recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Referentiels des pois : Categorie LOGEMENT

Liens vers la carteclermont63.infini.fr => **catégorie LOGEMENT**(et toutes ses sous catégories)

## Information Logement (lien)

ADIL63

ANEF - Service Accueil Orientation

Caisse d'Allocations Familiales du Puy de Dôme C.A.F

CROUS Centre Ville

Espace Info Jeunes

LogéHab

Service Inter Départemental pour la réussite des Alternants

## Résidences (lien)

Maison d'Etudiants Chavarot

Résidence Universitaire "Amboise"

Résidence Universitaire"Clos St Jacques"

## Foyers des Jeunes Travailleurs (lien)

Corum Saint Jean

Espace Tivoli

FJT La Passerelle

FJT Le Phare

Foyer de Jeunes Travailleurs de Vichy

Foyer pour Jeunes Travailleurs Le Tremplin

Habitat Jeunes Montlucon

L'Atrium

Résidence @anima

## Bailleurs Sociaux (lien)

Auvergne Habitat

Logidome

OPHIS
Pistolet SIG-Sauer P226

SIG-Sauer P226 pojawił się w 1981 w związku z przystąpieniem firmy SIG Sauer do konkursu na nowy pistolet służbowy United States Army. Jest to rozwinięta wersja wcześniejszego pistoletu SIG-Sauer P220, różniąca się od poprzednika przede wszystkim powiększonym magazynkiem na 15 naboi[1], dodatkową wewnętrzną blokada iglicy (zabezpieczenie przed przypadkowym wystrzałem). Pistolet działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Model SIG-Sauer P226 posiada również zwalnianiacz magazynka dający się przełożyć na prawą stronę szkieletu, dzięki czemu pistolet łatwo daje się obsługiwać zarówno przez strzelca prawo, jak i leworęcznego

## Historia

SIG-Sauer P226 zyskał sobie znakomite opinie w świecie. Używany jest przez wiele jednostek policyjnych całego świata. Pistolet – pomimo przegranej (głównie z powodu ceny) w konkursie na służbowy pistolet US Army – został zaakceptowany przez United States Navy SEALs. W 1998 roku pojawiły się nowe wersje P228 i P229, w kalibrze 9 mm IMI, .357 SIG i .40SW. Pierwszy, z 13 nabojowym magazynkiem, w dwóch ostatnich przypadkach pistolet ma 12-nabojowy magazynek i jest nieco cięższy (840 g).

## Ciekawostki

* Ten pistolet jest na wyposażeniu oddziałów SAS.
Duello a Cactus City

La copertina dell'albo

*Duello a Cactus City*, storia inclusa nel quinto albo della collana *"Ragno d'Oro"*, è considerato a tutti gli effetti l'unico vero spin-off di TEX e vede protagonista un giovane Kit Carson. Scritta da Gianluigi Bonelli e illustrato probabilmente da Aurelio "Galep" Galleppini e Armando Monasterolo, la storia è stata ristampata in appendice alla 1^ Serie di Strisce de *Il piccolo ranger*.
Autumnal Crystal

## *Information*

The **Autumnal Crystal** is a unique gem.

## Characteristics

The Autumnal Crystal can be used in one's inventory to join it with the Rod of Seasons.

It adds Weakness to Magic to both Rod forms and a wind effect to the staff form.

## Location

The Autumnal Crystal is located within Cronvangr Cave. It is found in the Cronvangr Broodlair area inside a Damp Strong Box.

The box is between four spider egg sacs in the northeastern corner of the main cavern. It is slightly to the right of the cavern's entrance. Using the Lens of Truth will help reveal its location.

## Background and Inspiration

The Autumnal Crystal was added with version 6.6.0 with the Rod of Seasons and the other Season Crystals.

The Autumnal Crystal carries qualities of wind to represent the autumn season. JKalenad had some difficulty finding effects to represent autumn, but chose wind because of windstorms common in autumn, and the representation of wind loosening leaves from trees.

The Autumnal Crystal's effects when added to the Rod of Seasons are unique in that they use custom magic effects, models and textures. The effects represent a chilling wind that distracts one's mind. The models and textures come from Elemental Destruction Magic by reaperix.

The crystal is based on the orange symbol on the Rod of Seasons in official artwork, as well as the symbol on the Autumn Tower in the Temple of Seasons from *Oracle of Seasons*.

## See Also

* Rod of Seasons
* Vernal Crystal
* Estival Crystal
* Hibernal Crystal
Karabinek M6 Scout

M6 Scout (Springfield Armory M6 Scout) – amerykańska wielofunkcyjna broń palna, łącząca w sobie elementy karabinu oraz strzelby. Broń produkowana była z przerwami od wczesnych lat 70. Ostatnie modele produkowane były przez czeskie zakłady Česká zbrojovka i sprzedawane były przez firmę Springfield Armory. Karabin używany jest przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych. W marcu 2008 ostatecznie wstrzymano produkcję tego modelu.

Prekursorem tego modelu był M6 Aircrew Survival Weapon, używany przez Siły Powietrzne USA w latach 50 lecz ten różnił się krótszą o 4 cale lufą od wersji cywilnej. Posiada dwie lufy: górna kalibru .22 Long Rifle (LR) lub mniej popularny .22 Hornet (karabin) druga zaś, kalibru .410 (strzelba).
Rewolwer Colt Navy model 1861

Colt Navy model 1861 – amerykański sześciostrzałowy rewolwer kapiszonowy. Podobnie jak poprzednik (model 1851)

znalazł szerokie zastosowanie na polach walk wojny secesyjnej, mimo, iż wyprodukowano tylko 38 000 sztuk. Był preferowaną bronią niektórych kawalerzystów, z racji słabszego odrzutu, niż wersja armijna.
Rewolwer Ruger GP-100

**Ruger GP-100** — linia amerykańskich rewolwerów na amunicje .357 Magnum produkowanych przez firmę Sturm, Ruger & Co. W chwili obecnej w jej, ramach produkowanych jest dziesięć modeli, różniących się od siebie długościami lufy (3",4",5" i 6") oraz wykończeniem (oksyda, stal nierdzewna).

## Opis konstrukcji:

GP-100 został wprowadzony do produkcji w roku 1985 jako następca modelu Security Six, szybko zyskując opinie bardzo udanej konstrukcji. Zaprojektowany jako rewolwer do samoobrony, ceniony również (w wersji z lufą 6") w sportach strzeleckich. Popularny jest jako broń osobista oficerów nowojorskiej policji.

Wszystkie wersje posiadają odchylany na lewo bęben 6-komorowy, łuski usuwane za pomocą rozładownika gwiazdkowego. Podobnie jak każdy rewolwer na nabój .357 Magnum, GP-100 może również strzelać amunicją .38 Special w jej dowolnej wersji. Mechanizm kurkowy z samonapinaniem. Szczerbinka regulowana w pionie i poziomie. GP-100, jak i inne modele producenta, posiada szkielet stanowiący w całości jeden element, cecha ta odróżnia rewolwery Rugera od produktów konkurencyjnych S&W i Colta. Rozwiązanie to zapewnia większą wytrzymałość i trwałość broni, co ma znaczenie zwłaszcza przy używaniu silnej amunicji magnum. Skutkiem tego jest utrwalona w USA opinia o rewolwerach Rugera jako "broni na pokolenia".
Rewolwer komisji M1879

Reichsrevolver M1879 (niem. Komissionrevolver, Reichsrevolver) - rewolwer wprowadzony do uzbrojenia armii Cesarstwa Niemieckiego w 1879 roku.

W 1879 roku w Niemczech powołano kilka komisji których zadaniem była modernizacja uzbrojenia armii. Jedną z nich miała być komisja mająca opracować nowy rewolwer który miał zastąpić używane pistolety z zamkiem kapiszonowym. Początkowo faworytem był skonstruowany w firmie Mauser rewolwer M1878 (Zig-Zag), ale ostatecznie konstrukcję tę odrzucono jako zbyt skomplikowaną i postanowiono opracować rewolwer. Jego konstruktorami byli członkowie komisji.

Opracowany przez komisję rewolwer został wprowadzony do uzbrojenia w 1879 roku jako Armeerevolver M/79. W cztery lata później do uzbrojenia wprowadzono jego skróconą wersję Reichsrevolver M/83.

Od 1908 roku rewolwery M1879 i 1879/83 były zastępowane przez pistolety samopowtarzalne P08 Parabellum, ale jeszcze w latach 40. XX wieku pewna ilość tych wycofanych z uzbrojenia armii rewolwerów była używana przez funkcjonariuszy administracji III Rzeszy.

## ***Opis***

Rewolwer M1879 był bronią powtarzalną. Szkielet zamknięty, jednoczęściowy. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, bez samonapinania. Z lewej strony szkieletu znajdował się nastawny bezpiecznik.

M1879 był zasilany z sześcionabojowego bębna. Łuski z bębna były usuwane po wyjęciu bębna ze szkieletu. Szkielet był demontowany po wyciągnięciu jego osi (przed przypadkowym wysunięciem osi chronił zatrzask. Rewolwer nie posiadał rozładownika, do usuwania łusek służyła oś bębna lub inny improwizowany wybijak.

Lufa gwintowana, posiadała trzy bruzdy prawoskrętne.

Przyrządy celownicze mechaniczne stałe (muszka i szczerbinka).
Rewolwer Remington model 1858

Remington model 1858 – rewolwer kalibru .36 (wersja dla Marynarki) lub .44 (wersja dla Armii), produkowany przez E. Remington and Sons na potrzeby sił zbrojnych Unii. Posiadał pierwszy na świecie tzw. zamknięty szkielet (jednoczęściowy szkielet otaczał bęben z nabojami), co czyniło go bardziej niezawodnym od współczesnych mu rewolwerów Colta. Kolejną zaletą była możliwość wyjęcia całego bębna i założenia nowego, już załadowanego. Model 1858 był używany na Dzikim Zachodzie, zarówno w swojej oryginalnej, kapiszonowej wersji, jak i konwersjach na naboje scalone.Lufa wkręcana w szkielet, z półkolistą muszką. Bęben cylindryczny, z prostokątnymi wycięciami dla zatrzasku bębna. Remington posiadał mechanizm bez samonapinania napięcie kurka powoduje obrót bębna. Pobojczyk dzwigowy klasycznego coltowskiego typu. Dzwignia rozszerza się ku tyłowi, nadając broni bardziej opływowe kształty i zapobiegając zaczepianiu pobojczyka o brzeg kabury. Okładki chwytu z orzecha, kabłąk spustowy mosiężny, dość mały trudno się było posługiwać tą bronią w rękawiczkach. Obecnie w Polsce można ten rewolwer kupić legalnie w wersji z bębenkiem kapiszonowym i strzelać na strzelnicach.
Karabin Ruger AC556

Ruger AC556 (Ruger Mini-14GB) – skonstruowany w latach 70. XX wieku amerykański karabin szturmowy. Ruger AC556 miał konstrukcje podobną do wprowadzonego jednocześnie na rynek karabinu samopowtarzalnego Ruger Mini-14, różnił się od niego tylko konstrukcją mechanizmu spustowego. Według planów AC556 miał być bronią wojskową, ale żadna armia nie zdecydowała się na zakup większej partii tych karabinów, a głównym odbiorcą tego karabinu stała się amerykańska policja.
Karabin FG42

Fallschirmjägergewehr 42 (FG42) – niemiecki karabin automatyczny produkowany w czasie II wojny światowej dla niemieckich spadochroniarzy.

## Opis

Karabin FG42n/A był bronią samoczynno-samopowtarzalną. Automatyka broni działała na zasadzie odprowadzania gazów prochowych, zamek ryglowany przez obrót. Broń strzelała z zamka zamkniętego (ogień pojedynczy) lub otwartego (serie). Mechanizm spustowy z możliwością strzelania ogniem pojedynczym lub seriami. Oddzielna dźwignia bezpiecznika. Zasilanie z pudełkowych magazynków o pojemności 10 lub 20 naboi[1], dołączanych poziomo do gniazda po lewej stronie broni. Składane przyrządy celownicze: muszka w osłonie i regulowany celownik przeziernika Lymana. Kolba drewniana, stała.

## Wersje

1. LC-6 - Pierwszy model prototypowy. Komora zamkowa w formie wytłoczki z blach stalowych ze wstawkami ze stali stopowej. Charakterystyczna zegarowa sprężyna powrotna. Karabin całkowicie metalowy (nawet kolba, łoże i chwyt z blaszanych wytłoczek). Dwójnóg zamontowany na zakończeniu lufy. Zbudowano modele kalibru 7,92 × 57 mm Mauser i 7,92 × 33 Kurz.
2. LC-6/II - Drugi prototyp. Zmieniony celownik. Dwójnóg przeniesiono na blok gazowy. Nowy kształt metalowej kolby i nowe, wykonane z tworzywa sztucznego łoże.
3. LC-6/III - Trzeci prototyp. Komora zamkowa frezowana ze stali chromoniklowej. Celownik jak w LC-6. Bardzo silnie pochylono do tyłu chwyt pistoletowy (według niektórych źródeł miało to umożliwić strzelanie w dół w czasie opadania na spadochronie, byłaby to koncepcja nonsensowna, ale w III Rzeszy decyzję często podejmowali dyletanci). Nowy, skonstruowany specjalnie dla tego karabinu garłacz do miotania granatów nasadkowych.
4. FG42 (model 1) - Pierwsza wersja seryjna (50 sztuk). W zasadzie odpowiada prototypowi LC-6/III
5. FG42 (model 2) - Druga wersja seryjna (około 2000 sztuk). Zewnętrznie odróżnia się nową kolbą metalową posiadającą przetłoczenia zwiększające sztywność. Komora spustowa została wzmocniona. Kabłąk spustu jest ukształtowany z paska blachy przymocowanego do komory spustowej. Zastosowano nową sprężynę bijnika. Zmniejszono opór spustu.
6. FG42n/A - Trzecia wersja seryjna (około 5000 sztuk). Komora zamkowa w formie wytłoczki z blach stalowych ze wstawkami ze stali węglowej. Kolba drewniana. Chwyt pistoletowy zgięty w dół pod kątem 90 stopni, wyposażony w plastikowe okładki. Nad oknem wyrzutowym zamocowano odbijacz łusek (były odbijane do przodu). Zmieniono konstrukcję gniazda magazynka. Nowy cięższy zamek.
Pistolet Gyrojet

Pistolet Gyrojet – eksperymentalny pistolet strzelający rakietami kalibru 13 mm.

Był to eksperymentalny pistolet opracowany w latach 60. Zasilany był małymi rakietami kal. 13 mm, które zwiększały prędkość w locie. Pocisk wyposażony był w specjalne małe otworki, przez które wydostawały się gazy wylotowe, nadające pociskowi ruch obrotowy. Zastosowanie takiej amunicji pozwoliło uprościć budowę broni, np. niepotrzebny był mechanizm wyrzutu łusek.

Wadami broni była bardzo mała celność oraz mała skuteczność na małych odległościach spowodowana małą prędkością wylotową. Natomiast zaletą był stosunkowo mały odrzut.
Karabin Gew88

Gewehr 88 (także Kommisionsgewehr) – niemiecki karabin powtarzalny z końca XIX wieku.

W polskiej literaturze karabin ten bywa nazywany Mannlicher-Mauser mimo, że w pracach nad tą bronią nie brał ani Ferdinand Mannlicher, ani Paul Mauser. Nazwa ta została wprowadzona została w Polsce w roku 1920

przez mjr. Zygmunta Hartleba, a potem rozpowszechniona przez płk. Tadeusza Felsztyna.

## Opis

Gewehr 88 był bronią powtarzalną, z zamkiem czterotaktowym. Zamek był wyposażony w dwa rygle (umieszczone za tłokiem zaporowym), pomocniczym ryglem była rączką zamkowa. Karabin wyposażony był w bezpiecznik. Bezpiecznik miał postać skrzydełka znajdującego się w tylnej części zamka. Gewehr 88 był zasilany z 5-nab. stałego, jednorzędowego magazynka pudełkowego ładowanego przy pomocy symetrycznych ładowników. Gewehr 88 był wyposażony w łoże i kolbę drewniane. Lufa była otoczona rurową osłoną. Gewehr 88 był wyposażony w mechaniczne przyrządy celownicze składające się z celownika ramkowego i muszki (nastawy celownika 250-2050 m).

## Wersje

2. Gewehr 88/• – produkowana od stycznia 1891 roku wersja z wzmocnioną lufą.
3. Gewehr 88/Z – produkowana od lipca 1896 wersja wyposażona w lufy z gwintem lufy o bruzdach głębokości 0,15 mm (wcześniej 0,10 mm).
4. Gewehr 88/S – przebudowane karabiny wyposażone w nowe lufy kalibru 7,92 mm. Nowa lufa umożliwiała zasilanie nową amunicją 7,92 x 57 mm JS. Karabiny tej wersji powstawały od 1903 roku.
5. Gewehr 88/05 – wersja Gew 88/S ze zmodyfikowanym magazynkiem. Zamiast ładowników magazynek był ładowany przy pomocy łódki. Karabiny do tej wersji przebudowywano od 1905 roku w arsenale w Spandau.
6. Gewehr 88/14 – wersja Gew 88/S ze zmodyfikowanym magazynkiem. Zamiast ładowników magazynek był ładowany przy pomocy łódki. Magazynek o odmiennej konstrukcji niż w Gewehr 88/05.
Karabin Kar98k

Karabiner 98k (Kar98k, K98k) – niemiecki karabinek powtarzalny z okresu II wojny światowej.

Przez bronioznawcę Leszka Erenfeichta zaliczany jest do grupy określanej zapożyczonym z literatury anglosaskiej terminem krótki karabin.

## Opis konstrukcji

Karabinek Kar98k był indywidualną bronią powtarzalną. Zamek czterotaktowy, ślizgowo–obrotowy. Ryglowanie za pomocą trzech rygli. Zasilanie ze stałego, dwurzędowego magazynka pudełkowego o pojemności pięciu naboi. Przyrządy celownicze składały się z trójkątnej muszki i celownika krzywkowego. Broń była wyposażona w bagnet nożowy. Na zakończeniu lufy można było montować 30 mm granatnik karabinowy (garłacz) niem. Gewehrgranatgerät (zwany potocznie Schiessbecher). Wystrzeliwano z niego za pomocą ślepego naboju granaty odłamkowe, przeciwpancerne (trzy wzory) i agitacyjne (z ulotkami).

## Użytkownicy

1. III Rzesza
2. Austria
3. Czechosłowacja
4. Tajwan
5. Chiny
6. Chorwacja
7. Dania
8. Holandia
9. Izrael
10. Jugosławia
11. Luksemburg
12. Niemcy
13. Norwegia
14. Portugalia
15. PRL
16. ZSSR
Karabin HK416

HK416 to karabin automatyczny kalibru 5.56 mm NATO wprowadzony na rynek w 2005 roku przez niemiecką firmę Heckler & Koch. Działa na zasadzie wykorzystywania energii gazów prochowych odprowadzanych przez

boczny otwór w lufie. Powstał on w wyniku zapotrzebowania amerykańskich sił zbrojnych na karabin będący konstrukcyjnie bliźniaczy do karabinków powstałych na bazie Colt AR15/M16 (M16 , M4). Główną modernizacją jest wymiana układu gazowego skonstruowanego przez Eugene'a Stonera (odprowadzanie gazów bezpośrednio na suwadło) na układ podobny do tego, jaki jest w H&K G36, czyli mechanizm z odprowadzaniem gazów z tłokiem i komorą gazową. Dzięki czemu broń zyskała na bezawaryjności i odporności na trudne warunki atmosferyczne.

Obecnie produkowane są wersje D10RS, D145RS i D165RS różniące się długością lufy. HK416 stał się także bazą do opracowania karabinu automatycznego HK417 kalibru 7,62 mm NATO.

Oprócz kompletnych karabinów HK416 sprzedawana jest także sama komora zamkowa z mechanizmami. Jest ona wykorzystywana do zastępowania oryginalnych części w karabinach rodziny AR15/M16. Zabieg ten eliminuje, często zacinający się, system gazowy tej broni.

W 2008 roku podjęto decyzję, że HK416 w wersjach HK416D10RS i HK416D145RS staną się podstawową bronią długą komandosów SZ RP z polskiej jednostki specjalnej GROM. Zastąpią broń: M4, Bushmaster XM15E2S M4A3 i KAC SR-16 Carbine. Broń ta znalazła się również na wyposażeniu żołnierzy – Jednostki Wojskowej Komandosów, Jednostki wojskowej AGAT, Jednostki Wojskowej NIL oraz policjantów Wydziału Specjalnego CBŚ, Biura Operacji Antyterrorystycznych (BOA) KGP oraz funkcjonariuszy CBA.
Pistolet maszynowy Ingram M10

Ingram M10 (MAC-10) – amerykański pistolet maszynowy opracowany w 1964 roku w przedsiębiorstwie Military Armament Corporation.

## Historia

Broń opracował w 1964 roku pracujący w Military Armament Corporation Gordon B. Ingram. Po ogłoszeniu upadłości przez Military Armament Corporation produkcję pistoletu maszynowego przejęła spółka RPB Industries Inc., ale wiele jego klonów powstawało też w wielu innych amerykańskich firmach, takich jak SWD Inc., Cobray i Jersey Arms. Broń była szczególnie chętnie używana w USA, Wielkiej Brytanii, Izraelu, Portugalii, Boliwii, Kolumbii, Gwatemali i Hondurasie.

## Opis konstrukcji

Broń opracował w 1964 roku pracujący w Military Armament Corporation Gordon B. Ingram. Po ogłoszeniu upadłości przez Military Armament Corporation produkcję pistoletu maszynowego przejęła spółka RPB Industries Inc., ale wiele jego klonów powstawało też w wielu innych amerykańskich firmach, takich jak SWD Inc., Cobray i Jersey Arms. Broń była szczególnie chętnie używana w USA, Wielkiej Brytanii, Izraelu, Portugalii, Boliwii, Kolumbii, Gwatemali i Hondurasie.
Pistolet Glock

**Glock** – pistolety opracowane i produkowane przez austriacką firmę Glock GmbH z Deutsch-Wagram, założoną w 1963 przez Gastona Glocka – specjalistę od wysoko wytrzymałych tworzyw sztucznych (wcześniej firma produkowała, między innymi, parasole). W maju 1980 armia austriacka ogłosiła konkurs na opracowanie zupełnie nowego wzoru pistoletu. Do konkursu mogły stanąć tylko firmy austriackie. W ciągu 6 miesięcy w biurze projektowym firmy opracowano prototyp pistoletu, który stał się światowym hitem i zyskał miano "broni XXI wieku". W 1982 przyjęto go (jako P-80) do uzbrojenia wojska i policji austriackiej. Wkrótce broń wprowadzono również do uzbrojenia armii holenderskiej, norweskiej i szwedzkiej. Na bazie tego pistoletu powstało wiele wersji o różnym przeznaczeniu, różniących się głównie kalibrem stosowanej amunicji, wymiarami zewnętrznymi i masą. Do 2004 sprzedano łącznie, w 100 krajach, około 2,5 miliona pistoletów, z czego około 250 000 – do USA.

poniżej: Glock 18.

## Spis treści:

* 1 Opis konstrukcji
* 2 Typy i amunicja
* 3 Ciekawostki

## Opis konstrukcji:

W pistolecie Glock 17 zastosowano mechanizm ryglowy z przekoszeniem tylnej części lufy względem zamka, na skutek współdziałania odpowiednich powierzchni ogona lufy i gniazda ryglowego szkieletu pistoletu. Funkcje rygla spełnia górny występ zgrubienia tylnej części lufy, a opory ryglowej – przednia, górna krawędź okna wyrzutowego łusek, odpowiednio wyprofilowanego w zamku. W zamku umieszczono sprężynujący wyciąg, natomiast sztywnym wyrzutnikiem jest występ kadłuba mechanizmu spustowego. Mechanizm uderzeniowy typu iglicznego ma dwustopniowo napinaną iglicę, napędzaną sprężyną uderzeniową. Iglica jest częściowo napinana podczas powrotu zamka, pełne zaś jej napięcie i zwolnienie następuje wyłącznie po całkowitym ściągnięciu języka spustowego. Mechanizm spustowy *Safe Action* z częściowym samonapinaniem. Prowadzenie ognia pojedynczego zapewnia przerywacz. W pistolecie zastosowano potrójny system zabezpieczenia przed strzałem przypadkowym: jeden zewnętrzny – spustowy oraz dwa wewnętrzne – igliczne. Zabezpieczenia są kolejno zdejmowane w trakcie naciskania na język spustowy. System zabezpieczeń broni zapewnia bezpieczne użytkowanie pistoletu z nabojem wprowadzonym do komory nabojowej, co znacznie skraca czas użycia broni. Nie pozwala natomiast na ponowne napięcie i wyzwolenie mechanizmu uderzeniowego w razie niewypału – konieczne jest przeładowanie pistoletu poprzez odciągnięcie zamka.

Broń jest zasilana z dwurzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 17 nabojów lub wydłużonego magazynka 19-nabojowego. Glock 17 ma mechaniczneprzyrządy celownicze – stałe, zaopatrzone standardowo w kontrastową plamkę na muszce i obwódkę na szczerbince. Mogą być również zakładane przyrządy celownicze regulowane lub nocne.

## Ciekawostki:

* Glock 18 to jeden z najpopularniejszych pistoletów tej serii, lecz nazywany jest też "pistoletem XXI wieku".
* W grze Counter Strike i Battlefield możemy spotkać Glock'a w postaci G18.
Fierce Deity's Boots

The Fierce Deity's Boots are a pair of unique boots found in Kakariko Chapel. They are light armor by default, but can be converted to heavy armor at an Alteration Table.

They are equal in strength to Dwarven boots regardless of their armor type, making them stronger than Dragonscale boots.

They can be tempered with a Moon Shard. They are part of the Fierce Deity's Equipment and are required for the crafting of Majora's Mask Unbound.

## Lore

When a path between Termina and Hyrule was opened during the Last Great War of Hyrule,
 Terminan mages took the Fierce Deity's Mask
 with them into Hyrule, and it was separated from its associated sword
and suit of armor. This was done so the pieces could be used in battle
as well as to prevent the Mask from falling into the hands of the enemy.

## Background and Inspiration

The Fierce Deity's Boots are retextured Dawnguard boots. They were chosen because of their similarity to the boots worn by Link while under the effects of the Fierce Deity's Mask.

The Boots were added to the mod in version 6.0 with the rest of the Fierce Deity's Equipment.
Bolero of Fire

Requires Ocarina of Time. Resist 100% of fire damage for 120 seconds.

The Bolero of Fire is a unique spell and Ocarina Song usable only with the Ocarina of Time. Like all songs it can be found in leveled loot, but its guaranteed songbook page is found in Blind Cliff Bastion, inside the cage containing Melka.

When used, it will grant the player 100% resistance to fire damage for 120 seconds. It should be noted, however, that due to limitations with Skyrim's damage calculations, the user can still take minimal fire damage with the song active.

## Lore

During the Last Great War of Hyrule, the Bolero of Fire was manipulated to grant the user high resistance to fire for two reasons. First, to prevent evil doers from using the Ocarina of Time to enter the Fire Temple, and second, to allow users of the Ocarina of Time to protect themselves from fire magic and the extreme temperatures of Death Mountain.

## Background and Inspiration

The Bolero of Fire was added with the Ocarina of Time. Its function was adjusted from warping to affecting fire resistance, as no Fire Temple existed in Relics of Hyrule when the song was first introduced.

Despite the addition of the Fire Temple, JKalenad has no plans to change the song's function, but the song's notes will be used in a future application of warping to temples.

## See Also

Ocarina of Time

Ocarina Song

Ocarina Songbook
Rewolwer Arminius HW-7

Arminius HW-7 – niemiecki rewolwer kalibru .22 LR przeznaczony do strzelań rekreacyjnych. HW-7 został skonstruowany w latach 60. i był sprzedawany w Europie i USA. Do 1970 roku sprzedaż w USA prowadziła firma Herters (pod nazwą Herter's Guide Model), później sprzedaż na rynku amerykańskim prowadziła firma Firearms Import & Export. Rewolwer HW-7 posiada wersję z regulowanymi przyrządami celowniczymi oznaczoną jako HW-7S.
Pistolet maszynowy MAC-10

**Ingram M10** (**MAC-10**) – amerykański pistolet maszynowy, opracowany w 1964 roku w przedsiębiorstwie Military Armament Corporation.

## Spis treści:

* 1 Historia
* 2 Opis konstrukcji
* 3 Ciekawostki

## Historia:

Broń opracował w 1964 roku pracujący w Military Armament Corporation Gordon B. Ingram. Po ogłoszeniu upadłości przez Military Armament Corporation produkcję pistoletu maszynowego przejęła spółka RPB Industries Inc., ale wiele jego klonów powstawało też w wielu innych amerykańskich firmach, takich jak SWD Inc., Cobray i Jersey Arms. Broń była szczególnie chętnie używana w USA, Wielkiej Brytanii, Izraelu, Portugalii, Boliwii, Kolumbii,Gwatemali i Hondurasie.

## Opis konstrukcji:

Jest to broń samoczynno-samopowtarzalna, działająca w oparciu o zasadę odrzutu swobodnego zamka[1]. Broń strzela z zamka otwartego, co obniża jej celność. Pistolet zdolny jest do prowadzenia ognia zarówno ciągłego jak i pojedynczego, nie posiada ogranicznika długości serii. Ogólny układ broni jest podobny do czechosłowackiegopistoletu maszynowego wz. 25 lub izraelskiego Uzi, ale został on zaprojektowany o wiele później i jego konstrukcja, ani projekt nie pozostają w żadnym związku z powyższą bronią.

Podstawowymi elementami pistoletu maszynowego Ingram M10 są: lufa z osłoną, zamek, obudowa mechanizmu spustowego, rękojeść pistoletowa, magazynek i metalowa rozkładana kolba. Broń produkowano w wariantach z lufą kalibru 11,43 mm (0,45 cala) przystosowaną do naboju pistoletowego Colt (11,43 × 23 mm) lub 9 mm przystosowaną do naboju Parabellum (9 × 19 mm). Długość pistoletu zmniejszono dzięki temu, że w przednim skrajnym położeniu zamek teleskopowo nabiega na lufę. W celu stworzenia jednakowych warunków użytkowania pistoletu przez strzelców lewo- i praworęcznych, wszystkie urządzenia służące do tego celu umieszczone zostały w płaszczyźnie symetrii broni. Rękojeść do napinania zamka znajduje się na górze komory zamkowej, spełniając jednocześnie funkcję bezpiecznika, ryglując zamek w przednim położeniu (po obrocie rękojeść o 90º). Drugi bezpiecznik – nastawny, do blokowania zamka w przednim i tylnym położeniu umieszczono przed kabłąkiem spustu. Przyrządy celownicze usytuowano na komorze zamkowej składają się z muszki umieszczonej w osłonie i stałego celownika przeziernikowego. Szczególną cechą broni jest tłumik dźwięku MAC nakręcany na wylot lufy.

Podstawowy sposób strzelania z pistoletu maszynowego Ingram przewiduje trzymanie broni z kolbą przyciśniętą do biodra i korygowanie ognia przez obserwację padania pocisków przy przełączniku ustawionym na ogień ciągły. Do trzymania broni drugą ręką służy rzemień umocowany w przedniej części komory zamkowej.

Poza M10 (MAC-10) opracowano także pistolet maszynowy Ingram M11 (MAC-11) o identycznej konstrukcji, różniącej się wymiarami, masą i rodzajami stosowanych nabojów.\

## Ciekawostki:

* W grze counter strike występuje MAC-10 w kategorii "SMG".
* Ta broń jest wykorzystywana przez jednostki SWAT.
Rewolwer S&W Model 2

**S&W Model 2 (No 2, S&W Tip-Up Revolver, Old Army**) – amerykański rewolwer produkowany w drugiej połowie XIX wieku.

## Opis

S&W Model 2 był bronią powtarzalną. Szkielet łamany. Po odchyleniu do góry lufy bęben był odłączany od broni. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, bez samonapinania, spust okryty, wysuwał się po napięciu kurka.

Model 2 był zasilany z sześcionabojowego bębna nabojowego. Łuski z bębna były usuwane po wyjęciu bębna ze szkieletu. Do usuwania łusek służył trzpień zamocowany pod lufą.

Lufa gwintowana, posiadała sześć bruzd prawoskrętnych.

Przyrządy celownicze mechaniczne stałe (muszka i szczerbinka).

## Historia

W 1861 roku wybuchła wojna secesyjna. W tym samym roku firma S&W rozpoczęła produkcję rewolweru Model 2. Była to powiększona wersja kieszonkowego rewolweru Model 1. Producent próbował zainteresować swoim rewolwerem departament uzbrojenia US Army, ale nie udało się zdobyć żadnego oficjalnego zamówienia.

Jednocześnie nowy rewolwer doskonale sprzedawał się na rynku cywilnym. Wśród nabywców główną grupą byli wojskowi którzy kupowali rewolwery model 2 jako broń do obrony osobistej. Największą zaletą rewolweru S&W był krótki czas przeładowania. Znajdujące się na uzbrojeniu armii rewolwery były konstrukcjami odprzodowymi, z zapłonem kapiszonowym podczas gdy rewolwer S&W był zasilany nabojem scalonym. Dzięki temu przeładowanie rewolweru S&W trwało ok. 25 s, podczas gdy przeładowanie odprzodowego rewolweru Colta trwało ponad 2 minuty.

Wśród użytkowników rewolweru Model 2 był między innymi major (później generał, a jeszcze później prezydent USA) Rutherford B. Hayes, generał George Armstrong Custer, oraz rewolwerowiec Wild Bill Hickok.

Produkcję rewolweru Model 2 zakończono w 1874 roku. konstrukcja tego rewolweru stałą się wzorem dla wprowadzonego na uzbrojenie armii Królestwa Saksonii rewolweru M1873.
Karabin LRMG

Lockless Rifle/Machine Gun (LRMG) – skonstruowana w latach 70. XX wieku broń mogąca pełnić funkcję karabinu automatycznego i ręcznego karabinu maszynowego.

## Historia

Pomimo wprowadzenia w latach 60. do uzbrojenia US Armed Forces karabinu M16 w USA kontynuowano prace nad nowymi typami broni strzeleckiej. W latach 70. firma Hughes Helicopter and Ordance Systems rozpoczęła na zlecenie Advanced Research Projects Agency prace nad bronią zasilaną amunicją bezłuskową. Efektem tych prac był prototyp broni oznaczony jako LRMG. Nowa broń dzięki połączeniu niewielkiej masy z wysoką szybkostrzelnością praktyczną miała zastąpić klasyczne karabiny i ręczne karabiny maszynowe.

W następnych latach finansowanie prac przejęła US Army Armament Command. Prototyp przeszedł serię testów, podczas których wystrzelono ok. 2000 naboi, ale ostatecznie finansowanie programu LRMG z budżetu federalnego zostało wstrzymane i został on zakończony.
Rewolwer Colt Detective Special

Colt Detective Special – amerykański rewolwer, o krótkiej lufie. Przeznaczony do przenoszenia w ukryciu przez

detektywów policyjnych.

W 1908 roku firma Colt rozpoczęła sprzedaż rewolweru Colt Police Positive Special. Była to wersja rewolweru Colt Police Positive zasilana nabojem .38 Special. W 1927 roku na rynek trafiła na rynek wersja tego rewolweru wyposażona w lufę 51 mm która otrzymała nazwę Detective Special. Broń była oferowana funkcjonariuszom policji działającym po cywilnemu i w związku z tym potrzebującym małogabarytowej broni łatwej do ukrycia pod ubraniem. W trakcie produkcji broń dwukrotnie była modyfikowana (w latach 40. i 70. XX wieku). Od 1950 roku produkowana była wersja tego rewolweru wyposażona w szkielet ze stopu lekkiego (Colt Cobra)
Démarches pédagogiques

## **Démarches pédagogiques relevant de l'éducation populaire**

*"L'éducation populaire doit contribuer à faire comprendre les enjeux et complexité des situations vécues, à rendre conscients les individus de leur place et de leurs rôles possibles, à développer leur capacité d'autonomie afin de matriser les situations plutôt qu'à les subir. Il en est attendu une société plus juste et plus solidaire.*

*En plus des formations qu'elle propose (avec des contenus, des activités particulières), l'éducation populaire a pour mission de mettre en commun des aspirations individuelles faisant découvrir à chacun son pouvoir d'action sur lui-même, avec d'autres, grâce à eux.*

*L'éducation populaire est une appropriation de savoirs par la personne. C'est pourquoi dans le cadre de l'éducation populaire, un intervenant ou un animateur ne peut être sans point de vue impliqué ni engagé - au sens militant- dans le jeu social. L'intervenant ade à mieux réfléchir, à mieux analyser le monde dont il est acteur. Le sentiment du collectif, l'esprit de citoyenneté, les vertus émancipatrices recherchées malgré les difficultés, ne font toujours pas bon ménage avec des méthodes pédagogiques traditionnelles, d'où souvent un besoin d'autres modes innovants de transmission et surtout de mise en commun, de partage. De fait, les pratiques pédagogiques mobilisées par l'éducation populaire sont plurielles, depuis les plus habituelles jusqu'aux plus novatrices."*

*Extrait d'un texte de Christian Verrier, Maitre de conférences en sciences de l'éducation à l'Université Paris 8 Saint Denis, spécialiste de l'autodaxie et de la formation adultes.*

***Participation***

***Collaboration***

***Co-Construction***
Karabin M231 FPW

M231 Firing Port Weapon (FPW) - to amerykański karabinek automatyczny przeznaczony do strzelania przez otwory strzelnicze bojowego wozu piechoty M2 Bradley.

## Przeznaczenie

M231 FPW to broń bardzo nietypowa. Trudno znaleźć inny karabinek automatyczny przeznaczony przede wszystkim do strzelania przez otwory strzelnicze wozów bojowych. Podobnie trudno znaleźć także karabinek automatyczny wyposażony w mechanizm umożliwiający strzelanie jedynie ogniem ciągłym. Początkowo bojowe wozy piechoty M2 Bradley wyposażone były w cztery otwory strzelnicze umieszczone w burtach oraz dwa otwory strzelnicze umieszczone w tylnej rampie, jednak kolejne modyfikacje doprowadziły do wzmocnienia pancerza i jednocześnie zasłonięcia otworów strzelniczych umieszczonych w burtach pojazdu. Brak otworów strzelniczych w burtach zmniejszył przydatność karabinka M231 FPW, który jednak nadal stanowi uzbrojenie bojowych wozów piechoty M2 Bradley, między innymi jako broń wykorzystywana przez załogę w razie konieczności opuszczenia wozu. Brak przyrządów celowniczych i kolby utrudnia jednak korzystanie z karabinka po opuszczeniu wozu bojowego.
Rewolwer Colt Magnum Carry

Colt Magnum Carry – amerykański rewolwer optymalizowany do przenoszenia w ukryciu i samoobrony.
Po zakończeniu w 1994 roku produkcji rewolweru King Cobra z lufą długości 65 mm (2,5") w ofercie Colta zaczęło brakować krótkolufowego rewolweru kalibru .357 Magnum. Co prawda firma oferowała krótkolufową wersję rewolweru Python, ale była to broń ze zdecydowanie wyższej półki cenowej.
W 1997 roku na rynku pojawił się nowy rewolwer który miał zapełnić tę lukę w ofercie Colta. Nowy model był pierwszym rewolwerem Colta od 1951 roku którego nazwa nie wywodziła się od nazwy węża (Cobra, Python, King Cobra, Anaconda), a określała przeznaczenie nowej broni.
Ponieważ nowy rewolwer miał być bronią przeznaczoną do samoobrony, z której rzadko się strzela konstruktorzy zdecydowali się na znaczne osłabienie szkieletu broni. Zmniejszyło to trwałość broni ale masa spadła do 595 gramów (Python z lufą 2,5" ważył 935 g). Dzięki krótkiej dwucalowej lufie i zmniejszonej masie uzyskano broń znacznie wygodniejszą do długotrwałego noszenia od krótkolufowych wersji starszych modeli Colta.
W 2000 roku firma Colt zdecydowała się zakończyć produkcję większości modeli broni oferowanych na rynku cywilnym. Jednym z modeli których produkcje zakończono był Colt Magnum Carry.

## Opis

Colt Magnum Carry był bronią powtarzalną. Szkielet jednolity. Bęben nabojowy odchylany na lewą stronę. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, z samonapinaniem.
Magnum Carry był zasilany z sześcionabojowego bębna nabojowego. Łuski z bębna były usuwane przez rozładownik gwiazdkowy po wychyleniu bębna ze szkieletu.
Lufa gwintowana.
Przyrządy celownicze mechaniczne stałe (muszka i szczerbinka). Rewolwer był wyposażany w jednoczęściową okładkę chwytu wykonaną z gumy.
Rewolwer Colt Navy model 1851.

Colt Navy model 1851 – amerykański sześciostrzałowy rewolwer kapiszonowy, wersja pośrednia pomiędzy Dragoonem, a Pocketem. Został skonstruowany przez Samuela Colta w roku 1847. Stopniowo udoskonalano

go do roku 1850 gdy został wprowadzony do produkcji seryjnej. Trwała ona nieprzerwanie aż do 1873, gdy do powszechnego użytku weszły już rewolwery na amunicję scaloną. Całkowita produkcja liczyła ok. 250 tysięcy sztuk w zakładach Colta w Hartford, oraz 22 tys. sztuk w europejskiej Colt London Armory. Znakomita część produkcji powstała w kalibrze .36 cala i z oktagonalną lufą 7 1/2cala , chociaż niewielkie partie eksperymentalne miały również kaliber .44 cala. Na zamówienie dostępne były również wersje z lufami od: 5 3/16 cala do 12 cali czy z lufami okrągłymi. Na bębnie broni wygrawerowana była scena bitwy morskiej pod Campeche pomiędzy republiką Texasu a Meksykiem z 16 maja 1843.

Był to pierwszy duży sukces komercyjny Colta i chociaż rewolwer z nazwy przeznaczony był dla marynarki, większą część produkcji sprzedano na rynku cywilnym i wojskom lądowym. Model ten zyskał popularność i był używany przez wiele sił militarnych świata (znalazł się nawet na wyposażeniu powstańców styczniowych). Sławni ludzie którzy używali Coltów Navy to: Wild Bill Hickok , John Henry "Doc" Holliday , Richard Francis Burton , Ned Kelly i Robert E. Lee.
Pistolet FP-45 Liberator

FP-45 Liberator – amerykański pistolet jednostrzałowy kalibru 11,43 mm, z okresu II wojny światowej produkowany dla Office of Strategic Services.

## Konstrukcja

Szkielet broni wykonano w postaci dwóch znitowanych wytłoczek z blachy stalowej. Lufa o przewodzie gładkim była do niego przyspawana. Zamek, wykonany w postaci odlewu stalowego, nie posiadał wyciągu łusek. Wybijano je po strzale specjalnym stempelkiem, lub innym zaimprowizowanym narzędziem (np. ołówkiem). W rękojeści broni mieścił się, zamykany zasuwką, pojemnik na 10 naboi owiniętych w komiksową instrukcję obsługi.
Strzelba Remington 870

**Remington 870** – amerykańska strzelba typu pump action. Jest używana przez policję oraz cywilów do strzelania sportowego, polowań oraz obrony własnej.

## Spis treści:

* 1 Historia
* 2 Wersje
* 3 Ciekawostki

## Historia:

Remington 870 była czwartą strzelbą pump action z serii Remington.

John Pedersen zaprojektował Model 10 (później ulepszony pod nazwą Model 29) pracując z Johnem Browningiem, Pedersen pomógł zaprojektować Model 17, który został zaadoptowany przez firmę Ithaca jako Ithaca 37; posłużył także jako pierwowzór do zaprojektowania Remingtona 31. Model 31 był świetną strzelbą, jednak pod względem sprzedaży cały czas stał w cieniu Winchestera 12. Firma Remington znalazła rozwiązanie tego problemu w roku 1950 wypuszczając na rynek nowoczesną, niezawodną, solidną oraz stosunkowo niedrogą strzelbę – Remington model 870 Wingmaster.

Sprzedaż modelu 870 była stabilna. Osiągnęła 2 miliony egzemplarzy w 1973 r; w 1993 r m.in. za sprawą modelu "Express" osiągnęła 7 milionów. Model 870 cały czas utrzymuje rekord najlepiej sprzedającej się strzelby pump action w historii Stanów Zjednoczonych[1].

## Wersje:

Istnieją setki wariacji strzelby Remington 870. Remington Arms obecnie produkuje wiele modeli przeznaczonych dla ludności cywilnej, służb bezpieczeństwa oraz wojska.

Oficjalne wersje 870:

* Wingmaster
* Express
* Marine
* Magnum
* Police
* Tactical
* MCS – "Modular Combat System"

## Ciekawostki:

* W Battlefield oraz Counter Strike możemy spotkać tą broń w zakładkach "Shotguns" i "strzelby".
* Ta broń jest wykorzystywana przez jednostki SWAT
* Z broni tej korzystają jednostki SAS.
Rewolwer Colt Python

Colt Python — amerykański rewolwer produkowany przez firmę Colt w drugiej połowie XX wieku.
W pierwszej połowie lat 50. XX wieku Bill Henry, jeden z przedstawicieli handlowych Colta zaproponował tej firmie

opracowanie nowego rewolweru. Miała to być broń o doskonałych własnościach użytkowych, przeznaczona dla najbardziej wymagających użytkowników.
Prototyp nowej broni wykonał Al DeJohn, późniejszy szef zakładu produkcji specjalnej Colta. Nowa konstrukcja była oparta na produkowanym przez Colta rewolwerze Trooper. Dzięki zastosowaniu wyższych tolerancji i dokładniejszego wykończenia mechanizmów wewnętrznych nowy rewolwer miał bardzo płynnie działający mechanizm spustowy. Zewnętrznie wyróżniał się długą osłoną rozładownika, szyną wentylacyjną nad lufą i wykończeniem zewnętrznym o standardzie wyższym niż inne seryjne rewolwery.
Produkcję seryjną nowego rewolweru rozpoczęto w 1955 roku. Pierwsze Pythony były produkowane z lufami długości 6 cali, później pojawiły się wersje z lufami 4 i 2,5 cala. Od 1980 roku oferowana była najdłuższa myśliwska wersja z lufą ośmiocalową (Python Hunter).
Python standardowo był oksydowany na granatowo i polerowany, później pojawiły się wersje ze stali nierdzewnej (półmatowe, z wyjątkiem wersji Python Ultimate wykonanej ze stali nierdzewnej, ale polerowanej) i niklowane.
W 1999 roku w związku z reorganizacją firmy Colt w ofercie pozostała tylko jedna wersja Pythona – Python Ultimate (z polerowanej stali nierdzewnej, z okładkami rękojeści firmy Hogue wykonanymi z drewna orzechowego). W 2000 roku zakończono także produkcję tej wersji.

## Opis

Colt Python był bronią powtarzalną. Szkielet jednolity. Bęben nabojowy odchylany na lewą stronę. Mechanizm uderzeniowy kurkowy z samonapinaniem.Python był zasilany z sześcionabojowego bębna nabojowego. Łuski z bębna były usuwane przez rozładownik gwiazdkowy po wychyleniu bębna ze szkieletu.Lufa gwintowana.Przyrządy celownicze mechaniczne, regulowane (muszka i szczerbinka).
Seria gier: Battlefield

Battlefield-Cieszący się dużą popularnością cykl pierwszoosobowych strzelanin (FPS) w wojennych realiach. Seria rozwijana jest przez szwedzkie studio Digital Illusions CE (od 2004 roku należące do koncernu Electronic Arts). Cykl zadebiutował w 2002 roku grą Battlefield 1942 wydaną na komputery PC i z miejsca zdobył liczne grono entuzjastów. Na przestrzeni 10 lat (2002-2012) seria doczekała się 11 odsłon (nie licząc dodatków) adresowanych na większość popularnych platform sprzętowych, w tym konsole szóstej i siódmej generacji, osiągając sprzedaż przekraczającą 50 milionów egzemplarzy. Produkcje sygnowane marką Battlefield cechują się dużą różnorodnością konwencji i tematyki przewodniej. Począwszy od gier z głównego nurtu (Battlefield 1942, Battlefield 2, Battlefield 3), aspirujących do miana symulacji pola walki, poprzez skupiony na widowiskowej akcji sub-cykl Battlefield: Bad Company, aż po przeznaczone wyłącznie do rozgrywki sieciowej Battlefield Heroes, Battlefield Online i Battlefield Play4Free. We wszystkich przypadkach gracz ma okazję wcielić się w rolę żołnierza i skorzystać ze sporego arsenału dostępnego uzbrojenia. W większości gier z serii pojawiają się również pojazdy (samochody, czołgi, samoloty), którymi można w ograniczonym stopniu kierować. Jednym z wyróżników cyklu Battlefield jest rozbudowany tryb wieloosobowy. Większość gier oferuje kampanię single-player, jednak na ogół nie jest ona szczególnie absorbująca. Pełen potencjał produkcji ujawnia się dopiero w starciach z udziałem żywych przeciwników na zróżnicowanych pod względem wielkości i charaktery mapach i przy różnych wariantach zabawy (np. kooperacja zespołów wewnątrz drużyn). Od samego początku atutem serii jest znakomita oprawa audio-wizualna. Jej najnowsze odsłony (Battlefield 3 i Battlefield 4) wykorzystują możliwości autorskiej technologii studia EA DICE – silnika Frostbite 2. Pozwala on generować wysokiej jakości trójwymiarowe środowisko graficzne, przy jednoczesnym zastosowaniu zaawansowanego systemu fizyki i zniszczeń. Obecnie cykl Battlefield uznawany jest za głównego rywala bestselerowej serii Call of Duty i zdaniem wielu ekspertów należy do ścisłej czołówki gatunku FPS.
Karabin MPi AK-74N

MPi AK-74N – produkowana w NRD wersja licencyjna karabinka AK-74.

W 1958 roku w NRD rozpoczęto produkcję licencyjną karabinka AK. Producentem licencyjnych karabinów

oznaczonych jako MPi-K zostały zakłady VEB Fahrzeug und Waffenfabrik "Ernst Thälmann". Już w 1961 roku MPi-K został zastąpiony na liniach produkcyjnych przez licencyjną wersję karabinka AKM oznaczoną jako MPi-KM. W 1972 roku rozpoczęto produkcję zmodernizowanej wersji MPi-KM 72, ale pod koniec lat 70. stało się jasne że istnieje potrzeba zastąpienia MPi-KM nowa konstrukcją.

W 1981 roku NRD zakupił licencję na produkcję AK-74. Po otrzymaniu dokumentacji zdecydowano się na na wprowadzenie w tej broni kilku zmian i w rezultacie powstał karabin wprowadzony do uzbrojenia jako MPi AK-74N. Zmiany wprowadzony w stosunku do AK-74 miały głównie umożliwić wykorzystanie oprzyrządowania stosowanego do produkcji MPi-KM. MPi AK-74N został wyposażony w kolbę i łoże wykonane z szaroniebieskiego (rzadziej ciemnobrązowego) tworzywa sztucznego. Kolba miała charakterystyczną, kropkowaną fakturę. Wersja z kolbą składaną oznaczona jako MPi AKS-74N otrzymała prętową kolbę składaną na bok komory zamkowej. Opracowano także karabinek MPi AK-74NK różniący się od MPi AKS-74N zastosowaniem krótszej lufy.

Karabiny MPi AK-74N były dostarczane wschodnioniemieckiej armii i milicji od 1982 roku. Ich produkcję wstrzymano w 1990 roku, po zjednoczeniu Niemiec.

## opis

MPi AK-74N był bronią samoczynno-samopowtarzalną. Automatyka broni działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych z długim skokiem tłoka gazowego. Zamek ryglowany przez obrót (2 rygle). Rękojeść przeładowania po prawej stronie broni, związana z suwadłem. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Skrzydełko bezpiecznika/przełącznika rodzaju ognia po prawej stronie komory zamkowej w pozycji zabezpieczonej zasłania wycięcie w którym porusza się rękojeść przeładowania. Magazynki 30 nabojowe, wymienne z AK-74. Kolba stała (MPi AK-74N) lub składana (MPi AKS-74N i MPi AKS-74NK). Przyrządy celownicze mechaniczne, składają się z muszki i celownika krzywkowego.
Jednostka wojskowa GROM

Jednostka Wojskowa GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej – jednostka wojskowa Wojsk Specjalnych, sformowana 13 lipca 1990 (Jednostka Wojskowa 2305) w odpowiedzi na postrzelenie przez terrorystów 30 marca 1990 w Bejrucie dwóch Polaków, w odwecie za pomoc polskiego rządu w emigracji Żydów z ZSRR do Izraela.

JW GROM przygotowana jest do prowadzenia szerokiej gamy operacji specjalnych: działań ratunkowych, akcji bezpośrednich, działań antyterrorystycznych (ang. CT). Zamysłem naczelnym, deklarowanym także obecnie była szeroka gama operacji ratunkowych (np. NCE, CSAR, HR), szczególnie na terytoriach wrogich państw, oraz innych objętych wojną, kryzysem itd. Jej tworzenie rozpoczęto w 1990 r., dzięki pomocy Amerykanów, wykorzystując najlepsze doświadczenia zagraniczne, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych Ameryki, Wielkiej Brytanii oraz Niemiec (GSG 9). Jednostki, do których można porównać JW GROM pod względem przeznaczenia, to amerykańskie 1st Special Forces Operational Detachment „Delta” (tzw. Delta Force), SEALs DEVGRU – Naval Special Warfare Development Group, brytyjska SAS czy izraelskiSayeret Matkal.