Records prior to june 1, 2075

## **2025-2030 – Het ontstaan van nieuwe machtsblokken**

Ook na diverse ingrijpende pogingen om de macht te grijpen, werd de Republikeinse Partij in de VS steeds weer afgeblokt door krachten links van het centrum.

Als ultiem wapen stond een clandestiene groepering onder de naam ‘Coalition for American RESurgence’ of ‘ARES’ op in gewapend verzet. Die beweging bestond uit Amerikaanse patriotten, neoconservatieven, corporaties en het uitgebreide militair-industriële complex van de Verenigde Staten.

Vervolgens implodeerden de Verenigde Staten in wat we nu kennen als de 'Tweede Amerikaanse Burgeroorlog'. Aangezien ARES beroep kon doen op het enorme Amerikaanse militair-industriële apparaat, triomfeerde het snel op de restanten van de burgermaatschappij. Het installeerde vervolgens een militaire dictatuur naar Amerikaanse leest, geschoeid op vrijhandel, consumptie, patriottisme en *sitcoms*.

De Verenigde Staten kozen onder het bewind van ARES voor een uiterst agressieve buitenlandse politiek. Over de hele wereld probeerden zij invloed en grondstoffen te veroveren in naam van ‘vrijheid en democratie’. Dit deden zij uit eigen naam of indirect via de NAVO en de VN. De meeste Westerse landen lieten zich overtuigen om de Verenigde Staten te volgen, terwijl het protest van niet-Westerse landen werd genegeerd.

Oude vijandsbeelden leenden zich het beste om de Westerse publieke opinie te sussen. Een ‘kruistocht’ voor christendom en kapitalisme richtte zich respectievelijk op de Arabische wereld en op Rusland. Deze volkeren reageerden evenzeer volgens de verwachtingen: moslims kozen voor terreuraanslagen en de Russen voor enorme investeringen in modern wapentuig en een alliantie met al wie vocht tegen het ‘paternalistische Westen’.

Maar ook de rest van de wereld zat niet stil. Japan begroef zijn vriendschapsverbanden met het Westen en benaderde in de plaats daarvan China in een historische zet. Samen organiseerden zij de ‘Pan-Asian Cooperation’ of ‘PAC’, waar zich al snel ook een verenigd Korea en de Indochinese staten bij aansloten.

Vervolgens verbonden ook veel armere landen in Afrika en Zuid-Amerika zich onder de vlag van de ‘Coalition for the Global South’, of ‘COGS’, onder leiding van India en Brazilië.

Terwijl de wereld in brand stond, koos PAC voor de vlucht vooruit. Of liever, de vlucht *naar boven*. De nauwe samenwerking tussen Japans en Koreaans technologisch vernuft, Indochinese grondstoffen en Chinese mankracht en opofferingsbereidheid schepte in Oost-Azië in een mum van tijd een ongeëvenaarde economische  vernieuwing die zich van de oude wereldpolitiek weinig leek aan te trekken.

Verbluft keek de rest van de wereld op toen PAC op de proppen kwam met een praktische kernfusiereactor en een enorm investeringsprogramma om – met de actieve medewerking van de COGS-landen – de ruimte te veroveren. In geen tijd zette PAC theoretische plannen van ruimteliften en dergelijke om in realiteit. Veel goedkoper dan ooit tevoren lanceerden ondernemende Aziaten zich doorheen de dampkring en begonnen met de bouw van scheepsfabrieken in de ruimte en op de maan.

## **2030-2045 - De kolonisatie van de ruimte begint**

De wereld kon nog even doen alsof er niks aan de hand was. Was het PAC-ruimteproject niet hoogstens een duur randgegeven? Het ruwe ontwaken kwam nadat Chinese pioniers in ruimtemijnbouw cilinders met zeldzame mineralen in de Stille Oceaan lieten neerstorten, waarna die snel werden geborgen en gebruikt om nog meer energie te geven aan de oververhitte PAC-economie. Waar ARES tegen de OPEC vocht om olie of goud, maakte PAC stilaan olie overbodig via kernfusie en goud overvloedig via ruimtemijnbouw…

Nadat de beurzen scherp reageerden op de plotse toestroom van zeldzame grondstoffen, was het alle hens aan dek voor alle andere wereldspelers. Indien men niet irrelevant wenste te worden ten opzichte van PAC, moest ook de rest van de wereld de ruimte in. Alle strijdbijlen – behalve die van een woedende moslimbevolking – werden haastig begraven terwijl iedereen naar boven keek. De Verenigde Staten leken onder invloed van het autocratische ARES-regime te denken “dat wat de Aziaten konden, het kapitalistische Westen beter kon!”.

En inderdaad bleek winstbejag andermaal een enorme motivator. Als moderne conquistadores en goudzoekers trokken nu ook Westerse bedrijven met de hulp van massale staatssubsidies naar de ruimte. Een nieuwe ‘markt’ kwam open te liggen voor al wie deze wenste te veroveren.

Het vervolg was andermaal voorspelbaar: de ruimte werd als een El Dorado. PAC had als de eertijdse Spanjaarden en Portugezen na de ontdekking van Amerika een voorsprong, maar de Amerikanen, Europeanen, Russen en tal van private gelukzoekers van over de hele wereld volgden hen op de voet. Een bikkelharde concurrentie ontstond in dit niemandsland, als een nieuw ‘Wilde Westen’.

In de loop van tien jaar tijd werden er meerdere bewoonbare habitats gebouwd rondom de Aarde, met als  belangrijkste het Aziatische ‘Tianchao’ en het Amerikaanse ‘Destiny Station’. Scheepsbouw verplaatste zich eerst naar een baan om de Aarde en later naar de Maan, waar de zwaartekracht veel lager was en basisgrondstoffen redelijk eenvoudig te ontginnen – zeker zolang men niet gaf om vliegen in inferieure schepen die nooit meer de dampkring van de Aarde zouden kunnen trotseren...

Ondertussen hadden ook de Verenigde Naties hun nieuwe rol gevonden. Onder de leuze “dat de mensheid best tezamen de sterren kon veroveren”, richtten de VN een nieuw kwartier in op het ‘Lagrange-punt’ L2. Daar begonnen de VN met de middelen van talloze natiestaten en private investeerders aan de bouw van het grootste ruimtefabriek tot nu toe, onder een voorheen onbestaand ‘interplanetair charter’. De grote vernieuwing die de VN op ‘L2’ (in de volksmond ‘Eltoo’) realiseerden was een gigantische elektromagnetische katapult om ruimteschepen goedkoper en sneller dan ooit de duisternis in te stuwen, op naar Mars, de asteroïdengordel, Jupiter en zelfs verder.

Andermaal had de mensheid bewezen dat crisis een grote katalysator is voor verandering: de stap naar de ruimte was eindelijk gezet, en als een gestage infectie begon de mens doorheen het zonnestelsel te woekeren.

## **2045-2055 – Rusland naar de afgrond en de Islam naar de Mahdi**

Spionage en koortsachtig onderzoek om de technologische achterstand ten opzichte van de PAC in te halen maakte dat kernfusie zich over de Aarde verspreidde, ook al bleef het in het beheer van hebberige overheden en corporaties. Een gevolg was echter dat de wereld snel afkickte van haar verslaving van olie. Ook was men niet langer beperkt tot de grondstoffen van de wereldbol. De relevante beurskoersen gingen pijlsnel omlaag.

De grote verliezer van deze ontwikkeling was OPEC, die vooral bestond uit het Midden-Oosten en Rusland. De gekelderde olieprijs maakte komaf met de grote sier die schatrijke oliesjeiks zolang hadden kunnen ophouden. Wat overbleef voor het merendeel van de moslims uit de OPEC-landen was grote werkloosheid, woekerende armoede en diepe frustratie, te midden van onvruchtbare woestijnen en gebergten, terwijl een halve wereld op hen neerkeek als potentiële vluchtelingen of terroristen.

Erger: Rusland, de enige consequente bondgenoot die de moslims voorheen hadden, stortte voor de zoveelste keer in anderhalve eeuw tijd in als een vermolmd huis. Het land had niet de draagkracht gehad om op gelijke voet met het Westen en PAC te concurreren in zowel wapenproductie als ruimtevaart. Het geld dat Russische oligarchen sinds de val van de Sovjet-Unie hadden getrokken uit olie of gas droogde op. Met de overblijvende middelen kon het land onmogelijk én diens sociale noden invullen én de ambities van ARES, NATO en PAC militair dwarsbomen én mee de ruimte koloniseren. Exact zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog en de Koude Oorlog probeerde men veel te lang toch deze spreidstand vol te houden, waarna onherroepelijk de totale sociale en economische implosie volgde. Van de ene dag op de andere was er van de Russische Staat en diens invloedssfeer geen sprake meer...

Geïsoleerd en radeloos baden miljoenen moslims tot Allah om een dringende verlossing. En die verlossing kwam er. Of liever, een *verlosser* kwam er. In Iran stond een man recht die door de ayatollah’s werd uitgeroepen tot de ‘Mahdi’, de lang verwachte Islamitische messias.

Vervolgens werd hier de geschiedenis als een lachspiegel van zichzelf. Ooit was het Perzische rijk, uitgehold na decennia van oorlog en epidemies, zonder veel verzet gevallen voor de eerste Islamitische Kaliefen. Nu gebeurde het omgekeerde: talloze corrupte autocraten uit de golfstaten, die zo lang hun bevolkingen klein hadden gehouden met repressie of gepaaid met oliedollars, merkten plots dat ze geheel alleen stonden. De moslims snakten zo zeer naar nieuwe hoop, dat ze hun eigen leiders lieten vallen als een blok.

Binnen het jaar was er geen sprake meer van Islamitische natiestaten of rivaliserende sekten: er was één Kalief, en alle moslims waren verenigd en gelijk in de ogen van God.

## **2055 – Armageddon!**

Het is erg moeilijk om een correcte weergave te geven van de feiten die volgden. De betrokkenen van toen zijn ofwel dood ofwel onkundig of onwillig om voorbij hun eigen aannames te kijken. Het is echter niet relevant of diepgaande bitterheid, starre politieke overtuigingen of simpelweg gebrekkig bronnenmateriaal in de weg staan van de volledige waarheid, want het resultaat verandert er niet door...

Het lijkt dat de wereld net als in 1914 het slachtoffer werd van manoeuvres die men zelf had opgezet maar vervolgens niet langer in bedwang wist te houden. Van 2025 tot 2055 had de mens met vuur gespeeld maar een uitslaande brand weten te voorkomen. Of was de vonk voor de wereldbrand al veel vroeger aangestoken? Zowel PAC als COGS hadden zich verenigd om, na eeuwenlange kolonisatie en etnocentrisme door het Westen, verdere vernederingen te voorkomen. Ook Rusland en de moslimwereld waren al sinds 1917 af en aan verwikkeld geweest in conflicten met Europa en de VS. Culturele en religieuze vooroordelen hadden zich zo diep ingesleten in de psyche van miljarden mensen dat niemand nog kon voorkomen dat daar dwangmatig op werd gehandeld, in stemhokjes, militaire hoofdkwartieren, raden van bestuur, kerken en moskeeën.

Weinigen hadden de instorting van Rusland of de hereniging van de moslimwereld onder de nieuwe Kalief voorspeld. De reactie erop sprak echter voor zich: zowel PAC in het oosten als ARES en diens Europese bondgenoten in het westen trokken meteen ‘als vredestroepen’ het oude Rusland binnen om daar het kernwapenarsenaal veilig te stellen.

We hebben geen bronnen die het gerucht kunnen bevestigen of ontkrachten dat veel Russen liever eerder hun nucleaire arsenalen overdroegen aan hun voormalige geallieerden uit het Midden-Oosten dan ze ten prooi te laten vallen aan de grote machten tegen wie men zo lang had gestreden. Maar een feit is dat snel ook Islamitische legers doorheen de Caucasus en via Kazachstan Rusland binnentrokken.

Terwijl pantservoertuigen zich vanuit drie windstreken meester maakten van het eindeloze Russische land en diens even eindeloze hoeveelheden wapentuig, escaleerde het conflict compleet. Tot op heden weet niemand wie boven de VS de EMP-bommen tot ontploffing bracht die het einde onafwendbaar maakten. In één flits verdween een groot deel van de elektronische infrastructuur van het land. Blijkbaar bleken echter voldoende militaire installaties bestand tegen deze massale kortsluiting om terug te kunnen slaan. De Verenigde Staten lanceerden hun raketten tegen Rusland, het Midden-Oosten en… de PAC-landen. Vervolgens schoten andere raketten vanuit Rusland, Pakistan, Iran en China richting Europa en de Verenigde Staten...

Iemand moet wat volgde lang op voorhand hebben voorbereid, want de raketlanceringen bleken ook een startschot voor ARES-operaties elders. Hun oorlogsschepen – de trots van de VS – lanceerden aanvallen op basissen en schepen om de Aarde, op de Maan, op Mars en elders. Hun grondeenheden legden waar mogelijk de krijgswet op of begonnen bittere gevechten met de manschappen van andere staten of boze kolonisten tot ver voorbij de asteroïdengordel. Gelukkig bleef het hier bij conventionele oorlogvoering…

Ondertussen sloegen overal op Aarde de raketten in. Waar EMP-explosies de communicatietechnologie niet hadden vernietigd, deed een gruwelijke nucleaire winter de rest. Een enorme wolk stof en puin als een explosie van duizend vulkanen een dik deken legde over onze wereld heen. Op de Aarde zou men nu vooral een radioactieve schemering kennen. De temperaturen op Aarde daalden die eerste dagen met twintig tot maar liefst zestig graden Celsius. Later verwachtte men een stabilisering rond tien tot vijftien graden Celcius onder de temperatuur van voor Armageddon. Wie de explosies en de fall-out zou overleven, zou te maken krijgen met overrompelde ziekenhuizen, talloze immuniteitsziekten en kankers, sterfte door vrieskou, extreme hongersnood en dergelijke.

De oorlog was voorbij in een flits. En de Aarde was onherroepelijk veranderd. EMP had de Aardse elektronica grotendeels vernietigd, oorlog in een baan om de planeet ook vrijwel alle satellieten. De dampkring en verder was verzadigd met ruimterommel. Contact met de kolonisten in het zonnestelsel bleek onmogelijk onder deze condities. Al hadden de overlevenden betere dingen te doen: namelijk overleven.

## **2075 - Ondertussen in de Rocky Mountains van Colorado…**

20 jaar geleden landden twee kernbommen op de grootstad Denver. Dicht bij de stad lag het biotechnologische onderzoekslabo ‘Clonetech Unlimited’ in het bijstadje Evergreen. Ook al was men in de onderste verdiepingen tijdelijk veilig voor de ergste fall-out, de noodvoorraden waren beperkt en steeds meer bestraalde overlevenden, radeloos op zoek naar voeding en onderdak, probeerden zich toegang te verschaffen tot het complex.

Om rampspoed voor te zijn, verzamelden de medewerkers van het complex alles wat ze dragen konden, waarna ze die overlevenden rekruteerden die de stralingsziekte zouden kunnen overleven dankzij hoogtechnologische medicijnen, zich zo warm mogelijk aankleedden met de kleren die ze eender waar konden vinden, en onder een zwarte sneeuwstorm de bergen inreden, op zoek naar een plaats waar men beter zou kunnen overleven.

Uiteindelijk, ingesloten door de sneeuw, besloot men aan de bron van het riviertje de Tanyall pas ontdekte grotten in te trekken en daar de ergste dagen, maanden, en desnoods jaren te overleven.

Twintig jaar gingen voorbij, terwijl men zich zo goed als mogelijk aanpaste aan de situatie en ondergronds vooral paddenstoelen begon te kweken. Er lag nog steeds te veel (ook zwarte) sneeuw. Zorgvuldig hield men de weersomstandigheden in het oog. En ja, langzaam viel de zon vaker te zien, vaagweg achter een eeuwige mist, en tikte de temperatuur omhoog. In de hoogzomer kwam er een moment waarop de passen voor het eerst weer begaanbaar waren.

De nederzetting, die zich ondertussen had hernoemd tot ‘Last Stand’, besloot een expeditie uit te sturen. Vier jongelingen, radeloos naar een minder benepen toekomst, gingen voor: Lena, Joshua, Tristan en Jerimov. Hun doel: de vlakten bereiken onder de Rocky Mountains. Naar het noorden gaan had geen zin – Denver was een radioactieve puinhoop. Naar het oosten viel er misschien contact te vinden.

De expeditie vertrok. Dat is een jaar geleden. Geen nieuws.

Of toch wel: onderweg had men contact gemaakt met een geharde groep overlevers, die zichzelf de ‘Alpha Militia’ noemde. Niet eens zo ver weg, amper 20 kilometer, had men al die tijd geteerd op de jacht en op zeldzame tol voor wie de bergen overtrok. Blijkbaar was er een soort akkoord, want toen de Alpha Militia doorhad dat er in hun omgeving een gemeenschap van eertijdse wetenschappers bestond, zochten ze zelf contact. Op een niet mis te verstane toon bepaalden zij dat ze met Last Stand zouden samenwerken, goedschiks of kwaadschiks. De wetenschappers waren geen militairen, en bovendien waren ze verrast. Ook al waren de nieuwkomers minstens ruw in de omgang, de extra beveiliging die deze groep met zich meebracht zou wel eens welkom kunnen zijn.

Het werd terug hoogzomer. De temperaturen stegen. De pas was open. Het was tijd om een tweede expeditie uit te sturen. Misschien minder naïef deze keer – hoe onveilig was de buitenwereld, als de eerste expeditie verdween en werd ingeruild voor een stel bikkelharde overlevers?

In een stugge samenwerking met de Alpha Militia tuigde men een nieuwe expeditie op…