Religia w Akeyi

Dzieci Akeyskie są w pełni świadomie tego, kto je stworzył – mają na to niezbite dowody. Jednakże okoliczności i motywy poszczególnych bogów są nadal w dużym stopniu owiane tajemnicą.

Z powodu tej świadomości, religia w Akeyi nie polega na wyznawaniu wiary, a interpretacji działań Tavinów. Zagadką jest tu przepis na życie, różniący się z kraju na kraj, z wioski na wioskę. Odpowiedzi poszukują razem bądź w pojedynkę, tworząc niekończącą się listę tez.

Znającym historię swojego powstania, a także ich samego stwórcę, mieszkańcom brakuje jeszcze jednego elementu układanki — jakie jest ich przeznaczenie? Poszukiwania odpowiedzi na to pytanie nie ustaną, dopóki go nie znajdą lub dostaną.

W wielu interpretacjach najważniejszą wartością jest prawda i życie w zgodzie z nią. Niektóre z nich za priorytet obierają dążenia do naprawy Błędów Tavinów, podejmując się w tym celu niebezpiecznych i desperackich sposobów, a jeszcze inni wierzą, że ich ojcowie zwyczajnie testują siłę ich woli, aby nacieszyć ich zmaganiami swoje oczy, a samym Dzieciom kiedyś tę wytrwałość wynagrodzić.

Ostatecznie jednak, mimo niewiedzy i wątpliwości, Dzieci Akeyskie modlą się, są pewni, że ktoś ich słucha i dostrzega cały wysiłek i starania, którymi chcą go naprawić.

Akeyskie interpretacje różnych bogów to właściwie tylko ich własne urojenia. Żadna złożona ofiara nigdy nie dotrze do Tavina, a ich gorące prośby nigdy nie zabrzmią w uszach prawowitego Ojca. Mogą krzyczeć, obrażać ich, przeklinać — mogą też tańczyć i śpiewać, składając im hołd. Tavin tego nie usłyszy, bo nie ma takiej możliwości.

## Główne interpretacje wokół każdego Tavina

Poniżej przedstawione zostaną najpopularniejsze interpretacje Tavinów wśród Dzieci Akeyskich, ich założenia i działania.

### Karnif - Kościół Karnifiański

*”Dzieci Karnifa, nie myślcie nad swoim losem, idzie prosto na niego, róbcie tak, jak pokieruje was dusza. Karnif chce, żebyście przeszli swe trudy, chce je widzieć. Dajcie mu je”.*

W czasach dominacji Dzikiego Piękna Ycheli postawieni byli w fatalnej sytuacji, co stało się również początkiem Kościoła Karnifiańskiego.

Skupia się on na naturze Karnifa i tym, w jaki sposób tworzył swoje Dzieci. Chciał zobaczyć, jak poradzą sobie w różnych formach i odmiennych warunkach. Członkowie tego wyznania uważają, że należy bezwarunkowo oddać się temu, co im podarował i brnąć przez jego wyzwania. Innymi słowy, każda sytuacja w życiu Dzieci Karnifa jest czymś, z czym należy się zmierzyć, dając Karnifowi jak najwięcej wrażeń podczas jego czynnej obserwacji. Idea Kościoła Karnifiańskiego to aktywna i odważna walka z przeciwnościami losu, obierająca za priorytet Karnifa i zaspakajanie jego ciekawości.

Co cztery lata można wysyłać do Karnifa swoje najskrytsze marzenia. Składa się je w formie medalionu, który w środku zawiera kartkę z wypisanymi prośbami. Te wrzucane są do ognia przez Nagich Kapłanów, którzy w czasie tego obrządku, nazywanego Porozumieniem z Karnifem, są obnażeni. Uważa się, że spalone życzenia trafiają do Karnifa w Cymrothie, skąd później spełnia życzenia zasłużonym Dzieciom. Kościół wierzy, że jeśli każdy poprawnie wypełni swoje przeznaczenie, Karnif pobłogosławi swoje Dziecko. Jeśli marzenia nie zostały spełnione, oznacza to, że należy przejść więcej wyzwań, które Eni Tavin rzuci w ciągu kolejnych czterech lat.

Do Kościoła Karnifiańskiego mogą dołączać wyłącznie Dzieci Karnifa, czyli Ycheli, Vaigowie, Eangowie, Mawrtani, Gwyndzi i Dutvylle. Uvhraddzi nie mogą być częścią tego wyznania, gdyż światu nie do końca znana jest ich geneza, nawet jeśli ci uważają, że są jego potomkami.

Przez to, że wyznanie wywodzi się od Ycheli, jego centrum mieści się w Wadis, a dokładnie w państwie zwanym Randano, gdzie wiele Dzieci Karnifa wędruje na pielgrzymki i skąd Kościół zarządza całą organizacją.

Do Kościoła Karnifiańskiego mogą dołączać wyłącznie Dzieci Karnifa, czyli Ycheli, Vaigowie, Eangowie, Mawrtani, Gwyndzi i Dutvylle. Uvhraddzi nie mogą być częścią tego wyznania, gdyż światu nie do końca znana jest ich geneza, nawet jeśli ci uważają, że są jego potomkami.

Przez to, że wyznanie wywodzi się od Ycheli, jego centrum mieści się w Wadis, a dokładnie w państwie zwanym Randano, gdzie wiele Dzieci Karnifa wędruje na pielgrzymki i skąd Kościół zarządza całą organizacją.

### Meemos - Maapar

*„Pamiętajcie, idziecie znaleźć naszego ojca, a nie wierzyć w jego znalezienie. To jest Puszcza Cavruńska, miejsce życia naszych ostatnich kuzynów, a także miejsce, gdzie naszego Ojca Meemmosa pochłonęła nienawiść i bezsilność. My chcemy cofnąć ten błąd, chcemy go naprawić”.*

Mapaar jest jedną z największych religii w Akeyi, jednak zrzesza w większości tylko dwie formy — Efelliadów i Kovan.

To interpretacja, która wierzy w odnalezienie Meemosa w jego zaklętej formie i wskrzeszenie go, by móc objąć należną mu rolę boga i władcy wszystkich jego Dzieci. Wiele z nich jednocześnie domaga się, aby naprawił swoje błędy tam, gdzie je popełnił. Dążą do tego by:

* Efelliadzi otrzymali aparycje, które odróżnią ich od siebie.
* Kovanie mogli przez długie lata i bez ciągłego cierpienia cieszyć się hartem swoich ciał.
* Y’vran przetrwali, mieli funkcjonalne ciała i sprawny umysł tak, by w końcu mogli wyjść spod jarzma Mawrtani i stać na równi z innymi Dziećmi Meemosa.
* Cavruny stały się prawdziwym tworem Akeyskim, zamiast być tylko bezmyślnymi potworami, wypełnionymi jedynie gniewem i frustracją ich stwórcy.

Mapaar chce dobrze dla wszystkich Dzieci, by te mogły wspólnie dzierżyć potęgę, jaką Meemos pierwotnie przewidział w swojej idei. Szukają go nie tylko dla dobra swoich pobratymców i kuzynów, ale także dla reszty Akeyi, która musi wiecznie borykać się z Cavrunami. Mapaar chcą tylko naprawić błędy swoich stwórców — Tavinów.

Dotychczasowe działania doprowadziły ich do jednego wniosku – Meemos w swoim śnie podświadomie szuka Pierwszego Cavruna, który, zaklęty, krąży gdzieś po Puszczach Cavruńskich. Tym samym okazało się, że odnalezienie go jest kluczem do obudzenia i wskrzeszenia Meemosa. Tylko wtedy Minneur, które kiedyś umieścił w nim sam Meemos, pozwoli odzyskać stwórcy swoją dawną formę. Jednakże odnalezienie zaklętego Tavina równa się wejściu do Puszczy Cavruńskiej, czego Mapaar podejmuje się pomimo ceny, jaką muszą za to zapłacić.

### Amin - Nadzieja Dotkniętych

*”Amin, przeklęty malarz”*

W całej Akeyi Amin traktowany jest jako bóg cierpienia, głupoty, dziwactwa i urojeń. Wśród najróżniejszych kultur jest powszechnie obrażany i ośmieszany. Wiele nacji organizuje festiwale, które mają na celu poniżać Amina. Częstym widokiem są także bluźniercze symbole ustawione przy drogach, wioskach, na wejściach do domów czy miast uważa się, że to odstrasza Eni Tavina od „błogosławienia” mieszkańców, gdyż ci nie mają dla niego pięknych dusz.

Istnieją jednak kręgi Dotkniętych, w szczególności Apostatów, którzy uwielbiają Amina. Modlą się do niego o lepszą kontrolę nad Dzikim Pięknem lub zaprowadzenie jeszcze większego chaosu na świecie.

Z desperacji nie widzą innej drogi niż oddanie się Aminowi i poświęcenia w jego imię. Wiele z nich, którzy kontrolują swoje Piękno, chce wywędrować do Alundvuoretu, aby dostać się do Alundve Amin. Tam, razem z Andal i Kamaranami, chcą żyć w miejscu, w którym Amin broni swoich Dzieci.

Do tej port nikt nie przeszedł przez Alundvuoret. Każdy, kto tam wyruszył, już stamtąd nie wrócił

### Prelis - Zadośćuczynienie Prelisa

*“Gdyby Prelis był Eni Tavinem, może ten świat nie byłby taki zły, tylko po prostu niedoskonały”*

Interpretacja Prelisa mówi o wykorzystywaniu każdej najmniejszej szansy i wyciąganiu wniosków z własnych błędów. Prelis jest Tavinem, który chciał dla swoich Dzieci jak najlepiej, jednak w praktyce wyszło mu to zupełnie odwrotnie. Przez swoją nieudolność stał się więc nie tylko patronem osób z pomysłem na życie i ambicją do działania, ale także zwiastunem porażki. Jako jeden z niewielu Tavinów chciał uczciwie rozdysponować posiadane Minneur wśród swoich potomków — Ni’Va — przekazując im moc Ynniv wraz z unikatowymi umiejętnościami (STR. 208). W efekcie jednak stało się to dla nich tylko przekleństwem, gdyż przykuło uwagę innych Dzieci, co ostatecznie doprowadziło do ich brutalnego wymordowania. Stało się to historycznym przykładem, w którym nieważne, ile starań włożysz w swoje marzenia — i tak nie będziesz w stanie ich osiągnąć. Jego interpretacja jest przestrogą dla tych, którzy mierzą wysoko, znają swoje cele i mają do nich kwalifikacje, lecz mimo to upadają. Smutna przestroga, będąca zarazem metaforą całego tego świata.

Ni’Varendzi mimo wszystko zdają się być najwierniejszym mu ludem. Będąc pod ciągłym oblężeniem, skupiają swoje modły na przepraszaniu Prelisa za grzechy ich przodków, pokutują za śmierć Ni’Va i proszą o błogosławieństwo w używaniu Ynnivu. Uważając się za zastępców Ni’Va, ich wyznanie ma na celu wynagrodzić Prelisowi śmierć jego Dzieci, tym samym oczekując wsparcia od Tavina. Może stąd wynika ich nieugięta wola walki i obrony swojej ojczyzny? W końcu nikt inny nie będzie pokutował za NI’VA tak jak oni

### Farkmir - Uszanowania Darów Farkmira

*“Farkmir dopisał nam w tym roku! Widzisz, warto było nie ruszać tych drzew na skraju, teraz mamy takie plony!”*

Farkmir obecny jest w życiu każdego Dziecka Akeyi. Tavin uwielbiany przez wielu, gdyż to on sprawił, że Akeya jest miejscem, w którym da się żyć. Bez fauny i flory, którą stworzył, nie byłoby tu niczego. Dlatego też w dbaniu o nią wyraża się mu zarówno wdzięczność, jak i szacunek.

Dzieci Akeyskie pieczołowicie chronią naturę i dbają o nią także po to, by nie zdenerwować Farkmira. Tylko jego twór pomaga im w przetrwaniu, tylko on wpływa na ich życia pozytywnie – nikt nie chce mu się narazić i ewentualnie zmienić stan tych rzeczy.

Dlatego Kremle, jego pamiętliwy twór, to stworzenia uznawane za święte, których nikt nie odważy się ruszyć. Jeśli jakiś z nich wtargnie do którejś z akeyskich wiosek, nikt nie odważy się zainterweniować.

Nawet jeśli będzie rozbijał domy, wykradał jedzenie czy atakował Akeyskie Dziecię — Kremle są nietykalne.

### Owaris - Tavin Zniszczenia i Rozwoju

*“Wszyscy płaczą i smucą się, że błędy, że ciężkie życie. Niech się cieszą, że nie ma ich tutaj! My to czasem oddychać nie możemy jak idziemy przez las!”*

Główna interpretacja traktowanego niczym boga destrukcji, odbudowy i rozwoju Owarisa mieści się wśród państw Ralijskich oraz na Ziemii Jedynej. W nieszczęśliwych wypadkach zwiastuje on szczęśliwe zakończenie — według tej interpretacji doszczętnie zniszczone w wyniku pożaru budynki zastąpione zostaną nowymi, lepszymi od poprzednich. Największe grono wyznawców mieści się wokół terytorium Alaedur, czyli we wspomnianym Ralis i północnym Unedigarze. Wyznanie zwanye Drogą Owarisa.

Członkowie tej interpretacji wierzą, że warto „stawiać sobie kłody pod nogi”, aby stać się silniejszym. Wierzą w intencję Owarisa, która miała na celu wprowadzić świat w ciągły ruch i rozwój. Przez to też często określani są jako szaleńcy, gdyż nie brak im odwagi do walki z Alaedur, a wręcz uważają to za swoją powinność.

Często są to osoby, które faworyzują odrzucenie starych idei, poszukiwania innowacji w celu stworzenia lepszego miejsca. Szajki kultystów tego wyznania posiadają złożone struktury militarne i rozbudowane sieci handlowe, wykorzystując je do swoich szalonych założeń.

Niewielu chce zadzierać z wyznawcami Drogi Owarisa, gdyż niewielu może stawić czoła ich brawurze.

### Tarbun - Kult Tarbuna

*“Karnif, Meemos, Amin – odwróćcie się od nich, ci są gotowi tylko na swoje ego. Pokładajmy nasze nadzieje w jedynym Tavinie, który chciał naprawić ten świat.”*

Największa interpretacja Tarbuna mieści się w Centralnym Gyntafie, w państwie Narhau. Tarbun, traktowany jest tam jako Tavin, który chciał naprawić błędy swoich braci, kochany jest przez każde Akeyskie Dziecię, a nawet i wielu Dotkniętych. W Narhau odbywa się huczne i bardzo specyficzne święto ku czci Tarbuna.

Co kilka lat naród narhański zbiera się w Debris, ich świętym mieście, do którego przychodzi ogromna pielgrzymka, prowadząca z każdej, nawet najdalszej części państwa. Prowadzona jest przez samych Amdyffów i ich bractwa, a udział w niej biorą wszyscy — starzy, młodzi, mężczyźni, kobiety i dzieci.

Żołnierze pilnujący kolumny pielgrzymujących mają na twarzach białe maski z otworami na oczy, symbolizujące Antymagię — czyste, nieskazitelne i przeciwstawiający się chaosowi Dzikiego Piękna. Mężczyźni noszą czerwone maski z karykaturą psa o łuskowatej fakturze, tańcząc i wydobywając z siebie nieartykułowane dźwięki. Nieskładne ruchy, nieskoordynowane tańce i barbarzyńskie krzyki są przykrym darem dla Amina, mającym upokorzyć jego boski wizerunek. Kobiety w tej pielgrzymce przyodziane są w biel, a na głowach mają wianki z białych kwiatów. Odzwierciedlały czystość i brak skazy niczym boskie elementy Tarbuna. Jedna z nich wyróżnia się czerwonym wiankiem — ten symbolizuje Dzikie Piękno i tych, którzy są nim dotknięci. Jej śnieżnobiała suknia jest synonimem braku zła oraz symbolem jedności Dotkniętych z resztą społeczeństwa, z którego nie powinni być wykluczeni.

W sercu Debris czeka na nich wielka scena, na której kobieta z wiankiem z dorodnych maków, będzie osobą przeprowadzającą rytualne zabójstwo dwóch mieszkańców tego kraju.

Jedna z nich to najmłodszy członek dowolnej rodziny Amdyffów z Narhau, który z własnej woli stanął do tego obowiązku. Drugą jest Dotknięty, który kontroluje swoją moc oraz umysł. Poświęcani są w imię Tarbuna na środku ogromnego placu. Ta ceremonialna śmierć to dla nich zaszczyt. Ich ofiara ma odbić się w jak najmniejszej liczbie Dotkniętych oraz dać im pomoc w okiełznaniu tych, którzy się pojawią.

Krew poświęconych rozlewana jest w akompaniamencie muzyki oraz przy dzikich, nieskładnych tańcach. W całym Debris odbywa się wystawna uczta dla każdego pielgrzyma — w końcu to najważniejsze święto tej kultury.

Część pozostałej krwi ofiar trafia do naczynia umieszczonego przed sceną, w którym narańczyczy mogą maczać swoje ręce i twarze, symbolizując oczyszczenie.

### Valnir - Nadzieja Skończonych

*“Nie ma nic, nie mam nic. Valnirze, czy przyjdziesz do mnie? Zabierzesz mnie z niczym?”*

Valnir to zagadka dla Dzieci Akeyskich. Nikt nie wie, czy cokolwiek zdziałał lub stworzył.

Mimo braku dowodów, wielu wierzy, że jego obecność nie mogła przepaść bez śladu. Valnir jest patronem tych, którzy poszukują siebie i często właśnie ci wyciągają do niego ręce. Powierzają mu swoje nadzieje i liczą, że usłyszy ich błagania.

### Nekris

*„Wszystko piękne jak drzewo, lecz co jeśli drzewo chce mieć korzenie po niebo?”*

Nekris jest zmorą wszystkich — największą obawą. Pokonując Akeya sprawił, że jego temat objęty jest tabu, gdyż wszyscy zwyczajnie boją się mówić o nim na głos. Burząc koncepcję tego świata, Dzieciom przyszło liczyć na jego miłosierdzie i litość, bo w każdym z nich drzemie zasiane przez niego ziarno strachu, które bierze nad nimi górę. Jednak dla Gawrei, jego tworu, odpowiedź nie jest już taka łatwa. Starają się oni znaleźć, a właściwie przypomnieć sobie sens swojego istnienia.

Z dekady na dekadę prawda o pierwotnym celu ich powstania zanika. Doprowadziło to do nagromadzenia się wielu wątpliwości i powoli, nieuchronnie zmierza w kierunku ich rozłamu.

### Senaim, Raknos, Branak, Prelo - Kultyści Gwellharscy

*“Dzieci Gwellharu?”*

W swoich interpretacjach Dzieci Akeyskie traktują Zbuntowanych Tavinów jako jedność. Nie cieszą się wielką popularnością, będąc jedynie na ustach Antymagów i ciekawskich duszyczek. Krąży wiele pogłosek na temat ich tworu – Gwellharu – a każda szuka potwierdzenia. Istoty z Gwellharu są traktowane jak demony, istoty metafizyczne, które widzą tylko Dotknięci, mimo że kroczą między zwykłymi śmiertelnikami. Ci jednak postrzegają wszystko przez pewien nieopisany pryzmat, co utrudnia im wiarygodność i uznanie przed resztę społeczeństwa.

Jednakże istnieją w Akeyi osoby, które chcą zjednoczyć się z Elvonnami, cierpiącymi Dziećmi Gwellharu, i szukają drogi do rozmowy z nimi. Niektórzy uważają, że Elvonni mogą dawać nowe możliwości, a ponadto są takim samym stworzeniem akeyskim — w końcu oni także zostali sponiewierani przez błędy swoich ojców. Wszystko okaże się, gdy dostaną się do Gwellharu.

Takie społeczności są szczególnie popularne wśród Dutvylli, którzy w desperackich sytuacjach szukają sojusznika, zdolnego pomóc im wyrwać się ze strasznego losu.

### Mykke - Poszukiwanie Prawdy

Mykke jest jedynym Tavinem nieznanym Dzieciom Akeyskim. Nikt nie jest w stanie zawędrować do Cymroth i potwierdzić jego egzystencję, stąd wokół jego postaci nie tworzą się żadne interpretacje.

Zawiązują się jednak niewielkie grupy, które wierzą, że istnieć mogło być więcej niż trzynastu Tavinów. Kręgi te biorą na swoje barki poszukiwanie prawdy. Może poprzez próby dostania się do Cymroth?

## Inne Popularne Kulty

Jak wspomniano wcześniej, interpretacji decyzji Tavinów jest mnóstwo, różniąc się nawet od wioski do wioski. Każdy szuka swoich odpowiedzi i odczytuje postawione przed nim fakty na swój własny, unikatowy sposób.

Poza zaprezentowaniem największych wyznań, poniżej są także małe, lokalne kulty, które kształtują się na niewielkich regionach lub rozprzestrzeniły się na rozległe obszary.

### Kult Akeyonis

Kult Akeyonis skupia swoje wyznanie wokół Akeya, przeklinając bądź ignorując zachowania pozostałych bogów. Chcą, by Akey wrócił ze swojego Uciszenia i stanął przed Dziećmi, raz jeszcze naprawiając błędy swoich synów. Wierzący modlą się w formie przeprosin, błagając o wybaczenie i zajęcie miejsca Tavinów. Aby ich zadośćuczynienie było bardziej autentyczne i nienadaremne, Akeyonis składają także ofiary. Na nie składa się ich własne, fizyczne i psychiczne cierpienie, które ma być formą pokuty.

W ciągu życia członkowie tego wyznania pozbywają się swoich palców, oczu, uszu czy nawet całych kończyn w trakcie sprawowania modłów i dedykują te gesty Akeyowi.

Rodzice, którzy poczną potomstwo, muszą odciąć mu pewną część ciała, zadając dziecku cierpienie, a samemu nosząc brzemię poczucia winy i skrzywdzenia ukochanego dziecięcia. Drugi potomek z kolei musi zostać przez rodziców zamordowany.

Akeyonis uważa, że gdy poświęcą wystarczająco dużo, Akey postanowi wrócić, jednak błędy Tavinów były tak ogromne, że muszą to robić przez wieki.

Przez swoje pokiereszowane ciała czy ich poucinane części bardzo łatwo rozpoznać ich w tłumie. Wiele mieszkańców stara się uciec z miejsc opętanych tą religią, lecz kiedy zostaną złapani, najczęściej składa się ich w ofierze Akeyowi. Przy poświęceniu zawsze obecni są bliscy, aby cierpienie straty było jak największe.

Kult Akeyonis ma swoje ogniska w wielu miejscach na całym Gyntafie, lecz nie posiada ścisłej organizacji, a każde miejsce tego kultu rządzi się własnymi prawami.

### Farkmiran

Farkmiran to zarówno nazwa państwa, jak i lokalnego wyznania, które dominuje w tym miejscu (STR. 309). W anarchicznym kraju, w którym nie było dziedzictwa, praw ani obowiązków, mieszkańcy stworzyli swoją religię.

Farkmir podarował Dzieciom Akeyskim naturę i odtąd jest to dla nich kunszt dostępny dla każdego, którym należy się dzielić i cieszyć. Z poszanowania bogactw przyrody, stało się to ogólną filozofią doceniania wszelkiego piękna.

Farkmiranie nie ograniczają się żadnymi zasadami — akceptują świat takim, jaki został im przedstawiony. Nie zabraniają sobie niczego, a pozwalają na wszystko.

Według nich Farkmir, najwspanialszy Tavin, tworząc naturę chciał, żeby tak właśnie żyli. Powoli, korzystając z dobrodziejstw swojego bytu.

### Kult Sasyna

Sasyn to jedyne Dziecko Akeyskie, które zbrojnie przeciwstawiło się bogom. Poniósł klęskę, jednak dotarł do jednego z najpotężniejszych bogów stwórców — Amina i stawił mu czoła, pokazując światu, że zwykły śmiertelnik jest w stanie zmierzyć się z Tavinem. Tym samym, mieszając w boskich sprawach, stworzył warunki dla Eangów do walki z Cavrunami, a jego ród jako pierwszy odkrył Antymagię. Sasyn stał się bohaterem, wokół którego powstała cała idea państwowości Madicu. Okrzyknięty legendą i otoczny wieczną chwałą, postawiono go na piedestale i umieszczono między bogami. Członkowie tego kultu mierzą, aby być tacy jak Sasyn. Chcą przewodzić każdej inicjatywie i szukać sposobów na pokonanie Błędów Akeyi.

Wyznanie złożone z najambitniejszych Eangów, którzy wysyłani są na pielgrzymki ku kreacji nowego świata, walce z bogami i przeciwstawieniu się temu, co wydaje się nieosiągalne jest zdolna do poświęceń nawet większych niż swoje życie.

Wysyłani na przeróżne misje, kultyści Sasyna tworzą siatkę wsparcia, w której mogą oczekiwać wzajemnej pomocy. Mimo scentralizowania organizacji w Madicu, rozprzestrzenieni są po całym świecie i można ich spotkać w najbardziej niespodziewanych miejscach, które mogą ich doprowadzić do stawienia czoła Tavinom oraz ich błędom

### Tairad

W ostatnich dekadach jedna interpretacja tego, czym są Trzy Księżyce, zyskała na popularności, stając się dominującą w wielu zakątkach świata Akeyi. Nawet jeśli ktoś nie daje wiary tej konkretnej interpretacji, to na pewno już kiedyś obiła mu się o uszy.

Nazywa wszystkie konfiguracje Trzech Księżyców, nadając im znaczenie i konkretne cechy. Wyróżnia osiem Konstelacji, a każda z nich reprezentuje inny zestaw wartości. W tej interpretacji wierzy się, że gdy dana konstelacja widnieje na akeyskim niebie, osoby urodzone pod nią mogą liczyć na różnorakie błogosławieństwa. Los i charakter każdego noworodka w pewnym stopniu staje się związany z konstelacją, pod którą się urodził.

Jednak to nie ułożenie ciał niebieskich dyktuje, pod jaką konstelacją ktoś się narodził, a nazwany przedział czasu. Co trzy lata następuje czas konkretnej konstelacji, co w pełni zależy od ułożenia księżyców na niebie w momencie zmiany. Zdarzało się nawet, że jedna konstelacja miała swój czas przez sześć, dziewięć i więcej lat.

Akrypso i Creu są jednak wyjątkiem. Można urodzić się pod nimi tylko w trakcie odpowiadających im miesięcy, które same w sobie są rzadkością. Obydwa te miesiące zawsze następują po sobie, jeden po drugim. Dzieje się to wszystko w trakcie niespotykanych anomalii pogodowych. Średnio co kilkadziesiąt lat niebo zakrywają potężne chmury, przez co spowitą ciemnością Akeyę dręczą nieustępliwe opady deszczu i śniegu. Wreszcie, po długim miesiącu Akrypso następuje czas nieskazitelnie czystego nieba. Creu to miesiąc odwilży, ale również co za tym idzie powodzi i cierpienia. Ostatecznie jednak prowadzą one do odrodzenia i naprawy Akeyi – niszczycielskie konsekwencje miesiąca Akrypso w końcu ustępują zdecydowanemu poruszeniu miesiąca Creu. Dzieci Akeyskie cierpliwie czekają, aż świat odzyska równowagę, by mogły przywrócić swoje odnowione życia do normy.

Osoby urodzone pod konstelacją Akrypso, Apokalipsy, traktowane są jako zły omen, jako zwiastun parszywego losu. Uważa się, że pragną końca świata, albowiem za każdym razem, gdy nadchodzi czas ich Konstelacji, na Akeyę spada cierpienie.

W przeciwieństwie do poprzedzającej go konstelacji, osoby spod Creu uważane są za błogosławieństwo. Istnienia zesłane przez bogów, aby naprawiły Akeyę i przyniosły jej spokój, choćby w najmniejszym stopniu. Takie osoby nazywa się ‘starymi duszami’. Istotami, które uważa się, że wiele razy odbyły podróż z Akeyi do Cymrothu i ponownie wróciły do Akeyi w całości.