Byt (Opowiadanie)

**Opowiadanie zakończone!**

Poniższe opowiadanie jest już kompletne i nie będzie więcej aktualizowane, chyba że w celu dokonania poprawek technicznych.
**Nie dla dzieci!**

Poniższa treść może zawierać przemoc, wulgaryzmy lub inne drastyczne sceny, które nie nadają się dla najmłodszego odbiorcy. Czytasz na własną odpowiedzialność!

## Opis

Opowiadanie powstało poprzez inspiracje istniejącym już opowiadaniem grozy "Nie mam ust, ale muszę krzyczeć". Jest podobieństwo, jednak całość niniejszego opowiadania została napisana przeze mnie czyli Tina222. Powstało po moim długim zastoju w pisaniu czegokolwiek, jednak uważam, że jest jednym z lepszych, które wyszło spod moich rąk :)

Interpretacje pozostawiam czytającym.

## Byt

Bóg, którego nieumyślnie stworzyliśmy obrócił się przeciwko nam. On nawet nie miał zostać Bogiem, władcą naszego świata. Jednak przez nasz karykaturalny błąd, teraz wisi nad nami niczym zbliżający się do powierzchni Ziemi meteoryt, który czerpie przyjemność z coraz to głębszego wypalania ludzkości.

Manipuluje czasem. Manipuluje przestrzenią. Manipuluje naszym wiekiem. Może dowolnie zmieniać nasze ciała, przekształcać naszą świadomość. Przeistaczać myśli, aby przywoływać nam do umysłu najgorsze wizje.

Nie wiem ile czasu minęło od tamtego dnia. Możliwe, że dopiero parę dni. Lat. Wieczność... Nie wiem. Najprawdopodobniej już dawno powinienem być sflaczałym staruszkiem, który jedyne co może, to robić pod siebie i być zdanym na innych. Jednak moje ciało jest nienaturalnie zbyt młode, tak samo jak ciała mojej rodziny.

Siedzimy właśnie przy stole jak do obiadu, tak jak rodzina powinna to robić. Nie wiem, czy aby na pewno ci ludzie są ze mną spokrewnieni, jednak wolę trzymać się tego, że jednak są. Naprawdę chcę mieć świadomość tego, że mam kochającą żonę i dwójkę dzieci.

Ich również moc Boga nie oszczędziła. Nie wiem, czy aby na pewno powinni tu teraz siedzieć. Najprawdopodobniej powinni mieć już swoje własne kochające rodziny, dom, psa i dobrą pracę. Jednak siedzą tutaj, opętani koszmarnym bytem, który nie śnił się przeszłym Bogom wszechświata.

Moje ręce leżą na stole. Nie wydają się wyróżniać od znanej mi normalności. Dlatego też skupiłem swój wzrok tylko na nich, przerażony tym, że w żaden sposób nie rozpoznam twarzy ludzi siedzących przy tym stole. Wystarczyła mi świadomość tego jak ich pamiętałem.

Po mojej prawej siedzi żona. Nie mam odwagi na nią spojrzeć. Nieważne jak bardzo bym chciał, nie mogłem. Nie chciałem pokazać jej mojego przerażenia. Równie dobrze ten cholerny Byt mógł wykrzywić jej twarz tak, że bardziej przypominała odbyt starego słonia, niżeli ludzką. Słyszałem jej charczący oddech, który wrzynał się w ściany pokoju. Z pewnością cierpiała. A ja nie miałem odwagi na cokolwiek, jakikolwiek ruch, który mógłby jej pomóc. Czułem się z tym okropnie, jednak z drugiej strony odczuwam ulgę, ponieważ... Nie widziałem tego. Jestem wstrętny, prawda?

Przede mną siedzi moja córka. Na nią również nie jestem w stanie spojrzeć, tylko zerknąć aby zobaczyć długie, zlepione włosy opadające na jej ramiona, pomarszczone ręce, oraz do zupy z pomyjami. Tę zupę miał każdy z nas i byliśmy zmuszani do tego, aby ją jeść. Jednak do tego jesteśmy przyzwyczajeni i to nie jest najgorsza rzecz w naszym aktualnym życiu.

Moja córka... Oprócz nienaturalnie długich włosów, które z pewnością utrudniały jej poruszanie, miała roztapiającą się, klejącą skórę, która wchodziła w zakamarki drewnianego stołu. Bardzo powoli. Powoli zbliżała się w kierunku mojej żony, mnie, oraz mojego drugiego dziecka. Powoli. Powoli chciała nas oblepić.

Mój syn siedzi po lewej stronie. Tylko na niego jestem w stanie nieco bardziej spojrzeć. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Bóg go nie dopadł. Nie miał żadnych utrudniających poruszanie się deformacji. Ręce miał tak zwyczajne jak moje, może tylko bledsze. Chciałem się do niego odezwać, ale... Kiedy spojrzałem w jego oczy, dostrzegłem coś, czego z pewnością nigdy nie chciałbym zobaczyć.

Nie miał powiek. Jego białka wypełniły się tysiącem czerwonych żyłek, które z pewnością sprawiały mu ogromny ból. Najprawdopodobniej nas nawet nie widział, dawno oślepł. Sądząc po tym jak to wygląda... Został pozbawiony możliwości mrugania, czy też zwykłego zamknięcia oczu już bardzo, bardzo dawno. Nie wiem jak dawno.

Ach, jak ja mu zazdroszczę. Nie musi patrzeć na wszystko co Bóg zrobił z nami, ze światem. Mimowolnie się uśmiechnąłem, czując jak przez tę chwilę obłęd zawładnął moim umysłem.

Po tym jednak usłyszeliśmy dzwonienie w uszach. Jakby ktoś nieskończenie napierdalał mocno w dzwonki, aby specjalnie doprowadzić nas do jeszcze większego obłędu. Byśmy stracili resztki rozumu.

Dzwonienie dawało nam znać, że mamy zacząć jeść. Nieznośny dźwięk nie kończył się, dopóki nie opróżniliśmy całej miski.

Moja żona niemalże od razu chwyciła naczynie i bez wahania wlała jego zawartość do swojego gardła (lub odbytu), jakby to był najpyszniejszy posiłek jaki kiedykolwiek jadła w swoim życiu. W sumie nie jestem daleki prawdy, ponieważ zupa z pomyjami była najlepszym posiłkiem jaki jedliśmy w ostatnich paru dniach albo latach.

Wcześniej jedynymi naszymi posiłkami jakie mogliśmy przełknąć były:

psie gówno,

sperma jakiegoś randomowego dziadka z nosem sięgającym jego genitaliów,

gumowe, stare przenoszone buty (jedliśmy je chyba wieczność)

Robaki, które wcale nie przypominały tych, które znaliśmy przed całym tym otaczającym nas syfem.

Nie jest to cała lista, ale dla mojego własnego komfortu wolałbym więcej nie wspominać.

Kątem oka widziałem jak pozbawione resztek skóry dłonie mojej córki chwytają miskę i z bliżej nieokreśloną ciężkością wlewają zawartość (wraz z włosami) do jej przełyku. Mam wrażenie, że nie jeden lepki płat skóry wpadł do jej posiłku, a ona nie miała wyjścia i musiała to zjeść. Co się stało z resztą jej stopionej skóry? Nie dostrzegłem jej w moim zasięgu wzroku, w najbliższych szparach w stole. To dobrze. Czułbym się jeszcze gorzej, gdybym się dowiedział, że skóra mojej córki dotyka moich dłoni i coraz bardziej oblepia moje ciało.

Nie mam pojęcia co czuje w tym momencie, nie jestem nawet teraz w stanie usłyszeć żadnego jej oddechu ani dźwięku przełykania.  Dzwonienie w uszach coraz bardziej narastało, zmuszając również i mnie do spożycia zawartości naczynia przede mną.

Zanim jednak to zrobiłem, ostatni raz zerknąłem na syna, który bezradnie próbował znaleźć dłońmi swoją porcję. Parę razy jego dłonie trafiły do cieczy, a on bez wahania panicznie zlizywał je z palców, raz po raz. W końcu dało mu się chwycić miskę, jednak w momencie kiedy zbliżył ją do swoich ust, cała jej zawartość wylała się na jego szarą koszulkę. Po tym incydencie wydał z siebie głośny, żałosny jęk, który zlał się z dzwonkiem, co spowodowało we mnie jeszcze większą irytację i strach.

Jestem okropnym ojcem. Powinienem pomóc swoim dzieciom, a zamiast tego przyglądam się ich beznadziejnej sytuacji.

Bawi Cię to, prawda? Czujesz ekstazę patrząc na nasze cierpienie i tylko czekasz aż będziesz mógł wypróbować resztę swoich pomysłów na naszych umysłach, oraz ciałach. Ja wiem, że na nas patrzysz. Z góry. Wiem również, że za żadnym pozorem nie mogę na ciebie spojrzeć.

Odwróciłem wzrok od syna i spuściłem na swój posiłek, który oczywiście nie różnił się niczym od reszty. Szara, wirująca zupa z resztkami brudu i starego jedzenia. Z każdym dokładnym przyjrzeniem się widok stawał się coraz mniej przyjemny. Jeśli w ogóle mogę to nazwać przyjemnością.

Czas zawirował. Chwyciłem swój obiad. Zamknąłem oczy. Zbliżyłem posiłek do lekko otwartych ust i przechyliłem w stronę przełyku.

....

...

...

...

...

…

Nie mam pojęcia ile czasu minęło, odkąd wziąłem pierwszy łyk zupy. Dzwonienie powoli ustawało, pozostawiając za sobą jedynie coraz mniej słyszalne echo, oraz szum, by w końcu przerodzić się w błogą, wieczną ciszę.

Nie otwierałem oczu. Pod żadnym pozorem nie chciałem ich otwierać. Już nigdy. Poddałem się ciemności, oraz ciszy, korzystając z tego jako pewnego rodzaju odpoczynek. Nie widziałem przed sobą żadnych okropieństw, nie słyszałem żadnych absurdalnych dźwięków. Chciałem żeby tak zostało.

Bałem się. Naprawdę się bałem, że zobaczę (prawdopodobnie) moją rodzinę wijącą się w bólu i konwulsjach. Pokracznych, z odbytami słoni zamiast twarzy, z pozbawionym ciałem skóry. Bałem się również tego, że kiedy otworzę oczy, mój syn będzie stał przede mną, patrząc prosto na mnie swoim przekrwionym wzrokiem.

Jednak to, czego najbardziej ze wszystkiego nie chciałem zobaczyć to Jego. Boga, którego stworzyliśmy. My wszyscy. Ludzkość. To wszystko nasza wina. To przez nas ten niewyobrażalny Byt zawładnął nad naszym światem. Teraz patrzy na nas. Kieruje nami. Uśmiecha się bardzo szeroko i ślini, podekscytowany tym, że ma na nas wszystkich w swojej władzy. Śmieje się w twarz ludzkości, doskonale wiedząc, że nikt nie jest w stanie go przezwyciężyć.

Nie widziałem go, ale odczuwałem go w całym swoim zmarnowanym ciele. Czułem jego przenikający smród przypominający zapach tysiąca martwych ludzkich ciał zmieszanych ze zgniłym jedzeniem, oraz morską wodą. Na ramionach czułem jego klejącą ślinę. Słyszałem jego charczący oddech, który szeptał niezrozumiałe słowa.

Nie mam pojęcia jaki miał cel w tym wszystkim. To z nienawiści, czy może z czystej zabawy, jaką dostarcza mu dręczenie nas wszystkich, w zadośćuczynieniu za to co Mu zrobiliśmy? A może po prostu czysta ciekawość tego, jak ludzkość zareaguje na różnorakie skrajne bodźce? Nie jest istotą głupią. Ma swój rozum i doskonale wie co robi, a my jesteśmy zmuszeni to wytrzymywać i pod żadnym pozorem nie możemy się sprzeciwić. Nie możemy uciec.

Czy ja teraz uciekam? Pałając się ogarniającą mnie ciemnością i ciszą, która zdaje się nie mieć końca? Czy to ucieczka? Ja…

WYBACZ MI, BŁAGAM. PROSZĘ. PROSZĘ. WYBACZ. NIE CHCIAŁEM UCIEC. NIGDY NIE UCIEKNĘ. BĘDĘ TOBIE PODLEGŁY. BĘDĘ PODLEGŁY. W IMIĘ OJCA I SYNA. DO JASNEJ CHOLERY. BŁAGAM. JA… JA… HEH. HEHEHEHEH. WYSMARUJ MNIE. KOCHAJ MNIE. WEJDŹ WE MNIE. BĄDŹ MNĄ. ZEDRZYJ ZE MNIE SKÓRĘ. HAH.  ROZPIERDOL MNIE.

…