COOL WAR

Nastał kolejny mroźny grudniowy dzień. Radio Maryja niczego nie zapowiadało, bo zostało wykupione przez żydomasonerię. Nikt nie wiedział po co takim sprytnym ludziom taka chujowa radiostacja. Kubuś Puchatek otworzył przekrwione oko i sięgnął po swojego ulubionego J23; podobnie jak Pilch uważał, że na kaca najlepsze jest piwo.

– Ja jebię – zajęczał Królik – ale musiało być zajebiście, nic nie pamiętam.

– Nawet tego jak pomyliłeś gniazdko z jakąś cipką i potem cały fiut ci się iskrzył?! – nie mógł się nadziwić Tygrysek.

– Faktycznie, osmalony jakiś – stwierdził beznamiętnie Królik – chuj z tym…

– Bez wątpienia – zarechotał Prosiaczek.

– Kurwa, ale tu syf, znowu trzeba będzie wyjebać dywan na dwór – jak spadnie deszcz to się sam wypierze – stwierdził Puchatek.

– Brygada, idziemy do sklepu, takie ochlajparty trzeba uczcić kolejną popijawą – rzucił hasło Prosiaczek

– A skąd, pojebusie, weźmiesz na to pieniądze – sprowadził go na ziemię Królik – przecież już wszystko przechlaliśmy.

– Oł szit, Hjuston, łi hew problem! – wykazał się swym angielskim Tygrysek – co robimy?

– Dobra, dajcie mi co macie, a ja coś wykombinuję – postanowił Prosiaczek.

– Masz, ale jak zgarniesz kasę i sam wszystko wychlejesz, to będziesz miał taki wpierdol, że będziesz nas błagał żeby cię dobić – ostrzegł go Puchatek. Prosiaczek wyruszył z pieniędzmi w drogę. Nim brygada zaczęła się niecierpliwić był z powrotem.

– Kompletnie ochujałeś?! Do końca cię pojebało?! Masz nasrane do głowy?! Pieprznęło cię?! Coś ty kupił w mordę jebany?

– Panowie, spokojnie. Puchatek, dawaj ACE – uspakajał ich Prosiaczek.

– Ty posrańcu, tobie nawet ACE nie pomoże, zresztą ono jest i tak bez alkoholu – rzucił Puchatek.

– Dawaj i nie pierdol, wiem co robię, piszczelówka nie jest taka zła, tylko trzeba ją odpowiednio przyrządzić. Gówno prawda że denaturatu nie można pić! – wydarł się Prosiaczek.

– Patrzcie, do jagodzianki dolewamy trochę ACE, to strąca barwnik, a na dnie powstaje osad. Tera delikatnie przelewamy, tak by osad pozostał w środku. Bierzemy chlebek, przekraiwamy i przesączamy zlany płyn. Dodajemy kwasek cytrynowy, żeby tak nie śmierdziało i gotowe!

– Dobra, Einstein, pij pierwszy – rozkazał Tygrysek. Prosiaczek wprawnym ruchem wychylił pięćdziesiątkę wyprodukowanego trunku.

– No i jak? Dorze się czujesz? Nie chcesz zakąsić? – brygada uważnie przyglądała się Prosiaczkowi.

– Pa pierwym nie zakąszaju – powiedział z dumą Prosiaczek – To chcecie złamasy, czy mam wypić resztę sam?

– No nie, co ty, kolegom byś nie dał? – Wszyscy ochoczo przyssali się do wynalazku. Po chwili wszystkim zrobiło się cieplej i lżej na duszy.

– Pić życia rozkosz, a cóż nam to szkodzi… – zanucił Królik.

– Dobra, dobra, ty się tu kurwa nie rozczulaj – zgasił go Puchatek – 0,5 na tyle osób to trochę mało.

– Wszystko, co dobre szybko się kończy – stwierdził filozoficznie Kłapouchy.

– Wiem! Wiem, co zrobimy! – wydarł się Tygrysek – pójdziemy po Krzysia! Ta zafajdana pipa zawsze ma jakąś kasę!

Po chwili cała brygada raźno się zataczając brnęła przez zaśnieżony las.

– Pierdolę to, co za pojebany klimat! Albo leje, albo jest kurewsko gorąco, albo taki mróz, że fujara zmniejszyła mi się do rozmiarów fistaszka – biadolił Puchatek, oglądając z troską swoje przyrodzenie.

– Co, kurwa, chcesz – nikt ci nie obiecywał, że będziesz żyć w normalnym kraju – zauważył Królik.

– He, he pojebusy, trzeba myśleć zawczasu i się umieć zabezpieczyć – cieszył się Prosiaczek, który na swojego fleta założył wełnianą skarpetkę.

– O widzę chuja! Tam jest! – wykrzyknął Tygrysek, który zauważył idącego z naprzeciwka Krzysia.

– Cze, pipa, masz szluga? – zaczepił Krzysia Puchatek.

– Nie mam, przecież wiecie, że nie palę – powiedział przestraszony Krzyś.

– To dorzuć się do wina, daj dwa złote – podsunął się Kłapouchy. Reszta brygady zaczęła otaczać frajera.

– Nie mam! – krzyknął przestraszony Krzyś, patrząc którędy uciec.

– A wiesz, że jak znajdę, to masz wpierdol? – ostrzegł go Puchatek.

– Ale ja naprawdę nie mam! – krzyknął ze łzami w oczach Krzyś i zaczął uciekać.

– Łapać pipę! – wykrzyknął Puchatek. Najszybszy był Tygrysek, dogonił zbiega i wprawny ciosem w skroń powalił go na ziemię.

– Ty gnido, przed nami będziesz uciekał?! Teraz dostaniesz wpierdol! – Tygrysek zaczął kopać Krzysia po głowie, reszta też kopała gdzie popadło.

– Spokój już, mówię kurwa, że starczy – przywołał ich do porządku Puchatek – żywy nam się bardziej przyda. Poza tym nie potrzeba nam tu żadnych czarnych marszy. Obszukać go!

– Klucze, dokumenty, pluszowy miś, zdjęcie Szadiego z przyklejonym różowym serduszkiem – zaczął wymieniać Królik – o, jest i portfel. Brygada! Wciąż jesteśmy młodzi, piękni, a teraz jeszcze bogaci! Frajer miał 150 zeta!

– Zaraz, zaraz, niech policzę – zaczął gorączkować się Tygrysek – jeśli Wisienka kosztuje 3,40 to…

– Pamiętaj o chujowej kaucji – uświadomił go Prosiaczek

– No tak, czyli 3,90 to starczy nam na… 36, nie 41… – na mordzie Tygryska malował się straszliwy wysiłek – nieważne, no na dużo butelek! – zakończył.

– Eee, ciągle te syfiaste jabole – skrzywił się Kłapouchy, który miał wrzody – pojedźmy na Stadion i nakupujmy ruskiego spirytusu!

– Kurwa, to jest myśl – ucieszył się Królik – wyjdzie taniej, a lepsze na te jebane mrozy!

Brygada udała się na Stadion. Mieli pewne problemy z dostaniem się na samą górę, bo wszędzie stali policjanci. Kupowali płyty po 10 zł i najnowsze przygody Lary Croft po 20 zł.

– A jak pan władza kupi jeszcze jedną, to trzecią dam gratis – przymilał się jeden z handlarzy.

– Spirit, cigariety, rużje, spirit, cigariety, rużje – powtarzał jak zaklęcie Rosjanin.

– Te, Wania, a skolko tego spiryta u tebja? – zaczął Puchatek.

– Pjac litrow – odparł ruski

– A po skolko?

– Kak dlja was – dwiesti złotych

– To kak dlja tjebja – sto piacdziesiat. U nas niet bolsze.

– Choroszo – przypieczętował transakcję Rosjanin.

Brygada powiększona o baniak powędrowała do domu. Pierwszy trunku spróbował Prosiaczek.

– O żesz chuj, no ja nie wiem czy to na pewno jest spirytus! – stwierdził – Patrzcie! – i wylał parę kropli na stół, po czym zbliżył zapałkę. Domkiem targnęła eksplozja, drzwi wyleciały na dwór, a na suficie pojawił się osmalony krąg.

– Kłapouchy, ty masz najdłuższy jęzor, oceń co to za zajzajer – zakomenderował Tygrysek. Kłapouchy pociągnął spory łyk, poczerwieniał, zbladł, zzieleniał, w końcu doszedł do siebie.

– Spoko, można pić, to normalny spiryt – w większości, poza tym wyczuwam politurę, domieszki paliwa z rakiet, chyba balistycznych, parę procent HCl, spirytus drzewny, tradycyjny metanol, a co najważniejsze to wersja syberyjska – nie zamarza do minus 70 stopni, bo robili to na bazie borygo. Trzeba tylko rozcieńczyć wodą i obficie zagryzać ogórami. A w ogóle to robili go nie w Rosji tylko na Ukrainie.

– A jak to kurwa poznałeś?! – wszyscy nie mogli wyjść z podziwu dla umiejętności Kłapouchego.

– To proste, ćwoki, spójrzcie jaką daje poświatę – musieli go robić koło Czarnobyla.

– No, dobra nie ma co gadać, trzeba polewać – zauważył trzeźwo Królik – szczególnie, że strasznie piździ przez te wyjebane drzwi.

– Spoko, niedługo ten jebany śnieg i tak zasypie całe wejście, przynajmniej nie będzie wiało – rzucił Puchatek zajęty rozcieńczaniem spirytu – Kłapouchy, ile to może mieć procent?

– Mnie się widzi, że jak nic z 80.

– Dobra, to daję 4 litry wody, będziemy mieli 9 literków ostrojebnej wódeczki. Trzeba tylko wystawić na dwór, żeby się zmroziła.

– A jak nam ją ktoś zapierdoli? – zatroszczył się Królik.

– A niby kto?! – zaśmiał się Kłapouchy – przecież wszyscy się nas tu boją, że ich zajebiemy. Jak ostatnio zobaczyło mnie Kangurzątko, to tak spierdalało, że się rozjebało o drzewo. Zęby to teraz może nosić na sznurku, jako wisiorek.

Śmiejąc się nasza brygada rozsiadła się na podłodze, zapijając wódą i obficie zagryzając konserwowymi ogórami. Na dworze zapadała mroźna, grudniowa noc.