Stany Zjednoczone

**Stany Zjednoczone** (ang. *United States*), **Stany Zjednoczone Ameryki** (ang. *United States of America*), **USA** (od **U**nited **S**tates of **A**merica**)**, potocznie także *Ameryka* – państwo federacyjne w Ameryce Północnej składające się z 50 stanów, graniczące z Kanadą od północy i Meksykiem od południa.

## Historia

W 1973 roku, w trakcie drugiej kadencji prezydenta Richarda Nixona, wiceprezydent Spiro T. Agnew, który został oskarżony o przyjmowanie łapówek musiał ustąpić z urzędu. W związku z tym prezydent został zmuszony do wybrania swojego następcy, którym został Nelson Rockefeller, wybrany minimalną większością głosów przez kongres.

### Prezydentura Nelsona Rockefellera (1973-1977)

Pół roku później na światło dzienne wyszła afera Watergate, w związku z czym prezydent Nixon musiał ustąpić, a jego kadencję miał dokończyć Rockefeller. Niedługo potem prezydent Rockefeller udzielił Nixonowi nadzwyczajnego aktu łaski, a także (co wykryły media) podarował mu pół miliona dolarów prezydenckiej emerytury. To wszystko już na samym początku osłabiło poparcie dla jego administracji. Oprócz tego prezydent stanął przed wieloma problemami natury gospodarczej: szalała kilkunastoprocentowa inflacja, bezrobocie rosło, indeks giełdowy spadał, a przemysł zasadniczo upadał. Rozpoczęte przez Rockefellera programy walki z kryzysem zostały zablokowane przez kongres w pierwszym brzmieniu, przyjęto je dopiero okroiwszy go z kilku przepisów, jak chociażby usuwając zapis o ograniczeniu wydatków federalnych, ale zostawiając najważniejszy element walki z kryzysem - dofinansowanie miast. W polityce zagranicznej dążył do prowadzenia polityki rozprężenia stosunków radziecko-amerykańskich, na którą chętnie przystała ekipa Andropowa, która doszła do władzy w ZSRR w 1975 roku. Zdecydowano się na dalsze rozmowy rozbrojeniowe, a także wspólne podpisanie aktu końcowego KBWE.

Jego polityka ekonomiczna przyniosła minimalne korzyści. Inflacja spadła o kilka procent, lecz przed wyborami znowu zaczęła rosnąć. Program Rockefellera wydawał się zresztą być bez polotu. Odwracał się od niego tradycyjny republikański elektorat, gdyż prezydent nie zadeklarował, że nie zamierza przeciwstawiać się próbom utworzenia w Ameryce systemu powszechnej służby zdrowia. Przeciwko liberalnemu republikanowi, jak nazywano Nelsona Rockefellera, wystawiono (ku zaskoczeniu wielu) konserwatywnego demokratę George'a Wallace'a. Partia Demokratyczna uznała, że w ten sposób zdobędzie poparcie konserwatywnych republikanów, którzy odwrócili się od Rockefellera. Kampania była bardzo zażarta i drastyczna. Duży wpływ na jej przebieg miał trwający i pustoszący amerykańską gospodarkę Kryzys naftowy. Poruszający się na wózku inwalidzkim kandydat demokratów był porównywany do Franklina Delano Roosevelt'a. Wallace wytykał Rockefellerowi zbyt liberalne poglądy, z kolei urzędujący prezydent nazwał go ,,żadnym demokratą". Ostatecznie, przy niskiej frekwencji, zwyciężył George Wallace, który uzyskał o 38 głosów elektorskich więcej.

### Prezydentura George'a Wallace'a (1977-1981)

W tekście swojego zaprzysiężenia Wallace powtórzył swoje słowa, które wypowiedział podczas nominacji na gubernatora Alabamy: ,,segregacja teraz, segregacja jutro, segregacja zawsze". Został za to wygwizdany co z radością opisały liberalne media. Prezydent uznał to za celowe działanie gazet, którym poprzysiągł w swoich dziennikach zemstę. Wallace skupił się na problemach natury gospodarczej: stale wysokiej inflacji i skutkach recesji z rządów Nixona i Rockefellera. Za receptę na problemy gospodarcze uznał ograniczenie wydatków rządowych oraz zmniejszenie podatków dla największych firm, co zostało skrytykowane przez ekonomistów i związki zawodowe, a także nie uzdrowiło sytuacji państwa (inflacja w roku 1980 wyniosła 18%, czyli więcej niż za najgorszych rządów republikanów). Rządy Wallace'a to także następstwa kryzysu paliwowego. Zaproponowano program zwiększenia oszczędności urządzeń, do których działania potrzebne jest paliwo, co spotkało się z oporem zarówno parlamentu, jak i górników, którzy rozpoczęli kilkumiesięczny strajk, który prezydent (co przysporzyło mu niepopularności) przerwał przy użyciu policyjnych pałek. Jego prezydentura zakończyła się wraz z wyborami w 1980 roku, w których zwyciężył Ronald Reagan.

### Prezydentura Ronalda Reagana i George'a H. W. Busha (1981-1989)

Nowy prezydent był początkowo krytykowany przez kręgi demokratyczne za zbyt duży konserwatyzm. W jego gabinecie pojawiła się tylko jedna kobieta i tylko jedna osoba czarnoskóra. W ciągu pierwszego roku prezydentury zdążył nakreślić kierunek swojej polityki ekonomicznej, wewnętrznej i zagranicznej, nazwanej reaganomiką. Ledwie rok po zwycięstwie w wyborach prezydent Reagan został 30 marca 1981 roku zamordowany przed hotelem Washington Hilton. Śmierć prezydenta była ogromnym ciosem dla państwa amerykańskiego, które uznano za słabe. Media z zamachem powiązało KGB, czemu zaprzeczyło śledztwo. Zgodnie z obowiązującym prawem, jego kadencję miał dokończyć dotychczasowy wiceprezydent - George H.W. Bush. Nowy prezydent ogłosił kontynuowanie polityki ekonomicznej Reagana. Kadencja Busha starszego skupiła się na prowadzeniu polityki Bushonomiki (ang. Bushonomics = Bush + Economics). Skupiono się na prywatyzowaniu sektora publicznego, ograniczeniu wydatków i zmianie polityki gospodarczej. Najbardziej podatki zostały obniżone bogatym, a najmniej biednym, co spotkało się z powszechnym oburzeniem wśród biedy południa kraju, której protesty zostały, mimo wszystko, zignorowane. W polityce zagranicznej skupił się na prowadzeniu polityki rozbrojeniowej, którą podchwycił Jurij Andropow dążący do działania w tym kierunku. Jedynym kryzysem w trakcie jego rządów było zatwierdzenie i wykonanie operacji Cincinnatus we Włoszech, która nie była długo krytykowana przez Obóz Socjalistyczny (ze względu na wcześniejszą intwerencję w Afganistanie). W związku z kryzysem w obozie demokratycznym, bez większych trudności został wybrany na drugą kadencję. Jednak już w 1987 po licznych protestach czarnoskórych obywateli protestujących przeciwko segregacji rasowej, a także protestach mniejszości seksualnych, które zostały stłumione przez policję, prezydent stracił na popularności, a tłumaczenie się, że protestujący otrzymali pieniądze od KGB, nie pomogło prezydentowi, a tylko osłabiło wzajemne relacje z Moskwą.

### Prezydentura Gar'ego Harta (1989-1997)

W 1988 rozpoczęła się kampania prezydencka. Nominację republikańską uzyskał Bob Dole, a nominację demokratyczną uzyskał Gary Hart ledwo pokonując czarnoskórego baptystycznego pastora Jessego Jacksona. Wybory wygrał Gary Hart, który zwyciężył dzięki radykalnemu planowi by każdemu kto zarabia mniej niż 20.000$ rocznie podatki obniżyć o dziesięć punktów procentowych. Po zwycięstwie w wyborach, na początku zajął się sprawami mniejszości seksualnych. Na szczeblu federalnym wprowadzono zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w miejscu pracy (oprócz pracodawców państwowych). Pod koniec swojej kadencji, w 1992 roku Hart rozpoczął stopniowe wprowadzanie swojego planu, które rozpoczęło się od obniżenia podatków o 2 p. p. dla osób zarabiających mniej niż 16.000$ rocznie. Zmiana ta doprowadziła do poważnej niewydolności budżetowej, która przełożyła się na wzrost inflacji i braki finansowe w sektorze publicznym. Harta oskarżano o niekompetencję, z czym wiązano jego młody wiek (nie miał nawet pięćdziesięciu lat w momencie obejmowania urzędu). Przeciwko niemu wystąpił baptystyczny pastor Jesse Jackson, ten sam, który przegrał prawybory Partii Demokratycznej. Założył Union of Christians walczącą o równouprawnienie ekonomiczne i polityczne dla czarnoskórych. Hartowi pomogła zmiana sytuacji na świecie. Za jego zasługę uznano upadek Związku Radzieckiego, również to on ujawnił kompromitujące ZSRR informacje świadczące o niewydolności rolnictwa kolektywnego. Okazało się bowiem, że ZSRR bogaty w czarnoziemy Ukrainy, musiał skupować zboże od Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu i obniżeniu podatków udało mu się zwyciężyć w wyborach w 1992 roku. W tej kadencji rozpoczął on stopniowe podwyższanie podatków pośrednich by ustabilizować budżet. Zmniejszył także wydatki na armię, a skupił się na zwiększeniu przydziału pieniędzy na służbę zdrowia.

Sytuacja zaczęła się komplikować, kiedy w 1996 w trakcie kolejnej kampanii wyborczej do prasy wyciekły informację na temat gwałtu, który dokonał prezydent na niewinnej dziewczynie, Donnie Rice Hughes, kilka lat wcześniej. Mimo że Hart nie mógł już startować, a wystawiony został inny demokrata (Lyndon LaRouche), bardzo zaszkodził on demokratom. Partię osła uznano za symbol nie tylko niekompetencji finansowej, ale także seksizmu. Doprowadziło to do drastycznego spadku poparcia dla LaRouche'a, którego ostatecznie w wyborach pokonał Pat Robertson - konserwatywny republikanin. Robertson po skompromitowaniu prezydenta wybory wygrał z ogromną łatwością. Ludzie głosowali przeciwko Hartowi, a nie za Robertsonem.

### Prezydentura Pata Robertsona (1997-nadal)

Nowy prezydent szybko okazał się jednak nie do końca normalny. Jego pierwszą decyzją było powołanie nowej administracji, w której nie znaleźli się żadni Murzyni, czy Żydzi, a tylko jedno stanowisko objęła kobieta. Dla zachowania równowagi, wiceprezydentem mianował Dana Quayle, wiceprezydenta za kadencji George'a H. W. Busha. Również na niższych szczeblach administracyjnych zaczęto zwalniać osoby semickiego pochodzenia. Do wojska zaczął powoływać bardzo młodych konserwatystów, by ci jak najdłużej mogli utrzymywać konserwatywno-liberalny porządek w Stanach Zjednoczonych. Zapewnia mu to sporą popularność w armii do dzisiaj. Rozpoczął również program podwyższania podatków dla najbiedniejszych i ograniczenia wydatków na służbę zdrowia, co spotkało się z powszechnym oburzeniem ubogich.

Nie z tego jednak zasłynął Robertson, a z kontrowersyjnych wypowiedzi. Mimo pełnienia mandatu prezydenckiego postanowił dalej występować w swoim show we własnej telewizji, którą rozpoczął dotować z państwowych pieniędzy. Wszystkich protestantów poza baptystami i zielonoświątkowcami nazwał sługami antychrysta. Skrytykował także Kościół Szkocji za sprzeczną z naukami Pawła z Tarsu polityką przyzwalającą na wyświęcanie gejów. Samą Szkocję nazwał mroczną ziemią rządzoną przez gejowskich panów. Oberwało się również hinduizmowi, który pewny siebie prezydent nazwał ,,czymś demonicznym". Islam nazwał chrześcijańską herezją w odpowiedzi na co Naród Islamu rozpoczął protest przed Białym Domem, rozgoniony przez policję z polecenia prezydenta. Feminizm uznał za socjalistyczny, antyrodzinny twór zachęcający kobiety do opuszczenia swoich mężów, zamordowania swoich dzieci, zostania lesbijskimi wiedźmami i zniszczenia kapitalizmu. Chin, z którymi handel uznał za priorytetowy, nie potępił za prowadzenie polityki jednego dziecka, mimo że i tutaj kobiety musiały dokonywać aborcji. Przez konserwatystów był krytykowany również za lekceważenie wojny z narkotykami. Sam uznał, że zamykanie ludzi za posiadanie ,,kilku gramów trawki" to przesada, dlatego doprowadził do dekryminalizacji konopi indyjskich na całym terytorium Stanów Zjednoczonych.

Wielu uważa jednak rządy Robertsona za parafaszystowskie, a każdy kolejny ich miesiąc, za szansę dla prezydenta dla dalszego niszczenia państwa. Zegar tyka.

## Idee narodowe

***Hart, you fool –*** Stany Zjednoczone znajdują się w bardzo nieciekawej sytuacji ekonomiczne. Zadłużenie państwa ciągle rośnie, a jest to spowodowane polityką finansową prezydenta Harta, który postanowił o zmniejszeniu podatków, przez co wpływy budżetowe nie odpowiadają wydatkom. Innym problemem amerykańskiej gospodarki jest utrzymywanie bardzo kosztownej armii aktywnej na wszystkich kontynentach świata. Sami Amerykanie są coraz biedniejsi. W roku 1980 federalna średnia płaca utrzymywała się na granicy ubóstwa, natomiast w ciągu następnych dziesięcioleci spadła o 30% poniżej tej granicy. Jeżeli rząd federalny nie zamierza się w nieskończoność zadłużać, to powinien radykalnie zmienić swoją politykę finansową, jednak zbyt radykalne zmiany w dobie skrajnej polaryzacji politycznej mogą być bardzo trudne. Państwo wymaga zdolnego, cierpliwego i spokojnego reformatora, którym na pewno nie jest prezydent Robertson.

***Drugie Detroit? –*** Deficyt budżetowy Nowego Jorku w 1975 roku wynosił ponad był siedmiokrotnie mniejszy niż długi miasta. Wówczas rozpoczęto zaciągać długi w celu obsługi długu, co spotkało się z osłabieniem siły ekonomicznej miasta. Mimo faktu, że metropolia była zdominowane przez liberałów, nowojorczyk, prezydent Rockefeller udzielił jej pożyczki w wysokości miliarda dolarów, co mimo wszystko nie oznaczało końca problemów miasta. Prezydent nie miał poparcia w gronie własnych doradców dla ratowania miasta. William Simon (sekretarz skarbu w gabinecie Rockefellera) z aprobatą obserwując bieg wydarzeń w Chile, przekonał prezydenta, by odmówić miastu pomocy (W New York Daily News pojawił się nagłówek: "Rockefeller do miasta: nie wskrzeszać trupa!"). Warunki ewentualnego wsparcia finansowego - twierdził powinny być "tak drakońskie, a całe to przeżycie tak bolesne, że już nigdy żadne miasto, żadna jednostka administracja nie pokuszą się o pójście tą samą drogą". Nowy Jork, tak czy inaczej musiał podnieść podatki, ograniczyć wydatki socjalne, wydawać kolejne obligacje komunalne i brać coraz bardziej lichwiarskie pożyczki. Największe miasto Stanów Zjednoczonych ma ogromne długi, a posiadane przez nie akcje i wydawane przez nie obligacje są coraz mniej warte. Dziś dług z 1975 roku byłby marzeniem. Obecnie produkt metropolitarny brutto Nowego Jorku to 1164 miliardy dolarów, a miasto zadłużone jest na 1400 miliardów dolarów. Oznacza to, że jego długi stanowią 120% jego PMB. Metropolia na wymarciu nie stanowi jedynie zagrożenia gospodarczego, a także zagrożenie społeczne. Jej upadek może oznaczać rozbudzenie świadomości prekariatu.

***Kryptosegregacja –*** Co prawda od prezydentury Lyndona Johnsona segregacja została oficjalnie zniesiona, cały czas mówi się jednak o nieoficjalnej dyskryminacji. Odkąd prezydent Wallace nakazał zaprzestać polityki busingu wydaje się, że mimo prawnej równości, istnieje ekonomiczna i społeczna nierówność. Budzi to bunt ekstremistycznych grup czarnoskórych, którzy skupieni wokół działaczy radykalnej lewicy, Narodu Islamu, czy Unii Chrześcijan, stanowią poważną siłę polityczną zdolną do przeprowadzenia poważnych zmian w państwie amerykańskim lub przynajmniej do tego, by zdrowo to społeczeństwo sterroryzować.

***Pasy, wszędzie pasy!* –** Ameryka jest państwem wyjątkowo niejednym. Jedyne co jest w niej jedne to mniejszości zdenerwowane na dominację białych, heteroseksualnych mężczyzn-protestantów dominującym w tzw. pasie biblijnym, obejmującym większą część południowych stanów. Nie całość, a większą część. Pas biblijny graniczy z chociażby pasem latynoskim, który pokrywa większą część terenów przy granicy teksańsko-meksykańskiej i południowego Nowego Meksyku. Na północ od pasu biblijnego znajduje się, będący zresztą częściowo zmieszany z pasem biblijnym, czarny pas. Murzyni w Stanach Zjednoczonych są wyjątkowo zróżnicowani. Część z nich popiera dawnego demokratę Jesse'go Jacksona, który dziś tworzy ruch Union of Christians, z kolei radykalniejsza część jest członkami Narodu Islamu. Na zachód, zaraz za Górami Skalistymi, rozpościera się korytarz mormoński, na który składa się stan Utah z regionami. Na północnym wschodzie rozpościera się pas rdzy. To region robotniczy, ojczyzna amerykańskiej lewicy i tamtejszego prekariatu. Upadek Detroit i nieubłaganie nadchodząca zapaść Nowego Jorku wpływają na poszerzanie się tego pasa w stronę wschodniego wybrzeża. Na północnym wschodzie na stany Waszyngton, Oregon, Idaho i Wyoming, istnieje pas bezwyznaniowy. Do niedawna spokojny i obcy od ideologii, dziś będący kolebką amerykańskiego neofuturyzmu, który (popularny w Kanadzie) spopularyzowany został w tych stanach. Rośnie antagonizm między poszczególnymi pasami. W momencie kryzysu tarcia pomiędzy nimi będą mogły wpłynąć na destabilizację państwa.

***Światowy żandarm* –** Po upadku Związku Radzieckiego i żelaznej kurtyny, czyli symbolicznym końcu zimnej wojny, tylko Stany Zjednoczone ostały się jako ostatnie supermocarstwo. Wielka Brytania po dekolonizacji nie jest już żadnym imperium, a politycy francuscy mimo dużych aspiracji wiele nie znaczą. To USA jako ostatnie mocarstwo pełni rolę światowego żandarma interweniując tam, gdzie uznane przez Waszyngton za słuszne wartości są zagrożone. Przynajmniej amerykańskie służby, które odegrały dużą rolę w zapewnieniu amerykańskiej dominacji w świecie, o tym zadecydują. To FBI zapewniło bezpieczeństwo amerykańskiemu społeczeństwu przed wpływami socjalistów na terenie Stanów, a to CIA zapewniło nierozprzestrzenianie się komunizmu na kraje trzeciego świata. Dziś te służby nie ingerują w życie zwykłych obywateli, ale za to mają dużo do powiedzenia w amerykańskiej polityce. Ten polityk, który z nimi trzyma będzie miał łatwiej, ten który nie… trochę trudniej.

***Kredytomania* –** W Ameryce jesteśmy świadkami prawdziwego boomu konsumpcyjno-hipotecznego. Prawie każdy Amerykanin ma kredyt, wielu ma ich kilka. Szczęśliwa passa niskich opodatkowań kredytów, tak jak wszystko w gospodarce rynkowej, może niedługo się zakończyć, a dalej – w wyniku słabej koniunktury – amerykański raj pożyczkowy może zamienić się w piekło. Miejmy nadzieję, że tak nie będzie, bo będzie oznaczało to koniec amerykańskiego snu i epoki spokoju ekonomicznego.

***Prezydent psychopata –*** Na początku kadencji Pata Robertsona, za nienormalnego uważali go tylko jego najbardziej zatwardziali przeciwnicy i nieliczni zwolennicy kończącego kadencję Garr'ego Harta (skompromitowanego skandalem seksualnym). Reszta uważała to za tradycyjną nagonkę liberalnych mediów na kandydata konserwatywnego. Część w Robertsonie widziała szansę na powstrzymanie ideologicznej ofensywy lewicy. W trakcie jego kadencji, gdy niepotrzebnie atakował różne grupy społeczne, Robertson coraz bardziej zawężał grono swoich zwolenników, powiększając liczbę osób uważających prezydenta za niezrównoważonego psychicznie. Afera korupcyjna powiązana z Operation Blessing sprawiła, że nawet Republikanie odeszli od prezydenta i wycofali swoje poparcie dla niego w najbliższych wyborach. Robertson notuje obecnie około 8% poparcia. Żaden prezydent USA nie miał nigdy aż tak niskiego poparcia.

***Kraj atomowy –*** To mocarstwo jest w posiadaniu strategicznej i taktycznej broni jądrowej, która może zostać użyta przeciwko jakiemukolwiek celowi na Kuli Ziemskiej. Ponadto posiada ono wykwalifikowane kadry zdolne do konserwacji i użycia tejże broni.

## Polityka

Głową federacji jest 42. prezydent USA Pat Robertson pełniący tę funkcję od 1997 roku. Jego kadencja kończy się wraz z dniem 20 stycznia 2001 roku. Prawo USA zezwala na ponowne kandydowanie prezydentom, dlatego będzie mógł on kandydować jeszcze tylko raz (opisuje to 22. poprawka). Jedną z najistotniejszych kompetencji prezydenta jest wyznaczanie członków Sądu Najwyższego USA.

### Sąd Najwyższy

W jego skład wchodzi dziewięciu sędziów. Mają oni prawo wydawać decyzję dotyczące zgodności działań władzy ustawodawczej i wykonawczej z konstytucją. Sąd Najwyższy jest najwyższą instancją sądowniczą USA, a jego decyzje są niepodważalne i ostateczne.

Aktualni sędziowie:

* prezes William H. Rehnquist (ultrakonserwatysta)
* John Paul Stevens (ultrakonserwatysta)
* Sandra Day O’Connor (liberał)
* Antonin Scalia (ultrakonserwatysta)
* Anthony Kennedy (umiarkowany konserwatysta)
* David Souter (konserwatysta)
* Clarence Thomas (umiarkowany konserwatysta)
* Ruth B. Ginsburg (ultraliberał)
* Stephen Breyer (liberał)

Ich głos jest istotny w wielu kwestiach najważniejszych dla polityki Stanów Zjednoczonych. Mimo, że sześciu na dziewięciu sędziów jest konserwatystami i wśród standardowego podziału znalazły się konflikty. Chociażby sędziowie ultrakonserwatywni i część sędziów konserwatywnych była przeciw legalizacji marihuany na szczeblu federalnym, która została przegłosowana głosami liberałów i bardziej umiarkowanych konserwatystów.

### Opozycja

Główną opozycję stanowi Partia Demokratyczna, Zieloni, czy Partia Libertariańska. Coraz bardziej widoczne stają się także nowo powstałe ruchy takie jak Union of Christians, czy różne regionalne ugrupowania, w których powodzenie na szczeblu federalnym jednak się nie wierzy. W opozycji względem prezydenta stoi także Partia Republikańska, której większość członków nie popiera Pata Robertsona, mimo że GOP jest jego partią macierzystą. Oczywiście ma w niej również swoich ludzi, chociażby, określanego jako nazistę, Harolda Covingtona.

* Partia Republikańska **(główny nurt)** - jedna z dwóch głównych partii politycznych w Stanach Zjednoczonych o profilu konserwatywnym. Jej formalnym przywódcą jest Bob Dole. Jej przedstawicielami są z kolei: Bob Dole, Elizabeth Dole, John McCain, Orrin Hatch, John Kasich i George W. Bush.
* Partia Demokratyczna - główna siła opozycyjna w Stanach Zjednoczonych i jedna z zwyczajowo dwóch partii głównego nurtu. Prezydentura Garrego Harta odbierana wśród Amerykanów różnie podzieliła tę partię, których gamma poglądów to neoliberalizm, socjalliberalizm, a nawet reformizm, czy neofuturyzm. Z kolei przedstawicielami demokratów są: John Kerry, Bill Clinton, Al Gore, Joe Liberman, Ted Kennedy i Lyndon LaRouche.
* **Unia Chrześcijan** - powstała w wyniku przegranej przez Jesse'go Jacksona (lidera ruchu) z Garry'm Hartem w prawyborach na kandydata demokratów na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Mimo, że w partii dominuje Jackson, a cały ruch jest zbudowany na jego osobie, ma on także opozycję w swoim ruchu złożoną głównie z imigrantów. Największe wpływy ma w nim grupa Latynosów skupiona wokół prezydenta Ligi Zjednoczonych Latynoskich Obywateli Ameryki - Dominga Garcię, a także katolickich imigrantów z Europy skupiona wokół dziennikarza niezadowolonego z wyglądu Ameryki - Maxa Kolonki.
* **Partia Reform** - jej liderem jest popularny Ross Perot. Ruch reprezentuje poglądy socjalliberalne, dąży do przebudowy ustroju Stanów Zjednoczonych. Jego kandydatem na wiceprezydenta jest James Stockdale.
* **Armia Wyzwolenia Czarnych** - to radykalny, rewolucyjny ruch zorganizowany przez Afroamerykanów dążących do równouprawnienia, na których czele stoi Mumia Abu-Jamal. Ruch ten powstał na zgliszczach rozbitej przez FBI Partii Czarnych Panter, a jego kołem napędowym było udowodnienie niesłusznego oskarżenia Abu-Jamala, którego wyjście z więzienia stało się ogromnym świętem dla czarnej społeczności amerykańskiej. Chętnie przyjeżdżał on do murzyńskich gett, a jego przybycie prasa porównywała do radości tłumów Caracas widzących Hugona Chaveza. Armia Wyzwolenia Czarnych jest ruchem niezależnym, jednak zdarza się im się współpracować z Armią Wyzwolenia Gejów, jednak epizody te są zwykle krótkotrwałe.
* Tradycyjne partie trzecie, które są ruchami nieznaczącymi lub odeszłymi od swoich ideałów. Libertarianie, odkąd polecili wszystkim swoim zwolennikom przeprowadzić się do New Hampshire, by zyskać chociaż trzy głosy elektorskie. Z kolei Partia Zielonych została zmarginalizowana i wchłonięta przez Unię Chrześcijan. Większą aktywność mają od nich takie grupy jak Cyberterytorium kierowane przez niejakiego Obywatela Zero.

### Ruchy religijne, nieapolityczne

Cały stan Utah i jego okolice są zdominowane przez mormonów kierowanych przez prezydenta-proroka Gordona Hinckley'a, Mormoni stanowią znaczącą i wpływową mniejszość w Stanach Zjednoczonych, która potrafi wyrażać swoje stanowisko w kwestiach politycznych.

Ważną religijnie grupą jest Naród Islamu kierowany przez Louisa Farrakhana. Zrzesza ona umiarkowanych i radykalnych muzułmanów, domagających się zmian w amerykańskim społeczeństwie, a także szacunku dla czarnoskórych. Niektórzy z nich mówią o potrzebie powstania osobnego murzyńskiego państwa w USA.

## Gospodarka

Stany Zjednoczone stanowią największą gospodarkę świata pod względem nominalnego PKB. Jego potęga wykuła kolejną potęgę - potęgę dolara. W tej walucie handluje około ⅘ świata, co oznacza, że 80% państw świata, by handlować, musi sprzedawać swoje dobra Waszyngtonowi za produkt amerykańskich drukarek. Jest to także państwo ogromnych nierówności. Chociażby PKB per capita południowego stanu Missisipi jest dwa razy mniejsze niż w położonym na wschodnim wybrzeżu Delawere. Podobnie średnie przychody czarnoskórych i Latynosów stanowią ledwo ponad połowę przychodów białych. Nie tylko ich dotyczy bieda w Stanach Zjednoczonych. Niezależnie od rasy i wyznania 20% obywateli USA znajduje się poniżej progu ubóstwa. Jest to państwo ogromnych firm i ogromnych fortun, ale także ogromnej biedy.

## Wojsko

Siły zbrojne Stanów Zjednoczonych stanowią największą, najsilniejszą i najnowocześniejszą armie świata. To nic zadziwiającego, skoro amerykańskie wydatki na zbrojenia stanowią największe na świecie, będące większymi niż wojskowe budżety wszystkich pozostałych państw świata łącznie. Amerykańska armia jest zdolna do prowadzenia konwencjonalnej wojny w dwóch odległych od siebie miejscach na globie. Obecny prezydent dokonał gwałtownej zmiany kadr w armii. Notowany jest wzrost agresji oficerów w stosunku do rekrutów i powrót oznak dyskryminacji rasowej. Duża część dowódców jest niezwykle wierna prezydentowi Robertsonowi, gdyż zawdzięczają mu awanse w armii.