Powrót ze Zwolina

**Powrót ze Zwolina** to ósmy rozdział części trzeciej Skarb i dwudziesty piąty rozdział powieści Skarb piratów

## **Bohaterowie**

* Czesław
* Aleksander
* Ksawery
* Hapaczeszko
* Pavla
* Adwokat

## **Streszczenie**

Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla udali się do Jaromenka. Potem dotarli do aresztu, a następnie poszli na więzienie pod numerem 116. Aleksander pukał do kraty i zawołał "proszę otworzyć". Dwie minuty później ukradł ze stolika klucz i otworzył kratę kluczem. Zauważył, że Czesław przeciął swoje gardło bardzo ostrym nożem, zdjął ze swoich rąk kajdanki i spadł na podłodze. Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla podeszli do Czesława i powiedzieli mu: "Dlaczego ty podciąłeś swoje gardło? Leci ci za dużo krwi. Wszystko jest pokrwawione.” Czesław wstał i wyszedł z więzienia. Potem Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla wyszli z aresztu. Potem spotkali Adwokata. Adwokat opuścił Czesławowi karę więzienia. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili Jaromenko. Ksawery mówił, że to jest już ostatnia możliwość na dotarcie statku pirackiego. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla przeszli przez ten leśny szlak, na którym byli. Potem przeszli przez most nad rzeką Razik i wrócili do Skraburowa. Przy ulicy Topolowej znajdował się dwór, na którym już byli. Następnie nasi bohaterowie opuścili Skraburowo, potem przeszli przez las, a potem poszli na plażę. W końcu znaleźli statek piracki. Potem wskoczyli do niego. Następnie opuścili wyspę Zwolin. Czesław popłynął statkiem pirackim na ostatnią wyspę.

## **Tekst**

Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla postanowili wrócić do statku pirackiego. Zleciało kilka dni. Aleksander zamierzał już wypuścić Czesława z aresztu.

– Co zamierzasz, Aleksandrze? Arrr! – zapytał Hapaczeszko.

– Zamierzam wypuścić Czesława z więzienia. – odparł Aleksander.

– Możesz teraz wypuścić go. – oświadczyła Pavla.

  Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla wrócili do Jaromenka. Następnie szli prosto przez Polną, potem skręcili znów w prawo przez Poprzeczną, następnie przez Kamienną, następnie przeszli ulicę Sądową, a następnie udali się do aresztu. Nad poszli na więzienie pod numerem 116. Aleksander pukał do kraty.

– Czesławie, proszę otworzyć. – poprosił Aleksander.

– Mam dla Ciebie coś wyjątkowego. – rzekł Ksawery. – Będziesz zachwycony.

– Ale pycha! – jęknął Hapaczeszko.

– Proszę mi wierzyć. To najlepsza przekąska, jaką w życiu jadłem. Arrr! – bąknął Ksawery.

– Dość tego, Czesławie. Proszę otwierać. – rzekł Aleksander.

– Jeśli nie otworzysz, sami to zjemy i nic tam nie zostawimy. – odrzekł Aleksander. – I nigdy już Ciebie nie odwiedzę.

Aleksander ukradł ze stolika klucz, włożył ten klucz do zamku, otworzył zamek i otworzył kratę. I zauważył, że Czesław przeciął swoje gardło bardzo ostrym nożem, zdjął ze swoich rąk kajdanki i spadł na podłodze. Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla podeszli do Czesława, patrzyli na Niego ze zdumieniem i rzekli do Niego: „Oho! Czesław, co ty narobiłeś? Dlaczego ty podciąłeś swoje gardło? Leci ci za dużo krwi. A broda, a szyja, a dłonie, a płaszcz, a bluza, wszystko jest pokrwawione. Co to jest? A jak mamy przynieść Cię do klinik. A jak musimy Cię zanieść Ciebie na zabieg operacyjny, i potem będziesz leżeć w łóżku?”

– Ychy! – rozpromienił się Czesław.

– Akurat! Naraziłeś o swoje zdrowie, to jest bardzo głupio. U Ciebie w głowie jest piractwo i złość. – rzekł Aleksander.

– Czesław, wstań! – rozkazał Ksawery.

Czesław wstał i wyszedł z więzienia.

– O, Matko Boska! Niech żalę się nad Wami. – pożalił się Czesław.

– Patrz, Czesław! Co ty narobiłeś? Ty bardzo, bardzo krwawisz. – rzekli Aleksander i Ksawery.

– Musisz udać się do klinik! – krzyknął Aleksander.

– Ja nie chcę iść do klinik. – zaprzeczył Czesław.

– To bardzo głupio, że nie chcesz iść do klinik. – rzekł Aleksander. – Bardzo proszę, Czesław, nie krzywdź siebie. Arrr!

– Sądzę, że mam rację. – odrzekł Czesław.

  Skaleczony Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili areszt. Przyszedł do Czesława, Aleksandra, Ksawerego, Hapaczeszka i Pavli Adwokat.

– Cześć Adwokacie! Arrr! – przywitał się Czesław.

– Cześć, Czesławie! Wyrażam szacunek ludziom z Karaibów: wyjście sami widzieli. Jeśli słuchać będziecie mojego głosu i strzec mojej mowy, będę Wam pomagać, a niech Czesław będzie gotowy na trzeci dzień. Gdy trąba będzie rozlegać się, niech wstąpią na górę, a nie zapomnij naznaczyć granicy wokoło niej, żeby nikt zbytnio nie przybliżył się, wszelki bowiem, który przekroczy granicę, śmiercią umrze. – rzekł Adwokat.

– Uczynimy, cokolwiek przykazałeś Nam. – dodał Czesław.

– Ja jestem Adwokatem. – powiedział Adwokat. – Wywiodę Cię z Morza Karaibskiego z domu niewoli.

1. Nie będziesz robić niczego złego.

2. Nie będziesz brał niczyjego imienia bez potrzeby.

3. Pamiętaj, dzień święty musisz święcić.

4. Czcij przyjaciół i znajomych.

5. Nie zabijaj.

6. Nie kłam.

7. Nie kradnij.

8. Nie mów przeciwko obcemu fałszywego świadectwa.

9. Nie pożądaj kobiet obcego.

10. Ani domu, ani sługi, ani służebnicy, ani piratów, ani ptaków, ani żadnej rzeczy, która jego jest.

I Adwokat opuścił Czesławowi karę. Czesław podszedł do Aleksandra, Ksawerego, Hapaczeszka i Pavli.

– Już jestem niewinny, ale bardzo krwawię. Arrr! – powiedział Czesław.

– Wiem, że bardzo krwawisz i jesteś niewinny. Tylko nie popełnij żadnych win, Czesław! Słyszysz mnie? – rzekł Hapaczeszko.

– Nie, nie słyszę Ciebie. – zaprzeczał Czesław.

– Nie słyszysz mnie? Nie wiesz, że jesteś bardzo skaleczony, a także Adwokat opuścił twoją winę? – Hapaczeszko rzekł do Niego.

– Tak, ja wiem. – zgodził się Czesław.

Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla szli prosto przez ulicę Tęczową. Potem skręcili w prawo przez ulicę Poprzeczną, a potem w lewo przez Polną i już opuścili Jaromenko.

– Idziemy do statku pirackiego. Arrr! – rzekł Czesław.

– Tak, idziemy. To już jest ostatnia możliwość na dotarcie naszego statku. Statek będzie wzburzony dopiero na wyspie Lorek. Już wkrótce zabiję Pavlę z łuku. Arrr! – powiedział Ksawery.

– Aha! To dobrze. To w takim razie Czesław płynie statkiem pirackim do wyspy Lorek. – zareagował Aleksander.

– Arrr! Nie ma za co. – jęknęła Pavla.

  W ten sposób Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla przeszli przez ten leśny szlak, na którym byli. Czesław rzekł: „Już byliśmy na tym leśnym szlaku trzy tygodnie temu.” Następnie Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili leśny szlak, przeszli znów przez most nad rzeką Razik i wrócili do Skraburowa. Najpierw szli prosto przez ulicę Topolową. Przy ulicy Topolowej znajdował się dwór, na którym oni już byli. Potem skręcili w prawo przez ulicę Polną Skraburowa, potem przeszli przez las, a potem poszli na plażę.

– No nareszcie znaleźliśmy nasz statek. Arrr! – powiedział Czesław.

– Cieszę się, że już znalazłeś nasz statek piracki. Arrr! – odrzekł Aleksander.

Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla znaleźli statek piracki. Ksawery nie szczędził Czesławowi pochwał. Czesław, Aleksander i Ksawery wskoczyli do statku pirackiego, Hapaczeszko przeleciał do samego końca masztu nad flagą piracką Jolly Roger, a Pavla przeleciała na płot dachu spiżarni. Czesław podszedł do kierownicy i zaczął płynąć statkiem. Aleksander postawił skrzynię obok masztu. Czesław, Aleksander, Ksawery, Hapaczeszko i Pavla opuścili wyspę Zwolin.

– Już opuściliśmy wyspę Zwolin. Arrr! – powiedział Czesław.

– Udaj się na wyspę Lorek. – rzekł Hapaczeszko.

– Dobrze. – zgodził się Czesław.

Przyszedł do Czesława Ksawery i rzekł: „Czesławie, mordo moja!”

– Nic tego. – odparł Czesław. – Mam kilka spraw do załatwienia.

Aleksander i Ksawery poszli do spiżarni i Czesława zostawili. Czesław popłynął statkiem pirackim na ostatnią wyspę.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=6uhWDAULC20