Slag aan de Harae

De slag aan de Harae (2997) was een doorslaggevende veldslag uit de Eerste oostelijke oorlog. De slag was een grote overwinning voor de gezamenlijke legers van Kuma Rem Mer en Tsuirogh, onder leiding van Sonomus, en betekende het einde van het leger van Kaglas en hun leider Lugg.

*Achtergronden*

Gedurende de 30e eeuw nam de spanning tussen Kuma Rem Mer en Kaglas toe tot het punt dat het haast onvermijdelijk leek dat de conflicten over handel en visserij zouden leiden tot openlijke oorlog. Uiteindelijk was het een toevallig incident wat de directe aanleiding vormde voor het uitbreken van de oorlog. Op een mistige ochtend in 2981 was er een aanvaring tussen een handelsschip uit Satuspero en een vissersboot uit Kaglas voor de kust van Dare Petrum aan de zuidkust van Kuma Rem Mer waarbij beide schepen zwaar beschadigd raakten. De senaat van Kuma Rem Mer bestempelde het als een directe aanval van Kaglas in territoriale wateren van de republiek en verklaarde diezelfde dag nog de oorlog.

De plannen van de legerleiding van Kuma Rem Mer richtten zich op een landaanval via de zuidelijke Kaneam bergen richting Fatacos, ondersteund door de marine via de Aqor Sent. Men hoopte op een relatief snelle verovering van de hoofdstad en een snel einde aan de oorlog.

Begin 2982 begon de invasie. Troepen die gedurende de voorgaande maanden verzameld waren in Asapotum en Militakum begonnen aan hun mars door de passen van de zuidelijke Kaneam onder leiding van Sonomus, een politicus en kapitein. Er waren echter direct enkele problemen. Zo bleken de bergpassen nog niet geheel vrij van sneeuw en hadden aardverschuivingen een aantal wegen ernstig beschadigd. Dit vertraagde de opmars door de zuidelijke Kaneam en gaf de legers van Kaglas onder leiding van de ervaren strateeg Lugg kans hun verdedigingswerken in de bergen te versterken.

De eerste schermutselingen vonden pas plaats eind 2982 op enkele smalle bergruggen. De Kaglasí legers hadden zich slim gelegerd op enkele hoge richels die de dalen en passen goed overzagen, waardoor de legers van Kuma Rem Mer gedwongen werden een noordelijkere koers te kiezen. Dit dreef ze uiteindelijk naar de vallei van de Harae waar ze stuitten op de legers van Kaglas. In de vallei van de Harae zou een jarenlange strijd uitgevochten worden waarbij beide legers elkaar in balans hielden en zich ingroeven in de rotsachtige omgeving.

Na een invasie door de marina van Kuma Rem Mer in het zuiden zag Lugg zich gedwongen een deel van zijn leger direct naar het zuiden te sturen om de kustlijn te verdedigen en moest zich deels terugtrekken naar een smaller deel van de Harae vallei. De situatie voor Kaglas werd inmiddels steeds nijpender, en ook de komst van een vrijwilligersleger uit het noorden onder leiding van Ruar maakte uiteindelijk niet het verschil. In deze omstandigheden bedachten enkele noordelijke leiders een gewaagd plan: een tegenaanval op Roshimer. Dit zou wel een invasie betekenen van het tot dan toe nu neutrale Tsuirogh, maar men ging er vanuit dat dit land zich afzijdig zou houden. Deze riskante manoeuvre werd niet gesteund door Lugg, Ruar of de leiding in Hatras.

*Voorbereidingen voor de slag*

Deze mislukte invasie van Tsuirogh door Kaglas betekende een oorlogsverklaring van Tsuirogh, dat zich aansloot bij Kuma Rem Mer. Om de nieuwe dreiging in het noorden op te pakken verplaatste Ruar zijn troepen naar het noorden om de legers van Tsuirogh tegen te houden, terwijl Lugg een defensieve positie trachtte te kiezen in de zuidelijke Harae vallei, en tegelijk zijn achterhoede de Fatacos liet verdedigen. Ruar kreeg echter niet te maken met het grootste deel van het Tsuirogh leger. Zijn noordelijke leger werd bezig gehouden door fanatieke religieuze Beath milities, terwijl het reguliere leger van Tsuirogh de Nandeas overstak en zich geleidelijk en ongezien aansloot bij het leger van Kuma Rem Mer in de Harae vallei. De invasievloot van Kuma Rem Mer trok zich vanaf 2995 langzaam terug van de Fatacos, om zo Lugg de mogelijkheid te geven zijn legers zoveel mogelijk te verzamelen in de Harae vallei.

*De slag*

De slag aan de Harae duurde zes dagen, waarin de legers van Kuma Rem Mer, gesteund door nieuwe troepen uit Tsuirogh de verdedigende linies van Kaglas stelselmatig ontmantelden en vernietigden.

Dag 1:

Gedurende de weken voor de slag hadden de legers van de coalitie zich verzameld in de vallei, maar de grootte van hun overmacht was verborgen gebleven voor de scouts van Kaglas. De nieuwe troepen uit Tsuirogh waren in kleine hoeveelheden gearriveerd en hadden zich verholen opgesteld aan de noordkant van de vallei, tegenover de rechtervleugel van Lugg's legers. Op de morgen van de eerste dag trokken de troepen van de coalitie op. De artillerie, die tot dan toe nog niet heel succesvol was geweest werd gepositioneerd op de noordelijke flank van de vallei om de rechtervleugel van het Kaglasí leger aan te vallen. Lugg verwachtte dat de artillerie vanaf de hoogte het centrum van zijn leger zou aanvallen en liet de defensieve wal bij de rivier versterken.

Dag 2:

In de ochtend begon een beperkte aanval van de legers van Kuma Rem Mer op het centrum van de Kaglasí legers, zoals verwacht door Lugg. De aanval was echter vooral bedoeld als dekking voor een bombardement op de rechtervleugel. In de avond trokken de troepen zich terug, de verdedigingslijn van Kaglas ongebroken. Het bombardement op de rechterflank van Kaglas bleef echter de gehele nacht doorgang, maar Lugg durfde geen versterkingen te sturen uit angst voor een hernieuwde aanval op het centrum. Gedurende de nacht werd het bombardement enkel verhevigt, terwijl onder dekking van de nacht de tot dan toe verborgen troepen van Tsuirogh oprukten tot vlakbij de troepen van Kaglas.

Dag 3:

De volgende ochtend bij de eerste schemering trok de grote troepenmassa van Tsuirogh op naar de rechterflank van Kaglas in een frontale aanval. Dit was een risico aangezien er geen zekerheid was dat de defensieve stellingen vernietigd waren. De bombardementen bleken hun werk echter gedaan te hebben en de rechterflank van Kaglas werd in het defensief gedwongen. De troepen van Kuma Rem Mer deden tegelijkertijd opnieuw een gedoseerde aanval op het centrum, waardoor Lugg niet veel manschappen kon vrijmaken om zijn flank te beschermen. Het gevolg was het ineenstorten van de rechtervleugel. De legers van Tsuirogh namen bezit van de hoogte in het noorden van de vallei.

Dag 4:

De troepen van Tsuirogh hergroepeerden zich op de hoogte en begonnen een aanval vanaf de flank op het centrum van de Kaglasí legers in een gezamenlijke aanval met de legers van Kuma Rem Mer die via de rivierbedding aanvielen. De artillerie van Kuma Rem Mer was inmiddels verplaats en begon een bombardement van de linkerflank van het Kaglasí leger, ogenschijnlijk om te voorkomen dat die het centrum te hulp zouden komen. Lugg wist met zijn troepen stand te houden in het centrum, maar de verdedigende linies van de linkerflank werden wel beschadigt.

Dag 5:

Terwijl de troepen van Tsuirogh en een klein deel van het leger van Kuma Rem Mer de troepen van Lugg vast pinden rondom de rivier viel de hoofdmoot van het leger van Kuma Rem Mer, gesteund door de achterhoede de linkerflank aan, die al verzwakt was door het bombardement. De gevechten op de linkerflank, langs de zuidelijke kant van de vallei waren enkele van de heftigste van de slag en mondde uit in een fel man tegen man gevecht. De troepen van Kaglas waren ernstig in de minderheid en vroegen om versterking, voordat Lugg echter versterking kon sturen waren de troepen al op de terugtocht, en Luggs manschappen konden dit enkel vertragen maar niet stoppen.

Dag 6:

Met beide flanken op de terugtocht en het centrum steeds meer uitgedund besefte Lugg dat hij de slag niet meer kon winnen en hij blies de volledige aftocht. Het leger van Kaglas raakte echter in paniek en zodra het centrum verlaten werd vluchtte het merendeel van het leger in een wanordelijke terugtocht, terwijl Lugg met enkele elitetroepen de aftocht dekten. De legers van Kaglas werden nu onder de voet gelopen door de vijand en van beide flanken in de tang genomen. Vele soldaten kwamen om in de chaos aan het einde van de slag, gedood door de coalitiesoldaten of verdronken en vertrapt in de rivier. Ook Lugg en zijn staf kwamen om in de terugtocht.

*Gevolgen van de slag*

De slag aan de Harae had grote gevolgen voor de oorlog. Niet alleen verloor Kaglas het grootste deel van zijn leger, het verloor ook zijn legerleiding. Alleen Ruar bleef over in het noorden. De legers van Kuma Rem Mer bezetten een groot deel van Kaglas, waaronder de Fatacos en het gebied rondom Hatras, terwijl Tsuirogh het noorden ten westen van de Midrae bezette. Grootschalige plunderingen, geweld en oorlogsmisdaden waren het gevolg. Vooral de troepen van Rako en Carmus en de Beath milities maakten zich hier schuldig aan.

De resten van het leger van Kaglas konden geen openlijke strijd meer voeren en beperkten zich tot een guerillastrijd in de binnenlanden. Hatras wist onder leiding van Ainur en haar volksmilitie nog enkele jaren vol te houden, maar na de desastreuze blokkade van de hoofdstad moest ook zij opgeven. De slag aan de Harae besliste in feite de oorlog in het voordeel van de coalitie van Kuma Rem Mer en Tsuirogh.