De Zang van de Kraai

Dit verhaal bevat (kinder)moord, kannibalisme en geweld

Hoi,

Samenvatting: binnenkort

## Belangrijk

- Ik hoef niet per definitie dezelfde meningen als de personages te hebben.

- mijn excuses voor de type/spelfouten. Ik zal proberen ze te verbeteren wanneer ik tijd heb.

- opbouwende kritiek is meer dan welkom!

H1
--

Een kille grijze mist hield het landschap en zijn bewoners in een verstikkende greep. Een verdwaalde sneeuwvlok leek heel bewust een weg te zoeken tussen alle aardse obstakels door. Misschien dat hij zich met dit merkwaardige gedrag wilde onderscheiden van de rest.

Of misschien hadden koude witte dingen geen eigen wil en moest ik gewoon mijn kop dichthouden.

Ik betrapte mezelf erop dat ik deze nutteloze gedachten als een wervelwind door mijn hoofd liet draaien en op zijn pad door mijn hoofd verwoeste deze fictieve tornado al mijn zelfbeheersing. Ik drukte mijn nagels in mijn handpalmen.

Ik deed mijn uiterste best de harde werkelijkheid als een hinderend omhulsel van me af te werpen. Een mislukking. Ik opende mijn ogen, knipperde drie keer en wachtte even totdat ik mijn volledige zicht weer terug had. Had ik dat maar niet gedaan.

Meteen overspoelde de realiteit en het nu me als een enorme vloedgolf. Ik was omringd door zeker tweehonderd mensen. Gevoelloos staarden ze naar een hoekig houten plateau. Drie figuren. Een lange magere man had zich dreigend over een jong meisje gebogen.

Zijn eeltige handen had hij stevig om het heft van een vreemd gebogen wapen geklemd.

"Is dat jou mama?" Vroeg hij op mierzoete toon, terwijl hij met zijn linker wijsvinger naar een mollige vrouw wees.

De bakker. De arme vrouw wreef met een woest gebaar een opstandige traan van haar wang af. Ze had tientallen brandwonden op haar armen, littekens die haar herinnerden aan al de keren dat ze een brood te vroeg uit de oven had gehaald.

"Doe wat je moet doen, Everton" bromde ze.

De enge man knikte. Een manische grijs ontsierde zijn gezicht. Het meisje, dat vorige week nog haar zesde verjaardag had gevierd raakte in paniek.

"Moeder! Alstublieft!" Haar asblonde vlechtjes dansten op en neer bij elke keer dat ze woest met haar hoofd schudde. Everton drukte haar zonder genade tegen de eiken ondergrond. Hij hief zijn wapen op. De meesten mensen die toekeken begonnen te schreeuwen. Zinnen als

"Sla dat wicht kapot!" En "schiet nou op!!!" vulden mijn oren.

Ze hadden zich al dagen op een executie verheugd en met elke seconde die ze langer moesten wachtten nam hun ongeduldigheid toe. Everton gaf het jonge kind nog een harde duw. Met een snelle zwiep van zijn bijlachtige zwaard scheidde hij het hoofd van het meisje van haar fijn gevormde lichaam.

Haar hoofd viel neer. Everton bekeek tevreden het met bloed besmeurde lemmet. Kinderbloed. Onschuldig bloed.

H2
--

Zwarte luifels sierden de entree van tientallen aandoenlijke winkeltjes. Op de donkere stof waren met vaste hand de zilveren contouren van een vleermuis aangebracht. Met mijn duim en wijsvinger wreef ik over de glimmende hanger die hetzelfde dier voorstelde. Ik tuurde zoekend in het rond. Een grof groen geverfde deur trok direct mijn aandacht. De ruiten waren zorgvuldig met katoenen vodden geblindeerd. Ik slikte en sloeg drie keer tegen een oude koeienbel. Dat bleek niet nodig te zijn. Met een krakend geluid deden de kennelijk lang niet gebruikte scharnieren hun werk. De deur sloeg dicht. Een seconde later moest ik me armenzwaaiend door het onheilspellende duister banen. Niet dat dat me veel deerde. Vroeger sloot ik me met plezier op in de oude kelder die verborgen onder het slot lag. Bovendien zag ik een paar meter voor me uit een zwak lichtje branden. De oude planken die de stenen vloer bedekten vormden met de jaren een steeds schever gebergte. Om mijn evenwicht te kunnen bewaren duwde ik mijn handen stevig tegen die muur die zich slechts enkele centimeters van mijn schouders bevonden. Ik kreeg het benauwd. Ik dwong mezelf om door te schuifelen. Ik merkte dat mijn handpalmen de wanden niet meer raakten. Het flikkerende licht brandde steeds feller. Een enorme schaduw doemde voor me op. Ik deinsde achteruit. Ik verloor mijn grip en viel op klunzige manier neer. "Kom bij het kaarslicht, kom bij het kaarslicht". Een zangerige stem vulde mijn oren. Het lukte me om een kromme figuur van de omgeving te onderscheiden. Er verscheen nog een licht. Ik zag een oude vrouw. Ze zat voorovergebogen heen en weer te schommelen in een eiken stoel. Ze had haar magere arm om een snoezig aardewerken potje geklemd. Er lag een zielig geel sprietje in. Het mens besprenkelde het met een paar druppels water. Ze zag kennelijk niet in dat je dode planten niet meer tot leven kon wekken. "Mevrouw Pafica?" Murmelde ik vragend. Ze keek me aan. "Deneb Cattaneo, altijd haar neus in andermans zaken stekend". Ze zuchtte diep. "Wil je een koekje?" bromde ze vervolgens. Ik versmalde mijn donkerbruine ogen achterdochtig. Het leek me onbeleefd om "nee" te zeggen, maar ik was ook niet van plan om zomaar een lekkernij van deze heks te verorberen. De groezelige dame haalde een trommel vanonder haar jurk te voorschijn. Terwijl ik bedacht hoe ik het stopeenkoekjeongezieninjezakplan het beste kon uitvoeren nam ik de koektrommel aan. Ik glimlachte liefjes en plantte mij nagels onder de rand van de blikken deksel. Met moeite wist ik het ding open te wrikken. Mevrouw Pafica schonk me een verwachtingsvolle blik. Ik begon behoedzaam te graaien. Ik voelde iets zachts. Geschrokken liet ik de trommel vallen. Een babyvoetje tuimelde op de grand. Ik verstijfde. Pafica begon te giechelen. "Niets lekkerder, dan je tanden in een kinderheup zetten". Ze stond op. Onvoorstelbaar snel voor een gammel vrouwtje als zij rende ze op me af. Ik stapte opzij, haakte mijn rechterbeen om de hare vast en sloeg haar neer. Ik liep naar voorzichtig naar haar toe. Haar borstkas rees nog op en neer. Ik tilde hees haar omhoog en liet deze krakkemikkige hoop botten met dun vel omringd en met een verdorven ziel gevuld in de stoel neervallen. Iets warms stroomde over mijn huid. Bloed? Ik veegde de rode vloeistof verbaasd af. Ik wist heel zeker dat mevrouw me niet geraakt had. Ach ja, donkere krotten deden je nuchtere verstand niet veel goed.