Czarodziej

Czarodziej

Czarodzieje byli arkanicznymi magami, którzy nauczyli się praktykować magię poprzez badania i naukę. Czerpali ze Splotu dzięki szerokiej gamie magicznych zaklęć i umiejętności, których nauczyli się przez lata praktyki i treningu. Dzięki zaklęciom, które przygotowali i zapamiętali, potężni czarodzieje mogli przejąć kontrolę nad polem bitwy, władając ogniem i błyskawicami tak łatwo, jak inni władali mieczem i tarczą. Mogli uczyć się i wykonywać skomplikowane rytuały tajemnej mocy, które przyciągały istoty z całego multiwersum lub zaglądać w przyszłe możliwości, które jeszcze się nie spełniły.

## Kultura

Czarodzieje byli ogólnie najbardziej szanowani ze wszystkich arkanicznych magów. Zazwyczaj zachowywali dyscyplinę, która była niespotykana wśród czarowników czy czarnoksiężników, których natura czyniła ich stosunkowo niesfornymi. Jednak niektórzy czarodzieje byli zepsuci przez swoją moc lub w inny sposób zwrócili się na złe drogi.

## Zdolności

Czarodzieje mieli dostęp do szerokiej gamy dostępnych dla nich zaklęć, napędzanych tajemną energią Splotu. Zaklęcia czarodzieja różniły się od czarów innych arkanicznych magów, zwykle pod względem użycia lub skali. Mogli kontrolować naturę bitwy, całkowicie zmienić krajobraz, a nawet fizyczny charakter samego wszechświata. Uczyli się nowych zaklęć, czytając, a w niektórych przypadkach nawet opierając się na tajemnych badaniach innych.

Byli również biegli w używaniu rytuałów, potężnych zaklęć, których rzucenie wymaga znacznej ilości czasu i energii. Podobnie jak inne zaklęcia, czarodzieje zapisywali specyfikacje rytuałów w ich księdze zaklęć, gdzie każdy rytuał zajmował co najmniej stronę, ze złożonością i długością strony wprost proporcjonalną do mocy tkwiącej w rytuale.

## Księga Zaklęć

Jednym z punktów, który odróżniał czarodziejów od innych tajemnych magów, było ich poleganie na ich tajemnej księdze zaklęć. Aby rzucić większość zaklęć, czarodzieje studiowali swoją księgę zaklęć, zanim planowali odpocząć, lub spać. Po przygotowaniu zaklęć czarodzieje mogli uzyskać do nich dostęp i rzucić je w stopniu, w jakim pozwalały na to ich zdolności umysłowe.

Czarodzieje byli całkowicie zależni od swoich ksiąg zaklęć, aby każdego dnia przygotowywać nowe zaklęcia i bez nich ledwo mogli sięgnąć po Splot. Jedynymi zaklęciami, które czarodzieje mogli rzucać bez przygotowania, były proste sztuczki.

## Chowańce

Chowaniec był normalnym zwierzęciem, które zyskiwało nowe moce i stawało się magiczną bestią, gdy zostawało wezwane do służby przez czarodzieja. Każdy czarodziej dzielił empatyczną więź ze swoim chowańcem i mógł nawet kierować przez nich rzucanie pewnych zaklęć. Wiele rodzajów zwierząt mogło zostać chowańcami, od zwykłych kotów i kruków po bardziej egzotyczne gatunki.

## Szkoły magii

* **Szkoła ewokacji** - Wywoływacze skupiali swoją naukę na magii, która tworzyła potężne efekty żywiołów, takie jak przenikliwe zimno, palący płomień, grzmot, trzaskająca błyskawica i żrący kwas. Niektórzy wywoływacze znajdowali zatrudnienie w siłach zbrojnych, służąc jako artyleria do rażenia wrogich armii z daleka. Inni wykorzystywali swoją spektakularną moc, aby chronić słabych, podczas gdy niektórzy szukali własnych korzyści jako bandyci, poszukiwacze przygód lub aspirujący tyrani.
* **Szkoła przywoływania** - Przywoływacze lubili zaklęcia, które wytwarzały przedmioty i stworzenia z niczego. Mogli wyczarować kłębiące się kłęby zabójczej mgły lub przywoływać stwory z innych miejsc, które walczyłyby w ich imieniu. Wraz ze wzrostem mistrzostwa uczyli się zaklęć transportu i mogli teleportować się na ogromne odległości, nawet na inne płaszczyzny istnienia, w mgnieniu oka.
* **Szkoła abjuracji** - Szkoła abjuracji, znana też jako szkoła odrzucania, kładła nacisk na magię, która blokowała, odpędzała lub chroniła. Rozumieli, że zakończenie szkodliwych skutków, ochrona słabych i odpędzanie złych wpływów to nic innego jak dumne i szanowane powołanie. Członkowie tej szkoły, tak zwani odrzucacze, byli poszukiwani, gdy złowrogie duchy wymagały egzorcyzmów, gdy ważne miejsca musiały być strzeżone przed magicznym szpiegowaniem, a portale do innych płaszczyzn egzystencji musiały zostać zamknięte.
* **Szkoła diwinacji** - O radę wróżbity zabiegali zarówno członkowie rodzin królewskich, jak i pospólstwo, ponieważ wszyscy szukali lepszego zrozumienia przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Wróżbita starał się odsłonić zasłony przestrzeni, czasu i świadomości, aby widzieć wyraźnie. Pracował, aby opanować zaklęcia rozeznania, zdalnego widzenia, nadprzyrodzonej wiedzy i przewidywania.
* **Szkoła zaklinania** - Członkowie szkoły zaklinania udoskonalili swoją umiejętność magicznego zwodzenia innych ludzi i potworów. Niektórzy zaklinacze to rozjemcy, którzy zaklinali agresywnych, by złożyli broń i zaklinali okrutnych, by okazywali miłosierdzie. Inni byli tyranami, którzy w magiczny sposób, nakazywali niechętnym służbę. Większość zaklinaczy znajdowała się gdzieś pomiędzy.
* **Szkoła iluzji** - Iluzjoniści skupiali się na magii, która olśniewała zmysły, oszałamiała umysł i oszukiwała nawet najmądrzejszych ludzi. Ta magia była subtelna, ale iluzje stworzone przez bystry umysł sprawiały, że niemożliwe wydawało się realne. Niektórzy iluzjoniści byli oszustami, którzy używali swoich zaklęć do rozrywki. Inni byli bardziej złowrogimi mistrzami oszustwa, wykorzystując swoje iluzje do straszenia i oszukiwania innych dla osobistych korzyści. Była to najpopularniejsza szkoła wśród gnomów, podobno odkryta właśnie przez ten rodowód.
* **Szkoła nekromancji** - Szkoła Nekromancji zajmowała się siłami życia, śmierci i nieśmierci. Była to szkoła imitująca mroczne umiejętności syfonowania, używane przez prawdziwych nekromantów. Koncentrując swoje studia na tej tradycji, nekromanci uczyli się manipulować energią, która ożywiała wszystkie martwe istoty. W miarę postępów uczyli się wysysać siłę życiową ze stworzenia, gdy ich magia niszczyła jego ciało, przekształcając tę energię życiową w magiczną moc, którą mogli manipulować. Większość ludzi postrzegała nekromantów jako groźnych, a nawet nikczemnych, ze względu na bliski związek ze śmiercią. Nie wszyscy nekromanci byli źli, ale siły, którymi manipulują, były uważane przez wiele społeczeństw za tabu.
* **Szkoła transmutacji** - Transmuterzy byli mistrzami zaklęć modyfikujących energię i materię. Dla nich świat nie był czymś stałym, ale wybitnie zmiennym. Władali surową materią stworzenia i uczyli się zmieniać zarówno formy fizyczne, jak i cechy mentalne. Ta magia dawała narzędzia do zostania kowalem w kuźni rzeczywistości. Niektórzy transmuterzy byli majsterkowiczami i dowcipnisiami, zamieniając ludzi w ropuchy i zamieniając miedź w srebro dla zabawy i okazjonalnego zysku. Inni prowadzili swoje magiczne studia ze śmiertelną powagą, szukając mocy bogów do tworzenia i niszczenia światów.
* **Szkoła chronurgii** - Koncentrując się na manipulacji czasem, ci, którzy podążali za tradycją Chronurgii, uczyli się zmieniać tempo rzeczywistości według własnych upodobań. Wykorzystując energię potencjalności i aktualności, dunamis, ci magowie mogli naginać upływ czasu tak zręcznie, jak utalentowany muzyk grał na instrumencie, zapewniając sobie i swoim sojusznikom przewagę w mgnieniu oka.
* **Szkoła grawiturgii** - Rozumiejąc i opanowywując siły, które łączyły ciała materii lub rozdzielały je, uczniowie tajemnej tradycji grawiturgii, odłamu dunamancji, uczyli się dalej naginać i manipulować gwałtowną energią grawitacji z korzyścią dla siebie i straszną szkodą dla swoich wrogów.
* **Szkoła choromancji** - Dla wielu idea przestrzeni jako tkaniny była wygodną abstrakcją. Jednak dla Czarodziejów z szkoły choromancji przestrzeń była kontrolowana tak samo, jak każda fizyczna kartka papieru. Ci czarodzieje uczyli się rozciągać i rozdzierać rzeczywistość wokół siebie, aby sięgać dalej, działać szybciej i uczynić magię dziwniejszą niż bardziej ortodoksyjne szkoły czarodziejów.
* **Szkoła magnetyki** - Czarodzieje ze Szkoły magnetyki szkolili się, by wykorzystywać energie z widma elektromagnetycznego. Dostrajali rdzeń ich istnienia do naturalnych metali w ich otoczeniu, jak również widma elektromagnetyczne jako całość. Magnetyczni czarodzieje potrafili odkrywać i przenosić metalowe przedmioty oraz tworzyć obronę za pomocą energii magnetycznych.
* **Szkoła metalurgii** - Szkoła Metalurgii, pierwotnie stworzona przez krasnoludy, kładła nacisk na porządek, organizację i społeczność. Znani jako metalurdzy, czarodzieje należący do tej Tajemnej Tradycji używali swojej magii, aby narzucić porządek nieuporządkowanemu światu. Metalurgowie, byli mistrzami potężnej magii metalu, abjuracji i transmutacji.
* **Szkoła entropizmu** - Szkoła Entropizmu szła wiele kroków dalej w dół zakazanej ścieżki ujarzmiania mocy życia i śmierci. Uczeni ci obsesyjnie badali siły entropii, dążąc do opanowania negatywnej energii, która kiedyś była poza ich zasięgiem.
* **Szkoła abrazji** - Niektórzy arkaniści parali się różnymi energiami, od żywiołów do duchowych, podczas gdy inni parali się siłami tarcia i samego ruchu. Czarodzieje ze Szkoły Abrazji starali się wzmocnić swoje magiczne zdolności z niesamowitą siłą, aby kontrolować pole bitwy i zdobyć mistrzostwo nad samym ruchem.
* **Szkoła kwantyzmu** - Magia Kwantowa to dość nowa tajemna tradycja, której praktykujący mieli obsesję na punkcie zrozumienia podstawowej mechaniki magii. Dzięki szeroko zakrojonym eksperymentom i obserwacjom zajrzeli głębiej niż ich klasycznie wyszkoleni odpowiednicy w fundamentalną naturę samej magii. Ich odkrycia obaliły klasyczne teorie i praktyki bardziej konwencjonalnych szkół magii.
* **Pieśniarstwo klingi -** Pieśniarze Klingi opanowywali tradycję, która łączyła w sobie sztukę walki mieczem i magię. Pierwotnie stworzona przez elfy, ta tradycja została przyjęta przez praktykujących nie-elfów, którzy szanowali i rozwijali elfie ścieżki. W walce Pieśniarz Klingi używał serii skomplikowanych, eleganckich manewrów, które odpierały ataki i pozwalały mu na przekształcenie magii w niszczycielskie ataki i sprytną obronę. Wielu, którzy obserwowali Pieśniarza Klingi przy pracy, pamiętała ten pokaz jako jedno z najpiękniejszych doświadczeń w ich życiu, wspaniały taniec przy akompaniamencie śpiewającego ostrza.
* **Zakon skrybów** - Magia księgi – to wielu ludzi nazywała czarodziejstwem. Nazwa była trafna, biorąc pod uwagę, ile czasu czarodzieje spędzali na studiowaniu tomów i tworzeniu teorii na temat natury magii. Rzadko zdarzało się, aby czarodzieje podróżowali bez książek i zwojów wystających z ich toreb, a czarodziej zadałby sobie wiele trudu, aby przeszukać archiwum starożytnej wiedzy. Wśród czarodziejów Zakony Skrybów były najbardziej książkowe. Przybierały różne formy w różnych krainach, ale ich główna misja była wszędzie taka sama: rejestrowanie magicznych odkryć, aby czary mogły się rozwijać. I podczas gdy wszyscy czarodzieje cenili księgi zaklęć, czarodziej z Zakonu Skrybów magicznie budził swoją księgę, zamieniając ją w zaufanego towarzysza. Wszyscy czarodzieje studiowali książki, ale skryba rozmawiał z nimi.
* **Szkoła wojennej magii** - Wiele arkanicznych akademii specjalizowało się w szkoleniu czarodziejów do wojny. Tradycja magii wojennej łączyła w sobie tradycje ewokacji i abjuracji, zamiast specjalizować się w którejkolwiek z tych szkół. Magowie Wojenni uczyli się technik, które wzmacniały zaklęcia, a jednocześnie zapewniały metody dla czarodziejów, aby wzmocnić ich własną obronę. Magowie wojenni postrzegali swoją magię zarówno jako broń, jak i zbroję, surowiec lepszy niż jakikolwiek kawałek stali. Magowie wojenni działali szybko w bitwie, używając swoich zaklęć, aby przejąć taktyczną kontrolę nad sytuacją. Ich zaklęcia uderzały mocno, a ich umiejętności obronne udaremniały próby kontrataków przeciwników. Magowie wojenni byli również biegli w zwracaniu przeciwko nim magicznej energii innych czarodziejów.
* **Szkoła psioniki** - Czarodzieje badali magiczną moc we wszystkich jej formach, w tym magię psioniki. Czarodzieje, którzy podążali za tradycją psioniki, doskonalili magiczny potencjał swoich umysłów. Czasami nazywani psionikami lub mentalistami, czarodzieje ci wchodzili w interakcję z wieloświatem przez pryzmat swoich psionicznych zdolności i świadomości. Psioniści kierowali swoją magią, skupiając swoje umysły. W ten sposób mogli przekroczyć swoje fizyczne ciała, przyjmując myślowe formy, rzucając zaklęcia psioniczne, aby omijać potrzebę komponentów i postrzegając świat szerszym zakresem zmysłów.
* **Szkoła hemomancji** - Choć przez większość czarodziejów uważana za barbarzyńską, hemomancja, znana również jako magia krwi, była jedną z najpotężniejszych tradycji czarodziei. Odkryta przez kapłanów mrocznych bogów z Exandrii, Hemomanci wykorzystywali moc własnej krwi życiowej do rzucania złowrogich zaklęć o przytłaczającej mocy.
* **Szkoła tkactwa klątw** - Niektórzy badacze arkan nie byli zadowoleni z tradycyjnych szkół czarodziejstwa i zwracała się ku mrocznym sztukom w swoim głodzie mocy. Wyruszali w dzicz, szukali istot z niższych planów, stworzeń z Shadowfell lub nikczemnych sabatów wiedźm, aby nauczyć się nieziemskiej magii. Wielu, którzy podążali tą ścieżką, było gotowych poświęcić wszystko, nawet swoją wieczną duszę, aby nauczyć się złowrogiej magii, często zarezerwowanej dla tych, którzy wchodzili w pakty z nadprzyrodzonymi istotami.
* **Szkoła piromancji** - Członkowie Szkoły Piromancji udoskonalili swoją umiejętność kontrolowania i manipulowania płomieniami. Niektórzy piromanci byli pilnymi jednostkami, poświęcającymi swój czas i wolę powstrzymywaniu i kontrolowaniu szalejących piekieł, które kontrolowali. Inni stawali się wściekłymi, lekkomyślnymi, tyrańskimi złoczyńcami. Będąc niewolnikami swojej własnej mocy, sieli zniszczenie i rozkoszowali się chaosem, który tworzyli.
* **Szkoła elektromancji** - Elektromanta był mistrzem kontrolowania błyskawic. Ci arkaniczni wojownicy byli w stanie skierować swoją magię za pomocą swojej broni i uwolnić gniew burzy. Wielu miało skłonność do arogancji i wiary w siebie, wierząc w swoją wyższość nad innymi. Niektórzy szukali swojego przeznaczenia, podczas gdy inni czekali na ujawnienie swojego losu.
* **Szkoła kriomancji** - Kriomanci poświęcali się praktyce manipulacji lodem. Znani byli z tego, że potrafili posunąć się do granic wytrzymałości. Od zamykania się w utwardzonych lodowych zbrojach po przyzywanie konstruktów z lodu, byli niesamowitą siłą, z którą należało się liczyć.
* **Szkoła geomancji** - Chociaż naginanie żywiołów do własnej woli nie było niezwykłym wyczynem dla adeptów magii, potrzeba było kogoś więcej, aby odnaleźć kontroli nad otaczającą ich ziemią. Szkoła geomancji oferowała tym ludziom właśnie to. Uczy czarodziejów technik kontrolowania otaczającej ich ziemi.
* **Szkoła aeromancji** - Aeromanta uczył się magii wiatru i nieba i kontrolował te pierwotne moce by sobie wspomóc i obronić, zarówno siebie i swoich sojuszników. Zgłębienie wiedzy związanej z manipulacją i tworzeniem wiatrów pozwalało im na niezrównaną manewrowość i konsekwentne działania obronne.
* **Szkoła hydromancji** - Hydromanci nauczyli się wykorzystywać zarówno wodę pokrywającą ziemię, jak i wodę, która była podstawowym elementem wielu żywych istot i kształtować ją zgodnie z ich wolą. Uczyli się, jak wydobywać, wykorzystywać i eliminować wodę zarówno ze stworzeń, jak i roślin, stając się przerażającymi wrogami i zagorzałymi przeciwnikami, gdy więdli i topili tych, którzy im się sprzeciwiali. Skupiali się nie tylko na zniszczeniu, gdyż potrafili przywrócić wigor i zdrowie swoim sojusznikom.
* **Szkoła przywracania** - W miejscach w których brak kleryków, albo paladynów, niektóre szkoły uczyły magii, która potrafiła naprawić umysły i ciała zranionych. Czarodzieje, trenujący pod okiem tych szkół, używali swoich zaklęć aby leczyć, a wielu można było znaleźć otwierających kliniki aby leczyć chorych i zranionych w miastach, które bez nich, nie miałyby dostępu do leczącej magii, podczas gdy inni podróżowali z poszukiwaczami przygód.
* **Rzeźbiarstwo run** - Rzeźbiarz run opanowywał unikalny styl rzucania zaklęć oparty na małych, grawerowanych kamieniach. Mogli tworzyć symbole do trzymania zaklęć, wzmacniania ich, a nawet wyczarowywać runy, aby rzucać inne zaklęcia. Główną pułapką ich metod było to, że czasami znalezienie odpowiedniej runy mogło być trudne.
* **Szkoła teurgii** - Wiele bóstw twierdziło, że ich domeną jest arkaniczna magia, ponieważ magia była tak samo częścią kosmosu jak wiatr, ogień, błyskawice i wszystkie inne pierwotne siły. Tak jak istniały bóstwa morza i bogowie wojny, tak sztuki tajemne miały swoich własnych boskich patronów. Takie bóstwa często miały swoich kleryków, ale wielu bogów magii kazało swoim wyznawcom podjąć naukę czarodziejstwa. Ci religijni użytkownicy magii podążali za tajemną tradycją teurgii i byli powszechnie znani jako teurdzy. Tacy czarodzieje byli tak samo oddani i uczeni jak każdy inny czarodziej, ale łączyli swoje tajemne studia z oddaniem religijnym. Uczyli się świętych inkantacji i boskich zaklęć. Dla wielu kapłanów, teurgowie byli uważani za heretyków, którzy wykorzystywali arkaniczną magię do rzucania zaklęć charakterystycznych dla kleryków. Uczyli się jej, zamiast otrzymywać ją od innych istot.
* **Szkoła bagiennych mędrców -** Tradycja bagiennych mędrców pochodziła z kultur zamieszkujących bagienne, lub tropikalne tereny. Wśród jaszczuroludzi, ślimakoludzi, grungów, czy bullywugów to niemalże jedyni czarodzieje. Wśród tabaxi byli częstym widokiem. Niektórzy z nich mieli związek z planem szlamu. Arkaniści z tej szkoły, rzadko kiedy uczyli się w wielkich akademiach. Potrafili kontrolować trucizny, oraz kwas. Nierzadko posiadali też umiejętności leczące, lub alchemiczne.
* **Szkoła historyków** - To jedna z szkół serlońskich. Magowie-historycy byli szczególnie zainteresowani siłami, które leżały u podstaw i napędzały historię. Czerpiąc inspirację od uczonych i dawnych poszukiwaczy przygód, manifestowali tajemną moc przeszłości poprzez eteryczne dioramy i fantastyczną sprawność bojową. Magów-historyków często można było spotkać z wezwanym od dawna duchem — bo od kogo lepiej uczyć się starożytnej historii niż od kogoś, kto doświadczył tego z pierwszej ręki?
* **Szkoła pryzmarytów** - To jedna z szkół serlońskich. Pryzmaryci wykorzystywali fale energii żywiołów, za pomocą sztuki, aby wyrazić, kim byli i jak widzieli świat. Dla nich magia i sztuka to jedno i to samo; oba były pokazami surowej kreatywności, dzięki którym powstawały arcydzieła. W pogoni za sztuką niektórzy magowie prismari koncentrowali się na doskonaleniu drobnych szczegółów swojej techniki, podczas gdy inni woleli uwolnić swoje dzikie, kreatywne wizje w olśniewających spektaklach mocy żywiołów.
* **Szkoła kwandrytów** - To jedna z szkół serlońskich. Dla tych, którzy zostawali Kwandrytami, matematyka i magia szły w parze. Takie osoby uczyły się rozkładać zjawiska naturalne na ich podstawowe składniki liczbowe oraz, poprzez manipulacje nimi, zmieniać rzeczywistość według własnego kaprysu. Ich talenty sięgaly od namacalnej fizyki, jak mnożenie wzrostu roślin, czy obliczanie prawdopodobieństwa, trygonometrii i przyspieszenia, po dziwacznie teoretyczne ćwiczenia, które wypaczały podstawy przestrzeni i jaźni. Nazwa tej tradycji wywodzi się od Valyriańskiego maga o imieniu Quandrixus.
* **Szkoła srebrnych piór** - To jedna z szkół serlońskich. Magowie podążający tradycją Srebrnych Piór doskonalili moc słów. Przekazywali magię światła i cienia poprzez słowa, wypowiadane na głos, pisane, lub podpisane gestami. Słowa maga Srebrnych Piór niosły zbawienie sojusznikom, a wrogom rozpacz.
* **Szkoła więdnącego kwitnienia** - To jedna z szkół serlońskich. Magowie Więdnącego Kwitnienia czerpali swoją magię z energii życia oraz śmierci. Widzieli dwoistość kwitnącego życia i nieuchronnej śmierci we wszystkich rzeczach, dotykając i manipulując przechodzeniem energii między tymi stanami. Niektórzy magowie, podążający tradycją Więdnącego Kwitnienia skupiali się na energiach życiowych, aby pielęgnować życie i wzmacniać innych, podczas gdy inni wykorzystywali drenaż witalności do rozkładu, aby osłabić i powalić wrogów.
* **Szkoła astrologii** - Astrologowie to ludzie, którzy zamiast czytać kolejne strony tekstów, czytali gwiazdy rozsiane po niebie. Ci ludzie byli cenieni wśród odkrywców i żeglarzy, ponieważ byli zdolnymi nawigatorami. Czarodzieje, którzy dalej studiowali tę sztukę, byli w stanie wykorzystać moc rozległego ciemnego nieba, gwiazd oraz księżyca, i działać jako „gwiazdy przewodnie” na własnych prawach. Ci magowie często wykorzystywali moc księżycowych kryształów.
* **Szkoła strzelców zaklęć** - Tak jak pieśniarze klingi łączyli umiejętności bitewne z czarodziejską magią, a mistyczni łucznicy nasycali swoje strzały arkaniczną energią, strzelcy zaklęć używali swego łuku głównie jako katalizatora dla zaklęć. Szkoła ta została odkryta przez urodzoną w szlachetnym rodzie czarodziejkę znaną jako Loretta.
* **Szkoła sonomancji** - Podczas gdy bardowie używali czarujących melodii do rzucania zaklęć, czarodzieje ze szkoły sonomancji widzieli dźwięk inaczej. Podczas gdy pieśni bardów płynęły z emocji, dźwięki sonomanty wibrowały logiką. Używali swoich tajemnych zdolności do tworzenia wibrujących Broni Dźwiękowych, zatrzymywania pocisków w powietrzu lub rzucania zaklęć bez konieczności używania komponentów wokalnych.
* **Szkoła uczonych** - Czarodzieje dworscy, nauczyciele akademiccy, badacze i znawcy wiedzy, Uczeni byli mistrzami wiedzy i zbieraczami informacji. Korzystając ze swojego bogactwa wiedzy, mogli szybko ocenić swoje cele i wykorzystać ich słabości, jednocześnie chroniąc się przed porażkami.
* **Szkoła mistrzów duszy** - Jako członek duchowych sanktuariów, odkrywca arkanicznych zdolności i limitów duszy, taki czarodziej był wytrenowany w ścieżce Mistrzów Duszy. Ci magowie przekraczali granice swoich zdolności, odkrywając cechy i możliwości wykorzystywania dusz. Zazwyczaj byli nienawidzeni i obawiani się z racji na wykorzystywanie dusz w swoich celach.
* **Szkoła zielonej magii -** Niektórzy czarodzieje fascynowali się mistyczną magią występującą w przyrodzie i poświęcali swój czas na jej badanie. Ci czarodzieje, znani jako zieloni magowie, lub ekomanci byli często myleni z druidami. Jednak w przeciwieństwie do druidów, wykorzystywali moc natury poprzez głębokie badania.
* **Szkoła kryształowych mędrców** - Szkoła magii kryształów zajmowało się tworzeniem i używaniem wyspecjalizowanych kryształów zarówno do przechowywania informacji, jak i do skupiania, przechowywania i kontrolowania magii w sposób obcy bardziej tradycyjnym tajemnym praktykom. Podkreślało się precyzję, porządek i kontrolę. Dlatego magowie kryształów skłaniali się ku bardziej praworządnym nastawieniom. Chaotycznie nastawieni magowie kryształów byli rzadcy, jeśli nie niespotykani.
* **Szkoła destrukcji** - Magowie Szkoły Zniszczenia wyrażali swoją magiczną moc w formie, która polegała na ujarzmieniu naturalnych energii żywiołów. Krytycy postrzegali magię zniszczenia jako prymitywną i uproszczoną, podczas gdy ci, którzy zajmowali się badaniem wykorzystania destrukcyjnego potencjału magii, postrzegali swoją pracę jako praktyczną podczas bitew i wojen.
* **Szkoła alchemii** - Alchemik był ekspertem w łączeniu mistycznych składników z silnymi rozpuszczalnikami w celu stworzenia potężnych eliksirów. Przeczesywali oni pola Sidrillonu w poszukiwaniu grzybów, kwiatów i rzadkich dodatków, które miały ukryte właściwości, które tylko oni mogli zrozumieć i magicznie wykorzystać.
* **Szkoła infuzji** - Infuzje to tak samo sztuka, jak nauka, jeśli chodzi o praktyków sztuk magicznych. Podczas snu umysł Infuzjonisty otwierał się na magiczną naturę gwiazd w górze i magię, którą można było zyskać dzięki nakładaniu magicznych znaków na przyziemne przedmioty.
* **Szkoła heliomancji** - Heliomanci koncentrowali się na magicznej energii słońca i używali go do tworzenia potężnych rozbłysków blasku i olśniewających pokazów światła. Chociaż większość ich magii była zwykle uważana za boską, udało im się naśladować te same zaklęcia i efekty poprzez rygorystyczną naukę i ostrożne eksperymentowanie. Niektórzy heliomanci uczyli się magii dzięki towarzystwie duchownych i stawali się szanowanymi członkami świątyń lub sanktuariów. Inni uczyli się swojej magii w instytucjach akademickich.
* **Szkoła elementalizmu** - Elementaliści studiowali wszystkie cztery podstawowe elementy budulce egzystencji (powietrze, ziemia, ogień i woda), ucząc się ujarzmiać swoje moce. W końcu przekraczali swoje śmiertelne formy i stawali się istotami żywiołów. Elementaliści często rozpoczynali swoją karierę jako jednostki zaintrygowane jednym z klasycznych elementów. Tych czarodziejów zazwyczaj pociągały zaklęcia określonego rodzaju energii. Ci magowie znajdywali satysfakcję w uwolnionej czystości form energii żywiołów i stawali się Elementalistami, aby zbliżyć się do elementu, który stał się ich ulubionym.
* **Sha’ir** - Zapomniana sztuka, wśród większości czarodziejów na świecie, pochodzi z pustynnego Dakusanu. Tam tych specjalnych czarodziejów, powszechnie mylono z czarnoksiężnikami dżinów. Jednak zamiast być związanym paktem z dżinem, ci czarodzieje byli panami nad pomniejszymi żywiołakami. Sha'irowie byli w rzeczywistości bliżej spokrewnieni z czarownikiem niż czarnoksiężnikiem, ponieważ uważało się, że ślady krwi dżinów w ich rodowodzie przejawiały się w ich narodzinach. Mimo to sha'ir mógł powstać w różnych środowiskach i wymagał jedynie osoby odważnej i wystarczająco silnej, by radzić sobie z dżinami. Czarodzieje często musieli uczyć się latami, aby nauczyć się, jak w pełni kontrolować dżiny, aby nagiąć je do swojej woli. Czarodzieje sha'ir byli wyjątkowi w tym, że nie używali ksiąg zaklęć, ale polegali całkowicie na swoim dżinie, znanym jako meruf, aby sprowadzać swoje zaklęcia i magię z różnych planów. Niektórzy sha'ir byli znani z tego, że byli szczególnie okrutni wobec swoich niewolników, w końcu uzyskując karę od silniejszych dżinów. Kobiece sha'ir były czasami nazywane sha'ira.
* **Szkoła życzeń** – Magowie Życzeń starali się zmieniać rzeczywistość równie łatwo, jak dżiny. Aby opanować magię spełniania życzeń, tworzyli i ulepszali magiczną lampę, która zapewniała moc rzadko osiąganą przez innych czarodziejów. Słabością magii życzeń było to, że ktoś inny musiał zażyczyć o to, co miał spełnić czarodziej. Podczas gdy niektórzy magowie życzeń pomagali innym, chciwi lub żądni władzy trzymali pod ręką służących, aby składać życzenia korzystne dla czarodzieja.
* **Szkoła filozofii -** Magowie szkoły filozofii byli tak teoretykami jak i praktykantami arkanicznej magii. Jako studenci magii, nie skupiali się na jednej szkole, ale szukali sposobu by użyć logiki i metodologii aby eksplorować wszystkie mistyczne sekrety. Inne szkoły odrzucały retorykę tych tak zwanych filozofów, często oskarżając ich o upublicznianie nauk, które większość wolała by zatrzymać dla siebie.
* **Szkoła barw wojennych** - Mówi się, że dla mieszkańców Tluru kolor farby nakładany na skórę był znakiem charakteru danej osoby i jej roli w społeczeństwie, ale dla tego czarodzieja był to sposób na życie. Osoby, które wybierały tę szkołę magii, musiały wiedzieć, jaki kolor symbolizowałby ich towarzyszy. Czarodzieje ze szkoły barw wojennych mogli również używać swoich farb aby rzucać zaklęcia w zależności od koloru. Czy to zmiana właściwości obrażeń zaklęcia, czy nałożenie wzmocnienia na członka drużyny. Jakkolwiek by nie było, szkoła barw wojennych odgrywała taką samą rolę na polu bitwy, jak w podczas pokoju.
* **Szkoła inkantacji** - Szkoła Inkantacji kładła nacisk na różnorodność magii używanej do odpędzania, osłaniania i zakłócania innych czarodziejów. Jako praktykujący magię w jej najsurowszej postaci, potężni inkantantrix uczyli się modyfikować i manipulować swoimi zaklęciami w formie metamagii, a w końcu mogli nawet nauczyć się modyfikować zaklęcia swoich sojuszników. Poza manipulacją magią, inkantatrix przodowali w abjuracji, a także w ochronie siebie i innych przed szkodliwą magią rywalizujących magów.
* **Szkoła lunamancji** - Księżyce wydawały się takie proste i bezwładne, nic więcej niż nocne światło. Jednak księżycowi czarodzieje nauczyli się patrzeć poza przyziemność i odkryli wielką moc, która była w nich zawarta. Ci czarodzieje rozumieli, że księżyc nie był zwykłym obiektem i wykorzystywali moc, którą dzierżył.
* **Szkoła okultyzmu** - Aby walczyć z otchłanią, trzeba ją poznać. Były to słowa, którymi żyli wszyscy okultyści, ich dziwne i mroczne rytuały dawały im wiedzę i moc wystarczającą do walki z każdym wrogiem, jakiego mieli.
* **Szkoła pieśni zaklęć** - Pieśń Zaklęć była starożytną tradycją i pierwotnie była przekazywana ustnie i poprzez sekretne ceremonie, aby zachować jej dziwne moce. Pieśń zaklęć to naturalna rzecz, mariaż muzyki i magii, który mógł kształtować świat, gdy był używany przez najbardziej utalentowanych użytkowników. Czarodzieje artystyczni byli zwykle skłonni zostać uczniami i praktykującymi Pieśni Zaklęć, ponieważ kochali sztuki muzyczne i rozumieli, że pieśń i muzyka są przedłużeniem tajemnic. Praktykujących Pieśń Zaklęć często mylono z bardami i chociaż ci dwaj użytkownicy magii byli podobni, mieli swoje różnice. Podczas gdy bardowie kształtowali swoje magiczne zdolności za pomocą sztuk scenicznych, praktycy Pieśni Zaklęć odblokowywali czystą moc magii wyłącznie za pośrednictwem muzyki. Piosenka czarodzieja, który rozumiał Pieśń Zaklęć, mógł dowolnie kształtować rzeczywistość, wzmacniać swoich przyjaciół, a nawet odbierać wolę życia jednemu z wrogów.
* **Szkoła piaskotwórstwa** - Piaskotwórstwo to stara magiczna tradycja przyniesiona do Sidrillonu przez dżinów. Początkowo było używane do ukrywania obozowisk i grup podróżujących, ale magowie z Ralaihanu szybko wykorzystali to jako broń. Kontrolowanie piasku i możliwość użycia go jako broni lub tarczy to oczywista zaleta w pustynnym środowisku.