Jandyn

**Jandyn** (mur. *Andu*; ur. 1, zm. 33) - założyciel andyzmu, czczony jako emanacja Najwyższego.

## Biografia

### Wczesne lata

Urodził się w ubogiej rodzinie zamieszkującej Natąk (mur. *Natancu*), miasto położone w cieniu Wielkiego Muru. Randa, święta księga andyzmu, opisuje szereg cudów, które miały miejsce w czasach jego dzieciństwa. Jednak oficjalną działalność rozpoczął w wieku lat 21. Został zaręczony z szesnastoletnią Agadą (mur. *Angandu*), lecz odmówił ożenku, ogłaszając, że ma do wypełnienia misję daną mu od Najwyższego, boga czczonego w monoteistycznej religii Murzan. Spotkawszy się z brakiem akceptacji od rodziny, opuścił rodzinne progi i udał się do Wącza (mur. *Uncu*).

### Działalność w Wączu

Po przybyciu do miasta zamieszkał u kuzyna, Wąpina (mur. *Umpu*). Tam zaczął głosić swoją naukę, przepełnioną treściami pacyfistycznymi i egalitarystycznymi. Początkowo nie zyskał popularności. W Murzu wciąż żywe były nastroje buntownicze po podbiciu królestwa przez Cesarstwo Domańskie. Z roku na rok podążało jednak za nim coraz więcej ludzi. Jego wyznawcy wywodzili się w dużej mierze z niższych warstw społecznych, relatywnie dużo było wśród nich niewolników oraz obcokrajowców, na których z góry spogladali zarówno Domanie, jak i Murzanie.

W toku swojej działalności Jandyn odkrywał powoli, że jego słowa są w rzeczywistości słowami Najwyższego, boga czczonego przez Murzan. W roku 27 udał się na górę Arak (mur. *Arancu*), gdzie medytował przez 12 dni. Po zejściu ze szczytu wygłosił do zgromadzonego na jej zboczu ludu Przemówienie z Góry Akak, w którym podzielił się odkryciem, że w rzeczywistości jest ucieleśnionym Najwyższym, który zstąpił pośród ludzi, aby wziąć odpowiedzialność za ich przewinienia i złożyć się w ofierze, aby sprawiedliwości stało się zadość.

W miarę, jak jego kult się powiększał, namaścił siedmiu Posłańców, odpowiedzialnych za przekazywanie jego Przesłania i opiekę nad Wspólnotą. Jednym z nich był Wąpin, u którego zamieszkiwał, do pozostałych należeli: Amierz (mur. *Ameru*), Osiek (mur. *Oscu*), Pąk (mur. *Mponcu*), Wątor (mur. *Antaru*), Osanek (mur. *Osancu*) oraz Sążyn (mur. *Songu*). Namaszczenie Jandyńskie uznaje się za pierwsze święcenia biskupie, co jest podstawą nauczania Kościoła Domańskiego i Kościoła Koptyjskiego o sukcesji biskupiej pochodzącej od Jandyna. Krótko przed swoją śmiercią Jandyn zalecił Posłańcom, aby rozeszli się nauczać na wszystkie strony świata.

### Śmierć

Kiedy kult Jandyna rozrósł się do zauważalnych rozmiarów, władze prowincji Murze zaczęły widzieć w niej zagrożenie dla ustalonego przez siebie porządku. W 33 roku z rozkazu namiestnika Tabara Jandyna pojmano i skazano na śmierć pod zarzutem podburzania przeciwko "ładowi domańskiemu". Była to w tamtych czasach często stosowana przez utrwalającą się domańską władzę praktyka wobec przywódców ruchów nawołujących do obalenia obcej władzy. Choć andyzm niczego takiego nie postulował, jako zagrożenie postrzegano jego egalitaryzm, godzący w status domskiej arystokracji i tradycyjny porządek społeczny, oraz pacyfizm, szczególnie, że ruch zaczął się szerzyć również wśród obsadzających prowincję żołnierzy. Zgodnie z uwiecznionymi przez Randę słowami Tabara: "Nawet jeśli jest niewinny, profilaktyczna śmierć jednego niewinnego jest konieczna, by Cesarstwo Domańskie trwało wiecznie".

### Następstwa

Początkowo Posłańcy ukrywali się w domu Wąpina, razem trwając na modlitwie. Po tygodniu od śmierci objawił im się jednak Najwyższy pod postacią Jandyna, przypominając im prorocze słowa o jego śmierci i powtarzając wezwanie do rozniesienia jego słów na cały świat. Na czele zreorganizowanej Wspólnoty wączyńskiej stanął Wąpin, zaś jego dom stał się głównym celem kultu. Razem z nim w mieście został Sążyn, który po śmierci współtowarzysza stał się jego następcą. Pozostali Posłańcy rozeszli się na trzy strony. Amierz i Osiek udali się na południe, do Drogi. Na pierwszym etapie drogi zawitali do Ognisza, gdzie Osiek pozostał, aby świadczyć o wierze, Amierz zaś z kilkoma towarzyszami poszli szerzyć wierzenie dalej do Domu, stolicy wielkiego Cesarstwa. Pąk i Wątor udali się na wschód. Pąk obsadził pierwszą stolicę biskupią w Garzu, zaś Wątor udał się na południe, do Orzerza, głosić wiarę w Banie. Wreszcie Osanek udał się na północ, do Sedy, a więc poza granice Cesarstwa. Choć nie udało mu się tam trwale zakrzewić wiary, jego nauka rozniosła się po całej północy Kontynentu i uważany jest za protoplastę Kościoła Koptyjskiego w Wadrze.