A2: Patrick blijft

‘Maat, als je het niet erg vindt, blijf ik liever even hier,’ antwoordde Patrick en hij keek meteen naar Ilse. ‘Ik denk dat Ilse en ik namelijk nog even iets uit moeten –‘

‘Ik loop wel mee,’ onderbrak Ilse haar vriend zonder schaamte. Ze liep direct richting de kapstok en trok haar jas van de haak. Nog voor iemand had kunnen protesteren had ze haar jas al aangetrokken en stond op het punt hem dicht te ritsen, zonder Patrick aan te kijken.

   De koelte en afstand die er deze avond tussen hen was voelde allesbehalve fijn. Sterker nog, Denise hoopte dat het tweetal hun problemen – wat ze ook precies mochten zijn – zouden uitpraten, voordat hun ruzie zou escaleren en een stempel op de rest van de week zou drukken.

   ‘Wel beter,’ zei Nick, die in elk geval dankbaar was dat er iemand meeliep, ‘dan kun je meteen de weg naar de achteringang wijzen, zodat ik de auto ook op het terrein kan plaatsen.’

   ‘Doen jullie dan wel voorzichtig?’ vroeg Denise meteen, met haar blik op Nicks verbonden hand. ‘Vooral jij, schatje – Ik heb namelijk geen zin om je straks in nóg meer verband te wikkelen. Dan verander ik je nog in een mummie.’

   ‘Komt helemaal goed,’ verzekerde Nick zijn vriendin.

   ‘Als jij het zegt,’ glimlachte Denise ongemakkelijk, terwijl haar oog op Patrick viel, die met een staal gezicht en over elkaar geslagen armen voor zich uit zat te staren en zijn vriendin die bij de buitendeur stond totaal negeerde.

   ‘Nou, kom,’ zei Ilse ongeduldig. Ze trok de deur open en liep de veranda op. Nick volgde haar voorbeeld en al snel was het tweetal in de donkere schaduwen van de bomen verdwenen.

### Edwin, Steven & Lisanne

##### De poorten van de Villa - 21:11

‘Wat gek,’ zei Edwin, terwijl Lisanne steeds verder het bospad opreed. ‘Er staat een auto voor dit hek.’

‘Waarschijnlijk van een van de anderen,’ opperde Steven vanaf de achterbank. Hij was eindelijk goed wakker en wreef over zijn knorrende buik. ‘We zijn écht laat.’

‘Maar waarom parkeren ze dan hier hun auto?’ merkte Edwin scherp op. ‘Dat huis is helemaal dáár.’ Edwin wees de verte in, naar het enorme huis. De lampen van dat huis waren inmiddels nog de enige lichtpuntjes die te bekennen waren. De bewoonde wereld lag enkele kilometers achter hen en de zon was volledig achter de bomen verdwenen.

  ‘Geen idee,’ zei Lisanne, die afremde en achter de andere auto parkeerde, ‘maar het is wel verschrikkelijk kut, dat ik daardoor ook niet kan doorrijden.’

  ‘Dus, wat nu?’ Edwin keek zijn metgezellen aan. ‘Lopen?’

  ‘Lopen?’ Steven keek Edwin met afgrijzen aan. ‘En nóg later komen? Straks is het eten koud!’

  ‘Tja, wat wil je anders?’

  ‘Ram die auto gewoon keihard door dat hek heen,’ mopperde Steven. Hij zag het écht niet zitten om met zijn bagage naar het huis te moeten lopen. Hij had dankzij Romano maanden geleden al veel te veel moeten lopen in Londen. Dat liet hij zich geen tweede keer gebeuren.

  ‘Ja, bekijk het,’ antwoordde Lisanne. ‘Dan is dadelijk heel mijn auto naar de knoppen.’

  ‘Boeie,’ antwoordde Edwin, die zelf ook niet bijster veel zin had in een avondwandeling door de sneeuw, met koffers op sleeptouw.

  Voordat de heren nog andere, slechtere plannen konden voorstellen, opende Lisanne haar portier en stapte uit. De dikke sneeuwlaag knarste onder haar voeten. Een frisse avondbries streek langs haar gezicht.

  Met een klik op de afstandsbediening van de auto opende ze haar kofferbak en liep om de auto heen. Ze hees met behulp van Steven en Edwin hun koffers eruit. Ze sleepten ze met moeite achter zich aan, de sneeuw door.

  Al gauw bleek de sneeuw niet hun grootste uitdaging.

  Steven trok gewelddadig aan het ijzeren hekwerk. ‘Hij gaat niet open.’

  ‘Niet open?’ Edwin probeerde het ook. Er was geen beweging in te krijgen. ‘Ja, verdomme, en nu?’

  ‘Ik weet het niet,’ gaf Lisanne toe. ‘Zal ik Romano even een appje sturen OF hebben jullie een ander idee?’