Sol

## Przed apokalipsą

Meledy Tremond.

Tak nazywała się od dnia narodzin i od tamtej chwili była normalnym, radosnym dzieckiem. Mieszkała w pięknym dużym domu w Los Angeles, gdzie nigdy niczego nie brakowało, a rodzice kochali ją ponad wszystko. Sylvia Tremond była wziętym psychiatrą, a jej mąż John producentem filmowym. W ich rodzinie nigdy nie brakowało pieniędzy, ale co najważniejsze – miłości.

Meledy była zdolnym dzieckiem, więc jej rodzice od najmłodszych lat sporo czasu poświęcali na naukę córki. Uczono ją gry na skrzypcach, fortepianie, tańca śpiewu – równie szybko nauczyła się pisać i czytać. Mijające wtedy dni były szczęśliwe i pełne słońca a dziewczynka przynosiła Sylvi i Johnowi dumę i radość.

Jednak świat państwa Tremond miał się zawalić, krótko po piątych urodzinach ich ukochanej córki.

Wtedy dziewczynka zaczęła opowiadać o „nich”. Widywała ich sporadycznie, wkrótce coraz częściej aż w końcu zaczęli do niej mówić. Jej matka próbowała ignorować rzeczywistość, jednak w końcu musiała przyznać to sama przed sobą.

Ich najukochańszy skarb był chory.

Nie trwało długo a małej Meledy postawiono diagnozę.

Schizofrenia paranoidalna.

Rodzice nie potrafili poradzić sobie z córką więc dziewczyna w wieku niespełna siedmiu lat trafiła do zakładu psychiatrycznego. Niestety efekt jej pobytu był zupełnie odwrotny do zamierzonego. Zamiast jej pomóc, jej psychoza się pogłębiła.

Do rodzinnego domu wróciła mając 13lat i nie była już tą samą Meledy. Rodzina była dla niej obca a jej jedynymi sprzymierzeńcami były potwory które widywała. Rodzice czuli że to ich wina i za wszelką cenę starali się wynagrodzić jej, los który sami jej zgotowali. Dawali jej wszystko i pozwalali na wszystko, nadskakując córce jak tylko się da. Meledy nigdy więcej nie przyznawała się że widzi kogokolwiek i zapewne dzięki temu mogła mieć co tylko chciała. Z początku nie było to nic niezwykłego. Uczyła się w domu, nadrabiając zaległości. Z czasem jednak zaczęła sięgać do książek traktujących o mitach i pogańskich podaniach. To właśnie w nich znalazła potwierdzenie na istnienie tego co widywała. Nauka i czytanie książek jednak szybko okazało się dla niej nie wystarczające. Wróciła do gry na skrzypcach, fortepianie, tańca i śpiewu. To również szybko jej się znudziło. Szukając nowych zajęć zaczęła trenować gimnastykę. Od tego momentu wszystko szło jak po sznurku. Następna była walka wręcz, nauka strzelania – w tym wypadku dobrze przyswoiła tylko obsługę snajperki - ale tak naprawdę zadowoliły ją dopiero lekcje walki bronią białą. Z oddaniem uczyła się posługiwać każdą jej odmianą. Szczególnie jednak upodobała sobie walkę z dwoma wakizashi.

Jeśli myślicie jednak że to było jedyne co w życiu robiła, jesteście w wielkim błędzie. Między kolejnymi treningami Meledy Thenson oddawała się bardziej przyziemnym przyjemnościom. Przyjęcie za przyjęciem. Kilkudniowe imprezy, alkohol, narkotyki i seks... typowy weekend. Miała pieniądze i obracała się w towarzyskie aktorów i muzyków, przez co bardzo szybko stała się gwiazdą brukowców.

Państwo Thenson mimo iż widzieli co dzieje się z ich córką tym razem nie potrafili niczego z tym zrobić. Możliwe że paraliżował ich strach, przed tym że znów skrzywdzą własne dziecko albo zwyczajnie wydawało się im że ich córeczka w ten sposób odreagowuje. Meledy jednak świetnie bawiła się ich kosztem, a im starsza była tym brutalniejsza i bezwzględna się stawała. Ludzie byli dla niej zabawkami i kiedy ktoś jej się znudził znajdowała inne nieszczęśnika na zastępstwo.

Pierwszy raz zabiła jeszcze przed wybuchem apokalipsy.

Mężczyzna na którego padło, usiłował z niej zakpić. Okazało się że obrał zły cel i żałował tego szybciej niż czegokolwiek innego w życiu.

Dla dziewczyny nic się nie zmieniło. Jak gdyby nigdy nic się nie stało. O dziwo nigdy nikomu nie udało się odkryć co stało się z chłopakiem, a policja uznała że zwyczajnie wyjechał.

Niedługo po tym świat upadł.

Tak jak przepowiedzieli jej przyjaciele.

## Po apokalipsie

Pierwszymi zarażonymi jakich widziała byli jej rodzice. Mimo iż traktowała ich jak obcych ludzi, gdzieś głęboko w środku wciąż chciała pamiętać ich jako tych uśmiechniętych i kochających ludzi których widywała na wspólnych zdjęciach z dzieciństwa. Zanim ich zabiła spędziła z nimi trzy tygodnie. Całymi dniami siedziała wpatrując się w szarpiące się i rozkładające zwłoki rodziców, które przywiązała do krzeseł w jadalni.

Po opuszczeniu domu była nieobecna.

Nie miało znaczenia czy wciąż oddychasz czy się rozkładasz... zabijała każdego kto stanął na jej drodze. Gdy tylko próbowałeś ją zatrzymać, przeszkodzić... mogłeś być pewien że umrzesz. Czasem jednak udało się komuś z nią porozmawiać. Przedstawiała się wtedy jako Sylvia, a z czasem wymyśliła dla siebie nowe imię.

Sol Benson.

Sol była okrutna, czciła swoich przyjaciół i nie liczyła się z nikim ani niczym.
Kiedy w końcu udało się jej opuścić Los Angeles zaczęła wędrować po lasach. To ją wyciszyło. W lesie czuła się jak w domu, a jej wizje były coraz częstsze i intensywniejsze. Demony mówiły jej co robić i gdzie iść, a ona słuchała się i wierzyła że tylko dzięki nim wciąż żyje i pożyje jeszcze długo. Od czasu do czasu opuszczała las w poszukiwaniu niezbędnych rzeczy, a czasem i męskiego towarzystwa.

Dni mijały w zawrotnym tempie, aż w końcu jej przyjaciele zaprowadzili ją na obrzeża zniszczonego miasteczka gdzie poznała Caina. Poznała go od razu i choć w pierwszej chwili chciała potraktować go jak swoją pierwszą ofiarę, sprawy miały się potoczyć zupełnie inaczej.

Sol poznała Caina już w Los Angeles, podczas jednej z wielu imprez, choć zarówno on i ona nazywali się wtedy zupełnie inaczej. Tamtej nocy jednak potraktował ją tak, jak niewielu miało odwagę. To że ją obraził, było tylko delikatnym określeniem tego co zrobił... a właściwie powiedział. Potraktował ją jak śmiecia a dla Meledy było równoznaczne z podpisaniem na siebie wyroku śmiercie. W ówczesnej zemście jednak przeszkodził jej początek apokalipsy. Tamtego dnia poszła z nim z zamiarem wprowadzenia w życie planu, który pokrzyżował jej los. Jednak im dłużej z nim była tym bardziej schodziło to na drugi plan, tym bardziej że Cain zwyczajnie jej nie pamiętał. Ostatecznie pod koniec tego szalonego dnia wzięła z nim ślub. Kolejne dni mijały. Sol z czasem naprawdę zakochała się w mężczyźnie, który wiele lat temu trafił w jej najczulszy punkt i jeszcze nie tak dawno mógłby za to zginąć.

Razem z Cainem i Beth oraz Jamesem, który przyplątał się w między czasie, założyli osadę. Nazwana przez Caina, Edenem była rozbudowywane przez kolejne pięć lat.