Elfy

Elfy, jak każda rasa, różnią się od siebie wyglądem, nie są to jednak różnice mocno rzucające się w oczy. Na Kontynencie można spotkać obecnie dwie nacje elfów różniące się od siebie karnacją skóry, kolorem włosów czy oczu.

Przeciętny elf jest niższy i drobniejszy od człowieka. Mężczyźni nie przekraczają 170 cm wzrostu, kobiety rzadko kiedy 160 cm. Drobna budowa ciała, szczupła, długie kończyny ze zręcznymi palcami. Ich skóra jest niezwykle delikatna, podatna na zranienia i urazy szczególnie w młodym wieku. Kości znacznie lżejsze od ludzkich, mimo to twarde i elastyczne. Rzadko ma się do czynienia ze złamaniami wśród tego ludu. Twarz drobna, z kształtu przypominająca migdał, z wyraźnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi, drobne nosy, niezbyt wydatne usta. Oczy niezwykle duże jak na rasę o mniejszych rozmiarach, przypominające owal. Tęczówki najczęściej spotykane w intensywnej zieleni lub błękicie. Z biegiem lat nabierają wewnętrznego blasku i przechodzą w szarą lub srebrną barwę. Kolor ich skóry zależy od rejonu, z którego się wywodzą. Większość elfów ma karnację jasną przechodzącą w bladą. Czasem można znaleźć przedstawicieli tej rasy z ciemniejszą, złotawą lub wręcz ciemną skórą. Wyjątkiem są Morskie Łzy, które wszystkie charakteryzują się niezwykle bladą skórą. Włosy zwykle długie, zadbane i nieznacznie połyskujące w odcieniach od złocistego blond (rzadko) aż po kruczą czerń. Z wiekiem włosy większości elfów stają się srebrne. Morskie Łzy od najmłodszych lat charakteryzują się niezwykłą białą, słomianą lub platynową barwą włosów.

Każdy elf jest zręczny, porusza się z naturalną gracją, oszczędnie. Dzięki codziennym ćwiczeniom kultywowanym przez tę rasę oraz obowiązkowej służbie wojskowej zawsze zachowują kondycję fizyczną. Większość z nich, szczególnie zawodowi żołnierze, mogą pochwalić się porządną muskulaturą, nie jest jednak tak widoczna jak u ludzi ze wzglądu na inną budowę ciała. Dzięki surowej dyscyplinie i naturalnej dla elfów wstrzemięźliwości, nie sposób znaleźć wśród nich osoby otyłe.

Proces dojrzewania u elfów odbywa się trochę wolniej niż u ludzi. Dojrzałość ciała elfy osiągają w wieku 30-35 lat i przez wiele setek zostają w tym kształcie. Pierwsze oznaki starzenia ukazują się w około 450 roku życia. Początkowo włosy tracą pierwotną barwę i zaczynają siwieć. W następnych latach włosy przechodzą w intensywne srebrzystą połyskującą barwę. Oczy również zmieniają swój kolor przechodząc w szary lub srebrny kolor, gorejące wewnętrznym blaskiem. Samo ciało nie przechodzi znaczących zmian, przybywa głównie zmarszczek i bruzd; ciało elfa aż do końca zachowuje swoją gibkość i zręczność. U elfów nie obserwuje się starczego zniedołężnienia, jeśli takie się pojawia jest efektem ran i innych uszczerbków na zdrowiu. Dojrzałość płciowa zarówno u kobiet jak i mężczyzn pojawia się około pięćdziesiątego roku życia i zanika po osiągnięciu czterystu lat. Nieliczne wyjątki zawsze były ciężkie i często kończą się utratą dziecka, a nierzadko też matki.

* Tabela: Wiek ludzi, a wiek elfów

Elfy są odporne na większość naturalnych chorób, mimo to jak każdy śmiertelnik mogą umrzeć od trucizn czy różnego rodzaju zakażeń. Fakt, że są długowieczne nie znaczy, że są nieśmiertelne. Krwawią i umierają od ran jak każdy i mimo szybszej regeneracji niż u ludzi są od nich znacznie bardziej podatni na rany.