Krucjaty

W średniowieczu **krucjaty** były wojnami, które walczono z rozkazu papieża kościoła katolickiego w celu zwalczania niewiernych w imię Chrystusa, a zwycięzcy zostaną nagrodzeni odpustem za grzechy, co ma zapewnić wejście do nieba. W Crusader Kings II krucjaty różnią się tym, że ich celem jest podbój majątku wedle praw de iure, a zyski są darowane katolickiemu władcy lub, jeśli królestwem nie rządzi katolik, władcy najbardziej przyczyniającemu się do wojny.

## **W Crusader Kings II**

Co jakiś czas papież nakaże **wyprawę krzyżową** narodom katolickim w celu walki z niewiernymi, najczęściej muzułmanami. W razie sprzeciwienia się nakazowi krucjaty przez katolicki naród, opinia papieża spadnie zwykle o -15, a ci, którzy się na nią zdecydują, otrzymają podwyżkę +20. Na początku gry, czyli podczas krucjat w roku 1070, można nakazać podjęcia się krucjat względem pogan.

Kiedy ogłoszona zostaje krucjata, zaleca się pozyskanie sprzymierzeńców, szczególnie gdy cel krucjaty jest bardzo silny. Jeśli, na przykład, na cel krucjaty obierany jest Egipt w XIII wieku, XIII-wieczna Francja będzie potrzebować pomocy innych narodów, takich jak Szkocja lub Święte Cesarstwo Rzymskie, aby pomogły w wyprawie. Lub jeśli twój naród jest bardzo potężny i ma ogromną armię poborową gotową ruszyć do boju jak w przypadku Świętego Cesarstwa Rzymskiego, możesz wyruszyć w pojedynkę i samodzielnie pokonać wroga.

Narody, będące celami krucjat zwykle poczyniły dyplomatyczne kroki, które zrujnowały politykę danego narodu. Na przykład: jeśli Sułtanat Rumu pokona Gruzję oraz zajmie Derbent, możliwe jest zorganizowanie krucjaty w celu przejęcia Derbentu przez katolików.

Warto zauważyć, że każdy heretycki naród może być celem krucjaty, więc dbaj o wysoki poziom religijnego autorytetu, aby nie zostać heretykiem. Aczkolwiek Kościół Prawosławny nie będzie poddany tym zasadom, jako że Ekumeniczny Patriarchat nigdy nie wszczyna krucjaty.

## **Co robić po krucjacie**

Jeśli naród (ty) skończył oraz wygrał krucjatę, otrzymasz ziemię będącą jej celem oraz de iure księstwa do niej przypisanego. Jednak trzeba uważać, gdy zdobędzie się majątki, które nie są baronostwem, należy nadać im status lenna, aby później nie wzniecił się bunt, a jeśli księstwo wpadnie w ręce innego wasala, należy się upewnić, że jest zadowolony, jako że dystans między wami może spowodować kłopot.

Warto zauważyć, że sunnicki Kalifat działa podobnie do Papiestwa. W razie wygranej krucjaty jest szansa, że kalif wznieci dżihad przeciw narodowi, który wygrał krucjatę. Dżihad jest podobny do krucjaty w tym, że naród sunnicki czy szyicki może wszcząć wojnę z niewiernymi, najprawdopodobniej z chrześcijanami, zarówno katolikami jak i prawosławnymi. Każdy z dwóch kalifów może i prawdopodobnie ogłosi dżihad, więc trzeba być gotowym na kontratak.

## **Zasługi**

Jeśli krucjata się powiedzie, zdobycze po krucjacie otrzymuje naród z największym % zasług. Kilka procent może wyznaczać różnicę między otrzymaniem pięknego, nowego królestwa lub zdobyciem tytułów przez inny naród.

Najlepszym sposobem na zdobycie zasług jest walka z wrogimi armiami. Im więcej walczysz i im więcej twoich żołnierzy zginie na polu walki, tym wyższy procent zasług. Zlicza się to nawet w walkach, które się przegra. Użyj swoich armii, by wytropić armie wroga oraz ścieraj się z nimi często i jak najwcześniej w rozgrywce.

Otrzymuje się % zasług za zajmowanie terenów, ale jest on niewielki w porównaniu z punktami otrzymywanymi za czynne toczenie walk. O ironio, właśnie zajmowanie terenów najbardziej dodaje punktów wojny, podczas gdy toczenie pojedynczych bitew daje niewiele.

Idealnym scenariuszem byłoby atakowanie i podbijanie wroga swoją armią, podczas gdy sprzymierzeńcy zbierają swoje armie na różnych terenach i powoli je przejmują. Twoi sprzymierzeńcy wygenerują punkty wojny potrzebne do wygrania krucjaty, a ty otrzymasz potrzebny % zasług, by zostać obdarzonym królestwem.

Warto zauważyć, że jeśli krucjata jest prowadzona przeciw królestwu, które należy już do katolickiego narodu, ten naród otrzyma całe terytorium z krucjaty, niezależnie od % zasług. Dzieje się tak, jeśli istnieje jakikolwiek katolicki pretendent.

## **Cecha Wojownika Krucjaty (The Crusader Trait)**

Wojownik to pożądana cecha każdej postaci. Nie tylko daje +2 do formacji, ale również zwiększa twoje relacje z jakąkolwiek postacią kościelną o 25, jak i również zwiększa o 30 relacje z innymi wojownikami biorącymi udział w krucjatach. Dotyczy to również papieża. Z tego powodu zaleca się branie udziału we wszystkich organizowanych krucjatach, nawet jeśli papież ma nikłe szanse na wygraną lub jeśli nie będzie się najlepszym uczestnikiem.

Jeśli ma się męskiego potomka w wieku 16 lub więcej lat, zaleca się włączenie go do krucjaty. Nawet jeśli ma słabe umiejętności wojskowe, to uczestnictwo w krucjacie zapewni mu cechę wojownika... będzie to bardzo przydatne, gdy sterowanie przejdzie na niego. Przydatne jest również posiadanie cech wojownika przez swoich wasali, jako że +30 do stosunków dla postaci o tych samych cechach, jak i +25 dla postaci kościelnych może podnieść stosunki o nawet 55 u postaci kościelnych z cechami wojownika.

Jeśli twój władca i/lub dziedzic ma słabe umiejętności wojskowe, wystarczy nadać im rangę generała i umieścić swoją armię w prowincji, która jest częścią krucjaty, byle nie w pobliżu armii wroga. Po około miesiącu wydarzy się coś, co pozwoli na osiągnięcie cech wojownika. Kiedy ty i/lub twój dziedzic macie tą cechę, można bez problemu zastąpić ich bardziej kompetentnymi generałami i zacząć podboje na poważnie. To powiedziawszy, jeśli umiejętności wojskowe twojego władcy/dziedzica są na wysokim poziomie, utrzymanie ich na pozycji generała może zapewnić im MNÓSTWO pobożności przy wygrywaniu bitew w ramach krucjaty. Zaleca się to tylko w wypadku, gdy twój władca naprawdę jest kompetentnym generałem.

Warto zauważyć, że samo branie udziału w krucjacie nie zapewnia otrzymania cechy wojownika. Postać musi dowodzić oddziałom stacjonującym w prowincjach, które są częścią królestwa obranego za cel krucjaty. Z tego powodu jest niemal niemożliwe, aby postacie kobiece posiadały cechę wojownika, chyba że w wyniku jakiegoś rodzaju bilateralnego dziedziczenia władczynie mogą dowodzić oddziałami podczas krucjaty.