II wojna pargandyjsko-czangrajska

## Geneza

Po szoku doznanym w czasie pierwszej wojny z koczownikami i stłumieniu części wystąpień rewolucyjnych i społecznych organizowanych przez republikanów Cesarstwo miało okazję do przygotowania odwetu na Czangrajach. W tym samym czasie Chaganat był zaangażowany z toczonymi ze zmiennym szczęściem walkami ze zjednoczonym państwem albinosów na północno-zachodnim terenie Stepów Północnych. Taka sytuacja dawała Cesarstwu możliwość na koncentrację wojsk na granicy z Chaganatem. W stolicy ogłoszono "świętą wojnę" przeciwko Czangrajom i za cel wojny obrano odbicie Amelaosu z rąk niewiernych monoteistów. Dowódcą wielkiej armii został wsławiony zwycięstwami z buntownikami i barbarzyńcami generał-mieszczanin Kamil z Kerapala (Kerapalski). Jednak mimo stłumienia części rebelii społecznych pobór wojskowy był przeprowadzany powoli ze względu na opór części mieszkańców Cesarstwa i dynackie intrygi. W wyniku tych czynników z planowanych 350 tysięcy ludzi zdołano zebrać jedynie 88 tysięcy rekrutów. Wojska Kamila zostały wsparte również przez najemników, Szalferów i wrogie do tej pory Cesarstwu plemię Beremerów, które widziało w Czangrajach zagrożenie dla swoich ziem.

Na nieszczęście Chaganat na terenie Cesarstwa miał rozbudowaną siatkę szpiegów. Mógł również liczyć na wsparcie przekupnych dynatów. Plany cesarskiej inwazji dotarły szybko do chagana za pośrednictwem nieznanego z imienia dynata. Na wieść o przyszłej inwazji władca z Północnych Stepów podpisał rozejm z albinosami i zaczął pospiesznie szykować się na odparcie ataku przy granicy z Cesarstwem. Jednak i on również nie uzyskał odpowiedniej ilości wojowników, bo tylko ponad 50 tysięcy. Mimo występowania problemów w zwaśnionych armiach to oba państwa były gotowe do kolejnej wojny.

## Przebieg

Chagan w połowie 1184 roku wkroczył wraz z czambułami do Środkowej Korgidanii grabiąc jej tereny. Jednak w tej wojnie w przeciwieństwie do tej poprzedniej wojska pargandyjskie unikały konfrontacji z przednimi siłami koczowników chroniąc się w ufortyfikowanych miastach i twierdzach. Siły cesarskie pozwalały na koczownicze grabieże, po czym nagle atakowały powracających, objuczonych łupem i przepełnionych zmęczeniem chagańskich wojowników, niejednokrotnie z sukcesem.

W tym samym czasie powstał ochotniczy Legion Farnawański na czele z byłym derwiszem Achisenem Hoosferetem, który zebrał swego rodzaju armię złożoną z chłopów, ochotników, dezerterów, pospolitych złodziei, oportunistów, najemników i byłych derwiszy. Achisen utrzymywał też dobre kontakty z głównymi siłami cesarskimi. Ochotnicy zaczęli prowadzić taktykę wojny podjazdowej i manewrowej odmienną od cesarskiej. Legion walcząc z okupującymi część Środkowej Korgidanii Czangrajami odnosił zwycięstwa w polu, m.in: podczas jednej z nich zginął chan Mahram, jeden z przybocznych wodzów chagana.

Korzystna sytuacja wynikająca z powyższych czynników zachęciła armię Kamila do przeprowadzenia ofensywy w stronę zachodu. Generał zebrał armię z całej Środkowej Korgidanii, w tym także wojska Szalferów i Beremerów. W 1186 roku cesarskie wojska liczące 100 tysięcy żołnierzy ruszyły na spotkanie z siłami chagana liczącymi 32 tysiące wojowników.