Bluey: Vreemdelingengevaar

***Vreemdelingengevaar*** is een creepypasta.

## Proloog

Ik ben Lukas en mijn verhaal gaat als volgt. Als tiener ontdekte ik de televisieserie *Bluey*. Ik wist niet helemaal zeker of ik zou genieten van een kindershow, maar ik moet toegeven dat ik aangenaam verrast was toen ik een aflevering keek op YouTube. De serie is een heel rustgevende pauze voor alle intense televisieseries die de meeste mensen van mijn leeftijd kijken. Het is luchtig en grappig en vooral heel herkenbaar. De aflevering waar ik jullie nu over ga vertellen is een aflevering die nooit uitgezonden mocht worden, omdat Joe Brumm - de bedenker van de show - er zeker van was dat de kost iets te zwaar zou zijn voor de gebruikelijke doelgroep. Op een dag was ik bezig met *Bluey* bingewatchen en opeens viel mijn oog op één aflevering, getiteld *Bluey: Niet-uitgebrachte aflevering*. De thumbnail was bizar: geen woorden of wat dan ook, alles was wit. Zo nieuwsgierig als ik was, zag ik dat het een nieuwe aflevering was en dat liet ik me geen twee keer zeggen, dus klikte ik meteen de aflevering aan.

## Aflevering

De intro begint te spelen en het ziet er op het eerste gezicht normaal uit. Ik kon mijn opwinding niet bedwingen omdat ik momenteel naar een *Bluey*-aflevering keek die nooit uitgezonden had mogen worden. Maar toen kwam er een vraag in me op: waarom zou deze aflevering überhaupt niet zijn uitgebracht en wat was er in deze aflevering zo bizar dat het nooit aan het publiek werd vrijgegeven? Ik stond alsnel op het punt om die vragen beantwoord te krijgen, maar niet op de manier die ik ooit had kunnen verwachten… Nadat de intro is afgelopen, begint de aflevering te spelen. Het begint met het gebruikelijke buitenaanzicht van het huis van de familie Heeler dat zich aan het begin van de meeste afleveringen bevindt. De aflevering gaat vervolgens naar de woonkamer en er is te zien dat Bandit en Chilli televisiekijken. Hier leek het ongeveer een hele minuut door te gaan zonder muziek of dialoog, de enige geluiden kwamen uit de tv. De scène toont vervolgens de buitenkant van het huis van de Heelers, waar Bluey en Bingo rondrennen en lachen, waarschijnlijk midden in een potje tikkertje. Ik glimlachte hierom, omdat ik hun lach altijd schattig vind.
'Je zult mij nooit te pakken krijgen, Bingo,' roept Bluey zogenaamd honend, voordat ze voor de grap haar tong naar haar zusje uitsteekt.
'Dat zullen we nog weleens zien,' antwoordt Bingo met een ondeugende glimlach. Terwijl Bluey en Bingo door de voortuin blijven rennen, zoomt de camera uit en onthult een wit busje dat voor het huis rijdt. Het busje is er slecht aan toe en heeft bijna overal krassen en dergelijke. Bluey en Bingo kijken verward om, waarna een close-up van het busje te zien is terwijl het raam naar beneden rolt, waardoor de bestuurder van het busje zichtbaar wordt, die eruitziet als een zwarte mopshond met witte vlekken op zijn lichaam en rond zijn ogen en ook blijkt hij een kleine stoppelbaard te hebben en zijn stem klinkt alsof hij zojuist een heel pakje sigaretten achterelkaar heeft opgerookt.
'Hé kinderen, willen jullie wat snoep? Ik heb hier heerlijke lekkernijen!' roept de vreemdeling.
'Nee, dank u, alles gaat goed,' antwoordt Bluey op een ongemakkelijke toon.
'Ja,' voegt Bingo toe, terwijl ze onzeker knikt, 'onze vader en moeder zeggen dat we niet met vreemden moeten praten.' De vreemdeling houdt vol en probeert hen ervan te overtuigen dichter bij het busje te komen.
'Weten jullie het zeker? Het zijn echt lekkere snoepies. Dit wil je niet missen.' Bluey en Bingo lopen langzaam achteruit, in een poging een veilige afstand tot het busje te bewaren.
'Nee, dank u. We praten niet met vreemden,' zegt Bluey resoluut.
De vreemdeling kreunt dan: 'Goed dan. Maar kunnen jullie op z'n minst even de achterkant van mijn busje controleren? Ik denk dat daarachter een deuk zit.' Bluey en Bingo aarzelen even en kijken elkaar onzeker aan: waarom zou de man zich zorgen maken over een deuk aan de achterkant, terwijl het hele busje al vol zit met deuken?
'Oké dan,' antwoordt Bluey aarzelend, terwijl ze samen met Bingo voorzichtig de achterkant van het busje nadert.
Bluey en Bingo bekijken het busje nauwkeurig, vervolgens zegt Bingo: 'Ik zie niets, hoor.' Het blijft even stil en er komt geen antwoord.
'Hallo?' roepen Bluey en Bingo. Er valt een kort moment van stilte terwijl de muziek steeds intenser wordt. Plotseling gaan de deuren aan de achterkant van het busje open en staat de vreemdeling daar, wat mij zo bang maakte dat ik bijna uit mijn stoel viel. Bluey en Bingo schreeuwen allebei zodra de vreemdeling hen vastgrijpt, vastbindt en achter in het busje gooit. De scène gaat daarna weer naar Bandit en Chilli die nogsteeds tv aan het kijken zijn, tot ze plotseling Bluey en Bingo van buitenaf horen schreeuwen.
'Wat was dat?' vraagt Bandit geschrokken.
'Dat klonk als Bluey en Bingo!' antwoordt Chilli. 'Er moet iets mis zijn.' Daarmee rennen Bandit en Chilli snel de woonkamer uit en de voortuin in, net op tijd om de vreemdeling in het busje te zien wegrijden.
Voordat het de hoek om rijdt, kunnen ze vaagjes de stem van Bingo horen schreeuwen: 'Mamma, pappa, help!'
'O nee!' schreeuwt Chilli uit. 'Bandit, we moeten de politie bellen!' Het is nog net te zien dat Bandit en Chilli allebei op de rand van tranen staan. De aflevering toont de titelkaart - die tevoorschijn komt als een pop-up - en de aflevering heet *Vreemdelingengevaar* met snoepjes boven de tekst. Normaal gesproken zegt Bluey hoe de aflevering heet, maar het is bij deze aflevering doodstil, wat me nog meer in paniek bracht. Na de titelkaart toont de aflevering een vogelperspectief van het busje dat over de weg rijdt. Dan begint er droevige pianomuziek te spelen terwijl het tafereel zich voortzet. Vervolgens wordt het busje getoond dat van de weg af rijdt en naar wat lijkt op een afgelegen deel van een bos, het bos is donker en nergens is een lichtbron te bekennen. Zodra het busje tot stilstand komt, bevriest het ongeveer een halve minuut op het busje, voordat het naar de binnenkant van het busje snijdt, het is op te merken dat er op de achtergrond een honkbalknuppel staat en dat het lijkt alsof Bluey en Bingo bewusteloos liggen. Dan hoor je het geluid van huilen terwijl het vervaagt om de binnenkant van de bus te laten zien. De scène toont Bluey en Bingo, nogsteeds vastgebonden, huilend terwijl ze allebei in de bus zitten. Behalve de honkbalknuppel en de twee meisjes is de bus verder leeg, geen meubels en zo, helemaal niks.
'Bluey, ik ben bang, ik wil mamma en pappa,' zegt Bingo in tranen.
'Ik ook, Bingo,' antwoordt Bluey, net zo verdrietig als zij. Plotseling gaat de deur van de bus krakend open en laat dezelfde vreemdeling zich zien. Hij heeft een scheve glimlach op zijn gezicht. Bluey en Bingo draaien zich naar hem om met een bezorgde blik op hun gezicht, maar net wanneer Bluey op het punt staat iets te zeggen, loopt de misdadiger naar haar toe en slaat haar prompt in het gezicht.
'Hou je mond dicht!' schreeuwt de misdadiger. 'Of ik sluit ze voor je!'
'Maar...' begint Bingo, voordat de misdadiger zich tot haar wendt.
'Hou ermee op!' schreeuwt de misdadiger opnieuw. 'Het heeft geen zin om te schreeuwen, niemand kan je redden.'
'Wat gaat u met ons doen?' vraagt Bingo bezorgd.
De misdadiger haalt dan een mes tevoorschijn en zegt met een nog diepere stem dan eerder: 'Je zult het snel genoeg ontdekken.' Zonder nog een woord te zeggen loopt de misdadiger vervolgens langzaam naar Bluey en Bingo toe, die allebei aan het schreeuwen zijn en verwoed proberen zichzelf los te maken, maar dat lukt niet. Ze smeken de misdadiger voortdurend om hen geen pijn te doen, maar het heeft geen zin, de misdadiger toont geen intentie om te stoppen en komt steeds dichterbij. Vlak voor de misdadiger toeslaat, is plots het geluid van politiesirenes te horen, terwijl je rode en blauwe lichten op het scherm ziet flitsen. Voordat de misdadiger kan verwerken wat er gebeurt, barst de deur open en komt er een politieagent tevoorschijn.
'Blijf staan! Blijf waar je bent,' instrueert de agent. Nog twee politieagenten komen de bus binnen terwijl ze de misdadiger bespringen, arresteren en handboeien omdoen, terwijl de andere politieagent op Bluey en Bingo af rent.
'Gaat het met jullie, kinderen?' vraagt de politieagent verwoed, terwijl hij voor hen knielt.
'Ja, het gaat goed met ons,' antwoordt Bluey, nogsteeds een beetje geschokt door de gebeurtenissen.
'Bedankt dat u ons heeft gered, meneer,' zegt Bingo dankbaar.
'Het hoort allemaal bij het werk van een dag,' zegt de agent glimlachend, terwijl hij vervolgens de twee jonge honden losmaakt, 'laten we jullie nu terugbrengen naar jullie ouders.'
De scène toont vervolgens de nasleep, waarbij de misdadiger wordt begeleid naar één van de politiewagens die de bus omsingelen, terwijl hij geboeid is, terwijl Bluey en Bingo beiden door de politieagent de bus uit worden geleid. Ze kijken een tijdje om zich heen, totdat ze Bandit en Chilli met een bezorgde blik op hun gezicht zien praten met een andere politieagent, Chilli's ogen waren bijna doorlopen van alle tranen.
'Mamma, pappa!' roepen Bluey en Bingo tegelijk, terwijl ze allebei naar hun ouders rennen.
'O gelukkig, alles gaat goed met jullie meiden,' zegt Chilli, terwijl ze knielt en haar handen op Bluey's schouders legt, 'ik maakte me zorgen om jullie.'
'Ik heb jullie gemist, mamma en pappa,' zegt Bingo, terwijl ze hen allebei omhelst.
'Wij hebben jou ook gemist, liefje,' antwoordt Bandit en geeft haar een ​​knuffel terug. De scène laat vervolgens zien dat de familie Heeler elkaar omhelst terwijl meerdere toeschouwers - die zich rond de bus hadden verzameld om erachter te komen wat er aan de hand was - beginnen te juichen en te klappen voor de hereniging van Bluey en Bingo met hun ouders. Het laatste shot van de aflevering is de politiewagen waar de misdadiger in meerijdt. De camera draait vervolgens omhoog om de zonsondergang ongeveer vijf seconden te laten zien voordat de aftiteling begint te draaien, waardoor de aflevering ten einde komt.

## Epiloog

Hoewel de aflevering een happy end heeft, kon ik het niet helpen dat ik me ongemakkelijk voelde. De verhaallijn was duister en verontrustend en ik had nooit kunnen denken dat de schrijvers van de show ervoor zouden kiezen zo'n verhaallijn te creëren. Ik herinner me dat ik opgelucht was toen de aflevering voorbij was en ik kon niet wachten om naar een 'gewone' aflevering te kijken om me op te vrolijken. Terugkijkend op die dag besef ik hoe krachtig storytelling kan zijn. Zelfs een show waar ik van houd en die ik vertrouw, kon me verrassen met een onverwacht en verontrustend plot. Het deed me beseffen dat we soms voorbereid moeten zijn op het onverwachte, zelfs als het gaat om de dingen die we goed denken te weten. Maar deze vraag blijft in mijn hoofd hangen: wie heeft deze mysterieuze aflevering verspreid?