Sahrimetio

Sahrimetio, podobnie jak Csrghetio posiadają nazwę swej rasy we własnym języku. Sahrim to przepiękny. Katio dodali im tylko zwyczajowy przyrostek -tio, określający rasy rozumne. Słowo "przepiękny" doskonale określa tą rasę. Posiada ona długie, spiczaste uszy (i doskonały słuch), wielkie oczy (i doskonały wzrok (oczy mężczyzn są relatywnie mniejsze od oczu kobiet)), małe noski (lecz doskonały węch) delikatną budowę ciała i bardzo kruchą czaszkę, ozdobioną szczątkowymi rogami (u mężczyzn nieco większe, często zakręcone), pełniącymi, prawdopodobnie od zawsze, funkcję czysto dekoracyjną. Poza włosami na głowie i brwiami, ich skóry zazwyczaj nie pokrywają inne włosy. Budowa ich ciała i doskonale rozwinięte zmysły, predysponują ich do władania raczej bronią dystansową niż orężem do walki w zwarciu. Dlatego też od dawien dawna ich ulubioną bronią był łuk. Doskonali myśliwi, nie zabijali jednak jeleni, które uważali za święte. Dziś stanowią elitę strzelców wyborowych w każdym niemal państwie na ziemi. Z powodu swojego piękna i nieszczęsnych rogów, w zamierzchłych czasach byli postrzegani jako pomniejsze demony: Jiru (kusiciel), Kakka (sukkub), lub Hemtio (człowiek piekła). Jeszcze w IV w. pzi. odbywały się polowania na Sahirmetio. Łapano głównie kobiety, oskarżając je o czarodziejstwo i uwodzenie mężczyzn. Dziś niektórzy uczeni przypuszczają, że Sahrimetio są daleko spokrewnieni z Katio. Ich mózgi są większe od mózgów innych ras i w związku z tym górują nad nimi inteligencją. Niemniej jednak, znikoma ich liczebność, nigdy nie pozwoliła im zbudować trwałego królestwa. Najsłynniejsze z historycznych państw Sahrimetio jest Wielkie księstwo Aostr, które przetrwało 200 lat jako protektorat królestwa Niihl (później, w końcu IV w. pzi, wchłonięte przez Niihl, dziś jako autonomiczna republika Aostri). W czasach świetności żyło tam około 60 tysięcy Sahrimetio, kwitła kultura i sztuka, ale niskie obroty z handlu (zmonopolizowanego przez Niihl) nie pozwoliły utrzymać wysokich standardów życia w księstwie a w efekcie doprowadziły do wybuchu zarazy, która zdziesiątkowała populację tego regionu. Dziś zamieszkuje go 20340 Sahrimetio (według rejestru z 150 roku ei.), a większość mieszkańców republiki stanowią Katio (ponad 100 tysięcy mieszkańców). Słynnym na całym Werddiq wyrobem Aostrańskich rzemieślników były złote i srebrne przedstawienia zwierząt (z wyłączeniem jeleni, których jako świętych stworzeń nie można było przedstawiać w sztuce). Dziś te drogocenne i rzadkie figurki są obiektem marzeń kolekcjonerów z całego świata (Imperator Agary może się pochwalić kolekcją blisko 100 sztuk). W czasach rozkwitu Wielkiego księstwa Aostr, większość Sahrimetio wiodła jednak dość prymitywne życie. Skupiali się w małych grupach w lasach na terenie całej Agary i kilku mniejszych kontynentów, wiodąc proste życie myśliwych i zbieraczy (głównie myśliwych). Nie wytwarzali wielu zbytnich dóbr materialnych. Najważniejszy był łuk z dobrą cięciwą i ostry grot strzały. Jednakowoż, kobiety z ich ludu lubiły przystroić się w metalowe ozdóbki, kolczyki, naszyjniki, bransoletki. Kobiety z tego ludu nie miały jednak łatwego życia. Mimo ryzyka, wielu handlarzy niewolników zapuszczało się w głąb lasów w ich poszukiwaniu. Złapane trafiały do burdeli na całym świecie, oraz na służbę do najbogatszych panów. We współczesnych czasach Sahrimetio są traktowani na równi z innymi rasami rozumnymi a dzieła ich rąk, znów można podziwiać i nabywać (za niezwykle nierozsądną cenę). Ponadto odnajdują się oni w większości prac jakie można znaleźć (w tym w złodziejskim fachu, mają doskonałe zmysły) i zazwyczaj robią w swym fachu zawrotne kariery. Oczywiście współcześnie większość z nich zamieszkuje miasta. Obecnie zachowało się tylko niewielka enklawa w lesie Sadef w królestwie Ewvad, na zachód od Imperium. Ewvad jest także pierwszym krajem, który uznał "człowieczeństwo" Sahrimetio i zrównał ich w prawach z obywatelami rasy Katio (przynajmniej na papierze). Ponieważ Ewvad nie prowadzi starannych rejestrów swoich obywateli (najnowszy z 132 r. ei.), nie wiadomo ilu Sahrimetio zamieszkuje na terenie królestwa. W oparciu o szacunkowe dane, mówi się o 90 tysiącach, z czego około 5 tysięcy żyje w enklawie, zachowując dawną kulturę, język, a w większości także wierzenia. Nieliczni (133 400 na rok 150 r. ei.) Sahrimetio zamieszkujący Imperium, często zajmują znaczące pozycje w świecie biznesu, mody, wytwórniach filmowych, czy innych powiązanych z kulturą dziedzinach. Oczywiście budzi to pewne niepokoje wśród innych, słabiej obdarzonych przez naturę ras. Ruch Imerqi w ostatnich latach obrał ich za główny cel swych ataków. Jak mówią: "Na świecie nie ma miejsca dla nieczystych rasowo. Ich miejsce jest w gettach i obozach dla niższych ras. Należy wyczyścić nasze korzenie, tak by Ka-aru znów stali się panami ziemi." Choć ruch ten jest raczej marginalny, wraz z innymi sobie podobnymi (w konfederacji Datvi rządzi partia "Nare Sacci", "Czystość Rasy" po Katerońsku) stanowią realne zagrożenie dla porządku publicznego (akty wandalizmu, zamieszki na tle rasowym, w 126 r. ei. nieudana próba puczu). Władze Imperium (i większości cywilizowanych państw) bezwzględnie zwalczają takie ruch, oraz promują jedność cywilizacyjną w obrębie poszczególnych krajów związkowych.