recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Mhair an Damh

Mhair an Damh, vaak afgekort tot Mhair, is een berg in Kaglas en met ruim 19.000 voet de hoogste piek van de Kaneam.

De naam is Kaglasí voor 'Moeder van de wereld' een naam die samenhangt met de belangrijke rol die bergen spelen in de mythologie van Kaglas. De Mhair wordt gezien als het thuis van de god Omlan en is een van de meest heilige plekken van Kaglas. Aan de voet van de Mhair staat dan ook een klein heiligdom aan de godin.

Vlakbij de Mhair ontspringt de rivier de Harae, die de basis vormt van de Kaglasí samenleving. De precies bron van deze rivier is onderdeel geweest van meerdere ontdekkingsreizen, maar is nooit gevonden.
Het verhaal van de Bualí

Het verhaal van de Bualí is een lang episch gedicht over de fictieve familie Bualí, geschreven door de Kaglasí dichter Noham in het midden van de 29e eeuw. Aan de hand van een fictieve familie vertelt Noham de geschiedenis van Kaglas en specifiek van de hoofdstad Hatras. Het werk vormt de basis van veel misconcepties over de geschiedenis van Kaglas en is daarom ook wel bekritiseerd in recente jaren. Desondanks blijft het een toonaangevend werk in de geschiedenis en literatuur van Kaglas en een inspiratiebron voor generaties van schrijvers en politici.
Jotalam

Jotalam is een vruchtbare vallei in het oosten van Tsuirogh. In Jotalam bevind zich het grootste deel van de graanproductie van het land en het is daarmee de basis voor het economische succes van Tsuirogh. De Jotalam vallei ligt beschut tussen de Nandeas en Hafubeann bergketens en krijgt veel water door regenval en door de vele stroompjes die vanuit de bergen stromen. De beschutte ligging zorgt voor een relatief zacht klimaat en het gebied is het meest dichtbevolkte van Tsuirogh.

Jotalam is het oudste bewoonde deel van Tsuirogh en is waarschijnlijk al bewoond sinds de 22e of 23e eeuw. Volgens de overlevering van Tsuirogh arriveerden de eerste mensen in Jotalam rechtstreeks vanuit de Verloren landen, maar recentere hypotheses stellen dat de eerste mensen pas in Jotalam aankwamen in de 23e of 24e eeuw vanuit Kaglas. Deze theorie wordt gezien als blasfemie in Tsuirogh. Pas in de 27e eeuw werd echter voor het eerst weer gebruik gemaakt van het schrift. Tegen die tijd is er sprake van bewoning in Jotalam en tijdens de 28e eeuw ontwikkelde zich een rijke landbouwcultuur in Jotalam. Vanuit Jotalam werd ook de drassige delta van de rivier Adeig bewoonbaar gemaakt, zodat aan de kalme Sabhawan baai de stad Umibuile kon verrijzen.

Jotalam is tegenwoordig de rijkste regio van Tsuirogh en kent vele grote boerderijen en vele dorpjes met een welvarende bevolking. De sfeer is er kalm en gematigd conservatief. Jotalam had in de jaren na de burgeroorlog veel last van aanvallen door Beath fundamentalisten vanuit de Haffubean en Nandeas, maar eind 31e eeuw gaven de laatste rebellen zich over, en sindsdien is het rustig in de streek. De afkeer van Beath is echter wel gebleven, en Jotalam is een bastion van de Toitspart.
Le Grand Blond avec une chaussure noire

## Résumé

François Perrin, arrive à Orly avec aux pieds une chaussure jaune et l'autre noire. Une aubaine pour Perrache, adjoint du colonel Toulouse, chef d'un service secret, que ce jeune violoniste fantasque. Il le choisit, pour jouer à ses dépends, le rôle d'un redoutable espion international. Toulouse, las de défendre sa place contre son très ambitieux adjoint Milan, a decidé de s'en débarraser une fois pour toute, en le lancant sur une fausse piste.

## Répliques

* **François Perrin :** Ils me font toujours des blagues. J'avais sorti mes chaussures pour qu'on me les cire et ils me les ont clouées. J'ai été obligé de rentrer à Paris avec une chaussure marron et une chaussure noire. Puis y avait de la crème dentifrice dans ma pâte à raser et de la pâte à raser dans ma crème dentifrice… Et ça n'étonne personne.

* **Toulouse :** Pourquoi un violoniste ?

**Perrache :** Vous m'aviez dit de choisir n'importe qui.

**Toulouse :** Oui mais pourquoi un violoniste ?

**Perrache :** Parce qu'il avait une chaussure noire.

* **Perrache :** Le type qu'on doit accueillir…

**Toulouse :** Oui ?

**Perrache :** Qui est-ce ?

**Toulouse :** Je ne sais pas.

**Perrache :** Pardon ?

**Toulouse :** Je ne sais pas. Allez à Orly demain matin à 9h30 et choisissez.

**Perrache :** Je ne comprends pas.

**Toulouse :** Oui, choisissez. Prenez n'importe qui, un homme dans la foule, le plus anonyme possible. Celui que vous allez accueillir n'a aucune importance. C'est un prétexte. Ce qui compte, c'est que Milan morde à l'hameçon. Je peux vous dire précisément ce que vous allez chercher demain à l'aéroport, mon petit Perrache : un piège à cons."
Noordelijke zeearm

De noordelijke zee-arm is een zee in het noord-westen van de wereld. De zee vormt een schakel tussen de IJszee aan de ene kant en de Aqor Sent aan de andere kant. De zee wordt aan de zuid-westelijke kant begrenst door de noordelijke eilanden van het Koninkrijk der wateren en aan de oostelijke kant door de westkusten van Kuma Rem Mer en Tsuirogh. De noordelijke zeearm wordt gezien als één van de zes zeeën van de wereld.

De koude, noordelijke stroom die langs Kaglas en Tsuirogh naar de noordelijke zeearm stroomt botst ten westen van het noordereiland op de warme golfstroom die vanuit het zuidwesten, langs  het Koninkrijk der Wateren stroomt. Dit veroorzaakt een zeer onrustig klimaat in de noordelijke zeearm, waar storm en onweer zeer veel voorkomen. Dit leidt er toe dat zeelieden deze zeearm bij voorkeur vermijden. Het is onbekend of de officieuze naam voor deze zee, de Aqor Seishi of ‘Spookzee’ voortkomt vanuit het soms spookachtige weer dat zeer plotseling kan omslaan, of vanuit de vele legenden die er aan verbonden zijn. Vele zeelieden hebben verteld van plotseling opdoemende spookschepen in deze wateren, en zelf van een vermeend scheepskerkhof van de spookzee. Algemeen aangenomen wordt dat er inderdaad een grote hoeveelheid wrakken ronddrijft in dit gebied, waarvan soms door stormen een enkel schip losgebroken wordt en als ‘spookschip’ verschijnt in de noordelijke zeearm, soms zelfs zo zuidelijk als Nish Vigal aan de westkust van Kuma Rem Mer.

De noordelijke zee-arm is economisch gezien van weinig betekenis: door het ongunstige weer en de grote risico's is er vrijwel geen visserij mogelijk en door de plotselingen opdoemende mist is het geen geschikte route voor handelsverkeer. Scheepvaart tussen Tsuirogh en Kuma Rem Mer vaart dan ook zelden verder dan enkele mijlen uit de kust en houd vaak zicht van de vuurtorens langs de westkust. Desondanks komen schipbreuken met regelmaat voor rondom de Samefaclan en Spiorashim.

De Adeas en de Senwaflum, twee voorname rivieren die ontspringen in het Nandeas gebergte stromen in de noordelijke zee-arm uit.
Noham

Noham (2797-2855) was een beroemde schrijver en dichter uit Kaglas. Hij was de eerste grote schrijver uit de gouden eeuwen, en vormde een inspiratiebron voor latere schrijvers als Odhra en Moal. Noham is beroemd om zijn epische verhalen, die de basis vormen van veel Kaglasí mythologie. Hij wordt wel gezien als de grondlegger van het Kaglasí nationalisme.

Noham werd geboren in een boerengemeenschap in Fatacos en ging naar school in Hatras, waar hij uitblonk in geschiedenis, religieus onderwijs en kunst. Na zijn studies werd hij werkzaam in een kleermakerij, waar hij een slimme handelaar bleek en voldoende geld verdiende om zijn handel te staken en zich vanaf 2830 volledig toe te leggen op het schrijven. Hij gebruikte zijn kennis van de geschiedenis en mythologie van Kaglas om epische gedichten te schrijven waarin historische werkelijkheid en fictie door elkaar liepen. Zijn verhalen over de eerste inwoners van het land en de eerste reizigers die aankwamen op Tintean vormen de basis van de moderne Kaglasí mythologie en zijn op veel scholen vaste kost.

Noham was een graag geziene gast in het leven van de elite van Hatras en stond niet alleen bekend om zijn literaire talenten, maar ook om zijn uitgesproken politieke meningen en zijn vele affaires. Hij was een vroeg voorstander van het Kaglasí nationalisme en stak zijn afkeer van Tsuirogh en Kuma Rem Mer niet onder stoelen of banken. Hem is wel eens intolerantie en racisme ten opzichte van andere volkeren verweten, maar de gangbare opinie is vooral dat hij zich afzette tegen andere landen om de nationale trots van Kaglas te versterken op het moment dat het land nog een relatief achtergebleven gebied was.

Een ander kritiekpunt op Noham is het feit dat hij zijn status als groot schrijver en denker gebruikte om vele affaires aan te gaan, waaronder enkele met zowel mannelijke als vrouwelijke partners van vooraanstaande politieke en religieuze leiders. Waarschijnlijk waren het ook deze vele affaires die hem uiteindelijk fataal werden. In 2855 werd Noham 's nachts op straat neergestoken in Hatras. Hij werd de volgende ochtend gevonden door voorbijgangers. Zijn dood werd nooit opgehelderd. Na zijn dood werd hij een nationale heilige van Kaglas en werden de negatieve aspecten van zijn leven nadrukkelijk genegeerd.

Enkele van zijn bekendste werken zijn:

Golven van groen

Het verhaal van de Bualí

Verhalen van de eerste mens

Verhalen van de Harae
Peur sur la ville

Lea Massari

Adalberto Maria Merli

Jean Laborde

Jean-Paul Belmondo joue le rôle du commissaire Letellier

Charles Denner joue le rôle de l'inspecteur Moissac

Adalberto Maria Merli joue le rôle de Pierre Valeck / Minos

## Résumé

Jugeant les mœurs de certaines femmes trop légères, un tueur psychopathe les harcèle par téléphone. Se considérant comme un justicier, "Minos" passe à l'action, et tue l'une d'entre elles. Quand le corps de la jeune femme est retrouvé, le commissaire Letellier, toujours obsédé par sa dernière affaire, se charge de l'enquête. Les meurtres s'intensifiant, Letellier en fait alors une affaire personnelle.

## Informations

Connu pour l'implication de Belmondo dans les cascades, qu'il exécute lui-même, dont celle sur le pont de Bir-Hakeim, le long-métrage rencontre un énorme succès commercial avec près de quatre millions d'entrées.

On peut entendre la voix d'Henri Verneuil qui donne des instructions à la rame 603.

La plupart des scènes extérieures ont été tournées à Paris, quelques scènes en proche banlieue, à Courbevoieet à Clamart (Hauts-de-Seine).

Le film est sorti en France le 9 avril 1975, le jour même de l’anniversaire de Jean-Paul Belmondo, qui fêtait ses 42 ans.
Moal

Moal (3113-3156) Was een nationalistische Kaglasí dichter, de grootste van een nieuwe school van modern-romantische schrijvers in de 32e eeuw. Hij maakte nationale helden van de martelaren van de eerste oostelijke oorlog.

Moal werd geboren precies een eeuw na het einde van de blokkade van Hatras, die zo desastreus was voor Kaglas. Moal groeide op in een sterk nationalistisch gezin, wat hem opvoedde met de teksten van de oude dichters. Vooral Noham werd een groot voorbeeld van Moal, en hij hoopte de nationale trots van Kaglas weer te laten opleven na meer dan een eeuw van onderwerping door Kuma Rem Mer. Vanaf 3135 werkte Moal als journalist en daarnaast als schrijver van pamfletten en politieke gedichten. Hij verdiende weinig en leefde in armoede in een klein appartement in Hatras.

Toen in 3140 de tweede zee-oorlog uitbrak zag een kleine groep radicale politici een kans om de strijd tegen Kuma Rem Mer weer op te pakken en een volksopstand te ontketenen. Moal sloot zich bij hem aan en begon grote hoeveelheden nationalistische gedichten te schrijven die de gemoederen dusdanig wisten op te zwepen dat hij een belangrijke bijdrage leverde aan het uitbreken van de tweede oostelijke oorlog. Tijdens de oorlog diende hij in het vrijwilligersleger en verdedigde het fort van Hatras. Tijdens de oorlog putte hij zichzelf dusdanig uit dat hij na de vrede van 3153 nooit meer dezelfde werd, en uiteindelijk stierf hij twee en half jaar later, verzwakt, maar geëerd als held. Zijn grafrede werd uitgesproken door Oison, de beroemde leidster van de opstand. Op Carnoch Hei in Hatras staat een standbeeld van hem.

Twee van de beroemdste gedichten van Moal zijn:

'Aan de kinderen van Kaglas' en 'De vlucht door de Anamtani'. Het eerste van die twee gedichten wordt ook gebruikt als officieus volkslied van Kaglas.
Kailok

Kailok, de Vuurhal is een voormalige tempel op het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Kailok was de plek waar tussen 2742 en 2910 de koningen van Kuma Rem Mer gezalfd en gekroond werden. Na de dood van Udonus en het einde van de monarchie werd de tempel deels afgebroken. Het staat momenteel enkel nog als monument achter de grote Jinkosui tempel.

Kailok werd zo genoemd omdat de koningen traditioneel gezalfd werden met vuur, een ritueel waarbij de aankomende koning zijn hand boven een vlam hield, die symbool stond voor de eeuwige trouw die de koning beloofde aan het land en aan de kerk. In de staatskerk van Kuma Rem Mer staat vuur immers voor trouw en voor het aanvaarden van je plicht voor het vaderland.
Vand Altras Ino

De Vand Altras Ino, wat in de oude taal zoveel betekent als 'Werken van het nieuwe leven' waren een reeks grote waterwerken in Sodan Seligt in de Verloren landen. De werken werden gebouwd tussen 1924 en 1933 onder leiding van de Orde der Tempeliers.

Vanaf de 17e eeuw begon de rivier de Inosodan, de levensader van Sodan Seligt, langzaam te verdrogen. De aanhoudende periodes van droogte leidden er uiteindelijk in 1924, het 'jaar van de rampen', toe dat na een grote storm de rivier uit haar oever stroomde, en de droge grond het water niet meer aankon, wat leidde tot grote overstromingen en vele slachtoffers. Het meest desastreus was echter de vernietiging van grote delen van de oogst. Door gebrekkige voorraden leidde dit tot hongersnoden onder grote delen van de bevolking.

De Orde besloot als reactie op de hongersnoden het landbouwareaal uit te breiden en een groot netwerk van waterwerken en putten te laten aanleggen om verdere verdroging van de grond te voorkomen: de Vand Altras Ino. De werken bleken echter een enorme vergissing en leidden in de praktijk tot grotere verdrogingen in andere delen van het land. Het gevolg hiervan was dat tussen 1934 en 1938 grote delen van het land geteisterd werden door stof- en zandstormen. Dit was uiteindelijk een van de redenen voor de ondergang van de Verloren landen.
Koreius

Koreius was een koning in Kuma Rem Mer tussen 2731 en 2742. Hij was de tweede van de vier Oude koningen, een benaming voor de koningen die Kuma Rem Mer die regeerden tussen 2730 en 2760. Ze kregen deze benaming omdat ze allen oudere, veilige keuzes waren als koning en weinig wil vertoonden om veranderingen door te voeren of vernieuwing te brengen.

Koreius was de opvolger van Anneius, die een jaar na zijn troonsbestijging al overleed. In zijn decennium als koning bleek Koreius een uitermate conservatief bestuurder, die zich vooral richtte op het bevestigen van tradities en ondersteunen van de staatskerk. Hij was ook een koning die belangrijke functies aan vrienden gaf en zichzelf rijkelijk beloonde. Toen hij stierf was hij uitermate impopulair en zijn bestuur wordt als weinig succesvol gezien.

Koreius' opvolger was Koanus, zijn rechterhand. Er werd weinig van hem verwacht, maar hij bleek een eerlijker en rechtvaardiger koning dan zijn voorganger en mentor en hij wist de corruptie die zo'n hoge vlucht genomen had onder Anneius en Koreius iets terug te dringen of op zijn minst niet verder te laten uitbreiden.
Toitspart

De Toitspart of eenheidspartij is een politieke partij in Tsuirogh. De beweging heeft een lange en bewogen geschiedenis en is één van de grote partijen in de politiek van Tsuirogh. De Toitspart is het grootste deel van zijn geschiedenis aan de macht geweest in Tsuirogh. De partij heeft momenteel 23 zetels in het parlement.

De Toitspart vind zijn oorsprong in de Burgeroorlog van 3023-3028. Na de vredesbesprekingen die een einde maakten aan de oorlog was de eerste partij die ontstond de Beath, een voortzetting van de paramilitaire milities die tegen de coalitie met Kuma Rem Mer waren. Toitspart onstond uit de voorstanders van de coalitie, maar vooral uit tegenstand tegen Beath. Zeker gezien de woede in de hoofdstad tegen de troepen van Beath, die als schuldigen werden gezien van het platbranden van de stad kreeg de partij veel steun in de omgeving van de hoofdstad.

Gedurende de 31e eeuw werd de Toitspart de partij van de staatsmacht, de tempel en de elite van Umibuile. De partij had veel steun in de hoofdstad en Jotalam en was bepalend in de politiek van het land. Inhoudelijk is de Toitspart het vaak eens met Beath, maar de vijandschap met de partij blijft een groot onderdeel van de identiteit. De partij verloor echter steun in de armere delen van het land, vooral in het westen, door zijn associatie met de rijke Jotalam en de hoofdstad. De partij is ook meermaals beschuldigd van corruptie en heeft te maken gekregen met een reeks schandalen en afsplitsingen gedurende de 32e eeuw. Ondanks dit, en ondanks zijn reputatie voor conservatisme, traagheid, nepotisme en gebrek aan wil tot verandering heeft de partij nog veel steun. Deels komt dit door haar associatie met de tempel.
Klooster van Nio

Het klooster van Nio is een kloosterruïne in het zuidelijke deel van het heilige eiland Terashimo in Roshimer. Het klooster van Nio is één van de oudste nog bestaande gebouw in Kuma Rem Mer en een belangrijk heiligdom. In het verleden werd de bouw toegeschreven aan de Abt Nio, die leefde in de 27e eeuw, maar recent onderzoek toont aan dat het gebouw vermoedelijk veel ouder is en wellicht al gebouwd is in de rond 2500. Er is echter geen uitgebreid archeologisch onderzoek mogelijk omdat het klooster alleen toegankelijk is voor geestelijken. Het klooster ligt vlak naast het oudere klooster van Koné, in het deel van Terashimo dat nauwelijks betreden wordt behalve door hooggeplaatste geestelijken.

Vermoedelijk is het klooster van Nio gebouwd toen het klooster van Koné te klein werd. Het gebouw is moderner, ruimer en lichter dan het oudere klooster. Het is opgetrokken uit hout en steen, in een ruime, rechthoekige vorm. Het dak van het klooster is volledig verdwenen, wat zou kunnen betekenen dat het vak hout of riet gemaakt was, maar de muren staan nog gedeeltelijk overeind. In het midden van het klooster was een grote vuurplaats, wat er op duid dat mensen hier ook overnachten en aten samen.
Nislig

Nislig is een oude, onafgemaakte handelsweg van Umibuile richting het westen van Tsuirogh. De naam Nislig betekent niets meer dan 'westelijke weg' in het Tsuirogh. De weg was een prestigeproject van de regering eind 30e eeuw. Het had de hoofdstad moeten verbinden met Hocaern, en die regio ontwikkelen. Langs het eerste deel van de weg, aan de westelijke kant van de Umibuile werden monumenten en wachttorens gebouwd. Toen Tsuirogh in 2991 betrokken raakte bij de Eerste oostelijke oorlog werd het werk stilgelegd. En toen daarna de Burgeroorlog uitbrak werd het plan volledig verlaten. Het eerste deel van de weg, het enige deel dat gebouwd werd, is nu een toeristische trekpleister en een populaire bestemming voor een tochtje vanuit de stad. De weg loopt langs de kust en biedt een prachtig uitzicht op de Ijszee, de Aokruik heuvels en op Iwadub.
Varhaf

Varhaf is een godin van de Shaktrahmi. Zij is de enige zus van de oergod Varûn.

Varhaf bestiert de zee en lokt zeelieden de storm in door verraderlijk stille zeeën plots te laten omslaan. Dan dwingt ze hen tot een offer: man na man worden overboord gegooid tot haar honger gestild is. Zeelieden zeggen soms haar ogen gezien te hebben in de storm of in de woedende golven. Katten met helderblauwe ogen worden om die reden soms gezien als onheilsbode van Varhaf, en het zien van zulk een kat aan de vooravond van een reis kan er toe leiden dat een deel van de bemanning de volgende ochtend spoorloos verdwenen is.

Varhaf heeft één dochter: Shaá, die vaak verbeeld wordt als reusachtige slang. Zij is tevens Godin van de rivieren.
Happy

Happy

Happy is a Pokemon character that appears in both Pokemon: Beginnings and Pokemon: Unlimited, where he is the main protagonist in them. As a Squirtle, he was highly curious about the world, while as a Wartortle he now gains an understanding about it. In Beginnings, he was raised by Moody, a Tangela whom he referred as his grandfather. Charles is his childhood best friend, and Polly is his wife, to which she somehow gave birth to a Squirtle named Jolly, his son.
Habemus papam

## Acteurs principaux

* Michel Piccoli joue le rôle de Melville
* Nanni Moretti joue le rôle de Brezzi

## Scénario

Le scénario est de Federica Pontremoli, Francesco Piccolo et Nanni Moretti

## Résumé

Après la mort du Pape, le Conclave se réunit afin d’élire son successeur. Plusieurs votes sont nécessaires avant que ne s’élève la fumée blanche. Enfin, un cardinal est élu ! Mais les fidèles massés sur la place Saint-Pierre attendent en vain l’apparition au balcon du nouveau souverain pontife. Ce dernier ne semble pas prêt à supporter le poids d’une telle responsabilité. Angoisse ? Dépression ? Peur de ne pas se sentir à la hauteur ? Le monde entier est bientôt en proie à l’inquiétude tandis qu’au Vatican, on cherche des solutions pour surmonter la crise…

## Bande-annonce

http://www.allocine.fr/video/player\_gen\_cmedia=19229536&cfilm=173469.html
Ngae

De Ngae zijn een clan van het Koninkrijk der Wateren. De Ngae zijn één van de kleinere clans. De Ngae zijn verwant aan, en gedeeltelijk onderworpen aan de machtigere Motu. De Ngae zijn één van de meer progressieve clans en worden bestuurd door een gekozen raad van ouderen. Deze raad heeft echter in de praktijk te luisteren naar de leiding van de Motu als het gaat om zaken als oorlog. Tijdens de Tweede zee-oorlog leverden de Ngae aan de zijde van de Motu een waardevolle bijdrage aan de strijd tegen Kuma Rem Mer.

De Ngae leven voornamelijk in het centrum van het Koninkrijk, op de grotere eilanden. Zij leven dan ook, net als de Motu voornamelijk van jacht en visserij, en brengen delen van het jaar op het land door. De naam Ngae kan verwijzen naar zowel golven als bossen, maar de meeste clanleden gaan van het tweede uit, aangezien de Ngae berucht zijn om hun vaardigheden in de strijd in de dichtere bossen op de grotere eilanden.
Anvek Sodan

Anvek Sodan was een fort en wachtpost aan de westelijke kust van de Verloren landen. Het is onbekend wanneer Anvek Sodan gebouwd werd, maar het maakte onderdeel uit van de reeks van verdedigingswerken van de Verloren landen. De naam Anvek Sodan betekent in de oude taal zoveel als 'Gezegende wachter', een verwijzing naar het feit dat het fort gezien werd als het voornaamste verdedigingswerk voor de hoofdstad Sodan Seligt. Anvek Sodan was gelegen op een hoge klif, aan de zuidkant van de Gorsodan baai, uitkijkend op de zee en de monding van de Inosodan. Als het officieuze fort van de hoofdstad was een positie in Anvek Sodan voorbehouden aan militairen met goede connecties of een goede reputatie.

Anvek Sodan was in 2021 het laatste fort dat verlaten werd tijdens de sociale ineenstorting van de 20e en 21e eeuwen. Tot die tijd probeerde het garnizoen van het fort nog enige controle te houden over de vluchtelingenstromen in de Gorsodan en de chaos in de hoofdstad. Het garnizoen hield nog decennia lang vol aan de oude tradities, zelfs na het verlaten van het paleis van de abt en de val van de tempel. In 2021 vertrokken de laatste soldaten, waarna de kapitein van het garnizoen zichzelf van de rots wierp. Daarna verviel het tot een ruïne.

In 2962 werd de ruïne ontdekt en bestudeerd door de wetenschapster Soía uit Kuma Rem Mer, die de wachtpost wilde gebruiken voor een verdere reis naar Sodan Seligt, een reis die zij helaas nooit zou maken.
Koanus

Koanus was een koning van Kuma Rem Mer tussen 2742-2759. Hij was de derde van de vier Oude koningen, een benaming voor de koningen die Kuma Rem Mer die regeerden tussen 2730 en 2760. Ze kregen deze benaming omdat ze allen oudere, veilige keuzes waren als koning en weinig wil vertoonden om veranderingen door te voeren of vernieuwing te brengen.

Koanus was de rechterhand van zijn voorganger Koreius, en zijn logische opvolger. Er werd weinig van hem verwacht, maar hij bleek een eerlijker en rechtvaardiger koning dan zijn voorganger en mentor en hij wist de corruptie die zo'n hoge vlucht genomen had onder Anneius en Koreius iets terug te dringen of op zijn minst niet verder te laten uitbreiden. Hij was een voorzichtig bestuurder die weinig risico's nam en in zijn ruim 17 jaar als koning wist hij nergens echt zijn stempel op te drukken. Koanus werd gerespecteerd, maar was als bestuurder weinig effectief. Na zijn dood wees hij zijn oude vriend en vertrouweling Keikos aan, niet wetend dat die al ziek was en uiteindelijk een half jaar later zou overlijden zonder het land echt bestuurd te hebben.
Ulta

Ulta (2855-2889) was een beroemde dichter en schrijver uit Kaglas, en één van de beroemdste schrijvers uit de 'gouden eeuwen'. In tegenstelling tot andere beroemde schrijvers van zijn tijd als Noham en Odhra schreef Ulta geen grote epische werken of historische romans. Hij was een bescheidener schrijver van kleine verhalen en korte gedichten, die vaak simpel en komisch van toon waren en spraken over het boerenvolk, de dieren en de natuur. Zijn werk wordt gezien als de meest zuivere uitdrukkingsvorm van de cultuur van Kazetir, waar hij vandaan kwam en zijn hele leven woonde. Ulta schreef zowel in de taal van Kaglas als in het lokale dialect van Kazetir.

Er is weinig bekend over Ulta's geboorte en jeugd, maar bekend is wel dat hij oorspronkelijk een monnik wilde worden in navolging van Odhra. Het religieuze leven was voor hem echter niet weggelegd en hij richtte zich op een carrière als boer. Na meerdere tegenslagen en failliesementen schreef hij het tragikomische 'Windvangen' waarmee hij enig succes had als schrijver. Gedurende zijn korte leven verkocht Ulta niet veel, maar hij kreeg een trouwe schare fans die de laatste jaren van zijn leven voor hem zorgden en zijn armoedige hut en kleine tuintje onderhielden. Ulta stierf op zijn 34e verjaardag aan een longontsteking. Hij is nog steeds razend populair in het hele land en is de nationale held van Kazetir. Zijn hut en tuintje worden nog steeds onderhouden door zijn volgelingen en zijn een trekpleister voor bezoekers.

Bekende werken van hem zijn onder andere:

Windvangen

Reuzen met lange tenen

Geitendans

Wat rest is simpel

" *En rollend door pasgeverfde grasvelden komt de lente naderbij.*"

~ Ulta
Vurkann

Vurkann is een moerasgebied aan de rand van Sodan Seligt, de hoofdstad van de Verloren landen. De naam Vurkann betekent 'zwart water' in de Oude taal. Het moeras was dichtbegroeid, verraderlijk en slecht toegankelijk, en werd gemeden door de inwoners van de stad. Het moeras ontstaat door meerdere stromen die van de oostelijke bergen omlaag lopen naar de Inosodan, maar in een laagvlakte blijven staan en daar constant wisselende poeltjes, vennen en drijfzanden veroorzaakt.

De Vurkann is onderdeel van wat ooit een veel groter moerasgebied was. Maar waar de inwoners van Sodan Seligt de overige woeste gronden al vroeg ontgonnen is dat met Vurkann nooit gelukt. De ontoegankelijkheid en hardnekkigheid van het gebied hebben het beschermt. Wel raakte het moeras omringt met bebouwing, ten zuiden van het moeras lag de rijke Bol Tak wijk, ten noordoosten van het moeras de arbeiderswijken Bol Kōr en Bol Hit. Niemand uit deze wijken waagde zich echter in het moeras, waar niemand leefde. Vooral na duister werd het moeras gemeden omdat het eenvoudig was er te verdwalen en verdrinken.

Over de jaren kreeg het gebied echter ook om een andere reden een slechte naam. Er werd namelijk beweerd dat Shaktrahmi sektes hier bijeenkwamen en hun rituelen uitoefenden. Er zijn vele verschillende verhalen bekend van trommels en gezang diep in de nacht in het gebied, maar niemand durfde ooit te onderzoeken wat er precies gebeurde. Men neemt aan dat na de vervolging van de sekte vanaf de 16e eeuw, de Shaktrahmi deze plek juist kozen om zijn geïsoleerde ligging dichtbij enkele grote wijken van de stad.
Namha

Namha is een legendarische reus uit de mythologie van Kaglas. De naam Namha betekent in het Kaglasí 'vijand'.

Volgens de overlevering was Namha de broer van de oergod Omlan, de schepper van de wereld. Namha was jaloers op haar en wilde ook een rol spelen in de schepping. Hij probeerde echter de mensen en dieren te onderwerpen aan zijn macht en gedroeg zich als een tiran. Hierop doodde Omlan hem en gebruikte zijn lichaam om de aarde verder vorm te geven. De delen van de aarde die vorm hebben gekregen door het lichaam van Namha worden gezien als minder vruchtbaar door de Kaglasí. Traditioneel wordt het noorden van Kaglas gezien als de streek waar Namha ter aarde werd geworpen. De Fatamear eilanden, een reeks koude en dunbevolkte eilanden voor de noordkust worden gezien als de laatste plek waar Namha nog probeerde omhoog te grijpen totdat Omlan hem definitief begroef. Vandaar ook de naam Fatamear wat betekent 'Reuzenvingers'.

Een ander verhaal is dat Namha vlak voor zijn dood nog zelf zijn levensadem heeft geblazen in vreemde, kwaadaardige wezens, maar omdat hij al half stervende was zijn ze niet of moeilijk zichtbaar en leven teruggetrokken in de bossen, de aarde en de bergen. Deze Spira spelen een belangrijke rol in veel volksverhalen.
Ani

De Ani zijn één van de grootste en machtigste clans van het Koninkrijk der Wateren. De oorsprong van de naam Ani is niet geheel duidelijk, maar waarschijnlijk is het een verbastering van een vorm van 'groot' of 'groots'. Hieraan is te zien dat deze clan altijd al één van de voornaamste is geweest binnen het koninkrijk. De Ani leven voornamelijk in het centrale deel van het Koninkrijk, rondom de noordelijke grotere eilanden. De clan leefde ooit voornamelijk van jacht, visserij en piraterij, maar inmiddels hebben de Ani de controle over een aanzienlijk deel van de handel in Ātupār, wat hen tot één van de rijkste clans gemaakt heeft.

De Ani kennen een uitzonderlijk duaal systeem van bestuur, waarin de raad van moeders, een gekozen raad van vrouwelijke ouderlingen uit verschillende families, raad geeft, recht spreekt en wetten maakt, en een raad van krijgers, bestaand uit bewezen strijders en mannen met militaire training, wetten uitvoert, de veiligheid bewaakt en oorlog voert waar nodig. Beide raden zijn niet verplicht naar elkaar te luisteren en kunnen los van elkaar functioneren, maar veelal werken ze in samenspraak. De nadruk op krijgskunst binnen de Ani maakte het tot één van de meest gevreesde tegenstanders van Kuma Rem Mer, en tijdens de Tweede zee-oorlog speelden zij samen met de Motu en Wai clans een leidende rol.
Mondion

Mondion is een fort en vuurtoren aan de westelijke kant van Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. De naam Mondion betekent 'stille wachter' in het Tsuirogh. Mondion is gelegen op Iwadub, een langgerekte steile rotsklip voor de kust van de stad. De klip dient als golfbreker voor de vaak ruige westelijke stormen vanaf de Ijszee. De Sabhawan baai is een veilige haven dankzij de Iwadub. Om die reden heeft de rots een symbolische betekenis gekregen als beschermer van de stad.

In de 29e eeuw werd Mondion gebouwd als versterkte vuurtoren op Iwadub, om schepen de veilige route langs de kliffen te tonen en om de zeeroute naar de stad in de gaten te houden en te beschermen indien nodig. Mondion is nog steeds in gebruik als vuurtoren, alleen de militaire functie is niet meer in gebruik. Mondion is zichtbaar vanuit het hele centrum van Umibuile en is één van de populairste gezichten van de stad.
Comité voor staatsveiligheid

Het Comité voor staatsveiligheid is een midden 29e eeuw opgericht permanent comité van de Senaat in Kuma Rem Mer. Het Comité heeft een onbekend aantal leden en is gehuld in mysteries, maar algemeen wordt aangenomen dat het één van de doorslaggevende factoren is in de regering van de republiek. Na het instellen van de Senaat begin 28e eeuw werden er vanuit de senaat gelijk verschillende bestuurlijke comité gekozen, vaak wisselend van inhoud, opdracht en samenstelling. Hun taak was om een specifiek probleem op te lossen, zoals riolering in de hoofdstad, landbouwproblemen in Nishterum of de vloot. Gedurende de late 28e en vroege 29e eeuw wisten enkele van deze comité een permanente taak te krijgen. Zo kwam er een onderscheid tussen permanente en tijdelijke comité's. Deze comité's werden een machtsbasis voor senatoren om hun invloed uit te breiden en een belangrijke factor in het bestuur.

Toen Roshimer in de 29e eeuw enorm groeide, groeide ook de onrust en angst voor opstanden van de arme bevolking, invloed van groepen immigranten en criminaliteit. Om deze problemen tegen te gaan werd het Comité voor staatsveiligheid opgericht. Hun oorspronkelijke taak betrof vooral Roshimer, maar al snel wist het comité haar macht uit te breiden naar andere delen van het land. De groeiende macht van de comité's was een doorn in het oog van sommige senatoren, en ook van de koningen. Koning Udonus trachtte in 2991 dan ook de macht van het Comité voor staatsveiligheid terug te dringen. Het is onbekend welke rol het comité speelde in de daaropvolgende moord op Udonus, maar feit is wel dat in de periode na zijn dood de macht van het comité enorm toenam.

De latere geschiedenis van het comité is schimmig, maar algemeen wordt aangenomen dat het een grote rol speelde in het uitbreken van de Eerste oostelijke oorlog en de eerste zee-oorlog.

Het is onduidelijk waar het Comité bij elkaar komt en wie er deel van uitmaken. Officieel heeft het een loge op Karashimo, maar er is ook sprake van een vergaderruimte in Kosaflum, op een minder opvallende locatie. De leden van het comité kennen en elkaar en steunen elkaar bij belangrijke benoemingen binnen de senaat. Er worden vele complotten aan hen toegeschreven, maar er is weinig tot geen bewijs.
Terashimo

Terashimo, ook wel bekend als het Heilige eiland, is een eiland in Roshimer, en de heiligste plek van Kuma Rem Mer. Terashimo is onbewoond en mag uitsluitend betreden worden door geestelijken en hoogwaardigheidsbekleders en bij speciale gelegenheden door genodigden. Terashimo is thuis voor enkele van de oudste en beroemdste tempels en monumenten van het land en is door zijn ligging op hoge kliffen uitsluitend bereikbaar door twee bruggen vanuit Karashimo.

*Geschiedenis*

Het is onbekend wanneer de eerste mensen landen op het noordereiland, noch wanneer het gebied van wat nu Kuma Rem Mer is voor het eerst bewoond werd. Men vermoedt dat de eerste mensen aankwamen in de 21e of 22e eeuw, als vluchteling uit de Verloren landen. Traditioneel wordt aangenomen dat zij landden op de zuidelijke oever van Terashimo. Deze plek wordt nu Shussalitor genoemd: "strand van de geboorte". Hiermee was de basis gelegd voor de rol van Terashimo als heilig land. Karashimo werd vermoedelijk kort daarop gekoloniseerd, en in de eeuwen daarop de rest van wat nu Roshimer is.

Pas in 2635 wordt voor het eerst weer gebruik gemaakt van het schrift, en de eerste melding is de melding van een monnik over het klooster van Koné, de eerste abt van wat de staatskerk zou worden. De resten van Koné's klooster zijn nog steeds te zien aan de zuidkant van het eiland, naast het grotere klooster van Nio van enkele decennia later. In deze tijd ontstonden er steeds meer spanningen tussen de verschillende stadsstaatjes die zich ontwikkelt hadden op de verschillende eilanden en de oevers van de Einikuru. Uiteindelijk was het Ancorus 'de vereniger' de koning van Karashimo die de belangrijke steun van de geestelijkheid van Terashimo aan zijn kant wist te krijgen, door de abt Taku verregaande voorrechten te beloven en de kerk tot enige staatsgodsdienst te maken. Hij wist de overige stadstaten onder controle van Karashimo te brengen en verenigde hen in een nieuwe stad: Roshimer. Terashimo kreeg nu officieel de rol van heilig eiland.

Gedurende de 28e en 29e eeuw werden er meerdere monumenten en tempels gebouwd op Terashimo, waaronder de grote Jinkosui tempel, de belangrijkste tempel van het land. Terashimo was waar de koningen gezalfd werden, en waar senatoren biechten. Het werd de plek waar generaals op de vooravond van een veldtocht gezegend werden en waar uiteindelijk ook een einde aan de monarchie gemaakt werd. Terashimo speelt een fundamentele rol in de geschiedenis, mythologie, religie en propaganda van Kuma Rem Mer en in ingebed in de herinneringen van alle inwoners.
Retour vers le futur

## Acteur principaux

* Chistopher LIOYD joue le rôle de <<Doc>> Emmett Brown
* Michael J.FOX joue le rôle de Marty McFly
* Tomas F.Wilson joue le rôle de Biff Tannen

## Réalisateur

Ce film a été réalisé par Robert Zemeckis

## scénario

Les scénariste était Robert Zemeckis et Bob Gale

## Résumé

Le jeune Marty McFly mène une existence anonyme, auprès de sa petite amie Jennifer, seulement troublée par sa famille en crise et un proviseur qui serait ravi de l'expulser du lycée. Ami de l'excentrique professeur Emmett Brown, il l'accompagne tester sa nouvelle expérience : le voyage dans le temps via une DeLorean modifiée. La démonstration tourne mal : des trafiquants d'armes débarquent et assassinent le scientifique.

## Bande annonce

https://www.youtube.com/watch?v=cU5BREZ9ke0

## Scène marquant

https://www.youtube.com/watch?v=wtepKkcrSBM
L'affaire Thomas Crown

## Résumé

Thomas Crown, riche banquier, estime que sa vie d'homme riche ne lui procure plus aucune satisfaction. Afin de ressentir à nouveau le frisson de l'aventure, il prépare minutieusement, avec la complicité de cinq hommes de mains qui ne se connaissent pas et qui ne se rencontreront qu'une fois, un audacieux braquage.

Le coup réussit à la perfection. Thomas Crown va cacher le butin en Suisse. Il découvre alors que la compagnie d'assurance de la banque lui a dépêché une redoutable enquêtrice, la ravissante et sagace Vicky Anderson.

## Information

Le réalisateur a utilisé un procédé original : le split screen (écran divisé en plusieurs écrans plus petits).

Richard Fleischer l'imitera la même année avec *L'Étrangleur de Boston*.

## Musique

La musique est de Michel Legrand, c'est sa première composition à Hollywood.

Le film a été monté sur la base de la musique, ce qui était un procédé original.

La musique du film est nominée à l'Oscar de la meilleure bande originale en 1969. Elle contient le titre *The Windmills of Your Mind* (*Les Moulins de mon cœur*), chanté par Noel Harrison, qui reçoit l'Oscar de la meilleure chanson originale lors de la même cérémonie.
Hitogaradh

Hitogaradh, de 'Tuin der zuchten' is een begraafplaats in Umibuile, de hoofdstad van Tsuirogh. Hitogaradh vormt de zuidelijke grens van het centrum van de stad en is in gebruik sinds de eerste oostelijke oorlog, eind 30e eeuw. Hitogaradh doet dienst als begraafplaats van de militaire, religieuze en politieke elite van het land en kent talloze monumenten. Het beroemdste monument is een groot gedenkteken voor de slachtoffers van de 'grote ramp' die Umibuile verwoestte tijdens de burgeroorlog.

De doden van Umibuile worden traditioneel gecremeerd en vervolgens uitgestrooid in het bos. Ergens onder een boom werd dan een klein steentje gelegd ter herinnering aan de overledene. De steen staat in de religie van Tsuirogh symbool voor de verloren landen, de mythologische thuisbasis van de inwoners van Tsuirogh. Hitogaradh heeft in tegenstelling tot de meeste begraafplaatsen van Tsuirogh, die oases zijn van stilte en contemplatie en vaak gelegen in een bos, een meer officiële uitstraling. Het is een strak aangelegd park met vele monumenten en standbeelden aan militaire en religieuze leiders. Hitogaradh is een toeristische trekpleister voor nationalisten en conservatieven in het land, en het decor van vele herdenkingen en rituelen. Hitogaradh is vaak het startpunt van optochten en ceremonies die eindigen bij de Toitaig tempel of de Daotaig.
Midrae

De Midrae is een rivier in Kaglas. De Midrae ontspring in de Kaglasach bergen in de centrum van Kaglas, en stroomt naar het noorden, waar hij uitmondt in de Midraebal baai, aan de Ijszee. De Midrae is één van de grote rivieren van Kaglas en stroomt grotendeels door de grote grasvlaktes van het noorden. Langs de oever liggen vele kleine dorpjes, maar geen grote steden. De naam Midrae betekent in het Kaglasí 'groene stroom'. De naam komt voort uit de groene glans die het water heeft door planten die op de bodem groeien.
Daotaig

Daotaig, het 'huis van het volk' is het parlementsgebouw van Tsuirogh en één van de beroemdste gebouwen in het centrum van Umibuile. Het werd gebouwd na de verwoestende brand van 3026 die de stad in de as legde. Na de vredesbesprekingen van 3028 waarbij werd afgesproken dat er een parlement ingesteld zou worden waarin beide partijen een rol speelden, om de vrede te bewaren in het land en de zeggenschap eerlijker te verdelen, besloot men een parlementsgebouw te bouwen op het voormalige marktplein in de centrum van de stad.

Het gebouw is gemaakt in de vorm van een lang familiehuis, met dubbele rijen houten zuilen en houten gevel, waarop de vlag van Tsuirogh te zien is. Het dak is op traditionele wijze bedekt met aarde en mos. In 3031 was het gebouw af en nam het parlement zitting in het nieuw gebouwde Daotaig: het 'huis van het volk', een open hal met toegang voor iedereen die dat wenst.

Het parlement van Tsuirogh is samen met de Raad van Cultuur één van de twee regerende organisaties van Tsuirogh. Het parlement wordt elke zeven jaar gekozen door alle inwoners van Tsuirogh die militaire dienst hebben gedaan of zich anderszins onderscheiden hebben in de samenleving. Dit stemprivilege wordt toegekend door de Raad van cultuur. Het parlement heeft 90 zetels, waarvan er 30 voorbehouden zijn aan de Tempel. De macht van het parlement is beperkt, aangezien Tsuirogh voor buitenlands beleid en defensie afhankelijk is van Kuma Rem Mer.
Haseldr

Haseldr is één van de belangrijkste goden der Shaktrahmi. Hij is de jongste zoon Varûn en Varar en de jongere broer van Shatil, Hasfjell en Shagart.

Haseldr is de god van vuur, geweld en vernietiging en directe opvolger van zijn vader gezien de sterke koppeling van vuur en licht, het domein van Varûn. Hij wordt aanbeden bij vuurincantaties en aan zijn aanbidding worden ook veel mensenoffers toegeschreven. Vonken die opspringen uit een vuur worden ook wel ‘ogen van Haseldr’ genoemd. Hij zal uiteindelijk de balans in de wereld moeten brengen met vuur en vernietiging door in de Bará Saigûn, de eindstrijd, oorlog te voeren met de andere Goden. In de oudste geschriften wordt beschreven dat deze eindstrijd zal eindigen met een gevecht tussen Haseldr en Vahrladas, de ‘zwarte wachter’ en machtige God van dood en slaap. Vahrladas wordt het meest gevreesd van alle Goden en de hoop van de Shaktrahmi rust dan ook bij Haseldr. Vandaar ook de naam van de sekte die zich letterlijk vertaalt als de ‘tempel van de vierde (zoon)’, daarmee verwijzend naar Haseldr, die een haast messianistische hoop vertegenwoordigt.
Glasdeas

Glasdeas is een vestingstad langs de rivier de Adeas in het zuiden van Tsuirogh. Glasdeas is één van de belangrijkste steden in de regio en vervult van oudsher een voorname militaire rol, al speelt tegenwoordig handel een grotere rol in het belang van de stad. Glasdeas is gelegen op de hoge noordoever van de Adeas en op een eiland in de rivier.

Het fort van Glasdeas werd oorspronkelijk gebouwd om de Tohcasah vallei veilig te stellen tegen invallen en overvallen vanuit de Nandeas bergen. De aanleiding hiertoe was het mysterie van Abadeas, waarbij rond het jaar 2700 de volledige bevolking van het dorp Abadeas verdween. De regering vreesde dat de bevolking gedood was door vijanden uit het zuiden en bouwde het fort op een plek waar het de rivier en de zuidelijke regio's kon beschermen. Tussen 2705 en 2718 werd een fort gebouwd dat bestond uit enkele stenen gebouwen en houten palissades, omringt door een gracht.

Mettertijd groeide de vestiging rond de stad en werd het fort meermaals uitgebreid. In de 30e eeuw kreeg het zijn huidige vorm. De militaire barakken en fortificaties werden grotendeels verplaats naar het nieuwe zuidelijke deel van de stad, midden in de rivier, terwijl het oude fort en de velden er om heen deel gingen uitmaken van een zich snel ontwikkelende stad.

Inmiddels is het een levendig handelsplaatsje geworden en een centrum voor lokale boeren, vissers en handelsreizigers. Glasdeas heeft veel contact met Eileas en Abadeas, verder stroomafwaarts. De militaire functie is echter nog steeds intact, en de stad was een belangrijke vesting voor de regeringstroepen tijdens de burgeroorlog van de 31e eeuw. De Beath milities belegerden de stad in 3025 meerdere dagen, maar kregen het niet in handen. Politiek gezien is de stad door zijn lange militaire geschiedenis een bastion van de conservatieve Toitspart, maar de jeugd van de stad stemt ook op Fearn ag Beatu en zelfs de radicalere Saors an Toit heeft een redelijke aanhang.
Shellpaw

Shellpaw is currently an apprentice of FallClan.

Name- Shellpaw

Gender- Tom

Clan- FallClan

Rank- Apprentice

Family- Drizzlesnow (mother), Halfheart (father), Rainpaw (brother), Mallowpaw and Mosspaw (sisters)

Friends- possibly Hurricanepaw

Enemies- no

## Appearance & Personality

#### Appearance

Shellpaw is a small gray-and-brown tabby with big, pale green eyes. His right hind paw and right ear are white, and there is a white spot around his right eye.

#### Personality

He's calm and passive, but he isn't necessarily the brightest bulb in the box. In spite of that, he's selfless and kindhearted, and he loves his family dearly. He'd do anything he could to keep them happy, and wouldn't mind if it meant sacrificing his own happiness. That being said, he doesn't have much stamina and is sometimes weakened by exertion due to having a lung disorder from birth.

## Backstory

#### Kithood

Shellkit was born in FallClan to Drizzlesnow and Halfheart alongside his brother, Rainkit, and his sisters, Mallowkit and Mosskit. He probably got along fine with the other kits in the nursery, Puddlekit and Turtlekit, and had good relationships with his parents and siblings. He just vibed for a while.

On one occasion, he and Mallowkit were playing around and they bothered Juniperfin, an older warrior, over a fish. It was fun.

When he was around five moons old, a kit named Hurricanekit joined the nursery. He was the same age as Shellkit, so Shellkit probably had fun playing with him, too. Also, four new kits were born: Seedkit, Downykit, Warblerkit, and Frecklekit. Yeehaw.

Not much else happened if I'm being honest.

#### Apprenticeship

Shellpaw was apprenticed to a slightly older warrior named Brokenslip. Brokenslip had a disability crippling one of his front legs, which Shellpaw probably thought was sort of odd, but they most likely just vibed.

He hasn't really done anything yet.

## Other

#### Trivia

* He and his brother Rainpaw both have health issues, Rainpaw's being his eye and Shellpaw's being his lungs. HalfDrizzle just has bad luck with healthy kits, apparently.
Einikuru

De Einikuru, standaardtaal voor 'eeuwig levende' is een rivier in Kuma Rem Mer. De naam van de rivier komt voort vanuit het feit dat het de voornaamste levensader is van het hele rijk en van de hoofdstad Roshimer.

De Einikuru ontspringt in het Nandeas hooggebergte, net ten zuiden van het meer van Takárd. Van daaruit stroomt hij omlaag het hoogland van Udakorum in, waar hij gevoed wordt door vele stroompjes en snel uitgroeit tot een brede, snel stromende rivier. Vanuit Asuterum stroomt hij naar het westen om na een relatief korte loop uit te monden in de Wao Rem baai. De delta van de Einikuru is een breed en uitgestrekt netwerk van eilanden en eilandjes. Enkele van deze eilanden waren de eerste bewoonde plaatsen van Kuma Rem Mer, en in de monding van de rivier verscheen de wereldstad Roshimer. De Einikuru is daarmee van levensbelang geweest voor de ontwikkeling van het rijk en wordt vereerd als een god. Ook de heilige eilanden Terashimo en Karashimo liggen in de Einikuru.

Door toenemende droogte is de Einikuru in de loop der tijden wel veranderd. De stroom is iets smaller geworden en de rechterhelft van de rivierbedding is drooggevallen. In deze droge bedding ontstond de wijk Amnis, wat zoveel betekent als 'de stroom' een grote sloppenwijk waar vele duizenden hun toevlucht vonden. Om in de gaten te houden en te voorkomen dat de rivier die de haven van Roshimer draaiende houdt verder zou opdrogen werd in 3082 Kiturim, de noordtoren, gebouwd aan de bronnen van de rivier. Deze toren, half kerk half fort, is altijd bemand en heeft als taak om het waterpeil elke dag te controleren, een taak die met veel ritueel gepaard gaat.