Republika Patrierre

Wolność i Republika, teraz i na zawsze, jedność i niepodzielność!

**Republika Patrierre**- oficjalna nazwa bezpośredniego kontynuatora Arcyksięstwa Patrierre, położonego na "Terre de l'est" - Lądzie Wschodu oraz protektoratów pod kontrolą Republiki znajdujące się na "Terre du sud" - Lądzie Południa.

## Historia i Opis

Republika Patrierre jest bezpośrednim następcą Arcyksięstwa Patrierre – będącego dawniej zjednoczycielem państw-miast istniejących na tym terenie i organizmem państwowym stworzonym przez wygnańców z Kontynentu Akadii, którzy w większości przyjęli język Aquileiański oraz ludności tubylczej na tym terenie, których kultury, języki i obyczaje stworzyły podwaliny cywilizacji Patrierre. Na czele państwa stała arystokratyczna rodzina Malligonów, która zapewniła sobie dominację jako główna dynastia kraju, a następnie Patrierre oficjalnie stało się Arcyksięstwem.

Od początku zjednoczenia, naród wygnańców stosował dość agresywną politykę zagraniczną i wewnętrzną, za pomocą zdrad, morderstw i żelaznej ręki zdobywał powoli swoją pozycję jako mocarstwa w regionie Południowej Aurorii. Jednak wojny i ucisk były czymś co pobierało wiele pieniędzy z budżetu, za dużo, stąd dopiero w XVI wieku w kraju zaczęła następować powolna liberalizacja oraz skupienie na rozwoju wewnętrznych, przynajmniej do momentu, aż sytuacja monetarna nie będzie stabilna. Za czasów Ragenardusa Malligona, zwanego Księciem Słońca, sytuacja finansowa kraju zaczęła być w końcu stabilna, do tego stopnia, że wystąpiła znaczna nadwyżka złota, które zostało zainwestowane w rozwój gospodarki handlowej i budowę pierwszych faktorii handlowych na Australis. Taki stan rzeczy trwał jeszcze za syna Ragenardusa, Hartnida, który dużą część swojej uwagi poświęcił na inwestycje w południowy kontynent, wierzył, że aby Patrierre było prawdziwą potęga musi posiadać kolonie.

Po raz kolejny Arcyksięstwo wkroczyło na drogę wojny i żelaza w XVII wieku, rozpoczynając podbój plemion i organizmów mogących być nazywanych państwowymi na kontynencie Australis, wspierani przez Wiarę Wojującą i Siedmiu, Patrierrczycy przekroczyli morze i starli się tubylcami w walce. Mieszkańcy walczyli o przeżycie, Arcyksięstwo o potęgę, nic więcej. Najazdy były kontynuowane długo, trwały niemalże do początku XVIII wieku, a zostały zakończone przez wybuch wojny pomiędzy Kartajem a Patrierre, która zakończyła się porażką Arcyksięstwa i oddaniem wyspy Bas na rzecz autochtonów. Niestety, kolejna konfrontacja w latach 1748-1757 zakończyła się katastrofą dla Arcyksięstwa, II Wojna Kartajska stała się przyczyną protestów i żądań reform kraju, które miałyby uzdrowić kraj. Zaskakując wielu, Arcyksiążę Hildeboldus zgodził się i zwołano posiedzenie stanów i wszystkich chętnych chcących brać udział w kształtowaniu kraju… Posiedzenia odbywały się wiele razy i ostatecznie w 1776 roku ogłoszono powołanie Republiki Patrierre, pierwszym prezydentem stał się do niedawna arcyksiążę, wspierany przez stronnictwa polityczne, które pragnęły naprawy tego kraju.

Za ostateczny koniec reform uważa się rok 1836 kiedy wybuchła III Wojna Kartajska, zakończona sukcesem Republiki dwa lata później, datę zwycięstwa szybko ogłoszono dniem narodowym. Od tego momentu wiara w mocarstwowość Patrierre wybuchła wśród ludności, a dla wielu był to sygnał, że za wiary w Siedmiu nie wygrali żadnej wojny z Kartajem, a dopiero po przyjęciu Sekularyzmu udało się uzyskać tak wspaniałe zwycięstwo. Ustrój demokratyczny się sprawdził w oczach wielu i zamierzano się go trzymać i tak też kraj trwał i trwał. Unikał upadków, ale i wzlotów, co jednak ludzie uważali za dobry znak biorąc pod uwagę sytuację na świecie i powstanie ustroju faszystowskiego i socjalistycznego. A wraz z powstaniem radykalizmu w Republice szybko uznano je za wrogie, choć nieświadomie ludność sama zaczęła się posuwać w stronę radykalnych rozwiązań żądając usuwania takiego zagrożenia dla Republiki.

W obecnych czasach Patrierre bacznie obserwuje tereny na swoich granicach, na północy zapowiada się Wojna Sklawińskia, w czasie której Republika ma zamiar dołączyć do skosztowania tortu, którym jest Aslan. Na wschodzie panoszący się anarchiści i dzielne siły demokracji opierające się czerwono-czarnej nawale, a na południu odwieczny wróg, Kartaj odbudowuje swoje siły, by zemścić się za ostatnią wojnę. Jednak Patrierre nie ma zamiaru niczego oddawać po dobroci.

## Wojny Kartajskie

Wojny Kartajskie zwane także jako Wojny Południowe, były trzema konfliktami zbrojnymi z Kartajem, państwem znajdującym się po przeciwnej stronie co Republika Patrierre.

Pierwsza Wojna Punicka rozpoczęła się 1698 roku o wyspę Bas, należącą do Arcyksięstwa Patrierre. Na skutek tarć dyplomatycznych pomiędzy Kartajem, a Arcyksięstwem doszło do rozpoczęcia działań wojennych na wyspie Bas oraz Fidon. Stroną atakującą były wojska punickie pod dowództwem Generała Intgomera, które zaatakowały Garnizon Bas dowodzony przez Adolphe'a Pasteura. Pierwszą fazą wojny były starcia o skromną wyspę, trwające kilka miesięcy ze względu na zgromadzone zaopatrzenie przez obrońców, konieć końców na początek 1699 Bas skapitulował. W odpowiedzi na taki obrót wydarzeń, Arcyksięstwo wysłało armię dowodzoną przez Franka Théveneta, który zainicjował desant na wyspy Bas oraz Fidon, wspierany przez marynarkę wojenną. Pomimo początkowych sukcesów, jego wojska przegrały z mniej licznymi oddziałami Punickimi i został zmuszony do odwrotu. Pomimo gotowości floty, do uderzenia, na wniosek Arcyksięcia Flodoarda Malligona, podpisano traktat pokojowy w 1701 roku, kończący I Wojnę Kartajską i uznający wyspę Bas za własność Kartaju.

Druga Wojna Kartajska rozpoczęła się 1748 roku, na skutek konfliktu granicznego w posiadłościach zamorskich Arcyksięstwa Patrierre oraz trwających tam buntów, które Kartaj miał zamiar wykorzystać. Ten konflikt zbrojny widział 150 tysięcy żołnierzy ogółem, walczących po jednej z tych dwóch stron. Pomimo początkowych sukcesach Arcyksięstwa, Kartaj odniosła dominację na morzu, która pozwoliła im dokonać desantów i rozpocząć blokowanie portów, co okazało się katastrofalne w skutkach dla wojsk kolonialnych, które zmagając się z niedostatkami zaopatrzenia i buntami na liniach logistycznych przegrywały bitwę za bitwą. Pomimo tego, że praktyczny opór wygasł już w 1755 roku, to działania partyzanckie trwały jeszcze przez 2 lata. Ostatecznie w 1757 podpisano traktat pokojowy, który sprawiał, że Arcyksięstwo musiało zapłacić Kartajowi ogromne odszkodowanie, a także zrzec się wielu terenów w Australis.

Trzecia Wojna Kartajska, która wybuchła 1836 roku w momencie, gdy wojska Republiki Patrierre przekroczyły granicę z Kartajska na całej jej długości. Marszałek Pascal Bonhomme osobiście prowadził armie liczącą ponad 200tyś żołnierzy, prosto na Thanos. W przeciwieństwie do poprzedniej wojny, Patrierrczycy byli zasilani żądzą zemsty i zadośćuczynienia za zbrodnie wyrządząną ich narodowi, co więcej Sztab Generalny, przyjął bezpieczniejszą taktykę i przy tym przygotował się do działań wojennych. W tym samym momencie, gdy wojsko przekraczało granicę, policja rozpoczęła łapanki i ataki na grupy buntowników w koloniach, nie kryjąc się z tym, że nie mają zamiaru pokazać ani krzty litości. Tym czasie, Marszałek Bonhomme odniósł speklakularne zwycięstwo nad Punicjanami w prowincji nazwanej przez Niego "Riviere" i kontynuował marsz na wrogą stolicę. Roku 1838 dochodząc do jedynej rzeki, po drodze do serca Kartaju, został zmuszony do odbycia Bitwy o Piaski. Trwająca cztery dni bitwa, kosztująca obie strony wiele strat została rozstrzygnięta, gdy wrogi geniusz wojskowy popełnił jeden, decydujący błąd, rozkazał szturm na dobrze przygotowane centrum wojsk Republiki. W wyniku zwycięstwa Patrierre droga na Thanos stała otworem i rozpoczęto szybki marsz, by je zająć. Koniec końców, pomimo tego, że Marszałek Pascal osobiście zalecił artylerzystom przygotowanie się do wysłania całej amunicji w zabudowę miejscą, podpisano pokój między Kartajem a Patrierre, który przekazywał w ręce Republiki Riviere i Chateau, a także nakazał zapłacenie wysokich kontrybucji wojennych i skutecznie ograniczył ekspansję tubylców w tym regionie na długie lata.

## Obecna Sytuacja

Republika Patrierre na obecną chwilę utrzymuje status Mocarstwa Kolonialnego, kontrolując przy tym spore połacie terenu w Metropolii, będącego bogatym w surowce naturalne, napędzające obecnie rozwój państwa. Po trwającym kilka lat kryzysie, od trzech lat Republika zaczęła witać kolejny dzień z nadziejami i ambicjami, które miały ustabilizować dotychczas płynną pozycję mocarstwa. Pomimo osłabionego, o ile nie wyniszczonego, przemysłu ciężkiego, La Grande Armée de la République (GAR) dalej stanowi siłę z którą trzeba się liczyć, a obecny prezydent Theodore Gide na swoją trzecią kadencję, obiecał rozwiązanie problemu niepewnych granich wschodnich, za którymi toczy się wojna domowa. Pomimo to, głowa państwa nie należy do orłów polityki i często zdarza jej się popełnić błędy, pomyłki i gafy, choć są prostowane jak to szybko możliwe przez Kongres i Rząd.

Innym poważnym problemem jest bezpieczeństwo kolonii, Protektorat Południa będący rządem kolonialnym Republiki musi rozwiązać wciąż wiele problemów takich jak udział tubylców w armii i administracji, a także istnienie Kartaginy, która z pewnością szykuje się do IV Wojny Punickiej. Problemem łączącym Metropolię i Protektorat są także rozciągnięte i niewydajne służby porządkowe wraz z napływem ludności z kolonii do strefy kontynentalnej, co zaowocowało utworzeniem kraju wielu religii, jednak nie tworzy to na dzień dzisiejszy żadnych problemów.

Obecne siły polityczne w Republice przedstawiają się tak:

* **Centrolew**[Socjaliberalizm] - obecna partia rządząca, której kandydat na prezydenta ma swoją Trzecią Kadencję. Rządzi wraz ze swoim koalicjantem czyli Partią Pracy.

* **Partia Pracy**[Socjaldemokracja] - koalicjant obecnej partii rządzącej, która wystawiła swego wiceprezydenta do rządu Republiki Patrierre, jej prezesem jest Cassyon Hauet, 53 letni polityk.

* **Stara Prawica**[Koalicja Monarchistów i pro-Siedmiu] - partia opozycyjna rządzącej koalicji, która składa się z monarchistów oraz polityków wyznających Siedmiu. Popierają kraj wyznaniowy.

* **Nowa Prawica**[Koalicja Narodowców, Konserwatystów i innych środowisk Prawicowych, choć nie skrajnych] - partia opozycyjna rządzącej koalicji, która składa się z narodowców i konserwatystów.

* **Sojusz Socjalistyczny**[Socjalizm] - partia opozycyjna rządzącej koalicji, będąca głównym reprezentantem sił socjalistycznych w kraju.

* **Siedecja**[Demokracja Siedmiu] - partia promująca wartości z religii oraz broniąca praw mniejszości religijnych.

Poza partiami w kraju jest jeszcze Arcyksiąże Folmar Malligon, choć osiągnął dopiero wiek 14 lat, więc nie jest jeszcze pewny, po której stronie polityki stanie. Na obecną chwilę jest mimo wszystko szanowanym "Obywatelem Malligonem".

## Galeria

Prezydent Garivald GideGubernator posiadłości zamorskich -Lantbertus CordonnierArcyksiążę Folmar MalligonPosiedzenie Kongresu RepublikańskiegoWidok na Alenmont