Ercüment Yaşar

## Anne ve Baba Tanışması

Sıcak bir mayıs günüdür. Ekber 6.sınıfa giden bir öğrenciydi. Okuldan eve dönerken öğretmenin verdiği o kadar ödevi ertesi güne nasıl yetiştireceğini düşünüyordu. Ekber eve yaklaşmıştı. Yere bakarak yürüyordu. Yerde bir taş gördü ve ayağıyla tekme attı. Taşın gittiği yöne baktı. O sırada evinin çaprazında ki boş müstakile yeni kişilerin taşındığını fark etti. Taşınan kişileri uzaktan süzmeye çalıştı. Yanlarına doğru yaklaştı. Gözlüğünün altından kişilere baktı. Ev sahibi ile bir kadın el sıkışıyordu. Kadının yanında ise nerdeyse kendisiyle aynı boyda güzel bir kız vardı. Ekber kıza bakakalmıştı. Ama o sırada ne yazık ki önüne bakmayı unutmuştu ve aradan 4 saniye geçtikten sonra kafasını yol ver tabelasına vurdu.'Ahh' diye bağırdı. Evin önünde ki üç kişide Ekber'e baktı. Ekber çok utanmıştı. Yere düşen gözlüğünü alıp eve doğru koşmaya başladı. Kendi kendine söyleniyordu. Eve vardı ve zile bastı. Annesi kapıyı açtı. Ekber hızlıca eve girdi. Ayakkabılarını çıkarıp bir kenara, sırtındaki çantayı ise koridorun başka bir kenarına fırlattı.. Fırlattığı gibi tuvalete koştu. Annesi arkadan" düzgün çıkar şunları!" diye bağırdı. Ekber ayna karşısında kısa bir yüzleşme ardından ellerini yıkadı, havlu ile kuruladı ve mutfağa doğru yürüdü. Annesinin yaptığı gözlemeleri gördüğü gibi suratında adeta bir mutluluk oluştu. Çünkü gözleme o zamanın en lüks yemeklerinden biri olarak görünürdü. Ekber annesinin yaptığı ıspanaklı gözlemeleri hızlıca bitirip çantasını koridorda attığı yerden alıp hızlıca salona koştu. Salonda ki sehpaları birleştirdi, altına koltuğun yastıklarını alıp kendine oturma yeri yaptı. Çantasından 6.sınıf matematik ders ve çalışma kitabını çıkarıp öğretmenin ödev verdiği sayfaları yapmaya koyuldu. Bir saat, iki saat, üç saat derken zamanın nasıl geçtiğini fark edememişti Ekber. Saate baktı ve epey geç olduğunu fark etti. Yatak odasına gitmek için ayağa kalktı. Ama uzun süredir aynı pozisyonda oturduğu için ayağı karıncalanmıştı. Kalktığı gibi "ahhh bacağım" diye kısık bir ses tonuyla kendi kendine söylendi. Odasına geldi, gözlüğünü yatağın kenarına koyup kendini yatağa attı. Attığı pozisyonda direk uykuya daldı. Ertesi gün Ekber 08.30 da kendiliğinden uyandı. Ama bir şeylerin ters gittiğinin farkındaydı. Etrafına uykulu gözlerle bir iki dakika baktı ve "Eyvah!" diye bağırdı. Evet, okula geç kalmıştı. Ders 08.45'te başlayacaktı. Annesinin akşam ders çalışırken Ekber'e "Oğlum, yarın erkenden pazara yaprak almaya gideceğim, alarmını kur, okuluna geç kalma" dediğini unutmuştu. Çünkü o an aklı hem dünkü güzel komşu kızında hem de ödevlerini yetiştirmedeydi. Bir taraftan aceleyle kıyafetlerini giyinirken bir taraftan da çantasını hazırladı ve evden bir hışımla çıktı. Okula vardığında saat 08.52'idi.Normalde hiç geç kalmayan Ekber hayatında ilk defa okula geç kalmıştı. Sınıfın kapısı tıklattı, içeri girdi. Ders matematikti. Öğretmeni geç kalmasına agresif tepki vermeden yerine geçebilirsin dedi. Sırasına geçerken bir anda donakaldı. Bir haftadır yanı boş olan Ekber'in yanında daha önce sınıfında olmayan birisi vardı, Cahide...Cahide, Ekber'in dün akşamki gördüğü, gördüğü an ise tutulduğu kızdı. Öğretmeni Ekber diye seslendi ve Ekber kafasını sağa sola bir kere sallayıp sırasına geçti. Çekingen tavırlarla kitaplarını çıkardı. Cahide "Merhaba, ben Cahide." diye Ekber'e seslendi. Ekber kalbi pıt pıt atarak Cahide'ye doğru döndü ve kekemeleyerek "Me me me merhaba ben de Ekber." dedi. Cahide ise "Nasıl oldun. Dün gece kötü çarptın." diye karşılık verdi. Ekber "İyiyim, teşekkürler." dedi ve dersi dinlemeye devam ettiler. Gün boyunca Ekber Cahide'ye okulu tanıması ve etrafı görmesi konusunda yardımcı oldu. Akşam olduğunda ise birlikte evin yolunu tuttular. Sohbet, muhabbet, şakalar, kahkahalar eşliğinde Cahide'nin evine varırlar. Cahide, Ekber'in bugünkü yaptığı şeyler için ona teşekkür etti ve utanarak Ekber'in suratına ufak bir buse kondurdu ve eve koşarak girdi. Ekber şok bir pozisyonda Cahide'nin eve girmesini seyretti ve Cahide içeri girip kapıyı kapattığı anda "İşte buuu!" diye çığlık attı. Ama ne yazık ki bağırdığı için Cahide'nin bunu duyabileceğini unuttu şaşkın Ekber. Eve koşarak gitti, kapıyı çaldı. Annesi kapıyı açtığında annesine yapıştı ve yüzündeki dolu gülücüklerle sarıldı. Annesi "Ne oldu olum ne bu mutluluk" dedi tebessüm eder bir ifadeyle. Ekber, "Daha sonra anlatırım." diye bağırarak tuvalete koştu. Annesi Ekber'in arkasından bakarak "Ah bu gençler!" diye kendi kendine mutlu bir ifadeyle güldü.

## 5 Ocak 2000

Tarih 5 Ocak 2000 saat 11.00, soğuk bir kış günü. Ekber Ankara sgk'da elinde çayı masa başında işlerini yapıyordu ve teker teker sıradaki kişilerin işlemlerini hallediyordu. Mesaiye başlayalı 3 saat olmasına rağmen çok yorulmuştu ve öğle arasının gelmesini dört gözle bekliyordu. Yardımcı olduğu kişinin işlemlerini tamamladı ve "Sıradaki!" diye bağırdı. İçeriye yakışıklı jilet gibi giyinmiş bir beyefendi girdi. Ekber'in karşısında ki sandalyeye oturdu ve Ekber'e kimliğini uzattı. Ekber kimliği aldı ve isime baktı. Ercüment Yaşar. Ekber bir anda şaşırdı ve beyefendiye baktı. Ercüment "Ne oldu ters bir şey mi var?" diye bir soru yöneltti. Ekber ise "Hayır soyadlarımız aynı onun için bir şaşırdım." dedi. Aralarında birkaç dakika muhabbet ettikten sonra Ekber'in telefonu çaldı. Arayan kişi kayınvalidesiydi. Ekber, Ercüment bey'e "Bir dakikanızı rica ediyorum." diyerek telefonu açtı. Kayınvalidesi Ekber'e "Koş! Doğum yapıyor koş." diye bağırdı ve arkadan ise Cahide'nin çığlık seslerini duyuluyordu. "Hangi hastane?" diye telaşlı bir şekilde soru sordu .Cevabını aldıktan sonra montunu aldı ve Etimesgut devlet hastanesine gitmek için hızlıca odanın çıkışına doğru yöneldi. Ekber odadan çıkarken Ercüment bey "Benim adımı koyun." diye kendince espri yaptı ve hafifçe tebessüm etti. Ekber hastaneye vardı ve doğum bekleme alanında akrabalarından bir sürü kişiyi yan yana heyecanlı bir şekilde beklerken gördü. Direk yanlarına koştu ve "Cahide. Cahide nerede? Durumu nasıl? Oğlum, oğlum iyimi?" diye çok fazla soru yöneltti akrabalarına. Kayın validesi göz işaretiyle Ekber'in camdan içerideki karısını ve kucağındaki çocuğu işaret etti. Ekber heyecanla cama yaklaştı ve içeriye baktı. O an, işte o an Ekber sanki her şeye sahipti. Cahide cama doğru döndü ve sulu gözlerle gülümseyerek Ekber'e baktı. Ekber bir süre Cahide ile bakıştıktan sonra bakışlarını Cahide'nin kucağındaki yavrucağa çevirdi ve "Ercümentim" diye seslendi. Ercüment küçüklüğünden beri tombul bir yapıya sahipti. Yemeklere olan düşkünlüğü de tombulluğundan kurtulmasına engel oluyordu. Arkadaş ortamlarında ise hep dışlanıp zorbalığa uğruyordu. Ortaokul son sınıfa kadar böyle devam eden Ercü, sınıfa ikinci dönem yeni gelen bir kıza aşık oldu. Alara... Kızın gelmesinden 2 ay geçtikten sonra Ercü açılmaya karar verdi. Kızın karşısına dikildi ve duygularını utanmadan çekinmeden dile getirdi. Ama Alara tek değildi. Yanında ki iki kız arkadaşı Ercüment'in dediklerini duyduğunda gülme krizine girdi. Alara da hafif alaycı bir tavırla. 'Bir kendine bak bir bana Ercü Allah aşkına.' dedi ve arkasını dönüp gitti. Ercü'nün tam o anda kalbi paramparça oldu. Ama öbür bir taraftan da bir ders aldı. Artık zorbalığa uğramayacaktı. O günün akşamı babası Ekber'in yanına gidip spora başlamak istediğini söyledi. Ertesi gün diyete de başlayıp tam 3 ayda 24 kilo verdi ve ideal kilosuna kavuştu. Artık spor yapmayı da bir yaşam biçimi olarak görüyordu. Tarih 23 Haziran 2015 saat 16.23. Okullar yaz tatiline girmişti. Ercüment'in en iyi arkadaşlarının hepsi başka şehirlere tatil yapmaya gitmiş ve Ercü yaz tatilini arkadaşsız geçirecekti. Ercüment o gün bilgisayar başında İnstagram'da takılıyordu. Bir anda telefonu çaldı ve arayan kişi babası Ekber'di. Telefonu açtı ve babasının "Hazırlan 5 dakikaya aşağıda ol bir yere gideceğiz." dediğini duydu ve telefonu kapattı. Ercüment kafasından nereye gidebileceğini düşünmeye başladı. Bir taraftan da hızlı bir şekilde üstünü giyindi, aşağıya indi ve arabada babasını beklerken gördü. Koşarak yanına gitti, arabaya bindi ve yola koyuldu. Ercüment yolda babasına nereye gidiyoruz diye çok fazla soru yöneltti ve en sonunda Ekber Ostim sanayisine gittiklerini söyledi. Ercüment içinden "Arabanın bir yerimi bozuk ki. Aracı yaptıracaksak ben neden geliyorum ki ya. Uff neyse!" diye yakındı. En sonunda sanayiye vardılar ve boya satan kocaman bir dükkana girdiler. Ercüment şaşırdı. Sanayide sadece arabayla ilgili dükkanların olmadığını öğrendi. İçeride babasıyla kasada oturan 45 50 yaşlarında, bakımlı, jilet gibi giyinmiş bir adam gördü. Ekber adama "Selamün aleyküm Necmi kolay gelsin." diye seslendi. Necmi ise "Oo aleyküm selam gelin oturun hoşgeldiniz. " diye yanıt verdi ve bir taraftan masanın önündeki sandalyeleri gösterdi. Ekber ve Ercüment sandalyeler otururdular. Necmi, Ercüment'e dönerek "Demek delikanlı bu he. İyi iyi babayiğit adammış ya." diyerek Ekber ile konuşmaya başladı. Ekber Ercüment'e gülümser bir şekilde bakarak "Yeni patronunla tanış oğlum." dedi. Ercüment şaşırdı. Boğazı düğümlendi . Necmi Ercüment'e yarın kaçta geleceğini, kaçta çıkacağını, maaşını, işini anlattı. Ercüment saat 06.00'da iş yerinde olmalıydı. Çıkış ise 20.00'daydı. Sabahtan akşama kadar gelen müşterilere kova kova boyalarını rengine markasına türüne göre ayırıp teslim edecekti. Maaşı ise sadece 1300 tl'ydi. Ama bu Ercüment'e tamamen saçmalık ve ona karşı yapılan bir işkence yöntemi olarak geliyordu ve sporuna da gidemeyecekti. Ekber ve Necmi her şeyi konuştuktan sonra evin yolunu tuttular. Ercüment babasına karşı öfkeyle dolmuştu. Ercüment'in çok güzel karneler getirmesine rağmen babasının kendisine neden böyle bir şey yaptığına bir türlü anlam verememişti. Akşam saat 22.00 oldu ve her gün neredeyse sabahlayan Ercüment erken kalkacağı için uyumak üzere yatağına gitti. Ama erken yattığı için o gece gözüne uyku girmedi. Aradan 18 gün geçmişti. Sabah saatin 05.20'siydi. Ercüment üstünü giymiş otobüs durağına gitmek için evden çıktı. Daha güneş bile tam doğmamıştı. Evden çıkıp birkaç adım attıktan sonra ayakkabı bağcığının çözülmüş olduğunu gördü. Ayakkabısını bağlamak için arkasındaki merdivene döndü ve o anda bir şey fark etti. Fark ettiği şey babasının camdan sulu gözler ile onu seyretmesiydi. Ercüment görmemiş gibi yaptı, ayakkabısını bağladı ve durağa doğru tekrardan yola koyuldu. Acaba babası neden Ercüment'i seyrediyordu? Neden ağlıyordu? Bunların hiçbirine anlam veremiyordu. Dükkana vardı. Necmi beyi gördü ve günaydın deyip dükkanın arka tarafına gitti. Necmi, Ercüment'e de birkaç şeyin düzgün gitmediğinin farkındaydı. Çünkü Ercüment düşünceli ve üzgün davranışlar sergiliyordu. Öğlen arası yemek molasında Necmi, Ercüment'i yanına çağırdı. Kafasındaki problemin ne olduğunu sordu. İlk başta Ercüment problem olmadığını söylese de devamında ustasına sabah ki olayı anlattı. Necmi gülümseyerek şöyle cevap verdi: -Bak Ercüment! Sana çocukluğumdan bir anımı anlatayım. Dikkatle dinle beni. Benim babamın bakkal dükkanı vardı. Birde ufak şirin bir kamyonetimiz vardı. Ben senin yaşlarındayken bir gün babam abim ve beni yanına çağırdı. Gece 02.00'de kalkıp saat 07.30'a kadar gazete dağıtacaksınız dedi. Biz babama çok sinirlendik, çok kırıldık. Tatillerin çoğunda abim ve ben böyle çalıştık. Bir gün ben anneme gidip isyan ettim. Anne babam neden böyle yapıyor. Bizi sevmiyor mu? diye Annem ise bana şöyle cevap verdi. Canım oğlum babanız sizi çok seviyor, gerçek hayatı tanıtıyor, bize bir şey olduğunda ayakta kalabilmenizi sağlıyor, onunda hoşuna gitmiyor sizin çalışmanız. Siz her gün işe giderken gizlice sizi izleyip ağladığı günler oluyor dedi. Ben o gün işte anladım. Aslında babam benim iyiliğimi istiyor. Gerçek hayatın zorluğunu öğrenmemi sağlıyor. Söyle bakalım şimdi kafanda soru işaretleri kaldı mı? Bu hikaye Ercüment'e çok güzel bir öğüt oldu. Kaç gündür babasına süren öfkesi bir anda eriyip gitti. Kafasında her şeyi oturtarak Necmi ustanın söylediği pidelerden aldı ve köşedeki tabureye oturarak öğle yemeğini yemeye başladı. Saat 20.45'di. Ercüment eve girdi ve ayakkabılarını çıkarıp kenara koydu. O anda salondan acıklı ağlama seslerini duydu. Koşarak salona gitti ve annesinin koltukta ağladığını gördü. Cahide Ercüment'i gördüğü gibi ona doğru koştu ve sımsıkı sarıldı. Ercüment annesinin neden böyle davrandığını anlayamadı. Cahide kekemeleyerek "Ercüment, baban.." Ercüment korkarak "Babam ne?" diye cevap verdi. Cahide ağlayamaya devam ederek babasının nasıl öldüğünü anlattı. Anlatmaya devam ederken Ercüment'te ağlamaya başladı. Ekber arabayla gimsa'dan(büyük market) dönerken bir kamyonla kafa kafaya çarpışması sonucu hayatını kaybetmişti. Artık evin tüm yükü Ercüment'in üstündeydi. Ekber'in defin işlemlerinden sonra Necmi, Cahide'ye yürümeye başladı. Hatta yürümüyor adeta koşuyordu. Eve diğer çırakları ile yiyecek içecek göndermeye başladı. Hatta Ercüment'e bile daha farklı davranmaya başlar. Maaşını arttırdı, diğer işçilerden farklı davrandı ve daha kolay işler vermeye başladı. Ekber'in ölümünden yaklaşık 3 ay geçti. Ercü artık okulu bırakmış ve devamlı olarak burada çalışıyordu. Ercüment ve diğer çalışanların yemek molası saati gelmişti. Ama o gün Necmi usta orada yoktu. Normalde hep aynı masada yemek yiyen adam neden bugün burada değildi? Ercüment bu duruma aldırış etmeyip yemeğini yemeye devam etti. O sırada Ercüment'in hiç hoşlanmadığı çalışanlardan iki kişi Ercüment'in dedikodusunu yapıyordu. Ercüment bu durumu fark etti ve atarlı bir şekilde 'Problem mi var?' diye yükseldi. Aralarında kavga çıktı. Hatta Ercüment'e yetim bile dediler. En sonunda diğer çalışanlar kavgayı ayırmayı başardı ve diğer tarafı sakinleştirdiler. Ercüment sakinleşmeyi bırak sinirinden işi bırakıp evin yolunu tuttu. Eve geldiğinde kapının kilidini açtı. Açtığı anda içeriden sevişme seslerini duymaya başladı. Kapıyı yavaşça araladı ve sesi geldiği yöne doğru adım adım yürümeye başladı. En son anne ve babasının odasına vardı. Kapı kapalıydı. Ercüment içeride annesinin başka bir adamla seviştiğini fark etti. Ercüment'in gözü dönmüştü. İş yerinden de biriken öfkenin birikmişliğiyle mutfağa koştu. Mutfağa gittiğinde romantik bir sofrayla karşılaştı. Artık Ercüment'i tutabilene helal olsun. Babasının üzüntüsü, iş yerinde yaşadığı olay, annesinin rahmetli babasını aldatması, babasının ölmesinden daha sadece üç ay geçmesi ve onun tüm sorumluluklarının ona binmesi Ercüment'i tamamen doldurmuştu. Tezgahta ki ekmek bıçağını aldı ve koşarak annesinin odasına girdi. Kapıyı sertçe açtı ve annesi ile ustasının birlikte olduğunu gördü. Gözü kararmış Ercüment, Necmi ustasına bıçağı tam saplayacakken annesi Ercüment'e engel olmaya çalışırken araya girdi ve olan ona oldu. Cahide kalbinin hizasından bıçak darbesi aldı. Aldığı gibi yere yığılan Cahide, acı çekerek Ercüment'e son kez baktı ve dünyaya veda etti. Ercüment hem üzüntüden, hem sinirden, hem de şoktan ne yapacağını bilemez ve Necmi'ye de karın boşluğundan bıçağı sapladı. O sırada gürültüyü duyan komşular çoktan polisi çağırmıştı. Polisler olay yerine geldi ve Ercüment'i tutukladı. Tutuklanırken Ercüment'in ağzından çıkan tek kelime annem'di. Ercüment hem ustasını hem de yanlışlıkla da olsa annesini öldürmüştür. Hakim Ercüment'i reşit olana kadar ıslah evine mahkum etti. 5 ocak 2018, Ercüment ıslah evinin kapısından çıktı. Artık hayatta yapayalnızdı. Kendi ayakları üzerinde durabilecek miydi? Ercüment birkaç gün boyunca iş aradı ama annesinin ve ustasının ölümü iş konusunda Ercü'ye problem çıkartıyordu. Birkaç gün boyunca hastanelerde yatıp kalktı. En son zengin bir siteye kapıcı olarak girdi. Binanın en alt katındaki rutubetli 2+1 daireye yerleşti. 31 aralık 2021 yılbaşı gecesi, Ercüment bakkaldan birkaç tane bira aldı, mutfağa gidip annesinin ona öğrettiği soğanlı menemenden yaptı, yanına çerez tabağını hazırladı ve televizyonun karşısına geçti. Gece 00.00'ı geçti. Ercüment bir taraftan içti , bir taraftan kendisiyle içselleşmeye başladı. Okulunda bu kadar iyi birisi bunları hak ediyor muydu? Ailesinin başına böyle olaylar gelmesini hak ediyor muydu? Neden her şey benim başıma geliyor? En sonunda Ercüment bunları ve şuan ki yaşadığı berbat durumu hak etmediğini düşündü ve o an karar verdi. Yurtdışına taşınacaktı. Ama nereye? Tam o sırada televizyonda Los Santos'un yıl başı kutlamalarına denk geldi. Bir yıl boyunca hem pasaport hem uçak bileti için kenara para attı. 2020 aralık ayının başlarında 21 Aralık saat 03.00 için bir uçak bileti aldı. 21 Aralık günü geldiğinde ise düşünceli adımlarla uçağa adımlarını attı. Uçak havalandı ve onun için Ankara'ya son defa camdan bakmak kaldı...