Przeznaczenie (Opowiadanie)

**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

## Informacje podstawowe

### Fandom

Wojownicze Żółwie Ninja - Wszelkie wydarzenia i czas akcji nie dzieją się zgodnie z serialem, komiksem, filmem ani niczym takim. Jest to opowiadania na bazie alternatywnego uniwersum stworzonego przez Arnext.

## Streszczenie

Ludzie, mutanci oraz inne formy życia od lat żyją ze sobą w zgodzie. Jednak zdania są podzielone. W związku z czym powstaje wiele kontrowersji.

Pewnego dnia klan Hamato otrzymuje tajemniczy list wojenny. Od tego czasu wszystko ulega gwałtownym zmiaom. Młody pół żółw, pół wilk imieniem Logan, miał niebawem przejąć rolę ojca, a jednocześnie stać się nowym liderem. Jednak w wyniku tamtych zdarzeń traci nie tylko, to co kochał, ale też i cały zapał do przyszłej roli życia. Od tego czasu musi borykać się z nowymi problemami i dążyć do swego przeznaczenia.

### Autor

* Główny: Arnext

* Współpracujący: Disturbed Warrior

### Pary

* Leonardo x Nysa
* Raphael x Jinx
* Casey Johns x April O'Niel *(Wspomnienie)*

### Dzieci par

* Logan i Blanka *(Syn i Córka Leonardo oraz Nysy)*
* Kai *(Syn Raphaela i Jinx)*

### Prawa Autorskie

Prawa do kanonicznych postaci należą do Nickelodion, nawet jeśli są przez autora zmienione lub zmodyfikowane. Prawa zaś do oc należą do ich autorów, czyli Arnext oraz Disturbed Warrior.

### Dodatkowe informacje

* Powieść została opublikowana po raz trzeci.
* Opowiadanie jest pisane we współpracy z Disturbed Warrior.

## Prolog

*Kilka lat wcześniej...*

Miasto zwane Nowym Jorkiem spowiła ciemność. Większość istniej zachodniej części świata wolała udać się na spoczynek, by znów wrócić do rutynowych zajęć o świcie. Jednak istniała też inna grupa istnień, które zdecydowanie wolała nocny tryb życia. Ulice powoli pustoszały, co było tylko jeszcze większą zachętą do opuszczenia swych kryjówek. Aczkolwiek nie wszyscy korzystali z nocy ze względu na swą nature. Co poniektórzy woleli użyć jej do własnych zabaw, w każdym znaczeniu tego słowa, lub by odetchnąć nieco od dziennych obowiązków, trosk czy zmartwień. Tak też postąpił pewien młodzieniec, a konkretnie zmutowany żółw imieniem Leonardo o nieco ciemnozielonym, lekko morskim odcieniu skóry. Nie mierzył więcej niż około sto siedemdziesiąt metrów. Jego ramię przeplatał jasnobrązowy pas rozchodzący się na dwa, który podtrzymywał z tyłu dwie pochwy z katanami. Niebieski komin na jego szyi nie tylko względnie dodawał mu uroku osobistego, ale też idealnie go wyróżniał na tle trójki pozostałych braci. Wokół oczu zaś widniał ozdobny malunek. Opuścił on kanały, aby zaznać nieco prywatności i pobyć trochę samemu. Funkcja jaką pełnił pochłaniała wiele jego czasu oraz energii - lider, gdyż właśnie był w klanie Hamato. Został nim ze względu na swoją dojrzałość  i odpowiedzialność. Ponadto był najstarszym, przybranym synem mistrza Splintera, znanego również jako Hamato Yoshi - ponad dwumetrowego, trójkolorowego, zmutowanego szczura.

Ludzie od (prawdopodobnie) wielu lat żyli ze świadomością, że na świecie nie są sami i istnieją inne gatunki żywych, rozumnych istot, takie jak na przykład mutanci. Oczywiście odkrycie prawdy o życiu kosmitów również nastąpiło, co było niemałym szokiem dla większości, nie tylko sceptyków. Niewielu wyobrażało sobie, że plotki na ich temat mogą być prawdziwe, zwłaszcza, iż w parze z innymi mieszkańcami galaktyki szły demony, czy inne mroczne oraz równie nietypowe kreatury zamieszkujące planetę. Dla wielu był to szok, dla innych zaś rozczarowanie, bowiem nie tak sobie wyobrażano wygląd oraz cechy charakteru obcych form życia.
Początki oczywiście akceptacji zarówno mutantów, jak kosmitów i całej reszty nie należały do najłatwiejszych. Budziły wiele kontrowersji, sprzeczności, a nawet wątpliwości...

Nie obawiając się ludzkiego wzroku ani tego, że ktoś może wezwać po niego odpowiednie służby, pozbawiali tym samym wolności. Tak w sumie uczyniono z pierwszym mutantem, schwytanym tuż po pewnej akcji ocalenia świata, której dokonał wraz z towarzyszem.

Bez żadnych obaw, Leonardo spacerował ulicami, pogrążony we własnych myślach. Wkrótce miał odziedziczyć klan po swym ojcu, zostając jednocześnie nowym sensei'em. Czuł zaszczyt oraz dumę z tego powodu, lecz to mu nie wystarczało do pełnego szczęścia. Wszystko to brzmiało świetnie, nie mógł temu zaprzeczyć, jednak w głębi duszy czuł swego rodzaju pustkę...

Obowiązki jakie go wkrótce czekały zaczynały go przytaczać coraz bardziej i jeśli wkrótce czegoś nie zmieni w swoim życiu to obawia się, że będzie musiał zawieść swego ojca, opuszczając klan na zawsze. Jego bliscy oraz przyjaciele z całą pewnością mu tego nie wybaczą.

Szedł tak do momentu, gdy nie usłyszał  dziwnego szelestu pod swoją stopą. Nagle wyrwany z głębokiego zamyślenia stanął w bezruchu lekko zaniepokojony. Wstrzymał oddech i dał krok do tyłu, obawiając się co tam ujrzy. Odetchnął, nie widząc tam nic niepokojącego, a wręcz przeciwnie. Oczy mu zabłysły na sam widok pięcio dolarowego banknot. Czym prędzej go podniósł i wyprostował zgięty papierek. Świetnie się złożyło - mutant zapomniał portfela, a po spożytej jakieś dwie godziny wcześniej kolacji zdążył już nieco zgłodnieć. Miał on niesamowite szczęście, że w danej chwili zdołał znaleźć jakieś pieniądze, szczególnie, że taka suma nie była zbyt częstą zgubą. Teraz pozostawało tylko pomyśleć, gdzie może się udać na małe co nieco. Restauracje mógł już od razu wykluczyć ze względu na wysokie ceny oraz brak wyjściowego stroju. Pubu czy klubów również wolał unikać, nigdy nie wiadomo, kto tam przebywał, poza tym nie przepadał za zbyt dużym tłokiem. Pozostawało znaleźć jakiś cało dobowy sklep, bądź market. Stacja benzynowa także mogłaby się nadawać. Przypomniał sobie niespodziewanie o pewnej lokacji, gdzie na spokojnie powinna się nadawać na posiłek i to po uczciwych kosztach. Na całe szczęście pewien doskonale znany mu sklepikarz zamykał swój interes zwykle o w pół do dwunastej. Miał jeszcze trochę czasu. Woląc go nie marnować, czym prędzej udał się w tamtym kierunku.

Podczas marszu układał sobie w głowie, gdzie następnie się może udać. Nie zamierzał tak prędko wracać, nie po to wymykał się przecież na nocne wędrówki. Nagle niespodziewanie usłyszał znajome krzyki sprzedawcy, a sekundę później poczuł, jak ktoś wpada na niego. Wyrwany raptownie z głębokiego zamyślenia, przez moment zastanawiał się co tak naprawdę zaszło w obecnej chwili. Gdy już doszedł do siebie, ujrzał wpatrującą się w niego, nieco niższą od jego osoby zielono-szarą hybrydę żółwia. Spod ciemnej, lekko przydużej czapki wylewała się ciemnobrązowa  grzywka, a twarz zaś ukryta była pod kominem w podobnych barwach, co nakrycie głowy. Widać jedynie szare, dziewczęce oczy. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie długi ogon pokryty w znacznej części futrem wyglądającym jak włosy oraz smukłej postura żółwicy o nieco delikatniejszych rysach ciała niż Leo. Stopy jej zaś okrywało także ciemne obuwie.

Leonardo poczuł dziwny uścisk w żołądku, a głos uwiązł mu w gardle. Nie potrafił jednak zrozumieć dlaczego doznał takiego odczucia. Nigdy dotąd nie czuł niczego podobnego. Dziewczyna również wydała się być nieco onieśmielona, gdy tak patrzyła na niego. Było jednak coś niepokojącego w jej spojrzeniu, mianowicie strach. Na całe szczęście nie trwało to za długo, bowiem ich nieprzytomne spojrzenie przerwał rozzłoszczony, donośny krzyk mężczyzny, nakazujący Leo przytrzymanie, jak to sam sprzedawca ujął, ,,złodziejki". Żółw bez zastanowienia wykonał polecenie, zanim ta zdołała ponownie rzucić się do ucieczki. Przydeptał jej długi ogon, a następnie chwycił za ramię popychają przed siebie. Mutantka zamknęła oczy, lecz nie z powodu schwytania, a lekkiego bólu jakiego doznała poprzez przygniecenie jej ważnej części ciała. Nie pisnęła ani słowem.

- Co się stało panie Smith? - Zdziwiony Leo zerknął na zdyszanego sprzedawcę. Nie rozumiał, dlaczego ten tak zaciekle ją gonił ani tym bardziej, co ona mu takiego zrobiła, że nazwał ją złodziejką.

- Dlaczego?! - powtórzył oburzony donośnym tonem, jakby sądził, że powinno to być oczywiste. - Ta mała złodziejka od paru dni mnie okrada. Zresztą nie tylko mnie. Zajrzyj do jej torby! - ponaglił krzyżując ręce na piersi.- Wielu sprzedawców skarży się narastające z każdym dniem braki towaru!

Mutant spojrzał na przywiązaną do talii dziewczyny brązową, prostokątną pederastkę. Nie omieszkał jej rozpiąć i zajrzeć do środka. Sam nie potrafi wyjaśnić, jaki diabeł go do tego skłonił, mimo początkowych wahań. Zapewne słowa sklepikarza wzbudziły w nim ciekawość oraz niepewną lekką determinację dowiedzenia się czegoś więcej na temat obcej im obu istoty.

Tuż po chwili młodzieniec cofnął się o krok ze zszokowaną miną. Nie wierzył własnym oczom, ona na prawdę to zrobiła! Jej torba była przepełniona różnymi owocami. Natychmiast posłał jej zdegustowane spojrzenie. Żółwica wycofała się wpadając na sprzedawcę, który szarpną za jej ramię odwracając w swoją stronę.

- Co ty sobie myślisz, że możesz mnie od tak, bezkarnie okradać?! - Wrzeszczał z pretensjami - Wiesz ile przez ciebie na tym tracimy? Ja mam żonę i trójkę dzieci do wyżywienia!

- Przepraszam!...- burknęła z przestrachem w głosie, z lekka skruszona. Nie znała jego sytuacji, a głód dodatkowo pchał ją do złych decyzji.

Nie mogąc dłużej na to pozwolić, Leo postanowił zainterweniować. Chwycił ostrożnie jej ramie i zapewnił pana Smith, że zaraz wyjaśnią całą tą sprawę bez niepotrzebnych przepychanek. Sklepikarz ustąpił ze względu na długotrwałą znajomość z mutantem.

- Dlaczego to zrobiłaś, przecież to nielegalne. Jeśli masz kłopoty z pieniędzmi wystarczy poprosić kogoś z rodziny albo samodzielnie coś zarobić!

Mutantka spuściła ponuro wzrok. Sklepikarz z trudem nad sobą panował. Im dłużej słuchał jej tłumaczeń, tym szybciej tracił cierpliwość.

- Od paru dni nic nie jadłam, a rodziny ani pracy nie mam...

- Posłuchaj mnie - Jej wzrok dalej tkwił wbity w podłoże gruntu- Nawet jeśli jesteś sama, to możesz przecież znaleźć jakąś pracę...

- Nie!- przerwała mu cichym warknięciem spoglądając mutantowi prosto w oczy.

Obaj mężczyźni wymienili się spojrzeniami nie rozumiejąc jej kompletnie. Nawet jeśli żałowała swoich czynów, Smithowi to nie wystarczyło. Bez zbędnego czekania chwycił za komórkę wybijając numer na komisariat.

- Dzwonię na policję!

- Nie!- Leonardo powstrzymał go szybko myśląc, jak pogodzić obie strony. Przypominał sobie o pieniądzach, które niedawno znalazł. Wyciągnął je i z trudem przekazał mężczyźnie. Będzie musiał obejść się bez posiłku, trudno, ale nie pozwoli dłużej prowadzić tej szopki, tym bardziej, że cierpiał tam nie tylko sklepikarz. Najwyżej pożałuje tej decyzji.

- Nie musi pan wydawać reszty, ale proszę tego nie zgłaszać.

- Zgoda, ale macie więcej się u mnie nie pokazywać! - rzekł oschle Smith, chowając komórkę. Wyrwał pieniądze z ręki mutanta, po czym naburmuszony odwrócił się napięcie i wrócił do swojego sklepu.

Niebieskooki odprowadził sprzedawcę wzrokiem z cichym westchnięciem. Poczuł ulgę, że udało się to tak załatwić, przez moment już wątpił w sukces. Nagle poczuł, jak ktoś wpycha mu coś ciężkiego w ręce. Zaskoczony spojrzał na tajemniczy przedmiot, którym okazała się być pederastka dziewczyny, a następnie pokierował wzrok bezpośrednio na jej właścicielkę.

- Masz - Oznajmiła krótko. Nie mogła mu spojrzeć w oczy i nim zdołał cokolwiek wydusić, uciekła.

Żółw przez moment był skonfundowany. Z jednej strony nie rozumiał jej zachowania. Jedzenie, które zdobyła nielegalnie zostało opłacone i to przez zupełnie obcą dla niej osobę, więc powinna tym bardziej czuć satysfakcję, a na dodatek sprzedawca nie złożył na nią zażalenia do odpowiednich służb. Z drugiej zaś strony podejrzewał, że mogła źle się z tym wszystkim czuć, stąd taka nagła decyzja. Jednego jednak wciąż nie pojmował - Dlaczego kradła? Przecież nie żyją w czasach, gdzie mutanci muszą obawiać się o swój byt. Na wszelki wypadek postanowił pobiec za nią.

Pogoń okazała się być dłuższa, niż zakładał na samym początku. Musiał przyznać, dziewczyna miała bez watpienia świetną kondycję. Kilka razy omal nie stracił jej z oczu. W końcu zdyszany stanął naprzeciw Central Parku, aby złapać oddech. Tym razem ją zgubił, nie widział nigdzie jej śladu. Wyprostował się i zerknął w stronę parku. Już od samego brzegu można było dostrzec słabo widoczną, tajemniczą rzeźbę przedstawiającą dwie postacie. Jakaś siła kazała mu tam iść, nie zamierzał stawiać temu oporu. Spokojnym już krokiem ruszył ścieżką w jej kierunku. Tajemnicza figura przedstawiała postać młodego chłopaka trzymającego lekko uniesioną ku górze rękę zmutowanej samicy ćmy. Miał on kluczowe znaczenie w historii obecnej sytuacji na świecie...

Po dotarciu na miejsce zastał kogoś jeszcze, klęczącego pod wizerunkiem bohaterów miasta. Wstrząsnął głową, aby upewnić się, że to nie były zwidy. Nie mylił się, to była ta sama mutantka, której pomógł uregulować dług ze sprzedawcą. Wyglądała na przybitą. Siedziała pod pomnikiem tyłem do żółwia, ściskając czapkę w rękach. Miała średniej długości włosy oraz opuszczoną parę wilczych uszu pozbawionych sierści. Chłopak wzdrygnął się na samą myśl, że przejawia cechy wilka, ale mimowolnie podszedł do niej powoli, trzymając jej torbę z jedzeniem. Nim zdążył wystarczająco się zbliżyć z miejsca, odskoczyła speszona.

- P-proszę, nie dzwoń na policję!- błagała, utrzymując wzrok wbity w ziemię oraz i lekko drżąc w obawie, że ten przybył do niej w celu wymierzenia kary za minimalną sytuację ze sprzedawcą. Nerwowo chwyciła za ogon, gładząc go.

Żółw wystawił ręce w geście obronnym oraz szybko wyjaśnił, iż nie chciał jej skrzywdzić. Przeprosił również za przydeptanie ogona. Jego wyjaśnienia były dość nie zręcznie, lecz ta nie zwróciła na to zbytniej uwagi. Widząc, że dalej jest przybita postanowił z nią pogadać o tym. Usiedli więc oboje naprzeciw posągu na ławce. Dopiero po dłuższym czasie zdecydowała się mu wyjaśnić powód swojego przygnębienia. Musiała komuś się w końcu wygadać. Poruszyło go, gdy ta wspomniała o swojej ucieczce z domu i co przeżyła, gdy trafiła do Nowego Jorku. Podziwiał ją również za hart ducha i trud włożony w przetrwanie w zupełne obcym świecie.

- Więc uciekłaś z domu we Florencji, ponieważ chciałaś zaznać lepszego życia?

- Si.- Jego rozmówczyni już nieco spokojniej ruszyła końcówką ogona ułożonego na ławce tuż obok niej.- Nie sądziłam, że po dotarciu aż tutaj spotka mnie zupełnie inne życie. Nie tak sobie to wyobrażałam.

Spojrzała w górę z nikłym uśmiechem. Nie za wielkie kły rozbłysły w świetle nocnych latarni. Księżyc bił dość jasno tego dnia.

- Gdyby nie ta mutacja i oni żyli...- spojrzała ze smutkiem na dwójkę skamieniałych postaci.-...to raczej bym nie musiała martwić się o lepsze jutro. Oni na pewno wiedzieliby, jak mi pomóc...

- Rozumiem to doskonale- odparł, spoglądając na nią- Jednak gdyby nadal żyli to nie uważasz, że mogliby mieć bardziej na uwadze swoje problemy lub co gorsza, nie być tacy, za jakich ich uważamy?

Spojrzała na niego ze zdziwieniem, opuszczając ze wstydu uszy. Jego słowa zabrzmiały nieco podejrzanie, jakby chciał dla niej dobrze. Zrozumiała, że jej rozmyślenia na temat tamtej dwójki były zbyt naiwne i samolubne, jednak w nutce jego głosu wyczuła coś jeszcze - delikatną zazdrość. Szybko wyrzuciła te myśli, przecież ledwo się znali, więc niemożliwe, aby przejawiał tego typu odczucia. Tak, to zdecydowanie złudzenie spowodowane zbyt długą samotną tułaczką po mieście. Odwrócili od siebie wzrok.

- Mh...- mruknęła posępnie- Czyli jednak bohaterowie nie istnieją, a ja jestem zbyt naiwna, że w to wierzę...

- Rzekłbym, że raczej martwisz się o swoje dobro, a bohaterem każdy może być na swój własny sposób. Bo widzisz, zanim razem z braćmi zostaliśmy znalezieni przez naszego mistrza, na świecie żaden mutant, kosmita, czy inna nadnaturalna istota nie mogła żyć, jak dotychczas...

Historia na temat genezy aktualnego stanu rzeczy oraz tego, ile uwiecznieni na posągu partnerzy musieli oddać w imię lepszego jutra, poruszyła mutantkę. Nie zdawała sobie nawet z tego sprawy.

Dotarło do niej, że przed sobą miała jeszcze niejedno do odkrycia, a życie się zaczynało na nowo, po tym jak wiele musiała stracić i przejść. Nie przypuszczała nawet, że te dni kiedykolwiek jeszcze nadejdą.

Czekała ją jeszcze długa droga - lecz nie tylko ją. Leo również przeczuwał nadchodzące zmiany, które miały niebawem odmienić wszystko, co dotychczas znali...

## Rodział I - Czas Nostalgii

Słońce leniwie chyliło się ku zachodowi na tle barwnego, acz pęłnego bałwaniastych obłoków nieba. Ulice Nowego Jorku pustoszały, a lokale zapęłniały spragnionymi zabawy oraz swobody klieantami. Oczywiście nie zabrakło również osób, które chciały ukryć lub wylać swoje smutki oraz żale w kieliszku...

Minęło wiele lat od spotkania Leonardo z tajemniczą mutantką żyjącą na ulicy, której to pomógł uregulować dług ze sprzedawcy. W pełni dojrzała teraz hybryda imieniem Nysa, spoglądała w owe niebo z nostalgią. Oparta o pień drzewa przymknęła oczy, oddając się wspomnieniom z przeszłości. Przypomniała sobie również opowieść, którą to zdradził jej napotkany wówczas mutant - Dwaj przyjaciele, zmutowana samica ćmy oraz czarnowłosy chłopak, zjednoczyli siły, aby powstrzymać istoty wyglądające jak różowe mózgi z mackami, wysługujące się robotycznymi prototypami człowieka nazywane Kraangami,  przed Inwazją planety Ziemia. Cena jaką zapłacili za to była wysoka. Po ciężkiej walce z kosmitami, żołnierze rządowi schwytali mutantke, poddając ją następnie bolesnym badaniom oraz testom.

Wybuchło wiele sprzeciwów, spisków oraz buntów po tym, jak ludzkość zrozumiała, że nie tylko potwierdziło się wiele mitów, legend, czy plotek, ale też i to, iż inne formy żywych istot samoświadomych nie mogą być całkiem pozbawione empatii oraz moralności, skoro jedna z nich zaryzykowała własnym życiem dla całej planety. Ludzie usiłowali obalić bazę wojskową rządu, by zakończyć raz na zawsze jego potajemne działania, szturmując bramy zakazanej strefy. Ich działania szybko zostały jednak zaniechane. Czarnowłosy jakimś cudem przedarł się dalej przez bramy, lecz podczas finalnego ratowania przyjaciółki został rostrzelany. Ćmie udało się uciec. Kilka dni później, z powodu licznych obrażeń i wycieńczenia poprzez wcześniejsze badania, również odeszła. Sprawa dość szybko się rezszła, a tajemnicze istnienia mutantów ujawniono, a nawet nie tylko ich... - Jej rozmyślenia przerwał znajomy odgłos otwieranego portalu. Otworzyła leniwie oczy i już nie miała żadnych złudzeń. We własnej osobie przed nią stała jej bliska przyjaciółka, Jinx - demonica o wyglądzie zmutowanego żółwia pozbawionego skorupy ze względu na parę mocarnych, nietoperzych skrzydeł. Miała krótkie czarne włosy, a jej skóra była ciemna. Ponieważ nie posiadała dodatkowego atrybu typowego dla żółwia musiała wbrew pozorom nosić ubrania - tuż za nią zjawił się jej partner, Raphael. Jeden z młodych braci Leonardo, tyle że nieco niższy od niego. Jego bandana w odcieniu czerwieni pokrywała cały czubek głowy. Dziewyna lekko się uśmiechnęła na ich widok.

- Jinx - przywitała ją ciepło - miło was widzieć!

- Szanowny pan Raphael - zaczęła kąśliwie obrzucając spojrzeniem, nieco niezadowolonego tą zaczepką partnera - Doszedł do wniosku, że skoro już tyle czasu się nie widzieliśmy, to przyszedł czas was odwiedzić. Oczywiście zabrałam się z nim - Na zakończenie wypowiedzi przerzuciła końcówkę długiego ogona zakończonego strzałką.

- Skoro nasz syn tu jest, to chyba jasne, że chcieliśmy was odwiedzić - dodał poprędce - Chcielibyśmy go zobaczyć

Demonica szturchnęła lekko łokciem w jego bok. Jak już musiał się tłumaczyć, to niech to będzie wiarygodne.

- A no i was przy okazji...

Nysa przez moment patrzyła na nich w milczeniu. Westchnęła cicho, widać żadno z nich się nie zmieniło od ostatniej ich wizyty tutaj - w wymiarze śmiertelników.

- W takim razie zaprowadzę was.

Oderwawszy się od pnia, dziewczyna zaprowadziła członków rodziny do pozostałych. Podczas marszu cała trójka wymieniła kilka zdań między sobą, typu ,,Jak tam leci", ,,Dużo się zmieniło", ,,Jak mają się dzieci" i tak dalej.

Po dotarciu wreszcie na miejsce, para demonów, Raph sprzed laty poświęcił swą śmiertelną naturę na rzecz swojej nowej rodziny, ujrzeli ten sam ogromny dom, jak sprzed miesięcy. Poza tym, że kilka desek miało nowe zadrapania wszystko pozostało takie samo.

Rezydencja Hamato mieściła się u podnóży miasta. Były tu nie tylko świetne widoki, czy spokój, ale też i wiele dogodnej przestrzeni. Budynek liczył sobie od około dziesięciu do ponad osiemdziesięciu pokoi. Wszystko po to, by pomieścić jak najwięcej członków klanu. Jego masywna konstrukcja sprawiała wrażenie niezniszczalnej w razie niespodziewanego trzęsienia ziemi, czy napaści.

   Już na samym progu werandy mogli dostrzec znajomą sylwetkę jednego z domowników.

Mutant w czerwieni zatrzymał się i skrzywił. Nie miał najmniejszej ochoty stawać twarzą w twarz ze swoim bratem, szczególnie po tym jak ten zrobił mu awanturę o to, że buntownik chce, nie tylko oświadczyć się demonicy, ale także i oddać swą naturę w imię życia po wieki wśród demoniej rodzinie. Od tamtej pory obaj ze sobą nie chcieli mieć nic wspólnego. Raphaela bolał fakt, iż lider woli dalej przekładać swój brak sympatii oraz zaufania do mrocznych istot ponad wszystko, nawet jeśli nie wszystkie są takie złe, jak się niektórym wydaje. Nie potrafi tego zrozumieć.

Lider, który stał na werandzie Skrzyżował ręce także niezbyt zachwycony tym widokiem. Niemal od razu posłał mu niewygodne spojrzenie.

- Dawno was nie było - Rzucił niechętnie Leo, chcąc zachować jak najlepszy pozór bezstronnego, jednak nie szło mu to najlepiej. Wyczulony instynkt dwójki przybyszy szybko dał im znać, że nie są tu zbyt mile widziani.

Stąd też rzadko odwiedziali rodzinę. Zostawili tu jedynie potomka po to, aby ten mógł się tu na spokojnie edukować oraz spędzać czas z kuzynami, jak sam nalegał.

- Daruj sobie ten sarkazm, Leonardo - syknął podchodząc nieco bliżej - Chciałem tylko odwiedzić syna, nie ciebie.

- W takim razie znajdziesz go w środku.

- Jakbym sam o tym nie wiedział!

Obaj patrzyli na siebie z pogardą oraz nienawiścią. Ich spór zaczynał zmierzać  ku kolejnym zatargą, gdy niespodziewanie pomiędzy ich twarzami przeleciał grot ze strzałą, raniąc butnownika w policzek. Nysa momentalnie stanęła przy liderze upewniwszy czy wszystko w porządku, a Jinx w tym czasie rozejrzała się za potencjalnym wrogiem, wzbijając ku górze. Żółwiowi o zielonych oczach nic na szczęście nie było, gdyż jako nadnaturalba istota posiadał zdolność do samoregeneracji organizmu, a że rana była powierzchna momentalnie się zagoiła. Gdy już doszedł do siebie ruszył wraz z Jinx w pogoń za delikwentem. Jak szybko można było wykonceptować, sprawcą owego zamachu był zwiadowca. Para szybko go dopadła i przycisnęła...

Tymczasem Leo spotrzegł, gdzie utknął gorot - został wbity w drewnianą belkę podtrzymującą niewielki daszek tuż nad werandą - A także doczepiony do niego list. Ostrożnie podszedł go zerwać, a następnie odczytał jego treść. Skonfudowany nakazał Nysie o niezwłoczne zebranie w podziemnym bunkrze wszystkich, poza dziećmi oraz młodzieżą. Wyglądało na to, iż dni ich spokoju ponownie zostały zaprzepaszczone...

* + -

Po otrzymaniu listu, Leonardo niezwłocznie poprosił wszystkich o przybcie do owego tajnejnego, podziemnnego bunkra, gdzie następnie uciszył zgromadzobych, aby przedstawić następnie treść listu, a brzmiała ona tak;

DO LIDERA KLANU HAMATO

PODDAJCIE SIĘ ALBO STAŃCIE JUTRO O ŚWICIE NA POLU WALKI. W PRZECIWNYM RAZIE ZRÓWNAMY WAS BEZLITOŚNIE RÓWNO Z ZIEMIĄ!

KLAN STOPY~

Po pomieszczeniu znowu rozbrzmiała wrzawa, którą to dowódca starał się opanować i kontynuował dalej swoją przemowę. Przedstawił im następujące strategie oraz podał wszystkie istotne szczegóły. Nie mogli tym razem przegrać tej bitwy w przeciwnym wypadku utraciliby swoje ziemie, o które tak zjadle walczy Stopa...

* +

Tymczasem młodzież usiłowała zabić nudę licznymi pomysłami, skoro nie dane było im uczestniczyć w zgrupowaniu ani tym bardziej wiedzieć o czym było. Oczywiscie Logan, będący najstarszym synem głowy klanu oraz jego partnerki, a zarazem pół żółwiem -pół wilkiem - Wolał usiąść w osamoteniu na kanapie. Dość mocno go intrygował powód tamtego zamieszania. Jego płasko położone uszy oraz lekko drgający koniec równie puszystego ogona, co jego matki, sugerował, że był poddenerwowany. Podejrzewał, iż może chodzić o jakieś porachunki między klanowe. Zwykle wtedy rodzice, i nie tylko oni, są poddenerwowani, ale także nie pozwalają im przysłuchiwać się dyskusji, choć ostatni czasy coraz częściej jego ojciec wręcz zachęca go do tego. Powoli chce wprowadzać syna w nieco poważniejsze sprawy, aby pokazać mu jakie wyzwania będą przed nim stały w przyszłości. Musi go odpowiednio jakoś przygotować do roli nowego lidera klanu, jaką odzieczy.

Oczywiście nie każdego interesowało to, dlaczego ten woli trzymać się na uboczu. Jego starszy o rok kuzyn postanowił go nieco rozruszać.

Kai to demoniczny mutant żółwia posiadająch jedynie przednią część skorupy, dwukrotnie większy od Logana oraz silniejszy. Jego skóra była ciemna, pokryta dodatkowo licznymi łapami.

Zakradłszy się po cichu od tyłu podrzucił mu dość sporego pająka wykonanego z gumy. Przedmiot odbił się chłopakowi od ramienia. Rozkojarzony, czując jak coś go dotknęło zwrócił w tamtym kierunku wzrok, powoli opuszczając twarz na dół. Widok sztucznej zabawki tak go przeraził, iż ten momentalnie wylądował na podłodze, chowając się po chwili do własnej skorupy. Oczywiście nie miał pojęcia, że to tylko głupi żart ze strony jego kuzyna, dlatego też nie zwrócił uwagi, czy aby na pewno pająk jest prawdziwy. Dopiero czyjś głośny śmiech uświadomił go, co tak na prawdę miało miejsce. Zdenerwowany nastolatek wyszedł ze swej skorupy, posyłajac drugiemu mutantowi wściekłe spojrzenie.

- Odbiło ci!? - Skarcił go ostrym tonem - Omal nie dostałem przez ciebie zawału!

- Oj weź, to zabawne przecież! - Wydusił nie mogąc zapanować nad śmiechem. Wyciął mu najlepszy numer dotąd!

- Ja ci zaraz pokaże co jest dopiero zabawne! - po chwili obaj wylądowali na podłodze i zaczęli się po niej tarzać.

Na nieszczęście młodszego, starszy okazał więcej siły, więc szybko obezwładnił słabszego. Ten nie zamierzał tak ładwo odpuszczać, walcząc zajadle dalej.

Zaalarmowany nagłymi krzykami Stefan przyleciał do nich zobaczyć, co się dzieje. Również był zmutiwanym żółwiem, lecz z gatunku drapieżnego. Jego długa szyja oraz pare oplecionych wokół niej oraz stawów wodorostów sprawiały wrażenie nietypowego, aczkolwiek sympatycznego gada. Gdyby nie fakt, że jest pacyfistą uznałby to za niewinne zmagania między młodzikami. To normalne w ich wieku, walka o dziewczyny, czy dominacje, jednak ponad czterdziestoletni żółw wolał unikać nawet przepychanek.

- Logan, Kai, nie obchodzą mnie wasze spory, ale macie w tej chwili przestać! - Jego łagodny ton zabrzmiał tym razem nieco srogo, lecz nie na tyle by młodzi odpuścili - Wstań jeden z drugim i podajcie sobie ręce na zgodę, już!

Niechętnie, po naleganiach gosposia pół demon zszedł z towarzysza, pomagając mu wstać dopiero po chwili. Z dużą niechęcią wysłuchali pouczeń z jego strony, jak to przemoc budzi większą przemoc i tak dalej.

* +

Po około godzinnej naradzie wszyscy się rozeszli niezbyt zachwyceni tym faktem, że będą musieli odłożyć swoje obowiązki, plany na przyszłość oraz wziąć wolne od pracy. Oczywiście podczas obrad doszło do ponownej konfrontacji między braćmi. Liderowi nie było w smak, że ten znowu lekceważy powagę sytuacji, stawiając jedynie na swoją zuchwałość. Ostatnim razem przez tego typu zachowanie omal nie przegrali bitwy, a połowa oddziału ledwo uszła z życiem. Nie mogą dopuścić do tego ponownie!
Gdyby nie mała, acz cicha interwencja ich partnerek, to z całą pewnością poszarpaliby się jeszcze bardziej.

Następnego dnia oba klany stanęły na przeciw siebie. Burzowe chmury zapowiadały deszcz, a ptaki krążące nad nimi czychały, aż zbiegowistko zakończy swój rządny krwi pojedynek, by te mogły na spokojnie pałaszować martwe ciała poległych. Ślinka, aż im z dziobów ciekła. W końcu nie co dzień miały okazję pałaszować świeże mięso splamione odrobiną potu oraz zapachem nienawiści i zaciętości...

Nadchodził czas przeznaczenia.