De la Roche

Ród pół-elfich przybyszy zza portalu. Do Arkony przybyli ledwie kilka lat temu. Dziwne to “towarzystwo”, bo nie do końca wiadomo czy łączą ich więzy krwi czy jeno charakterystyczny herb z czarną lilią. Noszą się “na bogato” w najdroższe możliwe stroje. Fircyki bardziej fikuśni niż te nyjańskie czy czerdychowskie szlachciurki. Ba! Mężczyźni tego rodu to peruczki dziwaczne przywdziewają. Miejskie ciury. Żaden do chodzenia w zbroi się nie nadaje. A i jaką dziwną mową przemawiają. Ich “r” bardziej przypomina “rh”, charczące i gardłowe. Po uszach aż telepie jak taki co powie do ciebie tą ichnią zaportalową mową. Bogacze z fortuną wielką, mówią, że na hazardzie i oszustwach wyrosła – ale kto tam ich wie jakie oni interesa prowadzą.

Gwido II de la Roche

Na oko ma koło 50 lat. Przywdziewa długą po ramiona peruczkę lokową w kolorze białym. Starannie przycięta i ufryzowana bródka oraz podkręcone wąsiki nadają mu nieco komicznego wyglądu. Chodzi z wyniosłą manierą, wymachując przy tym przepięknie zdobioną dębową laseczką, w której skrywa się ostrze. Zazwyczaj pali dziwnie pachnące ziele z Miry, zwinięte w tuleję, którą nazywa cigarro. Wyraz twarzy przypomina nieco lisa, a i ponoć coś z tego zwierza jeszcze ma, przysłowiową chytrość i złośliwość. Gwido uwielbia podróżować do Czerdychowa, gdzie lubuje się w upokarzaniu miejscowej szlachty w pojedynkach, które w Arkonie są zabronione. Gwido, mimo podeszłego zdawałoby się wieku, w walce szybki niczym pantera, a do tego okrutnie wytrzymały, jego pojedynki trwają nawet i godzinę, podczas której ośmiesza rywala, co wzbudza u gawiedzi zawsze wielką aprobatę.

Patrick de la Roche

Syn Gwido. Przystojny milczek. Młody, pewnie ze dwadzieścia lat. Biega po okolicach ze sztalugami i pędzlami, malując pejzaże okolic Arkony. Nie wypada komentować jego dzieł, bo kto by strzępił język nad takimi bochomazami.

Jean de Gravina

Bardziej przypomina beczkę niźli człeka. Tak otyłego człeka próżno na szlakach szukać. Najczęściej podróżuje w lektyce niesionej przez dziewięciu niewolnych, sam ledwo od tej tuszy się może poruszać. Twarz tak tłusta i nalana, że ciężko mówić tu o jakichkolwiek rysach twarzy. Oczywiście nosi się w czarnej, lokowanej peruczce. Na każdym z jego tłustych paluchów widać pierścienie, którym uwielbia się przyglądać całymi godzinami. Gravina to kupiec i niezłomny negocjator. Jego cel to zawsze kupić taniej i drożej sprzedać – każdy towar, łącznie z tym żywym (i nie jest tu mowa o bydle, choć ludzi i nie-ludzi traktuje bardziej jako inwentarz czy pole do własnych interesów).

Baldwin de Courtenay

Zwany też Wszetecznikiem. Hulaka, pijak, moczymorda, hazardzista, oszust… ale zawsze z klasą. Jeśli można tak powiedzieć o kimś, kto w jeden dzień wygrywa fortunę, by na drugi wieczór cała ją zatracić w bakarata w Dąbkach. Talentem jego jest z pewnością mocna głowa. Plotki chodzą, że za portalem był zwykłym akrobatą w jakiejś aktorskiej trupie (jak pewnie i cała jego rodzina).

Henriqua de la Grange-Roche d’Arquein

Aktorka. Uwielbia się przebierać. Widziałeś Cygankę w okolicach Arkony? Czy przypadkiem nie przypomina Ci ją? Ciężko powiedzieć, bo obie umalowane mocno… ale te walory urody u obu kobiet są tak snadne, że wzrok z trudem idzie oderwać i skupić na twarzy. Henriqua wodzi za nos wszelkich adoratorów, którzy za nią się uganiają. Uwielbia flirtować, mamić, obiecywać, a najbardziej otrzymywać cenne prezenty. Niejeden już poszedł na romansie z nią z torbami, a i niejeden z jej powodów powiesił się na arkońskiej bramie, a jeszcze więcej zginęło w nielegalnym pojedynku z jej przyczyny.

Gaston IV de Foix-Grailly

Wielki siłacz, który kompletnie nie pasuje do reszty rodu, mimo przepięknego odzienia, lokowanej peruczki w kolorze czarnym widać po nim, że słoma z butów wystaje, choćby nie wiem jak się starać. Człek jąka się i ledwo mówi, a jak mówi to zastanawiasz się czy niespełna jest rozumu czy naprawdę prawi takie głupoty, że aż za gardło ściska, aby nie zwyzywać… ale kto by się odważył odpyszczyć człekowi, w którego jednej łapie cały twój łeb się zmieści. Mimo, wątpliwej inteligencji Gaston jest ulubieńcem i pupilkiem rodu. Człek prostoduszny i niegroźny. Widać na pierwszy rzut oka, że bogowie obdarzyli go specjalną troską.