Klasztor na Skraju Gór

Jest wiele dróg do samodoskonalenia, wiele ścieżek w świecie wypełnionym Magią Ducha Drzewa może doprowadzić nas do najwyższych cnót jak i najgłębszych lęków, na spotkanie z bogiem lub ze złym, kryjącym się w ciemnościach. Mnisi ze skraju Gór to szczególny zakon mędrców, którzy przybyli niegdyś z Zamorza, a wraz z nimi Droga Pięści i Droga Namysłu.

Nie ma rzeczy na tym świecie, która by mogła istnieć bez swojego przeciwieństwa. Również Droga Namysłu i Droga Pięści nie mogą obyć się bez siebie - są swoimi dopełnieniami.

Pośród cudów natury, w otoczeniu ciężkiej pracy i licznych wyrzeczeń, rozwinęła się Droga Namysłu, pełne dystansu, zdroworozsądkowe podejście do życia, widzące w nim cel sam w sobie. Odrzuca ono wszelką konieczność i jarzmo obowiązku, człowieka stawiając obok Natury, jako jej Piewcę: pisarza, artystę, który pnie się wzwyż  na spotkanie gwiazd.

Lecz choćby sandały zrobione były z najlżejszego drewna, wciąż stąpają po tej samej ziemi, chłonącej pot i krew każdego dnia przelewane. Droga Pięści była odpowiedzią na tyranię i chaos wojny, która jak wielka chmura burzowa naszła nad Zamorze. W cieniu jej najgorsze ludzkie instynkty dają swój upust. Piękno gwiazd może istnieć tylko dzięki Drodze Pięści.

I tak kroczą mnisi z Zakonu na Skraju Gór Drogą Pięści i Drogą Namysłu, żadnej z nich nie zaniedbując.  I żywym są dowodem na to, że wojownik, filozof i artysta mogą się kryć pod jednym mianem.

Wielki Mistrz Dao tak doradzał swojemu władcy, gdy ten przygotowywał się do wojny: "Panie, jeśli z całym gniewem swym rzucisz się teraz na wroga, nie wiesz czy zastaniesz go przygotowanym czy też nie, gdy jednak zaczekasz i wyślesz szpiega, dowiesz się o liczebności wroga, ale też ryzykujesz, że wróg szpiega pojmie i lepiej się przygotuje, niż by się przygotował, gdybyś ruszył już teraz. Jeśli znajdziesz zaś szpiega na tyle dobrego, by być blisko pewności, że nie zostanie on schwytany, nie będziesz mógł wszak pozbyć się podejrzenia, iż ów szpieg może być szpiegiem wroga. Zatem radzę, Panie, abyś wyboru swojego dokonał z wielką rozwagą i stanowczością."

Nie zostało zapisane, jaką decyzję podjął władca, jednak Mistrz Dao opuścił wkrótce Zamorze i udał się do krain za Górami Wschodnimi, gdzie doradzał na dworach różnych od semkowego plemion, poznając ich historię oraz obyczaje.

Wiatr wiał ze wschodu, więc wkrótce przekroczył Góry Wschodnie i w ten sposób znalazł się w semkowym królestwie. Wzbudzał swoją osobą wielkie zainteresowanie, gdziekolwiek się nie znalazł, aż przypodobał się Norikowi, królowi krasnoludów, który, dając wyraz swej wielkiej sympatii, nadał mistrzowi ziemię na skalistym wzniesieniu, w cieniu Sokolej Turni, niedaleko lęgowisk Gryfów. Odwiedzali się często, racząc się najlepszym krasnoludzkim piwem i prowadząc długie dysputy na temat natury świata.

W czasie swych wędrówek Mistrz Dao zebrał wokół siebie grupę uczniów, którzy z wielkim zapałem podążali za nim, choć niewiele im przekazywał ze swoich myśli. Sądził, że być może podobają im się jego drewniane sandały, i że przyjemnie jest kroczyć przez życie w rytm ich stukania o skałę.

Pragmatyczni mnisi znaleźli niezmącony spokój w cieniu Gór Strzępiastych, na jednym z najmniej dostępnych szczytów wzniesiony został z ciosanego szarego kamienia toporny w wyglądzie klasztor, zazwyczaj przysłonięty chmurami i niewidoczny dla oka ludzkiego. Przeorysza klasztoru, mistrzyni Ugwar – półorczyca z krwi i kości, z imieniem Porewita i cichymi modłami wznoszonymi ku jego chwale doskonali drogę harmonii ciała i umysłu. W głowę można zachodzić co odbiło poprzedniemu mistrzowi Hognarowi, że kierowanie klasztorem przekazał zwykłej klasztornej kuchcie, której przodkowie od sześciu pokoleń, wyżej niż zarządzanie kuchnią ambicją nie sięgają. Tępa jak cep i uparta niczym osioł, a do tego tak brzydka, że na ulicach Nyji wytykaliby ją palcami i omijali z daleka… ale zważaj wędrowcze na złe słowo przy niej, niejednemu nos przetrąciła w drugą stronę “upiększając” delikwenta i usadzając na do widzenia solidnego kopa w zadek.

Reguła klasztoru to surowe, codzienne treningi ciała i umysłu, przerywane jedynie na czas modłów, jedzenie i załatwianie fizjologicznych potrzeb. Bezdennie głupia mniszka, zdawałoby się, swój rozum ma i to dzięki jej staraniom wyszkolonych zostało kilku niezwykle utalentowanych uczniów jak choćby niezwykłej urody białowłosa kobieta Płowy Sen, przebiegły huncwot niziołek Daimon Chyża Stopa czy choćby krasnolud Bukszpan Syty, którego gigantyczny apetyt znany jest chyba w każdej karczmie.