Jungle Rescue: Na pomoc

## **Opowiadanie piszę sama. ~~Miało być w całości, cóż wyszło jak wyszło. XD~~** Prolog

**Z oddali widać było aby wąską szarawą, strugę która w świetle słonecznym zdawała się być lekko lśniąca. Za nią wzrastała ciemna wstęga, ciągnąca się w nieskończości. W powietrzu przelatywały kolorowe ptaki. A niebo przybrało błękitny kolor. Praktycznie bez chmury. Rozgrzane, wilgotne powietrze niosło ze sobą kakofonię odgłosów i zapachów. Z gęstwiny okalającej polanę wyszła nie duża suczka. Uszy położyła wzdłuż głowy, idąc ociężałym, a zdawać by się słusznie mogło, że wycieńczonym krokiem. Niebieskie tęczówki niewiele były widoczne spod przymrużonych powiek. A różowy język zwisał na dolną szczękę. Ciągnęła zmęczone łapki przez polanę. Doszła do lewego brzegu rzeki. Nachyliła się i poczęła chłeptać wodę. Ukazującą w lekkim stopniu koryto potężnej rzeki. Naprzeciwległy brzeg był w znacznej odległości. Niczym nie przypominając rzeczek jakie widziała. Jedynie pewna rzeka, będąca niczym umierające wspomnienie była dość duża, by powiedzieć że to nie pierwsza duża rzeka w jej życiu. Po drugiej stronie śpiewały ptaki, krzyczały małpy. Skąpana była w cieniu lasu równikowego. Znad koron potężnych drzew unosiła się para. Zmęczone oczy popatrzymy na przeciwległy brzeg. Rozejrzała się dając wrażenie zdezorientowanej. Poszła wzdłuż rzeki, szukając krótszego odcinka do przemierzenia. Łapa stanęła na brzeskim brzegu, trawa wraz z częścią ziemi poleciały w dół, pociągając suczkę w dół. Zaskoczona sapnęła, wyciągając łapy aby się złapać. Ale na próżno. Nurt pociągnął ją w dół. Teraz aby jej zostało desperackie młócenie łapami, szukając zaczepienia. Nurt nie był, aż tak wartki. Ale martwiły ją bardziej stworzenia żyjące w rzece. Przestała pluskać. Powoli płynąc szukała zaczepienia. Podpłynęła kawałek. Czując, jak coraz bardziej traci na siłach. W oddali wyłonił się łukowaty kształt nad wodą. Unosiła brwi wyżej, jeśli to było to o czym myślała to jest sens płynąć dalej. Dopłynęła, ale już w odległości parunastu metrów mogła stwierdzić, że to zwisająca gałąź. Będąc w jej pobliżu, wiedziała że musi działać szybko. Drugiej takiej okazji może się nie doczekać.**

-Bliżej…jeszcze bliżej…-wyliczyła odległość na głos. Wyskoczyła do przodu z rozdartymi szczękami. Złapała się drewna. Dyndała teraz nad powierzchnią wody. Choć starała się teraz wspiąć przednimi łapkami. Trzymając się zębami i łapami gałęzi, zwisał jej jedynie czarny ogon z podpalaną końcówką. Obserwowała otoczenie. Blisko była ziemia, a sama gałąź nad nią nie unosiła się za wysoko. Przerzuciła ciało, tak aby było skierowane bokami do biegu rzeki, a na wprost do dżungli. Posuwając się bardzo powoli parła do przodu, czując jak gałąź niebezpiecznie się kołysała w różne strony. W połowie drogi porządnie nią zatrzęsło, a suczka pisnęli i jeszcze bliżej przywarła do gałęzi. Czując już nie tylko jak futro dotyka kory, ale i kości pod nim.

**Chwilę stała w miejscu, sparaliżowana. Potem zmarszczyła czoło i zaczęła sunąć się dalej do przodu. Ogarnęła ją zielonkawa ciemność. A wilgoć przybrała na sile. Jednocześnie więcej widziała i słyszała. Spojrzała w dół. Wisiała półtora metra nad ziemią. Chciała zeskoczyć, ostrożnie stając i łapiąc balans, ale wycieńczenie zakręciło jej w głowie i spadła upadając prosto w krzaki. Jęknęła z bólu, ale się pozbierała. Stojąc pośród tyłu drzew rozdziawiła pyszczek.**

-Jak ja teraz znajdę drogę?

## Rozdział 1

**Przez asfaltową drogę mknął srebrny pojazd, o czerwonym dachu i niebieskich elementach. Pod nieprzejezdne, dżunglowe tereny dojechał pod sam wieczor. Gdy niebo z błękitu przybrało różowo-fioletową barwę. Wszystko lekko czerwieniąc. Z pojazdu wysunęła się klapa, a po niej zbiegła cała masa psów. Naprzeciw klapy stał mężczyzna w pomarańczowej koszuli i kapeluszu. Z chmary piesków wybiegł jeden. O dużych uszach, jasnobrązowo- białym futrze i czerwonej obroży. Na sobie mając kapelusz i kamizelkę w kolorze zgniło zielonym. Szczeknął radośnie i wyskoczył do przodu. Mężczyzna zaśmiał się i przykląkł. Pies wpadł mu w objęcia, liżąc po policzkach i merdając żywo ogonem.**

-Tracker!-powiedział chłopak, tuląc bliżej siebie psa rasy Podneco.
-Carlos! Tęskniłem tak bardzo! Amigo!-mówił psiak nie przestawiając się witać.
-Ja także. Cieszę się, że znowu możemy się widzieć.-mówił Carlos, który przytulił pieska.
-Jak się sprawy mają? Czy wszystko w porządku?-pytał Tracker patrząc na swojego najlepszego przyjaciela.

-Dobrze, jakoś leci. Choć bez Ciebie to nie to samo…-zasmucił się wyraźnie brunet. Podneco Andaluzyjski spojrzał w bok.

**Nastąpiła dłuższa cisza. Psiak ciężko westchnął. Carlos spojrzał na niego ze współczuciem. Wstał na dwie nogi. Ręką wykonał gest oznajmujący zachętę do podążania za nim. Reszta piesków pobiegła za nim. Mieli na sobie stroje do ratunków w dżungli. A na łapkach zielone buciki. Pieski przemierzały przez roślinność. Odeszli od Patrolowca aby na pięćdziesiąt metrów, by mieć blisko do jadła i bagażów, ale też w razie czego szybko móc wysłać pomoc. Każdy na plecach niósł placek. Jednak nie ten na misję, a tradycyjnie rozumowany. Każdy z nich miał dwa paski, wykonane z cienkiego, czarnego sznurka, które krzyżowo przewiązywały, zwinięte w rulony śpiwory na plecach piesków. Podłoże miało kolor pylistego brązu, jednak w zmieniającym się już świetle, przybrał on czerwono- fioletowe zabarwienie. Jakby filtr nałożony. Po bólach wyrastały różne rośliny, w oddali polankę okalały drzewa tropikalne. Tracker zatrzymał się przed wszystkimi pieskami, będąc odwrócony przodem do nich.**

-Dobrze, amigos. Tu będziemy nocować.-oznajmił brązowooki psiak. Największy spec od ratunków w dżungli z całej ekipy.

-Świetnie!-wykrzyczały chóralnie pieski. Każdy zaczął rozstawiać swoje materace, krążąc w kółko.

-Jeśli jakoś się nie rozproszymy po polanie, to zabraknie miejsca i powpadamy na siebie.-zauważyła suczka o dwukolorowych oczach. Skończyła właśnie układać swój niebieski śpiwór. Jednym zielonym, a drugim niebieskim. Futerko miała puszyste i w różnych odcieniach brązu, z charakterystycznymi beżowymi piegami.

-Prawda, lepiej powiedzieć o tym Ryderowi.-pokiwała głową szaroniebieska suczka, która przystanęła obok. Dysproporcji w wzroście nie zakryły nawet stojące uszy niebieskookiej. Trzymany wcześniej kawałek zielonkawego śpiwora upuściła na ziemię. Suczka o równie nietypowym nosku co uszach, albowiem był on różowy w szaro-brązowe ciapki, kiwnęła głową.

-Ej. Ryder? Możesz na chwilę?-zawołała Mary. Patrzyła wyczekująco na ludzkiego przełożonego. Brunet od razu podszedł do dobrze zbudowanej, wysokiej suczki.

-Słucham Ciebie Mary?-zapytał, patrząc na nią.

-Rozkładałam materac i zdołałam zauważyć, że przy tym rozmieszczeniu powpadamy na siebie. Moglibyśmy w sumie lekko się rozproszyć. Polana nie jest mała, a to oszczędziłoby wpadania na siebie.-wszystko wytłumaczyła Kundelka. Słuchając jej Ryder kiwał głową, już przyznając jej racje i zauważając słuszność spostrzeżenia.

-Okej, to powiem to reszcie. Dzięki za dobrą obserwacje Mary.-podziękował suczce i podrapał ją za uchem, doceniając **ją.**

**Zadowolona suczka schyliła się i wzięła śpiwór, trzymając górną część w zębach. Jej strój był w kolorze zgniło zielonym, z zielonymi bucikami, kamizelką, wszystko w kolorze moro, jak i nakrycie głowy. Czekała aż zrobi się miejsce. Gdy parę piesków się odsunęło, i była w takiej odległości gdzie można komfortowo spać rozłożyła materac, cofając się do tyłu. Nagle usłyszała syknięcie z bólu. Odwróciła głowę, by zobaczyć wstającą z czarnego materiału Eyrę.**

-Jakieś zielsko było na powierzchni, siadłam sobie i drań mnie w zad ukuł.-jęknęła Eyra, ale bardziej to śmiejąc się. Mary wywróciła oczyma.

-Ciebie tu zwierzęta nie zjedzą, a po prostu sama się zabijesz.