Złapani w śnie

## Prolog

- Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendę wyspy Ikoar… Na początku wszystkich początków na tej rajskiej wyspie pojawił Wielki Duch, a wraz z nim my, pięć plemion Matoran. Mata Nui zesłał nam Trzy Prawa: Jedność, Lojalność, Przeznaczenie. One nadały nam kierunek działania. Przez wiele lat żyliśmy i pracowaliśmy na cześć Wielkiego Ducha i trwałoby to do dzisiaj, gdyby nie przybycie Mroku – Turaga Ognia recytował, intensywnie gestykulując. Cienie za jego plecami tworzyły kształty podobne do wielkich ptaków Kahu, które niegdyś przemierzały równiny Ikoar. Jego ton głosu zmienił się wyraźnie.

- Wielki Duch zapadł w sen, a zepsucie przetoczyło się przez całą wyspę, zniewalając Rahi, które wcześniej pokojowo żyły wśród nas. Wokół wyspy pojawiła się blada mgła, która uniemożliwiła żeglugę na dalekie wody. Mrok niemal zatriumfował. Nikt nie mógł się mu przeciwstawić. Oczywiście, oprócz naszej Straży oraz dzielnych Toa – Turaga wskazał na wysoką postać w czerwonej Kanohi w kształcie Akaku na twarzy. Vaikyr skrzyżował ramiona, czując na sobie spojrzenia każdego Matoranina w pomieszczeniu.

Turaga Ognia kontynuował opowieść, mówiąc o heroicznych zmaganiach Toa. Vaikyr przewrócił oczami. Słyszał tę historyjkę wielokrotnie, gdy sam był jeszcze farmerem lawy w Ta-Koro. Gdy Hevar skończył, Matoranie zaczęli szykować się do wyjścia. Toa Ognia spokojnie zaczekał, aż sala opowieści się opróżni.

- Vaikyr, pozwól ze mną – starzec wskazał na drzwi, które prowadziły do jego osobistej komnaty. Wnętrze było pokryte wulkanicznym kamieniem jak większość domostw w Ta-Koro. Środek pomieszczenia otaczały kamienne meble wraz z tabliczkami, zapisanymi po Matorańsku.

- Chyba zapomniałeś o jednej części tej historyjki – zaczął mężczyzna w czerwonej zbroi. – Mgła powoduje amnezję, nie? To dlatego wypływanie poza wody wyspy jest zabronione…

- Na razie wystarczy, że nowi Matoranie będą wiedzieli, że po prostu nie można. Potem im powiem – rzucił Hevar. – Nie przyszliśmy tutaj, żeby sprzeczać się o legendę…

Hevar wskazał na wysoki płomień, który tańczył pośrodku komnaty.

- Płomień wskazywał nam drogę od początku początków. Mi, i wszystkim przede mną. Co widzisz?

Vaikyr przyjrzał się ogniu. Widok jęzorów płomieni przypomniał mu, że jest w domu. Ognista żółć i pomarańcz dekoncentrowała go i wprawiała niemalże w trans. Pomyślał o spokojnych dniach ścigania się wokół wulkanu, chwilach spędzonych na równinach. Przed Zstąpieniem…

- Hm? Śpisz?

- Co- Vaikyr otworzył oczy. – Nie, ja tylko… - Toa Ognia pokręcił głową. – Nic nie widzę, Turago.

Haver westchnął.

- Więc nie jesteś jeszcze gotowy – odparł. – A my musimy działać.

- Gotowy? To dzięki mnie Ta-Wahi jest bezpieczne! Matoranie już tu nie giną. Spójrz na inne wioski. – Vaikyr się zagotował.

- Musisz się jeszcze wiele nauczyć, zanim będziesz gotowy wygnać Mrok z tej wyspy – powiedział ostentacyjnie.

Vaikyr był wściekły. Oczyścił spaloną ziemię Ta-Wahi z Rahi dotkniętych zepsuciem, utworzył bezpieczne ścieżki dla Matoran tylko po to, by być pouczanym przez Turagę z powodu jakiegoś ogniska. Przez chwilę chciał na niego nakrzyczeć, lecz w porę się opanował.

- Szkoda gadać. Idę stąd – Toa odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami. Miał już dość Havera i jego wykładów.

Wyszedł na osmalone uliczki Ta-Koro. Wioska była imponująca, położona na południu Ikoar, u podnóża wulkanu, przypominała raczej twierdzę niż zbieraninę domostw. Ta-Matoranie wytwarzali tu broń, pancerze i maski Kanohi, zaopatrując w oręż resztę wyspy.

Udało się mu oczyścić Ta-Wahi z plagi Rahi, lecz to tylko zepchnęło zagrożenie ze strony Mroku dalej, nie eliminując go całkowicie. Vaikyr wiedział, że Turaga wszystkich pięciu plemion chcieli przejść do ofensywy i raz na zawsze pozbyć się Plagi z powierzchni Ikoar. Nikt jednak nie wiedział, jak to zrobić. On też nie. Rahi pokryte czarną plagą pojawiały się znikąd. Toa nie wiedzieli, gdzie szukać ich źródła. Mogli się jedynie skupić obronie swoich wiosek.

Ale o to zadbał już Vaikyr. Pierwszy raz po Zstąpieniu twierdza była bezpieczna. Toa Ognia mógł zająć się czymś innym, lecz Turaga miał wobec niego inne plany. Haver przez długi czas był dla niego wzorem. Nauczył go wszystkiego, czego powinien umieć Toa, lecz w końcu Vaikyr zaczął wątpić w mądrość Turagi. Nie zamierzał spędzić życia będąc na zawołanie starca. Haver żył w innych czasach, nie potrafił dostrzec tego, co trzeba było zrobić.
Mężczyzna skierował się do przestronnej bramy Ta-Koro, która kierowała wędrowców na wulkaniczne pustkowia. Toa Ognia skierował się na północ. Znał jedną osobę, która mogła mu pomóc. Mieszkała daleko w Su-Koro, lecz jeśli ktokolwiek był w stanie odbyć tę podróż, to był to Vaikyr.

Przemierzał właśnie lawospad, gdy naprzeciw niego pojawiła się znajoma sylwetka.

- Tanek? Co tu robisz? – zapytał się Toa Ognia, obserwując dowódcę Gwardii Ta-Koro.

- Mógłbym cię zapytać o to samo, Vaikyr – odparł Matoranin w czarnej Komau. – Tak właśnie myślałem, że cię tu znajdę – skrzyżował ramiona. – Turaga nie ma wobec ciebie planów w wiosce?

- Nie ma. Siedzi cały czas w tej swojej chatce i ględzi. Idę do Su-Koro – odpowiedział mężczyzna.

- Su-Koro? A co z Rahi? Zostawisz wioskę?

- Dacie sobie radę bez mojej pomocy. Wypleniłem Mrok z tych okolic. Rahi nie wrócą tu prędko… Zresztą, Gwardia z tak wspaniałym dowódcą na pewno sobie poradzi, nie? – Vaikyr uśmiechnął się z przekąsem, widząc poirytowany wyraz twarzy Taneka.

- Świetnie. W takim razie nie zostawiasz mi wyboru – powiedział Ta-Matoranin. Toa Ognia zamrugał i niemal przeszedł do pozycji obronnej. Zawahał się. Tanek po prostu odwrócił się i zaczął iść przed siebie.

- Co ty…

- No idziesz, czy nie? Ktoś w końcu musi cię pilnować.

I

## Postacie

Ta-Koro

* Vaikyr - Toa Ognia
* Tanek - dowódca Gwardii
* Hevar - Turaga Ta-Koro

Su-Koro

* Naxi - Ce-Matoranka, astrolożka