Bullywug

Bullywug włócznik

Bullywugowie byli prymitywnym rodowodem humanoidów podobnych do żab, mieszkających na bagnach Sidrillonu. Samozwańczy lordowie bagien. Dzikie i autodestrukcyjne istoty regularnie manipulowały siłami przekraczającymi ich zrozumienie, zagrażając bezpieczeństwu innych i ich własnemu brutalnemu, hałaśliwemu i mokremu życiu.

## Opis

Bullywugowie byli ziemnowodnymi humanoidami o płetwiastych palcach, które miały długość od 5 do 6 stóp.

Ich skóra była gładka i dość twarda, z cętkowanym kolorem od szmaragdowego lub oliwkowo-zielonego, aż po żółty, brązowy i szary. Skóra Bullywuga była podobna do kameleona, więc jeśli pozostawały nieruchome na bagnistym terenie, zmieniały się w różne odcienie swojej normalnej gamy kolorów, aby dopasować je do otoczenia. Stworzenia były nieprzyjemne do przebywania w pobliżu, ponieważ niosły ze sobą zjełczały smród bagien.

Ogromne głowy bullywugów przypominały głowy żab, z dużymi, bulwiastymi oczami, szerokimi ustami i długimi, trzepoczącymi językami. Wspomniane języki były ledwo zdolne do mówienia w wspólnym i zazwyczaj mówiły "grubym", niechlujnym akcentem.

## Osobowość

Bullywugowie byli wstrętnymi mieszkańcami świata przyrody zarówno w zapachu, jak i w towarzystwie, wiecznie głodnymi dzikusami, często całkowicie pozbawionymi wyższych emocji i uczuć. W przeciwieństwie do wielu innych dzikich stworzeń, bullywugowie albo nie rozumiały, albo nie dbały o wpływ, jaki miały na własne ekosystemy. Polowali i zabijali dla sportu, nie myśląc nawet o umożliwieniu odbudowy środowiska, i w ten sposób systematycznie uszczuplali zasoby naturalne swoich siedlisk

Zamiast wypełniać jakąkolwiek niszę ekologiczną, nawyki te sprawiły, że bullywugowie stali się zakłóceniem i zagrożeniem dla kruchej równowagi, na której sami polegali, a po wyczerpaniu innych źródeł pożywienia albo przenosili się na bardziej zielone pastwiska, albo zwracali się w stronę kanibalizmu (chociaż niektórzy byli kanibalami z wyboru). Chociaż nie zatruwali na stałe ziemi, jak nieumarli, skutki bullywugów pozostawionych ich lekkomyślnym praktykom przez kilka lat były katastrofalne, ponieważ ogałacali akry ziemi i odchodzili.

Bullywugowie nie byli nieświadomi tego zjawiska, a różnica w środowisku przed i po ich przybyciu była tak zauważalna, że ​​nawet one postrzegały swoją obecność jako zagrożenie. To poczucie, że coś jest nie tak, manifestowało się jako paranoja, poczucie, że wszystko jest po to, by jakoś ich dopaść, chociaż to uczucie nie było do końca nieprawdziwe. Ci, którzy uderzali bullywugów ze szczególną precyzją lub mocą, czasami odczuwali moment odnowionej siły lub jasności umysłu, jakby sam świat przyrody dziękował im za ich służbę.

Bullywugowie często czerpali największą radość z panowania nad intruzami w swoich domenach. Wierzyli, że są prawdziwymi panami bagien i zachowywali się tak, będąc znani z lenistwa. Cenili monety, klejnoty i inne skarby, chociaż jako jednostki brakowało im tego samego rodzaju chciwości i megalomanii, jakie można znaleźć u maruderów, takich jak orkowie. Walki wewnętrzne w tej samej grupie prawie nigdy nie miały miejsca, chociaż niektórzy sugerują, że było to spowodowane raczej brakiem zdolności umysłowych. Bez względu na prawdziwość tej idei, bullywugów łatwo było skonfundować, najmądrzejszy z nich zwykle miał przeciętną ludzką inteligencję.

Pomimo tendencji do chaotycznych i złych zachowań, bullywugowie byli zdolni do przyjmowania innych charakterów. Często pozostawali indywidualistami, ale czasami, próbując znaleźć miejsce w świecie zewnętrznym, zrzucali swoje bardziej nikczemne cechy. Ciekawość mogła skłonić ich do eksploracji, a ci, którzy odnieśli sukces, to ci, którzy nauczyli się pracować z innymi i polegać na nich, przy czym większość zabłąkanych bullywugów była neutralna lub, w rzadkich przypadkach, dobra.

## Umiejętności

Bullywugowie umieli wykonywać potężne ukąszenia i były stworzeniami o wybitnym atletyzmie. Te płazy były silnymi pływakami, zdolnymi do szybkiego poruszania się pod wodą, nawet pod obciążeniem takimi jak zbroje czy tarcze. Pomimo tego, że były powolne na lądzie, z obiektami obciążającymi je lub bez nich, potrafiły skakać niezwykle szybko, skacząc od 20 do 30 stóp do przodu, lub z 10 do 15 stóp wysokości w jednym skoku.

Kamuflaż bullywu'a chronił ich zarówno przed zwykłym wzrokiem, jak i przed infrawizją, ponieważ temperatura ich ciała zmieniała się wraz z kolorem, aby lepiej wtapiać się w otoczenie.

Niektórzy bulluwugowie, znani jako krakacze, były zwiotczałe i słabe w porównaniu do swoich pobratymców, ale potrafiły wydmuchiwać chmury cuchnącego, trującego gazu, gdy wydawały głośne skrzeki.

## Społeczeństwo

Społeczeństwo Bullywugów było dzikie, prymitywne i plemienne, i było jednym z najbardziej małostkowych i bezmyślnie destrukcyjnych humanoidalnych społeczeństw. Mimo to bullywugowie nauczyli się współpracować w celu wzajemnego przetrwania i korzyści z polowania przy praktycznie zerowej walce wewnętrznej, ale morderstwo wciąż było jedną z dwóch głównych metod na awans. Zabijanie rywali musiało być jednak dokonywane potajemnie, ponieważ bullywugowie, którzy bezmyślnie znosili sprzeciw, prawdopodobnie zostaliby rozstrzelani przez innych. Polityka Bullywugów była zazwyczaj bardziej „subtelna” niż zabijanie tego, kto był na czele drabiny społecznej.

Oprócz swoich bogów, bullywugowie zawsze okazywali szacunek swoim przywódcom, ponieważ ich zorganizowane (lub przynajmniej częściowo zorganizowane) społeczeństwa były społecznie faszystowskie oraz totalitarne. Absolutna władza zostawała przyznana także i podprzywódcom prowadzonym przez męskiego wodza, samozwańczego pana błota, który mógł traktować wszystkich swoich poddanych jako własność i swobodnie zabijać (i jeść, jeśli chciał) swoich wyznawców, jeśli nie podążali natychmiast za jego zachciankami. Dopiero gdy poprzedni przywódca był zbyt stary, by rządzić, następny dominujący mężczyzna zabiłby go i uzurpowałby jego tron (i najprawdopodobniej pochłonąłby go).

Ta paskudna arystokracja stanowiła podstawę „etykiety” bullywugów, zarówno między sobą, jak i z zewnątrz. Bullywugowie przedstawiali się wielkimi tytułami, jednocześnie płaszcząc się i kłaniając się swoim przełożonym, nieustannie rywalizując o ich przychylność. To właśnie w tym sykofantycznym konkursie, przychylność innych bullywugów i gromadzenie skarbów stały się ważne, pomimo braku rzeczywistego wykorzystania w ich systemie społecznym. Zamiast zabijać się nawzajem, bullywugowie mogli robić postępy, znajdując skarby i bibeloty (w tym magiczne przedmioty), aby przedstawić je swojemu panu jako dowód szacunku lub lojalności.

Z tego właśnie powodu bullywugowie najeżdżali karawany i osady, zdobywając drobiazgi, aby zaimponować i zdobyć swoich panów. Nawet jeśli to się powiodło i bullywug dostał się w łaski swoich przywódców, nieostrożne nadużycia i zaniedbania, niezmiennie mogły oznaczać, że dobre przedmioty, które nabyli, zostaną zapomniane, po czym władca bullywugów niezmiennie będzie żądał nawet więcej. Schwytanie intruzów było korzystne, ponieważ można było ich zaciągnąć przed królów bullywugów i zmusić do błagania o litość.

Królewscy bullywugowie szydzili i wymagali, przywdziewając szaty ze skóry, szorstkiej tkaniny i roślin bagiennych, nawet jeśli większość bullywugów nie nosiła ubrań. Dzięki przekupstwu i pochlebstwu można było przekonać ich do uwolnienia uwięzionej publiczności, ale najpierw próbowali zaimponować im majestatem ich królestwa i wspaniałością ich skarbów. Pomimo twierdzeń, że są panami bagien, bullywugowie rozpoznawali swój niekorzystny wpływ na środowisko i postrzegali się z tego powodu negatywnie, a ta postawa objęła panów bullywugów. Za ich pretensjami do szlachetności i fantazyjnymi pozerami krył się głęboki kompleks niższości, rozpaczliwe pragnienie legitymizacji w oczach obcych jako istot godnych nie tylko strachu, ale i szacunku.

## Biologia

Bullywugowie woleli zamieszkiwać ciemne, wilgotne miejsca odizolowane od ludzi, wilgotne miejsca, takie jak lasy deszczowe, wilgotne jaskinie, bagna, moczary lub praktycznie każdy inny ciepły, ale zacieniony region z dużą ilością wody. Przyzwyczaili się do łatwego poruszania się wśród drzew dzięki miękkim palcom z przyssawkami i nie mieli trudności z poruszaniem się po błocie i mokradłach na swoich błoniastych stopach. Bullywugowie musieli rutynowo moczyć całe swoje ciała, aby utrzymać wilgotną skórę, co najmniej trzy razy dziennie wodą o średniej zawartości bukłaka. Jeśli nie są w stanie regularnie nawadniać się, powoli słabną i umierają, dlatego bullywugowie obawiali się suchego gorąca i obszarów z małą ilością stojącej wody.

Bullywugowie spali jak żaby, zakopując się po oczy w dołach z błota. W nocy znani byli z tego, że tłoczyli się jeden na drugim, dopóki wszyscy w tej grupie nie zostali wepchnięci do środka, z wieloma stosami bullywugów widocznymi na całym ich terenie do spania.

## Dieta

Bullywugs były głównie mięsożerne i preferowały dietę mięsną. Żyli głównie z ryb i jakiejkolwiek innej zwierzyny łownej (będąc wykwalifikowanymi myśliwymi i rybakami) i w miarę możliwości uzupełniali dietę owocami i owadzim mięsem. Niezwykle młode słone smoki, które mieszkały w słonych równinach, jeziorach i bagnach, były, chociaż rzadko, również ostrożnie polowane dla pożywienia.

Szczególnym punktem zainteresowania bullywugów, było to, że nieodparcie pociągał je ludzki trunek. Po spożyciu dużych ilości zaczynały drgać, bezradnie padając na ziemię przez kilka minut. Skurcze kończyły się śmiercią lub zapadnięciem w głęboką śpiączkę, w zależności od ilości spożytego napoju alkoholowego. Ataki Bullywugów stawały się coraz rzadsze na ziemiach otaczających terytoria, gdzie osady trzymały piwo lub dwa w przypadku napadów bullywugów.

## Reprodukcja

Bullywugowie nie byli znani z budowania więzi na dłuższą metę. Samice raz w roku składały lęg około 200 jaj, które były strzeżone przez zbiorowe plemię w stawie hodowlanym. Nieinteligentne ikry, które się wykluły, przypominały duże kijanki i żywiły się owadami i małymi płazami (w tym sobą), dopóki nie były wystarczająco duże, aby opuścić basen hodowlany, zwykle po około sześciu do ośmiu tygodniach. Po ich pojawieniu się, młodociani bullywugowie byli zmuszani radzić sobie same, nie mogąc polegać wyłącznie na szczęściu i własnej sile w walce z większymi krewnymi. Na nieszczęście dla nich to brutalne „rodzicielstwo” oznaczało, że mniej niż jeden procent bullywugów osiągał dorosłość.

## Imiona

Przykładowe imiona bullywugów to:

**Imiona:** Karimsh, Fblippi, Jermaha, Shijaw, Broggar, Shlippi, Mimshigro