Polski Front Graniczny

**Polski Front Graniczny**(niemiecki: Polnischer Grenzstreifen, polski: polski pas graniczny) odnosi się do terytorium posiadanego przez Cesarstwo Niemieckie, które było nominalnie częścią Królestwa Polskiego. Obszar ten był celem większego wysiłku w celu przesiedlenia etnicznych Niemców w Europie Wschodniej. Nieudane polityki ostatecznie doprowadziły do ​​powolnego przywrócenia Frontierowi pasów do polskiej kontroli przez niemiecki rząd.

Okupacja podczas Weltkriegu

Królestwo Polskie powstało z rozpadającego się Imperium Rosyjskiego 5 listopada 1916 r, pod niemiecką ochroną. Przywrócenie dawnego państwa polskiego było częściowo legitymizacją niemieckiej okupacji wojskowej Europy Wschodniej. Dla Polaków cesarska armia niemiecka miała być wyzwolicielem, uwalniając ich od rosyjskiego ucisku, ale Niemcy mieli własne projekty w tym regionie.

W lipcu 1917 r. Niemieckie Naczelne Dowództwo pod dowództwem generała Ericha Ludendorffa wydało memorandum określające ich intencje. Niemcy miałyby "granicę" około 20 000 kilometrów kwadratowych z Polską, wypędzić istniejących polskich mieszkańców i przesiedlić teren z etnicznymi Niemcami. Polacy mieszkający w samych Niemczech lub na innych terenach okupowanych przez Niemcy mieli również być zachęcani do przeprowadzki do nowego Królestwa Polskiego. Polityka ta była znienawidzona w Polsce nie tylko z oczywistej przyczyny tzw. Wyzwolicieli, którzy przyłączali część swojego narodu, ale także dlatego, że zakaz na polskich robotnikach na "terenach administrowanych przez Niemcy" doprowadził do ogromnego wstrząsu w tradycyjnie splecionych gospodarkach.

Propaganda "Grenzmark"

Cesarstwo Niemieckie nie byłoby w stanie skupić się na pasach granicznych, aż do końca Weltkriegu w 1921 r. Sąsiednie Prusy Wschodnie wciąż podupadały na skutek napadu na Rosję w 1914 r., A liczne junkerskie majątki stały teraz w obliczu finansowej ruiny. Ludendorff, który w tym czasie był dyktatorem Niemiec, przebudował pierwotną koncepcję na jedną w celu wzmocnienia Prus Wschodnich.

Posługując się językiem, który przywołał wyidealizowane średniowieczne Niemcy - a mianowicie termin Grenzmark (niemiecki: Frontier March), odwołując się do Cesarstwa Karola Wielkiego - Ludendorff wezwał patriotycznych Niemców, by przenieśli się do Prus Zachodnich i Polskiego Frontu Granicznego. Skoncentrował się w szczególności na weteranach Weltkriega, którzy przeprowadzili się na scenę, przedstawiając ich jako awangardę chroniącą Imperium.

Rozczarowanie i koniec

Pomimo entuzjazmu, jaki rząd niemiecki próbował zaszczepić, migracja na wschód spadła znacznie poniżej oczekiwań. Powojenny boom gospodarczy w Nadrenii zmusił ludność niemiecką do zwrócenia się ku prosperującemu zachodowi. Junkers zostali porzuceni, teraz z jeszcze mniejszą siłą roboczą, z której mogliby czerpać, podczas gdy ci, którzy ruszyli na wschód, popadli w skrajne ubóstwo.Obraz zubożałych weteranów Weltkriega stał się przyczyną powstania imperium niemieckiego na początku lat dwudziestych.

Niepowodzenie programu Polskiego Frontu Granicznego pogłębiło korupcję związaną z programem Osthilfe, który doprowadził do Osthilfeskandal i końca junty Ludendorff. Brak funduszy i inwestycje w tym regionie sprawiły, że była to nieprzyjemna perspektywa przesiedlenia. Bez rolnictwa i przemysłu, które warto było utrzymać, Niemcy byli skłonni obniżyć straty. Do wyborów niemieckich w 1923 r, wszystkie powiązania administracyjne z pasami granicznymi zostały odcięte, a teren został spokojnie przekazany Królestwu Polskiemu. Gospodarcze więzi z Polską zostały zniszczone, a szersza integracja Europy Wschodniej z Mitteleuropą została cofnięta o kilka lat.