Brynden Royce

### Doğum

*Lord Allard Royce ve Leydi Jocelyn Royce'un üçüncü ve son çocukları olarak dünyaya gelen Brynden, bir bebeğin annesine yaşatabileceği derecede sancılı iki haftanın sonunda, Rün Taşı'nın yaşlı ebe kadınlarının soğukkanlılığı sayesinde dünyaya gözlerini açtı. Abilerinin aksine gürbüz, yuvarlak ve kırmızı suratlı bir bebek değildi. Onlardan daha narin olduğunu da salya sümük ağlamalarını, kale koridorlarında durmadan yankılanacak derecede tekrar etmesiyle kanıtladı.*

### Geçmiş

*Abilerinin gölgesinde, elindeki tahta talim kılıcıyla ve bacaklarının arasındaki saman direk-atıyla geçirdi çocukluk günlerini. Allard ve Bernard küçük kardeşleri Brynden'ı oyunlarına dahil etmekten geri durmasa da çoğu kez, onun eşlikçiliğini aramazlardı. Bu durum ona, abilerinin babalarıyla ava çıktığı ya da avluda, her zaman için sahip olmak istediği tek el metal kılıçlardan biriyle çarpıştığı zamanları iyi kullanmayı öğretti. Veraset sırasında üçüncü oluşu onun, bir gün doğup büyüdüğü kalenin sahibi olma hayalleri kurmasını engelliyordu fakat bir kütüphanenin içinde bir kalenin içinde bulabileceğinden çok daha fazlası olabileceğini erkenden kavradı. **"Biz hatırlarız."** derdi Roycelar. Hatırlamak için keskin bir zeka gerekirdi ve kitaplardan daha iyi bir bileği taşı da yoktu elinde. Yaş aldıkça, sadece kimsenin onunla ilgilenmediği zamanlarda bir cildin tozlu kapaklarını açmaktan vazgeçti ve bir mum ışığında, Rün Taşı'nın küçük kütüphanesinde sabahlamaya başladı. Babası, Brynden'ın bir Eskişehir üstadını bile kıskandırabilecek kadar çok okumasından; ilk göz ağrı ve varisi olarak gördüğü, kendi ismini taşıyan Allard'ın ateşlenerek ölmesine kadar rahatsız değildi ancak bir baba için dünyanın en acı deneyimini yaşamış Lord Royce'tan geriye, eski halinden hiçbir şey kalmayacaktı bu gelişmeyle birlikte. Anneleri Jocelyn, Bernard ve Brynden'a **"Babanız abinizle beraber kendinden bir parçayı da toprağa gömdü."** demişti yaşlı gözleriyle o gün. O, hayatında nelerin değişebileceğinden bihaber acısını nispeten daha iyi göğüslüyormuş gibi görünen ebeveyninin eteğinin arkasına saklanırken on altı yaşındaki yeni varis Bernard, endişeli ve gururluydu. Bir servet devralacağını sanıyordu babasından. Ağıt'ı, bronz zırhı ve çok daha fazlasını. Nitekim öyle olmayacaktı çünkü Lord Royce, geri ödeyemeyeceği kadar çok borç almıştı el altından. Ruh sağlığını da koruyamadı, eşine ve özellikle benimseyemediği varisine zalimce davranmaktan çekinmedi. Her gün doğan Güneş, yeni bir kötü haberin gelişinin müjdecisi oldu ona. O çok güvendiği isimler kesenin ağzını kapatmaya, Lord Royce'u finansal problemleriyle baş başa bırakmaya karar verdi. Adam son çare olarak oğullarını, Braavoslu varlıklı tüccar bir ailenin kızlarıyla nişanladı fakat ortanca oğlu Bernard'ın küçük oğlu Brynden'ın aksine yolculuğunu sağ salim tamamlayamadığını öğrenince kendini Rün Taşı'nın en yüksek kulesinden aşağıya attı. Bernard ve Brynden, Braavos'a, deniz yoluyla ve de iki hafta aralıklarla yolculuk yapmasalardı binlerce yıllık Royce Hanesi'nin erkek soyu tükenmiş olacaktı. Tanrılar bunu gerçekten istemiş olsalardı belki de en küçük oğula da hayatı üzerinden oynayacağı bir kumar oyunu hazırlarlardı. Damat olarak gittiği ailede daha az keder buldu, artık bir delikanlı oldu Brynden. Nişanlısıyla, kayınpederinin malikanesinde gezerek ve sohbet ederek geçirmediği tüm zamanlarda annesine mektuplar yazıyor ve ondan gelen mektupları okuyordu ancak her ay iki defa gelen bu mektupların ardı bir anda kesilince ters giden bir şeyler olduğunu anlayacaktı. İçine düşen şüphe tohumları yüzünden bir gece aniden vazgeçti Braavos'tan, eşi olabilecek kadından ve de ailesine getireceği mal varlığından. Bulabildiği ilk gemiye atladı ve tekrardan Westeros'a ayak basana kadar ihtimaller içini kemirmeye devam etti. O sırada, annesinin başına bir şey gelmiş olabileceğini düşünmek bile istememesine rağmen korkunç bir soğukkanlılıkla karşıladı evinden, ailesinden geriye kalan her şeyi. Kalesi haydutlar tarafından yağmalanmış, Royce kanı taşıyan her bir aile üyesi kılıçtan geçirilmiş, küçüklüğünden beri o çok sevdiği kütüphanesi ateşe verilmişti. Bunu yapanlar her kimlerdiyse, atalarından kalma eşyaların saklandığı mahzene girememişlerdi ki keza kalenin zarar görmemiş tek noktası da zaten oraydı. Önce sakin adımlarla aşağıya inen merdivenleri, ardından da Valyrian çeliği kılıcı Ağıt'ı aldı. Silahın ağırlığını avucunun içinde hisseder ve parlak metalin üzerinde kendi yüzünün yansımasını görürken gözlerinden hiç yaş akmadığını fark etti. Ağıt tutmakla kalmayacak, intikam alacaktı.*