leczenia. Było to przypadkowe odkrycie, kiedy znalazł zranionego w skrzydło małego Skrzydłopłaszcza i za pomocą Mocy spróbował mu pomoc. Czytanie holokronów w Archiwach i ukradkowe podpatrywanie Uzdrowicieli w skrzydle medycznym, do którego często lądował po treningach, pomogły mu w tym niesamowicie. Zdołał wyleczyć mu skrzydło, a Skrzydłopaszcz odleciał. O tyle o ile w Mocy i wiedzy był dobry, o tyle w walce na miecze nie zachwycał. W praktyce oznaczało to kłopoty z próbami, a o znalezieniu mistrza już nie wspominając, gdyż na podstawie pojedynku na miecze treningowe przeważnie upatruje się potencjalnego padawana.

Eruna poproszono, aby stawił się w komnacie medytacyjnej skoro świt. Mocno go to zaskoczyło, ale na drugi dzień wstał wcześniej, aby się nie spóźnić. Wychodził z dormitorium, a jego koledzy i koleżanki jeszcze smacznie spali. Świątyni była jeszcze pogrążona we śnie, korytarze były puste i panowała totalna cisza. Każdy jego krok odbijał się echem po kamiennych ścianach. Był już pod salą, gdy dostrzegł młodą kobietę również czekającą przed wejściem do sali medytacyjnej. Była średniego wzrostu o czarnych włosach przykrywających czoło i sięgających do szyi. Chłopiec podszedł nieśmiało do niej. Dziewczyna spojrzała się na niego, ukazując w pełni swoją twarz, miała niebieskie oczy i zapewne śliczną buzię, gdyby nie blizna w kształcie iksa przechodząca przez oko i usta oraz przez połowę twarzy na wysokości nosa. Uśmiechnęła się i wyjaśniła, że w sali czekają już na niego Mistrzowie. Erun skłonił się grzecznie i wszedł do komnaty.

Sala o tej porze, było przyciemniona, żaluzje był opuszczone tak, że dawały tylko skąpe światło od dołu okien. W wyścielonej dywanem sali były cztery okrągłe pufy, jedna ustawiona na przeciwko trzech pozostałych. W pomieszczeniu czekały już na niego trzy postacie siedzące w pozach medytacyjnych na trzech pufach przed jedną pustą, dla niego zarezerwowaną. Chłopak skłonił się i usiadł na pufie naprzeciwko Mistrzów. Tą trójką byli: Sallaros Jan'yse, Gin'nalu oraz Sindo'rell Beiline.

Erun znał trójkę Mistrzów, był w Świątyni niemalże od urodzenia. Mistrz Sindo'rell to wspaniały wojownik, potężnie zbudowany o jasnej karnacji i wielkiej bliźnie na twarzy biegnącej od prawej części czoła aż do lewego polcizka prze prawe oko. Wśród młodzików, uważany za jednego z najlepszych szermierzy w Zakonie, prowadził czasami lekcje szermierki dla najmłodszych, bardzo wymagający i zawsze dawał niezły wycisk. Obok niego po prawej stronie siedziała mistrzyni Gin'nalu, Erun znał ją dość dobrze, gdyż prowadziła poranne zajęcia z korzystania z Mocy. Ta wysoka i postawna niebieskoskóra Mistrzyni rasy Twi'lek była niezbyt lubiana wśród uczniów ze względu na swoją surowość wobec podopiecznych, mimo tego Erun lubił jej zajęcia, gdyż była naprawdę dobrym nauczycielem. To dzięki jej wskazówkom rozwinął swój talent w leczeniu. Trzecim Mistrzem był tajemniczy mistrz Sallaros, siwowłosy, szczupły z widoczną cybernetyczną ręką. Mistrz Sallaros zaczął, każąc młodzikowi wyrecytować i wytłumaczyć znaczenie Kodeksu. Sallaros i pozostała dójka mistrzów uważnie mu się przyglądała, a Erun coraz bardziej się denerwował, będąc pod wnikliwą obserwacją czujnych Jedi. Po zakończonej próbie Mistrzowie ponownie spojrzeli po sobie, po czym Mistrz Sallaros wstał i oznajmił, że Erun jego test został zakończony.

Erun szedł korytarzem i zamyślił się mocno, był ogromnie ciekawy, jak mu poszło, choć po jego odpowiedzi na pytanie o wiedzę zareagowali dość nieprzychylnie. Zagapiwszy się, Erun wpadł na jakiegoś chłopaka, o mało co go nie przewracając. Erun spojrzał, i ku jego zaskoczeniu był to nikt inny jak Tzen, lider Niedźwiedzi, który zmierzał w stronę komnaty z Mistrzami. Erun wstał, otrzepał tunikę i poszedł na stołówkę.

Kilka dni później Eruna ponownie wezwano do sali medytacyjnej, po drodze znowu natknął się na Tzena, który tym razem nie owijał w bawełnę i podhaczył chłopaka tak, że ten upadł na ziemię i uderzył się w nos. Był wczesny poranek, a korytarze były jeszcze puste. Tzen zagroził, że jeżeli Erun komukolwiek o tym powie, to Gabi zapłaci za to na meczu Smashballa, po czym poszedł w swoją stronę. Erun pierwszy raz miał ochotę komuś dowalić. Zacisnął zęby i przełknął to. Dla dobra Gabi nie miał zamiaru nic mówić. Erun wstał, otarł krew z nosa o rękaw i ruszył dalej. Przed salą nie stała już młoda Jedi, którą spotkał kilka dni wcześniej. Otrzepał się i wszedł do sali.

W sali czekała znajoma trójka Mistrzów. Gdy tylko zobaczyli go i jego rozbity nos, natychmiast zareagowali. Kazali mu iść do skrzydła medycznego, jak nakazywały procedury. Erun się nie zgodził. Erun wiedział, że od tego, co w tamtym momencie miał zrobić mógł zależeć jego dalszy los w Świątyni Jedi. Rozluźnił mięśnie i ustabilizował oddech. Mistrzowie natychmiast wyczuli, jak chłopiec sięgnął po Moc. Po chwili Erun przyłożył dłoń do swojego nosa, który otoczyła mała zielona bańka Mocy. Erun nie przerywał skupienia, rana na nosie momentalnie zaczęła się goić. Gdy zabrał dłoń, nos był cały i nie został na nim nawet ślad uderzenia. Mistrzowie Jedi zamarli z wrażenia. Nastała niezręczna cisza i szybka wymiana wzroku trójki Jedi miedzy sobą. Według nich Próba Mocy została zakończona i Erun mógł udać się do swoich braci młodzików. Erun popatrzył ze zdziwieniem, tym bardziej, że oficjalnie żadna próba się nie zaczęła. Po wyjaśnieniu Erun pozdrowił Mistrzów i wyszedł. Długo się zastanawiał, czy udało mu się przejść próbę, lecz powiedział sobie, że czas pokaże, a Rada zdecyduje. Wszakże to nie był koniec i czekała go jeszcze jedna próba - Próba Walki. To tej bał się najbardziej.

Przyszedł czas meczu w Smashballa, który niespodziewanie zakończył się remisem, gdyż został przerwany przez jakiegoś padawana Jedi, który zabrał piłkę. Nie że specjalnie, ale akurat jeden z graczy wyrzucił ją tak mocno i niecelnie, że trafiła medytującego Jedi w głowę. Ten po prostu zabrał ją, a wszelkie prośby i błagania nie pomogły (owym Jedi był Skoltus).

Nadszedł dzień ostatniej próby, tym razem odbywała się w sali treningowej, przed południem. Erun wszedł do sali treningowej, była bardzo duża i mogła pomieścić wiele osób na raz trenujących, w ten sposób, że żaden sobie nie przeszkadzał. Teraz jednak jej brzegi wypełniali rozmaici Jedi, od Rycerzy po młodzików, a środek sali stał się małą areną. Erun poczuł ciepło, gdy wszedł. Jego klan stał i wiwatował mu, jak i inne klany. Klan Niedźwiedzia buczał. Ogólnie panowało duże podcienienie. Było sporo Rycerzy i Mistrzów, którzy przyszli obejrzeć zmagania młodych przy próbie walki. To była świetna okazja, żeby obejrzeć przyszłych kandydatów na padawana, a może nawet któregoś wybrać. To była dla Eruna szansa. Mistrz Sindo jednym skinieniem uciszył dzieciaki i zaprosił Eruna na środek. Jakie było jego zaskoczenie, gdy ujrzał Tzena stojącego nieopodal na arenie. Chłopak przełknął ślinę, a nogi zaczęły mu drżeć, gdy stawiał kroki. Tzen, ten sam, który uprzykrzał mu życie od początku, poturbował go i groził, że zrobi krzywdę Gabi, miał być jego przeciwnikiem. Erun czuł strach, bo wiedział, że w walce na miecze wśród młodzików mało dorównywał temu chłopakowi, a on miał go pokonać. Potrząsnął głową, przystanął, wziął głęboki oddech i uspokoił się. Miał okazję mu się odpłacić za wszystkie krzywdy. Strach minął i zastąpiła go chęć zemsty, to ona dawała mu wtedy siłę. Erun pierwszy raz miał okazję, żeby się odegrać i to publicznie. Mało tego, chciał mu dołożyć, przy wszystkich. Tzen stanął pewny siebie, spojrzał na Eruna z politowaniem i wyższością, jakby patrzył na karalucha. Mistrz Sindo dał znak, żeby chłopcy się ustawili naprzeciw siebie. Oboje mieli swoje miecze treningowe. Nastąpił ukłon z obu stron i zaczęła się walka. Tłum młodzików szalał, gdy Rycerze i Mistrzowie bacznie obserwowali obu chłopców.

Pierwszy zaatakował Tzen szerokim cięciem na klatkę. Erun odparł jego cios, zbijając go w dół, po czym skontrował cięciem na brzuch. Tzen odskoczył i szybko zaatakował pchnięciem. Erun ledwo zdążył uniknąć ciosu. Moc płynęła przez obu walczących, a napięcie miedzy nimi rosło z każdym atakiem. Tzen nie oszczędzał się, tak jak Erun, lecz przewagę Tzena było widać w każdym ataku - były szybsze i silniejsze niż Eruna. Mimo to udawało się trafić Erunowi w Tzena. Pchnięcie, cięcie, parowanie, kontratak i tak bez przerwy. Rany lądowały po obu stronach, lecz Erun miał ich więcej i na dodatek opadał z sił szybciej niż jego przeciwnik. Nie poddawał się, sięgając do Mocy i do uczuć. Młodziki wiwatowały i emocje sięgały zenitu. Wreszcie nastąpił punkt kulminacyjny, gdy Erun całkowicie już opadł z sił, a jego ruchy stawały się coraz bardziej niemrawe. Tzen wykorzystał to w pełni i zaczął atakować coraz silniej na tyle, ile jeszcze mógł. Wreszcie Erun padł wycieńczony, a Tzen zwycięsko przystawił mu miecz pod gardło. Walka była skończona. Młodziki wiwatowały na cześć Tzena i na cześć Eruna. Zwycięski Tzen podszedł do Eruna i szepnął mu do ucha: "Nie przejmuj się, rolnik nie musi umieć walczyc". Erun nie miał siły ripostować, był zbyt zmęczony, a porażka smakowała gorzko. Podniósł głowę do góry i rozejrzał się po wszystkich.

Po pojedynku odesłano obu do skrzydła medycznego. Tzena szybko opatrzono, a Erun musiał zostać dłużej, gdyż był ciężej ranny. Siedział smutny, przegrał, zastanawiał się czy to koniec, czy ta porażka przekreśliła jego drogę Jedi. Chciało mu się płakać. Poprosił medyka, czy może poleżeć. Nie chciał jeszcze widzieć się ze swoimi druhami, musiał się wypłakać. Gdy wyschły łzy, leżał spokojnie. Medyka nie było akurat i został sam. Wsłuchiwał się w dźwięki aparatury medycznej i rozmyślał, co będzie dalej. Wtedy jego uwagę zwrócił zaszroniony kambion, który stał w kącie sali. Wstał z łóżka i podszedł do niego. Starł dłonią szron i ujrzał Mistrzynię Kershan Darnell. Zatopiona była w płynie bacta z podłączoną rurką do oddychania. Przylgnął do szyby, żeby ją dobrze obejrzeć. Musiała mocno oberwać, skoro włożono ją do zbiornika z bactą. Dumał przez chwilę, zastanawiając sie, co się jej stało, po czym rozejrzał się. Medyka jak nie było, tak nie wrócił. Erun przyłożył dłonie do kambionu i użył Mocy. Z początku nic się nie działo. Nie czuł, że cokolwiek robił. Skupił się mocniej, lecz dalej nie czuł żadnych efektów. Nie poddawał się, jednak postanowił spróbować ostatni raz. Oczyścił umysł, rozluźnił mięśnie i pozwolił Mocy swobodnie płynąć, tak jak uczyła go mistrzyni Gin'nalu na treningach z Mocy. Włożył w to całą moc i wszystkie siły, czuł ten intensywny przepływ Mocy i to, jak rozchodziła się po zbiorniku z bactą i po mistrzyni Darnell. Takie używanie Mocy bardzo go wyczerpało, poczuł jak krew poleciała mu z nosa, a chwilę później zaczął tracić przytomność. Upadając, spostrzegł tylko jak postać mistrzyni Darnell poruszyła się, albo mu się tylko to wydawało, a potem zobaczył tylko zamglony cień lekarza i stłumiony głos.

Erun obudził się następnego dnia w swoim pokoju, było południe, widocznie spał bardzodługo. Do dormitorium uradowanie wpadła jego paczka z klanu, wszyscy się o niego martwili, zaczęli go pocieszać, gratulować i mówić miłe rzeczy. Erun szybko doszedł do siebie i nawet zapomniał o porażce na jakiś czas, ale nie zapomniał o Jedi w zbiorniku. Intrygowało go, czy wydobrzała. Minęło kilka dni, Erun wypytywał o Mistrzynię medyków, lecz zbywali go. Nawet gdy trafił do skrzydła medycznego, kambionu z bactą już tam nie było. Zmartwił się. Nie tylko to było jego zmartwieniem, czekał na decyzję Rady Jedi, czy pomyślnie przeszedł próby na padawana, a nawet jeśli, czy któryś z Mistrzów będzie chciał go przyjąć po takiej sromotnej porażce. Wrócił do swoich zajęć, lecz te myśli ciągle zaprzątały jego głowę. Na dodatek denerwował go chełpiący się Tzen.

Okazało się, że działanie Eruna w przypadku Mistrzyni Darnell przyniosła skutki. Zaważyło to na decyzji Mistrzów, dzięki czemu owego młodzika mianowano padawanem. Erun nigdy nie czuł takiej radości, a kamień spadł mu z serca, gdy mistrzyni Gin'nalu przekazała mu wolę Rady Jedi. Teraz do chłopaka należało zadanie znalezienia mistrza.

Mijały miesiące, a Erun szukał sposobu, by zyskać atencję przybywających do Świątyni Rycerzy, niestety bezskutecznie. Coraz bardziej się martwił, że nikt go nie wybierze. Jednak pewnego dnia niespodziewanie w jego pokoju odwiedziła go Mistrzyni Kershan Darnell. Od tej wizyty zaczęła się przygoda Eruna i jego togrutańskiej mistrzyni.

Erun i mistrzyni Darnell mieli wiele przygód, a ona surowo trenowała Eruna w Mocy, a jeszcze bardziej w walce na miecze, aby nadrobił braki. Gdy niespodziewanie Zakuul zaatakowało Republikę, wysłała Eruna do swojej rodziny na planetę Shili, a sama ruszyła na pomoc Corusant i światom środka. W tym momencie zaczęła się historia Eruna i wioski Ohadi.