Dame van de Schaduwen: Hoofdstukken

Welkom op de hoofdstukpagina van Dame van de Schaduwen, een verhaal geschreven door Donderslag. De banners en cover zijn gemaakt door Morgenpoot! Hopelijk vinden jullie het wat!

## Proloog

Schaduwen overspoelden de straten van Cyrinthe, zoals de grondratten dat ook deden. Toch bleef het slechts in de smalle zijstraatjes echt donker, want daar waren geen lantaarnkaarsen. Dat was ook niet zo erg, want daar wilde toch niemand komen. Duisternis was dan ook doodeng.

Niet iedereen was echter bang voor de nacht. Er waren natuurlijk ook mensen bij die zich juist meer op hun gemak voelden wat later op de dag. Vooral degenen die niet wilden opvallen. De personen die hun ware gezichten in het daglicht niet durfden te laten zien. De dieven, die overdag van het leven genoten en pas in de avond te werk gingen. De geheimbewaarders, die een affaire voor hun geliefden verzwegen. De feestbeesten, die het altijd zo leuk hadden, terwijl ze zich de volgende dag er niks meer van zouden herinneren, maar toch deden ze het weer opnieuw en opnieuw. De verslaafden, of het nu een goedje was uit Paerenos of bier uit Wegenoir, maakte niet uit, het kon net zo goed een casino zijn waar ze hun gespaarde goudstukken kwijtspeelden.

Mimosa had ze allemaal weleens voorbij zien komen, toen zij toekeek vanuit haar vertrouwde, smalle steegjes. Zelf was ze ook een echte nachtuil. Als de zon scheen hield ze zich schuil in één van de afgebrande gebouwen in de stad – en dat waren er zoveel dat ze zelden zonder een dak boven haar hoofd sliep. Daarbij had ze in het licht ook niks te zoeken. Cyrinthe was een drukke stad, waardoor de zakkenrollers vaak hun slag juist dan sloegen. Drukte had dan ook zo haar voordeel, maar het zorgde ook voor nog meer ogen. Er hoefde maar één oplettende bij te zitten en ze was er geweest. Ze zou geen kant op kunnen, want overal liepen dan mensen, vandaar dat ze meer een avondmens was.

Als de maan scheen had iedereen ook zijn eigen agenda, waardoor er niemand op Mimosa zou letten. In de middag speelde er juist veel meer verveling op en dan gingen de inwoners van Cyrinthe overal op letten. Waarschijnlijk kwam het door hun obsessie met detail. Niet dat iemand dat ooit zou denken als ze de houten stad zo zagen. Nee, architectuur was niet Cyrinthe’s beste eigenschap, maar modeontwerpen dan weer wel. Cyrinthe kende de grootste productie van textiel in heel de wereld, en juist omdat er al zoveel kleding was, ging het juist allemaal om de details om het uniek te maken. Vandaar ook dat de middag het meest gevaarlijke tijdstip was om er rond te lopen. Dan zou Mimosa er tussenuit springen, als één van de weinige jonge meiden zonder een schattig jurkje en een krankzinnige grote hoed. Zij zou het detail worden dat nog even moest weggewerkt worden, want ze hoorde hier niet.

Maar hoorde iemand hier ook echt? Of kwam het vooral door het masker van kleding en gezichtspoeder dat iedereen *leek* of ze hier thuishoorde, maar eigenlijk diep van binnen net zo doodongelukkig waren als zijzelf?

Het boeide haar dan ook vrij weinig wat de mensen hier voelden. Ze wilde het liefst zo snel mogelijk weg uit de stad, maar dat was simpelweg gewoon niet mogelijk. Ze zat aan Cyrinthe gebonden. Nergens was zoveel onrust en chaos. Hier kon ze gemakkelijk overleven, dit was haar vertrouwde plek. Ze had nooit geleerd om in het wild te overleven, daarom moest ze in de stad blijven en overleven op restjes die op de grond lagen, of wat kopen van gestolen goudstukken.

Plots hoorde ze hoefstappen door de straten galmen. Het teken dat het nachtleven van de Cyrinthiërs eindelijk zou beginnen. Ze duwde haar handen tegen de grond en kwam zo overeind. Vervolgens veegde ze haar handen af aan haar bruine rokje, die grijs zag door het as. Haar vingers leken nu nog viezer dan voorheen, maar voor wat ze ging doen had ze ook vieze handjes nodig. Vies en glibberig, zoals die van elke nachtdief.

Voorzichtig liep ze richting de hoofdstraat. Elke keer keek ze goed waar ze haar blote voeten neerzette. Doordat ze vooral actief was gedurende de avond, was haar nachtvisie uitstekend. Zij had geen vuur of maanlicht nodig om te kunnen zien in het donker.

Ze verschool zich achter een houten regenton, die op de hoek stond van de straat. De hoefstappen kwamen steeds dichterbij, waardoor de schaduwen steeds verder de steegjes in werden geduwd.

Mimosa hield gluurde langs de ton heen, om te kijken of ze de Flamencse Vuurbloeden al kon zien. De oorlogspaarden die bestemd waren tegen elke vonkenregen. Tegenwoordig werden ze echter niet alleen in een veldslag gebruikt, maar ook als brandweerpaarden – die in Cyrinthe hard nodig waren. Zelf vond ze de roodbruine beesten prachtig en bewonderde ze hen heel erg. Hoe goed moest het wel niet voelen om zo onverschrokken te zijn dat zelfs dodelijke vlammen niet meer beangstigend waren?

Zodra ze de eerste glimp opving van beweging, keek ze gauw weer weg. De vuurmagiërs, die eigenlijk alleen maar bezig waren met het aansteken van de lantaarnkaarsen, waren ook meteen een rondje aan het maken om te kijken of alles veilig was. Het waren meestal mannen die zich verveelden, en maar al te graag een klein meisje de stuipen op het lijf wilden jagen.

Alles leek nog goed te gaan, totdat ze de hoefstappen ineens niet meer hoorde. Mimosa’s hart begon sneller te kloppen. Zouden ze haar gezien hebben? Ze sloeg haar armen over haar benen en trok zich nog meer in elkaar. Ze vervloekte haar blonde haren, die extra zouden opvallen in het licht. Als ze ooit eens genoeg goudstukken had, zou ze meteen haar haren zwart laten kleuren.

‘Waarom gaan de kaarsen hier niet aan?’ bromde één van de ruiters boos.

‘Wellicht is Ignur boos dat je hebt gedronken, terwijl je gewoon nachtdienst hebt’, lachte een andere.

‘Zoveel was het niet.’

‘Zeg dat maar tegen dat buikje van je! Misschien moet jij voortaan maar gaan lopen, in plaats van zo lui op je paard te zitten.’

Mimosa voelde hoe haar handen begonnen te zweten. Waarom moest dit ook precies gebeuren waar zij verscholen zat? Zij had nog geen magie onder controle, ze zou zichzelf nooit kunnen redden.

‘Zit er nog wel een lontje aan?’ vroeg de man aan de andere kant van de straat. ‘Of is die nog korter dan de jouwe?’ Opnieuw moest hij lachen om zijn eigen grap.

‘Ha. Ha’, zei de boze ruiter sarcastisch. ‘Het lontje is lang genoeg.’

‘Laat mij maar weer.’ De vrolijkere man klikte met zijn tong om zijn paard aan te sporen en draafde zo naar de lantaarnkaars toe. Heel voorzichtig keek Mimosa weer langs de ton en zag hoe een vlammetje brandde in zijn handpalm, maar hoe dichter zijn hand bij de kaars kwam, hoe meer het licht van het vuur afnam. Het was te donker om te zien, maar ze wist zeker hij verontwaardigd stond te fronsen.

‘Dat is vreemd’, mompelde de man.

‘Misschien geeft Ignur jouw de schuld voor het eten van het laatste stuk taart’, zei de ruiter die het als eerste had geprobeerd, alleen een stuk meer chagrijnig dan lacherig. ‘Zie je wel dat het niet aan mij licht.’

Voordat de andere man kon antwoorden, begonnen de paarden ineens te hinniken en gooiden hun hoofden achterover.

‘Ho, ho, rustig aan!’ De halfdronken man probeerde zijn evenwicht op zijn Vuurbloed te bewaren, wat hem nog maar net lukte.

Alleen zodra de roodbruine dieren ook nog eens achteruit weken, viel hij er vanaf en belandde met een harde klap op de stenen.

‘Wat hebben jullie ineens?’ vroeg de man die teveel taart had gegeten geschrokken. Hij keek om zich heen en lichtte een nieuwe vlam op in zijn hand, alleen die doofde alweer gauw.

Uit het niets klonk er toen een krijs. Mimosa schrok op, maar verstijfde daarna weer snel. Wat was dat? Ze vernauwde haar ogen en keek zoekend om zich heen. Een nieuwe, hoge kreet klonk. Het was niet al te ver weg van haar, vertelden haar oren haar.

‘Ga eens kijken wat dat is’, beval de man die nog op zijn paard zat.

‘Waarom ik? Doe het zelf?’ stribbelde de ander tegen.

‘Jij bent toch al op de grond!’

Met een geërgerde zucht greep de gevallen man zijn paard bij de teugels en liep toen het steegje in waar Mimosa verscholen zat. Ze sloeg haar hand voor haar mond en hield haar adem in. Zolang ze geen geluid zou maken en stil bleef zitten, zou hij haar niet zien. In de donker viel beweging namelijk juist op, dat was ook waarom dieren, als ze bang waren, in de nacht zouden verstarren en in het licht zouden vluchten.

En weer galmde het gekrijs tussen de houten muren. Als het gedierte binnen haar handbereik had gelegen, had Mimosa nu de nek omgedraaid. Ze wilde niet gepakt worden. Ze hoefde niet de stad uitgezet te worden, of in de bak te belanden, of nog erger, in het weeshuis gestopt te worden.

‘Heb je het al?’ vroeg de ruiter die met zijn paard was achtergebleven.

‘Nee’, antwoordde de zoekende man kortaf.

‘Misschien helpt het als je daadwerkelijk een stap in het steegje durft te zetten.’

‘Je kan ook zelf gaan kijken.’ De man vloekte wat binnensmonds en stapte daarna weer verder.

Mimosa’s hart begon steeds sneller te kloppen. Ze voelde het nu zelfs in haar keel. Als de man nog drie stappen zou zetten, stond hij letterlijk naast haar. Bedachtzaam drukte ze haar handen alvast tegen de grond aan, zodat ze zo vlug mogelijk kon wegrennen, mocht de nachtwachter haar zien.

Plotseling begon het paard te hinniken. Ze hoorde het onrustige gestap van de hoeven op de stenen kletsen.

‘Ho, rustig maar’, zei de ruiter kalmerend, alleen hielp het niks. Het paard hinnikte opnieuw en begon angstig te snuiven. Mimosa gluurde snel over haar schouder om te zien wat er aan de hand was. Het paard leek haar recht in de ogen aan te kijken.

Zo snel als vuur zich kon verspreiden, brak het los. Het paard steigerde omhoog, waardoor de man voorover viel en voordat zijn vriend hem kon helpen, rende zijn paard er met hem vandoor. De man die achterbleef liet de teugels los en het dier galoppeerde gauw weg. Meerdere vervloekingen verlieten de wachters mond, voordat hij achter zijn paard aan ging.

Mimosa haalde opgelucht adem en sloot haar ogen even. Vervolgens telde ze nog even tot twintig, voordat ze achter de ton vandaan durfde te komen.

In plaats van gekrijs klonk er nu gepiep. Nog steeds om zich heen kijkend, glipte Mimosa naar de andere kant van de straat. Nu pas zag ze het kleine beestje op de grond zitten. Het was een koudkauwkuiken, die aan het schreeuwen was om zijn moeder waarschijnlijk. Ze bleef er even naar kijken en hurkte voor hem neer. Het jonge vogeltje keek haar met een schuine kop aan.

‘Ik weet hoe het is om alleen te zijn’, prevelde ze op een lieflijke toon. ‘Ik weet hoe het is om hier niet thuis te horen.’ Koudkauwen hoorde namelijk niet in Aeleon. Van oorsprong kwamen ze uit Paerenos, maar iemand had ze hier uitgezet, of ze waren zelf overgevlogen. Het maakte ook niet uit hoe ze hier waren gekomen, het probleem zat hem erin dat ze hier bleven. Koudkauwkuikens vlogen met de kille wind mee naar onheil. Waar zij waren, gebeurde altijd iets ongelukkigs. Dat was nog een reden waarom Mimosa zichzelf herkende in zwart gevederde vogel, die zoveel gevreesd en gehaat werd, ondanks dat ze er zelf niks aan konden doen. Toch kon ze begrijpen dat de Aeleërs de vogels weg wilden hebben, want dat ze bleven was een teken voor alle ellende die het land onderging of nog zou ondergaan.

Aarzelend stak ze haar hand uit naar het kuiken.

‘Ik weet dat je niks doet’, mompelde ze, half tegen zichzelf.

Opeens begon de koudkauw weer hard te krijsen en met zijn vleugels op en neer te flapperen. Het leek te willen vluchten, maar Mimosa pakte het gauw op en maakte een kommetje van haar handen.

‘Rustig maar’, fluisterde ze op een vriendelijke toon. ‘Ik doe ook niks.’

Haar lieve woorden deden het vogeltje echter niks. Hij sperde zijn snavel wijd open en liet geluiden los die Mimosa’s trommelvliezen deden trillen. Nu was zijn kleine snavel nog gelig, maar zodra het diertje zou opgroeien, zou het zwart worden, waardoor het er natuurlijk een stuk beruchter uit zag. Ergens was ze daar jaloers op. Ze hoopte dat als ze zelf nog wat meer zou groeien, haar haar ook donkerder zou worden. Door haar dikke blonde lokken, vond iedereen haar maar lief en onschuldig – een makkelijk doelwit eigenlijk. Maar ze wilde laten zien dat zij ook heel gevaarlijk kon wezen. Mensen moesten haar gaan vrezen.

In ieder geval was de kleine koudkauw al bang voor haar. Dat was er toch al eentje.

Ze probeerde met haar vinger over zijn dunne veren te strijken, in de hoop dat het zou helpen met hem stil te krijgen, maar hij spartelde zo heen en weer dat hij bijna uit haar handen viel. Mimosa keek om zich heen om te zien of ze ergens het nest kon vinden waar het jonkie was uitgevallen. Echter nog voordat ze goed had kunnen zoeken, zag ze een glimp van een vogel in het maanlicht.

‘Is dat je moeder?’ vroeg ze aan het vogeltje in haar hand. Ze tilde haar armen omhoog en hield haar handen boven haar hoofd. ‘Ga maar naar haar toe. Zij zal je wel kalm weten te krijgen.’

Voordat ze het wist hoorde ze een wat diepere krijs en beukte er wat tegen haar aan. Zwarte vleugels fladderden in haar gezicht en snavels prikten in haar huid. Van schrik begon Mimosa te gillen. Ze liet het koudkauwkuiken los en rende de straat op, wild om het heen slaand met haar armen.

Terwijl ze over de straat holde, voelde ze de houtsplinters hard in haar voeten boren. Ze zou morgen vroeg, wanneer er meer licht was, de splinters eruit moeten halen voordat ze begonnen te ontsteken. Door de hoeveelheid was het alleen onbegonnen werk.

Toen de laatste onheilbeesten haar met rust hadden gelaten, stopte Mimosa hijgend bij een hoek en leunde er tegenaan. Haar luchtwegen waren net zo dicht als dat de mensen hier in de zomer tegen elkaar aan stonden. Haar borstkas was nog heter dan blauw vuur en ze voelde een stekende pijn net onder haar ribben. Ze wist dat ze in slechte conditie was, en het leek gewoon elke dag erger te worden nu. Maar wat kon ze eraan doen? Hygiëne had niks te zoeken in Cyrinthe. Daklozen waren hier ten dode opgeschreven. Ze eigenlijk nog geluk dat ze jong was en dat haar lichaam wat meer aankon dan de oude mannen en vrouwen die op de grond aan het slapen waren.

Op het moment dat ze weer genoeg adem had gekregen, strompelde ze verder over de hoofdstraat. Ze hoorde de muziek en het gelach van de rijken al in de verte. Soms was dat geluid nog erger dan wat er zojuist uit de keel van de koudkauw was gekomen. Al dat gefeest, al het verspilde drinken dat ze uit hun glas lieten vallen, omdat ze te wild aan het dansen waren, al het overdreven gedoe. Mimosa kon er zo slecht tegen hoe ze het altijd in iedereens neus moesten wrijven. Het was zo onnodig. Natuurlijk mocht ze niet echt klagen. Door hun idiote gedrag, kon zij weer ontbijten in de ochtend.

Haar voeten kleefden aan de grond, daar waar het bier al was gemorst. Van een afstandje bleef ze stilletjes toekijken naar de dansenden vrouwen. Hun veel te grote jurken draaiden in het rond, evenals de losse pruiken op hun hoofden. De mannen probeerde een beetje mee te doen, maar waren eigenlijk vooral op de dames aan het leunen, omdat ze zelf te dronken waren om nog overeind te staan. Vooraan aan het gebouw stond een bankje waar een vrouw op zat. Ze was zelfs asociaal genoeg om haar voeten op het bankje te hebben, terwijl ze rustig naar haar vrienden zat te staren. Mimosa kreeg al meteen een naar gevoel bij haar. Ze had een hekel aan nuchtere mensen tussen het dronken volk. Nu kon ze onmogelijk haar slag slaan, tenzij er een afleiding zou komen.

Ze sloop op haar tenen wat dichterbij en bleef dichtbij de muren, waar ze hopelijk minder op viel dan midden op straat. Haar blik hield ze vooral gefocust op de dame met zwarte haren die op het bankje zat. Toen ze een stuk meer hun kant op was gekomen, zag ze dat de vrouw met haar wijsvinger op haar knie aan het tikken was. Ze was aan het piekeren, wat goed uitkwam, want dan was ze afgeleid.

Mimosa speurde de grond af naar wat etensresten en zag een paar gepofte kastanjes op de grond liggen. Ze boog zich naar voren en raapte ze op. Daarna liep ze nog iets dichterbij en verschool zich achter een lantaarn, niet dat die dik genoeg was om haar volledig te verbergen, maar zolang ze niet teveel bewoog, zou ze niet al te veel opvallen in het donker. Ze spiekte nog één keer of de kust veilig was en gooide toen onderhands het voer op straat. Ze hoopte maar dat de ratten de trillingen ondergronds zouden voelen. Meestal kwamen ze op alles af als ze dachten dat het eten was.

Geduldig wachtte ze, totdat er opeens voor haar langs een donkere flits over straat schoot. En waar één grondrat op de aarde liep, waren er nog tien onder hem. Deze rat was slechts een verkenner. Ze volgde het grijsbruine beestje met haar ogen en zag het aan de gepofte kastanjes snuffelen. Vervolgens keek het nog even voor de zekerheid om zich heen en tikte toen drie keer met zijn staart op de grond, als een teken dat het veilig was. Mimosa had de grondratten al vele avonden bestudeerd, omdat ze zo fascinerend vond. Ze waren haar grootste vrienden in de gehele stad.

Nog geen seconde later, verschenen er overal gaten in de grond om haar heen, die daarna meteen weer opgevuld werden, allemaal in een mum van seconde. De ratten snuffelden een paar keer aan de kastanjes, en probeerde het toen vlug naar binnen te werken, of namen het mee terug de grond in.

‘Een rat! Een grondrat!’ gilde één van de dansende dames. Niet veel later was de hele bende hysterisch aan het rondrennen.

‘Doe wat!’ riep iemand naar de mannen. Mimosa rolde met haar ogen. Het was niet dat alleen de mannen stoer konden zijn en magie hadden. Waarom konden ze niet gewoon voor zichzelf vechten? Zoals letterlijk elke andere vrouw in de samenleving. Waarschijnlijk konden ze het ook wel, wist Mimosa, maar dit waren gewoon prinsesjes die gewend waren dat anderen dingen voor hen deden. Hun eigen kleding aantrekken was al teveel moeite.

Twee van de mannen liepen naar voren. Ze waren allebei breedgeschouderd en erg lang – ofwel de droomprins van elke vrouw in Cyrinthe. Behalve voor Mimosa dan, want zij hoorde hier natuurlijk niet en ergens vond ze dat zelf maar goed ook. Ze wilde niet geassocieerd worden met deze tweepotige varkens.

De ene man trok zijn zwaard, de ander slechts een werpmes. Allebei bleven ze op een afstandje staan, zodat de man zijn mes kon werpen. Een hartslag later, kletterde het wapen op de grond. Enkele ratten keken geschrokken op, de rest was te druk bezig met vreten.

‘Trap ze dood!’ joelde een vrouw die zich verscholen hield tussen twee achtergebleven mannen.

Mimosa kon haar glimlach niet onderdrukken. *Ja, trap ze maar,* dacht ze. Hun paniek zou dan alleen nog maar groter worden. Ze had het al eens eerder gezien. Daarom vond ze de grondratten zo integrerend. Ze waren ontzettend intelligent – en ook wraaklustig. De grond onder Cyrinthe had dan ook net zoveel gaten als Mimosa’s kleding. De ratten hadden eigenlijk de hele stad in controle. Als ze één tunnel lieten instorten, kon er een heel zinkgat ontstaan. Dan zou Mimosa zeker weten de kans krijgen om wat te stelen. Niemand zou met haar bezig zijn.

Vanachter de lantaarnpaal, bleef ze rustig toekijken hoe de man met zijn zwaard wil om zich heen aan het slaan was. Hij leek echter vergeten te zijn dat ratten erg dichtbij de grond zaten, en dat hij nu alleen maar lucht sneed, of hij wilde zijn zwaard gewoon niet beschadigen. De meeste Cyrinthiërs hadden toch alleen maar een wapen voor de show, niet omdat ze het echt gebruikten. Dat was voor de inwoners van het Oostenrijk.

Intussen was het feestende volk al naar binnengegaan, terwijl de twee dappere mannen nog steeds aan het kloten waren met de straatbeesten. Iedereen op de vrouw op het bankje na. Mimosa keek haar geïnteresseerd aan, en precies op dat moment kruiste hun blikken. Het jonge meisje slikte. Toch bleef ze zich aan de paal vasthouden, in plaats van dat ze wegrende. Ze wist alleen niet goed waarom.

De vrouw stond langzaam op en liep rustig haar kant op. Ondanks dat ze nog redelijk ver weg was, durfde Mimosa niet meer te ademen. Toch was het gevoel dat ze had geen angst. Ze wilde ook niet bang zijn. Ze haatte het. Ze wilde juist dat het andersom was. Hoe goed zou het wel niet voelen om zoveel macht te hebben en dat ook uit te stralen? Dan zouden anderen eens weten hoe het was om het meisje op de straat te zijn.

Zodra de slanke, lange dame bij de twee vechters – althans, Mimosa hoopte niet dat ze dat van beroep waren – hurkte ze bij hen neer. Mimosa moest haar ogen samenknijpen om te zien wat ze überhaupt aan het doen was. Vervolgens klopte de vrouw drie keer op de grond, zoals de ratten ook met hun staart hadden gedaan, en kroop toen wacht dichter naar hun toe. Met kalme bewegingen van haar armen, dreef ze de ratten terug hun holen in, terwijl ze met haar voet telkens drie keer op de grond tikte. Nog nooit had Mimosa zoiets gezien. Zelf wist ze niet eens dat het kon. Zij liet de ratten gewoon hun gang gaan, want zij hadden ook gewoon eten nodig, net zoals ze dat zelf had.

Daarna creëerde de vrouw een vuurbal in haar hand en keek in het rond, om te checken of alle ratten wegwaren. En dat waren ze ook, op straatrat Mimosa na. Ze kon zichzelf wel vervloeken. Ze had moeten wegrennen toen die vrouw met de grondratten was bezig geweest, maar ze had haar zo bewonderd dat ze was blijven staan.

‘En zo doe je dat’, lachte de vrouw vriendelijk naar de twee mannen. ‘Geweld is niet altijd nodig, zeker niet als deze kleintjes niemand kwaad deden.’

‘Dit had je niet eerder kunnen doen, Fatana?’ vroeg één van de heren chagrijnig.

‘Ja, jullie vrouwen waren zo aan het gillen, wij schoten tenminste meteen te hulp’, mopperde de andere. Oh, wat haatte Mimosa mannen toch. Zo ondankbaar en arrogant.

Fatana schudde haar hoofd. ‘Een simpele “bedankt” was genoeg geweest’, zuchtte ze, maar de twee mannen liepen alweer naar binnen. Hun gebroken ego’s hadden even tijd nodig om te herstellen. De vrouw staarde ze na totdat ze binnen waren, en Mimosa hoopte heel hard dat ze achter hen aan zou lopen, maar het leven stond niet vaak aan haar kant. In plaats van terug te lopen, draaide Fatana zich juist om.

‘Nu ze weg zijn, kan je wel tevoorschijn komen hoor’, zei ze vriendelijk.

Mimosa bleef staan waar ze stond. Dat de vrouw niet meteen de ratten had afgeslacht zoals de meesten zouden doen, betekende niet dat ze te vertrouwen was. Verre van zelfs.

Toen het stil bleef, lichtte de vrouw een nieuwe vuurbal op en stapte naar Mimosa toe. ‘Ik doe niks.’

Maar naarmate Fatana dichterbij kwam, week Mimosa juist meer achteruit. Haar hart begon weer sneller te kloppen en haar handen trilden. De kaarslichten leken te verdoven, en zo ook Fatana’s vlam. De vrouw bleef verbaasd stilstaan. Ze keek van haar dovende vuur naar Mimosa en weer terug. Mimosa’s adem stokte in haar keel. De vrouw dacht toch niet dat *zij* degene was die het licht wegnam? Behoedzaam stapte Mimosa weer achteruit. Ze zag dat Fatana haar ogen vernauwde. Dat was nooit een goed teken.

Uit het niets blies een kil briesje haar haren voor haar gezicht, en nog geen hartslag later klonk er gekrijs in haar oren. De koudkauwen waren gekomen.

Mimosa slikte. Betekende dit dat de vrouw haar ging aanvallen?

Een nieuw vuurtje verscheen in Fatana’s handen en voordat hij weer uitging, keek ze gauw in het rond. Mimosa volgde haar blik en zag nog net iemand van de daken springen. Haar hart ging nu zelfs tekeer in haar oren. *Dieven!*

Na te denken was overbodig, het enige wat ze nu nog moest doen was rennen. Dieven hielden niet van concurrentie, en zodra ze zagen dat zij van de straat kwam, zouden ze haar wegwerken – op welke manier dan ook.

Ze keek zelfs niet meer achterom. Die vrouw kon zichzelf wel redden, toch? Hier was het ieder voor zich.

Direct voelde ze de splinters steeds verder en verder haar huid in slaan. Ze klemde haar kaken op elkaar en besloot het eerste beste steegje die ze zag in te gaan. Nog steeds stopte ze niet. Als iemand haar gezien had, moest ze ervoor zorgen dat ze zo ver mogelijk van hen vandaan kwam.

Mimosa was zelfs zo verblind door haar eigen angst, dat ze niet de vrouw zag die net om de hoek kwam gerend. Zonder enige afremming, botste Mimosa hard tegen haar op. Omdat zij kleiner was en een heel stuk lichter, viel ze achterover en kon zich nog net met één arm opvangen.

De vrouw hapte verschrikt naar adem. ‘Oh, sorry, meisje! Ben je oké? Ik zag je niet!’ Ze stak haar hand uit naar Mimosa. In haar ogen lag een kalme blik.

Toch pakte Mimosa haar hulp niet aan. Met haar handen duwden ze zichzelf overeind. Haar hart ging nog steeds te keer. Het was een wonder dat haar borstkas niet was geëxplodeerd. Zwijgend staarde ze de vrouw aan. Ze wist niet wat het was, maar ze kreeg een naar gevoel van haar. Zonder haar te kennen, voelde ze aan dat ze de vrouw niet moest onderschatten.

Het kleine meisje stond op bevende benen stil, niet wetend wat ze moest doen. Als ze zou rennen, zou de vrouw haar dan achterna gaan? Iedereen had in de avond een agenda in Cyrinthe. Wellicht stond Mimosa op de hare.

Wel keek ze alvast verstandig om zich heen, om alvast te bedenken welke kant ze op zou gaan. Maar waar ze ook keek, ze kon eigenlijk niks zien in het donker. Meestal had de stad wel genoeg licht om zelfs in de steegjes wat te kunnen zien gedurende de nacht. En toen Mimosa achterom keek, zag ze zelfs dat de hoofdstraat achter haar geen verlichtende lantaarnkaarsen meer had. Verbaasd keek ze omhoog. De maan en de sterren waren zelfs verdwenen. Er was letterlijk niks van licht meer. Alles werd zelfs zo zwart dat ze de vrouw voor haar neus niet eens meer zag. In paniek begon ze te voelen waar de muur was. Dit was wel gelijk een goede kans om te ontsnappen. Maar voordat ze de koude houten balken had bereikt, pakte een hand haar arm beet. Mimosa probeerde het los te rukken, maar de greep van de vrouw was te sterk.

‘Kalmeer even’, begon de vrouw op een tedere toon. ‘Ik doe je niks aan, maar als je nu gaat rennen, weet je niet waar je je voeten zet en raak je gewond.’

Mimosa keek haar geïrriteerd aan, wat niet veel zin had want de vrouw zag haar niet. *Ik ken deze stad anders op mijn duimpje. Ik kan mezelf echt wel redden.*

Plots voelde ze een verandering in haar lichaam. Ze probeerde de vrouw haar ogen te zoeken in het donker, maar ze zag niks. Wel voelde ze haar hartkloppingen verminderen. Een kalm, warm gevoel stroomde haar lichaam binnen. Paniek leek zomaar uit haar lijf te verdwijnen.

Het voelde raar, want Mimosa wilde nog wel in paniek zijn. Alles in haar schreeuwde ook dat ze bang moest zijn en deze vrouw niet moest vertrouwen, maar toch gebeurde dat niet. Langzaam maar zeker werd het gezicht van de vrouw steeds meer zichtbaar. Mimosa dacht dat haar ogen gewoon aan het wennen waren aan het donker, maar pas toen ze vlug over schouder keek, zag ze dat de hoofdstraat weer verlicht was door de lantaarnkaarsen. Ze keek omhoog en zag de sterren weer dansen in de hemel, rondom de maan die ook haar lichtgevende gloed weer had teruggekregen. Ze durfde het zichzelf niet af te vragen, maar toch keek ze even naar haar eigen handen – en daarna weer snel terug naar de enge vrouw die haar rustig had gekregen.

De vrouw zat slechts naar haar te glimlachen en had een vriendelijke blik in haar groenblauwe ogen. Haar ravenzwarte haar viel prachtig over schouders. ‘Je hoeft niet langer bang te zijn’, stelde de vrouw haar gerust.

Vervolgens keek de dame met de zwarte haren om haar heen. Ondanks dat haar gezicht kalm was, straalden haar ogen toch wat van angst uit. Was ze voor iemand op de vlucht?

‘Waar is je moeder, kleine meid?’ vroeg ze toen.

Mimosa kreeg een brok in haar keel en zweeg. Eigenlijk wilde ze de vreemdeling ook niks vertellen.

Omdat ze niet antwoordde, vroeg de dame verder. ‘Wat doe je ’s avonds zo alleen op straat?’

Nog steeds wilde Mimosa echter niks zeggen. Zelfs als ze het zou willen zou ze niks uit haar keel krijgen.

‘Wil je me wel zeggen hoe je heet?’

Nog steeds niks.

De vrouw ging wat meer door haar knieën, om op ooghoogte te komen. Ook al kreeg ze niks uit Mimosa, bleef ze een aangenaam gezicht houden. De meeste inwoners van Cyrinthe hadden het al opgegeven of haar geslagen.

‘Ik zal beginnen’, glimlachte de vrouw toen. ‘Mijn naam is Sakuna.’ Ze ging weer rechterop staan en keek nogmaals om haar heen. ‘Zou je met mij mee willen komen? Ik vind het geen fijn idee dat je alleen over straat loopt zo laat.’ Opnieuw stak de vrouw haar hand uit.

*Ik kan prima voor mezelf zorgen,* dacht Mimosa beter. Waarom moest iedereen altijd denken dat ze zo hulpeloos was*? Ik zorg al heel mijn leven voor mezelf.*

En toch, al ging het tegen al haar instincten in, pakte ze de hand van de vrouw. Al was het alleen maar om wellicht wat eten van haar te krijgen, of dat was de reden waardoor Mimosa haar actie rechtvaardigde voor zichzelf. Een andere reden wist ze niet zo snel. De vrouw zag er zo charmant uit, maar ze had iets van een dodelijke aura om zich heen.

Sakuna lachte nogmaals lieflijke naar haar. ‘Geen zorgen, ik zal je wel beschermen.’ Vervolgens ging ze in plaats van naar de hoofdstraat een nog donkerder steegje in. Het rook er naar pis en rottend vlees. Mimosa had al direct spijt van haar beslissing. Deze vrouw had gewoon iets aangrijpends aan haar. Nu ze vast had gepakt, wilde ze niet meer loslaten. Dus volgde ze de dame maar. En zo verdwenen de twee samen in de schaduwen.

## 1. Arie & Loki

Een ardelhert liep traag over de stille heide. Een jongen lag op zijn rug en gooide een nootje omhoog, in de hoop het te vangen met zijn mond. Helaas belandde het nootje op zijn kin en stuiterde op de grond. De jongen maakte echter geen gebaar om het weer op te rapen. Hij zag wel goed zo, op zijn ardelhert. Daarbij zouden de vliegeekhoorns het notenpad dat hij voor hen had gecreëerd vast op prijs stellen. Iedereen wist namelijk wel dat je die terrorbeesten te vriend moest houden, en Loki was niet geweldig met vriendschappen, maar hij deed zijn best. Jammer genoeg had het niet geholpen om de jongens van Oilon om te kopen. Was het maar zo gemakkelijk om aan vrienden te komen, dan had Loki er waarschijnlijk genoeg gehad.

Hij pakte een nieuw nootje uit zijn zak en gooide hem omhoog. Deze kwam niet eens in de buurt van zijn mond en belandde op zijn borst. Pluspunt? Hij kon in ieder geval nog een keer falen nu. Alleen precies toen hij het nootje wilde pakken, misstapte het ardelhert zich, waardoor Loki bijna van hem afviel en het nootje van zijn lichaam rolde. Hij perste zijn lippen op elkaar en ademde uit door zijn neus.

‘Soms denk ik echt dat je dit soort dingen expres doet, Arie. Ja, het spijt me dat ik je heb gehertnapt van je roedel, maar ik had een vervoermiddel nodig. Ik kan niet heel Aeleon rondgaan in mijn eentje en wij zijn beste vrienden, nietwaar?’

Arie keek even naar rechts en duwde zo zijn enorme gewei in Loki’s gezicht en bromde. Loki viel snel weer stil. Zo kon iedereen maar weer eens zien hoe slecht hij was in vriendschappen – al was het eigenlijk niet alleen dat. Het was relaties in het algemeen. Het kostte gewoon altijd zoveel energie en dat stopte Loki liever ergens anders in. Hij had betere dingen te doen dan zich zorgen maken over mensen van wie hij toch altijd de tweede keuze zou zijn. Dan kon hij beter zichzelf op nummer één plaatsen, zoals zijn vader hem had geleerd. Al had dat andere redenen.

Loki stopte zijn hand weer in zijn zak om nog een nootje te pakken, maar kwam erachter dat er geen meer over waren. Hij had zijn complete lunch verspild – en die van Arie, en het hert was al zo verdomd chagrijnig. Ergens had hij spijt dat hij niet gewoon een Oilonse Windbloed had gestolen. Die paarden waren duizendmaal sneller dan het beest waar hij nu op reed, maar wel wat minder comfortabel en meer opvallend tussen de bomen.

Hij propte zijn hand in zijn andere zak, waar het overige ruilmiddel nog in zat. Aeleon kende namelijk geen waardeloze munt zoals Zyrenc. Hier gold maar één ding: voor wat hoort wat. Natuurlijk moest de waarde gelijk zijn. Het boeide niet wat voor een getal erop stond. Dat maakt het niet meer kostbaar, wat die klunzen in het andere land ook dachten.

Gelukkig had Loki wel iets van waarde mee, gekregen van zijn vader. Hij had graag meer gehad, maar dit liet ook meteen zien hoeveel vertrouwen zijn vader in hem had. Toch was Loki allang blij dat hij had kunnen ontsnappen uit het Zuiderrijk. Nu hoefde hij zich niet meer bezig te houden met andere mensen. Hier was hij helemaal alleen, of nouja, met Arie dan, maar zoveel gezelschap bood het boze beest niet. Al kon Loki het hem niet geheel kwalijk nemen. Hij zou ook uit zijn humeur zijn als er iemand al dagen, misschien wel al weken op zijn rug zat. Hij moest ook beter voor Arie zorgen, maar hij had belangrijkere dingen aan zijn hoofd.

Hij ging weer rechtop zitten en draaide zich om. Zijn tas hing nog aan Arie’s gewei. Geen wonder dat het dier niet blij met hem was. Snel hing hij de tas weer aan zijn eigen schouder en griste een kaart eruit. Hij hoopte dat hij en Arie nog steeds op het goede spoor waren, maar het was moeilijke te zeggen zonder enkele borden of andere dingen die hem wat konden vertellen waar hij precies was. Maar helaas. Daar deed Aeleon niet aan. Ja, voor vijanden was het handig, maar voor de inwoners wat minder.

Zijn nekharen schoten overeind en zijn vingers begonnen te tintelen. Hij concentreerde zich op zijn oren en sloot zijn ogen, waardoor hij precies kon horen waar het stromende water vandaan kwam. Hij trok wat aan het gewei van Arie om hem de goede richting op te sturen. Het ardelhert snelde meteen zijn pas, hij had schijnbaar ook wel zin in een pauze.

Toen ze bij het beekje aankwamen, sprong Loki van Arie af en klopte op zijn vacht.

‘Bedankt weer, Arie Brul. Vergeet niet om goed aan te sterken hier. In het Dode Woud zal waarschijnlijk niet veel voeding aan ons verschaffen.’

Arie keek hem droogjes aan, alsof hij dacht dat Loki’s brein gevuld was met zaagsel, omdat hij dacht dat een hert hem kon verstaan.

‘Nou hup, drinken jij’, bromde Loki, terwijl hij het hert met zijn hand wegwuifde. Wellicht niet het slimste om te doen, want het zou hem niks verbazen als Arie gewoon keihard zou wegrennen nu. Elke keer was het weer een nieuw risico dat Loki nam. Tot nu toe was gebleken dat Arie hem ergens wel mocht dan, aangezien het brombeest er nog steeds was.

Hij knielde neer naast het beekje en stopte zijn handen in het water. Hij vormde een kommetje om eruit te kunnen drinken en gooide het overige water als verfrissing over zijn gezicht heen. Daarna liet hij zichzelf vallen op de zachte aarde. Zijn buik knorde zachtjes. Hij zou dadelijk weer eens moeten gaan jagen, als Arie met zijn zware lompe poten niet al alle dieren in de omgeving had verjaagd dan. Toch trok het water meer zijn aandacht. Hij wilde zichzelf ervan weerhouden om het weer te proberen. Hij hoefde de teleurstelling niet nog eens te voelen. Met zijn lippen op elkaar geperst, duwde hij zijn vingers in de zachte aarde, om niet aan de drang toe te geven. Uiteindelijk gaf hij op. Hij was gewoon niet sterk genoeg.

Hij haalde diep adem. Zijn gedachtes brachten hem terug bij zijn dagen naast de rivier met zijn vader, Yako Yamesh, een legendarische watermagiër. Hoe kon hij zo’n mislukte zoon voortbrengen? En dat met Sakuna nog wel, Loki’s moeder. Al had ze geen Yamesh-bloed door haar aderen vloeien, was ze nog altijd een bekende naam voor velen. Een vlammetje van trots brandde in zijn hart toen Loki aan zijn beroemde ouders dacht. Het vuur doofde echter snel weer toen hij zijn eigen spiegelbeeld in het stromende water zag. Hij zuchtte even. Hij had een brok in zijn keel, of die probeerde hij in ieder geval te vormen. Ook probeerde hij niet te knipperen, zodat er dadelijk tranen zouden zijn. Verdriet was namelijk verbonden aan het water. Het zou hem helpen het water te begrijpen, waardoor hij het kon besturen. Dat had zijn vader hem zo ongeveer elke keer verteld. Niet dat hij zijn vader ooit verdrietig had gezien, maar goed, hij was niks voor niks een groot talent, zoals iedereen in de Yamesh-familie.

Hij sloot zijn ogen en probeerde aan zijn moeder te denken. Voor een groot gedeelte waren zijn herinneringen aan haar slechts één groot zwart gat. Maar één blik van haar zou hij nooit vergeten. De blik die ze had gehad op de dag dat ze was verdwenen. Opgeslokt door de schaduwen en niemand had ooit nog wat van haar vernomen. En dat terwijl haar zwarte lokken en groenblauwe ogen onvergetelijk waren. Voor Loki tenminste. Zelfs de sproetjes op haar gezicht wist hij nog voor zich te halen. Hij had ze namelijk ook geërfd, evenals haar licht getinte huidskleur. Zijn donkerbruine haren en ijsblauwe ogen waren dan weer van zijn vader. Hij was eigenlijk de perfecte combinatie van zijn ouders. Hij was dan ook hun enige kind, al wist hij zeker dat ze er nog een kind bij hadden gewild als Sakuna langer aanwezig was geweest. Dat kon ook niet anders. Ze moesten laten zien dat het niet aan hun lag dat hun zoon zo’n mislukkeling was. Maar helaas. Het lot had anders bepaald. Hij zou voor altijd hun enige kind blijven. Ergens was Loki er wel blij mee. Hij had niet nog meer competitie nodig. De hele wereld was al meer dan genoeg.

*Kom op, water, werk even mee,* dacht hij. *Wie goed doet, goed ontmoet. Onthoudt dat.* Stilletjes bad hij nog even tot Aquatristia, de watergodin. *Ik zal lief met u omgaan,* beloofde Loki. *Laat me alstublieft toe. Ik heb geen kwade bedoelingen. Ik wil alleen maar uw kracht gebruiken om te laten zien dat ik geen complete loser ben.*

Nog één minuut bleef hij in stilte bidden. Vervolgens bewoog hij sierlijk met zijn handen en beeldde zich in wat hij met het water wilde doen, anders kon Aquatristia hem ook niet begrijpen. Hij haalde zich zijn moeder voor de geest en dacht toen weer aan de pijnlijke trainingen met Yako. Zijn hersenen stuurden hem uiteindelijk beelden van de lachende kinderen uit de Yamesh-stam. De kinderen die zijn neefjes en nichtjes zouden moeten voorstellen. Zijn familie. Hij klemde zijn kaken op elkaar toen hij eraan terugdacht.

Ineens werd het stil. Het water vloeide niet meer. Zou het dan toch gelukt zijn? Eindelijk? Loki durfde niet te kijken. Heel voorzichtig deed hij zijn oogleden een klein beetje omhoog. Meteen hoorde hij het gekletter van kletterend water. Hij was de controle kwijt, dacht hij. Snel sperde hij zijn ogen open en zag toen Arie met zijn hoef op het water slaan. Voor de rest was heel het beekje bevroren geraakt. Arie’s donkere ogen ontmoetten die van Loki. De irritatie vonkjes dansten erin rond, of waren het juist pretlichtjes en was hij Loki aan het uitlachen? Waarschijnlijk was het het allebei. Loki balde zijn vuisten en sloeg hard op de grond. Meteen had hij weer spijt van zijn actie. Een ijzig gevoel verspreidde zich door zijn lichaam. Loki haatte het. Hij leek net koning Midas, de laatste koning van Aeleon, die alles wat hij aanraakte in vlammen liet opgaan. Loki’s variant was echter minder fijn. Bij hem veranderde alles in ijs.

Vlug viste hij zijn dolk uit zijn schoen en hakte het ijs in stukjes, zodat het water weer begon te stromen. Ondanks dat het geen gewaardeerd talent was, kon Loki wel weer goed overweg met zijn dolk. Het was maar goed ook, want Yako had hem vaak genoeg gewaarschuwd over zijn ijsmagie. Het was apart en hoorde niet. Loki zette zichzelf ermee voor schut, dat is wat zijn vader hem vertelde. Sakuna was zo nooit geweest. Die was er juist trots op en noemde Loki uniek. Yako vond echter dat uniek niet bestond, alleen maar raar. Zodra Sakuna ook was verdwenen, had zijn vader het hem verboden om nog ijs te sturen. Loki kon er alleen niks aan doen. Hij wilde niet ijssturen. Hij wilde watermagie onder de knie krijgen. Hij hoefde niet uniek te zijn, normaal was goed genoeg. Er was dan ook een reden dat Yako altijd apart met Loki trainde en hem afgezonderd hield van de andere kinderen die training in magie kregen. Eerst vond Loki het leuk. Hij zou de beste magiër van ze allemaal worden met zijn vader als trainer! Helaas werd hij de slechtste die de Yamesh-stam ooit had gekend. Maar waarom was hij dan ook zo vervloekt met ijs?

Als een vliegeekhoorn zonder hersenen, begon hij het ijs in zulke kleine stukjes te hakken dat er niks van over bleef. Hij wilde het niet meer zien. Het water vloog alle kanten op door zijn woede, maar Loki had er geen oog meer voor. Hij focuste zich alleen maar op het ijsstukje dat kleiner was dan een vuurmier. Wat hoopte hij ermee te bereiken? Dat wist hij niet. Dat boeide hem ook niet. Het water gaf duidelijk ook niks om hem.

Ook met zijn hand begon Loki nu op het wateroppervlak te slaan. Zelfs zo fel dat Arie ervan opkeek.

‘Wat?’ schreeuwde Loki gefrustreerd. ‘Rotbeest.’

Arie draaide zich om en ging wat grazen, alsof hij zich niks van Loki’s woedeaanval aantrok. Loki keek hem zwaar hijgend na. Zijn blik stond nog steeds op onweer en hij probeerde zijn ademhaling weer in het normale ritme te krijgen. Dit was precies de reden dat hij het water niet meer probeerde te besturen. Elke keer werd hij weer boos en verloor hij de controle over zichzelf. En dat was levensgevaarlijk.

Misschien lag het er ook gewoon aan dat Aquatristia een vrouw was. Loki had nooit een goede reputatie bij de meiden gehad. Kon hij er wat aan doen dat hij niks gaf om hun mooie nagels of hun nieuwe kapsels. Hij liep dan ook snel mogelijk van hen weg. Wellicht nam Aquatristia hem dat kwalijk. *Maar daar kan ik toch weinig aan doen? Meiden zijn onmogelijk.*

Behalve Sakuna.

Zijn moeder was totaal niet zoals de andere meiden die hij kende. Sakuna was dapper, een avonturier, een echte overlever. Toen hij klein was, had hij genoeg verhalen over haar gehoord van de stamoudsten. Zijn moeder had dan altijd in de stoel ernaast gezeten, verlegen glimlachend en haar ogen gericht op de dansende vlammen, alsof ze het allemaal weer helemaal opnieuw beleefde. Loki had vaak gedroomd over hoe hij en zijn moeder samen de wereld zouden rondreizen. Kytosh, Paerenos, Wegenoir, hij wilde het allemaal zien. Ook van Aeleon wilde hij meer ontdekken. Toch was dat niet de reden dat hij Oilon had verlaten en Arie gehertnapt had. Ondanks dat iedereen geloofde dat Sakuna vermoord was door een Zyrencse spion, kon Loki niet begrijpen hoe zijn moeder verloren had van een magieloos neusvarken. Van wat hij van alle verhalen had gehoord, was ze een geweldige magiër. Eén van de beste werd ze weleens genoemd. Daar kon de technologie van Zyrenc toch niet tegenop?

Het verhaal klopte ook gewoon niet. De Yamesh-stam was overal bekend. Zelfs een hersenloze zou Oilon niet opzoeken om iemand van dei stam te vermoorden. Voor mensen zonder magie was Oilon een doodsbedreiging. En Zyrencers waren laf en zwak. Die zouden met hun staart tussen hun poten zijn gevlucht terug de grens over.

Loki duwde zichzelf overeind en klopte zijn vieze handen af aan zijn broek. Nog één laatste keer trapte hij het water, voordat hij naar Arie liep en op zijn rug klom.

‘We gaan er weer vandoor’, zei hij tegen zijn beste vriend.

Arie schudde echter zijn kop en duwde met zijn gewei Loki weer van zich af. Met een harde klap belandde Loki op de grond.

‘Arie!’ riep hij boos uit. ‘Niet lief.’

De ardelhert leek er echter niks om te geven en graasde rustig verder. Ze zouden pas vertrekken als *hij* er klaar voor was. Arie was de leider, niet Loki.

Loki sloeg zijn armen over elkaar en staarde boos voor zich uit. Hij wist wel beter dan Arie proberen te overmeesteren. Dat koppige beest zou geen stap zetten totdat zijn buik gevuld was – wat waarschijnlijk nog de hele dag zou duren. Stomme herbivoren ook.

Geïrriteerd liet Loki zich achterover vallen. Hij zou hier toch nog wel een tijdje liggen. Zijn armen bleven over elkaar geslagen en hij staarde naar de hemel. Uren verstreken en langzaam veranderde het lichtblauw in paarsblauw. Sterren verlichtten de donkere nacht. Toch zag Loki er de pracht niet van in. Hij wilde gewoon slapen, maar Arie smakte luid – expres waarschijnlijk.

‘Wij zijn geen vrienden meer’, mopperde hij.

Arie bromde slechts en zakte toen door zijn poten om naast hem te liggen. Loki schoof wat naar achteren en ging weer zitten, met Arie als steuntje. Hij was toch te boos om nog te slapen.

‘Heb je dan niet door dat we zo snel mogelijk Aeleon moeten doorreizen? Elke seconde kan tellen, Arie! Dadelijk lopen we haar mis. En ik weet dat jij haar ook wil vinden, ze zorgt namelijk veel beter voor je dan ik. Dan ben je eindelijk van me af. Het is een win-win situatie, snap je?’

Loki’s buik rammelde. Had hij nu maar niet zijn kostbare nootjes verspild aan die verdomede vliegeekhoorns. Alles zat ook altijd tegen.

Hij wilde zo graag zijn moeder vinden. De enige die hem waardeerde. Die hem begreep. De enige die hem nog niet had opgegeven en dat ook nooit zou doen. Geen moment had hij spijt van het moment dat hij afscheid nam van zijn vader. Yako had hem veel succes gewenst. Hij was verbazingwekkend en totaal niet uit zijn rol erg behulpzaam geweest met de voorbereiding voor Loki’s zoektocht. Een deel van hem wilde waarschijnlijk ook dat zijn vrouw na al die tijd naar hem zou terugkeren, al wilde het grootste deel vermoedelijk van de schaamte af die hij kreeg als hij met Loki werd gezien, de nietsnut. En ook al was Loki absoluut geen optimist, voelde hij gewoon dat zijn moeder nog ergens was. En hij zou haar vinden. Als zij was verdwenen in de schaduwen, zou hij het licht worden dat haar weer deed verschijnen. Hij zou aan iedereen bewijzen dat hij wel iets kon. Zelfs Arie zou blij zijn met de hertnapping.

‘Morgen het Dode Woud, hè, Arie? Heb je er al zin in?’

Arie legde zijn kop neer op de grond en sloot zijn ogen, hij was Loki’s stem overduidelijk zat.

‘Ik ook niet hoor. Maar ja, we moeten iemand vinden die anderen dood hebben verklaard. Waar kunnen we dan beter beginnen dan het Dode Woud?’ Ja, die logica had Loki echt overtuigd om het gevaarlijke bos te betreden. Het was geen zelfmoordmissie hoor, totaal niet… Maar goed, wat had hij te verliezen? Arie? Die was toch al een wandelende zombie.

Toch was Loki er zeker van dat het Dode Woud de juiste zet was. Dat zei zijn instinct. Niet dat die echt te vertrouwen was.

‘Je bent niet bepaald gezellig, Arie. Dit kan onze laatste avond samen–’ Loki stopte toen hij in zijn zij getrapt werd. Arie bromde geërgerd.

‘Auw!’ siste Loki boos, terwijl hij met zijn hand wreef over zijn groeiende blauwe plek. ‘Ik ben al stil hoor… potjandriedubbeltjes.’

## 2. Dood of dood?

Een wagen hobbelde over de grond heen. Het leek erop alsof de vier windehinden niet eens hun best deden om de beste weg uit te kiezen. Maar waarom zouden ze ook? Ze hadden zes dieven die ze moesten vooruit trekken. Die verdienden niets anders dan de pijn die telkens door Kylians rug schoot als de wielen weer over een steen heen rolden. Elke keer als hij zijn kaken op elkaar klemden tegen de pijn, leken de twee bestuurders vooraan weer te lachen. Stelletje sadisten dat ze ook waren.

Kylian keek naar de jongen die tegenover hem zat. Zanim, zijn beste vriend en zijn broeder in de misdaad. De blonde jongen keek hem doordringend aan met zijn groene ogen. Als hij wat probeerde te signaleren, begreep Kylian er niks van. Snel bekeek hij zijn omgeving. De hindewagen was erg onstabiel. Het verbaasde hem zelfs dat het nog niet uit elkaar was gevallen na al die keien. Spijkers hingen losjes aan het hout en konden er elk moment uitvallen, overal waren er gaten waar de wind doorheen ruiste en de planken kraakten constant. Kylian dacht er even aan om alles in de fik te zetten met zijn vlammen, maar wist maar al te goed dat Ignur dat niet zou waarderen. Al werd de god van het vuur vaak ook gezien als de oorlogsgod en de god van woede, werd hij toch vaak als een nobel beschreven die niks zonder een goede reden deed. Egoïsme zou hij zeker niet waarderen. Daarbij wist Kylian ook niet zeker of hij de windehinden wel op tijd zou kunnen bevrijden van het vuur. Dat haatte hij misschien nog wel het meest aan vuurmagie. Water, aarde en lucht kon iedereen altijd terugnemen, maar zodra het vuur was losgelaten, wilde het alleen nog maar vrij zijn. Vandaar de meeste inwoners van Cyrinthe, de hoofdstad van Aeleon, slechte luchtwegen hadden. Alles daar ging altijd op in rook.

Toch bleef vuur Kylians favoriete element. Waar anderen duisternis en dood zagen, zag hij een vreugdige dans vol energie. Hij wist dat het niet één en al slecht was. Dat was het alleen in de verkeerde handen, waardoor iedereen altijd bang was voor mensen die het vuur konden besturen. Het was dan ook het meest gebruikte element in de oorlog tegen Zyrenc. Vuur was makkelijk te sturen, want je moest je gewoon op je woede focussen. En woede was makkelijk aan te wakkeren, makkelijker dan puur verdriet in ieder geval. Zelf had Kylian niet de ambitie om de stroming van het water te begrijpen of de chaos van de wind. Hij had er voor gekozen om zich alleen maar op het vuur te focussen, zodat hij daar sterk mee kon worden. Iemand die alles wil besturen, raakte vaak de weg kwijt en was altijd zwak tegenover een gespecialiseerde. Niemand kon tenslotte twee elementen tegelijk besturen, al wilde Kylian het wel erg graag. Hoewel, het deed hem ook denken dat als hij het kon, anderen het ook zouden kunnen. Aeleon was al erg krachtig, maar gelukkig nog niet oppermachtig. Alle landen op de planeet Ayuror konden elkaar aan, al geloofden sommigen graag anders. Kylian wist echter dat de wereld mooi in balans was, dat had zijn moeder hem altijd verteld namelijk. Zijn moeder die nu erg teleurgesteld in hem zou zijn. Snel knipperde Kylian met zijn ogen en keek een andere kant op. Hij wilde niet aan zijn moeder denken nu. Hij had belangrijkere dingen te doen.

Hij keek naar beneden, naar zijn handen die strak aan elkaar gebonden waren, door het gebrek aan handboeien. Weifelend keek hij naar Zanim. Zou hij het moeten proberen door te branden? Hij zou vast niet de eerste zijn die dat van plan was geweest, dus de bewakers zouden er vast op voorbereid zijn, maar Kylian was wel een succesvolle ontsnapper.

Zijn vriend schudde echter bijna onzichtbaar zijn hoofd. Kylian fronste kort. Waarom wilde Zanim het niet proberen? Hij kende geen grotere waaghals dan de persoon tegenover hem. Daarbij was het Zanims schuld dat ze hier nu zaten. Hij was de beste renner van heel Cyrinthe, maar toch was hij gestruikeld over zijn eigen benen en daardoor zaten ze nu allebei al een dag zonder eten.

Ϟ Ϟ Ϟ
*‘Heb je het?’ vroeg Zanim. Hij had zijn blik strak vooruit gericht. Allebei wisten ze maar al te goed dat om je heen kijken het eerste signaal van verdacht activiteit was. Kylian stopte zijn handen gewoontjes in zijn zakken, alsof hij heel ontspannen was eigenlijk. Hij klemde het dure horloge tussen zijn vingers en gaf het toen met de snelheid van een vliegeekhoorn door aan Zanim, die het veilig opborg in zijn eigen zak met een rits. Kylian en hij hadden niks voor niks hun kostbaarheden uitgegeven aan de dure jas van Zanim. Tijdens het wegrennen, was er al vaak genoeg wat gevallen, en dat konden ze natuurlijk niet hebben. Zanim was de snelste van de twee, dus het was logisch dat hij de jas droeg. Kylian bleef toch meestal als laatste achter om de politie af te weren met zijn vlammen. Hij kon de vonken nu al door zijn lijf voelen tintelen. Elke keer opnieuw kreeg hij nieuwe adrenaline van het stelen, ook al was het verkeerd. Maar wat moest hij anders doen? Aan werk was niet te komen in Cyrinthe. De dichte bevolking had er al voor gezorgd dat alle banen die beschikbaar waren, al waren verdwenen. En bedelen had ook weinig zin. Kylian was nog nooit dezelfde zwerver een tweede keer tegengekomen – althans, niet levend. Maar ja, wie kon er überhaupt wat zien in deze menigte? Niet dat Kylian het erg vond, als hij niks zag, zag de politie ook niets. En ondanks de drukte, was er niet echt veel anders te doen in Cyrinthe. Daarom waren Kylian en Zanim uit verveling maar begonnen te stelen. Ja, het had ervoor gezorgd dat ze uit het weeshuis waren getrapt, maar ze hadden er nooit een moment spijt van gehad. Nu was elke dag weer een nieuw spannend avontuur. Dit was ook hun kans om de rijke lui terug te pakken, want nergens was de wereld meer verdeeld dan in Cyrinthe, waar het verschil tussen arm en rijk zelfs voor een blinde te zien was.*

*Opeens voelde hij een stoot van een elleboog in zijn zij. Met een schuin oog, keek hij naar zijn vriend, die wat naar voren knikte. Kylian volgde zijn blik naar een man met een grote zwarte hoed. Zijn jas zag er zo zacht en dik uit dat het niet anders kon dan dat het gemaakt was van de wol van de beroemde wolkschapen waar Cyrinthe zo bekend om stond. De stad was groot, dat klopte, maar de weilanden vol wolkschapen eromheen waren reusachtig. Ze hadden dan ook de grootste schapenindustrie van heel Aeleon, waarschijnlijk van heel de wereld. Dit had ook de textielindustrie naar Cyrinthe toegehaald waardoor de stad geliefd werd bij alle rijken die de dure kleding konden betalen. Helaas wilde Kylian wat meer doen met zijn leven dan een wever worden. En een handelsman zou een wees nooit worden.*

*Kylian snapte ook niet zo goed waarom iedereen altijd dacht dat de grote handelsstad zulke gelukkige mensen leefden. Niemand hier was echt gelukkig. Ze woonden in de hoofdstad van Aeleon. Alles moest hier goed verlopen zodat ze hun status konden behouden en het goede voorbeeld konden zetten. Kylian had al genoeg mensen zien instorten door de enorme druk op hun schouders. En Cyrinthe kende geen tweede kansen. Als je één keer faalde, zou je gelijk geen klanten meer trekken. Er waren dan toch wel altijd betere mensen te vinden in de grote stad, als je je dan over de vieze straten wilde wagen, want aan hygiëne deden ze hier niet. Toch beschouwde Kylian het als zijn thuis. Het laatste wat hij over had van zijn moeder, de rest van haar was namelijk verdwenen. Hij werd niet eens meer herkent als haar zoon, ondanks dat zijzelf ook deel uitmaakte van de Raad der Rijken. Niet dat zijn vaders status minder was. Zijn vader was een slimme man, afgestudeerd van de enige universiteit in heel Aeleon, waar alleen de beste van de besten terecht kwamen. Helaas was hij ook zo slim om zichzelf te laten vermoorden in de oorlog. Kylian had hem überhaupt nooit gekend, maar zijn moeder wel. Daarom had haar dood hem ook veel meer pijn gedaan.*

*Hij haalde zijn hoofd terug naar het heden en nam de man nog een keer in zich op. Door zijn dikke jas zou hij waarschijnlijk niet de vlugge hand van Zanim voelen, maar toch wilde Kylian niet het risico nemen om zonder afleiding aan de slag te gaan. Toen hij echter naar de man toe wilde stappen, schoot een andere jongen voor hem langs. Hij wisselde snel een blik met Zanim, wiens ogen vuurspuwden. Ze wisten allebei met wie ze te maken hadden. Yorick van de Beestenbende. Ja, de naam was net zo stom als de mensen die er lid van waren, maar ze waren wel gevaarlijk door hun enorme kracht. Ze waren ook pestkoppen die Zanim en Kylian telkens dwarszaten.*

*‘Hij bekijkt het maar’, snauwde Zanim zachtjes. ‘Ik ga echt niet nog eens mijn buit aan hem af staan, wat die spuuglelijke slangentattoo op zijn arm ook mag betekenen. Vandaag zal hij eens leren dat waterslangen bij lange na niet zo glibberig en vals zijn als ratten.’*

*Kylian glimlachte flauwtjes. Hij en Zanim stonden ook wel bekend als de twee grondratten van de stad, bij de andere bendes dan. Cyrinthe zat er vol mee. Hier kwam namelijk heel Aeleon tezamen, en dat kon maar één ding betekenen: een gevecht. Kylian en Zanim hadden vaak genoeg de bendes tegen elkaar opgespeeld, zodat de aandacht niet op hun gericht was, maar tegenwoordig hadden ze een reputatie die niet bepaald meehielp. Vandaar dat ze nog meer op hun hoede moesten zijn dan vroeger. Zanim had dan ook al vaak genoeg gezegd dat ze een nieuwe stad moesten zoeken, maar Kylians moeder hield hem hier, dus ging Zanim ook nergens naartoe.*

*Kylian versnelde iets zijn pas, zodat hij recht achter Yorick liep. Zanim bewoog juist meer naar links toe, naar de zak van de man waar een duur sieraad in zat. Waarschijnlijk een ketting voor zijn geliefde, die niet al te blij zou zijn met Kylian, maar goed, hij kon altijd nog zijn jas aan haar afstaan. De lente was nog maar net van start gegaan, dus zo’n warm stuk kleding zou ze waarschijnlijk wel waarderen. Precies op het moment dat Zanim dichtbij genoeg was, trapte Kylian tegen Yoricks rechter been aan en haakte die achter zijn linker.*

*‘Wa–’ bracht Yorick nog uit voordat hij met zijn snufferd tegen de man belandde. Op hetzelfde moment griste Zanim gauw de ketting uit de wollen zak en borg het op achter de rits. De man viel net niet om en verstapte zich slechts, maar keek wel boos naar achteren. Kylian verschool zich weer tussen de mensen en liep snel door. Yorick zou vermoedelijk meteen weten wie hem had laten struikelen, want de enige die het zo zou doen, was Kylian. Daar stond hij wel bekend om. Maar Kylian had het ook expres gedaan. Yorick mocht wel weten wie hem voor de honderdste keer overmeesterd had. Zijn ego kon wel een duwtje omlaag gebruiken.*

*‘Kylian!’ hoorde hij Yorick woest roepen.*

*Kylians hart maakte meteen een sprongetje naar zijn keel waar het hevig begon te bonken. Zijn mondhoeken krulden zich ietsjes omhoog terwijl hij zich een weg baande tussen de menigte door.*

*‘Die jongen daar, die heeft uw sieraad gestolen!’ Schnitzels. Kylians lengte had hem opnieuw verraden. Hij was langer dan de gemiddelde Aeleër en voor een dief was dat niet echt gunstig.*

*Natuurlijk week de menigte nu opeens uiteen. Normaalgesproken vonden de mensen het nooit erg om zo dicht op elkaar te staan, want wat was het ook heerlijk om bacteriën met elkaar te delen, maar zodra er enig teken van gevaar was, sprongen ze bij elkaar vandaan, waardoor Kylian mooi opviel. Hij zag Yorick op hem af komen rennen, dus besloot hij er ook maar gauw vandoor te gaan. De slangentattoo was namelijk een misleider, Yorick was eerder een brulbeer van een vent. Kylian was hier juist de dunne slang.*

*‘Politie!’*

*Nog meer schnitzels. Kylian zag de gewapende mannen al van voren komen aanrennen, waardoor hij ging kant meer op kon, want steegjes waren in de buurt. De mensen om hem heen hapten geschokt naar adem, alsof ze nog nooit eerder een dief hadden gezien. Kylian perste zijn lippen op elkaar. Hij zou ze eens échte verontwaardiging bezorgen.*

*Dit was waar zijn lengte wél van pas kwam. Met volle vaart rende hij tegen een muur op en sloeg zijn armen over een houten afdakje, waarna hij zichzelf ophees. Daarna sprong hij tegen de volgende muur op. Zijn vingers waren dun genoeg om zich tussen de houten balken te wringen, waardoor hij genoeg grip had om naar boven te klimmen. Want ondanks Cyrinthes welvaart, was alles hier nog steeds gemaakt van hout. Het was dan ook geen wonder dat er elke dag wel een deel van de stad in vlammen op ging. Je zou denken dat ze na de tiende keer eens iets van steen zouden maken, maar nee. Het was duidelijk dat het merendeel van Aeleon niet naar de universiteit ging.*

*Opeens vloog er een pijl naast zijn oren. Hij keek verrast om en zijn ogen ontmoette die van een politieagent. Hij had zijn lichaam al gespannen gehouden, klaar om aan te vallen. Helaas droeg hij een masker waardoor Kylian niet kon zien welke magie hij van plan was om te gebruiken.*

*‘De volgende zal raak zijn!’ waarschuwde de man naast hem, degene met de pijl en boog, die waarschijnlijk niet kon sturen. Het was namelijk zo dat degene die minder verbonden waren met de wereld, meer steunden op hun wapens. Wat ook slim was, anders overleefde je het niet hier. Helaas was de andere man duidelijk erg overtuigd van zijn kracht. Maar dat was Kylian ook. Daarbij zou hij tegen de tijd dat de man zijn volgende pijl had geschoten, allang verdwenen zijn.*

*‘Wacht! Zijn compagnon moet hier ook ergens zijn!’ Een bittere smaak brandde op Kylians tong elke keer dat Yorick zijn mond opentrok. Dieven zouden elkaar moeten steunen, niet verraden. ‘Daar!’*

*Kylian deed zijn handen omhoog, alsof hij zich overgaf, en sprong weer op het afdakje. Hij was niet van plan om zich werkelijk over te geven, maar hij moest kijken wat Zanim zou doen, want hij zou zijn vriend niet in de steek laten.*

*Al snel zag hij de snelle jongen uit de menigte ervandoor schieten, met de snelheid van het licht. Hij sprintte de agenten voorbij haast zonder dat ze het door hadden. Het verbaasde Kylian nog altijd waarom Zanim zo’n moeite had met het sturen van de lucht, iets waar hij duidelijk aanleg voor had vanwege zijn snelheid. Luchtdieren waren namelijk altijd wel snel, dus gold het voor mensen ook zo dat hoe sneller je was, hoe eerder je windmagie onder controle leerde te krijgen. Maar Zanim had zich voornamelijk gefocust op vuurmagie, dus het was een beetje zijn eigen schuld. En gezien zijn vooruitgang met vuurmagie, had hij nu niet echt de juiste keuze gemaakt, maar Kylian zou hem altijd bijstaan, welke magie hij ook wilde besturen. Hijzelf had voornamelijk voor vuur gekozen omdat zijn moeder zich ook in vuurmagie had gespecialiseerd, waardoor hij er automatisch ook meer aanleg voor had.*

*De vonken voelde hij al knetteren in zijn handpalmen, zijn aderen stonden in vuur en vlam en er verscheen een grote grijns op zijn gezicht. Hij was er klaar voor.*

*Snel sprong hij van het afdakje af en belandde op de grond. Vervolgens holde hij achter zijn vriend aan, al vuurde hij eerst een vuurbal af op de politieagenten. Meteen lichtte hij een nieuwe op in zijn hand. Nu zijn adrenaline op gang was gekomen, kwam de magie dat bij hem ook. Deze vuurbal bewaarde hij echter even. Ignur zou niet willen dat hij onnodige schade zou veroorzaken en dat wilde hijzelf ook niet.*

*Zanim vertraagde zijn pas een beetje, zodat hij en Kylian gelijk liepen.*

*‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Zanim hijgend. Hij was snel, maar zijn conditie was waardeloos. Niet dat Kylian daar heel veel over mocht zeggen. Het grootste gedeelte van de dag zaten ze toch wat te dollen op de weilanden tussen de wolkschapen, en van trainen om hun uithoudingsvermogen te verbeteren was geen sprake. Kylian vond dat alleen niet zo erg. Rennen zou verboden moeten worden. Iedereen zou toch veel gelukkiger zijn als ze altijd in alle rust konden lopen?*

*‘We rennen gewoon rechtdoor, de stad uit. In de open velden kan ik veel gemakkelijker mijn vuurmagie gebruiken’, antwoordde Kylian, even buitenadem als zijn broeder in de misdaad.*

*‘Jij wel ja’, bromde Zanim. ‘Ik ben daar gewoon nutteloos.’*

*‘Niet waar, jij moet gewoon de spullen in vei –’ Hij werd onderbroken door een luide gil van Zanim.*

*Plotseling gleed zijn vriend voor hem uit. Zanim, de beste renner van de stad, was gewoon gestruikeld. En over wat? Er waren nergens losliggende steentjes te bekennen. Was hij gestruikeld over zijn eigen poten? Onmogelijk.*

*‘Sta op!’ drong Kylian aan. Hij keek angstig achterom en zag de politieagenten naderen.*

*Zanim kromp echter ineen. ‘Het doet zoveel pijn!’ jammerde hij. ‘Mijn enkel!’*

*Kylian pakte hem bij zijn armen en trok Zanim op zijn rug. Hij probeerde nog even te rennen, maar wist dat het geen zin had. Hij draaide zich om, klaar om een vuurbal te vuren naar één van de agenten, maar hoorde toen een verschrikte hoge kreet. Zijn blik kruiste die van een bangig meisje die zich achter de rok van haar moeder verborg. Kylians hart ging tekeer in zijn borstkas. Dit was geen adrenaline meer, dit was paniek. Het zou levensgevaarlijk zijn als hij nu zou beginnen te sturen en hij wilde het niet riskeren. Niet met zoveel andere mensen in de buurt. Hij liet Zanim zakken op de grond en stak zijn handen in de lucht. Hij sloot zijn ogen en zuchtte. Hij haatte opgeven, zeker omdat hij wist dat hij van die twee paardenkoppen had kunnen winnen. Met gemak zelfs. Zijn blik viel nog even op Zanim, die niet meer piepte om de pijn maar gewoon stil was. Waarschijnlijk had hij slechts zijn enkel verzwikt of zo.*

*‘Schnitzels’, vloekte Kylian binnensmonds. Ze waren gevangen door zoiets stoms! Hij wilde er niet eens aan denken wat er nu met hen zou gebeuren. Het beloofde in ieder geval niet veel goeds.*

Ϟ Ϟ Ϟ
En die belofte was waargemaakt. Er was niks goeds van gekomen.

Kylian keek nog even omhoog naar Zanim, die diep zat na te denken. Voelde hij zich schuldig over zijn val? Ongelukjes konden gebeuren, dat wist Kylian maar al te goed. Als zijn mond nu niet dichtgeplakt was, zou hij zien vriend gerust hebben gesteld. Het maakte niet uit, zij zouden zich toch wel redden.

Plots trok er iets in zijn ooghoeken zijn aandacht. Voor de twee politieagenten verscheen de poort van de stad des doods.

Flamenc.

Kylian had een slecht voorgevoel over wat er nu zou gebeuren. Hij vond het sowieso apart dat ze überhaupt waren verplaatst, maar nu ze in Flamenc aan waren gekomen, wist hij waarom. Ze zouden hem vragen om bij het leger te gaan. De strijd tegen Zyrenc was het enige waar Aeleon om gaf, het enige wat hen verenigde. Kylian voelde er echter niets voor. Die vaderlandse liefde miste hij. Hoe kon het ook anders? Aeleon had hem nooit veel goeds gegeven. Hij was een straatrat. Hij was niks waard hier, dus wat kon het hem schelen? Kylian genoot van zijn vrijheid, die zou hij voor geen goud missen.

De windehinden vertraagde hun pas toen ze door de poort liepen. De bewakers staken hun hand op en begroette enkele mensen daar. Ze waren hier duidelijk bekend. Maar ja, Cyrinthe stond dan ook niet bekend om haar brave inwoners.

De sterke stenen huizen vielen Kylian meteen op. Het waren allemaal vierkante blokken, maar ze waren enorm en in veel verschillende kleuren. Waarschijnlijk omdat de soldaten ook wat vrolijks nodig hadden om naar toe terug te keren. Hij tuurde door wat ramen en zag meteen alle rijkdommen voor het raam liggen. Bronzen lijsten voor schilderijen, kleine gouden kroonluchters, zilveren kaarshouders. Flamenc was één van de rijkste steden van Aeleon, wat puur kwam door de oorlog. Zij hadden de rijkdom ook het meest nodig, al snapte Kylian niet helemaal waarom. De soldaten konden het zelf toch niet gebruiken, die waren alleen maar op de grens aan het vechten. Het voelde ook zo oneerlijk. Degenen die de wapens en bepantsering maakten, werden natuurlijk niet zo rijkelijk beloond. Ja, hun levens stonden misschien niet op het spel, maar wie zei dat hun werk minder waard was? De soldaten ongetwijfeld, die hielden ervan om hun welvaart te tonen aan de rest van de wereld. Voornamelijk zodat ze mensen mee naar bed kregen. Maar Kylian had al genoeg andere verhalen over de brute vechters gehoord. Ze behandelden iedereen waar ze niet geïnteresseerd in waren als oud vuil. Hun kinderen waren onopgevoede etterbakken, ze martelden zwervers vol de lol en beschouwden de gehele wereld als hun slaven. Niemand zei er echter wat van, ze waren allemaal allang blij met het nobele werk wat ze deden, maar Kylian vond het geen excuus voor hun gedrag.

Plotseling begonnen zijn vingers te tintelen. Hij had opeens erg veel zin om met een soldaat te dollen en hem of haar een lesje te leren. Eentje die ze niet snel zouden vergeten. Alleen moest hij dan wel even zien te ontsnappen in een stad met een paar van de beste magiërs van Aeleon. En de beste bewaking ook, omdat Flamenc de eerste stad zou zijn die Zyrenc zou willen verwoesten. Soms dacht Kylian erover na of de Raad van de Rijken nog wel hun hersenen gebruikte. Waarom zouden ze ook zoveel kostbaarheden opslaan in de meest risicovolle stad? Eén Zyrencse bom en alles zou verloren zijn.

De hindewagen hield halt voor een enorm donkergrijs gebouw. De enige die niet gevuld was met alle kleuren van de regenboog, en dat was voor een reden, gokte Kylian. De twee bewakers sprongen op de grond, liepen om de wagen heen en deden achteraan de deuren open. Twee voor twee werden ze het gebouw ingebracht. Kylian en Zanim als laatste.

Ze werden naar binnen geduwd en in een donkere kamer met z’n tweeën opgesloten. Er was één tafel in de ruimte en vier stoelen.

‘Ga aan maar aan die kant zitten’, beval de ene bewaker, met zijn vinger wijzend naar de achterste twee stoelen. ‘We komen zo bij jullie.’

Kylian wachtte even met lopen en keek de twee grote mannen vragen aan. Uiteindelijk bracht hij zijn vastgebonden handen omhoog en wees naar zijn mond, waar nog tape op was geplakt.

‘Wat?’ vroeg de andere bewaker boos. ‘Denk je dat wij jullie de kans gaan geven om met een plan te komen om te ontsnappen? Hoe dom denk je dat wij zijn?’

Kylian staarde gewoon terug, iets zeggen kon hij toch niet. Vervolgens kreeg hij een harde duw in zijn rug, waardoor hij bijna struikelde, maar goed, hij was wel een stapje dichter bij zijn stoel. Je moest het leven positief bekijken.

Met een klap vloog de deur dicht en waren de twee dieven alleen. De enige lichtbron in de kamer was een klein raampje tegenover hen, zodat ze nog wel iets konden zien.

Kylian steunde zijn voorhoofd met zijn handen en sloot zijn ogen. Hij kwam hier waarschijnlijk nooit meer weg. Hij draaide zijn hoofd naar Zanim toe, die een beetje voor zich uit zat te staren. Het leek niks met hem te doen dat ze hier zaten. Hij vond het allemaal wel prima of zo.

Kylian leunde naar achteren en begon met zijn voet op de grond te tikken als een ongeduldig aardkonijn. Het duurde hem nu al allemaal veel te lang. Hij wilde weg hier, weer eens wat doen. Hij haatte stilzitten. Er viel hier ook niks te beleven. Achter het kleine raampje gebeurde niks en voor de rest waren de muren volledig dichtgemetseld. Het was een wonder dat ze hier überhaupt konden ademen. Hij richtte zijn ogen op zijn handen. Natuurlijk. Daarom waren ze in deze ruimte gezet met weinig lucht. Vuur had zuurstof nodig. Al zijn hoop om te ontsnappen verdween als sneeuw voor de zon, niet dacht had gedacht dat hij een kans had. Maar risico was juist leuk.

Plots vloog de deur weer open en stapten de twee mannen naar binnen. Zanim rechtte meteen zijn rug, maar Kylian bleef in zijn achterovergelegen positie. Hij had geen enkele interesse om respectvol tegen de politieagenten te doen.

Onmiddellijk voelde Kylian de donkere ogen van de man tegenover hem door zijn lichaam boren. Zijn zwarte haar en baard verhulden de rest van zijn gezicht in de duisternis. Gelukkig spotte hij nog net de irritatie op zijn gezicht. Missie geslaagd dus.

De andere man stond op en trok de tape zonder genade van zijn mond, hetzelfde bij Zanim. Kylian likte zijn droge lippen. Hij hoefde in ieder geval zijn onzichtbare snor niet meer te scheren nu.

‘Eindelijk. Nu nog een glaasje water graag.’

‘Hou je mond’, snauwde de man met de zwarte haren direct. ‘Droog hout brandt beter dan nat hout, nietwaar?’

Kylian kon een kleine glimlach niet onderdrukken. ‘Daar heb je een zeker een punt–’

‘Kop dicht. En het is *u* voor jou, onbeleefde rat.’

‘Het is ook onbeleefd om door andere mensen heen te praten’, wierp Kylian tegen.

De bewaker knelde zijn vuisten en perste zijn lippen stijf op elkaar. Oh, wat Kylian ervoor zou geven om stoom uit zijn oren te zien komen! Al hoopte hij wel dat de man geen vuurmagiër was. Chagrijnige vuurmagiërs waren de gevaarlijkste, omdat hun constante woede een oneindige bron was waar het vuur zijn energie vandaan kon halen. Maar zolang zijn ogen niet vuuroranje kleurden, was Kylian nog veilig.

De andere bewaker nam het gelukkig snel over en legde zijn handen rustig op tafel. ‘Luister, we zijn hier om een deal met jullie te maken. Eentje die elke dief krijgt, omdat hij te goed is om te laten liggen. Zoals een diamantenketting. Die zijn wel geliefd bij jullie soort, nietwaar?’

Deze keer lachte juist de agent, maar Kylian niet. Jullie soort? Betekende dat Westenaars of dieven? Het was beledigend beide kanten op in ieder geval.

‘Moeilijk publiek zeg, hè Dirk?’ De man lachte weer, een binnenpretje, maar de rest bleef stil.

Dirk keek zijn collega boos aan. ‘Je bent ook gewoon niet grappig, Jan. Laten we ter zake komen.’

‘Wat is de deal?’ vroeg Zanim geïnteresseerd, zijn ogen vernauwend.

‘Het is simpel’, antwoordde Jan. ‘Wegenoir of Zyrenc. Jullie keuze.’

Kylians mond werd kurkdroog. ‘Wat?’ proestte hij eruit. ‘Jullie willen ons serieus naar Wegenoir sturen? Naar de Tweeling Cirkels? Zo erg was onze misdaad niet!’

‘Als je het zo graag niet wil, is de keuze dus makkelijk. Dan maar oorlog’, zei Dirk schouderophalend.

Kylian klemde zijn kaken op elkaar. ‘Jullie weten maar al te goed dat het oneerlijk is. Als jullie zo graag willen dat we bij het leger gaan, beveel het ons dan gewoon. Zeg dat dat onze straf is. Dit slaat nergens op.’

‘In Aeleon geven we graag iedereen een keuze’, zei Jan. ‘We zullen jullie even laten, zodat jullie kunnen overleggen.’

‘Oh, maar wat als we nu wel met een plan komen om te ontsnappen?’ Kylian trapte tegen de tafelpoot. Hij werd niet snel boos worden. Hij haatte het.

‘Geen zorgen, jullie komen Flamenc niet uit. Vergeet niet wie hier wonen.’ Dirk forceerde een neppe glimlach op zijn gezicht en liep zwaaiend de kamer uit.

‘Schnitzels!’ vloekte Kylian meteen.

‘Kan je anders gewoon even kalmeren?’ mompelde Zanim. ‘Misschien is het zo erg nog niet.’

Met een ruk draaide Kylian zijn hoofd om, zijn nekspieren knakten nog net niet. ‘Niet zo erg? Ze willen ons naar het leger sturen, of de gevangenis in. Welke optie we ook kiezen, we zullen het nog geen dag uithouden!’

‘Als we proberen te ontsnappen zullen we ook direct neergeschoten worden. De mensen in Flamenc zijn genadeloos. Als we gewoon voor het leger gaan, geven we ons leven in ieder geval nog iets van betekenis.’

Kylian pufte en schudde zijn hoofd. ‘Jij denkt dat wij een aanwinst zijn voor het leger? Dat als wij erbij komen dat ze ineens gaan winnen? In die eeuwige oorlog zijn we niet eens meer waard dan één korreltje zand.’

‘Oh, en nu zijn we meer waar dan dat?’ kaatste Zanim terug.

Kylians wenkbrauwen schoten verbaasd omhoog door de hardheid in Zanims stem. ‘Als jij je leven zo wil verspillen, ga ervoor. Ik hou je niet tegen hoor.’

Zanim keek hem hopeloos aan. Verdriet glansde in zijn groene ogen, maar Kylian wist niet waarom. ‘Wat zijn we nu dan aan het doen? Voelt dit dan niet nutteloos aan?’

Heel even was Kylian stil. Hij drukte zijn lippen zachtjes op elkaar. ‘We zijn in ieder geval vrij’, prevelde hij.

‘We zijn dieven, dat is wat we zijn. We lachen erom als mensen ons straatratten noemen, en jou doet het misschien geen pijn, maar ik schaam me ervoor, Kylian. Het is degraderend en ik voel me er minderwaardig door’, legde Zanim, terwijl hij naar de gladde tafel staarde.

‘Je moet je ook gewoon niet veel aantrekken van wat ander–’ Hij werd afgekapt voordat hij verder kon gaan.

‘Ja, dat is makkelijk zeggen!’ riep zijn vriend boos uit. ‘Maar zo gemakkelijk gaat het helemaal niet. Niet voor mij tenminste. Er is geen knop waarmee ik het zomaar uit kan zetten.’ Zanim zuchtte even en sloot zijn ogen. ‘Wij hebben niet eens een leven om te verspillen, Kylian. In het leger doen we tenminste iets wat er toe doet.’

Kylian staarde hem vol ongeloof aan, al voelde hij wel een steek van medelijden. Nooit had hij geweten dat het Zanim zo dwarszat. ‘Als we soldaten worden, moeten we ons leven geven voor de mensen die ons zo hebben vernederd. We moeten in rechte lijnen lopen, armen naast elkaar, we kunnen nooit meer zelf wat bepalen. Elke dag leef je vol angst of je de zonsondergang wel zal bereiken. Is dat echt wat je wil? Nu kunnen we nog zelf kiezen wat we als avondeten willen. Nu hebben we nog lol.’

‘De lol is er voor mij anders vanaf.’ Zanim keek gauw weg, maar Kylian zag zijn handen trillen. Hij werd kotsmisselijk van deze situatie. ‘En zo anders is het niet in het leger. Nu vechten we toch elke dag om te overleven?’

‘Ja, maar nu kunnen we nog leuk met agenten dollen of met wolkschapen spelen.’

‘Dus dat wil je heel je leven blijven doen? We zijn niet voor niks begonnen met stelen. We konden niks anders. We wilden nog een dag extra leven. Daarom was het voor mij ook serieus. Jij maakte er een spel van. En nu komt deze gelegenheid langs. I-Ik wil hem aangrijpen. Met mijn handen én mijn voeten.’

Kylian opende zijn mond om weer wat te zeggen, maar Zanim was hem voor. ‘Ik begrijp heus dat je bang bent. Je vader is door de oorlog omgekomen en dat heeft veel onheil in je leven veroorzaakt. Ik wil je dan ook niet dwingen om met mij mee te gaan, maar als je maar weet dat ik ga. Wat jij ook kiest.’

Nu waren het Kylians ogen die glazig werden. Ergens voelde hij iets van woede door zijn lichaam stromen. Zanim wist hoe erg hij het haatte als zijn vader opgebracht werd in gesprekken. ‘Jouw beide ouders zijn ook gestorven in het leger. Ben jij dan niet bang dat jou hetzelfde lot te wachten staat? Het klinkt heldhaftig allemaal, maar als je daar eenmaal staat dan zal je je weer net zo’n loser voelen als in de stad.’

Zanim keek hem strak aan. ‘Zij zijn tenminste eervol heengegaan, dat wil ik ook kunnen zeggen later.’

‘Je zal misschien nobel sterven, maar wie gaat het weten? Of je nu hier sterft of in de stad. Je bent nu al onzichtbaar, je verleden zal niet eens meer kunnen vervagen als je weg bent. De helden die echt herinnerd zullen worden, zijn toch allang van deze wereld verdwenen.’

‘Niemand hoeft het ook te weten. Niet per se. Het gaat erom dat ik met mezelf kan leven. Dat ik zelf het gevoel heb dat ik het juiste heb gedaan. Maar ik wist wel dat jij dit niet zou begrijpen. De dag dat jij het leven serieus ziet, is een dag waarop Ayuror niet meer bestaat.’

Kylian klemde zijn kaken op elkaar. Hij was niet meer boos, hij was ook niet echt verdrietig. Teleurgesteld was niet het juiste woord, gekwetst was het ook niet helemaal. Hij wist het gewoon niet. Dit had hij nooit verwacht van Zanim. ‘Als ik in Wegenoir zit, heb ik tenminste nog jaren om mijn ontsnappingsplan te bedenken. Die mensen hebben geen magie. Ik kom er wel uit.’

‘Prima’, snauwde Zanim, ‘dan ga je toch gewoon naar Wegenoir! Het maakt mij niks uit.’

Zijn woorden waren een steek in Kylians hart. Hij wilde bij Zanim blijven, zoals ze al bijna hun gehele leven bij elkaar waren. Zou hij dan echt alles gaan verliezen aan de oorlog? ‘We zullen elkaar dan nooit meer zien…’, zei hij zachtjes. De puntjes van zijn ravenzwarte haren prikkelden zijn wenkbrauwen. Hij rustte zijn gebonden handen op tafel en keek afwachtend naar zijn vriend. Was dit het dan?

‘Ik weet het’, zuchtte Zanim, nu weer wat rustiger. ‘Maar als we allebei andere dingen willen in het leven, misschien is het dan beter zo. Ik kan gewoon niet langer zo leven, Kylian. Mijn ouders zouden zich doodschamen als ze mij zo zagen. Het leger is mijn kans om mezelf van die schaamte te verlossen, zodat ik me ook weer wat meer verbonden voel met ze.’

‘Maar waarom heb je mij dit nooit verteld? Als ik had geweten dat jij je zo voelde, dan hadden we werk kunnen zoeken of iets.’

‘En dan? Dan waren we schapenscheerders geworden? Daar is ook weinig eer in te vinden. Maar ik heb het je ook verteld. Meerdere keren zelfs. Jij wilde gewoon niet luisteren door je obsessie met vrijheid en pret’, zei Zanim nors. Hij weigerde Kylian nog steeds aan te kijken, maar nu wist Kylian niet meer zeker of dat door woede of verdriet kwam.

‘Wat moest ik anders doen? Constant zitten te huilen omdat wij twee weeskindjes zijn met een moeilijke jeugd? Vrijheid en pret is het enige wat ik heb, natuurlijk wil ik dat beschermen. En sorry dat ik dacht dat jij dat gevoel ook deelde. Ik dacht dat we het gewoon altijd leuk hadden samen.’

‘Ik *had* het ook leuk, maar ik ben opgegroeid. En het is grappig dat ondanks dat jij zo vrij wil zijn, je altijd blijft hangen in het verleden, ook al overtuig je jezelf van niet.’

Ineens werd er op de deur geklopt. Kylian wist niet of hij opgelucht moest zijn dat het pijnlijke gesprek over was, of dat hij verdrietig was dat hij geen tijd had om het uit te praten met zijn beste vriend.

‘Zijn jullie tortelduifjes klaar met overleggen?’

Kylian keek nog even naar Zanim. ‘Weet je het zeker?’

Zanim knikte vastbesloten. ‘Ik moet naar het leger. En ze kunnen jou ook goed gebruiken denk ik.’ Zijn groene ogen ontmoetten eindelijk eens de lichtbruine van Kylian.

Een storm van gedachtes raasde door zijn hoofd, maar Kylian wist het gewoon echt niet. Hij dacht terug aan de keren dat zijn moeder over zijn vader had gesproken, over hoe ze hem uitzwaaide, wetend dat het waarschijnlijk de laatste keer was. Zijn moeder had niet gehuild, maar Kylian had haar droevige blik wel opgemerkt. Wat als hij nu een meisje zou ontmoeten in het leger die zou moeten achterblijven vanwege haar kind? De angst of hij wel terug zou kunnen keren naar haar en haar kindje, Kylian zou er nooit mee kunnen leven. Daarbij haatte hij de chagrijnige figuren in Flamenc. Hij wilde hier niet sterven, hij wilde zijn magie niet gebruiken om anderen te doden, zelfs niet de vijand. Hij kon het gewoon niet. Zelfs zijn broederband zou hem niet in die oorlog sleuren.

‘Het spijt me, Zanim. Ik kan het gewoon niet.’

Zanim knikte en haalde zijn schouders op. ‘Dat had ik al verwacht.’

Toen vloog de deur open en stapte Jan en Dirk weer naar binnen. Jan gebaarde met zijn handen dat ze allebei op moesten gaan staan. ‘Dat klonk als een gezellig gesprek’, lachte hij. ‘Zijn jullie er wel uit gekomen?’

‘Ja’, antwoordde Zanim met een vaste stem. ‘Ik sluit me aan bij het leger.’

‘Dat is mooi’, zei Jan glimlachend. ‘Ze kunnen zo’n gezonde jongen als jij goed gebruiken.’

Zanim glimlachte terug. Zijn groene ogen twinkelden vol vreugde. Een blik die Kylian nog niet eerder had gezien. Hij wilde zelf ook blij zijn voor zijn vriend, maar hij voelde alleen maar verdriet.

‘En jij?’ vroeg Dirk, een stuk meer ongeïnteresseerd.

‘Sluit mij maar op in Wegenoir.’

Jan schudde zijn hoofd, maar Dirk leek het juist fijn te vinden.

‘Precies waar je thuishoort’, antwoordde de zwartharige bewaker.

Kylian knikte instemmend, maar hij kon nu al niet wachten om te ontsnappen en Dirk in de maling te nemen. Zijn wraak zou zo zoet zijn als honing. En wellicht ook net zo plakkerig. Dirk zag er niet uit als een vent die graag ergens aan vastkleefde.

‘Kom maar mee.’ Jan duwde Zanim vooruit, terwijl Kylian achterbleef met de vriendelijke teddybeer.

Nog heel even keek Zanim achterom. ‘Ik hoop dat je ontsnapt, Kylian.’

Kylian glimlachte. ‘Geen zorgen. Dat komt wel goed. Ik zal vast wel verhalen horen over hoe jij Aeleon een grote overwinning hebt bezorgd. Ik zal je missen, Zanim.’

Zijn vriend knikte hem nog toe en werd toen de kamer uitgeduwd.

‘Ahw, en hij zei het niet eens terug. Dat moet wel pijn doen.’

Kylian draaide zich om naar de bewaker. Hij had zijn comeback al klaarliggen.

Voordat de woorden echter zijn mond konden verlaten, zag hij nog net Dirks vuist op hem afkomen, alleen was hij te laat om de man te stoppen. Hij voelde het bloed al uit zijn neus komen vloeien toen hij achterover struikelde en met zijn hoofd tegen de harde muur belandde. Hij voelde nog net hoe hij opgetild werd, vooraleer hij volledig zijn bewustzijn verloor.