Catherine Ravenrose

Biała Róża

## Rodzina

Charles Ravenrose - OjciecLaura Ravenrose - Matka

Matthew Ravenrose - Brat

Gregory Ravenrose - Brat

Lazarus Ravenrose - Kuzyn

William Ravenrose - Kuzyn

## Przynależność

Ród RavenroseZakon Srebrnej Dłoni

Srebrzysty Świt (dawniej)

## Umiejętności Bojowe

Trening Światłości OfensywnejNiebieska Aura

## Umiejętności Użytkowe

Wspomnienie Przeszłości - potrafi przybrać chwilowo niematerialną postać
Żądza Zemsty - nienawidzi nieumarłych i na samo ich wspomnienie wpada w złość

Dawne Dni - potrafi czytać ślady i tropić jak Zwiadowczyni Quel'Thalas

## Córka Kruka

Catherine Ravenrose jest trzecim dzieckiem Lorda Charles'a i Lady Laury Ravenrose'ów. Na świat przyszła dokładnie pięć minut i czterdzieści dwie sekundy po swoim bracie bliźniaku - Matthew. Jest Kapitanem Zakonu Srebrnej Dłoni i weteranką Kampanii na Northrend, jak również jedną z czempionek Ashbringera która stanęła do walki pod Tronem Mrozu.

Do ósmego roku życia mieszkała w Kruczym Wzgórzu, gdzie Lady Laura ze wszystkich sił starała się wychować córkę na damę. Jednak mała Catherine zamiast grzecznie bawić się lalkami i zachwycać coraz to nowymi sukienkami, wolała podkradać od brata ćwiczebne miecze czy też zwykłym patykiem walczyć z roślinami w ogrodzie, czym doprowadzała do szału ojca. lubiącego tam przesiadywać. Zafascynowana oglądała też każdy trening szermierki który prowadził z Mattem, Steven Wolfmoon - stary przyjaciel Lorda Charlesa.

Przełom nastąpił gdy Steven nakrył Cat w zbrojowni, gdy w środku nocy próbowała walczyć z kukłą. Mężczyzna nic nie powiedział, zbeształ tylko dziewczynkę za to że wszytko robi źle. Ostatecznie stwierdził jednak że "Jak już masz machać tym mieczem mała, to chociaż rób to jak należy". I tak właśnie zaczęły się ich potajemne treningi, zwykle w środku nocy aby uniknąć ciekawskich spojrzeń. Zarówno Steven jak i Catherine wiedzieli że jeśli Laura dowiedziałaby się ze ktoś po nocach okłada jej córkę to obydwoje mieliby poważne kłopoty. Catherine na wszelkie sposoby starała się zakrywać siniaki i zadrapania, i nawet w gorące ( jak na Gilneas ) lato chodziła w sukniach zasłaniających ręce i rękawiczkach. Charles uznał to za fanaberię małej dziewczynki, Laura kręciła nosem ale też ostatecznie przymknęła na to oko, i tylko Matthew, jak zwykle śmiał się z "młodej" i dokuczał jej twierdząc że jeśli będzie się tak dalej ubierać to rodzice oddadzą ją tuskarom.

Z bratem bliźniakiem łączyła ją bardzo bliska relacja, czego nie można powiedzieć o starszym bracie - Gregorym. Dość powiedzieć że relacje miedzy dziedzicem a młodszym rodzeństwem były bardzo napięte.. Jej życie wywróciło się do góry nogami, gdy Lord Charles postanowił zdradzić Gilneas, z kolei Ravenrose' zdradził własny dziedzic. Z Gilneas bliźniaki wyprowadził nie kto inny jak Steven Wolfmmon. "Wujek Steven" rozdzielił dzieci, oddając Matta na nauki do Dalaranu, a Catherine do Katedry Świętego Światła w Lordareonie. Tuż przed rozstaniem Steven dal dziewczynce jeden ze swoich noży, z piękną czarną rękojeścią, rzeźbioną na podobieństwo wilka. Mówił żeby zawsze miała go przy sobie i doradził że jak tylko ktoś jej zagrozi: "Dźgaj bydlaka ostrym końcem mała, tak jak cię uczyłem. Strach który czujesz, smutek i rozpacz to wszystko przeminie, ufaj tylko sobie i swojej broni. Bądź silna Różyczko, odwiedzę cię tak szybko jak będę mógł". Wiele, wiele lat minęło nim znów zobaczyła Stevena.

Tamtej nocy dostała tez od Lady Laury naszyjnik z białego złota w kształcie róży, rodową pamiątkę którą wykuł podobno sam Thomas Ravenrose dla swej ukochanej Catherine - imienniczki ośmiolatki. Po dziś dzień paladynka nosi go na szyi.

## Droga Światłości

Catherine nie była długo kapłanką. Biskup Katedry uznał że brak jej talentu do manipulowania światłem, a przede wszystkim brak jej współczucia które było obligatoryjne dla osoby chcącej podążać ścieżką kapłaństwa. Jednak przebywający w tamtym czasie w mieście Arcybiskup miał inne zdanie, dostrzegł w Córce Kruka światłość, jednak była to światłość dzika, potrzebująca okiełznania wśród potu i krwi, a nie w spokojnych ścianach katedry. Tak też Catherine trafiła pod skrzydła Lorda Alexandorsa Mograine'a - znanemu światu jako Plaga Plagi, Ashbringer.

Alexandors uczył gilneanke drogi Światłości, jej nauk i zasad, oraz przede wszystkim walki przy jej użyciu. Biała Róża ( jak sam ją pieszczotliwie nazywał ), uczyła się szybko i bez trudu sięgała po święty blask. Przez pewien czas uczyła się nawet z synem Lorda Mograine'a - Darionem. Mograine'owie zastąpili jej utraconą rodzinę, po raz pierwszy od lat czuła że znalazła się w odpowiednim miejscu. Nie oznacza to jednak że utraciła kontakt z bliźniakiem - Catherine i Matthew pisywali do siebie często, było tak przynajmniej do czasów Trzeciej Wojny.

Gdy nadeszła Plaga Lordareonu, Cat wyruszyła wraz ze swoim Mistrzem walczyć z nieumarłymi. Stoczyła wiele z nimi wiele bitew. Gdy nadeszły wieści o upadku Dalaranu, starała się odszukać brata, sprawdzając każdą plotkę którą zasłyszała. Wiele tygodni minęło nim Światłość wysłuchała jej modlitw.

Catherine na własne oczy widziała Ashbringera i stosy ciał które zostawiał za sobą Lord Mograine. Widziała jak Srebrna Ręka zmienia się w Szkarłatną Krucjatę, widziała rozłam który podzielił Zakon po śmierci Alexandrosa. Wraz z odnalezionym bratem poszła wtedy za Lordem Tyrosusem i tak też stała się jedną z pierwszych członków Srebrzystego Świtu.

Chciała ruszyć razem z Darionem na poszukiwania Lorda Mograine'a do Naxxramasu, jednak Matthew - bojąc się o stratę niedawno odnalezionej siostry - powstrzymał ją na swój wyjątkowy sposób. Teleportował ją poza Kaplice, tak aby nie miała sposobności zgłosić się na ochotnika. Catherine wróciła akurat na czas aby dołączyć do obrony Light's Hope przed Kel'Thuzadem. Po bitwie została wraz z bratem w Zakonie, wierząc że walka z nieumarłymi pozwoli zmyć choć ułamek niesławy którą obrosło ich nazwisko.

## Odnalezienie się Ravenrose'ów

Łaska Światłości czy ślepy los sprawił że rodzeństwo wpadło na siebie podczas jednej z potyczek przeciw

nieumarłym. Kilku członków Szkarłatnej Krucjaty wraz z Cat przeprowadzało zwiad, gdy natknęli się na otoczonego przez ghule młodego maga. Paladynka nie od razu zorientowała się że młody mężczyzna to jej brat, zmienił się. Zarost dodawał mu lat. Jednak naszyjnik na jego szyi nie mógł kłamać, bliźniaki Ravenrose w końcu się odnalazły.

Catherine namówiła Matta na wstąpienie do Zakonu, tłumacząc że plagę trzeba powstrzymać, że to może być szansa na oczyszczenie ich nazwiska, no i to że teraz gdy Dalaran padł, nie ma gdzie się udać. Gilneas otoczył mur, wieści z Kul Tiras były więcej niż ponure, na tę chwilę zdawało im się że zostali sami.

I walczyli z nieumarłymi przez następne lata, zyskując coraz to większą sławę w szeregach swojej organizacji. Szlifując swoje umiejętności pod okiem najlepszych nauczycieli jacy byli w Szkarłatnej Krucjacie a potem w Srebrzystym Świcie. Po Drugiej Bitwie o Light's Hope dowiedzieli się od wyzwolonych wówczas rycerzy śmierci o swoim bracie. Gregor ponoć służył wiernie Królowi Liszowi i dzierżył ostrze które nie mogło być niczym innym niż legendarnym Ravenrosem.

## Kampania na Northrend

Długo by można snuć opowieści o bohaterskich czynach jakich wspólnie dokonali, i o bitwach które stoczyli.

Wystarczy powiedzieć że sam Lord Fordring wybrał ich jako swych czempionów, aby wraz z nim stanęli do walki z Upadłym Księciem Lordareonu. Wciąż jednak przyświecał im cel odnalezienia Gregora, i powstrzymania znienawidzonego brata.

I tym razem Światłość wysłuchała ich modlitw, gdy podczas ofensywy na Mord'Rethar - Bramę Śmierci - trafili na brata, dowodzącego wtedy oddziałem nieumarłych, który ostrzeliwał walczących poniżej plagą. Z przestrachem dostrzegli że miecz został splugawiony przez runiczne kuźnie, Ravenrose stał się runicznym ostrzem.

Wywiązała się walka, która skończyła się dla paladynki niemal tragicznie. Gregor wbił swe ostrze w bok siostry, rozcinając ją od biodra aż po piersi, Splugawiony Ravenrose zaczął wysysać jej duszę. Wtedy zareagował Matthew, przy użyciu swych umiejętności zainkantował potężne zaklęcie które trafiło w miecz, wyszczerbiając go, a uwolniona przy tym energia zniszczyła runiczną kuźnie znajdująca się za plecami Catherine. Pomieszczenie zaczęło się zapadać, a Zdrajca zbiegł. Cat przeżyła, lecz po dziś dzień bok rozcięty runicznym ostrzem wydaje się biały niczym śnieg, rana nigdy w pełni się nie zagoiła. A sposobu w jaki siostra przeżyła, nie pojmuje nawet do końca sam Matt, który widział to przecież na własne oczy.

Walczyli potem w Koronie Lodu, wraz z innymi przeciwko potędze Ostrza Mrozu. Zginęli, lecz dzięki pomocy ducha Króla Therenasa wrócili do świata żywych i położyli kres rządom Króla Lisza. Reszta wydarzeń spod tronu mrozu to już legendy, prawdę znają tylko nieliczni...

## Powrót do domu i rozstanie

Ravenrose'owie powrócili do Gilneas, aby odpocząć od wojny i śmierci której tyle widzieli na Północy. Niestety pokój nie był czymś co było im przeznaczone. Najpierw przyszli worgeni a potem Nieumarli i ich Mroczna Pani.

Catherine i Matthew również wtedy walczyli ramię w ramię, i to też wtedy brat zasłonił siostrę własnym ciałem przyjmując na siebie ugryzienie bestii. Klątwa zaczęła płynąć w jego żyłach, niedługo potem stal się worgenem, dzikim i nie potrafiącym zapanować nad swym gniewem, tylko dzięki pomocy nocnych elfów, odzyskał zmysły. Po ewakuacji Gilneas Matt został w Kalimdorze, starając się zapanować nad swym nowym ciałem. Catherine jednak została wezwana do Zakonu, z żałem, ale musiała opuścić brata.

Ruszyła do Hearthglen, którego okolice stały się na najbliższe lata jej domem. Zajęła się tym co robiła najlepiej - walką z nieumarłymi w dawnym Lordareonie, oraz szkoleniem nowych rekrutów chcących stać się częścią Zakonu. Jednak mimo swoich zasług i osiagnięć nigdy nie awansowała wyżej niż na Kapitana - nazwisko ciągnęło się za nią niczym klątwa. Nigdy nie została oficjalnie częścią Przymierza, zamiast tego poświęcając się w pełni Zakonowi.

## Kapitan Srebrnej Dłoni

W okresie gdy siły Hordy i Przymierza ruszyły na Pandarie, Catherine spędziła kilka miesięcy wśród wysokich elfów, a w szczególności z nielicznymi, ocalałymi Zwiadowczyniami Quel'Thalas. Starała się w tamtym czasie odnaleźć pewną elfią rodzinę Sunseeker'ów, o której słuch zaginął gdy Arthas maszerował na Studnie Słońca. Trop był zawiły i szczątkowy, ale z pomocą elfek oraz kilku znajomych Krwawych Rycerzy, Biała Róża zdołała odnaleźć kryptę w której złożono szczątki rodziny. Miecz który wtedy odzyskała nosi ze sobą do dziś.

Pozostała w służbie Światłości przez następne lata, spotykając się z bratem gdy tylko mieli czas i sposobność. Była na Broken Shore, walcząc z demonami. A gdy narodził się nowy Ashbringer odpowiedziała na jego wezwanie. W imię wiecznego blasku walczyła z Płonącym Legionem.

A co się działo po upadku Legionu? Skontaktował się z nią pewien bliski jej mag, mówiąc że ma pewien pomysł, a co było dalej, to już inna historia...

## Moc i umiejętności

Jak każda paladynka, swą siłę opiera na Świętym Świetle, głęboka wiara jaką w nie pokłada pozwala sięgać jej po moc, aby walczyć na przeróżne sposoby, otaczać się barierami lub też leczyć w małym stopniu. Leczenie z jej rąk innych jest jednak ryzykowne, jako że w Zakonie Mistrz szkolił ją głownie do zabijania, a trening kapłański opanowała po łebkach to zaleczenie ran możne kosztować ewentualnego pacjenta odniesienie dodatkowych obrażeń.

Po wydarzeniach na Northrend i pamiętnej walce z Gregorym uzyskała też dostęp do zupełnie innej mocy, której jednak używanie powoduje wyczerpywanie sił paladynki, a w skrajnym przypadku może ją nawet zabić.

Preferuje walkę dwuręcznym mieczem, aczkolwiek nieobce są jej też inne rodzaje broni białej.

Opanowała też jazdę na hipogryfach i gryfach. Zostawiła w Hearthglen swojego wierzchowca - Zimę.