Aysar Mert

## Özgeçmiş

Aysar Mert, 23 Kasım 1997 yılında Karabük'ün Yenice ilçesinde dolunayın olduğu bir gecede Mevsimlik işçi Ceyhun Mert ve Öğretmen Serra Mert'in çocuğu olarak dünyaya gözlerini açtı. Babası Ceyhun, Karabük'ün turistlik yerlerinden olan Yenice Ormanları'nın 20 bahçıvanından biriydi, annesi ise şehir merkezindeki Mehmet Dinçel Ortaokulunda bir Türkçe öğretmeniydi. İkilinin tanışması da bu okulun düzenlenen bir gezisinde olmuştu. Serra, öğretmenleri olduğu bir sınıfı okulun bir yarışmasında gösterdikleri başarı nedeniyle Yenice Ormanlarında bir okul gezisi düzenlemişti. Gezinin olduğu gün mesaide olan Ceyhun, sosyal tesisin yakınındaki çalılıkları budamakla görevlendirilmişti ve en sevdiği işi zevkle yapmaya koyulmuştu. Gezinin bir bölümü olan öğlen yemeği kısmında sigara içmek için sosyal tesisten dışarı çıkan Serra, yol kaldırımında oturan Ceyhun'u görüp yanına gitti. Ceyhun'a bir sigara uzattı ve konuşmaya girdi. Zaman içerisinde ilerleyen ilişkileri bir çocuğa kadar gitti ve bu çocuk ikiliyi evlenmeye itti.

Aysar'ın çocukluğunun ilk dönemleri gayet sıradan geçmekteydi, parkta oyun arkadaşları, pamuk şekerler, çizgi filmler ve onun en sevdiği, Güller. 8 yaşına geldiğinde Ailesinin kararıyla Karabük'te bulunan bir özel okula verildi. Okul günleri tahmin ettiği gibi eğlenceli ve ilgi çekici geçmemişti, ismi nedeniyle dalga konusu oluyordu ve dışlanıyordu. Öğretmeni en ufak hatasında onu alay konusu ediyor, cezalar yağdırıyordu. 8 yaşında bir çocuk bu yapılanlara anlam verememişti, kendi kendisine sorguluyor ve düşünüyordu "hedef neden benim", "diğerleri ne yaptı da öğretmenim onlara kızmıyor". Bu düşünceler onu diğer arkadaşlarını taklit etmeye itmişti ki bu da zaten dışlanan Aysar'ın arkadaşları tarafından haraslamasına sebep oluyordu. 11 yaşında basıp, annesinin çalıştığı okul Mehmet Dinçel ilkokulunda okumaya başladı. Bu zamana kadar neredeyse "Arkadaş" kavramından tamamen mahrum kalan Aysar, okulun ilk günlerini çekingen olarak geçiriyordu, bu durum annesinin dikkatini çektiğinde oğluyla sonunda konuşmaya karar verdi. Okulun ilk haftası bittiğinde Hafta Sonu tatilinde oğlunu odaya çağırdı ve onunla konuşmaya başladı. Aysar, annesinin onunla dalga geçeceğini düşünerek yaşadığı olayları üstü kapalı şekilde anlatıyor, hatta bazı şeyleri hiç anlatmıyordu. Annesi ona ortaokulda, buna benzer şeyler yaşamayacağını ve düzgün arkadaşlıklar kurabileceğinden emin olduğunu söyleyince Aysar biraz da olsa öz güven sahibi olmuştu. Pazartesi günü gelip çattı, Aysar daha önce hayatında hiç yapmadığı bir şeyi yapıp parfüm bile sıkmıştı. Sınıfa gelip, sırasına oturduğunda heyecandan elleri buz kesmiş ve dizlerini titrerken bulmuştu, sonunda "Gerçek" bir arkadaşı olabilirdi. Dersi her zamankinden daha dikkatli dinlediğini fark etmişti ve bu ona garip geliyordu. Teneffüs zili çaldığında bahçeye çıktı ve etrafa baktı. Etrafta dolanan arkadaş gruplarını, kavga eden bazı çocukları, birbirlerinin saçlarını ören kızları ve etrafta gezinen nöbetçi öğretmenleri izledi. Banklara baktığında tek başına oturup , sandviç yiyen bir kız görmüştü. Tam zamanıydı, kızın yanına doğru yavaş yavaş yürümeye başladı. Bacakları hafif hafif titriyor, kendini üşüyor hissediyor aynı zamanda kalbi küt küt atıyordu. Kızın yanına gelip banka oturdu ve konuşmaya başladı. Düşündüğü gibi zor değildi, kızda onunla konuşmaya başlamış ve yüzü gülmüştü. Aysar kıza adını sorduğunda Ceren cevabını aldı. O günden sonra Aysar sürekli okulun bahçesinde Ceren ile geziyor, okul bittiğinde velilerinden izin alıp dondurma yemeye gidiyor ve sürekli eğlenceli vakit geçiriyorlardı. Zaman ilerleyip ortaokulun son sınıfı yani 8.sınıfa geldiğinde, Aysar'ın hayatında tek bir arkadaşı yoktu, tabii ki en yakın arkadaşı Ceren'di ancak yaklaşık 10 tane daha arkadaşı vardı. Onun için hayat şu sıralar mükemmel gidiyordu tek bir prüz vardı o da bu sene gireceği sınav "Seviye Belirleme Sınavı" idi. Ailesi ne yazık ki Aysardan daha telaşlıydı, onun iyi bir geleceğe sahip olması ve hayatını kurması için en önemli adımlardan biri olan bu sınavı çok önemsiyorlardı. Bu sebepten dolayı Aysar'a arkadaşlarından biraz da olsa kopmasını, derslerine iyice odaklanmasını istemişlerdi. Aysar bu teklife hışımla çıkıştı ve bağırmaya başladı, arkadaşları neredeyse onun bu hayattaki en değerli bireylerdi özellikle de Ceren. Annesinin birçok kez yalvarmasından ve babasının nasihatlerinden sonra biraz da olsa sakinleşip, derslerine odaklanmaya karar verir ve arkadaş grubuna bir sürelide olsa son bir buluşma için annesinin telefonundan mesaj atar. Buluşma yerini aralarında Karabük'ün ünlü turistik mekanlarından olan tarihi bir cafede olarak kararlaştırırlar. Aysar içinde bir burukluk ile buluşma yerine gider ve arkadaşlarına selam verip oturur. 2 Saatlik bir gırgır şamata bölümünden sonra teker teker evlerine dağılan arkadaş grubundan sadece Aysar ve Ceren kalır. Yürüyüp dolaşmaya karar verirler ve Karabük'ün sokaklarında gezmeye başlarlar. Yarım saatin gezip konuşmanın ardından daha önce görmedikleri bir yer fark ederler ve gitmeye karar verirler. Bu mekan yıkık dökük bir fabrikayı andırıyor, içerisi bazı kimyasal maddeler kokuyor, yerlerde birçok yanmış gazete ve birçok garip cisim bulunuyordu. Aysar bu mekanda dönmüş şeyleri ve kullanılmış uyuşturucu maddelerinin poşetlerini gördükten sonra çıkmaya karar verir ve Cerene gitmeleri gerektiğini söyler ama Ceren bunu reddeder. Mekanın karanlık ambiyansını beğendiğini ve çatıdan günbatımını izlemek istediğini söyleyip neredeyse yarısı kırılmış çamurlu taş merdivenlere doğru yürümeye başlar. Aysar huzursuzdur ama en iyi arkadaşını kırmamak için onun arkasından gitmeye karar verir. Dikkatlice merdivenlerden çıkmaya çalışan Aysar önünde giden Ceren'e basamakları dikkatlice çıkması gerektiğini söyleyip duruyor, hâlâ içi içini yiyordu. Çatıya ulaştıklarında karşılarında mükemmel bir gün batımı vardı Aysar'ın elleri soğuktan kıpkırmızı olmuş, acıyordu. Ceren önde, Aysar ise hâlâ içi huzursuz olduğu için bir gözü merdivenlerde, üşüyen elini ısıtmaya çalışıyordu. Ceren sonunda sıkılmıştı ve birlikte inmeye karar verdiler. Önden Ceren gidiyor Aysar arkasından ona rehberlik ediyordu. Aysar elini cebine attı ve çalan alarmının "bip bip" sesini kapatmaya çalışıyordu ancak soğuktan acıyan elleri bunu zorlaştırıyordu. O telefonuyla uğraşırken bir gürültü ile dikkati dağıldı ve merdivenlerden aşağı yuvarlanmakta olan Ceren'e baktı. Soğuk, çaresizlik, korku ve çalan telefon alarmının sesi bir insanın psikolojisini ne kadar zorlayabilirdi? Çaresizlik ve titreyen vücudunun her uzvunu kontrol etmeye çalıştı, gözleri fal taşı gibi açıktı ancak neredeyse hiçbir şey görmüyordu. Merdivenin her basamağı onun için bir şeyler ifade ediyor gibiydi. Basamaklardan attığı her adım beyninin içinde yeni bir soru oluşturuyordu "Acaba öldü mü?" "Benim suçum mu?" "Şimdi ne yapacağım?" . Merdivenlerin bitimine doğru fark etmeden sıktığı dişlerinin ağrısıyla biraz da olsa kendine gelmişti. Etrafa boş boş bakışlar atıyor, beyni hâlâ telefonun alarmı ile çınlıyordu. Sonunda onun yanına geldi. İlk arkadaşı, en iyi arkadaşı veya fark etmeden âşık olduğu kişi şu an onun için ne ifade ediyordu? Aklından bir gül düşündü, bir bahçenin ortasında duran tek bir gül. Sonra bir yaprağının koptuğunu gördü, onun için pek bir şey ifade etmiyordu. Sonra gülün bir yaprağı daha düştü. Ne düşünüyorum diye kendini durdurmaya çalıştı ama yapamadı, yapamazdı. Gülün yaprakları bittiğinde etrafında polisler, sağlık görevlileri ve gazeteciler onu soru yağmuruna tutuyordu ama ağzından tek bir kelime bile çıkamadı. Düşündüğü tek şey yapraklarının koparıldığı ve yapayalnız kaldığıydı. Rehabilitasyona sokulduğu gün 14 yaşındaydı ancak 14 yaşında olan bir insanın düşündüğü şeylerden kat kat fazlasını düşünüyordu, en başta da gül tabii. 21 yaşına kadar akli dengesinin ne durumda olduğu anlaşılmaya çalışıldı, kimi doktorlar hâlâ bir travmanın etkisinde olduğunu kimi doktorlar ise tamamen farklı tanılara yönlenilmesini tavsiye ediyordu. Sonunda bir gelişme oldu. Rehabilitasyon merkezinin temizlik görevlilerinden biri odasını temizlemeden önce, Aysar'ın oturduğu sandalyenin yanı başındaki masasın üstünde duran dosyasına bakmaya başladı. "Aysar... Aysar? Ne demek ki bu" Aysar'ın 6 sene sonra verdiği ilk tepki adının anlamını temizlik görevlisine söylemekti. "Ayın etkisiyle huyunun değiştiği sanılan kimse" dedi. Oda görevlisi koşarak odadan çıkıp doktorlara haber vermeye gitmişti. Doktorlar geldiğinde Aysar odasında yoktu, çoktan koşup, aşağı kata inip binanın arka kapısından çıkıp gitmişti. Hava kararıncaya kadar bilmediği sokaklarda başıboş bir şekilde yürümüştü, bu şehirden, belki de bu ülkeden gitmesi gerektiğini biliyordu. Etrafında gördüğü sarhoş insanlara, akşam saatlerinde dükkanını kapatmaya çalışan esnaflara Bartın'a nasıl gidebileceği hakkında sorular soruyordu. Şans eseri bir şehirler arası otobüsüne denk gelmişti. Otobüsün içinde sadece şoför bulunuyordu, Aysar aracın ön camında yazılı olan "Kastamonu" , "Zonguldak" , "Bartın" yazılarını gördüğünde şansını denemek için otobüsün şoförüne gidip onu yardım edip edemeyeceğini sordu. Otobüs şoförünün, otobüsü firmaya teslim edeceği nokta Bartındı, bunun üzerine Aysar, hızlı bir hamleyle aracın içine bindi ve muavin koltuğuna oturup kafasını cama yasladı. Yaklaşık bir saatlik yolculuğun ardından otobüs Bartın'a varmıştı. Aysar otobüs şoförüne teşekkür edip, Bartın'da herhangi bir liman bulmak üzere yolu çıktı. Sadece yürüyordu, gecenin o saatinde havada uçuşan martı seslerini, sarhoş bir biçimde sokakta yürüyen insanların geliş yönünden, ayrıca soğuk soğuk esen rüzgarın yönünden yararlanarak denizi bulmak için yürüyordu. Sonunda denizi gördüğünde havanın az da olsa aydınlandığını gördü. Bir dükkanın camının yansımasından üstüne başına baktı, derme çatma hastane elbiseleri, bir lastik terlik ve otobüs şoförünün ona verdiği ucuz, ince bir şal vardı yüzüne baktı ve onca yıldır kendini görmediğini fark etti. Çenesinin altı bilmediği, belki de hatırlamadığı bir sebepten dolayı yanmış, yanan derisinden ince ince sakalları çıkmış, kendisi için bir yabancıdan farksız bir haldeydi. Saçları uzamış, karışık ve dağınıktı. Yüzünde bilmediği bazı izler vardı, ne olduğunu kestirememişti sanki işkence görmüşçesine. Kendine ne olduğunu anlamaya çalışıyordu, ancak yaşadığı olumsuz bir şey hatırlamıyordu, Cerenin ölümü dışında. Kaybedecek vakti olmadığını düşündü ve camdan gözlerini ayırıp yürümeye devam etti. Böyle giderse soğuktan ve açlıktan bayılabileceğinin farkındaydı, ilk gördüğü alt geçide girdi ve yere oturdu. Geceden kalmış, alt geçitte sızmış insanlara ve evi olmayan, alt geçitte yaşamaya çalışan insanlara bakıyordu, onlardan yardım alabilirdi. Birinin yanına usulca yanaşıp onu yavaşça dürtmeye başladı. Adam uykusundan sıçrayarak uyandı ve korku dolu gözlerle Aysara baktı, ne istediğini, hiç parasının olmadığını söylüyordu. Aysar, ondan sadece onu gemilerin veya teknelerin bulunduğu limana götürmesini istedi. Evsiz adam, Aysara onu oraya götürebileceğini söyledi ve karşılığında ne elde edebileceğini sordu. Aysar, elinde hiçbir şey olmadığını adama söyleyince evsiz ihtiyar anlamsız gözlerle Aysara bakmaya başladı. Ona karşılıksız olarak yardım edeceğini söyledi ve ayağa kalktı. İhtiyar, eski ve bir köşesi küflenmeye yüz tutmuş, sünger yatağını katlayıp eline aldı ve yürümeye başladı. Aysar adamı takip etmeye başladı, bir yandan da uyuyan insanlara bakıyordu, gittiği yerde sonunun bu olmasından korktuğunu düşündü, başını iki yana sallayıp önüne döndü ve yürümeye devam etti. İhtiyar durdu ve işaret parmağıyla doğan güneşe doğru işaret etti. "Gemiler orada, ben görevimi yaptım. Haydi! yolun açık olsun." dedi. Aysar, bir elini gözüne siper ederek adamın gösterdiği yöne doğru baktı. Büyük yük gemileri, küçük yatlar ve balıkçı tekneleri denizin hafif dalgalarıyla sallanıyordu. İhtiyara teşekkür ederek gemilere doğru yürümeye başladı. Tek amacı bu ülkeden uzaklaşmaktı, bu yüzden gördüğü büyük bir tankere doğru gitti. Tankerin 3 adet rampa rampa girişi vardı. İki girişten mal yükleyen adamları gördü ve biraz geri çekildi. En doğru anı kollayıp boşta olan 3.girişten tankere doğu yöneldi ve içine girdi. Tankerin içi konteynırlar ve büyükçe kasalarla doluydu. Mürettebata gözükmeden, kasaların ve konteynırların arkasından, giderek geminin alt kısmına indi. Bir sürü kapı ve gürültü vardı, hangi kapıdan geçeceğini bilmiyordu, bu yüzden gördüğü kapılardan rastgele geçmeye başladı. Sonunda ulaştığı bölge sıkışık, karanlık, ve içerde bazı kasaların olduğu bir odaydı. Rutubet kokusunu içine çektiğinde zorlanacağını anlamıştı. Kasaların üstünde ki kapaklarını veya örtülerini kaldırıp karanlıkta içindekileri görmeye çalıştı. Sonunda gözleri karanlığa alıştığında kasalarda çeşitli ve birbirinden farklı malzemelerle olduğunu gördü. Domates, konserveler, çiviler, karanlıkta tam çıkaramadığı bazı metaller ve daha göremediği bir sürü şey. Gemi hareket ettiğinde, odanın köşesine doğru gitti ve uzunca bir iç çektikten sonra oturdu. Yolculuk boyunca içeride bulunan domatesleri yemeyi aklından bile geçirmiyordu ancak hayatta kalması gerekiyordu. Yaklaşık 1 hafta boyunca karanlıkta aklını kaçırmamak için aklından sayı saydı, geçmişini tekrar gözden geçirdi, anne ve babasıyla yaşadığı bazı şeyleri hatırladı, geleceğine yönelik hayaller kurdu. Arada bir diğer kapılarda ne olduğunu merak edip sessizce ve teker teker keşfetmek için bulunduğu odasından çıkıyordu. Hatta bir oda da bir valiz bile bulmuştu. İçindekilere bakarken bir kağıt dikkatini çekti ve kağıdı aldı. Gemide keşfettiği bir odada, ne olduğunu bilmediği bir makinanın yanıp sönen kırmızı ve loş bir ışığına gidip kağıdı incelemeye başladı. Okuyabildiğince kağıdı okumaya başladı ve bir harita olduğunu anladı. Başlığında Los Santos yazdığı, ve şehrin gezilebilecek bazı bölgelerinin bulunduğu bu haritayı katlayıp eline aldı ve yolculuğunu sürdürdüğü odaya geri döndü. Los Santos'a gittiğini anladığında sonunda geleceği ile ilgili ilk haberi almıştı. Gemi durduğunda, panikten ne yapacağını bilemedi ve biraz beklemeye karar verdi. Sabırsızlıktan yerinde duramıyordu, iç güdülerine güvenerek geldiği yolu hatırlamaya çalışarak, geminin çıkışını bulmaya çalıştı. Geminin çıkışını bulduğunda güneş ışığına uzun süre sonra çıkmıştı, gözleri sulanmıştı ve acıyordu. Gözleri güneş ışığına biraz daha alıştığında geminin çıkışına doğru yöneldi, elini kolunu sallaya sallaya gemiden çıkabileceğini biliyordu, çünkü kimse ona nereye gittiğini sormazdı, sorsa bile artık Türkiye'de değildi, onu geri götürecek halleri yoktu ya. Yanına aldığı haritayı açtı ve nerede olduğunu saptamaya çalıştı, başaramamıştı ama bildiği tek bir şey vardı, yeni hayatı başlamıştı ve onun beklemeye hiç fırsatı yoktu. Haritada gözüne kestirdiği Sandy Shores bölgesine gitmek için yürümeye başladı.