Een onderzoek naar Inuyōkai

### Hoofdstuk 1

De vijf schaduwjagers Clary, Jace, Simon, Alec en Isabelle (hun kinderen waren achtergebleven bij Maryse, Alec en Isabelles moeder) waren patrouille aan het lopen op het Japanse platteland. De vijf hadden de opdracht gekregen van de Kloof-in-verbaning\*\* om het instituut in Tokio te helpen te jagen op demonen, samen met de opdracht om heel zeldzame demonen te vinden en te documenteren, niet te doden. De vijf hoopten snel iets te vinden.

Hun geduld werd beloond toen ze twee enorme honden zagen rondvliegen in de lucht. “Wat zijn dat voor demonen?”, vroeg Simon, verbaasd wijzend met zijn vinger naar een grote zilverwitte reu met paarse kransvormige manen en twee paarse driehoekvormige markeringen rond zijn mond. Kort daarna volgde rode ogen met blauwe irissen. Hij had eveneens een paarsblauwe maansikkel op zijn voorhoofd.

Alec wou zijn vraag beantwoorden, maar Clary was hem voor. “De reu is niet alleen Simon, kijk !" Clary wou verder gaan maar Isabelle vulde haar aan. "Klopt, kijk nog maar is goed” zei ze. De tweede hond ging naast de reu vliegen. Ze had de helderblauwe volle maan op haar voorhoofd en twee helderblauwe bliksemschichten onder haar rode ogen met blauwe irissen, en zwarte manen. Ze was maar een kleine cm kleiner dan de reu.

“Wat een prachtig zwart teefje”, zei Jace. “Hoe weet je dat het een teefje is?” vroeg Simon. Alec antwoordde: “Ze heeft gezwollen tepels. Ik en Jace zagen het toen we beide een vergezichtrune gebruikten".

" Klopt” zei Jace. Clary nam terug het woord: “Dat betekent dat ze zogende pups moet hebben.”

“Alec, heb je enig idee wat voor soort demonen het zijn?” vroeg Isabelle haar broer. Alec dacht er ever over na. "Magnus is een tijdje geleden naar het Spiraallabyrint\*\*\* geweest, om boeken te gaan halen die gaan over lang vergeten demonen. Deze demonen zijn een van de zeldzaamste demonen die ooit op aarde hebben rondgezworven. Het is geweten dat er nog maar een kleine honderdtal over zijn”. “Wat voor demonen zijn het?" vroeg Isabelle opnieuw. Alec glimlachte. "Het zijn Inuyōkai”.

“Inuyōkai?” vroeg Simon. "Of hondendemonen”, vulde Clary, die een beetje Japans kende, aan. “Wat gaan we nu doen?” vroeg Jace aan Alec. “Ik stel voor dat we opsplitsen. Ik, jij en Isabelle zullen deze twee opmerkelijke schepsels volgen. En Clary en Simon zullen proberen het hol te vinden waar het zwarte teefje haar pups heeft verborgen.”

“Akkoord", zei Clary. "Denk erom, Clary", zei Jace," als je het hol betreedt, zorg er dan voor dat je haar pups niet aanraakt. Het teefje zou ze kunnen verstoten, of je aanvallen mocht ze jullie in het hol ruiken of zien". Clary knikte. Alec nam opnieuw het woord. "De teefjes onder de Inuyōkai zijn erg beschermend over hun pups, en als ze aanvallen, kan het goed zijn dat de reu mee in gevecht zal gaan om zijn gekozen teefje en hun pups extra te beschermen en dat wil je niet.".

“Ik en Clary zullen extreem voorzichtig zijn", beloofde Simon. "Denk erom", zei Jace, "we zijn hier énkel om onderzoek te doen naar zeldzame demonen én niet om ze te doden”. Clary en Simon knikten. “Stuur een vuurbericht van zodra jullie in het hol zijn geweest", zei Isabelle, "en vergeet geen foto’s te trekken. Het is van groot belang dat deze zeldzame Inuyōkai goed gedocumenteerd word voor de komende generaties." Ze dacht aan haar en Clary’s kinderen. “Doen we”, zeiden Simon en Clary in koor. Isabelle gaf hen een glimlach waarna de vijf Schaduwjagers zich opsplitsten.

\*\*\*\*

Alec, Jace en Isabelle volgden de twee Inuyōkai, maar ze bleven uit de wind zodat het alfa-paar hen niet zou ruiken. Ze tekenden vervolgens een geluidloosrune op hun schoenen zodat ze ook niet gehoord zouden worden.

Na een paar minuten activeerden ze alle drie een kleine camera die ze meedroegen op hun borst en startten ze met filmen. Ze gingen naderbij nadat ze zagen dat de twee honden een kleine kudde herten hadden gespot, waarna de Schaduwjagers zagen dat ze rondsnuffelden op zoek naar geschikte prooi om te eten.

Na een paar minuten had het zwarte teefje een zieke hinde gespot, waarna ze het dier begon af te zonderen van de kudde, de zilverwitte reu hielp. “Ze jagen net als wolven zouden doen”, fluisterde Isabelle, diep onder de indruk. “Stil", siste Alec haar toe. "Als ze ons horen, zijn we er geweest."

"Dit zijn geen gewone Inuyōkai waar we mee te maken hebben, maar Inudaiyōkai of grote demonen", vulde Jace fluisterend aan. Isabelle was nog dieper onder de indruk maar zweeg verder.

Een paar minuten later zagen ze hoe het teefje de hinde neerhaalde, waarna de reu de hinde de genadeklap uitdeelde met één beet van zijn machtige tanden. Kort erna waren er scheur- en eetgeluiden. Het alfa-paar at elk de helft van de hinde op. Het zwarte teefje nam een stuk van het overige dijbeen in haar mond en vloog op, gevolgd door de reu.

“Ze gaan terug naar hun pups", zei Alec . "Laat ons hopen dat Clary en Simon het hol gevonden hebben en het reeds hebben verlaten.”

"We moeten het paar volgen", zei Isabelle. "Op die manier zullen we het hol ook kunnen bereiken”.

“Groot gelijk heb je”, zei Jace, waarna ze vertrokken.

### Hoofdstuk 2

Simon en Clary hadden na een paar minuten een spoor van poten van de Inuyōkai gevonden. Ze volgden het spoor en kwamen aan bij een enorm hol gelegen onder een overhangende rots met takken van een treurwilg die de ingang bedekten. De treurwilg zelf was enorm en stond bovenaan op de richel. Vers water dat uit de bergen kwam, murmelde in een kleine rivier. Simon wou zijn mond opentrekken, maar Clary gebaarde dat ze stil moesten zijn, waarna ze gejank hoorde. “We hebben het hol gevonden", fluisterde Clary. 'Het teefje heeft goed gekozen, het hol is beschut door de treurwilg en andere bomen, je zou er zo over kijken zonder geoefend oog.”

“Laat ons het hol binnen gaan”, fluisterde Simon terug. Clary knikte. "Laat ons een geluidloosrune aanbrengen. Gelukkig staan we net niet in de wind, anders zouden de ouders en de pups ons gelijk geroken hebben."

De parabatai\*\*\*\* gingen voorzichtig het hol binnen nadat ze zich gecamoufleerd hadden zodat de pups noch het teefje of de reu zou kunnen ruiken dat ze binnen waren geweest. Ze gingen het hol binnen en zagen dat het eigenlijk een enorm grote, ruime en diepe grot was. Groot en ruim genoeg om een volwassen Inuyōkai erin te laten passen. Ze gingen verder de grot in en zagen dat er vier pups in een soort nest lagen, het was een ondiepe kuil bedekt met allerlei vachten van dieren.

“Wie van de vier pups is de oudste?” vroeg Simon bijna onhoorbaar aan Clary. “Ik denk het zilverwitte mannetje, hij lijkt me bijna een jaar of 3 te zijn. Maar wat zijn ze prachtig. Ik denk dat de tweede oudste het andere zilverwitte mannetje is. Ongeveer een jaar, schat ik", vervolgde ze, wijzend naar de pup die naast het oudste mannetje lag.

"Dus het kan goed dat het teefje hem nog zoogt.” Clary zweeg en Simons blik ging naar de twee jongste vrouwelijke pups. De ene was zilverwit net als haar boers, maar had de paarsblauwe maansikkel op haar voorhoofd en een enkele paarse streep op haar wangen, plus een rode streep in de vacht. De laatste vrouwelijke pup was zo zwart als het teefje en ook zij had de paarsblauwe maansikkel op haar voorhoofd, een enkele paarse streep op haar wangen en een rode streep in haar vacht.

De oudste pup begon rond te snuffelen. “Hij heeft ons geroken”, zei Clary. "We moeten snel zijn, voordat hij begint te huilen om zijn ouders te roepen”. Simon en Clary namen heel snel wat foto’s en net als ze het hol uitkwamen brak er een enorm gehuil los, de andere drie pups volgden. Het gehuil droeg kilometers ver. Clary en Simon verstopten zich zo goed als het kon en schreven snel een vuurbericht naar de anderen.

Jace, Alec en Isabelle kregen het vuurbericht vrijwel onmiddellijk. “Simon en Clary hebben het hol gevonden en vragen om versterking”, zei Jace. Alec las het bericht ook. "Een van de pups heeft hen kunnen ruiken, wat betekent dat we mogelijks in gevaar zijn." Isabelle knikte. Plots hoorden ze het gehuil van de vier pups samen. “Ow we zijn er geweest”, zei Isabelle toen ze alle drie het gehuil hoorden. “Inderdaad”, zeiden Jace en Alec, waarna ze naar hun wapens grepen.

\*\*\*\*

Rin en Sesshōmaru waren blij om de hinde die ze hadden gevangen. Ze hadden al een paar dagen geen vers vlees kunnen eten. Ze trokken rond sinds Sesshomaru’s paleis was vernietigd door de monniken die alle demonen hadden willen uitroeien. Voor het grootse deel waren ze daarin geslaagd. Hij en Rin hadden net kunnen voorkomen dat alle demonen werden uitgemoord, al hadden ze maar een groep van ruim 1000 demonen kunnen redden.

Helaas hadden de Inuyōkai er een grote prijs voor betaald: slechts een honderdtal Inuyōkai hadden de massamoorden overleefd tot op de dag van vandaag. Hierom hadden de meeste Inuyōkai ervoor gekozen om rond te trekken en vaak in hun ware vormen omdat ze daarin sterker waren.

Rin hield het laatste stuk van de hinde in haar kaken zodat ze deze op z'n minst aan Takeo kon geven. Natuso, Towa en Setsuna zoogden nog bij haar. Sesshōmaru wist dit vermits Natuso net geen jaar oud was en Towa en Setsuna waren net acht maanden oud.

Sesshōmaru en Rin wisten dat ze gevolgd werden door Schaduwjagers, ook een groep mensen met wat engelenbloed die op demonen joegen. Vaak waren dit mindere demonen, dus ze vormden geen gevaar voor de grotere demonen, wat bij de monniken wél het geval was geweest. Plots hoorde Sesshōmaru gehuil. *“De pups”*, blafte Rin tegen hem en ze schoot ervandoor. Sesshōmaru moest plots versnellen. Hij wist hoe beschermend Rin over hun pups was.

### Hoofdstuk 3

Alec, Jace en Isabelle voegden zich bij Simon en Clary, die zich geschrokken verborgen hielden in de struiken. “Wat is er gebeurd?” vroeg Jace die Clary in zijn armen nam, gevolgd door Isabelle die Simon op haar beurt in haar armen had. “De oudste pup kon ons ruiken, ondanks onze camouflage", zei Clary. "Hij is beginnen huilen om hun ouders te roepen, dus we hebben ons uit de voeten gemaakt. Kort erna volgden de drie anderen. Ik noch Simon hadden zin om in hondenvoer te worden veranderd.” Simon knikte. "We zijn er gelukkig nog in gelaagd om foto’s te trekken", zei hij

"Da's iets", zei Alec. “Hebben jullie iets kunnen fotograferen of filmen?” vroeg Clary. “Dat wel", antwoordde Isabelle, "we hebben een hele jacht kunnen filmen. Ze zijn echt slim deze Inuyōkai, ze gebruikten vrijwel dezelfde techniek als wolven om hun prooi te selecteren en te doden.” “Dat is bijna magisch”, zei Simon met een glinstering in zijn ogen. Isabelle wou verder in detail gaan maar Alec maande hen tot stilte. Hij had een antwoordend gehuil gehoord van het zwarte teefje. “Zet de camera’s terug aan jongens, laat ons zien wat er gebeur." En de vijf vrienden vielen stil.

\*\*\*\*

Kort nadat de jagers waren stilgevallen, arriveerde Rin bij het hol waarop ze naar binnen ging. Ze rook de geur van twee Schaduwjagers; haar nekharen gingen overeind staan. Ze was dan wel ooit een mens geweest, desondanks dat ze een geboren Inuyōkai was, met onderdrukte krachten, maar nu was ze een volleerde Inudaiyōkai en ze had haar natuur opnieuw ontarmd nadat ze de monniken met Sesshōmaru had verslagen en training had gekregen. Ze was blij met de gift die ze van de maan had gekregen, nadat deze haar zegel had verbroken.

Ze was blij dat ze nu als een gelijke naast Sesshōmaru kon vechten, jagen en strijden ,al was ze nooit vergeten hoe het was om een zwak mens te zijn tijdens haar jeugd. Ondanks haar verleden kon ze mensen nu slechter verdragen dan vroeger, uitgezonderd Kagome, de hanyō Inuyasha en hun pups, Miroku en Sango, die hun kinderen en de nu overleden Kaede.

Haar vier pups begroetten haar en Takeo duwde tegen haar mond aan, waarna ze het dijbeen van de hinde voorzichtig voor hem neerlegde. Ze scheurde een klein beetje af en kauwde het voor zodat ook Natuso wat vlees kon eten; Towa en Setsuna waren nog te jong voor vlees. Ze ging vervolgens achter haar vier pups liggen en nam haar twee jongste pups bij hun nekvel waarna ze hen tegen haar buik legde zodat ze konden zogen. Takeo en Natuso kwamen tussen haar voorpoten liggen en aten hun vlees. Toen ze klaar waren vroeg ze aan Takeo : *“Zijn jullie alle vier oké?"* vroeg ze in blafjes en grommen.

Takeo knikte. *"Ja mama, maar we waren allemaal bang van het mannetje en het vrouwtje die ons hol zomaar binnendrongen".* Een woedend gegrom ontsnapte diep uit Rin haar keel. *“Ik zal jullie straks alle vier wassen, zodat jullie enkel nog mijn geur en die van jullie vader kunnen ruiken. Ik zal daarna samen met jullie vader een barrière rond het hol optrekken, en het hol opnieuw in mijn geur en die van jullie vader baden. Mocht dat niet helpen en mochten jullie opnieuw worden gevonden, zullen ik en jullie vader een nieuw onderkomen zoeken, waar jullie veiliger zullen zijn.”* Natuso jankte even. *"Mama, kan ik ook nog wat melk krijgen?”* vroeg hij. *“Toe maar kleintje. Het zal wel een van je laatste keren zijn, aangezien je nu ook voor drie vierde vlees eet. Binnenkort zullen je tanden sterk genoeg zijn om ook taaier vlees te eten dan hetgeen dat ik voor je kauw.”* Natuso drukte dankbaar zijn natte snuit tegen die van zijn adoptiemoeder aan en liep met een waggelend staartje naar zijn zussen toe, en begon te zogen.

Rin hoorde iets buiten en gromde waarschuwend.*“Kalm aan Rin, ben ik het maar”*, zei een zachte stem in blafjes en jankjes. *“Sesshōmaru, kom verder”*, zei Rin met een zacht geblaf. Sesshōmaru’s natte neus rimpelde. *“Ja, er zijn hier mensen binnen geweest. Schaduwjagers”*, zei Rin. Nu was het Sesshōmaru’s beurt om te grommen. *"Dat verklaart de stank van mensen en engelenbloed in de bosjes”*, gromde hij. *“Ja klopt"*, antwoordde Rin.

Sesshōmaru gromde opnieuw. *“We zullen de grot opnieuw markeren met onze geuren een een barrière optrekken, voor de nacht valt, daarna gaan we op zoek naar een nieuw hol. Het staat me niet aan dat de jagers zo dicht bij ons Inuyōkai zijn kunnen komen."* Rin gromde instemmend. *“Laat ons tijdelijk onze menselijke vormen aannemen zodat we de barrière kunnen optrekken, al staat het me niet aan om dit de doen, sinds we alle twee in geen tijden onze menselijke gedaantes hebben aangenomen. Ik heb Towa en Setsuna hier acht maanden geleden nog geworpen in mijn ware gedaante. Zoveel herinneringen"*, voegde Rin eraan toe. Sesshōmaru knikte en likte vervolgens Rin haar snuit in een geruststellend gebaar. *“Kom, mijn partner. Laat ons het doen, zodat we ervan af zijn.”* Rin gromde opnieuw zacht instemmend.

### Hoofdstuk 4

In de bosjes zagen de vijf Schaduwjagers de reu het hol binnengaan, waarop ze doorgingen met filmen. Ze hoorden verschillende keren woedend gegrom. “Het ziet ernaar uit dat de reu ons ook heeft geroken”, merkte Simon wat sarcastisch op. “Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat ze ons niet vinden. Het is bij de wet van de kKoof-in-verbanning\*\* verboden om Inuyōkai te doden, vermits ze zeer onbekend en met uitsterven bedreigd zijn", zei Alec. "Die daarvoor nog onbekender waren dan nu", sloot Jac Alecs zin. “Ik hoor de reu en het teefje weer", zei Clary, "ze komen naar buiten”. “Wapens in de aanslag dan maar”, zei Isabelle. De groep ging akkoord.

Kort erna zagen ze het alfa-paar verschijnen, yōkai energie kringelde om hen heen en in een flits zagen de schaduwjagers dat de enorme honden een menselijk gedaante aan hadden genomen.“Oh wouw”, zei Simon. “Wees toch stil, Simon", siste Clary. "Hetgeen wat we nu zien is nooit eerder gefilmd geweest, we zijn echt de eerste ooit die dit aanschouwen.” Plots schoot er een zilverwitte en een zwarte Mokomoko uit, die de vijf vrienden in een groep van drie en twee splitste. “Dachten jullie nu echt de we jullie niet konden horen?” gromde de vrouw zachtjes die nu voor hen stond.

“Jullie kunnen praten?" vroeg Alec verbaasd. "Natuurlijk kunnen we dat", zei de lange man die Alec, Isabelle, en Jace in zijn Mokomoko gevangen hielt. "Dachten jullie nu echt dat we gewone domme schepsels waren?” Dit snoerde Alec de mond. “Jullie mogen blij zijn dat jullie niet gewond of dood zijn”, zei de vrouw, die Simon en Clary in haar Mokomoko gevangen hield. "Als jullie mijn pups hadden aangeraakt waren jullie er geweest, alle vijf."

"Het spijt ons", zei Clary. "We wouden geen inbreuk plegen". “Dat hebben jullie wel gedaan", grauwde de man. "Er is een reden waarom wij Inuyōkai zo schuw en beschermend zijn. Ik en mijn partner zijn de twee laatste Inudaiyōkai die nog in leven zijn. Er zijn nog andere Inuyōkai maar er is geen Daiyōkai onder hen."

"We zijn nog maar met een paar honderd, zoals jullie zouden moeten weten. En toch hebben jullie het in jullie hoofd gehaald om ons te zoeken, om kennis op te doen”, sloot de vrouw de zin. “We zouden jullie ter plekke moeten doden", voegde de lange man eraan toe, waarop hij zich voorstelde als Sesshōmaru. De vrouw stelde zich voor als Rin. "Hoe wisten jullie dat we onderzoek deden?" vroeg Isabelle kleintjes. "We zagen jullie materialen, toen jullie ons volgden naar ons hol”, antwoordde Rin.

“We laten jullie voor deze ene keer gaan, samen met de bewijzen die jullie hebben verzameld", zei Sesshōmaru. "Gebruik deze kennis goed, maar als jullie ooit weer paden kruisen met mij en mijn partner of als we enige andere Schaduwjager tegenkomen zal ik noch mijn partner jullie Nemphilim genade tonen." En met deze laatste woorden lieten Sesshōmaru en Rin hun gevangen los. “Verdwijn”, gromde Rin met rood omrande ogen. Dit lieten de vijf vrienden zich geen twee keer zeggen. Clary tekende een poort\*\*\* naar het Instituut van Tokio en een minuut later waren ze verdwenen.

\*\*\*\*

“Het is goed dat ze weg zijn”, zei Sesshōmaru. Rin knikte instemmend. "Als ze nog langer waren gebleven had ik mijn zelfbeheersing verloren. Ik kan het niet hebben dat mensen noch Schaduwjagers ook maar in de buurt van onze pups komen, desondanks dat ik zelf nog een mens was een jaar geleden, en mijn krachten gebonden waren. Ik heb te veel leed, trauma en pijn gezien in mijn gedwongen kort menselijk leven, desondanks dat in Edo gelukkig ben geweest". Sesshōmaru knikte. “Kom, we zetten de barrière op." Rin glimlachte waarna ze hun krachten combineerden om een sterke barrière te maken.

Eens dat gebeurd was namen ze hun ware vormen weer aan en begonnen stap voor stap de grot te markeren, door overal met hun twee te rollen. Een paar minuten later was de grot vrij van menselijke geur, wat de vier pups deed ontspannen. *“Dankjewel mama, papa"*, zeiden ze zachtjes in koor. *“Graag gedaan pups”*, zei Rin waarop ze hen uitgebreid begon te wassen. Eens ze klaar was met wassen krulde Rin zich op zodat de vier pups tegen haar warme buik aan lagen.

Dit gebaar zorgde ervoor dat Natuso, Towa en Setsuna terug bij haar begonnen te zogen. Plots voelde ze een iets sterkere beet aan haar tepel. Sesshōmaru zag het vermits Rin tegen hem aan lag. Sesshōmaru gromde bestraffend naar Takeo. *“Je weet dat je te oud bent voor moedermelk en toch doe je het, als je denkt dat je moeder en ik het niet horen of zien."* Takeo boog beschaamd zijn kopje maar stootte vervolgens toch Rins neus aan. *“Mama, mag ik alsjeblieft ook een beetje melk hebben?”*

*“Oh nee je gaat niet toegeven aan hem, op die manier gaat hij nooit honderd procent op vlees leren leven"*, gromde Sesshōmaru zachtjes. *“Oh wees toch stil Sesshōmaru"* , zei Rin met een lik aan zijn oor. *"Ik heb toch melk genoeg.* *Takeo, je mag wat melk hebben, maar wees voorzichtig met je tanden, deze zijn al een stuk sterker dan die van je broer en twee zussen."*

*"Bedankt mama”*, zei hij, waarop hij naar zijn broer en zussen ging en naast hen ging liggen om te zogen. Deze keer voelde Rin zijn tanden niet. *“Je verwend ze te veel”*, zei Sesshōmaru. *“Ik ben gewoon dol op onze pups"*, zei Rin met een laag geblaf. *“Dat ben je zeker. Morgen zoeken we een nieuw onderkomen. De kans is groot dat de jagers hier terug zullen komen desondanks onze waarschuwing,”* zei Sesshōmaru.*“Je hebt daarin gelijk”*, antwoordde ze hem. Kort hierna vielen ze alle zes in een droomloze maar lichte slaap.

\*\*\*\*

Terug aangekomen in het in het instituut van Tokio, riep Alec iedereen naar de hal waar alle Schaduwjagers van Tokio zich konden verzamelen. “Is er nieuws?" werd er gebraagd. "Ja uiteraard", zei Jace," anders zou Alec jullie niet oproepen om samen te komen in de hal." Alec maande de groep tot stilte, eens het stilviel gingen Clary, Jace, Simon en Isabelle naast Alec staan, waarna ze hun verhaal begonnen, iedereen luisterde en was onder de indruk van wat ze hadden ontdekt.

Tegen middernacht was het verhaal van de vijf vrienden uit, waarna Alec iedereen naar bed stuurde om te gaan slapen. “Dit gaat nog een staartje krijgen”, zei Clary. De andere vier knikte instemmend waarna ook zij naar bed gingen.

### Hoofdstuk 5

De volgende morgen maakten Sesshōmaru en Rin met verschillende zachte stoten van hun neuzen de pups wakker. "*Wat is er?*" zei Takeo slaapdronken. Kort erna rekte de oudste pup zich even uit en schudde zijn vacht op. De rest van de pups volgde even later.

*"Opstaan pups”,* zei Rin, *“we vertrekken”*. *"Waarom?"* Vroeg Towa aan haar moeder, met wat puppygejank. "*Dat wil ik ook wel weten"*, jankte Setsuna. Natsuo antwoordde voor haar. *"Zusje, we gaan hier weg. Jagers hebben ons gevonden en het is hier niet langer veilig". "Wat?" maar dit is ons thuis* kefte Setsuna angstig. "*Ik herinner me niks anders",* voegde Setsuna eraan toe. "*Jullie kennen niks anders omdat jullie hier geboren zijn"*, kwam Sesshōmaru er tussen*. "Ooit leefden we ergens anders kleintje",* vulde Rin aan*, "in een paleis, lang voordat jullie twee geboren waren. Sindsdien zijn wij Inuyōkai ernstig bedreigd* *en zijn we gedwongen om rond te trekken en ons schuil te houden, zodat wij* *toch nog een kans op overleven hebben."*

Dit snoerde Setsuna de mond. Ze had ervan gehoord, maar ze wist niet dat het zo ernstig was. *"Hoe is dat gebeurd?"* vroeg Towa aan haar vader. "*Dat, kleintje, is een verhaal voor een andere keer",* zei Rin. Hierop liep het gezin naar buiten en namen ze alle zes een aanloop om de lucht in te springen. Towa en Setsuna deden dit minder gracieus dan hun ouders en oudere broers, vermits ze nog aan het leren vliegen waren. Maar na een vijf minuten hingen ze alle zes in de lucht en vertrokken ze, opzoek naar een nieuw onderkomen met pijn in het hart.

\*\*\*\*

De vijf Schaduwjagers waren al snel bekomen van hun tocht, en intussen gingen de beelden van de reusachtige hondendemonen de wereld rond. Uiteraard bleef het allemaal in de Schaduwwereld; aardse mochten hier zeker nooit van weten. Na een tijdje begon Clary zich toch af te vragen hoe onbekend de yōkai nu eigenlijk waren. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat de Kloof, de vroegere Kloof\*\*, dingen verborgen had gehouden.

Alec leek oprecht te geloven dat de Kloof er voor deze keer niets mee te maken had, maar de twijfel bleef toch knagen. Ook was Clary bezorgd over wat er zou gebeuren mocht het Cohort\*\*, nog steeds opgesloten in Alicante\*, erachter komen dat deze mystieke demonen nog bestonden. Als zij wisten uit te breken, zouden ze zo'n magnifieke Inuyōkai zeker op prijs weten te stellen. Maar dan wel niet in levende gedaante.

Ze zouden deze demonen zonder pardon vermoorden of proberen te domesticeren, want het Cohort was immers altijd opzoek naar macht, en als dat zou lukken om hen te domesticeren zou het cohort ze in zetten als waak honden, of erger als wapens voor oorlog tegen de Kloof-In- verbanning\*\*. "Het is van het grootste belang", zei Clary, "dat het Cohort\*\* deze beelden niet te pakken krijgen, anders zijn de Inuyōkai in onmiddellijk gevaar en zal hun rust en vrede worden verstoord".

"We moeten een manier vinden om ze te beschermen", zei Alec. Iedereen knikte. "Om te beginnen moeten we uitzoeken wat deze monniken exact hebben gedaan en hoe, en er lessen proberen uit te trekken. Maar hoe gaan we aan die informatie komen?"

Plotseling ging er een portaal open in het Sanctuarium van het Instituut van Tokio en Magnus verscheen. "Maak je daar maar geen zorgen over, Alec. Ik heb die informatie hier", zei hij en hij liet een dik en stoffig boek zien. De titel was *"Geschiedenis van de Inuyōkai"*, geschreven door de grote hondendemon generaal Tōga, aangevuld door zijn zonen Sesshōmaru en Inuyasha.

"Hoe is het boek in handen van de Schaduwjagers gekomen?" vroeg Jace verbaasd aan Magnus. "Dat zou ik ook wel willen weten", voegde Isabelle eraan toe. Magnus antwoordde: "Het boek was een gift van priesteres Kagome die het aan ons toevertrouwden na de gevechten die ze hebben gevochten. Er zijn maar drie exemplaren van over de hele wereld. Helaas is één boek verloren gegaan. Het tweede boek is hier terecht gekomen en het derde exemplaar is vermist."

"Altijd hetzelfde als het op dergelijk kostbare informatie aankomt", mopperde Alec "Heb je Kagome ooit ontmoet?" vroeg Isabelle. "Niet persoonlijk", reageerde Magnus. "Niet alle magische wezens hebben zo veel contact met elkaar."

"Dan moeten we die Kagome zien te vinden en haar uithoren", zei Jace praktisch. "Simpel."

"Ik vrees dat het niet zo simpel zal zijn", weerlegde Magnus. "De priesteressen van Japan en de Inuyōkai hebben alle reden om de rest van de mensheid te wantrouwen. Zoals de meeste gemeenschappen van de Benedenwereld”.

"Mh" zei Isabelle. "Bovendien", ging Magnus door, "was en is priesteres Kagome de partner van Inuyasha en is ze samen met hem ondergedoken, na de gevechten tegen de monniken en ook zij is beginnen rond reizen, samen met hem in de hoop in leven te blijven. Kagome is afkomstig van Edo, een klein boerendorp in het oosten van Japan. Het is een erg landelijk en oud dorp dat de tradities uit 16 de eeuw nog steeds in ere houd. Ze hebben nauwelijks invloed gekend van de moderne wereld, en daar komt bovenop dat het dorp diep verborgen ligt in de bossen en gelegen is op een natuur reservaat, beschermd door de overheid van Japan."

"Zijn er veel van dergelijke dorpen, die voor de moderne wereld verborgen zijn gebleven?" vroeg Jace. "O ja, aardig wat", reageerde Magnus. "Ze zijn overal ter wereld verspreid. In het Zwarte Woud heb ik er onlangs nog eentje bezocht waar de mensen hun huis in bomen hebben."

Uitstekende camouflage", merkte Jace op, "maar we moeten niet naar Duitsland. Kun je ons naar Edo brengen?" "Wat had jij dan gedacht?" zei Magnus kregelig, voor hij de omtrekken van een poort begon te vormen.

Een paar minuten later was de groep van vijf vertrokken, in de hoop meer informatie te pakken te krijgen, die hen zou kunnen helpen met de Inuyōkai beter te beschermen. Ze verschenen aan de andere kant van de poort en Magnus toverde wat kimono's voor de groep van vijf te tevoorschijn.

"Trek dit aan, op die manier zullen we minder opvallen. Als we geluk hebben zullen we Kagome tegenkomen, of een van haar vrienden. Maar de kans is klein. Kagome keert maar zo nu en dan terug naar het dorp, vermits ze in principe het hoofd van het dorp is, en enkel zal terug komen voor officiële verplichtingen en genezingen waar nodig." "Oké, hier gaan we dan", zei de groep van vijf stilletjes tegen Magnus. En ze vertrokken alle zes richting het dorp.

### Hoofdstuk 6

Sesshōmaru begon gefrustreerd te raken: hij en zijn gezin waren al de hele dag door aan het vliegen, zonder een nieuw onderkomen te vinden en de pups begonnen vermoeid te raken. Ze zouden snel moeten stoppen voor de nacht; Towa en Setsuna hadden dringend melk nodig. Ze konden dan wel al wat langer zonder melk maar ze hadden het nog altijd nodig. "*Rin',* zei Sesshōmaru, *"we moeten stoppen. De pups zijn uitgeput".*

*"Ik weet het anata",* toen zag hij dat Towa en Setsuna snel richting de grond begonnen te vallen. Rin dacht niet na een dook hen twee achterna, hij volgde. Al snel hadden ze elk een van hun dochters opgevangen.

Ze hielden ze elk vast bij de zachte pels van hun nek, ook Natsuo en Takeo volgde in een poging hun adoptieouders te helpen om hun twee jongere adoptiezussen te ondersteunen, Natsuo dook onder Towa om zijn adoptievader te helpen en Takeo dook onder Setsuna om zijn adoptiemoeder te helpen. Na een paar minuten en veel geluk stonden ze alle vier op de vaste grond. Hij en Rin hielden de twee jongste pups nog steeds vast bij hun nekvel met hun tanden. *"Bedankt jullie twee",* zei Sesshōmaru in blafjes en kefjes tegen Natsuo en Takeo. "Z*onder jullie hulp hadden ze zeker de grond geraakt",* vulde Rin jankend aan.

*"Ik geloof dat we niet al te ver van Edo zijn"*, zei Rin, een paar keer in het rond snuffend. "*Als we nog even goed doorlopen zouden we voor zonsondergang nog moeten aankomen. Misschien zal Kagome ons wel willen helpen."* Sesshōmaru was daar nog niet zo zeker van. Het zat hem helemaal niet lekker om, zo snel na hun confrontatie met de Schaduwjagers, alweer mensen op te zoeken. Maar zijn partner had gelijk: Kagome en de priesteressen waren de enige bondgenoten op wie ze konden bouwen. Dus zetten ze zich in beweging, door de bossen heen, langs rots uitsteeksels en dierenpaadjes. Edo was nog kilometers ver toen ze het dorp al in de wind konden ruiken.

De vier Inuyōkai namen een drafje aan, de jongste twee hingen nog steeds bewusteloos in de kaken van hun ouders. Tegen zonsondergang bereikten ze het dorp. Sesshōmaru blafte even een aankondiging, maar hij weigerde net als Rin om zijn menselijke gedaante aan te nemen. Een paar minuten later verscheen Inuyasha, *"Sesshōmaru, wat doe jij hier?*", vroeg Inuyasha in de Inu-taal. *"Lang verhaal"*, bromde Sesshōmaru. "*Maar we hebben er een lange reis op zitten en de pups zijn uitgeput. Ze moeten slapen voor we verder kunnen."*

Even later lagen alle vier de pups doezelend tegen Rins buik, beschut door een overhangende rots. Inuyasha kwam terug en gaf Sesshōmaru en Rin elk een dik stuk rauw vlees van een everzwijn dat hij eerder had gevangen. "*Dankjewel"*, zei Rin in de Inu-taal.

Sesshōmaru kauwde er tevreden aan en gaapte zijn tanden bloot. Sesshōmaru zag dat Rin vervolgens haar stuk vlees in kleinere stukje scheurde met haar tanden. Ze gaf een deel aan Takeo en Natsuo’s deel kauwde ze voor, Towa en Setsuna kwamen even bij, en begonnen te zogen. Natsuo volgde maar hij dronk minder omdat hij al redelijk wat van het voorgekauwde vlees had gegeten. Hij dronk steeds minder melk. Het zou nu niet lang meer duren eer hij volledig op vlees zou overgaan. Eens de pups gegeten hadden gingen Sesshōmaru en Rin verder met de rest van hun maal.

Inuyasha was reeds vertrokken, terug naar de hut die hij met Kagome en Moroha deelde. Toen de volwassen Inuyōkai klaar waren met eten spraken ze onder elkaar. *"We gaan morgen verder*', zei Sesshōmaru tegen Rin. *"Ik weiger hier langer te blijven dan nodig."*

*"Daar kan ik je geen ongelijk in geven, anata, bovendien ruik ik weer Schaduwjagers"*. Sesshōmaru gromde woest. "*Het zijn de zelfde vijf die we gisteren nog maar zijn tegengekomen",* zei Rin . Sesshōmaru gromde instemmend. "*We moeten hier snel weer weg"*, was zijn antwoord. De twee volwassen Inuyōkai bleven vervolgens de hele nacht wakker, wakend over hun nakomelingen.

\*\*\*\*

Vanaf de bosrand konden Magnus en de rest Edo duidelijk zien. Het was een klein dorp, met een priesteressenwoning, een aantal huizen en een gedenkteken. Rijstvelden omringden het dorp. "De priesteressen halen hun meeste voedsel uit het woud", wist Magnus te vertellen. "Deze plek is oeroud, de kloosterorde dateert van nog voor mijn geboorte." Hij zuchtte even.

“400 jaar dan? Bijna net zo oud als de interesses van onze Simon", ginnegapte Jace, die een woedende blik toegeworpen kreeg.

"De orde werd opgericht aan het begin van 15de eeuw en bestaat nog altijd, naast priesteressen wonen hier nog gewone mensen die genieten van deze uitzonderlije krachtige stervelingen en de bescherming die de priesteressen geven", ging Magnus verder. "Wouw, dit is nog beter dan de superhelden verhalen die ik heb gelezen", grinnikte Simon. "Oh hou je kop toch" regeerde Isabelle, die een lach moest onderdrukken, vanwege Simon zijn idiote opmerking. "Hou jullie mond", ging Alec verder, “en hou jullie kop bij de missie”. "Alec heeft gelijk", zei Clary. Iedereen knikte instemmend en ze gingen voed je voor voetje dichter naar het dorp toe.

Ze waren bijna bij de grenzen toen er een luid *"Wind Scar"* klonk. Magnus moest voor de groep van vijf springen en een barrière oprichten, om zijn vrienden te beschermen tegen de plotse aanval.

Een jong uitziende man met lang, zilverwit haar en puntige, hondachtige oren stond voor hen, gekleed in een kimono gemaakt van de vacht van de vuurrat. "Dus jullie zijn mijn broer, zijn partner en kinderen toch hierheen gevolgd!" Zijn stem was dik van minachting. "Leren ze de Schaduwjagers dan niet om anderen hun privacy te gunnen?" Isabelle ontvlamde. "Hoe durf je? We zijn hier juist gekomen om..." "Om jullie te waarschuwen", viel Magnus haar snel in de rede. "We hebben reden om aan te nemen dat sommige Schaduwjagers niet... al te blij zullen zijn met de nieuwste ontdekkingen."

"Dat hadden jullie wel wat eerder kunnen bedenken", rommelde een bekende stem. Het was Sesshōmaru, die in mensengedaante naast zijn broer was komen staan. "Jullie vernietigen wat jullie fascinerend vinden, om je sterker te voelen. Jullie vernietigen wat jullie haten. Met andere woorden: alles wat dit universum inhoudt."

"Dat doen demonen net zo goed", protesteerde Isabelle, al klonk het slapjes.

Sesshōmaru grauwde als antwoord: "Mensen moeten ook altijd hun neus in andermans zaken steken". "Dat is niet waar", sprak Jace voor het eerst, "we zoeken een manier om jullie Inuyōkai te beschermen”. Dit maakte Sesshōmaru nog woester zijn ogen waren rood omrand, zijn paarse strepen waren gekarteld. “Wij hebben geen bescherming nodig. Zijn jullie vergeten dat ik en mijn partner Daiyōkai’s zijn?!" Dit snoerde Jace de mond. Een seconde later nam Sesshōmaru zijn zilverwitte hondengedaante terug aan en vertrok in een snelle draf richting zijn pups en partner.

"Wat is hier aan de hand?" klonk een vrouwelijke stem achter Inuyasha. "Kagome", zei Magnus die vervolgens diep boog voor de priesteres als teken van respect, de jagers volgden zijn voorbeeld.

De vrouw zag er, net als Inuyasha, betrekkelijk jong uit, maar ze straalde de wijsheid en het gezag uit van een veel ouder persoon. Plotseling besefte Clary dat deze mensen ook echt ouder waren dan ze leken. Zouden hun spirituele krachten er soms voor zorgen dat ze minder snel oud werden? Ze schudde de gedachte van zich af; ze moesten een akkoord bereiken.

"Wie zijn die zogenaamde soortgenoten die niet blij zouden zijn met jullie ontdekking?" blafte Inuyasha.

"Het Cohort\*\*", antwoordde Simon. "Ruim twee jaar geleden werd de Kloof\*\*, de regering onder ons Schaduwjagers, in twee gesplitst. Het Cohort\*\* is een groep van ruim 40 mensen die alle oude tradities terug in ere willen herstellen. Een van die tradities is demonen doden puur voor de jacht om zo trofeeën te winnen en een zeldzame Inuyōkai zou een kroon op hun verzameling kunnen zijn."

"Wat inhoudt", ging Isabelle verder, "dat als ze van deze kennis lucht zouden krijgen, ze op de laatste paar honderd Inuyōkai zullen blijven jagen tot ze uitgestorven zijn, of hen zouden proberen te temmen". "Snappen jullie de situatie nu?” vulde Clary aan.

Inuyasha wist niet wat hij ervan moest denken. Na alle ellende met de monniken, die bijna zijn hele soort hadden uitgeroeid, was er alweer een nieuwe groep mensen die klaarstond om hen te grazen te nemen. En dan nog wel een groep die in verbinding stond met de engelen, en daardoor ook met de goden. "Een groepje van veertig man kunnen we hier in Edo wel aan", gromde hij. "Ze zitten opgesloten in onze voormalige hoofdstad, Alicante"\*, informeerde Magnus hem. "Nou, dan vormen ze toch geen bedreiging meer?" weerlegde Inuyasha.

"Ze kunnen spionnen hebben", legde Alec uit, "en het is niet gezegd dat ze intussen geen manier hebben gevonden om Alicante te verlaten." Inuyasha reageerde niet. Hij snoof een paar keer diep in. "Ik ruik... Schaduwjagers."

"Logisch, we staan hier vlak voor je neus", zei Isabelle. Inuyasha schudde zijn hoofd. "Nee... dit zijn... anderen."

"Wat?!" Dit is niet goed zei Kagome. "Inuyasha waar zijn Rin, Sesshōmaru en hun pups?"

"Ze zijn bij de overhangende rots om te rusten, niet ver van onze hut af. "

Dit was alles wat ze moest horen en ze schoot er zo snel mogelijk vandoor. Na een paar minuten had ze het gezin gevonden in hun ware gedaante, en zei tegen de zes. "Ga er nu vandoor een, groep slechte Schaduwjagers zitten achter jullie aan. "

"*We vertrekken nu"*, gromde Sesshōmaru tegen Rin in de Inu-taal, dat liet Rin zich geen twee keer zeggen*. "Sesshōmaru pak Towa bij haar nekvel, ik pak Setsuna bij de hare. Natsuo, Takeo help elk een van ons om jullie zusters te ondersteunen."* De oudste twee pups knikte en ze vlogen alle zes heel snel op.

Sesshōmaru hield er niet van om te vluchten voor een gevecht, maar de veiligheid van zijn partner en pups kwam voorop, binnen twee minuten waren ze vertrokken. Kagome, Inuyasha, Magnus en de groep van vijf lieten ze achter om de slechte groep jagers te bevechten...

### Hoofdstuk 7

*Een paar dagen eerder...*

De leden van het Cohort\*\* hadden hun ogen niet kunnen geloven toen er, van de ene dag op de andere, een heksenmeester in hun midden was verschenen. Hij had zich voorgesteld als Horus, expert in het maken en verzwakken van barrières. De leiders van het Cohort, Zara Dearborn en Manuel Villalobos, hadden hun volgelingen al bijna bevolen om de heksenmeester in de diepste kerkers te gooien, toen Horus opeens verklaarde dat hij hen van dienst wou zijn.

"Ik heb in mijn leven veel rondgereisd en veel gezien. Ik heb weet van demonen die de Kloof eeuwen voor de Schaduwwereld verborgen heeft gehouden. Zo is er in Amerika eentje die om de 27 jaar opstaat en mensen opeet, of toch deels. Binnenkort zou hij, volgens mijn berekeningen, weer wakker moeten worden."

"We zijn niet geïnteresseerd in demonen die aardsen eten", had Zara gezegd. "Waar het ons om gaat, is hier weg geraken en de Schaduwjagers in hun oude glorie herstellen." De sfeer in Idris was gespannen de afgelopen tijd. Met een beperkte oppervlakte en weinig landbouwmogelijkheden was het voedsel schaars en weinig variabel. De geboorte van een aantal kinderen had het er niet op gebeterd. "In dat geval", zei Horus, "heb ik weet van echt machtige demonen."

"En hoe ben je aan die informatie gekomen, Horus"? vroeg Zara. "Ik heb overal spionnen, benendelingen en Schaduwjagers. Onlangs is mij ter horen gekomen dat de groep die Sebastian en Valentijn\*\*\* jaren gelden verslagen hebben op onderzoek gegaan zijn naar heel zeldzame demonen die met uitsterven bedreigd zijn sinds een groep zeer krachtige monniken een groot deel van de demon populatie hebben uitgemoord. De moorden waren vooral gericht op de Inuyōkai. Ze maakten gebruik van spirituele krachten en ondergrondse arena's waar ze verschillende demonen tegen elkaar lieten vechten. De details zijn niet gekend. De antwoorden zijn enkel te vinden in *"Geschiedenis van de Inuyōkai"."*

"Ik heb nog nooit gehoord van Inuyōkai", zei Zara. "Wat voor soort demonen zijn ze precies?"

"Simpel gezegd, Zara, zijn het hondendemonen, krachtige en sterke demonen net zo wild en wijs als de wolf.", legde Horus uit. "Ze zijn zo krachtig dat ze een menselijke gedaante kunnen aannemen. Het zijn hoofdzakelijk Japanse demonen en slechts een honderdtal Inuyōkai hebben de slachtingen van deze monniken overleefd."

Toen Manuel dat hoorde, begonnen zijn ogen geïnteresseerd te glimmen. "Zo wild en wijs als de wolf, zeg je? Mijn familie is als een wolvenroedel: krachtig, moedig, wijs”. Horus dacht bij zichzelf dat de familie Villalobos niets weg had van een wolvenroedel, waar de leden liefdevol samenleefden en samenwerkten, maar hij wist wel beter dan dit hardop te zeggen.

"Ik weet het toch niet", vond Zara. "Zelfs als deze demonen echt bestaan, welk voordeel levert dit ons dan op?" "Het zou betekenen dat we een wapen in handen hebben waarmee we de gematigden" - zo refereerde Manuel naar de Kloof-in-verbanning\*\* - "kunnen verslaan. Het zou betekenen dat we eindelijk aan ons imperium kunnen bouwen. Het Legioen van Eer zal eindelijk een feit worden." Er was een gespannen, maar zwijgende concurrentie tussen die twee, dat zag Horus wel. Dat zou hij in zijn voordeel kunnen gebruiken. "Ik zal jullie Idris uit brengen", bood hij aan. Daarop vroeg Manuel wat hij dan wel in ruil wilde.

"Ik zou graag een positie onder de Schaduwjagers willen, en boven alles macht. Ik zoek het dorp waar de demon waar ik eerder naar verwees, zich bevindt. Ik zou graag van dat dorp een vrije zone maken, die vrij is van Schaduwjagers en waar de bendelingen vrij kunnen zijn, verlost van de onderdrukking van de jagers en daarvoor heb ik de hulp van Cohort\*\* nodig."

Zara dacht hier over na. Een benendeling aan hun kant ging in tegen de eeuwenoude regels van de Schaduwjagers in, maar er waren altijd wel uitzonderingen. Een heksenmeester aan hun kant kon alleen maar voordelen geven. "Ik ga akkoord, Horus, maar enkel als je ons het bewijs kunt leveren dat de Inuyōkai echt bestaan."

Horus zijn ogen glinsterden en hij toverde een dik document tevoorschijn. Het was een kopie van het onderzoek dat Alec en zijn vrienden met de grootste zorg hadden opgesteld. Het kopie was de dag ervoor aan hem afgeleverd door een spion van hem die zich in het instituut van Tokio bevond. Zijn spion had het document gekopieerd op het moment dat Alec, Simon, Clary, Jace, Isabelle en Magnus richting Edo vertrokken.

Zara en Manuel verklaarden overleg te willen plegen met de andere leidinggevenden van het Cohort. Het duurde meerdere dagen, maar uiteindelijk kwamen ze tot het besluit dat ze deze kans niet mochten laten schieten. Horus zijn eigen kleine schaduwrijkje geven, daar peinsden ze niet over, maar dat zouden ze wel afhandelen eens ze minstens één Inuyōkai hadden gevangen en aan hun wil onderworpen. Slechts een paar weken nadat de heksenmeester in Idris was verschenen, stond het Legioen van Eer klaar om ten strijde te trekken.

Tien van hen zouden naar Edo gaan om daar te proberen een Inuyōkai te vangen, en als het even kon een paar van de legendarische priesteressen aldaar. Eens hun plan geslaagd was en ze van Horus af waren, zouden ze een nieuw Schaduwrijk installeren. Met Manuel als consul en Zara als inquisiteur.

Een rijk dat geregeerd zou worden door de eeuwenoude tradities van de jagers, lang voordat de Akkoorden\*\*\* bestonden. Met dit in gedachte vertrokken tien van de beste jagers van het Cohort richting Edo, met Zara aan het hoofd. Een veldslag stond op het punt te beginnen…

\*\*\*\*

*Heden..*

Horus opende een portaal naar Edo. Een paar minuten later waren de Cohortleden weg uit Idris na een lange isolatie van vier jaar. Wat ze echter niet hadden verwacht was dat de groep die Valentijn en Sébastian\*\*\* had verslagen hen stond op te wachten, geflankeerd door een man in een rode kimono, een monnik, en gek genoeg een andere vrouwelijke demonenjager, een heksenmeester en een groep van de sterkste priesteressen. Een van de priesteressen vroeg iets aan de man in het rood en verdween toen.

Zara hoorde iets over waar de tweede schuilplek van de broer was, nadat de broer van de vreemde man in het rood , een eerste schuilplek nabij Edo met zijn gezin had verlaten. Zara wist dat het belangrijk moest zijn en beval de groep van tien zich op te splitsen in twee groepen van vijf. De ene groep zou zich bezig houden met het gezelschap dat voor hen stond en de andere groep zou de priesteres met het zwarte haar en bruine ogen volgen.

Het was niet moeilijk om de priesteres, in haar duidelijk zichtbare kimono, te volgen. Dieper en dieper ging ze, de bossen rond Edo in, net zolang tot ze bij een hoge rotsformatie kwam, die zeker twintig meter boven hen verrees. Tegen de wand, met ontblote tanden en vier pups tussen hen in, stonden twee reusachtige hondendemonen. De ene was wit met paarse kransvormige manen, met driehoekvormige paarse aftekeningen om zijn mond, roodblauwe ogen en de paarse maansikkel op zijn voorhoofd.

De zwarte Inuyōkai had zwarte manen, dubbele hemelsblauwe bliksemschichten onder haar roodblauwe ogen en de volle hemelsblauwe maan op haar voorhoofd. Zara keek naar de vier pups, twee waren net zo wit als het witte mannetje de derde pup was ook wit, maar had een rode streep in haar vacht, een enkele gekartelde paarse streep op haar beide wangen en de paarse maansikkel op haar voorhoofd en kleine witte manen. De laatste pup was zwart en had net als haar zuster een rode streep in haar vacht en een enkele gekartelde streep op haar beide wangen en de paarse maansikkel op haar voorhoofd en kleine zwarte manen. Zara's ogen begonnen te schitteren. "Dood de volwassenen, maar probeer de pups ongedeerd te laten. Die zijn van ons!" De Cohortleden stelden zich op in gevechtsformatie. Rin, met haar nekharen overeind, bekeek hen even spottend. *"Vijf ongetrainde Schaduwjagers?"* spotte ze. "*Dat is al het begin van een slechte grap!"*

Ze zei dit in blaffen en grommen tegen Sesshōmaru. "*Ik laat ze mijn pups niet meenemen!!"* en met deze woorden viel ze aan. Sesshōmaru volgde haar op de voet. Giftig speeksel liep zijn mond uit en hij begon te happen naar de Schaduwjagers. Bij Rin kwam er ook speeksel uit haar mond maar dit was geen giftig speeksel maar een soort vloeibaar licht.

Zara ontweek de eerste aanval zonder veel moeite en stootte haar serafijnendolk in Rins schouder, maar het wapen maakte de Inuyōkai slechts aan het bloeden, zonder verdere schade. "Wel bij de Engel..." Rins ogen schitterden van triomf. "*Dacht je soms dat alle demonen afkomstig zijn van andere dimensies?"* zei Rin telepathisch tegen haar. Zara was diep onder de indruk; nooit had ze geweten dat demonen tot zo een intelligentie in staat waren. "Wat een macht hebben jullie." Sesshōmaru gromde woedend, en zei telepathisch. "*Jullie zijn niet meer dan kleine insecten onder onze poten, jagers. Jullie zijn nog stommer dan ik dacht”.*

En met dit antwoord hapte hij nog is naar een van Zara's kameraden, wat ervoor zorgde dat het gevecht zich verplaatste tot buiten het hol, waar ze eerder gerust hadden, nadat ze de rotsrichel nabij Edo eerder verlaten hadden. Het gevecht ging door, ver weg van hun pups. Haar vier pups trilde in doodsangst, nooit waren ze zo bang geweest. Rin zag dat Takeo verwoede pogingen deed om zijn jongere broer en zijn jongste twee zussen te kalmeren, terwijl hij zelf doodsbang was. Rin gaf hen snel een kalmerende lik, terwijl Sesshōmaru de jagers op afstand hield. Kort erna voegde ze zich bij haar partner om te helpen met het gevecht.

\*\*\*\*

Terug in Edo, wisten Kagome, Inuyasha, Sango en Miroku, Alec, Jace, Clary, Magnus, Simon en Isabelle de groep van het Cohort op afstand te houden. Kagomes andere priesteressen hadden een barrière om het dorp opgetrokken, zodat er geen aanvallen van buitenaf het dorp zouden kunnen binnenkomen.

De Cohortleden verzetten zich met man en macht, maar jaren van isolement en onderlinge ruzie hadden hun krachten verzwakt. "Ik ken jou!" zei er eentje tegen Alec. "Smerige bloedverrader! Eens het Legioen van Eer op volle sterkte is, dan zal..." Nog voor hij was uitgesproken, had Alec hem in zijn schouder geraakt met een mes, waarop de man het uitschreeuwde van pijn. Een andere Cohortlid was in gevecht met Miroku, maar die weerde hem met verscheidene gebaren constant weer af.

Al snel zagen de aanvallers in dat ze geen schijn van kans hadden tegen deze overmacht en begonnen ze zich terug te trekken. Sommigen van hen hadden lelijke wonden opgelopen en een van hen hinkte erg. Plots klonk een wilde schreeuw uit de richting van de rotsformatie. "De pups!" riep Inuyasha. Het waren niet de pups die geschreeuwd hadden; het was Zara. Kronkelend van pijn lag ze op de grond, klauwend naar haar rechteroog, dat geraakt was door Sesshomaru's gif. Een van haar kameraden bukte bij haar neer om een iratze te tekenen, maar het gif trok nauwelijks weg. "Ik kan niets meer zien!" jammerde Zara. "Mijn rechteroog..." Een iel gejammer ontsnapte haar.

"Genoeg!" Inuyasha's stem doorsneed de stilte. "Wij hebben gewonnen. Jullie zullen mijn broer, zijn partner en hun pups niets doen. Of hervatten we de strijd?"

De Cohortleden schudden verwoed hun hoofden waarna het portaal terug opende en de aanvallers terug vertrokken. Zara moest zwaar ondersteund worden. Binnen een paar minuten waren ze verdwenen.

Kagome haalde opgelucht adem en ging naar Miroku en Sango's hut waar Moroha, samen met Hisoui, zijn tweeling zussen, zich hadden verstopt onder de bescherming van Shippō, die een barrière van vossenvuur in stand hield. Inuyasha volgde en zei: "Zijn jullie oké? De kinderen knikte waarna Shippō zijn barrière van vossenvuur ophief.

Terwijl de bewoners van Edo zich verzamelden en hun kameraden op wonden controleerden, troepten Magnus en de Schaduwjagers samen. "We hebben ze verslagen", zei Clary grimmig. "Voorlopig, tenminste."

"Ze spraken van *het Legioen van Eer*. Ze komen zeker terug. En ik die dacht dat ze opgesloten zaten", mopperde Jace. Een kuchje deed de groep van zes omkijken. Het waren Rin en Sesshōmaru die, niet eens gewond, tussen hun verwanten en bondgenoten uit Edo waren komen staan. Voor de verandering hadden ze even hun menselijke gedaante aangenomen, zelfs de pups, die nog steeds angstig waren en zich in Rins Mokomoko hadden verstopt.

Kagome, Inuyasha, Miroku, Sango, en hun kinderen, Shippō, en Moroha kwamen naar buiten. "Schaduwjagers", zei Sesshōmaru met een erkentelijk knikje. "We danken jullie voor jullie bijstand in de strijd tegen deze... radicalen. We moeten jullie nu wel vragen dit gevecht geheim te houden. Sommige geheimen kunnen maar beter verborgen blijven." Alec nam het woord, "we zullen dit respecteren, we hebben jullie zonder te weten toch in gevaar gebracht desondanks onze goede bedoelingen."

"We vergeven jullie", antwoordde Rin. "Zowel ik als mijn partner hebben hier ook uit geleerd, we zullen nog voorzichtiger moeten zijn dan we al waren." Sesshōmaru knikte instemmend.

Alec nam opnieuw het woord: "We zullen jullie mede opnemen in het bondgenoodschap dat wij hebben tussen de benedenlingen en de Schaduwjagers ,zonder jullie echt te noemen."

“Akkoord” zei Sesshōmaru. Rin knikte instemmend. "Hopelijk zien we elkaar ooit nog is terug, maar voor nu moeten mijn partner en ik verder naar een nieuw onderkomen zoeken, en zullen we voorzichtiger moeten zijn in de toekomst. In het belang van ons allemaal."

"Rin heeft gelijk", zei Sesshōmaru. Kort hierna nam de familie van zes hun ware gedaantes terug aan en volgen ze op, Inuyasha, Kagome, de Schaduwjagers en Magnus achterlatend.

"Vooruit, liefje", zei Magnus. "Het is tijd om te vertrekken." Eigenlijk wilden ze niet vertrekken, niet nu ze de langverborgen gemeenschap van Edo zo vlak voor zich zagen. Een gemeenschap van monniken, priesteressen en demonen die de Aarde als hun thuiswereld hadden. Maar ze wisten dat het niet anders kon.

### Hoofdstuk 8

*Een paar weken later...*

Er waren veel oude plekken in Japan, die zo omgeven waren van mystiek en waar slechts een enkeling zich ooit had gewaagd. Het Woud der Mysteries was er zo een van. Het was een naam die welbekend was, onder Benedenlingen en Schaduwjagers. Sesshōmaru had in eerdere tijden veel in dit gebied rondgezworven. Het was een dichtbegroeid, bijna ontoegankelijk bos waar slechts een paar aardse dorpen stonden. Herten en andere prooidieren gedijden er goed, en het beste van alles: onder de grond bevond zich een heel stelsel van grotten en onderaardse tunnels. Daar zouden hij en Rin zeker een veilige thuis voor hun pups kunnen vinden.

*"Rin, we zullen afreizen naar Het Woud der Mysteries. Het is een dik begroeid en rijk woud, vette prooidieren zitten daar en heel weinig mensen leven daar", z*ei hij in blafjes en grommen. "*Ja ik herinner me het woud. Ik herinner me dat je me daar ooit mee naar toe hebt genomen, Sesshōmaru, toen ik een puber van dertien jaar was en mijn krachten nog gebonden waren. Je had toestemming van Kaede om me een week op een reis mee te nemen, zodat ik wat meer van de wereld kon zien",* antwoordde ze hem in zachte blafjes en grommetjes. *"Hoe ver is het naar het Woud der Mysteries, papa?"* Vroeg Takeo terwijl hij naast zijn adoptie vader kwam vliegen. Rin antwoordde voor hem: *“Van hieruit ongeveer een dag of twee, als we doorvliegen." "Klopt"* vulde Sesshōmaru aan.

Het gezin begon aan de tocht. Ze maakten vaart, want ze wilden er zo snel mogelijk zijn. Setsuna en Towa werden om de zo veel tijd door hun ouders gedragen, maar vlogen ook een redelijk stuk zelf. Ze zouden eraan moeten wennen; vroeg of laat zouden ook zij een zwervers bestaan tegemoet gaan. Halverwege de tocht stopten ze even om een half dagje uit te rusten. Vervolgens trokken ze weer verder, net zolang tot ze het Woud der Mysteries onder zich uitgestrekt zagen. De bomen groeiden zo dicht op elkaar dat maar weinig zonlicht de bodem bereikte, en veel van de bomen waren vergroeid in rare bochten. En dat, wisten Rin en Sesshōmaru, was waarom dit het perfecte toevluchtsoord zou zijn.

Het woud was ondoordringbaar, en de kringloop van het leven ging daar zijn gewone gangetje. Toen kreeg Rin een paar dikke herten in het oog. Sesshōmaru zag waar ze naartoe wou gaan. *"Let goed op pups, ik en je moeder gaan een van deze dikke herten vangen om te eten, het is van het grootste belang dat jullie onze technieken leren zeker omdat jullie op een dag geheel onafhankelijk van ons zullen zijn."* De ogen van de pups begonnen te glinsteren en ze daalden alle zes af naar de vaste grond, nog nooit hadden ze hun ouders zien jagen. "We zullen zeker opletten papa", zeiden ze alle vier in koor. *"Ok pups",* zei Rin "*ga jullie verstoppen in die dichte bosjes daar."* Ze wees met haar zwarte snuit naar het dikke kleed van bomen en planten.

Sesshōmaru en Rin begonnen aan hun jacht. Ze slopen alle twee naar de herten toe en zorgden dat ze uit de wind bleven. De herten hadden niet eens door dat ze op het punt stonden om prooi te worden. Rin viel met haar zwarte vacht haast niet op in de duisternis van het woud. Zodra ze dichtbij genoeg was en haar prooi gekozen had, zette ze een sprint in. Vier van de herten stoven gezwind in de ondergroei. Het laatste exemplaar, eentje met een ontstoken wonde aan de poot, bleef echter achter en Rin dreef het recht naar Sesshōmaru toe.

Met een paar rake beten vloerde hij het hert. *"Jullie kunnen voor de dag komen!*" riep hij naar hun pups, die enthousiast te tevoorschijn kwamen. Met hun zessen smulden ze, Rin kauwde wat vlees, voor Towa, Setsuna, die net als Natsuo nu ook vlees konden eten. Ze waren blij om samen te eten. Zodra ieder zijn buikje rond had, likte Sesshōmaru zijn lippen. *"De grot is hier niet al te ver vandaan"* blafte hij. "*Volg me maar!"* Hij kon de grot nu al ruiken.

De pups aarzelden niet en ze volgden hun vader en moeder op een drafje. Na een paar minuten waren ze er. De grot was enorm en had twee ingangen. Twee aan twee gingen ze elk een gang in om te ontdekken, Sesshōmaru volgde Natsuo en Takeo en Rin volgde Towa en Setsuna. Beide gangen werden afgedekt met een dik laken van planten vezels en er was ook een sleuf die ze door moesten om de eigenlijke grotten te bereiken. Sesshōmaru en zijn adoptie zoons kwamen uit aan een ondergrondse berg rivier. Het water was kristal helder en fris. Ze namen er alle drie wat slokken van.

Towa, Setsuna en Rin gingen de tweede gang in en vonden een enorme lege en knusse ruimte. Het was de perfecte plek voor een groot nest voor hen zessen. *"Perfect"*, dacht Rin. Mettertijd zou op die plek vachten komen te liggen van gedode dieren, wat de plek nog knusser zou maken. Een ogenblik later verscheen Sesshōmaru met zijn twee adoptiezoons. *"Rin, in de andere grot naast deze loopt een bergrivier. Het water is kristal helder en gezond."*

*"Das is heel goed nieuws, Sesshōmaru, we hebben hier alles wat nodig is om onze pups verder groot te brengen." "Ja"*, zei Sesshōmaru waarna hij Rin liefkozend likte, kort erna gaven zowel hij en Rin verschillende likken aan de snuiten van hun pups, wat spontaan hun vier staartjes deed kwispelen. *"Welkom in ons nieuwe thuis, pups"*, spinde Rin tegen hen.

Zo installeerden ze zich in hun nieuwe thuis, samen als een hechte familie. Genietend van elkaar en de nieuwe kansen die het Woud der Mysteries hen zou geven.

### Epiloog

Tussen de planten waarmee de oever van de stroom bedekt was, lag het lichaam van een jonge man. Zijn lippen waren gebarsten en op zijn gezicht zat bloed. Maar de wond die hem fataal was geworden, was een bijtwonde ter hoogte van zijn hart. Clary hapte geschokt naar adem. 'Bij de Engel, wat heeft dit met hem gedaan?'" Jace keek naar een tweede bijtwonde aan zijn hals en herkende de beet van een vampier. "Clary, een vampier heeft hem de wond aan zijn nek toegebracht."

"Wat?! Dan moeten we deze vampier zo snel mogelijk vinden en doden". Iedereen was het met Clary eens. Simon ging wat dichterbij en zag bloed op zijn nek hangen. "Jongens, hij ademend nog maar nauwelijks, maar ik herken de geur van dit bloed. Het is vampierenbloed; deze jonge man is zijn transformatie naar vampier gestart." Vervolgens voelde hij aan de ribbenkast van de jongeman. “Dit is niet alleen het werk van een vampier. Ik voel hier een paar gebroken ribben, maar dan zo sterk, sterker dan wat een vampier zou kunnen breken. Hier is een demon aan het werk geweest voor de vampier langskwam.”

"En die plekken op zijn gezicht', vervolgde Simon. “Hij is door mensen in elkaar geranseld. Waarschijnlijk hebben ze hem in de rivier gesmeten, waar een demon op hem wachtte.” Hij slikte even. “En daarna een vampier.”

“We kunnen hem niet tot leven laten komen”, zei Jace grimmig. “Die knul heeft een trauma meegemaakt. Hij zal een instabiele vampier worden, misschien wel tot ergere dingen in staat dan zijn vampiervader of -moeder.” Alec wierp hem een boze blik toe. "Trauma of niet, Jace, een leven is een leven en als we er een kunnen redden dan doen we dat. We zijn immers Schaduwjagers, gekozen door Raziël om menslevens te beschermen en te redden..."

Jace wist dat Alec gelijk had. "We nemen hem mee", zei Isabelle, "we zullen zijn wonden verzorgen en verbinden zodat we hem kunnen begraven, waarna hij als vampier zijn tweede leven in de schaduwen zal kunnen starten. "

"En ik zal instaan als zijn mentor", beloofde Simon plechtig. "Ik zal hem helpen met alles." En dat was het begin van Adrians reis in de Schaduwwereld

\*\*\*\*

Het was maanden geleden dat de Schaduwjagers afscheid genomen hadden van Inuyasha’s groep, Rin, Sesshōmaru en hun pups. De zes hadden een ander onderkomen gevonden redelijk ver weg van hun vorige onderkomen, maar het was erg rustig en kalm gelegen. Adrian, Don, Alec, Simon en Isabelle, Magnus, Clary en Jace waren opnieuw in Japan maar deze keer niet voor een missie maar voor een vakantie met hun achten. Ze kwamen net uit de Japanse bossen na een lange wandeling, toen ze zes Inuyōkai zagen rondvliegen.

De pups waren gegroeid als kool en waren op weg naar de volwassenheid. Toen de groep hen zag zwaaiden ze even. De zes landden voor hen in hun ware gedaante en maakte een diepe buiging voor hen en zeiden telepathisch tegen hen met hen: "*Gegroet bondgenoten, mogen de Kami over jullie waken."* En met deze woorden vlogen ze weer op. Adrian en Don waren verward, maar Alec legde hen snel uit dat het Inuyōkai waren, een van de zeldzaamste demonen die ooit op aarde hadden rondgezworven, machtig, wild en trots als de wijste wolf

## Personagelijst

* **Alexander "Alec" Lightwood-Bane\*\*(Schaduwjager):** Is de zoon van Maryse Lightwood en Robert Lightwood. Alec heeft een dapper en zorgend krakter maar houd niet van verandering. Alec is getrouwd\*\* met Magnus Bane met wie hij twee kinderen heeft geadopteerd\*\*\*\*. Hij is eveneens de parabatai van Jace Herondale\*\*\*

* **Clarissa "Clary**" **Adele Fairchild (Schaduwjager):** Is de dochter van Valentijn Morgenstern en Jocylin Fairchild, ze is erg koppig en sarcastisch en gaat vaak tot uiterste wat er soms toe leid dat ze haar familie en vrienden onbewust in gevaar brengt. Ze is de prabatai\*\*\*\* van Simon

* **Horus**:is een hekesenmeeseter die graag een vrije zone wilt voor de benedenlingen, vrij van de Schaduwjagers en daar alles voor over heeft.

* **Isabelle "Izzy" Sophia Lightwood (Schaduwjager):** Is de dochter van Maryse Lightwood en Robert Lightwood. Ze is Alec's jongere zus, ze heeft veel vetrouwen in haar eigen capaciteiten. Voor de rest is ze wat ijdel en een tikkeltje narchistich en soms is ze onzeker en heeft ze wel is drifbuien. Ze is altijd loyaal naar haar familie en vrienden toe

* **Jonatan Christoffer "Jace" Lightwood-Herondale** **(Schaduwjager)**: Is de zoon van Céline Herondale en Stephen Herondale. Hij is erg zelfstandig en altijd onaanhankelijk geweest, en beschikt over een sterke zelfbeheersing. Hij is sarcastisch als hij zijn onzekerheid verbergt. Jace is voor de rest zeer arrogant, egocentrisch en overmoedig. Hij heeft altijd een sterke morele kern gehad. Zijn karakter verbeterd ten goed op het moment dat hij Clary ontmoet. Hij is eveneens de parabarai van Alec Lightwood\*\*\*

* **Natuso (volbloed hondendemon):** is de jongste adoptie zoon van Rin en Sesshōmaru in mijn vervolg. Hij is erg gesteld op Rin. Hij is de jongere broer van Takano

* **Magnus Lightwood-Bane\*\* (heksenmeester):** Is de zoon van Asmodeus\*\*\* en een onbekende moeder. Hi is man\*\* van Alec Lightwood, samen met hem heeft hij twee kinderen geadopteerd\*\*\*\*. Magnus houd van feestjes en schitterende kleding. De heksenmeester is een van de belagrijkste bondgnoten van de jagers. Hij staad altijd klaar om iedereen te helpen

* **Rin (in dit verhaal, ook een volbloed hondendemon):** is de vrouw van Sesshōmaru en de moeder van hun twee kinderen Setsuna en Towa. En de adoptie moeder van Takano en Natsuo. Ze heeft een open hart en een vrije persoonlijkheid. Ze is altijd respectvol naar anderen. Ze is eveneens een zeer zorgzame moeder naar haar kinderen toe.

* **Sesshōmaru (volbloed hondendemon):** is de enige zoon van vrouwe Inukimi en de grote hondendemon Tōga. Hij is de oudere halfbroer van Inuyasha. Hij is de man van Rin en de vader van Setsuna en Towa en de adoptie vader van Takano en Natsu. Hij is ook de halfoom van Moroha. Hij had voorheen een koude persoonlijkheid en haatte mensen en halfdemonen, dit verandert echter nadat hij Rin ontmoet, waarna zijn echte open, warme, beschermende persoonlijkheid naar buiten komt.

* **Setsuna (in dit verhaal een volbloed hondendemon):** is de jongste tweelingdochter van Rin en Sesshōmaru. Ze heeft een kalme en vriendelijke persoonlijkheid. Ze staat altijd op uitkijk voor haar oudere tweelingzus Towa en steunt haar waar nodig.

* **Simon Lewis-Lovelance (verheven tot Schaduwjager)\*\*\*\*:** is de zoon van Elaine Lewis en Levi Lewis senior. Simon is ietwat sarcastisch, wat een nerd , moedig, dapper, Ironisch en loyaal. Hij is altijd bereid om zich op te offeren voor anderen. Hij is de prabatai van Clary\*\*\*\*

* **Takano (volbloed hondendemon):** is de oudste adoptie zoon van Rin en Sesshōmaru in mijn vervolg. Hij is wat schuw, maar leert gaandeweg Rin opnieuw vertrouwen. Hij is de oudere broer van Natuso

* **Towa (in dit verhaal een volbloed hondendemon):** is de oudste tweelingdochter van Sesshōmaru en Rin. Ze is eveneens de zus van Setsuna. Ze heeft een levendige, speelse en ietwat rebelse persoonlijkheid, maar heeft een goed hart.

## Geïnspireerd en gebaseerd op

* The Dog Who Calls the moon door SatanSpawnedNougat op Archive of ower own. Deze fic is **enkel voor volwassenen** dus lees de fic niet **als je jonger bent dan 18 jaar**

## Opmerking

Opgelet dit verhaal staat los van The Dog Who Calls the moon. Het verhaal is gebaseerd op mijn theorieën en interpretaties van The Dog Who Calls The Moon

## Spoilers

Spoilers uit: Schimmen van de Schaduwmarkt\*

Spoilers uit: De Duistere machten\*\*

Spoilers uit: De Originele Serie: De Levensinstrumenten\*\*\*

Spoilers uit: Kronieken van de Academie voor Schaduwjagers\*\*\*\*