Miłość i boskie dzieci

W momencie zaprzysiężenia Avrany i Verenatha przez Boga Sprawiedliwości Andarotha, na Aldzie padał śnieg i ten stan przez wiele lat nie chciał się zmienić, sprawiając że większość kontynentu pokryła lodowa powłoka. Życie we wszystkich regionach zamarło, jedynie te stworzenia którym Ald’Sol dał ciepłą pokrywę z futra miały szansę przeżyć nieskończony mróz.

Od zawarcia małżeństwa przez dwójkę bogów minęło wiele lat więc prędzej czy później na świecie, zrodzony z obowiązku, pojawił się potomek. Dziecię które powiła Avrana okazało się punktem zwrotnym w historii Aldy. Dziewczynka, której nadano na imię Drayja, od samego początku roztaczała wokół siebie ciepłą aurę pełną miłości i niewinnego, dziecięcego rozumienia świata. Od kiedy tylko Verenath wziął ją na ręce, jego zlodowaciałe serce zaczęło topnieć a nienawiść ustąpiła oczarowaniu swoją córeczką. Od tamtej chwili Drayja stała się jego oczkiem w głowie. Podobne uczucia wobec dziecka miała Avrana, uwielbiała zajmować się dziewczynką, zabawiać ją, utulać do snu śpiewając kołysanki jakie sama pamiętała z dzieciństwa. Do jej pustego wnętrza zaczęło wracać życie.

Śnieg zaczął ustępować, promienie słońca budziły do życia rośliny i zwierzęta, śpiew ptaków znów wypełnił każdy zakątek Aldy. Mała Drayja rosła i coraz więcej rozumiała. Kochała mocno oboje swoich rodziców i bardzo chciała spędzać z nimi jak najwięcej czasu, jednak czuła i widziała, jak bardzo zimne relacje między sobą mają. Nie potrafiła zrozumieć dlaczego jej rodzice nie chcą się przytulać, nie rozmawiają za wiele i unikają się. Spędzali ze sobą czas tylko wtedy kiedy zmuszała oboje do zabawy z nią, ale nawet wtedy kiedy tylko spojrzenia rodziców się spotykały, twarz matki smutniała a ojca stawała się sroga.

Po odrodzeniu Aldy, las stał się ulubionym miejscem do zabawy dla małej bogini. Kochała tatę ale jego tereny były za zimne na długie zabawy, lubiła tam wracać wieczorami, żeby ojciec opowiadał jej różne historie na dobranoc. Na terenach którymi opiekowała się Avrana było zdecydowanie więcej ciekawych rzeczy dla rezolutnej dziewczynki. Można było obserwować jak dziki ryją w ziemi, jak wilki pilnują swoich młodych, jak liski chowają się w norki i jak jej ukochane niedźwiadki uczą się niedźwiedzich zwyczajów. Matka zadbała o to, by żadne z leśnych zwierząt nigdy nie zrobiło krzywdy jej córce, więc Drayja mogła biegać po całym lesie praktycznie bez opieki. Przez to wielokrotnie widziała z ukrycia swoją matkę, która przechadzała się blisko wschodniej krawędzi lasu ze smutkiem wypisanym na twarzy. Dziewczynka nie potrafiła zrozumieć dlaczego mama zawsze była taka… zgaszona. Pewnego razu kiedy spędzała czas w lodowym królestwie ojca, po całym dniu zabawy z nim, siedząc przy ogniu otulona skórą z wilka postanowiła zapytać o to ojca. Nie wiedziała, że wywołało to pomiędzy rodzicami kłótnię która skończyła się na rękoczynach między nimi. Od tamtej pory widząc że ojciec miał rozcięty policzek a matka była wściekła, wolała nigdy więcej o to nie pytać.

Drayja rosła i z czasem poznała historię powstania Aldy, o tym że była taka postać jak Myzotz i właściwie dlaczego jej rodzice są jej rodzicami. Ta historia bardzo ją zraniła bo zrozumiała, że Verenath i Avrana się nie kochają. Jej największym marzeniem było to zmienić albo chociaż uchronić rodzinę przed takimi sytuacjami. Szukała sposobu jak może pokazać rodzicom, że mogą być lepsi.

Nadzieja pojawiła się jakiś czas później. Verenath zniknął na wiele dni po czym, po powrocie stanął w drzwiach z chłopcem na rękach. Dziecko było owinięte w zwierzęce skóry i tuliło do siebie szczenię wilka i duży szklany słoik z wodą w której pływał mały żółwik. Avrana która nic nie rozumiała z tego co się zdarzyło nie zdążyła wydusić z siebie pytania jak mąż powiedział, że dziecko to Khalkos, syn Myzotza. Odebrał swojego bratanka od jego ojca, gdyż ten znęcał się nad nim okrutnie, a Verenath nie mógł na to pozwolić.

Podczas kiedy Avrana wraz z mężem omawiali, po raz pierwszy od dawna tak spokojnie, co zrobić z malcem, Drayja od razu chciała się z nim zaprzyjaźnić. Chłopiec mimo tego, że starała się być miła i delikatna był bardzo nieufny. Tymczasem rodzice uznali, że Khalkos zostanie z nimi bo oddanie go Myzotzowi będzie skazaniem go na męki. Od tamtej pory na Aldzie pojawił się nowy mieszkaniec.

Khalkos rozwijał się prawidłowo jednak stronił od zabawy z Drayją. Całe dnie spędzał na opiece nad swoimi dwoma zwierzakami które bardzo kochał. Zawsze dbał, by nie były głodne, mył je i spędzał z nimi całe dnie. Drayja przyglądała się temu z zainteresowaniem. Próbowała zrozumieć jak osoba która od małego żyła bez wzorców potrafiła z taką troską zajmować się innymi stworzeniami. Jedyną osobą z którą Khalkos lubił spędzać czas był jego wuj Verenath którego chłopiec obrał sobie za wzór. Uwielbiał kiedy mężczyzna zabierał go na polowania, kiedy pokazywał mu rzemiosło i uczył jak obsługiwać się bronią.

Czas mijał a Drayja nie poddawała się w przekonaniu chłopaka do zabawy, była wręcz zauroczona tym jakie robił postępy, jak opiekuńczo podchodził do zwierząt i jak nauczył się walczyć. W końcu i on zaczął się otwierać, demony jego przeszłości uspokoiły się i pozwoliły mu w końcu zacząć tworzyć więź z drugą osobą. Drayja poznała przez to uczucia których nigdy nie czuła, poznała przywiązanie inne niż to do rodziców, poczuła potrzebę opiekowania się Khalkosem. Uczucia te były piękne i młoda bogini uznała wtedy, że chce chronić to zjawisko za wszelką cenę. Nigdy wcześniej nie zaznała miłości pomiędzy kobietą i mężczyzną a teraz wiedziała, że to najlepsze co może się człowiekowi przytrafić.

*by Reini & Saskia*