Minecraft Czas. Klątwa

**Klątwa** jest opowiadaniem autorstwa Mikkkolaja, której akcja rozgrywa się przed wydarzeniami znanymi z machinim.

## Treść

Londyn, 1870

Noc była wyjątkowo ciepła. Zakładając ręce na piersi, zaciągnęłam się w sekundę całym otaczającym mnie wszechświatem. Tak, ta noc zdecydowanie była wyjątkowa. Ale nie to męczyło mnie gdzieś z tyłu głowy.

Już od momentu, gdy matka powiedziała mi, że nowy pracodawca to były zabijaka z Legii Cudzoziemskiej, wiedziałam, czego się spodziewać. Mimo to wolałam nie myśleć jeszcze o robocie i tym smutnym, beznadziejnym życiu, gdzie każdy dzień powtarza się, jak wskazówka w popsutym zegarze dziadka Saula. Delikatnie rozgniotłam rzuconego na bruk papierosa, po czym udałam się w kierunku ciepłego domostwa.

Czułam, jak po twarzy ścieka mi strużka kataru. Wytarłam nos, a w tym samym momencie odezwały się łzawiące oczy. Jeśli się rozchoruję i nie będę mogła obsłużyć jutro panów z Legii, to matka znowu da mi po mordzie, i znowu nie dostanę obiadu. Tego się trzymajmy.

\*\*\*

Przyjechali nazajutrz, zgodnie z umową, po podwieczorku.  Było ich trzech. Robert Addington, hrabia czegośtam, o aparycji cesarza Franza Josepha, najmniej mi się podobał. Drugi był pan Thomas Trembley, ten, z którym moja matka korespondowała listownie przez ostatni miesiąc. Trzeci to zarośnięty, czterdziestoletni Markus Macmillan. Znany z tego, że jak sobie popije, to wynoszą go we trzech. I więcej dodawać chyba nie muszę.

Cel ich wizyty w Londynie? Pojęcia nie mam. Wiem tylko, że Trembley to bogaty, wykształcony, młody człowiek. Tym bardziej nie rozumiałam, jak może dogadywać się z kimś takim, jak Macmillan, który wyglądał, jakby był wychowany w lesie przez wilki? A o ile dobrze zrozumiałam, pochodził z Edynburga. Nieważne. Byłam już służącą w wielu londyńskich domach i to, kim jest pracodawca, nie zmieniało faktu, że traktowano mnie zwykle jak niewolnicę.

Jedyną przyjemnością w tym wszystkim był  fakt, że rezydencja przypominała mi moją jedyną w życiu podróż poza Anglię. Rok temu byliśmy z całą rodziną we Florencji. Nigdy wcześniej, ani nigdy później, nie stanęła moja noga poza zakresem władzy królowej Wiktorii.

Całe szczęście, tym razem nikt nie wściekł Azji, podstarzałego kamerdynera. Tylko tego brakowało. Nigdy nie zapomnę, jak mój przyjaciel, Nigel, nazwał Azję Rosjaninem.

– Nienawidzę Rosjan – spojrzał spode łba, trzymając kurczowo jakieś notatki. – Jestem Tatarem i wbij to sobie do czaszki. Śmierdzącą Rosję to myśmy niegdyś nieźle pokiereszowali. Piękne czasy.

Tymczasem w rezydencji minęło parę godzin, a trzech dżentelmenów nie rozmawiało o niczym innym, jak o Meksyku, jakby była to istota ich życia. Ja i trzy inne osoby nosiłyśmy szklanki do brandy, sprzątałyśmy i znosiłyśmy złośliwe uwagi. Aż doszło do tego, że czyjaś ręka pociągnęła mnie za rękaw.

Był to Trembley. Patrzył na mnie przenikliwie spod czarnej, choć zaczynającej już lekko siwieć, grzywki.

– Masz jakieś imię?

– Vivian... Vivian Love – wydukałam, patrząc w podłogę.

– Vivian... bardzo ładnie... wręcz perfekcyjnie... Vivian... wyglądasz jak księżniczka z Kaukazu... wiesz o tym?

– Dziękuję, panie Trembley.

– Po prostu Tom.

Rzeczywiście, mam dość ciemną karnację i kręcone włosy. Jak Cyganka. Ale jego bezpośredniość doprowadziła mnie niemal do białej gorączki. Tym bardziej, że nie był to pierwszy raz, gdy interesowano się mną bardziej, niż to wypada.

– Przepraszam... muszę się zająć jeszcze zastawą i...

Wtem rozległo się pukanie. Nietypowe, bo ktoś po prostu wystukiwał na drzwiach rytm Liszta. Wytarłam tłuste ręce o spódniczkę i poleciałam otworzyć.

Ujrzałam mężczyznę, który natychmiast zbudził u mnie pewien niepokój i zaciekawienie jednocześnie. Wydawał się jakby z innej planety. Na zewnątrz był zwykłym pięćdziesięciolatkiem o rudym zaroście, w drogiej kurtce, z uśmiechem cwanego dyplomaty. Może był Anglikiem, a być może Duńczykiem, albo i Niemcem? Jego powłoka cielesna wydawała się pokrywać z tym, co widziałam już w życiu u innych ludzi tysiące razy, dziesiątki tysięcy. Ale jego wzrok sprawiał, że poczułam dreszcze.

– Zastałem może panów Trembleya i Macmillana? – spytał spokojnym głosem, nie przedstawiając się.

– Mmm... tak. Mogę zaraz...

– W porządku. Zaczekam.

– Nie trzeba –  poczułam na plecach oddech Toma. – Mogę wiedzieć, w jakiej sprawie, panie...?

– Daniel Kane. Mam list. Pan Lorenz, dla którego pracuję, nie może się doczekać, aż pana pozna.

– Przykro mi, ale w drugą stronę to nie działa. Nie mam pojęcia, kim jest jakiś tam Lorenz i nie chcę wiedzieć.

– Pan nie ma pojęcia, ale ja wiem o panu i pańskim przyjacielu bardzo dużo – Kane powoli wszedł do środka. Przerażał mnie jeszcze bardziej. – Wiem, że zasłużyliście się na wojnie. Nam także przydałaby się wasza pomoc. Zastanawia się pan pewnie, dlaczego obcy człowiek nęka pana we własnym domu dziwnymi propozycjami? Wkrótce się pan dowie. A co pan będzie z tego miał? To również okaże się w stosownym momencie.

– Stosownie by było, gdybyś nas póki co uwolnił od siebie, dobra, Kane?

– Dopóki chory oddycha, jest nadzieja. Wkrótce przekona się pan, jak marne życie można wykorzystać w dobrym, postępowym celu. Żegnam – odwrócił się i jakby wyparował. Nigdy więcej go nie widziałam.

– Już po nas przyleźli? –  zawołał Markus.

– Nie. Jakiś facet. Dziwoląg. Mniejsza z tym.

\*\*\*

Położyłam się do łóżka. Może ten dzień w końcu uleci z mojej świadomości, jak każdy poprzedni. Uspokoiłam oddech, moje oczy przykryły powieki.

Usłyszałam skrzypiące schody. Tom.

– Chciałem powiedzieć dobranoc.

– Dobranoc – skwitowałam ironicznie.

– Poczekaj... nie chciałabyś...nie wiem... spędzić ze mną jeszcze trochę czasu?

– Nie.

– Nalegam.

Poczułam, jak łamie mi się głos.

– Nie...

– Spodoba ci się. Zobaczysz.

– Po prostu mnie zostaw... Tom... proszę... – starałam się nie płakać. Bardzo starałam się powstrzymać łzy. Ale to jest niekiedy silniejsze, niż wszystko inne.

\*\*\*

Tom nad rankiem otworzył oczy. Rozejrzał się dookoła.

– Vivian? Vivian, gdzie jesteś?

Wokół panowała cisza, którą po paru minutach przerwał wystukiwany utwór Liszta.

*2022*