Do Warchałowa

**Do Warchałowa** to siódmy rozdział części czwartej Upadek kłody i trzydziesty drugi rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Hapaczeszko
* Wojciech Zakrzewski
* Chomik Hermesek

## **Streszczenie**

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko opuścili Szczepków. Potem udali się do lasu. Aleksander opuścił na ziemię chomika Hermesa na ziemię. Potem chomik Hermes przestał piszczeć. Czesław, powiedział Aleksandrowi, że ten ma go pilnować. Aleksander podniósł chomika Hermesa z ziemi. Następnie pobiegł z chomiczkiem Hermeskiem do łaźni, żeby wyciąć sklejone futerko i umyć łapki, a Czesław i Hapaczeszko kontynuowali wyprawę do Warchałowa. Zauważyli, że most nad rzeką Seus był podniesiony do góry. Potem Czesław rzucił dwadzieścia pięć beczek na most. Następnie most opadł. Hapaczeszko wpadał w panikę. Potem Czesław i Hapaczeszko przeszli przez most nad Seusem i dotarli do Warchałowa. Pobiegł do Czesława i Hapaczeszka Aleksander do tej wioski. Potem przyszedł do nich Wojciech Zakrzewski. Aleksander zapytał mu, gdzie jest pałac, a Wojciech powiedział, że ten pałac znajduje się trzysta metrów od tego miejsca, gdzie piraci byli. Następnie uciekł do pałacu. Potem Czesław, Aleksander i Hapaczeszko weszli do pałacu Wojciecha.

## **Tekst**

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko postanowili dotrzeć do Warchałowa. Najpierw opuścili Szczepków.

– Gdzie wy idziecie? – zapytał Hapaczeszko.

– Idziemy do Warchałowa. – odparł Aleksander.

– Do Warchałowa? – przerwał Hapaczeszko. – A co wy tam będziecie robić?

– Arrr! Najpierw pójdziemy do pałacu pana Wojciecha Zakrzewskiego, przejdziemy przez ten pałac. Potem pójdziemy do ogrodu pałacowego, w którym stoi na scenie balowej rozczarowany pan Henryk i zabijemy go. – odrzekł Czesław.

– Aha! To ja rozumiem, że zabijecie pana profesora Henryka Kowalskiego. Arrr! – jęknął Hapaczeszko.

Następnie Czesław, Aleksander i Hapaczeszko udali się do lasu.

– Arrr! Ten las jest bardzo wielki i dziki. – rzekł Czesław.

– Nie łazimy, tylko chodzimy. Arrr! – powiedział Aleksander.

– Przecież idziemy do Warchałowa, żeby zabić w ogrodzie pałacu pana Wojciecha Zakrzewskiego mieczem pana profesora Henryka Kowalskiego. Arrr! – rzekł Czesław.

– To będzie moja walka. – odparł Aleksander.

– O nie! – zaprzeczał Czesław. – To będzie moja walka.

– Tak, to będzie twoja walka. Arrr! – dodał Aleksander.

  Kiedy Czesław, Aleksander i Hapaczeszko kontynuowali swoją podróż do Warchałowa, Czesław patrzył z daleka  na most podniesiony do góry nad rzeką Seus. Nazwa tej rzeki pochodziła od greckiego boga Zeusa, władcy ziemi i nieba. Jego atrybutem były pioruny.

  Czesław, Aleksander i Hapaczeszko jeszcze szli przez las.

– Hermesowi brakuje ruchu. – powiedział Aleksander, trzymając chomika Hermesa.

– Poczekajcie! – wrzasnął Hapaczeszko.

Aleksander opuścił na ziemię chomika Hermesa na ziemię.

– Ojej! Mój malutki. – rozpromienił się Aleksander. – Co ja mam teraz z tobą zrobić?

– Coś ty mu zrobił? – zapytał Czesław.

– Ja? – wyjąkał się Aleksander. – Nic.

Chomik Hermes przestał piszczeć.

– To dlaczego on tak piszczy? Miałeś go pilnować. Nie potrafisz nim opiekować. – rzekł Czesław.

– Ja już nie mogę się nim opiekować? – zdziwił się Aleksander. – A kto wyrzucił wczoraj gumę do żucia na trawnik?

– Ja nie wyrzucam gumę na trawnik, tylko zawsze do kosza. – odparł Czesław. – A wczoraj, no wiesz, tylko nie trafiłem.

– No właśnie. A dzisiaj Hermes przez Ciebie cierpi. – Aleksander czuł się obrażony.

– A po co ty wyprowadzałeś go na ocean? Chomik to nie ryba. Chomik on bawi się w klatkach z kołowrotkiem. – dodał Czesław.

No wiesz? Ciekawe. Dlaczego idziesz sam na ocean, ani jedziesz dookoła biurka. – zdziwił się Aleksander. – A może powinieneś zamontować w pokoju kołowrotek?

– No wiesz… - jęknął Czesław. – …nie jestem chomikiem.

Aleksander podniósł chomika Hermesa z ziemi.

– Chodźmy, Hermesku, do łaźni. Wytniemy sklejone futerko i umyjemy łapki. A Czesław i Hapaczeszko niech udają się do Warchałowa, najlepiej w kołowrotku. Arrr! – rzekł Aleksander.

Tak to się stało, że Aleksander pobiegł z chomiczkiem Hermeskiem do łaźni, żeby wyciąć sklejone futerko i umyć łapki. Czesław i Hapaczeszko kontynuowali wyprawę do Warchałowa. Potem zauważyli, że most nad rzeką Seus był podniesiony do góry.

– O-oł! Co się dzieje? Co się stało z tym mostem. Dlaczego ten most został podniesiony do góry? – Hapaczeszko zerknął na most podniesiony do góry.

– To są pełne beczki. Muszę te beczki rzucić do mostu, aby ten most spadł do ziemi. Arrr! – odrzekł Czesław.

  Czesław wziął obok płotu bliżej Seusa po jednej beczce i rzucił po jednej beczce na most, aby most opadł na pięć metrów. I tak robił to dwadzieścia pięć razy, aż most opadł. Hapaczeszko wpadał w panikę.

– Przed chwilą było dwadzieścia pięć beczek. – powiedział Czesław. – Już rzuciłem dwadzieścia pięć beczek na most. Teraz most jest już w porządku. Arrr!

– Tak? – przesadzał Hapaczeszko.

– A dlaczego ty przed chwilą panikowałeś? To jest wielka przygoda, a nie strach i przemoc. Ja nie chcę słyszeć twój atak paniki. Arrr! – rzekł Czesław.

– Będziesz podróżnym chlebodawcą. – dodał Hapaczeszko.

– I o to chodzi! – wrzasnął Czesław.

– Widzę Warchałów. Arrr! – rzekł Hapaczeszko, patrząc na wioskę Warchałów.

– No nareszcie jest Warchałów! – ucieszył się Czesław.

– Zaraz przejdziemy przez most nad Seusem, dotrzemy do Warchałowa, pójdziemy do pałacu pana Wojciecha Zakrzewskiego, a potem ja zabiję pana profesora Henryka Kowalskiego mieczem. Arrr!

Potem Czesław i Hapaczeszko przeszli przez most nad Seusem i już dotarli do Warchałowa.

– Już jesteśmy w Warchałowie. Arrr! – powiedział Czesław.

– Właściwie? – bąknął wreszcie Hapaczeszko. – No… jestem niebieskim orłem, to przecież wciąż…

– Ale to ja jestem gorszy od Ciebie! – wypalił Czesław.

– Ale ja urodziłem się siedem lat po tobie! – krzyknął Hapaczeszko.

– Bo mnie wypchnąłeś! – wrzasnął Czesław.

Następnie pobiegł do Czesława i Hapaczeszka Aleksander do Warchałowa.

– I co? Co wy robicie z mostem nad Seusem? – zapytał Aleksander.

– Ja rzucił dwadzieścia pięć beczek na most, aż most nad Seusem opadł. Teraz ten most jest w porządku. Arrr! – odparł Czesław. – A ty, Aleksandrze, co robiłeś?

– Ja byłem w łaźni z Hermeskiem. Wyciąłem sklejone futerko i umyłem łapki. Teraz Hermesek jest w porządku. Arrr! – odrzekł Aleksander.

– To dobrze. – zgodził się Czesław.

Potem przyszedł do Czesława, Aleksandra z Hermesem i Hapaczeszka pan Wojciech Zakrzewski.

– Przepraszam, Panie, jak masz na imię? – zapytał Czesław.

– Mam na imię Wojciech Zakrzewski. – odparł pan Łukasz.

– Panie Wojciechu Zakrzewski, gdzie jest pałac? – zapytał Aleksander.

– Na pewno, bez problemu. Idźcie prosto przez trzysta metrów. Ten pałac znajduje się w centrum tej wioski. – odparł pan Wojciech.

Pan Wojciech sam uciekł do pałacu.

– Arrr! Ten pałac jest tam, trzysta metrów. – powiedział Czesław.

– Zgadzam się. – wtrącił Hapaczeszko.

Czesław, Aleksander i Hapaczeszko zauważyli, że droga stąd do pałacu ma trzysta metrów. Oni najpierw przeszli przez skrzyżowanie ulicy Oliwkowej, potem udali się na ulicę Szkolną, a potem znaleźli pałac pana Wojciecha Zakrzewskiego.

– Już mamy pałac pana Wojciecha Zakrzewskiego. – powiedział Czesław.

– Możemy otworzyć drzwi i wejść do pałacu. Arrr! – rzekł Aleksander.

– Można. – bąknął Hapaczeszko.

  Czesław otworzył furtkę. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko poszli drogą do pałacu. Czesław zamknął furtkę. Potem Czesław, Aleksander i Hapaczeszko weszli schodami na główne wejście do pałacu. Aleksander otworzył drzwi. Czesław, Aleksander i Hapaczeszko weszli do budynku i Aleksander zamknął drzwi.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=fkqbSF1a4Tw