Atlantis

**Atlantis** – stolica Planety Woda, świata stworzonego przez Zakon Amfibia.

Było to podwodne miasto znajdujące się pod wyspą Saint Constantin. Zostało zbudowane na naturalnej platformie, na której stała wyspa.

Atlantis było podzielone na cztery kwadratowe segmenty: na północy, zachodzie i wschodzie większe, na południu mniejsze. Było zasilane przez energię z paneli słonecznych zamontowanych w kraterze wulkanu znajdującego się na Saint Constantin.

Główne wejście do Atlantis mieściło się na korytarzu ośrodka badawczego koncernu Oceania – za stalowymi drzwiami z napisem "Nie wchodzić! Prąd wysokiego napięcia.", które otwierały się specjalnym kluczem, był wąski chodnik prowadzący do następnych drzwi, a dalej prosty, jaskrawo oświetlony tunel. Tunelem dochodziło się do niedużego peronu, skąd elektryczną kolejką 2-3 minuty jechało się na peron, gdzie drzwi oślepiająco błyszczące polerowaną miedzią prowadziły do Atlantis. Za drzwiami były prowadzące do szatni drzwi z wiszącą tabliczką z wizerunkiem krótkiej szpady albo kordzika. Szatnia przeznaczona była dla członków Zakonu, którzy ze względu na rodzaj wykonywanych zajęć musieli przebywać na powierzchni. Dalej korytarz prowadził do szerokiej platformy wykutej w sakle, gdzie rząd około dwudziestu metalowych wind o udźwigu dwóch ton każda zjeżdżały do Atlantis. Jazda windą zajmowała około półtorej minuty, gdy pokonywało się około 50-60 metrów szybu. Windy prowadziły do sektora Centrum – olbrzymiej jaskini zalanej jaskrawym światłem elektrycznym. Na środku znajdował się suchy dok, gdzie montowano nowe łodzie podwodne. W Centrum znajdowały się też wszystkie systemy podtrzymywania życia, elektrownia, centralna dyspozytornia, stacja wentylacyjna, stacja odsalania wody, przepompownia oraz główne laboratorium departamentu Mózg. Po sklepieniu biegły rury zbiegające się pośrodku, gdzie było wyjście kolektora, którym gazy przemysłowe i dym były wyprowadzane do wnętrza wulkanu (oficjalnie ogłoszono, że wulkan się przebudził, aby ludzie nie zaczęli nabierać podejrzeń). Centralna dyspozytornia była dość dużym pomieszczeniem, którego ściany zajmowały metalowe szafy, rozmaite agregaty i schematy z migającymi lampkami. Tylko środek sali był jaskrawo oświetlony, jej najdalszy koniec tonął w ciemności i również pobłyskiwały tam różnokolorowe światełka będące lampkami awaryjnymi systemu wentylacji, zaopatrzenia w wodę, linii energetycznych i innych.

Gotowe łodzie transportowano kanałem do sektora Północ należącego do departamentu Ręce. Znajdował się tam port. Była to jaskinia wielkości mniej więcej Placu Czerwonego. Prawie całą przestrzeń wypełniała woda, jedynie dookoła zbiornika ciągnął się betonowy pomost, na którym tu i ówdzie wznosiły się dźwigi. Do brzegów basenu były przycumowane łodzie podwodne, jedna przy drugiej, ciasno, jak sardynki w puszcze. Z doku tunelem łodzie wypływały na zewnątrz, gdzie pod wodą w skale znajdowała się dwuskrzydłowa stalowa nitowana brama, przez którą dało się opuścić Atlantis. Brama była okrągła i miała średnicę około dziesięciu metrów.

Obok portu stał się kwadratowy budynek pełniący rolę izolatki dla przestępców i jeńców. Było to ciasne pomieszczenie o jednolicie szarych ścianach. Na podłodze znajdowała się pokrywa rury odpływowej o średnicy około 60 centymetrów (dwóch shaku), a na ścianie mniejsze koło będące wizjerem dla strażników. Na drugiej ścianie były cztery żelazne pierścienie, gdzie w razie potrzeby przykuwano jeńców. W ścianie były ukryte automatyczne prostokątne drzwi, które wsuwały się w głąb i odjeżdżały na bok. Drzwi bardzo szczelnie przylegały do ściany i zamknięte były niewidoczne. Pod okienkiem była wysuwana półeczka, na której podawano jeńcom jedzenie – na tekturowym talerzy kawałek mięsa i pajda chleba, do tego kawa w tekturowym kubku. Po jedzeniu naczynia należało wyrzucić do rury odpływowej. Po obróceniu tarczy rury odpływowej pokrywa się odsuwała. Na dole w odległości pół metra zaczynała się woda. Sama rura była około dwa razy szersza niż otwór. W luku podłogowym był przycisk, którego naciśnięcie sprawiało, że woda w rurze zaczynała się kłębić i kotłować, po czym z rykiem znikała gdzieś w dole. Zdaniem Napoleona z izolatki nie dało się uciec, lecz jednak Masie się udało. Przestępców w Atlantis nie było, ale w październiku 1903 roku w izolatce trzymano dwóch jeńców z "Lancastera" zanim mężczyźni przystali do Zakonu. Później w izolatce trzymano także Masę.

Z sektora Centrum szeroka ulica Wschodnia, jaskrawo oświetlona ażurowymi latarniami i wysadzana drzewami w donicach prowadziła do sektora Wschód – dzielnicy mieszkaniowej. Była to osada położona pod szklaną kopułą wysokości jakichś dwudziestu metrów, gdzie nad głową błękitniała woda i pływały ryby. W dzielnicy stały schludne budynki wyposażone w najnowszy sprzęt gospodarstwa domowego. Wyglądały jak domki dla lalek. Zazwyczaj w dzień elektryczność nie była tu potrzebna, bo wystarczało prześwitujące przez wodę światło słoneczne, ale gdy było pochmurno, zapalano latarnie. Nocą nad sektorem zamykano szczelny mechaniczny ekran, gdyż na powierzchni morza dałoby się dostrzec sączące się z dołu światło elektryczne. Kopuła sektora Wschód była prawie czterdzieści metrów poniżej poziomu morza. Gdy zamykał się czarny ekran, palące się na nim lampy układały się w gwiazdozbiory.

Dach Atlantis był wykonany z grubego szkła.

Miasto nigdy nie spało i pracowano tu na zmiany. Noc w Atlantis właściwie nie różniła się od dnia, bo pracy nie przerywano ani w montażowni, ani w porcie, ani w laboratoriach. tylko spacerowiczów na ulicach było mniej, a przy braku naturalnego światła słonecznego w zaułkach gęstniał mrok.

Ulica Zachodnia z sektora Centrum prowadziła do Sanssouci – dzielnicy rozrywki, gdzie bracia odpoczywali i oddawali się rozrywkom: była tu wspaniała restauracja, kinematograf, teatr amatorski i najlepszy na świecie dom publiczny. Był to polakierowany na czerwono budynek z wychodzącą z piany morskiej Afrodytą na szyldzie. W porównaniu z domem publicznym burdel z powierzchni Saint Constantin był żałosną spelunką. Na dół trafiały najśliczniejsze dziewczyny, które nie były członkiniami zakonu i nie miały prawa opuszczać granic sektora, ale w Atlantis żyły jak żony sułtana w haremie. Dzielnica Sanssouci była czymś w rodzaju pomniejszonej kopii Coney Island albo wystawy światowej – takie same dziwaczne pawilony i wymyślne pałace z pomalowanej sklejki, balustradki-poręcze-chorągiewki, różnokolorowe lampiony, mruczenie mechanicznych pianoli i słodkie zawodzenie gramofonów. Teren karnawałowej albo odpustowej zabawy, jednak bardzo umiarkowanej, spokojnej codziennej, bez krzyków i świątecznego gwaru. We francuskiego kawiarni, w niemieckiej pijalni piwa, w restauracji rybnej – wszędzie siedzieli klienci. Pod koniec października 1903 roku do burdelu w Atlantis przysłano niesamowitą Brazylijkę, do której podobno trzeba było się zapisywać.

Na południu miasta znajdowała się prywatna rezydencja Napa, magazyn krankitu oraz tajne laboratorium profesora Kranka. Sektor zajmowały tylko trzy budynki: duży prostokątny magazyn po środku, apartamenty Napoleona po lewej i apartamenty Kranka po prawej. Sektor Południe był jedynym miejscem, gdzie braciom nie wolno było wchodzić. Według plotek krążących między członkami Zakonu sektor Południe był pusty i nikogo tam nie było, a wszystko było zautomatyzowane. Wejście stanowiły zautomatyzowane zamykane drzwi, których strzegło trzech strażników z rewolwerami. Tylko oni w mieście nosili broń palną – colty kaliber 45. Pozostali strażnicy nosi paralizatory, które pomagały uspokoić pijanych i awanturujących się. Przejście za drzwiami prowadziło na dziedziniec, gdzie posadzono w czworobok dekoracyjne drzewa. Przy dziedzińcu stało troje drzwi: jedne do mieszkania i laboratorium Kranka, jedne do mieszkania Napoleona i większe do magazynu z krankitem. W magazynie na półkach trzymano około setki metalowych ogniotrwałych skrzyń z krankitem. Każda skrzynia miała wysuwane wieko, żeby można było zsypać proch. Gdy trzeba było uzbroić torpedy, jeden ze strażników wchodził do środka i na wózku wywoził skrzynię lub dwie. Każda skrzynia ważyła z 35-40 funtów.

W mieszkaniu Napoleona sklepienie było przezroczyste, po ścianach i podłodze ślizgały się błękitne, zielone, srebrne, perłowe oraz złote odblaski. Na podłodze leżały miękkie, różnokolorowe dywany. Na ścianach znajdowały się tapety w postaci map geograficznych (niewykluczone, że były to ciasno powieszone mapy). Ponadto w mieszkaniu stały globusy, stare lunety, przyrządy morskie, szable abordażowe, szafy z książkami. Znajdowała się tam również dyspozytornia, z której dzięki specjalnemu systemowi luster Napoleon mógł obserwować wszystko, co się dzieje w Atlantis, w tym: stocznię, Sanssouci, laboratoria oraz mieszkanie Kranka. Specjalna aparatura umożliwiała także słuchanie, co się dzieje w tych miejscach.

W gabinecie Napoleona sufit był przezroczysty, więc można było obserwować morskie życie. W pomieszczeniu nie było kryształowych żyrandoli ani złotych naczyń. Stały tam biurko oraz półki z teczkami i książkami. Na ścianach wisiały dwa portrety Napoleona I – wkładającego koronę cesarską i wyschniętego leżącego w trumnie. Obraz trumienny umocowany był na grubych stalowych drzwiczkach, za którymi była czerwona dźwignia – po jej pociągnięciu rozpoczynał się nieodwracalny proces rozhermetyzowania Atlantis. Był to środek bezpieczeństwa na wypadek, niespodziewanego ataku i pojawienia się groźby zajęcia miasta. Po pociągnięciu szklana kopuła nad miastem zaczęłaby się otwierać, rozległby się alarm nakazujący natychmiastowe udanie się do wind, a za dwadzieścia minut całe Atlantis zostałoby zalane. W przypadku zajęcia miasta Napoleon zostałby w swoim gabinecie, wypalił cygaro i wypił kieliszek wina z rocznika 1815.

W swoim laboratorium profesor Krank miał specjalne mieszkanie dla mordowanych dziewczynek. Ściany w mieszkaniu były z metalu polakierowanego na biało. Drzwi były zautomatyzowane i po naciśnięciu ściany w odpowiednim miejscu, cofały się na jakieś dwa cale i odjeżdżały na bok. Były tam sypialnia, salon, wykafelkowana łazienka z wanną w kształcie kwiatu lilii oraz wąski oszklony korytarz, skąd można było oglądać morskie życie. W jednej ze ścian ukryty był sejf, gdzie Krank trzymał wyniki swoich badań – po przekręceniu metalowej tarczy badania uległyby zniszczeniu. W sypialni Kranka na środku stało małe łóżko, przy ścianie półka, a na niej kilka złotowłosych lalek. Wszędzie stały wazony z liliami. Powietrze w mieszkaniu było dosłownie przesycone słodkim, natrętnym zapachem kwiatów, w sypialni zapach był tak intensywny, że trudno było oddychać.

W Atlantis obowiązywał system alarmów. Długi ciągły sygnał oznaczał fatalną dehermetyzację i rozpoczęcia procesu zatapiania, więc wszyscy powinni pędzić do wind. Dwukrotny sygnał oznaczał lokalną awarię, a trzykrotny atak wroga.

W mieście obowiązywała waluta "napoleondor", za którą można było zamówić dowolne rzeczy z powierzchni, nawet z Paryża czy Nowego Jorku. Napoleondorami płacono także w Sanssouci.

Chwilę po zniszczeniu "Cytryny 2" Fandorin zobaczył z góry kwitnące drzewa i klomby, błyszczące dachy, lśnienie niesamowitego światła. Był to sektor Wschód, który Erast Pietrowicz wziął za raj.

W październiku 1903 roku Atlantis zamieszkiwało około 400 osób, a przy pełnej obsadzie miałoby ich być 600. Mężczyźni wybrani do Zakonu od razu trafiali na dół do bazy.

Brytyjczycy i Niemcy podejrzewali, że pod wyspą Saint Constantin jest tajna baza i ciągle nasyłali swoich szpiegów, aby do niej dotarli.

29 października 1903 roku Atlantis zostało zniszczone przez Fandorina, który pociągnął dźwignię w gabinecie Napoleona.