Król szczurów

Część 11 kampanii Dziennik manokradcy

Gdy byliśmy w Ruorven, zwróciła się do nas przerażona służąca rodu Savany, pracująca od lat w dworku Deepshadowów w mieście. Kobieta (imieniem **Gaela**) oznajmiła, że na rynku zaczepił ją i nakłaniał do szpiegowania chlebodawców przerażający osobnik, którego opisała jako małego, łysego, szczuropodobnego starucha w czarnych, wyszmelcowanych szatach.

Poszliśmy na rynek, obserwując z ukrycia służącą, zamierzając złapać dziada i dowiedzieć się, dla którego z wrogów familii pracuje. Podejrzany podszedł do Gaeli i... nasz misterny plan runął, bo jedynie syknął jej coś do ucha i zniknął między straganami, gosposia zaś zaczęła w niebogłosy wołać nas na ratunek. Okazało się, że nikczemnik jakimś sposobem przejrzał nasze zamiary, porwał dziecko służącej, poinformował ją, że trzyma je jako zakładnika, po czym skrył się w kanalizacji miejskiej, której kratka leżała otwarta, tam gdzie go ostatnio widziano.

Rad nie rad zeszliśmy tam za nim, by nie znaleźć żadnych śladów, a w zamian spotkać inne podejrzane indywiduum. Niepozorny, brudnostopy, ale pełen niewytłumaczalnej szlachetności niziołek, kroczący wśród szczurów jak po kobiercu, przedstawił się jako **Król Szczurów** i zaproponował nam sojusz w walce z uciekinierem – ponoć lykantropem i druidem, który przejął kontrolę nad setkami gryzoni pod Ruorven i wciąż rozszerzał wpływy. Król Szczurów zaoferował nam wiedzę o podziemiu, którą posiadał dzięki tysiącom sług. W zamian oczekiwał, że wykryjemy i zneutralizujemy wpływy zmiennokształtnego w miejscach, gdzie władza monarchy gryzoni nie sięga, czyli na powierzchni.

Zgodnie z radą niziołka, zaczęliśmy od szczerej rozmowy ze służącą Gaelą, która wyznała nam, że **Sore** (tak kazał zwać się nasz wróg) zaraził przed pół rokiem jej dziecko lykantropią i groźbą ujawnienia tego zmusił ją do podsłuchiwania baronowej, i informowania go o jej tajemnicach. Odtąd gosposia raz w miesiącu spotykała się ze szpiegiem na rynku. Prawdopodobnie to jej dzieciak – jako szczurołak kontrolowany przez Sore’a – ostrzegł go o naszej zasadzce.

Dostaliśmy ultimatum od porywacza: „Jeśli zaniechamy dochodzenia i nie poinformujemy o sprawie władz oraz do wieczora opuścimy Ruorven, Sore nazajutrz nie tylko odda służącej dziecko, ale nawet cofnie jego przemianę”. Wedle naszej inkwizytorskiej wiedzy było to łgarstwo, bowiem choroba trwała już pół roku, a tylko ktoś obdarzony nadludzką siłą woli i wiary, byłby w stanie przez sześć pełni księżyca nie pozwolić bestii przejąć nad sobą kontroli. Postanowiliśmy wykorzystać czas dany nam do północy i ruszyć tropem wskazanym przez niziołka z kanałów.

Pierwszym z miejsc, gdzie ktoś magicznie przejął kontrolę nad gryzoniami Króla Szczurów, była **firma przewozowa „Trzy rumby”** w dokach. Spółka zajmowała się sprowadzaniem do Ruorven materiałów opałowych. Posiadała kawałek nabrzeża pełen pryzm drewna i brykietów torfu; żuraw i drewniany magazyn, do którego rampy od strony miasta podjeżdżało się błotnistą uliczką. Po przepędzeniu wytatuowanych dokerów- reketerów, przyszpililiśmy ich szefa – niziołka **Ściemaka**, który zeznał, że od dawna dla Pałacu Miłosierdzia (gildii przestępczej) w wydrążeniach brykietów torfu szmugluje niewolników i pirackie łupy, a od kilku miesięcy przemyca ludzi i sprzęt także dla **Lisicy** (szefowej wywiadu druidów zwanego Mastiffami Mroku). Zmuszał go do tego przewodnik stada szczurołaków Sore, który zaraził go lykantropią i magicznie kontrolował. Za sprawą empatycznej więzi między nimi, Ściemak informował mistrza bez konieczności widywania go i nie był w stanie wskazać nam jego kryjówki. Było oczywiste, że dzięki owej zdolności nasz arcywróg dowiedział się od Sore o kłopotach swego sługi z „Trzech rumbów”. Na reakcję nie trzeba było długo czekać. Sore porwał gosposię Gaelę z dworku Deepshadowów, zostawiając wiadomość, że teraz będziemy musieli zabić dwoje przemienionych w potwory naszych podopiecznych.

Drugim miejscem, gdzie Król Szczurów stracił panowanie nad „swoim ludem” była **gildia alchemiczna**, prowadzona dla biskupa Desmonda przez mistrza **Geronimusa**. W baszcie zwieńczonej koroną fantazyjnych gotyckich wieżyczek mieściły się: apteka i laboratoria do wytopu wosku i kwarcu, a w podziemiach hodowla żuków kwasowych i ognistych oraz kałamarnic, a nawet warsztat do lepienia golemów z gliny. Tuż przed naszym przybyciem Sore, w akcie zemsty na Królu Szczurów, skłonił alchemika do wylania pozostałości eksperymentów do ścieków miejskich, co spowodowało mutację gryzoni. Przerośnięte i agresywne szczury (dire rats) zaatakowały jednocześnie swych pobratymców w kanałach i nas. Udało nam się wytępić bestie. Ocalony Geronimus przyznał, że sprzedaje czasem bogaczom z Ruorven narkotyki, trucizny i afrodyzjaki. Ci przysyłają po nie służących. Alchemik pozwolił szczurom Sore’a śledzić owych posłańców, by odkryć tożsamość ich panów, co szpieg druidów wykorzystywał zapewne do szantażowania ich. Sam Geronimus także był szantażowany przez lykantropa, ale nie zdradził czym. Zlokalizował za pomocą magii kryjówkę, w której Sore prawdopodobnie przetrzymywał zakładników. Potwór zbiegł tam dosłownie tuż przed naszym przyjściem. Nie mając czasu informować władz, ruszyliśmy tam z Geronimusem i Królem Szczurów.

Mistrz stada lykantropów mieszkał na poddaszu kamienicy przylegającej do muru miejskiego. O dziwo, czekał na nas, trzymając nóż na gardle zakładniczki. Z winy alchemika, który zaatakował, by mieć pewność, że potwór znający jego sekrety nie wpadnie w ręce władz, doszło do walki. Dzieciak Gaeli przemienił się w szczurołaka, matka dostała histerii, a Sore uciekł przez okno po linie przerzuconej nad fosą. Po zabiciu (z niemałym trudem) dziecka gosposi, ruszyliśmy bez Geronimusa (co zrozumiałe) i bez Króla Szczurów (który orzekł, że poza mury jego władza nie sięga) w pogoń.

Dogoniliśmy potwora. Dał nam wybór: walka, z której możemy wyjść jako lykantropy od lada draśnięcia lub puszczamy go wolno, a on w zamian zaniecha swych i tak już „spalonych” kontaktów szpiegowskich w Ruorven i na zawsze opuści miasto. Wybraliśmy drugą opcję. Sore uciekł do Lisicy.

Król Szczurów za pomoc podarował Savanie *pipes of the sewers*.