Zaraza w Merchojedach

**Zaraza w Merchojedach** – epidemia choroby, która dotknęła mieszkańców wsi Merchojedy w roku 1403.

## Przyczyny zarazy

Po nieudanym ataku bandytów na Merchojedy napastnicy postanowili zaszkodzić osadnikom w inny sposób. Zatruli źródło, z którego wodę czerpała cała wieś.

## Przebieg zarazy

Dzień po napadzie bandytów zachorowały konie z miejscowej stajni. Mieszkańcy wiedzieli, że to zły znak, lecz nie wiedzieli, co mają robić. Po południu tego samego dnia konie już nie żyły. Następnie choroba dosięgła inne zwierzęta: owce, kozy, kury. Potem przeniosła się na ludzi.

Pierwszą ofiarą śmiertelną był Antek Wierzba, ale był on już stary, więc ludzie nie byli pewni, czy przyczyną śmierci była zaraza. Oprócz niego zachorowała znaczna część chłopów, w tym Wincent, żona Melchiora, żona oraz brat Słomy, Daniel, Henryka. Mieszkańcy zaczęli uważać, że to dżuma.

### Objawy choroby:

* gorączka
* omamy
* bóle brzucha
* wymioty
* biegunka
* ciągłe pragnienie

Jakiś czas po wybuchu epidemii do wioski przybył Henryk wysłany przez pana Radzika w celu zbadania sprawy napadu bandytów. Młody Czech chciał przesłuchać pojmanego przez wieśniaków zbira, lecz Melchior, który trzymał bandytę w zamknięciu, powiedział, że pozwoli na to dopiero, gdy Henryk pójdzie do Sazawy po medyka. Henryk miał kilka możliwości rozwiązania sprawy.

**Wyleczyć wszystkich**

Henryk udał się do Johanki w sazawskim klasztorze. Kobieta poszła do wioski, aby pomóc chorującym i poleciła, aby Henryk poradził się brata Nikodema, klasztornego aptekarza. Mnich zapytał się o objawy choroby, a Henryk szczegółowo mu je opisał. Następnie obaj zaczęli szukać w medycznych książkach choroby, która pasowałaby do takich symptomów. Wspólnie ustalili, że jest to zatrucie wodą. Zakonnik dał Henrykowi recepturę na odpowiednie lekarstwo. Młody Czech przygotował lek, który następnie podał chorym chłopom. Po trzech dniach wszyscy wieśniacy wyzdrowieli.

**Wyleczyć połowę wsi**

Henryk udał się do Johanki w sazawskim klasztorze. Kobieta poszła do wioski, aby pomóc chorującym i poleciła, aby Henryk poradził się brata Nikodema, klasztornego aptekarza. Mnich zapytał się o objawy choroby, a Henryk szczegółowo mu je opisał. Następnie obaj zaczęli szukać w medycznych książkach choroby, która pasowałaby do takich symptomów. Wspólnie ustalili, że jest to zatrucie wodą. Zakonnikowi zajęło cały dzień, aby przygotować odpowiednie lekarstwo. Następnie razem z Henrykiem podali je chorym chłopom. Niestety dla części wieśniaków było już za późno i tylko połowa wioski przeżyła.

**Nie wyleczyć nikogo**

Henryk udał się do Johanki w sazawskim klasztorze. Kobieta poszła do wioski, aby pomóc chorującym i poleciła, aby Henryk poradził się brata Nikodema, klasztornego aptekarza. Mnich zapytał się o objawy choroby, lecz Henryk powiedział, że ich nie zna. Zakonnik stwierdził, że w Merchojedach panuje dżuma. Po przygotowaniu odpowiedniego lekarstwa i podaniu go chorym wieśniacy poczuli się lepiej, lecz wkrótce ponownie dostali gorączki i wszyscy umarli. W wiosce przetrwali tylko nieliczni, w tym Melchior, który nie wiedział, co powinien teraz zrobić. Zarządca rozważał zapicie się na śmierć lub udanie się na pielgrzymkę.

lub

Henryk udał się do Johanki w sazawskim klasztorze. Kobieta poszła do wioski, aby pomóc chorującym i poleciła, aby Henryk poradził się brata Nikodema, klasztornego aptekarza. Mnich zapytał się o objawy choroby, a Henryk szczegółowo mu je opisał. Następnie obaj zaczęli szukać w medycznych książkach choroby, która pasowałaby do takich symptomów. Wspólnie zdiagnozowali chorobę, lecz wtedy nie wiedzieli jeszcze, że zrobili to błędnie. Po przygotowaniu lekarstwa i podaniu go chorym wieśniacy poczuli się lepiej, lecz wkrótce ponownie dostali gorączki i wszyscy umarli. W wiosce przetrwali tylko nieliczni, w tym Melchior, który nie wiedział, co powinien teraz zrobić. Zarządca rozważał zapicie się na śmierć lub udanie się na pielgrzymkę.