Illithid

Illithidzki szlachcic

Łupieżcy umysłów, znani również jako illithidowie, a czasami określani przez githyanki jako ghaik, byli sadystycznymi aberracjami, których obawiają się inteligentne istoty na wielu światach w całym multiwersum ze względu na ich potężne zdolności psioniczne. Ze swoich pokręconych kryjówek głęboko w Podmroku te obce istoty starały się rozszerzyć swoje panowanie nad wszystkimi innymi formami życia, kontrolując ich umysły, aby używać ich jako posłusznych niewolników. Pochłaniali osobowość swoich ofiar, wyrywając i pożerając ich mózgi, gdy jeszcze żyli.

## Opis

   Pod względem wzrostu, wagi i budowy, łupieżcy umysłu byli z grubsza porównywalni do szczupłych ludzi, ale w tym momencie zakończyłoby się jakiekolwiek zewnętrzne porównanie z humanoidami. Ciało łupieżcy umysłów było w rzeczywistości makabryczną kpiną z humanoidalnej formy. Ciało illithida było miękkie, giętkie, wilgotne i gumowate, co dawało niepowtarzalną teksturę, którą łatwo odróżnić od każdego innego stworzenia przez każdego, kto je zna. Ich skóra miała kolor od fioletowego do zielonkawo-fioletowego. Łupieżcy umysłu, którzy byli zdrowi dzięki diecie bogatej w psioniczną energię, wydalali cienką warstwę śluzowatego, błyszczącego śluzu, który utrzymywał wilgoć i wydzielał słaby zapach podobny do cebuli, czosnku, a nawet wanilii, chociaż zapach był niezauważalny z daleka. Ich krew miała srebrzystobiały kolor.

Wypukła, prążkowana, wydłużona głowa ilithida przypominała ośmiornicę z grupą czterech elastycznych, niesegmentowanych, wysuwanych, fioletowo-czarnych macek otaczających ich usta. Macki mogły mieć długość od 2 do 4 stóp (0,61 do 1,2 metra), wyglądając na krótsze, gdy illithid odpoczywał. Wiły się i falowały niemal bezustannie, podczas gdy illithid rozmyślał lub w inny sposób ich nie używał, i wyginały się w oczekiwaniu, gdy czujące istoty się zbliżały. Macki były również niesamowicie zręczne, silne i mogły być w pełni kontrolowane przez łupieżcę umysłu, aby wykonywać różne zadania zarówno nie-siłowe, jak i oparte na sile.

W wielu opisach i diagramach łupieżcy umysłu byli przedstawiani jako mający dziobate usta, prawdopodobnie ze względu na ich głowy przypominające ośmiornice. W rzeczywistości usta ilithida były bardziej podobne do ust minoga, z okrągłym, pozbawionym szczęki, otworem otoczonym kilkoma rzędami małych, zgrzytających zębów. Macki zwisały nad i wokół ich ust, a oleisty śluz ciągle kapał z ich paszczy. Illithidowie nie mieli zewnętrznych uszu, raczej miały małe, mięsiste, prążkowane dziury po obu stronach głowy, ani nozdrzy. Ich oczy, osłonięte łukami brwiowymi, były jednolicie blade i pozbawione źrenic, a ponadto były wzdęte i pozbawione cech charakterystycznych, podobnie jak ślepe ryby jaskiniowe.

Dłonie Illithidów były długie, smukłe i pozbawione palca wskazującego, ale poza tym były podobne do normalnych humanoidalnych dłoni. Pozostałe palce i przeciwny kciuk miały kolor od czerwonego do fioletowego, a ich paznokcie były grube i czarne. Choć paznokcie illithidów wydawały się niebezpieczne, w rzeczywistości były tępe i zbudowane z miękkiej chrząstki, a więc nie były skuteczną bronią. Stopy Illithida miały błonę płetwową i miały tylko dwa palce, które mogły się szeroko rozchylać, aby pomagać w pływaniu.

Illithidzi byli znani z tego, że ubierali się w powiewne i dramatyczne szaty i płaszcze. Rzadko widywano je bez butów, które ukrywały ich płetwiastą naturę. Często nosili wysokie, rozkloszowane kołnierze, ciemne kapelusze i różne inne ozdoby.

## Osobowość

Łupieżcy umysłów mieli całkowicie obce procesy myślowe i zagadkowe cele. Uważali się za geniuszy, którzy przejmowali umysły innych do służenia własnym złowrogim i dalekosiężnym planom. Podczas gdy niektóre osoby mogły wykazywać skrajną rozbieżność w sposobie myślenia, większość podzielała wiele wspólnych przekonań i nakazów.

Illithidzi byli skrajnymi megalomanami, tyranami napędzanymi ogromną ambicją i nieodłącznie rządzonymi przez przytłaczające poczucie własnej ważności. Łupieżcy umysłu szukali niczego innego jak dominacji nad światem, twierdzili, że ich przeznaczeniem jest panowanie nad wszechświatem, a ostateczną nagrodą, której pożądali, było całkowite panowanie nad wszystkimi płaszczyznami egzystencji, z mocą przekształcania rzeczywistości i wszystkiego co w nich jest, aby pasowało do ich nieziemskich wymysłów. Łupieżcy umysłu nie uważali, że są przerażającymi potworami.

W umysłach illithidów, ich rodzaj działał jako agenci „Porządku”, sił prawa, których zadaniem było ujarzmienie chaotycznego i niekierowanego wszechświata. Postrzegali różne rodowody w jego granicach jako potencjalnych niewolników bez nadzoru, żyjących bez celu i pracujących bez ukierunkowania. W tej roli wieloświatowych opiekunów łupieżcy umysłu nieustannie pracowali dla tego, co postrzegali jako ulepszenie kosmosu, zapewniając swoją ostateczną kontrolę, aby zapewnić przywrócenie porządku, który tylko ich lepszy gatunek mógł nadać całemu wieloświatowi.

Łupieżcy umysłu mocno wierzyli w swoje oczywiste przeznaczenie i uważali zadanie doprowadzenia do porządku nad wieloświatem jako bardzo ważne. Ilithidowie instruowali wszystkich, którzy kwestionowali ten pogląd, aby przyjrzeli się faktom biologicznym, że stali na szczycie łańcucha pokarmowego i wszyscy inni naturalnie znajdowali się pod nimi. Podczas gdy illithidowie zdawali sobie sprawę, że inne stworzenia opierają się ich kontroli, postrzegali to jako naturalny wynik obecnego stanu rzeczywistości, nieświadomi niewolnicy nie znali nic lepszego niż walka ze swoimi panami.

Całkowicie aroganccy łupieżcy umysłu byli elitarystami, którzy wierzyli, że wszystkie stworzenia są gorszymi od nich, zwierzętami gospodarskimi nadającymi się do spełnienia tylko trzech celów: umrzeć jako pożywienie, pracować jako niewolnicy, lub służyć jako pożywienie dla ich rodzaju. Mimo to łupieżcy umysłu odczuwali wdzięczność wobec pomniejszych istot. Naprawdę doceniali „dary” tych, na których ucztowali i szczerze czuli, że przekazują swojemu inwentarzowi własny prezent, kiedy konsumowali ich mózgi.

Ilithidowie musieli dominować nie tylko po to, by osiągnąć swoje cele, ale także po to, by zaspokoić swoje własne podstawowe potrzeby. Bez umysłu, który mógłby kontrolować, łupieżca umysłu czułby się niekompletny. W rzeczywistości mieli bliski związek z własnymi niewolnikami, cierpiąc, kiedy umierali (chorobą, wiekiem lub krzywdą fizyczną), a czasami szalejąc z samotności bez ich stałego towarzystwa. Illithidowie byli znani z tego, że odkładali swoje inne cele tylko po to, by odnowić opróżniony orszak niewolników, a każdy illithid miał przynajmniej jednego osobistego niewolnika. Kiedy znaleźli takich, których lubili, ilithidowie robili wszystko, aby nie jeść osobistych niewolników w napadach głodu lub gniewu, a nawet mogli dawać im zabawki i drobiazgi, którymi mogli się zająć, gdy nie pracowali.

### Indywidualność

Podczas gdy prawie każdy illithid dążył do dominacji swojego rodowodu, każdy był niesamowicie inteligentną, indywidualną istotą z różnymi pomysłami, jak to zrobić. Niektórzy robiliby to z siłą militarną, tworząc wielkie armie niewolników, aby podbić świat, podczas gdy inni starali się użyć swojej psioniki do stworzenia potężnych magicznych przedmiotów do wykorzystania w ich misji. Ich intencje w danych sytuacjach mogły wydawać się dziwaczne, czasem wręcz niezrozumiałe, ale prawie każde podjęte działanie miało w jakiś sposób pomóc im osiągnąć dominację kulturową.

Pomimo nacisku na porządek, łupieżcy umysłu byli w rzeczywistości niesamowicie konkurencyjni, a także indywidualistyczni, do tego stopnia, że ​​wydawali się wahać, czy pracować jako zespół. Jednak, chociaż konkurencyjność była powszechna, to osobiste pragnienie sukcesu służyło ogólnemu wzmocnieniu grupy. Każdy łupieżca umysłu zdawał sobie sprawę, że aby wnieść swój wkład w swoją zbiorową inteligencję, każdy członek społeczności musi zdobyć jak najwięcej mądrości i doświadczenia. Gdy jednostka zawiodła, społeczność odkładała na bok swoje ambicje na rzecz większego „dobra”.

Naturalne pragnienie rywalizacji łupieżców umysłów w połączeniu z ich wysokim poziomem inteligencji oznaczało, że byli niezwykle innowacyjnymi istotami, które potrafiły znaleźć unikalne rozwiązania swoich problemów. Niezależnie od tego, czy używali psioniki, alchemii, magii, przyziemnej technologii, czy jakiejś kombinacji tych czterech, byli stworzeniami o ogromnej kreatywności i przebiegłości, stale zachęcani do osiągania nowych wyżyn indywidualnych osiągnięć.

Większość ilithidów rozumiała, że ​​wiedza równa się władzy, opierając swoje istnienie na ogromnych ilościach wspólnie posiadanych informacji, i dlatego łupieżcy umysłu starali się poszerzyć swoją wiedzę we wszystkich dziedzinach. Używali różnych metod w celu uzyskania informacji, zawsze pozyskując, weryfikując i sprawdzając zdobytą wiedzę, ponieważ rozumieli lepiej niż cokolwiek, w jaki sposób osobista percepcja i interpretacja mogą przekręcać prawdę.

Spragnieni wiedzy ilithidowie targowali się, zbierali, przesłuchiwali, szpiegowali, kradli i plądrowali, pozyskując informacje z opuszczonych krypt, magazynów wroga, zniewolonych umysłów, wędrownych handlarzy i nieświadomych pionków. Dzięki tym działaniom zbierali tajemne sekrety, zapomnianą wiedzę, najnowsze wiadomości, nadprzyrodzone odkrycia i przedmioty mocy. Różni ilithidowie przypisywali różne wartości niektórym informacjom; niektórzy wierzyli, że nie można się niczego nauczyć od pomniejszych istot, podczas gdy inni uważali, że wszystkie informacje są cenne.

Illithidzi mieli wyjątkowe rozumienie czasu, ponieważ wierzyli, że liczy się tylko teraźniejszość. Przeszłość była środowiskiem dla ejdetycznego starszego mózgu, żywej kroniki, która przeszukiwała zbiorową pamięć kolonii w poszukiwaniu informacji istotnych dla obecnych okoliczności. Illithidowie nie dbali o przeszłość, więc nie prowadzili pisemnych historycznych zapisów swoich imperiów lub społeczności, a brak twardych zapisów czynił ich bardziej obojętnymi na przeszłość.

Illithidzi mieli również inną koncepcję „przyszłości”, postrzegając ją po prostu jako nieuniknioną, ale niezrealizowaną część teraźniejszości. Jednak illithidowie nie wierzyli, że przyszłość (a tym samym ich przeznaczenie) została wyryta w kamieniu. Na przykład zdawali sobie sprawę, że ich rodowody mogły wyginąć, co mogło zmienić przyszłość, więc samozadowolenie nie wchodziło w grę. Tylko poprzez zbieranie większej ilości wiedzy illithidowie mogli dokładnie przewidzieć przyszłość, a tym samym wypełnić swoje przeznaczenie.

### Emocje

Dla nie-illithidów łupieżcy umysłu wydawali się spokojni i opanowani przez prawie cały czas, beznamiętni i pozornie bez emocji poza ich ciągłym pragnieniem dominacji nad innymi. Odrzucali podstawowe emocje, takie jak duma, jako fatalne wady i opierali się na pragmatycznych poglądach. Choć czasami mogli wydawać się wściekli, trudno było rozeznać, czy było to prawdziwe uczucie, czy podstęp, by manipulować innymi. Teorie na ten temat wahały się od przekonania, że ​​łupieżcy umysłu nie mają emocji, bardzo niewiele lub ekstremalne poziomy samokontroli, ale wszystko to było błędne. Prawdę mówiąc, illithidowie mieli całe spektrum emocji i odczuwali je intensywnie, czasami nawet zachowywali się irracjonalnie z ich powodu, ale te uczucia były prawie całkowicie zinternalizowane i niewidoczne nawet w momentach szalejącego wewnętrznego zamętu.

Jednakże, chociaż łupieżcy umysłu rzeczywiście mieli szereg emocji, emocje te były prawie całkowicie negatywne. Czuli gniew i nienawiść, gdy ktoś udaremniał i hamował ich dążenie do suwerenności, lęk w obliczu wrogich umysłów, których nie mogli kontrolować, wstyd, gdy nie byli w stanie kontrolować umysłów, zazdrość wobec ogromnej wiedzy, która nie był ich własną, odrazą do marnotrawnego wykorzystywania niewolników, obrzydzeniem dla tych, którzy mieli kontakt z gorszymi istotami na równych zasadach, oraz smutkiem, gdy inny illithid umierał daleko od domu. Te emocje i związane z nimi uczucia, takie jak niepokój i pogarda, stanowiły większość emocjonalnego repertuaru ilithida.

Najczęściej doświadczaną emocją ilithidów była frustracja, niezadowolenie wynikające z faktu, że nie osiągnęli jeszcze dominacji, a niezadowolenie to było subtelnym, podszytym uczuciem, który nieustannie ich definiował i zabarwiał inne emocje i myśli. Tę samą zasadę leżącą u podstaw negatywności można znaleźć u wszystkich illithidów. Łupieżcy umysłu nie znali poczucia prawdziwego szczęścia, a więc nie planowali stać się szczęśliwymi.

Najbliżej większości ilithidów do bycia szczęśliwym była radość z konsumowania mózgu, ale nawet wtedy czyn miał tak sadystyczny wydźwięk, że nadal nie byłby „szczęściem”, jak zwykle definiowano. Najwyższym stanem emocjonalnym łupieżcy umysłu był stan samozadowolenia, czy to z osobistego poczucia dumy, czy z zaspokojenia ciekawości, i to właśnie motywowało ich zachowanie. Chcieli żyć w luksusie, ucztować umysłami dobrze wychowanych niewolników i opanować swoje psioniczne prawo przyrodzone. Miłość, a nawet przyjaźń poza znajomymi była prawie niesłychana, ponieważ mieli nadprzyrodzone sposoby na wypełnienie tych emocjonalnych pustki.

### Moralność

Ogólnie rzecz biorąc, illithidzi byli zimnymi i wyrachowanymi stworzeniami. Znani byli z tego, że zadawali jeńcom ból wyłącznie dla rozrywki i zmuszali innych do udziału w różnych grach gladiatorów. Jeśli illithid kiedykolwiek traktował członka innego rodowodu jak równego sobie, najprawdopodobniej udawał przyjaźń dla własnych celów. Mogli zachowywać się z szacunkiem (choć nigdy z prawdziwym), kiedy im to odpowiadało, ale każdy z nich miał instynktowną wiedzę, że druga strona będzie lepiej służyć jako niewolnik, a w najgorszym jako posiłek, i były szanse, że do czasu gdy zawiązał się sojusz, już zdecydowali, jak i kiedy zdradzić nowego partnera.

Co więcej, głównym czynnikiem powstrzymującym łupieżców umysłu i blokującym ich próby dominacji nad światem były ich własne, wrodzone, wyrachowane postawy. Niewielu illithidów naprawdę dostrzegało cokolwiek, czy to powód, czy towarzysza, wartego swojej śmierci i rzadko narażali własne życie. Każdy illithid uważał swoje życie za niezwykle ważne i bezcenne, a najmniejsze niepowodzenia były często wystarczające, aby doprowadzić te aberracje do wycofania się w interesie przetrwania.

Pomimo niezliczonych nieodłącznych pragnień i skłonności, które mogłyby temu zapobiec (ich wymagań żywieniowych, jeśli nic więcej), łupieżcy umysłu mogli odejść od zła. Większość była po prostu niezdolna do prawdziwego dobra, ale czasami zdarzało się, że wyjątkowa jednostka zmieniła swój sposób na moralną neutralność, a w skrajnych przypadkach dobrą. Niektórzy byli znani z kwestionowania konieczności dominacji nad słabymi, ale ci w społeczności, którzy zaprzeczaliby maksymie dominacji, zostaliby szybko zabici, gdyby zostali odkryci.

## Umiejętności

Pomimo braku zdolności fizycznych, wszystkie istoty w Podmroku obawiały się łupieżców umysłu ze względu na ich wielką sprawność umysłową. Oprócz niewielkiej liczby zaklęć wpływających na umysł, które każdy illithid miał do dyspozycji, aby przejąć kontrolę nad swoją ofiarą, często używali potężnego wybuchu umysłu, aby wpłynąć na wielu wrogów.

Ich obfite moce psioniczne pozwalały im lewitować do woli, a także wykrywać myśli pobliskich stworzeń i dominować lub oczarowywać wszelkiego rodzaju istoty w ich pobliżu. Dodatkowo pojawiały się doniesienia o łupieżcach umysłu zdolnych do kontrolowania innych za pomocą sugestii. Niektórzy byli również zdolni do teleportowania się na inne płaszczyzny egzystencji.

Niektórzy ilithidowie poświęcili się studiowaniu i doskonaleniu swoich wrodzonych zdolności. Znani jako illithidzcy psioni, byli zdolni do jeszcze bardziej niezwykłych wyczynów mocy psionicznej, w tym zdolności telekinetycznych jak i zdolności wróżbiarskich.

## Społeczeństwo

Poszczególni łupieżcy umysłu rzadko znajdowali się sami; raczej towarzyszyło im dwóch lub więcej niewolników mentalnie z nimi związanych. Typowe zniewolone rodowody spotykane wśród łupieżców umysłu to grimlocki, ogry, quaggoci i troglodyci. Te zniewolone gatunki miały wspólną cechę, że nie były zazwyczaj uważane za jadalne przez illithidów.

Społeczności Łupieżców Umysłów (zwane także „koloniami”) zazwyczaj miały wielkość od dwustu do dwóch tysięcy, a to liczyło tylko ilithidów. Każdy łupieżca umysłu w społeczności prawdopodobnie miał co najmniej dwóch niewolników, którzy wykonywali jego rozkazy. W tych społecznościach liczba niewolników często znacznie przewyższała liczbę łupieżców umysłu.

Kolonie Łupieżców Umysłu działały jako jeden umysł ula, z kontrolą scentralizowaną przez starszy mózg, pojedynczą istotę, która sprawowała swoją telepatyczną kontrolę jednocześnie nad wszystkimi łupieżcami umysłu w promieniu 5 mil (8 kilometrów). Starszy mózg był sercem społeczności. Utrzymywany w kałuży solankowych płynów, starszy mózg składał się ze wszystkich mózgów zmarłych łupieżców umysłu w kolonii. Służył jako centrum sieci komunikacyjnej, przekazując informacje otrzymane od jednego łupieżcy umysłu do całej kolonii, przechowując całą zbiorową wiedzę o kolonii i wydając polecenia poszczególnym łupieżcom umysłu. Stopień kontroli i organizacji wywierany przez starszy mózg nad społecznością łupieżców umysłu był tak absolutny, że wygodniej było myśleć o kolonii łupieżców umysłu jako o pojedynczej jednostce: starszym mózgu.

Chociaż łupieżcy umysłu chętnie zbierali się razem, aby osiągnąć cel, zawsze walczyli o większą kontrolę w społeczności, ale nawet wtedy zawsze byli poniżej starszego mózgu. Podczas gdy poszczególni łupieżcy umysłu mogli w pewnym momencie w przeszłości zachowywać pewien stopień niezależnego myślenia, po upadku imperiów ilithidów ogólnie zgadzali się, że ich przetrwanie wymaga całkowitego posłuszeństwa starszemu mózgowi.

W koloniach łupieżcy umysłu organizowali się w ideologiczne frakcje znane jako kreda, które były zgodne z umiejętnościami i filozofią poszczególnych illithidów. Przedstawiciele różnych kredo zorganizowani byli w Starsze Porozumienia, które pod auspicjami starszego mózgu koordynowały różne działania kolonii. W przypadkach, gdy wiele kolonii realizowało wspólne cele, tworzono „Wielkie Starszy Porozumienie”.

Kiedy pojawiały się problemy lub łupieżcy umysłu chcieli odkryć jakiś sekret, tworzyli „inkwizycje”, zespół łupieżców umysłu, przypominający grupę poszukiwaczy przygód. Każdy łupieżca umysłu wykorzystywał swoje własne talenty i zdolności, aby osiągnąć cel inkwizycji. Jeśli sytuacja była zbyt poważna, i nie mogła sobie z nią poradzić nawet inkwizycja, społeczność łupieżców umysłów tworzyła „kult”. Kult był znacznie większy niż inkwizycja i był prowadzony przez dwóch łupieżców umysłu, którzy nieustannie rywalizowali o większą moc w nim. Ten rodzaj misji, który sprawiał, że łupieżcy umysłów chwilowo znajdowały się poza zasięgiem starszego mózgu, był uważany za niebezpieczny, ale bardzo dochodowy, jeśli się powiedzie.

Jeśli łupieżca umysłu pozostawał poza zasięgiem swojego starszego mózgu, możliwe było odzyskanie przez niego wolnej woli. Ci tak zwani zbuntowani illithidowie mogli zakładać własne kolonie lub, wolni od aroganckiej supremacji starszego mózgu, szukać współpracy z innymi gatunkami. Ta nowa osobowość i wszelkie sojusze, które zostały zawarte, natychmiast znikały, gdy tylko zbuntowany illithid wrócił pod kontrolę starszego mózgu.

Religia illithidów, mało ważna, dla tego rodowodu, znana była jako throuklata.

## Biologia

Łupieżcy umysłu byli zarówno ciepłokrwiści, jak i ziemnowodni.

## Dieta

Pożywienie łupieżców umysłu stanowiły mózgi innych stworzeń, głównie humanoidów. Tylko tkanka mózgowa zapewniała wymaganą kombinację trzech podstawowych składników potrzebnych do podtrzymania fizjologii łupieżcy umysłu: hormonów, enzymów i energii psychicznej. Łupieżcy umysłu jedli również inne pokarmy, z których większość zawierała krytyczne enzymy i hormony, których potrzebowali, a organy wewnętrzne były dobrym źródłem i były wysoko w menu illithidów.

Podczas gdy pewne niezbędne substancje biochemiczne i hormony można było znaleźć tylko w materii mózgu, illithidzi zjadali mózgi bardziej ze względu na psychiczną energię czującej istoty niż fizyczne składniki odżywcze. Układ nerwowy łupieżcy umysłu był wyjątkowy pod tym względem, że każdy nerw miał bezpośrednie połączenie z mózgiem, co oznacza, że ​​układ trawienny łupieżcy umysłu był przedłużeniem jego mózgu. To właśnie ten wyjątkowy układ trawienny pozwolił im wydobyć z pożywienia coś więcej niż tylko pożywienie.

Zabłąkane wspomnienia często zostawały pozyskiwane od ofiary łupieżcy umysłu. Ze względu na ich pasożytniczy charakter, ślady indywidualności ofiary zostawały również zachowane przez łupieżcę umysłu. Chociaż nie wpłynęło to na ich inteligencję, wpłynęło na ich poczucie kultury i preferencje estetyczne, począwszy od pożądanych sposobów architektury, a skończywszy na poczuciu stylu i dekoracji. Dwie społeczności mogły skoncentrować się lub zaniedbać całe obszary projektowania w oparciu o ich dietę.

Energia psioniczna zostawała pobierana z mózgu przez illithidów w ostatnich chwilach aktywności ofiary. Psychiczna esencja uwalniana z mózgów odżywiała w sposób o wiele bardziej wydajny i silniejszy niż samo mięso, metafizycznie reenergetyzując ich metabolizm tak dobrze, że wystarczył jeden inteligentny mózg na miesiąc, aby zachować zdrowie. Bez spełnienia tego minimalnego wymagania łupieżca umysłu powoli cierpiałby z powodu fizycznego osłabienia i stałby się tak słaby, że umarłby w ciągu czterech miesięcy. Idealnie byłoby, gdyby jedli mózg co tydzień, aby nie czuć się głodni, ale większość łupieżców umysłu zjadała mózgi mniej więcej raz na dwa tygodnie.

Ilithidzi często uzupełniali swoją dietę innymi źródłami, podjadając mózgi pewnych stworzeń, które uważały za przysmaki. Mimo to, bez minimalnej niezbędnej mocy umysłowej, łupieżca umysłu powoli by się marnował. Łupieżca umysłu mógł, choć niezwykle rzadko, ograniczyć swoje karmienie, pożerając jedynie mózgi wystarczająco inteligentnych form życia. Kilka zwierząt, które wykazywały niezwykłą inteligencję, na przykład wyjątkowe koty, psy czy niedźwiedzie, miały czasami psychiczny iloraz wymagany do prawidłowego odżywiania łupieżcy umysłu.

Pomimo tego, że był w stanie to zrobić, łupieżca umysłu, który ograniczył się do tak ograniczonej diety, był rzadki. Łupieżcy umysłu delektowali się umysłami, które konsumowali, a mózgi istot myślących były lepsze niż mózgi pomniejszych form życia. Doświadczenia i emocje były częścią, która sprawiła, że ​​posiłek był naprawdę satysfakcjonujący, a inteligencja i wyobraźnia ofiary były kluczowym czynnikiem w ocenie mózgu. Różne inne elementy wpływały na smak mózgu: poczucie wielkiej własnej ważności nadało mózgowi przyjemną cierpkość, osoby dotknięte demonicznym szaleństwem były bardziej soczyste niż zdrowe, zaś aktywne, wypełnione magią i doświadczone umysły należały do ​​najsmaczniejszych ze wszystkich.

Z tych powodów łupieżcy umysłu mieli preferencje dotyczące określonych typów mózgów. Na przykład wolne jednostki były bardziej satysfakcjonujące niż niewolnicy, a ekscytujące życie poszukiwaczy przygód stawiało ich mózgi wysoko. Tymczasem troglodyci byli uważani za absolutnie paskudnych, pod względem smaku, których można było spożywać tylko gdy od tego zależało życie. Ponieważ stworzenia takie jak gobliny i hobgobliny osiągały dojrzałość szybciej niż innego rodowodu, czasami stawali się podstawowym pożywieniem, ale były spożywane tylko z konieczności ze względu na ich brak zdolności umysłowych i kreatywności. Jako pokarmu unikano także gruboskórnych beholderów, chorych na likantropię, praktycznie bezmózgowych istot, takich jak roztocza, oraz niektórych z naturalnymi zdolnościami uzdrawiania, takich jak ogry, oraz istot pozamaterialnych, takich jak diabły, lub niebianie.

Drowy, krasnoludy szare i głębinowe gnomy również były wysoko cenione. W szczególności mózgi duergarów były uważane za przysmaki. Kuo-toa były również wspaniałym przysmakiem, chociaż tylko jedzone na surowo i nieskażone energią psioniczną, co oznacza, że ​​zostawały jedzone natychmiast po schwytaniu. Najlepszym terenem do polowań była powierzchnia, gdzie nawet stworzenia takie jak gobliny, hobgobliny, orki i ogry smakowały lepiej niż ich podziemne odpowiedniki i gdzie mieszkali najcenniejsi ludzie, niziołki, elfy i krasnoludy. Małe humanoidy, takie jak koboldy lub gnomy, były częściej ścigane dla pożywienia niż przerabiane na niewolników, ponieważ gromadziły się w dużych grupach, były łatwo zmuszane do ustawiania się w szeregu przez silniejszych niewolników i często łatwiej było je doprowadzać do przerażenia lub rozpaczy, co czyniło ich mózgi smaczniejszymi.

Umbrowe kolosy i xorny były rzadko spożywane ze względu na ich egzotyczną naturę. Ślepota grimlocków również tworzyła egzotyczny smak, ale miały one łuskowate skóry i nieprzyjemny smak, oprócz tego, że miały podobne wady jak gobliny i hobgobliny. Duszki, satyry, nimfy i podobne istoty fey były trudnymi do zdobycia przysmakami. Niektórzy łupieżcy umysłu mieli również specyficzne upodobania lub apetyty, które odbiegały od normy: niektórzy lubili wzbudzać pozytywne emocje przed karmieniem, a niektórzy byli wybrednymi zjadaczami, ucztując tylko wtedy, gdy ofiara była przytomna i świadoma lub pożerała tylko mózgi określonego gatunku.

Niezależnie od wszystkich wyjątków, tendencji i specjalnych warunków, mózgi większości humanoidów (strachunów, orków i ludzi) były podobne w smaku. Poza koniecznością dietetyczną, illithidzi konsumowali mózgi, ponieważ było to przyjemne zajęcie. Jedzenie było euforycznym doświadczeniem dla łupieżcy umysłu, ponieważ pochłaniało wspomnienia, osobowość i najgłębsze lęki ofiary. Gdyby było ich stać na zjedzenie więcej niż jednego posiłku w miesiącu lub nawet kilku w ciągu tygodnia, mogliby się na to zdecydować, uzyskując zarówno przyjemne doznania, jak i impuls psychiczny. Wszystkie gatunki były tylko bydłem przed łupieżcami umysłu, a konsumowanie mózgów było ich ostatecznym aktem dominacji nad innym stworzeniem.

## Zmysły

Oczy łupieżcy umysłów były niezwykle wrażliwe na jasne światło i uważały to za bolesną cechę, którą niektórzy uczeni githyanki przypisywali faktowi, że ich obca anatomia skupiała światło w dziwny sposób. W rzeczywistości ich oczy były bardziej wrażliwe na światła inne niż na światło widzialne. Widzieli dwa dodatkowe kolory w spektrum poza kolorem czerwonym. Jednak ich ostrość widzenia zmniejszała się wraz ze wzrostem światła otoczenia, ponieważ ich biała twardówka stawała się coraz bardziej nieprzezroczysta. W całkowitej ciemności lub w świetle gwiazd łupieżca umysłu mógł widzieć wyraźnie aż do 480 stóp, ale w bezpośrednim świetle słonecznym zasięg infrawizualny zmniejszał się do zaledwie 15 stóp. Wzrok łupieżcy umysłu był również bardziej czuły na rozpoznawanie wzorów geometrycznych niż u innych humanoidów.

Chociaż w rzeczywistości im to nie szkodziło, illithidzi absolutnie gardzili światłem słonecznym, unikając go za wszelką cenę. Do przetrwania potrzebowali tylko ciepła wytworzonego przez procesy geotermiczne planet. Większość łupieżców umysłu nie wyobraża sobie życia na słońcu bez jakiejś formy ochrony, przed wysuszającym efektem na ich skórze po zmętnienie ich wzroku, a sama myśl o zanurzeniu się w słońcu była dla nich tak przerażająca, jak utonięcie we krwi dla człowieka.

## Reprodukcja

Wszystkie illithidy były bezpłciowe, pozbawione męskiej lub żeńskiej płci biologicznej i raz lub dwa razy w życiu składały skrzek, z których wykluwały się kijanki. Kijanki trzymano w zbiorniku na starszy mózg, gdzie opiekunowie karmili je mózgami. Starszy mózg również żywił się wyłącznie kijankami. Kijanki, które przetrwały do ​​dojrzałości, poddano ceremonii ceremorfozy, podczas której każda została wszczepiona humanoidalnej ofierze i pożerała jej mózg, zajmując jego miejsce i łącząc się z ciałem, aby przekształcić go w nowego illithida. Tylko niektóre gatunki humanoidalne były odpowiednimi żywicielami dla kijanek illithidów.

Rozmnożenie kolonii łupieżców umysłu miało miejsce, gdy kijanka, dość rzadko, poprzez ceremorfozę, stworzyła potężniejszą formę znaną jako ulitharid (co oznacza „szlachetny pożeracz” w podwspólnym), która była biologicznie większa, silniejsza, potężniejsza i przebieglejsza niż zwykli łupieżcy umysłu. Mieli sześć macek twarzy zamiast zwykłych czterech. Przede wszystkim jednak nie były kontrolowane przez starszy mózg. Pojawienie się ulitharida powodowało gwałtowny wzrost zarówno wielkości, jak i możliwości kolonii. Starsze mózgi niechętnie zaakceptowały pojawienie się potencjalnego rywala, ponieważ ostatecznie ulitharid oderwał się od kolonii. W tym celu zabierał ze sobą kilku łupieżców umysłu i starało się założyć nową kolonię w odległym miejscu od poprzedniej. Ostatecznie ulitharid przekształcał się w nowy, starszy mózg.

Jeśli z jakiegoś powodu dojrzała kijanka nie przeszła procesu ceremorfozy, stawała się wygłodniałym drapieżnym stworzeniem znanym jako illithocyt lub, jeśli pozwolono mu wyrosnąć, neotelidem. Te stworzenia były uważane przez illithidów za odrażające i były bezlitośnie ścigane.

## Imiona

Przykładowe imiona illithidów to:

**Imiona:** Altharid, Ilsenparint, Malinbossk, Sugiren, Qorik, Ullipsine, Xalliordell, Clarota, Svuglusk