Gofres Nizmur

### Broń

dwa własnoręcznie wykonane miecze świetlne, jeden z czarno-czerwonym kryształem wzmacniającym połączenie z Mocą, drugi z czarno-fioletowym kryształem pozwalającym wykradać siły witalne zranionych osób

## Chronologia i polityka

### Uczniowie

* Eni’roo
* Nehalennya Vaestiss

### Rodzina

* Fracnisa (ojciec)

**Gofres Nizmur** - syn Lorda Fracnisa i jednej z jego służek, tożsamość jego matki jest nieznana. Mistrz Nehalennyi Vaestiss.

## Wygląd

Krótkie, czarne włosy, wypustki na brwiach, brodzie i policzkach charakterystyczne dla rasy Sithów, żółte oczy, tradycyjna lekka biżuteria na uszach i nosie.

## Charakter

Nieufny; sarkastyczny; leniwy; lubiący dobrą walkę, ale w ciężkich sytuacjach preferujący moc perswazji nad moc brutalnej siły; niecierpiący krytyki; nienawidzi postawy uległej; inteligentny; lojalny ludziom, którzy na to zasługują.

## Historia

### Początek

Lord Fracnis znany był ze swojej słabości do płci pięknej. Jednak nic nie było dla niego ważniejsze niż jego reputacja wśród innych Lordów i adeptów w Akademii. Nie dziwna była więc jego reakcja, gdy jedna ze służek zrodziła mu syna. Na początku chciał zabić matkę i dziecko, które mogło sprawić mu wiele kłopotów ,ale wyczuł u niego potencjał. Wysłał więc ich do swojej rezydencji na Tatooine, by tam mały Sith dorastał. Lord nie chciał mieć z nimi kontaktu, by nie wzbudzać podejrzeń Lordów. Rezydencja leżała jednak daleko na pustkowiu, a jedynym sposobem na dostanie się tam był ścigacz. Tak zaczęło się jego życie, Gofresa Nizmura, którego później był znany jako Lord Grotnis.

### 0-12 lat

Nie miał jakiegoś wspaniałego dzieciństwa. Jedyne, co pamięta, to nuda, do której nie mógł się przyzwyczaić. Nie było ani jednego człowieka w promieniu 300 km, a on i jego matka nie mogli nawet pojechać na śmigaczu do najbliższej wioski. Byli całkowicie odizolowani od świata, jakby nikomu nie byli potrzebni. Oczywiście, jego „kochany” ojciec od razu chciał się ich pozbyć. Dzięki temu, że Gofres był obdarzony wrażliwością na Moc, jego matka mogła przez chwilę prowadzić normalne życie - jeśli trwanie w całkowitym odizolowaniu można nazwać życiem. Żyli całkiem spokojnie, pomijając fakt, że często niedaleko ich domu lubili przejeżdżać sobie bandyci. Z tego powodu pozwolono im trzymać w domu blaster. Gofres, jak każde kilkuletnie dziecko, nie rozumiał, o co chodzi. Dziwny dla niego był fakt, że nigdy nie widział ojca, na dodatek go nie znał, i że żyli na jakimś pustkowiu. Ale póki jego matka była szczęśliwa, nie zagłębiał się dalej w swój rodowód.

Niestety, miłe, spokojne życie skończyło się w dniu jego dwunastych urodzin. Dzień nie wyróżniał się od innych niczym szczególnym. Siedział wtedy z matką w głównym pokoju. Ktoś zapukał do drzwi. Od razu wiedzieli, że coś jest nie tak bo nikt, nigdy ich nie odwiedzał. Matka kazała mu się schować i wziąć ze sobą blaster. W drzwiach stała zakapturzona postać, Gofres wyczuwał bijący od niej mrok. Rzuciła jego matką o ścianę i zaczęła ją dusić, wydając z siebie szaleńczy śmiech. „Pozdrowienia od Lorda Fracnisa”- powiedziała. Po chwili jego matka już nie żyła. Jej martwe ciało leżało ze złamanym karkiem pod ścianą. Stracił nad sobą panowanie. Widział jak przez mgłę, ale doskonale słyszał, gdzie jest napastnik. Wystrzelił krótką serię z blastera. Ku jego zdziwieniu zabójca wyciągnął rękojeść miecza świetlnego i czerwone światło ostrza mignęło mu przed oczami. W jednym momencie postać odbiła wszystkie strzały i zraniła go w prawe oko. Jakimś cudem udało mu się uniknąć poważniejszej rany. Gdy wytarł oko z krwi, postać zniknęła i pojawiła się za nim, uderzając rękojeścią w tył głowy. Upadł na ziemię, tracąc przytomność. Jeszcze zdążył usłyszeć, jak zabójca mówi: „Ty jesteś mi potrzebny żywy, mój mistrz zabiłby mnie, jeśli coś by ci się stało”.

### 12-16 lat

Obudził się w pustym pokoju, który wyglądał bardzo luksusowo. Pod drzwiami stała ta sama, zakapturzona postać. To ona powiedziała mu, co się dzieje. Okazało się, że jedyny syn Lorda Fracnisa podczas misji umarł rozszarpany przez rakghoula. Pomimo bycia jego bękartem, stwierdził, że zacznie uczyć go technik Ciemnej Strony Mocy i sztuki posługiwania się mieczem świetlnym. Musiał mieć jakiegoś następcę, z tego powodu musiał wziąć go. Czuł, jak wzbierała się w nim nienawiść do tych dwóch osób. Wiedział jednak, że na razie nie miał szans, więc spróbował je stłumić, przypominając sobie o matce. Znowu zaczął trzeźwo myśleć. Postać wzięła go ze sobą do komnaty jego nowo poznanego ojca. Jakież było jego zdziwienie, gdy okazało się, że jest człowiekiem. Nawet się na niego nie spojrzał. Dał mu tylko wibroostrze i stwierdził: „Od dziś jesteś moim uczniem. Nieposłuszeństwo skutkuje torturami, niewykonanie mojego polecenia będzie oznaczać ból, całe twoje życie będzie jednym wielkim cierpieniem”.

Tak minęły 4 lata. Życie Gofresa, tak jak powiedział ojciec, było nieustannym cierpieniem. Dzięki temu wszystkiemu na jego twarzy do blizny po mieczu świetlnym dołączyły kolejne dwie. Oprócz nauk w Akademii wysyłany był na treningi do innych światów by do perfekcji opanować posługiwanie się mieczem świetlnym. Jego jedynym ratunkiem okazała się inna akolitka w podobnym do jego wieku. Była Twi’lekanką. Gorzej posługiwała się orężem, ale w opanowaniu Mocy nie miała sobie równych. To dzięki niej potrafi wykorzystywać emocje do wzmocnienia swojej więzi z Mocą. Zakochał się w niej, a ona odwzajemniła jego uczucia. Wizja życia z nią po ukończeniu Akademii trzymała go przy życiu.

### 19 lat

W jego dziewiętnaste urodziny ojciec wezwał go do swojej komnaty. Czekał na niego tam z zakapturzoną postacią. Miał się z nią zmierzyć w pojedynku na śmierć i życie. Zasady były proste: zwycięży, to będę wolny, ukończy szkolenie i będzie mógł robić, co chce, przegra - umrze, a jego zwłoki będą karmą dla Tuk’ata. Była to jego ostatnia próba, po tym mógł ukończyć Akademię i żyć z tą młodą akolitką. Ta wizja dodawała mu sił.

Zaczęli walkę. Postać o dziwo wydawała się gorzej wytrenowana niż on, a przecież na początku był pewien, że jest mistrzem w walce wręcz. Wydawała się być również drobniejsza. Ale wtedy nie zaprzątał sobie tym głowy. Szybko pokonał przeciwnika. Postać upadła na podłogę z raną kłutą brzucha. Bordowa krew zabarwiła posadzkę. Szczęśliwy z wygranej odwrócił się do ojca. Ten tylko stał i śmiał się jak szalony. Gofres wiedział, że coś jest nie tak. Zdziwiony i przerażony podbiegł do ciała leżącego na podłodze. Po odsłonięciu twarzy postacią, z którą walczył, okazała się być jego ukochana. Nie mógł w to uwierzyć, jak możliwe było, by nie zauważył różnicy. A jednak, Twi’lekanka leżała martwa przy jego kolanach. „Brawo Gofresie, w końcu udało ci się pozbyć twojej słabości” - usłyszał za swoimi plecami. Tym razem nie wytrzymał. Rzucił się na swojego ojca z mieczem świetlnym w dłoni. Jego atak został zablokowany z niewiarygodną łatwością. Podmuch Mocy rzucił nim na koniec komnaty. Wiedział, że ojciec nie będzie walczył czysto. Podniósł się i natarł na niego pełen nienawiści. Wszystkie jego ciosy były parowane. Ojciec znów odrzucił go, jednocześnie skręcając mu nadgarstek w lewej dłoni. Gofres stracił jeden z mieczy. Walka trwała dalej, Gofres zaczął się męczyć, a po jego ojcu nie spłynęła nawet kropla potu. Poraniony i zmęczony poprzednią walką młody Nizmur spróbował jeszcze raz zadać cios. Nie zdążył. Poczuł, jak ostrze miecza świetlnego wbija mu się w brzuch. Fracnis zaczął wyrzucać swojemu synowi różne problemy, ale nie zdążył dokończyć myśli. Czarno-fioletowe ostrze miecza przebiło mu krtań. Lord Fracnis zaczął dusić się własną krwią. Gofres bez słowa patrzył się, jak ciałem ojca targają konwulsje.

Gdy ojciec umarł, Gofres powoli odszedł, zabierając ze sobą zwłoki Twi’lekanki. Nie miał już nic do powiedzenia truchle swojego ciemiężcy. Niedługo potem sam został Lordem i zajął miejsce ojca. Dostał również ucznia na wychowanie. Był to młody Sith, który wykazywał duży potencjał. Na imię miał Eni’roo. Okazało się, że został jego uczniem tylko dlatego, że jego ojciec był bardzo dobrze znanym Lordem, a sam Eni’roo nie był nikim więcej jak rozpuszczonym dzieciakiem. Już wtedy wiedział, że Imperium zaczyna upadać i trzeba coś z tym zrobić. Tak zaczął swoją drogę do reformy Imperium.

### 20 lat

Po roku nie zanosiło się na postęp w dążeniu do celu. Eni’roo okazał się być kompletnym idiotą, którego interesowała rzeź i szerzenie cierpienia. Nie mógł go niczego nauczyć, powstrzymywał się jednak przed zabiciem go, bo mogło to się skończyć również jego śmiercią. W tym czasie zdążył udoskonalić swoje miecze świetlne. Do jednego dodał czarno-czerwony kryształ, który wzmacniał połączenie z Mocą, natomiast do drugiego użył kryształu, który pozwalał na kradzież sił witalnych osób ranionych przez to ostrze.

Gdy wracał z misji, został zaproszony z uczniem na bankiet do niejakiej Lady Katriss. Przyjął zaproszenie, sądząc, że będzie mógł nawiązać nowe kontakty i popchnąć swój plan do przodu. Niestety było to kolejne bezsensowne spotkanie Lordów, gdzie wszyscy popisywali się swoimi uczniami. Uczniowie siedzieli z boku, oni natomiast na środku pokoju. Rozmowy się przeciągały, a Grotnis zdążył wypić dwie karafki alderańskiego wina. Wystarczyłaby chwila, a opuściłby zgromadzenie, wymigując się jakimś zadaniem niecierpiącym zwłoki. Nagle zauważył jakiś ruch przy stole uczniów. Eni’roo leżał przy przewróconym stole, a wszyscy uczniowie patrzyli się na młodą dziewczynę. Wyglądała na Sithankę, ale część wyglądu potwierdzała jej mieszaną krew. Część Lordów wstała z miejsc wyraźnie zdziwiona, Gofres natomiast otworzył kolejną karafkę wina. „,No może mój uczeń w końcu się czegoś nauczy”- pomyślał z uśmiechem na ustach. Jego uczeń był całkowicie zagubiony. Co prawda udawało mu się utrzymać na nogach, ale jego opanowanie Mocy, mimo największych starań mistrza było poniżej krytyki. Młoda uczennica natomiast wpadła w bitewny szał, cisnęła w Eni’roo wszystkim, co miała w zanadrzu. Część pocisków dotarła do ciała ucznia i lekko go poraniła. Następnie dostał pięścią w twarz, wiara Grotnisa w jego umiejętności walki coraz bardziej topniała. Lordowi Sithów chciało się śmiać, lecz powstrzymywał się, by nie niszczyć atmosfery. Eni’roo w pewnym momencie wypuścił z ręki miecz. To był dla niego koniec. Dziewczyna przywołała go do siebie za pomocą Mocy i rzuciła się na Eni’roo. Grotnis nie zdążył zareagować. Ciało Eni’roo leżało bezwładnie na podłodze i wyglądało, jakby został on napadnięty przez zgraję psów Akk. Młoda uczennica straciła przytomność.

Następnego dnia spotkali się w gabinecie Lady Katriss. Grotnis musiał przez cały czas krzyczeć o niesprawiedliwości, że chce rekompensaty. I rzeczywiście chciał. Tą rekompensatą była jej młoda uczennica. Nie mógł uwierzyć, że osoba z takim potencjałem nie uczy się jeszcze w Akademii. Niestety dziewczyna nie została jego uczennicą, ale przynajmniej została wysłana do Akademii. Po zadecydowaniu o przyszłości trzynastoletniej Nehalennyi, bo tak dziewczynka miała na imię, i w takim wieku była, poszedł w stronę jej komnaty. Już z daleka widział, jak idzie. Wyglądało na to, że właśnie o to jej chodziło. Krzyknął do niej, nie wiedząc czemu, ale nagle cała zesztywniała. Wyciągnął miecz, który stworzył dla Eni’roo, i wręczył dziewczynie. Akolitka podziękowała bardzo niepewnie. „A teraz idź, skończ swoje szkolenie. Mam nadzieję, że za kilka lat spotkamy się ponownie” - powiedział i zostawił Nehallenyę. Wrócił do swojej rezydencji na Tatooine, by dalej reformować Imperium. Zaczynał się dla niego nowy okres ciężkiej pracy.

## Umiejętności

### Walka mieczem świetlnym

Grotnis, mimo posiadania dwóch mieczy świetlnych, korzysta z Formy IV techniki Ataru.

### Pilotowanie statku

Potrafi pilotować głównie myśliwce klasy Interceptor i lekkie pojazdy naziemne.

### Posługiwanie się Mocą

Z łatwością potrafi manipulować umysłami innych istot. Bardzo często korzysta z duszenia i Błyskawicy Mocy.