Więzy Krwi

Częściowo za niechęć do kosztowania krwi innych wampirów odpowiada
Vinculum, zwane też więzami krwi. Spokrewnieni, którzy spożyją krew innego
wampira trzy razy, poddają się wyjątkowej, emocjonalnej kontroli. Vinculum
sprawia, że poddany pała do swego trzykrotnego żywiciela gorącą, choć sztuczną
miłością.

Każdą istotę pozostającą pod wpływem Vinculum nazywa się sługą.
Wampira, z którym związany jest sługa, zwie się panem lub żywicielem. W sytuacjach
społecznych terminem sługi określa się podległych więzom krwi Spokrewnionych,
jako że spętanych nimi śmiertelników wampiry nazywają ghulami, ludźmi, którzy
pili krew Przeklętych. Nie jest to jednak rozróżnienie całkowicie odpowiednie.
Może zdarzyć się śmiertelny sługa, który nie jest ghulem, gdyż śmiertelnicy, którzy
skosztowali Vitae, nie stają się automatycznie ghulami. Ci, którzy nimi zostaną,
zachowują moce i cechy ghula tylko tak długo, jak długo mają w swoim organizmie
Vitae Spokrewnionego, lecz moc Vinculum wykracza daleko poza takie
ograniczenia. Krążą plotki, że potęga Vinculum potrafi wpłynąć na wolę nawet
najdzikszych istot nadprzyrodzonych, lecz brakuje solidnych danych, by to
potwierdzić.

Sługi nie są całkowitymi niewolnikami swych panów, lecz niewiele
im do tego brakuje. Nieustannie czują sztuczną miłość, czułość i lojalność narzucone
im przez więzy, nawet jeśli równocześnie nienawidzą swych żywicieli za
poniżenia i niewolę, które zostały im zgotowane. U sług o słabej woli, naiwnych,
niezrównoważonych czy wręcz poddanych z własnej woli wytwarza się wyjątkowe
oddanie. Większość Vinculum kończy się właśnie oddaniem, bo gros poddanych
więzom krwi sług albo wie, jaki los ich czeka, albo przynajmniej ma na temat
swych stosunków z przyszłymi żywicielami jakieś pojęcie. Ghule, które uważają
swych panów za mroczne anioły, Spokrewnieni kochankowie, okazujący swą miłość
poprzez wzajemne więzy czy nawet zbłąkane „krwawe lalki” chętnie oddające
własną krew, by zadowolić swych nieumarłych patronów... Wszyscy oni wstępują w
Vinculum z własnej woli (a przynajmniej nie żałują potem tego kroku). Inni nie
podzielają ich entuzjazmu, na przykład niezrzeszeni Spokrewnieni, zmuszeni do
posłuszeństwa wobec Księcia poprzez Vinculum, lub wojownicze dzieci spętane przez
rodzica „dla ich własnego dobra”. Miłość płynąca z Vinculum to istne
bluźnierstwo, gdyż jest sprzeczna z naturą, a często także z sumieniem. Zwykle sługi
nie są w stanie zdobyć się na otwarte nieposłuszeństwo lub działanie przeciw
swoim panom, lecz niektórzy mają dość silnej woli, by sabotować wysiłki swych
władców w sposób bardziej subtelny.

Niektóre, rzadko spotykane, koterie chcą przeciwdziałać nieuniknionemu
powstaniu wzajemnych podejrzeń, łącząc się w sieci Vinculum. Wspólne więzy nie
zdołają utrzymać koterii razem; zwiększą wzajemną lojalność par. Zamiast tego członkowie
koterii praktykują metodę pogardliwie zwaną przez młodych Spokrewnionych „kołkiem
wzajemnej masturbacji”. Jeden neofita poddaje się drugiemu, drugi trzeciemu, trzeci
czwartemu, czwarty z kolei pozwala, by spętał go więzami krwi pierwszy.
Zaufanie, jakie muszą żywić do siebie członkowie koterii, by zdecydować się na ten
krok, jest niesłychane, zaś związki takie kończą się cierpieniem, gdyż każdy z
uczestniczących w nim wampirów często widzi, jak obiekt jego afektów wzdycha do
kogoś innego. Wiele koterii, które zdecydują się na takie więzy, w końcu
dosłownie rozszarpuje się przez obsesje i zwykłą zazdrość. Te, które przetrwają
próbę, są w istocie bardzo dopasowane.