Brat Clement

## (Jaroch Barciak)

**RASA:** bestoni – bertoni

**WIEK:** 40

**WZROST**: 220 cm

**WAGA**: 300 kg

**PROFESJA**: mnich, kapłan bogini Mirune

**BÓSTWO**: Mirune

**ZNAKI** **SZCZEGÓLNE**: czerwona plama z sierści między oczami

**ŻYCIOWE MOTTO**: „Nie ma drogi do pokoju, pokój jest drogą”.

**CHARAKTER**: łagodny, uczynny, pacyfista, jest niezwykle prawdomówny – nie potrafi kłamać, nawet w obliczu zagrożenia. Uwielbia zwierzęta, uważa, że każdy byt na ziemi zasługuje na szacunek. Kocha swoją liczną rodzinę, każdy zarobiony grosz przesyłał rodzicom.

**WYGLĄD**: wielki bertoni z nadwagą o brązowej, lśniącej sierści. Ma małe, czarne oczka i czarny nos.

**HISTORIA**: Jaroch urodził się w małej wiosce na skraju wielkiego lasu. Był najstarszym dzieckiem Lestka i Wichny Barciaków. Oprócz niego mieli jeszcze szóstkę dzieci: Włostka, Ziemka, Kaźka, Godka, Piechnę i Kachnę. Żyli bardzo ubogo, ale szczęśliwie. Lestek, który zajmował się bartnictwem, starał się jak mógł, żeby utrzymać rodzinę. Pracował od zmierzchu do późnego wieczora. Mimo ogromu pracy zawsze cieszył się, kiedy wracał do domu i mógł spędzić czas ze swoją liczną rodziną. Barciakowie przepadali za wspólnym muzykowaniem – codziennie w czasie szarej godziny ojciec przygrywał na fujarce, matka na harmonii, najstarszy syn na mandolinie, a pozostałe rodzeństwo śpiewało wiejskie przyśpiewki. Jaroch miał szczęśliwe dzieciństwo. Uwielbiał spędzać czas w lesie: obserwował leśną zwierzynę, zbierał zioła i jagody, drzemał w cieniu majestatycznych drzew. Miał niezwykły talent do zielarstwa, potrafił tak połączyć odpowiednie zioła, żeby mogły złagodzić ból lub oczyścić ciało z trucizn. Sielanka Barciaków nie mogła jednak trwać wiecznie. Sytuacja rodziny zaczęła się pogarszać, kiedy na świat przyszło najmłodsze rodzeństwo – trojaczki – Godek, Piechna i Kachna. Rodzice byli załamani, nie byli w stanie wykarmić tak licznej gromadki pociech. Dzieci nie mogły zasnąć z głodu, ciągle płakały i były chorowite. Największym utrapieniem stał się wtedy najstarszy syn – Jaroch. Miał niesamowity apetyt, był wiecznie głodny i jadł więcej niż pozostałe rodzeństwo. Jaroch targany wyrzutami sumienia, że przez niego jego bracia i siostry nie mają co jeść, postanowił opuścić dom rodzinny w poszukiwaniu pracy, gdyż w jego wiosce nikt nie potrzebował pracowników. Chciał w ten sposób odciążyć rodziców i przesyłać im zarobione przez siebie pieniądze. Spakował swoją mandolinę oraz niewielki tłumoczek z pożywieniem, i ruszył przez las do miasta. Na początku szedł wydeptaną ścieżyną, jednak w czasie drogi natknął się na niezwykle dorodne okazy brzydkiej jadzi, rosnące opodal ścieżki i nie myśląc wiele zszedł z wyznaczonej trasy, aby zebrać zioła. Po jakimś czasie zorientował się, że nie ma pojęcia gdzie jest i w którą stronę powinien iść. Przez kilka godzin rozpaczliwie szukał drogi do wydeptanej ścieżki, jednak jego wysiłek okazał się daremny. Kiedy zaczęło robić się ciemno, załamany usiadł pod drzewem i zaczął płakać. Wtedy wydarzyło się coś niezwykłego: pod jego stopami zaczęły wyrastać malutkie białe kwiatki, które zaczęły tworzyć przed nim drogę. Jaroch czym prędzej poszedł ścieżką utworzoną przez rośliny, która okazała się być najkrótszą drogą do granicy lasu. Stamtąd już tylko dwie mile dzieliły go od miasta. Bertoni zrozumiał, że był świadkiem niezwykłego cudu, zesłanego mu przez boginię Mirune, opiekunkę lasów. Wydarzenie to wywarło na nim takie wrażenie, że postanowił zostać kapłanem Mirune, aby móc głosić jej potęgę i dobroć innym ludziom. Wyruszył na obrzeża Ericard, gdzie wstąpił do zakonu mnichów Mirune i przyjął swoje zakonne imię – Clement. Od tamtej pory całe dnie poświęcał na wykonywaniu zadań kapłańskich.