Yavuz Yılmaz

## Sözler

> "Hasssiktir lan ordan
>
>
> Öyle mi olmuş?
>
>
> Bir varmış bir yokmuş
>
>
>
> Tamam, sensin"
>
> -Yavuz Yılmaz

### **Genel Bilgiler**

*Yavuz 21.02.1995 tarihinde İstanbul/Beyoğlu'nda dünyaya gözlerini açmıştır. Babası Oto-Tamirci annesi ise ev hanımı olan orta halli ailenin tek çocuğu Yavuz güzel bir çocukluk geçirmiştir. Zaman öylesine akıp giderken Yavuz'un okul dönemi gelmiştir. Babası hep Yavuz'a "oku" demiştir ve diretmiştir. Babasının sözünden çıkmayan Yavuz ilkokula başlamıştır. Sabahları kalkar okuluna gider ardından okuldan çıkar ve babasının yanına gidermiş. Kapatma vaktine kadar babasına yardım eder sonrasında babası ile birlikte eve geçer ve ders çalışırmış. İlkokulda başarısıyla kendinden bahsettiren Yavuz ailesinin yüzünü güldürmüştür ve ilkokulu bitirmiştir. İlkokulun son günü karnesini almış evine mutlu şekilde seke seke giderken babasının yanına uğramış ama iş yeri kilitliymiş. Şaşkın bir şekilde bir süre daha zorlamış kapıyı ama açan olmamış. Herhalde evde bana sürpriz yapacaklar düşüncesi ile mutlu bir şekilde eve doğru yoluna devam etmiş. Eve gittiğinde ise yine kapı kilitliymiş. Evin etrafında dolaşmış, camlara tıklatmış, kapıyı zorlamış ama açan olmamış. Ayağının altında bir sertlik hisseden Yavuz paspası kaldırdığında saklı olan anahtarı bulmuş. Ardından eve girip oturmuş. Elinde karnesi üzerinde okul üniforması ve yüzünde gülümsemesi ile annesini ve babasını beklemeye başlamış. Gelen yok, giden yok. Meraklanan Yavuz komşularına gidip annesinin ve babasının nerede olduğunu sormuş. Komşu Fatma teyze ise apar topar evden çıktıklarını ancak nereye gittiklerini bilmediğini söyler ve Yavuz'u içeri davet eder. Utanarak içeri giren Yavuz oturma odasında bir koltuğa oturmuş ve beklemeye başlamıştır. Utangaç şekilde hiç sesini çıkarmayan Yavuz'u Fatma teyze güldürmeye çalışır. Karnesini alır, inceler ve Yavuz'a övgüler yağdırmaya başlar. Babasından duymak istediği sözleri Fatma teyzeden duyan Yavuz bir nebzede olsa mutlu olmuştur. Saatler geçmiş halen gelen giden yok. Garip olan ise Fatma teyzenin kocası Selim amcada eve gelmemiş. Şoför olan Selim amcayı yine işte olduğunu düşünerek Fatma teyze çok da umursamamıştır. Yavuz Fatma teyze ile akşam yemeğini yemiş ve eve gitmek için kapıya yönelirken Fatma teyze tek başına kalmaması için burada kal demiştir. Ancak utangaç olan Yavuz kem küm etmeye başlamıştır. Evde tek başına kaldığında korkacağının farkındadır. Fatma teyze ise samimi bir gülümseme ile hadi geç içeriye ben yatağını hazırlayayım der. Yavuz içeri geçer ve hazırlanan yatağa yatıp tedirgin bir şekilde uykuya dalmaya çalışır. Bir sağa döner, bir sola. İçinde bir sıkıntı vardır. Uyuyamıyor, uyuduğunda ise bir boşluğa düşercesine hissedip korkarak uyanıyormuş. Sabah 05.00 sularında Selim amca kapıyı açar ve eve girer. Fatma teyze kapının sesine uyanır ve Selim amcanın yanına gider. Selim amcanın gözleri şişmiş, yüzünden düşen bin parça. 2li içeriye doğru adımlarken Fatma teyze ne olduğunu sorar. Selim amca o anda içeride yatan Yavuz'u görür ve kaskatı kesilir. Bir süre gözünü Yavuz'dan ayıramayan Selim amca Fatma teyzenin dürtmesi ile irkilir ve geriye doğru adımlar. Fatma teyze tekrar ne olduğunu sorduğunda ise başını öne eğen Selim amca anlatmaya başlar. "Hastanedeydim." der. Rıfkı (Yavuz'un babası) ve Gülsüm'ün (Yavuz'un annesi) yanmış ve cansız bedenini gördüğünü söyler. Fatma teyze ağlamaya başlar. "Nasıl?" Der. "Neden?" Selim amca ise anlatmaya devam eder. "Gülsüm'ün annesi Fadime teyze kanser sebebiyle hastanede hayatını kaybetmiş ve Gülsüm'e haber vermişler. Gülsüm'de Rıfkı'ya haber vermiş ve apar topar arabaya binip yola çıkmışlar. Rıfkı'da üzüntüsünden hızlı kullanmış ve bir virajda takla atmışlar. Araba mahvolmuş durumdayken benzin sızdırması sonucu alev almış ve içinde diri diri yanmışlar." der. Ağlayarak diz çöken Selim amcaya sarılan Fatma teyzeyi Yavuz kapı kenarından izlemiş ve dinlemiştir. Söylenilenlerin şokunda olan Yavuz bunun bir rüya olduğunu düşünüp yatağına doğru yavaş yavaş yürümeye başlamıştır. Ancak yatağına varamadan yere yığılmıştır. Sesi duyan Selim amca ve Fatma teyze içeriye doğru koşmuşlar ve hareketsiz şekilde yerde yatan Yavuz'u görmüşler. Selim amca Yavuz'u kucakladığı gibi hastaneye doğru yola koyulur. Hastanede gözünü açan Yavuz şaşkın bir şekilde etrafına bakındıktan sonra başında duran Fatma teyzeyi görür. "Annem nerede? Babam nerede?" Diye sorar. Fatma Teyze'nin gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar ve boynunu eğer. Yavuz rüya olmadığını anlamıştır ve bağıra bağıra ağlamaya başlar. "Annemi görmek istiyorum!" "Babamı görmek istiyorum!" Koridorda oturan Selim amca Yavuz'un bağırışlarını duyup koşarak içeri girer. Fatma teyzeye bir süre baktıktan sonra başını olumlu yönde sallar. Yavuz'u hastaneden çıkartıp annesinin ve babasının cenazesine götürür. Yavuz annesi ve babası defnedilirken mezarın içine atlamaya çalışır. "Babamı görmek istiyorum! Ben annem olmadan uyuyamam!" Diye bağırır. Cenazede ki kişiler Yavuz'u tutup sakinleştirmeye çalışırlar ama nafile. Yavuz çırpınmaya devam eder, etrafta ki kişilerde tutmaya. Yorgun düşen yavuz mezarın yanına diz çöker ve mezar taşlarına sarılır. Cenaze dağılmaya başlamıştır. Yavuz, Selim amcaya kızarmış gözleri ile bakar ve beni burada bırakın ne olur der Selim amca ise arabada seni bekliyorum ne zaman istersen o zaman gel." der. Yorgunluktan bitkin düşen Selim amca arabanın içinde uyuyakalır. Yavuz'da saatler boyunca mezar taşlarının yanında oturduktan sonra kalkar ve koşmaya başlar. Kendisi de bilmiyordur nereye doğru koştuğunu ancak kaçmak ister. Herkesten, her şeyden. Aradan bir süre geçtikten sonra Selim amca irkilerek uyanır ve mezarlara doğru adımlar. Gittiğinde ise Yavuz'u bulamaz. Bağırmaya başlar "Yavuz! Yavuz neredesin! Yavuz!" Ancak cevap veren yoktur. Etrafta koşturmaya başlar ama Yavuz'u bulamaz. Hızlıca arabaya doğru yönelir. Arabaya biner ve etrafta araba ile gezmeye başlar. Gördüğü insanlara Yavuz'u tarif ederek sorar ama kişiler görmediklerini söyler. Hava yağmurlu ve soğuktur. Kıyafetleri çamur olmuş ve üşümüş Yavuz bir yeraltı geçidinin köşesine sığınır. Tir tir titreyerek ağlamaya devam ediyor. Hem havanın soğukluğundan hem de hayatın acımasızlığından. Saatler geceye doğru ilerlerken etrafından geçen insanlardan yardım istemeye başlayan Yavuz üstünün başının kirli olma ve hıçkırmaktan düzgün konuşamaması sebebi ile kimi cevap dahi vermeden kimisi de tersleyerek Yavuz'un yardım isteğini geri çevirmiştir ve Yavuz geceyi tek başına yeraltı geçidinde geçirmiştir. Sabah bir tekme darbesi ile uyandırılan Yavuz bir anda ayağa dikilmiştir. Etrafında 3 kişi durmakta. 3ününde görüntüsü Yavuz'dan farksız ancak amaçları farklı. 3 kişi Yavuz'a paralarını vermesini söyler ancak Yavuz'un yanında hiç para yoktur ve bu durumu kişilere belirtir. Ancak kişiler yalan söylediğini düşünerek Yavuz'un üzerini aramaya çalışırlar. Yavuz ise izin vermez. Cebinde evin anahtarı vardır. 2 kişi Yavuz'a vurmaya başlarlar 1i ise ceplerine elini sokup içine bakmaya çalışıyor. Yere doğru kapanan Yavuz darbeleri savuşturmaya çabalar. Cebinden evin anahtarını bulan kişi alır ve anahtarın ne olduğunu sorar. Yavuz ani bir kalkış ile anahtarı alan kişinin kişinin cinsel organına doğru bir tekme savurur. Kişinin eğilmesi ve diğerlerinin ona doğru dönmesiyle birlikte Yavuz fırlar ve anahtarı kaptığı gibi kaçmaya başlar. Tekmeyi yiyen "Yakalayın onu!" Diye bağırırken diğer 2si Yavuz'un peşinden koşmaya başlarlar. Can havli ile arkasına bakmadan kaptıran Yavuz izini kaybettirir. Bir köşeye geçer ve elinden akan kana doğru bakar. Kaçarken elini öyle bir sıkmıştır ki anahtar elini kesmiştir. Elinde ki kanı ağaçtan kopardığı yaprağa siler. Karnı baya acıkmıştır. Utangaçlığını bastıran açlığı ile etrafta ki esnaflardan rica eder. Her esnaftan ufak tefek bir şeyler alarak karnını doyurur. Kendine sığınacak bir yer arayan Yavuz tren garını görür ve oraya doğru ilerler. Tren garının bir köşesine sığınır. Etrafta geçenlerin dilenci sanması ile ona doğru atılan paraları cebine koyar ve o paralar ile yemek alırmış. Günler birbirini tekrarlarken her gün aynı yerden geçen bir kadın Yavuz'a sonunda dayanamaz ve sorar. "Senin evin barkın yok mu evladım? Neden buralarda dileniyorsun?" Yavuz şaşkın bir ifade ile "Ben dilenci değilim ki." der. Kadın şaşırır, "Nasıl yani?" Der. "Geçerken insanlar bana doğru para atıyor ben de onlarla yemek alıyorum kimseden bir şey istemiyorum ki." der. Kadın "Peki ya evin barkın?" diye sorar. "Var." der Yavuz. Titreyen elini cebine götürür ve anahtarı çıkartıp kadına doğru gösterir. Kadın daha da şaşkın bir ifade ile "O zaman senin burada ne işin var?" Diye sorar. Yavuz ise evime nasıl gideceğimi bilmiyorum ki der. Kadın evi mahalleyi tarif etmesini ister. Yavuz ise babasının iş yerinin ismini söyler ve evi, mahalleyi tarif eder. Kadın babasının iş yerini bildiğini ve daha önce oraya araba götürdüğünü söyler. Yavuz sevinir. "Lütfen" der. "Lütfen beni oraya götür." Kadın kabul eder ve Yavuz ile birlikte yola çıkarlar. İş yerinin önüne geldiklerinde ise Yavuz büyük bir sevinç ile Kadın'a sarılır. Yavuz'un üstünün kirli olduğunu gören kadın ilk başta geriye doğru çekilmeye çalışsa da dayanamayıp sarılır. "Rica ederim" diyerek uzaklaşır. Yavuz iş yerine girer ve içeride başkalarının olduğunu görür. "Burası benim babamın siz kimsiniz?" diye sorar. Ne yazık ki iş yerine babasının borçlarından dolayı banka el koymuştur. Adamlar "Biz burayı bankadan aldık senin baban kim?" diye sorar. Yavuz ise "Rıfkı Yılmaz" der. Adamlar öyle birini tanımadıklarını söyleyerek Yavuz'u dışarı çıkarırlar. Yavuz eve doğru yola koyulur. Evi görür ve koşarak kapıya doğru yönelir. Cebinden anahtarı çıkartır ve heyecandan titreyen elleriyle kapıyı açmaya çalışır. İçeriden tıkırtıyı duyan yeni kiracı genç bir delikanlı elinde sopa ile kapıyı açar ve Yavuz'u hırsız sanıp kovalamaya başlar. Yavuz eve doğru bakarak kaçmaya başlar. Eve bakmasından dolayı yerde ki taşı görmeyip düşer. Genç ise "Bir daha buraya gelirsen seni mahvederim!" diye tehdit eder ve uzaklaşır. Yavuz bir süre yerden kalkmaz. Son çare Fatma teyzelerin evine doğru yola koyulur. Tam kapıya doğru yaklaşırken duraksar. Geriye doğru adım atar. Çekinir ve kapıyı çalamaz. Uzaktan gelen Selim amcayı görür ve kaçmaya başlar. Selim amca Yavuz'u tanıyamaz ve kim olduğunu komşularına sorar. Komşuları ise hırsız olduğunu söylerler. Selim amca hızlıca evine gider ve içeri girip kapıyı kilitler. Yavuz yine tek başına kalmıştır. Geriye kalan ve kadın sayesinde gitmeyi bildiği tek yer ise tren garı olmuştur. Tren garına doğru yola koyulur ve zar zor ulaşır. Yine aynı yerine geçer ve ağlaya ağlaya uyur. Sabah aynı yerden geçen kadın Yavuz'u görür ve "Hani ben seni evine bırakmıştım neden buradasın? Yalan mı söyledin?" Der. Yavuz "Ben evim var sanmıştım, yokmuş abla." der. Kadın iç çeker ve Yavuz'u alıp yetimhaneye götürür ve teslim eder. Yavuz yetimhaneye yerleşmiştir. Yavuz'a duş aldırırlar, yeni kıyafetler ve yemek verirler. Yavuz neyin içinde olduğunu bilmeden sevinir. Okulların açılma zamanı gelmiştir. Yavuz ortaokula başlar. Eski halinden eser yoktur. Derslerini hiç umursamaz, okula kaçmak için çabalarmış. Bir gün öğretmeni Yavuz'a kızar ve "Neden bu kadar umursamazsın?" diye sorar. Yavuz ise "Artık derslerimle yüzünü güldüreceğim kimsem yok öğretmenim." der. Öğretmen ise "Benim yüzümü güldür Yavuz." der. Yavuz başını kaldırıp öğretmene doğru bakarak gülümser ve sınıftan çıkar. Öğretmen Yavuz'un bir şeyler yapabileceğine inanarak destek olmaya çalışır. İlk zamanlar Yavuz yapılanlara cevap vermez ama sonrasında parlamaya başlar. Sınıfta sorulan soruya ilk o parmak kaldırır, hep doğru cevabı o verirmiş. Bundan rahatsız olan öğrenciler Yavuz'u dışlar ve kötü davranırlarmış, zaman zaman zorbalığa dahi maruz kalırmış. Şikayet etme huyu olmayan yavuz bunların hepsine göğüs gerip doğru bildiği yolda devam etmiş. Zaman böyle geçip giderken ortaokulu başarı ile bitirmiş. Lise vakti gelmiştir. Bu süre zarfında yetimhanede Melek adında bir kızla tanışan Yavuz uzun zaman sonra kalbinin çarptığını hissetmiştir. Yaşıt olan Melek ve Yavuz ikilisi sürekli birlikte vakit geçiriyorlarmış. Gittikçe yakınlaşan 2li birbirlerine karşı duygularını anlamayarak en yakın arkadaşız adı koymuşlardır. ikili aynı meslek lisesine başlamıştır. Yavuz baba mesleğinden ve meraklarından dolayı Motor ve Makine bölümünü seçerken Melek kimya bölümünü tercih etmiştir. Lisede yeni arkadaşlıklar edinmişlerdir. Bunlardan 1ide Yavuz'un bölüm arkadaşı Kerim'dir. Yavuz yaşadığı, atlattığı şeyler dolayısıyla daha farklı ve gözü açık bir insan haline gelmiştir. Bölümünün meraklı çocuğu olan Yavuz sürekli araştırma yaparak hep farklı fikirler ortaya koyarmış. Bu yüzden öğretmenlerin gözdesiymiş. Bunu kullanabileceğini düşünen Kerim, Yavuz ile yakınlaşmaya çabalamıştır. Hep Yavuz'un yanında durmuş ve kendini saf ve temiz kalpli biri olarak göstermiştir. Yavuz, Kerim'i Melek ile tanıştırır. Zaman geçtikçe yakınlaşan ve birbirine güvenen bu kişiler okulda ayrılmaz üçlü haline gelmiştir. Her teneffüs beraberlermiş. Sürekli birbirleriyle vakit geçirir ve sıkılmadan eğlenirlermiş. Bir gün okuldan Akın adında biri Melek'e asılmaya başlar. Melek Akın'a yüz vermese de Akın durmadan devam eder. Bu durumdan rahatsız olan Melek sonunda dayanamayarak sınıfın içinde Akın'a bağırmaya başlar. "Bırak artık peşimi, istemiyorum işte anla!" o anda kapıdan giren Yavuz ve Kerim ikilisi anlık bir sinir ile Akın'a saldırmışlardır. Kavga sürerken Melek'in bağırışı ile bölünür. Bağırış sesini duyan Nöbetçi öğretmen içeri girer ve Yavuz'u, Kerim'i ve Akın'ı yaka paça müdüre götürür. Müdür bey 3ünede kınama cezası verir ve barışmadıkları takdirde okuldan atılacaklarını söyler. Kerim hemen Akın'dan özür diler, Akın'da Kerim ve Yavuz'dan. Yavuz'dan ses seda yok, ters ters Akın'a bakıyor. Müdürün elini masaya vurması ile irkilen Yavuz ağzının içinden " ızır dılırım " der ve çıkarlar. Melek hemen Yavuz'un yanına gelir ve sarılır. " İyi misin? " diye sorar, Yavuz'da hafifçe tebessüm ederek " Bende bir şey yok sen bir de onu gör. " der. Yavuz gözlerini Kerim'e çevirdiğinde kenardan gülümseyerek izlediğini görür ve kolunu açar, gel gel şeklinde işaret yapar. Kerimde gelir ve 3lü sarılmaya devam eder. Yavuz " Biz birbirimizi bırakmayacağız tamam mı? " der. Hep bir ağızdan " Bırakmayacağız. " derler. Vakitler akıp giderken lise hayatının sonlarına gelmişlerdir. Okulundan başarı ile mezun olan Yavuz, Yavuz sayesinde mezun olan Kerim ve başarılı olamayan Melek liseyi bitirirler. Melek ve Yavuz'un yaşları 18e gelmiştir. Yetimhaneden ayrılıp bir ev tutarlar. Bundan haberdar olan Kerim yanında yaşadığı kuzeninden ayrılarak Yavuz'ların evine taşınır. Yavuz ve Kerim bir oto-tamircide işe başlarlar. Melek ise bir kimya şirketinde işe başlar. Yavuz'un üniversite hayali varmış. Bu yüzden işten gelince derse oturur çalışırmış. Kerim ve Melek aynı kafada olmadıklarından dolayı hep bir şekilde Yavuz'u dersten kaldırırlarmış. Yavuz 2 yıl art arda sınavı kazanamamıştır. Üçününde yaşı 20yi göstermiştir. Yavuz ve Kerim'in askere gitmesi gerekmiştir. Kerim bilerek kilo alarak kendine çürük raporu çıkartmış ama Yavuz askere gitmek zorunda kalmıştır. Askere gittiğinde ona babasının ne iş yaptığı ve kendisinin hangi işten anladığı sorulmuştur. Bunun karşılığında Yavuz babasının da oto-tamirci olduğunu ve kendisinin de aynı şekilde araçlardan anladığını söyler ve garaja yerleştirilir. Askerliği boyunca arabaların yağıyla, suyuyla kısaca bakımlarıyla ilgilenmiştir. Ne bir çatışma görmüş ne de şahit olmuştur. İşini iyi yaptığı için eğitimlere dahi çağrılmamıştır. 1 yılı dolduran ve askerliğini bitiren Yavuz İstanbul'a döner ve evine doğru yola koyulur. Eve döndüğünde " Kiralık " yazısını görür. Ev boştur. Telefon ile Kerim'i ve Melek'i arayan Yavuz "Bu numara kullanılmamaktadır." cevabını telesekreterden almıştır. Kerim ve Melek kaçmıştır. İçi içini yiyen Yavuz bu şehrin onu istemediğini düşünerek İstanbul'da daha fazla kalmak istemez ve geçmişte biriktirdiği para ile bir uçak bileti alıp kuzeni Vefa Yılmaz'ın yanına Toronto'ya gider. Vefa ile Yavuz'un uzun bir geçmişi vardır. Vefa ile hiçbir zaman yakın yaşamamışlardır ancak sürekli iletişim halindeydiler. Vefa'nın yanına yerleşen Yavuz hali hazırda bir depresyonun içinde iken kendini derse verir. Yılın sonunda sınava giren Yavuz Stafford House International Mekatronik Mühendisliği bölümünü kazanır. Vefa ile birlikte aynı evde iki kuzen birlikte vakit geçirirken bir yandan da okullarına devam ederler. Yeni bir ülke, yeni insanlar ve sırtını yaslayabileceği bir kişi ile birlikte hayatına yeniden düzen vermeye başlamıştır. Üniversitenin hazırlık kısmını Vefa'nın yardımı ile bitirir. Depresyon kafasından çıkıp, hayatın devam ettiğini ve her şeye rağmen ayakta kalması gerektiğini anlamıştır. Kendini hem dış dünyaya açan ama bir yandan da derslerine asılan Yavuz üniversitesini de başarı ile bitirip mezun olur. İş yeri kurma hayali olan Yavuz gidip bir şirkette kendi alanında staj yapmaya başlar. Aradan 6 ay geçtikten sonra Yavuz staja devam ettiği şirketten iş teklifi almıştır. Vefa'nında çalışmak için Rusya'ya gitmesi sebebi ile iş teklifini kabul eder ve çalışmaya başlar. 2 yıl boyunca iş hayatına devam eden Yavuz hem dil problemini halen çözememiş olmasından hem de Vefa'nın özlemine dayanamadığından Vefa ile hem görüşmek hem de tatil yapmak amacı ile İstanbul'da buluşurlar. İstanbul'da buluşan ikili birbirlerinden ayrılmak istemediklerini söylerler. Ancak Yavuz Türkiye'de Vefa ise ne Rusya ne de Kanada'da kalmak ister. Farklı ülkeler için aynı duyguları yaşayan bu ikili ortak bir karar vererek ve nereye gideceklerini araştırmaya başlarlar. Los Santos adında bir yer bulurlar. Arkalarında her şeyi bırakarak yeni bir hayata başlamak için uçağa binip Santos'a giderler.*