Rodolfo Arturo West

## Rodzina

Gregorio West (ojciec)
Gina Reyes (matka)

## Przynależność

Anaminikodańska Partia Ludowa
Socjalistyczna Partia Anaminikody
Rada Ludowo-Demokratyczna

**Rodolfo Arturo West y Reyes** (ur. 3 marca 1870 w Minikodzie, zm. 6 sierpnia 1927 tamże) - anaminikodański polityk.

## Życiorys

### Wczesne lata

Był synem polityka Gregorio Westa (1840-1925), działacza Anaminikodańskiego Ruchu Narodowego, który po odejściu z partii kandydował na prezydenta w 1900 roku. Jego matką była pielęgniarka Gina Reyes, która zmarła w 1873 na gruźlicę. W 1895 rozpoczął studia na Uniwersytecie Medycznym, ale w 1897 zrezygnował z nich i rozpoczął pracę w fabryce broni. W 1900 za namową ojca wstąpił do Anaminikodańskiej Partii Ludowej, jednak po kilku latach opuścił jej szeregi, gdyż według niego nie umiała dobrze reprezentować ludu Anaminikody. W 1905 powołał do życia socjalistyczny tygodnik *Perdomo*, który wydawał do 1907. W 1908 założył Socjalistyczną Partię Anaminikody.

### Dojście do władzy

W 1910 wystartował w wyborach prezydenckich, jednak został pokonany przez Arturo Gomeza Dangera, który zdecydował się mu powierzyć stanowisko ministra kultury w swoim rządzie, a w następnych wyborach udało się Westowi w końcu objąć urząd głowy państwa. Podczas jego kadencji miał miejsce kryzys społeczny i gospodarczy, który przyczynił się do chaosu politycznego w następnej dekadzie, a także wzrostu poparcia dla programu radykalnych reform wśród chłopów i robotników.

### Wybuch wojny domowej

Tuż przed końcem kadencji Westa ułaskawiony został dotychczas przebywający na emigracji w Itinie Alfredo Pastelo, przywódca Rewolucyjnej Rady Chłopów i Robotników. Jego powrót do kraju i wygrana w wyborach prezydenckich oburzyły zarówno konserwatystów, jak i polityków umiarkowanej lewicy oraz środowisk centrowych, które w dodatku obawiały się represji ze strony Pastelo, który w przeszłości został skazany na karę śmierci za uczestnictwo w zamachu na prezydenta Pablo Ratiniego w 1891. Opozycja przeciwko prezydentowi Alfredo Pastelo zjednoczyła się w postaci Rady Ludowo-Demokratycznej, na której czele stanął Rodolfo Arturo West. Pod koniec grudnia 1921 wybuchło powstanie skierowane przeciwko Pastelo, który 5 stycznia 1922 musiał opuścić pałac prezydencki i wraz ze swymi zwolennikami udać się na północne obrzeża stolicy. Tego samego dnia West ponownie objął urząd prezydenta, lecz konflikty wewnątrz kierownictwa Rady Ludowo-Demokratycznej oraz oburzenie opinii publicznej doprowadziły do jego upadku. 4 marca 1922 generał Pablo Dolfos dokonał zamachu stanu i pozbawił go stanowiska, jednocześnie umożliwiając Alfredo Pastelo powrót do władzy.

### Powrót do władzy

Generał Pablo Dolfos internował Rodolfo Arturo Westa w koszarach wojskowego garnizonu stołecznego i sprzeciwiał się skazaniu go na śmierć, co postulował Alfredo Pastelo. Dolfos obawiał się, że śmierć Westa może doprowadzić do większego rozlewu krwi i ściągnąć na Anaminikodę interwencję armii Stanów Zjednoczonych. Generał zdołał dzięki zamachowi stanu zyskać wpływy w kraju, dzięki którym mógł zapanować nad sytuacją i trzymać prowestowskich powstańców z dala od stolicy, lecz w grudniu 1923 poważnie zachorował i 1 stycznia 1923 zmarł. Po jego śmierci Pastelo postanowił rozprawić się ostatecznie z Rodolfo Arturo Westem i zarządził wszczęcie przeciwko niemu procesu o zdradę stanu. W drodze do budynku gmachu sądowego eskortowany przez wierne rządowi wojska West został odbity przez bojowników Rady Ludowo-Demokratycznej. 14 stycznia 1924 buntownicy zaatakowali po raz kolejny pałac prezydencki i raz jeszcze zmusili Pastelo do ucieczki. Tym razem rząd Stanów Zjednoczonych wydał oświadczenie, w którym wyraził swoje zaniepokojenie odnośnie sytuacji na Anaminikodzie. Po 14 dniach prezydentury West ustąpił w dniu 28 stycznia 1924 pod naciskiem USA, które uniemożliwiło również objęcie urzędu przez Alfredo Pastelo. Co prawda wygrał on w naprędce zorganizowanych wyborach, jednak został on zmuszony do rezygnacji na rzecz popieranego przez USA Pedro Sevando Kaltenbrunnera (przywódcy Katolickiego Frontu Obrony Narodowej).

### Wojna z Itiną

22 lutego 1923 Alfredo Pastelo został rozstrzelany pod zarzutem m.in. sprzeniewierzenia majątku narodowego oraz zbrodni wojennych. Rodolfo Arturo Westowi udało się wykorzystać jego śmierć do zagarnięcia znacznej części jego zwolenników, którzy obawiali się represji ze strony prawicowego rządu i zaniechania przez prezydenta Sevando zainicjowanych przez Pastelo reform. 17 listopada 1924 West po raz trzeci w trakcie wojny domowej objął urząd prezydenta, kiedy doszło do następnego szturmu na pałac. Sevando schronił się w ambasadzie USA. 19 listopada 1924 prezydent Itiny Henri Villeme wypowiedział wojnę Anaminikodzie. Powodem do rozpętania konfliktu miały być starcia na granicy obu krajów wywoływane przez siły powstańcze różnych anaminikodańskich stronnictw, w rzeczistości jednak na decyzję agresji na Anaminikodę wpłynęły ugrupowania itińskich nacjonalistów, którzy chcieli wykorzystać niestabilność swego sąsiada. Westowi nie udało się zjednoczyć skłóconych stronnictw i nie zapanował nad coraz bardziej niezdyscyplinowaną i rozproszną armią. Itińscy żołnierze bez trudu pokonywali słaby opór na ziemiach Anaminikody. 2 grudnia 1924 West spotkał się na przedpolach stolicy z generałem Gelarem Frollinem. Po dwudniowych negocjacjach 4 grudnia 1924 West złożył dymisję z urzędu prezydenckiego, nie wyrażając jednocześnie zgody na podpisanie kapitulacji stolicy, a także zobowiązał się do oddania swojej osoby w niewolę jako jeniec Itińczyków. Frollin internował również pięciu ministrów jego rządu oraz wiceprezydenta, a tymczasową władzę powierzył Mario Mateo Jimenezowi Noriedze.

### Przywrócenie pokoju

3 stycznia 1925 w niewyjaśnionych okolicznościach zginął Henri Villeme. Na Itinie wybuchła walka o władzę, w wyniku której kwestia inwazji na Anaminikodę straciła na znaczeniu. Nowy rząd wycofał się z wojny i podjął decyzję o uwolnieniu jeńców. 14 stycznia Rodolfo Arturo West powrócił na Anaminikodę i następnego dnia ponownie został prezydentem. Podczas przebywania w niewoli West nawiązał kontakt z następcą Villeme'a, Francoisem Ramosem, z którym 2 lutego 1925 zawarł pokój i ogłosił zakończenie wojny z Itiną. Chociaż Rodolfo Arturo West cieszył się poparciem większości społeczeństwa, które domagało się zakończenia także wojny domowej, wciąż zmagał się z silną opozycją ze strony zwolenników obalonych poprzedników za równo ze strony radykalnej lewicy (zwolennicy uznanego za męczennika Alfredo Pastelo) jak i w coraz większym stopniu faszyzującej prawicy (zwolennicy Pedro Sevando Kaltenbrunnera, który wciąż ukrywał się w ambasadzie USA). W czerwcu 1925 West otrzymał propozycję pomocy gospodarczej i militarnej ze strony USA w zamian za obietnicę rozwiązania Sojuszu Ameryki Środkowej, który w 1915 został stworzony przez Arturo Gomeza Dangera w celu ochrony suwerenności państw latynoamerykańskich. Decyzja ta wywołała niezadowolenie zarówno wśród zwolenników Westa, jak i wielu anaminikodańskich obywateli, którzy uważali Sojusz Ameryki Środkowej za gwarancję bezpieczeństwa niepodległości kraju. 26 sierpnia 1925 Pedro Sevando Kaltenbrunner popełnił samobójstwo. W tym samym czasie USA i Itina zobowiązały się wykorzystać własne służby wywiadowcze do połączenia sił przeciwko antywestowskiej opozycji.

### Jesień życia

Rodolfo Arturo West zdołał po kilku latach wojny domowej ustabilizować sytuację w kraju, ograniczyć wpływy opozycji, a także rozpocząć proces normalizacji na polu gospodarczym, a także doprowadził do zmiany układu sił w regionie, co jednak zmniejszyło jego poparcie zarówno wśród społeczeństwa, jak i wśród dotychczasowych sprzymierzeńców, którzy podjęli decyzję o jego eliminacji. 6 sierpnia 1927 został zastrzelony przez Lucasa Herrerę i Biancę Guerrero, którzy zdołali zbiec z miejsca zdarzenia, lecz dwa dni później zginęli w policyjnej obławie. Śledztwo wykazało, że zleceniodawcami zamachu byli prezydent Rotawlasu Hector Merton oraz prezydent Aguaracynu Francisco Vargas Grau, którzy jednak w oficjalnych oświadczeniach wyparli się odpowiedzialności za zamachowcami.