Wilkołak/Wilk

**Wilki** - istoty zmiennokształtne

## Charakterystyka

To zwierzaki w każdym tego słowa znaczeniu. Cholernie silne zwierzaki.

Wilki wyglądają groźnie, często przesadnie przypakowani, wysocy na ludzkie standardy, choć nie tak, jak diabły i anioły, ale jeśli nie zmienią kształtu, walczy się z nimi tak samo, jak z pierwszymi lepszymi barowymi oprychami.

Wilki kochają ksywy. Większość z nich ma normalne imiona nadane im przez matki, ale i tak obierają sobie pseudonimy, zwykle najgłupsze z możliwych.

Wilki to stworzenia proste i ciężko im zaakceptować jakiekolwiek prawa i autorytety oprócz prawa stada i rozkazów Alfy, dlatego większość z nich w taki czy inny sposób zasilała przestępczy margines. Mieli kłopoty z prawem, nie radzili sobie z normalnym życiem, pracą i tak dalej. Dzielnice nadnaturalne zamieszkałe przez wilkołaki błyskawicznie zmieniały się w getta, z klasycznymi dla gett problemami: narkotykami, przemocą i rozbitymi rodzinami. Zawsze bliżej im było do świata przestępczego niż do uczciwej pracy - rozboje, bójki, włamania, handel narkotykami, stręczycielstwo.

Wilki są terytorialne, zaborcze i absolutnie monogamiczne. Raz wybrana oficjalna partnerka była ostatnią, z jaką wilk mógł zlec bez ryzyka. Może dlatego nie garnęły się do ślubu - nim obrączka nie zalśniła na palcu, cieszyły się dość dużą swobodą seksualną i nie było problemów.

Nie ma obowiązku mieszkania na terenie posiadłości w głównym domu stada, to raczej przywilej, z którego chętnie korzystają ciężarne kobiety, młode matki i te z dziewcząt, które zwabiło to, że większość kawalerów czuła się tu znakomicie. Małżeństwa, zwłaszcza bezdzietne, często na co dzień mieszkają poza domem stada, dopiero pojawienie się szczeniąt wzbudzało instynkt obronny i zwykle sprowadzali się bliżej, także do samego domu, by dzieci były bezpieczne.

Zarówno w ludzkiej formie, jak i w zwierzęcej, kierują się prawami stadnymi.

Wilki nie przejmują się przesadnie konwenansami.

W świecie wilków ilość sprzymierzeńców określała moc jednostki.

Jeśli nie zmienią formy krótko po zranieniu, leczą się jak ludzie - długo i boleśnie.

Ofiary wilka pachną sforą.

Wejście do Czarnego Płomienia w sukience to dla wilkołaka zaproszenie, by ją z dziewczyny zerwać i pieprzyć samicę na oczach wszystkich.

Słowiańskie wilki przejęły od innych magicznych obyczaj całopalenia zwłok. W wielu miejscach na świecie stado po prostu zjada zmarłego członka, by jego ciało i duch pozostał w rodzinie. Z jakichś powodów słowiańskie wilki wolą ogniem uwalniać muniny martwych towarzyszy.

## Hierarchia w stadzie

**Alfy** w stadzie mają władzę nieograniczoną, osobnicy na tym stanowisku są nie tylko silniejsi od innych, ale też bystrzejsi.

Drugi po Alfie członek stada to **Geri**.

Wilczyca o najwyższej pozycji w stadzie to **Lupa**.

Alfa mógł wyznaczyć swojego zastępcę - **Betę**. To wilk, który pod nieobecność Alfy wypełniała jego wolę i obowiązki, który opiekuje się stadem, broni go i służy wszelką pomocą. Członkowie stada winni są jej posłuszeństwo tak jak Alfie.

**Omega** jest rzadkością w stadzie. Jest sercem stada, zmieniającym zbieraninę wilków w rodzinę, zacierającą różnice wynikające z tego, że pochodzą z kilku stad, kilku kultur. Potrafi łagodzić konflikty, zalewać serca spokojem i szacunkiem do braci. Omegę, zawsze kieruje się dobrem sfory i we własnym sercu potrafi osądzić, gdzie owo dobro leży. Jest poza hierarchią, jest jednocześnie u jej szczytu, pod Alfą, a gdy trzeba ramię w ramię z nim, by mogła dać mu swój ogląd sytuacji, jako druga para oczu, druga głowa, drugie serce. Omega nie musi słuchać Alfy, nie czuje przymusu.

Kobiety w stadzie nie mają wielkich przywilejów. Względy przysługiwały samicy Alfa, partnerce samca Alfa, ale pozostałe samice były na dole hierarchii.