Peruda

Ongiś zamieszkana i wybudowana przez ludzi Peruda, po smoczej inwazji została przejęta przez krasnoludy. Nie odbudowali miasta,

a ukryli swe włości pod ziemią, drążąc w granitowej skale głębokie korytarze. Sterczące posępnie ze szczytów gór Wieże Strażnicze są jedynie niewielkim architektonicznie elementem gigantycznego podziemnego kompleksu jaskiń, twierdz, kopalni, warsztatów i podziemnych miast, do których próżno szukać wstępu obcym. Krasnoludy chciwie korzystają ze skarbów ziemi, drogo także cenią swe usługi. Peruda to obecnie potęga i militarna i handlowa. Mówi się, że samych Kompanii ma conajmniej kilkanaście, a wśród nich najbardziej elitarne: Kompania Orła, Srebrnego Młota, Kawki.

Peruda to podobno cud sztuki inżynieryjnej i architektonicznej, a bogactwo, które skrywa… nie dziwota, że krasnoludy tak zazdrośnie pilnują swych tajemnic!

Pamiętnym rokiem w historii Perudy był rok 596, kiedy to klan Czaszkołamców, który w przydziale miał rozbudowę niezwykle dochodowych kopalni w Kamecznicy, natknął się na rzecz bliżej nam nieznaną, powiadają jakowyś skarb okrutnej mocy. Otóż skarbem tym podzielić się z królem nie chcieli, wiedzeni chciwością i wrodzoną zapalczywością głośno manifestować swoje bogactwo poczęli. Król się wściekł, bo jakżeż mógłby sobie pozwolić na pominięcie go w tradycyjnym podziale w dochodach – pół na pół. Posłańcy wysłani na rozkaz bez wieści zaginęli. Karne kompanie na rozkaz ruszyły do Kamecznicy skąd ciężko wykurzyć było Czaszkołamców, bo klan to bitny i rozpustny dlatego liczbą swą równy bez mała dwóm kompaniom. Gdy walka przeciągała się zanadto i zbyt wielu krasnoludów ginęło od toporów Czaszkołamców, król postanowił wydać na ich cały zdradziecki ród wyrok śmierci – rozkazał zasypać kopalnie i pozwolić buntownikom sczeznąć z głodu. Czaszkołamce, nie. Nim właśnie uszli ze spornym skarbem. Gdy król ruszył za nimi ponownie w pościg było zdecydowanie za późno. Czaszkołamce daleko na wschodzie za Więzogórą znaleźli schronienie. Pośród dzikich hord wyvern znaleźli swój nowy dom, do którego każdemu obcemu wstęp jest wzbroniony. Na ich czele stoi Cruach Czaszkołamiec, Król Gór Wschodnich, niepokonany w ponad stu bitwach. Nienawidzi krasnoludów Perudzkich i każdego napotkanego z nich z  krwiożerczym uwielbieniem przed śmiercią torturuje. Rzadko jednak wysuwa nosa ze swoich twierdz i jedynie nieliczne patrole zapędzają się co najwyżej na Serpentynowy Szlak. Powiadają, że Cruach ma obsesję na punkcie skarbu i pilniej go strzeże od własnego legendarnego dwuręcznego topora, którym to wyłupił oko królowi Carlowi w słynnym pojedynku podczas bitwy pod Kamecznicą.

Wielu mędrców co się na krasnoludach znają twierdzi, że rodziny każdy krasnolud ma dwie – tą z krwi i tą z rzemiosła, którym się para w krasnoludzkim królestwie. Wierny zaś jest jednej i drugiej rodzinie tak samo – brata z jednej matki traktuje tak samo jak brata z matki innej. z którym jednak tarcza w tarczę walczy – w tym źródła mędrcy krasnoludzkiego zorganizowania i dyscypliny upatrują.

Powiada się bowiem, że gdy krasnoludy Perudzkie na wojnę idą to każda z kompanii i każdy z klanów wie co czynić winien i swe miejsce w szeregu zna. Ci, którzy Herb Królewski Kilofa i Młota noszą albo członkami rodziny królewskiej są albo straży królewskiej, co bronić Króla i jego rodu bronić przysięgli.

Kompania Gryfa trzon wojsk krasnoludzkich stanowią i gdy krasnoludy przeciw honorowemu i godnemu przeciwnikowi stają, innym kompanią w boju przewodzą. Gdy przeciw wrogowi bez honoru walczyć się trafi, Kafki swój taniec zaczynają – niejeden wróg który zbrodni przeciw Perudzie się dopuścił, w ostatnich momentach przed śmiercią, dowiedział się jak cicho potrafią przemieszczać się krasnoludy.

Srebrne Młoty to kompania w walce z potwornością i zmorami się specjalizująca, zaś krasnoludy z Kompanii Przestrzał znają się jak nikt na budowaniu umocnień i machin, które umocnienia wraże burzą. Gdy zaś miast wrogie palisady obalać w gęstym lesie przyjdzie walczyć przodem rusza Jeleni Róg wraz z gończym zwierzem, który często przez Klan Dębowych Tarcz był hodowany. Sam Klan Dębowych Tarcz żyje nieco na uboczu krasnoludzkiego królestwa, parając się druidzkimi tradycjami i dbając o to, żeby w żadnym czasie pobratymcom żywności nie zbrakło.

Gdy zaś przychodzi do tworzenia narzędzi, nie tylko tych wojny, prym wiodą Adamantowe Kowadła kowale znani w Perudzie i w świecie oraz Runotwórcy noszący znak Pierwszej Runy co w metal magię wtłaczają, a jak trzeba to potrafią też we wrogie szeregi wtłoczyć kulę ognistą i równają się w tym tylko Klanowi Sów – mędrców największych krasnoludzkich, którzy tako wiedzę magiczną, jak i bardziej przyziemną kolekcjonują i za spisywanie dziejów Perudy odpowiadają, tak by przyszłe pokolenia z nich czerpać mogły, chwałę przodków znały, ale też i ich błędów nie powtarzały.

A gdy jednak krasnoludowi w boju się błąd jakiś przytrafi to Kompania Kamienia i Łzy na leczeniu się zna i krasnoludowi dopomoże – chyba, że za późno już dla niego, ale bez obaw – Kamienie i Łzy w obrzędach pochówkowych są prawie tak biegłe, jak w pochówków zapobieganiu.

Czasem bywa też tak, że błąd raną nie na ciele, lecz na honorze skutkuje – wtedy zaś krasnolud do Klanu Posępników dołącza, tam zaś przed nim trzy drogi – pokuta, śmierć, bądź najczęściej jedno poprzez drugie.

Ze znanych bliżej ludziom kompanii i klanów jeszcze Trzywdar i Zarąb pozostają – Trzywdar dlatego, że kupcy ichniejsi często ludzkie siedliszcza nawiedzają, sprzedając krasnoludzkie wyroby. Zarąb zaś… każdy lud ma swoich szaleńców, Peruda zaś, ichniejszy, uzbraja w topory i miecze, po czym gdy potrzeba zajdzie, w ogólnym kierunku wroga puszcza.