A2D: Ze gewoon verwelkomen

##### In de Villa – 21:06

Net toen de laatste zonnestralen de hoogste takken van de boom aantikten, bereikten Nick en Denise de enorme villa. Hoewel ze vanuit de verte al onder de indruk waren geweest van het immens grote gebouw, zakten de monden van zowel Nick als Denise pas open van verwondering toen ze vlak voor de enorme houten veranda, inclusief onder gesneeuwde barbecue, stonden.

   ‘Wauw’ fluisterde Denise met een brok in haar keel. Het huis was minstens acht keer zo groot als haar eigen huis in Sliedrecht én minimaal zes keer zo groot als haar ouderlijk huis, en zelfs dát had ze toen der tijd al groot gevonden. ‘Het is echt enorm…’

   Nick knikte. ‘Ons vakantiehuis in Zweden was een paar jaar geleden al groot, maar dit…’

   ‘Hoe heeft Romano dit ooit kunnen betalen?’ vroeg Denise zich hardop af. Ze wist dat Romano wel vaker dure aankopen had gedaan – zoals die keer dat hij 512 staatsloten had gekocht, maar dit… Dit was zelfs voor een van haar beste vrienden next-level.

   ‘Geen idee,’ antwoordde Nick die met een pijnlijk gezicht naar zijn bloedende handpalm keek. ‘Misschien van het resterende Wie is de Mol-budget?’

   Denise liet haar blik over de enorme ramen van het gebouw glijden, ‘Dat lijkt me sterk. Ik bedoel, zoveel budget hebben we hem nou ook weer niet gegeven – wat was het? Zo’n 40 euro?’

   ‘In totaal?’ Nick keek zijn vriendin aan.

   ‘Nee, natuurlijk niet, gekkie! Per persoon,’ antwoordde ze lachend. ‘Met 40 euro totaal was er helemaal niks van dat weekend terecht gekomen…’

   ‘Nou, door Corona anders ook niet,’ merkte Nick op, alvorens hij naar voren stapte en aan zijn klim richting de veranda begon. Het hout van de trap kraakte gevaarlijk onder het plotselinge gewicht.

   Denise volgde zijn voorbeeld en liep ook, nog altijd rillend van de kou de veranda op. Nog voor ze de deur bereikt hadden vloog deze echter al open, waardoor het doffe licht van enkele spaarlampen over de drempel heen scheen. Even enthousiast als altijd, liep – nee, sprong, Patrick de drempel over en sloeg amicaal, nog voordat ze het besefte, een arm om Denise haar schouder.

   ‘Hatsa! Daar zijn ze hoor! Lekker man!’ grijnsde hij van oor tot oor. De kou die Denise inmiddels van blauwe lippen voorzien had, leek hem niet te deren. En Denise besefte meteen waarom, want hoewel Patrick geen jas droeg, voelde hij heerlijk warm aan. Als een soort kacheltje.

   Denise drukte zichzelf lieflijk tegen Patrick aan, als wijze van groet, en keek over zijn schouder naar de deuropening waarin Romy en Ilse verschenen. En hoewel Ilse vanuit haar ooghoeken haar vriend – zoals altijd – nauwlettend in de gaten hield, ging haar aandacht voor het grootste gedeelte uit naar de hand van Nick.

   Er welde nog steeds helderrood bloed op uit zijn wond. Enkele druppeltjes sijpelde tussen zijn vingers door en kleurde de sneeuw.

   ‘Wat is er met jou gebeurd?’ vroeg Romy vol afgrijzen.

   ‘Tja, je kent Denise, toch?’ grapte Nick. ‘Zo agressief als –‘

   ‘Nouja, zeg!’ Denise wurmde zich met moeite los uit Patricks arm en keek haar vriend ongelovig aan. ‘Wil je nou écht mij de schuld geven van die wond?’

   ‘Nou, het is ook jouw schuld, als we eerlijk zijn,’ antwoordde Nick. ‘Jij wilde over het hekwerk klimmen. Als het aan mij had gelegen –‘

  ‘Ja? Zijn jullie in mijn grap getrapt?’ vroeg de stem van Romano. Hij keek tussen Romy en Ilse door, de veranda op. Zijn ogen glinsterden ondeugend toen hij Nick en Denise zag staan.

  ‘Je grap?’ vroeg Denise voorzichtig. ‘Welke, eh, grap?’

‘Het hek natuurlijk!’ zei Romano met een grijns. ‘Ik heb er vanmiddag allemaal water opgegooid, zodat hij vastgevroren zou zitten en iedereen verplicht was om te rijden.’

   ‘O – was dat een grap?’ vroeg Nick. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Boefje.’

   ‘Ja, teleurstellend, ik weet het,’ vulde Patrick hoofdschuddend aan. ‘Ik zei het hem ook al.’

   ‘En dus ook nog eens levens gevaarlijk.’ Nick stak zijn hand uit, zodat het bloed weerkaatste in het licht van de lampen.

   ‘Oei,’ zei Patrick meteen, ‘dat ziet er niet zo best uit.’

   ‘Het voelt ook niet goed,’ zei Nick en hij keek Romano aan. ‘Dus, je hebt vast niet toevallig ergens een EHBO-doos liggen?’

   ‘In de keuken, volgens mij,’ zei Romano, waarna hij slikte. Hij was helemaal geen held met bloed en zeker niet bij het zien van de hoeveelheid bloed op Nicks hand. Eigenlijk verbaasde het hem dat hij nog niet licht in zijn hoofd geworden was. ‘Kom binnen, dan zal ik hem voor je pakken.’

   ‘Wacht even,’ zei Denise meteen. Ze wurmde zich tussen Romy en Ilse door, de drempel over en volgde zonder haar jas uit te trekken Romano richting de keuken. Pas toen ze buiten gehoorafstand van de rest waren, hield ze hem tegen en vroeg: ‘Zal ik Nick helpen? OF wil je het liever zelf doen?’