Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 13

*Po niecałym tygodniu Mieczysław ponownie odwiedził wydawnictwo w celu sprawdzenia, co dalej z jego powieścią biograficzną. Spotkał w budynku pana Ptakowskiego, który ku zadowoleniu dziennikarza wertował papiery po raz któryś.*

*- Witam, panie Mieczysławie - powiedział.*

*- Jak z moim tekstem? - zapytał Uklejak.*

- *Czegoś takiego nasze wydawnictwo jeszcze nie widziało. Jednak kilka fragmentów niestety musimy ocenzurować. Pijani mnisi i kapelan na pewno nie pojawią się w ostatecznej wersji. W końcu mamy państwo wyznaniowe. Choć, prawdę mówiąc, mnie było nawet przyjemnie o nich poczytać. Opisy bitew muszą zostać złagodzone, żeby wrażliwsi czytelnicy byli spokojni. I ta nieszczęsna dezercja na koniec. To zdecydowanie musimy przerobić, bo kucharz może mieć problemy z prawem. Takich spraw niestety nie przedawniają.*

*Uklejak słuchał tego ze spokojem, bo spodziewał się przymusowych zmian w tych właśnie fragmentach.*

*- Do końca miesiąca będzie opublikowane - zapewnił go wydawca. Uklejak spędził jeszcze trochę czasu w wydawnictwie, po czym opuścił je i wrócił do siebie zadowolony. Opowiedział wszystko siostrze i kominiarzowi.*

*Dwie godziny później udali się na Bodki, żeby zobaczyć się z kucharzem i chorującym Mieszkiem. Kazimierz powitał ich z radością. W czasie ich rozmowy sama otworzyła się stara szafka. Zobaczyli, że po wewnętrznej stronie narysowane zostały całkiem estetyczne kwiaty.*

*- Czyje to dzieło? - zapytała Ludka.*

*- Naszego Mieszka. On kiedy jest w dobrym nastroju, rysuje takie bohomazy - odpowiedziała pani Mirosława.*

*- To nie są żadne bohomazy, ja w jego wieku bym czegoś takiego nie namalowała. Młody, ty masz talent plastyczny! - powiedziała Ludka.*

*- W przyszłości może być z niego niezły artysta - oznajmił Mieczysław i pogładził chłopca po włosach.*

*Następnie opowiedział rodzinie o swojej powieści i pozytywnej ocenie wydawcy, która wszystkich zadowoliła.*

*- Czy w tej dzielnicy jest jakaś szkoła? - zapytała nagle Ludomira.*

*- Skądże, proszę pani - odpowiedział Kazimierz.*

*- Przydałoby się jakąś stworzyć - powiedziała dziewczyna.*

*- Siostra, ty się nie za bardzo rozmarzyłaś? - spostrzegł Mieczysław.*

*- Myślę na przyszłość - odpowiedziała.*

*- Wiesz co, ty jesteś taka mądra, a ja w porównaniu z tobą taki głupi. Muszę nauczyć się alfabetu i poznać więcej rachowania - odezwał się Borówek. Ludka na to szeroko się uśmiechnęła.*

*- Komin czyściutki, a nasz Mieszko kaszle coraz mniej. Państwa dziadek naprawdę mu pomógł - powiedziała z zadowoleniem pani Rościsława.*

*Mieczysław usiadł na łóżku koło Mieszka i cicho zapytał:*

*- Mały, to co, chciałbyś być malarzem?*

*Chłopiec wrzasnął radośnie, chociaż trochę z chrypką:*

- *Tak! Tak! Dankanem Łorsem!*

*Wtedy Mieczysław nieco się zdziwił i szepnął do niego:*

*- Dunkanem Wormsem? Dobrze słyszałem?*

*- Tak, Dankan Łors! - krzyknął chłopiec.*

*- Skąd on wie o Dunkanie Wormsie? - zapytał dziennikarz rodzinę.*

*- Kiedyś w drodze do świątyni widzieliśmy wystawę prac tego nieświętej pamięci bezbożnika, na szczęście za tydzień lub dwa ją zdjęli - odpowiedziała babcia.*

*- Dunkan Worms to bardzo nowatorski malarz i rzeźbiarz. Jest bardzo znaczącą postacią w historii - wyjaśnił dziennikarz.*

*- Po co nam jakiś Pekińczyk?! - oburzyła się babcia.*

*- Proszę pani, trzeba się otworzyć na świat - doradził jej Mieczysław, ale próżno było mówić.*

*Zostali w kamienicy do popołudnia, kiedy to Kazimierz rozlewał mieszkańcom zupę grochową. Spróbowali jej tym razem także Ludka i Godzisław i naprawdę im smakowała. Pozostali mieszkańcy byli nieco zaskoczeni, że poza dziennikarzem inni "obcy" odwiedzają ich budynek. Kazimierz wyjaśniał, że te osoby mogą pomóc im w wyjściu z trudnej sytuacji.*

*Kiedy troje bohaterów opuszczało kamienicę, byli świadkami następnej rozmowy Jarka i Leszka, która z perspektywy osób trzecich brzmiała raczej dziwacznie. Ludka była poruszona z powodu tego stanu rzeczy.*

KONIEC ROZDZIAŁU TRZYNASTEGO