Witamy w Budziszynie

**"Witamy w Budziszynie"** to drugi rozdział książki Hotel Rudawy.

## **Bohaterowie**

* Andrzej
* Urszula
* Jerzy
* Ryszard Krauss

## **Fabuła**

Andrzej i Urszula potrafią czasami zaskoczyć Jerzego. Dzieje się tak w dwóch przypadkach: gdy oni wytrzymują bez magii dłużej niż pół dnia i gdy z własnej woli oświadczają, że zamierzają udać się do Budziszyna. Tak właśnie było ostatnio. "Jedziemy do Budziszyna!" oświadczyła Urszula. "Tak jest." przytaknął jej Andrzej. Urszula spojrzała ze zdumieniem na Jerzego. "Dlaczego? Zbliżają się Zaduszki?..." wykrztusił Jerzy w końcu. Andrzej tylko westchnął. "Nie słyszeliście o akcji „Wyprawa do Budziszyna”? W tym samym dniu na całym świecie ludzie jadą do Francji, do Włoch i w ogóle…" zapytała Urszula. "Otóż to. Jakby każda osoba podniosła tego dnia choć parę walizek, będzie turystyka. I my mamy zamiar tak zrobić, bo jesteśmy…" rzekł Andrzej. "Podróżnikami." wpadła mu w słowo Urszula. Jerzy patrzył na nich szeroko otwartymi oczami ze zdziwienia. "I gdzie zamierzacie zwiedzać?" zapytał w końcu. "Jak pojadę do Serbskiego Domu…" bąknęła Urszula. "A ja z kolegami do Katedry św. Piotra." Andrzej wbił wzrok w ścianę. Jerzy parsknął śmiechem. Po chwili przyłączyła się do niego i Urszula. "Myśl magicznie, działaj fantastycznie Znacie takie powiedzenie?" powiedział wreszcie Jerzy. "Co znaczy mniej więcej myśl o chwale, ale zacznij od własnego piekła…" "Przecież my nie mamy piekła…" jęknęła Urszula. "Ale macie własną kaplicę." wtrącił Jerzy. "a w niej…" Nawet nie musiał kończyć.

O godzinie 10 Andrzej, Urszula i Jerzy wsiadali razem do samochodu, wsadzali wszystkie bagaże i walizki do bagażnika. Najpierw Jerzy uruchamiał samochód i był kierowcą, i prowadził samochód. Podróż trwała 13 godzin – aż do godziny 23. Tak to się stało, że Andrzej, Urszula i Jerzy byli w samochodzie tak długo, i tak długo, że brak pomyśleć. Samochód jechał też strasznie długo. Oni wyznaczyli trasę ok. 2000 kilometrów, czyli to było strasznie dużo. Najpierw jechali przez Bolonię, następnie przez Austrię, potem przez Monachium. "Daleko jeszcze?" zapytał od razu Jerzy. "Tak." przytaknął jemu Andrzej. "Daleko jeszcze?" zapytała Urszula. "Nie wiem." zaprzeczał się Andrzej. "Jak to nie wiesz? Przecież daleko do Budziszyna." odrzekła Urszula. "Daleko jeszcze?" zapytał Andrzej. "Przestań! Daleko jeszcze, daleko jeszcze, i w kółko to samo! To co to takie? Zachowuj się jak dorosły, ani jak małe dziecko, i dawaj pomilczymy. Dobrze?" rzekł Jerzy. I wszystko wróciło do normy.

Wreszcie nasi bohaterowie dotarli do Budziszyna. Tak to się stało. "Nareszcie przejechaliśmy do Budziszyna." oświadczył Andrzej. "Zgadzam się." zgodził się z opinią Jerzy. Następnie nasi bohaterowie spotkali Ryszarda Kraussa. On był piękny, zgorzkniały, a także skąpy. Otóż 5 lat wcześniej umarł wspólnik Ryszarda – Józef Sudecki. "Cześć, Ryszardzie! Jak się masz?" rzekła Urszula "Bardzo dobrze, a ty?" rzekł Ryszard. "Dobrze, dziękuję" odrzekła Urszula. I tak to się stało, że nasi bohaterowie spotkali Ryszarda. Budziszyn to piękne miasto spotkań, zostało założone bardzo dawno temu. Następnie nasi bohaterowie usiedli przy stole, i tam rozrabiali. To była awantura: "Smacznego!" rzekł Andrzej "To super!" oświadczyła Urszula. "Uważaj!" krzyknęli Andrzej i Ryszard. "Andrzej! Ryszard! Co wy robicie? Dlaczego brudzicie stół?" krzyczał Jerzy. "To zobacz! Co my zrobiliśmy ze stołem?" odrzekli Andrzej i Ryszard. "To spadajcie!" krzyczał Jerzy. "Przepraszamy, Jerzy! Wylaliśmy stół!" przeprosili wszyscy.