Kult Krwawej Damy

## Obiekt Kultu

Kult Krwawej Damy jak sama nazwa wskazuje czci Krwawą Damę - humanoidalną formę manifestującej się mocy bogini Val'ris, dla jasności należy jednak dodać, iż forma ta nie ma określonej rasy, jedynie co o niej wiadomo, to iż jest powabna kobietą w szkarłacie, każda rasa przysposobiła jednak swoim odłamom jej kultu wizerunek zbliżony bardziej na własne podobieństwo, tak też inaczej wyobrażana jest w imperium, inaczej pośród krwawych elfów, inaczej pośród swego wampirycznego przybranego potomstwa, a jeszcze inaczej wśród orków, czy drakkenów. Co ciekawe jej kultu ma ogromny zasięg, gdyż mimo różnic postrzegania bogini, jak i różnic dogmatów i form sprawowania jej kultu objawiała się w większości ras rozumnych w ten czy inny sposób odciskając swoje piętno na nich. Dla jednych jest opiekunką rannych i hojną matką żywicielką, dla innych sycąca łaknienie potęgi krwawą furią błogosławiącą wojowników idących w bój, dla jeszcze innych przebiegłą, acz kooperatywna boginią sycącą maniczne łaknienie.

Zależnie od postrzegania w danym odłamie kultu i danej rasie Val'ris może być czczona na różne sposoby, od niesienia pomocy kombatantom, przez oddawanie się rozkoszy namiętności serca wobec bliskiej osoby, praktykowanie krwawych rytuałów ofiarujących jej krew pokonanych przeciwników lub uosabiających swoistą jedność z nią poprzez picie z krwawej czary przez kapłanów, aż po samookaleczenie czy składanie w ofierze zwierząt, bądź innych osób.

Mimo jednolitego uznania, iż wszyscy oni czczą Krwawą Damę i prawie jednolitego rozeznania, że jest nią Val'ris nie ma spójności wobec genezy kultu i jej rzekomej przeszłości.

## Wiele obliczy Krwawej Damy Valris

Ludzie Imperialni uważają ją za jedną z byłych arcykapłanek kultu Aurelii, która złamała przysięgę pacyfizmu dla obrony swoich pacjentów za co doznała mniej lub bardziej zasadnej kary w postaci ekskomuniki i banicji, by później obróciwszy się od dawnych dróg poświęcić swój żywot walce w obronie tych, którzy sami nie byli w stanie się obronić i niesienia dalej pomocy medycznej tym, którym nie byli w stanie pomóc wyznawcy Aurelii. Z czasem wyniesiona do stopnia Valkirii Hellisa i upodobana sobie przez niego z czasem wzięta przezeń za małżonkę i wyniesiona do boskości, od kiedy piastuje swoją domenę opiekując się rannymi, kochankami i wojownikami, obdarowując sowicie wiernych darem magii krwi i długowieczną witalnością.

Jej imperialne wyobrażenie ma kruczoczarne włosy i zazwyczaj szaty bardziej skrojone na kapłańskie, często przedstawiana jest też w trakcie użytkowania magii krwi.

Plemiona Nordów znów według relacji historyków księstwa Wilka i skaldów z rejonów północnych kontynentu rzekomo wyznawał Krwawą Walkirię już dawno przed tym jak kult Krwawej Damy rozniósł się po imperium - była ona postrzegana jako opiekunka przysiąg i wierności, a także strażniczka karania za występność i bitewnego szału. - była jedną z cór Oduvida jak wszystkie walkirie, lecz rzekomo ta była najpierwszą z nich i miała na imię Val. Ojciec wydał ją jako ofiarę-pułapkę dla nieokiełznanego boga furii i łowów - Fenrisa - by ta odwracając jego uwagę umożliwiła Oduvidowi spętanie bestii Gleipnirem. Ponoć jednak bestia nie postrzegała Val jako ofiary na pożarcie, lecz jako ofiarę oddaną na małżonkę i tak też ją dobie uczynił w trakcie gdy Wszechojciec korzystając z nieuwagi spacyfikował wielkie wilcze bóstwo poprzez uwięzienie w legendarnej siatce wykonanej z dźwięku. Ponoć po wszystkim powiła ona wilczemu bóstwu dwóch synów Ulfrica i Kynoriusa, którzy zmieniali się wilki nieboskłonu - Hathiego i Skjolla. Po czym by nie przypominali jej o poświęceniu jakie musiała złożyć z siebie odrzuciła swoje dzieci i pozostawiła na powierzchni Ferenthiru by nie musieć ich doglądać. W zamian za wierna posługę i odwagę Val dostała prawo by wybrać sobie męża wedle uznania spośród najznamienitszych boskich wojowników i wybrała furiata Hellisa zwanego również Vidharem, który wedle mitu ma zginąć pod naporem ataków wypuszczonego w czasie Ragnaroku Fenrisa wściekłego o skradziona mu żonę Val, zaś którego pomścić ma czysty płomień Surtra.

Pod względem wyglądu Val miała być rudowłosą pięknością, która mimo bycia ideałem kobiecości miała mocno muskularną sylwetkę i zazwyczaj nosiła na swojej szacie pancerz jakiegoś rodzaju. Czasami przedstawiana z dwoma wilkami przy nogach uosabiającymi jej synów, czasem razem z Vidharem na jednym wizerunku.

Elfy uznają znów Valris za córkę Floiris i Verxinosa - boginię witalności, ale poddanej zepsuciu i rozkładowi, piękna ale przemijającego sezonami, panią kwiatów i ułudnego powabu, prowadzącego do rychłej zguby. Ci, którzy dobrowolnie z nią paktują zostają wypaczeni krwawą magią i na zawsze tracą czystość dziedzictwa Floiris w sobie, często trawieni również Złą krwią skazani na wieczną tułaczkę i nieskończona posługę Krwawej Damie. Tak jak Val jako bogini kwiatów i nęcącej witalności utożsamia aspekt wiosny, jej wzgardzony jeszcze bardziej przez elfy małżonek hellis utożsamia skwar lata i wrzenie gniewu w żyłach choleryków, zaś jej kochanek Leith jako syn Nyx i Erebusa piastując domenę luster, iluzji, kłamstw i chłodnego wyrachowania uosabia zimę. Jako, iż w rajskiej krainie Xennedaru istniały właśnie pory roku przypisane Val, zaś pory roku uosabiane przez jej męża i kochanka były sporadyczne, uznawano tedy, że Val wyjeżdża do jednego lub drugiego z amantów.

Uznawana jest za boginie rozkwitu i jej aparycja jest wysoce zabarwiona kolorami kwiatów, często dzierży elfickiej roboty oręż, czasami przedstawiana z dwiema, czasami czterema rękami, częściej jedna z dwiema i w otoczeniu rozkwitających kwiatów. Równie często z jakiegoś rodzaju diademami, by podkreślić jej dostojność.

Wampiry znowu uznają, że miłość i małżeństwo Hellisa i Valris jest wieczyste, wierne i nieskazitelne, nienaruszone nikim z zewnątrz i wpisane w los od początku i jako dowód obrazują pokrewieństwo konceptualne związku bóstw chaosu z tzw. Pierwszym Kochankami - para młodych osób, których wzajemna miłość i lek przed strata siebie na wzajem poruszył Valris do tego stopnia, że obdarowała ich nieśmiertelnością, choć lepiej mit ten jest opisany w Księdze Krwawych Łez.

Jest w ich wyobrażeniu dość podobna do imperialnego wizerunku, jedyną różnicą w jej avatarze wyobrażanym przez wampiry jest blada skóra i fakt, że czarne włosy mienią się szkarłatem przy poruszaniu, często też ma szkarłatne tęczówki i kły jak wampirzyca.

Orkowie zaś postrzegają Val jako nieubłaganą boginię żądającą krwawych ofiar w zamian za zdrowie, płodność i potęgę wojowników pamiętających o oddawaniu jej czci. Uznają też, iż jako witalna bogini to ona musi być pramatką orczej rasy, mylnie łącząc ją z domeną Floiris i nazywając ją Matką Ziemią. Hellisa często mylą zaś z Arkhetem i przypisują mu nie tylko władze nad słonecznym dyskiem ale też domenę Aelranthara - niebiosa, przeznaczenie i gwiazdy. Uznając go za swojego Praojca Niebo.

Zazwyczaj postrzegana jako ogromna muskularna orcza tytanka o krwistoczerwonej skórze ubrana w pancerz wykonany z ziemi, który skutecznie zapewnia ochronę witalnych organów, lecz również podkreśla jej mocno matczyną dojrzałą figurę. Przy tej iteracji też występują spory o ilość rąk - jedni mówią o jednej parze inni o dwóch, a są klany uznające, ze pramatka miała ich trzy lub cztery pary i w każdej dłoni dzierżyła broń.

U drakkenów jest ona boginią szlachectwa, doniosłości, odwagi i regeneracji, odrodzenia i witalności - czczona jako patronka smoczej krwi i piastunka smoczej gwardii pilnującej wrót żywiołów. A także fizyczna matka pierwszego smoczego aspektu magii krwi.

Niestety dotąd nie znaleziono konkretnych podań i zapisków jasno określających wygląd Valris w ich postrzeganiu - zazwyczaj jest ona po prostu poczytywana jako nadnaturalna kosmiczna energia witalności i regeneracji, która pokrzepia wiernych i honorowych strażników wrót żywiołów, a nie jako humanoidalna postać.

## Znaczące Miejsca Kultu Krwawej Damy

### Imperium

>Sanguine Dame de Luccine - Wielka Archikatedra wilczego odłamu Kultu Krwawej Damy założona w Luccinie przez Wyniesioną Hierofantke Kunegunde von Bleitenhoff i Arcykapłana Williama Valariusa, pod akcie poświecenia jako gotowe dzieło ku chwale Krwawej Damy spowodowało sztuczne powstanie ogromnej żyły many pobłogosławionej za równo przez Valris jak i jej małżonka Hellisa zmieniając otaczające Luccine lasy w krwawe zagajniki, zaś mieszkańców Lucciny czyniąc bardziej witalnymi, ale i łatwiej popadającymi w silne emocje, co ostatecznie stało się powodem wykorzystania tego wpływu przez nieznanego lokalnego artystę, który podburzył miejską straż przeciwko wilczemu kultowi krwi powodując słynną Czystkę Lucciny. Ruiny Sanguine Dame skrywające nadal aktywną żyłę many są miejscem uznawanym za sanktuarium i znajdującym się na mapie oddanych Krwawej Damie pątników. Obecnie z samej katedry po oczyszczeniu ruin przez mieszkańców Lucciny zachowała się jedynie ściana, na której zachował się fresk przedstawiający Krwawą Dame Uzdrowicielkę, której wizerunek co jakiś czas płacze krwawymi łzami nad tragedią jej kultu w tym miejscu. Dookoła ściany żalu korzystając z urodzajów ziemi ludność posadziła wspaniałą kwietną łąkę, której piękno ma osłodzić pielgrzymom ból odwiedzania tego miejsca. Podobno zebrane łzy z fresku potrafią leczyć choroby i trucizny, toteż wiele wiernych przybywa tu poszukując szansy uratowania życia przed najgorszymi dolegliwościami.

>Zamek Bloodmane - stanowi siedzibę kultu Valris pośród lwich ziem, jest to klasztor-warownia gdzie treningowi bojowemu poddaje się większości kapłanów bojowych kultu Krwawej Damy, a także w trzewiach której znajduje się Krwawa Kuźnia - pozwalająca na kucie broni związanych z krwią i duszą kapłanów dzierżących je tak, iż nabywają one nadnaturalnych zdolności. To miejsce może nie tyle jest postrzegane jako sanktuarium Valis, co raczej jest miejscem gdzie trafiają zabłąkane dusze domagające się sprawiedliwości lub chcące idąc za swoją fanatyczną wiarą postanowiły poświecić życie drodze bojowego kapłaństwa w obronie wiary Krwawej Damy oraz jej szerzenia magią i bronią. Z powodu Zimnej Wojny Domowej w Księstwie Lwa na linii władze księstwa wyznające Aurelie, a kult Valris z Bloodmane lokacja samej warowni jest utajniona na mapach, zaś każdy kto się o niej dowie albo zostaje pochwycony przez Lwią Krew i zmuszony w ten czy inny sposób by nie wydać tajemnicy, albo też włączony w ramy zakonu i związany omertą dotyczącą tej informacji. Wiadomo jednak, ze każdy kto szuka warowni w dobrej wierze, znajdzie ją prędzej czy później przy pomocy innych kapłanów. Adekwatnie też wiele drobnych grup kapłanów bojowych aktywnie próbuje nawracać ludność księstwa oraz przejmować z ich pomocą poszczególnych trenów na chwałę Krwawej Damy, jednakże Hierofanta Lwiej Krwi, Archinkwizytor Benedictus Cassius wypiera się wrogiej polityki wobec Dominusa Starszego i jego władzy, jak również odpowiadania za działalność tych konkretnych grup kapłanów bojowych twierdząc, iż on nadzoruje jedynie tych, którzy dobrowolnie przyłączyli się do Inkwizycji Krwawych Lwów.

>Katedra Blasku Księżyca - Centrum świętego daru leczącej krwi, która cofa starzenie i lecz przyrodzone skazy organizmu, stanowi ona nieoficjalne centrum władz Księstwa Dzika, które uszły na teren Bractwa świętej krwi przed rebeliami chłopskimi. Obecnie władza nad Księstwem Dzika jest w faktycznym piastowaniu założyciela tego odłamu Kultu Krwawej Damy - Protodiakona Laurentego z Barkhenworth - który jako pierwszy rozpoczął rozpowszechnianie sakramentalnego spożywania krwi w ramach komunii swego kościoła. Nie jest wiadomo zbyt dużo o jego przeszłości ani o tym skąd powziął pomysł krwawego sakramentu, ale mimo to jest on chwilowo najbardziej znaczącą osobistością Księstwa Dzika tuż obok Wielkiego Admirała Salomona Cragspear'a. Organizacja Bractwa dzieli się na trzy wewnętrzne odłamy: Zakon świętej krwi - stanowiący półmilitarną ale i najbardziej zgodną z dogmatami Krwawej Damy częścią bractwa zajmującą się ochroną Katedry i jej kapłanów; Księżycowa Szkoła Odrodzonej Krwi - wątpliwej wierności wobec dogmatów wiary sekta wewnątrz bractwa dążąca do odrodzenia się potomstwa Krwawej Damy z Księżyca niby jaja - uznają Krwawy księżyca za dobry omen zwiastujący nadejście krwawego mesjasza niosącego pomstę krzywd wiernych, a także pragną zjednoczyć się z boginią poprzez wcielenie, toteż każdy przedstawiciel Księżycowej Szkoły ma własne metody dążenia do stania się podobnym lub upodobanym bogini, pragnąć by stać się jej naczyniem, a później korzystając z resztki świadomości doprowadzić do powstania potomstwa miedzy boginią, a jej wiernym ludem; Wysoki Chór - pragnących znalezienia metody by doprowadzić lud wierny Krwawej Damie do ewolucji ponad ludzkie słabości i niedoskonałości tak ciała jak i umysłu - często dokonują oni transfuzji demonicznej krwi bądź aktów poddawania się silnemu upojeniu słynnym krwawoelfickim winem Sanguine Savoy licząc na wizje prowadzące ich wolą bogini ku otwarciu oczu na niedostrzegalna prawdę o świecie.

>Mityczne Sanktuarium Falconflesh - rozlokowane na dawniej należących do północnych ziem Sokoła terenach graniczących z Valrisvanią i Delfiantem, wspólne dla imperialnych i nordów - jest centrum kultu Krwawej Damy jako stworzycielki krwawej magii, miejscem sabatów krwawych wiedźm z norskich plemion, a także miejscem rytuałów składania heretyków na ofiarę bogini w postaci krwawych orłów. Każdy kapłan Valris musiał przynajmniej raz w życiu udać się na tamto miejsce, gdyż tam dokonywany jest chrzest krwi - rytualny sakrament kultu Krwawej Damy zanurzający ciało akolity we krwi ofiarowanej bogini, zaś jego dusze w krwawej magii należącej do niej samej tak, by mógł czerpać i korzystać z jej mocy. Jest nieuniknionym i koniecznym krokiem przed oficjalnym włączeniem osoby w ramy kasty kapłańskiej kultu Krwawej Damy. Podkreśla to źródło nauki krwawej magii jakim były właśnie krwawe wiedźmy, które rzekomo pamiętają czasy gdy Valris stąpała po materialnym świecie. Można by rzec dotkliwie przypomina o korzeniach kultu.

### Ardenckie

>Santuario de santa sangre en Varvona - Siedziba Ardenckiej inkwizycji prowadzonej przez Wielkiego Inkwizytora Jacinto Evanglisty Garcii Fernandeza, ulokowana niedaleko od Uniwersytetu Królewskiego w Varvonie. Jest czymś miedzy warownią, świątynią, a pałacem. Inkwizytorzy Krwi z Ardentu często noszą krwistoczerwone szaty, jak również szerokie kapelusze bądź złote maski mające w sobie liczne drobne kolce powodujące krwawienie przebijając skórę twarzy noszącego. Ci o złotych maskach to tzw. pokutnicy - inkwizytorzy, którzy dopuścili się akceptowalnych grzechów i muszą jedynie odpokutować poprzez noszenie maski pokutnej oraz przysięgę, którą sami sobie obierając. Niektórzy ścinają włosy, inni skaryfikują się, inni ucinają sobie kończynę lub grzeszne części ciała, jeszcze inni podejmują się milczenia do końca swych dni ofiarując jako rękojmi swój język, jeszcze inni piętnują się w ten czy inny sposób, albo też przysięgają nie spożywać alkoholu, żyć o chlebie i wodzie, albo też składać codzienne ofiary z krwi... jest mnóstwo metod pokuty dla akceptowalnych grzeszników, są jednak wystepcy wiary, których dla oczyszczenia rytualnie poddaje się torturom i ofiaruje Krwawej Damie odsyłając do niej ich dusze. No i jeszcze heretycy... heretycy zaznają zazwyczaj nie rytualnych tortur i złożenia w ofierze bogini lecz celowych nie dających im umrzeć jak najdłużej męczarni najboleśniejszych i najwolniejszych, a za razem ukazywanych publicznie na przestrogę metod zakatowania na śmierć.

> Gran Carmesi Catedral en la Ciudad Real de Madrano - Wielka Karmazynowa Katedra w Królewskim Mieście Madrano to największy ośrodek wiary Krwawej Damy w Ardencie ulokowany w stolicy całego państwa, jest jedną ze świątyń odwiedzanych przez samego króla Juana Carlosa III, najbardziej wystawne miejsce kultu Krwawej Damy na całym Ferenthirze, jak bowiem Madran jest miastem bogaczy i szlachetków, tak Katedra ta gdyby nie sprzeciw imperialnych odłamów została by okrzyknięta siedzibą władz kultu Krwawej Damy ze względu na przepych i łatwość dostępu do wszystkich możliwych zachcianek, jakie ów władzom by mogły doskwierać. Obecnie władze nad Katedrą i służącym jej duchownymi sprawuje Arcybiskup Juan Armando Rozales pochodzący z miejscowości Plessia. Samą katedrę zdobią liczne freski pędzla Rahelli Santino, a także rzeźby Uriela Angelosa, dwóch znanych konkurentów mistrza Leonarda z Minci w dziedzinie malarstwa i rzeźby.