Briar Brown

## Genel Bilgiler

Uzun ve sessiz geçen bir yolculuk sonrası, Anna gözlerini gökyüzündeki bulutlardan bir hayli yavaşça çekebildi. Üşüdüğünü yanındaki sevdiği adama belli etmek istemiyordu. Biliyordu ki bu uçağı ateşe bile verebilirdi. Gülümsedi. Ona bu derece bağlı olması hoşuna gidiyordu. Gözlerini yavaşça dizleri üzerinde yatan kızına çevirdi. Gözlerindeki ufak bir hüzün tanesi için bile yakıp yok edebilirdi. Çaresizce sevdiği adama baktı. Masum olabildiği tek anı yakalayabilmişti. Bir kuşun özgürce kanat çırpışı gibi, huzur ve aşkı temsil ediyordu ifadeleri. Ona göre Kane, dünyada var olmuş en merhametli ve sevgi dolu bir adamdı. Ama canı sıkıldığında şeytandan farkı yoktu. Şimdi ailesini korumak için yaptıkları yolculuk, Anna'yı tedirgin ediyordu. Uçağın inişini bildiren ses ile gözleri cama çevrildi. Evet, sonunda Amerika'ya gelebilmişlerdi. Burada daha güvende olacaklarına inanıyor, kızları için daha sağlıklı bir hayat vadedeceklerini düşünüyordu. Yavaşça yerinden doğruldu Anna. Küçük kızının yanaklarına uyanması için minik öpücükler kondurmaya başladı. O sırada bir gökyüzünü kıskandıracak kadar güzel olan mavi gözleri, Anna'yı buldu. Birkaç homurtunun ardından yerinde kıpırdanıp kollarını annesine sardı. Yaşadıkları değişim küçük kızı rahatsız ediyordu. Sürekli ülke değiştiriyor ve bulundukları ortama alışması güç bir duruma sokuyordu. Bir saatte işlerini halledip havaalanından taksiyle küçük bir yolculuğa çıktı bu kaçak aile. Konaklayacakları yere geldiklerinde ödemelerini yapıp taksiden indiler. Duvarlarında çatlakların var olduğu, yosun tutmuş fakat belli kesimlerinde şaşırtıcı derecede çiçeklerin bulunduğu bu yere yüzünü buruşturarak bir süre göz gezdirdi Briar. Hoşuna gitmemişti. Ya hayaletler gelir ve onları korkutursa? Titrek bedenini annesinin arkasına sakladı. Şimdi daha güvende hissediyordu. Hayaletli eve doğru yavaşça adımlamaya başladı. Kapı aralandığında boş koridorda büyük bir çığlık yankılandı. Birkaç defa sekti kulaklarında. Kulak tırmalamıştı. Kapının belki de acilinden yağmalanması gerekiyordu. Kane, derin bir nefes aldı. Eşine ve minik kızına bunları yaşatmak hiç istemiyordu. Ama onları korumak zorundaydı. Yaptıkları hata, hayatlarına mal olacaktı. Sert bir yüz ifadesine büründü. Göz ucuyla gökyüzünü kıskandıracak kadar güzel olan gözleri buldu gözleri. Briar, korkak bir şekilde annesinin dizine tutunmuş, yüzünü buruşturarak koridoru inceliyordu. Normal şartlarda olsa bu yüz ifadesine kıkırdayabilirdi. Yavaş bir hamle ile küçük kızına doğru yöneldi. Kollarını kızının koltuk altlarına yerleştirdi ve kucağına aldı. Saçlarını severek karanlık koridora doğru adımladı. Her şey onlar içindi. Korumalıydı.. Günler ardı ardını kovalıyordu. Küçük Briar, iyice eve alışmış, fakat üşümesine engel olamamaktaydı. Ev soğuktu. Duvarlar ciddi anlamda soğuk geçiriyordu. Kırık döküktü, hatta bir odanın duvarında küçük bir delik mevcuttu. Oturduğu yerden doğruldu. Önündeki resme bakıyordu. Kırmızı ve mavinin boy gösterdiği pastel boyalar içerisinde küçük bir aile vardı. Gülümseyerek resme odaklandı. Son birkaç dokunuşun ardından heyecanla elleri arasına aldı resmi. Koşarak salona doğru ilerledi. Yüzünde bir gülümseme ile bakışlarını annesine çevirdi. Anna, Briar'ın elindeki resme bakarak sırıttı. Belki bir gün her şey düzeldiğinde, ona atölye açmalıydı. Resimleri normal bir çocuğun resimlere göre çok başarılıydı. Resmi incelerken içeriye dalan Kane ile içini korku salmaya başladı. Hissediyordu. Kötü bir şey olmuştu. Kane, telaşla kızını kolundan tutup odaya doğru sürüklemeye başladı. Anna ise neler olduğunu az çok kestirebilmişti. Hızla arkasından takip etmeye başladı. Belki de kızını bugün son kez görecekti. Kane, nazik hareketlerle kızını dolabın içine doğru soktu. Ellerini kızının bembeyaz kesilmiş olan yanaklarında gezdirdi.. Korku dolu harelerine birkaç öpücük kondurdu. Dudakları titriyordu.. 'Korkma minik kızım. Annen ve baban iyi olacak. Sen akıllı bir kızsın. Ve inanıyorum ki bu dolaptan ben seni çağırana kadar çıkmayacaksın..' Briar gözleri yaşlı bir şekilde babasına doğru baktı. Korkmuştu. Deli gibi korkuyordu. Küçük parmakları babasının yanaklarını buldu. Islanmış dudaklarıyla yanaklarına küçük küçük öpücükler kondurdu. Sonra bakışları annesine döndü. Annesi kızarmış burnu ve yanaklarıyla, dolu dolu gözleriyle kendisine bakıyordu. Boynuna doğru sarıldı bir anda. Sıkı sıkı sarıldı. Sonunu biliyormuşçasına. Boynuna, yanaklarına, göz kapaklarına, parmak uçlarına küçük küçük öpücükler kondurdu. O sırada bir gürültü yankılandı odada. Ardına gelen gök gürültüsü sesi, büyük bir yankı uyandırdı. Kane, hızla ayırdı anne kızı birbirinden. Kızına dolaba doğru itti ve üzerinden dolabı kilitledi. Heryer karanlık olmuştu bir anda. Titrek nefeslerle Briar, dolabın ufak bir kısmında yıpranmaya bağlı oluşmuş delikten korkuyla odayı incelemekteydi. Anne ve babası görüş açısındaydı. Birbirlerine sarılıyorlardı. Birden odaya başka birisi dahil oldu. Elleri görüş açısına girdi ilk önce. Parmaklarını sarmalayan bir sarmaşık ve bileklerinde birleşen bir 'A' harfine bağlanıyordu. Sonra gözleri korkuyla adamın yüzünde gezindi. Ezberlemek istermişçesine. Ama yüzünde maske bulunmaktaydı. Gözlerini görebildi. Uzun uzun baktı o gözlere dolabın ardından. Aklına kazımak istercesine. Simsiyah gözleri vardı. Karanlık, ıssız bir sokağı andırıyordu. Nefesini tuttu. Babasının onu çağırmasını beklemekten başka çaresi yoktu. Babası çok güçlüydü. Kötülükleri bir ışık huzmesi gibi delip geçebilirdi. Ama bu sefer öyle olmadı. 2 el silah sesi, gökgürültüsünün çınlamasına karıştı. Bir çığlık yankılandı. Yere düşüşleri, o küçük aralıktan Briar'ın görüş açısına girdi. Küçük parmakları dudaklarını buldu. Bağıramıyor, nefes alamıyordu. Yutkunamadı. Görüş açısı bulanıklaştı. Herşey silikleşti. Kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Koşmak istedi. Dolabın kapılarını kırıp kaçmak.. Yapamadı.. O sırada o pis gölge kayboldu. Birkaç birşey mırıldandığını duydu, ama aklı başında değildi. Kapının çarpılma sesinden sonra kendisine gelebildi. Yumrukladı, tekmeledi, bağırdı, çağırdı.. Kilitli olan kapı, küçük darbelerine karşı dayanıklılık gösterdi. Lanet olsun! Küçük bir darbede yıkılabilecek evin dolaplarını açamıyordu. Ne yapacaktı? Denemek zorundaydı. Saatlerce uğraştı. Sonunda bir çıtırtı koptu. Küçük bir kırık oluşturmayı başarmıştı. Dolu gözlerle büyük bir çığlık kopardı. Kapana kısılmıştı. Nefes alamıyordu. Bayılacak gibi hissediyordu küçük bedenini. Halsizlikle küçücük dolapta çöktü. Küçük aralıktan gözleri önüne serilen görüntü midesini bulandırıyordu. Ama kendisini bakmaktan da alıkoyamıyordu. Farkında olmadan kollarını kaşımaya başladı. Saatlerce..Kanayana kadar.. Tırnakları arasında boy gösteren kırmızı kalıntılara aldırış etmeden.. Zaman hızla geçiyordu. Ama küçük kızın artık hali kalmamıştı. Elini dahi oynatamıyor, kendisine yaptıklarını farketmeksizin sadece ufak delikten ailesini izliyordu. Hıçkırıkları durmuştu. Bir çıtırdı duydu içeriden. 'Anne?' mırıltısı dudakları arasından çıktı. Şaka olmasını diledi. Anne babası sadece oyun oynamıştı. Değil mi? Sırıttı. Kollarını daha fazla kaşımaya başladı. Delirmek üzereydi. Anne ve babalar çocuklarını güldürmek için oyun oynarlardı. Sadece oyundu. Sadece oyundu.. Sadece oyun.. Değildi işte! Düpedüz yerde yatıyorlardı. Baktığı açık alanın önünden bir gölge geçti. Geriledi. Titremeye başladı. Hayır.. Gelmişlerdi.. Onun için gelmişlerdi.. Hiçbir şey oyun değildi. Bilinçsizce çığlık atmaya başladı. Ardını takip eden kahkahaları dolabın içinde boğuk çıkıyordu.Tıkırtılar artmıştı. Küçük kız korkuyla kulaklarını küçük elleriyle kapatmış, çığlıklar atmaya devam ediyordu. Dudakları arasında annesinin ona söylediği şarkı dudakları arasından bir çığlık olup dolabın içinde yankılanıyordu. 'I am my mother's savage daughter The one who runs barefoot Cursing sharp stones I am my mother's savage daughter I will not cut my hair I will not lower my voice My mother's child is a savage She looks for her omens in the colors of stones In the faces of cats, in the falling of feathers In the dancing of fire In the curve of old bones I am my mother's savage daughter The one who runs barefoot Cursing sharp stones I am my mother's savage daughter I will not cut my hair I will not lower my voice My mother's child dances in darkness She sings heathen songs By the light of the moon And watches the stars and renames the planets And dreams she can reach them With a song and a broom I am my mother's savage daughter The one who runs barefoot Cursing sharp stones I am my mother's savage daughter I will not cut my hair I will not lower my voice' Son bir nefes alıp, yetmeyen nefesi ile feryat etti.. 'Ben annemin vahşi kızıyım!'Mırıltısı söndü dudakları arasında. Gözlerine dolan ışıkla birlikte yüzünü buruşturdu. Elini gözlerine siper ederken derin bir nefes aldı. Küçük bedeni tirtir titriyordu. Kavuştuğu özgürlükle birlikte dışarıya attı kendisini. Yoğun kan kokusu burnuna dolduğunda bir öğürtü koptu dudakları arasından. Kaç gündür buradaydı. Bilgisi yoktu. Saymamıştı. Açtı ve mide özsuyu dışarı çıkmak için can atıyordu. Ağzındaki ekşi tadı hissetti. Yerde dizleri üzerinde bir süre bekledi. Kanın kokusu hissedilir bir şekilde burnunun deliklerinde dans ediyorlardı. Gözleri ellerine kaydı. Elleri kırmızıyla boyanmıştı. Sıvı hissedilebilirdi ama biraz da kurumuştu. Kıkırdayarak anne babasına döndü. Cansız bedenleri bembeyaz kesilmişti. Emekleyerek onlara yöneldi. Cesetlerin arasına doğru uzandı ve cenin pozisyonu aldı. Herşey oyundu. Oyundu.. Oyun.. Hayır! Hıçkırdı. Titreyen küçük parmaklarını annesinin yüzüne doğru attı. Ne yaptığının bile farkında değildi. Gözlerine ulaştı parmakları. Açmıyordu gözlerini. Delirecekti. 'Aç!' diye bağırdı. 'Aç gözlerini!' haykırdı. Kendisini izleyen gözlere rağmen rahatça hareket ediyordu. 'Anne.. gözlerini aç' yalvardı. Yanındaki gölgenin varlığını kaybetti. İçeriye doğru adımlamıştı. Belki bir battaniye arıyordu. Ya da su? Gözleri kapıya yöneldi. Kıkırdadı. Küçük Çığlıkları, çırpınışları bir vaveyla oluşturmuştu. Parmakları gözlerine saplanmış, çılgın bir irade ile orada durmaktaydı. Sonra bir el kolları arasına aldı küçük kızı. Ayırdı bedenleri. Dehşet bir gölge? Ah evet.. Gölgedeki dehşetin kokusunu alabiliyordu. Çığlıklar eşliğinde küçük kız odadan çıkartıldı. Bilincini kaybetmekte olan küçük kızın hatırladığı en son şey merdivenleri saymak olmuştu.. Gözlerini açtığında küçük bir odadaydı. Ellerindeki kanlar temizlenmiş, kollarındaki tırnak izleri ciddi anlamda ağırdı. Şaşkınca olduğu konuma baktı. Gözleri ailesini bulmak adına yere yöneldi. Yoktular. En son ne yaşadığı konusunda hiçbir fikri yoktu. Yalnızlık hissiyle birlikte yatakta geriledi. Titremeye başladı. Daha 10 yaşında gözlerinin önünde ailesi katledilmiş, kendisine ne olacağı konusunda bilgisi olmayan kaybolmuş bir kızdı.Odanın kapısı açıldı. Tedirginlikle gözleri kapıyı buldu. 1.90 boylarında, ateşi kıskandıracak derecede güzelliğe sahip kırmızı saçları, koyu mavi gözleriyle göz odağına girdi bu genç adam. Gülümsüyordu küçük kıza. Bir an rüya olabileceğini düşündü. Kendisini tokatlamak istedi ama gözleri odağına kitlenmişti. 'Ne kadar da vahşi bir kız çocuğu..' Alayla söylenilen sözler kulaklarında bir çığlık uyandırdı. 'Ben annemin vahşi kızı..' Genç adam yavaş adımlarla küçük kızın yanına doğru adımladı. Onu korkutmak istemiyordu. Ürkütürse, küçük kızı ona güvenmeyebilir, eline gelen fırsatı kaçırabilirdi. Masum bir tavırla küçük kızının yanına oturdu. Gözlerine baktı. 'Bundan sonra güvenebileceğin tek insan benim güzel kızım. Ve sen gösterdiğin hünerlerinle birlikte artık benim varisim olarak kalacaksın. Benimle büyüyeceksin. Hadi, şimdi gel kollarıma. Sen benim istediğim şeyleri yapacaksın.. Zamanı geldiğinde bende senin..' O günden sonra küçük kız Martin'in himayesi altında büyümeye başladı. Olay anından kalan tek hatırası olan elleriyle çizdiği resim, kana bulanmış bir şekilde odasında asılıydı. Gerçek kimliğini unutmamasını belirten bir yol haritası gibiydi. O esnalarda Briar, yaşadığı acıları unutmuş gibi davranıyordu. Bu durum Martin'i gün geçtikçe daha çok hayrete düşürüyordu. Ama halinden memnundu. Bir afet yaratıyordu. Briar Brown.Soy adını Martin sayesinde değiştirmişti. Martin, ona yeni bir hayat bahşetmişti. Bir hayat borçluydu artık Briar Brown.Martin'in küçük varisi.. En değerli varlığı. Kendi elleriyle büyütüyordu Martin Briar'ı. Briar ise, hergün daha güçlü olmak için, Martin'in mekaniğinde çalışmaktaydı. Tek umudu, odasında asılı olan, yaşadığı o günü dün gibi gözler önüne süren çizdiği resimdi. Büyük bir kısmı kana bulanmış aile resmi.. Günler geçiyordu. Martin'in varisi, eğitimlerine devam ediyor, motorları bir hayat felsefesi haline getiriyordu. İçinde büyümekte olan yangını ancak motor söndürebilirdi. Özgürdü üzerinde.. Rüzgarın tatlı esintisi tüm vücudunu kaplarken, her şey onun için daha basit gibiydi. Günlerce pistten ayrılmayan Briar, gün geçtikçe insanları alt etmek pahasına canını tehlikeye atmaya başlamıştı. Martin ne kadar uyarsa da, Briar dinlemiyordu. Başıboş tavırları Martin'i ne kadar rahatsız etse de, dizginleyemiyordu. Ona istediğini vermekten başka şansı olmadığını fark etti. Her şey tekdüze ilerliyordu. Eğer istediğini vermezse çığrından çıkabilirdi. Martin yokken, Briar başa geçtiğinde, daha ağırbaşlı olmasını umuyordu. Fakat verdiği acı, insanları diz çöktürür nitelikteydi. Daha ilk kolları arasına aldığında biliyordu ondaki ışığı. Sadist ruhu Briar'ı Briar yapan özelliklerinden sadece bir tanesiydi. Dahası var olabilir miydi? Ve doğru kişinin peşine düştüğü için şanslı hissediyordu. Kane'nin Martin'den çaldıkları, iade edilmişti. Borç kapanmıştı. Bir varis doğmuştu. Martin içindi. Oysa ilk başlarda böyle anlaşılmamıştı.Kane, yasaları çiğnemiş ve Martin'e yapmaması gereken bir yanlış yapmıştı. Canıyla da ödemişti. Anka 20 yaşına bastığında, herşey onun için çok farklıydı. Motora olan tutkusu, ülke ülke gezmesine ve katıldığı yarışlarda aldığı başarılara sebep olmuştur. Aslında amacı katıldığı yarışlar değil aradığı doğrulardı.. Uzun bir yolculuk sonrası Amerika'ya döndüğü sıralarda motorunun bir köşesine yaslanmış, elinde bıçağı ve onu bilerken karşısındaki adama tip tip bakmaktaydı. Her şeye burnunu sokan aptal herifin tekiydi. Jack'tan kesinlikle nefret ediyordu. Martin ile aralarındaki bağ, Briar'ı rahatsız etmekteydi. E bir de Briar'a olan düşmanlığı, hissedilebilir nitelikteydi. Oysaki tüm sorularının yanıtı belki de oydu. Sıkılmışçasına bıçağını katlayıp ceketinin cebine attığında, Jack o sırada Martin'in yanına doğru ilerlemekteydi. Tedirgin bir ruh haline bürünmüş olan Jack,Briar'ın dikkatini üzerine çekmişti. Birkaç dakika sonra farkettirmeden bulundukları odaya doğru ilerledi Martin'in varisi. Ufak adımları, duyulamayacak nitelikteydi. Kapıya doğru yaslandığında duymak istedikleri aslında bu değildi. Ülke ülke gezip sorularına yanıt ararken aslında bir gölge gibi takip edilmişti. Hem de Martin'in emri ile!! Yumruklarını sıktı ilk önce. Sonra kulakları konuşmalara değindi. 'Briar'ın edinebileceği bilgilerin hiçbir doğruluk payı olmayacak. Sana güveniyorum Jack. Briar, asla gerçekleri öğrenmeyecek. Eğer öğrenirse, sen de ben de Briar'ın gazabından kurtulamayabiliriz. O yüzden dikkatli ol. Herşeyi sessizce halletmeye bak.' gerildi. En çok güvendiği adam, şimdi gözlerinde eriyip bir buhar olup uçuvermişti. Derin bir nefes aldı genç kız. Herşey netliğe kavuşmuş, genç kızın kalbine ilmek ilmek batmaktaydı. Acıyla inledi. Buradan uzaklaşması gerekiyordu. Birkaç adım attığında kulaklarına dolan isimle nereye gideceğine dair bir plan kurmuştu bile. Los Santos.. Kapılarını Briar'a açabilecek miydi? Açmalıydı. Odasına doğru adımlarken aklında binbir türlü düşünce peydah gösteriyor, yediği ihanet ellerinde can bulup, güç veriyordu Briar'a.. Odasının kapısını açtığında, gözleri duvara kaydı. O günden kalma bir anı.. Benliğini hatırlatan bir simge.. Yavaşça elleri araına aldı. O gün çizmişti. Annesine gösterdiğinde ne kadar da heyecanlıydı.. Fakat resmi kaplayan kurumuş kan izleri, mutlu aile tablosuna bir karagün gibi oturmuştu. Titrek ellerle resmi çerçevesinden çıkardı. Katladı ve eline alarak yavaşça odadan dışarıya doğru adımladı. Kapıdan dışarıya çıktığında, iliklerine kadar titrediğini hissedebiliyordu. Motoruna atladı. Katladığı resmi motorun küçük torpidosuna yerleştirdi. Uzun bir yolculuk başlamıştı. Herşey onun için güzel olmalıydı. 'Konuşuyorum ama anlaşamıyorum kimseyle. Ya ben anlaşılmadığımı düşünüyorum! Ya da neyse.. Ki mutsuzluk için onca sebep varken, arasından en sıkıcı olanını bulmuş gibi, en çekilmeziyle uğraşır gibiyim bugünlerde.. Neyi, nasıl anlatacaksın ki, herkes sinirli, üzgün, dargın, kırgın birbirine. Artık anlaşılmadığını bile anlatamayacak kadar, yutkunamadığını kimi zaman.. Kimi zaman da boğulduğunu dökemeyecek kadar dile.. Sevmek isteyip bir türlü sevemeyecek kadar kötüyüm insanlığı. İyi biri olmaksa derdim, galiba ben kötü biriyim. Belki de annemin sadece vahşi kızı.. Beklenilen gibi olmaktan kaçıp farklı olmaya çalışmaktan, dümdüz değil de ayrıntıların kadını olmaktan, güçsüzlüğünü güçlü gibi durup göstermemeye çalışmaktan, kırmak kendini, belki kırmamaya çalışmaktan, yaşamaktan, katılmaktan, koşuşturmaktan, hep ama hep çabalamaktan, yaşıyor gibi yapmaktan.. Yalnızlıktan öylesine yorgunum ki.. Edilen ihanetlerden.. Ne kadar anlatsam anlaşılmayacağım belki, Ama olsun anlatmazsam delirmek üzereyim.. her şeyi unutmuşçasına boşluğun içindeyim, şeytanın ininde.. Her şeyin içinde kendimsiz.. Şimdi ise Los Santos yolunda belki de kendimi bulmaya gidiyorum.' Bütün kirimden arınıp bu sefer doğru yola girmek, ailemden geriye kalan tek şeyi gerçekleştirecektim. Gizliden gizliye okuduğum akademinin bana katacağı tek şey, Los Santos'ta gireceğim PD ekibim olacaktı belki de? Her şeyin artık sadece dümdüz bir şekilde ilerlemesini istiyordum. Yeni bir hayata bütün kinimden uzakta başlamak, her şeyi geride bırakmak..