Agresywny Maskonur

## Edukacja

### Mentorzy

Zielona Płetwa (Krótkotrfale)

**Agresywny Maskonur (Eng. Agressive'Puffin)** - Obecny rezydent Łowców Krwi. Dawniej myśliwy, szkolony i kocię w Klanie Błękitnej Laguny.

Trzeci syn Rybiego Podskoku i drugi Aloesu. Brat Kwitnącej Lili i Mokrego Piasku. Przyrodni brat Rodolitu, Deszczyka, Jeziorka i Mewy. Drugi uczeń Zielonej Płetwy zanim ten zginął w nieznanych okolicznościach.

## Wygląd

Agresywny maskonur to duży, o masywnej budowie silny kocur z gładkim długim futrem barwy jasnobrązowej. Jest pokryty ciemniejszymi pręgami przypominającym czarne, a jego podbrzusze, pysk i łapy mają jaśniejszą barwę. Podobnie jak jego matka ma długi puszysty ogon często będący brudny podczas polowania. Podobnie jak ogon uszy ma długie zakończone puchatymi końcówkami podobnych do tych które posiadają dalecy kuzyni kotów - Rysie. Podobnie jak oni ma też jaśniejsze oznaczenia na futrze otaczających jego policzki. Oczy kocura mają bursztynową barwę mimo jego chłodnego spojrzenia jakimi kocur darzy wrogów

## Charakter

Agresywny Maskonur to chłodny, niemiły myśliwy z jeszcze nieprzyjemniejszym głosem. Kocur nigdy nie okazywał nikomu miłych uczuć, ba nawet nigdy nie wypowiedział słowa "dziękuje" czy "proszę". Cechą którą chyba każdy zna to agresywność po której otrzymał imię. Kocur był aż za nadto agresywny - atakował wojowników innego klanu na patrolu i tylko jego pobratymcy dawali radę go powstrzymać. Był tak niemiły i ostry że niektóre kocięta wymyślały o nim różne plotki co nie spodobało się kocurowi. Z powodu odrzucenia przez ojca Agresywny Maskonur ma wrodzony lęk bycia zapomnianym lub odrzuconym przez bliskie mu osoby.

## Historia

### Dzieciństwo

Pierwsze kwiaty otwierały się na gałęziach drzew zrzucając kilogramy płatków na plażę. Wtedy właśnie na świat przyszedł miot Aloesu. Trójka kociąt piszczała i wiła się w uściskach dumnych rodziców. Rybi Podskok czule wylizywał syna czyszcząc jego brązowe futerko. Matka była wycieńczona po porodzie mimo to dała radę nazwać córkę Zakwitka. Synów zostawiła ojcowi który z dumą nadał im właściwe imiona - Jasnobrązowego kocurka nazwał Mokrutki natomiast bardzo podobnego jednak pręgowanego nazwał Maskonurek - po pręgach na pysku kocura.

Maskonurek rósł szybko i z każdym dniem przybierał na masy. Był największy z miotu i najsilniejszy z wszystkich kociąt, spodziewał się że już niedługo zostanie uczniem. Pewnego słonecznego dnia chciał zademonstrować swą siłę młodszym szkolonym. Najpierw nieudolnie wskoczył na pierwszego. Szamotali się chwilę przed legowiskiem po czym Maskonurek został zrzucony wprost pod łapy innego młodziaka. Ten złapał go lekko za szyje i podrzucił w górę. Kociak pisnął jednak udało mu się wylądować na pysku trzeciego. Ten tylko potrząsnął głową i pozwolił by kocurek zleciał z twarzy. Maskonurek wylądował na kamiennej podłodze i zajęło mu chwilę się podnieść. Szkoleni jednak drwili z niego i odchodzili rechocząc jak wściekłe żaby. Kocurek położył uszy na głowie i smutno pomaszerował do żłobka, jak będzie duży to spuści im taki łomot że księżycami będą się po nim zbierać.

Po porażce z szkolonymi Maskonurek nie był taki sam, całe dnie próbował namówić swojego brata na zabawę w bijatykę i gdy mu się to udawało zawsze wygrywał. Jeśli chciał pokazać swą siłę musiał poćwiczyć z pozostałymi kociakami. Udało mu się namówić Zakwitkę którą pokonał paroma ciosami i parę innych kociąt. Pozostała mu tylko Łania - Córka cichego sztormu. Nigdy z nią nie rozmawiał, ojciec mówił mu że to mysi móżdżek i nie powinien się z nią zadawać. Maskonurek i jego rodzeństwo ufali ojcu i nie rozmawiali z koteczką. Teraz jednak Maskonurek musiał jeśli chciał pokazać siłę jaką władał. Podbiegł do kotki i kuksańcem zwalił ją z łap wprost na podłogę. Kocię podniosło się prychając a maskonurek zasugerował pojedynek. Łania - co było dla niego zaskoczeniem. Zgodziła się i zasugerowała żeby spotkali się przed żłobkiem gdy słońce będzie w zenicie. Kocurek pokiwał głową i pobiegł pochwalić się rodzeństwu że jutro pokona dziwną kotkę z którą ojciec nie kazał im rozmawiać. Nie wiedział jednak że wpakuje się w kłopoty które będą prześladować go do końca życia...

Następnego dnia maskonurek stanął przed żłobkiem w pozycji gotowej do walki. Wszystkie pozostałe kocięta ustawiły się linią przy wejściu i obserwowały z otwartymi oczami gladiatorów.