De Zonnezoon: Hoofdstuk 3

*“Waarom wilde vader ons niet? Gaf hij niks om ons?”*
*“Hij was bang. Bang dat jullie zijn ondergang zouden worden.”*

## Hoofdstuk 3

~ Mabel ~

**De Zonnezoon** is een fictieverhaal geschreven door Morgenpoot.

## Hoofdstuk 3 *(Mabel)*

Voorzichtig bewoog ze zich langs de muur van het hutje. Mabel had trek, veel trek, maar geen zin in de woede van Synth als die erachter kwam dat ze stiekem wat van het avondeten had geproefd. Haar maag knorde en ze gluurde langs de rand, bang dat de vroedvrouw het had gehoord.

Plotseling klonken er voetstappen. Halsoverkop verborg ze zich onder het dichtstbijzijnde bed; ze zat klem tussen de vloer en de eikenhouten planken, terwijl ze haar best deed niet te niezen van het stof.

‘Ga zitten’, klonk de ijzige stem van Synth. Mabel hoorde zware voetstappen achter haar aan dreunen en het gekraak van een stoel, toen de nieuwkomer ging zitten. Aan nog meer naderend geluid hoorde ze dat er meer mensen aankwamen.
‘En, hoe gaat het?’ bromde een mannenstem. Toen Mabel vanonder het bed toekeek, zag ze dat hij een beschermend harnas aan had. Het moest een soldaat zijn! De mollige gestalte van An was echter nergens te bekennen.

Achter de man stonden nog meer soldaten. Aan hun riemen hingen zwaarden in een lederen schede, en enkelen hadden speren in de hand. ‘Het gaat… prima’, antwoordde Synth stijfjes. ‘Maar ze worden ouder. Ik probeerde hun afkomst geheim te houden, maar…’

Haar stem stierf weg en Mabel zag dat de man haar doordringend aankeek. ‘Wat? Wat is er gebeurd?’ Synth frummelde aan haar kleding. ‘An heeft het hun verteld, meneer. Ik heb het gehoord.’

Er viel een diepe stilte; de man stond dreigend op. ‘Is zij niet meer trouw aan koning Mason?’ Synth knikte kort. ‘An wil alleen maar het beste voor die kinderen, maar het beste is niet gepast voor hun. Het is niet anders… wat wilt u dat ik doe?’

De soldaat toonde een klein glimlachje. ‘In het belang van Fortian, is het misschien beter strenge maatregelen te nemen. Heb je wapens?’ Synth stond nu ook op, zodat ze de soldaat recht in de ogen keek. ‘Ja, meneer. Wanneer u terugkomt, is ze onschadelijk gemaakt.’

Mabels hart klopte in haar keel toen de soldaten vlak langs het bed liepen. Ze zag Synth achterblijven, haar boog pakken, en met een knikje naar de weggaande mannen vertrekken. Pas nadat ze zeker wist dat de mensen weg waren, kroop ze trillend onder het bed vandaan.

Ze wilden An iets aandoen! Die lieve, oude An, die Mabel en haar broers had opgevoed. En waarom? Omdat ze hun de waarheid had verteld! Enkel de waarheid!

Mabel trok zich terug in een hoekje en piekerde. Zelf had ze altijd geloofd dat de Zonnezoon niet van hun bestaan afwist, dat hij met meerdere vrouwen was gegaan en daar onbewust kinderen had verwekt. Maar de soldaten, het gesprek… alles wees erop dat Mason ze hierheen had gestuurd. Hij had het toch wel geweten.

Ze piekerde en piekerde maar, terwijl de tranen over haar wangen bleven stromen. Mabel veegde haar gezicht af met een mouw en staarde in het niets.

Wat kon ze doen? Het was nu vast al te laat. Synth zou An al ingehaald hebben, en… een huivering gleed over haar ruggengraat.

Ze kon toch wel iets ondernemen? Misschien kon ze An nog waarschuwen! De soldaten waren vast al ver weg; ze zouden er nooit achter komen dat Mabel was gaan luistervinken.

Met iets van aarzeling stond ze op en liep met kloppend hart naar de deur. Voorzichtig, geleidelijk, deed ze die open; geen soldaat te zien. Nu begon ze te rennen, nee, te sprinten. Stekelige struiken, waar Mabel zich een weg doorheen baande, haalden haar handen open en dunne straaltjes bloed bevlekten haar handpalmen.

Plotseling doorsneed een afschuwelijk geluid de stilte. Een gil. Een ijselijke kreet, die Mabel tot op het bot verkilde.

Ze verborg zich rillend achter een groep struiken. Was dat… was dat An? Ja, dat moest haar geweest zijn. Ze was te laat…

De tranen rolden opnieuw over haar wangen. Als ze niet zo had zitten piekeren, dan was ze op tijd gekomen. Het was weer eens allemaal haar schuld.

Wanneer ze dat vroeger zei, troostte Aaron haar altijd met de volgende woorden: “Oh Mabel, er is geen schuld en onschuld. Soms moet het gewoon zo lopen, en dat moet je accepteren.”

Die woorden fluisterde ze hardop, maar erg hielp het niet. Mabel hoorde voetstappen wegsterven en wachtte nog enkele minuten voordat ze aarzelend tevoorschijn kroop.

Meteen liet ze zich weer op haar buik vallen, met haar hoofd weggedraaid van wat ze daar had gezien. Oh, grote griezels. Het was een lijk, het lijk van An.

Heel langzaam krabbelde Mabel overeind, terwijl ze een huivering onderdrukte. An lag onbeweeglijk op de grond. Een pijl stak in haar borst, en dunne straaltjes bloed liepen over haar lichaam heen. Toen Mabel dichterbij kwam, zag ze dat de ogen nog open waren van de schok. Haar armen hingen slap langs haar romp, en de mand met paddenstoelen die ze bij zich had, lag verderop.

Voorzichtig trok Mabel de pijl uit de borst van de dode. Het was overduidelijk Synth die dit op haar geweten had; niet alleen leidde ze dat af uit het gesprek, maar ook kon Synth ongelooflijk goed boogschieten.

Het zou Mabel niks verbazen als Synth straks terugkwam, en zogenaamd geschrokken het lichaam van An ontdekte. Ze kon hier dus niet langer blijven. Met tranen, die nog steeds in haar ogen brandden, nam ze afscheid van degene die ze altijd als een moeder had beschouwd.

Waarom was het toch zo erg dat An de waarheid had verteld?

## Wordt vervolgd

Zie hoe het verder gaat in De Zonnezoon: Hoofdstuk 4.