Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek V- Miłość

Bądź normalnym uczniem. Tego cyber kota powaliło. Normalny uczeń. Mam tak ogromną wiedzę a nie wiedziałem co robić żeby nim być. Normalnie gadałem z Midoriyą ale jego plan treningowy nie miał nawet minuty wolnego.

-William? Co tu robisz?

To była Kaminari. Przewodnicząca naszego klubu kendo.

-A łażę tu i tam.

Patrzyła na mnie jak na perfidnego kłamce. Miała rację. Z dnia na dzień nagle widzi mnie idącego ulicą i to po za domem w czasie większym niż godzina od zakończenia lekcji.

-Jeśli nie odpowiesz mi w czasie dwóch minut jutro na treningu będziemy ćwiczyć łamanie kości czaszkowej Williama Arsamena bokkenami do suburi.

Jej aura była zabójcza. Nie żartowała. W ułamku sekundy uczucie zabójczych intencji opadł a na jej twarzy pojawił się uśmiech.

-Żartowałam. To co po za klubem jest po za klubem. Po za tym jesteśmy przyjaciółmi.

Kaminari i ja znaliśmy się jeszcze z czasów podstawówki. Koledzy wiecznie jej dokuczali bo miała okulary. Wtedy uciekali bo wkraczał Szatan. Na początku gimnazjum poczułem coś do niej. Tak zakochałem się w niej. Niestety ona nie odwzajemniła moich uczuć. Wtedy nie potrafiliśmy spędzać razem czasu tak jak wcześniej.

Kaminari i ja przeszliśmy się kawałek. Kaminari mówiła o swoich planach związanych z byciem bohaterką. Moje myśli nadal krążyły wokół tego co zaszło między nami dwa lata temu. Starałem się jej unikać w i po za szkołą jednak codziennie musiałem słuchać jej poleceń na treningach.

-Kaminari.

-Tak?

-Czy masz chłopaka?

-Nie. Wszyscy boją się że mogę im przywalić shinaiem. A czemu pytasz?

-Czy po tylu latach znajomości naprawdę nic do mnie nie poczułaś?

Zabije Chepriego za wyłączenie mi komputerów. Te wszystkie treningi, mechanika, pomaganie Midoriyi, pomaganie All Mightowi, katowanie się. To wszystko żeby o niej zapomnieć jednak ona cały czas wracała. No i wyjechałem jej z tym pytaniem.

Zapadła cisza. Odwróciłem się w drugą stronę.

-Przepraszam. Nie powinienem cię o to pytać.

Ruszyłem przed siebie. Chciałem wrócić do domu i obejrzeć całe Naruto Shippuden od początku. Zero romansideł dużo walki. Idealne do sytuacji.

Coś mnie powstrzymało. Kaminari chwyciła mnie za rękaw.

-Nie idź proszę.

-Proszę nie każ mi dłużej znosić twojej obecności. Ja nie potrafię.

-Wiem że cię zraniłam ale wyjechałeś z tym tak nagle. Ja nie wiedziałam jak zareagować na twoje wyznanie.

-Ja po prostu chce iść do domu dobra.

Poszedłem dalej. Już widziałem to w niejednej książce, grze czy filmie. Mówi że nie wiedziała co zrobić i dlatego nie możemy być razem. Pierdzielenie bez sensu i ranienie jednej ze stron.

Poczułem ręce przechodzące mi obok żeber, zaciskające się przed brzuchem. Kaminari przytuliła mnie.

-Nie idź proszę. Wtedy nie wiedziałam co ci odpowiedzieć ale teraz jest inaczej.

-Kaminari?

-Uświadomiłam to sobie kiedy cię odrzuciłam. Ty nigdy nie bałeś się mnie. Sam wiedziałeś jak to jest kiedy widzą w tobie potwora.

-Więc dlaczego nie powiedziałaś mi tego wcześniej?

-Bałam się. Moja odpowiedź musiała cię zaboleć. Bardziej niż cios bokkenem. Proszę wybacz mi. Ja cię kocham.

Poczułem nagłą utratę sił. Nogi się pode mną ugięły. Kaminari się zaniepokoiła. Nie mogłem wezwać wsparcia z pracowni. Ktoś musiał mnie zanieść do domu.

-Kaminari. Musisz mnie zanieść do domu.- ledwo z siebie wydusiłem

-O czym ty mówisz? Potrzebujesz lekarza.

Oni mi nic nie pomogą. To musiało być powiązane z moim eliksirem bezsenności. Musiałem wracać do pracowni. Przez Chepriego nie miałem połączenia z komputerami.

-Poprowadzę cię.-wydusiłem z siebie

Następnie przeszliśmy chyba najdłuższą wędrówkę do mojego domu jaką mogliśmy odbyć. najpierw straciłem władze w nogach. Kaminari ciągnęła mnie za sobą. Później straciłem władze w rękach. Zanim straciłem siłę żeby mówić powiedziałem jej konkretny adres. Zaciągnęła mnie do salonu.

-William co ci podać?

Wzrokiem wskazałem jej komputer. Zawsze po włączeniu łączył się z Cheprim z pracowni dlatego tylko ja go otwierałem.

-Witaj męczenniku..... o boże William! Laska dawaj go na stół operacyjny w piwnicy. Albo nie. Wyślę drony.

Chwilę później robot wzorowany na Silver Crowie zabrał mnie do pracowni.

Tam Chepri przeprowadził analizę.

-Powiem tak..... nie jest źle ale do dobrze też nie.

Wiedziałem że to coś z eliksirem bezsenności. Zbyt duży szok emocjonalny zaburzył jego działanie. Przez zaburzenie mam na myśli stop. Mózg nagle zaczął włączać tryb sen. Musiał odpocząć. To zrozumiałe po dwóch tygodniach CAŁKOWICIE bez snu.

-Moja diagnoza. Prześpij się. Pełna regeneracja sił w organizmie zajmę 24 godziny snu. Poproszę Kaminari żeby wróciła jak odpoczniesz. Dobranoc.

Nawet nie poczułem snu. Po prostu nagle otoczyła mnie ciemność.

Zdawało mi się że minęła jedynie minuta od mojego zaśnięcia.

-O! Wstałeś.

-Ile spałem?

-Trzy razy dłużej niż wstępnie przewidywałem. All Might się o ciebie pytał ale powiedziałem że dłubiesz w robotach. Ale ona była przy tobie cały ten czas.

Popatrzyłem niżej. Kaminari spała oparta o brzeg łóżka.

-Bardzo jej na tobie zależy. Nie odstępowała cię choćby na jeden krok. No toaleta to wyjątki. Bardzo mocna kobieta.

Chepri zniknął. Chwilę później Kaminari otworzyła oczy.

-William obudziłeś się.

-Tak.

Od razu dostałem z liścia.

-Co to ma być?! Nagle zasłabłeś przez jakiś energetyk własnej roboty. W dodatku ta scena z Tripletem którą widziałam w telewizji była podstawiona. Ty jesteś Tripletem. A teraz się przemęczasz bo Midoriya też ciężko ćwiczy. Wiesz że mogłeś zginąć od tego szajsu?

-Sam to opracowałem. Jest bezpieczne o ile nie przeżyje wstrząsu emocjonalnego.

-Chcesz się wykastrować z uczuć?

-Jeśli tyle będę potrzebował żeby nie odczuwać bólu to to zrobię!

-Ale czemu?

-Żeby zapomnieć. O tobie, o tym że przeze mnie All Might ma skrócony czas transformacji i o tym że nie mogę pomóc Midoriyi...

-Przestań chrzanić! My wszyscy się o ciebie martwimy!

-Co ty o mnie wiesz? All Might od czasu operacji siedzi wiecznie zamyślony. Myślisz że nie wiem o czym myśli? O tym że zawaliłem! Midoriya wiecznie rozpacza bo nie jestem w stanie mu pomóc a ty mnie odrzuciłaś...

Przerwała mi obejmując mnie rękoma.

-Mówiłam ci przecież prawda? Nie wiedziałam co ci powiedzieć. Teraz wiem. Kocham cię a All Might chce żebyś był wspaniałym bohaterem. Przecież i tak szuka następcy. Co do Izuku to wiele zrobiłeś. Wspierałeś go kiedy nawet rodzina go opuściła w spełnianiu marzeń.

Łzy ciekły po moich policzkach strumieniami. Również się do niej przytuliłem.

-Dziękuję Kaminari.

-Proszę zostańmy tak jeszcze przez chwile.

-Dobrze.

Siedzieliśmy tak jeszcze przez dłuższą chwilę.

-Przepraszam za to co powiedziałem.

-To ja zawiniłam. Kiedy cię odrzuciłam myślałam tylko o sobie. Myślałam że nie jestem gotowa na związek i że nie będziemy do siebie pasować. Zachowałam się jak gówniara.

-Oboje zawiniliśmy. Ja jak dzieciak od razu myślałem że nikt mnie nie potrzebuje.

-Więc co teraz?

-Co masz na myśli?

-Powiedziałam że się w tobie zakochałam. Tyle wycierpiałeś z mojego powodu że nie zdziwię się jeśli ty zrobisz to samo co ja.

-Żartujesz prawda? Jak niby mógłbym ci to zrobić?

-Mówisz serio?

-Ja też cię kocham.

Chepri mimo że jest komputerem na coś się przydał. Dzięki niemu zacząłem normalnie żyć. Tamtego dnia pierwszy raz pocałowałem dziewczynę. Ja i Kamnari oficjalnie zaczęliśmy być razem.

Poprzedni Odcinek:

Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek IV- Ordynarny bunt

Następny Odcinek:

Boku no Hero Academia, Narodziny Szatana Odcinek VI- Od zera do nauczyciela