Berberys

**Berberys** (**ang. Barberry**) — *Przywódczyni Klanu Wolnych Dusz. Była partnerka Czarnej Malwy, obecna partnerka Arniki. Matka Akacji oraz Mniszki. Dawna wojowniczka Klanu Mięty.*

## **Wygląd**

Berberys nosi futro o niebieskim ubarwieniu. Widnieje na nim również około 40% bieli; na końcówce ogona, palcach łap, połowie twarzy oraz na brzuchu. Choć futerko kocicy jest puszyste i delikatne, wydaje się lekko zmechacone. Wąsy kotki są długie i ostro zakończone, natomiast uszy małe, lekko przyklapnięte i szpiczaste. Wnętrze uszu kotki przybiera barwy ciemnoniebieskiej, natomiast puch w uszach jest biały. Nos kocicy dzieli się na dwa kolory; ciemnoróżowy, bardziej wpadający w odcień czerwonego oraz pudrowy. Oczyska przywódczyni są bursztynowe, a żółte w środku — dzieje się tak z powodu heterochromii centralnej, którą posiada. Ciało kotki jest dobrze zbudowane, natomiast jej łapy są długie i masywne. W przeciwieństwie do reszty ciała, głowa kotki przypomina łeb dorastającego ucznia.

## **Charakter**

Z puntku widzenia nieznajomych Berberys może wydawać się wredną, przemądrzałą staruszką, jednak w środku jest dokładnym przeciwieństwem tego określenia. Dla bliskich jest miłą, przyjacielską i przede wszystkim opiekuńczą kocicą. Bliscy i członkowie klanu uznają ją za "Matkę która chce ochronić swe kocięta za każdą możliwą cenę". Choć tak naprawdę jest introwertyczką zamkniętą w sobie, wśród groma znajomych ciężko jest dostrzec takie zachowanie. Mimo, że stara się robić wszystko idealnie, czasami popełnia nawet najprostsze błędy.

## **Historia**

Berberys urodziła się w Klanie Mięty pod mianem Stokrotki. Z początku była zwykłym, rozwydrzonym kociakiem, jednak po skończeniu dziesięciu księżycy zaczęła trochę dorastać. Jako uczennica, Stokrotkowa Łapa doświadczyła wiele nieprzyjemnych sytuacji, które w przyszłości odbiły się na jej psychice. Od zawsze była miłą duszyczką zagubioną w świecie pełnym szaleństwa, wrogości i wiecznej walki o reputację. Rówieśnicy kotki byli wredni i naburmuszeni, podczas gdy Stokrotkowa Łapa chciała jedynie zaprzyjaźnić się chociaż z jednym z uczniów. W kółko była wabiona miłymi słówkami, a później wykorzystywana do różnych celów; mimo, że uczennica była tego doskonale świadoma, wciąż brnęła w zabawę w przyjaciół. Gdy osiągnęła dwanaście księżyców, zapoznała się z Dmuchawcową Łapą — w skrócie kotką cierpiącą na dwubiegunowość. Ich przyjaźń polegała na tym, że Stokrotkowa Łapa musiała wytrzymywać humory Dmuchawcowej Łapy a także dostosowywać się do "przyjaciółki", aby ich znajomość się nie zerwała. Choć Dmuchawcowa Łapa bardzo wyniszczała kotkę od środka, Stokrotkowa Łapa naprawdę potrzebowała jej towarzystwa w tym okresie. Czasem potrafiły kłócić się dosłownie o byle co, a nagle ni z gruchy ni z pietruchy śmiać się i żartować. Na nieszczęście dla ich znajomości, Stokrotkowa Łapa wkrótce została mianowana na wojowniczkę. Wraz z zyskaniem miana Stokrotkowego Wspomnienia, zupełnie straciła kontakt z dawną przyjaciółką. Jedynie wojowniczka została mianowana, choć Dmuchawcowa Łapa była starsza od Stokrotkowej Łapy. Efektem tej sytuacji było zupełne zniszczenie ich fałszywej przyjaźni poprzez zazdrość byłej przyjaciółki. Dla Stokrotkowego Wspomnienia nie było to już wielkim kłopotem; wkrótce poznała kogoś, kto całkowicie zastąpił jej Dmuchawcową Łapę. Był to nie kto inny, niż Czarna Malwa. Początki ich znajomości przypominały Berberysie Dmuchawcową Łapę, aczkolwiek wraz z upływem czasu odczucie te zaczęło powoli zanikać. Koty przeszły w stan zauroczenia, który potrwał aż 15 następnych księżyców. Gdy kocica osiągnęła 27 księżyców, ona i Czarna Malwa na dobre zostali partnerami. Dwa księżyce później Stokrotkowe Wspomnienie zyskała dwie małe pociechy, których wychowanie wywarło na kotce wielką odpowiedzialność. Były to dwie córeczki: Akacja, koteczka o niebieskim futrze oraz całkowicie bura Mniszka. Choć kotki w dość szybkim tempie zostały uczennicami, nie zdążyły dorosnąć na tyle, aby stać się potencjalnymi wojownikami Klanu Mięty. Stało się to na wskutek sytuacji, która z dnia na dzień pojawiła sie w dotychczas spokojnym, rutynowym życiu czteroosobowej rodzinki. Nagle wszystko zaczęło się mieszać i komplikować. Charakter Stokrotkowego Wspomnienia wraz z upływem czasu zaczęło się drastycznie zmieniać, a co za tym idzie — jej odczucia co do Czarnej Malwy. Nie widziała w kocurze tego samego, co dwanaście księżyców wcześniej. Kiedyś uznawała go za dzielnego, mężnego kota, a dziś widziała w nim jedynie marnego, słabego staruszka bez zainteresowań. Ten stan skłonił Stokrotkowe Wspomnienie do zdrady partnera. Wkrótce kocica zaczęła znikać z obozu; wraz z upływem czasu stawało się to coraz częstrze. Mimo, że na karku wciąż utrzymywała dwie córki oraz losy klanu, nie przeszkadzało jej to w odwiedzaniu nowego przyjaciela — Arniki. Arnika był kotem, który nie potrafił mówić. Wydawało się, że nie ma żadnych emocji. Mimo tego, Stokrotkowe Wspomnienie dojrzała w nim coś niezwykłego. To spowodowało, że kocica zaczęła opiekować się Arniką jak własnym dzieckiem. Wraz z biegiem czasu uczyła go mówić, żyć i kochać. Mimo, że uczyła go wielu umiejętności, w jakiś sposób rudy kocur sam zaczął uczyć się nowych. Około pięć księżyców później kocica jakby... odżyła. Otrząsnęła się z dziwnego stanu, w którym tkwiła ponad pięć księżyców. Zauważyła, jaki stosunek nabrała do Klanu Mięty, do swojej rodziny oraz Czarnej Malwy. Nagle spotrzegła, że jej lojalność co do Klanu Mięty zanikła. Zupełnie. Jakby wyparowała. Stokrotkowe Wspomnienie zaczęła traktować ten klan jako legowisko dla więźniów. Uważała, że Klan Mięty wywiera na niej zbyt wielką presję, a do tego sprowadza na nią zbyt wiele obowiązków, których kotka po prostu nie jest w stanie udźwignąć. W końcu Stokrotkowe Wspomnienie odczuła chęć ucieczki. Chciała uciec z tego miejsca, aby móc cieszyć się wolnością razem ze swoim partnerem. Nie chciała dłużej żyć w fałszywym związu z Czarną Malwą. Choć bardzo pragnęła doznać choć krzty wolności, miała jeszcze dwie córki, które miały swoje własne, prywatne życia. Kocica jednak darzyła je tak wielkim przywiązaniem i miłością, że w efekcie zmanipulowała obie córki, aby uciekły wraz ze swoją rodzicielką. Choć przekonywanie Akacjowej Łapy i Mniszkowej Łapy zajęło Stokrotkowemu Wspomnieniu dobry kawał czasu, zakończyło się to sukcesem. W końcu obmyśliła również plan ucieczki, który również się powiódł. Kotki uciekły w środku nocy. Przeszły jeden las, a na jego końcu spotkały się z Arniką. Choć córki Stokrotkowego Wspomnienia miały co do niego wątpliwości, nie przeszkodziły Arnice podczas prowadzenia do tajemniczego miejsca. Ścieżka, której koniec miał obdarzyć całą czwórkę wolnością był długi i mozolny, aczkolwiek wynik był warty zmęczenia swych łap. Koty zamieszkały w dolinie umieszczonej daleko na zachód od Klanu Mięty. Przez pierwsze dwa księżyce nawet zapełnienie stosu do pełna było ciężkim wyzwaniem, aczkolwiek wraz z upływem czasu koty zaczęły jakoś sobie radzić. Obie córki, za namową Stokrotki i lekką namową Arniki pozbyły się zbędnych członów "Łapa", zostawiając jedynie miano Akacji i Mniszki, natomiast sama Stokrotkowe Wspomnienie poprosiła swojego nowego partnera o nowe imię. Arnika nie zwlekał długo z wyborem — wybrał Berberys, czyli jego ulubiony kwiat. Choć było to oczywiste, Berberys nie spodziewała się, że rudy kocur wybierze dla niej akurat taką nazwę. Rzeczywiście, nowe imię przypasowało do odmienionemego charakteru kotki, który drastycznie zmienił się przez dwa ostatnie lata. Choć kocica odrzuciła swoje dawne imię w niepamięć, bliscy wciąż mówili do niej Stokrotkowe Wspomnienie lub po prostu Stokrotka. Obecnie Berberys pełni rolę przywódczyni Klanu Wolnych Dusz. (Po więcej informacji na temat klanu kieruj się na stronę tego artykułu).

## **Ciekawostki**

* Wszystkie imiona kotów (prócz Berberysy) zawartych w tym artykule są nawiązaniami.
* Artykuł pisany był dwa razy. Pierwszy raz autorka przez przypadek wyszła ze strony, przez co musiała nadrobić dwie godziny straconej pracy.
* Postać powstała przez przypadek.