Alatar Błękitny

Czarnoksiężnik z Wschodu,

**Alatar Błękitny** zwany także **Morinehtarem**, starszy z dwóch „Niebieskich Czarodziejów” (Ithryn Luin) jest błyskotliwym i dość agresywnym wysłannikiem Valinoru. Vala Orome wybrał Alatara na swojego wysłannika do pierwotnych ojczyzn Elfów i Ludzi. Alatar posiadał znaczną wrodzoną moc. Po przybyciu na stary kontynent, szczególne jego zainteresowanie wzbudziły krainy wschodnie: Rhun i Palisor. Pierwotnie był drugi w hierarchii Istarich (poniżej Sarumana nad Gandalfem ) i wraz z Pallandem często wyruszał na niebezpieczne wyprawy na wschód.

## Historia

Tak jak i wszyscy Ainurowie, powstał z myśli Eru Ilúvatara, przed początkami Ardy. W Amanie służył Valarowi Oromëmu u którego boku często wyruszał na polowania. Przez niego też został wybrany aby wyruszył do Śródziemia, jako jeden z Istari i obronił je przed mrocznymi siłami. Zabrał wówczas ze sobą swojego przyjaciela, Pallanda.

Przypłynął do Śródziemia w 1000 roku Trzeciej Ery. Razem z Pallandem przybył tam w drugiej kolejności, zaraz po Sarumanie i we troje początkowo wiele podróżowali po Śródziemiu. Za ostatnim razem wyruszył z nimi na wschód i południe, jednak z podróży tej powrócił tylko Saruman, zostawiwszy swoich towarzyszy.

Dalsze losy Błękitnych Czarodziejów nie są w pełni znane, zapewne wyruszyli jeszcze dalej na wschód aż do Palisoru, w regiony nieznane Numenorejczykom. Podania tamtych ludów często wspominają o dwóch magach, podróżujących od miasta do miasta w nieznanym celu. Znana jest też legenda o tajemniczym czarodzieju z zachodu - Avatanie, który zabił smoka nękającego okoliczną ludność.

Przez stulecia zdobywał renomę wśród ludów wschodu, walcząc z smokami, orkami i Nazgûlami. Ludzie z wchodu zwali go Morinehtar Pogromca Ciemności, wśród Avarich słynął jako Intondo Nieustraszony, krasnoludowie nazywali go Ta Alarem Wielkim, zaś Haradrimowie nadali mu imię Kirun Mężny.

Jednak zdaje się, że z czasem przyjaciele poróżnili się z sobą, Alatar stawał się bowiem z roku na rok coraz bardziej złowrogi i krnąbrny. Związane z ziemią przez przybrane ciało, z czasem uległo ludzkim słabościom: pożądaniu i strachowi, radości i znużeniu, aż w końcu pochłonęła go pycha i zazdrość. Inny był jednak los Pallannda, jako iż ten będąc sługą Mandosa przyzwyczaił się do bólu i śmierci, łatwiej było mu znieść pokusy.

Podczas gdy Pallando starał się wciąż wypełnić misję, Alatar zapragnął władzy i zaczął zbierać sojuszników. Wraz zwolennikami założył własne królestwo - Fëamardię. Pallando próbował się mu przeciwstawić, lecz nie miał tyle sił ani sojuszników, został więc niebawem pokonany i zmuszony do ucieczki do odległego królestwa Arthanoru, gdzie wciąż miał jeszcze przyjaciół i pomocników.

Tymczasem królestwo Alatara rosło w siłę, czarrodziej zaś coraz bliższy upadku zaczął rywalizować z Sauronem, najeżdżając Rhun i walcząc z plemionami Easterlingów (czym de facto przyczynił się do obalenia mrocznego władcy). Mimo rosnącej potęgi lękał się jednak dawnego przyjaciela i w sojuszu z nikczemnymi siłami najechał Arthanor, co prawda przegrał, lecz dopiął swego - Pallando ponownie musiał uciekać, schronił się dopiero na najdalszym wschodzie na wyspie Amazôn. Tam mag zdobył poparcie wśród tubylców i znalazł potężnych sojuszników, którzy pomogli mu postawić podwaliny pod wielką rebelią.

Rebelia przeciwko Alatarowi trwała dwadzieścia sześć lat i znacznie osłabiła jego potęgę, w końcu jednak wyparł rebeliantów z Ralianu do Lôchas Drûs, skąd powstańcy wycofali się do Lurs Vorganis. Tam w ostatniej bitwie siły Pallanda jednakże zwyciężyły i sprawiły, że Alatar musiał zaniechać podbojów. Następnie rebelianci założyli niezależne państwo Luinemar, które przez następne stulecia rywalizowało z Fëamardią.

W końcu Alatar (zwany już Alatarem Granatowym) do reszty pogrążony w pragnieniu zniszczenia wroga, sprzymierzył się z Sauronem i został jego wasalem. Czarny Pan użyczył mu armii i mocy, dzięki czemu zdołał odbudować swoje państwo i na nowo zacząć podboje, lecz utracił niezależność i z czasem stał się tylko pionkiem w wielkiej grze. Zmusił jednak Pallanda i siły Luindoru na czas jakiś do wycofania się nad zatokę Ormal, lecz po upadku Mordoru, utracił przychylność Easterlingów i ponownie przegrał w wojnie z dawnym przyjacielem.