Meczet w kraterze

Część 21 kampanii Dziennik manokradcy

Lorran, zanim go poznaliśmy, zetknął się ze szkołą szermierki zwaną tańcem z szablami. Z powodu tej fascynacji walczył scimitarami (czyli ciężkimi szablami) i yambijami (zakrzywionymi sztyletami o podwójnym ostrzu). Przez ostatnie lata poczynił znaczne postępy w fechtunku anuireańskim – typowym dla marynarzy i bogaczy z miast, wciąż jednak ciągnęło go do sztuki walki Khinasi. Wreszcie zdecydował się na podróż do **Binsady** do **Meczetu w Kraterze**, gdzie działała sekta **derwiszy** – saraceńskich mnichów, wyznawców Avanalae, **Cuiraecena** i Larimie, dla których taniec z szablami był rodzajem praktyk religijnych. Postanowiliśmy towarzyszyć mu w podróży.

Przed wypłynięciem, uzyskałem audiencję u biskupa Desmonda. Poinformowałem go o celu naszej wyprawy, a on zlecił mi zbadanie kłopotów gubernatora **Ascalhornu** z miejscowym ruchem oporu oraz plotek o wpływie sił nieczystych na tegoż władcę.

Podróż morska do **Azuronu** (stolicy Ascalhornu) trwała dwa dni. Samo miasto sprawiało wrażenie posępne.

Przed laty była to stolica tzw. Wielkiego Mongoła, czyli Daenala – najpierw lokalnego emira, a potem (po ślubie z hrabiną Coeranys) księcia Wschodnich Marchii. Wbrew czarnej propagandzie, arystokrata ów nie mieszkał na zamku o narożnych wieżach w kształcie smoków, stworzył za to gród tolerancji, w którym meczety stały obok kościołów, a Khinasi i Anuireańczycy mieli równe prawa.

Wszystko runęło, gdy w wyniku spisku jego doradcy – demonologa **Thomasa Percy’ego**, przez Ascalhorn przeszła horda hienoludzi, którzy mieli wesprzeć księcia Daenala, ale po tym jak zostali odparci przez Coeranys, Baruk-Azhik, Roesone i Ilien, rozpełzli się w okolicach Azuronu, obracając raj w piekło. Nawet Wielki Mongoł i Thomas Percy zginęli.

Wkrótce potem potwory wygniotła sułtanka Binsady **Aisha el-Reshid** – druga żona Daenala, roszcząca pretensje do jego ziem. Uwolniła naród od ludożerców, po to by tysiącami brać Anuireańczyków w jasyr i wywozić na targi niewolników w Khinasi.

W odpowiedzi Coeranys przysłało tu korpus ekspedycyjny – **legiony Adler i Burza**, które Saracenkę wygnały, a zaległy żołd odebrały od ocalonych tubylców. Gdy zabrakło nawet żywności, kondotierzy odpłynęli.

Na ogromnym mrocznym zamczysku Wielkiego Mongoła osiadł gubernator z ramienia Coeranys – **Robert St. Conner.** Głód opanował, brygantów wygniótł, to i owo w Azuronie nawet odbudował, choć wciąż przygnębiająco wyglądało miasto niegdyś dwudziestotysięczne, w którym pośród ruin, mieszkało ze trzy-cztery tysiące ludzi, głównie Khinasi.

Robert St. Conner zaprosił nas na kolację. Nie to, że spodziewaliśmy się konkursu truwerów, korowodu rozochoconych dwórek i turnieju, ale wieczerza w towarzystwie samego gubernatora i jego córki, przy kilku świecach nie rozświetlających nawet ogromnej sali, nieco nas zaskoczyła. Jeszcze bardziej zaskoczyło nas wyjaśnienie arystokraty, że rzadko ma wysoko urodzonych gości z Ruorven i chce w spokoju nacieszyć się naszym towarzystwem. Baron (tak kazał się zwać się gospodarz) ubrany był w czarną płytówkę; siwa broda dodawała mu powagi. Jego córka miała na sobie prostą białą suknię, była piękna, ale blada, słaba, jakby wyczerpana długą chorobą. Dziewczyna z fascynacją opowiadała o miejscowej religii i kulturze, zdumiewając wiedzą, tolerancją i żarliwą wiarą w Świętą Rodzinę. Odniosłem wrażenie, że ukradkiem mi się przygląda, a gdy nasz wzrok spotkał się, działo się z nią coś... niezwykłego. Niestety, dość szybko udała się na spoczynek, a ja długo miałem ją przed oczami.

Baron po odprowadzeniu córki, wyjaśnił, że cierpi ona na chorobę, wobec której magia jest bezsilna. Robert planował wyjechać z Anną do Anurii, spodziewając się, że zmiana klimatu jej pomoże. Przedtem musiał jednak ukończyć budowę katedry w Azuronie, co miało nastąpić za trzy tygodnie, Niestety we wznoszeniu świątyni nieustannie przeszkadzał niejaki **Daar Kaza**, wnuk dawnego emira Ascalhornu (poprzednika Wielkiego Mongoła) – czy raczej **Sendoure**, jak zwali tę krainę przed krucjatą Saraceni – który zgromadził wokół siebie kilkuset Beduinów i nękał Anuireańczyków partyzantką i sabotażem. Na zakończenie kolacji, baron zaprosił nas na polowanie z sokołami, które miało odbyć się nazajutrz rano.

*„Nie ma boga nad Avani. Arrasi jest jej prorokiem”* – śpiewał muezzin z minaretu o wschodzie słońca, gdy ruszaliśmy konno na łowy. Gdy mijaliśmy na drodze przez gaj oliwny fury z drewnem, ich woźnice zaatakowali barona. Kilka bełtów trafiło, ale rozprysły się na magicznej płytówce. Zaczęła się walka na broń ręczną. Gdyby nie nasza pomoc, gwardziści by nie zdzierżyli. Gubernator wpadł w szał, rozkazał zabić jeńców bez przesłuchań. Po powrocie do Azuronu, dostarczono nam list następującej treści:

*„Szlachetni giaurowie!*

*Gdy chcecie wiedzie*ć *tajemnic*ę *sekrety baron i choroba z demonów, przybycie na spotkanie. Dobrze* ż*yczy Azuron, wy giaurowie mo*ż*ecie ocali*ć *miasto przed demonem. Czekam noc przy biała głaza w lesie Thar.”*

Dyskretnie udaliśmy się po zmroku na spotkanie. Nocą weszliśmy w niesławny **Thar** – las porośniętych przez splątane cierniowe łodygi i jadowite bluszcze skał przypominających pazury gigantycznych zwierząt, które chcą się wyrwać spod ziemi. Musieliśmy przerąbywać się metr za metrem. Na domiar złego zerwała się burza piaskowa. Nagle ujrzeliśmy wśród niej olbrzyma, który za nic mając wirujące kawały skał, szedł wprost do nas. Okazał się agresywnym potworem, golemem z piasku. Raniąc się o trujące pnącza, uciekliśmy do pobliskiej jaskini o wąskim wlocie. Po bezskutecznego walenia, bestia odeszła.

Zjawił się Daar Kaza – trzydziestotoletni brodacz o szlachetnych rysach, ubrany w jedwabną galabijję i turban. Orzekł, że pancerz barona st. Connera jest siedliskiem demona, emanuje aurą Otchłani i skłania władcę do zła. Gubernator składa mu ofiary z ludzi, pozorując je na wypadki przy budowie katedry. Przywódca ruchu oporu o nic nas nie prosił – po prostu zauważył podczas porannego ataku, że jesteśmy odważni i uznał, że zasługujemy na poznanie faktów.

Gdy rano odsypialiśmy na zamku barona nocną eskapadę, na budowie doszło do najpoważniejszego jak dotąd wypadku. Ktoś podciął liny i wielotonowy gargulec runął w dół, roztrzaskując rusztowania, zabijając i raniąc kilkanaście osób. Gubernator zwolnił głównego architekta i osobiście objął nadzór nad robotami. Za prywatne pieniądze zatrudnił dodatkowych robotników. A że nieszczęścia chodzą parami, nocą Anna miała bardzo poważny atak choroby i otarła się o śmierć. Przez służkę przekazała nam, że chce się z nami widzieć w sekrecie przed ojcem i, jak tylko odzyska siły, spotkamy się w kaplicy.

Przez ukryte drzwi za ołtarzem poprowadziła nas na schody do wieży. Były tak długie, że wycieńczona, osunęła się mi na ręce i Lorran musiał ją dalej wnieść. Przyjęła nas w swojej tajnej bibliotece, pełnej saraceńskich pergaminów, a pozbawionej choćby krzeseł. W sekrecie podzieliła się z nami podejrzeniami co do zbroi ojca. Anna wyczuwała od niej zimno, słyszała jakieś szepty, niepokoiło ją, że Robert nigdy nie zdejmuje pancerza. Dziewczyna uważała, że „skażenie” nastąpiło po tym, jak gubernator nakazał rozbiórkę piramid, by pozyskać budulec do budowy kościoła. Wtedy też zaczęła się jej choroba. Anna była tak przerażona sytuacją i wyjawieniem sekretu, że nieświadomie przytuliła się do mnie.

Poprosiliśmy o radę hakimę z miejscowego meczetu. Rozbiórkę piramid, czyli grobowców Khinasi, nazwała bezczeszczeniem. Wykluczyła jednak, by Avanalae pokarała świętokradcę zsyłając nań demona i chorobę na jego córkę. To był styl Krieshy.

Przed Przerwaną Krucjatą emiratem Sendoure ze stolicą w Azuronie rządzili mamelukowie pod wodzą dziadka Daar Kazy. Większość z nich była bądź dżinnami janni (jak np. ród Kaza), bądź Vosami porwanymi jako dzieci i wychowanymi w duchu Proroka. Część z tych drugich kultywowała w sekrecie religie przodków. Niewykluczone, że pod ich piramidą ukryto komnaty poświęcone Krieshy, które przetrwały rozbiórkę i do dziś tkwią pod pustynią. Wedle hakimy mogła kryć się tam na przykład mumia, władna rzucać klątwy i wywoływać zarazy. Kapłanka zaproponowała nam wspólną wyprawę w to miejsce.

Do niezbadanej części piramidy wiodły zamknięte, kamienne drzwi, na których widniały hieroglify. Zaklęto w nich czar porażenia słonecznego.

Poniżej znajdowało się zapomniane arboretum, pełne suchych od wieków rynien na wodę i zeschniętych pnączy. Ich gałęzie ożyły i z zaskoczenia porwały mnie w kłębowisko jadowitych cierni. Ocalił mnie niezawodny Lorran, porąbawszy pustynnego ni-to-drzewca.

Dalej znajdował się zrujnowany harem. Sklepienie pokrywały freski przedstawiające nocne niebo. Wyschniętą fontannę spowijały pajęczyny. W jej misie widniał napis: „Ołtarz Inkarnacji ujrzą jeno ci, którzy złożą swe życie w ofierze świętym skarabeuszom z fontanny”.

W jednym z bocznych pomieszczeń, pomiędzy gruzowiskiem, czaiły się dwa ni-to-zombie. Były to chyba osoby zmarłe z pragnienia, bowiem rzuciły się na nas, sycząc: „Pić!”. Próbowały ssać krew z ran, niepomne na spadające ciosy.

W innej komnacie dostrzegliśmy sarkofag, który zdawał się ruszać. Okazało się, że pokrywa go mrowie nieumarłych skarabeuszy. Uciekliśmy stamtąd, odcinając się od roju drzwiami.

Wreszcie trafiliśmy do sali z fontanną podobną do tej z haremu. Zamiast wody spływały po niej tysiące skarabeuszy. Okazało się, że był to magiczny portal. Kto się weń „zanurzył” był teleportowany do grobowca głównej lokatorki piramidy – mumii kapłanki Krieshy.

Strach paraliżował na sam widok obandażowanego cielska, wokół którego wirowała zbroja z piasku. Nieumarła zaatakowała nas przegniłymi łapskami, które roznosiły klątwę zarazy. Na domiar złego mumia nie gorzej niż Lorran cięła magicznym scimitarem, którego klingę otaczała mgiełka z kryształków lodu.

Lekarstwa dla baronessy nie znaleźliśmy, wskazówek jak uwolnić zbroję gubernatora od nawiedzającego ją demona – też nie. Co gorsza, poczułem jakby coś strasznego stało się z Anną.

Korzyść z wyprawy była taka, że zdobyliśmy magiczną broszę i pierścień, sporo kosztowności, no i wspomniany scimitar, który w przyszłości przysporzył nam wiele kłopotów (by nie komplikować dziennika, opowiem o tym pod koniec tegoż rozdziału).

Wracając do Azuronu, spotkaliśmy znów Daar Kazę. Było z nim kilka tysięcy Beduinów w czarnych galabijjach, czerwonych turbanach, zbrojnych w szable i refleksyjne łuki. Stali obozem o kilka mil od miasta. Wciąż ich przybywało. Wódz buntu pozwolił nam przejechać.

Już z oddali widać było, że jedna z wież budowanej katedry runęła. Ktoś podłożył ładunki **prochu** i wysadził podstawę muru tak skutecznie, że dzwonnica złamała się wpół i runęła do głównej nawy. Prace zostały ostatecznie wstrzymane. Nie to jednak było w tej chwili najważniejsze – stolica Ascalhornu szykowała się do oblężenia. Na bramach potrojono straże, zastępy zbrojnych maszerowały ulicami, konni posłańcy co chwila roztrącali przechodniów. Dochodziło do zamieszek między zwolennikami walki o wyzwolenie, a sympatykami Anurii.

Anna zmarła tej nocy. Zostawiła dwa listy, jeden do nas wszystkich, jeden tylko do mnie. W pierwszym prosiła nas, byśmy ocalili jej ojca przez potępieniem. Drugi zacytuję:

*Gavinie!*

*Wlałe*ś *w moje serce ciepło i rado*ść*, jakich nigdy nie zaznałam. Dałe*ś *nadziej*ę *i now*ą *sił*ę*. Sprawiłe*ś*,* ż*e u*ś*miech zago*ś*cił na moich ustach. Dzi*ę*kuj*ę *Ci za tych kilka wspaniałych dni. Poj*ę*łam wreszcie, o czym pisz*ą *poeci w* *swych wierszach i sonetach.*

*Pokochałam Ci*ę*, panie, od pierwszej chwili, kiedy Ci*ę *zobaczyłam i kocha*ć *b*ę*d*ę *na wieki.*

*Anna St. Conner*

Jak się można domyślać, Robert był zdruzgotany. Jedyne czego chciał, to zabić Kazę i umrzeć. Nieobecnym wzrokiem obserwował jak kapitanowie zgromadzeni wokół map (z komandorem templariuszy na czele) wcielali jego plan w życie. Jutro wojska Anurii miały wyruszyć przeciwko buntownikom.

Mieliśmy poważne obawy co do skuteczności tej taktyki. Niepokoił nas pomysł zrezygnowania z obrony murów i miażdżenia wroga szarżą w otwartym polu. Powiadomiliśmy o sytuacji biskupa Desmonda, a sami udaliśmy się do Daar Kazy z propozycją rozejmu. Poselstwo nie powiodło się, bo baron Robert szukał już tylko zemsty, a Daar Kaza ani myślał dawać okupantom czasu na podciągnięcie posiłków.

Biskup Desmond wteleportował się osobiście do Azuronu i, ku naszemu zaskoczeniu, zaaprobował plan. Wówczas nie rozumieliśmy, jaki był jego rzeczywisty cel i ogarnęło nas zniechęcenie graniczące z katastrofizmem.

Zanim opuściliśmy Azuron, udało nam się przynajmniej uwolnić Roberta st. Conner do przeklętej zbroi. Po dłuższej rozmowie, baron zgodził się, by jego prezbiter egzorcyzmował pancerz (z moją pomocą). Napierśnik pękł, starzec padł nieprzytomny, obok pojawił się stwór kobietopodobny, ale obdarzony kopytami, pazurami jak u trolla, pustymi białymi oczami, wypalonymi resztkami skrzydeł i czterema długimi na chłopa mackami na rzyci. Maszkara drwiła z nas w żywe oczy, łgała, że zwie się **Flegmunda Eine Kleine Schweine** i jest pasterką. Co gorsza, „pasterka” zaczęła bawić się naszymi umysłami – oto prezbiter wskoczył na parapet, spuścił gacie i zaczął jodłować. Zaatakowaliśmy bestię, lecz ta po otrzymaniu kilku draśnięć wypchnęła kapłana przez okno i poszybowała w siną dal. Z tego co wiem, demon taki zwie się lilitu i obsesyjnie nienawidzi kleru. Coś mi mówi, że jeszcze o nim usłyszymy.

Wieczorem, przy blasku pochodni odbył się pogrzeb Anny (i prezbitera). Trumnę z ciałem przeniesiono z zamkowej kaplicy do katakumb powstającej katedry. Domy i uliczki na trasie konduktu pełne były ludzi obu narodowości. Żal ostatni raz połączył mieszkańców Azuronu.

Natychmiast po pogrzebie opuściliśmy miasto. Daar Kaza przepuścił nas przez swoje linie. Popłynęliśmy w górę rzeki **Asarwe**. Na odpoczynek zatrzymaliśmy się w porcie- karawanseraju. Stamtąd, dzięki mojej nowej zdolności z krwi Vorynna, umożliwiającej mi obserwację na dowolną odległość (coś jak palantir), patrzyliśmy na bitwę pod Azuronem.

O świcie pięciuset Anuireańczyków pod sztandarami Haelyna i dwa tysiące turkopolów wyszło naprzeciw buntownikom. Kompanie rozłożyły się jak figury na wielkiej szachownicy. Naprzeciw kłębiła się czarno- czerwona masa kilku tysięcy wyjących konnych Beduinów, wśród której wyróżniało się pięćset białych towarzyszy Daar Kazy.

Zerwała się burza piaskowa. To dżinny saracenów rozpoczynały bitwę. Naprzeciw nim wystąpili kapłani Haelyna, wysoko wznosząc krucyfiksy. W tej samej chwili huknęły armaty i ciężkie pociski eksplodowały wśród czarnego motłochu. Burza piaskowa opadła.

Saraceni ruszyli naprzód kupą. Przywitały ich równe salwy kusz i kartacze. Chmury strzał wystrzeliwanych przez Khinasi odbijały się od pancerzy Anuireańczyków. Wreszcie masa konnych Beduinów nadziała się na piki. Straszna początkowo armia pogan stopniała drastycznie.

Korzystając z chaosu wśród wrogów, kusznicy barona zajęli pozycje na skrzydłach, biorąc wojowników pustyni w krzyżowy ogień. Walka przerodziła się w pogrom. Beduini rzucili się do ucieczki. Jako ostatni tyły podali gwardziści Daar Kazy, próbując konno przebić się przez czarny motłoch. Wszystko wskazywało na to, że uda im się umknąć, gdy baron ruszył w pościg na czele templariuszy.

Armia Beduinów przestała istnieć. Robert st. Conner poległ. Daar Kaza zbiegł na pustynię. Biskup Desmond przejął regencję w Azuronie, zaprosił Daar Kazę i jego suzerenkę – sułtankę Binsady Aishę el-Reshid i sprzedał im Ascalhorn za okrągły milion. Każdy z mieszkańców dostał prawo przesiedlenia się do Coeranys i transport, a wojownicy otrzymali nadania ziem na terenach druidów. Większość baronów i rycerzy krzyżowców uznała to za zdradę, odmówiła opuszczenia Ascalhornu i sformowała się w partyzantkę. O to właśnie chodziło Desmondowi, który za jednym zamachem uwolnił się od deficytowej kolonii, zarobił sporo gotówki, zyskał ponad dwadzieścia tysięcy przesiedleńców, a z nieuchwytnego gerylasa zrobił władcę oblężonej i niedochodowej twierdzy, który przez kilka lat będzie oczyszczał swe lenna z partyzantów. Przez te kilka lat, Desmond planował dokończyć Krucjatę na Druidów i dopiero wtedy wrócić do sprawy Ascalhornu. Oczywiście, decyzja regenta Coeranys wywołała wściekłość kleru i rycerstwa Anurii, których krwią zdobyto kolonię podczas Przerwanej Krucjaty. Powszechnie oceniono to jako zdradę bogów i ojczyzny.

My zaś płynąc w górę Asarwe, a następnie przemierzając na wielbłądach kilkadziesiąt kilometrów klasycznej pustyni (zwanej **Pustynią Sfinksa**), dotarliśmy do meczetu w kraterze. Jak sama nazwa wskazuje, „główna nawa” świątyni powstała przez poszerzenie wnętrza wygasłego wulkanu i dobudowanie na jego zboczach czterech minaretów. Cienista pieczara służyła od ponad milenium jako karawanseraj oraz meczet Avani (Avanalae), Khirdaia (Cuiraecena), **Leiry (Laerme)** i Rilni (Ruornila). Co ciekawe, opieki nie sprawował nad nim typowy miejski kler (imamowie), ale rozmaici kahini, mistycy i inni sekciarze, np. **Derwisze (Leira), Tańczące Krasnoludy (Khirdai), Czytelnicy (Avani), Dwór Rytmu (Leira), czy Medytujący przy Księżycu (Rilni) oraz klan Beduinów el-Nasir (czyli Orzeł)** – drugi co do potęgi ród Binsady (ustępujący tylko el-Reshidom [czyli Lwom]). To ich praprzodek – **Abdu’llah el-Nasir** – przed ponad milenium, jako pierwszy w historii Beduin przyjął wiarę Proroka i ochrzcił pozostałe ludy pustyni. Od tej pory co najmniej stu jeźdźców z jego rodu chroni meczet wzniesiony nad jego grobem, który z czasem stał się świętym miejscem saraceńskiej religii. Obecnie szejkiem rodu była **Nadia umm Fadela el-Nasir** – najwyższa tancerka derwiszy.

Ona to przyjęła Lorrana na naukę. Ponieważ był niewiernym (giaurem), dała mu wybór – albo nawróci się na wiarę Proroka, albo zapłaci za szkolenie 10.000gp. Ponieważ nasz fechmistrz i tak wyznawał Larimie, a idee Proroka odpowiadały mu – przyjął saraceński chrzest.

Choć nie jest to przedmiotem mojego dziennika, w trzech zdaniach wspomnę o założeniach tej religii, by ktoś nie pomyślał, że od tego dnia Lorran łapał w jasyr wyznawców Świętej Rodziny, poniżał kobiety, czy uprawiał dżihad.

W czasach Deismaar subkontynent zwany dziś Khinasi zamieszkiwali Masetiańczycy i Basarji. Ci pierwsi pod Deismaar stracili wszystkich wojowników i wracający zwycięsko Basarji wyniszczyli ich. Ponieważ opiekunką Masetiańczyków była Nasirie – żona Anuireańskiego patrona Haelyna – cesarz Roele ogłosił Pierwszą Krucjatę i podbił większość subkontynentu Basarji, co zresztą Masetiańczyków nie ocaliło.

Jeden z następców Roele’a postanowił zdobyć resztę ziem i ponowił krucjatę. Trafił jednak na nadzwyczajnego przeciwnika – **el-Arrasiego**. Był to arcymag, wielki wódz i polityk, który nie tylko odparł najazd, ale uwolnił od okupacji cały subkontynent. Nie to było jednak jego największym dokonaniem! Otóż ogłosił on nowe zasady wiary w dawnych bogów. Stał się Prorokiem bogini-opiekunki Basarji – Avani. Jej wyznawcy przyjęli odtąd miano khir-aften el-Arrasi (w skrócie Khinasi) – ludu Arrasiego. Nie rasa, a religia stanowić miała o przynależności do wspólnoty... goblin-wyznawca Avani miał być równy Basarji, a Anuireańczyk wyznawca Avanalae stał się niewiernym. Wyznawcy „nowej” wiary przestrzegają następujących zasad:

􏰀 *„Nie ma boga nad Avani. Arrasi jest jej prorokiem”* – to ich wyznanie wiary i formuła chrztu. Znaczy to, że dobrzy bogowie (czyli wszyscy poza Belinikiem, Krieshą i Eloele) są równi, a wyznawać ich trzeba wedle zaleceń Proroka.

􏰀 Modlić się należy minimum trzy razy dziennie, składając pokłony w stronę świętego miasta **Ariya**. Zwykle na modły wzywa muezzin z minaretu.

􏰀 Każdy wyznawca Proroka musi odbyć choć raz w życiu pielgrzymkę do Ariya.

􏰀 Należy zachowywać post w miesiącu ramadan. 􏰀

Należy 1–10% majątku oddawać biednym.

Przestrzeganie tych pięciu prostych praw jest gwarancją zbawienia, ale można też pójść na skróty i podczas świętej wojny zabić niewiernego, co tyle samo znaczy, co całe pobożne życie. Na szczęście dżihad ogłosić może tylko następca Proroka – wielki kalif (lub ostatnio następca wielkiego kalifa – ajatollah), co jak dotąd czynił tylko wobec awnsheghlienów, goblinoidów i Vosów oraz okresowo przeciw Anuireańczykom, gdy ci ruszali z kolejnymi krucjatami.

Okazało się, że szkolenie Lorrana potrwa kwartał. Jakkolwiek urzekała nas egzotyka świętego krateru, gdzie dzień cały rozbrzmiewał grzechot bębnów, w rytm których tancerze wszelkich ras smagali piasek włosami, to postanowiliśmy po kilku dniach wrócić do Uroczyska (bez Lorrana oczywiście). Przedtem byliśmy jednak świadkami wyjaśnienia anonsowanej powyżej historii nowego miecza naszego fechmistrza.

Jak wspomniałem, mumia w podziemiach piramidy koło Azuron atakowała nas scimitarem, którego adamantytową klingę otaczała delikatna mgiełka złożona z kryształków lodu. Broń zwana „**Oddechem Krieshy**” paliła zranionych wrogów zimnem. Posiadacz oręża był odporny na upał pustyni, a zabitych przemieniał w słup lodu, który natychmiast się roztapiał. Na tym zalety się kończyły.

Broń posiadała własną inteligencję, ba! potrafiła telepatycznie porozumiewać się z istotą, która jej dotykała. Nic dziwnego! zaklęto bowiem w niej dżinna, konkretnie maridkę, która kazała zwać się **atabegiem Mediną al- Mazdaghani.** Wyjaśniła ona naszemu fechmistrzowi, że w piramidzie umieściły ją kapłanki Krieshy. Służyć miała za źródło zimna i magii dla ich konfraterki, która sama złożyła się Lodowej Pani w ofierze, po czym została zmumifikowana i miała spoczywać na Ołtarzu Inkarnacji przez rok, by po tym czasie powstać jako półdemonica. Prawdopodobnie coś złego przytrafiło się pozostałym kleryczkom, gdyż nie zjawiły się w wyznaczonym czasie (w latach 1350-54 Przerwana Krucjata zdobyła Sandoure i przemianowała na Ascalhorn). Ich pochowana siostra przebudziła się, ale jako mumia. Ponieważ była uwięziona przez ponad dwadzieścia lat, ogarnęło ją szaleństwo. Cztery miesiące temu poganie rozebrali piramidę. W akcie zemsty przyzwała demonicę lilitu, która poprzysięgła zniszczyć wandali.

Z punktu widzenia maridki – jej sojusz z klerem Krieshy dobiegł końca. Interesującym było jednak „dlaczego w ogóle w taki układ weszła”? Otóż próbowała rękami (i magią) kapłanek zniszczyć scimitar zwany „**Pocałunkiem Leiry**”, a będący więzieniem ifryta zwanego **malikiem Arlando el-Abadą** – odwiecznego wroga Mazdagani. Ten zaś znajdował się w posiadaniu derwiszy z Meczetu w Kraterze i próbował ze swojej strony podpuścić ich do zniszczenia kapłanek Krieshy służących mamelukom z Azuronu. Derwisze z Krateru w zamęcie Przerwanej Krucjaty nawet to uczynili, ale – ku rozpaczy malika – „Oddechu Krieshy” nie znaleźli, bo ten ukryty był wówczas w piramidzie. Niezadowolony z takiego obrotu sprawy el- Abada wciąż podmawiał sekciarzy do dalszych poszukiwań, a że miał moc przejmowania nad swym „posiadaczem” kontroli (tak samo jak „Oddech Krieshy”), przysporzył im tyle kłopotów, że go zakopali.

Gdy Lorran z „oddechem Krieshy” w pochwie znalazł się w Meczecie w Kraterze, atabeg zmusiła go do odkopania „Pocałunku Leiry”. Derwisze jednak – widząc, z czym nowy uczeń przyjechał – zachowali czujność i nie dopuścili do bójki między scimitarami, w której poginęło by masę osób zmuszonych magią do szlachtowania tych, którzy dzierżą wraży oręż. Póki co, rozdzielono zwaśnione ostrza, jedno z nich umieszczając w międzywymiarowej przestrzeni *bag of holding*, a Lorran zdecydował się używać jedynie „Pocałunku Leiry” – swojej bogini. Pod powierzchnią klingi tegoż scimitara migotały żyłki lawy, zapewniał on posiadaczowi odporność na chłód pustynnej nocy, zranionych wrogów parzył ogniem, a zabitych przemieniał w słup popiołu, który natychmiast rozwiewał wiatr. Podobnie jak „Oddech Krieshy”, broń posiadała własną inteligencję i potrafiła telepatycznie porozumiewać się z istotą, która jej dotykała.

Z pomocą podłamanemu Lorranowi pośpieszył bawiący przejazdem w Meczecie w Kraterze sha’ir, który zbadał oba scimitary, opowiedział historię ich powstania i poradził jak można okiełznać (nie całkiem, ale zawsze) wolę zwaśnionych dżinnów.

Ifryt i maridka przed stuleciami byli kochankami. Pewien sha’ir pozaklinał je w miecze. W wyniku rytuału dżinny zamieniły się charakterami (zły stał się dobry) i znienawidziły. Nie wiadomo, czy mag zrobił to celowo. Wiadomo natomiast, że miecze natychmiast wszczęły wróżdę, próbując go opętać. Po kilku nieudanych próbach okiełznania maridki i ifryta, sha’ir sprzedał scimitary.

Przez stulecia, ostrza nie będąc w stanie zniszczyć się nawzajem, zdominowały setki fechmistrzów, kowali i magów, aż wreszcie związały się z wrogimi kultami Leiry i Krieshy.

Twórca kling opracował metodę osłabiania ich woli, lecz była ona dlań zbyt czasochłonna i kosztowna. Lorran postanowił jednak spróbować. Musiał udać się do planu **Ysgard** w miejsce zwane **Gorejącą Kuźnią** i przez godzinę obsługiwać miechy warsztatu, w którym da się wykuć nawet żywą istotę. Mieliśmy mu towarzyszyć. Ale to już temat innej opowieści.

Kończąc wątek szkolenia Lorrana w Meczecie w Kraterze... po kilku miesiącach noszenia pięć razy dziennie kawy czterem muezzinom, którym zasychało w gardłach podczas śpiewania z minaretów (tudzież po innych przejawach mobbingu), Nadia umm Fadela el-Nasir uznała, że niczego więcej już Lorrana nie nauczy i przyszedł czas na egzamin. Ten zaś polegać miał na pokonaniu w pojedynku adepta szkoły fechtunku z Ilien. Nie da się ukryć, że derwisze konkurentów nie kochali, jednak z szacunku dla tradycji, nakazali Lorranowi odbyć pojedynek precyzyjnie wedle reguł Ilieńczyków, co oznaczało walkę na szachownicy.