Schubben van kwarts: ♦ Kleren maken de kat (25) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ De een z'n dood... (24)* **♦ |** *♦ Hoofdstuk 26 ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Zuster Garaele is vermoord door de Roodmerken en de inwoners van Phandalin eisen rechtvaardigheid. Twee groepen reageren op de noodoproep: die van Reala, Aramis en Rodin en een professionele groep avonturiers genaamd Quator Machina. Die laatste besluit er echter vanaf te zien om de Roodmerken uit te schakelen en hun leider gevangen te nemen waardoor Reala de queeste krijgt.

## Hoofdstuk 25

'Vergeeft u mijn matige inschattingsvermogen, juffrouw, maar was mijn opmerking naar meester Halwin ongepast direct?' vroeg Aramis toen ze het gemeentehuis verlieten.

Hij en Reala liepen een stukje achter de druïde aan en Aramis praatte zo zacht dat de Cancion-elf hem nauwelijks kon verstaan. Desalniettemin begreep ze met enkele woorden wel de strekking van zijn vraag.

'Wat? Dat het ongepast is om meer te vragen aan lieden die al wanhopig zijn? Ik denk dat je groot gelijk had om er wat van te zeggen. Bovendien heb je ons een queeste opgeleverd. Ik vrees alleen dat we er niet gelijk achteraan kunnen. We moeten nog steeds die uitrusting gaan regelen en dan hebben we het feit dat we beide afgelopen nacht niet bijster veel geslapen hebben,' zei Reala wat harder dan de tabaxi.

Rodin hield zijn pas wat in, zodat hij naast hun kon lopen. Waarschijnlijk had hij Reala's opmerkingen wel gehoord.

'Dus hoe verdelen we die tweehonderd goudstukken, meester Rodin?'

'Jullie vijftig, ik honderdtvijftig en dan regel ik de helingsdranken,' opperde de druïde.

'Maar de buit die we vinden, is van ons twee,' voegde Reala er aan toe.

'Prima,' zei Rodin en hij schudde hen de hand. Nadat ze een rustig plekje aan de rand van Phandalin hadden gevonden, werden de plannen besproken. Reala en Aramis moesten eerst langs Barthen voor fatsoenlijke kleding en daarna langs Halia, een wapenhandelaar, voor wat bepantsering.

Een paar uurtjes slaap waren ook wel noodzakelijk voor Reala en Aramis, maar als ze een beetje op tijd naar bed gingen, dan konden ze in het holst van de nacht richting Villa Tresendor gaan. Heel veel langer wilde de drie avonturiers er ook niet mee wachten. Een woord ging snel te ronden en ze hadden er geen behoefte aan dat de Roodmerken hun kwamen opzoeken in plaats van andersom.

Terwijl Rodin nog even zijn eigen ding ging doen, vertrokken Reala en Aramis richting Barthens Provisies. Reala hoopte maar dat de man aanwezig was na alle commotie op het stadsplein. Gelukkig was hij in zijn winkel bezig met het opmaken van de inventaris.

'Onze condoleances, Barthen,' zei Reala toen hij opkeek. De stress en vermoeidheid waren van zijn gezicht af te lezen.

'Dank u, juffrouw,' zei hij met een vale glimlach in een poging wat klantvriendelijker over te komen. 'Maar het is prettig dat er eindelijk actie wordt ondernomen.'

'Heeft u persoonlijk veel last gehad van de Roodmerken?' vroeg Reala leunende op de toonbank. Aramis' nieuwsgierigheid leek even ergens anders te liggen, want ze zag de tabaxi achter wat stellages verdwijnen om tussen wat spullen te snuffelen. Ach, hij had er nu tenminste wat geld voor.

'Iedere week eisen ze dat ik ze "beschermgeld" betaal. Soms vaker zelf. Ze laten me net genoeg over om niet failliet te gaan, maar ik ben dankzij hen al honderden goudstukken verloren,' vertelde Barthen. 'Maar ik heb mijn leven tenminste nog. Aan wie heeft Sildar de queeste nu gegeven? Jullie of Quattor?'

'Dat is nog even vertrouwelijke informatie,' zei Reala. 'Maar heb je die avonturierskleding nog? We hebben eindelijk wat goud weten te verzamelen en ik ben deze lompen zo ontzettend zat.'

'Ja, dat kan ik me voorstellen, juffrouw,' zei Barthen met een glimlach. 'Elisa, mijn lief, kom me eens assisteren.'

De winkeleigenaar wachtte een moment voor zijn vrouw uit de opslag kwam lopen om hen twee naar het hoekje te leiden waar Reala en Aramis al eerder hadden gestaan. Er waren een paar planken leeg en in sommige kasten waren wat dingen verplaatst, maar zo te zien had Barthen nog genoeg liggen.

'Een volledige set kleding, geschikt voor het harde buitenleven, nietwaar?' zei Barthen, terwijl hij een beetje door zijn goederen begon te rommelen. 'En ik had volgens mij een prijs van acht goudstukken per set beloofd.'

'Dat is correct,' zei Reala. Aramis kwam inmiddels ook hun kant op om te kijken wat de winkeleigenaar allemaal voor hun beschikbaar had. Terwijl Elisa een plank vrijmaakte, pikte Barthen er wat ondergoed, onderkleding, bovenkleding en wat ze eventueel allemaal nog meer nodig hadden.

Dit zag er al een stuk beter uit dan wat hij hen eerst had laten zien. Reala pakte de broek vast die hij voor haar had gepakt. Het leder was dik, maar soepel en de binnenkant was gevoerd met konijnenbont. De onderkleding was allemaal gemaakt van een degelijk linnen, de blouse van katoen en het tuniek van wol.

Wat trouwens nog niet eens zo heel beroerd geverfd was. Reala liet haar vingers over het tuniek glijden en het voelde heerlijk zacht aan. Niet veel later kwam Barthen ook aanzetten met een twee paar laarzen en verschillende gordels.

'Ik kan eventueel nog wat dingen vermaken als het niet helemaal goed past,' bood Elisa aan. 'En ik vrees dat onze kleding niet standaard is ingesteld op wezens met een staart, dus daar zullen we sowieso iets aan moeten doen.'

'Als u zo goed wilt zijn mij enkel naald, draad en een schaar te lenen, dan zal ik u niet verder tot last zijn, mevrouw,' zei Aramis tegen de vrouw. Hij keek een beetje afwezig naar de kleding voor zijn aandacht ging naar een van de drie tunieken die Barthen voor hem had klaargelegd.

Het was gemaakt van donkergroene wol en was afgezet met een fraai borduursel bij de hals, mouwen en onderzijde.

'Mooi?' vroeg Reala. Gelijk keek Aramis de andere kant op.

'Een simpel, maar zeer elegant kledingstuk, juffrouw,' zei Aramis. 'En waarschijnlijk ook aan de duurdere kant.'

'Dat valt wel mee. Ik heb het borduursel er zelf op gestikt afgelopen winter, maar het overgrote gedeelte van de lieden hier zit niet op franjes te wachten. Of anders zitten ze al in een andere prijsklasse,' zei Elisa. 'Dus het ligt hier maar een beetje op een plank te verstoffen tot er iemand langskomt die het wel mooi vindt.'

'Kunnen we hier passen?' vroeg Reala.

Barthen hielp Aramis met het verzamelen van de spullen en leidde hem mee naar het magazijn. Terwijl Elisa Reala hielp met de wat intiemere benodigdheden, had Aramis zich omgekleed. De tabaxi leek wel een ander persoon toen hij weer uit het magazijn kwam stappen.

Alhoewel hij nog steeds een aardige spillebeen was, werd zijn figuur niet langer sterk geaccentueerd door de dunne blouse en broek die hij daarvoor had gedragen. In plaats daarvan leek hij nu meer op een serieuze avonturier. Hij straalde het ook meer uit.

Barthen had hem het groene tuniek meegegeven en de kleur, alhoewel net een tikkeltje donkerder, kwam bijna overeen met de ogen van de tabaxi. Hij leek zich ook veel meer op zijn gemak te voelen nu hij eindelijk wat meer bedenkt was. Op zijn gemak en warmer.

'Staat je goed,' zei Reala.

'Dank u, juffrouw,' zei Aramis en hij maakte een zwierige buiging naar haar. 'Het is alleen nog een beetje los op de schouders en rond de middel.'

'Ach, als we een beetje stabiel inkomen weten te creëren, dan moeten we als het goed is ook wat aankomen. De gemiddelde avonturier leeft niet van één maaltijd in de drie dagen,' zei Reala, terwijl Elisa haar al de kleding begon aan te geven. 'Aramis, kan jij alvast op zoek gaan naar wat basisbenodigdheden voor het kamperen? Slaapzakken, tentje, veldflessen, rugzakken. Dat soort dingen. Dan kleed ik me ondertussen ook even om.'

'Zoals u wenst,' zei Aramis en hij gaf een knikje. 'Meester Barthen, u heeft de juffrouw gehoord. Wat heeft u tot uw beschikking waar wij u eventueel vanaf kunnen helpen?'

Lichtelijk verbaasd over het plotselinge zelfvertrouwen van de tabaxi volgde Reala Elisa naar het magazijn toe. Ze kon de nieuwe kleren neerleggen op een kleine tafel en de lompen daar eventueel laten liggen. Heel veel ruimte was er niet tussen de kisten met een onbekende inhoud en kasten vol provisies.

Toen ze zeker wist dat Elisa de ruimte had verlaten en niemand stiekem naar binnen kon gluren, kleedde de Cancion-elf zich om. Voor dit moment negeerde ze de schubben. Ze had al gemerkt dat ze talrijker op haar buik begonnen te raken, maar dat hoefde niemand te zien, mocht er plotseling alsnog iemand binnenkomen.

In plaats daarvan schoot Reala praktisch in haar nieuwe kleding. Het linnen voelde zo prettig aan om haar huid. En zo heerlijk warm. Het werd alleen maar beter toen ze ook de gevoerde broek en het wollen tuniek aantrok.

Haar tuniek was niet zo fraai als dat van Aramis. Het was donkergrijs van kleur en het bevatte geen borduursel, maar het zat wel heerlijk. En wellicht was het beter dat ze er niet al te welvarend uitzagen. Daarmee trok je ook minder de aandacht.

Reala paste de laarzen en deed de riem om. Zo, nu leek ze tenminste weer een beetje op een avonturier. Haar blik gleed naar het hoopje lompen in de hoek, zover afgedragen dat het al praktisch scheurde op het moment dat ze het uit had getrokken en dat het niet eens de moeite meer was om er een snotlap van te maken.

Nee, Barthen mocht die lompen mooi verbranden. Reala wilde ze nooit meer zien.

Met een zekere rust en waardigheid trad de Cancion-elf uit het magazijn. Het gevoel van zoveel lagen stof op haar huid was ze helemaal niet gewend en ze begon het zelfs warm te krijgen, maar het was een welkome verandering. Een stap in de goede richting.

Bij de toonbank hadden Aramis, Barthen en Elaine al het een en ander verzameld. Reala zag twee rugzakken liggen, samen met de bedrollen en nog wat kleine, maar noodzakelijke snuisterijen zoals een slijpsteen. Bij het openen en sluiten van de deur keken de drie bij de toonbank even op.

'Ik zou u zo snel niet herkend hebben, juffrouw,' zei Aramis.

'Nee, ik ook niet. En alhoewel het niet de meest spannende kleur is, staat dat grijs u wel,' zei Barthen. 'Zit het ook goed?'

'Het zit perfect. Nog een beetje ruim, maar zoals ik al tegen Aramis zei, moeten we nog een beetje in de breedte gaan groeien,' zei Reala en ze inspecteerde de goederen.

De rugzakken zagen er redelijk uit, de veldflessen waren groot genoeg en de slaapzakken waren ook goed gevoerd. Voor de rest lag er ook een klein tentje, een extra deken, twee slijpstenen, twee geldbuidels, een naaisetje, een jutezak met een touw er in, het simpelste van het kookgerei, een vuursteen en proviand voor een paar dagen. Proviand. Dat was lang geleden dat ze dat ingeslagen had.

'Had u nog meer gewild?' vroeg Barthen. 'Ik heb eventueel ook klimhaken en dat soort spul.'

'Ik denk dat we dat soort dingen even tot de volgende keer moeten bewaren, maar zaten er geen mantels bij de kleding?' vroeg Reala.

Elisa stoof al naar achteren toe. Ze kwam terug met twee mantels in haar armen. De ene was roestbruin en wederom versierd met hetzelfde borduursel als op Aramis kleding en de ander was een vaal blauw en tevens ook fraai afgestikt.

Ze gaf de roestbruine aan Aramis en de vaalblauwe aan Reala. Deze moesten nog wel even op maat gemaakt worden, want in beide gevallen waren de mantels echt te lang of nog praktisch te zijn. Reala's gedachten dreven even terug naar Eristir waar ze af en toe mantels had gedragen die over de grond sleepten. Het gaf net dat beetje extra dramatische flair, maar haar moeder stond het alleen toe als de vloeren net geboend waren. Oh, en niet buitenshuis.

Als Reala er zo over nadacht, kon haar familie af en toe best een tikkeltje decadent zijn.

'Vierendertig goudstukken voor alles,' zei Barthen. Wat hij er voor had gezegd, had Reala even gemist.

'Vijfentwintig. Ik weet dat je het niet ruim hebt, Barthen, maar wij ook niet,' zei Reala. 'En als het goed is, zijn de Roodmerken binnenkort geen probleem meer.'

*Rol overtuigen (R): 15+5*

'Zullen we elkaar op de middenweg ontmoeten? Dertig goudstukken?' bood Barthen aan, terwijl Aramis en Elisa de rugzakken al aan het inpakken waren. De vrouw hield heel even snel een klein lederen tasje omhoog, maakte oogcontact met de Cancion-elf en stak het toen met een bemoedigend knikje in de rugzak van Reala.

'Prima, dertig,' zei Reala en ze haalde het goud uit haar beurs. Daarna pakte ze de laatste dingen zelf in, slingerde ze de rugzak op haar rug en zeiden zij en Aramis de twee mensen gedag.

Nu nog bepantsering.