Skandal Wschodniej Pomocy

**Skandal Wschodniej Pomocy** (niem. Osthilfeskandal) był publicznym przypadkiem oszustwa w Rzeszy Niemieckiej, gdzie środki przeznaczone na rewitalizację posiadłości Junkerskich Prus Wschodnich zostały niewłaściwie wykorzystane. Fundusze były szeroko wykorzystywane do kupowania luksusów i innych frywolności, zamiast odbudowy gospodarczej, której ten region desperacko potrzebował. Kolejne śledztwo prasowe i kryzys polityczny położyły kres juntie wojskowej kierowanej przez Ericha Ludendorffa i wywołały pierwsze publiczne wybory w Niemczech od ponad dziesięciu lat, co doprowadziło do wyboru Reichskanzlera Alfreda von Tirpitza.

**Powstanie Skandalu**

Osthilfe (Pomoc Wschodnia) to polityka rządowa ustanowiona po zakończeniu Weltkriegu w 1921 r. W celu uwolnienia zbankrutowanych majątków Junkerskich w Prusach Wschodnich. Rosyjska inwazja w 1914 r. Wyrządziła wielkie szkody regionowi, który już został wyludniony, gdy ludzie wyemigrowali na zachód do kwitnącej Nadrenii. Wraz z niepowodzeniem programu „Polish Frontier Strip” potrzeba wsparcia pruskiej bazy energetycznej stała się jeszcze bardziej nagląca. Jednak bardzo niewiele środków zostało wykorzystanych na ich zamierzony cel w zakresie ożywienia rolnictwa. Jeśli pieniądze zostały wydane w ogóle, to na samych Junkers, zamiast na ich ziemi uprawnej.

**Ujawnienie Skandalu**

10 lipca 1923 r. Liberalna gazeta Berliner Tageblatt opublikowała długi expose na temat niewłaściwie wykorzystanych funduszy. Najbardziej wybuchowy, nazwany Wilhelm Breucker, adiutant generała Ludendorffa, jako jeden z największych winowajców, i zasugerował, że generał miał pełną wiedzę o tym, co się dzieje, być może nawet zachęcając lub ułatwiając go. Tego popołudnia garnizonowe oddziały Heera skonfiskowały wszystkie niesprzedane kopie papieru i zajęły biura Tageblatta. Redaktor naczelny Theodor Wolff zaczął dzwonić do każdej potencjalnie przyjaznej gazety i prosić, aby poprowadzili swoją opowieść, aby zapobiec jej stłumieniu. Rankiem 11 lipca Die Post, Die Frankfurter Zeitung i Die Allgemeine Zeitung przeprowadzili opowieść o „Osthilfeskandal” i to tego wieczoru Kaiser czytał ją w swojej rezydencji.

13 marca widzowie Theodor Wolff i DVLP admirał Alfred von Tirpitz byli widywani w rezydencji Kaisera. Następnego dnia Wilhelm nagle odwołał swoje wakacje i wrócił do Berlina, gdzie spotkał się z Reichkanzlerem Paulem von Hindenburgiem, który trwał do następnego ranka. Ludendorff również zażądał spotkania z kajzerem, ale został odtrącony. Wpadający w panikę generał spędził szesnastego dnia powołanie przyjaznych oficerów armii na spotkanie w hotelu Adlon w Berlinie następnego dnia. Kiedy jego samochód podjechał do hotelu, został otoczony policjantami, którzy aresztowali generała.

De facto przywódca Cesarstwa Niemieckiego został w kajdankach zabrany do cesarza **Wilhelma II**w berlińskim Stadtschloss. Przed generałami, których uważał za swoich sojuszników: von Hindenburga, von Tirpitza, Wolffa i wielu innych dziennikarzy oraz przywódców każdej ważniejszej partii politycznej w Niemczech, w tym Otto Welsa z SPD, Kaiser pozbawił Ericha Ludendorffa dowodzenia i kazał mu przejść na emeryturę. Kaiser krótko póżniej ogłosił publiczne oświadczenie, że przymusowa rezygnacja ma „zapewnić naszemu najbardziej lojalnemu i bezinteresownemu obrońcy szansę na odpoczynek”, ogłosiła ponowne zjednoczenie Reichstagu i że jego pierwsze wybory od ponad dziesięciu lat miały się odbyć w ciągu tygodnia. ​​​​​​​

**Następstwa**

Kampania wyborcza w 1923 r. Była haniebnie chaotyczna i stała się znana jako Tage der Schreihälse (Dni Crierów). Ostatecznie Wielka Koalicja DVLP, NLP-FKP, Zentrum i DKP utworzyła nowy rząd, chociaż SDP była nadal największą partią jednoosobową.

Erich Ludendorff zniknął na emeryturze w swojej posiadłości w Ostelbnie, a von Hindenburg wyszedł za nim tydzień później po wyborze von Tirpitza na Reichskanzlera.