Chapter Eightteen

- Lucy, w wątku Taylor na widowni siądzie tylko ciocia - mówię do reżyserki, gdy ta zajmuje miejsce obok mnie. Od razu odwraca się w moją stronę i zakłada ręce na piersi.

- A reszta rodziny? - marszczy brwi. - To patologia, tak? Patolodzy? - mrożę ją wzrokiem i zagryzam wnętrze policzka.

- Nie. Robimy po prostu taką niespodziankę. Jednak siostra woli taniec od śpiewania i nie wiemy, jaka będzie reakcja - tłumaczę, choć sama nie rozumiem, po co.

- Ale to by była świetna reakcja - uśmiecha się pod nosem, jakby się czegoś domyślała. - Taka emocjonalna. Tutaj siostra... - gestykuluje mocno, lecz od razu jej przerywam.

- Nie, będzie tylko ciocia - mamroczę wściekle.

- Okej, okej - unosi dłonie w geście obronnym. - Chodźmy zapalić.

- Nie da się palić służbowo - posyłam jej groźne spojrzenie. Brunetka wzdycha ciężko i wstaje powoli, łapiąc mnie za rękę. Próbuję się wyrwać, ale okazuje się silniejsza.

- Chodź - wywraca oczami. - Muszę ci coś powiedzieć.

Ulegam po chwili, podnosząc się z miejsca. Pokazuję chłopakom, by zajęli się dalszą częścią próby i wychodzę za Lucy przez tylne wejście. Dziewczyna podaje mi jednego papierosa, sobie biorąc drugiego i od razu go przypala.

- Ja... Zrozumiałam, że jestem egoistycznym, zadufanym w sobie narcyzem - mówi, patrząc mi w oczy, na co krztuszę się dymem. - Chciałabym iść na terapię... Myślisz, że po tym wszystkim, mamy szansę...?

- Nie wiem - jąkam kompletnie zaskoczona. - To znaczy... Dobrze, że zrozumiałaś swój błąd i chcesz to naprawić. Ale ja mam dziewczynę, Lucy.

- To wszystko może się zmienić jeszcze - szepcze, zaciągając się dymem.

- Wolałabym nie - uśmiecham się sztucznie. Brunetka lustruje mnie przez chwilę wzrokiem, kiedy staram się jak najszybciej wypalić swojego papierosa. - Oczywiście, zawsze możesz na mnie liczyć, ale między nami nic nie będzie.

- Dziękuję ci tak w ogóle, Camila - rzuca mi się na szyję, na co się spinam, ale obejmuję ją delikatnie. - Gdyby nie ty, to pewnie nigdy bym tego nie zrozumiała.

- Wracajmy już - mamroczę, próbując wyswobodzić się z jej ramion.

Gaszę papierosa i wchodzę z powrotem do studia. Nie zwracam nawet uwagi, że brunetka odwraca się do tyłu, a potem uśmiecha zwycięsko. Szybko zajmuję swoje miejsce i przyglądam się dalszej części próby.

- Hej, co się stało? - szepcze łagodnie Lucy do Taylor, gdy ta nagle przestaje śpiewać. Tym również kompletnie mnie zaskakuje, bo nie wyglądała, jakby była pozytywnie nastawiona do dziewczynki.

- Bo ja nie wiem... Czy to spodobałoby się mojej siostrze - mówi niepewnie, a moje serce ściska się na samo wspomnienie o zielonookiej.

- E ty - chichocze cicho reżyserka. - Tay, prawda? Okej, więc wyobraź sobie, że jestem twoją siostrą. I śpiewaj do mnie, cokolwiek bym nie powiedziała - mała jej przytakuje, na co po części oddycham z ulgą. Vives wchodzi na scenę, a młodsza Jauregui zaczyna śpiewać. - Co ty robisz? Złaź z tego sceny. Na parkiet tańczyć, a nie... Co myślisz, że jak cię wychowuję, to możesz sobie nie po angielsku przez mikrofon śpiewać? Zaraz cię oddam na organy...

- Nie no, aż tak źle to nie będzie - śmieje się cicho, a Lucy jej wtóruje. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz była taka wyluzowana. Chyba jak dostała pracę w najlepszym show... - Lauren?

- Zejdź z tej sceny. Natychmiast, Taylor - na sali rozlega się zdenerwowany głos Jauregui.