II Orthank

### **(Lato, Rok 1510, Akt wypowiedzenia Wojny, pióra Sondirr’y Falconshire)**

Zgodnie z założeniami paktu, pozwoliliśmy ci stąpać po Naszych ziemiach swobodnie przez całe 6 lat. Nigdy już nie popełnimy tego błędu.
Twoja żałosna armia nie sprosta potędze Zjednoczonego Numeneru a ludzie Południa ani myślą dołączyć do twych szeregów.
Ziemia spłynie krwią twych wojsk, a łeb z pełną przyjemnością odetnę Ci osobiście.

### **(Odpowiedź Lorda Dowódcy Sharyna)**

Pycha przemawia przez waszych nędznych zwierzchników.
Okazałem wam łaskę nie kończąc istnie przebrzydłego życia tak parszywych kreatur jak wy,
A mimo to pragniecie wojny. Dobrze więc!

### **(Przebieg II Orthanku od roku 1510 do 1515, pióra Tonrila Saila)**

#### **• Wiosna, Rok 1510 – Marsz na Wieże Syleth**

Generałowa Falconshire wraz z całym wojskiem wyruszyła na siedzibę wroga. Większość podległych jej oficerów i innych generałów uznawała to za wielki błąd, jednak ta żywiołowa i porywcza przywódczyni liczyła się z nimi tak samo, jak człowiek liczy się ze słowami umierającego przeciwnika. Okuta wraz z koniem w pozłacaną, płytową zbroję dumnie jechała na czele kawalerii. Legiony przekroczyły rzekę Eywen a po pomiotach wciąż nie było śladu. Od Wieży dzieliło ich jeszcze wiele kilometrów, jednak Sondirra spodziewała się czegoś więcej niż krzaków stojących w obronie Demonicznego Królestwa. Wiele dni minęło, zanim doszło do pierwszego zatargu na polach pomiędzy Ermes a Syleth. Zwiadowcy Lorda Sharyna majaczyli na równinie i mimo śmierci zaledwie kilku dziesiątek jeźdźców nieprzyjaciela, na twarzy Generałowej zawitał przejmujący uśmiech. Wtedy to żołnierze pierwszy raz mieli okazję widzieć Ją podczas walki na froncie i już pierwsze chwile zburzyły wizerunek poważnej i honorowej dowódczyni, spoglądającej na pole bitwy ze wzgórza. Pierwsza rzuciła się na oddział zwiadowczy, wybijając go zanim reszta kawalerii zdążyła zareagować. Cięła i tratowała niczym machina wojenna, pozostawiając za sobą jednie krwawe ślady. Właśnie Ona ujrzała Legiony krzyczące i łomoczące tarczami przed Syleth. Jeden z kawalerzystów, dobiegając do generałowej ujrzał opadającą z jej policzka łzę oraz proste rycerskie słowa skierowane do okolicznej pustki : „Zaiste, to będzie bitwa godna naszych czasów”. Stukot kopyt rozbrzmiał na wzniesieniu i niczym lawina zsypał się na niepoliczalne hordy po jednym geście ręki, wykonanym prze Generałową. Szarża przebiła się przez falangę, lecz przebywając kolejne metry traciła na prędkości i stopniowo zmniejszała cenną przewagę, otoczona przez halabardników, ulubioną jednostkę Rdzawego Upiora. Nikogo nie zdziwiło, że uznając patową sytuację kawalerzystów, zjawił się na polu bitwy, próbując dobrnąć do Sondirr’y. Wtem brunatnowłosa skierowała dłoń w górę, a jakoby przenikliwy błękit rozbłysnął nad przejrzystym niebem, oślepiając wszystkich. Z pobliskiego lasu, oraz Wzgórza Tzar wysunęli się łucznicy, w płynny sposób ustawiając się do strzału, by zalać formujące się wrogie odziały, tysiącem srebrno – łuskich igieł. Spadające groty wchodziły w kaprawe cielska, a skowyt bólu rozbrzmiewał na wojennym pobojowisku. Bez zastanowienia, Falconshire, przebiła się do Zwiastuna Śmierci i z zaskoczenia zraniła go w bok, wychylając się w półsiadzie z rumaka, kiedy ten zajęty był unikaniem strzał. Jej koń został ugodzony w kark przez jeden z pocisków, jednak Generałowa szybko wyrwała go z rany i szarżując na przeciwnika, wzbiła się w powietrze aby wykonując obrót ponownie wyprowadzić cięcie, tym razem po plecach demona. Wyszkolony kopytny prędko zbiegł do obozu na tyłach, a gdzieś między wejściem do wieży, a wzgórzem toczył się zajadły pojedynek. Demon zdawał się wyraźnie zaskoczony, iż odniósł rany, pierwszy raz miał przed sobą godnego przeciwnika, w dodatku kobietę, co dodatkowo napawało go odrazą. Splunął na ziemię i obracając się na jednej nodze, wyprowadził uderzenie. Kontra była natychmiastowa i zakończyła się poziomym szmerem wzdłuż twarzy piekielnego pomiotu. Demon z wrzaskiem zaatakował oboma ostrzami, przez co musiał zmniejszyć energię ciosu. Sprawna szermierka żwawo wykorzystała okazję i naginając tułów w tył, niemalże do pasa, uchyliła się od ciosu. Po czym prześlizgnęła się pod jego prawym ramieniem i atakując od tyłu, złamała rękę agresora w łokciu. Kolejny skowyt uraczył jej serce, lecz mimo to ani chwili nie zmarnowała. Podcięła mu nogi, zakreślając na ziemi idealne półkole, po czym jeszcze zanim runął na szkarłatny od krwi grunt, wymierzyła ostrzem prosto w plugawe serce. W mgnieniu oka, ostrze zatrzymało się tuż przed pancerzem ofiary, w objęciu lewej dłoni potwora, który winien już dokonać żywota. Zaskoczenie wymalowało się na twarzy Generałowej, mimo to nie odpuściła, prąc z całą siłą jaką miała. Lecz stal nawet nie drgnęła. Ciężkie dyszenie dobiegało do uszu wojowniczki, próbującej tym razem uwolnić miecz ze zdradzieckiego uchwytu. Na marne, po chwili rozbrzmiał chrypliwy głos, łamany sapaniem : „Widzę, że nie doceniłem swojego przeciwnika… jednak i tak już przegrałaś…”. Zatrwożona i zdeterminowana Generałowa, ułamała swój sejmitar i nadkruszonym ostrzem, wbiła się płytko w kark Rdzawego Upiora, momentalnie pogrążając się w obłoku, trawiących jej łagodną jak bryza skórę, płomieni, których zajęta walką nie była w stanie zauważyć. Pokryte licznymi ranami ciało zostało zepchnięte z demonicznego rycerza, którego ledwo żywego przytaszczono do wnętrza zamykającej swoje grodzie Wieży Syleth. Zwycięskie w walce odziały kawalerzystów przechwyciły zdeformowane ciało naczelnej dowódczyni i wycofując się po wiekopomnym trumfie, pozostawili niedobitki samym sobie, by ratować Generałową. Potęga Wojskowa demonicznej armii już nigdy nie podniosła się po tej klęsce.

#### **• Rok 1511 - Bitwa o Rainville**

Wraz z porażką, demoniczna armia zmuszona była do odwrotu, jednak Wieża Syleth wciąż blokowała wschodni szlak. Tak też oddziały pod dowództwem gen. Alfreda Maldezi skupiły swoją uwagę na Rainville. Miasto to było ze strategicznego punktu widzenia bardzo istotnym punktem, gdyż otwierało ono bramę do dalszych działań, bez potrzeby przedzierania się przez niełaskawe tereny zachodnie. Kilkutysięczna armia wyruszyła więc na osadę i ledwo przed posiłkami dochodzącymi z Twierdzy Upadłych, przejęła słabo bronioną Dolinę Deszczu. Za swe zasługi, gen. Maldezi został uhonorowany 5 tysiącami sztuk złota oraz posiadłością na Trawiastych Wertepach.

#### **• Jesień, Rok 1511 – Śmierć na gościńcu Karadesh**

Zepchnięte oddziały demonów skrywają się w ponurych odmętach Upiornego Boru. Gen. Ismyrion Velasqua przewodzący atakiem na Półwysep Ruhta, zatrzymuje swe odziały przed lasem, oczekując na dokładne rozeznanie zwiadowców. Jednak kiedy Ci po tygodniu nie wracają, zaczyna wątpić w sens zwlekania. Oliwy do ognia dolewa porwanie żony generała, która w nieznanych okolicznościach zniknęła jednej nocy. Pochopne wkroczenie na nieskalany dotąd teren, którego minięcie możliwe było jedynie drogą morską, okazało się niezwykle nierozważnym posunięciem. Żołnierze zaczęli znikać, konie płoszyć, a nieprzenikniona ciemność uniemożliwiała odnalezienie drogi wyjścia. Mijały godziny, dni… tygodnie a u wyjścia pojawiały się czasami jedynie płochliwe, zdradzieckie bestie, polując na pozostałe w obozie jednostki. Porucznik Anya porzuciła myśl o powrocie głównego dowódcy wraz z rozkazem ataku na Półwysep i zadecydowała o odwrocie. Tego co się stało ze śmiałkami którzy zapuścili się do Karadesh, po dziś dzień nie wyjaśniono.

#### **• Zima, Rok 1511 – Bitwa o Wieczyste Pola**

Bitwa rozgrywająca się na polach w pobliży Twierdzy Upadłych, miała zapewnić spokój reszcie Cesarskich oddziałów w ponownym przejmowaniu kontroli nad Południem. Ze wsparciem okolicznych mieszkańców, Wieczyste Wartownie porozstawiane przez demony zostały zburzone a resztki piechoty piekielników, zrzucone z powrotem do jamy z której wypełzły. Rozpoczęto przygotowania oblężenia fortu, który sprowadził na ten świat wiele lat męki.

#### **• Lata 1511-1513 – Oblężenie Twierdzy Upadłych**

Pierwszy rok spędzono na gruntownym przygotowaniu maszyn oblężniczych i dostosowaniu armii do walki z demonicznymi wojskami, przemknął wyjątkowo szybko w oczach Cesarskich. Dni mijały, za nimi tygodnie i miesiące. Wreszcie, Wiosną 1512 roku główne siły pod dowództwem Sir Iskas Chanosia.

#### **• Zima, Rok 1513, północ – Piekielne Wrota, zakończenie II Orthanku**

Wydarzenia z Twierdzy Upadłych tej nocy obwiane są tak głęboką i nieprzeniknioną tajemnicą, iż żadne źródła nie opisują zakończenia wojny. Wiadomo zaledwie, że do obozu w delegacji, tuż przed atakiem przybyła karawana z powiewającym na sztandarze herbem przedstawiającym majestatycznego smoka.