Na krańcu świata

Do edycji! Chronologicznie po DzK.

### I

Przybyli od południa, jadąc ubitym traktem przez trawiaste równiny. Ko-Matoranin Kerhi podróżował razem z Akarysem, młodym Toa Lodu.

Daleko na północy leżała Puszcza Haok, do której zmierzali. Pozostało do niej niespełna kilka dni jazdy traktem Wielkiego Ducha, a następnym przystankiem było niepozorne Koro zwane Brodem Veru.

Kerhi skierował wzrok w górę, widząc kilka leniwie płynących po niebie chmur. Przez cały poranek było słonecznie, a ciepło było chwilowo przerywane przez porywy wiatru.

Dwóch jeźdźców zatrzymało Graaki, czworonożne rahi powszechnie używanych w krainach Protektoratu Toa. Wierzchowce zaczęły skubać trawę.

Kerhi podjechał do drogowskazu, widząc kartkę pergaminu przybite do drewnianego słupa. Złapał za łopoczący na wietrze kawałek pergaminu i zaczął czytać.

*Zrabowany wóz*
 Napadnięto na handlarza w zagajniku nieopodal Brodu Veru. Ukradziona została cała zawartość wozu. Po więcej informacji proszę udać się do długiego domostwa na zachód od jeziora. Dziękuję za wszelką pomoc

Akarys podjechał do niego.

- Co to jest? – mężczyzna wskazał na pieczęć u spodu kartki, przedstawiającą Kanohi Hau.
- Maska symbolizuje Toa – stwierdził Kerhi, przyglądając się bliżej. – Kiedyś na ziemiach Protektoratu było ich niewielu, więc wędrowali z wioski do wioski, szukając zleceń zapieczętowanych tym znakiem. Nie spodziewałem się, że jeszcze zobaczę coś takiego – rzekł.

Spięli Graaki do kłusa, kierując się do Koro. Dźwięk przemieszczania ich wierzchowców był przerywany jedynie przez skrzeki ptaków Kahu.

- Chcesz to sprawdzić? - zapytał się Kerhi. Użycie starodawnej pieczęci zaintrygowało go.

- Ty mi powiedz – rzucił leniwie Akarys. - Sądziłem, że chcemy jak najszybciej dotrzeć do puszczy. Poza tym myślałem, że takimi rzeczami zajmują się miejscowi Toa? - zapytał.

- Tak, zwykle tak powinno być. Pomimo tego ktoś szuka pomocy spoza wioski. Może te Koro straciło swojego Toa – rzekł. To był jeden z możliwych scenariuszy. A jednak gdy skierował wzrok na niebo, ujrzał na nim dwie gwiazdy opiekuńcze. Jedna z nich, biała, z pewnością należała do Akarysa. Ale była też druga, ciemniejsza. Ko-Matoranin zmarszczył brwi.

Przez następne kilka chwil jechali wśród równin, które przeszły w niewielkie wzgórze, gdzieniegdzie pokryte krzewami i kępami drzew. Wkrótce na horyzoncie zobaczyli zarys Koro.

Małe, gliniane chatki typowe dla Matorańskich siedlisk wyrosły za wzgórzem. Na oko było ich kilkanaście, razem z jednym większym budynkiem, które było zapewne siedzibą Turagi. Z wysokiego domostwa unosiła się smużka dymu. Koło wioski płynęła leniwie rzeka, która przecięła trakt.

Po dotarciu do wioski dwaj podróżnicy zaczęli rozglądać się za miejscem, gdzie można było zostawić wierzchowce. W zasięgu wzroku nie było jednak widać żadnej stajni.

Kilku Matoran przerwało swoje czynności, by przyjrzeć się przybyszom. Chłopak czuł na sobie kilka ciekawskich spojrzeń.

Wśród mieszkańców Brodu Veru Kerhi zauważył sporo Matoran plemienia Wody i Kamienia. Było też kilku mieszkańców w pomarańczowo-białym pancerzu. Oprócz Ga-Matoranek osadnicy wyglądali na przypadkową zbieraninę z kilku innych wiosek.

Kerhi zeskoczył z wierzchowca i ujął go za uzdę. Akarys zrobił to samo. Podeszli do drewnianego słupa i przywiązali do niego Graaki. Niedaleko nich znajdowało się ubite klepisko, które robiło za skwer wioski. Cuchnęło tu nieco stęchlizną.

- Kupmy prowiant i zapytajmy o te ogłoszenie – rzucił niecierpliwie Toa Lodu.

*Zachód od jeziora…* Ko-Matoranin widział jedynie rzekę. Akarys zauważył, jak rozglądał się po okolicy i wskazał w stronę pól zboża na północy, gdzie mieściło się więcej chatek. Ruszyli w tamtą stronę.

Jezioro, które ukazało się im chwilę później, było niewielką pozostałością meandrującej rzeki. Przy złocistych polach zboża trudziło się kilku Matoran Kamienia.

Dom stojący niedaleko jeziora wielkością dorównywał siedzibie Turagi. Był szeroki i wysoki, z kamienno-drewnianymi ścianami i dachem ze strzechy. Kerhi otworzył drzwi i wkroczył do środka.

Pomieszczenie, w którym się znaleźli było przedpokojem większego magazynu. Na klepisku stało kilka kufrów i skrzyń. Ko-Matoranin rozglądnął się wokół siebie. Po lewej stronie widział wejście do zaciemnionego, obszernego pomieszczenia z towarami, z prawej zamknięte, drewniane drzwi. W pokoju pojawił się krępy Su-Matoranin.

- Toa – wydukał, patrząc na wysokiego mężczyznę. - W czym mogę wam pomóc?

- Ktoś wystawił ogłoszenie na drodze. Ja i Akarys akurat przejeżdżaliśmy, możemy zaoferować pomoc - oznajmił Kerhi.

- Ogłoszenie? - Matoranin Plazmy na chwilę zamarł. - A, tak, na wóz Hetli napadnięto – zasmucił się.

- Możemy z nią porozmawiać? - zapytał Kerhi.

- Hetli musi odpocząć. Bandyci uderzyli ją w tył głowy – Matoranin Plazmy zagrodził im drzwi. - Biedna dziewczyna. Na szczęście nasz Toa już się tym zajmuje. Przepraszam was za to nieporozumienie, ktoś powinien zdjąć te ogłoszenie. Możecie ruszać w dalszą drogę.

Kerhi stał przez chwilę nieruchomo, obserwując magazyniera, który rozkładał ręce.

- Skoro tak, to nic tu po nas – mruknął Akarys. Kerhi zmarszczył brwi.

Dwaj towarzysze opuścili dom.

- I co o tym sądzisz? - zapytał Ko-Matoranin.

- Zrabowali wóz, ale ktoś już się tym zajmuje. Możemy już opuścić tę dziurę? - rzucił wojownik.

- Coś mi tu nie pasuje – mruknął Kerhi. Miał wrażenie, że napotkany w magazynie Su-Matoranin nie był z nimi do końca szczery. - Zanim wyruszymy, spytajmy jeszcze Turagę.

- Jak chcesz – Akarys machnął ręką od niechcenia.

- Chatka Turagi jest tam – Kerhi wskazał na wysoką glinianą chatkę, która górowała nad resztą domostw w Brodzie. Ruszyli w stronę skweru, przechodząc obok rzeki.

Wnętrze domu Turagi było ciemne, ascetyczne i pachniało dymem.

W oczy od razu rzucił mu się starzec w rdzawo-pomarańczowych szatach, stojący tyłem do przybyszów.

Starszy ogrzewał się przy wysokim ognisku, które paliło w głębi glinianej chatki. Kerhi pobieżnie rzucił okiem na pergamin i posążki umieszczone na biurku, po czym ruszył ku Turadze razem z Akarysem.

Turaga Plazmy odwrócił się, ukazując pomarańczową, szlachetną Hunę. Matoranin Lodu ukłonił się lekko, jak wymagał zwyczaj.

- Nieczęsto widzę tu wędrowców z odległego Ko-Wahi. Co was sprowadza do Brodu? - zaczął.

- Przejeżdżaliśmy obok wioski i widzieliśmy ogłoszenie – odparł Akarys. - Potrzebujecie pomocy z rabusiami?

Turaga Plazmy patrzył przez chwilę na Akarysa.

- Deven już się tym zajmuje. Sądzę, że nasz Toa nie będzie potrzebował pomocy.

*Druga gwiazda*. Kerhi słyszał wystarczająco wiele. Podziękowali Turadze i razem z towarzyszem opuścili zadymione pomieszczenie.

- Zadowolony? - rzucił biały Toa, krzyżując ręce.

- Nie podobało mi się, jak szybko ten Turaga nas zbył – oznajmił Kerhi. Akarys wzruszył ramionami. - Dzieje się tu coś dziwnego.

- Według prawa Protektoratu władzę w wiosce sprawuje Turaga. Nie chce tu nas, nie możemy z tym nic zrobić – stwierdził mężczyzna.

- Tak, ale…. - Matoranin stał przez chwilę, patrząc na Toa Lodu. Akarys nie był owiany legendą jak Verlys czy Ikovel. Nie był pierwszym obrońcą Ko-Matoran jak Ihorri. Według Kerhiego nad Akarysem od początku ciążyła jakaś klątwa. Nie przemienił się z Matoranina w Toa jak każdy, zamiast tego znaleziono go na jakiejś plaży, twierdzącego, że zstąpił z nieba. Nie chciał mieć do czynienia ze zwyczajami panującymi na ich ziemiach. Miał reputację leniwego, a Kerhi nie mógł się nie zgodzić. Nie ćwiczył pod okiem starszego Toa i migał się od obowiązków. Czasami Ko-Matoranin zastanawiał się, czy gdyby nie wyciągnął Akarysa spod drzewa, Toa spałby tam po dziś dzień.

- Kupmy prowiant i wynośmy się stąd – rzucił mężczyzna.

Wrócili na skwer, mijając opuszczone stragany. Kilku Matoran posłało im apatyczne spojrzenia, które zaniepokoiły chłopaka.

Suchary i suszone owoce kupili u ponurego, Onu-Matorańskiego handlarza. Przyjął widgety i mruknął im kilka słów o jego starej wiosce, z której otrzymał niepokojące wieści. Kerhi rozważył udanie się do Onu-Koro w niedalekiej przyszłości.

Po zakupie żywności dwaj towarzysze osiodłali Graaki i udali się na wschód traktem Wielkiego Ducha. Droga wśród traw mijała im w ciszy. Akarys wyglądał na rozdrażnionego. Cały czas rozglądał się wśród wzgórz, jakby czegoś szukał. Kerhi za to czuł się ponuro, zostawiając Bród Veru za sobą.

*Może następnym razem* – powiedział do siebie w duchu.

Po pewnym czasie na drodze napotkali wysoki, kamienny budynek z drewnianym dachem. Oberża była usytuowana niedaleko niewielkiego stawu.

- To pewnie jedyna karczma w obrębie wielu kio. Możemy zatrzymać się na coś do picia – zaproponował Akarys. Kerhi się nie sprzeciwiał.

Oddali wierzchowce Matoraninowi Kamienia i wkroczyli do środka. Wnętrze tawerny było oświetlone woskowy świecami, przez co sprawiało przytulne wrażenie przez cały dzień. Przy stołach siedzieli Matoranie, grający w karty i pijący lokalne zbożowe trunki. Uwagę Kerhiego zwrócił Toa w brązowej zbroi, który siedział w rogu, pijąc w towarzystwie kilku wieśniaków. Pachniało tu prostym, Matorańskim jadłem.

- Deven. To chyba on – Kerhi kiwnął głową w stronę mężczyzny.

- Prawdopodobnie – odparł Akarys.

Toa Lodu zamówił im napoje, a Ko-Matoranin znalazł miejsce przy stole. Usiedli razem, otwierając coś, co wyglądało jak purpurowe wino. Było kwaśne i rozwodnione.

- Dalej rozmyślasz o tej przepowiedni? - zaczął Akarys.

- O ciemności, która zstąpi na Ikoar? Niezbyt. Przepowiednie bywają kapryśne – odparł chłopak. W rzeczywistości myślał o niej zdecydowanie za dużo, lecz nie chciał się do tego przyznawać. Nagle usłyszał śmiech dochodzący z rogu oberży. Odwrócił się. Toa Kamienia razem z towarzyszami patrzyli przez chwilę w Akarysa. Po chwili odwrócili się.

Toa Lodu zmarkotniał. Przez kilka chwil wpatrywał się martwym wzrokiem w róg. Po chwili wstał i ruszył w stronę mężczyzny w brązowej zbroi.

Akarys powiedział mu coś, wskutek czego Toa Kamienia spoważniał. Powiedział coś i kontynuował picie. Towarzysz Kerhiego wrócił do stołu.

- O co chodziło? - zapytał chłopak.

- Temu Toa nie spodobało się, że wtrącamy się w nie swoje sprawy – rzucił Akarys. Dokończył wino kilkoma haustami i otarł Kanohi dłonią. - Zmieniłem zdanie. Wracamy do Brodu.

Kerhi szybko dokończył swój trunek i przygotował się do wyjścia. Dwójka towarzyszy szybko przygotowała Graaki i ruszyła w drogę powrotną do Koro. Było południe, a Akarys chciał zbadać sprawę przed zmrokiem.

Gdy znaleźli się kilka kio od karczmy, Kerhi zauważył jeźdźca, który zbliżał się do nich galopem od strony oberży. Rozpoznał Toa Kamienia z karczmy. Zatrzymali się, pozwalając, by mężczyzna ich dogonił.

- Deven – odezwał się Ko-Matoranin.

- Nie jedźcie do tej wioski. Dobrze wam radzę – powiedział jeździec. - Jeśli to zrobicie, pożałujecie.

Deven zawrócił Graaka i pogalopował na wschód. Akarys prychnął.

- Chodźmy – rzucił Toa Lodu. Dwaj jeźdźcy ruszyli.