S2E1: Akko

Muraqib wracał ze swojej pierwszej misji wypełniony cennymi znaleziskami. Jego załoga, zmęczona i ranna, liczyła dni do powrotu do domu.

Haszem pogrążył się w badaniu znalezionych zapisków pokładowych oraz zakodowanych dzienników kapitańskich. Z każdą godziną spędzoną nad badaniami był coraz bardziej pewny, że odkryte materiały będą zawierały bezcenne wskazówki do zrozumienia przyczyn Wojny Horyzontów, a może i odkrycia Nadira.

Farouk, podekscytowany snuł plany odnośnie swoich wystąpień po powrocie na Mizar. W głowie układał już narracje wokoło nagranych materiałów podkreślającą swój udział w niedawnym odkryciu.

Wadi, ze stoickim spokojem patrzył się w ciemność kosmosu pilotując statek. Na mostku grawitacja była wyłączona, by złagodzić ból po ranie zadanej przez szalonego mieszkańca Sirb III - barki desantowej z II Horyzontu.

Oczekiwanie przerwał sygnał wywoławczy: "Zatrzymać statek i przygotować do kontroli". Wielka, uzbrojona fregata, stacjonująca niedaleko bramy, domagała się dostępu do statku i załogi. Wadi rozpoznał ten statek - "Wasi",fregata IV kategorii należąca do Enotii.

- Prześlijcie im te wszystkie śmieci i lecimy dalej. - oznajmiła znudzonym głosem Nazziqu al Bariq.
- Nie oddamy im niczego. To cenne znaleziska i nasza własność - zaoponował Farouq
- Mamy futydż, reszta to nic nie warte śmieci. Nie zamierzam znosić, żadnych dodatkowych opóźnień. - jej syntetyczna twarz nie wyrażała niczego. Farouk gotował się w środku. Nie rozmawiać z syntetyczną postacią. Kim ona była? człowiekiem? Inteligencją kinetyczną? A może, czymś innym?
- Zawsze ciekawiło mnie jaka w dotyku jest twoja twarz... - powiedział z drwiną wyciągając rękę w stroną producentki. Nie zdążył jednak skończyć zdania, gdyż momentalnie rzucił się na niego wielki mameluk - niewolniczy sługa Nazziqu. Wielkie łapy genetycznie zaprojektowane do przenoszenia ciężkich ładunków zacisnęły się na ręce i twarzy Farouka. Pochwycony w żelazny uścisk warczał, szarpał się i desperacko miotał obelgi.
Trzask.
Czoło Farouka uderzyło o metalową podłogę, nabierając arabeskowych odcisków. Przyciśnięty przez mamluka, klęczał z głową przy ziemi, u stup Nazziqu.
- Zainwestowałam w was czas i pieniądze. Oczekuję, że będziecie dobrą inwestycją. Jeżeli tego jeszcze nie rozumiecie, to jesteście moją własnością. Od tego mameluka różni was tylko to, że wasza praca to zarobić pieniądze i wzbudzać zainteresowanie tłumu, a jego nosić ciężkie przedmioty. Oddajcie im co chcą, lecimy na Mizar.
- A ty, przeproś - mechanicznym głosem powiedziała producentka wysuwając stopę spod pięknie zdobionej szaty. Noga była biała jak u porcelanowej lalki. Błyszczała podobnie.
Nikt nie wiedział jakie siły opętały umysł Farouka, lecz ten rzuciła się na nogę i zamiast przepraszać i błagać o wybaczenie zaczął ja lizać jak zwierzę. Kolejny cios o podłogę przerwał tą żenującą scenę.

Wadi i Haszem wiedzieli, że jeżeli Enotia odkryje dzienniki kapitana zatrzyma je pod pretekstem zbadania ich pod kątem bezpieczeństwa doktryny Kościoła Ikon. Nie posiadali ku temu żadnych praw, poza prawem silniejszego. Dlatego razem ułożyli następujący plan:
Haszem wraz z Nazziqu przejdzie na pokład Wasiego razem ze wszystkimi znaleziskami, z wyjątkiem dzienników kapitana. Zagrania z dronów zostały zmienione tak, by usunąć wszystkie ślady kapitańskiego dziennika. Wadi i Farouk udadzą się na pobliski księżyc Zib-2, gdzie jak zapewniła ich Quadira czekają na nich ludzie którzy mogą pomóc z rozkodowaniem dziennika oraz opatrzeniem ran Wadiego.

Zib-2, był piaszczystą pozostałością niegdyś wspaniałej kolonii. Kiedyś na jego powierzchni znajdowało się Akko - największe centrum nasłuchowe i komunikacyjne w Trzecim Horyzoncie. Tuziny złotych kopuł tworzyły przyjazny habitat dla setek tysięcy uczonych, filozofów, rzemieślników i kupców. Nad kopułami, niczym minarety nad sklepieniami świątyni, górowały wielkie iglice komunikacyjne odbierające i nadające sygnały z całego wszechświata. W sercu Akko znajdowały się kompleksy maszyn myślących przetwarzających i interpretujących głosy z całego znanego i nieznanego świata.

Podczas wojny Akko było jednym z głównych celów ataku i doznało wielki zniszczeń. Dzisiaj pozostały z niego jedynie strzaskane kopuły i obalone iglice. Myślące maszyny przepadły wraz ze świetnością kolonii.

Obecnie Zib-2 zamieszkały jest przez kilka tysięcy dusz żyjących pod terrorem lokalnych wataszków oraz małe grupki pustynnych nomadów, poszukiwaczy skarbów oraz uciekinierów chcących schować się przed resztą świata.

Maraquib podchodził do lądowania w miejscu wyznaczonym przez poleconych przez Quadirę ludzi. Zib-2 jednak nie był gościnnym gospodarzem. Piaszczysta atmosfera stawiała zaciekły opór, a wiatr szarpał okrętem niczym rozwścieczone morze drewnianą łupiną. Statek ledwie był panem swego losu opadając gwałtownie w atmosferę.

Wiele oczu obserwowało płonący obiekt sunący przez niebo Zib-2. Dwoje ludzi widziało w nim nadchodzących poleconych przyjaciół, jednak znacznie oczu widziało w nim potencjalny zysk. Wyruszyli za ognistą gwiazdą szukać zysku i sławy, niczym w starożytnych legendach.

Statek uderzył z impetem w olbrzymią wydmę wzbijając do góry tony piachu. Po kilkunastu chwilach kilka mniejszych pojazdów wyłoniło się zza wydmy i zaczęło ostrożni zbliżać się do niego, niczym hieny do martwego słonia.
- Jesteście na terenie Szacha Akko, władcy pustyni. Otwórzcie ładownię - oznajmił przez megafon mężczyzna w białej galabeji. Siedział na antycznej konstrukcji pojeździe, otoczony świtą uzbrojonych wojowników noszących podobne barwy.

Wadi i Farouk czekali schowani za ścianą statku. Jedynie burta okrętu dzieliła ich od nieznajomych. W rękach ściskali broń spodziewając się najgorszego. Wadi nacisnął przycisk i Maraquib wydał przeciągły syk, jego mechaniczne mięśnie rozluźniły się i wrota ładowni otworzyły się odsłaniając kompletną ciemność.
Mężczyźni w białych strojach otworzyli ogień wypełniając ciemność rozpędzonymi kawałkami metalu. Odłamki i rykoszety wypełniły ładownię.
- Odpowiemy ogniem! - krzykną Farouk i opróżnił w stronę napastników. Wadi nie odpowiedział. Leżał bez ruchu przy ścianie. Jeden ze zabłąkanych pocisków musiał uderzyć go w głowę.
Farouk przeładował broń gotowy do kolejnego strzału, kiedy do ładowni wpadł granat. Desperacko rzucił się na niego, by odrzucić go wrogom. Chwycił metalowe pudełko i zamarł. Granat ani drgnął, ładunek magnetyczny trzymał go przy podłodze. Farouk zamknął oczy i ładownię wypełniła fala zniszczenia.

Jeszcze przez kilka sekund było słychać krzyki, strzały, eksplozje i warkot silnika. Kiedy nastała cisza, Zafirah stanęła na opuszczonym trapie ładowni i oceniła sytuację. W środku statku leżały dwie osoby. Jedna martwa z potrzaskaną twarzą i urwanymi ramionami. Druga nie wyglądała wiele lepiej. Potrzaskana twarz, wybite zęby, połamane żebra i paskudna rana brzucha. Jednak pomimo tak licznych ran, jakimś tajemniczym wyrokiem przeznaczenia kurczowo trzymał się życia.
- Jeden żyje, musimy go opatrzyć - krzyknęła do mężczyzny stojącego na zewnątrz. Mężczyzna przeładował karabin akceleracyjny.