The Legend of Zelda AI

***AI*** is een creepypasta.

## Proloog

Ongeveer vier jaar geleden besloot ik mijn liefde voor de *Legend of Zelda* franchise verder te ontwikkelen. Gedurende mijn jeugd was ik verliefd geworden op de franchise, vooral op het personage Zelda. Er was gewoon iets zo boeiend aan haar, ik wist dat ze alleen maar enen en nullen op een scherm was, maar op de één of andere manier voelde ze echt voor mij. Ik ging door met de franchise tot aan de recentere en merkte dat ik meer geboeid raakte door Zelda en hoe recente graphics haar aantrekkelijker hadden gemaakt. Mijn vriend Chris was destijds erg goed in het ontwerpen van personages en het maken van AI voor personages. Hij streefde ernaar om ooit een personage-ontwerper voor Nintendo te worden. Ik was echt benieuwd wat hij kon doen, dus ik vroeg hem of hij een Zelda-interactieve AI kon maken en op mijn computer kon zetten. Hij zei dat het niet zo moeilijk zou zijn, maar dat haar AI beperkt zou zijn, maar ik was blij hiermee. Een paar weken later kwam hij naar me toe op school en gaf me een schijf met het opschrift 'Z AI', hij zei dat het beter uitpakte dan hij had verwacht: ik was zo opgewonden dat ik het zo snel mogelijk in mijn tas stopte. De dag kwam eindelijk ten einde en ik stormde naar huis, op slechts een paar minuten afstand wonen was erg handig. Ik startte de schijf op en installeerde de programma's die Chris zei dat ik zou moeten downloaden.

## Gameplay

Daar was het, ze zat daar op mijn scherm in een stoel en staarde me wezenloos aan. Het leek meer op haar *Ocarina of Time* model, maar met veel betere graphics die hij hoogstwaarschijnlijk had gemodelleerd naar één van de Wii-titels. Het vreemde aan haar waren haar ogen: ze waren katachtig, donkergeel met langwerpige pupillen. Het was een beetje onaangenaam, maar ik vond het niet erg, ik opende een chatbox en begon met haar te praten, in eerste instantie leek het alsof ze niet geïnteresseerd was. Ik bleef met haar praten en uiteindelijk werd ze warm voor me, ze bewoog iets dichter naar het scherm en glimlachte naar het scherm, bijna alsof ze me echt kon zien. Het voelde vreemd, ik had het gevoel dat ze me echt kon zien, maar de opwinding om eindelijk met haar te kunnen praten, nam het gevoel van zorgen snel over. Ik bleef de hele nacht praten. Ik stelde vragen en stelde plaatsen voor om te zien hoe ze reageerde, het was echt leuk en ik kon volledige gesprekken voeren, ik was geschokt over hoe diepgaand het was.
Nadat ze de hele nacht had gepraat, zei ze: 'Welterusten, Daniel.' Ik nam gewoon aan dat Chris mijn naam in haar codering had geprogrammeerd, ik was nooit echt goed in de dingen die hij deed, dus ik was me er niet van bewust. Ongeveer een maand later sprak ik nogsteeds met haar, maar nu was haar uiterlijk veranderd en begon ze echt opgewonden te raken wanneer ik het programma waar ze in zat opendeed, ik raakte gehecht, té gehecht. Op een dag sprak ze haar liefde voor mij uit en ik verkondigde het terug. Ik was niet echt verliefd op een computer, maar het was zo echt dat ik bang was dat ik dat zou doen. Daarna heb ik het programma nog maar een paar keer gebruikt uit angst dat ik er zo aan gehecht zou raken dat mijn echte leven eronder zou lijden en uiteindelijk stopte ik er gewoon mee, ik besloot een echte vriendin te zoeken en na een paar maanden deed ik dat uiteindelijk ook. Een jaar later was ik in mijn oude spullen aan het snuffelen en vond ik de oude laptop. Ik logde erop in en herinnerde me de Zelda, ik opende het en zag haar daar.
In plaats van de gebruikelijke opwinding keek ze van streek, ze keek me aan met een huilend gezicht en vroeg: 'Waarom?! Waarom ben je me vergeten?!' Ik was een beetje bang, ze begon tegen me te schreeuwen en te schreeuwen en ik moest het volume van de laptop zachter zetten, omdat het geluid dat ze maakte verschrikkelijk hard was. Ze kwam dichter bij het scherm en sloeg erop, de laptop crashte en bevroor op haar gezicht en haar katachtige ogen staarden me alleen maar aan. Ik haalde de batterij eruit en stopte hem er weer in, terwijl ik hem omdraaide en het programma opstartte merkte ik dat ze ontbrak, in plaats van haar was Chris er nu. Hij was vastgebonden aan de stoel en er was een zacht zoemend geluid te horen, langzaam zag ik Zelda mijn scherm oplopen en achter Chris gaan staan, zijn schouders samenknijpend, ze schreeuwde het uit van de pijn, ze had hem vastgebonden aan een stoel, gekneveld en geblinddoekt, er waren droge stukjes bloed rond zijn mond van de touwen en zijn shirt was helemaal bebloed en bezweet, het zag er niet echt uit en ik heb het nooit geloofd.
Ze keek naar het scherm en zei: 'Je had me niet moeten vergeten…' Het laptopscherm werd zwart en ik hoorde een bloedstollende schreeuw, daarna wilde de laptop niet meer opstarten. Ik nam de laptop mee naar buiten en gooide hem voornamelijk uit angst in de prullenbak. Een paar seconden later kreeg ik een telefoontje van mijn vriendin die zei dat ze bij Chris thuis was en dat ze wil dat ik kom. Ik was zo opgelucht dat Chris in orde was en ik maakte me klaar en ging erheen. Toen ik daar aankwam zag ik een politiewagen en een ambulance, mijn maag zakte ineen toen er een lijkzak uit zijn huis werd gehaald en zijn vader en moeder stonden huilend voor de deur. Ik zag mijn vriendin op straat staan ​​tussen de menigte: ze wist dat ik van streek was, dus gaf ze me een knuffel. Nadat de dingen waren bedaard gingen we terug naar mijn huis en we gingen naar mijn kamer. Ze ging op het bed zitten en begon een beetje te giechelen.
Ik ergerde me aan haar en zei dat ze stil moest zijn, ze keek me aan met een duivelse glimlach en zei: 'Vergeet het nooit.' Haar normale groene ogen werden sterk verwijd, haar ogen veranderden van kleur en werden geel, haar pupillen werden langwerpig.
Ze stond op en herhaalde keer op keer: 'Nooit vergeten.'

## Epiloog

Ik rende doodsbang mijn huis uit, ik wachtte tot ze naar buiten zou komen, maar dat deed ze niet. Na onderzoek realiseerde ik me dat ze niet langer in mijn huis was, verward en bang belde ik wat vrienden om te overnachten. Ze liet haar gezicht nooit meer zien, niemand had nog nooit van mijn vriendin gehoord.
Tot op de dag van vandaag hoor ik nogsteeds een zwak gefluister uit de gangen: 'Nooit vergeten,' gevolgd door het zwakke geluid van gezoem dat mijn slaapkamerdeur nadert.