Jekeć Dziędzierzawa

### Aliasy

Kat z Sarii, Eksterminator, Wielki Truciciel, Śmierć We Własnej Osobie, Balonik, Misiaczek, Dziadzia, Morsiątko

### Języki

* Gnomish
* undercommon
* common
* deep speech

### Rodzina

Kaziuk i Maniucha Dziędzierzawowieród Dziędzierzawa zamieszkały w Deleharze

## Występowanie

### Pierwszy odcinek

01

> Nuże wyczołgacie się spod gruzów, jest szansa, że na śmierć się tego nie nawdychacie. Tylko radzę pamiętać: kiedy Ja mówię, że coś wybuchnie, to spodziewajcie się eksplozji.
>
> Jekeć (do starszych adiunktów podczas badań dyplomowych)

## Wygląd

mały, rudy, łysiejący, wygląda starzej niż powinien (pewnie przez skomplikowaną przeszłość, w szczególności działanie narkotyku nazywanego "Czarnym Opium"), posiada ogromną głowę opatrzoną pokaźnymi brwiami, ostatnie trzy włosy zaczesuje na łysinie, obligatoryjnie pielęgnuje bródkę i wąsik

## Osobowość

yntelygent z kompleksem wyższości (na drodze zmiany), łatwo przywiązuje się do innych osób

## Historia

Gnomi ród, kolebka Dziędzierzawów, rósł cichcem daleko poza starym kontynentem przez wieki. Jeszcze za zatoką błękitną, gnomy znalazły spokojne dla siebie miejsce w kotlinie górskiej opodal oceanu, w której spokojnie żyły daleko od szerokiego świata, zajęte same sobą. Witały tylko kupców którzy cenili sobie ich wyroby rzemieślnicze, wszystko od plecionek po kunsztownie obrobione przedmioty metalowe. Popytem cieszyły się między innymi warzone z ziół według tradycyjnych receptur medykamenty i środki kosmetyczne opatrzone marką Dziędzierzawów.

Po wiekach spokoju krainę gnomów ogarnął niespokój. Poza kotliną pola uprawne zaatakowała zaraza wtórując suszy poprzedzoną okresem gwałtownych burz. okoliczne krainy walczyły o pożywienie kiedy gnomy nadal cieszyły się górską osłoną od nieszczęść z zewnątrz. Jednak i kotlinę w końcu zaatakowano. Chociaż gnomy zacięcie broniły swojego domu, łupieżcy również coraz chętniej wybierali się po ich dobytek, straty natomiast ponoszono niemałe po obu stronach konfliktu. W tym świecie urodził się Jekeć, w roku w którym robiono już plany, żeby opuścić leże z dziada pradziada i wyruszyć na zachód kontynentu, o którym krążyły pogłoski, że tonie w dobrobycie i oświeceniu.

Tak więc przygotowano cztery ogromne łodzie mające pomieścić większość osady, wszystkich chętnych. Poczyniono zapasy i upakowano łodzie czym tylko się dało, dobytkiem, małym rękodziełem, nagromadzonym złotem i żywnością. W konstrukcję pojazdów zaangażowany był każdy, przez miesiące nic innego nie robiono, zarzucono nawet święta żeby poświęcać czas przygotowaniom. Kiedy wszystko było gotowe, gnomy, w tym najmłodsze liście rodu Dziędzierzawów wypłynęły ku portowi na północy Ameris.

Ocean był niespokojny a podróż długa. Gnomy nie znały się na nawigacji ani na morskich podróżach, więc statki były powolne, zwłaszcza, że najwięcej poświęcono na ich zabezpieczenie. W podróży przetrwały napór migrujących olbrzymich ryb i zainteresowanie potworów morskich, sztormy i pogodę bezwietrzną. Po bez mała trzech miesiącach dobiły do wybrzeża. Niechętnie przyjęto ogromną liczbę migrantów, ich przybycie wzbudziło niewielkie zamieszki a nastroje ku obcym nie były najlepsze. Do dalszych podróży gnomy postanowiły podzielić się, żeby zainteresowanie miejscowych nie było tak wielkie. Większość postanowiła udać się pieszo do królestwa Dalaharu o którym mówiono, że sprzyja różnorodności i przyjmuje wielu migrantów. Część jednak, nie chcąc stawiać wszystkiego na ryzykowną i, być może wieloletnią, podróż rozproszyła się już w Ameris, inni w Dorimarze a nawet II Cesarstwie. Droga była niewdzięczna, miesiące marszu z dziećmi i niedołężnymi, w każdej pogodzie wymuszały częste postoje, gnomy musiały w srogie zimy i złe sezony wykonywać ciężkie prace, żeby móc utrzymać się w swoich obozach. Już nie wszyscy rzemieślnicy mogli parać się swoim fachem, tylko kilkoro Dziędzierzawów, będących obeznanymi ze znachorstwem i ziołolecznictwem mogło kultywować stare tradycje.

Po latach Delehar zobaczył nareszcie swoje nowe nabytki zza oceanu. Przyjął je chłodno, ale bez niechęci. Jak duchy, niezauważone osiedliły się w mieście Geswing. W gnomiej enklawie Jekeć dorósł, po rodzinie nauczył się zielarstwa i pomagał matce i ojcu leczyć chorych. Kiedy nie był potrzebny przy pracy w domu ani przy kanale Deleharskim (miejscu stałego zatrudnienia większości enklawy), odwiedzał miejskie szpitale, gdzie przez okna przyglądał się medykom z miasta. Byli nieporównywalnie lepiej wprawieni niż on i jego rodzina, robili z chorymi i substancjami pozyskanymi w sposób naturalny i zupełnie magiczny rzeczy niepojęte. Znali receptury o jakich Jekeć mógł tylko śnić. Wielu z tych medyków zasięgało studiów w słynącej na cały kontynent akademii w Sawancie, w akademii Saryjskiej. Po uzyskaniu pełnoletniości pożegnał się z rodziną i wyjechał szukać własnej drogi, do Sarii, w pierwszym roku panowania króla Andrego.

Podróżował nie wiedząc co go czeka, na tyłach wozów których właściciele nie wiedzieli o jego istnieniu. Dotarł w okresie przeprowadzania egzaminów wstępnych i nie wiedząc kompletnie czego się spodziewać - nie zdał ich kompletnie. Wiedza praktyczna okazała się nie być wystarczająca, ale wśród uczonych którzy egzaminowali rekrutów, stary goblin zauważył talent praktyczny u Jekecia i po wszystkim zaprosił go na kufel grogu, jak to miał w zwyczaju robić. Uczony miał na imię Oilk i zajmował się alchemią, ze szczególnym uwzględnieniem wywarów magicznych. Polecił Jekeciowi trzymać się drogi którą obrał, zaprosił go na swoje wykłady i pozwolił korzystać z bogatego księgozbioru w celu przygotowania się do następnych egzaminów.

Wniebowzięty Jekeć kiedy tylko mógł korzystał ze sposobności którą udostępnił mu Oilk, w międzyczasie żeby się utrzymać służył przy budowach, pomagając lokalnym guślarzom i warząc trunki o wątpliwym statusie prawnym. W tym czasie udał się dnia pewnego do wróżka który wywróżył mu z kart, bardzo interesującą przyszłość w Sawancie.

Po roku dogłębnych przygotowań teoretycznych i słuchaniu wykładów przeznaczonych dla najmłodszych rekrutów ponownie podszedł do egzaminów pod okiem starej kadry profesorskiej, w tym pełnego nadziei Oilka, tym razem dostając się na uczelnię.

Dormitorium uczelniane było miejscem historycznym, wielokrotnie przebudowywanym ze ścianami noszącymi ślady prastarych bitew. Choćby obok bramy głównej, w najmłodszej części budynku, w litym bloku granitu zanurzony był szkielet dzikiego ogra który musiał uczestniczyć w konflikcie zbrojnym kilkaset lat temu. Dalej liczne zadrapania, dziury i ślady zniszczenia markowały wielkie odkrycia alchemiczne, powstania, wojny... Szczególnie wyeksponowano spopielony głaz pamiętający pewnie Noc Świętego Tyrronda.

Jekecia przydzielono do kilkuosobowego pokoju ze współlokatorem imieniem Zuzan, z którym zaprzyjaźnił się w ciągu studiów. Zuzan zajmował się magicznymi roślinami ze szczególnym uwzględnieniem substancji z nich otrzymywanych i studiował rok wyżej od Jekecia. Jekeć studiował pod okiem Oilka. po pięciu semestrach zyskał dostęp do laboratorium w którym pracował do uzyskania dyplomów nad niestabilnymi eliksirami. W czasie tych prac okoliczności polityczne stawały się coraz bardziej niepokojące. Andre, przed którego rządami chroniły jekecia mury akademii, jak dawniej przed bogami chroniły jego przodków góry, zarządzał swoim królestwem coraz twardszą pięścią. Nie należały do rzadkości słuchy o nieprzychylnych mu ziemianach mordowanych z wielkim okrucieństwem, a i na akademii to się odbiło. Szykowano się do wojny. Do alchemików skierowano specjalny oddział wojska z rozkazami i dużymi pieniędzmi, które nie miały przekonać do współpracy (do tego służyły wojska), ale złagodzić nastroje uczonych.

Stary Oilk nie chciał, żeby, naiwny jeszcze Jekeć miał udział w tym co kazano mu zrobić, więc polecił Jekeciowi wyjechać po kryjomu. Ten jednak, kiedy już miał spełnić życzenie mistrza, razem z Zuzanem wpadł na niejakiego Bregora, kapitana oddziału wysłanego na uniwersytet. Jak się okazało na ucieczkę było za późno, koronkowa akcja wojskowych uniemożliwiła komukolwiek wymknięcie się, błyskawicznie zdobyli dokumenty każdego studenta i akademika i wojskową manierą przydzielili każdemu jego miejsce. Akademia zaczęła od tego czasu przypominać obóz pracy, choć, i to warto wspomnieć, dało to pretekst do nadzwyczajnych badań i odkryć naukowych. W tym czasie Zuzan i Jekeć wstąpili do grupy badawczej bez profesora na czele. Miała być innowacyjna, pierwsza w tym rodzaju, z nieograniczonymi zasobami i ogromnie prestiżowa. Niesłusznie młodzi absolwenci nie poczuli smrodu który unosił się od tej oferty i wstąpili do projektu "Wyspa" w tajnym ośrodku badawczym "Topola"

Z początku przeprowadzano badania na zwierzętach. Zuzan zajmował się przede wszystkim truciznami - mających zabijać, mających boleć, unieszkodliwiać. Jekeć konstruował bomby i toksyny. W grupie znajdowało się wielu obiecujących, i z pewnością wybitnych akademików, ot choćby zamknięty w sobie Uriel Moor który prawie nie sypiając pracował nad kontrolowanymi na duże odległości przypominających elfy homunkulusami (i osiągał niejakie sukcesy), Sirna Borsk, badająca fizyczność i wytrzymałość homunkulusów, jedyny ork w placówce, inżynier Darghnut budujący nadzwyczajnie skomplikowane mechanizmy dla całego zespołu i wielu innych.

Z czasem rozmowy między członkami projektu coraz bardziej odbiegały od świata poza Topolą, cały wszechświat stanowiły modele, eksperymenty i cele. Wnioskowano o kolejne dotacje, o materiały, o próby polowe, o pozwolenie na eksperymenty na rasach rozumnych. W pewnym momencie ostatnie zaczęto spełniać tak chętnie, jak pierwsze a do placówek zaczęto dowozić z początku pojedyncze osoby, potem już całe oddziały. Jekeć bez mrugnięcia okiem wypełniał klatki z więźniami toksynami, starając się (nie zawsze z sukcesem) przerwać eksperyment tuż przed miejscem bez odwrotu, magiczne mikstury często potrzebowały rozumnej istoty do właściwego działania. Poza Topolą, na froncie sprawdzano efektywność narzędzi które opracowywali badacze. Zniekształcone homunkulusy Moora pojawiały się wśród szeregów regularnej armii, żołnierzy uzbrajano w bomby wyrządzające potworne obrażenia, i w bronie powtarzalne.

Nadzór nad placówką stanowił elitarny oddział pod przewodnictwem Bregora, jednak nie miał kiedy się wykazać, bo w projekcie uczeni uczestniczyli samowolnie a Topoli nikomu nie udało się odkryć.

W pewnym momencie jednak wojna się skończyła. Stało się to niespodziewanie z perspektywy Jekecia, wojskowi opuścili na jakiś czas placówkę, panował chaos, nikt nie odpowiadał na wysyłane zapytania a do placówki zawitały pierwsze niecenzurowane informacje z zewnątrz. Do badaczy dotarło, w czym uczestniczyli a waga ich czynów przyćmiła wszystko inne. Kiedy straż wróciła do placówki większości uczonych już nie było, w tym samego Jekecia. Po wszystkich natychmiast rozesłano listy gończe oferując olbrzymie nagrody za żywych lub martwych uciekinierów.

Zdruzgotany Jekeć uciekł na przedmieścia Herrsy, miasta prawie tak wielkiego jak Saria. Zaszył się w budynku który wynajął na czarno i przeleżał w chorobie kilka miesięcy nie wychylając się za drzwi, żywiąc chlebem i olejem.

Po dłuższym czasie stagnacji Jekecia zainteresowali się nim dość wścibscy sąsiedzi. Czasem pukali do jego drzwi, zostawiali przyjacielsko swoje domowe wypieki pod drzwiami. Z początku Jekeć obarczony ciężarem swoich win nie zwracał najmniejszej uwagi na te błahostki, ale w pewnym momencie nieopatrznie otworzył drzwi kiedy stał przed nimi ork właśnie unoszący dłoń żeby zapukać.

Od tego czasu życie Jekecia uległo zupełnemu przeskokowi na nowe, ekscytujące tory. Sąsiad okazał się nie być jedyną osobą zainteresowanym Jekeciem. Wszak sąsiadów ma się co najmniej dwoje. Była też elfka, para goblinów i kilkoro ludzi. Wszyscy raczej dobrze się znali, spędzali ze sobą niezdrowe ilości czasu, więc obecność nowej osoby w ich najbliższym otoczeniu, do tego osoby skrytej i prawie niewidocznej bardzo ich zainteresowała. Czym prędzej kiedy tylko zdążyli się doń dobić zaprosili go na coś co nazwali herbacianym wieczorkiem. Herbata ta akurat była dobrze znana Jekeciowi jako silny i mało legalny środek odurzający o działaniu ubocznym polegającym na postarzaniu głosu użytkownika (środek owy nosił w środowisku Jekecia tajemniczą nazwę Czarne Opium). Z wiedzy swojej, ku uciesze sąsiadów skorzystał i zyskał sobie wielkie uznanie rozprowadzając wśród swoich nowych przyjaciół swoje własne wyroby. Nowa znajomość wyrwała go z maligny a socjalizacja zadziałała nań nadzwyczajnie dobrze.

Herbaciane wieczorki rzecz jasna nie składały się jedynie z herbatek, nawet tego kalibru. W tym środowisku sprawy nabierały pikanterii z nadzwyczajnym pędem, toteż niejeden wolny wieczór kończył się plątaniną trudno rozróżnialnych ciał w przeróżnych pozycjach i z najróżniejszymi zamiarami. Wszystko to w wolnostojącym domku, z daleka od świątyni i z dokładnie wyciszonymi ścianami. W ten sposób spełniła się przepowiednia z dawnych lat dana Jekeciowi.

Przeszłość została przeszłością, i Jekeć przestał chmurzyć się na codzień. Był już nowym gnomem w nowym świecie, jedynym czego się obawiał był list gończy. Przestraszył się więc, kiedy po kilku latach jego raj zmącono ogłaszając spis ludności. Z pękniętym sercem pożegnał się z sąsiadami wyjaśniając sytuację z pominięciem niepotrzebnych szczegółów. Było to zimą kiedy Jekeć Dziędzierza, alchemik, gnom i zbrodniarz wojenny wyszedł podróżować w góry sawantu. i tak rozpoczęło się Czarne Opium.

## Relacje

Uriel Moor - z ojcem Isaaca łączyła go praca, kolegowali się w czasie badań nad maszynami masowej zagłady (podejżewa, że jedną z nich jest Isaac.

Bregor - jak z Moorem kolegowali się w ośrodku Topola, Bregor strażował wtedy i podobnie jak Jekeć musiał ratować się ucieczką. Są wobec siebie ciepło nastawieni

Sąsiedzi - łączą ich relacje miłosne

Drużyna:

Arec Spearhead - Traktuje go z góry, ale też trochę boi się o swoje życie podczas każdej z nim wymiany zdań .

Isaac - Uważa go za ciekawy obiekt badań, jego krew za potencjalnie fantastyczny dodatek do sałatek, boi się o swoje życie patrząc mu w oczy (i przebywając z Zyzeldą w jego obecności).

Ekscel ✟- Był Jekecia jedyną bratnią duszą.

Anais Springsinger - Urocza młoda dama, ślicznie gra na skrzypkach, zawsze rozweseli, ma najśmieszniejsze żarty.

Okami ✟- Co noc ze łzami w oczach Jekeć wspomina momenty w których został przez nią uratowany od samej śmierci.

Funo - Kiedy Funo się zawiesza, czuje, że zaraz wybuchnie, kiedy tyka go palcem, czuje, że puszczą mu nerwy. Wolałby, żeby trzymala ptaki przy sobie.

Zyzelda ✟ - Kochał swojego homunkulusa zbudowanego na krysztale którego kradzież dokonana przez Isaaca naraziła całą drużynę na śmierć, miłością ojcowską.

Bodolin Aningan "D" (ciekawym trafem imienniczka Bodolin Loblwy) - Jest przerażony łatwością z jaką dostała się do drużyny, jest nieufny wobec niej, gardzi jej bezpośredniością i prostolinijnością

Erweel ✟- chętnie przygarnął nowego leczyciela, uważa, że ~~jest obiecującym rekrutem~~ nie jest.

Gramdar Dulbreheln - kleryk interesuje go z wielu powodów, przede wszystkim dla tego że spadł z nieba.

Oni - Zbudował kolejnego homunkulusa (drugiego po Zyzeldzie) na krysztale pustki, jest jego oczkiem w głowie przede wszystkim dla tego, że stanowi klucz do pokonania organizacji Millenium. Że homunkulus w wyniku wykorzystania kryształu pustki sam przybrał postać Okami - nie jest także emocjonalnie obojętny Jekeciowi.

## Ciekawostki

- podczas wojny w Sawancie jego wynalazek zabił dalekiego kuzyna Brandona Dziędzierzawę

- kiedyś miał szansę zostać porządnym gnomem

- skonstruowanie przez niego homunkulusa Zyzeldy było częściowo motywowane skrzywdzeniem Isaaca.

- odkąd jedyna poza Jekeciem osoba w drużynie która dopuściła się zbrodni wojennych na masową skalę (Eksel) zginęła tragicznie, grozi mu niebezpieczeństwo z e strony czychających na jego życie Isaaca i Areczka

- ostatnie życzenie Eksela brzmiało "Niech Jekeć zabierze moje dzwony", więc od czasu śmierci pirata Jekeć nosi jego dzwony