Aragorn II Elessar

**Aragorn II Elessar** (2931 TE - 120 CE) – człowiek; szesnasty wódz Dúnedainów, Strażnik Północy, król Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru, Król Wszystkich Dúnedainów. Urodził się 1 marca 2931 roku Trzeciej Ery, jako syn Arathorna II i jego żony Gilraeny. Był potomkiem Elendila, Isildura i Anáriona, założycieli dynastii Telcotnar. Mąż Arweny oraz ojciec Eldariona. W jego żyłach płynęła krew trzech ras: ludzi, elfów i Majarów.

Nazywany był też **Obieżyświatem**, **Thorongilem**, **Estelem** i wieloma innymi imionami.

## Biografia

### Wczesne życie

Gdy Aragorn był jeszcze niemowlęciem, jego ojciec został zastrzelony przez orka. Strzała trafiła go w źrenicę. Zgodnie z tradycją swego rodu, został wychowany w Rivendell na dworze Elronda. Na prośbę matki Aragorna – Gilraeny, jego tożsamość utrzymana została w tajemnicy, jako że był jedynym żyjącym potomkiem Isildura, obawiała się jego śmierci. Aragorn znany był więc pod imieniem Estel. Dowiedział się o swym prawdziwym dziedzictwie mając lat 20 (wtedy to osiągnął pełnoletność), otrzymując pierścień Barahira i szczątki Narsila. Przybrał imię Aragorn II i stał się szesnastym wodzem Dúnedainów. Następnego dnia, przechadzając się po lesie, zauważył piękną dziewczynę, którą początkowo wziął za Lúthien. Przedstawili się sobie nawzajem, a Estel się w niej zakochał. Przed jesienią Elrond zawołał go do swojej komnaty, odgadłszy jego myśli. Przewidując przyszłość, zabronił mu się wiązać z jakąkolwiek kobietą do czasu, aż nie odzyska chwały i godności.

### Jako Strażnik

Po serdecznym pożegnaniu matki i przybranego ojca wyruszył do dalekich krain i zaczął trwającą 70 lat walkę z Sauronem. Podczas tych podróży zawędrował do Rohanu, a następnie do Gondoru, gdzie służył radą Ecthelionowi II pod imieniem **Thorongil** (Orzeł Gwiazdy). Rozbił flotę korsarzy z Umbaru. Po tej wyprawie nie wrócił do Minas Tirith, tylko ruszył w dalszą drogę. Podczas swej wędrówki nauczył się dobrze władać mieczem, posiadł też wiedzę lekarską i był świetnym tropicielem. Walczył w Haradzie pod imieniem **Ninhih** w rebelii przeciwko Wodzowi Musabowi. W Rhunie walczył w szeregach Sojuszu Rhûn pod imieniem **Köcîng**. W 2956 TE poznał Gandalfa i zaprzyjaźnił się z nim. W 2980 TE spotkał Arwenę w Caras Galadhon, po czym razem wędrowali po Lórien. Dał jej tam pierścień Barahira, a ona przyrzekła mu wierność i miłość. Kiedy powrócił do Imladris, Elrond obiecał wydać mu swoją córkę pod warunkiem, że zostanie królem Gondoru i Arnoru. Po tym Aragorn ponownie wyruszył w niebezpieczną wyprawę, pomagając Gandalfowi tropić Golluma. W 3007 TE ostatni raz odwiedził matkę, mieszkającą od kilku lat u swojej rodziny, która umarła przed następną wiosną. W 3009 TE wznowił poszukiwania Sméagola, przeczesując Mroczną Puszczę, Dolinę Anduiny i Rhovanion. W 3017 TE Aragorn schwytał go na Martwych Bagnach. Poszedł z nim przez Emyn Muil, następnie przepłynął Anduinę ponad Sarn Gebir. Dalej przebyli Limlight i Nimrodel, kierując się w stronę Carrock. Tam Beorningowie pomogli Aragornowi przedostać się na drugą stronę Wielkiej Rzeki. W Leśnym Królestwie powierzył Golluma elfom, następnie wrócił do Eriadoru, gdzie Gandalf poinformował go o planach Froda.

### Wojna o Pierścień

#### Przed Podróżą

Aragorn wraz z Amdirem szukali Froda. W trakcie poszukiwań wyswobodzili paru hobbitów uwięzionych przez Bandytów Czarnej Puszczy. W trakcie ucieczki napadły ich Nazgule. W trakcie walki Amdir został raniony Ostrzem Morgulu. Potem Aragorn próbował go leczyć Athelasem, jednak Amdir stał się zły i przyłączył się do bandytów. Wtedy Aragorn wraz z Torthannem i Lenglinnem próbowali go powstrzymać. Gdy dotarli do obozowiska bandytów, Obieżyświat i Lenglinn poszli szukać Amdira, a Torthann miał zakraść się od drugiej strony. Po drodze Torthann spotkał Skorgrima, jednak po krótkim pojedynku umarły krasnolud uciekł. Gdy dotarli na miejsce z pochodniami, Nazgûl wraz z czarnoksiężnikiem Éoganem rozpoczęli przemianę Amdira w Cargûla. Widząc ogień Nazgûl uciekł. Wtedy Éogan wraz z nowym Cargûlem zaatakowali Strażników. Po krótkiej walce obaj wrogowie zginęli.

#### Początek wędrówki

Po tych wydarzeniach udał się do Bree, zastępując Gandalfa w karczmie "Pod Rozbrykanym Kucykiem", który miał się spotkać tam z hobbitami. Sam zostawił na drodze z Bucklandu Lenglinna żeby ich pilnował Aragorn czekał w skupieniu i obserwował nowo przybyłych. Uwagę Obieżyświata przyciągnęło nagłe zniknięcie Froda, który przed chwilą tańczył na stole. Hobbit przewrócił się i przypadkiem Pierścień wsunął się na jego palec. Zdjął go w kącie, gdzie siedział Aragorn. Ten powiedział mu, jaki głupi czyn popełnił zakładając Pierścień. Następnie Obieżyświat przekonywał hobbitów, żeby zabrali go ze sobą, do Rivendell. Dopiero, kiedy Butterbur dał Frodowi list od Gandalfa, niziołki przekonały się o dobrych zamiarach Strażnika. Jakiś czas później Meriadok opowiedział mu o Czarnych Jeźdźcach, których spotkał przy Gościńcu. Potem rozkazał, aby przenocowali w saloniku, ponieważ okna do sypialni hobbitów znajdowały się zaraz nad ziemią. Rankiem zaprowadził tam swoich towarzyszy i okazało się, że okna zostały wybite, a pościel rozszarpana. Jeszcze tego samego dnia wszyscy wyruszyli w dalszą drogę. Celem ich podróży było Rivendell, Ostatni Przyjazny Dom, którego gospodarzem był Elrond. Czekała ich ciężka przeprawa przez moczary i szerokie wyżynne przestrzenie. Na zachodnim ramieniu Wichrowego Czuba znaleźli małą kotlinkę. Aragorn wziął ze sobą Merry'ego i Froda, po czym wspiął się razem z nimi na sam szczyt. Wędrowcy zauważyli tam ślady zostawione przez Gandalfa oraz pędzących przez Gościniec Czarnych Jeźdźców. Szybko zeszli z powrotem do kotlinki. Nocą zaatakowało ich tam pięć Upiorów. Czarnoksiężnik ranił Froda ostrzem Morgulu, lecz Aragorn odpędził napastników płonącymi żagwiami. Obieżyświat zostawił Froda pod opieką przyjaciół, a sam poszedł szukać athelasu. Gdy je znalazł, podał rannemu i po jakimś czasie wyruszyli w dalszą drogę. Aragorn prowadził hobbitów przez nagie, południowe wzgórza. Potem na Ostatnim Moście znalazł zielony kamień i uznawszy go za dobry znak, przeszli przez most i podążyli na północ, gdzie spotkali skamieniałe trolle. Gdy ponownie wyszli na Gościniec, spotkali elfa Glorfindela, który oddał swojego konia Frodowi. Ten miał w razie czego jechać prosto do Rivendell, by jak najszybciej mógł wyleczyć go Elrond. Po dotarciu do Rivendell Aragorn pomógł Bilbowi dokończyć wiersz o Eärendilu. Uczestniczył w naradzie u Elronda.

#### Przeprawa przez Góry Mgliste

Po naradzie u Elronda został jednym z dziewięciu towarzyszy. Wtedy również przekuto Narsila dzięki temu że w Annúminas Aragorn znalazł ostatni Silithar - jeden kamieni stworzonych przez Fëanora i użytych do stworzenia Narsila. Aragorn nazwał swoją nową broń Andúril czyli *Płomień Zachodu*. Następnego dnia Drużyna ruszyła w drogę. Po około dwóch tygodniach marszu Strażnik zauważył krebainy, szpiegujące prawdopodobnie dla Sarumana. Gandalf, namówiony przez Obieżyświata, postanowił przekroczyć Góry Mgliste przez przełęcz Caradhras. Podczas przeprawy jednak napotkała ich zawieja śnieżna, która prawie ich nie zabiła, powodując lawinę. Przeżyli dzięki Boromirowi, który polecił, aby każdy wziął ze sobą wiązkę gałązek. Uratowało to ich od zamarznięcia. Po zejściu z przełęczy wszyscy zgodzili się pójść za Gandalfem, który zaproponował przeprawienie się przez Morię. Gdy kompania miała położyć się do snu, Aragorn usłyszał wycie wargów. Wszyscy przenieśli się na pagórek, aby być bezpiecznymi od ich napaści. Kompania odparła ataki wilków i dalej pomaszerowała do Zachodniej Bramy Morii. Gandalf próbował ją otworzyć, jednak bezskutecznie. W końcu czarodziej domyślił się rozwiązania zagadki i otworzył drzwi. Na zewnątrz Frodo został porwany przez Czatownika z jeziora okalającego wejście do Morii. Potwór go puścił, a pozostali członkowie wyprawy rzucili się ku wejściu. Ten ruszył za nimi, był jednak zbyt wielki by zmieścić się w bramę, przez co zawalił wejście do kopalni. Dla Drużyny Pierścienia nie było już odwrotu. Gandalf prowadził ich dzielnie aż do rozwidlenia dróg. Tam Pippin wrzucił do studni kamień, który wpadł do wody, tym samym tworząc mnóstwo hałasu i ściągając na siebie uwagę czyhających tam potworów.

Po przespanej nocy Istari wybrał trzecie rozwidlenie, gdyż z wejścia dolatywał w miarę rześki zapach. Tak kompania dotarła do 21 sali północnego skrzydła. W jednym z korytarzy odchodzących od tego pomieszczenia znaleźli drzwi, które prowadziły do komnaty z grobem Balina, władcy Morii. Gimli, który dobrze znał krasnoluda, zaczął rozpaczać. Wśród szkieletów, Mithrandir znalazł księgę która opisywała obronę Morii przed orkami i ostatnie chwile obrońców. Chwilę potem, wszyscy usłyszeli bębny orków, którzy ruszyli w stronę komnaty w której znajdowała się Drużyna. Mithrandir zdążył jeszcze posłać błyskawicę ze swojej różdżki, która oświetliła korytarz, natomiast Strażnik stwierdził, że przy wschodnich drzwiach nic nie słychać. Aragorn i Boromir zabarykadowali główne drzwi i przygotowali się do walki.

Niestety, po chwili tarany przebiły wrota. Chmara orków natarła na kompanię. Gdy padł trzynasty, reszta orków wycofała się. Zjawił się jednak przywódca hordy, który przebił dzidą prawy bok Froda. Samwise złamał lancę orka, a Aragorn zabił go ciosem w głowę. Nagle Gandalf usłyszał zbliżające się odgłosy kroków posiłków orków, więc rozkazał wszystkim udać się korytarzem, do którego prowadziły drzwi przy wschodniej ścianie sali. Aragorn wziął na plecy Froda, ten jednak odpowiedział, że może iść sam. Uratowała go kolczuga z mithrilu. Gandalf został powstrzymać Zgubę Durina, jednak po chwili dołączył do towarzyszy. Okazało się, że weszli nieopodal wschodniego końca Drugiej Sali. Po ich prawej stronie otwierała się szczelina, z której dobywało się jaskrawe światło. Drużyna ruszyła w pośpiechu w lewo, do mostu. Orkowie zaczęli puszczać strzały w stronę drużyny, a dwa trolle zaczęły przerzucać kamienne kładki, aby przejść przez szczelinę. Za nimi pojawił się straszliwy Balrog, który przeskoczył otwór. Gandalf zatrzymał go i poświęcił się dla Drużyny. Stawił czoło Zgubie Durina, niszcząc most. Jednak ogromny długi bicz Balroga złapał go i pociągnął go wraz ze sobą w ciemność. Po wyjściu z kopalni przez Wschodnią Bramę, Aragorn stwierdził, że nie mogą się zatrzymywać i muszą ruszać do Lothlórien. Sprawdziły się jego obawy, że Mithrandira w Morii czeka zagłada. Po drodze napotkali jeszcze Kamień Durina oraz zatrzymali się na popas, na którym opatrzono Froda.

#### Pobyt w Lothlórien

Kiedy Drużyna dotarła na skraj lasu Lothlórien, Aragorn powiedział, że poszukają tu jakiegoś miejsca na odpoczynek. Po wejściu na około milę w głąb Lórien, kompania przeszła przez strumień Nimrodel, a Legolas zaśpiewał pieśń o elfce, od której wzięła się nazwa strumienia. Gdy drużyna poszła na nocleg, syn Thranduila chciał wdrapać się na drzewo. Okazało się, że są tam elfy. Jeden z nich nazywał się Haldir. Oznajmił on, że wiedział o ich przybyciu, ponieważ poinformowali o tym wysłannicy Elronda. Zadecydowano, że wszyscy przenocują na talanach pomimo początkowej niechęci Haldira wobec Gimliego. W nocy Lothlórien zaatakowali orkowie, a Frodo zauważył dziwnego stwora. Rankiem drużyna ruszyła w dalszą drogę. Po chwili zatrzymali się, aby przejść na drugi brzeg Celebrantu co zrobili za pomocą lin. Tam wywiązała się sprzeczka, ponieważ Haldir wymagał, aby zawiązać oczy krasnoludowi. Dopiero Aragorn rozwiązał spór proponując, aby wszyscy dali sobie zasłonić oczy. Po spokojnie przespanej nocy, ruszyli w dalszą drogę. Po południu napotkali duży oddział elfów, który poinformował ich o pokonaniu orków i wytropieniu dziwnej istoty, której jednak nie udało się schwytać. Wędrowcy mogli również już zdjąć opaski. Zobaczyli wtedy, że znajdują się pod Cerin Amroth. Aragorn zaczął wspominać swoje chwile z Arweną; właśnie tutaj przed laty przysięgli sobie wierność. W Caras Galadon Drużyna została zaprowadzona przed oblicze Galadrieli i Celeborna. Gdy małżonkowie dowiadzieli się o śmierci Gandalfa, Aragorn podejmuje inicjatywę dowodzenia Drużyną. Podczas nocy spędzonej w obozie w Lothlórien, Aragorn czyścił swój miecz a potem wdaje się z Boromirem w rozmowę o Gondorze. Po odpoczynku w Lórien, Drużyna została pożegnana przez elfów i obdarowana. Kompania na łodziach popłynęła w górę rzeki Celebrant. Tam spotkali Galadrielę płynącą na statku w kształcie łabędzia. Aragorn otrzymał od Pani Lórien Elessara oraz pochwę na miecz, z której wyciągnięty, nigdy nie splami się krwią ani nie zostanie złamany.

#### Rozpad Drużyny Pierścienia

Aragorn dzielił łódź z Samem i Frodem. Po kilku dniach rejsu Anduiną Boromir zaproponował porzucenie łodzi i udanie się na południowy zachód do Rzeki Entów, a następnie prosto do Gondoru. Pomysł wydawałby się być dobry, lecz Frodo nie chciał wybierać drogi do Minas Tirith. Czwartego dnia Gamgee, podczas postoju, zauważył Golluma. Postanowiono więc wystawić na noc wartę. Po dziesięciu dniach spływu Drużyna Pierścienia dotarła do Nen Hithoel. W pobliżu mieściła się dawna strażnica Gondoru, Amon Hen. Był to czas decyzji Powiernika Pierścienia, który miał zadecydować o losach wyprawy. Frodo miał do wyboru: ruszyć prosto do Mordoru, lub udać się do Minas Tirith. Aragorn dał mu czas do namysłu w samotności. Hobbit oddalił się nieco od kompanii, a Boromir podążył za nim. Rycerz próbował nakłonić Froda do wykorzystania Pierścienia przeciwko Sauronowi, oczywiście mając na myśli oddanie go Gondorowi. Niziołek pamiętał jednak słowa Elronda i nie zamierzał oddawać skarbu Boromirowi.

Wówczas Gondorczyk wpadł w szał i postanowił siłą odebrać Frodowi Pierścień. Powiernik zdołał uciec przed gniewnym rycerzem, który przeklął jego i rasę hobbitów. Jakiś czas później Boromir żałował swych słów i czynów. Drużyna wypytywała go o zdarzenia, do jakich doszło pod nieobecność Froda. Boromir mógł odpowiedzieć im tylko tyle, że niziołek zbiegł. Merry i Pippin pobiegli szukać kuzyna, podobnie uczynił Sam Gamgee. Aragorn polecił Boromirowi chronić niziołków. Kiedy ten ich odnalazł, byli otoczeni przez zgraję orków. Boromir zabił wielu napastników, lecz wciąż przybywali nowi. Tymczasem Strażnik wbiegł na Amon Hen i usiadł na Tronie Wypatrywania. Wtedy dotarł do jego uszu głos rogu Gondoru, którego dźwięk słabł z każdą chwilą, aż w końcu zamarł i dało się słyszeć tylko wrzaski orków. Kiedy strażnik dotarł na miejsce ujrzał Boromira. Ostrze jego miecza było strzaskane tuż przed rękojeścią, zaś róg pęknięty na dwoje. Dookoła leżało przynajmniej dwudziestu martwych napastników. Tuż przed śmiercią wyjawił Aragornowi próbę pozyskania pierścienia od Froda. Poinformował strażnika również o porwaniu niziołków przez orków. Boromir uśmiechnął się słabo, po czym zmarł. Aragorn, Legolas i Gimli postanowili godnie pochować Boromira. Nie mogli jednak marnować zbyt wiele czasu na usypywanie kurhanu. Dlatego ciało poległego włożyli do łodzi, razem z jego mieczem i rogiem i powierzyli Anduinie.

#### Obrona Rohanu

Od dnia śmierci Boromira, Trzej Łowcy ruszyli w pogoń za Uruk-hai z Amon Hen. Podążali oni o niecały dzień drogi od nich. Obieżyświat pogonił swoich towarzyszy i wszyscy trzej ruszyli za ściganymi. Tak dotarli do granic kraju jeźdźców, Rohanu. Spotkali się również z Éomerem i jego kompanią, którzy byli z początku wrogo do nich nastawieni. Dowiedziawszy się jednak o celu Trzech Łowców, marszałek Rohanu powiedział im, że niedawno stoczył bitwę z orkami u podnóży Fangornu. Aragorn, Gimli i Legolas udali się na skraj lasu Fangorn i zaczęli szukać zwłok Merry'ego i Pippina. Nagle Obieżyświat znalazł ślady hobbitów. Okazało się niziołkowie uciekli do lasu podczas ataku Rohirrimów na Uruk-hai. Ślady prowadziły na skraj Fangornu. Łowcy postanowili tam odpocząć. W nocy zauważyli białego maga, który zaraz zniknął. Dodatkowo Legolas spostrzegł, że konie uciekły. Następnego dnia udali się w głąb lasu. Tam weszli na skalną półkę, z której zauważyli jakiegoś starca. Na początku myśleli że to Saruman, jednak okazało się że to Gandalf, Gandalf Biały. Czarodziej opowiedział całej trójce o walce z Balrogiem oraz o wskrzeszeniu. Następnie cała trójka ruszyła do Edoras, dworu Théodena. Na miejscu, przybysze zobaczyli jak bardzo Rohan podupadł. Przed wejściem do Meduseld, zostali zatrzymani przez Hámę i jego ludzi. Musieli zostawić u niego całą swoją broń. Aragorn bardzo niechętnie oddał Andúrila. Następnie wszyscy weszli do środka. Tam zastali starego i u kresu sił króla Théodena w towarzystwie Grímy, swego doradcy. Gandalf przywitał króla. Gdy ten zaczął się do niego odnosić nieżyczliwie, Gandalf uwolnił jego umysł od władzy Sarumana. Następnie odbyła się narada, gdzie Gandalf wyjaśnił Théodenowi sytuację i powiedział mu że Sauron w końcu zajmie Rohan. Król postanowił by cała ludność przeniosła się z Edoras do twierdzy w górach, Dunharrow. Théoden darował życie Gadziemu Językowi, który pojechał do Isengardu. W Rohanie w Aragornie zakochała się młoda i piękna księżniczka Éowina, siostrzenica króla, ponieważ Elessar zauroczył dziewczynę swą potęgą i chwałą. Aragorn nie odwzajemnił jej uczucia, co rozgoryczyło młodą dziewczynę. Wojownicy Rohanu ruszyli z Edoras do Helmowego Jaru. Podczas przeprawy spotkali żołnierzy, którzy przekazali im wieści o Erkenbrandzie. Było one niepokojące, ponieważ wspomniany wcześniej wojownik mógł zginąć podczas walki z orkami Sarumana. Jednak po pewnym czasie, wyprawa dowiedziała się że Erkenbrand żyje i również zmierza do Helmowego Jaru. Nagle, Gandalf powiedział Aragornowi, Théodenowi i Éomerowi żeby wyczekiwali go o świcie i ruszył w stronę Isengardu.

Tymczasem przeprawa do Grodu trwała dalej. Gdy dotarli w końcu do Helmowych Wrót, zastali tam obrońców z Zachodniej Bruzdy pod dowództwem Gamlinga. Następnie Aragorn wraz z Gimlim i Legolasem zajęli pozycje na Zachodnim Murze i czekali na armię Isengardu. Gdy zaczął się szturm, Estel odpierał ataki jak długo mógł, dopóki mur nie został wysadzony. Wtedy, zaraz po ocknięciu zaczął nawoływać swoich ludzi do odwrotu. W zamieszaniu, grupa Éomera musiała uciekać do jaskiń, a reszta wycofała się do Jaru. Podczas biegu po schodach, Aragorn potknął się i upadł. Od śmierci ocalił go Legolas, który wypuścił ostatnią strzałę, zmuszając orka do upadku ze schodów na swoich sprzymierzeńców. Około wczesnego ranka, Aragorn wszedł na basztę i wypatrywał Białego Jeźdźca. Orkowie zaczęli się z niego wyśmiewać i puszczali w niego swe strzały. Théoden wpadł na pomysł by na czele swoich ludzi ruszyć w bój. W tej samej chwili pojawił się Gandalf z Erkenbrandem i całą masą wojowników z Zachodniej Bruzdy oraz huornowie z Fangornu. Posiłki Rohanu ruszyły na armię wroga. Ci, którzy uciekli do nowo powstałego lasu, nigdy już z niego nie wyszli. Dzięki wsparciu, bitwa o Helmowy Jar została wygrana przez Rohirrimów. Następnie Aragorn, Gandalf, Legolas, Gimli, Théoden i jego gwardia ruszyła ku Isengardowi, który został bez obrońców. Tam na skraju fortecy grupa spotkała od dawna nie widzianych dwóch hobbitów, Merry'ego i Pippina. Dowiedzieli się od nich, że w Isengardzie władzę przejął Drzewiec. Gandalf i król Rohanu ruszył na spotkanie z pasterzem drzew, a Gimli, Legolas i Aragorn poszli coś zjeść. Później hobbici opowiedzieli im o swoich przygodach. Gdy cała piątka dołączyła do Gandalfa, to wszyscy pojechali na spotkanie z Sarumanem. Mithrandir odbył z nim rozmowę, wykluczył go z Bractwa i złamał mu różdżkę. Na koniec Gadzi Język rzucił palantírem, lecz nie trafił nikogo, ponieważ nie wiedział kogo bardziej nienawidzi: Gandalfa czy Sarumana. Kryształ podniósł Peregrin, ale czarodziej szybko go mu zabrał. Cała wyprawa wyruszyła z powrotem do Helmowego Jaru. Gdy nocowali niedaleko Iseny, Pippin popatrzył w palantír. Gandaf oddał kamień widzenia Aragornowi, a sam pojechał z Peregrinem do Minas Tirith.

#### Odsiecz dla Gondoru

Gdy cała świta przejechała przez Brody na Isenie, zameldowano królowi, że pędzą za nimi jacyś jeźdźcy. Okazało się, że byli to Strażnicy na czele z Halbaradem oraz synowie Elronda: Elladan i Elrohir. Przybywszy do Rogatego Grodu. odpoczęli przez jakiś czas. Tam Aragorn użył palaníru, aby pokazać się Sauronowi. Théoden postanowił wyruszyć do Dunharrow górskimi ścieżkami, a Aragorn wraz z Szarą Drużyną zawitał do Edoras, a następnie przybyli na długo przed Rohirrimami do Dunharrow. Éowina odradzała przejazdu przez Ścieżkę Umarłych, lecz jednocześnie sama chciała, aby potomek Isildura zabrał ją ze sobą. Ten jednak był nieugięty i nie zgodził się na to. Następnie poszedł Ścieżką Umarłych i wezwał wiarołomców, żeby wypełnili przysięgę. Wszyscy udali się na wzgórze, gdzie znajdował się Głaz na Erech. Tam Aragorn powiedział Upiorom, że jeżeli pomogą pokonać mu Korsarzy, którzy opanowali Pelargir, to uzna, że wypełnili przysięgę. Po drodze spotkali Angbora, który obiecywał przyprowadzić pod Minas Tirith swoich ludzi.

Z pomocą Umarłych, bohaterowie zdobyli ogromne statki piratów z Umbaru. Po tym wydarzeniu Aragorn uznał, że przeklęci dopełnili przysięgi. Duchy rozwiały się niczym mgła. Tymczasem zaczęła się bitwa na Polach Pelennoru. Na przystań przyszli orkowie z Mordoru oczekując na piratów. Jeden z nich zaczął wykrzykiwał na wilki morskie. Okazało się jednak że byli to Aragorn, Legolas i Gimli oraz ich kompani. Zabili oni wszystkich orków na przystani i ruszyli ku miastu. Aragorn zabił wielu wrogów, jednak Legolas oraz Gimli jak zwykle ze sobą rywalizowali. Podczas bitwy zginął Théoden, król Rohanu. Po bitwie na Polach Pelennoru Aragorn udał się do Domów Uzdrowień. Najpierw, dzięki athelasowi zebranemu przez Bergila, uzdrowił Faramira, a później Meriadoka i Éowinę. Po wyjściu czekały na niego tłumy ludzi, którzy prosili o wyleczenie bliskich. Aragorn wraz z Elladanem i Elrohirem pracował do nocy. Następnego dnia zebrała się Ostatnia Narada, na której postanowiona zaatakował Czarną Bramę, ściągając na siebie uwagę Saurona, dając sposobność wypełnienia misji Frodowi.

#### Szturm na Mordor

Po bitwie na Polach Pelennoru, 25 marca 3018 roku Trzeciej Ery Aragorn, Gandalf, Gimli, Legolas oraz Pippin wraz z Armią Zachodu ruszyli ku Mordorowi. Syn Arathorna zostawił straże na Rozstaju Dróg, tak, aby zabezpieczyć tyły. Później łatwo rozbili zasadzkę orków, którzy chcieli zaatakować w tym samym miejscu, gdzie kiedyś Faramir pokonał Haradrimów. Gdy wyprawa przybyła na miejsce, heroldowie ogłosili, że król Gondoru żąda, aby Mordor naprawił wyrządzone im szkody. Po dłuższej chwili Czarna Brama zaczęła się przed nimi otwierać. Wyłonił się z niej rzecznik Saurona z kilkoma żołnierzami. Zaczął on szydzić z Aragorna i Gandalfa. Pokazał im również rzeczy Froda i Sama oraz podał warunki jakie mieliby spełnić, gdyby chcieli uratować hobbita. Biały Jeździec odrzucił te żądania. Gdy rzecznik Nieprzyjaciela zaczął się wycofywać, na Armię Zachodu ruszyło tysiące orków i złych ludzi na służbie u Saurona. Aragorn wycofał się do swoich ludzi i zaczął ich mobilizować. Następnie ustawił wojska na dwóch pagórkach. Wojska Mordoru zaatakowały ze wszystkich stron otaczając armię Wolnych Ludów. Orkowie nie mogąc się przedostać przez bagno otaczające pagórki obsypała ich strzałami. Trollom jednak udało się przejść przez bagno i zdruzgotać obrońców. W tym momencie nadleciały orły, a Gollum wpadł z Pierścieniem do Szczelin Zagłady. Dowódcy, żołnierze pozbawieni wsparcia Saurona wpadli w rozpacz, zlękli się przeciwników.

Po pokananiu sił Mordoru Aragorn na Polach Cormallen oddał hołd Samowi i Frodowi. Po przybyciu do stolicy Gandalf, pod zburzoną bramą, ukoronował Aragorna Skrzydlatą Koroną.

### Król Gondoru i Arnoru

Nowy król osądził Beregonda, lecz nie skazał go tylko uczynił dowódcą Białej Kompani. Póżniej Elessar wraz z Gandalfem udali się do południowych podnóży Mindolluiny, gdzie rósł pęd Białego Drzewa. Posadzono je na Placu Wodotrysku, a stare złożono w Rath Dínen. Elrond dotrzymał słowa mówiąc, że da Aragornowi rękę Arweny, gdy ten zasiądzie na tronie zjednoczonych królestw. Przekazał mu również berło Andúnië – symbol władzy w Arnorze.

Nowego króla ukoronowano go pod trzema sztandarami: Rohanu, Dol Amrothu i Gondoru, jego koronacja w Gondorze kończy Trzecią Erę, a zaczyna Czwartą Erę. Aragorn był także na pogrzebie Théodena oraz odwiedził Drzewca w Isengardzie. Polecił mu tam, aby strzegł Orthanku. Później król pożegnał się z hobbitami, elfami oraz Gandalfem i wraz ze swoją świtą pojechał do Gondoru. Aragorn założył nową dynastię rządzącą Królestwami Dúnedainów, Dynastię Telcontar czyli Obieżyświatów, która kontynuowała ród Elendila i linię Elrosa. Poza objęciem tronu Gondoru odbudował i wskrzesił dawno już upadłe królestwo Arnoru, którego stał się królem, przyjmując tytuł Króla Wszystkich Dúnedainów, odbudowując Arnor odbudował również stolicę królestwa północy – Annúminas. Razem z Arweną miał syna Eldariona i kilka córek. Podczas przeszukiwania wieży Orthanc, dzięki Gimliemu znalazł Elendilmir. Toczył sporadyczne walki z Easterlingami i Haradrimami. Dzięki temu podbił Dagorlad, południową część Rhovanionu na południe od Eryn Lasgalen i Umbar. Na Północy walczył zaś z Angmarczykami i z orkami. W trakcie jego panowania wytępiono zło z Angmaru. Utrzymał i pogłębił sojusz z Rohanem, który stał się jego najbliższym sojusznikiem, przede wszystkim z nowym królem Rohanu Éomerem. Elessar był bardzo otwarty, dlatego odbudowując swój kraj stawiał na współpracę z elfami i krasnoludami, dlatego też zawarł sojusz z Plemieniem Durina z Ereboru oraz królestwem ludzi – Dale. Mianował Księciem Ithilien Faramira, syna Denethora II, pozwolił mu również zachować urząd namiestnika. Aragorn zezwolił również na wstęp do swego królestwa ogromnej masy elfów z Leśnego Królestwa i innych opuszczonych przez nich krain. Elfowie przybywający na południe za wodzą Legolasa osiedliły się w Ithilien, gdzie bardzo przyczyniły się do obudowy tej prowincji i podwojenia jej bogactwa.

Aragorn nie zapomniał również, że jego królestwo obejmowała teraz także krainę hobbitów - Shire, w roku 17 CE uznał Shire za niepodległe państwo będące jednak pod protektoratem Zjednoczonego Królestwa, uznał dotychczasowe granice Shire, a nawet rozszerzył je o Marchię Zachodnią.

Po 122 latach panowania, kiedy poczuł, że zbliża się starość, udał się do Domu Królów i położył się na specjalnie przygotowane łoże. Przekazał Eldarionowi Skrzydlatą koronę i berło Arnoru, a na końcu pożegnał się z Arweną. Ucałowawszy jej rękę, zasnął niczym dawni królowie Númenoru. Merry i Pippin spoczęli u jego boku. Arwena po jego śmierci udała się do Lothlórien i tam zmarła następnej zimy.

## Imiona

* Estel (*sin*. Nadzieja) - imię, pod którym był znany w młodości
* Thorongil (*sin*. Orzeł Gwiazdy)

## Galeria

Aragorn jako Król Gondoru i ArnoruAragorn jako Strażnik