Dziennik Rudolpha Van Richtena

Dziennik znaleziony przed Podejrzanych Przyjaciół w Wieży Rictavio, znajdują się w nim zapiski Rudolpha Van Richtena, których treść przytaczamy poniżej.

> Przez ponad trzy dekady już poświęcam się badaniu i wyciąganiu na oczyszczające światło prawdy i wiedzy istot ciemności. “Bohaterem” zwą mnie w pewnych kręgach, “mędrcem” i “wielkim myśliwym” w innych. Że przeżyłem tak wiele nadnaturalnych ataków widziane jest jako cud między mymi sojusznikami. Moi wrogowie wypowiadają me imię z lekiem i nienawiścią.
>
>

> Po prawdzie, te “prawe” powołanie zaczęło się jako obsesja by unicestwić wampira który zamordował me dziecko. I stało się dla mnie męczącą i ponurą karierą. Nawet gdy me życie łowcy potworów się rozpoczęło, czułem już ciężar czasu na mych zmęczonych ramionach. Teraz jestem człowiekiem który po prostu za długo żył. Niczym Licz z wątpliwościami, jestem przywiązany do egzystencji której szukałem w szaleństwie i, najwidoczniej, muszę znosić na wieki. Oczywiście kiedyś umrę, ale pytanie czy w grobie zaznam odpoczynku nawiedza moje myśli i torturuje mnie w koszmarach.
>
>

> Podejrzewam, że ci którzy myślą o mnie jako o bohaterze, zmienią zdanie po poznaniu całej prawdy o moim życiu jako łowcy nadnaturalnego. Jednakże muszę ujawnić, tu i teraz, że byłem pośrednią, ale niezaprzeczalną przyczyną  wielu śmierci i utraty wielu dobrych przyjaciół. Nie zrozumcie mnie źle! Nie jest to czcze użalanie się nad sobą. Raczej, w końcu zaakceptowałem dewastujące objawienie. Widzę teraz, że jestem celem okrutnej klątwy Vestani. Najbardziej tragiczną naturą tego czaru jest, że to nie ja muszę brać na swe barki jej ciężar. Zamiast tego, co o wiele gorsze, ci wokół mnie padają jego ofiarą!
>
>

> Opowiedziałem tragiczną historię o tym jak mój jedyny syn, Erasmus, został zabrany przez Vestani i sprzedany wampirowi. Wyjaśniłem jak stał się sługą nocnego koszmaru i jak to mnie przypadło bolesne zadanie uwolnienia go od tego losu za pomocą kołka. Co przemilczałem wcześniej to jak wytropiłem porywaczy Erasmusa oraz jak “wyciągnąłem” od niej informacje o jego miejscu pobytu.
>
>

> Po prawdzie, Vestani zabrali Erasmusa za mą zgodą. Sprowadzili do mnie pewnego wieczoru ciężko chorego członka ich taboru i nalegali abym go uleczył. Ale tamtymi czasy często zaglądałem na dno butelki i pod wpływem trunków nie mogłem ocalić życia młodego człowieka. Obawiając się zemsty, błagałem Vestani aby zabrali cokolwiek zechcą, jeśli tylko oszczędzą mi swych przerażających mocy, o których wtedy nic nie wiedziałem. Ku memu zaskoczeniu, zdecydowali, że spłacę ich stratę oddając im mego syna! Zanim wytrzeźwiałem i zdałem sobie sprawę co zaszło, byli od wielu godzin w drodze.
>
>

> Zrozpaczony poza granice rozsądku i prowadzony przez nierozważne impulsy, zarzuciłem ciało martwego młodzieńca na koń i ruszyłem w pościg za karawaną Vestani, naiwnie pozwalając słońcu zajść nim znalazłem schronienie na noc. W ciemności napadli mnie nieumarli, którzy zabiliby mnie, gdyby ich pan - licz - nie interweniował by oszczędzić me życie (z powodów których wciąż w pełni nie rozumiem). W jakiś sposób wykrył mnie i użył swej potężnej magii, aby przejąć kontrolę nad wędrującą po lesie bandzie zombie. Przemówił do mnie przez usta zmarłych i umieścił magiczną ochronę przed nieumarłymi na mej skroni. Ożywił zwłoki młodego Vestani i kazał mu powiedzieć mi gdzie mogę znaleźć jego ludzi. Na nieszczęście, patrząc na to z perspektywy czasu, plan zadziałał.
>
>

> Nim znalazłem porywaczy dzieci, ma niemile widziana kompania rozrosła się do rozmiarów hordy różnego rodzaju nieumarłych, którzy nie mogli mnie dotknąć dzięki magii licza. Zagroziłem, że napuszczę żywe trupy na Vestani, o ile nie oddadzą mi nego chłopca. Odpowiedzieli, że zabrał go wampir, Baron Metus. Coś we mnie pękło. Uwolniłem zombie i patrzyłem jak pożerają żywcem wszystkich członków taboru.
>
>

> Nie jest to jednak koniec tej tragicznej opowieści. Zanim umarła, ich przywódczyni przeklęła mnie słowami “Żebyś żył zawsze wokół potworów i widział jak wszyscy, których kochasz, giną od ich pazurów!”. Nawet teraz, po tak wielu latach, słysze jej głos z bolesną wyraźnością.
>
>

> Niedługo później znalazłem mego kochanego Erasmusa zamienionego w wampira. Błagał mnie abym zakończył jego klątwę i tak uczyniłem, z ciężką ręką i krwawiącym sercem. Mrok wyrwał go z moich ramion na wieki i naiwnie wierzyłem, że klątwa się dokonała. Łkałem jak pies a w miarę jak me serce się opróżniało, wzrastało pragnienie zemsty, którego obawiam się, nigdy nie zaspokoję.
>
>