Bohater zawsze pozostanie bohaterem/4

**Rozdział 4.**

Jeszcze dziwniejsze było jednak to, że dziewczyna nie poczuła się jakoś inaczej. Wciąż była Alyą. Wyglądała tak samo. Spojrzała jeszcze na swoje ręce, oczekując, że zmienią się w szpony lub coś innego.

"Może.. Może to jednak nie była akuma?" - zaczęła się zastanawiać.

Po chwili jednak spanikowała, bo usłyszała obcy głos w swojej głowie. Był zdecydowanie męski. I głęboki.

*Witaj Alyo. Jestem Jastrzębia Ćma. Chciałbym... Chciałbym zawrzeć z Tobą układ. Oczywiście jest on dobrowolny.*

Alya z jego tonu głosu mogła wywnioskować, że wcale dobrowolny nie jest. Przecież akuma nie wyleci od tak z jej głowy, bo po prostu się nie zgodzi. Mimo to przemówiła.

-Czego ode mnie chcesz?! Już dosyć ostatnio wycierpiałam, więc nie narzucaj mi niczego, przez co mogłabym źle skończyć!

*Ależ ja wiem, co czujesz... J-ja też kiedyś straciłem kogoś bliskiego* - głos Jastrzębiej Ćmy chwilowo się załamał. - W każdy, razie, nie martw się. Pozostaniesz Alyą, nie zmienisz się w Lady Wifi... Która zresztą była jednym z moich lepszych złoczyńców.

-Dobrze wiedzieć... - odburknęła dziewczyna.

*Dzięki mnie będziesz mogła zemścić się na ludziach, którzy zniszczyli Ci życie. Którzy cię nie wsparli. Którzy zniszczyli ci marzenia. Dowolność jest ogromna!*

Alya nie miała z pewnością zamiaru mścić się na Marinette. Ale na człowieku, który spowodował wypadek jej rodziców mogłaby się zemścić...Biedronce też przydałoby się pokazać, że nie jest wcale taka najlepsza i najważniejsza, jak się jej wydaje.

-Powiedzmy, że się zgadzam, ale jaki jest haczyk?

*Jeśli to można nazwać "haczykiem"... ja najzwyczajniej będę czerpał energię z twojej nienawiści, a Ty w zamian otrzymasz siłę i moc, jakiej mogłaby pozazdrościć sama Biedronka*

Alya wzięła kilka głębokich oddechów. Próbowała przemyśleć powoli całą sprawę, ale coś jej na to nie pozwalało. Coś sprawiało, że chciała mimowolnie zgodzić się, i to jak najszybciej. W końcu odpuściła.

-Dobrze.

~Kilka dni później~

Marinette spojrzała przez okno. Całe miasto powoli zmieniało się w jedną wielką, pomarańczową plamę. W końcu była to jesień. Mimo to Marinette miała wrażenie, że w tym roku natura umiera zbyt szybko. I zbyt wcześnie. Do tego dziewczyna czuła się, jakby jej chęć do bycia super-bohaterką znikała wraz z liśćmi na drzewach.

Do tego martwił ją stan Alyi. Przyjaciółka od kilku dni nie pojawiała się w szkole, nie odpisywała na wiadomości ani nie odbierała telefonów. Jedyną oznaką jej życia były wpisy na Biedroblogu, gdzie dla odmiany ciągle narzekała na Biedronkę.

-Mari, wszystko dobrze? - dobiegł do jej uszu piskliwy głosik.

No tak, Tikki. Marinette uśmiechnęła się smutno, gdy pomyślała, że pomimo, iż zaniedbuje swoje kwami, to ta urocza istotka i tak martwi się tylko o nią. Mimo wszystko, wolała nie dzielić się z nią swoimi emocjami związanymi z "super-bohaterstwem"

-Ostatnio nic nie jest dobrze... Ale z taką uroczą i pocieszną kwami na pewno poradzę sobie ze wszystkim - dziewczyna zaśmiała się i połaskotała Tikki.

Westchnęła. Odłożyła zeszyt z biologii na bok i sprawdziła internet. Od razu przykuł jej uwagę wielki nagłówek:

"Tajemnicza, kobieca postać śledzi i atakuje z użyciem paranormalnych zdolności mężczyznę. Możliwe jest, że zarówno ona, jak i owy mężczyzna, mają coś wspólnego z niedawnym wypadkiem samochodowym..."

Marinette spojrzała na Tikki. Obydwie wiedziały, o kogo chodzi.

Alya.