Mnich

Mniszka

Mnisi byli duchowymi ascetami i wykorzystującymi metafizyczną energię znaną jako ki, życiową esencję, która przepływała przez wszystkie żywe istoty. Mnisi wykorzystywali tę energię, aby zwiększyć własne zdolności fizyczne, zapewniając im niezwykłą szybkość i siłę. Mnisi mogli również używać własnego ki do zmiany przepływu energii w innych żywych stworzeniach, zarówno w celach defensywnych, jak i ofensywnych.

## Kultura

Wielu twierdzi, że tradycje monastyczne pierwotnie powstały w Bao-Yang i przeniosły się do reszty Sidrillonu. Większość zakonów była poświęcona czczeniu i internalizacji ideałów bóstwa, chociaż nie było to wymagane, aby mnich mógł manipulować ki, ponieważ moc mnicha najczęściej pochodziła z wnętrza, a nie z boskich źródeł.

Mnisi zwykle mieszkali w klasztorach, które można było znaleźć wszędzie. Niektóre klasztory znajdowały się w samotnych górach; inne działały w miejskich slumsach. Klasztory, które znajdowały się w miastach lub wsiach lub w ich pobliżu, były na ogół w dobrych stosunkach ze swoimi sąsiadami, świadcząc różne usługi w zamian za żywność lub inne zasoby.

Gdziekolwiek się znajdowali, mnisi rygorystycznie szkolili swoje ciała i umysły do ​​perfekcji, umożliwiając im obronę gołymi rękami lub kilkoma wybranymi broniami. Ze względu na dyscyplinę narzuconą przez to szkolenie, mnisi prawie zawsze mieli zgodny z prawem temperament. Jednak klasztory – i mnisi, którzy w nich mieszkali – różniły się między sobą. Dobre klasztory służyły ludziom, chroniąc ich przed bandytami i innymi zagrożeniami. Z drugiej strony złe klasztory były często bastionami tyrańskimi, rządzącymi okolicznymi ziemiami ze strachu lub służącymi despotom jako szpiedzy i zabójcy. Mimo to większość mnichów nie trzymała się żadnej skrajności.

Większość mnichów przybyła do swojego indywidualnego klasztoru w młodym wieku, albo jako sieroty, albo jako członkowie głodujących rodzin. W wyniku ich młodego wprowadzenia, stosunkowo niewielu mnichów odczuwało jakikolwiek bliski związek ze swoimi poprzednimi rodzinami lub przyjaciółmi i zamiast tego traktowali swoich współbraci jak swoją rodzinę. Inni mnisi pochodzili z innego środowiska, najczęściej z miast, w których mistrzowie zakonu zakładali szkoły, aby uczyć przyszłych uczniów stylu walki i tradycji jego zakonu.

Mnisi, którzy zdecydowali się zostać poszukiwaczami przygód, robili to z wielu różnych powodów. Niektórzy mnisi porzucali chęć sprawdzenia własnych możliwości, być może jako środek do rozwoju duchowego. Inni zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru za złamanie jakiejś zasady zakonu. Kilku z nich zostawało wysłanych w świat w określonym celu przez swoich przełożonych. Bez względu na przyczynę, przejście od wspólnego życia klasztornego do samotnego podróżowania rzadko było łatwe dla mnichów.

## Umiejętności

Zdolność mnichów do manipulowania ki dała im szeroką gamę specjalnych zdolności. Wśród najbardziej podstawowych zdolności zapewnianych przez kontrolowanie własnego ki była zwiększona świadomość własnego otoczenia, poprawiająca ich zdolność do wyczuwania i unikania ataków. Zdolność ta była jednak utrudniona przez użycie zbroi, dlatego większość mnichów unikała jej. Oprócz rezygnacji z zbroi, większość mnichów często używała tylko gołych rąk jako broni, zadając potężne ciosy, które zostawały wzmacniane przez użycie ki. Oprócz ataków bez broni, mnisi byli również szkoleni w posługiwaniu się różnymi brońmi. Walcząc bez broni lub używając mnisich broni, mnisi atakowali z większą zwinnością i siłą niż inni walczący, którzy stosowali podobne techniki. Niektórzy mnisi mogli również wzmocnić te ataki za pomocą narzędzi, takich jak magiczna broń lub skupienie ki.

W miarę jak mnisi stawali się bardziej doświadczeni, zdobywali dodatkowe umiejętności. Doświadczeni mnisi mogli używać swojego ki, aby zwiększyć prędkość podczas biegania bez zbroi lub odbijać ataki. Dzięki dalszemu szkoleniu mogli zmniejszać wpływ grawitacji na swoje ciała podczas upadku, atakować szybciej, zadawać wrogom paraliżujący cios, przełamywać opór lub odporność stworzeń na niemagiczne obrażenia lub uspokajać umysły w ogniu bitwy.

Oprócz zdolności bojowych mnisi uzyskiwali szereg innych korzyści z opanowania ki. Doświadczeni mnisi mogli, na przykład, uodpornić się na choroby lub trucizny lub wykorzystać swoją zdolność do interakcji z innymi żywymi istotami, aby zrozumieć każdy język mówiony. Dzięki dalszemu szkoleniu mnisi mogliby nauczyć się zatrzymywać proces starzenia i utrzymywać się na energii ki, bez potrzeby jedzenia i wody. Najbardziej doświadczeni mnisi mogli nawet stać się niewidzialnymi lub replikować efekty projekcji astralnej, używając swojego ki, aby uczynić się niematerialnymi.

## Monastyczne Drogi

* **Droga Otwartej Dłoni** - Mnisi Drogi Otwartej Dłoni to najlepsi mistrzowie sztuk walki, uzbrojonej lub nieuzbrojonej. Uczyli się technik atakowania i przewracania przeciwników, manipulowania ki, aby leczyć uszkodzenia ciała, i praktykowali zaawansowaną medytację, która może chronić ich przed krzywdą. Styl walki tych mnichów określany był jako "Aita-tejutsu".
* **Droga Pięciu Postaw** - Ci mnisi należeli do tradycji monastycznej, która podkreślała, że ich ki jest powiązane z instynktem, okrucieństwem i naturalnym porządkiem. Starożytni mędrcy i mistrzowie sztuk walki, którzy ukształtowali tą tradycję, opisali postawy i uderzenia różnych zwierząt świata przyrody. Styl walki tych mnichów określany był jako "Wu Xiang".
* **Droga Zamkniętego Kręgu** - Mnisi z Zamkniętego Kręgu byli znani z tego, że byli uparci i zdecydowani, dlatego, że wytrącali swoich wrogów z równowagi i używali techniki, która wykorzystywała siłę wroga przeciwko niemu. Styl walki tych mnichów określany był jako "Tojitajutsu".
* **Droga Reakcji** - Mnisi Drogi Reakcji poświęcali się bliźniaczym sztukom chwytania i rzucania, starając się doskonalić obie sztuki do perfekcji. Ich sztuka walki opiera się na reagowaniu na ataki ich przeciwników. Styl walki tych mnichów określany był jako "Ōtō-Jutsu".
* **Droga Elastyczności** - Większość ludzi przedstawiało mnichów jako nieuzbrojonych wojowników, wskakujących do walki i powalających innych tylko pięściami. Głupcy zapominali jednak o dolnej części ciała. Ci, którzy podążają Drogą Elastyczności, kładli szczególny nacisk na trening dolnej części ciała, budując siłę i szybkość kopnięć. Mistrzowie tej sztuki walki wykorzystywali swoją szybkość, zwinność, ale i kopnięcia. Styl walki tych mnichów określany był jako "Gueoltu".
* **Droga Tancerza** - Niektórzy mnisi woleli bawić się, wykonywać akrobacje i tańczyć w walce. Spośród wielu z tych artystów, niektórzy nauczali się rozwijać swój talent taneczny i przekształcać go w bojowy styl taneczny. Styl walki tych mnichów określany był jako "Ximitotra".
* **Droga Sześciu Żywiołów** - Ci mnisi podążali za monastyczną tradycją, która uczyła ujarzmiać żywioły. Kiedy skupiali swoje ki, mogli zestroić się z siłami tworzenia i nagiąć sześć żywiołów do swojej woli, używając ich jako przedłużenia swojego ciała. Niektórzy członkowie tej tradycji poświęcali się jednemu żywiołowi, ale inni splatali wszystkie razem. Wielu mnichów tej tradycji tatuowało swoje ciała, malując zwijające się smoki, feniksy, ryby, rośliny, góry i fale morskie. Powolna i spokojna sztuka tych mnichów, która kontrolowała żywioły, określana była jako "Yaosu-Chi".
* **Droga Cienia** - Mnisi z Drogi Cienia kierowali się tradycją, która ceniła skradanie się i podstęp. Ci mnisi mogli być nazywani shinobi lub tancerzami cienia i służyli jako szpiedzy i zabójcy. Czasami członkowie klasztoru ninja byli członkami rodziny, tworząc klan przysięgający dochować tajemnicy w sprawie swoich sztuk i misji. Inne klasztory przypominały raczej gildie złodziei, które wynajmowały swoje usługi szlachcie, bogatym kupcom lub każdemu, kto może uiścić ich opłaty. Bez względu na stosowane metody, zwierzchnicy tych klasztorów oczekiwali od swoich uczniów niekwestionowanego posłuszeństwa. Styl walki i ogólne sztuki tych mnichów określane były jako "Shedojutsu".
* **Droga Astralnej Jaźni** - Mnich, który podążał Drogą Astralnej Jaźni, wierzył, że jego ciało jest iluzją. Widział swoje ki jako reprezentację ich prawdziwej formy, astralnej jaźni. Ta astralna jaźń miała zdolność bycia siłą porządku lub chaosu. Niektóre klasztory szkoliły uczniów, jak używać swojej mocy do ochrony słabych, a inne, jak manifestować swoje prawdziwe ja w służbie potężnym. Styl walki i ogólne sztuki tych mnichów określane były jako "Sarani-atma".
* **Droga Łaski** - Mnisi Drogi Łaski uczyli się manipulować siłą życiową innych, aby nieść pomoc potrzebującym. Byli wędrownymi lekarzami biednych i zranionych. Jednak tym, którym nie mogli pomóc, przynosili szybki koniec jako akt miłosierdzia. Ci, którzy podążali Drogą Łaski, mogli być członkami zakonu, służącymi potrzebującym i dokonującymi wyborów opartych o rzeczywistość, a nie idealizm. Niektórzy mogli być uzdrowicielami o łagodnym głosie, uwielbianymi przez ich społeczności, podczas gdy inni mogli być zamaskowanymi zwiastunami makabrycznego miłosierdzia. Mnisi z tej drogi zwykle przywdziewali szaty z głębokimi kapturami i często zakrywali twarze maskami, prezentując się jako bezimienni niosący życie i śmierć. Styl walki i duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Caragrazia".
* **Droga Kenseia** - Mnisi z Drogi Kenseia, nazywani również kenshi, niestrudzenie trenowali ze swoją bronią, do tego stopnia, że broń stawała się przedłużeniem ciała. Oparta na mistrzostwie w walce mieczem, tradycja rozszerzyła się na wiele różnych rodzajów broni. Kensei postrzegał broń w taki sam sposób, w jaki kaligraf lub malarz traktował pióro lub pędzel. Niezależnie od broni, kensei postrzegał ją jako narzędzie używane do wyrażania piękna i precyzji sztuk walki. To, że takie mistrzostwo czyniło z kenseia niezrównanego wojownika, było tylko efektem ubocznym intensywnego oddania, praktyki i nauki. Wszystkie style walki tych mnichów określane były za pomocą ogólnego określenia "Bushijutsu".
* **Droga Pijanego Mistrza -** Mistrzowie Drogi Pijanego Mistrza uczyli swoich uczniów poruszania się gwałtownymi, nieprzewidywalnymi ruchami pijaka. Pijany mistrz chwiał się na chwiejnych nogach, prezentując kogoś, kto wydawał się niekompetentnym wojownikiem, którego zaangażowanie okazywało się być frustrujące. Niekonsekwentne potknięcia pijanego mistrza skrywały starannie wykonane tańce bloków, parowań, natarcia, ataków i odwrotów. Styl walki tych mnichów określany był jako "Baksmalkvard".
* **Droga Słonecznej Duszy** - Mnisi Drogi Słonecznej Duszy uczyli się kierować swoją energię życiową w palące świetlne pociski. Uczyli, że medytacja mogła odblokować zdolność do uwolnienia nieposkromionego światła rzucanego przez duszę każdej żywej istoty. Styl walki i duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Ra-Ibha".
* **Droga Długiej Śmierci** - Mnisi z Drogi Długiej Śmierci mieli obsesję na punkcie znaczenia umierania. Chwytali stworzenia i przygotowywali skomplikowane eksperymenty, aby uchwycić, zarejestrować i zrozumieć momenty ich śmierci. Następnie wykorzystywali tę wiedzę, aby kierować swoim zrozumieniem sztuk walki, uzyskując zabójczy styl walki, określany jako "Secanswylt-Eodor", lub w skrócie "Secansodor".
* **Droga Wstępującego Smoka** - Podstawowa nauka tej tradycji głosiła, że naśladując smoki, mnich stawał się bardziej zintegrowaną częścią świata i jego magii. Zmieniając swojego ducha tak, aby rezonował ze smoczą mocą, mnisi, którzy podążali za tą tradycją, zwiększali swoją sprawność w walce, wzmacniając sojuszników, a nawet mogli szybować w powietrzu niczym na smoczych skrzydłach. Ale cała ta moc służyła większemu celowi: osiągnięciu duchowej jedności z esencją Planu Materialnego. Styl walki i duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Lóng Shì".
* **Droga Kobaltowej Duszy -** Napędzane, pogonią za wiedzą, archiwa Kobaltowej Duszy były jednymi z najbardziej szanowanych i najpilniej strzeżonych repozytoriów tomów, historii i informacji na całym świecie. Tutaj młodzi ludzie poszukujący prawdy i wiedzy zobowiązywali się nauczyć sztuki poszukiwania oświecenia poprzez zrozumienie otaczającego ich świata i opanowanie technik jego obrony. Stać się mnichem Kobaltowej Duszy to oddać się poszukiwaniu tajemnic życia, wnosząc światło w tajemnice ciemności i strzegąc najpotężniejszych i najbardziej niebezpiecznych z prawd przed tymi, którzy chcieliby wypaczyć świętość cywilizacji. Styl walki i duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Thaquarlani".
* **Droga Żywej Broni** - Mnich podążający Drogą Żywej Broni dążył do fizycznej perfekcji, szlifując swoje ciało tak, jak kowal ostrzył miecz. Jej tradycje wywodzą się z kultur różnych istot, które o sztuki później połączyły się w jedną drogę. **Wykute Serce** było nową ścieżką, stworzoną przez automatony, badającą potencjał ich stworzonych ciał. Obejmowało to zarówno fizyczną ewolucję ciała, jak i wykorzystanie siły stali i drewna. Ten styl walki nazywany był "Ang Hon". **Całun Koszmaru** był tradycją kalasztarską. Zamiast fizycznej transformacji, koszmarni mnisi generowali projekcje ektoplazmatyczne, manifestujące szpony cienia. Łącząc fizyczne ciosy z atakami psychicznymi, wzbudzali strach w umysłach swoich wrogów. Kalasztar zazwyczaj otaczał się wyobrażeniem ducha quori, ale całun mógł przybierać dowolny kształt. Ten styl walki nazywany był "Nevae Teu". **Ostrze Podróżnika** zostało opracowane przez plemiennych podmieńców, zapewniając praktykującemu wszechstronną broń, której nie można zabrać. Praktykujący mógł wytworzyć kościane ostrza, grzbiety kostek lub rozprostować kończyny, aby uderzyć odległego wroga. Ten styl walki nazywany był "Aral Iolaa". **Techniki Pazurów** zostały opracowane przez mistrzów demibestii z Belanoru, doskonaląc naturalną broń i moce tych istot. Ten styl walki nazywany był "Slighe a' Chroinn", albo w skrócie "Slighroinn".
* **Droga Ostrza Duszy** - Mnisi z drogi Ostrza Duszy to zabójcy i łowcy nagród. Wykorzystywali swoje psioniczne talenty do manifestowania psychicznych ostrzy, które przebijały ciała i aury wrogów. Ich talenty wykraczały poza walkę, ponieważ ich zdolność do postrzegania aur pozwalała im śledzić wrogów i przejrzeć ich oszustwa. Styl walki i duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Noenjutsu".
* **Droga Głazu** - Tak stara jak same góry, ta tradycja była przekazywana z mistrza na ucznia od najwcześniejszych dni cywilizacji. Budując swoje klasztory na szczytach górskich i głęboko w podziemnych jaskiniach, mnisi, którzy realizowali tę tradycję, skupiali się na tym, by stać się tak dużymi i nieruchomymi jak otaczające ich góry. Rośli w rozmiarze i wykorzystywali swoją wagę do zadawania niszczycielskich ciosów. Jako podążający Drogą Głazu starali się być tak nieruchomi jak podłoże skalne świata i imponujący jak szczyt góry. Mnisi Głazu byli uparci i nieugięci, a ich lojalność była niezachwiana. Styl walki tych mnichów określany był jako "Kibomichi".
* **Droga Płynącej Rzeki** - Nowicjuszy, którzy podążali Drogą Płynącej Rzeki, uczyło się stylu sztuk walki, który kładł nacisk na niestosowanie przemocy i używanie siły tylko wtedy, gdy było to konieczne. Nazwani ze względu na mistrzowską grację i płynność, którą wykazywali ci wojownicy, praktykujący Płynącą Rzekę byli często znani jako tańczący mnisi. Styl walki tych mnichów określany był jako "Nagareru-Jutsu".
* **Droga Huraganu** - Podczas gdy większość mnichów opanowywała style sztuk walki, które skupiały się na szybkich uderzeniach i nieuchwytnych ruchach, ci, którzy podążali drogą huraganu używali potężnej broni. Używając swojej charakterystycznej techniki, mnisi tej tradycji stawali się ścianami z wirującej stali, ścinającymi każdego, kto odważy się stanąć przeciwko nim. Styl walki glewią, lub halabardą, charakterystyczny dla tych mnichów to "Naginata-Jutsu"
* **Droga Świętego Atramentu** - Mnisi Świętego Atramentu spędzali lata na praktykowaniu niebiańskiej kaligrafii. Gdy byli gotowi, mnisi znakowali swoje ciała coraz bardziej złożonymi niebiańskimi tatuażami, dając im dostęp do boskiej mocy. Wraz ze wzrostem duchowego połączenia mnicha z boskością rosło piękno ich niebiańskich tatuaży. Mnisi, którzy praktykowali tę tradycję, zwykle podróżowali po świecie, pomagając tym, którzy cenili piękno i rozpalali nadzieję w sercach zrozpaczonych. Byli mistrzami wszystkiego, co dobre i wylewali promienny gniew na swoich wrogów. Sztuka niebiańskiej kaligrafii określana jest jako "Tohu Koura"
* **Droga Pustki** - Podczas gdy wszyscy mnisi pragnęli jedności z kosmosem jako czegoś pożądanego, ci, którzy podążali Drogą Pustki, szukali tej jedności poprzez unicestwienie. Ci nihilistyczni wojownicy kierowali mocą entropii, stopniową podróżą wszystkich rzeczy we wszechświecie ku nicości. Wyznawcy tej tradycji wykorzystywali swoją moc do przyspieszenia tego naturalnego procesu kosmicznego rozpadu. Śmiertelni lub nieśmiertelni, o przyziemnym lub magicznym pochodzeniu, wszyscy w końcu mieli się stać jednym w nieuniknionej pustce.
* **Droga Wewnętrznej Bestii** - Mnisi, którzy podążali Drogą Wewnętrznej Bestii, kierowali swoje ki poprzez duchowe pokrewieństwo ze zwierzętami, zarówno żywymi, jak i dawno minionymi. Wykorzystując to głębokie, pierwotne połączenie, manifestowali swoją zwierzęcą formę, aż ostatecznie ich dusza spleciona była z duchami, które prowadziły i chroniły ich na ich ścieżce. Duchowe sztuki tych mnichów określane były jako "Mnyama wa Ndani"
* **Droga Wewnętrznej Burzy** - Ci mnisi podążali za monastyczną tradycją, która uczyła, jak wykorzystywać moc burzy. Kiedy skupiali swoje ki, mogli dostosować się do sił natury i naginać elementy pogody do swojej woli, używając ich jako przedłużenia swojego ciała. Duchowe sztuki i elektryzująca sztuka walki tych mnichów określane były jako "Thyellódika".
* **Droga Lawiny** - Mnisi z Drogi Lawiny ucieleśniali zarówno bezruch zamarzniętych przełęczy górskich, jak i gwałtowność lawin i zaciekłych burz śnieżnych. Duchowe sztuki i mroźna sztuka walki tych mnichów określane były jako "Vetrarhnefir".
* **Droga Szalejącego Płomienia** - Potęga tych klasztorów budziła strach w całej krainie. Te sztuki walki wykorzystywali moc i zniszczenie, wykorzystując swój wewnętrzny płomień do dziesiątkowania wrogów. Mnisi Szalejącego Płomienia wykorzystywali swoją dominację na polu bitwy, aby wywołać strach, a potężne uderzenia niszczyły wrogów. Duchowe sztuki i płomienista sztuka walki tych mnichów określane były jako "Ngọn Lửa Cuồng Nộ".
* **Droga Głosu** - Mnisi z Drogi Głosu nauczali się ujarzmiać swoją magię za pomocą wzmocnionych smoczą magią słów. Mnisi tej tradycji uczyli się, jak używać tej formy magii, ćwicząc słowa krzyków. Klasztory, które nauczały tej tradycji, były bardzo nieliczne, a o tych, którzy uczyli się tej tradycji, mówili się, że byli jednymi z najpotężniejszych mnichów, jacy kiedykolwiek istnieli. Po prostu wypowiadając jedno zdanie, mogli zdewastować swoich wrogów. Duchowe sztuki głosu tych mnichów określane były jako "Idhol Diivah".
* **Droga Spokoju** - Ci mnisi podążali za monastyczną tradycją, która uczyła cię używać mistycznej energii ki znajdującej się dookoła w całym świecie. Energii, która przepływała przez wszystko i każdą istotę. Byli mistrzami magicznego ostrza i mentalnych zaklęć. Wierzyli, że powinno się zachowywać spokój w każdej sytuacji, pozbyć się emocji i przywiązań. Wierzyli, że byli strażnikami pokoju i równowagi w wieloświecie. Vedalkeńskie sztuki duchowe i sztuki walki, które ukształtowały tą drogę, określane są jako "Seshija".
* **Droga Krwawej Dłoni** - Nauczania krwawej drogi kazała dokonywać wielkich poświęceń dla swoich celów, odprawianiu krwawych rytuałów w celu oczyszczenia świata z wszelkiego zła. Ich techniki ze sztukami walki polegają na manipulowaniu bólem i krwią w ciele aby uzyskać pełen potencjał. Inni mnisi krwawej dłoni pragnęli przemocy. Ta żądza walki była tym, co ich napędzała. Poprzez swoją krwawą magię wykorzystywali tę furię, aby rozlewać tej krwi jeszcze więcej. Duchowe sztuki i krwawa sztuka walki tych mnichów określane były jako "Bloedigfold".
* **Droga Modliszki** - Droga Modliszki to ścieżka, której nie wybieralo wielu mnichów. Aby opanować tę tradycję, trzeba było najpierw opanować absolutną cierpliwość. Tylko mnisi, którzy osiągnęli w sobie całkowity spokój, mogli skoncentrować swoje uderzenia na tyle dokładnie, aby uniemożliwić przepływ ki u żywych stworzeń. Mnisi z Drogi Modliszki pozostawali w idealnym bezruchu, nie poruszając ani jednym mięśniem, czekając na właściwy moment do uderzenia. Sztuka walki tych mnichów nazywana była "Tkchirkid".
* **Droga Pustynnego Wiatru** - Pustynny Wiatr i jego adepci byli oddani Zhan Khaj — dosłownie porządkowi pustynnego wiatru. Wybudowane w starożytnej podziemnej jaskini, adeptorium powstało, aby zapewnić schronienie ludowi Vistani, oraz koczowniczym Tabaxi. Od tego czasu wielcy adepci Pustynnego Wiatru nadal kultywowali tą tradycję.
* **Droga Korzeni**- Mnisi Drogi Korzeni uczyli się łączyć swoje poczucie jaźni z ich połączeniem z naturalnym środowiskiem. Praktycy tej sztuki kierowali naturalne energie w otaczającym ich życiu, aby naginać siłę natury. Potężni mnisi w ten sposób mogli nawet wzmacniać swoje zaklęcia dzięki swojemu ki. Mnisi wyznający tę tradycję często przyozdabiali się futrami zwierzęcymi i roślinnością. Duchowa sztuka tych mnichów nazywana była "Syldurr".
* **Droga Gwiezdnego Podróżnika** - Dla większości nocne niebo było niedostępne. Ogromna większość humanoidów przeżywała całe swoje życie – i życie pozagrobowe – patrząc w gwiazdy i nigdy nie zbliżając się do ich osiągnięcia. Mnisi z Drogi Gwiezdnego Podróżnika narodzili się z tego pościgu. Poświęcali swoje życie tym ciałom astralnym w nadziei, że pewnego dnia byliby podróżować między nimi i osiągnęliby oświecenie. Duchowa sztuka tych mnichów nazywana była "Ya Daoine".
* **Droga Szponów** - Ta ścieżka uczyła mnichów zarówno unikania, jak i przyjmowania niebezpieczeństwa, walki i ucieczki, jednoczesnego akceptowania zmian i ich powstrzymywania. Kisiravi to forma walki, w której wykorzystywane były "naturalne" bronie - mogły to być naturalne pazury Tabaxi lub kły loxodonów. Sztuka ta była zarówno tańcem, jak i walką.
* **Droga Duchowego Miecza -** Wyszkoleni w starożytnych Ralaihańskich sztukach śpiewu mieczem, niektórzy młodzi ludzie Złotej Pustki uczyli się, jak zostać aradaanem. Jako wojownicy i filozofowie, mnisi tej monastycznej tradycji rozwijali swoje duchowe energie do jednej myśli, do walki. Ta myśl o czystym świetle przybierała formę wielkiego miecza, który mógł przewyższyć jakąkolwiek fizyczną broń stworzoną rękami śmiertelników. Ze względu na swoje religijne wychowanie i studiowanie ostrza, mnisi Drogi Duchowego Miecza byli uważani za jednych z największych wojowników, jakich Sidrillon kiedykolwiek znał.
* **Droga Oświecenia -** Ci mnisi nauczyli się podążać ścieżką mistycyzmu i starać się osiągnąć nirwanę, jak to większość ludzi nazywa. Albo przez nauczyciela, albo przez intensywną medytację, trening i praktykę, nauczyli się wykorzystywać mistyczną moc otaczającego świata. Łączyli swoje zdolności mnicha z mistyczną mocą psioniki. Medytacyjne techniki tych mnichów określane były jak "Bodhakayoga".
* **Droga Czakr -** Mnisi z Amratanu wierzyli w istnienie siedmiu czakr, specjalnych duchowych kotwic dla ki, poprzez które zdobywali swoje umiejętności. Medytacyjne techniki tych mnichów określane były jak "Chakrayoga".
* **Droga Lotosu** - Mnisi Drogi Lotosu spędzali lata na odosobnieniu wśród natury, aby lepiej zrozumieć równowagę i harmonię. Po długim szkoleniu mnisi ci zyskiwali fantastyczne zdolności inspirowane spokojem natury i wykorzystywali je, by przynieść korzyści swoim sojusznikom. Medytacyjne techniki tych mnichów określane były jak "Kinjalayoga".
* **Droga Króla Małp** - Mnisi, którzy szkolili się w drodze Małpiego Króla, byli niepodobni do innych mnichów, polegali na swojej przebiegłości i mocy, aby nie tylko pomóc sobie w walce, ale także całkowicie uniknąć walki. Pod przewodnictwem Małpiego Króla mnisi uczyli się walczyć kijem i skakać na polu bitwy, niczym małpa.
* **Droga Chwały** - Mnisi, którzy podążali drogą chwały żyli i umierali na zakrwawionych piaskach areny pragnąc chwały, złota i perfekcji swoich sztuk walki. Od potyczek w brudnych dołach po spektakle w wielkich koloseach, było niewielu takich, którzy mogli dorównać ich umiejętnościom w walce brązowym ostrzem i owiniętą pięścią. Sztuka walki tych mnichów nazywana była "Vialaus".
* **Droga Odartego z Skóry -** Po treningu z Odartymi Mnichami ci mnisi opanowali sposób rozciągania skóry do dziwacznych i niepokojących długości dla większości, tylko nie dla tych, którzy wybierali tę drogę, był to prawdziwy zaszczyt by upodobnić się do Xipe Toteca. Oprócz dziwacznej, luźnej skóry byli również w stanie manipulować zarówno naturą, jak i metalem. Uprawa kukurydzy na plecach i podgrzewanie metalu bez użycia ognia była czymś jak najbardziej możliwym. Sztuka tych mnichów określana była jako "Kuetlaxohtli".
* **Droga Nieumierającego** - Tradycja monastyczna wywodząca się z mnichów z tajnej sekty, która starała się wykorzystać moc boskich wód i przeciwstawić się granicom między życiem a śmiercią. Ci mnisi łączyli sztuki walki i ścisłą dyscyplinę w dążeniu do nieśmiertelności. Dla tych mnichów bycie nieśmiertelnym oznaczało kroczenie wieczną ścieżką ku oświeceniu. Jednak te techniki zbierały żniwo. Ci mnisi w końcu zostali skorumpowani i oszaleli przez swoją praktykę. Niektórzy mogli nazywać ich „nieumarłymi”, ale dla innych byli „zarażeni” – zarażeni mocą, która nie pozwalała im na spokój śmierci. Niemniej jednak Nieśmiertelni Mnisi zrzucili człowieczeństwo w imię swojego celu.
* **Droga Arinagi** - Droga Arinagi to sztuka walki, która powstała w wyższych planach, ale została sprowadzona na poziom śmiertelników przez Arinagę. W tamtym czasie techniki, które praktykowała, były unikane i uważane za heretyckie, ale nadal przekazywała swoje nauki kolejnym uczniom. Droga Arinagi skupiała się na oślepiających szybkich ruchach i szokująco potężnej ofensywie. Jest to sztuka niebezpieczna – ci, którzy się wahali, często zostawali zwęgleni bliznami swojego błędu. Jednak dla tych, którzy chcieli wykorzystać każdą siłę, znieść każdy ciężar, Droga Arinagi oferowała im moc samej błyskawicy.
* **Droga Postawy Qi** - Mnisi podążający tą ścieżką byli na ogół spokojni i cierpliwi. Ich charakterystyczną umiejętnością jest Postawa Qi, w której pozostawali nieruchomi, dopóki nie pojawiła się okazja, by zadać potężne ciosy. Dzięki unikalnym umiejętnościom i nadprzyrodzonej mobilności ci mnisi stanowili cenny dodatek do każdej drużyny.
* **Droga Przywoływacza Duchów** - Mnich, który podążał Drogą Przywoływacza Duchów, podchodzili do tej tradycji z otwartym umysłem, ciałem i duchem. Nowicjusze rozpoczynali swoją podróż od uczenia się wsłuchiwania się w ciche głosy zza grobu i wzywania duchów do pomocy. Kontynuując swoją praktykę, wyznawcy tej Tradycji wpływali na duchy, ponieważ byli pod wpływem duchów, zmieniając ich coraz bardziej w coś pomiędzy życiem a śmiercią.
* **Droga Starożytnego Dębu** - Mnisi z Drogi Starożytnego Dębu byli znani jako niezwykle mądrzy i współczujący ludzie. Gniewali się tylko wtedy, gdy byli sprowokowani, i kiedy to możliwe, preferowali nieśmiercionośne rozwiązania problemów. Ci, którzy byli doświadczeni na drogach lasu, mogli prosić go o dary - czasami nawet o dar życia.
* **Droga Oni** - Oni, to okrutne demony starożytnego świata, które żerowały na krwi niewinnych. U studentów tej Tradycji, jedno takie podłe stworzenie zostało w nich zapieczętowane. Nauczeni zostali czerpać ze złowrogiej mocy tego stworzenia, aby wzmacniać własne zdolności i wykorzystywać jego Ki do szlachetnych celów.
* **Droga Modlitwy** - Mnisi tej drogi zostali wykształceni jako mnisi ortodoksyjnej religii. Złożyli wiele ślubów, które pociągały za sobą dożywotnie oddanie swojej wierze. Większość czasu spędzali na modlitwie i wykorzystywali świętą magię.
* **Droga Biczownika** - Mnisi, którzy podążali za tą tradycją, postrzegali cierpienie i trudności jako sposób na przekroczenie materialnych trosk i odkrycie duchowego oświecenia. Takie skrajne filozofie były często potępiane jako herezje w czasach pokoju, jednak ich szeregi rosły, ilekroć wojna, zaraza lub głód dawały zwykłym ludziom wystarczający powód do kwestionowania ich nędzy.
* **Droga Żelaza i Stali** - Mnisi drogi z żelaza i stali, znani też jako allomanci, spędzili całe życie szkoląc się do wojny. Nauczyli się manipulować metalem i magnetyzmem poprzez swoje ki w śmiertelnym stopniu na polu bitwy.
* **Droga Feniksa** - Dyscyplina tych mnichów skupiała się na mimikrze płomienistych ptaków z planu ognia. Upodobniając się do feniksów, używali ki, aby kontrolować ogień.
* **Droga Liczenia Zaszczytów** - Ci mnisi podążali wojowniczą tradycją liczenia zaszczytów podczas bitwy. Ta tradycja koncentrowała się wokół dokonywania aktów brawury oraz próby hańbienia i pokonywania wrogów, bez potrzeby zabijania ich. Droga Liczenia Zaszczytów była honorową tradycją dla najodważniejszych i najbardziej uzdolnionych wojowników.
* **Droga Wewnętrznego Oka** - Wyznawcy tej tradycji używali magii wróżbiarskiej, aby zajrzeć do umysłów swoich wrogów, zawsze szukając jakiejkolwiek możliwej przewagi. Mistrzowie netrupayi byli w stanie zmiażdżyć umysły i naginać je do swojej woli.
* **Droga Pereł** - Ta niebiańska tradycja kształtowała mnichów zdolnych do tworzenia dziesiątek maleńkich białych pereł, skupiając swoje ki i umysł. Używali ich zarówno w defensywie, jak i ofensywie w walce, a kiedy mistrz pereł walczył, pole bitwy szybko pokrywało się setkami pereł, wyglądając jak warstwa śniegu. Perły były często później zbierane przez obserwatorów, ale po pewnym czasie wyparowywały, nie pozostawiając nic po sobie.
* **Droga Wysiedleńców** - Mnisi na Drodze Wysiedleńców ujrzeli poza złudzeniami „tu” i „tam”, „kiedyś” i „teraz”. Używali tego oświecenia i swojej mistycznej Ki, aby przekraczać granice czasu i przestrzeni, poruszając się do przodu i do tyłu wzdłuż niewidzialnych osi, jak im się podobało.
* **Droga Dymnej Lufy** - W królestwach Yuan-Ti pojawił się tajny zakon mnichów walczących z bronią palną, znany jako Zakon Dymnej Lufy. Łącząc starożytną sztukę sztuk walki ze śmiertelną precyzją broni palnej, ci mnisi doskonalili swoje ciała i umysły, by stać się potężnymi wojownikami. Wyznawcy Zakonu przechodzili wyczerpujący trening, doskonaląc zarówno wybuchowy proch strzelniczy, jak i duchową manipulację ki. Wyposażeni w spersonalizowaną broń palną i odziani w powiewne szaty, ci mnisi emanowali aurą tajemniczości i zabójczego wdzięku. Ich styl walki płynnie łączył akrobatyczne ruchy z precyzyjną celnością, pozwalając im wypuścić burzę pocisków, jednocześnie z wdziękiem unikając ataków przeciwników.
* **Droga Postępu** - Mnisi Drogi Postępu odnajdowali swoją dyscyplinę w technice – medytowali nie dla ciszy, ale dla warkotu mechanizmu zegarowego i brzęku mosiądzu. Tak, ujarzmiali swoją wewnętrzną moc, ale nie ignorowali pomocy z zewnątrz; w rzeczywistości ich zakon rozwinął techniki rozszerzania własnego ki, aby obejmować i wzmacniać maszyny. Mnisi Drogi Postępu mogli pochodzić z wielu środowisk. Niektórzy urodzili się majsterkowiczami, rezygnując z życia królewskiego kowala lub klanowego rzemieślnika, aby skupiać się na tej bardziej duchowej formie rzemiosła. Inni mogli być nieszczęśliwymi szlachcicami lub zdesperowanymi uciekinierami, szukającymi drogi do pokoju i władzy wśród mnichów. Większość członków zakonu była dobra lub neutralna, z zamiarem wykorzystania maszyn do rozwoju społeczeństwa, ale z pewnością istniały odłamy skupiające się na wykorzystaniu władzy dla własnych celów.