Sezon 4

Hurrem chce sprawić, by któryś z jej synów zasiadł na tronie po Sulejmanie. Tymczasem Rustem został wielkim wezyrem. Do stolicy przyjeżdżają synowie Sulejmana: Mustafa, Selim, Bajazyd. Jest też Cihangir, ale on cały czas był w pałacu. Wszyscy synowie sułtana są już dorośli. Władca ma wybrać nowego zarządcę prowincji koronnej, Manisy. Każdy podpowiada władcy żeby wybrał Mustafę, tylko Hurrem chce, by władca wybrał Selima.

Mustafa był bardzo uzdolnionym księciem. Selim wyrósł na alkoholika, która cały czas spędza na zabawie z kobietami i piciu wina. Bajazyd stał się silnym, odważnym, walecznym i niestety bardzo porywczym mężczyzną. A Cihangir wyrósł na wrażliwego i bardzo inteligentnego mężczyznę, Mustafa był jego autotytetem.

Odbywa się zaprzysiężenie księcia Cihangira w szeregi janczarów. Książę jednak zapomina słów przysięgi i całą przemowę mówi razem z ojcem.

Jakiś czas później Sulejman zdecydował, kogo wybierze na gubernatora Manisy. Wybrał Selima, co wszystkich zdziwiło, w końcu Selim wyrósł na pijaka, który cały czas spędza na zabawie i piciu wina. Hurrem chciała, by Sulejman wybrał Selima na gubernatora Manisy, ponieważ jego nikt nie będzie brał na poważnie i jej ulubieniec Bajazyd nie będzie zagrożony.

Do pałacu przyjeżdżają nowe niewolnice. Wśród nich jest Cecylia Venier – Baffo. Wenecka szlachcianka. Jest też jej służąca, Valeria. Korsarze zabili Cecylii ojca, a ją porwali. Dziewczyna prosi Hurrem o wolność, jednak sułtanka ignoruje jej prośbę. Pewnej nocy Cecylia okalecza się. Umarłaby, gdyby nie książę Selim, który przechodził koło sali haremowej i uratował Wenecjankę. Dziewczyna zakochała się w księciu i poprosiła sułtankę Hurrem, by pozwoliła jej wyjechać z księciem do Manisy. Sułtanka się zgodziła i nawet nadała dziewczynie imię, Nurbanu.

Gdy książęta wracają do swoich prowincji zostaje przeprowadzony zamach na Mustafę, zaplanowany przez Rustema i Hurrem. Kiedy jeden z mężczyzny strzelił do księcia z łuku Mustafę niechcący osłoniła jego ciężarna faworyta Rumeysa, która ginie.

Niebawem do stolicy na prośbę księcia Mustafy przyjechała sułtanka Fatma, siostra Sulejmana, która miała za zadanie przejąć pałeczkę po siostrach i zniszczyć Hurrem. Przyprowadziła ze sobą Huricihan, córkę Ibrahima paszy i sułtanki Hatice. Wcześniej Huricihan po śmierci matki mieszkała ze swym bratem Osmanem u sułtanki Beyhan. Teraz przyprowadziła ją Fatma, jedna z sióstr sułtana.

Tymczasem Hurrem dowiaduje się, że zaczęła przekwitać, chce to utrzymać w sekrecie. Fatma za pomocą podstępu dowiaduje się o wszystkim i urządza przyjęcie, na którym zdradza wszystkim przekwitanie rudowłosej sułtanki. Z racji tego, że Hurrem nie może już dać sułtanowi dziecka musi przysłać mu inną nałożnicę. Wybiera Valerię, której sułtanka Fatma zmieniła imię na Nazenin. Ku rozpaczy Hurrem dziewczyna zachodzi w ciążę. Jednak ku szczęściu rudowłosej sułtanki Nazenin rodzi córkę, Raziye. Ciekawostką jest fakt, że Raziye historycznie jest córką sułtanki Mahidevran.

Hurrem dowiaduje się, że przyczyną rozwodu sułtanki Fatmy z jej dawnym mężem, Mustafą paszą była jej zdrada z pewnym młodzieńcem. Udało jej się ponownie zaaranżować ich małżeństwo. Jednak Fatma w noc poślubną przekarmiła starego męża afrodyzjakami i jego serce nie wytrzymało i następnego dnia umarł.

Córka admirała Barbarossy, Mihrunnisa zostaje porwana przez ludzi Rustema i Hurrem. Odzyska córkę jeśli odejdzie ze stanowiska. Dziewczyna zostaje jednak odbita przez ludzi księcia Mustafy. Mihrunnisa zakochuje się w księciu i to z wzajemnością. Zostaje jego prawowitą żoną bowiem wzięli ślub. Tymczasem Nurbanu udało się zostać faworytą księcia Selima. Pewnego dnia Selim postanowił pochodzić po targu w przebraniu, by dowiedzieć się, co ludzie o nim sądzą. Gdy jedne z nich nazwał Selima pijakiem ten zabił go. Żona zmarłego mężczyzny chciała iść na skargę do sędziego. Nurbanu przekonała ją, by nic nie mówiła. Jednak wcześniej Selim został powiadomiony o tym, że Nurbanu wychodzi i zobaczył ją jak rozmawia z żoną zabitego przez niego mężczyzny. Postanawia wtrącić swoją nowa faworytę do lochu. Gazanfer Aga, wierny sługa Selima prosi księcia, by odesłał Nurbanu do Wenecji, lecz okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży. Wkrótce później Nurbanu przyprowadza do pałacu szczeniaka. Niestety według zasad islamu psy są zwierzętami nieczystymi, jednak książę Selim pozwala faworycie zatrzymać szczeniaka. Po kilku dniach pupil Nurbanu zostaje otruty przez inną faworytę Selima, Dilsah, która od początku bała się psa. Po tej sytuacji Nurbanu udało się namówić Selima, by dał jej własną komnatę.

Książę Cihangir zakochuje się w Huricihan, bez wzajemności. Jednak, gdy jedzie wraz z nią odwiedzić Bajazyda okazuje się, że jego ukochana kocha się z wzajemnością w Bajazydzie. Wkrótce później Bajazyd bierze z nią potajemny ślub.

Później Barbarossa dostaje od sułtana miód. Okazuje się, że został on wcześniej zatruty przez Rustema i admirał jakiś czas później umarł.

Mężczyzna, na którego mówią Jastrząb, członek tajnego bractwa wspierającego księcia Mustafę dostaje polecenie, by zabić Mihrunnisę. Jednak dziewczyna mówi mu, że jest w ciąży z księciem Mustafą (co jest prawdą). Jastrząb postanawia oszczędzić dziewczynę. Później Mihrunnisa rodzi Mustafie syna, Mehmeda. Tymczasem w pałacu za sprawą intrygi sułtanki Fatmy wychodzi na jaw istnienie tajnej komnaty sułtanki Hurrem, w której podsłuchuje obrady dywanu. Dotychczas jedynymi osobami które miały pojęcie o tajnej komnacie byli Sumbul i Fahriye. Bowiem eunuch zakochał się w kobiecie wiernej księciu Mustafie i pijany powiedział jej o komnacie. Następnie przekazano informację sułtance Fatmie, która wymyśliła intrygę. Kiedy Rustem miał przyjąć do Siebie jakiegoś mężczyznę Hurrem poszła go podsłuchać. Wtedy mężczyzna powiedział Rustemowi, że są podsłuchiwani, Hurrem wybiegła z komnaty. Gdy wyszła zobaczyła przed sobą Sulejmana. Władca bardzo obraził się na Hurrem. Sułtanka każe Sumbulowi zabić kobietę, której powiedział o jej tajnej komnacie. Po śmierci kobiety Sumbul jest zrozpaczony i sułtanka Hurrem pozwala mu opuścić pałac.

Niedługo później Sulejman wraz z Nazenin jadą do Manisy nadać dziecku Selima imię. Władca zastaje syna pijanego, jest wściekły. Nurbanu namawia Selima, by poprosił ojca o wybaczenie. Selim poszedł przerosić ojca. Sulejman jeszcze był zły na syna, ale potem złość mu przeszła. Władca nadał synowi Selima imię Murad. Stosunki Nazenin i Nurbanu ulegają pogorszeniu. Nazenin wywyższa się nad Nurbanu, co irytuje Wenecjankę. Nazenin spada z balkonu, traci życie i osieraca małą Raziye. Bowiem wcześniej Hurrem napisała do Nurbanu list, w którym było napisane żeby zabiła Nazenin.

Sulejman dostaje listy poddanych do Mustafy. Jest w nich bardzo chwalony i nawet nazywany sułtanem. Postanawia wysłać mu list i kaftan. Jednak Rustem nasącza go trucizną. Gdy Mahidevran dowiaduje się, że Mustafa dostał od ojca kaftan przypomina jej się pewna sytuacja z czasów, gdy Sulejman był jeszcze księciem. Jego ojciec sułtan Selim przysłał synowi zatruty kaftan. Gdy Sulejman miał go włożyć przybiegła jego matka i zakazała mu wkładać kaftan. Rozkazała założyć go słudze, który po kilku sekundach zmarł. Tak też się stało tym razem. Po tej sytuacji Mustafa postanawia wyruszyć z wojskiem na stolicę. Okazuje się, że książę wcale nie chciał się zbuntować. Chciał, by ojciec osobiście go zabił, a wziął ze Sobą wojsko, bo chciał zginąć jak żołnierz. Podczas ich rozmowy Sulejman dowiaduje się, że ktoś nasączył kaftan trucizną i wyjaśnia Mustafie, że nie chciał go zabić.

Do pałacu przybywa Elkas Mirza, brat perskiego szacha Tahmaspa, który chce pozbawić go władzy. Za namową Rustema mówi sułtanowi, że Tahmasp był zamieszany w intrygę z zatrutym kaftanem dla księcia Mustafy. Sułtan decyduje się pomóc Elkasowi. Tymczasem Hurrem dowiaduje się o ślubie Bajazyda i Huricihan. Sułtanka Fatma domyśla się, że Elkas kocha się w Mihrimah. Postanawia przysłać własnoręcznie napisany list miłosny do Mihrimah, którego autorem miał być Elkas, chciała, aby Mihrimah rozwiodła się z Rustemem. Sułtanka go czyta, ale się nie domyśla, kto może być jego autorem, natychmiast pali list i nie chce, aby ktokolwiek się o tym dowiedział. Postanawia odpisać tajemniczemu wielbicielowi dając mu do zrozumienia, że nie chce, aby przysyłał jej takie listy. O liście miłosnym dowiaduje się Rustem, jest zazdrosny i przepytuje Mihrimah w arogancki sposób. W końcu sułtanka postanawia rozwieść się z Rustemem, jednak Hurrem namówiła córkę by rozwiodła się z Rustemem po powrocie sułtana z wojny z Persją. Okazuje się, że Elkas jest zakochany w Fatmie, sułtanka jest zaskoczona, ale z czasem sama zakochuje się w Elkasie. W końcu, Rustem dowiaduje się, że list był intrygą sułtanki Fatmy, mówi o tym Mihrimah, ale ona nie rezygnuje z rozwodu.

Służąca Mihrimah widzi jak Fatma opuszcza ukradkiem pałac by spotkać się z Elkasem, Mihrimah domyśla się, że Fatma jest zakochana w mężczyźnie, aby zemścić się za jej intrygę postanawia powiedzieć sędziemu, że w miejscu spotkania kochanków doszło do cudzołóstwa, sędzia nie wie, że ma przed sobą perskiego księcia i siostrę sułtana. Sędzia pozwala Fatmie udowodnić, że jest sułtanką. W miejscu gdzie para została chwilowo uwięziona pojawia się Rustem i ma dla nich propozycje. Aby zemścić się na Mihrimah postanawia im pomóc, Fatma miała wyjść za Eliasa Mirze, w końcu sułtan pozwala Fatmie po powrocie z wojny wyjść za księcia, na razie byli narzeczeństwem. Gdy dowiedziała się o tym Mihrimah wścieka się, kazała przyprowadzić do siebie służącego Rustema paszy. Kazała mu sprawić, aby Elkas nigdy nie wrócił z wojny. Książe zostaje porwany przez szacha Tahmaspa i zabity. Mihrimah rezygnuje z rozwodu.

W międzyczasie Hurrem kazała Lali Mustafie, nauczycielowi Bajazyda sprawić, aby Huricihan wyjechała od Bajazyda. Mężczyzna kazał dziewczynie wracać do sułtanki Beyhan. Jednak Huricihan powiedziała mu, że jeśli pozwoli jej zostać z Bajazydem, powie mu o sekrecie księcia Mustafy, o jego ślubie z Mihrunnisą. Mężczyzna zgodził się, wysłał list do Hurrem, w którym był opisany ślub Mustafy i Mihrunnisy, a Huricihan została z Bajazydem. W końcu sam sułtan dowiedział się o tym, co zrobił Mustafa. Gdy Bajazyd dowiedział się o tym, co zrobiła Huricihan obraził się na nią.

Jakiś czas później do pałacu przyjeżdża polska księżniczka, Anna Jagiellonka. W Polsce nie dzieje się zbyt dobrze, było mnóstwo tragedii, a ojciec Anny jest chory. Księżniczka prosi Hurrem o pomoc. Sułtanka w tajemnicy przed sułtanem zamierza wesprzeć Annę. Selim jako namiestnik znajdującego się na wojnie sułtana pozwolił matce udzielić pomocy polskiej księżniczce. Później Nurbanu chciała się spotkać z księżniczką, ale strażnik komnaty Anny powiedział, że jest z księciem Selimem, zazdrosna Nurbanu postanowiła pójść do nich. Anna pytała o harem sułtana i książęta, aż w końcu zapytała „Czy książęta mogą być z kobietami z innej dynastii?”. Zanim Selim odpowiedział do komnaty weszła Nurbanu. Kiedy księżniczka poszła do hammanu Nurbanu postanowiła powiedzieć Selimowi, co sobie pomyślała, gdy dowiedziała się o jego spotkaniu z Anną. Po kilku dniach Hurrem udzieliła pomocy Annie i księżniczka opuściła Imperium Osmańskie.

Hurrem jedzie do meczetu jej zmarłego syna Mehmeda. Kiedy z niego wychodzi zaczynają na nią spadać kamienie z platformy. To był zamach zaplanowany, przez tajne bractwo wspierające księcia Mustafę. W którymś momencie Afife Hatun osłania sułtankę i zostaje ciężko ranna. Hurrem, Afife i towarzysząca im Fahriye Kalfa jadą do pałacu. Niestety Afife umiera, nie wyjawiając tajemnicy sułtana, że choruje na podagrę.

Sulejman zmaga się ze straszną chorobą. We śnie wymawia imię Mustafy. Hurrem każe sprowadzić księcia do stolicy. Jednak wbrew jej woli Rustem organizuje zamach na Mustafę, który jednak się nie powodzi. Wcześniej Selim jedzie do kwatery janczarów, by uciszyć plotki o złym stanie sułtana. Niestety pomiędzy księciem, a komendantem janczarów dochodzi do konfrontacji, na szczęście w porę zjawia się Mustafa i upomina janczarów. Kiedy sułtan już w miarę lepiej się czuje książęta wracają do swoich prowincji.

Istnienie tajnego bractwa wspierającego księcia Mustafę wychodzi na jaw. Sułtan chce stracić ich przywódcę Piri Reisa. Lecz Sokollu Mehmed pasza powiedział, że jeśli sułtan zabije tak cenionego męża stanu w państwie zaczną się zamieszki. Najlepiej będzie wysłać Piri Reisa gdzieś daleko od stolicy. Sulejman na to przystał i mianował Piri Reisa admirałem Indii.

Hurrem wpadła na pomysł jak pozbyć się Mustafy. Wspólnie napisali w imieniu Mustafy list do perskiego szaha Tahmaspa, wroga Sulejmana z propozycją działania przeciwko sułtanowi. Potem Mihrimah pod pretekstem odwiedzin Mustafy kradnie jego pieczęć, co ma być dowodem na to, że list naprawdę napisał Mustafa. Później list zostaje wysłany do szaha, a parę dni późnej odpowiedź Tahmaspa trafia w ręce Sulejmana. Decyduje się podczas wyprawy wojennej zabić Mustafę. Gdy władca wzywa go na wojnę wszyscy maja dziwne przeczycie, że sułtan chce go zabić i ostrzegają księcia. Jednak on nikogo nie słucha, nie wierzy, że ojciec mógłby zabić własnego syna. Tymczasem Jastrząb paluje bunt janczarów, by zapobiec śmierci księcia, zostaje jednak postrzelony.

Mustafa dociera do obozu armii osmańskiej. Wchodzi do namiotu ojca i zastaje katów. Przez dość długi czas im się opiera, lecz zostaje obezwładniony i uduszony. Gdy Sulejman uświadamia Sobie, że zabił własne dziecko żałuje swojej decyzji. Znajduje za kaftanem Mustafy list, który zmarły książę napisał na wypadek, gdyby władca jednak go zabił. Władca czyta go i zaczyna wątpić w winę syna. Kaci wynoszą ciało zmarłego księcia. Janczarzy są zdziwieni widząc martwego Mustafę. Ciało zmarłego księcia zostaje położone przed armią. Podchodzą do ciała ukochanego księcia, zaczynają z rozpaczą bić się w pierś. Potem przybiega Taslicali Yahya Bej i Cihangir. Płaczą nad ciałem księcia. Janczarzy żądają śmierci Rustema. Władca jednak tylko zdejmuje go ze stanowiska wielkiego wezyra i daje tę funkcję Kara Ahmedowi paszy, mężowi sułtanki Fatmy. Tymczasem Sumbul wraca na służbę do pałacu.

Rodzina Mustafy dowiaduje się o jego śmierci. Mahidevran jest zrozpaczona. Wszyscy jadą na pogrzeb zmarłego księcia. Chwilę później przyjeżdża Bajazyd. Gdy Mahidevran widzi Bajazyda odpycha go i każe mu się wynosić. Książe tłumaczy jej, że on również cierpi po stracie brata, ale to nic nie daje. Bajazyd podchodzi zasmucony do zmarłego brata i płacze. Ciało Mustafy zostaje zawinięte i wsadzone do mogiły. Bajazyd pomaga sługom go położyć. Wszyscy modlą się nad ciałem zmarłego księcia.

Cihangir załamał się po śmierci Mustafy, podupadł na zdrowiu i by uśmierzyć swój ból piło opium. Przez długi czas książę wił się i krzyczał z bólu, a medycy byli bezradni. Pewnego dnia przychodzi do Cihangira sułtan. Książe pyta o dziewczynę w bieli, która przyniosła mu różę, medycy domyślają się o co chodzi. To były skutki działania opium. Medyk twierdzi, że umierającym złym ludziom ukazują się potwory, a dobrym piękności nie do opisania. Sulejman każe wszystkim wyjść. Młody książę daje ojcu pierścień, który był prezentem od zmarłego Mustafy. Cihangir prosi ojca by dał mu opium. Sulejman widząc cierpienie syna daje mu butelkę z opium. Książę wypija całą jej zawartość. Chwilę później Cihangirowi ukazuje się dziewczyna z różami, daje mu jedną. Po kilku sekundach Cihangir umiera, jego duch (duch Cihangira nie jest garbaty) i dziewczyna idą do raju i zostawiają rozpaczającego Sulejmana.

Wcześniej w drodze do Bursy zostaje porwany syn Mustafy i Mihrunnisy, Mehmed. Podczas jazdy powozami Mehmed, Mihrunissa, Mahidevran i Nergissah jadą w oddzielnym powozie. Nagle od powozu sułtanek odpada koło, a powóz z księciem Mehmedem jedzie dalej, Mihrunnisa starała się dogonić powóz, lecz jej się nie udało. Prawdopodobnie Mehmed został zabity. Mahidevran i Mihrunnisa przyjeżdżają tymczasowo do stolicy. Podczas ich pobytu w pałacu Mihrunnisa wypomina Hurrem zabicie Mustafy i małego Mehmeda, a potem na oczach i całego haremu zabija się, podcinając sobie gardło.

Jakiś czas później Nurbanu dowiaduje się, że Bajazyd potajemnie poślubił Huricihan. Sułtanka pisze list do córki zmarłej Hatice. W imieniu Bajazyda prosi, by przyjechała do stolicy. Sułtanka przyjeżdża, co budzi zaskoczenie księcia i Hurrem. Potem wszyscy już dowiadują się, co zrobił Bajazyd. Huricihan dowiaduje się, że to wszystko była intryga Nurbanu. Wściekła sułtanka wciąż nazywa Wenecjankę niewolnicą, a sama się wywyższa z racje tego, że jest córką wielkiego wezyra i siostry sułtana. Tymczasem Jastrząb zabija brata Rustema, Sinana paszę. Bajazyd domyśla się, że za wydaniem jego sekretu stoi Selim. Sulejman wraca do stolicy.

Selim i Kara Ahmed pasza knują przeciwko Bajzydowi. Chcą wykorzystać mężczyznę podszywającego się pod ocalałego księcia Mustafę i jego ludzi. Postanawiają wysłać w imieniu Bajazyda złoto buntownikom. Księciu udaje się jednak zdemaskować oszusta, lecz daruje życie jego ludziom. Wcześniej Jastrząb przechodzi na jego stronę, bowiem Mustafa przed śmiercią prosił Jastrzębia, by po jego śmierci służył Bajazydowi. Książę powiedział, że przyjmie Jastrzębia na służbę, jeśli zażegna konflikt z Rustemem. Mężczyzna zgadza się. Gdy Sulejman dowiaduje się, że Bajazyd darował życie ludziom fałszywego Mustafy, a jego samego przyprowadził do stolicy wściekł się. Kazał synowi jak najszybciej przyjechał do Konstantynopola, Bajazyd jednak zwleka. Wina za wysłanie buntownikom pieniędzy zostaje zrzucona na Mahidevran. Władca odbiera jej dochody. A Nergissah ma zostać wydana za mąż i wyjechać do Ankary.

Intrygi Kara Ahmeda paszy przeciwko Bajazydowi wychodzą na jaw. Mężczyzna zostaje stracony, ku rozpaczy sułtanki Fatmy. Odbywają się uroczystości obrzezania syna Selima i Nurbanu, Murada. Podczas przyjęcia Gazanfer Aga chce spotkać się z Nurbanu. Sułtanka wychodzi z sali haremowej i idzie do ogrodu, gdzie czeka na nią Gazanfer. Mężczyzna podarował sułtance pierścień wyznając jej miłość. Nurbanu była wściekła, okazało się, że wszystko widziała Huricihan, zamierzała wszystkim powiedzieć o tym, co widziała. Przestraszona Nurbanu poszła za nią próbując namówić ją, aby nikomu nie mówiła o tym, co widziała w ogrodzie. Huricihan nie słuchała jej. Potem Nurbanu wypomniała jej, że jest zazdrosna o to, że nie może urodzić Bajazydowi dziecka, a Nurbanu jest już matką księcia. Wściekła Huricihan uderzyła Nurbanu i niestety doszło do bójki, podczas której Nurbanu uderza świecznikiem Huricihan. Sułtance udaje się doczołgać do haremu, gdzie spotyka przestraszoną Nurbanu, Hurrem i Mihrimah. Huricihan ponownie traci przytomność a Fahriye odnajduje na głowie krew. Później na miejscy bójki zostaje znaleziony kolczyk. Należy on do Nurbanu jednak nikt nie wie, że to jej. Niestety, Huricihan umiera nie zdradziwszy, kto ją zaatakował. Hurrem dowiaduje się, kto zaatakował Huricihan i chce wydać Nurbanu. Młoda sułtanka grozi Hurrem, że jeśli powie o wszystkim sułtanowi ona mu powie, że z jej rozkazu zabiła Nazenin, a dowodem będą listy Hurrem do Nurbanu, które żona Selima wciąż posiadała. Wystraszona Hurrem postanowiła dla swojego bezpieczeństwa oskarżyć żonę Bajazyda, Ranę o śmierć Huricihan mówiąc, że to jej kolczyk znaleziono przy ciele sułtanki. Później z jej rozkazu Rana została powieszona i wszyscy myśleli, że popełniła samobójstwo.

Hurrem i Rustem chcą powstrzymać Selima w intrygowaniu przeciwko Bajazydowi. W tym celu wysyłają do niego nauczyciela i doradcę Bajazyda, Lalę Mustafę paszę i Fahriye Kalfę, która ma za zadanie pozbyć się Nurbanu. W tym celu namawia dawna faworytę Selima, Dilsah do współpracy. Gdy sułtanka kąpie się w swojej weneckiej wannie Dilsah próbuje ją utopić, jednak w porę zjawia się Gazanfer i odciąga Dilsah od sułtanki. Dawna faworyta księcia dostaje urazu w głowę i umiera. Niestety dla mężczyzny wejście w miejsce gdzie przebywa goła kobieta jest zabronione, ze względu na to, że Gazanfer uratował Nurbanu nie został stracony, trafił do lochu. Nurbanu chciała uratować Gazanfera, powiedziała mu, że jeżeli chce tu zostać musi być kastratem, kazała mu się zastanowić, zastanowił się i podjął decyzję. Zakochany w sułtance Gazanfer, aby tylko przy niej zostać decyduje się na zostanie kastratem. Do haremu Bajazyda trafiają nowe dziewczęta, wśród nich jest szpieg Nurbanu, Defne. Sułtanka przetrzymuje jej małą siostrę, Annę. Dziewczyna pod przymusem musi szpiegować dla młodej Wenecjanki.

Pewnego ranka, gdy Mihrimah budzi się, na jej ciele, na dekolcie pojawia się dziwna wysypka, lekarstwa pałacowych medyków nie odnoszą skutków. Z rozkazu sułtana do pałacu zostaje sprowadzony młody, hiszpański medyk – Pedro, który został zniewolony przez Turków. Wcześniej był osobistym medykiem Sinana paszy. Według Sokollu Mehmeda paszy, Pedro uzdrowił wielu umierających. Rustem jest zazdrosny o mężczyznę, kazał młodemu Hiszpanowi leczyć Mihirmah przez opaskę na oczach, a maść nakładać pędzlem.

Hurrem idzie odwiedzić wróżbitkę. Sułtanka Fatma zawiadomiła lud gdzie i kiedy będzie Hurrem. Chcą ją zabić, by się zemścić za śmierć księcia Mustafy. Nagle sułtanka słyszy krzyki mężczyzn pod domem wróżbitki. Strażnicy zastawiają drzwi domu. Ludzie zaczęli rzucać kamieniami w okna. Nagle staruszka powiedziała do Hurrem, że jeszcze nie umrze i może śmiało iść. Nagle sułtanka wychodzi mężczyznom naprzeciw. Po chwili wszyscy zebrani ludzie uspokajają się, patrzą na Hurrem zaskoczeni. Sułtanka robi krok na przód, a wszyscy się jej rozstępują. Kobieta idzie dalej i każdy po kolei robi przejście sułtance. Nagle jeden z nich chce rzucić w Hurrem kamieniem. Po chwili upada martwy przed sułtanką. Sulejman został wcześniej o wszystkim powiadomiony i zastrzelił mężczyznę. Gdy Hurrem wraca do pałacu przesłuchuje służącą Fatmy, Melek Hatun. Kobieta powiedziała sułtance, że to Fatma powiadomiła ludzi. Gdy Sulejman dowiaduje się o wszystkim każe siostrze wyjechać z pałacu.

Po pewnym czasie lekarstwa Pedra odnoszą skutek, ale Mihrimah wcale nie ma zamiaru przestać widywać się z przystojnym medykiem. Mihrimah zaczyna podejrzewać, przez, co złapała tą wysypkę, dlatego smaruje sobie dekolt tym płynem. Przez częste odwiedziny Pedra, Rustem jest coraz bardziej zazdrosny. Do Konstantynopola przyjeżdża Gracia Mendes, wypływowa żydówka. Tymczasem Nurbanu chce nakłonić Selima do działania przeciwko Bajazydowi. W tym celu zatruła wino, które miał wypić Selim, zanim książę je wypił Nurbanu kazała je wypić służącej, która kilka sekund po wypiciu napoju zmarła. Potem Nurbanu powiedziała Selimowi, że chce by Defne otruła Bajazyda, Selim nie wyraził na to zgody. W zaistniałej sytuacji Nurbanu upiła Selima, a ten pijany wyraził zgodę. Następnego dnia Selim cofną swoją decyzję, Nurbanu powiedziała mu, że jeszcze nie wysłała listu do Defne (okłamała go). Gdy Defne dowiedziała się, że ma otruć księcia chciała się wycofać, ale powiedziano jej, że jeśli tego nie zrobi trucizna zostanie podana jej siostrze. Wystraszona dziewczyna wykonała rozkaz, lecz Bajazyd został uratowany. Potem przyznała się księciu do wszystkiego, a ten ruszył z wojskiem do Manisy i wyzwał Selima na pojedynek. Ostatecznie braci uspokoiła Hurrem, która w porę się pojawiła. Później Bajazyd wydał na Defne wyrok śmierci, lecz okazało się, że dziewczyna jest w ciąży, dlatego odroczył wyrok do czasu porodu.

Okazuje się, że Hurrem choruje na raka skory i wkrótce umrze. Chce utrzymać wszystko tajemnicy. Pedro zostaje osobistym medykiem Mihrimah. Rustem w ataku zazdrości chce zabić lekarza, a wtedy Mihrimah ofiarowuje medykowi wolność. Pedro musi wyjechać i namawia Mihrimah, by dołączyła do niego. W tajemnicy przed mężem Mihrimah idzie ostatni raz zobaczyć Pedra, ten ma nadzieje, że sułtanka ucieknie razem z nim. Mihrimah na początku miała mętlik w głowie, jednak zdecydowała, że zostanie z mężem. Poszła pożegnać się z Pedrem i powiedzieć mu, że zostanie z mężem. Pedro sam popłyną do swojej ojczyzny, czyli Hiszpanii. Lala Mustafa przechodzi na stronę Selima. Bajazyd sprowadza siostrę Defne, Annę. Sumbul mówi sułtanowi o chorobie rudowłosej sułtanki, ten sprowadza medyków z całego imperium, by wyleczyli jego żonę. Niestety medycy są bezradni. Władca postanawia jechać z Hurrem do gorących źródeł w Bursie. Tam umierająca Rusinka spotyka i Mahidevran. Jej rywalka i służąca Fidan żyją w biedzie, nie chodzi ubrana w korony i piękne stroje, ma na sobie tylko szare łachmany. Matka zmarłego Mustafy nie cieszy się z przyjazdu Hurrem. Przez krótką chwilę Mahidevran opowiada o swoim nowym życiu, potem pyta rywalkę po co tu przyszła. Hurrem mówi jej, że wkrótce umrze, mówi też, że przyjechała prosić ją o wybaczenie, i sama jej wybacza. Mahidevran decyduje się wybaczyć rywalce i kobiety żegnają się. Gdy Hurrem wraca do pałacu każe Sumbulowi znaleźć grób Ibrahima paszy. Ten go znajduje w środku lasu. Sułtanka modli się nad mogiłą zmarłego wielkiego wezyra.

W międzyczasie Bajazyd wyzywa Selima na pojedynek i wysyła mu suknię nazywając go kobietą. Selim przyjął wyzwanie. Między Selimem, a Bajazydem doszło do pojedynku. Bajazyd wygrał, ale darował Selimowi życie. Defne rodzi syna, Mehmeda. Bajazyd rezygnuje z wymierzenia dziewczynie kary śmierci. Umierająca Hurrem wzywa do stolicy Selima i Bajazyda. Książęta dowiadują się o chorobie matki.

Hurrem chce przed śmiercią napić się kawy (we wcześniejszych odcinkach serialu dzięki Hurrem w Imperium Osmańskim stało się popularne picie kawy, lecz po pewnym czasie sułtan zabronił spożywania tego napoju). Sumbul poszedł na targ i kupił trochę ziaren kawy i powiedział pewnym kobietom i chorobie sułtanki. Te rozpowszechniły to i jeszcze tego samego dnia poszły pod pałac podziękować sułtance za wszystko co dla nich zrobiła (Hurrem udzielała się charytatywnie). Potem sułtanka prosi Sumbula, by po jej śmierci wybudowano hamman i daje mu swój pamiętnik. Mihrimah jest w ciąży z Rustemem.

Cała sułtańska rodzina jedzie na odsłonięcie meczetu Sulejmana wybudowanego przez utalentowanego architekta, Sinana. Hurrem chce być w nim pochowana. Tego samego dnia na prośbę Hurrem w ogrodzie zostaje zastawiony wielki stół dla wszystkich, których kocha. W trakcie spotkania Hurrem źle się poczuła i Sulejman zaprowadził ją do swojej komnaty i położył na łóżku. Hurrem nie miała zbytnio siły chodzić, więc oparła głowę o ramię Sulejmana. Kiedy byli już w komnacie sułtanka poprosiła władcę, aby wyrecytował wiersz, który dla niej wiele lat temu napisał. Władca go wyrecytował, ale nie zdążył całego, bowiem Hurrem umarła na jego oczach. Gdy serce sułtanki stanęło czas stanął w miejscu. A Sulejman płakał nad ciałem ukochanej. Później odbywa się pogrzeb zmarłej Hurrem. Przed pogrzebem prawie wszystkie kobiety siedziały w sali haremowej. Do sułtanki Defne podeszła sułtanka Nurbanu i powiedziała „To wielka strata zwłaszcza dla Ciebie i twojego księcia, wreszcie nadeszła era księcia Selima i moja.” Defne odpowiedziała „Licz się ze słowami, jeszcze nawet nie pochowano sułtanki Hurrem.” Kilka sekund później odzywa się Nurbanu „Ciesz się póki możesz, tylko ona wspierała Bajazyda, teraz zostanie sam.” Po tych słowach Defne już się nie odezwała. Podczas pogrzebu wszyscy byli ubrani na czarno, płakali niemal wszyscy zebrani. Służba przenosi przez salę haremową trumnę z ciałem Hurrem. Mihrimah podbiega do trumny i wyciąga do niej ręce ze łzami w oczach, po kilku sekundach Gulfem Hatun odciąga sułtankę od trumny. Potem trumna sułtanki zostaje niesiona przez Sulejmana, Selima, Bajazyda, Rustema, Sokollu Mehmeda pasze, i Lala Mustafę przez trzeci dziedziniec. Chwilę później postawiono trumnę sułtanki i odprawiono modlitwę.

Mihrimah rodzi syna, Osmana. Później Sumbul i Fahriye dowiadują się, że zaginą pierścień sułtanki Hurrem od sułtana Sulejmana (sułtanka chciała być pochowana z tym pierścieniem). Okazało się, że służąca Nurbanu, Canfeda chciała się pomodlić za sułtankę przy jej ciele, od razu domyślili się, że to był tylko pretekst żeby z rozkazu Nurbanu zabrać pierścień. Nie mieli jednak żadnych dowodów, więc nie mogli nic powiedzieć sułtanowi. Ale ich podejrzenia były słuszne, Canfeda na rozkaz swojej pani zabrała zmarłej pierścień i dała go Nurbanu. Sulejman rozpacza po śmierci ukochanej. Zabrania w pałacu głośnych rozmów i używania kosztowności. Zaczął jadać skromne posiłki, zamyka się w sobie.

Selim informuje sułtana o tym, jak Bajazyd wyzwał go na pojedynek i wysłał mu sukienkę. Władca chce zmienić synom prowincję. Selim dowiaduje się, że Rustem zdradził Mihrimah z Gracią Mendes. Powiedział wielkiemu wezyrowi, że utrzyma to w tajemnicy jeśli zaproponuje sułtanowi Amasyę jako prowincję dla Bajazyda. Rustem zaproponował tę prowincję władcy. Sulejman wysyła Selima do Konyi, a Bajazyda do Amasyi. Selim kazał Rustemowi zaproponować Sulejmanowi tę prowincję, ponieważ jest to prowincja po zabitym przez władcę księciu Mustafie. Selim posłusznie wyjeżdża do swojej prowincji, a Bajazyd się sprzeciwia i postanawia wyjechać do Kutahyi, swojej doczesnej prowincji. Postanawia zebrać wojsko i stoczyć walkę z Selimem.

Małe córki Nurbanu (urodzone we wcześniejszym przeskoku czasowym) Esmahan, Gevherhan i Sah bawiły się w jej komnacie, Esmahan znalazła w szkatułce pierścień skradziony przez Nurbanu. Do komnaty weszła Fahriye, zobaczyła pierścień zmarłej Hurrem, domyśliła się, że jej podejrzenia były słuszne i wzięła pierścień. Gdy wychodziła z komnaty nakryła ją Nurbanu. Sułtanka zapytała, co chowa w dłoni, służąca odsłoniła pierścień. Nurbanu chciała jej go wyrwać, całe zajście jednak zobaczył Selim. Spytał, co się dzieje. Nurbanu skłamała mówiąc, że Fahriye chce zabrać pierścień, który dostała od Hurrem. Fahriye próbowała się bronić mówiąc prawdę, jednak Selim wtrącił ją do lochu. Książę zabrał Nurbanu pierścień, wiedział, że ona i jego matka się nie lubiły, więc wiedział, że nie podarowałaby jej pierścienia. Selim pozostawił Nurbanu przy życiu tylko, dlatego, że jest matką jego dzieci. W nocy Fahriye uciekła z lochów, chciała zabić Nurbanu nożem. Udało jej się zaatakować sułtankę. Jednak to nie Nurbanu umarła tylko Fahriye, bowiem sułtanka wyrwała służce sztylet i sama ją zasztyletowała.

Sułtan dowiaduje się, że Bajazyd zbiera wojsko do walki z Selimem. Zbuntowanemu księciu udało się zebrać wsparcie gubernatorów, Sulejman każe im wesprzeć Selima. Jakiś czas później na równinie konijskiej dochodzi do starcia wojsk Selima i Bajazyda. Gubernatorzy przechodzą na stronę Selima. Podczas walki Bajazyd zostaje postrzelony przez syna Selima, Murada. Ranny książę jest zmuszony wracać do Amasji (Bajazyd w końcu zdecydował się wyjechać do nowej prowincji). Bajazyd jest ścigany. Musi uciekać. On i jego synowie (oprócz syna Defne, Mehmeda) znajdują schronienie na dworze perskiego szacha Tahmaspa I, wroga Sulejmana, któremu szpiegowała m.in Firuze. Władca więzi książęta i targuje się z sułtanem o Bajazyda. Selim włącza się w walkę o Bajazyda. Udaje mu się pożyczyć pieniądze od Gracii Mendes. W międzyczasie Bajazyd i jego synowie próbują uciec z Persji. Jednak zostają złapani, przez jednego ze strażników, który prowadzi ich przed oblicze szacha. Ten wtrąca ich do lochu. Selimowi wysyła Tahmaspowi złoto, ten wypuszcza książęta. Odbiera ich jeden ze służących Selima (Bajazyd nie wie kim jest mężczyzna, który go wypuścił). Gdy dojeżdżają na miejsce okazuje się, że to była zasadzka Selima. Przy książętach są kaci, którzy na rozkaz Selima mają zabić Bajazyda i jego synów. Młodszy brat księcia błaga go, by zabił jego, a oszczędził jego synów. Selim nie zgadza się i każe katom wykonać rozkaz, a sam odchodzi. Bajazyd złorzeczy bratu. Najpierw umierają synowie Bajazyda, a potem on sam. Gdy Selim jest już wystarczająco daleko od brata staje przy drzewie i płacze.

W międzyczasie Jastrząb na rozkaz Bajazyda ma zabić Rustema. Ten prosi sułtankę Mihrimah o pomoc w zabiciu Rustema paszy. Sułtanka pomaga mężczyźnie wejść do swojego pałacu. Jastrzębiowi udało się udusić paszę. Niestety podczas walki z wielkim wezyrem został ciężko ranny i szybko umarł.

Tymczasem syn Defne, Mehmed na rozkaz kogoś ze stolicy został przeniesiony do Bursy. Okazało się, że Nurbanu chce zabić Mehmeda. Defne zamknęła syna w komnacie, stanęła za drzwiami i z nożem pełna łez i strachu w oczach odtrącała ludzi Nurbanu. W końcu weszła do komnaty syna i zamknęła drzwi. Aby nie dać satysfakcji żonie Selima najpierw podała synowi truciznę, a później sama ją wypiła. Gdy ludzie Nurbanu otworzyli drzwi znaleźli księcia i Defne martwych.

Gulfem postanowiła zabić sułtana. Była zła na Sulejmana, że zabił tyle niewinnych osób. Weszła do komnaty władcy i próbowała go zadźgać nożem. Jednak władcę uratował jeden ze służących, zabrał od sułtana rękę Gulfem z nożem tak, że niechcący ją zabił.

Zdrowie sułtana ulega pogorszeniu, Sulejman choruje na podagrę. Do Stambułu przyjeżdżają dzieci Selima i Nurbanu. Ich córki: Esmahan, Sah i Gevherhan. Wszystkie mają mężów. Sah doczekała się syna, Mehmeda. Sułtance przeszkadza imię chłopca. Przypomina jej o synu Defne. Potem przyjeżdża Murad. Jest z nim jego ciężarna faworyta, Safiye. Dziewczyna trafiła do haremu Murada dzięki Mihrimah, co bardzo zaniepokoiło Nurbanu (Mihrimah i Nurbanu nie były w dobrych stosunkach). Co więcej okazało się, że Safiye pochodzi z Wenecji i jest z tego samego szlacheckiego rodu co Nurbanu. Jednak to nie była prawda, Mihrimah kazała tak mówić Safiye po to, by zdenerwować Nurbanu, w rzeczywistości Safiye była Albanką. Nurbanu odzyskuje pierścień Hurrem. Selim popadł w alkoholizm. Sulejmana irytuje pijaństwo syna i zakazuje picia wina w całym Imperium. Mihrimah zamówiła dla sułtana prezent, chce aby to Murad dał władcy ten podarek. By dać władcy prezent Murad poprosił sułtana, by pozwolił mu wziąć udział w obradach dywanu. Po chwili Murad prosi sułtana by pozwolił mu dać ten prezent. To mapa przedstawiająca granice Imperium Osmańskiego. Sulejman bardzo ucieszył się z prezentu.

Władca wychodzi na targ, słyszy co mówią o nim ludzie. Wszyscy wypominają, że z sułtana nie ma już pożytku, wypominają mu, że zabił Mustafę i Bajazyda. Całe zajście widzi Mahidevran. Matka zmarłego Mustafy miała przeczucie, że coś się stanie Sulejmanowi, dlatego przyjechała do stolicy go zobaczyć. Potem spotyka Mihirmah. Kobiety przeprowadziły ze sobą rozmowę na temat przeszłości. Sulejman chce pokazać ludziom, że jeszcze może wyjechać na wojnę. Decyduje się podbić węgierską twierdzę, Szigetvar. Medycy odradzają sułtanowi tę wyprawę ze względu na jego stan zdrowia, ostrzegają władcę, że może to być jego ostatnia wyprawa. Władca nie słucha medyków i decyduje się wyruszyć na wojnę.

Sulejman jest już na wojnie. Jego stan ani trochę się nie poprawia. Mihrimah zaprzestaje walki z Nurbanu. Decyduje się wraz z dziećmi wyjechać do Edirne. Wraz z Sumbulem wspominają dawne czasy. Proponuje Sumbulowi, by wyjechał razem z nią, lecz on mówi, że pałac Topkapi jest jego domem, spędził z nim wiele lat i chce w nim zostać. Sumbul idzie do sali haremowej, jest pusta. W głowie słyszy głosy z sprzed lat. Pierwszy głos należy do Hurrem, mówi „Szykuj lokmę i szerbet, jest w ciąży.” Następny głos należy do matki sułtana, mówi „Wspaniała wiadomość, będę miała kolejnego wnuka.” Inny głos mówi „Niech rośnie zdrowy.” Potem głos Sumbula w głowie krzyczy „Sułtanka Hafsa postanowiła ofiarować wszystkim złoto z okazji narodzin księcia Mehmeda”. Wspomina też jak Hurrem nie potrafiła wymówić jego imienia, dopóki się go nie nauczyła mówiła Suklum Aga. Potem patrzy na balkon, przez który jest widok na całą salę, wyobraża sobie, że stoi tam Hurrem i kłania się jej. Potem znów słyszy Hurrem mówi „Dziś rano sułtan mnie wyzwolił.” Potem wychodzi z sali, ostatni raz spogląda w jej kierunku i zamyka dwuskrzydłowe drzwi. Przed ich zamknięciem jeszcze raz spogląda na pustą salę. Tymczasem Nurbanu odbywa rozmowę z Safiye. W trakcie rozmowy temat schodzi na Hurrem. W którymś momencie rozmowy Safiye mówi „Wierze, że będziesz silniejsza od sułtanki Hurrem i przyćmisz pamięć o niej. Ale kiedyś i twój czas się skończy. A ten pierścień zmieni właścicielkę (Safiye ma na myśli pierścień Hurrem).”

Sulejman jest już tak słaby, że nie może zbytnio iść. Leży na łożu śmierci. Przed śmiercią Sulejman słyszał głos swojego zmarłego przyjaciela, Ibrahima. Kiedy ukazano sułtana w świecie zmarłych, wyszedł z namiotu wojennego i usiadł na tronie, który stał na pięknej i szerokiej polanie. Władca patrzył za zniszczony, podbity Szigetvar. Nagle w stronę władcy zaczął biec piękny, biały rumak. Miał zabrać Sulejmana na sąd ostateczny. Tymczasem Selim objął władzę nad Imperium Osmańskim.