Baytal Arıkan

### Hobileri

Sık Sık Söz Yazma Alışkanlığı Sürekli Farklı Beatler Üzerinde Şarkı Yapmaya Çalışması
Stüdyolara Gidip Kayıt Almak
Cross Motor Kullanmak

## Özgeçmiş

Baytal Arıkan, 18.12.2001 yılının zor geçen kış aylarında Kütahya'da dünyaya gelmiştir. Kütahya'da doğması, Baytal'a sanki 10-0 geride başlamak gibi geliyordu; büyükçe, bunu daha iyi anlayacaktı. Baytal ismini ona annesi koymuştu, doğum yaptığı sırada yanında kimse olmadığından isim koyacak başkası yoktu zaten. Annesi Baytal'a henüz 2 aylık hamileyken babası ortadan kaybolmuştu. Baytal ve annesi, Kütahya'nın Maltepe mahallesinde hayatlarını sürdürmeye çalışıyorlardı. Baytal, o zamanın çocuklarına göre çok farklıydı. Anaokulunda oyuncaklarla oynamaz, canı istemedikçe hiçbir yaşıtıyla konuşmaz, çok sık hastalanır, fakat her iğne yediğinde gözünden bir damla yaş akmazdı; sanki büyüyüp küçülmüş gibiydi. Annesi de bunun farkındaydı ve sık sık arkadaşlarına bahseder, diğer çocuklarla karşılaştırırdı; ama unuttuğu şey, o çocukların hepsinin başında babaları vardı. Baytal, her ne kadar babasının olmadığını takmasa da, babasının olmayışının lanetini her zaman üzerinde hissediyordu. Dışarı çıktığında, ikinci el alınmış bisikletiyle saatlerce aynı yerlerde tek başına dolanıyordu. Baytal uyandığında evde annesi olmuyordu; fabrikada 12 saat çalışıp eve gelirken sabah 2 poğaça almaktan başka bir şey gelmiyordu kadının elinden. Baytal da bunun farkındaydı. Annesiyle her ne kadar arası iyi olsa da, kendini rahatça anlatamıyor, konuşamıyordu. Baytal, ortaokula başladığı ilk gün yanına bir kız oturmuştu. Gün boyu tek kelime etmedi. Baytal daha önce hiç arkadaşı olmamıştı bile. Sebepsizce özgüveni yerine gelmişti, bunun farkındaydı ve üstesinden gelmeye çalışıyordu. Ertesi gün itibarıyla yaşıtlarıyla tanışmaya, görüşmeye, konuşmaya ve sohbet etmeye kendine bir söz verdi. İlerleyen zamanlarda gerçekten içindeki konuşkanı çıkardı; daha yatkın bir çocuk olmuştu. Çünkü artık sessizlikten çok sıkılmıştı. Sessizlik her zaman içinde bir şeyler olsa da, bunu dışarıya artık belli etmemeye çalışıyordu. Baytal'ın bu kadar karanlık ve sessiz olmasının sebebi de hayatın ona hiç de yaşanılacak gibi gelmemesiydi. Bu düşünceler kafasından hiç çıkmasa da, bastırmaya çalışıyordu. Baytal, 13 yaşına bastığı günün ilk sabahı yüzüne patlayan bir konfetiyle uyandı. Okuldan en yakın arkadaşı Sacad ve diğer arkadaşı doğum gününü kutlamak için eve gelmişti. Arkadaşlarıyla arası çok iyiydi. Anlaşamadığı insanlar olsa da, illaki olacaktı; bunun farkındaydı. Baytal, okuldan çıktığında artık eve uğramadan arkadaşları ve Sacad'la dışarı çıkıyor, en son akşam olduğunda evine gidiyordu. Annesiyle de arası çok iyiydi. Okuldan iyice sıkılmıştı artık. Baykal liseye başlarken anlamıştı ve yıllar geçtiği için artık büyümüştü. Okuyup doktor, mimar, polis olma gibi bir hedefi yoktu. Annesinin aldığı para belliydi; her şeye ucu ucuna yetiyordu, hatta yetmiyordu. Bunun üzerine annesine şöyle söyledi: "Anne, artık okulu bırakıp sana destek olmak istiyorum. Okuldan hiç bir ümidim kalmadı." Annesi ise, "Baytal, bu senin hayatın," dedi. Baytal'ın sokaktaki çevresi çok genişlemişti. 17 yaşına gelmişti; artık neredeyse bir bireydi. Çevresi fabrikalarda, bakkallarda, restoranlarda, sanayilerde çalışıyor, kendi evine ve cebine para koyuyordu. Baytal da böyle bir hayata geçmenin vakti geldiğini fark etti. Arkadaşı Sacad, lastik fabrikasında çalışıyordu. İstese yanına amatör işçi olarak Baytal'ı alabilirdi. Konuştular ve Baytal, arkadaşının yanına işe girdi. Sabah 7'de uyandı, okula gider gibi otobüse bindi. 45 dakikalık yolun ardından işe geldi. İşe ilk günden alıştı, yapması gereken her şeyi fazlasıyla yapıyordu. Molalarda arkadaşıyla sigara içiyor ve bu ona yetiyordu. İlk günün sonunda çok yorgun bir şekilde eve döndü, cebinde 150 TL vardı. Bu para ona çok tatlı geldi, harcamaya kıyamadı. "Öğrendim," dedi, "Kendi ekmeğimi çalışarak kazanmayı." Ama daha bunu demek için çok erkenydi. Aradan yaklaşık 15 gün geçti. Baytal her işi yapıyordu, fakat üstündeki o çok bilmiş adamlar asla onu salmıyordu. Hep daha fazla, daha fazla iş çıkartıp duruyorlardı. 17 yaşındaki genci köle gibi kullanıyorlardı. Sacad da buna dahil çok yoruluyorlardı; eve döndüklerinde artık ne kendilerine vakit kalıyordu, ne de eskisi gibi dışarı çıkıp eğlenmeye.

Baytal sabah tekrar uyandı, gözlerini açacak hali olmadan iş yerine gitti. Ama bir değişiklik vardı; Sacad'ı orada göremedi. Her neyse, işinin başına koyuldu ve 2-3 saat geçtikten sonra Sacad fabrikaya geldi. Müdür, "Sana geç kalmıcaksın demedim mi, geri kafalı velet!" diyerek Sacad'a vurmaya başladı. Seslerden kargaşayı fark eden Baytal, hemen yanlarına koştu. Sacad'ın her yeri kan içindeydi. Baytal hemen koluna girdi ve müdüre küfürler yağdırarak fbrikadan çıktı. Baytal, Sacad'ı eve götürdü, annesi yaralarına yapabildiğince müdahale etti. O sırada Baytal tuvalete gidip sessiz sessiz ağlamaya başladı. Olanlar ona ağır gelmişti, iş hayatı hiç de kaldırabileceği bir yük değildi. Annesi Baytal'ın yanına geldi ve şöyle dedi: "Oğlum, bu senin hayatın. Hiçbir şey kolay değil, olanları sırtlamak senin elinde."
Baytal kendini toparladı ve arkadaşını evine bırakıp geri evine döndü. İçindeki sessizlik ve düşünceler tekrardan Baytal'aydı, aslında hiç gitmemişti. Her zaman Baytal'ın bir parçasıydı. Gece boyu uyumadan düşünen Baytal, işe gitmeyi bıraktı. Sacad'la 2 hafta boyunca görüşmedi, evden dışarı adımını atmamıştı. Annesi yanına gelip şöyle dedi: "Oğlum, bugün dışarı çık, hava al, iyi gelir." Baytal ne kadar çıkmak istemese de annesini kırmadı ve dışarı çıktı. Mahalledeki parka oturdu, bir sigara yaktı ve parka doğru gelen Sacad'ı gördü.
Sacad yanına oturdu, konuşmaya dertleşmeye başladılar. Sacad, Baytal'a uyuşturucu madde içtiğini söyledi. Baytal'ın şaşırmaya vakti olmadan Sacad, uyuşturucu teklif etti. Baytal bu teklifi reddetti, çünkü uyuşturucuların tehlikeli olduğunu ve hayatını mahvedebileceğini biliyordu. Baytal net bir tavırla böyle işler başına açmak istemediğini zaten yeteri kadar zor dönemlerden geçtiğini söyledi ve biraz daha oturup oradan ayrılıp evine döndü.

Elleri titreyerek eve geldi, annesi bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı. Baytal'ı salona oturtup her şeyi anlatmasını istedi. Baytal bugün yaşadığı olayı olduğu gibi annesine anlattı ve kendi arkadaşının bu yola düştüğüne üzülerek saatlerde annesinin dizinde ağladı, her şeyden uzaklaşmak istediğini söyledi. Annesi şöyle dedi: "Oğlum, Gel her şeye yeniden başlayalım ?" dedi ve annesi biriktirdiği paranın hepsini masanın üstüne koydu, burdan gitmeyi uzun zamandır istiyordu Baytal ın annesi eşyalarını topladılar ve bir tanıdık aracılığı ile kaçak yollarla Meksika'ya doğru yola koyuldular. Meksika'nın pislik yerlerinde bir süre yaşadıktan sonra son paraları ile yasal yollarla Los Santos'a uçak bileti aldılar...