Zetrzeć mu uśmieszek kostką mydła

Jesteś nie na żarty nienażarty, a kiedy znajdziesz się w takim stanie lepiej z tobą nie zadzierać! A już tym bardziej szczerzyć brudne, żółte zęby jak wiejska pinda na zdjęciu poślubnym. Już ty mu zetrzesz ten uśmieszek z twarzy!

Nie tracąc czasu łapiesz za stojącą obok kuchennego zlewu kostkę „Szaro Gęsi”, co dziwne tym razem w specjalnym wydaniu o kolorze fuksji, po czym wpychasz mu ją z impetem w gębę by raz po raz energicznie pocierać. Czujesz jak pod mydłem ugniatasz i rozsmarowujesz twarz pakisa dokonując nieodwracalnych destrukcji.

- Ty zawszony kundlu! Ty nędzna, wyleniała…

Jednak za nim brudas zdążył dokończyć litanię przerwałeś mu ją wpychając kostkę głęboko do gardła. Głębiej i głębiej dokonując mydlanej gastroskopii.

- Akhe… Akhe! – próbuje odkrztusić twoją łapę, jednak to na nic, bo już dawno przekroczyłeś odźwiernik nieodzownie sunąc teraz, poprzez dwunastnicę, do jelita grubego.

- Nie potrzebujesz tego – uśmiechasz się do turasa, po czym z nagłym szarpnięciem wyrywasz wyrostek robaczkowy.

- Aaarghhh łaaa bleee blyp kurwa blurgh! – jęczy z bólem.

Nie zwracasz uwagi na jego postękiwania i przebijając się na wylot przez jelito grube szarpiesz za zwisający spod żeber pęcherzy żółciowy. Jednak w momencie gdy chwyciłeś za woreczek ten niemal natychmiast pęka wydobywając z siebie niewiarygodne pokładzie żółci, które przez lata składował kozojebca. Żółtawy płyn leje się i leje, aż wreszcie rozsadza od środka brudasa, by wyważyć ścianę i wreszcie popłynąć przez miasto na wzór Żółtej Rzeki Huang He.

Niemal natychmiast przy twoim wyrzuconym na brzeg cielsku, na podobieństwo waleni w czasie odpływu, zjawia się tłum gapiów.

- Dzień dobry tu znowu ja, Aga Romanowska, wraz z nowym wydaniem „Co jeszcze doskwiera mieszkańcom Olsztyna?”. Jak zwykle jestem w samym sercu wydarzeń. Przede mną leży grubas wyrzucony na brzeg przez niesamowicie brudną rzekę, której jeszcze wczoraj tu nie było. Czy miejscy urzędnicy mają zamiar w końcu coś z tym fantem zrobić?! – półprzytomny słyszysz nad uchem świergot jakieś pindy z wyraźnym zespołem Nabytym.

- Od okolicznych mieszkańców wiem, że rzeka ma swoje źródło w pobliskiej kebabiarni. Za chwilę spróbuję porozmawiać z nieprzytomnym grubasem – kontynuuje.

- Grubasie, słyszysz mnie? Zgadasz się na wywiad? – dopytuje wścibska dziennikarka. Widząc jednak twój zupełny brak reakcji ta, nie zastanawiając się, przystępuje do wykonania wdechów ratowniczych. Jest reporterką z krwi i kości.

Nie wytrzymasz tego! Ostatkiem nadwątlonych sił próbujesz przegnać pindę.

- Głupfa płynda! – charczysz z żółcią w gębie.

- Słucham? Możesz powtórzyć?

- Głypa płynna!

- Łyna? Ale co to w ogóle znaczy?

- Głypa łynna! – powtarzasz, po czym wyraźnie wskazujesz, że jak nie da ci spokoju to utopisz ją w tej rzece żółci.

- A, czyli to rzeka się tak nazywa! – wrzeszczy uradowana pinda – Łyna, ładnie, choć jest brzydka.

Nie wytrzymasz już tego, ostatnim podrygiem rzucasz się niczym przyczajony tygrys, ukryty smok na pindę, jednak ta zaprawiona już w bojach uchyla się, po czym masą niemal równie potężną jak i twoja zwala się na ciebie. Parszczycie się jak dwie świnie w błocie i chyba właśnie to przyciągnęło świńskiego hycla.

- Oj popatrz jakie świnki! – zawołał, jednak z nim zdołałeś go ujrzeć spod fałd Romanowskiej, twoją twarz spowiła ciemność wnętrza płóciennego wora. I z hukiem wylądowałeś w przyczepie doczepionej do, jak zdołałeś ujrzeć przez dziurę w worku, Seata Ibizy.

Na farmie