SpongeBob SquarePants: De verdwenen aflevering

***De verdwenen aflevering*** is een creepypasta.

## Leeswaarschuwing

Dit is een tragisch verhaal, als u extreem gevoelig bent, raad ik u af om dit verhaal te lezen.

## Proloog

Herinnert iemand zich de *SpongeBob*-aflevering *De spons die kon vliegen*, die in maart 2004 werd uitgezonden? Het werd *De verdwenen aflevering* genoemd door de commercials gebaseerd op de verhaallijn van de aflevering, waarin Patchy de Piraat een schatkaart gebruikte om de *SpongeBob*-aflevering te vinden die hij verloren heeft. De avond voordat de aflevering werd uitgezonden, had ik het norovirus opgelopen. Ik moest bijna elke vijf minuten overgeven en voelde me te ziek om in slaap te vallen, dus bleef ik op en keek tv. Rond 01.30 uur begon mijn maag tot rust te komen, dus ik was van plan de tv uit te zetten en te proberen in slaap te vallen, maar toen ik naar mijn afstandbediening reikte, begon de opening voor *SpongeBob SquarePants* te spelen. *SpongeBob* was destijds mijn favoriete programma, dus ik kon het niet missen om ernaar te kijken. Hoewel ik het wel een beetje vreemd vond dat ze een absurdistische televisieserie midden in de nacht lieten zien, dacht ik er niet veel over na.

## Aflevering

Toen de opening speelde, merkte ik dat het contrast van de animatie iets donkerder was dan normaal en dat het themalied een beetje hard en schor klonk. Ik voelde me daardoor een beetje ongemakkelijk, maar ik probeerde dat ook weg te poetsen. Op de titelkaart stond 'Lost Episode', dus ik dacht dat er een ongeluk was gebeurd en dat Nickelodeon per ongeluk *De spons die kon vliegen* uitzond. Toen de aflevering begon te spelen, zag het er meteen buitengewoon uit. Het begon met SpongeBob die onderuitgezakt op zijn bed zat en naar beneden keek met een sombere blik op zijn gezicht. Dit was absoluut niet zoals hijzelf. SpongeBob is altijd zo optimistisch. Waarom zou hij zich zo gedragen? Nadat ik SpongeBob ongeveer tien seconden zo had gezien, slaakte hij een diepe zucht, keek toen naar de ton die hij als nachtkastje gebruikt en het scherm zoomde in op een pillenflesje dat naast zijn wekker stond. Zodra het scherm dichtbij genoeg was ingezoomd om de tekst op de fles te lezen, bleek dat het een Prozac-fles was. De show draaide vervolgens naar een scène met een veel helderder contrast, waarin SpongeBob één van de pillen slikte en vervolgens lachend met een grote glimlach wegliep. Het feit dat SpongeBob pillen moest slikken om zichzelf te kunnen zijn, gaf mij een ongemakkelijk gevoel. Vooral omdat psychische stoornissen en antidepressiva meer volwassen thema's zijn die uiteraard geen plaats zouden moeten krijgen in familiegerichte tekenfilms. Opgemerkt moet worden dat dit te zien was in een show bedoeld voor het hele gezin en dat het - zoals alle afleveringen - heel maf hoort te zijn. Het scherm keerde vervolgens terug naar de originele scène waarin SpongeBob er verdrietig uitzag, terwijl tegelijkertijd de contrasten weer donkerder werden. Het scherm op SpongeBob bevroor een paar seconden en flitste toen naar een nieuwe scène. In deze scène zat SpongeBob aan zijn bureau, hetzelfde als in de aflevering *Uitstel* met zijn Prozac-fles, een stuk papier en een potlood. In deze scène bleven de kleuren veranderen, in plaats van bij één contrast te blijven, flikkerend van licht naar donker. SpongeBob pakte het potlood in zijn hand en er rolde een traan over zijn gezicht. Het deel dat me het meest stoorde was dat de traan er niet uitzag als de gebruikelijke blauwe, cartooneske tranen die de personages in SpongeBob meestal uitschreeuwen. Deze traan zag er volkomen realistisch uit, alsof er een druppel water uit zijn oog over mijn tv rolde.
SpongeBob veegde de traan met zijn mouw van zijn gezicht en begon op het papier te schrijven, hardop voorlezend wat hij aan het schrijven was: 'Ik kan er niet meer tegen.' Zodra hij die zin uitsprak, begon er een zacht geluid op de achtergrond te spelen. Het klonk als een huilend kind.
Dit geluid bleef spelen terwijl SpongeBob doorging met schrijven: 'Mijn leven is verschrikkelijk. Mijn beste vriend Patrick is alleen met mij bevriend omdat hij niet beter weet. Mijn buurman Octo haat me, hij zou waarschijnlijk heel blij zijn als ik er niet meer ben.'
SpongeBob stopte met schrijven en praten en begon nu ook te huilen. Het wisselen van kleuren begon sneller te worden en het gehuil op de achtergrond werd luider en het klonk alsof steeds meer kinderen begonnen te huilen.
Het kan gewoon mijn verbeelding zijn geweest, maar ik herinner me dat ik één van de kinderen heel zwakjes hoorde zeggen: 'Hij gaat het doen.'
Het gehuil van de kinderen werd duidelijker en de kleuren bleven sneller flikkeren terwijl SpongeBob bleef schrijven: 'De enige baan die ik kan krijgen is burgerbakker bij De Krokante Krab. Mijn baas, meneer Krabs, weigert mij een daadwerkelijk salaris te geven en hij gebruikt mij feitelijk om meer klanten te krijgen. Ik ben twintiger en heb nogsteeds geen vaarbewijs. Sandy is het enige meisje dat ik ooit in mijn leven heb gehad en zelfs zij is 'gewoon een vriendin'. Ze heeft nooit interesse in mij gehad. Ik ben er vrij zeker van dat ze alleen maar een vriendin van me is, omdat ze medelijden met me heeft. Het spijt me als ik iemand hier pijn mee doe, maar ik kan zo gewoon niet meer leven.' Het scherm bevroor een paar seconden, waarna de show verderging en SpongeBob zijn laatste zin schreef, zonder deze hardop voor te lezen. Het contrast bleef donker in plaats van te flikkeren van licht naar donker en het gehuil was opgehouden.
Het was absolute stilte, behalve dat SpongeBob zachtjes zei: 'Tot ziens…' De kreten kwamen terug. SpongeBob stond snel op, draaide de deksel van de Prozac-fles eraf, dook zijn hoofd achterover, liet alle pillen in de fles zijn mond vullen en slikte ze allemaal heel door. Het scherm trilde en de animatie was donkerder, maar nogsteeds zichtbaar. SpongeBob greep naar zijn maag en braakte realistische, lichtgroenoranje maaggal uit. Het was duidelijk dat zijn lichaam zichzelf probeerde te reinigen van de overdosis, maar het had geen zin. SpongeBob zakte op de grond en bleef daar roerloos liggen totdat het scherm statisch werd en hij langzaam doodging.

## Epiloog

Onnodig te zeggen dat ik doodsbang was en dat slapen uitgesloten was. De laatste tijd heb ik overal op internet naar deze aflevering gezocht, maar zelfs geen enkele website lijkt deze te hebben.