Udać się do Stephena Hawkinga

Jak szybko oceniłeś, pomóc może ci wyłącznie najwybitniejszy umysł naszych czasów - paralityczna kukła z syntezatorem mowy, której umysł nie potrafi nawet zapanować nad własnym ciałem. Tylko ktoś, kto od lat badał możliwość podmiany ciała, jest w stanie rozwiązać tak patową sytuację. Jednakże najpierw musisz w jakiś sposób dostać się na sąsiedni kontynent. Z początku rozważasz lot tanimi liniami lotniczymi Ryanair z koniecznością rezerwacji dwóch miejsc dla siebie, z dojazdem na lotnisko komunikacją miejską, choć w głębi umysłu wiedziałeś jak niedorzeczny plan to jest, gdyż jesteś tak brzydka i dziwna, że ludzie z całą pewnością będą się na ciebie gapili jak stado nieokrzesanych murzynów widząc po raz pierwszy szczotkę do kibla, myląc ją z grzebieniem. W sumie sama nie byłaś pewna czy to przez ropne pryszcze spowodowane niedoborem witaminy D3, kosmiczną nadwagę spowodowaną osiadłym trybem życia w piwnicy czy też może przez wydawane charczenia i ataki na niewinnych przechodniów z wyraźną nienawiścią w przekrwionych oczach, jednakże ich oceniające spojrzenia niezwykle ci ciążyły i nawet próba kamuflażu w bezpłciowych czarnych ubraniach nigdy nie pomagała.

Nie mając innego wyboru, ruszasz ściekami, wydając przy tym potworne jęki przypominające ujadającego psa. Po dotarciu do portu, pakujesz się w kontener przemysłowy i ruszasz frachtowcem do Ameryki. Po wielu miesiącach podróży, licznych wymiotach i turlania się w nich podczas sztormów, niczym worek podgniłych kartofli na tyłach dostawczaka, który opchnięty zostanie za cenę dobrego plonu, dobijasz do brzegu i ruszasz do rezydencji Hawkingów.

Kiedy znajdujesz się na miejscu, nie możesz się nadziwić, że to rzeczywiście odpowiednie miejsce – znalazłeś się w hospicjum dla paralityków. Nie dziwi sam fakt, że rodziny pragną pozbyć się nieruchomych lalek, które trzeba karmić, i które szczają w pieluchy, lecz fakt, że ta bogata kukła także znalazła się w tym miejscu. Jednak zanim wszedłeś do środka, musiałeś przekonać sflaczałego profesora do pomocy. Jak przeczytałeś na Wikipedii w dziale *życie prywatne*, obśliniacz uwielbia trufle w czekoladzie, więc nie tracąc czasu użyłeś swojego wspaniałego i niezwykle zawstydzającego cię publicznie świńskiego noska i ruszyłeś w ich poszukiwaniu. Znalazłeś je wyjątkowo szybko w okolicy publicznego szaletu, ale bez większego szoku, gdyż od dawna wiedziałeś, że to warunki sprzyjające ich wyrastaniu. Pokryłeś je czekoladą, zapakowałeś w bombonierkę i wszedłeś do hospicjum.

*Kim… Ty… Jesteś…* – zapytał robotyczny głos, wypowiedziany przez syntezator mowy przyczepiony do głowy powykręcanego, powyginanego i przywiązanego do krzesła pasami suchoklatesa siedzącego w ciemni i śliniącego się niczym obleśny emeryt na widok nieletnich piersi. Nawet spodobało ci się tu, przypominając twój przytulny boks w piwnicy.

*\*warknięcie\* Pomóż nam! Tylko ty jesteś w stanie o wszechwiedząca kukło! Nasze ciała się szczepiły i nie możemy wrócić do normalności* – jojczyłeś przebiegle

*Dlaczego… Mam… Wam… Pomóc…? –* wypowiedział Microsoft Sam

*Mam trufle –* i z szelmowskim uśmieszkiem uniosłeś bombonierkę na wysokość głowy i pokazowo nią potrząsnąłeś

*Daj… Mi… Je… -* wystękał paralityk z niesamowicie szybko zwiększającym się strumieniem ślinotoku, moczącym mu koszulę i spodnie wraz z pieluchą

*A pomożesz mi?*

*Pomogę… Tylko… Daj.. Mi... Trufle… -* wystękał drewniak

*Masz –* po czym położyłeś mu je na kolanach, strzepując z ręki nadmiar śliny, którą przez przypadek dotknąłeś

*Przecież… Tak… Ich.. Nie… Zjem… -* zauważył uschnięty konar. Niestety w tym momencie zrozumiałeś co musisz zrobić i nie mając innego wyjścia, przystąpiłeś do działania. Wsadziłeś sobie garść trufli do ust, starannie przeżułeś i przełknąłeś, następnie pomasowałeś sobie brzuch i nachyliłeś nad anorektykiem i niczym gołębica karmiąca młode, zwróciłeś całą treść wprost do jego gardła.

*Dziękuję… A… Teraz… Chodźmy… -* wyjęczała teatralna marionetka

Nie mając innego wyjścia wziąłeś go na barana, krzywiąc się za każdym razem kiedy krople śliny skapywały ci na obojczyk i ruszyliście w dół budynku, do tajnego kompleksu badawczego w piwniczych zakątkach. W końcu dotarliście do sterylnie białej sali obłożonej białymi kafelkami, na środku której znajdowały się dwa łóżka medyczne. W samej sali znajdowało się troje skośnookich Japończyków, siedzących w białych skafandrach przeciwradiacyjnych w małej budce na środku jednej ze ścian.

*Połóż… Się.. Tam… -* powiedział paralityk

1.    Kładziesz się i pozwalasz przeprowadzić eksperyment

2.     Kładziesz się z myślą zakłócenia eksperymentu

3.     Ściągasz szmacianą lalkę z karbu i tłuczesz nią wszystkich japończyków