Kaglas

Kaglas, in de volksmond ook wel bekend als het oostrijk, is een onafhankelijk land, gelegen in het oosten van het Noordereiland. Het is één van de grote landen in de wereld al is het deels afhankelijk van zijn westelijke buurland, Kuma Rem Mer. Kaglas heeft een sterke religieuze en culturele traditie, en staat bekend om zijn literatuur, muziek en de schoonheid van zijn landschap. De hoofdstad is Hatras. De naam Kaglas betekent zoveel als Groene heuvels in het Kaglasí.

1: Geschiedenis
1.1 Stichting
1.2 Eerste oostelijke oorlog
1.3 Tweede oostelijke oorlog en heden
2: Staatsvorm
3: Diplomatieke betrekkingen
4: Militaire kracht
5: Geografie en klimaat
6: Economie

**1: Geschiedenis**

*1.1 Stichting en groei*

Men vermoed dat de eerste inwoners van Kaglas vluchtelingen waren uit de Verloren landen die een thuis vonden aan de zuidelijke kust van het land, op de Fatacos en aan de Haraebal baai. Het is echter onbekend of dit al plaatsvond in de 21e en 22e eeuwen, of pas later. De eerste geschreven historische bewijzen van bewoning van Kaglas stammen uit 2740, al zijn er wel aanwijzingen dat de Seicno tempel in Hatras al in 2650 gebouwd is. Er is zeer weinig bekend van deze begin periode, al zijn er later vele, grotendeels fictieve, boeken over geschreven. Waarschijnlijk verspreidden de vroege inwoners zich al gedurende de 26e en 27e eeuw over het land en stichten gemeenschappen langs de oostelijke en noordelijke kust.

Gedurende de 28e eeuw ontwikkelt het land zich snel. Hatras verandert van een vissersdorp in een belangrijke handelsstad, en de verschillende verspreidde gemeenschappen ontwikkelden handelswegen en vriendschappelijke contacten. Vanaf deze tijd kan feitelijk gesproken worden van het land Kaglas. In 2762 vind onder leiding van de avonturier Abbán en de monnik en wetenschapper Emer het eerste contact plaats tussen de inwoners van Kaglas en Kuma Rem Mer. In de 28e en 29e eeuwen vonden er onder leiding van de 'goede koningen' uit dit westelijke buurland meerdere handelsmissies plaats en werden de banden tussen Zuid- en Oostrijk steeds sterker. De periode tussen 2800 en 2950 geld als een vreedzame en zeer succesvolle tijd, en de rijkdom van handel met de buurlanden zorgde voor een economische en culturele bloei. Dit is terug te zien in de vele bouwwerken uit deze tijd in de hoofdstad en de rijke literaire traditie van Kaglas. De "grote drie" van de Kaglasí literatuur, Noham, Odhra en Ulta leefden alledrie gedurende deze periode.

*1.2 Eerste oostelijke oorlog*

Gedurende de 30e eeuw groeide de economische macht van Roshimer aanzienlijk en zowel Kuma Rem Mer als Kaglas profiteerden hiervan. Er ontwikkelden zich echter steeds meer spanningen tussen de regering in Roshimer en die in Hatras over handelsbelangen. De senaat van Roshimer stuurde hierbij bewust aan op een openlijk conflict, dat als excuus gebruikt zou kunnen worden voor een veroveringsoorlog tegen Kaglas. In 2981 brak de eerste oostelijke oorlog uit, waarbij Kuma Rem Mer Kaglas binnenviel. De eerste invasie van Kaglas in 2982 via de zuidelijke Kaneam kon afgeremd worden door de briljante militaire manoeuvres van de Kaglasí leider Lugg die met een minder leger een zeer efficiënte verdediging wist op te zetten, maar Kaglas wist dat het deze strijd niet lang kon voortzetten. In een gedurfde actie vielen de noordelijke Kaglasí legers in 2991 Tsuirogh binnen, in de hoop Kuma Rem Mer vanuit het noorden te kunnen verrassen. Dit werkte echter volledig averechts voor Kaglas en Tsuirogh verklaarde Kaglas de oorlog en sloot en alliantie met Kuma Rem Mer. Met een bondgenoot in het noorden deed Kuma Rem Mer een hernieuwde aanval op Kaglas, en in de slag aan de Harae werd het reguliere leger van Kaglas vernietigend verslagen.

Kaglasí rebellen wisten echter de oorlog voort te zetten. Het ruige landschap van Kaglas leende zich voor een guerillastrijd en de legers van Kuma Rem Mer hadden moeite het land goed onder controle te krijgen. Om Kaglas tot overgave te dwingen besloot Kuma Rem Mer in 3010 over te gaan tot een blokkade van de haven van Hatras. Deze blokkade van Hatras leidde tot een hongersnood en vele slachtoffers in de Kaglasí hoofdstad. Uiteindelijk maakte de vrede van Asapotum in 3020 een einde aan de oorlog. Kaglas werd een vazalstaat van Kuma Rem Mer, wat nu de dominante macht werd op het noordereiland. De gevolgen van deze verandering van de machtsverhoudingen waren aanzienlijk. Vluchtelingen uit Kaglas vormden de basis van de stadstaat Murkan.

De noordelijke leider Ruar weigerde zich over te geven en verklaarde de leiders in Hatras verraders. Met een kleine groep getrouwen bleef hij verder vechten vanuit zijn machtsbasis in het noorden. Zijn troepen vielen handelskonvooien en troepen aan uit Kuma Rem Mer en Tsuirogh en soms zelfs overheidstroepen van Kaglas zelf. Dit zorgde voor een sterke afname van zijn steun onder de bevolking van zuid Kaglas en hij verloor steeds meer terrein. Nadat zijn laatste mannen definitief verslagen werden in een hinderlaag aan de Hirae in 3031 wist hij te ontkomen via de Anamtani naar Bailcarrag en volgens overlevering vandaar naar de bergen van Kaneam. Het is onbekend hoe en wanneer Ruar uiteindelijk gestorven is. In de jaren na zijn verdwijning werd hij een nationale held en de dichter Moal vereeuwigde hem uiteindelijk als volksheld van Kaglas.

*1.3 Tweede oostelijke oorlog en heden*

Na het verlies in de Eerste oostelijke oorlog moest Kaglas zijn meerdere erkennen in Kuma Rem Mer, en tussen 3020 en 3145 was er sprake van een grote invloed van de cultuur van Kuma Rem Mer op Kaglas. In verschillende steden verrezen standbeelden en monumenten aan de vrede van Asapotum, en hele wijken in de stijl van Roshimer. Onder oudere inwoners leidde dit tot veel misnoegen, maar onder jonge inwoners sloeg de nieuwe stijl meer aan, en mettertijd ontstond een hybride cultuur, en ontwikkelde Kaglas zich opnieuw tot een relatief welvarende maatschappij die zich schikte in zijn rol als vazalstaat van zijn westerbuur. Het Kaglasí nationalisme leek zo goed als uitgestorven, behalve in zeer beperkte kringen.

Dit veranderde na het uitbreken van de tweede zee-oorlog in 3140. Deze oorlog brak uit toen Kuma Rem Mer trachtte de westelijke eilanden van het Koninkrijk der Wateren te veroveren. De tegenstand vanuit het Koninkrijk der Wateren was zwaarder dan verwacht door Kuma Rem Mer, en de guerillastrijd die zich richtte tegen de zuidelijke kolonisten en vooral ook tegen hun bevoorradingslijnen leidde tot economische problemen in de havensteden Roshimer en Satuspero. Het feit dat het leeuwendeel van de legers van Kuma Rem Mer opgeslokt werd door de strijd in het westen, en het feit dat het land economisch onder druk kwam te staan gaf de inwoners van Kaglas een aanleiding om een opstand te beginnen en gebruik te maken van de zwakte van de vijand. Dit was het begin van de tweede oostelijke oorlog, die duurde van 3145-3153.

Onder leiding van de radicale politica Oison en gesteund door het fanatieke nationalisme van de dichter Moal wist Kaglas met een relatief klein vrijwilligersleger Kuma Rem Mer dusdanig in de problemen te brengen door middel van een tweefrontenoorlog dat men uiteindelijk in 3151 een staakt het vuren afsprak en in 3153 een voor Kaglas zeer gunstige vrede. Kaglas herwon een deel van zijn zelfstandigheid en ging een vrijwillige verbintenis aan met Kuma Rem Mer op gelijkwaardige basis, al bleef Kuma Rem Mer uiteindelijk een veto houden op het gebied van belangrijke economische verdragen en in militaire situaties. Kaglas werd niet volledig onafhankelijk, maar kreeg wel weer zelfbestuur, en Oison en Moal werden nationale helden.

**2: Staatsvorm**

Kaglas kent een sterke en lange democratische traditie. Het land werd van oudsher bestuurd door lokale dorpsraden. Elk dorp, elke streek, elke stad koos zijn eigen bestuur. Vaak waren dit vooraanstaande leden van de gemeenschap, religieuze leiders en ervaren handelaren. In principe was het stemmen open voor elk actief lid van de gemeenschap. Hierbij maakte leeftijd, geslacht of rijkdom niet uit. Eenieder die op welke manier dan ook betrokken was bij de gemeenschap kon meestemmen: boeren, vissers en handelaren, maar evengoed mensen die kinderen verzorgden, het huis onderhielden of verhalen vertelden in de gemeenschapshuizen.

Deze dorpsraden werden elk jaar gekozen, al veranderde er vaak in de praktijk jarenlang niet veel aan de samenstelling. In veel dorpen werd niet sterk politiek bedreven, en politieke partijen hebben er nooit bestaan. Vanaf begin 29e eeuw vaardigden de verschillende streken van het land ook elk een afgevaardigde af voor de raad van ouderen in de hoofdstad. Deze raad wordt gekozen voor vijf jaar en kent wel enige politieke fracties. De regeringsmacht is vooral verdeeld tussen pragmatici die de banden met Kuma Rem Mer goed willen houden en de handel laten prevaleren. Daartegenover staat de kleinere nationalistische fractie, die zelfstandigheid en de eigen cultuur belangrijker achten dan de eventuele economische winst die te behalen valt door de handel met Kuma Rem Mer.

Deze raad van ouderen was gedurende de periode 3020-3153 volledig onder controle gesteld van een speciale delegatie van de senaat van Roshimer. Na de tweede oostelijke oorlog kreeg de raad zijn eigen macht weer terug wat betreft binnenlandse aangelegenheden, al bleef er een directe verbinding met Kuma Rem Mer, en bleef die staat een speciale afgevaardigde houden in de hoofdstad om te overleggen over zaken die het buurland ook aangaan. De huidige staat is dus een van zelfstandigheid op binnenlands gebied en afhankelijkheid van Kuma Rem Mer op buitenlands beleid.

**3: Diplomatieke betrekkingen**

Kaglas onderhoudt geen formele banden met andere landen, met uitzondering van Kuma Rem Mer, waarmee het een sterke diplomatieke band heeft, maar een allesbehalve liefdevolle relatie. In principe is de buitenlandse politiek van Kaglas gericht op isolationisme. De andere semi-vazalstaat van Kuma Rem Mer, Tsuirogh, staat op ronduit vijandige voet met Kaglas. Sinds de eerste oostelijke oorlog en de misdaden van de Beath milities in het noorden van het land wordt Tsuirogh gehaat en gevreesd. Negatieve stereotypes over en weer spelen een grote rol in de publieke opinie, en Tsuirogh heeft geen officiële vrede gesloten met Kaglas aan het einde van de Eerste oostelijke oorlog, noch excuses aangeboden voor de misdragingen van de Beath milities.

Kaglas onderhoudt betere banden met de stadstaat Murkan, en het Koninkrijk der Wateren. Dit heeft te maken met het feit dat een groot deel van de inwoners van Murkan vluchtelingen uit Kaglas waren, en dat beide landen vijandig staan tegenover Kuma Rem Mer. Dit ligt goed bij de nationalistische fractie in Hatras, die Murkan en het Koninkrijk steunt waar mogelijk. Deze steun is een publiek geheim.

**4: Militaire kracht**

Kaglas heeft geen georganiseerd staand leger. De militaire kracht van het land berust op de vrijwillige milities, die opgericht worden in tijden van nood. Deze kunnen verrassend effectief zijn als zij onder leiding staan van ervaren militairen. De democratische tradities van Kaglas zorgen ervoor dat geoefende leiders vaak gekozen worden om leiding te geven in tijden van oorlog. Deze milities kunnen ook onafhankelijk van elkaar functioneren, waarmee een nederlaag zelden een totale nederlaag is en het leger moeilijk te verslaan is. Vooral de milities van Hatras hebben geen reputatie als geduchte strijders, en onder leiding van historische helden als Lugg, Ainur en Oison wisten zij soms verrassende overwinningen te behalen.

Een andere veel toegepaste strategie is de guerillastrijd. Het landschap en klimaat van Kaglas leent zich erg voor deze vorm van defensieve oorlogsvoering, en troepen als die van Ruar hebben dit in het verleden zeer effectief ingezet. Het bergachtige landschap, de vele bossen en dalen en het feit dat de lokale bevolking vak steun verleende aan zijn troepen maakten dat hij erg moeilijk te bestrijden was.

**5: Geografie en klimaat**

Kaglas beslaat het volledige oostelijk deel van het noordereiland. De ruggegraat van het noordereiland wordt gevormd door een massief hooggebergte, De Kaneam, dat zich uitstrekt van de westelijke kust van het eiland tot de noord- en zuidkusten van respectievelijk Tsuirogh en Kuma Rem Mer. Het midden van dit gebergte wordt gevormd door een uitgestrekte binnenzee, gelegen op de hoogvlakte die de grens vormt tussen het noordelijk, zuidelijk en oostelijk deel van het eiland. Het meer wordt omringt door de hoge, scherpe pieken van een jong gebergte. De Kaneam beslaat het hele westen van Kaglas en vormt een natuurlijke grens met zijn buurlanden. De Kaneam heeft uitlopers die door het hele land lopen. Door het midden van Kaglas loopt een reeks midden- en laaggebergten, De Kadorch en Kaglasach die in feite uitlopers van de Kaneam zijn maar in de praktijk als onafhankelijk gebergte gezien worden. De hoogste piek van de Kaneam is de Mhair an Damh in Kaglas.

In de Kaneam ontspringt een aantal belangrijke rivieren van de noordelijke rijken. De belangrijkste hiervan is de Harae, die de levensader is van Kaglas en ontspringt in het centrale deel van Kaneam alvorens naar het zuid-oosten te stromen. De Harae loopt uit in de Haraebal, een lange, brede baai die ver oostelijk uitmond in de oostelijke zeearm. Op een versmalling in de baai ligt de hoofdstad, Hatras, de enige grote stad van het land en de voornaamste handelsplek. Ten zuiden van de baai ligt de Fatacos, een lang, vlak schiereiland. De Fatacos is de graanschuur van het land en de vruchtbare rivierklei en vlakke bodem maken het tot een rijk landbouwgebied. Aan de uiterste punt van Fatacos lag eeuwenlang een primitieve vuurtoren, die inmiddels vervangen is door vuurschepen. Om deze reden draagt de punt van dit schiereiland de naam Tintean, of vuurtong.

In de binnenlanden is minder begroeiing en bewoning: het is een grotendeels heuvelachtig en wild land met rotsachtige, door heide- en mos begroeide bodem. In de hogere heuvels van dit gebied ontspringen ook de rivieren die vorm geven aan de noordelijke kustlijn. De Midrae rivier stroomt noordwaarts en loopt uit in de Midraebal baai, omgeven door de steile Fatamear eilanden, uitlopers van de Kaneam. Verder naar het oosten ontspringt de Hirae, die na een lange tocht westwaards uitmond in de Fatabal, nabij de Fatamear eilanden en de Midrabal. Voordat de rivier in de zee stroomt loopt hij echter nog door een diep uitgesleten vallei: de Anamtani. Deze 'vallei der zielen' is een beroemde plaats in het noorden waaraan vele verhalen verbonden zijn. Aan de monding van de Hirae, en de Anamtani ligt de enige plaats van enige betekenis in het noorden: Bailcarrag, een prachtig gelegen havenstad op een steile helling, uitkijkend over de vele kliffen en rotsen in de Fatabal baai.

De oostelijke punt van het noordereiland vangt constant de stormen en koude zeestromen op en heeft een diep uitgesleten, ruig landschap vol kliffen en scherpe rotspunten. Het is een dunbevolkt, maar ontegenzeggelijk mooi gebied: Kazetir, het 'windland'. Dit gebied is dunbevolkt en kent vele diepe fjorden en baaien, omringt door hoge, steile kliffen. Mensen uit Kazetir houden altijd een liefde voor hun land, ondanks het koude, natte klimaat en de moeizame manier van overleven.

**6: Economie**

Kaglas is voornamelijk een landbouwsamenleving. De voornaamste bron van inkomsten zijn dan landbouw en visserij. Waar het noorden en Kazetir voornamelijk zelfvoorzienend zijn, is de Fatacos een grote bron van voedselexport naar Kuma Rem Mer, Murkan en Tsuirogh. Naast deze landbouw is er sprake van veel lokale huisnijverheid en het land staan bekend om zijn geweven stoffen, houtbewerking en sieraden. Vooral in de zuidelijke gebieden en specifiek in Hatras is er sprake van een economie van handel en ambacht. Het is ook vooral vanuit Hatras dat er gehandeld wordt met andere landen.

**7: Cultuur en Religie**

*Religie*

Kaglas kent in tegenstelling tot Tsuirogh en Kuma Rem Mer geen dwingende staatsgodsdienst en heeft een grote variatie aan lokale volksgeloven en mythen. De Kaglasí hebben niet diezelfde spirituele verbondenheid met de verloren landen als Kuma Rem Mer of Tsuirogh, maar zij hebben wel een grote fascinatie met de geschiedenis ervan. Zij waren het dan ook die in 2961 de eerste officiële ontdekkingsreis naar het land financieren.

De religie van de Kaglasí richt zich vooral op de natuur en de ontstaansmythe van Omlan, de moedergodin. Het was de schrijver en religieuze denker Odhra die deze mythe definitief vastlegde: Oergod Omlan, wat zoveel betekent als ‘alles’, verdeelde haar lichaam over de wereld om de wereld te scheppen, en blies daarna haar adem in de planten, dieren en mensen om hen tot leven te brengen. Alle werelddelen zijn onderdeel van het goddelijke, vooral de aarde, en zijn planten, want daarin blies Omlan haar goddelijke levensadem. Vruchtbare grond, hout en voedsel zijn waardevol en hebben kracht omdat ze voortkomen uit de goddelijke adem, en het verbranden van brandhout is dan ook een rookoffer aan Omlan. Steen, zand en andere dode materialen komen voort uit Omlan’s lichaam, en zijn zielloos. Daarmee zijn ze ook goedkoop bouwmateriaal.

Alles op aarde probeert na de dood weer terug te keren naar Omlan, wiens lichaam de aarde is, maar wiens geest nog hoog boven de wereld zweeft in een ver land, achter de hoogste bergen. Traditioneel werd het ondoordringbaar hoge Kaneam gebergte aan de westelijke grens van het land als de plaats hiervan aangewezen. Bergen en heuvels in het algemeen hebben een diepe religieuze betekenis voor de Kaglasi, aangezien ze een poort vormen naar Omlan. Een berg die specifieke betekenis heeft voor Kaglas is de Mhair an Damh. De naam is Kaglasí voor 'Moeder van de wereld'. De Mhair wordt gezien als het thuis van Omlan en is een van de meest heilige plekken van Kaglas. Aan de voet van de Mhair staat dan ook een klein heiligdom aan de godin.

De Kaglasí komen voor hun religieuze diensten vaak eenvoudigweg bijeen in lokale gemeenschapshuizen of in de open lucht. Het land kent enkele belangrijke tempels, zoals Crokaglas, een kleine tempel die gezien wordt als het spirituele hart van het land, maar deze tempels worden vooral gezien als historische monumenten meer dan dat ze gebruikt worden als tempel voor diensten.

*Volksgeloof*

Naast deze religie bestaan er in Kaglas vele mythen en lokale volksgeloven die diep verankert zijn in de cultuur van de verschillende regio's en het landschap. Een bekend volksgeloof wat door het hele landen gedeeld wordt zijn de vele verhalen over de Spira. Volgens de overlevering zijn deze bovennatuurlijke wezens geschapen door de kwaadaardige reus Namha die vlak voor zijn dood met zijn laatste levensadem nog leven trachtte te blazen in vreemde, onnatuurlijk wezens. Omdat hij al half stervende was zijn deze wezens maar half tot leven gekomen, daarom zijn zij normaal gesproken niet of moeilijk zichtbaar en leven teruggetrokken in de bossen, de aarde en de bergen. Deze wezens kunnen soms wel bezit nemen van het lichaam van de dieren van herders en hen opzetten tegen hun meesters, of kunnen mensen doen verdwalen in de bossen. Aangenomen wordt dat ze te zwak zijn voor echt kwaad, maar wel schade kunnen doen. Deze Spira worden verdeeld in de Cham, ofwel de niet-zijnden, de lichaamloze kwaadaardige krachten die proberen mensen tot het kwade te verleiden, en de onschuldigere Meabla, die vooral kleine trucs uithalen als spullen verbergen of mensen laten verdwalen.

*Cultuur*

De bevolking van Kaglas, beroemd om hun humor en levenslustige karakter, is een volk dat buiten leeft en werkt en dat is aan hen te zien. De gemiddelde Kaglasí is gebruind van huidskleur en gespierd en toont de tekenen van hard werk. Littekens, wonden, missende tanden en zelfs verminkingen worden gezien als eretekens van een harde werker en worden soms zelfs als schoonheidsideaal gezien. Invaliden worden eervol behandeld en geëerd. Qua kleding dragen de Kaglasí simpele stoffen met vaak natuurlijke tinten, voortkomend uit hun eerbied voor het land waarop zijn leven: bruin, groen en vaalwit zijn populair. De mannen dragen vaak baarden, die versierd kunnen worden met kralen en stenen, als eerbetoon aan het land en Omlan, de moedergodin. Ook in het haar kunnen stenen, touw en kralen gedragen worden, vaak in combinatie met dreads, zowel bij de mannen als vrouwen is dit mode.

De bevolking van het hoge noorden, richting Fatabal en Fatamaer wijkt iets van deze norm af. Zij staan bekend als iets stugger en serieuzer, gevormd door het koudere klimaat. Daarnaast zijn zij bijgeloviger en religieuzer, en nemen de verhalen over Spira en andere geesten met ernst. De Anamtami is voor hen een plaats om weg te blijven. Qua uiterlijk staan zij bekend als lange, magere, iets blekere mensen zonder baarden. De baard wordt in deze regio traditioneel strikt afgeschoren en versieringen zijn niet gewoon. Ook de humoristische en literaire tradities van het zuiden leven hier niet zo, en in Hatras wordt vaak gegrapt over de noorderlingen die alles letterlijk nemen.

Hatras, de hoofdstad, is een mengeling van mensen. De meeste inwoners zijn zuiderlingen en komen uit de omgeving van Fatacos, maar er zijn ook noorderlingen, mensen uit Kazetir en zelfs wat inwoners uit Kuma Rem Mer en reizigers uit Murkan of het Koninkrijk der Wateren. De jonge bevolking van Hatras kleedt zich iets minder traditioneel, en veel jongeren nemen stijlelementen over, zowel als taal, uit Roshimer, tot groot ongenoegen van de ouderen. Er zijn ook groepen jongeren echter die zich weer afkeren hiervan en onderzoek doen naar de oudste tradities van Kaglas en proberen elementen van die stijl terug te brengen in een soort nieuwe, nationalistische stijl.

De inwoners van Kazetir zijn een slag apart. Zij zijn wat gedrongener en grover gebouwd en zien er vaak woest en angstaanjagend uit voor stadsbewoners, met hun donkere, verweerde huid en lange, woeste baarden (haren knippen is niet gebruikelijk in Kazetir, het wordt vaak bijeen gebonden met touw of stro). Als men ze leert kennen staan ze echter bekend als extreem hartelijke, warme mensen en Kazetir is beroemd om zijn gastvrijheid. De lokale cultuur draait om eenvoud en respect voor plant en dier. Als je uitgenodigd wordt bij mensen in Kazetir, verwacht dan grote families en grote bijeenkomsten in het lokale dorpshuis, waar rond het vuur eten, drinken en verhalen door alles en iedereen gedeeld worden.

*Literatuur en muziek*

Literatuur en muziek spelen een grote rol in de cultuur van Kaglas en zijn verweven met het dagelijkse leven en alle speciale gebeurtenissen. Bij elke bijeenkomst, elk feest, elke vergadering worden steevast gedichten voorgedragen, verhalen verteld en vele liederen gezongen. De mythologie, geschiedenis en volksaard van Kaglas zijn dan ook innig verweven met deze traditie en er door gevormd. Vooraanstaande dichters en schrijvers als Noham, Odhra, Ulta en Moal worden in Kaglas dan ook op gelijke voet gesteld met de grootste militaire en politieke leiders van het land.