Petrov

Heer **Petrov Kovaç** wordt gespeeld door Arthur. Petrov is sinds editie 22 onderdeel van de Zmajevit en is hun glorieuze leider. Hij is een ridder en voormalig smid. Petrov is tevens Heer van het Secretariaat in de Raad van Adel.

## Achtergrond

**Een zwaargewonde man keek uit over de Lech.**

Zijn maliënkolder had een paar dozijn losse ringetjes en gaten die de Keizerlijke spelen hadden gemaakt in het pantser. Hij legde zijn handen op het onnatuurlijk aan elkaar geknotte vlees waar eerst diepe wonden hadden gezeten. Hij voelde het bloed lang zijn gerafelde wambuis stromen. Niet het bloed uit de wonden, maar het bloed wat hij op zijn dikke leren handschoenen had gekregen. Hij had eerder gevochten en gedood, maar nog nooit zo zwaar. Zelfs hier, ver weg van het slagveld, werd zijn neus doordrongen met de stank van dood en bloed. Hij was geen vreemde van oorlog, maar alleen op deze dag al had hij zelf meer dan twee dozijn man ten einde gebracht. Sommigen vochten tot het laatste moment door, sommigen had hij oneervol afgemaakt terwijl ze jammerend op de grond lagen. De man keek uit over het water.

Hij zou een jaar lang in de rivier kunnen liggen en nog steeds het bloed niet uit z’n handen krijgen. Hij schaamde zich niet voor deze moorden. De Rotten hadden het verdiend, zelfs wanneer ze zich over probeerden te geven. Hij dacht terug aan zijn jammerende kampvolgers, en aan de koks, die bloedend op de grond lagen. Hun knieschijven waren gebroken door de Rotten, die zochten naar zilver dat er niet was. De koks hadden de Zmajevit gevoed en onderhouden, maar de man kon ze niet beschermen. Hij had gefaald in zijn ene taak en kon het zichzelf niet vergeten. Dus iedere keer als hij een levende Rot zag, herhaalde hij zijn grimmige ritueel. Eerst brak hij hun knieschrijf met de stalen achterkant van zijn speer. Daarna haalde hij uit, over zijn hoofd, en hakte hij hun hoofd eraf. Het maakte niet uit of ze terugvochten, dodelijk gewond waren of zich over probeerden te geven. Iedere man die dat vervloekte lichtgroene uniform droeg moest dood.

De man was vroom en geloofde in de Heer Gods. Toen hij aankwam in de dwaalplaats en Kostadin zijn diepe en zelfs dodelijke wonden kon genezen met een simpel gebed, werd dat slechts versterkt. Maar had hij vandaag de Heer gediend? Er was immers geen keuze geweest: de keizerlijke troepen en huurlingen hadden duidelijk gemaakt dat ze heel Lechheim af zouden branden als ze de kans kregen. Maar kon de Heer hem vergeven voor zulk bloedvergieten? Kon hij zichzelf ooit vergeven voor dit bloedvergieten?

De man keek weer op. Hij kon zichzelf vergeven. Hij vond geen plezier in moord, maar als het gedaan werd in de naam van de Heer, als het gerechtvaardigd was, als het nodig was om de Zmajevit te redden… dan was het een taak die vervuld moest worden. Hij was een dienaar van de Heer en van de Zduhać, en als hij ze moest verdedigen met het zwaard, zou hij dat doen.

De man trok zijn maliënkolder uit, wat langzaam en pijnlijk was door zijn vele gebroken en gekneusde ribben. Als hij zichzelf een jaar geleden gezien zou hebben, zou hij zichzelf niet herkend hebben. Toen was het leven eenvoudig. Ploegen moesten gemaakt worden, schoppen moesten aangescherpt worden en paarden moesten beslagen worden. Af en toe moest er een zwaard of speer gemaakt worden, maar dat was slechts een keer in een paar maanden. Een eenvoudige smid, die op de eerste zondag van de maand ging trainen met de volwassen mannen van het dorp, meer om contact te houden en een gezellige middag te hebben dan om serieus te vechten. Nu trainden ze iedere ochtend en avond, en zeker niet voor de leuk.

Sinds zijn aankomst in het Zwarte Woud had de man zelfs een extra naam gekregen. Hij was tot ridder geslagen door de zoon van een Boyar en had ter plekke een achternaam moeten bedenken. Het riep nog meer vragen op bij de man. Hij had geprobeerd zijn leven te leven volgens de ideale waarden van een Romeins burger, die zijn vader hem geleerd had. Een Romeins burger moest altijd streven om het beste uit zichzelf te halen, zichzelf in de hand te kunnen houden, trots te zijn en sterk te zijn in lichaam en geest. Nu was hij echter ook een ridder. Een ridder moest altijd genadig zijn en mocht juist niet verblind worden door trots. Hij moest anderen inspireren tot grote daden, en niet slechts streven naar persoonlijke perfectie.

Dat laatste voelde de man zeker zwaar op zijn schouders drukken. Hij was nooit bang geweest voor anderen of aandacht, maar er keken steeds meer mensen continu naar zijn acties en keuzes. Zou zijn genadeloze geweld vandaag alleen maar leiden tot meer wreedheid en onnodige dood? Hij voelde dat niet alleen zijn eigen manschappen naar hem keken, maar heel Lechheim hoorde van zijn beslissingen. Een enkele fout van hem kon de dood van al zijn manschappen betekenen. Ooit had het hem hooguit een ochtend werk gekost. Maar hij wist dat er geen teruggaan was naar die mooiere, simpelere wereld. Niet totdat hij die terugweg vond in dit vreemde woud.

Zodra de man daaraan dacht, kwam twijfel weer om de hoek loeren. Wat als hij terugkwam, met Zduhać, en het hele dorp verlaten was? Wat als er niets was om naar terug te keren? Was er iets mooiers om naar terug te gaan? Of zou het kampement naast Lechheim de laatste vorm zijn die dit dorp aan zou nemen? De nieuwste aankomsten spraken van mislukte oogsten, ziektes en massaal stervend vee. Zij waren nota bene al maanden onderweg. Wat als ze iemand vonden en geen plek meer hadden om naartoe te gaan? Zou alles voor niets geweest zijn? Hij had zijn mannen door velden van modder en bloed geleid, met de hoop op groene velden. Een mooie toekomst om naar uit te kijken, een beter morgen. Wat als dat allemaal een leugen was? Zou hij hier überhaupt weer weg kunnen?

Dan pas voelt hij aan zijn gescheurde wambuis, zijn aan gort getrokken maliënkolder en zijn kapotte leren platen. Hij kan aan deze kust blijven zitten, wachtend op een betere toekomst. Terugkijkend op een beter verleden. Maar dat is niet het soort man dat naast de rivier zit. Hij staat op, en denkt aan alles wat er gebeurd is. Is hij een Romein of een ridder? Zou de Heer hem ooit vergeven? Valt zijn dorp en zijn vorige leven nog te redden?

De man staat op. Hij is Heer Poručnik Petrov Kovaç. Hij loopt weg met de vastberadenheid en het vertrouwen dat alleen voorbehouden is aan de groten, de gekken of de verdoemden.

## Op de Dwaler

Petrov neemt als Heer van het Secretariaat altijd plaats in de Raad van Adel, vaak met Kostadin en Stefana aan zijn zijde. Hij heeft zeer goede verhoudingen met de Tempeliers.

Op Dwaler 28 is Petrov getrouwd met Vrouwe Stefana.