Solis Bluebird

## Historia

Kiedy pożądanie i chciwość kontrolują człowieka jego ochrona przed pokusami jest praktycznie znikoma. Tak było i w tym przypadku – nieziemsko piękna i obrzydliwie bogata Ebony Calarook łaknęła jeszcze więcej od życia, a jej pragnienie było tak wielkie, że zwróciło uwagę samego Roxiona. Oddała mu swoją duszę w zamian za dreszczyk emocji i wpływy, a warunek był jasny – dopóki żyje, będą nawiedzać ją różne „przygody”. Pakty z nadnaturalnymi istotami jednak nie są, aż tak przejrzyste dla naiwnych ludzi. Liczne kruczki wywołały lawinę niecodziennych zdarzeń w życiu Ebony, jednym z nich był ognisty romans ze stajennym jej ukochanego ojca. Nie byłoby w tym nic nadnaturalnego gdyby mężczyzna nie zostałby opętany przez jednego z podwładnych Roxiona w chwili uniesień, a owoc tego zbliżenia nie wykiełkowałby w niespodziewanie krótkim jak dla ludzi czasie. Dziewczynka, którą urodziła była wynaturzeniem, nie dało się ukryć całkowicie złotych oczu, a kruczoczarne włosy nie zdołały zamaskować szpiczastych rogów. Matka wyparła się jej jak tylko doszła do siebie i uwierzyła, że to co widzi to nie majaki po ciężkim porodzie. Oskarżyła boga o niedotrzymanie umowy i narażenie jej życia, żeby ze sprytem wykręcić się z coraz to gorszych zrzucanych na nią zdarzeń, jednak sama ściągnęła na siebie zgubę. Gniew Roxiona zmusił ją do opuszczenia wygodnego i dostojnego życia jakie prowadziła, tułała się od wioski do wioski chowając w lasach i mokradłach, aby słuch po niej zaginął. Dziewczyna została oddana pod opiekę ciekawskim magom z Uniwersytetu Błękitnego Świtu w mieście Bearview (w Audrockii) i nadali jej imię Solis z uwagi na niezwykłą „słoneczną” bliznę na żebrach. Rosła prawidłowo jak każde ludzkie dziecko, a wraz z nią coraz dłuższy ogon.

Jej umiejętności magiczne zostały wykryte gdy miała 4 lata, gdy niemal podpaliła cały budynek uczelni. Od tamtej pory poza zapewnieniem sobie bezpieczeństwa magowie zaczęli sprawdzać granice jej zdolności. Przyswajała wiedzę z niesamowitą prędkością, nie było dla niej łamigłówki nie do rozwiązania, a jej ciekawość świata wzbudzała podziw.. ale tylko w murach uniwersytetu. Poza nimi była dziwolągiem, potworem, którym straszy się dzieci, idealną osobą do zrzucania winy o wszystkie nieszczęścia tego świata. Została odrzucona przez swoich rówieśników, gdy tylko dorosła do ogólnych wykładów, a przez to zaczęła szukać sposobu na ukrycie coraz bardziej widocznych nadnaturalnych dodatków, żeby normalnie funkcjonować w społeczeństwie. W złości na swoją odmienność chciała odciąć i spiłować rogi, jednak ból, który przy tym towarzyszył bardzo szybko zmienił jej zdanie, postanowiła je ukryć wśród wymyślnego upięcia, które dopracowała do perfekcji. Ogon kryła wśród fałd długich sukni i nie pozwalała obcej osobie do siebie podejść za blisko. Pochłaniała ją nauka iluzji i żywiołów, którymi mogłaby się bronić w razie fizycznych ataków na zajęciach. Potrafiła utrzymać lekką zmianę oczu, aby wyglądały jak ludzkie, a więc białka w końcu byłby białe, a tęczówki nabrały turkusowej barwy z lekkimi prześwitami złota.

Przetrwała wiek młodzieńczy jako odrzutek i oddała się studiowaniu wiedzy tajemnej. Do jej badań nad energią dołączył pewien elf - Keiran Heimyar, który z biegiem czasu stał się jej jedynym przyjacielem i powiernikiem. Przyznała się mu do swojego niecodziennego pochodzenia i dziwnej pustki niewiedzy jakie za sobą niesie. Niewiedza o swoich rodzicach, a tym bardziej o jego nadnaturalnych aspektach skłoniła elfa do obietnicy pomocy w poszukiwaniach. Przez wiele lat nie mieli żadnych postępów, przełomem okazała się plotka krążąca po mieście jakoby widziano mężczyzn wodzonych przez błędne ogniki do Mrocznego Lasu. Solis razem ze swoim przyjacielem udali się na niebezpieczne tereny odkrywając prowizoryczny ołtarz poświęcony Roxionowi, a na nim ciała zaginionych, które nosiły na sobie znamiona gwałtu i magicznego przymusu, a na ich twarzach została wypalona czarna 8-ramienna gwiazda w małym słońcu. Drążąc dalej swoimi diabelskimi zmysłami wyczuła dziwną wspólną nić z tym miejscem jak i samym znakiem zostawionym na pustych skorupach. Przez kolejne miesiące tropiła dziwne morderstwa ofiarne, sprawdzając ciała, pozostawione poszlaki i wszelkie wskazówki, które coraz bardziej wskazywały na jej powiązanie z brutalnymi rytuałami, ale dalej nie przybliżały jej do rozwiązania śledztwa.

Keiran podejrzewał, że to właśnie więzy rodzinne wywołują to wrażenie motywując do szerszych poszukiwań. Pewnego burzliwego dnia Solis została obudzona wiadomością o śmierci swojego elfiego przyjaciela. Przez swoją nieuwagę i zbytnie przywiązanie sam został zwabiony przez błędny ognik do ołtarza i złożony w ofierze bogu Podświata. Musiała zobaczyć ciało, inaczej nie uwierzyłaby, że to jest możliwe. Jego pierzasty przyjaciel zgubił niebieskie lotki, które spadły na jeszcze ciepłe zwłoki, w amoku pozbierała je wszystkie na pamiątkę i przysięgła zemstę na tym, który doprowadził do jego odejścia. Dzięki naukom uzyskanym na uniwersytecie szybko powstrzymała targające nią emocje, żeby nie wybuchnąć dziką magią niszcząc wszystko wokół. Zadbała o godny pochówek Keirana, a szukając głębszego ukojenia obiecała posprzątać jego komnaty. Znalazła tam niedokończony list na biurku zaadresowany.. do niej samej.