Elfy

*(Elvanie, Lud Światła)*

## Historia

### Mgliste Początki

Elfy są starożytną i uważaną za dekadencką rasą. Ich (historia zagubiona w znacznym stopniu nawet dla nich samych) zaczęła się około 50 tysięcy lat temu Kalendarza Cesarskiego. Same początki są niejasne, mówi się że pewnego dnia zostały ulepione ze światła przez Alayę i Yvę, a ich zadaniem miała być pokojowa kolonizacja świata. Gdy tylko pojawiły się na Erlathanie nawiązały niezwykłą więź z dzikimi duchami i lokalną naturą. Więź ta ostatecznie pozwoliła im na rozwój klanowego trybu życia i kolonizację puszczy, która obejmowała wówczas nieomal cały kontynent. Władza Elvan kończyła się wtedy na przełęczach górskich dzisiaj zajmowanych przez orczą hordę.

W epoce tej, zwanej przez elfy Erą Kryształu powstały wielkie elfie miasta, takie jak Leilisperaith, Colaom Dellan, czy też Barad en'Vanim (dosł. *Miasto nad Potokiem*) wspaniała elfia stolica. Elfy w owych czasach zdawały się nieomal nieśmiertelne, a samo Barad w niedługim czasie zaczęło wchłaniać w siebie mniejsze osady i ośrodki ich kultury, stając się prawdziwym molochem i przyćmiewając blask reszty cywilizacji.
Najwspanialszą jego częścią było trzynaście kryształowych wież, stanowiących siedziby elfiej akademii, biblioteki oraz najwspanialszej w historii świątyni Alayi. Wieże te,które według legendy wyhodowano z jednego ogromnego klejnotu, (wersja ta podważana jest dzisiaj przez wielu akademików, także i elfich) połączone były podniebnymi mostami. Najwyższa z nich, środkowa, wznosząca się na ponad trzy tysiące stóp (miara jest bardzo subiektywna) nieomal pod samo niebo, była siedzibą Elfiej Rady, sprawującej w teorii rządy nad całą rasą. Pierwsze Barad nie miało jednak struktury typowego państwa, koncept ten był nadal obcy dla Elvan. Przypominało raczej rozrośniętą strukturę asrystokracji klanowej.

Epoka ta skończyła się trzydzieści tysięcy lat temu, wraz z pojawieniem się Cieni.

### Upadek Pierwszego Barad

Do dzisiaj dokładna natura Cieni pozostaje zagadką, a jedyne źródło informacji stanowią zapiski elfich mędrców z czasów wojen z tą tajemniczą rasą..Cienie z całą pewnością miały ogromny wpływ zarówno na ukształtowanie dzisiejszych elfów, jak i orków. Jedynymi rasami, które nie zostały dotknięte ich wypaczającym dotykiem są te, które przybyły na kontynent już po ich wygnaniu.

Nikt nie wie skąd dokładnie przybyły Cienie (jedna z wersji historii winą obarcza Upadłego Mentora - Juno), a w konsekwencji Mel'Zara. Cienie przez lata konfrontowały Elvan z różnymi przeciwnikami, którymi sterowały zakulisowo.I tak w roku 21 216 Ery Kryształowej elfy po razy pierwszy miały okazję zmierzyć się z orczą hordą. Czysta brutalność orków zaskoczyła przywykłe do pokoju elfy. Naprędce zmobilizowane siły przegrywały kolejne bitwy, aż do czasu, gdy horda podeszła pod leżący na południe od dzisiejszego Ghan Księżycowy Pałac, później znany lepiej jako Księżycowa Cytadela. Dopiero tam orki zostały powstrzymane po raz pierwszy, u samych nieomal bram Elfiej Stolicy.

Na jakiś czas zapanował spokój, ale Barad zostało porozbijane na mniejsze prowincje, którymi ponownie zaczęły rządzić klany. Stało się jasne, że Rada nie była w stanie spełniać swojego zadania.

W tym czasie elfi mędrcy postanowili dokładnie przeczesać swój kontynent w poszukiwaniu starożytnych istot, które pomogłyby elfom otrząsnąć się z kryzysu. Niektóre z nich, wiele lat później zostało uznanych za mentorów...

### Pierwszy Mentor i Narodziny Drugiego Barad

Pierwszym uznanym mentorem był oczywiście Calagin, uczeń między innymi Neortha, Juno i Nyl.

*"W roku -12642 BV* (współczesny elfi kalendarz) *najwyższym kapłanem w klanie Doriquitandi został Angrod. Był to elf światły, który wiedział, że jeśli nie umocni swojej pozycji jego plemię zostanie wcielone w poczet, któregoś z silniejszych sąsiadów. By być w stanie bronić się przed nimi stał się prekursorem nowych dziedzin nauki i ich rozwoju. Za jego blisko siedmiuset letniego panowania wykształciło się pismo* (nie było wyłącznie domeną elit)*, rozwinęła się sztuka magiczna oraz astronomia. Nie zdążył jednak w pełni ukończyć swego dzieła, udało się to dopiero jego synowi Calaglinowi. Poprzez dzielenie się swoją wiedzą z sąsiednimi plemionami zyskał sobie ich przychylność, wciąż pozostawał jednak jeden problem, który stał na drodze do połączenia plemion. Po połączeniu plemion, któż miałby stanąć na czele świątyni? Wszyscy chcieli Calaglina jako władcy, nie wszyscy widzieli go jednak jako kapłana. Przeprowadził on, więc reformę ustroju i wprowadził podział na władzę świątyni i władzę cywilną. Sam przejął zwierzchnictwo nad władzą cywilną przyjmując tytuł Pierwszego Króla Zjednoczonych Elfich Plemion. Co się tyczy władzy świątynnej przykazał on by, najwyżsi kapłani ze wszystkich siedmiu podległych mu plemion wybierali dożywotniego arcykapłana. Tak oto w -11799 roku BV ze zjednoczenia plemion Doriquitandi, Daralqiuten, Morivielndel, Gwyndourdovl, Avariliend, Visitangoutq i Marlicaliss powstało pierwsze elfie państwo, które obejmowały tereny dzisiejszego Erlathanu." -* Notatki o Pierwszym Mentorze

Po raz pierwszy w swojej bardzo długiej historii elfy miały państwo, które zwyczajowo określa się dzisiaj mianem Drugiego Barad.

Teraz to Elvanie mogli się szykować do ataku na orczą Hordę.

Rozpoczęła się Era Stali

### Era Stali

Był to okres, kiedy orkowie zaczęli doświadczać coraz bardziej zróżnicowanych mutacji, a ich starcia z Elvanami stały się coraz częstsze. Same elfy rozwijają zarówno magię bojową, jak i technikę wojskową, wykuwają między innymi wiele potężny nasyconych magią broni, takich jak legendarne Srebrne Ostrze, czy Świetlisty Łuk

Patronem wojny był Juno. Wtedy jeszcze nie wyszły na jaw jego relacje z Cieniami.

Reszta mentorów skupiona była raczej na rozwoju kulturalnym Barad. Pewne apokryficzne teksty mówią nawet o wyprawach za morze pod okiem Mentora Mictora, a pozostawione na Słonecznym Południu ruiny zdają się potwierdzać ich prawdziwość.

### Era Cienia - Zdrada Juno

To wtedy Cienie ujawniły swoją obecność, a ich konszachty z Juno doprowadziły Elvan do wściekłości. W wyniku działań Cieni zginęło wiele mentorów, a prawie wszystkie kryształowe iglice, pamiątki po Pierwszym Barad, zostały zniszczone Najpotężniejsi magowie i kapłani sprzymierzyli się przeciwko dawnemu nauczycielowi i zakończyli jego żywot. Zapiski z tamtego okresu są bardzo nieliczne, gdyż na skutek potężnych wyładowań magicznych zarówno po stronie Elfów, jak i Cieni doszło do zdarzenia określanego jako "Rozdarcie Magii", które dosłownie przetrzebiło obie populacje. Na szczęście tym razem to Elvanie byli górą, zapieczętowali swoich wrogów "poza granicami królestwa", a orków wypędzili aż za góry. Do dzisiaj obchodzi się Rozpędzenie Cienia, które upamiętniać ma tamto zwycięstwo.

Orkowie (i inne sprzymierzone z nimi rasy) wciąż pozostawali na wolności, chociaż brak ich złowieszczych mistrzów znacznie spowolnił rozwój militarny i dał elfom trochę czasu na reorganizację.

Siły skupiono bardziej wokół Kniei Mortes, dokonano licznych przesiedleń ocalałych po "Rozdarciu Magii" i obudowano się dookoła ostatnich trzech iglic Pierwszego Barad.

### Trzecie Barad, Przybycie Humna

Mimo czasowego zwycięstwa, Elvanie mieli świadomość, że potrzebują wsparcia. Horda w dalszym ciągu miała przewagę liczebną, a ich przetrzebiona populacja nie miała czasu aby w pełni się "zregenerować". Pierwszymi sojusznikami stały się dla nich krasnoludy, które w tamtym okresie rozpoczęły morską ekspansję. Była to dobra odpowiedź na nowe przymierze Orków z Ogrami. Obie rasy przez tysiąclecia wspólnie odpierały plagę z południa, ale niski przyrost naturalny elfów powodował, że zmuszone były do stopniowego porzucania dawnych włości. Dokonano także kolejnej reformy państwa. Odtąd Król i Najwyższy Kapłan mieli być jednym, Królem-Świętym. Pierwszym Królem-Świętym został Naothal I, któremu Alaya przekazała w wizji nadejście swoich "dzieci mniejszych", które pomogą w przyszłości elfom w zaprowadzeniu pokoju na Erlathanie.

I co prawda pierwsze kontakty z Ipsańczykami nie należały do najlepszych, to ostatecznie kilkaset lat od wizji Naothala na Erlathan przybyli Humna z Cesarstwa Arlan... i nic już nie było takie samo.

### Historia Najnowsza, Barad zamyka swe Bramy

Ludzie okazali się być bardzo pożytecznymi sojusznikami, a w dodatku byli na tyle cywilizowani (w mniemaniu elfów), że postanowiono oddać im kontrolę nad częścią dawnych, elfich ziem. Ludzkie marchie stały się nieoficjalnymi wasalami Barad i przez wiele lat panował pokój.

Wszystko zmieniło się na skutek Incydentu, który wywrócił rozkład sił do góry nogami. Ludzie znaleźli się w bardzo opłakanej sytuacji, a liczne elfy z niższych kast wyrzucono za bramy Barad, z powodu rzekomej "epidemii" panującej pośród elfów niższego statusu.

Wielu z wyżej postawionych Elvan opuściło Stolicę, solidaryzując się ze swoimi wygnanymi braćmi.

Teraz są najbardziej rozpowszechnioną rasą w Marchii, zamieszkującą całą szerokość Kniei Mortes, a także dużą część Marchii Mortesjańskiej i tereny przygraniczne w górach orczych, skąd podobno obserwują zonę i próbują ją "uleczyć..."

## Biologia

Dawniej elfy znane były ze swojej niezwykłej długowieczności, jednakże od czasu Incydentu długość życia większości osobników zmalała z kilku tysięcy do kilkuset lat. Elfy mają niski przyrost naturalny, a różnice w wieku rodzeństwa sięgają teraz kilkudziesięciu lat. Dzieciństwo trwa około 80 lat, a stuletni elf uważany jest za dorosłego. Elvanie mają dużo lepszy metabolizm niż pozostałe rasy, więc osobniki otyłe są rzadkością. Nie muszą także spać, wystarczy im kilkugodzinny trans medytacyjny, który zapewnia im energię na cały tydzień. Mają także bardziej czuły wzrok i słuch niż Humna, czy nawet Dorfowie. Mają też wrodzony talent do magii, chociaż wedle wczesnych zapisków nie zawsze było to prawda.

## Podrasy

Współczesnemu Erlathanowi znane są cztery główne podrasy Elfów, ale na skutek mieszania i warunków klimatycznych powstało ich znacznie więcej, jednakże dzisiaj są praktycznie niespotykane.

### Niru

Znani także jako Dzieci Słońca i Pasterze Alayi, Niru to najbardziej szanowana z elfich podras. Są jedną z dwóch grup Elvan, które nadal zachowały swoją długowieczność. Poza tym są dużo wyżsi od swoich pobratymców, a ich skóra i oczy przybierają ciepłe, metaliczne barwy poczynając od złotego, kończąc niekiedy nawet na czerwonym. Włosy występują w całej palecie barw, acz najbardziej powszechnym kolorem jest srebrny. Zazwyczaj przeznacza ich się na wysokie stanowiska kapłańskie, militarne i państwowe. Są najmniej liczną podrasą.

### Sila

Sila to druga z długowiecznych grup, bardziej krępa i muskularna od Niru. Ich skóra ma zazwyczaj zimne barwy, takie jak srebrny, czy niebieski (zdarzają się nawet osobniki z skórą czarną jak węgiel), a włosy mienią się kolorami złota, bieli, czy płomiennej czerwieni. Sila to najlepsi wojownicy wśród Elvan, większość Królewskich Pieśniarzy Klingi pochodzi właśnie z tej podrasy. Są też znacznie bardziej liczni od Niru i stanowią podstawę kadry oficerskiej w Barad. Po upadku drugiego Barad część ocalałych Sila postanowiła poprowadzić wyprawę archeologiczną, mającą na celu odzyskanie bezcennych skarbów, pozostałych w podziemnych ruinach, które pozostały po elfim królestwie, ale słuch o nich zaginął. Od tamtej pory Sila trzymają się blisko Barad i zajmują się szkoleniem swoich braci mniejszych...

### Esúr

Jeżeli w Marchii Mortesjańskiej mówi się "elf", ma się na myśli Esúra. Są najliczniejszą grupą etniczną, stanowiącą niemal 60% populacji Barad. Wielu z nich zostało wygnanych po Incydencie i prowadzi klanowy tryb życia. Ci którzy zostali muszą nieźle się napracować, by dostać się do wyższej kasty (chociaż nie jest to niespotykane). Cechują ich raczej ciemne włosy i dobrze "opalona" skóra. Są także "lepiej zbudowani" niż większość Humna i Niru, ale nie aż tak krępi jak Sila. Esúrowie są najbardziej otwartą i przyjazną podrasą Elvan.

### Ceman

Cemanowie są najbardziej zamkniętą grupą elfów, zamieszkującą tereny Czarnego Lasu, "dzielnicy" Kniei Mortes na Obsydianie. Są najbliżej natury ze wszystkich podras Elvan i najmniej ufają Humna, których uważają za niszczycieli naturalnego porządku. Uważają, że pilnowanie kapliczek Mentorów przywróci im pewnego dnia prawo powrotu do Barad. Ich skóra ma brązową barwę, a włosy zazwyczaj upodabniają się do "leśnego runa" i bywają nawet zielone.

Cemanowie zostali kompletnie wygnani z Barad.

## Ciekawostki

* Ponieważ Elfy w swojej historii stosowały trzy różne kalendarze, dokładne datowanie ich historii powoduje u współczesnych historyków ból głowy i histerię.
* Istnieją dowody, że ruiny na Słonecznym Południu są dużo starsze, niż podają elfie apokryfy, ale Trzecie Barad wydaje się tego nie komentować. Przed Incydentem jego przedstawiciele przyjęli jednak artefakty pochodzące z tamtego obszaru, których zbadaniem miała się zająć Elfia Akademia Magii.
* Mówi się, że Trzecie Barad toczy jakąś wojnę na Północy, ale jest to jedna z wielu spraw na temat której przedstawiciele Elvan po prostu milczą.
* Przed przybyciem Humna, Elfy nie znały szeroko rozumianych słodyczy.