Horania

**Horania** (hor. **Hrn Nja**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Trafili na miasto Boits w obecnych Żulicach na granicy pallasyjsko-ursaryjskiej. Tam mieszkał ich kolejny znajomy - Stans Ser. Jako że był bogaty, to miał kilku ludzi wykupionych na własność. Jednym z tak wykupionych przez niego był niejaki Dobm Jansn. On również chciał wziąć udział w rewolucji. Właściciel kupił mu samochód i obaj dołączyli do rewolucji. Zebrani rewolucjoniści zajechali pod zamek króla Wielkiego Pallasu w Pal Burgu i rewolucja się udała. Stans Ser otrzymał położony daleko na południe nizinno-górzysty Teren Nja (pal. *Tern Nja*) oraz kilka mniejszych krain, a Dobm Jansn trzy krainy położone na zachód ziem swojego dawnego właściciela. Jako że największą z nich była Ziemia Rogu (pal. *Ar Horn*), to od rogu i od nazwy wschodniego Terenu utworzył nazwę swojego państwa (pal. *Hor Nja*, hor. *Hrn Nja*, ser. *Hrn Nja, Хрн Нја*, pol. *Róg Nja, Horania*).

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Horania i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W 476 Serania zawarła sojusz z Horanią, który rok później przekształcił się w unię personalną.

W międzyczasie w Horanii zaczęto używać nowego alfabetu, jakim była nepalica powstała w Zrajzji stosowana od dawna w Seranii.

W 486 Serania i Horania zaczęły rozwijać relacje z Basetem i Prancyzją (które od 10 lat były jednym państwem), bo w krainie Prancyzja mieszkało dużo Serańczyków i Horanatów.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu, w tym też w Horanii. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami, a w pozostałych państwach musanizm zniknął praktycznie całkowicie.

W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna.

W 738 na tereny Seranii, Horanii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący ze Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Horanatów była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Horanaci też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Horanatów dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Horanię Północną.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Horania Północna. W 1603 Horania ją odzyskała. Krótko po tym podbiła również krótko istniejący Defonland.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a w 1721 Horanię, Defony, Baset i Prancyzję oraz Murononcję.

W 1831 Wielki Król Ostruto-Hunrii przyznał z jakiegoś powodu części hunryjskiej autonomię, co bardzo spodobało się Hunrom. W 1832 ten sam los spotkał Seranię.

W międzyczasie do użytku w języku serańskim powrócił dawny alfabet, który od tamtej pory obowiązywał obok alfabetu pallasyjskiego.

W 1851 wielki król Ostruto-Hunrii zmienił nazwę Ostruto-Hunrii na po prostu Ostrut, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Hunrów.

W 1861 wielki król zlikwidował autonomię hunryjską, co spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony Hunrów i spowodowało liczne wystąpienia, które miały na celu wywalczenie niepodległości, jednak jedyne, co się udało wywalczyć po pięciu latach, to powrót do poprzedniej nazwy, ale jego wywalczono dopiero na drodze dyplomatycznej. Walczono na niej także o powrót autonomii, ale nie udało się. Dopiero w 1882 autonomia hunryjska powróciła. W 1883 została ona ograniczona, w 1884 powróciła do poprzedniego stanu, w 1885 została rozszerzona, a w 1886 powróciła do dawnego stanu. W 1887 zachodnia Hunria zachowała dawną autonomię, a wschodnia wywalczyła powrót do szerszej. Taki stan rzeczy przetrwał do końca państwa.

W tym samym roku pozostałe autonomie też zostały polikwidowane. W 1882, kiedy Hunrowie mieli tą autonomię, reszta dalej walczyła. Na przełomie 1882 i 1883 wywalczyli. Na przełomie 1883 i 1884 te autonomie zostały wydzielone z państwa i były państwami zależnymi.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Ostruto-Hunria w tym konflikcie poparła Damadanię, a co za tym idzie również Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków mające potoczną nazwę Strongia.

W 1916 Strongia wyrwała się z Sojuszu Damadańskiego i dostała się do Sojuszu Pallasyjskiego.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zadecydowano o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

Na początku 1920 Zjednoczona Strongia zmieniła nazwę na Królestwo Strongii.

Na początku 1921 Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Republika Strongii.

Na początku 1922 Republika Strongii zmieniła nazwę na Królewska Republika Strongii.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Strongia stanęła po stronie Pallasu.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa. Wygrał Pallas.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Strongia stanęła początkowo po stronie Ostrutu, ale szybko przeszła na stronę Pallasu.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze wiekszym skrócie WZK. Strongia stanęła wtedy po stronie komunistów i zmieniła nazwę na Królewska Republika Zjednoczonej Strongii. Strongia otrzymała wtedy część ziem hunryjskich zamieszkanych licznie przez Serańczyków i Delańczyków.

Od końca III wojny światowej do końca istnienia państwa strongijskiego wśród Horanatów rosły uczucia antyreligijne, bo lokalne władze strongijskie na terenach zamieszkanych przez Horanatów stwierdziły, że będą ograniczać Horanatom możliwości praktykowania swoich religii. Od tamtej pory Horanaci zaczęli odchodzić od pallasyzmu klasycznego, jednak nie odchodzili od wakupizmu, który był zarówno nurtem religijnym, jak i nurtem filozoficznym, więc jako pallasyści mogli być jednocześnie wakupistami, a przechodząc na ateizm mogli traktować wakupizm tylko jako filozofię. Sytuację ułatwia też to, że religijne praktyki wakupistyczne nie były w większości jakoś popularne w tej części Kalcedonii, gdzie wiara w Wakupa tradycyjnie cieszyła się i do dziś się cieszy popularnością.

W 1946 Królewska Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Królestwo Zjednoczonej Strongii.

W 1947 Królestwo Zjednoczonej Strongii zmieniło nazwę na Republika Zjednoczonej Strongii.

W 1948 Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczone Królestwo Strongii.

W 1949 Zjednoczone Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Zjednoczona Republika Strongii.

W 1950 Zjednoczona Republika Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczona Królewska Republika Strongii.

W tym samym roku Strongia dostała pozwolenie od WZK na odłączenie się od bloku komunistycznego przy jednoczesnym zostaniu komunistami. Strongia tak też zrobiła.

W 1960 Strongia wprowadziła rządy komunistyczno-kapitalistyczne.

W 1970 Strongia dołączyła do bloku kapitalistycznego.

W 1980 Strongia wprowadziła rządy w pełni kapitalistyczne.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo i były potocznie nazywane Strongią.

W nowo powstałym państwie horańskim ponad 60% to byli (i do dziś są) ateiści, a znaczna większość z nich jest jednocześnie wakupistami.

Od tamtej pory gdzieś do 2015 działo się dużo fajnych rzeczy, a potem przez 6 lat nic ciekawego. W końcu od 2021 znowu dzieją się fajne rzeczy.

## Rzeczy, które stworzyła Horania oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język horański - język Horanatów. Bardzo podobny do serańskiego. Nauka badająca ten język to horanistyka.

Hydrobiochemia - Horanaci jak inne narody chcieli mieć swoje jakieś osiągnięcia naukowe. Również jak inni kradli cudzą wiedzę naukową celem stworzenia swojej. Połączyli w ten sposób ocypańską hydrologię i damadańską biochemię i tak powstała horańska hydrobiochemia.

Cukiernictwo - dopiero Horanaci zaczęli tworzyć dobrej jakości, normalne wyroby cukiernicze. Były one znane wcześniej, ale to nie było to samo.

Muzyka - w Horanii stworzono własne instrumenty, w tym najbardziej rozpoznawalny, czyli lira korbowa, dzięki czemu folklor horański różnił się od pozostałych.

Rakija - Horanaci chcieli mieć swój alkohol i przerobili serański bimber oraz hunryjskie brandy i tak powstała horańska rakija.

Hydraulika siłowa - paru Horanatów przebywało w Damadanii, a tam oni zdobyli wiedzę hydrauliczną, po czym nabyli (po części uczciwie, a po części nie) parę części hydraulicznych, poprzerabiali je, nauczyli się je wytwarzać i spopularyzowali to, co zrobili. Tak powstała hydraulika siłowa, która za oceanem w niektórych aspektach została w niektórych urządzeniach mechanicznych zaadaptowana w taki sposób, że jej serwis nie wymaga innego specjalisty.

## Geografia

Horania to państwo położone w południowej Kalcedonii blisko środka. Jest to państwo wyżynno-górzyste, ale bardziej górzyste. Początkowo podzielone na ziemie, później na hrabstwa, a aktualnie na kraje.

W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, najwięcej spośród typów jednostek osadniczych było tutaj miast. W 313 powstała Horania, podgrodzia przemianowano na wsie, grody podzielono na wsie i w ten sposób to wsie stały się dominującym typem jednostek osadniczych w państwie. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański, czyli tam miast było najwięcej spośród trzech typów jednostek osadniczych. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami. Równocześnie władze horańskie zmienili większość swoich wsi w osady, bo też nie chcieli mieć identycznych proporcji, co inne państwo. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa, a w Horanii większość osad powróciło od bycia wsiami. Z czasem w obu państwach poprzednie standardy powróciły.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta, a w Horanii dawne wsie. W 622 zmiany w obu państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady. W Horanii za to władze stwierdziły, że chcą się unowocześnić i upodobnić do Pallasu. Ogłoszono więc radykalną urbanizację państwa, przez co wszystkie horańskie osady otrzymały prawa miejskie oraz założono nowe miasta. Tym samym zlikwidowano w Horanii trzeci typ jednostki osadniczej, jakim była osada, i pozostały tylko dwa: miasto i wieś. To miast było teraz w państwie najwięcej. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i nie odtworzono osad. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii właściwej już tak - odtworzono większość dawnych osad, wiele miast założonych na potrzeby upodobnienia się do Pallasu stało się osadami oraz założono nowe osady, a tym samym zaczęły one stanowić większość w Horanii.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami, a władze Horanii znowu chciały się radykalnie unowocześnić i upodobnić do Pallasu, likwidując osady nadając im prawa miejskie oraz nadając prawa miejskie wielu wsiom. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii, zapanowanie tymczasowego standardu w Seranii Zachodniej i brak zmian w Horanii, a także przyjęcie nowoczesnego standardu horańskiego w Horanii Północnej. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Wówczas w Horanii powróciły dawne osady, które ponownie przejęły większość, a cała inwestycja okazała się bez sensu. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. W 1604 zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie stanowiły większość. W Horanii za to powróciły dawne proporcje, czyli osady stanowiły większość. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Horanii odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić osady. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić wsie. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić miasta. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię i kilka innych państw. Wtedy na tych ziemiach większość zaczęły stanowić osady. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości otrzymało prawa miejskie. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi.

W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta. W Horanii za to większość wciąż stanowiły wsie. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością w Seranii i Murononcji stały się wsie, a w Horanii - osady. Wyjątek stanowił rok 2021, kiedy Ursaria i Storkia były częścią Pallasu. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej. W Horanii za to powstało wiele miast i to ich było najwięcej. Stary stan rzeczy powrócił jednak w obu państwach w 2022.

## Ludzie

Kiedy Horania powstała, była z zasady państwem jednokulturowym, jednak istniały nieliczne regiony wielokulturowe będące skupiskiem innych narodów, a dokładniej Serańczyków, Basetan, Muronońców, Barabułbargów, Pallasyjczyków i Gnidów. Zanim państwo powstało, najwięcej było tutaj miast i ich mieszkańców. W 313 powstała Horania i wszystkie podgrodzia przemianowano na wsie, a grody uległy podziałowi i nowe miejscowości stały się wsiami, jednak najchętniej zostały zamieszkane osady. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swoją zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami, ale udział mieszkańców osad nie zmienił się. Władcy horańscy zmienili także swój model, bo nie chcieli mieć go identycznego z innym państwem, no bo jak to tak? Większość wsi horańskich stała się osadami, a osadnicy wciąż stanowili większość w społeczeństwie horańskim. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad, a ludzie osiedli w większości na wsiach. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa, a liczba osadników nie zmalała. Równocześnie w Horanii większość dawnych wsi powróciła, a liczba osadników nie zmalała; co najwyżej ludzie z nowych wsi osiedlili inne osady. Z czasem we wszystkich trzech państwach poprzednie standardy powróciły.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie, a ludzie wyprowadzali się głównie na wieś. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta, a ludzie pozostali w osadach. W Horanii odtworzono dawne wsie, a ludzie pozostali w osadach. W 622 zmiany we wszystkich trzech państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie i populacja osadnicza, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady, a populacja osadnicza wciąż stanowiła większość. Wtedy książę Horanii wpadł na pomysł upodobnienia swojego państwa do Pallasu. Rozpoczął gwałtowną urbanizację, a dokładniej przyznał wszystkim osadom prawa miejskie oraz założył nowe miasta, a dodatkowo przesiedlił część rodzin wiejskich, przez co miasta i populacja miejska zaczęły stanowić większość, a osad już nie było. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i nie odtworzono osad. Tak samo w tym państwie większość stanowili mieszczanie. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii już tak - przywrócono dawne osady poprzez odebranie większości miast praw miejskich oraz założenie kilku nowych osad. Dodatkowo odebrano te prawa paru miastom założonym na potrzeby realizacji dawnego projektu. Wielu ludzi osiedliło się wówczas w osadach.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami, a w Horanii znowu zlikwidowano osady poprzez nadanie im praw miejskich, a także nadano prawa miejskie kilku wsiom. Dodatkowo w Horanii niektórych wieśniaków przesiedlono do miast, żeby to w nich mieszkało najwięcej ludzi. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstała m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii, zapanowanie tymczasowego standardu w Seranii Zachodniej i brak zmian w Horanii, a także przyjęcie nowoczesnego standardu horańskiego w Horanii Północnej. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Wówczas w Horanii powróciły dawne osady, które ponownie przejęły większość, a ludzie chętniej tam mieszkali, więc cała inwestycja okazała się bez sensu. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. W 1604 zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie stanowiły większość. W Horanii za to powróciły dawne proporcje, czyli osady stanowiły większość. W obu państwach populacja osadnicza stanowiła największy odsetek populacji państwowych. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Horanii odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić osady i populacja osadnicza. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić wsie, a ludzie z nowych wsi wyprowadzali się do osad, przez co populacja osadnicza wciąż stanowiła większość. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy w Horanii większość zaczęły stanowić miasta i populacja osadnicza. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię i kilka innych państw. Wtedy na tych ziemiach większość zaczęły stanowić osady i populacja wiejska, bo ludzie poszukiwali lepszych warunków bycia w obcym państwie. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się miastami, ale to wsie były chętniej zamieszkane. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie i populacja wiejska.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady, ale ludzie wyprowadzali się na wieś w poszukiwaniu lepszych perspektyw. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, ale ludzie ze wsi tym razem wyprowadzili się do osad. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie poprzez odebranie miastom praw miejskich, ale najwięcej ludzi wciąż zamieszkiwało osady. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy. Udział mieszkańców osad w populacji strongijskiej przez cały ten czas nie uległ zmianom.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi oraz ludności osadniczej.

W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta, a wśród ludności najwięcej dalej było osadników. W Horanii za to najwięcej wciąż było wsi oraz mieszkańców osad. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością na ziemiach serańskich stały się wsie, a najwięcej ludzi wciąż mieszkało w osadach. W Horanii zaszła podobna zmiana, bo większość wsi stała się wówczas osadami, a najwięcej mieszkańców dalej miały osady. Wyjątek stanowił rok 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej, a najwięcej ludzi zamieszkało na wsiach. W Horanii za to powstało wiele nowych miast i to ich zaczęło być najwięcej, ale ludzie mimo wszystko mieszkali chętniej w osadach. Stary stan rzeczy powrócił w 2022.

Kiedy Horania powstała, mieszkańcom zależało na odejściu od pallasyjskich obyczajów i odróżnienie się od mocarstwa. Większość Horanatów była w tamtych czasach centrowcami i liberalnymi konserwatystami. Odchodzili więc gwałtownie od obyczajów pallasyjskich, ale nie aż tak, jak Serańczycy, którzy z tego byli znani. W 378 Kalcedonia została najechana przez plemię Hunrów. Odebrali oni Serańczykom część ich ziem. Sami również byli w większości centralnymi liberałami i byli kojarzeni z gigantycznym postępem cywilizacyjnym mimo pochodzenia z egzotycznej dziczy. Serańczycy nie chcieli być podobni do dzikusów i stali się w większości centrowcami i liberalnymi konserwatystami. W tamtych czasach zaczęli częściowo utrwalać jakieś swoje obyczaje. Horanaci i pozostali mieszkańcy Horanii w wyniku przemian społecznych stali się w większości centrolewicowcami i konserwatystami, przez co kształtowali silniej swoją kulturę i jakieś obyczaje, ale jednak chętnie je zmieniali, żeby nie być jak Pallas. W 476 Hunrowie nagle przeszli na poglądy centralne i konserwatywno-liberalne. To spowodowało wśród Serańczyków powrót do centrum i liberalizmu, co było następstwem utrwalania pewnych norm kulturalnych w państwie. Horanaci powrócili za to do centrum i liberalnego konserwatyzmu. W 477 Serania i Horania zawarły unię personalną, ale to wśród Serańczyków nic nie zmienia. Wśród Horanatów też to nic nie zmienia poza tym, że władcą stał się centrowiec i liberał. W 496 wyodrębniła się narodowość storkijska, w związku z czym władze hunryjskie wraz ze społeczeństwem stali się ponownie centrowcami i liberałami, a Serańczycy zostali ponownie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, co wynikło z zapragnienia ciągłych zmian społeczno-kulturowych. Horanaci zostali ponownie centrolewicowcami i konserwatystami, ale władcy Horanii byli centrowcami i liberalnymi konserwatystami, bo władze Seranii i Horanii były wspólne.

W 529 Hokia i Delany się zjednoczyły, a to wydarzenie spowodowało zmiany w społeczności hunryjskiej. Hunrowie ponownie zwracali się w stronę stanowisk centralnych i konserwatywno-liberalnych, Serańczycy - w stronę poglądów centralnych i liberalnych, a Horanaci - w stronę poglądów centralnych i liberalno-konserwatywnych. Władze serańsko-horańskie pozostały centralno-liberalne. W 613 unia personalna Seranii i Horanii została zerwana i w Horanii do władzy doszli centrowcy i liberalni konserwatyści. W 622 Delany się odłączyły i wszystko wróciło do stanu sprzed prawie 100 lat, czyli Hunrowie na powrót stali się centrowcami i liberałami, Serańczycy centrowcami i liberalnymi konserwatystami, a Horanaci centrolewicowcami i konserwatystami. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. Serańczycy właściwi dalej pozostawali głównie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, a Serańczycy zachodni stali się w większości centrolewicowcami i konserwatystami. Horanaci wówczas w większej części stali się centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a tak samo władze państwa, więc to wszystko prowadziło do gwałtownego unowocześnienia się państwa. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. Horanaci północni stali się w większości centrolewicowcami i liberałami, więc byli ludnością jeszcze bardziej idącą do przodu niż Horanaci właściwi.

W 1455 Pallas sprzedał Storkię Ursarii. To wywołało w społecznosci hunryjskiej ponowne zmiany. Dało się zauważyć wśród Hunrów powrót do centrum oraz konserwatywnego liberalizmu, wśród Serańczyków właściwych powrót do centrum i liberalizmu, Serańczycy zachodni przeszli na centrum i liberalny konserwatyzm, Horanaci właściwi powrócili do centrolewicy i konserwatyzmu, a Horanaci północni stali się centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1494 Ursaria połączyła się z Aranią. Władzę w nowym państwie przejęli prawicowi liberałowie. W Hunrii władzę zdobyli centrolewicowcy i konserwatyści, w Seranii centrolewicowcy i liberałowie, w Seranii Zachodniej centrolewicowcy i socjaliści, w Horanii lewicowcy i konserwatyści, a w Horanii Północnej lewicowcy i liberałowie. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym m.in. Seranię Zachodnią i Horanię Północą. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, a w Zachodniej tak - tamtejsi Serańczycy stali się szybko centrowcami i socjalistami. W Horanii właściwej większość mieszkańców wraz z władzami stała się centrolewicowcami i socjalistami, a w ziemiach północnohorańskich ludzie stali się centrowcami i socjalistami.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Przykładowo u Hunrów szerzyć się zaczęły poglądy o naturze centrolewicowej i liberalnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowej i konserwatywno-liberalnej. W Seranii za to ludzie stawali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowcami i liberałami. W Horanii z kolei ludzie stawali się głównie centrolewicowcami i socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstała m.in. Serania Zachodnia, której mieszkańcy byli głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Mieszkańcy Horanii stali się w związku z zachodzącymi zmianami społecznymi centrolewicowcami i socjalistami. Niepodległość otrzymała również Horania Północna, której mieszkańcy stali się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią i tamtejsi ludzie stali się szybko tacy sami poglądowo jak Serańczycy z "Centrum". W mentalności jednak różnice pozostawały przez jeszcze jakieś kilkadziesiąt lat, ale z czasem zniknęły. Równocześnie Horania odzyskała Horanię Północną i mieszkańcy nowego państwa stali się centrolewicowcami i liberałami, chociaż miedzy dwiema częściami państwa było widać różnice w mentalności. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. W tym samym roku zdążyła zająć resztę tego państwa. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Serańczycy pozostawali w dalszym ciągu w znacznej większości centrolewicowcami i liberałami, a Horańczycy stali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtych latach zatarły się różnice między Serańczykami wschodnimi a zachodnimi, bo w tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Identycznie stało się miedzy Horanatami południowymi a północnymi. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymało niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Zjednoczone narody poparły nowe władze. Władze hunryjskie w nowej kontynentalnej rzeczywistości reprezentowały poglądy centroprawicy, liberalizmu i radykalizmu. Za nimi poszli ludzie. Władze niepodległej Seranii przynależały do centrowców i konserwatystów. Za nimi poszli ludzie. W tamtych czasach ożywały tradycje i obyczaje kultury serańskiej, a przede wszystkim sama kultura serańska, która była prawie martwa przez ostatnie kilkadziesiąt lat. W niepodległej Horanii do władzy doszli centrowcy, konserwatyści i radykałowie. Za nimi poszli ludzie i w tym państwie kultura ożywiona została szybciej oraz nastał głębszy powrót do korzeni.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Niepodległa od 12 lat Serania była państwem rozchwianym i władze stały się centroprawicowe, liberalne i radykalne. Za władzami i tak poszli ludzie, którym ciężko nadal było w nowej rzeczywistości. W Horanii za to władze stały się centrowe i konserwatywne, czyli przestały po prostu być radykalne. Za nimi poszli ludzie. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze serańskie przestały być radykalne, a ludzie tak samo. Stwierdzono po prostu, że nie tędy jednak droga. Władze Horanii stały się za to centroprawicowe, konserwatywne i radykalne. Za nimi poszli ludzie, bo po prostu uznano, że głębszy powrót do obyczajów to jest sposób na wejście w nową rzeczywistość, w którą naród jeszcze nie umiał wejść. W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. W tamtym czasie Serańczycy także stali się centroprawicowcami, konserwatystami i radykałami. Bali się o siebie jako o społeczność, bo po latach nieludzkiego traktowania i niszczenia kultury odzyskali niepodległość, żeby po mniej więcej identycznym czasie znowu ją stracić. W czasie tych przemian w tej części kontynentu Horanaci stali się w większości centroprawicowcami i liberałami. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Wówczas większość mieszkańców Ostruto-Hunrii (w tym również Serańczyków) skłoniło się ku poglądom centroprawicowym i liberalnym, a mieszkańcy Horanii w większości stali się centroprawicowcami, liberałami i radykałami. W 1721 Ostruto-Hunria anektowałą Horanię i kilka innych państw, ale z ich mieszkańcami nie podziało się aż tak źle, jak z ludnością serańską. Ludzie szybko stali się w większości centroprawicowcami i liberałami. Nic potem nie zmieniło to, że od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym, a w 1759 Storkia uzyskała niezależność.

W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści. W 1829 władze przechodzą na stronę centrolewicowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatywny liberalizm oraz otrzymały poparcie ludzi. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców. Ożywiona zostaje kultura ludowa Ostruciaków, Hunrów, Serańczyków i Horanatów, co wywołuje w świadomości serańskiej poczucie bezpieczeństwa o swoją tożsamość kulturalną, która w niektórych miejscach akurat słabła, co powodowało w tamtych miejscach niepokoje społeczne. Horanaci też zaczęli walczyć o swoją tożsamość, ale nie mieli aż tak dużej konieczności, co Serańczycy, jednak przeciągali niektórych ludzi do siebie.

W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Zaczyna się ożywienie obyczajów serańskich i horańskich oraz przywracanie świadomości narodowej w niektórych lokalnych społecznościach.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych. Z takimi samymi poglądami utożsamiała się większość mieszkańców państwa, którzy byli podekscytowani nadzieją na niepodległość. Były nadzieje, że w 1913 Strongia stanie się niezależna. Tak się jednak niestety, ale nie stało. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Ludzie wciąż mieli nadzieje na odzyskanie niezależności, ale niespodziewanie wybuchła I wojna światowa. Wielu mieszkańców Strongii chwyciło wówczas za broń i walczyło u boku Damadanii, ale już od 1915 ludzie przestali mieć nadzieje na wygraną sojuszników tego państwa. Dlatego też w wyniku ogólnej sytuacji w Strongii doszedł do władzy Serańczyk o poglądach centrowych i liberalnych. Za nim poszli ludzie, a nowy książę dołączył do sojuszu Pallasu. Jak się okazało, dobrze zrobił, bo to Pallas wygrał wojnę. Po wojnie Ostruto-Hunria została podzielona została podzielona na Ostrut i Hunrię, a Strongia stała się niezależna. Książę zmienił swoje poglądy i stał się centrowcem i liberalnym konserwatystą. Za nim poszli ludzie, bo był uznawany za strongijskiego bohatera.

Z początkiem 1920 książę Strongii ogłosił się królem Strongii, a z początkiem 1921 - prezydentem. Również w 1921 zaszło wiele zmian w światowej polityce. Władzę w Anaronie przejęli prawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Anorze - prawicowcy i umiarkowani liberałowie. Od tego wiele się zaczęło. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm i stracił już swoje poparcie, bo ludzie nie rozumieli zmiany. Zaczął irytować ludzi z początkiem 1922, kiedy znowu zmienił swój tytuł i nazwał siebie królem. Tym samym zresetował swoją kadencję i przedłużył ją z 4 do 5 lat. Jest on więc współcześnie postacią mieszaną jeśli chodzi o bycie dobrym lub złym oraz kontrowersyjną. W 1923 doszło do kolejnej unifikacji Hokii i Delan. Wtedy znowu ten król zmienił swoje poglądy. Stał się centroprawicowcem i umiarkowanym konserwatystą. Wkurwiał już ludzi totalnie, bo był bardzo zmienny. Jego idee były kontynuowane przez następców, ale już w latach 30. takie coś miało większe poparcie. W 1939 Hokia i Delany się rozdzieliły, a ówczesny król też się zmienił i stał się centroprawicowcem i umiarkowanym liberałem. W latach 40. miał już całkiem duże poparcie, bo wspierał lud podczas wojny. W 1945 Hokia i Delany znowu się zjednoczyły, a Ostrut został podzielony na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. W Strongii nic to nie zmieniło. Jedyna zmiana była taka, że król Strongii poparł komunistów, a państwo dołączyło do bloku komunistycznego.

W 1946 król Strongii ogłosił, że likwiduje swoją kadencję i jest królem dożywotnim, a władza będzie przekazywana dziedzicznie. Jednocześnie powoli zaczynał wprowadzać dyktaturę, a w 1947 ogłosił się prezydentem i zlikwidował prawo dziedziczenia władzy. Jego kadencja trwać miała tym razem nie 5, a 3 lata. Miał już poparcie całkowite, bo odbudowywał państwo po wojnie. Mieszkańcy Strongii też w większości stali się centroprawicowcami i umiarkowanymi liberałami. W 1948 prezydent znowu ogłosił się królem, żeby zmienić zdanie po roku i znowu stać się prezydentem, którego kadencja miała potrwać tym razem 6 lat. W 1950 ogłosił się na nowo królem, ale ogłosił 10-letnią kadencję. Ludzi zaczął wkurwiać on oraz cały komunizm. On więc ubiegał się o prawo do odłączenia się od bloku komunistycznego. Dostał pozwolenie i prowadził dyktaturę po swojemu.

Co 10 lat jego następcy robili coraz lepsze rzeczy, żeby być coraz bliżej kapitalizmu.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja były jednym państwem, które dalej nosiło potoczną nazwę Strongia. W tym samym roku doszło do zjednoczenia Ostrutu. W Seranii i Murononcji władzę przejęli centroprawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Horanii centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie. W 1993 Hokiodelany się rozpadły, a władze serańska i horańska się zmieniła. Władzę w Seranii przejęli centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, za którymi poszli znowu ludzie, a w Horanii władzę przejęli centrowcy i konserwatyści, za którymi także poszli ludzie. W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii, ale u władzy pozostali w Seranii wciąż ci sami ludzie, a społeczność się nie zmieniła. Pewna zmiana zaszła dopiero w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Władze serańskie zmieniły wtedy swoje poglądy na centrolewicę i konserwatyzm, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i władzę przejęli centrowcy i liberałowie, którzy otrzymali poparcie ze strony ludu. Władze horańskie za to zmieniły poglądy na centrolewicę i liberalizm, a za nimi poszli ludzie. W połowie roku także doszło tu do zmiany władzy, którą tym razem stanowili centrowcy i umiarkowani konserwatyści. Sytuacja uległa ponownie zmianie w 2022, kiedy od Pallasu oddzielają się: Ursaria, Storkia, Świeńsk, Koszbia, Bafania i Amalenia. Władze Seranii zmieniły swoje poglądy i przeszły na stronę prawicową, liberalną i radykalną. Za nimi, jak ciężko się domyślić, poszli ludzie mimo wszystko. Władze Horanii za to zmieniły się na prawicowe, liberalne i religijne, a za nimi poszli ludzie. Odnotowano przyrost ludzi wierzących oraz większe przywiązanie do wakupizmu.

## Polityka

Horanią zawsze rządził książę (hor. *prncer*), który pełni również funkcję szefa rządu, która jako osobny urząd upadła bezpowrotnie, kiedy Ostruto-Hunria anektowała Horanię. Zastępcą króla jest wicekról (hor. *vicprncer*), który jest drugi w hierarchii, a pod nim jest pomocnik księcia (hor. *prncer hlper*). Na czwartym miejscu jest Parlament (hor. *Prliment*) liczący 400 członków będących wyłącznie Horanatami oraz 50 należących do innej narodowości.

Politycy są tacy, jacy są ludzie, a jacy są ludzie, opisywałem wam już wcześniej, a drugi raz mi się nie chce. Wyjątek stanowiły lata 477-613, kiedy Serania i Horania miały wspólnego władcę, który był taki sam pod względem poglądów, jak większość Serańczyków, podczas gdy Horanaci byli inni.

## Religia

W momencie powstania państwa w 313 domunijącą religią był pallasyzm. Od 601 w Seranii zaczęło się pojawiać wielu musanistów, którzy rozeszli się na pozostałe państwa w okolicy i w ten sposób stali się znaczącą mniejszością m.in. w Horanii. W 613 Horania zerwała unię personalną z Seranią, bo w Seranii większość zaczęli stanowić musaniści. W 618 wybuchła wojna domowa w Seranii między pallasystami a musanistami. Tego samego roku się zakończyła wygraną musanistów, a wynikiem tej wygranej było szerzenie się tej wiary. Wtedy władcy Horanii stwierdzili, że wysiedlą część swoich musanistów do Seranii. Okres ich dominacji nie trwał jednak długo, bo w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu. W Seranii jednak prawie połowę dalej stanowili oni, a władze horańskie w 639 dokonały drugiego przesiedlenia musanistów do Seranii. Końcem 688 wybuchła kolejna wojna domowa w Seranii, która potrwała aż do początku 712. Wygrali pallasyści. W końcu około 734-736 musaniści przestali być aż tak liczną mniejszością religijną w Seranii. Przyczyniły się do tego wyprowadzki musanistów do innych państw, przechodzenie na pallasyzm oraz ukrywanie się, a także to, że pallasyści coraz częściej bronili się przed musańskimi zabójcami zabijając ich samych. Władcy Horanii potajemnie wysiedlili do Seranii 5 rodzin musańskich, a dużo innych wysiedlili tam, gdzie uciekały inne. Musaniści w Horanii ukrywali się więc długie lata.

W 738 na południu Kalcedonii pojawił się nowy nurt religijno-filozoficzny przybyły ze Zrajzji, czyli wakupizm. Przyjął się on bardzo dobrze wśród ludzi. Od tej pory większość Horanatów była jednocześnie pallasystami i wakupistami. Nauki tej religii dały im nową nadzieję po burzliwym stuleciu pobytu musanistów na tych ziemiach. W 1054 doszło do podziału na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Horanaci pozostali pallasystami klasycznymi. Od 1612 Horanatom i innym narodom narzucano ponownie musanizm. Horanaci dalej z tym walczyli aż do 1688. W międzyczasie jednak część musańskich Horanatów się ujawniła, ale po 1688 nie byli oni prześladowani, tylko tolerowani.

W 1945 po III wojnie światowej władze strongijskie ograniczały Horanatom możliwość praktykowania swojej wiary, jeśli nie był to wakupizm. Z tego powodu wielu Horanatów odeszło zarówno od pallasyzmu, jak i musanizmu i po zimnej wojnie zdecydowaną większość stanowili ateiści, którzy jednocześnie byni wakupistami. Innymi mniejszościami religijnymi są również pallasyści-wakupiści, zwykli ateiści i zwykli wakupiści oraz małe społeczności musanistów. W 2022 przybyło jednak trochę wierzących.

## Kultura

Z poprzedniej części artykułu wiadomo, z jakimi poglądami można utożsamić Horanatów i nie będę o tym pisał trzeci raz, bo nie ma sensu.

Kultura horańska na początku swojego istnienia była bardzo podobna do pallasyjskiej, ale z czasem bardzo się poróżniła. W pewnych momentach swojego istnienia Horanaci mieli takie momenty, gdzie chcieli bardziej utrwalić swoje obyczaje. Utrwalili swoją kulturę w czasach, kiedy na ich część kontynentu przybyli musaniści. W Seranii stali się oni w pewnym momencie większością i przez długie lata było ich wielu, podczas gdy w innych państwach większość dalej stanowili pallasyści. To odróżniło kultury pozostałe od serańskiej. Z czasem jednak Serańczycy zamazali u siebie ślad kulturowy pozostawiony przez musanistów. W latach 1945-1991, czyli w czasach istnienia Strongii, Horanatom ograniczano możliwość praktykowania religii, jeśli to nie był wakupizm. Przez to wielu Horanatów odchodziło od pallasyzmu i stawało się ateistami, jednocześnie nie porzucając wakupizmu. To były jednak czasy spaczenia i upośledzenia tożsamości narodowej wśród wielu tamtejszych ludzi, przez co rozszedł się w tamtych stronach stereotyp, że Horanat to ateista i tak się złożyło, że dla wielu ateizm był wyznacznikiem ich narodowości, co sprawiło, że nazwali siebie Horanatami, chociaż rodzice byli np. Serańczykami. W 2022 przybyło trochę wierzących i niektórzy nawróceni odziedziczyli po sąsiedzie zdezelowaną świadomość przynależności narodowej, która się u nich wtedy obudziła, i przestali nazywać siebie Horanatami, bo przestali być ateistami :P

Horanaci są znani ze swoich odkryć hydrobiochemicznych, najlepszych wyrobów cukierniczych, najlepszej rakiji i najlepszych podzespołów hydrauliki siłowej.

Stereotypowy Horanat pracuje jako hydrobiochemik, cukiernik, twórca rakiji albo hydraulik siłowy. Jego zainteresowania to picie rakiji, granie na lirze korbowej, strzelanie do Serańczyków (bo ci ich oblewają byle czym za bycie ateistami), a potem wspólne opluwanie musanistów (chyba że jeden z nich to musanista, to wtedy opluwa się pallasystów lub ateistów zależnie, kim jest drugi z nich; w przypadku, gdy obaj są musanistami, opluwa się zarówno pallasystów, jak i ateistów). W przypadku, gdy Horanat mieszka od pokoleń poza Horanią albo był zmuszony do zmiany zamieszkania z przyczyn polityczno-społecznych, to wtedy szkaluje Basetan (bo to musaniści prześladujący Horanatów, którzy przyjmowali masowo musanizm w XVII wieku i wyganiali Horanatów z ich domów w czasach okupacji abalskiej), tępi Defończyków (bo to tchórze), sra Kokańczykom na wycieraczkę (bo to dzikusy) i śmieje się z Hunrów (bo czemu by ich nie wmieszać w konflikt, co?).

Horania jest państwem w zasadzie jednokulturowym, ale zdarzają się miejsca będące stykiem głównie dwóch do trzech kultur. Od 733 udało się wytworzyć dużo różnic między Horanatami północnymi a tymi z pozostałej części. Zaniknęły one w XVII wieku w czasie przynależności do Abalii Zamańskiej i poddaniu wyniszczeniu kulturalnemu i fizycznemu (nierzadko również psychicznemu).

## Język

Językiem urzędowym od zawsze był tu horański. Początkowe stadium rozwoju języka, czyli język starohorański, powstało już w roku 313. Obok formy standardowej powszechnej dla całego państwa istniały również dialekty regionalne, którymi ludzie także się posługiwali. Od 337 ludzie również zaczęli się chętniej porozumiewać gwarami lokalnymi. Od 889 mówi się o języku średnioserańskim. Wtedy Horanaci zarzucili czasowo użytek gwar lokalnych. Powrócili do niego w 912. Od wtedy mówi się o języku średniohorańskim, a lata później powstał również nowohorański.

W latach 1622-1688 Horania była częścią Abalii Zamańskiej. W tamtych czasach wielu ludzi uległo przesiedleniu, a kultura w dużym stopniu zniszczeniu, ale później została ona odtworzona. W tamtych czasach wielu Horanatów zostało przesiedlonych z ziem oryginalnie horańskich, a ich domy zostały zamieszkane przez również przymusowo tu przywiezionych ludzi z innych stron ten części państwa okupanckiego. Po 1688 część próbowała wrócić do siebie, ale nie każdemu się udało, co czasami powodowało lokalne konflikty.

W 1711 Serania została anektowana przez Ostruto-Hunrię, co sprawiło, że spowodowało "depresję mentalną" narodu serańskiego. Stali się narodem konfliktowym, co dało się zauważyć w 1721, kiedy inne państwa z południa Kalcedonii również zostały anektowane. Serańczycy popadali w konflikty z innymi narodami, bo chcieli ugrać jak najwięcej dla siebie w oczach władz ostruto-hunryjskich. To się powoli zmieniało w XIX wieku, kiedy Serańczycy i reszta zaczynali dążyć do niepodległości. W końcu w 1912 decyzją władz ostruto-hunryjskich powstała Strongia, czyli nowe państwo pozostające zależnym od mocarstwa. Po chuj ja wam to mówię? Bo wtedy w wyniku tych wszystkich konfliktów dochodziło również do tego, że ludzie z rodzinami spierdalali ze swoich domów. *A jak się to ma do tematu języków?* A no tak, że w wyniku tych wszystkich przesiedleń ludzie przestawali się posługiwać swoimi regionalnymi odmianami języków. Próbuję dotrzeć do tego, że do Horanii przybywali także Horanaci mieszkający poza Horanią od lat i oni nie znali żadnego dialektu ani gwary swojego języka, tylko posługiwali się standardem językowym. Dodatkowo w związku z powstałymi później stereotypami na temat narodowości i religii wielu ludzi deklarowało całkiem inną narodowość, nie znając również jej języka.

W 1912, kiedy powstało państwo strongijskie, ludzie bardziej sami z siebie zmieniali swoje miejsce zamieszkania, bo poszukiwali lepszego miejsca do zarobienia. Tak się składało, że ludzie chętnie się wprowadzali w pobliże Seranii, bo to tam zarabiało się najwięcej i żyło najlepiej. Dało się więc czasami słyszeć formy będące półdialektami języka serańskiego albo czysty standard językowy. Jeśli to byli Horanaci, to dało się słyszeć formy pośrednie między serańskim a horańskim. Zwłaszcza w czasach zimnej wojny, czyli w czasach upośledzenia świadomości narodowej wielu ludzi, którzy zmieniali swoją narodowość ze względu na swoją religię albo dlatego, że nigdy nie zostali nawet nauczeni swojego języka.

W 1990 doszło do rozpadu Strongii. Wielu Horanatów próbowało zjechać do Horanii, ale nie każdemu się kiedykolwiek udało. Napływowi Horanaci często znali jedynie standard językowy albo formę znajdującą się między językami horańskim a serańskim. Większość Horanatów zna dalej jednak swoje dialekt i gwarę. Stanowią oni aż 88%. 6% nie zna gwary, ale zna standard i dialekt, a 4% zna tylko standard. 2% z kolei zna język inny niż horański i jest to przeważnie serański :/