Przestrzeń graniczna Wiki

**Stan wszechświata na lata 20-te II stulecia Pleneum**
Mówi się, że po raz pierwszy od początku istnienia wszechświat ogarnia stan błogiego spokoju. Nie toczone są wojny, a wszyscy żyją we względnym dobrobycie. Jeśli jesteś ignorującym rzeczywistość mieszkańcem jakiegoś bogatego świata w strefie wewnętrznej, to może i jest w tym cień prawdy. Wszędzie indziej takie stwierdzenie byłoby tylko grubiańsko wyśmiane. Wojny jak były tak są. Cierpienie miliardów też nigdzie nie zniknęło. Państwa rodzą się w bólach i upadają z zastygłym grymasem niedowierzania, jak też było od zawsze. Ponad tym wszystkim stare rasy, niczym zgubione dzieci próbują przypomnieć sobie dlaczego ich twórcy skazali je na wieczność w tym przeklętym świecie, podczas gdy wszędzie wokół nich wspomnienia ich panów przypominają im, że ich praca nigdy się nie skończy…

# Pleneum

Zacznijmy jednak naszą podróż od samej powierzchni tego dziwnego wszechświata. Słowem spotykanym niema wszędzie będzie Pleneum. „Pleneum to”, „Pleneum tamto” Pleneum jest na ustach wszystkich. Nic dziwnego, w końcu jest to pierwsza organizacja w historii, której wpływy sięgają praktyczniej całego znanego wszechświata, i której podstawowym mottem jest „nigdy więcej wojen”. Szczytny to cel, bez dwóch zdań, ale czy jest w nim cokolwiek prawdy?

Przeszło sto dwadzieścia lat temu doszło do spotkania pomiędzy przedstawicielami największych i najbardziej rozwiniętych państw stref wewnętrznych, na którym to uchwalono, że najwyższy czas odrzucić raz na zawsze waśnie i spory i żyć w zgodzie i harmonii. Było to zwieńczenie procesu przemian kulturowych i społecznych trwających od wielu stuleci, podczas których różne cywilizacje ludzi i obcych zamieszkujące tereny najbliżej Bram Załamaniowych powoli oduczyły się ukrywania swojej obecności w kosmosie w strachu przed potencjalną eksterminacją ze strony bardziej zaawansowanych grup. Umowa podpisana wtedy na planecie Xenofos przez przedstawicieli reprezentujących przeszło dziesięć tysięcy zamieszkałych planet w trzech galaktykach dała początek Pleneum jakie znamy dzisiaj.

Od tamtego dnia organizacja rozszerzyła swoje wpływy o wszystkie znane cywilizacje stref wewnętrznych oraz znakomitą większość tych ze stref zewnętrznych z nielicznymi wyjątkami, które jednak mają kontakty w formie obserwatorów oficjalnie śledzących poczynania rządu. Tylko strefy graniczne zwane rubieżami i strefy mroku nie mają oficjalnego wpływu. Jest ku temu bardzo prosty powód: nie ma tam na tyle stabilnych rządów, albo na tyle dobrego kontaktu między światami, a Xenofosem, że zwyczajnie nie opłaca się rozwijać w tym kierunku. To zachowanie zdradza pewną zasadniczą wadę i słabość Pleneum, a dokładnie to, że jest ono kierowane mniej lub bardziej otwarcie przez chciwość i pragnienie kontroli nad wszystkim. Wynika to w dużej mierze z mentalności głównych grup dzierżących władzę w organizacji, które wywodzą się ze stref wewnętrznych. O nich jednak zaraz.

Oczywiście nie wszystko co robi Pleneum jest złe do szpiku ponieważ ktoś gdzieś chce mieć pełną kontrolę nad całym twoim procesem myślowym. W dążeniu do tego celu dokonano wielu naprawdę przydatnych i ułatwiających życie codzienne rzeczy. Ustanowiono jednostki używane uniwersalnie w całym wszechświecie, poza kilkoma dzikimi światami. Ustalono podział historii na przed i po powstaniu Pleneum, a także stworzono wspólną dla wszystkich członków walutę oraz język dyplomatyczny górnolotnie nazwany „uniwersalnym”, mimo, że poza dyplomatami mało kto go używa. Wszyscy wolą pozostawać przy dobrze sobie znanych językach rodzimych światów jak również językach handlowych swoich regionów. Niemniej jednak zmiany wprowadzone przez pleneum w pewnym stopniu na pewno służą ogółowi. Więc z pracy Nadrzędnej Komisji Standaryzacyjnej chyba wszyscy są zadowoleni, nawet jej pracownicy. O ile jeszcze posiadają jakieś emocje. Biedne dusze…

Na drugim końcu spektrum jest jednak Gwardia Plenearna, czyli nasi rycerze w lśniących zbrojach ganiający po kosmosie żebraków i pilnujący pałaców swoich panów. Nie zrozumcie mnie źle, nagłe pojawienie się okrętu wojennego pod banderą gwardii sprawi, że każdy przestępca, czy dyktator z przerostem ambicji pomyśli dwa razy zanim zaatakuje planetę sąsiada albo frachtowiec próbujący zrozumieć dlaczego nie pojawił się tam gdzie powinien. Problemem jest to, że taki scenariusz jest bardzo mało prawdopodobny. Głównym powodem jest zwyczajny brak wystarczającej ilości sił i środków aby być wszędzie i zawsze gdzie coś się dzieje, innym jest skrępowanie dowódców przez biurokracje, co w teorii ma nie dopuścić do niechcianych incydentów. Oczywiście przerost biurokracji i nieunikniona z tego względu korupcja sprawia, że poza strefami wewnętrznymi i ważniejszymi światami zewnętrznych napotkanie gwardii plenearnej graniczy z cudem. Dlatego też tak wiele państw decyduje się na trzymanie własnych flot i armii w celach zaczepno obronnych. To z kolei prowadzi do wojen

# Strefy wewnętrzne

Szkieletem naszej kosmicznej społeczności jest zmonopolizowana przez jedną ze starszych ras zdolność bezpiecznego podróżowania po całym wszechświecie. Całym? No nie do końca, ale Bramy dają pełna gwarancje, że zjawisz się po drugiej stronie w nienaruszonym stanie, czego nie można powiedzieć o innych formach transportu. Wszyscy cywilizowani wykorzystują rdzenie załamaniowe, które pozwalają przenieść okręt w miejsce, które chce się odwiedzić. Aby zdobyć to cacko trzeba jednak udać się do biura Ptahów, lub Alashiyów, albo innych Sintasztów i grzecznie czekać na przydziałowy rdzeń z zapasem kilku prętów paliwowych. Może to trwać jednak pewną chwilę, więc taniej i szybciej wychodzi odkupić z jakiegoś doku, czy złomowiska rdzeń wymontowany z wraku. Tylko niech opatrzność cię broni przed próbami ukradzenia tajników konstruowania rdzeni! Od zawsze chodzą po wszechświecie opowieści, plotki i tak dalej mówiące o tym co się dzieje z tymi, którzy próbowali przechytrzyć stare rasy i zdobyć ich technologię. W skrócie: Nie kończyli dobrze. Jeden podobno został przerobiony na breloczek.

Wracając do tematu. Skakanie z użyciem rdzeni nie jest jednak w pełni bezpieczne. Stąd tez nasz podział na różne strefy kosmosu. Nie jest to podział na podstawie bogactw, czy innych takich, mimo, że w konsekwencji tak jest. Podział ten powstał znacznie wcześniej niż potęga stref wewnętrznych i opiera się na prawdopodobieństwie, że coś podczas skoku pójdzie bardzo nie tak. Strefy wewnętrzne są określane jako te najbliżej bram, w których na pewno nie ma żadnych anomalii i można bezpiecznie skakać. W zewnętrznych jest pewne ryzyko, że podczas skoku wylądujemy pośrodku niczego, a w granicznych jest to jeszcze bardziej prawdopodobne. O Strefach mroku nie warto nawet wspominać.

W konsekwencji tego interesy najbardziej opłaca się prowadzić tam, gdzie nie ma ryzyka, że frachtowiec przewożący sprzęt warty miliardy pleno po prostu nigdy nie pojawi się w miejscu docelowym, bo po drodze trafił na anomalie wymiarową. Jak łatwo się domyślić w miejscach gdzie pieniądz płynie łatwo, łatwo też jest się dogadywać, bo kto nie chce mieć trochę forsy w portfelu? Stare porzekadło mówi jasno: po co walczyć, skoro można się dogadać? Tak więc też wszystkie państewka, które Ptah wywabili z ukrycia obietnicą bezpieczeństwa bardzo szybko zrozumiały, że poza kilkoma kulturowymi i biologicznymi różnicami byli u podstaw tacy sami. Tak samo chciwi.

Minęło kilka pokoleń zanim wszyscy się zaaklimatyzowali i zapoznali ze sobą, ale gdy tylko zaczęli sobie jakkolwiek ufać, to nic im nie broniło wchodzić w coraz to bardziej zawiłe sojusze i umowy  między sobą, które to w ciągu kolejnych pokoleń przerodziły się w pełnoprawne organizmy państwowe. Swoją niezastąpioną rolę w tym procesie odegrali naturalnie Koryos, których całe watahy latały jak szalone po znanej i nieznanej przestrzeni łamiąc wszystkie prawa i umowy jakie można tylko wymyśleć. To dzięki tym szalonym wolnym duchom większość cywilizacji ogóle zaczęło się komunikować ze sobą. Głównie przez to, aby doprowadzić do ustaleń, że jakieś światy nie życzą sobie być najeżdżane przez kosmicznych złodziei bydła. To w tym okresie powstały główne kulturowe wektory wskazujące kierunek rozwoju i działania Koryos, których znamy dzisiaj jako najbardziej nieobliczalną siłę w znanym wszechświecie. O nich jednak później.

Gdy osobne cywilizacje zaczynały dochodzić ze sobą do porozumień o kooperacji miało to naturę raczej pokojowych negocjacji na temat wymiany wiedzy i surowców. Z czasem światy, które przez długi czas wymieniały się ideami i produktami z czasem zaczęły wymieniać się populacjami, a stąd był już tylko rzut kamieniem do pełnej kulturowej integracji. Tak też rysują się historie największych i najstarszych kosmicznych imperiów wywodzących się ze stref wewnętrznych. Czasem tylko tu i ówdzie pojawiały się epizody kontrowersyjnych wydarzeń takich jak sterylizacja całych światów, czy masowe mordy całych populacji bronią prionową, albo inne militarne w swej naturze wydarzenia kształtujące historie. Niektórzy mogą się nawet poszczycić posiadaniem w swoich kronikach wspólnym odparciem „barbarzyńców” ze stref zewnętrznych, którzy zmuszeni zostali do podjęcia militarystycznego kierunku rozwoju w wyniku wykluczenia ekonomicznego, wyzysku, czy innych tragicznych w skutkach decyzjach „cywilizowanego” świata.

I tak to się toczyło pokolenie po pokoleniu. Jedna kultura była asymilowana przez drugą, albo całkiem wypierana. Zwyczaje i rytuały jednych stawały się atrakcjami turystycznymi drugich i w końcu powstało Pleneum próbujące ujednolicić jeszcze więcej rzeczy. Tak więc teraz te „latarnie kultury” próbują dawać wszystkim dookoła jak najlepszy przykład działania, żeby tylko zakotwiczyć w świadomościach ciemiężonych narodów idee wolności, równości i innych bredni, które aktualnie dobrze brzmią, mimo, że adresaci na co dzień widzą tylko ucisk i niesprawiedliwość niesioną dzięki przymrużonym oczom biurokratów i egzekutorów prawa. Tak bowiem działa się w strefach wewnętrznych. W sensie tak się tam prowadzi wojny. Nie służą do tego olbrzymie floty i nieprzeliczone armie, ale kultura, sztuka, filozofia i polityka. Gdy ktoś chce przejąć interesujące go światy, lub surowce nie musi przecież rzucać do walki wszystkiego co ma i ryzykować stania się pariasem dyplomatycznym. Wystarczy trochę inżynierii społecznej, sztuki aktorskiej i starego dobrego blefu, żeby miejscowi sami doszli do wniosku, że zmiana zarządu jest w ich najlepszym interesie.  W końcu jedyne co się zmieni to kolor flag i portretów. Tymczasem nowi władcy przecież podchodzą do drażliwych tematów z duża większym zrozumieniem i powaga niż starzy, więc zasadniczo można tylko skorzystać.

I tak rok w rok sferę medialną bombardują doniesienia o korupcji na najprzeróżniejszych szczeblach, niestabilności rynków, niechybnym upadku porządku społecznego, dyskryminacji i topiącej mózg głupocie rządzących. I tak też rok w rok dziesiątki systemów zmieniają przynależność w wyniku przewrotów, referendów, czy umów na wyższym szczeblu. Gdy spojrzy się na to z dystansu niewiele różni to od zmieniającej się linii frontu za wyjątkiem mniejszej śmiertelności wśród cywili.

# Strefy Zewnętrzne

Sytuacja jest diametralnie inna w strefach zewnętrznych. Tutaj jedyne co się liczy to siła, z którą można uderzyć wroga i szybkość z jaką można to zrobić.

Jak strefy wewnętrzne można porównać to wysp w archipelagu, miedzy którymi kontakt jest prosty i handel masowy, tak zewnętrzne są bardziej jak górskie doliny, pomiędzy którymi jest tylko określona ilość połączeń, które są na tyle pewne, że nie ma ryzyka  w używaniu ich, podczas gdy wszystkie pozostałe są zwyczajnie niemożliwie do pokonania. Dodatkowo nigdy nie wiadomo co, na bogów, może być po drugiej stronie góry, więc lepiej być przygotowanym na konflikt w każdej chwili.

Ten aspekt stref zewnętrznych sprawia, że cywilizacje w tych rejonach są w mniejszym lub większym stopniu zbudowane autorytarnie. Na ich szczycie stoją ci, którzy są w stanie zapewnić bezpieczeństwo tym poniżej, zwykle używając retoryki „mniejszego zła”. W końcu mniejszym złem jest oddanie swojej wolności w zamian za bezpieczeństwo niż ryzykowanie zdania się na łaskę tych innych, tych obcych z kosmosu, którzy pustka jedna wie co mogą zrobić, gdy położą swoje łapy na nas.

Prowadzi to do tego, że w strefach zewnętrznych bardzo rzadko zdarzają się większe organizmy państwowe, ale jeśli już się pojawią to stanowią one nie lada spektakl dla postronnych. Sztandarowym przykładem tutaj jest Janczarat, który kontroluje całe cywilizacje i kształtuje ich kulturę czystym strachem przed sobą jak również będąc mniejszym złem w kontekście tych „barbarzyńców”, którzy mogą przyjść gdy zabraknie Janczaratu. Jednak jest to raczej wyjątek niż reguła i zwykle państwa w tych rejonach ograniczają się do pojedynczych systemów i utrzymywaniu swoich populacji w szachu poprzez ciągły stan zimnej wojny z którymś z sąsiadów, lub całkiem wyimaginowanym wrogiem.

To te regiony są świadkami ciągłych konfliktów, w których znajdują zatrudnienie Koryos, których całe watahy krążą wśród gwiazd niczym głodne wilki i o których opowiada się młodym opowieści mające być przestrogami przed tym co czai się hen tam na niebie. Co może być lepszym straszakiem przed eksploracją kosmosu niż kosmiczni złodzieje bydła i zawodowi mordercy?

Niemniej jednak pomiędzy tutejszymi cywilizacjami istnieją wątłe nici porozumienia utrzymywane dzięki staraniom Pleneum i Koryos, którzy mają większy interes w trzymaniu pokoju już w dorabianiu się na wojnie. Wystarczy jednak jakikolwiek pretekst, czy niewytłumaczony wypadek i całe populacje mogą zniknąć zanim ktokolwiek z Gwardii Plenearnej zdąży zareagować. Dlatego też największą nadzieją większości rządów na przetrwanie jest poleganie na tych, którymi straszy się dzieci, aby rozwiązywali za kulisami problemy, których wyciągnięcie na scenę może skończyć się całkowitym unicestwieniem co najmniej jednej cywilizacji.

# Strefy graniczne

Niestety niektórzy nie maja nawet wątpliwego szczęścia w postaci posiadania tyrana zdolnego zapewnić im względnego bezpieczeństwa. Większość z tych cywilizacji jest całkowicie odcięta od szerszego wszechświata o ile jeszcze funkcjonują. Otóż na rubieżach, czyli tam gdzie okręty gwardii zawracają i astronauci snują ponure opowieści większość przestrzeni jest pustą plamą na astro mapach. Występujące nagminnie anomalie wymiarowe utrudniają tu skoki do tego poziomu, że często wymagane jest dokonywanie serii mniejszych skoków aby przelecieć przez przestrzeń, która zdawałaby się pusta, ale w rzeczywistości może być kłębowiskiem wyżej wymiarowych drapieżników. Może też być tak, że to co wydaje się błędem systemów optycznych w istocie jest czymś o wile bardziej groźnym, jak na przykład anomalią fizyczną w formie czarnej dziury grubości włosa i długości kilku lat świetlnych.

Dlaczego jednak strefy graniczne są tak chaotyczne i niebezpieczne? Jest o spowodowane głównie tym, że te regiony to dosłowne pobojowiska z czasów słusznie minionych. Według legend w tamtych czasach Lawan Ur posiadali potęgę, która przewyższała nawet stare rasy wzięte wszystkie razem i zdeterminowane by kogoś unicestwić. To już powinno dać jakąś perspektywę. Niemniej jednak życie w miejscu takim jak to jest wyzwaniem samym w sobie dlatego też rzadko można znaleźć tutaj zaawansowaną cywilizacje.

Jeśli już jakiejś rasie uda się rozwinąć do poziomu pozwalającego na podróże kosmiczne, to jej kultura zwykle zawiera w sobie przesłanki sugerujące bycie jedynymi rozwiniętymi formami życia we wszechświecie. Wynika to z faktu całkowitej izolacji od jakichkolwiek innych cywilizacji. Tak też jakikolwiek kontakt z przedstawicielami cywilizacji kosmicznych takich jak Koryos zwykle wystarczy, żeby rzucić całą planetę w ogień wewnętrznych konfliktów w wyniku których cywilizacja staje się jeszcze łatwiejszym celem ewentualnego podboju. Mnóstwo jest w końcu opowieści o brawurowych watahach, które przemieniały planety w prywatne królestwa jedyne co robiąc to lądując bezceremonialnie w jednym z większych miast i ogłaszając, że teraz oni tu rządzą.

Poza cywilizacjami oczywiście jest też tutaj mnóstwo innych rzeczy, jak to bywa w dawnej strefie wojny. Głównymi są niewypały broni, ale znajdują się też inne artefakty. Strzałem w dziesiątkę jest trafienie na artefakt, który ma jakieś pozytywne efekty, ale dużo bardziej prawdopodobne jest zostanie uwięzionym w czarnej dziurze. Niemniej jednak strefy graniczne pomimo swoich zagrożeń jest głównym kierunkiem podróży badaczy i Koryos chcących zdobyć nieśmiertelną sławę. Zwykle się to udaje, ale równie często kończy się to zgonem lub zaginięciem. Ryzyko zawodowe.

Dalej znajdują się już tylko Strefy Mroku, czy jak kto woli Cienia, które są na tyle popaprane, że nikt o zdrowych zmysłach nawet nie chce tam lecieć. zdarzają się naprawdę szaleni Koryosi, którzy się tego podejmują na zlecenie starych ras lub z własnej arogancji i rzadko kiedy udaje im się powrócić w tym samym stanie, w którym odlecieli. jeśli ich ciała wracają niezmienione, to już ich psychika nigdy nie wraca do normy. Lepiej się tam nie zapuszczać

# Watahy Koryos

No dobra, ale czym właściwie są Koryos? To bardzo dobre pytanie, na które odpowiedź jest jeszcze lepsza! Zacznijmy od podstaw. Dawno temu kiedy większość cywilizacji dopiero co próbowała zjednoczyć się w funkcjonujące twory społeczne, byli też ci, którzy w głębokim poważaniu mieli te struktury. Zwykle byli to nastolatkowie w trakcie okresu dojrzewania jeśli mówimy o ludziach i istoty w podobnych stanach emocjonalnych u innych ras. Te osobniki za wszelką cenę chciały zdobywać dla siebie reputacje i ugruntować miejsce w hierarchii za pomocą technik wypalonych ich pamięci genetycznej z czasów sprzed osiedlenia, czyli poprzez przemoc, spryt i wykazywanie się jako łowca. Niektóre cywilizacje radziły sobie z tym młodzieńczym zapałem poprzez znajdowanie nurzących zajęć mających zapełnić im czas i zmusić do wpasowania się w społeczeństwo. Inne natomiast pozwalały swoim młodym wypalić ten prymitywny ogień poprzez czasowe wygnanie ze struktur społecznych i powrócić, gdy uznają, że mają dość, lub znaleźć sobie miejsce gdzie indziej. Historia pokazuje, że bardziej pomyślne były cywilizacje opierające swoje pierwsze kroki w osiadłym życiu na tym drugim modelu, który w zmiennych formach istniał przez millenia i na podstawie którego powstały nieprzeliczone aspekty kulturowe.

W czasach prowadzących do ery kosmicznej cywilizacji duch tych dzikich wojowników-zdobywców zdawał się całkowicie zduszony przez cywilizacje, która dążyła do całkowitego wyzbycia się tych najbardziej zwierzęcych aspektów, lub używać ich w bardzo wąskich, bardzo wyspecjalizowanych dziedzinach. Aż do momentu, w którym kosmos stanął otworem. Nagle to powstało ujście dla tych tłumionych potrzeb wykazania się i zdobycia zasłużonego miejsca, dla tego zwierzęcego zewu wolności i pragnienia nieśmiertelności. Najpierw jednostki, potem dziesiątki, potem setki apotem nieprzerwane strumienie tysięcy młodych niezadowolonych ze swojego miejsca w społeczeństwie ruszało ku gwiazdom by zapisać swoje imię w kronikach nieskończoności. I tak samo wielu ginęło straszliwą śmiercią na zapomnianych planetach czy też pośród pustki zapomniani na zawsze. Lecz ci, którzy jednak przeżywali i powrócili rozgłaszać swoją sławę zachęcali kolejne rzesze do kontynuowania tego dzieła. Tak też pokolenie po pokoleniu młodzi członkowie cywilizacji nieprzerwanie opuszczają swoje ciepłe domy i ruszają na przygodę ku gwiazdą, ku zimnej pustce i niemal pewnej śmierci. Niemniej idą, ponieważ chcą być nieśmiertelni jako bohaterowie legend na zapomnianych światach. Chcą być zapamiętani jako królowie-tyrani prymitywnych ludów, albo herosi-wybawiciele, albo niezrównani odkrywcy. Nie ważne jest to jak. Ważne jest to, że zostaną zapamiętani nawet kosztem śmierci w młodym wieku. Bo czymże jest długie życie w ciszy i spokoju jeśli w zamian za to możesz żyć szybko, brutalnie i umrzeć młodo, ale w zamian zostać zapamiętanym dopóki wszechświat nie zamarznie? Dla Koryos nie ma tu miejsca na debaty. Jest tylko tu i teraz podczas którego pisana jest historia i oni na pewno będą jej częścią! Dlatego mimo wieków, które upłynęły odkąd pierwsze watahy ruszyły ku gwiazdom, nadal nowe pokolenia podejmują wyzwanie i rzucają się w wir wojen, odkryć i ryzyka tylko po to, aby dorównać, lub przewyższyć tych, którzy robili to wszystko przed nimi. Takie jest życie Koryosa, takie jest jego spojrzenie na świat nawet jeśli otwarcie tego nie powie. Jedyne co się liczy to chwała, a wszystko inne może zostać pominięte.

Tak więc watahy głodnych przygód wilków grasują pośród gwiazd siejąc chaos tam gdzie jest porządek i wprowadzając porządek tam, gdzie jest chaos. Odkrywają sekrety wszechświata, lub grzebią pod warstwami gruzu prawdę. Wszystko jest zależne od chwilowego impulsu lub wewnętrznej motywacji danej grupy i takie będzie ich dziedzictwo, jakich czynów będą dokonywać. Nikt więc nie idzie w półśrodki jeśli na poważnie bierze to co robi.

# Sieć

Sposobem na uzyska nie nieśmiertelności jest rozgłaszanie swojej glorii w Sieci – artefakcie Lawan Ur używanym jako środek natychmiastowej komunikacji w znanym wszechświecie. Działa ona zapewne tak jak bramy załamaniowe, czyli w gruncie rzeczy nie wiadomo jak dokładnie poza tym, że pozwala na przesyłanie sygnałów jednego miejsca w inne wykorzystując proste nadajniki montowane obecnie chyba w każdym urządzeniu komputerowym. Pomijając naukowy bełkot sieć jest jak pajęczyna, której nici są „trącane” przez nadajniki i przez to sygnał rozchodzi się po całej strukturze. Pierwsze formy użycia polegały właśnie na tym. Każdy nadawał i każdy odbierał, przez co sygnały wytłumiały się, nawzajem, lub w inny sposób ginęły w przesyle. Na szczęście jakieś sześćdziesiąt lat temu odkryto, że odpowiednie modulowanie sygnału wchodzącego sprawia, że podąży on do konkretnego miejsca wszechświata. Nie musze mówić, że to odkrycie było rewolucyjne w branży komunikacyjnej i pozwoliło na powstanie serwisów medialnych, społecznościowych i tak dalej łączących istoty z różnych końców wszechświata.

Niestety powiedzenie, że sieć obejmuje cały wszechświat to przesada, ponieważ działa ona najlepiej w pobliżu bram i wraz z przechodzeniem w kierunku rubieży poleganie na sieci staje się coraz bardziej ryzykowne ponieważ anomalie, które utrudniają skoki tak samo też wpływają na ten artefakt, zupełnie jakby zaburzenia rzeczywistości zrywały nici tej pajęczyny. Dokładne działanie nie jest znane, ale warto mieć na uwadze, że lecąc do strefy zewnętrznej, lub do strefy granicznej lepiej zgrać kilka zapasowych odcinków ulubionych seriali na wypadek utraty połączenia.

Czy jest coś jeszcze odnośnie sieci co warto wiedzieć? Oczywiście. Tym czymś jest Przestrzeń Graniczna, nazwana tak przez używających ją Koryosów część pajęczyny, do której dostać się można tylko znając odpowiednią sekwencje kierunkową. Miejsce to, jeśli można je tak nazwać jest gdzieś poza znaną siecią, ale jak łatwo się domyśleć mapowanie artefaktu nie jest takie proste, więc uznajemy, ze Przestrzeń Graniczna jest gdzieś poza możliwym do wyobrażenia wszechświatem, zwłaszcza, że w momencie odkrycia coś zostało stamtąd wypuszczone. Niewielu wie co to było, ale narobiło sporo bajzlu we wszechświecie niszcząc kilkanaście bram i podobno nawet czyszcząc z mapy kilka cywilizacji póki stare rasy i wynajęte przez nich watahy Koryos nie poradziły sobie z tym. Prawdę mówiąc tylko ci, którzy byli świadkami tych wydarzeń mogliby coś na ich temat powiedzieć, ale jeśli już takiego znajdziesz to prędzej wyprze się swojej reputacji Koryosa niż wyjawi tajemnice. Jednym słowem było ciężko.

W każdym razie od tamtej pory trochę się zmieniło i przestrzeń graniczna używana jest jako główne źródło komunikacji miedzy watahami a potencjalnymi osobami, które mogłyby być zainteresowane ukierunkować dzikie zapędy tych poszukiwaczy przygód ku swoim celom oferując w zamian pewne znaczne sumy, lub inne przysługi. Pamiętaj więc, że kiedy sytuacja się sypie, wejdź na Przestrzeń Graniczną i ogłoś wszem i wobec, że w twojej lokalizacji można zdobyć sławę i bogactwa, a nagle z odsieczą przyleci chmara okrętów.

# Ci którzy byli

Ostatnią rzeczą o której warto wspomnieć są rzeczy, o których wiemy najmniej. Zastanawiasz się pewnie jak na pustkę w całym wszechświecie tak popularny jest jeden konkretny model fizjologiczny, który czasem całkowicie nie pasuje do reszty fauny planety, na której się rozwinął. Otóż według wszystkich badań biologów, historyków i innych jajogłowych jest to spowodowane tym, że „ludzie” są w istocie obcy w większości środowisk w których żyją i nie mam tu na myśli skolonizowanych planet i stacji kosmicznych. Według badań wszystkie rasy ludzi we wszechświecie dzielą ten sam genotyp zdający się być tylko doprawiony genotypem miejscowych. To odkrycie stało się zaczątkiem fali badań i spekulacji. Niektóre były ostro rozminięte z rzeczywistością i doprowadziły do powstania tak zwanych „Ludzkich Kultów” uznających, że tylko ludzka forma jest dziełem wyższym, a reszta powinna najlepiej przestać istnieć. Oczywiście ci ekstremiści zyskali pewne poparcie, głownie w strefach zewnętrznych, ale na szczęście wszyscy używający mózgu szybko tą teorie odrzucili. Najbardziej prawdopodobne i przynajmniej poparte jakimiś dowodami jest jednak twierdzenie łączące ludzi z Lawan Ur, rasą, która według podań starych ras kontrolowała kiedyś znany wszechświat i w wyniku własnej arogancji doprowadziła do swojego upadku. Ma to tyle sensu, że zwykle artefakty Lawan Ur chcą współpracować tylko z ludźmi, jak również zachowana sztuka i architektura tej rasy sugeruje, że ich wygląd był praktycznie tożsamy z obecnymi ludźmi. Sporo pozostaje jednak niewiadome na pewno jeśli chodzi o tą rasę, a rzeczy które wiemy zwykle niewiele różnią się od przekazywanych od milleniów mitów.

To co wiemy na pewno, bo z tym się obnoszą jak pawie jest to, że Lawan Ur stworzyli Stare Rasy. Każdy kto o nich mówi odruchowo ścisza głos, żeby nie ściągnąć na siebie przypadkiem ich zgubnej uwagi. Rasy te powstały ponoć jako niewolnicy mający wykonywać konkretne zadania, ale od kiedy ich panowie odeszli, ci nie wiedzą co ze sobą zrobić, więc oddają się temu, co uznają za kontynuację nadanych zadań. Oczywiście utrzymują one kontakt z nowszymi rasami, ale jest on zwykle co najmniej nieprzyjemny z powodu całkowitej obcości tych istot. Nie mówię tu o jakichś powierzchownych różnicach  jak miedzy ludźmi, a Renlei, czy Ebimul, ale o niemal całkowicie obcym sposobie myślenia. Obecne cywilizacje były stanie się dogadać, ponieważ mniej lub bardziej każda z nich musiała wykształcić chociaż zbliżony zestaw cech i ścieżek myślowych aby dotrzeć do obecnego poziomu. Dlatego też ludzkie taktyki działają też przeciw wcześniej wspomnianym. Ponieważ myślimy przynajmniej podobnie. Stare Rasy myślą inaczej. Ich procesy myślowe są zbudowane zupełnie inaczej niż nasze i to sprawia, że każdy kto z nimi przebywa i kontaktuje się odczuwa dyskomfort. Przykładowo dla Minoi i Sintaszta nie istnieje koncept śmierci, ponieważ oni sami nie są w stanie tak naprawdę umrzeć. Minoi po prostu stworzy więcej siebie, a Sintaszta nawet wrzucony do czarnej dziury, czy złapany w supernowej zwyczajnie zmaterializuje się w porywie do kilku dni. Dam więc dobrą radę na przyszłość: Jeśli naprawdę nie musisz, nie zadawaj się ze starymi rasami dla dobra twojego własnego dobra.

*Ważne artykuły, które każdy powinien przeczytać przez rozpoczęciem edytowania:*

* Zasady tej wiki
* Zasady tworzenia artykułów
* Kategorie według których segregujemy artykuły
* Poradniki
* Wszystkie strony pomocy

*Ważne informacje na temat świata, od których warto zacząć przygodę:*

* Kalendarium
* Historie i opowieści