Era Prawdziwego Życia

**Era Prawdziwego Życia** to kosmiczna epoka podczas której żywe istoty cechowały się całkowitym życiem, były połączeniem cielesnego naczynia, umysłu, oraz duszy, uwolnionej z Yggdrasila.

Jako, że Feywild był powiązany z planem życia i Złotego Światła, to właśnie w nim powstało pierwsze śmiertelne i inteligentne życie. Białoskóre istoty znane jako LeShay, które założyły w Feywildzie Imperium Imvalinu. Ci którzy osiągnęli większą potęgę ascendowali do rangi arcyfey i stali się bóstwami z panteonu Seelie. Ci którzy pozostali śmiertelni zostali zmienieni magią Feywildu i dali początek nowym rodowodom. Centaurom, satyrom, eladrinom, gremlinom i gnomom. Gnomy znalazły nowy dom w Złotych Wzgórzach, jak i swój nowy panteon, który przyjął ich formę. Część gremlinów również znalazło swoje bóstwa, pośród arcyfey, jednak te zostały pokonane przez dawnego diabła Maglubiyeta, przez co bóstwa stały się skorumpowanymi, potwornymi, wersjami samych siebie. Te gremliny które wierzyły w dawne gremlińskie bóstwa zmieniły się w gobliny, które później dały początek innym rodowodom goblinoidów. Hobgobliny, które zostały przeciągnięte na swoją stronę przez Gruumsha Jednookiego i jego grupę, wtedy jeszcze, diabłów z Acheronu, jedyny panteon który został zaatakowany przez Maglubiyeta, choć nie został podbity, stały się rodowodem orków, która później toczyła liczne wojny z goblinoidami.

Eladrińskie bóstwa, które opuściły Feywild, prowadzeni przez Corellona Larethiana dały początek panteonowi Seldarine, który stał się panteonem wszystkich elfów. Zamieszkali oni w Arvandorze, najwyższej płaszczyźnie Arborei. Mroczny Seldarine został założony przez Lolth, po zostaniu pokonaną przez Corellona, po tym jak próbowała przejąć jego pozycję. Kolejny odłam elfickich bóstw to Asathalfinare, którzy zostali bóstwami morskich istot, takich jak morskie elfy.

Tymczasem w Ysgardzie, doszło do wojny pomiędzy dwoma panteonami. Panteonu asów z Asgardu i wanów z Vanaheimu, który połączył się w sojuszu podczas Wojny Świętych Iskier, oraz panteonu gigantów z sąsiedniego Jotunheimu, ale i z dalszego Muspelheimu, który to panteon nie zgodził się połączyć z dwoma panteonami Asgardu. Panteon Gigantów stworzył wtedy gatunki gigantów jako swoich żołnierzy. Mimo to siły Asgardu wygrały. Bóstwa z Muspelheimu, którzy walczyli najdłużej, zostali całkowicie zabici, za wyjątkiem Surtra, który przeżył jako jedyny. Trzymając martwe ciało swoich braci, wypowiedział swoją przepowiednię i przeklął Odyna. Tymczasem gnomy, które zamieszkiwały Nidavellir, najniższą i podziemną płaszczyznę Ysgardu, pozostały neutralne. Po wojnie olbrzymów z asami stali się przodkami rodowodu krasnoludów, których przodkami byli gnomy i jotunowie. Gnomy i drowy z Svartalfheimu, z kolei, dały początek Svirfneblinom. Dużo później, powstała też rodowód goliatów, z połączenia istot Asgardu i gigantów.

Wieki później, na odległej planecie Rulun, w planie materialnym, w drodze ewolucji, powstał rodowód ludzi. Był to rodowód, która podzieliła się na wiele różnych narodów, które wyznawały różne bóstwa. Dzięki swojej magicznej technologii, jak na przykład statki astralne, ich rodowód rozpowszechnił się na całym planie.

Wraz z ludźmi, pojawił się również rodowód niziołków, posiadająca te same pochodzenie, co ludzie. Niziołki na Rulunie były wykorzystane jako niewolnicy, jednak ich los się zmienił, gdy panteon Dzieci Yondalli otoczył ich swoją opieką.