Chanai

Flaga Chanai

## Ogólne

Chanai to samozwańcze królestwo ludowe, na której czele stoi władca Huang Rotsu III z dynastii Han (sam przynajmniej tak uważał). Większość krajów nie uznaje jej na arenie międzynarodowej, poza ZSRR i innymi państwami komunistycznymi. Panuje tutaj dziwny ustrój - mieszanka monarchii z komunizmem. Jest to na pewno ewenement na skalę całego świata. Sytuacja Chanai jest równie niestabilna, młode i osłabione państwo przez długą wojnę z Imperium Chińskim (1947-1960) powoli się odbudowywuje z pomocą Radzieckich towarzyszy.

## Historia

Historia Singciangu sięga już czasów starożytnych, jest to kraina będąca pod wieloma różnymi rządami i wpływami.  Lud, który dziś zwie się Chanajczykami, najprawdopodobniej w połowie II tysiąclecia p.n.e. osiedlił się na południu gór Tien Shan. Żył pokojowo, choć potrafił bronić swoich terenów uprawnych i głównie pasterskich. Miał kontakty z ludami Dalekiego Wschodu, Tybetu, Wielkich Stepów i zachodnich ludów m.in. z Tocharami. Mimo wielu zawieruch w tym regionie Protochanowie ostali się w swoich siedzibach i kultywowali tradycje. Byli podzieleni na walczące ze sobą rody.

Przełom nastąpił około 200 roku p.n.e. kiedy to potężne cesarstwo Han zdecydowało się zająć tereny hardego ludu Yáogǔn - bo tak zwali ich Chińczycy. Wtedy też, położony od Singciangu na północ kaganat Xiongnu siał terror i zniszczenie wśród Yáogǔn oraz chińskich osadników. Sytuacja stawała się coraz gorsza, gdy hordy zmuszały lud Tien Shan i Bogda Shan do płacenia trybutów oraz najeżdzały ich osady. Cesarzowie chińscy próbowali przez wiele lat pokojowo zażegnać spór z Xiongnu, niestety rozmowy nie przynosiły żadnych efektów.

Cesarz Wu (141 – 87 p.n.e.) wypowiedział wojnę kaganatowi. Armia chińska wraz z wojownikami Singciangu pobili armię Xiongnu w 119 r. p.n.e pod Mobei. Generał Huo Qubing i Wei Qing zmusili władcę hordy do ucieczki na północ. Dynastia Han zajęła wtedy rejon i dał Yáogǔnom upragniony spokój oraz swobody. Tamci z wielkiej wdzięczności zaczęli zwać się Chanami. Po wygnaniu ostatniego cesarza Han w 220 roku n.e. ten zbiegł potajemnie do Singciangu, gdzie lojalni Chanajczycy przyjęli cesarza z honorami i podtrzymali jego zwierzchnictwo, ślubując wierność dynastii Han. Rozpoczęła się potajemna walka o niepodległość Chanów.

Przez następne lata ciągle narastały tendencje niepodległościowe. W wyniku zawieruchy wojennej, Chani uznali to za odpowiedni moment i ogłosili swoją niepodległość. 14 marca 1947 roku Huang Rotsu III ogłosił się królem Chanai i Chanów, co spotkało się z optymistyczną reakcją mieszkańców Singciangu. Jego oddziały rozpoczęły szybką ekspansję na południe i wschód. Zajęli duży obszar, sąsiadując na północ z ZSRR i Mongolią, a na południe z komunistycznymi Indiami i Imperium Chińskim, które zaczęło się niepokoić skalą rebelii. Kiedy sytuacja w Japonii się uspokoiła, Czang-Kaj-Shek skierował na granicę Chanai chińskie oddziały zmotoryzowane, a także kawalerię pancerną.

Dzięki znajomości terenu, a także pomocy lokalnej ludności, Chanom udało się odeprzeć kilka chińskich zorganizowanych ataków na całej linii frontu. Największą sławą okryły się jednostki Rèmén shèshǒu - Strzelców Ludowych. Poruszali się sprawnie po stepach Chanai za pomocą koni, podczas potyczek okazywali się bardzo zwinni i zabójczy. Napadali na chińskie konwoje, dostawy sprzętu i zaopatrzenia.

W wyniku klęsk armii Czanga, ten spotkał się z premierem Wielkiej Brytanii - Winstonem Churchillem. Brytania była zaniepokojona powstaniem kolejnego komunistycznego kraju, więc postanowiła pomóc Chinom podpisując wspólnie Pakt Wuhański.

## Ustrój polityczny

W Chanai panuje monarcho-komunizm. Jest to system zbliżony do stalinizmu, tylko zamiast głównego sekretarza partii, jest król. Ludność Chanai woli mieć nad sobą władcę, tak jak za dawnych lat. Większości podobają się silne rządy ze stolicy, Urumczi. Król Huang nie opływa w luksusach, jest królem komunistycznym, stara się nie drażnić biednych i poszkodowanych przez wojnę Chanów.

## Podział Administracyjny

Chanai dzieli się na nadjabłcze, papier, krainę grzybów.

- Okręg stołeczny Urumczi - Turfan - Rotsu Huang III

- Hrabstwo Hami - Rotsu Hēisè

- Hrabstwo Bayingolin - Shuāng Jié

- Hrabstwo Kaszgar - Bïllï Tumsığı

- Hrabstwo Ili - Bēn Shī-Shé

- Hrabstwo Aksu - Wéitiáo Qi

- Hrabstwo Aramay - Işetin Toqtamay

- Hrabstwo Altay - Pǔzīgàn Pwdzïanovskïy

- Okręg wojsk północnych - Hēng Tóngbāo

- Okręg wojsk środka - Jiān Gāngbang

- Okręg wojsk południowych - Fēngzi Liúmáng

- Autonomiczny region plemion Issiqav'ów - Jomen

- Autonomiczny region plemion Ölümiň'ów - Novoʙasta az on ki onho

- Autonomiczny region plemion Söhrat'ów - Taʙar - amaki şiʙan

## Siły zbrojne

Chanajskie siły zbrojne nabrały oficjalnego statusu oraz stabilności dopiero w 1952 roku, aż 5 lata po ogłoszeniu powstania czyli aż 4 lata od pierwszych działań zbrojnych armii. Początkowo w okresie protestów w Urumczi siły zbrojne składały się z ludności cywilnej oraz byłych żołnierzy (głównie członkowie CHRS), byli oni uzbrojeni w broń pochodzącą z magazynów w Wujiaqu, były to głównie przestarzałe sztucery jak i pierwszowojenne karabiny, jednak nie zabrakło pojedyńczych sztuk rewolucjonistycznych Maximów. Niestety zgromadzona amunicja nie starczyła na prowadzenie stabilnej walki. Postanowiono siłą przejąć komisariaty milicji jak i placówki wojskowe. Po tych incydentach do Powstania Chanajskiego dołączyła się XXIV Dywizja Piechoty Imperium Chińskiego która stacjonowała w bazie wojskowej Urumczi. Siły rządowe od tego momentu zostały wyparte z terenów Urumczi a powstania zaczęły wybuchać w sąsiednich miastach. Od tego momentu Armia Chanajska nabiera stabilności oraz na polecenie Huanga Rotsu III zostają otwarte prymitywne fabryki broni palnej i amunicji.

### Siły naziemne - piechota

Z roku na rok liczba poborowych żołnierzy piechoty rosła. Przez pierwsze lata umundurowanie było bardzo biedne i budżetowe. Pierwsze miesiące opierały się na ubieraniu żołnierzy w zwykłe cywilne ubrania, głównie płaszcze z czerwono-żółtą opaską na ramieniu. W kolejnych latach mundury były przejętymi mundurami milicji Sinciangu oraz różnych stacjonujących tam jednostek militarnych. Dopiero po roku 1952 oporządzenie Chanajskich żołnierzy zostało ustandaryzowane.

Uzbrojenie spotkało podobny los. Do 1952 roku w użytku pozostawały bronie obecne na Protestach w Urumczi, uzbrojenie Chińskiej Armii, samoróbki, oraz nielegalnie produkowane uzbrojenie Armii Chińskiej w przejętej fabryce LiuZuo (przemianowanej później na LiùGèHuáng)