Lipsk 2022

### Wstęp

Lipsk w tym roku był dosyć interesującym wydarzeniem ze względu na dużą gęstość akcji, niefortunnych zdarzeń oraz śmiesznych i bardziej poważnych momentach. Ze względu na różne perspektywy różnych członków, wszelakich zdarzeń oraz podróży w oddzielnych pojazdach samodzielnie nie mogę przedstawić wszystkich rzeczy w tym materiale. Dlatego zaprezentuje te, które utrwaliły mi się w pamięci najbardziej podczas przygody z jednej z ekip, a dokładnie częścią sekcji z Warszawy.

### Planowanie wyjazdu

Problemy z wyjazdem na te wydarzenie zaczęły występować jeszcze na etapie jego planowania. Pomysł autokaru spalił na panewce podczas jednego ze spotkań, na co liczyło większość z nas. Powodów ku temu było kilka: za duże koszty za tak krótki przejazd, zbyt mało ludzi, aby miało sens go wynajmować oraz mało opłacalna trasa (Nadal większość pułku musiałaby dotrzeć z dalekich miejsc na miejsca zbiórek). W skrócie skończyło się na tym, iż postanowiono, że każdy jedzie na własną rękę. Klemens skomentował to tymi słowami „Ludzie muszą się sami organizować, a nie czekać na gotowe, bo inaczej nie pojadą". Co po części okazało się prawdą, albowiem spora liczba osób, które zapisały się na wyjazd, nie pojechała z braku autokaru i braku zorganizowania.

### Podróż do Lipska

Warszawa jako jedna z nielicznych grup potrafiła się ogarnąć na tyle, aby móc wynająć bus i pojechać w 9 osób do Lipska. Jednakże jak to wiadomo, zawsze coś musi się wydarzyć. Bus spóźnił się o prawie dwie godziny (nie z naszych przyczyn) i zamiast o 12:00 wyjechaliśmy o 14:00. Przez pośpiech zapomnieliśmy zajechać do jakiegokolwiek marketu, aby kupić prowiant. Podczas odbierania Marka z Poznania okazało się, że Antoni zapomniał o karabinach dla rodziny Pałków, z tego powodu pojechali oni bez nich, przez co Mumin dostał depresji i prawie nie pojechał, gdy dowiedział się o tym fakcie. Nie wspominając tu jeszcze o wybuchowych piwach przy granicy na stacji, czy też zdjęcia z fotoradaru na autostradzie w Niemczech. Koniec końców późnym wieczorem, bo około 22-23 dotarliśmy na miejsce obozu pod pałacem. A! I nie zapominajmy o fladze Izraelskiej, którą wywiesiliśmy przy przekraczaniu granicy ;)

### Rozbijanie namiotów, czyli noc pierwsza

Jak zazwyczaj to bywa, powitaliśmy naszych przyjaciół z Gdańska, którzy dotarli na miejsce wcześniej od nas. Powitanie nie trwało długo ze względu na to, iż musieliśmy rozbić jak najszybciej namioty, ponieważ jak już było wiadomo, dochodziła praktycznie północ. Wszyscy wzięli się do roboty, sprawnie wyciągnęliśmy najpotrzebniejsze rzeczy do spania z wozu gdzie reszta gratów pozostała w samochodzie na parkingu. Podczas rozkładania obozu okazało się, że cała słoma dla rekonów została już zużyta, przez co pozostaliśmy bez niczego (dla przykładu legion zabrał dla siebie po kostki słomy i nie chcieli się z nami podzielić). Na szczęście szkodzi, ulitowali się nad nami i dali nieco słomy, abyśmy choć trochę mogli pościelić ziemię. Po udanej akcji usiedliśmy przy ognisku i rozmawialiśmy o wszelakich rzeczach, ciesząc się przybyciem do tego miejsca. Część z nas poszła wcześniej spać w tym również i ja, a reszta balowała do późna.

### Poranek ze śniadaniem

Pomimo długiej i męczącej podróży większość z nas nie miała problemu, aby wstać i zorganizować się do wyjścia na śniadanie. Natomiast pełnym zdziwieniem wszyscy patrzyliśmy się na Mumina, który jako jeden z tych, którzy balowali do późna, leżał na zdobywczym leżaku przy ognisku, na którym również spał nocą. Ubraliśmy się, rozciągnęliśmy i poszliśmy w stronę stołówki umiejscowionej bezpośrednio w budynku przy bramie, w której to nasz pułk 12 w 1813 roku podczas bitwy zaciekle walczył i bronił pozycji. Wszyscy pospiesznie przybyliśmy na śniadanie z głodnym wyrazem twarzy, albowiem jak już wspomniałem, zapomnieliśmy dzień wcześniej odpowiednio wyposażyć się w prowiant czy nawet zajechać do burger kinga. Gdy wszyscy zdążyli już pojeść, wróciliśmy do obozu, gdzie czekały nas obowiązki.

### Przygotowania oraz manewry

Będąc w obozie, na myśl przyszedł pomysł, aby wybrać się całą gromadą do sławnego pomnika bitwy pod Lipskiem. Nawet sam Adrian chciał do niego pójść, lecz ze względu na obowiązki nie mógł tam pojechać, jednakże zgodził się, aby reszta poszła na wycieczkę. Większość ferajny niezwłocznie rozpoczęła swoją przygodę (Uwieczniono to w rekovlogu), gdzie paru pozostałych w obozie zajmowali się kręceniem ładunków, czyszczeniu szpeju i wszelakie przygotowania do manewrów. Podczas samych manewrów musieliśmy połączyć się z drugim pułkiem, albowiem nie mieliśmy prawie żadnych ludzi, aby móc stworzyć sekcję. Zaskakująco pomimo przemieszanych oddziałach w sekcji manewry odbyły się sprawnie, a nawet utworzyła się fajna atmosfera szczególnie pomiędzy Adrianem a drugim dowódcą.

### Apel — rozczarowanie Adriana

Pomimo ustalonego terminu przez Adriana, ekipa z miasta musiała wrócić wcześniej, a i tak nie wróciła na czas. W dodatku ludzie, którzy skręcali ładunki i robili porządki w obozie, również nie zdążyli naszykować się na Apel w porę. Adrian był szczególnie wzburzony tym faktem, albowiem wstawiło się na zbiórkę przed apelem, podajże jedynie 3 osoby. Podczas Apelu przed publicznością Klemens ogłosił swoją tradycyjną przemowę (Po polsku. Ktoś z oficerów tłumaczył na inny język.). Ostatecznie ci, co nie zdążyli naszykować się na apel, później dołączyli i byli w jego pobliżu. Po powrocie został nadany krótki czasu wolny i ustawiono warty przy namiocie cesarza. Ja wraz z Markiem postanowiliśmy pójść na piwo po odsłużonej służbie przy Klemensie. Podczas picia nawiązała się rozmowa z brytyjskim dowódcą, który nas chwalił (nie ironicznie) za poranne zorganizowanie się, albowiem Polacy jako jedyni potrafili trzeźwo obudzić się z rana i pójść gromadą na śniadanie gdzie pozostałe zagraniczne pułki na kacu próbowały wstać. Jednak prawdę mówią w powiedzeniu „Pijany jak Polak".

### Bitwa

Przed marszem do bitwy podczas zbiórki, sekcja promieniowała dumą wśród oficerów oraz panowała miła i radosna atmosfera. Polepszył nam humor również fakt, że nowe pole bitwy jest o wiele bliżej niż te przed laty. Batalion składający się z polskich pułków był rozstawiony po prawej stronie. Nie zawiedliśmy się walką. Dużo akcji, strzelania oraz szarż na bagnety, a mówiąc krócej, rozlewała się z nas adrenalina i pot. Nawet przy braku u wroga sławnej artylerii rakietowej czy małej kompetencji niektórych przeciwników wszyscy bawili się świetnie. Lepszy obraz bitwy przedstawiony jest w samym rekovlogu (link do filmiku jest na końcu artykułu).

### Powrót do obozu oraz ostatnia noc

Wycieńczeni powróciliśmy do obozu odpocząć, gdzie sprawdzono nam broń i poinformowano nas o wieczornym zebraniu. Zadowoleni z bitwy usiedliśmy przy ognisku, machając również wszystkim turystom odwiedzającym obóz. Należy tutaj też zwrócić uwagę na fajny szczegół, gdzie jeden fotograf robił zdjęcia rodzinie Szkota, którzy wtedy spali, podczas kiedy to Marek opowiadał po angielsku (temu fotografowi) zmyśloną historyjkę o nich, tytułując ich „śpiącymi cyganami". Podczas ostatniego już zebrania dowództwo podziękowało nam za rzeczy, które zrobiliśmy, jak i za samo przyjechanie oraz zwrócenie uwagi na nasze wybieranie się. Ogłoszono również przez Klemensa spotkanie organizacyjne online (o tym, co się na nim rozmawiało, można znaleźć na poście Grzybowej w Sztabie). Tuż po tym odbył się mój egzamin na nauczyciela musztry, gdzie zdałem na wynik 5- tym samym poszerzając liczebność ludzi mogący uczyć musztrę. Jak wiadomo jeszcze podczas nocy było picie alkoholu, zajadaniem się ciasteczkami oraz jedzeniem przyszykowany przez Lorenza przekąsek w postaci sera, pomidorków, oliwek, ogórków i papryki.

### Powrót do domów

Rankiem spakowaliśmy wszelkie graty do busa, pożegnaliśmy się z resztą ekipy, która miała wyjechać później i ruszyliśmy w drogę powrotną do Warszawy. Niestety nie mogliśmy zostać, pomóc naszym złożyć namiotu Napoleona, albowiem mieliśmy napięty grafik. Droga była dosyć spokojna, wiele rozmów, śmieszków i śpiewów. Podróż z powrotem była nad wyraz spokojniejsza w porównaniu z trasą do Lipska. Wysadziliśmy przy okazji naszego Lemiesza w Poznaniu, spotkaliśmy naszego wspaniałego Antka, który przyniósł karabiny (O mało go nie zabiliśmy). Docierając do Warszawy, wstąpiliśmy szybko jeszcze do Burger Kinga i rozwieźliśmy wszystkich po domach. Na koniec u Mumina jeszcze wyczyściliśmy wóz do oddania i wszyscy się pożegnali.

### LINK DO REKOVLOGU

https://youtu.be/hq3y6bB7VMs

Tak oto wyglądał nasz Lipsk w 2022. W tym roku pozostała nam jedynie wigilia pułkowa oraz Austerlitz z wydarzeń, aby zakończyć sezon. Dziękuję za przeczytanie tego artykułu i mam nadzieje, że będę mógł pisać ich więcej w następnym sezonie.

Autorzy

Artykuł napisał: Mateusz Guz „Mateo"

Formę językową i stylistyczną poprawił:

(Tutaj podałem autorów, aby było jasno z jakiej strony i od kogo był przedstawiony materiał)