Fohra-alagh z Cytadeli Adbar

## Opis

Pogrom
dokonany przez istoty podmroku zdziesiątkował członków klanu. Ujść z
życiem udało się jedynie w okrojonym składzie przedstawicielom rodu
Fohra-Alagh, którzy wraz z innymi cudem ocalałymi krasnoludami zbiegli
do Doliny Lodowego Wichru. Tam też już rozdrobniona rodzina podzieliła
się w wyniku konfliktu na dwie części. Pierwsza, pod wodzą Balaothara
Młota udała się do Cytadeli Adbar, by możliwie jak najlepiej przygotować
 się do z góry zaplanowanego odwetu. Druga część, pod przywództwem brata
 Balaothara, Gurdona Honorowego pozostała przy Battlehammerach. Rozłam
ten podzielił rodzinę, która nie utrzymywała ze sobą kontaktów blisko
sto osiemdziesiąt lat! Zwaśnieni krewniacy chcąc koniecznie udowodnić
swą wyższość, starali się jak mogli, by druga strona usłyszała o ich
dokonaniach i czynach.

Balaothar dzięki swym umiejętnością bojowym, a
także odważnej i pełnej inicjatywy postawie szybko zjednał sobie
pobratymców z Adbaru. Gdy wiek zaczął odciskać na nim swe piętno
przerzucił się na mniej inwazyjną działalność, a konkretnie zaangażował
się w handel z powierzchnią, czym ta część rodziny zajmuje się z pasją
do dnia dzisiejszego. Importują do podziemnych hal płody rolne, miód i
owoce. Druga część rodziny pozostała wierna tradycjom, nastawiając
członków swego rodu na umiejętność pracy z podziemnymi minerałami. Przy
odmiennych sposobach zarabiania na życie, obie strony nie zapomniały
jednocześnie do czego służy młot i topór, co już niebawem miało okazać
się kluczowymi umiejętnościami.

Po latach ,,wojny na dokonania" i
 sinusoidzie nastrojów krewniacy spotkali się ponownie w Dolinie
Lodowego Wichru w roku 1356, podczas przegrupowywania wojsk przed misją
wyzwoleńczą. Obie strony wystawiły wszystkich zdolnych do noszenia broni
 mężów, czyli kolejno 16 ze strony Grundona i 20 ze strony Balaothara.
Nienawistne spojrzenia i bezcelowe przytyki omal nie doprowadziły do
bratobójczego boju wewnątrz obozu, interweniować musiał nawet sam
Bruenor Battlehammer! By nie eskalować konfliktu i nie narażać się na
okrycie hańbą, bracia umówili się, że zawieszają konflikt do zakończenia
 wojny, bądź śmierci jednego z nich.

Batalia o Halę była długa i
męcząca. Z wielkim trudem doskonale przygotowane do tego zadania
krasnoludy zdobywały kolejne zabarygadowane sale i korytarze, nikt nie
wątpił jednak w słuszność wojny, ani w jej końcowy rezultat. Podczas
licznych potyczek bracia i ich ,,zwolennicy" prześcigali się w ilości
zabitych wrogów i dokonanych pamiętnych czynów, wszystko wydawało się
iść jak po maśle... do czasu. Podczas, wydawałoby się kolejnej bitwy,
wiedzeni brawurą i wzajemną niechęcią krewniacy zapuścili się zbyt
daleko w swym wypadzie i zostali otoczeni przez przeważające siły wroga.
 By przeżyć musieli znaleźć współy język i współpracować. W bitewnym
zgiełku nikt nie chciał jednak ustąpić, komendy wydawali obaj bracia,
choć ze względu na bojowe doświadczenie i wiek, dowodzić powinien
starszy Balaothar.

Tragedia wisiała w powietrzu, a grupa Gurdona
przyparta do ściany groty była bliska rozbiciu, gdy na akt heroizmu
porwał się starszy z braci. Oddając komendę swemu synowi, Dórgonowi,
wybiegł z pierścienia i natarł na tyły wroga, okrążającego drugi
oddział. Siekał, rąbał i tłukł bez litości, powodując zamieszanie i
dając Gurdonowi czas na przedarcie się do swojej grupy, który tak też
uczynił. Walka ramię w ramię przyniosła porządane efekty, udało się
przepędzić wroga i powrócić do trzonu armii, nie obyło się jednak bez
strat.

Z 36 walczących Maeorlingów konfilkt życiem przypłaciło pięciu,
wielu odniosło rany, a sam bohaterski Balaothar został pozbawiony lewej
ręki i z licznymi ranami bardzo długo walczył o życie. Gurdon czując na
sobie ciężar odpowiedzialności za śmierć krewniaków i fatalny stan
swojego brata czuwał przy nim, aż ten doszedł do siebie, przelewając
przy tym morze łez i dokonując wielu rachunków sumienia. Te wydarzenia
na powrót scementowały członków rodziny, którzy rozliczyli się przed
sobą z grzechów przeszłości i wybaczyli sobie wzajemnie.

Po zwycięskiej
wojny Gurdon długo namawiał brata, by ten powrócił z rodziną do
Mithrilowej Hali i by znowu próbować żyć jak dawniej. Balaothar odmówił
jednak, chcąc zostawić stare, złe wspomnienia za sobą . W końcu oboje
doszli do wniosku, że posiadanie dwóch domów rodowych, w dwóch
najbardziej znaczących krasnoludzkich miastach północy będzie bardziej
korzystne, niż posiadanie jednego i narażanie się na kolejne kłótnie,
wszak nie żyli razem od 180 lat, a niektórzy z nich nie żyli razem
nigdy. Przed rozjazdem, bracia podzielili odzyskany rodowy majątek po
równo i przystąpili do współnego odbudowywania potęgi swego klanu.

Dziś,
 kilkanaście lat po zakończeniu wojny obie części rodziny powoli
odbudowywują swój potencjał, zarówno ludzki, jak i ekonomiczny.

Autor: ? Dostosowanie: Eona