Świeńsk

**Świeńsk** (pal. **Swesk**, św. **Swěěsk, Swjejsk**) - kraina historyczna i geograficzna przez większość swojego istnienia należąca do Pallasu, lecz w latach 1517-1600 do Ursarii, a w latach 1600-1688 do Hokii, a również w roku 1600 i od 2022 jest samodzielnym państwem.

## Historia

Świeńsk był swego czasu zamieszkiwany przez małe skupiska ludzi spokrewnionych z Rouńczykami i Kiltami. W 4000 pne grupa Pallasyjczyków stworzyła państwo o nazwie Pallas i rozpoczęła jego powiększanie. W końcu na długo przed 3500 pne dostali się do ziem noszących obecnie nazwę Świeńska. Ludność z Mniejszego i Większego Pallasu osiedliła się tam i po złączeniu się ich dialektów powstał dialekt świeński. Po jakimś czasie zasymilowali ze sobą ludy rouńskie i kiltowskie i dzięki temu utrwaliła się grupa etnograficzna Świeńszczan i rozwinął dialekt świeński. Wówczas na terenie Świeńska utworzono województwo kuovckie, na którego stolicę wyznaczono miasto **Kuovc**.

Jakiś czas później Pallas kontynuował ekspansję na zachód i Pallasyjczycy ze Świeńska zajęli zachodnią krainę, która przyjęła nazwę Amalenia. Już tam mieszkały małe skupiska Pallasyjczyków, więc przybysze ze Świeńska z czasem się zasymilowali z tamtymi ludźmi i tak rozwinęła się grupa etnograficzna Amaleńczyków. W końcu miała również miejsce wymiana mieszkańców między Amalenią a Bafanią, co wpłynęło korzystnie na rozwój tych dwóch regionów.

Bafania i Świeńsk stały się ważnymi centrami przemysłowymi rozrastającego się Pallasu.

W 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu. Świeńsk znalazł się w granicach Pallasu i graniczył od południa z Hokią. 1/3 województwa kuovckiego znajdująca się na zachodzie weszła wówczas w posiadanie województwa vasuańskiego pokrywającego się z terenem Amalenii.

Również od 313 mówi się o powstaniu języka średniopallasyjskiego, który zastąpił język staropallasyjski. Różnica polegała jedynie na tym, że standardem językowym nie był dialekt centropalski, tylko mowa utworzona na podstawie wszystkich dialektów używanych na terenie Pallasu. Świeński też się liczy. Później wszystkie dialekty z niego umiarkowanie czerpały. Świeński też.

W 883 województwo kuovckie zostało podzielone między dwa województwa: karrowskie (pokrywające się z Małym/Mniejszym Pallasem i mające stolicę w mieście **Kar Row**) i ponskie (pokrywające się z Wielkim/Większym Pallasem i mające stolicę w mieście **Pon**).

W 1453 powstał nowy standard językowy: inspirowany dialektami centropalskim i stosunkowo młodym forstyjskim. Tak powstał język wczesny nowopallasyjski. Czerpały z niego umiarkowanie od tej pory wszystkie dialekty pallasyjskie, w tym świeński.

W tym samym roku odtworzono województwo kuovckie. Szybko odzyskało również ziemie zabrane w średniowieczu oraz 1/3 województwa vasuańskiego. Od tamtej pory oprócz dialektu świeńskiego często używane tam był również mniejszo- i większopalski.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło Bafanię i Świeńsk. Nie wzięło jednak tych ziem, które wcześniej należały do województwa vasuańskiego, co oznacza, że faktycznie należą do Amalenii, a nie do Świeńska.

Również w 1517 w Pallasie pojawiły się reformy językowe polegające na utworzeniu nowego standardu. Wykorzystane zostały tym razem dialekty mniejszopalski i większopalski. Umiarkowanie czerpały z niego również dialekty funkcjonujące na terenie Pallasu. Poza świeńskim, bo Świeńsk znajdował się poza granicami Pallasu w tamtym okresie. Nową mowę nazywa się dzisiaj językiem nowopallasyjskim.

Również z momentem aneksji Bafanii i Świeńska dialekty bafański i świeński zostały uznane za dialekty nie standardowej, a ursaryjskiej odmiany języka pallasyjskiego. Dodatkowo tamtejsi Pallasyjczycy zostali w dużej części wysiedleni i zastąpieni Ursaryjczykami, jednak duża mniejszość pallasyjska tam pozostała i pielęgnowała swoją kulturę i mowę regionalną. Wielu miastom bafańskim i świeńskim odebrano prawa miejskie i wielu ludzi z dawnych miast wyjechało do miast, które miastami pozostały. Mimo to w Bafanii i na Świeńsku było najwięcej miast w całej Ursarii.

W Ursarii, w przeciwieństwie do Pallasu, popularne oprócz posługiwania się dialektami było również posługiwanie się gwarami, co sprawiło, że na terenie Bafanii i Świeńska popularność zyskały gwary tych dialektów.

Bafanię i Świeńsk zamieszkali Ursaryjczycy z każdego regionu Ursarii. Pierwsze pokolenie przybyszy jeszcze posługiwało się swoimi dialektami i gwarami na zmianę z językiem standardowym, żeby ułatwić sobie komunikację. Drugie pokolenie już nie używało dialektów ani gwar, tylko czystego standardu językowego. Trzecie pokolenie natomiast zaczęło się uczyć dialektów bafańskiego i świeńskiego od mniejszości pallasyjskiej, która jeszcze pielęgnowała swoje obyczaje. Wtedy dialekty bafański i świeński zaczęły się zmieniać pod wpływem dialektów ursaryjskich.

Bafania i Świeńsk zostały również zamieszkane przez Arańczyków. Stąd dużo nazwisk bafańskich i część świeńskich ma pochodzenie arańskie.

W 1600 państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło, co poskutkowało uzyskaniem niepodległości przez Bafanię i Świeńsk. Od razu Pallas odzyskał Bafanię, ale nie udało mu się odzyskać Świeńska. Zajęła go Hokia. Wówczas dialekt świeński języka pallasyjskiego został uznany za półdialekt języka hokijskiego. Jednocześnie większość Ursaryjczyków i prawie wszyscy Arańczycy zostali wysiedleni i zastąpieni Hokijczykami. Pallasyjczyków nie wysiedlano już, bo i tak ich było mało. W Hokii, w przeciwieństwie do Pallasu i Ursarii, nie posługiwano się tak powszechnie dialektami, a tzw. półdialektami, czyli formami pośrednimi między językiem standardowym a dialektem.

Przybysze hokijscy pochodzili z każdego miejsca w Hokii. Pierwsze pokolenie przybyszy mówiło naprzemiennie swoimi mowami regionalnymi oraz standardem językowym, drugie już mówiło czystym językiem hokijskim, a trzecie zaczęło się uczyć mowy świeńskiej od pozostałych tam Pallasyjczyków pielęgnujących swoje obyczaje.

W 1621 półdialekt świeński został uznany za jedną z gwar morarskich.

W 1641 Hokia wydzieliła Księstwo Świeńskie, utrzymując je w zależności od siebie. Wtedy też gwara świeńska została uznana za dialekt języka hokijskiego. Wtedy świeńscy Hokijczycy zaczęli formować półdialekt świeński.

W 1648 Hokia połączyła się z Delanami tworząc II Królestwo Hokiodelan. Wtedy też dialekt świeński został uznany za zespół dialektów morarskich, który się wyróżniał od reszty dialektów morarskich swoim podobieństwem do języka pallasyjskiego.

W 1651 Hokiodelany włączyły do siebie zależny od siebie Świeńsk. Wtedy też dialekty świeńskie zostały uznane za zespół gwar hokijsko-morarskich.

W 1688 Pallas zaatakował Hokiodelany celem odzyskania Świeńska. Udało im się. Wysiedlono większość Hokijczyków i zasiedlono Świeńsk Pallasyjczykami z każdego zakątka państwa. Gwary świeńskie zostały z powrotem uznane za dialekt standardowej odmiany języka pallasyjskiego, jednak ten dialekt teraz w chuj się różnił od każdego innego oraz od standardu językowego.

W 1650 stworzono nowy standard językowy w Pallasie inspirowany dialektem centropalskim i zawierającym elementy innowacyjne nieznane do tej pory żadnemu z dialektów. Tak powstał współczesny język pallasyjski używany w Pallasie do dziś. Z czasem dialekty pallasyjskie zaczęły umiarkowanie czerpać z nowego standardu, ale nie świeński.

W XIX wieku zaczęły pojawiać się głosy, żeby uznać dialekt świeński za osobny język. Dodatkowo wielu Świeńszczan zaczęło deklarować się jako narodowość świeńska, a nie pallasyjska.

W 2021 Pallas anektował Ursarię i Storkię, co spowodowało zasiedlenie Świeńska przez dużą liczbę Ursaryjczyków.

W 2022 w wyniku niestabilnej sytuacji politycznej na kontynencie Ursaria, Storkia, Bafania, Amalenia, Świeńsk i Koszbia odzyskały niepodległość.