Pomas

**Pomas** (bar. **Помас** (trl./trb. **Pomas**), abal. **بـ‏َ ـمـ‏َـس ‎** (trl./trb. **Bamas**), ger. **Πομάσος** (trl./trb. **Pomasos**), pom. **Bamasos/بـ‏َ ـمـ‏َـســس ‎/Βαμασος/Бамасос**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Początków państwowości pomasońskiej należy się doszukiwać w czasach wielkiej ekspansji musanistów, a dokładniej w latach 601-635. Na terenie Barabułbargii musanizm nie cieszył się w większości państwa wielką popularnością poza południowo-wschodnim fragmentem państwa, który zdominowała ta wiara. W 618 doszło do oddzielenia nowego państwa o nazwie Pomas (bar. *Помас* (trl./trb. *Pomas*)). Musańscy barabułbardzy z tamtego regionu nazwali się Pomasonami. Ci, którzy stamtąd pozostali pallasystami, byli zmuszeni do wyjazdu do Barabułbargii.

Początkowo Pomasoni byli jedynie wspólnotą państwową i czuli przynależność do narodowości barabułbarskiej, jednak od ok. 1213 można mówić już o narodowości pomasońskiej, która jest jedynie spokrewniona z Barabułbargami i współdzieli z nimi język, ale reprezentuje już całkiem inną kulturę, bo wyrzekła się fundamentu religijnego, jakim był pallasyzm, na rzecz musanizmu.

W 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Pomasoni też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Pomasonów dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa. Co prawda niewielu Pomasonów przybyło do tego ZSA, a na dodatek ich naród był dosyć młody, to oni nie mieli jeszcze aż takiego wkładu w rozwój świata, więc Pomas na tym wszystkim nie ucierpiał jak silniejsze i bardziej rozwinięte państwa.

Od lat 1492-1500 część Pomasonów zaczęła się osiedlać za granicą pomasońsko-gerańską, a od ok. 1505 zaczęli oni obok języka barabułbarskiego używać również języka gerańskiego. W związku z tym gerański był używany również przez Pomasonów, którzy pozostali w Pomasie, ale od ok. 1510.

W 1603 Serania zajęła Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania.

W 1604 Wielka Serania zajęła południe Basetu i Prancyzji.

W tym samym roku zdążyła zająć resztę w/w ~~antyludzkiego~~ państwa.

W 1605 Wielka Serania zajęła Defony.

W 1606 Wielka Serania zajęła Murononcję.

W 1607 Wielka Serania zajęła Kokanię.

W 1608 Wielka Serania zajęła Burabułbargię.

W 1609 Wielka Serania zajęła Naseton.

W 1610 Wielka Serania zajęła Geranię.

W 1611 Wielka Serania zajęła Pomas.

W 1612 Wielka Serania zaatakowała Hunrię i Abalię Zamańską. Atak się nie udał i wtedy Hunrowie podzielili Wielką Seranię, a Abalowie zaczęli okupację nowych państw.

Wszyscy walczyli z narzucanym im musanizmem poza Basetanami, którzy bez problemu w końcu przyjęli musanizm. Pomasoni nie przyjmowali musanizmu, bo oni już byli musanistami od początku, ale jak na ironię w okresie tej okupacji liczba musanistów w Pomasie zaczęła maleć. Ludzie zaczęli odchodzić z musamizmu i przechodzić na filozofializm i popularny na tym całym kontynentalnym zadupiu wakupizm. Zdecydowana większość Pomasonów wybierała oba te wierzenia na raz (podobnie było z resztą państw w tej części Kalcedonii). Kultura pomasońska przechodziła więc wtedy metamorfozę i odrzucała swój fundament, jakim był musanizm, i przyjmowała filozofializm i wakupizm. Najciekawsze było to, że przez cały okres okupacji Abalowie nic nie zauważyli w Pomasie i nie interweniowali.

W tym czasie wszystkim Abalowie narzucili alfabet pallasyjski. Poza Pomasonami, bo oni po prostu dobrowolnie jako swój trzeci język przyjęli język abalski z jego oryginalnym pismem i od tej pory używali łącznie trzech języków.

Również w tym samym czasie część Pomasonów osiedliła tereny przy granicy z Barabułbargią po jej stronie.

W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość.

Po tym okresie Pomasoni zaczęli tworzyć własny język, który przez długie lata nie miał swojej nazwy, bo po prostu nie był uznawany. Język ten był połączeniem barabułbarskiego, gerańskiego i abalskiego. Jednocześnie zachowali wszystkie poprzednie 3 języki.

Wtedy już musanistów w Pomasie było mało. Dominowali filozofialiści-wakupiści.

Od 1700 Pomasoni zaczęli się coraz liczniej osiedlać wzdłuż granicy barabułbarsko-gerańskiej, ale do 1800 znaczna większość z nich zasymilowała się z Barabułbargami i po 1800 duża liczba Pomasonów osiedliła się w Nasetonie, który wówczas był częścią Seranii. Ta grupa Pomasonów osiedliła się licznie wokół trójstyku serańsko-gerańsko-barabułbarskiego (obecnie to jest trójstyk nasetońsko-gerańsko-barabułbarski). Mowa Pomasonów w tym czasie zaczęła czerpać również z nasetońskiego, a że to był język pochodzący od barabułbarskiego, a jednocześnie w tamtym okresie pod lekkimi wpływami serańskiego, to ich mowa upodobniła się tym bardziej do barabułbarskiego i w bardzo małym stopniu, ale jednak, do serańskiego.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Pomas w tym konflikcie był neutralny przez cały czas.

W 1918 dzięki przejściu Anaronu na stronę Pallasu to Sojusz Pallasyjski wygrał I wojnę światową.

W 1939 wybuchła II wojna światowa. Pomas był przez cały czas w pełni neutralny.

W 1945 skończyła się II wojna swiatowa.

Również w 1945 wybuchła III wojna światowa. Pomas był nadal neutralny.

Po III wojnie światowej pojawił się nowy wróg w postaci Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych, w skrócie WZKRiGS, w większym skrócie WZKR, a w jeszcze większym skrócie WZK. Ludność barabułbarska chciała neutralności, ale władze wiedziały, że trzeba wybrać. Akurat wtedy władzę objęli zdrajcy, którzy ogłosili, że Pomas zostanie anektowany przez Barabułbargię, co spotkało się z wielkim oburzeniem ze strony Pomasonów, którzy od tej pory byli dyskryminowani i na siłę asymilowani z Barabułbargami.

W 1984 Barabułbargia została przymuszona przez Pallas do oddania niepodległości Pomasowi. Władze barabułbarskie nie posłuchały, więc ZSA nastraszyło je swoimi wojskami i wtedy posłuchali. Pomas staje się jednak państwem komunistycznym.

Dopiero od 1985 uznaje się język Pomasonów. Dalej nie ma on jednak swojej nazwy.

W 1986 Gerańczycy zaczynają uznawać, że Pomasoni mają rodowód strongiańsko-gerańsko-abalski.

W 1987 ZSA wysyła siły zbrojne mające ustanowić w Pomasie demokrację. Udało im się to na papierze, ale w praktyce komuna tam trwała do końca lat 80, bo mimo zmiany w dokumentach, zmiany faktycznej nawet nie było.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Pomasowi, mimo że był państwem ekskomunistycznym, nie przysługiwała pomoc ze strony mocarstw kapitalistycznych, bo w Pomasie władzę znowu przejęli zdrajcy i twierdzili, że przecież pod koniec zimnej wojny Pomas był państwem demokratycznym. Mocarstwa przez 4 lata usiłowały przekonać władze pomasońskie do przyjęcia pomocy, jednak to nie skutkowało.

W latach 90. w tamtej części kontynentu Baset i Prancyzja toczyła wiele wojen, których skutki były widoczne w reszcie państw z tamtej części świata, w tym również i w Pomasie. Wielu Pomasonów było rozproszonych po państwach dawnej Strongii oraz znaleźli się w Geranii i w Barabułbargii na skutek przesiedleń koniecznych w tamtych czasach w tamtej części kontynentu, a część wyjechała do ZSA albo do Dużej Baranii.

W 2000 sytuacja Basetu i Prancyzji zaczęła się uspokajać. Połowa Pomasonów, która wyjechała stąd w 1990 do ZSA, postanowiła wrócić stamtąd z fortuną i lepiej wspomóc swoje rodziny. Druga połowa została tam dalej, a tymczasem z Pomasu za ocean wyjechała druga fala emigracji. Wśród Pomasonów zbiegłych w 1990 do Dużej Baranii, część zdecydowała się na wyjazd do ZSA.

Również w 2000 zakończyły się wojny baseckie, ale władze muronońskie rozpoczynały akcje przesiedleń muronońskich, które był już zupełnie zbędne. Przesiedlenia muronońskie były intensywniejsze niż akcje przesiedleniowe z lat 90. Zbędnie obejmowały całą tamtejszą część Kalcedonii. Przez to wiele osób z różnych państw znalazło się w różnych miejsach, w tym m.in. również Pomasoni. Oni jednak w większości nie narzekali, bo Pomas był najbiedniejszym państwem w Kalcedonii i tak naprawdę wszędzie było lepiej niż w Pomasie. Jedyne, co mogło się nie podobać takiemu przesiedlonemu chuj wie gdzie Pomasonowi, to to, że nagle i niespodziewanie znalazł się w nowym środowisku i był odcięty od dawnego środowiska, a czasem nawet od rodziny.

Prezsiedlenia muronońskie oicjalnie zaczęły się wraz z rokiem 2001.

W 2002 w Geranii zaczęto wydawać słowniki języka Pomasonów.

Wraz z pierwszą połową roku 2007 zakończyły się przesiedlenia muronońskie. Wraz z drugą połową 2007 władze gerańskie rozpoczęły akcję odnajdywania w tamtej części Kalcedonii Gerańczyków przesiedlonych z winy Muronońców i sprowadzenie ich z powrotem do ojczyzny. Co ciekawe, przez pomyłkę udało im się zgarnąć paru Pomasonów, co im dalej nie przeszkadzało, bo przynajmniej nie trafili do Pomasu, gdzie panowała bieda.

Również w 2007 mała część Pomasonów mieszkających w ZSA (to z reguły ci, którzy wyjechali tam 7 lat temu) wyjechała do Dużej Baranii.

Wraz z I kwartałem roku 2012 zakończyła się akcja odzyskiwania Gerańczyków z kontynentów przez władze gerańskie. Na skutek tej akcji przypadkowo zgarnięto również Pomasonów. Dodatkowo widząc, że od ostatniego czasu w Pallasie zaczyna się osiedlać dużo ludzi z innych państw, znalazły się grupki Pomasonów, które też chciały. I tak też ci ludzie zrobili. Uciekli szczęśliwi z biednego Pomasu z nadzieją na rozpoczęcie nowego, szczęśliwego i przepełnionego bogactwem życia w potężnym Pallasie.

W 2013 grupka Pomasonów z Dużej Baranii wyjechała do Pallasu.

W 2014 miała miejsce odwrotna sytuacja.

W 2015 grupka Pomasonów z ZSA wyjechała do Pallasu.

W 2016 miała miejsca odwrotna sytuacja.

Również w 2016 Pomas chciał pomóc w IV wojnie światowej, ale go nie dopuszczono, bo był za słaby.

W 2021 w końcu język Pomasonów otrzymał oficjalną nazwę. Nazwano go po prostu językiem pomasońskim. Czerpał z barabułbarskiego, gerańskiego, abalskiego i nasetońskiego, a od końcówki roku również z pallasyjskiego. Zapisuje się go czterema alfabetami: pallasyjskim, nepalicą (barabułbarskim), abalskim i gerańskim.

Również w 2021 grupka Pomasonów z Pallasu, Dużej Baranii i ZSA wróciła do ojczyzny. Kilku z nich pozajmowało wysokie stanowiska w państwie albo rozkręciło biznesy w ojczyźnie, a reszta zajmowała się tym, co normalnie, tylko ze po prostu byli bogaci i generowali duże przychody dla państwa.

Także w 2021 do Pomasu wprowadziła się grupka Amijczyków zarejestrowanych jako Amijczycy pochodzenia głównie barabułbarskiego, ale również gerańskiego albo abalskiego lub też mieszanego (połączenie wszystkich tych trzech), którzy uważali się za Amijczyków pochodzenia pomasońskiego, ale w papierach mieli takie, a nie inne pochodzenie, bo władze amijskie nie uwzględniały pochodzenia pomasońskiego. Postanowili się oficjalnie zarejestrować jako Pomasoni i zamieszkać w Pomasie.

Od 2021 Pomas przeżywa odbudowę i odrodzenie i to wszystko dzięki obywatelom, bo politycy chuja zrobili w tę stronę.

## Rzeczy, które stworzył Pomas oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język barabułbarski - początkowo Pomasoni byli Barabułbargami; dopiero później zaczęto mówić o nich jako o osobnej narodowości. Nauka badająca ten język to barabułbargistyka.

Język gerański - zaczął się rozpowszechniać wśród Pomasonów od początku XVI wieku, kiedy ci zaczęli się osiedlać wzdłuż granicy pomasońsko-gerańskiej po stronie Geranii. Nauka badająca ten język to geranistyka.

Język abalski - przyjęty przez Pomasonów w czasach okupacji przez Abalię Zamańską na początku XVII wieku. Nauka badająca ten język to abalistyka.

Język pomasoński - w późniejszym okresie XVII wieku zaczął powstawać jako połączenie barabułarskiego, gerańskiego i abalskiego. Uznany dopiero w 1985, jednak nie otrzymał od razu nazwy. W 2002 zaczęto tworzyć jego słowniki. Swoją nazwę otrzymał dopiero w 2021. Czerpał z barabułbarskiego, gerańskiego, abalskiego i nasetońskiego, a od końcówki roku również z pallasyjskiego. Żadna nauka się nim nie zajmuje.

Elektrohydromechanika - grupka Pomasonów zwiedzała Pallas, Ursarię, Damadanię i Aranię. Zdobyli wiedzę mechaniczną, hydrauliczną i elektryczną oraz powiązane części i inne podzespoły (niekoniecznie legalnie). Połączyli wiedzę oraz komponenty i tak powstała elektrohydromechanika. Pomasońscy elektrohydromechanicy udoskonalili również swoją wiedzę przebywając w Horanii, Defonach, Nasetonie i Barabułbargii poprzez porównanie swojej wiedzy do tamtejszej wiedzy.

## Geografia

Pomas był kiedyś krajem górzystym, ale w wyniku przemian krajobrazowych stał się krajem wyżynnym. Państwo kiedyś dzieliło się jedynie na gminy, ale od 2013 dzieli się w pierwszej kolejności na obwody, a potem na gminy. W czasach, kiedy te ziemie zajął starożytny Pallas, Pallasyjczycy zakładali tu miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. Miast tutaj było jednak najwięcej. W 313 Barabułbargia się wydzieliła od Pallasu i miasta zostały przekształcone grody, a wsie w podgrodzia. To grodów było jednak najwięcej. W 618 niepodległość otrzymał Pomas. Dla napływowych Barabułbargów-musanistów zakładano nowe podgrodzia, którzy w międzyczasie po drodze niszczyli i plądrowali grody. W ten sposób w Pomasie podgrodzi zaczęło być najwięcej. W 872 niepodległość wywalczył Naseton i dopiero wtedy w Pomasie zaczęto zakładać miasta poprzez łączenie grodów z ich podgrodziami i nadanie praw miejskich tak powstałym miejscowościom. W 889 doszło do I rozbioru Nasetonu i wtedy w Pomasie zaczęto zakładać również wsie.

W 1444 ostatni gród pomaski otrzymał prawa miejskie. Od tej pory w Pomasie były tylko miasta i wsie, gdzie więcej było miast. Zmiana nastała dopiero w 1610, kiedy Wielka Serania podbiła Geranię. Wtedy większość miast pomaskich straciło prawa miejskie i stało się osadami. W 1611 Wielka Serania podbiła również Pomas i wtedy większość osad pomaskich stała się wsiami. W 1612 Wielka Serania przegrała z Hunrią i Abalią Zamańską. Dawne państwa odzyskały niepodległość, a dawne miasta pomaskie zostały przywrócone, przez to co miast znowu było najwięcej, a osad już nie było wcale. W 1622 Abalia Zamańska zajęła wszystkie państwa, które były kiedyś częścią Wielkiej Seranii i doszło do likwidacji wszystkich miejscowości. W 1688 każde z państw odzyskało niepodległość, a miejscowości przywrócone po staremu. W Pomasie również. Aneksja Horanii, Basetu i Prancyzji, Murononcji i Defon przez Ostruto-Hunrię nic tu nie zmieniła. Zmiana zaszła dopiero w 1821. Władze Pomasu stworzyły ileś tam osad, a większość miast przerobiły na wsie. W 1849 Hokia i Delany się połączyły oraz Pallas dał niepodległość Ursarii. To nic tutaj nie zmienia. W 1911 Hokiodelany się podzieliły. W Ostruto-Hunrii większość zaczęły stanowić wsie, w Kokanii - osady, w Geranii - miasta, w Barabułbargii - też wsie, a w Pomasie - też osady. W 1912 doszło do przywrócenia stanu rzeczy sprzed 1821, czyli wszystkim osadom nadano prawa miejskie, czyli pozostały tylko misata i wsie, gdzie to miast było więcej.

## Ludzie

Pomas powstał dopiero w roku 618. Dla napływowych Barabułbargów-musanistów zakładano nowe podgrodzia, przez co go podgrodzi było najwięcej w państwie, ale to w grodach mieszkało w dalszym ciągu najwięcej ludzi. Pierwsze miasto założono w 872, a pierwszą wieś w 889. W 1444 nie było już ani jednego grodu, ani jednego podgrodzia i ani jednej osady, tylko same miasta i wsie, gdzie więcej było miast wraz z ich mieszkańcami. Zmiana nastała dopiero w roku 1610, kiedy Wielka Serania podbiła Geranię. Wtedy większość pomaskich miast stało się osadami i w ten sposób w osadach mieszkało najwięcej ludzi. W 1611 Pomas też został podbity i większość osad stała się wsiami, ale wielu ludzi wysiedlono do osad. Poprzedni standard powrócił w 1612, kiedy Pomas odzyskał niepodległość. Dawne miasta powróciły i w ten sposób znowu najwięcej było mieszkańców miast. W 1622 Abalia Zamańska zajęła państwa kiedyś zajęte przez Wielką Seranię i polikwidowała wszystkie miejscowości. W 1688 wszystkie państwa powróciły wraz z ich miejscowościami. W Pomasie kolejna zmiana zaszła dopiero w 1821, kiedy powstało ileś tam osad, a większość miast stała się wsiami, a ludzie wyprowadzali się chętniej do osad, bo tam żyło się taniej i to tam żyło teraz najwięcej osób. W 1911 większość wsi stała się osadami, a w 1912 wszystkie osady stały się miastami i od tamtej pory nic się nie zmieniło.

Kiedy Pomas powstał w 618, mieszkający tam ludzie reprezentowali głównie lewicę i konserwatyzm. W 622 Pomasoni stawali się już lewicowcami i liberałami, więc zaszła duża zmiana. W 682 Defony odzyskały niepodległość. Barabułbardzy z Barabułbargii stawali się w większości lewicowcami i liberałami, a Barabułbardzy z Pomasu - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 732 jacyś Serańczycy z północnego zachodu mieli jakieś problemy o coś, więc król zadecydował o oddzieleniu ich od państwa. Nowe państwo otrzymało nazwę Serania Zachodnia. W Pomasie władzę przejęli prawicowcy i narodowi konserwatyści przypominający, że mieszkańcy Pomasu to w dalszym ciągu Barabułbardzy, tylko innego wyznania. W 733 jacyś Horanaci z północy mieli problem o coś i książę Horanii zadecydował o oddzieleniu ich. Tak powstała Horania Północna. W Barabułbargii władzę przejęli prawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Pomasie prawicowcy i narodowi liberałowie chcący podzielić Barabułbargów na tych "tradycyjnych" z Barabułbargii i "nowoczesnych" z Pomasu, gdzie to ci drudzy mieli być tymi lepszymi. Na takich wartościach na początku XIII wieku wyrosły fundamenty narodowości pomaskiej. W 1455 do władzy w Barabułbargii dochodzą lewicowcy i liberalni konserwatyści, a w Pomasie prawicowcy i narodowi konserwatyści powracający swoimi poglądami do wieku XIII, kiedy powstał naród pomasoński. W 1493 Arania anektuje Defony i Defończycy zmienili się radykalnie, stając się w większości prawicowcami i liberalnymi konserwatystami. Gerańczycy w dalszym ciągu pozostawali lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, Barabułbardzy stali się lewicowcami i liberałami, a Pomasoni stali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły, co spowodowało wielkie zmiany na świecie. W Geranii do władzy doszli prawicowcy i narodowi socjaliści, w Barabułbargii - centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Pomasie - centroprawicowcy i narodowi liberałowie. Niedługo po tym zjednoczeniu Defony jednak odzyskały niedodległość, a tam władzę przejęli centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Barabułbargii władze zmieniły swoje poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, podczas gdy władze w Pomasie zmieniły swoje poglądy na centroprawicę i narodowy socjalizm. W każdym z państw takie działania miały poparcie. W 1495 Ostrut anektował Defony, Seranię Zachodnią i Horanię Północną. Do władzy w Geranii doszli prawicowcy i narodowi konserwatyści, w Barabułbargii - prawicowcy i narodowi liberałowie, a w Pomasie - prawicowcy i narodowi socjaliści. We wszystkich trzech państwach władze otrzymały poparcie.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Barabułbardzy stawali się lewicowcami i liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Pomasoni stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i liberałami. 1602 Ostrut rozpadł się na Ostrut Północny i Ostrut Południowy. Niedługo po tym Ostrut Południowy rozpadł się na kilka państw, przez co nic nie zdążyło się zmienić. Z Ostrutu Południowego powstały m.in. Serania Zachodnia, Horania Północna, Defony i tzw. Defonland. Władze barabułbarskie zmieniły wtedy poglądy na lewicę i liberalny socjalizm, a władze pomaskie - na lewicę i socjalistyczny liberalizm. Szybko Defonland został jednak zajęty i wtedy władze barabułbarskie stały się lewicowe i socjalistyczne, a pomaskie - lewicowe i liberalno-socjalistyczne. W 1603 Serania właściwa odzyskała Seranię Zachodnią, a Horania odzyskała Horanię Północną. Mieszkańcy Barabułbargii stawali się lewicowcami i liberałami, a mieszkańcy Pomasu lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Jeszcze tego samego roku Serania anektowała Horanię i zmieniła nazwę na Wielka Serania. W każdym nowo zajętym państwie ludzie się sprzeciwiali aneksji, ale chcąc nie chcąc większość przyjmowała zestaw poglądów typowego Serańczyka. Wtedy Pomasoni stawali się lewicowcami i liberałami, w 1604 stali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, w 1605 - lewicowcami i konserwatystami, w 1606 - centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1607 - centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, w 1608 - centrolewicowcami i socjalistami, w 1609 - centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a w 1611 Pomas został anektowany, a jego mieszkańcy stali się centrolewicowcami i liberałami.

W 1612 Hunria i Abalia Zamańska wyzwoliły te wszystkie państwa. Barabułbardzy stali się lewicowcami i liberałami, Nasetończycy lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Pomasoni prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W latach 1622-1688 wszystkie te państwa były częścią Abalii Zamańskiej, ale dzięki wielu rewolucjom udało im się odzyskać niepodległość. W tamtym okresie nikt tam nie był ani prawicowcem, ani lewicowcem, ani konserwatystą, ani liberałem, ani nikim podobnym. Ludzie wtedy stali się obojętni politycznie, kulturowo i światopoglądowo, bo stali się darmową siłą roboczą i byli przez władze przesiedlani tam, gdzie brakowało rąk do roboty. Nowe pokolenia od najmniejszego miały wpajane przez władze abalskie, że żyją jedynie po to, żeby zapierdalać na państwo za prawie nic. Najmniej przesiedlano Gerańczyków, a najrzadziej też na ich ziemie przywożono ludzi. Byli jednak ludzie, którzy się temu nie poddali i przejęli jakieś poglądy na jakieś sprawy. Była to przede wszystkim połowa tamtejszych Pallasyjczyków mieszkających tam od średniowiecza. Znaczna część tamtejszych Pallasyjczyków ogółem mając dość takiego życia zjechała do Pallasu po ponad tysiącu lat. Ten cały pierdolnik doszedł końca w roku 1688, kiedy Serania i inne państwa otrzymały niepodległość. To było już po zjednoczeniu Ursarii i Aranii, więc wyzwolone, ale zdezelowane mentalnie narody Południa musiały przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości panującej wokół na kontynencie. W zjednoczonej Ursarii do władzy doszli prawicowcy, konserwatyści i radykałowie, a w zjednoczonej Aranii prawicowcy, liberałowie i radykałowie. Władza nad niepodległą Barabułbargią przypadła lewicowcom i konserwatystom. Wtedy w Pomasie do władzy doszli lewicowcy, konserwatyści i radykałowie. W tym samym roku Defony zostały anektowane przez Aranię. W Pomasie władze wtedy się zmieniły na lewicowe i konserwatywne, ale poprzednie powróciły w 1690, kiedy Defony odzyskały niepodległość. W 1693 władcy Barabułbargii stali się centrolewicowcami, liberałami i radykałami, a władcy Pomasu - lewicowcami i konserwatystami.

W 1700 władze barabułbarskie stały się centrolewicowe i liberalne, a pomaskie - centrolewicowe, liberalne i radykalne. W 1701 w Pomasie rządzić zaczęli centrolewicowcy i liberałowie. W 1711 społeczeństwo stało się centrolewicowe, konserwatywne i radykalne, a ok. 1713 - centrolewicowe i liberalne. W 1721 Barabułbardzy stali się centrowcami, konserwatystami i radykałami, a Pomasoni centrowcami i liberałami. Od ok. 1738 Storkijczycy zaczęli się skłaniać bardziej ku poglądom centroprawicowym, konserwatywnym i religijnym. Barabułbardzy w tamtych czasach zaczęli się także skłaniać ku poglądom centrowym, konserwatywnym i religijnym, a wśród Pomasonów nie doszło do żadnych zmian. W 1759 Storkia uzyskała niezależność, co nic nie zmieniło ani w Storkii, ani w Barabułbargii. W 1789 Pallas anektował Ursarię. W Barabułbargii władzę przejęli centrowcy i socjaliści, a w Pomasie centrolewicowcy i konserwatyści. W 1809 Barabułbardzy stają się centrowcami i konserwatystami, a Pomasoni centrowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1821 w Barabułbargii do władzy dochodzą centrowcy i liberałowie, a w Pomasie centrowcy i liberalni konserwatyści. W 1829 Barabułbardzy stają się lewicowcami i konserwatystami, a Pomasoni lewicowcami i liberałami. W 1849 Barabułbargią zawładnęli lewicowcy i liberałowie, a Pomasem prawicowcy i narodowi konserwatyści.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Barabułbargii do władzy doszli centrowcy i liberałowie, a w Pomasie centrowcy, liberałowie i ludowcy. W 1911 dochodzi do podziału Hokiodelan. Władzę w Ostruto-Hunrii przejęli centrowcy i konserwatyści, a za nimi poszło społeczeństwo. Władzę w Geranii za to przejmują centrowcy i liberałowie, w Barabułbargii - centrowcy, liberałowie i ludowcy, a w Pomasie - centrolewicowcy i konserwatyści. W 1914 władze barabułbarskie zmieniły poglądy na centrolewicę i konserwatyzm, a władze pomaskie na centrolewicę i konserwatywny liberalizm, a w 1916 kolejno na centrolewicę i konserwatywny liberalizm oraz centrolewicę i liberalizm. W 1918 władze barabułbarskie przejęły poglądy centrolewicowe i liberalne, a pomaskie - centrolewicowe i liberalno-konserwatywne.

W 1921 dochodziło do zmian na świecie. Władze anarońskie stały się prawicowe i umiarkowanie konserwatywne, a władze anorskie stały się prawicowe i umiarkowanie liberalne. Władze barabułbarskie stały się wtedy centrowe i liberalne, a pomaskie - centrowe i liberalno-konserwatywne. Miały niskie poparcie, czego nie poprawiła sytuacja z 1923, kiedy władze barabułbarskie stały się centrowe i konserwatywno-liberalne, a pomaskie - centrowe i liberalne. W latach 30. trochę wzrosło poparcie, a w 1939 król Barabułbargii stwierdził, że jest centrowcem i liberałem, a prezydent Pomasu - że jest centrowcem i liberalnym konserwatystą. W 1945 Ostrut się podzielił na dwa państwa, a Hokia i Delany znowu utworzyły jedno. To nic nie zmieniło. Zmiana zaszła dopiero w roku 1990. W Basecie i Prancyzji do władzy doszli centrowcy i konserwatyści, w Nasetonie centrowcy i konserwatywni liberałowie, w Defonach centrowcy i liberałowie, w Kokanii centrowcy i liberalni konserwatyści, w Geranii centrowcy i umiarkowani konserwatyści, w Barabułbargii centrowcy i umiarkowani liberałowie, a w Pomasie centrolewicowcy i konserwatyści. W 1993 władze Pomasu zmieniły się na centrolewicowe i konserwatywno-liberalne, a w 2006 na centrolewicowe i liberalne. W 2021 władzę w Pomasie przejmują prawicowcy i narodowi socjaliści, a w połowie roku dochodzi do zamachu stanu i rządzić zaczynają lewicowcy i liberałowie. W 2022 zostaje wybrana nowa władza reprezentująca centroprawicę, konserwatyzm i politykę ludową.