Emir Doruk

## Emir Doruk'un Hikayesi

Adım Emir DORUK, kış aylarının yağmurlu günlerinde dünyaya gelmişim, yağmurlu ve şiddetli rüzgar günleri gibi uğursuzun tekiyimdir aslında... çünkü doğmamdan 3 hafta sonra annem trafik kazasında hayatını kaybetti. Demiştim uğursuzun tekiyim :/. Çocukluğumla alakalı pek bir şey hatırladığımı söyleyemem. Tek hatırladığım şey babamın, annemin ölümünden sonra hiç gülmemiş olmasıydı... Sanırım o da benim uğursuz olduğumu düşünüyordu. O anlatmasa da benim anladığım kadarı ile annem öldükten sonra içkiye başlamış zamanla alkolik olmuştu. Çoğu zaman işlerimi ve aktivitelerimi babamdan veya yakın arkadaşımlardan yardım almadan yapıyordum. Babamın kötü birisi olduğunu düşünmüyorum ama diğer babalar gibi değildi. Yine de onu çok seviyordum... Zamanla büyüdüm, ortaokul dönemlerimin iyi geçtiğini söyleyemem. Herkesin çocukları ile ilgilenen annesi ve babası vardı. Annesi ve babası olmasa bile yakın arkadaşları ve sevdikleri vardı... Babamın alkolik olduğunu duyan çoğu kişi ailesinin uyarısı ile bana yaklaşmıyorlardı bile. Asosyal ve yalnız ortaokul zamanından sonra artık lise gelmişti. Lise harika başlamıştı, kurduğum yakın dostluklar, güzel bir kız ve atletizm... Her şey olabildiğinden güzel ilerliyordu fakat ergen olduğum için yavaş yavaş babamdan kopuyordum. Atletizm ile alakalı gelecekte çok güzel kurduğum planlarım ve hayallerim vardı. Emma ve yakın arkadaşlarım her zaman her konu da yanımdaydılar... Haftasonları harçlığımı çıkarmak için bir markette kasiyer olarak çalışıyor, haftaiçileri de spora yoğunlaşıyordum. Emma izleyici koltuğundan bana büyük destek veriyordu ama bana en çok yakın olarak hissettiğim babamın bir hastalığı olduğundan şüphe ediyordum. Nedense babamın her yanına gittiğimde aniden çekmecelere bir şeyler sıkıştırmaya çalışıyordu. Bir gün düştüğüm şüphe içerisinde ki psikolojime dayanarak odasına gizlice girip çekmeceleri karıştırdığım da bir kaç tane ismi belirsiz ilaç gördüm... İnternete ilaçların isimlerini yazdığımda karaciğerle ilgili hastalıklardan ötürü içilen ilaçlardan olduğunu fark edince bunu babama paylaştım. Babam ise acılı gözyaşları içerisinde siroz olduğunu söyledi. Bu durum beni çok üzdü ama ciddiyetini bildiğimi söyleyemem. Babamın bir gün hastaneye kaldırılmasıyla her şey hızlı bir şekilde değişti. Babamın başında her gün düzenli olarak beklemeye başladım. Ona destek ve moral veriyordum. Okula gitmeyi bıraktım andan itibaren babamın başında Tanrıya dua ediyordum... Ergenliğim de ufak ufak kopmalar olduysa da bana en yakın olan tek kişiydi, ölemezdi. Arkadaşlarım beni mutlu etmeye çalışsalar da başarılı olamadılar. Babam on dördüncü yaş günümden iki hafta sonra öldü... Onun ölmesiyle beraber beni yetimhaneye aldılar. Psikolojik olarak çöküntüdeydim ve ne yapacağımı bilmiyordum, babam ölmüş yetim olmuştum ve kimsem yoktu... Yetimhaneye gitmemle beraber okulum, arkadaşlarım, her şeyim değişmişti. Yetimhane aynı zamanda hakkında planlar ve hayaller kurduğum sporla uzaklaşmama sebep oldu... Bir gün canıma tak etti ve kaçmayı denedim, başardım. Yetimhaneden tüm hızımla koşarak eski okuluma doğru yol aldım. Gittiğimde karşılaştığım manzara acı vericiydi; Emma başka bir erkekle el ele tutuşuyor ve eski dostlarım da onla beraber benimle sohbet ettikleri gibi sohbet ediyolardı... Beni sevdiklerini sanıyordum ama yanılmışım. Her şeyi anladığımda en iyisinin dönmek olduğunu düşündüm. Artık hayata küsmüş, her şeyin bir anda değişmesine yavaş yavaş alışan biri haline gelmiştim. Yetimhaneye geri döndüğümden bir kaç hafta sonra müdürün beni odasına çağırmasıyla yine bir şeyler değişti. Odanın kapısını açmamla birlikte karşımda üç yıldır görmediğim teyzem ve eniştem vardı. Bir süre sonra onların beni alma ihtimalini aklımdan silip atmıştım ama buradaydılar ve beni almaya gelmişlerdi... Beni almalarıyla birlikte sahil kıyısındaki eski evlerine götürdüler. Buraya önceden geldiğimi hatırlamıyorum; genellikle onlar bizim evimize gelirler ve kalırlardı. İlk bir ay son zamanlara göre harika ilerliyordu ve bu duruma pek alışık olduğumu söyleyemem :)... Eniştem ile çok iyi anlaşıyordum. Ara sıra barbekü yapıyor ve sporla alakalı konuşuyorduk. Teyzemin bana bilmediğim bir soğukluğu vardı ama sorun etmedim zamanla geçerdi veya öyle zannediyordum... Evin en yakınındaki kasabadaydı yeni okulum, yürüyerek gitmesi birkaç saati buluyordu ama sıkıntı değildi. İlk üç ay servisle gittim. Herkesle anlaşamasam da bir grup ile yakınlık kurmayı başardım. Ara sıra eve geç saatlerde gidiyor grupla birlikte kasaba da takılıyordum. Bir zaman sonra teyzemin soğukluğu enişteme de yansımaya başladı. Artık eskisi gibi sohbet edemiyor eğlenemiyorduk... Bu soğukluk büyümeye başladı; artık kendileriyle aynı masaya oturmamı ve yemek yememi istemiyor gibi tavır almaya başladılar. Kendi yemeğimi yapmam bana sıkıtı değildi fakat bu soğukluk benim için büyük bir sıkıntı demekti... Susmayı tercih ettim.(her zaman yaptığım gibi) İki ayın sonunda servisi iptal etmeye karar verdim çünkü farkettim ki servis parasını bile isterken bana dudak büküyorlardı... Bir kaç saat kasabaya yürüyor ve çoğunlukla derse geç kalıyordum, bir kaç acımasız öğretmen beni azarlayıp sınıf içerisinde alay konusu haline getirmişti. Bu da bazı kişileri mutlu ediyor, ellerine dalga geçmek için malzeme veriyordu... Artık evde stres atmak için bir araç haline gelmeye başladım ve kendim için her zaman en mantıklı şeyi yaptım, kaçtım... Gece yarısı kıyafetlerimi ve kişisel eşyalarımı bir çantaya sıkıştırdım ve gizlice evden kaçtım... Yakınlarda tek bildiğim yer okulumun olduğu Şehir merkezi. Şehire doğru hızlı adımlarla yürümeye başladım...