Zstąpienie

## Prolog

*Ko-Wahi, rok po Zstąpieniu…*

Kyrre podążał górską ścieżką, oznaczoną czerwonymi flagami przez zwiadowców pobliskiego Ko-Koro. Matoranin Lodu wiele razy zapuszczał się w te rejony, patrolując śnieżne zaspy w poszukiwaniu niebezpiecznych Rahi, które zapuściły się zbyt blisko jego wioski.

Praca stała się jeszcze bardziej niebezpieczna, gdy w górach zaczęły pojawiać się agresywne, dotknięte Mrokiem stworzenia. Wyglądem przypominały Rahi zamieszkujące krainę Ikoar, lecz były zniekształcone i zdegenerowane, naznaczone mroczną plagą. Ich kończyny były nieraz pokrywane przez czarne kolce lub rogi, ciała pokryte niewidzianą nigdzie indziej tkanką. Przyciągały ich siedliska Matoran.

Ko-Koro zwiększyło liczbę zwiadowców, którzy patrolowali tereny sąsiadujące z wioską i zastawiali pułapki na rahi. Taktyka działała zadowalająco, lecz nie obyło się bez strat wśród Ko-Matoran, których i tak było niewielu.

Kyrre strzepnął śnieg z białej Kakamy. Wiatr się nasilał, a bladoszare chmury zaczęły zbierać się na niebie. Chłopak dawno nie widział takiej śnieżycy. Musiał się spieszyć, wkrótce droga do domu mogła zostać zasypana.

Obrońcami sąsiednich Matorańskich Koro byli pojedynczy, młodzi Toa, którzy przeszli przemianę krótko przed rozpowszechnieniem się dotkniętych plagą stworów. Niestety, nikt taki nie pojawił się wśród plemienia Matoran Lodu, a Toa z sąsiednich wiosek byli zbyt zajęci opieką nad własnym plemieniem, by pomóc pobratymcom żyjącym pośród gór. Przeznaczenie zostawiło Ko-Koro jedynie w rękach odważnych, utalentowanych Matoran. Ale to wkrótce miało się zmienić.

Kilka dni temu Kyrre wrócił z ryzykownej podróży do położonego na nizinach Ce-Koro. Jako jeden z nielicznych Matoran Lodu lubił podróżować. Odwiedził plemię Matoranek Psioniki, aby wymienić się wieściami oraz odwiedzić Ścianę Przepowiedni. Uczone Ce-Matoranki były zgodne. Wśród ośnieżonych szczytów Ko-Wahi miał pojawić się nowy bohater. Kyrre prędko wrócił do Ko-Koro, przygotowując sprzęt na kolejną wyprawę. Tym razem był pewien.

Od zawsze ciągnęło go do poszukiwania przygód. Zwiedził większość pobliskich Koro i szkolił się w walce. Wstąpił do zwiadowców Ko-Koro i był w tym całkiem niezły. Jeśli ktoś miał zostać Toa, to był to on. Przeznaczenie należało do tych, którzy mieli odwagę wyjść mu naprzeciw.

Stara, górska ścieżka prowadziła do dawno zapomnianego sanktuarium. To tam kierował się Kyrre.

Śnieżyca nasilała się, utrudniając pochód. Ko-Matoranin grzązł w śniegu, tracąc orientację. Przenikliwe zimno zaczęło dawać mu się we znaki. Jak dawno kroczył tą drogą? Nie był pewien, czy wciąż kieruje się w dobrą stronę. Szedł dalej, pomimo wszystko.

Po chwili śnieżyca zaczęła słabnąć. Chmury rozstąpiły się, a Kyrre ponownie ujrzał promienie słońca. Wyraźnie ujrzał przed sobą ścieżkę. Zobaczył też coś innego. Duża zaspa kryła w sobie jakąś figurę.

Zwiadowca podszedł bliżej. Ledwo ujrzał wysoką postać. Była zaklęta w lodzie, uwięziona za błękitną powłoką.

Kyrre otrząsnął się i wyjął kamień cieplny. Żar zaczął topić lód. Chłopak liczył, że nie było jeszcze za późno i chłód nie pochłonął kolejnego istnienia. W końcu ciepło stopiło lód, a postać wydostała się z zaspy, upadając na śnieg. Kyrre nie miał już wątpliwości. Przed nim leżał Toa. Jego oczy lekko zamrugały.

## Rozdział I

Kamień cieplny ogrzewał lodową jaskinię, dając podróżnym potrzebnej otuchy. Kyrre siedział obok nowo poznanego przybysza, pogrążony w myślach. Był Toa Lodu, tego samego plemienia, co Kyrre, lecz nie przypominał ani jednego z braci Matoranina z jego wioski. Na jego twarzy widniała maska wyrzeźbiona na kształt Kanohi Kiril. Jego oczy były zamknięte. Zwiesił głowę w dół.

- Gdzie jesteśmy? – odezwał się.

- Niedaleko Ko-Koro. Byłem w drodze do sanktuarium- odparł Matoranin.

- Ko-Koro? – uciął Toa.

- Kraina Ikoar, niedaleko jest Ce-Koro – dodał Kyrre. – Nic ci to nie mówi?

- Nie – mężczyzna rozglądnął się po jaskini.

- Byłeś zamrożony pośród zasp. Myślałem, że już po tobie. Jak się tam znalazłeś? – zapytał chłopak.

- Ja, eee, nic nie pamiętam. I nie mam pojęcia, gdzie jest Ikoar.

Kyrre nie mógł uwierzyć, że to właśnie przepowiedziały uczone z Ce-Koro. Miał jednak jeszcze jedną szansę.

- Słuchaj, jeśli lepiej się już czujesz, możemy iść do Ko-Koro. Tam na pewno ktoś ci pomoże – oznajmił Matoranin Lodu.

- Chodźmy więc. Chcę wrócić do domu – rzekł Toa.

- Jeszcze jedno – chłopak wstał, zarzucając torbę przez ramię. – Jestem Kyrre.

- Ikas – Szary Toa wstał i uścisnął dłoń nowo poznanemu Matoraninowi. – Dzięki. Gdybyś nie był w pobliżu, byłoby po mnie – uśmiechnął się.

Dwaj podróżni opuścili lodową jaskinię, wkraczając na górską ścieżkę. Kyrre szedł w stronę szczytu, zdeterminowany by odwiedzić sanktuarium. Ponownie zbierało się na śnieżycę, przyspieszyli więc kroku. Po chwili byli już na miejscu.

Budowla nie była typową świątynią, spotykaną w niektórych rejonach nieopodal wiosek. Ta została wydrążona w skale góry. Od zewnątrz miejsce wyglądało na jaskinię. Dopiero po wejściu do środka można było zauważyć ponure ściany z czarnego kamienia z wydrążonymi Matorańskimi runami. Sanktuarium było obszerne i puste, z pojedynczym, półokrągłym wypustem na środku. Ko-Matoranin stwierdził, że musi kierować się tam. Toa poszedł za nim.

- To jest Koro? – Ikas złapał się za maskę.

- Chciałem dotrzeć do świątyni, przed tym, jak na ciebie wpadłem. Zrobię tylko jedną rzecz i udamy się do wioski – rzucił niepewnie Kyrre. Ko-Matoranin podszedł do kamiennego wypustu pośrodku komnaty. Popatrzał na otwór.
- Tu chyba trzeba coś włożyć, żeby zadziałało, no nie? – stwierdził Toa, będąc tak samo zbitym z tropu jak Matoranin. – To idziemy?
- Jasne – odburknął Kyrre. W jego torbie nie było niczego, co pasowałoby do otworu. Nikt nie powiedział mu, jak to działa. Przepowiednia, jaką usłyszał w Ce-Koro, wyraźnie mówiła o bohaterze, który ma wyłonić się ze szczytów. Jeszcze dziś rano sądził, że on może postacią z przepowiedni i stać się Toa. Teraz, stojąc bezradnie w sanktuarium, nie był już taki pewien. Może to on coś źle zrozumiał?

Ikas skierował się do wyjścia. Matoraninowi nie pozostało nic, jak do niego dołączyć.

Na zewnątrz znowu rozszalała się zamieć śnieżna, lecz dwaj wędrowcy postanowili się nie zatrzymywać. Ikas wyglądał na osłabionego, lecz nikt z nich nie chciał ryzykować bycia odciętym od wioski. Podążając wśród zamieci, podróżni kierowali się na południe, schodząc ze szczytu. Po pewnym czasie dotarli do regionu zasp, gdzie poprzednio uwięziony został Toa.

- Odcięło nas – powiedział Kyrre, widząc drogę zasypaną przez kilka bio śniegu. - Tak chyba nie dojdziemy, wszystkie punkty orientacyjne zasypało… Nie mógłbyś użyć swojej mocy? - zapytał chłopak.

Ikas machnął dłonią, przesypując lekką warstwę śniegu, który wyłoniła jedynie więcej białych zasp. Westchnął.

- Możemy dalej tak iść, ale trochę to potrwa - oznajmił mężczyzna.

- Nie, to nie ma sensu - pokręcił głową Kyrre. - Jest jeszcze jedna opcja – palec Kyrre skierował się na południe, na horyzont. – Możemy zejść z gór. Tam nie ma szlaku, ale powinniśmy być tuż nad Le-Wahi. Stamtąd można wejść na trakt…

- Podoba mi się ten pomysł.

- Tylko że…

- Tylko że co?

- Może być nieciekawie, jeśli trafimy na Rahi – powiedział niepewnie Matoranin.

- Rahi? Poradzimy sobie – zbył go Toa.

- Nie rozumiesz. Od czasu Zstąpienia te ziemie nawiedzane są przez Rahi i inne stworzenia dotknięte plagą Mroku. Są dużo gorsze niż te normalne.

- Dobra, słuchaj, spotkałem już na swojej drodze kilka Rahi, o to nie musisz się obawiać. Idziesz, czy nie?

*\*\*\**
Podróż przez Le-Wahi przypomniała mu, jak rzadko pojawiał się w tej części krainy Ikoar. Rejon wyglądał na dżunglę taką jak każda inna. Po większości dnia spędzonych pośród chłodnych szczytów Matoranin miał dość zimna, dlatego z przyjemnością powitał bardziej umiarkowany klimat lasu deszczowego. Dwaj wędrowcy znaleźli się w otoczeniu odgłosów drobnych, leśnych Rahi, lądowych oraz latających.

Chłopak spojrzał na rynsztunek swojego kompana. Ikas niósł na plecach prosty miecz. U boku miał schowany sztylet. Mężczyzna nie wydawał się zbytnio przejmować jego ostrzeżeniami, lecz nadal trzymał broń w pogotowiu. Kyrre poczuł się trochę bezpieczniej.

- Więc te stwory… Co się stało, że zaczęły się tak panoszyć? – zapytał Toa.

- Nikt nie ma pewności, co dokładnie się stało, ale Turaga nazywali ten moment Zstąpieniem. To wtedy na Rahi spadła plaga Mroku. Zaczęły atakować nasze wioski. Te Koro, które miały Toa, radziły sobie z nimi, lecz nasza wioska go nie ma – powiedział Kyrre. – Do tego te zamiecie… Od momentu Zstąpienia jakby jakaś mroczna siła kontroluje pogodę. Góry i trakty stały się bardziej niebezpieczne. Na wybrzeżu szaleją sztormy. Turaga mówią, że zły brat Wielkiego Ducha zstąpił na Ikoar, a plaga jest jego sprawką. A Mata Nui śpi… Spoczywa na tronie w dalekich krainach i nie może nas strzec – westchnął. *Ja mógłbym to robić. Gdyby tylko-*

- Mata Nui śpi? Ciekawe - rzucił Ikas.

Kyrre nie miał ochoty rozmyślać nad stanem Wielkiego Ducha. Bardziej ciekawiło go, jak Toa znalazł się w środku śnieżnej zaspy.

- Tak właściwie to skąd jesteś? Nie wspominałeś o tym - Matoranin zmienił temat.

- Z Faraen. Odkąd pamiętam - powiedział po chwili zamyślenia Ikas. Kyrre zastanowił się. Nie kojarzył żadnej krainy ani wyspy pod tą nazwą. Z drugiej strony, nigdy nie opuszczał Ikoar, a Matorańskie wioski nie posiadały map lądów znajdujących się poza krainą.

Po udzieleniu odpowiedzi mężczyźni nie wymienili już zbyt dużo słów. Cichy marsz przez las zakłócił widok drewnianej drabiny oraz kilku pustych domostw, położonych wśród koron drzew. Kyrre zatrzymał się, kierując wzrok na chatki.

- To wioska? – zapytał, kierując dłoń w stronę koron drzew. Ikas zmrużył oczy i podrapał się po głowie.

- Chyba tak – Toa podszedł bliżej.

- Nie pamiętam, żeby jakakolwiek tu była - Kyrre sięgnął pamięcią, lecz niczego sobie nie przypominał.

- Słyszysz coś? Cokolwiek oprócz świergotów Kahu? – zapytał Ikas. – Koro wygląda na opuszczone.

Dwaj mężczyźni skorzystali z drabinki, by wspiąć się na wysokość koron drzew. Wioska składała się ze sporych połaci wolnej przestrzeni zbudowanej z drewnianych drobin oraz kilkunastu wiszących chat. Zaczęli przyglądać się opuszczonym domostwom. Ich wnętrza wyglądały zwyczajnie, podobnie, jak inne Koro. Jedna z chat miała w środku kilka instrumentów. Jeden wyglądał jak ociosany, drewniany kij z kilkoma otworami. Kyrre przystawił go do ust i dmuchnął. Przez dom przeszedł żałośnie brzmiący dźwięk. Matoranin odłożył instrument, patrząc na resztę mieszkania. Stół był pusty. Koło łóżka leżała przewrócona poduszka.

Kyrre wyszedł, szukając wzrokiem swojego towarzysza. Ikas pojawił się przed domem naprzeciwko, posyłając mu tylko pytające spojrzenie.

- Nie wiesz nic o tej wiosce? Było sobie Le-Koro i pewnego dnia po prostu opustoszało? – zapytał Toa.

- Rzeczywiście, to dosyć dziwne – odparł Matoranin Lodu, rozglądając się po domostwach.

Przez Ko-Matoranina przeszedł dreszcz, którego nie czuł nawet, gdy myślał o mrocznych Rahi. Często podróżował między Koro, ale w nie zapuszczał się w rejony tego lasu. Jeśli mieszkało tu plemię leśnych Matoran, jak mogli o nim nie słyszeć? Kyrre sięgnął pamięcią, lecz nie przypomniał sobie nic poza spokojnym życiem jako kowal lodowy w Ko-Koro. Co wywołało nagłe zniknięcie mieszkańców?

Koło pnia drzewa wydrążone zostały ogromne dziury. Matoranin stwierdził, że mogły być używane jako magazyn lub domostwo rahi takich jak żyjące w dżungli Kewy. Kyrre pamiętał, że Ga-Matoranki oraz ich bracia, Onu-Matoranie, czasem używali rahi do pomocy w codziennych zadaniach. Teraz mieszkańcy dżungli byli wolni, ich dawni panowie - nieobecni. Chłopak dziwnie się poczuł.

- Dobra, chodźmy już stąd. Mieliśmy iść w stronę traktu – rzucił Ikas, mocniej ściskając drzewce oręża.

- Masz rację - odparł Kyrre.

Chwilę później Toa i Matoranin zeszli na ziemię.

Podążając dalej przez dżunglę, chłopak zdecydował się poruszyć kwestię, która trapiła go od jakiegoś czasu.

- Wiesz, mógłbyś pomóc naszym Toa poradzić sobie z tą plagą. Zajmują się ochroną wiosek, ale gdybyś do nich dołączył, moglibyście coś zmienić – zaczął Ko-Matoranin.

- Zaraz. Siedzą na tyłkach w Koro? Jak dawno się tym zajmują? – odezwał się Toa. Kyrre wyczuł od niego lekceważący ton.

- Vaikyr jest Toa od roku. Pozostali są młodsi.

- Aha. Drużyna młodych Toa? Coś ci powiem, Kyrre. Młodzi Toa nie nadają się zbytnio do wielu rzeczy. Pokonałaby ich grupka obdartusów podczas pułapki w lesie. Miałbym do nich dołączyć i co wtedy? Pokonamy Rahi mocą przyjaźni? Zapewniam cię, prędzej się pokłócą o to, kto zebrał więcej dysków Kanoka – odpowiedział Ikas.

- A ty? Taki jesteś lepszy? – zadrwił Ko-Matoranin.

- Ja? – Toa uśmiechnął się lekko – Ja -urwał. Duży, zielony kształt gwałtownie opadł na wojownika w białej zbroi. Po kilku stresujących sekundach ptak Kewa odleciał, zostawiając Ikasa lekko poturbowanego na porośniętej mchem ziemi. Kyrre jedynie potrzasnął głową.

- No co – odezwał się Toa, wciąż leżąc na ziemi. Głośno westchnął. – Jak miałem się spodziewać, że…

Ikas ucichł, widząc, jak z koron drzew przed nimi odlatuje kilka ptaków Kewa. Kyrre położył dłoń na dysku bambusowym. Coś spłoszyło te Rahi.

Zza drzew wyłonił się ptak większy od swoich leśnych pobratymców. Zniekształcony Kewa posiadał ciemne, niemal czarne biomechaniczne skrzydła, ostrzej zakrzywiony dziób i wyżarte oczy, które patrzyły się wprost w dwójkę podróżników. Rozpostarł czarne, podobne do Nivavka skrzydła, gotów do ataku.

Ptak skoczył do przodu, próbując staranować dwójkę mężczyzn. Kyrre i Ikas odruchowo uskoczyli w bok, oddalając się od siebie. Pazury Kewy odznaczyły potworne ślady na ziemi. Rahi wzbiło się w powietrze, szybując ponad koronami drzew.

- Widzisz go? – krzyknął Ikas. Kyrre nie odpowiedział, starając się ciemny kształt ponad dżunglą. Usłyszeli oddalający się skrzek. Przez chwilę zdawało się, że potwór uciekł z miejsca potyczki, jednak w ciągu ułamka sekundy chłopak dostrzegł ciemny kształt, zbliżający się w szybkim tempie.

- Jest! Zawraca! – powiedział Kyrre, mierząc z dysku. Celny trafienie mogło zmieść ptaka z kursu. Matoranin Lodu posłał dysk w górę, lecz chybił. Kewa pikowało prosto na nich.

Kyrre skoczył z całych sił przed siebie, licząc, że pokona dostatecznie długi dystans. Gdy przewrócił się po ziemi, usłyszał tępe uderzenie i trzask. Gdy odwrócił się, zmutowana Kewa stała przyszpilona do ziemi, jej szpony były zamrożone. Ikas podchodził coraz bliżej, trzymając miecz.

Ptak skrzeczał i szamotał się, lecz to nic nie dało. Próbował atakować Toa dziobem, lecz ostrze miecza w końcu dosięgnęło jedno z jego oczu. Rozległ się chrzęst i skowyt. Kyrre odwrócił wzrok. Usłyszał wyciągnięcie miecza i kilka cięć. Rahi konało jeszcze chwilę, lecz było już nieszkodliwe.

- No, nie było tak źle – Ikas otrzepał się z kurzu. Na jego zbroi Matoranin nie znalazł żadnych wyszczerbień ani ran. Jedynie lekkie rysy po wcześniejszym spotkaniu z uciekającym Rahi.

Kyrre musiał przyznać, że Toa poradził sobie z zagrożeniem względnie szybko. Do uporania się z takim celem zwiadowca potrzebowałby pomocy kilku innych Matoran.

- Dobra robota. Mam nadzieję, że nie znajdziemy tu więcej takich rahi.

- Czy zdarza się im atakować w stadzie? – zapytał Ikas.

- Nie widziałem nigdy więcej niż trzech naraz – odparł Kyrre. – A to były Muaka. Musieliśmy uciekać i liczyć na to, że doły z naostrzonymi palami załatwią sprawę – dodał.

- Miejmy nadzieję, że ten nie miał ze sobą przyjaciół – rzucił Toa.

Reszta podróży okazała się spokojna. Dwóch wędrowców szybkim marszem wydostało się z pradawnej dżungli, zostawiając za sobą tajemnice opuszczonych gęstwin. Przed podróżnikami rozpościerały się rozległe, trawiaste równiny. Kyrre naprowadził ich na stary, wydeptany trakt, który zaczął już zarastać. Droga prowadziła do Rozstaju Dróg - małego miasteczka położonego w sercu Ikoar, pomiędzy Matorańskimi wioskami. Niegdyś bijące serce krainy, Rozstaj Dróg z powodu swojego odsłoniętego położenia musiał być ciężko ufortyfikowany, aby odpierać ataki zmutowanych rahi. Kyrre miał nadzieję, że miasteczko nadal stoi. Jeśli nie, musieliby razem z Toa wkroczyć na górską ścieżkę, aby wrócić do Ko-Wahi. Na południe od Rozstaju majaczyło również Ta-Koro, lecz chłopak nie chciał zapuszczać się na pełną żaru ziemię Matoran Ognia.

Ko-Matoranina powitał lekki, chłodny wiatr, często nawiedzający tą część krainy. Rozległe, puste przestrzenie traw były niegdyś domem dla potężnych i majestatycznych ptaków Kahu, lecz ich skrzek ucichł, gdy zmutowane rahi zaczęły pojawiać się na Ikoar. Chłopak nie wiedział, jaki los spotkał rdzennych mieszkańców trawiastych równin. Mógł jedynie żywić nadzieję, że Kahu odleciały daleko, poza zasięg plagi mroku.

Wędrówka po równinach przebiegła spokojnie. Kyrre odetchnął z ulgą, gdy na horyzoncie pojawiło się miasteczko, najwyraźniej nienaruszone. Ikas też wyglądał na bardziej pogodnego, a przynajmniej tak wydawało się Matoraninowi.

## Rozdział II

- Wszyscy już tu są – oznajmił Tanek, wchodząc do domostwa, które zajmował Vaikyr. Tanek był wysokim Ta-Matoraninem noszącym czarną Kanohi Pakari. Kapitan Gwardii Ta-Koro zostawił w wiosce zastępstwo, by samemu udać się na wiec w Rozstaju Dróg. Wiec zwołany przez obrońcę Ta-Koro.

Vaikyr siedział na kamiennym krześle, zamyślony. W czasie ostatnich kilku miesięcy udało mu się, wraz z pomocą dzielnych Matoran z Gwardii Ta-Koro, uporać z problemem agresywnych rahi, panoszących się u zboczu nieaktywnego wulkanu. Walki były ciężkie, Toa i Matoranie zastawiali pułapki, używali broni miotającej, wszystkiego, co pomogłoby zdobyć przewagę nad bestiami. Po tym wszystkim w końcu się udało. Ta-Wahi cieszyło się czasem relatywnego spokoju. Ale Vaikyr wiedział, że to nie potrwa długo. Po wystarczającym czasie spędzonym w bezczynności, rahi wrócą. Zawsze tak było.

Dlatego Tao Ognia wyszedł z inicjatywą. Próbował namówić Hevara, Turage Ta-Koro, by zebrać siły Koro i przejść do ofensywy. Starzec jednak nie zgodził się. Zawsze ostrożny, uważał, że powinni bronić swoich granic. Wszystko, byleby nie stracić więcej Matoran.

Vaikyr pierwszy raz przeciwstawił się Turadze, wysyłając do reszty Koro wiadomości o zorganizowaniu wiecu w Rozstaju Dróg. Każdy był na niego zaproszony, lecz mężczyzna najbardziej liczył na obecność innych Toa oraz kapitanów straży lub innej siły militarnej Koro.

Jak na razie wszystko szło zgodnie z planem. Razem z Tanekiem, Vaikyr bezpiecznie dostał się do ufortyfikowanego miasteczka, reprezentując swoje Koro. Teraz czas było odnowić znajomości z pozostałymi obrońcami i przekonać ich do swojego planu.

Vaikyr westchnął. No to zaczynamy.

Toa Ognia wyszedł z domostwa na wydeptany plac Rozstaju Dróg, który niegdyś służył za rynek. Zachmurzone niebo dodawało ponurej atmosfery całemu przedsięwzięciu. Vaikyr liczył na to, że nie zacznie padać.

Wśród zgromadzonych zauważył sporą ilość Matoran z różnych plemion. Większość z nich przybyło tam zapewne jako gapie. Mężczyzna zastanawiał się, czy rahi wyczuły tak duży ruch pomiędzy wioskami.

Nad Matoranami górowali Toa. Stała tam Nealys, Toa Wody w niebieskiej Komau. Vaikyr nie widział jej od czasów Zstąpienia, kiedy zdarzało im się razem trenować. Dziewczyna zawsze wydawała mu się zbyt ospała na Toa.

Obok niej Borhe, Toa Zieleni, razem z grupką Bo-Matoran, mieszkańców Koro na bagnach, położonych na północ od Rozstaju Dróg. Był szczupły i zwinny, wcześniej przysługując się miasteczku jako łowca. Na twarzy założoną miał ciemnozieloną Kanohi w kształcie Kakamy. Był niegdyś kapitanem łowców Bo-Koro, nauczył Vaikyra paru sztuczek w obchodzeniu się ze zwierzyną, jeszcze kiedy obaj byli Matoranami. Po przemianie Toa zdarzało im się trenować wspólnie kilka razy, przez co Borhe jawił się dla Toa jako solidny i godny zaufania kompan podróży. Vaikyr cieszył się z obecności łowcy na wiecu. Obok niego stała Merie, druga Toa Wody. Na twarzy miała ciemnoniebieską Kaukau, a na plecach zawieszony dwuręczny topór. Jej nie znał tak dobrze jak Toa Zieleni. Z opowieści słyszał, że była przeciwieństwem Nealys, jeśli chodzi o temperament. Vaikyr miał nadzieję, że będzie to atutem, jeśli dojdzie do walki. Jeden wojownik był nieobecny. Dakorg, Toa Kamienia, był poza Grevem najstarszy z nich, sprawując pieczę nad Po-Koro jeszcze przed Zstąpieniem. Został jednak wygnany za morderstwo, przez co Vaikyrowi nie było dane wejść z nim w interakcje. Pamiętał go jedynie mgliście przez wspomnienia z Po-Koro, gdy zobaczył go raz podczas wspólnych ćwiczeń gwardii. Toa Ognia mógł jedynie domyślać się, czy Dakorg dalej żył. Pustynia Smutków nie była przyjaznym miejscem, a samotne życie nie sprzyjało szansom przetrwania.

Żałował, że nie było z nimi Greva. Doświadczony Toa Ziemi sporo go nauczył, na pewno poparłby go podczas wiecu. Gdy nastąpiło Zstąpienie, wojownik wyruszył na daleką północ, by bronić Onu-Koro. Od tamtej pory nikt o nim nie słyszał.

Tanek stanął obok mężczyzny. Vaikyr klasnął, zwracając na siebie uwagę zbiorowiska. Nie chciał już więcej marnować czasu.

- Drodzy przyjaciele – zaczął Toa Ognia. – Borhe – Wojownik w ciemnozielonej zbroi skinął głową w jego stronę. – Merie, Nealys – dwójka kobiet przestała rozmawiać, kierując wzrok na Toa. – Cieszę się, że przybyliście tu bezpiecznie. Czekałem także na przedstawicieli straży poszczególnych Koro.

Do przodu wyszedł Kamed, krępy Po-Matoranin, którego Vaikyr zapamiętał jako kapitan sił obronnych Po-Koro. Wśród zgromadzenia wyłoniło się także kilku Matoran w białych zbrojach oraz dwie Ga-Matoranki. Toa Ognia odnotował nieobecność plemienia Psioniki, co nieco go zaniepokoiło, lecz wiedział, że musi kontynuować.

- Ja reprezentuję straż Bo-Koro – odezwał się Borhe. Vaikyr skinął głową na znak, że rozumie.

- Dobrze. W listach zawarłem zamysł mojego planu, wiecie więc, o czym będzie wiec. Za długo kryliśmy się za murami Koro. Jeśli połączymy siły, możemy przejąć inicjatywę i raz na zawsze zniszczyć wroga. Dawni Toa nie działali sami. Tworzyli drużyny, aby wzajemnie sobie pomagać i pokonywać przeciwności. My też możemy to zrobić. Razem z siłą Matoran z Koro, wierzę, że damy radę położyć kres temu, co zaczęło panoszyć się po Ikoar po Zstąpieniu – powiedział Vaikyr. Chwilę przed przemówieniem czuł tremę, lecz stwierdził, że poszło mu całkiem dobrze.

- A jak chcesz to zrobić? – zapytała Merie.

Vaikyr szturchnął Taneka, która po chwili wziął do ręki papirusową mapę, którą rozpostarł na drewnianym stole, przygotowanym specjalnie na tę okazję.

- Rahi przybywają z północy. Od początku Zstąpienia nie mieliśmy kontaktu z Onu-Koro – Vaikyr wskazał palcem na górną część mapy. – Czarne góry. To tam kryje się serce infekcji.

Trójka Toa wraz z kilkoma Matoranami przyjrzała się mapie, namyślając się chwilę. Vaikyr skrzyżował ramiona. Miał nadzieję, że wszystko pójdzie po jego myśli.

- Musimy przedostać się przez Rozpadlinę. Jak chcesz to zrobić? – ponownie odezwała się Merie.

- Miałem nadzieję na obecność Dakorga. Z jego pomocą… - zaczął mężczyzna w Akaku.

- Aha, widzę – Merie wnet złapała, o co chodziło Vaikyrowi. – Ale nie możemy liczyć, że nam pomoże. Nie wiemy nawet, czy jeszcze żyje – dodała ponurym tonem.

- Trzeba spróbować – rzucił Toa Ognia.

- Nie chcę się z nim układać – odpowiedziała Nealys.

- Nie wydaje mi się, żeby ktokolwiek z nas chciał prosić go o pomoc – odezwał się Kamed, dowódca straży Po-Matoran. – Vaikyr, nie ma innej opcji na przedostanie się? – zapytał.

- Może ja mógłbym pomóc – powiedział Borhe. – Jeśli znaleźlibyśmy dostatecznie wąski odcinek Rozpadliny…

- Tak, to by mogło się udać – rzucił jeden z Ko-Matoran.

- Podoba mi się ten plan – odezwał się Borhe. – Wyruszymy do Bo-Koro, potem możemy zatrzymać się w Po-Koro. Rozpadlina jest nieopodal.

- Dopiero wtedy zaczną się schody – odrzekła Merie. – Vaikyr, uważasz, że podołamy zadaniu? Wiesz, co możemy tam spotkać?

- Będziemy razem z Matoranami. Mi udało się wypalić z Ta-Wahi tę zarazę, jeśli wy poradziliście sobie podobnie, myślę, że mamy duże szanse.

W odpowiedzi otrzymał gniewne pomruki.

- Na wybrzeżu nadal walczymy. Jeśli udamy się z wami, Koro będzie szczególnie narażone na atak – powiedziała Ga-Matoranka. Kilku Ko-Matoran jej przytaknęło.

- Jeśli pójdziemy z tobą, nie damy rady obronić naszych braci – powiedział jeden z łowców Ko-Koro.

Vaikyr chciał przedstawić kontrargument, lecz błysk w kącie oka wytrącił go z równowagi. Skierował wzrok w bok. Zobaczył Toa Lodu, który rezolutnie szedł w stronę wiecu. Na twarzy miał Kanohi w kształcie Kiril. U jego boku zauważył Ko-Matoranina. *Kim jest ten Toa?* - pomyślał.

Mężczyzna w czerwonej zbroi skierował wzrok na swoich rozmówców. Reszta uczestników wiecu patrzyła jak wryta na nowego przybysza.

- Toa, nareszcie! – odezwał się nieznajomy. – Muszę wydostać się z tego beznadziejnego dołu - Mężczyzna podszedł bliżej i pochylił się nad stołem. – Mapa? Jak miło. Ale ktoś brzydko nabazgrał te góry. Czy co to tam jest. Ga-Koro to port, nie? – Toa wskazał na wioskę położoną nad wybrzeżem. – No pewnie, Ga-Koro są wszędzie takie same.

- Kim jesteś? – zapytał się Vaikyr. Nieznajomy spojrzał na niego spode łba.

- Ikas. Znalazłem się tu nie z własnej woli, utknąłem w zaspie śnieżnej. Ten tam akurat był na miejscu – Toa wskazał na Matoranina Lodu. Chłopak pomachał pozostałym Ko-Matoranom obecnym na wiecu, a oni mu odmachali. – Chcę wrócić do domu. Najłatwiej będzie to zrobić wodą – powiedział.

- Mógłbyś nam pomóc – odezwał się Vaikyr. Nie wiedział, co myśleć o nowym Toa, ale jeden miecz więcej był zawsze mile widziany.

- O tak, tak! Jest dobry, umie walczyć – rzucił Kyrre. Ikas posłał mu gromiące spojrzenie.

- To prawda, Toa? – zapytał się Borhe.

- Możliwe – prychnął Ikas. – Co wy tu w ogóle robicie?

- Organizujemy wyprawę na północ. Aby powstrzymać rahi i złego ducha, który je kontroluje – oznajmił Vaikyr.

- Tak? To fajnie, powodzenia – odparł biały Toa.

- Mógłbyś nam pomóc. Jako brat, jeden z nas. To też twój obowiązek – mężczyzna w czerwonej zbroi starał się przekonać nieznajomego, ale czuł, że on już podjął decyzję. Vaikyr nie był co do niego pewien. Nie spodziewał się, że na wiecu pojawi się ktoś nowy. Z jednej strony, każdy dodatkowy miecz mógłby im dużo pomóc. Z drugiej strony, coś mówiło Toa Ognia, by nie ufać nowemu przybyszowi. Pojawił się znikąd, był z plemienia, którego Vaikyr nie kojarzył, roztaczał wokół siebie aurę arogancji. Jeśli chodzi o pozostałych Toa, tych przynajmniej znał, lepiej lub gorzej. Przybysz był dla niego niemalże pustą kartką.

- Moim obowiązkiem jest obrona Matoran, tam, skąd przybyłem. Chcę odnaleźć drogę powrotną – powiedział Ikas.

Vaikyr chciał coś dodać, lecz zauważył, że spojrzenia większości osób na wiecu skierowanego były na niego. A właściwie za niego. Obawiając się hordy krwiożerczych rahi, powoli obrócił się. Przed nim kroczył Hevar w towarzystwie dwójki Ta-Matoran. Turaga chrząknął, patrząc na zbiorowisko. Mężczyźnie w Akaku zrobiło się niedobrze.

- Wiem, co chcesz zrobić, Vaikyr. Rozmawialiśmy o tym. Nie spodziewałem się jednak, że wymkniesz się z wioski pomimo mojego zakazu. I ty, Tanek – Turaga zwrócił wzrok na kapitana Straży. – Zawiodłem się na tobie. Wy wszyscy popełniliście straszny błąd – zwrócił się do Toa i Matoran znajdujących się na wiecu. – Powinniście opuścić te miejsce i wrócić do Koro. Wielki Duch strzeże nas wszystkich.

- Oho, robi się ciekawie – rzucił Ikas, opierając się o kawałek płotu.

- Ty – Haver wskazał swoim berłem na Toa Lodu. – Widziałem cię w Ogniu – powiedział oskarżającym tonem. – Powinieneś opuścić to miejsce.

Ikas wzruszył ramionami w geście *A nie mówiłem?*.

- Wszyscy powinniście udać się do swoich Koro – oznajmił Turaga Ognia. – Vaikyr, pójdziesz ze mną.

- Bo? – odszczekał mu Toa Ognia. Zacisnął pięść, zastanawiając się, jak zareaguje Haver.

- Właśnie... – odezwała się Merie, najwyraźniej kierując pytanie także do Turaga nieobecnych na wiecu. – Pomachacie kilka razy tymi fikuśnymi berłami, przywołacie Wielkiego Ducha?

- Wyruszymy na północ, a wy musicie się z tym pogodzić – rzucił Borhe. Nealys i Merie go poparły. Chwilę później do nich dołączyli kapitanowie straży.

Nie do wiary, pomyślał Vaikyr. Niespodziewane pojawienie się Turagi zbiło go z tropu, lecz wiec przebiegł lepiej niż myślał. Wcześniej Toa mieli wątpliwości, ale wystarczyło, że ktoś im czegoś zabronił.

- Jeszcze tego pożałujecie – żachnął się Turaga Ognia. - Na północy czeka na was tylko śmierć. Tak zostało przepowiedziane w gwiazdach. Idziemy – powiedział do dwójki Ta-Matoran, po czym odwrócił się i poszedł. Vaikyr odprowadził go wzrokiem.

- Za chwilę przedyskutujemy szczegóły – powiedział mężczyzna w czerwonej zbroi. – Jesteś pewien, że nie chcesz nam pomóc? – Vaikyr jeszcze raz skierował się w stronę Toa Lodu

- Nie – odparł szybko Ikas, nadal opierając się o płot. Toa Ognia przeciągnął spojrzeniem na białą Kanohi wojownika, bijąc się z myślami. Nie godziło się, by Toa odstąpił od swoich obowiązków, lecz opuszczenie Ta-Koro przez Vaikyra też mogło zostać zrozumiane jako złamanie przysięgi oraz Kodeksu. Vaikyr nie chciał babrać się w sprzeczki. Machnął ręką i skierował wzrok na pozostałych Toa.

Na jego polecenie Tanek zwinął papirusową mapę, którą zabrał ze sobą, kierując się do domostwa obok.

- Chodźmy do środka – Vaikyr wskazał na kamienną chatkę. – Mamy trochę do przedyskutowania.

Czterech Toa wraz z kapitanami straży wkroczyło do wnętrza chatki. Mapa została ponownie rozłożona na kamiennym stole pośrodku, oświetlana przez lampę ze świecącą meduzą w środku. Uczestnicy wiecu zbliżyli się do stołu, by lepiej przyjrzeć sie skrawkowi pergaminu.

- Pytaliście mnie, jak chcemy pokonać plagę mroku, która panoszy się po naszej krainie. Razem z kapitanem gwardii Ta-Koro i zwiadowcami Bo-Koro zbadaliśmy ruchy rahi. Wygląda na to, że przybywają w północy. Dokładniej z nad Rozpadliny. Zwiadowcy nie kierowali się dalej, więc zakładam, że ich źródło znajduję się gdzieś wśród Czarnych Wzgórz - stwierdził Vaikyr.

- To blisko Onu-Koro - odezwał się Kamed.

- Tak, właśnie miałem o tym powiedzieć - Toa Ognia wskazał palcem na czarną kropkę, która symbolizowała podziemną wioskę. - Od czasu Zstąpienia nie mieliśmy żadnego kontaktu z Onu-Matoranami. Podejrzewam, że Koro zostało zniszczone, a jego mieszkańcy uwięzieni lub zabici.

Po pomieszczeniu przeszło poruszenie i kilka cichych szeptów. Vaikyr stwierdził, że los Onu-Koro był podejrzewany już od dłuższego czasu, lecz nikt nie zdołał powiedzieć tego głośno. Usłyszenie tego wprost nadal wprowadzało mieszkańców w osłupienie.

- Naszym celem jest więc wioska Matoran Ziemi. Sprawdzimy, co zdarzyło się w Koro, a potem wyruszymy dalej, by powstrzymać źródło plagi - kontynuował Toa Ognia.

- Złego Ducha - odezwał się Borhe.

- Tak - odpowiedział po chwili wahania Vaikyr. Zstąpienie było momentem pojawienia się Złego Ducha, który stworzył plage Mroku, trawiącą Ikoar. Był to jeden z braci Mata Nui, a przynajmniej tak twierdzili Turaga. Przez długi czas Vaikyr także tak myślał, lecz od czasu poróżnienia się z Hevarem zaczynał wątpić w nieomylność Turaga. Obawiał się, że Toa nie są w stanie stwierdzić, co spotkają w sercu infekcji. Nie chciał jednak dzielić się tymi obawami z pozostałymi uczestnikami wiecu, przynajmniej nie teraz.

- Teraz plan podróży - Vaikyr kontynuował nakreślanie linii za pomocą małego kawałka drewna, w którego wnętrzu był osadzony miękki minerał. Owoc współpracy Matoran, gdy jeszcze Onu-Koro eksportowało swoje dobra. - Pierwszym przystankiem będzie Bo-Koro. Potem skierujemy się na pustynię. Jeśli pójdzie nam dobrze, powinniśmy w dwa dni przekroczyć Rozpadlinę. Wtedy już prostą drogą do Onu-Koro - skończył.

- Brzmi jak dobry plan - stwierdził Borhe. - Nie mam obiekcji - Vaikyr uśmiechnął się, widząc, że ma poparcie jednej z wiosek.

- Ja także nie - powiedziała Nealys. Toa Ognia skinął głową na jej aprobatę.

- Ktoś ma jakieś uwagi? - zapytał Vaikyr.

- Hevar miał trochę racji - zaczęła Merie. - Im dłużej zwlekamy z działaniem, tym bardziej niepokoję się o przyszłość Koro, które zostawiamy bez ochrony. Jeśli chcemy wyruszyć, zróbmy to już dziś. Jest chwila po południu, jeśli niedługo opuścimy Rozstaj, możemy być w Bo-Koro o zmroku.

Vaikyr usłyszał potakiwanie. Większość osób w chatce podjęło decyzję. Mu też wydawała się sensowna.

- Niech będzie. Ogłaszam więc koniec spotkania. Osiodłajcie wierzchowce i spakujcie się. Wyruszamy do Bo-Koro jeszcze dzisiaj - skończył Toa Ognia, mówiąc głosem pełnym dumy.

Większość osób wyszła z domostwa. Oprócz wojownika w czerwieni w środku został Tanek, który przygotowywał ekwipunek, oraz Nealys. Vaikyr posłał jej pytające spojrzenie.

- Ten Toa, Ikas... Co o nim myślisz? - zapytała się, jak zwykle łagodnym głosem dziewczyna. Mężczyzna wyczuł niepokój w jej głosie.

- Sądziłem, że przybył tu, żeby nam pomóc. Jeśli uważa, że ma do załatwienia swoje sprawy gdzie indziej, to niech to robi - prychnął Vaikyr. - A ty? Coś cię trapi?

- Pojawił się akurat w tym momencie, kiedy sprzeciwiliśmy się Turaga i potrzebujemy dodatkowej pomocy? To nie może być przypadek. Może Zły Duch go zesłał - stwierdziła Toa Wody.

- Albo Przeznaczenie - odparł Vaikyr.

## Postacie

**Plemię Lodu**

* Kyrre - Zwiadowca Ko-Koro
* Ikas - Toa Lodu

**Plemię Ognia**

* Vaikyr - Toa Ognia
* Tanek - dowódca gwardii Ta-Koro
* Hevar - Turaga Ognia

**Plemię Wody**

* Nealys - Toa Wody, strażniczka Ga-Koro
* Merie - Toa Wody, strażniczka Rozstaju Dróg

**Plemię Kamienia**

* Dakorg - wygnany Toa Kamienia
* Kamed - dowódca straży Po-Koro

**Plemię Zieleni**

* Borhe - Toa Zieleni