Flaga Japonii

**Flaga Japonii** (jap. 日章旗 '**Nisshō-ki'**; „flaga wschodzącego słońca” albo 日の丸 *Hi-no-maru*, „okrąg słońca/dysk słońca”) – znany potocznie w Japonii jako *Hinomaru*, czerwony dysk na białym tle, co symbolizuje wschodzące słońce.

## Użycie i zwyczaje

Kiedy Hinomaru została wprowadzona po raz pierwszy, rząd wymagał od obywateli powitania cesarza flagą. Wśród Japończyków pojawiła się niechęć do flagi, co spowodowało protesty. Zajęło trochę czasu, zanim flaga zyskała akceptację wśród ludzi. Przed II wojną światową wszystkie domy musiały wystawiać Hinomaru w święta państwowe. Od czasu wojny wywieszanie flagi Japonii ogranicza się głównie do budynków należących do władz krajowych i lokalnych, takich jak ratusze; rzadko widuje się ją w domach prywatnych lub budynkach komercyjnych, ale niektórzy ludzie i firmy opowiadają się za wywieszaniem flagi w święta. Chociaż rząd Japonii zachęca obywateli i mieszkańców do latania Hinomaru podczas świąt narodowych, nie są do tego prawnie zobowiązani. Od 80. urodzin cesarza 23 grudnia 2002 r., Kyushu Railway Company wystawiała Hinomaru na 330 stacjach. Od 1995 roku ODA używa motywu Hinomaru w swoim oficjalnym logo. Sam projekt nie został stworzony przez rząd (logo zostało wybrane spośród 5000 projektów zgłoszonych przez społeczeństwo), ale rząd starał się zwiększyć wizualizację Hinomaru poprzez swoje pakiety pomocowe i programy rozwojowe. Według ODA użycie flagi jest najskuteczniejszym sposobem symbolizowania pomocy udzielanej przez Japończyków.

### Hinomaru Yosegaki

Podczas II wojny światowej w kulturze japońskiej popularnym zwyczajem wśród przyjaciół, kolegów z klasy i krewnych rozmieszczającego się żołnierza było podpisanie Hinomaru i wręczenie mu go. Flaga była również używana jako amulet na szczęście i modlitwa życząca żołnierzowi bezpiecznego powrotu z bitwy. Jednym z określeń tego rodzaju uroku jest Hinomaru Yosegaki (日の丸寄せ書き). Jedna z tradycji głosi, że żadne pismo nie powinno dotykać tarczy słonecznej. Po bitwach flagi te były często zdobywane lub później znajdowane na zmarłych japońskich żołnierzach. Niektóre z tych flag stały się pamiątkami, a niektóre wracają do Japonii i potomków zmarłego. W czasach współczesnych wciąż używa się „Hinomaru Yosegaki”. Tradycja podpisywania Hinomaru jako talizmanu na szczęście nadal trwa, choć w ograniczonym zakresie. Hinomaru Yosegaki jest pokazywany na imprezach sportowych, aby wspierać drużynę narodową Japonii. Yosegaki (flaga wysiłków grupowych, 寄せ書き) jest używana do prowadzenia kampanii dla żołnierzy, sportowców, emerytów, przeniesienia uczniów do społeczności i przyjaciół. Kolorowy papier i flaga mają napis z wiadomością. We współczesnej Japonii jest to prezent dla osoby na przyjęciu pożegnalnym, dla sportowców, na pożegnalnym przyjęciu dla kolegów lub studentów transferowych, z okazji ukończenia szkoły i przejścia na emeryturę. Po klęskach żywiołowych, takich jak trzęsienie ziemi w Tōhoku w 2011 roku i tsunami, ludzie piszą notatki na Hinomaru Yosegaki, aby okazać wsparcie.

### Hachimaki

Hachimaki (鉢巻, „chustka na kask”) to biała opaska na głowę (bandana) z czerwonym słońcem pośrodku. Zwykle są na nim napisane frazy. Jest noszony jako symbol wytrwałości, wysiłku i/lub odwagi użytkownika. Są one noszone przy wielu okazjach, na przykład przez kibiców sportowych, kobiety rodzące, uczniów w skromnych szkołach, pracowników biurowych,[90] kupców dumnych ze swojej pracy itp. Podczas II wojny światowej zwroty „pewne zwycięstwo” (必勝, Hisshō ) lub „Siedem żyć” było napisane na hachimaki i noszone przez pilotów kamikaze. Oznaczało to, że pilot był gotów umrzeć za swój kraj.

### Hinomaru Bentō

Bentō i makunouchi to rodzaje japońskich lunchboxów. Może zawierać ryż Hinomaru (日の丸ご飯, Hinomaru gohan). Składa się z gohan (biały ryż na parze) z czerwonym umeboshi (suszona śliwka) pośrodku, które reprezentują słońce i flagę Japonii. Pudełko śniadaniowe Hinomaru (日の丸弁当, Hinomaru bentō) posiada tylko biały ryż i czerwone umeboshi pośrodku. Słone, nasączone octem umeboshi działa niczym konserwant ryżu. Istnieją również miski do ryżu hinomaru, które są mniej powszechne.

## Historia

### Od starożytności do średniowiecza

Dokładne pochodzenie Hinomaru nie jest znane, ale wschodzące słońce miało pewne symboliczne znaczenie od początku VII wieku (archipelag japoński znajduje się na wschód od kontynentu azjatyckiego, a zatem tam „wschodzi”). W 607 oficjalna korespondencja, która zaczynała się od „cesarza wschodzącego słońca” została wysłana do chińskiego cesarza Yang z Sui. Japonia jest często określana jako „kraina wschodzącego słońca”. Słońce jest blisko spokrewnione z rodziną cesarską, jak głosi legenda, tron ​​cesarski pochodzi od bogini słońca Amaterasu. Religia, która jest klasyfikowana jako starożytna religia Ko-Shintō Japończyków, obejmuje kult przyrody i animizm, a wiara czci słońce, zwłaszcza w rolnictwie i rybołówstwie. Cesarski Bóg, Amaterasu-ōmikami, jest boginią słońca. Od okresu Yayoi (300 p.n.e.) do okresu Kofun (250 n.e.) (okres Yamato) używano Naiko Kamonkyo (ja[:内行花文鏡, duże lustro z brązu z wzorami przypominającymi płatki kwiatu produkowane w Japonii) jako celebrację kształtu świecącego słońca i istnieje teoria, że ​​jeden z Trzech Świętych Skarbów, Yata no Kagami, jest używany jako to lustro. Podczas wschodniej ekspedycji (Jinmu tosei), brat cesarza Jimmu, Itsuse no Mikoto, zginął w bitwie z lokalnym wodzem Nagasunehiko („długonogim człowiekiem”) w Naniwie (dzisiejsza Osaka). Cesarz Jimmu zdał sobie sprawę, jako potomkowie słońca, że ​​nie chce walczyć ku słońcu (na wschodzie), ale walczyć od słońca (na zachodzie). Więc jego klan udał się na wschodnią stronę półwyspu Kii, by walczyć na zachód. Dotarli do Kumano (lub Ise) i udali się w kierunku Yamato. Odnieśli zwycięstwo w drugiej bitwie z Nagasunehiko i podbili region Kinki. Uważano, że użycie flagi w kształcie słońca miało miejsce od czasu ustanowienia bezpośrednich cesarskich rządów cesarza (親政) po Incydencie Isshi w 645 (pierwszy rok Taiki (era)).Japoński tekst historyczny Shoku Nihongi ukończony w 797 roku, po raz pierwszy odnotował użycie flagi z motywem słońca przez Chōga cesarza Monmu (朝賀, „ceremonia noworocznych życzeń”) w 701 (pierwszy rok Taihō (ery)). W celu dekoracji sali ceremonii w Nowy Rok wzniesiono Nissho (日像, 'flaga ze złotym słońcem'). Na jedną z teorii wpłynęły wyniki wojny w Genpei (1180–1185). Do okresu Heian flaga Nishiki (Nishiki no mihata 錦の御旗), symbol dworu cesarskiego, miała złote i srebrne księżycowe koła na czerwonym tle. Pod koniec ery Heian używali czerwonej flagi, która jest kolorem ich flagi (klan Taira), nazywając siebie armią rządową, podczas gdy Genji (klan Minamoto), w przeciwieństwie do niej, stoczył wojnę Genpei z Białą flagą. Od czasów starożytnych słońce jest symbolem jedności narodowej ze względu na ścisły związek między władzą narodową a słońcem. Kiedy Taira została zniszczona i rząd samurajów został ustanowiony przez Genjiego, kolejni szogunowie twierdzili, że są potomkami Genjiego i mówiono, że Hinomaru z „Shirachikamaru” (白地赤丸, czerwone kółko na białym tle) został odziedziczony jako symbol tych, którzy osiągnęli zjednoczenie kraju. W Japonii „czerwień i biel” są uważane za radosną kolorystykę. W XII-wiecznym dziele The Tale of the Heike napisano, że różni samuraje nosili rysunki słońca na swoich wachlarzach. Jedna legenda związana z flagą narodową przypisywana jest buddyjskiemu księdzu Nichirenowi. Podobno podczas XIII-wiecznej inwazji mongolskiej na Japonię, Nichiren dał szogunowi sztandar słoneczny, aby niósł go do bitwy. Jedna z najstarszych flag Japonii znajduje się w świątyni Unpo-ji w prefekturze Yamanashi. Legenda głosi, że został podarowany przez cesarza Go-Reizei Minamoto no Yoshimitsu i był traktowany jako rodzinny skarb przez klan Takeda przez ostatnie 1000 lat i przynajmniej jest starszy niż XVI wiek. Najwcześniejsze zarejestrowane flagi w Japonii pochodzą z okresu zjednoczenia pod koniec XVI wieku. Flagi należały do ​​każdego daimyō i były używane głównie w bitwach. Większość flag była długimi chorągwiami, zwykle z herbem mon (herb rodowy) daimyō lorda. Członkowie tej samej rodziny, tacy jak syn, ojciec i brat, mieli różne flagi do niesienia do bitwy. Flagi służyły jako identyfikatory i były wywieszane przez żołnierzy na plecach i koniach. W 1854 roku, podczas szogunatu Tokugawa, japońskie statki otrzymały rozkaz podnoszenia Hinoma.

## Kultura i odbiór

Według sondaży przeprowadzonych przez mainstrimowe media, większość Japończyków postrzegała flagę Japonii jako flagę narodową jeszcze przed uchwaleniem ustawy dotyczącej flagi narodowej i hymnu narodowego w 1999 roku. Mimo to nadal istnieją kontrowersje wokół użycia flagi w wydarzeniach szkolnych lub mediach. Na przykład liberalne gazety, takie jak Asahi Shimbun i Mainichi Shimbun, często zawierają artykuły krytyczne wobec flagi Japonii, odzwierciedlające polityczne spektrum ich czytelników. Dla innych Japończyków flaga reprezentuje czas, w którym demokracja została stłumiona, gdy Japonia była imperium. Wyświetlanie flagi narodowej w domach i firmach jest również przedmiotem dyskusji w społeczeństwie japońskim. Ze względu na związek z działaczami uyoku dantai (prawicy), reakcyjną polityką lub chuligaństwem, większość domów i firm nie wywiesza flagi. Nie ma wymogu wywieszania flagi podczas świąt narodowych lub wydarzeń specjalnych. Miasto Kanazawa, Ishikawa, zaproponowało we wrześniu 2012 r. plany wykorzystania funduszy rządowych na zakup flag w celu zachęcenia obywateli do wywieszania flagi w święta narodowe. Japońska Partia Komunistyczna głośno sprzeciwia się fladze. Negatywne postrzeganie flagi narodowej istnieje w byłych koloniach Japonii, a także w samej Japonii, na przykład na Okinawie. W jednym godnym uwagi tego przykładzie, 26 października 1987 r., właściciel supermarketu z Okinawy spalił flagę przed rozpoczęciem Narodowego Festiwalu Sportu w Japonii. Palący flagę, Shōichi Chibana, spalił Hinomaru nie tylko po to, by okazać sprzeciw wobec okrucieństw popełnianych przez armię japońską i ciągłej obecności sił amerykańskich, ale także po to, by zapobiec publicznemu wystawianiu. Inne incydenty na Okinawie obejmowały zrywanie flagi podczas ceremonii szkolnych oraz odmowę uhonorowania flagi, gdy była ona podnoszona do dźwięków „Kimigayo”. W stolicy Naha, Okinawie, Hinomaru została podniesiona po raz pierwszy od powrotu Okinawy do Japonii, aby uczcić 80. rocznicę miasta w 2001 roku. W Chińskiej Republice Ludowej i Republice Korei, które były okupowane przez Cesarstwo Japonii, formalne przyjęcie Hinomaru w 1999 roku spotkało się z reakcją Japonii idącej w prawo, a także krokiem w kierunku remilitaryzacji. Uchwalenie ustawy z 1999 r. zbiegło się również z debatami na temat statusu Sanktuarium Yasukuni, współpracy wojskowej USA-Japonia oraz stworzenia programu obrony przeciwrakietowej. W innych krajach okupowanych przez Japonię ustawa z 1999 r. spotkała się z mieszanymi reakcjami lub została przemilczana. W Singapurze starsze pokolenie wciąż żywi niechęć do flagi, podczas gdy młodsze pokolenie nie ma podobnych poglądów. Rząd filipiński nie tylko wierzył, że Japonia nie powróci do militaryzmu, ale celem ustawy z 1999 r. było formalne ustanowienie dwóch symboli (flagi i hymnu) w prawie, a każde państwo ma prawo do tworzenia symboli narodowych. Japonia nie ma prawa karzącego spalenie Hinomaru, ale zagraniczne flagi nie mogą być palone w Japonii.

## Protokół

Zgodnie z protokołem flaga może powiewać od wschodu do zachodu słońca; firmy i szkoły mogą wywieszać flagę od otwarcia do zamknięcia. Kiedy w Japonii wywiesza się flagi Japonii i innego kraju w tym samym czasie, flaga japońska zajmuje honorową pozycję, a flaga kraju gościa powiewa po jej prawej stronie. Obie flagi muszą być tej samej wysokości i tej samej wielkości. Gdy wywieszana jest więcej niż jedna obca flaga, flaga Japonii jest ułożona w kolejności alfabetycznej zalecanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Kiedy flaga nie nadaje się do użytku, zwyczajowo pali się ją na osobności. Ustawa dotycząca flagi narodowej i hymnu nie określa, w jaki sposób flaga powinna być używana, ale różne prefektury opracowały własne przepisy dotyczące używania flagi Hinomaru i innych prefektur. Żałoba Flaga Hinomaru posiada co najmniej dwa style żałobne. Jednym z nich jest wywieszenie flagi co połowy (半旗, Han-ki), co jest powszechne w wielu krajach. Biura Ministerstwa Spraw Zagranicznych wywieszają też flagę do połowy masztu, gdy odbywa się pogrzeb głowy państwa obcego narodu. Alternatywnym stylem żałobnym jest owinięcie kulistego zwieńczenia czarną tkaniną i umieszczenie nad nią czarnej wstążki, znanej jako flaga żałobna (弔旗, Chō-ki). Styl ten sięga śmierci cesarza Meiji 30 lipca 1912 r., a gabinet wydał zarządzenie, na mocy którego flaga narodowa powinna być podnoszona w żałobie po śmierci cesarza. Gabinet ma prawo ogłosić połowę masztu flagi narodowej.

### Szkoły publiczne

Od zakończenia II wojny światowej Ministerstwo Edukacji wydało oświadczenia i przepisy promujące używanie zarówno Hinomaru, jak i Kimigayo (hymnu narodowego) w szkołach podlegających ich jurysdykcji. Pierwsze z tych oświadczeń ukazało się w 1950 r., stwierdzając, że używanie obu symboli jest pożądane, ale nie wymagane. To pragnienie zostało później rozszerzone, aby włączyć zarówno symbole w święta narodowe, jak i podczas uroczystych wydarzeń, aby zachęcić uczniów do tego, jakie są święta narodowe i promować edukację obronną. W reformie wytycznych edukacyjnych z 1989 r. kontrolowany przez LDP rząd najpierw zażądał, aby flaga była używana podczas ceremonii szkolnych i aby należycie jej i Kimigayo okazywać szacunek. Kary dla urzędników szkolnych, którzy nie przestrzegali tego nakazu, zostały również uchwalone wraz z reformami z 1989 roku. Wytyczne programowe z 1999 r. wydane przez Ministerstwo Edukacji po uchwaleniu ustawy dotyczącej flagi narodowej i hymnu dekretują, że „przy wejściu i ceremonii ukończenia szkoły szkoły muszą podnieść flagę Japonii i poinstruować uczniów, aby śpiewali Kimigayo, biorąc pod uwagę znaczenie flaga i pieśń”. Ponadto w komentarzu ministerstwa dotyczącym wytycznych programowych dla szkół podstawowych z 1999 r. stwierdza się, że „biorąc pod uwagę postęp umiędzynarodowienia, wraz z pielęgnowaniem patriotyzmu i świadomości bycia Japończykiem, ważne jest, aby pielęgnować szacunek u dzieci w wieku szkolnym. stosunek do flagi Japonii i Kimigayo, gdy wyrosną na szanowanych obywateli japońskich w umiędzynarodowionym społeczeństwie.” Ministerstwo stwierdziło również, że jeśli japońscy studenci nie mogą szanować swoich własnych symboli, to nie będą w stanie szanować symboli innych narodów. Szkoły były centrum kontrowersji zarówno wokół hymnu, jak i flagi narodowej. Tokijska Rada Edukacji wymaga używania zarówno hymnu, jak i flagi na imprezach podlegających jej jurysdykcji. Nakaz wymaga, aby nauczyciele szkolni szanowali oba symbole pod groźbą utraty pracy. Niektórzy protestowali, że takie zasady naruszają Konstytucję Japonii, ale Zarząd argumentował, że skoro szkoły są agencjami rządowymi, ich pracownicy mają obowiązek uczyć swoich uczniów, jak być dobrymi obywatelami Japonii. Na znak protestu, szkoły odmówiły pokazania Hinomaru na ukończeniu szkoły, a niektórzy rodzice zerwali flagę. Nauczyciele bezskutecznie wnosili skargi na gubernatora Tokio Shintarō Ishiharę i wyższych urzędników za nakazanie nauczycielom uhonorowania Hinomaru i Kimigayo. Po wcześniejszym sprzeciwie Związek Nauczycieli Japonii akceptuje użycie zarówno flagi, jak i hymnu; mniejszy All Japan Teachers and Staffs Union nadal sprzeciwia się zarówno symbolom, jak i ich użyciu w systemie szkolnym.

## Źródła

* https://pl.wikipedia.org/wiki/Flaga\_Japonii