Baset i Prancyzja

**Baset i Prancyzja** (bas. **Basat a Prantesia/Басат а Прантесиа**, hor. **Basat e Prantesia**, ser. **Basat i Prantesia/Басат и Прантесиа**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Aspirujący rewolucjoniści przeciwko Wielkiemu Pallasowi zbierali wspólników z całego państwa. Trafili na miasto Boits w obecnych Żulicach na granicy pallasyjsko-ursaryjskiej. Tam mieszkał ich kolejny znajomy - Stans Ser. Jako że był bogaty, to miał kilku ludzi wykupionych na własność. Dwójką z nich byli mężczyźni nazywający się Dobs Janksn i Jansh Char. Właściciel kupił im po samochodzie i wszyscy trzej dołączyli do rewolucji. Zebrani rewolucjoniści zajechali pod zamek króla Wielkiego Pallasu w Pal Burgu i rewolucja się udała. Stans Ser otrzymał położony daleko na południe nizinno-górzysty Teren Nja (pal. *Tern Nja*) oraz kilka mniejszych krain, Dobs Janksn otrzymał krainę Baset (pal. *Bast*, ser. *Basat, Басат*, hor. *Basat*), a Jansh Char krainę Prancyzja (pal. *Pran Zia*, ser. *Prantesia/Прантесиа*, hor. *Prantesia*). Obie te krainy stały się wówczas oddzielnymi państwami.

W Basecie ludność nazwała się Basetanami i nie miała swojego języka, tylko mówiła po serańsku, a w Prancyzji ludność nazywała się w większości Serańczykami i Horanatami, a niektórzy również Basetanami, i używali serańskiego i horańskiego.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Baset, Prancyzja i reszta Kalcedonii zaczęły rozwijać się w stronę inną niż Pallas, ale trochę nie wyszło, kiedy w 337 Pallas skolonizował Amię, dzięki czemu był dalej do przodu w porównaniu do reszty. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Do Kalcedonii przywędrowali stamtąd niejacy Hunrowie, którzy stworzyli sobie państwo zabierając dużą część ziemi sąsiadującemu z Hokią Ostrutowi, potem sąsiadującym z Morarią Delanom i jeszcze znajdującej się bardziej na południe Seranii. Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W 476 Baset i Prancyzja zjednoczyły się. Nowe państwo otrzymało nazwę Baset i Prancyzja.

Od jakiegoś czasu w tym ~~antyludzkim~~ państwie zamiast alfabetu pallasyjskiego obowiązywała nepalica, bo obowiązywała ona już w Seranii i w Horanii.

W 486 Serania i Horania zaczęły rozwijać relacje z Basetem i Prancyzją, bo w krainie Prancyzja mieszkało dużo Serańczyków i Horanatów.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu, w tym też w Basecie i Prancyzji. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami, a w pozostałych państwach musanizm zniknął praktycznie całkowicie.

W 738 na tereny Seranii, Horanii, Basetu i Prancyzji i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący ze Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Basetanów i innych tam mieszkających była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Basetanie, Horanaci i Serańczycy też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez nich wszystkich dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

Baset i Prancyzja utraciła przez ten podział część swoich ziem. Część państwa zwana Dodatkowa Prancyzja znalazła się w granicach Murononcji. Reszta Prancyzji zwana Główna Prancyzja pozostała w Basecie i Prancyzji. Taki wygląd granicy basecko-murononckiej przetrwał do dziś.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię, a w 1721 Horanię, Defony, Baset i Prancyzję oraz Murononcję.

W 1831 Wielki Król Ostruto-Hunrii przyznał z jakiegoś powodu części hunryjskiej autonomię, co bardzo spodobało się Hunrom. W 1832 ten sam los spotkał Seranię.

W międzyczasie do użytku w języku serańskim powrócił dawny alfabet, który od tamtej pory obowiązywał obok alfabetu pallasyjskiego.

W 1851 wielki król Ostruto-Hunrii zmienił nazwę Ostruto-Hunrii na po prostu Ostrut, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Hunrów.

W 1861 wielki król zlikwidował autonomię hunryjską, co spotkało się z dużym sprzeciwem ze strony Hunrów i spowodowało liczne wystąpienia, które miały na celu wywalczenie niepodległości, jednak jedyne, co się udało wywalczyć po pięciu latach, to powrót do poprzedniej nazwy, ale jego wywalczono dopiero na drodze dyplomatycznej. Walczono na niej także o powrót autonomii, ale nie udało się. Dopiero w 1882 autonomia hunryjska powróciła. W 1883 została ona ograniczona, w 1884 powróciła do poprzedniego stanu, w 1885 została rozszerzona, a w 1886 powróciła do dawnego stanu. W 1887 zachodnia Hunria zachowała dawną autonomię, a wschodnia wywalczyła powrót do szerszej. Taki stan rzeczy przetrwał do końca państwa.

W tym samym roku pozostałe autonomie też zostały polikwidowane. W 1882, kiedy Hunrowie mieli tą autonomię, reszta dalej walczyła. Na przełomie 1882 i 1883 wywalczyli. Na przełomie 1883 i 1884 te autonomie zostały wydzielone z państwa i były państwami zależnymi.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków.

W 1914 rozpoczęła się I wojna światowa. Ostruto-Hunria w tym konflikcie poparła Damadanię, a co za tym idzie również Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków mające potoczną nazwę Strongia.

W 1916 Strongia wyrwała się z Sojuszu Damadańskiego i dostała się do Sojuszu Pallasyjskiego.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

Po zakończeniu wojny zadecydowano o podziale Ostruto-Hunrii na Ostrut i Hunrię. Wtedy to Strongia zyskała niepodległość, a na początku 1919 zmieniła swoją oficjalną nazwę na Zjednoczona Strongia.

Na początku 1920 Zjednoczona Strongia zmieniła nazwę na Królestwo Strongii.

Na początku 1921 Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Republika Strongii.

Na początku 1922 Republika Strongii zmieniła nazwę na Królewska Republika Strongii.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Strongia stanęła po stronie Pallasu.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa. Wygrał Pallas.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Strongia stanęła początkowo po stronie Ostrutu, ale szybko przeszła na stronę Pallasu.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze wiekszym skrócie WZK. Strongia stanęła wtedy po stronie komunistów i zmieniła nazwę na Królewska Republika Zjednoczonej Strongii. Strongia otrzymała wtedy część ziem hunryjskich zamieszkanych licznie przez Serańczyków i Delańczyków.

Od końca III wojny światowej do końca istnienia państwa strongijskiego wśród Horanatów rosły uczucia antyreligijne, bo lokalne władze strongijskie na terenach zamieszkanych przez Horanatów stwierdziły, że będą ograniczać Horanatom możliwości praktykowania swoich religii. Od tamtej pory Horanaci zaczęli odchodzić od pallasyzmu klasycznego, jednak nie odchodzili od wakupizmu, który był zarówno nurtem religijnym, jak i nurtem filozoficznym, więc jako pallasyści mogli być jednocześnie wakupistami, a przechodząc na ateizm mogli traktować wakupizm tylko jako filozofię. Sytuację ułatwia też to, że religijne praktyki wakupistyczne nie były w większości jakoś popularne w tej części Kalcedonii, gdzie wiara w Wakupa tradycyjnie cieszyła się i do dziś się cieszy popularnością.

Basetanom początkowo też utrudniano mozliwość praktyk religijnych z racji tego, że oni byli od dawna musanistami, a nie pallasystami klasycznymi, jednak w końcu przestano.

W 1946 Królewska Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Królestwo Zjednoczonej Strongii.

W 1947 Królestwo Zjednoczonej Strongii zmieniło nazwę na Republika Zjednoczonej Strongii.

W 1948 Republika Zjednoczonej Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczone Królestwo Strongii.

W 1949 Zjednoczone Królestwo Strongii zmieniło nazwę na Zjednoczona Republika Strongii.

W 1950 Zjednoczona Republika Strongii zmieniła nazwę na Zjednoczona Królewska Republika Strongii.

W tym samym roku Strongia dostała pozwolenie od WZK na odłączenie się od bloku komunistycznego przy jednoczesnym zostaniu komunistami. Strongia tak też zrobiła.

W 1960 Strongia wprowadziła rządy komunistyczno-kapitalistyczne.

W 1970 Strongia dołączyła do bloku kapitalistycznego.

W 1980 Strongia wprowadziła rządy w pełni kapitalistyczne.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo i były potocznie nazywane Strongią.

Dopiero w 1990 powstało takie coś jak język basecki. Jest on blisko spokrewniony z serańskim i horańskim, jednak początkowo używał jedynie alfabetu pallasyjskiego tak jak horański. Serański i horański dalej jednak utrzymały status języków urzędowych.

Przez całe lata 90. Baset i Prancyzja była dotknięta wieloma wojnami. Udało im się jedynie przejąć dużą część ziem serańskich w 2000. Serańczycy obecnie je nazywają Ziemiami Utraconymi. Basetanie twierdzą, że oni je tylko odzyskali i nazywają je Ziemiami Odzyskanymi.

W 2004 zastąpiono alfabet pallasyjski w języku baseckim nepalicą. a w 2008 przywrócono alfabet pallasyjski i pozostawiono w użytku oba.

Gdzieś do 2015 działo się dużo fajnych rzeczy, a potem przez 6 lat nic ciekawego. W końcu od 2021 znowu dzieją się fajne rzeczy.

## Rzeczy, które stworzyła Baset i Prancyzja oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język basecki - język Basetan. Powstał dopiero w 1990. Blisko spokrewniony (a co za tym idzie, bardze podobny) z horańskim i serańskim. Nauka badająca język basecki to basetystyka.

Paleobiologia - Basetanie chcieli mieć swoją naukę i tak jak inni łączyli osiągnięcia naukowe innych narodów. Basetanie chcieli opracować sposoby biologicznej interpretacji danych paleontologicznych. Połączyli więc storkijską paleontologię i pallasyjską biologię i tak powstała basecka paleobiologia.

Kaletnictwo - kilku Basetan przybyło z podróży po Ursarii. Zainspirowali się ursaryjskim garbarstwem i zaczęli wytwarzać różne skórzane przedmioty, np. torebki, paski czy portfele. Tak pwostało baseckie kaletnictwo.

Muzyka - w Basecie i Prancyzji stworzono własne instrumenty, w tym najbardziej rozpoznawalny, czyli kitara, dzięki czemu folklor basecki różnił się od pozostałych.

Piwo bezalkoholowe - Basetanie sprofanowali pallasyjski alkohol narodowy usuwając z niego C2H5OH i nazwali taką wersję swoim napojem narodowym.

Bimber - w Basecie i Prancyzji mieszka dużo Serańczyków mających bimber za swój narodowy alkohol, więc i Basetanie tak go nazywają, ale Serańczycy temu zaprzeczają. Przez to bimber jest co najwyżej alkoholem państwowym.

Rakija - w Basecie i Prancyzji mieszka dużo Horanatów mających rakiję za swój narodowy alkohol, więc i Basetanie tak go nazywają, ale Horanaci temu zaprzeczają. Przez to rakija jest co najwyżej alkoholem państwowym.

Pneumatyka - kilku ludzi z Basetu i Prancyzji było kiedyś w Horanii i widzieli oni, że Horanaci wykorzystywali damadańską wiedzę techniczną na swój sposób. Oni zdobyli od nich wiedzę oraz trochę sprzętu, po powrocie do ojczyzny przerobili go, żeby czynnikiem roboczym nie była ciecz, tylko gaz (zwykle powietrze) i tak powstała pneumatyka, która po pojawieniu się za oceanem zyskała większą popularność jako część układów mechanicznych.

## Geografia

Baset i Prancyzja to bardzo górzyste państwo z jednym tylko miejscem, gdzie wystepują wyżyny. Nie byłoby go tu jednak, gdyby nie poszerzenie granic w 2000. Państwo początkowo podzielono na województwa, a potem od 1990 na część właściwą i część autonomiczną, które są podzielone na kraje.

W czasach, kiedy te ziemie należały do Pallasu, najwięcej spośród typów jednostek osadniczych było tutaj miast. W 313 powstały dwa państwa: Baset oraz Prancyzja. W Basecie wszystkie grody i podgrodzia uległy podziałowi i zostały nazwane osadami, przez co spośród trzech typów jednostek osadniczych to osady stanowiły większość. W Prancyzji za to z miast, wsi i osad zrobiono grody i to one były jedynym typem jednostki osadniczej. Podgrodzia przyłączano do grodów. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swój zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański, czyli tam miast było najwięcej spośród trzech typów jednostek osadniczych. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami. Równocześnie władze horańskie zmienili większość swoich wsi w osady, bo też nie chcieli mieć identycznych proporcji, co inne państwo. Władcy baseccy stwierdzili więc, że zechcieli się zbliżyć do Pallasu. Przyznali wszystkim osadom prawa miejskie i przez to miast było więcej niż wsi. W Prancyzji powoli zaczęto przyznawać niektórym grodom prawa miejskie. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa, a w Horanii większość osad powróciło od bycia wsiami. W Basecie przywrócono dawne osady oraz dokonano zjednoczenia z Prancyzją. Nowe państwo otrzymało nazwę Baset i Prancyzja. Zlikwidowano całkowicie grody, przywrócono miasta, wsie i osady, ale w taki sposób, żeby i tu to osad było najwięcej. Z czasem w Seranii przywrócono dawne wsie, w Horanii dawne osady, a w Basecie i Prancyzji zlikwidowano osady poprzez nadanie im praw miejskich.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta, w Horanii dawne wsie, a w Basecie i Prancyzji dawne osady. W 622 zmiany we wszystkich czterech państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady. W Horanii za to władze stwierdziły, że chcą się unowocześnić i upodobnić do Pallasu. Ogłoszono więc radykalną urbanizację państwa, przez co wszystkie horańskie osady otrzymały prawa miejskie oraz założono nowe miasta. Teraz tutaj to miast było najwięcej. W Basecie i Prancyzji było identycznie, więc nie wprowadzano żadnych zmian. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i nie odtworzono osad. To nie powodowało żadnych zmian w Basecie i Prancyzji. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii właściwej już tak - odtworzono większość dawnych osad, wiele miast założonych na potrzeby upodobnienia się do Pallasu stało się osadami oraz założono nowe osady, a tym samym zaczęły one stanowić większość w Horanii. Nic to jednak nadal nie zmieniło w Basecie i Prancyzji, gdzie wciąż było więcej miast niż wsi i zero osad.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami, a władze Horanii znowu chciały się radykalnie unowocześnić i upodobnić do Pallasu, likwidując osady nadając im prawa miejskie oraz nadając prawa miejskie wielu wsiom. W Basecie i Prancyzji taki stan trwał nadal. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii, zapanowanie tymczasowego standardu w Seranii Zachodniej i brak zmian w Horanii, a także przyjęcie nowoczesnego standardu horańskiego w Horanii Północnej oraz brak zmian w Basecie i Prancyzji. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Wówczas w Horanii powróciły dawne osady, które ponownie przejęły większość, a cała inwestycja okazała się bez sensu. Dla Basetu i Prancyzji oznacza to ciagły brak jakichkolwiek zmian. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. Wtedy już władze Bsaetu i Prancyzji wprowadziły zmianę, bo wiele miast straciło swoje prawa miejskie i stało się wsiami lub osadami (głównie osadami). W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji, bo od początku było ono zamieszkane głównie przez Serańczyków i Horanatów. W tym samym roku jeszcze zajęła resztę państwa, gdzie większość osad zamieniono na wsie. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie stanowiły większość. W Horanii za to powróciły dawne proporcje, czyli osady stanowiły większość. W Basecie i Prancyzji tak samo, czyli zlikwidowano osady, a miasta stanowiły większość. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Basecie i Prancyzji odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Oznaczało to brak zmian w Basecie i Prancyzji. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Basecie i Prancyzji stworzono wiele nowych osad poprzez odbieranie miastom praw miejskich. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy w Basecie i Prancyzji większość osad zamieniono na wsie. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję i kilka innych państw. Wtedy na tych ziemiach większość zaczęły stanowić osady. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się wsiami. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi.

W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta. W Horanii za to większość wciąż stanowiły wsie, a w Basecie i Prancyzji większość zaczęły stanowić osady. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością w Seranii i Murononcji stały się wsie, a w Horanii - osady. Był to również czas, kiedy w Basecie i Prancyzji zlikwidowano osady poprzez nadanie im praw miejskich. Wtedy miasta zaczęły stanowić większość nad wsiami. Wyjątek stanowił rok 2021, kiedy Ursaria i Storkia były częścią Pallasu. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej. W Horanii za to powstało wiele miast i to ich było najwięcej. W Basecie i Prancyzji za to odtworzono niektóre dawne osady, ale powstało wiele wsi i to ich było najwięcej. Stary stan rzeczy powrócił jednak w obu państwach w 2022.

## Ludzie

W momencie powstania Baset był państwem jednokulturowym, a Prancyzja była państwem wielokulturowym, bo zamieszkiwanym głównie przez Serańczyków i Horanatów. Zanim oba państwa powstały, najwięcej było tutaj miast i ich mieszkańców. W 313, kiedy one powstały, w Basecie podzielono wszystkie grody i podgrodzia i zrobiono z nich osady, przez co to one stanowiły więcej. Ludzie chętnie je zamieszkali, a część tam przesiedlono. W Prancyzji za to wszystkie miasta, wsie i osady zamieniono na grody. Założyciel Prancyzji napisał tajny dokument nakazujący swoim następcom powoli przekształcać grody w miasta, a potem założyć kilka wsi. Miało to na celu stworzenie nowoczesnego społeczeństwa. W 378 część ziem serańskich zajęli Hunrowie i stworzyli swoją zupełnie nowy podział terytorialny, gdzie przyjęto model serański. Władcy serańscy byli o to źli i większości swoich miast odebrali prawa miejskie, czyniąc je wsiami, ale udział mieszkańców osad nie zmienił się. Władcy horańscy zmienili także swój model, bo nie chcieli mieć go identycznego z innym państwem, no bo jak to tak? Większość wsi horańskich stała się osadami, a osadnicy wciąż stanowili większość w społeczeństwie horańskim. Władcy baseccy stwierdzili wtedy, że wszystkim osadom dadzą prawa miejskie, bo chcieli unowocześnić szybko swoje państwo i zbliżyć się do Pallasu. Wtedy miast i ludności miejskiej było najwięcej. W Prancyzji za to rozpoczęto proces powolnego nadawania grodom praw miejskich. W 476 władcy hunryjscy zdegradowali większość swoich miast do rangi osad, a ludzie osiedli w większości na wsiach. Wtedy w Seranii większość dawnych miast odzyskała swoje prawa, a liczba osadników nie zmalała. Równocześnie w Horanii większość dawnych wsi powróciła, a liczba osadników nie zmalała; co najwyżej ludzie z nowych wsi osiedlili inne osady. W Basecie przywrócono wtedy dawne osady i ludzie je zasiedlali, a część tam po prostu też wysiedlano. W Prancyzji kontynuowano tworzenie nowych miast, aż w końcu postanowiono o stworzeniu nowego państwa z tych dwóch. Nowe państwo otrzymało nazwę Baset i Prancyzja. Kraina Prancyzja przyjęła standard basecki, czyli zlikwidowano grody na miejsce miast, wsi i osad. To osad było najwięcej, a populacji osadniczej również. No i chuj wyszedł z tych idei założyciela :P Z czasem we wszystkich czterech państwach poprzednie standardy powróciły. Jesli chodzi o Baset i Prancyzję, to na całym obszarze państwa obowiązywał standard basecki, czyli najwięcej miast, mniej wsi i zero osad oraz dominacja ludności miejskiej.

W 529 w Hunrii przywrócono dawne osady, dzięki czemu to one znowu stanowiły większość w państwie, a ludzie wyprowadzali się głównie na wieś. Wtedy to w Seranii odtworzono dawne miasta, a ludzie pozostali w osadach. W Horanii odtworzono dawne wsie, a ludzie pozostali w osadach. W Basecie i Prancyzji odtworzono dawne osady i przesiedlono tam kilka rodzin, żeby to osadników było najwięcej. W 622 zmiany w tych wszystkich państwach cofnięto.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Seranii właściwej wciąż większość wśród typów jednostek osadniczych stanowiły wsie, a najwięcej mieszkańców było w osadach, a w Seranii Zachodniej większość z nich przemianowano na osady i większość dalej stanowili osadnicy. W Horanii za to władze stwierdziły, że chcą się unowocześnić i upodobnić do Pallasu. Ogłoszono więc radykalną urbanizację państwa, przez co wszystkie horańskie osady otrzymały prawa miejskie oraz założono nowe miasta. Teraz tutaj to miast było najwięcej, a tak samo ich mieszkańców. W Basecie i Prancyzji było identycznie, więc nie wprowadzano żadnych zmian. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W nowym państwie dalej większość stanowiły miasta i ludność miejska i nie odtworzono osad. To nie powodowało żadnych zmian w Basecie i Prancyzji. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym Seranię Zachodnią i Horanię Północną. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, ale w Horanii właściwej już tak - odtworzono większość dawnych osad, wiele miast założonych na potrzeby upodobnienia się do Pallasu stało się osadami oraz założono nowe osady, a tym samym zaczęły one stanowić większość w Horanii, a ludzie je licznie zasiedlili, przez co to one były najliczniej zaludnione. Nic to jednak nadal nie zmieniło w Basecie i Prancyzji, gdzie wciąż było więcej miast niż wsi i zero osad oraz więcej mieszkańców miast niż wsi.

W 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Wtedy w Seranii większość wsi stała się osadami i większość wciąż stanowili osadnicy, a władze Horanii znowu chciały się radykalnie unowocześnić i upodobnić do Pallasu, likwidując osady nadając im prawa miejskie oraz nadając prawa miejskie wielu wsiom i przesiedlając niektórych wieśniaków do miast. W Basecie i Prancyzji taki stan trwał nadal. Niedługo po tym Ostrut Południowy podzielił się na kilka państw i z tego na nowo powstały m.in. Serania Zachodnia i Horania Północna. To spowodowało powrót poprzedniego standardu w Seranii, zapanowanie tymczasowego standardu w Seranii Zachodniej i brak zmian w Horanii, a także przyjęcie nowoczesnego standardu horańskiego w Horanii Północnej oraz brak zmian w Basecie i Prancyzji. W 1603 Serania odzyskała Seranię Zachodnią i wprowadziła tam swoje standardy. W tym samym roku Horania odzyskała Horanię Północną i podbiła krótko istniejący Defonland. Wówczas w Horanii powróciły dawne osady, które ponownie przejęły większość, a ludzie tam powrócili, więc cała inwestycja okazała się bez sensu. Dla Basetu i Prancyzji oznacza to ciagły brak jakichkolwiek zmian. Niedługo po tym Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania oraz w każdym podbitym przez siebie państwie wprowadzała swój standard. Wtedy już władze Bsaetu i Prancyzji wprowadziły zmianę, bo wiele miast straciło swoje prawa miejskie i stało się wsiami lub osadami (głównie osadami), a ludzie osiedlali się chętnie tam. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji, bo od początku było ono zamieszkane głównie przez Serańczyków i Horanatów. W tym samym roku jeszcze zajęła resztę państwa, gdzie większość osad zamieniono na wsie. W 1605 zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. W Seranii zachowały się dotychczasowe proporcje jednostek osadniczych, czyli wsie i ludność osadnicza stanowiły większość. W Horanii za to powróciły dawne proporcje, czyli osady i populacja osadnicza stanowiły większość. W Basecie i Prancyzji tak samo, czyli zlikwidowano osady, a miasta i ich mieszkańcy stanowili większość. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie polikwidowano tam wszystkie miejscowości, a po 1688 odtwarzano je. W Basecie i Prancyzji odtworzono je po staremu.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Oznaczało to brak zmian w Basecie i Prancyzji. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Wtedy w Basecie i Prancyzji stworzono wiele nowych osad poprzez odbieranie miastom praw miejskich, a ludzi wysiedlano teraz tam. W 1711 Ostruto-Hunria anektowała Seranię. Wtedy w Basecie i Prancyzji większość osad zamieniono na wsie, a ludzie przeprowadzali się do osad. W 1721 Ostruto-Hunria anektowała Horanię, Baset i Prancyzję i kilka innych państw. Wtedy na tych ziemiach większość zaczęły stanowić osady, a ludzie z osad przeprowadzali się na wsie, bo potrzebowali lepszych warunków życia w obcym państwie. W 1821 Hokia i Delany wywalczyły niepodległość. W Ostruto-Hunrii wiele miejscowości stało się wsiami. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. W Ostruto-Hunrii nic się nie zmieniło. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie.

W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Baset i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków, a potocznie nazywano je Strongia. W nowym państwie większość zaczęły stanowić osady, ale ludzie wyprowadzali się na wieś w poszukiwaniu lepszych perspektyw. W 1914 w Strongii większości osad nadano prawa miejskie, ale ludzie ze wsi tym razem wyprowadzili się do osad. W 1918 Ostrut i Hunria się rozpadły. W Ostrucie większością pozostały osady, w Hunrii stworzono nowe miasta, a w Strongii nowe wsie poprzez odebranie miastom praw miejskich, ale najwięcej ludzi wciąż zamieszkiwało osady. W 1923 większość wsi w Strongii stała się miastami, a w 1939 przywrócono poprzedni stan rzeczy. Udział mieszkańców osad w populacji strongijskiej przez cały ten czas nie uległ zmianom.

W 1945 Hokia i Delany znowu się połączyły, a Ostrut podzielił się na Północny i Południowy. W tamtym czasie wciąż w Strongii najwięcej było wsi oraz ludności osadniczej. W 1990 doszło do zjednoczenia Ostrutu i rozpadu Strongii. Serania i Murononcja stanowiły jedno państwo potocznie dalej nazywane Strongią. W nowej Strongii większość zaczęły stanowić miasta, a wśród ludności najwięcej dalej było osadników. W Horanii za to najwięcej wciąż było wsi oraz mieszkańców osad. W Basecie i Prancyzji za to większość wsi stała się osadami, a mieszkańców osad dalej było najwięcej. Sytuacja uległa jednak zmianie w 1993, kiedy Hokiodelany się podzieliły. Wtedy ponownie większością na ziemiach serańskich stały się wsie, a najwięcej ludzi wciąż mieszkało w osadach. W Horanii zaszła podobna zmiana, bo większość wsi stała się wówczas osadami, a najwięcej mieszkańców dalej miały osady. W Basecie i Prancyzji nadano prawa miejskie wszystkim osadom i teraz najwięcej było miast oraz ich mieszkańców. W wyniku aneksji części ziem serańskich w 2000 wszystkie tamtejsze osady i dużo tamtejszych wsi stało się miastami. To wszystko po to, żeby spełniać normę państową.Wszystko to trwało do 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Wtedy w Seranii powstało wiele osad i to ich było najwięcej, a najwięcej ludzi zamieszkało na wsiach. W Horanii za to powstało wiele nowych miast i to ich zaczęło być najwięcej, ale ludzie mimo wszystko mieszkali chętniej w osadach. W Basecie i Prancyzji za to powstało wiele nowych wsi oraz odtworzono część osad i to w osadach nagle chętniej ludzie się osiedlili. Stary stan rzeczy powrócił w 2022.

Kiedy Baset powstał, Basetanom zależało na tym, żeby odróżnić się kulturalnie od kontynentalnego mocarstwa, jakim był Pallas. WIększość Basetan była wówczas centrolewicowcami i konserwatystami. Basetanie kształtowali własną kulturę i tradycję. W Prancyzji za to większość Serańczyków prancyzyjskich i Horanatów prancyzyjskich była centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, przez co różnili się trochę od właściwych Serańczyków i Horanatów. W 378 Kalcedonia została najechana przez plemię Hunrów. Odebrali oni Serańczykom część ich ziem. Sami również byli w większości centralnymi liberałami i byli kojarzeni z gigantycznym postępem cywilizacyjnym mimo pochodzenia z egzotycznej dziczy. Serańczycy nie chcieli być podobni do dzikusów i stali się w większości centrowcami i liberalnymi konserwatystami. W tamtych czasach zaczęli częściowo utrwalać jakieś swoje obyczaje. Horanaci i pozostali mieszkańcy Horanii w wyniku przemian społecznych stali się w większości centrolewicowcami i konserwatystami, przez co kształtowali silniej swoją kulturę i jakieś obyczaje, ale jednak chętnie je zmieniali, żeby nie być jak Pallas. Wówczas Basetanie stali się w większości centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Serańczycy prancyzyjscy i Horanaci prancyzyjscy - centrolewicowcami i liberałami. W 476 Hunrowie nagle przeszli na poglądy centralne i konserwatywno-liberalne. To spowodowało wśród Serańczyków powrót do centrum i liberalizmu, co było następstwem utrwalania pewnych norm kulturalnych w państwie. Horanaci powrócili za to do centrum i liberalnego konserwatyzmu, Basetanie powrócili do centrolewicy i konserwatyzmu, a Serańczycy prancyzyjscy i Horanaci prancyzyjscy powrócili do centrolewicy i konserwatywnego liberalizmu.

W tym samym roku Baset i Prancyzja się połączyły w jedno państwo. Mieszkańcy Prancyzji stali się tak jak mieszkańcy Basetu w większości centrolewicowcami i konserwatystami. W 477 Serania i Horania zawarły unię personalną. Nic to nie zmieniło w Horanii poza tym, że władcą został centrowiec i liberał. W Basecie i Prancyzji za to zmienił się szybko władca i stał się on centrowcem i liberalnym konserwatystą. W 496 wyodrębniła się narodowość storkijska, w związku z czym władze hunryjskie wraz ze społeczeństwem stali się ponownie centrowcami i liberałami, a Serańczycy zostali ponownie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, co wynikło z zapragnienia ciągłych zmian społeczno-kulturowych. Horanaci zostali ponownie centrolewicowcami i konserwatystami, ale władcy Horanii byli centrowcami i liberalnymi konserwatystami, bo władze Seranii i Horanii były wspólne. Mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a władcy tego kraju stali się centrolewicowcami i konserwatystami.

W 529 Hokia i Delany się zjednoczyły, a to wydarzenie spowodowało zmiany w tej części kontynentu. Serańczycy ponownie zwracali się w stronę poglądów centralnych i liberalnych, Horanaci - w stronę poglądów centralnych i liberalno-konserwatywnych, a Basetanie i pozostali - w stronę poglądów centrolewicowych i konserwatywnych. Władca Seranii i Horanii był centrowcem i liberałem, a władca Basetu i Prancyzji - centrowcem i liberalnym konserwatystą. W 613 unia personalna Seranii i Horanii została zerwana i w Horanii do władzy doszli centrowcy i liberalni konserwatyści, a do władzy w Basecie i Prancyzji centrolewicowcy i konserwatyści. W 622 Delany się odłączyły i wszystko wróciło do stanu sprzed prawie 100 lat, czyli Serańczycy stali się na powrót centrowcami i liberalnymi konserwatystami, Horanaci centrolewicowcami i konserwatystami, a Basetanie i reszta centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami.

W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. Serańczycy właściwi dalej pozostawali głównie centrowcami i liberalnymi konserwatystami, a Serańczycy zachodni stali się w większości centrolewicowcami i konserwatystami. Horanaci wówczas w większej części stali się centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a tak samo władze państwa, więc to wszystko prowadziło do gwałtownego unowocześnienia się państwa. Mieszkańcy Basetu wraz z władzami stali się wtedy centrolewicowcami i liberałami, więc państwo w tamtym okresie szybko się unowocześniało. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. Horanaci północni stali się w większości centrolewicowcami i liberałami, więc byli ludnością jeszcze bardziej idącą do przodu niż Horanaci właściwi. Basetanie i pozostali stali się wtedy centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, więc wykonali delikatny zwrot w stronę przywiązania do tradycji.

W 1455 Pallas sprzedał Storkię Ursarii. To wywołało w tamtej części kontynentu ponowne zmiany. Serańczycy właściwi powracali do centrum i liberalizmu, Serańczycy zachodni stawali się centrowcami i liberalnymi konserwatystami, Horanaci właściwi powrócili do centrolewicy i konserwatyzmu, Horanaci północni stali się centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Basetanie, Serańczycy baseccy i Horanaci baseccy stali sie centrolewicowcami i liberałami. W 1494 Ursaria połączyła się z Aranią. Władzę w nowym państwie przejęli prawicowi liberałowie. W Seranii władzę zdobyli centrolewicowcy i liberałowie, w Seranii Zachodniej centrolewicowcy i socjaliści, w Horanii lewicowcy i konserwatyści, w Horanii Północnej lewicowcy i liberałowie, a w Basecie i Prancyzji lewicowcy i socjaliści. W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu, w tym m.in. Seranię Zachodnią i Horanię Północą. W Seranii właściwej nic to nie zmieniło, a w Zachodniej tak - tamtejsi Serańczycy stali się szybko centrowcami i socjalistami. W Horanii właściwej większość mieszkańców wraz z władzami stała się centrolewicowcami i socjalistami, a w ziemiach północnohorańskich ludzie stali się centrowcami i socjalistami. Mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się zatem lewicowcami i konserwatystami.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Przykładowo u Serańczyków zaczęły się szerzyć poglądy o naturze centrolewicowej i liberalno-konserwatywnej, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowej i liberalnej. Horanaci za to stawali się centrolewicowcami i socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W Basecie i Prancyzji za to ludzie stawali się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory - centrolewicowcami i socjalistami. Ten okres historycy i etnografowie wspominają źle. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstała m.in. Serania Zachodnia, której mieszkańcy byli głównie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Mieszkańcy Horanii stali się w związku z zachodzącymi zmianami społecznymi centrolewicowcami i socjalistami. Niepodległość otrzymała również Horania Północna, której mieszkańcy stali się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami. Mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się więc centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią i tamtejsi ludzie stali się szybko tacy sami poglądowo jak Serańczycy z "Centrum". W mentalności jednak różnice pozostawały przez jeszcze jakieś kilkadziesiąt lat, ale z czasem zniknęły. Równocześnie Horania odzyskała Horanię Północną i mieszkańcy nowego państwa stali się centrolewicowcami i liberałami, chociaż miedzy dwiema częściami państwa było widać różnice w mentalności. Wtedy też mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się centrolewicowcami i liberalnymi konsewatystami. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. Mieszkańcy Basetu i Prancyzji stawali się wtedy centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji. Ludzie stamtąd przejmowali poglądy typowego Serańczyka. W tym samym roku udało się zająć resztę państwa i tam też ludzie przeszli taką zmianę. W 1605 Wielka Serania zajęła Defony, w 1606 - Murononcję, w 1607 - zajęła Kokanię, w 1608 - Burabułbargię, w 1609 - Naseton, w 1610 - Geranię, a w 1611 - Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw. Serańczycy pozostawali w dalszym ciągu w znacznej większości centrolewicowcami i liberałami, Horanaci stali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Basetanie, Serańczycy baseccy i Horanaci baseccy - centrolewicowcami i socjalistami. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtych latach zatarły się różnice między Serańczykami wschodnimi a zachodnimi, bo w tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Identycznie stało się miedzy Horanatami południowymi a północnymi. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Zjednoczone narody poparły nowe władze. Władze niepodległej Seranii przynależały do centrowców i konserwatystów. Za nimi poszli ludzie. W tamtych czasach ożywały tradycje i obyczaje kultury serańskiej, a przede wszystkim sama kultura serańska, która była prawie martwa przez ostatnie kilkadziesiąt lat. W niepodległej Horanii do władzy doszli centrowcy, konserwatyści i radykałowie. Za nimi poszli ludzie i w tym państwie kultura ożywiona została szybciej oraz nastał głębszy powrót do korzeni. Władze niepodległego Basetu i Prancyzji należały do centrum i liberalizmu. Za nimi poszli ludzie i tamtejsi Serańczycy i Horanaci trochę się poróżnili od Serańczyków z Seranii i Horanatów z Horanii.

W 1700 Ostrut i Hunria się zjednoczyły. Niepodległa od 12 lat Serania była państwem rozchwianym i władze stały się centroprawicowe, liberalne i radykalne. Za władzami i tak poszli ludzie, którym ciężko nadal było w nowej rzeczywistości. W Horanii za to władze stały się centrowe i konserwatywne, czyli przestały po prostu być radykalne. Za nimi poszli ludzie. W Basecie i Prancyzji władze stały się centrowe, konserwatywne i radykalne. Nastał powrót do tradycji i kolejne poróżnienie tutejszych Serańczyków i Horanatów od pozostałych. W 1701 Ostruto-Hunria anektowała Hokiodelany. Władze serańskie przestały być radykalne, a ludzie tak samo. Stwierdzono po prostu, że nie tędy jednak droga. Władze Horanii stały się za to centroprawicowe, konserwatywne i radykalne. Za nimi poszli ludzie, bo po prostu uznano, że głębszy powrót do obyczajów to jest sposób na wejście w nową rzeczywistość, w którą naród jeszcze nie umiał wejść. Władze Basetu i Prancyzji stały się wtedy centroprawicowe i liberalne, a wraz z nimi ludzie.

W 1711 Ostruto-Hunria zajęła Seranię. W tamtym czasie Serańczycy także stali się centroprawicowcami, konserwatystami i radykałami. Bali się o siebie jako o społeczność, bo po latach nieludzkiego traktowania i niszczenia kultury odzyskali niepodległość, żeby po mniej więcej identycznym czasie znowu ją stracić. Wywołało to także niepokój Serańczyków baseckich, bo Serańczycy właściwi dalej byli ich rodakami. W czasie tych przemian w tej części kontynentu Horanaci stali się w większości centroprawicowcami i liberałami, a mieszkańcy Basetu i Prancyzji - centroprawicowcami, liberałami i radykałami. Od 1713 obserwuje się, że Storkijczycy zaczęli się skłaniać ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i radykalnym. Wówczas większość mieszkańców Ostruto-Hunrii (w tym również Serańczyków) skłoniło się ku poglądom centroprawicowym i liberalnym, a mieszkańcy Horanii w większości stali się centroprawicowcami, liberałami i radykałami. Tymczasem mieszkańcy Basetu i Prancyzji stali się centrowcami i konserwatystami. W 1721 Ostruto-Hunria anektowałą Horanię, Baset i Prancyzję i kilka innych państw, ale z ich mieszkańcami nie podziało się aż tak źle, jak z ludnością serańską. Ludzie szybko stali się w większości centroprawicowcami i liberałami. Nic potem nie zmieniło to, że od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym, a w 1759 Storkia uzyskała niezależność.

W 1789 Pallas anektował Ursarię. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli wówczas centroprawicowcy i socjaliści. Ludzie szybko przejęli takie poglądy. W 1809 w Ostruto-Hunrii władzę przejęli centroprawicowcy i konserwatywni liberałowie, a za nimi poszli ludzie. W 1821 Hokia i Delany odzyskują niepodległość. Władzę w Ostruto-Hunrii przejmują centroprawicowcy i liberalni konserwatyści. W 1829 władze przechodzą na stronę centrolewicowo-liberalną i, jak ciężko się domyślić, idą za nimi ludzie. W 1849 Hokia i Delany ponownie się zjednoczyły. Władze ostruto-hunryjskie przeszły na centrolewicę i konserwatywny liberalizm oraz otrzymały poparcie ludzi. Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Ostruto-Hunrii władza wpada w ręce centroprawicowców, liberałów i ludowców. Ożywiona zostaje kultura ludowa Ostruciaków, Hunrów, Serańczyków, Horanatów i Basetan, co wywołuje w świadomości serańskiej poczucie bezpieczeństwa o swoją tożsamość kulturalną, która w niektórych miejscach akurat słabła, co powodowało w tamtych miejscach niepokoje społeczne. Horanaci i Basetanie też zaczęli walczyć o swoją tożsamość, ale nie mieli aż tak dużej konieczności, co Serańczycy, jednak przeciągali niektórych ludzi do siebie.

W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Zaczyna się ożywienie obyczajów serańskich i horańskich oraz przywracanie świadomości narodowej w niektórych lokalnych społecznościach. W 1912 wielki król Ostruto-Hunrii zjednoczył Seranię, Horanię, Basetię i Prancyzję, Defony i Murononcję. Nowe państwo otrzymało nazwę Zjednoczone Księstwo Serańczyków, Horantów i Defończyków. W skrócie było nazywane Strongią. Nowy książę Strongii był Ostruciakiem o poglądach centrowych i konserwatywnych. Z takimi samymi poglądami utożsamiała się większość mieszkańców państwa, którzy byli podekscytowani nadzieją na niepodległość. Były nadzieje, że w 1913 Strongia stanie się niezależna. Tak się jednak niestety, ale nie stało. W 1914 Anora otrzymała niepodległość. W tamtym czasie w Ostruto-Hunrii władze stały się centrowe i konserwatywno-liberalne. Dotychczasowy książę Strongii nie pasował więc władzom. Zamieniono go na innego. Był to Hunr o poglądach także centrowych oraz konserwatywno-liberalnych. Ludzie wciąż mieli nadzieje na odzyskanie niezależności, ale niespodziewanie wybuchła I wojna światowa. Wielu mieszkańców Strongii chwyciło wówczas za broń i walczyło u boku Damadanii, ale już od 1915 ludzie przestali mieć nadzieje na wygraną sojuszników tego państwa. Dlatego też w wyniku ogólnej sytuacji w Strongii doszedł do władzy Serańczyk o poglądach centrowych i liberalnych. Za nim poszli ludzie, a nowy książę dołączył do sojuszu Pallasu. Jak się okazało, dobrze zrobił, bo to Pallas wygrał wojnę. Po wojnie Ostruto-Hunria została podzielona została podzielona na Ostrut i Hunrię, a Strongia stała się niezależna. Książę zmienił swoje poglądy i stał się centrowcem i liberalnym konserwatystą. Za nim poszli ludzie, bo był uznawany za strongijskiego bohatera.

Z początkiem 1920 książę Strongii ogłosił się królem Strongii, a z początkiem 1921 - prezydentem. Również w 1921 zaszło wiele zmian w światowej polityce. Władzę w Anaronie przejęli prawicowcy i umiarkowani konserwatyści, a w Anorze - prawicowcy i umiarkowani liberałowie. Od tego wiele się zaczęło. Prezydent Strongii zmienił swoje poglądy na centroprawicę i umiarkowany liberalizm i stracił już swoje poparcie, bo ludzie nie rozumieli zmiany. Zaczął irytować ludzi z początkiem 1922, kiedy znowu zmienił swój tytuł i nazwał siebie królem. Tym samym zresetował swoją kadencję i przedłużył ją z 4 do 5 lat. Jest on więc współcześnie postacią mieszaną jeśli chodzi o bycie dobrym lub złym oraz kontrowersyjną. W 1923 doszło do kolejnej unifikacji Hokii i Delan. Wtedy znowu ten król zmienił swoje poglądy. Stał się centroprawicowcem i umiarkowanym konserwatystą. Wkurwiał już ludzi totalnie, bo był bardzo zmienny. Jego idee były kontynuowane przez następców, ale już w latach 30. takie coś miało większe poparcie. W 1939 Hokia i Delany się rozdzieliły, a ówczesny król też się zmienił i stał się centroprawicowcem i umiarkowanym liberałem. W latach 40. miał już całkiem duże poparcie, bo wspierał lud podczas wojny. W 1945 Hokia i Delany znowu się zjednoczyły, a Ostrut został podzielony na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. W Strongii nic to nie zmieniło. Jedyna zmiana była taka, że król Strongii poparł komunistów, a państwo dołączyło do bloku komunistycznego.

W 1946 król Strongii ogłosił, że likwiduje swoją kadencję i jest królem dożywotnim, a władza będzie przekazywana dziedzicznie. Jednocześnie powoli zaczynał wprowadzać dyktaturę, a w 1947 ogłosił się prezydentem i zlikwidował prawo dziedziczenia władzy. Jego kadencja trwać miała tym razem nie 5, a 3 lata. Miał już poparcie całkowite, bo odbudowywał państwo po wojnie. Mieszkańcy Strongii też w większości stali się centroprawicowcami i umiarkowanymi liberałami. W 1948 prezydent znowu ogłosił się królem, żeby zmienić zdanie po roku i znowu stać się prezydentem, którego kadencja miała potrwać tym razem 6 lat. W 1950 ogłosił się na nowo królem, ale ogłosił 10-letnią kadencję. Ludzi zaczął wkurwiać on oraz cały komunizm. On więc ubiegał się o prawo do odłączenia się od bloku komunistycznego. Dostał pozwolenie i prowadził dyktaturę po swojemu.

Co 10 lat jego następcy robili coraz lepsze rzeczy, żeby być coraz bliżej kapitalizmu. W końcu w 1990 Strongia się rozpadła. Serania i Murononcja były jednym państwem, które dalej nosiło potoczną nazwę Strongia. W tym samym roku doszło do zjednoczenia Ostrutu. W Seranii i Murononcji władzę przejęli centroprawicowcy i umiarkowani konserwatyści, w Horanii centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, a w Basecie I Prancyzji centrowcy i konserwatyści. W 1993 Hokiodelany się rozpadły, a władze serańska, horańska i basecka się zmieniły. Władzę w Seranii przejęli centroprawicowcy i umiarkowani liberałowie, za którymi poszli znowu ludzie, w Horanii władzę przejęli centrowcy i konserwatyści, za którymi także poszli ludzie, a w Basecie i Prancyzji - centrowcy i konserwatywni liberałowie, za którymi również poszli ludzie. W 2006 Murononcja oddzieliła się od Seranii, ale u władzy pozostali w Seranii wciąż ci sami ludzie, a społeczność się nie zmieniła. Pewna zmiana zaszła dopiero w 2021, kiedy Pallas anektował Ursarię i Storkię. Władze serańskie zmieniły wtedy swoje poglądy na centrolewicę i konserwatyzm, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i władzę przejęli centrowcy i liberałowie, którzy otrzymali poparcie ze strony ludu. Władze horańskie za to zmieniły poglądy na centrolewicę i liberalizm, a za nimi poszli ludzie. W połowie roku także doszło tu do zmiany władzy, którą tym razem stanowili centrowcy i umiarkowani konserwatyści. Władze baseckie przejęły wówczas poglądy centrolewicowe i socjalistyczne, ale po pół roku doszło do zamachu stanu i zmiany władz na centrowe i umiarkowanie liberalne. Sytuacja uległa ponownie zmianie w 2022, kiedy od Pallasu oddzielają się: Ursaria, Storkia, Świeńsk, Koszbia, Bafania i Amalenia. Władze Seranii zmieniły swoje poglądy i przeszły na stronę prawicową, liberalną i radykalną. Za nimi, jak ciężko się domyślić, poszli ludzie mimo wszystko. Władze Horanii za to zmieniły się na prawicowe, liberalne i religijne, a za nimi poszli ludzie. Odnotowano przyrost ludzi wierzących oraz większe przywiązanie do wakupizmu. W Basecie i Prancyzji władzę więc przejęli prawicowcy, liberałowie i ludowcy. Ożywieniu uległa kultura ludowa w tamtym państwie, przez co Serańczycy baseccy mieli bardziej bogaty folklor niż Serańczycy właściwi.

## Polityka

Basetem zawsze rządził król (ser. *kinger/king*, bas. *kangar*), a Prancyzją książę (ser. *prnc*, hor. *prncer*, bas. *prancar*) wybierany naprzemian z jednej z dwóch dynastii. Po zjednoczeniu i stworzeniu nowego państwa, jakim był Baset i Prancyzja, trzy dotychczasowe dynastie się połączyły i z nowej wybierano hrabię (ser. *hrber*, hor. *hrb*, bas. *harbar*), a potem ta dynastia powstała z połączenia trzech innych ponownie się podzieliła znowu na trzy. Po odtworzeniu Basetu i Prancyzji w 1990 dynastia hrabiowska powróciła, ale obecnie władzę sprawuje jedynie ta jej gałąź, która tysiące lat temu zadeklarowała się jako Basetanie. Obecnie zarządca państwa nosi tytuł prezydenta (ser. *przidenter*, hor. *przident*, bas. *przidant*). Prezydentura jest dziedziczna i dożywotnia. Prezydent pełni również funkcję szefa rządu. Potem jest wiceprezydent (ser. *vicprzidenter*, hor. *vicprzident*, bas. *vicaprzidant*). Potem jest Parlament (ser. hor. bas. *Prliment*) mający po 200 członków narodowości kolejno baseckiej, serańskiej i horańskiej.

W 2002 na wschodzie państwa utworzono autonomiczną część kraju, która otrzymała nazwę Województwo Serańskie. Wbrew nazwie władzy nie sprawuje tam wojewoda, a burmistrz (ser. *brgman*, hor. *brgmist*, bas. *brgmastar*). Nie ma tam wiceburmistrza, a funkcje zastępcze pełni Sejm Serański.

Politycy są tacy, jacy są ludzie, a jacy są ludzie, opisywałem wam już wcześniej, a drugi raz mi się nie chce. Wyjątek stanowiły lata 477-613, kiedy Serania i Horania miały wspólnego władcę. Władza basecka była wówczas identyczna poglądowo, co społeczność horańska.

## Religia

W momencie powstania państwa w 313 domunijącą religią był pallasyzm. Od 601 w Seranii zaczęło się pojawiać wielu musanistów, którzy rozeszli się na pozostałe państwa w okolicy i w ten sposób stali się znaczącą mniejszością m.in. w Basecie i Prancyzji. W 635 musaniści zniknęli z tego państwa i znowu pallasyści stanowili znaczną większość, a ci, którzy pozostali przy musanizmie, byli zmuszeni do ukrywania się. W 738 na południu Kalcedonii pojawił się nowy nurt religijno-filozoficzny przybyły ze Zrajzji, czyli wakupizm. Przyjął się on bardzo dobrze wśród ludzi. Od tej pory większość mieszkańców Basetu i Prancyzji była jednocześnie pallasystami i wakupistami. Nauki tej religii dały im nową nadzieję po burzliwym stuleciu pobytu musanistów na tych ziemiach. W 1054 doszło do podziału na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Ludzie z tego państwa pozostali pallasystami klasycznymi. Od 1612 Basetanom i innym narodom narzucano ponownie musanizm. Basetanie przyjęli nową wiarę, a dotychczas ukrywający się musaniści się ujawnili. Duża część ukrywających się musańskich Serańczyków i Horanatów po 1688 zamieszkała w Basecie i Prancyzji.

W 1945 po III wojnie światowej Basetanom ograniczano praktykowanie wiary musańskiej, ale w końcu przestano.

Aktualnie większość Basetan to musaniści-wakupiści. Są również zwykli musaniści, zwykli wakupiści, pallasyści-wakupiści, zwykli pallasyści, różni westaliści, ateiści, agnostycy i bezwyznaniowcy.

## Kultura

Z poprzedniej części artykułu wiadomo, z jakimi poglądami można utożsamić Basetan i resztę, więc nie będę o tym pisał trzeci raz, bo nie ma sensu.

Kultura basecka początkowo jak każda inna była bardzo zbliżona do pallasyjskiej, jednak Basetanie, Serańczycy i Horanaci z tych regionów od początku dbali o utworzenie własnych zwyczajów i zatrzymanie ich. Z czasem poróżnili się także od innych państw w swojej części kontynentu, jak przyjęli masowo musanizm w XVII stuleciu.

Basetanie są znani ze swoich odkryć paleobiologicznych, najlepszych przedmiotów skórzanych, najlepszego piwa bezalkoholowego (co ciekawe, oni potrafią tworzyć dobre) i najlepszych podzespołów pneumatyki. Tutejsi Serańczycy i Horanaci korzystają z dokonań swoich rodaków z właściwych państw.

Stereotypowy Basetanin pracuje jako paleobiolog, kaletnik, twórca piwa bezalkoholowego albo pneumatyk. Jego zainteresowania to badania paleobiologiczne, prace kaletnicze, picie piwa bezalkoholowego, gra na kitarze, odpowiadanie na znieważające odzywki Serańczyków i Horanatów (bo Basetanin jest obrażany za swoją wiarę, więc obraża Serańczyka za jego wiarę i Horanata za jego niewiarę), tępi Defończyków (bo inni tępią, to się dołącza i nawet sam nie wie czemu), zbiera się do zaatakowania Kokańczyka (bo się go boi, więc go nie zaatakuje) i wygłasza negatywne komentarze na temat Pallasu (bo to supermocarstwo, które dodatkowo pozostało przy pallasyzmie). Reszta tutejszych narodów jest taka sama, jak gdzie indziej.

Baset i Prancyzja to państwo wielokulturowe. Tu stykają się trzy kultury: basecka, serańska i horańska. Jest to państwo, gdzie ludzie się wzajemnie tolerują, ale jest to częściowo przymuszona tolerancja.

## Język

Za dawnych czasów w Basecie używano jedynie języka serańskiego, a w Prancyzji serańskiego i horańskiego. Po zjednoczeniu obu państw używano tutaj obu języków. Na początku w obu państwach obok standardu językowego używano również dialektów regionalnych. Od ok. 337 ludzie zaczęli się posługiwać również gwarami, a od ok. 378 zarzucili dialekty i gwary, jednak pozostawili przy sobie naleciałości regionalne. Mniej więcej w roku 476 ludzie z Prancyzji zaczęli kształtować u siebie formy półdialektalne, jednak w tym samym roku doszło do zjednoczenia, więc mieszkańcy Prancyzji przejęli tendencje Basetan.

Mniej więcej od lat 70. XX wieku zaczęły się kształtować dialekty baseckie, ale ludzie i tak w nich nie mówili, a co najwyżej do mowy standardowej dodawali niektóre dialektalne wyrażenia, czyli posługiwali się regionalizmami. W 1990 te kilka dialektów nazwano w końcu językiem baseckim oraz utworzono standard językowy. W użytku od tamtej pory są więc trzy języki: basecki, serański i horański. Praktycznie każdy mieszkaniec państwa zna wszystkie trzy.