Aldobrandino Sprawiedliwy

**ALDOBRANDINO** Sprawiedliwy z rodu Ravelli (ur. 839 r. zm. 901.) 12, doża republiki Amalfi, baron Sorrento.

## Sprawny kupiec

Pierwszy doża z tego rodu. Syn kupca Cornelio Ravelli i Algidii. Patrycjuszem został w 868 roku po śmierci Nino, syna buntownika Triady Goffredo. Był prawnukiem założyciela rodu Cornelio.

Aldobrandino został patrycjuszem niespodzianie, nie był przymierzany do tej roli. Z chwilą objęcia sterów Ravelli byli najmniej zamożną rodziną signiori. Posiadali jedynie punkt handlowy w Pizie bez żadnych włości ustępując takim rodom jak Amalfinos, czy Pesca.

Aldobrandino próbował to zmienić, rozwijając faktorie na zachodzie Morza Śródziemnego w Prowansji, Minorce i hiszpańskiej Barcelonie. Chciał połączyć szlakiem morskim Hiszpanię z Konstantynopolem, czego nie udało mu się do końca wykonać.

Rządząc już Amalfi, w 896 roku wyruszył w wyprawę kupiecką na Półwysep Arabski do Emiratu Sana, gdzie przyjął go emir Abdullah II Mądry. Przyjaźń pozwoliła na utworzenie szlaku lądowo-morskiego dla kupców korzystających z faktorii Ravellich. Szlak istniał do 926 roku.

## Sprawiedliwy doża

Równie niespodziewanie jak wcześniej patrycjuszem, w 882 roku po śmierci Markosa Drakosa został dożą.

Wcześniej nie pełnił żadnych ważniejszych funkcji politycznych. W consili Lazarosa Swarliwego był mistikosem, a na dworze Markosa Drakosa był medykiem. Signioria uznała, że spokojny i dobrotliwy Aldobrandino będzie doskonałym kandydatem po czasach autorytaryzmu.

Na początku swojego panowania Aldobrandino musiał poradzić sobie z konfliktem wewnętrznym o przywrócenie władzy i przywilejów conisili. Po śmierci doży Markosa Drakosa, bunt hrabiów Lecce i Napolu wydawał się już stłumiony przez brata zmarłego władcy Kaisariosa Drakosa. Buntownicy siedzieli już w więzieniach.

Aldobrandino nie chciał jednak zemsty. Do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy kupcami powoła Sąd w Neapolu w 884. Poddanym pod osąd sądu w Neapolu buntownikom darowano życie. Jednakże rody Pesców i Lampinos ukarano wyrzuceniem z signiori. Ród Pesców zachował szlachecki tytuł i prawa do Neapolu. Miejsce w signiori po wyrzuconych rodach zajęli patrycjusze rodzin kupieckich Boestas i Bessarion. Na mocy wyroku baronia Sorento w Amalfi przypadła Ravellim.

Sąd Neapolitański anulował także "edykt lazarejski", przywracał prawa poboru i podatków consili. Ponadto Sąd zobowiązał dożę, że każda wojna republiki musi być poparta poparciem consili. Zmęczona wojnami za czasów Lazarosa republika obawiała się, że kolejni władcy mogą z łatwością decydować o kolejnych wyprawach i konfliktach. Sąd Neapolitański wprowadzał zatem ograniczenia dla władzy absolutnej doży. Był też próbą zrównoważenia pozycji rodów signiori poprzez rozdział dóbr.

Po zażegnaniu konfliktu doża zapewnił swym poddanym względne lata spokoju. Wielkie wojny i najazdy omijały Amalfi, miasto nawiedziła jedynie episemia tyfusu. On sam unkał wielkiej polityki. Chcąc sprawować realnie urząd w Amalfii wielokrotnie odmawiał cesarzowi Bizancjum Izajaszowi Żelaznobkiemu wyjazdu do Konstantynopola, by objąć kanclerstwo w Konsystorzu. W kraju równoważył konflikty pomiędzy kupcami starając się rozstrzygać spory po przez sąd.

Aldobrandino zdawał sobie sprawę, że jego ród miał "złą famę" związaną ze spiskiem "Triady", dlatego przez całe swoje panowanie starał się postępować sprawiedliwe wobec kupców, czym zasłużył na przydomek. Gdy w 895 wybucha konflikt pomiędzy patrycjuszami Kaisariosem Drakosem, a Diogenesem Amalfinos, hrabią Syrakuz, którzy chcieli zapewnić sobie przewagę w signiorii, doża doprowadził do ich pojednania .

Wzmocnił swój ród. W 891 nadał krewnemu Basilio Myśliwemu Ravelli księstwo - biskupstw Palermo. Basilio jako pierwszy w historii Amalfickiego kościoła uzyskał kapelusz kardynalski od papieża Jana VIII Apostoła. Doża sfinansował też armię zaciężników, ponad 1000 ludzi, Kompanię Ravelii. Walczyła ona w rożnych częściach Europy dając rodzinie stały dochód. Drugą taką amię utrzymywał w tym czasie w Amalfi hrabia Syrkuz Diogenes Amalfinos.

## Wyprawa do Jerozolimy 900 - 901

Za jego czasów w obszarze Morza Śródziemnego zmieniał się układ sił. Islamska Hiszpania podbiła Gaskonię i Prowansję zmierzając w kierunku dalszych podbojów ziem francuskich. W 892 roku cesarz Konstantynopolu utracił Majorkę na rzecz sułtanatu Mauretanii, najdalej wysunięte lenna Bizancjum na zachodzie. Osłabiła się potęga Arabów którzy utracili kontrolę nad Jerozolimą na rzecz lokalnego emiratu. Z kolei Lombardia pod rządami królowej Walderady odbiła od sułtanatu Afryki Tunis, stając się w tej części kontynentu sąsiadem amalfickiej Trypolitanii.

W 899 r. cesarz Izajasz Żelanoboki rozpoczyna wojnę o odzyskanie Mezopotamii z emirem Hafizem z Jerozolimy.

Doża Aldobrandiono na jego wezwanie zbiera 1400 ludzi i organizuje wsparcie. Rusza z okrętami na Jerozolimę. W 900 roku dobywa Akkę. Jednocześnie papież Jan VIII Apostoł widzi w tym szansę na odzyskanie Griy Pańskiego przez chrześcijan. Wydaje bullę o powołaniu czterech zakonów rycerskich, których celem ma być wspieranie katolickich władców w walce z poganami.

Okręty z Amalfi wyruszyły z Joannitami, którzy liczbą 5000 rycerzy wsparli wyprawę doży. Niestety w 901 roku w bitwie pod Mażdal Jaba siły chrześcijańskie zostały pokonane, a doża Aldobrandino wraz posiłkami Joanniów musieli się wycofać z Ziemi Świętej. Chrześcijanie ostatecznie nie odbili grobu pańskiego.

## Życie prywatne

Miał dwie żony Joannę z Nikipolis, zmarłą wcześnie oraz Antipatrę, która była jego powiernicą w rządach. Urodziła mu dwie córki i syna Aldobrandino, który gdy dojrzał okazał się być homoseksualistą. Ojciec zaakceptował jego związek z kochankiem Gerardo, ale nie pochwalał takiego zachowania. Najstarsza córka Bernike również dostarczyła hańby rodzinie, bowiem urodziła bękarta.

Doża Aldobrandino umiera w 901 roku, w wieku 61 lat. Jak głosi tradycja, zmarł na okręcie powracającym z Jerozolimy. Od 11 lat chorował na raka i podczas wyprawy jego stan się pogorszył.

Na jego następcę signiora wybrała Theoktistosa Bessariona, barona Bacoli.