Duistere Hemelen: Geen uitkomst (7)

## Hoofdstuk 7

Witte vlekken verpestten Heldere Hemels zicht. IJzelstorm rende voor hem en gooide al de sneeuw omhoog met zijn achterpoten, al deed hij het waarschijnlijk niet expres. Althans, dat hoopte Heldere Hemel dan. Steenbries en Berkenvacht sprintten het kamp binnen met Zilverglans, IJzelstorm en hijzelf achter hen. Een goudbruine kater en een kleine, grijze kater rolden samen over de open plek. Door een weerkaatsende flits van het licht wist hij dat de klauwen van de twee katten ontbloot waren. Hij hoorde lichtte kater luid grommen en zag de kleinere happen naar de poten. ‘Jij stuk vossenstront!’ spuugde het grijze katertje. Heldere Hemel fronste terwijl hij het gevecht met zijn ogen bleef volgen. *Wat waren hun namen ook alweer?*

‘Tinsteen! Leeuwenvuur! Wat heeft dit in SterrenClansnaam te betekenen?’ brulde Steenbries woest. *Oh, dat was het! Leeuwenvuur en Tinsteen.* De grijze leider pakte Leeuwenvuur bij zijn nekvel en trok hem van Tinsteen af. Leeuwenvuurs lichtbruine ogen fonkelden van boosheid en hij hield zijn blik strak op zijn tegenstander gericht. Tinsteen was hijgend bij aan het komen, maar keek nog steeds even dreigend terug. Zijn klauwen had hij nog steeds ontbloot en hij had nog een pluk aan Leeuwenvuurs goudbruine vacht om zijn nagel zitten.

‘Leeuwenvuur zei dat Berkenvacht een slechte leider was en dat Steenbries de felheid was die de HemelClan nodig had! Ik werd boos, want een krijger hoort niet één van zijn leiders zo te beledigen!’ gromde Tinsteen. Leeuwenvuur ontblootte zijn tanden en stapte dreigend naar voren. ‘Een Clan hoort ook niet meer dan één leider te hebben!’ siste hij. Heldere Hemel keek bestuderend om zich heen. Dachten meer katten er zo over? Dat Berkenvacht geen leider moest zijn? Hij wist al dat zo ongeveer iedereen er tegen was om twee leiders te hebben. Hij zag enkele boze blikken van Vosklauw, Buizerdpoot en Zilverglans, maar ook wat schuldige blikken van Varenvuur, Adderpoot en Ambermaan.

Berkenvacht haalde diep adem en keek de Clan rustig rond. ‘Zijn er nog meer katten die dat vinden? Dat we meer felheid nodig hebben in de HemelClan?’ Adderpoot week snel wat meer naar achteren, maar Ambermaan knikte. ‘We hebben juist een rustige leider nodig hebben!’ riep IJzelstorm uit. ‘We hebben iemand nodig die verstandig nadenkt, niet impulsief is en zichzelf goed in controle heeft. Met felheid bereiken we alleen maar een tweede Grote Oorlog en ik heb geen zin in nog zo’n bloedbad.’

‘Duivenpoep!’ grauwde Leeuwenvuur boos. ‘We hebben juist iemand nodig die niet bang is om actie te ondernemen wanneer dat nodig is! Iemand die de trots van de HemelClan omhoog houdt!’ IJzelstorm snoof en ging uitdagend tegenover de lichtkleurige kater staan. ‘Trots bereik je niet met het zoeken van gevechten’, snauwde hij. Leeuwenvuurs haren rezen overeind en hij trok zijn klauwen waarschuwend in en uit. Snel sprong Steenbries ertussen en keek streng naar IJzelstorm. ‘Het heeft weinig zin om deze discussie nog een keer te starten. Niet? Wees gewoon even stil.’ Heldere Hemel vernauwde zijn ogen. Waarom sprak Steenbries alleen maar tegen IJzelstorm terwijl Leeuwenvuur even goed fout zat? Eigenlijk wist hij al meteen het antwoord: Steenbries wilde niet Leeuwenvuurs stem verliezen. Maar toch, als ze hun voorstanders steeds zouden voortrekken, zou de kloof in de HemelClan alleen maar groter worden.

‘Dat zeg je alleen maar nu tegen IJzelstorm, omdat hij net toegaf dat hij liever Berkenvacht als leider wilde!’ riep IJspels boos. De kreet van de witte kater was het teken van de beginnende protesten. Elke HemelClankat had zijn haren rechtovereind en was boos aan het schreeuwen. Het gekrijs was zo luid, dat Heldere Hemel zich terugtrok en zich wat kleiner maakte. Was het echt wel zo slim om zich aan te sluiten bij een Clan die zo verdeeld was? In de Stam der Zonnestralen waren ze tenminste hecht, nou ja, iedereen behalve Heldere Hemel dan.

Uiteindelijk steeg er één stem boven de andere uit. ‘Stilte!’ Het was Berkenvacht die zo keihard schreeuwde dat iedereen er van stilviel. Hij keek iedere kat woedend aan en boorde zijn voorste klauw die in de grond. ‘Wat heeft dit voor zin? We zouden als Clan verenigd moeten zijn! Ik weet dat deze tijden moeilijk zijn voor iedereen en dat we allemaal op de proef worden gesteld. Maar kunnen we onze voorouders niet laten zien dat we ondanks alle problemen die er op dit moment zijn, nog steeds één Clan zijn. En dat we nog normaal met elkaar kunnen omgaan? We moeten elkaar niet in de haren vliegen bij elk klein meningsverschil. Meningen mogen er zijn, maar respecteer die van anderen ook. We willen toch niet dat de geschiedenis zich herhaalt en dat de helft verbannen moet worden?’

Heldere Hemels gele ogen verwijdden. *De helft verbannen? Wanneer was dat gebeurt?* Hij keek de Clan rond en zag veel geschokte en verdrietige blikken. Blijkbaar was dat altijd nog een pijnlijk deel van de geschiedenis van de HemelClan, maar het zorgde er wel voor dat de preek van Berkenvacht veel indruk maakte op zijn Clangenoten.

‘Ik denk dat het verstandig is om Melkpoel en Dauwpoot er even bij te halen, zodat we daarna rustig met elkaar over alles kunnen praten’, opperde Berkenvacht daarna. Vele katten knikten instemmend en Kiezelstaart draaide zich al om naar het medicijnhol, maar op hetzelfde moment kwamen de twee medicijnkatten al uit hun hol gelopen. Melkpoel had een bezorgde, verbaasde blik in haar ogen en ze maakte zich wat kleiner uit onzekerheid. Dauwpoot daarentegen straalde een stuk meer zelfverzekerdheid uit. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij.

‘We wilden jullie nog een keer vragen of jullie al wat van de SterrenClan hebben gehoord, over wie er leider moet worden’, vertelde Steenbries. Melkpoel schudde haar kop. ‘Nee, nog niet. Ik heb eerder al gezegd van niet en dat ik, zodra ik wat hoor, het meteen zal vertellen. Dus dat zal ik dan ook doen.’ De medicijnkat deed haar best om sterk te klinken, maar Heldere Hemel hoorde haar stem trillen en zag hoe angstig ze uit haar ogen kreeg. Melkpoel was ook veel te lief om ook maar één van de twee katten te kwetsen door te zeggen dat de ander leider zou moeten worden. Ze stond in een onmogelijke positie, met geen enkele goede uitkomst.

Door een paar verslagen zuchtten, steeg een dampwolkje op naar de duistere hemel boven hen. Heldere Hemel vond dat de donkere wolken precies de sfeer reflecteerde in het kamp en vroeg zich af hoe de Clan ooit zou kiezen tussen de twee katten die ieder hun eigen goede kwaliteiten had. *Het is eigenlijk gewoon afwachten totdat iemand van gedachte veranderd en zich bij de andere partij aansluit.* Maar wie zou diegene zijn?

Het bleef een korte tijd stil in het kamp voordat Leeuwenvuur naar voren stapte en met zijn staart wees naar de twee medicijnkatten. ‘Wie denken jullie dan dat de beste leider zou zijn? Als medicijnkat zou je zeker wel wijs genoeg moeten zijn om te weten wie de juiste keuze is?’ daagde de kater hen uit. Melkpoel verstarde en haar mond viel open, alleen kwam er geen geluid uit. Ook Dauwpoot leek even van zijn stuk te zijn gebracht en keek snel naar zijn mentor. *Dit kan geen fijne situatie zijn voor hen. Leeuwenvuur legt het lot van de Clan in hun handen zo!*

Gelukkig wrong Muntpoot zich snel tussen zijn Clangenoten door naar voren en schudde zijn kop. ‘Dat zou nooit eerlijk zijn. Melkpoel is de dochter van Berkenvacht en Dauwpoot die van Steenbries! Hun meningen zouden nooit oprecht zijn!’ Melkpoel zuchtte zachtjes van opluchting toen ze haar Clangenoten instemmend zag knikken. Dauwpoot was echter gekwetst door die belediging en trippelde boos naar de leerling toe, klaar om wat terug te zeggen. Snel trok Berkenvacht hem terug met zijn staart en sprak toen zelf tegen Muntpoot.

‘Iedereen in de Clan is familie, Muntpoot, het zal nooit volledig eerlijk zijn.’ Berkenvacht knipperde vriendelijk naar de grijze kater, maar Muntpoot was niet tevreden en draaide zich om en stapte terug. Dauwpoot rukte zich ook los uit Berkenvachts staartgreep en stampte terug naar zijn mentor. Heldere Hemel schudde zijn hoofd en zuchtte. Zo zou er nooit een einde aan komen!

‘Laten we allemaal dan gaan stemmen’, miauwde Leeuwenvuur toen. Hij keek de Clan rond met vooruitgestoken borst en opgeheven kin. Heldere Hemel wist alleen niet waarom hij zo trots wilde overkomen, want zijn idee was nou niet geweldig. ‘Dat hebben we al eens eerder gedaan, Leeuwenvuur’, bromde IJzelstorm geïrriteerd. ‘Het is tijdsverspilling en het eindigt toch wel in gelijkspel. We kunnen beter onze tijd nuttig besteden en gaan jagen en patrouilleren.’ Leeuwenvuur wierp hem een vurige blik toe. ‘Wie weet zijn er nu toch stemmen verandert. We kunnen beter zoveel mogelijk stemmen totdat er eindelijk een leider wordt verkozen, dan dat we al die tijd elkaar blijven haten en steeds verder uit elkaar groeien.’ Heldere Hemel versmalde zijn ogen. *Leeuwenvuur geeft daar vast geen moer om.* *Hij denkt gewoon dat hij ervoor heeft gezorgd dat er nu meer katten op Steenbries zullen stemmen en dat hij eindelijk zijn zin krijgt!*

Jammer genoeg leek de vervelende kater zijn zin te krijgen, aan het instemmende gemurmel te horen. Berkenvacht en Steenbries wisselden een blik met elkaar en knikten. ‘Prima, we houden wel een maanlijkse stemming, totdat er eindelijk iets uitkomt. Hoelang dat ook mag duren.’ IJzelstorm schudde afkeuren zijn kop heen en weer en ontmoette Heldere Hemels blik. Heldere Hemel begreep zijn nieuwe mentor maar al te goed. Het enige wat de uitkomst zou kunnen bepalen was een kat die besloot dat hij de andere kandidaat ook niet zo vreselijk vond en gewoon wilde dat heel deze discussie voor bij was. Ze moesten over zo’n belangrijke zaak goed nadenken voordat ze een beslissing zouden maken!

Eindelijk begon er beweging in de groep te komen. Vosklauw, Buizerdpoot, Meespoot, een schildpadpoesje en Melkpoel gingen meteen naar Berkenvacht toe. Net zoals Taanpoot, Adderpoot, een zwartgrijze kater, Dauwpoot, en nog iemand die waarschijnlijk uit hetzelfde nest kwam en Varenvuur meteen gingen staan bij Steenbries. Leeuwenvuur sloot zich daar natuurlijk ook bij aan, gevolgd door Asveder en een andere oudste, van wie hij ook nog de naam niet wist. IJzelstorm had ook allang zijn keuze gemaakt en trippelde samen met zijn broer en diens partner. De laatste oudste, een crème-beige poes, besloot uiteindelijk ook om hun achterna te gaan.

Vervolgens keek iedereen naar de gezusters Ambermaan en Varenzang. Heldere Hemel wist dat Ambermaan naar Steenbries zou gaan, maar haar zus kon hij minder goed peilen. Hoe identiek hun uiterlijk ook was, hun innerlijk kende best wat verschillen, was hem opgevallen. De twee zussen bogen hun koppen naar elkaar toe en fluisterden wat tegen de ander. Daarna ging Ambermaan naar Steenbries en liet ze haar zus weifelend achter. Uiteindelijk besloot Varenzang toch om naar Berkenvacht te gaan. Een witgrijze poes naast hem zuchtte geërgerd. En Heldere Hemel deelde die ergernis. *Het is nog steeds gelijkspel! Zo gaat het nergens heen!*

Daarna kwam de witgrijs gevlekte poes die naast hem stond in beweging. Zij koos voor Steenbries, maar Tinsteen ging weer naar Berkenvacht. Heldere Hemel boorde zijn klauwen nog wat verder in de grond. Hij wist eigenlijk niet eens zo goed waarom hij zo gefrustreerd was hierdoor. Maar ondanks dat hij hier nog maar zo kort was, voelde hij toch dat hij een connectie had met deze groep katten. Hij kon alleen moeilijk inschatten wat er nu precies van hem gevraagd werd. *Ik weet dat ik hier voor een reden naartoe ben gestuurd, maar welke dan?*

Opeens viel het hem op dat iedereen naar een grijze kater keek. Heldere Hemel probeerde zijn naam voor zich te halen, maar het lukte hem niet helemaal. Toch vond hij dat hij nog best wat namen al wist en was er best trots op. Misschien was het niet veel voor de tijd dat hij zich nu al bij de katten bevond, maar voor zijn doen was het een prima aantal. *Grashart! Dat was zijn naam! En hij is de broer van Steenbries!* Een warm gevoel zwol op in zijn borst. *Nog een naam die hij had onthouden!* Alleen waarom had de grijze kater zoveel moeite met kiezen? Hij twijfelde overduidelijk heel erg tussen de twee katers. Zou hij zijn eigen broer in de steek laten en voor Berkenvacht kiezen? Misschien was Grashart wel degene die van kant zou wisselen!

Maar Heldere Hemels hoop dat Grashart misschien degene was die de discussie kon beëindigen, verdween zo snel als dat een slechtvalk duiken kan toen de grijze kater voor zijn broer koos. Toch was Grashart misschien uiteindelijk toch degene die van mening zou veranderen, want helemaal blij met zijn beslissing was de kater duidelijk niet.

Ook een lichtrode poes maakte haar beslissing en sloot zich aan bij de groep van Steenbries. Heldere Hemel herinnerde zich dat ze de partner was van Leeuwenvuur, dus waarschijnlijk had dat haar keuze ook bepaald. Kiezelstaart en Zilverglans kozen echter weer voor Berkenvacht, wat opnieuw zorgde voor gelijkheid tussen de twee kanten.

Er waren nog maar vijf katten over nu. Heldere Hemel staarde ze allemaal goed aan. Gelukkig was het een oneven aantal … wat zou betekenen dat er eindelijk een beslissing zou gemaakt kunnen worden! Maar Heldere Hemel dacht nog wat dieper na. Want hoe kon het opeens zo zijn dat er nu een oneven aantal was, terwijl het al die andere keren gelijkspel was gebleven?

Een grijs gestreepte poes en de zwartgrijze kater naast haar hadden ook hun keuze eindelijk gemaakt en liepen samen met Muntpoot op Berkenvacht af. Hun ouders, IJspels en zijn partner, keken blij naar hun jongen. Zij hadden zojuist de toekomst van de HemelClan bepaald. Berkenvacht zou leider worden en Koperglans’ stem en die van de poes naast haar, zouden geen invloed meer hebben. Maar toen verstrakte IJspels’ gezicht ineens en sperden Heldere Hemels ogen zich wat wijder open. Muntpoot had zich schijnbaar bedacht en draaide zich om. Vlug trippelde hij naar Steenbries toe en nam zijn plaats in naast de rest van de katten die voor de grijze kater met de witte buik hadden gekozen. De partner van IJspels keek haar zoon vragend na, maar Heldere Hemel wist wel waarom Muntpoot zijn keuze had gemaakt: hij was waarschijnlijk nog steeds boos, omdat Berkenvacht hem zo had tegengesproken.

Koperglans en de goudbruin en lichtrode poes naast haar gingen Muntpoot ook achterna en sloten zich bij Steenbries aan. Leeuwenvuur slaakte een triomfantelijke kreet en Steenbries’ kinderen juichten ook, maar de rest leek lang niet zo enthousiast te zijn. *Was dit het dan?* vroeg Heldere Hemel zich af. Hij had eigenlijk nog helemaal geen kant gekozen in de discussie, maar toch had hij liever gewild dat Berkenvacht zou winnen. Heldere Hemel geloofde meer in de kalmte en wijsheid die de grijsbruine kater uitstraalde. Woede en felheid hadden ze wel genoeg. De HemelClan had niet per se een leider nodig die vinnig was; elke kat op de open plek had al een innerlijk vuur in zich branden die zo heet was als de zon. Berkenvacht was nodig om katten zoals Leeuwenvuur in toom te houden, opdat het vuur zich dan niet razendsnel zou verspreiden.

‘Wacht eens even’, mompelde IJzelstorm toen, luid genoeg voor iedereen om het te horen. De krijgers aan Steenbries’ kant vielen langzaam stil en keken hem aan. ‘Heldere Hemel heeft nog niet gestemd’, vervolgde de witte kater. Heldere Hemel verstarde. Hij wist wat zijn mentor van plan was. IJzelstorm wist dat Heldere Hemel voor Berkenvacht zou kiezen en wilde er graag voor zorgen dat Steenbries niet zou winnen, maar moest hij nu echt zoveel last leggen op Heldere Hemels schouders? *Ik ben nog maar net nieuw! Ik wil niet nu al vijanden maken hier.* ‘Wat?!’ riep Leeuwenvuur boos uit. ‘Die *zwerfkat* is geen deel van deze Clan!’ IJzelstorm draaide zich om naar Berkenvacht en keek hem afwachtend aan. ‘Eigenlijk is hij dat *wel*. IJzelstorm is zojuist zijn mentor gemaakt. We waren uit het kamp gegaan om te vragen of hij zich bij de Clan wilde aansluiten en hij ging akkoord. We mogen blij zijn met zo’n sterke kat als hem’, sprak de grijsbruine kater. Heldere Hemel wist niet goed hoe hij zich moest voelen bij de lovende woorden van de kater. Hij had het al eerder opgemerkt, maar nu was het waarschijnlijk puur om Heldere Hemel aan zijn kant te krijgen.

Leeuwenvuur keerde zich om naar Steenbries. ‘Is dat waar?’ snoof hij geïrriteerd. Steenbries’ staartpuntje ging gefrustreerd heen en weer terwijl hij knikte. ‘We wilden het jullie gaan vertellen, maar toen kwam Zilverglans ons halen, dus we hebben geen tijd gekregen.’ Leeuwenvuur boorde zijn klauwen in de diepe sneeuw, zoekend naar de grond, en zijn ogen vlogen naar Heldere Hemel toe. ‘Nou?’ siste hij. ‘Wat mag het worden? Steenbries of *Berkenvacht*?’ De laatste naam werd er uitgespuugd en zat vol met haat. *Die houdt dus niet van verliezen.*

‘Ik kies voor Berkenvacht’, meldde hij met een vaste stem. Hij trippelde naar zijn mentor toe, die hem dankbaar toe knikte, evenals Berkenvacht hemzelf. ‘Ja, en nu dan? Nu is het weer gelijkspel, SterrenClan-verdomme.’ De geërgerde miauw kwam van de witgrijs gevlekte poes, die vermoedelijk gewoon wilde dat het allemaal voorbij was. ‘Maar we vergeten nog iemand’, merkte een schildpadpoesje op. ‘Saliepoot ligt nog in het medicijnhol, zij moet nog een stem uitbrengen. *Zij* kan hier een einde aan maken.’ Heldere Hemel zag de ogen van de katten om hem heen oplichten. Misschien was zijn komst voor de Clan niet eens zo heel erg geweest. Doordat *hij* hier was, had de Clan eindelijk een oneven aantal waardoor het niet meer gelijkspel kon worden.

‘I-Ik weet niet of ze wel in staat is om te stemmen eigenlijk’, miauwde Melkpoel bezorgd. ‘Ze was net rustig aan het slapen en ik wil haar niet wakker maken. Slaap is soms het beste medicijn en ik wil haar niet meteen belasten met zo’n belangrijke keuze.’ Heldere Hemel boog zijn kop. Kon het nog erger? Moesten ze nu echt wachten tot Saliepoot eindelijk wakker zou worden?

‘Maar we hoeven haar toch niet te zeggen dat het een belangrijke keuze is? We vragen haar gewoon wie haar het beste lijkt voor de Clan’, zei Poelpoot. Melkpoel wisselde een snelle blik met de twee leiders en zodra ze een knik van allebei had gekregen, trippelde ze naar de kraamkamer toe. Leeuwenvuur mepte wat sneeuw weg met zijn grote poten. ‘Dat was het dan, hè. Saliepoot zal vast wel voor haar *vader* kiezen en dan heeft Berkenvacht gewonnen.’ Heldere Hemels hart maakte een sprongetje. Daar had hij nog niet eens aan gedacht! Nu waren de kansen gekeerd en in Berkenvachts voordeel, eindelijk. Maar het was nog niet zeker.

‘Niet per se’, merkte Koperglans op. ‘*Muntpoot* koos ook voor waar hij in geloofde in plaats van familie en wie weet doet Saliepoot dat ook wel.’ Heldere Hemel zag Muntpoot zich wat verlegen terugtrekken toen zijn naam werd genoemd. Hij voelde zich vast nog schuldig dat hij zijn gezin de rug had toegekeerd. *Steenbries past wel meer bij Saliepoots persoonlijkheid. En zo’n goede band heeft ze nu niet met haar vader, van wat ik heb meegekregen. Wat als ze dan toch voor hem zou kiezen?* Opeens begon Heldere Hemel steeds meer te twijfelen. Had een stemming eigenlijk wel zin? Een leider zou toch door heel de Clan gewild moeten zijn? Niet alleen door de helft. Zou één van de twee leider ooit wel volledig geaccepteerd worden in de Clan? Als de helft een ander wilde? Een echt goed begin van het leiderschap was dat niet.

‘We zouden hier ook helemaal niet mee bezig moeten zijn nu’, mopperde witgrijze gevlekte poes. ‘Die zwerfkatten vallen ons nog steeds lastig hoor! Nu we telkens hun geuren opvangen bij de grens, moeten we extra oplettend zijn! We kunnen niet steeds in onze gedachten zijn verzonken over dit gekibbel! We weten tot waar de zwerfkatten toe in staat zijn en dat ze *ons* beter kennen dan wij hen. Dat is hartstikke gevaarlijk!’ Heldere Hemel keek de poes verbaasd aan. Waarom had hij hier nog niks over gehoord? Hij verzette zich tegen de rilling die over zijn ruggengraat wilde lopen en likte snel over het litteken dat hij had overgehouden bij zijn nek. Hij was nog altijd erg bang voor de zwerfkatten en hij was eigenlijk wel blij dat hij niet de enige was.

‘We zullen beter opletten, Duivenklauw’, verzekerde Berkenvacht haar. ‘En we zullen er meer en grotere patrouilles op uit sturen om ze beter in de gaten te houden!’ voegde Steenbries toe. Duivenklauw knikte tevreden en ging toen rustig zitten, wachtend op de terugkomst van Melkpoel. ‘Ik denk dat ze ons misschien wel een beetje lopen uit te dagen’, meldde IJzelstorm. Berkenvacht en Steenbries keken de witte kater bedenkelijk aan en Heldere Hemel dacht mee. *Waarom laten ze merken dat ze er nog zijn, terwijl verrassing juist hun grootste voordeel kan zijn!* Maar zodra hij zijn eigen angst rook, wist hij het antwoord op zijn eigen vraag: angst. *Ze willen ons bang maken, ons stress geven zodat we uitgeput raken en met de onrust in de Clan erbij en Bladkaal zijn we dadelijk op ons zwakst! En dat is wanneer ze zullen toeslaan…*

‘Als ze een gevecht willen, kunnen ze die krijgen!’ gromde Leeuwenvuur kwaad. Heldere Hemel zag zijn mentor met zijn ogen rollen en kon nog maar net horen wat IJzelstorm mompelde. ‘Vandaar dat we Berkenvacht nodig hebben en niet Steenbries, die er meteen op af zou springen.’ Aan de verschrikte gele ogen te zien van de witte kater, had hij niet door dat hij het hardop had gezegd en Heldere Hemels snorharen trilden geamuseerd. Maar het amusement was meteen voorbij toen hij Leeuwenvuurs woedende sis horen. ‘Wat zei je, IJzelstorm?’ vroeg de kater uitdagend met vernauwde ogen en zijn haren recht overeind. Leeuwenvuur ontblootte ze klauwen en spanden zijn spieren aan; het was hem genoeg geweest. Heldere Hemels hart begon sneller te kloppen toen hij zag dat IJzelstorm hetzelfde deed. Zou er echt *nog* *een* gevecht uitbreken? Tot nu toe had IJzelstorm zijn kalmte nog kunnen bewaren, maar misschien was het gevecht tussen de twee katers wel onvermijdelijk.

‘Stop!’ De wanhopige kreet galmde door het kamp en Heldere Hemel draaide zich om naar Melkpoel. Ze keek angstig uit haar glazige ogen. ‘Het heeft geen zin meer om door te gaan met deze stemming, aangezien het gelijkspel blijft.’ Bij de laatste woorden begon haar stem een beetje te trillen en de onrust nam toe bij de katten op de open plek. Een kille bries scheurde door de ingang van het kamp en ruiste langs Heldere Hemels zij. De wind liet een lange huil achter in zijn oren en een zwarte veer van een raaf vloog voor zijn gezicht langs. Heldere Hemel versteende. Enkele dagen geleden had hij de veer ook nog gezien, maar toen zat het nog vast aan een levend wezen. *En nu heeft losgelaten van het leven, net als …* Hij kon de zin niet eens afmaken.

‘Wat is dat nu voor onzin! Kan Saliepoot niet gewoon stemmen? Ze hoeft maar één woord te zeggen, dat is toch niet te veel gevraagd?’ mopperde Asveder krakend. Varenzang zuchtte. ‘We willen allemaal gewoon dat dit voorbij is! Kon ze echt niet even snel een keuze maken?’ De beige poes met donkerbruine ogen keek Melkpoel smekend aan, maar de medicijnkat boog haar kop en schudde het. ‘Nee … sorry. Saliepoot kan niet stemmen. Ik probeerde haar wakker te maken, maar dat werd ze niet meer.’ Haar schuldige blik vloog naar Vosklauw, Saliepoots moeder. ‘H-Het spijt me’, stotterde Melkpoel, ‘maar Saliepoot is dood.’