"Kochanek Śmierci"/Streszczenie

Siemion Skorikow, zwany Sieńką Skorikiem, oraz jego brat Iwan zostają osieroceni jako dzieci. Iwana przygarnia dawny znajomy ojca, sędzia Kuwszynnikow, a Sieńka trafia do dalekiego krewnego, wuja Zota Łarionycza. Wuj znęca się nad Skorikiem – głodzi go, bije i upokarza. Pewnego dnia Skorik postanawia udać się do brata i razem z nim uciec. Odkrywa, że jego brat żyje dostatnio u kochających opiekunów, więc Sieńka jest zdany tylko na siebie. Ucieka od wuja, którego wcześniej okrada. Idąc przez targ, jest świadkiem kradzieży dokonanej przez dwóch chłopaków. Pomaga im uniknąć złapania, a ci przyjmują go do swojej bandy. Skorik razem z nowymi kolegami, Prochą i Michejką, żyje na Chitrowce – najniebezpieczniejszej dzielnicy Moskwy, pełnej złodziei i morderców. Sieńka zostaje wprowadzony w złodziejskie rzemiosło przez Prochę i Michejkę oraz uczy się zasad, których należy tu przestrzegać. Poznaje Taszkę, trzynastoletnią prostytutkę, z którą się zaprzyjaźnia, oraz Budnikowa, silnego i surowego przedstawiciela policji, który jest szanowany i poważany przez mieszkańców Chitrowki, bo przestrzega ich praw.

Pewnego dnia Skorik widzi piękną pannę i pyta o nią przyjaciół, a ci odpowiadają mu, że jest to Śmierć, kochanka Księcia, najgroźniejszego przestępcy w mieście. Dziewczyna otrzymała to przezwisko, bo dwóch jej narzeczonych zginęło tuż przed ślubem, a trzeci nagle zachorował i zmarł. Potem panna zyskała złą sławę i zaczęła zadawać się z przestępcami moskiewskimi, ale jej dwaj kolejni partnerzy także zginęli wkrótce po związaniu się z nią.

Po kilku dniach spędzonych na Chitrowce Sieńka postanawia zemścić się na wuju Zocie i wybija mu szyby w witrynach sklepu. Wracając na Chitrowkę, Skorik jest świadkiem przeprowadzki eleganckiego pana o siwych skroniach, Namelessa. Korzystając z zamieszania, chłopak kradnie skośnookiemu kamerdynerowi Masie węzełek, w którym znajduje korale z nefrytu.

Od dnia, gdy Sieńka zobaczył Śmierć, nie może przestać o niej myśleć. Kręci się pod jej domem, aż w końcu dziewczyna zaprasza go do środka i prosi, aby przyniósł jej jedną rzecz. Chłopak w zamian chce, aby Śmierć zarekomendowała go do bandy Księcia. Skorik idzie we wskazane przez dziewczynę miejsce i odkrywa, że jest to melina Księcia. Poznaje tu pana Oczko, eleganckiego bandytę, który przekazuje mu niewielki pakunek dla Śmierci. Wracając do dziewczyny, Sieńka otwiera przesyłkę, aby sprawdzić, na czym tak bardzo zależy kochance bandyty. W środku jest jakiś biały proszek. Niespodziewanie do Skorika podchodzi Taszka i tłumaczy, że są to narkotyki. Chłopak w ramach przyjaźni ofiarowuje jej skradzione nefrytowe korale. Powróciwszy do Śmierci, Sieńka przekazuje jej pakunek, a dziewczyna daje mu kartkę z poleceniem do Księcia.

Bandyta jednak nie przyjmuje Skorika do samego gangu, ale poleca mu, aby póki co kręcił się przy nich. Sieńka jest zachwycony, bo jego koledzy na pewno będą mu zazdrościli. Chłopak poznaje skład bandy: Oczko – prawą rękę Księcia, pozornie spokojnego eleganta, który czasem wykazuje psychopatyczne skłonności; Słoninę – ukraińskiego osiłka zajmującego się wymianą kradzionego towaru na pieniądze u paserów; Bosmana – starego emerytowanego marynarza, który na co dzień pilnuje wejścia do meliny; Ryzyka i Fizyka – nieco szalonych młodych braci bliźniaków; Kilkę – najmłodszego członka bandy, z którym Skorik się zaprzyjaźnia. Sieńka od razu dowiaduje się, że Książę ubiega się o pozycję asa, przywódcy wszystkich moskiewskich przestępców. Jego konkurentem jest Wampir. Dintojra, złodziejska starszyzna, zdecydowała, że obaj mają się spotkać bez broni wieczorem poza miastem, aby rozstrzygnąć swój spór. Książę postanawia, że na spotkanie pójdzie z nim tylko Oczko.

Potajemnie idą też Kilka i Skorik. Ukrywają się na górze starej szopy, aby obserwować walkę. Do szopy wchodzi również trójka bandytów Wampira, ale ci ukrywają się na dole i nie zauważają Sieńki i Kilki. Wkrótce na miejsce przyjeżdżają Książę z Oczkiem i Wampir ze swoją damą, Dziobatą Mańką. Gdy rozpoczyna się walka między dwoma przestępcami, z szopy wychodzi jeden z bandytów Wampira z pistoletem i każe Księciu i Oczku położyć się na ziemi. Ci są pewni, że za złamanie kodeksu dintojra skaże bandę Wampira na śmierć. Z szopy wychodzą pozostali ludzi Wampira. Okazuje się, że nie chcą oni zastrzelić Księcia i jego prawej ręki, ale zatłuc pięściami, a starszyźnie powiedzą, że zrobił to sam Wampir i Mańka, więc wszystko odbyło się honorowo. Sytuację ratują Kilka i Skorik skaczący z szopy na bandytę z pistoletem, który, zrzucając z siebie pierwszego chłopaka, uderza go w skroń kolbą. Korzystając z zamieszania, Książę wyrywa się i zaczyna walczyć z Wampirem. Oczko wyciąga ostrze ukryte w laseczce i zabija nim bandytę z pistoletem. Pokonany przez Księcia Wampir poddaje się. Po walce okazuje się, że Kilka zginął od otrzymanego ciosu.

Jako ten, który uratował przywódcę, Skorik zostaje z honorami przyjęty do bandy w miejsce Kilki. Dintojra orzeka, że spór między Księciem i Wampirem nie został zakończony, gdyż obaj złamali kodeks – człowiek Księcia, Oczko, przyszedł z bronią a Wampir przyprowadził swoich ludzi, więc walka zostaje uznana za nieważną.

Wkrótce Sieńka bierze udział w napadzie, podczas którego jest świadkiem jak Oczko zabija dwóch kupców. Chłopak jest przerażony i zapłakany ucieka. Gdy odzyskuje panowanie nad sobą, orientuje się, że podświadomie przyszedł pod dom Śmierci. Dziewczyna wpuszcza go do środka i Skorik opowiada jej o przebiegu napadu. Chłopak twierdzi, że nie nadaje się na bycie prawdziwym bandytą i nie powinien ubiegać się o miejsce w bandzie Księcia. Niespodziewanie do Śmierci przychodzi sam Książę i Sieńka chowa się przed nim w toalecie. Podsłuchuje rozmowę, w której bandyta mówi, że opuścić jego gang można tylko, trafiając do więzienia lub będąc martwym, więc Skorik ma do nich wrócić albo oni sami go znajdą i zabiją. Książę opowiada o kolejnej planowanej kradzieży: dowiedział się, że stary pijak Siniuchin ostatnio się wzbogacił i przechwalał się, że odnalazł jakiś skarb, więc Książę chce, aby ten podzielił się bogactwem. Nagle przestępca zauważa buty Sieńki leżące na podłodze. Domyśla się, że Śmierć go zdradza i zaczyna przeszukiwać mieszkanie. Skorik wyskakuje przez okno w toalecie i zaczyna uciekać, ale stwierdza, że bandyta może w gniewie zabić Śmierć, więc wraca pod dom, ale nie wchodzi do środka i słyszy, jak Książę żąda, aby dziewczyna powiedziała mu, kto u niej był, ale ta odmawia i mężczyzna wychodzi wściekły. Następnie Śmierć prosi Sieńkę, aby biegł ostrzec Siniuchina i całuje go na pożegnanie. Skorik pędzi do noclegowni Jeroszenki, gdzie mieszka Siniuchin, ale tuż przed wejściem spotyka go kamerdyner pana Namelessa, Masa, który chce odzyskać skradzione korale. Chłopak ucieka przed nim do Kułakowki, innej chitrowskiej noclegowni i stąd labiryntem podziemnych przejść dociera do Siniuchina. Odkrywa, że cała rodzina starego pijaka została zamordowana i ktoś wydłubał im oczy. Skorik odnajduje ledwie żywego Siniuchina, który także został oślepiony. Mężczyzna bierze Sieńkę za swojego syna i wyjawia, że ten, kto mu to zrobił chciał poznać miejsce ukrycia skarbu i torturował go, ale on nic nie powiedział i udawał martwego. Siniuchin zdradza, jak dotrzeć do tajnego skarbu, po czym umiera. Skorik idzie we wskazane miejsce, które okazuje się ukrytą piwnicą, lecz nie znajduje tu skarbu a jedynie kilka starych monet i stos metalowych prętów. Do piwnicy prowadzą jeszcze jedne drzwi, ale są zasypane gruzem, więc skarb nie może znajdować się za nimi. Pieniądze i jeden z prętów chłopak zabiera ze sobą, bo jest poręczny i w razie czego przyda mu się do obrony. Po wyjściu na powierzchnię Sieńka wpada na Masę i samego pana Namelessa, którzy krępują go, zaginając metalowy pręt wokół jego rąk. Skorik wyznaje, że nefrytowe korale podarował Taszce, więc idą we trójkę do dziewczyny. Po drodze przechodzą obok noclegowni Jeroszenki, przed którą zebrał się tłum ludzi rozmawiających o brutalnym zabójstwie jednej z mieszkających tam rodzin. Pan Nameless chce zbadać tę sprawę, więc wchodzą do środka. Przed drzwiami mieszkania Siniuchinów spotykają Budnikowa i okazuje się, że ten zna się z Erastem Pietrowiczem Namelessem oraz że pan Nameless jest w konflikcie z moskiewską policją, więc Skorik zaczyna podejrzewać, że to jakiś złodziejki książę. Wchodzą do mieszkania, gdzie Masa i jego pan badają ciała zamordowanych. Dochodzą do wniosku, że nie był to napad rabunkowy, bo rodzina był biedna. Żonie i dzieciom Siniuchina oczy wykłuto po śmierci, ale samemu Siniuchinowi przed zamordowaniem. Erast Pietrowicz w kieszeni zabitego znajduje starą monetę identyczną, jak tę znalezioną przez Sieńkę. Zdaniem Masy i Namelessa mordercą był jakiś szaleniec. Skorik nie zdradza się ze swoimi podejrzeniami, że jego zdaniem zabójcą był psychopatyczny Oczko nasłany przez Księcia. Erast Pietrowicz opowiada o fałszywej teorii, jakoby na siatkówce oka utrwalał się ostatni obraz widziany przed śmiercią, więc możliwe, że morderca wydłubał ofiarom oczy, aby zatrzeć za sobą ślady. Budnikow mówi, że już wcześniej dochodziło na Chitrowce do zabójstw i kradzieży, gdzie ofiary miały wykłute oczy. Nameless, Masa i Sieńka opuszczają miejsce zbrodni i udają się do Taszki. Dziewczyna oddaje nefrytowe korale i, widząc, że Skorik ma wokół rąk założony metalowy pręt, rzuca się na kamerdynera. Chłopak ucieka z jej mieszkania, po czym idzie do pracowni jubilerskiej, aby poprosić o zdjęcie pręta. Przyjmuje go złotnik Samszytow, który przy okazji, na prośbę Sieńki, wycenia znalezione stare monety. Jubiler jednak znacznie bardziej zainteresowany jest samym metalowym prętem i jest gotowy zapłacić za niego czterysta rubli. Skorik jest zaskoczony i obiecuje przynieść więcej. Chłopak zachodzi do Taszki, aby powiedzieć, że stał się bogaty i wkrótce zabierze dziewczynę ze sobą i będą mogli zamieszkać z dala od Chitrowki. Wracając do złotnika z kolejnymi sztabkami, Sieńka spotyka Prochę i Michejkę. Okazuje się, że wieść o ucieczce Skorika podczas napadu już się rozniosła i banda Księcia szuka chłopaka, aby go zabić.

Sieńka, mając pieniądze otrzymane od Samszytowa, zaczyna życie bogatego człowieka. Wynosi się z Chitrowki, kupuje dobre ubrania i wprowadza się do pensjonatu madame Borisenko, gdzie przedstawia się jako syn zmarłego kupca, po którym odziedziczył interes. Chłopak zaczyna marzyć o tym, aby stać się wykształconym i szanowanym człowiekiem oraz żeby Śmierć go pokochała, odeszła od Księcia i żyła razem z Sieńką. W pensjonacie Skorik poznaje studenta Żorża, który za opłatą uczy go pisać, liczyć, dobrych manier i języka francuskiego oraz ogólnego obycia w wielkim świecie. W końcu Sieńka postanawia ponownie odwiedzić brata Iwana, podając się za zamożnego kupca, lecz sędzia Kuwszynnikow domyśla się, że Siemion wcale nie wzbogacił się poprzez handel. Skorik, wiedząc, że nie ma potrzeby kłamać, opowiada historię o znalezionych prętach. Opiekun Iwana stwierdza, że muszą one pochodzić z siedemnastowiecznej mennicy moskiewskiej – rzemieślnicy przetapiali zagraniczne monety w takie właśnie pręty, aby pociąć je na kawałki i wybić z nich monety rosyjskie. Ich wartość dla kolekcjonerów numizmatyków jest ponad dziesięć razy większa niż zapłacił za nie Samszytow. Kuwszynnikow sugeruje, aby Sieńka zwrócił znalezisko do skarbu państwa, bo zgodnie z prawem, jako znalazcy, należy mu się trzecia część wartości, a ponadto zostanie dobrym człowiekiem. Po raz pierwszy od trzech lat Skorik spotyka się ze swoim młodszym bratem Iwanem.

Gdy Sieńka spokojnie mieszka u madame Borisenko, przychodzi do niego Masa, japoński kamerdyner pana Namelessa. Azjata uważa, że Skorik jest do niego bardzo podobny, bo obaj w młodości byli bandytami, ale Masa spotkał swojego nauczyciela, który zrobił z niego porządnego człowieka i teraz Masa chciałby zrobić to samo z Sieńką. Japończyk przychodzi codziennie do chłopaka i uczy go swojej gimnastyki oraz opowiada mu o swojej religii i filozofii. Za każdym razem przed wyjściem Masa pyta się Skorika, czy nie chciałby powiedzieć czegoś panu Namelessowi, ale chłopak nie ma nic do przekazania.

Siemion spotyka się z Taszką. Po tym jak Skorik został bogaty, dziewczyna także zapragnęła zmienić swoje życie. Nie chce być już zwykłą uliczną prostytutką, ale zacznie przyjmować w mieszkaniu sprowadzanych do niej klientów. W tym celu zaczyna udawać uczennicę gimnazjalną z dobrego domu. Zaczyna się uczyć francuskiego i manier oraz kupuje sobie małego białego pudla, aby uwiarygodnić historię o byciu gimnazjalistką.

Skorikowi zaczynają się kończyć pieniądze, więc wraca na Chitrowkę i zabiera jedną sztabkę, aby sprzedać ją Samszytowowi. Znając jej prawdziwą wartość od Kuwszynnikowa, Sieńka żąda, aby jubiler zapłacił mu tysiąc rubli za jeden pręt, co mężczyzna od razu akceptuje. Wracając do pensjonatu, Skorik zauważa, że jest śledzony przez Prochę. Dochodzi między nimi do krótkiej konfrontacji, ale policja przegania Prochę, bo jest on zwykłym młodocianym przestępcą, a Sieńka jest teraz przyzwoitym człowiekiem.

Podczas lekcji z Masą, Japończyk uczy także Skorika, jak zdobywać niewieście serca. Chłopak postanawia wykorzystać tę wiedzę do zyskania względów Śmierci. Idzie do dziewczyny i oznajmia, że chce się pożegnać, bo musi uciekać z Chitrowki przed Księciem. Para przez chwilę namiętnie się całuje, ale Śmierć w końcu odpycha Sieńkę, mówiąc, że nie wolno im tego robić. Do mieszkania przychodzi Książę i zauważa, że jego panna zdradza go ze Skorikiem. Bandyta chce zabić chłopaka, ale zostaje od tyłu ogłuszony przez Śmierć. Dziewczyna zapewnia, że Książę nic jej nie zrobi i każe Sieńce uciekać. Skorik stwierdza, że nie powinien więcej przychodzić na Chitrowkę, więc musi uzbierać więcej pieniędzy, aby starczyło mu na resztę życia. Z ukrytej piwnicy wynosi kolejnych pięć prętów i idzie sprzedać je Samszytowowi. Jednak przed sklepem jubilera zauważa policjantów. Domyśla się, że władza dowiedziała się, że Samszytow nielegalnie handluje zaginionymi sztabkami z mennicy. To bardzo utrudnia położenie chłopaka, bo teraz poluje na niego Książę, a także policja. W związku z tym Skorik decyduje się natychmiast opuścić pensjonat madame Borisenko i przeprowadza się do hotelu w innej części miasta. W nowym mieszkaniu już pierwszej nocy przychodzą do niego Masa i pan Nameless. Informują chłopaka, że łatwo odnaleźli go dzięki temu, że madame Borisenko zapamiętała numer dorożki, którą odjechał Sieńka. Okazuje się, że jubiler Samszytow i jego żona zostali zamordowani. Pan Nameless chce natychmiast zabrać Skorika na miejsce przestępstwa. Do pracowni jubilerskiej zostają wpuszczeni przez znajomego policjanta, który przekazuje dotychczasowe ustalenia w śledztwie: żonę jubilera zamordowano ciosem ciężkim przedmiotem, a potem jej męża związano i torturowano; sprawca był jeden, a napad nie miał charakteru rabunkowego, bo ze sklepu nic nie skradziono. Masa i Nameless zauważają, że zabójca skręcił kark także siedzącej w klatce za ladą papudze Samszytowa. Erast Pietrowicz oraz Masa wyprowadzają Skorika na zewnątrz i tu go przesłuchują. Pan Nameless wie, że Sieńka na pewno ma związek z morderstwami Siniuchinów i Samszytowów. Podczas oglądania mieszkania Siniuchinów chłopak zbyt ostentacyjnie odwracał wzrok od monety znalezionej w kieszeni starego pijaka i nie okazywał zdumienia ani strachu, więc musiał być na miejscu przestępstwa już wcześniej. Dodatkowo pan Nameless słyszał, jak w kieszeni Sieńki pobrzękują drobne srebrne monety, a takich obecnie się w Rosji nie wytwarza. Zdaniem Erasta Pietrowicza oba morderstwa są ze sobą połączone, a sprawca musi czegoś szukać, bo jubiler był przed śmiercią torturowany i nie zabrano nic z jego sklepu.  Zabójca zaciera za sobą wszelkie ślady dlatego u Siniuchinów zabito trzyletnie dziecko, a u Samszytowa papugę. Ostatnim wspólnym elementem jest Sieńka. Pan Nameless wcześniej liczył, że Skorik sam postanowi zwierzyć się ze swoich problemów i dlatego przychodził do niego Masa i pytał, czy chłopak nie chce przekazać czegoś Erastowi Pietrowiczowi, ale teraz sprawa stała się zbyta poważna i pan Nameless domaga się, aby Skorik powiedział wszystko, co wie. Sieńka opowiada im swoją historię o zostaniu bandytą, ale pomija to, że odnalazł zaginiony skarb. Wyjawia, że jego zdaniem zabójcą jest Książę, który zabił Siniuchinów, aby zawłaszczyć skarb, a Samszytowów, aby odnaleźć Skorika i zabić go za jego relacje ze Śmiercią. Zabójcą może być także Oczko, który dostarcza Śmierci narkotyki i prawdopodobnie też jest jej kochankiem. Pan Nameless chce poznać tajemniczą dziewczynę i prosi chłopaka, aby go do niej zaprowadził.

Dla bezpieczeństwa Skorik zamieszkuje u Erasta Pietrowicza. Pan Nameless uważa, że Śmierć jest złą kobietą, która manipuluje ludźmi dla swoich korzyści. Sieńka twierdzi, że jest on w błędzie i prowadzi go do domu dziewczyny. Przed wejściem zauważają ludzi Wampira, więc Skorik proponuje, aby weszli przez okno w łazience i podsłuchali, co się dzieje w środku. Po dostaniu się do łazienki okazuje się, że Wampir jest kochankiem Śmierci, który w tajemnicy przed Księciem spotyka się z dziewczyną. Po chwili stojący na zewnątrz ludzie bandyty dają mu znak, aby uciekał, bo w tę stronę idzie Budnikow wraz z prystawem pułkownikiem Sołncewem. Policjanci wchodzą do mieszkania, a szalenie ambitny i zepsuty prystaw grozi Śmierci, że jeśli ta mu się nie odda, ześle ją na katorgę. Dziewczyna przyjmuje jego propozycję, a Sołncew oświadcza, że będzie do niej przychodził wieczorami, po czym wychodzi. Budnikow mówi Śmierci, że wie, iż w głębi jest ona dobra, a mimo to zadaje się z takimi ludźmi jak Sołncew i Książe, którzy nie są jej warci. Według policjanta panna zasługuje na znacznie więcej i obiecuje poznać ją z kimś, kto będzie jej godny. Gdy Śmierć zostaje sama, pan Nameless nakazuje Sieńce, aby wyszedł przez okno, bo teraz on chce porozmawiać z dziewczyną. Skorik tylko udaje, że wychodzi, a naprawdę zostaje w łazience i podsłuchuje rozmowę Erasta Pietrowicza ze Śmiercią. Pan Nameless mówi dziewczynie, że jego zdaniem nie jest ona złą osobą, ale z jakiegoś zagadkowego powodu gromadzi wokół siebie najgorszych ludzi z Chitrowki. Tę tajemnicę pan Nameless chce wyjaśnić. Dziewczyna odpowiada, że jest po prostu Śmiercią. Dziewczyna nie sprzeciwia się planom Erasta Pietrowicza co do wyjaśniania sekretów, a nawet jest mężczyzną zainteresowana. Zazdrosny Sieńka wychodzi przez okno w łazience. Zrozpaczony chłopak snuje się po Chitrowce i spotyka Taszkę. Dziewczyna każe mu natychmiast stąd uciekać i prosi, aby przyszedł do niej w nocy, bo musi mu coś powiedzieć. Skorik uznaje, że najpierw pójdzie do ukrytego skarbu i zabierze stamtąd więcej srebrnych prętów na wypadek, gdyby nie miał już okazji odwiedzić tajemnej piwnicy. Mając kolejne cztery sztabki, Sieńka idzie podziemiami chitrowskich noclegowni. Nagle w ciemności zostaje od tyłu zaatakowany przez kogoś bardzo silnego. Chłopak odruchowo uderza do tyłu trzymanymi prętami. Zraniony napastnik puszcza go, a Skorik ucieka. Sieńka wraca do mieszkania pana Namelessa i opowiada mu, co się stało, ale nie wspomina, że miało to miejsce, gdy wracał z ukrytego skarbca. Zdaniem chłopaka zaatakował go Książę lub ktoś z jego bandy. Skorik wie, że powinien pójść do Taszki, ale za bardzo się boi znów odwiedzać Chitrowkę.

Pan Nameless pokazuje Sieńce swój trzykołowy samobieżny pojazd, którym Erast Pietrowicz zamierza odbyć podróż z Moskwy do Paryża. Chłopak jest zafascynowany maszyną, a pan Nameless uczy go, jak ją obsługiwać i mianuje swoim asystentem. W końcu Erast Pietrowicz, Masa i Skorik przeprowadzają się do nowego mieszkania w koszarach spasskich, o czym chłopak informuje Kuwszynnikowa i swojego brata Iwana, a ci obiecują go odwiedzić. Gdy Wania wraz z opiekunem przyjeżdżają, poznają pana Namelessa, a Kuwszynnikow ostatecznie przekonuje się, że Sieńka stał się dobrym człowiekiem.

Tydzień po tym, jak Skorik uciekł z Chitrowki, chłopak stwierdza, że już się nie boi i jest gotowy odwiedzić Taszkę. Sieńka zakrada się w nocy do jej mieszkania i odkrywa, że drzwi są otwarte. Wchodzi do środka i znajduje ciała zamordowanej Taszki, jej matki oraz białego pudla. Zapłakany biegnie po pana Namelessa i Masę. Mężczyźni stwierdzają, że zabójcą był ten sam sprawca, co w sprawie Siniuchinów i Samszytowów, bo łączy je kilka elementów: za każdym razem morderca zabijał wszystkich możliwych świadków, łącznie ze zwierzętami; Taszka została przywiązana do łóżka i ślady wskazują, że była przed śmiercią torturowana, więc morderca chciał wyciągnąć z niej jakieś informacje, podobnie jak z Siniuchina i jubilera Samszytowa. Dodatkowo jedyną osobą łączącą wszystkie zabójstwa był sam Skorik i to prawdopodobnie jego szuka morderca. Torturował Taszkę, aby zdradziła mu jego miejsce pobytu, ale wszystko wskazuje na to, że dziewczyna tego nie zrobiła – sprawca zakleił Taszce usta, torturował ją, a następnie odrywał plaster, aby dziewczyna mogła coś powiedzieć; w chwili śmierci Taszka miała zaklejone usta, więc umarła zanim zdążyła wyjawić informacje. We trójkę wracają do mieszkania w koszarach spasskich, gdzie pan Nameless podsumowuje dotychczasowe domysły i ustalenia: stary Siniuchin odnalazł zaginiony skarb i publicznie się tym chwalił; zabójca dowiedział się o tym i torturował Siniuchina, aby wyciągnąć od niego informacje o lokalizacji skarbu; stary pijak nie powiedział co wie, ale przed śmiercią przez przypadek zdradził informacje Skorikowi; następnie w jakiś sposób zabójca dowiedział się, że jubiler Samszytow miał styczność ze srebrnymi prętami; morderca torturował jubilera i dowiedział się, że Sieńka wie, gdzie jest skarb, po czym zabił Samszytowów; Erast Pietrowicz ustalił, że w nocy, gdy Skorik uciekł z pensjonatu madame Borisenko, ktoś włamał się do pokoju chłopaka, ale nie znalazł go i odszedł; morderca na kilka dni stracił trop prowadzący do Sieńki, ale dowiedział się, że Skorik wrócił na Chitrowkę i napadł go w piwnicach, gdzie chłopakowi udało się uciec; następnie zabójca odnalazł Taszkę będącą przyjaciółką Sieńki; torturował dziewczynę, aby uzyskać informacje o miejscu pobytu Skorika, ale Taszka nie zdradziła, więc morderca stracił ostatni trop. Póki co pan Nameless ma za mało informacji, aby ustalić tożsamość zabójcy. Może to być Książę, Oczko lub ktoś całkiem inny. Obecnie jedyną drogą do odnalezienia sprawcy jest Śmierć, wokół której skupiają się wszyscy podejrzani. Dodatkowo cała Chitrowka już wie, że Sieńka został jej kochankiem, więc morderca będzie obserwował Śmierć, licząc, że chłopak do niej przyjdzie. Erast Pietrowicz ustalił już z panną, że ta pomoże im w szukaniu mordercy. Kontakt ma się odbywać poprzez listy przekazywane przez Skorika przebranego za żebraka.

Sieńka i pan Nameless wdrażają w życie plan kontaktu ze Śmiercią za pomocą listów. Chłopak czyta dostarczane przez siebie wiadomości i dowiaduje się, że plan zakłada, iż Śmierć wzbudzi zazdrość u swoich kochanków – Sołncewa, Księcia, Wampira i Oczka, sugerując, że jej nowym wybrankiem jest Skorik lub sam Erast Pietrowicz. Pan Nameless zakłada, że morderca za wszelką cenę będzie chciał dotrzeć do Sieńki i będzie obserwował Śmierć. Równocześnie pan Nameless w listach próbuje przekonać Śmierć, aby ta porzuciła niemoralne prowadzenie się, zaprzestała bliskich kontaktów z przestępcami oraz przestała brać narkotyki. Dziewczyna początkowo jest rozgniewana, że Erast Pietrowicz miesza się do jej osobistych spraw, ale ostatecznie postanawia zmienić swoje życie.

Szóstego dnia, podczas przekazywania wiadomości dla pana Namelessa, Śmierć informuje Skorika, że ktoś ją śledzi. Chłopak zauważa, że tym kimś jest Procha i domyśla się, że to on od początku przekazywał mordercy informacje o Sieńce – to Procha śledził Skorika, gdy zanosił srebrne pręty do Samszytowa i potem, gdy szedł do pensjonatu madame Borisenko; prawdopodobnie to także on powiedział zabójcy, że Skorik przyjaźni się z Taszką. Gdy Śmierć wraca do domu, jest śledzona przez Prochę, którego z kolei śledzi przebrany za żebraka Sieńka. Procha zauważa, że ktoś za nim idzie, przyczaja się w ciemnej bramie i łapie żebraka, w którym rozpoznaje Skorika. Chce go natychmiast zaprowadzić do kogoś, kto chce z chłopakiem porozmawiać. Korzystając z nauk Masy, Sieńka atakuje dawnego kolegę, po czym każe się prowadzić na spotkanie z jego zleceniodawcą. Procha prowadzi chłopaka do podziemi pod noclegownią Jeroszenki i twierdzi, że nie pracuje dla Księcia, ale dla kogoś znacznie od niego gorszego. W ciemnościach piwnicy Procha łapie Skorika i krzykiem wzywa swojego przełożonego. Sieńka wyrywa się i w mroku ucieka do tajnego schowka, gdzie ukryte są zaginione pręty. Chłopak słyszy, że Procha i jego zleceniodawca szukają go przy użyciu zapałek, przy czym Procha co jakiś czas coś mówi, a ten drugi w ogóle się nie odzywa. Nagle Skorik słyszy, że jego dawny kolega przerywa wypowiedź w połowie, a potem słyszy oddalające się kroki. Gdy stwierdza, że jest już bezpieczny, wychodzi z ukrycia i znajduje leżące na ziemi ciało Prochy. Ktoś gołymi rękami skręcił mu kark.

Sieńka natychmiast wraca do pana Namelessa oraz Masy i zdaje im relacje z tego, co się wydarzyło. Mężczyźni komentują, że teraz cała sprawa jest jasna, bo historia Skorika jednoznacznie wskazuje, kto jest mordercą, ale nie zdradzają tej informacji chłopakowi i radzą, aby sam nad tym pomyślał. W nocy Sieńka i Erast Pietrowicz udają się do Śmierci. Pan Nameless wyjawia dziewczynie swój plan – chce ściągnąć wszystkich podejrzanych w jedno miejsce, ale potrzebuje do tego pomocy Skorika i Śmierci. Dziewczyna zgadza mu się pomóc i przyprowadzić na spotkanie Księcia i Oczko. Okazuje się, że Erast Pietrowicz już dawno domyślił się, że Sieńka odnalazł skarb. Mężczyzna chce zebrać podejrzanych w ukrytej piwnicy ze srebrnymi prętami. Skorik pokazuje panu Namelessowi i Śmierci, jak dojść do schowka. Po powrocie do domu dziewczyny Śmierć zaprasza Erasta Pietrowicza do środka, ale przegania Sieńkę. Chłopak jest zrozpaczony, bo domyśla się, co para będzie robiła w środku. Jednak po chwili Śmierć wypycha pana Namalessa na zewnątrz i zamyka drzwi, co cieszy Skorika.

Następnego dnia Erast Pietrowicz i Sieńka przebrani za Żydów spotykają się z Wampirem. Informują go, że w piwnicy pod noclegownią Jeroszenki jest stary żydowski skarb, ale obecnie Żydzi nie mogą go wydobyć, bo Książę dowiedział się, że gdzieś ukryte jest ogromne bogactwo i także go szuka, więc Żydzi proponują Wampirowi, aby wydobył dla nich skarb i jako zapłatę połowę wziął dla siebie. Punktualnie o trzeciej w nocy bandyta ma przyjść do piwnicy, a Skorik przebrany za młodego Żyda wskaże mu miejsce ukrycia skarbu.

Potem w przebraniach udają się od Księcia. Tym razem pan Nameless udaje niedawno przybyłego do Moskwy kaukaskiego bandytę, a Skorik prostytutkę. Erast Pietrowicz opowiada przestępcom o skarbie ukrytym w podziemiach i oferuje, że przekaże im go w dowód przyjaźni. Książę i Oczko mają się stawić o trzeciej piętnaście w piwnicy pod noclegownią Jeroszenki.

Pan Nameless daje Skorikowi list z poleceniem przekazania go pułkownikowi Sołncewowi, a samemu rusza na pocztę nadać inny list. Sieńka czyta wiadomość dla prystawa – pan Nameless podpisuje się jako Fandorin i informuje, że udało mu się zorganizować spotkanie z Księciem i Wampirem; prosi, aby Sołncew wziął swojego najbardziej doświadczonego człowieka, a Erast Pietrowicz przyjdzie po nich o trzeciej dwadzieścia i zaprowadzi na miejsce, gdzie razem będą mogli dokonać aresztowania. Wciąż przebrany za prostytutkę Sieńka wręcza list prystawowi. Jednocześnie chłopak zauważa, że policjant jest bardzo ambitny i zapatrzony w siebie. Sołncew zdradza, że będzie chciał zatrzymać Księcia i Wampira, a potem także samego Erasta Pietrowicza, w czym pomoże mu Skorik, którego prystaw, ze względu na przebranie, bierze za prostytutkę. Pułkownik nazywa pana Namelessa Fandorinem, co dziwi chłopaka.

Sieńka wraca do Erasta Pietrowicza i opowiada mu o spotkaniu z Sołncewem. Mężczyzna jest bardzo zadowolony i oznajmia, że tej nocy zakończy wszystkie swoje moskiewskie sprawy, bo następnego dnia wyrusza do Paryża. Nagle ktoś dzwoni do mieszkania. Pan Nameless odbiera telefon, po czym natychmiast wychodzi z mieszkania. Gdy wraca, oświadcza, że powinni się już szykować do spotkania z bandytami, ale wcześniej będą jeszcze musieli załatwić jedną sprawę. Skorik ponownie przebiera się za młodego Żyda. Następnie razem z Erastem Pietrowiczem jadą mototripedem pod dom doktora Weltmana, którego wiozą na bulwar Rożdiestwieński. Pan Nameless i doktor wchodzą do jednego z domów, a chłopak czeka na zewnątrz. Po jakiejś godzinie Erast Pietrowicz wraca, ale ma poszarpane ubranie i stracił swój pistolet, który bardzo przydałby mu się podczas spotkania w ukrytym skarbcu. Pan Nameless proponuje Skorikowi, aby jako mechanik pojechał z nim do Paryża. Chłopak jest zachwycony, lecz mężczyzna dodaje, że prawdopodobnie będą musieli zabrać ze sobą kogoś jeszcze, co zasmuca Skorika, gdyż ten domyśla się, że chodzi o Śmierć. Sieńka i Erast Pietrowicz jadą na Chitrowkę, gdzie się rozdzielają – mężczyzna idzie po prystawa Sołncewa a chłopak do piwnicy pod noclegownią Jeroszenki, aby wskazać Wampirowi, Księciu i Oczko miejsce ukrycia skarbu.

Do tajemnej piwnicy przychodzą kolejno Sieńka z Wampirem, Śmierć z Księciem i Oczkiem, pan Nameless z prystawem Sołncewem i Budnikowem. Pułkownik wyciąga dwa pistolety i celuje do bandytów. Prystaw cieszy się, że udało mu się odnieść tak wielki sukces i złapać trzech groźnych przestępców, ale inicjatywę szybko przejmuje Erast Pietrowicz. Mężczyzna wyjaśnia, że podstępem zwabił tu wszystkich, aby ostatecznie zamknąć kwestie morderstw na Chitrowce, gdyż każdy z nich był podejrzanym, bo miał motywy i sposobność. Ponadto Oczko, Wampir i Sołncew byli kochankami Śmierci, o czym Książe wcześnie nie wiedział. Jednakże prawdziwym zabójcą jest Budnikow – Erast Pietrowicz podejrzewał go od samego początku, bo nie wierzył, że policjant, będący wszechwładny na Chitrowce, może nie wiedzieć, kto dokonuje takich okrutnych morderstw na terenie jego dzielnicy; pan Nameless utwierdził się w swoich domysłach, gdy ofiarom przestano wykłuwać oczy po tym, jak powiedział, że nauka nie potwierdziła teorii, jakoby na siatkówce oka utrwalał się ostatni obraz widziany przed śmiercią; ostatecznej pewności Erast Pietrowicz nabrał po zabójstwie Prochy, bo tylko ktoś bardzo silny mógłby błyskawicznie skręcić chłopakowi kark gołymi rękami, a spośród podejrzanych wyłącznie Budnikow dysponuje taką siłą. Pan Nameless nakazuje Skorikowi wyprowadzenie Śmierci z piwnicy, ale dziewczyna chce zostać i chłopak także zostaje w skarbcu. Erast Pietrowicz wyjaśnia, że pierwszych morderstw policjant dokonał z chciwości, ale potem zakochał się w Śmierci i zapragnął zagarnąć dla siebie skarb odnaleziony przez Siniuchina, wierząc, że dzięki bogactwu mógłby ułożyć sobie ze Śmiercią takie życie, na jakie dziewczyna zasługuje. Gdy Budnikow mówił Śmierci, że pozna ją z kimś, kto będzie jej godny, mówił sam o sobie. Policjant nie zaprzecza oskarżeniom pana Namelessa, a pozostałym zebranym wyjaśnia prawdziwy sens tego spotkania – Erast Pietrowicz zebrał ich nie tylko po to, aby zdemaskować mordercę, ale przede wszystkim dlatego, że chciał rozstrzygnąć między nimi rywalizację o względy Śmierci. Sam Erast Pietrowicz także zakochał się w dziewczynie i zgromadził swoich rywali, aby tylko jeden spośród nich mógł wyjść żywy z tej konfrontacji. Wszyscy poza panem Namelessem, Skorikiem i Śmiercią wyciągają broń i zaczynają do siebie celować. Erast Pietrowicz kontynuuje swój wywód, dodając, że Śmierć bynajmniej nie utrzymywała bliskich relacji z nimi wszystkimi z miłości. Dziewczyna wierzyła, że jej przeznaczeniem jest sprowadzać śmierć na wszystkich bliskich i dlatego zadawała się z najgorszymi przestępcami a odpychała od siebie tych, na których naprawdę jej zależało. W ten sposób chciała poświęcić się dla dobra świata. Pan Nameless komentuje, że stara piwnica może zawalić się od odgłosów wystrzałów, więc swój spór muszą rozstrzygnąć bez broni palnej. Mężczyźni odkładają pistolety, wyciągają noże i kastety. Nagle Budnikow, Wampir i Książę rzucają się na Erasta Pietrowicza. Śmierć podnosi jeden z pistoletów Sołncewa i nakazuje natychmiast puścić pana Namelessa, bo inaczej strzeli i zawali piwnicę. Oczko wyrywa jej broń i przymierza się do rzucenia nożem w Erasta Pietrowicza. Skorik podnosi pistolet i celuje w Oczko. Niespodziewanie przez zasypane gruzem drugie drzwi prowadzące do piwnicy wskakuje Masa. Erast Pietrowicz odpycha od siebie Wampira i Księcia, którzy rzucają się na siebie nawzajem. Pan Nameless walczy z Budnikowem i Sołncewem, a Japończyk z Oczkiem. Śmierć chce pomóc Erastowi Pietrowiczowi, lecz zostaje odepchnięta przez prystawa i ugodzona nożem między żebra. Masa rzutem stalowej gwiazdki zabija Oczko. Książę i Wampir uśmiercają siebie nawzajem. Sieńka strzałem zabija Sołncewa, a pan Nameless zadaje Budnikowowi śmiertelny cios pięścią. Erast Pietrowicz wyjaśnia, że zawalenie piwnicy było kłamstwem, które miało odwrócić uwagę pozostałych, a Masa dostał się do piwnicy, gdyż wcześniej na planie miasta określili jej położenie i Japończyk odkopał przejście z drugiej strony. Sieńka, pan Nameless i Masa odkrywają, że rana zadana Śmierci przez Sołncewa była śmiertelna. Dziewczyna przekonuje pana Namelessa, że ona umiera, aby on mógł żyć wiecznie.

Następnego dnia Erast Pietrowicz i Skorik wyruszają w podróż samobieżnym pojazdem do Moskwy. Przez całą drogę nie odzywają się do siebie ani słowem. Z powodu awarii zatrzymują się w Wiaźmie, gdzie Sieńka kupuje gazetę. Chłopak czyta artykuł o ich wyjeździe z Moskwy i jest dumny, że został wspomniany jako asystent pana Namelessa. Drugi artykuł jest o strzelaninie, w której zginęło trzech groźnych przestępców: Książę, Wampir i Oczko oraz dwóch policjantów: Sołncew i Budnikow. Ofiarą postronną była kochanka Księcia. Ostatni przeczytany artykuł dotyczy odnalezienia skarbu. Okazuje się, że list wysłany wcześniej przez pana Namelessa był adresowany do sędziego Kuwszynnikowa. Erast Pietrowicz w imieniu Sieńki poinformował o tym, że chłopak odnalazł dawno zaginiony skarb o niezwykłej wartości historycznej i materialnej, a teraz chce go zwrócić miastu. Mieszkańcy gratulują Skorikowi obywatelskiej postawy.