John Abrams - Wybór

Ciemność. Poczucie samotności i bezsilności pojawiło się nagle. Rozejrzałem się dookoła. Podłoga z czarnego kamienia skropiona była wodą, każdy mój krok wydawał mokry dźwięk. Spojrzałem przed siebie, potem na boki i w tył. Pustka. Ciemność. Nicość. Tylko ja.

Ruszyłem do przodu w akompaniamencie dźwięków moich kroków, licząc, że mrok rozstąpi się niczym mgła. Nic takiego się nie zdarzyło, brak mi było nawet pewności czy poruszam się w przód, czy może mój ruch był tylko wytworem mojego umysły, iluzją spowodowaną brakiem punktów odniesienia.

Szszszsz… do moich uszu dotarł dźwięk. Coś wielkiego sunęło po kamiennej, mokrej posadzce. Rozejrzałem się, lecz niczego nie dostrzegłem. Serce waliło mi jak oszalałe, a strach niemal mnie sparaliżował. Ruszyłem w przód nieco wolniej, z większą dozą ostrożności, wytężając wzrok maksymalnie w ciemności.

Wtedy je zobaczyłem. Ogromne ślepia wpatrywały się prosto we mnie. Poczułem jak serce mi staje, panicznie spróbowałem nabrać oddechu, lecz coś blokowało mi płuca… zdawało się… że umieram.

Wtedy pomieszczenie rozbłysło zielonym światłem a przerażające oczy zniknęły.. Znajdowałem się w miejscu z czarnego kamienia. Po obu moich bokach znajdował się rząd kamiennych węzy, a przede mną ogromny posąg twarzy czarodzieja. Byłem tu już wcześniej. Komnata tajemnic.

Rozejrzałem się szybko, w poszukiwaniu stworzenia, które na mnie spoglądało, lecz niczego nie dostrzegłem.

Byłem sam, chociaż tak mi się tylko wydawało. Usłyszałem głos, który wprawił mnie w dreszcze:

- sssJossshn….

Bardzo powoli odwróciłem się. Pierwsze co spostrzegłem to te przerażające ślepia. Tym razem jednak wiedziałem do kogo, lub bardziej: do czego należą. Przede Mną stał ogromny wąż. Jego skórę pokrywały gadzie łuski o brudnej, szmaragdowo zielonej barwie. Miał trójkątną głowę oraz jasne, żółto zielone oczy. Ponownie poczułem ukłucie w sercu oraz brak możliwości nabrania oddechu. W mojej głowie pojawiło się jedno słowo:

Bazyliszek.

Jednak… nie umarłem. Jeszcze nie. Żyłem, mimo, że jego spojrzenie powinno być dla mnie zabójcze. Wtedy znów to usłyszałem, głos, ale teraz jakby w swojej głowie:

      -     sssJossshn… - przemówił do mnie wąż.

* Zostaw mnie - odparłem na głos sycząc w wężomowie.
* Wszyscy zginiecie. Dołącz do mnie, a oszczędzę twoich ukochanych. - odparł wąż w swojej mowie.

Otworzyło się przejście po mojej prawej stronie. Ktoś wrzucił do środka Anne. Chciałem się ruszyć, ale coś mnie trzymało, każdy mięsień mojego ciała pozostawiał unieruchomiony. Próbowałem zrobić cokolwiek ale na nic to się zdawało. Niemal natychmiast po dziewczynie, otworzyło się przejście po mojej lewej stronie. Do środka ktoś wrzucił moich rodziców, siostrę, małego brata.

* Jeśli nie dołączysz do mnie, pożrę któreś z nich. - wysyczał bazyliszek - Wolisz stracić rodzinę, czy ukochaną?

Zerknąłem na prawo to na lewo. Po policzkach popłynęły mi łzy wynikające z panicznego strachu, a moim ciałem zawładnęła złość pochodząca z bezsilności. Chciałem krzyknąć, sprzeciwić mu się, rzucić się w jedną czy drugą stronę by osłonić swoich bliskich ale nie mogłem. Nie wybrałem, ponieważ nie umiałem, a wąż ruszył w kierunku Ann.

Krzyknąłem, ale coś zatrzymało mi dźwięk w gardle. Ponownie chciałem krzyknąć, by się poddać, by dołączyć do węża, przyjąć jego ofertę, jednak było już za późno. Jego ogromna paszcza rozwarła się szeroko i równie szybko zamknęła się by …

- Kurwa mać! - poderwałem się gwałtownie z łóżka. Mój oddech był szybki, ciało zroszone potem. Rozejrzałem się po pomieszczeniu. W łóżku obok spał Leo. Szybko ogarnąłem gdzie jestem i że to wszystko było snem. Jestem u Katie, w domku nad morzem. Kładąc głowę na poduszkę pomyślałem: “jesteśmy bezpieczni…” a później przyszła wątpliwość: “...ale czy aby na pewno?”.