Historia Laudenii

Historia ogólna

Pierwszymi, legendarnymi władcami Laudenii było młode małżeństwo - Deniv i Laun. Oboje byli dziećmi przywódców swych plemion. Ich miłość zażegnała spór dzielący państwa-miasta i złączyła oba rody w jedno państwo, które rosło w siłę przez następne kilka duodecium. 37d. po ich śmierci został podpisany Pakt Dwudziestu. Było to ujednolicenie języka, kalendarza i systemu liczbowego dwudziestu plemion zamieszkujących okolice Zatoki Virag. Przez następne hekty utrzymywała się dynastia Launa. Należeli do niej władcy zarówno sprawiedliwi, pragnący pokoju, jak i nierozważni. Wtedy najczęściej buntowało się społeczeństwo laudeńskie. W 384d. doszło do wielkiego pożaru Felumidru, kiedy to spłonęła cała drewniana zabudowa miasta. Zniszczono je jeszcze raz, w 876d., podczas najazdu barbarzyńców. Po jego odparciu nastał czas unii, która skutkowała utworzeniem Laudenii o dzisiejszych terytoriach. W 934d. władzę przejmuje Tellav Rucena i mianuje się imperatorem. Kraj przekształca się w imperium, utrzymujące się aż do 1242d., kiedy to ginie ostatni imperator. Jego syn zmienia ustrój polityczny, architekturę i prawo obowiązujące w państwie, a Laudenia traci miano imperium.

## Legenda o Launie i Deniv

Byli pierwszymi uznawanymi władcami Laudenii. Pochodzili z różnych rodów. Deniv z plemiennego grodu na północnym stoku Gór Kanańskich, zaś Laun mieszkał na północnym klifie Płaskowyżu Athem. Byli dziećmi przywódców swych plemion. Laun był posiadaczem sokoła o imieniu Delmurf, który był jego kompanem podczas łowów. Podczas jednego z polowań, sokół niespodziewanie począł lecieć w kierunku wschodnim. Laun ruszył za nim w pogoń, nie chciał bowiem stracić towarzysza. Po dłuższym pościgu sokół zatrzymał się na polanie leśnej. Usiadł na korzeniu wyciętego drzewa i nie ruszał się z miejsca. Kiedy Laun zamierzał przywiązać sznur do szponów sokoła, by ten nie odleciał, do jego uszu dobiegł cichy głos fletu. Dźwięk dochodził ze skraju lasu. Laun, kierując się w tę stronę, spostrzegł Deniv siedzącą pod drzewem. Wyglądała cudownie. Słońce oświetlało jej włosy przedzierając się przez zieleń liści. Odtąd Laun przychodził w to miejsce codziennie, z nadzieją, że będzie mógł ją ujrzeć. Deniv również widziała Launa. Coraz chętniej przychodziła pod swoje ulubione drzewo, pod którym pisała pieśni i wiersze. Pewnego dnia nie dotarła jednak na polanę. Zmartwiony Laun wyczekiwał długo, aż w końcu nie wytrzymał i zaczął jej szukać. Znalazł ją w gęstym buszu, nieprzytomną, z raną ciętą na lewej ręce. Od razu zabrał się do jej opatrzenia, lecz po chwili za jego plecami słychać było donośny ryk. Laun, odwróciwszy się, ujrzał przed sobą wielkiego niedźwiedzia. Większego, niż jakiekolwiek zwierzę, na które polował. Dobył sztyletu i był gotów uciekać. Zwierz skoczył i niemal urwał bohaterowi głowę. Ten wykonał pchnięcie bronią w okolice grzbietu. Ostrze utknęło w cielsku zwierzęcia, a Laun stał się bezbronny. Cały czas miał w myślach Deniv, która leżała nieopodal. Wtem nadleciał jego sokół, pozostawiony w osadzie. Wykonał lot nurkowy i z ogromną prędkością zranił szponami cały grzbiet niedźwiedzia. Ból sprawiony zwierzowi spowodował uwolnienie się sztyletu, którego Laun natychmiast dobył i ugodził niedźwiedzia w gardło. Ten padł nieżywy. Myśliwy opatrzył swą ukochaną i zaniósł ją do jej osady. Podał się za kupca, gdyż wiedział, że stosunki między plemionami są napięte. Deniv obudziła się dwa dni później. Nie pamiętała nic, ale w głowie miała jedno słowo - Laun. Nigdy go nie słyszała, nie wiedziała, co oznacza. Znaku nie umieli rozpoznać ani szaman, ani wódz, ani nikt z osady. Sam wódz nakazał znalezienie tajemniczego bohatera i przekazanie mu złotego miecza, jako dowodu wdzięczności za uratowanie córki. Chciał jednak znać imię wybawcy. Po powrocie poselstwa okazało się, że to Laun. Opis jego wyglądu idealnie zgadzał się z mężczyzną, którego widziała Deniv. Postanowiła ona wyjawić ojcu sekret o swej miłości. Laun i Deniv pobrali się kilka dni później. Złączyli swoje rody i plemiona. Zbudowali nowy gród nad południowym brzegiem Zatoki Virag. Państwo nazwano Laudenią na cześć swych założycieli.

## Pakt Dwudziestu

Dokładnie 37d. po śmierci Launa i Deniv, ich wnuki zainicjowały Pakt Dwudziestu. Był to dokument podpisany na nowo zbudowanym zamku w grodzie laudeńskim, który nazwano Felumidrem. Sam Felumidr rozrósł się o port, świątynię i liczne warsztaty. Pakt zobowiązywał 20 plemion Alvionu do używania jednego języka, systemu liczbowego i kalendarza. Miało to zapobiec późniejszym niedogodnościom i barierze międzynarodowej. Wraz z powstaniem podziemia zamkowego w Felumidrze, zaczęto gromadzić tam najcenniejsze przedmioty w królestwie. Niedługo potem ustanowiono religię w Laudenii. Wprowadzono zasady, prawo, tradycje i zobowiązania. Ciała Launa i Deniv jako jedyne spoczywają w komnacie pod zamkiem. Dzień podpisania paktu jest określany jako dzień pierwszy pierwszego duodecium.

## Wielki Pożar

W 384d. Felumidr został doszczętnie strawiony przez ogień. Większość zabudowy miejskiej spłonęła. Ostały się jedynie fundamenty większych budynków i podziemia zamkowe. Ocalały wszystkie skarby Laudenii, co uznano za cud i objawienie. Miasto zostało odbudowane, tym razem głównym materiałem budulcowym były okoliczne kamienie i skały, takie jak marmur, wapień i glina.

## Najazd Barbarzyńców

W 876d. na Felumidr napadło północne plemię. Ogromna armia przepłynęła przez Zatokę Virag i wdarła się wgłąb miasta. Król Laudenii wysłał do okolicznych miast gońców, którzy prosili o pomoc w walce z najeźdźcą. W kilka dni zorganizowano armię liczącą ponad dziesięć tysięcy wojowników. Na ich czele stanął król Yuomu, miasta na południu Alvionu. Gdy jednak armia dotarła do Felumidru, było już za późno. Miasto stało w płomieniach, ludzie uciekali w popłochu, szukali najbliższych, a króla powieszono na głównym placu. Istniejąca już Gwardia Państwowa zdołała zablokować podziemia zamkowe, gromadząc tam wszystkie skarby miasta. Wszyscy jej członkowie zginęli w obronie wrót zamkowych. Koalicja utrzymała się po dzień dzisiejszy, łącząc się w jedno państwo - Laudenię - pod przewodnictwem Rady Starszyzny, która od tamtej pory gromadzi 24 najwybitniejszych obywateli.

## Zmiana Ustroju

W 934d. władzę w Laudenii przejmuje Tellav Rucena, który uważa się za jedynego spadkobiercę tronu po swoim pradziadku - ostatnim królu yuomskim. Zdobywając poparcie, zorganizował zamach stanu, mordując przy tym wszystkich członków Rady. Objął tron i mianował się imperatorem. Ustanowił dziedzictwo władzy, a kraj znów stał się monarchią. Wprowadził surowe prawo, zakładające cenzurę i zaostrzenie większości obecnych praw.

## Wojna o Tawnium

W 1242d. na terytorium Tawnham spadł deszcz meteorów. Meteoryty były zbudowane z tego samego materiału i posiadały takie same właściwości. Był to silnie namagnetyzowany metal, o mocy przekraczającej siłę grawitacji. Uznawany przez Tawnhamczyków za dar od smoka Talerio materiał zaczęto przetapiać oraz tworzyć z niego biżuterię i pomniki. Stał się surowcem szlachetnym i drogocennym. Śladowe ilości metalu nazwanego tawnium trafiły do Laudenii. Zbadano tam jego właściwości i odkryto potencjalne sposoby jego wykorzystania w wielu dziedzinach. Ponadto potomkowie osób, które miały bezpośredni kontakt z większą ilością tawnium, wykazują niezwykłe umiejętności. Tawnham nie jest świadome tego faktu, a Laudeńczycy próbują za wszelką cenę przejąć surowiec, by nie został użyty przeciwko nim. Próby kupna i negocjacji nie powiodły się. Skutkowało to wybuchem wojny, która trwa do dziś.

## Rewolucja Gavuza

Krótko po rozpoczęciu wojny, w wyniku odniesionych ran w czasie szturmu na Kerbt, umiera ojciec Gavuza. Jego młody syn Kalamit obejmuje władzę w Laudenii. Wprowadza on szereg reform, w większości cofających działania poprzedników. Zrzeka się tytułu imperatora, mianuje się za to atamanem. Na nowo powołuje Radę Starszyzny, spisuje nowe prawo, wprowadza więcej swobód gospodarczych i rynkowych. Wznawia działania kulturalne i rozrywkowe. Jego decyzje są zarówno wychwalane, jak i krytykowane. Stara się zażegnać konflikt z Tawnham, jednak społeczeństwo domaga się kontynuowania wojny.