(C2E005) "Fortuna kołem się toczy"

*Ta strona zawiera mało informacji. Możesz nam pomóc rozbudowując ją.*

Miniatura odcinka (layout by Kuba Chuptyś | art by Andgora)

**"Fortuna kołem się toczy"** (C2E005) - piąty odcinek drugiej kampanii autorstwa *JCX RPG*.

## Synopsis

Po otrzymaniu oferty nie do odrzucenia od Arvoga drużyna się rozdziela. Zamroczona Ka'ew ucieka reszcie i przeżywa niewytłumaczalne wizje związane z jej przeszłością, po czym wydaje jej się, że budzi się w trumnie. W międzyczasie, Garet, Malvin oraz Vincent biorą udział w konkursach na festynie, gdzie dają upust swoim specjalnym talentom. Wielkie ryzyko i wielkie wygrane. Kompani po odnalezieniu Ka'ew odbywają najszczerszą jak dotąd rozmowę na poddaszu lombardu, który po raz ostatni opuszczają, by podjąć się pierwszy raz zlecenia jako Trefny Trefl - drużyna korsarzy na usługach Zjednoczonej Kompanii Khorvairskiej.

## Bohaterowie

#### **Postacie Graczy**

* Garet
* Vincent
* Malvin Olin
* Ka'ew

#### **Postacie Powracające**

* Mickey "Łapa" O'Sullivan
* Kciuk
* Arvog

#### **Nowe postacie**

* Arkanista Ado
* Freytan Caldmus
* Gomleż

## Fabuła

### W spazmach i splotach

Dużo się generalnie dziś wydarzyło; ograbili groby, pomordowali kultystów, powyciągali niszowe informacje od lokalnego geszefciarza i zostali zwerbowani na korsarzy, słowem trudy dnia codziennego, każdy chyba takie coś przeżył. Niestety jednak gdzieś w całym tym szaleństwie uciekła od nich pijana Ka'ew, co w rozczarowaniu skwitował właśnie Garet. Stali właśnie w trakcie hucznej fiesty z okazji śmierci Strzebora, więc nie mieli szans już jej raczej odnaleźć, jedynie konsjerż w desperacji rzucił czar, by zweryfikować, czy na pewno nie ma jej w pobliżu, co nie przyniosło żadnych rezultatów.

Machając ręką na jej sprawę ("Jak wróci, to kocha" cytując Malvina), mężczyźni rzucili się w wir jarmarcznej zabawy w namiocie Wielkiego Ado. Arkanista - jakim był gospodarz przedsięwzięcia - zorganizował dla śmiałków cztery zabawy: wrestling z dwoma goblinami, bitwę wolnostylowa z gnomem, zagadkę \*Ile jest demonów w słoiku?\* oraz pojedynek na lance na kozach. Na wygranych czekało wielkie koło nagród. Nie zagłębiając się w bardziej w szczegóły, Vincent od razu ruszył ku słoikowi z impami, a Garet z Malvinem ku ringowi z dwoma goblinami - Mixem i Maxem. Przywitał ich ochoczo jeden z zapaśników, Mix, i po zapoznaniu ich z zasadami Garet ruszył do walki. Zaczął efekciarsko, czym przestraszył nawet jednego z goblina, ale zanim zdołał ruszyć do ataku, już Mix owinął się wokół jego nóg, unieruchamiając go. Bezproblemowo jednak udało się chłopakowi zapaśnika zrzucić i oswobodzony ruszył pędem ku przerażonemu Maxowi, który uciekł w popłochu do swojego brata, gdy tylko Garet się przy nim zatrzymał. Olin, który się cały czas sparingowi przyglądał, zaintonował partnerowi:

 *Dwa gobliny,

jak dwa kciuki,

użyj wizji,

szukaj luki*

Podniesiony na duchu młody wrestlingowiec schwytał w mocnym uścisku Maxa, który - o dziwo - miast się wyrywać, sam owinął swoje ręce wokół przeciwnika, a jego brat wskoczywszy mu na barana, próbował złapać Gareta za głowę. Nieudolnie na szczęście, młokos zrzucił go na ziemie, samemu z drugim zapaśnikiem upadając na glebe. Mix nie dał jednak za wygraną i ponownie z podobnym rezultatem, zaatakował śmiałka. Śmiałka, który zaczął siłować się z Maxem, chcącym go finałowo przygwoździć do ziemi.

 *Jak dwa kciuki,

dwa gobliny,

tak dwa kciuki

im w doliny*

Ponownie zaintonował bard z trybun, tak dobrze dodając otuchy towarzyszowi, że ten brawurowo założył chwyt Maxowi, eliminując go z gry. Widząc porażkę brata, Mix taktycznie wycofał się pod barierki, gdzie nawet nie wiedział, co go czeka. Malvin wykorzystując okazje, zgrabnie udał, że przesyła magiczną wiadomość Garetowi, w którym prosi go o spokój, bo ostatnim razem musieli się wykosztować na rehabilitacje dla przeciwnika. Goblin usławszy to przeraził się nacierającego na niego Franciszka. Max, widząc patowość sytuacji brata, rzucił bliźniemu butle z olejem, którą to zawartość rozsmarował na sobie odbiorca. Młody Gniewny rzucił w niego piachem, chcąc go oślepić, ale niestety interwencja wiatru znacznie obniżyła bojowość tego ataku, poprzez jak się to mówi w branży, rozwianie go. Mix wkurzony, jak on to nazwał, "oszustwem" Gareta rzucił się na chłopaka, chcąc go przewrócić. Przez chwile intensywnie się siłowali, w międzyczasie lądując na ziemi, aż w końcu młodzianowi udało się założyć wrestlerowi chwyt, wygrywając tym samym walkę. Po triumfalnym salcie zwycięzcy i uścisku dłoni między Garetem a Malvinem bracia wręczyli młodzieńcowi dwa żetony na zakręcenie kołem nagród.

### Wizyta u Bonesa

Ka'ew biegła, biegła ile sił w nogach, przebijając się przez tłum zamglonych, nieopisywalnych twarzy - nieopisywalnych, ale nie nieznajomych. "Precz! Zostawcie mnie! Nic wam nie zrobiłam!" wykrzyknęła spanikowana, zalewana przez bonesowską hołotę. Odruchowo złapała za udo w poszukiwaniu broni - bezskutecznie, ruszyła do ucieczki tajemniczą drogą przez kosmiczne przestrzenie, aż wbiegła w tajemniczy portal.

Gwiazdy zgasły. Była sama zawieszona w agorafobicznej bezdni, w tle malowała się gigantyczna sylwetka. Zamknęła oczy, skupiając wszystkie zmysły na wspomnieniu bocianiego gniazda, miejsca, które już raz ją uratowało.

Ale ktoś już tam był. Wysoka, chudą kobietę o szarej skórze. Ka'ew poczuła przypływ złości. "To moje!" wykrzyknęła. Postać odwróciła się w jej stronę - stała twarzą w twarz z gifiańską boginią śmierci, królową liczy i githyanki, Vlaakich. Piratka zaniemówiła, ale po chwili wściekłość się w niej jeszcze bardziej wzmogła. W amoku zrzuciła z gniazda siłą swej woli uzurpatorkę, która w desperackim geście zdołała zerwać jej suknie, zanim odleciała w przestrzeń. Zmęczona kobieta przytuliła się do masztu, powoli zasypiając.

Krzyk rozdarł jej bębenki uszne. Obudziła się w skrzyni w samej bieliźnie. Po pierwszym szoku uspokoiła oddech i powoli otworzyła wieko skrzyni. Uderzyła ją silna woń kadzideł. Była sama w pomieszczeniu gospodarczym, chyba jakiejś świątyni, w tle dalej słychać było krzyki. Założyła kapłańską suknię i pantofle oraz wzięła tajemniczą rękawicę ze szpikulcem i inwentarz świątynny, które znalazła w pomieszczeniu. Tak przygotowana delikatnie uchyliła drzwi pomieszczenia, w którym się obudziła. Ukazała jej sie sala świątynna, z osiemnastoma małymi ołtarzami różnych bóstw. Ujrzała także źródło rabanu - grupka mnichów wraz z jakimś wielkim schimnikiem z ogromnym kosturem stała wokół jednego posągu. Posąg był ubrany w jej suknie. A był to posąg Kruczej Królowej. Napisano także na nim zwięzłą notkę "Tylko Vlaakith, pizdy".

Przekradła się za tłumem, poszukując, czyją relikwię sobie pożyczyła. Rzeźbę znalazła, ale nie była ona w żaden sposób podpisana. Wymknęła się na ulice i skierowała w stronę zakładu Gomleża.

### Mądry, charyzmatyczny i silny

Gdy Garet dopingowany przez Malvina siłował się z goblinami, Vincent skrupulatnie liczył impy w słoiku. Zadanie było o tyle ciekawe, że demony potrafiły znikać, co czyniły nader często. Niezrażony tym, czy nawet wykorzystujący to xixchill kontynuował swe kalkulacje. Po ponad dziesięciu minutach stania jak kołek przy słoiku, w końcu pewny swoich rozumowań powiedział do tabaxi: "346". Kot zdziwiony, że komuś udało się odgadnąć, wręczył Vincentowi dwa kupony. Matematyk ruszył wraz ze swoimi towarzyszami do małej sceny, gdzie odważni śmiałkowie mogli w lirycznej walce zmierzyć się z gnomem Thermodeusem.

— Haha! Mamy tu amatora! Kto następny wyzwie mnie, wielkiego Thermodeusa!

— Oh, Thermodeusie! — Malvin podniósł rękę.

— A, tam widzę, widzę! Dobra, panie emerycie, zapraszam na pokrycie! Ha! Ha!

Olin uzgodnił z Garetem, że jeśli podniesie rękę, chłopak ma krzyknąć jego przybrane imie. Wszedł na scenę.

— Dobra, dobra, staruszku mój ty, zaczynaj, poginaj! — powiedział gnom robiąc głupią minę.

— Jestem... niektórzy mogą z was mnie znać, jestem... — uniósł rękę, na co jego towarzysz krzyknął:

— Marcin Kopytko!

— ...właśnie tak. Marcin Kopytko. Może zacznij, jesteś tutaj tym, mistrzem — starzec zaśmiał się — widziałem, że niezły wpierdol

— Słuchaj i nie truchaj, takie klamory, to na mojej scenie dostają fory. Zasuwaj, nie struwaj.

— Thermodeusie, brak rozumu, czy coś brałeś? Panie, jestem ci wygraną winien, bo przed chwilą już przegrałeś. A nie czekaj! Pomyliłem cię z goblinem!

— Niezłe swawole, ty tutaj bawole, ale zobaczymy, co zrobisz, jak już cię... ech, właściwie, co mi tam, ja już ciebie jak kartkę czytam; nie masz mi nic do zaoferowania, jedynie możesz się tarzać tam, gdzie są... — gnom się zająknął

— Tam są karty do rozdania, grałem, Potworiada! Mój występ ex cathedra jest to trochę eksperyment, chciałem przyjść tu no i sprawdzić twojej głowy asortyment, badam gnomie ego, gnomie życie, gnomie sprawy... co ja gadam, nie masz tego, gnomie proszę dotknij trawy.

Thermodeus padł na kolana.

— Dość mości panie! Mimo że przyjąłem twe wyzwanie, nie doceniłem twej sztuki, kłaniam się przed tobą, w głowie mam tylko zbuki. Bierz, bierz te bilety, ruszaj po nagrody!

— Trzymaj swoje bileciki, zasady są dość jasne: jeszcze jedna runda mordo — Vincent telepatycznie dodał "chyba już nie zasnę...". Malvin podał dłoń gnomowi. Ten wstał i starł pot z czoła, po czym rzecze:

— Dobra, w takim razie, zacząć nowe czas kuraże! Dla kurażu to byś se wypił, prawda? Niestety dla ciebie jest tylko gorzka... prawda...

— Ah, prawda... prawda... chciałeś mnie urazić gnomie, nie ma mowy, gdy na tyrkę twoją matkę, wiozą cztery motogłowy, a twój tatuś urokliwy patrząc na twą facjatę... co ja gadam, zapomniałem, przecież masz przed sobą tatę! Twoje jęki, twoje dźgnięcia wchodzą płytko, twe pęknięcia, twoje słowa, no nie pykło, nic dziwnego, że twój tyłek skopał... Marcin Kopytko — zawtórowali mu Vincent i Garet.

— Ah, nie zadzieraj z moim tatą, może i pół twego wzrostu, ale dwa razy ducha! Bucha, buch, buch, w nim potężny duch, do którego ty do pięt, nawet nie przyruchasz.

— Może nie przyrucham, ale ducha, ducha... twój stary psa rucha.

Thermodeus ukłonił mu się i podał mu dłoń z biletami:

— Pojedynek sprawiedliwy, były piękne to słowa, bilety ci się należą, jak krowie należy się iść do rowa.

Tę spektakularną potyczkę liryczną trafnie skwitował Vincent słowami "Malvinie... myślałem, że jesteś przeciwko zabijaniu...".

Jednak jeszcze nie poszli odebrać należnych im nagród - skierowali się w stronę ostatniej, nieodwiedzonej konkurencji: pojedynku na kozach, a szczególnie Garet, entuzjasta wszelakich festynów, co przeczytać można w jego dzienniku. Przywitał się z ciężkozbrojnym hobgoblinem obsługującym te stanowisko. Po zapoznaniu się z regułami i wręczeniu kosztowności towarzyszom na przechowanie, konsjerż otrzymał lance i ruszył do ogromnej kozy. Nie wiedząc jak ją podejść, wrócił się do Vincenta,który dziwnie się wzdrygnął po jego ser. Powoli podszedł z trupim serem do kozy z zamienionymi magią oczami tak, by wyglądały na te tego gatunku. Zwierze generalnie nie wyglądało, by spodobało mu się to pożywienie śmierdzące jak rozkładające się zwłoki, zainterweniował więc xixchill, podmieniając zapach zgnilizny na cudowną woń siana. Tym razem Garetowi się udało i koza nie wybrzydzając, pozwoliła mu na siebie wejść.

Jeźdźcy ruszyli ku sobie. Choć starcie miało być do trzech, Garetowi udało się już w pierwszym starciu zupełnie wyeliminować hobgoblina z walki. Wziął bilety i swoje przedmioty od przyjaciół. Podeszli do stoiska Wielkiego Ado.

### Gomelż. Cięcie, strzeżenie, golenie

Mimo tabliczki "zamknięte" na drzwiach zakładu, słychać było głosy z budynku. Ka'ew skierowała się ku tylnemu wejściu. Zapukała w wielkie stalowe drzwi, na co otworzyło się małe okienko. Z wewnątrz popłynęła melancholijna muzyka i duszący zapach tytoniu. Ochroniarz Zel zapytał, kto idzie, na co piratka ukazała mu spod kaptura swe oblicze. Niechętnie otworzył wrota i wpuścił ją do środka. Gomleża zastała siedzącego i wsłuchanego w muzykę, na jej widok wstał. Wręczyła mu diadem, który ukradła z mauzoleum, po to, by spłacić swój dług. Zaaprobował podarunek, przy okazji wspominając, za co jest jest mu ona winna - Ka'ew miała zniszczyć parę jego narzędzi oraz zaznać poważnych obrażeń, które cyrulik musiał zaszyć. Ku jego zaskoczeniu, piratka poprosiła go, aby wysłał kogoś ze swoich ludzi, by odebrał jej rzeczy ze Świątyni Pomniejszych Bogów, dał jej jakieś ubranie na zmianę oraz oddał jej lunetę, którą dała mu w zastaw. Swojego pomocnika wysłał, ubranie jej dał, ale powiedział, że lunetę sprzedał Drugiej Szansie. Zasalutowała mu i poszła pod dom Vincenta.

### U Wielkiego Ado każdy wygrywa!

Wielki Ado przywitał towarzyszy i przedstawił zasady odebrania nagrody - jeden bilet dawał jedno zakręcenie kołem, które losowało podarek. Garet wygrał ponoć główną nagrodę, pacynkę przedstawiającą czarodzieje, która zdaniem Ado miała pomagać w odkrywaniu magii, kwadratową fiolkę z twarzą klauna ("idealną dla żartownisiów!") oraz "sekret wróżek", czyli woreczek ze złotym pyłem, Malvin dostał butelkę wina z wizerunkiem wiedźmy, drewnianego pająka oraz długi, prosty róg pełen cukierków, ale Vincent nie zakręcił, gdyż Ado zaoferował mu pewną ofertę spod lady. Otrzymał od arkanisty tajemnicze wieloramienne słońce z czarostatkiem w środku, a także tajemniczą księgę, która zdaniem olbrzyma miała zakapturzonemu ujawnić wszystkie sekret, jeśli ten pozna sekret niej. Widać nie za bardzo mu się to spodobało, bo zaproponował Ado, żeby ten wręczył mu słój z impami, na co się jednak czarownik nie zgodził. Za to Malvin, niezrażony widać wątpliwością podarków, znów postanowił znów kołem zakręcić, tym razem już za złoto i otrzymał różdżkę. Uścisnął dłonie z magiem, ale zanim wyruszyli w drogę powrotną, zapytał jeszcze, skąd handlarz bierze magiczne przedmioty, a dowiedziawszy się, że ten także je wyrabia, zainteresował się, ile kosztowałoby stworzenie kompasu, który zamiast północy wskazywałby osobę, o której myśli. Uzyskał zatrważającą kwotę dziesięciu tysięcy sztuk złota, ale utrzymał raczej pokerową miną, zaśmiał się tylko lekko i zapowiedział, że w przyszłym tygodniu może go arkanista widzieć. Gigant domyślając się szoku, jaki mógł wywołać, dodał, że kosztem zasięgu, może się zbliżyć do tysiąca sztuk. Ustalili, że Olinowi odpowiadałoby pięć tysięcy stóp zasięgu za pięć tysięcy złota, po czym Ado zapisał sobie zlecenie mężczyzny, sygnowane imieniem "Marcin Kopytko". Korzystając z okazji Garet, zainteresował się przedmiotami, które mogłyby zwiększyć jego siłę. Również takie usługi mag cenił sobie wysoko, bo wycenił je na od pięciu do dziesięciu tysięcy sztuk złota. Pożegnali się i wyruszyli w stronę Drugiej Szansy.

Ka'ew siedziała przed lombardem, gdy zauważyła nadciągających swoich towarzyszy. By zwrócić na siebie uwagę, piratka spróbowała rzucić kamieniem w Olina. Zaskoczeni mężczyźni dobyli broni, ale widząc swoją kamratkę, zluzowali. Po raczej chłodnym przywitaniu weszli do domostwa Vincenta. Gdy Vincent analizował zdobyczne fanty, pochwaliła się swoją historią z Garetem, a także, ku zaskoczeniu konsjerża, swoimi znaleziskami, które mężczyzna rozpoznał jako Relikwiarz Thorma. Xixchill rozjuszony problemami, jakie generują jego goście, zdołał jedynie przeanalizować jedną zdobycz, tajemniczy róg Olina, który okazał się rogiem jednorożca. Zaczęli spoczynek, ale wtedy jak grom uderzyła staruszka świadomości, a za nią wyrzuty sumienia, że odebrał komuś życie. Zauważył to jego młody kompan i spytał go, czy wszystko dobrze. Wywiązała się rozmowa, w której towarzysze starali się pocieszyć dziadka i wymienili swoje doświadczenia związane z zabijaniem. Ka'ew podzieliła się swoim pragmatycznym podejściem ("oni albo ja") oraz ciężkimi przeżyciami życie jako pirat, gdzie nikomu nie można zaufać, a Vincent zwrócił się w bardziej animistyczną stronę ("zabijam, odkąd się urodziłem"), ale końcowa myśl brzmiała podobnie do tej prezentowanej przez Ka'ew. Nie zamykając w pełni tematu, ale dochodząc do jakiejś formy konsensusu, zmienili temat na kwestie przeszłości Olina. Dlaczego zapytał Ado o przedmiot do odnajdywania kogoś? Czyżby kogoś szukał? Podzielił się zdawkowo swoją tragiczną historią: był samotnym ojcem i w desperacji podejmował wiele prac. W jednej go wrobili, trafił na Spelljammera, a dziecko mu odebrali. Garet wysłuchawszy to, zagwarantował, że w razie czego może zawsze w poszukiwaniach pomóc i zwrócił się do swojego robaczego kuma o jego cele, a ten niejasno, jak to ma w zwyczaju, powiedział, że interesują go dalsze badania.

Korzystając z okazji, Malvin wyrecytował swój wiersz:

 *Cztery strony świata,

Cztery liście koniczyny,

Ale jak kot napłakał,

tyle szczęścia mej drużyny.*

Młody konsjerż próbował jeszcze wyciągnąć kwestie złowrogiej aury wokół Ka'ew, ale ta nie domyśliwszy się, o co chodzi, wyznała, że zabrała z mauzoleum jeszcze diadem i wręczyła go Gomleżowi z racji na swoje długi. Nie spodziewali się tego, ale przyjęli tę informację bez wyrzutów. Po tym zapadli w końcu w sen.

### Trefny Trefl

Obudziło ich pukanie do drzwi. To Kciuk, wzywał ich, bo ktoś miał na ich czekać, ktoś za kogo obecnością miał nie przepadać Łapa. Spakowali się i ruszyli, by przywitać się z gościem, którego tożsamości mogli już się domyślać, mianowicie z Arvogiem. Zanim wyruszyli z magiem, Ka'ew zwróciła się do lichwiarza w sprawie swej lunetki, a Garet w kwestii informacji. Lunetę miała znaleźć w gablocie, a informacji jeszcze nie udało się zebrać, jednak jeśli już się to uda, Kciuk ma ich znaleźć. Piratka odnalazła przedmiot, jednak wyceniony na zatrważającą kwotę pięciuset sztuk złota. Próbowała się targować, ale do akcji musiał wkroczyć Vincent. Wziął Łapę na zaplecze, który rozpoczął tyradę, o tym, jak wizyta Arvoga może mu zepsuć interes, ale uciszył się w momencie, gdy xixchill wręczył mu czerwony klejnot. Nie zdając sobie sprawy, co Wampir z de Comerade chce mu ogłosić, odebrał rubin i rozkazał Vincentowi pozbycie się "pingwina", jak to nazwał swojego gościa. Cała ta jego złość i duma uleciała z niego jak powietrza z balona, gdy dowiedział się, że jego towarzysz ma zamiar go opuścić. Mocno go to uderzyło, widać cenił sobie swojego współpracownika. Na pożegnanie przytulili się i drużyna opuściła Drugą Szansę. Arvog wręczył jej jeszcze torbę z jej butami.

Admirał Freytan Caldmus nie wydawał się w najlepszym nastroju. Po chwili ciszy, bardzo długiej chwili, kiedy kamraci weszli z Arvogiem do pomieszczania i usiedli niezbyt wygodnie w fotelach, w końcu wydarł się na Arvoga za to, że ten miast zwerbować kogoś z ludzi Kampanii, zwerbował takich wątpliwych osobników, jakimi są nasi bohaterowie. Mężczyzna niezbyt się tym przejął, a Admirał zwrócił się do zbiegów. Wytłumaczył się nieco ze swojej sytuacji i wręczył im plik dokumentów, który mieli podpisać. Po zapoznaniu się z regułami podpisali się pod dokumentami.

Nazwali się Trefnym Treflem.