Mighty Pups: Charged Up: Zrównanie

## Obsada

Ekipa Psiego Patrolu, Przyjaciele Psiego Patrolu, Wrogowie Psiego Patrolu

## Uwaga!

**To opowiadanie to collab między Chye , Marevest FOREVER, a ^^ToyFreddy^^1/Wilczeqq! Prosimy o nieedytowanie opowiadania! Z góry dzięki!**

## Prolog

**Coś wisiało w powietrzu jednak owa rzecz nie była wyczuwalna tak bardzo jak miała potem być. Coś nadchodziło. Mimo to w psim patrolu nie było tego aż tak dobitnie czuć. Letnie dnie i noce płynęły zupełnie normalnie. Pełne zwykłych misji i problemów natury zwykłej. To się miało zmienić już niedługo**

**Liga Londyńska nie dawała żadnych znaków w życiu publicznym. Wyglądało jakby kompletnie zniknęli. Zapadli się pod ziemią. Z wydarzeń mających miejsce 25 lipca w Londynie można było wnioskować że może to tylko pozory. Nieoczekiwanego trzeba oczekiwać zawsze. O każdej porze dnia i nocy. Liga wykonawców dokładnie pilnowała wszelakich działalności wysuwając wnioski z tamtego feralnego dnia. Trzymali rękę i łapę na pulsie wyczekując i będąc gotowymi zażegnać kolejne ataki na swojej ziemi. Wszystko w razie coś mieli przekazać Psiemu Patrolowi. Jednak tym razem nie miało to się stać tutaj a zupełnie w innym miejscu. Liga wykrywaczy miała coraz więcej nowych planów a jednak deklaracja wojny z Psim Patrolem wciąż była aktualna. Aby mieć drogę wolną trzeba było rozprawić się z problemem raz na zawsze. Eleminacja zagrożenia mogłaby gwałtownie przyspieszyć każdy najmniejszy plan jaki mieli wdrążyć w życie. Mimo to z natury nie lekceważyli przeciwnika. Wiedzieli na jakim stopniu zaawansowania jest Psi Patrol, jego liczebność także była dość znaczącym faktem. Zasadniczo Liga mogła by zaangażować swoich ludzi jednak Akro stanowczo temu zaprzeczył. Stwierdził że jest to niepotrzebne. Wpadł na nieco inny pomysł. Mianowicie zaangażowanie innych wrogów tej organizacji i jego przyjaciół. Plan był zasadniczo prosty. Akro mógł ich wykorzystać w ich wspólnym celu. Była to oferta bardzo opłacająca się. Obie strony miały korzyści. Wrogowie dostali by plan co robić jak na łapie a Liga zaś miała by wiele sojuszników czym nie musiała by angażować więcej swoich ludzi. Wrogowie w ich wspólnym celu załatwili by ich wspólne porachunki z psim patrolem. Koniec końców razem mogli położyć kres tej organizacji i ich sojuszników. Zarys idei był już opracowany. Teraz trzeba było opracować jak to ma wyglądać. Akro na tym etapie zaangażował już Dianę z jej klanem. Pies postanowił postawić na jak największym wykorzystaniu umiejętności sprzymierzeńców. Już za niedługo miał wzejść niebieski księżyc. Dając mocy suczki ponad normalne dodatki. Dodając stwierdził że i jego sprzymierzeńcom przydało by się nieco mocy. Padł zarówno pomysł wejścia w posiadanie meteorytu który dał by im moce. Jednak to było aby 2/3 całego planu. Element Diany z jej mocą, element każdego z wrogów którzy mogli by wyrównać porachunki, oraz element który miał być gwoździem do trumny. Kropką nad "i". Zwieńczenie operacji Blitzkrieg. Eksponując umiejętności każdego mieli niemal pewne szanse. Dzień ostateczny już nadchodził. Zrównanie zbliżało się wielkimi krokami**

***Uwaga, dalsza część opowiadania jest aktualna i można spokojnie ją czytać. Jest kanoniczna. Jednak z czasem pojawią się rozbudowania, dodatki i ogółem małe zmiany w fabule.***

* Zmiana sceny znaczek Ariany

**W wysokim pomieszczeniu, które miało kształt koła stała grupa psów. I nie tylko, były Kojoty, Wilki i Lamparty. Samo pomieszczenie miało białą podłogę, od strony północnej wznosiły się drobne schodki a na nich w tym samym kolorze mównica. Ściany sali były metalowe, oświetlane punktowymi światłami. Niektóre ze świateł były wyłączone, sprawiając, że pomieszczenie pogrążyło się w półmroku. Na mównicę wszedł Akro, tuż przy mównicy stali Tago i Ned. Po obu jej stronach. W Husky'ego wpatrywało się wiele oczu, zwłaszcza spojrzenie niebieskich oczu pewnej suczki.**

-Przyjaciele, witajcie.-przemówił pies rasy Syberian Husky o szarym futrze w białe plamy.-Powód tego zgromadzenia i nasz cel jest znany. Mówiłem go osobiście, każdemu kiedy Was odwiedzałem.-ciągnął niskim głosem Husky.-Czas teraz na plan. Wraz z moim kręgiem i przyjaciółką ustaliliśmy, że wybrana przez nas grupa ukradnie Psiemu Patrolowi meteor. Tak dobrze słyszeliście. Ma to na celu, dać moce tym, którzy ich nie mają.-mówił.

**Oczy jego najbliższego kręgu oraz suczki w kolczastej obroży błysnęły złowieszczo. Z tłumu wystąpił szary Wilk, o także dwukolorowych oczach. Jedno z nich było zielone, drugie jasnoniebieskie.**

-Kto zatem idzie Akro?-zapytał samiec Wilka ze szpecącą barki blizną.

-Pójdą: Sherie- to ona poprowadzi całą akcję kradzieży, potem Sweetie, Ariana, Alfredo i Darling.-mówił Syberian Husky, oczy wymienionych psów błysnęły a zęby wyszczerzyły w złowieszczym uśmiechu.-Jednak, mam dla Was jeszcze jedną niespodziankę. Diano, czy podzielisz się z nami informacją?-poprosił niebieskooką suczkę w niebieskiej apaszce rasy Owczarek Australijski, Akro.

**Suczka skinęła głową po czym ruszyła w stronę mównicy. Lider Ligi ustąpił miejsca Dianie . Sam wraz z dwójką przyjaciół odsunął się ciut dalej**

-Każdy poznał już mą moc . Niebieski płomień w moim przypadku jest większy, gorętszy, bardziej potężny . Tak jest na co dzień. Lecz tej nocy ... wszystko się zmienia . Ostatni raz użyłam tej mocy parę lat temu . Z wielkim powodzeniem. Chodzi tu o niebieską pełnie księżyca . Która wypada dziś . Niebieski księżyc daje mi moc kilka razy większą . Jestem wtedy potężniejsza od co drugiego maga ognia . Nie liczny może mnie pokonać - oznajmiła liderka Klanu Jastrzębiego ognia

-Skoro jesteś taka mocna ... pokaż co potrafisz ...- mówił Alfredo niepewnie i spojrzał przenikliwie na suczkę

**Ta zaś uśmiechnęła się złowieszczo. Z jej łapy wydobył się niebieski ogień. Jedną łapą, jednym dotknięciem zajęła ogniem mównicę i po obu jej stronach w prostej linii powstał mur niebieskiego ognia. O dziwo nic się od ognia nie przemieniało w proch. Ogień utrzymywał się. Rzucał on niebieską łunę na wszystkich zgromadzonych. Alfredo z uznaniem skinął głową. Potem suczka w kapeluszu kowbojskim wciągnęła ogień do swojej łapy i zeskoczyła z trybuny. Tavasz spojrzała na nią zadowolona, choć jej dwukolorowe oczy zabłysnęły przerażająco.**

-Zapowiada się dobra zabawa...-skomentowała Avalanche, suczka potem zaśmiała się złowieszczo. Wkrótce do suczki przyłączyła się reszta, zadarli głowy do tyłu. Echem od ścian sali odbijał się śmiech wszystkich wrogów Psiego Patrolu...

## Rozdział 1

**Była to ciepła letnia noc, jedna z duszniejszych. Na granatowym niebie wisiał wschodzący księżyc, był w fazie pojawiania się. Mimo to nadal świecił białym światłem, był cały okrągły. Niebo upstrzone było gwiazdami i rozmaitymi konstelacjami. Baza rozświetlona była dodatkowo światełkami na zewnątrz i wewnątrz. Psi Patrol czekał przy wejściu.**

-Ryder, kiedy oni przyjadą?-zapytała z lekką nutką zmęczenia w głosie Alays, potem ziewnęła. Potrząsnęła jednak głową.

-Powinni być lada moment.-odpowiedział suczce rasy Tamaskan Dog Ryder, który siedział na zielonej pufie na parterze. Szczeniaki grały w różne zabawy, a tylnymi drzwiami do środka weszła Nytrae.

-Są?-spytała suczka rasy Owczarek Niemiecki o złocistej sierści. Phoenix i Ryder pokręcili przecząco głowami. Suczka westchnęła. Spojrzała tęsknie na widok za szybą w tylnych drzwiach bazy. Potem usiadła obok jej ukochanego.

-Widzę sylwetki psie!-zawołała Werix, która stała najbliżej głównego wejścia do bazy. Wszyscy zawyli radośnie. Chwilę później do środka bazy weszli wszyscy przyjaciele Psiego Patrolu. Na czele szła Carrie, za nią Team Avatara, Herosi Ziemi, Ambasadorzy i drużyny piłkarskie.

-Witajcie!-przywitała się Ray merdając ogonem. Suczka lekko ziewnęła. Tuż zaraz za suczką o brązowym kolorze futra pojawiła się szaroniebieska suczka rasy Malinois. Ta także się przywitała, potem z tyłu wybiegł Bloodfur i przytulił się czule z Martine.

-Aww...-westchnęła Lavia i przekrzywiła głowę na bok. Jej spojrzenie było ciepłe, suczka o śnieżnobiałej sierści i różowej obroży była zachwycona przywitaniem Saluki z jej mężem. -Chodźcie obejrzymy jakiś film.-dopowiedziała. Goście piesków zostawili swoje bagaże i chętnie pokiwali głowami.

**Zuzia szybko pobiegła po popcorn i wróciła z ogromem misek napełnionych przysmakiem. Star oblizała się po całym pyszczku. Rozstawić je pomagali suczce o różowym nosku Axe oraz Stefan. Do Carrie podszedł Chase.**

-Carrie wiesz coś na temat Ligi Londyńskiej. Jesteś kurierką. Czy od naszej walki z nimi w Szkocji coś robili? Wiesz gdzie mają następną bazę?-wypytywał Owczarek Niemiecki z lekkim zmartwieniem w swoich brązowych oczach.

-Nie...wybacz...staram się naprawdę jak mogę...ale od tamtego czasu zaszyli się gdzieś dobrze i znaku życia nie dają.-odpowiedziała smutno biało-żółto-czarna suczka o niebieskich oczach. Zwiesiła smutno głowę, ogon także nisko.

-Rozumiem. Nie martw się Carrie, doceniam Twoje starania.-podziękował suczce psi kapitan piesków z uśmiechem na swoim pyszczku. Pyszczek psiej kurierki rozjaśniał trochę, po czym położyła się na jednej z puf blisko Yorka.

**Psi Patrol i ich przyjaciele postanowili obejrzeć film przygodowy, o psie który zgubił się w amazońskiej dżungli i musiał przetrwać. Po przybyciu przyjaciół piesków, światła na parterze bazy zostały wyłączone, tak, że tylko telewizor oświecał pieski w pierwszych rzędach. Wszystko było takie spokojne...złudnie spokojne. Pod górę przy bazie poboczem przemykały zwinne sylwetki. Po dotarciu na miejsce, zaszyli się w krzakach. Na tle księżyca i muzyki świerszczy stała suczka z kolczastą obrożą.**

-Dobrze, plan jest prosty. Darling odłączasz monitoring. Sweetie, Ty i Ariana dostaniecie się jako pierwsze na górę. Otworzycie dzięki narzędziom stworzonym przez Vinny'ego tą odznakę. Tam wkraczam do akcji ja. Kradnę meteor. Oraz Alfredo...Ty zostaniesz tu by zabezpieczyć tyły.-mówiła swoim niskim, lecz cichym głosem niebieskooka suczka, swoje oczy zwężając w szparki. Wszystkie suczki, które Sherie wymieniła pokiwały głowami.

-Emm...czego ja nie mogę brać bezpośrednio udziału w kradzieży?-zapytał się Alfredo unosząc brwi do góry. Nie za bardzo spodobała mu się koncepcja zasugerowana przez suczkę rasy Blue Bay Shepherd X Owczarek Niemiecki. Piesek wystąpił lekko do przodu, górował nad suczką. Ta jednak nie cofnęła się do tyłu choćby o milimetr Z uniesioną głową patrzyła się psu w oczy.

-Ooo...Alfredo...co to ja słyszę?-mówiła suczka udawanym uroczym głosem. Mimo to jej oczy lśniły groźnie.-Zostajesz, bo jesteś największy i najsilniejszy z nas. Pomożesz mi prawda?-tłumaczyła suczka, po czym lewą przednią łapą dotknęła dolnej szczęki psa ten się zarumienił.-No właśnie.-dodała i gwałtownie odsunęła łapę. Posłała mu wrogie spojrzenie.

-Sherie...mam pytanie?-zaczęła pytanie Sweetie. Sherie spojrzała spojrzenie na znacznie niższą suczkę od niej.-Od kiedy zawierasz sojusze?

-O! Od nigdy. Po prostu pomagam Akro, który jest...moim przyjacielem.-rzekła suczka, jednak jej spojrzenie odleciało gdzieś daleko. Potem szybko spoważniało. Łapą dała znać, aby pozostałe suczki wyskoczyły zza nią z krzaków. Tak też zrobiły.

**Podbiegły pod bazę Psiego Patrolu, jednak zatrzymały się w pewnej odległości od niej. Jako pierwsza czołgając się wyszła Darling. Przeskakiwała różne kłody i płotki. Czasem brzuchem do góry. Zatrzymała się przy kłodzie, będącą najbliżej bazy. Szczeknęła w stronę plecaka na jej plecach:**

-Ruf! Ruf! Lotnia!

**Z plecaka wysunęła się srebrno- ciemnofioletowa lotnia o zabarwieniu różowym. Niebieskooka Jack Russel Terrier uniosła się nad ziemią, po czym poszybowała do góry. Znalazła się nad dachem bazy. Ponownie zaszczekała w stronę plecaka, tyle, że tym razem zaszczekała śrubokręt. Poleciała w dół, nad zjeżdżalnię gdzie była pierwsza kamera. Unosiła się nad nią. Zaczęła ją rozkręcać. Wkrótce czerwona dioda, która się świeciła zgasła. Taki sam los spotkał pozostałe kamery. Darling wylądowała na trawie z wyprężoną piersią. Teraz do akcji weszły Sweetie i Ariana. Podbiegły pod samą bazę, stały między budą Chase'a, a budą Everest.**

-Ruf! Ruf! Lina z hakiem!-szczeknęły w tym samym momencie Ariana ze Sweetie. Liny wystrzeliły, a haki zaczepiły się o zjeżdżalnię.-Wciągarka!-zaszczekały dwie białe suczki, po czym wjechały na górę. Ze zjeżdżalni musiały ponownie użyć lin z hakiem aby zaczepić o odznakę Psiego Patrolu po środku bazy. Przelatywały na linach w powietrzu. W końcu zaczepione w powietrzu wisiały nad znakiem Psiego Patrolu.

-Ruf! Ruf! Palnik laserowy!-zaszczekała Ariana, skierowała działko niewielkiego lasera na zawiasy. Zaczęła je wypalać. Wkrótce w miejscu gdzie był zawias ziała czarna wypalona dziura. Sweetie z matczyną miłością w oczach spojrzała na swoją córkę. Teraz to ona zaszczekała:

-Ruf! Ruf! Duże szypce!

**Z jej małego różowego plecaka, który był pikowany na srebrnym ramieniu wysunął się hak o różowych zakończeniach. Był większy niż jej normalny hak. Wzięła delikatnie od góry odznakę Psiego Patrolu i otworzyła ją niczym drzwi. W ciemnościach po środku zauważyła okrągły kosmiczny kamień.**

-Meteor piesków...-szepnęła z błyskiem w jej różowych oczach. Potem skierowała pyszczek w stronę jej przypinki w kształcie różowej korony.-Sherie, Twój ruch.

**Sherie stała na dole, a w uchu przyczepiony miała mini telefon jak u agenta. Skinęła tylko głową. Zaczęła skakać bezszelestnie. Omijała wszelkie okna, a nawet źródła światła jak się dało wyglądała jak złowrogi cień. Gdy znalazła się pod bazą Ariana wystrzeliła dla niej linę z hakiem, mieszanka Owczarka Niemieckiego z Blue Bay Shepherd mocno złapała grubą linę, a dwie suczki ją wciągnęły z małym trudem na górę. Potem z saltem do przodu wskoczyła do pomieszczenia, gdzie był meteor. Szybkim krokiem zbliżyła się do meteoru.**

-Ruf! Szczypce.-szczeknęła, z jej ciemnoniebieskiego plecaka wysunęły się srebrne szczypce. Wzięły one duży meteor. Po chwili Sherie wyszła na samą krawędź pomieszczenia po środku, skierowała spojrzenie gdzie mogłaby skoczyć. Po lewej zauważyła zjeżdżalnię. Przykucnęła, napięła mięśnie i wyskoczyła w bok. Zjechała zjeżdżalnią w dół. Sweetie zaś zamknęła pomieszczenia i wraz ze swoją córką dzięki małym jet-packom zleciały w dół.

**Sherie wskoczyła w krzaki, wtedy też meteor zaczął świecić w miejscach pęknięć na żółto-pomarańczowe światło. Wszystkie pieski oprócz Sherie otworzyły szeroko z zdziwienia oraz zachwytu oczy. Suczka o szaroniebieskim futrze tylko uśmiechnęła się i spojrzała na jej łapy, gdy mała łuna rozbłysnęła. Miały one kolor jej grzywki. Łapki Darling świeciły w kolorze jej obroży, Sweetie i Ariana miały różową poświatę wokół łap, zaś Alfredo ciemnoczerwony.**

-Och telekinezo tęskniłam...-wyszeptała Sherie po czym zaczęła śmiać się.-Chodźcie, musimy zanieść ten meteor dla reszty.-zakomenderowała suczka, po czym jako pierwsza kierowała się w dół. Doszli oni do wielkiego i nowoczesnego autokaru o czarnej blasze i przyciemnianych szybach.

* Zmiana sceny znaczek Darling

***W momencie gdy działa się kradzież...***

**W niewielkim pokoiku siedziała suczka rasy Owczarek Australijski, oświetlały go trzy rzeczy niewielka lampka na biurku, księżyc, którego światło wpadło przez okno zasłonięte lekko roletami, oraz niebieska łuna. Siedziała przy biurku, jej prawa łapa paliła się niebieskim ogniem. Jej oczy patrzyły smutno na ogień.**

*Początek muzyki: Kites Sad Background Music*

-POTWÓR!

-JESTEŚ NIKIM!

**Te zdania odbijały się echem w głowie Diany, gdy ta patrzyła na swoją łapę. Zamknęła oczy, próbując powstrzymać łzy. Przyszłość tak bardzo dokuczała jej w tym momencie. Nagle do czarnych, automatycznych drzwi na korytarzu i zapukał.**

*Koniec muzyki.*

-Wejść.-ozwała się silniejszym głosem Diana, tylko ona wiedziała, o tym co zdarzyło się przed chwilą. Drzwi się rozsunęło i wszedł Akro.-O! Niech mnie oczy nie mylą...przyszedł Akrunio...czym sobie zasłużyłam wizytę "wielkiego" pana? W sumie to gdyby nie ja, to tak naprawdę ten plan nie wszedłby w życie.-docinała suczka z drwiącym uśmiechem na pyszczku. Akro wywrócił oczyma do góry.

-Przyszedłem tak sprawdzić co u Ciebie...wiesz...dużo mi pomogłaś jestem wdzięczny za to...-zaczął mówić pies, który wszedł w głąb pokoiku suczki. Wzrokiem unikał z jakiegoś nieznanego Dianie powodu jej spojrzenia.

-Czyli przyszedłeś tylko po to, aby dziękować mi?-zapytała chłodno suczka i uniosła lewą brew do góry. Pies wyprostował się i pokręcił przecząco głową.

-Nie...wiesz ja trochę się martwię o Ciebie...-wyszeptał Husky o dwukolorowych oczach, po czym spuścił pyszczek. Zaskoczona lekko Diana zamrugała oczyma, jednak za chwilę z jej pyszczka wyskoczyła kolejna docinka:

-Wiesz, nie potrzebuje niczyjego współczucia.

**Jej niebieskie oczy odwróciły się w bok, a spojrzenie było na chwilę smutne. Potem zeskoczyła z fotela na kółkach i wskoczyła na swoje łóżko przy oknie. Popatrzyła się w księżyc. Jej oddech był przyspieszony. Myślała o pełni i wszystkich nienawistnych słowach, kierowanych przez rodziców w jej stronę.**

-Nie długo Pełnia Niebieskiego Księżyca...-wyszeptała patrząc się w okno, piesek wskoczył obok niej i patrzył się na księżyc. Spojrzał na suczkę ze współczuciem w jego dwukolorowych oczach. Księżyc oświecał pieski. W sercu Akro poczuł coś podobnego do ciepłego impulsu, odwrócił głowę w stronę Diany. Ona w jego, patrzyli w ciszy przez chwilę, sobie głęboko w oczy. Przybliżyli pyszczki, a następnie pocałowali. Obydwoje zamknęli oczy. Ich serca biły szybko. Światło księżyca ich oświecało. Dali się ponieść chwili. Wszystko było takie idealne. Diana, mimo swoich docinek w stronę Husky'ego nie protestowała. Akro miał wrażenie, że suczka czuje się tak samo zachwycona zdarzeniem. Jednak nagle do pokoju wszedł Bante...

-Diana! Przyniosłem Ci kwia...TY!!-warknął wściekły pies, który upuścił niesiony w pysku bukiet. Spojrzał gniewnie na Akro.-JESTEŚCIE PARĄ!!?-wydarł się pies, a jego oddech przyspieszył się mocno.

-Nie.-odpowiedział krótko Akro, który zarumienił się. Rumieniec oblał i pyszczek Diany. Suczka spojrzała z lekkim oburzeniem na członka swojego klanu. -Wybacz...-szepnął do suczki, a chłodne spojrzenie pokierował w stronę pieska.

-ZATEM!?-drążył dalej wściekły Bante, jednak teraz wstała Diana, ogonem biła wściekle na boki.

-BANTE! Chyba zapominasz jeden mały detal...mianowicie to ja jestem TWOJĄ liderką...i powinieneś Kundlu zapukać!-zaakcentowała mocniej imię psa rasy Border Collie suczka, następnie mówiła spokojnie, ale miażdżyła go wzrokiem. Akro zeskoczył i wyszedł w stronę drzwi.

-Pa Diana...Do zobaczenia Bante!-pożegnał się miło z suczką Akro, a pożegnanie w stronę Bante wręcz wycedził ze swoich ust.

**Akro wyszedł z pokoju i szedł przez ciemny korytarz. Granatowa wykładzina była oświetlona niebieskimi ledami. Czuł mieszane uczucia, z jednej strony był szczęśliwy, z drugiej strony czuł poczucie winy. Zaczął szeptać do siebie:**

-Ech...co mam robić? Z jednej strony jestem szczęśliwy, bo kocham Dianę, ale z drugiej strony czuje się jak zdrajca...bo kocham też Sherie...AGH! Czego miłość jest taka skomplikowana!? Właśnie co do Sherie! Gdzie ona jest!? Czy wszystko z nią w porządku? \*Skomlenie\* Co się ze mną dzieje? Tyle emocji, których do końca nie rozumiem...

**Psiak zauważył na korytarzu Lix, która szła rozmawiając z Tago. Część korytarza na której szli, była oświecana dodatkowo żółtymi lampami. Nie ubiegło jego uwadze, że suczka popatrzyła z lekką czułością na pieska, w jego wzroku było to samo. Mimo to żartowali ze sobą uszczypliwe. Podbiegł do nich.**

-HEJ! Wiecie jak poszło Sherie? Czy jest cała?-pytał z dużym zmartwieniem w jego oczach. Dwójka piesków zdziwiona spojrzała po sobie, potem pokręcili przecząco głowami. Ogon Akro opadł nisko, a on westchnął ciężko. Poszedł prosto. Wtedy usłyszał od przodu odgłos łap, w jego stronę biegł Leo:

-Sherie już jest! Mają meteor.

**Akro szczeknął i pobiegł przed siebie w stronę głównych drzwi do autokaru. Przez wąskie wejście na czele szła Sherie, za nią równie dumna Darling, zadowolone Sweetie z Arianą a także nie mniej szczęśliwy Alfredo.**

-Jesteś! Znaczy...jesteście...widzę, że Wam się udało moje gratulacje.-rzekł zadowolony pies, jednak zaraz poprawił się, lekko się pesząc. Dwie białe suczki, niebieskooka Jack Russel Terrier i mix Kai z Anatolianem przekrzywili głowy na bok. A nawet unieśli brwi do góry. -Weźcie meteor do głównej sali i połóżcie na stoliku. Alfredo oznajmij reszcie, że za pół godziny czyli o 22:30 jest spotkanie, by reszcie nadać moce dzięki meteorowi. Ja chce pogadać z Sherie.-mówił pies patrząc w oczy Alfredo, ten skinął poważnie głową i od razu pobiegł. Trójka suczek zaniosła meteor tam gdzie Syberian Husky polecił.

**Sherie opuściła wzrok by ukryć jej rumieniec, serce suczki biło szybciej słysząc, że pies ucieszył się na jej widok i chce z nią pogadać. Wąskie i prostokątne drzwi nadal były otwarte na oścież. Akro nosem skierował na zewnątrz. Autokar stał na parkingu blisko plaży w Zatoce Przygód. Suczka skinęła głową i jako pierwsza wyszła z pojazdu. Za nią truchtał piesek, bokiem przybliżył się do boku suczki. Dotarli na granicę między twardym ciemnoszarym asfaltem, a delikatnym piaskiem.**

*Początek muzyki: Loving Caliber You Set My World on Fire*

**Sherie i Akro, szli bardzo powoli brzegiem morza oświeceni światłem księżyca. W końcu odezwała się Sherie:**

-Zatem o czym chciałeś pogadać ze mną?

-O akcji...bardzo dobrze się spisałaś...wiedziałem, że spokojnie mogę powierzyć Ci zadanie kradzieży.-pochwalił suczkę piesek, na początku jego ton był normalny, tylko tak jak to mieli w zwyczaju bardziej przyjazny.

-Dzięki, po prostu to moja profesja.-podziękowała mix Blue Bay Shepherd i Owczarka Niemieckiego. Potem poczuła jak ogon psa dotyka jej ogona. Zatrzymała się się i odwróciła, morze szumiało spokojnie w tle. Ich spojrzenia zetknęły się ze sobą, co na chwilę onieśmieliło suczkę i opuściła swój wzrok. Widząc to Akro zaśmiał się lekko. Łapką dotknął jej pyszczka i go podniósł. Usiedli, fale prawie dotykały ich łap.

-A druga rzecz to...um...to...-zająknął się pies, choć czuł, że jego pyszczek sam z siebie zbliża się do pyszczka Sherie. Potem nosem dotknął jej noska. Widział jak przez chwilę, Sherie nawet nie zaczerpnęła powietrza. Następnie polizała Syberiana Husky po policzku. Gotowi byli się pocałować, gdyż przekrzywili głowy na bok. Na chwilę zamknęli oczy, Akro już miał pocałować suczkę, jednak załadowni komunikator w jego odznace.

-Akro! Lepiej już wracajcie. Wiem, że zdaje się krótko, ale oddaliliście się od autokaru o jakieś 15 minut, a za kwadrans mamy spotkanie.-przemówił głos należący do Tago. Akro fuknął pod nosem, odsłaniając swoje ostre kły.

-Idziemy.-odpowiedział krótko i zakończył połączenie. Wstał po czym oboje smutno, sunęli się po plaży. W głowie Akro szalały te same myśli jak te po pocałunku z Dianą. -*Miłość przyprawia mnie o taki mętlik w głowie...Sam nie wiem, z którą chce być, gdyż obydwie kocham identycznie...Jak mam wybrać gdy jedną polówkę mojego serca oddałem Sherie, a drugą Dianie?*-gryzł się z myślami Husky.

**Przyspieszyli kroku, ale wracali w ciszy. Gdy zbliżyli się do autokaru wymienili tylko smutne, a nawet zawiedzione spojrzenia. W wejściu czekał Vinny, zamerdał ogonem na widok Akro, po czym zamknął drzwi, przyciemnił jeszcze bardziej szyby za pomocą guzika i pokierowali się do drzwi, po środku korytarza. Weszli do sali, gdzie była szarawa wykładzina, na środku stał marmurowy stolik do kawy, ściany były też szare, a okna prostokątne i długie. Przy ścianie od strony drzwi stał regał z mahoniu. Akro przyspieszył kroku i pokierował się na koniec pomieszczenia. W międzyczasie reszta sojuszników psa weszła do środka. Usiedli przed nim. W końcu Husky przemówił**

-Pierwsza faza naszego planu się powiodła . Meteoryt jest nasz . Wszystko dzięki Sherie ,Arianie,Sweetie,Darling oraz Alfredo. Teraz pozostanie nam otrzymać moce od kosmicznego przedmiotu . Lecz przed tym opowiem o dalszych naszych posunięciach . Moi agenci , należący do wynalazców Vinny'ego opracowali przez ostatnie miesiące pewną broń . Jest to nie byle jaka broń . Ogromne działo czerpiące energię z czarnej dziury . Jest już na miejscu. W budynku na przedmieściach w lekko wysuniętym w górę terenie . Pole rażenia obejmuję całą Zatokę . Zaraz po rozdaniu wam mocy ja,mój krąg oraz część Klanu Jastrzębiego ognia udamy się w te miejsce aby dopilnować aby wszystko poszło zgodnie z naszym planem . W międzyczasie reszta , czyli wy będziecie niszczyć zatokę oraz z mocami stawicie czoła Psiemu Patrolowi . Będzie to proste gdy właśnie z tego powodu . Po przeglądzie broni zawiadomię was i opuścicie teren a my go zniszczymy doszczętnie - przemawiał Akro poważnie i stanowczo , gdy mówił reszta uśmiechała się złowieszczo

-A co z naszym gwoździem programu ?Dianą- spytała się Tavasz siedząc obok swojej przyjaciółki

-Gdy wy odciągniecie Psi Patrol od bazy . Wtedy Diana wraz z Tavasz wkroczą . Diana używając pełni zniszczy . Tavasz pójdzie z nią na wypadek aby ktoś został w bazie . Następnie obie przyłączą się do niszczenia zatoki - odpowiedział

**Tavasz skinęła głową na zrozumienie .**

-Zbliża się koniec Psiego Patrolu i to my tego dokonamy- powiedział dumnie Akro - Ruszajmy do meteorytu -

**Wszyscy skierowali się w miejsce gdzie powiedział lider Ligi. Wychodząc ujrzał lekko przygnębioną Dianę . Chciał do niej zagadać lecz ta znikła za drzwiami . Pies też zauważył Ned'a i Nadrię tuż obok niego .**

-Hej. Słuchajcie - powiedział Akro i podszedł do nich

-Tak szefie - odparła suczka po czym lekko opuściła głowę na znak szacunku

-Wy nie ruszycie od razu z nami . Zostaniecie aby zrobić trochę zniszczeń . Jesteście dobrzy w swojej magii. W dodatku Nadria ma moc lawy . W tym przypadku jedną z najużyteczniejszych mocy. - rozkazał

-W sumie raczej nie ma tam maga lawy

-Się robi . Nie zawiedziemy cię - zapewnił Ned po czym się uśmiechną pewnie

**Akro zrobił to samo . Wszyscy po chwili opuścili pomieszczenie i udali się do meteorytu**

* **Zmiana sceny znak Ligi Londyńskiej**

**Pieski niedługo miały kłaść się spać jednak jeszcze zajmowały się swoimi zajęciami. Szczeniaki wraz z Sandree, Honey, Akeą i Pandorą oglądały bajki na wielkim telewizorze. Panowała tam przyjazna atmosfera. Inni też siedzieli w kuchni i czekali na ciasta przyrządzane przez Bite i Zuzię. Reszta też miała swoje zajęcia. Magowie i nie tylko siedzieli przez bazą. Oświetlały ich trzy duże lampy**

-No dalej!- krzyczał Mickey kierując łapy w grunt przed nim. Na jego pysku widniało skupienie

-Nie chce ci podcinać skrzydeł ale jesteś słaby w to- stwierdziła Squall unosząc brew

-Łatwo ci mówić!- odparł rudy psiak po czym ponowił wykonywaną przed chwilą czynność

-Może potrzebujesz czasu- stwierdził Conrad łapiąc się za brodę

-Ale na Dzikim Zachodzie potrafił-oznajmił Janny

-Lawa to trudny żywioł- powiedziała Misty chcąc udobruchać Mickey'ego

**Po chwili odezwała się Squall**

-Too kto chce zobaczyć jak z Hrabią robimy pokaz piorunów?- zapytała skocznie i nieco energiczniej

-Ja!- krzyknęła reszta i pobiegli za suczkami. Jako jedyny został Mickey

-No jasne muszę tylko ćwiczyć...- mówił z oburzeniem i ponownie zaczął ćwiczyć

**Gdy to się stało na samej górze bazy był Ryder, Gray, Star, Austin, Dixie, Levi oraz Wenus. Wykazali się zainteresowanie wykładem tej ostatniej na temat tamtejszej pełni i gwiezdnego nieba. Biało-czarna suczka patrzyła się przez teleskop na niebo. Te było bezchmurne. Całe ciemne poza małymi białymi kropkami. Czyli gwiazdami. Wysoko na niebie znajdował się również księżyc ten był w pełni. Można było dostrzec niebieską poświatę lecz trzeba było dobrze się przyjrzeć.**

-Moje obliczenia nie zawiodły. To dziś jest pełnia niebieskiego księżyca. Bardzo rzadkie zjawisko. Jest co kilka lat jednak i to nie jest do końca pewne- mówiła Łajka Jakucka odrywając granatowe oko od teleskopu.

-Przeba nieźle się przyjżeć aby dostrzec tą otoczkę- zauważyła Star mrużąc oczy i patrząc w górę

-I właśnie dlatego Galieusz na początku XVII wieku skonstruował teleskop moi mili- powiedziała przyjaźnie Wenus

-Zatem na co czekamy. Możemy się przyjrzeć?- zapytała także w dobrym humorze Dixie

-Jasne. Ale po kolei- ostrzegła Wenus i odsunęła się. Pieski ustały w kolejce. Na końcu stał Gray. Pierwszy w kolejce Levi już przyglądał się przez teleskop. Jego ogon chodził w to i we w te. Kątem oka Gray dostrzegł Ryder'a z chłodną miną patrząc się na nocne niebo z założonymi rękoma na siebie

-Em. Ryder, sir, wszystko w porządku? - zapytał się niepewnie

-Oh. Wybaczcie. To nic takiego- zapewnił brunet wyrywając się z zapatrzenia

-Patrzyłeś się na księżyc- zauważył Austin

-Po prostu przypomina mi Kaydę i Laido... Konkretnie w sposób jaki odeszli...- westchnął cicho, jakby nie chciał aby reszta to usłyszała

**Pieski popatrzyły się po sobie. Jedyne co Gray także lekko spochmurniał.**

-Proszę?- zapytał Levi niepewnym tonem zdezorientowany

**W między czasie na górę zmierzała Scotty wesołym krokiem. Gdy miała wyjść do reszty usłyszała jak Ryder zaczął coś opowiadać. Schowała się za ścianą i słuchała.**

*Początek muzyki Eliott Tordo -Scene Of A Disaster (Original Soundtrack) from Naruto Shippuden*

-Niebieska pełnia księżyca poza pieknością wizualnie jest bardzo niebezpieczna. Mianowicie nadaje magom ognia specjalną umiejętność. Jednakowoż ów posiądą aby ci władający niebieskim płomieniem. Który sam w sobie jest naprawdę rzadki i niepostykany. Przekazywany pokoleniom. I tak niebieski ogień jest gorętszy i bardziej zażarty to podczas niebieskiej pełni jest niespotykany. Radzko kto mierzący się śmiałek wychodzi z tego żywy- tłumaczył Ryder z widocznym zakłopotaniem

**Pieski popatrzyły się najpierw na bruneta a potem na nocne niebo i księżyc**

-No to jasne... Raczej każdy to zna. Jednak. Co się stało z Kaydą i Laido?- spytała cichym głosem niwinnie Dixie.

**Ryder po chwili ciszy wzmógł się na wyjaśnienie. Nie było to dla niego proste. Miał nadal to wszystko przed oczami.**

-Było to małżeństwo. Dwójka owaczarków australijskich. Byli naszymi bliskimi przyjaciółmi i również należeli do naszych szeregów. Mieszkali na Węgrzech jednak pomagali nam z całych sił. Byli właścicelami pewnej wielkiej sieci transportowej. Jak tylko mogli usprawniali nasze technologie i w ogóle. Mieli już dwójkę dzieci. Syna o imieniu Abbás. Radosny i zawsze wierny. Mięli też córkę Ánizs. Piękną i mądrą. Po paru latach doczekali się kolejnej córki. Nadali jej imię Diana. Urodziła się z umiejętnością tkania niebieskiego ognia. Nie miała łatwego życia. Widmo morderców posiadających ów ogień było znane zewsząd. Pojawił się strach. A była jeszcze tak młodym szczenięciem które jeszcze nie wiedziało jak wytworzyć chociaż mały płomyk. W strachu przed niekontrolowanym magiem ognia zaczęli dbać o swój interes. Trenowali ją. Za mocno. Całe dnie spędzała na treningach. Nie okazywali jej uczuć. Żadnej miłości. Liczyły się tylko jej umiejętności. Dyscyplina zastąpiła permamentnie miejsce na miłość. Radość błogich szczeniecych dni wyparowała. Gdy była pełnia księżyca. Taka sama jak dzisiejsza. Nie wytrzymała dalszej znieczulicy na jej cierpienie. Postanowiła że zakończy jej cierpienie raz na zawsze. Stanie się tym czego jej rodzice tak bardzo nie chcieli. Czego tak bardzo się obawiali. Spaliła dom z rodziną w środku. \*migawka\* W nocy jedną łapą podpaliła dom. Gdy usłyszała jak jej rodzina krzyczy z bólu zrozumiała że już jej dzieło się dokonało\*koniec migawki\* Z pożaru uszedł nawet cały Abbas. Odnalazł nas i znalazł u nas dom i schronienie- tłumaczył starając się utrzymać mocny ton. Jednak widok miejsca po dokonaniu było czymś przerażającym. Diana zapowiadała się na tak dobrą i uczynną. Gdyż jeszcze przed ukazaniem się jej daru dbała o każdego.

*Koniec muzyki*

**Każdy wsłuchiwał się w tą historię. Zaczął wysnuwać swoje wnioski. Gray już znał tą historię. Sam wyciągnął wnioski już dawno temu.**

-A co z nią się stało?- zadał pytanie Austin

-Diana obecnie przebywa na Węgrzech. Jest wyszkolona do perfekcji w swojej magii. Ma swoją bandę złoczyńców. Jednak nie napada kiedy chce i byle kogo. Nie tknie swoich rodaków bez powodu... Doszła do wniosku że czynienie dobra nie skutkuje niczym dobrym. A ukazywanie emocji to największa słabość żyjącego bytu- tłumaczył

-Diana na razie nam nie zagraża. Nie wie że jej brat przeżył i raczej nie będzie go tu szukać- stwierdziła Star

-Oby tak było. A więc dobrze. Dokończcie oglądanie nieba a potem ruszajcie spać- oznajmił brunet po czym wyszedł zostawiając pieski

**Te dokończyły oglądanie księżyca ale z mniejszą energią i radością**

* Zmiana sceny odznaka Wenus

**Zbliżała się północ. Psi Patrol dokończył oglądanie filmu, zaś pieski, które oglądały księżyc zeszły na dół. Każdy układał się do snu, w swoich domkach w Łapkowicach. Wychodząc z bazy czuli letnie powietrze, takie jakie czuje się nocą. Wkrótce drzwi ich domów zostały zamknięte, a światła palące się nie dłużej niż 5 minut, wyłączone. Ryder oraz ich jego Alec, poszli spać wraz z pieskami. Jedynie Katie nie było w bazie gdyż miała nocny dyżur w swoim zakładzie. Księżyc oświecał swoim blaskiem korony drzew, trawę oraz dach bazy i dachy domków piesków. Natomiast po chodniku w kierunku parkingu przy plaży, biegła Dalsky. W jej brązowych oczach płonęła determinacja. Zatrzymała się przy czarnym autokarze, który błyszczał w księżycowej poświacie. Uśmiechnęła się pod nosem. Ogonem zapukała w drzwi. Po chwili się otworzyły, a w wąskim wejściu stanęła biało-szarobrązowa suczka rasy Gerberian Shepsky o brązowych oczach. Odsłoniła zęby, a z jej gardła wydobył się głuchy warkot.**

-Czego tu chcesz?-warknęła wbijając spojrzenie jej oczu w suczkę rasy Dalsky. Tamta cofnęła się o kroczek do tyłu. Zamrugała zdziwiona, potem potrząsnęła głową. Białe futro suczki pokryte było licznymi brązowymi ciapkami. Czasem były bardzo ciemne, tak że wchodziły w czerń.

-J-ja...? Ja!-na początku zająknęła się, potem jej spojrzenie spoważniało i przemówiła donośnym głosem.-Ja chcę się zobaczyć z Akro. Mam coś co chce mu zaoferować.-mówiła Dalsky. Gerberian Shepsky świdrowała ją spojrzeniem. Potem zamknęła drzwi.

-Connor!-zawołała po zamknięciu drzwi suczka. Z głębi korytarza wyłonił się niebieskooki mix Owczarka Shiloh i Dalmatyńczyka. Jego futro miało elementy jasnego rudego, szarości a także brązowe ciapki.

-Słucham Nadria?-zapytał się pies, patrząc na suczkę z powagą w oczach.

-Idź powiedzieć Akro, że jakaś suczka chce z nim rozmawiać. Mówi, że ma coś co chce mu zaoferować. Gdyby potrzebował więcej informacji o niej to jest to suczka rasy Dalsky, ma brązowe oczy, całe futro jest białe i usiane brązowymi plamkami.-ciągnęła Nadria, patrząc się na drugiego psa. Ten pokiwał głową i zniknął w cieniu.

**Wkrótce Connor wrócił, a za nim szedł Akro, ogon miał uniesiony w górze, a dwukolorowe oczy Syberiana Husky wyrażały duże zaciekawienie. Nadria odwróciła się, po czym skinęła głową w geście szacunku do lidera oraz przywitania. Zanim Husky cokolwiek powiedział wyjrzał przez przyciemniane okno.**

-Otwórz Nadrio.-polecił swoim niskim głosem Akro. Suczka posłusznie wykonała polecenie i otworzyła drzwi. Nadal stała tam Dalsky, jednak ogonem biła ze zdenerwowania na boki. Uniosła oczy do góry, gdy usłyszała odgłos otwieranych drzwi. Otworzyła pyszczek by coś powiedzieć, jednak zaskoczona otworzyła szeroko oczy widząc dwa psy stojące za Nadrią.

-Witaj! To jest Nadria, a to Connor. Ja zaś nazywam się Akro. Słyszałem, że mnie szukałaś? Podaj teraz co chcesz mi zaoferować, a także kim jesteś.-wyszedł do przodu Akro, następnie powolnym lecz dostojnym krokiem zszedł po schodkach w dół i wylądował na nagrzanej powierzchni parkingu.

-Witaj Akro.-skinęła głową w przywitaniu nieznajoma.-Ja jestem Brina. Słyszałam, że nienawidzisz wraz z Ligą Psiego Patrolu. Tak się składa, że ja też. Powiedzmy, że jest pewien członek, który powoduje moją nienawiść do nich. Oferuję Ci moją pomoc w ich zniszczeniu...-mówiła, następnie złowieszczo błysnęły jej oczy i oczy Akro. Pies zaśmiał się.

-Och! Brino! Przyszłaś w najlepszym momencie. Zbieram wszystkich wrogów tej bandy kundli. Wejdź do środka.-powiedział, po czym odsunął się dając miejsce by weszła. Zanim to zrobiła, Brina zarzuciła głowę do tyłu i zaczęła się śmiać.

- Słuchaj . Teraz udajemy się do meteorytu , on da wam moce oraz większą przewagę. Poproszę jeszcze aby ktoś z grubsza opowiedział - tłumaczył lider suczce , ta skinęła głową na znak zrozumienia

-A ty nie musisz też dostać moc ?- zapytała się przenikliwie patrząc na psa . Skupiła się na jego dwukolorowych oczach

-Widzisz ... ja nie muszę ...-mówił Akro. Uniósł jedną łapę do góry . Ta stała się czarna i latały wokół niej kropki . Po chwili obroża suczki dostała czarnej powłoki . Lekko uniosła się w górę . Tak samo jak ciało Briny . Jej oczy nerwowo patrzyły na działanie psa . Spojrzała na niego, ten miał przez chwilę bezduszną ,twardą i zimną minę . Po chwili Akro przestał wykonywać czynność opuszczając gwałtownie lecz delikatnie suczkę

-Wygląda obiecująco- przyznała z podziwem oraz lekkim przerażeniem . Starała się aby Akro nie wykrył jej strachu. Głowiła się do czego jeszcze moc którą posiada ów pies jest zdolna . Wszak to prawdopodobnie było nic w porównaniu do jego możliwości

-Akro ! Już czas - zawołał Tago który był na zewnątrz

-Za mną - rozkazał Husky

**Suczka rasy Dalsky bez słowa wykonała rozkaz .Podążała za psem .Szyli do wyznaczonego miejsca . Tam gdzie znajdował się meteoryt. Pozostał nieaktywny . W okół niego już była reszta wrogów . Czekali właśnie na Akro . Ten przyspieszył swego kroku oddalając się od Briny . Ta niepewnie ustała gdzieś na uboczu i zapytała się niepewnie przybyłego z kręgiem agenta Ligi . Ten szybko wytłumaczył jej plan . Husky był już tuż przed kosmiczną rzeczą . Wziął wdech i wydech .Skierował łapę po czym dotkną meteorytu . Zamkną oczy po czym skupił się. Ponownie łapa stała się czarna . Kropki latające wokół zjawiska były większe oraz gęstsze . Na miejsce tych kropek które znikały pojawiały się kolejne , różnej wielkości. Po chwili meteoryt na chwilę błysną oślepiającym światłem po czym zgasł. Jasność uregulowała się . Meteoryt był aktywny**

-Woww... wiedziałam że jest potężny ale nie że aż tak- mówiła Sherie patrząc się na zjawisko, siedziała blisko kręgu

-Meteoryt jest z kosmosu tak jak po części jego moc- wyjaśnił suczce Tago jednak nie patrząc na nią . Skupił się na oglądaniu działań przyjaciela i dowódcy

-Już wszystko jest gotowe . Ustawcie się po kolei i tylko dotknijcie łapą- powiedział Akro

**Tak też zrobili . Po dotknięciu kosmicznej rzeczy łapy wroga zaświeciły się . Zajęło kilka minut zanim każdy dostał swoją moc . Ci którzy wykonali czynność odkrywali swą moc . W przypadku Midnight to byłą super siła a u Sundysc'a była to super prędkość . Ich wataha dostała moc wyostrzonych poszczególnych zmysłów . Inni podostawali przeróżne moce . Po chwili każdy po odkryciu mocy spojrzał się na lidera Ligi Londyńskiej**

-Skoro już każdy dostał moc to możemy przejść do działania ...- oznajmił poważnie i srogo pies

**Wszyscy zawyli radośnie . Ich mimiki były przepełnione złowieszczym uśmiechem . Słychać było pewne siebie śmiechy . Akro jako jedyny został z poważną miną .**

* **Zmiana sceny**

**Głucha cisza ogarnęła całą okolicę. Wszystkie warunki sprzyjały rychłemu atakowi. Nadria, Lix jak i Ned przemierzali ciemną uliczkę w ciszy mimo wszystko. Mimo iż szansa na to że ktokolwiek ich zobaczy była bardzo znikoma. Cała trójka doładowała sobie moce. Były one większe i bardziej potężne w przypadku magów żywiołów. Co jeszcze bardziej będzie działało na niekorzyść psiego patrolu i jego sprzymierzeńców. Niebieski księżyc oświecał trójkę. Nadria swoimi brązowymi oczyma patrzyła czy teren jest czysty. Wszystko wskazywało na to że każdy już spał. Nie było żywej duszy. Ulicę oświetlały lampy oddalone od siebie zaledwie parę metrów. Mimo wszystko było dość jasno. Dzięki blasku księżyca. Suczka podbiegła do reszty bez zwłocznie.**

-Nikogo nie ma- oznajmiła dwójce owczarków niemieckich dość poważnie

-Świetnie. Zaraz reszta przypuści atak w ustalonych miejscach. Ja z Nadrią zaczniemy niszczyć budynki i okolice. Postaramy zrobić tu niezły sajgon. Czym więcej szkód tym więcej ograniczymi miejsca naszym wrogom. Lix, wiesz co robić ?- mówił Ned po czym zapytał się siostry. Uniósł brew w jej kierunku

-Ta, ale się burmistrzowa zdziwi jak jej dom wyleci w powietrze- mówiła pewna siebie suczka i przetarła łapy z ekscytacji. Jej oczy błysnęły z myśli o jakże pięknym dla niej widoku

-Zupełnie jak mój braciszek gdy pokaże mu to czego się nauczyłam... -dopowiedziała brązowooka suczka po czym wbiła łapy w ziemię z gniewu. Zarówno podniosła jedną z nich i zacisnęła ją patrząc się na nią

-Zetrzesz go aż miło- stwierdziła spokojnie Lix będąc przekonana nad wyraz coraz lepszych umiejętności jej przyjaciółki. Wciąż uśmiechała się

-Dość gadania. Aby plan nie spadł z rowerka trzeba mimo wszystko się przyłożyć i nie działać chaotycznie- przerwał zielonooki z opaską i zmierzył poważniejszym wzrokem swoją siostrę. Ta by wywróciła złotymi oczami

-Dobra, to ja idę doręczyć cacuszko do tamtej-oznajmiła Lix

-Powodzenia-

**Ned tak jak Lix wymienili poważne spojrzenia. Suczka po chwili za pomocą magii ognia wyleciała ponad budynki. Miała bombę zapakowaną w torbę na jej plecach. Wzbiła się nad linię budynków. Lekki podmuchy falowały jej sierść. Ta zaś poczuła w sobie wielka moc**

-Do dzieła- zwrócił się do towarzyszki Ned.

**Suczka skinęła głową z kamiennym wyrazem twarzy. Oba psy wybiegły na jedną z głównych ulic. Po raz ostatni obejrzeli się po okolicy. Pies z opaską wyszedł na przód. Jego łapy zaczęły świecić na ciemno zielono. Wziął wdech i wydech po czym obiema przednimi łapami uderzył w asfalt. Ten momentalnie się zniekształcił. Przed chwilą prosta droga stała się nierówną powierzchnią. Chropowatą. Łapami te działanie skierował na boki. Po chwili spory kawałek jezdni stał się wyboistą przestrzenią. Pełną nierównych skał. Owczarek Niemiecki zrobił miejsce suczce która szybko wybiegła na przód. Ustała przed terenem. Jej łapy zaczęły również się świecić. Tym razem na bordowo. Przednie łapy wysunęła do przodu i mocno zacisnęła. Kamienie zaczęły się topić tworząc lawę. Działo to się bardzo szybko. Wielki buch gorąca uderzył w psy. Ich pyski były oświecone jasnym światłem lawy która sama z widoku świadczyła o swojej niebotycznie wielkiej temperaturze.**

-No no no.. Cóż za przydatna umiejętność... - powiedział Ned patrząc się na lawę która rozlewała się na boki

-Dziękuję. To dopiero początek...- odpowiedziała Nadria ciesząc się wielce komplementem jednak ukrywając to znacznie

**Pies uśmiechnął się złowieszczo. Suczka odwzajemniła ten gest. Szybko podbiegli do budynków. Ruchami łap niszczyli budowle. Nadria wbiła swoje łapy w jeden z bloków i z trudem zaczęła go niszczyć. Podobnie zrobił i Ned lecz on uniósł łapy do góry i szybko opuścił przy tym sprawiając że budynek zaczął runąć. Suczka za pomocą magii ziemi wzbiła się w powietrze i w locie użyła magii lawy. Spadające elementy topiła. Lawa rozpryskiwała się o podłożę. Ned tak jak i Nadria usłyszeli krzyki mieszkańców. To była oznaka że terror się zaczął. Odbiegli nieco dalej i suczka wytworzyła lawę. Wielką falę posłała na boki. Uśmiechnęli się do siebie i pobiegli dalej niszczyć Zatokę. Biegnąc za sobą słyszeli krzyki przerażenia.**

-Gra na naszych zasadach właśnie się zaczęła-skwitowała Nadria do siebie

* Zmiana sceny

**Przed ratuszem po jasnoszarym chodniku biegła brązowo-kremowa suczka rasy Owczarek Niemiecki w jasnoniebieskiej obroży. Suczka po cichu weszła po ciemnoszarych schodach, podeszła do białego filaru. Zębami wzięła skórzany pasek torby zdjęła go przez głowę. Następnie delikatnie otworzyła brązową klapkę torby. Wyjęła delikatnie mały czarny prostokąt z wyłączoną czerwoną diodą. Przymocowała go do filaru. Następnie w zęby wzięła czarny sterownik. Zeskoczyła ze schodów i powiedziała z psychopatycznym uśmiechem:**

-Dobranoc Pani Burmistrz...

**Suczka pobiegła, po czym nacisnęła na kontrolkę. Włączyła się dioda, a na wyświetlaczu ukazał się czas do eksplozji, wynosił od dwie godziny i 50 minut. Suczka ruszyła dalej w ciemność chichocząc złowieszczo pod nosem. Banda Bone'a kierowała się w kierunku zabudowań ludzi, gdzie znajdował się ich teren. Z uniesioną głową prowadził ich Bone. Łapy Buldoga świeciły na kolor fioletowy. Po prawej stronie psa dreptała biało-podpalana suczka tej samej rasy co lider. Łapy świeciły jej na błękitno, po prawej zaś truchtała Xeris. Łapy świeciły na lodowo-niebieski. Evil i Luga szły trochę z tyłu wraz z Emmą, łapy suczki o czerwonych oczach świeciły na krwisty kolor, u Lugi był to zielony, zaś u Emmy granatowy. Kolejne zwinne sylwetki biegły od strony mostu. Były one chude o szpiczastych uszach. Przykucnęły one w krzakach od lewej strony różowego budynku. W jego środku kręciło się światło.**

-Szefie na pewno ona tam jest?-zapytała samica Kojota Preriowego, która wyłoniła się trochę z cieni. Miała piękne niebieskie oczy, zaś na szyi nosiła na rzemyku kamienie szlachetne z kłem zaczepionym. Łapy świeciły się jej na kolor oczu.

-Och Taris! Tak! Donieśli nam o tym Connor z Tago!-odpowiedział samiec Kojota Preriowego o krwistoczerwonych oczach, ciemnobrązowym futrze oraz białym pyskiem, klatką piersiową, podbrzuszem i spodem ogona. Łapy miał w kolorze oczy.

-Gotowi?-zapytał kolejny głos, była to śliczna samica tego samego gatunku. Miała złotą sierść z białym podbrzuszem. W grzywkę miała zaczepioną różę, łapki samicy były w kolorze jej kwiatu.

-Do boju panowie i panie!-krzyknął samiec Kojota o oczach w kolorze krwi. Z warkotem Kojoty wyskoczyły z cienia. Z tyłu migną jeszcze czarny kojot o niebieskich oczach. Dzięki temu, że drzwi otwierały się automatycznie nie mieli problemu z dostaniem się do środka. Katie w tym czasem bandażowała łapkę swojej kotki Cali.-Scourge!-dowódca Kojotów skinął na samca o czarnym futrze.

-Się robi Vhiliam!-odpowiedział niskim głosem bez wyrazu Scourge. Odwrócił się, a łapy zaświeciły się na bladoniebieski, zamroził ona drzwi. Lód wspinał się bardzo szybko po drzwiach. Katie z głośnym zaczerpnięciem powietrza wzięła kota na ręce i cofnęła się do tyłu.

-Kim Wy jesteście?-zapytała z lekkim przerażeniem.

-My? My jesteśmy Stado Coyoto...masz prawo nas nie znać. A od tej pory jesteś naszą zakładniczką! Whilia- wytwórz przy oknach trujące róże. Taris Ty zaś będziesz kontrolować naszej zakładniczki.-wydawał polecenia Vhiliam. Sam zaś użył swojej mocy i u góry wytworzył chmurę piasku.

**Owa chmura przyciemniała światło. Taris z warkotem podeszła do Katie, która odwróciła się i zaczęła cofać tyłem do swojego biurka. Przycupnęła za ladą. W tym czasie Taris tupnęła nogą, a z ziemi wyleciały wysokie i ostre kryształy, które grodziły Katie drogę. Mimo to sama samica Kojota usiadła przed kryształami pilnując zakładnika. Przerażona blondynka postawiła Cali na ziemię.**

-EJ! TY! CO ROBISZ?!-warknęła Taris stojąc na górze kryształów, wzrokiem piorunowała blondynkę. Ogon jej bił wściekle na wszystkie strony.

-O-odstawiłam kota...-odpowiedziała z lekkim przerażeniem Katie. Taris zmierzyła ją wzrokiem, a z dołu rozległ się niski, lodowaty głos.

-Wszystko ok kochanie?-samica Kojota Preriowego o niebieskich oczach opuściła spojrzenie na dół gdzie stał Scourge. Przez półprzezroczyste, niebieskawe, kryształy widać było zarys wychudzonej sylwetki Scourge'a. -Bo jeżeli nie to możemy potraktować ją temperaturą.-odezwał się po czym wraz z Taris się zaśmiali.

-Nie, nie ma takiej potrzeby na razie. Stawiała tylko tego kota na ziemię.-odpowiedziała Taris, po czym popatrzyła się nienawistnym spojrzeniem na blondynkę, fuknęła i zeskoczyła na dół. Katie słyszała jak wali jej serce w klatce piersiowej. Ręką po kieszeni szukała jej telefonu. Odetchnęła z ulgą czując twardy prostokątny kształt w kieszeni.

**Katie wybrała numer do Rydera, dźwięk miała wyciszony. Rozłączyła się, zadzwoniła tak jeszcze trzy razy. Wiedziała, że taka liczba telefonów zbudzi Rydera. Potem wysłała do niego wiadomość, gdzie napisała:"*Nie oddzwaniaj! Jestem zakładniczką. W moim zakładzie jest Stado Coyoto. Pomóż.*". Schowała szybko komórkę do kieszeni, a kolana przyciągnęła do klatki piersiowej, objęła je rękoma kładąc na kolanach brodę. Westchnęła, czuła jak drży z przerażenia.**

* Zmiana sceny kwiatek Katie w jej opasce

**Pani Burmistrz przebudziła się, z nocnego stolika wiał na nią wiatraczek. Zielone ściany ratusza wyglądały na prawie ciemnozielone przez mrok. Chickaletta smacznie spała w swoim legowisku. Kobieta poczuła pragnienie. Ręką poszukała szklanki, jednak jej nie znalazła. Delikatnie zsunęła nogi z łóżka. Poczłapała cicho po czerwonej wykładzinie w kierunku kuchni. Przez okno wpadało światło księżyca. Z szafki wykonanej z drewna dębowego wyjęła szklankę, nalała wody z dzbanka. Idąc tak i popijając zimną wodą, przeszła obok głównych drzwi ratusza. Spojrzała się przez okno na śpiącą Zatokę Przygód, wtem jej uwagę przykuła czerwona dioda przy jednym z filarów. Postanowiła wyjść na zewnątrz. Gdy podeszła wystarczająco blisko by wszystko widzieć szklanka wypadła jej z ręki rozbryzgując się o twardą nawierzchnię. Rozleciała się w drobny mak zostawiając wiele odłamków świecących w świetle księżyca. W miejscu upadku zalegała woda. Burmistrzowa pobiegła do głównych drzwi, rękoma rozpychając je do przodu. Wbiegła po schodach na górę, wyjęła telefon. Wybrała numer alarmowy do Rydera.**

* Zmiana sceny

**Ryder spał sobie smacznie, gdy jego tablet zaczął po 5 razy dzwonić. Obudził się. Wstał, zobaczył przychodzące połączenie od Pani Burmistrz.**

-Co Pani Burmistrz może chcieć o tak późnej porze?-zadał sobie pytanie, spojrzał szybko za siebie na łóżeczko jego syna, czy się nie obudził. Alec smacznie spał. Ryder odebrał połączenie.-Halo! Pani Burmistrz, co się stało?-zapytał z lekkim zaspaniem w głosie chłopak.

-RYDER! NA POMOC! Ktoś podłożył bombę pod ratusz!!-mówiła Burmistrzyni, będąc już przebrana z piżamy w jej oficjalny stój. Na prawym ramieniu, miała przewieszoną swoją torebkę, gdzie spała kura. Kobieta zaś lewą ręką złapała się za głowę.

-CO? To bardzo źle. Spokojnie Pani Burmistrz, nie ma tego problemu co nie rozwiążemy! Żadna bomba nie jest zbyt duża, żaden piesek nie jest zbyt mały!-odpowiedział kończąc połączenie. Zobaczył, że ma nie odebrane połączenie. Pierwszą myślą, była Pani Burmistrz. Jednak coś go tknęło by zobaczyć. Czuła jak krew mrozi się mu w żyłach odczytując tekst od ukochanej. Ręką zasłonił sobie usta. Czuł jak serce wariuje mu jak szalone. Panika ogarnęła całe ciało.

**Kolejne telefony od mieszkańców Zatoki Przygód pojawiły się na ekranie. Brunet wziął ich na wspólne połączenie. Ekran podzielił się na dwie części.**

-LAWA! Ziemia! Wszystko zniszczone!-wołała kobieta o zielonych oczach, ciemnych blond włosach na rozżarzonym od lawy nocnym tle. W oczach miała łzy.

-Domy! Wszystkie zniszczone! Szyby stopione! A nawet polokowane!-mówił właściciel jednej z restauracji.

**Ryder wysłuchał cierpliwie wszystkich zgłoszeń. Zaczął myśleć, że to wszystko zły sen, ale coś z tyłu głowy uświadamiało mu, że to nie jest zły sen. Obiecał pomoc ludziom. Gdy miał już dzwonić usłyszał mrożące krew w żyłach wycie Wilka, a za nim ryk Lamparta. Wybiegł z pokoju, wjechał windą na górę, gdzie wybiegł na balkon. Widział na na moście malują się się psie, wilcze, lamparcie sylwetki.**

-O nie!-szepnął. Niczym torpeda przebrał się w swój strój, nacisnął na tablet i powiedział.-Mighty Pups natychmiastowa zbiórka w bazie! Wszystkie pieski zbiórka w bazie! -zawołał, po czym zjechał windą na dół by obudzić syna.

-Ryder wzywa!-krzyknęły zaspane pieski, wybiegając ze swoich domków w Łapkowicach. Max wybiegając potknął się o schodek swojej werandy, wpadł na pieski i wszyscy jako wielka kula futra potoczyli się do windy. Szczeniaki stały na górze.

-Upss...znowu się wywróciłem.-zażartował Labrador o błękitnych oczach, zielonej obroży i czarnym futrze. Pieski wybuchnęły śmiechem. Winda wjechała na górę. W tym samym czasie meteor znajdujący się w piwnicy został podpięty do dwóch kabelków zaświecił się oślepiającym żółtym światłem w momencie gdy pieski znalazły się po środku bazy. Mimo to baza nie rozdzieliła się tak jak zazwyczaj. Wjechali na górę.

-Potężne pieski gotowe do potężnej akcji Ryder, sir!-oznajmił Chase występując dumnie do przodu. Szczeniaki ziewając kładły głowy na łapach swoich miłości czy ich rodziców. Nie mieli na sobie strojów dlatego byli zdziwieni ich pojawieniem się w bazie.

-Pieski mamy bardzo bardzo poważny problem...-zaczął Ryder z wyrazem ogromnego przejęcia na swojej twarzy. Chase, Alays, Matt i Leoni zastrzygli uszami widząc ekspresje bruneta. -Jak domniemywam wszyscy wrogowie Psiego Patrolu przeprowadzili zmasowany na Zatokę Przygód. Większość jezdni i domów jest zniszczona poprzez ziemię a nawet lawę! Katie...Katie...została zakładniczką...a pod Ratusz została podłożona bomba. To tylko część problemów...reszta wrogów zmierza mostem do bazy.

**Pieski wzięły ogromne zaczerpnięcie powietrza ze zdziwienia. Wymieniały zmartwione spojrzenia. Każdy wbił łapy lekko w podłoże. Miko patrzył się i szeptał pod nosem. Potem wyprostował się a groza zabłysnęła w jego brązowych oczach.**

-Ryder...lawa! Ziemia! To znaczy, że Nadria tam musi być!

**Pieski popatrzyły zaskoczone, na Gerberiana Shepsky. W jego oczach płonęła nadzieja, przebierał nerwowo łapami. Potem Ryder odchrząknął, to oznaczało, że przerywa milczenie. Przesunął dłonią po ekranie swojego tabletu mówiąc:**

-Do tej misji przy ratuszu potrzebuje Angelo, Miko-Wy rozbroicie bombę. Johnboy, Roger i Dusk, będą osłaniać Wasze tyły. Zuma Wam pomoże przetransportować się.

-Angelo zgłasza się do misji!!!

-(Nwm, co może mówić Miko)

-Żadna bomba nie ukryje się przed moimi zmysłami!

-Super Roger gotowy na rozprawę z ładunkami wybuchowymi!

-Dusk unicestwi tą bombę!

-Zróbmy fale!

-Dobrze. Aby uratować Katie pójdą Dilara, Skipper, Marshall Skye!

-Potężna Dilara czerwonego dywanu przed złem nie rozkłada!

-Czy dam radę? Masz to jak w banku kolego!

-Jestem gotowy do rozgrzanego do czerwoności ratunku!

-Ten potężny pies będzie się kręcił!

-Pandora, Akea, Honey, Leilani, zostaniecie z szczeniętami w bazie oraz z moim synem. Suczki, które są delikatniejsze także zostaną NA RAZIE w bazie. Reszta piesków idzie niestety walczyć...-odpowiedział chłopak. Wypowiadając ostatnie zdanie zamknął oczy.

-Przy mnie szczeniaki są bezpieczne!

**Pary wymieniły zmartwione spojrzenia. Zwłaszcza suczki, które musiały zostać a czuły ogromne zmartwienie o swoich mężów. Ukrywając łzy Victoria przytuliła się głową do policzka Gray'a. Unikając wzroku Carlie'go Lavia trąciła go pyskiem, a Colette oraz Maximus wymienili smętne spojrzenia. Briana dotknęła ogona Dylana, a Tomira jako pierwsza zaczęła cicho szlochać, następnie tuląc się do ukochanego.**

-Potężne pieski dalej dalej dalej!-zawołał chłopak z lekkim entuzjazmem unosząc prawą rękę do góry. Psiaki z wyciszonym entuzjazmem zawyły. Zjechali wyjątkowo windą na dół. Ze szczeknięciem Chase odwrócił się w stronę swojej siostry Jasmine:

-Jasmine! Ty włącz zabezpieczenia bazy!

-Tak jest!-odpowiedziała z energicznym kiwnięciem głowy młodsza siostra pieska. Gdy Caro wybiegła jako ostatnia suczka podbiegła do szarego prostokąty zawieszonego na ścianie blisko głównych drzwi wejściowych. Stanęła na dwóch tylnych łapach, przednie oparła o zieloną ścianę. Nosem zaś włączyła zabezpieczenia. Najpierw na główne drzwi nasunęło się szkło pancerne, a potem na nie metalowe drzwi. Na koniec żelazne kurtyny.-Och...trzymaj się braciszku...-westchnęła smutno Jasmine, po czym odwróciła głowę do tyłu i podbiegła do Alec'a.-Będzie dobrze kochaniutki, będę przy Tobie.-zapewniła chłopczyka suczka trącając go nosem w dłoń.

* Zmiana sceny odznaka Jasmine

**Pieski, które miały iść na misję ratunkową do ratusza stały przy krawędzi klifu. Patrzyły się na ciemną toń wody będącą tak daleko. Zuma zeskoczył jako pierwszy, łapy Labradora zaświeciły się na pomarańczowo. Potem wytworzył wysoką falę. Odwrócił głowę.**

-Chodźcie!-zawołał. Piątka piesków zeskoczyła w dół. Stali na wysokiej fali. Labrador prowadził ich do przodu. Sunęli przez morze Zatoki Przygód, przepłynęli obok mostu widząc już pojedyncze sylwetki biegnące w kierunku bazy. Zatrzymali się przy plaży. Wyszli na brzeg. Potem zaczęli biec przez nagrzaną jezdnię. Tam gdzie byli na razie jezdnie była gładka.

**Im dalej biegli tym gorzej zniszczona była nawierzchnia. Miejscami leżała zastygnięta lawa. Właśnie to przyciągało najbardziej uwagę Miko, tak mocno, że przewrócił się. Johnboy zatrzymał się i pomógł koledze wstać.**

-Co się stało?-zapytał Malinois z błyskiem w jego brązowych oczach.

-Lawa...musiała tu być...-szepnął Miko. Johnboy skinął głową ze zrozumieniem w jego oczach zamalowało się współczucie. Biegli dalej. Byli tuż przy Ratuszu. Zauważyli stojącą przed nim Panią Burmistrz. Podskoczyła lekko mimo, że była na szpilkach, gdy zobaczyła Psi Patrol.

-Jesteście!-zawołała uradowana Pani Burmistrz Zatoki Przygód. Pieski uśmiechnęły się.-Bomba jest przy prawym filarze.-oznajmiła Burmistrzyni i wskazała miejsce.

-Dziękuje.-podziękowała Angelo, ogonem dała znak by Miko poszedł wraz za nią. Johnboy, Dusk i Roger przeszli parę kroków, po czym ustawili się półkolem gotowi chronić dwa pieski. Zielonooka Kundelka przypatrywała sie bombie przez chwilę.

-Co jest Angelo?-zapytał suczkę Dusk, który stał w odległości około 4 metrów od miejsca akcji.

-Pierwszy raz widziałam taką bombę...na pewno ma coś z bomby neutronowej, ale jest w niej coś jeszcze...dowiem się więcej o niej, gdy zdejmę pokrywę. Pani Burmistrz proszę odejść.-mówiła Angelo, następnie suczka odwróciła się do Pani Burmistrz, która pokiwała głową i odeszła. Suczka skinęła głową na Miko.

**Łapki psa zaświeciły się na kolor ciemnozielony, przyłożył je do czarnej obudowy by powoli zdjąć ją. Następnie bardzo delikatnie zaczął ściągać płat po płacie materiału z którego była wykonana obydwa na ziemię. U góry pozostał tylko timer. Do eksplozji zostały 2 godziny i 34 minuty. Pieski nie były świadome, że mają "widownię". Z bezpiecznego miejsca obserwowała je Lix ukryta częściowo za klombem, częściowo za żywopłotem. Osłona nocy działała na jej korzyść, stała pod wiatr, a ciemności idealnie ją maskowały. Zmrużyła żółte oczy i uśmiechnęła się.**

-Czas na niespodziankę...-szepnęła pod nosem, następnie schyliła się sięgając pyskiem po czarne pudełko, które było do zdalnego sterowania. Nacisnęła nosem na zielony przycisk. Jej oczy zalśniły w triumfie.-Zobaczymy jak sobie poradzicie pod presją czasu...

**W tym samym momencie czas na timerze znacznie przyspieszył. Miko i Angelo spojrzeli na siebie zdziwieni. Wiedzieli, że zachowywali należytą ostrożność. Nie wiedzieli co mogło spowodować tak gwałtowne przyspieszenie czasu odliczania. Zatrzymał się on na 2 minutach i 30 sekundach do eksplozji.**

-O nie!!-odezwał się Miko. Wymienił znaczące spojrzenie z Angelo. Wiedzieli, że muszą jak najszybciej rozbroić bombę...-Zaraz...a co to?-zastanowił się piesek. Przyglądał się jak po środku dwa srebrne kabelki wytwarzają między sobą fioletową kulkę energii. Była bardzo mała. -To wygląda jak jakiś rodzaj promienia...o nie...-powiedział w tym samym czasie co Angelo. Teraz popatrzyli się ze zgrozą na siebie.

-To ma zwiększyć pole rażenia...-oznajmiła cicho Angelo. Po tych słowach suczka zabrała się z Miko do ostrej pracy. Czując ponaglający czas z tyłu głowy. Do wybuchu zostało półtorej minuty. Zaczęli delikatnie przedzierać się przez kable, aż do samego serca bomby.

**Jednak to nie był koniec niespodzianek...timer ponownie przyspieszył, zmniejszając czas tylko do trzydziestu sekund. Z upływem każdej sekundy pipczenie stawało się szybsze i głośniejsze. Łapy Angelo zaświeciły się na kolor zgniłej zieleni, zajęła się rozbrajaniem kabli odpowiedzialnych za promień powiększający siłę rażenia. Syknęła, gdy czując gorąc bijący od kuli. Łapami powoli zaczęła osłabiać druciki, w końcu kula zaniknęła. Teraz Miko musiał tylko zająć się aby nie dopuścić do wybuchu. Timer wskazywał 15 sekund. Z biciem serca piesek szukał kabla, który odpowiedzialny był za wybuch. Za pomocą swojej mocy usuwał z drogi kable. W plątaninie kabli po środku zabłysnął niebieski kabel. Zostało 10 sekund. Pies zaczął mocować się aby przerwać kabel, który był o dziwo bardzo solidnej konstrukcji...jakby ktoś przewidział, że istnieje moc zdolna zniszczyć kable. Zacisnął zęby i wezbrał w sobie wszystkie siły, poczuł futro obok. Zostało 5 sekund...Na kabel naciskała też Angelo. Łapy obydwojga świeciły. Spojrzał na koleżankę z drużyny myśląc, że już jej nie zobaczy. Przed jedną z sekundą do wybuchu kabel został przerwany. Tuż zanim rozpoczęło się długi odgłos świadczący o wybuchu. Spojrzeli na siebie, dyszeli mocno a serca biły też i ze stresu.**

-U-udało się...-oznajmił Miko rozluźniając się. Johnboy, Dusk i Roger, którzy obserwowali całą sytuację zawyli głośno aby pogratulować dwóm psim saperom.

-AUU! BRAWO! Jejku myślałem, że nie zobaczę już Sabry ani naszych szczeniąt...ale dzięki Wam będę mógł.-oznajmił Johnboy, którego wzrok na chwilę opuścił się na dół na wzmiankę o chwili gdy myślał, że nie zobaczy jego rodziny.

-Ja też...zostawiłbym Moscow...-zgodził się ze swoim bratem Roger, powoli kiwając głowę. Potem westchnął ciężko, ale za chwilę merdał ogonem.

-Nigdy nie mógł bym być już z Kate...-dodał Dusk także wzdychając ciężko. Rozmyślania piesków przerwało huczenie w oddali. Od strony Wyspy Fok nadciągała czarna chmura, którą rozświetlały pioruny od czasu do czasu.-Ej...myślicie, że to Squall?-zapytał się Amstaff.

-Nie wiem...-pokręcił głową Roger.-Dobra ruszajmy pomóc reszcie w bitwie.-dopowiedział płowo-ciemnoszary Malinois, każdy energicznie pokiwał głowami na znak zgody.

**Na obrzeżach miasta Ned wraz z Nadrią dalej niszczyli ulice za pomocą ziemi. Teraz obydwoje unosili się na dwóch wielkich skałach, które sunęły powoli przez śpiące uliczki. Suczka od czasu do czasu posyłała lawą w domostwa lub na ziemię. Tuż przed nimi wylądował pies...Lix!**

-Lix!-zawołała szczęśliwa Nadria na widok swojej przyjaciółki. Zeskoczyła ze skały i podbiegła się przywitać.-Jak poszło? Nie słyszeliśmy wybuchu...wszystko ok?-pytała się biało-szarobrązowa Gerberian Shepsky o brązowych oczach.

-Prawie by doszło! Została sekunda do wybuchu, ale te parszywe kundle rozbroiły moją bombę!-wybuchła Lix, która posłała nienawistne spojrzenie w kierunku bazy Psiego Patrolu. Pysk Nadrii zmarszczył się gdy odsłoniła zęby.

-Zapłacą za to,...-powiedziała z groźbą w swoim głosie.

-Tak czy owak, chodź zobaczmy jak przebiega walka, a potem wracamy pod autokar.-mówiła brązowo-kremowa Owczarek Niemiecki w jasnoniebieskiej obroży. Nadria pokiwała głową. -Ned zostajesz tu.-rzuciła Lix i posłała bratu zadowolone spojrzenie, że nie idzie z nią.

-Spoko.-wzruszył ramionami Ned, po czym dalej posuwał się niszczyć ulice Zatoki Przygód.

* Zmiana sceny znaczek Ligi Londyńskiej bliskiego kręgu Akro

**Gdy pieski biegły w stronę bazy zobaczyły dwie suczki biegnące plażą. Miko przystanął w miejscu. Podszedł nawet bliżej by móc wyłapać zapach. Zawęszył. Jego nos owionął słodki zapach. Znał go...Na chwilę przymknął oczy.**

-Nadria...-szepnął do siebie Miko. Po czym zaczął gnać przez plażę. Zdziwione pieski zatrzymały się, po czym pognały za swoim towarzyszem.-NADRIA! NADRIA!-wołał prze szczęśliwy psiak gnając przez piach. Suczka odwróciła się, po czym zatrzymała. Przymrużyła oczy...

-Miko...-powiedziała cichym, lecz wrogim głosem imię brata. Futro na jej karku zaczęło się jeżyć. -Czego chcesz?!-warknęła gdy tylko pies zatrzymał sie o odległość pyska od niej. Jego wzrok zrobił się smutny, gdy usłyszał wrogi ton w głosie młodszej siostry. Mimo to popatrzył na nią z nadzieją i przemówił:

-Nadria proszę, wróć do mnie...

**Lix zamrugała zdziwiona i popatrzyła z niepokojem na swoją przyjaciółkę. Nadria opuściła głowę, wzrok skierowała na swoje przednie łapy. Widać, że zastanawiała się. Rzucała wzrok od lewej łapy do prawej, z każdą sekundą coraz szybciej. Trwała napięta cisza. Suczka nadal myślała. Po minucie wyprostowała się z pewnością w jej oczach. Spojrzenie jej nic nie zdradzało. Miko poczuł w żołądku ukucie nadziei.**

-Nie.-odpowiedziała suczka. To słowo spowodowało, że Miko zamarł. Poczuł jakby cała lawina przygniotła jego. A poczucie zawody złapało wbijając mocno swoje pazury. Z tyłu Lix uśmiechnęła się triumfalnie. -Widzisz, rodziny się nie zostawia. A od teraz to jest moja RODZINA!-mówiła z początku z dużym spokojem. W drugim zdaniu kładła szczególny nacisk nad "teraz", "moja" a najbardziej na rodzina.

**Następnie z wściekłym warkotem w stronę zszokowanego psa rzuciła się Nadria.**

* Zmiana sceny odznaka Miko

**Pod zakładem Katie wylądowała Skye, wraz z pieskami. Cockapoo unosiła się dzięki skrzydłom oraz małym różowym tornadzie. Każdy w ciszy spojrzał się na siebie. Skye uniosła się nad zakład żony Rydera. Przez kawałek przeszklonego dachu widziała kręcących się w dole członków Stada Coyoto. Widziała Zleciała na dół. Pokręciła głową.**

-Są tam ciernie.-szepnęła suczka rasy Cockapoo. Dalmatyńczyk, Malinois i Borzoj pokiwali głowami. Dilara podbiegła do drzwi i stała się niewidzialna. Po prawej stronie drzwi przystanęła Skipper, a w powietrzu unosiła się Skye. Drzwi pokryte były lodem także od zewnętrznej strony.

**Do nich podszedł Marshall, łapy zaświeciły się mu na czerwono. Przyłożył je do lodu, który zaczął topnieć. Po pewnej chwili widać było drzwi. Ku zaskoczeniu piesków lód był też od wewnętrznej strony. Mimo to drzwi mogły się rozsuwać już. Dalmatyńczyk wykorzystał okazję i zaczął roztapiać ostatnią warstwę lodu. Gdy przedarł się przez ostatnią warstwę z boków wyskoczyły rozwścieczone Kojoty.**

-GRRAH!-warknęła Whilia rzucając się z warkotem na Marshalla, wywróciła go, ale na pomoc przyjacielowi przyszła Skye, wzięła samicę Kojota w mini tornado i wyrzuciła kawałek dalej. Do samicy podbiegł Vhiliam, który warknął odwracając się w stronę piesków. Marshall dotknął asfaltu, a łapki psa świeciły się. Zaczął go roztapiać uniemożliwiając przywódcy Stada Coyoto dostanie się do nich. W środku Dilara wykorzystała moc niewidzialności, przeskoczyła kryształy, trąciła Katie noskiem. Blondynka odskoczyła wystraszona, wtedy suczka zrobiła się widzialna.

-Jestem by pomóc.-szepnęła do dziewczyny Malinois i puściła oko.

-Nie! Nie gdy ja na to nie pozwolę!-warknął głos będący niczym lód. Suczka odwróciła się i zobaczyła Kojota o czarnym futrze i lodowo niebieskich oczach, jego oczy błyszczały wściekle. Łapy zaświeciły mu się i zaczął zamrażać kryształy aby wytworzyć ślizgawkę, po której by zjechał.

-Weź Cali i przybliż się do mnie.-szepnęła Katie na ucho Dilara. Dziewczyna pokiwała głową i tak też zrobiła jak zaleciła jej suczka. Gdy Scourge zjechał na dół i szedł z triumfalnym uśmiechem w ich kierunku zakładniczki oraz Dilary, stały się niewidzialne. Zdziwiony samiec Kojota przystanął w miejscu.

**Nagle coś uderzyło go w bok, a on upadł na dół. Podniósł się i wycelował buchnięciem ciepła, które roztopiło lód. Nic nie spadło sam wytworzył ponownie ślizgawkę i wspiął się na górę. Wymienił spojrzenia z Taris. Przed wejściem pojawiły się Dilara z uratowaną Katie. Skipper szybko przywarła do nich i zawołała:**

-Marshall! Skye! Prędko!

**Dwa psy posłusznie znalazły się przy zielonookiej suczce. Gdy Taris zaczęła blokować kryształami drogę Skipper ruszyła z prędkością światła i ich przyjaciółmi. Kojoty warknęły za nimi. Taris spojrzała się na przywódcę i stojącą Whilię.**

-Zatem co robimy?-zapytała niepewnie samica Kojota. Na pyszczku Vhiliama pojawił się złowrogi uśmiech.

-Wiemy gdzie jest ich baza. Myślą, że poddamy się po tej małe utarczce...są w błędzie...Scourge! Wytwórz most z lodu...potrzebujemy podwózki...i musimy pomóc reszcie w pochodzie na bazę Psiego Patrolu...-mówił Vhiliam, następnie wraz z resztą swojego stada zaczęli śmiać się złowieszczo. Wkrótce Scourge wytworzył most lodowy, po którym pozostała trójka zaczęła iść. Sam samiec Kojota, który ją wytworzył szedł jako ostatni...

* Zmiana sceny róża Whilii. Obraz po tym ściemnia się na 5 sekund

## Rozdział 2

**Miko wytworzył ścianę z ziemi, która rozbryzgała się pod wpływem lawy. Sam pies odsunął się na bok unikając poparzenia.**

-Nadria! Nie chce z Tobą walczyć!-zawołał patrząc błagalnie na swoją młodszą siostrę.

-TAK!? To było o tym pomyśleć zanim mnie zostawiłeś!-warknęła suczka posyłając w niego kulę z lawy. Miko odsunął się, po czym wytworzył głaz i posłał go przed siebie. Uderzył on w siostrę. Samiec Gerberiana Shepsky wziął gwałtownie powietrze.

**Nadria podniosła się zaczynając zmasowany atak lawą i ziemią. W jej oczach nie płonęło nic innego tylko gniew. Pies chcąc nie chcąc w samoobronie spowodował lekkie trzęsienie ziemi, które zbiło jego młodszą siostrę z nóg. Następnie okrążył ją murem z ziemi.**

-HA! Serio myślisz, że to MNIE zatrzyma?-zakpiła Nadria, po czym zniszczała otaczające ją ściany. Miała posłać atak, jednak Miko wytworzył ścianę w którą uderzyła głową. Następnie tupnął powodując gwałtowny wstrząs. Suczka leżała przez chwilę nieprzytomna. Miała zadrapanie, niezbyt głębokie z którego sączyła się strużka krwi. Podbiegł do niej z troską na pyszczku.

-N-Nadria...-wyjąkał, tylne łapki psa zaczęły się trząść.-J-ja nie chciałem...

**Wtem z boku rozległ się okrzyk wściekłości. Miko odwrócił gwałtownie głowę widział Lix, która wyskoczyła w jego stronę. Przednie łapy płonęły jej żywym ogniem, a w oczach malował się gniew i chęć zemsty.**

-TY PARSZYWY KUNDLU!! NIKT NIE BĘDZIE RANIŁ NADRIĘ!!!-warknęła po czym posłała w niego kulę ognia, która zbiła go z łap. Zaczęła przeprowadzać zmasowany atak nie dając psu szansy by wstał przez parę sekund.

-EJ!-zawołał ktoś z boku, suczka widziała Zumę biegnącego w jej kierunku ten posłał w nią falą, którą zręcznie ominęła. Ten manewr dał okazję Miko wstać, aby mógł się bronić.

-Hmph...-uśmiechnęła się po nosem Lix, po czym wytworzyła krąg z ognia odcinający ją od piesków chcących pomóc Miko, a także aby odciąć je od Nadrii. Zaczęła walczyć z Miko. Jej łapy migały w powietrzu gdy zaczęła przeprowadzać gwałtowny atak.Pies zręcznie ominął ataki . Lix spojrzawszy kontem oka zobaczyła Nadrię która ponownie stała na łapach . Suczka Owczarka Niemieckiego uśmiechnęła się po czym podskoczyła w tył i ułamkiem sekundy szepnęła do towarzyszki -Bierzesz swojego brata ja się zajmę tamtym -

**Nadria kiwnęła głową na znak zrozumienia polecenia . Nie minęło kilka sekund a Lix wielkim ogniem cisnęła Zumą trochę dalej od Mika i Nadrii . Dała miejsce dla niej do walki. Suczka brązowymi oczami gniewnie spojrzała na brata . Ten odpowiedział jej poruszonym wzrokiem .**

-No dalej ... możesz mnie wykończyć . Wiem że jesteś do tego zdolny - powiedziała suczka zmieniając temat . Jej ton był spokojniejszy i bardziej pewny siebie

-Nie walczmy ... proszę -mówił powoli Miko , chciał wzbudzić litość i uczucia w siostrze

-Wiesz , za jedno muszę ci podziękować. Bez twojego zachowania nie byłam by w stanie zrobić tego..- oznajmiła spokojnie suczka . Miko spojrzał zmieszany .

**Nadria uderzyła przednimi łapami w grunt przed nią . Skały w różnej wielkości ruszyły w stronę psa . Ten wziął powietrze ze zdziwienia i odskoczył lekko na bok . Spojrzał się ponownie w stronę siostry . Ta trzy duże głazy cisnęła w jego stronę . Miko wziął się w garść i uniknął pierwszych dwóch pocisków a trzeci rozpołowił dzięki magii . Prędko ruszył do walki .Chciał uniemożliwić suczce atak . Tak aby mógł z nią porozmawiać . Przyszedł mu pomysł do głowy . Gdy uniknął kolejnych głazów przesunął łapą po ziemi . Grunt pod jej łapami obrócił się . Nadria była bokiem do psa . Miko spętał jej łapy . Suczka w odpowiedzi zaczęła topić ziemię. Pies z trudem podjął decyzję że musi ogłuszyć siostrę . Gdy już się do tego zabierał przerwał mu ogromny wręcz ogień .Uderzył w niego od boku . Przeturlał się wydając jęki bólu . To była Lix . Najwidoczniej rozprawiła się z Zumą . Pies powoli wstawał . Kurz nadal unosił się w powietrzu . Nadria się oswobodziła i popatrzała na brata a potem na Lix z twardą miną**

-Rada na przyszłość . Używaj więcej lawy. Dobra , kończ robotę - powiedziała do przyjaciółki suczka z żółtymi oczyma

-Co z tamtym ?- szepnęła Nadria

-Rozprawiłam się z nim . Lepiej się sprężaj - odpowiedziała

**Miko powoli wstawał. Nadria wściekła nie pozwoliła na to . Wytworzyła lawę i cisnęła ją w brata . Ten myślał że go zabije lecz nie . Lawa otoczyła psa pozostawiając mu mały teren w kształcie kółka . Suczka tworzyła lawę szybko . Po chwili od zwyczajnej powierzchni dzieliła go rzeka lawy . Nie mógł się wydostać gdyż żywioł sączył się i w głąb ziemi . Jego magia nie mogła mu pomóc. Nadria i Lix upewniwszy się czy już się nie wydostanie pognały przed siebie**

* **Zmiana sceny**

**Skye jako jedyna z pozostałej grupy przybyłej na pomoc Katie poleciała na patrol . Unosiła się na jej różowym tornadzie. Głowę miała przechyloną w dół by mogła patrzeć na Zatokę . Jej różowe oczy badały teren uważnie . Suczka miała zawsze dobry wzrok . Nawet bez gogli . Nagle dostrzegła mknącą szybko sylwetkę psa. Postanowiła czym prędzej to sprawdzić . Leciała cicho tak aby ten pies nie mógł jej dostrzec . Byli na granicy miasta . Skye schowała się za jednym z budynków . Nie wychylając się nasłuchiwała**

-Ugh ... gdzie ta baza ? Mogłam nie rozłączać się z resztą- narzekała suczka

**Skye otworzyła szeroko oczy . Rozpoznała głos . Był jej bardzo dobrze znany . Już od młodości suczki .**

-Sweetie ...-szepnęła bardzo cicho do samej siebie . Głos jej był zaskoczony i zarazem zaniepokojony

**Wychyliła trochę głowę za róg budynku . Jej przypuszczenia nie były mylne . To była właśnie ona . Łapy świeciły jej się na różowo . Różowe światło dawało swój blask na częściowo pysk Sweetie. Suczka z psiego patrolu postanowiła że na chwilę jeszcze posłucha tego co mówi.**

-Mogłam przynajmniej wziąć ze sobą Arianę ... Nie pomyślałam o tym !- mówiła suczka szpica . Rozglądała się na boki. Nie podejrzewała że ktoś mógł ją słuchać . Wydawało jej się że jest tam tylko ona i nikt więcej

*,,Gdzie ta baza ? Ona szuka naszej bazy ! Pewnie zaraz przypuszczą atak !-*pomyślała suczka

**Gdy odeszła na trochę ustała na puszkę . Trzask usłyszała Sweetie .Jej uszy skierowały się w stronę uliczki . Ta zła stworzyła tarczę i posłała ją na róg . Ściana rozwaliła się i wyłoniła Skye . Ta odwróciła się do niej . Suczka szpica spojrzała na nią gniewnie .**

-Co ty tu robisz ?!- zapytała wściekła wręcz

-Słyszałam o planie . I zamierzam ostrzec resztę -odparła różowooka suczka poważnie lecz spokojnie

-Oh , jasne , zawsze bałaś się starć . Nic się nie zmieniło ...-zaczęła manipulować Sweetie. Nie chciała od razu się z nią konfrontować . Wzięła pod uwagę że Skye mogła prędko uciec i plan by wziął w łeb . Akro by musiał wszystko naprawiać

-Nie prawda !-zaprzeczyła stanowczo druga . Plan Sweetie się powiódł

-No to walcz ! - rozkazała głośno szpic

**Skye posłała różowy podmuch powietrza w przeciwniczkę . Ta wytworzyła . Podmuch rozbił się mocno o powłokę wytwarzając charakterystyczny dźwięk . Po krótkiej przerwie na wrogie spojrzenie pełne wrogości walka ponownie się wszczęła . Sweetie posłała dwie tarcze w stronę suczki . Ta wzbiła się w powietrze i odbiła się od obu przy czym wyskoczyła w górę. Ponownie podmuch ruszył w stronę wroga . Szpic nie dała za wygraną . Wytworzyła ponownie tarczę która tym razem osłoniła całe ciało . Gdy przyszedł czas na ruch Sweetie to energicznie się wyprostowała a tarcza nad nią posłała w stronę będącej nad nią Skye . Ta zrobiła fikołka i uniknęła ataku . Chciała pokazać że potrafi walczyć i podmuchami powietrza w końcu trafiła w przeciwniczkę . Ta przeturlała się i uderzyła w ścianę za nią . Opadła na ziemię**

-Mogłaś nie wiedzieć tego że jestem w stanie wygrać z tobą .Ale było jedno co musiałaś wiedzieć . Dobro zawsze wygra w walce - mówiła dumna z wygranej Skye . Miała lekki uśmiech zwycięstwa oraz dumnie wyprężoną pozę. Sweetie była zła i tylko patrzyła gniewnie na suczkę.

-A czy walka przewiduje sojuszników ?- zapytał cichy ale bardzo poważny głos zza obu suczek .Był to Tago .Jego głos przyprawiał o ciarki . Był taki wyrazisty oraz głęboki. Idealnie komponował się z ciemnym otoczeniem. W czas gdy mówił piorun błysną na niebie. Skye czym prędzej popatrzyła się za siebie . Spojrzała na psa z poważną miną . Z kamiennym wyrazem .

-Moja pomoc ....- szepnęła Sweetie i uśmiechnęła się . Była lekko zdziwiona widokiem psa lecz za razem dziękowała losowi

-Widzę że z tobą też muszę się zmierzyć- mówiła Skye . Była twarzą w twarz z Tago

-Zgoda ...-odpowiedział

**Skye już miała atakować . W ułamku sekundy pies szepnął do siebie**

-Jak baranek na rzeź...

**Posłała na niego podmuch powietrza . Tago ominął go z gracją nawet nie musiał ruszyć się z miejsca . Aby się schylić . Gdy miał nastąpić drugi pies uniósł łapę i skierował ją ku Skye . Wytworzyła się błyskawica . Małe poszczególne błyskawice najpierw przy łapie potem w centrum jej . Działo się to szybko lecz Skye zdążyła zobaczyć co ją czeka . Jej różowe oczy widziały ogromną błyskawicę zmierzającą w nią . Oczy Sweetie również to widziały . Była w szoku . Mina Tago była poważna i kamienna nadal . Po chwili zwolnionej akcji błyskawica trafia w Skye**

-AAAAAAA!!!-zakrzyczała bardzo głośno z bólu . Błyskawica opanowała całe jej ciało . Ból był prze ogromny . Paraliżował całe ciało suczki . Zdarzenie dawało wielkie jasne światło. Oświetlało cały teren . Po skończeniu czynności Skye opadła na ziemie . Tago ominął bezdusznie i obojętnie ciało i podszedł do Sweetie

-Gdybym wiedział , że to będzie aż tak problematyczne to odradzał bym Akro taką wersję planu - oznajmił pies po czym podał rękę sojuszniczce

-Czy-y? Ona nie żyję ?- zapytała

-Żyję . Ale trudno będzie jej wybudzić - odparł obojętnie Tago- Tak czy siak chodź . Akro cię potrzebuję . Za mną-

-Ale , pytanie , co to było?- zapytała

-Eh! Magią którą może odblokować mag ognia jest błyskawica. Zrozumiała?- mówił zirytowany po czym odwrócił się do szpica

-Tak..- odparła po czym ruszyła za nim

**Po chwili na miejscu bitwy została tylko nieprzytomna Skye**

* **Zmiana sceny**

**Niektóre pieski stały przed bazą . Były pobudzone do działań i gotowe na każde wezwanie lub rozkaz . Wiedzieli że przy sytuacji w której się znajdują nie ma miejsca na niegotowość . Z patrolu właśnie wróciła Amalis . Bee wraz z Beeck energicznie skierowały w nią głowy . Córka suczki szybko podbiegła do swojej mamy po czym ją przytuliła .**

-Jesteś mamo- zawołała wesoła

-I jak ?- spytała się prosto z mostu Everest

-Udałam się do miejsca gdzie na więcej było wezwań . Prawdopodobnie to ich miejsce spotkań było gdzieś tam . Nie myliłam się-tłumaczyła poważnie

-Gdzie to jest ?-zapytał poważnie Ryder

-Przy plaży . Jest tam czarny autokar - oznajmiła krótko Amalis

-Świetnie . To tam kierujemy się wszyscy -stwierdziła Carrie żywiołowo oraz stanowczo

-Nie . To zbyt ryzykowne. O ile co ujrzałam nie ma tam nikogo. Pewnie każdy się po rozchodził aby niszczyć wszystko-powiedziała biało-czarna sucza

-Co teraz zrobimy w takim razie ?- spytała Anette

-Musimy szybko zlokalizować Akro . Jeszcze nie usłyszeliśmy o jego działaniach tu obecnie ale w każdej chwili może przypuścić atak - oznajmił Chase reszcie

-W takim razie to ktoś uda się tam a reszta zostanie w bazie aby ją chronić . Nie możemy ryzykować . Na miejscu pewnie będą informacje . Wtedy dowiemy się więcej o planie i zmierzymy się z wrogami . Pójdzie tam Victor, Maximus ,Minimus ,Tristan i Amalis . W dodatku wsparcie magiczne dadzą Flurr,Mickey oraz Squall.-mówił Ryder

-Tak jest !-chóralnie odpowiedziały wyznaczone do misji pieski

**Po chwili pożegnań z bliskimi ruszyli za Amalis**

* **Zmiana sceny**

**Po chwili biegu byli już na miejscu . Gdy byli bliżej celu zwolnili krok. Skradali się bezszelestnie pomiędzy budynkami .Każdemu serce biło nieco szybciej jednak nie bali się . Byli gotowi aby stanąć do walki. Po chwili ujrzeli wielki autokar . Zaraz nieopodal znajdowała się plaża . Wszyscy zgromadzili się w kółko i jeszcze raz omówili plan .**

-Dobra . Ja prześlizgnę się do środka a wy rozejrzyjcie się po okolicy . Ale cicho . Nie możemy narażać się . Ktoś tu może być zawsze . Oczy dookoła głowy- mówiła szeptem Flurr gdy spojrzała na ogromny pojazd

-Zgoda-odpowiedziała reszta

**Flurr po cichu przemknęła do autokaru . Rozejrzała się na boki. Łapy wzięła do przodu i momentalnie uniosła je w górze . Nic się nie stało . Boki pojazdu nie były z metalu . Suczka przez chwilę myślała jak tam się dostać dyskretnie . Spojrzała w górę . Księżyc odbijał się w srebrnym dachu . Ten mógł być metalowy . Powietrzem wybiła się i delikatnie wylądowała. Ponownie wysunęła łapy do przodu i tym razem przeciągnęła w różne strony . Dach otworzył się . Suczka wleciała otworem do środka . W między czasie wszyscy agenci wraz z Mickey'm i Squall byli już przed autokarem . Każdy agent który posiadał radar w plecaku używał go . Na razie nic nie wyczuli . Squall patrzyła się w plaże i wodziła wzrokiem . Nikogo nie znalazła .**

-Od czego mamy zacząć ?- zapytał Victor

-Poszukajmy śladów - zaproponował Maximus

-Dobra myśl . Ruf ruf ! Gogle !- zawołała Amalis . Z jej kasku wysunęły się gogle -Widzę dużo psich śladów -

-Czyli byli tu . Ilość wskazuję na to że raczej byli wszyscy . Pewnie jeszcze tu, na miejscu , omawiali elementy planu - stwierdził Tristan

-Więc pójdźmy nieco nadlej , może grupami . Przeanalizujmy cały możliwy teren gdzie mogliby być - zaproponował Minimus

-Jasne - odpowiedziała reszta oprócz Tristana . Ten patrzył w swój mini komputer na którym były wyniki radaru

-Emm... Wydaję mi się że nie jesteśmy tu sami ...- zaniepokoił pies rasy Border Collie

**Wszyscy podeszli do psa i spojrzeli na radar . Były na nim dwie czerwone kropki .**

-Wygląda na to że ktoś jest na dachu-stwierdził Mickey

**Wszystkie oczy skierowały się na dach . Przez chwilę niczego nie było lecz po chwili z dachu wyskoczyły dwa psy . Była to Lix z Nadrią . Nadria miała przygotowany wcześniej głaz i w locie cisnęła go prosto w Maximusa . Zaś Lix również w locie cisnęła ogniem w Amalis. Oba psy dostały mocno , tak aby stracili przytomność , przeturlali się nieco dalej . Gdy obie przyjaciółki wylądowały Nadria zrobiła że łukiem ziemia zaczęła się zniekształcać . Mickey stworzył mur aby ochronić siebie oraz innych . Gdy kurz opadł Lix przemówiła**

-Ja cie znam ...Tam , w siedzibie , miło znowu widzieć !-mówiła ironicznie suczka w kierunku Mickey'ego

-Zapomniałaś że wtedy przegrałaś . Wszyscy przegraliście - rzucił agresywnie Victor

-Teraz tak nie będzie - odparła pewna siebie Nadria

-Przekonajmy się !- zawołał Minimus

**Squall zaraz po wypowiedzeniu tych słów skierowała piorun w obie przeciwniczki. Nadria wytworzyła ścianę z ziemi i piorun uderzył w nią przy tym rozbijając na małe kawałki. Lix spojrzała prędko i spojrzała się w stronę Minimusa . Jej pyszczek powoli formował się w uśmiech . Ruszyła w jego stronę . Pies telekinezą prędko uniósł kamień i cisnął nim w suczkę . Ta wzbiła się w powietrze odbiła się od kamienia i w locie uderzyła psa ogniem . Ten skołowany padł na ziemie . Lix wylądowała za resztą psów . Squall obróciła się i ruszyła zła do walki .Ta działa się nieco dalej . Nadria szybko ruszyła do walki z pozostałymi . Dwoma łapami uderzyła w podłoże po czym ziemia pod Tristianem oraz Victorem wybiła ich w powietrze. Gdy spadli mocno uderzyli o podłoże na tyle mocno że również stracili przytomność . Zostali tylko Mickey oraz Squall. Suczka nadal walczyła z Lix . Ta atakowała ogniem z całych sił. Przeciwniczka jednak zwinnie i tylko z małymi trudnościami unikała ognistych pocisków . Gdy Lix po jednym z ataków była w powietrzu Squall to wykorzystała i powietrzem wybiła z równowagi suczkę . Gdy miała uderzać o ziemię zamortyzowała sobie upadek ogniem . Jej żółte oczy tętniły z wściekłości . Squall ponownie atakowała . Tym razem piorunami . Lix uniknęła wszystkich . Suczka nadal atakowała . Umieściła suczkę owczarka niemieckiego w środku powietrznego wiru a następnie prędko posłała na nią podmuch powietrza. Lix zauważyła to i posłała swój żywioł . Te dwa żywioły na wskutek starcia stworzyły wybuch . Agentka Ligi spadła na ziemię na wskutek wybuchu.Nie wstała od razu. Squall tylko lekko zachwiała się i przewróciła . Zobaczyła że wróg jest osłabiony i skierowała w nią piorun . Widziała to Nadria walcząca w między czasie z Mickey'm.**

-Po moim trupie ...-powiedziała groźnie suczka

**Odepchnęła rudego psa po czym łapą sprawiła że ziemia pod Squall się zniekształciła i wywróciła ją .Piorun uderzył w inne miejsce . Lix tym razem wykorzystała okazję i wielkim ogniem cisnęła w suczkę . Ta nie mogła się bronić . Ogień wyrzucił nią na pewną odległość . Przeturlała się po czym opadła bezradnie**

-Squall !!!- zakrzyczał Mickey . Został tylko on .- Koniec .- dopowiedział

**Zły już pies atakował głazami w suczkę . Ta z trudem unikała . Pod koniec była osłabiona .**

-Masz rację . Koniec !-od krzyczała

**W końcu wytworzyła lawę i cisnęła ją w psa. Ten wziął powietrze ze szoku i odskoczył. Wróg używał żywiołu który on posiadał . Ale nie potrafił nim operować.**

-Ale z tobą !- dodała do ostatnich słów suczka

***Zbliżenie na zaskoczony pysk Mickey'ego który oświetla jasne światło z lawy przed nim***

* **Zmiana sceny**

**Blask księżyca oświetlał most. Na nim jako ostatni z całej grupy szły cztery sylwetki. Trzy duże-psie. Oraz jedna mniejsza-kocia. Na przedzie szła wysoka brązowa suczka rasy Jack Russel Terrier. Jej pyszczek, szyja, klatka piersiowa, i przednie "skarpety" były znacznie jaśniejsze. A uszy oraz tył głowy plecy i górna część ogona ciemniejsze od głównego koloru futra. Jej niebieskie oczy świeciły złowrogo. Za nią po lewej szedł Owczarek Szetlandzki, a po prawej jasnobrązowy Amerykański Pitbull. Obok nich w fioletowym kostiumie szedł rudy kocur o zielonych oczach. Ich łapy świeciły na różne kolory.**

-Idziemy! Zaraz Monster zacznie atak. I tak jesteśmy jako ostatni w tym pochodzie!-odwróciła się Darling, patrząc na kota i jej dwóch towarzyszy.

-W porządku.-odpowiedział Pitbull patrząc się na suczkę swoimi jasnobrązowymi oczyma.

-Informator dał nam znak, że czekają niektórzy przed bazą, a niektórzy zostali w bazie.-przemówił swoim głosem kot w fioletowym kostiumie.-Minus dla nich, że nie wiedzą co ich czeka...-dopowiedział po czym się zaśmiał.

-Choć raz ten kot ma rację.-przyznał Owczarek Szetlandzki. Rudy kocur obrzucił go wściekłym spojrzeniem.

-Ten kocur to Copycat!-odpowiedział z syknięciem. Zadarł ogon do góry i nie odezwał się. Szedł przez most z uniesionym dumnie podbródkiem.

-Dobry wieczór siostrzyczko...-odpowiedziała z złowrogim uśmiechem na pysku Darling wlepiając spojrzenie swoich niebieskich oczu w bazę Psiego Patrolu.-Dobrze, że mamy informatora...-dopowiedziała takim samym tonem głosu, który zakrawał ledwo o szept.

* Zmiana sceny klejnot zaczepiony do obroży Darling

**Chase krążył zmartwiony przed bazą Psiego Patrolu. Choco skamląc patrzyła się w kierunku plaży. Serce szalało jej ze zmartwienia. Tak bardzo chciała wiedzieć czy Tristanowi się nic nie stało. Nie ona jedyna była zmartwiona w plażę przez okno na parterze popiskując patrzyła się Colette. Westchnęła ciężko po czym położyła się smętnie. Po całym parterze w kółko i z powrotem chodziła skamląca Anette. Beeck myślała tylko o swojej mamie i czy nic się jej nie stało. Ojciec małej suczki czekający przed bazą siedział zamyślony. Wtem Matt zadał pytanie:**

-Co się stało z pochodem wrogów? Przecież szli mostem w kierunku bazy, a teraz cisza...

-Może dali sobie spokój...-odpowiedziała Alaska, jednak w głosie biało-czarnej Łajki Jakuckiej brakowało przekonania. Sama wiedziała, że to tylko przysłowiowa cisza przed burzą. Jako jedyna z suczek delikatniejszych siedziała na zewnątrz bazy.

-Złowróżbna cisza...-odpowiedziała psu Kailey wlepiając spojrzenie je niebieskich oczu w most, siedziała ona na wprost niego. Suczka rasy Portugalski Pies Wodny miała sto procent racji. Z krzaków oraz pagórka pod przykrywką niewidzialności, która została wytworzona przez Darling. Zanim suczka przyszła schowani byli w krzakach.

**Czarno-biało-ruda suczka w pirackim kapeluszu, blizną nad lewym okiem oraz świecącymi przenikliwymi zielonymi oczyma obserwowała stojące pieski. Uśmiechnęła się złowrogo, gdyby ktokolwiek to widział to przeszedłby po nim dreszcz strachu. Obok niej podczołgał się Owczarek Szwajcarski Biały. Miał on niebieskie oczy, a nad prawym okiem widniała ciemnoszara łatka. Na szyi nosił chustę w kolorze średnio-niebieskim.**

-Psst...Monster...kiedy atakujemy?-zapytał szeptem suczce na ucho pies.

-Heh...cierpliwości mój drogi Leo...cierpliwości...za chwilkę...gdy stracą czujność.-odpowiedziała z nutką śmiechu w jej niskim głosie suczka. Oczy zabłysnęły psychozą. Potem spojrzała się poważniej na Leo. Ostatnie słowa wypowiedziane były jak lód.

**Monster miała rację. Musieli przeczekać jeszcze dwie minuty. Wtedy pieski zaczęły rozmawiać o suczkach, które zostały w bazie a ich ukochani musieli wyruszyć na misję. Star rzekła z dużym współczuciem:**

-Biedna Anette.

-Masz rację. Tak jak i reszta. Ale powinni wrócić.-odpowiedziała Kelly z nutką szczerego optymizmu w jej głosie. Taką nie uwagę wykorzystała Monster. Ogonem machnęła na znak ataku. Darling przestała czynić ich niewidzialnymi.

-ATAK!-wrzasnęła z radością suczka a zarazem dzikim warkotem. Zaskoczony Psi Patrol oraz ich przyjaciele zamrugali oczyma. Każdy z wrogów Psiego Patrolu biegł w ich stronę z pełnym triumfu spojrzeniem. Ich łapy zaczęły się świecić w przeróżnych kolorach. Alays wzięła głośno powietrza, po czym spojrzała na unoszącego się dziesięć metrów nad ziemią Rydera.

**Brunet latał dzięki jet-packowi w jego plecaku. Chłopak nawet bez ułamka sekundy wahania wyciągnął tablet i zadzwonił na znak Psiego Patrolu. Na parterze rozbłysnął wielki telewizor. Rossita szczeknęła:**

-To Ryder!

-Słuchamy Ryder.-oznajmiła Victoria podchodząc do przodu ekranu, jej turkusowe oczy tak jak oczy innych suczek błyszczały.

-Potrzebujemy Waszego wsparcia! Natychmiast! Wrogowie rozpoczeli atak! Jest tu prawie każdy!-mówił bardzo szybko brunet. Wszystkie suczki wymieniły przerażone spojrzenia między sobą. U nich strach nie był wywołany wizją walki, no może prócz Rozalii. Która zaczęła popiskiwać. Suczki przerażone były informacją o ilości wrogów, którzy zebrali siły aby zaatakować ich.-Opiekunki, szczeniaki zostają w bazie! Tak samo jak Ty mój synu. Cream zostanie z Tobą, aby sprawować opiekę.-mówił, a w jego brązowych oczach wyraziła się miłość do swojego syna.

-Się robi Ryder!-odkrzyknęła jako pierwsza z tłumu Cream, jej oczy lśniły z determinacji. Chwilę później suczki otworzyły drzwi i niczym błyskawice wybiegły na zewnątrz. Akea stała przy konsoli, która aktywowała zabezpieczenia.

**Gdy Dellicia wybiegła jako ostatnia, swoim różowym noskiem Akita Amerykańska nacisnęła na guzik. Ponownie zabezpieczenia nasunęły się na drzwi i okna bazy Psiego Patrolu pogrążając ją w całkowitej ciemności. Dellicia zauważyła, jak wrogowie prawie są na odległość pięciu metrów od piesków, a pod górkę po jezdni biegł nikt inny jak Burmistrz Humdinger. Na środku głowy malowała się łysina zazwyczaj skrzętnie ukrywana pod ciemnofioletowym cylindrem. Po bokach odstawały blond włosy złego burmistrza. Na oczach miał ciemnofioletową maskę z jaśniejszym obszyciem. Cały kostium był w odcieniach fioletu. Jego ciemnobrązowe oczy lśniły złowrogo.**

-Przychodzi pomoc! Dalej Kocio Katastrofo i Kocio Katastrofo 2!-zawołał z triumfem. Zza jego pleców niczym fala futer wybiegały koty z Kocich Katastrof. Miały na sobie stroje imitujące stroje piesków jako Mighty Pup. Ich łapy lśniły w różnych kolorach.

-HA HA HA! Teraz NIKT nas nie powstrzyma!-Avalanche zadarła głowę do tyłu w złowrogim śmiechu pełnym triumfu. Potem jej jasnoniebieskie oczy przerzuciły się z burmistrza Mglistej Osady na Psi Patrol.

* Zmiana sceny odznaka Kociej Katastrofy

**W ciemny zakątek uliczki weszły liczne cienie. Naprzeciw drucianego ogrodzenia siedziały dwa psy, tej samej budowy. Jednego odróżniała grzywa zaczesana do tyłu drugiego zwisająca do przodu. Nie wspominając, że jeden z nich miał obrożę z kolcami a drugi elegancką muszkę. Ten drugi zastrzygł uszami i wytężył wzrok. Miał wrażenie jak smukły cień przemyka nad pokrywą jednego z ustawionych w rzędzie śmietników.**

-Psst...Dargo...ktoś tu jest.-nachylił się na ucho drugiego samca rasy Gerberian Shepsky beżowo- biały pies o oczach w kolorze błękitnych. Beżowo czarny pies stanął a jego mięśnie napięły się. Wzrok wlepił w śmietniki. Drugi pies, co ostrzegł brata stanął na łapy. Zadarli pyski do góry aby złapać zapach.

-Cargo leć prędko po Drake'a...to jest najazd...niech wszyscy w obozie będą gotowi do walki.-polecił Dargo. Wzroku nie odlepiał choćby na chwilę. Cargo skinął głową, po czym prześlizgnął się przez dziurę w ogrodzeniu i pędem ruszył przed siebie.

**Biegł najszybciej jak potrafił, wykorzystał fakt, że należy do jednych z najlepszych biegaczy w całej bandzie. Skręcił gwałtownie w lewo wyginając korpus w łuk. Widział już kartony.**

-ATAK! ATAK!-krzyczał dobiegając do obozu. Z pudełek natychmiastowo wychyliły się głowy. W tym jako pierwsza czarno-podpalana masywna głowa należąca do Rottweilera. Wyskoczył z swojego legowiska, masywnymi susami podbiegł do Gerberiana Shepsky.

-Prowadź Cargo.-wydał rozkaz, w którym słychać było zmartwienie, gniew mieszały się w jego głosie jaki i spojrzeniu. W szybkim tempie wokół lidera stał każdy członek bandy. Każde z nich natychmiastowo opuszczały legowiska.

**Cargo skinął głową, zaczął prowadzić. W duchu miał nadzieję, że najeźdźca nie przypuścił ataku gdy jego brat został zupełnie sam. Wiedział jednak, że brat dałby radę, ale na jak długo...Marsy biegł tuż za psem. Jego ciemno czerwone oczy błyszczały gniewnie a smukłe czarne łapy niemalże frunęły nad ciemnoszarą nawierzchnią. Wkrótce wyłoniła się siatka. Pierwsze szczeknięcia słychać było już z oddali. Czyli jednak...najgorsza obawa Cargo spełniła się...Przymknął oczy w nagłym poczuciu winy, że zostawił brata. Szybko wina przerodziła się w gniew widząc w świetle księżyca futra członków Bandy Bone'a. Drake jako pierwszy przystąpił do ataku. Wywrócił lidera wrogiej bandy, wykorzystał swoją przewagę fizyczną oraz element zaskoczenia.**

-BONE! TY PODŁA LARWO! Odebrało Ci do reszty honor?! Atakować w środku nocy!? Cóż...zapłacisz za to!-ryknął na początku rozwścieczony Rottweiler wbijając zęby w brak Buldoga Angielskiego.

**Marsy skoczył na Sama oba psy przeturlały się w zbitym kłębku walczących futer. Białe kły migały w blasku księżyca coraz to zroszone krwią oponenta. Avanti sprytnie unikała ciosów medyka Bandy Bone'a. Dalmatyńczyk sapał, mimo to nadal atakował. Suczka cofnęła się z gracją do tyłu gdy łapa psa ominęła jej głowę. Na pomoc bratu ruszył Cargo, który uderzając głową w bok Lugi odepchnął od brata.**

-Dzięki.-podziękował krótko Dargo dając gest głową. Następnie dwaj bracia ramię w ramię ruszyli do walki. Xeris za cel wybrała sobie Kairo, dwie suczki krążyły wokół siebie zataczając koła.

-Nie fatyguj się i tak pokonam prawie ślepego na jedno oko psa.-zadrwiła Xeris unosząc głowę wraz z pojawieniem się okrutnego uśmiechu na jej pyszczku. Suczka rasy Jämthund warknęła. Przeskoczyła nad suczką rasy Husky, po czym przystąpiła do ataku.

-To się jeszcze okaże Xeris!-warknęła w odpowiedzi Kario gryząc łapę drugiej suczki.

**Chuck walczył z Emmą, dwa psy sprytnie wymijały ataki przeciwników. Wtem Starling, która walczyła z Brick wymieniła spojrzenia z swoim ukochanym. Suczka rasy Landseer, która zdobywała pożywienie dla swojej bandy uniosła brew do góry i warknęła:**

-Czego się uśmiechasz?!

-Może dlatego...-odpowiedziała Starling, jej łapy zaczęły świecić na kolor błękitny. Na białym pyszczku pojawił się złowrogi i triumfalny uśmiech. Reszta członków Bandy Bone'a stanęła na równe łapy, które także zaczęły świecić. Zszokowani członkowie Bany Drake'a wymienili skonsternowane spojrzenia. Bone i jego banda zaczęli napierać.

* Zmiana sceny

*Początek muzyki: Cicada 3301 ambient background music*

**Flurr przemierzała autokar tak cicho jak się dało . Całość nie była z metalu więc nie mogła przeskanować pomieszczeń . Musiała zdać się na los i intuicje . Jej żółte oczy badały starannie pomieszczenia przez które przechodziła . Domyśliła się na początku że ma do czynienia nie z byle atakiem . Wszyscy wrogowie zjednoczyli się aby zagrozić Zatoce . Suczka infiltrując wnętrze liczyła że znajdzie coś co pomoże rozgryźć plany . Nie mogła uwierzyć że Akro nie brał by udziału w zemście . Miała przeczucie że to on właśnie za tym stoi . Suczka szła właśnie jednym z korytarzy . Po jej lewej stronie były drzwi do mniejszych pomieszczeń . Nagle usłyszała głosy i kroki .**

-Szlag . Myślałam że już nikogo nie zastane - szepnęła . Bezzwłocznie otworzyła poprzez magię metalu zamek w najbliższych drzwiach i weszła zakluczając się . Przez otwór zamkowy obserwowała korytarz

-Czemu to my mamy pilnować tego grata ? Słyszałam że jakaś potyczka blisko nas jest . Może uda nam się coś powalczyć - żaliła się Kerra ubrana w strój do misji . Ten był czarny z metalicznymi elementami . Na plecach miała plecak

-Dość narzekania Kerra . Mamy tu pilnować wszystkiego . Kto wie . Może ktoś tu przybyć zawsze - odpowiedział Owen ubrany w ten sam strój co jego siostra

-Jak raz się z nią zgodzę . Burzenie i niszczenie miasta było by zdecydowanie lepszym zajęciem - odrzekł Einer podążający za bliźniakami

-Dobra . Cisza . Jesteśmy wyznaczeni do tej roli i ją będziemy pełnić . Właź do tego pomieszczenia i bierz co musisz - odezwał się Owen

-Już idę , idę - odpowiedział krótko Einer

**Flurr otworzyła szeroko oczy gdy tylko zobaczyła psa który idzie w stronę drzwi . Suczka momentalnie podskoczyła i powietrzem skoczyła pod sufit do jednego z kątów pomieszczenia . Była ukryta gdy wchodził pies . Suczka popatrzyła się zdziwiona na fakt że nie miał kluczy przy sobie po wejściu do środka**

*,,Mag metalu ?"* - zapytała w myślach

**Pies wziął z regału pas z przymocowanymi kołami . Założył na siebie i skierował się do wyjścia . Flurr po usłyszeniu zamykaniu drzwi zeskoczyła . Podczas ukrywania się dojrzała leżącą teczkę. Prędko ją otworzyła a jej oczom ukazał się wielki projekt broni . W dolnym rogu był podpis ,,Opracowane przez Kerrę Saberg i Vinny'ego Harris'a". Wzięła głęboko powietrze gdy przeczytała główny nagłówek ,,Działo energii czarnej dziury ". Teczkę zabrała ze sobą po czym wybiegła raz dwa na korytarz . Obejrzała się w obie strony i pobiegła w swoją lewą stronę . Ujrzała drzwi poboczne . Gdy tylko je otwierała poczuła mocny i bolący chwyt . Kątem oka dostrzegła linę która owinęła jej łapę . Z impetem odleciała nieco w tył .Miała się już przewrócić ale wykonała salto i upadła na równe łapy . To był ten sam pies co w pokoju**

-Witam . To ty musisz być Flurr prawda ?Słynny szeryf i avatar ?- pytał pewny siebie -Moi współpracownicy se poszli patrolować okolicę a jak wyczułem jakiegoś szpiega ...-

**Flurr odłożyła teczkę .*Obraz pokazuje jak łapa suczki tka ogień i posyła go na wroga . Łapa zakrywa ekran***

* **Zmiana sceny znak gwiazdki szeryfa**

**Na ciemno-granatowym niebie milczące odwiecznie gwiazdy, świecąc, stały się świadkami wydarzeń rozgrywających się tuż pod samą bazą Psiego Patrolu. Wrogowie piesków zmasowanymi atakami o powtarzającej się częstotliwości, atakowali pole ochronne wytworzone przez Kasumi. Niebieskooka Labrador Retriever z coraz większym trudem podtrzymywała półprzezroczystą kopułę o fioletowym zabarwieniu przed wrogami. Zza nią pieski przykucnęły, przygotowując mięśnie na walkę, która nie będzie nieunikniona. Stojąc w półkolu przy głównych drzwiach, oczy błyszczały z determinacją oraz chęcią by bronić świata.**

-Nie wiem na ile pole ochronne wytrzyma...Tych ataków jest zbyt wiele.-przemówiła Kasumi odwracając głowę. Mimo, że nawet na chwilę w jej oczach nie mignął strach, pieski wiedziały, że w głębi duszy obawia się co się stanie jak ochrona puści. Nagle Annie w grymasie bólu zachwiała się, przekładając ciężar ciała na lewą stronę.

-Co jest?-zapytał David odrywając na chwilę wzrok od wrogów. Na chwilę jego miętowe oczy błyszczały z troską.

-Wiem, że to chyba najgorszy możliwy moment by o tym mówić...-zaczęła brązowa Cocker Spaniel o błękitnych oczach. Na chwilę rozejrzała się dookoła, a na jej pyszczku pojawiła się niepewność. Zamieszanie przykuło uwagę reszty piesków. Kasumi jako jedyna musiała odciąć się od niego by zapewnić drużynie bezpieczeństwo.-Ale jestem w ciąży.-dopowiedziała.

-Mówisz nam to teraz!? Normalna jesteś!? W takim wypadku nie powinnaś nawet walczyć, chyba, że to Twoja wymówka by NIE walczyć.-rzuciła zirytowana Tetradi, jej oczy błysnęły ze złości gdy gwałtownie odwróciła głowę w stronę suczki. Potem zmrużyła oczy w podejrzliwie patrzące szparki.

-Mówię prawdę!-odrzekła głośno z lekką irytacją w głosie suczka, co było nietypowe dla niej. Potem spojrzała się z winą na swoje przednie łapy. Wiedziała, że powinna powiadomić członków drużyny przed walką. -Do tej chwili wiedziała o tym Katie. Miałam Wam o tym powiedzieć, naprawdę, ale wyszło jak wyszło.

**Na pysku Davida przebiegł uśmiech. Psiak zamerdał bardzo żywo ogonem. Podszedł do żony i przycisnął nos do jej czoła. Następnie wyszeptał:**

-Nawet nie wiesz jak się cieszę. Mówię szczerze. Po bitwie będę najszczęśliwszym psem na świecie, już jestem, ale na razie muszę pomóc reszcie Psiego Patrolu aby pokonać wrogów.

**Annie skinęła ze zrozumieniem głową. Następnie Chase kazał otworzyć drzwi w jak najszybszym czasie. Cream otworzyła je i wpuściła suczkę do środka. Zanim się zamknęły brązowa Cocker Spaniel popatrzyła zmartwiona na Davida, błysnęła w nich miłość ale i obawa. Potem zamknęły się, przesłaniając szybą pancerną, a potem dodatkową parą metalowych drzwi. Parter bazy ponownie pogrążył się w ciemnościach. Wtedy też wrogowie przepuścili kolejny atak. Był na tyle silny, że powalił Kasumi z łap. Pole ochronne puściło. Podnosząc sie Labradorka z przepraszającym wzrokiem szybko popatrzyła na Chase'a, ale ten skinął głową, w znaku, że to nie jest jej wina. Psy rzuciły się do walki. Cały teren wokół bazy pogrążył się w chaosie.**

* Zmiana sceny odznaka Annie

**Walka rozgrzmiała coraz głośniej po okolicy. Huki, warkoty, dudnienia wszystkiego wokół na polu bitwy. Już od samego początku wrogowie mieli zaskakującą przewagę. Psi Patrol był w na prawdę sporych tarapatach. Niemożliwe wydawało się zdobycie sobie trochę teryrotium. Zaraz wszystkich spychano. We wszystko jak w film wpatrywały się 4 sylwetki psów. W małym lasku obok Bazy. Ten był lekko wysunięty w górę. Tak jakby rozłożony równo na pagórku. Las był zupełnie spokojny. W przeciwieństwie do tego co działo się lada trochę dalej. Pies Border Collie wpatrywał się lornetką w bitwę. Na jego pysku umalował się uśmiech. Oczy wpatrywały się z zadowoleniem.**

-Oho ho ho HO! Psi Patrol ma spore problemy. Nasi sojusznicy przyparli ich do muru- zawołał Bante do towarzyszy którzy byli nieco bardziej poważni. Ci patrzyli się z daleka. Widzą aby chmary dymu i błyski używania mocy.

-Rusz że głową. Muszą ich wypychać aby odsłonić Dianie drogę bez przeszkód- burknął gasząc entuzjazm psa Kanser. Jego fioletowe oczy zmierzyły go upominając. Bante nieco bardziej spoważniał. Mówił prawdę przecież. Aby wszystko poszło zgodnie z planem trzeba się go przecież trzymać.

-Eh. Same nudy. Mogli by się szybciej uwijać. Przecież to banda zwykłych bezbronnych owieczek- mówiła Tavasz bujając się na gałęzi pobliskiego drzewa z nudów. Jej oczy już nie patrzyły się w stronę gdzie wodziły spojrzenia jej towarzyszy. Naprawdę zaczęła się nudzić.

-Idzie im swoim tępem. Kwestia krótkiego czasu zanim kompletnie się poddadzą-stwierdził Kanser

-Nie zgodzę się- odezwała się Diana swoim poważnym głosem. Każdy spojrzał się na nią- Są typową grupką bohaterów zbierającą laury. Pomagającą w potrzebie. Za bardzo mają zakorzenione walczenie w imię dobra że trzymają się tej mantry i stawiają zażarty opór. Mają się za bohaterów a oni przecież w regule nigdy nie opuszczą broni-

**Każdy lekko opuścił wzrok. Diana była bardzo racjonalna i realistyczna. Umiała dostrzec szerszy punkt widzenia. Nikt nie odpowiedział. Zrozumieli jak widzi ich to liderka i raczej się z tym zgadzali.**

-Właściwie myślę że możecie już iść. Nawet jeśli kogoś napotkacie to będzie bez szans- odezwał się Bante oceniając sytuację samemu.

-Idziemy zatem- odparła zadowolona Tavasz po czym zeszła z drzewa i już miała przodować tej całej wyprawie

-Nie-odpowiedziała wyraźnie Diana patrząc się nadal przed siebie przez już dłuższy czas

-Dlaczego?-zapytał się Kanser

-Pierwszy lepszy z naszych wrogów to żadna przeszkoda. Ale nadal nie mamy informacji co do pobytu drużyny szeryfa i innych-wyjaśniła krótko i zwięźle.

-A nawet jeśli? Przecież jesteś teraz niepokonana- stwierdziła Tavasz próbując zachęcić towarzyszkę podchodząc do niej i patrząc w jej oczy

-Nie moją tu misją mierzyć się z szeryfem. Nawet jeśli nie musiałabym z nią wygrać to wchodzenie z nią w potyczkę jest nie rozsądne i kompletnie wybaczające nasz plan- mówiła dość stanowczo jednak rozumiejąc załapał kundelki z kapeluszem

-Fakt. To by było nie przemyślane- przyznał Kanser

-Zatem. Powiedz mi co zamierzasz- odparła Tavasz z ostudzonym zaangażowaniem na chwilę obecną. Wiedziała że jej musi się słuchać

-Dwa warianty. Czekamy aż będą bardzo daleko. Wtedy wkraczamy a ewentualne walki przyjmiemy już. Ewentualnie zlecimy aby ktoś z naszych sojuszników zorientował się o pozycji tamtych- wyjaśniła klarownie suczka o świecących oczach

-Dobra opcja jeden. Brzmi i tak krócej od dzwonienia do tamtych i w ogóle- odparła Tavasz wywracając oczami i wzdychając niecierpliwie. Nie dała nawet innym się odezwać. Te długie mozolne czekanie nie przemawiało do niej

-Tamci ze zgraii szeryf to jedno ale sama ona- powiedział poważnie Kanser

**Nagle usłyszeli szelest dochodzący z krzaków. Wszyscy obrócili się w bojowe pozycje. Z liściastych krzewów wygramolił się... Rubble. Miny wszystkich były bezcenne. Buldog stanął jak skamieniały. Patrzył się swoimi oczami i wodził w te i we w te. Cała pozostała czwórka także patrzyła się ze zdziwieniem. Spodziewali się czegoś bardziej groźnego. Instynkt Rubble'a podpowiedział mu że ta czwórka jest wrogiem więc już miał wzywać sygnał ostrzegawczy jednak momentalnie Tavasz ogniem zaatakowała psa upadając na niego z całej siły. Ten padł bezradnie. Kanser momentalnie podbiegł i sznurem związał łapy psa i swoją chusta zakneblował pysk psa. Oba psy oparły go o drzewo. Cała akcja była błyskawiczna wręcz. Nawet nie zdążył zareagować**

-O tak tak tak!!!- podekscytowała się Tavasz skacząc niemal w miejscu. Wszyscy przewrócili oczyma. Suczka o dwu-kolorwych oczach podeszła do psa niebezpiecznie blisko. Rubble był przerażony widokiem twarzy suczki z tak bliska. Jednak mógł co najwyżej próbować wydusić z siebie krzyk o pomoc - \*Sniff\* Pachniesz jak mój jeniec bitewny...-

-Tavasz-odezwała się Diana krótko i szybko

-No co-zapytała się

-Nie wygląda mi na byle przechodnia- powiedział Bante podchodząc do Rubble'a i przyglądając się mu uważnie. Sam związany pies o mało nie zemdlał z stresu.

-Tavasz. Zdejmij mu z pyska chustę- rozkazała Diana. Tavasz zgodnie z rozkazem zrobiła tak. Posyłając jeszcze przy tym złowieszczy uśmieszek. Opuściła chustę. Rubble wydał z siebie lekkie kaszlnięcie 'ulgi'. Oddychał pyskiem i z początku opuścił głowę. Zaraz po tem uniósł ją gwałtownie. Wszystkie oczy były na nim. I te poważne wyrazy pysków z których biło zagrożeniem. Jednak wciąż najbardziej przerażało go spojrzenie Tavasz

-Nie-e-ee-e, ni-e-ee-e bij-ci-e! Bła-ga-am. Ja tu tylko przyszłem na zwia-ad. Za-aa-a agen-tami i avat-ar- mówił a właściwie wydawał z siebie ledwo zrozumiały bełkot. Otworzył szerzej oczy gdy zdał sobie sprawę z tego co powiedział. Nie ugryzł się z tego wszystkiego w język

-Czyli nie ma jej w pobliżu-powiedziała do siebie cicho Diana i spuściła wzrok w zamyśleniu.

-Dobry jeniec- powiedziała chwaląco suczka po czym poklepała psa po głowie. Nastepnie zanim zdążył coś powiedzieć ponownie zaciągnąła mu chustę ciasno na pysku

-Tyle nam wystarczy do wiadomości- stwierdził Kanser

-Bante, jak idzie?- zapytała od razu nie marnując czasu liderka

-Już mówię- tu spojrzał- Mocno zepchnięci w bok-

-Tavasz zbieraj się- wydała rozkaz

-Tak!-krzyknęła z radością i podeszła żwawo do przyjaciółki i popatrzyła się na nią pewna siebie

-Miejcie się na baczności. Pewnie nie poszedł sam. Las ciemny, wielki. Bądźcie przygotowani w razie czego- powiedziała w stronę jej towarzyszy. Dwa psy kiwnęły głową

**Tavasz i Diana już znikały w gąszczu lasu jednak suczka kundla odwróciła się. Jej oczy w kolorach zieleni i fioletu zmierzyły dwa psy które były zmieszane tym co robiła . Dwoma placami u łapy najpierw wskazała na swoje oczy a potem na dwa psy**

-Pamiętać. Mój jeniec , nie wasz- odezwała się groźnie- Jak już wygramy zachowam się na pamiątkę-

**W odpowiedzi Rubble aby mruczał desperacko przez chustę co i raz wierzgając. Tavasz znikła. Odchodząc w cień jej oczy lśniły złowieszczo. Bante i Kanser aby popatrzeli po sobie i wrócili do działań. Border Collie wrócił do patrolowania sytuacji zaś owczarek niemiecki zaczął przyglądać się w mrok lasu co i raz spoglądając na jeńca Tavasz.**

* *Zmiana sceny*

**Psie sylwetki malowały się na tle ciemnego nocnego nieba. Podnóże bazy co chwila było rozświetlane łuną od świecących na różne kolory piesków. Mimo, że drużyna Psiego Patrolu oraz ich przyjaciele dawali z siebie tak zwane sto procent, przegrywali. Nocną ciszę rozdzierały warknięcia. Łapy Eyry zaświeciły na kolor jasnoniebieski. Uniosła się do góry. Przy okazji unikając pocisku z cierni wysłanego przez Urazę. Suczka poleciała wyżej aż nad sam dach bazy. Wzrokiem szukała komu by tu pomóc. Wśród odgłosów zaciętej walki, powietrze przeszyło wściekłe szczeknięcie. Dochodziło ono zza tyłu bazy. Niebieskoszara Malinois poleciała pomóc. Lądując na ciemnoszarym asfalcie widziała jak na niedalekim trawniku Ray przyszpiliła do ziemi jednego z wrogów Psiego Patrolu. Na pyszczku suczki pojawił się uśmiech dumy i triumfu. Nagle wróg zebrał w sobie wszystkie siły i teraz górował nad najlepszą przyjaciółką suczki. Eyra poczuła jak serce jej zatrzymuje się, całe ciało przeszył paraliż. W pyszczku uczuła suchość. Krew zmroziła się w jej żyłach. Oświetlone blaskiem księżyca białe futro w brązowe ciapki połyskiwało. Eyra odzyskała panowanie nad swoim ciałem.**

-BRINA!- szczeknęła wściekle Malinois. W jej oczach zapłonął gniew.-Puść ją.-wycedziła przez zęby. Nie szczędziła groźby w głosie. Brina spojrzała się na Ray po czym przyszpiliła ją mocniej do ziemi. Odsłoniła zęby w gotowości by zadać cios.-ZOSTAW JĄ!-wrzasnęła z głuchym warknięciem Eyra. Wyskoczyła do przodu, głową uderzyła w klatkę piersiową Briny. Powodując, że tamta straciła dech i puściła Ray.

-Eyra...-powiedziała Brina podnosząc się powoli z ziemi. Jej głos był pełen udawanej czułości. -Tak bardzo jej bronisz? Ważna jest dla ciebie...cóż...szkoda, że pewnie zostawi twój zapchlony ogon tak jak ta cała żałosna reszta Psiego Patrolu.-mówiła coraz pewniej suczka rasy Dalsky. Eyra wywinęła wargi odsłaniając zęby. Zaczęła warczeć.

-Teraz to ja ciebie ściągnę Brina na ziemię! Wiemy jaka naprawdę jesteś!-stanęła w obronie przyjaciółki Ray, ogon bił gniewnie na boki. Całe zamieszanie z daleka zauważył Miguel. Cisnął swoją kocią wersję na bok gotów bronić swojej miłości.

-Dziś nadszedł twój i ich koniec.-oznajmiła Brina unosząc triumfalnie głowę oraz ogon do góry.

-Nie jeśli najpierw nie stanę z tobą do walki ty zdradziecka nędzna kupo futra!-odwinęła się Eyra. Obie suczki mierzyły siebie wzrokiem. Dalsky z warknięciem skoczyła do Malinois, ale nagle ktoś pociągnął ją za łapę w dół.

-GRAAH!-warknęła wściekle suczka gryząc łapy przeciwnika. Kątem oka zauważyła Aleksei'a. Pies też ją widział. Niezauważalnie prawie skinął głową. Uniósł łapę w powietrzu i posłał pocisk z lodu w Miguela.

-NIEE!-krzyknęła Eyra, czując jak łzy napełniają jej oczy. Rzuciła się na Brinę, czując krew pulsującą w jej uszach.

**Miguel chwilę leżał na ziemię, ale podniósł się. W jego stronę oraz Ray biegły trzy koty z kociej katastrofy. Dwa z nich były ich kocimi wersjami, trzecia kotka zaś kocią wersją szaroniebieskiej Malinois. Biegli w stronę dwóch walczących suczek. Miguel i Ray popatrzyli się na siebie poważnie i skinęli głowami.**

* Zmiana sceny odznaka Eyry

**Dzięki mocy odrzutu Lix unosiła się w niezbyt dużej odległości od asfaltu ale na tyle widocznej, że można było z pewnością powiedzieć, że nie dotyka ziemi. Oprócz tego z przednich łap tryskał ogień, którego żarłoczne płomienie o intensywnym pomarańczowym kolorze zaczęły trawić wszystko co znalazło się na jego drodze. W oczach suczki malowała się przerażająca determinacja. Nie trzeba było długo czekać, aż pewien odcinek Zatoki Przygód świecił łuną. Z wzgórza Zatoki Przygód całe zdarzenie widział każdy. Midnight nawet przez chwilę odwróciła tylko głowę. Okrutny uśmiech zawitał na pysku białej wilczycy.**

-Nie ciesz się Midnight! Zawsze próbowałaś już nie raz zaatakować naszą bazę! Nawet gdy pomagało tobie stado Urazy czy Banda Bone'a i tak przegrywałaś!-z warknięciem krzyknęła Amy, obrzucając waderę wściekłym spojrzeniem dwukolorowych oczu. Ta jedynie odwracając wzrok w jej stronę strzepnęła na bok pogardliwie ogonem.

-Owszem, ale mamy w zanadrzu niespodzianki, o których...W WASZYCH NAJGORSZYCH KOSZMARACH SIĘ WAM NIE ŚNIŁO!-zaczęła odpowiedź bardzo tajemniczo, jej oczy przymrużyła w dwie szparki. Następnie wykrzyczała resztę wypowiedzi, po czym skoczyła na Amy, która odfrunęła i posłała w nią powietrzem. Midnight tylko wbiła łapy w ziemię, które zaświeciły się na kolor krwi.

**Sarah wytworzyła podmuch powietrza dzięki kopnięciu tylnych łap, po czym posłała ją w Urazę. Lamparcica wywróciła się, jednak szybko wstała. Z głuchym bulgotem w jej gardle zmierzyła suczkę wzrokiem. Tupnęła ziemię, z której wystrzeliły dosłownie ciernie, które przypominały długie kolce poruszające się w zastraszającym tempie. Suczka nie czekając, aż bolesna roślina ją ugodzi wykorzystała unik. Uraza lekko wygięła ciało w ruch, co spowodowało, że ciernie sięgające co najmniej dwa metry wysokości wykonały zakręt. Szły w stronę suczki. Sarah wykonała kulę powietrza dzięki spiralnemu ruchowi przednich łap. Wskoczyła na nią, wiedząc, że dzięki temu szybciej ucieknie od cierni, a zarazem szybciej znajdzie się przy oponentce. Gdy była przy samicy Lamparta zeskoczyła z kulki i dodatkowym podmuchem powietrza popchnęła kulę w Urazę. Jednak ktoś ją zatrzymał. Była to kula energii. Która zderzając się z sykiem prawie wywołała wybuch. Sarah odwróciła gwałtownie głowę, aby zobaczyć twarz psa, którego się nie spodziewała. Jej oczom widniała samica Rottweilera.**

-LINSEY!?-wykrzyczała imię suczki Sarah w gniewie. Pamiętała suczkę, gdy meteor, którego używają obecnie uderzył w Zatokę Przygód i nadał mocy elektryczności samicy Rottweilera. Suczka rasy Chinook Dog o dwukolorowych oczach wyszczerzyła zęby. Mimo, że teraz musiała walczyć z dwójką przeciwników była gotowa. Uraza wykorzystała moment wahnięcia, po czym szybkim kulistym ruchem masywnych łap, zamieniła ścianę w kulę, która uderzyła w bok suczkę. Sarah syknęła. Próbowała wstać, ale Linsey posłała w nią kulę prądu. Suczka musiała przeturlać się po trawie aby uniknąć niebezpiecznego ciosu. Szybko wstała na cztery łapy. Teraz wyciągnęła przednie łapy, tak, że prawa była do góry a lewa do dołu. Uderzyła w nie wiatrem. Lekko Linsey wraz z Urazą straciły równowagę, by razem dokonać zmasowanego ataku. Rottweilerka ponownym kulistym ruchem wytworzyła kulę energii.

**Sarah musiała jej uniknąć i tym razem milimetry ją dzieliły od bycia uderzoną. Musiała zmasować ataki. Wyskoczyła w powietrze wykonując salto, tylnymi łapami wykonała podmuch wiatru. Uraza posłała ciernie w jej łapę. Czuła jak kolec rani jej opuszkę. Upadła, jednak ignorując palący ból wstała. Posyłała co chwila podmuchy wiatru takie jak wcześniej. Miała dwie opcje, albo wytworzyć tornado, które zassałoby suczki, lub technikę, której mimo zagrożenia nigdy by nie użyła. Wiedziała jak brutalna jest, a zarazem nie uczyniło by jej lepszej od oponentek. Nie chciała kogoś pozbawić życia. Zaczęła biegać w kółko, tempo zwiększała po każdym okrążeniu. W powietrzu unosiła się trąba, czasem prócz szarości przebijały się tumany kurzu. Uraza kiwnęła głową na Linsey.**

-Typowy mag powietrza! Walcz! Nie unikaj!-zadrwiła Rottweilerka, próbując sprowokować suczkę. Sarah zignorowała drwinę. Niczym gwałtowny podmuch odskoczyła, a dmuchnięciem posłała do przodu wir powietrza. Teraz mogła go kontrolować łapami. Skręciła w bok, Lampart i Rottweiler zostały zassane i nie daleko wyrzucone. Sarah wiedziała, że wrócą do walki. Zatem wykorzystała chwilę ich ogłuszenia. Wzrokiem szukała komu by pomóc. Wtedy jej oczom ukazał się płonący fragment Zatoki Przygód. Miała wrażenie, że cały świat wiruje wokół niej.

-Muszę znaleźć Janny'ego!-wyszeptała do siebie z determinacją. Wytworzyła kulę powietrza, na której mogła unosić się nad ziemię. Wzrokiem szukała członka Teamu Flurr. Szukała, szukała. Nie mogła nigdzie znaleźć maga wody z jej drużyny. Nawet nie widziała biczów wodnych. Miała nadzieję, że psu nic się nie stało. Ta myśl miała przesłonić jedną...czy jej przyjaciel żyje...I gdy nadzieja zaczęła przygasać zauważyła go! Walczył z Darkiem i jego watahą! Oponenci nie mieli z nim szans.

**Janny stał po środku wodnego koła, otoczony był odnóżami wody. Ruch przednich łap przypomniał falowanie wody, bądź macki ośmiornicy. Piesek złapał jednego z Wilków. Woda owinęła się wokół jego łapy. Gdy drugi skoczył mu na ratunek, biały Kundelek złapał go dzięki kolejnemu odnóżu. Dark z warknięciem skoczył na niego. Jego łapy zaświeciły na żółto.**

-JANNY!-krzyknęła przerażona o przyjaciela. W łapach już zaczęła tkać powietrze. Ale medyk z Teamu Flurr ubiegł ją. Dzięki kolejnym dwóm odnóżom złapał przednie łapy basiora. Ten wywrócił się upadając prosto na pysk. Kątem oka zauważył przyjaciółkę. Pozostałą trójkę Wilków złapał w pozostałe odnóża. Następnie zbliżył przednie łapy do pyszczka i odsunął je na boki, sam okręcając się. Woda zamrażała się, wiążąc przeciwników. Wyskoczył.

-Hej!-przywitał się radośnie z suczką.-Zajmie im chwilę, zanim uwolnią się.-odpowiedział z dumą pies. Sarah wylądowała jednak wyglądała na bardzo przejętą. Piesek wyczytał to. Sam zmartwił się o przyjaciółkę. -Wszystko ok, Sarah? Wyglądasz jakby Ciebie coś trapiło.

**Ze względu, że był na tyłach bazy Janny nie miał okazji zauważyć płonącej ulicy w Zatoce Przygód. Sarah westchnęła po czym z desperacją w jej głosie zwróciła się do pieska:**

-Ktoś podpalił Zatokę Przygód! Te...te...płomienie są ogromne! Nigdy czegoś takiego nie widziałam! Musisz mi pomóc je ugasić!

**Janny rozejrzał się dookoła. Suczka wiedziała idealnie kogo szuka. Biało-brązowy Kundel o brązowych oczach szukał Dawn. Jednak nie znalazł jej w zasięgu wzrok. Skinął krótko głową. Szybko odpowiedział:**

-Dobra, ale musimy szybko wrócić abyśmy mogli pomóc reszcie Psiego Patrolu.

-Ok. Może po drodze napotkamy Flurr lub Mickey'ego z resztą szpiegów. Co do ostatnich to coś długo nie wracają mam nadzieję, że wszystko u nich ok...-przemówiła suczka, opuszczając ponuro wzrok. Mimo, że nie okazywała tego wprost Janny wiedział, że w głębi musi wariować z zmartwienia o Mickey'ego wiedząc, że najbardziej niebezpieczni wrogowie mogą czyhać gdzieś w Zatoce Przygód.

-Stójcie!-zawołał głos za nimi. Dwa psy odwróciły się gdy podeszły do klifu. Za nimi biegł Marco.-Idę z Wami. Muszę wiedzieć, czy ze Skye wszystko w porządku.-wytłumaczył wprost swoje powody pies rasy Pinczer Średni. Sarah oraz Janny skinęli tylko głowami. Brązowooki Kundel uniósł łapy do góry. Z powierzchni morza wystrzeliła fala wody. Piesek zaczął ją zamrażać. Za nim podążyła pozostała dwójka.

-Błagam Mickey...bądź bezpieczny...-wyszeptała pod nosem Sarah.

* Zmiana sceny odznaka Marco

***Parę chwil wcześniej...***

**Lawa z bulgotem podpływała coraz bliżej niebieskookiego pieska. Czerwień, pomarańcz a nawet czerń mieszały się na piaszczystym podłożu.** **Mickey delikatnie cofał się do tyłu. Oprócz zagrożenia gorejącą lawą, musiał obserwować dwie suczki. Obydwie w pomarańczowym świetle lawy wyglądały groźnie a nawet strasznie. Nadria zwróciła spojrzenie brązowych oczu na suczkę rasy Owczarek Niemiecki.**

-Lix, Ty idź niszczyć dalej Zatokę Przygód. Ten rudy mag jest mój...-powiedziała suczka uśmiechając się złowieszczo.

-Jesteś pewna?-zapytała Lix rzucając spojrzenie żółtych oczu na suczkę, następnie uważnie czytając reakcje Mickey'ego będącego świadkiem ich rozmowy.

-Tak. Nie ma ze mną szans. Nie ważne, że jest magiem ziemi. Nawet najtwardsza skała jest niczym w porównaniu z gorejącą lawą.-kontynuowała szaro-biała suczka rasy Gerberian Shepsky. Na pyszczku Lix przebiegł okrutny uśmiech. Skinęła głową. Tylne łapy wysunęła do tyłu jaki i przednie. Z nich trysnął ogień, bez poruszania łapami zaczęła poruszać się do przodu. Ogień zwiększał się z każdą chwilą i suczka unosiła się w powietrzu dzięki odrzutowi. Następnie skierowała przednią łapę, dzięki ciśnieniu z początku niewielki płomyk przypominający kometę ciągnącą ogon zamienił się w fontannę ognia.

**Nadria tupnęła w ziemię z impetem. Łapy uniosła w ułamku sekundy do góry. Wydawało się, że piasek znika, aby ustępując lawie rozchodzącej się na boki. Suczka ruchem przednich łap wytworzyła dwa pociski z lawy. Łapy unosiła do góry, po czym gwałtownie w dół gdy miały uderzyć przeciwnika. Mickey stuknął w ziemię, zamieniając piach w solidny grunt. Następnie wytwarzając nierówność zaczął się na niej poruszać unikając ataków suczki. Suczka nie dawała za wygraną uniosła łapy, jedna nad drugą, zaczęła nimi kręcić, jakby niewidzialny dysk znajdował się między nimi. Wkrótce nabrał on materialnych kształtów. Cały mienił się wściekłym kolorem żółtym. Na boki świecił pomarańczą. Dysk posłała w Mickey'ego. Piesek musiał poruszać dalej zgrubienie, łapami ruszał jakby brał długie gwałtowne kroki. Dysk z lawy był coraz bliżej piesek tupnął w ziemię by ta wytworzyła mur. Z bulgotem dysk rozprysnął się o ścianę. Rudy psiak musiał działać i myśleć szybko. Tupnięciem wytworzył dach nad głową, aby gorące krople lawy go nie sparzyły.**

-Uff...-odetchnął chociaż na chwilę. Nadria uniosła łapy, po czym skierowała je w bok. Lawa zakręcając podpływała do psa. Mickey szybko wykonał ruch przypominający okrąg wokół niego. Kula powietrza pozwoliła mu uciec. Suczka atakowała gwałtownie. Przednie łapy rozstawiła na boki, powodując, że zasięg lawy powiększył się. Teraz uniosła je, po czym ponownie zaczęła ciskać w psa pociskami. Rudy psiak, dzięki kuli powietrza dalej unikał pocisków. Mimo, że te spadały co chwila. To z lewej, to z prawej strony. Nawet z przodu bądź tyłu. Psiak wykorzystywał uniki.

**Kundel teraz znajdował się bliżej wody, zatem niektóre pociski wpadając do wody, zostały ugaszone z sykiem. A para wodna uniosła się w miejscu uderzenia. Mickey czuł gorąc mimo bliskości wody oraz pory nocnej. Pomarańczowa łuna stawała się coraz bardziej intensywna. Nadria tupnęła w ziemię. Teraz ona wytworzyła wybrzuszenie ziemi, dzięki któremu mogła się poruszać. Niby szusując odcięła drogę Mickey'emu. Zeskoczyła. Następnie ponownie całą sobą tupnęła w podłoże. Łapy uniosła w dół, potem do góry i na boki. Lawa pojawiła się w miejscu gdzie jej nie było. Mickey skręcić musiał gwałtownie w bok. Suczka unosiła łapy w górę i w dół po raz kolejny. Pociski z lawy były naprawdę blisko pieska. Mógł czuć buchający od nich gorąc. Jeden wylądował tuż przed nim. Mickey w zaskoczeniu przestał tkać kulę powietrza po czym wylądował w wodzie. Przez chwilę nic nie widział oprócz czerni. Woda wlewała się mu do nozdrzy i uszu. Gdy uniósł głowę nad powierzchnię futro ociekało mu kroplami wody. Oponentka zaczęła poszerzać pole zasięgu lawy. Mickey susami ruszył w bok, następnie dobiegł do brzegu. Mickey wysunął prawą przednią łapę do przodu, a lewą do tyłu. Zaczął tworzyć ścianki z ziemi, które powstawały obok siebie. Najpierw wyrastały z podłoża, by w połowie drogi zatrzymać się. To oddzieliło pieska chociaż o tyle od niebezpiecznego sub-żywiołu. Nadria parsknęła pod nosem. Tupnęła w ziemię, unosząc przednie łapy w dół. Potem w górę. Poziom lawy podwyższył się. Teraz znajdował się w jednej-czwartej wysokości ścianki z ziemi. Mickey był w gotowości. Suczka ponownie powiększyła poziomy lawy. Wkrótce zaczęła się przelewać. Psiak w zielonej chuście wytworzył kolejne ścianki. Suczka uniosła przednie łapy w powietrze. Lawa posłusznie uniosła się wraz z nimi tworząc ciągle rosnący mur. Piesek Kundla będącego i magiem ziemi i powietrza czuł jak krew w jego żyłach mrozi się w przestrachu. Stoczył wiele walk, ale nigdy czegoś takiego nie widział. Rosnąca fala lawy oświetlała mu w pełni pysk, klatkę piersiową oraz łapy. Musiał lekko dmuchnąć, aby nie przegrzać się. Nadria wyprostowała łapy do przodu fala ruszyła na pieska. Krótki paraliż, który objął psa zniknął. Fala była zbyt blisko niego, dlatego tupnął w ziemię. Z boków, oraz na górze pojawiły się ściany. One ochroniły pieska przed uderzeniem. Idealnie wiedział, gdy lawa uderzyła w jego mały schron. Wszystko pod ścianami z ziemi stało się gorące. W duchu modlił się by skała wytrzymała. Nagle poczuł swąd. Odwrócił się. Jeden z jego kłaczków na futrze zaczął się dymić. Piesek dmuchnął powietrzem. Uniósł się do góry niszcząc schronienie.**

-No proszę proszę. Jest to naprawdę ciekawe, że istniejesz. Zaprzeczenie dwóch sprzeczności w jednym psie. Może dlatego tak łatwo ciebie pokonać. Oprócz ścianek tylko uciekasz!-mówiła Nadria z pogardą w jej głosie. Mickey nie zignorował tego. Mimo, że wiedział iżnależy do Teamu Flurr gdzie jest doceniany, jest przyjacielem Psiego Patrolu, ma wspaniałą dziewczynę, a jego moc czyniła go unikalnym. Poczuł jakby ostrze wbiło mu się w serce. Napływ wspomnień z patch szczenięcych przytłoczył go. Przypomniał sobie jak jego bracia pastwili się nad nim. Zamknął oczy w bólu. Nadria trafiła w czuły punkt. Widziała to. Na jej białym pyszczku zagościł uśmiech. Pies dał się sprowokować przeciwniczce. Zanim kpiny echem zaczęły odbijać się mu w głowie z zamyślenia wyrwał go rozbijający się prawie przy nim pocisk z lawy. Musiał wrócić do walki.

**Mickey uśmiechnął się, prawą tylną łapą przesunął ledwo muskając grunt, a tylną prawą wykonał uderzenie. W miejscu gdzie stała Nadria pojawił się kawałek ziemi, który ją wywrócił. Suczka warknęła. Ponownie powiększyła zasięg lawy. Kolejne pociski spadały wokół psa. Tupnął w ziemię tworząc stromą ścianę jeden pocisk rozbryzgał się. Jeden uderzył wokół niego. Wywrócił się. Kolejne uderzały już tylko obok niego. Mickey musiał turlać się na boki aby uniknąć zostania uderzonym takowym pociskiem.**

-Ugh...żałosny jesteś...-warknęła Nadria, zaczęła teraz posyłać serię pocisków. Przednie łapy nie przestawały jej się unosić oraz obracać tworząc deszcz pocisków.-Nie bronisz się?-kontynuowała dalej drwiny. Mickey westchnął. Wiedział, że mógłby się bronić.Lawa była dla niego nieosiągalna. Zamknął oczy, gdy kolejny pocisk wylądował obok niego a on przeturlał się na bok. Tak bardzo chciał tkać lawę. Ale jedynym rozsądnym rozwiązaniem było unikanie ataków lub ich blokowanie blokami skalnymi,

**Wstał na cztery łapy. Posłał w suczkę powietrzem, ale ta ominęła je. Zaczęła wytwarzać drugą falę z lawy. Piesek widział po ruchach, że planuje zrobić większą niż poprzednia. Zamknął oczy. Przypomniał sobie ruchy suczki gdy po raz pierwszy wytworzyła lawę. Z impetem uderzył w podłoże a łapy uniósł do góry. Ku jego zawodzie powstało tylko wybrzuszenie w ziemi. Nawet w najmniejszym stopniu przebłysku lawy. Suczka posłała lawę w pieska. Próbował wytworzyć wysoką ścianę, która miała zatrzymać uderzenie a on wykorzystał by czas na uniknięcie ciosu. Tak też zrobił tupnął, łapy uniósł do góry. Wyrosła wysoka ściana. Nadria jednak uniosła przednie łapy do góry podsycając ilość lawy. Uderzając przelała się zza ścianę. Mickey odskoczył na bok, ale drobniejsza fala powstała na skutek rozbryzgnięcia się pierwszej zbliżała się w jego stronę. Psiak zamknął oczy. Myślał tylko o lawie. O tym, że zaraz może zginąć. O tym jakby to było gdyby mógł teraz potrafić tkać lawę. Uniósł przednie łapy do góry. Nie czuł większego żaru. Żadnego bólu. Powoli otworzył lewe oko. Lawa zawisła w powietrzu. Mickey myślał, że zakrztusi się powietrzem z radości. Opuścił je w dół. Nadria patrzyła w szoku.**

-Niespodzianka!-zawołała radośnie piesek. Lewą brew uniósł do góry, zaś prawe oko bardziej przymrużył. Na jego pysku malował się zaczepny uśmiech. Teraz psiak zbliżył się wyciągnął przednie łapy do przodu i ostudził pewien odcinek wytworzony przez Nadrię. Następnie gwałtownym ruchem wykonał kulę powietrza, po czym zaczął jeździć na niej. Zanim suczka podbiegła do zastudzonej lawy by ją rozgrzać, psiak dmuchnął w nią powietrzem zbijając ją z łap.

-Pfft! Na tyle ciebie stać?! Nie zdziwię się jeśli jak miałeś rodzeństwo z pewnością stwierdzam że było ono lepsze od ciebie! Jak możesz się nazywać mistrzem lub nawet magiem, skoro cała twoja egzystencja przeczy samej sobie!-Nadria zaczęła dalej drwić. Wiedząc, że to jest pieska słaby punkt mogła sobie pozwolić na dalsze kpienie, w przeciwnym razie byłyby bez sensu.

***Rozbłysk białego światła. Obraz lekko jest w sepii.***

**Mickey leżał na ziemi, a jego trzej starsi bracia górowali nad nim. Na ich pyskach malowały się podle uśmieszki. Jeden z nich wystąpił do przodu.**

-Jedyne czym możesz się szczycić pomyłko jest fakt, że twoja moc jest słaba! Nic więcej!-oznajmił jeden z nich. Pozostała dwójka wybuchła śmiechem.

-Dobre Malvo!-pochwalił go brat stojący po lewej stronie.-Kto to widział taką pomyłkę? Nic dziwnego że jego moc jest słaba-on nie powinien istnieć!-dopowiedział dalej drwiąc okrutnie. Małemu Mickey’emu po policzku spłynęła łza.

-OO Malvo, Agre spójrzcie! Dzidzia płacze!-zadrwił trzeci brat. Jesteś słaby Mickey i tylko tym będziesz w życiu! Słabym, nic nie znaczącym psem!-pastwił się dalej młody pies. Jego niebieskie oczy błysnęły okrutnie.

-Nigdy nie będziesz wystarczająco dobry tak jak ja, Leo czy Malvo.-dalej zaczął dołować dłonie Agre. Mickey zamknął oczy.

***Koniec flashbacku. Rozbłysk białego światła przywraca do rzeczywistości.***

**Mickey otworzył oczy. Ale teraz w głowie odbijały się nękającym echem słowa jego braci. Serce rozdarł mu się z bólu na kawałki. Mieli racje, Nadria ma racje...jest słaby...**

-Tylko się nie popłacz bekso! Choć po tak słabym psie, od którego nie wiadomo czy silny jak ziemia czy wolny jak powietrze, mogę się spodziewać. Ciebie NIC nie definiuje! Istniejesz jakimś cudem, choć jestem pewna że twoje rodzeństwo przyznałoby mi racje że świat byłby lepszy bez takiego czegoś.-kontynuowała bolesną dla pieska drwinę Nadria. Teraz jedno i drugie stało oświetlone łuną bijącą od lawy.

**Ta kpina dotknęła mocno pieska. W pewnym momencie zabrała mu cały animusz jaki otrzymał po ponownym tkaniu lawy, po jakiejś przerwie. Usiadł, barki górowały nad jego głową. Nadria wykorzystała ten moment. To było to na co czekała. Posłała lawą w pieska. Ten jakby wybudzony z jakiegoś transu zerwał się na równe łapy. Odskoczył w samym momencie, zanim lawa doszła do niego. Coś w głębi niego podpowiadało mu aby walczył dalej. Ale bolesne wspomnienia z okresu szczenięctwa blokowały mu przejrzyste myślenie. Musiał potrząsnąć głową aby pozbyć się zalewających go myśli. Uderzył z impetem w ziemię, łapki powtórzyli ruch Nadrii, najpierw w dół potem do góry. Piach, który teraz miało intensywnie ciemno-żółty kolor przez noc, zamienił się w pomarańczowo-czerwono-czarną lawę. Piesek wiedział, że musi powstrzymać Nadrię zanim wypowie kolejną drwinę, która będzie tak jak każda gorsza od poprzedniej. Przednie łapy przyciągnął blisko siebie, a następnie falistym ruchem wyprostował je. Powstała niewielka fala, która płynęła na suczkę. Następnie piesek, przesunął prawą tylną łapę, a lewą kopnął. Obok Nadrii natychmiastowo wyrósł głaz, który pchnął ją w bok. Prawie wpadła na falę lawy posłaną przez niebieskookiego psiego kowboja. Jednak wyprostowała w miarę możliwości łapy wystudzając lawę.**

* **Zmiana sceny**

**Tymczasem w autokarze trwała zażarta walka pomiędzy Einer'em a Flurr . Pies starał się unikać coraz częstszych ataków ze strony przeciwniczki . Robertson dobrze się trzymał jednak to suczka miała przewagę . I to znaczącą . Gdyby nie zaciętość psa z pewnością już by leżał na deskach . Z pewnością także posyłał by przeróżne komentarze jednak musiał się skupić aby unikać ataków . Był już zmęczony a suczka pełna sił . W psa w końcu trafił podmuch powietrza, przeturlał się jednak wylądował na czterech łapach**

-Hah ! To wszystko co potrafi Avatar ? Wielki szeryf i władca wszystkich z żywiołów ? - mówił Einer zdyszany biorąc wdech i wydech co parę słów . Chciał zastosować jego ulubioną metodę próbując wyprowadzić przeciwnika z równowagi . Flurr aby się uśmiechnęła pod nosem

-Niee.. Ale miło że pytasz bachorze. -powiedziała uśmiechając się szeroko przy tym odbijając piłeczkę z zagrywką psychologiczną

**Łapę skierowała na podłogę a potem zaczęła tworzyć ogień . Ten w wyniku tarcia z podłożem przesuwał się prosto na przeciwnika szeryf . Ten spojrzał się najpierw na suczkę zmieszany ruchem . Jednak szybko spojrzał się w dół i ujrzał ogień . Wziął głośno powietrze . Nie zwlekając chwili oba linami zahaczył w ściany bo jego obu stronach po czym wzbił się napinając je i utrzymując równowagę . O mały włos przypalił by sobie ogon.**

-Wow ... Nieźle nawet ... Chodź nadal nie rozumiem czemu mojemu kuzynowi zajmuję tyle pokonanie ciebie . Jeszcze nie udaję mu się na dodatek - mówił uśmiechając się zadziornie kontynuując zagrywkę z próbą wyprowadzenia z równowagi .

**Posłał jedną z lin która z charakterystycznym świstem ruszyła w kierunki Flurr która miała na celu wywrócić ją . Jednak ta odskoczyła robiąc sobie miejsce i stojąc na przedniej jednej łapie resztą ciała obrotem wytworzyła powiew powietrza który zbił linę z drogi . Einer pospiesznie schował je do pokrowca i czekał na kolejny ruch już stojąc na podłożu**

-Momencik młody , kuzyn ? Jesteś kuzynem Akrusia ?- zapytała nawiązując do ostatniej wypowiedzi . Zdrobniła imię jej arcy wroga chodź walcząc w poważniejszej walce nigdy by tego nie zrobiła . Zrobiła salto w tył przy tym tylnymi łapami zrobiła łuk ognia . Pies aby posunął się w bok .

-Się wie . Einer Robertson się nazywam - powiedział dumny z siebie prężąc lekko pierś po czym przedstawił się imieniem i nazwiskiem . Tym razem to on przystąpił do ataku . Posłał dwie liny w tym samym czasie prosto w suczkę . Ta nie zdążyła uciec z pola zasięgu więc ten skrępował jej łapy wywracając ją .

**Suczka o żółtych oczach leżąc na ziemi nie dała się nacieszyć sukcesem psu . Obróciła się w miejscu a parę podmuchów powietrza skutecznie pomogły jej uwolnić się z ucisku lin . Pies z lekką złością na pysku spowodowaną niepowodzeniem ataku ponownie schował liny do pokrowców**

-Powiedz mi .Co taki jak ty , mały bachor , robi na takiej operacji wielkiej ?- zadała pytanie Flurr nie czekając posła wir powietrza na wroga . Einer ponownie użył lin no i przedostał się w bezpieczne miejsce

-Nie jestem bachorem ! Może nie mam czarnej materii ale inną przydatną moc ...- mówił tajemniczo najpierw oburzony przezwiskiem którym go określiła. Bez chwili zastanowienia posłał kawałek metalowej ściany na suczkę . Ta uśmiechnęła się pod nosem . Bez problemu przepołowiła go gestem łap . Dwa kawałki poleciały w dwie różne strony - Zaraz ! Masz magię metalu ?- zapytał spostrzegawszy ruch suczki

-Zgadza się !-powiedziała zadziornie i wesoło . Wzięła parę kawałków metalu z ścian i w formie stałej ciskała nimi w psa . Ten wszystkie jakoby złapał i unosząc je w powietrzu zmienił na stan ciekły tym razem posyłając metal w stanie ciekłym . Suczka odleciała na parę kroków a następnie zatrzymała metal gdy ten miał w nią uderzać . Gestem łapy sprawiła że ten poleciał a bok i rozbryzgał się o podłoże

-Jestem pewny że nie dasz sobie rady z masowymi atakami metalu... To nie był nawet podstawowy ruch maga metalu- mówił pies będąc mistrzem ów magii

-Oh młody ... Nawet nie wiesz z kim zadarłeś ...-powiedziała pewna siebie suczka

**Jej oczy błysnęły bielą na ułamek sekundy . Weszła chwilowo w stan aby zwiększyć moc i pokazać swoje umiejętności świeżakowi. Wybiegła na środek i robiąc parę obrotów w miejscu i powietrzu stworzyła wielki podmuch który był na tyle duży że zajął cały obszar korytarza i łukiem niczym fala rozchodził się po nim . Pies już nie miał wyjścia z sytuacji . Powietrze sprawiło że przeleciał cały korytarz . Einer z krzykiem opadł na ziemię. Po chwili obolały wstawał**

-Ahh...Najpierw Ela a teraz ona ? Co te baby tyle krzepy mają ?- pytał się z syknięciem bólu cicho lecz Flurr to usłyszała . Zastrzygła uszami gdy usłyszała słowo "Ela". Usłyszała kroki i obróciła się . Z przeciwnej strony przybiegł Owen z Kerrą

-Intruz !!- krzyknął wściekły Owen gotów do walki

-Kerra! Do Akro ! Migiem !Wie o planie !!!- krzyczał z drugiego końca Einer ledwo stojąc na łapach . Suczka o żółtych oczach spojrzała się na niego a potem obróciła głowę ponownie w stronę bliźniaków . Miała zakłopotany wyraz pyska

-Jedyny komunikator to ten !!! W dodatku tak sła-mówiła suczka jąkając się momentami . Wyjęła krótkofalówkę która pewnie od najmniejszego kontaktu z wodą zepsuła by się

-Idź do nich !- rozkazał głośno Owen patrząc na siostrę

**Suczka już miała wybiegać ale przez tą krótką wymianę zdań Flurr wpadła na plan . Podbiegła po teczkę i wzięła ją . Całe działanie powstrzymało Kerrę do działania . Szeryf magią metalu otworzyła dach i odsłoniła nocne niebo . Uśmiechnęła się dziarsko**

-Wybaczcie mi . Muszę iść powiedzieć o planie !- oznajmiła wesoło . Wykonała salut oświetlona światłem księżyca i w środku wiru powietrza wyskoczyła na zewnątrz

-Łapać ją !- ryknął Einer . Reszta skinęła głową

**Po dłuższej chwili cała trójka była na dachu . Jednak po Flurr nie było ani śladu . Rozejrzeli się dokładnie zmieszani . Próbowali ją wypatrzeć.**

-Huh ? Gdzie ona ?!- zapytała sflustrowana suczka patrząc się na boki

-O tutaj !!- zawołała radośnie . Po chwili wyleciała za autokaru na dach po czym powiewem powietrza zdmuchnęła całą trójkę z dachu . Wpadli do dołu który wcześniej zrobiła Flurr jej magią ziemi jeszcze gdy oni wychodzili na dach.

**Opadli z hukiem i krzykiem na dół . Gdy opadł kurz powoli wstawali wciąż obolali . Flurr wylądowała przy dole . Wzięła wodę z pobliskiej beczki i wylała ją na nastolatków . Komunikator jak przewidywała zaczął się dymić i iskrzeć . Upadł w wodę po czym padł zepsuty . Suczka magią ziemi wzięła wielki kawał twardej powierzchni i przykryła nim dół zostawiając dziury aby cała trójka miała światło i czym oddychać jednak tak aby nie mogli się wydostać . Nawet za pomocą najlepszego sprzętu .**

-Ojoj .. Jaka szkoda że nikt z was nie umie tkać ziemi ....- powiedziała uszczypliwie próbując ich trochę pozłościć

-Skąd wiesz ?!- zapytał oburzony Einer

-Przeczucie - odparła krótko i wesoło

-Kurka ma rację -stwierdziła Kerra cała mokra tak jak reszta . I to była prawda . Einer był wyjątkowy gdyż urodził się aby z magią metalu co było przypadkiem raz na kilkadziesiąt tysięcy

-Zostawisz tu nas ?!-zapytał zły Owen głośno

-Skąd ! Jak pokonam Akra i tą całą zgraję z Psim Patrolem, wrócę tu potem . Z racji że nie macie jak go powiadomić a ja mam plany łatwo pójdzie . Nie będziecie tu siedzieć długo . Jak chcecie to mogę wam dam parę jabłek . Tu jabłonka rośnie- powiedziała Flurr proponując na końcu po czym spojrzała się na ów drzewko

-W nosie mamy twoje jabłka !- odparli chórem Einer i Owen

-Ja chce - odparła krótko Kerra

-Kerra !- ryknął jej bliźniak

-No co ?- zapytała oburzona

**Suczka jak powiedziała podeszła do drzewka po czym podsadziła się ziemią i zerwała jedno . Wróciła do wrogów i rzuciła przez otwór owoc**

-Proszę - odparła uprzejmie . Kerra sprawnie złapała owoc i wgryzła się w smakowite jabłko . Einer i Owen popatrzyli na nią nieco źli

-Mogę wam też dać ! Jak chcecie - przypomniała avatar

-Nie chcemy !!- powiedzieli chłopaki oburzeni jeszcze bardziej

-Ha ! Mickey ma rację . Walka czasami z takim nastawienie to czysta przyjemność . Zaraz...Mickey i reszta ! Muszę im pomóc w razie potrzeby zanim powiem o planach . Muszę się spieszyć - mówiła do siebie przypominając sobie o powadze sytuacji w jakiej jest . Czym prędzej pobiegła na plaże biorąc teczkę . Upewniła się czy wszystko jest po czym ruszyła

**Wiedziała że musi pomóc przyjaciołom . Wiedząc że nawet gdyby mieli się uwolnić potrwa to długo a ona zdąży i pomóc reszcie i powiedzieć o planach . Przy tym pomagając pieskom w opresji pod bazą . W tym czas w dole każdy siedział w kwaśną miną poza Kerrą która zajadała się jabłkiem**

-Emm... Muszę do toalety ...- stwierdził Einer mówiąc nieśmiało bojąc się reakcji

**Owen uderzył głową o ścianę dołu**

* Zmiana sceny

**Nadria z saltem w tył wylądowała na stosunkowo zimnym piasku. Miejscami był pomoczony od fal, które go zalewały. Jej oponent ponownie wytworzył lawę i teraz przypominając sobie jej ruchy postanowił posłać parę pocisków. Z początku lawa unosiła się lekko nad swoją powierzchnię, jednak po którejś próbie Mickey zdolny był posłać pocisk w przeciwniczkę. Łapy opuścił gwałtownie w dół, aby pocisk mógł wylądować. Nadria przesunęła prawą przednią łapą w ziemię, a następnie gwałtownie uniosła obydwie przednie do góry. Z piachu wyrosła ściana. Wyjrzała zza niej. Psiak z desperacją w oczach zbliżał się w jej kierunku. Lewą łapę szybko schował za siebie szybko wyprostował wraz z prawą. Mocny podmuch wiatru uderzył w wychylającą się Nadrię. Suczka upadła dobre parę metrów dalej. Wstając potrząsnęła parę razy głową. Potem gniewnie spojrzała na rudego pieska. Jej wargi wywinęły się w agresywnym warknięciu. Przesunęła łapą po ziemi. Jej ruch był bardzo płynny, bez wahnięcia. W pewnym momencie gwałtownie uderzyła tylną nogą w podłoże. Przednie łapy wyciągnęła. Lewa była wyprostowana, zaś prawa lekko zgięta. Prawą poruszyła na bok. W ziemi powstała wyrwa, która zmierzała do Mickey'ego. W ostatniej chwili Mickey wyczuł to, po czym sam wyciągając łapy do przodu skręcił wyrwę w inną stronę. Przez chwilę jego przeciwniczka stała w zaskoczeniu. Rudy piesek uśmiechnął się lekko. Lecz triumf nie trwał długo. Suczka skierowała swoje łapy na lawę, po czym falistym ich ruchem posłała w pieska. Kowboj był gotów zablokować atak suczki. Nie wiedział jednak jednej rzeczy, że w oddali zauważyła go biało-czarna suczka. Bez wahania skierowała obydwie przednie łapy na wodę, falistym ruchem przyciągnęła je do siebie wraz z falą. Wskoczyła na nią. Następnie lekko rozchyliła je do tyłu. Poruszała się w stronę pieska. Chwilę potem znalazła się przy nim, gdy Nadria miała uderzyć w niego falą. Pobrała wodę, której dzięki obecności morza było pełno. Łapki miała wyprostowane następnie dmuchnięciem zamroziła lawę.**

-Mickey!-zawołała suczka zeskakując z fali. Rudy piesek był zaskoczony. Przez moment miała wrażenie, że w jego oczach nie mignęła radość, ulga, lecz smutek oraz zawód. Nadria teraz już nie tylko warknęła w złości, ale i szczeknęła.

-Ty...wredny KUNDLU Z PSIEGO PATROLU!!-krzyknęła wściekle, zaczęła posyłać gwałtowne ataki, będące pociskami z lawy. Flurr uśmiechnęła się tylko. Ponownie pobrała wodę, łapy niczym fala zagarnęła do tyłu a w momencie gdy pocisk był wystarczająco blisko prostowała je dmuchając na wodę. Ta zamarzała, a lawa zastygała z syknięciem. Z góry unosiła się para wodna.

-Poprawka, nie należę do Psiego Patrolu. Jestem ich przyjaciółką!-odpowiedziała suczka z zadziorny uśmieszkiem. Łapki zaczęła okręcać wokół siebie, do momentu powstania kuli powietrza. Niczym piłką posłała nią w Nadrię, która nie spodziewała się ataku powietrzem. W ostatniej chwili wyprostowała łapy do przodu i tupnęła tworząc mur z ziemi.

**Jej oponentka przesunęła łapą, by za chwilę nią uderzyć w piaskowe podłoże. Nadria wywróciła się do tyłu. Teraz zaczęła oddychać coraz szybciej. Mimo najlepszych chęci, bowiem pomoc najlepszemu przyjacielowi, nie wiedziała, że całą walkę obserwuje zawiedziony Mickey, który zaczął rozumieć, że nie on zakończy pojedynek. Biało-szara Gerberian Shepsky o brązowych oczach zaczęła tylnymi łapkami tupać w ziemię, a przednimi posyłać głazy, wyrastające z niej. Flurr za pomocą powietrza odsuwała je na bok. Większość z nich, wpadając do wody wydawała odgłos ciężkiego pluśnięcia. Niektóre niefortunnie leciały na jezdnię, rozbijając się, przy okazji niszcząc nawierzchnię. Wroga suczka, posyłała teraz w Kundelkę pociskami z lawy. Na chwilę oponentka Nadrii upadła, ale leżąc brzuchem do góry zauważyła granatową wodę, która po środku odbijała światło księżyca. W głowie Flurr narodził się plan. Przeturlała się na bok. Nadria postanowiła skupić się na atakowaniu jej pierwszego przeciwnika. Atakowała lawą oraz ziemią. Na przemian. Piesek dzielnie odpierał ataki, broniąc się powietrzem, ziemią i lawą. Wstając żółtooka zauważyła to. Wywinęła zęby w gniewnie. Po całkowitym obróceniu się jej oczy całkowicie zaświeciły się. Wykonała obrót wokół własnej osi. Wraz z nią popłynęła woda. Parę chwil potem stała na środku wodnej spirali.**

-Zostaw go.-przemówiła głosem wraz z niższym echem. Nadria zatrzymała swoje ataki, odwracając głowę poczuła jak futro na jej karku z zaskoczenia staje dęba. Flurr pochyliła się lekko odchylając przednie łapy do tyłu. Na wodnej spirali podpłynęła do brzegu, wpadła w nią na suczkę, która walczyła z najlepszym przyjacielem biało-czarnej suni. Ta odrzucona została dalej. Flurr wylądowała na ziemi. Nadria zaczęła dalej atakować lawą. Teraz wykorzystała umiejętność, zaprezentowaną wcześniej gdy walczyła tylko z Mickey'm- dysk z lawy. Podkręciła go posyłając w suczkę. Ale ta odbiła się na lewej tylnej łapie, dzięki powietrzu obróciła się wysoko. Dysk przeleciał pod nią. Opadając wyprostowała przednie łapy, tak iż jedna była nakierowana w dół a druga w górę.

**Z nich wystrzelił potężny podmuch powietrza, który wywrócił oponentkę władającą lawą. Nie czekając na jej ruch Flurr obróciła lekko łapy za siebie. Z wody powstał bicz. Gdy obracała je ponownie uderzył on w Nadrię. Suczka próbowała bronić się teraz ziemią. Posyłała głazy w suczkę o żółtych oczach. Ta jednak wytworzyła ramiona wodne. Jedno z nich złapało Nadrię, drugie także. Obydwa uniosły ją do góry. Zablokowanymi łapami nie miała jak się bronić. Utraciła też kontakt z ziemią. Szarpała się i szarpała. W tym momencie liczyła, że zjawi się ktoś z Ligi, ale nikogo nie było. Lewą przednią łapą próbowała podnieść lawę. Ale bez pomocy drugiej było to znacznie cięższe. Drobną falą miała zamiar posłać w Flurr. Ta ominęła ją posyłając biało-szarą suczką w taflę wody. Nadria nie wiedziała, że to była ostateczna faza planu psiej władczyni żywiołów. Suczka walcząca z antagonistką uniosła tylną łapę do góry, lewa była bliżej suczki, zaś prawa wyprostowana. Z powierzchni wody wyskoczył słup. Teraz obydwie przednie łapy uniosła do góry, tak jednak, że miała lekko je opuszczone do dołu. Prostując je, widać było, że są one naprężone. Woda w locie zmieniła się w tak zwanego ślimaka, na koniec suczka opuściła łapy gwałtownie rozluźniając napięcie w nich. Opadając zamieniły się w grube sople lody. Falistym ruchem łap, posłała falę na suczkę, która ją podwyższyła. Flurr dmuchnęła w nią, mrożąc wodę. Sople uwięziły Nadrię blokując jej możliwość ruchu. Z znieruchomiałymi łapami, z dala od ziemi nie mogła nic zdziałać. Próbowała się wyszarpać, jednak na nic. Mierzyła Flurr nienawistnym wzrokiem. Po chwili oczy żółtookiej suni wróciły do normalności. Podbiegła do Mickey'ego, jej głos wyrażał troskę.**

-Nic Ci nie jest?-pytała z troską wyrażoną w jej spojrzeniu oraz głosie. Ten pokręcił głową oznajmiając, że wszystko jest w porządku.-Znalazłam plany...cały atak na bazę to nic w porównaniu co Akro i banda tych szaleńców planują...opowiem Ci wszystko po drodze obiecuje, ale musimy biec i powiedzieć o nich reszcie.-mówiła z przejęciem Flurr. Mickey skinął głową. Obydwoje tupnęli w ziemię tworząc wybrzuszenie. Zaczęli poruszać się na niej do przodu dzięki długim krokom.

**Flurr była zdeterminowana powiedzieć o planach reszcie Psiego Patrolu, a zarazem już myślała jak udaremnić zły plan Syberiana Husky będącego liderem złego odłamu psiej Ligi Londyńskiej. Mickey zaś patrzył się głównie pod łapy. Wyrzuty sumienia paliły go od środka. Na żołądku czuł jakby ciężki kamień mu leżał. Z każdą chwilą one narastały. Unikał patrzenia się w stronę pokonanej Nadrii. Uznał to za znak swojej porażki. Miał wrażenie, że całe futro płonie mu z wyrzutów.**

* **Zmiana sceny**

-Musisz jeszcze wyżej ! - krzyczał Janny w środku wiru powietrza wytworzonego przez Sarah . Współpracowali aby ugasić pożary w mieście gdy inni walczyli pod bazą . Był zamiar aby szybko ugasić niszczycielski żywioł zanim ten strawi całą Zatokę Przygód .

**Pies pobierał wodę z hydrantów po czym podsadzony powietrzem dostawał się na linie dachów budynków . Wtedy wodą gasił z góry niemal od razu całe budynki . Ugasili już sporo miasta jednak cały czas nie napotkali nikogo kto mógłby być sprawcą tak wielkich pożarów . Wiedzieli że prędzej czy później będą musieli się z nim zmierzyć . Gdy Janny kończył już gasić uliczkę zszedł na dół i ponownie miał zabrać wodę. Suczka w tym czas oglądała się za potencjalnym wrogiem . Była bardzo czujna . Czuła wręcz czyjąś obecność.**

-Gragh ... Nawet na jezdni ?!- zapytała roztargniona widząc elementy palących się budynków na podłożu już zamachnęła łapą aby wytowrzyć powiew powietrza jednak ktoś jej przeszkodził

-Co ty wyprawiasz? Nie wiesz że tym jeszcze bardziej rozjuszysz ogień ? - zapytał pies z niebieską chustą po czym opuścił łapę Sarah na dół

-Tyle jeszcze pracy ... A nic nie wiemy o reszcie i jak idzie pieskom pod bazą - zmartwiła się suczka oglądając się to na resztę miasta to w stronę gdzie znajdowała się baza

-I tak dużo w tak krótkim czasie ugasiliśmy . Posunę się o stwierdzenie że już 1/4 miasta została ugaszona . Chodź musimy być czujni - mówił próbując uspokoić towarzyszkę .

**Pies o brązowych oczach pobrał wodę z hydrantów po czym nagromadził ją za plecami . Pewnym siebie gestem dwóch przednich łap posłał falę przed siebie w celu ugaszeniu dalszej drogi na dole . Fala była szeroka na cały obszar asfaltu chodników . Po chwili wszystko było ugaszone a pies dogasił przy okazji elementy nieco na górze posyłając pociski wody nieco w górę . Po chwili ulica była kompletnie ugaszona**

-Ruszajmy dalej - powiedział do Sarah . Ta aby skinęła głową twierdząco po czym zaczęli biec

-Sądzisz że nasi jakże dobrzy koledzy z Ligi, ci z kręgu, też tu są ?- zapytała Sarah biegnąc tuż obok maga wody

-Oczywiście że są . Może nikogo nie było pod bazą lecz nie wierzę że odpuścili by sobie . Dam sobie ogon uciąć że to oni zaplanowali wszystko -odparł jej Janny w biegu bez zastanowienia

-Może reszta Team'u walczy z nimi - stwierdziła suczka

-To możliwe . Jeśli ich napotkamy to pomożemy . Przy okazji też może dowiedzieli się czegoś -odpowiedział pies w brązowe łaty z nadzieją

-Oby Marco dał sobie radę odnaleźć Skye . I aby nie miał żadnych trudności - mówiła Sarah co i raz obracając głowę aby się rozejrzeć

-Miejmy nadzieję . Dobrze . Zaczynamy od nowa - mówił po czym zatrzymał się ostro chamując .

**Dwójka dotarła do dzielnicy która wyjątkowo mocno dawała górować ogniu . Pies szybko namierzył hydranty . I zaczęli działanie od nowa. Sarah z precyzją wytworzyła wir . Najpierw przysiadając na tylnych łapach i przednimi wykonując obrót . Mały wirek powietrza powstał . Po chwili łapami zrobiła z niego większy . Gdy mag wody był gotowy sprawiła że znajdował się w samym środku. Za pomocą magii powietrza jak już robiła podnosiła psa . Ten już zaczynał gasić większymi ilościami wody . Wszystko szło sprawnie mimo zażartości żywiołu . Lecz nagle znienacka w wir powietrza trafił ognisty pocisk samego ognia . Ten był ogromny co wytworzyło eksplozje w starciu z powietrzem . Janny zdziwiony zdarzeniem skoczył na kawałek ugaszonego dachu w ostatniej chwili . Przeturlał się po nim . Obolały i zdziwiony podbiegł do krawędzi sprawdzić kto to był. Sarah równie zdziwiona spojrzała w bok skąd nadleciał ogień . Jej oczom ukazała się suczka owczarka niemieckiego . Jej oczy błysnęły na ich kolor . Na kolor żółty . Na jej pysku zaś zagościł złowieszczy uśmiech**

-Witam ponownie ... - powiedziała Lix złowieszczo udając serdeczność i życzliwość

**Wyraz suczki z zszokowanego zmienił się na gniewny . Jej oczy o dwóch różnych kolorach zmierzyły Lix. Podskoczyła w powietrze i tylnymi częściami ciała wytworzyła powiew powietrza . Jej wróg za pomocą ognia wytworzonego z jej wszystkich łap wzniosła się na chwilę w powietrze z gracją gdy te miało w ją uderzać . Gdy zagrożenie minęło wylądowała stabilnie . Zaraz po tym Janny za pomocą wody która pozostała na dachu wytworzył rampę lodu i zjechał po niej . Z gniewem chodź trzymanym na wodzy zaatakował suczkę o żółtych oczach falą zakończoną ostrym soplem lodu . Lix zaskoczył atak lecz w ostatniej chwili ogień buchnął z jej łapy i stopił ostry koniec fali. Wszyscy na chwilę wstrzymali ataki . Stali sami od siebie kilka metrów . Sarah i Janny obok siebie z złymi wyrazami pysków , na przeciwko ich stała Lix z gniewnym uśmiechem**

-Oczywiście ... Największy atak nie mógł obyć się bez takich drani jak ty i reszta waszej ligi ...- rzuciła gniewnie Sarah mierząc wzrokiem suczkę w lodowato-błękitnej obroży którą zdobił znak ligi londyńskiej

-Miło mi ... Miło was znów widzieć Sarah i Janny ... Muszę was zasmucić lecz wasz rudy przyjaciel obecnie walczy o życie - mówiła z niewinnie i udawaną smutną minką co było perfidnie widać . Dwójka magów otworzyła szerzej oczy zdając sobie sprawę o kim mówi

-Co mu zrobiliście ?!- ryknął Janny

-Cóż ... walczy z niesamowicie utalentowanym magiem lawy ... Nie chce go spisywać na straty no ale cienko to widzę - mówiła jeszcze bardziej perfidnie współczującym głosem zamykając oczy na koniec

-Janny ... Musimy mu pomóc ... On nie umie tkać lawy ...-szeptała suczka do kompana

-Wiem ... Ale mamy inną ważną rzecz - zgodził się Janny szepcząc ale na koniec skierował oczy na Lix która stała pewna siebie naprzeciwko dwójki

-Co robimy ?- spytała suczka po cichu

-Ja muszę gasić dalej ... Mickey był przecie z Squall i Flurr oraz agentami . Pomogą mu na pewno . Jestem pewny że już wracają cali i zdrowi z ważnymi informacjami . Lecz zostaje jeszcze tamta ... Dasz radę się zmierzyć z tą diablicą z piekła rodem ? Przynajmniej do opanowania sytuacji- szeptał najpierw optymistycznie a potem zadając pytanie

-Zawsze i wszędzie ...- odpowiedziała pewna siebie nieco głośniej

-No halooooo..... Będziecie tu gadać sami ?- mówiła niecierpliwiąc się Lix po czym tuptała łapą

-Powodzenia - rzekł pies o brązowych oczach po czym zbił piątkę z suczką

-Dzięki . Tobie też . Postaram się ją wywieźć z dala od ciebie - powiedziała oddając piątkę

**Janny odbiegł zaś Sarah podchodziła do Lix**

-No dalej !! Czekałaś na walkę- mówiła zaczepnie mag powietrza

**Oponentka suczki uśmiechnęła się. Po czym przeszła do walki. Wyciągnęła prawą przednią łapę Z niej trysnął ogromny strumień ognia. Był bardzo precyzyjny, gdyby nie przejrzystość umysłu Chinook Dog w chuście pocisk trafiłby ją. Na dmuchnęła w jezdnię po czym uniosła się. Gorący strumień ognia przeleciał z hukiem pod nią. Jej przeciwniczka dalej atakowała. Wyprostowała dwie łapy by z jednej i drugiej wystrzelił ogień. Kątem oka Sarah dostrzegła spalone szczątki wózka na lody skoczyła za nim i przeczekała atak. Gdy tylko z hukiem gorąca przeleciały strumienie pomarańczowego ognia, dwukolorowo-oka suczka wyprostowała łapy. Lewa była skierowana w dół, prawa do góry. Z nich trysnął strumień powietrza, posyłając wózek z lodami na Lix. Tylne łapy lekko odsunęła do tyłu. Z nich poleciał ogień, posuwając się po ziemi ominęła pocisk. Dalej poruszając się dzięki mniejszemu odrzutowi zaczęła atakować. Przednie łapy, które prostowała do przodu co chwila na przemian. Atakując zamykała je w pół pięści. Sarah wiedziała, że musi omijać pociski i bronić się zarazem nie doprowadzając do wybuchu. Wpadła na pewien pomysł. Kiedy następny precyzyjny pocisk prawie ją dopadł odskoczyła na bok. Prawą przednią łapę lekko odchyliła w tył, po czym powróciła nią. Wykonała kulisty ruch, po czym wskoczyła na kulę powietrza. Mogła teraz wymijać suczkę. Gdy zaszła ją od tyłu z pod krętem łapy pchnęła kulę do przodu. Prawie by uderzyła w suczką rasy Owczarek Niemiecki jednak wystarczyło tylko tupnięcie łapami, a z jej łap buchnął ogień. Unosząc się nad ziemią w pionie odskoczyła na dach jednego z budynku. Teraz zaczęła podobnymi ruchami co wcześniej wymierzać ciosy w suczkę. Jej żółte oczy lśniły, zaś na pyszczku pojawił się przerażający uśmiech. Jasno-beżowo- biała sunia odskakiwała na boki. W kontrofensywie lewą łapę obróciła za siebie, obróciła się wokół własnej osi po czym wracając do pierwotnej pozycji wyprostowała łapę. Powietrze miało uderzyć w Lix, ku zdziwieniu Sarah jej już tam nie było.**

-Gdzie jesteś!? Tchórzysz?!-zawołała Sarah odwracając głowę co chwilę na boki, wyczekując ataku, który wiedziała iż za chwilę nastąpi. Pytaniem było tylko kiedy. Nagle zza nią uderzył ogień, musiała wybić się lewą przednią łapą i wykonać salto w przód by uniknąć przypalenia ogona. Teraz Lix unosiła się w powietrzu dzięki odrzutowi. -A! Czyli tu jesteś!-warknęła Chinook Dog. Wykonała kulę z powietrza, po czym na niej zaczęła się unosić. Za nią tryskały jęzory ognia. Na nieszczęście suczki podmuch przemknął nad jej głową powodując, że spadła na ziemię. Dmuchnięciem powietrza zamortyzowała upadek. -UGH!-syknęła wstając. -Pokonam ciebie i uratuje Mickey'ego! Wasz podły plan się nie uda, wasz parszywy wódz może sobie tylko o tym marzyć. Lix wylądowała na ziemi, uniosła w pogardzie jedną brew.

-Chętnie zobaczę jak próbujesz. Nie masz dużych szans, a z każdą sekundą szanse na uratowanie twojego przyjaciela maleją.-mówiła pewnym siebie tonem głosu żółtooka suczka rasy Owczarek Niemiecki. Sarah warknęła, była gotowa posłać powietrze w złą suczkę, ale ta ją ubiegła komentarzem.-Czyli nie przyjaciel...kochasz go? To tym bardziej będzie cię bolało jak znajdziesz go martwego.-na koniec szyderczo się uśmiechnęła.

**Sarah miała dość, wyprostowała gwałtownie łapy posyłając strumień wiatru w złą suczkę. Wywróciło ją to na chwilę, jednak w mgnieniu oka wstała na cztery równe łapy. Zmierzyła Chinook Dog zabójczym spojrzeniem. Strzepnęła gniewnie ogonem na bok. Obydwie czekały na atak. Wiedziały, że zaraz któraś będzie musiała wykonać ten pierwszy ruch. Sarah warczała po cichu . Emocję zaczęły dosłownie buzować w niej . Chciała dosłownie rozszarpać Lix . To ona pierwsza wykonała ruch . Podskoczyła w powietrze po czym ruchem obrotu wytworzyła tak duży podmuch jaki rzadko co kiedykolwiek udało jej się wytworzyć . Zdołała wytworzyć tak duży że obszarem szerokości objął całą drogę . Lix była naprawdę zaskoczona , co można było zobaczyć na jej pysku . Chciała ponownie wzbić się w powietrze poprzez odrzut ognia lecz tuż w locie zdała sobie sprawę że nie zdąży. Z mocno zamkniętymi oczyma czekała aż podmuch trafi w nią i były naprawdę już ułamki sekundy. Lecz nagle przed nią wyrósł mur . Zdziwiona upadła na ziemię z hukiem . Powietrze rozbiło się o twardą ziemię . Sarah ustała zdziwiona zdarzeniem . Szukała oczami po budynkach . Nagle z cienia wyłonił się pies z opaską na oku . Był to owczarek niemiecki .**

-Ned ? - zapytała zdziwiona Lix wstając z ziemi

-We własnej osobie - odpowiedział niskim tonem patrząc z zobojętnieniem na siostrę a gniewem na przeciwniczkę która stała nieco dalej

-Co ty do diabła tu robisz ?!- zapytała wściekła suczka o żółtych oczach po czym z impetem podeszła do starszego brata i spojrzała mu w oczy

-Akro kazał mi tu przyjść . Nie jesteś jedyną osobą z destrukcyjną mocą -mówił zły pies tłumacząc jednocześnie -Twój kochaś też tu będzie - szepnął na ucho siostrze . Sarah aby starała się usłyszeć co mówią jej wrogowie

**Na pyszczku Lix umalował się uśmiech. Po chwili z perfidnym uśmieszkiem spojrzała się na Sarah która patrzyła wyczekująco .**

-Jak widzę masz z kim walczyć ...-mówił patrząc się zimnym wzrokiem na oponentkę siostry

-Oh tak braciszku ... Jednak to nie wszyscy ... Gdzieś tam o jest mag wody , Janny , wystarczy że odetniesz mu dostęp do wody. Jest bezbronny i będziesz mógł zrobić z nim co chcesz...- powiedziała Lix specjalnie głośno aby Sarah usłyszała zamiary jednak mówiła do Ned'a

*,,Nie ... Nie może jeszcze Janny być zagrożony ... Nie zniosę tego ... Nie chce dwa razy przez to przechodzić ... Nawet więcej . Co mam robić ? Nigdy ich nie pokonam i nie pomogę Janny'emu ... Może jak się poddam to jakoś wyjdziemy z tego żywo ?"* - myślała suczka o dwóch różnego koloru oczu . Z tego wszystkiego przysiadła od natłoku myśli . Jej oczy miały zmartwiony wyraz .

-A może .... Sarah tak ? Poddasz się i wtedy oszczędzimy twojego przyjaciela i jak się domyślamy partnera . Traficie do nas do niewoli ...- mówił Ned z fałszowanym współczuciem do maga powietrza

-Ja-aa-a ....- mówiła jąkając się , popatrzyła na swoje łapy , jej oczy migotały ze stresu , chwilowy wiatr sprawił się jej futro i chusta na szyi falowały , była gotowa przyjąć propozycję . Ned i Lix patrzyli wyczekująco będąc pewnymi że zgodzi się

-Zaraz się zgodzi - szepnęła Lix z uśmiechem i pewnością siebie

*Początek muzyki w tle:Attack on Titan OST - Zero Eclipse『Historia Reiss Theme 0:59*

- Ja.... NIGDY SIĘ NIE PODDAM !!! Będę walczyć z wami do upadłego !!! Jestem pewna że Janny także ! Jesteście bandą parszywców !!! Czujecie się mocni ! To sekret waszych sukcesów !!! I wiecie co ?! Ja też jestem silna i niepokonana ! Silniejsza od was ! Wystarczy abym ja tak czuła !! Nie jestem jedyna ! CAŁY PSI PATROL I JEGO PRZYJACIELE SĄ NIEPOKONANI ! WIERZĘ W NICH JAK W NIKOGO INNEGO ! FLURR I MY JESTEŚMY POTĘŻNIEJSI NIŻ WY RAZEM WZIĘCI!! SŁYSZYCIE ?!!- mówiła z całych sił głośno suczka . Wstała na równe łapy i mierzyła wzrokiem rodzeństwo. W jej oczach błysnęła chęć do walki i determinacja

*Koniec muzyki*

**Ned i Lix w ogóle nie spodziewali się reakcji suczki . Z zdziwienia otworzyli pyski szeroko ze zdziwienia . Po chwili zamknęli**

-Słyszałeś? Chce walczyć ... - szepnął Ned nadal zszokowany patrząc na suczkę do siostry

-No to ją dostanie - odparła Lix zdenerwowana manifestacją - No to na co czekasz ?!-

**Sarah pewna siebie zaczęła atakować podmuchami powietrza z całych sił . Ned wytworzył mury aby ukryć siebie i siostrę . Lix zaczęła walczyć gdy tymczasem Ned prześliznął się niezauważony w głąb miasta idąc do Janny'ego jak uważał . Sarah walcząc i unikając płomieni zauważyła to . Jednak była pewna że Janny da sobie rade . Gdy osłabi Lix pójdzie do psa.**

* Zmiana sceny

**Ned już odbiegł od miejsca walki siostry . Zmierzał do wspomnianego maga wody. Janny nie spodziewał się ataku, toteż gasząc pożar podskoczył z zaskoczenia gdy głaz upadł obok niego. Obrócił się momentalnie do tyłu. Jego brązowe oczy zmrużył w szparki rozpoznając psa o jednym zielonym oku, ponieważ lewe miało opaskę. Ned miał uniesioną lewą łapę do góry. Przebierał palcami u łap obracając w powietrzu małe kamyki. Biało-brązowy Kundelek szukał wzrokiem dostępnego i w miarę obfitego zbiornika wodnego. Znalazł. Hydrant był niecałe pięć metrów od niego. Musiał tylko zaczerpnąć z niego wodę. Księżyc w pełni oświecał swoim światłem dwa psy.**

-Naprawdę uważasz, że atakowanie mnie tej nocy to dobra myśl?-zapytał ze stoickim spokojem Janny, głowę wraz z pyskiem uniósł w stronę księżyca. Czuł się silniejszy, żywszy. Nie mówił tego potencjalnemu oponentowi.

-Bo jest pełnia? Co myślałeś, że nie wiem, że wtedy twoja moc jest u szczytu swojej potęgi? To źle myślałeś.-odpalił chłodno Ned, nie przerywał ruchu łapą. A swoim jednym okiem popatrzył ozięble na psa w łaty. Janny tylko przymknął na dłuższą sekundę oczy dając znak, że podejmuje się wyzwania. Z tym samym, czyli jak zawsze u Ned'a poważnym, wyrazem pyska pies prze atakował Janny'ego. Prawą łapą przesunął po ziemi po czym tą samą tupną.

**Przez czarny asfalt zaczęła przebiegać niezbyt szeroka, ale za to długa, mocno poszarpana wyrwa. Janny nie czekał aż jego łapa wpadnie mu w nią. Lewą łapę wyprostował w kierunku hydrantu, następnie drugą po czym uniósł je do góry. Przez otwór na zaczepienie węża strażackiego wypłynęła woda. Kundelek w niebieskiej chuście faliście rozluźnił łapy. Uformował falę na którą wskoczył. Przednie łapki lekko odchylił do tyłu. Wyrwa go ominęła.**

-Nie wysilaj się magu wody.-skomentował lodowato pies. Po czym wyprostował lewą łapę, kamyczki poleciały w stronę białego pieska w brązowe łaty. Nie czekając zatrzymał falę, uniósł obydwie przednie do góry. Wytworzyła się ściana lodu, o którą w sekundę później rozbiły się kamyczki. Sama ściana oczywiście uległa uszkodzeniu w miejscach uderzenia pozostawiając niewielkie kratery.

**Janny przeszedł teraz do ataku. Zatoczył przednie łapy lekko za swoją głową, z czego prawa była dalej. Woda zaczęła formować się w kształt biczu. Potem kowboj gwałtownie wyprostował łapy. Bicz miał uderzyć w Ned'a, jednak samiec Owczarka Niemieckiego stał w tym samym miejscu. Tupnął jedynie w ziemię, a przednie łapy uniósł. Uniósł się na rosnącym do pewnego momentu słupie ziemi o dość dużej średnicy. Zaczął atakować pieska. Tupał w podłoże na którym stał, prawa łapa była nad lewą. Nimi wykonywał ruch podobny do nożyc. Ziemia unosiła się i przecinała na kawałki. Jeden z nich trafił Janny'ego, piesek upadł do tyłu. Musiał wziąć dwa głębokie hausty powietrza zanim wstał. Czuł jak w miejscu uderzenia boli go klatka piersiowa. Wiedział jednak, że nie doszło do złamania żeber. Teraz ponownie wytworzył bicz wodny, który uderzył Ned'a w łapy. Psiak z warknięciem osunął się w tył. Prawie by spadł, ale tupnięciem, po którym zarzucił łapy za siebie potem prostując wytworzył sobie mostek. Brązowo-beżowy pies o zielonych oczach zaczął tupać wysyłając w powietrze duże głazy. Janny pobrał wodę, a na swoje przednie łapy wykonał ramiona z wody. Były one znacznie dłuższe od jego łap. Dzięki nim spokojnie mógł odpierać na przemian pociski z kamieni. Potem gwałtownie wyprostował łapy, lewa była skierowana do góry, prawa do dołu. Ramiona znikły zamieniając się w wściekły strumień wody. Uderzył on w Ned'a. Pies pod siłą uderzenia upadł. Wstając potrząsnął głową.**

-Chcesz ostrej walki? TO JĄ BĘDZIESZ MIAŁ!!-mówił Ned sapiąc z narastających nerwów. Na koniec widać było, że wyszedł z równowagi. W świetle księżyca jego białe kły mignęły złowrogo. Lewą łapą przesunął po ziemi, a prawą wykonywał tupnięcia. Były one co chwilę. Wyrwa powiększała swoją długość. Na koniec zaczął tupać, powodując lekkie zatrzęsienia w ziemi. Janny poruszał się w raz z nimi. Jego plan był prosty, będzie oddalał Kundla jak najdalej od hydrantu. Ostatnie tupnięcie było decydujące. Na tył głowy upadł Janny, który do tej pory za pomocą nowych wodnych ramion próbował atakować oponenta. Ned tupnął w ziemię tworząc ogromne wybrzuszenie, niczym wielkimi krokami chwilę potem znalazł się przy piesku. Tupnął lewą tylną łapą, a przednie opuścił w dół. Powstało zagłębienie. Znaleźli się na drugim końcu ulicy.

**Wstając Janny potrząsnął głową. Zaczął szukać wody, ale w pobliżu nie było nawet najmniejszej, najpłytszej kałuży. Dół był średniej głębokości jak i długości. Powoli Ned zaczął podchodzić do pieska. Janny powoli cofał się do tyłu. Aż do momentu gdy jego tylna łapa natrafiła na ziemistą ścianę. Z przestrachem szarpnął lekko głową do góry. Nie miał jak się bronić. Ned przednie łapy po wyprostowaniu przyciągnął do siebie. Z tyłu wyrosła mała półka skalna. Psiak o brązowych oczach upadł na pysk. Gdy miał się podnieść zielonooki doskoczył do niego, z ziemi utworzył rękawice, które wypuścił. Uwięziły one obydwie przednie łapy psa.**

-I co teraz? Nie możemy tkać? Sam się oto prosiłeś.-mówił poważnie Ned, oczy psa błysnęły złowrogo. Schylił szczęki aby wziąć brązowookiego zza futro na karku. Nie wiedział, że jego przeciwnik będący członkiem Teamu Flurr opracował w głowie plan. Cierpliwie czekał aż szczęki Owczarka Niemieckiego zacisnął się na jego futrze na karku. Następnie zarzucił gwałtownie głowę do tyłu. Ned upadł na ziemię chwilowo ogłuszony. Nie czekając aż wstanie Janny skacząc doszedł do półki skalnej. Uniósł przednie łapy, po czym z impetem rozbił kamienne kajdany o skałę.

-Nigdy nie nie doceniaj oponenta Ned.-odpowiedział spokojnie Janny, teraz patrzył na przeciwnika, który się podniósł. Nie było dla niego dużym zaskoczeniem, jak w jednym widzącym oku brata Lix dostrzegł płonącą furię. Słyszał jak mimo prób przeciwnika oddycha raptownie.

-JUŻ PO TOBIE! To był twój najgorszy błąd parszywy KUNDLU! Nie masz wody, zatem nie masz jak się bronić, mimo to postanowiłeś stawiać opór!-wrzasnął z początku Ned. Zdanie poprzedziło głuche gardłowe warczenie. Końcowy wyraz następnego zdania został specjalnie wykrzyczany przez Owczarka Niemieckiego.

**Łapą zaczął przesuwać po podłożu. Janny wiedział, że zaraz uderzy. Skupił wszystkie swoje myśli na tym jakby pokonać przeciwnika. Do jego głowy napłynęło wspomnienie. Wspomnienie, które chciał zamazać. Jego sekret, którego był nosicielem. Spojrzał na księżyc. Wiedział, że skądś musi wziąć wodę. Ale jak wziąć wodę, gdzie jej nie ma? Wiedział, że woda daje życie i jest ono nierozłączne z życiodajną cieczą. Nie chciał tego robić, ale musiał. We własnej obronie.**

-Wiem że zabrzmi to absurdalnie ale proszę .... Nie zmuszaj mnie do radyklanych środków - mówił Janny . Na jego pysku było widać wyraz lekko błagalny . Jego oczy migotały w świetle księżyca w pełni . Ned na chwilę zaprzestał działań

-Pf , żartujesz sobie ?! Jakiś radyklanych środków ?! Jakich niby ?!- prychnął wróg z opaską na oku . Czuł się oburzony wręcz tą wypowiedzią. Jeszcze bardziej zmarszczył brwi w gniewie

*,,Jestem w stanie to zrobić ? Jest jednym z najgorszych wrogów ... Dlaczego czuję nadal opór ?"* - zadawał sobie pytania w myślach pies o brązowych oczach . Jego serce zaczęło szybciej bić . Czuł jak krople potu spływają po jego czole. W myślach znów pojawiła się ta scena . Pamiętał diabelski uśmiech tego psa gdy tylko Janny zaprezentował swoją moc na bezbronnym ptaku . Pies w niebieską chustę stał jak wryty patrząc się w Ned'a

-Dosyć tego ...- warknął pod nosem wróg Janny'ego

**Zanim Ned uniósł prawą tylną łapę by tupnąć. Janny wyprostował prawą łapę, lewa trochę była przykurczona. Dodatkowo jego prawa przednia łapa skierowana była trochę w bok. Owczarek nigdy nie wykonał ruchu, po jego powieki zaczęły drgać. Z gardła wydobywał się słaby bulgot. Mruganie oczyma stawało się coraz bardziej intensywne. Jego szyja delikatnie podrygiwała. Spokojnie oddychając lecz z zmartwieniem Kundelek opuszczał powoli przednie łapy do dołu. Ciało Ned'a posłusznie opadło na ziemię. Łapki oponenta psa z opaską były napięte. Sam Ned czuł agonalny wręcz ból. Miał wrażenie, że zaraz jego ciało przestanie żyć. Nawet najdrobniejszy oddech zdawał się przeszywającym go na wskroś. Wraz z bólem najgorsze było, że nie mógł się poruszać. Jego umysł krzyczał polecenia do jego członków, ale one zdawały się być głuche. Jego ciało poruszało się w lekkich, lecz bardzo bolesnych spazmach.**

-C-c-co t-t-y m-m-m-i robisz?-zapytał łamanym i bardzo słabym głosem Ned. Jednak jego oponent chwilowo milczał. Psiak czuł narastającą furię. Gdyby nie przeszywający ból powiązany z brakiem możliwości ruchu posłałby największy głaz w łaciatego psa. Janny ponownie podniósł łapy do góry. Tym razem piesek rasy Owczarek Niemiecki lekko uniósł się do góry. Palce łap psiak opuszczone miał do dołu, jednak zaraz, nadal napięte, podniósł do góry. Przednie łapy Ned'a uniosły się do góry.-G-gadaj! C-c-co t-t-y mi bestio-o r-r-robisz? GRAH! -ponowił pytanie. Na koniec jęknął z przytłaczającego bólu. Na chwilę przymknął oczy.

-Ja-a ... ja .... zostałem zmuszony tkać twoją krew...-odpowiedział Janny , z początku jąkał się, czuł jak łzy cisną do jego oczu lecz żadna nie wypłynęła. Janny musiał się uspokoić . Wspomnienia z lat dziecięcych znów powróciły . Same nazwanie go "bestią" przez Ned'a sprawiło że przeszedł po nim dreszcz. Zupełnie tak jak gdy pierwszy raz go tak nazwano . Cała magia krwi była tak sprzeczna z naturą pisaka o brązowych łatach . Gdy tylko się uspokoił piesek poważnie spojrzał na psa, którego powieki wręcz konwulsyjnie drgały. Teraz stał na rozdrożu co zrobić z unieruchomionym Ned'em. Czy go ogłuszyć i zawołać Flurr, aby zamknęła go w czymś zrobionym z metalu, czy też puścić licząc, że ucieknie? Po chwili podjął decyzję . Zacisnął łapy którymi kontrolował Ned'a . Ten upadł na ziemię nieprzytomny . Pies zadecydował że odnajdzie szybko jakiś hydrant i zamrozi jego napastnika . Gdy już miał biec zatrzymał sie i spojrzał na leżącego owczarka niemieckiego . Podszedł do niego i łapką sprawdził czy oddycha . To też robił . Janny poczuł ulgę -Przepraszam .....- wyszeptał bardzo cicho

**Zaczął biec z całych sił w łapach w poszukiwania hydranta . Wszystko i z jego organizmem wracało do normy . Powoli oswaiał się z faktem że właśnie znów użył mocy której nigdy nie chciał używać . Całe odkrycie jej było za sprawą wujka psa który po zauważeniu talentu do tkania siostrzeńca spróbował z magią krwii .**

*\*migawka\**

**Mały Janny tuż po zaprzestaniu tkania krwii patrzył się cały zalany łzami jak wróbel opada na ziemię martwy . Na pysku wujka psa maluję się psychopatyczny uśmiech**

*\*koniec migawki\**

**Pies o brązowych oczach biegł już dość długo . Znalazł w końcu hydrant . Ruchem łap sprawił że woda wytrysła z otwóru . Uformował z niej falę na którą skoczył i sunął w kierunku miejsca gdzie zostawiła wroga . Fala automatycznie przesuwała sie cała z nim samym na niej nie pozostawiając ani trochę wody za sobą . Dotarł na miejsce i nie uwierzył własnym oczom . Ned'a nie było . Nie myśląc szybko wysnuł wniosek że ktoś mu pomógł. Niezwłocznie zaczął biec do Sarah . W biegu myślał czy to jego wróg był tak silny czy też on tkając krew nie chciał jego krzywdy**

* **Zmiana sceny**

**Gdy pełne zaciętości walki toczyły się w Zatoce Przygód to ktoś znajdował się z dala od nich . W pewnej starej i opuszczonej budowli która niegdyś była magazynem . Nie liczne pozostałości zostały aby po latach używania tego budynku . Całość postawiona była w odosobnieniu , z dala od reszty budowli . Co ważniejsze jak nie najważniejsze . Budynek był na wzniesieniu . Można było z niego podziwiać całą Zatokę . Jednak Akro nie miał w tego planach . Był tam gdyż broń która została skonstruowana przez Ligę mogła jednym sprawnym działaniem zrównać z ziemią całe miasto i miejscowość jednym użyciem . Ów broń była już prawie gotowa . Zostało jeszcze parę aspektów do udoskonalenia . Akro znajdował się w raz z Vinny'm zaraz tuż przy broni . Ta była wręcz ogromna . Jednak przykryta materiałem . Pies rasy Blue Bay Sherpard właśnie przywdziany w maskę do spawania spawał pojedyncze elementy przy centrum zasilania . Akro przypatrywał się temu uważnie . Był dumny z jego przyjaciela . Nagle do pomieszczenia wszedł jeden z agentów który przybył na operację i pilnował budynku .**

-Akro ,sir , ani śladu , nikogo nie ma - oznajmił poważnie przedtem skinając głową w geście szacunku

-Wyśmienicie . Jednak budynek jest ogromny i pełen pomieszczeń. Miejcie oczy dookoła głowy i non stop patrolujcie - mówił Husky z głową skierowaną do wejścia w którym stał jego agent

-Się robi- odparł krótko i poważnie po czym zniknął w ciemności

-Co ty się martwisz orka - mówił Vinny pracując czynnie przy zasilaniu . Iskierki leciały dookoła . Pies od zawsze był raczej luźno nastawiony do lidera co w większości przypadków nie przeszkadzało mu

-Mówiłem abyś przestał mnie tak nazywać - odparł dość chłodno i z lekkim gniewnym spojrzeniem wpatrywał się w pracującego psa

-Biorąc pod uwagę odwrócenie twojego imienia i łatki przy oczach to jak znalazł pasuję . Z resztą , od zawsze mnie przerażały, zupełnie jak ty czasami- mówił tłumacząc się Vinny tym razem podpinając kable. Akro otworzył szerzej oczy usłyszawszy ostatnie zdania

-Kiedy niby ?- zapytał unosząc brew

-Ano gdy wchodzisz w ten swój stan którego wciąż nie wiem jak nazwać . Zamieniasz się w zabójczą i inteligentną maszynę . Zupełnie jak głodna orka - odpowiedział na chwilę zaprzestając pracy . Zdjął maskę i spojrzał się na rozmówcę wymownym spojrzeniem -Lepiej aby na Flurr to starczyło -

-Moc Flurr jak i Psiego Patrolu jest niczym w porównaniu z bronią jako mamy my , ich wrogowie - odpowiedział poważnym tonem

-Jednakże . Jeszcze ani razu z nią nie wygrałeś . Masz plan jakby jakimś cudem dowiedziała się gdzie jesteś i w czego jesteś posiadaniu - zwrócił uwagę Vinny przy czym zapytał się patrząc z Husky'ego

-Wygraną osiągnie gdy mnie pokona . Ostatecznie . Zatem nie wiadomo na kogo przechyliła się szala zwycięstwa... Jak już powiedziałem przed chwilą . Jej moc jest bezużyteczna w porównaniu jaką dysponuję ta tu- odparł w odpowiedzi spokojnym jednak poważnym tonem patrząc się na pracę niebieskookiego

-Muszę ci jednak ci przypomnieć że mimo twojej mocy z kosmosu nie jesteś w stanie tkać energii z czarnej dziury . Jednak bez obawy . Broń wykonana jest ostrożnie i przemyślanie . Ktoś z przeciętnym umysłem nie będzie w stanie jej unieszkodliwić .Najmniejsze grzebanie przy niej niewprawionego oka może doprowadzić do ogromnych zniszczeń . W zależności jak duże będzie działanie. To bardzo skomplikowana konstrukcja nad którą z Kerrą pracowałem miesiącami . Jednakowoż posunę się o stwierdzenie że jest już prawie gotowa. Zostało tylko upewnić się czy wszystko jest na swoim miejscu i gotowe - mówił Vinny skupiony na działaniu . Na początku ostrzegł lidera a następnie opowiedział co nieco o dziale . Na jego pysku przykrytym maską od spawania pojawił się dumny i złowieszczy uśmiech. Akro jednak wciąż utrzymywał poważny wyraz

-A no właśnie . Co u nich . U Kerry , Owen'a i Einer'a ? Chyba nie dali się złapać - spostrzegł po czym po chwili zapytał się pies z racji wspomnienia przez Vinny'ego imienia suczki

-Jeśli spojrzysz na komunikator nie będzie żadnych połączeń . Za pewne pilnują autokaru bądź wdali się w jakieś walki . Plany które pozostały są szczelnie zabezpieczone - odparł ze spokojem mag wody po czym skierował głowę lekko w bok . Mianowicie na wózek z narzędziami. Po między nimi leżał komunikator . Łapa Akro zaczęła mieć czarną otoczkę wokół której latały kropki . Tak też się stało z komunikatorem . Poprzez jego moc przedmiot przyleciał do niego . Z zimnym wyrazem psyka przeglądał połączenia . Ostatnie były dawno temu

-A wiadomo coś o tym jak idzie naszym sojusznikom ? Jak idzie reszcie kręgu?- zadawał kolejne pytania odkładając przedmiot na miejsce tym samym działaniem

-Wysłałem dwójkę agentów do zwiadów . Jeden z nich wrócił i powiadomił że Diana zaraz będzie mogła wkroczyć do działania . A z kręgiem nie wiadomo . Pewnie walczą - oznajmił Vinny szukając czegoś w wózku

-Mhm ... Rozumiem-mówił Akro spokojnie jednak przerwał mu agent który wpadł szybko agent będący suczką z zaniepokojonym wyrazem pyska . Obok niego stał lekko przytomny Ned . Widać było że był obolały .

-Ned!- zawołała dwójka zdziwiona jednak Vinny głośniej i bardziej zamartwiony. Podbiegli szybko do przyjaciela który z turudem utrzymywał się siedząc.

-Co się stało ?- zapytał poważnie i energicznie husky agentki który przybył

-Ten mag wody ... on , on mówił że tka moją krew ... Nie mogłem się ruszyć a ból był nie do opisania ... Gdy moja siostra walczyła z Sarah ja poszedłem do niego . Gdy odciąłem mu dostęp do wody to on jakimś cudem opanował moje ciało... Znalazła mnie Aliana która patrolowała okolicę .- powiedział owczarek niemiecki z opaską zamiast agentki która już brała się do odpowiedzi ale ucichła gdy pies zabrał głos . Każdy miał wrażenie że nie mógł dobrze się wysłowić . Ciężko oddychał . Każdy spojrzał z lekkim szokiem na niego .

-Że co ?- spytał zmieszany Akro unosząc brew w zdziwieniu

-Magia krwi...- wyszeptał Vinny . Każdy spojrzał się na niego wyczekująco -To takie niesamowite ...-

-Wiesz coś o niej ?-zapytała agentka o fioletowych oczach

-Moc którą może odblokować mag wody podczas pełni . Wtedy umie tkać nie tylko płyny na zewnątrz ale i te w wewnątrz osoby sprawiając jej ogromny ból . Manipulację temperaturą i krążeniem ...- mówił cicho zafascynowany wynalazca

-Czyli ty także umiesz?- zapytał Ned niewyraźnie

-Musiałbym od małego ją ćwiczyć . Zawsze myślałem że to bujda a jednak ... Może dlatego że nie mieszkałem w Plemieniu gdzie nie poznawałem ojczystych technik ... Przeciwnik Ned'a musiał dokładnie je poznać . Nie wykluczone że jest w stanie tkać ów rzecz nawet podczas dnia ...- mówił łapiąc się łapą za podbródek -Chodź raczej ilość kontrolowanych osób jest ograniczona ...-

-Aliana , widziałaś co nieco w mieście . Jak im idzie ?- zapytał Akro po raz kolejny zadając pytanie agentce

-Pani Lix wywołuje pożary . Wtedy zjawił się pan Ned . Pan Tago również zmierza tam . Widziałam aby suczkę z magią powietrza i wspomnianego maga wody - powiedziała poważnie i stanowczo - Zagrożeniem może być aby ten wymieniony jako ostatni . Nie widziałam także reszty Team'u Avatar ani nikogo z psiego patrolu-

-Wątpie czy tamten będzie używał mocy nagminnie . Sam był przerażony tym co robi- oznajmił Ned

-Tak czy owak mają dobrą broń ...- powiedziała suczka o jasno beżowym futrze

-My lepszą - odparł poważnie Vinny - Zapraszam za mną - powiedział . Cała trójka zmierzała za nim

**Cała trójka ustała z boku bronii która była okryta materiałem . Vinny wyszedł lekko na przód . Odsunął wózek po czym dumnie stał na czele Akra , Aliany i Ned'a**

-Po tylu miesiącach trudnej pracy jaką przyniosły przygotowania tego dzieła jestem w stanie powiedzieć że jest gotowa w pełni . Wystarczy aby Akro użył swojej mocy aby zasilić całe wiązania energii . Mała namiastka czarnej materii z kosmosu wystarczy aby zasilić te dzieło. Gdy tylko nadejdzie pora . Sweetie wyda rozkaz do odwrotu walczącym w Zatoce gdy tylko ją poinformujemy o tym . Sama cały czas informuję nas . Gdy oceni sytuację użyjemy broni . Promień energii z czarnej dziury wystrzeli w serce miasta niszcząc wszystko wokół - mówił dumnym tonem i w dumnej pozie Vinny . Jego głos był doniosły . Czuł z dumę z swojego dzieła które skonstruował wraz z Kerrą i z pomocą wynalazców . Czuł też radość że jego robota była tak doceniana .

*Początek muzyki w tle ,,Attack on Titan OST - 7-b@$ | Hiroyuki Sawano" 1:18*

**Pies podszedł do wajchy po czym przeciągnął ją a dach odsłonił się . Nocne niebo i światło księżyca w pełni oświetlało przez otwór maszynę przykrytą wielkim materiałem . Sam widok był piękny i taki wyjątkowy . Vinny następnie szarpnięciem zdjął cały materiał z broni odsłaniając ją . Każdy wziął wdech ze zdumnienia . Działo było prze ogromne . Całe połyskiwało metalicznym kolorem w świetle nocy . Całość była zakończona działem z którego uderzy jeszcze tej nocy promień niszczycielskiej mocy jaką była energia czarnej dziury . Z tyłu broń miała całe mechanizmy .**

-Oto ! Nasza przepustka do wygranej !! Gdy dostaniemy znak wysuniemy broń na dach a potem już prosta droga do wygranej ! Wystarczy aby znak i włączenie broni ! Wszystko wyparuje ! Przed porażką i śmiercią nasi wrogowie będą głowić się co właściwie ich pokona ! A będzie to najczystsza potęga ich wrogów razem wziętych zwieńczona tym o to arcydziełem o połyskującej powłoce i niszczycielskiej mocy !!!- mówił głośno i doniośle Vinny ,ostatnie zdanie przyspieszył i wypowiedział najgłośniej ,patrząc na jego dzieło oświetlone światłem księżyca . Łapy podniósł do góry a na jego pyszczku zawidniał diabelski uśmiech a w oczach mieniło się nie tylko nocne niebo a i determinacja i chęci do działania . Pozostali byli zdziwieni jego zachowaniem jednak wciąż dumni . Wiedzieli że kieruję im wielka chęć zemsty niezbędna w tej operacji . Do psa podszedł Akro po czym położył łapę na jego ramieniu

-Vinny ... Ty , Kerra i wynalazcy odegraliście niewyobrażalnie wielką rolę w tym planie za to jesteśmy wam wdzięczny . Nie da rady wypowiedzieć jej za pomocą słów ...- mówił zdumiony i stanowczy Akro. Na jego pysku pojawił się lekki uśmiech

*,,Teraz nawet Flurr nie będzie w stanie nas pokonać ...."* -pomyślał husky

*Koniec muzyki*

* Zmiana sceny

**Sarah mierzyła wzrokiem swoją oponentkę. Jej dwukolorowe oczy zmrużone były w szparki, które teraz płonęły antypatią względem żółtookiej suczki. Tamta stała wyprostowana. Ogon lekko uderzał na boki czekając na atak suczki. Na jej beżowym pyszczku malował się pewny siebie, okrutny uśmiech.**

-Zatem...zdecydowałaś się w końcu mnie zaatakować?-zapytała Lix odsłaniając lekko zęby w pogardliwym uśmiechu. Sarah fuknęła. Nie czekając wyprostowała prawą przednią łapę do przodu. Z niej buchnął strumień powietrza. Poderwało ono spalony doszczętnie wózek. Obracając się wokół własnej osi zakręciła go wraz z powietrzem w drobny wir i posłała w Lix, która stała. Dopóki wózek nie był blisko niej. W ostatnim momencie odskoczyła na bok. Wykonała salto w tył. W momencie obrotowym przy jej tylnych łapach zatańczyły pomarańczowe płomienie, które strumieniem uderzyły prawie w Sarah.

**Suczka przeturlał się po cichej teraz jezdni. Lix gdy wylądowała przystąpiła do zmasowanego ataku. Z pod-krętem przednich łap, które następnie wyprostowała strzeliła ogniem w Chinook Dog. Sarah musiała turlać się by ich unikać. Były one bardzo precyzyjnie wymierzone. Kolejny płomień buchnął tuż przed pyskiem suczki. Wzięła powietrze głęboko w płuca i go zgasiła. Zanim podniosła się na cztery łapy Lix posłała w nią kolejnym płomieniem. Odskoczyła w tył. Sarah wykonała półobrót po czyn zaczęła wykonywać kulisty ruch łap. Gdy miała posłać go w Lix z góry trysnął w nią ogień, wywołując małą eksplozję. Sarę odrzuciło to tyłu. Suczka z jękiem zderzyła się z twardą nawierzchnią. Chwilowo leżała nieprzytomna. Suczka Owczarka Niemieckiego, która atakowała suczka podniosła szybko spojrzenie do góry. Chwilowo była zaskoczona, że ktoś przeszkodził jej w posłaniu pocisku w suczkę, ale widząc efekty, a zwłaszcza kto był sprawcą na jej pyszczku zagościła satysfakcja. Na dachu, na tle gwieździstego nieba stał masywny pies. Jego białe elementy futra odznaczały się wyraziście. Zaś ciemnorude wtapiały lekko w otoczenie. Jego lodowate oczy skierowane były na leżącą Sarah. Potem zwrócił je na Lix. Zeskoczył z dachu i paroma susami znalazł się przed suczką. Suczka uśmiechnęła się pod nosem. Psiak odwzajemnił gest. Sarah powoli wstała, najpierw opierając się na przednich łapach. Wizja była przez krótki moment zamazana, dopóty Sarah nie potrząsnęła głową. Jej wzrok spoczął na dwóch psach, które stały spokojnie a ich zaciekawione oraz okrutne spojrzenia spoczywały właśnie na niej.**

-Nici z tego! I tak nie wygracie!-warknęła Sarah odsłaniając swoje uzębienie. Ciało podniosła choć chwilowo tylne łapy zgięły się w dół. Chinook Dog stała bokiem wygięta trochę w łuk. Wzrokiem mierzyła dwójkę psów.

-Silne słowa jak na kogoś, kto zaraz zginie.-skomentował niskim lodowatym głosem Tago. Jego pyszczek pozostawał bez wyrazu cały czas. Sarah warknęła głucho. Tago uniósł tylko lekko brew do góry. Teraz z okrutnym uśmieszkiem, pół-przymrużonymi oczyma odezwała się Lix.

-Czy naprawdę chcesz walczyć z nami?-zadała pewnym siebie tonem głosu Lix. Na koniec wypowiedzi prawą brew uniosła do góry. Członkini drużyny Flurr wychwyciła pogardę w tonie głosu suczki.

-Tak!-odezwała się tak samo pewnie siebie Sarah stając teraz na równe łapy, prostując zarazem całą sylwetkę. Ogon miała wysoko uniesiony do góry. Nie bała się starcia z dwoma magami ognia. Owszem mieli przewagę liczebną, ale wystarczy jej umiejętności i zwinności by uniknąć ich ataku, prawda? Lix uśmiechnęła się pod nosem w geście triumfu. Wymieniła spojrzenia z Tago. Kundel o lodowym oczach prawie niezauważalnie kiwnął głową.

**Tym razem Sarah nie dała suczce rasy Owczarek Niemiecki tej satysfakcji, że to ona zaatakuje jako pierwsza. Przez chwilę powietrze zdawało się być gęste, a napięcie prawie namacalne. Nikt się nie poruszał nawet, a ich oddechy były bardzo ciche, że można było stwierdzić, iż mogli je wstrzymać. Nagle Lix wykonała obrót wokół własnej osi, gwałtownie wyprostowując łapy. Prawa lekko była przykurczona oraz przechylona, lewa zaś bardziej prosta i naprężona. Żółtooka puściła falę ognia w kierunku Sarah. Z hukiem pocisk wystrzelił do przodu. Sarah uskoczyła na bok. Sarah wyprostowała łapy rozstawiając je w dwóch różnych kierunkach i posłała strumień wiatru. Lix odskoczyła do tyłu wykonując salto. Zmierzyła triumfalnym spojrzeniem oponentkę, po czym następnie posłała dwa bardzo dobrze wymierzone ataki w suczkę. Chinook Dog uskakiwała na boki by ominąć kule ognia. Drugi przemknął jej tuż obok futra na lewym boku, powodując, że wylądowała głośniej na ziemi. Tago uśmiechnął się lekko, po czym w mgnieniu oka wyprostował prawą przednią łapę i posłał precyzyjny pocisk w suczkę. Odrzuciło ją do tyłu. Lądując przetoczyła się jakiś kawałek przez nawierzchnię ulicy. Mimo, iż w tym momencie jej głowa nie była zdolna czysto myśleć od upadku, musiała gwałtownie wstać z momentem gdy pocisk Lix prawie zajął ogniem jej apaszkę, która trochę rozpłaszczyła się od przedniej strony na ziemi gdy suczka leżała. Dwukolorowo oka suczka obróciła się wokół własnej osi, a szybkim kulistym ruchem łap wytworzyła kulę powietrza. Niczym kulę do kręgli posłała nią w Tago, piesek w ostatniej chwili zwinnie odsunął się na bok. Lekko wymienił spojrzenie z Lix. Teraz to on przejął dowodzenie w planie pokonania suczki. Bordowo-biały pies ponownie wyprostował przednią łapę, tym razem lewą uderzając prawie w suczkę. Lix seriami ataków polegającymi na wyprostowywaniu przykurczonych łap atakowała Sarah. Suczka musiała kluczyć między pociskami ognia. Teraz niebieskooki miał wyprostowaną lewą łapę, zaś prawą przykurczoną. Lewa przednia łapa zgięta była w pięść. Nagle wykonał ruch polegający, że opadła ona w dół, mimo to nie zabierał jej przez pewien moment. Spod bordowego futra na palcach u łapy wystrzelił z hukiem ogień. Od góry do dołu ogień wytworzył spiralny ruch. Wielka fala ognia uderzyła prawie suczkę, zanim ta odbiła się w górę za pomocą powietrza. Chinook Dog uskoczyła na bok, ale nadal poczuła żar, który prawie dotykał je futra. Teraz Lix wyprostowała tylne łapy tak jak przednie do tyłu. Spod jej łap wystrzelił ogień, suczka zaczęła posuwać się po ziemi. Sarah wyprostowała przednie łapy, lewa skierowana była do dołu, prawa do góry. Próbowała wymierzać pociski z powietrza w żółtooką, ale ta dzięki odrzutowi poruszała się szybciej wykonując okrążenia, przy czym Sarę zamknęła w ognistym kręgu. Gdzie nienaturalnie wielkie, wściekle pomarańczowe płomienie huczały, gwałtownie połykając przedmioty, które znalazły się na ich drodze. Chinook Dog czuła, żar, słyszała od opowieści Janny'ego, że u suczki ogień jest bardziej gorący i rzeczywiście miała to nieszczęście, żeby przekonać się o tym z bliska. Nagle uśmiechnęła się. Tago wymierzył pocisk w środek ognistego kręgu, suczka w ostatniej chwili wybiła się w powietrze na parę metrów. Płomienie były teraz pod nią. Łapami zagarnęła powietrze wokół niej wykonując półkole po czym odepchnęła się bardziej do góry, po czym dmuchnęła a przednie łapy wykonały rozchodzący się na boki ruch. Zagasiła płomienie.**

-Dość głupi ruch wiedząc, że walczy się z magiem powietrza.-powiedziała lądując na nawierzchni Sarah. Na jej białym pyszczku błysnął triumfalny i zadziorny uśmiech. Lix wzięła głęboko powietrze w płuca.

-DAM CI GŁUPI RUCH!-warknęła suczka Owczarka Niemieckiego, marszcząc gniewnie pysk. Wskoczyła wykonując kopnięcie, gdzie prawa tylna łapa bardziej była wysunięta. Wokół beżowej skarpetki zatańczył żarłoczny pomarańczowy ogień, trysnął on długim strumieniem, im bliżej wylądowania tym wyprostowała prawą przednią łapę i poprowadziła go do przodu nasycając go jeszcze bardziej. Ogień wykonał ruch podobny do węża, który po wyskoku szybko opada w dół. Sarah uskoczyła w bok. Jednak teraz i Tago zaczął ją atakować. Dwa psy atakowały ją na przemian.

**Sarah wybiła się w powietrze, jednak Tago zaraz zakłócił jej balans w powietrzu ognistym pociskiem. Suczka wyprostowała łapy do przodu, ponownie i posłała strumień powietrza. Lekko zaskoczone dwa psy zostały odepchnięte do tyłu. Sarah przystąpiła do ataku, jednak nagle z dwóch stron dwa strumienie ognia leciały z zamiarem uderzenia w suczkę. Odleciała do góry, jednak pocisk Lix zbił ją z równowagi w powietrzu, prawie zajął ogniem jej poduszkę z syknięciem upadła na ziemię. Tuż przy ziemi wykonała pełny obrót, a upadek zamortyzowała sobie dmuchnięciem. Suczka czuła jak powoli opada z sił. Wcześniejsza walka tylko z Lix była męcząca, a teraz mierzenie się z dwoma przeciwnikami, którzy byli mistrzami w swojej magii było naprawdę ciężkim wyzwaniem. Żółtooka nagle wystrzeliła pocisk prostując prawą przednią łapę w jej kierunku, Sarah zaczerpnęła głośno powietrza widząc jak wielka i długa jest to fala. Ach gdyby to był inny żywioł mogłaby chociaż bronić się powietrzem! Zobaczyła spalony wózek, wyprostowała przednie łapy, z których wystrzeliło powietrze, przyciągnęła go do siebie w mgnieniu oka, aby chociaż trochę się zasłonić. W tym momencie fala ognia z prędkością światła uderzyła w tarczę suczki, jaką był wózek. Sarah odrzuciła mocno do tyłu, uderzyła prosto w jedną z witryn sklepowych. Szkło rozbryzgało się na wszystkie strony. Większość odłamków poleciała wraz z Sarah do tyłu. Suczka przetoczyła się przez alejki. W miejscu, gdzie wbił się jeden z cierni Urazy poczuła palący ból.**

-Choroba ciężka.-syknęła z bólu pod nosem Sarah. Mimo, że sklep pogrążony był w ciemnościach, na kremowej posadzce widziała czarną smużkę, gdyby nie nocne warunki to widziałaby jej szkarłatny kolor. Tago wykorzystał moment jej słabości i uderzył prosto w nią. Kontuzja opóźniła zwinność suczki rasy Chinook Dog. Ogień minął ją o centymetry. Nagle poczucie, że sklep nie może się spalić, zalało Sarah. Dmuchnęła w płomienie, jednak zaraz tuż przed nią ogromna kula ognia, uderzyła przed nią. Za nią w ułamek sekundy już kolejna. Suczkę w pomarańczowo-brązowej chuście odrzuciło mocno w tył. Uderzyła w regał pełen przekąsek, wywracając go. Prawie spadł na nią, gdyby nie fakt, że myślała jeszcze na tyle sprawnie, żeby wyprostować łapy i wystrzelić je w kierunku regały wywracając go w drugą stronę. Gorąc pierwszego pocisku nie pozostawiał wątpliwości co do właściciela. Sarah dmuchnęła w miejscu, gdzie ogień zaczął trawić sklep.-Muszę szybko stąd uciekać, zanim cały sklep stanie się pobojowiskiem.-szepnęła do siebie.

**Zacisnęła zęby w bólu, po czym na zdrowej łapie wybiła się i z lekkością piórka przeskoczyła przez pole odłamków szkła. Wylądowała przed witryną sklepową. Łapami wykonała kulisty ruch, po czym posłała dużą kulę powietrza w dwa psy, które rozbiegły się w dwie strony. Fuknęła pod nosem, wiedząc, że kula nie dałaby takiego wyniku jak tornado, którego teraz nie mogła zrobić przez uraz. Tago zaatakował ponownie suczkę, gdy ta ciężko postawiła przednie łapy na ziemię. Płomień buchnął w jej stronę. Suczka niezgrabnie odskoczyła w bok. Wylądowała ciężko na jasnoszarym chodniku, nagle przed jej przednimi łapami buchnął kolejny pocisk niebieskookiego psa. Suczka wyprostowała łapy, próbując posłać wiatrem w Lix, jednak ta gwałtownie kucnęła, a lewą przednią łapę wyprostowała. Z niej buchnął płomień, który ściął drewnianą belkę wiszącą nad suczką. Belka upadła, jej przednia część płonęła, zaś tylna uderzyła w plecy suczki. Sarah opadła na ziemię. Starała się z rzucić belkę z siebie. Gdy to zrobiła wstała. Jednak teraz ponownie na przemian atakując na boki atakował Tago z Lix. Po dłuższej chwili uskakiwania z krwawiącą łapą na boki, Sarah zaczęła mocno dyszeć. Tago teraz buchnął ogniem w suczkę, fala była duża. Suczka odruchowo zasłoniła się kulą powietrza. Jednak chwilę potem żałowała tego, gdy ponowny wybuch odrzucił ją w bok. Teraz słaniała się na łapach. Próbowała zaatakować dwa psy, ale zazwyczaj szybkie ruchy suczki, zastąpiło niezgrabne machnięcie łapą. Niewielkie płomienie tańczyły na jezdni. Dwa psy widziały, że Sarah nie ma sił. Dwie sylwetki złowróżbnie stały triumfalnie na tle nocnego nieba. Sarah spojrzała się w kierunku morza, które było dość blisko. Tago uśmiechał się wraz z Lix triumfalnie. Ich kontrastujące oczy świeciły się w chłodnym patrzeniu na osłabioną suczkę.**

-Czy tak ma wyglądać mój koniec? Przecież było tyle planów...nawet nie powiedziałam Mickey'emu, że go zawsze będę przy nim...nie pożegnam się z resztą moich przyjaciół...czego...czego tak musi wyglądać ostatnia godzina?-myślała czując, że jej ciało opuściły wszystkie siły zdolne przeprowadzić atak. Jej łapy drżały, pod ciężarem reszty ciała. A plecy unosiły się do góry i dołu w gwałtownym, poszarpanym oddechu. Tago wyglądał nagle na bardzo spokojnego. Niczym czarna woda, którą suczka widziała. Była gotowa na koniec. Jednakże

**Nagle na dachu jednego z dachów przemknęły dwie psie sylwetki. Tago odwrócił się patrząc na dach. Momentalnie dwójka wyskoczyła z cienia nocy. Był to Mickey oraz Play. Gerberian Shepsky miał już naszykowany spory pocisk ognia który cisnął z niewyobrażalną precyzją w stronę Lix. Ta nie miała żadnych szans. Ogień wywołał pieczenie jak i odrzut. Przeturlała się na bok. Lodowato-błękitne oczy Taga najpierw w szoku patrzyły się na suczkę a potem z zaciśniętymi kłami spojrzał w stronę Play'a który miał lądować. Gotowy był strącić go z idealnej drogi do wylądowania. Jednak spojrzał się w górę. Rudy psiak nad nim trzymał w małym wichrze wielki kontener. Z pewnością siebie Mickey cisnął w niego przedmiotem. Tago trudem umknął jednak drasnął się mimo to. To wszystko sprawiło że zachwiała się jego równowaga. Wylądował tuż przy Lix która powolutku wstawała. Oboję z chorą wściekłością mierzyli wzrokiem przeciwników. Play pomógł obolałej Sarah wstać zaś Mickey gotów był bronić. Wytworzył półkolistym ruchem łapy mały mur aby wyznaczyć granicę tymczasowego spokoju.**

-Łapy z dala od niej !!!- wykrzyczał a jego niebieskie oczy pulsowały zażartością. Mierzyły dwójkę agentów

-Wy parszywe kundle...- mówiła cichym i chwiejącym się głosem przepełnionym złością Lix. Była wściekła że tak piękna i zgrana współpraca z Tago była zagrożona. Była wściekła bo wykończenie wroga było już niemożliwe

**Tago po cichu z tyłu tworzył ogień który mimo małego rozmiaru był zażarty. Po chwili uśpienia czujności trójki na nim już miał przechodzić do działania jednak poczuł na sobie zimny i mokry pocisk. Cały przemokły spojrzał się w górę. To był Janny który kontrolował potajemne ruchy dwójki. Zgasił pomniejszą falą pocisk kundel. Zgrabnie, dzięki wodzie, wylądował tuż obok przyjaciół. Teraz to już trójka była do pokonania. Tago otrzepał się z wody i jeszcze z większą zażartością w oczach patrzył się na wrogów trochę dalej od niego. Lix spojrzała pytająco na towarzysza. Chciała jakiś rozkaz. Jakąś propozycję co mogą zrobić. Wiedzieli że z trójką porządnych wrogów walka była niemal przesądzona na ich porażkę. Chwilę tkwili spoglądając na siebie jednocześnie będąc czujni. Chcieli tak jakby telepatią podpowiedzieć sobie co mają robić. Na szybko szukali jakiejś dobrej taktyki.**

-No dalej. Tacy skorzy byliście do walki- zwrócił uwagę poważnie Play. Jego bursztynowe oczy próbowały wyczytać zamiary

-Dostaniecie walki! Logicznie patrząc. Jest aby 2 na 2. Wystarczy że odetniemy tamtemu dostęp do wody. Będzie bezbronny... - powiedział Tago próbując ujarzmić gniew. Janny'emu przeszyły dreszcze. Podobnie powiedział jego wcześniejszy oponent. Jego oczy ponownie zaczęły migotać w stresie. Oblał go zimny pot. Zaczynał lekko panikować gdyż bał się że będzie zmuszony zrobić coś wbrew sobie ponownie.

-Nie bądź taki cwany kolego- odezwał się czyiś donośny głos. Tago i Lix odwrócili się a i pozostała czwórka także uniosła wzrok. To była Flurr. Jej żółte oczy błyszczały. Wiedziała że właśnie pozbawiła możliwych szans tamtej dwójki na wygraną.

**Tago jak i Lix zaczęli czuć osaczenie. Suczka klnęła w myślach fakt że przyszła Flurr. Tago zwrócił się ku Flurr która powoli zaczęła podchodzić pewnym krokiem. Lix spojrzała marszcząc brwi na pozostałą czwórkę która także poczuła się pewniej i zbliżała się. Po chwili oba osaczone psy dotknęły się tyłami. Zdesperowani popatrzyli po sobie. Wrogowie byli tuż tuż. Pies kiwnął głową. Suczka odpowiedziała przewracając oczyma i fuknięciem. Momentalnie buchnął z nich wielki ogień. Połączony u obu doświadczonych operatorów płynny wir ognia ruszył w stronę wrogów. Flurr wytworzyła mur. Tak samo jak Mickey. Gdy żywioł opadł każdy wyszedł z ukrycia. Po dwójce pozostał aby czarny ślad ognia.**

-Dobra... Czy nikomu nic nie jest? Poza Sarah oczywiście...- odparła po chwili Flurr rozglądając się wokół dla upewnienia. Podeszła do reszty. Następnie wodziła wzrokiem po towarzyszach kończąc na Sarah

-Myślę że każdy jest cały- stwierdził poważnie Play także rozglądając się

-Jak... Jak mnie znaleźliście i zarazem spotkaliście się nawzajem- odparła słabym głosem Sarah nadal nie mogąc uwierzyć że udało jej się wyjść z starcia żywa

-Ja z Mickey'm wracałam z plaży. Fakt że moglibyśmy być prędzej jednak plaża to jedno wielkie pobojowisko. Musieliśmy sprawdzić czy wszystko w porządku z agentami jak i między innymi Squall. Nic nim nie jest. Jednocześnie znaleźliśmy Miko po środku wyspy otoczonej lawą. Udało mi się zinfiltrować autokar. Znalazłam jedną rzecz jednak kluczową dla wygrania tej wojny- mówiła klarownie Flurr a jej złote oczy mieniły się w świetle ognia który był dosłownie wszędzie. Każdy słuchał uważnie i z powagą

-Dokładnie. Nie wracaliście więc postanowiłem was poszukać. Walka pod bazą nie idzie dobrze. Zepchnęli nas diametralnie w bok. Wokół bazy jest pusto. O ile można powiedzieć to wyśmienicie. Szczeniaki są bezpieczne. Jednak moja pesymistyczna natura podsówa myśl że to gwoźdź do trumny- odparł solidnym głosem Play który popatrzał w stronę bliskich. W jego głosie można było usłyszeć zaniepokojenie jednak trzymane przez opanowanie

-Wracając. To wraz z Flurr przemieżając ruiny znaleźliśmy Play'a. Połączyliśmy siły gdy tylko się dowiedzieliśmy o waszej misji z Janny'm. Same Janeczka spotkaliśmy po drodze. I tak ruszyliśmy na poszukiwanie ciebie- mówił Mickey u którego natomiast widniało pozorne rozluźnienie.

-No tak... Janny... Jak ci się udało wygrać z Ned'em? - zapytała obolała Sarah próbując wstać jednak na wskutek całej walki było to trudne

**Po Janny'm przeszedł zimny pot. Przełknął ślinę niemo. Poczuł pary oczu na sobie. Jego oczy ponownie zaczęły migotać w stresie i lęku. Każdy stał naprzeciwko niego patrząc wyczekująco. Temu oddech przyspieszył**

-Ja-aa-aa-a... ja-a- zaczął niefortunnie się jąkać. Położył uszy i przeszedły po nim ciarki stresu. Wiedział że nie ma odwrotu

-Tyyyy... No dalej. Jak?- odparł ciepło Mickey jednocześnie się niecierpliwiąc.

-Ja--aaa-aaaa....- zaczął ponownie. Jego brązowe oczy błyszczały od łez które już powoli napływały do jego powiek. Nadal chciał utrzymać jego magię w sekrecie jednak wiedział że to nie na miejscu. To wbrew jemu. Każdy niecierpliwił się i myślał o najgorszym. Głowili się do czego posunął się ich przyjaciel aby wygrać. Wyczekiwanie się piętrzyło co pies odczuł po sobie nagminnie. Czuł że zaraz ktoś się denerwuję. Ostatnie chwilę Janny patrzył się błagalnym tonem który krzyczał ,,Proszę ! Zlitujcie się nade mną". Stres osiągnął zenit. Pies zaciskając zęby po dłużej chwili milczenia wykrzyczał- TKAŁEM JEGO KREW!!!-

**Każdy otworzył oczy szerzej ze zdziwienia. Niektórzy wzięli powietrze ze zdziwienia. Jednak u Flurr zdziwienie było nieco zatłumione. Jednak u każdego pojawiła się nutka niezrozumienia. Wcale nie byli źli na psa. Jednak zdziwnieni jak u pacyfisty wystąpiła tak brutalna moc. Janny widząc reakcję u innych opadł na ziemię.**

-Jak to?- zapytał Play jeszcze niedowierzając.

-Gdy byłem mały... Mój wuj chciał mnie wykorzystać podle do swoich interesów... Powiedział że tym pokonam swoją pobłażliwość... Stanę się silniejszy. Ja chcąc aby schorowani rodzice byli dumni i w razie śmierci pewni że dam sobie radę zgodziłem się!!! Wuj szkolił w każdą pełnię... To na małych stworzeniach po większe... Z początku wydawało się to takie ciekawe... Zapewniał że gdy wyszkolę to umiejętność będę wielki... niepokonany. I każdy czy tego chce czy nie będzie musiał się ze mną liczyć. Jednak to poszło za daleko. Widząc mój potencjał postradał zmysły! Każda kolejna pełnia była tragedią... Większe marionetki... Nic nie winne stworzenia... Doświadczyły tak wielkiego bólu. Szokiem było gdy okazało się że ta moc jest zakazana... Pewnego razu... Nie mogłem znieść tego że kontroluję jakąś bezbronną istotę... Raz za razem. Doniosłem na niego... Na własnego wuja! Gdy go zamknięto musieliśmy opuścić biegun z rodzicami... Uważali nas za potworów... Mimo iż nie chcieliśmy ojciec powiedział że nie będzie wysłuchiwać tego jak inni nazywają mnie potworem... Chodź to była prawda... Wyjechaliśmy na Dziki Zachód... Ja byłem jeszcze mały... Potem przyrzekłem sobie że będę pielęgnować moją pacyfistyczną naturę! Będę używać magii wody! Aby z tego moi rodzice byli dumni... Z MAGII WODY NIE Z KONTROLI NIEWINNYCH!!! Bałem sie po tym wam powiedzieć....- opowiadał Janny powstrzymując jeszcze łzy. Jego rozgoryczony głos był bardzo łamliwy. Każdy wsłuchiwał się w to z współczuciem i żalem. Zrozumieli go od razu. Chcieli pomóc zagubionemu we własnej mocy...

-Coś ty... My nigdy byśmy tego nie zrobili...- zapewniła Sarah mocno poruszona monologiem. Jej oczy oddawały dobre zamiary jak i chęć pomocy

-Ja … Ja tak bardzo przepraszam … jestem , jestem aby żałosnym psem który ukrywa wszystko przed najbliższymi- mówił Janny dając upust swoim emocjom. Usiadł na ziemi wśród ruin pewnej części Zatoki. Nie miał odwagi spojrzeć ponownie towarzyszom w oczy. Jego głos był błagalny. Każdy miał zatroskany wyraz pysków oprócz Flurr u której umalowało się zmieszanie i nawet leciutko poirytowanie

-Ja-janny … Nie zadręczaj się tak …- mówił Play u którego widać było współczucie i chęć uspokojenia jego brązowookiego przyjaciela

-Dokładnie . Nie obwiniaj się. Przecież nie przestaniemy być przyjaciółmi z powodu że masz tą moc. Co ty w ogóle sobie myślałeś. Stary – powiedział Mickey stojąc w półokręgu z resztą team’u i patrząc się na Janny’ego z opuszczoną głową i drżącym ciałem.

-Al-le … To chodzi o to co ja zrobiłem teraz…- wydukał niewyraźnie pies w niebieskiej chuście. Do jego oczu cisnęły łzy które ostatecznie wylatywały obficie. Każdy patrzył wyczekująco

-Co ?- zapytała krótko Flurr mocnym tonem i przekrzywiając głowę w bok przy tym unosząc brew. W łapie trzymała teczkę

-Gdy… Gdy musiałem użyć tej mocy na Nedzie to w trakcie… Poczułem niewiarygodną siłę i wyższość. Mimo iż nie chciałem robić mu krzywdy to jednak coś ciągnęło mnie do tego aby coraz mocniej sprawiać mu ból… Jestem potworem … Nawet najgorszemu wrogu nie powinno się tego robić. Zabijać gdy nawet jest inna opcja… Łagodniejsza… To … To jest sprzeczne ze mną … Najchętniej pozbył bym się tej okrutnej mocy …- mówił emocjonalnie Janny płacząc. Przez uchyloną głową strumyki obfitych łez spływały po kufie i skapywały z nosa. Każdy jeszcze bardziej poczuł współczucie aby nie u Flurr na której pysku zawidniał lekki grymas po czym zmarszczyła brwi.

-Nie myśl tak o tym. Pokażemy ci że twoja moc u takiej dobrej i szlachetnej osoby niczym nie grozi. Nie jesteś w tym sam- mówiła Sarah próbując pocieszyć psa który zalewał się łzami z poczucia winy i stresu który zżerał go od środka. Tak bardzo nie chciał być tą bestią którą wujek psa usiłował z niego zrobić. Bestią bez serca i skrupułów.

-Stryj miał rację … Jestem bestią … Nikim innym. Nie wartym tego co mam …- wyjąkał zapłakany któremu trudno było się odezwać. Poczucie winy stało w gardle. Sam płacz nie pozwalał się wysłowić. Jeszcze bardziej spuścił głowę aby nie patrzeć w oczy Flurr szczególnie. Ta rzadko co się odzywała. Każde pocieszenie jego przyjaciół mu pomagało jednak bał się jak odpowie czarnobiała suczka. Biało brązowy pies mimowolnie zaczął szlochać. Suczka jeszcze bardziej zmarszczyła brwi po czym westchnęła

-Eh , potrzymaj- powiedziała po czym podała teczkę którą trzymała do Sarah Każdy oczami podążał za suczką która zmierzała do psa mocnym krokiem. Ten podniósł głowę i ujawnił załzawione oczy. Suczka zrobiła zamach. Wzbiła się w powietrze. Parę razy obróciła po czym mocno tylnymi łapami uderzyła Janny’ego w pysk. Tak mocno że to powaliło psa. Każdy wziął głośno powietrze ze szoku. Obolały brązowooki popatrzył się na suczkę z dołu wycierając krew sączącą się z nosa. Pomyślał że teraz dostanie nauczkę. Oczy Flurr tak bardzo wyglądały gniewnie jednak po chwili rozluźniła się

-Czemu tak mądry pies jak ty zaczyna tak dramatyzować i nie słuchać się innych? Przecież każdy tu chce ci pomóc. Janny. Twoja magia krwi sprawiła ci wiele zamętu w tej jak teraz widzę czasami pustej łepetynie. Fakt. Jest groźna jednak w twoich łapach nie. Umiesz ją wykorzystać. Wytrenujesz ją jak chcesz albo będziesz używał w ostateczności. Czy ty baranie dęty nie pomyślałeś że wyszkolony i ze wsparciem możesz to okieuznać?- mówiła suczka lekko uspokojona. Po chwili każdy tak się stał. Tym bardziej Janny

-Ale … Ja bałem się jak ty zareagujesz … nie odzywałaś się- mówił już lekko uspokojony

-Bo ty płakałeś idioto. Nie dałeś mi się wysłowić baranie ! A teraz dostałeś lekką nauczkę. Nie płacze się i nie dramatyzuję za bardzo. Chodź wiem że to wstrzącające uczucie- mówiła przez chwilę powracając do gniewu. W między czasie strzeliła mocno psa po łbie.

-Czyli jak będzie- zapytał się po chwili cicho martwiąc się że znów rozbudzi z niej gniew

-Ustalimy to potem. Na razie wiedz że pomożemy ci. A teraz na łapy bo strzelę po pysku mocniej-odparła stanowczo a w jej oczach zalśniała determinacja- Mam parę tajnym nowinek ….-

**Janny otarł łzy i uspokojony podszedł do reszty. Każdy stanął półkołem do liderki na której pysku widniała powaga**

-Wróg dysponuję morderczą bronią. Zwinęłam plany. Jednak nie mamy za dużo czasu. Plan weźmie w łeb gdy tylko dowiedzą się o tym że sami wiemy o planie. Walka przy bazie jest przedsionkiem do katastrofy- mówiła po czym wyjąła wielki plan broni. Każdy się zszokował i patrzył z niedowierzeniem na kawałek kartki przed oczyma- Broń z użyciem energi z samej czarnej dziury-

-To nie do pomyślenia- wyszeptał Janny badając wzrokiem skomplikowany plan działa.

-A jednak. Musimy zgarnąć Ryder'a i innych liderów z pola bitwy aby obmyśleć plan. Do tego wy będziecie musieli spuścić im z resztą psiego patrolu jak i sojuszników srogi łomot aby nikt się nie skapnął. W grę chodzi Zatoka. A ta jest aby wstępem do podbicia większych terenów- kontynowała klarownie nadal Flurr. Wiedziała że błędy, nawet małe mogą kosztować za wiele. Nie ma dla nich miejsca.

-A co z bronią?- zapytał Mickey

-Ustalimy wszystko z Ryder'em. Przejdzie się tam skład aby unieszkodliwić członków Ligi jak i broń. Widać wajchę do unieszkodliwienia. A jeśli sami nie zdołamy jej wyłączyć to zmusimy tamtych do tego- odparła stanowczo mierząc wzrokiem po każdym. Stała pewnie na ziemi w doniosłej pozie

-Miejmy nadzieję że tamci jakoś wytrzymają- westchnął Play

-Dadzą sobię radę. Wierzmy w nich- doparła od razu liderka- Zatem. Wkraczamy do akcji. Szybko górujemy nad wrogiem i przechodzimy do działania. Łapiemy Ryder'a i po uzgodnieniu wszystkiego skład rusza tam a reszta wykańcza wrogów. Nie możemy przegrać tej wojny. Mam rację?-

-Tak jest!- odparła reszta jednogłośnie

-Do do roboty- odparła Flurr po czym zaczęli biec ku bazie. Każdy w bojowym nastroju. Mickey wziął Sarah na plecy natomiast Flurr podbiegła bliżej Play'a- Co miałeś na myśli mówiąc że baza bez obrony to gwóźdź do trumny?-

-Kieruję się prawami natury... Na samotną owcę prędzej rzucą sie wilki...- odparł

**W czasie wypowiedzi ekran pokazuję ciemny las który oświetla pełnia. A w nim. W stronę bazy kierują się dwie suczki. Gdy jednak ta o heterochromii ma dziecinnie brutalny wyraz druga ma niebieskie które błyszczą się nie tylko kolorem. Jak i rządzą krwi.**

* **Ekran ściemnia się**

## Rozdział 3

* **Ekran rozjaśnia się**

**Diana szła pewnym krokiem wraz z Tavasz u boku. Walka zgodnie z planem przesunęła się z dala od bazy i suczka o niebieskich oczach mogła zacząć swoje działanie. Jej myśli kotłowały się. Sama nie wiedziała jak teraz się czuję. Była zdeterminowana wykonać swoją misję i zemścić się jednak nie czuła takiej satysfakcji i radości. Jej zadanie było dla niej aby zadaniem. Sama nie mogła uwierzyć w to. Miała chłodny i poważny wyraz pyska. Tavasz zaś pewny siebie. Wyglądała na pogodną. Jej oczy świeciły złowieszczo w nocnym świetle. Już prawie były na miejscu. Uśmiech kundelki się zwiększył się a suczce owczarka australijskiego jak nie pojawił się tak go nie było. Tavasz skierowała wzrok z Bazy przed którą już prawie były na przyjaciółkę. Momentalnie spoważniała gdy zobaczyła jej wyraz pyska.**

-Ej. Co ci jest ?- spytała od razu zdziwiona i zaciekawiona

-Nic specjalnego. Zwykłe pogrążenie się w myślach. Zaduma. Stojąc przed tym miejscem czuję dziwne uczucie. Wstręt, wymieszany z współczuciem-tłumaczyła się nie patrząc na rozmówczynię. Ta sama otworzyła szeroko oczy słysząc ostatnie słowo. Przez chwilę nie potrafiła się wysłowić. Upewniała się sama czy dobrze usłyszała

-Że-ee-e co ?- mówiła jąkając się zszokowana Tavasz patrząc na Dianę

-W rzeczy samej. Wiesz dobrze że nie będę ukazywać chorej ekscytacji. Uczucia i popędy trzeba dobrze trzymać w ryzach. Inaczej staniesz się maszyną która aby ukoić swoje potrzeby morduję co mu w łapy trafi. Nie patrząc na nic. A my nie jesteśmy potworami którymi nas nazywają. Wiesz o tym prawda?- wytłumaczyła widząc zmieszanie jej towarzyszki. Jej wyraz twarzy był spokojny jednak miło od niego chłodem. Kamienny wyraz oczu tkwił w murach Bazy

-No-o ta. Ale, współczucie? Jak mówisz potworami nie jesteśmy no ale też potulnymi barankami także-zapytała nadal skonfundowana Tavasz słusznie zwracając uwagę na jeden aspekt

-W większości są tam bezbronne istoty które obecnie przeżywają najgorsze chwile swoich żyć. To potrafi zmusić do współczucia. W dodatku jakież to męki przez które muszą przejść. Jednakże. Wstręt jest uzasadniony. Wiedzieli co Kayda i Laido robią. Jednak. Nikt nie zdecydował się pomóc. Interweniować. Tworzyli własne piekło na ziemi. Specjalnie dla ich kochanej córusi. Mnie- tłumaczyła Diana dość wolno akcentując słowa. Końcówkę wypowiedziała bardzo leciutko podnosząc kąciki jej pyska w górę. Tavasz otworzyła oczy szerzej. Czekała na dalsze rozwinięcie sprawy. Była w gotowości układania planu w razie rozmyślenia się jej przyjaciółki. Chociaż dobrze wiedziała że nadal chce tego. Za dobrze ją znała

-To się zaraz skończy. Zobaczysz. Wszystkie poczucie winy pójdą w niepamięć. Poczujesz spełnienie-zapewniała Tavasz zachęcając do działania

-Wiem. Przecież. Na to czekałam od tamtej pełni- odparła krótko

-Ha, z pewnością uznają nas za potworów którzy niszczą wszystko bez powodów. Jednak. Trudno- powiedziała uśmiechając się szuczka z kapeluszem z kokardką. Była spokojniejsza

-Nie prawda. Mamy powdów-zwróciła uwagę skupiając się na jednym piętnie wypowiedzi towarzyszki

-No ta. Ale dla tamych będzie to taki błagi powód- stwierdziła Tavasz wychodząc już lekko do przodu będac zniecierpliwiona jednak wciąż spokojnie czekając na ruch liderki

-Moi rodzice urządzili mi z życia od małego istne cierniowe pole po którym musiałam iść. Wszystko przez strach przed mocą. Istna skrajność, prawda? Piekło za moc którą da się opanować. Oni zginą w mękach za to że mieli to gdzieś. Błagi powód do śmierci? Cóż. Taki był też powód traktowania mnie. Jaką miarką mierzysz, taką ci odmierzą-skwitowała Diana wzruszając ramionami.

-Zatem. Ruszajmy- powiedziała druga po czym powoli uśmiechnęła się diabelsko. Jej oczy błysnęły większym okrucieństwem niż wcześniej. Ekscytacja rosła

**Zaczęły ponownie iść w kierunku Bazy. Ta była szczelnie zamknięta. W środku były opiekunki i szczenięta które przeraźliwie się bały. Błagały los o to że nie przyjdzie im mierzyć się z wrogiem. I tak by to zrobiły, aby chronić szczenięta. Nastała ta chwila. Tavasz jak i Diana stały tuż przed wejściem. Przed głównymi drzwiami. Suczka kundla czuła przypływ energii**

-Jak to robimy w końcu? Wchodzimy od tyłu czy jak?- zadawała pytania podekscytowana lekko przebierając łapami. Mówiła cicho aby jeszcze jej nie usłyszeli.

**Diana nie odezwała się ani słowem. Podeszła bliżej. Pozostała suczka przyglądała się temu z zaciekawieniem. Nastała cisza. Wokół ucichł nawet powiew wiatru który szeleścił liśćmi. Wszystko w okolicy bazy było w opłakanym stanie. Wyglądało jakby przeszedł niszczycielski huragan. To nie grało roli. Suczka w chuście oddychała spokojnie. Obraz pokazywał to księżyc z niebieskawą otoczką to zbliżenie na zamknięte oczy Diany. Tavasz niecierpliwiła się. Po chwili powieki odsłoniły niebieskie oczy suczki. Te zaczęły świecić się na swój kolor. Wyciągnęła powoli łapę. Ta zajęła się ogniem jakby się paliła. Niebieski płomień oświetlił ciemną okolicę. Przez okna bazy, tuż przed sufitem, w wewnątrz można było zobaczyć niebieskawą łunę. Akea która przechodziła właśnie obok spojrzała w górę. Przeszły po niej ciarki gdy zdała sobie sprawę co nadciąga.**

-Nie… błagam- szepnęła otwierając szerzej oczy w których można było widzieć niebieskawą poświatę światła. Jej głos był niemrawy. Szczeniaki które były nieco dalej w jednym miejscu spojrzały się zaniepokojone na suczkę. Po chwili zerwała się -WSZYSCY POD ŚCIANĘ !-

**Szczeniaki stały jak wryte. Po chwili stało się. Ogromny niebieski ogień ruszył z łapy Diany. Tak ogromny jakby podsycony benzyną lub inną łatwopalną cieczą. Był tak duży i potężny że z łatwością wywarzył drzwi nawet z najlepszymi zamkami zabezpieczającymi. Akea cudem unikając z nim kontaktu przeturlała się wprost do miejsca gdzie byli najmłodsi i Pandora która niewidoma i nie wiedziała co się dzieję. Ogień rozgrzał drzwi do czerwoności i spalił w węgiel. Pozostałe części żywiołu zapaliły okolicę. Ogień sięgał do sufitu. Niebieskie światło idealnie wpasowało się w tło nocnego nieba. Każdemu serce biło szybko. Błagali aby to był sen. Tak bardzo chcieli się obudzić. Gorąc bił z naprzeciwka ich. Oczy każdego migotały błagalnie i z przerażeniem. Najbardziej bała się Scotty. Skojarzyła fakty. To była ona. Ta osoba o której mówiono podczas oglądania księżyca. Znając jej umiejętności stała przerażona i dygocąc się ze strachu. Po chwili z miejsca gdzie były drzwi wyłoniły się dwie suczki. Przez chwilę stały w miejscu. Okryte cieniem którego nie rozjaśnił nawet ogień który znajdował się zewsząd. Jednej oczy świeciły się na niebiesko a drugiej jej zielone i fioletowe oko lśniły przyprawiając o dreszcze pozostałych. Po chwili weszły do środka**

-Tooo-oo-o TY-Y-Y- mówiła Scotty nie mogąc wymówić zdania. I tak zrobiła to niewyraźnie. Strach spętał jej struny głosowe

-No proszę. Dziewucha już zna nas. Szkoda. Przygotowałam sobie wcześniej formułkę na przedstawienie- mówiła Tavasz z uśmiechem na pysku. Jej wyraz pyska nie śnił nawet o wyrazie współczucia. Bardziej malowała się kpina pomieszaną z zewsząd powszechną u niej pogardą. Kroczyła lekko do przodu jakby była u siebie

-Co-o-oo-o … Co-oo-o chc-ecie ?- mówiła jąkając się Akea która wyszła naprzeciwko. Łapy uginały się pod nią jednak stała zawzięcie chcąc chronić podopiecznych za wszelką cenę

-Ja tu jestem w celach czysto rozrywkowych. Jednak ta tu o, ma jakiś powód. Nie była bym zadowolona- mówiła kundelka w kapeluszy patrząc na swoje potencjalne ofiary

-Znacie mnie, racja? Zatem wiecie po co tu jestem. Sprowadza mnie zemsta- mówiła poważnie Diana jednak opanowanie i ze spokojem

-Nie-ee-e , nie zabijesz niewinnych… Ta-ak ?-pytał się Maxis zebrawszy odwagę . Patrzył błagalnie

-To tylko niewinne szczeniaki... Niczym nie zawiniły... Błagam... Zlitujcie się. Chcecie mieć na sumieniu tyle młodych istnień?- mówiła Akea próbując desperacko coś wskórać próbowaniem wywołania litości czy poczucia winny. Wiedziała że nie ma odwrotu jednak realia jeszcze toczyły bój z ślepą nadzieją

-Znieczulicę w tej rodzinie jak widzę można dostać od samego początku. Ktoś musi ją ukatywnić-odparła nieco nie jasno i pogardliwie Diana mierząc wzrokiem każdego zebranego

-Zabiła własną rodzinę. Odpowiedzcie sobie na te pytanie- warknęła cicho Tavasz patrząc lekko zirytowana

-Czyli tak to będzie... Jaki jest wasz zamiar? Spalicie tą bazę razem z nami a następnie?- mówiła Akea pytając. Chciała grać na czas jednak nie wiedziała kompletnie dla kogo. Było to zbędne i oddalało nieuniknione w tej sytuacji

-Oj jejuśku. Co dalej? Zabawa się dopiero rozkręca! Nie poprzestaniemy na was. Od razu mówię że nie zamierzamy robić żadnego wyjątku. Bezwzględność działa w dwie strony- mówiła Tavasz

-Jesteście takimi potworami że uciekacie się do takich czynów?- pytała rozgoryczona Akea dając upust tym razem desperacji i rozpaczy. Ugrzyła się w język. Sytuacja w której się znaleźli sprawiła że nie przemyśliła tych słów. Tavasz wiedziała że to był ten jeden punkt. Popatrzyła się na towarzyszkę będąc ciekawa reakcji. Ujrzawszy ją była zdziwiona. Dianna leciutko się uśmiechnęła

-Potworami nazywacie istoty które patrzą realnie na ten świat. Jesteście grupką bohaterów którzy w opinii publicznej będą czynić dobro. Taki przeklęty urok samozwańczych pionków bohaterów. Wszystko za sprawą waszych łap jest dobrem. Pastwienie się nad dzieckiem także? Bo co. Bo jest inne i posiada dar?- zaczęła mówić Diana mierząc wzrokiem psy przed nią. Akea próbowała jakoś się odezwać- Tak z resztą myślałam. Zderzenie się z prawdą jest nie uniknione. Odpowiedzialność za własne decyzje także. Skoro jesteście takimi bohaterami czemu takowa musi przyjść do was sama?-

-To-o-oo-o, sadyzm!- odezwała się Akea wkońcu rozdygoconym głosem. Kolejny raz nie zważając na słowa. Ryzykowne słowa. Jednak tym razem powiedziała to umyślnie. Chciała przestać się bać

-Bohaterzy nie giną zawsze w heroiczny sposób. Mogą być zarzynani i ginąć w zapomnieniu czy hańbie. Powinniście to wiedzieć. Prawda? Skoro nikt nie jest w stanie wymierzyć sprawiedliwości zrobię to ja. Jednak. Tu w grę wchodzi zemsta-mówiła Diana jakoś nie specjalnie ruszona słowami suczki. Tavasz uśmiechnęła się lekko i przybrała pozę do walki

-Wow! Mogę się poczuć jak wy! Działamy w interesie dobra! Jednak. To też jest tak okropnie nudne. Wolę moje potworne 'ja', zatem. Zanim was zabijemy. Najpierw popalimy sobie bazę. A wy sobie popatrzycie jak na bajeczkę do snu-mówiła Tavasz zachwycona

-Czekałam na tą chwilę tak bardzo długo. Pewnie mogliście mieć koszmary, jednak te się ziściły. Jestem tu, stoję przed wami. Wyrok na siebie wydaliście wy. Będąc w przeświadczeniu że odpowiedzialność was nie sięgnie. Gorzka prawda. Możecie uważać że giniecie z rąk bezwzglednych potworów zamiast sprawiedliwości. Nawet śmierć stanie się lżejsza. Prawda, bohaterowie bez skazy?- mówiła pogardliwie spokojnym wciąż tonem. Jednak ostatnie słowo powiedziała z naciskiem

**Po tej wypowiedzi do oczu niektórych zaczęły płynąć łzy. Zaczęły się rzewne płacze oraz ciche szlochanie. Diana jak i Tavasz zaczęły tworzyć ogień. Niebieski z czerwienią tak pięknie współgrał. Były niczym jak na najpiękniejszych obrazach. Jednak te płomienie miały zabijać. Każdy wtulił się w siebie. Akea jednak wciąż stała nieco dalej na przodzie. Czuła jak śmierć delikatnie dyszy jej w kark i próbuję martwe spojrzenie połączyć z jej, załzawionym i wystraszonym. Pełnym niepokoju. Czuła że pomimo braków ciosów zaczyna widzieć obraz jak za mgły. Stała jak wbita patrząc na dwie suczki które gromadziły swój ogień**

**-**Błagam... pomocy... ktokolwiek...- wyszeptała po czym łza spłynęła z jej oka i rozbiła głucho o podłoże

* **Zmiana sceny**

**Walka pod bazą trwała nadal. Pieski były w poważnych tarapatach. Wrogom ekipy Psiego Patrolu udało się zawęzić pole działania. Każdy miał swojego oponenta. Czasem na jednego pieska przypadało dwóch oponentów. Księżyc wydłużał cienie drzew. Zazwyczaj znajome, teraz wydawały się złowieszcze. Gray rozglądał się na boki. Wzrokiem szukał swojej rodziny. Kogokolwiek. Jednakże chaos, natłok postaci utrudniały mu widoczność. Nagle poczuł pazury na swoim boku. Odwrócił się z warknięciem. Do jego boku przyczepiła się jego wersja z kociej katastrofy.**

-GRAH! Zjeżdżaj ze mnie!-warknął z groźnym błyskiem w oczach piesek. Jego szczęki kłapnęły blisko kota. Ten jednak schylił się po czym wskoczył na plecy za szyję. Piesek nie mógł go dosięgnąć. Czuł małe pazurki wbijające mu się w skórę. Raptem skoczył na ziemię i przeturlał się. Poczuł jak kot puszcza go. Gwałtownie zerwał się na swoje łapy.-Jeżeli tak bardzo chcesz walczyć ze mną to walczmy z równej stopy!-dopowiedział Gray, a jego łapy zaświeciły się na jasnozielony kolor.

**Jego koci odpowiednik uśmiechnął się tylko. Łapki kotka także zaświeciły się. Obydwoje unieśli się i odlecieli na boki. Czyli jednak. Miał taką samą moc jak on, co w przypadku telepatii nie było zbyt najlepszą opcją. Gray musiał go jakimś cudem przechytrzyć. Gdy Gary- jego koci odpowiednik wstawał, pies zobaczył, że łapy przestały mu się na chwilę świecić. Łapy obydwojga oponentów ponownie zaświeciły się, rozświetlając w małym obrębie trawę. Kot skoczył na psa. Gray stał. Gdy kot prawie go dopadł, ten się schylił a kot wbił się pazurami w drzewo. Na tyle głęboko, by utknęły one w grubej korze. Pies z zadowoleniem strzepnął ogonem. Radość nie trwała długo. Gdy jego oponent podejmował próby uwolnienia się, niebo przeszyły dwa mrożące krew w żyłach krzyki. Niebieskooki Gerberian Shepsky odwrócił się, tylko by zobaczyć jak zastępca Urazy oraz kocia wersja Victorii trzymają jego żonę. Z drugiej strony Snowy otoczona była dwoma lampartami. Jego serce zabiło mocniej, gdy zrozumiał, że musi dokonać wyboru, którą uratować...**

* Zmiana sceny odznaka Gray'a

**Eyra ugryzła Brinę w łapę z całych sił. Poczuła metaliczny posmak. Dalsky z bólu warknęła atakując prosto na pysk suczki. Malinois gwałtownie puściła łapę i schyliła głowę. Szczęki brązowookiej kłapnęły jej nad uszami. Szaroniebieska leżała pod Dalsky, ta stała na jej klatce piersiowej. Niebieskooka czuła, że ciężar zabiera jej możliwość oddechu. Brina nachyliła się szczękami w kierunku gardła Eyry, które teraz leżało odsłonięte. Raptem Eyra zarzuciła głową do przodu uderzając w głowę jej oponentki. Zamroczona na chwilę Brina odskoczyła do tyłu. Potrząsała głową, aby ponownie była przejrzysta. Suczka rasy Malinois nie marnowała chwili i zerwała się na równe łapy.**

-Ty...ty wredna małpo!!!-warknęła Brina, kiedy jej głowa odzyskała ponowną czystość sprzed uderzenia. Jej brązowe oczy zalśniły nienawistnie. Jej tylne łapy naprężyły się do skoku. Wyskoczyła, ale Eyra odsunęła się zwinnie na bok. Dalsky zahamowała ostro na trawie, która była lekko śliska. Musiała pilnować się, aby nie poślizgnąć się.

-Poddajesz już się?!-rzekła złośliwie Eyra unosząc brew do góry. Zmarszczenie w gniewie pyska Briny oznaczało, że nie ma ona najmniejszej ochoty na poddanie się. Teraz to Malinois zaatakowała wybijając się na tylnych łapach. Szczękami zaczepiła o bark Briny. Dalsky opadła przez chwilę na dół. Niebieskooka skoczyła jej na barki, po czym ugryzła je. Prawą przednią łapą przytrzymywała głowę Briny.-Zmiataj stąd.

**Brina nie przestawała się szarpać. Szczękami wściekle kłapała na boki. Miała nadzieję, że za którymś razem znajdą one łapę szaroniebieskiej suczki w niebieskim kostiumie. Poczuła jednak tylko większy ucisk na karku, który ograniczał jej ruchy. Musiała coś zrobić. Jej nienawiść do suczki buzowała w niej niczym wulkan. Nagle postanowiła wykorzystać jeden trik gimnastyczny, jaki poznała jako szczeniak. Zarzuciła tylne łapy i uderzyła nimi w tył głowy Eyry. Ucisk zelżał a ta ugryzła ją w łapę. Jej oczy błysnęły triumfalnie.**

-Mam cię!-warknęła z lekkim przytłumieniem. Chciała włożyć wszystkie siły, aby zadać znienawidzonej suczce ból.

-Och...masz mnie!-rzekła Eyra z udawanym poddaniem się. Przestała walczyć. Zobaczyła, że Brina mimo, że nadal gryzie to uśmiechnęła się. Na pewien moment jej i tak niezbyt mocny uścisk zelżał. Eyra zadała sobie w głowie pytanie, czy Brina aż tak może być naiwna. Jej łapy szybko zaświeciły na niebiesko, po czym odrzuciła Brinę daleko. Dalsky uderzyła o drzewo. -Brina zawodzisz mnie. Daj choć trochę z siebie.-powiedziała Malinois kręcąc głową z politowaniem.

-Jakbyś ty się starała!-odwarknęła Brina wstając na cztery równe łapy. Potem zmierzyły się wzrokiem z Eyrą. Niebieskie spojrzenie zderzyło się z czekoladowym. Obydwie pary oczu zmrużone były w szparki. Potem Brina zaczęła biec. Eyra na nią. Dwie suczki wyskoczyła na tylnych łapach, a ich dwie wręcz stojące na tylnych kończynach sylwetki zderzyły się.

**Księżyc oświetlał dwie zderzające się i walczące ze sobą dwie suczki. Każda z nich atakowała zażarcie. Ich poszarpana przeszłość dodawała i jednej i drugiej siły napędowej. Eyra nagle poczuła bólu na je barku. Starała się zignorować pieczenie. Teraz to jej szczęki ugodziły w ramię białej nakrapianej suczki. Brina straciła równowagę. Obydwie szczepione ze sobą przeturlały się po trawie. Brina górowała nad Eyrą. Zmęczenie walką oraz nienawiść poszarpały jej i tak już głośny oddech. Przednimi łapami trzyma gardło Eyry. Nienawiść lśniła w oczach. Mimo to Malinois wyprostowała gwałtownie tylne łapy kopiąc przeciwniczkę w brzuch. Brina przetoczyła się ponownie. Dalsky powoli podniosła się z ziemi, tak jak i Malinois. Eyra nie spuszczała cały czas wzroku z Briny, która teraz stała dysząc ciężko. Szkarłatna krew z ran wąskimi strużkami okapywała na ciemnozieloną trawę. Jej nienawiść do Malinois podsycała ją. Eyra chwile jeszcze ją obserwowała, po czym obmyśliła plan.**

-Ach Brina, Brina, Brina. Szkoda, że tak wspaniały atak nie jest twoim osiągnięciem. Ale nigdy by nim nie był. To nie na twój umysł. Zatem...kto za nim stoi?-powiedziała Eyra z arogancki, uśmieszkiem na swoim pyszczku. Jej głos wyrażał pogardę dla oponentki. Suczka rasy Owczarek Belgijski Malinois miała swoje podejrzenia, kto może stać za atakiem. Uważała, że nie tylko ona je ma. Mimo tego, zachowała to dla siebie.

**Brina obrzuciła ją najbardziej nienawistnym spojrzeniem, z tych, które podczas tej walki rzuciła. Odsłoniła zęby w gniewnie. Przy okazji złapała ponownie gwałtownie powietrze w swoje płuca.**

-I? Nie powiesz mi? Szkoda. Liczyłam na to, że mi powiesz.-odrzekła Eyra z udawanym smutkiem w głosie. Na chwilę zamknęła nawet oczy w udawanym geście rozpaczy.-Tak genialny atak, musiał mieć dobry zarząd. Tu wykluczam oczywiście ciebie. Nie oszukujmy się Brino.-mówiła dalej z charakterystycznym uśmieszkiem na pyszczku.

**Brina nadal stała, a jej mięśnie w łapach napięły się. Mimo tego nie zaatakowała.**

-Co jest z nią!? No atakuj! Inaczej będę musiała zaraz obmyślać plan B. -pomyślała Eyra z niepokojem i irytacją. Pysk jednak pozostawał nadal bez zmian. Nie ukazując i nie zdradzając myśli.

**Raptem usłyszała wściekły okrzyk. Kątem oka zauważyła, jak Miguel, próbuje odeprzeć atak dwóch napastników. Jego kociej wersji i członka watahy Midnight. Byli bardzo blisko klifu...Serce zabiło jej szybciej z niepokoju. Musiała coś zrobić! Mimo to musiała skupić się nadal na Dalsky.**

-No!? Brina, mów. Chyba nie straciłaś języka, co nie? Chyba, że czujesz się tak onieśmielona, to wybacz.-odrzekła szaroniebieska suczka z sarkastycznym uśmiechem oraz przymrużeniem oczu.

-Ty...parszywy kundlu...jesteś niczym! Tak, się składa, że NIC nie wskóracie. atak już trwa. A jesteś głupia myśląc, że na tyle nas stać!- warknęła Brina, jej oczy błysnęły w triumfie. Eyra uśmiechnęła się pod nosem, widząc, że plan działa.

-Och, tak? Czyli wysłanie dwulicowca to jest ta wielka broń? Jestem pod prawdziwym wrażeniem. Lepszego wyboru nie mogli dokonać.-powiedziała Eyra przywlekając słowa w sarkastyczny ton. Dodatkowo wywróciła oczyma.

-Och...nie doceniasz mnie...trudno...przygotuj się...NA ŚMIERĆ!!-warknęła Brina. Następnie wybiła się na tylnych łapach, skacząc z rozwartymi szczękami na Eyrę. Przy okazji odsłaniając podbrzusze. Gdy była wystarczająco blisko, Eyra wybiła się na tylnych łapach a głową uderzyła ją w podbrzusze. Biała Dalsky w brązowe ciapki opadła na ziemię gwałtownie z głośnym zaczerpnięciem powietrza. Zanim miała cokolwiek zrobić łapy Malinois zaświeciły się na kolor jasnoniebieski. Eyra uniosła łapy w powietrze po czym cisnęła Brinę do przodu. Dalsky wpadła do wody.

**Eyra lekko uśmiechnęła się w triumfie. Wiedziała, że albo Dalsky nie wróci na pole bitwy, lub zanim wróci minie dłuższy odcinek czasu. W końcu z góry na dół było trochę. Jednak jej chwila triumfu tak jak szybko pojawiła się, tak szybko zniknęła. Teraz widziała jak Psi Patrol jest w poważnym potrzasku. Gdy walka rozpoczęła się, każdy walczył jeden na jednego. Teraz rzadko kiedy widziała pieska, który by miał tylko jednego oponenta do pokonania. Często wiele z piesków było zapędzonych w tak zwany kozi róg, gdzie z dużym zacięciem ale i desperacją musiało się bronić. Cała okolica była tak zdewastowana, że Eyra nie wiedziała, czy gdyby miała tu być pierwszy raz to czy nazwałaby to tym samym miejscem. Nocną ciszę wypełniał zgiełk. Wściekłe warknięcia, szczeknięcia mieszały się ze sobą. Czasem gdzieś jakiś lampart zaryczał albo syknął kot. Gdzieś w tle Midnight z Dark'iem zawyli dając sygnał do ataku. W oddali zaś z wielu miejsc Zatoki Przygód, mimo później pory widać było gęste i ciemne kłęby dymu. Czy to naprawdę już koniec...?**

* Zmiana sceny

**Team był już na miejscu. Każdy wziął głęboko powietrze widząc co zastali. Pobojowisko na którym wciąż toczył się zażarty bój. Mickey delikatni zdjął Sarah z pleców i usadowił przy najbliższym drzewie. Ta ze względu na swój stan nie była za nic zdatna do dalszej walki. Zatem cała czwórka w równej linii patrzyła zakłopotana przed siebie. Zachodzili w głowę jak w takim bałaganie mają znaleźć Ryder'a, Alays i Chase'a. I jak rozegrać to aby wróg nie dowiedział się o świadomości reszty o planie. Janny zmrużył oczy i próbował dopatrzeć się kto jest kim jednak ta zawierucha to skutecznie nie umożliwiła.**

-No i co teraz?- zapytał Mickey patrząc z zakłopotaniem na pole bitwy. Po chwili zwrócił głowę do towarzyszy

-Niech to diabli wezmą! Nie ma szans na to abyśmy ich znaleźli tak łatwo. W dodatku nie mamy pojęcia kiedy promień ma wystrzelić-powiedziała zdenerwowana psia liderka i desperacko wodziła oczyma po okolicy

-Nie mamy wyboru. Na pewno stąd guzik zobaczymy. Musimy tam iść i ich szukać- stwierdził momentalnie Play po czym zwrócił się do Flurr pewnym swojego głosem

-Play ma rację. Ruszajmy. Jedna prawdopodobna faza planu się udała. Nie możemy dopuścić aby druga także- rzekł Janny pewnie.

-Chyba na to za późno...- odparł słabym tonem Mickey patrząc się wielkimi oczyma w stronę bazy jednocześnie niemrawie wskazując na nią łapą. Szok spowodowany tym co zobaczył uniemożliwił mu przez chwilę mowę. Zakłopotanie i na razie znikoma bezsilność sprawiła że jego niebieskie oczy migotały. Każdy momentalnie podbiegł do niego. Nie mogli uwierzyć w to co aktualnie zobaczyli

**W miejscu gdzie stała baza nagle rozbrzmiał ogromny wybuch widoczny z bardzo daleka od bazy. Płomień miał barwę niebieską. Przy tym cały las powoli zaczął zajmować się niebieskim ogniem i dawać niebieską łunę wokół siebie. Mimo tak piekielnej temperatury drzewa aby straciły liście i zwęgliły się. Wydawało by się że to jest aby taka swego typu przeszkoda uniemożliwiająca poruszanie się. Miało by to sens gdyż teraz Bazę oddzielał mur niebieskiego ognia. Każdy na polu bitwy na chwilę zaprzestał walk aby spojrzeć się w bok i oglądać czynnie niebieski ogień. Jego łuna oświetlała walczące istoty. Na pyskach przyjaciół, członków Psiego Patrolu pojawił się szok i co drugi otworzył pysk ze zdziwienia. Ryder'owi przeszły ciarki i oblał zimny pot. Wiedział czyja to sprawka. Czuł jak szok obezwładniał jego ciało i górował nad wolą walki. Z resztą jak każdego kto usłyszał historię Diany. Rodzice szczeniąt dostali największy możliwi cios jaki mogli dostać. Ich dzieci były w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Matkom zaszkliły się oczy. Ten obraz grozy pozostał każdemu z piesków. Te zadawały sobie pytanie. Ile jeszcze? Ile wróg ma tajnych broni. Zagrań. Ile jeszcze będzie trwać ta passa asów z rękawa. W tymczas każdy wróg patrzył się z podziwem a chora ekscytacja dodawała chęci do działania. Każdy z ujrzeniem niebieskiej siły z satysfakcją zaliczył fazę drugą za udaną bardziej niż się tego spodziewali. Każdy jakby komunikacją myślami zaatakował jeszcze mocno zszokowanych przeciwników. Ci dostawali serię za serią. Ryder jeszcze przez chwilę patrzał na ogień i na jego kochane pieski które walczyły tak naprawdę o życie. To na co tak długo pielęgnował teraz mogło przemienić się w pył. Spojrzał na pobojowisko i na walczących na nim jeszcze raz. Jego oczy zaszkiliły się łzami. Nie na długo mógł "podziwiać" tą katastrofę gdyż zaraz potem obok niego zjawił się Harold i ruszyli do walki. W tym czas Team nieco dalej nadal patrzył się na to co się wydarzyło**

-Co to jest do diabła?- zapytała Flurr

-Mag niebieskiego ognia. Jeszcze w pełnię. Świetnie...-powiedział Mickey już nieco uspokojony

-Co teraz? Szczeniaki tam są!- zapytał po czym przypomniał Janny bojąc się o los bezbronnych istot

-Tamci nie mają szans na przeżycie. Czy ten chory wybuch ich nie zabił?- mówiła z zgrozą Flurr patrząc się nadal na płonący las

-Ja tam pójdę- odparł krótko i mocnym tonem Play. Wyraz pyska miał poważny a każdy momentalnie spojrzał się na niego. Bądź co bądź można zaliczyć jego wypowiedź jako wyrok śmierci

-Nie ma takiej opcji. Zrobimy tak jak powiem. Szybko rozprawię się z tamtym magiem a wy pójdziecie na pole walki i zrobicie to co ustaliliśmy przedtem. Nie chcę słyszeć sprzeciwów. Nie idziesz i kropka! Jak się uwinę to i Akro zdążę pokonać. Wy macie pomóc tamtym- zaprzeczyła poważnie Flurr. W jej głosie rozbrzmiewała stanowczość i oburzenie pomysłem jej przyjaciela. Podała teczkę Janny'emu

-Jesteś potrzebna tutaj idiotko! Akro w każdej chwili może odpalić tą machinę zagłady i tak czy siak to wszystko szlak trafi-wspierał się równie zawzięcie i poważnie Play. Podszedł także do suczki i patrzył się w jej oczy z stanowczym spojrzeniem

-Żarty se robisz?! Nie wyślę cię tam! Pożegnaj się z tą myślą!- odparła poirytowana Flurr. Mierzyła wzrokiem psa

-Chodź raz daj se przemówić coś do tego pustego łba! Akro i jego zgraja jest groźniejsza!- nadal kontynuował sprzeczkę nie dając za swoje

**Suczka miała wytaczać kolejny argument jednak rozległ się szelest. Każdy w bojowej pozie zwrócił się w stronę hałasu. Na całe szczęście była to Fire**

-Nawet nie wiecie jak się cieszę że was widzę!- odparła pospiesznie po czym zsunęła się po wzniesieniu i podbiegła do czwórki

-Fire, co tam się dzieję?- zapytała pospiesznie Flurr

-Zagonili nas w kozi róg. Już wiadomo czemu- tu spojrzała na bazę- Wysłano mnie na poszukiwanie was-

-Jesteśmy i mamy ważne plany i klucz do wygrania tej wojny. Aby tylko znaleźć Ryder'a- powiedział energicznie Mickey

-A co z Bazą! Pewnie walczą tam o życie- od razu wypaliła Fire

-Właśnie się tam wybieram. Idziesz ze mną?- oznajmił Play tak jakby ignorując to co powiedziała Flurr. Ta już miała zacząć na nowo dyskusję jednak Janny widząc to uprzedził ją

-Flurr... Nie ma żadnego wyjścia...-stwierdził zmartwiony. Wiedział że to dla jego przyjaciela będzie nie lada wyzwanie

**Ta momentalnie ucichła. I położyła uszy. Nie traktowała tego tylko jako niebezpieczną walkę. Ale walkę w której może zginąć jej bliski przyjaciel. Szukała jakiegoś wyjścia jednak nie znalazła a czasu było co raz mniej. Nie przeszło jej nadal przez myśl że to może być ostatni raz gdy widzi jej przyjaciela. Nie chciała tego. Nie chciała nikogo poświęcać. A zwłaszcza Play'a. Powiew małego wiatru lekko i spokojnie rozwiewał jej futro. Jej złote oczy patrzyły się na Play'a który widząc jej wzrok spuścił swój. Nie chciał aby ten sprawił że jego stanowczość zniknie. Po chwili suczka popatrzyła się po reszcie. Ta miała taki sam smutny wyraz pyska. Nie chcieli tego tak bardzo jak ona. Zrozumiała że nie czas marnować czas na jej przemyślenia. Po dłuższej przerwie liderka z trudem wypowiedziała następujące słowa.**

-Idź-

**Te słowa były ciche jednak każdy usłyszał. Play kiwnął głową**

-Fire, idziesz?- zapytał ponownie

-Pewnie! Pomogę jak mogę- odparła

-Powodzenia! Liczymy na was!- odparł Mickey głośno i nieco optymistycznie, na tyle ile się z resztą dało, nie chciał myśleć o złych scenariuszach

**Fire i Play pobiegli ku Bazie. Po przybiciu piątek zaczęli znikać w cieniu nocy. Jeszcze na koniec spojrzenia Play'a i Flurr spotkały się w bólu, mniej widocznym u psa. Flurr jeszcze przez chwilę miała chęć ich zawrócić. Wiedziała dobrze jak to się może skończyć. Jednak nie mogła nic z tym zrobić. Zdawała sobie sprawę że ta dwójka z pewnością oddała by swoje życia za dziesiątki innych. Jednak raczej to ja bardziej smuciło. Wiedziała że są do tego skłonni jednak wiedziała też że tak łatwo ich się nie pokona. Mickey i Janny przez chwilę patrzyli smutnymi spojrzeniami na biegnącą dwójkę. Prosili los aby im pomógł. Co prawdo mało wiedzieli o magii niebieskiego ognia jednak to co się wydarzyło przed chwilą dało niezbite świadectwo swojej potęgi.**

-Flurr?- zapytał Janny cicho

-Ja biorę Ryder'a. Janny Alays a Mickey Chase- odparła nabierając bardziej bojowego temperamentu po przerwie

**Po chwili kiwnęli głowami i ruszyli. Biegli przed siebie. Każde z nich wzrokiem wodziło po zatłoczonej polanie w poszukiwaniu każdego z członków zarządu Psiego Patrolu. Janny gwałtownie przykucnął kiedy gałąź przeleciała nad jego głową. Przez chwilę przyparty do trawy obserwował plątaninę łap. Szukał jednych. Brązowe z białymi skarpetami. Wzrokiem wodził po polu. Nagle mignął mu błysk brązowego futra w różne odcienie przeplecione z bielą. Podniósł się zadowolony. Nie oczekiwał, że zastępczyni kapitana Psiego Patrolu, nie będzie walczyć. Każdy walczył. Co gorsza nakrapiany piesek zobaczył, że walka diametralnie pogorszyła się od momentu kiedy ruszył gasić pożary w Zatoce Przygód. Oponentką Alays była wilczyca o białym kolorze, wpadającym lekko w czerwień.**

-Midnight...-szepnął Janny do siebie mierząc wzrokiem wilczycę. Wiedział, że musi pomóc Alays, zarazem nie może rzucać się innym w oczy by zaskoczyć szczupłą waderę. Alays bardzo zwinnie unikała ataków wadery, której łapy świeciły na czerwony kolor. Midnight skoczyła do przodu, a szczękami kłapnęła nad uchem suczki.

-Czy to ma być zastępca Psiego Patrolu?!-zadrwiła Midnight z pogardą w jej oczach. Pazury drapnęły o trawę, wyrywając parę kępek. Alays wykorzystała moment i głową uderzyła w bok wadery. Wywracając ją. Następnie przeturlały się dwa razy po ziemi. Tamaskan Dog chwilowo przyparła Midnight do ziemi. Obydwie dyszały ciężko. Spojrzenia miały nader wrogie. Złote oczy Alays zderzały się z ciemnoczerwonymi Midnight. Biała wadera po chwili kopnęła w brzuch przeciwniczkę w złocistym kostiumie. Łapy wilczycy zaświeciły się na czerwony kolor.

**Alays odleciała do tyłu z fuknięciem. Przetoczyła się na trawie. Midnight wykorzystała super-siłę atakując Tamaskan Dog. Biała oponentka stała na równych łapach. Jej ogon bił triumfalnie na boki. Oczy zmrużone były w dwie szparki. Alays oddychała ciężko, kiedy zaczęła powoli się podnosić. Jej cała klatka piersiowa była mocno obolała. Jej oddech był bardzo powolny, aby nie podrażniać bolącego miejsce. Złotymi oczyma zmierzyła swoją przeciwniczkę. Powoli wstała. Musiała jakoś ją zaatakować. Jednak czerwonooka ubiegła ją. Wzięła bardzo długą kłodę w jej szczęki i rzuciła w suczkę. Alays odskoczyła na bok. Drewno upadło z głuchym hukiem na trawę. Ponownie wzięła leżący przedmiot na trawie. Tym razem płotek treningowy. Tamaskan Dog musiała wykonywać zwinne uniki. Biaława wilczyca warknęła sfrustrowana pod nosem. Skoczyła na plecy Alays. Szukała szczękami karku. Puchate futro złotookiej stworzyło swego rodzaju barierę przeciw kłami Midnight. Mimo to ciężar atakującej przygniótł ją do ziemi. Alays widziała jak łapy świecą się wilczycy na czerwono. Jedną uniosła w górę nad kręgosłupem suczki. Tamaskan Dog podjęła próbę wyswobodzenia się. Niestety nie przyniosła ona efektów. Wiedziała co się stanie, jak się nie uwolni. Gdy Midnight miała zadać cios z przodu wystrzelił strumień wody, którego siła zbiła białą waderę z nóg. Alays podniosła gwałtownie głowę.**

-Janny!-zawołała radośnie na widok białego pieska w brązowe łatki. Szybko wstała na dwie łapy. Gotowa była do samoobrony, gdyby Midnight zaraz miała zaatakować znienacka. Biała wilczyca jednak leżała przez chwilę na boku. Zaczęła powoli się podnosić, jednak Janny wyszedł naprzeciw. Przednie łapy zbliżył do pyska, po czym dmuchając lekko rozsunął je na boki. Woda zaczęła w gwałtownym tempie zamarzać. Midnight została przykuta do ziemi. -Dzięki!-odpowiedziała Alays zwracając się do pieska.

-Nie ma sprawy.-uśmiechnął się lekko psiak. Jednak szybko spoważniał.-Alays, chodzi o Flurr...spokojnie wszystko z nią w porządku, ale...zinfiltrowała autokar wroga i...najgorsze jest przed nami...-odpowiedział piesek z powagą. Jego brązowe oczy zamgliły się na chwilę.

-G-gorzej? Jak może być gorzej?-zapytała Alays z niedowierzaniem. Czuła jak serce przyspiesza jej z niepokoju, stres zaczął ciążyć jej na żołądku. Jak gorzej mogło być. Byli już w desperackiej sytuacji, w jakiej nigdy nie byli. Złote spojrzenie suczki wyrażało jej myśli. Obejrzała się za siebie. Baza, ongiś majestatyczna, biała. W nocy ładnie odznaczająca się na tle nocnego nieba. Teraz pochłonięta była w gorących niebieskich płomieniach, które ją trawiły. Jej złote oczy odbiły ich światło. Następnie zwróciła głowę do Janny'ego.-Jak gorzej?-zapytała poważniej.-Powiedz.

-Otóż mają plany potężnej broni. Bardzo potężnej o niezwykle niszczycielskiej sile.-rzekł piesek, który wziął bardzo głęboki oddech przed wypowiedzią. Alays czuła jak w tym momencie krew mrozi jej się w żyłach. A cały świat zamarł w miejscu. Ekspresja jej pyszczka wyrażała przerażenie jakie odczuwała.

* Zmiana sceny odznaka Alays

**Uraza posłała kolejną ciernistą kulę na jej oponenta, jednak przeleciała ona, a przed jej fioletowymi oczyma mignęła jasnoniebieska smuga światła. Z gardła lamparcicy wydobył się głuchy i zduszony ryk. Wściekła była na siebie, że nie może pokonać psiego kapitana drużyny Psiego Patrolu. Tak bardzo go nienawidziła! Chciałaby widzieć jak jej ciernie go dopadają, ale jego moc super-szybkości utrudniała jej zadanie. Coś uderzyło ją w bok. Teraz zaryczała na głos z bulgocącej w niej wściekłości. Z jej łapy wysunęły się ostre jak brzytwa pazury. Masywną prawą przednią łapą wykonała zamachnięcie. Chase uniknął bardzo szybko ciosu.**

-WALCZ!!-krzyknęła czując jak złość coraz bardziej ją wypełnia.

-Dobrze. Będę, skoro sobie życzysz tego Urazo!-odezwał się poważnie Chase, który stał teraz przed nią w odległości czterech metrów. Stał wyprostowany. Jego sylwetka podkreślała, że jest przywódcą. Klatkę piersiową mimo walki dumnie miał wypiętą do góry. Jego brązowe oczy obserwowały lamparcicę. Uraza uśmiechnęła się, kiedy go zauważyła. Ogromne łapy zaświeciły się jej na fioletowo i posłała dużą kulę cierni na Owczarka Niemieckiego. Ten odskoczył zwinnie na bok w ostatniej sekundzie. Teraz to jemu łapy zaświeciły się, ale na kolor niebieski. Niebieskie światło ponownie mignęło tylko przed fioletowymi oczyma samicy lamparta.

**Po chwili coś uderzyło ją w bok. Zanim obróciła się i kłapnęła szczękami napastnika już nie było. Owczarek Niemiecki zniknął. Uraza zaczęła się rozglądać na boki. Łapy świeciły jej się na fioletowo. Była w gotowości. Niebieskie światło mignęło jej po raz kolejny przed oczyma.**

-Aha! Tu jesteś!-zawołała z triumfem. Spod jej łap wystrzelił mur cierni, jednak piesek za pomocą swojej mocy uniknął uderzenia. Podbiegł do niej i zaczął ją okrążać. Świadczyły o tym smugi niebieskiego światła jakie po nim zostawały. Lamparcia odwróciła się i ponowiła atak. Już nie była zaskoczona, gdy kolejny mur z cierni nie trafiła psa. Wysunęła pazury, ogon zafalował na boki gotowa była do skoku.

**Owczarek Niemiecki po raz kolejny ją okrążył. Z uśmiechem na białym pysku wyskoczyła przed siebie z wysuniętymi łapami. Jej czarne pazury tylko lekko błysnęły w niebieskiej łunie. Jednak upadając nikogo nie poczuła. Jedynie co poczuła to trawa pod łapami. Odwróciła jej głowę gwałtownie. Piesek stał za nią. Warknęła.**

-Chase myślałam, że jak dwóch wielkich przywódców spotka się w walce to będą mogli oni walczyć razem. Żaden nie powinien unikać.-mówiła lamparcica patrząc się w oczy psiemu kapitanowi piesków. Powoli zaczęła zbliżać się w jego kierunku. On patrzył się na nią z nieufnością.

-Nie włożyłaś w tą walkę wiele Urazo.-odpowiedział oschle Chase, który mierzył ją wzrokiem. Fuknęła z wściekłości, ale nie stanęła. Była na tyle blisko, aby doskoczyć do niego. Przygotowała się. Czuła zbierającą się siłę w jej mięśniach. Nastał ten moment! Wyskoczyła, ogonem nadała sobie lekko trajektorię w bok. Chase aktywował swą moc, ale Uraza zaczepiła jego tylną łapę pazurem.

-Graah!-syknął piesek czując palący ból. Lekko opadł na ziemię, ale wkrótce zmobilizował się i aktywował swoją moc. Szkarłatna krew spływała mu po rozciętej kostce zabarwiając niebieską tkaninę na czerwono. Uraza chciała posłać w niego cierniami, ale piesek mimo rany zdołał uciec. Przywódczyni stada lampartów wywinęła zęby w wściekłości. Rozejrzała się po bokach.

-Skoro nie mogę z tobą walczyć, trudno. Ciekawe czy ona się obroni!?-powiedziała z przebiegłym uśmiechem. Odwróciła się w bok. Masywne łapy zaświeciły się na fioletowo. Chase podążył za jej wzrokiem. Serce mu zamarło kiedy zobaczył w kogo celuje...Celem Urazy była Everest, która stała odwrócona do niej plecami. Husky walczyła z dwoma członkami kociej katastrofy.

-EVEREST UWAŻAJ!-zawołał Chase ze wszystkich sił, chciał przekrzyczeć bitwę. Wiedział, że nie dotrze do niej na czas z raną, która go spowolniła. Huk był jednak tak głośny, że lawendowa Husky nie odwróciła się. Owczarek Niemiecki zaskomlił. Oczy zwęziły się mu z determinacji. Uznał, że stanie na trajektorii cierni osłaniając żonę. Aktywował moc i mimo bólu pobiegł na drogę cierni, które zaraz Uraza wystrzeli.

**Odwrócił się jeszcze raz za siebie. Widział jak suczka w jasno-turkusowym stroju wydobywa z swoich płuc zamarznięty oddech. Oponenci podążyli za nią. Kocia wersja Marshalla podbiegła pod lodową górę, po czym jego białe łapki zaświeciły się na czerwono. Lód zaczął topnieć. Za nią podążała kocia wersja Husky. Odwrócił głowę. Uraza wystrzeliła ciernie. Jednak nagle jej łapy zapadły się w ziemie. Upadła prosto na pysk. Ciernie zniknęły wraz z jej upadkiem. Owczarek Niemiecki zamrugał zdziwiony oczyma. Potem uśmiechnął się gdy zobaczył, że z tyłu stoi Mickey. Pokuśtykał do rudego pieska. Niebieskooki zauważył to i rzucił mu pełne zmartwienia spojrzenie.**

-Chase...wszystko w porządku?-zapytał rudy psiak. Chase kiwnął krótko głową.

-Nic mi nie jest. Dam radę.-odrzekł brązowooki psiak w niebieskim kostiumie.-Dziękuje Ci Mickey.-mówiąc to popatrzył się na niego z dużym uznaniem. Rudy piesek uśmiechnął się.-Czy mogę w czymś Ci pomóc?-zapytał unosząc jego prawą brew do góry. Rudy Kundel w zielonej apaszce pokiwał poważnie głową. Taka powaga nie była w jego stylu.

-Flurr zinfiltrowała autokar.-zaczął Mickey. Chase uśmiechnął się lekko słysząc z początku mogłoby się wydawać, że dobre wieści.-Akro i reszta Ligi Londyńskiej stoją za tym.-kontynuował. Owczarek Niemiecki spoważniał. Na wzmiankę o szarym Husky'm lekko wyszczerzył zęby.-To wszystko co tu się dzieje, to tylko część jego planu...on...stworzył niszczycielską broń. Jest ona tu w Zatoce Przygód. Flurr znalazła jej plany...musimy ją unicestwić, jeśli Zatoka Przygód ma ujrzeć światło dnia...

**Chase poczuł jak szok przebiega mu po kręgosłupie, zostawiając po sobie zimny i nieprzyjemny dreszcz. Obecna sytuacja była beznadziejna. Do tej pory nie myślał, że oprócz zapędzenia ich w kozi róg i pożaru bazy mogłoby coś się gorszego zadziać. A jednak...Psi kapitan Psiego Patrolu opuścił na chwilę wzrok na łapy.**

-Jaki jest plan?-zapytał ponownie unosząc wzrok do góry. Jego głos był wyrażał powagę sytuacji z jaką przyszło się mu zmierzyć. Wzrok zdawał się być też pytający.

* Zmiana sceny odznaka Chase'a

**Ryder uniósł się za pomocą jet-packa w powietrze. Wykonał unik na bok gdy metalowa łapa na wydłużonym ramieniu kłapnęła obok niego. Blondyn w fioletowej zbroi stał na trawie. Zmarszczył czoło kiedy brunet uniknął jego ataku. Zanim stał na w pół wyłysiały mężczyzna, także w fioletowym kostiumie. Stał za młodszym od niego mężczyzną.**

-Dalej Harold!-zawołał wąsaty mężczyzna. Nie odwracając głowy, chłopak w hełmie odpowiedział swojemu wujowi:

-Dam radę jeśli skupię się na Ryderze wujku Humdingerze!

**Ryder uniknął pocisku Harolda. Tym razem był do drobny promień laserowy wystrzelony z prawego rękawa. Blondyn fuknął w frustracji, a jego wuj założył ręce. Brunet obniży pułap po czym złapał Burmistrza Humdingera za ciemnofioletowy kołnierzyk. Zaczął lecieć do góry unosząc powoli nad ziemię złego burmistrza. Ten zaczął wierzgać nogami.**

-HAROLD!! NA POMOC!-zaczął krzyczeć Burmistrz Humdinger w owej chwili będąc już dwa metry nad ziemią. Próbował ręką dosięgnąć Rydera, ale on znajdował się poza jej zasięgiem. Ponownie zaczął wierzgać nogami.-Puszczaj mnie smarkaczu!-warknął brązowooki mężczyzna. -Harold, co z Tobą!?

**Harold westchnął ciężko, po czym z dużą nie chęcią spowodował, iż jego ręce zaświeciły się na kolor żółty. Jet-pack Rydera przybrał kolor żółty, po czym przestał działać. Brunet z wujkiem blondyna opadli z głośnym hukiem na ziemię. Humdinger zerwał się na równe nogi, pięścią chciał wycelować w Rydera, jednak on przetoczył się po trawie w prawy bok. Wąsaty mężczyzna uderzył z impetem pięścią w trawę. Złapał od razu rękę, kiedy poczuł ból.**

-Mój wujek może z tobą nie wygra, ale ja owszem!-zawołał Harold. Ręce ponowie przybrały żółty kolor. Uniósł teraz plecak Rydera i zaczepił go sobie z tyłu. Zaśmiał się złowieszczo, kiedy unosił się na tle rozgwieżdżonego nieba. Poleciał w kierunku Rydera, który przybrał pozycję obronną. Pięści miał przed twarzą. Gdy Harold znalazł się w jego zasięgu wykonał zamach, ale uderzył tylko powietrze. Harold Humdinger zaśmiał się. Złapał Rydera za kołnierz i uniósł w powietrze. Brunet jednak spiął rękę w pięść i przyładował blondynowi w brodę. Upuścił go sam opadając na ziemię, ponieważ chłopak złapał go za skrzydło jet-packu. -WUJKU!-zawołał wściekły Harold.

**Humdinger do tej pory trzymał bolącą rękę, jednak na zawołanie Harolda przestał ją trzymać. Podbiegł do Rydera. Rozgorzała się walka na dwa fronty. Z jednej strony Harold atakował Rydera, zaś z drugiej Burmistrz Humdinger. Brunet musiał unikać raz po raz pięści jakie przecinały powietrze. Oczy musiał mieć dookoła głowy. Wykorzystał okazję, po czym za pomocą prawego sierpowego znokautował Humdingera. Teraz pozostał mu Harold, który przez to, że był w podobnym wieku co on miał tyle samo sił. Kiedy chłopakowi ręce zaświeciły się na żółto Ryder złapał je za nadgarstki. Wokół jego kieszeni z tabletem pojawiła się żółta łuna. Blondyn zmarszczył czoło, aby unieść przedmiot z kieszeni. Niestety tak też się stało. Zamachnął się głową i uderzył swoją w głowę Rydera. Chwilowo zamroczony chłopak opadł na trawę.**

-Teraz mogę przejąć kontrolę nad całym Psim Patrolem! Zażądam odwrotu! Potem każdy usłyszy o wielkim geniuszu Haroldzie Humdingerze!-mówił triumfalnie blondyn trzymając w lewej ręce tablet. Prawą wystrzelił triumfalnie do góry. Nacisnął przycisk.-Psi Patrolu, pora abym zarządził od--przerwał fałszywy komunikat gdy pięść Rydera uderzyła go od tyłu. Tablet wypadł mu z rąk. -Tylko nie moja głowa!!-obruszył się blondyn.

-Musiałem. Nie pozwolę tobie wydawać fałszywych rozkazów pieskom.-odpowiedział bardzo poważnie i stanowczo Ryder. W jego brązowych oczach zalśniła determinacja. Harold uniósł się na jet-packu, po czym zaczął z obydwu rękawów wystrzeliwać pociski laserowe. W miejscach, w które trafiły, trawa pozostawała spalona. Ryder skakał na boki unikając ich. Ręce Harolda zaświeciły się na żółto. Hełm Rydera także. Pociągnął on za sobą bruneta. Nagle poziomy słup powietrza uderzył w Harolda. Chłopak upadł na ziemię. Ryder podbiegł do niego i szybko zabrał mu plecak odrzutowy.

**Brunet odwrócił głowę i zauważył za sobą stojącą Flurr. Suczka miała wyprostowane przednie łapy. Lewa skierowana była w dół, prawa w górę. Z nich ponowie wystrzelił słup powietrza. Mocniejszy niż poprzedni. Zepchnął on chłopaka prawie, że do końca klifu. Żółtooka skoczyła do przodu po czym tupnęła w ziemię, napięte łapy uniosła w górę. Z ziemi wystrzeliły dwa słupy, które przytrzymały Harolda. Potem kopnęła lekko ziemię i drobnym kamyczkiem znokautowała blondyna. Ryder podbiegł do Flurr, kucnął aby podrapać ją za uchem.**

-Dzięki piesku.-powiedział wdzięcznie chłopak.-Cieszę się, że widzę.

-Ja także. Szukałam Ciebie.-odpowiedziała poważnie suczka. Spojrzenie swoich oczu wbiła w Rydera. Chłopak słysząc ton jej głosu przybrał poważną postawę. Kiwnął głową, pozwalając jej aby przemówiła dalej.-Zinfiltrowałam autokar na plaży. Jest przenośną bazą Ligi Londyńskiej, która stoi za tym całym atakiem. Odnalazłam plany broni, która czerpać energię będzie prosto z czarnej dziury. Trzeba ją unicestwić, jeśli mamy powstrzymać zagładę Zatoki Przygód.

**Ryder chciał złapać się za głowę, ale nie mógł. Jednak lekko rozchylone usta wskazywały na jego przerażenie mieszające się z rozpaczą. Wszystko szło nie tak. Na dodatek sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót.**

-Flurr co chcesz z tym zrobić...?-zapytał chłopak patrząc z nadzieją na suczkę.

-Planuję tam pójść i ją unicestwić. Zmierzę się ponownie z Akro. Jednak najbliższy krąg Akra będzie tam. Dlatego będę musiała pójść z innymi magami. A Sarah jest ciężko ranna...-powiedziała suczka. Wspominając przyjaciółkę jej żółte oczy zamgliły się ze smutku. Przed chwilą błyszczały niczym dwa słońca determinacją. Ryder pokiwał głową w zrozumieniu. Jego spojrzenie było pełne współczucia.

-Kogo planujesz wziąć ze sobą?-zapytał brunet. Flurr zamyśliła się na chwilę. Musiała dobrze wszystko przeanalizować. Po chwili była gotowa udzielić chłopakowi odpowiedzi:

-Wezmę ze sobą Janny'ego, Mickey'ego oraz Dawn.

**Ryder kiwnął głową na znak zrozumienia.**

* Zmiana sceny odznaka Psiego Patrolu

**Pod niewielkie wzgórze, które prowadziło do stojącej w płomieniach bazy, biegły dwie psie sylwetki. Oświetlone niebieską łuną. Łuna tak jak płomienie była zimna, bez emocji. W przeciwieństwie do tradycyjnej łuny nie dawała ona poczucia ciepła, dawała odczucie chłodu. Przypominała tańczący lód. Jedynie to wrażenie rozwiewała z każdą sekundą narastająca temperatura.**

-Mam nadzieję, że się wyrobiliśmy na czas...-wypowiedziała swoje obawy pół-szeptem Fire. Jej szaro-beżowe futro oświetlane było przez kolor niebieski. Jej brązowe oczy skupione były na budynku.

**Play nie odpowiedział. Nie chciał rzucać optymizmem. Fire rozumiała to. Sama była świadkiem eksplozji. Nastała teraz cisza, podczas której napięcie narastało niczym tykająca bomba. Obydwoje biegli z determinacją w oczach, chronić bezbronnych i walczyć. Dystans zaczął się skracać. Przed nimi czekała najbardziej zażarta i śmiercionośna walka jaką stoczą w całym swoim życiu...**

* Zmiana sceny odznaka Fire

**Eksplozja spowodowała, że okna stopiły się, a ich resztki zostały wyrzucone w powietrze na polanę. Niebieskie płomienie były wszędzie. Mieszały się one z czerwonymi płomieniami Tavasz. Temperatura była nie do zniesienia. Wszelkie czujniki przeciwpożarowe wraz z małymi gaśnicami stopiły się podczas wybuchu. Akea stała przed szczeniętami z nadzieją, że ich jakoś ochroni. Łzy skapywały jej z oczu. Barki zaczęły lekko drżeć. Honey stała trochę za Akeą. Ciałem osłaniała szczeniaki. Pandora czuła temperaturę. Jednak jej zamglone oczy nie mogły rejestrować zdarzenia. Sama była skonfundowana co się dzieje. Dziki, przerażony szloch wtórował rykowi płomieni.**

-Mamo ja nie chcę umierać!-zapłakał Nero, pyszczek wtulił w nogę matki. Honey nie wiedziała co odpowiedzieć. Polizała syna między uszami chcąc dodać mu otuchy. Nawet Strzałka drżała teraz z przerażenia. Z zielonych oczu kapały jej łzy.

-M-możemy stąd wyjść? Proszę...-zapytała suczka z lekko drżącym głosem. Zielone oczy odbijały niebiesko-czerwone światło płomieni.

-Och! Chcesz wyjść!? To mam nadzieję, że nie zasmucę ciebie jak ci powiem, że nie.-odezwała się Tavasz, która wychwyciła pytanie młodej suczki. Na koniec zachichotała diabolicznie. Dwukolorowe oczy błysnęły złowieszczo. Strzałka wzięła parę kroków w tył. Wraz z Dianą podeszły przed zebraną i ściśniętą pod ścianą grupą piesków. Akea wzięła parę drobnych kroków do tyłu. Głowę miała zadartą jednak do góry, chcąc pokazać, że się nie boi.

-Proszę...pomóżcie nam...to...to...to nie może się tak skończyć...-wyszeptała Akea. Powstrzymywała się od zamknięcia oczu i pozwolenia by dreszcz strachu całkowicie ją opanował.

**Oczy Tavasz ponownie błysnęły z chorą ekscytacją. Popatrzyła się na Dianę, wyczekując na jej ruch. Suczka rasy Owczarek Australijski zamknęła oczy. Jej oddech zaczął się wyrównywać. Dziwne było aż widzieć, że potrafi oddychać z takim spokojem. Mięśnie jej przednich łap lekko drgnęły. Akea poczuła jak krew marznie jej w żyłach. Oddech utknął w płucach. I tak ciężko było oddychać w takim skwarze. Szloch przybrał na sile. Dudnił jej w uszach. Ryk rozszalałych płomieni zagłuszał go jednak. Diana wzięła falistym ruchem łapy do siebie. Za chwilę miała wystrzelić śmiercionośny pocisk. Kundelka z kapeluszem nie pozostawała w tyle. Przednia łapa zgięta już była w pięść. Nie było miejsca na ucieczkę. Dwoje napastniczek celowało właśnie w nich. Jakby w zwolnionym tempie Diana zaczęła rozprostowywać łapy, Tavasz zaś emitować ogień z przygotowanej łapy. Jednak od strony wejścia buchnęły dwa płomienie. Zaskoczone dwie suczki przestały tkać ogień. Odwróciły się. Pysk suczki o dwukolorowych oczach zmarszczył się w gniewie, gdy zobaczyła kto przerwał jej egzekucję. Diana także nie zdawała sie być zadowolona. Zimnym wzrokiem mierzyła dwójkę psów. Akea poczuła wiele uczuć na raz, po niepokój wywołany obawą, że dojdą posiłki po iskrę nadziei, że to ich ratunek. Widziała jedynie dwie czarne sylwetki w wejściu.**

-Wara od szczeniaków.-zadudnił niski głos. Akea myślała, że serce eksploduje jej z radości kiedy rozpoznała głos.

-Co się dzieje?-zapytała szeptem Pandora. Nadal była skonfundowana co się dzieje.

-Nasza pomoc przybyła!-odpowiedziała szeptem, suczce rasy Goldador, Akita Amerykańska.

-Ooo...czy wy serio myśleliście, że jak przybędzie dwójka bohaterów to my nagle przestaniemy?-zapytała pogardliwie Tavasz rzucając tak samo pogardliwy uśmieszek. Prawą brew uniosła do góry.

-Nie. Będziemy walczyć jeśli trzeba!-odpowiedziała teraz stanowczym głosem Fire mierząc suczkę pewnym siebie wzrokiem. Tavasz jednak zniosła spojrzenie, swojego nie opuszczając na sekundę.

-Chcesz walki?! To ją dostaniesz!-zapytała Tavasz z niebezpiecznym błyskiem w oczach. Kucnęła gwałtownie, tylne łapy wyrzuciła do przodu. Trysnął z nich czerwony ogień.

**Fire uniosła gwałtownie łapy do góry tworząc ścianę ognia, która miała ochronić ją przed pociskiem. Zaskoczona była jednak potęgą brązowo-kremowej suczki. Siła uderzenia wyrzuciła Fire do tyłu. Tavasz zaśmiała się psychotycznie, sama natychmiastowo stając na dwie równe łapy. Zaczęła atakować Fire na przemian. Wyprostowywała przednie łapy zgięte w pięść. Kunming Wolfdog musiała turlać się po ziemi. Nie miała nawet czasu wstać. W ostatniej chwili wstała, ale musiała kucnąć natychmiastowo gdy kula ognia przeleciała jej nad głową. Play wystąpił na przeciw Diany. Suczka uniosła brew do góry zachowując poważny wyraz pyska. Taki sam kamienny miał Play.**

-Widzę, że chcesz swojej śmierci!-odezwała się Diana patrząc z pogardą na złotookiego przeciwnika.

-Przyszedłem po to by walczyć.-udzielił odpowiedzi Play mierząc ją wzrokiem. Diana chwilę jeszcze go obserwowała. Następnie bardzo lekko uśmiechnęła sie pod nosem. Obydwoje byli gotowi do ataku. Każde z nich czekało na ruch oponenta. Gerberian Shepsky w czerwonej chuście czuł żar. Mógł się domyślać jak bardzo potężna jest jego oponentka. Owczarek Australijski o maści Blue Merle obróciła się, a z jej wyrzuconych w powietrze łap trysnął ogień. Wydał on ogłuszający ryk. Play także zaatakował wziął łapy do siebie i wystrzelił ogień ciskając go w oponentkę. Ona jednak zablokowała go posyłając nowy niebieski płomień na trajektorię czerwonego płomienia przeciwnika.

* Zmiana sceny odznaka Fire

**Marco z trudem przemierzał okolicę która nadal stała w ogniu. Gorąc był nie do wytrzymania. Nasilał się z ciągiem drogi w samo centrum. Obawiał się że napotka kogoś z wrogów a przecież musiał szybko odnaleźć jego kochaną Skye. Błagał w głowie aby szybko się znalazła i aby nic się jej nie stało. Przez towarzyszący mu ogień bał się o to że ukochana została poważnie zraniona przez destrukcyjny żywioł. Przemierzył już prawie całe miasto. Przeskakiwał co i raz przez kawałki budowli leżące na jezdni. Niektóre były rozgrzane a niektóre się paliły. Był to wręcz obraz prawdziwej apokalipsy. Kłęby dymu zasłaniały nocne bezchmurne niebo lecz i okolicę oświetlał żywy i intensywny kolor czerwieni przechodzącej w pomarańcz. Pies zaczął się już desperacko oglądać na boki. Wiśniowe oczy nerwowo wypatrywały suczki spośród ruin niegdyś spokojnego i pięknego miejsca. Czas malał nieubłaganie. Groźny dym i wysoka temperatura zwiększała niepowodzenie akcji. Gdy już powoli tracił nadzieję a krystalicznie czyste łzy napływały do oczu ujrzał pewną ślepą uliczkę. Jeszcze ostatkami energii pobiegł w jej stronę. Nie raz popażając łapy o powierzchnie. Jednak ten mały błysk spośród blasku ognia wydawał się być nadzieją. Po chwili przeszedł przez ciemną uliczkę gdzie ogień nie dotarł. Wybiegł po czym zatrzymał się gwałtownie. Potoki łez wydostały się z oczu. Ujrzał ją. Leżącą z taką spokojną miną. Oczy zamknięte. Leżąca pośród niczego. Bezzwłocznie podbiegł do niej i przytulił. Następnie sprawdził tętno. Wydał z siebie dźwięk radości i ulgi gdy tylko poczuł oddech. Przez chwilę trwał w przytuleniu. Na jego pysku ukazał się błogi uśmiech. W końcu ją odnalazł. A fakt że przeżyła sprawiał że o niemal nie skakał z radości i szczęścia. Z tak błogiego uradowania wyrwała go jednak brutalna rzeczywistość. Zrozumiał że na czułość znajdzie się czas po tym całym piekle które ma miejsce. Spoglądał po bokach jednak przestał gdy suczka w jego łapach zaczęła się ruszać.**

-Uh... co... Mar-co?- powiedziała ledwo słyszalnym głosem. Jej oczy powoli otwierały się. Pies o niemal nie zakrzyczał ze szczęścia. Wziął powietrze w płuca

-Jestem! Kochana moja! Jestem... Sz... Będzie dobrze... Jesteś bezpieczna- mówił uspokajającym tonem tuląc ją i gładząc łapą głowę.

-Mo-je ciało... Ta-ak bol-i... Nie mogę się jeszcze ruszać...- skarżyła się wydając głuche jęki bólu. Widziała jeszcze zamglony obraz jednak czuła gorąc jak i widziała pojedyncze jasno-czerwone punkty. Jej ciało było prawie bezwładne co Marco poczuł.

-Rozumiem ale wyjdziesz z tego. Powiedz, jeżeli możesz. Co tu zaszło?- mówił z troską i bólem widząc jak jego umiłowana cierpi. Patrzył się na nią z taką czułością i poruszeniem

-Sweetie... Ta-g-go... Poraz-ził mni-e... atak... trzeba ostrzec... - mówiła powoli chodź właściwszym określeniem było by niezrozumiały bełkot który miał wyrazić informację. Ból nadal przeszywał jej ciało i paraliżował. Pies jeszcze bardziej zatroskany spojrzał na nią. Może gdyby Skye przybyła na czas sytuacja nie była by tak bardzo druzgocąca a szala zwycięstwa nie gościła by tak bardzo na stronie wroga. Jednak kości zostały rzucone.

-Wydaję się być na to za późno...- odparł pies

*Początek muzyki w tle Mozart - Lacrimosa 2:01*

**Obraz zaczął przejeżdżać w górę. Po chwili był nad budynkami. To wszystko działo się w jednej chwili. Wszystko stało w ogniu. Ogromna łuna oświetlała okolicę. Kłęby dymu stawały się większe i większe. Istna apokalipsa miała swoje miejsce właśnie w Zatoce przygód. Gdzieniegdzie wszystko było zrównane z ziemią. Tu i owo znajdowała się lawa która bulgotała a iskry zapalały pozostałości które były jeszcze całe. Miasto stanowiło barykadę jak i tor przeszkód dla każdej pomocy która miała przyjść. Sytuacja która miała miejsce tu wydawała sie nie do rozwiązania. A jeszcze, całkiem niedaleko. Gościł także ogień. Tylko u tego żar bił z niebieskiej powłoki**

*Koniec muzyki*

* Zmiana sceny odznaka Psiego Patrolu na Mighty Pups

**Anette uskoczyła na bok. Przy ruchu jej ciemnorude uszy zafalowały na wietrze wywołanym przez ruch. Jej kocia wersja syknęła wściekle, obrzucając ją tak samo rozzłoszczonym spojrzeniem. Przez chwilę mierzyli siebie wzrokiem, po czym ruszyły do ataku. Kotka wyciągnęła przednie łapy do przodu. Z palców kocicy wysunęły się pazury, które błysnęły w złowrogim świetle niebieskiej łuny. Nagle ktoś uderzył w bok kotki! Minimus! Suczka podziękowała mu czułym spojrzeniem zielonych oczu. Gerberian Shepsky kiwnął głową walcząc z kocią napastniczką, która wściekle uderzała pazurami w jego kufę. Chciała skoczyć mu pomóc, ale nagle coś przykuło jej uwagę. Mignięcie szarego futra dokładniej. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie postura posiadacza futra. Długie uszy, białe łaty, bardzo mocno ciemnoszare łaty i romb na klatce piersiowej. Anette nie dowierzała własnym oczom. Przez chwilę cała rozpacz związana z atakiem, pożarem bazy, zniknęła, ustępując łzom szczęścia. Ciepło i ekscytacja rozpływały się po jej ciele. Podeszła szybszym krokiem do postaci.**

-Avalanche-zawołała głosem przyciszonym z radości. Zamrugała z niedowierzaniem. Odgłosy walki tym bardziej ją zagłuszyły. Teraz zmieniła tempo do bardzo żywego marszu.-A-Avalanche!-zawołała teraz głośniej, odzyskując władzę nad głosem. Szara postać odwróciła się. Teraz Anette podbiegła do jej siostry. Jej zielone oczy błyszczały jak szmaragdy.-Nie wierzę, że to Ty! Minęło tak wiele czasu...-oznajmiła Anette na chwilę opuszczając wzrok na myśl o rozłące z siostrą.-Szkoda, że spotykamy się w takich okolicznościach...szybko musisz nam pomóc!

**Ciepło spojrzenia Anette, nie znalazło odwzajemnienia w spojrzeniu Avalanche, które wypełnione było zaskoczeniem, chłodem i nienawiścią. Szara suczka stała odwrócona bokiem do swojej siostry. Zielonooka podeszła się przytulić, jednak Avalanche szybko się odsunęła. Anette zamrugała zaskoczona. Czy zrobiła coś nie tak? Co się zmieniło między nimi? Czyżby Avalanche jej nie kochała już? Jej spojrzenie przypominało spojrzenie zagubionego i skonfundowanego szczenięcia. Głowę uniesioną miała lekko do góry. Wzrok nadal utkwiony w siostrze.**

-Nie. Nie pomogę ci Anette! Zostawiłaś mnie! Obiecałaś, że mnie będziesz odwiedzać! Nigdy tego nie zrobiłaś!-warknęła Avalanche. Jej siostra z miotu zrobiła zdruzgotaną minę. Dwie krystaliczne łzy spłynęły po jej obu policzkach.

-Avalanche...ja naprawdę chciałam...moi właściciele nie mieli czasu...obydwie doskonale wiemy jak wielki jest Nowy Jork...-powiedziała z dużym bólem w głosie Anette patrząc się na siostrę przepraszającym wzrokiem.

-Chciałaś, ale tego nie zrobiłaś! Żyłyśmy w tym samym mieście! Nie było tak, że jedna na zachodnim, druga na wschodnim wybrzeżu! To samo miasto!-wycedziła nienawistnie niebieskooka suczka. Jej wzrok ciągle był utkwiony w swojej siostrze z miotu. Odwróciła się gwałtownie do przodu. Stała przodem do płomieni, które rzucały łunę na jej przednią część ciała.

-Proszę...-wyszeptała Anette, która teraz pragnęła, aby jej relacje z siostrą były takie same jak za czasów ich lat szczenięcych. Co się stało? Jak to się stało? Takie pytania kotłowały się po jej głowie.

-NIE!-odpowiedziała krzykiem Avalanche.-Wiesz czego tu jestem!? Jestem tu by im pomóc! Zniszczyć Ciebie! Zniszczyć ten cały Psi Patrol! Z tym człowiekiem na czele!-cedziła zdania suczka Spaniela. Zdanie wspominające o Ryderze było przesiąknięte ogromną nienawiścią, a nawet pogardą. Przez chwilę się zmierzyły, po czym Avalanche napięła mięśnie i skoczyła do przodu.

**Zatopiła zęby w barku siostry. Łapami biła w jej brzuch, próbując ją przytrzymać zarazem. Wiedziała, że ma ostre zęby i mocny chwyt. Czuła, że jej siostra nie wydobędzie się z jej uścisku. Nagle Anette zamachnęła się do przodu, głową uderzając w głowę siostrę. Szara suczka zatoczyła się lekko do tyłu zamroczona. Potrząsnęła głową. Siostra niebieskookiej wykorzystała moment i stanęła na trawie. Obydwie mierzyły się przez chwilę wzrokiem, po czym Avalanche gwałtownie skręciła w bok. Chciała się rozpędzić wykorzystując napęd, aby za chwilę uderzyć z całym impetem w bok siostry. Wywróciła ją, jednak Anette szybko przeturlała się po trawie na bok. Wiedziała, że musi się bronić. Nadal jednak nie chciała krzywdzić siostry. Dlatego też wyciągnęła tylne łapy i podcięła suczkę. Avalanche runęła na ziemię. Zielonooka skoczyła na plecy siostry przytrzymując ją. Niebieskooka wyprężyła plecy w łuk. Była świadoma, że zaraz Anette straci równowagę i poleci na ziemię. Wtedy ją zaatakuje ponownie! Wszystko poszło zgodnie z planem szarej Spanielki. Na białym pyszczku suczki przebiegł uśmieszek zwycięstwa. Przykucnęła, po czym wyskoczyła z rozwartymi szczękami na nadal ogłuszoną siostrę. Anette w ostatniej chwili przetoczyła się. Tylne łapy wystrzeliła w powietrze, uderzając prosto w białe podbrzusze. Avalanche zaczerpnęła gwałtownie powietrza. Upadła gwałtownie na ziemię.**

-No proszę, proszę, Anette nie wiedziałam, że taka zadziora z ciebie...-wymówiła z sapnięciami Avalanche. Powoli się podniosła, nadal gromiąc znienawidzoną siostrę z miotu wzrokiem. Teraz to ona stała tyłem do płonącej bazy, zaś zielonooka przodem. Jej spojrzenie zdeterminowane, a także pełne żalu.

-Co się stało z nami Avalanche?-zapytała w drobnej przerwie w walce, Anette. Suczka nie bała się by w jej głosie zabrzmiał żal. Nie była płaczliwa, ale takowa sytuacja była ciężka dla niej samej, ponieważ pies, którego mocno kochała od początku jej dni, nie czuł już tego samego. Niebieska łuna odbijała się w jej szmaragdowych oczach. Dawało to pozór wystraszonego świata. Wściekły huk płomieni wtórował w tle.

-Twoja nieobecność się stała!-warknęła Avalanche z nowymi siłami do walki. Zmierzyła swoim lodowatym spojrzeniem siostrę, po czym obmyśliła w głowie plan...-Spójrz dookoła siebie!-przemówiła suczka o szaro-białym futrze. Głowę lekko odwróciła w lewą stroną, gdzie stała baza. Gest nakłaniał jej siostrę z miotu by rozejrzała się dookoła.-Wygrywamy tę walkę! To koniec. Ich, jak i twój...-ciągnęła suczka z dobrze dobranymi przerwami, mającymi na celu dodać nastrój. -...gdybyś pamiętała o mnie to nie musiałybyśmy walczyć Anette! Czy Psi Patrol naprawdę chciałby suczkę, która zapomniała o egzystencji własnej siostry? Ludzie wydarli mi ciebie! Rozumiesz? Wydarli!

-Avalanche...-wymówiła imię siostry suczka o brązowo jasno-kremowa suczka. Ściągnęła uszy do tyłu, wyraźnie zabolała ją uwaga siostry. Tym bardziej, że wiedziała, iż cały czas miała ją w pamięci. Jak mogła ją przekonać, że naprawdę nigdy o niej nie zapomniała. Niebieskooka wydawała się, że żaden argument jej nie przekona. Nienawiść do ludzi, tak bardzo przysłoniła jej punkt widzenia, że nawet gdyby Anette chciała wykrzyczeć, że jej właściciele to wspaniali ludzie, nigdy to by jej siostry nie przekonało. Opuściła wzrok na ziemię.

**Niebieskooka Spanielka uniosła brwi do góry, gdy wychwyciła moment zamyślenia u Anette. Plan zadziałał. Teraz wybiła się na dawno przygotowanych tylnych łapach. Wyciągnięte przednie łapy do przodu momentalnie powaliły stojącą suczkę. Gwałtownie pochyliła głowę do dołu, jej szczęki chciały ugryźć siostrę. Ta jednak dzielnie się broniła. Wyciągnęła lewą przednią łapę do przodu, cały czas je odpychając. Zamknęła oczy wiedząc, co musi zrobić, aby siebie obronić.**

-Przepraszam Avalanche...-wyszeptała z zamkniętymi oczyma suczka. Jej szept wyrażał tyle żalu, oraz poczucia winy jakie zalewało suczkę, za jeszcze niedokonany czyn. Zielonooka suczka rasy Spaniel odwróciła kufę w kierunku mocno ciemnoszarej łapy siostry. Zatopiła w niej swoje zęby. Avalanche przerwała atak. Głowę zarzuciła lekko w bok. Łapę zaś próbowała wyrwać.

-Puszczaj!-warknęła. Gdy otworzyła oczy, zapłonął w nich szczery gniew. Z warkotem ruszyła na klatkę piersiową siostry. Anette przetoczyła się po ziemi, nadal trzymając łapę siostry. Tamta straciła równowagę. Obydwie leżały na ziemi. Żadna nie wyrażała woli poddania się. Wstając na równe łapy, chciała wyszarpać swoją łapę. Wiedziała jak to zrobi. Skoczyła ponownie na siostrę, po czym ugryzła jej szczęki. Automatycznie zielonooka puściła ją. Avalanche przypuściła kolejny atak. Teraz wiedziała, że to ona ma przewagę!

**Wskoczyła na pniak stojący na przeciwko niej, z niego zaś zeskoczyła jak grom z jasnego nieba, na barki wstającej siostry. Anette fuknęła pod wpływem nagłego ciężaru. Opadła na ziemię. Suczka o niebieskich oczach odsłoniła swoje białe ostre zęby. Błysnęły one złowieszczo w niebieskiej łunie. Ugryzła ucho siostry, która jęknęła z bólu. Jednak chwilę potem zaskoczyła swoją siostrę jednym ruchem. Przewróciła się na plecy. Szara suczka sapnęła, puściła suczkę, ale nie dała się przyszpilić do trawy. Z momentem gdy Anette wstała i obróciła się gotowa na kolejny atak, szara suczka bardzo zwinnie wstała na równe łapy. Zanurkowała pod brzuchem siostry. W połowie drogi obróciła się i kopnęła wszystkimi łapami siostrę w brzuch. Brązowa Spanielka o rudych uszach i kremowych łatach upadła. Chwilę jej zajęło, aby się podnieść. Suczka z mocno ciemnoszarym rombem na klatce piersiowej nie czekała, aż tamta wstanie. Skoczyła do przodu, na celu miała ogłuszenie siostry. Przeskakując przednimi łapami zawadziła specjalnie o głowę siostry. Tamta upadła, jednak w ostatniej chwili wyciągnęła szczęki łapiąc Avalanche za prawą tylną łapę. Obydwie runęły na ziemię z głuchym odgłosem. Szara suczka gwałtownie wstała, odwracając głowę do tyłu.**

-Dość nieźle walczysz, ale to ja jestem mistrzem.-oznajmiła z uśmieszkiem Avalanche. Wyskoczyła i w mgnieniu oka przyszpiliła Anette do ziemi. Wyciągnęła lewą przednią łapę, trzymając gardło siostry. Tamta leżąc brzuchem do góry, uderzała stojącą Avalanche na kruczoczarnym i rozgwieżdżonym tle nocnego nieba. Dwoje par oczu się spotkało. Zdeterminowane zielone, oraz chłodne i nienawistne lodowate. -To koniec Anette.-oznajmiła szara suczka ze stoickim spokojem.

-Nie Avalanche...-wychrypiała Anette, zbierając w sobie wszystkie możliwe siły, aby przypuścić atak.-Zło nigdy nie wygra. Sama o tym doskonale wiesz.-dopowiedziała z pewnością siebie, w kwestii tego co powiedziała parę sekund wcześniej. Spaniel z mocno ciemnoszarym rombem na białej klatce piersiowej uniosła prawą brew do góry w geście niedowierzającego, wypełnionego pogarda pytania.

-Jesteś zbyt optymistyczna, jeśli chodzi o tą walkę.-przemówiła do siostry Avalanche. Tamta wykorzystała chwilę, po czym wszystkie cztery łapy wyrzuciła w powietrze. Siostra suczki w niebieskiej obroży odleciała do tyłu, natychmiast się podnosząc. Obydwie wyskoczyły naprzeciw siebie. Dwa z rasy takie same psy, z wyglądu i charakterów tak różne.

**Po zderzeniu złączyły się w walecznym uścisku, tworząc kulę futer. Przetoczyły się dobry kawałek. Avalanche atakowała zawzięcie, wykorzystując wszystkie umiejętności jakie nabyła. Przede wszystkim atut, że walka była jej żywiołem. Całą uwagę skupiła na siostrze jakby na świecie były tylko one we dwie. Odgłosy pozostałych walk wyłączyła zupełnie z rejestru swoich długich, szarych, falistych uszu. Anette zaś dzielnie się broniła. Sama zadawała ataki. Łapami biła w barki siostry, która raz była nad nią, a za sekundę później pod nią. Determinacja do samoobrony dodawała jej sił. Musiała obronić swoje szczenięta! Musiała bronić także siebie! Nie mogła pozostawić jej szczeniąt! Aczkolwiek nadal nie chciała poważnie skrzywdzić swojej siostry. Mimo tego wszystkiego co zaszło w przeciągu ostatnich chwil, nadal kochała ją nad życie. Avalanche ponownie górowała nad nią, ruszyła na jej gardło z najwścieklejszym do tej pory warkotem. Anette w geście samoobrony wyrzuciła tylne łapy do przodu, godząc oponentkę w brzuch. Tamta odleciała, uderzając plecami o drzewo. Przez chwilę leżała na trawie. Anette zamarła bojąc się, że Avalanche nie żyje. Gdy jednak niebieskooka drgnęła, powoli się wspierając na przednich łapach, z płuc suczki uciekł oddech ulgi. Miała świadomość, że to nie moment na radość.**

-To koniec Avalanche.-odpowiedziała spokojnie suczka. Jej zielone spojrzenie wyrażało ogromny spokój. Stała oddalona o pół-metra od szarej suczki. Tamta powoli wstawała.

**Suczka z rombem na białej klatce piersiowej zaprzeczyła w myślach. Ona się tak łatwo nie podda, dopóki nie wygra! W jej głowie narodził się plan z momentem pojawienia się postaci w oddali. Kiwnęła niezauważalnie w tamtym kierunku głową.**

-Czyżby? Możliwe, możliwe...-odpowiedziała Avalanche gotowa wprowadzić za chwilę w życie jej plan. Była gotowa na starcie z swoją siostrą, nawet jeśli to wymagało małego rozproszenia uwagi tamtej i kto wie, może kogoś kto ją wesprze? Tak czy owak, Avalanche czuła, że zwycięstwo leży na wyciągnięcie jej łapy.

* Zmiana sceny odznaka Anette

**Obie bandy toczyły zażartą walkę w klatce jaką był teren zniszczonego miasta. I tak mieli lepszy teren w dysponowaniu gdyż tu zniszczenia powstały na wskutek ich własnych działań przeciwko sobie. Reszta sprzymierzonych wrogom nie przyłożyła tutaj swojej łapy. Walka wprawdzie wcale nie przeniosła się dość daleko. Tylko poszczególne toczące się potyczki wywędrowały marę metrów dalej. Zaczął dochodzić skwar i duchota z pozostałej części Zatoki. Było to utrudnieniem dla bandy Drake'a, mimo toczącej się długo batalii wciąż wyglądali na zagubionych i nadal trzymała ich niepewność natomiast banda Bone'a wałczyła niewzruszona tym co się działo wokoło. Skupili się aby na swoim rychłym i przesądzonym zwycięstwie. Drake wycofując się na trochę z centrum potyczki wdrapał się na ruiny budynku który bądź co bądź torował całą jezdnię. Przemierzył wszystko z góry. Nie wyglądało to dobrze. Słowo 'niepokojąco' czy 'źle' to zdecydowanie za mało powiedziane. Sam był już obolały. Ciecz lała się strugami rzewnie a jego futro nasiąkało ją. Brązowe oczy wypatrywały kogoś kim mógłby się zająć w tym całym zgiełku. Był odcięty od pomocy. Spojrzał na walkę dwóch zastępców. Sam niepokojąco przewyższał swojego przeciwnika Marsy'iego. Górował nad nim znacząco i dosadnie.**

"Szlag by to wszystko. Jesteśmy jak owce zapędzone przez wilki w ciemny kąt. Toczy się walka na śmierć i życie na nasze nieszczęście jesteśmy w pozycji przegranej. Nie mamy zero informacji. Totalnie odcięci. Nawet nie wiem co tam się wyprawia. Skąd do diabła tam taka niebieska łuna światła?"- myślał przywódca jednej a band spojrzawszy się w górę, hen nad budynki. Ten tajemniczy obrazek na nocnym niebie uśpił jego czujność. Wykrył to Bone. Drake nie zdążył uniknąć ataku a Bone z całej siły rzucił się na psa.

* Zmiana sceny odznaka Psiego Patrolu na Mighty Pups

**Dixie wzięła w szczęki gałąź by nie zajęła się niszczycielskim płomieniem. Do pomocy przyszła jej Nyks. Obydwie suczki przerzuciły gałąź na boki, przy okazji ścinając dwójkę kocich oponentów z łap. Z wściekłym syknięciem dwa koty wygięły grzbiety w łuk. Pazury błysnęły w niebieskiej łunie. Nyks stanęła przodem przed suczką będącą mieszanką Blue Bay Shepherd z Owczarkiem Niemieckim. Suczka z sznurkiem na szyi warknęła ostrzegawczo. Odwróciła niezauważalnie spojrzenie brązowych oczu w kierunku gdzie stała jej koleżanka z drużyny. Szepnęła lekko, nie chciała by dwa koty ją usłyszały, huk płomieni jednak powodował, że nie mogła całkowicie szeptem mówić.**

-Idź na tyły bazy. Zajdź ich od tyłu, zaskoczysz ich.-przemówiła z determinacją Kundelka o futrze w brązowych odcieniach. Na chwilę w oczach Dixie błysnęła niepewność. Potem zastąpiła je determinacja, kiwnęła głową. -No co pchlarze!? Myślicie, że dwójka kotów jest zdolna mnie pokonać!? Hah! Przekonajmy się!-rzuciła wyzwanie dwójce kotów suczka. Koty syknęły nerwowo. Z wysuniętymi pazurami skoczyły na suczkę, która uskoczyła na bok. Wyciągnęła prawą przednią łapę i uderzyła z impetem swoją kocią wersję. Kocia wersja Dixie skoczyła jej na plecy.-GRAH!-syknęła z bólu suczka, gdy poczuła pazury, zatapianych w jej skórę.

**Tymczasem Dixie w skradającej się pozycji szła na tyły bazy. Dyszała ciężko, szła przy krzewach otaczających bazę, bliżej urwiska niż płonącego budynku. Aczkolwiek temperatura była gorąca. Gorętsza nawet niż ta co była w dzień. Czuła jak pod kostiumem i futrem spływa po niej pot. Musiała jednak pomóc Nyks! Skradała się dalej. Tu było cicho, słyszała jednak odgłosy walki mrożące krew w żyłach. Jej drużyna znajdowała się w śmiertelnym potrzasku.**

-Zabijają ich!-pomyślała z trwogą Dixie. Jej oczy napełniły się strachem. Głos w głowie załamał się. Szła dalej, nagle potknęła się o coś. Upadła boleśnie na pysk. Otworzyła oczy po chwili. Na tle niebieskich płomieni powolnym, majestatycznym krokiem szła sylwetka. Na tle płomieni była czarna. Dixie nadal ogłuszona miała oczy na wpół otwarte.

-Witaj Dixie, czy może powinnam powiedzieć siostro...?-przemówił niski głos należący do suczki. Jego brzmienie wywołało, że każdy włosek na futrze Dixie podniósł się do góry w strachu. Serce od razu przyspieszyło bicie. Jej łapy odmówiły posłuszeństwa, mimo iż myśli panicznie krzyczały, by rzuciła się do ucieczki. Teraz postać była wystarczająco blisko. Dzieliło je trzydzieści centymetrów. Suczka w obroży z kolcami spoglądała z wyższością, chłodem i pogardą na leżącą suczkę.

-S-S-S-S-Sh-Sherie?-wyjąkała imię swojej starszej siostry Dixie. Wzrok podniosła na ułamek sekundy na siostrę, która z chłodem obserwowała ją. Suczka w obroży z diamentami, odwróciła wzrok do tyłu. Zza nią na trawie leżała rozciągnięta żyłka. Jej serce zamarło na chwilę, a w głowie zakręciło się. W tej chwili uświadomiła sobie, że Sherie na nią czekała. -C-c-c-co T-T-Ty tu r-robisz?-wyjąkała kolejne zdanie brązowooka.

-A jak myślisz?-zadała pytanie Sherie z lodowatym chłodem w jej głosie. Taki sam chłód pasował do oziębłej łuny płomieni trawiących bazę. Jej głos zadał jednak pytanie, na które odpowiedź była wręcz oczywista. Szaroniebieska suczka o ciemno-białym pysku i klatce piersiowej uniosła lekko prawą brew do góry, oczekując dalszej odpowiedzi.

**Dixie przełknęła głośno ślinę. Jej tęczówki były pomniejszone od paraliżującego strachu. Noc, która już była niczym koszmar przybrała jeszcze gorszy obrót spraw. Pies, który już raz targnął się na jej życie był tu. W chwilach, gdy cały świat jaki brązowooka znała walił się, pojawiło się zagrożenie bezpośrednio wycelowane w nią. Intencje starszej siostry Dixie były przezroczyste. Sama Dixie nie miała wątpliwości względem niej. Sherie nadal przyglądała jej się, z idealnym spokojem w niebieskich oczach. Oczekiwała odpowiedzi słownej.**

-J-ja n-n-nie wiem.-skłamała Dixie. Bała się wypowiedzieć swoje obawy. Ciało zaczęło trząść się ze strachu. Patrzyła wylęknionym wzrokiem na swoją starszą siostrę, która w owej chwili trzepnęła ogonem na bok w oznace irytacji.

-Nie wiesz? Och, naprawdę? Dixie, jesteś uroczo naiwna. Czy naprawdę nie wiesz dlaczego tu jestem?-przemówiła Sherie unosząc lekko podbródek do góry. Jej niski głos był dźwięczny, pewny siebie, sztucznie zabarwiany słodyczą i delikatnym rozbawieniem. Suczka będąca mixem Blue Bay Shepherd z Owczarkiem Niemieckim wiedziała idealnie, że w owej chwili manipuluje sytuacją. Dixie opuściła uszy jeszcze bardziej wzdłuż głowy, tęczówki jeszcze mniejsze, lekko otwarty pyszczek, wydały tym samym jej poprzednie kłamstwo. Sherie uśmiechnęła się pod nosem.

**Dixie przełknęła głośno ślinę. Wzrok utkwionym miała w siostrze. Malowało się w nim czyste przerażenie.** **Serce dudniło jej w piersi jak oszalałe. Suczka w jasnofioletowej obroży z diamentami, była przekonana, że jej starsza siostra doskonale słyszy łopotanie jej serca z przerażenie. Nagle Sherie przybliżyła swój ciemno-biały pysk do prawego ucha Dixie, z stoickim spokojem i lekką satysfakcją zaczęła szeptać młodszej siostrze do ucha:**

-To Ci wyjaśnię siostrzyczko powód mojej tu obecności. Jestem tu po to, aby dokończyć to co zaczęłam tamtej feralnej nocy. Okoliczności są jeszcze bardziej dogadzające niż wtedy.

**Po Dixie przebiegł nieprzyjemny dreszcz, gdy wspomnieniami wróciła do owej feralnej nocy. Spokojne spojrzenie starszej siostry oraz ton głosu wyrażały, iż tym razem mówiła jak najbardziej szczerze.**

-S-S-Sherie! B-B-B-Bł-Błagam! Uwierz m-mi, że nie chciałam b-by rodzice tak się z-zachowywali.-zaczęła błagać siostrę brązowooka. Jej głos zacinał się co parę słów. Strach zaczął bardziej ją paraliżować oraz przyćmiewać myślenie. Powoli do jej oczu zaczęły napływać łzy, łzy strachu. Oddech Dixie był tak szybki, że można by pomyśleć iż obiegła całą Zatokę Przygodę przygód.

**Przez chwilę Sherie obserwowała ją z jedną uniesioną brwią do góry. Spojrzenie nadal miała lodowate, nie wyrażało ono żadnej emocji, żadnej myśli. Po prostu stała wpatrując się w młodsza siostrę i przysłuchując się temu, co wybąkiwała na tle szalejących płomieni. Potem na jej ciemno-białym pyszczku przebiegł uśmieszek.**

-Jakie to urocze.-skomentowała po chwili milczenia Sherie z pogardą. Dixie przełknęła gwałtownie ślinę w gardle.-Błagasz mnie, bym Ci darowała życie. Mówisz, że nie chciałaś. Wzruszająca przemowa.-dopowiedziała suczka rasy mix Blue Bay Shepherd z Owczarkiem Niemieckim. Zamknęła swoje niebieskie oczy, widać było jej powieki pomalowane na ciemny fiolet. Jej głos wypełniony udawanym wzruszeniem. Spuściła głowę w dół.-Masz rację siostro, nie chciałaś...

**Przez ową chwilę serce Dixie zabiło szybciej w napełniającej je nadziei. Wiedziała, że jest utalentowanym mediatorem, a ów zdarzenie okazałoby się jej największym życiowym sukcesem. Nawet lekko się uśmiechnęła, mając nadzieję, że jej dobre intencje spowodują refleksje u jej starszej siostry. Sherie odwróciła głowę, a na jej pyszczku zabłysnął psychopatyczny uśmiech. Brązowookiej zmroziło krew w żyłach. Powinna wiedzieć lepiej, niż to! Znała Sherie, a jednak nabrała się jak naiwna...**

-Słowa SIOSTRZYCZKO nie mają znaczenia! CZYNY MAJĄ! A zrobiłaś NIC!-odpowiedziała Sherie, która nadal się uśmiechała. Jej głos był niewiele szybszy. Niektóre słowa akcentowała jeszcze bardziej, naznaczając je szybszą i głośną mową. Jej oczy błysnęły niebezpiecznie, po czym rzuciła się na leżącą Dixie, która wydała mrożący krew w żyłach krzyk. Dixie wiedziała, że nastał jej rychły koniec.

* Zmiana sceny diament z obroży Dixie.

**Nie! To nie mogło się dziać! Gray był przerażony myślą o dokonaniu wyboru, kogo uratować. Victorię kochał nad życie, znał ją od szczenięcia, już wtedy darzył ją uczuciem. Przeżyli razem tyle wspaniałych chwil, zostali parą, wzięli ślub, są rodzicami czwórki szczeniąt! Nie mógł jej zostawić na śmierć z pazurów zastępcy Urazy. Nie mógł też pozwolić, by jego dzieci pozostały po tej nocy bez ukochanej matki! Ale z drugiej strony przez bardzo długi okres czasu Snowy była jego najmłodszą siostrą, dopóki nie narodziły się Lily z Millie. Zawsze dbał o nią, poczuwając się w obowiązku najstarszego brata. Miała w sobie tyle woli życia, tyle radości, determinacji aby pomagać innym. Przed nią jeszcze tyle czekało, zwłaszcza iż niedawno się zaręczyła z Ernestem...Ernest! On musi być w pobliżu! On uratuje Snowy, gdy Gray uratuje Victorię, to brzmiało jak idealna opcja. Niebieskooki Gerberian Shepsky rozejrzał się po polu walki, jednak białego Pungsana w beżowe łaty, nie było...Gray musiał dokonać szybkiego widoku. Musiał coś wymyślić! W jego głowie zakwitła myśl, bardzo druzgocząca myśl. Zamknął oczy, kiedy miażdżący ból opanował jego serce i umysł. Spod przymkniętych powiek wylały się łzy.**

-Przepraszam...-powiedział szeptem do siebie. Otworzył oczy, po czym wraz z narastającym gniewem skoczył w kierunku prawym. Jego łapy zaświeciły na zielony kolor. Dwa lamparty odrzuciło do tyłu. Snowy podniosła zaskoczona głowę do góry. Z jej barku na trawę okapywała krew. Jeden z lampartów już ją zranił. Gray warknął z wściekłości. Nikt nie będzie krzywdził jego młodszej siostry! Wymienili spojrzenia między sobą, po czym skinęli głowami. Łapy Snowy zaświeciły, suczka zamroziła jednego z lampartów. Gray przejął kontrolę nad drugim, po czym zderzył tamtego z drzewem. Snowy kulawym susem doskoczyła, po czym zamroziła przeciwnika. Podbiegła do brata, po czym przytuliła się do niego.

-Dziękuje Ci!-wyszeptała, kiedy to łzy wzruszenia napłynęły jej do oczu.-Myślałam, że te dwa dranie mnie zabiją.-uniosła spojrzenie do góry, mimo iż jej brat uśmiechał się, jego wzrok był nieobecny. Wysoka empatia u suczki od razu podpowiedziała jej, że coś jest nie tak. -Gray, co się stało?-zapytała z zmartwieniem.

-Chodzi o Victorię...-powiedział na chwilę nieobecnym tonem głosu. Wypowiedzenie jednak imienia żony, podziałało na niego niczym kubeł zimnej wody. Plan! Musiał za nim podążać! Co z nim!? Potrząsnął swoją głową, aby pozbyć się dziwnej mgły, która opanowała chwilowo jego umysł. -Zastępcą Urazy i kocia wersja Victorii ją mają! Musisz mi pomóc! Szybko!-zawołał pies, po czym pognał w przeciwnym kierunku.

**Snowy kiwnęła głową. Pobiegli szybko, najszybciej jak tylko mogli. Po drodze Gray powiedział młodszej siostrze co ma zrobić, gdy dotrą. Zastępca Urazy trzymał Victorię, pazury wbijał w jej kark. Kotka biła z zadowoleniem na boki. Za chwilę jej pomocnik miał zadać śmiertelny cios. Victoria płakała rzewnie, szlochała wręcz. Straci swojego męża, nie powie swoim szczeniętom jak mocno je kocha. To koniec! Nawet nie pożegna się z swoimi najlepszymi przyjaciółkami: Lavią i Evis. Z jej oczu wypływały łzy. Napastnik uśmiechał się z triumfem, widząc jak jego ofiara cierpi katusze fizyczne i psychiczne. Uniósł lewą przednią łapę do góry. Długie, ostre pazury błysnęły groźne w blado niebieskim świetle. Victoria skierowała spojrzenie jej turkusowych oczu w bok. Zmniejszyły się ze strachu, a jej szloch przybrał na sile z próbami wyswobodzenia się. Były one na próżno. Jej głowę zalewały myśli takie jak, czy długo będzie się wykrwawiać, jakie to uczucie? Łapa opadła w dół, jednak zanim dotknęła futra uderzyła w niego fala, która została zamrożona. Lampart leżał brzuchem do góry, kompletnie pozbawiony opcji ruchu.**

-Snowy?-zdziwiła się Victoria, widząc jak suczka stoi. Uśmiechnęła się lekko, ale jeszcze bardziej gdy zobaczyła iż Gray stoi za nią.-Gray.-wyszeptała imię męża. Zanim się przywitali pies doskoczył do kociej wersji jego żony, wziął grzbiet kota w swoje szczęki, na tyle mocno by się przeciwniczka nie wyszarpała, jednak nadal by jej nie zabić. Cisnął kotką w dal, a Snowy ponownie ją zamroziła. Zrobiła to jednak z grymasem na pyszczku, jej rana zaczęła dawać się we znaki. Suczka podbiegła do męża, szybko dotknęli się czołami.-Dziękuje, dziękuje nad życie.-wyszeptała patrząc się na męża, potem odwracając wzrok w kierunku Snowy.

* Zmiana sceny odznaka Snowy.

**Anette patrzyła się na siostrę, próbując odczytać znaczenie słów jakie padły. Mimo, że była pokonana nadal wierzyła w swoje zwycięstwo. Zielonooka poczuła mimo wszystkiego przypływ dumy względem siostry. Nie mogła jednak pozwolić sobie, aby podziw względem woli walki niebieskookiej uśpił jej czujność. Suczka podeszła do drzewa, aby związać szarą suczkę leżącymi na ziemi pnączami, jakie ktoś zostawił. W owej chwili poczuła ciężar na jej plecach. Straciła dech na moment, po czym opadła gwałtownie na ziemię. Czyjeś zęby wbiły jej się w bark. Avalanche wstała powoli i z zadowoleniem na pyszczku podeszła. Anette odwróciła wzrok w bok, aby zobaczyć psa kolorystycznie podobnego do jej siostry.**

-PAX!-warknęła Anette, gdy rozpoznała przeciwnika. Teraz walczyło dwóch na jednego, suczka wiedziała iż musi walczyć bardziej zażarcie jeżeli ma stawić czoła im obydwojgu.

-Witam. Tak myślałem, że przyjdę na tą imprezę, przy okazji trochę zaszkodzę Psiemu Patrolowi.-przemówił niebieskooki Husky z ciemnoszarym rombem na klatce piersiowej. Pod koniec swojej wypowiedzi wyszczerzył kły w szyderczym uśmiechu. Avalanche uśmiechnęła się pod nosem, następnie przemówiła i ona:

-Mówi do rzeczy.

**Głos szarej Spanielki także mającej ciemnoszary romb na białej klatce piersiowej był opanowany, nawet można rzec iż usatysfakcjonowany. Anette zmarszczyła czoło słysząc to. Musiała wykorzystać swój atut- bycie świetną w walce. Pax nadal trzymał ją przednią łapą.**

-MINIMUS!-krzyknęła z westchnieniem Anette. Pax odwrócił na chwilę głowę dol tyłu spodziewając się Gerberiana Shepsky, jednak nigdzie go nie było. W tym czasie rozluźnił lekko nacisk. Suczka wyswobodziła się. Stanęła na trawie po środku. Z prawej stała Avalanche, a z lewej najeżony z sierścią na karku Pax.

-To i tak Ci nie pomoże.-odezwała się Avalanche, mierząc swoją siostrę wzrokiem. Wyskoczyła w jej stronę, suczka odsunęła się w ostatnim momencie po czym szara suczka wpadła na Pax'a. Dwa psy przeturlały się po trawie. Słychać było jak obydwoje wzięli głośno powietrze w ich płuca od siły uderzenia. Wstając popatrzyli nienawistnie na Anette. Zielonooka zmierzyła ich wzrokiem. Obydwaj napastnicy rozeszli się na boki, krążąc wokół brązowej suczki o rudych uszach niczym dwa sępy czyhające na ofiarę.

**Anette wodziła wzrokiem. Chciała skupić się na obydwojgu, ale fizycznie było to wręcz niemożliwie. Z tego samego powodu jej wzrok skakał z Pax'a na Avalanche oraz na odwrót. Dwójka psów uśmiechnęła się z okrutną satysfakcją. Mieli ją osaczoną. Widzieli jak wodzi za nimi wzrokiem. Niebieskooka siostra wspomnianej suczki uśmiechnęła się pod nosem widząc, iż dobrze postąpiła. Krążyła tak z Pax'em wokół Anette. Spanielka o zielonych oczach obracała się powoli, ażeby nie odsłonić pleców żadnemu z dwójki atakujących. Pozorna cisza zwiastowała, iż ktoś zaraz zaatakuje. Pytaniem było- kto? Anette wiedziała, że jeśli zaatakują ją, w owej sytuacji będzie naprawdę ciężko jej się obronić. Dlatego gdy kolejne koło zostało zatoczone, za cel obrała sobie Pax'a. Owszem pies był od niej wyższy, ale ona dzięki niższemu wzrostowi była zwinniejsza. A jeśli się jej uda to Avalanche nie wskoczyłaby jej na plecy, ponieważ pod ich ciężarem Pax by upadł na trawę. Pies z ciemnoszarym rombem zdobiącym białą klatkę piersiową zaczerpnął głośno powietrza w szoku, kiedy poczuł lądujące łapy na jego plecach. W ułamku sekundy odwrócił głowę z dzikim warknięciem, posyłając Anette gniewne spojrzenie swoich lodowatych oczu. Suczka ugryzła go w barki. Zawył, po czym podjął próbę strząśnięcia jej z pleców. Avalanche zamrugała zaskoczona. Następnie wywinęła białe kły w warknięciu. O nie! Ona nie da się tak pokonać! Parsknęła cicho. Owszem Anette atakowała Pax'a balansując na jego plecach, jednak mogłaby ją zrzucić, prawda?** **Pfft! Oczywiście, żeby mogła! Jest lepszą wojowniczką, niż zielonooka Spanielka. Przykucnęła szykując się do skoku, wyskoczyła. Białe kły tylko mignęły w białej, złowrogiej poświacie księżyca. Światło księżycowe całkowicie zdominowane przez chłodną łunę błękitnych płomieni trawiących bazę, dom piesków. Nagle uczyła dziwne odczucie w całym ciele. Jakaś niewidzialna siła wzięła ją ciskając mocno o drzewo. Szaro-biała Spanielka uderzyła tyłem głowy o korę drzewa. Wydając z siebie głuche pufnięcie. Otworzyła lekko powieki.**

-Ty zołzo! Wara!-rozległ się wściekły głos. Należał do suczki. Musiał. Jego to miał z łagodną barwę, ale teraz wypełniony był furią. Avalanche zamrugała parę razy, żeby odświeżyć ogłuszoną głowę. Czuła pulsujący ból z jej tyłu, ale taka błahostka jej nie zatrzyma. Na tle walczącej Anette z Pax'em, płonącej bazy, rzędu drzew stała sylwetka. Początkowo obraz był zamazany. Powieki zdawały się ciążyć.

-Jakieś psio patrolowe ścierwo...-mruknęła cicho do siebie Avalanche. Wywinęła zęby i zawarczała głucho. Postać uniosła tylko łapę, a niebieskooka poczuła ucisk na gardle, z którego wydobył się duszący skrzek. Zmierzyła psa wzrokiem, który teraz podszedł do niej. Była to żółtooka suczka o ciemnorudym kolorze futra z jasno-kremową grzywką.

-Jak śmiesz zaczepiać moją przyjaciółkę?-zapytała suczka z wyrzutem. Obrzucajac takim samym spojrzeniem Avalanche. Niebieskooka prychnęła, ucisk ustąpił. Wywróciła oczyma. Czy tamta nie dostrzegała pokrewieństwa między nimi? Owszem z wyglądu, nikt by nie powiedział, że mają ze sobą coś wspólnego, ale fakt że Spanielka atakuje drugą Spanielkę, wiedząc o istnieniu siostry Anette...Musiała powiązać fakty! Albo i nie...Co jeżeli Anette o niej zapomniała na tyle, że nie mówiła nic o swojej siostrze z miotu? Przecież tak musiało być...

-Naprawdę nie wiesz czego?-zapytała z pogardą niebieskooka Spanielka. Jej ton głosu wyrażał w pewnym momencie wściekłość. W głębi duszy zaś żal. Przekonana o tym, iż Anette zapomniała o niej. Zanim się rozstały wszystko było inne. Czasy były dużo lepsze...Antagonistka skierowała spojrzenie pół-przymrużonych oczu, a jej głos był zimny, spokojny, stopniowo zwiększał swoją intensywność i akcentowanie.-Mam na imię...Avalanche! I przyszłam wyrównać rachunki!-na koniec zmarszczyła czoło.

***Obraz się ściemnia na pięć sekund.***