Joseph Clouard

*" (...) Zbyt długo myślisz o rzeczach godnych czynu, życie to chwila, nie ma więc chwili do stracenia  (...) " ~ Billy Crinch "Dziś i Nazajutrz"*

## Joseph Clouard

### Wiek

21.11.963 C.M - 27.11.28 P.M
20 - W momencie wyprawy do Ormiliore

31 - Podczas Incydentu Złych Czarów

34 - W czasie Wojny Granicznej

48 - W momencie Festiwalu Handlowego w Dreakfeltt

54 - W czasie bitwy o Shakros

71 - W czasie Wojny Krain

77 - W pędzącym Ormilore

83 - Na Klifach Ormiliore

## Rodzina

Thomas Leferie- Ojciec Margerie Leferie- Matka

William Crinch- Najlepszy Przyjaciel

Elaysa Clouard- Od 986.r - Żona

William Clouard - Syn

Sophie Clouard - Córka

Rouse Clouard - Córka

Lucy Clouard - Córka

Robin Clouard - Wnuk

Charles Clouard - Wnuk

Magrie Clouard - Wnuk

Penelopa Clouard - Wnuczka

Joseph Clouard Crinch - Prawnuk

Sophie Clouard - Prababcia

Magrie Magon Clouard - Prapradziadek

Sir Crusoe Dachshundue - Przodek

## Przynależność

Rasa - Człowiek Przynależność - Kraina Bleya ( Elkrine )

Joseph Lucius Hamillton Guliver Rademenes Fortescue Clouard ur 21.11.963 r we wsi Elkrine w krainie Bleya Evelsunga. Jedyny syn Margerie i Thomasa Leferie'ch oraz przedstawiciel siódmej generacji swego rodu.

Joseph jest jednym z głównych bohaterów opowieści *"Dziś i Nazajutrz"* oraz bohaterem pobocznym cyklu *" Powiernicy Jutra" .*Wraz ze swoim przyjacielem Williamem Crinchem i grupką towarzyszy udaje się w podróż po pełnej magicznych miejsc i stworzeń krainie Dalloway, by z finałem swej eskapady dopełnić słowa elfickiej przepowiedni.

***BIOGRAFIA***

Joseph wyrastał na opowieściach i legendach snutych przez jego prababcię Sophie. Z kolejnymi latami wzmagało w nim pragnienie poznania świata i przeżycia fantastycznych przygód. Przyszedł jednak czas śmierci ukochanej babuni a wraz z nim koniec dziecięcych fantazji .Od tamtej pory Joseph zdawał się zapominać o marzeniach, a barwna niegdyś codzienność poczęła z wolna popadać w szarości i rutynę.

Wszystko zmieniło się z dniem dwudziestego lipca 983 roku, kiedy to do spokojnego Elkrine , w poszukiwaniu towarzystwa przybył William Crinch - awanturnik i powsinoga. Złożył on młodemu Clouardowi propozycję wspólnej wyprawy do zapomnianej krainy za morzem zwanej Dalloway i położonego za jej górami skarbca Ormiliore. Po pewnych wątpliwościach Joseph postanowił dać szansę niecodziennej okazji i wraz z Billym opuścił rodzinne strony.

***WYSPA*** ***DALLOWAY***

Razem z Billym odwiedzili wiele niesamowitych miejsc w krainie Dalloway m.in Bagna Oeflock, Wioskę Luem, Księżycowy Las, Zamek Peregrinn, Kryształowe Groty i Skarbiec Ormiliore.

Poznali i pomogli wielu jej mieszkańcom, zaskarbiając sobie ich przyjaźń i pomoc w obronie krasnoludzkiej twierdzy przed armiami chcącymi powstrzymać bohaterów przed jej otwarciem.

***KOMPANIA ZAPCHLONEGO KUNDLA :***

- Joseph Clouard

- Billy Crinch

- Henh Toeklee

- Deth Strain

- Gepetto Phanton

- Anya Tassani

- Zoe (Niellastiela)

- Elaysa Telunarii

U kresu swej wyprawy pokonali księcia Rufusa i czarnego smoka Ragadona, by finalnie stanąć przeciw sobie w pojedynku na śmierć i życie w imię przyjaźni. Wielka Maszyneria została uruchomiona, a Zegarmistrz (owie) zmienili bieg historii narodu krasnoludów.

Wraz z dopełnieniem przepowiedni, usiedli na zboczu wysokiego klifu, na którym ongiś stał skarbiec Ormiliore, wówczas już przykryty morskimi falami, w czeluści głębin. Spoglądając na horyzont , zastanawiali się co się za nim kryje i czy warto im wyruszyć w nowe nieznane... Jednakże wtedy Billy wyciągnąwszy swój drogocenny kompas , cisnął go do morza, mówiąc że czas wracać do domu. Joseph powtórzył symboliczny gest przyjaciela, i rzucił w morze swój kieszonkowy zegarek . Tym samym cząstka ich obojga pozostała w Ormiliore już na zawsze.

Z bogactwami w sakwach i wdzięcznością wielu istnień w sercach, Joseph, Bill, Elaysa, Henh i Zoe opuścili Dalloway i popłynęli za morze z powrotem do Krainy Bleya.

W Bleysfall Joseph , Elaysa i Zoe pożegnali się z Billym i Henhem, którzy tak jak i oni powędrowali w swoją stronę.

Joseph wraz z ukochaną zamieszkali w rodzinnym domu Clouardów w Elkrine. Od tamtej pory doczekali się syna ( 985) i trzech córek (988/991/993). Joseph wybudował Muzeum poświęcone historii i kulturze Dalloway. Tchnął w Elkrine nowe życie, gospodarując ogromne połacie terenu , na użytek wielkiej dyniowej uprawy i założył lokalną fabrykę czekolady Timothy. Miejscowość, nie licząc peryferii i miejsc odległych od centrum wsi, poczęła przeradzać się w niewielkie miasteczko , z małymi kamienicami i brukowanymi drogami, oświetlanymi mozolnym światłem naftowych latarni .

W roku 990 wraz z Billym otworzyli karczmę "Zapchlony Kundel" na cześć ich przyjaciela Henetha Toeklee i prowadzili ją sukcesywnie przez trzy lata, wtedy to Billy musiał wyjechać z Elkrine w ważnych sprawach na długo i daleko od swego przyjaciela.

***INCYDENT ZŁYCH CZARÓW***

 W roku 994 doszło w Elkrine do tzw. Incydentu Złych Czarów. W październikową noc do życia powołane zostały eksponaty Muzeum Historii Dalloway, dyniowe plantacje poczęły mutować w ludorzerne rośliny, a ludność cywilna popadła w obłęd. Wówczas sytuację Josephowi i jego synowi Willyemu pomogła opanować Anya Tassani, przybyła do Elkrine w poszukiwaniu groźnego mordercy Jonathana Shoeringer. Razem oczyścili miasto z pokrak, by później zmierzyć się z Shoeringerem we własnej osobie. Joseph osobiście zastrzelił seryjnego mordercę , gdy ten ośmielił się targnąć na życie jego syna. Przed śmiercią Jonathan zdradził że to on był sprawcą zaklęcia, lecz działał na zlecenie kogoś innego, nie zdążył jednak powiedzieć kogo .

Krótko po incydencie, Joseph wraz z Anyą wszczęli dochodzenie w sprawie Shoereingera trwające przez następne kilka miesięcy, jednakże bez oczekiwanego rezultatu.

***WOJNA GRANICZNA***

W roku 997 do Elkrine powrócił Billy Crinch by raz jeszcze poprowadzić wspólnie z przyjacielem ich piwny interes, trwało to do momentu wybuchu wojny pomiędzy Krainą Bleya a Risvelonem - 997- 998 tzw. Wojny Granicznej. Wówczas w roku 997 Elkrine leżące nieopodal granicy z państwem agresora, popadło w okupację risvelońskich wojsk pod dowództwem kapitana Simona Roukinsa i jego przybocznego Erwicha Franza. Krótko po zajęciu przez wojska Roukinsa Elkrine, doszło do wybuchu dwóch powstań zbrojnych przeciw okupantowi, pod dowództwem Shinea Locksleya - bratanka burmistrza -, obydwa jednak poniosły klęskę. Wówczas mieszkańcy zwrócili się o pomoc do Josepha Clouarda, który mimo wielu wątpliwości zgodził się przejąć partyzancką inicjatywę. Na początku powiadomił on swoich najbliższych przyjaciół o sytuacji jego i jego współplemieńców. Na wezwanie odpowiedział bez chwili zwłoki i wątpliwości Billy, jego najlepszy przyjaciel , z którym wówczas dzielił wspólny interes. Ponadto Joseph mógł liczyć na wsparcie swojej dawnej towarzyszki broni Anyi Tassani oraz jej arsenału. Wraz z jej przybyciem Joseph i Bill ponownie otrzymali do swej dyspozycji Rewolwery Traumanatu. Na wezwanie odpowiedział także Henh Toeklee, ich dawny druh. W czwórkę obieli dowództwo nad ruchem oporu Elkrine i poczęli organizować kolejne powstanie. Za siedzibę obrali Asplarieu - wzgórze, gęsto porośnięte drzewami i gęstwiną- ze względu na jego strategiczne położenie i ruiny cledeuńskiego fortu Asplen. Na polecenie Josepha , powstał sekretny tunel wiodący do ich kryjówki, z kolei każda ścieżka na powierzchni prowadząca do serca wzgórza, została na jego prośbę skrzętnie opleciona przez pająki , lepkimi pajęczynami. Od czasu powstania ruchu oporu pod przywództwem Clouarda, doszło do kilku zasadzek na patrole i konwoje risvelończyków, by wyszła na jaw obecność partyzantów. Trwająca tygodniami wojna podjazdowa , nie była jednak pozbawiona sensu, w ten sposób Joseph i Bill poznawali przeciwnika z jakim przyszło się im zmagać A musieli go poznać bardzo dokładnie, bowiem kapitan Roukins dysponował dziesięciokrotną przewagą nad Elkrineczykami. W końcu ten zaczął mścić się na mieszkańcach za krzywdy swych żołnierzy. Została zatem powołana narada zainicjowana przez dowództwo ruchu oporu, które zaprosiło na nią najważniejszych mieszkańców wsi, m.in burmistrza Silberta. Przedstawiono na niej plan bitwy na złotych polach Sarasierry - należących do Espenzo Sarasierry - , do której Joseph zamierzał wyzwać kapitana Roukinsa. Mieszkańcy byli oburzeni i zaniepokojeni , wszak Elrkine nie dysponowało armią mogącą równać się z wojskami Risvelonu. Wtem Joseph obiecał im że nie muszą się niczego obawiać i że w tej bitwie nie polegnie ani jeden Elkrinejczyk. Kilka dni po naradzie, ruch oporu zaczął gromadzić siły i obmyślać strategię, rozesłano listy i przydzielono zadania. Na pomoc partyzantom przybyło siedemnastu shakrawksich szwoleżerów pod wodzą Dariusa Żelaznorękiego , a także masowo przybywające, grabarskimi karawanami transporty trumien... transporty skrywający klucz do zwycięstwa elkrinejczyków.

Późnym porankiem, na polach Sarasierry , pojawiły się liczne siły kapitana Roukinsa, pewne swojego zwycięstwa. Rozpoczął się ostrzał artylerii skierowany w Asplarieu. Wtem u zboczy wzgórza pojawił się Joseph w szarym mundurze i kapeluszu ,wraz ze swoją świtą na koniach. Wystrzałem rewolweru wydał swój pierwszy rozkaz. Z leśnej gęstwiny wyłoniły się roje pszczół , które zasypały oddziały risvelońskiej piechoty. Żołnierze zaczęli panikować i płoszyć się w amoku, żądleni i rozproszeni przez agresywne pszczoły. Wtem niektórzy z zaatakowanych rycerzy dostrzegli na horyzoncie zbliżających się w ich stronę umundurowane szeregi. Phantomowie, odziani w szare mundury i uzbrojeni w lśniące wielostrzałowce , rozpoczęli śmiercionośny ostrzał. Porucznik Franz próbował przegrupować siły , lecz grad pocisków był nie do wytrzymania. Roukins widząc z dala , że jego ludzie ponoszą druzgocące straty, wydał bratobójczy rozkaz łucznikom , by ci zalali pole bitwy strzałami... nie wiedział że drewnianym manekinom nie wyrządzi to żadnej krzywdy. Franz i jego armia została rozgromiona, lecz jemu samemu udało się umknąć do swego pana. Roukins wydał rozkaz kontrataku , lecz i wtedy los zadrwił z uporu risvelończyków. Krańcami zboczy poczęli szarżować szwoleżerowie na swych smoczych rumakach, budząc strach i przerażenie. Na czele Billyego Crincha wbili się, zionąc ogniem i wycinając w pień świtę kapitana. Był wśród walczących shakrasów syn Josepha, William , który nie pozostawał dłużny w męstwie swojemu imiennikowi. Zwycięstwo było przesądzone, lecz wtedy uniesiony pychą William pognał w stronę oddalonego od ognia walczących, kapitana. Został uziemiony strzałami kuszników i wypadł z konia, na całe szczęście pojawił się Henh w swej wilczej formie by ratować syna swego przyjaciela. Walczył zażarcie oddalony od wsparcia i godzony wielokroć bełtami i ostrzami mieczy. Henh w końcu padł na ziemię, powalony ciśniętą w jego stronę włócznią kapitana Roukinsa i został przez niego dobity. William podzieliłby jego los , gdyby nie phantonowi rajtarzy z Josephem na czele. Kapitan został pochwycony ,a bitwa wygrana... Clouard dotrzymał słowa, w bitwie nie poległ żaden elkrinejczyk ... lecz cenę za to zapłacił Heneth Toeklee... po jego śmierci przez dziewięć dni i nocy z każdego lasu w Elkrine niosło się wilcze wycie...

Po bitwie, Roukins został stracony w publicznej egzekucji, a Henheth spoczął w miejscu w którym poległ, na Złotych Polach Sarasierry, gdzie powstał później jego wilczy pomnik, nazwany Henhsfall. Phantonowie zagościli w Elkrine na stałe i od tamtej pory stanowili osobistą armię miasteczka. Joseph rozwiązał ruch oporu i z powrotem wraz z Billym zajęli się "Zapchlonym Kundlem". siedem lat później zamknęli ten przybytek.

***DROGA WYZWOLONYCH***

W roku 1011 wraz z synem Williamem, Joseph przybył do stolicy Risvelonu , Dreakfelt na Wielki Festiwal Targowy. Spotkali tam Skłóconych Billyego i Allima, a kilka godzin później miała miejsce publiczna egzekucja Williama, który stał się kozłem ofiarnym w sprawie morderstwa króla Leonarda Enkeltona

Pięć miesięcy później za sprawą zaklęcia Rezurekcji, rzuconego przez czarownika Ivetha Phrausela. William i kilkanaście tysięcy ludzi Mondarey z Risvelonu , Gelfrahtu ,Cledeux czy nawet z Krainy Bleya z różnych okresów w historii , powstało z martwych na lokalnych grobowiskach i Cmentarzu Zasłużonych Krainie Burzy.

Po powrocie Williama do domu, spotkał się on z bardzo chłodnym przyjęciem swoich współplemieńców, a co gorsza będąc Odmieńcem jego konszachty z niedoszłą narzeczoną stały się niemożliwe . Rodzina przyjęła go z otwartymi ramionami, Lecz Will nie mogąc znieść tego kim się stał ,postanowił dołączyć do armii Odmieńców kapitana Luena Tobbara, by w ten sposób odzyskać utracone życie.

***NOWA NADZIEJA I WYZWOLENIE SHAKROS***

Siedem lat później po Rewolcie Ceriliusa Geheta i Wojnie Dwóch Mondarey, nastała Wojna Totalna, wtedy to do Elkrine, odzyskawszy swe człowieczeństwo powrócił William w asyście Areney Enkelton. Dziewczyna niosła po całej krainie Nową Nadzieję o ostatecznej bitwie i zbierała tym samym sojuszników. Joseph przystał na jej wezwanie . Phantonowa armia Elkrine, odziana została w białe mundury i razem z Josephem i Detherym wyruszyła na dalekie południe by stamtąd wyprawić się przez morze na rodzinną wyspę Billyego - Shakros.

U Południowych Wybrzeży Joseph i Dethery spotkali się z Billym, Anyą Tassani i Teodorem Rogseyem, przyjaciele naradzili się przed wyprawą odbicia Shakros z rąk Jinów Akhalnoradu. Admirał Tassani wyruszyła na pokładzie swego podniebnego okrętu do Dalloway, natomiast reszta popłynęła na Smoczą Wyspę.

Na miejscu zastali oni kraj pogrążony w okupacji, lecz dla Billa najważniejsze było wtedy odbicie jego trzymanego w niewoli ojca - Dariusa. Najeźdźcy okuli go w łańcuchy i usadowili w sercu piramidowej świątyni Shakrasów, bezczeszczonej przez hordy Jinów. Z racji tradycji ludu Smoczych Łowców, Bill nie mógł uczestniczyć w odbiciu ojca, więc poprosił o to swoich przyjaciół. Armia phantonowych strzelców na czele z Detherym oraz Josephem i Teodorem po jego prawicy i lewicy, wmaszerowała do świątyni i przeszła po niej jak burza , zabijając bez litości każdego napotkanego jina. Dethery przeciął żelazne więzy wodza Shakrasów i pozdrowił go w imieniu jego syna. Darius zerwał się czym prędzej na zewnątrz by spotkać się z pierworodnym. Billy wręczył mu jego mechaniczną dłoń, której pozbawili go okupanci, lecz sam Darius, mimo dumy jaką czuł z postawy i zaangażowania syna i jego przyjaciół, powątpiewał w odbicie wyspy, bowiem Kilku set Shakrasów i Phantonów nie mogło się jego zdaniem mierzyć z tysiącami Akhalonardczyków rozsianych po całym Shakros.

Wtem nastał świt a po błękitnych obłokach poniosły się tryumfalne dźwięki orkiestry, na oczach Dariusa pojawiła się na niebie biała flota Dalloway, a ląd okrył się konnymi armiami ludzi, amiami krasnoludów i elfów by chwilę po tym nadleciały w chwale znad wzgórz cztery smoki, Rahearon, Dageron, Zorana i Eronhar . Daruis niedowierzając temu co widzi ugiął się na kolana. W jednym momencie wszystkie historie i opowieści jego syna ,w które nikt i on sam nie wierzył , urzeczywistniły się, przybyła Armia z Legend. kilkadziesiąt latających okrętów, dziesiątki tysięcy kawalerii Daloway dzierżących sztandary z trzema herbami - Dalloway, Elkrine i Shakros - , tysiące elfickich i krasnoludzkich wojowników a nawet smoki. Darius ujrzał lud który uważany był od wieków za umarły - krasnoludy, ojców założycieli ludu Łowców Smoków. A smoki , które też rzekomo wyginęły, z którymi od pokoleń Shakrasi walczyli, teraz nadleciały ocalić ich przed okupacją. Pierwszy raz w oczach swego ojca Billy dostrzegł rzęsiste łzy i usłyszał gorzkie słowa przeprosin. Po tym nadleciał do nich smoczy król Rahearon , by sam Billy mógł na jego grzbiecie wzbić się w powietrze. Przez następne cztery dni i noce, Rycerze Dalloway, Smoki, elfy, krasnoludy, phantonowie, shakrasowie z Billym, Josephem i Detherym na czele odbijali wyspę z rąk jej oprawców. Bill ostatecznie udowodnił ojcu swoją odwagę i wzbudził w nim ogromny i dożywotni szacunek, od tamtej pory świat obiegła informacja o tym że królestwo z opowieści istnieje naprawdę i że jest wielce potężne, krasnoludy przestały być już narodem wymarłym, podobnie jak smoki. Zostało nawiązane Przymierze Zjednoczonych w przyjaźni państw Dalloway, Elkrine i Shakros. Na uroczystości pojawiła się sama Astrinrouse Peregrinn - Królowa Dalloway, Duran Pierwszy - Król krasnoludzkiego królestwa Gimelfarru, Król elfów z Księżycowej Puszczy - Ellioth Lontho i oczywiście bohaterowie Ormiliore - Billy, Joseph, Dethery i Anya.

Kilka dni później było już głośno o zwycięskiej bitwie o Arbatress, gdzie walczył syn Josepha William. Armia z pod Arbaterss pod przywództwem Areney Enkelton wymaszerowała przez Ziemskie Otchłanie do Mrocznej Doliny ,a Joseph wraz z orkiestrą Dalloway w jednym z Shakrawskich amfiteatrów wykonał Ostatnią Pieśń Zagłady. W tym samym czasie Armia Wolnych Ludów Północy stoczyła Bitwę w Mrocznej Dolinie, głęboko w czeluściach podziemi i ostatecznie pokonała hordy Ballahrinu.

W roku 3 piątego milenium Joseph i Bill raz jeszcze otworzyli karczmę "Zapchlony Kundel" i prowadzili ją przez następne trzynaście lat.

***W PĘDZĄCYM ORMILIORE***

W roku 22 P.M Joseph, Billy , Penelopa i Gerald, chwilę po wyjściu z "Zapchlonego Kundla" zostali w dziwnych i nadnaturalnych okolicznościach zdematerializowani. Cała czwórka znalazła się w trzęsącym się wnętrzu eleganckiego wagonu., lokomotywy pędzącej przez lodowe pustkowia , skąpane w jasnym świetle nowiu. Spotkali tam maszynistę pociągu o imieniu Joseph. Ekspres okazał się wehikułem jadącym przez Bezkres Czasu, jawiący się jako śnieżne przestrzenie. Maszynista przestrzegł ich by trzymali się blisko niego bez względu na wszystko i pouczył że jeśli chcą oni wrócić do swojego świata , muszą razem z nim dotrzeć do lokomotywy. Niestety pociąg , został opanowany przez dziwnych kultystów, zwanych Bractwem Cyklu, a drugiemu maszyniście groziło niebezpieczeństwo. Przedzierając się przez kolejne wagony nierzadko byli oni atakowani przez pojawiających się znikąd kultystów, a ataki te poprzedzał komunikat drugiego maszynisty, wybrzmiewający z megafonów. Joseph maszynista wytłumaczył wtedy reszcie że niespodziewane materializacje oponentów wynikają z uprzednio zapowiadanych przez megafony , anomalii czasoprzestrzennych. W pewnym momencie jednak staruszkowie Joseph i Bill nazbyt zabrnęli do przodu, oddzielając się od maszynisty Josepha, by po chwili paść ofiarą anomalii. Rozdzieleni od wnuków i gospodarza pociągu, Joseph i Bill znaleźli się w pierwszym Wagonie, gdzie spotkali mistrza kultu. Okazał się nim być Rufus Dalloway, przed wieloma laty pokonany przez Josepha w Wielkiej Maszynerii Ormiliore i wrzucony wraz z Ragadonem (pokonanym przez Billa) do czeluści czasu. Szybko dał starcom do zrozumienia że z czarnym smokiem dzielą to samo ciało, mimo iż nie wyglądał tak groteskowo jak w czasie ich ostatniego spotkania. Rufus (Ragadon) spędził w szczelinach czasu prawie sześćdziesiąt lat i nabył dzięki temu specyficznych umiejętności, m.in posiadł zdolność odradzania się w nowym ciele ilekroć zaszłaby taka potrzeba, zatem kultyści którymi przewodził okazali się być jego "porzuconymi naczyniami" , pozbawionymi świadomości oryginalnego Rufusa, podążający jednak za nim z poczucia specyficznej więzi. Plan Rufusa zakładał wykorzystanie wehikułu czasu by dominować w czasie i przestrzeni. Jednakże wrót lokomotywy nie można było otworzyć bez specjalnego klucza, który miał w swoim posiadaniu Joseph maszynista, o czym Rufus z początku nie wiedział. Ponadto wnętrze lokomotywy było jedynym miejscem do którego nie można było się dostać przez przypadek , przy pomocy anomalii czasoprzestrzennych , ze względu na to iż znajdował się w niej rdzeń ,stanowiący serce całego pociągu, jak i mocy dzięki której podróże w czasie były w ogóle możliwe - rdzeń niewrażliwy na anomalie . Po starciu z Rufusem , na pomoc Josephowi (Clouardowi) i Billyemu przybyli w końcu ich wnuki wraz z maszynistą Josephem. Joseph widząc że nie ma innego wyboru zdradził towarzyszom że cały czas był on w posiadaniu kieszonkowej wersji rdzenia podobnego do tego z lokomotywy, dzięki któremu jest odporny na anomalie teleportacyjne .Co ciekawe ów urządzenie wyglądało identycznie jak zegarek kieszonkowy Josepha z czasów Kompanii Ormiliore. W pewnej chwili po krótkiej wymianie zdań, rozległ się komunikat zapowiadający kolejną anomalię, która przeniosła Rufusa gdzieś na tyły pociągu. Bohaterowie mogli nareszcie dostać się do serca pociągu. Po otwarciu wrót ,wszyscy weszli do wnętrza lokomotywy , a drugim maszynistą , okazał się być ... Gepetto Phanton. Joseph (Clouard) i Bill wprost nie mogli uwierzyć własnym oczom , lecz nie było czasu na długie wyjaśnienia , gdyż w pociągu wciąż pozostawał Rufus, z którym nie można było powrócić do rzeczywistego świata, ze względu na jego niewyobrażalną moc , jaką mógłby w nim władać. Bohaterowie zdecydowali się na starcie z Rufusem na końcu pociągu .Starcy stwierdzili że ta sprawa nie powinna dotyczyć ich wnuków i po raz kolejny wyszli przed szereg - oddzielając się od reszty bez ich zgody , na chwilę przed kolejną anomalią. Znaleźli się oni niedaleko Rufusa. W końcu między starymi wrogami doszło do kolejnego pojedynku, w trakcie którego Rufus przeszedł drastyczną przemianę, mutując w hybrydę człowieka - czarnego smoka ,znaną już z Ormiliore . Po zaciętej walce Joseph i Bill dali za wygraną, wycieńczeni padli jeden po drugim, jednakże i tym razem szczęście im dopisało gdyż ich młodsi następcy przybyli na czasu. Penelopa i Gerald pokonali Rufusa , jak niegdyś ich dziadkowie zrobili to w Ormiliore . Wszyscy po tym wrócili do Lokomotywy. Ekspres przedostał się do czasu , z którego zniknęli Clouardowie i Crinchowie. Na koniec padło kilka słów wyjaśnień, a Joseph maszynista wręczył starcom swój dziennik, z którego mieli się oni dowiedzieć całej prawdy. Na chwilę przed pożegnaniem , Gerald zorientował się że zgubił gdzieś swoją obsydianową, fajkę, za co został zrugany przez Billyego , jednakże wtedy machający im na pożegnanie Joseph maszynista , wyciągnął fajkę i ku ich wielkiemu zdziwieniu zapalił z niej smoczy tytoń , z dziecinną łatwością . Joseph i Bill przeczytali kilka dni później dziennik maszynisty, a chwilę po tym do pokoju w którym się znajdowali wpadła Penelopa z Geraldem , oznajmiając że zostaną oni rodzicami , a swojego syna nazwą ... Joseph.

***NASZA OSTATNIA PODRÓŻ***

W roku 26 zmarła żona Josepha Elaysa, a niedługo po jej śmierci on sam przepisał swój udział w karczmie, na swojego pierworodnego , co później poczynił tez Bill , przepisując swoją połowę na swego prasiostrzeńca Geralda (zięcia Williama).Dyniowe pola przypadły na własność jego córki Sophie, a Muzeum na rzecz Lucy. Rouse otrzymała od ojca wyłączne prawo do fabryki czekolady Timothy, natomiast cały swój majątek pieniężny ,przez lata powielany, pozostawił on do równego podziału swoim wnukom : Robinowi, Penelopie i Magriemu. Testament okazał się w porę zrealizowany , bowiem w roku 27 Joseph, oznajmił rodzinie iż przeczuwa swą rychłą śmierć, i że zanim umrze, chciałby raz jeszcze zobaczyć Dalloway. Oznajmił najbliższym że nie planuje już powrotu z tej wyprawy.

Joseph pożegnał się z rodziną i swoim czteroletnim prawnukiem Josephem i wyruszył w towarzystwie swego przyjaciela Billyego do Dalloway. Ponownie odwiedzili Luem, Peregrinn oraz nowo założone w kryształowych grotach krasnoludzkie królestwo nazywane Gimelfar. Z pomocą Phantona , przelecieli nad górskim pasmem, na pokładzie pierwszego w dziejach świata dwupłatowca skonstruowanego przez wynalazców z Luem i Gepetto we własnej osobie. Dwaj przyjaciele wylądowawszy kilka godzin od Klifów Ormiliore, powędrowali pieszo ku horyzontowi. Na końcu drogi usiedli raz jeszcze na tym samym klifie, na którym zakończyła się ich podróż sześćdziesiąt lat wcześniej. Wtedy rzekł do Billyego Joseph, czy tym razem nie chciałby wybrać się z nim za horyzont, w ich ostatnią podróż. Billy z początku uznał to za żart, lecz po chwili jego przyjaciel wstał i ruszył w stronę zbocza. Bill w obawie o Josepha zerwał się w jego stronę , ale będąc w połowie drogi, ten rzekną do niego by spojrzał za siebie. Billy odwróciwszy się, ujrzał dwóch starców siedzących obok siebie z zamkniętymi oczyma. Przyjaciele umarli ... był rok 28 piątego milenium

Joseph zachęcił starego druha by zeszli na dół klifu , na wąską plażę, tam czekała na nich łódź, nie zastanawiając się zbyt długo , przyjaciele wsiedli do łódki i razem popłynęli ku wschodzącemu słońcu , za niezbadany horyzont, w swą ostatnią podróż ...

**PSEUDONIMY**

 - Kapelusznik - nazywany przez większość ludzi

- Reivilo - nazywany przez elfy

- Zegarmistrz - Nazywany przez krasnoludy

- Czarodziej - nazywany przez Lukrecję i Rufusa

- "C" - Imię jego alter ego

- Jossie - nazywany przez Detha

**CHARAKTERYSTYKA**

Joseph jest średniego wzrostu mężczyzną o zielonych oczach i ciemnych włosach. Nosi zielony cylinder z żółtą tasiemką, zieloną marynarkę, brąz kamizelkę oraz eleganckie rękawiczki.

Z charakteru Joseph jest przyjaznym i romantycznym młodzieńcem o wybujałej wyobraźni i zajęczym sercu. Jest ciekawy świata i żądny przygód ,choć ceni sobie komfort i domowe wygody. Ma w zwyczaju narzekać , szczególnie na upał i deszcz, a także na brak inspiracji. Joseph miewa przejawy megalomanii i lubi w teatralny sposób zwracać na siebie uwagę. W przeciwieństwie do Billyego brakuje mu umiejętności spontanicznego działania , co wielokrotnie objawiało się w różnych sytuacjach jego przesadną paniką.

**RELACJE**

Billy Crinch - Z Billym łączy Josepha szczera przyjaźń i zaufanie. Można powiedzieć że rozumieją się bez słów. Razem stanowią Serce i Rozum całej kompanii.

Henh Toeklee - Heneth i Joseph to dwa zupełnie inne charaktery. Często dochodzi między nimi do kłótni i wzajemnych uszczypliwości. Jednakże mimo wzajemnej niechęci i trudnej relacji są gotowi dla poświęceń względem siebie.

Deth Strain - Mimo różnic charakteru Joseph dobrze dogaduje się z Detherym. Joseph ceni sobie jego poczucie humoru i uważa go za charyzmatycznego. Deth uważa Josepha za osobę godną zaufania i za zacnego kompana.

Gepetto Phanton - Joseph bardzo ceni sobie towarzystwo Phantona, on z kolei darzy go wielkim szacunkiem. Joseph zawsze może liczyć na jego inwencje twórcze i dobrą radę. Oboje zdają się postrzegać świat przez pryzmat podobnej wrażliwości i ciekawości.

Elaysa Aeshen - Joseph z początku traktuje Elaysę jak towarzyszkę i nie specjalnie zwraca na nią uwagę. Jego stosunek do niej zmienia się z czasem z chłodnego traktowania na szczerą sympatię, by następnie przerodzić się w miłość.

Zoe - Joseph zawsze uważał Zoe za swojego opiekuna, nic dziwnego zatem że po ujawnieniu jej prawdziwej postaci nie mógł wyjść z zachwytu i podziwu dla swojej "arcyznakomitej" intuicji. Zoe traktuje go jak młodszego brata i darzy go miłością, choć czasem czuje się bezsilna wobec jego lekkomyślności i megalomaństwa.

Anya Tassani - Anyę i Josepha łączy sympatia i wzajemny szacunek. Joseph podziwia ją za jej niesamowite umiejętności strzeleckie i zmysł stratega.

**BITWY**

- Bitwa w Miodowym Pałacu

- Trzecia Bitwa o Ormiliore

- Bitwa na Złotych Polach Sarasierry

- Bitwa o Shakros

- Bitwa w Mrocznej Dolinie

**CIEKAWOSTKI**

* Joseph panicznie boi się pająków, a paradoksalnie został on uratowany przez Starego Tkacza od Prochowców w Księżycowym Lesie.
* Za namową Billyego począł palić fajkę.
* Joseph dzięki lekcjom udzielonym przez Jaskółkę ,potrafi nie najgorzej śpiewać i tańczyć.
* Elfy nazywały go *Reivilo* co w ich język znaczy Kapelusz.
* Joseph i Billy trzykrotnie otworzyli własną karczmę - Zapchlony Kundel . Raz w roku 986, drugi raz w roku 997, i wreszcie w roku 1022.
* Na powrót z Dalloway Joseph, oprócz skarbów przywiózł ze sobą wiele sadzonek Luemskich dyń, oraz receptę przyrządzania czekolady Timothy.
* Joseph powracając do Elkrine, zainwestował cały zdobyty łup w wiele przedsięwzięć takich jak : Wielkie dyniowe ogrody, którym nadał nazwę - Ogrody Luem , oraz Muzeum Historii Dalloway
* Efektem ubocznym korzystania z Zegara Niespełnionych Marzeń ,którym został dotknięty Joseph, było pojawienie się znamion w kształcie zegarowej tarczy na jego lewym oku. To znamię pozostało nawet po uruchomieniu Wielkiego Chronometru w Ormiliore i spełnieniu przepowiedni krasnoludzkiego skarbca.
* Przez wzgląd na przyjaźń ze Starym Tkaczem - Jednym z Praojców Pająków - oraz sympatię Pszczelej Królowej , wszystkie pszczoły i pająki traktują go jak przyjaciela.