Echo - Opowieści

Opowieści z przeszłości Echo.

## Biografia

Echo wychowała się w spokojnym miasteczku w Krainie Zgromadzenia, leżącym niedaleko granicy prowincji z Sylvanią. Od kiedy pamięta, mieszkała w posiadłości na uboczu miasteczka, należącej do leciwego, zamożnego niziołka imieniem Para. Choć nie był z nią spokrewniony, z sobie jedynie znanych powodów przygarnął ją, gdy była malutka. Osierocona jako maleńkie dziecko, Echo nie miała nigdy przywileju poznać swojej rodziny ani klanu. Po prawdzie, nigdy nie dowiedziała się nawet, z jakiego klanu pochodzi. Była niziołkiem bez korzeni.

Gdy tylko urosła na tyle, że była w stanie utrzymać w rączkach miotłę, Para zagonił ją do pracy, żeby zarobiła na swoje miejsce w jego domostwie. Ponieważ nie posiadał żadnej innej służby, a od kiedy wiele lat wcześniej zmarła jego żona mieszkał sam, na malutkie barki Echo spadły praktycznie wszystkie obowiązki domowe. Gotowała, sprzątała, zajmowała się zwierzętami, a od kiedy Para nauczył ją czytać i pisać, prowadziła również jego księgi handlowe. W zamian miała zapewnione miejsce przy palenisku, ale niewiele więcej. Jej opiekun nie należał do szczodrych i skąpił jej funduszy na cokolwiek poza absolutnymi podstawami do życia.

Relację Pary i Echo można było w najlepszym wypadku określić jako chłodną, zwłaszcza z jego strony. Choć dziewczynka się do niego przywiązała, mężczyzna był wobec niej krytyczny i twardy, nie dając jej przy tym nawet namiastki rodzinnego ciepła. Nigdy nie próbował jej traktować jak córkę, a jedynie jako służącą. W połączeniu z jego tendencją do napadów złości, powodowało to iż Echo raczej unikała przebywania na terenie jego posiadłości, i wymykała się z niej przy każdej okazji. W związku z tym sporą część swoich młodzieńczych lat spędziła na ulicach swojego rodzinnego miasteczka, gdzie musiała nauczyć się sobie radzić tylko za pomocą własnego sprytu i zaradności.

Echo szybko zaczęła grabić sobie kradzieżami i drobnymi aktami wandalizmu. Wyrobiła sobie całkiem solidną reputację miejscowego rzezimieszka. Z czasem stała się bardzo dobrze znana lokalnym służbom porządkowym. Niejedną noc spędziła w areszcie, z którego raz za razem wyciągał ją jej opiekun, nie szczędząc jej oczywiście przy tym własnych kar. Ze względu na jego zamożność i szanowaną pozycję w miejscowej społeczności, Echo mogła liczyć na nieco bardziej pobłażliwe traktowanie ze strony władz, co jednak wcale nie oznaczało, że straż i urzędnicy nie mieli jej po uszy.

Para był z zawodu antykwariuszem, co pozwalało mu na dostanie życie. Jego sklep cieszył się sporym powodzeniem, zarówno wśród miejscowych, jak przede wszystkim przejezdnych, i był zawsze przepełniony cennymi i fascynującymi przedmiotami. Sam Para miał wyjątkową słabość do rzadkich ksiąg, i co ciekawsze egzemplarze zachowywał dla siebie i umieszczał w swojej prywatnej bibliotece. Jeśli Echo nie miała akurat do ugotowania kolacji, i nie mogła lub nie chciała szlajać się po uliczkach, przesiadywała właśnie tam, czytając co jej wpadło w ręce. Kolekcja leciwego antykwariusza była pełna ksiąg o każdej tematyce, jednak największe zbiory przypadały na sekcje poświęcone historii, genealogii, heraldyce, oraz z jakiegoś powodu nieumarłym. Być może to niecodzienne zainteresowanie wynikało z bliskości do granicy z nawiedzoną Sylvanią. Być może mieli z tym coś wspólnego odwiedzający go raz na jakiś czas przedstawiciele Straży Cmentarnej. Echo nigdy go o to nie dopytywała.

Życie Echo gwałtownie się odmieniło gdy miała zaledwie 16 lat, kiedy pewnego jesiennego popołudnia wróciła z targu do posiadłości, by zastać Parę zmarłego w jego biurze. Jego nagłe odejście było dla całej społeczności szokiem, bo choć nie był on młody, cieszył się dobrym zdrowiem i nic nie wskazywało na to, że miał zaraz kopnąć w kalendarz. Echo miała jednak na głowie dużo poważniejszy problem. Ponieważ nie była z Parą spokrewniona, a jego testament nie został odnaleziony, Echo nie miała prawa do dziedziczenia, ani nawet zachowku. Praktycznie z dnia na dzień została wyrzucona na bruk. Nie mając już nic do stracenia, młoda dziewczyna ukradła kuca jednego z lokalnych urzędników, i na jego grzbiecie opuściła na zawsze rodzinne strony, niosąc cały swój drobny dobytek na własnych plecach.

Śmierć Pary otworzyła ciężki rozdział w życiu Echo. Pozostała bez dachu nad głową, jedynie z kucem i plecakiem. Utrzymywała się w dalszym ciągu w dużej mierze z drobnych występków, choć ma na sumieniu również kilka poważniejszych przestępstw, w tym włamania, a nawet krótki epizod z handlem narkotykami. By unikać władzy i gubić ogony, tułała się z miejsca na miejsce wśród granicznych wiosek i miasteczek, w żadnym nie pozostając długo.

Los zdawał się do niej wreszcie uśmiechnąć, gdy po ciężkiej nocy, pijaną Echo niespodziewanie odnaleźli w rowie przedstawiciele Straży Cmentarnej. Spodziewała się, że planują ją po prostu aresztować, jednak zamiast tego Strażnicy Cmentarni zaproponowali jej szkolenie oraz miejsce w ich szeregach. Okazało się, że zaczęli jej szukać krótko po śmierci jej opiekuna, ale ponieważ wciąż się przemieszczała i starała się ukrywać, odnalezienie jej zajęło im trochę czasu. Choć była zaskoczona i sceptyczna, nie zamierzała zmarnować być może swojej jedynej szansy na lepsze życie. Przyjęła ofertę Strażników i zamieszkała w jednej z ich siedzib.

Echo została wcielona do sekcji szpiegowskiej Straży Cmentarnej, i raz po raz były jej przydzielane coraz poważniejsze zadania. Te wysyłały ją w wiele różnych miejsc, jednak przede wszystkim pracowała na pograniczu Krainy Zgromadzenia i Sylvanii, zyskując cenne doświadczenia nie tylko w wywiadzie, ale również w walce z nieumarłymi. Choć wewnętrznie nie przywiązywała nigdy zbyt dużej wagi do swojej pracy, nie można było jej odmówić talentu i kilku naprawdę udanych misji.

Pewnego dnia Echo została wysłana głębiej w ziemie Sylvanii niż kiedykolwiek do tej pory, gdzie miała mieć oko na sieć spisków, jakie zaczęły się w niej zawiązywać po śmierci Konrada von Carsteina. Niedługo później, w karczmie w pobliżu miejscowości Nachthafen, miała przyjemność poznać swoich nowych towarzyszy - osławionych Łowców Wampirów.

## Zachowek

Kopyta pięknego, łaciatego kuca leniwie stąpały po pokrytej pyłem, ubitej ścieżce, prowadzącej do ratusza. Siedzący na jego grzbiecie niziołek spokojnie pykał z fajki, ciesząc się promieniami porannego słońca. Był już lekko spóźniony, ale nie przejmował się tym zbytnio. Na godziny poranne nie miał zaplanowanych żadnych ważnych spotkań. Pogoda była piękna, humor mu dopisywał, więc czemu miałby nie nacieszyć się spokojną drogą do pracy.

Mężczyzna skierował wierzchowca w stronę stojącej przy ratuszu stajni, w której miał zarezerwowany boks. Z daleka zobaczył czekających na niego dwóch chłopców stajennych, do których posłał serdeczny uśmiech. Mina zrzedła mu jednak gdy podjechał bliżej, i ujrzał jeszcze jednego niziołka, opartego nerwowo o ścianę stajni.

– Bardzo przepraszamy, panie Niklausie – mruknął zrezygnowanym głosem jeden ze stajennych, gdy przejmował od urzędnika lejce – Próbowaliśmy jej wytłumaczyć, że ma czekać w poczekalni, ale–

– Dłużej się nie dało? – warknęła przez zęby Echo, odbijając się plecami od ściany – Czekałam tu pół dnia. Jestem umówiona, a pan sobie ze mnie jaja robi.

– Proszę się uspokoić – odpowiedział Niklaus, marszcząc nos – Nie powinno pani tu być. To zastrzeżony teren. Proszę się udać do gmachu ratusza i cierpliwie zaczekać. Mam ważniejsze rzeczy na głowie.

Oko młodej kobiety drgnęło pod wpływem tiku nerwowego, ale zatrzymała język za zębami. Bez słowa, odeszła w stronę ratusza, ciężko stąpając. Gdy zniknęła im z oczu, urzędnik westchnął i pokręcił głową.

– Trochę dziwnie ją tu widzieć bez obstawy straży, co, Ludo? – jeden ze stajennych spojrzał na drugiego ze złośliwym uśmieszkiem, nic nie robiąc sobie z jego karcącego wzroku.

– Gwarantuję, że jeśli straż przyprowadzi ją tu jeszcze raz, to po raz ostatni – powiedział zirytowanym tonem Niklaus – Tak czy inaczej, – zwrócił się do stajennych – odprowadźcie proszę mojego rumaka do jego boksu. Wyczeszcie mu grzywę i umyjcie kopyta. Byle ostrożnie. I jeśli jeszcze raz zobaczę u niego marchewkę, to nie ręczę za siebie. Wiecie, że Maximilliere jest na ścisłej diecie.

– Tak jest, panie Niklausie – odpowiedzieli chórem chłopcy stajenni i pociągnęli za lejce, a piękny kuc niespiesznym krokiem ruszył za nimi do boksu.

~|~

– Toż to niedorzeczne! – Echo nie mogła dłużej powstrzymywać się od krzyku – To chcesz mi pan powiedzieć, że co ja mam teraz zrobić?!

Niklaus wolnym ruchem oparł łokcie na pokrytym papierami biurku, splótł dłonie, i oparł na nich podbródek. Wyraz jego twarzy nie zdradzał ani krzty zdenerwowania.

– Powiedziałem Ci już – odpowiedział jej suchym tonem bezdusznego urzędnika – Sprawa jest jasna. Para nie pozostawił testamentu, więc dziedziczenie następuje z urzędu. Małżonka, dzieci, dalsza rodzina. Ty do nich nie należysz.

– Jego małżonka nie żyje od dekad! – Echo uderzyła dłonią w oparcie krzesła – I nikt w tym spleśniałym mieście nigdy nie widział jego dzieci!

– To nie znaczy, że nie istnieją. Przejrzymy dokładnie jego dokumentację i postaramy się je odnaleźć.

– Szukać dzieci potraficie, a testamentu nie?! Znałam tego starego grzyba, na pewno go sporządził–

– Powiedziałem Ci już pięćdziesiąt razy – kłykcie niziołka lekko zbielały – Żaden notariusz w naszej jurysdykcji nie ma żadnej kopii. W jego biurze i dokumentach nic nie było. Para zmarł bez testamentu. Pogódź się z tym.

– To co teraz będzie ze mną? Mieszkałam w tej przegniłej posiadłości całe życie!

– Nie należy do Ciebie.

– Wyrzucicie mnie na bruk?! Gdzie ja mam iść?

Niklaus nachylił się nieco bardziej nad biurkiem, przysuwając twarz w stronę Echo.

– A co mnie to kurwa obchodzi?

– To skandal! – Echo zerwała się z krzesła, niemal odrzucając je do tyłu – Od dziecka harowałam u tego antykwariusza! Nie miał nikogo bliskiego poza mną! I jak dziad kopnął w kalendarz to nie należy mi się żaden zachowek?!

– Po zmarłych dziedziczy rodzina. Nie sługi – ostatnie zdanie wypowiedział z wyraźną satysfakcją.

Kobietę zatkało. Zaczęła się jąkać w poszukiwaniu słów, lecz urzędnik powstrzymał ją uniesioną dłonią.

– Siadaj z powrotem – nakazał jej spokojnym głosem – i posłuchaj mnie uważnie, mała łachudro. Wszyscy dobrze wiemy, jaka jest Twoja historia z lokalnymi służbami. Ja, na przykład, mam oglądania Twojej twarzy już serdecznie dość. Więc pozwól, że coś Ci wytłumaczę. Para był zamożnym i szanowanym członkiem tej społeczności. Ale już go tu nie ma. A to oznacza, że gdy następnym razem wylądujesz w areszcie, nie masz już sponsora, który Cię stamtąd wyciągnie. Po prawdzie – zniżył głos – powinnaś być niezwykle wdzięczna, że straż nie znalazła żadnych dowodów zbrodni w posiadłości Pary, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Echo patrzyła na Niklausa w milczeniu. Ledwo była w stanie uwierzyć własnym uszom.

Urzędnik odwrócił wzrok od niziołka, odchylił się nonszalancko w fotelu i zaczął składać rozłożone na swoim biurku dokumenty.

– No to sobie wyjaśniliśmy – powiedział dużo radośniejszym głosem, nie unosząc wzroku – Sprawa spadku po Paraloraxie jest zamknięta. Służąca ma dwa dni na wyniesienie się z posiadłości, po upływie których rada miasta zajmuje dobytek w oczekiwaniu na odnalezienie spadkobierców.

– Ty robaczywy buraku… – Echo w końcu wypluła przez zaciśnięte zęby. Jej ciało drżało ze wściekłości.

– Lepiej trzymaj język za zębami, smarku – Niklaus dalej nie zaszczycił jej spojrzeniem, skupiając się na segregowaniu papierów – Skończył Ci się immunitet. Lepiej, żebym Cię tu widział po raz ostatni. Zejdź mi z oczu.

Echo zacisnęła szczęki aż do bólu. Stała tak przez chwilę, po czym bez słowa odwróciła się i szybkim krokiem opuściła biuro.

~|~

Echo ciężkimi krokami wzniecała pył z ubitej drogi, jakby próbowała na samej ziemi wyładować frustrację, niczym błyskawica spływająca do gleby po piorunochronie. W jej głowie kotłowało się multum myśli i emocji, których nie była na siłach poukładać. Nie była pewna, czy kiedykolwiek chciała rozszarpać kogoś na strzępy bardziej, niż w tamtym momencie. W swym zamyśleniu, ledwie zauważyła, że zbliżyła się do ratuszowej stajni.

– Czyś Ty oszalał, Ralf?! – usłyszała nagle dobiegający z budynku głos jednego z chłopców stajennych, z którymi rozmawiała rano – Pan Niklaus wyraźnie nam powiedział, że żadnych marchewek!

– Zluzuj gacie, Ludo – rzucił drugi głos – Co oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Daj kucowi trochę pożyć.

Echo oderwała się na chwilę od swoich myśli i podeszła bliżej stajni, zainteresowana podsłuchaną wymianą zdań. W oknie jednego z boksów zobaczyła dwóch stajennych oraz pieczołowicie wyczesanego kucyka Niklausa, leniwie coś przeżuwającego. Z pyska wystawała mu nać marchewki.

– Maximilliere to kuc wystawowy, kretynie! – Ludo dalej wydzierał się na swojego kolegę – Ma konkretną dietę!

– Ale spójrz tylko na niego – Ralf pogłaskał kucyka po chrapach – Uwielbia marchewki. Jak mam mu odmówić?

– Niklaus nas powiesi, jak się dowie – stajenny rozmasował sobie nasadę nosa.

– Niklaus to stary grzyb nakrapiany – Echo omal nie parsknęła śmiechem – Nie zasługuje na tego zwierzaka.

– On tego zwierzaka traktuje jak swoje dziecko, Ralf.

– Jeśli tak traktuje swoje dzieci, to jakoś mnie nie dziwi, że się stąd wyniosły na cztery wiatry.

– My się nie powinniśmy interesować – Ludo westchnął ciężko – My go mamy tylko czesać. Lepiej się módl, żeby pan Niklaus nie kazał nam płacić odszkodowania za łamanie jego diety. Ten kuc jest pewnie wart więcej niż cały nasz dobytek razem wzięty.

Na twarzy Echo po raz pierwszy tego dnia zagościł uśmiech. Odeszła od stajni i skręciła w stronę rynku, po drodze licząc w głowie, ile marchewek będzie w stanie kupić za swoje zaskórniaki.

~|~

Echo była wręcz zawiedziona żałośnie niskim poziomem ochrony na posesji Niklausa. Po wysoko postawionym urzędniku miejskim spodziewała się dużo więcej. Wystarczyło kilka wytrychów i przemknięcie się obok jednego patrolującego strażnika, i w ciągu kilku minut była już w stajni i otwierała drzwi boksu.

Łaciaty kuc niemal kompletnie zignorował to jawne najście w środku nocy. Spojrzał jedynie na zakrytą szalem twarz kobiety, po czym wolnym ruchem odwrócił łeb w stronę ściany, jakby podziwiał zdobiące ją wstęgi i dyplomy z niezliczonych wygranych przez niego wystaw i konkursów.

Echo po cichu wyciągnęła marchewkę z przytwierdzonej do pasa sakwy. Na widok tego warzywa kuc entuzjastycznie zastrzygł uszami.

– Hej hej, chcesz marchewkę? – niziołek szepnął, delikatnie machając nią przed chrapami zwierzęcia – To chodź! Chodź, weź!

Kucyk, choć początkowo niechętny, nie dał się długo prosić. Opuścił otwarty na oścież boks i powoli podszedł do Echo, która zgodnie z obietnicą podała mu marchewkę. Przeczesała dłonią jego delikatną grzywę, po czym jej wzrok mimochodem padł na pięknie wygrawerowaną tabliczkę na drzwiach boksu, na których widniało imię “Maximilliere”.

– “Maximilliere”? – parsknęła – Kto do spalonej golonki nazywa kucyka “Maximilliere”? Nie martw się, drogi – Echo podsunęła kucykowi kolejną marchewkę – Wymyślimy Ci coś odpowiedniejszego.

Krok po kroku, marchewka po marchewce, Echo cichutko wyprowadziła zwierzaka ze stajni. Szybko rzuciła okiem po okolicy, żeby upewnić się, że żaden strażnik nie stanie jej na drodze. Przejrzała swój plecak, sprawdzając, czy o niczym nie zapomniała, po czym zdecydowanym ruchem wsiadła na grzbiet wierzchowca i skierowała go w stronę uprzednio otwartej bramy.

Kilka minut później, Echo galopowała na swoim nowym kucu przez noc, na zawsze zostawiając za sobą swoje rodzinne miasteczko.