จักรวรรดิเสินโจว ( - ส.ศ. 2694)

ธงพญามังกรทองคำแห่งเสินโจว

> "มันเคยมีครั้งหนึ่งที่เสินโจวเคยเป็นมหาอำนาจตะวันออกไกล พญามังกรที่แผ่รัสมีเหนือพื้นดินและท้องน้ำ จักรวรรดิที่รัฐชนป่าเถื่อนทั้งหลายต้องนอบน้อม แต่นั่นก็ผ่านไปนานมากแล้ว โลกเข้าสู่บรรทัดฐานใหม่ เสินโจวก็เดินตามมาตรฐานใหม่เช่นกัน พวกเราได้เป็นมหาอำนาจของยุคใหม่ มหาอำนาจแห่งตะวันออกไกล แต่ช่วงเวลานั้นก็แสนสั้นเหลือเกิน และเมื่อพวกเราตกจากสถานะมหาอำนาจนั้น พวกเราก็ถลำลึกอยู่นาน เกรงว่าทางสว่างก็ยังคงบัดไกล จวบจนทุกวันนี้"
>
>

จักรวรรดิเสินโจวเป็นรัฐระบอบราชาธิปไตยแบบสมบูรณาญาสิทธิราชในอาซาเนียร์ตะวันออก มีดินแดนประกอบไปด้วยดินแดน 24 มณฑลซึ่งโดยทฤษฏีแล้ว จักรวรรดิปกครองดินแดนเหล่านี้ทั้งหมด แต่ในปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของก๊กขุนศึกต่างๆ โดยมีกองทัพเป่ยหยางเป็นรัฐบาลกลางในฐานะผู้คุ้มครองราชสำนัก

จักรวรรดิมีพรมแดนติดกับหลายประเทศ เป็นรัฐในอารักขาสองรัฐอันได้แก่บอยโดลอดที่อยู่ทางใต้ และตังเกียเซียที่อยู่ทางเหนือ ส่วนรัฐต่างชาติก็ได้แก่จักรวรรดิวารเรียที่อยู่ทางตะวันตกและเหนือ เฝิงเทียนทางตะวันออกเฉียงเหนือ พรมแดนทางใต้มีเพื่อนบ้านหลายประเทศ ได้แก่เขตอุปราชเอ็กซาร์คแห่งครีเซของเอลีเซีย หิรัญประเทศ และสินธูสถาน มีพรมแดนทางทะเลติดกับเขตปกครองโพ้นทะเลของยาชิม่าทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้

โดยทฤษฏีแล้ว เสินโจวเป็นรัฐราชาธิปไตยแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ โดยอำนาจทางการเมืองภายในประเทศทั้งหมดอยู่ภายใต้ราชสำนัก โดยมีองค์เทียนจื่อหรือโอรสแห่งสวรรค์เป็นประมุข แต่หลังจากสงครามกลางเมือง และความที่องค์เทียนจื่อปัจจุบันยังทรงพระเยาว์ อำนาจของราชสำนักจึงลดหายไปมาก อำนาจที่แท้จริงจึงอยู่กับจอมพลอู๋เพ่ยฝู แม่ทัพแห่งกองทัพเป่ยหยาง ผู้ดำรงตำแหน่งมหาเสนาบดีและผู้พิทักษ์ราชสำนัก ทำหน้าที่เป็นผู้นำรัฐบาลกลาง ดูแลจักรวรรดิโดยรวมในนามขององค์เทียนจื่อ แต่ในทางปฏิบัติจริง สามารถปกครองได้แค่เขตส่วนกลาง ขณะที่ก๊กขุนศึกต่างๆ มีอำนาจปกครองตัวเองในหลายระดับ ตามขีดความสามารถของตน

## ประวัติ

### **ประวัติสมัยราชวงศ์ถึงปี ส.ศ. 2633**

อารยธรรมแรกเริ่มของเสินโจวคือราชรัฐหยางโจว รัฐแรกเริ่มภายในที่ราบจงหยวนที่อยู่ในเขตแม่น้ำแดง ทางภาคเหนือของเสินโจวในปัจจุบัน มันเป็นรัฐของเผ่าพันธุ์พรายสวรรค์หรือเผ่าเทียนเหริน ชนเผ่าพรายหูแหลมที่เป็นแขนงย่อยของเผ่าเอลฟ์จากภูมิภาคตะวันตก โดยมีเรื่องเล่าว่า คณะเดินทางเอลฟ์บางส่วนได้เดินทางมายังตะวันออกไกลในยุคดึกดำบรรพ์ ว่ากันว่าพวกเขาเป็นกลุ่มนักสำรวจอิสระที่ต้องการสำรวจโลก หรือไม่ก็พวกขบถทางการเมืองของจักรวรรดิเอลฟ์ในยุคนั้น โดยพอพวกเขาเดินทางมาถึงตะวันออกไกล พวกเขาก็ก่อตั้งราชรัฐโดยอิงสัญลักษณ์จากมังกร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลผู้ก่อตั้ง ซึ่งปัจจุบัน ชื่อราชวงศ์นี้ก็เลือนหายไปแล้ว ทำให้มันถูกขนานนามว่า ราชวงศ์ดึกดำบรรพ์

มนุษย์และชนเผ่าท้องถิ่นได้อยู่ภายใต้การปกครองของพวกเทียนเหรินมานานจนกระทั่งตนมีอารยธรรมของตน ทำให้เกิดราชรัฐอื่นๆ ตามมา โดยอยู่ใต้อำนาจนำของราชรัฐหยางโจว โดยดินแดนต่างๆ เริ่มมีตัวตนและขนบวัฒนธรรมคล้ายๆ กัน คือการนับถือมังกรและเจ้าผู้ปกครองเทียนเหริน ซึ่งต่อมาจะถูกขนานนามว่าเป็น เทียนจื่อ หรือโอรสแห่งสวรรค์ มาจากความเชื่อที่ว่า ผู้ปกครองของราชรัฐเทียนเหรินคือโอรสของเทพเจ้าที่เสด็จลงมาปกครองผืนปฐพี ทำให้คนในดินแดนเหล่านี้เริ่มเรียกดินแดนโดยรวมว่าเสินโจว แปลว่า ดินแดนศักดิสิทธิ์ เพราะมันเป็นดินแดนที่ถูกปกครองโดยชาวสวรรค์โดยตรง

ความสงบใต้หล้าดำเนินเรื่อยมาจนกระทั่งเกิดสงครามกลางเมืองของพวกเทียนเหริน เกิดจากการที่ผู้ปกครองเทียนเหรินขณะนั้นคือ เจียหวาง ได้หันไปฝักใฝ่ความมืดและลัทธิมาร ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองและการแย่งชิงบัลลังก์ ซึ่งในท้ายที่สุด จือเตียว ผู้ปกครองของแคว้นเซี่ยก็รวบรวมแผ่นดินจงหยวนได้เป็นหนึ่ง ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย ซึ่งเป็นราชวงศ์แรกของมนุษย์ที่ปกครองแผ่นดิน โดยพวกเขาก็ได้นำตำแหน่งเทียนจื่อมาใช้เป็นตำแหน่งประมุข มีการวางรากฐานระบบการเมืองรูปแบบราชาธิปไตยมนุษย์ ซึ่งเป็นระบบสืบอำนาจในสายตระกูล มีการคิดค้นตัวอักษรเสินเหวิน และเริ่มปรากฎนักปราชญ์และนักคิดร้อยสำนัก

แต่ทว่า การเมืองของราชวงศ์เซี่ยก็ไม่ได้นิ่งหรือสงบเสมอไป สืบเนื่องจากสภาวะการเมืองที่ยังอิงสมัยราชรัฐเทียนเหริน คือการมีรัฐหนึ่งเป็นอำนาจนำและรัฐอื่นๆ เป็นบริวาร ทำให้มีการท้าทายหรือการชิงบัลลังก์เป็นครั้งคราว โดยในเวลาต่อมา ในช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อนสามัญศักราช ราชวงศ์เซี่ยที่เจอภัยพิบัติต่างๆ และการชิงบัลลังก์ ก็ล่มสลายลง เบิกทางให้กับแคว้นโจวซึ่งต่อยอดการปกครองของราชวงศ์เซี่ย แต่ราชวงศ์โจวภายใต้การปกครองของเจ้าเทียนเหรินก็ไม่ได้มีอำนาจเท่าราชวงศ์เก่า บรรดาแว่นแคว้นต่างๆ ก็ทรงพลังขึ้น ทำให้เกิดยุครณรัฐ เมื่อแคว้นต่างๆ ทำสงครามกันเพื่อชิงความเป็นใหญ่ ผ่านไปหลายร้อยปี พอเข้าสู่ช่วงศตวรรษที่ 6 แคว้นซีฉุยของตระกูลอิ๋งก็รวมแผ่นดินได้ และก่อตั้งราชวงศ์ชาง โดยในปี ส.ศ. 530 อิ๋งเจิ้งก็สถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าชางป้าจู่ เทียนจื่อแห่งเสินโจว

เสินโจวภายใต้ราชวงศ์ชางถูกจัดระบบให้กลายเป็นจักรวรรดิรวมศูนย์ครั้งแรก โดยแว่นแคว้น ราชรัฐศักดินาต่างๆ ถูกแปรสภาพกลายเป็นมณฑล มีการแทนที่เจ้าแคว้นด้วยข้าหลวงและอุปราชที่ถูกก่อตั้งจากส่วนกลาง แต่ความพยายามปรับระบบให้เสินโจวกลายเป็นจักรวรรดิกลับทำให้ราชวงศ์ต้องกระทำการเลวร้ายต่างๆ จนเกิดความไม่พอใจขึ้น ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองในปี 553 ซึ่งในท้ายที่สุด ขุนศึกผู้นำกบฎชาวนา หลินเปียว ก็ขึ้นมาครองอำนาจ ก่อตั้งราชวงศ์ฉู่

ราชวงศ์ฉู่ได้วางรากฐานขนบวัฒนธรรมและการเมืองต่างๆ ทำให้เิสนโจวมีคติการเมืองเรื่องอาณัติสวรรค์และความชอบธรรมของจักรพรรดิ และในขณะเดียวกัน จักรวรรดิต้าฉู่ก็เริ่มขยายอำนาจออกไปรอบด้าน เริ่มเข้าปกครองดินแดนรอบนอกจากที่ราบจงหยวน ดูดกลืนประชาชนและวัฒนธรรมต่างถิ่น ทำให้จักรวรรดิเริ่มกลายเป็นขั้วอำนาจหลักของตะวันออกไกล

แต่ทว่า การเมืองเสินโจวก็ไม่มีวันนิ่งอยู่ดี ในท้ายที่สุด ราชวงศ์ฉู่ก็ล้มสลายลงในปี 987 ทำให้เสินโจวแตกออกเป็นรัฐต่างๆ ก่อนจะมีรัฐที่เข้มแข็งเป็นผู้รวมจักรวรรดิและตั้งราชวงศ์ใหม่ ทำให้เกิดวัฒจักรการเมืองที่กล่าวว่า เสินโจวมาแตกนานก็ต้องรวม แต่หลังจากรวมนาน มันก็แตก โดยหลังจากที่เสินโจวแตกแยกอยู่นานหลังสิ้นราชวงศ์ฉู่ เสินโจวก็ถูกรวมโดยราชวงศ์หยาง ภายใต้การปกครองของเจ้าเผ่ามนุษย์ (1333-1370) ตามด้วยราชวงศ์เว่ยภายใต้เจ้าเทียนเหริน (1370 - 1660) ซึ่งราชวงศ์เว่ยได้เปิดการค้ากับต่างชาติเป็นครั้งแรก โดยได้ส่งคาราวานและกองเรือการค้าไปตามเส้นทางสายไหมทั้งทางบกและทะเล ทำการค้ากับรัฐต่างๆ ทั้งแว่นแคว้นในสินธูสถาน จักรวรรดิฟาร์ซิส ไปจนถึงจักรวรรดิเอเดรียนอยในเรเนียร์ริส ... ราชวงศ์ฉี (1723 - 2041) ได้พัฒนาให้เสินโจวกลายเป็นจักรวรรดิที่มีเมืองกระจายไปตามมณฑลต่างๆ มีความเป็นรัฐการค้ามากขึ้น เริ่มมีระบบข้าราชการพลเรือนและการสอบอย่างเป็นระบบระเบียบ ต่อมาเผ่าอมนุษย์เสือ ตงกู่หู่เหรินจากทางเหนือได้เข้ายึดครองและ่ก่อตั้งราชวงศ์เหลียง (2041 - 2375) ซึ่งปกครองแผ่นดินเสินโจวอย่างเป็นหนึ่งจนถึงปี 2130 เมื่อเกิดกบฎโจรโพกผ้าแดง ทำให้ราชวงศ์เสียอำนาจในมณฑลทางใต้ไป ในขณะที่ทางเหนือยังอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ มณฑลทางใต้ก็กลายเป็นรัฐขุนศึกต่างๆ ที่ต่อสู่แย่งชิงอำนาจกัน จนในท้ายที่สุด หลิวฉงก็สามารถรวมแผ่นดินได้ในปี 2375 ก่อตั้งราชวงศ์จิน ใช้พระนามว่าพระเจ้าจินไกจง

ราชวงศ์จินปกครองแผ่นดินเป็นเวลานาน ได้ขยายดินแดนเข้าปกครองดินแดนชายขอบทั้งตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตก และใต้ ทำให้บรรดารัฐโดยรอบกลายเป็นรัฐใต้อารักขา ขณะที่เสินโจวเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น และดูเหมือนว่าความเจริญนี้จะดำรงอย่างยาวนาน ชนิดที่ว่าความวุ่นวายและวัฒจักรอุบาตว์ไม่น่าจะเกิดขึ้นอีกต่อไป แต่ทว่าความเจริญรุ่งเรืองนี้กลับต้องชะงักลง เมื่อโลกเข้าสู่ยุคปลายศตวรรษที่ 26 ยุคที่มิติผันผวนทำให้เกิดสงครามปีศาจ เมื่อปีศาจต่างมิติเริ่มปรากฎในดินแดนต่างๆ ตามด้วยการขยายอำนาจของจักรวรรดินิยมตะวันตก ราชสำนักอ่อนแอลงจนต้องยอมมอบอำนาจให้มณฑลต่างๆ ปกป้องตัวเอง ... ความอ่อนแอนี้ดำรงอยู่จนกระทั่งในช่วงทศวรรษที่ 2620 เจ้าชายหลิวกวนหมิงก็เริ่มสมัครพรรคพวกและรวบรวมอำนาจ จากนั้นก็ชนะสงครามชิงอำนาจวังหลวง ขึ้นเป็นจักรพรรดิจินไท่จง โดยพระองค์ก็ได้ปฏิรูปจักรวรรดิให้กลายเป็นสมัยใหม่ ผูกมิตรกับวาร์เรีย เสริมอำนาจและความเข้มแข็งของจักรวรรดิ ในขณะที่มหาอำนาจตะวันตกกำลังตกต่ำลงจากสงครามปีศาจครั้งสุดท้าย ทำให้เสินโจวสามารถกลับขึ้นมาเป็นจักรวรรดิชั้นนำของตะวันออกไกล และกลายเป็นมหาอำนาจทัดเทียมกับรัฐตะวันตกต่างๆ

และในปี 2633 จักรพรรดิจินไท่จงก็ประกาศเปลี่ยนชื่อประเทศให้มีความเป็นสากล โดยเปลี่ยนจากจักรวรรดิต้าจิน กลายเป็น จักรวรรดิเสินโจว ทำให้เสินโจวกลายเป็นรัฐชาติตามแบบตะวันตก

### **ประวัติสมัยก่อนมหาสงคราม (ส.ศ. 2633 - 2667)**

ในปี 2633 กองเรือซานตาเนียที่หนีสงครามเอลีเซี่ยนจากโลกใหม่ได้เข้ามาลี้ภัยในยาชิม่า ต่อมาก็เข้ายึดอำนาจและจับองค์สมเด็จพระจักรพรรดิไว้เป็นองค์ประกัน ทำให้เจ้าชายอาริสึงาวะ โนะ คาตาโมริต้องเดินทางมาที่เสินโจวเพื่อขอความช่วยเหลือจากจักรวรรดิแผ่นดินใหญ่ จักรวรรดิที่เพิ่งปฏิรูปตัวเองให้ทันสมัย และเป็นมหาอำนาจเดียวของตะวันออกไกล ... เสินโจวตอบรับคำร้องขอด้วยการส่งกองเรือเป่ยหยาง กองเรือสมัยใหม่ของเสินโจว ไปที่ยาชิม่าเพื่อขับไล่และทำลายกองเรือซานตาเนีย ฟื้นอำนาจจักรพรรดิยาชิม่ากลับคืนมา ... นี่ถือว่าเป็นปฏิบัติการต่างประเทศครั้งแรกของเสินโจวนับตั้งแต่ที่กลายเป็นจักรวรรดิสมัยใหม่

ในช่วงที่เสินโจวปฏิรูปตัวเองเป็นจักรวรรดิสมัยใหม่ ขณะนั้นเสินโจวมีรัฐในอารักขารอบตัว ได้แก่อาณาจักรอันนาม บอยโดลอด รัฐข่านตังเกียเซีย รัฐข่านยู่เจินและอาณาจักรปูยอ โดยนโยบายของจักรวรรดิในช่วงเวลานั้นคือการคงสภาพรัฐในอารักขาแบบเดิม การธำรงรักษาสันติภาพในตะวันออกไกล การพัฒนาโครงสร้างภายในจักรวรรดิตัวเอง และการผูกมิตรกับวาร์เรียเพื่อป้องกันตัวเองจากมหาอำนาจอื่นๆ

จักรพรรดิจินไท่จงสวรรคตในปี 2660 ถูกแทนที่โดยองค์ชายหลิวเค้อเหวิน ซึ่งขึ้นมาครองอำนาจในฐานะจักรพรรดิจินหงเซี่ยน นโยบายในรัชกาลของพระองค์ถือว่าแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เริ่มจากการทำสัญญาพันธมิตรกับวาร์เรียในปี 2661 ถือว่าเป็นการละทิ้งนโยบายเป็นกลางของรัชกาลก่อน ตามด้วยนโยบายผนวกรัฐในอารักขาต่างๆ โดยมันเป็นการผนวกแบบค่อยเป็นค่อยไป เริ่มจากการให้ซึมซับวัฒนธรรมแบบเสินโจว การให้คนเสินโจวเข้าไปตั้งรกราก การพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองให้เข้าหาเสินโจวมากที่สุด ปิดท้ายด้วยการผนวกดินแดน โดยในปี 2663 รัฐข่านยู่เจินก็ถูกผนวกเข้าเป็นสามมณฑลตงเป่ย

ท่าทีเหล่านี้ทำให้เกิดความไม่พอใจในหมู่รัฐในอารักขาที่เริ่มหาช่องทางออกห่าง พวกเขาต้องการรักษาอิสรภาพอันน้อยนิดไว้ ซึ่งมันจะจบสิ้นลงถ้าหากโดนเสินโจวผนวกเข้าเป็นมณฑล และอยู่ใต้ระบบข้าหลวง-อุปราช ... ท่าทีของเสินโจวก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงต้นปี 2667 เสินโจวก็เริ่มเรียกร้องให้ยาชิม่าเข้าเป็นรัฐในอารักขา ซึ่งยาชิม่าต่อต้านอย่างหนัก

### **มหาสงคราม (ส.ศ. 2667 - 2671)**

เมื่อมหาสงครามเริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ส.ศ. 2667 เสินโจวก็เข้าร่วมสงครามข้างวาร์เรีย โดยแผนการของเสินโจวคือการจัดเตรียมกองเรือหนานหยางและกองทัพมณฑลทางใต้ให้พร้อมสำหรับการบุกเข้าโจมตีจักรภพซินโดสนีเซียของกิลเดอริส ซึ่งนั่นก็สร้างความกังวลให้กับฝ่ายสัมพันธมิตรที่เพิ่งถูกก่อตั้ง ทำให้อาร์ลีเซียและกิลเดอริสต้องส่งกองทัพเรือเข้ามาสมทบในน่านน้ำตะวันออกไกลเพื่อเตรียมรับมือกับการรุกรานที่กำลังจะเกิดขึ่น และในอีกแง่หนึ่ง เสินโจวก็จัดเตรียมกองทัพสมัยใหม่ที่สุดคือ กองทัพชานจ้านจวิน (Canzhanjun - กองทัพร่วมยุทธสงคราม) ไปยังแนวรบฝั่งเรเนียร์ริส เพื่อช่วยวาร์เรียรบกับสัมพันธมิตร

ขณะนั้นเอง เสินโจวกำลังเตรียมผนวกราชอาณาจักรปูยอซึ่งเป็นรัฐในอารักขา และสถานการณ์ภายในปูยอก็ไม่ค่อยสู้ดี มีการต่อต้านจากชาวนาและปัญญาชนชาตินิยม ทำให้เสินโจวต้องส่งกองทหารจากกองทัพตงเป่ยเข้าไปเฝ้าระวังเหตุ ซึ่งมันก็ทำให้สถานการณ์ตึงเครียดหนักขึ้น ในตอนนี้เอง ราชวงศ์ปูยอก็แอบติดต่อกับยาชิม่า เพื่อขอให้ยาชิม่าเข้ามาเป็นผู้คุ้มครองปูยอแทนเสินโจว เพราะเห็นว่ายาชิม่าน่าจะมีนโยบายอารักขาดินแดนที่ละมุนละม่อมกว่า ด้านกิลเดอริสก็ขอให้ยาชิม่ามาช่วยเข้าสงครามด้านสัมพันธมิตร โดยจะรับรองอำนาจของยาชิม่าเหนือปูยอให้ จนในท้ายที่สุด ยาชิม่าจึงเข้าร่วมสงครามด้วยการโจมตีฉับพลันใส่กองเรือตะวันออกไกลของวาร์เรียที่คันยาซีวอสต็อก จากนั้นก็ส่งกองทัพบกเข้าปูยอ ร่วมมือกับกองทัพปูยอในการเข้าล้อมและทำลายกองทหารเสินโจวภายในคาบสมุทรแห่งนั้น

เมื่อยาชิม่าเข้าร่วมสงคราม สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป เพราะเสินโจวต้องเผชิญกับศัตรูใหม่ที่ปรากฎขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ จึงต้องยกเลิกส่งกองทัพชานจ้านจวินไปเรเนียร์ริส โดยให้กองทัพส่วนนั้นรวมกับกองทัพเป่ยหยางและส่งมันไปที่ปูยอเพื่อสนับสนุนการรบของกองทัพตงเป่ย แต่เนื่องจากภูมิประเทศด้านปูยอและสามมณฑลตงเป่ยมีสภาพรกร้างและทุรกันดาร ทำให้การขนส่งเสบียงและการเคลื่อนทัพดำเนินไปอย่างลำบาก การเข้าโจมตีก็ยิ่งลำบากยิ่งขึ้นเมื่อกองทัพยาชิม่าและพันธมิตรสามารถเข้าควบคุมที่มั่นริมแม่น้ำเยี่ยหลูซึ่งเป็นชายแดนปูยอ-ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเสินโจว ทำให้สองฝ่ายต้องขุดสนามเพลาะและต่อสู้ยันกันตรงบริเวณนั้นเป็นเวลาสี่ปี

แนวรบทางทะเลถือว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนักสำหรับเสินโจว ... จริงอยู่ที่กองทัพเรือเสินโจวมีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 8 ของโลก และถือว่าทรงพลังที่สุดในตะวันออกไกล แต่ด้วยความที่ราชสำนักให้ความสำคัญกับกองทัพบกเป็นหลัก ทำให้กองทัพเรือได้รับงบประมาณน้อยลงมา การฝึกซ้อมก็ไม่ได้มีความสม่ำเสมอหรือมากพอ ทำให้ทหารเรือเสินโจวมีความอ่อนประสบการณ์ เมื่อเทียบกับกองทัพเรือยาชิม่าและกิลเดอร์ที่เริ่มควบคุมน่านน้ำได้ครอบคลุมยิ่งขึ้น กองเรือเสินโจวออกมาทำการรบ พวกเขาก็ต้องปราชัยหลายครั้งหลายครา จนน่านน้ำตะวันออกไกลอยู่ใต้การควบคุมของยาชิม่าและสัมพันธมิตร ด้วยเหตุนี้เอง ยาชิม่าและสัมพันธมิตรจึงสามารถส่งเสบียงให้กองทัพที่แนวหน้าในปูยอได้โดยง่าย อีกทั้งยังสามารถทำปฏิบัติการยกพลขึ้นบก เข้ายึดเปยเต่าจากเสินโจว และยึดซาคาลินจากวาร์เรียได้

กองทัพเสินโจว แม้จะเป็นกองทัพขนาดใหญ่สุดในตะวันออกไกล แต่ขนาดของมันก็ทำให้คุณภาพของมันไม่สามารถครอบคลุมได้ทั่วถึง ส่วนศัตรูที่พวกเขาเผชิญก็เป็นกองทัพทันสมัยกว่า ทำให้กองทัพเสินโจวไม่สามารถทำศึกชี้ขาดจนได้รับชัยชนะมาได้

เมื่อสงครามดำเนินเข้าสู่ปีที่สามในปี 2670 ความล้าสงครามก็เริ่มปรากฏขึ้นในเสินโจว เช่นเดียวกับประเทศอื่นๆ โดยปัญหาของเสินโจวคือนโยบายการเรียกเก็บข้าวและเสบียงจากมณฑลต่างๆ เพื่อไปหล่อเลี้ยงทหารแนวหน้า ทำให้บางพื้นที่เกิดภาวะอดอยาก บ้างก็เกิดภาวะเศรษฐกิจฝืดเคือง ประชาชนเองก็เริ่มไม่พอใจในความไม่คืบหน้าของสงคราม กองทัพเองก็เริ่มขวัญกำลังใจตกต่ำเพราะตนไม่ได้รับชัยชนะใดๆ ขณะที่สถานการณ์ที่แนวหลังก็เริ่มย่ำแย่ ซ้ำร้ายด้วยข่าวร้ายจากตะวันตก กล่าวถึงความพ่ายแพ้ของวาร์เรียในหลายแนวรบ

สิ่งเหล่านี้ทำให้กองทัพเริ่มระส่ำระส่าย ดังนั้นพอยาชิม่าและพันธมิตรเปิดฉากรุกคืบในมณฑลเฝิงเทียนและคาบสมุทรหยวนตง กองทัพเสินโจวจึงแตกกระเจิง ขณะที่กองทัพข้าศึกรุกคืบเข้ามาในสามมณฑลตงเป่ยมากขึ้น และในช่วงเดือนพฤศจิกายน พอรัฐบาลเสินโจวทราบข่าวว่าวาร์เรียกำลังประกาหยุดยิงกับสัมพันธมิตรในวันที่ 11 ตนก็ขอประกาศหยุดยิงตามในวันเดียวกัน ทำให้มหาสงครามยุติลงในวันนั้น

ในการเจรจาสันติภาพที่กรุงซานโตญ อาร์ลีเซีย เสินโจวต้องเสียดินแดนคาบสมุทรหยวนตงและเกาะเปยเต่าให้กับยาชิม่า ต้องยอมสละอำนาจคุ้มครองเหนือปูยอ อีกทั้งยังต้องเสียค่าปฏิกรรมสงครามให้กับยาชิม่าและสัมพันธมิตร ซึ่งมันเป็นความสูญเสียที่แลดูน้อยนักสำหรับจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ แต่ในตอนนั้น เสินโจวก็บอบช้ำไปมากแล้ว

### **สงครามกลางเมือง (ส.ศ. 2673 - 2688)**

หลังจากจบมหาสงคราม เสินโจวก็อยู่ในภาวะบอบช้ำอย่างหนัก โดยคราวนี้ จักรวรรดิก็เจอสิ่งต่างๆ กระหน่ำซัดอย่างต่อเนื่อง ทั้งภัยแล้งในมณฑลชั้นใน ภัยพิบัติในพื้นที่ต่างๆ ตามด้วยความอดอยากและสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำที่ถาโถมเข้ามารุมเร้ารัฐบาลจักรวรรดิที่กำลังอ่อนแออยู่แล้ว ... สภาวการณ์เหล่านี้รุมเร้าทำให้เสินโจวตกต่ำลงไปมาก นำไปสู่ความไม่พอใจของอาณาประชาราษฎร์ทั่วทั้งแผ่นดิน

การกบฏแรกเริ่มขึ้นในมณฑลทางใต้ โดยเริ่มจากแนวร่วมจอมยุทธและนักพรตที่ประกาศต่อต้านรัฐบาลกลางและราชสำนัก ประกาศจัดตั้งรัฐไท่ผิงเทียวกั๋ว หรืออาณาจักรสวรรค์แห่งสันติภาพอันยิ่งใหญ่ พวกเขาคือกลุ่มคนที่ไม่พอใจต่อนโยบายรัฐบาลที่เอาเสินโจวเข้าไปผูกโยงกับการเมืองระหว่างประเทศ พวกเขาจึงต้องการล้มล้างรัฐบาลและราชสำนัก เพื่อให้เสินโจวกลับสู่รากเหง้าเดิม คือการเป็นจักรวรรดิที่ตัดขาดตัวเองจากโลกภายนอก เพื่อให้เกิดสันติสุขภายใน

ด้วยความที่เหล่ากบฏไท่ผิงคือแนวร่วมของจอมยุทธและจอมเวทผู้วิเศษที่เน้นช่วยเหลือผู้คนที่ตกทุกข์ได้ยาก แนวร่วมกบฎจึงขยายใหญ่โต การกบฏจึงแผ่ลามมากยิ่งขึ้นจนรัฐบาลไม่อาจปราบปรามหรือจำกัดวงมันได้ ขณะเดียวกัน บรรดารัฐบาลมณฑลต่างๆ ก็เริ่มระดมกองทัพป้องกันตัวเอง ทำให้เกิดขุนศึกท้องที่ ซึ่งในแง่หนึ่ง พวกเขาคือกองกำลังช่วยรบของรัฐบาลเสินโจว แต่ในอีกแง่ มันทำให้อำนาจการปกครองของส่วนกลางที่มีต่อมณฑลต่างๆ ลดน้อยลงไปเรื่อยๆ

อีกหายนะในสงครามกลางเมืองเกิดขึ้นในปี ส.ศ. 2677 เมื่อจักรพรรดิหงเซี่ยนเทียนจื่อเสด็จสวรรคต ทำให้บัลลังก์ตกเป็นของจักรพรรดิกวางจงเทียนจื่อ จักรพรรดิหนุ่มซึ่งไม่มีบารมีหรือความน่าเกรงขามแบบพระบิดา ที่สำคัญคือพระองค์มีพระวรกายอ่อนแอ หลายจากที่ครองราชย์ได้แค่ 99 วัน พระองค์ก็เสด็จสวรรคตด้วยพระโรคมะเร็งกล่องเสียง เหล่าพระญาติและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายจึงเริ่มเข้าหากองทัพ และทำสงครามชิงบัลลังก์กัน ทำให้ดินแดนเสินโจวตอนเหนือกลายเป็นสนามรบระหว่างเชื้อพระวงศ์ ในขณะที่ทางใต้เป็นสนามรบระหว่างกบฏไท่ผิง กบฏอื่นๆ และพวกขุนศึกมณฑล

ระหว่างที่เสินโจวกำลังแตกสาแหรกขาดจากสงครามต่างๆ มหาอำนาจต่างชาติก็เริ่มเคลื่อนไหว ... เมื่อเครือนครรัฐการค้าเสินโจวตะวันออกเรียกร้องความคุ้มครองจากต่างชาติ ยาชิม่าและอีกสี่ชาติมหาอำนาจก็เข้ามาคุ้มครอง นอกจากนี้ก็ยังมีความเคลื่อนไหวอื่นๆ ที่เพิ่มอิทธิพลให้มหาอำนาจต่างๆ ในเสินโจวและภูมิภาคที่เสินโจวเคยมีอำนาจ

กองทหารรับจ้างไฮราสที่ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทุนไฮราสได้เข้าร่วมรบ ช่วยขุนศึกมณฑลทางใต้ปราบกบฏ เพื่อแลกกับสัมปทานและสิทธิ์ต่างๆ สำหรับบริษัทไฮราสที่จะเข้ามาทำการในอนาคต เมื่อเวลาผ่านไป กองทหารรับจ้างก็เริ่มได้รับการสนับสนุนจากกองทัพไฮราส ยกระดับกลายเป็นกำลังรบที่ทันสมัยและทรงพลังที่สุดในภาคใต้ เป็นขุมกำลังสำคัญที่ทำให้กบฏถูกปราบลงในที่สุด

ส่วนภายในสามมณฑลตงเป่ย กองทัพขุนศึกตงเป่ยและกองทัพเผ่ายู่เจินได้รบพุ่งกันอย่างหนัก ขณะที่ยาชิม่าได้แต่เฝ้ามองจากเขตปกครองหยวนตง จนกระทั่งทหารตงเป่ยทำการวางระเบิดทางรถไฟเฝิงเทียน ซึ่งเป็นสมบัติของบริษัทยาชิม่า กองทัพกวานตงเลยได้รับอนุมัติให้เข้าแทรกแซงสงครามในตงเป่ย ทำให้สามมณฑลตงเป่ยตกอยู่ภายใต้การปกครองของก๊กขุนศึกตระกูลหรง นำไปสู่การจัดตั้งสมาพันธรัฐเฝิงเทียน รัฐใต้อารักขาของยาชิม่า

ในปี ส.ศ. 2688 หลังจากที่กบฏทางใต้ถูกปราบจนเกือบหมด และสงครามราชสำนักในทางเหนือจบลง โดยที่บัลลังก์ตกเป็นของจักรพรรดิไท่จู่เทียนจื่อ จักรพรรดิวัยเยาว์ ภายใต้การคุ้มครองของกองทัพเป่ยหยาง กองทัพที่ทันสมัยและทรงพลังที่สุดในเสินโจวขณะนั้น การเจรจาเพื่อยุติสงครามกลางเมืองจึงเกิดขึ้นที่ซานไห่ ซึ่งขณะนั้นอยู่ใต้การคุ้มครองของพันธมิตรห้ามหาอำนาจ

วันที่ 1 กันยายน ส.ศ. 2688 ... สนธิสัญญาซานไห่ถูกลงนาม เป็นการยุติสงครามกลางเมืองอย่างเป็นทางการ สนธิสัญญานี้ได้มีเงื่อนไขกำหนดว่า ก๊กขุนศึกต่างๆ จะยังคงมีอำนาจในท้องที่ของตนต่อไป โดยพวกเขาจะสวามิภักดิ์ต่อองค์ไท่จูเทียนจื่อ และยอมรับอำนาจรัฐบาลเป่ยหยางในฐานะรัฐบาลกลางและผู้คุ้มครองราชย์สำนัก เสินโจวจะยอมรับการจัดตั้งสมาพันธรัฐเฝิงเทียน เครือนครรัฐการค้าเสินโจวตะวันออกใต้การคุ้มครองของนานาชาติและเขตสัมปทานอาโอเกที่อยู่ใต้การคุ้มครองของจักรวรรดิไฮราส

สงครามกลางเมืองทำให้เสินโจวตกจากเวทีมหาอำนาจ กลายเป็นแค่ขั้วอำนาจท้องถิ่นที่ไม่มีใครยำเกรงอีกเลย

### **ประวัติสมัยหลังสงครามกลางเมืองภึงปัจจุบัน (ส.ศ. 2689 -)**

หลังจากสงครามกลางเมืองจบลง เสินโจวก็กลับสู่ภาวะสงบสุขและอึดอัด โดยมีกองทัพเป่ยหยางทำหน้าที่เป็นรัฐบาลกลางและผู้พิทักษ์ราชสำนัก ขณะที่ก๊กขุนศึกอื่นๆ ควบคุมอำนาจในท้องถิ่นตามมณฑลต่างๆ โดยแต่ละก๊กต่างก็มีความขัดแย้งและความชิงขังต่อกัน แต่ก็ไม่ได้เปิดฉากทำสงครามกันโดยตรง เพราะปัจจัยต่างๆ ทั้งความหวาดระแวงที่ว่าถ้าหากสองก๊กทำสงครามกันกันเอง กองทัพเป่ยหยางก็อาจฉวยโอกาสเข้าผนวกก๊กที่อ่อนแอกว่า ทำให้อำนาจรัฐบาลกลางเพิ่มขึ้นและเข้ามาผนวกตนในภายหลัง ... ความหวาดระแวงต่อการขยายอำนาจของต่างชาติ โดยเฉพาะยาชิม่า และความอ่อนล้าต่างๆ นานา หลังจากที่ทำสงครามต่อเนื่อง 15 ปี ... ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เสินโจวสงบลง แม้ว่าประเทศแลดูเหมือนแตกสาแหรกขาด

แต่ทว่า หลังจากที่สงบไปไม่กี่ปี ความขัดแย้งใหม่ก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง คือวิกฤติการณ์ฉางเจียง หรือวิกฤติการณ์สันนิบาตห้ามณฑล ในปี 2691 มันเป็นสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่ที่สุด นับตั้งสงครามกลางเมืองเสินโจว

วิกฤติการณ์นี้มีชนวนเหตุจากเหตุประท้วงเรื่องการที่เครืออาโอเก เขตสัมปทานของไฮราสจะเข้าซื้อทางรถไฟเจ้อกั้นให้ในนามของบริษัททางรถไฟเหลียงคุน-เฉิงเต๋อ บริษัทรถไฟไฮราส มันเป็นทางรถไฟที่ได้รับทุนสร้างจากบริษัทไฮราสแต่มาจากหยาดเหงื่อแรงงานชาวเสินโจว ... จริงอยู่ที่ทางรถไฟสายนี้จะยังอยู่ใต้การบริหารจัดการของชาวเสินโจวต่อไป แต่ชาวเสินโจวเหล่านี้จะต้องขึ้นตรงกับผู้บริหารชาวไฮราส ซึ่งด้วยความรู้สึกชาตินิยมของชาวเสินโจวที่รุนแรงมากขึ้นหลังมหาสงคราม ทำให้เรื่องนี้เป็นที่ยอมรับไม่ได้ การประท้วงเริ่มรุนแรงขึ้น นำไปสู่การทำลายกิจการชาวต่างชาติ การทำร้ายชาวต่างชาติ พอรัฐบาลขุนศึกจะส่งกองทหารเข้าปราบปราม กองทหารบางส่วนก็ปฏิเสธ ไม่ยอมทำตามคำสั่ง

เหตุการณ์นี้ร้ายแรงขึ้นเมื่อมีเหตุลอบสังหารจอมพลหยางอู่เฟย ... เขาเป็นแม่ทัพผู้นำก๊กสันนิบาตห้ามณฑล ก๊กขุนศึกขนาดใหญ่ที่มีอำนาจเป็นรองแค่ก๊กเป่ยหยางของจอมพลอู๋เพ่ยฝู ก๊กของเขาประกอบด้วยรัฐบาลขุนศึกห้ามณฑล ทำให้เขามีกำลังพลที่มากมายและหลากหลาย โดยแกนหลักก็คือกองทัพเจียงหนิงที่ติดอาวุธและฝึกกำลังพลแบบไฮราส ... หลังจากที่สิ้นจอมพลหยาง รัฐบาลขุนศึกห้ามณฑลก็แตกแยก ต่อสู้ชิงอำนาจกันเอง เพื่อแยกตัวหรือไม่ก็ธำรงรักษาจักรวรรดิน้อยๆ ภายในจักรวรรดิที่ผุพังอยู่แล้ว

กองทัพที่เข้มแข็งที่สุดในสงครามห้ามณฑลนี้คือกองทัพมณฑลเจียงซี ภายใต้แม่ทัพเฉินเตียวหยวน ... โดยหลังจากที่สันนิบาตห้ามณฑลแตกสลายลง เฉินเตียวหยวนก็ชูอุดมการณ์ชาตินิยม เปิดรับแนวร่วมคณะชาติซึ่งเป็นกองกำลังพันธมิตรระหว่างกลุ่มไท่ผิงเก่าและกลุ่มสังคมนิยมให้เข้ามาอยู่ในกองทัพ โดยเป้าหมายของเขาคือการรวมสันนิบาตห้ามณฑลและการขับไล่ต่างชาติออกจากซานไห่

ในระหว่างวิกฤติการณ์นี้ หลังจากที่กองทัพเฉินสามารถยึดมณฑลเจียงสูไว้ได้แล้ว พวกเขาก็เปิดฉากโจมตีเขตต่างชาติ ทั้งเขตอาโอเกในเจียงหนิง และเขตอารักขานานาชาติที่ซานไห่ ... มันเป็นการเดิมพันที่ใหญ่มากพอสมควร และพวกเขาก็พลาดอย่างมากด้วย

ในช่วงแรก ท่าทีของสภากงสุล กลุ่มผู้กำหนดแนวทางเขตอารักขานานาชาติในเสินโจวได้ทำการประชุมวาระฉุกเฉินที่ซานไห่ เพื่อตัดสินว่าจะดำเนินนโยบายต่อไป ... สามมหาอำนาจสัมพันธมิตรต่างก็ลังเล ไม่แสดงท่าทีใดๆ เนื่องจากรัฐบาลของตนยังถกเถียงกันว่าตนควรจะให้การคุ้มครองนครรัฐการค้าภายในเสินโจวต่อไปหรือไม่? แต่พอถึงคราวของเอลีเซีย พันเอกมัทธิว ลูวิสแห่งกองกำลังนาวิกโยธินจักรวรรดิก็ได้ประกาศจุดยืนว่า เอลีเซียจะไม่ถอนกำลังใดๆ เด็ดขาด พวกเขาจะคุ้มกันนครแห่งนี้และพลเมืองทุกคน ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นเอลีเซี่ยนหรือไม่ก็ตาม ... คำประกาศนี้มีแนวโน้มว่าเป็นการประกาศโดยพลการ เพราะพันเอกลูวิสแจ้งว่าสภาขุนนางยังไม่มีมติเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันก็แสดงให้เห็นว่า เอลีเซียมีความสนใจที่จะเข้ามาแทรกแซงในสถานการณ์นี้ โดยเฉพาะในตอนที่สัมพันธมิตรเรเนียร์ริสกำลังแสดงความลังเลและอ่อนแอออกมา ... ด้วยเหตุนี้เอง แม่ทัพโซกะ ผู้บัญชาการกองทัพยาชิม่าในเสินโจว โดยเฉพาะซานไห่จึงต้องประกาศชัดเจนว่า ยาชิม่าจะเข้าคุ้มครองนครซานไห่แห่งนี้

กองทัพเฉินต้องเผชิญกับกองทหารอาสาสมัครนานาชาติและกองทหารชาติมหาอำนาจที่ป้องกันนครซานไห่กันอย่างแข็งขัน ... แนวร่วมคณะชาติเสินโจวก็พยายามลุกฮือต่อต้านจากภายในเพื่อสร้างความปั่นป่วน แต่ในท้ายที่สุด กองทัพเฉินก็ไม่สามารถเข้ายึดซานไห่ได้ อีกทั้งยังเสียกำลังพลไปเป็นจำนวนมาก เปิดทางให้กองทัพเป่ยหยางเข้าแทรกแซงวิกฤติการณ์ ทำให้เขตห้ามณฑลชายฝั่งตะวันออกตกไปอยู่ใต้อิทธิพลของรัฐบาลเป่ยหยาง

ทำไมกองทัพเฉินถึงยังเดินหน้าเข้าโจมตีกองกำลังต่างชาติทั้งที่ตนมีอาวุธที่อ่อนกว่า? … มันมีคำอธิบายอยู่หลายแบบ ด้านหนึ่งคือความมั่นใจเกินไปของแม่ทัพเฉิน ... อีกแง่หนึ่งคือความเชื่อมั่นของแม่ทัพเฉินที่ว่า การบุกซานไห่อาจจุดกระแสชาตินิยมทั่วซานไห่ นำไปสู่การจัดตั้งแนวร่วมขุนศึกฝ่ายชาตินิยมจนสามารถต่อกรกับรัฐบาลเป่ยหยางได้ ซึ่งในท้ายที่สุด มันก็ไม่เกิดขึ้น อาจเป็นเพราะว่าการจะจัดตั้งแนวร่วมหรือจุดกระแสอะไรแบบนั้นได้ จำเป็นต้องใช้ผลงานเชิงประจักษ์ซึ่งในที่นี้หมายถึงการเข้ายึดซานไห่ให้จงได้
วิกฤติการณ์ฉางเจียงดำเนินระหว่างวันที่ 20 มิถุนายน – 5 สิงหาคม ส.ศ. 2691 ... มันเป็นสงครามใหญ่ครั้งหนึ่งในเสินโจว ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามกลางเมือง ... ก๊กสันนิบาตห้ามณฑลแตกสาแหรกขาด แตกออกเป็นก๊กเล็กก๊กน้อยที่อยู่ใต้อิทธิพลกองทัพเป่ยหยาง ... กระแสชาตินิยมเสินโจวโดนปราบ แม้ว่าจะแค่ชั่วคราว ... เขตอารักขานานาชาติเสินโจวยังคงอยู่รอดปลอดภัย

หลังจากวิกฤติการณ์จบลง กองทัพเป่ยหยางก็มีอำนาจมากขึ้น เพราะตนได้บริวารเป็นก๊กต่างๆ ที่แตกสลายออกมาจากสันนิบาตห้ามณฑลเดิม โดยบัดนี้กลายเป็นก๊กขุนศึกที่ขึ้นกับกองทัพเป่ยหยางแบบหลวมๆ ส่วนก๊กอื่นๆ ก็เริ่มสะสมอาวุธและกองทัพอีกครั้ง เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าและวิกฤติที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต

## การเมือง

ในเชิงทฤษฎี เสินโจวเป็นจักรวรรดิสมบูรณาญาสิทธิราชย์ โดยมีองค์เทียนจื่อ โอรสแห่งสวรรค์ เป็นจักรพรรดิผู้อำนาจเต็มเหนือจักรวรรดิและเป็นเจ้าผู้คุ้มครองรัฐในอารักขา

แต่ในทางปฏิบัติ องค์เทียนจื่อและราชสำนักกำลังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของจอมพลอู๋เผ่ยฝู แม่ทัพกองทัพเป่ยหยางที่กำลังถือตำแหน่งมหาเสนาบดีและผู้อภิบาลราชสำนัก ซึ่งผ่านการรับรองจากสนธิสัญญาซานไห่ที่ยุติสงครามกลางเมือง อำนาจการปกครองต่างๆ อยู่ในมือของเขา ที่สำคัญที่สุดคืออำนาจทางทหารของกองทัพเป่ยหยาง กองทัพที่ทันสมัยที่สุดของจักรวรรดิในขณะนี้ ส่วนองค์เทียนจื่อก็เป็นแค่จักรพรรดิหุ่นเชิดที่คอยมอบความเห็นชอบให้กับการกระทำต่างๆ ของจอมพล

## โครงสร้างรัฐ

เสินโจวเป็นรัฐจักรวรรดิแบบรวมศูนย์อำนาจ โดยมีหน่วยการเมืองชั้นรองที่ใหญ่สุดคือมณฑล ซึ่งปัจจุบันมีอยู่ 24 มณฑล แต่ละมณฑลจะมีข้าหลวงปกครอง ซึ่งถูกแต่งตั้งจากรัฐบาลกลาง มีอำนาจทางทหารและพลเรือนเหนือมณฑลที่ตนปกครอง

นอกจากนี้ ในบางพื้นที่จะมีการระบุว่าเป็นเขตปกครองพิเศษ โดยปัจจุบันนี้คือเขตนครการค้าชายฝั่งตะวันออก ซึ่งสถานะพิเศษนี้มาจากข้อตกลงกับนานาชาติในช่วงที่เสินโจวเข้าสู่สมัยใหม่ ที่กำหนดให้บางเมืองเป็นเขตการค้าเสรี ให้นานาชาติสามารถทำการค้าขายได้อย่างอิสระในบางพื้นที่ ทำให้เมืองท่าการค้าในข้อตกลงถูกพัฒนาจนเจริญรุ่งเรือง และเป็นที่ตั้งของนิคมชาวต่างชาติ และถึงแม้ว่าเสินโจวปฏิรูปตัวเองเป็นจักรวรรดิสมัยใหม่ องค์เทียนจื่อก็ยังคงรักษาสถานะพิเศษไว้ เพื่อรักษาความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ... ในปัจจุบัน เขตปกครองเหล่านี้มีสองแบบ อย่างแรกคือเขตที่กำลังอยู่ภายใต้เขตอาณัตินานาชาติในการคุ้มครองของ 5 มหาอำนาจ ซึ่งเข้ามาคุ้มครองเมืองเหล่านี้ตั้งแต่สงครามกลางเมือง (สีฟ้า) และเขตนิคมอาโอกี เขตนิคมสัมปทานของบรรษัทสัญชาติไฮราส ซึ่งรัฐบาลเสินโจวยอมรับ หลังจบสงครามกลางเมือง (สีเทา)

แต่ในเชิงปฏิบัติ อำนาจการปกครองท้องถิ่นจริงๆ อยู่ใต้ก๊กขุนศึกต่างๆ ซึ่งอยู่ภายใต้การนำผู้บัญชาการทหารต่างๆ ทั้งคนที่ได้รับแต่งตั้งเป็นข้าหลวงจริงๆ และผู้ปกครองท้องถิ่นที่สถาปนาอำนาจขึ้นมาเอง
หลังจากวิกฤติการณ์ปี ส.ศ. 2691 เมื่อสันนิบาตห้ามณฑลภาคตะวันออกแตกสลาย และกองทัพเป่ยหยางเข้ามารักษาความสงบ ทำให้อำนาจของกองทัพเป่ยหยางเพิ่มมากขึ้น ก๊กขุนศึกต่างๆ ก็เริ่มจับกลุ่มเป็นพันธมิตรกัน เพื่อป้องกันตัวเองจากกองทัพเป่ยหยางและภัยต่างๆ โดยในปัจจุบัน ปี ส.ศ. 2694 เสินโจวประกอบไปด้วยกลุ่มขุนศึกดังต่อไปนี้

ในเชิงทฤษฏี เสินโจวยังคงสถานะผู้คุ้มครองรัฐในอารักขา ซึ่งปัจจุบันมี 2 รัฐที่ยังคงอยู่ใต้การคุ้มครองคือบอยโดลอดและตังเกียเซีย แต่ในทางปฏิบัติ ในระหว่างที่เสินโจวกำลังอยู่ใต้ระบอบขุนศึก รัฐเหล่านี้ต่างมีอิสระเกือบสมบูรณ์ คล้ายรัฐเอกราช แต่ด้วยข้อจำกัดหลายอย่าง รัฐเหล่านี้ยังคงยอมอยู่ใต้เสินโจว เพราะการเคลื่อนไหวเข้าหารัฐอื่นอาจทำให้ตนสูญเสียสถานะอิสระในปัจจุบัน

## การข่าวกรอง

หน้าที่ข่าวกรองระดับจักรวรรดิ ตกเป็นหน้าที่ของแผนกข่าวกรองของกระทรวงมหาดไทยและกระทรวงสงคราม ซึ่งในปัจจุบัน ถือว่าไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง นับตั้งแต่เสินโจวเข้าสู่ยุคขุนศึก

ปัจจุบัน หน่วยข่าวกรองทหารที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือ "คณะกรรมาธิการทหาร" หรือ "จวินถง" หน่วยข่าวกรองทหารของกองทัพเป่ยหยาง ซึ่งทำหน้าที่สืบราชการลับภายในประเทศ โดยเฉพาะการสอดส่องขุนศึกก๊กต่างๆ และการต่อสู้กับศัตรูทางการเมือง

## การทหาร

### กองทัพบกแห่งเสินโจว - Shenzhou Jundui

ในเชิงทฤษฏีแล้ว กองทัพเสินโจวเป็นกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกไกล แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน กองทัพเสินโจวแตกออกเป็นกองทัพขุนศึกต่างๆ ที่อยู่ภายใต้การนำของขุนศีกที่ปกครองดินแดนต่างๆ และกองกำลังกึ่งทหารที่เป็นกองกำลังส่วนตัวของขุนศึก ทำให้มีคุณภาพทหารที่แตกต่างกันออกไป โดยกองทัพที่เข้มแข็งและทันสมัยที่สุดคือกองทัพเป่ยหยาง ซึ่งถ้าหากเกิดสงครามกับภายนอก กองทัพเป่ยหยางก็ถูกคาดหวังให้แบกรับการป้องกันประเทศส่วนใหญ่ ขณะที่กองทัพอื่นๆ จะให้การสนับสนุน

### จักรวรรดินาวีเสินโจว - Shenzhou Haijun

แต่เดิม กองทัพเรือเสินโจวมีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 8 ของโลก แต่มหาสงครามทำให้กองทัพเรือส่วนใหญ่ถูกทำลาย ส่วนที่เหลือก็ถูกทิ้งให้ทรุดโทรมหรือถูกทำลายตอนสงครามกลางเมือง ปัจจุบัน เสินโจวเหลือกองเรือเพียงน้อยนิด ส่วนใหญ่เป็นกองเรือใต้สังกัดของกองทัพเป่ยหยาง รองลงมาคือกองเรือของมณฑลกวางหยวน

### กองทัพอากาศ

ปัจจุบัน เสินโจวมีแค่กองบินทหารบก ส่วนใหญ่เป็นกองบินในสังกัดของกองทัพเป่ยหยาง มันเป็นกองทัพอากาศที่ค่อนข้างใหญ่ ใหญ่กว่ากองบินของยาชิม่าเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยเครื่องบินรบตกรุ่นจากวาร์เรียและไฮราเซีย

## ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เสินโจวยังคงสถานะผู้อารักขาเหนือตังเกียเซียและบอยโดลอด

มีความสัมพันธ์เป็นมิตรกับจักรวรรดิวาร์เรีย แต่ความสัมพันธ์ค่อนข้างขรุขระหลังจากสงครามกลางเมือง เนื่องจากวาร์เรียส่งทหารเข้าคุ้มครองแคว้นตือวา ดินแดนของตังเกียเซียซึ่งเป็นรัฐในอารักขาของเสินโจว

มีความสัมพันธ์ไม่เป็นมิตรกับจักรวรรดิยาชิม่าและสมาพันธรัฐเฝิงเทียนซึ่งกำลังปกครองอดีตสามมณฑลตงเป่ย

เสินโจวมีอำนาจอธิปไตยเหนือเครือนครรัฐการค้าชายฝั่งตะวันออก ซึ่งขณะนี้อยู่ใต้การคุ้มครองของเขตอาณัตินานาชาติ ประกอบด้วย 5 มหาอำนาจ อันได้แก่ยาชิม่า เอลีเซีย ไฮราเซีย อาร์ลีเซียและกิลเดอริส

เสินโจวมีสัญญากับไฮราเซีย ในเรื่องการผ่อนปรนทางอำนาจในเขตนิคมอาโอกี

## วัฒนธรรม

เสินโจวเป็นดินแดนที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่ ไม่ว่าจะเป็นปรัชญาของกลุ่มนักปราชญ์ร้อยสำนัก ซึ่งบางสำนักก็ได้รับความนิยมจนคล้ายกับศาสนา อีกทั้งยังเป็นแหล่งกำเนิดของศาสตร์เวทมนตร์อีกแขนงที่แตกต่างจากตะวันตกโดยสิ้นเชิง โดยเวทมนตร์ในแนวคิดเสินโจวคือเรื่องของลมปราณ เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนพลังชีพในร่างกาย ก่อให้เกิดสำนักเวทมนตร์และสำนักวิทยายุทธ์ กำเนิดขึ้นเป็นกลุ่มคนที่เรียกว่า "จอมยุทธ"

นับตั้งแต่เสินโจวปฏิรูปตัวเองเป็นรัฐสมัยใหม่ กลุ่มคนชั้นกลางและชั้นสูงบางส่วนก็เริ่มน้อมรับแนวคิดสมัยใหม่แบบตะวันตกมากขึ้น ซึ่งแนวคิดสำคัญคือการปฏิรูปการเมืองให้มีระบบระเบียบมากขึ้น โดยเฉพาะการให้เสินโจวกลายเป็นรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และแนวคิดนี้ก็ยิ่งได้รับความนิยมมากขึ้น นับตั้งแต่มหาสงครามและสงครามกลางเมือง

## เกล็ดประวัติศาสตร์

- เสินโจวอิงจากประเทศจีนในยุคสมัยต่างๆ โดยเฉพาะราชวงศ์ชิง และยุคขุนศึกช่วงต้นสาธารณรัฐ

- แนวคิดเวทมนตร์ของเสินโจวอิงจากวรรณกรรมจอมยุทธของจีน