Silvana

SILVANA – Bogini Matka, Matka Natura, Pani Lasów, Niosąca Życie

Domeny kapłańskie
Ziemia, Rośliny, Zwierzęta, Życie, Narodziny, Śmierć, Równowaga.

Dziedzina i wyznawcy:
Silivana opiekuje się Cyklem. Dlatego też stała się patronką, życia jak i naturalnej śmierci, jednocześnie dbając o równowagę istnień. Łączy się ją też z żywiołem ziemi, jako, że wszystko co istnieje, może przeżyć dzięki temu co swój początek ma z ziemi (rośliny dzikie, uprawne, drzewa, rudy minerałów i metali).
Modli się do niej każdy, kto życie w harmonii z otaczającą go naturą. Zarówno niziołki, ludzie, elfy. Najwięcej pośród wyznawców znajdzie się rolników i myśliwych, a także elfów z natury bardzo silnie związanych z naturą. Jednak jej wyznawcami są także krasnoludy, które zagłębiając się w trzewia ziemi, żyją dzięki jej darom.
Pośrednio z jej kultem związani są również druidzi.

Charakter wyznawców
nie-praworządny, nie-chaotyczny. (zastanawiam się czy nie dodać chaotycznego dobrego)

Wizerunek i symbole:
Na wsiach i miastach, a także wszędzie tam gdzie występuje silny związek z naturą Silivana wyobrażana jest jako brzemienna kobieta w kwiecie wieku z wiankiem ziół i zbóż na płowych włosach. W luźnej szacie przemierza łąki i pola. Wiosną obdarzając życiem, jesienią zaś przygotowuje ich do zimowego snu oraz końca życia.
Ci, którzy swe życie wiążą z dzikimi ostępami przedstawiają ją jako smukłą łowczynię, z łukiem, pośród drzew. Często można się spotkać z jej wizerunkiem jako wyjątkowo dorodnej łani.
Głównym symbolem kultu jest okrąg, metalowy, kamienny lub pod postacią wianku z polnych kwiatów i zbóż. Jest wyobrażeniem cyklu natury, bez początku i końca, istniejący w idealnej harmonii i równowadze. Kapłani przeważnie zawieszają na łańcuszku srebrny okrąg o średnicy dłoni.

Dogmaty:

1.    Życie i śmierć są jednym i tym samym - poprzez swą śmierć, jedna istota pozwala żyć innej, stając się dlań żywnością bądź nawozem. Cykl istnienia jest stały i nieprzerwany.

2.    Szanuj ziemię, po której stąpasz, gdyż to jej owocom zawdzięczasz wszystko - jedzenie, dom, broń do polowania. Bezowocne niszczenie któregokolwiek z jej tworów jest grzechem.

3.    Nie podnoś nigdy ręki na nowopowstałe istnienie, niezależnie od tego, czy jest to istnienie, w tym te wciąż będące w łonie matki, czy młody krzak, gdyż ich rola w cyklu nie dopełniła się jeszcze.

4.    Wszystko kiedyś zakończy swoje życie. To co je zakończyło w sposób naturalny niechaj nie powraca.

Kapłani:
Kapłanów dzielą się na dwie grupy ze względu na aspekt bogini, który im przyświeca. Pierwsza z nich to kapłani Niosącej Życie, spotykani na wsiach i w małych miasteczkach. Opiekują się ludnością, dbają o bezpieczeństwo zbiorów, są ekspertami jeśli chodzi o uprawę roślin i zwierząt. Ubierają ciemnozielone szaty, a na szyjach zawieszają łańcuszek ze srebrnym okręgiem. Nie ma tu ścisłej hierarchii. Najbardziej doświadczeni i najmądrzejsi kapłani są arcykapłanami danej świątyni i im podlegają wszyscy kapłani na danym terenie.

Drugą grupę stanowią kapłani Matki Natury, zwykle nazywani druidami. Często są to pustelnicy żyjący w dzikich ostępach, którzy opiekują się lasami, zwalczają kłusowników, trzymają dzikie zwierzęta z dala od ludzkich osiedli i dbają o równowagę pomiędzy cywilizacją, a naturą. Nie mają sformalizowanego ubioru. Noszą to co uda im się zdobyć bądź zrobić samemu. Niemniej każdy ma w widocznym miejscu srebrny okrąg. Druidzi dzielą kontynent w skomplikowany sposób mający niewiele wspólnego z granicami królestw. Na danym obszarze funkcjonuje Krąg druidów, którzy w razie potrzeby zbierają się by debatować.

Święta:
Każdego roku odbywają się dwa święta ku czci Silvany. Najważniejszym z nich Silvesteria wypadające w dzień jesiennej równonocy; przez mieszkańców wsi zwane Świętem Zbiorów. Wtedy to kończą się żniwa i wszyscy dziękują Silvanie za przeżyty kolejny rok, udane zbiory, które pomogą przeżyć trudne zimowe chwile. Tej nocy też wystawiane są w oknach podarki w postaci chleba z tegorocznego ziarna a także soki, mleko, sery, mięso. Wszystko po to aby Silivana poczyniła zapasy, na przyszły rok. Na drogach prowadzących do osady miejscowi stawiają słomiane kukły przyozdobione w kolorowe szaty, a także płody ziemi. Tego dnia powinno się złożyć trzy daniny. Pierwszą zanosi się do lasu, bądź na łąkę, pole i pozostawia jako ofiarę dla natury. Drugą zanosi się do sąsiadów, jako symbol wspólnoty, zwłaszcza kobietom w ciąży. Tego dnia też dnia przyszli ojcowie powinni zasadzić drzewo, aby ich potomstwo rosło, silnie i zdrowe. Trzecią zaś na groby zmarłych bliskich (niezależnie od tego kto im patronował za życia). Wieczorem urządza się wielki festyn z ucztą, ogniskami, muzyką, śpiewem i tańcami na placu otoczonym okręgiem z kamieni.

Drugim istotnym świętem jest równonoc wiosenna nosząca nazwę Święta Przebudzenia. Tego dnia, każdy kto przeżył zimę powinien udać się do świątyni Silvany i podziękować za dar pobudki wszystkiego co ich otacza. W tym dniu wyczuwalne jest szczególne napięcie i radość z odejścia chłodnych dni. Przygotowanie się na nowe życie. W tym dniu znosi się do domu gałązki brzóz, wierzb i iglaków. Przygotowuje się z nich wieniec, który wiesza się w zależności gdzie w tym roku każdy oczekiwałby płodności. Jeżeli na polu, wieszany jest na drzwiach stodół, jeżeli u zwierząt hodowlanych to tam gdzie śpią. Gdy zaś kobieta ma zajść w ciążę w tym roku, wieniec układa się pod jej łóżko. I nie powinno się go ściągać. Jeżeli zaś okaże się że spadł tego samego dnia. Rodzinę czeka niepomyślny rok, a nawet śmierć. Tego dnia urządza się uroczyste, choć skromne obiady, często schodzi się cała rodzina, popularne jest również by przygotowywać go wraz z sąsiadami. Każdy dzieli się tym, co zostało jeszcze po zimie. Ten dzień zwany jest też dniem Pojednania. Nawet najwięksi wrogowie powinni unikać kłótni, a drobne spory i waśnie powinny zakończyć się właśnie tego dnia.

Zwyczaje i przesądy:
Jeżeli kobieta zajdzie w ciąże z dniem równonocy wiosennej uznaje się, że jej potomstwo będzie, silne i stanie się kimś ważnym.
Kobieta brzemienna nie powinna zdejmować żelaznego pierścienia przez cały okres ciąży
Modlitwy do Silvany wznosi się przed posiłkami, a zwłaszcza przed obiadem. Powszechną formą oddania czci bogini jest ucałowanie roślinki, kamienia, bądź żelaznego przedmiotu symbolizującego związek z naturą.
Żelazne okręgi przybija się nad drzwiami domostw. Ma zapewnić pomyślność, wplata się weń zioła i kwiaty, które akurat kwitną.
Każdy kowal poproszony wykuje żelazny pierścień żądając jedynie symbolicznej zapłaty.
Myśliwy zawsze łamię jedną strzałę jeśli zabije łanię. Co gorliwsi milczą aż do świtu by odpokutować zabicie tego stworzenia.
Dziecko powinno mieć przy łóżeczku świeży owoc (zimą może być suszony). Również odwiedzając kogoś w dobrym tonie jest przynieść owoc, obwiązany ciemną wstążką.
Górnik nim zejdzie pod ziemię rozciera sobie szczyptę ziemi na czole, jako znak pamięci o Silivanie i za pomyślny powrót na powierzchnię.
Zwierzęta gospodarskie zabija się na gołej ziemi (drewniana podłoga, kamienny dziedziniec się nie nadają), bo krew zwierzęcia spłynęła do Matki, w podzięce za dar życia.
Bezsensowna krzywda wyrządzona innemu stworzeniu zwróci się po dwakroć czyniącemu.
Jedzenie, którego nie zjedzono oddaje się bardziej potrzebującym, lub zwierzętom.

Śmierć:
Wyznawcy wierzą, że po śmierci ci najlepsi idą do Silivany i tam wiodą żywot w wiecznym urodzaju. Osoby, które jeszcze nie stały się tego godne reinkarnują się w postaci dowolnego stworzenia i dostają kolejną szansę. Umarłych grzebie się w tzw. gajach żałobnych. Pochówek obywa się bez trumny. Na piersi zmarłego kładzie się metalowy krąg. Po zasypaniu na mogile sadzi się drzewo, nie może być owocowe, aby pszczoły nie uczyniły z niego miodu.

Powiedzenia, pozdrowienia i błogosławieństwa:

- "Niech Matka ma cię w opiece" - popularne błogosławieństwo

- "Silvana karmi wszystkich" - wszyscy jesteśmy równi, powiedzenie stosowane gdy ktoś się wywyższa.

- kapłani na znak błogosławieństwa zakreślają okręg na czole wiernego

Modlitwy:

Przed posiłkiem – Silvano Pani Matko, jesteśmy dozgonnie wdzięczni, że dzięki swej dobroci i łasce, postanowiłaś nas karmić swymi darami. Niechaj Twe owoce napełnią nas siłą, abyśmy mogli dalej dbać o ziemię/las dzięki, której możemy żyć.
Każda modlitwa jest inna, gdyż każdy dziękuje Silvanie za coś innego. Właśnie w czasie modlitwy wymienia za co dziękuje jej i prosi o błogosławieństwo wykonując znak koła na sercu lub czole.