Schubben van kwarts: ♦ Knuffel (27) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Hulp uit onverwachte hoek (26)* **♦ |** *♦ De val van Phandalin (28) ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Wanneer Reala en Aramis op zoek gaan naar wat bepantsering voor de tabaxi, stuiten de twee op Rai'dell en Viqua. De half-triton en halfling willen zich graag bij de groep aansluiten om de Roodmerken een halt op te roepen en hoeven daar geen beloning voor. Ze maken zich meer zorgen over het lot van Reala, Aramis en Rodin als die drie alleen besluiten te gaan.

## Hoofdstuk 27:

De rest van de middag werd besteed op het veldje achter het gemeentehuis. De wind was gaan liggen en het zonnetjes was flink gaan schijnen waardoor het buiten meer dan aangenaam werd. Reala had Aramis even apart genomen om hem de zendstenen te leren gebruiken, maar voor ze tot het alfabet over konden gaan, had de halfing de tabaxi al van Reala gekaapt.

Haar bedoeling was echter goed en haar lessen in hoe Aramis zijn lenigheid in de strijd nu optimaal kon benutten, waren wellicht veel nuttiger in de nabije toekomst dan de kunst van het lezen.

Terwijl die twee met elkaar aan het sparren waren, richtte Reala zich op de twee toverlingen die ze nog moest leren. Shillelagh bleek weinig problemen op te leveren.

Rodin had zich namelijk weer bij de groep gevoegd en was als druïde deze toverling ook machtig. Met zijn, meer gevoelsmatige dan technische, aanwijzingen wist Reala na een klein uurtje haar staf zo te betoveren dat ze er nu magische schade mee kon doen. Viqua had zich in naam van de kennis wel willen opofferen als oefendummie.

De tweede toverling, Spaarleven, bleek problematischer te zijn. Hiermee kon je een stervend persoon net voldoende stabiliseren, zodat deze niet langer dood zou gaan. Bewusteloos, zwaar gewond en hulpeloos? Ja. Stervende? Nee.

De toverling zou zeker van pas komen in situaties waarbij Reala geen helende dranken of spreuken meer had. Spaarleven bleek echter een lastige te zijn om onder controle te krijgen. Het idee achter een toverling was dat het geen mana kostte, maar in haar pogingen om het te beheersen, verloor Reala regelmatig de controle en gebruikte ze per ongeluk de Heelwond spreuk.

Kan je niet selectief helen?' opperde Viqua die al de hele middag met haar mee aan het kijken was, als ze niet voor slachtoffer aan het spelen was. 'Misschien moet je het als zien als een Heelwond spreuk die in fragmenten opgebroken is. In plaats van alles te helen, doe je slechts de plaatsen die vitaal zijn voor het lichaam.'

'Ik vraag me af of het niet makkelijker is om Heelwond zo vaak te praktiseren dat het een toverling voor mij wordt. Mijn mama is daar erg goed in,' zei Reala, terwijl ze Viqua's raad ter harte nam en het nogmaals probeerde. Het ging een tijdje goed, maar toen verloor ze de controle weer.

'Spreuken omvormen tot toverlingen?' vroeg Viqua verbaasd. Op dat moment besefte Reala dat ze misschien iets te veel had gezegd. Het bizar lage manaverbruik van haar moeder was praktisch legendarisch te noemen binnen de wereld van de magiërs.

'Laat maar zitten,' zei Reala en ze deed nog een nonchalante poging. Die lukte wel.

'Ah, minder concentratie is dus de sleutel?' zei Viqua met een plagerige grijns.

'Ja joh. Alsof jij de drama van het sterven waard bent,' zei Reala. Ze stak haar tong uit naar de half-triton en zond nog een stroompje magie weg alsof het niets was. Viqua lachte. Ze had een brede glimlach waarbij haar ogen gelijk begonnen te glinsteren.

De groep bleef nog een klein uurtje oefenen voor ze de herberg opzochten om wat te eten en vroeg hun bed in te duiken. Ook ditmaal betaalde Rai'dell en Viqua voor het verblijf van hun mede-avonturiers.

Alhoewel ze niet veel slaap nodig had, was Reala toch aardig moe toen ze na het eten naar boven liep om haar kamer op te zoeken. Ze had van Toblen dezelfde kamer gekregen als een paar nachten geleden en er leek weinig veranderd te zijn, behalve de bonte deken die nu op het bed lag.

In principe was alles nog hetzelfde en toch voelde het anders. Het voelde vreemd om na maanden van overleven hier te staan met warme kleren om haar lijf te beschermen, goed voedsel in haar maag om aan te sterken en wat goud op zak om toch nog iets langer in die behoeften te kunnen blijven voorzien.

Het voelde ook vreemd om weer door lieden omringd te zijn waar ze op kon vertrouwen. Aramis had haar leven al meerdere malen weten te redden en de twee avonturiers van Quotor Machina leken wel degelijk begaan te zijn met hun lot. Zelfs Andraste had op haar manier hen proberen te helpen.

Terwijl Reala de rugzak op de grond zette en haar haren begon te kammen, werd ze overspoeld door een gevoel van eenzaamheid.

*Ik ben niet meer alleen*, bleef ze in haar gedachten herhalen, maar de Cancion-elf wist ook wel dat deze emoties niet uit het heden voortkwamen. Dit was maanden aan onderdrukte gevoelens die ze tot nu toe altijd van zich af had weten te duwen, ze had wel betere dingen te doen, maar nu als een vloedgolf over haar heen spoelden.

Focus. Rust en concentratie moesten haar prioriteit zijn. Als ze vannacht haar kop er niet bij kon houden, dan zouden er zeker gewonden aan hun kant vallen, al dan niet erger.

Er werd op de deur geklopt. Reala ademde een keer diep in en uit voor ze riep dat de deur open was. Aramis kwam binnen, gevolgd door Viqua die een zware rugzak neerzette bij de bedstee.

'We kwamen vragen met wie je de kamer zou willen delen vannacht. Rodin wilde liever een kamer voor zichzelf,' zei Viqua. 'Gaat het?'

'Ja, het gaat,' zei Reala. Ze had Viqua's vraag totaal gemist. In plaats daarvan ging ze verwoed verder met het kammen van haar haar en frustreerde ze zich over het feit dat hier zoveel mensen aanwezig moesten zijn.

*Rol deceptie (R) tegen inzicht (A en V): 17+5 tegen 8+7 (A) en nat 20+4*

Ze was zo gefocust op haar eigen gedachten dat ze niet in de gaten had gehad dat Viqua voor haar op de grond was gaan zitten. Pas toen ze met uiterste tederheid de kam uit Reala's handen haalde, merkte de Cancion-elf haar op. In haar ogen lag een blik van spijt en genegenheid en met haar duim wreef de half-triton zachtjes over Reala's knokkels heen. Het gebaar verbaasde Reala eigenlijk een beetje. Zodanig dat ze niet wist of het haar nu gerust stelde of bang moest worden dat ze dadelijk helemaal overmand zou raken door emoties.

Haar blik gleed voor een moment naar Aramis. Hij stond bij de bedstee en leek in hevige tweestrijd te zijn of hij haar nu wel of niet wilde geloven en of hij hier wel moest blijven. Hij keek haar niet aan. In plaats daarvan ademde hij een keer diep in en uit en ging toen naast haar in de bedstee zitten.

Het was een aandoenlijk ongemakkelijke poging van hem om Reala een beetje te kalmeren. De Cancion-elf was zich er inmiddels ook wel van bewust dat haar gezicht momenteel boekdelen sprak, maar dat Aramis zich waarschijnlijk niet tegen haar uit wilde spreken, was geen verrassing.

'Wil je een knuffel?' vroeg Viqua zo teder dat Reala's adem een moment stokte in haar keel. Ze zag Aramis' oren een keer zenuwachtig trekken en hem een poging doen om niet aan zijn staart te zitten. De Cancion-elf glimlachte flauw. Ze schudde haar hoofd.

'Ik ben in orde,' verzekerde ze hen.

*Rol* *deceptie (R) tegen inzicht (A en V): 4+5 tegen 17+7 (A) en 16+4 (V)*

*Rol initatief: 13+4 (A) tegen 14+2 (V)*

Haar woorden waren nog niet eens koud of ze voelde Aramis armen om zich heen. Nog geen moment later drukte ook Viqua zich stevig tegen haar aan, waardoor de Cancion-elf praktisch geplet werd tussen de twee avonturiers.

Reala bevroor.

Met een schok bedacht ze zich dat ze vervreemd was van deze hele situatie. De complete behoefte voor fysiek contact met anderen was jaren geleden al uit haar systeem gemarteld, verscheurd en vervolgens vergeten. Ze kon het nog voelen: het ijzer wat haar lichaam open had gereten, het hout wat haar kapot had geslagen en de magie die uit haar werd gezogen. Het kwam altijd na de warmte van de aanraking.

Reala wilde de twee van zich afduwen, maar Aramis, noch Viqua, liet los. In plaats daarvan werd ze alleen maar steviger in hun stille omhelzing genomen.

'Het komt wel goed,' fluisterde Viqua in haar oor en ze begon Reala zachtjes heen en weer te wiegen. Langzaam maar zeker verdwenen de herinneringen van die duistere periode naar een plaatsje ver in haar gedachten om ruimte te maken voor de tijden van vroeger, waar ze ook zo had gezeten met haar familie en vrienden.

Terwijl Reala's weerstand begon te verminderen, moest ze zich inhouden om alsnog niet te gaan huilen. Ze wilde naar huis. Naar mama. Naar papa. Naar Gwydion, Nemiah, oom Mor'du, tante Isabelle, oom Bertrand. Naar haar boeken en instrumenten. Naar haar studies en trainingen. Naar haar leven zoals het moest zijn.

Er was gewoon zoveel gebeurd de laatste tijd en er lagen nog zoveel meer onzekerheden en angsten voor haar. Natuurlijk zou het wel goed komen, maar hoe zou ze zich er doorheen slaan?

Plotseling werd Reala zich bewust van een zachte vibratie aan haar rechterzijde die ze niet kon horen, maar wel kon voelen. Het moest van Aramis komen. Een soort gespin? Het verwarmde haar huid en spieren en trilde helemaal door tot het punt waar het de kilte leek te verjagen.

'Geef alstublieft niet op, juffrouw,' zei de tabaxi zachtjes. 'Het komt wel goed.'

Met een beetje meer overtuiging wriemelde Reala zich tussen de twee personen uit, zodat ze haar armen om hen heen kon slaan.

'Ik heb te veel moeten opofferen om hier nog te mogen zijn, Aramis,' fluisterde Reala. 'Opgeven is niet eens een optie meer.'

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

Na haar...situatie met Viqua en Aramis had Reala zich teruggetrokken in de schemerwereld waarin elven rustten. Zij koos er voor om deze door te brengen bij haar manapoel. Niet om te onderzoeken, want dat zou haar de energie kosten die ze later in de nacht nodig zou hebben, maar om simpelweg te observeren en te ontspannen.

Maar in deze diepe staat van meditatie vermengde de droomwereld zich gemakkelijk met de dimensie waarin haar manapoel zich bevond. Ragfijne nevels gleden zachtjes over het water zonder ook maar een rimpeling op het oppervlakte achter te laten.

Visioenen vertoonden zich in die nevels. Beelden van vroeger, beelden van thuis. Van mama die half naar haar spreukenboek keek en half naar papa, terwijl hij een avontuur iets verder aan het aandikken was dan geloofwaardig was.

Beelden van Gwydion, haar broertje die van zijn stapel boeken een fortje had gebouwd voor zijn houten figuurtjes en een legende na aan het spelen was. Reala zag Nemiah en Isabelle, zingen voor de edellieden van Eristir. Ze zag ome Bertrand verf mengen voor een schilderij dat later als meesterwerk zou worden beschouwd.

Maar ze zag ook Aramis wiens gezicht een en al peinzend werd wanneer hij nieuwe lesstof probeerde te begrijpen. Heel zijn gezicht, behalve zijn ogen die dan altijd leken te stralen van enthousiasme.

Reala spotte zelfs Viqua voor een moment in de nevels. Ze had een boek in de ene hand, een bijl in de ander en lachte breed.

Plotseling werden de nevels weggeblazen door een lichte, maar warme bries. Reala merkte dat ze zich kon bewegen in haar trance, iets dat ze niet zou horen te kunnen. Was ze per ongeluk uit haar slaap geraakt en in een lichtere meditatie terecht gekomen?

Toen zag ze hoe haar toverstaal praktisch pulseerde van de magische krachten.

'Ontwaak,' zei de stem die ze eerder in haar visioen had gehoord. Onder haar voeten in het water verscheen het beeld van een brandend Phandalin.

Reala liet dat zich geen tweede keer zeggen. Ze verbrak haar concentratie, ontwaakte en sprong uit bed. Naast haar werd Aramis ook wakker van haar plotselinge lawaai.

'Ontwaak, Aramis!' zei Reala, terwijl ze snel naar haar wapens en tas greep.

Ze keek uit het raam, haar sinisterstoot paraat voor ieder gevaar, en zag hoe een tiental individuen zich door de straat bewogen. Sommige van hen droegen fakkels en in het licht van vuur en maan kon de Cancion-elf rode mantels en schratberen ontwaren.

'We worden aangevallen!'

En op dat moment zag Reala de vlammen rijzen uit de rieten daken verderop.