Angel Farador

**Angel Farador** [*AN-gul FAAH-raah-dor*] (454-heden, 76 jaar) is een politicus uit Volantine die een indrukwekkende carrière heeft doorlopen. Het meest bekend is hij om het vervullen van de functie van president van de Noordkust Alliantie tussen 494 en 502 5TP. Hij was de 5e persoon in dit ambt, als opvolger van zijn leermeester Alexander Selvaing. Zijn vrouw was Leonna Rivier, een laaggeboren vrouw die hij tegenkwam toen ze schoonmaakster was in de universiteit waar hij studeerde.

## Beoordeling presidentschap

Farador wordt meestal gezien als een zwak president die het aanzien van het ambt sterk verzwakte vanwege zijn onvermogen om grip te krijgen op de chaotische politieke situatie van het decennium 492-502. Hij stond bekend om zijn pragmatische benadering en was befaamd om zijn genie op het gebied van economie, maar als president bleek Farador ineffectief in het onder controle krijgen van de intens verdeelde politieke wereld van zijn tijd en van de twee grote crisissen waarmee hij te maken kreeg: het Grote Falen en de Stedencrisis. Angel Farador was de jongste persoon ooit in het ambt en is tot op de dag van vandaag de enige premier die ooit het presidentschap heeft bereikt, hoewel anderen (waaronder Vincentio Mesym) dat wel hebben geprobeerd.

## Beschrijving

### Vroege carrière

Angel Farador studeerde aan de prestigieuze Lauris Universiteit in Zoetwater en specialiseerde zich in financiën en economie. Toen hij afstudeerde in 478 verhuisde hij naar de private sector, waar hij bekend werd door zijn geniale inzicht in financiële kwesties. In 480 werd hij lid van het bestuur van de Volanteense Bank. Met zijn zeer specialistische kennis en regelmatige advies aan toenmalig president Laurence Bel Esta en premier Corbus Thaimber verkreeg hij een nationaal profiel. In 481 werd hij door president Bel Esta gevraagd om de belangrijkste financiële adviseur van het Equilibrische Paleis te worden, een post die hij accepteerde en waarbij hij wel bestuurslid van de Volanteense Bank bleef. Als onpartijdig functionaris werkte hij goed samen met de toenmalige regering. Na de parlements- en presidentsverkiezingen van 482 kon Farador op zijn plaats blijven en werkte hij samen met de nieuw verkozen president Alexander Selvaing, premier Donovar Haerd en Minister van Financiën Johannes Calden. President Selvaing zag in Farador een waardevolle bondgenoot: zijn specialistische, grotendeels apolitieke benadering en relatief makkelijk beïnvloedbare karakter zouden hem goed van pas komen. De twee ontwikkelden een goede werkrelatie, en Selvaing zette hem ook ertoe om lid te worden van de UGR en om meer politiek te gaan denken, wat af en toe inging tegen Faradors persoonlijkheid.

### In de politiek

Na de verkiezingen van 487 werd Angel Farador benaderd voor de positie van Minister van Financiën in het tweede kabinet van premier Donovar Haerd. President Selvaing hoopte hiermee zijn potentiële opvolger meer politieke ervaring bij te brengen, maar de aanstelling was ook een noodzakelijke: de experts in het Equilibrische Paleis zagen een grootschalige economische crisis aankomen in de komende jaren. Farador werd ingeschakeld om dit te voorkomen, en accepteerde het ambt. Helaas werd de monetaire crisis wel werkelijkheid, en Farador moest hard werken om de effecten op te vangen. Dit gaf hem ervaring met crisismanagement vanuit de uitvoerende macht, en bracht hem ook in conflict met de wetgevende macht. Dit kwam goed uit voor Selvaings plan om zijn pupil klaar te stomen voor het hoogste ambt. In deze periode werd Farador steeds meer een politicus, aangezien hij in de campagne voor de parlementsverkiezingen van 492 het beleid van de UGR moest verdedigen. Er was veel kritiek op minister Farador, maar zijn pragmatische benadering en eerlijkheid tegenover de Representatie oogstte ook lof van de politieke klasse, zowel de UGR als de oppositie. Als minister was hij vanaf 489 tevens voorzitter van de Volanteense Bank, een tijdelijke crisismaatregel om de overheidsreactie beter te kunnen coördineren. Aangezien de aanstelling van Farador als voorzitter geblokkeerd werd door machtige aristocraten en oppositiesenatoren in de Kamer van Delegaten, moest zijn kandidatuur bevestigd worden door het Conventioneel Hof- de eerste van meerdere keren dat Angel Farador in aanraking zou komen met dit instituut en haar opperrechter, Valerie Mairbrand.

### Vorming kabinet

Helaas zorgde de economische crisis, die inmiddels op haar dieptepunt was gekomen en diepgaande sociaal-maatschappelijke en politieke gevolgen had, ervoor dat de UGR in 492 haar meerderheid in het Alliantieparlement verloor, hetgeen de mogelijkheden van de partij én van minister Farador stevig beperkte. Een tijdlang leek erop dat de PGE een coalitie zou vormen met de kleinere partijen AVT en POSLA. Premier Donovar Haerd was afgetreden als gevolg van het verlies, waardoor de UGR tijdelijk zonder leider zat. Ook was er grote paniek bij de centrumrechtse partij over de mogelijkheid van een PGE-AVT-POSLA regering. Op aansturen van president Selvaing nam Angel Farador in deze woelige, onzekere periode de functie van onderhandelaar op zich. Hij wist de UGR in een blok te krijgen met de extreemrechtse FEVH, wat gezien werd als een grote prestatie. Dit was echter nog niet genoeg: het machtsevenwicht lag in de handen van de centristische partij PHA. Zij weigerden echter om een van de twee blokken te steunen in een coalitie, waardoor geen van beide blokken een meerderheid kon krijgen en een regering kon vormen. Farador slaagde er echter met zijn pragmatische, enigszins verrassende benadering in om de PHA te overtuigen eenmalig voor het UGR-FEVH-blok te stemmen. Hierdoor kon een nieuw kabinet van die twee partijen zitting nemen na het vertrouwen te hebben gekregen van het Alliantieparlement. Premier hiervan werd Angel Farador, die werd geselecteerd door een combinatie van het vertrouwen dat de UGR-top in hem had na de succesvolle onderhandelingen en de observatie dat hij het best geschikt zou zijn om een kabinet te leiden dat volledig in het teken zou moeten staan van het bestrijden van de crisis. Als Minister van Financiën werd Farador opgevolgd door Edward Fosson, die werd gekozen vanwege het feit dat hij Farador persoonlijk kende uit zijn tijd aan de Lauris Universiteit en dus goed met de premier zou kunnen samenwerken.

### Premierschap van de Noordkust Alliantie

Het Kabinet-Farador was aan de macht in een intens turbulente periode: er was een desastreuze economische crisis, het Alliantieparlement was zo verdeeld dat ze in feite een staat van permanente verlamming had bereikt, en het vertrouwen van de kiezer in de politiek was bijzonder laag. De crisis was inmiddels bekend komen te staan als het Grote Falen, waarmee wordt verwezen naar het falen van de politieke macht in Theddium om effectief te reageren op de diepgaande problemen die zo'n 15 jaar duurden. De crisis had weinig eminente gevolgen voor de populaire president Selvaing, maar voor premier Farador zorgde het voor grote moeilijkheden. Als premier was zijn hoogste prioriteit het bestrijden van de crisis- dit was in feite de hele *raison d'être* van zijn premierschap-, maar hij werd voortdurend geconfronteerd met de politieke realiteit. De relatie met de FEVH was stroef, maar Farador wist hen grotendeels aan boord te houden (hoewel de UGR de FEVH er later van heeft beschuldigd het kabinet van binnen te hebben geselecteerd voor electoraal voordeel). De verhouding met de overige partijen was nog veel slechter, en het vinden van meerderheden was dan ook vaak vrijwel onmogelijk. Farador moest in deze periode nog vaak onderhandelen met de andere partijen en deed dit op een pragmatische wijze, maar de oppositie rook op dit moment al bloed om meer zetels te veroveren in de volgende parlementsverkiezingen. Hierbij profiteerden vooral de kleinere partijen in het grote wantrouwen dat de kiezer had in de twee traditionele partijen. Om hun campagne te versterken weigerde de oppositie in de meeste gevallen om met Farador samen te werken, een probleem waar president Bel Esta eerder ook te maken mee had gehad.

### Presidentsverkiezing

Toen de presidentsverkiezing van 494 naderde, was Farador al een zeer prominent UGR-politicus van de Radicale Partij. Aangezien zijn leermeester Selvaing geen vierde keer president kon worden, moest een nieuwe kandidaat naar voren geschoven worden. Alexander Selvaing zag zijn leerling Farador als ideale kandidaat en schoof hem naar voren, met zijn vrouw Monica Vigil als vicepresidentskandidaat- een voorwaarde die Farador moest accepteren voor steun van het koppel. De premier werd zeer gerespecteerd binnen de UGR, maar onder de kiezers had hij nooit echt aan weten te slaan. De campagne van de UGR karakteriseerde Farador dan ook sterk als pupil van Selvaing, die wel nog steun genoot van de meerderheid van de burgers. De complexiteit hierbij was echter dat Selvaing niet zozeer populair was vanwege zijn lidmaatschap van de UGR, en de UGR er electoraal helemaal niet zo goed voor stond vanwege het Grote Falen. De verkiezing beloofde dan ook erg spannend te worden. Na een zeer spannende verkiezingsdag was het resultaat onduidelijk: zowel Farador als PGE-kandidaat Anna Christina Presfait claimde overwinning. Het verschil in stemmen was zo klein dat het het ene uur kon lijken dat de UGR had gewonnen, en het andere uur alsof de PGE had gewonnen.

### Presidentschap

Uiteindelijk werd het conflict beslecht door het Conventioneel Hof, dat besloot dat Farador de verkiezing had gewonnen met 537 stemmen verschil. Enkele dagen na de verklaring werd Angel Farador ingezworen als president door opperrechter Valerie Mairbrand. Hij werd opgevolgd als premier door Helbert Burndall, de eerste premier van de Gematigde Partij, hoewel die later weer zou worden vervangen door Jean-Baptiste Sadelyn. Als Voorzitter van de Volanteense Bank werd Farador opgevolgd door Minister van Financiën Edward Fosson. Farador begon vol goede moed aan zijn presidentschap. Hij beloofde een reeks hervormingen door te voeren die geheel in lijn waren met het beleid van zijn voorganger. Zo zette Farador zich als president in voor het decentraliseren van enkele grote organisaties, een maatregel bekend als Stelling 281, en trad hij op tegen lokale overheden die de burgers uitbuitten. Ondanks zijn inspanningen daalde Faradors populariteit rap, aangezien hij een weinig inspirerend president bleek die kiezers niet goed aan wist te spreken. Faradors zwakke persoonlijkheid liet de ruimte open voor allerlei rivalen binnen de UGR, en meerdere prominente leden van de partij probeerden zijn gezag te ondermijnen. De relatie met vicepresident Vigil bekoelde wat omdat Farador dacht dat ze hem te veel probeerde te manipuleren en achter zijn rug om macht probeerde uit te oefenen, maar de verhouding met Alexander Selvaing bleef goed, en de voormalig president overtuigde Farador er ook van om Monica als vicepresident te houden. Bij de kiezer viel de presidnet steeds minder goed: Angel Farador is tot nu toe nog steeds de minst populaire president sinds Clavermont. Dit vertaalde zich bij de parlementsverkiezingen in 497 in een groot verlies voor de UGR, dat wel de grootste bleef maar geen meerderheid meer had.

### Verkiezing van 498

In 498 sloeg Farador een uitdaging van senator Normin Astren, de leider van de meer conservatieve stroming binnen de RP, en van GP'er Hale Deverell met succes af en werd hij voor een tweede keer presidentskandidaat. Hij vond een geduchte tegenstander in PGE-kandidaat Sandra Alten, maar helaas voor beiden waren de kleinere partijen nog steeds vol energie. Dit was dan ook de eerste verkiezing waarbij de kleinere partijen substantieel presteerden. Vooral PHA-leider Auriel Valentin leek een grote kanshebber, na eerdere successen van zijn partij zoals het veroveren van het gouverneurschap van Arborea door Cambro Sardine. De populariteit van president Farador lag op sommige punten onder de 10%, en tijdens de chaotische campagne leek het er regelmatig op dat hij niet eens in de top 2 zou belanden. Uiteindelijk werd Angel Farador toch herkozen als president, met slechts 26% van de stemmen en na een constitutionele strijd over wat er moest gebeuren bij de electorale stemmen van de provincies, waarbij geen van de kandidaten een meerderheid had behaald. Dit conflict kwam wederom terecht bij het Conventioneel Hof, dat de overwinning zoals verwacht bij president Farador legde. De piepkleine pluraliteit waar de President van de Noordkust Alliantie mee werd verkozen, werd gezien als een dieptepunt in het Grote Falen.

### Tweede termijn

Hij had dan wel gewonnen, maar het was niet echt een grote overwinning: ook in zijn tweede termijn was hij bijzonder ineffectief en duurde de politieke verlamming voort. Angel Farador kreeg onder andere te maken met de Stedencrisis, die een gigantisch conflict inhield tussen de verschillende regio's in de Alliantie. De basis hiervoor was in 491 gelegd door de controversiële Stelling 31, die de macht van individuele steden en provincies ten opzichte van de federale overheid in Theddium drastisch verminderden. Er was grote ontevredenheid over dit besluit, vooral in de oostelijke gebieden rond Calthume. Het bleef een onderwerp van debat, en het al dan niet terugtrekken van Stelling 31 was een belangrijk discussiepunt geworden in de verkiezing van 498. President Farador had zich moeten verdedigen op dit vlak en werd gedwongen te pleiten voor het behoud, aangezien het terugtrekken van Stelling 31 een afname van presidentiële bevoegdheden zou inhouden. De UGR-campagne beargumenteerde dat dit zou zorgen voor een nog verdere verslechtering van het Grote Falen, dat een sterk centraal antwoord nodig had. Oosterlingen brachten hier tegenin dat het recht van steden om zelf te beslissen boven alles ging. De PGE en haar kandidaat Sandra Alten spraken zich in de campagne van 498 niet expliciet uit over het onderwerp omdat het een gevoelig en electoraal gevaarlijk thema was. Hierdoor verloor Alten veel steun in het oosten, dat massaal voor POSLA stemde. Meerdere oostelijke provincies en steden dreigden uit de Noordkust Alliantie te stappen wanneer Angel Farador werd herkozen als president. Toen hij ook daadwerkelijk werd herkozen, werd secessie plotseling een zeer reëele mogelijkheid. Toenmalig UGR-partijvoorzitter Evan Cardina, een langdurige bondgenoot van Alexander Selvaing, werd ingeschakeld als Minister van Metropolen om het probleem op te lossen. De vaardige diplomaat wist een daadwerkelijke afscheiding van onder andere Calthume van de Alliantie te voorkomen, maar kon geen einde maken aan de intense spanningen.

### Campagne voor 502

In 502 raadde de top van de UGR Farador vanwege zijn grote impopulariteit aan om zich niet opnieuw kandidaat te stellen voor het presidentschap, maar hij deed dit toch. Hierop stelde vicepresident Monica Vigil een uitdaging in de voorverkiezingen tegen hem in, tegen de wens van Alexander in maar met steun van het partijbestuur. Monica werd met een nauwe meerderheid geselecteerd door het UGR-electoraat. Dit was de eerste keer dat een zittend president zich kandidaat stelde voor de nominatie van zijn partij maar werd verslagen in de voorverkiezing. Een verbitterde Farador, zich voelend alsof hij verraden was door zijn eigen partij, hield Vigil als vicepresident om instabiliteit te voorkomen en werkte haar niet publiekelijk tegen, maar voerde ook geen campagne voor haar, wat slecht was voor de partij. Monica voerde vurig campagne, maar ze was enigszins geïsoleerd en leek de enige te zijn binnen de UGR die oprecht geloofde dat ze kon winnen. Helaas voor haar verzamelde de oppositie zich achter Francesco Enale, de relatief onbekende maar zeer charismatische kandidaat van de PGE. Monica Vigil verloor de verkiezing, die met 66% van de stemmen werd gewonnen door de PGE, die bij de gelijktijdige parlementsverkiezingen tevens een meerderheid behaalde. Hierdoor kwam er een einde aan de jarenlange politieke chaos in de jaren van Faradors presidentschap en doofde het vuur van de Stedencrisis uit. Angel Farador zelf trok zich na de eedaflegging van president Enale terug uit de politiek, maar werd later door president Cornelius Porte aangesteld om wederom te dienen in het bestuur van de Volanteense Bank als senior-adviseur op de Raad van Bestuur. In deze rol hield Farador zich echter grotendeels op de vlakte.

### Huidige situatie en erfenis

Angel Farador is thans bejaard en woont in een villa nabij Blauwhaviks Muur, een stad in de buurt van de hoofdstad Theddium. Hij is allang niet meer politiek actief, maar de laatste jaren- zeker sinds de dood van Selvaing in 521- heeft hij het wel nodig geacht om regelmatig scherpe kritiek te uiten op de controversiële president Frederick Illedale. De voormalig president vindt de huidige situatie in de politiek verschrikkelijk en is van mening dat Illedale onconstitutioneel handelt. De huidige president trekt zich niet veel aan van de kritiek en negeert de bejaarde Farador meestal. Angel Farador wordt herinnerd als een ineffectieve president die zeer weinig gedaan kreeg. Hij kon niet heel goed overweg met de presidentiële verantwoordelijkheden en had een slechte relatie met het Alliantieparlement, waar zijn coalitie vanaf 497 niet meer de grootste was. Recent onderzoek heeft steeds meer aangegeven dat Angel Farador intensief begeleid werd door Alexander Selvaing, die hem zag als zijn ideale opvolger. Faradors twee termijnen als president worden dan ook gezien als voortzetting van de drie termijnen van Selvaing. Vandaag de dag weten we dat Selvaing tijdens Faradors termijnen veel invloed had op de president. Selvaings 3 termijnen en Faradors 2 termijnen duurden samen 20 jaar en waren de langste periode dat de UGR het presidentschap in handen had. We weten vandaag de dag dat Angel Farador zijn hele politieke carrière gewend was om bevelen op te volgen, en dat dit tijdens zijn presidentschap zeker niet anders was.