Sesja 15: Ach! Co to był za bal!

Przygotowania do balu pochłaniają cały nasz czas, którego – po przygodach po drugiej stronie lustra – zostało naprawdę niewiele. Przygotowanie pomieszczeń, zatrudnienie testerów jedzenia, sprawdzenie i zabezpieczenie wszystkich okolicznych budynków, przygotowanie dróg i planu ewentualnej ewakuacji… naprawdę nie zapomnieliśmy o niczym. Każdy zakamarek karczmy był gotów, aby podjąć najzamożniejsze i najszlachetniejsze rodziny Ubersreiku.

Studnia, głupcy, studnia! – śmiał się tylko w głos Sigmar, lecz któż z nas wówczas zwracałby na to uwagę? Kto wątpiłby, że cokolwiek może zakłócić tak skrzętnie rozplanowane przez nas przedsięwzięcie? No, może jedynie bractwo, ale na nich mieliśmy przecież plan.

W gorączce przedbalowych przygotowań, udało nam się wyłuskać czas jedynie na dwa spotkania, dzięki którym chcieliśmy pozyskać ostateczną przychylność i wsparcie grafa i ostatecznie rozprawić się z bractwem. Von Jungfraud jednak mocno nas zwiódł nie chcąc otwarcie wspomóc w likwidacji wyznawców kultu. Nie dowierzał, że to oni stali za kompromitacją rodu i śmiercią Agnethy, ciągle dopytywał tylko o dowody i dowody. A Ci stanowili przecież realne zagrożenie! - sam Iwan planował z nimi pozabijanie całej szlachty podczas balu (choć tego akurat grafowi powiedzieć nie mogliśmy). Musieliśmy – jak zwykle – wziąć sprawy w swoje ręce. Sześciu z ośmiu członków bractwa na zaproszenie Iwana przybyło do karczmy, aby omówić działania podczas balu. Przy okazji, zdradzili szczegóły dotyczące zabójstwa Agnethy i swoich zamiarów wobec innych szlacheckich rodów. Uśpionych solidną dawką trucizny członków bractwa zamknęliśmy w najgłębszej piwniczce, a Iwan uścisnął tylko dłoń z inkwizytorem Sigmara, który już wiedział, co dalej z nimi już zrobi. Ale to dopiero po balu, bo tymczasem…

…najlepsi żonglerzy, akrobaci, wybitna orkiestra, aksamitne złote zasłony, zdobne obrusy, elegancka obsługa, wykwintne przystawki (chyba nawet ośmiorniczki tam widziano), lejący się strumieniami alkohol.. – tak Imperialny Pivan witał swoich gości. A tych przybywało z każda chwilą:

Kapłanka Shayli, mistrz gildii przewoźników, członek gildii medyków, kapłan Morra, graf, który przybył wraz z (tego tylko brakowało!) Kelsydrą, Ricard Aschafenberg z Marceliną von Bruner, Maksymilian Aschafenberg w stroju jednoznacznie wyśmiewającym Jungfrauda, don Emiliano, Kerstadtowie z Esmeraldą, protektor Wiktor von Velfen czy Izabela von Kernstain – żona władcy Sylwanii, którą zamieszkują wampiry i inni – wszyscy piękni, wszyscy bogaci, wszyscy najważniejsi.

Zaczął się bal, zaczęły się tańce, zaczęła się polityka. Po tym, jak jawnie nie zastosowaliśmy się do wytycznych Aschafenberga dotyczących strojów sygnowanych jego nazwiskiem, wiedzieliśmy, że tym mocniej musimy szukać silnych sojuszników, którzy staną za grafem i pomogą mu odzyskać władzę w mieście. Ten jednak, czy to pod wpływem działań Kelsydry czy po rozmowie z Aschafenberiem – zupełnie tracił siły i trzeźwość umysłu. Na niby proste pytanie Iwana: wybierasz nas i nasze wsparcie czy Kelsydrę ten wybrał… ech, szkoda słów. Nie wiem czy to jakaś usypiająca trucizna, czy cycki Kelsydry, ale coś na pewno go opętało.

Straciliśmy Jungfrauda, ale zawodowcy w salonowych układach w takich sytuacjach po prostu wdrażają przygotowany wcześniej plan B. My musieliśmy go dopiero wymyślić, aczkolwiek lobby na rzecz Kerstadta wszystkim nam wydało się być dobrym pomysłem. Rozmowy i układy pochłonęły nas do reszty podczas gdy dookoła zaczęły dziać się dziwne rzeczy…

-> z kuchni ulatuje ciemny dym, coś zablokowało komin -> Atticus wychodzi na zewnątrz, aby sprawdzić co się stało z kominem

-> Sinestra ma wrażenie, że widzi na podwórzu jakąś postać przemykającą i wskakującą do studni… potem drugą… a może jej się to jednak zdawało?

-> Futro jakiejś damy nagle ożywa i... zaczyna uciekać.

-> Sinestra znajduje nieprzytomnego Atticusa za budynkiem

-> Szyla gwałtem na kapitana straży rozpoczyna orgię seksualną, do której dołącza Kelsydra (demon Slannesha) oraz Książe Sigvald Wielki (dowódca wojsk chaosu?!)

-> Bretoński rycerz pojedynkuje się z Korneliuszem Aschafenbergiem – krew syczy w świetle

To nie wróżyło nic dobrego. Gdy w pewnym momencie przypadkowym gościom zaczęły zniekształcać się i mutować ciała byliśmy pewni, że już nic dobrego zdarzyć się tu nie może. Sigmar nasłał na karczmę… szczuroludzi? Oni przecież nie istnieją.. Kto to w takim razie był?
Panika, wrzaski, chaos, walka, groźby, śmierć, mutacje – nie tak Imperialny Pivan miał zostać zapamiętany, tu miał być początek naszej chwały, a nie nasz haniebny koniec. Pozostało uciekać. Do kanałów? Ale po co? Co dalej?

## POST SCRIPTUM

Pół roku nadstawiania karku, intryg, kombinowania – wszystko na nic. Jeden bal, który sprawi, że wrócimy do życia, które zawsze było nam pisane. Życia, na jakie zasługujemy. Taka właśnie jest kolej rzeczy w ponurym Starym Świecie. Czego żeśmy się spodziewali? Władza, wpływy, pieniądze – to nie dla nas. Kilka ostatnich miesięcy to mrzonka, sen. Zwidy spowodowane złowrogim, zatrutym światłem Morrslieba. To nie mogło być prawdziwe. Nie mogło być trwałe.

Relacje z Karstatami i von Jungfraudami są w miarę poprawne, ale nie możemy oczekiwać od nich zbyt wiele. Za to Aschaffenberg – cóż, jak długo można było go wodzić za nos, udawać, że pracujemy dla niego? W końcu to lord z krwi i kości. Lepszy, mądrzejszy, sprytniejszy. Nie igraj z ogniem, bo się sparzysz.

Czy jesteśmy w stanie zachować karczmę, której poświęciliśmy tyle wysiłku, czasu i zasobów? Wątpliwe. Jeśli nawet uda nam się w jakikolwiek sposób przetrwać zemstę Aschaffenbergów – czy ktokolwiek przy zdrowych zmysłach, szanujący się, dysponujący pełną sakwą, zaryzykuje pokazanie się w tak zniesławionym miejscu? W przybytku, którym władają nieudolni, zdeprawowani gospodarze? W którym podczas tak doniosłego wydarzenia zagościł Chaos?
Okraść, oszukać, w razie potrzeby zamordować – to krótkie podsumowanie naszych sprawdzonych metod. Metod zbrodniarzy, malwersantów, złodziei, rzezimieszków, bandytów. Metod, które zaprowadzą nas z powrotem do życia, do którego należymy. Które należy się ludziom tak postępującym, ludziom naszego rodzaju.

Chyba, że… może jednak znaczymy coś więcej? Choćby odrobinę? Może jeszcze jeden raz znajdziemy sposób, by całe to nieszczęście obrócić na naszą korzyść? Czyż kryzys nie jest najlepszą drogą do oddzielenia tych wielkich od tych maluczkich? Ziarna od plew? Czy może ta porażka pozwoli udowodnić światu ile naprawdę jesteśmy warci?