Demony Lasu (Opowiadanie)

**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

## Informacje podstawowe

### Fandom

Wojownicze Żółwie Ninja (serial 2012) - czas akcji dzieje się po czwartym sezonie, aczkolwiek wiele elementów będzie niezgodnych z fabułą oryginału.

### Opis

Po długim okresie spokoju, w Nowym Jorku zaczynają się dziwne incydenty. W trakcie badania ich genezy, żółwi bracia odkrywają miejsce okrutnej zbrodni, której dopuścił się osobliwy osobnik podający się za demona. Po traumatycznym (zwłaszcza dla jednego z nich) widoku, lider decyduje się na odstresowujący wypad do domu April na wsi - tajemnicze zdarzenia, póki są do opanowania przez władze miasta, można odłożyć na później, dobro rodziny zawsze na pierwszym miejscu. Zabiera ze sobą również przyjaciółkę, której pozwala wziąć kogoś do towarzystwa. Jej wybór jednak tylko pogorszy ich sytuację i przyniesie wiele komplikacji, jedynie przyspieszających to, co i tak miało prędzej czy później nadejść...

### Autorzy

* Disturbed Warrior - okładka, publikacja, redagowanie role play'a na opowiadanie.
* Arnext - udział w role play'u będącym podstawą pod opowiadanie.

### Pary

* Leonardo Hamato x Nysa Kanazaki
* Discord Hamada x Ezekiel Hamada (wspomniane)

### Prawa autorskie

Oryginalne uniwersum jest własnością Nickelodeon, zaś same w sobie Wojownicze Żółwie Ninja należą do Kevina Eastmana oraz Petera Lairda. Okładka została zrobiona dzięki szablonowi z aplikacji "Canva", zaś obrazek w tle został znaleziony na stronie We Heart It, gdzie udostępnił go użytkownik Hayley. Fabuła opowiadania oraz postacie własne, jakie są tam użyte, należą do Disturbed Warrior (nazywana też Jinx, jak figuruje na okładce) oraz Arnext. Wszelkie prawa do nich są zastrzeżone.

### Dodatkowe informacje

Początkowe rozdziały były pisane już w zeszłym roku. Obecnie widzę błędy, które wtedy popełniłam - chociażby to, iż relacja Jinx i Rapha złagodniała za szybko. Jest to wina zarówno role play'u (pisanego jeszcze z pół roku wcześniej) i tamtejszego rozegrania tej sprawy, jak i moja - nie zorientowałam się w porę, przez co nie skorygowałam. Nie będę jednak już mieszać, niech wersja wattpadowa będzie kompatybilna z tą tutaj. Pragnę jedynie przeprosić, jeśli ktoś się na tym zawiódł. Następne opowiadanie będzie lepsze! A przynajmniej taką mam nadzieję.

**Opowiadanie zakończone!**

Poniższe opowiadanie jest już kompletne i nie będzie więcej aktualizowane, chyba że w celu dokonania poprawek technicznych.

## R-1: Pierwsze znaki

          W trakcie wieczornego, rutynowego patrolu, młodzi mutanci wynudzili się jak nigdy. Po dowiedzeniu się z mediów o paru anormalnych anomaliach i dziwnych zdarzeniach, Leonardo zadecydował, iż muszą dokładniej badać teren, by nie przeoczyć żadnego śladu wskazującego na powód tych zjawisk. Nie mógł w końcu zignorować zajść takich, jak pęknięcia w ziemi pochłaniające nieraz całe kamienice czy krwawe symbole na ścianach budynków pojawiające się w najróżniejszych częściach miasta. Coś musiało się za tym kryć, a wydawało się, iż może to być powiązane z czymś wykraczającym poza kompetencje ludzkich służb bezpieczeństwa.

         Przy okazji tego wyjścia jednak niczego się nie dowiedzieli, za to lider w niebieskiej bandanie musiał przez prawie całą drogę wysłuchiwać marudzenia braci. Rozkosznie.

         - Długo jeszcze będziemy tak łazić? - mruknął zielonooki, ze skrzyżowanymi na skorupie rękoma zerkając na starszego brata. Jak zwykle, to on był najbardziej skory do ukazywania swojego niezadowolenia z powodu bezowocnych, długich i dalekich wypadów.

         - Jeszcze tylko jedna dzielnica. - Słysząc ciężkie, zirytowane westchnienie Leonardo pokręcił głową. - Daj spokój, wcale nie chodzimy aż tak długo...

         - Właściwie... - zaczął Donatello, spoglądając na wyświetlaną na ekranie telefonu godzinę, acz nie udało mu się dokończyć, jako iż mutant w czerwonej bandanie mu się wciął.

         - Oczywiście, ty to mógłbyś oblecieć całe megalopolis w jeden wieczór. - Młody buntownik przewrócił oczami z poirytowaniem.

         - Wcale nie!

         - Mega-co? - wtrącił się Mikey, zeskakując do nich ze zbiornika na wodę, skąd obserwował kota na balkonie jednego z mieszkań.

         - Łał, Raph, to ty znasz takie wyrafinowane słowa? - zdziwił się najwyższy z braci, przyodziany w fioletową maskę.

         W odpowiedzi adresat pytania warknął, rzucając brązowookiemu mordercze spojrzenie. Jasne, nie ma się już o co czepiać, tylko o ten głupi wyraz. Jemu też przecież wolno znać parę terminów, mimo że nie jest żadnym kujonem, to takie dziwne?

         Ich braterskie zaczepki przerwał podejrzanie brzmiący, agonalny jęk i czyjeś prychnięcie, dochodzące prawdopodobnie z zaułka nieopodal. Choć znajdowali się kawałek od tamtego miejsca, owe odgłosy nie umknęły uwadze żadnego z czterech mutantów. Młodzieńcy spojrzeli po sobie zaskoczeni. Wystarczyło lekkie skinięcie głowy lidera w tamtą stronę, by cała grupa natychmiast się tam udała.

         Początkowo Leo nawet zamierzał ostrzec braci, by nie pakowali się na dół od razu, bez żadnego planu czy przygotowania, jednak i tak nie zdążył, więc po prostu sobie darował i do nich dołączył. To, co zobaczyli, przerosło jego wszelkie obawy w tej sprawie.

         Przed nimi rozpostarła się scena iście makabryczna - zakrwawione płytki chodnikowe i ochlapane czerwoną osoką ściany otaczające plac, tu i ówdzie upstrzone czymś niebezpiecznie przypominającym tatara. Najbardziej przejmującym, przyprawiającym o ciarki widokiem było jednak to, co leżało rozflaczone na samym środku. A raczej - "kto", uprzedmiotowienie bowiem martwej już osoby wydałoby się co najmniej nie na miejscu.

         Upiornym zjawiskiem okazało się zmasakrowane ciało antropomorficznej, kosmicznej traszki, doskonale znanej ich rodzinie - Mony Lisy, a przynajmniej tak można było insynuować po kolorze niewielkich skrawków niezakrwawionej, ocalałej skóry oraz pozostałej po dekapitacji głowie, która prawdopodobnie była najmniej rozszarpaną częścią całości. Ten agonalny jęk, który zwabił tu czwórkę braci, prawdopodobnie był jednym z jej ostatnich. Teraz z pewnością zamilkła już na wieki.

         Widząc rozpościerającą się przed nim scenę, której powalające w negatywnym tego słowa znaczeniu wrażenie spotęgował fakt, że ów truchło jeszcze do niedawna było jego ukochaną, Raph nie wytrzymał i zwymiotował do stojącego obok niego kosza na śmieci. To wszystko go przerosło, było tak obrzydliwie potworne i nieprawdopodobne, że ledwo potrafił w to uwierzyć. A może tylko mu się przyśniło? Naprawdę bardzo na to liczył...

         - Ej, mógłbyś wyzbywać się swoich treści żołądkowych gdzie indziej, a nie przy moim placu zabaw? - Nieznajomy, zniesmaczony głos skłonił chłopaka, by resztkami siły woli zmusił się do podniesienia głowy znad kubła i rozejrzenia się. Początkowo nie dostrzegł nikogo obcego, jedynie Donatella, Mikey'ego, którego Donnie ocalił od oglądania scenerii poprzez szczelne zasłonięcie mu oczu, oraz wpatrującego się z szokiem i osłupieniem przed siebie Lea. Dopiero po chwili spostrzegł drobny błysk metalu z cienia. Przyjrzawszy się nieco, dostrzegł chłopaka czyszczącego srebrny sierp kawałkiem białej szmatki.

         Nieznajomy z całą pewnością był mutantem jakiegoś gada, prawdopodobnie żółwia, choć brak skorupy niejednego by zwiódł. Prócz tego szczegółu, od młodych członków klanu Hamato wyróżniało go również posiadanie kruczoczarnych włosów, obecnie znajdujących się w kompletnym nieładzie, nietoperzowych skrzydeł na plecach, rubinowych oczu oraz diablego ogona. Przyodziany był w czarny podkoszulek i spodnie oraz kurtkę ze sztucznej skóry w tym samym kolorze. Poza tym, na rękach i nogach nosił ciemne bandaże ochronne, podobne do tych, których używali czterej bracia, nieco bardziej jednak zniszczone. Przyglądał im się z udawaną dezaprobatą, choć i tak dało się zauważyć, iż w rzeczywistości jest zainteresowany przybyszami.

         - C-co?! Jaki "plac zabaw"?! Koleś, zabiłeś tu moją dziewczynę! - Mimo wycieńczenia psychicznego zielonooki zdobył się na podniesienie tonu głosu. Na taką bezczelność wręcz brak odpowiedniego słowa, musiał jakoś zasygnalizować swoje oburzenie.

         - Owszem. I nie ją jedną. Jak mówiłem, ta okolica to mój plac zabaw. - Obcy wzruszył lekko ramionami i schował broń za pasek na plecach, gdzie spoczywało również drugie, identyczne, zakrzywione ostrze. - Choć bez waszej interwencji frajda była większa.

         Po lekkim zaniku początkowego szoku, żółwia w czerwonej bandanie ogarnął niesamowity gniew. Dobył swych sztyletów i zrobił krok w stronę przeciwnika, nie słuchając ostrzeżeń Donatella. Ten by go zapewne powstrzymał, gdyby akurat nie pilnował piegusa...

         - Żółwiątko chce się pobawić? - Brunet uśmiechnął się delikatnie i wyszedł mu na spotkanie. Nie zamierzał tak naprawdę jednak walczyć. Na dziś brutalnych atrakcji mu wystarczy, drażnienie się z mutantem okazało się po prostu zbyt kuszące, by móc tego sobie odmówić. Tak śmiesznie się denerwował. Byle tylko nie przeciągał, nie zamierzał spóźnić się do domu na kolację przez małolata z pretensjami.

         - Uważaj na słowa! - ostrzegł Raphael, nim ruszył do ataku.

         - Sądzisz, że dasz radę pokonać demona? Urocze - westchnął nieznajomy i zdematerializował się na sekundę przed atakiem, sprawiając, że młodociany ninja, nie spodziewając się czegoś takiego, wylądował na ziemi.

         - D-demona?! - Zielonooki otworzył szerzej oczy, nawet nie próbując jeszcze wstawać. Obcy natomiast z powrotem się pojawił i spojrzał na niego, przekrzywiając głowę. Ma diabelski ogon, czerwone oczy i nietoperze skrzydła, z kolei gdy się uśmiecha, wyraźnie widać jego kły. Naprawdę się nie domyślił?

         - Jesteś ślepy, czy coś?

          Młody mutant podniósł się z betonu, chwiejąc się lekko na nogach. Wyciągnął przed siebie broń, mimo chwili słabości wciąż gotowy do dalszej ofensywy.

        - Nieważne, czym jesteś, i tak nie puszczę ci tego płazem!

        - I co mi zrobisz, złotko? - Osobnik mający być celem ataku uśmiechnął się ze złośliwą satysfakcją. - Zwykłym żelastwem to ty mnie stale nie uszkodzisz, choćbyś się bardzo starał. Zresztą, żeby cokolwiek mi zrobić, musiałbyś podejść.

        - Sugerujesz, że się ciebie boję? - Odzyskawszy pewność siebie, dla wzmocnienia absurdu takiego twierdzenia, żółw zrobił krok w stronę przeciwnika. Pół-demon tylko pokręcił głową.

        - Chodziło mi raczej o to, że podejdziesz, bo ci na to nie pozwolę. - Raphael, nie zamierzając dać się przekonać o swojej niższości w tej walce, zaatakował znowu, lecz przeciwnik uchylił się od ciosu, dematerializując i pojawiając się zaraz za plecami żółwia. - I widzisz? O tym mówię.

          Nastolatek wpadł w ścianę budynku, nie zdążywszy zahamować po nieudanej próbie napaści. Wsparł się przed sobą rękami o mur i spojrzał przez ramię na stojącego kilka kroków dalej bruneta.

        - Przestań się wydurniać!

        - Dlaczego? To takie zabawne, gdy potykasz się o własne nogi. - Charakterystyczny, złośliwy uśmiech nie spełzał z twarzy czerwonookiego.

        - Ja tam się nie śmieję...  - warknął żółw i po kolejnym, jak można się domyślić nieudanym ataku, opadł na ziemię, ponownie tracąc werwę. - Dlaczego jej to zrobiłeś?... - spytał, gdy poczucie bezsilności na moment przyćmiło chęć zemsty.

         - A to już nie twój interes, chłopcze. - Pół-demon cmoknął i wytarł ręce o bluzkę. - Prędzej czy później i tak się pewnie dowiesz, póki co nie ma sensu dobijać się jeszcze tym.

         - O czym ty mówisz? - Raph podniósł się z ziemi powoli i zerknął w stronę pozostałych, licząc, że oni cokolwiek z tego rozumieją, jednak ci wciąż jeszcze nie otrząsnęli się do końca po makabrycznym widoku i można było szczerze powątpiewać, czy którekolwiek z nich wie, co się dzieje i o czym rozmawiają.

        - Nieważne, niech cię to nie interesuje. Morduję, bo jestem zły, niedobry i w ogóle be, przy tym zostańmy. Możesz mnie sobie pełnoprawnie nienawidzić, korzystaj ile dusza zapragnie.

        - Nienawidzić? Najchętniej bym cię za to zabił! - wykrzyknął mutant w czerwonej bandanie, jak na zawołanie odzyskując siły i chęć do walki. Jak już chyba każdy zdążyłby się zorientować, w niektórych sytuacjach nadzwyczaj łatwo go sprowokować.

        - No to próbuj, kicia. - Brunet rozłożył ręce w zapraszającym geście. Jeśli miał być szczery, nie do końca tak to wszystko miało wyglądać. W swojej zemście na humanoidalnej traszce zapomniał uwzględnić osób połączonych z nią jakimiś relacjami. Nie zamierzał skrzywdzić nikogo rykoszetem, jego złość miała się odbić tylko na jednym celu. Aczkolwiek, jak widać, nawalił. Trzeba to było lepiej przemyśleć.

         Narwanemu żółwiemu młodzieńcowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Z nową siłą rzucił się w stronę przeciwnika, starając się dosięgnąć go swoimi sztyletami. Za pierwszym natarciem czerwonooki odruchowo zrobił unik identyczny, jak za każdym poprzednim razem. Chwilę później jednak, widząc ból po stracie bliskiej osoby w oczach przeciwnika, podjął chyba jedną z najgłupszych decyzji w swoim życiu - postanowił dać mu się na sobie wyżyć w ramach drobnej rekompensaty. Początkowo wydało się mu to świetnym pomysłem, w końcu nieważne, ile ran odniesie od zwykłej broni, żadna z nich nie będzie go w stanie zabić, a wszystkie znikną w przeciągu maksymalnie półtorej godziny. Cóż więc zaszkodzi dać chłopakowi tę satysfakcję? Przy okazji i wyrzuty sumienia, które, pojawiwszy się znikąd, zaczęły zaprzątać mu myśli i zakłócały racjonalne myślenie, mogłyby zniknąć lub chociaż zelżeć. Dopiero w trakcie egzekucji planu okazało się, że wytrzymanie do czasu, aż ten skończy i obrażenia się zagoją, wcale nie jest takie proste.

         Gdy zdenerwowany po całości żółw przystąpił do ponownej próby ataku, jego rywal, zamiast jak zwykle zniknąć na moment przed ciosem i pojawić się zupełnie gdzie indziej, stanął twardo na ziemi i zasłonił przedramionami twarz, pozwalając się zaatakować. Pomimo zdziwienia takim obrotem spraw, Raphael nie przepuścił okazji. Z zabójczą prędkością począł zadawać ciosy ofierze, wyładowując nań swą furię. Chłopak zaś stał nieugięty, w milczeniu zagryzając dolną wargę. Wytrzyma, powtarzał sobie w myślach, należy mu się. Zresztą, chwilę poboli i przestanie. Tak... tylko czy nogi mogłyby przestać się pod nim trząść z łaski swojej?

         Na szczęście dla żywego celu, młody żółw, choć wydawał się mocno ożywiony możliwością odegrania się choć odrobinę na mordercy swojej ukochanej, szybko opadł z nadszarpniętych już wcześniejszymi próbami sił. Chcąc nie chcąc, musiał wreszcie odpuścić.

         - Skończyłeś już? - wysyczała pod nosem dobrowolna ofiara zaciekłej ofensywy mutanta. Ten jednak nie do końca zrozumiał pytanie, zakłócone dziwnym tonem głosu i rękoma, których osobnik wciąż nie odjął od twarzy. Nie słysząc odpowiedzi, czerwonooki odsłonił w końcu głowę i spojrzał z poirytowaniem na wpatrującego się w niego nastolatka.

         - Pytałam, czy już skończyłeś! - wywarczał wściekle, w ułamku sekundy orientując się, iż popełnił błąd w końcówce osobowej. - To znaczy, pytałem... ach!

         Spłoszony własną pomyłką, chłopak postanowił uciec, nim ktoś zacznie się nad tym głębiej zastanawiać. W mgnieniu oka odwrócił się na pięcie i, zmieniwszy się w czarnego ptaka, odfrunął czym prędzej, gubiąc po drodze co najmniej tuzin piór. Odlecenie w obecnym stanie nie należało do najprostszych, ale zdesperowanego demona byle co nie powstrzyma.

         Raph stał chwilę zdezorientowany, patrząc w miejsce, gdzie zniknęła pierzasta wersja jego nowego wroga. Przez chwilę nawet zainteresowała go dziwna, paranoidalna reakcja na tak błahy błąd, aczkolwiek był to moment ulotny, już parę sekund później zastąpiony nawracającą uparcie rozpaczą, którą wywoływał widok chociażby samej scenerii, nie mówiąc już o samych zwłokach. Albo raczej ich mniej porozrzucanej części. Mając już za sobą największą złość, jego oczy same nieoczekiwanie zaszły łzami. Zauważywszy to, Leonardo otrząsnął się finalnie po wszystkim, co przed chwilą widział, po czym podszedł do zielonookiego brata i bez słowa mocno go przytulił. Na reakcję z drugiej strony nie musiał długo czekać, zielonooki niemalże natychmiast odwzajemnił uścisk, skrywając twarz w ramieniu starszego. Leo westchnął tylko cicho i dał pozostać mu tak przez chwilę, by miał choć cień szansy się trochę opanować.

         - Zgarnij chłopaków i wracajcie do domu - polecił cicho lider po dłuższej chwili tulenia brata w milczeniu. - Ja się zajmę tym bałaganem...

## R-2: Skutki i przyczyny

          Tydzień po pogrzebaniu traszki, w kryjówce nadal panowała grobowa atmosfera. W mieście wciąż działy się dziwne rzeczy, stopniowo coraz bardziej radykalne, jednak żółwia familia nabrała ostrożności w tej sprawie. Nikt nie chciał ponownie ponieść strat, zwłaszcza tak potwornych.

         Leo wciąż nie udało się zebrać w sobie na tyle, by porozmawiać z zielonookim bratem o tym, czego się dowiedział w dniu całego zajścia. Kiedy został sam, by jakoś zebrać ciało i posprzątać, dołączyła do niego Nysa - przyjaciółka rodziny, która bardzo często pojawia się nagle bez zapowiedzi i równie niespodziewanie znikała.

         Nysa generalnie była mutantką dość nietypową - prócz podstawowych atrybutów antropomorficznego żółwia, takich jak skorupa czy zielonkawa skóra, posiadała też kilka innych cech wyglądu. Miała uszy przypominające nieco wilcze, lecz pozbawione sierści i w kolorze jej cery. Kolejną nietypowością owej osobniczki był ogon - długi, kształtem kojarzący się z jaszczurczym, na którego końcu rósł sobie pędzel brązowych, puchatych włosów, identycznych jak te na głowie. Różnicę stanowiła tylko długość - pukiel na ogonie, choć dość pokaźny, nie osiągał długości tak dużej jak zwisające swobodnie z jej czaszki kosmyki, sięgające na plecach mniej więcej do łopatek. Od frontu widniała równa grzywka zasłaniająca większość czoła oraz dwa dłuższe, dość grube pasemka po obu stronach twarzy, kończące się tam, gdzie szyja. Oczy miała szare, wpadające odrobinę w niebieski. Prócz ekwipunku typowego chociażby dla klanu Hamato - paska poniżej talii oraz na wskroś skorupy, nosiła też czarny szal i bandaże ochronne na ramionach, a także czarne, wysokie buty, coś w rodzaju kozaków.

          W trakcie rozmowy, gdy Leo opowiedział Nysie o tym, czego był świadkiem, został uświadomiony, iż tamten chłopak nie był jedynym wrogiem Mony. Dziewczyna poinformowała  go, że traszka podpadła wielu osobom w najróżniejszy sposób. Najczęstszy jednak okazał się najbardziej niewiarygodnym okropieństwem, na jakie mógł wpaść. A w zasadzie właśnie nie mógł, wykraczało to poza jego najśmielsze wyobrażenia - Lisa, jak bardzo wielu Salamandrian, miała upodobanie smakowe do młodych należących do różnorakich gatunków humanoidalnych, a zwłaszcza tych ziemskich.

          Na początku Leonardo w ogóle nie chciał w to wierzyć. Pożeranie dzieci brzmiało tak absurdalnie, że nie potrafił wziąć tego na poważnie. Chichotał nerwowo, sądząc, że to tylko dowcip. Ale Nysie nie było do śmiechu, jej twarz pozostawała grobowo poważna. Zmusiło to żółwia do zrozumienia sytuacji i zaakceptowania jej, mimo niewiarygodności. Ta mutantka to przecież jego najbliższa przyjaciółka, nie nabierałaby go w takiej sprawie. I z pewnością nie bezcześciłaby pamięci o zmarłym, gdyby nie było ku temu powodów i ich niepodważalnych dowodów.

          I teraz niebieskooki stał przed pokojem brata, który tydzień wcześniej stracił ukochaną, mając świadomość, że będzie zmuszony w końcu mu o wszystkim powiedzieć, jeszcze bardziej go dobić. On sam już pogodził się z prawdą, otrzymał porządną argumentację w tej sprawie, nie dało się jej podważyć. Tak po prostu było. I sprawiło to, że zamiast żalu po stracie koleżanki, zaczął czuć jedynie obrzydzenie. Co nie zmieniło faktu, że wciąż współczuł bratu nawet mimo podmiotu jego strapienia.

          W końcu się odważył. Wziął głęboki oddech i zapukał, najpierw delikatnie. Nie doczekawszy się odzewu, ponowił stukanie, tym razem głośniej. I tak jeszcze ze dwa razy, we w miarę równych odstępach czasowych, nim ze środka pomieszczenia po drugiej stronie wrót rozległo się niechętne, poirytowane "Czego?".

          - Mogę wejść? Jest coś, o czym koniecznie musimy porozmawiać...

          - Później - usłyszał niezadowolone odwarknięcie. Ale tym razem mutant w niebieskiej bandanie nie mógł odpuścić, inaczej już nigdy by się do tego nie zebrał.

          - Nie, nie później, teraz. Zwlekam z tym już od tygodnia, nie można tego dłużej odkładać. Powinieneś o tym wiedzieć już dawno temu.

          Nie uzyskał odpowiedzi. Stał chwilę w milczeniu przed metalowymi drzwiami, a gdy miał już odchodzić, wrota szczęknęły, a zza nich wychynął jego brat.

          - Co jest niby takie ważne? - mruknął zielonooki, na co starszy od razu z powrotem odwrócił się w jego stronę.

          - Wpuścisz mnie? To raczej nie jest coś, o czym rozmawia się stojąc w progu.

\*\*\*
          - KPISZ SOBIE ZE MNIE?!

          Raphael zareagował dokładnie tak, jak się tego jego brat spodziewał. I nikt nie mógł go za to winić, ciężko wymagać czegoś innego, nie ma żadnego schematu zalecanego, spokojnego i kulturalnego odzewu w sytuacji, gdy dowiadujesz się, że twoja ukochana seryjnie mordowała dzieci w celach konsumpcyjnych.

          - Bardzo bym chciał, Raph. Ale wszystko świadczy przeciw niej, przecież ci to wyjaśniłem. - Leo starał się zachować zimną krew. Naprawdę bardzo się starał. Ale czuł, że nadchodzi ten moment, gdy jego postanowienie dotyczące zachowania pełnego spokoju legnie w gruzach.

          - Zmyśliliście sobie to wszystko! - oskarżył chłopak w czerwonej bandanie, rzucając rozmówcy wściekłe spojrzenie. - Albo nawet ty sam, ale próbujesz jeszcze wrobić w to Nysę!

          Okej, to już nadszarpnęło postanowienie Lea za bardzo. Koniec tego dobrego.

         - Słuchaj mnie teraz! Powiedziałem ci tyle, ile sam wiem, wyjaśniłem jak wygląda rzeczywistość, i że sama zapracowała sobie na taki koniec. A skoro mi nie wierzysz, to rób i myśl sobie co chcesz! Ja się ze swojego obowiązku wywiązałem!

          Z tymi słowy wstał i wyszedł z pokoju, zamykając za sobą silnie drzwi. Nie chce mu zaufać to nie. Nikt nie będzie go zmuszał. Ale jak potem spróbuje komuś wmówić, że o niczym nie wiedział, to strzeli go z liścia.

          Raphael został sam, oburzony, wściekły do granic możliwości i... z obawami. Dopiero po chwili, po przetrawieniu otrzymanych informacji, pojawił się strach, że to może być prawda. Mimo wszystko wciąż nie chciał wierzyć. Nie, nie, jego Mona nigdy nie zrobiłaby krzywdy nikomu prócz swoich wrogów. A już na pewno nie żadnym niewinnym maleństwom. Nie, zdecydowanie nie istniała taka możliwość.

          Poczuł przemożną potrzebę wyjścia na dwór i przewietrzenia się, uspokojenia emocji. Chciał się wyżyć, a lepsze kontenery na śmieci niż przedmioty w domu. Zwłaszcza, że na zewnątrz o tej porze nikt go nie zobaczy.

          Nie myśląc więcej, wypadł z pokoju i pomknął ku wyjściu, nim ktokolwiek zdąży go zaczepić. Nie to, że ktoś mógłby chcieć... W każdym razie nie minęła chwila, nim znalazł się w jednym z zaułków, rozwalając kubły na śmieci dla wyładowania emocji. Ulice w tej okolicy były puste, nikt się nie zjawiał, zwłaszcza po pierwszej w nocy. Żadnej żywej duszy, tak mu się przynajmniej wydawało.

          Młody mutant, uderzając, kopiąc i przewracając kolejne kubły nie zdawał sobie sprawy, że jest obserwowany. Kawałek dalej w cieniu stała osoba, której zdecydowanie nie chciał spotkać w najbliższym czasie. Ani właściwie nigdy. Nastoletni demon, który zniszczył jego związek.

          Pewnie nawet nie zorientowałby się o obecności nieproszonego gościa, gdyby nie kot, który siedział w jednym ze śmietników. Czarny kocur o dziwnym wyglądzie i długich łapach wyskoczył ze swojej kryjówki jak oparzony, gdy młodzieniec w nią uderzył i pomknął przez zaułek wprost do skrytej w cieniu postaci, szukając pomocy. Raph zaprzestał na moment wojny z koszami i spojrzał w tamtą stronę. Na początku niczego nie zobaczył - tylko ciemność i rozkołysany koci ogon z niej wystający. Dopiero po chwili i podejściu bliżej dojrzał znienawidzonego pół-demona, gładzącego zwierzę po łebku.

          - Co ty tu robisz? - syknął wściekle, na co brunet właściwie w ogóle nie zareagował. Wciąż zajmował się futrzakiem w najlepsze. Dopiero po chwili wstał z kucek, biorąc czarnego towarzysza na ręce i uraczył zielonookiego spojrzeniem.

          - WSPA. Ratuję przed Tobą bezbronne zwierzęta.

          - Przecież nie wiedziałem, że tam siedzi - mruknął żółw niezadowolony, krzyżując ręce na skorupie.

          - Taką mam nadzieję. W przeciwieństwie do swojego nowego pana, ten kot nic ci nie zrobił.

          Raphael zamilkł na trochę, przyglądając się chłopakowi. W głowie wciąż miał jedno pytanie, które cisnęło mu się wręcz na usta, aż w końcu nie wytrzymał i odpalił znienacka:

          - Czemu żeś to zrobił?

          - Nie rozumiem, o czym mówisz. - Pytanie zadane bez żadnego konkretnego kontekstu nie wydało się pół-demonowi dość jasne, by na nie odpowiadać. Jeszcze wyszedłby na idiotę i powiedział zupełnie co innego, niż trzeba było.

          - Czemuś ją zabił?! - sprostował z poddenerwowaniem zielonooki, zaciskając lekko pięści.

          - Łoł, łoł. Spauzuj trochę, jak znudziło ci się lanie koszy i wolisz się przerzucić na mnie, to daj chociaż znać, odłożę kicię.

         - Odpowiadaj!

         - Nie będziesz mi mówił, co mam robić. Nie potrzebujesz tej informacji, po co to dalej roztrząsasz? - Czarny kocur zerknął na swojego pana. Wyczuł, że ten nie ma szczególnej ochoty o tym rozmawiać, a zmuszanie go do tego może skończyć się źle.

          - Może i jesteś jakimś tam szatańskim podmiotem, ale na pewno nie aż takim kretynem, by katować kogoś na śmierć bez powodu - wycedził mutant w czerwonej bandanie, patrząc na rozmówcę gniewnie. - A to, co słyszałem, nie może być prawdą. Więc gadaj, czym ci tak bardzo podpadła, żeby odpieprzyć jej to w zemście?!

          - ...A co konkretnie słyszałeś?

         Ledwo zmuszając się do powtarzania tych herezji, Raph streścił mu w paru zdaniach cały wywód Lea na ten temat. Nieważne ile razy by tego nie słyszał, wciąż brzmiało tak samo absurdalnie i oburzająco.

          - To skoro już ktoś inny ci powiedział, w jakim celu zmuszasz mnie, bym powtarzał ci to samo, tylko że na swoim przykładzie?

          Zielonooki zamarł. Nie, to jakaś kpina. Nie wmówi mu, że to wszystko to prawda, a on mścił się za jeden z takich przypadków.

          - Nie chcesz mi chyba przez to powiedzieć, że...

          - Że twoja dziewczyna zrobiła dokładnie to, co wyjaśniał ci twój brat? Tak, to właśnie chciałem rzec. Wyglądasz na dużo bardziej zaskoczonego, niż powinieneś być. - Brunet pokręcił lekko głową, widząc niedowierzanie wymalowane wręcz na twarzy członka klanu Hamato.

          - Żartujesz sobie ze mnie, tak?!

          - Bardzo bym chciał. Ale jeśli to jakkolwiek poprawi ci samopoczucie, to możesz uznać, że się z ciebie nabijam. W sumie mam to gdzieś, sam rozumiesz. Zrobiłem już swoje, temat zamknięty, a ty myśl sobie co tam tylko chcesz.

          Żółw wpatrywał się w czerwonookiego tępo przez dłuższą chwilę. Naprawdę... związał się z kimś tak okropnym? I nic nie zauważył? Już chyba trzecia osoba tak uważa... A on? On sam wciąż nie wie, jak mogło do tego dojść, ledwo zaczął dopuszczać taką opcję do świadomości.

          - Co się stało, że ją znienawidziłeś? - odezwał się w końcu, odzyskując choć nieco przytomność umysłu. Chce wiedzieć. Może konkretny przykład da mu poczucie, że to wszystko to nie żaden nieprzyjemny sen. Jeśli tak wygląda prawda, pragnie być jej w pełni świadom.

          - Naprawdę potrzebujesz tej informacji? - Widząc kiwnięcie głową żółwia, brunet westchnął ciężko. - Dobra, chcesz to masz. Mój ojciec jest demonem, choć mocno nietypowym. W domu jest zdecydowanie łagodniejszy i dużo bardziej ludzki, niż ktokolwiek mógłby się po nim spodziewać. Ma chłopaka, takiego uroczego diablika, ale w tej historii nie będzie ci potrzeba zbyt wielu informacji o nim. W każdym razie, przez to, że jego partner jest tej samej płci, nie mogli mieć własnego malucha, nad czym mój tata nadzwyczaj ubolewał, bo uwielbia dzieci i zajmowanie się nimi. Jakiś czas temu, gdy był na misji, udało mu się znaleźć porzuconego niemowlaka. Dzieciak się go nie wystraszył, a wręcz przeciwnie i to właśnie był moment, w którym zapadła ostateczna decyzja, iż zabieramy go do domu. No i tak się stało, zyskałem młodszego braciszka. Ale po kilku miesiącach, gdy wszyscy zdążyliśmy się już zżyć z małym, zjawiła się ta twoja zdzira. Tata był akurat wtedy na misji, ja kręciłem się po mieście. Zeke, jedyny obecny, nie potrafi walczyć ani nawet nijak się obronić, zadanie diablików niższego szczebla to tylko pomoc domowa. Został sam z małym i rządną obiadu salamandriańską wojowniczką. A resztę już możesz sobie dopowiedzieć sam.

          Raphael wysłuchał wszystkiego w ciszy, wpatrując się w ziemię. Tak, to już trochę ściągnęło go na ziemię. Tylko jeden szczegół mu się nie zgadzał.

          - Skoro twoi rodzice nie mogą mieć własnych dzieci, to skąd wytrzasnąłeś się ty? I to na dodatek jako taka dziwna hybryda?

          - Niezbyt miła historia. Powiedzmy, że jestem nieprzyjemnym rezultatem jeszcze bardziej nieprzyjemnego incydentu. A moja matka jest mutantką tej samej rasy, co ty. Uprzedzając pytanie, tak, jestem w połowie żółwiem i nie, nie mam skorupy, to przez krzyżówkę genów, tak jak włosy. Taki pancerz uniemożliwiłby mi posiadanie skrzydeł.

          - Jasne. - Zielonooki postanowił nie zgłębiać tematu. W sumie po co miałoby mu to być? Dostał tyle informacji, ile potrzebował by upewnić się, że cała historia nie jest zmyślona.

          - No dobra, późno już, powinienem wracać do domu. Chcesz czegoś jeszcze czy mogę sobie już iść?

          - To wszystko - odparł krótko Raphael, obserwując kota usadowionego w ramionach czerwonookiego.

          - Świetnie. Wobec tego żegnam. - Chłopak już odwrócił się na pięcie i zaczął zmierzać w kierunku ulicy, gdy rozległo się za nim wołanie.

          - Zaczekaj. - Raphael stał wciąż w tym samym miejscu. - Jestem Raph. A ty jak masz na imię?

          - Jinx - odrzekł młodzieniec z kocurem, oglądając się na żółwia przez ramię. - Mam na imię Jinx.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

1. ↑ Organizacja mająca na celu ochronę zwierząt.

## R-3: (Nie)Przyjaciel

          Zauważywszy, iż przytłaczająca, smętna atmosfera w kryjówce wcale samoistnie nie poprawia się z czasem, Leonardo, za radą Nysy, postanowił zorganizować wyjazd. Tydzień lub dwa w domu na wsi należącym do April powinien pomóc się nieco zrelaksować, przynajmniej jego zdaniem. Dziwne incydenty w mieście tymczasowo ucichły, więc nic nie trzymało ich w tym miejscu.

          Z przekonaniem do tegoż pomysłu dwójki z trzech pozostałych braci nie było problemu. Mikey zgodził się jeszcze nim Leo wypowiedział do końca zdanie, a jego entuzjazm podniósł nieco na duchu starszego. Donatellu zaś nie robiło to szczególnej różnicy, wyraził gotowość do dopasowania się do decyzji pozostałych. Bilans głosów wynosił wobec tego dwa i pół z czterech na tak, co stanowiło większość. Dlatego też żółw w niebieskiej bandanie załatwił z rudowłosą udostępnienie im siedziby jeszcze zanim spytał najbardziej problematycznego, zielonookiego brata o zdanie.

          Rudowłosa bez problemu zgodziła się na taki układ. Sama jednak nie mogła się z nimi wybrać ze względu na szkołę, a skoro ona nie jechała, to Casey również zadecydował, że zostanie w Nowym Jorku. Z jednej strony mutantowi szkoda było, iż jego przyjaciele nie pojadą, ale z drugiej  nadprogramowe wolne pokoje dawały możliwość zaproszenia kogoś jeszcze - Nysy, jego przyjaciółki chociażby.

          Zanim lider klanu Hamato rozpoczął poszukiwania wyżej wspomnianej dziewczyny, wziął się za przekonywanie ostatniego z braci do zaaprobowania wycieczki. Nie poszło z nim tak łatwo jak z pozostałymi, aczkolwiek Leonardo nigdy nie liczył, że mogłoby. Ważne, by ostatecznie się zgodził, co zrobił dla świętego spokoju, po którejś już z kolei wizycie starszego brata w jego pokoju. Jak można się domyślić, nie był szczególnie zachwycony koniecznością ruszenia się z domu, acz nie miał już siły po raz kolejny odganiać natrętnego niebieskookiego.

          Zadowolony ze skuteczności swojej perswazji, Leo w końcu wyruszył w miasto, by odnaleźć Nysę. Dziewczyna nie miała żadnego stałego, konkretnego miejsca zamieszkania, przenosiła się z kąta w kąt, dlatego też namierzenie jej wcale nie należało do najprostszych zadań. Chłopak przeszukał każdy zakamarek, w którym potencjalnie mogła się kryć hybryda, niestety nie znajdowała się w żadnym z nich. Kiedy już miał zrezygnować i wrócić do domu, spotkał ją w zaułku przy zejściu do kanałów.

          Gdy Kanazaki dostrzegła podważającego pokrywę studzienki żółwia, zawołała go i pomachała mu. Właśnie zamierzała wybrać się do niego z wizytą. Niebieskooki natychmiast podniósł głowę zaskoczony, a dostrzegając ją uśmiechnął się i podszedł do niej.

          - Cześć. - Mutantka uśmiechnęła się lekko. - Akurat miałam do was wpaść. Co tutaj robisz?

          - To dobrze, że się spotkaliśmy. Ja z kolei szukałem cię po mieście.

          - Tak? - Nysa przechyliła delikatnie głowę, patrząc na swojego rozmówcę. - Czy coś się stało?

          - W zasadzie nie. Aczkolwiek wybieramy się z chłopakami do domu April na wieś i zastanawiałem się... Może miałabyś ochotę jechać z nami? - Choć w głosie chłopaka dało się wyczuć lekkie napięcie, jego towarzyszka nie zwróciła na to uwagi, skupiona na propozycji samej w sobie.

          - Naprawdę mogłabym? - upewniła się, wyraźnie zadowolona z oferty. - Bardzo chętnie wam potowarzyszę. W końcu i tak jako miastowa włóczęga nie posiadam lepszych zajęć... Mam tylko jedno pytanie.

          - Zamieniam się w słuch.

          - Czy bardzo by wam przeszkadzało, gdybym zabrała ze sobą przyjaciela?

          - Przyjaciela? - powtórzył nastolatek, obrzucając ją zaskoczonym spojrzeniem. Nie sądził, iż ta zna kogokolwiek prócz niego samego, kogo określałaby tym mianem. Być może tylko mu się zdawało, ale chyba poczuł lekkie ukłucie zazdrości.

          - Tak. Poznaliśmy się niedawno, ale myślę, że mogę mu zaufać na tyle, aby pojechał z nami. Zwłaszcza, że ostatnio ma w domu pewne problemy i z pewnością chętnie wyrwałby się na trochę, żeby odpocząć od problemów.

          - Rozumiem. Cóż... - Żółw nieco się zawahał, ale szybko kontynuował. - Chyba znajdzie się wolny pokój również dla niego.

          - To świetnie, dziękuję. Porozmawiam z nim o tym, gdy tylko na niego trafię, i dam ci znać, jaka jest decyzja. Na kiedy mniej więcej planujecie wyjazd?

          Młodzieniec zastanowił się chwilę. Nie wybrali jeszcze dokładnej daty, acz dobrze byłoby zebrać się jak najszybciej, póki jest spokojnie i mogą sobie na to pozwolić.

          - Najlepiej jeszcze pod koniec tego tygodnia, ale jeśli nie zdążysz do tego czasu się z nim umówić, to nic się nie stanie, można zaczekać.

          - Dobrze. Postaram się wyrobić.

          - Swoją drogą - zaczął mutant, rozejrzawszy się wokół bez bliżej określonego powodu. - Chciałabyś może zapoznać mnie z tym twoim kolegą jeszcze zanim wyjedziemy?

          Mina Nysy prędko zmieniła się z zadowolonego lekkiego uśmiechu na grymas niepewności, co trochę zbiło jej rozmówcę z tropu.

          - Coś się stało?... - spytał niepewnie niebieskooki.

          - Obawiam się, że ty i twoi bracia oraz on już się znacie...

\*\*\*
          Nadszedł dzień, w którym mieli wyjechać. Od samego rana cała czwórka braci szykowała rzeczy, które zamierzali ze sobą wziąć. Wciąż nie mieli pewności, ile konkretnie czasu zamierzają spędzić na swoich pseudo wakacjach, dlatego też spakowali dość sporo różności. Przed południem zdołali załadować cały swój bagaż do Skorupogromcy, w którym przez to chyba po raz pierwszy naprawdę zaczynało brakować miejsca.

          Gdy rodzeństwo było już przygotowane do wyjazdu, pozostało tylko zaczekać na Nysę oraz jej osobę towarzyszącą. Leo nie podał przyjaciółce dokładnej godziny zbiórki, wspomniał tylko, iż planują wyjechać najpóźniej wczesnym popołudniem, dlatego też nie winił jej za powodowanie zwłoki i cierpliwie czekał. Niestety, nie wszyscy z braci byli tak wyrozumiali i jak Mikey'ego dało się uspokoić dając mu jeszcze czas pograć na konsoli, tak Raphael kroczył ciągle w tę i z powrotem, marudząc pod nosem i co jakiś czas przypominając najstarszemu o swoim niezadowoleniu.

          - Kiedy ta twoja królewna łaskawie się tu zjawi? - burknął zielonooki, po raz kolejny obrzucając żółwia w niebieskim oskarżycielskim spojrzeniem.

          - Z całą pewnością niedługo, uspokój się. Zresztą, może to wcale nie ona się spóźnia, tylko ten jej przyjaciel?

          - Jaki znowu "przyjaciel"? - Raph skrzyżował ręce na skorupie i uniósł brew, przystając na moment.

          No tak, przypomniał sobie Leonardo, nie wspominałem im o tym...

          - Nysa poprosiła mnie o pozwolenie na zabranie ze sobą nowego kolegi. Zapewniała, że nie sprawi nam problemów, a w razie czego będzie go pilnowała, więc się zgodziłem.

          - Czyli jedzie z nami jeszcze jakiś obcy typ? Świetnie - mruknął ironicznie niezadowolony mutant w czerwonej bandanie. Nie dość, iż został zmuszony do przeniesienia się na nieokreślony czas ze swojego pokoju do domu April, na co wcale nie miał w obecnej sytuacji ochoty, to jeszcze ich lider dał sprowadzić im na głowy kolejny kłopot - nieznajomego, którego pewnie trzeba będzie oprowadzać, wszystkim przedstawiać, zaznajamiać... Raphaelowi na samą myśl odechciewało się gdziekolwiek ruszać. Zawsze mógł spróbować się jeszcze wymigać... Pragnął teraz tylko ciszy, spokoju i samotności. Czy to zbyt wiele? Wszyscy wiedzą, co się stało, powinni go rozumieć. Aczkolwiek, jak widać, zero w nich empatii.

          - No cóż... - Leo zaczął rozglądać się po ścianach nieco nerwowo. - W zasadzie to tak nie do końca obcy, ale... no, chyba wolałbyś, żeby taki był...

          Ujrzawszy po tych słowach minę rozmówcy wyrażającą rozliczne, jednak w zatrważającej większości negatywne uczucia, Leo ponownie zaczął żałować, iż zgodził się na prośbę przyjaciółki. Zachował się bardzo, bardzo niemiło wobec zranionego niedawną stratą brata, który z pewnością nie chciał już nigdy więcej oglądać pół-demona, przez którego teraz cierpiał. Wie o tym, wtedy też wiedział. A mimo to dał pozytywną odpowiedź.

          Prawda była taka, że niebieskooki po prostu nie potrafił odmówić Kanazaki. Dziewczyna oddziaływała na niego w pewien niezrozumiały dlań sposób, objawiający się między innymi całkowitym zanikiem asertywności w niektórych sprawach. Jeśli dana decyzja nie niosła za sobą ryzyka niczyjej fizycznej krzywdy lub co gorsza śmierci, był w pełni podległy jej zachciankom. Zdawał sobie sprawę, że nie powinno tak być. I z pewnością kiedyś nad tym popracuje.

          Kiedyś.

          - O kim ty... - zaczął zielonooki, gdy już odzyskał mowę po szoku związanym ze swoją teorią. - Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że ten jej kumpel to...

          Nie dokończył, gdyż w tymże momencie z progu kryjówki rozległo się donośne powitanie. Nysa wkroczyła do żółwiej bazy pewnym krokiem, za nią zaś podążał ten, którego to Raph obawiał się zobaczyć - Jinx. Brunet rozglądał się z pewną dozą niepewności, dłonie mocno wciskając do kieszeni w spodniach. Wciąż nie był przekonany, czy dobrze zrobił przychodząc tam. Jednak skoro Kanazaki tak nalegała...

          - Ty... - syknął członek klanu Hamato w czerwieni i spojrzał wrogo na nowo przybyłego.

          Nie wiedząc, co ma zrobić, pół-mutant odwzajemnił spojrzenie niepewny. Wzburzony nastolatek zaś rozpoczął wyładowywać swoją frustrację na dwójce, która wpadła na "niesamowity" pomysł, by zabrać młodocianego mordercę razem z nimi na wypad.

          - Chyba zwariowaliście, jeśli myślicie, że gdziekolwiek się z nim wybieram! - zawołał podniósłszy głos, wskazując czerwonookiego.

          - Raph, uspokój się...

          - Jak mam się uspokoić?! - Chłopak nie dał dojść starszemu bratu do głosu. - Najpierw zmuszasz mnie do jakiegoś durnego wyjazdu, a potem jeszcze zapraszasz na niego też tego potwora bez mojej wiedzy! A ja mam być spokojny?! Nigdzie nie jadę!

          Z tymi słowy odwrócił się na pięcie i już miał wrócić do siebie, gdy Leonardo zastąpił mu drogę, nie zamierzając jeszcze dawać za wygraną.

          Nysa właśnie miała dołączyć do kłótni, aczkolwiek powstrzymało ją delikatne dźgnięcie w łopatkę. Odwróciwszy się ujrzała swojego czarnowłosego przyjaciela z niekoniecznie zadowoloną miną.

          - Jesteś pewna, że ja tutaj to był dobry pomysł? - zaczął cicho pół-demon, patrząc na nią. - Bo ja mam co do tego pokaźne wątpliwości. Wiem, że chciałaś mi pomóc znaleźć kumpli po tym, jak zacząłem ci się ostatnio wyżalać, ale... twoi na pewno mnie nie polubią, sama zresztą widzisz. Może lepiej wrócę do domu, co?...

          - O nie, nie ma mowy. - Hybryda położyła dłonie na ramionach kolegi i spojrzała mu w oczy z determinacją. - Obiecałam ci miło spędzony razem poza miastem czas. Nie zamierzam łamać danego słowa tylko dlatego, że Raphael znowu stroi fochy.

          Jinx nie starał się dalej wycofać, po prostu skapitulował i skinął głową. Już się nie odzywa, niech się dzieje, co ma się dziać. Sprzeczka z koleżanką to ostatnie, czego teraz mu potrzeba.

          W międzyczasie Donatello postanowił jakoś rozdzielić kłócących się braci i ich uspokoić. Ostatecznie stanęło na tym, że pójdą na kompromis - pozwolą nowemu nemezis zielonookiego jechać z nimi, aczkolwiek brunet będzie miał kategoryczny zakaz wchodzenia wyżej wymienionemu w pole widzenia. Rozwiązanie niezbyt przyjemne, ale chyba jedyne akceptowalne dla wszystkich stron (choć trudno było nie zauważyć, że chłopak w czerwieni i tak kręcił jeszcze na to nosem).

          Gdy nareszcie udało im się dojść do porozumienia, mogli finalnie wyruszać. Nysa i jej kontrowersyjny kompan umieścili swoje bagaże w pojeździe, po czym usadowili się wraz z pozostałymi na tyłach. Żeby zanadto nikomu nie wadzić, pół-demon wcisnął się w jakiś mało widoczny kąt na czas podróży i nie chciał stamtąd wyjść nawet mimo próśb Kanazaki.

         Raph zaś nie odezwał się ani słowem przez całą drogę, z ponurą miną zatapiając się we własnych myślach. Naturalnie manewrowały one po tematach związanych z zaistniałą przed wyruszeniem sytuacją i ich powodem, młodym mordercą. Paradoksalnie, gdy mutant wyładował już swoje negatywne emocje w trakcie sprzeczki, przemyślenia wcale nie okazały się tak bardzo przesycone nienawiścią, jak sądził, że będą. Nie zmieniło to jednak faktu, iż wolałby, żeby nastolatka tam w ogóle nie było. Albo najlepiej jakby cały wyjazd został odwołany, a on sam mógł teraz siedzieć w swoim pokoju pod kołdrą.

          Drogę przebyli w niemal kompletnym milczeniu. Jedynie Michelangelo kilkukrotnie starał się kogoś zaczepić, ale nie udało mu się uciągnąć żadnej dłuższej rozmowy, zatem po pewnym czasie nawet on zrezygnował i zajął się grą na n-fonie. Gdy wreszcie znaleźli się na miejscu, nikt nie zareagował szczególnie radośnie. Być może po części była to wina nieprzyjemnej atmosfery towarzyszącej im już od nowojorskiej kryjówki. Jednak, nawet jeśli większość z nich nie zdawała sobie z tego sprawy, coś jeszcze się nie zgadzało.

          W tym miejscu było coś dziwnego.

## R-4: Chaotyczne początki

       Po dostaniu się na miejsce i wniesieniu swoich pakunków do domu, grupa zajęła się przydzielaniem pokojów. Żeby zmniejszyć ilość niepotrzebnych konfrontacji Raphaela i Jinx, tego drugiego ulokowano na piętrze, a pierwszego - parterze. Kuchnia niestety wciąż była wspólna dla wszystkich, więc mogli się tam na siebie natykać, aczkolwiek w tej sprawie nic już nie dało się zrobić.

           Nim przeniósł wszystkie swoje bagaże do tymczasowego pokoju, Michelangelo zakradł się do kuchni, starając się nie dać nikomu zauważyć niesionej torby termoaktywnej. Była widocznie mocno wypchana, a zawartość zdawała się wcale nie chcieć pozostawać w środku. Chłopak rozejrzał się bacznie, a sprawdziwszy, czy nikt go nie widzi, otworzył w końcu reklamówkę, z której od razu wydobyło się wściekłe miauczenie. Natychmiast zamknął ją z powrotem i rozejrzał się spanikowany. Na jego szczęście, prawdopodobnie nikt nic nie słyszał.

          Raz jeszcze otworzył zamek zatrzaskowy torebki, ucząc się jednak na swoich błędach i robiąc to powoli, w międzyczasie uspokajając i uciszając stworzenie w środku. W końcu udało się mu opanować Lodokicię, dogłębnie zbulwersowaną warunkami, w jakich ją przenoszono. Zasyczała z urazą na swojego pana i wymachiwała chwilę łapami.

          - Oj wiem, no wiem, przepraszam. Następnym razem wymyślę ci jakąś lepszą klatkę do przenoszenia. - Nastolatek otworzył zamrażarkę i podniósł mutantkę, po czym wsadził ją na jedną z oszronionych półek. - Chodziło o to, żeby Leo się nie dowiedział...

          - O czym?

          Mikey podskoczył przestraszony i natychmiast się odwrócił. W progu stał Donatello, wsparty o framugę. Z jednej strony błękitnooki cieszył się, że to nie lider ich drużyny, z drugiej jednak z tej sytuacji również niełatwo będzie wybrnąć, w końcu młody naukowiec może wszystko przekazać starszemu bratu, jeśli akurat będzie miał taką ochotę.

          - O niczym takim! - Nastolatek zamknął z trzaskiem zamrażarkę, oparł się o nią plecami i zaśmiał nerwowo z przygłupim uśmiechem.

          Młodzieniec w fiolecie ruszył wolnym krokiem w stronę młodszego, westchnąwszy cicho. Michelangelo naprawdę nie potrafił kłamać.

          - Co znowu przeskrobałeś?

          - Nic! - Niebieskooki upierał się tak długo jak mógł i bronił drzwiczek lodówki, aczkolwiek na nic mu się to zdało. Ostatecznie to Donnie wygrał, przepchnął brata od urządzenia i otworzył zamrażalnik. Z wnętrza rozległo się zdenerwowane kocie syczenie.

          - Zabrałeś Lodokicię? Po co? - Wyższy z żółwi skrzyżował ręce na piersi i spojrzał na rozmówcę. Mikey zaśmiał się nerwowo.

          - No bo... samej w domu byłoby jej smutno, nie wiadomo, kiedy byśmy do niej wrócili...

          Jego rozmówca westchnął ciężko i pokręcił głową. Teraz już nic z tym zwierzakiem nie zrobią, nawet gdyby chciał. Przecież nie odwiozą go teraz do kryjówki, nie ma szans.

           - Moim zdaniem nie powinieneś tego ukrywać, Leo prędzej czy później sam się dowie. Może się na chwilę zdenerwuje, ale zaraz mu przejdzie.

           - Pomyślę o tym jeszcze - odparł nastolatek w pomarańczowym, rozluźniwszy się po uzyskaniu przekonania, iż brat niczego nie wygada. Młody chemik zaś poklepał go lekko po głowie z pobłażaniem, po czym opuścił pomieszczenie.

\*\*\*
         Odczekawszy pół godziny odkąd sama skończyła rozkładać swoje rzeczy po półkach, Nysa wyszła z pokoju i udała się w odwiedziny do ciemnowłosego przyjaciela ulokowanego w pomieszczeniu naprzeciwko. Chciała nieco poprawić mu humor po nieprzyjemnej sytuacji przed wyjazdem, w aucie zaś nie mieli zbyt dobrych warunków na rozmowy.

         Podeszła do drzwi i zapukała w nie. Czas oczekiwania na odpowiedź nie był długi, zaraz bowiem jej otworzono. W wejściu stanął młody mutant, nieco rozczochrany i chyba dość zmęczony.

         - Och, nie przeszkadzam? - spytała Kanazaki, widząc stan kolegi.

         - Jasne, że nie. Coś się stało? - Młodzieniec przygładził włosy i przetarł oczy rękawem.

         - Chciałam tylko porozmawiać, ale to może zaczekać jeśli nie masz siły, bez pośpiechu...

         - Wchodź po prostu - westchnął chłopak i przepuścił ją do środka. Dziewczyna rozejrzała się po pomieszczeniu, po czym usiadła na rogu łóżka i ułożyła sobie swój ogon na kolanach.

         - I jak ci się tu podoba? - spytała, obserwując krążącego koło okna towarzysza.

         - Nie najgorzej, ale trochę zimno.

         - Zimno? - powtórzyła po nim z zaskoczeniem.

         - No tak. W moim domu jest znacznie cieplej. I wszędzie daje siarką, ale w sumie lubię ten zapach. Zresztą, raczej się domyślasz, że w Piekle może trochę przygrzewać.

          - Faktycznie. Cóż, jeśli chcesz możemy włączyć kaloryfery...

          - Zastanowię się nad tym, może jeszcze przywyknę - odparł nastolatek, odsunął się od szyby i usadowił obok niej.

          - Mam jeszcze jedno małe pytanie - odezwała się hybryda po chwili ciszy, kołysząc nogami w powietrzu. - Wyjaśniałeś mi już, dlaczego to robisz, ale... czy gdy jesteśmy tylko we dwoje, również zamierzasz utrzymywać swoją obecną formę?

          - Na wszelki wypadek tak. Nie wiadomo, kiedy ktoś postanowi przeszkodzić nam w rozmowie i wleźć tu bez ostrzeżenia. Ale to chyba nie problem, prawda?

          Nysa pokręciła przecząco głową. Akceptowała swojego przyjaciela w każdej wersji, choć bardziej komfortowo czuła się z tą oryginalną.

           - Wiesz... mimo wszystko wciąż nie jestem pewien, czy powinienem tu być. - Kanazaki spojrzała na bruneta, który wbijał nieco markotny wzrok w podłogę przed swoimi stopami. - Zdaję sobie sprawę, że ty chcesz mojego towarzystwa, aczkolwiek jeśli wziąć pod uwagę resztę, to przegrywasz jeden do czterech. Albo może i pięciu...

          - Nie pleć bzdur. Obiecałam ci, że będziemy się dobrze bawić, i dotrzymam słowa. A chłopcy do ciebie przywykną. Z moją pomocą na pewno jakoś dogadasz się z Leo, z pozostałymi pójdzie już z górki. Zobaczysz.

          - Skoro tak mówisz... - Chłopak wzruszył lekko ramionami. Wciąż nie był przekonany, aczkolwiek skoro już tu jest, to się teraz nie wycofa. Wyszedłby na tchórza uciekającego od problemów, w które sam się ładuje.

           - Zaufaj mi.

           Mutant pokiwał lekko głową, a następnie zamilkł na chwilę, szukając nowego tematu do rozmowy, w ciągnięciu obecnego bowiem nie widział sensu.

           - Czy jeśli sprowadzę tu swojego kota, to nikt nie będzie miał nic przeciwko? - spytał wreszcie po chwili.

           - Ależ skąd. Masz na myśli tego, z którym już mnie wcześniej zapoznałeś?

           - Tak. Niby ma w domu inne futrzaste towarzystwo, ale jest nowy, więc jeszcze może czuć się tam nieswojo. Wolę na wszelki mieć go przy sobie.

           - Czyli masz jeszcze jakieś zwierzaki?

            Jinx skinął głową. W ten sposób konwersacja została zdominowana przez rozliczne pupile chłopaka, o których ten mógł mówić bez końca. Nysie ledwo udało się wtrącić coś o Darku, jej wilczo-demonicznym patronie, ale gdy już to zrobiła, brunet od razu podchwycił temat. I w ten sposób spędzili we dwoje czas aż do wieczora.

\*\*\*         Choć następnego dnia Kanazaki planowała oprowadzić swojego przyjaciela po ich tymczasowym lokum, nie dała rady tego zrobić - Leonardo zabrał ją ze sobą do miasta. Okazało się bowiem, iż popełnił ogromny błąd powierzając braciom spakowanie żywności na wyjazd - Donatello i Raphael nie przejęli się jego prośbą, a Michelangelo zabrał niemal same przekąski i słodycze. Dlatego też zmuszeni byli cofnąć się do domu po coś porządniejszego, nie dało się wyżyć całego wyjazdu samym śmieciowym jedzeniem.

         W związku z zaistniałą sytuacją, Jinx urządził sobie obchód po terenie samodzielnie. Wziąwszy ze sobą przyprowadzonego z domu przez portal kota, wydostał się z pokoju przez okno, aby nie wpaść gdzieś w budynku na nikogo niepożądanego.

         Na zewnątrz okazało się jeszcze zimniej niż w pokoju, ale to było raczej do przewidzenia. Choć dla kogoś o normalnym poczuciu temperatury pogoda nie stanowiłaby zapewne problemu, gdyż siedemnaście stopni Celsjusza to wcale nie tak mało, to organizm tego osobnika działał na nieco innych zasadach. Mimo to nie zamierzał odpuścić wycieczki, potwornie nudził się samotnie w pomieszczeniu robiącym mu tymczasowo za sypialnię. Zawinął się zatem szczelnie w czarną, przydużą bluzę i ruszył przez podwórze do starej szopy. Wydała mu się ona najodpowiedniejszym miejscem na rozpoczęcie zwiedzania.

         Gdy już zdjął kłódkę blokującą wejście i wśliznął się wraz ze swoim pupilem do środka, zastał mnóstwo zakurzonych narzędzi i sprzętów ogrodowych. Ze względu na swoje pochodzenie i zamieszkanie nie miał pojęcia, czym jest znaczna część z nich, dlatego też natychmiast przystąpił do szczegółowych oględzin wszystkiego z osobna.

         Jakim cudem spędził tam tyle czasu? Sam nie wiedział. Stracił rachubę. I pewnie jeszcze długo by tam siedział, rozkręcając kosiarkę na części, gdyby nie usłyszał wściekłego syczenia swojego kota z zewnątrz. Zwierzak najwyraźniej musiał wyjść, kiedy znudziło mu się obwąchiwanie starych płacht. Jednak co go tak zdenerwowało?

         Jinx otrzepał się z kurzu, po czym wyjrzał na zewnątrz. Niebo już mocno pociemniało, słońce skryło się za drzewami, pozostała po nim tylko jasna smuga nad horyzontem. Nieopodal drewnianej budki, w której znajdował się pół-demon, Raphael usiłował zgonić kota z pieńka służącego do rąbania drewna. Zwierzę było jednak uparte i ilekroć ten próbował je zrzucić, machało wściekle pazurami w jego stronę. Kocur zamierzał czekać na swojego pana właśnie w tym konkretnym miejscu, a jakiś przypadkowy przechodzień nie miał prawa mu w tym przeszkadzać.

         Brunet wiedział, że miał nie zbliżać się do żółwia, aczkolwiek musiał zabrać stamtąd upartego futrzaka zanim tamten się zdenerwuje i coś mu zrobi. Dlatego też po cichu wymknął się ze swojej kryjówki i ruszył w stronę szamoczącego się z sierściuchem ninja. Skinął ręką na tego pierwszego, który w tym momencie właśnie miał ugryźć rękę napastnika. Kocur jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki się uspokoił, zeskoczył ze swojego dotychczasowego siedziska i potuptał grzecznie do pana, unosząc dumnie ogon.

        Raph odprowadził wzrokiem stworzenie, a, zauważywszy jego pana, zrobił wrogą minę.

        - Pilnuj tego swojego pchlarza, bo następnym razem skończy jak te pieńki - z tymi słowy postawił kawałek drewna na wreszcie zwolnionym podeście i sprawnie rozrąbał na pół przyniesioną ze sobą z sieni siekierą. - Naprawdę lubię zwierzęta, ale to coś jest prawie tak obrzydliwie nieznośne jak jego właściciel.

         W odpowiedzi zwierzę zasyczało na niego wściekle i położyło uszy po sobie. Brunet pogłaskał je delikatnie po łebku.

          - Już dobrze - zwrócił się do stworzonka, które rzuciło jeszcze tylko nienawistne spojrzenie w stronę zielonookiego, po czym zaczęło głośno miauczeć, aby zostać wzięte na ręce.

          Mephy, jak został symbolicznie ochrzczony kilka dni wcześniej, był dość nietypowym przedstawicielem swojego gatunku. Niewątpliwie należał do kotowatych, aczkolwiek, jak na zwykłego dachowca, miał znacznie za długie łapy i nieco odmienny od standardowego pyszczek oraz duże uszy. Najbardziej znaczącą różnicą było jednak zachowanie - prędzej można by go porównywać do psa niż kota. Wykazywał bezwzględną wierność i posłuszeństwo, nigdy nie chodził nigdzie sam, chyba że akurat Jinx mu kazał, normalnie jedynie dreptał niezłomnie za swoim panem, a, gdyby mógł, towarzyszyłby mu nawet w łazience. Zdawał się rozumieć, kto i co mówi, choć to potencjalnie mogło się okazać mylne wrażenie, w końcu, mimo wszystko, wciąż był jedynie zwierzakiem.

          Pół-demon obserwował jeszcze chwilę pracującego przy rąbaniu drewna żółwia, po czym po cichu wycofał się z jego pola widzenia. Mimo zimna i ciemności nie wrócił jednak do domu. Pokręcił się jeszcze chwilę wokół budynku, czuł bowiem nieodpartą, dziwną chęć wycieczki w głąb lasu.

## R-5: Osobliwe znalezisko

         - Wciąż nie rozumiem, jak do tego doszło - westchnęła Nysa, pakując do plastikowej reklamówki kolejne produkty z kuchennej szafki.

         Dziewczyna była zmuszona cofnąć się wraz z Leonardem do kryjówki po zapasy pożywienia, o których zabraniu zapomnieli wyznaczeni do tego trzej żółwi bracia. Wizyta w znacznie mniej oddalonym od domu na wsi sklepie niestety nie wchodziła w rachubę z racji na wygląd mutantów, dlatego też dwójka, chcąc nie chcąc, udała się po zapasy do bazy.

         - Jak można było zapomnieć o jedzeniu?

         - Też chciałbym to wiedzieć. - Leonardo skończył właśnie wybieranie zapasów z lodówki. Zamknął zatrzaski w termoaktywnej torbie i położył ją na stole, obok reszty. - Chyba to będzie już wszystko.

         Kanazaki skinęła lekko głową i także podeszła do blatu ze swoim pakunkiem. Wzięła stamtąd jeszcze jedną siatkę i ruszyła zanieść je do auta. Niebieskooki poszedł jej śladem, on jednak był w stanie przetransportować znacznie więcej bagażu za jednym zamachem. Tym sposobem po kilku kolejkach mieli już w aucie cały prowiant, jaki tylko dało się znaleźć w kryjówce.

         Leo otrzepał ręce, obrzucił szybkim spojrzeniem załadowany bagażnik, po czym zerknął w stronę swojej towarzyszki. Miała dość mało radosną minę, dlatego też żółw postanowił się tym zainteresować.

         - Wszystko w porządku? Nie wyglądasz na szczególnie zadowoloną.

         - To nic takiego, po prostu... nie bardzo mam ochotę wracać już do domu. Wolałabym się dokądś trochę przespacerować. Sam wiesz, jak to bywa z moją naturą włóczęgi.

          Mutant skinął lekko głową ze zrozumieniem.

          - W takim razie możemy wybrać się w jakieś ładne miejsce poza miastem na przechadzkę, moi bracia raczej nie umrą z głodu, jeśli przyjdzie im zaczekać dodatkową godzinkę czy półtorej.

          - Na pewno? - dopytała się mutantka, w jej oczach zaś błysnęła wyraźna iskierka ekscytacji. Bardzo lubiła spędzać czas z przyjacielem, a druga okazja taka jak ta mogła się zbyt prędko nie powtórzyć.

          Gdy jej towarzysz pokiwał głową, Nysa uśmiechnęła się radośnie i ruszyła raźno do samochodu. Znała jedno miejsce po drodze, do którego mogli się wybrać - na skraju lasu znajdował się pewien spokojny, nasłoneczniony pagórek. Nigdy jeszcze nie napotkała nikogo w jego okolicy, więc powinni mieć tam trochę prywatności.

           Leonardowi również przypadł do gustu ten pomysł, dlatego też już kilkanaście minut później znaleźli się w wybranym przez dziewczynę miejscu. Zaparkowawszy auto gdzieś między drzewami, dwójka nastolatków zabrała niewielki prowiant w postaci paczki ciasteczek i ruszyła w górę pagórka, dyskutując na różne błahe tematy. W swoim towarzystwie czuli się swobodnie, nie potrzeba im było żadnych ambitnych rozmów. Równie dobrze mogliby gawędzić o pantofelkach czy innych dziwnych żyjątkach, o których życiu żadne z nich nie miało tak naprawdę  zielonego pojęcia.

         W międzyczasie Jinx w towarzystwie swojego kota brnął w głąb lasu, rozglądając się z zainteresowaniem. W głuszy panował półmrok, drzewa rosły bowiem tak gęsto, iż zasłaniały dostęp promieni słonecznych. Ściółka uginała się lekko pod ciężarem młodego żółwia; zostawiał za sobą ślady, które nawet ślepiec by odnalazł, jednak nie uważał tego za problem - dzięki temu, jeśli do tego czasu się one nie zatrą, będzie miał ułatwione odnajdywanie drogi powrotnej.

          Krocząc bez namysłu przed siebie, nastolatek nie miał pojęcia, dokąd dokładnie zmierza. Plątał się bez celu w zaroślach, od czasu do czasu znajdując coś ciekawego, przykładowo grzyb o pokaźnym kapeluszu lub kości martwych zwierząt. Mephy zaś trwanie podróży umilał sobie ściganiem wszelkich owadów, jakie weszły mu w pole widzenia.

          Po dobrych trzydziestu minutach spaceru, pół-demon dojrzał na horyzoncie między drzewami coś dziwnego. Zbliżywszy się, rozpoznał wiekową, rozpadającą się chatkę z ciemnego, spróchniałego drewna. Musiała być naprawdę stara, ściany częściowo porósł mech i bluszcz, a na dachu wyrosła maleńka sosenka. Drzwi wejściowe zaś stały otworem.

        Prawdopodobnie żadnej osoby przy zdrowych zmysłach taki widok nie zachęciłby do eksploracji. Aczkolwiek czy ktoś kiedykolwiek twierdził, że Jinx do takich należy? Chłopak od razu raźnym krokiem wszedł do stojącego na granicy zawalenia się budynku i rozejrzał. Choć wewnątrz było ciemno, brunet świetnie wszystko widział, demony nigdy nie miewały problemu z mrokiem.

         Młodzieniec znajdował się w niedużym salonie. Powietrze było wręcz gęste od kurzu i wszechobecnego zapachu stęchlizny. Pajęcze sieci pokrywały siedemdziesiąt procent powierzchni, w których w ogóle mogły powstać, a przyprószone kurzem stare meble nie były czyszczone już tak dawno, iż nie dało się dojrzeć ich koloru spod szarego kożucha brudu.  Nie znajdowało się tam w zasadzie zbyt wiele rzeczy - podarta sofa i kilka rozpadających się szafek z nielicznymi naczyniami w środku. Salon był najwyraźniej połączony z kuchnią, gdyż pod jedną ze ścian stała staromodna, opalana drewnem kuchenka i mała lodówka.

         Mephy, podążający jak zawsze za swym panem, machnął niezadowolony ogonem i kichnął, robiąc krok do tyłu, w stronę wyjścia. Kotu nie przypadło do gustu to miejsce. Pomiędzy tonami zalegającego pyłu i zapachem przegniłego drewna wyczuwał coś, co ani trochę mu się nie podobało. Starał się przekazać to swojemu właścicielowi porozumiewawczym spojrzeniem, jednak zanim to zrobił, Jinx już dawno zniknął w głębi budynku. Ciekawski demon musiał obejrzeć wszystko. Otworzył każdą szafkę i przetrząsnął wszystkie półki, wzbijając przy tym tumany kurzu.

         Kiedy już zakończył eksplorację piętra i miał udać się do piwnicy, po otworzeniu klapy do niej uderzył go charakterystyczny, kwaśny zapach rozkładu zwłok. Nastolatek rozpoznał woń od razu, miał już wątpliwą przyjemność kiedyś z nią obcować. Bez wątpienia coś tam na dole zdechło. Mutant podejrzewał, iż mógł to być szczur lub mysz, takie żyjątka najczęściej dokonywały żywota w tym podobnych miejscach. Smród jednak był tak silny i uciążliwy, że można się było zacząć poważnie zastanawiać nad prawdziwością postawionej przez niego tezy.

          Właśnie miał zejść na dół, aby to sprawdzić, gdy zauważył niewielką skrzyneczkę pod szafą. Wydało mu się to dość dziwne, mógłby przysiąc, iż przetrząsnął wszystko i z pewnością chwilę temu jeszcze nic się tam nie znajdowało. Aczkolwiek, jak widać, musiał się mylić. Drewniane pudełka nie dostają nóżek i nie przemieszczają się samodzielnie. Cofnął się więc, położył na podłodze obok mebla i z pewnym trudem wcisnął dłoń w szczelinę, po chwili wydobywając tajemniczy kuferek. Zdmuchnąwszy z niego kurz, obejrzał go dokładnie. Przedmiot miał na wieczku wyrzeźbione runiczne napisy, których młodzieniec nie potrafił rozczytać - to jego tata był specjalistą od języków, nie on. Prócz tego znalazł na drewnianej powierzchni jeszcze trochę zadrapań. Od frontu zaś widniało z lekka zardzewiałe, metalowe zamknięcie. Jinx bez wahania zabrał się za otwieranie go, ciekaw, co (i czy coś w ogóle) znajduje się wewnątrz.

        Z wnętrza delikatną poświatą błysnął rubinowy, półprzezroczysty kamień. Był niewielki, o nie do końca regularnym kształcie i gładkich krawędziach, dość płaski, z symbolem podobnym do tych z wieka skrzynki wyrytym na froncie i tyle. Nastolatek przypatrywał mu się chwilę z wyraźnym zainteresowaniem, a następnie wydobył z pudełka i podrzucił kilka razy. Nawet jak na coś tak niewielkiego, przedmiot był niezwykle lekki.

        - Hej, Mephy! - zawołał, uśmiechając się, wyraźnie zadowolony ze znaleziska. - Zobacz, co znalazłem!~

        Kot posłusznie przydreptał do pana, kołysząc nerwowo ogonem. Dostawszy pod nos kamyk obwąchał go ostrożnie, po czym kichnął i zasyczał, cofając się kilka kroków. Takie zachowanie futrzaka nieco zdziwiło mutanta. Chłopak przykucnął przed pupilem i poklepał go lekko wolną ręką po łebku.

         - Co się stało, przyjacielu? Przecież to zwykła błyskotka.

         Kocur zamachał gniewnie ogonem. Ten dwunożny nie rozumiał nic a nic. Czyżby obracanie się wśród ziemskich istot rozumnych całkowicie przyćmiło instynkty i intuicję jego demonicznych przodków?

         Nie zwracając uwagi na sprzeciwy zwierzęcia, Jinx wsunął znaleziony kamień do kieszeni w spodniach, a następnie skierował się do wyjścia. Powietrze stało się znacznie wilgotniejsze niż było chwilę temu, a to mogło oznaczać tylko jedno - deszcz.

\*\*\*
         Nysa i Leo, zaskoczeni przez nagłą ulewę, musieli czym prędzej zawrócić ze swojego spaceru. Dobiegłszy do samochodu, mutantka wyżęła włosy i westchnęła ciężko. Nawet jeśli dość szybko tam dotarli, to była cała przemoczona. Jak u jej towarzysza nie był to jakiś olbrzymi problem, w końcu niewiele z ekwipunku chłopaka mogło namoknąć, tak ona miała istne bajoro w butach, a wodą z jej zniszczonej fryzury można by zapełnić co najmniej jedną półlitrową butelkę.

         - Kurczę, te chmury nie wyglądały na deszczowe... - wymamrotał Leonardo, poszukując czegoś, czym jego przyjaciółka mogłaby choć trochę się osuszyć. Niestety, mimo przetrząśnięcia całego pojazdu, nie odnalazł żadnego ręcznika ani nawet ścierki. Aczkolwiek wciąż się nie poddawał.

         - Daj już spokój, Leo - zwróciła się doń dziewczyna, wyciągając ze schowka paczkę chusteczek higienicznych i wycierając sobie nimi twarz. Spływające z rzęs krople zaczynały ją już denerwować. - Dam radę zaczekać aż wrócimy, w domu z pewnością są jakieś ręczniki. A może wezmę sobie gorący prysznic?... - zaczęła zastanawiać się na głos.

         Niebieskooki zasiadł finalnie za kierownicą, a widząc, że jego towarzyszka waha się przed zajęciem miejsca na sąsiednim fotelu, pokręcił głową.

         - Siądź sobie, przecież wyschnie.

         Kanazaki uśmiechnęła się z lekka - nie wiedzieć dlaczego - zawstydzona, a następnie wykonała polecenie chłopaka. Gdy zapięła pasy, mutant odpalił silnik i skierował pojazd w stronę ich obecnej wiejskiej kryjówki.

         Będąc już na miejscu, młodemu żółwiowi udało się jakimś cudem przekonać Nysę, iż nie musi się absolutnie przejmować pakunkami i może spokojnie iść się umyć, tak jak mówiła w samochodzie. Sam zaś zajął się noszeniem przywiezionego jedzenia do kuchni. Z powodu deszczu kursy od auta do domu i z powrotem nie należały do najprzyjemniejszych, aczkolwiek starał się pocieszać jak mógł. Ruch to przecież zdrowie, prawda? Bieganie w ulewie z torbami go zahartuje. Oczywiście...

         Na jego szczęście, bracia wreszcie raczyli oderwać się od swoich zajęć i mu pomóc. Chętnych do noszenia wprawdzie nie było, jednak, sposobem najsprawiedliwszej selekcji - gry w "kamień, papier, nożyce" - ten wątpliwy zaszczyt przypadł Raphaelowi. Michelangelo oraz Donatello zaś wyciągali prowiant z przyniesionych reklamówek i rozkładali go po kuchennych szafkach i lodówce. Dzięki takiej kooperacji cała akcja zajęła im maksymalnie kilkanaście minut.

          Tymczasem Jinx w końcu dotarł po swoich własnych śladach na skraj lasu obok domu. Zauważył ruch w kuchni, dlatego też zatrzymał się na chwilę. Jeśli był tam taki tłok, to szansa na przypadkowe wpadnięcie na Tego, Któremu Nie Można Wchodzić W Drogę niebezpiecznie wzrosła. Mimo to jednak chłopak nie miał ochoty stać tam na deszczu i czekać, aż towarzystwo łaskawie się rozejdzie, dlatego też wziął zdenerwowanego wilgocią kota na ręce i, osłoniwszy go bluzą, przebiegł pod drzwi. Wpatrywał się chwilę w wejście, po czym wreszcie wszedł do środka i... wpadł niemal wprost na Donniego.

         Spłoszony żółw w fiolecie krzyknął krótko i podskoczył, gdy niemal nie dostał drzwiami. Widząc młodego demona, zmieszał się. Próbował coś z siebie wydusić, aczkolwiek na początku wydukał tylko kilka niewyraźnych, przypadkowych sylab. Wreszcie jednak złożył je w coś sensownego. No... prawie.

         - Yyy, cześć! Ty... byłeś na dworze? Ha ha - wyjąkał wreszcie, drapiąc się w kark. To pytanie było okropnie głupie biorąc pod uwagę, w jaki sposób na siebie wpadli, aczkolwiek rozmówca nie wyglądał na zrażonego.

         - Tak. W lesie - odparł brunet swobodnie, wzruszając ramionami.

         - Eea, no tak, rozumiem. Ale... pada deszcz, nie zmokłeś? - Kolejny idiotyzm wypowiedziany w stresie. Oczywiście, że odpowiedź brzmi "tak", przecież widać to od razu. Mokre włosy oraz bluza usłana zaciekami. Jinx jednak wciąż nie zwracał uwagi na takie głupoty, za co brązowooki był mu nad wyraz wdzięczny.

         - Trochę, ale nie jest źle. Korony drzew całkiem nie najgorzej chronią przed opadami.

         Donatello pokiwał energicznie głową i zaczął rozglądać się na boki.

         - No... to ja już może pójdę. L-Leo i Nysa przywieźli trochę prowiantu, więc jakbyś chciał coś sobie wziąć, to...

        - Jasne. Dzięki, skorzystam później. Do zobaczenia potem.

        Pół-demon przymknął oczy, po czym zgrabnie wyminął rozmówcę i skierował się wraz ze swoim kotem wciąż tkwiącym mu na rękach na piętro. Don odprowadził go wzrokiem. Gdy Jinx wchodził po schodach, ninja zauważył dziwną, czerwoną oraz podejrzanie niepokojącą poświatę błyszczącą w tylnej kieszeni jego spodni i zaczął się zastanawiać, co oraz skąd młodzieniec zabrał. Miał niejasne przeczucie, iż to znalezisko nie przyniesie im niczego dobrego.

## R-6: Jak (nie)pozbywać się przeklętych artefaktów

          Kilka dni po wizycie w dziwnej, opuszczonej chacie, Jinx zaczął się łapać na tym, iż zabiera ze sobą znaleziony kamień dosłownie wszędzie. Ciągle ma go w kieszeni lub dłoni, a jednocześnie nie chce o nim nikomu mówić ani tym bardziej go pokazywać. Choć na początku starał się jakoś to usprawiedliwić, w końcu dostrzegł, że naprawdę ma problem.

          W pierwszej chwili postanowił, że wróci do domu i porozmawia o tym z tatą. Discord przez setki lat swojego życia z pewnością musiał się już spotkać z podobną rzeczą, zna się przecież na wielu dziwacznych zaklęciach. A to z pewnością było jedno z nich, zwyczajne przedmioty nie oddziałują przecież w taki sposób na posiadacza. Okazało się jednak, że do dotychczasowej sterty problemów dołączył jeszcze jeden - nieważne, jak bardzo by się nie starał, Jinx nie był w stanie otworzyć portalu do domu.

         Mimo panicznego powtarzania prób z częstotliwością co parę minut lub mniej, młody pół-demon nie osiągnął ani jednego sukcesu, a jedynie się namęczył. I to do tego stopnia, że przed kolejną burzą mózgów z Mephym musiał uciąć sobie krótką drzemkę, bo nie był już w stanie trzeźwo myśleć ze stresu oraz wycieńczenia. Niestety, miał to do siebie, iż w sytuacjach grożących oddzieleniem od rodziny wbrew woli bardzo łatwo zaczynał panikować.

          Obudziwszy się i wziąwszy szybki, zimny prysznic na rozbudzenie, Jinx postanowił wymyślić jakiś sposób na samodzielne pozbycie się przeklętego kamienia. Pierwsza próba - klasyczne wyrzucenie przez okno. Niezbyt ambitnie i nieco nieodpowiedzialnie (w końcu ktoś inny mógłby go znaleźć), ale młodzieniec nie patrzył na to w takich kategoriach. Po prostu za wszelką cenę chciał znaleźć się jak najdalej od tego przeklętego przedmiotu.

         I faktycznie, udało się. Cisnął kryształem z całej siły przez okno na piętrze.

        A chwilę potem sam za nim wyleciał.

\*\*\*
         - Nie przesadzaj, Dark, musisz się czasem kąpać.

         Nysa usilnie starała się utrzymać wierzgającego psa na rękach oraz zanieść go do łazienki, ten jednak bronił się przed tym jak mógł. Nie znosił być mytym i nie zamierzał się poddać bez walki, nawet jeśli nalegała na to jego pani. W ostatecznym przypływie desperacji przyczepił się zębami oraz pazurami do framugi łazienkowych drzwi, budząc tym samym oburzenie mutantki.

         - Zwariowałeś?! Zniszczysz ścianę, puszczaj natychmiast! - Choć nastolatka ciągnęła go i próbowała oderwać na wszelkie sposoby, wilk permanentnie zatrzasnął szczęki. Ani mu się śniło je rozwierać.

         Zauważywszy dość komiczne starcie, wychodzący właśnie z salonu Leonardo podszedł bliżej z mimowolnym uśmiechem rozbawienia na ustach.

         - Może ci pomóc?

         Usłyszawszy znajomy głos, Kanazaki podniosła wzrok na żółwia i uśmiechnęła się zażenowana.

          - O, cześć... nie trzeba, poradzę sobie. Ale dziękuję za propozycję. - Z tymi słowy ponownie pociągnęła wilka w stronę wnętrza łazienki, mając nadzieję, iż wzięty z zaskoczenia w końcu puści. Niestety, przeliczyła się.

          - Na pewno? - Żółw zbliżył się do framugi, na której Dark zacisnął kły, zastanawiając się, w jaki sposób można rozewrzeć mu paszczę, a jednocześnie nie wyrządzić krzywdy.

         - No... - Nysa przymknęła oczy i westchnęła. - Może jednak...

         Dwójka nastolatków jeszcze przez chwilę mocowała się z upartym wilkiem - podczas gdy Kanazaki wciągała go do wnętrza pomieszczenia docelowego, Leonardo starał się własnoręcznie otworzyć paszczę zwierzęcia. Aczkolwiek wszystkie ich starania spełzły na niczym. Stworzenie zaparło się w sobie i nie zamierzało odpuszczać, choćby mieli się z nim szarpać cały dzień.

          Gdy już chcieli się poddać, młody lider wpadł na jeszcze jeden pomysł. Skoro nie potrafili pokonać demona siłą, to może czas spróbować czegoś innego? Być może powinni zrobić coś, co mu się nie spodoba. Jest psowatym, więc istniało kilka możliwości. Niebieskooki postanowił zacząć od najbardziej oczywistej z nich, której nie znosiły wszystkie psy, z jakimi miał kontakt - od dmuchnięcia w nos.

          Kiedy Dark usłyszał, jak żółw proponuje to jego pani, spojrzał na nich z taką żądzą mordu w oczach, iż gdyby Nysa go nie znała, to mogłaby pomyśleć, że zaraz się na nią rzuci. Nie groziło jej jednak nic takiego i zdawała sobie z tego sprawę, dlatego też odebrała to spojrzenie jako znak sugerujący szansę na powodzenie.

          I rzeczywiście - gdy Kanazaki zamieniła się miejscami z przyjacielem, a następnie zaczęła drażnić zwierzę w ustalony wcześniej sposób, wilk szybko poirytował się na tyle, by próbować odsunąć pysk, a w efekcie zelżał uścisk jego szczęk. Młody Hamato od razu wykorzystał okazję, oderwał futrzaka od framugi i wpadł z nim do łazienki, tracąc równowagę i lądując na ziemi. Demon próbował się jeszcze ratować, aczkolwiek Nysa uniemożliwiła mu to, wchodząc do pomieszczenia i zasłaniając mu wyjście, uprzednio zamykając oczywiście drzwi na klucz.

          - Nigdzie się nie wybierasz, złośniku. - Dziewczyna uśmiechnęła się triumfalnie, na co Dark odpowiedział zirytowanym warknięciem. Niestety, w obecnej sytuacji musiał skapitulować - nie miał możliwości dezercji bez powodowania zniszczeń. Zwiesił więc łeb naburmuszony i posłusznie wlazł do wanny, kiedy hybryda go do niej popędziła.

\*\*\*
         Nastoletni pół-demon siedział na dworze, oparty plecami oraz tyłem głowy o ścianę, z zamkniętymi oczami i zaklętym kamieniem w dłoni. Miał spore szczęście, iż posiadał skrzydła, inaczej nieźle by się poobijał.

         Naprawdę nie wiedział, dlaczego to zrobił. Nie chciał, to jakiś dziwaczny odruch, którego nie potrafił powstrzymać. Aczkolwiek nie mógł dać się tak po prostu pokonać. Obawiał się, że to dopiero początek negatywnego wpływu przedmiotu, kto wie, jak daleko by to zajdzie, jeśli niczego nie zrobi.

          Młodzieniec posiedział tam jeszcze chwilę, myśląc nad nowym sposobem wyeliminowania artefaktu ze swojego życia. Po chwili usłyszał jednak kocie zawodzenie dochodzące gdzieś znad niego. Uniósłszy głowę, dostrzegł łeb czarnego zwierzątka miauczącego i wyglądającego za nim przez otwarte okno. Oczywiście - drzwi pokoju były zamknięte, więc kocur nie miał jak zejść na dół do pana. Dlatego teraz miauczał i nie przestanie, dopóki nie zostanie uwolniony oraz dopuszczony do demona.

          - Spokój, Mephy, już tam do ciebie idę - zawołał Jinx, po czym zebrał się z trawnika i otrzepał ubrania. Musiał wymyślić coś lepszego, aby pozbyć się tego głupiego kamienia.

         Wróciwszy do pokoju i uspokoiwszy kota, młodzieniec zaczął pracować nad nową koncepcją. Nie mógł sobie pozwolić na nic szczególnie wymyślnego, postanowił więc raz jeszcze spróbować go wyrzucić, ale gdzieś indziej, naiwnie sądząc, iż to cokolwiek zmieni. Teoretycznie ze względu na swoją demoniczną część mógłby po prostu zmiażdżyć kamień w dłoni, ale nie potrafił się do tego zmusić, jego ciało zachowywało się, jakby miał zaraz dostać ataku paniki lub drętwiało, kiedy tylko próbował. Dlatego musiał zrobić coś gwałtownego, wystarczająco szybkiego, żeby nie zdążyć wbrew swojej woli temu zapobiec.

         Wybrał utopienie artefaktu w pobliskim jeziorze.

         Tę próbę postanowił odbyć już wieczorem, kiedy zacznie się ściemniać, by na nikogo nie wpaść przy wychodzeniu czy powrocie. Przyodział znacznie grubszą odzież niż wymagałyby tego ziemskie istoty (jego odporność na zimno była znikoma), po czym wziął swojego kota, który koniecznie chciał iść z nim, wsadził kamień do kieszeni i wymknął się z domu, by wyruszyć w las. Nie potrzebował żadnej mapy, aby odnaleźć zbiornik wodny, jako piekielny pomiot miał bardzo wyczulony węch i najprościej w świecie wywęszył wodę. Droga tam nie zajęła zaś długo, kilka minut marszem wystarczyło.

          Po dotarciu na miejsce Jinx chwilę przypatrywał się spokojnej, odbijającej wieczorne blaski toni. Choć wokół wcale nie było cicho - gdzieniegdzie rozlegało się kumkanie żab, ginące we wszechobecnej gwarze cykania świerszczy - chłopak miał wrażenie, jakby wszystko zamarło. Zaczął zżerać go stres, pobladł, a jego dłonie stały się zimne i drżące. Wizja pozbycia się artefaktu napawała go nieuzasadnionym strachem, którego nie potrafił zrozumieć.

          Mephy miauknął na pana oraz otarł się o jego nogę, widząc jego dziwne zachowanie. Wtedy mutant opanował się na tyle, by zesztywniałą ręką sięgnąć do kieszeni po kamień. Mimo protestów organizmu, po kilku głębokich wdechach chwycił mocno przedmiot i cisnął daleko przed siebie, do wody. Parę sekund później, z dala od brzegu, czerwona błyskotka zniknęła w ciemnej toni, a ostatnim śladem po niej był cichy plusk.

          Wtedy demon zaczął szaleć. Opadłszy na cztery łapy zaczął rzucać się w stronę wody i hamować w ostatniej chwili, aby już moment później znów wbrew swojej woli się tam rwać. Jego koci towarzysz był kompletnie zdezorientowany. Miauczał i biegał za panem, nie rozumiejąc, co się dzieje, ani co powinien zrobić. Chłopak zachowywał się, jakby zwariował.

          Groteskową scenę przerwało rozpaczliwe miotanie się ryby niedaleko brzegu. Zwierzę wyraźnie było przerażone, tłukło ogonem oraz wiło się na wszystkie strony. Jako iż Jinx nie znosił cierpienia zwierząt, pozwolił się zwyciężyć i faktycznie wszedł do wody, jednak nie zamierzał pozwolić sobie na poszukiwania kamienia, a jedynie na uratowanie ryby.

          Dotarłszy do stworzenia, chłopak złapał je szybko i próbował się zorientować, co mu się konkretnie dzieje. Prędko zrozumiał, iż dość potężnych rozmiarów szczupak połknął coś, czego nie powinien, a to zablokowało mu się gdzieś w gardle. Podjął zatem próbę ostrożnego wyjęcia owego przedmiotu, aczkolwiek nie było to wcale takie proste, a ratowany obiekt nie chciał współpracować. Ostatecznie jednak się udało. Ocalona ryba natychmiast się wyrwała i uciekła, zaś młodzieniec został sam w wodzie po pas z tym, co spowodowało całą tę sytuację. Przeklętym, czerwonym kamieniem.

        Wyszedłszy na brzeg, chłopak położył się krzyżem na piasku, załamany kolejnym niepowodzeniem. I leżał tak chwilę, mimo iż jego kot zawzięcie go lizał i szturchał, żeby wstał. Nie miał już siły. Był przemoczony, przemarznięty, zły, a przede wszystkim - kompletnie bezsilny.

          Niecałe dziesięć minut później znajdował się już na drodze do domu. Cały drżał z zimna. Nie dość bowiem, że wieczór był chłodny, to jeszcze jego ubrania były w sporej części przemoczone, co tylko potęgowało reakcję jego organizmu na niską temperaturę, na którą już i bez tego był wrażliwy.

          Dotarłszy do budynku, mutant od razu się przebrał, wziął prysznic, po czym usiadł przed rozpalonym kominkiem zawinięty szczelnie w gruby koc. Siedział tak dość długi czas, grzejąc się i z fascynacją patrząc w płomienie. Zawsze lubił oglądać stojące w ogniu przedmioty.

          Podczas takiego obserwowania młody demon wpadł jeszcze na jeden, niespecjalnie ambitny pomysł na pozbycie się artefaktu. Mógłby spróbować wrzucić go do paleniska. Szanse na wyeliminowanie w ten sposób problemu były niewielkie, aczkolwiek chłopak liczył, iż kamień zareaguje niczym diament i prędko spłonie.

          Tak jak ostatnio, największym problemem było zmuszenie ciała do posłuszeństwa. Przedmiot, jakby wykrył, co zamierza trzymająca go osoba, usilnie próbował go unieruchomić dzięki zawartej w sobie magii. Demon jednak zaparł się w sobie i zebrał wszystkie siły, aby cisnąć błyskotką wprost w płomienie. Szybko tego pożałował.

          Gdy tylko ogniste języki zaczęły smagać kryształ, Jinx poczuł, jakby to on sam właśnie wpadł w palenisko zamiast niego. Odczuwszy nagły, rażący ból na całym ciele, nawet nie krzyknął - głos zamarł mu w gardle. Z paniką w oczach, nie zważając na palące się drwa, rzucił się w stronę kominka i wydobył stamtąd kamień. Niestety, w trakcie tej czynności jego ochraniacze zajęły się ogniem, więc choć nieuzasadniony, abstrakcyjny ból na całej skórze zniknął, to teraz groziły mu prawdziwe, namacalne oparzenia na rękach.

         Chłopak natychmiast odrzucił przedmiot na bok i zaczął machać podpalonymi dłońmi spanikowany. Może i był przyzwyczajony do ciepła, ale bez przesady. Jego przerażenie szybko udzieliło się towarzyszącemu mu kotu, który zaczął miauczeć przejmująco oraz biegać wokół swojego pana. Sytuacja zaś robiła się coraz gorsza. Od wierzgania się demona kawałek płonącego ochraniacza spadł na koc, który także szybko się zajął, choć Mephy starał się jak mógł temu zapobiec i dzielnie uderzał łapką pierwszy z płomieni, parząc sobie przy tym poduszeczkę oraz drąc się tak jak tylko koty i małe dzieci to potrafią.

         Zamieszanie to szybko zwróciło uwagę zielonookiego żółwia, który właśnie brał sobie z kuchni szklankę soku pomarańczowego. Słysząc dziwne odgłosy, poszedł szukać ich źródła poirytowany, a gdy zobaczył, co się tam najlepszego wyprawia, szczęka mu opadła. Jinx zdążył już podpalić nie tylko siebie, ale także połowę pokoju, wciąż w panice rzucając się po pomieszczeniu i machając skrzydłami. Mephy zaś, gdy tylko zobaczył żółwia, doskoczył do niego i wydał z siebie dziwaczny dźwięk, patrząc na niego prosząco wielkimi oczyma, co wyglądało niemal jakby błagał o pomoc dla swojego pana.

          Kiedy tylko mutant w czerwieni się otrząsnął, pobiegł szukać czegoś, co pomogłoby opanować tę całą sytuację. Nie udało mu się znaleźć gaśnicy, więc wyręczył się wiadrem deszczówki sprzed wejścia do budynku. Wylał je na bruneta, aby wreszcie przestał się wić, jednakże wody nie wystarczyło na odratowanie reszty pokoju. Na szczęście pozostali też już poczuli swąd spalenizny, więc po chwili zjawił się także Donatello z gaśnicą przyniesioną z jego laboratorium. Moment później całe pomieszczenie, włącznie ze znajdującym się w środku chłopakiem, pokryło się białą pianą, która zdusiła pożar.

          Wokół wejścia do pomieszczenia zebrała się już całkiem spora grupka osób. Z domowników brakowało jedynie Michelangela, który siedział w swoim pokoju na piętrze w  słuchawkach i nie zauważył całego zajścia. Leonardo oraz Nysa obserwowali sytuację zza pleców dwóch pozostałych braci żółwia. Dziewczyna wyglądała na dość zmartwioną, obawiała się, iż jej koledze mogło się coś stać. Pozostali jednak bardziej martwili się pokojem niż demonem.

         - Ty cholerny... - Wściekły zielonooki wkroczył do pomieszczenia, chwycił spoglądającego na niego spod piany wzrokiem zbitego szczeniaka pół-demona za ramiona i podciągnął go na równe nogi. Jinx syknął tylko cicho z bólu, nieco poraniony przez płomienie, ale nie ośmielił się protestować.

          - To nie było specjalnie, po prostu...

          - Po prostu co?! - przerwał mu Raphael. - Omal nie puściłeś nas z dymem!

         Nie wiedząc, w jaki sposób ma mu wytłumaczyć sytuację, brunet spojrzał tylko w stronę miejsca, gdzie leżał jego przeklęty kamień. Hamato mimowolnie poszedł w jego ślady, a widząc coś dziwnego, świecącego spod niknącej, białej pierzyny na czerwono, otworzył szerzej oczy.

           - Co to jest za... - zaczął, ale szybko stwierdził, że nie będzie z nim rozmawiał na środku tego pobojowiska, na oczach wszystkich. Nie życzył sobie, aby ktoś się w to wtrącał. Chwycił więc chłopaka za nadgarstek i pociągnął w stronę drzwi. - Idziemy!

           Jinx ruszył za nim niechętnie, ale bez sprzeciwów.

          - Co zamierzasz? - zapytała skołowana Nysa, odprowadzając ich wzrokiem, aczkolwiek nie doczekała się odpowiedzi.

          Widząc, iż jego pan dokądś się wybiera, Mephy wygrzebał jego kamień, wziął go bardzo ostrożnie do pyszczka i, kulejąc na poparzoną przednią łapę, jak zawsze podążył wiernie za właścicielem.

## R-7: Chatka niewidka

          Wciągnąwszy młodego demona do swojego pokoju, Raphael ostrym tonem kazał mu siadać, po czym stanął z założonymi rękami pod drzwiami, opierając się o nie skorupą. Nie wiedział, jakimi sztuczkami może posługiwać się taka szumowina jak ta, którą miał przed sobą, jednakże przez te drzwi z pewnością wypuszczać go nie zamierzał. A przynajmniej dopóki, dopóty nie dowie się wszystkiego, czego chce.

           Jinx, nie chcący jeszcze bardziej pogarszać swojej sytuacji, postanowił nie próbować uciekać przed konfrontacją. Był zresztą przekonany, iż nic z tego nie wyniknie - historia o dziwnym kamyku, który steruje częścią jego zachowania i blokuje ważniejsze moce, dla kogoś żyjącego we względnie normalnym świecie będzie zwykłą opowieścią nietrzeźwego. Żółw pewnie posądzi go o branie narkotyków lub innych substancji psychoaktywnych, on sam na jego miejscu pewnie zrobiłby to samo. Brunet nie wiedział jednak pewnej rzeczy - zielonooki wcale nie wiódł zwyczajnego żywota, nawet jak na mutanciego wojownika. Widział i wiedział rzeczy, które ludziom nigdy się nawet nie śniły, dlatego też magiczny artefakt mógł wcale nie być dla niego aż tak odrealnionym pomysłem, jak sądził Hamada.

          Raph stał chwilę w milczeniu, obserwując demona i starając się ignorować uporczywe miauczenie oraz odgłosy drapania dochodzące z zewnątrz. Nie zamierzał wpuszczać Mephy'ego do środka, kot tylko rozpraszałby ich obu. Dopiero po dobrej minucie wziął głęboki oddech i rozpoczął rozmowę.

          - Co to jest?

          Chłopak w bandanie był pewien, iż siedzący naprzeciwko wie, o czym mowa. Jinx przez moment wahał się, jak (i czy w ogóle) mu odpowiedzieć, jednak zaraz przypomniał sobie o tym, co przeanalizował wcześniej i nabrał nieco pewności siebie - nawet jeśli mutant go wyśmieje, to co z tego? Nastolatek tak czy inaczej go nie znosił, a jedna odrealniona historyjka niczego nie zmieni. Spojrzał zatem z powagą w szmaragdowe oczy rozmówcy i przemówił w pełni poważnym, choć zabarwionym nutą rezygnacji głosem:

          - Zaklęty kryształ. Odkąd go mam, dzieją się ze mną dość dziwne rzeczy.

          Usłyszawszy to, żółw westchnął ciężko i pokręcił lekko głową.

          - Skąd wziąłeś ten szajs? - W pytaniu nie słychać było kpiny ani niedowierzania, co nieco zdziwiło jego adresata. Widząc zaskoczoną minę pół-demona, Raphael westchnął jedynie zniecierpliwiony. - Widziałem już mnóstwo dziwnych rzeczy. Podróże w czasie, mutacje, kosmitów... myślisz, że jakiś tam magiczny kamień mnie jeszcze dziwi?

          Jinx pokręcił powoli głową.

           - W lesie znalazłem starą chatę i postanowiłem ją sobie obejrzeć. Kryształ był w środku, w małej szkatułce. Nie wydawała mi się ona podejrzana, ale Mephy trochę dziwnie się tam zachowywał...

          - Czyli twój kot ma lepszy instynkt samozachowawczy niż ty. Gratuluję. - Żółw w czerwieni chciał coś jeszcze dodać, jednak rozmówca wszedł mu w słowo.

          - Tak już o kocie mówiąc... Nie mógłbyś go może wpuścić do środka? - Brunet przechylił głowę na prawo, spoglądając na drzwi za mutantem. - Nie mogę słuchać jak się tam biedak zamiaukuje na śmierć.

          W odpowiedzi Jinx otrzymał tylko niezadowolone spojrzenie, aczkolwiek przynajmniej dostał też to, czego chciał - Raph niechętnie otworzył zwierzakowi drzwi. Kocur momentalnie wparował do środka, nie zważając już nawet na ranną łapę, aby tylko zdążyć, nim zielonooki się rozmyśli. Następnie czym prędzej wskoczył na łóżko i ułożył się obok właściciela, uprzednio upuszczając czerwony kryształ tuż obok jego nogi.

          Hamada wziął kamień, pogłaskał kota i podziękował towarzyszowi za wpuszczenie stworzenia, obracając przedmiotem w dłoni. Sądząc, iż teraz już mogą wrócić do tematu, młody mutant w czerwieni już otwierał usta, aby coś powiedzieć, aczkolwiek ponownie nie było mu to dane.

          - Co ci się stało, Mephy? - odezwał się demon do swojego pupila, ujrzawszy jak ten pieczołowicie wylizuje spód przedniej łapy. W odpowiedzi zwierzę miauknęło na swojego pana i ponownie polizało poduszeczkę prawej kończyny. Obejrzawszy ją, brunet dostrzegł poparzenia, których zwierzątko nabawiło się podczas prób pomagania mu z płomieniami i zmartwił się nieco.

          - Moje biedne kociątko... zaraz coś na to zaradzimy. Hej, masz jakieś bandaże? - zwrócił się do Raphaela, dopiero teraz dostrzegając irytację wymalowaną na jego twarzy.

          - Czy naprawdę musisz się tym zajmować akurat teraz?!

          - Wybacz no, ale po prostu nie chcę, żeby go bolało. Podobno też masz jakieś zwierzątko domowe, powinieneś wiedzieć, jak to jest.

          - Ta... - Młodzieniec poddał się i po prostu poszedł poszukać apteczki. Im szybciej to załatwią, tym szybciej będzie mógł kontynuować przesłuchanie. Raczej nie musiał się już martwić, iż demon będzie próbował uciekać - skoro powiedział mu aż tyle, to chyba nie miał już po co dezerterować.

          Żółw nie spytał nawet, skąd ten wiedział o jego pupilu, Chompym. Domyślał się, iż skoro młodzieniec jest przyjacielem Nysy, to właśnie ona mu o tym powiedziała. Ciekaw był za to, czego jeszcze mutantka mogła demonowi nagadać na temat jego samego. Z pewnością niczego dobrego - nie znosiła go, z wzajemnością zresztą. A przynajmniej tak sądził.

          Odnalazłszy w końcu apteczkę, nastolatek powrócił do swojego pokoju, aby wręczyć ją brunetowi. Zastał go tam jednak już nie tylko z kotem, ale i swoim kosmicznym żółwikiem właśnie. Chompy był uroczy, ale nieposłuszny, więc najwyraźniej tym razem także postanowił zignorować polecenie, które wcześniej mu wydał - "siedź grzecznie w swoim pudełku, dopóki ja cię nie wypuszczę" - i wyłonił się ze swojego prowizorycznego, kartonowego legowiska, gdy tylko zauważył kogoś nowego. Teraz zaś siedział na łóżku, z zadowoleniem zaczepiając gościa.

        - Widzę, że już zdążyłeś się zapoznać, łobuzie - z tymi słowy młodzieniec w czerwieni wziął na ręce swojego pupila, ówcześnie rzucając apteczkę Jinx na kolana. Demon mruknął tylko podziękowanie i od razu zabrał się za opatrywanie łapy Mephy'ego. Na szczęście znalazł wśród przyniesionych medykamentów wszystko, czego potrzebował - zarówno bandaże, jak i sprej do dezynfekcji czy maść chłodzącą. Mógł zapewnić kotu kompleksową opiekę.

\*\*\*

        Podczas gdy Raphael czekał, aż demon łaskawie skończy, Nysa oraz Leo układali rzeczy w kuchni po tym, jak Michelangelo wparował tam w nocy po ciemku po przekąski i porozrzucał zawartość szafek podczas poszukiwań, a następnie zignorował to kompletnie. Leonardo miał to do siebie, iż uwielbiał mieć wszystko w idealnym porządku, dlatego też nie mógł tego tak zostawić. Kanazaki zaś dołączyła do niego dosłownie chwilę wcześniej - nie miała niczego ciekawego do roboty, więc spacerowała po posesji i zauważyła poczynania mutanta przez okno. Uznała pomoc w układaniu za lepszą niż samotne nudzenie się. Ponadto wciąż była dłużna chłopakowi przysługę za wsparcie przy kąpieli Darka.

         W czasie porządków nie rozmawiali zbyt wiele. Niebieskooki wydawał się zatopiony we własnych myślach, zatem jego towarzyszka postanowiła, iż nie będzie mu przeszkadzać. Sama obecność młodzieńca wystarczała jej do szczęścia, w obecnej sytuacji nie potrzebowała dodatkowych interakcji.

          Niewątpliwie, lider klanu Hamato był zajęty własnymi przemyśleniami, jednak nie dotyczyły one niczego szczególnie ważnego, obiektywnie rzecz biorąc. Nastolatek zastanawiał się bowiem nad zaproszeniem dokądś dziewczyny, która właśnie mu pomagała. Ostatnim razem było naprawdę przyjemnie, jednakże deszcz pokrzyżował im plany i zmusił do powrotu na farmę znacznie szybciej, niż by żółw sobie tego życzył. Tym razem jednak z uwagą przejrzał wszystkie prognozy pogody, do jakich miał dostęp, i żadna z nich nie przewidywała opadów na nadchodzących kilka dni. A wręcz przeciwnie - miało być ciepło i słonecznie, co ostatnio nie zdarzało się zbyt często. Chciał więc wykorzystać jakoś tę okazję, aczkolwiek nie był jeszcze pewien, w jaki sposób konkretnie. Rozważał kilka możliwości, takich jak piknik czy wycieczka objazdowa po okolicy, ale ostatecznie, metodą eliminacji, po paru minutach wybrał nocowanie pod namiotami. Posiadali jedynie dwa nieduże (specjalnie to sprawdzał, kiedy po raz pierwszy przyszła mu na myśl taka koncepcja - z samego rana), dzięki czemu miałby łatwą wymówkę, dlaczego nie zabrał braci. Nie miał ochoty robić z tego wypadu rodzinnego, chciał spędzić trochę czasu tylko z Nysą.

          A dlaczego akurat z nią? Cóż, Leo długo myślał o swoich relacjach z przyjaciółką i po dogłębnej analizie wszystkich faktów doszedł do wniosku, iż to nie jest to samo uczucie, co na przykład wobec April. Z obiema z nich znał się już spory kawałek czasu (prawdopodobnie z Nysą nawet krócej), a mimo tego to przy hybrydzie czuł się lepiej, myślał o niej częściej oraz w inny sposób oraz znacznie więcej razy zachciewało mu się spędzić trochę czasu w jej i tylko jej towarzystwie, niż w wypadku O'Neil. Kanazaki po prostu pewien już czas temu najwyraźniej zaczęła mu się podobać. Czasem miał nawet wrażenie, że z wzajemnością, jednak nie chciał wyciągać pochopnych wniosków. Odkąd to odkrył, próbował jakoś dyskretnie się do niej zbliżyć oraz sprawdzić, czy ewentualnie miałby jakiekolwiek szanse, jednakże zdecydowanie nie był w tym dobry. Za każdym razem, kiedy próbował zdecydować się na jakiś odważniejszy ruch w tym kierunku, głos wiązł mu w gardle, błyskawicznie zmieniał zdanie i rezygnował lub panikował, przez co ostatecznie plótł same głupoty. Nie potrafił nad tym zapanować. Jednak teraz zawziął się oraz postanowił, iż przed powrotem do Nowego Jorku wreszcie się przełamie. Teraz albo nigdy.

          Podczas gdy nieświadoma jego planów Nysa właśnie kończyła ustawianie słoików, Leonardo w końcu podjął ostateczną decyzję i zebrał się w sobie, aby przypieczętować ją zaproszeniem dziewczyny na kemping. Zostawił więc w spokoju sprzątanie, a następnie odwrócił się w jej stronę.

          - Nyso?

          Zawołana szatynka spojrzała na niego pytająco.

          - Tak sobie pomyślałem, skoro ma być w najbliższych dniach ładna pogoda, to... może chciałabyś wybrać się ze mną gdzieś pod namioty? Zauważyłem, że chyba nieco nudzisz się tu, na farmie, a to zawsze jakieś urozmaicenie. Oczywiście nie musisz się godzić, jeśli nie masz ochoty...

          - Brzmi obiecująco - odparła hybryda z lekkim uśmiechem. Na szczęście zdążyła przerwać żółwiowi, zanim ten zaczął zbędnie komplikować przekaz.

          - Czyli byłabyś zainteresowana? - Niebieskooki spojrzał na nią z nadzieją, zaś Nysa przytaknęła w odpowiedzi.

          - Jasne. Kto jeszcze z nami jedzie?

          - Cóż, tylko my... - Leo podziękował sobie w duchu, iż wymyślił wyjaśnienie na okazję tegoż właśnie pytania. Mimo jednak iż je miał, trochę się zestresował. - Wiesz, znalazłem na strychu tylko dwa małe namioty, poza tym inni mogą być zajęci. Na przykład Donnie pewnie już coś tam tworzy w swoim prowizorycznym laboratorium, nie ma sensu mu przeszkadzać wyjazdem. No i... ostatni wspólny wypad był całkiem przyjemny, więc pomyślałem, iż moglibyśmy to potraktować jako jego powtórkę, tylko dłuższą i, mam nadzieję, bez deszczu.

          Przy ostatnim zdaniu chłopak mimowolnie sięgnął dłonią do karku i pokierował wzrok w górę z niezręcznym uśmiechem, tak na wszelki wypadek, aby nie widzieć reakcji dziewczyny, jeśli będzie ona inna niż by chciał. Aczkolwiek Nysa nie miała w planach go zawodzić - zarumieniła się jedynie lekko, słysząc początek ostatniego zdania, po czym bez dłuższego zastanowienia udzieliła odpowiedzi.

          - Faktycznie było miło... - przyznała nieco zawstydzona. - Chętnie się z tobą wybiorę. Kiedy chcemy wyjechać?

          - Może jutro koło południa? - Zdenerwowanie młodzieńca natychmiast wyparowało, gdy tylko dowiedział się, iż szarooka się zgadza. - Chyba zdążymy z pakowaniem, prawda? To wprawdzie tylko jedna noc, ale będzie potrzebne trochę prowiantu, śpiwory, może jakieś zapałki gdybyśmy zdecydowali się zrobić ognisko...

          Kanazaki szybko udzielił się entuzjazm nastolatka. Ustalili wspólnie, czego będą potrzebować, a następnie od razu zabrali się za przygotowywanie tych rzeczy, które można już było spakować. Oboje nie mogli się doczekać.

\*\*\*
          Następnego dnia, w czasie gdy Leo i Nysa czynili ostatnie przygotowania do wyjazdu (o którym poprzedniego wieczoru poinformowali resztę), Raphael sterczał z niezadowoloną miną pod pokojem pół-demona, czekając, aż ten w końcu będzie gotowy do wyjścia. Chłopak chciał wybrać się do lasu, aby odnaleźć miejsce znalezienia dziwnego kryształu, już poprzedniego dnia, jednakże nic z tego nie wyszło - opatrywanie kota zajęło dłużej niż przypuszczał, potem brunetowi zachciało się kolacji i zanim się obejrzeli, było już po północy. Dlatego też przełożyli wypad na następny dzień. Mieli wyruszyć rano, jednak Jinx zaspał, wykończony po przygodach uprzedniej doby. Raphowi udało się go obudzić dopiero pół godziny temu.

          W końcu żółw usłyszał szczęk zamka i demon finalnie wyszedł z pokoju, gotów do wyjścia.

          - No wreszcie, księżniczko - mruknął niezadowolony mutant. - A teraz jazda, nie mam całego dnia. A przynajmniej z pewnością nie zamierzam marnować go na ciebie.

          - Jasne, jasne. - Czerwonooki przewrócił oczami i wraz z towarzyszem (oraz wiernie podążającym za nim kotem) wyszedł na podwórze, a następnie z pamięci spróbował odszukać drogę do chaty. Kiedy szedł tam ostatnim razem, widział kilka istotnych, dość charakterystycznych elementów, które teraz powinny z łatwością doprowadzić go do celu. Pęknięty na pół świerk, spory głaz w całości obrośnięty mchem, dziwaczne zadrapanie na pniu powalonego drzewa... takich rzeczy trudno było nie zauważyć. I faktycznie - znalazł je i tym razem, choć kosztowało ich to trochę kluczenia po lesie, czemu naturalnie towarzyszyło niemal bezustanne narzekanie żółwia w czerwieni.

          Finalnie demon odnalazł miejsce, w którym poprzednio stała chata.

          Właśnie, poprzednio... bo tym razem niczego tam nie było.

## R-8: Spalić do gołej ziemi

          - Przysięgam, jak ojca kocham, to było tutaj! - jęknął desperacko młody pół-demon, próbując choć nieco załagodzić rychły wybuch gniewu swojego towarzysza. Żółw miał jego zapowiedź wręcz wymalowaną na twarzy.

          - Masz mnie za debila?! - warknął Raphael, obrzucając go wrogim spojrzeniem. - Wstałem rano specjalnie wcześniej, czekałem, aż łaskawie się zbierzesz i łaziłem po lesie w zimnie jak ostatni palant tylko po to, żebyś teraz stwierdził, że twoja demoniczna chatka nagle wyparowała?!

          - Myślisz, że mnie się to podoba? Jestem znacznie mniej odporny na zimno niż ty i proporcjonalnie bardziej niewyspany, całą noc dręczyły mnie koszmary związane z tą cholerną klątwą. Gdybym mógł przewidzieć, że tak będzie, to uwierz, też bym nie wychodził dzisiaj z łóżka. Ale naprawdę nie wiem, jak to się stało, przecież ledwo kilka dni temu tu stała...

          Zielonooki żółw przez chwilę chciał jeszcze coś dopowiedzieć, ale ostatecznie wypuścił tylko głośno powietrze z płuc i pokręcił głową, dalej zdenerwowany.

          - Zresztą, nieważne. Nie zamierzam się w to bawić, wracam do domu. Jak jednak doznasz olśnienia i znajdziesz tę swoją chatkę-niewidkę to daj znać - z tymi słowy mutant odwrócił się na pięcie, a następnie ruszył w drogę powrotną, mamrocząc coś jeszcze pod nosem z niezadowoleniem. Jinx chciał poprosić go, żeby zaczekał i mu pomógł, ale zrezygnował. I tak niczego by nie wskórał, oboje to wiedzieli. Westchnąwszy ciężko postanowił więc rozejrzeć się jeszcze nieco po okolicy, aczkolwiek niedługo później także skierował swe kroki w stronę farmy, nie znalazłszy niczego.

          Kiedy pół-demon dotarł na miejsce, pozostali domownicy byli w trakcie sparingu na podwórku. Nie mając nic lepszego do roboty, brunet usiadł pod pobliskim drzewem, aby poobserwować ich zmagania.

          Raphael właśnie kończył walkę z Donatellem. Chociaż drugi z nich miał na tę bitwę ułożoną niebagatelną strategię, którą udało mu się w dużej części zrealizować, siła pierwszego ponownie przyćmiła pomysłowy plan żółwia w fiolecie. Zielonooki zdołał powalić brata zanim ten przeszedł do kluczowej fazy operacji, tym samym wybijając go z rytmu. Dalej poszło już szybko - nie minęło kilka minut, a Donnie musiał skapitulować.

          Raph uśmiechnął się z niemałą satysfakcją i, schowawszy broń, podał rękę młodemu naukowcowi, aby pomóc mu wstać. Chłopak skorzystał ze wsparcia, po czym otrzepał się z ziemi.

          - Znowu to samo... - Widząc, że jego rozmówcy ego chyba zaraz eksploduje, Don postanowił nieco przywołać go do porządku. - Ale gdyby zamiast mnie był tu Leo albo Nysa, z pewnością to tobie skopano by skorupę.

          Usłyszawszy to, nastolatek w czerwonej bandanie parsknął śmiechem.

           - Miałbym przegrać z Nysą? Z dziewczyną? Ja? - Pokręcił z niedowierzaniem głową. - Nie ma takiej opcji, prędzej świnie zaczną latać.

          Wciąż obserwujący ich Jinx skrzywił się lekko na te słowa.

          - Już widzę jak spaliłbyś się ze wstydu, jakby w końcu jakaś pokazała ci, gdzie twoje miejsce - odparł na przechwałki Donatello.

          - Nigdy do tego nie dojdzie, możesz sobie pomarzyć. - Zielonooki  zauważył w końcu obserwującego ich spod drzewa pół-demona i uśmiechnął się, wciąż przepełniony po brzegi pewnością siebie. - A może nasze piąte koło u wozu też ma ochotę na mały sparing?

          - Nie, dzięki - rzekł brunet znacznie chłodniej, niż tego chciał. Jego ton nie zraził jednak rozochoconego zwycięstwem ninjy.

          - A to dlaczego? Wstydzisz się, że mimo tych twoich demonicznych czary-mary i tak mogę bez problemu złoić ci skórę?

          - Chciałbyś - mruknął pod nosem czerwonooki i podniósł się z trawnika. - Nie mam czasu, właściwie to wpadłem tylko na chwilę, żeby odpocząć i iść szukać dalej - dodał już głośniej, spoglądając w stronę rozmówcy. Ten tylko przewrócił oczami.

          - Tłumacz się jak chcesz, ja wiem swoje.

          Nie zamierzając reagować na zaczepki ze strony chłopaka, młody pół-demon ponownie ruszył w kierunku lasu. Tym razem jednak wyciągnął czerwony kryształ z kieszeni i spojrzał na niego z powagą, po czym kazał mu pokazać drogę do miejsca, z którego został wzięty. Wiedział, jak głupio musiało to wyglądać, aczkolwiek z jakiegoś powodu czuł, iż może to pomóc.

          I rzeczywiście, niesiony intuicją chłopak znalazł poprawny sposób poszukiwań - po wydaniu rozkazu szybko zauważył, iż kamień świecił mocniej przesunięty w odpowiednią stronę. Podążając więc w kierunku, w którym blask wydawał mu się najjaśniejszy, chłopak odnalazł znajomą, starą chatę dokładnie tam, gdzie zapamiętał. Idealnie w miejscu, gdzie jeszcze godzinę czy dwie temu nie było niczego prócz mchu.

          Jinx rozejrzał się wokół za swoim kotem. Nawet jeśli tego nie pamiętał (był zbyt skupiony na krysztale, by się oglądać), ten z całą pewnością szedł za nim, zawsze to robił. Ten raz nie okazał się wyjątkiem - Mephy wynurzył się zza pnia sosny, kiedy tylko zrozumiał, że to jego brunet szukał.

          - Pamiętasz, jak tutaj trafiliśmy? - spytał nastolatek, kucając przed zwierzakiem. W odpowiedzi otrzymał pewne miauknięcie. - To dobrze. A dałbyś radę wrócić stąd na farmę i przyprowadzić mi tamtego kołka, Raphaela? Myślę, że powinien to zobaczyć.

          Futrzak nie wyglądał na zadowolonego, ale jednak ruszył z niechęcią w drogę powrotną, kilkukrotnie oglądając się za siebie na swojego pana. Kiedy zaś ten zniknął mu w końcu z pola widzenia, kot znacznie przyspieszył i, sadząc zgrabne, ciche susy, przemierzył pozostały odcinek trasy w ledwie kilka minut.

          Dotarłszy na miejsce, czarny kocur rozpoczął poszukiwania. Domowników nie było już na dworze, dlatego też dostał się do budynku przez otwarte okno, po czym zrobił szybki obchód po niezamkniętych pomieszczeniach. W żadnym z nich jednak nie dostrzegł swego celu. Podreptał więc na piętro, po czym skierował się w stronę drzwi pokoju Rapha. Wciąż pamiętał, który to. Stał tam chwilę w ciszy, po czym przyłożył bok łebka do drewna, nasłuchując, czy ktoś jest w środku. Przez moment zdawało mu się, iż nie, aczkolwiek po chwili rozległ się huk towarzyszący upadkowi jakiegoś przedmiotu oraz salwa przekleństw. Rezydent pokoju bez wątpienia tam był.

          Mephy cofnął się o krok, nabrał powietrza w płuca i wydał z siebie najbardziej świdrujący mózg, rozdzierający bębenki w uszach wrzask, na jaki było go stać. Nie musiał długo czekać na reakcję - już moment później zirytowany mutant, krzyknąwszy, by kot się zamknął, otworzył drzwi, po czym rzucił w niego rozklekotaną, pustą w środku, drewnianą skrzynką - prawdopodobnie to jej upadek zwierzak słyszał wcześniej. Stworzenie jedynie zgrabnie uskoczyło z toru lotu przedmiotu, a następnie miauknęło, patrząc na żółwia poważnie.

          - Czego znowu chcesz?! - warknął na niego młody ninja, na co otrzymał kolejne, tym razem bardziej przeciągłe "miau". - Wracaj do tego swojego palanta, nie mam czasu się z tobą bujać.

           Zwierzakowi jednak ani się śniło dokądkolwiek ruszać. Usiadł on tylko na ziemi i ponownie wrzasnął, denerwując tym mutanta jeszcze bardziej. Jak większość zwierząt Raph naprawdę lubił, tak tego padalca z całego serca nie znosił.

           - CICHO! - chłopak spróbował zatkać pyszczek pupila dłonią, ale skończyło się to na dość delikatnym ugryzieniu i kolejnej salwie przekleństw. Aczkolwiek w pewnym sensie nastolatek osiągnął swój cel - kot ucichł. Zdołał jednak złapać w zęby i ściągnąć żółwiowi z dłoni bandaż ochronny, zaś gdy ten starał się mu go odebrać, kocur uciekał. Robił to w wyjątkowo jak na zwykłego futrzaka przemyślany sposób. Utrzymywał dystans na tyle duży, aby nie dać się schwytać, ale wciąż nie dość wielki, by Raphael uznał, że nie warto dalej próbować. Wykorzystał wściekłość żółwia do zwabienia go na dwór oraz podprowadzenia w stronę lasu. Zanim zielonooki zorientował się, iż został przechytrzony przez "zwykłego sierściucha", znajdowali się już w jednej trzeciej drogi do Jinx.

          Zrozumiawszy podstęp, lekko zmachany już mutant zwolnił, a ostatecznie zatrzymał się, na twarzy mając wymalowany niemały szok. Kocur zaś, obejrzawszy się na niego, zaprzestał ucieczki i, śledzony wciąż zaskoczonym wzrokiem szmaragdowych oczu, usiadł około trzy metry przed nastolatkiem, po czym położył jego bandaż na ziemi i odwzajemnił spojrzenie.

          - Ty mała, przebrzydła bestio...

          Odpowiedziało mu miauknięcie z nutą triumfu. Raphael był pewien, że ją usłyszał.

          - Po co żeś mnie tu przyprowadził? - westchnął młodzieniec ze zrezygnowaną miną. Skoro już dał się złapać na tę banalną sztuczkę oraz zaprowadzić aż tutaj, to chyba nic się nie stanie, jeśli zrobi to, czego kocur chce. Tylko ten jeden, jedyny raz.

          Rozpromieniony pupil czym prędzej przyniósł mu porwany wcześniej ochraniacz, po czym zaczął szturchać łebkiem i wskazywać kierunek, w którym zielonooki miał iść. Westchnąwszy cicho, żółw ruszył niechętnie tam, gdzie Mephy niewerbalnie mu polecił.

         Podróż zajęła im niewiele czasu. Po niespełna piętnastu minutach zielonooki ujrzał między drzewami zarys budowli, do której zdążali, a niedługo później natknął się na czekającego na nich pół-demona. Na ich widok brunet uśmiechnął się lekko i kucnął.

          - Brawo, Mephy, udało ci się! - Jinx rozłożył ręce w zachęcającym geście. Jego pupil niemal natychmiast pomknął do niego oraz zaczął się łasić, zadowolony z pochwały. Młodzieniec głaskał go chwilę, zanim w końcu wstał, przenosząc przy tym wzrok na sterczącego w milczeniu ze skrzyżowanymi rękoma Raphaela.

          - A jednak znalazłeś - mruknął żółw w czerwieni, obrzucając niedbałym spojrzeniem chatę.

          - Dokładnie w tym samym miejscu, w którym byliśmy rano. Nie wiem, dlaczego dopiero teraz ją widać.

          Raph ruszył w stronę budynku, dając przy tym pół-demonowi znak ręką, by podążył za nim. Jinx posłusznie wykonał polecenie. Już po chwili obaj znaleźli się w środku.

          Wnętrze chaty wyglądało dokładnie tak samo, jak wcześniej - całe zakurzone i zaniedbane, wszystko zaś, co chłopak porozrzucał, leżało właśnie tam, gdzie to zostawił. Nie licząc jednej rzeczy - szkatułki po krysztale. Chociaż we dwóch przetrząsnęli całe domostwo w jej poszukiwaniu, nigdzie nie było ani śladu.

          - Jesteś pewien, że jej też nie zabrałeś ze sobą? - mruknął zielonooki, otrzepując się z kurzu.

          - Na pewno nie - odrzekł zapytany, zamiatając włosami piasek z podłogi podczas prób zajrzenia pod szafę. - Ktoś musiał ją zabrać. Ewentualnie nie sprawdzaliśmy jeszcze piwnicy...

          Kiedy tylko mutant otworzył wejście do owego pomieszczenia, Jinx doszedł do wniosku, iż nie powinien był tego proponować. Poczuł stamtąd aurę tak dziwną, iż po jego ciele przebiegł zimny dreszcz. Jeśli tam zejdą, to prawdopodobnie będą musieli przyszykować się na coś niebezpiecznego. Właśnie chciał podzielić się informacją na temat swoich przeczuć z towarzyszem, jednak ten zdążył już przesadzić schody kilkoma susami i tym samym znaleźć się na dole.

          - Raph, zaczekaj! - zawołał za nim brunet, po czym, mimo wewnętrznej niechęci, także zbiegł do piwnicy, zostawiając tym samym niespokojnego Mephy'ego samego u progu chaty.

          Już na samym wejściu chłopak wyczuł gdzieś pomiędzy wonią stęchlizny i padliny nieprzyjemny, metaliczny zapach. Wzdrygnąwszy się lekko, postąpił kilka kroków naprzód oraz zaczął wodzić wzrokiem po pomieszczeniu - mimo iż, jako demon, potrafił widzieć w ciemności, przestrzeń była tak zasnuta nienaturalną mgła, że ledwo dostrzegł nieco otępiałego żółwia próbującego namierzyć cokolwiek wokół siebie w mroku. Ostrożnie do niego podszedł, a następnie położył dłoń na jego ramieniu, na co ten się wzdrygnął.

          - Spokojnie, to tylko ja - objaśnił Jinx od razu i wyczuł, jak mutant rozluźnia się nieco po rozpoznaniu jego głosu.

          - Przysięgam, że na schodach wydawało mi się, że w środku jest znacznie jaśniej...

          Brunet już chciał mu odpowiedzieć, aczkolwiek przerwał mu huk strąconego gdzieś w głębi pokoju słoika. Obaj chłopcy natychmiast przygotowali się do obrony - Raphael wyciągnął do pomocy swoją broń, za to brunet mógł liczyć jedynie na własne pięści. Zablokowane moce po raz kolejny okazały się dość wadliwym elementem sytuacji.

          Mgła przed oczami pół-demona zgęstniała jeszcze bardziej, ograniczając mu pole widzenia do ledwie niecałego metra przed własnym nosem. Chłopak postanowił dla bezpieczeństwa przysunąć się bliżej swojego kompana, aczkolwiek nie było mu to dane - gdy tylko się poruszył, potężna, szponiasta łapa machnęła w powietrzu pomiędzy nimi, zostawiając na ramieniu bruneta trzy szkarłatne przecięcia.

          Zaskoczony chłopak wydał z siebie krótki okrzyk i odskoczył w przeciwną stronę, omal nie potykając się o leżącą na ziemi poszukiwaną przez nich wcześniej szkatułkę. Zdołał jedynie usłyszeć odległe, zmartwione miauknięcie, zbolały syk bestii oraz wołanie zmutowanego ninjy, zanim cały świat wokół niego pochłonął gęsty, czarny dym, utrudniający mu oddychanie.

          Z niego zaś po chwili wynurzyła się zwierzęca sylwetka, której chłopak kompletnie nie rozpoznawał. Ledwo mieszczący się pod sufitem, czarny jak smoła potwór o potężnych, umięśnionych łapach i wilczakowatym pysku nachylił się nad nim, szczerząc pożółkłe kły. Pół-demon skulił się lekko, niemo wlepiając wzrok w iskrzące niebezpiecznie czerwone ślepia bestii.

          - Oddaj mi go. Albo sama wydrę go z twoich zwłok - wycedziła maszkara, robiąc krok w stronę młodzieńca. Nie musiała mówić niczego więcej - Jinx wiedział, iż chodziło o przeklęty kryształ spoczywający w jednej z tylnych kieszeni jego spodni. Zauważył, że napastnik ma już takich cztery, widniały one na jego klatce piersiowej, otoczone krótką, szorstką sierścią. Dwa po prawej, dwa po lewej. Brakowało środkowego.

          Młodzieńcowi odjęło mowę. Doprawdy z wielką chęcią oddałby kamień i wreszcie pozbył się kłopotów z nim związanych, aczkolwiek na drodze stały mu dwie rzeczy - dziwne odruchy powodowane przez klątwę przedmiotu, przez którą nie był w stanie dobrowolnie tego zrobić, oraz świadomość, że może się to źle skończyć - potwór bez wątpienia nie zamierzał po prostu zabrać sobie artefaktu i odejść w pokoju. Musiał coś planować. Coś, co na pewno nie będzie dla nich dobre.

        Stwór zdecydowanie zaczynał już tracić cierpliwość. Z emocji jednak najwyraźniej zapomniał o pewnym istotnym szczególe - kryształy na jego piersi emanowały karmazynowym światłem, przez co, po zmaterializowaniu się, umożliwił nie tłumanionemu magiczną mgłą żółwiowi zlokalizowanie go. Gdy tylko Raphael dostrzegł w tymże słabym oświetleniu, co się dzieje, natychmiast ruszył na pomoc brunetowi.

          Nawet on szybko zrozumiał, że walka z bestią w tak ciasnym pomieszczeniu nie wchodzi w grę, dlatego też obrał inną taktykę - cisnąwszy jej w pysk swój sztylet sai dla odwrócenia uwagi, błyskawicznie chwycił w pasie wciąż otępiałego z powodu zaklęcia pół-demona, przerzucił go sobie przez ramię niczym worek ziemniaków i niemal całkowicie na ślepo rzucił się w kierunku schodów. Miał spore szczęście - dał radę odnaleźć je zanim maszkara się pozbierała, a to wszystko dzięki hałasującemu na ich szczycie Mephy'emu. Pierwszy raz a życiu mutant naprawdę się cieszył, że kocur przyszedł z nimi.

          Gdy tylko całą trójką wypadli na górę, Raph natychmiast zamknął klapę prowadzącą w dół i przewalił na nią kredens, licząc, iż to na chwilę powstrzyma ryczącą gniewnie w podziemiach bestię. Dopiero wtedy postawił już nieco bardziej świadomego sytuacji pół-demona na ziemi.

          - Dawaj zapalniczkę - rozkazał chłopak w czerwieni, pilnując, by klapa się nie podniosła oraz rozglądając za czymś wokół gorączkowo. - Wiem, że masz.

         - Skąd?... - spytał zaskoczony Jinx, sięgając do ukrytej w tylnej kieszeni spodni zapalarki. - Gdzie żeś tę łapę... - Zrozumiawszy, jak do tego doszło, czerwonooki zrobił oburzoną minę. - Ty zboczeńcu perfidny, tak to się u was na Ziemi traktuje na wpół nieprzytomnych kolegów?!

          - Zamknij się, to przez przypadek! - Policzki mutanta stały się niemal tak czerwone jak jego bandana. - I DAWAJ W KOŃCU TĘ ZAPALNICZKĘ!!!

          Jinx posłusznie rzucił mu przedmiot, mamrocząc coś pod nosem. Otrzymawszy, czego chciał, już nieco mniej zdenerwowany, acz wciąż mocno zażenowany Raph dodał jeszcze:

          - Naznoś mi tu wszystkich łatwopalnych przedmiotów, jakie znajdziesz, tylko szybko.

          Pół-demon chciał o coś spytać, jednak wtem potwór z dołu silnie uderzył w klapę, przez co leżący na niej kredens (a wraz z nim też zmutowany żółw) lekko podskoczył. Jinx odczekał jeszcze sekundę lub dwie, by upewnić się, czy wszystko już ucichło, zanim ponownie spróbował się odezwać.

          - Po co ci te rzeczy?

          W odpowiedzi zielonooki odpalił zapalniczkę, po czym spojrzał na towarzysza.

          - Spalimy tę budę razem z potworem w środku.

## R-9: Ból fantomowy?...

          - Nie możemy tego zrobić! - Czarnowłosy demon spojrzał na towarzysza szeroko otwartymi z zaskoczenia oczyma. - Wywołamy tak pożar lasu!

          - Jak myślisz, co spowoduje więcej złego, parę spalonych drzew czy to coś wypuszczone na wolność? - odparł szorstko żółw, a dostrzegłszy wciąż nie zniwelowane wahanie na twarzy kompana, westchnął ciężko. - Dajże spokój, zgarniemy gaśnice z farmy i zdusimy ogień później, jak tylko załatwi za nas tę pokrakę. Chyba że masz ochotę sam się nią zająć?

          - Nie bardzo... - mruknął z niezadowoleniem, ale i nutą rezygnacji pół-demon. Następnie skrzyżował ręce na piersi oraz spojrzał przez ramię na podłogę obok siebie. - Zresztą i tak pewnie zrobisz co zechcesz. Jak zawsze.

          - Przestań narzekać i idź po te rzeczy.

\*\*\*
          Roznieciwszy ogień w budynku, Raphael truchtem opuścił miejsce zbrodni i dołączył do czekającego na zewnątrz bruneta oraz jego kota. Podchodząc bliżej, machnął na nich ręką na znak, by zaczęli już iść w kierunku farmy. Jinx zerknął jeszcze tylko w stronę chaty, po czym, przepuściwszy zielonookiego przed siebie, ruszył za nim, tuląc własne ramiona z nieprzekonaną miną.

          Po oddaleniu się od mozolnie zajmującej się ogniem budowli, w pewnym momencie pół-demon zaczął czuć się dziwnie. Nagle uderzyła go potężna fala gorąca, od której niemal zakręciło mu się w głowie, zaś obraz przed jego oczami stał się rozmazany. Młodzieniec zwolnił kroku i podniósł zdezorientowany wzrok na towarzyszącego mu mutanta. Ten, zauważając, że jego kompan się ociąga, zerknął na niego przez ramię i uniósł łuk brwiowy. Na pierwszy rzut oka nie dostrzegł w wieczornym półmroku nietypowego zachowania nastolatka.

          - Tobie też jest tak gorąco? - wysapał brunet, przystając oraz wachlując się dłonią. Na całą jego twarz wstąpiły wypieki, pot zaś spływał już niemal strumieniami po jego skórze.

          - Żartujesz? Do ciepła to tej temperaturze daleko. Sprężaj się, bo będziesz wracał sam.

          Jinx jednak nie zareagował na ponaglenie. Zaczął jedynie ciężko dyszeć, po czym osunął się na kolana. Dopiero wtedy zielonooki zauważył, w jakim ten jest stanie i od razu do niego podbiegł.

          - Ej, co z tobą? - spytał zdezorientowany, kucnąwszy przed pół-demonem. Zapytany pokręcił jedynie głową z zamkniętymi oczami, oddychając głośno i czym prędzej zrzucił z siebie bluzę, niechcący nakrywając nią obserwującego go z przestrachem Mephy'ego.

          - G-gorąco... kurwa, pali! - Czerwonooki uderzył ogonem w ziemię oraz odrzucił gwałtownie głowę w tył. - Co jest?!

          Niespodziewanie Jinx wrzasnął z bólu i zaczął wierzgać. Przestraszony, zaszokowany absurdalnym zachowaniem towarzysza żółw instynktownie od niego odskoczył, przez co potknął się o wciąż próbującego się uwolnić spod bluzy kota, a następnie upadł na ściółkę, omal nie przygniatając zwierzaka.

          - PARZY! - wykrzyknął brunet łamiącym się ze strachu głosem, trzepocząc desperacko skrzydłami. W panice zaczął nawet tarzać się po ziemi niczym zwierzę chcące ugasić płonące futro, płacząc przy tym z bólu.

          Kiedy do wrzasków bruneta dołączyło przerażone miauczenie jego kota, który w końcu wyplątał się z materiału i zaczął skakać wokół swojego właściciela, nie wiedząc, jak mu pomóc, Raphael w końcu się otrząsnął. Od razu podniósł się z ziemi, po czym spróbował zbliżyć się do chłopaka oraz jakoś go złapać. Nie wiedział, co chciał przez to osiągnąć. Zasadniczo nie miał zielonego pojęcia, co powinien zrobić. Był pewien tylko jednego - nie mógł go tak zostawić. Nawet on nie odznaczał się aż taką mściwością, by cieszyć się z widoku nieprzyjaciela wijącego się w agonii.

          - Uspokój się trochę, nie wierzgaj tak! - polecił zielonooki, a w swoim własnym głosie doszukał się wyraźnego śladu zmartwienia, o które nawet sam siebie nie podejrzewał.

          Niestety, Jinx nie potrafił spełnić jego prośby. Zasadniczo w ogóle jej nie usłyszał, nie reagował już praktycznie na żadne bodźce z zewnątrz. Oddychał jedynie coraz ciężej, wyraźnie opadając z sił. Dlatego też Raph postanowił nie czekać dłużej i złapał chłopaka pomimo jego zachowania, po czym przerzucił sobie przez ramię, a następnie ruszył biegiem na farmę z nadzieją, iż Donatello będzie w stanie coś zaradzić.

          Droga powrotna nie trwała tak długo, jak mutant się spodziewał, aczkolwiek mimo tego Jinx zdążył zemdleć po drodze, co nieźle przestraszyło transportującego go żółwia. Dotarłszy na miejsce, zielonooki wparował bezpośrednio do pracowni Donniego, trzaskając przy tym drzwiami o ścianę. Młody naukowiec aż podskoczył na krześle, omal nie niszcząc naprawianego właśnie mechanizmu.

          - Naucz się wreszcie pukać! Chcesz, żebym zszedł na za...

          - Zamknij się i mu pomóż! - uciął mu w pół zdania Raphael, po czym bezceremonialnie zrzucił wszystkie stojące na pobliskim większym stole rzeczy i ułożył tam Jinx. Jakież było jego zdziwienie, gdy zamiast znajomej męskiej twarzy ujrzał... kobiecą.

          Obaj bracia patrzyli chwilę oszołomieni w milczeniu na nastoletnią zmutowaną żółwicę przyodzianą w znajomy strój. Wyglądała bardzo podobnie Jinx, którego znali - ciemna skóra, krótkie, czarne, wiecznie "rozczochrane" włosy. Dwie pary rogów, błoniaste skrzydła i diabli ogon wciąż na miejscu. Jedynie sylwetka oraz twarz zmieniły się w znacznie bardziej dziewczęce.

          - To... jest Jinx? - odezwał się wreszcie Don, przełamując wypełnioną napięciem ciszę. Przez to całe zamieszanie nie zbeształ nawet brata o to, jak ten potraktował przedmioty do niedawna jeszcze leżące na blacie.

          - Co... Ja... nie wiem... zresztą, nieważne! - Mutant w czerwieni potrząsnął głową, przywracając się do porządku. - Weź coś z nim czy tam nią zrób zanim wykituje!

          Spojrzawszy raz jeszcze na nastolatkę, Donatello zrozumiał, skąd tak gorączkowy pośpiech u jego brata. Twarz Jinx była cała czerwona, zaś jej oddech niespokojny i nieregularny. Dziewczynę zalewał pot, a leśna ściółka wraz z ziemią pokrywające jej włosy, skórę czy ubrania oraz pozostałe na policzkach ślady łez tylko potęgowały wrażenie, iż nie jest z nią dobrze. Żółw ostrożnie położył dłoń na jej czole, by sprawdzić temperaturę, choć zasadniczo nie musiał nawet tego robić - już na pierwszy rzut oka widać było, że jest rozpalona.

          - Co jej się stało? - zapytał brązowooki, wziąwszy się czym prędzej do przygotowywania zimnego okładu.

          - Znalazła jakiś dziwaczny przeklęty kamień, więc poszliśmy zobaczyć miejsce, z którego go ma. Ale tam był jakiś pieprzony potwór, więc puściliśmy go z dymem i potem wracając przez las... - W tym momencie chłopak się zaciął. Wiedział, że zapomniał o czymś istotnym. Podpalona drewniana chata w środku lasu mogła wróżyć tylko jedno. - Cholera, pożar!

          - Co? - Don otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Brat jednak nie zwracał już na niego uwagi. Natychmiast wybiegł z pomieszczenia, już od progu wrzeszcząc:

          - ŁAP ZA GAŚNICĘ, MIKEY!

\*\*\*
           Skończywszy sprzątać po kolacji, Leonardo rozejrzał się w poszukiwaniu swojej towarzyszki. Mimo iż słońce zaszło już jakiś czas temu, wciąż było dość jasno - na czystym, bezchmurnym niebie księżyc oraz otaczające go zewsząd gwiazdy świeciły tak jasno, iż poruszanie się po dworze bez żadnej latarki nie stanowiło większego problemu. Młodzieniec dostrzegł poszukiwaną hybrydę nieopodal, leżącą w trawie na szczycie wzniesienia, przy którym rozbili obóz. Jako iż nie miał już nic innego do zrobienia, niebieskooki chłopak ruszył na górę, aby do niej dołączyć.

          Dotarłszy na szczyt, Leo zastał Nysę zapatrzoną w nocne niebo. Nie chcąc jej przeszkadzać, bez słowa usiadł obok i przymknął oczy, wsłuchując się w miarowe cykanie świerszczy. Spędzili w ten sposób chwilę w milczeniu, które ostatecznie zostało przerwane przez dziewczynę.

          - W mieście już prawie nie widać gwiazd... Dobrze jest znów zobaczyć je w pełnej okazałości - rzekła półgłosem, nie odrywając wzroku od nieboskłonu. Młody Hamato odchylił się w tył i położył przy nastolatce na wilgotnej ziemi, podkładając dłonie pod potylicę, a następnie również przyjrzał się upstrzonej jasnymi punktami, ciemnogranatowej przestrzeni.

          - Racja - westchnął cicho. Sceneria rzeczywiście była wyjątkowo urokliwa. Co więcej, znajdowali się tam całkiem sami... Nie mógł liczyć na właściwszy moment, aby wyznać nastolatce swoje uczucia. Musiał zrobić to tej nocy, teraz albo nigdy.

          Niebieskooki wziął głęboki wdech, po czym zerknął w stronę Kanazaki, wciąż patrzącej rozmarzonym wzrokiem w górę. Po chwili wahania w końcu się odezwał.

          - Wiesz, Nyso... - zaczął niepewnie, spoglądając ukradkiem w jej stronę, by sprawdzić, czy w ogóle słucha. Szatynka niemal od razu odwzajemniła spojrzenie.

          - Tak?

          - Jest coś, co powinienem ci powiedzieć. - Chłopak zawiesił się na moment, nie mogąc się przełamać. - Ja...

          I w tym momencie zadzwonił telefon.

          To, jak niewymiernie wściekły był w tej chwili Leonardo, wiedział tylko on sam. Z rozeźloną miną i wydętymi policzkami, niebieskooki żółw sięgnął po urządzenie, a następnie aż za mocnym przyciśnięciem ekranu odebrał połączenie przychodzące.

          - Słucham? - odezwał się lider klanu Hamato, starając się ukryć swoją irytację. Niezbyt skutecznie.

          - Wybacz, że przeszkadzam. - Po drugiej stronie słuchawki rozległ się głos Donatella przemawiający wyraźnie przepraszającym tonem. - Wiem, iż pewnie jesteś zajęty, ale mamy tu pewien kłopot...

          - O co chodzi?

          - O tego kolegę Nysy, Jinx.

          Gdy tylko niezawodny wilczy słuch Kanazaki wychwycił imię jej przyjaciela, dziewczyna natychmiast zainteresowała się rozmową, stawiając przy tym uszy na sztorc.

          - Jinx? Co z nim? - wtrąciła się, przysuwając bliżej żółwia w niebieskim.

          - Długa historia - odrzekł wymijająco Don, usłyszawszy jej pytanie. - To... to chyba nie jest temat na rozmowę telefoniczną. Więc gdybyście byli w stanie, tak czysto hipotetycznie, wrócić trochę wcześniej, to mógłbym na spokojnie wszystko wyjaśnić i wspólnie może coś byśmy wymyślili...

          Leo westchnął tylko ciężko. W zamian za niego odpowiedzi Donniemu udzieliła zaś Nysa.

          - Za niedługo będziemy - oznajmiła krótko, po czym od razu zaczęła zbierać ich rzeczy. Zrezygnowany niebieskooki rozłączył się, nim jego brat dodał cokolwiek więcej, po czym niechętnie ruszył pomóc hybrydzie.

          Ukończywszy pakowanie i wsadziwszy wszystko do samochodu, dwójka zajęła swoje miejsca na przodzie pojazdu, a następnie wyruszyła w drogę powrotną na farmę. Podczas jazdy przez las usłyszeli jednak coś dziwnego. Zaalarmowany tym Leonardo zwolnił nieco, co okazało się nad wyraz dobrą decyzją - nie minęła minuta, a wprost na maskę auta spadły dwie postacie. Mutanci nawet nie zdążyli im się lepiej przyjrzeć, stworzenia natychmiast spadły na jezdnię i kontynuowały swój pojedynek - a w zasadzie, nieco uściślając, jednostronne natarcie. Bardziej humanoidalna, aczkolwiek wciąż przypominająca ptaka istota wydawała się desperacko próbować odgonić olbrzymiego, ciemnobrązowego nietoperza o nadnaturalnie przerośniętym uzębieniu i świecących na żółto ślepiach.

          Nie myśląc długo, żółw w niebieskiej bandanie odpiął pas i wyskoczył na zewnątrz, dobywając katany. Kimkolwiek czy czymkolwiek była ta persona, potrzebowała pomocy, a on nie zamierzał pozostać na to ślepym. Nysa dołączyła do niego już moment później, dzięki czemu wspólnymi siłami prędko odegnali bestię, która, spłoszona nagłą zmianą liczebności przeciwników, czym prędzej czmychnęła pomiędzy drzewa.

        Nastolatek schował broń, po czym obrzucił ocaloną osobę ciekawskim spojrzeniem. Jej sylwetka i twarz przypominałyby do złudzenia ludzkie, gdyby nie pewien mały szczegół - u człowieka nie występuje czerwono-łososiowa karnacja. Ponadto z jej rąk wyrastały skrzydła o karmazynowej barwie, zaś od pasa w dół wyglądała już całkowicie ptasio - funkcję spodni pełniły u niej gęsto pokrywające skórę bioder i ud pióra, zaś od kolan w dół widniały ciemnoszare ptasie łapki. Widząc, że ten ją obserwuje, kobieta otrzepała się z kurzu, poprawiła jedyny element swojego ubioru - ozdobny stanik bez ramiączek w kolorze tym samym, co jej upierzenie - a następnie, przygładziwszy włosy, podeszła w jego stronę i wyciągnęła rękę na powitanie.

          - Dziękuję za pomoc. Nazywam się Sibnele.

          Nieco zmieszany chłopak uścisnął lekko jej dłoń.

          - Leonardo Hamato. A to Nysa Kanazaki, moja przyjaciółka. - Ruchem głowy wskazał na zmierzającą w ich kierunku hybrydę. - Miło panią poznać... Czym było to coś, z czym przed chwilą walczyliśmy?

          - Też chciałabym wiedzieć - westchnęła rozmówczyni. - To jakiś piekielny pomiot, podobnie jak ja, co do tego nie mam wątpliwości. Ale jestem tylko prostą harpią, nie znam się za dobrze na infernalnej faunie innej niż ta widywana w miastach na co dzień.

          - Infernalnej faunie... - powtórzył tępo młodzieniec. Skąd nagle w ich okolicy wzięło się tyle szatańskich istnień?

          - No tak. - Opierzona kobieta skinęła energicznie głową. - Jest jej całe mnóstwo. Ale nie ma sensu teraz o tym gadać, mam trochę ważniejszy temat. Nie widzieliście gdzieś mojej bratanicy? Wyższa ode mnie... choć to właściwie nietrudno. Ale, o, chyba jest też wyższa od was, no. Ma czarne, krótkie włosy i czerwone oczy.

          - Obawiam się, że nie widzieliśmy nikogo podobnego do pani. Nie tylko ostatnio... generalnie - odezwała się Nysa, której stanie i ostentacyjne przysłuchiwanie się cudzej rozmowie zaczęło się już wydawać dość nietaktowne.

          Słysząc to, harpia zrobiła na ułamek sekundy zaskoczoną minę, po czym roześmiała się z zakłopotaniem.

          - Aj, nie, nie, nie, przepraszam, niejasno się wyraziłam. Ona nie jest taka jak ja, to hybryda demona i mutanta. Żółwia konkretnie. Takiego jak panienka... mm... ach, tak, Kanazaki. Tylko bez tych uszu i pancerzyka na plecach.

          Leo zmarszczył brwi. Wizja podobnego im mutanta, tylko pozbawionego skorupy, wydała mu się dość abstrakcyjna. Chociaż zasadniczo jego drogi raz już skrzyżowały się z personą, która, czysto teoretycznie, mogłaby pasować do tego opisu - nie miał pewności co do jej rasy, aczkolwiek wygląd sugerowałby taką możliwość. Nie zgadzał się jednak pewien dość istotny element - ta osoba to nie kobieta.

          - Przykro mi, ale... - zaczął niebieskooki, ale niespodziewanie Nysa zasłoniła mu usta dłonią.

          - Niech pani wsiądzie - poleciła od razu. Harpia uśmiechnęła się szeroko, pojmując, iż ta najwyraźniej coś wie, po czym ochoczo ruszyła w kierunku pojazdu. Leo uniósł łuk brwiowy, spojrzawszy na przyjaciółkę, ale ta jedynie zabrała dłoń i szepnęła, że wyjaśni mu później. Następnie skierowała swe kroki do nieporadnie szamoczącej się przy aucie kobiety - ta najwyraźniej nie wiedziała, jak dokładnie działają samochodowe drzwi.

Lider klanu Hamato obserwował je przez moment, zaś w jego głowie kołatały się różnorakie myśli. Najbardziej uporczywą zaś z nich była wizja tego, że Kanazaki, jedna z najbliższych mu obecnie osób, od których spodziewał się pełnego wzajemnego zaufania, najwyraźniej coś przed nim ukrywała.

## R-10: Monopol na nienawiść

          Dojechawszy na miejsce, Leonardo próbował pozostawić towarzyszki w salonie na czas swoich odwiedzin w prowizorycznej pracowni Donatella, jednakże poniósł klęskę - Nysa koniecznie chciała iść razem z nim, a harpii nie mógł zostawić samej - nie znał jej i nie wiedział, co może ona tam bez nadzoru zrobić. Ostatecznie zatem wszyscy troje ruszyli do laboratorium, gdzie już czekała na nich cała reszta domowników.

          Konfrontacja w szopie okazała się szokująca dla obu stron. Tych, którzy byli wewnątrz, zaskoczył widok obcej, pół-ptasiej kobiety, zaś wchodzących - leżącej na blacie Jinx.

          - Co to za pokraka?! - wrzasnął Raphael, instynktownie cofając się o krok w stronę nieprzytomnej dziewczyny i opierając tyłem skorupy o stół. Karmazynowopióra harpia nastroszyła się oraz gniewnie wydęła policzki.

          - Wypraszam sobie! I łapy precz od mojej bratanicy, bo jak zaraz poślę po jej ojca to ci flaki na lewo powywraca!

          Zielonookiego na moment zamurowało.

          - Twojego kogo?

          Widząc, że udało jej się zbić go z tropu, kobieta wypięła dumnie pierś, a następnie spojrzała na mutanta z przesyconą poczuciem wyższości pogardą.

          - Niedosłyszący jesteś? Wara od Jinx, ty perfidny gadzie.

          Podczas gdy Raph z wyraźnie widocznym na twarzy niezadowoleniem wypełnił polecenie Sibnele, Leonardo naprędce ułożył wszystkie puzzle w swojej głowie w logiczną całość. Opis nowopoznanej kobiety nie bez powodu wydał mu się tak znajomy. I Nysie też musiał, skoro zadecydowała, iż powinni zabrać Nel ze sobą - jego przyjaciółka jednak z pewnością wiedziała o tym, że demon to w rzeczywistości kobieta, łatwo to wywnioskować po jej obecnym zachowaniu - nie wyglądała na ani trochę tym faktem zdziwioną. Pozostawały więc jeszcze dwa najważniejsze elementy do wyjaśnienia. Dlaczego Jinx, mimo bycia dziewczyną, podawała się za mężczyznę oraz z jakiego powodu jej ciotka musiała przybyć na Ziemię w jej poszukiwaniu. Poznanie odpowiedzi na oba z nich zaś nie powinno być nader trudne - wystarczyło wypytać żeńską, najbardziej wtajemniczoną część zgromadzenia. I to właśnie Leo zamierzał zrobić.

          Kiedy już towarzystwo przyjęło do wiadomości, w jakiej sytuacji się znalazło, lider klanu Hamato zarządził zebranie w salonie. Zjawili się na nim wszyscy prócz Michelangela, który to otrzymał bojowe zadanie nadzorowania, czy z Jinx nic się nie dzieje - w razie pogorszenia jej stanu tudzież przebudzenia, miał natychmiast poinformować rodzeństwo. Chociaż ze strategicznego punktu widzenia ufanie Mikey'emu w tak poważnej kwestii wydawało się dość ryzykowne, to nie było innej opcji - wszyscy pozostali chcieli uczestniczyć w naradzie, jemu jedynemu nieszczególnie na tym zależało.

          Zebrawszy się w okręgu wokół salonowej ławy, grupowicze siedzieli przez moment w milczeniu, nie wiedząc, kto i od czego w ogóle powinien zacząć. Ostatecznie jednak jako pierwszy odezwał się młodzieniec w niebieskim.

          - Pani Sibnele - zwrócił się do moszczącej się właśnie na fotelu naprzeciwko harpii - czy mogłaby pani powiedzieć nam trochę więcej o sobie? Skąd się pani tu wzięła, kim dokładnie jest, cel podróży... Ja i Nysa część z tego już wiemy, jednak moi bracia na pewno też są ciekawi.

          - Tak, jasne, oczywiście - przytaknęła czerwonopióra, przestając się wreszcie wiercić. - Nazywam się Haruno Sibnele, jestem harpią, to jedna z ras demonów. Znalazłam się na Ziemi dlatego, że od kilku dni ja oraz rodzice Jinx nie mieliśmy z nią żadnego kontaktu, zaczęliśmy się o nią martwić. Jej tata pewnie przybyłby tutaj samodzielnie, ale wysłali go na misję, więc postanowiłam go wyręczyć i poszukać na własną rękę. Tylko że nie jestem jeszcze najlepsza w teleportacji, więc nie trafiłam w odpowiednie współrzędne tylko gdzieś w las...

          Leo skinął lekko głową. Następnie spojrzał na Nysę i już chciał zagadnąć ją o tajemniczą zmianę płci jej koleżanki, ale został uprzedzony przez zielonookiego.

          - Czyli Jinx to dziewczyna, nie? To po co zgrywała faceta cały ten czas? - Raphael spojrzał wyczekująco na opierzoną kobietę. Ta na początku zrobiła zaskoczoną minę, jednak po chwili westchnęła z rezygnacją.

          - Znowu? - Sibnele pokręciła głową. - Tyle razy już próbowaliśmy ją przekonać, że jej płeć niczego nie zmienia i nie powinna się jej wstydzić...

          - Można jaśniej? - warknął ponaglająco zniecierpliwiony nastolatek.

          - Przez ciebie - wyparowała nagle Nysa. Wszystkie oczy zwróciły się ku niej z wyrazem zaskoczenia. - Przez ciebie udawała - powtórzyła hybryda - bo traktujesz kobiety jak słabsze, mniej zdolne czy niemogące się z tobą równać w boju i je lekceważysz. To było pierwsze, o co mnie zapytała, kiedy zaproponowałam wspólny wyjazd. Czy będzie tam ktoś taki. Więc jej powiedziałam.

          - ...Tak, zdecydowanie przez niego - dorzuciła Nel jeszcze zanim żółw w ogóle odzyskał mowę po tym, jak zatkało go przez wypowiedź znajomej. - Jinx nienawidzi seksistów.

\*\*\*
          W międzyczasie Michelangelo z nienaturalnym jak na niego skupieniem przyglądał się czarnowłosej dziewczynie leżącej tuż przed nim. Dałby sobie rękę uciąć, iż skądś kojarzył jej twarz. Wprawdzie z pewnością nie w takiej fryzurze, bo na pewno by ją zapamiętał - w końcu nieczęsto widuje się kobiety ścięte niemalże na chłopaka, acz wciąż mające sporą, "kolczastą" grzywkę zaczesaną na prawo i nieco mniejszy, acz równie nastroszony pukiel po drugiej stronie twarzy - aczkolwiek włosy łatwo można ściąć oraz wymodelować, prawda? Nie powinien więc się nimi sugerować.

          Jednak, zakładając, że rzeczywiście mógłby znać tę osobę, dlaczego jej charakter niczego mu nie podpowiedział? Powinien wydać mu się choć odrobinę znajomy. Czego jak czego, ale takiej rzeczy trwale z pamięci jeszcze nigdy nie wymazał. Aczkolwiek istniała też ewentualność, że nie znał brunetki wystarczająco dobrze, by dostrzec jej osobowość... niczego nie mógł być pewien. Aby dowiedzieć się czegoś na ten temat, musiałby wypytać dziewczynę osobiście.

          I właśnie miał na to okazję. W czasie, kiedy on prowadził w myślach chyba najdogłębniejszą dedukcję, na jaką kiedykolwiek się zdobył, Jinx zaczęła powoli się przebudzać. Przerzuciwszy ogon na drugą stronę bioder, uchyliła powieki, a następnie wolno podniosła się do siadu ze zbolałym jękiem. Słysząc to, chłopak natychmiast zaprzestał rozmyślań i uśmiechnął się promiennie.

          - Dzień dobry!

          - Cześć, Mikey - mruknęła zachrypniętym głosem nastolatka, przecierając oczy. - Łeb mi pęka... - wymamrotała, po czym rozejrzała się wokół z lekkim zaskoczeniem. - Jak się tu znalazłam?

          - Raph cię przyniósł. Nie za wiele z tego wszystkiego rozumiem, ale byłaś nieprzytomna i chyba podpaliliście las, bo potem musieliśmy biegać z gaśnicami i wszystko gasić.

          - Och... - Kiedy zaczęła wreszcie dochodzić do siebie pomimo silnego bólu głowy, Jinx odniosła przemożne wrażenie, że coś nie gra. Zmarszczyła brwi w konsternacji i zamilkła na moment, by spróbować zgadnąć, o co może chodzić. Wtedy ją olśniło. Z niedowierzaniem opuściła wzrok na swoją klatkę piersiową, by upewnić się, czy to nie tylko głupie, bezpodstawne spekulacje. Na swoje nieszczęście, nie myliła się - jej męski kamuflaż zniknął.

          - Spokojnie, to nic takiego - Michelangelo, ujrzawszy, jak spłoszona była jego towarzyszka, od razu położył jej dłoń na ramieniu i uśmiechnął się uspokajająco. - Jako dziewczyna też jesteś spoko.

          Brunetka westchnęła cicho, po czym spróbowała zrobić weselszą minę.

          - Sorki za te przebieranki. Trochę skomplikowana sprawa.

          - Nie ma sprawy. - Żółw machnął ręką. - Potem wyjaśnisz. Na razie powinienem iść powiedzieć Donniemu, że już się obudziłaś. Zaczekasz tu?

          - Mogę iść z tobą - zaproponowała Jinx od razu, zsuwając się ze srebrnego stołu. Na początku nieco zakręciło jej się w głowie, jednakże zdołała utrzymać równowagę nawet bez podpierania się o pobliskie meble. Na jej szczęście błękitnooki nie zwrócił specjalnej uwagi na tę drobną wpadkę.

          - Jasne, czemu nie? - Chłopak uśmiechnął się pogodnie, po czym ruszył w stronę wyjścia ze stodoły, zachęcając przy tym gestem dłoni dziewczynę, aby podążyła za nim. Pół-demonicy nie trzeba było dwa razy powtarzać.

          Już chwilę później dwójka znalazła się przed drzwiami domu. Gdy tylko Michelangelo uchylił ich skrzydło, z głębi budynku doszły ich rozeźlone krzyki Raphaela.

          - Że kim przepraszam?! Jak śmiecie?! - wrzeszczał chłopak. Mutant w pomarańczowym nie musiał nawet widzieć twarzy brata, by domyślić się, jak bardzo purpurowa była w tym momencie. - Nie jestem żadnym cholernym seksistą, to jakaś kpina! Poza tym, ona mnie nienawidzi? Ha ha - zaśmiał się ostentacyjnie, jednak wciąż wyraźnie rozgniewany. - Jakim prawem?! To ja jej nienawidzę!

          Słysząc to, Jinx szybko domyśliła się, że rzecz rozchodzi się o nią. Westchnęła ciężko oraz przewróciła oczami, po czym stanęła w progu pomieszczenia, z którego dochodziły hałasy, a następnie oparła się o framugę.

          - Dzięki, kwiatuszku. Ja też cię kocham.

          Zielonooki zamilkł na moment i z zaskoczeniem spojrzał na wymownie patrzącą w jego stronę brunetkę. Zanim zdążył ponownie zabrać głos, otoczenie straciło już zainteresowanie ledwie zaczętą kłótnią. Harpia, kiedy tylko dotarło do niej, kogo właśnie ma przed sobą, od razu poderwała się z fotela i rzuciła dziewczynie na szyję z radosnym okrzykiem. Zaskoczona (acz szczęśliwa) z powodu obecności kobiety Jinx od razu odwzajemniła uścisk.

          - Co ty tutaj robisz, ciociu? - spytała zdumiona czerwonooka, odsuwając się nieco po chwili przytulania.

          - Dawno się nie odzywałaś, twoi rodzice i ja zaczęliśmy się martwić. Discord miał sam wpaść sprawdzić, o co biega, ale dostał misję, więc nie mógł. Wobec tego postanowiłam go wyręczyć - wyjaśniła pokrótce karmazynowopióra. - Czemu nie dawałaś żadnego znaku życia? Coś się stało?

          - Cóż, nie miałam jak... - przyznała zakłopotana nastolatka, kładąc dłoń na karku. - Trochę skomplikowana sprawa. Długo by opowiadać.

          Nie spuszczając z żółwicy oka, Sibnele usiadła po turecku dokładnie tam, gdzie jeszcze chwilę wcześniej stała.

          - Zamieniam się w słuch.

          Widząc po twarzach większości innych zgromadzonych, że także chcieliby wiedzieć, pół-demonica westchnęła, po czym przysiadła na rogu kanapy i zaczęła im opowiadać o swoich kłopotach z przeklętym artefaktem.

\*\*\*
          Sibnele zmarszczyła brwi, przyjmując teatralnie pozę filozofa.

          - Wygląda na to, że ten stwór, który cię tak urządził, nie jest demonem takim jak my - zwróciła się do Jinx po chwili. - Musi należeć do tej grupy hadesowych renegatów, którzy wyrzekli się posłuszeństwa Lucyferowi. Niestety, nie znam się na nich za bardzo, nie wiem, co trzeba zrobić... Może Discord będzie miał pomysł, jak się z tym uporać. Musimy zaczekać, aż wróci do domu, żeby go tu ściągnąć.

          Jinx skinęła lekko głową. Nikt nie oponował przed sprowadzaniem kolejnego demona, mimo iż niektórym było to nie w smak - zawsze bowiem lepiej było mieć nadprzyrodzenie potężną istotę również po swojej stronie, a nie tylko po przeciwnej. Padła wprawdzie propozycja, aby zamiast tego zabrać brunetkę do Sfer Piekielnych, skąd pochodzą, i tam działać dalej, jednakże na jaw wyszła jeszcze jedna niedogodność - kryształ blokował nie tylko moce dziewczyny, ale również jej możliwość podróży międzywymiarowych. Chcąc nie chąc, Jinx musiała zostać na Ziemi.

          Niestety, oczekiwanie na powrót Sibnele oraz obiecanego demona okazało się trudniejsze niż początkowo zakładano. Chociaż samo w sobie monstrum, które zaatakowało Jinx i Raphaela w lesie, już więcej się nie pojawiło, w okolicach zaczęło się panoszyć mnóstwo nie tak silnych, acz wciąż niebezpiecznych, wrogo nastawionych do grupy istot nieziemskiego pochodzenia. Jako pierwsza zaobserwowała to niemogąca usiedzieć na farmie Nysa. Kiedy to bowiem wybrała się na dość odległy, poranny spacer po okolicy, natrafiła na osobliwe stworzenie, które początkowo udawało ranne koźlę sarny. Niemogąca oprzeć się potrzebie pomocy dziewczyna dała złapać się w pułapkę - gdy tylko się zbliżyła, niewinny maluch przeobraził się w groteskową abominację, która o mały włos nie odgryzła hybrydzie palców.

          Od czasu tamtego wydarzenia Leonardo kategorycznie zakazał towarzyszom wychodzenia poza teren farmy, jednakże i to nie pomogło. Nie minął tydzień, a stwory zaczęły zjawiać się na obszarze posesji - w pierwszej kolejności w stodole służącej Donatellu za pracownię oraz szopie, a potem także w samym domu. Mimo wielu różnych prób zapobiegnięcia ich wizytom (posuwających się nawet do barykad oraz całodobowych, rotacyjnych wart przy wejściach), nie sposób było się ich pozbyć. Piekielne wsparcie zaś wcale nie spieszyło się z przybyciem.

          Chociaż grupa starała się wytrzymać jak najdłużej, w pewnym momencie przeciwności losu stały się zbyt kłopotliwe, by je znosić. Ostatnim gwoździem do trumny okazała się bezsenność Jinx, której to paranoja nie pozwalała zmrużyć oka ze względu na konieczność chronienia przeklętego kamienia przed kradzieżą - artefakt z jakiegoś powodu najwyraźniej uznał nawiedzające ich kreatury za zbyt niebezpieczne, aby je ignorować. Po tym, jak dziewczyna zaczęła zachowywać się niczym żywy trup ze zmęczenia, Leo podjął ostateczną decyzję - trzeba było odciąć się od tamtego miejsca i wypocząć. Sibnele oraz ich obiecany wybawiciel jakoś ich znajdą. Przyszła pora powrócić do Nowego Jorku.

## R-11: Powrót na zgliszcza

          - Daleko jeszcze?

          Wysłuchujący serii podobnych pytań już od dobrych dwudziestu minut Leonardo westchnął ciężko z irytacją. Nie miał już siły ni ochoty po raz kolejny udzielać tej samej odpowiedzi, więc ściągnął usta w wąską kreskę i milczał, co tylko sprowokowało najmłodszego z żółwich braci do dalszego marudzenia.

          - Halo, słyszysz mnie? - Błękitnooki mutant oparł się na tyle fotela kierowcy, po czym zajrzał bratu przez ramię na przednią szybę. Ponownie nie otrzymawszy odpowiedzi, nadął policzki, niezadowolony. - Leooooooo!

          - Tak, Mikey, DALEKO! - warknął wreszcie zdenerwowany Raphael, nie mogąc już słuchać nieustannego smęcenia rodzeństwa.

          - Dobra, dobra. - Michelangelo uniósł ręce w obronnym geście. - Po co tak agresywnie? Jeju.

          Mamrocząc coś pod nosem, żółw w pomarańczowym usiadł sobie w końcu w jednym miejscu i zajął swoją komórką. Kierowca pojazdu finalnie mógł odetchnąć z ulgą. W każdym razie przynajmniej na chwilę.

          Jeśli jednak miał być szczery, to cisza, która zapadła po utemperowaniu najmłodszego, również nie do końca mu odpowiadała. Zdawała się jakaś dziwnie posępna, pozbawiona wigoru, niewygodna. Aczkolwiek Leo nie mógł niczego na to poradzić - jedyna osoba, z którą naprawdę chętnie by teraz porozmawiał, Nysa, siedziała tym razem gdzieś z tyłu zamiast przy nim, pilnując na wpół przytomnej ze zmęczenia koleżanki. Już od czasu nieudanego kempingu niewiele ze sobą przebywali, każde z nich miało ciągle coś do roboty w związku z zaistniałą na farmie sytuacją. Podczas gdy on wraz z braćmi całodobowo strzegł posiadłości, hybryda starała się zająć podupadającą na zdrowiu (nie tylko fizycznym) Jinx, której to wywołane przeklętym artefaktem paranoje nie dawały spokoju. Przez nawał zajęć nie zdołał nawet wyjaśnić z nią zajścia, które tak perfidnie zniszczył mu telefon od Donniego...

          Na rozwiązanie tej sprawy lider klanu Hamato będzie musiał jednak jeszcze zaczekać. Jego przemyślenia przerwał widok, który ukazał się na horyzoncie - pierwsze zarysy nowojorskich budynków. Aczkolwiek to nie one przykuły jego uwagę, a unoszący się z nich ciemnymi serpentynami dym. Tamtejsze fabryki nigdy nie dbały najlepiej o oczyszczanie powietrza uchodzącego z kominów, ale wydawało mu się, iż wydzielanych przez nie smug nigdy nie było aż tak wiele, zwłaszcza w takim rozmiarze.

          Z każdym kolejnym metrem przybliżającym ich do celu podróży, żółw był coraz bardziej pewny - coś nie grało. Dym nie pochodził z fabryk. Nowy Jork płonął.

          Nie minęła chwila, a pozostali pasażerowie także to zauważyli. W pojeździe na kilka chwil zapanowała grobowa, przepełniona napięciem cisza. Nie na taki widok liczyli. Po przejściach na farmie wszyscy pragnęli powrotu do swojego bezpiecznego kąta, jakim do niedawna były nowojorskie kanały. Chcieli wrócić do domu. Nie na jego zgliszcza.

          Na wszelki wypadek spowolniwszy jazdę, Skorupogromca wtoczył się na jedną z miejskich ulic. Zdawała się ona miejscem zupełnie innym niż zazwyczaj - naturalny dla tego miasta, gwarny tłum przechodniów zastąpił oblepiony kurzem gruz i dogorywające, zwęglone, bezkształtne materie,  których funkcji za czasów świetności nie sposób było odgadnąć. Ludzie (żywi, gdyż kilku poległych grupa miała wątpliwą przyjemność zauważyć) jak gdyby kompletnie wyparowali. Nawet jeśli wciąż gdzieś byli, musieli naprawdę dobrze się ukrywać.

          Starając się nie zważać na nieprzyjazne otoczenie, Leonardo pokierował pojazdem w stronę wjazdu do kryjówki. Cały czas odnosił jednak niejasne wrażenie, że ktoś bądź coś nie spuszcza z nich oka ani na moment. Okolica zdawała się całkowicie opustoszała, więc żółw doszedł do wniosku, iż tylko mu się zdaje, aczkolwiek szybko okazało się, że, na ich nieszczęście, intuicja go nie zawiodła. Niemalże na ostatniej prostej przed celem ich podróży na dość szeroką jednię tuż przed pojazdem bezszelestnie spłynął wielki, czarny obłok mgły. Gdy tylko w całości znalazł się na ziemi, natychmiast zbił się w gęsty kłąb i przetransformował w tę jedną istotę, której mutanci naprawdę mieli nadzieję już nigdy więcej nie zobaczyć - bestię z leśnej chaty.

          Tym razem wszyscy byli w stanie zobaczyć ją w pełnej okazałości - w przytłumionym szarawymi chmurami pokrywającymi całe niebo świetle dnia można każdy szczegół tej olbrzymiej, czarnej niczym smoła, futrzastej góry mięśni stał się dostrzegalny. A raczej byliby w stanie, gdyby wystarczyło na to czasu. Potwór jednak zadbał, aby się tak nie stało - nie minęło parę sekund od jego materializacji, a już rzucił się z wyszczerzonymi kłami w stronę samochodu.

          Niebieskooki kierowca zdołał zareagować w dosłownie ostatniej chwili. Gdyby wrzucił wsteczny i wcisnął gaz chociażby parę sekund później, prawdopodobnie nie byłoby już czego po nich zbierać - skończyliby zmiażdżeni niczym w puszce pod ciężarem złowrogiej kreatury. Cielsko opadło ciężko na jezdnię, warcząc z poirytowaniem, ale parę sekund później stało już z powrotem na równych nogach, gotowe do kontynuowania ofensywy. Aczkolwiek żeby do niej przystąpić, stwór musiał wpierw dogonić swój cel - Leo nie zmarnował już ani momentu i czym prędzej wycofał autem z uliczki, by następnie ruszyć z maksymalną do opanowania prędkością w najbliższą wolną aleję.

          Bestia natychmiast pomknęła za nimi. Niczego nie robiła sobie z wystrzelanych w jej stronę z wyrzutni pokryw od studzienek czy kul złomu. Ilekroć któryś z tych prowizorycznych pocisków się do niej zbliżał, dematerializowała się do postaci chmury dymu, aby pojawić się z powrotem już ułamek sekundy później, kiedy znalazła się poza torem lotu przedmiotu. W ten sposób nie dało się jej pozbyć. Pojazd zaś był zbyt powolny, by mutanci mogli zgubić poczwarę w gąszczu wielkomiejskich ulic. Ich sytuacja w tamtym momencie wyglądała co najmniej źle.

          Z niespodziewaną pomocą przyszedł im ich niezwykle odważny, acz niekoniecznie logicznie myślący, ludzki towarzysz - Casey Jones. Jako iż na czas apokalipsy mianował się samozwańczym pogromcą potworów, to gdy tylko usłyszał w pobliżu ryk jednego z nich, postanowił sprawdzić, co się dzieje. Zastawszy wielką, czarną kreaturę goniącą wóz jego przyjaciół, młodzieniec bez wahania sięgnął po jeden ze swoich wybuchowych krążków i wybił go z całej siły w kierunku potwora. Zajęta unikaniem mosiężnych pokryw bestia nie zauważyła jego ataku, dopóki nie poczuła go na własnej skórze - wtedy zawyła wściekle oraz gwałtownie odwróciła łeb w kierunku, z którego nadleciał ładunek. Ujrzawszy bruneta, wyszczerzyła złowróżbnie kły i już miała rzucić się w jego kierunku, gdy uświadomiła sobie swój błąd - dała się rozproszyć, przez co ścigany pojazd zniknął z zasięgu jej wzroku. Zignorowała więc nowego napastnika i pognała go szukać, aczkolwiek bezskutecznie. Leonardo dobrze wykorzystał swoją chwilową przewagę. Zgubiła ich na dobre.

          Niedługo później Skorupogromca finalnie zajechał do kanałowej kryjówki. Michelangelo zdołał znaleźć na mapie inny sposób na wjechanie do tuneli metra, aby nie musieć już wracać do pierwotnie zaplanowanego wjazdu i ponownie narażać się na szwank.

          Wysiadłszy z auta, mutanci odetchnęli z ulgą. Ich kryjówka wciąż pozostała nietknięta, zastali ją w dość zakurzonym, ale nienaruszonym stanie. Wreszcie mogli chwilę odpocząć po pełnej wrażeń jeździe. Lider pozwolił grupie rozejść się na pół godziny, w porywach maksymalnie do całej - po tym czasie na ochłonięcie zamierzał bowiem zwołać naradę. Trzeba było ustalić jakiś plan działania, znaleźć sposób na dowiedzenie się, co zaszło w mieście oraz w jaki sposób to odkręcić. A przede wszystkim - jak zlikwidować to monstrum, które nieomal skasowało ich na powierzchni.

           Drugi punkt programu okazał się prostszy do realizacji niż początkowo Leo założył. W momencie bowiem, gdy już wszyscy zgrupowali się w salonie i mieli rozpocząć posiedzenie, do kryjówki wkroczył Jones, uśmiechając się z wyższością.

          - Co z was za ninja, skoro trzeba ratować wam tyłki przed byle kundlem? - zawołał na wejściu, dumnie wypinając pierś. - Długo was nie było.

          Raphael zamierzał udzielić młodzieńcowi uszczypliwej odpowiedzi na zaczepkę, aczkolwiek zanim zdążył jakąś wymyślić, odezwał się Donatello.

          - Dzięki za pomoc, Szczerbulcu.

           Czarnowłosy prychnął i skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Po chwili jego wzrok spoczął jednak na nieznajomej, czerwonookiej mutantce. Spostrzeżenie jej sprawiło, iż natychmiast zapomniał o obrazie swojego majestatu.

          - Och, a kogo my tu mamy? Nikt mi nie mówił, że przyjeżdża z wami taka piękność. - Jones nonszalancko poprawił fryzurę, po czym, zrobiwszy najbardziej przerysowaną minę Casanovy, na jaką było go stać, podszedł bliżej Jinx oraz wyciągnął rękę w jej stronę. - Nazywam się Casey Jones.

          Dziewczyna zamrugała dwukrotnie, spoglądając na podaną jej dłoń zmęczonym wzorkiem, po czym uścisnęła ją lekko.

          - Jinx Hamada.

          Obserwujący ich Raph przewrócił oczami, lekko poirytowany.

          - Nawet nie startuj, Casey. To demon.

          - Ech? - Twarz chłopaka wykrzywił zaskoczony, minimalnie zrażony wyraz, aczkolwiek już moment później wrócił do poprzedniej mimiki. - A wiesz, jakiś czas temu grałem w taką jedną grę za friko i w sumie harem demonic to nie taka zła sprawa.

          Siedząca nieopodal Nysa westchnęła ciężko i przetarła skroń z zażenowania. Gdyby wiedziała, że zjawi się tu ten amant od siedmiu boleści, to ukryłaby Jinx gdzieś w sypialniach...

          Woląc przerwać tę wymianę zdań zanim zejdzie na jeszcze dziwniejsze tory, Donnie odchrząknął, chcąc zwrócić na siebie uwagę.

          - Wyjaśniłbyś nam może, co tu się właściwie stało pod naszą nieobecność? - zwrócił się do Jonesa, odciągając go, przynajmniej tymczasowo, od narzucania się koleżance Kanazaki. Brunet rozsiadł się na kanapie, zadowolony z okazji do pochwalenia się swoimi pogromami wśród potworów, a następnie zaczął opowiadać.

          Około tydzień po tym, jak grupa mutantów wyjechała na wczasy, sytuacja w Nowym Jorku ponownie uległa pogorszeniu - dziwne zdarzenia przestały być już tylko osobliwe, zaczęły się robić wręcz paranormalne. Tajemnicze, miejscowe trzęsienia ziemi się nasiliły, pojawiających się nocami, potężnych zadrapań na budynkach i pomnikach robiło się coraz więcej. Z zoo i schronisk masowo znikały zwierzęta. Wielu ludzi zaczęło ginąć bez śladu w niewyjaśnionych okolicznościach. Potem zaś znajdowano zwłoki części z nich (tudzież to, co z nich zostało) w dość kuriozalnych miejscach - nadziane na maszty, wplątane w przewody wysokiego napięcia, wtopione w asfalt na drogach. Podejrzanych było wielu, ale żaden z nich nie okazał się winny. Prawdopodobnie wielu ludzi stanęłoby jeszcze przed sądem, oskarżonych o dokonywanie tych psychopatycznych zbrodni, gdyby nie to, że pewnego wieczora oprawcy postanowili ujawnić się sami.

          Stosunkowo niedawno, niebawem po tym, jak Raphael i Jinx omal nie spalili lasu, nowojorscy winowajcy niecodziennych przestępstw przestali się ukrywać. Wieczorami ludzie zaczęli dostrzegać dziwaczne potwory hasające swobodnie po całym mieście. Nasłano na nie zarówno policję, jak i, kiedy ci pierwsi nie dali rady, wojsko z nieodległej bazy, aczkolwiek gdy już sądzono, że mundurowi robią postępy w usuwaniu zagrożenia, pojawił się stwór nękający wcześniej Hamadę na farmie. Znacznie pewniejszy swoich zdolności, a także silniejszy od pomniejszych pobratymców dotychczas nękających miasto, szybko pokazał ludziom, gdzie ich miejsce. Prędko zyskał też poważanie wśród innych maszkar, które okazywały mu przynajmniej względne posłuszeństwo. Odkąd mu się to udało, nic nie było już w stanie powstrzymać ich działań.

          Pozbawieni pomocy rządu (potajemnie rozważającego już nawet zrzut ładunków wybuchowych na terenie miasta, by uchronić sąsiednie stany przed rozniesieniem się plagi najeźdźców) ludzie usiłowali radzić sobie sami. W ten sposób na ulice wylęgli samozwańczy pogromcy tacy jak Casey. Niektórych jednak trochę ponosiło - atakowali nie tylko faktycznie stanowiące zagrożenie monstra, ale zasadniczo niemal wszystko, co się rusza. Naturalnie Jones nie był taki jak oni, ktoś tak zaprawiony w boju jak on nie mógłby przecież ot, tak stracić głowy przez zgraję byle potworów. On, Casey Jones, dzielnie niczym lew zwalczał tylko prawdziwych wrogów, ale oczywiście jedynie tych najsilniejszych, żeby ci amatorzy próbujący mu dorównać mogli podnieść sobie morale dobijając słabsze osobniki...

          Dalszej części jego przechwałek mało kto już słuchał. Uzyskane od bruneta do tej pory informacje niewątpliwie wiele wyjaśniały, aczkolwiek były dość niepokojące. Skoro nie dawali sobie rady już na farmie, to w jaki sposób mieli ocalić Nowy Jork, w którym identycznych, a może nawet gorszych przeciwników było jeszcze więcej? Ta myśl mocno trapiła lidera klanu. I to najwyraźniej na tyle widocznie, by zwrócić uwagę siedzącej przy nim Nysy.

          Widząc strapioną minę Lea, wilczo-żółwia hybryda, nie myśląc wcale nad tym, co właściwie robi, położyła na spoczywającej na siedzeniu kanapy dłoni żółwia swoją. Kiedy jej własne działania do niej dotarły, natychmiast odwróciła wzrok i lekko poczerwieniała na twarzy, aczkolwiek nie zabrała ręki. Raz kozie śmierć.

          Nie był to wcale taki zły wybór, jak jej się przez chwilę zdawało. Niebieskooki, choć zaskoczony, nie odtrącił jej, a jedynie uśmiechnął się delikatnie. Dziewczyna często podnosiła go na duchu - zazwyczaj nie musiała nawet robić niczego wielkiego, wystarczał drobny gest. Tym razem nie było inaczej.

          Jakkolwiek źle nie prezentowałaby się sytuacja w mieście, Leonardo nie mógł tak po prostu dać za wygraną. On i jego bracia radzili już sobie przecież z niejedną beznadziejną sprawą pozornie pozbawioną dobrego wyjścia. Tym razem także musieli znaleźć rozwiązanie. Jednakże w tym celu przydać im się mogła równie nadprzyrodzona co ich przeciwnicy pomoc.

## R-12: Demon demonowi nierówny

          Na wyczekiwaną pomoc z zaświatów drużynie mutantów przyszło jeszcze trochę poczekać. Sibnele przyprowadziła do nowojorskiej kryjówki ojca Jinx dopiero ponad tydzień po tym, jak żółwie i Casey tam dotarły. W międzyczasie oczekiwania zaś grupa zdołała doprowadzić swoją bazę do całkiem nie najgorszego stanu. Pościerano wszelkie kurze, jakie osadziły się pod ich nieobecność, zabezpieczono wejścia przed nieproszonymi gośćmi, a także przeprowadzono dokładny przegląd posiadanych zapasów oraz innych rzeczy codziennego użytku, aby sporządzić listę potrzebnych artykułów i wybrać się po nie na powierzchnię.

          Na ekspedycję posłano jedynie dwie osoby - Jonesa oraz Donatella. Chociaż większa ilość osób byłaby skuteczniejsza w razie konfrontacji i zdolna przynieść ze sobą więcej zapasów, lider klanu zadecydował, iż dwoje wystarczy, gdyż lepiej załatwić tę sprawę jak najdyskretniej. Ta para zaś wydawała mu się dosyć optymalnym wyborem. Casey znał okolicę jak własną kieszeń, dzięki czemu powinien bez problemu odnaleźć miejsca oferujące potrzebne im zaopatrzenie, z kolei Donnie był najbardziej odpowiedzialną (nie licząc Lea) osobą w drużynie - miał pilnować porywczego kolegi oraz dbać o logistykę ich posunięć. Jeśli wszystko przebiegnie zgodnie z planem, obędzie się bez konfrontacji.

          Niebawem po tym, jak Don i Jones opuścili kryjówkę wyposażeni w broń oraz masę plastikowych toreb, siedząca w salonie i rozmawiająca z Leonardem Nysa usłyszała bardzo ciche echo rozmowy dobiegające gdzieś z głębi kanałowych korytarzy. Strzygąc uszami, dziewczyna odkręciła się do tyłu i czujnie spojrzała w stronę wyjścia, przerwawszy tym samym rozmowę. Leo spojrzał na nią pytająco, po czym zwrócił się w tym samym kierunku co ona, wypatrując tego, co tak ją rozproszyło.

          - Coś nie tak? - spytał po chwili, kiedy, pomimo najszczerszych chęci, niczego nie dostrzegł.

          - Chyba kogoś słyszę... - odparła półgłosem hybryda, nie ruszając się nawet o centymetr. Starała się rozczytać, kto i o czym mówi, aczkolwiek konwersacja odbywała się zbyt daleko, by była w stanie to zrobić. Rozszyfrowała jedynie, iż jeden z rozmówców, ten zdecydowanie bardziej gadatliwy, to prawdopodobnie kobieta.

          Żółw raz jeszcze wytężył wszystkie zmysły, aczkolwiek dźwięk wciąż pozostawał poza jego zasięgiem. Dopiero chwilę później chłopak pojął, dlaczego - jego przyjaciółka miała wyostrzony słuch, była w końcu hybrydą wilka. Nie miał szans dorównać jej na tym polu.

          - Powinniśmy to sprawdzić? - zwrócił się do Kanazaki, spoglądając na nią. - Co właściwie słyszysz?

          - Jakąś rozmowę... ale niestety nie wiem o czym, są za daleko. Na wszelki wypadek chyba lepiej się upewnić, czy to nie ktoś groźny.

          Mutant skinął lekko głową, a następnie podniósł się z kanapy, a następnie podał rękę hybrydzie, by pomóc jej wstać. Był to zupełnie zbędny gest, aczkolwiek dziewczyna nie kwestionowała - uśmiechnęła się tylko delikatnie i skorzystała z oferty, po czym ruszyła z nim w stronę wyjścia, bezustannie nasłuchując.

          Z każdym krokiem w głąb kanałów hybrydzie coraz łatwiej przychodziło rozczytywanie odbijających się od ścian słów. Rozmowa nie dotyczyła jednak niczego ważnego, dlatego też Nysa skupiła się raczej na dokładnym namierzeniu źródła dźwięku oraz scharakteryzowaniu dyskutantów. Jak już wcześniej ustaliła, jeden z nich to kobieta. Raczej młoda, niemiłosiernie gadatliwa, raczej z tych głośnych. Mogłaby przysiąc, że zna ten głos...

          I rzeczywiście, nie myliła się. Kiedy w końcu wraz z Leo podkradli się dość blisko, by cel poszukiwań znalazł się w zasięgu wzroku, Nysa zauważyła znajomą im już harpię maszerującą u boku wysokiej, dobrze zbudowanej, męskiej postaci. Bez wątpienia nie był to człowiek - przez spodnie, a konkretnie niewielką dziurę w nich usytuowaną u samego dołu pleców, wysuwał się długi, diabli ogon pokryty krótką, czarną, błyszczącą szczeciną, identyczną co na całej reszcie ciała. Spomiędzy przydługich, prostych włosów osobnika wyrastały dwa pokaźne rogi (z czego jeden złamany), zaś jego kończynom bliżej było do szponiastych łap niż, bądź co bądź, dość delikatnych ludzkich rąk czy stóp. Wyglądało na to, iż Kanazaki i Hamato mieli przed sobą najprawdziwszego demona - i prawdopodobnie przy okazji ojca swojej znajomej, Jinx.

          Po krótkiej chwili wahania Nysa w końcu zawołała opierzoną kobietę, zwracając na siebie tym samym jej uwagę. Odwróciwszy się i ujrzawszy znajome twarze, Sibnele pomachała mutantom energicznie, po czym ruszyła w ich stronę, ciągnąc za sobą swojego towarzysza.

          - Hej! Super, że jesteście, bo chyba się troszkę zgubiliśmy - oznajmiła na wstępie harpia, uśmiechając się ze wstydem.

          - Mówiłem, że trzeba było iść tamtędy... - wtrącił demon, przystając tuż obok niej. Następnie wyciągnął szponiastą dłoń w stronę żółwich mutantów. - Hamada Discord - przedstawił się, lustrując ich od stóp do głów.

          - Nysa Kanazaki. - Hybryda praktycznie natychmiast uścisnęła podaną jej rękę, uśmiechając się przyjaźnie. Leo jednak nie był już do tego taki skory. Ociągał się trochę i unikał kontaktu wzrokowego, co nie umknęło uwadze demona. Discord jednak niczego na ten temat nie powiedział - niechęć do stworzeń jemu podobnych była w końcu na Ziemi dosyć naturalna, więc nie miał o to pretensji.

          - No więc, skoro już wszyscy się znamy, to może chcecie nam pokazać drogę do kryjówki? - zaproponowała z uśmiechem harpia, strosząc pióra. - Trochę się was naszukaliśmy, nie pogardziłabym chwilą odpoczynku. Nie zostawiliście na farmie żadnych wskazówek co do tego, gdzie będziecie...

          Hybryda skrzywiła się lekko. Rzeczywiście, na śmierć o tym zapomniała. To dlatego tak długo im schodziło...

          - ...ale to nic, bo na szczęście Discord jest niezły w tropieniu - dokończyła pogodnie Nel. Bynajmniej nie miała im tego za złe. Mimo tego jednak Nysa poczuła się zobowiązana, by tak czy inaczej wyjaśnić powód tego niedopatrzenia.

          - Oczywiście, już prowadzimy. - Kobieta skinęła na Leonarda, dając mu znać, by ruszył pierwszy. Następnie podążyła za nim, idąc w tempie dostosowanym do nowo poznanych, aby móc swobodnie konwersować z nimi po drodze. - Wybaczcie, że tak zniknęliśmy bez wieści. Na farmie zaczęło się pojawiać mnóstwo dziwnych stworzeń, które uniemożliwiały nam normalne funkcjonowanie, co zmusiło nas do nieplanowanego powrotu...

          - Nic nie szkodzi - odparł spokojnie demon, krzyżując łapy na piersi. Nie odwrócił głowy w stronę rozmówczyni, jego jednolicie rubinowe, świecące oczy bezustannie badały trasę przed nimi znudzonym wzrokiem. - Namierzenie was nie było takie trudne. Zapach spalin i gumy na asfalcie to aż nadto wyraźne ślady na takim odludziu.

          - Och, rozumiem...

          - Discord, tak jak większość demonów jego rangi, ma wyostrzony węch - wyjaśniła radośnie Sibnele, zauważywszy niepewną minę pół-żółwicy. - Fajny bajer, co nie?

          - Ta, zwłaszcza w kanałach... - westchnął Hamada, przymykając oczy. Nysa rzuciła mu tylko krótkie, pełne współczucia spojrzenie w odpowiedzi.

\*\*\*
          Po dotarciu na miejsce i niekoniecznie krótkim powitaniu Discorda z Jinx, wszyscy obecni w kryjówce zebrali się w salonie, aby omówić z demonem sytuację panującą na powierzchni. Wprawdzie wahano się, czy nie zaczekać na dwóch nastolatków wysłanych na ekspedycję, aczkolwiek ostatecznie postanowiono, iż nie ma na co czekać - im szybciej sobie wszystko wyjaśnią, tym szybciej będą mogli zacząć działać.

          Rozsiadłszy się całą grupą na salonowej kanapie, mutanci opowiedzieli Discordowi pokrótce o wszystkim, co się dotychczas wydarzyło, a także wymienili wszelkie posiadane informacje na temat istot szalejących na dworze. Demon wysłuchał ich w ciszy, po czym zamyślił się na moment.

          - Jednego jestem pewien - odezwał się w końcu, pochylając się bardziej do przodu i układając łapy na kolanach. - Potwory, o których mówicie, to rzeczywiście demony, ale nie takie jak ja czy moja córka. To stwory Hadesa, nie Lucyfera.

          Raphael zmarszczył czoło, krzyżując ręce na klatce piersiowej.

          - Co mamy przez to rozumieć?

           - To one się jakoś różnią? - niemal w tym samym momencie spytał Leo. Bracia spojrzeli po sobie, nieco zaskoczeni, iż niezamierzenie wcięli się sobie w słowo, ale zaraz wrócili wzrokiem do rubinowookiego.

          - Cóż, tak - odparł Discord spokojnie. - Po zmianie władzy w Sferach Piekielnych wytworzyły się dwa odłamy gatunku. Pierwsza, liczniejsza, podporządkowana Lucyferowi i jego systematyzacji rasowej oraz druga, wygnańcy, którzy pozostali wierni Hadesowi, tym samym nie dając się zreformować. Wasi okupanci są znacznie bardziej chaotyczni oraz nieprzewidywalni niż moi pobratymcy. Dlatego właśnie pokonanie ich może się okazać dosyć problematyczne...

          - Ale ty i tak wiesz, jak to zrobić, więc nie ma problemu. Co nie? - Słysząc wypowiedź mutanta w czerwieni, jego niebieskooki brat szturchnął go ostrzegawczo. Lider po cichu liczył, iż Raph wykaże chociaż minimum respektu wobec znacznie potężniejszej do nich (a co za tym idzie również dość niebezpiecznej) istoty, aczkolwiek to tylko marzenia ściętej głowy.

          - Najpierw muszę dowiedzieć się czegoś więcej o tej bestii, która ośmieliła się terroryzować Jinx. Być może ma jakieś cechy szczególne, do których trzeba będzie dopasować plan działania... Aczkolwiek sądzę, że zaszlachtowanie jej nie powinno być dla mnie dużym problemem. Hadesowy czy nie, to wciąż zwykły potwór.

          - Świetnie - skwitował zielonooki żółw, przymykając oczy. - To kiedy zaczynamy?

          - Niedługo. Nie wiem jednak, ile to zajmie, dlatego wolałbym na czas trwania tego armagedonu zabrać córkę do domu dla jej własnego bezpieczeństwa. To chyba nie problem?

          Leonardo natychmiast pokręcił energicznie głową. Absolutnie nie miał nic przeciwko temu - jeśli miał być szczery, to pół-demonica i jej paranoje obecnie bardziej przeszkadzały w rozwiązywaniu sprawy aniżeli pomagały. Aczkolwiek sama Jinx miała co do tego pomysłu złe przeczucia. Gdy tylko usłyszała o powrocie, wstrząsnął nią ledwo widoczny, zimny dreszcz. Nie był on bynajmniej spowodowany niechęcią - wręcz przeciwnie, dziewczyna już od jakiegoś czasu marzyła o zabunkrowaniu się w swoim ciepłym, bezpiecznym pokoiku w otoczeniu pluszaków otrzymanych od Zeke'a, partnera jej ojca, pod opieką swoich bliskich. Z daleka od przeklętego kamienia, od bestii, która ją prześladowała, od chaty w lesie i Nowego Jorku. Z daleka od Ziemi. Mimo tego jednak czuła, że nic z tego nie wyjdzie. Klątwa artefaktu wciąż wisiała nad nią niczym kowadło gotowe do spadnięcia jej na głowę w każdej chwili. Nie dało się od tego tak po prostu uciec. Była pewna, że nie.

          - Wspaniale. - Czarnowłosy demon podniósł się z kanapy i wyprostował, po czym wyciągnął dłoń w stronę córki. - W takim razie chodźmy. Odprowadzę cię, a potem skoczę poszukać tego waszego potwora.

          Dziewczyna posłusznie chwyciła rękę rodzica, a następnie odeszła z nim kawałek od zgrupowania, aby mieć wystarczająco dużo miejsca na otwarcie portalu. Gdy tylko nieco się oddalili, demon niedbale wyrzucił łapę w przód, w stronę względnie pustej przestrzeni, a wtedy, jak na zawołanie, dwa metry przed nimi pojawił się trójkątny, półprzezroczyście-czerwony portal mający na oko jakieś trzy metry wysokości. Po jego drugiej stronie można zaś było dostrzec zadbane podwórze przed obszernym dworem zbudowanym z połyskującego, czarnego kamienia - onyksu, ulubionego materiału budowlanego mieszkańców Sfer Piekielnych.

          Zajrzawszy dziewczynie przez ramię do teleportu, Mikey, który, jak zwykle zbyt ciekawski, podążył za nimi, zachłysnął się powietrzem.

          - Mieszkacie w takim wypasionym domu?!

          Jinx skinęła lekko głową.

          - Jeśli zechcesz to możesz nas tam kiedyś odwiedzić... znaczy, kiedy wszystko już się unormuje oczywiście.

           Michelangelo przyjął zaproszenie ze zwyczajnym dla siebie entuzjazmem, aczkolwiek nie miał okazji zbytnio się nakręcić - lider klanu prędko złapał go za ramię i odciągnął na bok, aby nie przeszkadzał.

          Nie zwracając na nich już dłużej uwagi, Jinx podeszła niepewnie do przejścia międzywymiarowego i wyciągnęła dłoń, by go dotknąć. Teoretycznie nie powinna napotkać żadnego oporu - gęstość portali była podobna do ziemskiej mgły, dzięki czemu nie hamowały one żadnych ruchów ani nie pomagały wytracić prędkości, jeśli wbiegnięto przezeń z rozpędu. Stało się jednak tak, jak się obawiała. Normalnie nie stanowiąca przeszkody czerwona warstwa pod naciskiem jej ręki stała się twarda jak ściana. Dziewczyna, chcąc się upewnić, że nic z tego, pchnęła silnie napotkaną barierę raz, a potem jeszcze drugi, tym razem oburącz, ale niczego to nie zmieniło. Kryształ jej nie wypuści. Została uwięziona na Ziemi.

          - Tato?... - odezwała się słabo, spoglądając przez ramię na zaskoczonego zaistniałą sytuacją demona. - Chyba mamy problem...

## R-13: Polowanie na potwory

          - Co ten cholerny stwór ci zrobił?! - warknął poirytowany demon, krążąc nerwowo po salonie. Wciąż otwarty portal na środku pomieszczenia oświetlał go słabym, czerwonawym, ponurym blaskiem.

          - Nie mam pojęcia... - Jinx przysiadła na oparciu kanapy, wodząc wzrokiem za rodzicem. Pozostali zgromadzeni pozwolili sobie zachować taktowne milczenie, z bezpiecznej odległości obserwując podbuzowany pomiot piekielny przeklinający pod nosem w niezrozumiałym dla nowojorczyków języku. Dla własnego dobra nikt nie chciał wchodzić mu wtedy w drogę. No, prawie nikt.

          - Bez nerwów, Discoś. - Karmazynowowłosa harpia jak gdyby nigdy nic przytruchtała do rozjuszonego bruneta i, intencjonalnie bądź nie, zablokowała mu przy tym tor dalszej wędrówki. - Przecież jak załatwisz tę maszkarę, to wszystko na pewno wróci do normy. A jeśli nie, to każdy urok tak czy siak da się złamać. Najwyżej poprosisz tego dwunastoskrzydłego bufona o pomoc, on nigdy ci nie odmawia.

          - Wolałbym oszczędzić sobie kolejnych wizyt u niego...

          - Oj no wiem, wiem. - Kobieta machnęła dłonią uciszająco. - Ale taka opcja zawsze jest. Nie ma tego złego.

          Mężczyzna westchnął ze zrezygnowaniem oraz skinął głową na znak zgody. Następnie podszedł do zatopionej we własnych myślach córki i pogłaskał ją po głowie, tym samym przebudzając dziewczynę z letargu.

          - Wiesz, jak konkretnie wygląda ten kundel, który cię tak urządził, prawda? - zwrócił się do niej, kiedy ta podniosła na niego już nieco bardziej trzeźwy wzrok. Jinx przytaknęła. - Doskonale. W takim razie szykuj się. Dziś wieczorem zapolujemy na potwory.

\*\*\*
          Tymczasem nieświadomi pozaziemskiej wizytacji Don i Casey przemierzali nowojorskie zakamarki, starając się dotrzeć do źródła zapasów bez wykrycia przez wszędobylskie demoniczne kreatury. Szło im to jednak dosyć średnio - część z potworów okazała się dysponować naprawdę świetnym słuchem czy węchem, przez co sporą część trasy przebyli sprintem, starając się uciec przed bandą wielkich, pierzastych węży z nogami.

          W końcu jednak, zgubiwszy pościg, dwójka dotarła do obranego sobie na tę ekspedycję celu - jednego z nowojorskich centrów handlowych, Manhattan Mall. Wnętrze najwyraźniej zostało już wcześniej przez kogoś splądrowane, co łatwo było wywnioskować po wyważonych drzwiach i potłuczonych witrynach, aczkolwiek mimo tego młodzieńcy liczyli, iż znajdzie się jeszcze choć trochę zapasów dla nich.

          Nakazując towarzyszowi ciszę poprzez przyłożenie palca do ust, Donatello ruszył w stronę zastygłych w bezruchu automatycznych schodów, uważając, aby nie robić zbyt wiele hałasu przy ostrożnym stąpaniu po rozbitym szkle. Chociaż miejsce wydawało się opuszczone, to nie mogli mieć pewności, czy gdzieś w zakamarkach ograbionych sklepów nie czają się jakieś maszkary. Casey jednak wyraźnie nie brał potencjalnego zagrożenia na poważnie, gdyż, w przeciwieństwie do kompana, kroczył po odłamkach jak gdyby nigdy nic, powodując przy tym szczególnie głośny we wszechobecnej ciszy chrzęst. Słysząc to, Don skrzywił się, po czym rzucił nastolatkowi pełne pretensji spojrzenie.

          - Ciszej! - syknął, rozglądając się wokół za potencjalnym zagrożeniem.

          - O co ci chodzi? - Brunet przystanął i odwrócił się do rozmówcy, unosząc brew. Tonowi jego głosu daleko było do szeptu. - Przecież jesteśmy tu sami, stary.

          - A co jeśli nie? Nie możemy być pewni, czy żaden dziwoląg gdzieś się tu nie chowa. A jeśli coś tutaj jest, to z całą pewnością szybko nas dzięki tobie namierzy. Chodzisz jak słoń!

          - Zluzuj skorupę - odparł tylko Jones, machnąwszy lekceważąco ręką, po czym wsadził dłonie do kieszeni spodni i ruszył w stronę schodów, na złość żółwiowi jeszcze przy tym pogwizdując. Mutant warknął tylko pod nosem, a następnie w milczeniu ruszył za nim.

          Na ich szczęście rzeczywiście podczas poszukiwań prowiantu nie natknęli się na nic szkodliwego. Jednakże pozostałe po grabieży produkty były dość nieliczne i porozsiewane po przeróżnych sklepach oraz piętrach, przez co dwójce kompanów zeszło na zbieranie ich znacznie więcej czasu, niż pierwotnie planowali. Ilość także nie do końca ich usatysfakcjonowała - nie zdołali wypełnić wszystkich toreb, które wzięli ze sobą, a to oznaczało, iż niebawem trzeba będzie ponowić ekspedycję. Trudno to nazwać pełnym sukcesem.

          Zebrawszy wszystko, co zebrać się dało, podminowani młodzieńcy ruszyli w drogę powrotną. Już na samym progu centrum handlowego jednak zatrzymał ich donośny ryk, który rozległ się zatrważająco niedaleko - gdyby Donatello miał strzelać, powiedziałby, iż jedynie kilka, maksymalnie może z kilkanaście przecznic dalej. Na domiar złego, żółw znał już ten dźwięk. Bestia, która goniła ich zaraz po wjeździe do miasta, miała identyczny ton głosu.

          Po odczekaniu, aż krwiożerczy zew ucichnie, brązowooki mutant odwrócił się w stronę kompana, by ze zdumieniem spostrzec, iż ten porzucił torby z zapasami oraz dobył broni. Casey bowiem nie zamierzał uciekać przed demonem, tak jak zrobiłby to każdy człowiek przy zdrowych zmysłach. Nie, to byłoby zbyt proste. On, samozwańczy pogromca potworów, planował z tą poczwarą zawalczyć i pokazać jej, gdzie jej miejsce. Dlatego właśnie, chwyciwszy swój ulubiony kij hokejowy, ruszył czym prędzej na wbudowanych w buty rolkach wzdłuż alei, nie zważając na okrzyk chcącego go powstrzymać Dona.

         Chociaż chłopak rozglądał się uważnie po wszystkich ulicach, jakie mijał, na żadnej z nich nie dostrzegł poszukiwanego monstrum. Dopiero po dotarciu na skraj Bryant Park jego oczom w końcu ukazał się upragniony cel - czarny olbrzym o wilczakokształtnym łbie, szczerzący kły w stronę dachu nowojorskiej biblioteki publicznej, jedynego budynku znajdującego się na terenie miejskiej oazy. Zbliżywszy się nieco, młodzieniec zmrużył oczy i powiódł wzrokiem w stronę tego, co wzbudziło agresję potwora. Mimo powoli zapadającego mroku bez problemu dostrzegł ciemną, wysoką sylwetkę nieznanego mu demona oraz towarzyszącą mu, już znacznie bardziej znajomą pół-żółwicę.

\*
          - Jesteś pewna, że to ten?

          Discord zlustrował warczącą nań bestię wzrokiem, szukając pobieżnie jej potencjalnych słabych punktów. Jego uwagę natychmiast przykuły kamienie wrośnięte w klatkę piersiową potwora - bardzo podobne do tego, który wcześniej pokazywała mu córka. Wypustka pomiędzy nimi, jasno sugerująca, iż jednego wciąż brakuje, szybko rozwiała jakiekolwiek wątpliwości.

          - To jest ona - sprostowała cicho brunetka, uprzednio skinąwszy lekko głową. Ta informacja nie miała zapewne najmniejszego znaczenia, aczkolwiek na wszelki wypadek wolała wyjaśnić. Nie znała się za dobrze na demonach zwierzęcych, może samice szlachtowało się jakoś inaczej niż samce. Nigdy nie wnikała w takie szczegóły.

          - Zaczekaj tutaj - polecił mężczyzna, po czym zgrabnie zeskoczył na brukowany dziedziniec budynku. Oczekujący na niego potwór cofnął się o krok i najeżył, przyjmując pozycję gotową do skoku. Wbrew pozorom jednak maszkara ani myślała wdawać się w dłuższą bójkę z demonem. Chociaż mogła nie wyglądać na szczególnie sprytną, już od momentu swego powstania wykazywała się wyjątkową jak na swój gatunek inteligencją. Miała już wcześniej styczność z kilkoma pobratymcami z przeciwnego obozu, dzięki czemu wiedziała, jak rozróżnić poszczególne wytyczone przez Lucyfera klasy. Wyraźnie humanoidalna budowa oraz pokaźny wzrost wroga od razu dały jej do zrozumienia, iż mierzy się z rangą, której może nie być w stanie przewyższyć. Dlatego też, zamiast narażać się na szwank, postanowiła rozproszyć demona, aby następnie czym prędzej pochwycić to, co ją interesowało - brakujący jej kamień, razem z jego posiadaczem w zestawie.

          Najbardziej problematycznym elementem tego planu było jednak zastosowanie go w praktyce. Mimo wcześniejszej pewności siebie, kiedy przyszło co do czego, potworzyca nie miała absolutnie żadnych pomysłów na to, czym odwrócić uwagę czarnowłosego od jego córki. Teren zaś, na którym się znajdowali, zupełnie nie pomagał - trudno o bardziej odsłonięte, niedające ukrycia miejsce w Nowym Jorku niż ten zupełnie płaski placek zieleni z ledwie paroma niewysokimi drzewami na krzyż porozsadzanymi na obrzeżach. Aczkolwiek za późno już było na myślenie, musiała działać. Dlatego też, licząc, iż dopisze jej szczęście, skoczyła naprzód, wysuwając szpony w stronę oponenta. Nawet jeśli nie mogła go pokonać, to zawsze warto spróbować chociaż go nastraszyć.

          Fortuna jednak bestii nie sprzyjała - Discord niejedno już widział przez przeszło dziesięć wieków swojego życia i byle demon zwierzęcy nie robił na nim najmniejszego wrażenia, o czym istota prędko się przekonała. Mężczyzna zwinnie uniknął wielkich łapsk przeciwniczki poprzez nagłą dematerializację, co na dobrych kilka sekund zbiło ją z tropu. To wystarczyło. Hamada natychmiast wykorzystał zyskaną w ten sposób przewagę i pojawił się w kłębie czarnego dymu tuż pomiędzy rozkraczonymi przednimi kończynami wilczakowatej bestii, po czym, wziąwszy potężny zamach, zaorał pazurami jej klatkę piersiową w miejscu, w którym umiejscowione były zaklęte kamienie. Zwierzę natychmiast wrzasnęło z bólu i odskoczyło jak oparzone... acz nie tylko ono to zrobiło.

          Usłyszawszy krzyk swojej córki, Discord momentalnie odwrócił się w jej kierunku, chcąc wiedzieć, co się dzieje. Jinx zatoczyła się do tyłu i opadła do siadu, ze zdezorientowaną, przestraszoną miną przyciskając dłoń do mostka. Była święcie przekonana, iż coś właśnie nieźle jej tam przyłożyło, gdyż bolało jak diabli, jednakże gdy w końcu odsunęła rękę, na jej skórze nie było ani śladu po jakimkolwiek obrażeniu. To tylko pogłębiło jej konsternację - przecież czuła wyraźnie, że coś się stało, jakim cudem więc fizycznie nic nie uległo zmianie?

          Całe zajście niemniej spłoszyło również jej rodzica, rozumiejącego z tego nie więcej niż ona sama. Rozproszenie to zaś okazało się dokładnie tym, na czego wywołanie liczyła bestia. Dostrzegłszy swoją szansę, zawzięła się w sobie i, starając się nie zważać na dość dotkliwe obrażenia w jej czułym punkcie, rzuciła się w stronę brunetki, aby ją pojmać. Wtedy jednak do akcji wkroczył ich dotychczas milczący obserwator, Casey Jones. Gdy tylko chłopak zauważył, co potwór próbuje zrobić, dobył swych ulubionych eksplodujących krążków hokejowych i posłał jeden z nich wprost w pysk usiłującej schwytać w zęby Jinx kreatury. Niespodziewająca się kolejnego przeciwnika samica omal nie potknęła się o własne łapy, zaskoczona nagłym hukiem oraz zamroczona przez tak bliską eksplozję. Zanim pozbierała się do kupy, Discord zreflektował się i znalazł tuż przy niej, by boleśnie dać do zrozumienia, że nie zamierza tolerować podobnych występków.

          Nie minęła chwila, a wilczakowata kreatura zaliczyła bliskie spotkanie trzeciego stopnia z przeszklonym wieżowcem graniczącym z parkiem po drugiej stronie zieleńca. Odłamki pokruszonego przy uderzeniu szkła eksplodowały pod nagłym naciskiem, po czym z gracją poszybowały w dół, przykrywając jezdnię oraz okalany przez nią trawnik skrzącą się pierzyną niebieskawych drzazg. Zaraz po nich znalazła się tam również i prowodylka ich upadku - potłuczona, pokaleczona, z rozciętym uchem, ale wciąż przytomna. Z ledwością podniósłszy się z powrotem na równe łapy, zawarczała na czerwonookiego diabła, jednak już bez wcześniejszej werwy ani woli walki - jedynie po to, by choć trochę ocalić swój zszargany honor, zanim spróbuje stamtąd uciec jak pies z podkulonym ogonem. Jakkolwiek dezercja nie gryzłaby jej dumy, to jeśli zostanie tutaj i da się zabić, nigdy już nie będzie miała szansy się zemścić.

          Problem tkwił jednak w tym, iż Hamada wcale nie zamierzał dać jej tak po prostu odejść. Już ruszał wykończyć swojego przeciwnika, gdy wołanie córki zatrzymało go w półkroku. Zdyszana niemniej niż poturbowany zwierz dziewczyna doskoczyła do krawędzi dachu, krzycząc, by się zatrzymał, po czym omal nie ześlizgnęła się i nie spadła na dół. Na swoje szczęście zdążyła jednak zaprzeć się kolanem o uniesioną krawędź zadaszenia, dzięki czemu uniknęła spotkania z ziemią.

          - Z-zaczekaj! - zawołała, gdy tylko opanowała swoją sytuację. - Nie możesz jej zabić, j-ja chyba...

          Nie musiała kończyć, samo spojrzenie na nią wystarczyło, by do demona dotarło, co ta chce mu przekazać. Pół-mutantka ledwo stała na własnych nogach, z wyraźnym bólem wymalowanym na twarzy. Ponadto trzymała się za klatkę piersiową oraz prawy bok głowy, w miejscu, gdzie byłoby ucho zewnętrzne, gdyby żółwie takowe posiadały - czyli dokładnie w tych samych miejscach, w które ranny był potwór. To nie mógł być przypadek. A skoro odczuwała obrażenia, które poniosła bestia, to znaczy, że gdyby zaszlachtował maszkarę...

          Chwilowy zastój w walce, podobnie jak rozmyślania demona, bardzo szybko przerwała interwencja Jonesa. Niezrażony ani gabarytem przeciwnika, ani nagłym przerwaniem walki przez swojego poprzednika, Casey ruszył na wycofującego się wilczaka z bojowym okrzykiem na ustach oraz kijem hokejowym w dłoni. Ledwo jednak dobiegł do celu, a stracił swoją broń - w odruchu obronnym bestia chwyciła ją w zęby i wyrwała mu z rąk, po czym przegryzła na pół, cofając się o krok oraz jeżąc sierść. Kolejnej próby ataku chłopak już nie podjął, choć początkowo zamierzał. Powstrzymał go przed tym bowiem łańcuch, który niespodziewanie owinął się wokół jego talii i szarpnął go silnie do tyłu, powodując upadek młodzieńca.

          - No weź! - krzyknął nastolatek, gdy, obejrzawszy się za siebie, ujrzał właściciela pęt - Donatella.

          - Czyś ty zwariował?! - zganił go w odpowiedzi żółw i pociągnął w swoją stronę raz jeszcze, kiedy tylko dostrzegł zamach bestii. Ostre jak brzytwa pazury ominęły Jonesa o włos.

          Tymczasem Discord, korzystając z chwili własnego spokoju, wzleciał z powrotem na biblioteczny dach, aby sprawdzić, jak ma się jego pociecha. Odpowiedź była dosyć oczywista - nie najlepiej, w związku z czym mężczyzna bezzwłocznie zarządził odwrót. Wziąwszy Jinx na barana, najpierw otworzył jeden portal, przez który dostał się do przyszpilonych żółwia oraz szczerbatego nastolatka (choć, musiał przyznać, nie bardzo mu się to uśmiechało. Gdyby nie prośba córki, prawdopodobnie by ich tam zostawił), po czym, chwyciwszy obu z nich za ramiona, wykreował drugi teleport, tym razem prowadzący bezpośrednio do kryjówki w kanałach, i wciągnął ich tam ze sobą, znikając bestii z oczu jeszcze zanim ta zdążyła pojąć, co się właściwie działo.

          Speszona nagłym zniknięciem wszystkich oponentów maszkara warknęła pod nosem, opuszczając niżej łeb oraz kołysząc ogonem. Sytuacja zupełnie wymknęła jej się spod kontroli, a plan odzyskania kamienia umożliwiającego jej korzystanie z pełni swoich możliwości znów spełzł na niczym. Aczkolwiek mimo wszystko była jeszcze nadzieja - jedna, zupełnie zaimprowizowana rzecz wyszła jej bowiem znakomicie.

          Potworzyca odwróciła się, po czym powolnym krokiem podeszła do roztrzaskanego kija hokejowego i pieczołowicie go obwąchała. Zapach jego właściciela okazał się dosyć silny oraz charakterystyczny, dokładnie tak, jak tego chciała. Teraz to właśnie od tej woni zależało jej przyszłe zwycięstwo.

## R-14: As w rękawie

          Po dłuższej chwili odpoczynku oraz oczyszczeniu poniesionych w walce ran, wilczakowata bestia wyruszyła na łowy. Trzymając nos blisko ziemi, drapieżnik powoli śledził pochwyconą nić zapachu pozostawioną przez czarnowłosego hokeistę podczas wcześniejszej ekspedycji. Trochę czasu zeszło jej na przeszukiwaniu centrum handlowego, w którym to woń znacznie się nasilała, a trop plątał, aczkolwiek zanim nastał świt, zdołała dotrzeć do końca dostępnej dla niej trasy - zapach urywał się przy studzience. Bestia była jednak zbyt duża, aby móc przecisnąć się do kanałów... Aczkolwiek to nie mogło jej powstrzymać. Nadeszła pora, by zrobić użytek z pozostałych zaklętych kamieni.

          W międzyczasie jej poszukiwań zaś Discord wraz z resztą ferajny wparował portalem do podziemnej kryjówki mutantów, gdzie między Donem a Casey'm natychmiast wybuchła kłótnia. Zmutowany żółw, zbyt zdenerwowany, by brać poprawkę na obecność kogoś obcego, zjechał nastolatka z góry do dołu - po części za bezmyślny atak na znacznie silniejszego przeciwnika, ale przede wszystkim za to, że przez niego skończyli bez zapasów, bo wszystkie zostały w parku. Młodzieniec w fiolecie musiał zostawić je pod jednym z drzew, by ruszyć na pomoc koledze, a z powodu nagłej ewakuacji portalem nie zdołał wziąć ich stamtąd z powrotem. Cały ich dzisiejszy wysiłek poszedł więc na marne.

          Jones próbował się bronić, aczkolwiek, jak to zazwyczaj bywało, nie miał żadnych sensownych argumentów. Zamiast więc logicznie uzasadnić swoje decyzje, jak gdyby nigdy nic nazwał rozmówcę histerykiem i kompletnie zbagatelizował stratę, oznajmiając, że po prostu pójdą jeszcze raz, no trudno. Donatello wyglądał, jakby miał zaraz wybuchnąć.

          Dalsze sprzeczki uniemożliwiło im jednak pojawienie się pozostałych mieszkańców kryjówki, których wrzaski szybko zwabiły do salonu. Leonardo natychmiast rozdzielił kłócących się nastolatków i zaczął wypytywać o powód ich niesnaski. Wieść o utracie wszystkich zebranych zapasów jemu również się oczywiście nie spodobała, aczkolwiek w ramach manifestacji swoich odczuć postanowił ograniczyć się jedynie do poirytowanego spojrzenia. Krzyki w końcu w niczym nie pomogą - trzeba będzie za jakiś czas się po nie wrócić i tyle, nic więcej nie poradzą.

          Podczas gdy oni zajmowali się swoimi problemami, Discord już pracował nad rozwiązywaniem swoich. Kiedy tylko znaleźli się w kryjówce, polecił córce czym prędzej znaleźć dla siebie jakikolwiek kawałek kartki i coś do pisania. Koniecznie chciał się skontaktować ze swoim partnerem - Zeke znał zasoby ich domowej biblioteki jak własną kieszeń, więc na pewno wiedział, czy mają coś na temat demonów hadesowych. Czymkolwiek był ten potwór, musiał mieć jakiś odnotowany słaby punkt, który umożliwiłby zabicie go bez szkody dla powiązanej z nim Jinx. A jeśli nie, to przynajmniej z pewnością istniała jakaś metoda na zerwanie tej więzi. To również w zupełności by wystarczyło.

          Dostawszy to, o co prosił, demon naskrobał na kolanie wiadomość do Ezekiela, po czym wywabił z kieszeni swój przekaźnik, który miał ją do diablika zanieść - wielkiego, zbudowanego z cienistej, półprzezroczystej materii nietoperza. Zwierzę od razu zrozumiało, czego jego właściciel od niego oczekuje, więc chwyciło w pyszczek poskładaną w niewielki prostokąt kartkę, a następnie pomknęło w głąb kanałów, szukając miejsca wystarczająco przestronnego, żeby dokonać teleportacji w charakterystyczny dla swojego gatunku sposób. Teraz pozostawało jedynie czekać na odpowiedź. To mogło trochę potrwać.

          Jak już niebawem się okazało, oczekiwania te wcale nie miały przebiec spokojnie, jednak wtedy jeszcze ekipa nie miała o tym pojęcia. Podczas bowiem gdy oni zajmowali się swoimi sprawami oraz wymieniali swoje koncepcje co do dalszych działań, wilczakowata bestia już przygotowywała się do posłania za nimi w pościg swojego asa w rękawie - a w zasadzie czterech. Już od lat nie używała kamieni w ten sposób i nie była pewna, czy jest w stanie to zrobić nie posiadając piątego, jednak musiała spróbować. Sama nie zmieściłaby się w otworze studzienki, a nie mogła też tak po prostu odpuścić.

          Przestąpiwszy z łapy na łapę, bestia zamknęła ślepia oraz zastygła w bezruchu, skupiając się na przywołaniu swoich zaklętych w kryształach podwładnych. Przez chwilę nie działo się nic i potworzyca już niemal zwątpiła w powodzenie całej operacji, jednak wtedy nareszcie pojawiły się pierwsze oznaki sukcesu - ze lśniących na jej piersi kamieni spłynęły na ziemię karmazynowe wstęgi dymu, powoli przybierające na wielkości oraz formujące się w chybotliwe kształty. Bestia wprawdzie nie mogła ich zobaczyć, aczkolwiek nagły odpływ sił jasno dał jej do zrozumienia, iż przywołanie działa. Wyszczerzywszy się lekko pod nosem, czekała, aż proces dobiegnie końca.

          Niespełna dwie minuty później niestałe czerwone smugi przeobraziły się w cztery zdeformowane, ale w stu procentach określone i namacalne stwory, znacznie mniejsze od swojego "twórcy". Cały kwartet stanął naprzeciw wilczakowatej bestii, wpatrując się w nią intensywnie swoimi pustymi, martwymi oczodołami. Ta zaś osunęła się na asfalt, wycieńczona, acz bardzo zadowolona z powodzenia rytuału. Wziąwszy głęboki wdech, finalnie odwzajemniła spojrzenie stworów. Polecenie przekazała im bezgłośnie - rozumieli się bez słów. Nie minęła chwila, a wszystkie cztery kreatury już pędziły przez serpentyny podziemnych tuneli, pilnie śledząc wciąż unoszącą się w powietrzu woń jednej ze swoich przyszłych ofiar.

\*\*\*
          Jako pierwsi nadchodzące niebezpieczeństwo zauważyli Discord oraz Nysa - każde na swój sposób. Podczas oczekiwania na listowną odpowiedź od swojego chłopaka, demon przypadkowo zwietrzył słabą, acz dziwną woń przeciskającą się do jego nosa pomiędzy kanałowym smrodem. Mimo iż zapach był dość subtelny, a swąd ścieków bardzo usilnie starał się go stłumić, mężczyzna rozpoznał go od razu. Siarka i śmierć. Demony.

          Nysa z kolei już chwilę później usłyszała odległy hałas, przez co bezwiednie zastrzygła uszami. Spostrzegłszy ten ruch, Discord rzucił hybrydzie krótkie spojrzenie, które ta dość szybko odwzajemniła. Kobieta nie musiała nawet o nic pytać. Wiedziała, iż on też już wie o zbliżającym się zagrożeniu.

          - Coś tu idzie - oznajmił w końcu czarnowłosy, wiodąc wzrokiem po wszystkich zgromadzonych na ten moment w salonie. - Coś raczej nie za bardzo przyjaźnie nastawionego.

          Nysa od razu potwierdziła jego słowa kiwnięciem głową. Widząc zgodność w ich osądzie, siedzący tuż obok dziewczyny lider grupy otworzył szerzej oczy ze zdumienia.

          - Jakim cudem nas tu namierzyły?

          - To teraz mało istotne. Nie wiem, czy zamierzacie z nimi walczyć, czy uciekać, ale w obu przypadkach radziłbym się pospieszyć z przygotowaniami.

          Z tymi słowy mężczyzna odwrócił się do nich plecami, by spojrzeć na córkę. Nie potrafił jej wprawdzie zabrać do domu, aczkolwiek tutaj także nie mogła zostać - nie była w odpowiedniej kondycji do walki, a nie dało się w stu procentach przewidzieć, czy sytuacja by jej do takowej nie zmusiła. Skoro więc dziewczyna mogła przechodzić przez portale prowadząca do innych ziemskich lokalizacji, to jej ojciec zamierzał to wykorzystać i zabrać ją stamtąd gdzieś daleko. Był pewien, że ścigająca ich bestia także potrafi używać teleportacji, aczkolwiek niczego lepszego na chwilę obecną nie miał jak wymyślić.

          Dziewczyna początkowo chyba nie zrozumiała, co ten zamierza, gdyż przekrzywiła tylko głowę i popatrzyła nań pytająco, aczkolwiek szybko przetworzyła w głowie dane i pokręciła energicznie głową.

          - Nie możemy ich tak po prostu zostawić. Przecież to wszystko to moja wina, nie ich...

          Discord westchnął ciężko, w ogóle nie zwracając uwagi na grad wściekłych spojrzeń, jakim został zasypany po usłyszeniu tych słów.

          - Wiem, że to brzmi niesprawiedliwie - zaczął łagodnie, przykucając przed czarnowłosą - jednak musisz zrozumieć, że jeśli mam wybierać pomiędzy dobrem twoim a twoich znajomych, to moja decyzja jest chyba oczywista.

          - Tato... - jęknęła tylko żałośnie brunetka, nie wiedząc, co ma powiedzieć, by go przekonać. Jakkolwiek ludzkim, Discord wciąż był demonem i nie miała co oczekiwać od niego altruizmu. Jedyne, co jej pozostawało, to znienawidzona przez nią gra na litość.

          Mężczyzna zamilkł na chwilę, przymykając oczy i zwieszając głowę. Niańczenie całej tej hałastry ani trochę mu się nie uśmiechało, aczkolwiek dodatkowe dołowanie i tak już przybitej sytuacją córki wydawało się równie złą, a może nawet jeszcze gorszą wizją. Nie miał więc wyjścia - trzeba będzie ciągnąć całe to tałatajstwo ze sobą.

          - Dobra - mruknął niechętnie po chwili, po czym się podniósł. - Ale nie biorę za nich żadnej odpowiedzialności. Jeśli coś znowu będzie próbowało ich zeżreć, to niech radzą sobie sami.

          Jinx skinęła tylko głową. Tyle jej do szczęścia wystarczało. Pozostali wprawdzie nie wydawali się równie wdzięczni, aczkolwiek żadne nie odezwało się nawet słowem (choć jedno - Raph - próbowało. Natychmiast jednak zostało uciszone poprzez zatkanie mu ust dłonią) dla własnego bezpieczeństwa.

          Już niecałe dwie minuty później wszyscy zebrali się na środku salonu, gotowi do podróży. Podminowany demon, upewniwszy się, czy źródło siarkowego smrodu nie znajduje się już zbyt blisko na otwieranie portali, wystąpił naprzód i spojrzał przez ramię na zgromadzonych.

          - To już wszyscy? - upewnił się, nawet nie kryjąc niechęci w swoim tonie głosu. Nie chciał przedłużać tego bardziej, niż było to konieczne, aczkolwiek lepiej spytać teraz, aniżeli potem cofać się tu z powrotem z Jerozolimy czy jakiegokolwiek innego mało przyjaznego demonom wszelkiej maści miejsca.

          - Jeszcze April! - zawołał niespodziewanie Donnie, przeciskając się bardziej do przodu. Pozostali spojrzeli na niego z zaskoczeniem. No tak - rudowłosa była na szkolnej wycieczce, kiedy oni wyjeżdżali na wieś, jednak do tego czasu powinna już wrócić. Jeśli zaś znajdowała się gdzieś na terenie miasta, to musieli ją również stamtąd wyciągnąć.

          Discord uniósł brew ze zniecierpliwieniem.

          - N-na pewno jest u siebie w domu, podam panu adres - dodał szybko żółw w fiolecie. Było mu wstyd, iż dopiero teraz przypomniał sobie o przyjaciółce, aczkolwiek ostatnio działo się tyle, iż ledwo miał czas myśleć o czymkolwiek poza sytuacją tu i teraz. Z dwojga złego jednak lepiej późno niż wcale.

       Demon mruknął z przekąsem i zerknął na córkę. Czy naprawdę musiał?

          Cóż, sądząc po jej błagalnym spojrzeniu - tak. Chcąc nie chcąc więc otworzył przejście do lokacji wskazanej przez żółwia, po czym wraz z całą grupą przedostał się do niej i zamknął za sobą przejście na krótką chwilę przed tym, jak wrogie jednostki wparowały do kanałowej kryjówki.

          Po drugiej stronie portalu grupa zastała zdemolowane mieszkanie spowite mrokiem późnojesiennej nocy. Mutanci ani Jones nie dostrzegali zbyt wiele ze względu na brak oświetlenia, jednakże Discord widział wszystko doskonale. Rozszarpane kanapy i roztrzaskany o ścianę stolik jasno dawały do zrozumienia, iż demon nie był tu pierwszym odwiedzającym ze swojego gatunku. Równie niepokojącymi sygnałami były zresztą również ostry fetor, który nie umknął niczyjej uwadze, a który oboje z demonicznych członków grupy rozpoznało natychmiast, a także wszechobecna grobowa cisza. Cokolwiek się tam stało, nie mogło skończyć się dobrze.

          - April? - zawołał niepewnie Jones, mrużąc oczy, aby dopatrzeć się czegokolwiek wokół siebie. Nie uzyskał odpowiedzi.

          - Trzeba się rozejrzeć... - oznajmił lider, usiłując znaleźć po macoszemu włącznik światła. Niewiele mu on jednak pomógł - budynek już pewien czas temu został odcięty od prądu.

          Na szczęście dla mutantów jedno z nich, Jinx, było w posiadaniu zapalniczki, która mogła choć trochę oświetlić im pomieszczenie. Wręczywszy ją Nysie, brunetka oparła się ostrożnie o ścianę i pozwoliła im przystąpić do poszukiwań bez niej. Nie znała poszukiwanej dziewczyny, więc na niewiele mogła im się zdać. Liczyła jedynie, iż wykryta przez nich woń nie miała żadnego związku z zaginioną...

          Gdy niewielki płomień rozświetlił pokój, mutanci szybko dostrzegli to, co wcześniej przykuło uwagę Discorda. Jako pierwsze ukazało im się rozorane pazurami oparcie kanapy, co od razu wprawiło wszystkich w stan wzmożonej czujności, ale i przede wszystkim niepokoju.

          - Co tutaj było? - spytał spłoszony Mikey, robiąc krok w tył i omal nie potykając się o rozwalony w drzazgi stolik do kawy.

          - Musimy przeszukać mieszkanie - zakomenderował czym prędzej lider, aby nie dać towarzyszom czasu na popadanie w panikę. - Tylko ostrożnie.

          Nysa skinęła lekko głową. Kątem oka przyuważyła jakiś ruch, jednakże kiedy lepiej się przyjrzała, szybko spostrzegła, iż to tylko Discord. Demon zniknął w ciemności, najwyraźniej postanowiwszy zbadać resztę mieszkania samodzielnie. Hybryda popatrzyła jeszcze moment w tamtym kierunku, po czym dołączyła do pozostałych, próbując zignorować narastający ból głowy. Uporczywy, kwaskowaty smród coraz bardziej dawał jej się we znaki. Koniecznie musiała otworzyć okno, kiedy już jakieś znajdzie.

          Z powodu bardzo ograniczonego pola widzenia przeszukanie salonu zajęło grupie trochę czasu. Podczas niego znaleźli jednak wiele niepokojących tropów, które napawały ich coraz większą obawą o przyjaciółkę - przykładowo na podartym, zwiniętym bezładnie dywanie dostrzegli ślady krwi. Chociaż Donatello starał się wierzyć w to, iż nie należała ona do April, to wszyscy wiedzieli, że pewnie właśnie tak było. Bestia, która się tam pojawiła, prawdopodobnie zraniła dziewczynę. Najpewniej dość dotkliwie. Dlatego też musieli czym prędzej ją odszukać i udzielić jej pomocy, zanim będzie za późno.

          Grupa miała właśnie przystąpić do przeglądania sąsiadującej z salonem kuchni, gdy w panującej wokół ciszy rozbrzmiało ponure wołanie Discorda dochodzące z progu jednego z pokoi.

          - Już jej nie pomożecie.

## R-15: Legendy miejskie

***UWAGA!***
*Na starcie pragnę wiernie ostrzec osoby spożywające coś w trakcie czytania, ludzi wrażliwych oraz łatwych do zgorszenia - początek rozdziału może nie przypaść wam do gustu. Aby tego uniknąć, należy ominąć czwarty i piąty akapit - bez nich zrozumienie tekstu nie powinno być utrudnione.*

*\**
          Usłyszawszy słowa demona, Donatello natychmiast pognał na ślepo w jego kierunku, wyraźnie przerażony. Nie mogło przecież być aż tak źle, musiał kłamać, musiał i już. Rudowłosa z pewnością była po prostu ranna albo może w najgorszym wypadku nieprzytomna, ale na pewno nie mogła przecież...

          Żółw w fiolecie z impetem wpadł wprost na Discorda, który syknął z irytacją. Już moment później cała reszta ekipy również do nich dołączyła, koniecznie chcąc wiedzieć, co się stało. Z tej odległości niczego jednak nie widzieli - płomień zapalniczki był znacznie za mały, aby oświetlić wnętrze pokoju, przed którym stali, a na domiar złego prawie zgasł po drodze przez ich pośpiech. W tamtym miejscu wszechobecny w mieszkaniu odór stał się jeszcze silniejszy, a wręcz ledwie wytrzymywalny. Jinx od początku ich pobytu w mieszkaniu obawiała się, iż wie, co on znaczy... i miała rację.

          Discord zniknął wewnątrz pomieszczenia, by dostać się do niemal całkowicie zabrudzonego czymś okna. Kiedy zaś otworzył je na oścież, a znajdujący się po tej stronie nieba księżyc oświetlił wnętrze niewielkiego pokoju swoją trupiobladą poświatą, oczom zgromadzonych ukazała się April. A raczej to, co z April zostało.

          Nieopodal parapetu na podłodze leżało bezwładne ciało rudowłosej dziewczyny. Musiało znajdować się tam od dłuższego czasu - napuchła już do tego stopnia, iż zielonkawo-żółtawa skóra zaczęła samoistnie pękać i rozchodzić się na boki, robiąc miejsce dla potencjalnych owadzich lokatorów. Tych jednakże nie było; nawet owady bały się pojawiać w miejscu mordu krwiożerczej miejskiej legendy z Ameryki Południowej. Jedynie szczury wykazały się wystarczającą brawurą, aby podjąć próbę żeru na cudzej zdobyczy, co można było dostrzec gołym okiem. Choć pojawienie się Discorda skutecznie je odstraszyło, ich dzieło nie chciało zniknąć razem z nimi. Wyżarta przez nie dziura w brzuchu dziewczyny ziała złowrogą pustką na tle zakrwawionej, podartej bluzki. Zwierzęta jednak na tym nie poprzestały - nie byłyby sobą, gdyby nie okradły zmarłej ze wszystkich najlepszych kąsków, nie zostawiając ani krzty dla żadnych możliwych rywali. Z tejże racji rudej brakowało także oczu, w pośpiechu pochłoniętych naraz z powiekami, a także języka, którego resztki wciąż walały się w podejrzanie niedużej kałuży zaschniętej posoki wykwitłej pod zwłokami.

          Żadne z tych obrażeń nie było jednak przyczyną zgonu nastolatki - wszystkie one z pewnością powstały już po tym, jak oprawca porzucił ją tam martwą i poszedł w swoją stronę. Przyczyną śmierci musiało być więc rozprute gardło. Dużo większe od szczurzych ślady zębów wskazywały na to, iż rozdarło je coś znacznie bardziej rosłego oraz niebezpiecznego od stada gryzoni. To samo sugerowały zresztą rozorane potężnymi pazurzyskami plecy dziewczyny, jednakże z powodu ułożenia ciała dotychczas nikt tego nie dostrzegł.

          Znalezisko natychmiast zasiało panikę w szeregach grupy. Jones ledwie zdążył odejść o krok w głąb korytarza, żeby nie zwymiotować wprost na Lea, na którego ramieniu przed chwilą się opierał. Jinx zasłoniła oczy Michelangelu, zanim ten zdążył lepiej się przyjrzeć - i całe szczęście dla niego, choć tak czy inaczej zobaczył już więcej, niż powinien. Nysa z kolei natychmiastowo odwróciła się do zwłok tyłem, wtulając się kurczowo w niebieskookiego lidera. Donatello zaś błyskawicznie popadł w histerię.

          - April! - wrzasnął desperacko, dopadając do denatki. Wbrew wszelkiej logice usiłował ją obudzić, mówił do niej, potrząsał. Nie był jednak w stanie ocucić dziewczyny, nieważne jak by się nie starał. Nic już nie było.

          Discord nie skomentował w żaden sposób zachowania załamanego żółwia - może i empatią nie grzeszył, aczkolwiek domyślał się, iż sam zareagowałby podobnie, gdyby znalazł się w analogicznej sytuacji z którymś z członków swojej rodziny. Ostrożnie ominął mutanta klęczącego przy ciele przyjaciółki i zbliżył się do reszty grupy.

          - Proponuję wrócić do salonu - odezwał się półgłosem, odwracając mutanta w pomarańczowej bandanie tyłem do wnętrza pokoju. Jinx od razu posłusznie puściła młodzieńca i pozwoliła ojcu popchnąć go lekko w stronę korytarza. Mikey nie protestował - nawet on wiedział, iż są pewne rzeczy, których lepiej nie oglądać osobiście. Tym razem to nie były żarty. Dlatego też grzecznie ruszył w mrok korytarza, próbując po omacku trafić do wskazanego przez demona miejsca i nie potknąć się o nic po drodze.

          Po chwili w ślad za nim zaczęli ruszać kolejni. Chcąc nie chcąc, Leonardo, jako iż to on obecnie dzierżył ich jedyne źródło światła, musiał przecisnąć się naprzód. Prowadząc za sobą za rękę Nysę, wrócił wraz z towarzyszami do salonu. Przy zwłokach pozostały jedynie dwa demony oraz wciąż zanoszący się głośnym płaczem Don.

          Discord oparł się ramieniem o framugę, krzyżując ręce na klatce piersiowej i obserwując poczynania mutanta. Już moment później znalazła się przy nim Jinx. Przytuliwszy się lekko do jego boku, powiodła wzrokiem w tym samym kierunku.

          - Co jej się stało? - spytała szeptem, nie odrywając wzroku od rudowłosej.

          - Stawiam na czupakabrę. Być może więcej niż jedną, ale raczej nie sądzę. - Demon pogładził córkę po głowie. Wolałby oszczędzić jej podobnych widoków, aczkolwiek teraz nie mógł już nic zrobić. Cieszył się jedynie, iż Sibnele nie było razem z nimi. Kobieta pod jego nieobecność wróciła do domu, przy okazji zabierając ze sobą do towarzystwa kota Jinx (nieszczególnie zadowolonego z takiego obrotu spraw), obrażona, iż któreś z mieszkańców kryjówki dla żartów nazywało ją kurczakiem. I dobrze - dla niej taka sceneria pewnie stałaby się traumą na resztę życia.

          - Dość dawno już nie słyszałem o ataku żadnej z nich na człowieka, ale chyba nic innego ze świty Hadesa występującej w tych okolicach nie żywi się w taki sposób.

          Dziewczyna skinęła lekko głową i zamilkła. Stali tak jeszcze jakiś czas w ciszy, aż wreszcie dochodzące z salonu głosy skłoniły ich do sprawdzenia, jak mają się pozostali.

\*
          Chaos panujący w salonie nawet Discorda nie zdziwił. Hałas przewracanych przez Raphaela w gniewie przedmiotów słychać było już z korytarza. Teraz jednak, gdy podeszli bliżej, spośród tych odgłosów zaczął przebijać się również tłumiony szloch Jonesa oraz nieudolne próby pocieszania go podejmowane przez Mikey'ego, który mimo wszystko starał się jak mógł, by robić dobrą minę do złej gry, choć sam miał się fatalnie. Jedynymi zachowującymi niemal zupełną ciszę osobami byli Nysa oraz Leo - ci dwoje siedzieli jedynie wtuleni w siebie w kącie pomieszczenia, kontemplując całe zajście w zaciszu własnego umysłu.

          Gdy tylko Jinx pojawiła się w polu jego widzenia, Raph doskoczył do niej, mierząc ją wściekłym spojrzeniem.

          - To wszystko twoja wina! - wrzasnął, a widząc, iż spłoszona mutantka robi krok w tył, natychmiast postąpił naprzód, by nie dać jej uciec. - Gdyby nie ty i te twoje lepkie łapska April nigdy nie spotkałoby coś takiego, ty cholerna...

          Dalsze słowa uwięzły mu w gardle, kiedy demoniczna postać stojąca tuż obok przyszpiliła go do ściany rojem błyszczących kamiennych kolców. Onyksowe stalagmity pojawiły się znikąd - wyrosły z podłogi na żądanie Discorda po zaledwie jednym, szybkim machnięciu łapą - i zrobiły to zbyt prędko, by żółw zdołał w jakikolwiek sposób zareagować. Mutant znieruchomiał z szeroko otwartymi oczami. Gdyby spróbował się wyrwać, prawdopodobnie przebiłby sobie krtań szpikulcem sterczącym zaledwie kilka milimetrów od jego gardła.

          Nie zważając na przestraszone okrzyki reszty grupy, Discord zbliżył się do schwytanego. Mężczyzna oparł łapę na ścianie obok głowy Raphaela i nachylił się nad nim, mierząc go złowrogim spojrzeniem. W tym momencie bądź co bądź dosyć postawny ninja wydał się zaskakująco maleńki w porównaniu z górującym nad nim znacznie wyższym demonem. Leonardo chciał wtrącić się i stanąć w obronie brata, jednakże jedno wściekłe warknięcie bruneta natychmiast zatrzymało go w pół kroku.

          - Jeszcze raz odezwiesz się w ten sposób do mojej córki, a skończysz znacznie gorzej niż ta twoja koleżanka - oznajmił Discord, patrząc rozmówcy prosto w oczy z wyraźną wrogością. Jego obecny ton głosu tak naprawdę niewiele różnił się od wcześniejszego warczenia.

          W normalnych warunkach Raph zapewne nie dałby tak sobą pomiatać. Odpysknąłby się, próbował wyrwać albo przynajmniej odpowiedział równie wyzywającym spojrzeniem. W tamtym momencie jednak nawet nie przeszło mu to przez myśl. W stojącym przed nim mężczyźnie było coś, co sprawiało, że nie chciał się z nim sprzeczać. Coś budzącego lęk nawet u niego, najbardziej brawurowego, ślepo pewnego siebie członka mutanciej drużyny. Coś, czego nie potrafił wyjaśnić. Skinął więc tylko w milczeniu głową na znak, że rozumie ultimatum, w myślach zaś modląc się, by ten cały rozgardiasz skończył się jak najszybciej, a Discord i cała jego piekielna rodzinka zniknęli z życia żółwia raz na zawsze.

          Demon miał dodać coś jeszcze, jednak powstrzymało go przed tym delikatne szturchnięcie. Obejrzawszy się za siebie, dostrzegł nerwowo kołyszącą ogonem Jinx.

          - Myślę, że już wystarczy, tato - odezwała się półgłosem. Nie patrzyła mu w oczy, spojrzenie skierowała gdzieś w bok. - Raczej zrozumiał.

          Mężczyzna przytaknął i odsunął się od schwytanego zielonookiego, a następnie wykonał ruch odwrotny do tego, którym przywołał stalaktyty. Kamienie zniknęły tak szybko, jak się pojawiły. Raph był wolny.

          - Zgarnijcie tego fioletowego. Nie mam ochoty gnić tu ani chwili dłużej.

          Demon pogłaskał córkę po głowie, po czym przysiadł na szczątkach oparcia kanapy, gotów do otwarcia portalu.

          Pozostali zgromadzeni spojrzeli po sobie. Żadne z nich nie tryskało entuzjazmem na myśl, że będzie musiało wrócić do pokoju, w którym leżą zwłoki i odciągnąć od nich rozpaczającego Donniego, jednakże, chcąc nie chcąc, trzeba było to zrobić. Ostatecznie kozłem ofiarnym został Leo.

          Zadanie wyznaczone niebieskookiemu żółwiowi nie należało do prostych, jednakże lider wywiązał się z niego przyzwoicie - po zaledwie paru minutach wrócił do salonu z wciąż niespokojnym, drżącym na całym ciele Donatellem chowającym się za jego ramieniem. Na ich widok Discord podniósł się i przeciągnął, następnie otwierając na środku pomieszczenia portal, tym razem prowadzący już od razu do miejsca, do którego od początku planował ich zabrać - Izraela. Nie znosił tego państwa i miał ku temu swoje powody, aczkolwiek uznał je za najlepsze wyjście. Chyba żaden demon nie przepadał za pałętaniem się po Ziemi Świętej, więc może było ich tam mniej niż w metropoliach pokroju Nowego Jorku... z braku lepszych opcji zawsze warto sprawdzić.

          Demon zachęcił pozostałych do przejścia na drugą stronę skinięciem głową w jego stronę. Jako pierwszy z teleportu skorzystał Raphael, wyraźnie chcący znaleźć się już jak najdalej stamtąd. W jego ślady prędko poszli pozostali, z Jinx oraz Discordem zamykającymi pochód.

          Po drugiej stronie grupę przywitał widok dokładnie odwrotny od tego, czego czarnowłosy oczekiwał. A oto bowiem poukrywani w zrujnowanych budynkach mieszkalnych żołnierze z uporem maniaka ostrzeliwali stojącą niewzruszenie na środku drogi bestię.  Potwór był wielki - jeszcze większy niż wilczakowata zmora ścigająca mutancią drużynę - i nie dało się jednoznacznie skategoryzować go jako jakiekolwiek zwierzę tak, by nie skłamać. Choć posturą przypominał nieco przerośniętego hipopotama, to nic poza nią nie pasowało do tego gatunku. U dołu grzbietu wyrastał mu masywny, długi, jaszczurowaty ogon, umięśniony równie potężnie, co cała reszta ciała. Stwór bez problemu zmiatał nim z powierzchni ziemi tych, którzy ośmielili się podejść zbyt blisko, wodząc za ofiarami beznamiętnym spojrzeniem niemalże ludzkich oczu skrytych pomiędzy czworgiem słoniopodobnych uszu. Deszcz ołowianych nabojów nie robił na nim najmniejszego wrażenia.

          Początkowo strzelcy w ogóle nie zwrócili uwagi na nadprogramowe towarzystwo. Dopiero, gdy Behemot cisnął kolejnym nieszczęśnikiem niczym szmacianą lalką na ścianę budynku tuż obok mutantów, któryś z żołnierzy zauważył nowo przybyłych i krzyknął coś do pobratymców w języku niezrozumiałym dla nowojorskich nastolatków. Wtedy jeszcze kilku odzianych w mundury mężczyzn odwróciło się w kierunku grupy, po czym wycelowało w nich lufy swoich karabinów, znów wykrzykując niezrozumiałe hasła.

          Zaskoczeni mutanci od razu podnieśli ręce w obronnym geście oraz spróbowali wytłumaczyć, że mają pokojowe zamiary, naiwnie sądząc, iż może im to w jakikolwiek sposób pomóc. Jedynie Discord nie poszedł w ich ślady, a jedynie spojrzał z rezygnacją na zdziesiątkowany dywizjon, słuchając wymienianych między nimi rozkazów. Kiedy zaś padła hebrajska komenda rozpoczynająca ostrzał, demon westchnął ciężko.

          - Kurwa...

## R-16: Cena zwycięstwa

          W bunkrze panowała grobowa cisza, przerywana jedynie odgłosem uderzania końcówki ogona Jinx o glinianą posadzkę. Wszyscy siedzieli powspierani o cuchnące wilgocią ściany i oczekiwali na jakiekolwiek dalsze instrukcje czy chociaż wstępne koncepcje tego, co mają teraz zrobić. Nikt z obecnych jednak nie dysponował niczym takim. Pozostało im więc jedynie wypatrywać powrotu Discorda i liczyć, iż on poprowadzi ich dalej. Nawet pomimo kompletnego braku zaufania do niego, musieli go słuchać. Był aktualnie ich jedyną szansą na przetrwanie.

          Chociaż w rzeczywistości od skrycia się w schronie do czasu, aż demon powrócił, minęło może ze dwadzieścia minut, grupa odnosiła wrażenie, iż ich milczący letarg trwał całą wieczność. Skrzypnięcie otwieranej klapy wejściowej wydało im się głośne niczym wystrzał z armaty. Zaraz po nim do ich kryjówki zeskoczył oczekiwany przezeń mężczyzna, w rękach dzierżąc sporą kolekcję różnorakich pistoletów oraz karabinów. Zgromadzeni przypatrywali mu się z zaskoczeniem, podczas gdy ten wyszedł na środek pomieszczenia i upuścił je wszystkie na podłogę.

          - Wybierzcie coś sobie. Mogą wam się jeszcze przydać - oznajmił, krzyżując ręce na klatce piersiowej.

          Na początku reakcja nie była zbyt optymistyczna. Część zgromadzonych spojrzała po sobie niepewnie, jednak nikt się nie podniósł. Dopiero po chwili pierwsza osoba - Jinx - zdecydowała się przejrzeć przyniesione przez demona bronie. Za nią zaś w końcu ruszyli kolejni. Jedynie Donatello ani drgnął.

          - Co się stało z poprzednimi właścicielami? - spytał półgłosem żółw w niebieskim, ostrożnie obracając w dłoni srebrnego Forta. Kabłąk spustowy został w nim wyłamany, podobnie zresztą jak w pozostałych pistoletach. Demon najwyraźniej domyślił się, iż palce mutantów nie nadają się do obsługi tego typu przedmiotów i zawczasu je dla nich przystosował.

          Discord spojrzał Leonardu w oczy. Nie odezwał się, ale wcale nie musiał - obaj wiedzieli, jaka jest odpowiedź.

          Po tym, jak wszyscy zainteresowani przywłaszczyli sobie po spluwie (w niektórych przypadkach, takich jak żądny zemsty za przyjaciółkę Jones, nawet więcej niż jednej), rozpoczęły się oględziny zajętego przez grupę schronu. Czarnowłosy pomiot piekielny nie zamierzał dawać nastolatkom czasu na użalanie się i zadbał o to, by drużyna, jeśli nie cała, to przynajmniej w większości, miała co robić. Jednym zlecił przeliczenie amunicji, innym zaś - poszukanie zapasów, które prawdopodobnie powinny być gdzieś tam ukryte.

          Jak tego pierwszego okazało się być całkiem sporo - najwyraźniej trafili do kryjówki dla żołnierzy, nie cywilów - tak z drugim z wymienionych sprawa prezentowała się już znacznie gorzej. Mikey odkrył wprawdzie szafkę, w której trzymano prowiant, aczkolwiek niewiele w niej zastał. Poprzedni, prawdopodobnie martwi już lokatorzy zużyli większość zapasów, pozostawiając grupie mutantów jedynie kilka konserw oraz zgrzewkę wody. Oznaczało to tylko jedno - trzeba było opuścić bezpieczną przystań i poszukać zaopatrzenia na terenie wroga.

          Chociaż nikt w drużynie nie miał szczególnie nastroju do spacerów, tak czy inaczej wybrano grupę ekspedycyjną ze względu na nacisk ze strony Discorda. W jej skład, prócz samego prowodyra, weszły zaś cztery osoby - Leonardo, Nysa, Casey oraz Raph. Pozostali zaś mieli za zadanie pilnować bunkra, w razie gdyby poprzedni właściciele jakimś cudem uszli z życiem i próbowali odbić swoją kryjówkę. Nie wszystkim podobał się taki układ, aczkolwiek nie mieli wiele do gadania. Demon, jako definitywnie najsilniejszy wśród nich, zajmował najwyższe miejsce w hierarchii i podważanie jego decyzji było zupełnie bezcelowe. Z siłą wyższą nie wygrasz.

           Wraz z wyjściem grupy ekspedycyjnej, w schronie znów zapanował letarg. Jako zaś iż nikt, nawet na co dzień rozmowny Michelangelo, nie miał ochoty na pogawędki, Jinx znów została sama z niezbyt przyjemnymi myślami.

          Choć starała się nie dawać tego po sobie poznać, słowa Raphaela wybitnie ją dotknęły. Nie dlatego jednak, że uważała się za niesłusznie oskarżaną, a dlatego, iż powiedział na głos to, co ją samą dręczyło już od wielu dni. Gdyby nie ona i jej lepkie ręce, to wszystko to mogłoby się nigdy nie wydarzyć.

          Jej ojciec pewnie skarciłby ją za takie myślenie, aczkolwiek trudno jej było zdusić poczucie winy. Teoretycznie po prostu znalazła się w złym miejscu o złej porze - równie dobrze zamiast niej mógłby tam trafić ktokolwiek inny. Ba, gdyby ona nie wzięła kryształu, najprawdopodobniej to sama bestia, która ją teraz ścigała, dopadłaby go, zanim inny przypadkowy nieszczęśnik by się napatoczył. Jednakże skoro już padło na nią, to powinna była lepiej to rozegrać. Nieważne nawet, jak konkretnie, byleby nie tak jak to zrobiła. Przez swoje nierozsądne zachowanie wplątała w to wszystko nie tylko siebie, ale również zgraję Bogu ducha winnych nastolatków, którzy teraz cierpieli za jej grzechy. Trudno o gorszy scenariusz.

          Wciąż jednak istniał pewien sposób, by to zakończyć, zanim komukolwiek znów stanie się krzywda. Dziewczyna wpadła na to już jakiś czas temu, aczkolwiek wolała zachować to dla siebie. Ten plan uważała za absolutną ostateczność... jednak po tym, co niedawno zobaczyła, zaczęła się coraz poważniej zastanawiać nad wprowadzeniem go w życie. Miała wszystko, czego potrzebowała. Pozostawało jedynie podjąć ostateczną decyzję.

\*
          Mimo iż Discord nie wyczuwał w pobliżu żadnego zagrożenia, bezustannie odnosił wrażenie, że ktoś ich obserwuje.

          Demon prowadził właśnie grupę ekspedycyjną poprzez opustoszałe, popękane ulice miasta, rozglądając się w poszukiwaniu niesplądrowanych budynków. Wokół nie dostrzegł żywej duszy - odkąd wybił żołnierzy oraz wygnał behemota z powrotem do dziczy, miejscowość wydawała się zupełnie martwa. Z jednej strony to dobrze, w końcu dzięki temu nie musieli się więcej użerać ani z kolejnymi bestiami, ani wrogo nastawionymi tubylcami. Z drugiej jednak mężczyzna czuł w kościach, że to tylko cisza przed burzą. A siedzący na ulicznej lampie czterooki bilbil doskonale wiedział, iż ma on rację.

          Kiedy tylko grupa się oddaliła, dziwaczny ptak z gracją sfrunął ze słupa i pomknął pomiędzy budynkami, by w końcu wydostać się na otwarty teren, na którym wreszcie mógł się rozpędzić na tyle, by teleportować się na drugi kraniec świata - do swojego zleceniodawcy, doskonale znanego mutantom wilczaka. Bestia dobrze zrobiła, rozkazując jednej z uwięzionych w jej kryształach dusz rozesłać ptasich podwładnych po wszelkich prawdopodobnych kryjówkach, jakie przeciwnik mógł wybrać. Dzięki temu posunięciu właśnie zyskała szansę finalnie postawić ich pod ścianą. I tak też postanowiła zrobić.

          Członkowie ekspedycji nie zdążyli nawet dotrzeć do celu podróży, nim potwór z podnowojorskiego lasu brutalnie przerwał ich eskapadę. Przerośnięty wilczak zagrodził im drogę, gdy przemierzali szczelnie zabudowany po obu stronach odcinek głównej ulicy, jednocześnie polecając przyzwanym z zaklętych kamieni monstrom inne drogi ucieczki. Tym razem potworzyca wyraźnie zamierzała zmusić ich do ostatecznej konfrontacji... aczkolwiek dopiero po zajęciu odpowiednich pozycji wyczuła, iż pośród przyszpilonych wrogów nie ma dziewczyny, o którą jej chodziło. W tym momencie jednak nie mogła się już wycofać. Musiała załatwić tych, których schwytała, a potem dotrzeć ich tropem do kryjówki swojego celu. To nie mogło być daleko.

          Widząc zastawioną na nich zasadzkę, Nysa cofnęła się w stronę Leonarda i sięgnęła w stronę broni skrytej za paskiem. Cała grupa instynktownie ustawiła się w formacji obronnej. Sytuacja prezentowała się nieciekawie - chociaż mieli broń z łatwością zabijającą na odległość oraz znacznie silniejszego od wrogów demona po swojej stronie, to ze względu na powiązanie bestii oraz prawdopodobnie również jej podwładnych z Jinx nie mogli wyrządzić im krzywdy. Musieli jakoś wydostać się z pułapki, zanim dojdzie do konfrontacji.

           Pierwszą opcją ucieczki, jaka przyszła Discordowi do głowy, była oczywiście teleportacja. Starając się nie tracić czasu, demon machnął łapą, otwierając tym samym przejście prowadzące wprost przed właz stanowiący wejście do ich kryjówki. Tym razem jednak jego przeciwniczka nie zamierzała ponownie dać się oszukać tą sztuczką i gdy tylko zauważyła podejrzany gest ze strony mężczyzny, ryknęła i rzuciła się w stronę grupy, a jej przywołańce natychmiast ruszyły w jej ślady. Stworzenia okazały się zbyt szybkie, aby nastolatkowie oraz brunet zdążyli przedostać się na drugą stronę przejścia - nie chcąc ryzykować, iż któryś z wrogów przeskoczy na drugą stronę i znajdzie ich tymczasową bazę, Hamada zamknął przejście równie szybko, jak je otworzył, przez co jedynie Jones zdążył z niego skorzystać. Cała reszta zaś wciąż była uwięziona pomiędzy nacierającymi na nich potworami, które bynajmniej nie zamierzały dać im stamtąd odejść w jednym kawałku. Nie było już więcej mowy o bezkolizyjnej ucieczce - jeśli chcieli wrócić cało do domu, musieli walczyć.

          Podczas gdy grupa rozpoczynała defensywę, Jones wparował do bunkra jak huragan i rzucił się w pośpiechu w stronę skrytki z bronią, ku zaskoczeniu wszystkich tam zebranych. Za nic miał ich zdezorientowane spojrzenia, w pełni skupił się na tym, żeby znaleźć najbardziej wypasioną broń z ich zasobów i wrócić do walki, tym razem z przewagą arsenału. Pozostałym nie udało się uciec, więc trzeba było ich stamtąd wyciągnąć. I nie obchodziło go, że Discord nie pozwalał ranić tych potworów. Stracił już jedną ważną dla niego osobę, nie zamierzał oddawać już nikogo więcej walkowerem.

          Dopiero po tym, jak Jinx złapała go za ramię, był zmuszony przerwać poszukiwania i wyjaśnić, co się stało. Chociaż wyszło mu to mocno chaotycznie, reakcja mutantki zdawała się wskazywać na to, iż zrozumiała przekaz. Dziewczyna puściła go i cofnęła się z nietęgą miną, pozwalając mu władować znaleziony sprzęt do torby. Jones natychmiast skorzystał z szansy i, spakowawszy sprzęt, popruł niczym strzała w kierunku wyjścia. Gdyby choć na chwilę odwrócił się w stronę wciąż stojącej przy skrzyni z arsenałem dziewczyny, być może zapaliłaby mu się jakaś czerwona lampka - może zauważyłby po jej przestraszonym, pełnym wahania spojrzeniu, że coś się święci. Jednakże tego nie zrobił.

          Po krótkim zastanowieniu Jinx podjęła decyzję - czas położyć temu kres, a jeśli ona sama tego nie zrobi, to nikt się nie przełamie. Rozejrzawszy się po pomieszczeniu i upewniwszy, iż nikt się nią nie interesuje, nastolatka ruszyła w ślady Jonesa, wsuwając naładowany rewolwer do jednej kieszeni spodni, a przeklęty kryształ do drugiej. Na szczęście odciski butów chłopaka bardzo łatwo można było zauważyć na zakurzonej drodze, więc trafienie w odpowiednie miejsce nie sprawiło nastolatce najmniejszych problemów.

          Wspiąwszy się na dach najbliższego do pola walki budynku, młodsza Hamada od razu dostrzegła rozgrywający się na ulicy pod spodem bój... a raczej coś, co aspirowało do jego miana. Tak jak podejrzewała, jej ojciec, w obawie przed zrobieniem krzywdy też jej, asekuracyjnie nie chciał zadawać żadnych większych obrażeń któremukolwiek ze stworów powiązanych z kamieniami i innym również na to nie pozwalał, nakazując skupienie się na ucieczce. Bestie jednak w przeciwieństwie do nich nie zamierzały się hamować, co doskonale było widać - Nysa już ledwie trzymała się na nogach, a jedynym powodem, dla którego wciąż nie skończyła jako karma dla przywołańców, był zaciekle broniący jej pomimo nałożonych ograniczeń Leonardo. Raphael również robił co mógł, aczkolwiek dosyć głęboka rana na prawym ramieniu mocno zmniejszała jego możliwości. Potrafił wprawdzie posługiwać się bronią również lewą ręką, jednakże przy takich przeciwnikach to zdecydowanie za mało, by wygrać.

          Wśród tego rozgardiaszu nie było jednak widać ojca dziewczyny. Ta szybko jednak spostrzegła, dlaczego - demon był zajęty odciąganiem prześladującej jego pierworodną wilczakowatej zmory od reszty grupy. On też zdawał się mieć pewien problem z utrzymaniem wszystkiego pod kontrolą. Chociaż należał do najwyżej postawionych istot w swojej hierarchii, to wciąż był demonem ofensywnym, dla którego najlepszą obroną jest atak. Nie mogąc wprowadzić tej zasady w życie, zauważalnie tracił przewagę.

          Chwilę temu Jinx wahała się jeszcze, czy to, co planuje, jest słuszne, aczkolwiek po zobaczeniu przebiegu walki nie miała już żadnych wątpliwości. Wyjąwszy z kieszeni kryształ, przez który to wszystko się zaczęło, wzięła głęboki oddech i wrzasnęła na całe gardło.

          - Hej, Cerberze od siedmiu boleści! - Na dźwięk jej słów bestia zastygła na chwilę w bezruchu, po czym powoli odwróciła łeb w jej stronę, ignorując Discorda. Nawiązawszy z nią kontakt wzrokowy, Jinx wyciągnęła przed siebie kryształ. - Chcesz go? To chodź tu i sobie weź!

          Potworzycy nie trzeba było dwa razy powtarzać. Odtrąciwszy łapą zaskoczonego nagłym pojawieniem się dziewczyny demona, rzuciła się pędem w kierunku budynku, z którego szczytu młodsza Hamada obserwowała ją niewzruszona. Wiedziała, iż gigantyczna, futrzasta kupa mięśni jest zbyt ciężka, aby wskoczyć na dach, aczkolwiek wiedziała również, że tak czy inaczej spróbuje.

          Przerośnięty wilczak z pełnym impetem wpadł na piętrową kamienicę, maksymalnie wyciągając  szyję w stronę kamienia. Zamierzał odgryźć swoją własność razem z ręką mutantki i niewiele brakowało, aby tak się stało. Jinx jednak w ostatniej chwili odskoczyła do tyłu, a następnie dobyła broni i wycelowała prosto pomiędzy oczy stwora. Monstrum wczepiło się przednimi łapami w blachę dachu, by się nie zsunąć, aczkolwiek zaraz potem, dostrzegłszy działania brunetki, znieruchomiało.

          - Nie zrobisz tego - wywarczało. - Ciebie też to zabije.

          - Tak sądzisz?

          Reszta zebranych ledwie mogła dostrzec, co dokładnie dzieje się u góry, jednak słowa stwora, zrozumiałe, choć wypowiedziane nieludzkim głosem, sprawiły, iż oni także na moment zastygli w szoku. Chociaż z tyłu głowy większości z nich czasem pałętała się myśl, że być może zabicie potwora jest jedynym rozwiązaniem, to żadne z nich nigdy nie brało takiego planu w ogóle pod uwagę, bo żadne, nawet Raphael, który miał ku temu największe powody, nie wyobrażało sobie skazać na śmierć kogokolwiek z ich ekipy. Żadne poza Jinx.

          W tym momencie nie mogła się już wycofać. Podjęła decyzję. To ona ich w to wszystko wplątała i to przez nią zginęły osoby tak ważne dla jej przyjaciół - bo nawet jeśli oni nie uważali jej za przyjaciółkę, ona ich tak. Nigdy nie miała żadnych innych - więc teraz musiała wziąć za to odpowiedzialność. Jeśli się wycofa, ta makabra nigdy się nie skończy. Zginą kolejni niewinni, być może nawet ktoś z jej bliskich. Nie mogła na to pozwolić.

          Dźwięk odbezpieczania broni. Gem.

          Discord w końcu odkopał się spod gruzów budynku, którego ściana runęła, gdy o nią uderzył. Widząc, co się dzieje, natychmiast kazał córce przestać. Jego słowa rozniosły się donośnie pośród przepełnionej napięciem ciszy, jednak nie przyniosły efektów.

          Ostrzegawcze warknięcie bestii. Set.

          Choć dla obserwatorów sytuacja zdawała się trwać wieki, w rzeczywistości były to ledwie sekundy, może nawet mniej. Zbyt mało, żeby ją powstrzymać. Zbyt mało, by w ogóle spróbować. Nawet demoniczne moce Discorda nie zdążyłyby już nic zmienić.

          Huk wystrzału. Mecz.

          Czarne, włochate cielsko zsunęło się z budynku i gruchnęło głucho o bruk.

          Jeden zero dla ludzkości.