Goudvoets Verhaal

## Ter info

Dit verhaal is geschreven door Goudvoet, een vriendin van Vinkhart,Het gaat over WC, maar ik heb ervoor gekozen om het hier te plaatsen, omdat het wat kleiner is ^^. Vink heeft het de eerste tijd voor me bijgehouden (dankjewel Vink!), maar nu heb ik een eigen account en zal het zelf doen. Het is mijn eerste fan fiction en ik hoop dat jullie hem leuk vinden! (Als de hoofdstukken te lang zijn, wat ik snap, zeg het even! Dan pas ik het aan.)

## De Clans

### De Windclan

**Leider:** Konijnster (Bruine kater met zilverkleurige oren)

**Commandant:** Windlicht (Zilverkleurige poes met blauwe ogen)

**Medicijnkat:** Twijgneus (Bruine kater met dunne staart)

**Krijgers:** (KATERS EN VROUWTJES ZONDER JONGEN)

Niesneus (Kleine bruine kater met opvallende zwarte snuit)

Rotspels (Grote kater met grijze vacht die van kiezels lijkt)

Leerling: Aspoot

Zonnetand (Beige poes met witte strepen)

Roodbries (Rossige kater met een pluizige staart)

Leerling: Wezelpoot

Schemerklauw (Bruine poes met rossige strepen en opvallende donkergele ogen)

Briesnaald (Grijze kater met felle gele ogen)

Amberwolk (Rossige poes met zwarte strepen en gele ogen)

Moddervoet (Pezige bruine kater met grijze puntje van zijn oren en bruine ogen)

Leerling: Motpoot

Fretsnor (Bruine kater met witte vlekken en gele ogen)

Eswolk (Beige poes met gele ogen)

Leerling: Streeppoot

Sneeuwhart (Witte poes met kleine beige stipjes)

Zandvleugel (Rossige poes met Beige strepen)

**Leerlingen:** (MEER DAN ZES MANEN OUD, WORDEN GETRAINDTOT KRIJGERS)

Wezelpoot (Bruine kater met lange staart)

Aspoot (Grijze poes met zwarte vlekjes en grote blauwe ogen)

Motpoot (Rossige poes met bruine en beige vlekken)

Streeppoot (Zwarte kater met grote bruine streep van zijn snuit tot puntje van zijn staart)

**Moederkatten** (POEZEN DIE IN VERWACHTING ZIJN OF JONGEN VERZORGEN)

Bloemroos (Beige poes met mooie blauwe ogen, moeder van Briesnaald kits:

Heidekit: Beige poes met witte vlekjes en gele ogen, Stormkit: Grijze poes met heldergele ogen, Diepkit: Donkergrijze kater met blauwe ogen, Goudkit: Witte poes met één opvallende goudkleurige poot)

Lichtklauw (Rossige poes met een mooie glanzende vacht, moeder van Roodbries kits:

Luchtkit: Donkerrode poes met lichte beige vlekken, Spreeuwkit: Beige kater met zwarte vlekjes op zijn staart en rug.)

Varenneus (Donkergrijze poes met een zwarte snuit, partner van Rotspels)

Oudsten (VOORMALIGE KRIJGERS EN MOEDERKATTEN)

Taantand (Zwarte kater met rossige oren)

Havikveder (Bruine kater met zwarte poten)

Steenvoet (Grijze poes met donkergrijze oren)

### De Donderclan

**Leider:** Doornster (Bruine kater met één donkerbruin oor)

**Commandant:** Dauwhart (Langharige grijs gestreepte poes)

**Medicijnkat:** Vinkstaart (Goudkleurige kater met bruine strepen)

**Krijgers:**

Esklauw ((Witte poes met ambergele ogen)

Struikpels (Grijze kater met een pluimstaart)

Leerling: Bospoot

Wolkvacht (Witte poes met grijze vlekken)

Leerling: Klifpoot

Vlamklauw (Donkerrode kater met grijze oren en een grijze neus)

Leerling: Vossepoot

Stronkstaart (Bruine poes met witte oren)

Spoorpels (Goudkleurige kater met zwarte vlekken die aan pootstappen doen denken)

Rookhart (Beige poes met een zwarte borst)

**Leerlingen**

Vossepoot (Rossige poes)

Bospoot (Bruin gestreepte kater met groene ogen)

Klifpoot (Rossige kater met één grijs oor)

**Moederkatten**

Rooslicht (Lichtbruine poes met gele ogen, moeder van Struikpels’ kits:

Merelkit: Bruine poes met witte stipjes, Nestkit: Beige poes met zwarte oren en zwarte poten)

Bladneus (Lapjespoes met groene ogen)

**Oudsten**

Asseklauw (Grijze poes)

Sintelstaart (Grijze poes met zilverkleurige vlekken)

Witvlucht (Witte kater)

### De Rivierclan

**Leider:** Rietster (Bruine kater met grijze oren)

**Commandant:** Golfstaart (Zilverkleurige kater met een knak in het midden van zijn staart)

**Medicijnkat:** Sparhart (Zwarte poes met een bruine neus)

**Krijgers:**

IJslicht (Witte poes met zilverkleurige vlekken)

Leerling: Ringpoot

Waterstorm (Witte kater met een slordige vacht)

Mistklauw (Grijze poes met een zwart puntje van de staart)

Leerling: Geelpoot

Roodvlucht (Rossige kater met blauwe ogen)

Leerling: Klauwpoot

Zilverwolk (Zilverkleurige poes met een donzige vacht)

Leerling: Vederpoot

Stroomvoet (Bruine poes met twee grijze strepen over de voorpoten)

Leerling: Blauwpoot

Vishart (Beige kater met zilverkleurige oren en gele ogen)

Dasstaart (Zwarte kater met een witte staart)

**Leerlingen**

Ringpoot (Bruine kater met een rossige cirkel rond zijn oog)

Geelpoot (Beige kater met twee zwarte achterpoten)

Blauwpoot (Grijze poes met rossige vlekken)

Klauwpoot (Donkerbruine kater)

Vederpoot (Lichtgrijze poes met zwarte stippels)

**Moederkatten**

Hartvacht (Bruine poes met grijze vlekken, moeder van Waterstorms kits,

Snifkit: Grijze kater met zwarte stipjes rond zij ogen, Ribbelkit: Witgrijze kater met gele ogen)

Zachtvoet (Beige poes met donzige vacht op één poot)

**Oudsten**

Meerstruik (Grijze poes met bruine vlekken)

Likstaart (Witte kater met een lange staart)

### De Schaduwclan

**Leider:** Denster (Zwarte kater met heldere wijze lichtgroene ogen)

**Commandant:** Schaduwvoet (Donkergrijze poes met een zwart topje van haar staart)

**Medicijnkat:** Klikneus (Kleine magere bruin gestreepte kater)

**Krijgers:**

Zachthout (Bruine poes met een korte donzige vacht)

Olijfklauw (Rossige kater met olijfkleurige ogen)

Leerling: Cederpoot

Honingstaart (Bruine poes met goudkleurige stippen op de staart die aan honing doen denken)

Kloofneus (Grijze kater met een groot litteken over zijn neus)

Leerling: Sterkpoot

Snorpels (Bruine kater met lange snorharen)

Holstaart (Grijze poes met een zwarte staart)

Groenhart (Langharige beige poes)

Asneus (Witte kater met kleine grijze stipjes rond zijn neus)

**Leerlingen**

Cederpoot (Kleine donkergrijze poes)

Sterkpoot (Grote Zilverkleurige kater met brede schouders)

**Moederkatten**

Heldervacht (Beige, haast witte poes, moeder van Olijfklauws kits:

Lapkit: Kleine lapjespoes met een witte neus, Kastanjekit: Rossige poes met bruine vlekjes.)

Vlamhart (Rossige poes met donkergele ogen)

**Oudsten**

Ochtendvacht (Rossige poes met een witte neus en groene ogen)

## Achterflap

Goudkit is een vrolijke, speelse Windclankit en een ijverige leerling. Maar langzaamaan lijkt haar Clan steeds afstandelijker tegen haar te doen, er lijkt iets met haar te zijn dat de hele Clan weet behalve zij. In haar zoektocht naar antwoorden raakt Goudpoot verstrikt in een web van leugens en waarheden dat groter blijkt te zijn dan ze ooit had gedacht.

## Hoofdstuk 1

**‘Goudkit, kom je** buitenspelen?’ hoorde Goudkit in haar oor. Ze opende haar ogen en zag Luchtkits kleine kopje voor zich. ‘Kom eraan.’ mompelde ze ‘ga maar alvast.’ en Luchtkit rende naar buiten, de kraamkamer uit, waar haar broertje Spreeuwkit al stond te wachten.

Luchtkit en Spreeuwkit waren twee manen jonger dan Goudkit en haar nestgenoten. Ze mochten net naar buiten en hadden de afgelopen dagen niks anders gedaan dan met Goudkit, Diepkit, Heidekit en Stormkit spelen.

Goudkit stond op, schudde haar vacht uit en gaf zichzelf een snelle wasbeurt waarna ze naar buiten liep om met Luchtkit en Spreeuwkit te gaan spelen.

Ze sloop stilletjes door de ingang van de kraamkamer naar buiten. Daar zag ze dat de clan al helemaal wakker was. Windlicht, de commandant van de Windclan was bezig de jachtpatrouilles te regelen en Konijnster zat op de Hogerots te praten met Twijgneus, de medicijnkat. Goudkit trippelde tussen haar clangenoten door richting Luchtkit en Spreeuwkit die probeerden op een stapeltje rotsen in een hoek van het kamp te klimmen.

‘Goudkit, waar ga je heen?’ hoorde ze achter zich. Ze draaide zich om en zag haar nestgenoten op zich afkomen. ‘Je dacht toch niet dat je al goed genoeg was om ongemerkt de kraamkamer uit te kunnen glippen!’ mauwde haar broertje Diepkit plagerig. ‘Dat wou ik ook niet. Luchtkit en Spreeuwkit hadden me gewoon gevraagd om buiten te komen spelen en ik wou jullie niet wakker maken.’ antwoordde Goudkit. ‘Kom op, waar zijn die twee kleine etterbakjes, want deze keer ga ik ze wel vangen met jager en prooi!’ mauwde haar zus Heidekit. ‘Wie er als laatste is is een muizenbrein!’ riep Stormkit terwijl ze haar nestgenoten voorbij stoof.

Snel als de wind racete Goudkit achter haar zus aan. Vlak achter zich hoorde ze Heidekit en Diepkit. Ze rende sneller en sneller en kwam als tweede aan bij de stapel rotsen, na haar zusje Stormkit.

‘Daar zijn jullie eindelijk!’ mauwde Spreeuwkit vrolijk. Zijn zusje mauwde: ‘Kunnen jullie ons helpen met hierop komen? Het lukt ons maar niet.’ Goudkit trippelde naar voren om ze te helpen. ‘Oké, Luchtkit. Kijk of je je poot op deze richel hier kan krijgen. Goed zo! En nu je andere poot hier. Oké probeer nu jezelf omhoog te trekken.’

Luchtkit was bijna boven. Een blik opzij vertelde haar dat Heidekit Spreeuwkit omhoog hielp, terwijl Stormkit en Diepkit boven op de rots zaten te wachten totdat de kleintjes boven waren.

‘Aah!’

Goudkit keek omhoog en zag dat Luchtkit haar grip op de rots had verloren en dat ze nu naar beneden tuimelde!

Snel schoot Goudkit naar voren om Luchtkits val te breken. Alle lucht werd uit haar longen geperst toen de kit op haar terecht kwam. Met grote ogen van angst keek Luchtkit Goudkit aan.

‘Sorry.’ mauwde ze ‘Het spijt me dat ik je pijn heb gedaan.’ ‘Het spijt mij ook. Ik had beter op je moeten letten.’ mauwde Goudkit op haar beurt. ‘Ehh, Goudkit, je poot bloed.’ mauwde Stormkit. ‘Muizenstront!’ vloekte Goudkit.

\*\*\*

‘Je nagel is nogal diep gescheurd. Het zal nog een paar zonsopgangen een beetje pijn doen, maar daarna zal je er geen last meer van hebben.’ miauwde Twijgneus terwijl hij het spinrag weghaalde.

‘Volgende keer moet je echt voorzichtiger doen, Goudkit. Zo raak je nog een keer echt ernstig gewond.’ mauwde haar moeder. Voordat Goudkit een boos antwoord kon geven mauwde Twijgneus: ‘Goudkit kon er niks aan doen, Bloemroos, of had ze Luchtkit zelf de klap op moeten laten vangen?’ en hij verdween verder het medicijnhol in om de kruiden op te bergen.

\*\*\*

‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onder de Hogerots verzamelen voor een Clanvergadering’

‘Dit is jullie grote moment’ mauwde Bloemroos terwijl ze Goudkit en haar nestgenoten nog een lik over hun oren gaf. ‘Geniet ervan.’ miauwde Briesnaald.

Zij aan zij trippelden de kits naar buiten waar ze naast hun moeder in de halve cirkel rond de Hogesteen gingen zitten.

‘Vandaag is een mooie dag’ begon Konijnster ‘want vandaag zal de Windclan er vier nieuwe leerlingen bij krijgen.’

Terwijl Konijnster praatte begon Goudkit steeds zenuwachtiger te worden. Wat ging er gebeuren? Moesten ze nog iets doen om te laten zien dat ze er klaar voor waren om leerling te worden? ‘

Stormkit, kom naar voren!’ riep Konijnster luid en duidelijk.

Stormkit kwam langzaam in beweging. Ze stond op en trippelde naar de lege plek voor de halve cirkel van katten. Aan het zwiepen van haar staart kon Goudkit zien dat haar zusje net zo zenuwachtig was als zij.

‘Vanaf deze dag, tot de dag dat ze haar krijgersnaam heeft verdiend’ zei Konijnster vanaf de Hogesteen ‘zal deze leerling bekendstaan als Stormpoot. Zonnetand, jij wordt haar mentor. Ik vertrouw erop dat jij je uitstekende jachtvaardigheden en je toewijding voor de clan met haar zal delen.’

Stormpoot en Zonnetand raakten elkaars neus aan, terwijl de hele clan riep: ‘Stormpoot! Stormpoot!’

‘En dan nu Heidekit.’ ging Konijnster verder ‘Vanaf deze dag, tot de dag dat ze haar krijgersnaam heeft verdiend zal deze leerling bekendstaan als Heidepoot. Fretsnor, jij wordt haar mentor. Ik vertrouw erop dat je jouw intelligentie en trouw met haar zal delen.’ Ook Heidepoot en Fretsnor raakten elkaars neus aan en trippelde toen naar hun plek onder een daverend gejuich van de clan: ‘Heidepoot! Heidepoot!’

‘Diepkit.’ vervolgde Konijnster ‘Vanaf deze dag, tot de dag dat hij zijn krijgersnaam heeft verdiend zal deze leerling bekendstaan als Dieppoot. Amberwolk, jij wordt zijn mentor. Ik vertrouw erop dat je jouw ongeëvenaarde trouw en je vastberadenheid met hem zal delen.’ Ze raakten elkaars neus aan en liepen naar hun plek.

Goudkit was als enige overgebleven. Ze keek zenuwachtig omhoog naar Konijnster die haar een teken gaf dat ze naar voren moest komen. Goudkit haalde diep adem en trippelde zo snel mogelijk naar voren, waar ze maar moeilijk overeind kon blijven staan.

‘Vanaf deze dag, tot de dag dat ze haar krijgersnaam heeft verdiend zal deze leerling bekendstaan als Goudpoot. Windlicht jij wordt haar mentor. Ik vertrouw erop dat je jouw intelligentie, dapperheid en trouw met haar zal delen.’ Windlicht kwam op Goudkit afgelopen en raakte haar neus aan, maar in plaats van dat de clan haar naam riep fluisterden ze tegen elkaar en wierpen duistere blikken naar Goudpoot. Nu werd ze pas echt zenuwachtig. Had ze iets verkeerd gedaan?

‘Is dit de manier waarop we een nieuwe leerling in de clan verwelkomen?’ klonk het vanaf de Hogesteen.

Meteen kwamen haar nestgenoten op Goudpoot af en riepen ‘Goudpoot! Goudpoot!’ maar nog steeds deed maar de halve clan mee. De rest begon terug te lopen om hun krijgerstaken te gaan doen.

‘Heb ik iets verkeerds gedaan?’ vroeg Goudpoot aan Windlicht. ‘Nee, hoor.’ antwoordde zij half in zichzelf ‘Sommige katten in deze clan zijn gewoon vlooienbalen.’

‘O, oké’

‘Hé, Windlicht’ riep Amberwolk ‘zullen wij Goudpoot anders even een rondleiding door het territorium geven, dan kan jij mooi de zonhoog patrouilles regelen.’

Windlicht knikte instemmend en trippelde naar de groep krijgers die stond te wachten om te mogen gaan patrouilleren.

‘Kom mee, Goudpoot.’ mauwde Fretsnor. ‘Dan laten we jullie het territorium zien’ vulde Zonnetand aan.

Met zijn zevenen liepen ze het kamp uit en raceten de heide op. Zonnetand ging voorop. Goudpoot vond het heerlijk om de wind aan haar vacht te voelen rukken en zich nergens meer zorgen om te hoeven maken, dus ze stopten als het aan haar lag al veel te vroeg.

‘Kijk’ miauwde Fretsnor toen iedereen er was ‘Dit is de grensbeek met de Donderclan. Ruik maar eens goed. Deze geur zal je nog heel vaak tegenkomen.’

Goudpoot snoof diep en rook een sterke onbekende geur. De geur overweldigde haar zo dat ze begon te hoesten.

‘Gaat het, Goudpoot?’ vroeg Stormpoot bezorgd. ‘Ja, gaat best.’ wist Goudpoot er met moeite uit te krijgen. ‘Best een rare geur hé. Ik had precies hetzelfde toen ik voor het eerst bij een grens was.’ mauwde Zonnetand meelevend, maar een blik langs haar vertelde Goudpoot dat de rest van de groep maar met moeite hun lachen konden inhouden.

‘Het is niet grappig!’ mauwde Goudpoot gespeeld boos terwijl ze zich op haar nestgenoten stortte en een schijngevecht begon. Na even mauwde Amberwolk: ‘Het is tijd om weer verder te gaan. Ik wil dit het liefst nog voor het donker wordt gedaan hebben.’ en ze sprintte weg.

Goudpoot zette de achtervolging in. Ze rende en rende tot ze ineens een glinsterend oppervlak in de verte zag liggen. Abrupt bleef ze staan waardoor Heidepoot tegen haar aan rende en ze samen de heuvel af rolden en onderaan helemaal vies en volledig onder het zand en de aarde tot stilstand kwamen.

‘Wat is dat?’ vroeg Heidepoot met een mond vol zand toen de rest bij hen was aangekomen. ‘Dat is het meer.’ beantwoordde Fretsnor haar vraag ‘Kijk eens goed. Aan de overkant kan je het Schaduwclanterritorium zien.’ ‘Ik zie het!’ riep Dieppoot met een vrolijke kreet. ‘Kom mee. Er is nog één ding dat jullie moeten zien.’ miauwde Fretsnor en hij liep weg in een richting waarvan Goudpoot bijna zeker wist dat ze daar nog niet waren geweest.

‘Dit is de tweebeenplaats’ mauwde hij toen ze aan de andere kant van hun territorium waren. ‘En daar achter kan je de paardenplaats zien. Dit stuk land is ook van de Windclan. ‘Kom maar mee.’

Fretsnor bracht hen naar een sterk ruikende geur aan de andere kant van de tweebeenplaats.

‘Ruik maar goed.’ mauwde Zonnetand ‘Dit is de geur van de Rivierclan.’

Goudpoot rook weer, alleen deze keer voorzichtiger en rook een sterke visachtige geur.

‘Je zou bijna denken dat er vissen aan de andere kant van de grens wonen.’ mauwde Stormpoot zachtjes tegen haar nestgenoten waarna ze allemaal hun best moesten doen om niet in lachen uit te barsten.

\*\*\*

‘Jongens, wakker worden.’ klonk er zacht door het leerlingenhol.

Goudpoot deed haar ogen open en zag Amberwolk bij de ingang staan.

‘We gaan vandaag beginnen aan jullie jachttraining.’

Goudpoot ging rechtop zitten en keek naar haar nestgenoten. Stormpoot was al weg en Dieppoot trippelde net door de ingang naar buiten. Heidepoot zat in haar nest en was druk bezig haar piekerige vacht glad te strijken.

Goudpoot trippelde zachtjes het hol uit om Aspoot, Motpoot, Wezelpoot en Streeppoot niet wakker te maken. Buiten zag ze dat de zon nog maar net op was en dat de hoop verse prooi net was aangevuld door de vroegste dageraadpattrouille.

Goudpoot liep naar de hoop toe en pakte een lekkere verse muis, daarna trippelde ze naar Stormpoot en Dieppoot toe die samen met hun moeder, Bloemroos, en hun vader, Briesnaald, in gesprek waren en over gisteren, hun eerste dag als leerlingen, vertelden.

Goudpoot ging naast Stormpoot zitten en luisterde naar wat ze allemaal vertelde: ‘...en toen zagen we het meer. Het was zo mooi!’ ‘Ja,’ ging Dieppoot verder ‘maar Goudpoot stopte ineens en Heidepoot rende zo tegen haar aan! En toen rolden ze samen bijna het meer in!’

Allebei moesten ze grinniken en zelfs Goudpoot moest moeite doen om haar lachen in te houden.

‘Wat is er zo grappig?’ vroeg Heidepoot die onopgemerkt bij hen was komen zitten. ‘Niets.’ antwoordde Goudpoot ‘Gewoon een verhaal over toen we voor het eerst het meer zagen.’

Heidepoot moest lachen en de rest deed ook mee.

Even later kwam Zonnetand aangelopen.

‘Zijn jullie uitgegeten?’ vroeg ze ‘want we willen kijken of we jullie kunnen leren jagen.’ ‘We zijn klaar.’ mauwde Heidepoot met een mond vol muis en iedereen moest weer lachen.

Zonnetand wendde zich tot Goudpoot.

‘Windlicht heeft als commandant niet veel tijd om je te trainen.’

Goudpoot keek Zonnetand een beetje nerveus aan.

‘Krijg ik dan een andere mentor?’ vroeg ze bang dat Windlicht haar mentor niet meer wou zijn.

‘Nee’ antwoordde Amberwolk terwijl ze naast Zonnetand ging staan ‘We hebben een andere oplossing gevonden. Je traint samen met je nestgenoten mee en af en toe krijg je een privésessie met Windlicht, waarin ze kijkt hoe het gaat en of je training goed vordert. Verder is en blijf ze je mentor en kan je gewoon bij haar terecht voor dingen die je anders ook met je mentor zou bespreken.’ ‘Oké’ mauwde Goudpoot, maar voordat ze nog iets kon zeggen mauwde Dieppoot: ‘Kunnen we nu gaan jagen?’ ‘Kom maar mee dan!’ riep Amberwolk vrolijk tegen haar leerling terwijl ze naar de andere mentoren trippelde.

‘Tot later!’ riep Goudpoot tegen haar vader en moeder terwijl ze Dieppoot en Amberwolk achternaging.

\*\*\*

‘Kijk, dit is de sluiphouding. Probeer hem maar eens na te doen.’

Goudpoot dook ineen en probeerde Fretsnor zo goed mogelijk na te doen.

‘Trek je poten nog iets verder in, Goudpoot.’ mauwde Zonnetand ‘en hou je staart stil, anders raakt hij misschien een struik en gaat je prooi er vandoor.’ ‘We gaan onze prooi toch niet besluipen!’ mauwde Heidepoot verontwaardigd ‘We zijn geen Donderclan!’ ‘Nee,’ miauwde Fretsnor ‘maar je moet dicht genoeg bij je prooi zijn om de achtervolging in te kunnen zetten. Als je meteen op de prooi af rent gaat die er vandoor en schiet zijn hol in voordat je hem te pakken kan krijgen.’ ‘Volgens mij moeten we ze het even laten proberen.’ miauwde Amberwolk. ‘Dat denk ik ook.’ mauwde Zonnetand.

‘Oké, kijk maar of je iets kan vangen.’

Dat liet Goudpoot zich geen twee keer zeggen. Ze deed haar bek open en proefde de lucht op prooigeuren. Daar! Die geur kende ze! Dat was een konijn! Het geurspoor volgend ging Goudpoot verder de heide op. Het leidde haar naar een kleine open plek waar een mollig konijn aan wat grassprietjes zat te knagen. Goudpoot bleef stilstaan en keek of de wind goed stond. Toen dat zo was maakte ze zich klein en sloop naar voren. Op een paar staartlengtes afstand van het konijn sprong ze uit haar schuilplaats.

Het konijn schoot ervendoor en Goudpoot zette de achtervolging in. Supergeconcentreerd om het konijn niet kwijt te raken rende ze over de heide. Langzaam maar zeker haalde ze het dier in, totdat ze het met een snelle dodelijke klap af kon maken.

Met haar vangst in haar bek trippelde ze terug naar het trainingsveldje waar ze ging zitten met haar prooi aan haar poten.

Na een tijdje kwamen ook Heidepoot en Dieppoot tevoorschijn met Amberwolk en Fretsnor. Heidepoot had een konijn bij zich en Dieppoot een grote muis. Toen Stormpoot terugkwam met een dikke spitsmuis gingen ze weer op weg naar het kamp.

\*\*\*

‘En, hoe was jullie eerste jacht?’ vroeg Briesnaald toen Goudpoot en haar nestgenoten terug in het kamp waren en hun vangsten op de hoop verse prooi hadden gelegd. ‘Het was echt leuk!’ mauwde Stormpoot enthousiast. ‘Ik heb een wel zó’n grote muis gevangen!’ miauwde Dieppoot terwijl hij voordeed hoe groot die muis was. ‘En ik een dik konijn!’ mauwde Heidepoot. ‘En jij, Goudpoot?’ vroeg Bloemroos terwijl ze naast Briesnaald ging zitten. ‘Ik heb een dik konijn gevangen.’ miauwde ze verlegen. ‘Ja, echt waar!’ vulde Stormpoot aan ‘Een konijn waar Taantand, Havikveder en Steenvoet nog een maan lang van kunnen eten!’

Goudpoot keek haar zus dankbaar aan. Zelf was ze niet zo goed in vertellen, maar Stormpoot was er een meester in.

‘Goed dat je erover begint, Stormpoot.’ klonk het ineens vanachter ‘Want de oudsten hebben teken en laten wij nou net vier leerlingen hebben die dat even mooi kunnen gaan oplossen.’

Het was Zonnetand

‘Ga maar eventjes wat muizengal halen bij Twijgneus. Hij zal jullie wel uitleggen hoe je het moet doen.’

Goudpoot zuchtte diep en stond op.

‘Gaan jullie maar alvast.’ mauwde ze ‘Ik ga die muizengal wel halen.’ ‘Oké,’ miauwde Dieppoot terug ‘Tot zo!’ en haar nestgenoten trippelden weg naar het hol van de oudsten, terwijl Goudpoot naar het medicijnhol toe ging.

Ze drong door de braamslierten voor de ingang heen en riep Twijgneus. Vrijwel meteen stak deze zijn hoofd uit de opslagplaats voor medicijnen en vroeg: ‘Ja, Goudpoot?’

‘We moeten van Zonnetand de oudsten van hun teken afhelpen. Heb je wat muizengal voor ons?’ ‘Ja, hoor’ antwoordde Twijgneus. ‘Weet je hoe je het moet gebruiken?’ vroeg hij terwijl hij naar muizengal zocht. ‘Nee.’ antwoordde Goudpoot ‘Ik hoopte dat jij me dat uit kon leggen.’ ‘Kijk,’ miauwde Twijgneus ‘Je hebt een stok met muizengal in je bek. Dan zoek je in de vacht van de oudste naar teken. Als je er een hebt gevonden houd je de stok tegen de teek totdat deze loslaat. Als je klaar bent moet je wel even goed je poten wassen.’ ‘Komt goed.’ Mauwde Goudpoot terwijl ze de stok aannam en het hol uit trippelde.

Op de open plek in het kamp was het redelijk rustig op een groepje krijgers dat in een hoekje hun koppen bijeen had gestoken na.

Goudpoot bleef staan om nog eens beter te kijken, maar toen een van hen haar in het oog kreeg en gebaarde dat ze door moest lopen ging ze op een drafje het hol van de oudsten binnen. Daarbinnen was het schemerdonker en rook het sterk naar oudsten en hun vieze adem.

Goudpoots nestgenoten waren al bezig met de vacht van de oudsten uit te pluizen op teken.

‘Ja! Hier zit een dikke, Goudpoot!’ riep Heidepoot terwijl ze naar Taantands schouder wees.

Goudpoot trippelde er heen en drukte de stok op de teek die na een paar hartslagen losliet en op de grond viel.

Daarna werd Goudpoot van hot naar her geroepen door haar nestgenoten, totdat de oudsten eindelijk tekenvrij waren.

‘Tsjonge! Hoe komen ze toch aan al die teken als ze het kamp niet eens uit mogen!?’ Miauwde Stormpoot uitgeput terwijl ze het kamp uit liepen om hun poten in het vennetje bij de trainingsplek te wassen. ‘Geen idee!’ antwoordde Dieppoot ‘Maar ik hoorde van Aspoot dat zij en de andere leerlingen de tel zijn kwijtgeraakt!’

Nadat ze alle vier hun poten goed schoon hadden geschrobd, rook Goudpoot ineens een vage geur. Een Windclangeur! Nee, meerdere Windclangeuren! Meerdere van haar Clangenoten!

Goudpoot keek naar haar nestgenoten, maar die hadden het blijkbaar nog niet geroken.

‘Kom, dan gaan we weer naar het kamp. Misschien mogen we dan nu eindelijk eens even op onze kont zitten en niks doen!’ mauwde Heidepoot gespeeld boos. ‘Gaan jullie maar alvast.’ mauwde Goudpoot terug ‘Mijn poten zijn volgens mij nog niet helemaal schoon.’ ‘Oké, tot zo, Goudpoot!’ riep Dieppoot terwijl hij en zijn nestgenoten door de struiken drongen.

Meteen toen haar nestgenoten uit het zicht waren dook Goudpoot ineen en sloop met haar buikvacht tegen de grond gedrukt in de richting van de Windclangeur.

Na een paar vossenlengtes te hebben gelopen werd de geur sterker en zag ze een kleine openplek tussen de heide. Ze zag een paar katten, maar kon de meesten niet herkennen, deels doordat zij haar ook niet mochten zien.

Zo stil mogelijk sloop Goudpoot naar voren en ging achter een dicht bosje heideplantjes zitten. Ze spitste haar oren om te horen wat er gezegd werd:

‘...Goudpoot... Vreemd... Bladkaal... Andere...’

Ze zat niet dichtbij genoeg om het goed te kunnen verstaan!

Stilletjes sloop ze nog een stukje naar voren. Maar toen ineens stond iedereen op van de open plek. Goudpoot verstijfde en haar hart ging sneller kloppen tot het uit haar borstkas leek te willen springen.

Hadden ze haar ontdekt?

De katten liepen in de richting van het kamp, waarbij ze rakelings langs Goudpoot heen kwamen.

Toen ze zeker wist dat alle katten waren vertrokken kwam Goudpoot uit haar schuilplaats en trippelde zachtjes de open plek op. Daar snuffelde ze rond in de hoop een van de geuren van haar Clangenoten te kunnen herkennen. Ze herkende er niet één.

Wacht!

Daar!

Deze geur kende ze!

Maar... Dat was de geur van haar vader!

Het was de geur van Briesnaald!

## Hoofdstuk 2

**‘Goudpoot! Goed nieuws! Windlicht** wil een trainingssessie!’ mauwde Fretsnor. ‘Wanneer?’ vroeg Goudpoot.

Zij en haar nestgenoten waren nu bijna een maan leerlingen en ze konden niet wachten om over een paar dagen naar hun eerste Grote Vergadering te gaan. Ze waren ook goede vrienden geworden met Aspoot, Wezelpoot, Motpoot en Streeppoot, de oudere leerlingen en hielden goed contact met Luchtkit en Spreeuwkit die niet konden wachten om over ongeveer een maan ook leerlingen te worden.

‘Vandaag nog.’ mauwde Fretsnor ‘Op zonhoog. Ze wil graag weten hoe je eerste maan als leerling bevalt en wat je allemaal hebt geleerd.’ ‘Oké, ik zal op het trainingsveldje zijn!’ miauwde Goudpoot vrolijk en Fretsnor trippelde tevreden weer terug naar Windlicht.

Nog half slapend kwam Heidepoot het leerlingenhol uit.

‘Wat wou Fretsnor?’ Vroeg ze ‘Hij zat toch niet weer te klagen dat ik zo'n irritante leerling ben?’ voegde ze er vrolijk aan toe. ‘Nee, hoor!’ mauwde Goudpoot vrolijk terug ‘Hij kwam alleen vertellen dat Windlicht me een sessie wil geven op zonhoog!’ ‘Wat?!’ vroeg Dieppoot terwijl hij het hol uit kwam ‘Wat is er met Windlicht?’ ‘Niets.’ mauwde Heidepoot terug ‘Alleen dat Goudpoot vanmiddag les van haar krijgt!’

‘Wow! Cool! Goudpoot les van Windlicht! Nu al!’

‘Wat is nou weer er aan de hand stelletje vlooienbalen?!’ mauwde Stormpoot gespeeld chagrijnig. ‘Helemaal niks.’ antwoordde Dieppoot ‘Alleen dat Goudpoot vandaag les krijgt van Windlicht!’ ging hij verder met een stemverheffing en Goudpoot zag dat een paar krijgers zich hadden omgedraaid om te kijken wat er aan de poot was.

‘Sstt!’ mauwde Goudpoot zachtjes tegen haar nestgenoten ‘Niet de hele Clan hoeft het te weten!’ ‘Oké, sorry!’ fluisterde Dieppoot op overdreven zachte toon waardoor ze alle vier in lachen uitbarstten.

\*\*\*

‘Het is zonhoog, Goudpoot, je kan maar beter naar Windlicht toe gaan.’

‘Bedankt, Stormpoot.’ mauwde Goudpoot en ze liep het kamp uit.

Toen ze bij de ingang van het kamp zich nog even omdraaide om dag te zeggen tegen Stormpoot zag ze dat er een paar krijgers naar haar zaten te staren. Ze herkende Zandvleugel, Sneeuwhart, Amberwolk, Schemerklauw en Lichtklauw! En... en... en Briesnaald!

Waarom staarden ze zo naar haar?

Ze maakte oogcontact met Sneeuwhart die haar blik vrijwel meteen afwendde en begon te fluisteren tegen de anderen.

Goudpoot draaide zich weer om en zette het beeld van de krijgers uit haar hoofd. Ze moest nu haar concentratie bij de training houden.

Ze racete over de heide en was al snel bij het trainingsveldje, waar Windlicht al stond te wachten.

‘Fijn. Je bent er. Dan kunnen we beginnen. Laat me je Sluiphouding eens zien.’

Goudpoot dook ineen, hield haar poten ingetrokken en haar staart doodstil.

‘Trek je voorpoten nog iets verder in, Goudpoot. Perfect! Oké, kijk eens of je die paardenbloem daar kan halen.’ mauwde Windlicht.

Goudpoot spande haar spieren en sprong. Voor heel even leek het alsof ze vloog. Ze suisde door de lucht en kwam boven op de bloem terecht.

‘Goed zo!’ mauwde Windlicht ‘Wat kan je ver springen! Heb je al wat vechtbewegingen geleerd?’ ‘Een paar... Maar nog niet zo heel veel.’ antwoordde Goudpoot. ‘Oké, val mij maar aan.’ ‘Wat!’ mauwde Goudpoot verbaasd ‘Ik kan je toch niet zomaar aanvallen! Je... Je bent de Clancommandant!’ ‘Je hebt toestemming, kom op!’ Miauwde Windlicht terug ‘Val me maar aan.’

Aarzelend kwam Goudpoot naar voren en deed een slordige uitval naar Windlichts oren die zij ontweek.

‘Kom op, Goudpoot! Ik kan niet geloven dat Amberwolk, Zonnetand en Fretsnor het je zo hebben geleerd! Heb vertrouwen in jezelf!’ mauwde ze.

Goudpoot haalde diep adem en probeerde Windlichts poten onder haar vandaan te maaien, maar weer ontweek Windlicht haar aanval door op het laatste moment over Goudpoots kop heen te springen. Eenmaal geland schoof ze behendig Goudpoots achterpoten onder haar vandaan waardoor haar zachte buik bloot kwam te liggen.

‘Wow! Hoe deed je dat!’ mauwde Goudpoot verbaasd. ‘Het is een kwestie van oefenen en je tegenstander inschatten.’ antwoordde Windlicht ‘De volgende keer als zoiets gebeurt moet je er klaar voor zijn en de aanval op je achterpoten ontwijken. Val me nu maar opnieuw aan.’

Deze keer vol zelfvertrouwen haalde Goudpoot uit naar Windlichts oren, wetend wat er ging gebeuren.

Windlicht sprong weer over haar heen, maar deze keer was Goudpoot erop voorbereid.

Nog voordat Windlicht was geland en zich kon omdraaien voor een aanval op haar poten had Goudpoot zich al omgedraaid en Windlicht nog in haar sprong uit evenwicht gebracht met een harde uithaal op haar flank. Windlicht kwam hard neer en wou weer opspringen, maar Goudpoot had haat voorpoot al op haar buik neergezet en Windlicht gaf zich gewonnen.

‘Jij wordt nog eens een hele goede vechter als je groter bent. Die slag die je gebruikte om me uit evenwicht te brengen was heel slim, maar zal waarschijnlijk niet werken bij tegenstanders die veel groter en zwaarder zijn dan jij. Het is ook voor de Windclan wel handig om rekening mee te houden.’ ‘Ach,’ mauwde Goudpoot ‘Het is een kwestie van oefenen en je tegenstander inschatten.’ ‘Iemand heeft vandaag blijkbaar iets nieuws geleerd.’ miauwde Windlicht lachend ‘Ga nog maar even jagen, dan hebben we een lekker volle prooistapel vanavond.’

\*\*\*

Goudpoot trippelde het kamp in en legde haar vers gevangen prooi op de prooistapel.

Ze draaide zich om en zag dat haar nestgenoten haar gretig aanstaarden. Goudpoot liep op een drafje het kamp door en ging bij haar hen zitten.

‘Ja?’ vroeg ze ‘Wat is er?’ ‘Wat denk je zelf!’ mauwde Heidepoot ‘We willen weten hoe het met Windlicht was!’ ‘Ja!’ ging Dieppoot verder ‘Wat heeft ze je allemaal geleerd?’ ‘Eerst wou ze mijn sluiphouding zien.’ begon Goudpoot verlegen ‘En toen moest ik haar aanvallen.’

Toen ze dat zei viel Stormpoots mond open van verbazing

‘Windlicht aanvallen! Maar ze is de Clancommandant!’ ‘Ja, dat dacht ik ook, maar--’ Goudpoot kon haar zin niet afmaken, want Amberwolk kwam aangelopen. ‘Er is besloten wie er morgen mee mogen naar de Grote Vergadering.’ mauwde ze. ‘Echt waar?!’ mauwde Dieppoot enthousiast ‘Wie?!’ ‘Motpoot, Aspoot, Wezelpoot en Streeppoot en Heidepoot, Stormpoot en Dieppoot gaan mee.’ ‘Wacht even.’ mauwde Heidepoot ‘Alleen Goudpoot niet?’ maar Amberwolk was alweer weggelopen en zat nu met haar rug naar de leerlingen toe bij het krijgershol. ‘Wat hoor ik daar? Mag alleen Goudpoot niet mee naar de Grote Vergadering!’ mauwde Motpoot terwijl ze het leerlingenhol uit kwam. ‘Maar nieuwe leerlingen mogen altijd mee!’ miauwde Aspoot verbaasd terwijl ze naast Motpoot voor de ingang ging zitten. ‘Dat is stom!’ mauwde Streeppoot ‘Je mag wel in mijn plaats gaan.’ miauwde Wezelpoot vriendelijk ‘Ik ben toch al vaak geweest.’ ‘Dankjewel, Wezelpoot, maar ik ga wel niet.’ miauwde Goudpoot teleurgesteld en ze liep het hol in en ging in haar nest liggen.

Die nacht kon Goudpoot maar niet slapen. Ze moest steeds denken aan dat ze niet naar de Grote Vergadering mocht. Haar nestgenoten zouden er voor het eerst naartoe gaan en zij zou er niet bij zijn, ze zouden niet samen het eiland verkennen, niet samen katten van andere Clans ontmoeten en niet samen naar Konijnster kijken als hij verslag uitbracht over de Windclan. En als hij dan misschien zou zeggen dat de Clan vier nieuwe leerlingen had zou zij niet naast haar nestgenoten zitten en trots om zich heen kijken.

De eerste zonnestralen die door de takken van het leerlingenhol drongen maakten Goudpoot wakker uit haar trance. Ze keek om zich heen en zag de andere leerlingen nog rustig slapen. Ze merkte dat ze afgelopen avond niet eens had gemerkt dat ze binnen waren gekomen.

Ineens deed Heidepoot haar ogen open.

‘Goudpoot,’ miauwde ze zachtjes om de anderen niet wakker te maken ‘Waar ga je heen?’ ‘Ik ga even jagen. Zeg dat maar als iemand me zoekt’ antwoordde ze en ze liep zonder Heidepoots antwoord af te wachten het hol uit.

Buiten, op de heide, was het nog erg koud.

Goudpoot racete weg zonder te weten waar ze heen ging. Ze rende en rende om haar hoofd maar gewoon leeg te maken, om alle zorgen van haar af te schudden.

De douw was nog zichtbaar op het gras toen Goudpoot merkte dat ze langs de Donderclangrens sprintte, in de richting van het meer.

Pas rond zonhoog stopte ze met rennen, omdat ze helemaal kapot was. Ze sleepte zichzelf naar een beschut plekje onder een struik en dwong zich om rustig en diep adem te halen en even goed na te denken.

Het was al bijna zonsondergang toen Goudpoot het kamp weer in trippelde.

Ze had twee konijnen en een muis gevangen om haar verhaal over het jagen geloofwaardiger te maken. Ze legde haar vangsten op de hoop verse prooi en koos voor zichzelf één van de twee konijnen. Uitgehongerd, omdat ze de hele dag nog niks had gegeten was het konijn in iets wat wel een paar hartslagen leek weg.

Goudpoot liep verdrietig naar het leerlingenhol waar ze maar voor de ingang ging zitten kijken naar haar Clangenoten die zich verzamelden om naar de Grote Vergadering.

Haar nestgenoten stonden er ook al, naast hun mentoren.

Goudpoot legde haar kop verdrietig op haar voorpoten en verdrong de gedachte dat alle leerlingen vandaag zouden gaan behalve zij.

Toen het tijd was om te gaan en Konijnster nog één keer keek of iedereen er was kwam Windlicht ineens aangelopen.

‘Hé, Goudpoot, waarom sta je nog niet klaar?’ miauwde ze

‘Wat? Maar Amberwolk zei-’

‘Geen gemaar, kom gewoon. We gaan vertrekken!’

‘Oké, ik kom eraan!’ miauwde Goudpoot nu vrolijk.

Ze mocht wel mee!

Ze ging toch met haar nestgenoten het eiland verkennen en katten van andere Clans ontmoeten!

Snel sloot ze zich bij de groep aan en ging ze naast Stormpoot lopen. Het lopen ging over in een drafje en al snel racete de halve Windclan over de heide.

‘Goudpoot! Wat doe je hier?!’ miauwde Stormpoot verrast. ‘Je moest toch in het kamp blijven?’ mauwde Dieppoot verbaasd terwijl hij nog maar net een groot rotsblok ontweek. ‘Windlicht zei dat ik mee mocht!’ antwoordde Goudpoot. ‘Wat fijn dat je toch mee mag!’ miauwde Motpoot achter haar ‘Ik vond het al zo gek!’

De rest van de reis werd er niet meer gepraat, maar Goudpoot voelde zich gelukkiger dan ooit tevoren.

Toen ze bijna, volgens Streeppoot dan, bij het eiland waren stak er een koude wind op. Goudpoot zag hoge golven ontstaan in het meer, die vervolgens stuksloegen op de oever.

Even later, toen er een omgevallen boom in zicht kwam, begon het ook nog eens hard te regenen. Het water doorweekte Goudpoot en haar nestgenoten.

De boombrug was heel glibberig en Goudpoot gleed twee keer bijna het kolkende water van het meer in.

Toen ze aan de overkant op de oever van het eiland sprong rende ze gelijk naar de beschutting van de bomen. Ze probeerde haar doorweekte witte vacht uit te schudden zoals ze de Rivierclankatten had zien doen, maar daar was hij te nat voor.

‘Kom op, we moeten weer verder.’ mauwde Aspoot die naast haar was komen staan ‘Onder de takken van de Grote Eik hebben we meer beschutting dan hier.’ en ze sprong de regen weer in. ‘Kom mee!’ mauwde Dieppoot naar zijn nestgenoten en hij sprong achter Aspoot aan.

Goudpoot sprong ook maar de regen weer in en volgde de snel verwijderende geur van haar broertje. Toen ze door de struiken heen drong zag ze iets wat haar de rest van haar leven nog bij zou blijven.

Achter de struiken was een grote openplek zichtbaar geworden.

Tegenover Goudpoot groeide een reusachtige eik met takken en wortels minstens zo breed als het lichaam van een kat. Er zaten al drie katten op de takken van de boom en Konijnster sprong er net ook op een.

‘Die bruine kater naast Konijnster is Doornster.’ miauwde Windlicht die naast Goudpoot was komen staan ‘Hij is de leider van de Donderclan. Zien jullie die zwarte kater met die groene ogen?’ vervolgde ze toen ze merkte dat Stormpoot, Heidepoot en Dieppoot erbij waren komen staan ‘Dat is Denster, de leider van de Schaduwclan en die bruine kater met grijze oren die op de tak onder Denster zit is Rietster, de leider van de Rivierclan.’ ‘Wat veel katten!’ miauwde Stormpoot onder de indruk. ‘Ik had ook niet verwacht dat het er zó veel waren!’ miauwde Dieppoot. ‘Ga anders even kennis maken met de andere leerlingen. Ze zitten daar.’ mauwde Windlicht waarna ze wegliep naar de katten die volgens Goudpoot de commandanten moesten zijn. ‘Kom mee!’ miauwde Stormpoot en ze rende naar het groepje katten dat Windlicht net aan had gewezen. ‘Kom je nog, Goudpoot?’ mauwde Heidepoot en Goudpoot realiseerde zich dat ze voor zich uit had zitten staren. ‘Ik kom!’ riep ze en ze snelde haar nestgenoten achterna.

‘... en toen sprong ik boven op de schouders van het beest en klauwde naar zijn nek en oren!’ Een donkerbruine kater was aan het woord, ‘De vos schreeuwde het uit van de pijn en-’ ‘Oftewel, Klauwpoot, je hebt lekker de prooi van je Clan lopen verjagen.’ mauwde een rossige poes tegen de donkerbruine kater. ‘Ja, Klauwpoot! Vossepoot heeft gelijk! We hebben de rest van de dag nauwelijks meer iets gevangen!’ mauwde een bruine kater met een rossige cirkel rond zijn oog. ‘Inderdaad, Ringpoot! En ik weet dat de Rivierclan niet goed op hun leerlingen past,’ ging de poes die Vossepoot hete verder ‘maar het is wel heel onverantwoordelijk om een leerling het alleen op te laten nemen tegen een vos!’ ‘Hé!’ miauwde Ringpoot met opstaande nekharen, maar voordat de ruzie echt erger kon worden kwam Bloemroos aangetrippeld. ‘De leiders willen de vergadering zo gaan starten.’ mauwde ze tegen Goudpoot en haar nestgenoten ‘Komen jullie zometeen?’ ‘We komen zo!’ mauwde Dieppoot en Bloemroos trippelde weg en ging naast Briesnaald zitten. ‘Wie zijn jullie?’ vroeg Ringpoot die de Windclanleerlingen nu pas in de gaten kreeg. ‘Ik ben Stormpoot en dit zijn Goudpoot, Dieppoot en Heidepoot. Dit is onze eerste Grote Vergadering.’ mauwde Stormpoot.

Ringpoot keek eerst Stormpoot, Goudpoot en Dieppoot aan en liet toen zijn blik op Heidepoot rusten, maar dat was maar heel kort, want Heidepoot wendde haar blik vrijwel meteen af en mompelde verlegen iets als:

‘Hallo, Ringpoot.’

Veel tijd om verder te praten was er niet, want er kwam een rossige kater met blauwe ogen aan.

‘We willen beginnen. Kom mee, Klauwpoot.’ mauwde hij. ‘Ik kom, Roodvlucht.’ mauwde Klauwpoot terug en hij stond op.

Met een nare zwiep van zijn staart in Goudpoots gezicht nam hij afscheid en verdween in de grote groep katten.

‘Ik ga maar weer eens naar Vlamklauw toe.’ mauwde Vossepoot ‘Tot ziens!’ ‘Ik ga ook.’ miauwde Ringpoot en stond op en trippelde weg. ‘Kom.’ mauwde Stormpoot ‘Dan gaan wij onze mentoren ook maar weer eens opzoeken.’

Goudpoot stond op en liep achter haar zusje aan.

Terwijl ze richting Fretsnor trippelde keek Goudpoot even of al haar nestgenoten nog meeliepen.

Stormpoot liep voorop en Dieppoot en Heidepoot waren er nog steeds. Goudpoot wou weer naar voren kijken toen haar iets opviel aan Heidepoot.

Ze had een rare dromerige en starende blik in haar ogen. Goudpoot hield in en ging naast haar lopen.

‘Hé, Heidepoot!’ mauwde ze zo zacht zodat alleen Heidepoot het kon horen.

Ze reageerde niet.

‘Heidepoot!’ mauwde Goudpoot iets harder.

Heidepoot schudde haar kop even snel en keek toen naar Goudpoot.

‘Ja, wat is er?’ vroeg ze toen. ‘Wat zie je?’ vroeg Goudpoot terug. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg Heidepoot en ze keek haar nestgenoot vragend aan. ‘Laat maar.’ mauwde Goudpoot en ze trippelde weer naar voren. ‘Hey, daar zijn jullie eindelijk!’ mauwde Bloemroos die naast Fretsnor zat ‘Kom zitten! De vergadering gaat zo beginnen.’

Goudpoot nam plaats naast Dieppoot die naast Briesnaald zat en keek naar de Grote Eik waarop de leiders zich klaarmaakten om te beginnen.

Goudpoot wou wat tegen Bloemroos zeggen, maar zag toen ineens dat Briesnaald haar een duistere blik toewierp en ze keek hem geschrokken aan. Briesnaald wendde snel zijn blik af en Goudpoot wou alsnog wat tegen haar moeder zeggen, maar de leiders begonnen te spreken:

‘Zal ik dan maar beginnen?’ vroeg een leider die Goudpoot als Denster, leider van de Schaduwclan, herkende, ‘De Schaduwclan maakt het goed.’ begon hij, ‘Er is volop prooi en nog belangrijker! Twee van onze leerlingen zijn krijger geworden. Asneus en Groenhart!’

Er steeg een daverend applaus op uit alle clans en iedereen feliciteerde de twee verse krijgers luid.

‘De Rivierclan maakt het ook goed.’ begon Rietster ‘Er zit veel vis in onze rivieren en beekjes en onze katten zijn sterker dan ooit!’

‘Eten de Rivierclankatten *VIsSeN?!*’ mauwde Dieppoot ongelovig zodat Goudpoot en haar nestgenoten moeite moesten doen om niet in lachen uit te barsten.

‘Met de Windclan gaat het ook goed.’ mauwde Konijnster terwijl hij opstond en een klein stukje naar voren trippelde over zijn tak, ‘Er is veel prooi en we zijn sterk en snel als nooit tevoren.’

‘Dan heeft de Windclan ook weer eens iets te eten! Domme konijnenjagers!’ mauwde een bruine kater voor Goudpoot en ze moest haar best doen om de onwillekeurig omhooggekomen nekharen weer glad te strijken.

‘Verder hebben we vier nieuwe leerlingen.’ vervolgde Konijnster met een stemverheffing, ‘Wij verwelkomen Heidepoot, Stormpoot, Dieppoot en Goudpoot!’

Er steeg een daverend gejuich op dat abrupt ophield toen haar naam werd genoemd. Iedereen keek haar raar aan en Goudpoot likte opgelaten over haar borst.

Er steeg een zacht gefluister op waarbij Goudpoot verschillende katten over hun schouder naar haar keken. Konijnster zwiepte geërgerd met zijn staart maar zei niets meer toen er een andere leider naar voren stapte.

‘Voordat ik begin met mijn echte mededelingen begin wil ik de katten van alle Clans er nog even op wijzen dat dit niet is hoe wij een leerling verwelkomen. En dan heb ik het ook over mijn eigen Clan!’ vervolgde hij met een nijdige blik op Denster die hem had willen onderbreken ‘De Donderclan maakt het goed.’ ging Doornster verder ‘Volop prooi en de Clan is sterk!’

Toen hij was uitgesproken verzamelden de katten zich weer per Clan en trippelden naar de boombrug.

Terwijl ze door de stromende regen hun territorium in snelden vroeg Goudpoot aan Bloemroos waarom alle katten ineens zo stil waren geweest toen haar naam werd genoemd.

‘O, daar hoef je je geen zorgen over te maken, Goudpoot. Ik wil niet dat je je tijd verdoet aan dat soort dingen. Beloof je dat?’ antwoordde Bloemroos. ‘Oké, beloofd.’ mauwde Goudpoot terug en Bloemroos trippelde de Clan verder in.

Maar onwillekeurig kwamen het beeld van de openplek op de heide en de geur van Briesnaald die ze daarna rook weer bij haar op.

## Hoofdstuk 3

**Goudpoot gaapte en deed haar** ogen open.

Het was nog donker buiten en ze wist dat het nog wel even zou duren totdat de dageraadpatrouille zou vertrekken.

Ze keek om zich heen.

Stormpoot lag op haar rug met haar poten in de lucht te slapen, zoals alleen zij dat kan. Dieppoot lag in zijn nest en had in zijn slaap het mos verschoven, zodat het nu overal lag behalve onder hem en hij op de harde aarde lag. En Heidepoot-

Wacht!

Heidepoot lag helemaal niet in haar nest!

Goudpoot stond op en trippelde zachtjes het hol uit.

Buiten ging ze even zitten en haalde het mos van Dieppoots nest uit haar vacht en keek of ze Heidepoot ergens zag. Ze zat niet op de open plek in het midden van het kamp en Goudpoot hoorde geen stemmen uit een van de holen komen, dus Heidepoot moest wel ergens buiten het kamp zijn.

Zo stil mogelijk trippelde ze het kamp uit en ging opzoek naar haar nestgenoots geur.

Al snel had ze hem gevonden en volgde het spoor. Het ging in de richting van het meer en Goudpoot zag Heidepoot al snel boven op een heuvel zitten terwijl ze over het meer uitkeek. Goudpoot racete naar haar toe en ging naast haar zitten.

‘Hey, Goudpoot.’ mauwde Heidepoot afwezig ‘Wat kom jij hier doen?’ ‘Ik was opzoek naar jou!’ antwoordde Goudpoot. ‘O’ mauwde Heidepoot en ze staarde weer naar het meer.

Langzaam, maar zeker kwam de zon boven de boomtoppen van het Schaduwterritorium uit. Het hele meer lichtte even op, waarna de zon fel in Goudpoots gezicht scheen.

‘Kom, we gaan terug. Spreeuwkit en Luchtkit vermoorden ons als we hun ceremonie missen.’ ‘Ik kom.’ mauwde Heidepoot terwijl ze opstond en nog een laatste blik op het meer worp.

\*\*\*

‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onder de Hogerots verzamelen voor een Clanvergadering.’ galmde er door het Windclankamp.

Katten kwamen uit hun holen tevoorschijn en trippelden naar de Hogerots en stelden zich daarop in een halve cirkel.

‘Kom!’ riep Stormpoot en ze racete de open plek op.

Haar nestgenoten snelden achter haar aan.

Goudpoot trippelde naar haar plek en keek om zich heen.

Luchtkit en Spreeuwkit trippelden opgewonden om hun moeder heen. Lichtklauw boog haar kop en fluisterde de kits nog even wat toe voordat Konijnster begon te spreken: ‘Vandaag is een mooie dag, want vandaag wordt de Windclan weer een stukje sterker. We beginnen met de twee nieuwe leerlingen. Spreeuwkit, kom naar voren!’

Zenuwachtig zwiepend met zijn staart, maar snel en stabiel trippelde Spreeuwkit naar de Hogerots.

‘Vanaf vandaag tot aan de dag dat hij zijn krijgersnaam heeft verdiend zal deze leerling bekendstaan als Spreeuwpoot. Sneeuwhart, jij wordt zijn mentor. Ik vertrouw erop dat jij je trouw en vermogen om snel te handelen met hem zal delen.’

Goudpoot riep zo hard als ze kon met de rest van de Clan mee: ‘Spreeuwpoot! Spreeuwpoot!’

Toen Sneeuwhart en Spreeuwpoot elkaars neus aan hadden geraakt en weer tussen hun clangenoten waren gaan zitten ging Konijnster verder. ‘Luchtkit! Jouw beurt.’

Lichtklauw gaf Luchtkit een zacht duwtje en de kit trippelde naar de Hogerots.

‘Vanaf vandaag totdat ze haar krijgersnaam heeft verdiend zal deze leerling bekend staan als Luchtpoot.’ mauwde Konijnster ‘Schemerklauw, jij zal haar mentor zijn. Ik vertrouw erop dat jij je intelligentie en grote vastberadenheid met haar zal delen.’

De Clan juichte en Luchtpoot en Schemerklauw raakten elkaars neus aan en gingen zitten. Sommige katten stonden alweer op om verder te gaan met de dag toen Konijnster riep: ‘Wacht even! De vergadering is nog niet voorbij.’

De katten die waren opgestaan gingen haastig weer zitten en Konijnster ging verder: ‘We hebben er al twee nieuwe leerlingen bij, maar er zijn ook twee katten die het verdienen om krijger te worden. Wezelpoot en Aspoot, kom naar voren!’

Met opgeheven kop trippelden de twee katten naar de Hogerots en wachtten totdat Konijnster verder zou gaan.

‘Ik, Konijnster, leider van de Windclan, doe een beroep op mijn krijgervoorvaderen om op deze twee leerlingen neer te kijken. Zij hebben hard getraind om de werking van uw nobele krijgscode te begrijpen, en ik beveel hen nu, op hun beurt aan als krijgers. Wezelpoot, Aspoot, zweren jullie dat jullie de krijgscode in ere zullen houden en deze Clan zullen verdedigen en beschermen met gevaar voor eigen leven?’

‘Dat zweer ik.’ echoden Wezelpoot en Aspoot. Hun vacht was dik opgezet van opwinding en ze keken met grote ogen op naar Konijnster.

‘Dan geef ik jullie nu uit naam van de Sterrenclan jullie krijgersnaam. Wezelpoot, van nu af aan zal jij bekend staan als Wezelklauw. De Sterrenclan eert je moed en je kracht en wij heten je welkom als volwaardig krijger van de Windclan.’

Wezelklauw keek trots om zich heen en zag eruit alsof hij nooit meer in slaap zou kunnen vallen.

‘Aspoot.’ ging Konijnster rustig verder ‘Van nu af aan zal jij bekend staan als Asvlucht. De Sterrenclan eert je intelligentie en trouw en we heten je welkom als volwaardig krijger van de Windclan.’

De hele Clan schreeuwde bijna de namen van de twee nieuwe krijgers terwijl die hun plaats innamen.

‘Volgens de oude tradities zullen deze twee katten vannacht in stilte over ons waken.’ mauwde Konijnster ‘Maar aangezien het net zonhoog is geweest zullen ze daar nog even mee moeten wachten. Ze kunnen wat gaan jagen of even rusten.’

Goudpoot stond op en trippelde naar de twee kersverse leerlingen toe.

‘Goudpoot!’ mauwde Luchtpoot blij toen ze Goudpoot aan zag komen. ‘Wij zijn nu ook leerlingen!’ miauwde Spreeuwpoot enthousiast. ‘Goed gedaan allebei. Over een tijdje gaan we samen op patrouille, Oké?’ mauwde Goudpoot. ‘Oké!’ mauwde Luchtpoot en Spreeuwpoot.

Goudpoot trippelde weg van de leerlingen en ging naar haar nestgenoten die bij de nieuwe krijgers stonden toe.

‘Gaan jullie nu naar het krijgershol toe?’ hoorde ze Stormpoot vragen. ‘Ik denk het wel.’ antwoordde Asvlucht. ‘Mooi, want dan zijn wij van Wezelpoo- Wezelklauws gesnurk af!’ miauwde Heidepoot en iedereen schoot in de lach. ‘Snurkt Wezelklauw?’ vroeg Rotspels die de krijgers ook was gaan feliciteren ‘O nee...’ voegde hij er gespeeld ongerust aan toe. ‘Moet jij zo nodig zeggen, Rotspels.’ mauwde Zandvleugel ‘Jij kan er ook wat van, hoor!’ Iedereen moest lachen en Rotspels keek iedereen boos maar met vrolijk twinkelende ogen aan.

Amberwolk maakte zich los van de groep krijgers en trippelde naar Goudpoot en haar nestgenoten. ‘Waarom gaan jullie niet even jagen?’ vroeg ze ‘Dan kan iedereen vanavond nog wat lekkers eten.’ Ze keek hen aan waarbij ze Goudpoot oversloeg alsof ze niet bestond.

Goudpoot begon langzaam maar zeker een steeds grotere hekel aan de poes te krijgen.

‘Oké.’ mauwde Stormpoot tegen Amberwolk en tegen haar nestgenoten: ‘Kom mee!’

‘Wacht even.’ miauwde Amberwolk ‘Goudpoot hoeft denk ik niet mee, nietwaar? Zij mag de oudsten maar even op teken gaan controleren.’

statig draaide Amberwolk zich om en trippelde met opgeheven kop weg. Goudpoot draaide zich om en keek vragend naar haar nestgenoten. Die haalden hun schouders op en trippelden maar naar de ingang van het kamp.

\*\*\*

Binnensmonds vloekend trippelde Goudpoot het hol van de oudsten in en keek om zich heen.

‘Wie heeft hier de meeste teken?’ vroeg ze zo goed als mogelijk met een stok muizengal tussen haar kaken. ‘Je kan het beste beginnen bij Havikveder.’ miauwde Taantand ‘Hij klaagt al minstens een week over een dikke teek bij zij schouder.’

Zuchtend trippelde Goudpoot naar Havikveder die gelijk voor haar ging zitten en de plek waar de teek zat aanwees. Goudpoot hield de stok even tegen de teek die na een paar hartslagen losliet en op de grond viel.

Havikveder had niet veel teken en toen ze klaar was vroeg ze wie nog meer teken had.

Niemand had nog.

‘Je weet toch dat Luchtpoot en Spreeuwpoot ons vanmorgen ook al hebben gecontroleerd?’ vroeg Steenvoet.

Goudpoot kon nog net ervoor zorgen dat de stok met muizengal niet op de grond viel.

Amberwolk had haar niet mee laten gaan met haar nestgenoten om te jagen, terwijl ze wist dat de oudsten nauwelijks meer teken konden hebben! Wat is er met die poes?!

‘Goudpoot?’ vroeg Steenvoet ongerust. ‘Dat wist ik niet. Er was me gezegd dat ik jullie teken moest controleren.’ mauwde Goudpoot die haar woede probeerde te verbergen.  ‘Geeft niet hoor.’ miauwde Taantand ‘Nu zijn we tenminste van Havikveders gezeur af!’

Goudpoot trippelde het hol uit.

Haar nestgenoten waren nog niet terug. Misschien kon ze nog inhalen. Snel zette Goudpoot een sprintje in en rende het kamp uit.

Ze snuffelde even rond en had al gauw de geur van haar nestgenoten gevonden. Met haar bek open en neus in de lucht om de geur niet kwijt te raken rende Goudpoot verder en verder de heide op. Goudpoot was zo druk bezig dat ze haar nestgenoten pas opmerkte toen ze tegen hen aan liep.

‘Goudpoot!’ riep Stormpoot vrolijk ‘We waren net weer op weg naar het kamp. Kom je mee?’

Goudpoot knikte van ja en nam een dikke spitsmuis en een konijn van Dieppoot over. Met z'n vieren trippelden ze rustig naar het kamp en legden daar de verse prooi op de hoop.

Goudpoot keek even om zich heen en zag dat Amberwolk naar haar keek en niet op een vrolijke manier.

Ze deed alsof ze het niet gezien had en trippelde achter haar nestgenoten aan die naar het leerlingenhol gingen.

Met z'n vieren gingen ze zitten en ontspanden zich.

‘Hé, Goudpoot, je moest toch de oudsten op teken controleren?’ vroeg Stormpoot. ‘Ja, ik dacht dat Amberwolk dat had gezegd!’ mauwde Dieppoot een beetje verwijtend alsof Goudpoot tegen zijn mentor in was gegaan. ‘De oudsten hadden helemaal geen teken meer!’ mauwde Goudpoot verdedigend ‘Luchtpoot en Spreeuwpoot hadden ze vanmorgen al nagekeken!’ ‘Dat is vervelend.’ miauwde Heidepoot meelevend. ‘We zetten het Amberwolk nog wel betaald!’ miauwde Stormpoot overdreven agressief.

Goudpoot moest lachen en Heidepoot en Stormpoot deden mee.

Na even haalde Goudpoot diep adem en zag dat Dieppoot nog steeds boos naar haar zat te staren. Het was Stormpoot ook niet ontgaan.

‘Kom op, Dieppoot!’ mauwde ze vrolijk ‘Je moet lachen! Dat was grappig!’ ‘Hahaha.’ mauwde Dieppoot droogjes en hij trippelde het hol in. ‘Wat is er met hem aan de hand,’ vroeg Goudpoot bezorgd. ‘Geen idee.’ antwoordde Heidepoot terwijl ze naar de plek staarde waar Dieppoot net was verdwenen.

‘Goudpoot, Heidepoot, Stormpoot, we moesten van Sneeuwhart en Schemerklauw vragen of jullie mee wilden bij onze eerste jacht!’ mauwde Luchtpoot terwijl ze opgewonden aan kwam rennen. ‘Natuurlijk komen we mee!’ mauwde Stormpoot vrolijk en ze sprong op. ‘Stormpoot,’ mauwde Heidepoot zachtjes zodat de jongere leerlingen het niet zouden horen, ‘Hoe moet dat met Dieppoot? We kunnen hem hier toch niet gewoon achterlaten?’ ‘Ehh... Ik weet het niet.’ Fluisterde Stormpoot onzeker terug. ‘Ik ga wel even vragen of hij mee wil.’ miauwde Goudpoot en haar zussen keken haar dankbaar aan.

Goudpoot trippelde naar de ingang van het leerlingenhol en drong met haar kop door de slierten mos heen. Ze stapte naar binnen en trippelde naar Dieppoots nest.

‘Wat?’ snauwde Dieppoot naar haar toen ze dichterbij kwam.

Geschrokken deed Goudpoot een stapje achteruit.

‘Ik wou alleen vragen of je mee wou met Luchtpoot en Spreeuwpoots eerste jacht,’ mauwde ze ‘maar als je zo boos tegen me doet hoeft het al niet meer hoor!’ voegde ze er beledigt aan toe en zonder Dieppoots antwoord af te wachten trippelde ze met haar dik opgezette staart in de lucht het hol uit.

\*\*\*

Goudpoot trippelde het kamp in met een dikke spitsmuis in haar bek.

Luchtpoot en Spreeuwpoot hadden over niks anders kunnen praten dan de Grote Vergadering van vannacht.

Stiekem schaamde Goudpoot zich een beetje omdat zij zelf ongeveer een maan geleden hetzelfde moest hebben gedaan. Ze verheugde zich er wel op om Vossepoot, Ringpoot en Klauwpoot beter te leren kennen.

Goudpoot trippelde naar de stapel verse prooi en legde haar spitsmuis erop. Stormpoot en Heidepoot deden hetzelfde en Heidepoot vroeg bezorgd: ‘Zien jullie Dieppoot ergens? Ik maak me zorgen om hem. Hij is de laatste tijd zo nukkig en snel op zijn staart getrapt.’

‘Ik zie hem nergens.’ miauwde Goudpoot die daar ook mee zat ‘Misschien zit hij nog in het hol?’ ‘Ik ga even kijken!’ riep Stormpoot terwijl ze het kamp door sprintte.

Goudpoot voelde even aan met haar poten aan het zand dat was opgewarmd door een laat bladval zonnetje. Ze zakte door haar poten en ging lekker zitten. Het zand voelde heerlijk warm aan haar buik en ze doezelde langzaam weg.

‘Hij is niet in het hol!’ mauwde Stormpoot terwijl ze aan kwam lopen en haalde daarmee Goudpoot uit haar fijne slaap. ‘Dat is gek.’ mauwde ze terwijl ze zich uitrekte en geeuwde ‘Daar was hij nog wel voordat wij met Luchtpoot en Spreeuwpoot meegingen. Misschien heeft hij zich bedacht?’

Goudpoot was nog niet uitgesproken of ze zag Windlicht naar hen toe trippelen. ‘Konijnster heeft besloten wie er mee mogen naar de Grote Vergadering.’ begon ze en Goudpoots vacht ging van de spanning omhoog staan, waardoor er een kleine glimlach op Windlichts gezicht verscheen, ‘Jullie drie gaan mee samen met Dieppoot. Als hij tenminste op tijd terug is.’ voegde ze er bezorgd aan toe ‘Een tijdje geleden ging hij het kamp uit en daarna heb ik hem niet meer gezien.’ ‘Hij is ook niet in het leerlingenhol.’ miauwde Stormpoot behulpzaam, ‘Misschien is hij gaan jagen?’ ‘Dat hoort hij of samen met een Clangenoot te doen of hij moet het iemand laten weten.’ miauwde Windlicht, ‘Als jullie hem tegenkomen zeg dan maar dat hij mee mag, oké?’ ‘Doen we.’ miauwde Goudpoot en Windlicht draaide zich om en trippelde weg. ‘Moeten we opzoek naar Dieppoot?’ miauwde Heidepoot, ‘Hij is tenslotte wel onze nestgenoot.’ ‘Laten we even snel een rondje maken door het territorium.’ antwoordde Stormpoot. ‘Wel snel.’ miauwde Goudpoot ‘Anders missen we de vergadering.’

Heidepoot en Stormpoot knikten en ze sprintten met z'n drieën het kamp uit. Op de heide was de zon al aan het dalen en werd het koud. Als donkere schimmen schoten Goudpoot en haar nestgenoten over het Windclanterritorium op zoek naar hun broertje. Toen het zonsondergang was en ze hem nog steeds niet hadden gevonden stopten ze op de top van een heuvel. De silhouetten van Goudpoot en haar zusjes staken scherp af tegen de ondergaande zon.

‘We moeten weer terug naar het kamp.’ miauwde Heidepoot ‘Anders zijn we te laat voor de Grote Vergadering.’ ‘Dat zou denk ik niet ons enige probleem zijn.’ miauwde Stormpoot met een grijns ‘We zouden ook nog rekening moeten houden met Luchtpoot en Spreeuwpoot die ons zouden vermoorden.’

Alle drie schoten ze in de lach.

‘We moeten gaan.’ mauwde Goudpoot. Ze keek nog een keer rond of ze Dieppoot nog ergens zag en zette toen een sprint in. Ze hoorde de zachtjes roffelende poten van haar zusjes achter zich terwijl ze ineen gedoken over de heide scheerde. Ze voelde haar spieren onder haar vacht zich spannen en ontspannen terwijl ze behendig dikke stengels heide en rotsblokken ontweek. Ze konden het kamp al ruiken toen het zachtjes begon te miezeren. Goudpoot ging sneller rennen en schoot voordat ze het wist het kamp in. Ze hield snel in, waardoor ze nog net voor de poten van Windlicht stopte.

‘Daar zijn jullie dus.’ miauwde deze ‘We wachtten op jullie.’ ‘Sorry, Windlicht.’ miauwde Goudpoot ‘We waren opzoek naar Dieppoot.’ Windlichts glimlach verdween en maakte plaats voor een bezorgde uitdrukking. ‘Niet gevonden zeker?’ mauwde ze toen ze zag dat Dieppoot niet bij hen was. Alle drie schudden ze van nee. ‘We kunnen niet langer wachten.’ miauwde Windlicht ‘Ik zal tegen de katten die hier blijven zeggen dat ze naar hem uit moeten kijken en als we terug zijn kan ik er nog wel even een patrouille op uit sturen.’ ‘Dankjewel, Windlicht.’ miauwde Stormpoot en Windlicht trippelde naar het groepje katten dat in het kamp zou blijven.

Goudpoot ging zitten en begon de aangekoekte modder van de zoektocht naar Dieppoot van haar poten af te wassen. Haar zussen volgden haar voorbeeld totdat Konijnster riep dat ze zouden vertrekken en ze snel opstonden.

Door het net in gevallen duister en een kleine miezerbui racete de Windclankatten over hun territorium. Het was al volledig donker toen ze aankwamen bij de boombrug naar het eiland.

Terwijl ze op haar beurt wachtte keek Goudpoot eens naar de prachtig heldere sterrenhemel en de grote volle maan. Het leek erop dat de Sterrenclan vanavond ook wel zin had in de Grote Vergadering. Rustig trippelde Goudpoot achter Heidepoot de boombrug over. Onder haar kolkte het water niet meer zo eng als het de vorige keer deed, maar Goudpoot keek toch maar goed uit. Je wist maar nooit. Ze sprong op de oever van het eiland en ging naast haar nestgenoten lopen die druk met Luchtpoot en Spreeuwpoot aan het praten over hoe zo'n vergadering werkte. Ineens bleef Heidepoot stokstijf en met opgezette vacht staan. Ze staarde naar de plek waar veel katten nu door de struiken heen drongen.

‘Wat is er?’ vroeg Goudpoot aan Heidepoot. ‘Niets, laat maar.’ antwoordde deze. Heidepoot kwam weer in beweging en Goudpoot liet het niet merken, maar ze zag dat de nekharen van haar zusje overeind bleven staan. Goudpoot drong door de struiken en keek rond over de open plek. Ze zocht Vossepoot, Klauwpoot en Ringpoot. Ze zaten ergens langs de rand van de open plek en waren druk in gesprek met twee leerlingen die Goudpoot nog niet kende.

‘Waar zijn ze?’ vroeg Stormpoot terwijl ze om zich heen keek. Goudpoot begreep wat ze bedoelde en miauwde: ‘Daar, aan de rand.’ Ze wees met haar staart in de richting van het groepje leerlingen. ‘Kom mee!’ mauwde Stormpoot enthousiast en ze rende op een drafje weg.

Goudpoot trippelde achter haar aan en ook Heidepoot kwam mee. Hoe dichterbij ze bij het groepje kwamen, merkte Goudpoot op, hoe zenuwachtiger Heidepoot leek te worden. Goudpoot begon een beetje bezorgd te worden. Wat was er aan de hand met Heidepoot? Ze gedroeg zich zo raar.

‘Hé!’ miauwde Ringpoot toen hij hen aan zag komen, ‘Stormpoot, Goudpoot en Heidepoot, toch?’ Goudpoot knikte. Ringpoot glimlachte. ‘Ken jij hen dan al, Ringpoot?’ vroeg een van de leerlingen die Goudpoot nog niet kende nieuwsgierig ‘Ja, de vorige vergadering was hun eerste, toch?’ en zonder hun antwoord af te wachten ging hij verder tegen Goudpoot en haar nestgenoten: ‘Jongens dit zijn Vederpoot, Geelpoot en Blauwpoot. Ze zijn mijn medeleerlingen van de Rivierclan.’

Geelpoot was een beige kater met twee zwarte achterpoten, Blauwpoot een grijze poes met rossige vlekken en Vederpoot een lichtgrijze poes met zwarte stippels

‘Vergeet mij niet!’ miauwde Klauwpoot en hij stak trots zijn borst vooruit. ‘Jou kennen ze al, muizenbrein.’ miauwde Ringpoot. ‘En dit zijn mijn medeleerlingen van de Donderclan.’ miauwde Vossepoot ‘Bospoot  de bruin gestreepte kater met groene ogen en Klifpoot de rossige kater met het grijze oor.’ ‘Leuk om jullie te ontmoeten.’ miauwde Stormpoot vrolijk, ‘Ik ben Stormpoot en dit zijn mijn nestgenoten Heidepoot de beige pos met witte vlekjes en Goudpoot de witte poes met een gouden poot.’ De andere leerlingen knikten verwelkomend naar hen. ‘Hoe lang zijn jullie al leerlingen?’ vroeg Bospoot. ‘Twee manen nu.’ miauwde Goudpoot ‘Die twee kleinere leerlingen daar zijn onze medeleerlingen Luchtpoot en Spreeuwpoot. Zij zijn vandaag leerlingen geworden. De twee andere leerlingen bij hen zijn Motpoot en Streeppoot, de oudste leerlingen van de Windclan, want Asvlucht en Wezelklauw zijn vanmorgen krijgers geworden. En jullie? Hoe lang zijn jullie al leerlingen?’ ‘Vossepoot, Bospoot en ik komen uit hetzelfde nest en zijn nu allemaal ongeveer drie manen leerling.’ miauwde Klifpoot. ‘Blauwpoot en ik zijn nestgenoten en zijn nu ongeveer vier manen leerling.’ begon Vederpoot ‘Geelpoot en Klauwpoot ook en zijn nu volgens mij bijna drie manen leerling en Ringpoot is de oudste met vijf manen.’ ‘Wow.’ klonk het zacht in Goudpoots linkeroor.

Heidepoot staarde Ringpoot aan alsof hij zonet had laten zien dat hij kon vliegen. Goudpoot duwde zachtjes tegen de schouder van haar zus.

‘Huh.’ miauwde deze met haar kop schuddend alsof er een zwerm vliegen in zat. Goudpoot glimlachte en besloot Heidepoot maar te laten.

‘Hebben jullie Dieppoot gezien?’ vroeg Stormpoot aan de oudere leerlingen ‘Hij is vanmorgen het kamp uit gegaan en niet meer teruggekomen. Hij heeft een donkergrijze vacht en helderblauwe ogen.’ ‘Ik heb hem niet gezien toen ik rond zonhoog bij jullie grens ging jagen.’ miauwde Bospoot ‘Misschien is hij gaan jagen?’ ‘Misschien, ja.’ miauwde Goudpoot ‘Maar we zijn voor de vergadering nog even naar hem gaan zoeken en we konden hem nergens vinden.’ ‘Hij zal nu vast ergens in jullie kamp zitten te mokken, omdat hij de vergadering heeft gemist.’ miauwde Blauwpoot geruststellend. ‘Ik hoop het.’ miauwde Stormpoot.

‘Katten van alle Clans, we starten de vergadering.’ klonk het over de open plek. De leiders waren in de Grote Eik geklommen en Doornster had om de aandacht geroepen, ‘Bij de Donderclan gaat het goed. We zijn ons hard aan het voorbereiden op komende bladkaal en zijn sterk als wat.’

Doornster was uitgesproken en stapte naar achteren. Rietster kwam als volgende. ‘Ook de Rivierclan maakt het goed. Er is minder vis te vinden, maar we blijven goed doorvoed.’

‘Dat is de Rivierclan altijd, heb ik zo'n idee.’ miauwde Stormpoot plagerig en ze keek uitdagend naar de Rivierclan leerlingen die moesten lachen.

‘De Windclan maakt het uitstekend.’ begon Konijnster ‘Er is genoeg prooi en we hebben er weer twee kersverse leerlingen en krijgers. Verwelkom Spreeuwpoot, Luchtpoot, Asvlucht en Wezelklauw!’

De Clans juichten en Goudpoot zag Luchtpoot en Spreeuwpoot geschrokken ineen duiken. Ze lachte. Eigenlijk mocht ze die twee wel. Zij waren immers ook altijd aardig tegen haar.

‘En om af te sluiten, de Schaduwclan.’ miauwde Denster, ‘Ook wij maken het prima. Er is volop prooi te vinden en wij zijn dankbaar voor Sterkpoot, Cederpoot, Zachthout en Honingstaart die een vos uit ons territorium hebben verjaagd.’

Er werd weer gejuicht allen wat zachter en vooral door de Schaduwclan. De leiders sprongen van de takken van de Grote Eik af en de Clans verzamelden zich weer.

‘Hé, waar is Heidepoot gebleven?’ miauwde Stormpoot ineens. Goudpoot keek rond. Ze zag Heidepoot inderdaad nergens meer! ‘Misschien is ze al bij de Clan.’ miauwde Goudpoot. Zij en Stormpoot zeiden gedag tegen de anderen en renden naar de plek waar de Windclan aan het verzamelen was.

‘Is Heidepoot hier?’ vroeg Stormpoot aan Zonnetand toen ze deze gevonden hadden. ‘Nee, niet gezien.’ mauwde ze ‘Maar maak je geen zorgen. Ze komt er vast zo aan.’ voegde ze eraan toe toen ze de bezorgde gezichten van de twee zusjes zag. Zonnetand glimlachte bemoedigend voordat ze naar Windlicht liep om waarschijnlijk te melden dat ze nog even op Heidepoot moesten wachten.

Goudpoot speurde de open plek over, kijkend of ze ergens nog een glimp van Heidepoot op zou vangen. Het zou wel goedkomen met haar, dat wist Goudpoot ook wel, maar Dieppoot was dezelfde dag ook al verdwenen en Goudpoot wou zeker zijn dat haar zus in orde was. Net toen ze de hoop op wou geven kwam Heidepoot tussen de bosjes vandaan. ‘Daar!’ miauwde Goudpoot opgelucht tegen Stormpoot en ze wees naar Heidepoot. Nu had zij hen ook gezien en kwam ze aangelopen. Op het moment dat Heidepoot naast haar zusjes kwam staan gaf Konijnster het teken en scheerden ze de heide op, naar huis.

## Hoofdstuk 4

**De volgende morgen werd** Goudpoot wakker van opgewonden geroezemoes in het kamp. Ze opende haar ogen en keek om zich heen. Op haar na was het leerlingenhol leeg. Goudpoot ging moeizaam overeind zitten en onderwierp zichzelf aan een grondige wasbeurt. Toen alle aarde en modder van de Grote Vergadering van afgelopen nacht uit haar vacht was geschrobd trippelde ze naar buiten. Het was bijna zonhoog. Dieppoot was blijkbaar teruggekomen, want hij was het middelpunt van een groepje krijgers dat aandachtig naar hem leek te luisteren. Toen Goudpoot blij naar Dieppoot trippelde viel haar nog iets anders op, Konijnster en Windlicht waren aan het overleggen met de oudere krijgers. Ze leken zich nogal zorgen te maken. Goudpoot schudde haar kop om het beeld uit haar hoofd te krijgen. Ze zou nu eerst even gedag zeggen tegen Dieppoot. Ze trippelde verder richting het groepje en ging naast Stormpoot en Heidepoot zitten die daar al waren.

‘Wat is hier gebeurd?’ vroeg ze nieuwsgierig aan haar zusjes. ‘Dieppoot is terug en hij had belangrijk nieuws!’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Nou, gewoon, dat hij Donderclan katten tegen kwam en-’ Op dat moment schalde er door de holte: ‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onder de Hogerots verzamelen voor een Clanvergadering.’ ‘Daar zal je het hebben!’ fluisterde Heidepoot opgewonden. ‘Onze leerling Dieppoot is vannacht teruggekeerd met bijzonder nieuws,’ begon Konijnster, ‘Hij kwam terug met het nieuws dat de Donderclan ons beschuldigd van prooi diefstal en een aanval op ons aan het beramen is.’

Goudpoot hapte naar adem. Was dat het nieuws waar Dieppoot mee gekomen was? Maar dat was verschrikkelijk!

‘Aangezien wij geen gevecht willen, maar juist vrede, hebben ik, mijn commandant en enkele van de meest ervaren krijgers het besluit genomen nog niets te doen. We zullen afwachten of de Donderclan hun beschuldigingen voortzet. Als ze werkelijk aanvallen geef ik toestemming om de Clan met klauw en tand te verdedigen, tot die tijd draag ik de patrouilles op om uit de buurt van de grens te blijven, behalve om onze geur te verversen.’

Toen Konijnster was uitgesproken raakten verschillende katten met elkaar in gesprek. ‘Was dat echt wat Dieppoot zei?’ vroeg Goudpoot ongelovig aan haar zussen, ‘Hoe weet hij dat zo zeker?’ ‘Geen idee, maar hij zei dat hij Donderclankatten er bij de grens over had horen praten.’ ‘Gelukkig dat het de Rievierclan niet is.’ miauwde Heidepoot zo zacht dat Goudpoot het haast niet kon verstaan. ‘Wat zei je?’ vroeg ze niet begrijpend aan haar zus. ‘Niets, laat maar.’ miauwde deze en ze trippelde naar Fretsnor die haar wenkte. ‘Ik moet ook gaan, sorry.’ miauwde Stormpoot met een blik over Goudpoots schouder. Goudpoot draaide zich om en zag dat Zonnetand wou dat haar leerling kwam. ‘Ga maar.’ miauwde Goudpoot ‘Ik kijk wel of Windlicht iets voor met te doen heeft.’ Stormpoot knikte en snelde naar haar mentor.

Teleurgesteld omdat haar zussen weg moesten trippelde Goudpoot richting Windlicht. Op de helft van haar weg kwam Dieppoot ineens opdoemen en liep Goudpoot bijna omver. ‘Sorry.’ miauwde hij op een toon waardoor Goudpoot wist dat hij het niet meende. ‘Waarom doe je zo boos tegen me?’ vroeg ze gekwetst, ‘Doe nou niet alsof je het niet weet.’ snauwde Dieppoot, ‘Amberwolk heeft me jouw geheim verteld en als je niet uitkijkt vertel ik het met plezier aan iedereen die luisteren wil door.’ Met die woorden draaide Dieppoot zich om en stampte weg. Ongelovig keek Goudpoot haar broer na. Waarom deed hij zo boos tegen haar? En wat bedoelde hij met haar geheim? Wist hij iets wat zij niet wist?

\*\*\*

Goudpoot strompelde het kamp in. Ze had de hele ochtend keihard getraind met Windlicht en was kapot. Ze sjokte naar de hoop verse prooi, koos een dikke muis uit en ging voor het leerlingenhol zitten. Goudpoot nam een hap en voelde de fijne warme smaak van muis over haar tong spoelen. Ze glimlachte en stopte daar abrupt weer mee toen ze Dieppoot aan de andere kant van het kamp zag zitten. Hij zat te praten met hetzelfde groepje krijgers als Goudpoot had gezien vlak voor haar eerste training met Windlicht. Ze fronste en spitste haar oren om te kijken of ze iets van hun gesprek op kon vangen. Zonder succes. Goudpoot zat veel te ver weg om er ook maar iets van mee te krijgen. Gefrustreerd zwiepte ze met haar staart en nam ze nog maar een hap van haar muis. Terwijl ze boos op haar muis zat te kauwen kwam er ineens een idee bij haar op. Ze zou doen alsof ze weer op pad ging om vervolgens om het kamp heen te sluipen en achter het groepje op te duiken! Snel slikte Goudpoot de laatste happen muis door en trippelde het kamp uit om zodra ze uit het zicht van de kampingang was een scherpe bocht naar rechts te maken en langs de rand van de holte tot achter het krijgershol te sluipen. Met gespitste oren op het kleinste teken van een Clangenoot begon Goudpoot aan de afdaling. Haar hart klopte in haar keel. Als ze nu betrapt werd zou ze heel wat uit moeten leggen aan Konijnster. Zo goed als mogelijk met een spierwitte vacht sloop ze verder het kamp in. Achter het krijgershol bleef ze even staan om te kijken of ze al iets kon horen.

‘... echt gevaarlijk. Moeten we er iets aan doen?’ klonk de stem van Zandvleugel. ‘Misschien.’ miauwde een stem die Goudpoot herkende als die van Sneeuwhart ‘Maar dat van de Donderclan, is het echt waar?’ ‘Ik vrees van wel.’ miauwde een maar al te bekende stem, ‘Helaas.’ voegde Dieppoot eraan toe. ‘Arme Spreeuwpoot...’ mompelde Sneeuwhart zo zacht dat Goudpoot het nauwelijks kon verstaan.

Ze hadden het helemaal niet over haar! Drong het ineens tot Goudpoot door. Ze hadden het over de dreiging vanuit de Donderclan! Goudpoot voelde zich ongelooflijk stom. Dat had ze kunnen weten! En nu zat ze hier en als ze betrapt werd... Net op het moment dat ze dacht dat het hele kamp haar kloppende hart wel zo horen of anders haar angstgeur wel zou ruiken kwam Windlicht aangetrippeld. Haar staart zwiepte boos heen en weer. ‘Ik hoop voor jullie dat het deze keer niet over mijn leerling gaat, want anders wil ik dat zo graag voor jullie aan Konijnster rapporteren, hoor.’

Goudpoot schrok een beetje van de felheid van haar mentors stem. Ze had Windlicht nog nooit zo meegemaakt en zelfs vanuit haar schuilplaats had ze het gevoel dat ze haar kon zien. Goudpoot dook nog net iets verder ineen en hoopte maar dat niemand haar op zou merken terwijl Amberwolk verdedigend mauwde: ‘We hadden het helemaal niet over Goudpoot, hoor. We hadden het ove-’ ‘Ik hoef geen laffe excuses,’ onderbrak Windlicht haar ruw ‘ik wil jullie er gewoon niet nog een keer op hoeven wijzen dat Goudpoot één van jullie Clangenoten is en ze dus ook jullie respect verdient.’ Met dat gezegd te hebben beende Windlicht weg met een dik opgezette staart. De krijgers keken voor zover Goudpoot kon zien elkaar aan en mompelde wat niet al te aardige verwensingen over Windlicht. Ineens bedacht Goudpoot dat Windlicht “Deze keer” en “Nog een keer” had gezegd. Dit gebeurde dus veel vaker dan de twee keer die ze gezien had! En misschien ging het deze keer niet over haar, maar meestal dus wel. Goudpoots nekharen gingen onbewust overeind staan van verontwaardiging. Dieppoot deed hieraan mee! Hij praatte achter haar rug om over haar, zijn nestgenoot. Goudpoot trok haar klauwen in en uit en woelde de aarde om. Geërgerd klom ze het kamp uit en liep ze eromheen. Ze trippelde weer naar binnen en keek naar de plek waar de krijgers hadden gezeten. Het groepje was uit elkaar gegaan en de meesten waren alweer het kamp uit. Met de grootste moeite hield Goudpoot haar vacht liggend terwijl ze naar Heidepoot en Stormpoot trippelde die bij de hoop verse prooi met Briesnaald en Bloemroos zaten te praten. Ze ging naast Heidepoot zitten en wees de spitsmuis af die haar nestgenoot aanbood.

‘Ik heb net al gegeten.’ miauwde ze en Heidepoot haalde haar schouders op. ‘Dan moet je het zelf maar weten.’ en ze zette haar tanden in het dier. ‘Ik heb nog niet gegeten hoor.’ miauwde ze met volle mond toen Goudpoot haar gek aankeek. ‘Jij leert ook nooit om een beetje netjes met je prooi te doen, hé?’ vroeg ze met een glimlach. Heidepoot lachte terug en Stormpoot stikte bijna in haar merel van het lachen. ‘Ik moet maar weer eens gaan.’ miauwde Briesnaald stijfjes en hij stond op en trippelde zonder om te kijken weg. Goudpoot keek hem na. Wat was er met haar Clangenoten? ‘Ik... Ik moet maar eens achter jullie vader aangaan. Tot later.’ miauwde Bloemroos en ook zij stond op en trippelde weg, achter haar partner aan. ‘Wat in Sterrenclans naam is er met hen aan de hand?’ miauwde Stormpoot half tegen zichzelf, ‘We waren net lekker aan het praten!’ ‘Ik heb echt werkelijk waar geen idee...’ mauwde Goudpoot, terwijl ze eigenlijk wel bijna zeker wist dat het om haar ging.

\*\*\*

‘Goudpoot!’ miauwde een stem. Goudpoot draaide zich om en zag dat Windlicht haar wenkte. Ze trippelde naar haar mentor en ging bij haar zitten. ‘Goudpoot, Spreeuwpoot gaat vandaag voor het eerst zonder zijn mentor jagen.’ begon ze, ‘We maken ons een beetje zorgen om hem, hij is namelijk een beetje van het eerst doen en dan denken.’

Goudpoot glimlachte. Zo kende zij Spreeuwpoot ook wel. ‘We willen graag dat jij zometeen net na hem gaat jagen en tegelijkertijd een beetje op hem let. Zorg er wel voor dat je hem niet de hele tijd achtervolgd, maar gewoon af en toe even bij hem kijkt of het goed gaat. Oké?’ ‘Dat klinkt niet al te moeilijk...’ miauwde Goudpoot ‘Maar Spreeuwpoot kenende zal het nog een hele klus zijn.’ Windlicht glimlachte en wees met haar staart naar de ingang van het kamp. ‘Kijk. Hij gaat nu net weg. Ga er zometeen maar achteraan.’

Goudpoot knikte en trippelde naar het leerlingenhol waar ze ging liggen alsof ze de hele middag niets meer zou gaan doen. Spreeuwpoot nam afscheid van Sneeuwhart en trippelde het kamp uit. Vlak voor de rand van de heide bleef hij nog even staan en keek over zijn schouder. Zijn mentor knikte hem bemoedigend toe en hij racete de heide op. Goudpoot onderwierp zich nog even snel aan een wasbeurt en peuterde een kiezeltje tussen haar kussentjes vandaan en sjeesde toen achter haar medeleerling aan. Al snel had ze zijn geurspoor gevonden waarin ze grappig genoeg een klein vleugje angstgeur bespeurde. Goudpoot lachte en zette een nog iets snellere sprint in. Geleidelijk verdween de angstgeur en al snel werd de geur sterker. Goudpoot stopte en proefde de lucht. Als het goed was Spreeuwpoot een paar vossenlengtes links van haar bezig een... een muis te besluipen. Goudpoot sloeg af naar rechts om Spreeuwpoots muis niet weg te jagen en speurde de lucht af naar prooigeuren. Vaag rook ze de geur van merel. Geconcentreerd om het spoor niet kwijt te raken trippelde ze stilletjes over de heide. Toen ze haar prooi vond zat deze gewoon nietsvermoedend wat besjes van een struikje af te trekken. Goudpoot controleerde de windrichting. Toen ze eenmaal had vastgesteld dat deze gunstig was begon ze dichterbij te sluipen. Op ongeveer drie vosselengtes van het diertje sprong ze uit de lage struiken en racete naar haar prooi. De merel had haar pas te laat door en met een welgemikte haal viste ze hem uit de lucht. Ze keek rond, opzoek naar een herkenbaar plekje waar ze het dier kon begraven om later op te halen. Een klein stukje verderop lag een grote rots. Goudpoot trippelde erheen en begroef haar prooi aan de voet van het ding.

Ik moet maar weer eens gaan kijken hoe het met Spreeuwpoot gaat, dacht ze en ze opende haar mond om te kijken of hij in de buurt was. Ze rook hem niet, wat niet zo gek was, want hij was natuurlijk de andere kant op gegaan. Goudpoot trippelde weg en rende naar de plek waar ze hem op die muis had zien jagen. Daar was goed te zien dat Spreeuwpoot succes had gehad met zijn poging. Zijn spoor leidde van de plek waar de muis had gezeten naar een klein boompje van ongeveer twee staartlengtes hoog. De aarde onderaan het boompje was omgewoeld en er kwam een lichte geur van muis vandaan. Goudpoot glimlachte. Spreeuwpoot had al goed geleerd hoe hij zijn prooi moest verstoppen. Zijn spoor ging verder. Het kwam langs nog twee plekjes waar Spreeuwpoot iets gevangen had, waarna het een scherpe bocht naar rechts maakte. Goudpoot besefte dat het geurspoor, waarschijnlijk zonder dat Spreeuwpoot het door had, richting de Donderclangrens liep. Uit bezorgdheid ging Goudpoot nog sneller lopen dan ze al deed. Met de huidige spanningen tussen de twee Clans was er maar een heel klein zetje voor nodig om het tot een gevecht te laten leiden en dat zou helemaal niemand willen.

Aangekomen bij de Donderclangrens hoorde ze al katten ruziën. Snel rende ze er naartoe. Spreeuwpoot stond aan de Windclan kant van de grens tegenover een patrouille van de Donderclan die bestond uit katten die ze van Vossepoot kende als Esklauw, Spoorpels en Struikpels met haar leerling Bospoot. ‘...maar ik heb hem gevangen!’ miauwde Spreeuwpoot boos. ‘Ja, natuurlijk zeg je dat, maar iedereen hier weet dat je hem op DONDERCLANTERRITORIUM te pakken hebt gekregen.’ miauwde Spoorpels boos en het leek alsof hij uit zijn vacht zou knallen. ‘Dat is nie-’ ‘Stop!’ onderbrak Goudpoot zo hard als ze kon de bijna onophoudelijke stroom aan boze woorden die de katten naar elkaar schreeuwden. ‘Wat is hier volgens jou gebeurt, Spreeuwpoot?’ vroeg ze aan de jongere leerling terwijl de Donderclankatten haar boze blikken toewierpen. ‘Ik was aan het jagen toen ik een lekker konijn rook. Ik sloop naar zijn verstopplaats en zette de achtervolging in. Mijn prooi rende helemaal hier heen en ik ving het vlak voor de grens. Het beest rolde alleen nog verder de greppel in en kwam daar tot stilstand. En toen ik het konijn wou uit de beek wou gaan halen, kwamen zij ineens het bos uit en zeiden tegen me dat het hun prooi was en dat ik hem terug moest geven.’

Spreeuwpoots verhaal klonk logisch, dacht Goudpoot, maar de Donderclan was ook niet volledig achterlijk en zou dit niet zomaar beginnen, zeker niet met de huidige spanningen. ‘En jullie?’ vroeg ze daarom aan de Donderclanpatrouille, ‘Wat is er dan volgens jullie gebeurd? Spreeuwpoots verhaal klinkt nogal logisch.’ ‘Wij hoeven dat helemaal niet tegen jou te verte-’ begon Spoorpels boos, maar Esklauw kapte zijn boze opmerking met een zwaai van haar staart af. ‘Wat wij zagen was dat een Windclan leerling achter een konijn aanzat en van plan leek te zijn onze grens over te steken, dus wij gingen klaarstaan om hem zo nodig tegen te houden. Hij ving zijn prooi in de greppel, waarna deze in het Donderclanterritorium kwam te liggen.’ miauwde Esklauw geduldig, ‘Maar wij zijn niet helemaal gek en ik geloof nu dat wij het niet bij het rechte eind hadden. ‘ besloot ze en ze gebaarde dat de twee leerlingen konden gaan. Goudpoot knikte haar dankbaar toe en nam Spreeuwpoot mee. ‘Niemand wil tenslotte een gevecht!’ riep Spoorpels hen achterna. Goudpoot deed alsof ze het niet hoorde, maar ze wist wel bijna helemaal zeker dat er iets van een dreigement in zijn stem had geklonken. ‘Ga je andere vangsten maar ophalen.’ miauwde ze tegen Spreeuwpoot, ‘Ik zie je wel weer bij het kamp.’

## Hoofdstuk 5

**Goudpoot trippelde het kamp** uit. Het was al laat en de maan was al op, maar ze moest even haar poten strekken en nadenken over wat er de afgelopen manen allemaal was gebeurd. Nu bijna vier manen geleden kwam Dieppoot terug met het nieuws over de Donderclan en sindsdien waren de spanningen alleen nog maar verder opgelopen. Tijdens de laatste Grote Vergadering moest ze thuisblijven samen met haar zusjes, Dieppoot was wel gegaan, maar zelfs vanuit het kamp waren er onmiskenbaar grote wolken voor de maan geschoven en was de Clan niet lang daarna weer terug gekomen. En Dieppoot... Tja... Die deed nog altijd even onaardig tegen haar en Goudpoot bleef zich maar afvragen wat hij met “Haar geheim” had bedoeld. Het had beslist iets met Amberwolk te maken, want, en Goudpoot deed alsof ze het niet wist, zij zat haar de hele tijd te plagen door haar onnodige dingen te laten doen, zoals haar in haar eentje op grenspatrouille sturen terwijl ze wist dat die grens al gemarkeerd was. Windlicht had gezegd dat ze zich er maar niets van aan hoefde te trekken en de krijgers maar gewoon moest laten. Ondertussen was ook Motvlam krijger geworden. Streeppoot niet. Hij had zijn wens om medicijnkat te worden uitgesproken en Twijgneus had hem aangenomen als leerling. Hij was al erg goed. En de kraamkamer was niet langer leeg, Zonnetand was verhuisd vanwege haar kits met Moddervoet. Stormpoot had dan ook tijdelijk een nieuwe mentor: Niesneus was haar nieuwe mentor en Stormpoot was er erg blij mee.

‘Goudpoot, waar ga je heen?’ miauwde ineens een stem achter haar. ‘Hé, Spreeuwpoot.’ begroette ze haar medeleerling, ‘Ik moest er gewoon even uit.’ ‘Maak je je zorgen over de Donderclan?’ miauwde hij, ‘Dat hoeft niet, hoor. Ik bescherm je wel.’ Goudpoot glimlachte naar hem. ‘Waag het niet!’ miauwde ze vrolijk, ‘Want dan klauw ik daarna je oren eraf.’ ‘Probeer het maar eens!’ mauwde hij blij terug en hij dook in de vechthouding. ‘Als jij me te pakken kan krijgen!’ miauwde Goudpoot over haar schouder terwijl ze weg sprintte. Spreeuwpoot rende achter haar aan, ze hoorde zijn ritmische pootstappen over de grond roffelen, terwijl ze door de nacht scheerde. Na even stopte ze ineens en draaide zich om. Spreeuwpoot zag het te laat en knalde bijna tegen haar aan. Net op tijd sprong Goudpoot zoals ze van Windlicht had geleerd over zijn kop heen en maaide zijn achterpoten voorzichtig onder hem uit. Hij gleed op zijn zij en bleef liggen uithijgen.

‘Wat ben jij snel, zeg!’ miauwde hij en hij ging rechtop zitten, ‘Ik kon je nauwelijks bijhouden! En ik ben nog sneller dan Sneeuwhart!’ Goudpoot lachte naar hem. ‘Ik ga er wel vaker 's nachts op uit. Gewoon even trainen, zodat jij me niet inhaalt.’ Hij lachte en wees toen naar iets achter haar. ‘Het meer is prachtig vannacht.’ miauwde hij en hij kwam naast haar zitten. ‘Ja, het is heel mooi...’ miauwde Goudpoot zonder al te veel enthousiasme. Dat was Spreeuwpoot niet ontgaan. ‘Wat is er?’ miauwde hij bezorgd, alsof hij bang was dat hij iets verkeerds had gezegd. ‘Niets.’ miauwde Goudpoot en ze lachte een beetje naar hem, ‘Het is gewoon Dieppoot.’ ze zuchtte. Goudpoot miste de tijd waar ze gewoon lekker met z'n vieren buiten speelden, jager en prooi, wedstrijdjes door het kamp, verstoppertje, wie het hoogst op de rotsen kon klimmen en praten over wanneer ze leerlingen zouden zijn... ‘Ik snap het. Weet je, Sneeuwhart en Schemerklauw zeggen dat we niet meer met je om moeten gaan. Luchtpoot vindt het niet makkelijk, maar ze doet het wel. Maar ik... Ik weet niet... Mij lukt het gewoon niet. Ik snap niet waarom we dan niet meer met je mogen praten en waarom dat dan zo erg is. Ze heeft het de hele tijd over dat je niet te vertrouwen bent, maar je hebt als kit Luchtpoot opgevangen toen ze van de rotsen in het kamp viel en nog nooit iets gedaan waardoor ik je niet zou kunnen vertrouwen, dus ik... Ik blijf gewoon met je praten.’ Goudpoot was ontroerd door deze woorden van Spreeuwpoot. ‘Dankjewel.’ miauwde ze, ‘Het moet niet makkelijk zijn om Luchtpoot... Nouja... Tegen te werken.’ Spreeuwpoot grijnsde naar haar. ‘Nee, het is niet makkelijk, maar het is vast ook niet makkelijk om Dieppoot als broer te hebben. Hij lijkt zo... Zo jaloers of boos.’ Goudpoot keek hem in zijn heldergele ogen. ‘Ik weet het.’ miauwde ze, ‘En ik zou willen dat ik het kon veranderen, maar ik denk dat ik er maar mee moet leren leven. Ik heb gelukkig Stormpoot en Heidepoot nog.’ Ze trok een grimas. Spreeuwpoot keek haar aan. ‘Ja, jij wel.’ miauwde hij. ‘Gaat het?’ vroeg Goudpoot. Ze merkte aan hem dat hij er mee zat. ‘Het gaat wel.’ mauwde Spreeuwpoot, ‘Kom, ik wil je wat laten zien.’ Hij stond op en maakte aanstalten de heide op te sprinten. ‘Ik kom!’ miauwde Goudpoot, blij dat ze een ander onderwerp hadden gevonden.

Vacht aan vacht raceten ze over de heide. Hun adem kringelde in wolkjes de donkere koude nacht in. Goudpoot voelde de spieren onder Spreeuwpoots vacht aan- en ontspannen en genoot van het fijne moment. Al een paar maanden lang had ze zich niet meer zo gelukkig en vrij gevoeld. In de Clan leek het wel alsof iedereen extra goed oplette op wat ze deed, maar hier op de nachtelijke heide was ze eventjes helemaal vrij, helemaal los. Goudpoot had het gevoel alsof ze over de heide vlogen. De maan stond op zijn hoogst toen Spreeuwpoot stopte. ‘Hier is het.’ mauwde hij.

Goudpoots mond viel open van verbazing. Ze stond voor een struik die een soort hol creëerde. Een smalle opening leidde naar binnen waar de laatste bloeiende heide hun geur verspreidden. Het maanlicht scheen door het dak naar binnen en hulde de plek in een soort witte gloed.

‘Hoe heb je dit ontdekt?’ vroeg ze verbaasd aan Spreeuwpoot die met een lach op zijn gezicht stond te kijken naar haar reactie. ‘Ik ging met Sneeuwhart, Schemerklauw en Luchtpoot op jachtpatrouille toen mijn konijn hier naar binnen rende. Ik heb het verder niet met Luchtpoot gedeeld.’ ‘Het is prachtig.’ miauwde Goudpoot. Spreeuwpoots lach werd zo mogelijk nog groter en hij trippelde naar binnen en ging zitten. Hij begon de modder en het zand van zijn poten af te wassen en Goudpoot deed hetzelfde. Daarna ging ze liggen en wachtte geduldig tot Spreeuwpoot ook klaar was. Toen hij klaar was en naast haar kwam zitten miauwde hij: ‘Zie je die heldere ster? Dat is vast Reester die boos is, omdat ik het mos van de oudsten een keer vergeten ben te verschonen.’ Goudpoot lachte, maar vroeg daarna: ‘Wie is Reester?’ ‘Weet je niet wie Reester is?’ mauwde Spreeuwpoot vriendelijk. Goudpoot schudde haar kop. ‘Reester was leider van de Windclan voor Konijnster. Hij is Roodbries vader, mijn opa dus. Lichtklauw zei altijd dat hij een grote en goede leider was en de Windclan door mooie en slechte seizoenen heen heeft gesleept. Volgens Roodbries is hij drie manen voor mijn geboorte overleden, in de bladkaal dat jij geboren werd, dus.’ Goudpoot knikte en sloot haar ogen, ze was moe en had morgen een zware dag voor de boeg. ‘Ben je moe?’ vroeg Spreeuwpoot. Goudpoot knikte. ‘Ik moet morgen ook nog gewoon op patrouille.’ miauwde ze. Ze opende haar ogen en glimlachte naar hem om aan te geven dat ze het niet gemeen bedoelde. Hij lachte terug en krulde zich naast haar op. Met Spreeuwpoots warmte en zijn ritmische ademhaling naast haar en dan ook nog haar eigen vermoeidheid viel Goudpoot al snel in slaap.

\*\*\*

Goudpoot trippelde vermoeit het kamp in. Die ochtend had Spreeuwpoot haar bij de eerste zonnestralen wakker gemaakt, waarna ze nog even samen waren gaan jagen. Ze hadden twee konijnen en een spitsmuis gevangen. Goudpoot legde de gevangen prooi op de stapel en pakte een van de twee konijnen om te delen met Heidepoot en Stormpoot die naar de stapel verse prooi kwamen getrippeld. Goudpoot ging naar hen toe en gebaarde dat ze haar konijn wel konden delen. Stormpoot gaapte en Heidepoot keek maar glazig uit haar ogen. Ze waren er alle drie niet helemaal bij. Goudpoot glimlachte naar haar zusjes en gebaarde hen haar te volgen. Ze trippelden naar het leerlingenhol en gingen daar zitten. Goudpoot legde het konijn neer en Heidepoot viel meteen aan. Stormpoot en Goudpoot schoten in de lach. Heidepoot veranderde ook nooit.

‘Waarom zijn jullie zo moe?’ vroeg Goudpoot om de stilte die na het lachen volgde te verbreken. ‘Ik... ehh...’ stamelde Stormpoot. Goudpoot keek haar zus aan. Het was niets voor haar om zo onzeker te zijn. ‘Je kan ons alles vertellen, hé.’ mauwde ze geruststellend, ‘Toch, Heidepoot?’ ‘Huh? Ja, ja, wat jij zegt inderdaad.’ Goudpoot glimlachte. Heidepoot had het hele konijn al bijna opgegeten. ‘Nou, oké dan.’ miauwde Stormpoot, ‘Ik werd wakker van Dieppoot die het hol uit sloop en besloot hem te volgen. Gewoon, omdat hij de laatste tijd zo naar doet en ik wou weten wat hij in zijn schild voerde.’ ‘Dus je volgde hem?’ vroeg Goudpoot en ze dacht aan de keren dat zij de krijgers, en Dieppoot, beslopen had en ze had zo'n idee dat Stormpoot een van hun gesprekjes had ontdekt, terwijl Windlicht hen het nog zó verboden had. ‘Ik ben hem inderdaad gevolgd. Hij sprintte zodra hij uit het zicht van het kamp was snel verder en ik kon hem nog maar net bijhouden. Uiteindelijk leidde hij me naar een kleine open plek vlak bij het trainingsveldje. Er stonden daar allemaal krijgers. Ze hadden het over en bedreiging, dus ik dacht dat ze het over de Donderclan hadden, maar toen viel jouw naam.’ miauwde Stormpoot en ze keek Goudpoot doordringend aan. ‘Weet jij hier meer van?’ mauwde ze argwanend. ‘Nou, ja... Ik heb wel zo'n idee...’ Heidepoot was opgehouden met het konijn naar binnen schrokken en keek haar zusjes om de beurt aan. ‘Je kan ons alles vertellen, hé, dat weet je toch?’ miauwde ze. ‘Ik weet het.’ miauwde Goudpoot terug, ‘Ik heb een idee wat Stormpoot bedoeld, omdat ik een paar manen geleden mijn naam hoorde vallen bij een groepje krijgers dat voor hun hol zat. Dieppoot was er ook bij. Ik deed alsof ik weer ging jagen en besloop ze toen vanachter. Voordat ik iets belangrijks kon horen kwam Windlicht aan en zei dat ze het niet meer over me mochten hebben. Ik dacht dat ze zich daar wel aan zouden houden, maar blijkbaar dus niet.’ ‘Wow.’ miauwde Heidepoot, ‘En ik maar denken dat jij nog nooit de regels had overtreden.’ ‘En jij dan?’ miauwde Stormpoot tegen Heidepoot, ‘Waar was jij dan vannacht?’ ‘Dat gaat je helemaal niks aan!’ mauwde Heidepoot fel. ‘Oké, dan.’ miauwde Stormpoot geschrokken, zo kende ze haar zus niet, ‘Jij dan? Waar was jij vannacht, Goudpoot?’ ‘Ehh...’ mauwde ze, niet goed wetend wat ze daarop moest antwoorden. ‘Zegt de naam Spreeuwpoot je soms iets?’ mauwde Stormpoot een beetje plagend. Goudpoot keek naar haar poten. ‘Ja, dat is onze medeleerling.’ antwoordde ze. ‘En wat deden onze medeleerling en jij dan zo laat uit jullie nest?’ miauwde Stormpoot blij dat ze beet had. ‘Haar stilte zeg alles.’ miauwde Heidepoot vrolijk en Goudpoot moest lachen. ‘Misschien wel ja.’ mauwde ze en haar zusjes deden mee. Ineens voelde Goudpoot een klap tegen haar achterhoofd, net achter haar oren. ‘O, oeps ik zag je niet.’ miauwde Dieppoot vlak voordat hij het leerlingenhol in dook. Goudpoots nekharen kwamen overeind. ‘Laat hem maar.’ miauwde Stormpoot en ze legde haar staart op Goudpoots schouders. ‘Trek het je niet aan.’ mauwde Heidepoot en ze kwam naast haar staan, ‘Hij is je zorgen niet waard.’ ‘Misschien hebben jullie gelijk.’ miauwde Goudpoot teleurgesteld, ‘Maar ik mis hem, de oude hij.’ ‘Wij ook.’ miauwde Stormpoot.

Goudpoots haren gingen weer liggen en ze voelde zich eenzaam, heel eenzaam. Ze moest zoals zo vaak de laatste tijd denken aan toen ze kits waren en samen buiten speelden. Ze zuchtte. Wat had Dieppoot zo veranderd? Had het iets te maken met “haar geheim”? Of mocht hij, net zoals Sneeuwhart en Schemerklauw dat voor Luchtpoot en Spreeuwpoot hadden verboden, van Amberwolk niet meer met haar praten?

‘Heidepoot!’ miauwde een stem vanachter. De drie zusjes draaiden zich snel om en zagen Fretsnor hun kant op komen. ‘Wat is er?’ vroeg Heidepoot haar mentor. ‘Windlicht zei dat je mee kon op grenspatrouille, samen met Niesneus en Stormpoot.’ ‘Jippie!’ juichte Heidepoot en ze sprong op, ‘Goudpoot niet?’ realiseerde ze zich ineens en ze ging beschaamd weer zitten. ‘Ik weet het niet. Windlicht zei daar niets over, maar ze mag van mij wel mee als ze wil.’ miauwde Fretsnor waarbij hij haar vragend aankeek. Hij klonk niet boos, zoals de meeste krijgers tegenover Goudpoot deden en ze besefte dat Fretsnor haar wel mocht. Ze lachte naar hem en miauwde: ‘Nee, dankjewel, ik blijf wel even rustig hier. Ik moet toch nog wat eten. Heidepoot heeft zojuist ons konijn opgegeten.’ Fretsnor knikte en miauwde daarna lachend: ‘Daar herken ik haar wel in, ja.’ ‘Ik ben klaar.’ mauwde Stormpoot en ze stond op, ‘Wat mij betreft kunnen we gaan.’ ‘Top.’ mauwde hij goedkeurend en hij keek het kamp rond op zoek naar het vierde lid van hun patrouille, ‘Niesneus staat al klaar zie ik en iedere krijger weet dat hij het niet fijn vindt als hij moet wachten.’ Met deze woorden trippelde Fretsnor weg. Heidepoot en Stormpoot namen afscheid met een zwaai van hun staart en gingen achter hem aan.

Toen de vier katten het kamp uit waren trippelde Goudpoot het leerlingenhol in en ging in haar nest liggen. Ze wou nog wat slaap inhalen van de afgelopen nacht, toen ze tot het bijna maanhoog was niet had kunnen slapen. Ze krulde zich op en was bijna onderzeil toen een nare harde en vooral scherpe por in haar zij haar weer wakker schudde. Ze opende haar ogen en zag Dieppoot met een grote doorn in haar zij prikken. ‘Stop daar eens mee!’ miauwde ze nijdig naar haar nestgenoot die de doorn over haar heen gooide, zodat hij aan haar andere kant ergens diep in haar nest kwam te zitten. Goudpoot mompelde wat onverstaanbare verwensingen en begon haar mos uit te pluizen. Na een tijdje had ze de doorn eindelijk gevonden en trippelde ze het hol uit. Ze moest dat ding ergens kwijt, maar waar? Uiteindelijk trippelde ze maar gewoon het kamp uit en gooide de doorn ergens in een klein braamstruikje. Zuchtend ging Goudpoot weer terug naar het kamp. Haar zij bloedde een beetje, maar het was niet zo erg dat ze bij Streeppoot en Twijgneus langs zou moeten. Ze strompelde uitgeput het leerlingenhol weer in en stortte neer in haar nest waarna ze vrijwel meteen in een diepe slaap viel.

\*\*\*

Toen Goudpoot weer wakker werd was het grootste deel van haar vermoeidheid verdwenen. Ze hees zichzelf overeind en ging zitten. Het kleine beetje bloed dat uit haar zij was gelopen vanwege Dieppoot en zijn doorn was opgedroogd en er zat al een klein korstje op het kleine wondje. Voorzichtig om het niet weer te laten bloedden waste ze haar vieze witte vacht totdat hij leek te glimmen en trippelde ze het hol uit. Buiten was het rustig. Verschillende krijgers lagen op de stapel rotsen rustig te zonnen en anderen zaten juist op de wat koelere plekjes samen te tongen. Stormpoot, Heidepoot en hun mentoren waren nog niet terug, wat niet zo gek was, omdat ze nog niet zo lang geleden vertrokken waren. Windlicht was bezig er, ter voorbereiding op de aankomende bladkaal, nog een jachtpatrouille op uit te sturen. Van het groepje krijgers dat Goudpoot de hele tijd dwars zat was geen spoor, een paar waren in het kamp en een paar ook niet. Blijkbaar durfden ze hun dingen niet meer in het kamp te bespreken nadat Windlicht dat had verboden, maar Goudpoot wist dat ze wel degelijk nog bij elkaar kwamen, alleen dan 's nachts, zoals Stormpoot had bewezen. Ineens werd de rust verstoord door een kat die het kamp in stormde. Het was Heidepoot. Ze rende naar de Hoge Rots en riep tegen Konijnster: ‘Het is de Donderclan! Ze vallen ons aan!’

## Hoofdstuk 6

**Konijnster stond geschrokken** op en schreeuwde tegen de bange katten: ‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onder de Hoge Rots verzamelen!’ Nu Konijnster een Clanvergadering had gestart keerde de rust geleidelijk weer terug in het Windclankamp. De katten trippelden naar hun plek en gingen zitten. Hier en daar werd er nog onrustig gemompeld, maar de meeste katten waren stil en keken vol spanning afwachtend op naar hun leider.

‘Heidepoot is zojuist teruggekeerd van haar patrouille met het verontrustende nieuws dat de Donderclan ons aanvalt. Heidepoot, waar is het gevecht precies gaande?’ Goudpoot zag haar zus diep inademen. ‘Bij de grensbeek, bij die hoge boom en de Overhangende Rotsen.’ Konijnster knikte en ging verder: ‘Normaal gesproken zou ik in het geval van een gevecht eerst met mijn oudste krijgers spreken, maar ik vrees dat daar nu geen tijd voor is. In plaats daarvan zal ik er twee patrouilles op uit sturen. Windlicht, jij leidt de eerste, de voorhoede, val aan en roep om hulp als je dat nodig hebt en de achterhoede zal te hulp schieten met verse krijgers. Neem Schemerklauw, Amberwolk, Wezelklauw, Dieppoot en Goudpoot met je mee. Rotspels leidt de achterhoede met Roodbries, Briesnaald, Moddervoet, Eswolk, Motvlam, Sneeuwhart, Luchtpoot en Spreeuwpoot. Niesneus, Asvlucht, Zandvleugel en Bloemroos, jullie blijven samen met mij hier om het kamp te bewaken. Heidepoot zal jullie de weg wijzen. Succes.’ Windlicht en Rotspels knikten en verzamelden de katten die met hen mee moesten.

Snel trippelde Goudpoot naar Stormpoot en Heidepoot om hen even succes te wensen, maar voordat ze bij hen kon komen kwam Dieppoot voor haar snuit staan. ‘Ik heb je al eerder gewaarschuwd dat ik je geheim ken. Als je nu ook met ook maar één snorhaar in de weg staat voor één van de krijgers scheur ik je oren van je kop af!’ mauwde hij agressief. Verbijsterd keek Goudpoot haar broertje aan. Na een paar hartslagen draaide deze zich om en sloot zich aan bij de groep van Windlicht, die al bij de kampingang stond. Goudpoot keek naar de plek waar haar zusjes daarnet nog hadden gezeten en zag dat ze allebei alweer weg waren getrippeld. Zuchtend haalde ze haar schouders op en trippelde ze ook maar weg om zich aan te sluiten bij Windlicht.

‘Goudpoot!’ miauwde een stem achter haar en Spreeuwpoot kwam aangetrippeld. ‘Hey, Spreeuwpoot!’ mauwde Goudpoot terug en ineens voelde ze zich niet meer zo terneergeslagen. ‘Ik wou je nog even succes wensen.’ miauwde Spreeuwpoot. ‘Jij ook succes.’ miauwde Goudpoot en ze gaf hem een liefkozend likje over zijn oren. Hij glimlachte en miauwde: ‘Dit is ons eerste gevecht! Maar, ehh... Misschien moeten we even opschieten?’ Hij wees met zijn staart naar de patrouilles die op het punt stonden te vertrekken. ‘Je hebt gelijk.’ miauwde Goudpoot, ‘Kom op!’ ‘Ik heb altijd gelijk!’ miauwde Spreeuwpoot terwijl hij achter haar aan sprintte en zich bij Rotspels aansloot. Op het moment dat Goudpoot zich aansloot bij de voorhoede miauwde Windlicht: ‘Windclan, volg mij!’ en de Clan racete de heide op.

Terwijl ze over hun territorium scheerden probeerde Goudpoot zich zenuwachtig alle vechttechnieken weer voor de geest te halen, maar ze was te gespannen om zich er ook maar één te herinneren. Na even de longen uit haar lijf gerend te hebben kwamen ze eindelijk over de laatste heuvelkam voor de beek. De achterhoede van Rotspels bleef staan en hij knikte in het voorbijgaan nog even naar Windlicht. De Windclan stortte zich over de heuvel onder de strijdkreet van Windlicht: ‘Windclan, ten aanval!’

Voor zich zag Goudpoot de gezichten van de katten van de patrouille oplichten toen ze beseften dat de versterking was gearriveerd. Goudpoot koos haar eerste slachtoffer, een grijze kater die ze herkende als Struikpels. Haar tegenstander zag haar aankomen en maakte zich klaar voor een welgemikte slag met zijn voorpoot. Zonder aarzelen bleef Goudpoot doorrennen om op het laatste moment uit te wijken naar links en een harde haal over Struikpels flank te geven. Hij krijste en probeerde verwoed naar haar uit te halen, maar de Windclanleerling week steeds uit. Struikpels won zijn zelfbeheersing weer terug en probeerde over haar heen te springen. Goudpoot moest ineens denken aan haar eerste trainingssessie met Windlicht en besloot wat ze zou gaan doen. De krijger sprong en Goudpoot spande haar spieren aan. Op het moment dat Struikpels op het hoogst van zijn sprong was lanceerde ze zichzelf en gaf hem een harde klap op zijn flank. De Donderclankrijger kwam met een doffe plof neer en alle lucht werd uit zijn longen geperst. Hijgend stond hij plotseling weer op en gaf Goudpoot een harde haal over haar schouder. Zijn klauwen drongen in haar vlees en warm bloed kwam uit de wond gelopen. Maar in tegenstelling tot haar tegenstander behield Goudpoot haar zelfbeheersing. De pijn in haar voorpoot negerend dook ze door de voorpoten van Struikpels door en tilde haar poot met uitgestrekte klauwen op. Goudpoot voelde de zachte buikvacht van de krijger en Struikpels schreeuwde van de pijn voordat hij zich terugtrok en het woud in rende.

Zijn gekrijs had Spoorpels gealarmeerd die meteen naar haar toe kwam rennen. In plaats van strijdlust, zoals die bij andere krijgers in de ogen te lezen was, zag Goudpoot in deze ogen alleen maar pure haat. Spoorpels sprong boven op haar schouders en begon woedend te klauwen naar alle vacht die hij maar kon vinden. Het gewicht van de krijger op haar was te veel voor haar arme voorpoot en met een geschrokken kreetje zakte ze in. Ze probeerde zich los te worstelen, maar Spoorpels liet geen enkel gaatje vallen. Goudpoot keek hem in zijn ogen en besefte zich dat dit geen normaal gevecht was. Spoorpels haatte haar en probeerde haar zo erg te verwonden dat ze het misschien niet zou overleven. In pure doodsangst zocht ze een uitweg. Misschien kwam het door haar training of misschien had de Sterrenclan haar het stiekem ingefluisterd, maar ineens had Goudpoot de oplossing. Ze hield zich slap alsof ze opgaf en hoopte maar dat de krijgers greep zou verzwakken en inderdaad, na een paar hartslagen begon Spoorpels een beetje los te laten. Met een laatste inspanning spande Goudpoot haar spieren in één keer weer aan en sprong op. Met een geschrokken kreet kieperde de grote krijger van haar af. Ze gunde hem geen tijd om op te staan en zijn trucje nog een keer te gebruiken en klauwde naar Spoorpels’ ontblote buik. Met een krijs en een blik van haat achterom verdween ook hij tussen de bomen. Goudpoot keek om zich heen. De Windclan leek te gaan verliezen.

Zonder aankondiging schreeuwde Windlicht ineens: ‘Rotspels, nu!’

Met strijdlustige kreten kwam de achterhoede over de heuvel aangesneld. Een paar hartslagen lang waren alle gevechten gestaakt, om daarna weer net zo hevig verder te gaan. Goudpoot zag de verse katten zich in het gevecht mengen en sommige Donderclanleden renden al weg, naar hun kamp. Tot haar opluchting zag ze Spreeuwpoots kop ergens onbeschadigd opduiken en weer verdwijnen in de menigte.

Uit het niets stortte ineens een beige poes met een zwarte borst zich op Goudpoot, die maar net op tijd weg kon duiken en de klauwen van de kat zonder schade aan te richten langs haar flank voelde gaan. Dieppoot gromde en stortte zich op de krijger. Verbaasd keek Goudpoot naar haar broer. Gaf hij dan toch nog om haar? Maar dat bleek ijdele hoop te zijn, want de leerling deed alsof zijn zus volkomen onzichtbaar was. Dieppoot werd langzaam achteruitgedreven en duwde daarbij Goudpoot ook verder het Donderclan territorium in. Door de bomen die aan weerszijden van haar stonden kon Goudpoot geen kant meer op. Steeds verder werd ze achteruit gedwongen, totdat Dieppoot de poes met een welgemikte slag de poes wegjoeg. Goudpoot was ondertussen achter hem vast komen te zitten in één van die rottige braamstruiken. Eerst probeerde ze zich los te rukken, maar dat bleek haar alleen maar verder de struik in te duwen. Dieppoot had haar die hele tijd niet opgemerkt en op het moment dat Goudpoot hem wou roepen om te helpen draaide hij zich om en sprintte terug naar het gevecht.

Hulpeloos en volledig verstrikt in een braamstruik riep Goudpoot hem nog een paar keer, maar hij was al weg. Ze probeerde zich om te draaien om de stengels uit haar vacht te trekken, maar voelde een doorn net boven haar oog tegen haar kop tikken en besloot toch maar te wachten totdat er iemand langs zou komen. Langzamerhand leken de geluiden van de strijd weg te sterven. Goudpoot probeerde zich nog een los te rukken uit de braamstruik, maar het lukte nog steeds niet. Verdrietig bleef ze staan, liggen kon niet door de scherpe stekels, en hoopte ze maar dat haar Clangenoten haar zouden missen. Ineens hoorde Goudpoot iets en haar hart sprong op.

Pootstappen! En ze kwamen haar kant op!

‘Die Windclankat moet hier ergens zijn.’’ hoorde ze een stem zeggen, ‘Het spoor is nog vers en gaat ongeveer deze kant op.’ ‘Ik zit hier!’ miauwde ze in de richting waar ze dacht dat de stem vandaan kwam. De pootstappen versnelden en enkele hartslagen later drongen Dauwhart en Vossepoot door de struiken. ‘Goudpoot!’ riep Vossepoot verwonderd uit en er verscheen een lachje op haar gezicht, ‘Ik dacht dat de Windclan ook braamstruiken had.’ ‘Braamstruiken wel ja, maar bomen niet.’ Miauwde Goudpoot vermoeid, ‘Help alsjeblieft even. Ik kom er zelf niet meer uit.’ De grijs op Vossepoots gezicht werd zo mogelijk nog groter en ze trippelde dichterbij. ‘Wacht!’ miauwde Dauwhart, ‘We hebben zojuist tegen de Windclan gevochten. Hoe weten we of we haar kunnen vertrouwen?’ ‘Dus jij wil zeggen dat ze vrijwillig een braamstruik in is gesprongen, terwijl ze ook had kunnen vechten?’ was de wedervraag. ‘Ik snap dat je me niet vertrouwt.’ Miauwde Goudpoot, ‘Maar ik sta hier nu al een tijdje met een doorn in mijn zoolkussentje en ik wil nou wel eens uit deze stomme struik.’

Dauwhart gaf op en trippelde naar Goudpoot toe om Vossepoot te helpen haar los te krijgen. Even later stond Goudpoot weer los. Ze boog zich voorover en trok snel de doorn uit haar poot. ‘Nu kunnen we je niet zomaar het territorium in sturen. Kom maar mee naar het kamp.’ Miauwde Dauwhart, ‘Die wonden van je moeten snel verzorgd worden, anders gaan ze misschien ontsteken.’ ‘Kom mee! Het kamp is deze kant op!’ mauwde Vossepoot en ze wenkte met haar staart. Goudpoot keek nog even vragend naar Dauwhart die knikte ten teken dat het oké was en ze sprintte zo goed en kwaad als mogelijk was met een gewonde voorpoot achter Vossepoot aan het Donderclanterritorium in. Al na een paar vosselengtes knalde ze op een snorhaar na tegen een grote boom.

‘Ik dacht dat de Windclan zo goed was in sprinten.’ Miauwde Vossepoot plagend toen ze tot stilstand was gekomen. ‘Zoals ik al eerder zei hebben we daar niet van die stomme bomen.’ Miauwde Goudpoot met een stem die net iets hoger klonk dan ze had gehoopt. Vossepoot grijsde en gebaarde haar weer mee te komen. ‘We zijn er bijna.’ Miauwde ze en ze sprintte weer het struikgewas in. Zacht de bomen vervloekend rende Goudpoot achter haar aan.

Na even stopte Vossepoot en dook ze het Donderclankamp in. Dauwhart stond bij de ingang. Ze gaf Goedpoot een bemoedigend knikje en dook ook het kamp in. Goudpoot bleef nog even staan om moed te verzamelen. Vechten tegen een andere Clan was een ding, maar dan daarna ook nog eens hun kamp in komen gewandeld was weer heel iets anders. Op een gegeven moment besloot ze het maar gewoon te doen en als het dan niet goed uitpakte kon ze altijd nog zeggen, hoe kinderachtig dat misschien ook zou klinken, dat het van Dauwhart mocht. Goudpoot sloot haar ogen, haalde diep adem en ging toen achter de twee katten aan het kamp in.

Het Donderclankamp lag in een grote holte met hoge wanden van steen. Tegenover de ingang stak een richel uit de muur met daarboven iets dat wel het leidershol moest zijn. Verschillende katten lagen in het zonnetje hun wonden te likken, terwijl anderen in de rij stonden voor het medicijnhol. Een klein beetje trots gloeide op in Goudpoots borst toen ze ook een goudkleurige kater met zwarte pootstap-vlekken bij de medicijnkat zag staan. Spoorpels draaide zijn kop en keek haar ineens recht aan. In zijn ogen stond nog steeds alleen maar pure haat en Goudpoot wende snel haar blik af. Vossepoot stond al op haar te wachten en de blikken die Spoorpels en Goudpoot net hadden gewisseld waren haar niet ontgaan.

‘Wat heb je hem aangedaan dat hij je zo aankijkt?’ vroeg ze zachtjes. ‘Afgezien van dat ik zijn pels beschadigt heb niks. Maar hij deed al zo toen ik hem voor het eerst tegenkwam tijdens een grenspattrouille.’ Het feit dat er toen een conflict was geweest over prooi liet ze er maar even buiten, ze zat al diep genoeg in de problemen. ‘Kijk!’ miauwde Vossepoot en ze wees naar de richel tegenover hen, ‘Doornster komt naar buiten, Dauwhart heeft hem vast verteld dat we je hebben gevonden. Hij gaat een Clanvergadering starten!’ dat laatste werd vrijwel meteen gevolgd door een luide oproep van Doornster: ‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onderaan de Hoge Richel verzamelen voor een Clanvergadering.’ De Donderclankatten stonden op en trippelden naar de richel die blijkbaar de Hoge Rochel heette. ‘Kom mee.’ Miauwde Vossepoot. ‘Maar ik ben helemaal geen Donderclankat!’ miauwde Goudpoot ongemakkelijk. ‘Dus je blijft hier maar de hele tijd staan?’ miauwde ze, ‘Kom nou maar. Als we je weg zouden willen hebben was je het kamp niet eens ingekomen.’ Niet wetend wat daarop te antwoorden lied Goudpoot zich maar door Vossepoot naar de Hoge Richel leiden.

‘Beste katten.’ Begon Doornster, ‘Zoals jullie misschien hebben gemerkt is er vandaag een Windclanleerling bij ons.’ Alle katten draaiden zich om en keken haar argwanend aan. ‘Ik heb met mijn commandant en mijn oudere krijgers gesproken en wij zijn het over een ding eens.’ Miauwde Doornster en de aandacht ging weer naar hem, ‘We kunnen haar met deze spanningen niet terugbrengen naar haar Clan. Ze zal de komende tijd hier moeten blijven.’

## Hoofdstuk 7

**De muren van het Donderclankamp leken** op Goudpoot af te komen. Hier blijven, bij de Donderclan? Maar ze was een Windclankat! En hoe zou dat dan moeten met haar familie? En met Spreeuwpoot? Wanneer zou ze weer terug kunnen? Zou ze hier dan ook training krijgen? De Donderclankatten waren ondertussen argwanend gaan fluisteren en wierpen af en toe een blik op haar. Net als na mijn leerling ceremonie, schoot het door Goudpoots kop.

‘Ze zal hier blijven,’ begon Doornster weer, ‘Omdat ik liever geen Windclankat door ons territorium heb lopen en ik het met de huidige spanningen niet aandurf haar naar de grens te begeleiden. Bij de volgende Grote Vergadering, over iets meer dan een halve maan, zal ik met Konijnster een afspraak maken. Tot die tijd zal ze hier blijven. Ik ga hier nu niet verder over in discussie, mijn beslissing staat vast.’ Voegde hij er aan toe toen verschillende krijgers tegenwerpingen waren gaan roepen. ‘Doornster,’ miauwde een kat en Goudpoot zag dat het Esklauw was, ‘Als wij haar hier meer dan een maan gaan houden, hoe zit het dan met haar training? Ik denk niet dat de Windclan het leuk vind als ze helemaal uit conditie is zodra ze terug komt.’ ‘Goede vraag.’ Mauwde Doornster met een knikje om aan te geven dat hij het meende, ‘De eerste tijd zal ze kunnen helpen met klusjes binnen het kamp. Als dat goed gaat denk ik dat we haar wel een beetje training kunnen gaan geven en samen met een krijger kunnen laten jagen in een klein deel van het territorium. Verder nog vragen?’ Doornster keek om zich heen. Niemand zei meer iets dus beëindigde hij de Clanvergadering en sprong met een paar grote stappen van de Hoge Richel af.

‘Hoorde je dat? Je mag hier blijven!’ miauwde Vossepoot opgewonden en ze keek Goudpoot aan. ‘Fantastisch.’ Mompelde Goudpoot en ze keek de andere kant op. Ze had nu even geen zin in een gesprek met Vossepoot. Meer dan een halve maan zou ze haar familie niet zien! Ze miste ze nu al. ‘Kom op. Ik weet dat je liever naar huis zou gaan, maar we gaan er samen het beste van maken, oké. Ik ga mijn best voor je doen en ik weet zeker dat Bospoot en Klifpoot dat ook zullen.’ Goudpoot keek haar dankbaar aan. Ze bewonderde haar optimisme en het feit dat ze zich zo goed in haar in leek te kunnen leven. ‘Dankjewel.’ Mauwde ze en ze draaide zich om naar Bospoot en Klifpoot die aan kwamen trippelen. ‘Hoi!’ mauwde Bospoot enthousiast, ‘Wat leuk dat jij er nu ook bent!’ Goudpoot keek hem aan en lachte. ‘Zij was de kat die we roken. Ze was in een braamstruik gesprongen.’ Miauwde Vossepoot plagend. Goudpoot gaf haar een duw. ‘Alleen omdat mijn broertje me er met zijn dikke kont in duwde terwijl hij met een beige poes vocht.’ ‘Dat is ook een leuk broertje!’ miauwde Klifpoot lachend. Hij bedoelde het niet gemeen, maar de ineens opgedoken glimlach verdween als sneeuw voor de zon van Goudpoots gezicht. Bang dat hij iets verkeerds had gezegd miauwde hij: ‘Is er iets?’ Hij keek haar bezorgd aan. ‘Nee hoor. Het is alleen dat hij inderdaad niet erg aardig tegen me deed de laatste tijd en ik heb geen idee waarom.’ Miauwde Goudpoot en ze dacht aan wat hij vlak voor het gevecht tegen haar had gezegd: “Ik heb je al eerder gewaarschuwd dat ik je geheim ken. Als je nu ook met ook maar één snorhaar in de weg staat voor één van de krijgers scheur ik je oren van je kop af” ‘Dat is naar.’ Miauwde Bospoot meelevend en hij gaf Goudpoot een vriendschappelijk duwtje met haar schouder. “Kom, dan brengen we je naar Vinkstaart.” Goudpoot keek Vossepoot niet begrijpend aan. Ze zuchtte. “Dat is onze medicijnkat, muizenbrein!”

\*\*\*

‘Wees nog even voorzichtig met die poot. Over een paar dagen zal het wel weer beter gaan, maar zet er tot die tijd nog maar geen groot gewicht op en span hem maar niet te veel in.’ Goudpoot knikte en keek Vinkstaart dankbaar aan. Ze was erg dankbaar voor de gastvrijheid van de Donderclan en de beslissing van Doornster. Hij had haar ook gewoon het woud uit laten jagen. En hoewel ze de Windclan enorm miste, vooral haar nestgenoten en Spreeuwpoot, moest ze toegeven dat het bij de Donderclan zo slecht nog niet was. Bijna de hele Clan leek te hebben geaccepteerd dat zij een halve maan bij hen zou blijven en ze waren ook redelijk aardig tegen haar. Bijna de hele Donderclan, had ze op een nacht lopen denken en met spijt zag ze in dat dat meer katten waren dan in haar eigen Clan.

‘Goudpoot.’ Miauwde een stem van buiten het medicijnhol. Goudpoot draaide zich om en liep naar buiten. Het was Dauwhart. ‘Doornster en ik willen je graag even spreken.’ Mauwde ze. Niet wetend wat ze anders moest doen trippelde ze maar achter Dauwhart aan richting Doornster die onder de Hoge Richel stond te wachten. ‘Goudpoot.’ Begroette hij haar en met een zwiep van zijn staart kapte hij zijn gesprek met een niet al te vrolijke Spoorpels af. De krijger draaide zich boos om en beende weg. ‘Ik wou het even met je over je training hebben.’ Goudpoot knikte en hoopte maar dat het goed nieuws zou zijn. ‘Dauwhart en ik hebben overlegd en zijn samen tot een oplossing gekomen. Je zal mee mogen trainen met de andere leerlingen op twee voorwaardes: Je hebt toestemming van een van ons nodig om het kamp te verlaten en er moet altijd een krijger met je mee gaan.’ ‘Om dat er vanwege je bezoek een beetje spanning binnen de Clan heerst hebben wij besloten dat dat altijd dezelfde krijger moet zijn.’ Nam Dauwhart het van haar leider over, ‘Aangezien Esklauw geen leerling heeft en een grote gerespecteerde krijger is zal zij je “vervangende mentor” zijn.’ ‘Vragen?’ vroeg Doornster. Goudpoot schudde haar kop. Esklauw! Die was de laatste tijd erg aardig geweest. Doornster gaf haar een teken dat ze kon gaan en terwijl ze wegtrippelde overspoelde de opluchting dat het niet Spoorpels was haar met grote golven.

Ze trippelde naar haar geïmproviseerde nest vlak bij het leerlingenhol en ging liggen. Vossepoot kwam het kamp in getrippeld met een eekhoorn in haar bek. Ze legde hem op de prooistapel en keek om zich heen. Zodra ze oogcontact met Goudpoot maakte kwam ze naar haar toe getrippeld en ging naast haar zitten. ‘En, hoe ging vandaag? Nog nieuws?’ ‘Ik heb daarnet met Doornster gepraat. Hij heeft een, nou ja, tijdelijke mentor uitgekozen.’ ‘Echt waar!? Wie?’ vroeg Vossepoot nieuwsgierig. Goudpoot glimlachte. Vossepoot leek wel een beetje op Heidepoot, nieuwsgierig, altijd optimistisch en met eenzelfde eetlust. ‘Esklauw.’ antwoordde Goudpoot. ‘Esklauw? Maar die heeft al geen leerling meer gehad sinds ze kits had!’ ‘Nou ja, Iemand moet de eerste zijn.’ Miauwde Goudpoot en Vossepoot lachte. ‘Misschien wel ja. Je bent in ieder geval echt heel erg gelukkig met haar.’ ‘Het lijkt erop dat iemand een idool heeft.’ Miauwde Goudpoot plagerig. Vossepoot lachte. ‘Wat is er zo grappig?’ miauwde Bospoot die samen met Klifpoot ineens op was gedoken. ‘Niets. Alleen dat Goudpoot al een nieuwe mentor heeft!’ ‘Wie?’ miauwde Klifpoot nieuwsgierig. ‘Esklauw!’ antwoordde Vossepoot al even enthousiast. Klifpoots mond viel open. ‘Esklauw?’ vroeg hij ongelovig, ‘Maar-’ ‘Ik weet het.’ Miauwde Goudpoot die een beetje moe begon te worden van al die ongelovige blikken, ‘Vossepoot vertelde me al dat ze een tijd geen leerling meer heeft gehad.’ ‘Wanneer mag ja dan voor het eerst met ons mee?’ vroeg Klifpoot die blijkbaar als enige doorhad dat ze genoeg van het onderwerp Esklauw had. ‘Geen idee.’ Miauwde Goudpoot en ze knikte hem dankbaar toe, ‘Ik hoop zo snel mogelijk.’ ‘Ik ook.’ Miauwde Vossepoot, ‘Dan kan ik je eindelijk laten zien dat de Donderclan beter is dan de Windclan!’ ‘Dat is onmogelijk!’ miauwde Goudpoot vrolijk terug, maar ergens van binnen vroeg ze zich ineens af of dat wel echt zo was.

\*\*\*

‘Goudpoot.’ Goudpoot opende haar ogen en zocht de kat die haar naam groepen had. Bij de opening van de dunne spleet die als haar hol diende zag ze een vage gestalte zitten. ‘Vossepoot.’ Miauwde ze zodra de geur haar neus had bereikt. ‘Van Esklauw moest ik je wakker gaan maken. Ze zei dat ze je het gebied wou gaan laten zien waar je kan gaan jagen.’ ‘Ik kom er aan.’ Vossepoots gestalte verdween en er scheen een zwak zonnetje naar binnen.

Goudpoot ging zitten en waste zich snel, waarbij ze nog even goed naar de wond op haar voorpoot keek. Hij was al dicht en je zag er weer minder van dan de dag er voor. Er trok een huivering gevolgd door een golf van heimwee door haar heen toen ze terug dacht aan het gevecht met de Donderclan, de Clan waar ze nu vast zat. Ze schrok op uit haar overpeinzingen, bedacht dat ze Esklauw maar beter niet kon laten wachten en trippelde haar hol uit. Buiten scheen een waterig zonnetje, misschien wel het laatste zonnetje voor bladkaal, en was de Donderclan druk bezig met de dagelijkse patrouilles. Goudpoot zag dat Esklauw al bij de kamp ingang stond te wachten en keek om zich heen op zoek naar Dauwhart of Doornster. Die hadden duidelijk gezegd dat ze toestemming nodig had van een van hen. Ze maakte oogcontact met de leider van de Donderclan. Hij knikte bemoedigend en vervolgde zijn gesprek met Struikpels weer. Mooi, ze had toestemming van Doornster, dan kon ze nu met Esklauw mee.

‘Daar ben je eindelijk, slak!’ miauwde Vossepoot vrolijk, ‘Zelfs Merelkit en Nestkit zij nog sneller dan jij!’ Goudpoot gaf haar een speels duwtje. ‘Nadat ze al van jou gewonnen hebben hoor!’ miauwde ze terug en ze glimlachte. ‘Als jullie klaar zijn met bepalen hoe sloom jullie zijn zou ik graag het territorium in willen.’ Miauwde Esklauw met kleine pretlichtjes in haar ogen. ‘Kom dan maar over een paar manen terug!’ miauwde Vossepoot en ze werd beloond met een zwaai van Esklauws staart over haar oren. ‘Ik hoopte eigenlijk iets eerder op pad te kunnen gaan.’ Miauwde Esklauw met een glimlach, ‘Zoals nu.’ En ze sprintte het kamp uit. Goudpoot zette de achtervolging in. Sprinten en rennen kon ze als de beste! Dat was de specialiteit van de Windclan. En zij was een van de snelste van haar Clan! Esklauw stopte na een tijdje bij een kleine open plek, net wat kleiner dan het trainingsveldje dat Goudpoot gewend was.

‘Hier zal ik je de komende tijd een beetje trainen.’ Miauwde Esklauw en ze wees met haar staart naar het veldje, ‘Laten we beginnen met wat jachttraining. Laat met je sluiphouding eens zien.’ Goudpoot dook in de houding en voelde tot haar schrik iets in haar zachte buik prikken. ‘Au!’ ze veerde op en landde ongeveer een staart lengte van waar ze zich in de houding had laten zakken. Vossepoot lachte. ‘Dat is een kastanje, muizenbrein!’ ‘Jakkes.’ Miauwde Goudpoot, ‘Doe mij dan maar gewoon wat heide hoor.’  ‘Het is wel gek.’ Miauwde Esklauw terwijl ze de kastanje voorzichtig oppakte en een braamstruik in gooide, ‘Die dingen vind je eigenlijk alleen maar in bladval.’ ‘Misschien is het een late?’ opperde Vossepoot. ‘Ik denk het. Nou ja. Iedereen leeft nog. Laat me je sluiphouding nog eens zien, Goudpoot.’ Na eerst de grond te hebben gecontroleerd op late kastanjes dook Goudpoot opnieuw in elkaar.

‘Waarom strek je je achterpoten niet wat verder uit?’ vroeg Esklauw en Goudpoot verwonderde zich over het feit dat de krijger begreep dat het niet gewoon een slordig foutje was. ‘Op de heide heeft sluipen niet erg veel zin.’ Miauwde Goudpoot, ‘Als je je achterpoten iets verder uitstrekt is de start van je sprint sneller.’ Ze hoopte maar dat ze niet te veel verklapte over de jaagmethode van haar Clan. Esklauw knikte dat ze het begreep. ‘Op de heide lijkt me dat inderdaad handiger, maar probeer het nu eens op deze manier. Dat werkt voor in het bos denk ik fijner.’

## Hoofdstuk 8

**Goudpoot werd wakker en** deed haar ogen open. Het was bladkaal en erg koud in haar hol in de rotsspleet. Ze rilde, begon het mos uit haar witte vacht te wassen en moest denken aan hoe het met haar Clangenoten zou gaan. Zouden ze haar missen? Heidepoot en Stormpoot zeker wel, maar Dieppoot… daar was ze niet helemaal zeker van. Goudpoot was klaar en stapte haar hol uit, waar ze tot haar schrik wegzakte in de grond. ‘

Aah!’ ze slaakte een kreetje van schrik en krabbelde weer terug naar de veilige warmte van haar hol. Haar poten voelden ijskoud en helemaal doorweekt.

‘Goudpoot! Kom je naar buiten?’ riep Vossepoot en ze stak haar hoofd door de opening van Goudpoots hol, ‘Het heeft gesneeuwd!’ Dus dat was er aan de hand geweest. Er lag een dik pak sneeuw dat zij had aangezien voor de gewone grond! Beschaamd boog Goudpoot haar kop. Het was allemaal zo logisch nu Vossepoot het zo zei. ‘Kom je nog?’ ‘Ja! Ik kom al.’ Miauwde ze en ze sprong haar hol uit. Buiten was alles bedekt met een dikke laag van het witte poeder. ‘Ik zie je bijna niet!’ miauwde Vossepoot die naar haar toe trippelde en een diep spoor achter liet. ‘Ik zie jou prima, hoor.’ Mauwde Goudpoot met een glimlach en ze keek om zich heen. ‘Waar is Esklauw?’ vroeg ze aan de rossige leerling. ‘Die is er al vroeg op uit gegaan. Prooi is schaars.’ Goudpoot knikte. Natuurlijk was iedereen er al op uit. Het was bladkaal, prooi was schaars en daarom moest er meer gejaagd worden. ‘Heb je anders zin om met mij en Vlamklauw mee te gaan?’ vroeg Vossepoot en ze wees naar haar mentor, ‘Hij zei al dat we er zometeen op uit gingen.’ ‘Lijkt me leuk. Tot zo!’

Ze namen afscheid en Goudpoot trippelde naar Dauwhart die in gesprek met Spoorpels was. ‘…Nee. Ze kan niet eerder weg.’ Hoorde ze haar zeggen en ze bleef stokstijf staan. Hadden ze het hier ook al over haar? Net als haar Clangenoten? ‘Vannacht is de Grote Vergadering. Dan maken we een afspraak en kan ze weer naar huis. Ga jezelf nu maar nuttig maken. Ga maar jagen.’ Aan Dauwharts toon was te horen dat ze er niet verder meer op in zou gaan en ze zond Spoorpels met een zwiep van haar staart weg. ‘Ja, Goudpoot?’ vroeg ze en ze wendde zich tot haar. ‘Vossepoot vroeg of ik met haar en Vlamklauw mee kon gaan op jacht. Is dat oké?’ ‘Prima. Je kan gaan. Veel plezier!’ antwoordde Dauwhart met een glimlach en Goudpoot sprong weg.

‘En?’ vroeg Vossepoot toen ze haar had bereikt. ‘Het mag.’ Antwoordde Goudpoot en Vossepoots gezicht klaarde op. ‘Top! Kom maar mee. Vlamklauw staat al te wachten.’ Miauwde ze en ze draaide zich om en trippelde naar haar mentor. Goudpoot ging achter haar aan. ‘Zijn jullie klaar?’ vroeg Vlamklauw toen ze bij hem waren, ‘Dan kunnen we nu eindelijk gaan.’ Hij draaide zich om, gebaarde met zijn staart dat ze hem moesten volgen en sprintte zo goed als mogelijk was door de sneeuw het woud in.

\*\*\*

Goudpoot keek rond, op zoek naar sporen van prooi. Vlamklauw en Vossepoot waren vlakbij aan het jagen. Door op te splitsen hoopten ze meer prooi te vangen. Ineens zag Goudpoot het. Bijna onzichtbaar en ongeveer een staartlengte van haar verwijdert was een klein muizenspoor te zien. Niet veel, maar voor een goed geoefende jager nét genoeg. Ze dook ineen en probeerde daarbij zo min mogelijk geluid te maken. Langzaam maar zeker sloop ze steeds dichterbij tot ze de muis zag en met een gemikte haal onderuit mepte en doodde. Ze bekeek haar prooi eens kritisch. Erg veel vlees zat er niet om die botten, zag ze, en het had al een tijdje niet meer goed gegeten. Nou ja, dacht Goudpoot, elke prooi voor de Clan is al fijn. Met een schok besefte ze zich dat ze de Donderclan zojuist “de Clan” had genoemd. Ze schudde haar kop en pakte de muis op. Het kleine lijfje was nog warm toen Goudpoot het meenam naar Vossepoot en Vlamklauw. De leerling en haar mentor hadden samen een spitsmuis gevangen en zaten nu samen een eekhoorn te besluipen. Toen ook die prooi binnengehaald was draaiden ze zich om en zagen ze Goudpoot staan. ‘We kunnen maar beter weer terug naar het kamp gaan.’ Miauwde Vlamklauw, ‘Meer prooi gaan we hier vandaag niet meer vinden.’ En ze trippelden met z’n drieën naar het Donderclankamp.

\*\*\*

Door de vele katten die door het kamp waren gelopen was de sneeuw in het Donderclankamp al bijna weg. Veel katten waren er niet meer, de meeste waren waarschijnlijk op jachtpatrouille. Vlamkauw trippelde met de twee leerlingen naar de prooistapel en ze legden hun vers gevangen prooi er bij. Veel was er niet van de stapel over, dacht Goudpoot en ze keek naar het armzalige hoopje prooi dat bestond uit twee lijsters, een muis, een konijn en de spitsmuis en eekhoorn van Vlamklauw en Vossepoot.

‘Goudpoot.’ Miauwde een stem. Goudpoot draaide zich om en zag Dauwhart op haar af komen. ‘Mooi, je bent weer terug. Ik wil je graag even spreken over vanavond. Loop je mee?’  Goudpoot knikte, nam afscheid van Vossepoot en Vlamklauw en trippelde achter Dauwhart aan naar een rustig hoekje van het kamp. ‘Vanavond is de Grote Vergadering.’ Begon Dauwhart, ‘We gaan ons best doen om zo snel mogelijk een afspraak te maken voor je terugkeer, maar ik kan niet garanderen dat je morgen alweer terug naar huis kunt. Doornster wil ook het risico niet nemen en je mee naar de Vergadering nemen.’ Dat was logisch, als zij mee zou gaan zou het alleen maar spanning opleveren en zou ze misschien later naar huis kunnen, want hoe naar sommige van haar Clangenoten ook tegen haar deden, ze was daar geboren en dat zou altijd haar thuis blijven. ‘Ik wil dat je vooral uitrust, vannacht, zodat je er goed tegenaan kunt als we je naar huis brengen. Oké?’ Goudpoot keek de Donderclancommandant aan en knikte. ‘Geen herrie schoppen, begrepen.’ Miauwde ze en Dauwhart glimlachte. De commandant gebaarde dat ze kon gaan en ze trippelde naar het leerlingenhol. Over een tijdje zou ze weer thuis zijn, dacht ze en ze keek nog eens naar het Donderclankamp, terwijl ze op een droog plekje in de sneeuw ging zitten. Met tegenzin moest ze toegeven dat ze deze mooie plek wel zou missen, misschien niet zo erg als ze de Windclan nu miste, maar toch, die uitstapjes door het Donderclanterritorium met Esklauw, Vossepoot en Vlamklauw waren wel leuk geweest.

\*\*\*

‘Donderclan! Verzamelen voor de Grote Vergadering!’ klonk het in het Donderclankamp. ‘Sorry.’ Miauwde Vossepoot, ‘We moeten gaan.’ De drie Donderclanleerlingen stonden op en trippelden naar de groep katten die bij de kampingang stond te wachten. Treurig keek Goudpoot ze na. Zij zouden samen met hun Clangenoten beslissen over haar terugkeer naar huis, zij zouden over haar praten, maar zouden ze haar ook missen als ze eenmaal weg was? Vroeg Goudpoot zich af. Zij hen in ieder geval wel. Naderende pootstappen rukten haar uit haar gedachten. Goudpoot keek op en zag Rookhart op haar aftrippelen.

‘Goudpoot toch?’ vroeg ze terwijl ze naast haar kwam zitten. Veel contact had Goudpoot niet met de beige poes gehad, wat niet wou zeggen dat ze niet aardig tegen elkaar deden. ‘Dat ben ik, ja.’ Miauwde Goudpoot en ze schoof een klein stukje op, zodat Rookhart comfortabel kon gaan zitten. ‘Ben je blij dat je straks weer naar huis gaat?’ vroeg de Donderclanpoes. ‘Natuurlijk ben ik blij dat ik weer naar huis kan!’ antwoordde Goudpoot, ‘Maar ik ga de Donderclan stiekem ook wel een beetje missen, hoor.’ Daar moest Rookhart om lachen. ‘Dat snap ik’ miauwde ze, ‘De Donderclan is namelijk de beste van allemaal!’ ‘Niks kan tegen de Windclan op, hoor!’ miauwde Goudpoot en ze glimlachte. ‘Soms heb ik het idee dat we dat allemaal van onze Clan vinden.’ Miauwde Rookhart met glimlach. De Donderclanpoes gaapte. ‘Ik ga maar eens naar mijn nest.’ Miauwde ze en ze stond op en trippelde naar het krijgershol. Buiten begon het steeds kouder te worden en het leek er op dat het weer zou gaan sneeuwen, dus kroop Goudpoot ook maar door de rotsspleet haar hol in. Over niet al te lang zou ze haar familie weer zien! Dacht ze en het leek haar maar onwerkelijk voor te komen. Nog lang lag ze zo na te denken over haar terugkeer naar huis tot haar ogen uiteindelijk dichtvielen en ze sliep.

\*\*\*

‘Goudpoot... Goudpoot...’

Een zacht gefluister bereikte haar oren en Goudpoot deed haar ogen open. Het was nog donker buiten en er was niemand te zien. Wie had haar naam dan geroepen? Vroeg ze zich af. Met haar oren gespitst op het kleinste geluidje dat iemands aanwezigheid zou kunnen verraden stond ze op en sloop ze naar de uitgang van haar hol.

‘Goudpoot…’

Daar was het weer! Ze keek achterom om er zeker van te zijn dat er écht niemand in haar hol was en schrok zich rot toen ze zichzelf nog gewoon in haar nest zag liggen. Met haar hart bonkend in haar keel sloop ze terug naar haar lichaam en porde ze met haar poot in haar eigen zij. Niks. Ben ik dood? Vroeg ze zich ineens af en ze schudde haar kop. Ze was nog kerngezond gaan slapen, ze kón niet dood zijn.

‘Goudpoot… Goudpoot…’

Daar was dat gefluister weer. Het leek van buiten haar hol te komen. Goudpoot draaide zich om en trippelde stilletjes haar hol uit. Wat stom was, bedacht ze later, want niemand zou haar toch horen, ze had zichzelf niet eens wakker gemaakt!

‘Goudpoot…’ klonk het nog steeds zachtjes, maar niet meer zoals dat gefluister in haar hol. Ze moest dichterbij zijn gekomen. Met haar oren gespitst op de stem die haar naam fluisterde wachtte ze op haar naam.

‘Gou-‘

Zonder er verder overna te denken sprong ze op en sprintte in de richting waar het geluid vandaan leek te komen.

‘-dpoot…’

De stem stierf weer weg en Goudpoot stond weer in de donkere nacht te wachten op haar naam. Zodra het geluid weer door de nacht klonk racete ze er weer op af. Dit herhaalde ze net zo lang totdat- Ze hoorde het geluid nu harder, ze moest dichtbij zijn! Goudpoot duwde met haar snuit wat varens aan de kant en ze zag een Sterrenclankat staan, een grote gevlekte Sterrenclankat met vrolijk twinkelende ogen.

‘Hallo, Goudpoot.’ Miauwde hij vriendelijk en hij keek haar aan. ‘Bent u degene die mijn naam riep?’ vroeg Goudpoot en ze keek de kater aan. ‘Dat ben ik ja.’ Miauwde deze en er viel een stilte. ‘Maar waarom dan?’ vroeg Goudpoot de kater om de stilte te doorbreken, ‘En wie bent u eigenlijk?’ De kater glimlachte. ‘Mijn naam is Reester. En waarom ik je heb geroepen? Om je iets te laten zien dat je eigenlijk al veel eerder had moeten weten.’ ‘Dus ik ben niet dood?’ vroeg Goudpoot die de vraag uitsprak waarvan ze het meest bang was voor het antwoord. ‘Nee.’ Miauwde Reester, ‘Je bent niet dood. Loop even mee. Dan kan ik je laten zien waarvoor ik je heb geroepen.’ Goudpoot keek nog eens naar de Sterrenclankat voor haar en kwam tot de conclusie dat hij erg op zijn kleinzoon Spreeuwpoot leek. Reester, die haar had zien kijken, glimlachte en gebaarde dat ze mee moest komen.

Goudpoot trippelde achter de kater aan en keek ineens in een fel licht. Ze kneep haar ogen dicht en zodra die aan het licht gewend waren merkte ze dat ze weer in het Donderclankamp stond, alleen was het nu overdag en zagen de katten er allemaal een stukje jonger uit. ‘Vangen, Vossekit!’ Miauwde een hoog stemmetje naast haar ineens en er vloog een mosbal door de lucht voor de kraamkamer. De mosbal raakte de kop van een rossige kit die gestruikeld was over een pol gras. Een lapjespoes met groene ogen kwam de kraamkamer uitgetrippeld en hielp de rossige kit overeind terwijl een rossig katertje en een bruin gestreept katertje hun excuses aanboden. Met een schok besefte Goudpoot dat ze naar een veel jongere Vossepoot, Bospoot en Klifpoot stond te kijken. Die oudere poes moest dan Bladneus zijn!

‘Wat is dit?’ vroeg ze aan Reester die met een glimlach naar de kits stond te kijken. ‘Heb je dat nog niet geraden?’ vroeg hij vriendelijk, ‘We zijn in het verleden. Ongeveer 12 manen om precies te zijn. Kom mee. Ik wou je iets anders laten zien hier.’ Met tegenzin scheurde Goudpoot haar blik los van de drie kits, die alweer verder waren gegaan met hun spelletje, en trippelde achter de Sterrenclankater aan. Reester trippelde door het kamp en bleef staan in een stil en rustig hoekje, uit het zicht van de rest van het kamp.

‘Zorg ervoor dat ze verdwijnt!’ miauwde een boze stem vanuit het hoekje en zodra Goudpoot er kon kijken zag ze een woedende Spoorpels en een bange, ineengedoken Esklauw, ‘Ik wil hem hier niet en ik heb er niet om gevraagd!’ ‘Maar-‘ begon Esklauw nog, maar Spoorpels was al weggelopen en liet de poes ineengedoken, bang en ellendig achter.

‘Wat was dat?’ vroeg Goudpoot Reester terwijl ze in haar hoofd alle mogelijke opties af ging. ‘Daar zul je zo wel achter komen.’ Mauwde de kater en hij trippelde richting het medicijnhol.

Weer was daar een felle lichtflits en het kamp zag er weer iets anders uit. De katten waren niet echt ouder geworden, maar waren nu wel allemaal iets anders aan het doen. Reester gebaarde dat ze het medicijnhol in moest gaan en ze duwde met haar snuit de braamslierten voor de ingang weg. Binnen stonden Vinkstaart en Esklauw, die een best grote buik had. ‘Alsjeblieft, Vinkstaart, gewoon heel even er uit.’ Miauwde de witte poes en ze keek Vinkstaart haast smekend aan. ‘Dat is echt geen goed idee Esklauw, maar als je het niet kan laten ga dan maar. Wees wel snel weer terug.’ Miauwde de medicijnkat met een zucht. Esklauw glimlachte echter en trippelde naar buiten.

‘Wat is dit allemaal, Reester?’ vroeg Goudpoot niet-begrijpend aan de Sterrenclankat, ‘Waarom laat je me dit allemaal zien? Waarom moet ik dit weten?’ ‘Jonge katten begrijpen soms niet dat je voor sommige dingen geduld moet hebben.’ Miauwde de kater alleen maar en hij gebaarde weer dat ze hem moest volgen.

Goudpoot trippelde achter hem aan en merkte dat ze Esklauw volgden. De witte Donderclanpoes leek eerst heel normaal een wandelingetje te gaan maken, maar zodra ze het kamp uit was versnelde ze haar pas en sloeg ze af richting de Donderclangrens. Zonder op de geurmarkeringen te letten stak ze de bevroren grensbeek over en ging regelrecht op het Windclankamp af. Zodra Goudpoot de beek overstapte was er weer zo’n felle flits van wit licht en stonden zij en Reester vlak bij het Windclankamp. Esklauw lag ergens onder een struik een hoopje sneeuw te likken. Nee! Het was helemaal geen sneeuw! Goudpoot keek eens beter en zag dat het hoopje sneeuw lichtjes bewoog en toen de Donderclanpoes het kleintje voorzichtig uit de sneeuw tilde onthulde ze zijn, nee, háár kleine goudkleurige voorpootje.

De grond leek onder Goudpoots poten weg te zakken, het leek alsof ze in een eindeloze val naar beneden stortte en toch kon ze haar ogen niet van het kleintje afhouden. ‘Maar- Hoe-‘ stotterde ze en ze keek nog eens naar het tafereel voor zich. Nu pas merkte ze een ander wit hoopje in de sneeuw op. Het had kleine goudkleurige vlekjes en bewoog niet. Goudpoot zag Esklauw haar kop buigen en nog één keer proberen leven in het kleintje te blazen, maar het lukte niet. De poes pakte het kleintje met het gouden pootje op en legde het voorzichtig onder een struik, op een plek waar geen sneeuw lag. Esklauw pakte het gestippelde kleintje op en trippelde een klein stukje verder. Ze legde het neer en begon een klein gat te graven aan de voet van een klein loofboompje. Ze tilde de kit weer op aan zijn nekvelletje en legde het in de kuil. Nadat Esklauw er aarde overheen had geveegd trippelde ze terug naar haar andere kleintje, onder de struik. Toen ze er zeker van was dat die kit nog leefde stond ze weer op en trippelde ze weg, terug naar het Donderclankamp. Goudpoot zag haar nog even omkijken op een heuvel en daarna was ze verdwenen.

Alsof de tijd werd versneld, wat waarschijnlijk ook zo was, ging het sneeuwen en kwam de zon langzaam op. De eerste zonnestralen schenen over de heide en het kleintje begon te piepen. Het had waarschijnlijk honger en het had de hele nacht in de kou gelegen. Ineens hoorde ze geritsel in de struiken en kwam de dageraadpatrouille tevoorschijn. Een jongere versie van Windlicht kwam naar voren en snuffelde aan de vacht van de kit. ‘Geen geurspoor.’ Miauwde ze tegen haar patrouille, die verder nog bestond uit Fretsnor, Amberwolk en Zonnetand. Ze pakte het kleintje bij haar nekvel en trippelde terug het kamp in. Zonder daar verder overna te denken trippelde Goudpoot achter haar jongere mentor het o zo vertrouwde kamp in. De Windclan was al bijna helemaal wakker en toen Windlicht met een kit in haar bek het kamp in kwam trippelen kwam iedereen even kijken. Windlicht trippelde naar Konijnster toe en na even te hebben overlegd trippelden ze allebei naar de kraamkamer. Goudpoot keek naar Reester, die knikte, en ze trippelde achter haar twee Clangenoten aan.

‘…Heb haar gevonden net buiten het kamp.’ Hoorde Goudpoot Windlicht zeggen toen ze naar binnen stapte. Ze zag Bloemroos in haar nest liggen met drie kits tegen zich aangedrukt en Briesnaald naast zich. ‘Zou jij voor haar willen zorgen, Bloemroos. Anders overleeft ze het niet.’ Vervolgde Windlicht en ze keek de moederpoes aan. Goudpoot zag Bloemroos voorover buigen en aan de kit snuffelen. Nadat ze het kleintje had onderzocht knikte ze. ‘Ze kan aansluiten. Ik heb toch melk genoeg.’

Langzaam vervaagde het beeld van de Windclankraamkamer en toen Goudpoot zich omdraaide was ook Reester verdwenen. ‘Waarom heb je me dit laten zien?’ riep ze tegen beter weten naar de plek waar de Sterrenclankater net nog had gestaan, ‘Was ik dat?’ Maar nog voordat ze antwoord had gekregen stierven de geluiden uit de vroegere kraamkamer weg en werd het zwart voor haar ogen.

## Hoofdstuk 9

**Goudpoot opende haar** ogen en keek om zich heen. Ze lag gewoon weer in haar hol in het Donderclankamp. Ze sloot haar ogen, dacht aan wat Reester haar die nacht had laten zien en ineens vielen een heleboel puzzelstukjes op hun plaats. Het gefluister tijdens haar leerling ceremonie en de ophef over dat Windlicht haar mentor was geworden, het gefluister na het tekenvrij maken van de oudsten, Dieppoots bedreigingen voor het gevecht met de Donderclan, het feit dat Windlicht zo boos was geworden op de krijgers die over haar praatten en “Haar geheimpje”. Nu wis ze wat Dieppoot ermee had bedoeld. Ineens borrelde een hete woede in Goudpoot op. Niemand in haar Clan had de moeite genomen om het haar te vertellen! Boos sloeg ze met haar staart op de grond. ‘Goudpoot?’ miauwde een stem buiten het hol.

Vossepoot

Goudpoot bleef stil liggen. ‘Goudpoot? Kom je?’ miauwde Vossepoot nog een keer. Goudpoot antwoordde niet. ‘Oké! Dan niet hoor!’ miauwde Vossepoot en haar geur verdween. Schuldgevoel overspoelde Goudpoot. Vossepoot had niks misdaan! Zuchtend stond ze op en trippelde ze de open plek van het Donderclankamp op.

Toen Goudpoot naar buiten trippelde zag ze dat Vossepoot met Bospoot en Klifpoot bij de prooistapel zat. Ze trippelde naar hen toe en ging naast Vossepoot zitten.

‘Sorry dat ik je net negeerde.’ Miauwde ze en Vossepoot keek haar aan. ‘Het is oké.’ ‘Hé, Goudpoot!’ mauwde Klifpoot, ‘Wil je niet weten wanneer je weer naar huis kan?’ ‘Wanneer?’ ‘Vanavond, zonsondergang staat hebben we toestemming om je samen met een patrouille naar huis te brengen. Het wordt onze eerste taak als krijgers!’ ‘Krijgers?’ vroeg Goudpoot verbaasd, ‘Wat leuk! Wanneer is de ceremonie?’ ‘Rond zonhoog volgens mij.’ Miauwde Bospoot en zijn ogen straalden, ‘Je kan er dus bij zijn!’ ‘Jippie! Ik kan niet wachten!’ mauwde Goudpoot en ze was oprecht blij voor haar vrienden, ‘Wie gaan er eigenlijk nog meer mee met de patrouille?’ ‘Ik hoorde dat Vlamklauw, Stronkstaart en Esklauw mee gingen.’ Antwoorde Vossepoot en ze nam een hap van de muis die ze met haar nestgenoten deelde. Esklauw. Een naar gevoel overspoelde Goudpoot. ‘Gaat het?’ vroeg Vossepoot en Goudpoot knikte. ‘Ja hoor.’ Vossepoot leek haar niet te geloven.

‘Hé Vossepoot!’ klonk de stem van haar mentor Vlamklauw, ‘Ben je klaar?’ ‘Oh ja! Ik had hem beloofd nog één keer mee op jacht te gaan voor de ceremonie. Tot later!’ miauwde Vossepoot en ze stond op, draaide zich om en trippelde met een zwiep van haar staart naar de donkerrode kater.

Goudpoot keek haar vriendin na en zag in haar ooghoek iemand naar haar staren. Esklauw.

‘Wij gaan ook maar eens op jacht.’ Miauwde Klifpoot en hij en zijn broertje stonden op, ‘Als je zin hebt mag je wel mee.’ ‘Ga maar,’ miauwde Goudpoot die Esklauw nog steeds naar haar voelde staren, ‘Ik zie jullie later nog wel.’ Bospoot en Klifpoot sprongen naar hun mentoren en sprintten het kamp uit.

Zodra de twee leerlingen uit het zicht waren kwam Esklauw naar haar toe getrippeld. O nee, dacht Goudpoot, nu komt het. Maar Esklauw vroeg alleen maar: ‘Zullen wij ook maar eens gaan?’ Goudpoot keek haar verbaasd aan. ‘Is er iets?’ ‘Nee hoor. Laat maar.’ Antwoordde Goudpoot en ze keek in de richting van de Hoge Richel waar Doornster en Dauwhart zaten. Doornster knikte en ging weer verder met praten. ‘Gaan we?’ vroeg Esklauw. ‘Jep!’ antwoordde Goudpoot en ze sprintten het Donderclankamp uit.

\*\*\*

Na de hele ochtend te hebben gejaagd hadden Esklauw en Goudpoot niet veel gevangen. Alleen twee magere muizen. ‘We moeten maar eens terug,’ miauwde Esklauw, ‘De ceremonie begint al bij zonhoog.’ Goudpoot knikte, pakte een van de twee muizen en trippelde achter haar mentor aan het woud in.

Toen ze door de ingang het kamp in kwamen en hun prooi op de kleine hoop hadden gelegd sprong Doornster op de Hoge Richel en riep: ‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onderaan de Hoge Richel verzamelen voor een Clanvergadering.’

Iedereen trippelde naar de Hoge Richel en ging zitten. Bospoot en Klifpoot stoven naar voren met hun zusje Vossepoot op hun hielen. Toen het stil was begon Doornster weer te spreken: ‘Ik, Doornster, leider van de Donderclan doe een beroep op mijn krijgervoorvaderen om op deze drie leerlingen neer te kijken. Zij hebben hard getraind om de werking van uw nobele krijgscode te begrijpen en ik beveel hen nu, op hun beurt, aan als krijgers.’ De leider van de Donderclan keek trots naar de leerlingen. ‘Bospoot, Klifpoot, Vossepoot, zweren jullie dat jullie de krijgscode in ere zullen houden en deze Clan zullen verdedigen en beschermen met gevaar voor eigen leven.’

‘Dat zweer ik.’ Miauwde Klifpoot.

‘Dat zweer ik.’ Miauwde Bospoot.

‘Dat zweer ik.’ Mauwde ook Vossepoot.

‘Dan geef ik jullie nu uit naam van de Sterrenclan jullie krijgersnaam. Bospoot.’ Doornster keek  naar Bospoot voordat hij verder ging. Bospoot stapte naar voren en keek zijn leider aan. Goudpoot kon aan de kater zien dat hij het spannend vond. ‘Van nu af aan zul jij bekend staan als Bosstreep. De Sterrenclan eert je kracht en moed en wij heten je welkom als volwaardig krijger van de Donderclan.’ Bosstreep stond op, knikte naar zijn leider en ging toen aan de kant van de krijgers zitten. Doornster ging verder. ‘Vossepoot, van nu af aan zul jij bekend staan als Vossemaan. De Sterrenclan eert je loyaliteit en besluitvaardigheid en wij heten je welkom als een volwaardig krijger van de Donderclan.’ Vossemaan stond ook op en ging naast haar broer zitten. ‘En dan Klifpoot.’ Miauwde Doornster terwijl hij de kater aankeek. ‘Van nu af aan zal jij bekend staan als Klifoor. De Sterrenclan eert je Intelligentie en dapperheid en wij heten je welkom als een volwaardig krijger van de Donderclan.’

‘Bosstreep, Vossemaan, Klifoor,’ Schreeuwde de Clan en Goudpoot deed mee.

‘Bosstreep, Vossemaan, Klifoor!’

Toen de menigte zich weer een beetje verspreidde over het kamp trippelde Goudpoot naar de drie nieuwe krijgers om hen te feliciteren. ‘Gefeliciteerd!’ mauwde ze met een glimlach. ‘Het kan bij jou toch ook niet zo lang meer duren?’ vroeg Vossepoot, ‘Ik bedoel, je bent niet veel jonger dan wij.’ Goudpoot glimlachte. ‘Dat denk ik ook.’ Miauwde ze, maar haar glimlach verdween ineens als sneeuw voor de zon van haar gezicht. Zouden  haar……..“nestgenoten” al krijgers zijn? Zou ze hun ceremonie gemist hebben? ‘Gaat het?’ vroeg Bosstreep en Goudpoot zette de gedachte van zich af. ‘Gaat wel. Gewoon zenuwachtig om weer naar huis te gaan.’ Vossemaan boog naar voren en gaf Goudpoot een geruststellende lik over haar kop. ‘Het komt echt wel goed,’ Miauwde de kersverse krijger, ‘Wij gaan met je mee!’ Goudpoot glimlachte. ‘Natuurlijk gaan jullie mee! Ik zou niet gaan zonder jullie!’

\*\*\*

Die middag werd er niet veel meer gedaan. De katten die mee naar de Windclan zouden gaan moesten van Vinkstaart rusten, de jachtpatrouilles konden nauwelijks meer prooi vinden, de grenzen waren allemaal al opnieuw gemarkeerd en door de stekende bladkaalwind was het te koud om langer dan een paar hartslagen buiten te blijven. Goudpoot voelde zich een beetje eenzaam zonder haar vrienden naast haar in het leerlingenhol. Het voelde koud en leeg aan. Goudpoot legde haar kop op haar voorpoten en dommelde in gedachten verzonken weg.

‘Goudpoot, tijd om te gaan.’ Klonk de stem van Vossep- Vossemaan. Goudpoot stond op rekte zich uit en trippelde naar buiten. De patrouille stond al helemaal klaar. Vlamklauw en Stronkstaart stonden samen gezellig op fluistertoon te praten, Bosstreep en Klifoor stonden haar enthousiast op te wachten en Esklauw… Esklauw keek haar met verdrietige ogen aan te staren. Toen de poes merkte dat Goudpoot haar aan keek wende ze snel haar blik af. Goudpoot had het gevoel dat ze iets moest zeggen, maar wist niet goed wat. Net toen ze haar mond open deed miauwde Stronkstaart: ‘Kom mee. Als we bij zonsondergang bij de grens willen zijn moeten we nu vertrekken.’ De katten knikten en de patrouille sprintte het kamp uit. De groep katten scheerde als schimmen door het schemerende bos. De bomen wierpen lange schaduwen op de grond en Goudpoot voelde zich gelukkig. Ze ging weer naar huis!

Makkelijk rende ze de Donderclankatten eruit en sprintte steeds harder. Goudpoot hield na even in en Stronkstaart dook op. ‘Niet zo hard!’ miauwde de poes uitgeput, ‘We moeten je wel bij kunnen houden!’ Goudpoot glimlachte en toen de rest van de patrouille tussen de bomen vandaan kwam vervolgden ze hun reis, alleen deze keer iets langzamer.

In haar ooghoeken zag Goudpoot af en toe een van haar vrienden opduiken en daarna weer verdwijnen tussen de schaduwen terwijl de zeven katten door het bos renden. Toen ze bij de grensbeek waren hielden ze even stil en keken om zich heen. Geen Windclankatten. ‘We zijn op de goede plek,’ miauwde Vlamklauw en hij wees met zijn staart naar de Overhangende Rotsen, ‘Die herken ik.’ ‘Het is nog vroeg,’ mauwde Esklauw, ‘de zon is nog niet onder. Ze zouden ook iets te laat kunnen zijn.’ De Donderclankatten gingen zitten en Goudpoot wilde dat net ook gaan doen toen er een geur haar neus binnen dreef. Ze keek naar de anderen, maar die leken niks op te merken. Had ze het zich verbeeld? Nee, daar was ie weer. Goudpoot opende haar mond om de lucht te proeven en herkende met een schok de geur.

Vos!

Meteen sprong ze op en sprong de beek over. De andere katten van de patrouille, die zich rot waren geschrokken sprintten nu achter haar aan. ‘Goudpoot! Blijf staan!’ hoorde ze Vossemaan roepen. ‘Goudpoot!’ Ze luisterde niet. Ze volgde alleen de vossengeur en hoopte maar dat die niet in de richting zou gaan van waar vreesde. De pootstappen van de Donderclankatten roffelden achter haar over de heide en Goudpoot hoorde een verraste kreet waardoor ze wist dat de patrouille de geur ook had opgemerkt. Goudpoot ging steeds harder en harder en haar hart maakte even een sprongetje toen er nu ook een andere geur opdook.

Bloed

Kattenbloed

En geschreeuw

Goudpoot remde abrupt toen ze bij de rand van het Windclankamp kwam en keek met afschuw naar wat zich beneden afspeelde.

Alle krijgers waren uitgeput tegen een hele meute vossen aan het vechten. Moederkatten hadden de kraamkamer verlaten om hun kleintjes te beschermen en Heidepoot, Dieppoot en Rotspels namen het samen op tegen een vos. Stormpoot en Windlicht klauwden de oren van een van de vossen af en Spreeuwpoot en Luchtpoot vochten zij aan zij met hun moeder Lichtklauw tegen een groot beest. De roffelende pootstappen van de Donderclankatten kwamen dichterbij en net op het moment dat ze bij haar zouden zijn gekomen dook Goudpoot het strijdgewoel in. Razend sprong ze naar de nek van een vos die Spreeuwpoot bij zijn staart wilde pakken en joeg hem het kamp uit. Spreeuwpoot draaide zich om en wreef zijn kop tegen de hare ter begroeting. Het was een fantastisch moment dat helaas werd onderbroken door een vos die hen met een zwaai van zijn klauw hen had willen doden. Goudpoot zwaaide naar hem met haar staart en dook het gevecht weer in. En toen zag ze het. Stormpoot en Windlicht hadden hun vos weggejaagd en de commandant gaf de leerling een li over har kop. Maar Goudpoot zag iets dat zij niet konden zien. Een vos. Een vos die zich achter hen in de jachthouding had laten zakken en zich klaar maakte voor de sprong. Goudpoot stormde er heen, maar ze leek wel enorme wind tegen te hebben. Ze riep naar de twee katten en die draaiden hun kop naar haar om. En toen sprong hij. Ergens, op een plek die heel ver weg leek hoorde ze strijdkreten van de Donderclan, maar het was alsof er een muur tussen hen en Goudpoot zat. Een muur die haar nu ook weghield bij haar mentor en nestgenoot. Goudpoot zag hoe Windlicht de vos op Stormpoot af zag stormen. Het beest haalde naar de leerling uit en Windlicht sprong tussen de grote klauw en de Windclanleerling in. Ze werd opzij gesmeten en kwakte tegen de rand van het kamp. De vos dook opnieuw naar voren en nu kon Goudpoot zich weer bewegen. De muur was verdwenen. Ze stoof op het beest af, sprong boven op de grote schouders, klemde haar kaken om de brede nek en haalde intussen grote plukken roodbruine vacht los. De vos bokte en steigerde in een wanhopige poging de kleine, witte poes van zich af te gooien, maar het lukte niet. Toen Goudpoot eindelijk losliet stormde de vos het kamp uit, een groot spoor van bloed achterlatend.

Goudpoot draaide zich om en keek naar de Clan. Háár Clan. De katten keken allemaal heel geschokt. Zo eng was ze toch niet? En toen zag Goudpoot het. In de poging van de vos om haar van zijn rug te krijgen had hij Stormpoot geraakt. De grijze poes lag nu naast Windlicht met een hele grote wond van haar voorpoten tot haar staart. Goudpoot trippelde naar haar nestgenoot toe en in haar ooghoeken zag ze hoe Dieppoot, Heidepoot en Bloemroos hetzelfde deden. Briesnaald bleef nadrukkelijk staan. Goudpoot boog zich over haar zusje heen en zette alle twijfels van de afgelopen dagen van zich af. Dit was haar zusje, punt uit. Stormpoot opende haar helder gele ogen en keek recht in haar zusjes groene.

‘Goudpoot.’

Het kwam er als een fluister uit, toch was het goed te verstaan in de doodse stilte van het kamp.

‘Ik ben hier.’

Er verscheen een kleine glimlach op het gezicht van de leerling toen haar ogen zich op de net zichtbare sterren richtten en het leven er uit verdween.

Bloemroos boog zich naar voren en gaf haar kit nog een laatste lik over haar kop.

Toen ging de aandacht van de Clan naar hun commandant. Konijnster trippelde naar de zilverkleurige poes die voor haar leven vocht en ging naast haar zitten. ‘Twijgneus.’ miauwde hij smekend en hij keek wanhopig naar zijn medicijnkat, maar die schudde zijn hoofd.

‘Het is al te laat,’ Miauwde de schorre stem van Windlicht en de blauwe ogen gingen open, ‘Het is oké, Konijnster, het is oké.’

De Windclanleider boog zich over zijn commandant en raakte haar neus aan.

‘Moge de Sterreclan je begeleiden op de weg naar hen toe.’ Mauwde de leider

‘Je was een fantastische commandant.’ Voegde hij er fluisterend tegen het levenloze lichaam van de poes aan toe.

Toen stond de leider op en gaf de opdracht de twee gestorven katten in het midden van het kamp te leggen. Hij bedankte de Donderclankatten voor hun hulp en bood hen een slaapplaats aan. Ze accepteerden en begonnen mee te helpen met het kamp slaap klaar maken. Dit alles gebeurde recht voor Goudpoots ogen en toch zag ze het nauwelijks.

‘Goudpoot, gaat het?’ mauwde een stem.

Heidepoot.

‘Nee,’ antwoordde ze eerlijk, ‘Met jou?’

‘Nee, gaat niet helemaal goed.’

De twee poezen zwegen.

In het Donderclankamp had Goudpoot zich vaak voorgesteld wat er zou gebeuren als ze thuis zou komen. Dat iedereen haar vrolijk begroette en ze meteen weer deel werd van de Clan, dat de Clan haar niet meer vertrouwde, dat haar nestgenoten niks meet van haar moesten hebben en zelfs dat ze uit de Clan werd verstoten en de rest van haar leven als eenling door zou moeten brengen. Alles behalve wat echt was gebeurd. Zusje dood, mentor dood, in shock. Zes woorden voor hoe ze zich nu voelde.

De twee poezen werden uit hun toestand gehaald toen Konijnster op de Hoge Rots sprong.

‘Laat alle katten die oud genoeg zijn om prooi te vangen zich onder de Hoge Rots verzamelen voor een Clanvergadering.’

Iedereen stopte met waar hij mee bezig was en kwam in de opstelling onder de Hoge Rots, zelfs de Donderclankatten.

‘Beste katten, wij allen treuren om het verlies van onze fantastische commandant en onze dappere leerling.’ Konijnsters blik gleed af naar de twee onbeweeglijke lichamen in het midden van het kamp. ‘Voor maanhoog moet er een nieuwe commandant zijn, maar ik heb nu al besloten. De nieuwe commandant zal Rotspels zijn.’ De Clan juichte en feliciteerde Rotspels. Toen het geluid was weggestorven vervolgde de leider de Clanvergadering. ‘Wij zullen vandaag niet alleen een nieuwe commandant hebben, maar ook nieuwe krijgers.’ De Clan  hield zijn adem in. Konijnster richtte zijn blik op de sterren en miauwde luid en duidelijk: ‘Ik, Konijnster, leider van de Windclan, doe een beroep op mijn krijgervoorvaderen om op deze drie leerlingen neer te kijken. Zij hebben hard getraind om de werking van uw nobele krijgscode te begrijpen en ik beveel hen nu, op hun beurt, aan als krijgers.’ Goudpoots vacht ging omhoog staan van enthousiasme en ze keek met fonkelende ogen naar haar leider, die zijn blik losscheurde van de Zilverpels en neer keek op zijn Clan. ‘Dieppoot, Heidepoot, Goudpoot, zweren jullie dat jullie de krijgscode in ere zullen houden en deze Clan zullen verdedigen en beschermen met jullie leven?’

‘Dat zweer ik.’ Miauwde Dieppoot duidelijk.

‘Dat zweer ik.’ Miauwde ook Heidepoot met een dik opgezette staart.

‘Dat zweer ik.’ Miauwde Goudpoot met overslaande stem en tranen in haar ogen om Stormpoot.

‘Dan geef ik jullie nu, uit naam van de Sterrenclan, jullie krijgersnaam. Dieppoot, van nu af aan zal jij bekend staan als Diepklauw. De Sterrenclan eert je moed en je vastberadenheid en wij heten je welkom als volwaardig krijger van de Windclan. Heidepoot, vanaf nu zal jij bekend staan als Heidestorm. De Sterrenclan eert je geduld en trouw en wij heten je welkom als volwaardig krijger van de Windclan. Goudpoot, van nu af aan zul jij bekend staan als Goudvoet. De Sterrenclan eert je intelligentie en vastberadenheid en wij heten je welkom als volwaardig krijger van de Windclan.’ Konijnster sprong van de Hoge Rots af, trippelde naar zijn drie nieuwe krijgers en legde zijn snuit een voor een op hun koppen. ‘Dan is er nog één ding dat vandaag gedaan moet worden voordat we naar ons nest kunnen.’ Konijnster bleef even stil en ging toen weer verder. ‘Stormpoot, jij bent op harde wijze van ons weggenomen en stond op het punt krijger te worden. Beste Stormpoot, vanaf nu zal jij bekend staan als Stormlicht, wij eren je moed en vastberadenheid en jij zal je met je krijgersnaam bij onze voorouders voegen. Dat jij daar als een geëerd krijger tussen de sterren mag jagen.’ De Clan bleef even stil en scandeerde toen de namen van de vier nieuwe krijgers.

‘Diepklauw, Heidestorm, Goudvoet, Stormlicht!’

Er liep een rilling over Goudvoets ruggengraat en ze keek dankbaar naar Konijnster. De leider knikte naar haar.

De stemmen stierven langzaam weg toen Zonnetand en Varenneus drie kleintjes die Goudvoet nog niet ontmoet had de kraamkamer binnen joegen, Luchtpoot moe naar haar nest sjokte, de oudere krijgers hun laatste vaarwel zeiden tegen Windlicht, het groepje krijgers met Amberwolk het krijgerhol in verdween en de rest van de Clan door Twijgneus werd onderzocht. Heidestorm was bij Stormlicht gaan zitten. Diepklauw en Goudvoet waren alleen.

‘Goudvoet?’ vroeg Diepklauw onzeker. Niks voor hem.

‘Ja?’

‘Sorry dat ik de laatste tijd zo naar tegen je deed. Ik was zo vervelend en toen was je ineens weg en ik dacht-’

‘Het is oké,’ Stelde Goudvoet haar broer gerust, ‘Ik snap het eigenlijk wel. Amberwolk was er toch bij toen…. Ik gevonden werd?’

Diepklauw keek haar verbaasd aan.

‘Hoe weet jij dat nou weer?’

‘Zussenmagie.’ Antwoordde Goudvoet met twinkelende ogen en ze gaf hem een zwiep met haar staart.

‘Amberwolk dacht dat je daar misschien achter was gelaten om als een soort spion te dienen. Ze vertrouwde je niet. Ze zei dat ze Donderclangeur had geroken toen ze je met haar patrouille vond. Ik was bang en boos dat je het me niet had verteld. Het is belachelijk, ik weet het, maar ik geloofde het.’

‘Dat van die Donderclangeur klopte in ieder geval wel.’ Zuchtte Goudvoet en Diepklauw keek haar aan alsof hij haar voor het eerst zag.

‘Wat?!’

Goudvoet legde hem uit wat er was gebeurd. Hoe Reester haar in haar droom had geroepen, hoe hij haar mee ha genomen naar een ontmoeting tussen Esklauw en Spoorpels, hoe hij haar toen naar het Windclankamp had gebracht en hoe ze had gezien dat de patrouille haar vond. En over haar broertje. Het kleine katertje dat de kou niet had overleefd. Diepklauw luisterde gefascineerd en toen ze klaar was miauwde hij: ‘Dankjewel. Dankjewel dat je het me hebt verteld.’

‘Natuurlijk.’

Ze stonden op en trippelden zij aan zij naar het lichaam van hun overleden zusje. Diepklauw ging naast Stormlicht, Heidestorm en Bloemroos liggen en Goudvoet zocht een plekje tussen Stormlicht, Windlicht, Wezelklauw, Asvlucht en Motvlam. Haar drie vrienden keken op toen ze aan kwam, verschoven een stukje en sloten toen hun ogen weer, wakend bij hun Clangenoten. Háár Clangenoten

\*\*\*

De eerste zonnestralen vielen het kamp binnen en iedereen ontwaakte uit hun slaap of anders uit hun shocktoestand. Goudvoet ontwaakte uit beide toen Esklauw haar wakker maakte. ‘Kan ik je heel even spreken?’ fluisterde de poes en ze wenkte met haar staart. ‘Igoe.’ Miauwde Goudvoet half slapend en ze stond op en volgde de Donderclankrijger.

‘Oké,’ Miauwde Esklauw en de poes haalde diep adem, ‘Goudvoet, ik moet je iets vertellen. Ik wilde het eerder al doen maar ik wist niet goed hoe dus-’

‘Als het gaat over een koude bladkaal nacht bijna 13 manen geleden hoef je niks meer uit te leggen, dat weet ik al.’

Esklauw was verbijsterd.

‘Ik wilde je echt bij me houden, maar het kon niet, hij zou ons allebei hebben vermoord, hij wilde geen kits. Hij haatte kits. Hij haatte mij. Ik wist het eerst niet en toen ik er achter kwam was ik geschokt. Het spijt me.’

‘Het is oké, Esklauw, het is oké.’ Miauwde Goudvoet en ze besefte zich dat ze de laatste woorden van Windlicht echode. Ze schudde haar kop om het beeld van haar stervende mentor er uit te krijgen. Het hielp niet. ‘Het is fijn bij de Windclan. Beloof me alsjeblieft dat je er niet mee zal zitten.’ Miauwde ze.

‘Dat beloof ik,’ Miauwde Esklauw en ze gaf haar kit een liefkozend likje over de oren, ‘Als jij blij bent bij de Windclan dan ben ik ook blij.’

‘Ehh….. Ik heb het gevoel alsof ik hier niet had moeten zijn.’ Miauwde een nieuwe stem van achter de twee poezen. Goudvoet draaide zich om en zag Spreeuwpoot staan.

‘Spreeuwpoot!’ miauwde ze toen de kater zich alweer had omgedraaid om weg te lopen, ‘Luister.’ Goudpoot nam afscheid van Esklauw met een zwiep van haar staart en nam Spreeuwpoot mee naar een rustig plekje.

‘Waarom heb je niet verteld dat je een Donderclankat bent?’ vroeg de leerling boos.

‘Omdat ik dat niet ben! Ik ben net zo goed een Windclankat als jij!’

‘Oh ja? Als ik jullie gesprek van goed heb begrepen kom je van de Donderclan! Luchtpoot had gelijk! Je bent niet te vertrouwen!’

‘Spreeuwpoot…’ miauwde Goudvoet smekend, ze had net haar ruzie met Diepklauw bijgelegd, maar de kater luisterde niet.

‘Je voelt jezelf zeker heel veel beter dan ik nu je een krijger bent! De grote Goudvoet die de Windclan redde van een vossenaanval!’

Goudvoet luisterde met tranen in haar ogen naar Spreeuwpoots woorden en de kater besefte blijkbaar dat hij te ver was gegaan, want de blik in zijn ogen verzachtte.

‘Sorry. Ik weet dat het niet jou schuld is.’

‘Het geeft niet. Laten we het gewoon vergeten,’ Miauwde Goudvoet en ze wreef haar kop langs die van Spreeuwpoot, ‘Ik ben er weer. Het komt allemaal goed.’

## Epiloog

‘Klaar?’ vroeg Streeppels.

‘Klaar.’ Miauwde Goudvoet vastberaden.

De Clan achter haar stond klaar om haar uit te zwaaien.

Ze zag Heidestorm met haar kits Klaverkit en Snuffelkit, waarvan niemand wist wie de vader was, maar Goudvoet zo’n vermoede had dat het ene Ringoog van de Rivierclan was. Diepklauw die trots naast zijn partner Asvlucht, die kits verwachtte, stond. De nieuwe commandant, Spreeuwvleugel die naast hun kits Zonnepoot, Hemelpoot en Windpoot zat. Haar leerling, Stuifpoot, een kit uit het tweede nestje van Zonnetand en Moddervoet die trots op zat te scheppen tegen haar nestgenoot Huppelpoot. De kits uit het nest van Bloemroos en Briesnaald van 5 manen: Loofkit en Wolkkit. Lichtklauw die tegen Roodbries leunde, Zandvleugel, Sneeuwhart en Schemerklauw die haar een beetje wantrouwend, maar toch respecterend aankeken, Fretsnor die haar een glimlach toe wierp, de kits uit Zonnetands eerste nest, Konijnenpels en Hazenstraal, en de oudste, Niesneus, die haar ongeduldig aanstaarde. Sommige katten veranderen ook nooit. Ze draaide zich om, knikte naar Streeppels en sprintte de heide op.

Naast haar medicijnkat racete ze over het Windclanterritorium, háár territorium. Ze gingen iets langzamer lopen toen ze bij het meer aan kwamen, de grensbeek overstaken en het Donderclanterritorium in gingen. Ze moesten er maar een klein stukje door heen om bij de maanpoel te komen, maar ze konden niet voorzichtig genoeg zijn. Als er ineens twee naar andere Clan ruikende katten door hun territorium zouden rennen zouden zij ook aanvallen.

Toen de katten op ongeveer de helft van het stuk door het Donderclanterritorium waren kwamen ze een patrouille tegen. En, muizenstront, Spoorpels zat er bij.

‘Wat doen jullie hier?’ vroeg de kater vijandig en Goudpoot zwiepte ongeduldig met haar staart. Als er een medicijnkat en een commandant door je territorium trippelen weet je toch wel wat er aan de hand is?

‘Spoorpels!’ klonk een geïrriteerde kreet vanuit het bos en enkele hartslagen later kwamen er een poes en twee katers tevoorschijn.

‘Goudvoet!’ miauwde Bosstreep en hij rende naar haar toe, ‘Hoe is het?’

‘Met mij wel goed,’ antwoordde Goudvoet en ze zag dat Vossemaan naast haar broertje was gaan staan, ‘Van Konijnster kan ik dat helaas niet zeggen. Hij is een paar zonsopkomsten geleden overleden nadat hij en zijn patrouille werden achtervolgd door een hond. Hij is dodelijk gewond geraakt bij het redden van een Clangenoot.’

‘Wat naar,’ Miauwde Vossemaan meelevend en ze wreef haar kop even langs die van haar vriendin. Haar leerling Eikpoot keek zijn mentor raar aan, ‘Veel geluk.’

‘Veel geluk,’ echode haar broer, ‘Moge de Sterrenclan je pad verlichten.’

De patrouille draaide zich om en verdween weer tussen de bomen. Spoorpels wierp nog een nijdige blik achterom. Ooit was Goudvoet er bang voor geweest, die blik, maar nu niet meer. Veel meer dan haar “Geheimpje” doorvertellen kon de kater niet doen en dat had hij al gedaan. Goudvoet had alle leiders achter zich gehad en Spoorpels had er alleen zichzelf nog minder populair gemaakt.

De twee Windclankatten vervolgden hun reis naar de maanpoel en kwamen geen problemen tegen. Toen ze er waren gingen ze aan de rand van het water zitten en Streeppels gebaarde dat ze het moest aanraken. Ze boog naar voren en zodra ze met het puntje van haar neus het water raakte overspoelde een soort bovenaardse kracht haar en werd ze meegevoerd naar de Sterrenclan.

Goudvoet opende haar open en zag dat ze bij de grensbeek stond. Aan haar kant was het Windclanterritorium te zien en een paar staartlengtes verderop lag het Donderclanterritorium. Of nee, het waren stukken land die er op leken, ze waren niet precies hetzelfde.

Een groep Sterrenclankatten stond al op haar te wachten.

‘Goudvoet.’ Miauwde een kater die zich uit de groep los maakte. Konijnster, ‘Ben je klaar om je negen levens te ontvangen?’

‘Ik ben klaar.’

Een grijze poes met helder gele ogen kwam op haar afgelopen.

‘Stormlicht!’ miauwde Goudvoet met een glimlach. Haar zusje lachte ook.

‘Met dit leven schenk ik je moed. Moed om te doen wat gedaan moet worden, zelfs als dat niet goed voor jezelf is.’ Stormlicht raakte Goudvoets kop aan en er schoot een felle scheut van pijn en verdriet door haar heen. Toen de schok was weggeëbd kwam de volgende kat naar voren. Een rossige kater met één grijs oor. Klifoor.

‘Met dit leven schenk ik je energie. De energie om je taken als leider te kunnen doen, energie om je Clan te beschermen.’ Klifoor raakte met zijn snuit de kop van zijn vriendin aan en er schoot een scheut kracht door Goudvoets spieren. Ze kon zichzelf er nog maar ne van weerhouden een gat in de lucht te springen. Toen de opleving van energie weg was kwam een bekende grijze poes met blauwe ogen naar voren.

‘Met dit leven schenk ik je mentorschap,’ Miauwde Windlicht, ‘Gebruik het goed bij het trainen van de leerlingen van je Clan.’ Windlicht raakte de kop van haar oud-leerling aan en Goudvoet werd meegesleurd in een web van herinneringen van haar en Windlicht. Toen ze haar weg er uit had gevonden kwam er een kat naar voren die Goudvoet erg verraste.

‘Amberwolk?!’

De rossige poes met zwarte strepen glimlachte alleen maar.

‘Met dit leven schenk ik je het vermogen om te doen wat goed is, zelfs als het niet is wat je zou willen doen.’ Amberwolk legde haar kop zachtjes op die van Goudvoet en er schoot een flits van afschuw door haar lijf. Afschuw die Amberwolk ooit voor haar had gevoeld. Goudvoet schudde haar kop tot het gevoel verdween en wachtte tot de volgende kat naar voren kwam.

‘Met dit leven schenk ik je liefde,’ Miauwde Bloemroos, ‘Liefde voor je territorium en je katten, liefde voor je familie en je vrienden.’ Goudpoot voelde een schok van de liefde die Bloemroos in haar leven had gevoeld die verdween toen haar moeder haar neus weghaalde en zich weer bij de Sterrenclankatten voegde.

Briesnaald kwam naar voren.

‘Met dit leven schenk ik je inlevingsvermogen. Inlevingsvermogen zoals ik dat nooit voor jou had.’

Haar vaders woorden deden pijn, maar ze waren wel de waarheid.

‘Ik ben trots op je, dochter.’ Miauwde Briesnaald tot Goudvoets verrassing toen hij zijn kop op de hare legde en een felle pijnscheut door haar lichaam schoot. Briesnaald stapte naar achter en zijn plaats werd ingenomen door Wezelklauw.

‘Met dit leven schenk ik je trouw. Ongeëvenaarde trouw aan je Clan.’ Hij legde zijn snuit op haar kop en harde mokerslagen leken Goudvoet van binnen kapot te slaan. Net toen ze dacht dat het nooit meer op zou houden trippelde Wezelklauw weg.

‘Met dit leven schenk ik je bescherming,’ Miauwde Esklauw die Wezelklauw had vervangen toen Goudvoet bij aan het komen was van de klappen, ‘Bescherm je Clan er goed mee.’ Goudvoet zette zich schrap voor nog een harde klap, maar die kwam niet. In plaats daarvan voelde ze alleen liefde. Liefde die Esklauw voor haar voelde, liefde die haar ertoe dreef alles te doen om haar Clan te redden, koste wat het kost.

Esklauw gaf Goudvoet nog even een snel likje over haar kop voordat ook zij zich weer bij de Sterrenclankatten voegde.

‘Goudvoet.’ Miauwde een stem die Goudvoet een paar zonsopkomsten geleden nog gehoord had. Konijnster maakte zich los van de groep en kwam op haar afgetrippeld. Hij zag er jonger uit. Een beetje als hoe ze hem als kit had gekend.

‘Je bent een fantastisch krijger en ik weet zeker dat je ook een fantastisch leider zult worden. Ik geef je nu je laatste leven. Met dit leven schenk ik je rechtvaardigheid en vertrouwen. Vertrouwen in je katten, in je Clan en in het woord van anderen, zelfs als dat geen vrienden zijn.’ Een schok raasde door Goudvoets lichaam heen en vulde haar met een nieuw, fijn gevoel. ‘Ik grot je bij je nieuwe naam, Goudster,’ Mauwde Konijnster plechtig, ‘Je bent door de Sterrenclan erkend en hebt de negen levens van een leider ontvangen. De Sterrenclan vertrouwt je de Windclan toe. Verdedig je Clan, zorg voor de jongen en de oudsten, houdt je voorouders en de tradities van de krijgscode in ere. Leef elk leven met trots en waardigheid.’

‘Goudster, Goudster!’ barstten de katten van de Sterrenclan los, ‘Goudster! Goudster!’

De klanken van de stemmen van de Sterrenclankatten klonken nog na in Goudsters oren toen ze haar ogen opendeed en weer bij de maanpoel lag. Streeppels was al terug en keek haar met twinkelende ogen aan.

‘Goudster.’ Miauwde hij iets té eerbiedig. Hij maakte nog net geen buiging.

‘Hou je mond toch.’ Mauwde Goudster vrolijk terug.

Zij aan zij trippelden ze weg, terug door het Donderclanterritorium, over de grensbeek, langs de Overhangende Rotsen en de hoge boom die Heidestorm zo lang geleden had beschreven toen ze uitgeput het kamp in was komen stormen, over de heide naar huis.

De zon kwam net op toen ze door de kampingang het Windclankamp intrippelden. Spreeuwvleugel, Zonnepoot, Hemelpoot en Windpoot lagen buiten hun hol en toen Goudster het kamp in kwam kwam Spreeuwvleugel overeind. ‘Mag ik je nu Goudster noemen of heb je liever Donderkop?’ ‘Hou toch op, Windbrein.’ Miauwde Goudster vrolijk en ze gaf haar partner een lieve lik over zijn kop. ‘Dus het is goed gegaan.’ ‘Het ging fantastisch.’

Hun kits, die wakker waren geworden van het geluid van hun moeders stem, deden hun ogen open en begonnen door het kamp te schreeuwen: ‘Ze is terug! Mama is terug!’

Niesneus, die het niet zo leuk vond, stak zijn kop uit zijn hol en miauwde chagrijnig: ‘Mond dicht! Havikveder was net opgehouden met snurken!’ De leerlingen lachten alleen terwijl de rest van de Clan tevoorschijn kwam.

‘Ze is terug!’

‘Is het goed gegaan?’

‘Heb je nu je negen levens?’

‘Ben je nu onze leider?’

Goudster gaf antwoord op alle vragen tot Streeppels riep: ‘Oké katten, genoeg! Jullie leider is de hele nacht op geweest en heeft rust nodig!’ Iedereen verdween behalve Diepklauw, Heidestorm, Luchtsprong, Spreeuwvleugel en de kits.

‘Gaat het?’ vroeg Heidestorm ongerust en ze keek haar nestgenoot aan.

‘Mehh. Heb me wel eens lekkerder gevoeld.’

‘Kom, Heidestorm, Goudster heeft rust nodig.’ Miauwde Diepklauw en hij nam zijn zusje mee naar haar nest.

Goudster keek om en zag dat Spreeuwvleugel de leerlingen naar hun hol had gejaagd.

‘Kom,’ miauwde hij, ‘Je hebt rust nodig.’ En ze trippelden samen naar het leidershol in de Hogesteen. Het rook er nog steeds naar Konijnster, maar met Spreeuwvleugel naast zich maakte dat Goudster niet meer uit.

‘Lig je oké?’ vroeg Spreeuwvleugel en hij keek haar aan met gele ogen die bijna licht leken te geven in het donkere hol.

‘Jep. Ik lig goed. Jij?’

‘Ik lig altijd goed naast jou, Donderkop’

Goudsters ogen twinkelden vrolijk in het duistere leidershol toen ze Spreeuwvleugel aankeek.

‘Mond dicht, Windbrein.’