Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 13

## Hoofdstuk 13: Het Dode Bos

Khaelen
keek voorzichtig naar beneden, hij zat enkele honderden meters hoog op de rug
van Gifklauw, achter Ostraxia. Serad vloog naast hen op Zonnevlam. Onder hen
zag Khaelen het dorre, uitgestrekte landschap van Shiraz. Ze waren onderweg
naar het “Karavaan” een autonome groep van reizigers in Shiraz, hun volk zou veel
ouder zijn dan Alran en Dessra, ze waren er zelfs voor het oude koninkrijk van
Shiraz. Het Karavaan was meestal verspreid over Shiraz in kleinere groepen. Ze
vlogen nu naar de Oosterse Karavaan, in het uiterste van Alran. “Kijk!” riep
Serad al wijzend. Een lijn van woonwagens strekte zich voor hen uit. De Oosterse Karavaan was redelijk klein omdat het in een afgelegen gebied
rondreisde, maar toch had Khaelen nog nooit zoveel woonwagens bij elkaar
gezien. Allemaal in verschillende kleuren en groottes, voortgetrokken door een
ras van paarden dat ideaal was om woestijnen te overleven. Sommige, grotere
woonwagens werden zelfs door Rotshoorns voort getrokken(een stevig gebouwde
drakensoort die vooral in Shiraz voortkwam). De voorste wagens stopten en
Khaelen zag mensen uitstappen en tenten opzetten. “Ze stoppen voor de avond,”
riep Ostraxia boven het geluid van de wind uit, “Tijd om te landen!”

Enkele
mensen kwamen kijken naar de twee draken die enkele meters van de eerste wagen
landde op de hete, stenen grond, maar de meesten keken veilig vanuit hun wagens.
Een groepje soldaten stapte naar voor, vooraan liepen twee mannen die
vermoedelijk de leiding hadden. Khaelens vermoeden werd bevestigd toen de
oudste van de twee zei: “Welkom Khaelen, we verwachtten u. Ik ben Qhara, de
leider van de Oo*sterse Karavaan.*”
Khaelen bekeek de man is goed. Hij had bruin haar en een kortgeschoren baard, een
groot litteken ontsierde zijn gezicht en ging richt door zijn linkeroog, of
toch waar zijn linkeroog hoorde te zitten, nu zat er een wit, glazen oog, zijn
andere oog was bruin. Hij droeg een harnas dat omwikkeld was met donkergele
doeken. Hij droeg ook een soort van sjaal die, ontdekte Khaelen toen hij naar
de soldaten keek, werd gebruikt om je mond te beschermen tegen opwaaiend zand.
Aan zijn zij hing ook nog een zwaard. “Dit is Shero, mijn onderbevelhebber,”
ging Qhara verder, hij wees naar een jongere man die naast hem stond. Hij had kort,
bruin haar en bruingele ogen, zijn kleren waren gelijkaardig aan die van Qhara,
maar dan bruin en niet geel. Shero knikte Khaelen goedendag en Qhara begon
terug te praten: “Ik ben blij dat je bent aangekomen, we hebben het namelijk
redelijk druk.” Hij stopte met praten toen hij Ostraxia zal. “U moet Ostraxia
de Vuurzoon zijn, ik heb veel over u gehoord.” “Ik ben populairder dan ik
dacht,”  zei Ostraxia grinnikend. “Wilt u
vannacht bij ons blijven? Ik kan u een slaapplaats voorzien en voor uw draken
kan er ook gezorgd worden.” “Bedankt, ik vind het jammer om dit aanbod te
weigeren, maar we moeten dringend ergens anders heen.” Qhara knikte begrijpend.
Ostraxia draaide zich om naar Khaelen en keek hem aan. “Wel knul, hier scheiden
onze wegen, maar misschien zien we elkaar nog wel is.” Khaelen schudde zijn
hand. “Bedankt’ Ostraxia.” De Vuurzoon lachte en wandelde naar zijn draak
zonder iets te zeggen. Serad zwaaide nog even naar Khaelen voordat hij Zonnevlam
achter Gifklauw aan stuurde. “Dus”, zei Qhara, Khaelen draaide zich snel om.
“Tijd om ter zake te komen. Zou u mij willen volgen?”

Khaelen
volgde Qhara en Shero naar één van de grotere wagens, de houten wagen was voor
het grootste deel niet geschilderd, op een paar rode stukjes na. Het was
versierd met afbeeldingen van de Karavaan, vechtende soldaten en mythes die in
het hout van de wagen waren gesneden. Op het dak stonden twee vlaggen, de
Alraanse en eentje met een zon erop. *Het*
symbool van de Karavaan. *Binnen was er niet veel versiering. Er stond een*
mooi harnas tegen de muur met een gouden zwaard ernaast dat aan de muur vast
hing. Er hing ook een mooi, groot wandtapijt  aan één van de muren, erop stond een oase in
een woestijn met mythische dieren, zoals leeuwen met vleugels, en goden bij de
oase, Khaelen erkende de goden Natra, Ciël, Trados en Animas. In het midden
stond een lange tafel met de kaart van Shiraz erop geschilderd, op de kaart
stonden enkele, houten, miniatuurwagens die waarschijnlijk de verschillende
karavanen voorstelden. Qhara wees naar een plaats op de kaart: “Weet je wat dit
is?” “Het Dode Bos?” “Correct! Een plaats waar de meeste mensen niet komen,
maar voor ons is het een belangrijke route want er zitten niet veel wilde
dieren en struikrovers komen er ook niet. En daarom is het een groot probleem
dat er iets mis is, of beter gezegd, er is iets in het Dode Bos dat er niet
hoort.” Khaelen keek hem verbaasd aan, hij had al vele, enge verhalen gehoord
over het mysterieuze Dode Bos, maar eerlijk gezegd had hij ze nooit serieus
genomen. “Wat bedoelt u daarmee?” Shero antwoordde: “Het begon allemaal na die
aardbeving in Shiraz van enkele maanden geleden. Elke keer dat wij, of een
andere Karavaan, daar voorbij reden sinds de aardbeving, zijn er ’s nachts
paarden van ons verdwenen. Er werden…delen van hen teruggevonden en het spoor
leidde naar het Dode Bos. De laatste keer verdween er ook een kind, ze is nooit
teruggevonden. We hebben mannen in het bos gestuurd, maar ook zei keerden niet
terug.” Khaelen bleef een paar seconden stil, vervolgens zei hij: “Dus jullie
willen dat ik naar het Dode Bos ga en wie, of wat, daar is vermoord? Oké, ik
doe het.” “Wel, er is nog iets,”  zei
Qhara, “Wij worden dringend verwacht in Grenzstad, er zijn problemen in de
Grenslanden. We zullen je dus niet kunnen brengen naar het Dode Bos, maar we
geven je één van onze woestijnpaarden, een kaart en een kompas. Van hier is het
niet zo ver naar het Dode Bos, als je daar klaar bent vertrek je naar Grenzstad
waar je ons zult vinden.” Khaelen knikte. De Grenslanden vormden al jaren een
probleem. Het was een gebied aan de Noordoever van Kufirivier de dat Alran na
de Derde Alraanse-Dessraanse veroverd had van Dessra. Nu was de Kufirivier de
grens tussen Alran en Dessra en hoewel het volk dat leeft in deze Grenslanden
cultureel nog steeds een beetje Dessraans is, zijn ze toch tevreden met de
Alraanse overheersing, maar Dessra wilt dat gebied al jaren terug.

Toen ze
aankwamen bij de stallen, kwam er een knecht met een klein, bruin paard op hen
afgewandeld. “Dit is één van onze woestijnpaarden,” zei Shero, “zoals je
waarschijnlijk al vermoedde zijn ze perfect aangepast aan het leven in Shiraz
en veruit het perfecte vervoermiddel voor je opdracht. Khaelen nam het paar bij
zijn teugels vast. Hij hing zijn zak met spullen vast aan zijn zadel en klom
vervolgens op het paard. Naast de standaard overlevingspullen had hij ook nog
een kaart en een kompas meegekregen. “Rij van hier in een rechte lijn naar het
noordoosten en je zou normaal gezien rond de ochtend moeten aankomen,” ging Shero
verder, “Succes!” “Bedankt!” antwoordde Khaelen toen hij uit de stallen vertrok
richting de ondergaande zon. Hij reed ’s nachts wat volgens Shero het beste
tijdstip was om snel te rijzen in Shiraz, aangezien het rond deze tijd een stuk
minder warm is.

Zoals Shero
al had voorspeld kwam Khaelen rond zonsopgang aan in Het Dode Bos. Hoewel de
zon nog maar net op was, werd het al snel warm. Terwijl hij het zweet van zijn
voorhoofd wegveegde, pakte Khaelen zijn drinkfles en nam een grote slok. Hij
bekeek de bomen is goed. Ze waren grijs, ze leken precies gemaakt van steen, en
hadden geen bladeren. Ze waren ook niet bepaald groot, hooguit 10 meter met
hier en daar een hogere. Khaelen bekeek de bomen eens goed nadat hij zijn paard
aan één had vastgebonden, ze waren niet echt van steen, maar van een ander
materiaal dat Khaelen niet kende. Hij pakt een stok die op de grond lag vast,
en smeet deze vervolgens heel hard tegen een boom aan, de stok brak. *Het is harder dan hout, maar niet zo hard*
als steen en zeker breekbaar. *Hij wandelde verder door het vreemde bos en*
zag dat er op enkele bomen een soort van klauwafdrukken stonden, andere bomen
waren omgehakt, maar niet door een bijl. Khaelen pakte zijn zwaard nog wat
beter vast bij deze aanblik. Na een tijdje rond te kijken zag hij nog steeds
geen “monster”, totdat hij een soort van grot zag. Hij twijfelde één seconde en
besloot om erin te gaan.

Khaelen
maakt een klein lichtbolletje zodat hij kon rondkijken, dat was één van de
toverspreuken die hij nog herinnerde. Geschrokken keek hij rond, de grot lag
vol met beenderen. *Wel, zo te zien had ik*
gelijk. Dat…wezen moet hier ergens verstopt zitten. *Aan het einde van de*
grot lag een hoop stenen met een opening er tussen, achter het gat zag Khaelen
alleen maar duisternis. Voorzichtig keek hij door het gat, maar hij zag nog
steeds niets dus besloot hij om nog dichter bij te komen. Achter de stenen
hoorde hij iets bewegen, of misschien dacht hij dat maar. Hij kwam nog dichter
bij, nu zag hij echt iets bewegen achter de stenen. Net op tijd sprong hij
achteruit, uit de opening kwamen twee enorme kaken de vlak voor Khaelens hoofd
dichtsloegen. Geschrokken sprong hij achteruit, hij zag hoe een soort van enorm
insect door het gat kroop. Zonder na te denken draaide Khaelen zich om en rende
naar de uitgang, achter hem hoorde hij het beest lopen en met zijn kaken
slagen. Toen hij uit de grot kwam en de grijze bomen terug zag, durfde hij
achterom te kijken. Het beest was een soort van grote, grijze mier met twee
enorme kaken die een beetje leken op die van een vliegen hert, maar dan in een
licht grijze kleur en veel harder en scherper, als hij ze dicht sloeg maakte
het een geluid dat leek op twee zwaarden die tegen elkaar aan sloegen. Het
beest had geen ogen, maar toch wist het waar Khaelen was. Toen het op Khaelen
afstormde, sprong deze opzij en zwaaide met zijn zwaard, maar het lemmet ketste
af op het insect zijn lichaam zonder iets van schade aan te brengen. “Wat?”
wist Khaelen verbaasd uit te brengen voordat het wezen zich terug omdraaide en
weer begon te lopen. Deze keer smeet Khaelen een dikke tak, gemaakt van het
vreemde steen, op het beest af om hem te stoppen, maar deze vind de tak tussen
zijn twee kaken en brak hem zonder moeite in twee. *Wel, dat verklaard de klauwafdrukken en de omgevallen bomen.* Dus
Khaelen besloot het enige logische te doen, rennen. Hij spurtte richting de
rand van het bos. Hij zou het beest makkelijk kunnen uitlopen, maar dan bedacht
hij zich dat hij het wel nog moest doden. Voor zich zag Khaelen een redelijk
hoge boom met enkele, dikke takken. Toen hij deze boom naderde sprong hij en greep
de tak vast, vervolgens klom hij erop. Het insect probeerde woest Khaelen, die
net iets te hoog zat, te grijpen. Toen hij inzag dat het niet lukte, begon hij
met zijn kaken in de stam van de boom. Deze begon wild heen en weer te bewegen
en Khaelen zag dat het beest de stam begon om te hakken. “Misschien moet je
doden zoals een echt insect, door erop te stampen!” riep Khaelen, en hij begon
wild heen en weer te bewegen op in boom. De boom begon gevaarlijk over te
hangen, toen Khaelen dit zag sprong hij nog een laatste keer op de tak en
sprong daarna uit de boom, over de mier heen zodat hij achter hem belande. Met
een laatste krak viel de boom omver op het verbaasde insect dat dit net te laat
door had. Vervolgens klonk het geluid van een enorme kakkerlak die werd
verpletterd.

Het was de
tweede keer die dag dat Khaelen een grot binnenwandelde, zelf hier kon hij de
stank van het dode insect nog ruiken. *Dat*
wezen was niet van onze wereld, ik moet uitzoeken waar het vandaan kwam…Misschien
zijn er wel meerdere… *Dus Khaelen daalde terug af in de grot. “Lux,”*
fluisterde hij en net zoals de vorige keer kwam er een klein lichtbolletje
tevoorschijn dat hem volgde. Terwijl hij dieper in de grot afdaalde, probeerde
hij niet op de beenderen en schedels van de ongelukkige dieren en mensen te
wandelen. Uiteindelijk bereikte hij terug de hoop stenen met de opening erin. Toen
hij door het gaat keek zag hij weer alleen maar duisternis, maar hij rook wel
iets. *Hier moet dat beest vandaan komen,*
het gat in deze muur is waarschijnlijk ontstaan na die aardbeving. Wie weet lang
deze tunnel nog doorgaat? Of hoeveel van die beesten er nog zitten? *Toen*
hij rond keek zag Khaelen nog enkele stenen liggen. Hij zuchtte en begon de
stenen op te rapen om het gat te dichten.

**Op hetzelfde moment in de Grenslanden**

Jona keek
op toen hij een iemand hoorde roepen: “Dessraanen!” Snel sprong hij recht en pakte
zijn zwaard stevig vast. Hij veegde nog even het zand van zijn kleren af. Jona
hield niet van Shiraz, het was er veel te warm, zeker nu het bijna zomer was,
en het zand zat overal. Maar de spanning tussen Dessra en Alran was de laatste
tijd erg gestegen, vooral hier in de Grenslanden, en hij was overgeplaatst naar
hier door Skupno zelf, dus kon hij er niet veel aan doen. Samen met zijn
manschappen wandelde hij op de Dessraanen af. Jona telde 12 soldaten, dubbel
zoveel als hij er bij had. Als aanvoerder van deze grenspatrouille nam hij zelf
het woord. “Hoe durven jullie met een gewapende patrouille aan deze kant van de
Kufirivier te komen? Dit gebied behoort tot Alran!” Een Dassaar die gekleed was
in een harnas versierd met brons en bruine doeken, stapte naar voor, hij droeg
een helm en een doek voor zijn mond, dus Jona kon zijn gezicht niet echt zien,
hij zag alleen dat hij opvallende gele ogen had, iets dat zeldzaam voorkwam bij
Dassaren. “Zijne majesteit koning Hubris III, leider van de Dassaren, heerser
in het zuiden en koning van Dessra eist dit land op als rechtvaardig Dessraans
territorium,” zei hij. “Wat?!” riep Jona uit, “Hoe durven jullie? Dit gebied is
een deel van Alran sinds de Derde Alraans-Dessraanse oorlog, bijna anderhalve
eeuw geleden.” “Jullie hebben geen recht op dit gebied, jullie hebben het van
ons gestolen in een oneervolle oorlog en het is tijd dat wij dit gebied terug
opeisen.” “Dat zal spijtig genoeg niet mogelijk zijn,” antwoordde Jona boos,
“Als jullie hier nog is durven te komen zullen we niet aarzelen om jullie aan
te vallen!” *Alsjeblieft, ga weg! Ik kan*
dit niet laten uitdraaien tot een gevecht, het kan een oorlog starten! *“Als*
jullie ons aanvallen zullen we geweld met geweld beantwoorden,” zei de Dassaar
toen terwijl hij zijn zwaard uit zijn schede trok. Jona trok ook zijn zwaard,
maar zei: “We hoeven dit niet te doen, wil je echt een oorlog over een klein
stukje land?” Jona zag twijfel in de ogen van de Dassaar. *Hij wilt dit ook niet doen,* besefte Jona opgelucht. Toen voelde hij
iets zijn borst doorboren, hij keek verbaasd omlaag en zag een pijl uit zijn
borstkast steken, vervolgens viel hij op de grond. De Dassaar draaide zich verbaasd
om en zag dat één van zijn manschappen een boog vast hield. Jona zag nog net dat
zijn manschappen hun zwaarden trokken, en hoe de Dessraanen deze daad
beantwoorden door ook hun wapens te trekken. Daarna zag hij helemaal niks meer.

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk