Po przebudzeniu

Zbudziłeś się zlany gorącym potem. Powietrze dookoła ciebie było suche, nieprzyjemne, podobnie jak i krajobraz, który cię otaczał. Długie na ponad dwa metry stogi zeschniętego siana, stojące jak słupy soli nad Morzem Martwym. Wśród bezszelestnych traw dostrzegasz kręcące się pojedynczo muchy i niewielkie stworzenie przypominające norniki.

-Gdzie do cholery się znalazłem? – pytasz sam siebie, jednak odpowiada ci jedynie przenikliwa cisza.

Duchota coraz bardziej zaczyna ci doskwierać, bezlitosny skwar sprawia, że pot leje się z ciebie niczym ropa z zapuszczonego pryszcza wyciśniętego mocarnym ramieniem Grubisa. Wtem do twoich nozdrzu, pomimo niemal zupełnego braku wiatru, dociera wyraźny zapach spalenizny, jak gdyby sama Pamela Boszko pojawiła się gdzieś w pobliżu. „To ta trawa” – uświadamiasz sobie, to ona płonie. Znalazłeś się w potrzasku, piekielny ogień zbliża się z każdej ze stron i już obawiasz się, że zaraz i Gordon Ramsey wyskoczy gdzieś spośród stogów, gdy uruchamia się kolejny z twoich zmysłów.

-TĄ PSZCZÓŁKĘ KTÓRĄ TU WIDZICIE ZOWIĄ ZBYSZEK!!! – staremu już całkiem odwaliło i zaczął majaczyć, ale skąd dobiega jego głos? Nigdzie do cholery nie widzisz tego humanoidalnego mopa.

Nagle huk! Dym pożaru unosi się w powietrze, a ziemia niczym wanna z hydromasażem sanno zaczyna się trząść w rytm dzikich podrygów spazmatyka po ukąszeniu przez pszczołę. Przynajmniej okropne wycie Zbyszka na moment ustało.

-Tfuuuuuu!!! Ssssss!- gejzer limfoidalnej wydzieliny wytrysnął tuż pod twoimi stopami wzbijając cię w powietrze niczym prom Apollo w drodze na Księżyc. Wpadłeś jednak spod przysłowiowego deszczu do rynsztoku, bowiem z głośnym pluskiem w swe objęcia wzięła cię lepka, przeźroczysta wydzielina, cieknąca powoli jak woda z niedokręconego kranu z… no właśnie skąd? Czyżby to był pysk Zbyszka?!

Ale jak to możliwe? Kiedy zdążył cię tak przerosnąć?! I wówczas uświadamiasz sobie co się stało. To wymiociny tej krowy, wpadłeś prosto w nie, a ta, żeby schudnąć i zachować swoją sylwetkę starej zasuchotnicy brała leki obkurczające żołądek! To sprawiło, że zapadłeś się niemal doszczętnie w sobie stając się jedynie jakimś nędznym umpalumpem, łabędzim śpiewem prawdziwej potęgi grubasa. Twoje położenie również nie napawało optymizmem, znalazłeś się pośrodku obrazu totalnej pożogi i zniszczenia jakim jest ciało Zbyszka. Musisz się stąd jak najszybciej wydostać! Nie masz wiele czasu, albowiem patrząc na stan tej maszkary do autodestrukcji może dojść w każdej już chwili. Błyskawicznie wyrywasz wystające z nosa kudły, które, równie zasuszone co i reszta, nie sprawiają najmniejszego oporu, przychodzi ci wówczas do głowy, że może te na globusie to nic innego jak przeszczep z nosa, chyba, że to do nosa sobie wszczepił? To nie moment jednak na takie dywagacji, okręcasz włos wokół swojego ramienia po czym zarzucasz nim niczym lassem o ucho kubka skwary stojącego na blacie jury. Jednak rzecz jasna plan ten nie miał najmniejszych szans powodzenia, albowiem włos niemal w tej samej chwili się ułamuje.

-Cholera! Cholera! Cholera! – drzesz się w panice jak pinda licząc być może, że dziki jazgot przyniesie ci wybawienie. Nie przyniósł. Powarkiwania Zbyszka przybierają na sile, a na przypominającej akordeon pomarszczonej szyi dostrzegasz rozlewające się po ciele plamy opadowe.

Czujesz jak skóra pod tobą zaczyna pęcznieć wypełniana z wolna gazem z jelit. „Co robić? Co robić?!!!” Nagle wpada ci do głowy jaki może wpaść tylko desperatowi na minutę przed śmiercią. „Jeśli zamknąłbym Zbyszka w odpowiednio małym pudełku, zgromadzona w nim w energia zamiast doprowadzić do erupcji godnej supernowy z braku ujścia zapadłaby się w sobie tworząc czarną dziurę tym samym przenosząc mnie w czasie i przestrzeni z dala od tej śliniącej się katastrofy!” Szybko jednak reflektujesz się, że nie masz przy sobie żadnego pudła, a nawet gdybyś takowe posiadał to i tak nie byłbyś w stanie go tam zaciągnąć. Ale przecież! To ty jesteś małym pudłem! Nie pozostaje ci więc nic innego jak sfagocytować Zbyszka w całości niczym wąż aby stworzyć odwróconą matrioszkę.

Nawet tobie trudno przełknąć to tak na sucho. Jednak zmuszasz się jak bachora do jedzenia papki, której żaden normalny dorosły nie tknąłby palcem.

-Bluarg – i po wszystkim, teraz nie pozostało ci nic tylko czekać.

Przez twój żołądek przełazi prawdziwe tsunami, jednak po serii krótkich beknięć sytuacja zdaje się powracać do normy. Co prawda na końcu przełyku masz teraz czarną dziurę, lecz po prawdzie ona zawsze tam była. Musisz jednak odzyskać swój dawny kształt, z nowym żołądkiem nie powinno to ci sprawić najmniejszego problemu!

Jak chcesz to zrobić?

1.Zjedz tłuściocha zasmażonego ze skwarkami

2.Kup bułkę i dogryź kabanosem – starą rumplą

3.Zadzwoń po pizzę