Dzieje Czesława Jagody, czyli pamiętnik znaleziony na plantacji/5 - Ta pokręcona komisja

*- Nazwisko i imię? - zapytał wojskowy urzędnik ze świńskimi oczkami i ostrym spojrzeniem.*

*- Jagoda Czesław.*

*- Miejsce zamieszkania i urodzenia?*

*- Taszów, gmina Przybyszów.*

*- Zawód?*

*- Uczeń klasy drugiej.*

*- Dopiero klasy drugiej? Taki duży chłop?!*

*- Tak wyszło, ojcowskie zaniedbanie.*

*- Aha, podobnie jak u mojego bratanka. Wiek rocznikowo?*

*- Osiemnaście lat.*

*- Zapraszam do ogonka na badania lekarskie. Następny proszę. Nazwisko i imię?*

*- Kajka Sławomir.*

*- Miejsce zamieszkania i urodzenia?*

*- Gmina Przybyszów.*

*- Zawód?*

*- Uczeń klasy drugiej.*

*- Tak jak tamten poprzedni?*

*- Tak, to mój kolega.*

*- Panowie jacyś spóźnialscy w nauce. Wiek rocznikowo?*

*- Siedemnaście lat.*

*- Ile? Czyli wiek nieprzepisowy, bo przyjmujemy od osiemnastu.*

*- To znaczy osiemnaście, już skończyłem...*

*- To w końcu ile?*

*- Osiemnaście.*

*- Zapraszam na badania lekarskie. Następny proszę.*

*- Proszę usiąść - odezwał się gruby lekarz o różowej twarzy i blond włosach.*

- *Poproszę pańskie imię i nazwisko.*

*- Czesław Jagoda.*

*- Ile pan ma lat?*

*- Osiemnaście.*

*- Czy jest pan na coś chory lub uczulony?*

*- Myślę, że nie.*

*- Proszę w takim razie zdjąć koszulę. Będzie sprawdzanie zmysłów.*

*Zdjąłem koszulę zgodnie z poleceniem.*

*- Najpierw badamy wzrok.*

*Zaczął przybliżać i oddalać palec od mojego nosa, a moim zadaniem było patrzenie na ten palec. Następnie wskazał na planszę z narysowanymi zwierzętami.*

*- Proszę wymieniać, co pan widzi.*

*- Owca, krowa, koń, świnia...*

*- Dobrze. Bardzo dobrze. Czas na dotyk. Proszę podnieść rękę, kiedy dotknę pana za plecy.*

*Poprawnie wykonałem ćwiczenie.*

*- Teraz przyszedł czas na ostatni zmysł - słuch. Proszę powtarzać za mną szeptane przeze mnie wyrazy. Mądrość.*

*- Mądrość.*

*- Butelka.*

*- Butelka.*

*- Mieszkanie.*

*- Mieszkanie.*

*- Grzyby.*

*- Grzyby.*

*- Pismo.*

*- Pismo.*

*- Bardzo dobrze, wszystko poprawnie. Teraz proszę pana Czesława o wykonanie dziesięciu przysiadów, skłonów i podskoków. Wszystko jasne?*

*- Tak.*

*Wykonałem ćwiczenia.*

*- Właściwie, poprawnie, teraz proszę usiąść na ławce i czekać na przydział do oddziału - powiedział lekarz. Ubrałem się i wyszedłem z gabinetu. Po mnie Sławek przeszedł przez dokładnie takie samo badanie. Usiedliśmy na ławce zaznaczonej numerem 3. Po chwili rozległ się głos jakiegoś żołnierza z wąsem:*

*- Ławki 3 i 4 udają się do majora Mieczysława Grybiszewskiego.*

*Po chwili przyszedł bogato umundurowany mężczyzna w średnim wieku, z bujnym ciemnym zarostem i gęstymi włosami.*

*- Witam moich rekrutów, nazywam się major Grybiszewski - przedstawił się donośnym głosem. Zaprosił nas do wielkiej sali z pomalowanymi na jasnożółto ścianami. Było nas trzydziestu dwóch. Patrząc na nas i biegając wzrokiem po naszych twarzach major powiedział:*

*- Zostaliście wcieleni do jazdy lekkiej. Nasze szkolenie będzie trwało piętnaście dni, po których wyruszymy na linię frontu. Przez pierwsze pięć dni będziemy ćwiczyć najbardziej ogólne chwyty, przez następne pięć będziemy ćwiczyć już w mundurach, a ostatnie pięć z prawdziwą bronią. Trzy razy odwiedzi nas pułkownik Boguwolski. Musicie dobrze się przed nim zaprezentować. Wszystko w waszych rękach.*

*Po tym wprowadzeniu przeszliśmy do ćwiczeń. Na początku major dał nam rozgrzewkę w postaci obiegnięcia sali kilka razy dookoła, potem krążenie ramion do przodu i do tyłu, dwadzieścia przysiadów, pompek, podskoków i skłonów. Nieco zmęczyły mnie te ćwiczenia. Następnie uczyliśmy się na modelu konia, jak go poprawnie dosiąść. Na tym ćwiczenia tego dnia się skończyły. Pod wieczór poszliśmy na skromną kolację w stołówce. Tam usiadłem obok Sławka. Przy nas siedziało jakichś dwóch bardzo wesołych chłopaków, którzy żywo ze sobą rozmawiali. W końcu postanowili się nam przedstawić.*

*- Jestem Przemek Malina z Łopianowa - przedstawił się pierwszy, ciemnowłosy z kozią bródką.*

*- A ja Bogdan Klonowski z Drągalewa - powiedział blondyn o gładkich policzkach.*

- *My jesteśmy Czesław Jagoda i Sławomir Kajka z gminy Przybyszów - odpowiedziałem.*

*- Wy też szlachta? - zapytał pierwszy.*

*- Tak, zaściankowa - odpowiedział Sławek.*

*- Szlachta zaściankowa powinna trzymać się razem - podsumował drugi.*

*- Powiecie coś ciekawego? - zagadnął Malina.*

*- Zależy, co dla kogo jest ciekawe - odpowiedziałem.*

*- Ja mogę powiedzieć żart - odezwał się Sławek.*

*- Prosimy - powiedział Klonowski.*

*- Lach, Hagalończyk i Kalifid spotkali Boga. Bóg poprosił ich o przyniesienie czegoś ostrego. Lach przyniósł brzytwę. Bóg powiedział, żeby się nią ogolił, a Lach z łatwością spełnił jego polecenie. Hagalończyk przyniósł kosę, a po poleceniu Boga zaczął płakać i się śmiać. Na pytanie Boga, dlaczego płacze odpowiedział, że nie może się ogolić, a śmiał się dlatego, że Kalifid niósł siekierę - opowiedział Sławek. Wszyscy zaczęliśmy się śmiać. Wtedy powiedziałem:*

*- Ja znam inny dowcip. Kalifidzki uczony bada komara. Urwał mu jedną nogę i kazał iść, to komar idzie. Urwał drugą i kazał to samo, komar nadal idzie. W końcu urwał mu wszystkie nogi. Kiedy kazał komarowi iść, ten ani drgnął. Wtedy uczony zapisał w dzienniku: "Po urwaniu wszystkich nóg komar traci słuch".*

*Ponownie wybuchła salwa śmiechu. Ledwie poznałem Klonowskiego i Malinę, a już wyglądali na dobrych kompanów. Byli od nas trochę starsi, więc niedawno przekroczyli dwudziesty rok życia. Potem opowiedzieliśmy im usłyszane od woźnego Jazia opowieści o pochodzeniu nazw naszych miejscowości, które uznali za ciekawe.*

*- Nazwa mojej wsi - Łopianów, pochodzi od rośliny, która rosła tam bardzo obficie - powiedział Malina.*

*- Drągalew swoją nazwę bierze od pierwszego właściciela, wysokiego szlachcica o przezwisku Drągal - dodał Klonowski.*

*Przez następne pięć dni ćwiczyliśmy fizycznie, ile tylko się dało. Major sporadycznie strofował rekrutów, którym słabiej szły ćwiczenia, ale na żadnego z nas nie nakrzyczał. Zdobywałem właśnie nowe doświadczenie życiowe i przeistaczałem się w żołnierza, członka rolniczyńskiej kawalerii. Piątego dnia odbyła się zapowiedziana wizyta pułkownika. Boguwolski wszedł do sali, w której zgodnie z poleceniem Grybiszewskiego wszyscy staliśmy na baczność. Pułkownik był około pięćdziesięcioletnim barczystym mężczyzną o szerokim karku i ramionach, jasnej cerze, siwych włosach i mocnym spojrzeniu szarych oczu.*

*- Padnij! - zawołał major, a my wszyscy upadliśmy na podłogę twarzami.*

*- Powstań! - brzmiała jego następna komenda, więc wstaliśmy. Powtarzał to pięć razy.*

*- Widzę, że rekruci są bardzo posłuszni - powiedział szorstkim głosem Boguwolski.*

*- Czasem zdarza mi się krzyknąć na któregoś, ale ogólnie dobrze się uczą. Jutro dam im prawdziwe konie do jazdy. Z każdym dniem robią postępy, ale teraz zobaczymy, jak sprawują się w siodle - odpowiedział Grybiszewski.*

*- Powiedzcie nasze hasło - rozkazał pułkownik. Wtedy jednogłośnie odpowiedzieliśmy:*

*- Za Boga, króla i ojczyznę!*

*Nauczyliśmy się tego hasła jakieś trzy dni wcześniej.*

*- Bardzo posłuszni, jestem zadowolony, więc was zostawiam i idę obejrzeć następnych - powiedział Boguwolski i wyszedł. Ukłoniliśmy mu się na pożegnanie i wróciliśmy do ćwiczeń. Następnego dnia każdy dostał swojego konia do jazdy. Mnie dali dosyć młodego karego wałacha. Jazda konna szła nam naprawdę sprawnie, co bardzo cieszyło majora. Przytoczę też dowcipy usłyszane w tym okresie.*

*- Jak nazywa się dzielny człowiek? Dzielnik - taką zagadkę z grą słów zadał Malina.*

*- Kucharz szukał swojego sitka do zupy i zapytał o nie kuchcika. Tamten odpowiedział, że wyrzucił je, bo było dziurawe - powiedział Klonowski.*

*- Pewien mężczyzna, będąc w obcym mieście, zostawił konia przed karczmą i wszedł do niej. Dowiedział się, że miejscowi lubią płatać figle przyjezdnym i zabierać ich konie. Zagroził więc mężczyznom stojącym przy ladzie, że jeśli ukradną mu konia, zrobi to samo, co kiedyś w Kaczkowie. Mężczyźni przestraszyli się i uciekli. Karczmarz zapytał mężczyznę, co zrobił w Kaczkowie, kiedy ukradziono mu konia. Tamten odpowiedział, że musiał wracać pieszo - opowiedział Sławek.*

*- Jak nazywa się człowiek, który lata? Latarnik - taka była moja zagadka, bo nic śmieszniejszego nie przyszło mi do głowy. Po każdym takim dowcipie następowała salwa śmiechu.*

*Dziesiątego dnia ćwiczeń, do których byłem już całkowicie przyzwyczajony, znów odwiedził nas pułkownik Boguwolski. Grybiszewski wywołał z szeregu trzech najlepszych jeźdźców i zaprezentował ich umiejętności przed nim, na co pułkownik aż zaczął klaskać.*

*- Doskonale, widać, że jest musztra - skwitował pułkownik.*

*Tak minęły następne dni. W końcu dostaliśmy krótkie włócznie jeździeckie, lekkie miecze i mundury. Wszyscy byliśmy ubrani na brązowo-zielono. Po ostatniej wizycie pułkownika wyruszyliśmy w drogę. Wszystkie oddziały, a piechoty było znacznie więcej, zebrały się na głównym placu jednostki i stamtąd wyruszyliśmy na północ, w kierunku linii frontu.*

KONIEC ROZDZIAŁU PIĄTEGO