Źdźbło na źółć chrząszczy

Opis z zewnątrz:

*Na przeciwko Babilonu znajduje się mały wciśnięty pomiędzy pozostałe budynki sklep. Kiedyś wyglądał pewnie na kolorowy teraz złuszczająca się odpadająca płatami wyblakła farba nadaje mu obskórnego charakteru. Tu nawet grafficiarze nie trudzili się żeby jakoś go ozdobić. Wręcz przeciwnie sądząc po holograficznych podpisach na wszystkich innych budynkach w okolicy wygląda na to że z jakiegoś powodu omijają sklep szerokim łukiem. Być może nie chcą dobijać i tak już nędznie wyglądającej rudery. To na pewno o to musi chodzić. Neon przed sklepem napisany jest w dziwnym nieznanym języku. Dla tych którzy poświęcili swój cenny czas by go przetłumaczyć napis głosił w języku polskim: “Źdźbło na żółć chrząszczy”. Nieuważnych przechodniów którzy przypadkiem przeszli obok witryny sklepowej odpychać mogła sama muzyka dobywająca się z zewnątrz. Nieludzka jakaś. Cringowy bełkot niepodobny do niczego, ani klasycznej muzyki dawnej, jak lat 80-tych, 20-tych, metalu, czy chociażby disco, zamiast tego stawiając na dziwne rzępolenie jakiś zapomnianych instrumentów. Jeden z nich, wielka harmonia z mnóstwem guzików, nawet wisiała na witrynie tuż obok jakiegoś przepoconego jednoczęściowego kostiumu w cekiny. Bibelotowy asortyment sklepu na pierwszy rzut oka musiał być anachroniczny. Żadnych reklam. Hologramów.Nic. Ktoś kto postawił tam stopę musiałby się naprawdę nudzić. Enigmatyczny podpis w chińskoangielskim na witrynie: “Dobre bo polskie” nie zachęca*

Opis po wejściu:

Źdźbło należy do Rosjanina Siergieja Novakowa, który jest polonofilem i zbiera wszystkie relikty przeszłości z polskiej kultury. Interesuje go polska muzyka lat 2000-cznych, polskie paradokumenty i tasiemce na anachronicznych płytowych i pendrive’wowych formatach w rodzaju “Rolnik szuka żony”, “Kto poślubi mojego syna?” i “Sanatorium Miłości”. Chwali się że biały cekinowy kostium należał do samego Michała Wiśniewskiego ichniejszej gwiazdy wielkiego formatu do którego piosenek Polacy tańczyli jeszcze przez całe pokolenia. Tak naprawdę źdźbło jest muzeum a nie sklepem. To taka anchroniczna forma przechowywania rzeczy zanim wszystko zostało scyfryzowane i zdigitalizowane w 3d. Na środku sklepu znajduje się realistyczny animatronix przedstawiający kędzierzawego grubego mężczyznę z sumiastym wąsem i żółtą arafatką w kropki wokół szyji - Król Wodzirejów Krzysztof Krawczyk - mówi właściciel z dumą. Ten eksponat jako jedyny zbliżony jest do dzisiejszej technologii. Krzychu nawet tańczy i śpiewa kilka utworów na życzenie właściciela. Dużo tu modelów pojazdów z czasów Polskiej Republiki Ludowej, dużo plakatów w komunistycznym stylu, strasznie starych puzderek, lusterek i grzebyków z jakimś przystojnym młodym mężczyzną - Gajos z pancernych - wyjaśnia Siergiej ciekawskim - w albumach oprawione są teksty prostych, przeseksualizowanych piosenek, których treść nie ma kompletnie żadnego sensu, a które właściciel określa mianem “disco polo”. Na potężnym pudle z komicznie małym ekranikiem, podpisanym jako rubin, puszczane są czarnobiałe filmy z jakiejś wojny i z jakimś mafiosem z trąbką, czasem z ludźmi w wielkich betonowych blokach, czasem kłócących się między sobą nad jakimś płotem z mnóstwem powieszonych garnków na sztachetach. Czasem jakiś brodacz pojawia się w sądzie i stalkuje jakąś obciętą na króciutko dziewczynę, a potem idzie z nią na grób… no różne są zboczenia. Z sufitów zwisają dywany i sztandary które wyglądają jak jakieś dziwne obrazy złożone z przypadkowych śmieci. W rogu którejś kolejnej sali stoi mebel - ławka szkolna z zasiadającymi w niej przerażającymi lalkami. Na którymś obrazie jakaś kobieta sugestywnie je banany robiąc przy tym dziwne miny, obok stoi umywalka w której tarzała się jakaś ichniejsza piosenkarka.  Po dłuższej wędrówce po tych dziwactwach Siergiej zazwyczaj częstuje gościa sernikiem z rodzynkami i serwuje kieliszek pędzonej na ziemniakach podłej wódki.