De Leeuwenkoning: De eindstrijd (deel 1)

Soms kan het voordelig zijn om geduld te oefenen en je kans af te wachten. Maar soms kan wachten ook het tegenovergestelde effect opleveren. In dat geval neem je best zelf actie en neem je het lot in je eigen hand.

## De eindstrijd (deel 1)

De eens zo levendige, vruchtbare vlakte was een desolate, levenloze plaats geworden. Het gras was verdord en stervende, er was bijna geen water meer en overal lagen er karkassen. Zelfs de aasgieren, die altijd zo veel geprofiteerd hadden van de jachtmethodes van Scar, zagen hun voedselaanbod alarmerend slinken. De donderwolken droegen alleen maar bij aan de dreigende sfeer. Vol ontzetting keek Simba naar wat er van zijn thuis geworden was. 'En dan zeggen dat ik je niet geloofde', murmelde hij zachtjes, waarop Nala hem speels een zetje gaf. 'Ik zal aan jouw zijde vechten', verklaarde ze, 'en dat zal de rest van de troep ook.' Dankbaar knikte Simba haar toe en liet zijn blik op een groepje rotsen rusten waar een aantal hyena's lagen. 'Dat kan gevaarlijk worden. We...' Vleugelgeklapper viel hem in de rede en Zazoe streek vlak voor hem neer. 'Welkom terug, Uwe Majesteit', sprak hij nederig met diep gebogen kop. Verrast maar dolblij wilde Simba hem net bedanken toen twee nieuwe stemmen klonken. 'Ho! Wacht es efkes! Wacht es efkes!' Hijgend kwam Pumba aanlopen, met Timon op zijn rug. 'Timon! Pumba!' Wat doen jullie hier?' riep Simba verrukt uit. Het wrattenzwijn zette een stap naar voren en boog even. 'Om u te dienen, mijn vorst.' Intussen ging Timon naast Zazoe staan en inspecteerde de vlakte. 'Dus dit is uwe thuis?' constateerde hij verbaasd. 'Mooi gedecoreerd, daar nie van, al waren wat minder karkassen mooi geweest...' Opeens moest hij slikken; hij had de hyena's op de vlakte ontdekt. 'Ik *haat* hyena's!' Pumba ging naast hem staan en keek ook even. 'We moeten ze ergens mee weg lokken', knorde hij, 'maar met wat?' Toen kreeg hij opeens een zeer onaangenaam gevoel, en toen hij zich omdraaide, zag hij dat Simba, Nala en Zazoe wel heel eigenaardig naar hem keken. 'Ah nee, hé!' barstte Timon los, terwijl hij loyaal naast Pumba ging staan. 'Ik laat mijne maat nie opfretten! Hoe zou hij die hyena's dan moeten afleiden? De hoelahoep dansen?!'

'LUAHU!' Met zijn staartje recht omhoog huppelde Timon voor Pumba heen en weer, vlak voor de stomverbaasde hyena's. 'Hé, mafketels? zin in een lekkere zwijnenbout. Eet dan maar mijn vriendje op; die is nog niet zo oud. Kijk eens hoe hij snurkt.' Likkebaardend kwamen de hyena's dichterbij. 'Lijkt me prima!' riep Timon. *Jam jam! '*Zeker prima!' *Jam Jam!*Grommend zette de voorste hyena de aanval in, waarop Timon vliegensvlug op Pumba's rug sprong en de twee gillend over de vlakte verdwenen.

Omringd door vijandig starende hyena's hield Sarabi haar blik op Scar gericht, die tergend langzaam om haar heen cirkelde. 'Ach, arm schepsel', zuchtte hij, 'je bent nog altijd niet over je verlies heen. Maar dat was in een andere leven, en in een andere tijd. Waarom blijf je hopen op Mufasa? Ik zeg je dat je ook mijn koningin kunt zijn.' Met een verbeten gezicht bleef Sarabi staan. 'Mufasa was een echte koning, en de kracht van een echte koning ligt in zijn medeleven', sprak ze koud. Scar hield op met draaien en stelde zich voor haar op. 'Zeg dat nog eens?' daagde hij haar uit. 'Jij zult nooit zo'n koning zijn als Mufasa', zei ze uitdagend, waarop Scar haar met een woedend gebrul aanviel. De twee leeuwen steigerden, bewerkten elkaar met hun voorpoten, gingen neer, steigerden opnieuw en hapten naar elkaars nek. Een klap tegen haar kop deed Sarabi even wankelen en Scar dook meteen ineen voor de sprong, toen opeens een donderend gebrul klonk. 'Laat haar gaan!' Verschrikt keek Scar op naar de leeuw die vanop een rots dreigend op hem neerkeek, waarop hij naar de rotswand toe deinsde. 'Mufasa! Nee... jij bent dood!' Nog steeds versuft keek Sarabi naar de nieuwkomer. 'Mufasa?' vroeg ze verward. Maar toen de leeuw op haar afliep en zijn gezicht langs dat van haar streek, mompelde hij: 'Nee, moeder. Ik ben het.' Vol verbazing keek Sarabi naar haar volwassen zoon. 'Simba? Je leeft nog! De oude koningen zij geprezen!' Intussen was Scar al voldoende van de schrik bekomen. 'Simba? Wat doet het me deugd je hier te zien, *levend en wel',*voegde hij er zachtjes aan toe tegen Shenzi, die een stapje terugnam.

Met stijve passen van boosheid liep Simba op de oudere leeuw af. 'Geef mij één reden waarom ik je niet ter plekke zou verscheuren', sprak hij met woeste kalmte. Scar deed een stap achteruit. 'Je bent gekomen om mij uit te dagen', constateerde hij, 'wat je goed recht is. Elke koning wordt ooit uitgedaagd. Maar wilt je troep wel een koning die zijn eigen vader *vermoordde?'*zijn stem schoot opeens donderend de hoogte in, en zowel Simba als de leeuwinnen die zich aan het begin van de rotsuitloper hadden verzameld, verstijfden van schok. 'Vertel het ze maar', tierde Scar. 'Vertel ze hoe Mufasa zo tragisch aan zijn einde kwam!' Opeens een stuk minder zeker van zichzelf keek Simba weg. 'Ik was het.' Nala, Sarabi, Sarafina en de rest van de troep haalden hoorbaar adem. 'Je hebt het gehoord; hij geeft het toe. *Moordenaar!'*Met ontblootte tanden en de voltallige hyenaclan in zijn kielzog liep hij op Simba af, die terug begon te wijken naar de punt van de rotsuitloper. 'Zie ik daar dezelfde blik van angst die ik in Mufasa's ogen zag?' ging Scar verder. 'Jij hebt er zeker van genoten hem te zien vallen, niet? Wat ben jij voor koning?' Hij dreef Simba steeds verder naar het einde toe, die opeens zijn achterpoten voelde wegzakken en een seconde later probeerde hij wanhopig zijn houvast te bewaren, met zijn voorste poten nog op de rotsuitloper en zijn achterste poten over het steen krabbelend. 'Gek', spotte scar toen hij dichterbij kwam, 'dit komt me bekend voor. Even denken, waar ken ik dit van? O ja, zo hing je vader ook voor hij stierf.' Hij sloeg zijn klauwen in Simba's voorpoten, bracht zijn muil naar diens oor en fluisterde: 'En dit is mijn klein geheimpje: *ik*heb Mufasa vermoord.'

Op slag was Simba weer terug naar die vreselijke dag in de kloof, met de duizenden trappelende hoeven en het gebrul van zijn vallende vader... Hij was helemaal niet bij Mufasa geweest toen die zijn grip verloor... Brullend van woede schoot hij vooruit, greep Scar bij een stuk van zijn manen en hees zichzelf de uitloper weer op. Met een paar rake klappen drong hij de oudere leeuw terug, die verbaasd terugdeinsde. 'Vertel ze de waarheid!' brulde Simba. Met grote ogen keek Scar naar de hyena's achter zich. 'De waarheid? We hebben toch allemaal onze eigen...' Een nieuwe stem, die van Sarabi, viel hem in de rede. 'Jij *zag*de angst in Mufasa's ogen? En je hebt altijd beweerd dat je te laat bij de kloof aankwam!' Ze ontblootte woedend haar klauwen. Even keek Scar nog van Sarabi naar Simba en terug. Toen draaide hij zich naar de hyena's en riep: 'Dood ze allemaal!' Grauwend sprongen de hyena's naar voren. Als één grote stroom van vachten liepen ze op Simba af, terwijl een andere groep naar de leeuwinnen toe racete. Nala wierp zich echter onmiddellijk in de strijd, meteen gevolgd door Sarabi en Sarafina en ook de rest. Al snel was de rots één grote chaos van happende kaken, tanden en klauwen en spetters van bloed op de rotsen.

Tezelfdertijd sloeg de bliksem in op het kurkdroge gras onder de rotsuitloper, dat meteen vlam vatte.