Enfiria

**Enfiria** (enf. **Zuipi**, srk. **Enfir**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Enfiria powstała w wyniku podziału Wielkiego Pallasu spowodowanego rewolucją w 313. Założycielem Enfirii był uczestnik tej rewolucji - Adm Abmsn. Stolicą zostało ustanowione małe miasto Halsn, które zostało powiększone o 5 sąsiednich miast i od tej pory nazywało się Halsikaing.

313 to był również rok, kiedy blisko spokrewniona z Seronkią Iprendia przysłała do Seronkii większą część Gnidów i Pallasyjczyków ze swoich ziem, bo chcieli być najbardziej czystym etnicznie państwem na kontynencie, ale jednak paru Pallasyjczyków i Gnidów tam zostało do dzisiaj.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Po krótkim czasie Pallas zajął całą Amię, a dla ułatwienia spraw administracyjnych podzielił ją na kolonie. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

Rok 337 to był również rok, kiedy sąsiednia i spokrewniona Damecja przejęła po Iprendczykach niechęć do Gnidów, którzy zamieszkiwali również Damecję, i również Damecyjczycy wysiedlili większość z nich do Seronkii, jednak nie pozbywali się Pallasyjczyków. Ten proces trwał rok i dlatego czasami mówi się, że to w 338 z Damecji wysiedlono Gnidów do Seronkii.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji, czyli dużego państwa (prawie jak Wielki Pallas), które sąsiadowało z Pallasem od 89 i też zajęło cały kontynent (od nazwy tego państwa wzięła się również nazwa tego kontynentu). Od początku było tam pełno konfliktów, bo Zrajzjanie to były niespokrewnione ze sobą narody, a samą Zrajzję założyli reprezentanci kilku różnych narodów i podbili cały kontynent. Jeden ze zrajzjańskich narodów (konkretnie Hunrowie) po rozpadzie państwa udał się na zachód i trafił do Kalcedonii. Pokojowo przejęli ziemie kilku państw. Założyli tam swoje państwo, które nazwali Hunrią. Po rozpadzie Zrajzji zaczęły się formować nowe państwa i tą sytuację wykorzystałą grupa Pallasyjczyków, a konkretnie rodzina Salów i ich wspólnicy. Salowie ze swoimi ludźmi przy granicy z Pallasem założyli swoje państwo, które nazwali Dagardejdan (pal. *Dag Dan*, pol. Dzień Kopania; nazwa wzięła się stąd, że przybysze w jeden dzień przekopali całą ziemię, którą chcieli sobie zająć i na niej założyć swoje państwo, żeby każdy wiedział, że to jest ich ziemia).

Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

378 to również rok, gdzie w Seronkii i Damecji władzę przejmuje syn seronckiego króla i damecyjskiej królowej, przez co wg zwyczajowego prawa między dwoma państwami zostaje zawarta unia personalna, jednak nowy król ogłasza ją dopiero w 380 i dlatego mówi się czasami o tym roku jako o początku tej unii.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

395 to także rok, kiedy sąsiadująca z Seronkią Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania (zachodni sąsiad Ursarii) szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

Kolejne wydarzenia z roku 476 to początek wysiedlania Gnidów z sąsiadującej z Seronkią Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 738 w południowej Kalcedonii pojawił się wschodniozrajzyjski wakupizm i zdobył tam popularność. Pojawił się on również w Morengii i zdobył popularność. To było dla Seronków pretekstem do wywołania IV wojny seroncko-morendzkiej. Zaatakowali ich pod pretekstem chęci nawrócenia. Wojna zakończyła się w 746, czyli trwała 8 lat. Wygrali Seronkowie, bo osiągnęli swój cel, czyli zdepopularyzowali wakupizm w Morengii. Jak się jednak później okazało, zostali jeszcze wakupiści w Morengii i nowym zadaniem rycerzy seronckich, którzy przebywali w Morengii, było niszczenie świątyń i obiektów wakupistycznych. Potrwało to rok.

Wtedy również wakupizm pojawił się również w Enfirii, ale Seronkowie nie atakowali Enfów za przyjmowanie kolejnej wiary. Enfowie jednak się przestraszyli Seronków i zaczęli odchodzić od wakupizmu, jednak ten przetrwał w zalążku, żeby po latach się odrodzić.

W 1054 doszło do podziału pallasyzmu na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Seronkowie, Enfowie i Damecyjczycy przyjęli pallasyzm ezoteryczny, z czego Damecyjczycy dodatkowo po Ursaryjczykach z czasem przyjęli skłonność do jednoczesnego wyznawania jakiejś filozofii. Morengowie również wybrali pallasyzm ezoteryczny, ale u nich pozostąło jeszcze stosunkowo dużo pallasystów klasycznych. Zdaniem ówczesnego króla Seronkii, który był trochę jebnięty, Morengowie byli po drugiej stronie, czyli przyjęli pallasyzm klasyczny. W ten sposób on znalazł pretekst do kolejnego ataku, przez co w 1054 wybuchła V wojna seroncko-morendzka, która potrwała aż 9 lat, czyli zakończyła się w 1063, a w jej trakcie oraz jeszcze 2 lata po jej zakończeniu Seronkowie tam przebywający siłą nawracali morendzkich pallasystów klasycznych na pallasyzm ezoteryczny.

W 1453 Zjednoczone Województwa Amii - jedna z kolonii Pallasu - rozpoczęły swoją walkę o niepodległość. Na ich wzór swoją walkę zaczął Lakaton - region w Anaronie. Również w 1453 w Seronkii przejął władzę król, w którym od małego drzemała wizja Wielkiej Seronkii na wzór Wielkiego Pallasu. Znalazł przy tym pretekst do zaatakowania wrogiej Morengii, co spowodowało VI wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała 10 lat i zakończyła się aneksją Morengii, ale król dosłownie umarł ze szczęścia niedługo po zakończeniu wojny i władzę po nim przejął jego syn, który nie kontynuował idei Wielkiej Seronkii, ale również nie wypuścił Morengów.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty. Ursaria też się do tego dołączyła. Posiadała kilka kolonii w Ufrynkii.

Również w 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Enfowie też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Enfów dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

W 1607 planowano założenie Związku Państw Północnoursaryjskich, w który chciano zaangażować Damecję, bo w tamtejszych sferach wyższych pojawiło się paru Ursaryjczyków, ale Damecyjczycy mimo wszystko nie byli Ursaryjczykami.

W 1617 Morengowie rozpoczęli rewolucję chcąc odzyskać niepodległość po latach. Walka trwała aż 11 lat i w 1628 zostało odtworzone państwo morendzkie.

W 1629 król Morengii wziął ślub z królową Damecji i ogłosił unię personalną obu państw. Język morendzki przez lata czerpał z języka seronckiego i Morengowie z jakiegoś powodu postanowili czerpać z języka dameckiego.

W 1630 w królu Seronkii obudziły się idee imperialistyczno-nacjonalistyczne, co spowodowało zaatakowanie Enfirii. Wojna potrwała aż 12 lat, bo niedawno Seronkia zwalczała rewolucję niepodległościową. Ostatecznie wygrała Seronkia. Anektowała część ziemi Enfirii i okupowała kolejną część.

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską.

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Pięć dni później następca tronu Seronkii ujawnił swój związek z królową Enfirii po prostu poprzez wzięcie ślubu z nią. Jego ojciec zszedł na zawał i oboje wspólnie zaczęli rządzić oboma państwami, przez co zakończyła się również okupacja ziem enfskich przez Seronkię.

Tym wszystkim wydarzeniom towarzyszyła jeszcze chęć wprowadzenia kolejnych zmian, bo stwierdzono, że tak naprawdę jeszcze nigdy nie było takiego czegoś jak "dobre czasy", więc rozpoczęto kolejne zmiany społeczno-kulturalne mające zmienić wszystko. To wszystko zdaniem zdecydowaniem większości zapoczątkowało epokę oświecenia, kończąc barok.

Chciano przeprowadzić te zmiany w jeden rok, ale rozciągnęło się do ok. 1740. W 1740 Królestwo Anflii i Królestwo Kopsji zjednoczyły się tworząc państwo, które otrzymało nazwę Duża Barania (od regionu Barania zajmującego całą Anflię, cały Lafonet i cały Konfolit zamieszkałego przez naród Barów przed pojawieniem się tam Pallasyjczyków). Na tamtym terenie dopiero wtedy rozpoczęło się oświecenie i tamten moment w sumie zakończył przemiany zapoczątkowane ok. 50 lat wcześniej.

W 1741 ziemie zabrane Enfirii dawniej przez Seronkię trafił z powrotem do Enfirii.

Od początku okupacji seronckiej na ziemiach Enfirii zaczął się rozpowszechniać język seroncki, a z czasem wykształcać się jego osobna odmiana, która funkcjonowała głównie na ziemiach należących kiedyś do Seronkii, ale częściowo również na ziemiach kiedyś przez Seronkię okupowanych. Dodatkowo język seroncki został ustanowiony obok enfskiego językiem urzędowym Enfirii i ma tę rangę do dzisiaj. Na dodatek jest całkiem duży odsetek Enfów żyjących na obszarze seronckojęzycznym, którzy są wyłącznie seronckojęzyczni.

W 1789 Pallas anektował Ursarię i odebrał Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Ten moment zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu.

Dodatkowo od 1789 w Seronkii i Enfirii panowało bezkrólewie. Dopiero w 1790 władzę w obu państwach przejęły dwie różne osoby i tym samym dobiegła końca unia personalna obu państw.

W 1822 Duża Barania anektowała pobliską Rajfandię. Ten moment uważa się za koniec oświecenia i początek romantyzmu w tamtym rejonie.

Dodatkowo od 1822 były plany zjednoczenia Damecji i Morengii. Udało się po roku i od 1823 Damecja i Morengia były jednym państwem.

W XIX wieku w Enfirii coraz częstsze było obok religii wyznawanie jakiejś filozofii na wzór Ursaryjczyków, Damecyjczyków czy Morengów. Jednak wakupistyczna mniejszość religijna uciszała te tendencje, przypominając, co działo się, kiedy wakupizm pojawił się w Morengii w średniowieczu. Mimo że wówczas wakupistów było mało w Enfirii, to ich głosy były wtedy głośne.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Enfiria była neutralna, ale została dotknięta wojną domową wywołaną przez enfskich kolaborantów. Wojna domowa wyniszczyła państwo, ale się skończyła w 1919 wygraną dotychczasowego prawowitego rządu enfskiego.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

Od 1919 swoją działalność głosili wakupiści oraz wyznawcy filozofii. Jak w Ursarii dominowała filozofia wielkości, w Damecji - filozofia szczęścia, a w Morengii - filozofia sukcesu, tak w Enfirii dominację przejmować zaczęła filozofia spokoju, która była wyznawana obok pallasyzmu ezoterycznego (będącego religią) i wakupizmu (będącego nurtem religijno-filozoficznym, czyli jednocześnie religią i filozofią :P), bo po prostu takie coś było im potrzebne po wyniszczającej wojnie domowej i to przeżywało wtedy widoczną popularyzację.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Enfiria dalej była neutralna, ale została zaatakowana w 1940 przez Damadanię i rozpierdolona w 43'.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych. Enfiria w tym konflikcie była po stronie kapitalistów.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od 1990 większość Enfów w Enfirii wyznaje jednocześnie religię ezoterycznopallasystyczną, religię i filozofię wakupistyczną oraz filozofię spokoju.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

## Rzeczy, które stworzyła Enfiria oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język enfski - język Enfów. Trochę podobny do pallasyjskiego, anflijskiego i seronckiego. Nauka zajmująca się tym językiem to enfirystyka.

Język seroncki - używany tu w odmianach standardowej i enfskiej. Ma status języka urzędowego obok enfskiego w Enfirii. Do pojawienia się języka seronckiego w Enfirii doszło przez wojnę seroncko-enfską w 1630, którą wygrali Seronkowie, ale pomimo cofnięcia skutków tej strony język seroncki nie zniknął z powierzchni Enfirii do dziś.

Mechanika maszyn szwalniczych - Enfowie nie chcieli być do tyłu w porównaniu do Pallasu. Stworzyli więc maszyny, które usprawniły pracę krawców i pracowników przemysłowych w przemysłach włókienniczym i odzieżowym. Tak powstała mechanika maszyn szwalniczych, a maszyny do szycia okazały się być idealne pod względem technicznym, więc ich nie rozwijano i od lat są w identycznej formie.

## Geografia

Enfiria to kraj równinny i lesisty. W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, panował tu podział na województwa, powiaty i gminy, a spośród jednostek osadniczych można było wyróżnić miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. W 313 powstało na tym terenie państwo i początkowo jednostki podziału administracyjnego były takie same (jedynie z pozmienianymi granicami), a miasta i wsie polikwidowano zastępując je grodami i podgrodziami. Ok. 1020 zaczęto zakładać powoli miasta, a od 1600 w Enfirii nie ma żadnych grodów. Są jedynie miasta i wsie, a to miast jest najwięcej. Również ok. 1020 zastąpiono województwa i powiaty będącymi formą pośrednią regionami. W 1688 regiony połączono w 12 prowincji, ale zachowano podział na regiony i gminy. Później 12 prowincji połączono w 6 prowincji, a jeszcze później podzielono je na 12 prowincji, ale w inny sposób zmieniając również niektóre granice regionów. W 1741 zlikwidowano prowincje, bo Enfiria odzyskała ziemie od Seronkii, więc doszło także do modyfikacji podziału administracyjnego. Kształty regionów uległy zmianie, a także gminy zastąpiono podregionami, które miały być czymś pomiędzy dawnymi powiatami a dotychczasowymi gminami. W 1790 wprowadzono nową ideę regionu administracyjnego w Enfirii - od tej pory przybrały one formę między dawną prowincją a dotychczasowym regionem, a podregion od teraz był czymś pomiędzy dotychczasowym regionem a wcześniejszą gminą, czyli teraz podregionowi było bliżej do dawnego powiatu. W 2013 powróciły gminy, które były bardziej czymś pomiędzy dawną gminą a miejscowością, więc nowe gminy były mniejsze.

## Ludzie

Kiedy tu był jeszcze Pallas, najbardziej zamieszkane były miasta, ale w 313 powstała Enfiria, w której miast i wsi nie było, a były grody, podgrodzia i osady. Grodów tu było najwięcej, ale to podgrodzia były najliczniej zamieszkane. W 618 zaczęto zakładać nowe podgrodzia, żeby ludzie zaczęli się w nich mieścić. Doszło do tego, że ten typ jednostki osadniczej zaczął dominować liczebnie i nie utracił dominacji pod względem liczby mieszkańców. Od 872 zaczęto tworzyć więcej osad, ale to w podgrodziach wciąż najwięcej ludzi mieszkało. Ok. 1020 stworzono pierwsze miasto, a ileś lat później pierwszą wieś. Nowe miasta często tworzono poprzez łączenie grodów z ich podgrodziami. Dzięki temu w 1600 nie było już ani jednego grodu, a jedynie miasta i wsie. Miasta do dzisiaj dominują liczebnie, a także w nich mieszka większość ludzi.

Pallasyjczycy, którzy się tu pojawili już w starożytności, byli w zdecydowanej wiekszości prawicowcami i konserwatystami. W 313 powstało nowe państwo, czyli Enfiria, i wykształcił się nowy naród, czyli Enfowie. Ich władca reprezentował poglądy centrowe i narodowo-liberalne, więc nowy naród też takie reprezentował. W 378 władzę przejął centrolewicowiec i narodowy konserwatysta i tacy sami stali się ludzie, a w 476 wrócił wcześniejszy stan rzeczy. W tym samym roku zdążył on się zmienić, bo ludzie stali się centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 477 władze stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, ale nie zmieniło to nic wśród ludzi. W 488 władzę przejmują prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze stają się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie stają się tacy sami. W 622 rządzić zaczynają centrowcy i narodowi liberałowie. W 682 Enfowie stawali się centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami, w 732 - centrolewicowcami i narodowymi liberałami, a w 733 lewicowcami i narodowymi konserwatystami. W 872 rządzić zaczynają lewicowcy i narodowi liberałowie. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny.

W 1455 do władzy dochodzą centrolewicowcy i narodowi liberałowie, a 1463 dochodzi do aneksji przez Seronkię. W tamtym okresie państwem rządzili centrowcy i narodowi liberałowie, a Morengowie stali się tacy sami. W Enfirii do władzy doszli wtedy centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie stali się tacy sami. W 1490 Seronkią zawładnęli centrowcy i narodowi konserwatyści, a Enfirią centrowcy i narodowi liberałowie.

W 1492 niepodległość otrzymało takie państwo jak Netarlandia, a także wykształcił się taki naród jak Netarlowie. Netarlandią zawładnął centrowiec i narodowy konserwatysta, a wówczas Seronkią zawładnął centrowiec i narodowy liberał, a Enfirią centrolewicowiec i narodowy konserwatysta. W 1493 władzę w Netarlandii przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, w Seronkii centrowcy i narodowi konserwatyści, a w Enfirii centrowcy i narodowi liberałowie. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Netarlandii rządzić zaczęli centrowcy i narodowi socjaliści, w Seronkii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, a w Enfirii centrolewicowcy i narodowi liberałowie. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Netarlandii do władzy doszli centrowcy i narodowi liberałowie, w Seronkii centrowcy i narodowi socjaliści, a w Enfirii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W latach 1514-1588 w Netarlandii i w Seronkii panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514. Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Enfowie stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi socjalistami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt i wtedy Netarlandia odeszła od standardów barańskich i została jedynie przy kalcedońskich. Lenburtem rządził prawicowiec i narodowy socjalista, Seronkią zawładnął centroprawicowiec i narodowy konserwatysta, a Enfirią centroprawicowiec i narodowy liberał. W 1602 władze netarlskie zmieniły poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, bralckie - centroprawicę i narodowy socjalizm, lenburskie - centrum i narodowy konserwatyzm, seronckie - centrum i narodowy liberalizm, a enfskie - centrum i narodowy socjalizm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i władze netarlskie stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, władze bralckie centroprawicowe i narodowo-liberalne, władze netarlskie - centroprawicowe i narodowo-socjalistyczne, władze seronckie - centrowe i narodowo-konserwatywne, a władze enfskie - centrowe i narodowo-liberalne. W 1603 Enfowie stawali się centroprawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1604 - centroprawicowcami i narodowymi liberałami, w 1605 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1606 - prawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1607 - prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1608 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1609 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1610 - lewicowcami i liberalnymi socjalistami, a w 1611 - lewicowcami i socjalistami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Enfowie stawali się lewicowcami i liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii stawali się lewicowcami i socjalistami. W 1628 po 11 latach walki odtworzone zostaje państwo morendzkie, w którym władzę przejmują lewicowcy i socjaliści, a takie same poglądy przejmują Morengowie. W Enfirii władzę wtedy przejęli lewicowcy i liberalni socjaliści, a identyczne poglądy przejęli ludzie. W 1642 po 12 latach walki Seronkowie anektowali część Enfirii i okupowali jeszcze kolejną część. Głosili tam swoje przekonania i wprowadzali swoją administrację, ale Enfowie dalej popierali swoją władzę. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Seronkowie stają się lewicowcami i socjalistami, Morengowie lewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Enfowie lewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1688 Bralcja się jednoczy i wszyscy Bralcowie są tacy sami jacy byli do tej pory Falerowie. Lenburcjanie też stali się tacy, jak dotychczasowi Lawortowie, czyli jak dawniej. Tak samo Seronkowie, Morengowie i Enfowie. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Seronkii przejmują centroprawicowcy, narodowi konserwatyści i radykałowie, w Morengii centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Enfirii centroprawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie. W tym samym roku w Enfirii władze zmieniły się na centroprawicowe i narodowo-konserwatywne. W tym samym roku ujawniony zostaje związek króla Seronkii i królowej Enfirii, czyli oficjalnie ogłoszona zostaje unia personalna. W 1690 powracają wcześniejsze standardy. W 1693 Seronkowie stali się prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, Morengowie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Enfowie centroprawicowcami, narodowymi konserwatystami i liberałami, ale rządzą nimi seronccy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie.

W 1698 Lenburt stał się zależny od Damadanii w wyniku udanego ataku. Władzę przejęli damadańscy prawicowcy i liberałowie, ale nie zmieniło to poglądów ludzi. Seronkią zawładnęli wtedy prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie się nie zmienili. Władcy Seronkii byli tacy sami, jak przeciętny Lenburcjanin. Morengią zawładnęli wtedy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale ludzie nie byli za to radykalni. Enfirią rządzili seronccy prawicowcy i narodowi liberałowie, ale ludzie byli centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1700 Enfowie stali się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1701 - prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, w 1711 - prawicowcami i narodowymi liberałami, ok. 1713 - prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, a w 1721 - lewicowcami, liberałami i radykałami. Od ok. 1738 Enfowie przeszli na poglądy lewicowe, liberalne i religijne. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy Seronkii i Enfirii reprezentowali poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne, a sami Seronkowie lewicowe i konserwatywne. Władcy Morengii reprezentowali poglądy lewicowe i konserwatywne, a sami Morengowie lewicowe, konserwatywne i religijne. Enfowie za to reprezentowali poglądy lewicowe i liberalne. W 1741 Enfiria odzyskała ziemie dawno temu zabrane przez Seronkię. W 1789 Enfowie stali się prawicowi i narodowo-socjalistyczni, a w 1790 unia personalna Seronkii i Enfirii zakończyła się. W 1809 Enfowie stali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1821 zaczynają stawać się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1822 w Seronkii dominować zaczynają lewicowcy i konserwatyści, w Morengii lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a w Enfirii lewicowcy i liberałowie.

W 1826 Bralcja i Lenburt zawierają unię personalną. Bralcją rządzić zaczynają więc centrolewicowcy i liberałowie, ale Lenburcjanie jednak dalej pozostają centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Seronkią rządzą centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a sami Seronkowie są lewicowcami i konserwatystami. Morengią rządzą za to lewicowcy i konserwatyści, a sami Morengowie są lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Enfirią rządzą lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a sami Enfowie są lewicowcami i liberałami. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Seronkowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, Morengowie centrowcami i narodowymi konserwatystami, a Enfowie centrowcami i narodowymi liberałami. W 1849 Enfowie stają się centrolewicowcami i narodowymi liberałami.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, w Bralcji i Lenburcie centrolewicowcom, liberałom i ludowcom, w Seronkii lewicowcom i konserwatystom, w Morengii lewicowcom, konserwatystom i ludowcom, a w Enfirii lewicowcom i liberałom. Lenburcjanie poglądowo różnili się od władców i stali się lewicowcami i konserwatystami, Seronkowie byli lewicowcami, konserwatystami i ludowcami, Morengowie lewicowcami i liberałami, a Enfowie lewicowcami, liberałami i ludowcami. W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W tym samym roku Ursaria anektowała Lenburt i ludzie przyjęli wtedy poglady prawicowe i konserwatywno-liberalne. W Seronkii do władzy dochodzą centrolewicowcy, liberałowie i ludowcy, w Morengii lewicowcy i konserwatyści, a w Enfirii lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W 1911 w Enfirii rządzić zaczynają lewicowcy, liberałowie i ludowcy. Lenburt odzyskał niepodległość dopiero w 1912 i rządzili nim lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Seronkii władzę przejęli lewicowcy i liberałowie, w Morengii lewicowcy, liberałowie i ludowcy, a w Enfirii prawicowcy i narodowi konserwatyści. W 1914 władza w Enfirii zmienia się na prawicową i narodowo-liberalną, w 1916 na centroprawicową i narodowo-konserwatywną, żeby w 1918 zmieniła się na centroprawicową i narodowo-liberalną. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze enfskie stały się lewicowe i konserwatywno-liberalne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na lewicę i konserwatyzm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd Enfirii stał się centrolewicowy i umiarkowanie liberalny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 prezydent Netarlandii stwierdził, że jest centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem, prezydent Lenburtu - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, król Seronkii - centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą, król Morengii - centrolewicowcem i umiarkowanym liberałem, a król Enfirii - lewicowcem i konserwatystą.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Enfirii przejmuje lewicowiec i liberalny konserwatysta, a w 1993 lewicowiec i umiarkowany konserwatysta. W 2006 rządzić zaczyna lewicowiec i umiarkowany liberał, w 2021 centrolewicowiec i umiarkowany konserwatysta, a po pół roku narodowy centroprawicowiec i umiarkowany konserwatysta. W 2022 Enfirią rządzić zaczynają politycy centroprawicowi, liberalno-konserwatywni i religijni.