Morengia

**Morengia** (mor. bømægål **Mørænge**, mor. notmørænskait **Mørænja**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Morengia powstała w wyniku podziału Wielkiego Pallasu spowodowanego rewolucją w 313. Założycielem Morengii był uczestnik tej rewolucji - Salw Mor-Neg. Założył państwo i rządził nim z pomocą brata bliźniaka, który się nazywał Wojs Mor-Neg. Stolicą państwa zostało miasto Olt, które od tej pory nazywało się Olit.

Od kilkuset lat ten kontynent był również zamieszkany przez rozproszoną narodowość Gnidów. Po rozpadzie Wielkiego Pallasu od początku niechęć do nich wyraziła najbardziej wysunięta na północ wyspiarska Iprendia. Iprendczycy chcieli być odizolowani i wywieźli większość Gnidów do Seronkii, część do innych państw, a część się uchroniła. Z Pallasyjczykami postąpili podobnie.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Po krótkim czasie Pallas zajął całą Amię, a dla ułatwienia spraw administracyjnych podzielił ją na kolonie. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

Rok 337 to był również rok, kiedy sąsiednia i spokrewniona Damecja przejęła po Iprendczykach niechęć do Gnidów, którzy zamieszkiwali również Damecję, i również Damecyjczycy wysiedlili większość z nich do Seronkii, jednak nie pozbywali się Pallasyjczyków. Ten proces trwał rok i dlatego czasami mówi się, że to w 338 z Damecji wysiedlono Gnidów do Seronkii.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji, czyli dużego państwa (prawie jak Wielki Pallas), które sąsiadowało z Pallasem od 89 i też zajęło cały kontynent (od nazwy tego państwa wzięła się również nazwa tego kontynentu). Od początku było tam pełno konfliktów, bo Zrajzjanie to były niespokrewnione ze sobą narody, a samą Zrajzję założyli reprezentanci kilku różnych narodów i podbili cały kontynent. Jeden ze zrajzjańskich narodów (konkretnie Hunrowie) po rozpadzie państwa udał się na zachód i trafił do Kalcedonii. Pokojowo przejęli ziemie kilku państw. Założyli tam swoje państwo, które nazwali Hunrią. Po rozpadzie Zrajzji zaczęły się formować nowe państwa i tą sytuację wykorzystałą grupa Pallasyjczyków, a konkretnie rodzina Salów i ich wspólnicy. Salowie ze swoimi ludźmi przy granicy z Pallasem założyli swoje państwo, które nazwali Dagardejdan (pal. *Dag Dan*, pol. Dzień Kopania; nazwa wzięła się stąd, że przybysze w jeden dzień przekopali całą ziemię, którą chcieli sobie zająć i na niej założyć swoje państwo, żeby każdy wiedział, że to jest ich ziemia).

Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

378 to również rok, gdzie w Seronkii i Damecji władzę przejmuje syn seronckiego króla i dameckiej królowej, przez co wg zwyczajowego prawa między dwoma państwami zostaje zawarta unia personalna, jednak nowy król ogłasza ją dopiero w 380 i dlatego mówi się czasami o tym roku jako o początku tej unii.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

395 to także rok, kiedy sąsiadująca z Seronkią Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

Kolejne wydarzenia z roku 476 to początek wysiedlania Gnidów z sąsiadującej z Seronkią Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 486 Damadania zaczęła skłócać się z Aranią, Anaronem i Anorą. Arańczycy, Anarończycy i Anorczycy należą do tej samej rodziny narodów, co Damadańczycy, więc to była taka w sumie kłótnia między rodzeństwem. Niektórzy twierdzą, że to jest koniec starożytności i początek średniowiecza, ale już najważniejsze zmiany zaszły jakieś 10 lat wcześniej, a to, co się działo wtedy, to była co najwyżej finalizacja tych przemian, która też potrwała trochę.

Rok 486 to był również rok końca unii personalnej Seronkii i Damecji, bo król obu państw nie mógł znieść braterskiej wojny Seronków i Morengów. Wtedy Seronkia straciła częściowo wsparcie militarne, ale kontynuowała swoje działania jeszcze pięć lat, a potem przestała, bo władcom już się nie chciało.

W 529 Ursaria i Arania zaczęły zacieśniać ze sobą więzi. W końcu zaczęto mówić o przyjaźni ursaryjsko-arańskiej. Niektórzy akurat to zdarzenie uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo to zdarzenie też zapoczątkowało zmiany podobne do poprzednich, ale najważniejsze zmiany zaszły dawno, a to było, że tak powiem, dopełnienie dzieła.

Rok 529 to był także rok, kiedy król Seronkii zarządził wysiedlenie przynajmniej większości Gnidów do Rajfandii. Wysiedlanie trwało sześć lat, więc czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło w 535.

Mimo końca wojny między Seronkią a Morengią, napięcie między państwami nie ustało. Rok 565 to był rok nagromadzenia się negatywnych emocji w tamtych rejonach. Aura była tak zła, że władcom i obywatelom wyjebało nerwy i doszło do II wojny seroncko-morendzkiej. Walczyli również mieszkańcy przy granicy. Wojna trwała siedem lat, czyli zakończyła się w 572.

W 622 musanizm pojawił się w Seronkii i Morengii. Monarchowie i możnowładcy obu państw wzajemnie się oskarżali o winę tego stanu rzeczy, co spowodowało III wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała tylko dwa lata, bo przestraszeni musaniści stamtąd już po roku nawrócili się na pallasyzm.

W 738 w południowej Kalcedonii pojawił się wschodniozrajzyjski wakupizm i zdobył tam popularność. Pojawił się on również w Morengii i zdobył popularność. To było dla Seronków pretekstem do wywołania IV wojny seroncko-morendzkiej. Zaatakowali ich pod pretekstem chęci nawrócenia. Wojna zakończyła się w 746, czyli trwała 8 lat. Wygrali Seronkowie, bo osiągnęli swój cel, czyli zdepopularyzowali wakupizm w Morengii. Jak się jednak później okazało, zostali jeszcze wakupiści w Morengii i nowym zadaniem rycerzy seronckich, którzy przebywali w Morengii, było niszczenie świątyń i obiektów wakupistycznych. Potrwało to rok.

W 1054 doszło do podziału pallasyzmu na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Seronkowie przyjęli pallasyzm ezoteryczny identycznie jak Damecyjczycy, którzy dodatkowo do tego przyjęli do siebie ursaryjski nawyk jednoczesnego reprezentowania jakiejś filozofii. Morengowie również postawili na pallasyzm ezoteryczny, jednak dalej pozostawało tam całkiem dużo pallasystów klasycznych, a zdaniem ówczesnego króla Seronkii, który był trochę jebnięty, Morengowie byli po drugiej stronie, czyli przyjęli pallasyzm klasyczny. W ten sposób on znalazł pretekst do kolejnego ataku, przez co w 1054 wybuchła V wojna seroncko-morendzka, która potrwała aż 9 lat, czyli zakończyła się w 1063, a w jej trakcie oraz jeszcze 2 lata po jej zakończeniu Seronkowie tam przebywający siłą nawracali morendzkich pallasystów klasycznych na pallasyzm ezoteryczny.

W 1453 Zjednoczone Województwa Amii - jedna z kolonii Pallasu - rozpoczęły swoją walkę o niepodległość. Na ich wzór swoją walkę zaczął Lakaton - region w Anaronie. Również w 1453 w Seronkii przejął władzę król, w którym od małego drzemała wizja Wielkiej Seronkii na wzór Wielkiego Pallasu. Znalazł przy tym pretekst do zaatakowania wrogiej Morengii, co spowodowało VI wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała 10 lat i zakończyła się aneksją Morengii, ale król dosłownie umarł ze szczęścia niedługo po zakończeniu wojny i władzę po nim przejął jego syn, który nie kontynuował idei Wielkiej Seronkii, ale również nie wypuścił Morengów.

Od tej pory język morendzki zaczął brać coraz więcej zapożyczeń z języka seronckiego.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty. Ursaria też się do tego dołączyła. Posiadała kilka kolonii w Ufrynkii.

Również w 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Morengowie też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Morengów dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa. Władze seronckie powstrzymywały jednak Morengów od uciekania, bo wiedzieli, że ZSA jest drugą szansą dla praktycznie każdego na świecie i nie chcieli, żeby Morengowie mieli tę drugą szansę.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

W 1607 planowano założenie Związku Państw Północnoursaryjskich, w który chciano zaangażować Damecję, bo w tamtejszych sferach wyższych pojawiło się paru Ursaryjczyków, ale Damecyjczycy mimo wszystko nie byli Ursaryjczykami.

W 1617 Morengowie rozpoczęli rewolucję chcąc odzyskać niepodległość po latach. Walka trwała aż 11 lat i w 1628 zostało odtworzone państwo morendzkie.

W 1629 król Morengii wziął ślub z królową Damecji i ogłosił unię personalną obu państw. Język morendzki przez lata czerpał z języka seronckiego i Morengowie z jakiegoś powodu postanowili czerpać z języka dameckiego.

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską.

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Tym wszystkim wydarzeniom towarzyszyła jeszcze chęć wprowadzenia kolejnych zmian, bo stwierdzono, że tak naprawdę jeszcze nigdy nie było takiego czegoś jak "dobre czasy", więc rozpoczęto kolejne zmiany społeczno-kulturalne mające zmienić wszystko. To wszystko zdaniem zdecydowaniem większości zapoczątkowało epokę oświecenia, kończąc barok.

Chciano przeprowadzić te zmiany w jeden rok, ale rozciągnęło się do ok. 1740. W 1740 Królestwo Anflii i Królestwo Kopsji zjednoczyły się tworząc państwo, które otrzymało nazwę Duża Barania (od regionu Barania zajmującego całą Anflię, cały Lafonet i cały Konfolit zamieszkałego przez naród Barów przed pojawieniem się tam Pallasyjczyków). Na tamtym terenie dopiero wtedy rozpoczęło się oświecenie i tamten moment w sumie zakończył przemiany zapoczątkowane ok. 50 lat wcześniej.

Jako że Damecyjczycy przejęli po sąsiadujących z nimi Ursaryjczykach skłonność do wyznawania jakiejś filozofii obok religii, to samo trafiło do Morengii po zawarciu unii personalnej.

W 1789 Pallas anektował Ursarię i odebrał Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Ten moment zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu.

Dodatkowo od 1789 w Seronkii i Enfirii panowało bezkrólewie. Dopiero w 1790 władzę w obu państwach przejęły dwie różne osoby i tym samym dobiegła końca unia personalna obu państw. A do 1791 w Morengii rozmyślano, jak by można podbić Seronkię.

W 1822 Duża Barania anektowała pobliską Rajfandię. Ten moment uważa się za koniec oświecenia i początek romantyzmu w tamtym rejonie.

Dodatkowo od 1822 były plany zjednoczenia Damecji i Morengii. Udało się po roku i od 1823 Damecja i Morengia były jednym państwem.

Jako że już przed unią personalną morendzkim posługiwało się mniej osób niż dameckim, morendzki przejmował coraz więcej zapożyczeń z dameckiego (wypierając jednocześnie zapożyczenia z seronckiego) oraz i tak schodził na niższy plan. Po zjednoczeniu jezykiem ojczystym morendzkich sfer wyższych nie był morendzki, a damecki, a większość Morengów używała tzw. języka damecko-morendzkiego. Za to zwykły język morendzki zszedł na najniższy plan i był językiem biedaków i wieśniaków.

W 1849 Damecja i Morengia podzieliła się ponownie na dwa państwa.

Od tej pory Morengowie próbowali "oczyścić" swój język z zapożyczeń i utworzyć jakiś standard językowy. Język damecko-morendzki przestano nazywać tak, jak go nazywano do tej pory, a nazwano go po prostu językiem morendzkim. A więc istniały dwa języki morendzkie: dawny damecko-morendzki i morendzki z niższych sfer. Na bazie dawnego damecko-morendzkiego utworzono więc standard językowy o nazwie *mørængål*, czyli *język Morengów*. Próbowano więc stworzyć drugi standard na bazie tego oryginalnego języka morendzkiego, ale ten był w zastoju od setek lat i był po prostu starodawnie brzmiącą mową. No i chuj. Na bazie dialektów biedacko-wieśniackich stworzono standard językowy o nazwie *iktengål*, czyli *dawny język*. Z racji jednak tego, że naostrzał się konflikt między zwolennikami obu wersji języka, językoznawcy i władcy chcieli stworzyć uniwersalny standard (miał się nazywać *genrilmørænskait*, czyli *ogólny język morendzki*).

31.12.1849 Pallas dał niepodległość Ursarii oraz status półkolonii pallasyjskich oprócz Takany otrzymały również m.in. Zaoralia na kontynencie Zaoralia i Nilfie na kontynencie Zrajzja. Ten moment uważa się za koniec romantyzmu i początek pozytywizmu.

1.01.1850 ZSA miało wyspę Kipier za swoją kolonię, ale tego dnia ją wyzwoliło. Od razu wojska pallasyjskie i barańskie rzuciły się na tą wyspę, bo to był ich teren sporny. Ten moment uważa się za początek ery pozytywizmu.

W 1850 ogranizono unię między Damecją i Morengią i uznano to za tzw. "częściową unię personalną".

Przez cały czas próbowano "oczyścić" z dameckich zapożyczeń oba standardy morendzkiego. W końcu w latach 50. zmodyfikowano *mørængål*. Zaczęto od zmiany jego nazwy w 1854 na *genrilgål*, czyli *język ogólny*, a potem włączono w niego wariant języka dameckiego polegający jedynie na tym, że występuje w nim wypowiedź morendzka, oraz wariant języka dameckiego z zapożyczeniami morendzkimi. To były również jedne z wersjki językowych kiedyś stosowanych. W międzyczasie dialekty języka morendzkiego były już "czyste".

Od 1890 rosła popularność standardu *genrilgål*.

W 1912 unia personalna Damencji i Morengii dobiegła końca.

Wtedy zajęto się unowocześnianiem standardu *iktengål*. Jeszcze bardziej go "oczyszczono" z naleciałości dameckich poprzez utworzenie całkowicie nowych słów i zasad językowych i taką wersję tego standardu nazwano *bømægål*, czyli do połowy okresu międzywojennego *język współczesny/nowoczesny*, a od drugiej połowy okresu międzywojennego *język książkowy/język literacki*.

W 1913 zmieniono nazwę hipotetycznego standardu *genrilmørænskait* na *univirsilmørænskait*, czyli *uniwersalny język morendzki*.

W 1914 zmodyfikowano standard *genrilgål* poprzez stworzenie kilku nowych słów i zasad językowych niespotykanych ani w *bømægål*, ani w dameckim.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Morengia była tu neutralna. Chciała jednak zaatakować również neutralną Seronkię i vice versa, ale po obu stronach były obawy, że jedna strona się dołączy do większego sojuszu i chuj z tego wyszedł.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

Zapanował ogólny pokój na kontynencie, ale Seronkom przeszkadzało to, że w Morengii szerzył się ateizm, a w Damecji - agnostycyzm. Ale za to i jedni, i drudzy nie porzucali swoich filozofii, do których skłonność Morengowie przejęli po Damecyjczykach, a Damecyjczycy - po Ursaryjczykach.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Morengia dalej była neutralna.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych. Morengia w tym konflikcie była po stronie kapitalistów.

Po wojnie uchwalano wiele reform językowych mających zbliżyć do siebie dwa standardy językowe (1945, 1947, 1950, 1960, 1970, 1980, 1985 1990, 1991, 2000, 2001, 2006, 2007, 2012, 2014, 2017, 2020, 2021, 2022) i umożliwić stworzenie i wprowadzenie jednego, ogólnego standardu. Jednocześnie po wojnie na znaczeniu i uzytkownikach zyskiwał standard *bømægål*, osiągając pod koniec zimnej wojny około 90%, jeśli chodzi o użytkowników języka. To z kolei utrudniło utworzenie jednego standardu.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od 1990 w Morengii ateiści stanowili większość, co przeszkadza do teraz Seronkom, bo im w Morengach przeszkadza dosłownie wszystko. Dodatkowo mimo pozytywnych relacji z Damecyjczykami Seronkom przeszkadza dominacja agnostycyzmu u nich od 1990.

Co ciekawe, nie wiadomo ilu dokładnie jest ateistów w Morengii, bo w 1990 wprowadzono podatek kościelny, przez który dużo osób odeszło z Kościoła, ale nie odeszło od wiary. Jednocześnie wiele osób po zimnej wojnie zostało ochrzczonych, ale niewychowywanych w wierze, a do wspólnoty na papierze wciąż należą. Identycznie ci, którzy od wiary odeszli. Szacuje się, że ateistów w tym państwie jest przynajmniej 51%, ale taki wynik i tak jest wątpliwy, bo po prostu oszacowanie ilości członków tej grupy ludzi w przypadku tego państwa jest w chuj trudne.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

## Rzeczy, które stworzyła Morengia oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język morendzki - język Morengów. Podobny do pallasyjskiego, anflijskiego i seronckiego. Czasami bardzo podobny do dameckiego, a czasami mało podobny. Nauka zajmująca się tym językiem to morengistyka.

Mechanika maszyn produkcyjnych - Morengowie nie chcieli być w chuj do przodu w porównaniu do Pallasu, więc stworzyli coś podobnego, co Seronkowie. Stworzyli maszyny zajmujące się produkcją. Tak powstała mechanika maszyn produkcyjnych.

## Geografia

Morengia to kraj na południu i południowym zachodzie nizinny, a na północy i wschodzie górzysty. Podzielony jest na regiony, a regiony są podzielone na gminy. W czasach, kiedy te ziemie należały jeszcze do Pallasu, dało się wyróżnić takie jednostki osadnicze jak miasto, wieś, osada, gród i podgrodzie. To miast było najwięcej. W 313 powstało państwo Morengia i wtedy województwa jeszcze zachowano (jednak nieznacznie zmieniono ich kształty), ale wszystkie miasta stały się grodami, a także łączono wsie w grody, a te wsie i osady, które znajdowały się już w sąsiedztwie grodu, stawały się jego podgrodziami. To osad jednak w tym państwie było najwięcej. W 618 założono bardzo dużo nowych grodów, a w 872 zakładano nowe podgrodzia. W 990 założono tu pierwsze miasto, a w 991 pierwszą wieś. Wtedy zniesiono podział na województwa i powiaty, a jedno i drugie zastąpiono rejonami, a gminy dalej pozostawiono. Miasta zakładano poprzez łączenie grodów z ich podgrodziami. W ten sposób w 1500 zlikwidowano ostatni gród. Aktualnie większością są tu miasta.

## Ludzie

Kiedy tu był jeszcze Pallas, najbardziej zamieszkane były miasta, ale w 313 powstała Morengia, w której miast i wsi nie było, a były grody, podgrodzia i osady. Osad było najwięcej, ale to grody były najbardziej zaludnione. Od 618 zaczęto zakładać więcej grodów, a to w podgrodziach większość ludzi zamieszkała. Ze względu na to od 872 zakładano wiele nowych podgrodzi, żeby ludzie mogli się pomieścić i to ich było najwięcej, a także w dalszym ciągu ich mieszkańców. Tworzenie miast rozpoczęto od 990, a wsi - od 991. Od 1500 na terenie Morengii nie ma już żadnego grodu, podgrodzia ani osady. Najwięcej jest miast i ich mieszkańców.

Pallasyjczycy, którzy sie tu pojawili już w starożytności, byli w zdecydowanej wiekszości prawicowcami i konserwatystami. W 313 powstało nowe państwo, czyli Morengia, i wykształcił się nowy naród, czyli Morengowie. Ich władca reprezentował poglądy centrowe i narodowo-konserwatywne, więc nowy naród też takie reprezentował. W 378 władzę przejął centrowiec i narodowy liberał i tacy sami stali się ludzie, a w 476 wrócił wcześniejszy stan rzeczy. W tym samym roku zdążył on się zmienić, bo ludzie stali się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 477 władze stały się prawicowe i narodowo-liberalne, ale nie zmieniło to nic wśród ludzi. W 488 władzę przejmują prawicowcy i narodowi konserwatyści, a ludzie stają się prawicowcami i narodowymi liberałami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze stają się prawicowe i narodowo-liberalne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę przejmują centroprawicowcy i narodowi konserwatysci, a ludzie stają się tacy sami. W 622 rządzić zaczynają centrowcy i narodowi konserwatyści. W 682 Morengowie stawali się centrowcami i narodowymi liberałami, w 732 - centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami, a w 733 centrolewicowcami i narodowymi liberałami. W 872 rządzić zaczynają lewicowcy i narodowi konserwatyści. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny.

W 1455 do władzy dochodzą centrolewicowcy i narodowi konserwatyści, a 1463 dochodzi do aneksji przez Seronkię. W tamtym okresie państwem rządzili centrowcy i narodowi liberałowie, a Morengowie stali się tacy sami. W 1490 Seronkią zawładnęli centrowcy i narodowi konserwatyści i tacy sami stali się ludzie.

W 1492 niepodległość otrzymało takie państwo jak Netarlandia, a także wykształcił się taki naród jak Netarlowie. Netarlandią zawładnął centrowiec i narodowy konserwatysta, a wówczas Seronkią zawładnął centrowiec i narodowy liberał. W 1493 władzę w Netarlandii przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Seronkii centrowcy i narodowi konserwatyści. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Netarlandii rządzić zaczęli centrowcy i narodowi socjaliści, a w Seronkii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Netarlandii do władzy doszli centrowcy i narodowi liberałowie, a w Seronkii centrowcy i narodowi socjaliści. W latach 1514-1588 w Netarlandii i w Seronkii panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514. Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi konserwatystami. Seronkowie za to stają się prawicowcami i narodowymi socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi liberałami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt i wtedy Netarlandia odeszła od standardów barańskich i została jedynie przy kalcedońskich. Lenburtem rządził prawicowiec i narodowy socjalista, a Seronkią zawładnął centroprawicowiec i narodowy konserwatysta. W 1602 władze netarlskie zmieniły poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, bralckie - centroprawicę i narodowy socjalizm, lenburskie - centrum i narodowy konserwatyzm, a seronckie - centrum i narodowy liberalizm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i władze netarlskie stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, władze bralckie centroprawicowe i narodowo-liberalne, władze netarlskie - centroprawicowe i narodowo-socjalistyczne, a władze seronckie - centrowe i narodow-konserwatywne. W 1603 Seronkowie stawali się centroprawicowcami i narodowymi liberałami, w 1604 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1605 - prawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1606 - prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1607 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1608 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1609 - lewicowcami i liberalnymi socjalistami, w 1610 - lewicowcami i socjalistami, a w 1611 - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Seronkowie stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii stawali się lewicowcami i liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1628 po 11 latach walki odtworzone zostaje państwo morendzkie, w którym władzę przejmują lewicowcy i socjaliści, a takie same poglądy przejmują Morengowie. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Seronkowie stają się lewicowcami i socjalistami, a Morengowie lewicowcami i liberalnymi socjalistami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1648 Bralcja podzieliła się na Falerię i Lawortim. Seronkowie stali się lewicowcami i socjalistami, a Morengowie lewicowcami i liberalnymi socjalistami. W 1688 Bralcja się jednoczy i wszyscy Bralcowie są tacy sami jacy byli do tej pory Falerowie. Lenburcjanie też stali się tacy, jak dotychczasowi Lawortowie, czyli jak dawniej. Tak samo Seronkowie i Morengowie. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Seronkii przejmują centroprawicowcy, narodowi konserwatyści i radykałowie, a w Morengii centroprawicowcy i narodowi liberałowie. W tym samym roku w Seronkii władze się zmieniły na centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, a w Morengii na centroprawicowe, narodowo-konserwatywne i radykalne, żeby w 1690 powróciły poprzednie. W 1693 Seronkowie stali się prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, a Morengowie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami.

W 1698 Lenburt stał się zależny od Damadanii w wyniku udanego ataku. Władzę przejęli damadańscy prawicowcy i liberałowie, ale nie zmieniło to poglądów ludzi. Seronkią zawładnęli wtedy prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie się nie zmienili. Władcy Seronkii byli tacy sami, jak przeciętny Lenburcjanin. Morengią zawładnęli wtedy prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, ale ludzie nie byli za to radykalni. W 1700 Morengowie stali się prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami, w 1701 - prawicowcam i narodowymi liberałami, w 1711 - prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, ok. 1713 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a w 1721 - lewicowcami i liberałami. Od ok. 1738 Seronkowie przeszli na poglądy lewicowe, konserwatywne i religijne, a Morengowie nic się nie zmieniali. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy Seronkii reprezentowali poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne, a sami Seronkowie lewicowe i konserwatywne. Władcy Morengii reprezentowali poglądy lewicowe i konserwatywne, a sami Morengowie lewicowe, konserwatywne i religijne. W 1789 Netarlowie stali się lewicowi i konserwatywni, Bralcowie lewicowi i liberalni, Lenburcjanie lewicowi i socjalistyczni, Seronkowie prawicowi i narodowo-konserwatywni, a Morengowie prawicowi i narodowo-liberalni. W 1809 Seronkowie stali się centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Morengowie lewicowcami i konserwatystami. W 1821 w Seronkii zaczynają panować lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a w Morengii lewicowcy i liberałowie. W 1822 w Seronkii dominować zaczynają lewicowcy i konserwatyści, a w Morengii lewicowcy i konserwatywni liberałowie.

W 1826 Bralcja i Lenburt zawierają unię personalną. Bralcją rządzić zaczynają więc centrolewicowcy i liberałowie, ale Lenburcjanie jednak dalej pozostają centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Seronkią rządzą centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a sami Seronkowie są lewicowcami i konserwatystami. Morengią rządzą za to lewicowcy i konserwatyści, a sami Morengowie są lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Seronkowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, a Morengowie centrowcami i narodowymi konserwatystami. W 1849 Netarlowie stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centrowcami i narodowymi konserwatystami, Seronkowie centrowcami i narodowymi liberałami, a Morengowie centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, w Bralcji i Lenburcie centrolewicowcom, liberałom i ludowcom, w Seronkii lewicowcom i konserwatystom, a w Morengii lewicowcom, konserwatystom i ludowcom. Lenburcjanie poglądowo różnili się od władców i stali się lewicowcami i konserwatystami, Seronkowie byli lewicowcami, konserwatystami i ludowcami, a Morengowie lewicowcami i liberałami. W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W tym samym roku Ursaria anektowała Lenburt i ludzie przyjęli wtedy poglady prawicowe i konserwatywno-liberalne. W Seronkii do władzy dochodzą centrolewicowcy, liberałowie i ludowcy, a w Morengii lewicowcy i konserwatyści. W 1911 w Morengii rządzić zaczynają lewicowcy i liberałowie. Lenburt odzyskał niepodległość dopiero w 1912 i rządzili nim lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Seronkii władzę przejęli lewicowcy i liberałowie, a w Morengii lewicowcy, liberałowie i ludowcy. W 1914 władza w Morengii zmienia się na prawicową i narodowo-konserwatywną, w 1916 na prawicową i narodowo-liberalną, żeby w 1918 zmieniła się na centroprawicową i narodowo-konserwatywną. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze morendzkie stały się lewicowe i konserwatywne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na centrolewicę i umiarkowany liberalizm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd Morengii stał się centrolewicowy i umiarkowanie konserwatywny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 prezydent Netarlandii stwierdził, że jest centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem, prezydent Lenburtu - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, król Seronkii - centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą, a król Morengii - centrolewicowcem i umiarkowanym liberałem.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Morengii przejmuje lewicowiec i liberał, a w 1993 lewicowiec i liberalny konserwatysta. W 2006 rządzić zaczyna lewicowiec i umiarkowany konserwatysta, w 2021 centrolewicowiec i liberał, a po pół roku narodowy centroprawicowiec i liberał. W 2022 Morengią rządzić zaczynają politycy centroprawicowi i liberalno-konserwatywni.