Boromir

**Boromir** (TE 2978 – 26 lutego TE 3019) – syn namiestnika Gondoru, Denethora II, starszy brat Faramira, dowódca straży Białej Wieży i jeden z dziewięciu członków Drużyny Pierścienia.

## Biografia

### Wczesne życie

Urodził się w 2978 roku Trzeciej Ery, pięć lat przed swoim bratem Faramirem. Bracia kochali się serdecznie, nigdy nie dochodziło między nimi do rywalizacji o łaski ojcowskie. Faramirowi wydawało się niemożliwe, żeby ktokolwiek w Gondorze mógł współzawodniczyć z Boromirem.

W przeddzień ataku Saurona na Osgiliath bracia mieli sen. Widzieli jak na wschodzie niebo ogarnia mrok i wzbiera się na nim burza. Z kolei na zachodzie dojrzeli blade światło i daleki głos. Głos ten wołał do nich:

*Znajdź miecz, który był złamany,*

*Imladris kryją go jary*

*Tam lepsza znajdzie się rada*

*Niźli Morgulu czary*

*Tam też się znak ukaże*

*Że bliska już jest godzina...*

*Lśni zguba Isildura-*

*Niziołek się nie ugina.*

Obaj nie mogli pojąć tych słów, dlatego zwrócili się o pomoc do swojego ojca Denethora. Namiestnik wyjaśnił im, że Imladris to starodawna nazwa, którą elfowie nadali dolinie Rivendell. Zrozpaczony Faramir postanowił wyruszyć na północ do domu Elronda półelfa, jednak wyprawa wydawała się być zbyt niebezpieczna, toteż Boromir wziął na siebie to zadanie. Ojciec jego wzdragał się wielokrotnie, nim pozwolił mu ruszyć.

Następnego dnia (20 czerwca 3018 roku) wojska Mordoru uderzyły na Osgiliath. Boromir dowodził obroną ostatniego mostu, zanim nie został zburzony po przejściu ostatnich niedobitków Gondoru. Tylko czterech ludzi zdołało przetrwać: Boromir, Faramir i dwóch towarzyszy, rzucając się do rzeki Anduiny i przepływając ją wpław.

### Narada u Elronda

Wyprawa Boromira do Rivendell rozpoczęła się 4 lipca 3018 roku i trwała sto dziesięć dni. Jakiś czas po jego przybyciu w domu Elronda odbyła się wielka narada. W trakcie jej trwania Boromir odkrył rozwiązanie zagadki, przedstawił sytuację, w jakiej znalazło się królestwo Gondoru na południu i dowiedział się o mocy Jedynego Pierścienia. Zasugerował również wykorzystanie artefaktu przeciwko Władcy Ciemności i prosił o możliwość dostarczenia go do Minas Tirith. Elrond odrzucił jego propozycję, mówiąc że wszystko co za jego sprawą dokonane, obraca się w złe.

### Drużyna Pierścienia

Boromirowi zależało na powrocie do Minas Tirith, lecz zgodził się dołączyć do Drużyny Pierścienia. Celem tej organizacji było zniszczenie Jedynego Pierścienia w ogniu Góry Przeznaczenia w Mordorze oraz udzielenie pomocy Powiernikowi Pierścienia: Frodowi Bagginsowi. Oprócz Boromira z niziołkiem powędrowało siedmiu innych towarzyszy; przedstawicieli Wolnych Ludów Śródziemia.

#### Śnieżyca nad Caradhrasem

Drużyna wyruszyła z Rivendell o zmroku 25 grudnia 3018 roku Trzeciej Ery. Po kilku tygodniach marszu dotarli go Hollinu, a następnie próbowali przedostać się na drugą stronę Gór Mglistych przez przełęcz Caradhras. Boromir, który wychował się w cieniu Gór Białych i posiadał pewną wiedzę na temat górskich wspinaczek, polecił każdemu członkowi Drużyny wziąć na grzbiet wiązkę drewek. To uratowało jego towarzyszy od zamarznięcia podczas śnieżycy nad Caradhrasem. Ostatecznie jednak cała Drużyna została zmuszona znaleźć inną drogę, ponieważ przełęcz została zasypana przez śnieg. Następnego dnia Boromir i Aragorn odśnieżyli drogę powrotną i bezpiecznie sprowadzili czterech hobbitów z Drużyny z Caradhrasu.

#### Przeprawa przez Morię

Po nieudanej próbie przeprawy przez Przełęcz Czerwonego Rogu Drużyna musiała dokonać wyboru dalszej drogi. Boromir zasugerował przeprawę przez Wrota Rohanu, bród na Isenie oraz Lebennin. Gandalf odrzucił jego propozycję, wyjaśniając drużynie, że poprzez zdradę Sarumana ziemie Rohanu nie są już bezpieczne. Czarodziej zaproponował przejście przez Morię, co wydawało się jedynym możliwym wyjściem. Boromir zgodził się na propozycję czarodzieja, jednak u wrót Morii wpadł we wściekłość, ponieważ Gandalf nie znał hasła, które otworzyło by im Drzwi Durina prowadzące do dawnej siedziby krasnoludów. Zażenowany Boromir cisnął z rozmachem kamień w czarną wodę, zalegającą w jeziorze nieopodal bramy Morii. To przebudziło Czatownika, potwora grasującego w głębinach jeziora. Na szczęście Drużynie w porę udało uciec się przed napastnikiem do czeluści kopalni Morii.

Podczas wędrówki Drużyna została zaskoczona przez orków. Jej członkowie schronili się w Sali Mazarbul i odparli atak nieprzyjaciół. W trakcie starcia Boromir zatrzasnął drzwi do komnaty własnym ciałem, a potem zaklinował odłamkami mieczy i kołkami. Po ucieczce z komnaty Drużyna Pierścienia udała się w stronę mostu Khazad-dûm. Byli ścigani przez Balroga i orków. W trakcie pościgu Boromir wyciągnął swój oprawiony w srebro róg i wydobył z niego dźwięk, który przeraził gobliny. Kiedy jednak echo rogu umilkło, wrogowie znów ruszyli naprzód.

Na moście Khazad-dûm dopadł ich Balrog. Gandalf stanął na środku budowli, zagradzając potworowi przejście. W trakcie starcia Boromir i Aragorn z okrzykami bitewnymi rzucili się, aby pomóc czarodziejowi. On jednak w tym momencie smagnął most swoją różdżką, burząc go tuż u stóp Balroga. Potwór runął z okropnym wrzaskiem naprzód, spychając z mostu również Gandalfa. Boromir i Aragorn ledwie uciekli przed zapadającą się konstrukcją.

#### Pobyt w Lothlórien

Po śmierci Gandalfa w Morii Aragorn zaproponował drużynie udanie się do Lórien. Początkowo Boromir sprzeciwił się jego propozycji, ponieważ w tradycji Gondoru kraina Lothlórien cieszy się złą sławą. Niewielu z tych, co weszło do Złotego Lasu już z niego powróciło. Aragorn zdołał go jednak przekonać do zmiany zdania.

Drużyna Pierścienia została ciepło powitana w królestwie Galadrieli i Celeborna. Po miesięcznym pobycie w krainie elfów, nadszedł czas pożegnania. Każdy członek Drużyny opuszczający Lórien otrzymał dar od pani Galadrieli. Darem dla Boromira był pas ze złota.

#### Wielka Rzeka

Drużyna otrzymała od elfów z Lothórien trzy łodzie, którymi mieli spłynąć rzeką Anduiną na południe. Boromir dzielił łódź z Merrym i Pippinem. Dwaj hobbici czuli się w swojej łodzi nieswojo, ponieważ Boromir to mruczał coś do siebie, to gryzł paznokcie, jakby gnębiły go jakieś niepokoje. Czasem chwytał za wiosła i doganiał łódź Aragorna. Pippin siedzący na dziobie dostrzegał w jego oczach dziwny błysk, kiedy rycerz spoglądał na Froda.

Po kilku dniach rejsu Boromir zaproponował porzucenie łodzi i udanie się na południowy zachód do Rzeki Entów, a następnie prosto do Gondoru. Pomysł wydawałby się być dobry, lecz Frodo nie chciał wybierać drogi do Minas Tirith.

#### Śmierć Boromira

Po dziesięciu dniach spływu Drużyna Pierścienia dotarła do Nen Hithoel. W pobliżu mieściła się dawna strażnica Gondoru: Amon Hen. Był to czas decyzji Powiernika Pierścienia, który miał przesądzić o losach wyprawy. Frodo miał do wyboru: ruszyć prosto do Mordoru lub udać się do Minas Tirith. Aragorn dał mu czas do namysłu w samotności. Hobbit oddalił się nieco od kompanii, a Boromir podążył za nim.

Rycerz próbował nakłonić Froda do wykorzystania Jedynego Pierścienia przeciwko Sauronowi. Niziołek pamiętał jednak słowa Elronda i nie zamierzał oddawać skarbu Boromirowi. Wówczas gondorczyk wpadł w szał i postanowił siłą odebrać Frodowi pierścień. Powiernik zdołał uciec przed gniewnym rycerzem, który przeklął jego i rasę hobbitów. Jakiś czas później Boromir żałował swych słów i czynów.

Drużyna wypytywała go o zdarzenia, do jakich doszło pod nieobecność Froda. Boromir mógł odpowiedzieć im tylko tyle, że niziołek zbiegł. Merry i Pippin pobiegli szukać kuzyna, podobnie uczynił Sam Gamgee. Aragorn polecił Boromirowi chronić niziołków.

Kiedy ich odnalazł, byli otoczeni przez zgraję orków. Boromir zabił wielu napastników, lecz wciąż przybywali nowi. Głos jego rogu dotarł do uszu Aragorna. Dźwięk rogu słabł z każdą chwilą, aż w końcu zamarł i dało się słyszeć tylko wrzaski orków. Kiedy strażnik dotarł na miejsce, ujrzał Boromira. Ostrze jego miecza było strzaskane tuż przed rękojeścią, zaś róg pęknięty na dwoje. Dookoła leżało przynajmniej dwudziestu martwych napastników. Tuż przed śmiercią wyjawił Aragornowi próbę pozyskania pierścienia od Froda. Poinformował strażnika również o porwaniu niziołków przez nieprzyjaciół. Boromir uśmiechnął się słabo po czym zmarł. Taki był koniec dziedzica Denethora.

### Następstwa

Aragorn, Legolas i Gimli postanowili godnie pochować Boromira. Nie mogli jednak marnować zbyt wiele czasu na usypywanie kurhanu. Dlatego ciało poległego włożyli do łodzi, razem z jego mieczem i rogiem i powierzyli Anduinie. 29 lutego (trzy dni po śmierci Boromira) Faramir ujrzał łódź z ciałem brata dryfującą w dół rzeki.