Kenny Jeager

3 Sezon

> *"Łzy, to porażka ciała pokonanego przez serce"*
>
>

Moje nazwisko dobrze znacie, jestem aktualnie nowym Ojcem Jeagerów, ci ciepło mnie przyjęli do swojego grona. Nie pisałem się na takie ważne tytuły, jednak kiedyś w życiu nadchodzi taki czas nagłej zmiany, której nie unikniesz, nie uciekniesz, musisz ją przyjąć twardo stojąc na morzu pełnym niebezpieczeństw, poznajcie moją historię!

## **Charakter**

Od zawsze jestem oazą spokoju, stanowię znaczącą inność od Nowego Świtu, nie każdy tak świetnie kontroluje swoje emocje. Jestem dojrzały i opanowany, chociaż czasem lubię się zabawić, wykorzystując swój strategiczny łeb. Do dziś z Ezrą mamy nie rozstrzygniętą walkę w szachy, nie mam pojęcia kto z nas prowadzi, tyle tych rund ograliśmy. Zawsze wszystko chłodno kalkuluje i analizuje, co pomaga mi w prowadzeniu wszystkich Jeagerów, ku zwycięstwu. Nie jeden Jeager powiedział mi, że jestem małym geniuszem zła, może większym niż sam Gaster. Bardzo martwię się o innych i czuje się niejako za wszystkich odpowiedzialny. Mam patronat nad wojskiem, które ma zapewnić bezpieczeństwo wszystkim istnieniom, stresu w moim życiu jest dużo, lecz mimo to nie załamuje się i idę przed siebie z pogodnym uśmiechem twarzy. Nad złością nie kontroluje tylko w formie tytana...

## **Historia**

Pochodzę z bogatego rodu Jeagerów, moim przodkiem jest sam Zake oraz Lucy. Miałem beztroskie dzieciństwo w bogactwie, którego nie chciałem, rodzice dziwili się jak wszystkie pieniądze oddawałem bezdomnemu Normanowi, by wyszedł na prostą, następnie mocno dziwili się, że znikałem, by spotykać się z legendami. Martwili się, że będąc z potworami sam stanę się potworem, dlatego zaczęli mnie zamykać w domu. Zawsze o zmroku, przez okno na pełnej wkurwie wchodził Norman, opowiadając jak wyglądają sprawy na zewnątrz. Niestety po ataku Najwyższego Porządku nasze kontakty się urwały, wtedy dość często odwiedzał nas zestresowany Gaster, zostawiając czasem Papka razem ze mną, byśmy razem spędzili czas podczas jego pracy nad jakąś maszyną. Razem z Papkiem za miast bawić się grzecznie, uciekaliśmy do warsztatu gdzie budowaliśmy roboty wspólnymi siłami, niestety nasza wiedza nadal była za mała, każdy nasz projekt poszedł w psa w dupę dosłownie... Takowa współpraca przypomniała mi Zake i Gastera, robiliśmy to samo co oni, kombinowaliśmy, udało nam się stworzyć stalowego giganta, czy też podrabiany system operacyjny dla swoich męskich potrzeb. Pewnego dnia Papek zaproponował mi dołączenie do Najwyższego Porządku, odmówiłem śmiejąc się z niego, miałem nadzieje, że to był żarcik z jego strony, on faktycznie postanowił służyć Estarossie, porzucił mnie... Nie Papek, a ten jebany podmiot! Obiecałem sobie znaleźć substancje na jego ocalenie przed podmiotem, pracowałem dniami i nocami i wtedy odkryłem, że jestem za słaby, by cokolwiek zrobić, nawet nie umiałem uruchomić swojej mocy zamiany w tytana, jednak wszystko się zmieniło z czasem, musiałem nauczyć się walczyć z największym wrogiem! Tak, by zrobił Zake, jednak Gaster przybył do mnie i wbił strzykawkę w ramię, przepraszając. Tylko tak, miał mnie powstrzymać przed walką z kimś kogo nie pokonam, miałem stać się Zake? Który morduje swoich bliskich? Nigdy! Za nim krew dotarła do mojego serca, zamieniłem się w tytana, substancja była za mała, by zasilić serce tytana, dlatego udało się mnie wyparować substancję, wściekły pokonałem Gastera, który z ogromnym bólem uciekł, wszystko to widział Papek, który chyba mnie znienawidził od tamtej pory. Stałem się tym, kim nie chciałem być... Bezmyślnym tytanem, blokada moich zdolności nastąpiła przez mnie, bo sam bałem się stawania tytanem, miałem dziwne rozumowanie, że tytan to osobna istota, a to wciąż bezmyślna moja postać. Mój tytan posiada wyjątkowe zdolności, nad którymi nauczyłem się panować, jednak wolałbym się oddać, pracach w warsztacie, niż walczyć za Koszmar... Moja walki zanikła, aż Nowy Świt okazał się najlepszą decyzją, bo przypomnieli mi kogo krew płynie w moich żyłach.