Mafia Apsyda

**Prolog**

Cześć internauci, jestem uczniem klasy IB1 i niedawno dołączyłem do apsydy. To co się tam wyprawia to ja nie mam siły nawet mówić. Dołączyłem jak wszyscy - przyszedłem do organizatorów i się zapisałem. Na początku było spoko, nic się nie działo, pisałem im te podsumowania i inne gówna. W pewnym momencie jednak przyszedł czas na drugi poziom wtajemniczenia. No to już była niezła jazda.

Przyszedłem na spotkanie ubrany jak zwykle, streetwearowo. Wszyscy byli w garniturach, wysoki Baniak siedział u szczytu stołu i głaskał swojego psa.

- Przyszedł czas na twoją inicjację

- Jaką kurwa inicjację? - zapytałem.

- Wprowadźcie płaskoziemca.

No i wchodzi kurwa taki foliarz, związany silvertape'm. Podchodzi do mnie ten jebany kuba i wręcza mi ozdobny rewolwer.

- Zabij go, młody.

No co ja miałem zrobić. Myśle sobie - meh, o jednego antyszczepa mniej. No to wziąłem i odjebałem tamtego gościa. Myślicie że było grubo? To dopiero początek. Na kolejnym spotkaniu kazali mi się wbić w skafander i wjechać ciężarówką z logo apsydy w tłum antyszczepionkowców prawaków. Odmówiłem, to dostałem wpierdol i jeden z nich to zrobił. Najgorzej jednak jest, jak nie napiszę podsumowania. Baniak podchodzi do mnie z kijem i każe mi się wypiąć. Ja mu mówię, że ja odchodzę i rzucam tę robotę, a on że ucieczki nie ma i wpycha mi ten kij od szczoty w dupsko. Dosłownie rozciąga mi odbyt.

Pogodziłem się z losem i zacząłem już zupełnie pisać te ich podsumowania i inne historie z kosmosu. W międzyczasie nasz zespół naciągał jakichś inwestorów pokroju muska na dziwne akcje w których defraudowali pieniądze. Generalnie cały ten projekt to pralnia hajsu. Najgorsi są jednak ich współpracownicy spoza szkoły - Dawid i Szaweł. Ten pierwszy, Moniuszko, to prawdziwy gangster kafar mafiozo. Urodzony zabójca, ślepo wykonujący rozkazy zarządu. Szaweł to prawnik Apsydy, który wyciąga z pierdla każdego kto tego potrzebuje. Oni ściśle kurwa współpracują. Większość porwań w tym kraju to są kurwa oni.

Pewnego razu Moniuszko wziął mnie "na robotę". Podjeżdżamy do jakiejś podwarszawskiej wsi, on mi daje jakąś kominiarę i podaje gaz-rurkę. Wychodzimy z tej firmowej zdezelowanej miaty, podchodzimy pod jakąś chałupę. Nagle Dawid wyciąga kopyto, i jeb, strzela pod klamkę. Wypierdalamy drzwi z buta, wchodzimy. Patrzę, a tam nauczyciel z naszej szkoły. Moniuszko krzyczy "bij zabij" i zaczyna napierdalać kijem bejsbolowym tego belfra. Rad, nie rad, też zacząłem nakurwiać. Tygodniami potem tamten dziad nie przychodził do szkoły bo nie mógł wstać z łóżka.

Innym razem wezwał mnie Szaweł i mówi "kurwa chłopie, ty chyba za mało zarabiasz dla naszej Apsydy" Po czym zaczął mnie straszyć że jak nie ogarnę hajsu na za tydzień to mnie Dawid odjebie. Tydzień myłem auta somsiadom żeby zarobić na tę robotę.

W końcu Baniak dał mi pierwszą prawdziwą misję. Przerzucał z białorusi całą baryłkę paliwa rakietowego, do nowego projektu apsydy. Nie wiedziałem po chuj nam to, ale w sumie cieszyłem się, bo liczyłem, że ich wszystkich w kosmos wyjebie i będę miał spokój. Spotykam się z naszym czeczeńcem na dworcu centralnym - Przedstawia mi się jako Yuri Tardet. Podaje mi walizkę z baryłką i odchodzi, wyciągając telefon. Po chwili wbiegają czołgi z ABW, DEA, AWF, RTV i LGBT, strzelają w niebo i krzyczą "kurwa policja". Jak mnie wieźli na dołek to wiedziałem, że mam przejebane, ale mój jeden telefon wykorzystałem, aby zadzwonić do Szawła. Prawnik przyjechał, postraszył ich 69 poprawką czy innym paragrafem 420 ustawy z dnia 21.37. Potem pogratulował mi i powiedział, że dobrze się spisałem, że to Yuri doniósł i że już Michał z Dawidem się nim zajęli.

Ostatnio w ramach team buildingu Baniak zabrał nas na strzelnicę. Ze zdziwieniem stwierdziłem, że wszyscy ludzie z Apsydy to jebani sharpshooterzy. Po evencie jednak wszystko zrozumiałem. Wychodziliśmy ze strzelnciy, kiedy nagle podjeżdżają dwa terenowe mercedesy i wysiada z nich kilku czarnoskórych dżentelmenów uzbrojonych w automaty kałasznikowa. Zaczęli do nas strzelać bez ogródek. Gdyby Dawid nie rzucił się na mnie i nie obalił na ziemię, to miałbym nieźle rozjebaną rękę. Potem wszyscy moi współpracownicy wyciągnęli automatyczne glocki albo inne mp5 i zaczęli nakurwiać profesjonalnymi seriami, kładąc mvrzyna za mvrzynem. Sam odjebałem jednego z nich, więc Baniak dał mi bonus w postaci naklejki apsydy.

O kurwa właśnie, ten ich zjebany merch. Apsyda produkuje kurwa wszystko. Koszulki, torby, naklejki, smyczy. Najlepsze co znalazłem do sztuczne cipsko z logo apsydy. Mamy też kolabo z H&K oraz innymi firmami tego typu.

Najgrubsza akcja była w jerozolimie. Pojechaliśmy na wycieczkę apsydową, żeby sobie pozwiedzać. Nagle Baniak mówi, że ma coś do załatwienia. Chwilę później podbiega do nas i krzyczy, że musimy spierdalać. Okazało się, że ta banda pojebów zamówiła 30 żydowskich dziewic, na handel z zachodem, i oczywiście dali się złapać, bo Mosad nie pozwoli im od tak porywać ludzi i nimi obracać. Wszystkie dziewice w burkach okazały się agentami, którym ktoś zgolił pejsy, i otworzyły ogień do Baniaka. Na szczęście Patryk miał ze sobą rakietnicę i kilka granatów, więc udało nam się uciec.

Podsumowując, trzymajcie się od tych pojebów z daleka, bo tylko wpędzą was w kłopoty. Czekajcie na odcinek drugi, gdzie zaczniemy omawiać konkretne, pojedyncze historie.

#### **Rozdział 1**

Drodzy internauci, poprzedni wpis był wyczerpujący, ale to co się odjebało to muszę się z wami podzielić. Idę sobie do szkoły, jak co dzień, pale sobie szluga. Nagle czuję, że ktoś łapie mnie za ramię. To był Dawid. Ten psychol mówi mi, że musze mu w czymś pomóc. Ciągnie mnie między bloki - widzimy kilku uczniów, palących szlugi i epy. Był między nimi także ten zjeb Różyk, szkolny biznesmenik. Jak ja go kurwa nienawidziłem.

Wyobraźcie sobie więc moje przerażenie, kiedy Moniuszko pociągnął mnie w stronę dilera. Obok niego, jak wierny pies, stała ta kurwa Wojtek Tkacz. Wiedziałem że Dawid latał dla Jeremiasza Różyka na pół etatu, ale nie chciałem być częścią tego gówna. Myślicie jednak że miałem coś do gadania? Ni chuja. Moniuszko bez słowa odebrał pakunek od Tkacza i wepchnął mi go w ręce. To były liquidy. Jebane 4 litry liquidów, zapakowanych w pierdolone buteleczki po 10ml sztuka. Mój kolega z Apsydy odprowadził mnie kawałek dalej i powiedział.

- Słuchaj kurwa, są problemy. Apsyda ostatnio spierdoliła sprawę finansową, to paliwo było lewe. Nie jesteśmy w stanie zapłacić za Szawła w tym tygodniu. Musisz nam kurwa pomóc, dobra? Pójdziesz na Szwoleżerów i opchniesz dzieciakom te jebane lixy. To są tylko trójki, powinno im wystarczyć.

Obejrzałem się na Różyka. Wydzierał się, że za liquidy płaci się w terminie, kiedy Tkacz napierdalał jakiegoś pierwszaka. Kurwa jaka patola.

- Dobra, ale chcę za to bonus. - powiedziałem.

-Jasne młody, nie martw się. Ogarniemy wszystko... A właśnie masz, przyda ci się

Chłop wepchnął mi w rękę mały ręczny pistolecik. Rad nie rad wyruszyłem do przedszkola. Kiedy dochodziłem na miejsce zrozumiałem, na chuj dał mi tę broń. Kurwa przedszkole montessori jest pojebane. Dwa dzieciory ucinały jakiejś kurze głowę. Dwa inne napierdalały kamieniami w przechodniów. Nagle podchodzi do mnie jakiś maluch, na oko lvl 4.

- No siema kulwa, ty od Lózyka?

- Ta... tak. - odpowiedziałem lekko skołowany

-Dobla, dawaj lixa bo nie mam casu, za chwile do logopedy ide to jesce w pluco sobie pieldolne

O kurwa. O ja pierdole. Już wiem skąd te pojeby się wzięły w naszej szkole. Dałem dzieciakowi 20 ml, chłop rzucił we mnie stówą i powiedział że "lesty nie tseba" Kolejne dzieciory podchodziły i w podobnej formule kupowały kolejne mililitry. Nagle dzieciak wyglądający na 10 lat podbija do mnie. Co on tu kurwa robił, pięć razy w przedszkolu nie zdał? Ja wyciągam już dla niego liquid, a on jak gdyby nigdy nic wyciąga nóż i mówi że chce całą torbę. Wkurwiłem się ostro więc pokazałem mu kopyto, które dał mi Moniuszko. Tamten sie rozpłakał i spierdolił. No ja nie mogę.

Kiedy sprzedałem cały towar, czyli po niecałej godzinie, wróciłem na lekcje. Niektóre z tych małych pojebów wyjarały całą butelke zanim skończyłem zmianę i wróciły po dokładkę. Kiedy byłem już obok spota, zaczepił mnie Baniak. Zanim jeszcze do mnie podszedł, poczułem woń brudnego Iqosa wydobywającą się z jego jamy ustnej. Szef odebrał ode mnie utarg, oddzielił moją gaże i pogratulował udanej roboty. Usiłowałem oddać mu też broń, ale powiedział żebym sobie zostawił, bo mi się przyda. Nagle obejrzeliśmy się z przerażeniem. Wyraźny zapach Jabłko-Mięty dotarł do naszych nosów. Różyk z Tkaczem szli w naszą stronę, z drugiej ulicy wychodził Marosław Biały. Nauczyciel miał owinięty wokół lewego ramienia łańcuch, taki jakim wiąże się krowy, a w prawej ręce trzymał zlewkę z jakimś dymiącym specyfikiem. To musiał być kwas. Jego dwaj pomagierzy wyciągnęli pałki teleskopowe. Moniuszko, który do tej pory zasysał odbytem tytoniowy dym z ukraińskiego szluga, wyłonił się z zacienionego rogu spota. Bez ceregieli zastąpił drogę Różykowi i wymownie położył rękę na wybrzuszeniu swojej kurtki. Miał tam zapewne pistolet, albo coś gorszego.

Zlewka zatoczyła szeroki łuk i wylała się na Dawida, który zaczął krzyczeć. To jednak nie był kwas. Zapachniało chloroformem i szczurzym gównem, a Moniuszko padł na ziemię jak dług. Kurwa nie było dobrze, musiałem szybko się zmyć, albo coś wymyślić. Nagle Jeremiasz przemówił:

- Kurwa Baniak, miało być na własny użytek. Wiesz że całe Montessori to nasz rewir. Chcesz serio rozpoczynać wojnę?

Poczułem jak drżą mi ręce. Oni chcieli zrobić nam krzywdę. Baniak jednak pociągnął kolejny buch ze swojego rozjebanego Iqosa i sam przemówił:

- Panie Marku, nie ma potrzeby się spinać. To był ostatni raz, potrzebowaliśmy gotówki.

Wojtek poruszył się niespokojnie, a mój pracodawca rzucił w niego spojrzeniem jak mokrą szmatą.

- I trzymaj pan swoje psy na krótkiej smyczy, bo nie mam siły się z nimi użerać. Jeszcze sobie coś zrobią.

W tym momencie zrozumiałem błąd Baniaka. Maro był ewidentnie nafurany. Nafurany i wkurwiony Maro to problemy. Zamiast odpowiedzieć cokolwiek rozwinął łańcuch jednym płynnym ruchem, po czym wyjąc jak kastrowany prosiak rzucił się na Baniaka. Widok był przerażający - podstarzały mężczyzna szarżował na nastolatka. Jego wargi cofnęły się uwidaczniając zęby, żyła na czole pulsowała niebieskim blaskiem (to pewnie od jego produktu). Baniak uniknął pierwszego ciosu, ale wtedy zamachnął się na niego Tkacz. Mój szef poleciał na ziemię ksztusząc się palonym po trzykroć heetsem. Różyk już chciał ruszyć w moim kierunku, ale byłem szybszy. W ułamku sekundy wyciągnąłem pistolecik i wycelowałem w dilera. Ten cofnął sięz przestrachem. Maro chciał odwinąć się i rzucić na mnie, ale ja uniosłem dłoń i wystrzeliłem w niebo. Wszyscy zamarli. Moja druga ręka, ściskająca telefon, zanalazła sięnad moja głową, pokazując wszystkim Szawła, który był ze mną na Face Time.

- Za pięć minut - zacząłem - będzie tutaj Michał. Nie chcecie, żeby Michał zobaczył, co zrobiliście Baniakowi. Panie Marku, Baniak dostał za swoje. Zostawcie nas już samych.

- Ty... Ty... - wycharczał Maro, tocząc z ust niebieską pianę. - Ja ciebie kurwa...

- Marosław nic mu nie zrobisz! - zawołał Szaweł z mojego iPhona. - Przestańcie się napierdalać, dla dobra biznesu musicie pozostać w symbiozie.

Nagle stało się coś, czego nigdy się nie spodziewałem. Nauczyciel strzelił z ciężkiego łańcucha jak z bicza i wytrącił mi telefon. Złapałem się za zwichnięty nadgarstek i wypuściłem pistolet. Kiedy broń upadła, coś zgrzytnęło w środku. Rozległ się huk, a pocisk poleciał wprost w stronę Marosława. Nasz nauczyciel machnął łańcuchem tak szybko, że ludzkie oko nie było w stanie do końca uchwycić ruchu. Kula uderzyła o ogniwo krowiaka, skrzesała deszcz iskier. Patrzyłem z przerażeniem na Marka, który zbliżał się do mnie. Różyk i Tkacz uciekli - jebane tchórze. Zanim Biały zdążył wykonać kolejny krok, Baniak podciął mu nogi, zerwał się, złapał za mój pistolet i pociągnął mnie w stronę szkoły.

Podsumowując, Apsyda od niedawna miesza się w niezłe gówno. Nie polecam się mocniej z nimi przyjaźnić, bo was też wciągną w swoje niecne plany

Pozdro

#### **Rozdział 1.1**

Kurwa update, internauci. Marosława pojebało. Ja wiedziałem, że ten jebany socjopata nauczyciel to nasza zmora będzie, ale teraz kurwa przegiął. Siedzę sobie popołudniem, pale niebieską ambrozję z napełnionej lixem jednorazówki. Tak, jednorazówki, nie przesłyszeliście się.

Dawid, jako jebany rekin biznesu, wykminił jak sprzedawać towar Maro z większą marżą i jeszcze w niewykrywalny sposób. Z naszego lewego paliwa rakietowego, ten psychol wytrąca metale ciężkie, z których buduje baterie. Wykorzystał swoje zanjomości w helpmate, więc mamy 6 par chińskich rączek które za miche nieugotowanego ryżu robią to dzień i noc. Żeby było śmieszniej, Moniuszko po oddestylowaniu osadu wykorzystuje pozostałą miksturę. Jest to coś pośredniego pomiędzy olejem silnikowym, naftą i oliwą z oliwek. Dawid dodaje do tego więcej specyfików, po czym rozcieńcza tym liquid. Wychodzi więc mieszanina najlepszego lixa na świecie z tym jebanym potionem na bazie naszej mixtury, gumy arabskiej i perfum z biedronki czy innego hebe. Ten mózgotrzep tak ryje banie, że mefedron z targówka to mu może buty lizać do czysta i dawać dupy co wieczór. Potem chińczyki nasączają grzały aroma kingów i innego gówna, po czym ładują to wszystko to zużytych jednorazówek. Wychodzi więc jabłko-mięta-benzyna na 70 000 pociągnięć. Zajebiście, nie? Tak uzależnia że ludzie to w dwa dni wypalają. Dobra, sorry za dygresję.

Siedzę sobie na schodkach i buszkuje z mojego benzaromakinga. Chuj że walenie szkła w nos byłoby zdrowsze. Dawid oczywiście siedzi obok mnie. Baniak niedawno przyszedł do nas. Odjebany jak na MUNa - garniak z lumpeksu, krawat zrobiony na drutach itd. Powiedział że on leci do NASA załatwiać ważne sprawy i że Moniuszko z Vitonem mają zająć się APSYDĄ.

No to chuj, siedzimy, buszkujemy, żartujemy sobie. Gadamy o dupach z maturalnej i takie tam. Nagle ni stąd ni z owąd na podjazd wjeżdża, uwaga, JEBANY BULDOŻER. Za sterami oczywiście ten chuj, Wojtek Tkacz. Myślał że jak założy sobie na łeb rajstope to nie poznamy tej jego krzywej mordy. Chuj że ubrał się tak samo jak rano do szkoły. No i wjeżdża tym buldożerem, a za nim Maro na koparce z kulą wyburzeniową. My pierzchamy jak króliki w Australii, oni wpierdalają się wprost w schodki. Zaczynają rozkurwiać betonową konstrukcję, która przetrwała zarówno bombardowania niemców, prl, pierestrojke i czasy PiSu. Próbowałem złapać Dawida za rękę, ten jednak wykręcił się i pobiegł do buldożera. Wyjebał Tkacza z kokpitu czy jak to sie kurwa nazywa i zaczął go kopać po ryju. Bez żadnej gry wstepnej, próbował go na miejscu zajebać. Ledwo udało mu się uniknąć kuli wyburzeniowej Marka.

- Skurwysyny, zabraliście mi klientów, to ja zabieram wam spota! - krzyczał marek.

Przeraziłem się lekko i spierdoliłem, pociągając za sobą Moniuszke, który odgrażał się, że wszystkich pozabija i że spali tę budę, z laboratorium Białego na czele.

Szczerze w chuj boje sie iść w poniedziałek do szkoły. Trzymajcie się i uważajcie na siebie, bo rozjebią nam zaraz wszystkie spoty.

Pozdro

#### **Rozdział 2**

Drodzy internauci, myśleliście, że ten kartel Białego jest pojebany? Że to koniec dziwnych rzeczy w naszej szkole. Nichuja. Zaraz wam opowiem, co się ostatnio odjebało.

Słyszeliście pewnie o ACS'ie. Jebane małpiszony w ludzkich skórach. Ważne jednak, że tej bandzie poprańców przewodzi Wombate, stary kumpel Baniaka. Zanim ich drogi się rozeszły, razem próbowali przeprowadzić pierwszy w życiu zamach bombowy.

Viton buja się z ACS'em tak samo jak z Apsydą - czyli na pół gwizdka. Czasem mam wrażenie że on wszystko robi na pół gwizdka. Tak czy siak, niedawno ACS przeprowadzał test bombowy, który miał przetestować nowy rodzaj brudnej bomby. Mieli jej użyć żeby wysadzić w powietrze jakiegośtam ruskiego władykę. Nie znam się na polityce, więc nie powiem wam którego. W każdym razie, Viton miał odpalić ładunek, jednak zapalnik był źle wyliczony i cała bomba jebnęła za wcześnie. Oczywiście nasz drogi kolega mocno oberwał. Poparzony ryj, jedna noga i jedna ręka w gipsie.

Teraz warto przypomnieć, czym zajmuje się Apsyda. Projekt o kosmosie, no nie? Wiecie co Baniak robił, kiedy rozpierdalali schodki? Dowiedzieliśmy się z Dawidem dopiero w poniedziałek, po powrocie do szkoły.

Otóż sytuacja wygląda tak - wchodzimy na rutynowy raport do zarządu Apsydy. Teraz tak, Viton siedzi z poparzoną mordą, gips pomalowany na czarno. Baniak zamiast w l00źnych ci00chach albo garniaku, siedzi w czarnej szacie. Znowu głaszcze swojego psa. W drzwiach mija nas oburzona przewodnicząca mojej klasy. Kiedy pytam ją o co chodzi, ta jedynie strząsa moją rękę z ramienia i odwraca się do Baniaka.

- Student Council się o wszystkim dowie!

- I AM THE STUDENT COUNCIL - odpowiada jej baniak skrzekliwym głosem

Na tym etapie, nie wiem już co powiedzieć. Przyzwyczaiłem się do dziwnych akcji, ale tego jeszcze nie było. Gdzieś jest kurwa granica. Odwracam się i usiłuję wyjść, jednak w pół mojego ruchu Baniak macha ręką, a drzwi zamykają się samoistnie. Zamurowało mnie. Zapada kompletna cisza, słyszę tylko ciężkie oddychanie Vitona, którego poparzona krtań jeszcze się nie zregenerowała. Zwracam się z powrotem w stronę stołu na pięcie. Powoli z Dawidem siadamy i zaczynamy raport. Byliśmy przerażeni, no ale co zrobić?

Nagle przez drzwi wchodzi Przemo - nasz szkolny gestapowiec, w towarzystwie dwóch szkolnych donosicieli - -̷͚͓͔̍̂̈-̴̰͎̟͛̎̕-̶̺̣͖̀͌́-̶̩̗̻̄̍̕ oraz -̴͇̮̦͎̲͗̓̓͐͠-̸̡̣̰͇̝̈̾̑͘͘-̷̨̭͕̰͓͆̋̐̑̉-̶̪̲̙̞̗̓̈́͐̿̉ (ich imiona zamazano w postprodukcji). Baniak uśmiechnął się pod kilkudniowym wąsem i wyskoczył. Przeleciał nad całym stołem, wykonując po drodze korkociąg. Błysnęło i trzasnęło, pierwsza sześćdziesiona upadła na ziemię rażona prądem z pałki-paralizatora. Przemo był szybszy, wykonał zgrabny unik, Baniak pociągnął jednak nieudany cios raniąc kolejnego z frajerów. Kolejne minuty upłynęły im na bezsensownej wymianie ciosów. Obydwaj ruszali się jak jakieś jebane baletnice czy inne gówno, które tańczą kacze jezioro. W końcu Baniak stanął zmęczony i popatrzył w oczy nauczyciela.

- A teraz - warknął przekręcająć gałkę, na broni-samoróbce stworzonej w Białce. - unlimited power!

Wtedy wydarzyło się coś, czego do dziś nie mogę zrozumieć. Pałka zabłysła kolorami tęczy, jednak Przemo zasłonił się swoim mikro-komputerkiem. Błysnęło, obydwaj polecieli w tył. nanity, z których wykonany był laptop. rozpełzły się po Przemku, tworząc jakby zbroję. na jego rękach. Baniak zerwał się na kolana i uderzył dwukrotnie w zepsutą broń. Odwrócił się do nas przerażony.

- Moniuszko! Rozkaz sześćdzie...

Nie zdążył jednak dokończyć, bo zwabiony hałasem do pokoju wpadł Maro. Obrzucił niechętnym spojrzeniem obydwu walczących , po czym wyciągnął rękę do tyłu. Piękny, umięśniony Wenezuelczyk, który mu towarzyszył, podał Markowi przedmiot wyglądający jak długopis. Tamten założył ciemne okulary i wcisnął z całej siły przycisk, znajdujący się na jednym z końców urządzenia. Gdyby nie moje przyciemniane soczewki, to pewnie tak samo jak inni o niczym bym nie pamiętał.

Trzymajcie się internauci i uczcie spokojnie do orala. Naura

#### **Rozdział 3**

- Skurwiłeś się, Moniuszko

\*uderzenie\*

- Nie dość że dałeś się złapać, to jeszcze z lixem

\*uderzenie\*, \*jęk\*

Siedziałem w domu Baniaka, przerażony wielkością rezydencji. Kurwa, z moim małym mieszkankiem, ten Pałac Wierzbno był niezwykły. Za kotarą w salonie, jeden z członków Apsydy tłukł Dawida aż strach słuchać. Baniak popijał z kryształowego kielicha drink a la Bossman - jakiś szczeciński menelski browar zmieszany z jagermeisterem. Viton obok popalał cygaro, delektując się nikotynowym aromatem dymu. Usłyszałem nagle trzask, po czym mlaśnięcie. Półprzejrzysta kotara, uszyta z porwanych żagli od morskiej łódki, pokryła się z drugiej strony czerwonymi kropelkami. Skrzywiłem się nieznacznie. Baniak spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

- Uważasz, że to nieodpowiednie? Odkąd odcięliście nas od surowca i do jednorazówek dajemy samą benzynę zarabiamy jakieś cztery razy mniej. W dodatku Maro zażądał połowy ceny Szawła. Siedem i pół koła. Rozumiesz to, dzieciaku? Siedem i pół koła.

Do domu przez frontowe drzwi wszedł nagle jeden z moich koelgów z klasy. Uniosłem brwi, jednak ten nawet na mnie nie patrzył. Zauważyłem, że Viton poruszył się niespokojnie. No tak, wojna o imię. Chłopak usiadł na przeciwko Baniaka, nalał sobie Bossmana Szczecińskiego, którego wyciągnął z odbytu.

- To jak, z naszą umową?

- Tak jak ustalaliśmy. Ma być 60 litrów tygodniowo.

- Nie o to mi chodzi - westchnął głęboko, a jego twarz na chwilę przybrała kształt bardziej zbliżony do czaszki, niż facjaty zdrowego nastolatka. - Jaki ma być ten olej? Rzepakowy? Silnikowy? Mogę ogarnąć każdy olej na świecie, ziomeczku.

- Powiedz mi, dzieciaku - zaczął Viton, wciąż ciężko oddychając - Buszkujesz czasem? Nikt nie kupi rzepakowego. Pojebało cię czy coś?

-💀

Tego było za wiele. Ten chłopak wszystkich wkurwiał, ale to było za wiele. Wstałem i podszedłem do kumpla z klasy. Popatrzyłem na niego z góry.

- To on też dla was pracuje? Kurwa trochę sus robić takie układy z pierwszakami, jak się ich jeszcze nie zna 💀.

- Posłuchaj - Baniak też był już zdrowo podkurwiony. - ciebie znamy jeszcze gorzej. On jest przynajmniej lojalnym, dobrym żołnierzem.

Nagle usłyszeliśmy zza kotary szamotninę. Stelaż wraz z płachtą przewrócił się i roztrzaskał na ziemi. Patricio, bo tak nazywał się oprawca Moniuszki, przeleciał nad stołem. Zakrwawiony Dawid wstał na trzęsących się nogach i spojrzał na nas.

- Olejaż? Układacie się z Olejażem? Jak ja cię zaraz...

- Spokój kurwa. Dosyć tego - odpowiedział Moniuszce Baniak. - potrzebujemy kurwa jego oleju, rozumisz?

-💀

Nie wytrzymałem i rzuciłem się na kumpla. Po pierwszym ciosie tamten przewrócił się wraz z krzesłem. Bosman wylał się na tapetę wartą więcej niż moje życie. Viton zerwał się z miejsca, jednak Baniak złapał go za rękaw. Moniuszko chciał zerwać się, jednak ktoś trzymał go już od tyłu. Zamachnąłem się ponownie, jednak coś złapało mnie za rękę. Nie ktoś, a coś. To ten jebany klaun, Szaweł. Stał za mną, ściskając w ręce laskę, zakończoną smoczym łbem. Garnitur, szyty na miarę, skomponowany z czerwoną koszulą i różowym krawatem wyglądały dosyć komicznie. Prawnik jednak patrzył na mnie jakby był w stanie mnie zabić tutaj, na miejscu.

- Pan Olejaż jest poważnym partnerem biznesowym waszej spółki, uspokój się lepiej, bo Michał się tobą zajmie.

Odszedłem kawałek, a mój kolega wstał. Podał rękę Szawłowi i obrzucił mnie morderczym spojrzeniem.

- Pożałujesz tego, gnoju. Przysięgam

#### **Rozdział 4 *Bitwa Montesorry***

Uciekałem przez Morskie oko, słyszałem za sobą szczekanie psów. Przebiegłem przez małe jeziorko, to samo to którego stary różyka zrzuca gówno, po czym wpadłem na pytlasińskiego. Przebiegłem przed szkołą, wymijając ją. Przeskoczyłem przez parkan i znalazłem się na terenie przedszkola. Pościg był coraz bliżej, słyszałem podniesione głosy. Wyraźnie przebijał się nad nimi sopran Olejaża, który krzyczał żeby mnie natychmiast złapali. Schowałem się w krzakach, kiedy przedszkolanka zamykająca placówkę podeszła zobaczyć o co chodzi. Znalazła się przy płocie, jednak natychmiast ją dopadli. Kilof uderzył dwukrotnie. Kobieta padła martwa.

Odpaliłem petardę i cisnąłem na kolejną działkę. Kiedy achtung wybuchł moi prześladowcy pobiegli w jego stronę, a ja wróciłem w okolicę szkoły. Stanąłem w cieniu jednego z budynków i trzęsącymi się rękami wybierałem numer.

* Szalom, Szaweł?
* Co jest dzieciaku.
* Próbują mnie dopaść, ten twój Olejaż i jego kumple. Zrób coś.
* Kurwa gdzie jesteś?
* Przy szkole kurwa wyślij michała.

Michał przyjechał szybciej niż się spodziewałem. Po pięciu minutach był na miejscu. Pomógł mi wsiąść do auta, po czym odjechaliśmy. Miał zawieźć mnie do jakiejś dziupli, nie wiedziałem, że apsyda ma safehouse. Jak się okazało nie był tylko safe, ale też pent. Kurwa dwupoziomowe mieszkanie na samym szczycie budynku? NA MOKOTOWIE? To musiało być za hajs baniaka. Tylko jego było stać na takie luksusy.

Pod apartamentowcem czekały na nas dwa dostawczaki wyładowane kumplami Dawida. Sam Moniuszko podszedł i skinął Michałowi, po czym spytał mnie:

-Nic ci sie nie stało?

-Nie, luz.

* Dobra, panowie, jedziemy im pokazać, że z apsydą się nie zadziera.

Nagle na podjazd wtoczył się zdezelowany panek, z kilkoma świeżymi rysami. To był Viton, który przywiózł Baniaka. Szef wysiadł, podał nam wszystkim rękę. Z tylnego siedzenia wygramolił się też Szaweł, oraz nieznajomy, czarnoskóry meżczyzna.

-Gustaw się nazywam. Gustaw Fryta. - powiedział z silnym wschodnim akcentem - Olejaż ode mnie właśnie bierze swój towar. Jestem właścicielem Syryjki, pewnie ją znacie. Zużyty olej po falafelach jest najlepszy.

Na te słowa Baniak uśmiechnął się jak do starego przyjaciela. Przerażało mnie to. Ta wegańska szuja która splugawiła kebaba ma nam pomagać? No ja pierdole.

* Młodzik jednak wymknął się spod kontroli. Mam nadzieję, że załatwicie go na amen. Będę potrzebował nowego detalisty, gdyż pojawi się wakat.

Wszyscy już zbierali się do akcji, kiedy cała gromada rowerów wjechała pod safehouse. Pierwszaki, może nawet ósmoklasiści. Wszyscy uzbrojeni po zęby i rządni krwi. Rozpoczęła się niezła jatka. Olejaż skandował swoje nazwisko, kiedy uderzał raz po raz przydupasów Moniuszki. Gaz-rurka opadała a krew leciała na lewo i prawo. Dwie masy ludzkie starły się ze sobą. Fryta i Michał strzelali z pistoletów. Ten jebany klaun, Szaweł, uciekł pod samochód. Dawid wyciągnął z Dupy maczetę i tłukł na oślep pierwszaków.

Uchyliłem się przed pierwszym atakiem i ciąłem na odlew nożem. Moja lewa pięść wylądowała na potylicy kolejnego przeciwnika. Po paru kolejnych, wygranych starciach, usłyszałem ryk wielkiego silnika.

-Kryć się! Krzyknął Baniak, który wywijał nad głową swoją elektro-pałką.

Uskoczyłem w ostatniej chwili - wielki buldożer wtoczył się na podjazd, mieląc pod kołami pierwszaków. Marosław siedząc za sterami, śmiał się obłąkańczo. Co on tu kurwa robił? Komu pomagał. To jednak nie był koniec. Od drugiej strony rozległa się palba karabinowa. Kule dosięgnęły jednego z rzędów młodych, ustawionych tuż przy nas. Różyk i Tkacz wspomagali Marka skoncentrowanym ogniem, jednak zupełnie nie wymierzonym w nas.

O kurwa, czy na prawdę apsyda i Kartel Marosława walczą razem ramię w ramię? Co tu się odpierdala.

Viton ścierał się z Olejażem. Widać było nienawiść. Tańczyli wokół siebie, doskakując, unikając i wymieniając ciosy. To był najpiękniejszy pojedynek całej bitwy.

Marosław szarpnął wajchę podnośnika, a spychacz podrzucił kilku pierwszaków do góry. Zobaczyłem, że jeden z wrogich dzieciaków wdrapuje się do szoferki i próbuje otworzyć drzwi, aby zaatakować Marka.  Zamachnąłem się z całej siły podniesioną z ziemi siekierą i cisnąłem w kolegę z klasy. Końcówka siekiery wbiła się w serce agresora, a ten spadł z hukiem na ziemię.

Nagle zza siebie usłyszałem tryumfalny ryk Olejaża. Odwróciłem się szybko. Viton leżał, trzymając się za zwichnięty nadgarstek. Przeciwnik pchnął go na ziemię i spojrzał mi prosto w oczy. Wyciągnął w moją stronę zakrwawioną gazrurkę. Jego twarz skrzywiła się w szaleńczym uśmiechu. Ja sam przerzuciłem nóż do lewej ręki i podniosłem z ziemi stylisko od złamanego kilofa. Podrzuciłem prowizoryczną broń w ręce. Nie była zbyt dobrze wyważona, jednak każdy orze jak może.

Olejaż był szybki. Szybszy niż się spodziewałem. Walczył jak jakiś jebany szermierz z renesansu. Z jedną ręką za plecami, wykonywał szybkie ciosy swoją gazrurą, próbując uderzać w moje kończyny, zapewne aby mnie zmęczyć. Dzielnie unikałem kolejnych ataków, jednak było coraz trudniej - przeciwnik dopiero się rozkręcał. Spróbowałem sam uderzyć, jednak Olejaż tylko wywinął mi się i uderzył końcówką broni pod kolano. Zdałem się na szczęśćie i przetoczyłem po ziemi, roztrącając kilku przeciwników. Od razu po podniesieniu się z ziemi skoczyłem do tyłu, obracając się w locie. Tego się ten gnojek nie spodziewał. Stylisko roztrzaskało się na jego głowie, a on zatoczył w tył. Upuścił swoją pałkę, jednak ledwo to widziałem. Żółć zmieszana z czerwienią zalały moje oczy - to był szał bitewny. Uderzałem raz za razem, bez pardonu tłukąc i tnąc.

Nagle za ramię złapał mnie Szaweł.

* Kurwa, psy przyjechały. Zostaw go, spierdalamy.

Odciągnęli mnie, kiedy ja próbowałem dobijać mojego byłego kolege z klasy. Wiedziałem jednak podświadomie, że tego dnia zszedłem już całkowicie na złą ścieżkę, na ciemną stronę mocy.

#### **Rozdział 4.1**

Po bitwie leżeliśmy, odpoczywając w domu baniaka. Zatrudniliśmy nową członkinię - Karinkę. Karinka to nasza sanitariuszka. Jest trochę starsza od nas wszystkich i podobno studiuje medycynę. Dodatkową wartością dodaną Karinki jest jej umiejętność pozyskiwania materiałów. Najpierw kradnie identyfikatory studentom po bibliotekach i klubach, a potem wchodzi do laboratoriów i wynosi z nich sprzęt oraz odczynniki.

Tym o to sposobem mamy dostęp do lewych soli nikotynowych, które Karinka kradnie nam z laboratorium Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego (WChUJ). Dodatkowo Karinka ma niezłe znajomości, przede wszystkim w szpitalach. Kiedy którykolwiek członek naszej mafii dostaje kulkę, zawsze nas szyją po kosztach i nie zgłaszają na psy. Generalnie zajebisty deal. Problem jest taki, że Karinka WChUJ nas kosztuje. Niby zna sie na leczeniu, truciznach i chemii, ale 50% zysków z jednorazówek to na prawdę dużo. Prawda jest jednak taka, że dzięki niej i tak zwiększyliśmy sprzedaż, więc nie boli to nas aż tak.

Baniak odniósł ciężkie rany, jednak regenerował się powoli. Viton wciąż leżał poobijany. Karinka właśnie zmieniała mi bandaż na kostkach. Cały czas nie mogłem się dobudzić z letargu. Czy ja zabiłem Olejaża? Kurwa zabiłem człowieka? W co ja się zmieniałem. Tak, zdarzało mi się bić, a nawet strzelać, ale nigdy do kogokolwiek znajomego. Dodatkowo kumpel z klasy? Kurwa tłukłem go niby dość długo, ale raczej nie umarł, no nie?

Nagle do domu wszedł Szaweł. Trzymał w ręce neseser, wypchany papierami.

* Wszystko załątwione. Pan Olejaż żyje i nie będzie wnosił oskarżenia.

Odetchnąłem z ulgą. Może przynajmniej nauczy się, że to nie on rządzi w tej szkole. Popatrzyłem na rozbite kostki jeszcze raz. Może nawet było kurwa warto? Ja pierdolę to była bitwa stulecia. W finalnym rozrachunku mieliśmy tylko kilkanaście trupów i kilkudziesięciu rannych. Największe szkody spowodował Marosław swoim buldożerem, łamiąc ponad dwudziestu pierwszaków i zabijając kilku z nich. Finalnie jednak nie stało się nic poważnego. Takie tam zwykłe porachunki. Popatrzyłem na Różyka, który smacznie spał w jednym z foteli. Cholera, może on jednak był całkiem spoko gościem? Wczoraj po bitwie nieźle się napiliśmy i było całkiem spoko. W dodatku przynieśli to niebieskie gówno, jezu jakie to było dobre. Najwidoczniej mają co jakiś czas partię na własny użytek, która jest o wiele czystsza od zwykłęgo produktu. Jezu ale się super buszkowało.

Karinka przemyła twarz jęczącemu Michałowi. No tak, ten dostał najmocniej. Wbił się w sam środek rozpierdolu kiedy skończyła mu się amunicja. Gość był na prawdę odważny.

Popatrzyłem na Gustawa. Wyglądał na zmęczonego, ledwo powstrzymywał się przed snem. Czułem gdzieś w głębi serca że ten człowiek odegra wielką rolę, zarówno w historii Apsydy, jak i kartelu Marosława. Niedobre było to uczucie, powiadam wam, internauci.

#### **Rozdział 5**

Poruszałem się powoli przyciśnięty do ściany syryjki. Nienawidziłem chodzić na samotne akcje, jednak wiedziałem, że nie mam wyboru. Michał pojechał z Gustawem gdzieś na podlasie, Dawid wciąż leczył swoje rany i PTSD. Byłem jedynym człowiekiem, który mógł to teraz wykonać. Zajrzałem między żebrami staromodnej zasłony. Byli w środku. Olejaż wciąż miał zabandażowanącałą twarz, nie przeszkadzało mu to jednak w przeglądaniu papierów, rozłożonych na stole. Jego dwóch przydupasów dokładnie zrywało tapety, szukająć sejfów i tajnych skrytek.

Wymacałem pod fałdami kurtki rękojeść pistoletu. Baniak załatwił mi Deagla – na dużą zwierzynę. Wyciągając broń pchnąłem nogą drzwi. Byli szybcy, zdołali obrócić się wszyscy w moją stronę, w ręce jednego z chłopaków błysnął nóż. Agresor opuścił broń, kiedy ujrzał lufę olbrzymiego pistoletu, spoglądającą prosto w jego oczy.

- Jeszcze wam mało? Sromotny wpierdol nie wystarczył? – warknąłem przesuwając się pod ścianę. – Co robicie u Gustawa?

- Posłuchaj kurwa – odpowiedział Olejaż drżącym głosem. – wystawił nas do wiatru. Mieliśmy umowę, a on przestał dostarczać mi towar, rozumiesz? To nasze porachunki, nie wasze.

Wódz bandy podszedł bliżej. To był jego błąd. Uderzyłem lufą pistoletu, która swoje jednak waży, prosto w jego brzuch. Zanim zdążył zgiąć się w pół, złapałem go za gardło i wycelowałem broń prosto w dwóch trepów. Tamci podnieśli ręce.

- To jest nasz rewir, Olejaż. Nie macie do niego prawa. Spierdalajcie ze swoim pożałowania godnym produktem. Odkąd dogadaliśmy się z Różykiem, nie macie na nas żadnego haka.

Chłopak próbował coś powiedzieć, jednak kiedy otworzył usta, ja wepchnąłem lufę pistoletu między jego zęby.

- Nic kurwa nie mów, po prostu spierdalajcie.

Nagle poczułem dreszcz. Coś wbiło się w moje plecy. Kurtka nie przepuściła pocisku całkowicie, jednak wyraźnie czułem wyładowania elektryczne pełzające po całym kręgosłupie. Odwróciłem się, puszczając Olejaża, który poleciał na ziemię. Za mną stał ten jego kumpel – największy pierwszak jakiego widziałem. Jego bródka powiewała na wietrze, wpadającym przez otwarte drzwi. W ręce napastnika tkwił paralizator odległościowy, którego wici ciągnęły się do elektrody między moimi łopatkami. Spróbowałem unieść broń, jednak ktoś trzepnął mnie po dłoni. Chciałem obrócić się ponownie, jednak druga elektroda trafiła mnie w klatkę piersiową. Skurwysyn miał podwójnego.

- Nej wiesz cz zcyzm zadałreś, bratku – wybełkotał znajomy głos.

Tytanicznym wysiłkiem woli obróciłem głowę. Czułem, że powoli odpływam, jednak rozpoznałem postać.

- K... Kry... Krylson? – zapytałem, po czym osunąłem się w ciemność.

#### **Rozdział 6 (koniec sezonu 1)**

Obudziłem się, leżąc na zimnej, betonowej podłodze. Dookoła roznosił się dziwny, słodkawy zapach. Popatrzyłem na uwijających się wokół pierwszaków. Olejaż grzebał przy wielkiej aparaturze, klikając przyciski oraz bawiąc się pokrętłami. Na środku pomieszczenia stała wielka, cylindryczna kadź, wypełniona brudnożółtym, gęstym płynem. W środku unosił się Krylson – jego blade, poskręcane ciało, było zupełnie nagie. Szklane rurki, poprowadzone do beczek i pomp w kątach pokoju, tłoczyły w jego żyły różne, kolorowe substancje. Na podeście obok stała maszyna, od której odchodziła wielka, długa igła. Była ona wbudowana w kadź, oraz celowała prosto w swego rodzaju adapter, widniejący na wysokości serca prawdziwego założyciela apsydy.

- A teraz, mój drogi kolego. – zaczął Olejaż – będziesz świadkiem powrotu króla!. Odrodzenia prawdziwego potencjału! BA! POMNOŻENIA GO!

Roześmiał się szaleńczo. Chciałem coś powiedzieć, jednak knebel skutecznie mi to uniemożliwiał. Dwóch chłopaków wniosło do pomieszczenia pancerną walizkę antywstrząsową. Olejaż położył rękę na wieku, przekręcił okrągły właz i wyciągnął kulistą kapsułę próżniową. W środku szklanego pojemnika przelewał się dziwny płyn, który co chwila zmieniał kolor i kształt. Zaniósł ten „nabój” do maszyny i umieścił go w przeznaczonej do tego komorze. Kurwa co oni tu robili? Co to ma być? Panowie, którzy wnieśli substancję, podeszli do aparatury, kiedy Olejaż uzbrajał machinę. Zaczęli przygotowywać się do eksperymentu/zabiegu. Szarpnąłem się w więzach. Kurwa trzymały mocno.

Ktoś na siłę założył mi mocno przyciemnione okulary. Wszyscy inni również zabezpieczyli swoje oczy. Krylson pogrążony w transie, poruszył się i uśmiechnął, kiedy pusta dotąd rurka napełniła się fioletowym płynem.

- Rozpoczynamy operację Piotroza 1.0! – wykrzyczał Olejaż – ZWIĘKSZYĆ WOLTAŻ!

Aparatura zawarczała, a ziemia się zatrzęsła. Wszyscy w pokoju zachwiali się lekko. Zobaczyłem nitki niebieskich wyładowań, pełzające po całej konstrukcji. Aparatura w kącie napuchła, wyglądając jakby miała wybuchnąć. Jeden z pierwszaków przy beczkach padł, chyba martwy. Zapachniało ozonem i palonym białkiem. Ciecz, w której unosił się Krylson, zawrzała i zaczęła przelewać się przez ścianki kadzi. Jego ciało przeszedł dreszcz. Poruszył się i rozłożył kończyny. Wyglądał jak człowiek na grafice Da Vinciego. Drżał konwulsyjnie. Z jego ust zaczęła lecieć różowawa piana, która zmieszała się z wrzącym olejem, tak, teraz wiedziałem, że to olej. Jedna z rur rozbłysła niebieskim blaskiem. Kurwa nuka-cola quantum? Nie, to był specyfik Marosława. Tak, teraz to widziałem.

Po pomieszczeniu poniósł się śmiech i pisk. Kto się śmiał? Nie wiem. Co piszczało? Ni chuja. Widziałem tylko Krylsona, który coraz bardziej drżał i poruszał spazmatycznie. I w tym momencie Olejaż wcisnął spust swojej maszyny. Rozległ się potężny huk i łoskot. Igła wystrzeliła wbijając się idealnie w serce Krylsona. Szklana kula opróżniła się w mgnieniu oka, tłocząc dziwne serum prosto w ciało mojego byłego kolegi. Ciałem targnął ostatni dreszcz, oczy otwarły się. Siatkówki rozbłysły wszystkimi kolorami tęczy, a Krylson uniósł się wyżej w naczyniu. Grube, szklane ścianki, zaczęły pękać. Żółty płyn przelwał się coraz bardziej i bardziej. Gdyby moje ręce były wolne, zasłoniłbym twarz.

Kadź pękła jak kurze jajko, olej rozlał się po ziemi, zmywając Olejaża i jego kolegów. Krylson wciąż unosił się nad ziemią, a rurki przyczepione do jego ciała pulsowały rytmicznie. Nie czułem się już, jakbym patrzył na człowieka. Ten... stwór zdawał się wypełniać całą dostępną przestrzeń. Jego jestestwo przywodziło na myśl bardziej anioła czy boga. Miałem poczucie, że leżę przed wyższą instancją, bytem, którego nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem. Jego niebywała samoświadomość, jego potęga i inteligencja przytłaczały. Nie musiał nic mówić, aby budzić szacunek. Pierwszaki szybko podnosiły się i klękały waląc głowami w podłogę. Czy oni się do niego modlili? Ja pierdole.

Na tę myśl Krylson drgnął. Spojrzał swoimi pulsującymi, tęczowymi oczami, wprost na mnie. Poczułem, jakby nadepnął na mnie słoń. Rurki po kolei odpadały od dziur w jego ciele, a rany po nich zarastały w mgnieniu oka. Zwyczajowy dres Krylsona wyfrunął z pomieszczenia obok i wpadł na niego, oblekając ciało w ciepłe i miękkie ubranie. Chłopak wylądował delikatnie, wciąż świdrując mnie swoim spojrzeniem.

Olejaż wstał i podszedł do swojego pana, zanim jednak zdążył coś powiedzieć, Krylson uniósł zaciśniętą dłoń. Pierwszak złapał się za klatkę piersiową i spojrzał na wodza z niedowierzaniem. Odkaszlnął krwią i obrzucił mnie błagalnym spojrzeniem, po czym osunął się na ziemię bez życia.

- Nie będą już ze mnie odsysać żadnych substancji – powiedział Krylson głębokim, doniosłym głosem – teraz to ja będę wyniszczał ICH! Gdzie jest IBO, gdzie korpus wschodnioeuropejski!?

Wcisnąłem się w ścianę i spróbowałem zniknąć. Chciałem przestać istnieć. Boski gniew, bijący od mojego niedawnego kolegi, był nie do zniesienia.

- I przede wszystkim... GDZIE     JEST    BANIAK     ?

#### **Sezon 2. Rozdział 1**

Obudziłem się w swojej celi. Mijał trzeci tydzień od mojego porwania przez Krylsona i jego ludzi. Wstałem od metalowej pryczy i umyłem głowę w zlewie. Pomieszczenie musiało być niegdyś łazienką, z obdrapanych ścian wciąż sterczały zaklejone na sztywno rury. Drzwi otworzyły się i do środka wkroczył Olejaż.

- Podnoś się kurwa – szczeknął – Pan czeka.

Rad nie rad wstałem z pryczy na której usiadłem kilka chwil wcześniej, po czym ruszyłem za moim oprawcą. Nie próbowałem żadnych sztuczek, bo wiedziałem, że Krylson z łatwością może zgnieść mnie jak robaka. Odkąd w jego ciało wstąpiły nowe pokłady Piotrozy, przeprowadzano na mnie, oraz kilku innych porwanych, różnego rodzaju eksperymenty. Podawano mi małe ilości wirusa, aby sprawdzić jak ciało reaguje na zmiany związane z chorobą. Chorobą? Może raczej błogosławieństwem. Przy każdej dawce czułem jak wstępuje we mnie cząstka boskiej energii. Mocy, której nie rozumiałem, ale od której mógłbym się uzależnić.

Zaprowadził mnie prosto do jednej z większych sal operacyjnych. Krylson czekał już na nas, ubrany w swoją zwyczajową, czarną szatę. Z jego oczu wciąż wydobywał się blask – widać było, że niedawno zaszczepili mu świeżą dawkę piotrozy. Bez słowa przymocowano mnie do łóżka grubymi, skórzanymi pasami. Olejaż zabrał się za przygotowywanie odpowiednich narzędzi oraz aparatury. Ja w tym czasie patrzyłem z wyrzutem na Krylsona. Nasz Krylson, człowiek, o którym Baniak mówił z największym szacunkiem, człowiek tak obdarzony przez naturę, że projekt manhattan to dla niego pestka. Czemu miałby się mścić? Czy na prawdę liczył, że po powrocie z IB Corps mielibyśmy dopuścić go do największych sekretów Apsydy? Nie wiedzieliśmy czy nie zainstalowano mu jakiegoś chipa czy innego spyware’a, który miał nas szpiegować. W dodatku jego upośledzenia po odsysie piotrozy nie pozwalały mu na skuteczne prowadzenie organizacji.

Nasz *Deus Ex Piotroza* podszedł do mnie i położył rękę na czole.

- A teraz, mój drogi orzeszku, pokażę ci, jak podpala się świat.

Chciałem coś powiedzieć, jednak struny głosowe odmówiły mi posłuszeństwa. Czułem moc, przepływającą przez cały mój organizm. Ciepłe mrowienie, które powodowało, że cały zaczynałem się trząść. To Krylson rzucał swoje wielkie czary. Gdzie byli moi koledzy? Czy na prawdę nikt mnie nie szukał? O co chodziło w całym tym popierdolonym pandemonium?

- Zastrzykami zwiększaliśmy twój obiektywny potencjał. – powiedział mój oprawca – Teraz jesteś gotowy. Posłużysz nam jako soczewka w rozlewie mocy. Zostało jednak ostatnie nakłucie...

Olejaż przesunął wajchę odpowiedzialną za zwolnienie wirusa piotrozy. Pompa zaczęła tłoczyć w wenflon pierwsze krople. Kiedy poczułem znajomy chłód, przepełniający żyły, moje serce przyspieszyło. Moje IQ skoczyło, zwoje mózgowe rozgrzały się niczym silnik Miaty Baniaka. Poruszyłem nogą – moje zapierdalały jak chomik w kółku. Oglądaliście kiedyś „Lucy”? No właśnie. Wykorzystując cały swój dostępny potencjał mózgowy, przekierowałem krew i energię wprost do mojej lewej nogi. Poczułem jak to nadużycie błyskawicznie spala moją tkankę tłuszczową, jednak nie przeszkadzało mi to wcale. Pas trzymający mnie w miejscu pękł z trzaskiem a moja stope zderzyła się z ramieniem Olejaża. Wajcha ciągnięta jego ręką podskoczyła, zwalniając całą dostępną w zbiorniku Piotrozę.

Kurwa mówię wam, to uczucie było ZA JE BI STE. Poczułem jak przepełnia mnie moc większa niż dotychczas. Zrozumiałem zagadnienia, o których nigdy nie słyszałem. Piotroza byłą cudowna – nie wchodziła we mnie tylko inteligencja, ale również wiedza. Czyste informacje przepływały przez meandry mojej pamięci. Wiedziałem wszystko od szczegółowych opisów fizyki kwantowej przez historię aż po najbardziej skomplikowane problemy matematyczne. Rozumiałem problemy filozoficzne oraz poglądy, które były podstawą do zaczynania i kończenia wojen. Krew buzowała, serce waliło jak młotem, żyły spuchły i zaczęły pulsować.

Jednym, płynnym ruchem, zerwałem z siebie skórzane pasy, jakby były wykonane z bibuły. Uniosłem się siłą umysłu nad stół operacyjny. Olejaż chciał na mnie skoczyć, jednak machnąłem jedynie ręką, a niedawny kolega poleciał na ścianę jak szmaciana lalka. Spojrzałem na Krylsona, który również lewitował nad kafelkami podłogi. Mój przeciwnik otworzył usta i zionął wiązką tęczowej energii, prosto w moją stronę. Światło rozbiło się i rozlało po postawionej przeze mnie, półmaterialnej tarczy.

Było nas dwóch – ja oraz on. Świat zawężył się do pomieszczenia, które stanowiło nasze pole bitwy, oraz nas – nadludzi walczących o przetrwanie i dominację. Przyszedł czas na mój ruch. Uniosłem dłonie, a jedna z rur wrażonych w ścianę oderwała się i poszybowała w stronę Krylsona. Zanim doleciała do mojego przeciwnika, metal stopił się i wyparował. Poczułem macki mocy, sięgające wgłąb mojego ciała. Minimalnym wysiłkiem woli wypchnąłem je ze swoich trzewi i sam zapuściłem mentalną sondę.

Ze zdziwieniem poczułem, że Krylson ma mniej siły niż ja. Musiał przyjąć dawkę z rana, albo nawet wczoraj wieczorem, a nie niedawno, tak jak myślałem.

Skupiłem się. Poczułem, że wokół mnie zerwał się huragan. Olejaż krzyczał w kącie, prawdopodobnie ogłuszony ciśnieniem, które wywołał mój mały „czar”. Drzwi jęknęły głośno i wypadły z zawiasów. Krylson z całych sił próbował utrzymać swój lot, jednak powoli się poddawał. W międzyczasie zwyczajną telekinezą podczepiłem rurkę z powrotem do wenflonu. Poczułem, że moc, którą zużywałem, powraca, a nawet wzrasta. Kiedy pompa skończyła buczeć, sygnalizując brak cieczy w zbiorniku, zadałem swoje ostateczne uderzenie. Stół, na którym wcześniej leżałem, wystrzelił w stronę adwersaża, otoczony magiczną barierą i wyrzucił go z pokoju. W tym samym czasie ja poszybowałem w górę, przebijając kolejne warstwy betonu.

Wyleciałem ponad budynek, który pode mną właśnie walił się, przykrywając piwnicę oraz podwładnych Krylsona pod tonami żelbetu, tynku i mebli. Znajdowałem się nad ursynowem, sądząc po zabudowie. Mój wyostrzony do granic możliwości wzrok dostrzegł tabliczkę metra Imielin. Poszybowałem nad miastem wpadając prosto w tunel. Przeleciałem nad pociągiem – byłem od niego szybszy. Obrałem jedyny cel, w którym mogłem znaleźć chociaż namiastkę pomocy. Skierowałem się na Wierzbno.

#### **Rozdział 2 sezon 2**

Gryzący zapach Iqosa, nie czyszczonego od dobrych paru miesięcy, niósł się nad polem mokotowskim. Staliśmy wszyscy tak, jak przybyliśmy na wezwanie. Michał i Dawid ściskali w dłoniach karabiny, Viton i Patricio mieli miotacze ognia, zmontowane przez Marosława. Baniak oczywiście stał w swoich luźnych ciuszkach, popalając niebieskiego heetsa. Tkacz i Różyk dojechali buldożerem, razem z Marem. Ja sam klęczałem na ziemi, zbierając moc i gotując się do skoku. To miały być pokojowe poertraktacje, ale nie wiadomo było co zrobi Krylson.

Na horyzoncie pojawił się kształt, który szybko zaczął rosnąć. Zbliżał się rozjarzony niczym meteor. Karinka jęknęła ze zgrozy, jednak dzielnie ściskała swoją apteczkę i mały pistolecik. Tuż przed tym, jak wielki pocisk nabrał konkretnego kształtu, postawiłem przed nami tarczę. Ku mojemu zdumieniu, to… coś zwolniło i zatrzymało się tuż nad ziemią. Olejaż oraz Krylson opadli miękko na ziemię. Kurwa, co stało się mojemu koledze z klasy? Wiedziałem, że gruz mógł zrobić mu krzywdę, jednak jego pan chyba usiłował leczyć go Piotrozą. Nie każdy organizm jest gotów na kontakt z wirusem, jeśli ma się za mały potencjał mózgowy, choroba może skrzywdzić nosiciela. Tak stało się z Olejażem - spuchł do rozmiarów dobrze odżywionej krowy, jego twarz zdeformowała się tak, że lewe oko było tuż przy prawym kąciku ust. Dodatkowo doszło do jakichś ciekawych mutacji. Z jego pleców wyrastały skrzydła, ukryte pod grubym pancerzem z chityny. Wewnętrzną  część jego dłoni pokrywały przyssawki, podobne do tych u ośmiornicy. W końcu z jego ust, wystawały dwie żuwaczki, wyciągnięte żywcem z filmu o mrówkach.

Usłyszałem jak Karinka za mną mdleje. Szaweł wymiotował za naszym buldożerem. Viton warknął i przygryzł wargę. Krylson obrzucił nas tylko pogardliwym spojrzeniem i zerknął na Baniaka.

- Czego chcesz, Baniaku. – powiedział swoim niskim, magicznym głosem.

- Chcemy dogadać się co do Apsydy, Krylson. – odpowiedział nasz szef, niewzruszony odpalając kolejnego heetsa.

- Nie mamy o czym gadać, Baniak. Apsyda jest moja, a ciebie trzeba usunąć.

- Nie, czekaj. – wykrzyknął jego rozmówca, a ja złapałem Krylsona za rękę, którą już chciał podnieść. – Mam propozycję! Będziesz rządził Apsydą tam, gdzie zawsze chciałeś, Krylson. W KOSMOSIE. Polecisz na ISS i będziesz nas tam reprezentować jako CEO. Co ty na to?

Wszyscy czekali w napięciu. Krylson myślał i myślał. Po ponad dwudziestu minutach, poruszył się lekko i odrzekł tylko: „Okej.”, po czym wzbił się pionowo w powietrze i wyleciał w stronę gwiazd. Popatrzyliśmy na siebie ze zdziwieniem, potem na Olejaża, który stał i wydawał z siebie agresywne buczenie. Jego duże, przekrwione oko obróciło się w stronę Vitona.

I wtedy coś się w nim zapaliło. Po polanie poniósł się warkot i trzepotanie skrzydeł, kiedy mój do niedawna jeszcze całkiem ludzki kolega podniósł się ociężale znad gleby parku. Żuwaczki rozchyliły się, usta rozwarły. W środku trzewi Olejaża coś błysnęło. Rozbiegliśmy się na lewo i prawo, a stwór żygnął plazmą. Struga energii wypaliła dziurę w miejscu, w którym przed chwilą stał Viton.

Niedoszły cel ataku przetoczył się i sam nacisnął spust. Płomienie wystrzeliły w stronę monstrum, parząc jego dłonie oraz pancerz na plechach. Potwór zabuczał i zaczął obrót.

- Viton! Tym! – wykrzyknął nagle Marosław, ciskając w stronę mojego kolegi, połyskującą złotem i czerwienią maczetę.

Dzień wczesniej wykonaliśmy tę broń wraz znaszym naczelnym chemikiem. Między warstwy stali wkuta została czysta energia Piotrozy oraz wiele skomplikowanych eliksirów. Strukturą przypominała stal damasceńską, jednak była o wiele ostrzejsza, przez domieszkę obsydianu, oraz obsługiwała moc.

Viton złapał broń w locie i wypuścił miotacz. W jego ręce klinga rozbłysła kolorami tęczy, a podmuch poczuliśmy aż przy granicy drzew. Olejaż znowu zabuczał, jednak nasz człowiek był szybszy. Ostrze kaszlnęło gorącym powietrzem i zapłonęło niebieskim ogniem, kiedy Viton zadał pierwszy cios. Pół skrzydła potwora upadło na ziemię, a jego właściciel stracił równowagę i zaczął zniżać lot. Kiedy osiadł na ziemi, jego immienik uderzył z wyskoku. Broń strzelała ogniem i wyładowaniami elektrycznymi, tnąc pancerz i ciało niczym masło. Viton znów się przetoczył, odwinął i z półobrotu machnął swoją maczetą. W tym samym czasie Potwór spróbował znów plunąć ogniem, jednak udało mu się tylko wystrzelić wązką linię energii, która trafiła w klingę. Huknęło, błysnęło, zaskwierczało.

Odruchowo otoczyłem Vitona tarczą, ułamek sekundy przed eksplozją, więc mój kolega przeżył starcie. Jego kill jednak można było uznać za zaliczony, bo potwór rozpadł się na kilkadziesiąt części i pokrył polanę fioletową mazią.

Baniak właśnie dopalał trzeciego już heetsa. Spojrzał po nas, podszedł do ksztuszącego się Vitona i podał mu rękę. Wszyscy uśmiechali się, zarówno Apsyda jak i kartel Marosława. Udało nam się zażegnać konflikt z Krylsonem, który poleciał w przestrzeń kosmiczną i oby tam już na zawsze został. Czułem jak Piotroza ucieka ze mnie, niczym dzieci z przebitego kondoma. Tarcze oraz wnikliwa analiza starcia były wyczerpujące, dodatkowo musiałem wzmocnić maczetę, co pochłonęło mnóstwo energii. Byłem szczęśliwy, że ta przykra saga skończyła się sukcesem Apsydy.