Tangram

**Tangram** to ósmy rozdział części pierwszej Jestem w dżungli i ósmy rozdział powieści W sercu dżungli

## **Bohaterowie**

* Profesorka Sylwia
* Robaczek Piotruś
* Robaczek Zuzia
* Koko
* Tukan z wydawnictwa

## **Streszczenie**

Nadszedł słoneczny dzień. Profesorka Sylwia poszła do wydawnictwa. Chciała kupić tangram. Najpierw poprosiła tukana, żebyś szukał tangram dla Piotrusia, a następnie pytała go, ile to kosztuje. Tukan powiedział, że to kosztuje dwadzieścia koron dżunglowskich. Sylwia mówiła, że ma koron dżunglowskich. Sylwia położyła przy kasie dwadzieścia koron dżunglowskich. Potem tukan dał jej tangram. Po chwili Sylwia wyszła z wydawnictwa, a potem dotarła do Gejdericha. Kilka minut później otworzyła kolorowy album i powiedziała do Piotrusia, że. to jest tangram, chińska łamigłówka, i że składa się z samych figur geometrycznych. Potem Sylwia wysypała wszystkie figury geometryczne na stoliku. Piotruś zrobił z tangramu najpierw kangura, następnie rybę, potem wielbłąda, a na końcu rakietę. Chwilę później Sylwia zapytała, kto wygrał. Od razu powiedziała, że Piotruś wygrał.

## **Tekst**

Następnego dnia pogoda była dobra i słoneczna. Profesorka Sylwia poszła do wydawnictwa i chciała kupić tangram.

– Cześć, tukanie! – przywitała się Sylwia.

– Cześć, Sylwio! – przywitał się tukan.

– Panie tukanie, szukam tangram dla Piotrusia. – powiedziała Sylwia.

– Tangram?! – zdziwił się tukan. – Dla robaczka Piotrusia?!

– Przepraszam, panie tukanie, a ile to kosztuje? – zapytała Sylwia.

– To kosztuje dwadzieścia koron dżunglowskich. – odpowiedział tukan.

– Mam sto koron dżunglowskich. – bąknęła Sylwia.

– Sylwio, proszę dać dwadzieścia koron dżunglowskich tutaj. – poprosił tukan.

– Proszę! – wrzasnęła Sylwia.

– A osiemdziesiąt koron dżunglowskich poproszę zostawić sobie. – bąknął tukan.

– Dziękuję! – podziękowała Sylwia.

I Sylwia opuściła wydawnictwo.

   Piotruś i Koko znaleźli sobie nowy powód do awantury.

– Cyferki su fajnijsie od kolorów! – wrzeszczał Piotruś.

– A właśnie że nie! – krzyczał Koko. – A właśnie, że kolory są fajniejsze.

– To dlacigo maś z nich tyle pał?! – zarechotał Piotruś. Koka aż zatkało ze złości.

– Przecież wiesz… – wykrztusił wreszcie Koko. – Przecież dobrze wiesz, że przez ciebie!

– Słucham, słucham? – zapytała Sylwia, podchodząc do Piotrusia, Zuzi i Koka.

Zaległa cisza.

   Piotruś miał już coś powiedzieć, ale powstrzymał się na widok błagalnego spojrzenia Zuzi.

– Ziartowałem. – bąknął Piotruś, nie patrząc na Sylwię.

– A ja już myślałem, że dowiem się, dlaczego nie znasz kolorów… – powiedziała Sylwia. – Pomimo że jesteś znawcą kształtów…

Piotruś wzruszył ramionami. Zuzia zachichotała.

– A ty, moja panno. – Sylwia spojrzała na dziewczynkę. – Może mi powiesz, jak to jest, że nie znasz ani literek, ani cyferek? Z którego jesteś tak dobra? Yyy?...

Zuzia bez słowa spuściła główkę. Sylwia westchnęła.

– No widzisz! – wybuchnął Koko. – To był twój pomysł, żebyśmy poznali literki, cyferki, kolory i kształty.

– Dzięki mni ni poznałeś kśtałtów! – wrzasnął Piotruś.

– Ale już znam kolory! – zdenerwował się Koko.

– Coś za coś! – krzyczał Piotruś. – Ja znam literki, cyferki i kolory!

– Ale nie znasz kształtów! – irytował się Koko.

Niewiele brakowało, a ich kłótnia przerodziłaby się w bitwę.

   Na szczęście Profesorka Sylwia przypomniała sobie o pewnym odkryciu: „A wiesz, co kupiłam w wydawnictwie?”

– Ni obchodzą mni twoje ksiuśki! – burknął Piotruś.

– Ale to jest związane z kolorami i kształtami. – przekonywała go Sylwia. – Zobacz…

Sylwia otworzyła kolorowy album.

– To jest tangram, chińska łamigłówka! Widzisz? – zaciekawiła się Sylwia. – Składa się z samych figur geometrycznych. Zrobimy taką? To proste!

   Tangram składał się z dwóch dużych trójkątów: czerwonego i pomarańczowego, jednego żółtego średniego trójkąta, dwóch małych trójkącików: niebieskiego i zielonego, różowego kwadratu i fioletowego równoległoboku.

   Profesorka Sylwia wysypała wszystkie figury geometryczne na stoliku.

– Piotruś, zrób kangura. – poprosiła Sylwia.

Najpierw Piotruś postawił pomarańczowy duży trójkąt na środku stolika, potem duży czerwony trójkąt połączył z dużym pomarańczowym trójkątem. Następnie robaczek postawił fioletowy równoległobok na dole czerwonego trójkąta.

– Co to za równoległobok? – spytała Sylwia, pokazując równoległobok. – Czy to jest ogon czy szyja?

– Ogon. – odpowiedział Piotruś.

Następnie Piotruś wziął średni żółty trójkąt i położył go prostopadle do pomarańczowego trójkąta.

– A czym jest ten żółty trójkąt? – zapytała Sylwia. – Rękami czy głową?

– Ruce. – odpowiedział Piotruś.

– Nie „ruce” – wyjaśniła Sylwia. – tylko „ręce”.

– Teraz główka. – bąknął Piotruś.

– Najpierw połącz dwa małe trójkąciki z kwadratem i połóż przy żółtym trójkącie. – powiedziała Sylwia.

Piotruś połączył dwa małe trójkąciki: niebieski i zielony z różowym kwadratem i włożył dwa trójkąciki i kwadrat do żółtego trójkąta.

– Kangur jest gotowy! – wrzasnął Piotruś.

– Bardzo się cieszę, że kangur jest gotowy. – Sylwia zmarszczyła groźnie brwi. – Teraz zrób rybkę.

Profesorka Sylwia rozsypała wszystkie kształty.

– Tangram ma siedem figur geometrycznych. – wyjaśniła Sylwia.

   Najpierw Piotruś położył różowy kwadrat na środku stolika. Następnie wziął żółty trójkąt i fioletowy równoległobok, równoległobok połączył z żółtym trójkątem i położył równoległobok i trójkąt razem do różowego kwadratu. Potem wziął duży pomarańczowy trójkąt i mały niebieski trójkącik, połączył te obie figury razem i położył obie figury do środka kwadratu. Następnie Piotruś wziął duży czerwony trójkąt i mały zielony trójkącik. Potem połączył czerwony trójkąt i zielony trójkącik razem i położył do pomarańczowego trójkąta.

– No, super! – wrzasnęła Sylwia. – Jaka piękna ryba!

– To jest ptak. – jęknął Piotruś.

– To nie ptak. – wyjaśniła Sylwia. – To ryba. Teraz zrób mi wielbłąda.

   Na początku Sylwia rozsypała wszystkie kształty. Piotruś postawił różowy kwadrat na środku stolika. Potem wziął żółty trójkąt i połączył z różowym kwadratem.

– A co to? – zapytała Sylwia. – Czy to tułów?

– To tułów. – bąknął Piotruś.

Następnie Piotruś wziął dwa duże trójkąty: czerwony i pomarańczowy i położył obydwa trójkąty razem. Potem położył obydwa duże trójkąty złożone razem do żółtego trójkąta i różowego kwadratu.

– Co to za dwa duże trójkąty? – spytała Sylwia.

– To nogi. – odpowiedział Piotruś.

Następnie Piotruś wziął mały zielony trójkącik i położył do dużego pomarańczowego trójkąta. Potem wziął mały niebieski trójkącik i fioletowy równoległobok, połączył obaj razem i położył do małego zielonego trójkącika.

– To jest wilbłud. – powiedział Piotruś.

– Nie „wilbłud” – wyjaśniła Sylwia. – tylko „wielbłąd”.

– Wi… el… bułu… ont… – wybełkotał Piotruś.

– Dawaj, ja rozsypuję wszystkie figury geometryczne. – bąknęła Sylwia.

Sylwia rozsypała wszystkie figury geometryczne.

– Teraz zrób rakietę. – poprosiła Sylwia.

   Najpierw Piotruś połączył dwa duże trójkąty: czerwony i pomarańczowy razem i położył je na środku stolika.

– To kładrat. – powiedział Piotruś.

– Nie „kładrat” – bąknęła Sylwia. – tylko „kwadrat”.

Następnie Piotruś wziął żółty trójkąt i włożył do dużego czerwonego kwadratu. Potem wziął różowy kwadrat i postawił do środka dolnego boku dużego pomarańczowego kwadratu. Potem wziął fioletowy równoległobok i postawił do lewego boku różowego kwadratu. Następnie wziął dwa małe kwadraciki - niebieski i zielony i połączył je obaj razem, a potem położył do prawego boku różowego kwadratu.

– Jaka piękna rakieta! – zdziwiła się Sylwia. – Niesamowite!

– Tangram to prosta zabawa. – dodał Piotruś.

– Kto wygrał? – Sylwia zerknęła na Piotrusia. – Ty wygrałeś, a ja przegrałam.

– Otsimałem pałę! – wrzasnął Piotruś.

– Masz pałę z tangramu. – powiedziała Sylwia. – Już znasz parę kolorów i parę kształtów.

– Ni znam ani literek, ani cyferek. – dodał Piotruś.

– Na razie nie znasz literek i cyferek. – bąknęła Sylwia. – No nic. Już wkrótce będziesz znał wszystkie literki i wszystkie cyferki.

Gra w tangram była udana.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=dMKvXm7N0No