Devran Aramaz

## Özgeçmiş

Devran Aramaz, 1997 yılında sıcak ve bunaltıcı bir ağustos ayında Ankara'nın Altındağ ilçesinde dünyaya geldi. Annesi Melahat, doğum sırasında yaşanılan aşırı kan kaybından dolayı ne yazık ki doktorların müdahalesine rağmen hayatını kaybetti. Babası Hasan ise annesinin ölümünden her zaman Devran'ı sorumlu tuttu ve Devran’ı hiç sevmedi. Hiçbir zaman aile sevgisi göremediği için başlı başına çok sıkıntılı bir çocukluk geçiren Devran, 16 yaşına kadar babasından fiziksel şiddet gördü. Bir gün babasının bir boşluğunu yakalayan Devran, evden arkasına bakmadan kaçtı ve babasıyla bir daha hiç karşılaşmadı. Uzun sürelerce sokakta yalnız başına yaşayan ve kendi ayakları üstünde durmayı hayatın acı darbeleriyle öğrenen Devran, tamircide işe girdi ve orada kalmaya başladı. Fakat başkasının altında çalışmak hiç ona göre değildi. Aradan geçen kısa bir süreden sonra işi bıraktı ve araba radyosu çalmaya başlayarak illegal işlere bulaştı. Zamanla kendini geliştirerek araba çalmaya başladı ve artık hayatını bu işlerle idame ettirdi.
Bir gün Devran, 2015 yılının soğuk bir gününde tam arabayı çalmak üzereyken polisler geldi ve o anki korkuyla gazı kökledi. İstemeden bir polis memuruna çarpıp hafif yaralanmasına sebebiyet veren Devran, bir kovalamaca sonucunda yakalandı. Sincan 1 numaralı F tipi cezaevine atıldı. Cezaevinde günlerini yavaş yavaş geçiren Devran, bu can sıkıcı günlerde hobileriyle umut buldu. Spor yaparak, tesbih dizerek ve resim çizerek günlerini geçirdi. Cezası zamanla azalan Devran, Etimesgut Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumu’na sevk edildi ve restoranda çalışarak cezasını tamamlamaya başladı. Bir gün restorana takım elbiseli, sert görünümlü bir adam geldi. Devran bu sert görünüşlü adamın kafasında dolanan binbir türlü tilki olduğunu anında anladı. Hem görevini yerine getirmek hem de adama yardımcı olmak istedi. Yüzüne oturttuğu sempatik bir gülümsemeyle, hoş geldiniz ne alırsınız, dedi. Adam Devran'ın suratına hiç bakmadan, istediği yemeği ve içeceği söyledi. Devran başka müşterilerle ilgilense dahi adamın üzerinden gözlerini hiç ayıramadı. Adamın düşünceli görünüşü, onu adama doğru çekti. Adam hesabı istediğinde Devran tüm dost canlılığını kullanarak ve minik bir cesaretle adama, buradasınız ama aklınız ve kalbiniz burada değil gibi, dedi. Adam ilk defa Devran’ın suratına baktı, bu kadar fark ediliyor mu yoksa sen de benim kadar dertlisin de o yüzden mi fark ettin, diye sordu. Devran cevapsız kaldı, adam tokalaşmak için elini uzattı ve “Anıl.” dedi. Anıl günler geçtikçe restorana gidip gelmeye başladı ve Devran ile iyice yakınlaştı. Devran çocukluğundan beri eksikliğini hissettiği o aile sevgisini, Anıl’ı abisi yerine koyarak tamamladı ve içinde tuttuklarını Anıl’a söyledi. Bu yaşadıklarından bıktığını ve yeni bir hayat istediğini, bu konuda destek olup olamayacağını sordu. Anıl tecrübelerinin ve parasının yardımıyla Devran’ın kaçmasını sağladı ve onu yeni, güzel bir hayat yaşayabilmesi için Los Santos’a gönderebileceğini söyledi. Bu fikri çok beğenen Devran, Ankara’dan ayrılmadan önce motoruna atlayıp eski dostları Serdar ve Wans’ın yanına gitti. Aradan geçen zamanları az da olsa telafi eden dostlar, hayatın getirecekleri sürprizleri bilmeden birbirlerinden ayrıldı. Hâlâ polisler tarafından aranmakta olan Devran, motorunu Anıl abisine emanet etti ve onun yardımıyla kaçak yollarla kamyonun arkasına atladı. Artık, ufukta Devran için yeni bir hayatın başlangıcının ışıkları gözüküyordu.