Svr

**svr** - polski gracz skaczący pod flagą Norwegii (dawniej Łotwy). Mało doświadczony, ale już z sukcesami, w tym zwycięstwie w konkursie PŚ.

## Kariera

### Początki - sezon letni

svr zadebiutował na zawodach 1-minutowego pucharu w Vikersund, gdzie jednak został zdyskwalifikowany za zły nick. Pierwsze zawody, gdzie został zaliczony do rankingu, to Letni Puchar Kontynentalny w Lillehammer. Był tam 35 po skokach na odległość 98 i 100.5 metra. Pojawił się także w zawodach LGP w Szczyrku i w Zakopanem, gdzie zajął odpowiednio 65 i 57 miejsce.

### Zmiana techniki i sukcesy

Po pewnym czasie svr znalazł inny sposób wyjścia z progu, który dawał lepsze odległości. W LPK w Szczyrku na skoczni HS77 zajął 5 miejsce z notą 291.7 punktu. 22 kwietnia 2021 odniósł w Predazzo swoje pierwsze zwycięstwo w oficjalnych zawodach po skokach na 137 i 138 metr. Później w tej samej miejscowości, jednak na obiekcie K95 zdobył swoje pierwsze punkty w zawodach najwyższej rangi - był 8. W Oernskoeldsvik był 24, a na Letnich Mistrzostwach Świata w Lotach na Kulm - 12. W Niżnym Tagile w trudnych warunkach doszło jednak do rzeczy niespodziewanej - svr wygrał konkurs LGP po skokach na odległość 125.5 i 127 metrów. Miał przewagę 1 punktu nad drugim Michałem DUBS-em i 1.7 nad trzecim Kapokiem23. W Park City utrzymał formę - początkowo stanął na najniższym stopniu podium, ale po dyskwalifikacji Piekarza awansował na 2 miejsce. W Falun z powodu lądowania na dwie nogi w drugim skoku zajął 17 miejsce, ale w Klingenthal 2 raz nikt go nie wyprzedził. Sezon letni zakończył na 6. miejscu w klasyfikacji generalnej z 334 punktami.

### Sezon 5 - 5. miejsce

Sezon zimowy zaczął od zawodów drużynowych w Niżnym Tagile. Zespół Polish Randoms, w którym występował svr, zajął 6 miejsce. Indywidualnie miał notę 321.0, z której jednak nie był zadowolony. W konkursie indywidualnym było jednak znacznie lepiej - skoki na 144.5 oraz 141.5 metra dały mu 4 miejsce ze stratą zaledwie dwóch dziesiątych do podium. W Kuusamo był piąty, bijąc przy tym rekord skoczni. Po tym rozpoczął się turniej Ski de Poland. svr wtedy zdobył pierwsze w swojej karierze podium z zimowych zawodach - stanął na najniższym jego stopniu po zdobyciu noty 328.8 i następnym rekordzie skoczni - 120.5 metra.
W Wiśle powtórzył ten wyczyn. Nadszedł konkurs drużynowy na loteryjnej skoczni w Zakopanym, który był dla svr-a katastrofalny. Nota 310.0 dawała bardzo niskie miejsce. W indywidualnych zawodach było już jednak zdecydowanie lepiej - 7 miejsce było najlepszym wśród zawodników z czołowej piątki klasyfikacji generalnej. W niej svr był czwarty ze stratą zaledwie 3 punktów do podium. W następnych zawodach na Średniej Krokwi (która była w grze nowa) planował wejść do tego grona. Udało mu się to - zajął 7 miejsce i wskoczył tam z przewagą 4 punktów nad Piekarzem. Nie udało mu się jednak tego obronić w Klingenthal, gdzie zajął najniższe w sezonie 9 miejsce. Nie złapał go jednak Piekarz, a stecu, który wyprzedzał go o 7 punktów. Po konkursie w Engelbergu rozgrywanym przy wichurze w plecy svr jednak tam wrócił, a jednocześnie zajął tam 6 miejsce ze stratą 2.3 punktów do zwycięskiego Gr1Za. Po tym konkursie przyszedł czas na turniej 4 Hills. W Oberstdorfie na treningach svr oddawał pojedyncze skoki-petardy - dwukrotnie z wysokiej belki udało mu się osiągnąć 155 metrów. W konkursie skończył jednak dopiero na 27 miejscu - określił ten konkurs w jego wykonaniu "żałosnym". W Ga-Pa było lepiej, natomiast nadal przeciętnie - 11. miejsce nie było maksymalnymi ambicjami svr-a. W Innsbrucku jednak się odegrał - zaliczył swoje pierwsze zimowe zwycięstwo! Miał 1.2 punktu przewagi nad Piekarzem i 1.9 nad liderem PŚ, Gr1Z-em. Z kolei w Bischofshofen w trudnych warunkach zajął 7 miejsce ze stratą 4.6 punktu do sensacyjnego zwycięzcy - Gofra. Ostatecznie w TCS zajął 5 miejsce za Kapokiem23, damanem420, Gr1Z-em i Sabrinaą. W Bad Mitterndorf na skoczni mamuciej był nieco zdekoncentrowany przez zmianę kamery, przez co zajął dopiero 20 miejsce. Słaba forma się jednak utrzymała. W Willingen był 14, w Sapporo 21, a w Oberstdorfie - szkoda o tym mówić... Mistrzostwa Świata były fatalne w wykonaniu svra, a na mamucie nie zdobył nawet punktów (31 miejsce). W Harrachovie było niewiele lepiej, ale przynajmniej z punktami - 28 miejsce. W Lahti w jednoseryjnym konkursie skończył znowu bez punktów - był 33. Spodziewano się, że słaba passa będzie kontynuowana. W Oernskoeldsvik doszło jednak do przełamania - svr pierwszy raz od konkursu w Bischofshofen znalazł się w czołowej dziesiątce - zajął 10 miejsce. W Falun było podobnie, ale zawodnik skończył o dwie pozycje niżej. W Lillehammer na skoczni HS98 spisał się świetnie - znalazł się na piątej pozycji. Na dużym obiekcie w tej samej miejscowości przełamał fatum słabszych konkursów drużynowych - zdobył czwartą notę indywidualnie, a Polish Randoms uplasowali się na 8 miejscu. W Oslo uplasował się na dziewiątej lokacie. W Trondheim powrócił na podium - jego nota dała mu 2 miejsce. Stracił jednak zaledwie dwie dziesiąte do Kapoka23. W Vikersund pech go nie opuścił - przez długi czas prowadził, ale w ostatnich 10 minutach trwania konkursu wyprzedził go Ankatu, dla którego było to pierwsze podium w karierze. W Park City było słabiej - 26 pozycja. Wystarczająca przewaga nad szóstym w klasyfikacji generalnej Skoki o Bande pozwoliła mu w Planicy skakać na spokojnie - efektem było 17 miejsce. Ostatecznie udało mu się zająć na koniec sezonu 5 miejsce z 863 punktami na koncie. Nie uzyskał jednak kwalifikacji do Elite Cup, przez co był nieco rozczarowany.

### Sezon 3 LGP

Svr rozpoczął z hukiem sezon letni. W Wiśle miał się odbyć pierwszy konkurs najwyższej rangi z nowym systemem lotu. Zawodnik nie był uznawany za faworyta, ale skoczył 2 razy dobrze i... wygrał! Mało tego - został pierwszym liderem klasyfikacji generalnej, dzięki czemu po raz pierwszy w karierze został posiadaczem żółtego plastronu.