Historia Świata

### Starożytność xxx - 10 r. p.n.e

Pierwsze znane nam struktury państwowe powstały na terenach półwyspu Iberyjskiego i skandynawskiego, cieśniny Bosforu oraz wysp japońskich. Mimo wielkich wysiłków archeologów, próbujących odszyfrować starożytne zapiski, niewiele wiemy o tych dziejach. Nie wiemy kiedy narodziła się dominująca religia jaką było chrześcijaństwo, jak i kiedy nastąpił rozłam kościoła na katolicyzm i prawosławie. Tak naprawdę historię świata znamy dopiero od 10 roku przed naszą erą gdy w Europie rodził się spór pomiędzy państwami prawosławnymi a katolickimi.

### 1. Sezon RP 10 r. p.n.e - 7 r.

#### Powstanie największych sił na świecie

Podczas gdy napięcie światowe, spowodowane wieloma sporami, stopniowo się zwiększało, państwa zaczęły szukać ugody z innymi by zapewnić sobie bezpieczeństwo. Z tego powodu w 10 r. p.n.e na mocy unii personalnej pomiędzy Republiką Portugalii i Królestwem Hiszpanii powstała Zjednoczona Iberia. Był to również początek przyjaźni iberyjsko - bizantyjskiej, dzięki której na Półwyspie Pirenejskim bardzo szybko rozwinęła się doktryna prawosławna. W tym samym czasie władca Cesarstwa Wschodniorzymskiego, Elitoss III Wskrzesiciel, zawarł pakty o nieagresji z innymi państwami prawosławnymi - Księstwem Moskiewskim, rządzonym przez Księcia Wiktora I, a także z Rzeczypospolitą Obojga Narodów, w której moc ustawodawczą stanowił król Guziagz I. W 9 r. p.n.e głowy wszystkich czterech wymienionych wcześniej państw spotkały się na posiedzeniu w Konstantynopolu, gdzie po długich obradach został stworzony Święty Sojusz Prawosławny. Jako oficjalny cel sojuszu została podana chęć zrzeszenia wszystkich państw prawosławnych i zagwarantowanie im bezpieczeństwa.

Wojna religijna nie miała uderzyć tylko w Europę - państwa azjatyckie równie mocno mieszały się w europejską politykę. W 9 r. p.n.e Cesarstwo Japonii wraz z Republiką Mongolii zawarły Przymierze Wschodniej Azji, które na papierze miało być wyłącznie sojuszem defensywnym. Już od samego początku relacje pomiędzy Cesarstwem Japonii a państwami prawosławnymi nie układały się najlepiej, co miało wielkie znaczenie w niedalekiej przyszłości.

W odpowiedzi na powstanie tych dwóch frakcji, w 7 r. p.n.e utworzony został Sojusz Katolicki, w którego skład wchodziły Zakon Krzyżacki, Zakon Templariuszy i Republika Włoch. Frakcja od samego początku miała charakter ofensywny i chciała uczynić katolicyzm jedyną religią na całym świecie. Też te trzy państwa jako pierwsze skolonizowały obie ameryki, a mianem odkrywcy kontynentu namaszczony został Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego, Bongo.

#### Narodzenie się I Wielkiej Wojny Religijnej

Do przyczyn pośrednich wybuchu Wielkiej Wojny Religijnej możemy zaliczyć imperialistyczne zapędy państw katolickich, a także spiski Cesarstwa Japonii, które mogło wiele zyskać przy możliwym konflikcie i upadku prawosławnej części Europy. Jednak bezpośrednią przyczyną początku konfliktu był zamach w 3 r. p.n.e na Cesarza Bizancjum, Elitossa III Wskrzesiciela, przeprowadzony przez siły Królestwa Finlandii. Mimo dużych obrażeń, napaść na głowę prawosławia nie powiodła się. Cesarz Elitoss III Wskrzesiciel został szybko przetransportowany do swojego zamku w Atenach, gdzie został uratowany przez swoich lekarzy. Król Finlandii, Lvkiii CXI, którego państwo do tej pory było neutralne, by uniknąć konsekwencji zaoferował swoje usługi państwom katolickim, które po krótkim czasie dodały go do sojuszu.

Mimo nieodzyskania pełnej sprawności fizycznej po ataku na życie, Elitoss III Wskrzesiciel zorganizował spotkanie dyplomatyczne Świętego Sojuszu Prawosławnego w Atenach. Posiedzenie zalicza się do jednych z najdłuższych w dziejach - trwało kilka tygodni zanim podjęto ostateczną decyzję, jaką było wysunięcie żądań skierowanych do Finlandii. Według wytycznych ustalonych podczas Narady w Atenach, Królestwo Finlandii miało zapewnić spore reperacje wojenne. Mimo niewielkich wymagań, zwracając uwagę na skalę zbrodni, król Finlandii odrzucił roszczenie. Spowodowało to zamknięcie granic pomiędzy wszystkimi państwami prawosławnymi a katolickimi.

W 1 r. p.n.e został wybrany nowy papież, którym został Pampius Wielki, znany ze swojej porywczości. Była to przemyślana decyzja ze strony władców sojuszu katolickiego, ponieważ papież był wielkim zwolennikiem walki z "niewiernymi". Tak oto dzień po zostaniu głową katolicyzmu, Papież Pampius Wielki ogłosił wypowiedzenie wojny Świętemu Sojuszowi Prawosławnemu. Na swojej przemowie decyzję uzasadniał wolą Boga, jak i zagrożeniem które stanowi prawosławie. Po stronie państw katolickich opowiedziały się Cesarstwo Japonii i Republika Mongolii.

#### I Wielka Wojna Religijna

Głównym obszarem walk były tereny Cesarstwa Bizantyjskiego. Z tego powodu zamek w Atenach został główną siedzibą i jedną z ostoi sojuszu prawosławnego. To tam odbywały się wszystkie narady i podejmowano najważniejsze decyzje strategiczne.

Po paru tygodniach od rozpoczęcia konfliktu Cesarz Japonii oznajmił, że oficjalnie jego państwo wycofuje się z czynnego udziału w wojnie. Ta decyzja była kluczowa dla przyszłości całego kontynentu. Wzbudziło to wielkie zamieszanie i niezadowolenie u państw katolickich, które straciły jednego ze swoich najważniejszych sojuszników.  Papież, jak i inni przywódcy państw z katolickiej koalicji, uznali to posunięcie Cesarza Japonii za zdradę. W roku zerowym doszło do niespodziewanego i ukrytego przed wszystkimi innymi krajami spotkania Wielkiego Mistrza Zakonu Templariuszy wraz z Elitossem III Wskrzesicielem, które odbyło się na terenach neutralnych. Władcy doszli tam do porozumienia, że chrześcijanie nie powinni walczyć przeciwko sobie, a cała wojna to nieporozumienie wywołane przez zbrodnie Królestwa Finlandii i Przymierza Wschodniej Azji. Na tym posiedzeniu przywódcy Świętego Sojuszu Prawosławnego i Sojuszu Katolickiego podjęły decyzję o natychmiastowym połączniu obu frakcji na czas nieokreślony by pokonać prawdziwych wrogów Boga. Oficjalne porozumienie miało odbyć się na nadchodzącej naradzie w Wenecji, na którą zostały zaproszone wszystkie głowy państw chrześcijańskich.

Porozumienie w Wenecji zaczęło się od przemowy Wielkiego Mistrza Zakonu Templariuszy i Cesarza Bizancjum Elitossa III Wskrzesiciela. Wspólnie ogłosili oni pokój pomiędzy państwami katolickimi a prawosławnymi oraz powstanie nowego sojuszu - Ligi Chrześcijańskiej. To wydarzenie uznaje się za zerowy rok, ponieważ wywarło ono niewyobrażalnie wielki wpływ na historię całego świata. Chwilę później głos zabrał Papież, który powiedział, jaką rolę Bóg odgrywał w ostatecznej decyzji o połączeniu dwóch wrogich sojuszy.

Ogłosił również wypowiedzenie wojny zdradzieckim państwom - Królestwu Finlandii, Cesarstwu Japonii i Republice Mongolii. Za największych zbrodniarzy wojennych uznał Króla Lvkiii CXI i Cesarza Japonii, za których głowy wyznaczył nagrodę. W niekrótkim obrębie czasu Papież Pampius Wielki zmobilizował armię i ogłosił Krucjatę w kierunku Helsinek. Ostatecznie do oficjalnych walk nie doszło, jednak lasy w całej Finlandii na rozkaz głowy kościoła zostały podpalone.

Do największej bitwy, która zdecydowała o losach całej wojny, doszło w 1 roku pod zamkiem w Atenach. W działaniach defensywnych wzięły udział wojska Królestwa Iberii i Cesarstwa Bizantyjskiego pod wodzą Elitossa III Wskrzesiciela, a po przeciwnej stronie armie Finlandii i Japonii, pod przywództwem Lvkiii CXI. Zwycięsko z tej walki wyszła Liga Chrześcijańska, która rozgromiła większość wojsk przeciwnika. Po tym wydarzeniu mało kto wierzył w wygraną Przymierza Wschodniej Azji. Parę tygodni później, Cesarz Japonii popełnił samobójstwo. Władzę objął Kazuhiro Yamada, który po krótkim czasie podpisał akt kapitulacyjny Cesarstwa Japonii. Śladem przywódcy frakcji poszły Finlandia i Mongolia. I Wielka Wojna Religijna zakończyła się wygraną Ligi Chrześcijańskiej na samym początku 2. roku. Na mocy traktatu Konstantynopolskiego Mongolia i Japonia zachowywały wszystkie swoje terytoria. W o wiele gorszej sytuacji znajdywała się Finlandia, której większość prowincji zostało odebranych na rzecz Rzeczypospolitej Obojga Narodów i Księstwa Moskiewskiego. Monarcha Finlandii został przymusowo zmieniony, a Lvkiii CXI pojmany przez wojska Ligi Chrześcijańskiej, a po krótkim czasie zamordowany za swoje zbrodnie wojenne.

Na świecie w końcu zapanował pokój. Po krótkim czasie za porozumieniem stron Liga Chrześcijańska przestała istnieć. Cesarstwo Japonii zaczęło przyjmować misje głoszące chrześcijaństwo, co po pewnym czasie uczyniło ją państwem prawosławnym.

### Dzieje świata pomiędzy 1. a 2. sezonem RP 7 r. - 11 r.

Po paru latach zakończyła się demilitaryzacja Finlandii - odzyskała ona swoje stare terytoria. Francuscy Templariusze po paroletnich wojnach z barbarzyńcami i Celtami stracili kontrolę nad państwem, a Zakon Krzyżacki przerodził się w Rzeszę Niemiecką, która miała już bardzo mało wspólnego z dawną kultura krzyżaków. We Włoszech po śmierci Pampiusa Wielkiego papieżem został Pius XIII, który w przeciwieństwie do swojego poprzednika, był znany ze swojego stoickiego spokoju i chęci zachowania pokoju w całej Europie. Oznaczało to koniec Sojuszu Katolickiego. Swoją niepodległość pod przywództwem Xsamiiego Artoriusa Castusa ogłosiło również Księstwo Brytanii. Na półwyspie skandynawskim powstało Królestwo Szwecji, a na inflantach wykreowało się Imperium Ludzkości pod przywództwem imperatorów Lopkiem Heinriciego i Maksymiliana III Wielkiego. Ostatnim z nowopowstałych państw była Islandia, którą rządził Bjarni Benediktsson.

W Księstwie Moskiewskim po śmierci Księcia Wiktora z przyczyn naturalnych, I władzę przejęła Nikola II, która mianowała się Cesarzem i ustanowiła Cesarstwo Rosyjskie. Była ona wielkim przeciwnikiem wszelkiej wiary i rozkazała prześladować zagorzałych katolików. Po jakimś czasie jej dyktatury udało się jej zlikwidować kościoły i zdelegalizować wszelką wiarę. Jedną z jej pierwszych decyzji było również porzucenie Świetego Sojuszu Prawosławnego. Podobnym tropem poszła Hiszpania, która opuściła sojusz i ogłosiła neutralność we wszelakich przyszłych konfliktach mających miejsce na starym kontynencie. Po stracie dwóch członków frakcji, Elitoss III Wskrzesiciel spotkał się z przywódcami nowo powstałych państw - Keiciwem I Rozdwojeńcem, królem Węgier, i prezydentem Jugosławii - Matthevem Planiną. W obu narodach dominowała religia prawosławna, więc po niedługich negocjacjach oba państwa dołączyły do Świętego Sojuszu Prawosławnego.

### 2. Sezon RP 11 r. - 24 r.

#### Powstanie nowych sił w Europie

W 11. roku pod inicjatywą Księcia Xsamiiego Artoriusa Castusa powstało Czwórprzymierze, które miało na celu ostateczne pogrążenie pozostawionych przy życiu Templariuszy i Anglosasów, by nie udało im się odtworzyć państwa Francuskiego. W skład tego układu oprócz Księstwa Brytanii wchodziły: Królestwo Włoch, Imperium Hiszpańskie i Rzesza Niemiecka. W tym samym roku na północy również doszło do porozumienia i powstała Liga Nordycka, zrzeszająca Królestwa Szwecji i Norwegii oraz Republikę Finladzką. Cesarstwo Bizantyjskie widząc nowe siły w Europie postanowiło za zgodą Bjarniego Benediktssona wysyłać misje głoszące prawosławie na Islandię. Szczegóły zawartego paktu, imienia Bazyliego II, do dnia dzisiejszego pozostały tajemnicą.

#### Konflikt Imperium Ludzkości z Papieżem

Od samego początku swojego istnienia Imperium Ludzkości nie ukrywało zamiarów uporządkowania pod siebie Europy. Ich wielkim przeciwnikiem był Papież Pius XIII, który nieraz publicznie potępiał ich działania. Z tego powodu najemnicy z Imperium Ludzkości dostali się do Rzymu i wywołali w nim zamieszki, które skutkowały wielkim pożarem. Po tej decyzji Imperator Lopek Heinrici był przekonany, że wygrał wojnę z Papieżem, który od tego momentu będzie się bał o swoje życie. Na jego nieszczęście mylił się - chwilę po tej wielkiej tragedii Pius XIII ekskomunikował przywódców Imperium Ludzkości. Lopek Heinrici zaczął publicznie znieważać imię głowy kościoła. W tym samym czasie, Maksymilian III Wielki dowodził ekspedycją na Wyspy Brytyjskie, gdzie postawił Xsamiiemu Artoriusowi Castusowi ultimatum, w którym głównym warunkiem było podporządkowanie się Imperium Ludzkości.

#### Wojna i jej późniejsze konsekwencje

Xsamiii Artorius Castus przystawiony do muru postanowił nie oddawać wolności narodu i wypowiedział wojnę Imperium Ludzkości. Wezwał wszystkie niepodległe państwa do walki z imperializmem. Po jego stronie stanęła cała Liga Nordycka i Rzesza Niemiecka. W obronie Imperium Ludzkości stanęła Islandia, a Święty Sojusz Prawosławny ogłosił neutralność w całym konflikcie.

W 16. roku wojska dowodzone przez Xsamiiego Artoriusa Castusa zaatakowały stolicę przeciwnika, Rygę. Po kilkudniowym oblężeniu atak zakończył się niepowodzeniem, a wojska Imperium Ludzkości przystąpiło do natychmiastosowej ofensywy, podczas której stosowały taktykę spalonej ziemi. Tak oto rok później doszło do bitwy pod Helsinkami, w której zwycięsko wyszło Imperium Ludzkości. Chwile przed zajęciem stolicy Finlandii, większość mieszkańców ewakuowała się na tereny Szwecji, gdzie odnalazła bezpieczne schronienie na nieokreślony czas. Władca Księstwa Brytanii widząc beznadziejną sytuację na froncie postanowił zwołać naradę w Londynie, na której ustalono kapitulację państw atakujących. Przed podpisaniem aktu wypowiedział popularne słowa:

"Z trudem ogląda się ciała zabitych oraz rany nielicznych przetrwałych tę rzeź. Mimo szczytnych chęci oraz szlachetnych serc wielu z nas dziś poległo. Nie chcę skazywać pozostałych przy życiu dzielnych Brytyjczyków, Szwedów oraz Finów na podobny los. Może i my dziś przegraliśmy, lecz mam nadzieję, że nasze ideały przetrwają i zainspirują innych do sprzeciwienia się imperialistycznym zapędom Imperium Ludzkości."

Na mocy traktatu Księstwo Brytanii straciło większość południowych i północnych terenów wyspy, a Szwecja i Finlandia południowe tereny półwyspu. Imperium Ludzkości ogłosiło, że na tym podbój Europy się nie skończył. Rok później z polecenia Imperatora Lopka Heinriciego doszło do uprowadzenia Papieża Piusa XIII, który przez kilka miesięcy był przetrzymywany w Rydze. W 18. roku doszło do ucieczki Papieża. Jasne jest to, że Pius XIII bez niczyjej pomocy nie uciekłby, jednak nie wiadomo kto mu w tym pomógł. W tym samym roku doszło do abdykacji Xsamiiego Artoriusa Castusa, a władzę objął jego młodszy brat, Oberon, który wychowany był w obrządku prawosławnym. Z tego powodu po niedługim czasie relacje pomiędzy Cesarstwem Bizantyjskim a Księstwem Brytanii poprawiły się, co doprowadziło Brytanie pod dużą zależność Cesarza Bizancjum. 20. marca 21. roku ogłoszono śmierć Papieża Piusa XIII spowodowaną zawałem serca. Pogrzeb odbył się tego samego dnia.

### Dzieje świata pomiędzy 2. a 3. sezonem RP 24 r. - 34 r.

Po upadku Czwórprzymierza lud francuski, który przez wiele lat był prześladowany, miał w końcu szansę na odrodzenie swojego państwa. W 25. r. Sincilon z dynastii Sotilonów, za pozwoleniem swojego kuzyna Cesarza Elitossa III Wskrzesiciela, wyruszył wraz ze swoimi zaufanymi ludźmi i małym wojskiem w stronę Francji. W Marsylii udało mu się spotkać z Templariuszami, którzy przeżyli czystkę. Dzięki swoim zdolnościom przywódczym, prywatnemu wojsku i swoim wielce wpływowym pochodzeniu z dynastii, Sincilon szybko przekonał do siebie wielu obywateli francuskich. Tak oto pare miesięcy później wraz z nowymi zwolennikami zaczął zdobywać miasta i wypychać z francuskich terenów dawnych zaborców i barbarzyńców. Szybko został pokochany przez Francuzów, którzy zawdzięczali mu odnowienie ich państwa. Pod koniec 27. r. Sincilon został ogłoszony w Paryżu nowym cesarzem Francji.

Jako najistotniejsze dla losów Europy wydarzenie tych lat uznaje się Upadek Świętego Sojuszu Prawosławnego. Już w 28. r. poprzez słabą sytuację wewnętrzom sojusz opuściła Rzeczypospolita Obojga Narodów. Polska szlachta masowo zaczęła sprzeciwiać się rządom króla Guziagza. Doprowadziło to do końca unii realnej pomiędzy Królestwem Polski a Księstwem Litewskim. W tym samym czasie Królestwo Węgier zostało najechane przez barbarzyńców i słowiańskich buntowników, którzy walczyli o niepodległość swoich państw. Państwo węgierskie nie mogło liczyć na wojskową pomoc armii sojuszu, ponieważ była ona w tej chwili wykorzystywana w wojnie z muzułmanami. Z tego powodu ustalono, że król Węgier Keiciw I Rozdwojeniec, wraz ze swoją rodziną, ucieknie z upadającego państwa i znajdzie schronienie w Cesarstwie Bizantyjskim na nieokreślony czas. Głównym założeniem tej idei był plan zakładający, że po wygraniu kampanii w Afryce, Święty Sojusz Prawosławny pomoże Keiciwowi I i odzyska wszystkie tereny upadłego państwa. Elitoss III z powodu wielkiego zaufania i szacunku do Keiciwa I rozkazał, by na ten czas dawny monarcha Węgier przejął rolę namiestnika greckich terenów. Po oficjalnym końcu Królestwa Węgier na ich terenach powstały carstwo czeskie i carstwo górnych Węgier. Jednak główną przyczyną była śmierć cesarza Elitossa III Wskrzesiciela, władcy Cesarstwa Bizantyjskiego i założyciela Świętego Sojuszu Prawosławnego. Elitoss III Wskrzesiciel poległ na bizantyjskiej ekspansji terytorialnej w Egipcie, podczas zwycięskiej bitwy o Kair dowodzonej przez niego. Najprawdopodobniej został dźgnięty i zabity przez muzułmańskiego szpiega w szeregach armii bizantyjskiej, choć historycy nie są pewni tej wersji zdarzeń i rozważają inne alternatywne możliwości. Po śmierci najwybitniejszego władcy Bizancjum i głowy kościoła prawosławnego całe państwo pogrążyło się w chaosie, spowodowanym brakiem następcy tronu (Syn Elitossa III na tamten moment był niepełnoletni). Zdecydowano, że na czas nieokreślony władze w państwie i dowodzenie w trwającej wojnie z muzułmanami obejmie Atanazy, jeden z wodzów armii, który był znany z przyjaznych relacji ze zmarłym monarchą. Niestety, śmierć osoby ubóstwianej w państwie i długi brak nowego władcy spowodowały, że muzułmanie odparli atak, a nawet rozpoczęli kontratak, zdobywając powoli większość azjatyckich terenów Bizancjum. Tymczasowy władca cesarstwa, Atanazy, został zabity podczas oblężenia Ankary. To wydarzenie pozbawiło już wszystkich resztek nadziei na uchronienie Bizancjum, a upadek Konstantynopola wydawał się tylko kwestią czasu. Zbawieniem dla narodu bizantyjskiego był wcześniej wspominany kuzyn Elitossa, Sincilon, nowy cesarz Francji, który postanowił, że jego wojska staną w obronie jego ojczyzny i dawnego domu. Udało mu się uchronić Konstantynopol przed pobiciem i zabezpieczył resztę terenów bizantyjskich przed najazdem muzułmanów. Gdy władca muzułmańskich wojsk, Lvkiii I, jak i Sincilon, doszli do wniosku, że żadna ze stron podczas kolejnych starć najprawdopodobniej nie przesunie frontu, postanowili podpisać tak zwany traktat Izmirski w 29. roku. Kończył on wojnę pomiędzy muzułmanami, którzy oficjalnie stworzyli państwo osmańskie, a wojskami bizantyjskimi i francuskimi. Zawierał on korzystny dla Imperium Osmańskiego podział terenów: zyskiwali oni niemal całość azjatyckich prowincji; jednak uchronił stolicę Bizancjum i centrum religii prawosławnej, Konstantynopol. Postanowiono w nim też, że Sincilon I obejmie władzę w ojczystych terenach, ustanawiając się cesarzem Bizancjum, które po podpisania traktatu będzie zależne od Cesarstwa Francuskiego do momentu, gdy prawowity dziedzic tronu, syn Elitossa III, nie ukończy wieku pozwalającego mu samodzielnie rządzić państwem. Również po wielu latach została ogłoszona niepodległość Grecji, w której za porozumieniem stron tron objął Keiciw I. Upadek najważniejszego państwa prawosławnego doprowadził do kryzysu innych państw, które w mniejszym czy większym stopniu były zależne od Bizancjum. Tak oto Jugosławia pogrążyła się w wojnie domowej i zniknęła z map, a Księstwo Brytanii zostało najechane przez wikingów i utraciło swoją niepodległość na rzecz Imperium Morza Północnego. Oba państwa nie mogły otrzymać pomocy od państw sojuszniczych, co doprowadziło je do zguby.

### 3. Sezon RP 34 r. - 59 r.

#### Zmiany na arenie międzynarodowej

W 34 roku Imperium Morza Północnego ogłosiło powstanie Księstwa Walii, które było od nich zależne. Ta decyzja miała w późniejszym czasie znaczący wpływ na rozpętanie się wojen północnych na starym kontynencie. Wielkim przeciwnikiem zwiększających się wpływów monarchy Xsamiiego I Walecznego na terenach północnych był Książę Szkocji, Guziagz I. W tamtym momencie rozpoczął on rozbudowę potęgi militarnej Szkocji. Tymczasem najszybszym rozwijającym się państwem było Cesarstwo Francuskie. Cesarz Sincilon I Zjednoczyciel w 35 roku wydał dekret o masowej mobilizacji. Rozbudował również francuskie miasta, które, po latach prześladowań Francuzów, mocno ucierpiały. Cesarz postanowił również spróbować znaleźć ugodę z największym wrogiem jego dynastii, Imperium Osmańskim, z którym w 36 roku w Marsylii doszło do porozumienia w związku z wprowadzeniem zmian do traktatu izmirskiego - Cesarstwo Francuskie przejmowało Rodos i Cypr, na których większość populacji była wyznania prawosławnego, a Osmanie dostawali w zamian część terenów Marmary. Pokój pomiędzy obydwoma państwami nie trwał jednak długo, bo już parę miesięcy później doszło do wielu starć granicznych, które były skutkiem zerwania stosunków dyplomatycznych i zakazu wstępu obywateli Francji na tereny Imperium Osmańskiego. Po stronie Cesarstwa Francuskiego stanęło Państwo Hiszpańskie, rządzone przez Genarała Victora de Brombergie. Od tamtej pory relacje francusko-hiszpańskie uległy znaczącej poprawie.

#### Czas wojen w Europie

W 38 roku napięcie na terenach północnych doprowadziło do wybuchu wojny pomiędzy Księstwem Szkocji a Imperium Morza Północnego. Książe Guziagz I pragnął rozszerzyć swoje wpływy i terytoria na wyspach brytyjskich. Armia szkocka wkraczając do co kolejnych miast nie spotykała oporu ze strony Imperium Morza Północnego. Ostatecznie Xsamii I Waleczny postanowił podpisać akt kapitulacyjny zrzekając się swoich wszystkich terytoriów na wyspach brytyjskich. W całej tej wojnie wsparcie Szkotom okazywał Cesarz Sincilon I, który posiadał przyjacielskie relacje z monarchą szkockim. Z tego powodu i licznej pomocy, Cesarstwo Francuskie zyskało przybrzeżne tereny Anglii. W 40 roku dyplomaci francuscy często zasiadywali na dworze hiszpańskim, gdzie obradowali nad sytuacją w Europie. Pod koniec 40 roku z powodu wysokiej pozycji Cesarstwa Francuskiego na arenie międzynarodowej, a także poglądów Imperium Osmańskiego zagrażających światu chrześcijańskiemu, Państwo Hiszpańskie po długich negocjacjach postanowiło zostać państwem lennym Cesarstwa Francuskiego. Hiszpania oprócz swojej całkowitej niepodległości straciła również Katalonię, która na moc traktatu trafiła pod władanie francuskie. Mimo wcześniejszej wojny, relacje szkocko-duńskie dążyły ku mocnej poprawie. Władcy obydwu państw zaczęli dogadywać się na tle dyplomatycznym. Doprowadziło to do licznych obrad na terenach Szkocji. Ostatecznie, ku zaskoczeniu całej areny międzynarodowej, w 43 r. doszło do unii realnej pomiędzy Księstwem Szkockim a Imperium Morza Północnego. Oba państwa utworzyły Królestwo Północy, w którym obowiązywała monarchia dualistyczna. Pierwszym państwem niezadowolonym z takiego obrotu spraw była Francja. Cesarz Sincilon I Zjednoczyciel wydał oświadczenie, w którym wyraża niepokój niskim poziomem chrześcijaństwa w nowym państwie i usunięciem języka francuskiego z języków urzędowych. Wezwał wszystkie kraje chrześcijańskie w Europie do wzięcia udziału w obradach, które będą miały mieć miejsce w Calais, gdzie zostanie poruszony temat powstałego kraju. Zaproszenie przyjęło Królestwo Polski, Królestwo Grecji i Lenne Państwo Hiszpańskie. Król Xsamii II na wiele sposobów próbował zmienić decyzję cesarza Sincilona, jednak ten w ciągłym stopniu podtrzymywał swoją tezę. Przed obradami miała miejsce jeszcze wojna wypowiedziana Cesarstwu Niemieckiemu przez Cesarstwo Francuskie i Królestwo Północy. Nieliczna armia niemiecka nie miała szans powstrzymać nadciągającej od zachodu Wielkiej Armii Francuskiej, a także wojsk szkockich z północy. Ostatecznie po paru tygodniach oddziały francuskie wkroczyły do Berlina, gdzie nie spotkały się z oporem ze strony mieszkańców. Tereny północne zgodnie z umową francusko-szkocką trafiły do Królestwa Północy, a z reszty terytoriów powstał Związek Reński, który został państwem lennym Cesarstwa Francuskiego. Namiestnikiem cesarza w nowo powstałym państwie został jego kuzyn, Sentinel I. W tym samym czasie w Europie powstał Hebrajski Socjalistyczny Stan Słowacji, a Papież Jan XXIV wygłosił przemówienie, w którym prosił Boga o zjednoczenie Europy w wierze katolickiej, a jednocześnie wyraził swoje całkowite poparcie dla działań Cesarza Sincilona I Zjednoczyciela.

#### Era "obrad w Calais"

W 44 r. odbyły się wielce zapowiadane obrady w Calais. Udział w nich brali monarchowie i dyplomaci Cesarstwa Francuskiego, Królestwa Polski, Królestwa Grecji, Państwa Lennego Hiszpańskiego, Państwa Lennego Bizancjum i Księstwa Reńskiego. Rozmowy trwały tygodniami, a początkowymi decyzjami było nieinterweniowanie w sprawie Królestwa Północy i spokojne przyglądanie się sytuacji. Sytuacja diametralnie się zmieniła, gdy przy ostatnich dniach obrad wykryto szpiegów duńskich podsłuchujących rozmowy z polecenia króla Xsamiiego I Walecznego. Głosem większości została podjęta decyzja o interwencji wojskowej w Danii. Po wygłoszeniu przemowy cesarza Sincilona I Zjednoczyciela, który wypowiedział wojnę Królestwu Północy, ludność szkocka czuła się zdradzona przez Duńczyków. Książe Guziagz I postanowił podjąć się drastycznego kroku i zażądał końca unii realnej Szkocji z Danią. Rozpoczęła się paroletnia wojna domowa w Królestwu Północy. Cesarstwo Francuskie postanowiło nie wtrącać się w sprawę i wycofało się z deklaracji o wojnie. Guziagz I dzięki swoim zdolnościom przywódczym bez problemu jednał ze sobą wielu ludzi i szybko zdobywał kolejne terytoria. Jego armia szybko zdobyła tereny norweskie czy niemieckie pod okupacją duńską. Do najważniejszej bitwy doszło pod Kopenhagą. Oblężenie miasta trwało parę tygodni, jednak w końcu mury zostały przełamane a wojska szkockie przejęły stolicę Danii. W tej bitwie, walcząc z nadchodzącymi rycerzami, zginął król Danii Xsamii I, który po swojej ostatniej walce zyskał przydomek "walecznego". Z powodu zakończenia wojny domowej Cesarstwo Francuskie zaproponowało zorganizowanie traktatu pokojowego. Wygrana i przegrana strona spotkały się na II obradach w Calais w 48 roku. Porozumienie zakończyło istnienie Królestwa Północy. Księstwo Szkocji oprócz swoich poprzednich terytoriów zyskiwało tereny norweskie i południowe Danii. Dokonało również poprawki granicznych pomiędzy Cesarstwem Francuskim a Księstwem Szkockim, dzięki któremu strona francuska zyskiwała Londyn. W Europie nadszedł czas odpoczynku od konfliktów zbrojnych. W 50 roku nastąpiła koronacja Guziagza I przez głowę kościoła, Jana XXIV. Oprócz Papieża na uroczystości zawitał również cesarz Sincilon I Zjednoczyciel i król Keiciw I Rozdwojeniec. Od tamtej pory Księstwo Szkocji zmieniło swoją oficjalną nazwę na Wielką Szkocję. W 53 roku umarł władca Polski, Kazimierz Wielki. Z powodu braku potomków Królestwo Polskie borykało się z problemem wewnętrznym. Ostatecznie pod wpływem braku odpowiednego kandydata Królestwo Polskie zostało państwem lennym Cesarstwa Francuskiego. W tym samym roku świat obiegła przykra informacja - umarł Generał Victor de Brombergia, najprawdopodobniej otruty przez niewiadomego sprawcę, którym według niektórych informacji mógł być polityczny więzień Jerónimo Sánchez lub rząd turecki. W tym samym roku odbyły się demokratyczne wybory w Hiszpanii, w których władzę wygrała Falanga i Partia Brombergiańska. W 58 roku odbyły się III obrady w Calais. Trwały one parę miesięcy,  dyplomaci pracujący nie mieli kontaktu ze zwykłą ludnością, a temat rozmów był utrzymywany w tajemnicy przed światem zewnętrznym. Ostatecznie, w 59 roku cesarz Sincilon I Zjednoczyciel wygłosił przemówienie w Calais, w którym poinformował świat o powstaniu nowego państwa - Cesarstwa Europy, składającego z wcześniejszej Francji i jej państw podległych. Był to największy kraj w dziejach dotychczasowej historii rządzony przez Cesarza i Parlament Europy.

### Dzieje świata pomiędzy 3. a 4. sezonem RP 60 r. - 84 r.

Cesarstwo Europy w 64 roku wypowiedziało wojnę Królestwu Włoch odbijając przy tym Watykan z rąk fałszywego papieża. Prawdziwy Namiestnik Chrystusa powrócił do stolicy kościoła katolickiego. W kolejnych latach Cesarstwo Europy przeszło wiele reform wewnętrznych. Przede wszystkich rozwinięto wiele miast w biedniejszych rejonach, poprawiono życie zwykłych chłopów i mieszczan, a także usprawniono edukację. W 67 roku Cesarz Sincilon I Zjednoczyciel wraz z swoimi zaufanymi współpracownikami zaczął obmyślać plan położenia kresu państw muzułmańskich okupujących chrześcijańskie terytoria, czyli ziemię świętą czy tereny bizantyjskie. Cesarz Europy wiedział, że ten plan będzie potrzebował kilkunastoletniego procesu i on sam nie dożyje czasu zrealizowania go. Powierzył on swojemu dziedzicowi tronu, a także sztabowi generalnemu Wielkiej Armii, zrealizowanie tego planu w przyszłości. W 71 roku cesarz Europy, Sincilon I Zjednoczyciel zmarł. Jego następcą został Sentinel II. Pierwszą poważną decyzją nowego cesarza i parlamentu był dekret o końcu jedności kulturowej i "francyzacji" innych narodów. Cesarz Sentinel II uważał, że plan stworzenia całkowicie francuskiej Europy jest niemożliwy do zrealizowania, a w przyszłości zemści się to na narodzie francuskim, gdy wszystkie inne narody będą miały Francuzów za okupantów. W 77 roku władca nadał ludności polskiej, niemieckiej i hiszpańskiej dużą autonomię. W 81 roku cesarz Europy wraz z parlamentem przegłosował pokaźną większością głosów konieczność kresu Cesarstwa Europy i oddanie niepodległości Polsce, Niemcom, Hiszpanii czy od wielu lat prześladowanym Anglikom. Przez kolejne lata Francja przechodziła z powrotem wiele reform, w tym ustrojowe, ostatecznie powracając do monarchii absolutnej. W 81 roku wraz z rozpadem Cesarstwa Europy władca Sentinel II zdecydował również o końcu Państwa Lennego Bizancjum, którego regiony powędrowały do Królestwa Grecji. Oba państwa znane z długoletniej przyjaźni dogadały się, żeby stolica prawosławia przebywała w granicach Grecji aż do momentu, gdy Bizancjum oficjalnie powróci na mapy. Najlepiej po odzyskaniu niepodległości poradziły sobie Niemcy, we których władzę objął Kaiser Lvkiii II. Państwo niemieckie, stęsknione za wolnością, szybko ustabilizowało swoją sytuację wewnętrzną i rozwinęło gospodarkę. W przeciwieństwie do Niemiec, Polsce i Hiszpanii odzyskanie niepodległości nie wyszło na dobre. Polska pogrążyła się w wielu wojnach domowych zatracając swoje tradycje i kulturę. Szukając rąk do pracy Polska przyjęła wielu muzułmańskich imigrantów, co w 83 roku doprowadziło do rewolucji i powstania kalifatów. W Hiszpanii czasy dyktatury wojskowej i podległości pod Francję dobiegły końca. Doprowadziło to popularności haseł głoszących liberalizm. Państwo Hiszpańskie przechodząc przez reformy władzy i szukając monarchy godnego by zasiąść na tronie straciło wiele swoich terytoriów. Sytuacja ustabilizowała się dopiero w 83 roku, gdy tron objął Kaszmir I Skandynawski. Jego państwo nie mieściło już się na całym półwyspie iberyjskim, a jedynie na Asturii. Drogą Hiszpanii poszło jeszcze wiele innych narodów, które przyjęło wolnościowe idee. W tych latach nastąpił rozkwit ustroju zwanego demokracją - państwa takie jak Islandia, Dania, Anglia czy Irlandia zaczęły głosić tezę o najlepszej nowopowstałej formie rządów. Po drugiej stronie Europy popularność zaczęły zyskiwać hasła komunistyczne. Czechosłowacja, Związek Radziecki, a także Jugosławia opowiadały się za taką formą systemu.

### 4 Sezon RP 85 r. - 108 r.

#### Powstanie nowych sił politycznych

W roku 85 odbyły się obrady w Dublinie. Brali w nich udział przedstawiciele republiki Irlandii, republiki Angielskiej, królestwa Danii i królestwa Asturii. Po wielodniowych rozmowach głowy narodów postanowiły stworzyć Organizację Okrągłego Stołu w celu zjednoczenia państw liberalnych. Parę miesięcy później do sojuszu dołączyło Królestwo Szkocji, które zobowiązało się odstąpić tereny północne Irlandii i wyspy Man na rzecz Republiki Irlandii. Tego samego roku pod inicjatywą Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej doszło do rozmów w Pradze, w których oprócz gospodarza wzięli udział Republika Sowiecka, Kalifat Pomorski, Kalifat Łódzki i Republika Jugosławii. Postanowiono na nich, w odpowiedzi na prawicowo-narodowe tendencje w Europie, stworzyć Ligę Ludowomahometańską. Cesarstwo Francuskie w 88 roku postawiło ultimatum królestwu Austro-Węgier o oddanie terytoriów Szwajcarii, uzasadniając to faktem, że na tych terenach od wielu pokoleń żyje francuskie społeczeństwo. W przypadku zgody na zmianę granic politycznych, Austro-Węgry miały otrzymać wieloletnią gwarancję niepodległości. Żądania cesarstwa Francuskiego zostały odrzucone. Tego samego dnia Wielka Armia francuska wkroczyła na tereny przeciwnika i bez większego oporu zdobyła szwajcarskie miasta takie jak Berno, Kanderstag i Zurych. Dzięki porozumieniu zawartym przez cesarza Sentinela II i kaiser Lvkiiiego II, w trakcie francuskiej inwazji również wojska niemieckie zaczęły ofensywę i zdobyły terytoria Austrii. Traktat kończący wojnę został podpisany w Marsylii. Rok później cesarz Sentinel II zaprosił dyplomatów Niemiec i Włoch na obrady w Calais. Po długich rozmowach trzy największe państwa Europy centralnej postanowiły utworzyć Święte Przymierze, które miało za zadanie utrzymać porządek w Europie w obliczu powstania wielu szkodliwych ideologii. W 89 roku w wieku 57 lat umarła głowa kościoła katolickiego, Aleksander II Albornoz. Na nowego Namiestnika Chrystusa został wybrany Constantinus Flavum, który przybrał imię Marakuja I.

#### Wielka Wojna

W 92 roku Cesarstwo Niemiec zdecydowało się wypowiedzieć wojnę Królestwu Danii. W tym roku Liga Ludowomahometańska postanowiła zaatakować przygraniczne państwa, takie jak Węgry i Transylwanię. W wyniku imperialistycznych zapędów państw Europy zachodniej i wschodniej w 92 roku zwołano szczyt Organizacji Okrągłego Stołu. Na posiedzeniu ustalono konieczność interwencji i obrony suwerenności państw zaatakowanych. Do liberalnej frakcji dołaczyły takie państwa jak Islandia, Laponia czy Transylwania. Tym samym Organizacja Okrągłego Stołu zapowiedziała obronę Danii i Transylwanii przed najeźdzcami. Na wieść o tych postulatach, cesarz Sentinel II postanowił włączyć całe Święte Przymierze do wojny, a także poprosił przywódcę Ligi Ludowomahometańskiej, Jiří Pražský, o pilne spotkanie dyplomatyczne. W 93 roku ogłoszono powstanie tymczasowego sojuszu na czas wojny pomiędzy Świętym Przymierzem a Ligą Ludowomahometańską ze względu na wspólnego wroga w trwającym konflikcie. Pakt przybrał potoczną nazwę "Koalicja antystołowa". W tym samym roku Królestwo Szkocji postanowiło opuścić Organizację Okrągłego Stołu - król Guziagz II uznał, że nie będzie on walczył przeciwko przyjacielskiemu narodowi takiemu jak Francja, a także przeciwko swoim wartościom i ideałom. Do wojny po stronie Koalicji antystołowej dołączyła Grecja, również znana z przyjaznych stosunków z państwami takimi jak Cesarstwo Francuskie czy Cesarstwo Niemieckie. W tym samym czasie w Kalifacie Pomorskim zostały wprowadzone rygorystyczne prawa, które były powodem niezgody i konfliktu z Kalifatem Łódzkim. Pomiędzy rządzącymi obydwu kalifatów nastąpiła wojna. W 94 roku Papież Marakuj I postanowił ekskomunikować władcę Asturii, Kaszmira I Skandynawskiego, z kościoła katolickiego. Decyzja Namiestnika Chrystusa była spowodowana polityką władcy, jego decyzjami na arenie międzynarodowej, a także stosowaniem przez niego propagandy.

Wojna cechowała się wieloma pomniejszymi bitwami i bezpiecznymi zagraniami z obu stron. Decydującą rolę w przechyleniu szali zwycięstwa na jedną stronę miała być nadchodząca bitwa o Kopenhagę. Armia koalicji antystołowej od paru miesięcy forsowała granicę duńsko-niemiecką ostatecznie docierając pod samą stolicę Królestwa Danii. Oblężenie trwało kilka miesięcy i zalicza się do jednych z największych w historii całego świata. Ostatecznie Kopenhaga upadła i to koalicja antystołowa odniosła wygraną w tej bitwie. Z powodu dużych strat liczebnych, a także coraz większej ofensywy sił Świętego Przymierza i Ligi Ludowomahometańskiej w 96 roku Królestwo Asturii postanowiło skapitulować. Parę miesięcy później za prośbą prezydenta Republiki Irlandii zostały zorganizowane V obrady w Calais. Ustalono na nich kapitulację Organizacji Okrągłego Stołu pod wieloma warunkami i zapewnieniami o niestraceniu poszczególnych prowincji. Cesarstwo Niemieckie zgarnęło Półwysep Jutlandzki, Królestwo Szkocji zachodnią Anglię, Jugosławia wraz z Czechosłowacją zyskała parę prowincji Transylwanii, a Królestwo Asturii utraciło Galicję i Kraj Basków na rzecz Kalifatu Pomorskiego i Królestwa Włoch. Z inicjatywy cesarza Francji, Sentinela II, postanowiono również rozwiązać wszystkie obowiązujące frakcje. Jedynym głosem sprzeciwu była Liga Ludowomahometańska, która utrzymała swój sojusz mimo kończącej się wojny. Obrady powojenne zakończyły się sukcesem i w 97 roku podpisano pokój pomiędzy wszystkimi państwami.

#### Skutki Wielkiej Wojny

Po bitwie o Kopenhagę król Kaszmir I Skandynawski został zdetronizowany, a pełnię władzy ustawodawczej tymczasowo przejęła rada elekcyjna. Została również podjęta decyzja o marginalizacji roli chłopstwa w społeczeństwie asturskim. To spowodowało strajki w największych miastach i bunty w armii, co okazało się sprawką Diego Márqueza i jego siostry, Dory Márquez. Wojsku powstańczemu udało się pojmać i uwięzić członków rady elekcyjnej a także uwolnić Kaszmira I Skandynawskiego. Po obaleniu dawnego ładu powstańcy ogłosili utworzenia Asturskiej Republiki Socjalistycznej pod przywództwem sekretarza generalnego Diego Márqueza. Nowa głowa państwa jakiś czas później zdecydowała się zacząć wyznawać wiarę muzułmańską, co doprowadziło do kolejnych zmian w państwie, które przyniosły początek Kalifatu Kordoby. W Europie zapanowało parę lat pokoju. W 99 roku zmarł Jiří Pražský, a nowym sekretarzem generalnym Czechosłowacji został László Gómmegigéngugellóg. W kolejnych latach Cesarstwo Francuskie postanowiło przystąpić do realizacji planu stworzonego w latach życia cesarza Sincilona I Zjednoczyciela.

### Dzieje świata pomiędzy 4. a 5. sezonem RP 108 r. - 112 r.

jak nam skasujecie fandom to my was skasujemy, pozdrawiam z dnia 14 grudnia. Pozdrawiam 22 grudnia. edit z 14 stycznia żeby nie usunęli nam fandomu