D1: Patrick loopt mee

‘Is goed, joh,’ antwoordde Patrick en hij stond meteen op, maar bedacht zich. Zijn blik gleed naar Ilse, die naast Romy op de bank zat. ‘Tenminste, als de dames zich zonder ons weten te vermaken?’

   ‘Dat komt goed,’ gaf Ilse toe. ‘Rennen jullie maar snel heen en weer voor we gaan eten.’

   ‘Beter,’ zei Nick, ‘dan kun je meteen de weg naar de achteringang wijzen, zodat ik de auto ook op het terrein kan plaatsen.’

   ‘Doe je wel voorzichtig, Patje?’ vroeg Ilse bezorgd, terwijl ze Patricks voorbeeld volgde ne ook stond, om richting haar vriend te lopen. Het verbaasde Denise bijna dat Ilse nog niet had voorgesteld zelf ook mee te lopen. Het liefst wilde Ilse namelijk altijd alles weten én nog belangrijker: overal de controle over behouden. En als dat eens keer niet kon… blinde paniek.

   ‘En jij moet ook voorzichtig zijn, liever,’ zei Denise meteen tegen Nick. ‘Ik heb namelijk geen zin om je straks in het donker te moeten zoeken.’

   ‘Ik let wel op ‘m,’ grijnsde Patrick. Hij gaf Nick een keihard schouderklopje en Ilse vervolgens een kus op haar voorhoofd. ‘Komt helemaal in orde, dames.’

   ‘Als jij het zegt,’ glimlachte Denise ongemakkelijk. Ze zag dat Ilse de twee mannen met een bezorgde blik nakeek, toen ze hun jassen aantrokken en de buitendeur openden. Zonder om te kijken liepen ze de veranda op en verdwenen al gauw in de donkere schaduwen van de gevallen avond.

### Edwin, Steven & Lisanne

##### De poorten van de Villa - 21:11

‘Wat gek,’ zei Edwin, terwijl Lisanne steeds verder het bospad opreed. ‘Er staat een auto voor dit hek.’

‘Waarschijnlijk van een van de anderen,’ opperde Steven vanaf de achterbank. Hij was eindelijk goed wakker en wreef over zijn knorrende buik. ‘We zijn écht laat.’

‘Maar waarom parkeren ze dan hier hun auto?’ merkte Edwin scherp op. ‘Dat huis is helemaal dáár.’ Edwin wees de verte in, naar het enorme huis. De lampen van dat huis waren inmiddels nog de enige lichtpuntjes die te bekennen waren. De bewoonde wereld lag enkele kilometers achter hen en de zon was volledig achter de bomen verdwenen.

  ‘Geen idee,’ zei Lisanne, die afremde en achter de andere auto parkeerde, ‘maar het is wel verschrikkelijk kut, dat ik daardoor ook niet kan doorrijden.’

  ‘Dus, wat nu?’ Edwin keek zijn metgezellen aan. ‘Lopen?’

  ‘Lopen?’ Steven keek Edwin met afgrijzen aan. ‘En nóg later komen? Straks is het eten koud!’

  ‘Tja, wat wil je anders?’

  ‘Ram die auto gewoon keihard door dat hek heen,’ mopperde Steven. Hij zag het écht niet zitten om met zijn bagage naar het huis te moeten lopen. Hij had dankzij Romano maanden geleden al veel te veel moeten lopen in Londen. Dat liet hij zich geen tweede keer gebeuren.

  ‘Ja, bekijk het,’ antwoordde Lisanne. ‘Dan is dadelijk heel mijn auto naar de knoppen.’

  ‘Boeie,’ antwoordde Edwin, die zelf ook niet bijster veel zin had in een avondwandeling door de sneeuw, met koffers op sleeptouw.

  Voordat de heren nog andere, slechtere plannen konden voorstellen, opende Lisanne haar portier en stapte uit. De dikke sneeuwlaag knarste onder haar voeten. Een frisse avondbries streek langs haar gezicht.

  Met een klik op de afstandsbediening van de auto opende ze haar kofferbak en liep om de auto heen. Ze hees met behulp van Steven en Edwin hun koffers eruit. Ze sleepten ze met moeite achter zich aan, de sneeuw door.

  Al gauw bleek de sneeuw niet hun grootste uitdaging.

  Steven trok gewelddadig aan het ijzeren hekwerk. ‘Hij gaat niet open.’

  ‘Niet open?’ Edwin probeerde het ook. Er was geen beweging in te krijgen. ‘Ja, verdomme, en nu?’

  ‘Ik weet het niet,’ gaf Lisanne toe. ‘Zal ik Romano even een appje sturen OF hebben jullie een ander idee?’