Protektorat Sakral (Święte Marchie)

***Pewnego dnia, młody mężczyzna usiadł na polu.***

***Nie było to specjalne pole, nie był to też specjalny czas, jednak mężczyzna, pomimo tego, że sam nigdy się tak nie nazwał, był specjalny.***

***Niezmącony głodem, burzami, słońcem czy bandytami, mężczyzna siedział. Był jeden cel jego medytacji, jego ascezy – zrozumienie. Chęć znalezienia odpowiedzi oraz chęć komunikacji z tym, co by mu ją dostarczyło. I, jak to się często zdarza w przypadku ludzi upartych i ambitnych – odnalazł to, czego szukał.***

***Mężczyzna otworzył oczy, minął miesiąc. Nigdy nikomu nie powiedział, czego dowiedział się w swojej wizji, ani czemu postanowił się jej podjąć. Nikt też nie znał jego imienia. Co jednak było wiadomo, to, że mężczyzna zaczął budować.***

***Codziennie przynosił kamienie, kopał rowy i podstawy pod fundamenty, robił to sam, nie zważając na bezcelowość swojego zadania. I kiedy jego praca zaczęła zwracać owoce, coraz więcej ludzi zaczęło się nim interesować. Na początku wieśniacy, przyciągnięci niecodziennym widowiskiem, zaczęli przynosić mu jedzenie, głównie by mógł przeżyć dość długo, by dokończyć swojego dzieła. Potem mieszczanie, bogata szlachta z pobliskich miast przybyła by patrzeć, jak niesamowita może być ludzka determinacja, i zostawiali oni większe dary, z których Mężczyzna nigdy nie korzystał, składaował je w znanym tylko dla siebie miejscu, jakby spodziewał się, że pieniądze stana się kiedyś niezwykle ważne. Oczywiście, jako osoba nad wskroś prawa, nigdy nie zostawiał podarku bez zapłaty. Zapłatą była rada, najczęściej w formie jednego zdania.***

***Jego rady posiadaly moc, wielu mówiło, że były one swego rodzaju wróżbą. Osoby, które słuchały tego, co mówił, zyskiwały tego, czego chciały. Pieniadze, kobietę, sławę… jeśli się słuchało jego rad. Słowa Mędrca stały się walutą, niekiedy uważaną za cenniejsze niż złoto.***

***I podczas tego wszystkiego, Mężczyzna budował. Wiele razy ktoś oferowal mu pomoc, jednak nigdy jej nie przyjął. I mijały dni, miesiące, lata, pokolenia znikały jeden za drugim, jednak Mężczyzna dalej budowal, jego lico niezmącone ząbem czasu. I w końcu, po 144 ciężkich lat, skończył.***

***Budowla ta była świątynią, zbudowaną przez jedną osobę, jednak nieustępującą złożonością i urokiem tych, na których karki gięły miliony. I spojrzał Mężczyzna na to co stworzył, i zapłakał, głośno i orędownie, każdy jego krzyk i szloch ogłaszał jedno – w końcu, po tylu latach. Wszedł wtedy Mężczyzna, i ułożył się w pokoju, który tworzył dla Najwyższego Kapłana.***

***Jednak, jak mówione było wcześniej, jego czyny były pełne sławy, i istniała osoba, która od dawna chciała pozyskać dla siebie dzieło Mężczyzny. Wiedźma Igwilv, pochodząca ze starszego świata, wiedziała, co mężczyzna tworzy, i w jaki sposób możę to wykorzystać.***

***Przywołała wiedźma siły zła, z Sfer których śmiertelnicy znać nie powinni, i pod zasłoną nocy przypuścila szturm na Świątynię, jednak nie zabiła Mężczyzny, wiedziała, jakie konsekwencje przynosi zabicie tego, co nosi Przeznaczenie Mesjasza na swoich barkach. Nie miała zamiaru zsyłać na siebie gniewu tutejszych bogów.***

***Mężczyzna uciekał ile sil w nogach, i była to ucieczka Tchórza, kogoś niegodnego tego, co zostało mu przeznaczone. Uciekał przez doliny, wzgórza, pola oraz miasta. Uciekał dopóki jego buty nie starły się w nicość, a stopy zaczęły krwawić. Taki efekt na normalnego człowieka mają demony Shadowfell.***

***Kiedy zatrzymał się, nogi pod nim się ugięły, i zapadł w długi sen. Trwał on lata, i prawdopodnie nigdy nie udałoby mu się obudzić, jeśli nei znalazłby go Rycerz.***

***Był on przyszłym wzorem dla każdego, który chciał podążać drogą Prawości i Szlachetności. Nigdy nie wyjął broni z zawiści, zawsze pomagał i nigdy nie ustępował złemu. Prawdopodobnie sam Los zesłał go na trop śpiącego Mężczyzny. Kiedy go obudził, Mężczyzna zdał mu relację z jego życia – medytacji, budowy i wygnania, Rycerz od razu rozpoznał wielkość tego, co znalazł. Upadł na kolana i przemówil słodkim głosem, oddając swoje życie obronie Mężczyzny i tego, co jest jego. Zaprzysiągł, że wyrzuci Igwilv z miejsca, które nie jest jej dane.***

***Kiedy Rycerz dopełnił swojej przysięgi, Mężczyzna zarozumiał, co jest od niego proszone. Nie był już Mężczyzną, Który Okazywał Pokój, teraz będzie Tym, Który Jednoczy i Rusza Do Boju. I tak zrobił, ruszył bosa stopą wraz z Rycerzem, by zjednoczyć Pięć krain, które otaczały jego świątynię. Krainy te, kiedyś własne państwa, teraz zwane są Świętymi Marchiami. A droga, jaką Mężczyzna wykonał z Rycerzem, została nazwana Pielgrzymką. I od dawien dawna, pójśćie krokiem, jaki Meżczyzna wykonał na Pielgrzymkę, jest równoznaczne z Oddaniem się Losowi. Zostaniu liściem dmuchanym przez Przeznaczenie.***

***Pierwszy król, znany z osiągnięc w dziedzinie nauki, wyśmial Mężczyznę. Wojna oznaczałaby zatrzymanie rozwoju, zmusiłaby do odłożenia przez jego poddanych piór, pergaminu, starych tekstów, flaokoników i nieznanych substancji. Wojna byłaby zgubą tego miejsca.***

***I normalnie Mężczyzna by się zgodził, jako że należał kiedyś do Pokoju. Jednak teraz był Tym, Który Jednoczy i Rusza Do Boju. Poprosił o miecz Rycerza i przekazał go Pierwszemu Królowi…***

***(nie chce mi się tego pisać, zjednoczył pięciu królów, kiedyś to dopisze jak będę miał lepsze pomysły i chuj)***

***Po tym wszystkim, gdy wszystko zostało przygotowane, Mężczyzna spojrzał na Wojska Pięciu. Zorganizowane, czekały na jego odruch, na rozkaz do boju. I wydał go, jako że był Tym, Który jednoczy i Rusza Do Boju. I Igvilw, pomimo całej swojej mocy i sprytu, nie dała rady Mężczyźnie, Rycerzowi oraz Armii Pięciu. Uciekła pod postacią pająka, zostawiając Świątynie jego prawowitemu właścicielowi.***

***Na zgliszczach wojennych, Pięciu Królów uklękło, tak jak kiedyś Rycerz, przed Mężczyzną, i zaprzysięgli służyć mu do kresu jego planów.***

***Na fundamentach Świątyni wyrosło miasto, w którym prawem był pokój i zrozumienie drugiego człowieka – Sakral. Dawne państwa pięcu królów, zostały protektoratami, marchiami które na zawsze będą sprawowały pieczę nad miastem Świętości.***

***I tak to było jak zostało zapisane, i nie było lepszego miejsca na świecie***

„Ok, chyba nei muszę tłumaczyć, że jest to tekst pisany przez fantyka religijnego. Dla tych którzy nie lubią legend – martwy w tej chwili wypierdek zrobił państwo na podstawie religii bycia zen. Wojna z Igwilv się zgadza, a Rycerz też jest postacią historyczną – do tej pory żyje i w teorii żądzi Sakralem. „Mężczyzna” zniknął około 400 lat temu, i Rycerz podobno dalej na niego czeka. Pielgrzymka jest czymś, co do tej pory jest praktykowane, i jest to dobry sposób na spędzenie urlopu. A, tylko proszę uważać, kraj pełny jest religijnych fanatyków gotowych poderżnąć ci gardło bo chciałeś obejrzeć jakieś mauzoleum z bliska”

*Z Poważaniem,*

*Remenediel, dalej żywy Turmmachtowe kurwy*