De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 30 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 30

Geschrokken werd Schaduwpoot wakker in haar nest. Hijgend ging ze overeind zetten. Was het allemaal een droom geweest? Zou iedereen toch nog in leven zijn? Maar zodra ze de geur van bloed rook wist ze dat het echt gebeurd was. Ze wierp een blik op Ravenhart, die zwaargewond was geraakt in het gevecht. Gelukkig leek alles goed met hem te gaan nu en ging zijn buik ritmisch op en neer. Wezelklauw en Mistster waren ook erg gewond, maar konden al snel weer uit het medicijnhol vertrekken. Schaduwpoot keek trots naar haar broertje. Vleugelpoot had iedereen opgelapt, zonder ooit training te hebben gehad, al meende hij dat Vlamhart hem had geholpen. Pruimpoot, Kraaienvleugel, Aswolk en Duivelpoot waren al helemaal beter en weer volop bezig met hun taken.

Beukpoot had zijn krijgersnaam ontvangen en die droeg hij met trots, wat zijn ego alleen nog maar groter maakte. Hij heette nu Beukloof en ook hij was zwaargewond geraakt, maar genas veel sneller dan de oudere twee katten en was naar het krijgershol vertrokken, al moest hij nog steeds rustig aan doen. Schaduwpoot wist dat ze nog van geluk mochten spreken dat er geen enkele SchaduwClan kat was vermoord. De andere Clans waren een stuk zwaarder getroffen. Maar dat was niet het enige wat haar dwarszat, ze kon de gedachte dat de SchaduwClan hun deel later wel kregen gewoon niet van haar afschudden. *Misschien hebben wij al genoeg geleden, wij hadden* tenslotte de verrader in ons midden. Bitterheid vulde haar toen ze terugdacht aan Engelpoot. Als ik haar ooit nog tegenkom zal ik haar laten boeten voor haar daden! Ze ging weer liggen en legde haar kop op haar poten. Zodra ze haar ogen sloot flitsten haar herinneringen aan de nasleep van het gevecht.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘Wat is er aan de hand?’ Leeuwerikzang kwam ongerust de open plek op gerend en verstarde zodra ze de dode leiders op een stapel zag liggen. ‘Nee,’ mompelde ze, ‘dit kan niet gebeurd zijn!’ Haar volgend, kwamen Pluispoot en de andere nieuwe medicijnkatten ook de open plek op gerend. Ze hapten geschokt naar adem toen ze zagen wat er gebeurd was. Dauwpoot rende naar zijn commandant en leider toe. Schaduwpoot wist dat Roodklauw zijn vorige mentor was geweest en dat de klap daardoor nog harder zou aankomen. ‘Houtster! Roodklauw! Jullie kunnen ons nog niet verlaten! Wie moet onze volgende leider nu worden?! We kunnen niet verder zonder jullie!’ Melkpoel liet zichzelf naast hem op de grond vallen en drukte zich dicht tegen haar Clangenoot aan.

Pluispoot pakte voorzichtig Vonkster van de stapel met katten en drukte zijn neus tegen de hare. Hij rilde even. ‘We zullen je missen. Je was een geweldige leider voor onze Clan.’ Daarna droegen Melkpoel en Dauwpoot hun Clangenoten ook van de stapel om naast ze te kunnen rouwen. Vederstorm strompelde ook naar zijn leider en partner toe, maar bleef toen opeens staan en keerde zijn kop naar Leeuwenmaan. Schaduwpoot volgde zijn blik en keek naar de grote kater. Leeuwenmaan kreunde zachtjes en kromp ineen van de pijn. ‘Hij leeft nog!’ riep ze uit, wijzend met haar staart naar de gewonde kater. Iedereen keek verontwaardigd op en Pluispoot haastte zich naar hem toe. ‘Leeuwenmaan! Blijf volhouden!’ Angstig keek hij naar Leeuwerikzang. ‘Je moet Bloemenvacht halen! Zij weet wel wat we kunnen doen!’ Schaduwpoot zag de schildpadpoes even twijfelen en ze leken dezelfde gedachte te hebben. Waarom is Bloemenvacht niet gekozen als zij toch al het meeste weet?

‘Schiet op!’ drong hij aan. Leeuwerikzang knikte kort en sprintte toen weg. Op hetzelfde moment sprong Zalmsprong over de struiken, gevolgd door zijn mede-RivierClankrijgers en Pruimpoot, Duivelpoot, Aswolk en Varenschaduw. Schaduwpoot rende naar haar zus toe, gevolgd door haar broer. ‘Zijn de anderen oké? We zijn toch niet nog meer katten verloren, hè?’ vroeg ze bezorgd. Pruimpoot schudde haar hoofd bedroefd. ‘Gelukkig niet. Wezelklauw brengt Beukpoot en Ravenhart snel naar het kamp en Kraaienvleugel is samen met Moerasvoet en Grijsvlam over Mistster en Rietsteel aan het waken, voor als de zwerfkatten durven terug te komen.’ Aswolk zat blijkbaar mee te luisteren en keek hun kant op. ‘Als ze dat doen, zullen ze wensen dat ze nooit een pootstap op ons territorium hebben gezet!’ gromde ze.

Schaduwpoot keek weer naar de bedroefde katten die hun Clangenoten lagen. Even werd ze bang dat ze hun woede dadelijk zouden keren tegen de SchaduwClan, omdat zij niemand verloren hadden, als Beukpoot, Ravenhart en Mistster in leven bleven dan. *Ze zullen toch zeker niet nog willen vechten na deze verschrikkelijke gebeurtenis?* Zalmsprong draaide zich om naar de SchaduwClankatten en gaf ze een kordaat knikje. ‘Bedankt voor jullie hulp, zonder jullie was het waarschijnlijk alleen nog maar erger geworden.’ Varenschaduw knikte bruusk terug. ‘Geen dank, zwerfkatten vormen uiteindelijk een bedreiging voor iedereen, dus kunnen we beter samen sterk staan.’ Schaduwpoot schuifelde onrustig op haar poten en zwiepte nerveus met haar staart. *Wat zou dit wel niet betekenen voor de Clans?*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
‘Schaduwpoot, wakker worden!’ fluisterde Pruimpoot zachtjes in haar oor. Slaperig knipperde ze met haar ogen. ‘Wat is er?’ bromde ze. Haar zusje grinnikte. ‘Na al dat slapen ben je nog steeds moe! We gaan naar de Grote Vergadering!’ Schaduwpoots oranje ogen verwijdden en ze sprong snel overeind. ‘Wat?! Heb ik *zo* lang geslapen?’ Pruimpoot knikte. ‘Varenschaduw zei dat je wel even wat rust kon gebruiken, dus hebben we je laten liggen. Maar als je te lang blijft slapen word je veel te vroeg wakker dadelijk!’ Schaduwpoot schudde haar vacht uit. ‘Ik had helemaal geen rust nodig hoor!’ miauwde ze trots, al wist ze heel goed dat ze doodmoe was geweest. Haar hoofd had in dagen niet zoveel rust gekregen, na alles wat er was gebeurd, leek haar hoofd vol te zitten met alle sparnaalden in het bos!

‘Ik ben benieuwd hoe het gaat met de andere Clans,’ mompelde ze bedenkelijk toen ze door het bos wandelde samen met haar Clangenoten. ‘We hebben niks meer van ze gehoord sinds de aanval van de zwerfkatten!’ Vleugelpoot knikte. ‘Iedereen had gewoon tijd nodig om alles goed te verwerken. Dit moet als een erge schok zijn gekomen voor velen.’ Pruimpoot snoof. ‘Ik denk dat niemand die had zien aankomen hoor. Iedereen is ervan geschrokken!’ Schaduwpoot keek naar haar broer met vernauwde ogen. ‘Wat is er dat jij ons niet vertelt?’ Vleugelpoot keek geschrokken op. ‘Niks? Hoezo? Ik verberg niks voor jullie!’ Ze schudde haar kop en staarde haar broer recht in de ogen aan. ‘Ik ken je langer dan vandaag. Je hebt niet voor niets “velen” gekozen in plaats van “iedereen”!’ De donkerbruine kater zuchtte en gebaarde naar zijn zussen om dichterbij te komen. ‘Je hebt gelijk. Er is iets dat ik niet meer uit mijn hoofd kan krijgen!’

‘Wat dan?’ vroeg Pruimpoot nieuwsgierig, maar ook een tikkeltje bangig. ‘Ik weet nog *precies* hoe ik de katten heb zien vechten en ben er bijna zeker van dat het een *Clankat* was die de zwerfkatten op ons af heeft gestuurd. Was het jullie niet opgevallen hoe erg ze naar de kelen mikten van iedereen? Ik denk dat ze afwisten van de negen levens van de leiders en dat ze hun nek makkelijk zo erg konden verwonden, dat ze in één keer allemaal afgenomen werden. Zelfs de SterrenClan kon hen niet meer redden dan.’ Het werd even stil tussen de drie broer en zussen. ‘Je had de waarheid gesproken, Schaduwpoot,’ prevelde Pruimpoot. ‘Het is Engelpoot die ons verraden heeft!’ Schaduwpoots haren kwamen geschokt overeind toen ze besefte dat haar zus gelijk had en haar lichaam vulde zich met woede. *Hoe durft ze ons dit aan te doen nadat we haar zo gastvrij hebben ontvangen!*

Maar tot haar verbazing schudde Vleugelpoot zijn kop. ‘Nee, niet Engelpoot, ik denk dat we *nog* een verrader in onze Clan hebben.’ Pruimpoot snakte verschrikt naar adem. ‘Wat? Wie dan? Engelpoot *moet* het toch wel zijn?’ Vleugelpoot sloeg zijn oogleden neer en zuchtte. ‘Ik denk dat het Duivelpoot was,’ fluisterde hij zo zachtjes dat Schaduwpoot het nauwelijks kon verstaan. *Duivelpoot? Nee, dat kan niet waar zijn!* ‘Denk eens na,’ ging haar broertje verder, ‘Hoe had Engelpoot ooit zo snel kunnen weten dat de katten op het eiland zouden verzamelen, precies op dat moment? Duivelpoot was erbij! Hij had snel de zwerfkatten kunnen opzoeken – waar hij ook vandaan komt – en ze kunnen overtuigen om aan te vallen!’ Pruimpoot knikte instemmend. ‘*Daarom* zagen we hem zo hard wegrennen! Hij was geen konijn aan het opjagen, hij ging naar de zwerfkatten toe!’ *Nee! Dat wil ik niet geloven!* ‘Maar Engelpoot heeft ook de medicijnkatten vermoord samen met zwerfkatten … e-en ook Heemstvleugel met hulp van onze vader en misschien ook wel Donderpoot!’ proestte ze eruit. Wezelklauw, die voor hen liep, draaide zich geïnteresseerd naar hen om. ‘Waar hebben jullie het over?’

Schaduwpoot wisselde snel ene blik uit met haar broer en zus. ‘Niks hoor,’ miauwde ze vlug. ‘Gewoon wat broer en zus dingen,’ vulde Pruimpoot haar aan. Wezeklauw versmalde zijn ogen, maar ging toen weer terug naar het gesprek met Witklauw. Vleugelpoot was te sprakeloos om te spreken. ‘H-Heeft Engelpoot dat *allemaal* gedaan?’ vroeg hij ongelovig. ‘Ik dacht dat ze alleen achter de moord op de medicijnkatten zat! En zelfs dat kon ik niet geloven!’ Schaduwpoot kromp een klein beetje in elkaar. Ze had er iets uitgeflapt wat een geheim moest blijven, dat had ze beloofd aan Duivelpoot! Toch knikte ze. Ze kon nu het nu toch niet meer terugdraaien. ‘Weten jullie niet meer dat Heemstvleugel nooit meer is teruggekomen sinds hij Waska op ons territorium betrapte? Heemstvleugel wist van Engelpoots plannen af, vertelde Duivelpoot me, daarom *moest* hij dood.’ Pruimpoot en Vleugelpoot bleven even stil. ‘Nee, dat kan niet,’ mompelde haar zusje in zichzelf.

‘Maar hoe wist ze dan van de bijeenkomst af? Die was niet van tevoren besproken! Zij kon het nooit geweten hebben!’ Vleugelpoot zag er verward uit, alsof zijn wereld overkop was gegooid. Schaduwpoot keek haar zus. ‘Weet je nog dat Duivelpoot zo hard wegrende? Misschien zat hij *echt* achter een konijn aan, maar toen met Aswolk, toen wilde hij *per se* het spoor gaan checken, toch?’ Pruimpoot knikte, al leek ze niet te begrijpen waar Schaduwpoot naartoe ging met dit. ‘Misschien rook hij een spoortje van Engelpoot! Ze was gewoon dichtbij het kamp en bespioneerde ons!’ Alles paste opeens perfect in elkaar voor Schaduwpoot en aangezien Pruimpoots mond openviel van verbazing, gokte ze dat het ook bij haar zus was binnengekomen. ‘En we herkende haar geur niet, omdat ze al meer dan twee manen hier niet meer leeft, maar hij kent haar natuurlijk *zonder* SchaduwClangeuren om haar heen. Hij wilde haar gewoon vinden!’ Vleugelpoot keek peinzend naar zijn poten. ‘Dan was ze wel *heel* toevallig precies op het juiste moment hier.’ Pruimpoot knikte. ‘En dat zou ook verklaren waarom de zwerfkatten pas zo laat kwamen! Het was gewoon op het laatste moment besloten!’

‘Ik ga het vragen aan Duivelpoot,’ besloot Schaduwpoot. Vleugelpoot keek haar verontwaardigd aan. ‘Waarom? Is hij wel te vertrouwen?’ Even stond Schaduwpoot perplex. Ze wist dat Vleugelpoot en Duivelpoot niet goed met elkaar op konden schieten, maar als je niet op je Clangenoten kon vertrouwen, wie dan wel? ‘*Natuurlijk* is hij te vertrouwen! Echt waar, hij heeft alles aan me uitgelegd en voelt zich *zo* schuldig voor wat zijn zus en vader allemaal hebben gedaan!’ Pruimpoot boog haar kop verdrietig. ‘Ik kan het ook niet geloven dat onze bloedeigen vader en halfzus dit zouden doen!’ Schaduwpoot streelde met haar staart over Pruimpoots ruggengraat en versnelde toen haar pas om naast Duivelpoot te gaan lopen, die in zijn eentje een beetje afzijdig van de rest liep. Toen hij zag dat ze bij hem kwam, rolde Duivelpoot met zijn ogen. ‘Laat me raden, je hebt weer eens *onderzoek* gedaan.’ Schaduwpoot knikte, maar bleef stil, niet wetend of hij naar haar wilde luisteren, niet dat ze anders niet haar bek zou opentrekken. ‘Vertel het maar,’ zuchtte hij.

‘Was Engelpoot de kat die je heeft aangevallen?’ vroeg ze voorzichtig. Duivelpoots ogen flitsten en werden iets wijder, maar voordat hij wat kon zeggen, opende Schaduwpoot al de hare. ‘Jij weet net zo goed als ik dat zij hoogstwaarschijnlijk achter de aanval zat. En ik denk dat ze het kamp heeft bespioneerd en dat je haar geurspoor rook en daarom het nog wilde volgen, om haar te vinden, of niet?’ Het leek er even op dat Duivelpoot niet wist wat hij moest zeggen. Schaduwpoot vernauwde haar ogen en bestudeerde hem. Waren dat pretlichtjes in zijn oranje ogen of vonken van woede?

‘Ja, het was Engelpoot. Ik dacht dat ze weg was, maar ze is weer terug. Gelukkig kon ik haar gemakkelijk aan,’ reageerde hij grijnzend, wat ze niet helemaal begreep. ‘Ze was altijd al een *zwakkeling*.’ Schaduwpoot boog schuddend haar hoofd. Dit kon niet waar zijn. De vijand van de Clans was terug en wist hun geheimen. Engelpoot kon hun kapot maken. ‘Ik wist dat ze sluw was, maar het kamp bespioneren, die had ik niet zien aankomen. Ik had haar moeten vermoorden toen ik de kans had, maar ik kon het gewoon niet. Ik zou nooit mijn *zus* kunnen doden,’ ging de zwartgrijze kater droevig verder. Schaduwpoot streek met haar staart over zijn schouders. ‘Ik snap het. We moeten er gewoon voor zorgen dat we haar verjagen, *voor* *altijd* deze keer.’ Duivelpoot keek haar blij aan. ‘Als ze nog één keer op ons pad komt, zullen we dat zeker doen. *Samen*.’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
De SchaduwClan was de laatste die arriveerde op het eiland. Schaduwpoot keek naar de Bliksemkuil. Een paar dagen geleden was hij nog besmeurd geweest met bloed, maar gelukkig had de regen alle sporen van het gevecht weggeveegd, behalve die in hun harten dan. Ze keek naar haar broer en zag hem even verstarren toen hij de kuil zag, waarschijnlijk kwamen de beelden weer terug in zijn gedachten. Ze trippelde snel naar hem toe. Hij ontspande weer en knipperde dankbaar met zijn ogen. Geen woorden waren nodig om hem gerust te stellen. Dat het goed zou komen was een leugen. Het zou niet meer goed komen, het zou *nooit* *meer* goed komen. Maar ze moesten wel verder om het *beter* te maken. Toen Vleugelpoot naar de rest van de medicijnkatten trippelde, ging zij samen met Pruimpoot en Roodpoot naar een ander groepje leerlingen.

Ze keek nog snel achterom naar Vleugelpoot. Melkpoel begroette hem met een vriendelijk knikje en Dauwpoot en Leeuwerikzang leken ook blij om hem te zien. Alleen Pluispoot stond erbij met een gebogen kop. Vleugelpoots blik klaarde meteen op toen hij bij ze was en Schaduwpoot werd overspoeld met een warm gevoel. Ze vond het fijn om haar broer zo gelukkig te zien. Zodra ze bij het groepje aankwamen, stelde haar zus Roodpoot meteen voor aan de rest. Ze zag dat Ravenklauw en Zandpoot druk in gesprek waren, hun hoofden dichtbij elkaar. *Zou er wat in het DonderClan aan de hand zijn?* Regendans begon meteen tegen Roodpoot te praten, maar het duurde niet lang, want de nieuwe leiders sprongen al op de tak en riepen de Clans bijeen. Schaduwpoot ging tussen Tijgerpoot en Duivelpoot in zitten. ‘Ik ben benieuwd hoe het er bij iedereen aan toe gaat. Zouden alle leiders hun negen levens ontvangen hebben?’ vroeg ze nieuwsgierig, meer in zichzelf dan tegen de katten om haar heen.

Als eerste begon Sneeuwpels met spreken. ‘De DonderClan heeft goed nieuws te vermelden in deze donkere tijden voor onze Clans. Leeuwenmaan is bezig met herstellen in het medicijnhol en ik heb mijn negens levens ontvangen. Ik heb hem ook benoemd als de nieuwe commandant, alleen vervult Gaaienveer nu tijdelijk zijn plaats. Verder rouwen nog erg om Vonkster, maar prooi hebben we genoeg voor deze tijd. Laten we hopen dat Bladkaal ons minder hard zal treffen dan Bladval heeft gedaan.’ Iedereen mompelde instemmend en toen begon Gaaienveer met het schreeuwen van zijn leiders naam. ‘Sneeuwster! Sneeuwster! Sneeuwster!’ En nog geen hartslag later deed de rest met hem mee. Toen het gejoel was gedempt, nam Zalmsprong het van de DonderClanleider over. ‘Ik zal nu bekend staan als Zalmster en Dauwvacht is mijn commandant geworden,’ verkondigde hij, waardoor het geschreeuw weer begon.

‘Helaas hebben wij *wel* nog meer minder nieuws,’ zei hij nadat het weer stil was geworden. ‘We hebben nog steeds geen nieuwe medicijnkat en ons kamp is aangevallen door vossen.’ Een steek van medelijden schoot door Schaduwpoot heen. *Waarom heeft de RivierClan nog steeds geen medicijnkat? Ze hadden het allang moeten weten!* Ze ging de katten af, op zoek naar de RivierClankatten. Ze spotte Vlekstaart en Kleinstaart, die teleurgesteld naar hun poten keken. *Wat nou als er iemand zwaar verwond was geraakt? Dan hadden ze niemand om hen te helpen! Nee, de SterrenClan zou hen bijstaan, zoals ze Vleugelpoot hadden geholpen met het genezen van Ravenhart en de anderen.* ‘Gelukkig hebben we hem *gemakkelijk* verdreven en hoeven jullie je geen zorgen te maken,’ beëindigde Zalmster zijn verslag. Naast haar snoof Tijgerpoot. ‘Zo makkelijk hebben ze het anders niet gehad, kijk maar naar hun wonden!’ Hij wees met zijn staart naar Moerasvoet en Vlekstaart. Schaduwpoot vernauwde haar ogen om het beter te kunnen zien. Moerasvoet had een grote schram op haar borst en Vlekstaarts schouder was ook beschadigd geraakt. *Wow*, dacht ze en haar ogen flitsten terug naar haar Clangenoot, *hij heeft echt hele scherpe ogen. Ik had het helemaal nog niet gezien bij Vlekstaart!* ‘Goed gezien zeg!’ prees ze hem. Tijgerpoot glimlachte en zijn ogen glommen trots. *Hij zal vast een uitstekende krijger worden, als Engelpoot niet weer toeslaat.*

Daarna kwam Mistster, die vermeldde dat alle SchaduwClankrijgers die bij het gevecht waren, bijna allemaal weer genezen waren en dat Roodpoot, Bruinpoot en Tijgerpoot leerlingen waren geworden en Beukloof krijger. En nadat hun namen waren geschreeuwd, volgde Vederstorm hem op. Ook hij had zijn levens ontvangen en heette nu Vederster. Zijn commandant was Braamhart en voor de rest had hij weinig te melden. Uiteindelijk was de HemelClan aan de beurt. Schaduwpoot zag dat Berkenvacht op de tak was gaan staan en Steenbries stond bij de andere commandanten. Ze leken allebei erg ongemakkelijk, eigenlijk leken alle HemelClankatten een beetje ongemakkelijk. Vossenhart en Leeuwenvuur schuifelden op hun poten, Varenzang en Vosklauw keken naar de grond, alsof ze niet durfden te kijken en IJzelstorm schudde zijn kop. Schaduwpoot keek naar haar vriendin, Taanpoot, die wat fluisterde in Adderpoots oor. *Wat zou er in de HemelClan aan de hand zijn?*

‘Ik heb mijn levens niet ontvangen,’ begon Berkenster. ‘Wat?!’ riep een kater hard en Schaduwpoot deelde dezelfde gedachte. *Was hij afgewezen door de SterrenClan? Waarom?* Een ongerust gemompel steeg op onder de Clankatten en de HemelClankatten begonnen zich steeds onaangenamer te voelen. ‘Stilte!’ riep Mistster. ‘Laat hem zijn woord doen. Ik weet zeker dat er een goede reden achter zit.’ De grijze kater keek Berkenvacht afwachtend aan. ‘Nietwaar, Berkenvacht?’ *Het zal vast niet makkelijk zijn om in één keer je leider én commandant te verliezen.* De grijsbruine kater knikte beleefd met zijn hoofd en keerde zich toen weer naar de Clans. ‘Om heel eerlijk te zijn, zijn we er gewoon niet over uit wie de nieuwe leider moet zijn. Voor nu zijn Steenbries en ik degene die de HemelClan vertegenwoordigen.’ Het ongeruste gefrazel ging over op verrassend gefluister. Zalmster keek de HemelClankater scherp aan. ‘Dan moeten jullie maar gauw een keuze maken. Jullie kunnen moeilijk *allebei* negen levens ontvangen.’ ‘Dat zijn onze eigen zaken, Zalmster!’ grauwde Steenbries van onderen. Zalmster snoof en flikte met zijn staart. ‘De Vergadering is hierbij afgelopen!’ Hij sprong van de boom, gevolgd door de andere leiders, maar Sneeuwster bleef weifelend staan. ‘Wacht!’ riep hij.

Vederster keek verontwaardigd naar boven. ‘Wat is er? Ik wil niet te lang wegblijven van mijn Clan. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren in deze tijd.’ Sneeuwster knikte begrijpend. ‘Dat snap ik, maar we kunnen de aanval van de zwerfkatten toch niet zomaar negeren? Dit is een serieus gevaar voor ons!’ Zalmster hief zijn kop op. ‘Ik betwijfel of ze het nog een keer doen. Volgens mij hebben we ze genoeg afgeschrikt zodat ze niet meer terugkomen!’ Sneeuwster keek de RivierClanleider strak aan. ‘Verwacht het onverwachte, Zalmster. Engelpoot is weer gesignaleerd door één van mijn krijgers. En hoe toevallig is het dat de aanval een paar dagen daarvoor was? Ik denk dat Schaduwpoot gelijk had toen ze zei dat Engelpoot de medicijnkatten vermoord had. Ze vormt een serieuze bedreiging voor ons allemaal!’

Schaduwpoot voelde zich warm worden onder haar pels toen vele katten naar haar keken. Ze draaide haar kop naar Duivelpoot, die zijn lippen krulde en vals grijnsde. Daarna keek ze weer naar Vleugelpoot. *Zie je wel? Het was* echt *Engelpoot! Ze is terug!* probeerde ze te vertellen met haar blik, maar Vleugelpoot schudde zijn kop en keek weer weg. Fronsend keek ze weer naar Duivelpoot. Waarom vertrouwde haar broertje hem niet? Hij had zich alleen maar volledig ingezet voor zijn Clan toch? Het was waar dat hij erg agressief kon zijn, dat had ze zelf als geen ander gemerkt, maar als je zoveel mee had gemaakt, was dat dan nog raar? ‘Ik kan niet geloven dat wij die verrader in onze Clan hebben gehad!’ siste Tijgerpoot boos. Schaduwpoot haalde haar schouders op. ‘We probeerden het goede te doen. Zo zie je maar dat een goede daad *nooit* ongestraft gaat.’ Dat wist zij als de beste. Hoe vaak had ze nu niet al geprobeerd om de Clans te helpen? En wat had ze ervoor teruggekregen? Alleen maar hatelijke blikken en straf. Maar nu zagen ze dat ze gelijk had gehad. De hele tijd al.

‘We zullen onze ogen open houden, Sneeuwster,’ reageerde Vederster voordat er ruzie ontstond tussen de twee leiders. De goudbruine kater leidde zijn Clan over de boombrug en begonnen toen terug te rennen naar hun kamp. De SchaduwClan vertrok als laatste van het eiland. Duivelpoot kwam naast haar lopen, wat Schaduwpoot verraste. ‘Ik zei het,’ murmelde de kater, ‘Ze is weer terug!’ Schaduwpoot knikte. ‘Ik ga vanavond het kamp uit, om haar te vinden. Ga je mee?’ Duivelpoots ogen glinsterden in het maanlicht. Deze keer wist ze zeker dat het pretlichtjes in zijn ogen waren. ‘Ik heb je verkeerd ingeschat,’ miauwde hij op een vriendelijke toon. ‘Eigenlijk ben je best wel een prima kat. Ik mag je wel.’ Schaduwpoot bloosde en haar oren begonnen te gloeien. ‘Eh, dank je. Ik mag jou ook wel,’ antwoordde ze glimlachend. ‘Maar ga je mee?’ Ze hoopte eigenlijk wel dat de kater haar gezelschap zou houden, samen Engelpoot confronteren was beter dan alleen. Maar hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, maar als iemand vraagt waar je bent, zeg ik wel dat je frisse lucht nodig had en zo weer terugkomt!’ Schaduwpoot knipperde dankbaar met haar ogen. Dat was ook wel een slim idee. De rest van trip liepen ze in stilte verder en kon Schaduwpoot alleen maar denken aan wat ze zou gaan doen. Engelpoot moest boeten, dat was het enige waar ze zeker van was.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Toen de groep eenmaal aankwam bij het kamp, hield Schaduwpoot even halt en begon haar poot te likken, zodat iedereen haar voorbijliep. ‘Succes,’ fluisterde Duivelpoot in haar oor voordat hij de doorntunnel inging. Ze gluurde omhoog en zag Witklauw als laatste naar binnen draven. Ze wachtte niet langer en stormde weg, op weg naar de grens. Ze liet de SchaduClangeuren achter zich en bleef rennen. Waar zou Engelpoot uithangen? Ze boog haar kop om aan de grond te snuffelen. Zou ze Engelpoots geur nog weten te herkennen? De vorige keer had ze niet eens geweten dat het haar was, maar misschien als ze zich goed genoeg concentreerde dat het dan zou werken. Zonder na te denken stak ze een Tweebeenpad over en kwam uiteindelijk ergens uit wat net achter de Groenblad Tweebeenplaats.

‘Schaduwkit? Schaduwkit ben jij dat?’ Schaduwpoot verstarde toen ze de stem hoorde … en herkende. Ze draaide zich om en zag een jonge schildpadpoes uit de struiken stappen. Haar witte vlekken straalden door het maanlicht. *Engelpoot!* ‘Ik ben zo blij om je te zien!’ zei Engelpoot vrolijk toen ze naar haar toe sprong, maar Schaduwpoot week achteruit. ‘Kom niet dichterbij!’ siste ze. *Hoe durft ze nog zo vrolijk te doen! Als ik niet weet wat voor een sluwe vossenhart ze werkelijk is!* Engelpoot keek haar geschrokken aan. ‘Schaduwkit, of *poot* waarschijnlijk nu, ik ben het, Engelpoot! Al ga ik nu weer onder de naam Engel.’ Schaduwpoot versmalde haar ogen. ‘Het kan me niet schelen hoe je heet! Jij verrader!’ Haar haren stonden rechtovereind en haar tanden waren ontbloot.

Engel keek verward terug. ‘Wat? Je begrijpt het verkeerd, ik wilde de SchaduwClan nooit verraden! Ik ben hier om te helpen! Je moet naar me lui–’ Voordat ze verder kon praten, kapte Schaduwpoot haar af. ‘Ik wil het niet meer horen!’ riep ze. De donkerbruine probeerde haar tranen in te houden. Hoe kon ze gaan huilen? Ze was zo boos! Maar toch deed het zoveel pijn. Ze vertrouwde haar en dat vertrouwen had Engel verbroken. *Ze heeft alles verpest!* ‘Je kan beter weggaan, voordat ik je vermorzel!’ snauwde ze. Engels oranje ogen bewolkten. ‘M-Maar wat heb ik verkeerd gedaan? Ik weet dat ik wat lelijke dingen heb gezegd, maar ik was zo boos op dat moment! Ik meende niks! Ik ben gewoon een enorme flapuit. Echt waar, ik ben niet het gevaar waar je voor moet oppassen! Je hebt het verkeerd!’ Schaduwpoot zette dreigend een stap dichter naar de poes toe. ‘Wat een slap excuus!’ spuugde ze. ‘Je hebt Heemstvleugel vermoord samen met je vader, voor wie je *spioneerde*! En toen, alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, heb je ook nog eens de medicijnkatten vermoord! En wat heb je met Donderpoot gedaan, hè? Heb je hem soms ook vermoord?! Zeg op!’ Schaduwpoot begon te trillen van woede en schrok er zelf een beetje van. Zo boos was ze nog nooit geweest, maar Engel had zoveel verkeerd gedaan! Ze verdiende alles wat op haar afkwam!

Engel bleef stil, haar ogen ongelovig en vol verdriet. Langzaam week ze achteruit, maar haar ogen waren nog steeds gericht op Schaduwpoot. Ze schudde haar hoofd en mompelde iets onverstaanbaars in zichzelf terwijl een traan over haar wang stroomde. Daarna draaide zich om en rende snikkend weg. Schaduwpoots hart bonkte in haar keel en ze voelde dat ze begon te ontspannen. Dit was niet wat ze verwacht was. Dat was niet de blik die een schuldige zou moeten dragen. Het was zo *oprecht*. Ze keerde om en strompelde terug naar het SchaduwClanterritorium. *Nee, het was gewoon een acteertruc van haar! Ze probeerde me gewoon voor de gek te houden!* Schaduwpoot keek nog één achterom over haar schouder. *Wacht maar,* dacht ze, *de volgende keer zal ik geen genade hebben.*