การคืนชีพของราชา

**การคืนชีพของราชา** เป็นเนื้อเรื่องที่เล่าเกี่ยวกับการคืนชีพของราชาปีศาจ Volkath ซึ่งถูกเพิ่มมาเป็นฟีเจอร์หนึ่งใน World Map ของ Athanor ในวันที่ 26 ก.ย.2019

## ปฐมบท

ราชาปีศาจดับสูญ

"แหลกไปซะ!!"

ใบมีดที่คมกรีบ ฟาดผ่าเข้าที่กลางอกของเผ่าครึ่งแมมมอธที่แข็งแกร่งดั่งขุนเขาอย่างง่ายดาย ทิ้งบาดแผลสีแดงสด มือของ Maloch กำดาบแน่นจนมือสั่น เขาจ้องมองไปยังเป้าหมายต่อไปทันที การต่อสู้นี้กินระยะเวลานานถึง 10 วัน และไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น พวกนี้ไม่เหมือนพวกมนุษย์ที่ถูกขยี้ไปก่อนหน้า เหล่าภูติและเอลฟ์จากป่าไม่ได้เพียงแค่แข็งแกร่งอย่างเดียวเท่านั้น แต่พวกนี้ยังมีการจัดการทัพที่ดีและมีระเบียบวินัยมาก การบุกครั้งนี้สร้างความอ่อนล้าให้แก่เหล่ากองพัน Abyss มิใช่น้อย พวกเขามองเห็นฐานของศัตรูได้ด้วยตาเปล่า แต่ก็มิอาจเอื้อมไปถึงมันได้ซักที่ หากความเกรี้ยวกราดในใจของ Maloch ตอนนี้เปรียบดังเพลิงอัคคี มันคงแผดเผาทั้งโลกจนมอดไหม้เป็นจุลไปแล้ว

"เจ้าพวกเอลฟ์กระจอกเอ๊ย!"

Maloch ร้องคำรามถึกก้องพร้อมทั้งพุ่งเข้าฟาดฟันกับกองทัพศัตรูเบื้องหน้า

"นี่คือแผนของเจ้างั้นรึ Ilumia?"

เบื้องหลังของ Maloch นั้นคือชายผู้ถูกขนานนามว่าเป็นจ้าวแห่งความมืดนามว่า Volkath เขายังคงนั่งสังเกตการณ์อยู่บนแห่นสูงตระหง่านด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งเหมือนเคย มีเพียงนิ้วที่กระดิกบนหัวเข่าของเขาเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความกังวลภายในจิตใจของจ้าวแห่งความมืด ตั้งแต่เหล่าเทพผู้สร้างหายไป ความรุ่งโรจน์ของแสงสว่างก็จะสิ้นสุดลง เทพหนุ่ม Volkath ผู้คิดแผนการณ์มานานนับปี เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาได้หลบหนีและมุ่งหน้าสู่ดินแดน Abyss พร้อมทั้งสั่งสมไพร่พลและสถาปนาตนขึ้นใหม่ในฐานะจ้าวแห่งความมืด พร้อมกลับสู่ Athanor ในแผนการณ์ที่จะพิชิตดินแดนนี้ทั้งหมด กองกำลังของ Temple of Light กำลังถอยร่น ทัพที่แนวหน้าของพวกเขาลดลงอย่างต่อเนื่อง จนในท้ายที่สุดพวกขาก็ต้องปิดทางเข้าออกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ปล่อยให้เหล่ามนุษย์อยู่โดยปราศจากการปกครองของเหล่าเทพ แต่ทว่า แนวป้องกันของฝั่ง Shadow Forest นั้นกลับตรงกันข้าม กองกำลังแห่งป่าและปราการตามธรรมชาติลบล้างความได้เปรียบของ Volkath ไปโดยสิ้นเชิง

"รอต่อไปไม่ได้แล้ว! ท้ายที่สุดวิหารแห่งแสงก็ยังอยู่เบื้องหน้าข้า..."

จ้าวแห่งความมืดไต้ตัดสินใจอย่างทันที วันต่อมา กองกำลัง Abyss ได้เข้าโจมตีแนวป้องกันของป่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ Volkath ได้นำทัพด้วยตัวเอง เขาตีฝ่าแนวป้องกันของ Shadow Forest ไปแบบไร้ทางต่อต้าน การนำของเขาทำให้ขบวนทัพแห่ง Abyss แข็งแกร่งมาก หลังจากการบุกอันดุเดือด Maloch ได้สลับเข้ามานำทัพแทน Volkath ที่อ่อนล้าจากการนำทัพเพื่อดำเนินแผนการบุกต่อ

แต่ในขณะเดียวกันนั้น ลูกธนูยาวดอกหนึ่งได้ล่องลอยแหวกสายลมข้ามา มันพุ่งเข้ากลางอกของ Volkath อย่างไม่ทันตั้งตัว และด้วยพรจากต้นไม้แห่งโลก ราชินีเอลฟ์ Tel'Annas ได้ตัดสินชะตาของสงครามด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียว แม้ว่า Maloch ยังเปี่ยมไปด้วยพลัง แม้ว่ากองทัพ Abyss ยังคงกุมความได้เปรียบ แต่การสูญเสียผู้นำสูงสุดอย่าง Volkath ย่อมมอบความสิ้นหวังให้แก่พวกเขาอย่างรุนแรง เสียงแตรถอยทัพดังก้องกังวารไปทั่วสนามรบพร้อมทั้งการล่าถอยของกองทัพแห่ง Abyss ในวันนั้น กองทัพ Abyss ได้รับความพ่ายแพ้ และการรุกรานครั้งแรกก็ได้ปิดฉากลง

Volkath
Maloch
Tel'Annas

## บทที่ 1

ราตรีแห่งการจู่โจม

คืนวันหนึ่ง กลุ่มแขกไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้นบริเวณนึงที่เงียนสงัด หัวหน้าของกลุ่มคือ D'Arcy เขาก่อตั้งกลุ่มพันธมิตรต้านศาสตร์มืดนี้ขึ้นมาร่วมกับ Dirak และ Sephera กลุ่มของพวกเขาเป็นเสาหลักในการเคลื่อนไหวต่อต้านการใช้มนต์ดำทุกรูปแบบ

แต่ในฐานะผู้นำ ชื่อเสียงของ D'Arcy นั้นค่อนข้างจะไม่น่าเป็นที่เคารพซักเท่าไรนัก เพราะในอดีตอาจารย์ของเขานามว่า Lorion คือผู้ใช้ศาสตร์มืดที่มีชื่อเสียงมาก จุดแตกหักระหว่าง D'Arcy และ Lorion ทำให้พวกเขาตัดสินใจใช้วิธีของจอมเวทย์ตัดสินว่าหนทางของตนคือสิ่งที่ถูก การต่อสู้ของพวกเขาทำให้แผ่นดินถึงกับสั่นสะเทือน ภายหลัง D'Arcy ผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง ต้องพักรักษาตัวอยู่แรมปี ก่อนที่เขาจะค้นพบพลังรูปแบบใหม่ ที่สามารถยับยั้งอดีตอาจารย์ของเขาได้ หลังจากฟื้นตัว เขาก็ขานรับคำเชิญจากสหายของเขา Dirak และ Sephera และผลักดันให้เกิดกระแสการต่อต้านศาสตร์มืดในหมู่จอมเวทย์ขึ้น เหตุผลที่ D'Arcy เดินทางมาที่บึงแห่งนี้ เพราะเขาได้รับข้อมูลบางอย่างที่เชื่อมโยงไปถึงอดีตอาจารย์ของเขา ไม่มีใครรู้จัก Lorion ดีไปกว่า D'Arcy อีกแล้ว

"D'Arcy คนของเราพร้อมแล้ว"

กลุ่มพันธมิตรกำลังรอรับคำสั่งจาก D'Arcy เขาส่งสัญญาณให้ทุกคนเตรียมพร้อม แล้วพูดว่า

"เรามาเริ่มกันเถอะ ไม่สิ เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ"

แสงสว่างจากเวทมนตร์เริ่มเปล่งประกาย วงแหวนเวทย์เริ่มปรากฏออกมา และพร้อมที่จะถูกใช้งาน พลังของเวทมนตร์ดังกล่าว ได้ไหลเวียนไปทั่วทั้งบึง มันเป็นเวทมนตร์สืบค้นชนิดหนึ่งที่ถูกคิดค้นโดย Dirak จอมเวทที่มีฝีมือ และคืนนี้ มันได้ถูกเอามาใช้งานจริงในการระบุตำแหน่งของจอมเวทย์แห่งความมืด ที่กำลังหลบซ่อนตัว

"เราพบ 3 คนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ!"

"ส่งทีมแรกออกไปจัดการกับพวกเขา ทีม 4 จะได้มีความได้เปรียบ ในขณะที่ไม่ต้องใช้คนจำนวนเยอะ" D'Arcy กล่าวด้วยความมั่นใจในตัวของพวกพ้อง

"ทางนี้พบ 7 คนด้านหลัง ไม่สิ ตอนนี้เป็น 11 คนแล้ว!"

"ทีมที่ 2 จะรับผิดชอบพวกนี้ ส่วนทีม 5 จะตามไปด้านหลังเพื่อสนับสนุน ศัตรูมีจำนวนมาก พวกเราต้องดำเนินการอย่างระมัดระวัง" D'Arcy ออกคำสั่งแก่พวกพ้อง

"ทิศตะวันตกเฉียงใต้พบอีก 4 คน ตอนนี้มันอยู่หลังพวกเรา!"

"ทางตะวันออกเฉียงใต้มีอีก 3 คน!"

"ทางนี้ทิศใต้อีก 3!"

"ทีม 6 และ 7 เตรียมปะทะ ทีม 8 ใช้เวทมนตร์แสงเพื่อเปิดเผยพวกที่ซ่อนอยู่ในความมืด"

D'Arcy ผู้เยือกเย็น ได้สั่งดำเนินการแผน แต่เหมือนว่าแผนของเขา จะถูกศัตรูรู้ทัน แม้แต่ความเจ้าเล่ห์ของศัตรู ยังไม่สามารถสั่นคลอนความตั้งใจของ D'Arcy แต่เขาก็อดที่จะกังวลกับแผนของข้าศึกไม่ได้ เพราะมันเป็นวิธีที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"นี่คงเป็นกับดักที่ท่านวางไว้สินะ ท่านอาจารย์"

100 เมตรทางทิศเหนือนั้น D'Arcy ได้มองเห็นอดีตอาจารย์ของเขา Lorion

"ข้าคิดว่าตายไปแล้วนะเนี่ย แอบแปลกใจเหมือนกัน ที่ยังได้ยินผู้คนพูดถึงเจ้าอยู่ นี่คงเป็นการพบกันระหว่างศิษย์กับอาจารย์สินะ หึ" Lorion กล่าวทักทายศิษย์เก่า

"เมื่อปีที่แล้วท่านฆ่าข้าไม่สำเร็จ เสียใจด้วยนะท่านอาจารย์" D'Arcy พร้อมกับสร้างตรวนแห่งมนต์ตราขึ้น

"ผู้คนมักจะผิดพลาดเสมอนั่นแหละ แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีข้อยกเว้น และมันช่างน่าเศร้าในเวลาที่เจ้าทำพลาด ตัวข้าในฐานะอาจารย์มีหน้าที่ชี้นำให้ถูกทาง แล้วถ้าหากคนที่ผิดพลาดคือข้าเองล่ะ? คำถามก็คือ ใครจะบอกว่าสิ่งที่ข้าทำคือสิ่งที่ผิด ฮะ" Lorion พูด พร้อมกับสร้างพลังเวทย์ความมืดขึ้นมาพร้อมกัน

"นี่คือดินแดนใต้ผืนฟ้า... เมื่อท่านทำพลาด โลกจะช่วยดันท่านให้กลับไปถูกทาง..."

D'Arcy ตอบกลับพลังของ Lorion ที่เด่นชัดมาก แม้จะอำพรางด้วยหมอกและไอน้ำ ก็ยังเห็นได้ด้วยตาเปล่า และในความมืด เสียงหัวเราะของอดีตอาจารย์ได้ดังขึ้น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าคือส่วนนึงของโลกงั้นรึ? เจ้าอยู่ใกล้กับพลังที่กำเนิดโลกใบนี้ แต่กลับเลือกที่จะปฏิเสธมัน และเลือกที่จะเป็นเพียงนักเวทย์ธรรมดา บนโลกธรรมดานี้งั้นรึ สำหรับข้า ข้าจะไม่คิดเช่นนั้น!"

"แสงสว่างและความมืด ล้วนแล้วก็คือรากฐานของโลกใบนี้ แต่ข้าเชื่อว่า โลกจะยิ่งใหญ่และก้าวไปได้ไกลมากกว่านี้..." D'Arcy ผสานพลังเวททั้งสองมือเข้าด้วยกัน พลังจากแสงสว่าง และความมืด ผสานเข้าเป็นแสงสีเงิน อยู่ใต้จุดที่ Lorion ยืนอยู่ พลังนี้พุ่งขึ้นมาล้อมตัวอดีตอาจารย์

"นี่มันอะไรกัน พลังนี่!?"

"ข้าเรียกมันว่า พลังมิติ ข้าค้นพบมันจากการค้นคว้าศาสตร์มืด!"

D'Arcy ใช้พลังเปิดประตูมิติขึ้นในจุดที่ Lorion ยืนอยู่ และใช้เวทมนตร์ผลักอดีตอาจารย์ของตนเขาไปในประตูมิติดังกล่าว เวทมนตร์มิติได้พันธนาการร่างของ Lorion ในขณะที่พลังแห่งความมืดกำลังพยายามจะหลุดจากพันธนาการนี้

"ไอ้ลูกศิษย์ทรยศ! แกไม่มีวันกำจัดข้าได้หรอก ไม่มีวัน!!" Lorion ตะโกนประโยคสุดท้ายออกมา ก่อนที่จะถูกประตูมิติกลืนเข้าไป แต่ดูเหมือนว่ามีพลังแห่งความมืดบางส่วนเล็ดรอดออกมาและพุ่งโจมตี D'Arcy ก่อนที่เข้าจะปิดประตูมิติลงเพียงเสี้ยววินาที

"มันจบแล้ว อาจารย์... ประตูมิติจงสลายตัว!" D'Arcy กัดฟันพร้อมกับปิดประตูมิติ เพื่อกักขังอดีตอาจารย์ของเขาไว้ชั่วนิจนิรันดร์ แต่ทว่า เขากลับได้ยินเสียงๆ หนึ่งเรียกหาเขา

"D'Arcy..."

D'Arcy
Lorion

## บทที่ 2

การกลับมา

"เอาล่ะ มาเริ่มกันใหม่ดีกว่า เจ้าชื่ออะไร?"

"D'Arcy"

"เจ้าเป็นอะไร?"

"นักเวทย์"

"แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?"

"เอ่อ.. ข้า ไม่แน่ใจ อาจจะเป็นเพราะเวทมนตร์ที่ข้าใช้เกิดปฏิกิริยาบางอย่าง ที่ทำให้ข้ามาโผล่อยู่ที่นี่"

คำถามแบบเดิมๆ ที่ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่า Volkath ก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่เขาต้องการ

ณ การต่อสู้ที่หุบเขาอาทิตย์อัสดง ที่ที่ Volkath ถูกยิงด้วยคันศรของ Tel'Annas ซึ่งมันได้ทำลายร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว เขาจึงรีบถอดวิญญาณตัวออกจากร่างทันทีก่อนที่มันจะสลายตามร่างกายไปด้วย แต่ทว่า ร่างวิญญาณของ Volkath ต้องท่องไปมาระหว่างมิติต่างๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้ จนกระทั่งเศษเสี้ยวพลังของเขาได้ฟื้นฟูกลับมา และนั่นทำให้ดวงวิญญาณของเขาคงที่ และอาศัยอยู่ในมิติลีกลับแห่งหนึ่ง มิติแห่งนี้ไม่มีกลางวันหรือกลางคืน Volkath ไม่อาจรู้ได้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เขารู้เพียงว่าพลังของเขากำลังค่อยๆ หายไปทีละนิด เดิมที Volkath ตั้งใจที่ทำลายกำแพงมิตินี้ เพื่อหาทางข้ามกลับไปยัง Athanor แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดความคิดนี้ก็คือ เขาไม่อาจประเมินพลังที่เหลือของตัวเองได้ และอีกอย่างร่างวิญญาณที่บอบบางของเขาจะต้านทานพลังงานในการข้ามมิติได้หรือไม่ก็ไม่รู้ สุดท้ายเขาจึงเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ เพื่อรอโอกาส และรักษาพลังไว้ให้ได้มากที่สุด

ในที่สุดโอกาสนั้นก็มาถึงเมื่อ D'Arcy ปรากฏตัวขึ้น จากเวทมนต์ของ Lorion ที่ทำให้ร่างกายของ D'Arcy ตกอยู่ในโคม่า และส่งวิญญาณของเขามายังมิติแห่งนี้ VoIkath ได้ใช้พลังของเขาสะกดให้ร่างวิญญาณ D'Arcy ที่กำลังสับสนตอบคำถามเขาอย่างตรงไปตรงมา Volkath ศึกษา D'Arcy อย่างละเอียด เพราะตอนนี้มันอาจเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขากลับสู่ Athanor ได้

"เอาล่ะ มาช่วยให้เจ้ารอดตายก่อนดีกว่า"

Volkath เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาถามคำถามจนพอใจแล้ว ก่อนจะพยายามศึกษาเวทมนต์ที่ D'Arcy ถูกโจมดีใส่ ตอนนี้สิ่งที่ยื้อชีวิตของ D'Arcy เอาไว้ไม่ใช่พลังชีวิตปกติ แต่เป็นพลังงานความมืด หากไม่ใช่เพราะ D'Arcy ฝึกวิชาเวทเป็นเวลาหลายปี เขาคงตายไปแล้ว Volkath ยื่นฝ่ามือออกไป ก่อนจะรวบรวมพลังความมืดมาที่ฝ่ามือของเขาจนเกิดเป็นวงเวทขึ้นมา - หาก D'Arcy ตื่นอยู่ เขาต้องตกตะลึงกับศาสตร์มืดขั้นสูงของ Volkath แน่ๆ เพราะหากเทียบกันแล้ว Volkath ที่ศึกษาเวทมนต์ทั้งที่วิหารศักดิ์สิทธิ์และในขุมนรก Abyss รวมกว่าพันปีนั้น ศาสตร์เวทของมนุษย์ไม่ต่างอะไรกับเด็กที่เพิ่งหัดเดิน ในที่สุดพลังความมืดในตัว D'Arcy ก็หยุดแพร่กระจาย และได้โหลมายังฝ่ามือของ Volkath แทน ซึ่งนอกจากมันจะเป็นการช่วยชีวิต D'Arcy แล้ว มันยังทำให้ Volkath ได้รับพลังเพิ่มขึ้นด้วย

"ต่อไป... มาดูกันดีกว่าว่าเจ้ามีปัญหาอะไร"

Volkath มองไปยังวิญญาณของ D'Arcy ที่กำลังโกรธ และสับสน จริงๆ แล้ว เขาสามารถทำลายดวงวิญญาณของ D'Arcy แล้วชิงร่างกายเพื่อกลับสู่ Athanor ได้ทันที แต่ติดปัญหาตรงที่ร่างกายมนุษย์นั้นอ่อนแอกินจะรับวิญญาณอันแข็งเกร่งของเขาได้ แม้ว่าจะเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณก็ตาม ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดใน Athanor แล้ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งมีติในตัวของ D'Arcy ทันที ทว่าการที่คนแข็งเกร่งอย่างเขาจะใช้พลังมิติได้นั้น จำเป็นต้องรวมรวมพลังความมืดจำนวนมากเพื่อเปิดประตูมิติ แต่มนุษย์ผู้นี้กลับใช้พลังนี้ได้โดยตรง

"คิดไม่ถึงว่าเผ่าพันธุ์ที่ไม่ต่างจากมดปสวกแบบเจ้านี่จะเข้าถึงแเก่นของโลกไบนี้ได้..." Volkath พูดขึ้นภายในใจ

"น่าเสียดายที่เจ้าอ่อนแอเกินไป แต่เอาเถอะ ข้าจะช่วยส่งเจ้ากลับบ้านเอง..."

"ที่นี่ที่ไหนกัน?"

ในที่สุด D'Arcy ก็ได้สติขึ้น สิ่งสุดท้ายที่ D'Arcy จำได้คือ เขาต้านทานเวทของ Lorion เอาไว้ก่อนจะใช้พลังส่งอดีตอาจารย์ของเขาไปสู่มิติอื่น จากนั้นก็หมดสติไป แต่ตอนนี้ขากลับรู้สึกปลอดภัยดี ทั้งยังรู้สึกมีพลังเวทมากขึ้นอีกด้วย

"หรือว่านี่... จะเป็นผลจากการที่ข้าเข้ามาอยู่ในมิติลึกลับแห่งนี้กัน?"

D'Arcy ผู้ฝึกเวทแห่งมิติจนเชี่ยวชาญ สามารถรับรู้ถึงความผิดปกตินี้ได้ทันที D'Arcy ได้พยายามชาร์จมานาที่อยู่ภายในร่างกาย

"นอกจากพลังเวทจะเพิ่มขึ้นแล้ว ความเร็วในการร่ายเวท รวมถึงความบริสุทธิ์ของมานายังเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น...."

ตอนนี้ D'Arcy ได้นึกถึงตำนานเก่าแก่ของ Athanor ซึ่งเกี่ยวกับนักเวทผู้ที่ได้รับพลังจากเทพเจ้าจนมีพลังที่ไม่มีใครเทียบเท่าได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นนักเวทผู้นั้น แต่ถ้าไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังคงโดนหาว่าเพี้ยนแน่ๆ D'Arcy จึงเก็บเรืองนี้ไว้เป็นความลับ

"เอาล่ะ รีบหาทางกลับไป Athanor ดีกว่า ป่านนี้ Sephera กัu Dirak รอข้าแย่แล้ว"

วงเวทที่คุ้นเคยปรากฎขึ้นเบื้องหน้าของ D'Arcy ก่อนที่เขาจะตะโกนขึ้น

"ประตูมิติ จงเปิดออก!"

D'Arcy
Volkath

## บทที่ 3

กำแพงเวทย์แห่ง Norman

ทางทิศใต้ของอาณาจักร Norman มีกำแพงสูงเวทมนต์ตั้งตระหง่าราวกับเทือกเขา ในฐานะของผู้ก่อตั้งและผู้ปกป้อง D'Arcy แทบไม่เคยห่างจากสถานที่แห่งนี้เลย เขานำกองกำลังภาคใต้ข้าต้านทานการรุกรานที่ไม่รู้จบของ Abyss เพื่อปกป้องอารายธรรมของมนุษย์

"งั้น... ท่านคือเจ้าชาย?"

ทหารยามในเครื่องแบบนายหนึ่งกล่าวขึ้น ณ ทางเดินที่คดเคี้ยว เขาตั้งใจสำรวจชายหนุ่มเบื้องหน้า หากชายผู้นั้นไม่มีตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ เขาคงเรียกพวกมาจัดการแล้ว ถัดไป 50 ไมล์จากทางเหนือคือฐานทัพของกองกำลังทิศใต้ที่ Murad และ Yena ถูกหยุดโดยกลุ่มของทหารยาม

"ข้าบอกพวกเจ้าไปหลายครั้งแล้ว พวกเรามาเพื่อพบท่าน D'Arcy! นี่ไง ข้านำสาส์นผ่านทางจากกษัตริย์ของพวกเจ้ามาด้วย ตราบที่ข้าถือเอกสารฉบับนี้ ข้าสามารถไปไหนก็ได้ในอาณาจักร Norman รวมถึงราชวังและกำแพงเวทมนต์ด้วย"

Murad จ้องมองไปยังเหล่ายามที่ทำหน้าตาสงสัย

"นี่คือคำพูดจากกษัตริย์ของพวกเจ้านะ!"

"ขออภัยด้วย หากแต่ว่ากำแพงเวทมนต์แห่งนี้อยู่ในการดูแลของกองทัพทิศใต้ ข้าไม่แน่ใจนักว่าเอกสารฉบับนี้จะมีผลบังคับใช้ในเขตนี้ ยังไงซะ หากพวกท่านมาเพื่อพบท่าน D'Arcy จริงๆ อย่างน้อยพวกท่านน่าจะต้องมีจดหมายจากจอมเวทย์ท่านอื่นมาด้วยนะ นี่เป็นกฎของจอมเวทย์ ใครๆ ต่างก็รู้ แม้แต่ฝ่าบาทก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้"

"โอ้ แน่นอน เรามีสาส์นฉบับนั้น ถ้าใครบางคนแถวนี้ไม่ใจร้อนรีบพรวดพราดออกมาก่อนที่ฝ่าบาทจะสั่งการให้นักเวทย์ประจำราชสำนักเขียนจดหมายเสร็จ" Yena กล่าวขึ้นอย่างรำคาญ

หลังจากเถียงกับเหล่าทหารยามอยู่พักใหญ่ ในที่สุด Murad ก็ทำให้ทหารเหล่านั้นยอมให้ผ่านเข้าพื้นที่ปกครองของพวกเขา โดยมีข้อแม้ว่าต้องมีทหารติดตามไปด้วย โดยหนึ่งในกลุ่มคนที่ติดตามไปมีนักเวทย์ชื่อ Adele โดยเธอรับหน้าที่เป็นคนนำทางให้ทั้ง 2

"ม้าของพวกท่านจะได้รับการดูแลอย่างดีที่แคมป์นะ ทหารที่นั่นจะดูแลพวกมันเอง เพราะงั้นพวกท่านสบายใจได้เลย"

Adele พูดอย่างสดใส สวนทางกับสีหน้าของเหล่าทหารคนอื่นๆ ที่ดูบึ้งตึง

"แต่... ถ้าไม่พาพวกมันไปด้วยคงจะลำบากแย่เลยนะ เราเดินทางกันตั้งไกลไม่ใช่รึ? เอางี้มั้ย? หากเจ้าไม่มีม้าล่ะก็ มานั่งบนม้าตัวเดียวกับข้าก็ได้นะ เจ้านั่งหลับยาวไปเลยก็ได้ เพราะข้าขี่ม้าเก่งมาก"

Murad พูดและยิ้มหวานให้ Adele สร้างความหมั่นไส้ในใจให้ Yena ไม่น้อย

"ไม่ได้นะ!! พวกเราไม่ได้รับอนุญาติให้ใช้พาหนะในพื้นที่นี้ แล้วอีกอย่าง ม้าทั้ง 2 ตัวนั้นดูเหนื่อยอ่อนมาก ท่านควรจะให้พวกมันไปพักนะ"

"งั้น พวกเราก็คงจะต้อง..."

"นี่ไง!" ประโยคของ Murad ถูกขัดด้วยเสียงบางอย่าง

"นี่คือรกไฟ Red Behemoth!" เบื้องหน้าพวกเขา มีรถจักรโลหะสีแดงอยู่คันนึง

"ยินดีต้อนรับสู่แคมป์ใหม่ของเหล่าจอมเวทย์"

พวกเขาได้รับการกล่าวต้อนรับโดย Adele ที่นี่มีแต่สิ่งที่ Murad ไม่เคยเห็นเต็มไปหมด

"พวกนี้คือ.. สิ่งประดิษฐ์เวทมนต์หมดเลยเหรอ?"

Murad พูดด้วยความตื่นเต้น เขานั่งบนจักรกลที่เคลื่อนที่เร็วยิ่งกว่าม้า เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟด้วยความตื่นต้นเหมือนกับเด็กช่างสงสัย ส่วน Adele ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับ Murad ก็คอยตอบคำถามที่ Murad ถาม พวกขานั่งคุยอย่างถูกคอ ตั้งแต่เรื่องสิ่งประดิษฐ์และเวทมนต์ ซึ่ง Adele ก็ให้คำตอบกับทุกคำถาม เพียงแต่เธอจะไม่เล่ารายละเอียดหาก Murad ถามเกี่ยวกับข้อปฏิบัติบางอย่างของเหล่าจอมเวทย์

Yena พูดขึ้นว่า "ที่เมืองเกิดของข้ามองว่าเวทมนต์เป็นสิ่งที่ขนชั้นปกครองใช้ควบคุมกลุ่มคนในอาณัติ ข้าไม่เคยมองว่าสิ่งนี้จะถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความสะดวกสบายให้กับมนุษย์ได้เลย"

Yena พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังมาก แต่แล้ว Adele กลับประทับใจกับสิ่งที่ Yena พูด เธอประคองมือของ Yena ขึ้นมาและบอกว่า

"ข้าอยากไปที่บ้านเกิดของท่านจัง" สร้างความงุนงงเล็กน้อยให้แก่ทั้งสอง "คือข้ามีความฝันนะ ว่าวันนึง ข้าอยากจะเปลี่ยนวิถีชีวิตของทุกๆคนให้ดีขึ้นด้วยเวทมนต์ ข้าเองยังไม่รู้ข้อมูลเกี๋ยวกับบ้านของท่านมากนัก แต่หากท่านเห็นด้วยแล้วหละก็ ข้าจะขอร้องท่าน D'Arcy และเหล่าสภาเวทมนต์ หากเป็นพวกขาจะต้องทำให้บ้านเกิดของท่านพัฒนาขึ้นได้แน่ๆ"

สิ่งที่ Adele กล่าวสร้างความแปลกใจและตื่นเต้นในใจของ Yena

"ฝ่าบาท Thane เคยกล่าวสุนทรพจน์ไว้ว่า ปัจจุบัน สังคมของเราสามารถถูกคุกคามได้จากปัญหาหลายรูปแบบ แต่หากมนุษย์รวมกันเป็นหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นผลเรือน ทหาร หรือจอมเวท พวกเราก็สามารถที่จะนำจุดแข็งของแต่ละคนมาช่วยปกป้องกันเองได้!"

"D'Arcy จะช่วยพวกเราจริงๆหรือ?" Yena พูดขึ้น

"แน่นอนค่ะ ถึงท่าน D'Arcy จะเป็นคนเงียบๆ แต่จริงๆแล้วเขาใจดีมากค่ะ เขาจะช่วยเหลือพวกท่านอย่างแน่นอน"

"ท่าน Adele ครับ เราจะถึงจุดหมายแล้วครับ"

เสียงของทหารดังขึ้นที่ด้านหน้าของรถไฟ มีกำแพงสูงตระหง่านตั้งอยู่ Adele สูดหายใจลึกก่อนที่จะเริ่มแนะนำสถานที่แก่แขกทั้ง 2

"เรามาถึงแล้วค่ะ ที่นี่คือสิ่งปลูกสร้างที่มหัศจรรย์ที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยสร้างขึ้นมา ด้วยความร่วมมือของอาณาจักร Norman สมาพันธ์จอมเวทย์ และสมาคมช่างตีเหล็ก ข้าขอต้อนรับพวกท่านสู่ กำแพงเวทมนต์แห่ง Norman หรือจะเรียกสั้นๆว่า กำแพงอมตะ ก็ได้นะ"

หลังพูดจบ Adele ก็สังเกตเห็นได้ว่า ทั้ง Murad และ Yena ดูตื่นเต้นไม่ใช่น้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้ง 2 คน

Murad
Yena

## บทที่ 4

การพบเจอ

ในอาคารเวทมนต์เห่งหนึ่ง D'Arcy ได้จ้องมอง Murad และคณะเดินทางผ่านลูกแก้ววิเศษ ในฐานะของผู้คุมที่มีอำนาจสูงสุดที่นี้ จึงเป็นความรับผิดซอบของเขาที่ต้องไปต้อนรับแขก แต่ตามปกติแล้ว D'Arcy มักจะสอดส่องล่วงหน้าก่อนว่าเแขกของเขาเป็นใคร

"สองคนนี้ดูน่าสนใจไม่น้อยเลย" D'Arcy ได้เห็น Murad ผ่านนิมิต และที่น่าสนใจมากกว่านั้นคืออาวุธที่ Murad นำมาด้วย

ภายใต้การนำทางของ Adele ทำให้การเดินทางมาที่ทำแพงเวทมนต์ใช้เวลาไม่มาก และได้รับรู้ข้อมูลผ่าน Adele ว่าที่กำแพงแห่งนี้ประกอบไปด้วยจุดดูดซับเวทมนต์นับร้อย โดยพวกมันจะทำหน้าที่ดึงพลังเวทมนต์จากธรรมชาติมาเพื่อเป็นพลังงานให้แก่อุปกรณ์ทุกชนิดที่ใช้กัน ณ ที่แห่งนี้ ในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา กำแพงแห่งนี้ผ่านการโดนโจมตีมานันครั้งไม่ถ้วนจากขบวนรบแห่ง Abyss ซึ่งเพียงกำแพงอย่างเดียวนั้นคงไม่เพียงพอที่จะต่อต้านกำลังรบได้ ดังนั้นเหล่าอาวุธเวทมนต์จึงถูกติดตั้งทั่วกำแพงเพื่อเสริมศักยภาพในการป้องกัน

"แด่ผู้กล้าหาญ..."

Yena อ่านแผ่นหินที่จารึกชื่อของเหล่าผู้ที่สละชีวิตเพื่อปกป้องที่แห่งนี้ มันทำให้เธอหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต เหล่าเพื่อนและพี่น้องของเธอหลายคนถูกพายุทรายกลบทั้งเป็นโดยไม่มีแม้แต่โอกาสได้จารึกชื่อของตนให้เป็นที่จดจำ หลังจากนั้น Adele ก็นำทุกคนมาถึงสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่า "ลิฟท์เวทมนต์"

"หน้าที่ของข้าจบลงแล้ว ข้าส่งพวกท่านที่นี่นะ พอพวกท่านขึ้นไปถึงชั้นบนสุด ท่าน D'Arcy จะรอพวกท่านที่นั่น ขอให้โชคดีนะคะ!"

อดีตเจ้าชายแห่งจักรวรรดิที่สูญเสียทุกอย่าง และคนรับใช้แห่งวิหารที่แบกรับภาระที่ยิ่งใหญ่ จะต้องพบปะและขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าเป็นครั้งแรก พวกเขาทั้งคู่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เมื่อลิฟท์หยุดลง ทั้ง 2 ก็พยายามสร้างใบหน้ายิ้มแย้มเพื่อสร้างความประทับใจแรกต่อชายเบื้องหน้า

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองมิติชั่วคราว" ชายเบื้องหน้าทั้ง 2 กล่าว "ข้าคือผู้ช่วยของท่าน D'Arcy เรียกข้าว่า Bob ตอนนี้ท่าน D'Arcy กำลังรอพวกท่านอยู่ที่ห้องรับรอง กรุณาตามข้ามา"

"เป็นเกียรติอย่างยิ่ง Bob"

Murad กล่าวขึ้นและเผยให้เห็นความประหม่าที่ลดลง พวกเขาทั้ง 3 เดินผ่านห้องทดลองเกี่ยวกับมิติ พื้นที่ในนี้ค่อนข้างคับแคบเพราะเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ใช้ในการวิจัย

"พลังมิติที่รั่วไหลอาจจะส่งพวกท่านไปสู่มิติอื่นได้ เพื่อความปลอดภัยของพวกท่านกรุณาเดินอย่างระมัดระวัง" ทางเดินที่แคบมากทำให้ Murad กับ Yena แทบจะแย่งกันเดิน

"ผู้คุมที่นี่ช่าง... เป็นคนที่ประหยัดเสียจริง สงสัยการสร้างกำแพงที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้จะทำให้ไม่เหลืองบพอที่จะสร้างทางเดินสินะ" Murad กล่าว

"เป็นเพราะว่านานๆที่จะมีเขกมาเยี่ยมที่นี่" Bob พูดตอบ

"แล้วคนอื่นๆอยู่ที่ไหนกันหมดเหรอ?" Yena เข้าร่วมบทสนทนาด้วยคำถาม

"ถ้าหมายถึงพวกนักเรียน พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ที่นี่เป็นเพียงที่ทดลองชั่วคราว นักเรียนที่จะมายังที่นี่ได้จะต้องเป็นผู้ทำงานวิจัยมิติเท่านั้น ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในงานวิจัยนี้จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกที่แห่งนี้" Bob ตอบข้อสงสัยของ Yena

"งั้นก็หมายความว่า ที่นี่ก็ต้องมีศิลา Andura อยู่สินะ?"

ด้วยน้ำเสียงเชิงบวกในคำถาม Yena ไม่ลังเลเลยที่จะถาม แม้ว่าวิชาเวทมนต์จะไม่มีสอนที่วิหาร แต่ Yena ก็เคยศึกษาสาระสำคัญของเวทมนต์มาบ้าง

"ข้าเคยอ่านมาว่าการที่ทำงานของมิติจะต้องใช้หิน Andura เป็นแกนพลังงาน"

หลังจากได้ยิน Yena กล่าว มือขวาของ Murad ก็จับอาวุธที่เอวอย่างไม่รู้ตัว มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นโดยบรรพบุรุษของเขา มันเคยเป็นอาวุธที่ตัดได้แม้กระทั่งเวลาและมิติ แต่ตอนนี้ทำได้แค่เก็บในฝึกเท่านั้น ทั้งนี้เพี่อนระยะเวลาเสื่อมสภาพของตัวมันเอง Murad ออกเดินทางจากปราสาn Inception ลงใต้หลังได้ยินเรื่องของ D'Arcy จากกษัตริย์ Thane และการได้พานพบกับ Yena ก็ทำให้เขายิ่งมีความหวังว่าจะทำภารกิจสำเร็จเพิ่มขึ้น ตามข้อมมูลลับที่บรรพบุรุษของเขาจารึกไว้คือต้องใช้หิน Andura ที่บรรจุพลังแห่งมิติในการซ่อมแซมอาวุธชิ้นนี้

"อะแฮ่ม เรามาถึงแล้ว"

Bob กล่าวขึ้นหลังจากที่ทั้ง 3 เดินทางมาถึงห้องค้นคว้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขาก็ไม่สามารถขัดคำสั่ง D'Arcy ได้ เขาเดินไปเคาะประตู แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำให้ Bob แปลกใจเล็กน้อย เขาจึงลองเคาะซ้ำอีกครั้ง 2 ครั้งแต่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรในห้อง เขาเริ่มแปลกใจ เนื่องจาก D'Arcy นั้นเน้นย้ำว่าให้ต้อนรับแขกอย่างดี แต่กลับมาหายไปซะเอง

"ช้าก่อน" Murad ที่รู้สึกถึงความผิดปกติได้มาฉุด Bob ไว้

"ในห้องนั่น มีพลังมิติกำลังไหลเวียนอยู่เป็นจำนวนมาก"

หลังจากนั้น Murad จึงลองเรียกถามเข้าไปอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แต่ก็เช่นเดิม ไม่มีเสียงตอบรับออกมาก เขาจึงพังประตูเข้าไป ที่ด้านในห้อง นอกจากประตูที่โดนจัดจนพังแล้ว ทุกอย่างก็ยังอยู่ในสภาพปกติ ทั้งโต๊ะ พรม โซฟา หรือแม้กระทั่งแก้วกาแฟก็ยังร้อนเหมือนพึ่งชงมาใหม่ๆ สิ่งเดียวที่ดูผิดปกติคือไม่มีใครรอพวกเขาอยู่ในห้อง

"ดูเหมือนท่านผู้คุมจะเจอปัญหาเข้าแล้ว "

Murad สัมผัสถึงเวทมนต์ มิติที่กำลังเลือนหายไป เขาหันไปมองที่ Bob ซึ่งกำลังเป็นกังวลและ Yena และพูดว่า

"เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะ"

D'Arcy
Murad
Yena

## บทที่ 5

เสียงคำรามของมังกร

ณ ศาลบรรพชนบนเกาะแห่งหมอก ร่างกายที่ดูแข็งแรงและว่องไวกำลังทะยานผ่านสายลมในยามวิกาล

"15 ก้าวแรกทางด้านซ้าย ที่นั่นมีต้นเอล์มเก่าแก่ สามารถใช้กำบังกายจากสายตายามได้... 30 ก้าวข้างหน้าไปที่บ่อน้ำและขึ้นสู่แม่น้ำเพื่อไปยังด้านนอก"

ด้วยความเชี่ยวชาญในพื้นที่วิหารเป็นอย่างดี ดูเหมือน Hayate จะข้าใกล้เป้าหมายของเขามากแล้ว นั่นก็คือวิหารแห่งมังกร Hayate ไม่ได้มีคุณสมบัติที่จะย่างกรายเข้ามายังที่แห่งนี้ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากจอมเวทลีกลับ ทำให้ Hayate สามารถเข้ามา ณ ที่แห่งนี้ได้โดยไม่โดนเผยตัว แผนการในค่ำคืนนี้ถูกวางไว้นานร่วมปี และด้วยความรัดกุมทำให้ Hayate ใช้เวลาเพียงน้อยนิดเท่านั้นในการมาถึงหน้าประตูวิหาร

บรรดาผู้เฒ่าในหมู่บ้านล้วนแต่เป็นพวกไร้ศักยภาพ โชคยังดีที่ยังมี Airi ที่ฉายแววผู้นำที่ยอดเยี่ยม ทำให้ Hayate มั่นใจว่าเขาจะสามารถสำร็จเป้าหมายนี้ได้โดยไม่ต้องพะจงเบื้องหลัง คืนนี้ขาจะทำลายโซ่ตรวนแห่งเลือด เพื่อปลดปล่อยคนทั้งหมู่บ้านให้เป็นอิสระเสียที

เกาะแห่งหมอกนั้น ตั้งอยู่ ณ จุดเดียวกับที่ประตูมิติ และยังเป็นเส้นทางหนึ่งที่สามารถขึ้นสู่หุบเขา Orphean ได้ บรรพบุรุษของพวกขาได้เคยติดต่อกับ Blaine แห่ง Veda และเพื่อได้รับการปกป้อง พวกเขาจึงได้ทำพันธะสัญญาเลือดเอาไว้กับเหล่า Veda นับแต่นั้นมา หลังจากนั้นไม่ว่าจะเป็นปีศาจจากท้องทะเล

หรือโจรสลัดที่ถูกควบคุมโดย Lokheim ที่เป็นศัตรูกับ Veda ก็ถือว่าเป็นศัตรูกับเหล่านินจาแห่งเกาะหมอกด้วย บรรพบุรุษของเหล่านินจาต่อสู้อย่างกวายชีวิตเพื่อขับไล่ผู้รุกรานเหล่านี้ แต่ในทางกลับกัน เหล่า Veda ดูจะไม่เคยเหลียวมองถึงความยากลำบากของเหล่านินจาเลยแม้แต่น้อย วันนี้จึงเป็นคืนที่ Hayate จะจบพันธะที่ไร้ความหมายนี้ซะ

วิหารมังกรสูงประมาณ 10 ชั้น ในแต่ละชั้นจะมีวิธีเข้าถึงแตกต่างกันออกไป

ชั้นแรก เขตชายแดน ตราแห่งกษัตริย์ผู้เป็นอมตะ หากไร้ซึ่งความมุ่งมั่นก็ไม่สามารถผ่านไปได้

ชั้นที่ 2 เขตแดนแห่งทหาร เงื่อนของจ้าววานร ผู้ไร้ซึ่งสายเลือดที่ถูกต้องจะไม่สามารถผ่านไปได้ ซิ่ง Hayate ได้รับการถ่ายเลือดจากศาสตร์ลับแห่ง Lokheim ทำให้เขาได้รับคุณสมบัติที่จะผ่านไปได้

ชั้นที่ 3 สงครามแห่งพิภพ ภาพวาดแห่งราชสีห์ ผู้ไม่กล้า หากแต่ก็ไม่กลัว สามารถผ่านไปได้

ชั้นที่ 4 เขตแดนแห่งผู้คน ตราราชสีห์ภายในปมเงื่อน ผู้ไร้ซึ่งวิญญาณกล้าแกร่งถือเป็นข้อห้าม ซึ่ง Hayate ได้รับการเสริมวิญญาณมาแล้ว

ชั้นที่ 5 โลกทั้งใบนอกเหนือจากสายสัมพันธ์ ผู้ที่มีจิตสัมผัสพิเศษจะได้รับอนุญาติ

ชั้นที่ 6 เขตแดนแห่งเส้นตรง ผู้ไร้ซึ่งความเข้าใจจะไม่ถูกรับเชิญ Hayate ได้ท่องคาถาบทหนึ่งพร้อมทั้งถอนหายใจ "ข้าต้องการเข้ารับการทดสอบแห่งผู้สืบทอดที่แท้จริง" Hayate กล่าวขึ้น เขาใช้วิชาความรู้และความสามารถที่มีแก้ปัญหาและผ่านชั้นที่ 6 ไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

"เหลือเพียง 3 ชั้น..."

ชั้นที่ 7 ขอบเขตแห่งภูมิปัญญา หากหัวใจมิเคยพังกลาย ก็มีอาจก้าวข้ามไปได้

ชั้นที่ 8 เบื้องหน้าของเขตแดน หากไร้ซึ่งพลังวิเศษก็มิอาจพิชิต

และชั้นที่ 9 เส้นขอบฟ้า ตราแห่งขวดโหล หากไร้ซึ่งความเชื่อ ก็มีอาจดำรงอยู่

Hayate สมารถผ่านทั้ง 9 ชั้นไปได้ แต่ขาอ่อนล้ำลงมาก ขาของเขาทบจะเกาะบันไดไม่อยู่แล้วตอนนี้ เขามุ่งหน้าไปยังชั้นที่ 10 ซึ่งเป็นสถานที่เก็บของสำคัญ ตอนนี้มีดที่สามารถทำลายพันธะสัญญาได้ อยู่ในมือของเขาแล้ว บันไดขึ้นสู่จุดสูงสุดของวิหารมังกรอยู่เบื้องหน้าของชายมุ่งมั่นผู้นี้ บันไดขึ้นสู่จุดสูงสุดมีราวๆ 100 ขั้น แต่ขารู้ดีว่าในบางขั้นในนั่นมีกันดักซ่อนอยู่ ซึ่งอาจจะทำให้เขาต้องทั้งชีวิตไว้ที่นี่ได้หากไม่ระวัง แต่เขาก็สามารถผ่านข้าไปได้

เพียงแต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด Hayate ต้องสูญเสียพลังกายไปมากในการที่จะผ่านไปและมันส่งผลให้ "พลัง" ของเขาอ่อนลง และเมื่อพลังนั้นอ่อนลง ก็ส่งผลให้ "คุณสมบัติ " ที่คู่ควรของเขาหายไป แสงเวทมนต์สีฟ้าขาวส่องสว่างไปทั่วทั้งวิหารมังกร บ่งนอกให้ทุกคนรู้ว่ามีผู้บุกรุก แท่นศิลาค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยตัวหนังสือ Hayate รู้ได้ทันทีว่าแผนการของขากำลังจะล้มเหลวตอนนี้เขาเหลือเพียงทางเลือกสุดท้าย นั่นคือการนำ "กรงเล็บอสูร" ออกมา เขารวบรวมพลังทั้งหมดรวมกับพลังจากกงเล็บอสูรโจมตีเข้าสู่แผ่นพันธะสัญญาทันที หลังจากนั้นก็ปรากฎร่างของจ้าวมังกรขึ้นมา จ้าวมังกรส่งเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพื้นที่

"เจ้ากล้าตียังไงที่กล้ารุกร่ำข้ามายังสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์นี่?" จ้าวแห่งมังกรถามด้วยความเกรี้ยวกราด

"หลังจากราตรีนี้ ข้าจะเป็นดั่งเงา ข้าสาบานด้วยเลือดว่าข้าจะล่าล้างแสงสว่าง" Hayate กล่าวตอบ

ความมืดและความเจ็บปวดไหลเวียนไปทั่วร่างกายของ Hayate จากผลของการฉีกพันธะสัญญา แต่เพื่อการนี้เขาไม่ลังเลที่จะแลกด้วยชีวิต ทันใดนั้นแสงสว่างก็ส่องลงกลางวิหารมังกร ปรากฎร่างของ Xeniel ออกมาจากแสงนั้น

"กำเนิดมาเป็นมนุษย์ แต่ปราถนาจะเป็นแค่แมลงชั้นต่ำงั้นรึ?" Xeniel กล่าวดูถูก Hayate

"ข้าจะกำหนดความเป็นไปและชาตะกรรมของพวกข้าเอง!" Hayate ตอบกลับ

หลังพูดจบ เหล่านินจาบนกาะเห่งหมอกก็ได้มองเห็นมังกรดำทะยานขึ้นจากผืนดินและกำลังมุ่งหน้าไปสู่จุดที่แสงส่องสว่างที่สุด

Hayate
Xeniel

## บทที่ 6

เสียงของปีศาจ

"ที่แท้ พวกเจ้าก็คาดไว้อยู่แล้วว่าข้าจะต้องทำไม่สำเร็จ" Hayate พูดจาดูถูกตนเองต้วยความผิดหวังกับผู้มีบุญคุณช่วยชีวิต

"กันไว้ดีกว่าแก้ เป็นหลักการที่คนฉลาดต่างรู้" Mganga เย้ยหยั่น

"แต่เจ้าก็รู้ว่าข้าจะไม่เข้าร่วมกับพวกเจ้า จุดมุ่งหมายของข้า มีเพียงนำพาเกาะแห่งหมอกไปให้พ้นจากสงครามที่กำลังจะมาถึง ส่วนเลือดมังกรโบราณที่สัญญาว่าจะให้พวกเจ้าเป็นการตอบแทน ข้าก็ไม่สามารถเอามันมาได้ และก็ไม่มีโอกาสที่จะไปเอามันมาแล้ว... ข้าในตอนนี้ เป็นเพียงหมาจรจัด ไม่มีค่าอะไรอีก" Hayate พูดอย่างหมดอาลัย

"ไม่ต้องเป็นกังวล ราชินีมีคำสั่งให้นำเจ้ากลับไปครบ 32 ก็พอ นางมีแผนอื่น เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องดูถูกตัวเองขนาดนั้น น้ำพุในเมืองที่ติดแม่น้ำเทบจะไร้ค่า แต่หากอยู่กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ แม้ทองมาแลกก็ไม่ยอม เจ้าจะมีหรือไม่ คนตัดสินใจไม่ใช่เจ้า" Mganga เหน็บแนม

"อาจจะใช่..." Hayate หลับตา จิตใจที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง

"พักซะ พรุ่งนี้ก็น่าจะถึงจุดหมายแล้ว" Mganga หันกลับมา จับที่ครีบหลังของฉลามให้เร่งความเร็ว ฉลามตอบสนองด้วยความเชื่อง ตวัดครีบที่หาง มุ่งหน้าสู่ท้องทะเลที่แสงแดดส่องไปไม่ถึง

ในคืนนั้นที่วิหารมังกร Hayate ที่เหนื่อยล้า ถูก Xeniel ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาทุบจนบาดเจ็บสาหัส ในช่วงวิกฤติ ต้องพึ่งมนต์คากาของ Mganga ถึงรอดมาได้ ในเมื่อได้รับคำสั่งจาก Veera ให้ดูแล Hayate ทำให้ Mganga เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ นอกเหนือจากบริเวณศาลบรรพบุรุษซึ่งเป็นบริเวณหวงห้ามแล้ว ได้วางกับดักเวทมนตร์ ณ จุดสำคัญทางยุทธศาสตร์ทั่วทั้งเกาะเห่งหมอก ด้วยความร่วมมือของ Hayate เมื่อถึงเวลาที่เขายื่นมือเข้าไปช่วย Hayate กับดักเวทมนตร์เหล่านี้ระเบิดขึ้นพร้อมกัน ส่งผลให้เหล่านินจาเคลื่อนไหวได้ช้าลง ซื้อเวลาเพิ่มเติมให้ทั้งสองสามารถหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย

"หนุ่มสาวสมัยนี้ ทำอะไรทีถวายชีวิตจริงๆ!"

Mganga ขยับตัวให้อยู่ในท่าทีสบายมากขึ้น เอียงตัวลงบนครีบปลา สีหน้าว่างเปล่าราวกลับเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่างในอดีตขึ้นได้ ฉลามที่เขาเร่งความเร็วนั้น คือนักล่าที่ดุร้ายที่สุดในท้องทะเลนี้ ฟันที่แหลมคมเทียบดาบปลายปืนร้อยกว่าซี่  เพียงพอที่จะกัดให้กระดูกเหยื่อแตกละเอียด ครีบที่เต็มไปด้วยกระดูก พร้อมกับเกล็ดที่แข็งแรงทนทาน ทำให้นักล่าอื่นๆ ไม่อาจเทียบได้ หากว่ากันตามตรง ฉลามตัวนี้เกิดขึ้นมาได้เพราะการศึกษาวิจัยของ Mganga การนำเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิตที่มาจากใต้น้ำลึกมาตัดแต่งเข้ากับสิ่งมีวิตจากดินแดนแห่ง Athanor เป็นหัวข้อหลักที่ Mganga ศึกษามาตลอด หากไม่ได้มันช่วยไว้ Mganga ก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถช่วย Hayate ออกมาได้

ก่อนที่ราตรีจะมาถึงอีกครั้ง Mganga ได้พา Hayate ทะลุทางเข้าบนเปลือกโลก เขามายังศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่ตั้งอยู่ในเมืองใต้ดิน เนื่องจาก Maloch ได้รับบาตเจ็บอย่างไม่คาดคิด ในตอนนี้ กองกำลังที่สามารถใช้เวทย์กำลังล่าถอย แต่ยุทรวิธีที่ได้วางไว้แล้วก็ยังคงดำเนินการต่อ เพื่อให้การเคลื่อนกำลังพลสำหรับสงครามหลักเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ Veera ได้นำเมืองใต้ดินของ Preyta มาปรับเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราว และได้เข้ามาควบคุมด้วยตนเอง

"เกิดปัญหาขึ้นแล้ว" Mganga ตระหนก พร้อมกับอธิบายให้ Hayate ฟัง

"ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ท่าน Veera กำลังยุ่งกับการรวบรวมกองกำลังทางทิศเหนือที่แตกกระจายไป ทำให้ที่นี่ถูกดูแลแทนโดยท่าน Marja ตอนแรกข้าคิดว่าจะรอให้ท่าน Veera กลับมาแล้วจึงให้เจ้าไปข้าพบท่าน แต่ท่าน Marja ดูเหมือนจะสนใจในตัวเจ้าไม่น้อย นางได้สั่งการว่าให้เจ้าไปข้าพบทันที... ข้าไม่ค่อยรู้จักท่าน Marja มากนัก ได้ยืนมาว่านางเป็นคนที่อารมณ์ไม่ค่อยดี เดี๋ยวเมื่อเข้าไปแล้วเจ้าจะพูดอะไรก็ระวังหน่อย"

"เข้าใจแล้ว" Hayate พยักหน้าเบาๆ "มาถึงบ้านคนอื่น เป็นธรรมดาที่จะต้องเกรงใจเจ้าบ้าน"

"เจ้าบ้านงั้นหรือ? ก็ไม่เชิง..." Mganga งึมงำกับตัวเอง

"ความจริงนางเป็นคู่ครองของท่านผู้นั้น เปรียบกับท่าน Veera แล้ว อาจจะยิ่งหมาะสมแก่การเป็นราชินีของที่นี่มากกว่าเสียอีก"

ณ ขณะเดียวกัน ที่ศูนย์บัญชาใต้ดิน

"เรื่องที่ข้าได้ฝากฝั่งกับเจ้า เรียบร้อยหรือยัง?" เสียงแหบแห้งของสตรีที่ก้องไปทั่วถ้ำอันว่างเปล่า

"ทุกอย่างเรียบร้อยตามความประสงค์ของท่านแล้ว"

"ดีมาก Zephys มีเพียงเจ้าที่ข้าสามารถเชื่อใจได้" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของ Zephys

"ได้มีโอกาสรับใช้ท่าน ถือเป็นเกียรติของข้า!"

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี Zephys ก็ยังยึดมั่นกับนิสัยเดิมจากวิหาร ความเคารพที่มีต่อเทพีนางนี้ไม่ได้ลดลงจากเมื่อก่อน เทพีที่ได้รับการเรียกขานเช่นนี้ ในดินแดน Athanor มีเพียง 3 คน และ Marja ที่อยู่ตรงหน้าคือหนึ่งในนั้น ตามแผนการของ Veera แล้ว นางสั่งให้ Preyta และพวก Fallen สร้างเมืองใต้ดินนี้ขึ้นมา แต่ Marja ผู้ข้ามาควบคุมแทน กลับรู้สึกว่าเมืองคับแคบไป จึงได้สั่งให้ทหารคนสนิทหาถ้ำที่กว้างขวางเพื่อใช้พำนัก ราชการต่างๆ ในเมืองก็ได้ย้ายมาจัดการที่นี่ ส่วนเจ้าของถ้ำคนเก่า บัดนี้ได้กลายเป็นอาหารเย็นของ Kriknak ข้ารับใช้ของ Marja ไปเรียบร้อยแล้ว

"อย่าเพิ่งรีบไป" Marja เรียก Zephys ที่กำลังตรียมตัวลา "อีกสักพักข้าจะได้เจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่น่าสนใจ เจ้าอยู่ช่วยข้าดูหน่อย"

สิ่งที่ทำให้ Mganga เป็นกังวลมากที่สุดคือการแข่งขันลับๆ ระหว่างผู้ยิ่งใหญ่ - Veera และ Marja

"เมล็ดที่ไม่ได้ปลูกขึ้นง่ายๆ ยังไม่ทันจะได้ผลิดอกก็ถูกคนอื่นเต็ดไปเสียแล้ว ท่าน Veera คงจะโกรธมากแน่ๆ"

สำหรับการที่ Hayate เข้าพบ Marja ไม่ใช่เรื่องที่ Mganga จะขัดขวางได้ แต่ก็ไม่สามารถรู้สึกยินดีกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น เพราะเขาเองก็อยู่ฝั่ง Veera

"หึหึหึ... ได้ยินว่าเจ้าเล่นเอาเจ้ามังกรฒ่าหนังเหนียวนั่นเทบเป็นแทบตาย ฟังแล้วช่างสะใจจริงๆ"

เสียงหัวเราะกังวาลของ Marja สะท้อนไปทั่วถ้ำ นางไม่ได้หัวเราะอย่างดีใจเช่นนี้มานานแล้ว

"แต่ท้ายที่สุด ข้าก็ยังล้มเหลว หากมองจากผลลัพธ์ที่ได้ เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่น่าโอ้อวด..." น้ำเสียงของ Hayate จริงใจ ไม่มีวี่แววของการเสแสร้ง

"นี่เจ้าเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่ฝึกมาจากวิหารเห่งแสงงั้นรึ? ถ้าลูกน้องของพวกโง่แห่งวิหารต่างเป็นอย่างเจ้าหมด ข้าว่าข้าคงไม่มีวันที่จะได้กลับมาเงยหน้าได้อีก" Marja ถอนหายใจ ตอนนี้ Marja ได้ยืนขึ้น เดินลงจากที่นั่งข้ามาใกล้ Hayate

"ให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่ เจ้าได้อะไรมาจากเจ้ามังกรเฒ่านั่น?"

หัวใจของ Hayate บีบรัด เงามังกรสีดำสนิทลอยมาปรากฎที่ด้านหลังของเขาอย่างนอกเหนือการควบคุม และส่งเสียงคำรามดังสะท้าน Marja แต่เดิมที่ยิ้มอยู่กลับตกตะลึง ไม่ใช่เนื่องจากเสียงคำรามของมังกร แต่เนื่องจากการสั่นของวิญญาณที่อยู่เบื้องลึกของตน ความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ แทบจะไม่ต่างจากหมื่นปีที่แล้ว การจากลาที่ไม่อาจแม้จะหันหลังกับไปดู

"Volkath?! ใช่เจ้าหรือไม่? Volkath!!"

ความสุขุมเยือกเย็นที่มีมาตลอดของ Marja หายไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาจ้องมองกลุ่มเงาสีดำสองกลุ่มที่เกี่ยวพันกัน

"นี่มันอะไรกัน ข้าหายใจไม่ออก! "

อีกคนที่ตกใจคือ Hayate หากเทียบกับในคืนนั้นที่ประจันหน้ากับ Xeniel ที่ได้รับพลังจากแสงศักดิ์สิทธิ์ ขาก็ไม่เคยรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแบบนี้ เงาวิญญาณค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในขณะที่งามังกรกลับจางลง

"ความรู้สึกนี้..."

แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังกำลังไหลออกจากร่างอย่างรวดเร็ว ร่ายกายที่ยังไม่ทันได้ฟื้นคืนเต็มที่กลับอ่อนแอลงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

"ดีใจจริงๆที่ได้พบกับเจ้าอีกครั้ง ที่รักของข้า!"

เงาวิญญาณของ Volkath หันกลับมา อ้าแขนออกอย่างยินดี และใช้แขนล่องหนโอบกอดหลังของ Marja อย่างแน่นหนา

"นึกไม่ถึงว่า แผนสำรองที่เตรียมไว้ให้เจ้าในตอนนั้น จะกลายเป็นโอกาสให้ข้าสามารถฟื้นกลับมาได้ ... แต่ว่า พวกเรามาจัดการปัญหาที่อยู่ข้างหน้านี้ก่อนเถอะ"

ราวกับว่า Marja ที่ถูกเงาวิญญาณโอบกอดอยู่จะสูญสิ้นความสามารถในการพูด เหลือเพียงแต่ขยับหลังเบาๆ และสีหน้าที่แสดงออกถึงความตื้นตันจากในจิตใจและความเชื่อฟัง ไม่เห็นว่า Marja มีปฏิกิริยาตอบสนอง เงาวิญญาณจึงขยับแขนเบาๆ ปล่อยเงามังกรที่พยายามขัดขืนไม่หยุด ยอมให้งามังกรมุดกลับข้าสู่ในร่างของ Hayate

"เจ้าเด็กน้อย ในตัวของเจ้ามีบางสิ่งที่ข้าต้องรีบใช้งาน" เงาวิญญาณของ Volkath มองลงมาที่ Hayate และกล่าวอย่างสุขุม

"นอกนั้นแล้ว ข้ายังมีอีกหนึ่งภารกิจที่จะไว้วานแก่เจ้า เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าสามารถตอบเทนเจ้าเป็น สมบัติ อำนาจ ความแข็งแกร่ง และอื่นๆทุกอย่างที่เจ้าต้องการ"

"ไม่เสียทีที่เป็นเจ้าแห่งความมืด..." Mganga ถอนหายใจในใจ แม้จะตกใจไม่น้อยจากการปรากฏตัวของ Volkath แต่ Mganga ยังรวบรวมสติกลับมาได้ก่อน

"ข้าเพียงแต่ต้องการให้กาะแห่งหมอก หลุดพ้นจากสงครามของพวกเจ้า!"

Hayate ไม่รู้ตัวตนของ Volkath แต่ก็ได้บอกเขาไปตามตรง หากเป็นบุคคลที่อยู่ตรงหน้านี้ อาจจะสามารถช่วยให้เขาบรรลุความหวังที่มีมานาน

"ข้ารับรอง ว่าจะทำให้ความปรารถนาในใจของเจ้าสมหวัง" Volkath น้ำเสียงสงบ เงียบลงไปครู่หนึ่ง สายตาอ่อนโยนดังน้ำมองไปยัง Marja และกล่าวต่อ

"ที่รักของข้า เจ้าคงไม่รังกียจที่จะร่วมรับผิดชอบคำสัญญานี้กับข้าหรอกใช่ไหม? ข้าในตอนนี้ ไม่มีพลังที่จะทำอะไรได้ กลัวว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้คงยากที่จะเชื่อใจข้า"

Hayate ที่ถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่ง ยืนสง่าไม่ขยับ มีเพียงแต่จังหวะลมหายใจที่เร่งขึ้นเล็กน้อย

"คำสัญญาของท่าน แน่นอนก็เป็นคำสัญญาของข้าเช่นกัน" Marja หันศีรษะกลับมาหา Hayate ที่มีสีหน้าระมัดระวังตนอย่างต็มที่ ยิ้มอย่างล้อเลียน

"ข้าสัญญา ว่าจะทำให้ความปรารถนาในใจของเจ้าสมหวัง!"

Hayate ไม่รู้ว่า Volkath นั้นเป็นใคร แต่เมื่อได้รับคำสัญญาจากนางแล้ว Hayate ก็ไม่รีรอ สองขาชิดเข้าหากัน น้อมตัวลงคำนับ ท่าทางยอมรับข้อเสนอของอีกฝ่ายตามธรรมเนียมของนินจา

"พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อนเกอะ อีกสักครู่ข้าจะเตรียมภารกิจให้เจ้า"

ไม่ได้เจอกันมาหลายปี Marja มีคำพูดมากมายที่อยากจะคุยกับ VoIkath นางตวัดสายตาอันเย็นซาไปยัง Mganga พร้อมเอ่ยเพิ่มเติม

"นอกจากนั้นแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ห้ามใครเพร่งพรายออกไป ไม่เช่นนั้น ..."

Mganga ที่ถูกจ้องจนหนาวจับใจ รีบน้อมตัวลงคำนับเช่น Hayate สีหน้าแสดงท่าทางโอนอ่อนนอบน้อม

"คำสั่งของท่าน คือภารกิจของข้า"

"ดีมาก!" Volkath ดูพอใจกับปฏิกิริยาของทุกคน "ถึงวันที่ข้ากลับมาได้ งานที่พวกเจ้าทำสำเร็จจะได้รับการตอบแทน! เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะนำพวกเจ้าทั้งหมดไปยังจุดสูงสุดของโลก!"

Hayate
Mganga
Marja
Zephys
Volkath

## บทที่ 7

การพบเจอโดยบังเอิญ

ใกล้ๆ กับกำแพงเวทย์แห่ง Norman ที่บริเวณตอนใต้ มีที่แห่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยลมพายุรุนแรงตลอดทั้งปี ที่เรียกกันว่า "หุบเขาวายุ" สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ มีเพียงพวกที่อยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่ทว่า หุบเขาวายุวันนี้ กลับต้อนรับการมาถึงของแขกที่ไม่ได้บอกกล่าวมาก่อน

"เจ้าแน่ใจว่าเป็นแถวนี้จริงหรือ?" Zephys สงสัย

"ใช่ การตอบสนองยิ่งรุนแรงมากขึ้น พวกเราอยู่ใกล้จุดหมายมากแล้ว" Hayate มุ่งหน้าไปในทิศที่รับการตอบสนองได้

Zephys มาเพื่อเป็น "องครักษ์" ให้ Hayate ขอเพียงให้สามารถหาดวงวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของท่าน Volkath ถึงจะต้องเดินทางอีกเท่าใด เขาก็ยินดี การพบกันของ Hayate และ Marja ทำให้เกิดเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้น เพราะมันทำให้เศษวิญญาณที่ Volkath เก็บไว้กับ Marja ตื่นขึ้น เศษวิญญาณที่ Volkath แต่เดิมทิ้งไว้ให้ Marja เพื่อเป็นเกราะคุ้มภัยหากเกิดเหตุฉุกเฉิน กลับกลายเป็นโอกาสให้ขาสามารกฟื้นคืนชีพอีกครั้ง ทว่าสิ่งที่สำคัญในการฟื้นคืนชีพ อยู่ในตัวของ Hayate นี้ เนื่องจากในคืนที่เกิดเหตุที่วิหารมังกร Hayate ยอมเสี่ยงด้วยการเรียกวิญญาณของมังกรโบราณออกมาด้วยพลังมนตร์ดำ และเก็บเข้าไว้ในร่างของตน วิญญาณมังกรดำที่เกิดจากการรวมกันจากสองแหล่ง ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งที่ Volkath ต้องการอย่างเร่งด่วน แต่ยังเป็นสิ่งที่จะช่วยชี้นำให้ขาสามารถเสาะหาวิญญาณดวงวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งได้

Volkath ที่ฟื้นคืนพลังกลับมาได้เล็กน้อย สามารถสัมผัสได้อ่อนๆ ถึงการมีอยู่ของวิญญาณอีกส่วน แต่ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ เขาไม่อาจเสี่ยงออกไปนอก Abyss เพื่อตามหามันได้ ดังนั้น Hayate จึงยิ่งมีความสำคัญมากขึ้น เมื่อวิญญาณมังกรในตัวของเขาถูก Volkath กลืนเข้าไป ส่งผลให้เขาและจ้าวแห่งความมืดนี้เกิดการผูกเกี่ยววิญญาณไว้ด้วยกัน ดังนั้น ภารกิจในการเสาะหาดวงวิญญาณอีกตวงจึงตกเป็นหน้าที่ของ Hayate เพื่อให้การเดินทางของ Hayate เป็นไปอย่างราบรื่น Marja ยังได้ส่ง Zephys ไปเพื่อ "คุ้มครองความปลอดภัย" ในขณะเดียวกันก็เป็นการเตือน และควบคุมอย่างลับๆ

"คือที่นี่ ไม่ผิดแน่" Hayate ที่นำทางมา หยุดเดินกระทันหัน

"เจ้าล้อข้าเล่นหรือเปล่า?!" Zephys กวาดสายตาไปตามทิศที่แขนของ Hayate ยื่นไป

ระหว่างเทือกเขาสูงชัน เห็นเพียงแต่หน้าผาสูงทอดเป็นแนวนอนตลอดท้องฟ้าหน้าห้วงเหวลีก ราวกับว่าเป็นบรรโดสวรรค์ทอดไปสู่หมู่เมฆได้ผาสูงคือหุบเขาลึกมองไม่เห็นเบื้องล่าง

"นั่นมันทางตัน!"

"สัญชาตญาณไม่มีวันโกหกข้า" Hayate ชี้ไปที่อก แล้วจึงชี้ไปที่สมอง

สิ่งที่อยู่ถึงระดับวิญญาณเป็นสิ่งที่ลี้ลับ Zephys ไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ณ จุดนี้ เขาทำได้เพียงแต่เชื่อในสัญชาตญาณของ Hayate เท่านั้น

"ก็แค่หน้าผาเท่านั้น หยุดเราไม่ได้หรอก" Hayate พูดให้กำลังใจ Zephys เพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดมากกว่าเดิม

ในดินแดน Athanor หน้าผาสูงชันที่มีความสูงมากเช่นนี้มีไม่น้อย ระยะห่างระหว่างจุดสูงสุดถึงจุดต่ำสุดมากกว่าพันเมตร เหมือนกับเป็นพื้นดินที่แยกออกกันเป็นสองส่วนและถูกประกอบกับเข้ากันใหม่อย่างไม่พอดี แม้หน้าผาจะชัน หรือหุบเขาจะลึกเพียงใด ล้วนแต่ไม่สามารถขัดขวาง Hayate ได้ Hayate แค่เพียงสะบัดมือ ใบมีดคุไนที่พันเชือกเอาไว้ก็ปักลงบนหินก้อนใหญ่อย่างแน่นหนา พร้อมด้วยการถอยหลังไปวิ่งอีกไม่กี่ก้าว สามารถกระโดดสงไปอยู่บนผา ใช้เชือกท่อนสั้นประมาณเมตรเดียวเพิ่มแรงช่วยราวกับเล่นชิงช้า Hayate สามารถขยับลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ

Zephys ที่ยืนดูอยู่บนหน้าผา ได้หัวเราะออกมา ก่อนจะกระโดดตามลงไป มือของเขาไม่ได้จับอยู่บนเชือกที่ช่วยเพิ่มแรง Zephys เอาหัวชี้ลง ดิ่งลงไปในความว่างเปล่า มุ่งหน้าไปยังจุดที่ Hayate ยืนอยู่ด้วยความรวดเร็ว แรงดึงดูดของโลกยิ่งช่วยให้ยิ่งลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ จน ถึงจุดที่เห็นพืชพรรณที่ก้นบึ้งของหุบเขา Zephys จึงเริ่มขยับตัว บิดเอวใช้มีดสั้นอันเหลมคมทิ่มข้าไปในหน้าผาที่เป็นสีเขียวมรกต เสียงขูดที่ชวนเสียวฟัน ทำลายความสงบ ณ ก้นบึ้งขอบหุบเขา มีดสั้นขูดหน้าผาเป็นลายเส้นเหมือนงู ทั้งบาดแผลสีดำไว้ ความเร็วในการดิ่งของ Zephys ลดลงอย่างช้าๆ เมื่อใกล้ถึงพื้นดิน เขาดึงมืดสั้นออกจากผา ก่อนจะเหยียบลงบนผาครั้งหนึ่งเพื่อยืมแรงในการกระโดดม้วนตัวเหยียบลงถึงพื้นอย่างสบายๆ

"เจ้าอย่าบอกนะว่า สิ่งที่พวกเราตามหาอย่างยากลำบาก คือเจ้าหมอนี่ที่ดูตายเหล่ไม่ตายแหล่?!" Zephys ถามด้วยเสียงสั่น

Hayate ไม่ตอบ เพียงซี้ไปที่อก และชี้ไปที่สมอง

"อือ.... ไอ้การผูกเกี่ยววิญญาณอะไรนั่นอีกแล้ว..." Zephys ก้าวขาออกมา เหยียมลงไปบนร่างในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง

"สรุปคือ... จะต้องหาวิธีปลุกเจ้านี่ขึ้นมาก่อนสินะ" Hayate ส่ายหัว

"ไม่ต้องปลุกเขาขึ้นมา แค่ปลุกเจ้าแห่งความมืดก็พอ"

พูดจบ Hayate ก็ควักเอากล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาจากเสื้อ เขาเปิดกล่องไม้ขึ้นต่อหน้า Zephys ข้างในเต็มไปด้วยหนอนที่มีขาข้างละ 8 ขา หนอนตัวอ่อนส่ายหนวดไปมา ร่างที่เพิ่งโผล่ออกมาจากกล่องไม้เพียงครึ่งเดียวก็หดกลับข้าไป เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศนอกกล่องไม้ทำให้มันรู้สึกไม่สบาย Hayate ถอนหายใจ แล้วเอาผ่ามือทาบลงไปที่อกของ "ร่าง" ที่นอนอยู่ ก่อนจะร่ายคาถาที่ Volkath ได้ประทานมาด้วยเสียงเบาๆ เงาสีดำของมังกรปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของ Hayate แต่กลับไม่ดูร้ายเช่นก่อน แม้กระทั่งลายเส้นยังอ่อนบางลง Hayate ที่ตั้งใจร่ายมนตร์ ไม่ได้สังเกตถึงสิ่งนี้ เขามุ่งความสนใจไปยังร่ายกายของ "ร่าง" นี้ ส่งพลังมืดนี้เข้าไปในร่างดังกล่าวอย่างเงียบๆ หนอนที่อยู่ในกล่องไม้เริ่มขยับไปมา หลังจากความพยายามหลายที ในที่สุดมันก็กระโดดออกจากกล่องไม้และมุดเข้าไปในผิวของ "ร่าง" นี้ ในขณะนั้น Hayate รู้สึกได้ว่าร่างๆ นี้ได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว พลังสีดำก่อตัวขึ้นเป็นคลื่นซัดเข้าไปทั้งแนวหน้าผา พลังของเจ้าแห่งความมืดอ่อนลงไปพร้อมกับ "ร่าง" ที่นอนอยู่นี้ -- ไม่สิ ต้องเรียกว่าวิญญาณอีกครึ่งดวงของเจ้าแห่งความมืดที่ยืมใช้ร่างกายมนุษย์นี้ค่อยๆ เปิดตาขึ้น และก็สำรวจ Athanor ที่ทั้งคุ้นเคย และแปลกไป Zephys ลองถามขึ้น

"ท่าน Volkath? ทำไมหน้าตาท่านถึงเปลี่ยนเป็นเช่นนี้? ถูกลูกธนูยิงทะลุรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?" ชายหนุ่มที่ลุกขึ้นมาตวัดตามาที่ Zephys

"เจ้ายังคงหนวกหูไม่เปลี่ยนเลยนะ Zephys"

ในขณะเดียวกัน ไกลออกไปทางทิศใต้ของกำแพงเวทย์ D'Arcy ที่กำลังนั่งรอแขกที่กำลังจะเข้ามา อยู่ดีๆ ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่คุ้นเคยบนแขนขวา

"นี่มัน?!"

D'Arcy รู้สึกขนลุกทั้งตัว พลังมืดรวมตัวกันเป็นคลื่นมาถึงที่กำแพงเวทย์ เนื่องจากระยะห่างเป็นร้อยไมล์ ส่งผลให้คลื่นพลังมีกำลังแผ่วลงอย่างมาก มีเพียงแต่นักเวทย์ไม่กี่คนที่สามารถสัมผัสได้ว่าพลังงานนี้แปลกกว่าพลังงานทั่วไป แต่เพียงแค่คลื่นพลังงานนี้ ไม่สามารถอธิบายแรงกระเพื่อมในอกของ D'Arcy ได้ ยิ่งคิดยิ่งสงสัย ทำให้สุดท้าย D'Arcy ต้องไปดูด้วยตนเอง D'Arcy มองไปที่ Murad และ Yena ในคริสตัลเวทย์ที่กำลังเดินขึ้นมาแล้ว

"ขอโทษนะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ...." D'Arcy สบัดสองมือ ประตูมิติก็ปรากฎขึ้นเดิมเต็มลายเวทมนตร์สีเงิน

"ประตูแห่งมิติ จงเปิดออก!"

"ใครน่ะ!?"

ณ ขณะที่ประตูมิติเปิดขึ้น Hayate ที่คอยเฝ้าระวังอยู่ก็พูดขึ้นพร้อมปามีดคุไน 3 เล่มไปที่ D'Arcy ที่ก้าวออกมาจากประตูมิติ อากาศกระเพื่อม มีดคุไนชนเข้ากับผนังล่องหน ตกลงตรงหน้าของ D'Arcy

"โย่ว! นี่มัน D'Arcy ไม่ใช่หรือ?" ในฐานะหนึ่งในเจ้าแห่งหุบเหว Zephys ได้เคยต่อกรกับ D'Arcy อยู่บ่อยครั้ง

D'Arcy ขมวดคิ้ว "Zephys? นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!"

แม้จะทราบดีว่า Zephys เป็นใครและแข็งแกร่งเพียงใด แต่สายตาของ D'Arcy กลับจ้องลงบนร่างของเด็กหนุ่มหน้าซีดๆ เสื้อขาดรุ่งริ่ง ดูเหมือนเครื่องแบบเก่าที่เลิกใช้ไปแล้ว เด็กหนุ่มสบตากับ D'Arcy โดยไม่เกรงกลัว ในแววตาที่มั่นใจและขี้เล่น ซ่อนความยำเกรงและสับสนเล็กน้อย ช่างย้อนแย้ง คิ้วของ D'Arcy ขมวดเป็นเส้นสามเส้น ขาไม่สามารถมองทะลุเด็กหนุ่มคนนี้ วินาทีหนึ่งสงบและสง่าราวกับราชา วินาทีถัดมากลับต่ำต้อยราวปุถุชน

"พบกันอีกแล้วนะ D'Arcy" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้น

"เรารู้จักกันเหรอ?"

"ไม่เพียงแค่รู้จัก" เด็กหนุ่มสบัดมือขึ้นปัดผมที่อยู่บนหน้า "มองหน้าของข้าให้ดีสิ เจ้าน่าจะจำได้นะ"

"จ... เจ้า! ข้าจำเจ้าได้!" D'Arcy ค้นกลับไปในความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์ พยายามเสาะหาส่วนที่มีความเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มมากที่สุด "Errol! เจ้าเคยเป็นนักล่าปีศาจนี่!"

"ฮ่าๆๆๆ!" เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ใช่! แต่ก็ไม่ใช่! เรื่องตัวตนของข้า อีกหน่อยเจ้าก็คงจะได้รู้มากขึ้น แต่ไม่ใช่ในตอนนี้ Zephys จัดการ!"

Zephys ที่คันไม้คันมือตั้งนานแล้ว เมื่อได้ยินก็ชักหอกคู่ของเขาออกมา แทรกตัวข้ามาตรงกลางระหว่าง D'Arcy และเด็กหนุ่ม

"ในเมื่อเจ้ากล้านำตัวเองเข้ามาเสี่ยง ก็อย่าโทษที่ข้าต้องทำให้เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยนะ"

กระทั่ง Hayate ที่ไม่รู้โผล่มาด้านหลังของ D'Arcy ตอนไหน ตอนนี้เพียงแค่ Zephys ขยับ ก็สามารถจัดการกัน D'Arcy ได้จากทั้งหน้าและหลัง

"1 ต่อ 1 เจ้าก็แทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแล้ว ตอนนี้ 3 ต่อ 1 เจ้าไม่รอดแน่!"

Zephys ค่อยๆ ก้าวเข้าหา D'Arcy ช้าๆ เขารู้ดีว่าในฐานะที่เป็นนักเวทย์ในตำนาน ย่อมมีลูกไม้ซ่อนไว้อยู่ แต่ปากของ Zephys ก็ไม่เคยเว้นใครอยู่แล้ว D'Arcy เยือกเย็นไม่เกรงกลัว เสื้อคลุมยาวสะบัดเวทย์สีเงินสว่างวาบครอบคลุมทั้งตัวเขา ณ จุดนี้ อากาศที่รอบๆ เริ่มสั่นกระเพื่อม ดวงตาอันชั่วร้ายของ Zephys มองไปทุกทิศทาง จ้องไปที่ท่าทางของ D'Arcy ที่กำลังร่ายมนต์ แม้จะมีดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงอากาศโดยรอบที่แปลกไป เป็นสัญญาณที่ชัดเจนแรกของมนตราแห่งมิติ Hayate ที่ยืนอยู่ต้านหลังของ D'Arcy สังเกตได้ชัดเจนยิ่งกว่า ณ จุดที่ D'Arcy ยืนอยู่ได้มีลมและฝุ่นที่ลอยขึ้นกระจัดกระจาย ก่อนจะปรากฎร่างอันชัดเจนของ Murad และ Yena ขึ้นมา จากนั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว ก็กลับมาเป็นปกติดังเดิม

"นี่คงจะเป็นผลของมืดสั้นเล่มนั้นสินะ..."

แขกทั้ง 2 ที่มาโดยไม่ได้แจ้งก่อนนี้ ทำให้เขาประทับใจไว้ไม่น้อย ใบหน้าของ D'Arcy แสดงรอยยิ้มออกมา พร้อมกับหันไปมองที่ Hayate รวมถึง Zephys และ Errol

"ตอนนี้... เป็น 3 ต่อ 3 แล้วนะ"

Hayate
Zephys
Errol
D'Arcy
Murad
Yena

## บทที่ 8

เข้าโจมตี

ค่ำคืนที่เปล่าเปลี่ยวกำลังมาถึง พร้อมกับสายลมที่ปลิวไสว ลึกเขาไป ณ แม่น้ำสายหนึ่ง แสงสุดท้ายของตวงอาทิตย์ส่องผ่านร่องเขา สาดสะท้อนกับผิวน้ำเกิดเป็นแสงระยิบระยับ เป็นภาพทิวทัศน์สุดตระการตาครั้งสุดท้าย ก่อนที่แสงตะวันจะถูกกลืนกินโดยราตรีจนสิ้น บนริมฝั่งของแม่น้ำที่คดเคี้ยว กองทัพจาก Abyss กำลังยาตราทัพด้วยความฮึกเหิม

"แสงตะวันช่างเป็นสิ่งที่เกะกะดวงตาของข้าเสียจริง"

Preyta ที่นั่งอยู่บนมังกรคู่ใจบ่นด้วยความรำคาญ เขาโบยบินไปรอบขบวนทัพ ในฐานะของผู้บัญชาการแห่งกองทัพ Fallen แล้ว ณ เวลานี้เขาควรจะอยู่กลางขบวนทัพไปแล้วถ้าไม่ได้รับหน้าที่ในการสอดแนมจากผู้ที่มีตำเหน่งสูงกว่าอย่าง Maloch, Veera และ Marja นี่เป็นชื่อที่ทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งยังต้องหนาวสั่น

หลังจากการปะทะกับจอมเวทผู้มีชื่อเสียงอย่าง D'Arcy กำลังพลที่เหลือกำลังเดินทางกลับไปยังศูนย์บัญชาการชั่วคราวในเมืองใต้ดิน และในเวลาเดียวกัน Veera ได้สำเร็จการปรับโครงสร้างกองทัพใหม่ และเตรียมจะรวมเข้ากับทัพของ Maloch ส่วน Marja กำลังตระเตรียมพิธีชุบชีวิต ตอนนี้แทบจะอดใจรอการคืนชีพของ Volkath ไม่ไหวแล้ว เธอได้เผยแผนการทำพิธีแก่ Maloch และ Veera สำหรับ Maloch หลังจากทราบเรื่อง เขาก็แสดงความตั้งใจที่จะคุ้มกันพิธีอย่างสุดความสามารถ แต่อีกหนึ่งใจ เขาก็ไม่ค่อยพอใจนักที่ Marja ปกปิดเรื่องนี้มาตลอด ส่วน Veera ผู้ฉลาดเฉลียว ไม่ค่อยชอบใจแผนการของ Marja เท่าไรนัก แต่ด้วยความจงรักภักดีที่มีต่อ Volkath และความรักที่มีต่อ Maloch จึงต้องเห็นไปในทางเดียวกัน แม้ในช่วงหลายร้อยปีนี้ พวกเขาทำงานหนักเพื่อสร้างอาณาจักรแห่ง Abyss ให้เกรียงไกรขึ้น แต่ก็ไม่เคยรู้ถึงความพยายามในการชุบชีวิตจ้าวแห่งความมืดที่ยังคงเป็นผู้ที่ได้รับความยอมรับจากเหล่าปีศาจทั่วหล้า พิธีคืนชีพจะถูกจัดขึ้น ณ ดินแดนที่ Volkath เคยถูกสังหาร พิธีจะต้องประกอบไปด้วยเลือดและเนื้อแห่ง Abyss, ตัวอ่อนจาก Marja, ดวงวิญญาณมังกรจาก Hayate และพลังแห่ง Andura Stone ที่จะได้หลังจากช่วยเหลือ Errol มาได้สำเร็จ เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็สามารถเริ่มพิธีได้ทันที

"ข้าคิดว่านี่คือกับดัก แต่พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะ"

Veera กล่าวขึ้น เธอไม่เคยคิดว่าจ้าวแห่งความมืดจะถูกลูกธนูเพียงดอกเดียวสังหารได้ แม้จะเป็นพรเห่งต้นไม้โลกก็ตาม และเธอก็ไม่เคยคาดคิดว่า Volkath จะสามารถคืนชีพได้ นี่เป็นเจตนาของ Marja ที่จงใจปกปิดข้อมูลเพื่อต้องการให้พิธีคืนชีพไม่ถูกขัดขวางได้ง่ายๆ ความคิดของเธอทำให้เธอระแวงในใจอยู่ไม่น้อย Marja นั้นย่อมรู้ดีกว่าใคร ตอนนั้นในยามที่นางต้องเลือก ทุกคนต่างรู้ดีว่าระหว่างหนีตาม Volkath กับยอมจำนน นางได้เลือกทำสิ่งใดลงไป หากนี่เป็นแผนการณ์ของ Temple of Light จริงๆ นี่ก็คงเป็นแผนที่ตรงไปตรงมาสุดๆ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าตัวตนของ Marja นั้นเป็นอย่างไร และในตอนนี้ไม่ใช่เวลาถกกับปัญหาเล็กน้อยเหล่านี้ ตลอดทั้งคืน พลังเวทมนต์จาก Abyss บนหาดทางใต้ถูกดึงไป ทหารที่ประจำการอยู่ที่กำแพงสูงเห่งเวทมนต์ยังไม่รู้สึกตัวว่าตอนนี้กองทัพศัตรูที่รุกรานกำแพงมานานนับปีได้ถอนกำลังกลับไปหมดแล้วอย่างเงียบๆ ภายใต้ราตรีที่มืดมิด

อีกด้านหนึ่ง ฝูงแมลงจาก Abyss ขนาดใหญ่ก็ได้ถอนทำลังออกจากป่า Verno และที่ราบแสงจันทร์เช่นกัน การถอนกำลังของพวกมันทิ้งซากพืชที่ถูกกัดกินไว้ตามรายทางเป็นปริมาณมาก กองทัพปีศาจที่เพิ่งได้รับการรักษาได้ไม่นานถูกเรียกรวมพลภายใต้คำสั่งของ Maloch พวกเขารวบรวมกองกำลังทั้งหมดเท่าที่จะหามาได้ Veera ได้สั่งการให้กองกำลังภายใต้บังคับบัญชาทั้งหมดทั้งหน้าที่และสมรภูมิของตนทันที แม้จะครอบครองความได้เปรียบอยู่ก็ตาม และให้ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อปกป้องพิธีชุมชีวิต Volkath แผนการณ์นี้ แม้แต่ Mganga ผู้ซึ่งมีอคติต่อ Veera ก็ไม่สามารถขัดได้ กองกำลังแห่ง Lokheim ทั้งหมดจะตรึงกำลังเอาไว้ ณ จุดทำพิธีและจะไม่ยอมให้ใครมาขวางพิธีนี้ลงได้ พวกเขาจะตัดหัวผู้บุกรุกทุกคนที่ย่างกรายเข้ามาในพื้นที่นี้ลงให้หมดสิ้น

"เหล่าศัตรูจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะหยุดยั้งพิธี แต่สงครามไม่ใช่ตัวเลือกเดียวของพวกเรา เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ท่านผู้นั้นจะคืนชีพขึ้นมาและซักนำพวกเราฝ่าสนามรบนี้ออกไป งานของพวกเราตอนนี้คือต้องแข่งกับเวลา!"

Veera ได้วางกลยุทย์แก่กองทัพในขณะทำพิธีคืนชีพ เธอวางแนวป้องกันไปรอบพื้นที่บริเวณเพื่อตั้งรับกองกำลังของเหล่าพันธมิตร สนามรบในตำนานหรือจุดพิธีกรรมนั้นจะถูกวางกำลังล้อมรอบด้วย 3 กองพันใหญ่ แต่สิ่งที่ Veera กังวลที่สุดก็คือเรื่องของเผนการทั้งหมด เรอเกรงว่านี่จะเป็นการซ้อนแผนของพวกวิหารแห่งแสงอีกตลบนึง แต่แน่นอน หากนี่เป็นการซ้อนแผนโดย Ilumia จริง นี่คงเป็นเผนที่เล่นใหญ่ที่สุดเท่าที่ในประวัติศาสตร์ของพวก Veda เพราะพวกนี้ไม่เคยยอมลดตัวลงมาทำในสิ่งที่ขัดต่อกฎของพวกมันมาก่อน พวกนี้ไม่เคยยอมให้มือของตัวเองปนเปื้อนความมืดแม้แต่น้อยซึ่งขัดกับการตระเตียมพิธีที่ต้องใช้พลังแห่งความมืดอย่างเต็มเปี่ยม เมื่อคิดได้เช่นนี้ Veera ก็มีความมั่นใจมากขึ้นที่จะพยายามอย่างสุดกำลังให้พิธีนี้สำเร็จ เธอมั่นใจว่าการกลับมาของจ้าวเห่งความมืดจะเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของสงคราม และทำให้ฝ่าย Lokheim ได้รับชัยชนะในสงครามที่ยาวนานได้เสียที

Preyta
Marja
Maloch
Veera

## บทที่ 9

รวมพล

ณ ปราสาท Silverwing เมืองหลวงของอาณาจักร Okka อัศวินสีเงิน Mortos ผู้เป็นรัชทายาทอันดับหนึ่ง ยืนกุมดาบอยู่เบื้องหน้ากองทัพนับพัน

15 วันก่อนหน้านี้ ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์ใน Silverwing เบื้องหน้า Mortos และพระบิดาของเขา คือบิชอป Calvin ที่กำลังเปิดสาส์นคำสั่งลับสุดยอดจาก Ilumia โดยให้เหล่าอัศวิน Silverwing เตรียมตัวเคลื่อนทัพเข้าสู่สนามรบ แม้ Mortos จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ขาก็ต้องทำตามคำสั่งของพระบิดา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูเป็นใคร แม้แต่บิชอป Calvin ก็ไม่อาจให้คำตอบอะไรแก่ขาได้ มีเพียงคำสัญญาเห่งชัยชนะที่เป็นคำพูดลอยๆ เท่านั้น

3 วันต่อมา วิหารได้ส่งหัวหน้านักบวช Cosette มาเพื่อส่งข่าวว่ากองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์จะมาถึง Silverwing ในไม่ช้า นอกจากนี้หัวหน้าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้มาถึงที่นี่สักพักแล้ว และกำลังรอการพบกันกับ Mortos อยู่ กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดตั้งขึ้นโดย Temple of Light และอัศวินจาก Silverwing ทุกคนคนมีความสามารถเหนือคนทั่วไป พวกเขาสวมชุดเกราะชั้นเลิศ มีพละกำลังและพลังใจเต็มเปี่ยม เรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดของกองทัพมนุษยชาติเลยก็ว่าได้ นอกจากนี้ทหารทุกคนในหน่วยนี้ยังเป็นผู้ศรัทธาอย่างสุดโต่ง นั่นหมายความว่าถ้าไม่มีคำสั่งถอย พวกเขาก็จะสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องแสงสว่าง การมาของกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทำให้ Mortos เบาใจลงกับศึกที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ แต่ก็เพิ่มความสงสัยให้เขายิ่งกว่าเดิม เพราะกองทัพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมาเข้าร่วมรบ แถมยังนำทัพโดย Yorn เองด้วย นี่ต้องไม่ใช่การปราบโจรหรือกบฏทั่วไปแน่นอน

"หรือว่าจะเป็นปีศาจ?"

Mortos จำได้ว่าครั้งก่อนที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ออกศึก เป็นตอนที่ผนึกเวทอ่อนกำลัง ทำให้ประตู Abyss ที่อยู่เชิงทางขึ้นของภูขาศักดิ์สิทธิ์เปิดออก อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่าง Arduin ที่เป็นเชื้อพระวงศ์ของอาณาจักร Norman ต้องออกไปยับยั้ง แต่ตอนนั้นโชคไม่ดีที่ Arduin ไม่มีชนเผ่าแห่งแสงตามไปช่วยเลย

Mortos เข้าร่วมประชุมเผนการศึกกับ Yorn ภายใต้การนำของบิซอป Calvin ซึ่ง Mortos ค่อนข้างแปลกใจที่ Yorn ไม่ได้อวดเบ่งในตำเหน่ง หรือพยายามแสดงถึงความต้องการที่จะนำทัพ บางทีอาจจะเป็นเพราะ Yorn เป็นคนถ่อมตัวสุตๆ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคำสั่งจากเทพี Ilumia ก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร Mortos ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เพราะหากพูดถึงการนำทัพทหารม้าแล้ว เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เป็นรองใคร เขาจะไม่ยอมให้ใครมานำทัพครั้งนี้นอกจากตัวเขาเท่านั้น

"ฝ่าบาท ตอนนี้อัศวินศักดิ์สิทธิ์ อัศวิน Silverwing, และอัศวินจาก 72 ขุนนางทั่วดินแดน รวมทั้งสิ้น 16,203 นาย มากันพร้อมแล้ว!" Cosette ผู้รับหน้าที่เป็นรองผู้บัญชาการ ได้รายงานความคืบหน้าของกองทัพ

"เข้าใจแล้ว ออกคำสั่งให้ทุกเหล่าทัพเคลื่อนพลได้ทันที!" Mortos ออกคำสั่งก่อนจะหันหน้ากลับมามองปราสาท Silverwing และหุบเขา Orphean ที่อยู่ไกลออกไปเป็นครั้งสุดท้าย

ณ หอคอยเวท Carano ซึ่งเป็นศูนย์บัญชาการหลักแห่งสภาเวทมนต์แห่งอาณาจักร Norman

"ขอประทานโทษค่ะ นี่คือรายงานจากหอดาราศาสตร์ที่ 9 ข้าเกรงว่า... ท่านจะต้องดูด้วยตาของท่านเอง" เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบได้ทำลายความเงียบสงบของรัตติกาล

"ใจเย็นๆ Elisa... จดหมายที่ส่งมาจากกำแพงใหญ่ได้เขียนอธิบายไว้ทั้งหมดแล้ว"

แสงเวทมนต์สลัวส่องประกายขึ้นที่ปลายนิ้ว เรียกกระดาษจดหมายที่อยู่บนชั้นวางให้ลอยมายังมือของ Sephera และค่อยๆ ยื่นให้แก่ Elisa Elisa ที่กำลังกระวนกระวาย รีบหยิบมาอ่านอย่างรวดเร็ว

"ถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ข้าว่าเราควรจะหารือกันโดยเร็วที่สุด"

"เจ้าทำงานกับข้ามาที่ปีแล้วนะ Elisa?" Sephera ถามขึ้น

"เอ่อ... กะ เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ " Elisa ตกใจเล็กน้อย และดูเหมือนเธอจะเข้าใจว่าทำไมจึงถูกถามเช่นนี้

"3 ปีงั้นเรอ... ไม่น่าแปลกที่เจ้าจะไม่รู้วิธีการของคนหัวโบราณนิสัยแย่อย่างข้า" ทันใดนั้นเอง แสงเวทมนต์ก็ส่องสว่างขึ้น

"นี่ไง สภาสูงสุดได้ส่งหนังสือมาให้ข้าก่อนที่เจ้าจะมาถึงซักพักเอง"

"ขะ... ข้า... เกรงว่ากฎแห่งเวทมนต์มัน..." เสียงของ Elisa พูดเบาลงเรื่อยๆ จนแทบจะเป็นการกระซิบ เธอรู้ดีว่า Sephera ค่อนข้างรู้จักกับเหล่าประธานสภาเป็นการส่วนตัว

"Elisa เจ้าต้องเข้าใจนะว่ากฎเห่งเวทที่ออกโดยสภานี้จะถูกใช้เพื่อจำกัดการใช้เวทมนต์ และปกป้องผู้บริสุทธิ์จากการถูกคุกคาม หากไม่มีการบังคับใช้อย่างจริงจัง กฎเห่งเวทนี้ก็จะเป็นกระดาษธรรมดาเท่านั้น" พูดจบ Sephera ก็ยิ้มส่ง Elisa ที่เดินคอตกออกจากห้องไป

ณ หุบเขาวายุ

D'Arcy กำลังผชิญหน้ากัน Errol ที่เป็น 1 ในผู้ถือครองเศษดวงวิญญาณของ Volkath ซึ่ง D'Arcy กดดันเป็นอย่างมากกับพลังที่ไม่อาจเทียบได้ของฝั่ง Abyss มันเป็นความรู้สึกกดดันแบบเดียวกับตอนที่ขาเผชิญหน้ากับ Lorion อาจารย์ของเขา หลังจากที่เปิดประตูมิติหนีออกมาได้ D'Arcy ทำได้เพียงมอง Errol กับพรรคพวกของเขาถอยทัพ ก่อนที่จะรีบส่งตัว Murad และ Yena ที่บาดเจ็บสาหัสกลับไปยังกำแพงใหญ่เพื่อทำการรักษา หลังจากกลับมาถึงพร้อมกับไตร่ตรองอย่างดีแล้ว ในที่สุด D'Arcy ก็ได้เขียนจดหมายเรื่องการที่เขาเข้าไปอีกมิติ และได้ติดต่อกับใครซักคนที่อยู่ในนั้น เพื่อบอกให้ Dirak และ Sephera รู้เรื่องนี้ D'Arcy รู้สึกได้ถึงพลังลึกลับบางอย่างจากทางทิศเหนือ ซึ่งเขาก็เขียนไว้ในจดหมายเช่นกันว่าเขาจะเดินทางขึ้นทิศเหนือเพื่อไล่ตามพลังลึกลับนี้ เขาไม่อาจรอกำลังสนับสนุนจากสภาเวทมนต์ หรือกองทัพของ Norman ได้ แต่เขาจะทิ้งสัญลักษณ์วงเวทไว้ตามรายทางเพื่อที่จะตามตัวเขาเจอ

"เจ้าบ้านั่น!"

แม้สีหน้าจะยังคงดูนิ่งสงบ แต่ในใจของ Sephera กระจนกระวายเป็นอย่างมาก เมื่อดูจากเนื้อหาของจดหมายแล้ว ศัตรูที่รอ D'Arcy อยู่นั้นอาจจะเทียบได้ในระดับเดียวกับเทพีสูงสุด Ilumia เลยก็ว่าได้ และแม้มันจะเป็นเรื่องปกติที่เหล่านักเวทมักจะซอบท้าทายตัวเองโดยการเผชิญหน้ากับศัตรูระดับเทพเจ้าก็ตาม แต่ D'Arcy ในตอนนี้นั้นยังไม่พร้อม เธอหวังว่า Dirak จะตามไปช่วยได้ทันเวลา ตอนนี้คนที่เธอห่องใยมากที่สุด คนหนึ่งอาจจะอยู่ในสนามรบแล้ว ส่วนอีกคนก็กำลังจะตามเข้าไปยังสนามรบแห่งนั้น

"Dirak นายต้องพา D'Arcy กลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยนะ! เข้าใจมั้ย!?"

ณ ป่า Elbourne ใกล้ๆ กับต้นไม้แห่งโลก

"เมื่อความมืดปกคลุมท้องฟ้า เมื่อเหล่าปีศาจย่างกรายขึ้นมาบนพื้นโลก ท่านผู้นั้นจะถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับไหล..."

Tel'Annas นั่งฟังเพลงสรรเสริญตัวเธอเองที่ขับร้องโดยเหล่าภูติทั่วผืนป่าอยู่บนหลังนกอินทรีภูเขาอย่างเงียบๆ ข้อมูลข่าวที่ส่งมาจาก Temple of Light เป็นดั่งพายุโหมกระหน่ำจากภูเขา Orphean แม้ว่าเธอจะเพิ่งตื่นจากการหลับไหลและร่างกายยังไม่ฟื้นฟูจากการถูกความมืดกัดกิน แต่ Tel'Annas รู้ได้ทันทีว่าศัตรูเแห่งโชคชะตาของเธอได้กลับมาแล้ว แม้เธอจะไม่ได้ชอบ Ilumia ที่ทำตัวป็นเทพเจ้าผู้สูงส่ง เอาแต่คอยสั่งการอยู่เบื้องบน แต่เธอก็ไม่อาจนั่งเฉยๆ รอให้ Volkath กลับมาสู่ Athanor ได้

ข่าวการออกเดินทางขององค์ราชินีสร้างความตื่นตระหนกไปทั่วผืนป่า เหล่าเอลฟ์ช่วยกันขับร้องเพลงสรรเสริญ เหล่าภูติ รวมถึงสัตว์ป่าน้อยใหญ่พากันหยุดกิจวัตรประจำวัน เพื่อมายืนส่งนางสู่การเดินทางไปทำภารกิจครั้งนี้

เนื่องจากเรื่องนี้ค่อนข้างกระทันหัน ทำให้ Tel'Annas ไม่อาจจัดเตรียมกองทัพได้เหมือนครั้งที่แล้ว มีเพียงอินทรีย์ภูเขา และองครักษ์อย่าง Zill เท่านั้นที่สามารถร่วมเดินทางไปกับเธอได้ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ เพราะว่าอินทรีย์คู่ใจตัวนี้สามารถพาเธอไปถึงสนามรบแห่งโชคชะตานี้ได้ก่อนเวลาพลบค่ำด้วยซ้ำ ส่วน Zill ก็ทำให้เธอมั่นใจได้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ถูกใครรบกวน นอกจากตัว Tel'Annas แล้วยังมี Y'bneth และ Baldum ที่ได้นำทัพล่วงหน้าผ่านชายแดนป่า Verno ออกไปเพื่อเข้าสู่แนวหน้าแล้ว และดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะเป็นพวกแรกที่ได้ลั่นกลองศึก

Tel'Annas ไม่สนใจว่าใครจะเป็นผู้จุดไฟสงครามครั้งนี้ เธอสนใจแค่ว่าเธอจะเป็นผู้จบสงครามได้อีกครั้งหรือไม่เท่านั้น

"Volkath... ข้าสังหารเจ้าไปแล้วครั้งนึง และคราวนี้ข้าก็จะสังหารเจ้าอีกครั้ง!"

Mortos
Sephera
D'Arcy
Tel'Annas

## บทที่ 10

การบรรจบ

"แมลงบ้าพวกนี้มันจะเยอะไปไหนเนี่ย!"

เสียงของ Murad ที่กำลังหงุดหงิดพร้อมกับนั่งใช้มีดของเขาทิ่มลงบนเหล่าแมลง

"เจอแบบนี้ใครจะไปหลับลง แมลงพวกนี้ช่างเป็นศัตรูที่น่ากลัวจริงๆ!"

"ฝ่าบาทช่วยเลิกบ่นซักที่ได้มั้ย ข้าหนวกหู! ข้าจะนอน!" Yena ที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

สาเหตุที่หุบเขาอาทิตย์อัสดงแห่งนี้เต็มไปด้วยแมลง ก็เพราะว่าในอดีตที่หุบเขาแห่งนี้เคยมีกองทัพของ Abyss ประจำการอยู่รอบๆ บริเวณนี้ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย นอกเสียจาก D'Arcy, Murad และ Yena ที่กำลังโล่ตามเบาะแสของ Volkath มาจนถึงที่นี่ ในขณะที่ Murad กำลังบ่นไม่หยุดนั้นก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้น

"หากเจ้ายอมรับการชำระล้างจากแสงสว่าง แสงสว่างก็จะปกป้องเจ้าจากความมืดเอง" Murad เหล่มองไปยังต้นตอของเสียงพร้อมกับพูดขึ้นว่า

"เงียบไปเลย Enzo สิ่งที่ออกมาจากปากของเจ้ามันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า ไปชวนเจ๊คนนั้นเถอะ"

"โอ๊ย!"

เสียงของ Murad ที่ถูกก้อนหินที่ขว้างมาโดย Yena พร้อมกับสีหน้าที่ไม่พอใจของเธอ Murad ได้แต่กัดริมฝีปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร ความจริงเขาก็แอบอิจฉาเจ้าคลั่งศาสนานั่น เพราะพวกแมลงไม่ยอมไปยุ่งอะไรกับเจ้าเลย อาจะเป็นเพราะเจ้านั่นมีพลังอะไรบางอย่างเหมือนกับที่ Yena มี เพราะตัวตนเบื้องหน้าของ Yena ก็คือสาวใช้แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ บนร่างกายของเธอจึงดูเหมือนมีพลังอะไรปกป้องอยู่ ส่วนเจ้านั่นเห็นว่าเป็นผู้ส่งสาส์นจากวิหารเหมือนกัน จึงทำให้ทั้ง 2 คนนี้ไม่โดนพวกแมลงรบกวน

Murad เงียบลงอีกครั้งพร้อมกับคิดอะไรเพลินๆ หากจบเรื่องนี้แล้ว และ D'Arcy ซ่อมอาวุธของเขาได้สำเร็จ เขาจะได้กลับไปทวงอำนาจของเขาเสียที หลังจากนั้นซักพักเขาก็นึกย้อนกลับไปยังศึกที่หุบเขาวายุ เขารู้สึกว่าเวทสายมิติของ D'Arcy เป็นอะไรที่สุดยอดมาก เขามั่นใจได้เลยว่า Azzen'Ka ไม่ทางสู้ D'Arcy ได้แน่นอน ไหนจะเรื่องที่เขาถูกโจมตีด้วยพลังความมืด และถูกส่งไปยังมิติอื่นแล้วรอดกลับมาได้อีก Murad คิดว่าถ้าเป็นตัวเขาคงร่างแหลกตายไปแล้ว ไหนจะมีเจ้าหอกคู่กับนินจาแปลกๆ นั่นอีก ที่เขาไม่อาจต่อกรได้เลยในตอนนี้ ตอนนี้เขารู้แล้วว่านอกจากทะเลทรายแล้ว โลกนี้ยังมีอะไรที่เขาไม่รู้อีกมาก แม้ Enzo จะรู้สึกได้ถึงความคิดของ Murad แต่เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แววตาของ Murad ในตอนนี้ให้ความรู้สึกถึงความปรารถนาอะไรบางสิ่งเหมือนกับคนอื่นๆ ที่เขารู้จัก เพราะสำหรับ Enzo แล้ว สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือการทำตามความประสงค์ของเทพีสูงสุด และจับนักโทษของเขาให้ได้

ในที่สุดหน่วยสอดแนมของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็มาถึงหุบเขาอาทิตย์อัสดง และทำการติดต่อกับกลุ่มของ Enzo พร้อมกับรายงานว่าขณะนี้กองทัพ Abyss ได้เพิ่มมาตรการป้องกันขึ้นเพื่อกวาดล้างศัตรูที่อยู่รอบๆ พื้นที่แห่งนี้ และร้องขอให้ Enzo รวมถึงกลุ่มของ D'Arcy เข้าร่วมต่อสู้ทันที แต่ทว่า ทั้งคู่ยังไม่มีใครอยากจะสูญเสียพลังโดยไมจำเป็นจนกว่าสงครามใหญ่จะเริ่มขึ้น อีกอย่างทั้งคู่ก็ไม่ได้อยากร่วมมือกันเท่าไรนัก เพราะความสัมพันธ์ระหว่างวิหารแห่งแสงและสภาเวทมนต์ มีประวัติที่ไม่ค่อยดีมาเป็นเวลานานแล้ว ตอนนี้พวกเขาเพียงร่วมมือกันเพื่อต่อต้าน Abyss แต่จะไม่มีทางเชื่อใจกันเด็ดขาด

เช้าวันต่อมา กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ และกองทัพ Silverwing ได้เคลื่อนขบวนต่อเพื่อไปยังหุบเขาอาทิตย์อัสดงโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ ทว่าทิวทัศน์รอบๆ ข้างกลับไม่น่าพิสมัยนัก หน่วยสอดแนมได้รายงานเพียงว่าเหล่าพืชพันธุ์ รวมถึงก้อนหินในบริเวณนี้ถูกหนอนจาก Abyss กัดกินจนหมดสิ้น หุบเขาแห่งนี้ถูกได้ทำลายโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะถนนส่วนสุดท้ายของหุบเขา ตอนนี้มันได้กลายเป็นบึงโคลนไปหมดแล้ว ถึงกระนั้นก็ยังมีข่าวดีอยู่ หน่วยสอดแนมรายงานว่าพวกเขาได้พบกับนักเวทมิติคนหนึ่งที่ด้านในของหุบเขา ซึ่งนักเวทผู้นี้ได้กางวงเวทเอาไว้ เพื่อเปิดประตูมิติ และนำกองทัพบางส่วนเข้าไปในหุบเขาได้ทันที

"ศัตรูในครั้งนี้ คงไม่ธรรมดาแล้วสินะ..."

Mortos เอ่ยขึ้นพร้อมกับถอนหายใจเบา หลังจากได้ยินข่าวที่หน่วยสอดแนมกลับมารายงานเกี่ยวกับกองทัพข้าศึก ทั้ง Maloch, Veera และ Marja ไหนจะรวมถึง Volkath ที่จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่อีกก็ไม่รู้ ศึกครั้งนี้คงทำให้โลกนี้สั่นสะเทือนเป็นแน่ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม วิหารต้องให้เขาข้ารับบททดสอบจิตใจถึง 3 อย่าง เพราะหากผู้บัญชาการมีจิตใจอ่อนแอ ศึกครั้งนี้ก็แพ้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง ยังดีที่ทางวิหารได้ส่งกองทัพอัศวินทั้งหมดลงมาช่วย เพราะมันช่วยเรียกขวัญกำลังใจของเหล่าทหารธรรมดาทั่วไปได้ดีเยี่ยม แต่สิ่งที่ดูจะทำให้เขาใจชื้นมากที่สุดน่าจะเป็นเหล่าสายฟ้าที่อยู่บนก้อนเมฆเหนือหัวเขา เป็นสัญญาณว่าเทพสายฟ้า Tulen ผู้ที่แข็งเกร่งที่สุดในบรรดาครึ่งเทพได้มาถึงแล้ว

"นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคราวนี้ท่านเทพีสูงสุดจะคำนวณพลาด..."

Enzo เอ่ยขึ้นขณะมองไปยังกองทัพข้าศึกที่กำลังเคลื่อนเข้ามาจากบริเวณเซิงเขาด้านล่าง

"ไม่แปลกหรอก เพราะศัตรูครั้งนี้เป็นถึง 3 จอมปีศาจ แต่ไม่ว่ายังไงก็คงถอยไม่ได้แล้วล่ะ" Cosette อธิบายอย่างใจเย็น

ทันทีที่กองทัพอัศวินบางส่วนข้ามประตูมิติออกมา กองทัพ Abyss ก็เริ่มโจมตีทันที แต่ก็ถูกเหล่าอัศวินจัดการได้ไม่ยากนัก พวกมันจึงถอยทัพกลับไป และวางกำลังป้องกันอย่างแน่นหนาที่ทางข้าสู่ใจกลางหุบเขาแทน แม้ข้าศึกจะอยู่แค่ตรงหน้า แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ซึ่งนั่นทันให้ Cosette หัวเสียไม่น้อย สถานการณ์ตอนนี้อยู่เหนือการคาดการณ์ของเทพีสูงสุดแล้ว แถมพลังแห่งความมืดที่กระจายออกมาได้รบกวนพลังเวทแห่งแสง ทำให้ Cosette ไม่สามารถทำการติดต่อกับเทพีสูงสุดได้อีก นอกจากนี้ ครึ่งเทพคนเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุดนี้ก็เอ่ยออกมาสั้นๆ แค่คำเดียวว่า

"ลุย!"

แต่นั่นก็ทำให้ Cosette โล่งใจขึ้นมาบ้าง ที่แม้ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด เจ้าครึ่งเทพป่าเถื่อนนี่ก็ไม่ได้สั่นคลอนเลย ซ้ำยังให้ความร่วมมือดีเยี่ยมผิดคาดอีกด้วย

"ฝ่าบาท... ไม่มีทางที่เราจะบุกได้เลยจริงๆ เหรอ?" Cosette เอ่ยถาม Mortos ขณะกำลังประชุมการศึกกัน

"กองทัพข้าศึกมียอะกว่าเรามาก ถ้าท่านหาอัศวินศักดิ์สิทธิ์มาเพิ่มได้ซัก 3 ไม่สิ 5 กองพัน ก็อาจจะพอมีหวังอยู่บ้าง"

Mortos ตอบอย่างอารมณ์ร้อน D'Arcy พยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าเขาจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการทหาร แต่เขาสามารถรู้ได้ทันทีว่า Mortos ไม่ได้พูดโอ้อวดลอยๆ ถ้ามีทหารพิ่มให้เขาซัก 5 กองพัน เขาสามารถบุกเข้าตีถึงทัพหลักของ 3 จอมปีศาจแห่ง Abyss ได้แน่

"แต่เป้าหมายในครั้งนี้ไม่ใช่การเอาชนะสงคราม" Murad พูกแทรกตัดขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อว่า "ใช่มั้ยล่ะ? เป้าหมายของศึกครั้งนี้คือการหยุดพิธีชุบชีวิตไม่ใช่รึไง?!" Cosette ไต้ยินดังนั้นจึงตอบกลับว่า

"เราจะหยุดพิธีได้อย่างไร หากไม่สามารถเอาชนะข้าศึกที่ป้องกันอยู่ได้กันล่ะ?"

"เดี๋ยวก่อน! เขาพูดถูก!" Mortos พูดขึ้นพร้อมกับใช้มือทุบลงที่โต๊ะ

"เราไม่จำเป็นต้องชนะศึกครั้งนี้! แค่เราสามารถใช้กองกำลังหลักบุกทะลวงเปิดทางให้กับผู้ที่สามารถยับยั้งพิธีกรรมได้ไปถึงแท่นพิธี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!"

"แต่นั่นจะทำให้มีคนตายจำนวนมาก..." Yena เอ่ยขึ้นเบาๆ

"แต่หาก Volkath ฟื้นขึ้นมาได้ คนจะตายมากกว่านี้" D'Arcy ตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ Cosette จึงรีบสรุปแผนการรบทั้งหมด

"เราควรเริ่มเตรียมตัวทันที พวกท่านไม่ต้องห่วง ทหารแห่งแสงทุกคนยอมสละชีวิตเพื่อยับยั้งพวn Abyss อยู่แล้ว" ในที่สุดเผนการก็ได้ข้อสรุป และไม่มีใครคุยกันอีกเลยในคืนนั้น

เช้าวันต่อมา กองทัพทหารม้า 800 นาย กำลังเตรียมตัวเคลื่อนทัพตามแผนที่วางไว้คือ พวกขาจะนำกำลังทหารม้าบุกเข้าทะลวงแนวป้องกันของศัตรู และค้นหาจุดทำพิธีให้เร็วที่สุด

"จะเริ่มแล้วสินะ..." Enzo ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

"เดี๋ยว! ทุกคนหยุดก่อน!" Cosette ที่หายไปทั้งคืน ได้ขี่ม้าตะโกนมาแต่โกลเพื่อหยุดการเคลื่อนทัพ

ตอนนี้ข่าวได้กระจายไปทั่วกองทัพแล้ว ที่อีกฟากหนึ่งองหุบเขา กองทัพจากป่า Verno ที่นำโดย Y'bneth และ Baldum ได้มึงถึงแนวหน้าแล้ว ซึ่งทันทีที่เห็นกองทัพ Abyss พวกเขาก็ไม่รอช้า จัดกำลังพลเข้าโจมตีทันที

"เอาล่ะ! อัศวินศักดิ์สิทธิ์ และอัศวิน Silverwing จะบุกทะลวงแนวป้องกันข้าศึกเพื่อไปสมทมกับพันธมิตรแห่งป่า! ส่วนกองกำลังที่เหลือให้วางกำลังป้องกันค่ายเอาไว้!"

หลังจากได้รับข่าว Mortos ก็เปลี่ยนแผนการทันที เนื่องจากไม่ได้มีการติดต่อกัน ทำให้เขาไม่อาจประเมินกองกำลังของพวกผู้พิทักษ์แห่งป่าได้ แต่เขาปล่อยให้พันธมิตรถูกพวก Abyss กลืนกันแน่นอน เขาต้องการนำกำลังทหารม้าทั้งหมดบุกทะลวงไปช่วยกองทัพผู้พิทักษ์ให้เร็วที่สุด

"แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อ?" กลุ่มที่เหลืออยู่ที่ค่ายพูดขึ้นขณะที่ Mortos นำกำลังทหารเคลื่อนออกไป

"ลุยต่อ! เราเองก็มีสิ่งที่ต้องทำเหมือนกัน" D'Arcy พูดขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้าใส่กองทัพ Abyss ทันที จากนั้นไม่นาน แสงจากเวทมิติก็ระเบิดขึ้นเป็นระยะที่แนวป้องกันของศัตรู

"สมกับเป็นนักเวทในตำนานจริงๆ" Enzo เอ่ยขึ้น ก่อนจะวิ่งตามเข้าไปสมทบ แต่ก่อนที่ Enzo จะวิ่งออกไป เขาหยุดและชำเลืองกลับไปมองที่ด้านหลัง สายฟ้ายังคงนิ่งสงบ ราวกับว่าศัตรูเบื้องหน้านี้ไม่คู่ควรแก่เขางั้นเหรอ?

"เข้ามาเลย!"

ทันใดนั้นเอง แสงจากตายักษ์สีแดงพุ่งลงมาจากฟ้า ถึงบาดแผลเก่าจะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า Maloch ยังเป็นผู้ที่แข็งเกร่งที่สุดใน Abyss

"ให้ข้ารอตั้งนานแน่ะ " ในที่สุด Tulen ก็ค่อยๆ ปรากฎกายออกมาจากเงาเมฆเบื้องบน เมฆทั้งหมดกลายเป็นสีดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า

"เปรี้ยงงง!"

ขณะนี้หุบเขาอาทิตย์อัสดงกำลังถูกกระหน่ำไปด้วยฝนอัสนี

D'Arcy
Murad
Yena
Enzo
Tulen
Y'bneth
Baldum
Maloch

## บทที่ 11

หยั่งเชิง

เสียงจากกีบเท้าม้าที่กำลังวิ่งควบดังตึกก้องหุบเขาอาทิตย์อัสดง ทหารม้าพรั่งพร้อมด้วยชุดเกราะมั่นคงดังหอคอยเหล็ก มองจากด้านบนราวกับเกราะเหล็กไหลลงเป็นคลื่นเข้าโจมตีพื้นที่ๆ ถูกครอบครองด้วยกองทัพหนอน และสัตว์อสูรแห่ง Abyss กองพลอัศวินศักดิ์สิทธิ์และ กองพลอัศวิน Silverwing กองหนึ่งพึ่งพาการสนับสนุนจากพลังแห่งแสง ส่วนอีกกองหนึ่งรวมเอาสิ่งที่ดีที่สุดจากทางเหนือ ม้าที่เลือกใช้เป็นพาหนะแน่นอนว่าต้องเป็นม้าสำหรับศึกสงครามพันธุ์ที่ดีที่สุด

ณ ขณะนี้ กองทหารที่รวมกันแล้วมีกองกำลังชั้นหัวกะทิรวมประมาณ 2000 นาย กำลังเคลื่อนทัพไปตามรอบนอกแนบรบ ภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้คือมุ่งหน้าไปสมทบกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าที่กำลังปะทะกับกองทัพ Abyss แต่หากกองทัพผู้พิทักษ์ไม่รับความช่วยเหลือ ก็จะถอยทัพออกจากนอกหุบเขา และย้อนกลับออกมารวมทัพกับทัพพันธมิตร Okka หากว่าฝั่งนั้นสามารถคงแนวทัพไว้ได้ ก็ให้แลกเปลี่ยนข่าวสาร ก่อสร้างรางน้ำที่ติดต่อถึงกัน เพื่อเป็นการเตรียมการให้แก่กองทัพรวมที่จะไปต่อ จอมพล Mortos ในขณะนี้จำเป็นจะต้องควบคุมที่กองบัญชาการ ส่วนผู้ที่จะนำกองทัพออกศึกคือ Yorn ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ Yorn ทอดสายตามองออกไป ร่างกายที่สูงกำยำของอสูร Abyss หลบอยู่ด้านหลังของดู สิ่งที่ก่อให้กิดความยุ่งยากต่อกองทัพทหารม้านั้นมีเพียงพวกหนอนปีศาจ พวกสัตว์พวกนี้ที่ใช้จำนวนเป็นกลยุทธในการต่อสู้ สำหรับคนธรรมดาอาจเป็นอันตรายไม่น้อย แต่กับกองทัพหัวกะทิทั้งสองนี้แล้วไม่มีพิษสงใดๆ จุดมุ่งหมายหลักที่ Abyss ปล่อยหนอนพวกนี้ออกมาก็เพื่อเก็บข่าวกรองเท่านั้น Yorn ดึงบังเหียนในมือให้ตึงยิ่งขึ้น หลักจากที่ Abyss เริ่มใช้งานพวก Fallen ความเข้าใจในศาสตร์การสู้รบของกลุ่มมนตร์ดำนี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่มีแต่ปีศาจที่สู้โดยพึ่งพาพลังเป็นหลัก ก็เริ่มที่จะมีตัวพี่พอจะสามารกรุกและรับ หรือสู้แบบอิสระได้แล้ว สำหรับ Abyss นี่ไม่ใช่ข่าวดี แต่ก็ไม่มีใครสามารถที่จะหยุดความเปลี่ยนแปลงได้

ในสมัยก่อน การสู้รบเป็นสิ่งที่ไม่ซับซ้อนแสะตรงไปตรงมา สองฝั่งที่เป็นศัตรูกันต่างก็รวบรวบกำลังไว้ที่ที่หนึ่ง สองฝั่งต่อสู้กัน ก็เห็นได้แล้วว่าฝั่งไหนตาย ฝั่งไหนรอด และฝั่งไหนแพ้ ฝั่งไหนชนะ เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ร่างกายพละกำลังต่ำก็ย่อมไม่มีทางที่จะต่อกรกับเหล่าปี่ศาจที่หนังหยาบเนื้อหนา มีทางเดียวคือต้องพึ่งพาการป้องกันจากแสงศักดิ์สิทธิ์ ด้วยเหตุนี้เองที่เผ่าพันธุ์มนุษย์จึงกลายเป็นเผ่าอื่นที่กลุ่ม Veda เชื่อใจมากที่สุด

จนกระทั่งครั้งแรกที่พลังความมืดรุกคลานเข้ามา Veda ตัดการติดต่อกับภายนอกทั้งหมด ส่งผลให้ผ่ามนุษย์ต้องตกอยู่ในการทรมานโดยเหล่าปีศาจ เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่อ่อนแอ ครั้นเมื่อต้องเผชิญกับความอันตรายถึงความตาย ความสูญพันธุ์ จึงได้แข็งแกร่งขึ้นมาที่ละน้อย เกราะเหล็ก อาวุธแหลมคม ม้าศึก แม้กระทั่งตำราพิชัยยุทธ สิ่งใหม่ๆ เหล่านี้เกิดขึ้น จากการเห็นการพัฒนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ละเล็กละน้อยเหล่านี้ ทำให้มองเห็นศักยภาพของมนุษย์ หลังจากที่ศึกเสร็จสิ้น Veera จึงได้ยื่นกิ่งโอลีฟแก่เผ่ามนุษย์ ยอมรับหมู่มนุษย์ที่เก่งกาจเข้าสู่ Abyss ทำให้พวก Fallen ที่มีชื่อเสียงต้านการรบใต้เกิดขึ้นมา แน่นอนว่าพวก Veda ที่กลับมาที่พื้นโลกอีกครั้งก็ไม่ยอมที่จะล้าหลัง กลุ่มมนุษย์กลุ่มใหญ่ที่เชื่อในแสงศักดิ์สิทธิ์ ได้กลายมาเป็นเรี่ยวแรงที่สำคัญในการสนับสนุน Veda เหล่ามนุษย์ที่โอนอ่อนไปทางที่ดีไปเข้าร่วมกับฝ่าย Veda ส่วนมนุษย์ที่โอนอ่อนไปทางไม่ดีไปเข้าร่วมกับฝ่าย Abyss

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มนุษย์กลับกลายเป็นตัวเอกในสงครามระหว่างเทพและปีศาจ?"

Yorn ที่เป็นผู้ศรัทธาแห่งแสง พยายามส่ายหน้าไปมา เพื่อเอาความคิดที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอันเหล่านี้สะบัดออกไปจากสมอง ด้านหน้า ยังมีกองทัพอีกหนึ่งกองให้เขาไปช่วยเหลือ

"พวกที่มีกีบเข้าแถวให้ข้าหน่อย ส่วนพวกที่มีไม้กระบองจับไม้กระบองไว้ พวกที่มีก้อนหินให้ย้ายก้อน พวกที่ไม่มีอะไรเลยก็ให้กำมือไว้ ต้องช่วยกันปกป้องเจ้าพวกหูยาว!"

"เจ้าพวกหูแหลม พวกเจ้าต้องเป็นเด็กดีอยู่แนวหลังคอยยิงธนู ไม่ต้องเสียดายไอ้ของเด็กเล่นพวกนี้ แค่วันเดียวเจ้า Y'bneth ก็สามารถสร้างออกมาได้เป็นหมื่น! ยิงออกไป! ยิงออกไปให้หมด!"

"เจ้าพวกมีกรงเล็บ พวกเจ้าคอยเฝ้าระวังให้ข้า ด้านหน้าหลุดมาเมื่อใหร่ พวกเจ้าต้องรีบไปข่วนพวกมัน อย่าบอกว่าข้าไม่เตือน ไอ้พวกนี้มันไม่สะอาด ถ้าทนไม่ได้อยากกินก็ให้ถอนฟันออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าจะได้ไม่ต้องเก็บศพของพวกเจ้าด้วยมือของข้าเองตอนหลัง!"

ณ สมรภูมิรบทางทิศใต้ กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าจัดแนวทัพอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยมี Baldum เป็นผู้บัญชาการคอยออกเป็นคำสั่งไป แม้คำพูดอาจจะไม่ค่อยเป็นมิตร แต่ก็เป็นการเตรียมการอย่างมีทักษะในการรบมีประสิทธิภาพมาก เนื่องจากเป็นผู้พิทักษ์ที่เคยต่อสู้ในศึกครั้งแรกมา ทั้งยังเคยได้รับการยกย่องจากราชินีเอลฟ์ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าสัตว์หรือจะเป็นพวกครึ่งภูติต่างก็ทำตามที่สั่งอย่างว่านอนสอนง่าย Baldum ไม่ข้าใจกลยุทธ์การรบของเผ่ามนุษย์ แต่ประสบการณ์การต่อสู้มาหลายปีทำให้เขาเข้าใจว่า การรวมแนวทัพและปล่อยให้ข้าศึกบุกเข้ามา จะช่วยให้กำจัดศัตรูได้มากยิ่งขึ้น ในขณะที่ได้รับความสูญเสียน้อยลง และสิ่งที่จะสามารถดึงดูดข้าศึกให้ข้ามาได้นั้น ก็คือ Y'bneth ที่อยู่ด้านในของแนวทัพที่กำลังขยายกิ่งก้านสาขา ต้นไม้ต้นนี้ ถูกปลุกให้ตื่นโดยต้นไม้แห่งโลก จึงมีความสามารถในการสร้างป่าจากไม้หนึ่งต้นได้! หากปล่อยให้ Y'bneth โตไปเรื่อยๆ แสงที่กำเนิดจากดวงอาทิตย์ก็จะสามารถรวมกันได้มากขึ้นเรื่อยๆ และจากเหตุนี้อาจกระทบต่อพิธีกรรมฟื้นคืนชีพ พวก Abyss ที่ใช้เวทย์ ไม่อาจนั่งมองอยู่เฉยได้ กองทัพปีศาจที่ได้รับผลกระทบก่อน จึงเร่งรัดไปรุกแนวทัพของกองทัพผู้พิทักษ์

"นัง Marja นั่น ปล่อยอะไรบ้าๆ ออกมาอีกแล้ว..."

หลังจากที่เห็นชัดว่าอะไรที่นำทัพบุกเข้ามา Baldum

ก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีก พร้อมกับยกอาวุธ และพุ่งตรงไปถึงแนวหน้า ขนาดผู้บัญชาการยังนั่งไม่ติด เห็นได้ชัดว่าผู้ที่บุกเข้ามานั้นแข็งแกร่งไม่น้อย

"เจ้าต้นไม้แก่ ต้องฝากเจ้าดูแลแนวทัพแล้ว ข้าต้องไปจัดการไอ้บ้านั่น!"

Omen นายพลบ้าเลือดที่เป็นเจ้าศักดินาแต่เพียงในนาม กระหายเลือดและยังกระหายการฆ่า มีสถิติชวนสยองของอย่างการฆ่าทุกอย่างในรัศมีร้อยเมตร -- แม้สหายร่วมรบก็ยังตายด้วยเงื้อมมือของเขา ทางภาคพื้นดินมีคนป้องกันแล้ว แต่ทางอากาศล่ะ?

Preyta ผู้ขี่มังกร กำลังบินผ่านด้านบนของกองทัพผู้พิทักษ์ ลูกธนูไม่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของเขาได้ เขามาพร้อมกับระเบิดเชื้อโรค แต่ละลูกโยนไปที่แนวป้องกันที่เกิดจากทหารยืนชิดติดกันอยู่

"ท่านต้นไม้ Y'bneth!" Lindis ผู้รับหน้าที่ควบคุมกองบัญชาการแทน Baldum ซึ่งมาจากกลุ่มนักบวชครึ่งภูติ เป็นคนแรกที่เห็นอันตรายจากทางฟ้านี้

"ไม่มีอะไรต้องตื่นตระหนก"

น้ำเสียงที่สงบนิ่งของ Y'bneth แม้จะอยู่ในที่บรรยากาศสนามรบที่มืดมน ก็ยังมีพลังที่จะให้คนรู้สึกสงบได้ Lindis ตกใจที่พบว่า กึ่งก้านสาขาที่อยู่ด้านบน กำลังเติบโตสูงใหญ่ด้วยอัตราที่หน้าตกใจ ระเบิดพิษเมื่อตกลงบนกิ่งก้านที่แข็งแรงของ Y'bneth ระเบิดออกมาเป็นควันพิษสีเทา แต่กลับถูกเหล่าใบไม้ที่มีอยู่ดาษดาดูดเข้าไปหมด แต่ว่า ต้นไม้ที่เพิ่งเติบโตออกกิ่งก้านสาขานี้ ก็ไม่ใช่เกราะคุ้มกันที่ไม่สามารถถูกทำลายได้ ระเบิดพิษที่เล็ดลอดไปบางส่วนตกลงบนแนวป้องกันและระเบิดออก แม้จะไม่สามารถทำให้พลทหารที่ผิวหยาบเนื้อหนาล้มลงได้ทันที แต่ก็ส่งผลกระทบอย่างมากต่อวิสัยทัศน์และการเคลื่อนไหวของพวกเขา ปีศาจจาก Abyss กลุ่มแรกที่เคลื่อนตัวได้รวดเร็วจึงสามารถข้ามผ่านแนวกั้นทหารพวกมีกีบ มุ่งหน้าไปยังพลธนูครึ่งภูติที่อยู่ด้านหลังของแนวกั้น แสดงกรงเล็บอันแหลมคมและฟันที่ดูดุร้าย

"จัดการเลย!"

Arum ที่คอยเฝ้าระวังสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา สั่งให้กลุ่มที่มีกรงเล็บตอบโต้ กลุ่มที่มีกรงเล็บนั้น เป็นคำจำกัดความที่กว้างมาก รวมถึง สิงโต เสือ เสือดาว ต่างก็รวมอยู่ในกลุ่มนี้ Baldum รวมพวกมันเข้ากลุ่มเดียวกัน พื่อจะได้พิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ หลักการเดียวกับที่เขาจัดให้ Toro เป็นหัวหน้ากลุ่มพวกมีกีบ ในฐานะนักบวชผู้พึ่งได้รับการเลือกโดยเผ่าสิงโต แม้จะเคยใช้ตัวตนมนุษย์ในการใช้ชีวิต หรือแม้แต่เคยถูกเผ่าอื่นดูถูก แต่ในสนามรบกลับสามารถทำให้สัตว์เผ่าอื่นๆ เชื่อฟังคำสั่งอย่างจำนน ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากเคยพ่ายแพ้อย่างเจ็บปวดให้กับกลยุทร์ที่แพรวพราวของเผ่ามนุษย์ ด้วยเหตุนี้ Arum จึงซื้อตำราสงครามหลายเล่มจาก Slimz --- แม้จะไม่มีประสบการณ์สู้รบมาก่อน แต่เนื่องจากพ่อของเธอก็ทำงนในกองทัพ ได้ซึมชับมาตั้งแต่เด็ก หลักการที่ได้เรียนรู้จากตำรารวมกับความทรงจำ ทำให้ Arum ได้เรียนรู้ไม่น้อยจากการศึกษา แนวทัพองกองทัพผู้พิทักษ์กลับมาแน่นหนาอีกครั้ง Lindis ที่อยู่ด้านในของแนวทัพกำลังออกคำสั่งให้พวกครึ่งภูติและ พลธนูสัตว์บางส่วนที่ยิ่งระยะไกล ยิงธนูฝนจำนวนมากเป็นจังหวะไปที่กองทัพ Abyss ที่พยายามจะรุกเข้ามาด้านใน หัวใจของการต่อสู้ ตกไปอยู่ที่พวกมีกับอีกครั้ง Arum ก็ไม่ได้ไม่พอใจแต่อย่างใด เธอเข้าใจมากกว่าใครว่าการป้องกันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้ เมื่อถึงเวลาที่ฝ่ายผู้พิทักษ์กลับกลายเป็นฝ่ายบุกเมื่อใด กลุ่มพวกมีกรงเล็บที่ถนัดด้านการบุกจะกลายเป็นหน่วยสำคัญ ก่อนที่จะถึงเวลานั้น เป็นเรื่องดีที่พวกเขาหลบอยู่ด้านหลังและเก็บพลังไว้ Preyta ที่บินอยู่เหนือน่านฟ้า ประเมินกองทัพผู้พิทักษ์อย่างเยือกเย็น ในฐานะที่เป็นผู้บังคับบัญชาพวก FaIlen เขาใช้เวลาโดยส่วนใหญ่ของขาที่ชายฝั่งทิศใต้ต่อสู้กับเผ่ามนุษย์ ส่วนกองทัพผู้พิทักษ์ที่ทางทิศตะวันตกนั้นให้ Marja และ กองทัพหนอน ของนางรับมือ นี่คือครั้งแรกที่ขาได้ต่อกรกับกองทัพผู้พิทักษ์ --- ไม่ถือว่าแพ้ เพราะว่ากองทัพ Fallen ของเขายังไม่ได้ออกมาต่อสู้ แต่ก็พูดไม่ได้ว่าจะได้เปรียบ Preyta จับที่คอของมังกร เพื่อให้มันหมุนตัวอย่างรวดเร็วและบินมุ่งสู่อีกฝั่งของสมรภูมิ

นี่เป็นแค่การหยั่งเชิง ตำแหน่งของศึกตัดสินนั้น Veera มีวางแผนไว้แล้ว Preyta ไม่อยากทำให้มันยุ่งยากมากขึ้น

## บทที่ 12

ลอบสังหาร

การบุกครั้งนี้ ไม่อาจหยุดการรวมทัพของ Yorn และ Baldum ได้ หลังจากผ่านการเจรจาไปครั้งหนึ่ง Baldum ตัดสินใจว่าจะยึดฐานที่มั่นไว้และรอจังหวะที่จะรุกกลับกองทัพ Abyss ในขณะเดียวกันก็ได้ส่งกองทหารจู่โจมที่ประกอบไปด้วยพลทหาร 300 นายไปเป็นทัพเสริมกองทัพพันธมิตร Okka ในแผนการทำลายฐานที่มั่น

"ถ้าจะพูดถึงเรื่องการทำลายแนวรบและฝ่าเข้าไปในฐานที่มั่นแล้วละก็ แม้ว่าม้าของพวกเจ้าจะสูงจะตัวใหญ่เท่าไหร่ ยังไงก็วิ่งหนีไม่พ้นสัตว์จากเผ่าของข้า" ท่ามกลางเผ่าอื่นๆ Baldum ค่อนข้างระมัดระวังคำพูดของตน แต่จะทำอย่างไรก็ไม่สามารถซ่อนความภูมิใจได้

"แสดงความสามารถให้ดีล่ะ Toro อย่าให้เผ่าพันธุ์มนุษย์และ Veda ดูถูกได้!"

"ได้เลย!" Toro ที่ถูกเรียกชื่อ รีบก้าวออกมาจากแถว และมองลงมาที่ Yorn แว้บหนึ่ง Yorn ที่ได้ผ่านการชำระล้างแล้ว รูปร่างสูงกว่าคนทั่วไปมาก แต่ต่อหน้า Toro กลับยังคงดูผอมแห้งไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป

"เรื่องนี้ไม่ควรรั้งรอ พวกเรารีบออกเดินทางเถอะ!" Yorn ไม่สนใจสายตาของ Toro ตอนนี้เขากังวลเรื่องสถานการณ์แนวทัพอีกแนวหนึ่งมากกว่า

ตามแผนการของ Mortos ก่อนที่จะได้รับข้อมูลล่าสุดจากพลทหารม้า กองทัพพันธมิตร Okka จะเน้นตั้งรับเท่านั้น แต่สถานการณ์ในสมรภูมิสามารถเปลี่ยนได้ในชั่วพริบตา Yorn ต้องการกลับไปยังฐานทัพหลักให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะนำข้อมูลล่าสุดและพลทหารที่เพิ่งเข้าร่วมมาใหม่ส่งต่อถึงมือของ Mortos ณ เวลานี้ ณ สมรภูมิรบที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หุบเขาที่เป็นฐานทัพหลักของกองทัพพันธมิตร Okka กำลังรับศึกหนัก Tulen ถึงกับต้องออกโรงต่อสู้เอง ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นโชคดีสำหรับกองทัพพันธมิตร อย่างไรก็ดีคู่ต่อสู้ของเขาคือ Maloch ซึ่งเป็นที่กล่าวขานกันว่าแข็งแกร่งที่สุดใน Abyss รองจาก Volkath Preyta ผู้มีหน้าที่ลาดตระเวนสมภูมิกลับไม่สนใจที่จะสังเกตการณ์การปะทะครั้งนี้แม้แต่น้อย เขารีบออกคำสั่งให้ Skud นำทัพอสูรเวทออกโจมตี ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การหยั่งเชิงอีกแล้ว กองทัพอสูรที่ประจำอยู่ทางทิศเหนือสามกอง ภายใต้การนำทัพของ Skud รุกข้าไปยังฐานทัพหลักของพันธมิตร Okka ทำให้ Mortos ผู้คอยควบคุมบัญชาการอยู่ ตอบโต้กลับอย่างรวดเร็ว

เขาสั่งให้กหารราบของกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ และ Silverwing ที่ประจำอยู่ในฐานรวมกับฝ่ายด้านนอกค่ายและเฝ้าระวัง ทหารราบของกองทัพอัศวินที่รวมกันให้แบ่งออกเป็นสองกอง ปกป้องกองทัพหลักทั้งสองด้าน คัดเลือกพลทหารม้าอย่างเดียวออกมาตั้งเป็นกองแยกหนึ่งกอง รอสบโอกาสโจมตี -- แม้พลทหารม้าชั้นหัวกระทิจะถูกส่งให้ไปทำภารกิจอื่น แต่ Mortos ก็ไม่มีทางที่จะทิ้งฝีมือการสู้รบของพลทหารม้าให้สูญเปล่า หากนำมาใช้ให้ดี สำหรับศัตรูก็มีผลถึงตาย ความสูญเสียที่เกิดขึ้นนั้น โดยหลักเกิดขึ้นกับทหารของ Silverwing ทหารของกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์สวมเกราะที่ได้รับการชำระล้างโดยแสงสว่าง สามารถป้องกันพลังอำนาจมืดได้เป็นธรรมชาติ กรงเล็บหรือฟันของปีศาจเวทย์ตัวที่ค่อนข้างอ่อนแอ แค่เพียงสัมผัสโดยเกราะที่อยู่บนตัวพวกเขาก็จะระเหยไป แต่ก็เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เมื่อใดที่พลังงานแห่งแสงสว่างถูกใช้จนหมด พวกเขาก็จะไม่ต่างจากทหารราบธรรมดา Cosette เคยอธิบายให้ Mortos ฟังว่า เมื่อพลังแห่งแสงสว่างและพลังเห่งความมืดปะทะกัน จะเกิดปฏิกิริยารวมตัวกัน

ระหว่างที่เกิดการระเบิดและทำลายล้าง พลังงานทั้งสองกลุ่มจะเกิดการเปลี่ยนแปลงจนกระทั่งระเหยหายไป พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ปีศาจเวทย์กำลังใช้กำลังทัพเพื่อทำให้พลทหารจากกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอลง

"แผนของพวกเรา ถูกมองออกแล้วหรือ?"

Mortos เกิดความสงสัยขึ้น กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นหน่วยที่เขาคาดหวังไว้ให้เป็นกำลังหลักในการบุกโจมตี แท้จริงแล้ว Preyta ไม่มีความสามารถในการอ่านใจ และก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับแผนของ Mortos ในฐานะที่เป็นหนึ่งในฝ่าย Abyss เขาแค่มีความรู้สึกต่อต้านพลังแห่งแสงสว่างเป็นนิสัย ดังนั้น เมื่อตัดสินใจที่จะบุกโจมตีกองทัพพันธมิตร Okka จึงเลือกเข้าจัดการกับกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ก่อนเท่านั้นเอง แต่ว่าหากยังมีชายผู้นั้นอยู่ แนวทัพนี้ก็ไม่ล้มได้ง่ายๆ แน่

"จะต้องหาวิธีจัดการ D'Arcy..."

Preyta ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะส่งสัญญาณไปขอความช่วยเหลือจาก Veera ที่อยู่ในตอนลึกของห้วงแม่น้ำหรือไม่ ในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการแห่งเหล่า Fallen เขาไม่เพียงแต่จะสนใจผลแพ้ชนะของศึกนี้ เขายังคำนึงถึงสถานการณ์ในภายภาคหน้าด้วย นอกจาก D'Arcy จะเป็นนักเวทย์ในตำนานแล้ว ยังเป็นผู้พิทักษ์กำแพงเวทย์อีกด้วย หากสามารถกำจัดเขาได้ที่นี่ ก็จะมีโอกาสทำจะเปิดศึกแนวรบทางทิศใต้ได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตี หากต้องการจะฆ่า D'Arcy ล่ะก็ ยังต้องคอยดูว่าฝ่ายสนับสนุนที่ Veera จะส่งมานั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ขณะที่ Preyta กำลังคิดหาวิธีกำจัด D'Arcy อยู่นั้น D'Arcy ก็กำลังจับตามองผู้บังคับบัญซาการเหล่า Fallen ที่กำลังลาดตระเวนอยู่นี้ ประมือกันมาหลายปี D'Arcy เข้าใจดีว่า Preyta ต่างหากที่เป็นตัวละครหลักในสงคราม ในขณะที่เสริมสร้างให้แนวทัพมั่นคง เขาก็คิดหาทางจัดการกับความรำคาญนี้อยู่ตลอด

"Murad..." D'Arcy เรียกเจ้าชายแห่งทะเลทรายองค์นี้ที่อยู่ข้างตัวเขาตลอดการเจรจาแผนการรบ

"ข้ามีแผน... " ทันใดนั้น Murad ก็บุกออกไปทางด้านข้างคนเดียวถือดาบสองเล่ม พุ่งไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับทิศทางการบุกของกองพันอสูร D'Arcy เองก็ตามติดไปทางด้านหลังของเขาเพื่อสนับสนุนการบุก ภายใต้ฤทธิ์การสกัดกั้นของเทย์มิติ ปีศาจเวทย์ทั้งหลายรอบกาย Murad ราวกับตกอยู่ในทรายดูด พวกที่ค่อนข้างอ่อนแอทั้งหมดถูก Murad ฟันไปที่คอด้วยดาบเดียว เหลือแต่พวกที่พอแข็งแกร่งบ้างที่ถูกยกเว้น

Preyta ที่อยู่บนท้องฟ้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดชัดเจน แนวทางที่ Murad บุกข้ามานั้น มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของ Skud Preyta ไม่ได้สนใจความสูญเสียที่เกิดขึ้นแก่กองทัพปีศาจเวทย์ แต่ไม่อาจจะนิ่งดูตายหนึ่งในนายผลทัพหน้าได้ สงครามครั้งนี้ ยังมีที่ให้ใช้งาน Skud อีกไม่น้อย เจ้าหนุ่มที่ถือดามสองด้ามพุ่งเข้ามานั้ เห็นได้ชัดว่าถนัดด้านการสังหาร หากปล่อยให้มันข้าใกล้ Skud ทั้งยังเสริมด้วยการสนับสนุนจาก D'Arcy ผลลัพธ์ยากที่จะคาดเดา สถานการณ์ตรงหน้านี้ ช่างเหมือนกับตอนที่นินจา Airi บุกเดี่ยวเข้าไป ฟันปีกของ Maloch กลายเป็นที่กล่าวขานจากศึกเพียงครั้งเดียว

"จะปล่อยให้มันทำสำเร็จไม่ได้!" Preyta บีบที่คอของมังกรบิน ขาเล็งไปที่เส้นทางการโจมตีของ Murad มังกรบิน พ่นลมหายใจออกมากพร้อมกับรวบรวมพลัง

"ตอนนี้แหละ!" ไม่รู้ว่า Murad ชักอาวุธที่เสียบอยู่บนเอวออกมาตอนไหน แต่ในชั่วพริบตาเดียวก็มาอยู่ด้านหน้าของเขา Murad ที่เพียงวินาทีที่แล้วยังอยู่บนพื้นดิน ขณะนี้อยู่กลับมาโผล่อยู่ด้านหลังของ Preyta

"เฮอะ... ก็ไม่เท่าไหร่" Preyta ยิ้มก่อนที่มังกรบินขยับตัวออกมาจากเส้นทางการโจมตีของ Murad เขาอยู่ที่เดิม แต่เป็นเพียงแค่มายาเวทมนตร์

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะลืมนึกถึงข้าไปนะ!"

D'Arcy ที่เป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดในการจัดการกับ Preyta ในครั้งนี้ Murad เป็นเพียงแค่ดาบในมือของเขาเกิดการสั่นไหวเบาๆ ของอากาศ ประตูมิติเปิดออกอย่างรวดเร็วที่ด้านข้างของ Preyta Preyta ที่รอดพ้นจากการจู่โจมไปแล้ว กลับกลายมาอยู่ภายใต้เงื้อมดาบของ Murad อีกครั้งในชั่วพธิบตา Murad อดทนกับกลิ่นเหม็นเน่าจากร่างของมังกร ก่อนแทงมีดลึกเข้าไปในเกราะของ Preyta เลือดสีฟ้าเข้มพุ่งออกมาจากร่องเลือดบนใบมีดของดาบ แต่ยังไม่จบ

"ซักออกมา! แทงเข้าไป!"

"ชักออกมา! แทงเข้าไป!"

"ชักออกมา! แทงเข้าไป!"

โจมตีระยะประชิด Murad แทงข้าไปทั้งสี่ครั้งสำเร็จ โดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย ในขณะที่อาวุธโบราณแทงเข้าไปติดต่อกัน อาวุธโบราณอีกชิ้น ก็เติมพลังอย่างรวดเร็ว การสังหารในเวลาและอวกาศ จะเกิดขึ้นตอนไหนก็ได้

"Murad! ระวังด้านหลัง!" เสียงคำรามของ D'Arcy สะท้อน Murad ตกใจหันกลับมามองข้างหลัง กลับพบว่ากลับมองเห็นแค่ก้อนลูกบอลขนสีแดงม่วง

"ปัง!"

แรงปะทะทำให้อวัยวะของ Murad พลิกกลับ ความเจ็บปวดดังกระดูกหักพุ่งตรงข้าสู่สมอง ในขณะที่มึนงงสายตาพร่ามัวนั้น ราวกับว่าเสียงการปะทะชิดตัวในสมรภูมิยังเลือนลาง ลวดลายสีงินฟ้าถูกวาดขึ้น ประตูแห่งเวลาปรากฏขึ้นด้านบนศีรษะของ Murad

ร่างของ Murad ที่ถูกชนกระเด็นยังไม่เริ่มตกลงมาด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก กลับกลายมาอยู่บนพื้นดินอีกครั้ง เพียงแต่ว่าขณะนี้ เขาคงจะลุกไม่ขึ้น มองตามลูกบอลขนนั้นลอยไกลออกไป D'Arcy อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว -- พลังที่บอลขนใช้ในการช่วยชีวิต Preyta นั้น เหมือนกับพลังงานมิติที่ตนใช้ไม่มีผิด Preyta ที่โชคดีรอดมาได้ ตอนนี้อยู่ในมืติของ Zip ลูกบอลขน Zip เป็นสิ่งมีชีวิตรุ่นใหม่ของ Abyss ที่ Veera เพาะขึ้นมา รูปร่างแข็งแรง สามารถเรียนรู้ได้ ทั้งยังมีพลังงานมิติที่หาได้ยาก ความสามารถไม่ธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่ Preyta ได้สัมผัสถึงพลังของ Zip แต่ตอนนี้เขายังไม่มีเวลารู้สึกสงสัย ทั้งสมองเต็มไปด้วยคำถามคำถามเดียว กองทัพสนับสนุนที่เขาร้องขอไปนั้น ตอนนี้อยู่ที่ใด?

"เด็กสมัยนี้ ล้วนแต่ไม่มีมารยาทเลยหรือ? แม้ตำแหน่งจะไม่เหมือนกัน แต่เมื่อเจอหน้าผู้อาวุโสกว่า อย่างน้อยก็ต้องคำนับทักทายบ้าง! อาจารย์ของพวกเจ้าสอนมาอย่างไร บอกชื่ออาจารย์ของพวกเจ้ามา วันไหนท่านชายใหญ่อย่างข้าจะไปคุยด้วยหน่อย"

Zephys ที่ Abyss ส่งมาช่วย Preyta ถูกบีบอยู่ตรงกลางผู้ศักดิ์สิทธิ์สองคน ด้านหน้าคือ Jinna ด้านหลัง Enzo Jinna มีพลังในการทำนายอนาคต ไม่สามารถเปิดปากพูดได้ ไม่งั้นแค่พูดก็ผิด ผิดแล้วก็ลำบาก Enzo ความจริงพูดได้ แต่ไม่อยากลดตัวลงมาเสวนากับพวกทรยศชั้นต่ำอย่าง Abyss ดังนั้น อาวุธจึงกลายเป็นเครื่องมีอสื่อสารที่ดีที่สุด Zephys ผู้ที่ฝึปากไม่เคยละเว้นใคร กลับมามีสติอีกครั้งหนึ่งได้สักครู่แล้ว คู่ต่อสู้ทั้งสองนี้มีความสามารถเกินวัย โดยเฉพาะเจ้าหนุ่มหน้าสวยที่ถือโซ่นั่น ได้ยินจาก Hayate ว่าเกือบไม่รอดจากเงื้อมมือของมัน อย่างน้อยตนเองก็มีสายเลือดของเหล่า Veda ณ วันนี้ยังเป็นหนึ่งในเจ้าแห่งมนตร์ดำ ไม่อาจพ่ายแพ้ให้กับพวกนี้ได้ หากพวกสหายบนภูเขารู้เข้า เขาคงกลายเป็นที่หัวเราะไปอีกพันปี คิดถึงตรงนี้ Zephys รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

"นี่ข้าเริ่มนับเจ้าเด็กหนุ่มที่เลือดไม่บริสุทธิ์คู่ต่อสู้ฐานะเท่ากันแล้วหรือ?" หอกสองเล่มกลับเข้ามาอยู่ในมือของ Zephys

"วันนี้ ข้าจะเป็นอาจารย์ให้พวกเจ้าสักหนึ่งวัน!"

## บทที่ 13

ลูกธนู

ทางทิศเหนือของหุบเขา ฐานที่มั่นของกองทัพพันธมิตร Okka D'Arcy และ Murad ร่วมมือกันขับไล่ Preyta ออกจากสมรภูมิ Skud ที่นำหมู่สัตว์เวทย์จาก Abyss มา แม้จะมีพลังเพียงพอที่จะฝ่าแนวต้านได้ กลับไร้ความสามารถในการบัญชาการกองทัพ ทำให้แรงกดตันที่มีต่อพันธมิตร Okka ลดลงไปอย่างมาก สัตว์เวทย์จาก Abyss ที่พึ่งพาเพียงสัญชาตญาณในการต่อสู้ ในสถานการณ์ช่นนี้ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ Mortos มีคำสั่งเต็ดขาดพลทหารม้าที่สะสมกำลังมาเป็นเวลานานให้ตีเข้ามาจากทั้งสองข้าง ทำลายกองกำลังฝ่ายรุกของสัตว์เวทย์ตรงๆ กองทหารราบใช้โอกาสรุกกลับ ทำลายล้างสัตว์เวทย์จาก Abyss ที่อยู่หน้าฐานที่มั่นแตกพ่ายจนแทบไม่เหลือ ทหารม้าสองกองย้อนทัพกลับมา กลับมาทันปลายแถวของทัพทหารราบพอดึ จึงเลี่ยงไม่ไปตามแนวทัพเดิม กลับมุ่งหน้าไปโจมตีกองทัพสัตว์เวทย์ทางเนวนอกแทน ร่วมมือกับกองทหารราบจัดการพื้นที่ราบหน้าหุบเขาให้เรียบร้อย Toro นำทัพมีจำนวน 300 นาย ไม่รู้ว่ามีแผนที่จะแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจในการต่อสู้หรือเพราะว่าเกลียดอสูรเวทย์ข้ากระดูก ผลงานในการรบครั้งนี้เป็นที่ดึงดูดสายตา เป็นที่ประทับใจจอมพล Mortos เป็นอย่างมาก

"ก็หมายความว่า กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าจะร่วมมือกับเผนของพวกเราหรือ? " ในกระโจมของผู้นำทัพ Mortos เรียกประชุมทองทัพ Yorn หันกลับมามอง To ro เห็นว่าเขาไม่มีท่าทีที่จะพูดอะไร จึงเสริมว่า

"Baldum ผู้บังคับบัญชาของกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าสัญญาว่าจะออกรุกก่อนเวลาที่ดาวจะขึ้นฟ้า"

"ถ้าเป็นเช่นนั้น คำนวณดู แทนจะไม่เหลือเวลาให้พวกเรามากแล้ว เรื่องที่จะรุกข้าไปในหุบเขา ทุกคนมีความเห็นว่าอย่างไรบ้าง?" Mortos พูดไปด้วย แต่สายตากลับลอยมาที่ D'Arcy หากจะนับลำดับในที่นี้ ถือได้ว่า D'Arcy เป็นผู้ที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้กับกองทัพของ Abyss มากที่สุด เป็นกุนซือที่หาได้ยาก D'Arcy กระแอมครั้งหนึ่ง เดินข้าไปด้านหน้ากาดทรายเวทย์และวิเคระห์ว่า

"ศัตรูที่ขัดขวางพวกเราอยู่นี้ ไม่ว่าจะเป็นหนอนปิศาจ หรือสัตว์เวทย์ก็ดี หากว่ากันตามจริงแล้ว ไม่สามารถนับเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ Abyss ด้วยซ้ำ ที่กำแพงเมืองเวทย์ สัตว์เวทย์จาก Abyss เป็นเพียงแค่เศษเถ้าถ่านที่นำมาทำให้กำลังทัพอ่อนแรงเท่านั้น เหล่าพวก Fallen ที่ตามติดมาอย่างกระชั้นชิด คือศัตรูที่แท้จริง"

"พวกหนอนก็เช่นกัน ส่วนหน้าเป็นหนอนตัวเล็ก ส่วนหลังถึงเป็นหนอนตัวใหญ่" Toro งึมงำกล่าวแทรก

"หากจะพูดอีกแบบก็คือ พวกเราอย่างน้อยจะต้องสู้ฝ่าไปอย่างน้อยอีกสองชั้น" Mortos เดินกลับไปกลับมา ครุ่นคิดสักพักจึงพูดออกมาช้าๆ "การต่อสู้ครั้งนี้ ที่ราบสูงของฝั่งของหน้าผาคือจุดสำคัญที่สุด.... "

เมื่อถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์บดบังดาวไปหมด กองทหารราบของพันธมิตร Okka ที่เตรียมพร้อมเริ่มเดินหน้าเข้าสู่ หุบเขาแม่น้ำ ทหารม้าสองกองนำหน้าไปก่อน แยกกันเดินหน้าไปตามสองฝั่งของแม่น้ำเพื่อสำรวจความสูงของทั้งสองฝั่ง ในขณะเดี๋ยวกัน กองทัพผู้พิทักษ์ที่เริ่มดินทัพมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหุบเขา กลับพบกับศึกหนัก

"เหตุผล?" ราชินี Tel'Annas บินขึ้นหลังอินทรีย์ภูเขามาที่หุบเขา และกวาดเอากองทัพสัตว์เวทย์ทั้งสามกองที่ขังอยู่หน้ากองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่ออกไปหมด ส่งผลให้กองทัพหนอนของจริง ที่เดิมจำศีลอยู่ กลับเริ่มขยับตัวก่อนกำหนด ตรงมายังฐานที่มั่นของกองทัพผู้พิทักษ์ฯ

"นั่นมัน..." หนอนตรงหน้าที่ขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ Lindis ตกใจจนขยับตัวไม่ได้

"หนอนยักษ์! รวบรวมเอาหนอนปีศาจหนึ่งหมั่นตัว แล้วเติมเลือดจากหัวใจของ Marja ใช้มนต์ดำแลกเอาสัตว์ประหลาดเวทย์ตัวยักษ์มา" Baldum พูดด้วยเสียงสั่น

หนอนยักษ์ เป็นหน่วยรบที่แข็งเกร่งที่สุดในกองทัพหนอน ทุกครั้งที่มันปรากฏ จะต้องเสียชีวิตทหารจำนวนมากไปคู่กัน แต่โชคดีคือ เลือดที่ Marja สละจากหัวใจ ส่งผลกระทบต่อผู้ให้ จำนวนของหนอนจึงมีจำกัด กระทั่งผ่านมากว่าร้อยปี Baldum เคยพมเพียงแค่สามตัวเท่านั้น แต่แม้จะมีแค่ตัวเดียวกลับมีพลังมาก สามตัวนั้นไม่มีทางเทียบได้กับสองตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ นอกจากนั้น ตรงกลางระหว่างหนอนยักษ์สองตัว ยังมีหนอนปีศาจของ Marja ที่แยกร่างออกมา ทั้งยังมีสัตว์รับใช้ที่อยู่ข้างกายนางตลอดเวลาอย่าง Kriknak

"ลำพังสภาพเจ้าในตอนนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า" Tel'Annas เดินออกมาจากฐานที่มั่นอย่างมั่นใจ ประจันหน้าตรงๆกับคำท้าของ Marja ราชินีแห่งภูติ กล่าวไว้ไม่มีผิด พิธีกรรมฟื้นคืนชีพยังคงดำเนินอยู่ Marja ร่างจริงไม่มีทางที่จะนำตัวออกมาได้ ร่างจากที่ใช้ปีศาจ ประกอบขึ้นมา แม้จะสามารถใช้เวทมนตร์ได้ แต่ก็ไม่แข็งเกร่งเท่ากับร่างจริง ในขณะเดียวกัน ร่างนี้ยังมีจุดอ่อนถึงตายอีกด้วย แต่ความจริงนี้ก็ไม่อาจจะเปลี่ยนความตั้งใจของ Marja ได้! นางอยากที่จะฆ่า Tel'Annas เป็นของขวัญแก่ที่รักของนางที่กำลังจะกลับมา

ในขณะที่ได้ความคิดนี้ขึ้น Kriknak ข้างกายนางก็เริ่มขยับตัวแล้วไม่เสียแรงที่เป็นหนอนรับใช้ที่จิตและโลหิตส่งถึงกัน ในขณะที่ได้ความคิดนี้ขึ้น Krikn ak ข้างกายนางก็เริ่มขยับตัวแล้วไม่เสียแรงที่เป็นหนอนรับใช้ที่จิตและโลหิตส่งถึงกัน รับเอาความต้องการของ Marja เป็นคำบัญชาสูงสุด

"แม่มดมีสัตว์รับใช้ ราชินีก็มีเช่นกัน!"

ลมสีดำพัดรุนแรง ลงมาขัดขวางทิศทางที่ Kriknak มุ่งตรงมา Zill ปะทะ Kriknak การต่อสู้ระหว่างกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าและ กองทัพหนอน เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

"ที่แท้ นางก็ไปถึงแล้ว ถึงว่า Marja ไม่สามารถสงบได้" ในที่ลึกเข้าไปในหุบเขาแม่น้ำ Vee ra เพิ่งฟังรายงานจากแนวหน้า

"ถ้าเป็นเช่นนี้..." Mganga ลำตัวย่อลง หัวเอียงลงในท่ารอรับคำสั่ง Veera สบัดมือแทรกคำพูดของ Mganga

"ไม่ต้องสนใจ ให้ Marja รับมือพวกผู้พิทักษ์ไป แผนการของข้าไม่มีเปลี่ยนแปลง แค่เอาของเล่นที่นางเก็บไว้ไปทิ้งซะ เอาไปทำลายความมุ่งมั่นของศัตรูก็ได้! แล้วก็ให้ Nakroth เตรียมพร้อมด้วย..." ที่มุมทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสมรภูมิ งาเทย์ที่เหยียดอยู่ตรงหน้าของกองทัพพันธมิตร Okka ยิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

"นี่คือ..." Mortos ไม่เคยเห็นหนอนเวทย์ที่ใหญ่เท่านี้มากก่อน

"หนอนยักษ์ หนอนที่ใหญ่ที่สุด!" Toro ราวกับว่ากำลังตอบกลับเสียงพูดเผ่วเบาของ Mortos เงียบไปผักหนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ

"จะต้องเสียทหารจำนวนมาก!"

"นี่คือหนอนยักษ์กิดขึ้นในนรก หนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่ Marja ภูมิใจมากที่สุด" เห็นว่า Mortos ยังคงแสดงสีหน้าสงสัย Cosette จึงอธิบายต่อ

"แม้ข้าจะเพิ่งเคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก แต่มันตรงตามคำอธิบายในตำราแห่งแสงเป๊ะๆ ไม่ผิดแน่" เพื่อที่จะยืนยันความเห็นของตน Cosette หันมาที่ Yorn ในสายตาที่จริงจังเต็มไปด้วยความต้องการสอบถาม ในฐานะผู้บังคับบัญชาเห่งกองพสม้าแห่งวิหาร Yorn จำเป็นจะต้องเคยอ่านตำรามาแล้ว ผู้บังคับบัญชาผู้มีผมสีทองสวมเสื้อคลุมสีขาวพยักหน้า นับได้ว่าตอบกลับการสอบถามของ Cosette แล้ว

"สิ่งที่ข้าสนใจคือ จะต้องรับมีกับเจ้าสิ่งนี้อย่างไร?" Mortos มองซ้ายมองขวา ในที่สุดสายตาตกไปอยู่บนตัวของ Toro ดูท่าจากทุกคนในกลุ่ม จะมีแต่เขาที่เคยต่อกรกับ หนอนยักษ์เพียงผู้เดียว

"แทงเข้าไป!" Toro ตอบอย่างชัดเจนคล่องแคล่ว "แทงจนล้มลง เจ้าหนอนก็ตาย! แทงไม่ล้ม พวกเราก็ตาย!"

กองทัพผู้พิทักษ์ห่งป่าเวลาต่อสู้ในสนามรบตรงไปตรงมาเช่นนี้ทั้งหมดเลยหรือ? Mortos สบถในใจ แต่ปากกลับเอ่ยเรื่องอื่น

"หากมีโอกาสสูงที่คนที่นำหน้าไปจะต้องตาย ถ้างั้น ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด ข้าควรจะส่งใครไปดี?"

ขุนนางทั้งหลายที่ติดตามอยู่ทางต้านหลังของ Mortos ใบหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีแดง แม้จะไม่ได้เอ่ยนาม แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่าลูกศรที่อยู่ในวาจาของ Mortos เล็งมาที่พวกเขา ที่เพิ่งรบเสร็จไป กองพลอัศวินศักดิ์สิทธิ์ และ Silverwing ซึ่งเป็นกำลังหลัก ต่างก็ประสบกับความสูญเสียในจำนวนที่เท่าๆ กัน ต่างจากกองทัพทหารราบรวมที่มีหน้าที่ดูแลรักษาด้านข้าง เนื่องจากอยู่ภายใต้การปกป้องของนักเวทย์ในตำนานอย่าง D'Arcy นับจำนวนหลังจากศึกเสร็จสิ้นแล้ว พบว่ามีเพียงทหารสองนายที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากการเหยียบกันระหว่างที่ทำการรุกกลับเท่านั้น ระหว่างที่เหล่าขุนนางต่างพากันลังเลที่จะตอบคำถามของ Mortos นั้น Yorn กลับแทรกว่า

"หากกองทหารม้าสองกองและกองเท้ากีบยังอยู่ อาจจะลองต่อสู้แบบไร้รูปแบบ แต่ ณ ตอนนี้ ทำได้เพียงแต่พึ่งพาทหารราบลุยเข้าไปแล้ว ภารกิจที่อันตรายขนาดนี้ ให้พวกข้าลองก่อนเถอะ!"

ทหารม้าที่ Yorn พูดถึงนั้น หมายถึงอัศวินศักดิ์สิทธิ์ และ Silverwing ทั้งคู่ต่างได้รับมอบหมายให้แยกไปตามสองฝั่งของแม่น้ำเพื่อสำรวจความสูง หนึ่งในนั้น ทหารม้าแห่ง Silverwing เมื่อเทียบกันแล้วอ่อนแอกว่า จึงได้ส่งกองเท้ากีบที่มาเสริมทัพก่อนหน้านี้ไปช่วย มีเพียงกองทัพของ Toro เท่านั้นที่ Mortos เก็บไว้เผื่อใช้งานอื่น

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ต้องฝากเจ้าแล้ว"

แม้กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีม้าสูงใหญ่ในการเดินทาง แต่ทุกนายต่างพร้อมรบ ไม่ว่าจะเป็นร่ายกาย หรือขวัญกำลังใจ ต่างก็ดีกว่าทหารจากพันธมิตรอื่นๆ การใช้กองทัพดังกล่าวเป็นแนวหน้าไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของ Mortos แต่ดูไปดูมาแล้วก็เป็นแนวทางที่ไม่เลว

"กองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ เข้าประจำที่!" ตามคำสั่งของ Yorn ทหารราบผู้สังกัดกองทัพกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ก้าวออกมาจากแนวรบ

"โจมตี!"

สมรภูมิรบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าและ กองทัพหนอนกำลังต่อสู้กันอยู่ดูเดือด ตั้งแต่เริ่มต่อสู้จนถึงขณะนี้ สายตาของ Tel'Annas ยังไม่เคยละจาก Marja อำนาจการบังคับการกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าได้ถูกส่งต่อไปอยู่ในมือของ Baldum จอมผลผู้มีประสบการณ์ต่อสู้ในศึกที่ดุเดือดมาหลายปี ต่อหน้าราชินีได้พยายามลดอารมณ์รุนแรงสง บัญชาการอย่างไม่ขาดตกคำสั่งใดๆ ดูรวมๆ แล้ว เนื่องจากการขัดขวางของ Marja, Kriknak และหนอนยักษ์สองตัว แม้กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าจะสามารถรักษาแนวหน้าไว้ได้ แต่การดำเนินการก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก นอกจากนั้น หนอนยักษ์สองตัว ยังสามารถจะดูดเอาหนอนปีศาจ ที่อยู่ใกล้เคียงมาเพิ่มพลังและต่อชีวิตอีกด้วย ราชินีแห่งภูติยังธนูไปทุกทิศทาง อาวุรที่แท้จริงแล้วเหมาะสมแก่การใช้ในการต่อสู้เป็นจุดๆ แต่เนื่องจาก Marja ซุ่มอยู่ใกล้ๆ จึงไม่กล้าที่จะยิงธนูเก็บพลัง ป้องกันไม่ให้ Marja นำมาใช้ได้ ขณะนี้ในจิตของ Marja กลับมีเรื่องอื่น เนื่องจากนางกำลังข้าพิธีฟื้นชีวิต พละกำลังที่เหลือไม่มีเยอะมาก แม้หนอนยักษ์สามตัวอยู่ในการคำนวณ ตัวแปรเดียวคือร่างแยกหนอน ปีศาจ ของนางยังมี Kriknak ซึ่งเข้าไปต่อสู้โดยตรงกับกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่านอกจากจะสามารถมอบเป็นของขวัญให้แก่ Volkath ที่กำลังฟื้นคืนชีพแล้ว ยังสามารถทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าได้ คิดคำนึงมาถึง ณ จุดนี้ แรงอาฆาดในตัว Mara ยิ่งเพิ่มมากยิ่งขึ้น กลุ่มหนอนที่บ้าคลั่งพุ่งข้าหาแนวรบของกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าอย่างยั้วเยี้ย เข้าไปถึงในแนวรบกลางที่ปกป้อง Y'bneth ไว้ แต่ Y'bneth ถึงจะโตร็วเพียงแต่ก็ไม่สามารถเทียบเท่ากับหนอนยักษ์ที่โตเต็มที่แล้ว ตัวใหญ่สองตัว อ้าออกให้เห็นถึงกรามใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟันอันแข็งแรง กัดกินลำต้นของ Y'bneth ที่เพิ่งจะออกใหม่อย่างบ้าคลั่ง

"แย่แล้ว!" Y'bneth ใจสั่นระริก อ้อมย้อนกลับไปที่ทางซ้ายไปถึง Kriknak ที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มหนอน สบโอกาสที่หนอน กัดกิน Y'bneth รุกเข้าไปในแนวรบตอนกลาง ทั่วทุกทิศอบอวสไปด้วยกลิ่นคาว เกิดช่องใหญ่ขึ้นในแนวรบ กองทัพกรงเล็บรู้สึกตัวอีกครั้งพยายามที่จะรุกกลับ

"หลบไป!" Tel' Annas น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ คนธนูอยู่บนมือเรียบร้อย

"จังหวะนี้ล่ะ!" เห็น Tel'Annas เริ่มลงมือ Marja ระงับความตื่นเต้นในจิตใจ รีบท่องมนตร์ แลกเปลี่ยนตำเหน่งกับหนอนปีศาจ ที่อยู่ในแนวรบตอนกลาง ในช่วงพริบตา เธอก็ไปโผล่ที่ตำแหน่งของราชีมีฤติที่กำลังรวมรวมกำลังอยู่

"รอข้าจัดการเจ้าเถอะ!" Tel'Annas ยกคันธนูหันมา เล็งไปยัง Marja ที่อยู่ห่างจากนางไม่เกินร้อยก้าว

"ท่านราชินี ระวัง!" Zill ที่คอยเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลาตะโกนออกมา ในช่วงที่ตะโกนออกมานั้น Kriknak ที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มหนอน ก็กระโดดออกมา พุ่งตรงไปยัง Tel'Annas แต่ ยังมีคนอื่นอยู่

"ดูถูกข้าเกินไปแล้ว!"

Y'bneth ที่อยู่แนวรบด้านในขยายกิ่งสองกิ่งออกมา ตบไปที่ Kriknak จนร่วง ณ จุดที่สูงขึ้นไปบนท้องฟ้าเหยี่ยวภูเขาสีดำตัวหนึ่งกำลังสยายปีกบิน ขนของเหยี่ยวภูเขาที่โตเต็มที่ มีเพียงแต่สีเงินหรือทองสองสี่เท่านั้น ตัวสีดำมาได้อย่างไร? นั่นป็นพราะว่าทั้งตัวของมันต็มไปด้วยหนอน ทั้งบนหลัง บนปีก แล หาง ส่วนที่ยังเห็นได้อยู่คือดวงตาที่มีจิตวิญญาณดังลมแรง ในขณะที่หนอนยักษ์ ทลายเข้ามาด้านในของแนวรบ มีเพียงเหยี่ยวภูขาที่ปีกสยายได้ยาวถึง 10 เมตร พุ่งลงมา ใช้กรงเล็บสองอันเจาะข้าไปในร่างของหนอนเวทย์ หนอนเวทย์ที่โดนตะครุบไว้กลับเปรเปลี่ยนเป็นหนอนเล็กจำนวนมากที่เกาะอยู่บนร่างของเหยี่ยวภูเขา ต่อสู้กลับโดยทันที เหยี่ยวภูขาที่เต็มไปด้วยพละกำลังก็ไม่ได้นั่งรอความตาย มันเพียงขยับปีก นำพาหนอนทั้งหมดที่อยู่บนตัวออกไปจากสมรภูมิ เปิดโอกาสให้ Tel'Annas มีโอกาสได้ยิงธนูที่จะตัดสินแพ้ชนะออกไป ธนูที่เต็มไปด้วยชีวิตและความมืดพุ่งเข้าสู่หัวใจของ Marja ในครั้งนั้น ก็คือธนูดอกนี้ที่ส่งให้ Volkath ล้มลงสู่ความตาย Marja ในครั้งนั้นไม่ได้เห็นด้วยตาของตนเอง แต่มาวันนี้ ได้สัมผัสที่พลังของมันด้วยตัวของนางเอง

"อ่อนหัดเกินไป!" ณ ขณะที่ธนูเข้าใกล้ร่ายกายของ Marja กลับแปรเปลี่ยนเป็นเพียงเงากลุ่มหนึ่ง หลบหลีกธนูดอกนี้ที่มีฤทธิ์ถึงชีวิต

"อ่อนหัด?" เจ้าหมายถึงตัวเจ้าเองใช่ไหม Tel'Anทas ยกมุมปากขึ้น Marja หันศีรษะกลับมา ธนูดอกนั้นเมื่อผ่านกลุ่มเงาไปไม่ลดกำลังลง ทว่าแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างพุ่งตรงไปยังหนึ่งในหนอนยักษ์!

"ตูม!"

แสงสว่างระเบิดออกบนตัวของหนอนเวทย์ หนอนเวทย์ที่ก่อนหน้าเต็มไปด้วยพลังชีวิตบัดนี้กลับเหี่ยวแห้งดังต้นไม้แก่

"พลังงานขนาดนี้?" Marja เกิดความกลัวในจิต สายตามองกลับมาที่ โel'Annas --- บนแขนด้านซ้ายของนาง เกิดรอยสีม่วงคล้ำปรากฎอยู่

"ไม่ผิดแน่ นั้นเป็นแรงที่นางคุ้นเคย สมควรตาย!" Marja ไม่รอช้า ตวัดร่างกายออกไป กองทัพหนอน ปีศาจ และ Kriknak ก็ล่าถอยไปหมด กองทัพผู้พิทักษ์เห่งป่าพอหายใจได้รีบรุกตามไป เหลือเพียงแต่ราชินีภูติที่ยังอยู่ที่เดิม ดวงตาสวยงามทั้งสองมองไปยังท้องฟ้า ที่นั่น เหยี่ยวกูเขาตัวหนึ่งยังคงบินขึ้นสูง ตัวของมันถูกหนอน ปีศาจ กัดกินไปจนมองไม่ชัด เลือดสีแดงสดทะลักออกจากบาดแผล เมื่อรวมกับกลุ่มหนอนสีดำกลับดูสวยแบบลีกลับ เหยี่ยวกูเขาที่รู้สึกตัวแล้ว หันกลับมามองที่ Tel'Annas เห็นว่านางปลอดภัยแล้ว จึงทำเสียงฟ่อออกมาหนึ่งที ราวกับจะสรรเสริญชัยชนะของราชินี และอำลานางไปพร้อมๆ กัน จากนั้น ปีกของมันก็ขยับ ใช้ลมที่พัดมาช่วยนำตัวพุ่งไปยังหมอกสีดำที่ลอยอยู่เหนือหุบเขาแม่น้ำให้สยายตัวออก ก่อนจะปิดตาลง ยังมีเงาสะท้อนของดวงอาทิตย์อยู่บนดวงตาอยู่ตลอด

"ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาสะเทือนจิตใจ" Y'bneth ที่อยู่ข้าง Tel'Annas กล่าวปลอบ

"ข้ารู้..." Tel'Annas ลดสายตากลับมา ความเจ็บปวดงงงวยในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความชัดเจน

"เจ้าพวกหนอนสกปรกกลุ่มนี้ อย่าหวังว่าจะได้หนีกลับออกไป!"

## บทที่ 14

บุกทะลวง

"Yorn! พอแล้ว!" Mortos คว้า Yorn ที่กำลังจะพุ่งออกไปปะทะอีก

"ถ้าพวกเราไม่ออกไป แล้วจะมีใครสามารถหยุดยั้งพวกมันได้?" Yorn ชี้ไปที่หนอนยักษ์ที่ดูราวกับเนินขา สีหน้าเรียบเฉย

"ถ้าเช่นนั้น พวกเราถอยทัพ! เดี๋ยวนี้!" นิ้วของ Mortos ยิ่งกดลงมาหนักขึ้น Yorn ส่ายหน้า

"ถอยไม่ได้! ทหารของข้าเป็นทหารราบ บุกได้แต่ถอยไม่ได้! หากถอยจะแพ้อย่างสาหัส ข้อนี้เจ้ารู้ดีมากกว่าข้าเสียอีก!"

Mortos ไม่มีคำพูดที่จะคัดค้าน สิ่งที่ Yorn พูดนั้นถูกต้องทั้งหมด ทหารสองขาไม่ว่าอย่างไรก็วิ่งหนีไม่พ้นหนอนที่มีถึงหกขา ถูกไล่ล่าโจมตีก็มีแต่ตาย

เห็นว่ากองพลอัศวิน Silverwing สู้ศึกหนักอยู่กลุ่มเดียวยากที่จะชนะ Yorn รีบจัดกองพลอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งจะถอยออกมากลับเข้ารุกโจมตีอีกครั้ง กองทัพหนอนใช้ประโยชน์จากการปกป้องของหนอนยัษ์ล้อมรอบหนอนยักษ์สามารถเคลื่อนตัวเข้าออกจากแนวทัพได้อย่างอิสระ แถมยังสามารถช่วยหนอนเวทย์ในการโจมตี ซุ่มโจมตีพลทหารที่ถูกชนกระเด็นผ่านแนวทัพ ส่งผลให้กองพลทหารทั้งสองสูญเสียทหารเป็นจำนวนมาก กองพลอัศวินศักดิ์สิทธิ์เสียสละเต็มที่แก่การศึกครั้งนี้ แต่ขาดเพียงอย่างเดียวคือไม่ได้นำนักบวชที่สามารถใช้พลังเทพได้อย่างสุดความสามารถมาด้วย

"ท่านเทพีสูงสุดมีแผนอื่นสำหรับเหล่านักบวช" คำกล่าวอ้างของ Cosette ทำให้ Mortos รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ก็ไม่อาจจะแสดงออกมาได้

"สรุปว่า ไม่สามารถให้มีการสูญเสียมากกว่านี้แล้ว!" Mortos ไม่สามารถยั้ง Yorn ไว้ได้ หันกลับมามอง Cosette ที่อยู่ข้างกาย

ในฐานะฑูตที่ทางวิหารส่งมา Mortos เพียงได้รับการสนับสนุนจาก Cosette ก็สามารถสั่งให้ยุติศึกครั้งนี้ได้ Cosette ได้ฟังก็ส่ายหัวเบาๆ ถามว่า: "องค์ชาย ในสายตาของท่าน สงครามคืออะไร?"

Mortos ได้ฟังแล้วชะงักงัน ไม่รอคำตอบจากเขา Cosette กล่าวต่อ "ในสายตาของพวกท่าน สงครามคือการสืบทอดอำนาจทางการเมือง แค่เครื่องมือในการแก่งแย่งอำนาจ เหล่าทหารเหล่านี้ ไม่ว่าจะกล้าหาญก็ดี หรือจะขี้ขลาดก็ดี ล้วนแต่เป็นเพียงทรัพย์สมบัติของพวกท่าน ดังนั้นพวกท่านถึงให้ความสำคัญกับการสูญเสียและการได้รับ ทันทีที่การสูญเสียมากเกินกว่าสิ่งที่พวกท่านคาดหวังว่าจะได้รับ ก็จะต้องหยุด และกลับไปที่โต๊ะเจรจาเพื่อคำนวณการแบ่งผลกำไรกันใหม่"

"แต่ในสายตาของข้า สงครามก็คือสงคราม การต่อสู้ที่จะจบลงเมื่อตายเท่านั้น ที่นั่นมีความมืด แสงสว่างของที่นี่ก็ไม่อาจที่จะส่องสว่างอยู่ที่เดียวได้ จะกล่าวว่าเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ หรือจะกล่าวว่าโง่เขลาเบาปัญญา แต่ข้าเองที่ได้เคยเห็นแสงสว่างที่แท้จริงแล้ว ไม่อาจที่จะยอมให้มีความมืดอยู่ได้!" Mortos ฟังโดยไม่กล่าวอะไร ราวกับกำลังครุ่นคิด

"มีเพียงแต่ผู้ที่ศรัทธาในแสงสว่าง จึงจะได้รับการคุ้มครองจากแสงสว่าง!" ระหว่างที่ Cosette กำลังสวดภาวนา เกิดธนูสีทองหนึ่งเล่มพร้อมเสียงเสียดสีกับอากาศ พุ่งตรงไปยังบริเวณสีดำที่เหล่าหนอนครอบครองอยู่ด้วย อัศวินศักดิ์สิทธิ์กลับมาริ่มบุกโจมตีอีกครั้ง แม้เหล่าทหารม้าจะไม่สามารถแสดงอภินิหารเช่นนักบวช แต่ดาบและเสื้อเกราะที่ผ่านพิธีกรรม กลับยังส่องสว่างอยู่ท่ามกลางเงามืดของเหล่าหนอน

ไม่ พวกเขาไม่ใช่เมลงเม่าบินเข้ากองไฟอย่างแน่นอน เห็นชัดว่าเป็นหิ่งห้อยที่เผาไหม้ตนเอง เพื่อให้แสงสว่างในคืนอันมืดมิด

"แสงสว่างจงเจริญ!"

เสียงก้องกังวาลไปท่าหุบเขาแม่น้ำ อัศวินศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนตนให้กลายเป็นกองไฟที่แผดเผาศัตรู พุ่งเข้าปะทะกับเหล่าหนอนอย่างไม่หยุดยั้ง แสงสว่างแสะความมืดมิด การปะทะกันของพลังพื้นฐานทั้งส่งผลให้เกิดปฏิวิริยารวมตัวกัน ชีวิตและพลังระเหยไปท่ามกล่างการทำลายล้าง กลับสู่ผืนดินแหล่งกำเนิด กองทัพหนอนไม่ได้มีจำนวนไม่จำกัด เพียงแค่สามารถควบคุมกองทัพหนอนติดต่อกันได้ภายในช่วงเวลาหนึ่ง ก็จะมีโอกาสทำลายเหล่าหนอนทั้งหมด กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าได้รับการปกป้องจาก Y'bneth จึงสามารถรักษาแนวทัพเดิมแสะต่อกรกับเหล่าหนอนได้จนถึงขณะที่ราชินี Tel'Aททas ยิงธนูชัย กองทัพพันธมิตร Okka ไม่มีการสนับสนุนจากนักบวช จึงได้แต่พึ่งพาการเสียสละอันโหคร้ายมาเพื่อแลกกับการตั้งรับอย่างต่อเนื่อง ภายใต้การบุกอย่างไม่เสียตายเลือดเนื้อของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ หนอนยักษ์ตัวที่ใหญ่ที่สุดถูกโจมตีอย่างสาหัส อัศวิน Silverwing ยิ่งมีกำลังใจต่อสู้เพิ่มขึ้น การบุกโจมตียิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น

"ได้เวลาแล้ว" Cosette กล่าวเตือน "องค์ชาย ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว"

ในฐานะทายาทลำดับที่หนึ่งของอาณาจักร Okka แล้ว Mortos พร้อมทั้งคนสนิทอีกสิบสองนาย ต่างก็ได้เคยได้รับพรจากโบสถ์ จึงสามารถใช้พลังแสงสว่างได้ คำพูดของ Cosette เมื่อครู่นี้เหมือนกับมีการชี้แนะซ่อนอยู่ ด้วยความรู้สึกด้วยหลักการ ด้วยส่วนรวมด้วยส่วนตน Mortos ไม่เคยอ้างอะไรเพื่อปฏิเสธการร่วมรม

"ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์" Mortos หันกลับมาและกล่าว "ไม่ว่าท่านจะเชื่อหรือไม่ นับแต่วันที่ได้รับมอบหมายมา ข้าไม่เคยคิดว่าจะถอย!" Cosette ยักคิ้วขึ้น รวม Mortos เข้าไปด้วย กองทัพสิบสามนายส่องประกายสีทองเดินหน้าข้าขตของกองทัพหนอน เหล่าขุนนางที่หลบอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นองค์ชายของตนลงมาต่อสู้ด้วยตนเองก็ไม่อาจอยู่เฉยได้อีก

"โจมตี!"

เสียงคำรามเป็นพักๆ ปะปนกับเสียงชนกันของเสื้อเกราะและอาวุธที่ทำจากโลหะ กลายเป็นเสียงในบรรยากาศที่ได้ยินมากที่สุดในสมรภูมิผืนนี้ Toro ที่ได้รับบาตเจ็บจากการต่อสู่ที่ผ่านมา ในตอนนี้ก็ยังเข้าร่วมกับเหล่าทหารม้าในบุกโจมตี ภายใต้การบุกของทหารราบและทหารม้าที่รวมตัวกัน กองทัพหนอนขนาดใหญ่แตกออกเป็นส่วนๆ ทหารราบที่พุ่งไปด้านหน้า ราวกับเสือที่เข้าไปในฝูงแกะ เมื่อพบว่าหนอนเวทย์เริ่มอ่อนแอลง คนธรรมดาถึงเริ่มเกิดความมั่นใจในศึกครั้งนี้ Yorn ที่คอยสนับสนุนอยู่แนวหน้า มองเห็นโอกาส ใช้วิธีรวมธนู ยิงออกไปพร้อมกันสามดอก -- ธนูที่เรืองแสงสีทองเลือนๆ ปักลึกลงไปบนหัวของหนอนเวทย์ แรงจากการระเหยระเบิดออกบนหัวของหนอนเวทย์เกิดเป็นรูใหญ่ Mortos รีบก้าวออกไปด้านหน้า ปักดาบลึกลงไปในเปลือกของหนอนเวทย์ที่แข็งราวหินราวโลหะ สองมือดึงออกแรงดึงออกมาอีกครั้ง ทหารที่เหลือเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ต่างพากันพุ่งเข้าไปที่ละคน หนอนเวทย์ตัวใหญ่ความยาวเกินสิบเมตร ถูกเหล่าทหารม้าแบ่งออกเป็นชิ้นๆ ภายในวันเดียว หนอนยักษ์ ทั้งสามตัวพากันถูกทำลายจนหมดสิ้น พวกหนอนต่างพากันถอยกลับ ทางทิศเหนือ กองพลทหารม้ากองหนึ่งกำลังเดินทัพไปอย่างช้าๆ

"ท่าน D'Arcy ข้าสามารถมาส่งท่านได้เพียงที่นี่" ผู้กล่าวคือพลทหารวัยกลางคนนายหนึ่ง หน้าอกติดเครื่องหมายปีกคู่สีงิน แสดงให้ห็นว่าเป็นทหารจากกองทัw Silverwing

"รบกวนพวกท่านมามากแล้ว" มือขวาของ D'Arcy ทาบลงบนอกซ้าย ก้มลงแสดงความขอบคุณ พลทหารไม่กล้าเมินเฉย แสดงความเคารพกลับ D'Arcy นำ Murad และ Yena นำม้าที่ขี่ม้าคืนให้กับเจ้าหน้าที่ในกองทัพ Silverwing หลังจากแบ่งเสบียงและน้ำจากหลังม้ามาเพียงพอ D'Arcy หันกลับอีกครั้งและกล่าวกับพลทหารนายนั้น

"Harold ข้ามีลางสังหรณ์ พวกเจ้าจะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ หากพบปะกับศัตรูที่มีความสามารถ หากหลีกเสี่ยงได้ จงหลีกเลี่ยง สามารถถอยได้จงถอย" พลทหารนาม Harold ตอบกลับอย่างเยือกเย็น

"ขอบใจท่านสำหรับความกังวล พวกเราจะพยายามปรับตัวตามสถานการณ์"

พบศัตรูกลับหนี เป็นสิ่งที่หน้าละอายเป็นอย่างมากสำหรับชายชาติทหาร D'Arcy ไม่ได้หวังว่าอีกฝั่งจะเชื่อฟังทั้งหมด เพียงแต่เตือนด้วยความหวังดี ไม่ว่าอย่างไร Norman และ Okka เป็นคู่อริมานาน เม้นักเวทย์จะมีฐานะพิเศษ แต่สภานักเวทย์ก็ยังอยู่ในดินแดนของ Norman ความร่วมมือระหว่าง D'Arcy และ กษัตริย์แห่ง Norman ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็เป็นเรื่องที่ทุกคนต่างรู้ D'Arcy ที่มีฐานะพิศษไม่สะดวกที่จะกล่าวอะไรไปมากกว่านี้ เพื่อหลีกเสี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปมากกว่าเดิม

"ขอบคุณพี่น้องทั้งหลายที่มาส่งตลอดทาง หากมีโอกาสหวังว่าจะได้ดื่มเหล้าร่วมกัน!" Murad ที่ยืนอยู่ด้านข้างมาตลอดรู้สึกถึงบรรยากาศที่อึดอัด รีบออกมาช่วยแก้สถานการณ์ D'Arcy ส่งสายตาขอบคุณไปยัง Murad Yena ซึ่งกำลังยุ่งกับการจัดการสัมภาระ เห็น Murad ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโมไห เรอโยนหีบห่อที่ใส่ของเต็มแน่นไปที่อกของ Murad

"มาช่วยกันเก็บของ!" Murad จงใจทำท่ายักไหล่ ยอมไปช่วย Yena ตระเตรียมสัมภาระ ถูกแทรกด้วยเหตุการณ์ดังกล่าว บรรยากาศระหว่าง D'Arcy และ Harold กลับกลายเป็นปกติอีกครั้ง

"รักษาตัวด้วย!"

"ท่านก็เหมือนกัน!"

"จากจุดนี้เป็นต้นไป พวกเราต้องพยายามทำตัวไม่สะดุดตา" D'Arcy เตือนผู้ร่วมทางทั้งสอง Murad ยกมุมปากขึ้น

"ได้เลยหัวหน้า" Yena ตวัดสายตาไปที่ Murad ที่ทำตัวทีเล่นที่จริง ไม่ได้คัดค้าง แสดงออกว่ามีความเห็นตรงกัน เธอยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล ตั้งแต่หลังจากการสู้รบครั้งใหญ่ Murad ก็เปลี่ยนเป็นทีเล่นที่จริงกว่าเมื่อก่อน แต่ที่กลับกันคือเมื่อถึงเวลาไม่มีคนอื่นอยู่รอมๆ กลับยิ่งเก็บตัวและไม่พูดไม่จามากกว่าเดิม เจ้าแห่งความมืด VoIkath --- Yena ก็เพิ่งได้ยินชื่อนี้เมื่อไม่นานมานี้ ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ที่พาความกดดันมาแก่ Murad ไม่น้อย Yena นึกไปถึงฉากการต่อสู้ในวันก่อนที่ Murad พุ่งตรงไปยังปีศาจเวทย์ ฉากการพยายามสังหาร Preyta นั้น ความกล้าหาญและบ้าบิ่นกระทั่งยอมสละชีพลืมความตายในครั้งนั้น ใช่องค์ชายคนเดียวกับที่เธอเคยรู้จักจริงหรือ?

"กำลังคิดอะไรอยู่?" หน้าตาประจบประแจงของ Murad เข้ามาอยู่ในแนวการมองเห็นของ Yena กล่าวขึ้นอย่างทีเล่น

"กำลังนึกถึงชายใดอยู่หรือ?"

แม้จะรู้สึกรำคาญท่าทางพูดจาไหลลื่นของ Murad นี้ แต่ Yena ก็ไม่อาจที่จะไม่ยอมรับว่าใบหน้าของเขาในยามที่ยิ้มนั้นสำหรับหญิงสาวช่างมีพลังทำลายล้างสูง -- เป็นที่สืบทอดต่อกันมาในราชวงศ์ Murad ผู้ได้รับความรักจากสวรรค์เป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือรูปร่าง ต่างก็ได้รับมาแต่สิ่งที่ดีที่สุด นี่คือสิ่งที่ทำให้ Yena ยากที่จะเกลียดชายผู้อยู่ตรงหน้านี้อย่างจริงจัง โดยเฉพาะเมื่อ Murad เป็นสุภาพบุรุษมาตลอด ยกเว้นเมื่อมีความจำเป็นจริงๆ ไม่เคยแตะต้อง Yena แม้พวกเขาได้เคยจับมือกัน หลังชนต่อสู้หลังฝ่าวงล้อมของลูกน้องของ Azzen'Ka มาด้วยกัน Yena เพียงแค่ตวัดสายตาอย่างโกรรๆ หนึ่งครั้ง ศอกใส่สักหนึ่งที เห็น Murad เอามือทาบลงที่ซี่โครงครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอไม่อธิบายเหตุผล Murad ก็ไม่เข้าใจ แต่หากเพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้ Yena ยิ้มออกมาได้

เขารู้... เธอเองก็รู้เช่นกัน

## บทที่ 15

ความสับสนวุ่นวาย (1)

เช้าตรู่ กองทัพที่มีกำลังพลหนึ่งร้อยนายที่ปฏิบัติหน้าที่นำส่งผู้บาดเจ็บเดินทางออกจากค่ายทหารของกองทัพพันธมิตร หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อวาน กองทัพพันธมิตร Okka ประสบกับความสูญเสียอันใหญ่หลวง หลังจากการเก็บกวาดสมรภูมิ ประกอบพิธีสำหรับผู้เสียชีวิตที่สมรภูมิ โดย Cosette เป็นผู้นำการสวดและ Yorn เป็นผู้เรียกแสงลงมาเพื่อทำการบอกลา สำหรับเหล่าทหารที่บาดเจ็บจนไม่สามารถร่วมศึกได้ต่อไป ก็ได้สั่งการให้ทหารส่งกลับ Okka

"หลังจากทำการรวบรวมจัดสรร กองทัพของเราเหลือทหารที่สามารถรบได้ 9317 นายรวมทหารม้าที่จำนวนไม่น่าจะถึง 2000 นาย"

"กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่า ส่งข่าวมาว่า เมื่อวานหลังจบศึกกับเหล่า Fallen กองพลอัศวินศักดิ์สิทธิ์ฝากม้าไว้ก็ได้เดินทัพต่อทางเท้าต่อไปยังเขดพื้นที่สูง ส่วนทัพพิทักษ์จะมารวมกับเราวันนี้เวลาเที่ยงตรง"

"กองทัพอัศวิน Silverwing รวมทั้งท่าน D'Arcy ในตอนนี้ยังไม่ได้ส่งข่าวกลับมา"

ข่าวทางทหารแต่ละเรื่องๆ ถูกนำเสนอต่อหน้า Mortos เขาใช้นิ้วชี้มือขวาลูบคางไปมา เดินไปเดินมาในกระโจม แม้จะเอากองทัพทหารม้าหัวกะทิทั้ง 2 ที่ไม่สามารถข้าร่วมรบได้มารวมด้วย สถานการณ์แย่กว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ มีเพียงเรื่องเดียวที่เป็นข่าวดี คือฝ่ายกองทหารผู้พิทักษ์แห่งป่าไม่เสียหายมากนัก ภายใต้การนำทัพของราชินีเอลฟ์ Tel'Annas กองทัพผู้พิทักษ์สามารถพิชิตชัยได้โดยไม่ยากเย็น

"ท่าน Mortos!" เสียงของ Cosette ดังมาจากภายนอกของกระโจม "พวกเราควรเริ่มออกเดินทางได้แล้ว"

"สั่งเก็บค่ายเลย!"

ภูขาสูงทางทิศเหนือ หลังเดินทัพมา 1 วัน กองทัพทหารแห่งแสง ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเขตเนินเขาทางด้านเหนือ กองทัพทหารม้าจะแสดงความสามารถในการบุกโจมตีมากกว่าการสู้บนพื้นราบ Harold เป็น 1 นายทหารม้าที่ได้รับความเคารพนับถือในเขตแดน Okka เขาเป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองแห่งกองทัพอัศวิน Silverwing และยังเป็นหัวหน้าองครักษ์แห่งป่า คำเตือนของ D'Arcy เมื่อวาน ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบแต่ก็ทำให้เขาระมัตระวังยิ่งขึ้น เมื่อนึกถึงตรงนี้ Harold จึงจงใจลดความเร็วในการขี่ม้าลง

"เจ้า Adrien ยังไม่กลับมาอีกหรือ?!"

"ท่านหัวหน้ากองทัพ ข้าว่าไอ้หนุ่มนั่นอาจจะกำลังแอบอยู่ในโพรงไม้สักแห่ง! กลับมาเมื่อไหร่ท่านน่าจะสั่งสอนเขาสักหน่อย!"

"ท่านหัวหน้ากองทัพ ท่านว่านั่นคืออะไร?!" ทหารม้านายหนึ่งร้องออกมาด้วยความตกใจ บนเนินเขาด้านหน้าเนินหนึ่ง มีธงพื้นสีแดงหน้าสีดำปลิวไสวอยู่ เวลาผ่านมาพันปี ประชาชนแห่งอาณาจักร Okka เคยแต่ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับธงผืนนี้ ผ่านเรื่องเล่าที่เรียบเรียงโดยกวีเร่ร่อนเท่านั้น แต่ทหารทุกคนรู้จักมันดี มันคือสัญลักษณ์อัศวินสีชาดที่นำโดย Nakroth ผู้เข้าร่วมกับ Abyss ไปแล้ว

ลึกไปในหุบเขา ณ เส้นทางลำรารจากหุบเขาที่กว้างเพียงครึ่งคน กลุ่ม D' Arcy ทั้งสามเอียงร่างกายขณะที่หลังซนกับผาหินขรุขระ

"ชัดแล้วว่ามีทางที่ปลอดภัยกว่า" Murad อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา Yena ที่ตามติดมาทางด้านข้างของ Murad ได้ยินเข้า ก็ลดเสียงลงต่อว่า

"เจ้าบ้าหรือเปล่า? อยากเชิญพวกมันมาคุยด้วยรึไง!"

ด้วยสายตาของ Murad ก็ยังสามารถมองเห็นไต้ว่า ใต้หุบเขาลำธารอันมืดมิดเงียบงัน มีกลุ่มปีศาจเวทย์ท่าทางเคร่งขรึมคอยเฝ้าอยู่

"แล้วถ้าลึกไปในหุบเขา มีอะไรอยู่หรือ?" Murad กล่าวพร้อมกับถอนหายใจ D'Arcy หันกลับมายิ้มให้

"เจ้าแห่งความมืด Volkath ไงล่ะ"

ณ สมรภูมิรบเดิม

กองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่า เข้ามาถึงเช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้ สิ่งที่ทอดตัวขนานด้านหน้าของกองทัพผู้พิทักษ์ฯ คือกำแพงที่สร้างจากเลือดเนื้อ -- พวกปีศาจเวทย์ที่ตายไปแล้วและพวกที่ยังมีชีวิตอยู่ ถูกเหล่า Fallen บดขยี้กระดูกและนำมากองรวมกันเป็นกำแพงยาวรอบด้านนอกของหุบเขา ฝ่ายกองทัพผู้พิทักษ์ฯ ซึ่งเข้ามาประชิดกำแพงเมืองก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะบุกโจมดี ฝ่ายเหล่า Fallen ก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะชิงลงมือก่อน การตั้งรับเป็นวิธีการต่อสู้ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าการบุก

หลักการนี้กองทัพผู้พิทักษ์ฯรู้ดี เช่นเดียวกับเหล่า Fallen มี Y'bneth คอยเฝ้าระวัง ไม่ว่ากองทัพผู้พิทักษ์ฯจะไปที่ใด ก็สามารถเปลี่ยนศึกรุกให้เป็นศึกรับได้ เหล่า Fallen อาจจะสามารถใช้กำลังทางทหารที่มีอยู่ในตอนนี้จัดการกับหินแข็งก้อนนี้ได้ ไม่ว่าอย่างไร จุดมุ่งหมายของสงครามครั้งนี้ไม่ใช่การโจมตีกองทัพผู้พิทักษ์ หรือกองทัพพันธมิตร Okka แต่เป็นการป้องกันพิธีการฟื้นฟูชีพของ Volkath ให้เป็นไปอย่างราบรื่น เหล่าFallenไม่จำเป็นจะต้องยอมสูญเสียเลือดเนื้อมาก ณ ที่นี่ เหล่าศัตรูจะเป็นผู้นำส่งทรวงอกของพวกเขามาที่ปลายดาบของพวกมันเอง

ทางทิศเหนือของหุบเขา

สองฝั่งที่ต่อสู้กันแลกกันแทงดาบเข้าหาอีกฝ่าย เหลือไว้เพียงจำนวนนับสิบ และม้าที่ไร้คนขี่อีกจำนวนเท่ากัน หลังจากการปะทะกัน ขบวนทัพอัศวิน Silverwing สะเปะสะปะ จะต้องทำการจัดกองทัพใหม่จึงจะสามารถออกรบได้อีกครั้ง แต่กลับถูกกองทัพทหารม้าสีเลือดชิงลงมือเสียก่อน กองทัพทหารม้าที่ยังไม่ทันได้จัดกองทัพถูกกลับถูกโจมตีจนแตกออกในพริบตา ในที่สุด Harold ก็ข้าใจว่ากองทัพทหารม้าสีเลือดที่ว่ากันว่าไร้เทียมทานด้วยเหตุใด กองทัพสีเลือดภายใต้การนำทัพของ Nakroth ไม่เพียงแต่จะสามารถรักษากระบวนทัพไว้โด้ แต่ยังสามารถกลับทิศทางการเดินทัพเพื่อออกบุกโจมตีอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว ในสนามรบคือความแตกต่างระหว่างความเป็นความตาย พื้นสีเทาบนเนินขาดูราวกับว่าถูกคราดสีแดงถูไถไปมา พลอัศวิน Silverwing กระจายอยู่ทุกทิศราวกับเป็นดินที่กระเด็นออกและละลายรวมกับพื้นดิน

เสียงร้องของม้าฟังแล้วดูเศร้าหมองยิ่งขึ้น เพียงไม่นาน รงสีแดงเลือดมุ่งหน้ามายังกองทัพ Silverwing อีกเป็นครั้งที่สาม กองทัพอัศวิน Silverwing ที่เพิ่งกำลังจัดกระบวนทัพเสร็จ พร้อมด้วยการสนับสนุนจากกองทัพเผ่าพวกมีมีที่บ การรับการโจมตีของกองทัพทหารสีเลือดยังไม่กลัวเกรง ในทางทฤษฎีแล้ว ม้าของ Silverwing ที่กำเนิดที่เชิงเขา Orphean ได้รับการอาบแสงศักดิ์สิทธิ์ พึ่งพาร่างกายสูงใหญ่แข็งแรงก็สามารถพอรัดซัดเหวี่ยงกับม้าปีศาจนี้ได้ แต่ทหารม้าสีเลือดใช้ตำแหน่งชัยภูมิและความสามารถในการต่อสู้ ที่เหนือกว่า เตรียมกำลังและรอจนถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วชิงลงมือ เป็นการโจมตีที่มีผลกับพละกำลังและกำลังใจในการสู้รบของทหารม้าแห่งกองทัพ Silverwing อย่างรุนแรง

"กำลังจะแพ้แล้ว!"

Harold มองดูนายทหารและทหารเผ่าพวกมีที่บที่ยังกระเสือกกระสนอยู่บนพื้น ความเศร้าเกิดขึ้นในจิตใจ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาได้ข้าร่วมศึกทั้งใหญ่น้อยมากกว่ายี่สิบครั้ง มีทั้งชนะและแพ้ แต่กลับไม่เคยรู้สึกไร้ความหวังเช่นนี้มาก่อน กองทัพทหารม้าสีเลือดหันทัพกับมาอีกครั้ง เหล่าอัศวิน Silverwing ที่ล้มเป็นส่วนๆไม่รี้รอคำสั่งจาก Harold รวมตัวกันไปยังจุดที่ตั้งของรงทัพ ไม่เสียแรงที่ด้รับการยอมรับว่าเป็นกองทัพชั้นเลิศ พวกขา แม้จะพ่ายแพ้ติดต่อกันหลายครั้ง แต่กลับไม่มีทหารนายไหนที่เห็นแก่ตนหนีทัพ Harold หันไปยังพลส่งสารที่อยู่ด้านข้างของตน

"Herbert เจ้ารีบไปตอนนี้ รีบกลับไปทูลองค์ชายเกี่ยวกับทั้งหมดที่เกิดขึ้น!"

"ไม่ได้! ท่านหัวหน้าองครักษ์!" ในสถานการณ์เร่งด่วนเช่นนี้ เกิดการเปลี่ยนแปลงในคำพูดที่ Herbert ใช้เรียก Harold

"ข้าจะอยู่ที่นี่ร่วมรบอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน!"

Harold มีตำแหน่งหลายตำแหน่ง แต่ตำแหน่งที่ได้รับการเคารพนับถือมากที่สุดจากเหล่าทหารม้าคือตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์ ฐานะนี้แสดงถึงว่าเขาเป็นทหารม้าผู้มีความสามารถใน Okka แม้ทหารม้าหลายนายอาจมีคุณสมบัติ ถึงขนาดมีความสามารถที่จะแย่งชิงเอาตำเหน่งนี้มาจากขาได้ แต่เพียงแค่ Harold ไม่ลงจากตำเหน่งนี้เพียงแต่วันเดียว นั้นก็แปลว่าไม่มีใครเคยสู้กับเขาตัวต่อตัวและสามารถเอาชนะเขาได้มาก่อน Harold ซึ่งถูกมองว่าเป็นตัวแทนแห่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้สีหน้าเต็มไปต้วยความโมโห ฝ่ามือซัดลงไปที่หัวไหล่ของ Herbert

"จงฟังไว้ ตอนนี้ข้าไม่ต้องการให้เจ้าสู้รบเพื่อข้า แต่ต้องการให้เจ้านำข่าวนี้ไปแจ้งแก่องค์ชาย! แม้เจ้าจะต้องตายระหว่างทาง ก็ต้องหาวิธีส่งข่าวนี้ไปถึงให้ได้! เจ้าเข้าใจหรือไม่!"

"ขะ... เข้าใจแล้วขอรับ!" Herbert ที่เกิดเลือดร้อนขึ้นมา เมื่อถูก Harold ทำข่มเข้า กลับกลายเป็นลิ้นพันกัน

"ข...ข้าจะนำข่าว ไปส่งให้ถึง! อ...องค์ชาย!"

"เข้าใจก็ดีแล้ว! ไปได้แล้ว!

Harold ดึง Herbert อย่างแรง ขนาดที่ม้ายังสะดุดกลับหลังมาหนึ่งก้าวพร้อมกับ Herbert พลส่งสารอายุน้อยกลับเห็นเพียงแค่โครงร่างที่สูงใหญ่บดบังสายตาของเขาทั้งหมด ทันใดนั้นใบหน้าที่มีหนวดเครารกรุงรังและรอยย่นนั้นหันกลับมา สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เต็มไปด้วยความอบอุ่น

"เจ้าจะต้องรอดกลับไปยัง Okka ช่วยบอกภรรยาและลูกของข้าด้วยว่าข้ารักพวกเขา!"

เมื่อกล่าวจบ Harold ไม่รังรออีกต่อไป เงื้อดาบขึ้นและพุ่งตรงไปยังธงสีเลือด!

"เกียรติยศจงอยู่กับข้า!"

เสียงตะโกนของเหล่าอัศวิน SiIverwing ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ในที่สุดกลับเงียบลงท่ามกลางคลื่นสีแดงที่ถาโถมเข้ามา ศึกครั้งนี้ พลอัศวิน Silverwing พร้อมกับพลทหารเผ่าพวกมีที่กีบอีกสามร้อยนาย สู้จนพลีชีพ Herbert เป็นคนเดียวที่หลีกออกมาจากสมรกูมิ ยังรุดหน้าไปได้ไม่ถึงไหนก็ถูก Nakroth ตามจับได้

ในขณะที่เขาล้มลงนั้น สายตายังเบิกกว้างไปยังทิศใต้ นั้นคือสมรภูมิรบเก่าที่องค์ชาย Mortos กำลังจะเดินทัพไป

## บทที่ 16

ความสับสนวุ่นวาย (2)

ทุ่งราบทางทิศตะวันตก

Mortos นับทหารกองทัพพันธมิตร Okka ที่เหลือ เข้าใกล้สมรภูมิรบเก่า ทีละก้าวทีสะก้าว Cosette ที่ร่วมเดินทางมาด้วย ได้พูดคุยกัน Mortos มาตลอดการเดินทาง เหล่าองครักษ์หลบหลีก เว้นระยะห่างเป็นรัศมีสามเมตรที่ไม่มีคนคอยรักษา เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อมูลความลับที่ทั้งสองพูดคุยกันรั่วไหล

"Cosette ท่านคิดว่าจะปิดบังข้าไปอีกนานแค่ไหน?" Cosette คงรอยยิ้มไว้ดังเดิม

"ข้าไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ท่านพูด องค์ชาย" Mortos ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่แสดงออกถึงอารมณ์

"จุดมุ่งหมายของการศึกครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือเพื่อป้องกันไม่ให้ Volkath สามารถฟื้นคืนชีพกลับมาได้ หรือว่าองค์เทพียังมีเป้าหมายอื่นอีก? หากเป็นเหตุผลแรก ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะส่งกองทัพใหญ่ขนาดนี้มา เพียงแค่ส่งผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ก็ท่านมาจู่โจมอย่างกระทันหันที่หุบเขาก็น่าจะเพียงพอแล้ว หากเป็นด้วยเหตุผลหลัง ข้าหวังว่าท่านจะเปิดเผยให้ข้าได้ทราบ" Cosette มองไปยัง Mortos

"องค์ชาย เหตุใดท่านจึงคิดเช่นนี้? Abyss ถูกปกป้องรักษาอย่างแน่นหนา ลำพังความสามารถของท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ Maloch ก็ยังไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้...."

"พอแล้ว!" Mortos สะบัดมือตัดบทการอธิบายของ Cosette และกล่าวขึ้นอย่างเหลืออด "การกระทำของท่าน Tulen ในสองวันที่ผ่านมา ไม่ใช่เป็นการปกป้องการเดินทัพของข้า แต่เป็นการหยุดยั้งการแทรกแซงสงครามโดย Maloch! รวมถึง Enzo และ Jinna ก็เช่นกัน -- นอกจากการป้องกันมิให้ Zephys เข้ามาแทรกแซงการศึกแล้ว พวกเขาทั้งหลายต่างไม่ได้ออกแรงใดๆ เพื่อช่วยสนับสนุนการบุกโจมดี!" Cosette ไม่ตอบอะไร

"ท่านและข้าต่างก็ทราบดีว่า Veda และ Okka ได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งมานานแล้ว หากส่วนหนึ่งเฟื่องฟู ที่เหลือก็เช่นกัน หากส่วนหนึ่งสูญเสีย ที่เหลือก็ต้องสูญเสีย!" Mortos จ้องที่ดวงตาของ Cosette

"ที่ผ่านมา ณ ตอนนี้ และ ในภายหน้า ข้าก็จะไม่ฝ่าฝืนคำทำนายขององค์เทพี ข้าเพียงแต่ต้องการรู้ว่า สงครามครั้งนี้ ที่แท้จริงแล้ว ข้าต่อสู้ไปเพื่ออะไร!" Cosette nอนหายใจออกมา

"องค์ชาย สายตาของท่านช่างหลักแหลม แต่ต้องขออภัย ข้าไม่มีอำนาจที่จะแจ้งเรื่องราวทั้งหมดให้แก่ท่าน ที่พวกข้าไม่ได้แสดงความสามารถเต็มที่ ไม่ได้มีเจตนาจะส่งเหล่าทหารผู้ไร้ความผิดไปสู่ความตาย แต่เพื่อก่อให้เกิดสถานการณ์การเผชิญหน้ากัน ในที่สุดให้ Abyss ต่อสู้ กับกองทัพของพวกข้าอย่างสุดความกำลัง ดังนั้น ไม่ว่ากายหน้าจะต้องเผชิญกับกองทัพปีศาจเวทย์หรือกองทัพ Fallen ก็ขอให้องค์ชายหน้าเดินหน้าไปอย่างสุดกำลัง โดยไม่ต้องสนใจการล้มตาย ขอเพียงสู้จนสิ้นสุด ที่เหลือองค์เทพีจะเป็นผู้จัดการต่อ"

"ไม่ต้องสนใจการล้มตาย?" คิ้วของ Mortos ขมวดเข้าหากัน สายตาแหลมคมราวกับดาบ

"ไม่ต้องสนใจการล้มตาย"

Cosette กล่าวอย่างชัดเจน Mortos หันกลับไป ไม่กล่าวอะไรอีก โชคดีที่ D'Arcy เตือนให้เขาทราบถึงพฤติกรรมที่แปลกไปของเหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ไม่งั้นแม้จะตายในสนามรบแต่ก็เป็นได้เพียงผีที่ไม่รู้อะไร หวังว่า D'Arcy ที่ เดินทางลึกข้าไปในหุบเขาแม่น้ำจะสามารถรีบกลับมาพร้อมข่าวดี

ณ สมรภูมิรบเก่า

ป้อมปราการที่เต็มไปด้วยความรื่นเริง ตั้งอยู่ตรงข้ามกับกำแพงเมืองกระดำกระด้าง กองทัพผู้พิทักษ์เห่งป่า เริ่มก่อสร้างอีกครั้ง โดยยึด Y'bneth เป็นศูนย์กลาง พวกเขาสร้างป้อมปราการ ประมาณ 200 เมตรกว่าจากกำแพงเมือง แม้จะมีทหารบางส่วนถูกย้ายไปสนับสนุนกองทัพพันธมิตร Okka แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของป้อมปราการนี้ เนื่องจาก Tel'Anทas มาเข้าร่วม ส่งผลให้ป้อมปราการยิ่งมีกำลังในการตอบโต้มากยิ่งขึ้น Mortos ผู้มาทีหลัง ได้พบกับกับสถานการณ์ที่แปลกประหลาด: สองฝ่ายที่ดูเหมือนจะสู้กันจนเลือดโซก กลับรักษาความสงบเงียบงัน จนขาเกือบจะคิดไปว่า กองทัพพิทักษ์ได้เปลี่ยนไปเข้าพวกกับ Abyss Mortos เต็มไปด้วยความสงสัย ขาต้องไปยัง ส่วนไหนของแนวทับ จนพบกับราชินีเอลฟ์ที่ได้กิตติศัพท์มานาน หลังจากที่ทักทายกันคร่าวๆ Mortos ชื่นชมความงามออกมาจากใจจริง

"องค์ราชินี ดวงตาของท่านเป็นดาวรุ่งเช้าที่สว่างไสวที่สุดที่ข้าเคยได้เห็น!" Tel'Annas ยิ้มออกมา

"Mortos แห่ง Okka... ชื่อนี้ทำให้ข้านึกถึงเรื่องราวเก่าๆ มากมาย เจ้าและบรรพบุรุษของเจ้าดูคล้ายคลึงกันหลายส่วน"

Mortos ได้ยินดังนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งครึม แต่ไหนแต่ไรมา เขาได้นำบรรพบุรุษผู้ใช้ชื่อเดียวกัน ผู้ซึ่งเปิดทางให้เหล่าทหารม้าและก่อร่างสร้างอาณาจักร Okka เป็นต้นแบบ ณ วันนี้เมื่อองค์ราชินี นำตนเองและบรรพบุรุษผู้นั้นมากล่าวด้วยกัน คำพูดของเขาไม่อาจจะไม่ระวัง

"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงชื่นชม บรรพบุรุษผู้นั้นเป็นต้นแบบในชีวิตของข้า และเป็นแนวทางในการต่อสู้ของข้า!"

เรื่องที่ราชินีเอลฟ์และกษัตริย์แห่ง Okka เคยรู้จักกันมาก่อน ในดินแดน Athanor มีเพียงไม่กี่คนที่ทราบ Mortos ก็ได้รับรู้เรื่องราวคร่าวๆ ผ่านบันทึกของบรรพบุรุษที่เป็นสมบัติของตระกูล แต่รายละเอียดมากกว่านั้นถูกซ่อนในสายน้ำของกาลเวลาไปแล้ว ดังนั้น ไม่มีทางเข้าใจว่าบรรพบุรุษของตนนั้นทำอย่างไรจึงสามารถตึงความสนใจขององค์ราชินีได้ ในวันนี้แค่ได้พบกับ Tel'Annas ก็มีความรู้สึกคุ้นเคย เขายิ่งสัมผัสได้ว่าเรื่องราวระหว่างบรรพบุรุษและองค์ราชินีไม่ใช่แค่มิตรภาพแบบเพื่อนเพียงเท่านั้น Mortos ครุ่นคิดเพียงช่วงเวลาสั้นๆ Cosette ผู้อยู่ด้านข้างกลับอดทนรอไม่ไหว

"พระองค์ทั้งสอง ตอนนี้พวกเรายังมีเรื่องที่สำคัญกว่าที่จะต้องพูดคุยกัน"

อาณาจักร Okka เป็นจุดเริ่มต้นที่ Veda ทำการเผยเพร่หลักศรัทธาในแสงสว่าง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลส่วนรวมหรือส่วนตัว Cosette ก็ไม่อยากเห็นคนอื่นๆ มีความใกล้ชิดกับอาณาจักร Okka มากเกินไป

"กำแผงเมืองที่อยู่ด้านหน้านี้ กองทัพ Fallen เป็นผู้สร้างขึ้นโดยเลียนแบบกำแพงเมืองเวทย์ของ Norman แม้จะถูกกั้นออกด้วยป่าทึบ แต่ข้าเองยังสามารถรู้สึกได้ถึงพลังงานเวทมนตร์ดำที่อยู่ภายใน

หากบุกโจมตีอย่างรุนแรงจะทำให้กิดความสูญเสียเป็นจำนวนมาก ดังนั้นข้าจึงรอจนพวกท่านมาถึงเสียก่อน" Tel'Annas ผู้ที่มาถึงก่อน ได้ตรวจสอบข้อมูลลับจากแนวทัพของ Abyss Cosette รู้สึกได้ถึงสายตาของ Mortos wยักหน้าอย่างแน่วแน่

"ถ้าเป็นช่นนั้นก็ให้กองทัพองข้านำหน้า กำแพงเมืองนี้เป็นเพียงแค่ฉากกั้น มีความสูงจำกัดแรมยังไม่มีหรือหอคอยไว้ป้องกัน หากเน้นโจมตีไปที่จุดหนึ่งน่าจะสามารถเปิดช่องว่างทางเข้าได้อย่างรวดเร็ว" Mortos หยุดพักหนึ่งแล้วจึงกล่าวต่อ

"แต่ว่าความสามารถในการรบของกองทัพของข้าไม่สามารถเทียบได้กับของเหล่า Fallen หากต้องการรักษาช่องเปีด จะต้องเสียสละชีวิตเป็นจำนวนมาก! หากทหารผู้พิทักษ์สามารถเข้าร่วมรบได้ ถ้ามั่นใจว่าภายในครึ่งวันก็สามารถทำลายแนวทัพนี้ได้" Tel'Annas มองไปยัง Baldum ที่อยู่ด้านข้าง Baldum สะดุ้ง รีบตอบอย่างรวดเร็ว

"ไม่เป็นปัญหา! ถึงเวลาข้าจะเป็นผู้นำกองทัพย่อยรักษาอยู่ที่กำแพง" กล่าวถึงตรงนี้ Baldum มองไปยังกองทัพพันธมิตร Okka หันศีรษะไปทาง Toro และถาม

"จะว่าไป พี่น้อง 300 คนของพวกเราไปไหนแล้ว? อยากรู้แต่ที่แรกว่าพวกเราจะต้องมาร่วมกันต่อสู้ ข้าก็คงไม่ต้องส่งผวกเขาไปๆมาๆกับเจ้า" Toro ส่งเสียงออกทางจมูก หันหน้าเข้าหา บุ้ยปาก

"ทหารเผ่าพวกมีกีบสามร้อยนายนั้น พวกข้ามีแผนการอื่น อีกไม่นานก็น่าจะกลับมารวมกลุ่มกับพวกข้า" Mortos นิ่งหน้าตอบ

การส่งทหารเผ่าผวกมีกีบ ไปช่วยเหลือกองทัพอัศวิน Silverwing เป็นความคิดของเขา การให้ Toro อยู่ ก็เพื่อที่ Harold จะสามารถควบคุมความสามารถของกองทัพใหม่ ไม่เกิดปัญหากองทัพสองผู้บังคับบัญชา ด้วยเหตุนี้ ไม่อาจที่จะไม่เกิดกระทบกระทั่งกับ Toro เคราะห์ดีที่มี Yorn และ Cosette ช่วยใกล่เกลี่ยจึงสามารถผ่านไปใต้ช่วยคราว ตอนนี้ Baldum ยกเรื่องขึ้นมา เป็นเรื่องปกติที่ Toro จะรู้สึกไม่พอใจ เมื่อยังอยู่ต่อหน้าองค์ราชินี Baldum จึงไม่ได้ซักถามเพิ่มเติม เขากล่าวลา Tel'Annas แล้วจึงนำ Toro

ไปจัดเตรียมกองทัพ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น

ลึกเข้าไปในหุบเขา

กลุ่มของ D'Arcy ในที่สุดก็ผ่านพ้นเส้นทางกูเขาที่อันตรายยิ่งกว่าอันตราย ในตอนนี้พวกเขาข้าใกล้ แนวเขตเวทมนตร์ที่อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาแม่น้ำมากแล้ว Murad และ Yena มองด้วยตาเปล่า สามารถมองเห็นเพียงพลังงานความมืดที่พุ่งทะลักออกมาและไปรวมกันที่ตรงกลางของแนวทัพ ด้วยความเป็นนักเวทย์ในตำนาน D'Arcy มองเห็นมากกว่าทั้งสองมาก: เงาเวทย์ผสุบๆโผล่ที่ครั้งนั้นที่หุบเขาลึก บัดนี้จากที่เป็นชิ้นๆ กลายเป็นสมบูรณ์ จากไม่มีอะไรเลยกลายเป็นแก่นเป็นสารเข้ามาในหุบเขาเพื่อตรวจสอบ รอโอกาสทำลายแนวขตเวทมนตร์ คือคำแนะนำที่เขามอบให้แก่ Mortos พฤติกรรมที่แปลกประหลาดของผู้ศักดิ์สิทธิ์พวกนั้น ทำให้ D'Arcy รู้สึกไม่สบายใจ แต่เขาก็เข้าใจว่า Mortos ถูกควบคุมจากภายใน ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้เพียงขอร้องให้ Mortos หาวิธีช่วยปกปิดการเดินทางนี้ ในสายตาของพวก Veda กลุ่มของ D'Arcy เพียงแต่ถูกส่งไปเพื่อช่วยสนับสนุนกองทัพทหารม้า Silverwing ในการร มีเพียงเขาและ Mortos ที่รู้ดีว่าภารกิจนี้ยากประการใด ในส่วนของ Murad และ Yena เขาไม่ได้วางเผนที่จะพาทั้งสองมาด้วย แต่หลังจากที่ Murad ได้ฟังคำอธิบายของ D'Arcy กลับยิ่งหนักแน่นในการร้องขอร่วมเดินทางมา Yena ก็เช่นกัน Mortos ก็เห็นด้วยว่าการเดินทางครั้งนี้ของ D'Arcy ค่อนข้างอันตราย หากพา Murad และ Yena มาด้วย ทั้งหมดช่วยกัน ความหวังที่จะทำสำเร็จก็ยิ่งมีมากขึ้น หลังจากที่ Murad เกือบตายด้วยน้ำมือของ Preyta ความสามารถของขาก็เป็นที่ยอมรับโดยทหารแห่ง Okka ในส่วน Yena ซึ่งเป็นผู้ร่วมเดินทางกับ Murad ก็พลอยได้รับอานิสงค์นี้ไปด้วย

"จากจุดนี้เป็นต้นไป พวกเราจะเข้าไปในเขตเวทมนตร์แล้ว" D' Arcy กล่าวขณะที่ชี้ปลายเส้นเวทมนตร์สีแดงเข้มบนพื้น

"เส้นลายลวกๆ ขนาดนี้?!" Murad แปลกใจ และหันกลับไปมอง Yena

"ลายเส้นที่อยู่บนเขนของเจ้าก็ถือว่าเป็นลายเส้นเวทมนตร์ที่ Azzen'Ka ทิ้งไว้ใช้มั้ย?" Yena พูดอย่างไม่ใส่อารมณ์

"เอามาเทียบกันไม่ได้!"

"แม้จะไม่เคยได้เจอกัน แต่ข้าก็เคยได้ยินถึงชื่อเสียของ Azzen'Ka ในที่ประชุม" D'Arcy อธิบายให้ Murad ฟัง

"เขาน่าจะเป็นนักเวทย์ที่เก่งกาจมาก น่าเสียดาย เมื่อเผชิญหน้ากับเวทมนตร์แห่งเทพ พละกำลังของมนุษย์ ทำอย่างไรก็ยังน้อยเกินไป"

"ปีศาจเวทย์ตนนั้น คอยแต่อ้างตนเป็นเทพ" Yena ค้านความเป็นคนของ Azzen'Ka อย่างที่สุด

"พูดได้ดี" Murad เสริม ดูไม่ออกว่าเป็นการตอบกลับ D'Arcy หรือ Yena ไม่แน่อาจจะตอบกลับทั้งสองคน แต่ขณะที่เขายังไม่ทันจะได้กล่าวอะไรต่อ เสียงหัวเราะที่ฟังดูชั่วร้ายกลับตัดบทพวกเขา

"ที่ๆ หนูพวกนี้มากจากไหนกัน หลบๆ ซ่อนๆ เข้ามาในนี้ด้อย่างไร ในความมืด เงาของ Mganga ที่โค้งตัวลงมาลอยออกมา

"ไม่ต้องพูดมาก เอาพวกมันลงมา!" คมเคี่ยวตามเสียงมาติดๆ น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับอยู่ในบ้านน้ำแข็ง มีแค่สองคน ไม่ถือว่าจัดการยากมากนัก Murad ครั่นเนื้อครั่นตัวอยากจะลอง D'Arcy กลับไม่คิดเช่นนั้น ในเงาดำในแนวกองทัพเวทย์ ยังมีอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าซ่อนอยู่

"Mganga ไปจัดการเรื่องของเจ้า" ปีกมนตร์ดำอันอัปลักษณ์หนึ่งคู่ ที่มาพร้อมกับเสียงเฉื่อยชาสยายออกอย่างช้าๆหน้า D'Arcy

"ให้ข้าดูแลเจ้าพวกนี้เอง..." ไม่เหมือนกับพลังของเจ้าแห่งความมืด Volkath ที่ไหลบ่าไปถึงสวรรค์ แต่กลับมีความรู้สึกสับสบยุ่งเหยิงที่ทำให้จิตใจสับสนมึนงง

"ราชินีแห่งรัติกาล Veera!"

## บทที่ 17

จุดเริ่มต้นของจุดจบ (1)

ณ สมรภูมิรบเก่า

Lumburr สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากราตุดิน มีร่ายกายสูงใหญ่กว่า Baldum หนึ่งไซส์ ใช้พลังจากดินและหินฉีกทำลายพื้นดินรอบนอกของกำแพง เป็นชิ้นๆ หินจากดินเหนียวที่แตกออกกองอยู่ที่ฐานของกำแพงละลายเป็นกลายเป็นเนินดินก้อนๆที่มีขนาดสูงเท่าคน กองทัพพันธมิตร Okka ที่เปียมไปด้วยกำลังใจในการรบ กรูขึ้นไปตามเนินดินไปถึงด้านบนของกำแพง Brandon คือทหารม้าแห่งกองทัพ Silverwing ที่ขึ้นไปถึงกำแพง เขาเคยฝันว่าจะได้กลายเป็นพลทหารม้าที่แท้จริง แบบที่ได้ควบบนหลังม้าศึก น่าเสียดายที่ความสูงของเขาขาดไปเพียงเล็กน้อย หลังจากการคัดเลือกแต่ละครั้งๆ ในที่สุดขาถูกคัดเลือกเข้าไปในกองทหารราบ เป็นหนึ่งในทหารเกราะ แต่ยังมีเพื่อนร่วมกองที่อยู่ด้านหลังของขาอีกด้วย แต่ทว่า ตั้งแต่เริ่มการบุกโจมตีจนถึงขึ้นไปบนกำแพง Brandon กลับไม่ถูกโจมตีกลับเลย

นี่คือ... กับดัก?!

หลังจากที่ขึ้นไปบนกำแพงได้สำเร็จ ทัศนวิสัยของ Brandon ก็กว้างขึ้น เขาได้อย่างชัดเจนว่าเห็นทหารของกองทัพเหล่า Fallen แต่ละกองที่กำลังฝ้าเนวทัพอย่างแน่นหนา ใช้สายตาอันเยือกเย็นประเมินตัวเขาที่อยู่บนกำแพง Brandon อยากจะส่งสัญญาณให้กองทัพพันธมิตรหยุดฝีเท้าของพวกเขา แต่ทหารจำนวนเป็นพันรวมกันพุ่งเข้ามาโจมตี ไม่ได้เป็นสิ่งที่ทหารเล็กๆ ที่อยู่ด้านหน้าสุดของแนวทัพจะสามารถหยุดได้ เขาถูกทหารกองทัพพันธมิตรที่พุ่งกันเข้ามาอย่างต่อเนื่องหนีบให้ก้าวไปข้างหน้า จิตใจสู้รบที่ฮึกเหิมกลับลดความร้อนแรงลงเมื่อพบกับการจ้องมองอันเยือกเย็นของเหล่า Fallen จำนวนทหารที่กรูกันขึ้นมาบนกำแพงกลับไม่ได้ลดลง

"ตูม!"

กำแพงที่ทำจากกองเลือดเนื้อ ราวกับว่าไม่อาจทนน้ำหนักจนทลายลงมาด้วยเสียงดัง! ด้านล่างของกำแพง ของเหลวมีพิษสีม่วงคล้ำหลายกลุ่มเริ่มกระจายไปตามซากกำแพง เกราะที่ทำจากเหล็กกล้าเมื่อพมกับมันกลับกลายเป็นบางตังผ้าโปร่ง ทหารที่ของเหลวมีพิษซึมเข้าไปในผิว ตอนแรกไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด เพียงแค่รู้สึกระคายที่ปกแผล ในภายในไม่กี่วินาทีพวกขาก็พบว่า -~- ร่างกายของพวกเขาขาดหายไปบางส่วนอย่างหน้าตกใจ ผิว เนื้อ เลือด กระดูก ของเหลวมีพิษสีม่วงคล้ำราวกลับเป็นสัตว์ที่หิวโหย กลืนกินทุกสิ่งที่มันสามารถสัมผัส ในขณะเดียวกันก็ย่อยสลายสิ่งที่มันกลืนกินออกมาเป็นของเหลวมากกว่าเดิม เมื่อของเหลวมีพิษเพิ่มมากขึ้น ความตายก็ตามมาติดๆ

กำแพงนี้ เป็นกับดักที่ใช้เพื่อฆ่าคน ในฐานะที่เป็นผู้ออกแบบกับดัก Mganga ชื่มชมผลงานชิ้นเอกของตนอย่างพอใจ ในขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณให้ Preyta เริ่มการบุกโจมตี กองทัพ Fallen ที่ติมกำลังมาเป็นเวลานาน กายต้การชี้นำของ Skud, Taara และ Natalya ข้ามซากกำแพงที่ล้มลง พลิกมาบุกกลับกองทัพของพันธมิตร Okka และผู้พิทักษ์แห่งป่า

"รักษาแนวทัพ อยู่กับที่รอคำสั่ง!" Baldum ที่อยู่แนวหน้าตัดสินใจอย่างฉับพลัน สั่งให้กองทัพผ่ามีบที่มากับตนอยู่กับที่ตรึงแนวทัพ ขาไม่ได้มีความหวังเลิศเลอว่าจะสามารถหยุดยั้งการสลายตัวของแนวทัพ

แต่ก็ไม่อาจที่จะยอมรับว่าตนเองตายพร้อมกับที่ยังหันหลังให้แก่ข้าศึก สถานการณ์ช่นนี้ แสดงให้อิทธิพลของความไว้วางใจใน Baldum ภายใต้คำสั่งของเขา ยืนเป็นแถวสามแถวอย่างรวดเร็ว แนวทัพที่เรียงเป็นระเบียบรียบร้อย ตั้งรับการปะทะจากกองทัพ Fallen แสงจรัสของเสาโทเทม ครอบคลุมบนร่างของเหล่าพลทหาร ปกป้องพวกเขาจากพลังอำนาจมืด กองทัพ Fallen ที่สวมเกราะสีดำ กาถามราวกลับคลื่นน้ำข้ามผ่านแนวทัพของกองทัพนธมิตร Okka Baldum และเหล่าพลทหารเผ่าพวกมีทีบ กลับเป็นดั่งก้อนหินแข็งแกร่งที่อยู่ท่ามกลางคลื่นสีดำ

ไม่! เสาหลักท่ามกลางลำน้ำ! ทหารที่แตกพ่ายจำนวนสิบกว่านายที่อยู่ใกล้ๆที่ดูราวกับคนที่กำลังจมน้ำรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ Baldum ที่อยู่ ณจุดศูนย์กลางของกระแสน้ำนี้

"น่ารำคาญจริง!" Preyta ที่กำลังอยู่บนหลังมังกรเพื่อสังเกตการณ์รีบเตรียมการ เสียงคำรามราวกับฟ้าร้อง Skud จอมกระหายเลือดขี่สุนัขปีศาจพุ่งตรงไปยังแนวทัพของกองทัพผู้พิทักษ์ฯ เขาที่ได้รับการปลดเปลื้องจากพันธนาการออกหมดทำให้สามารถปลดปล่อยความกระหายเลือดของตนได้อย่างสุดความต้องการ

"นี่คือแผนการขององค์ราชินีหรือ?!" ภายในกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่า Mortos ถาม Cosette ที่มีสีหน้าโกรธ การศึกครั้งนี้ที่ตอนแรกดูเหมือนจะเป็นบุกที่มั่นของศัตรูอย่างค่อยเป็นค่อยไปกลับกลายเป็นศึกปีดล้อมสลับแขกเป็นเจ้าบ้าน ฝ่ายรุกกลับกลายเป็นฝ่ายรับ Cosette ไม่ได้ตอบกลับ เขาถอดเสื้อคลุมนักบวชสีขาวออกอย่างเงียบๆ

"สถานการณ์มาถึงขั้นนี้ ข้าสามารถทำด้เพียงใช้ร่างอันอ่อนแอนี้ ไปตำเนินการตามพระประสงค์ขององค์ราชินี"

แสงบริสุทธิ์เปล่งออกมาร่ายกายของ Cosette ทันใดนั้น ขาเป็นดังดวงอาทิตย์พุ่งสู่ล้มตัวลงสู่คลื่นสีดำที่ยิ่งใหญ่น่ากลัว ท่าทางอันน่าเกรงขามนี้ หากเปรียบกันยังเหนือกว่า Yorn ที่ยิ่งธนูสามดอกทำสายหนอนเวทย์เสียอีก "นี่ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเขาคนเดียว!" Tel'Annas ยังคงรักษาน้ำเสียงสงบ

"สถานการณ์มาถึงขั้นนี้ พวกเราต้องผนึกกำลังทั้งหมดเข้าไป!"

Mortos หันกลับมามองที่ Tel'Annas ความโกรธบรรเทาลงไปสักพักแล้ว แต่กลับแทนที่ด้วยเล่ห์เหลี่ยม

"ข้าเพียงแต่รำคาญที่ท่าทีปกปิดของเขาที่มีต่อข้า จึงอยากลองดูว่าความจริงแล้วเขามีไพ่อะไรซ่อนอยู่บ้าง"

มุมปากของ Tel'Annas หักขึ้นเล็กน้อย สายตาหลบหลีกการจ้องมองของ Mortos อย่างไม่ตั้งใจ หลังจากที่กำแพงเมืองทลายลง Tulen ลงมือทันที แต่สายฟ้าแห่งเทพกลับไม่อาจล้วงล้ำข้าไปในอณาเขตที่ถูกขีดไว้ด้วยดาบไค้งสีแดง ไม่ผิดจากเมื่อวันก่อน ในบรรตาผู้ที่อยู่ในสถานการณ์ศึก มีเพียง โulen เพียงผู้เดียวที่ข้าใจ การบุกโจมตีของ Maloch ยิ่งดุเดือดมายิ่งขึ้นแล้ว เขาถึงขนาดจงใจละเลยการโจมตีของ Tulen ขอเพียงแค่ไม่ส่งผลกระทบต่อการโจมตีของตน Maloch ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ราวกับว่าจิตใจมุ่งมั่นเพียงแต่จะทำให้เกิดแผลบนร่างกายของ Tulen เท่านั้น และผู้ที่ทำให้ Maloch สามารถทำได้เต็มที่เช่นนี้คือ Aleister ที่หลบอยู่ทางทิศเหนือและกำลังเริ่มสร้างเขตเวทมนตร์สายฟ้า ในฐานะที่เคยเป็น "อาจารย์และศิษย์" Aleister มีความข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงวิธีการที่จะควบคุม แม้กระทั่งสังหาร Tulen

เมื่อขาด Baldum สั่งการ Lindis รับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมทัพกลางอีกครั้ง ในขณะที่ Arum ก็ยังรวบรวมพลทหารที่เก่งกาจจากเผ่าพวกมีกรงเล็บ วางเผนที่จะตอบเแทนเหล่า Fallenด้วยการตั้งรับที่เจ็บแสบ เมื่อเทียบกับเหล่าทหารกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าที่มีกำลังใจอีกเหิม ทหารแห่งกองทัพพันธมิตร Okka กลับจิตใจห่อเหี่ยวราวกับตกในหุบเขาลีก ทหารสองกองที่ส่งออกไปโจมตีกำแพงนั้น เป็นกองทหารหัวกะทิของกองพลทหารม้า ณ วันนี้ขาดการนำหน้าของพวกเข้า ตั้งแต่เหล่าเจ้าชายเจ้าหญิง ลงมาถึงทหารราบธรรมตา ต่างก็รักตัวกลัวตาย

"ข้ารู้ว่าในกลุ่มของพวกเจ้า มีหลายคนที่ไม่พอใจข้า กระทั่งคิดว่าข้าอ่อนข้อให้ฝ่ายวิหารมากเกินไป ไม่หมาะที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ต่อจากเสด็จพ่อของข้า" Mortos จ้องมองเหล่าเจ้าชายเจ้าหญิงที่อยู่หน้าตน

"ความต้องการของข้าต่อพวกเจ้ามีเพียงอย่างเดียวคือ ในเวลาที่ Okka ต้องการพวกเจ้า พวกเจ้าแสดงตนออกมา ดำรงตนดังเหล่าทหารม้าที่แท้จริง ยืนตามความศรัทธาของพวกเจ้า ปลุกความกล้าหาญในตัวเอง! ไม่ใช่หลบอยู่ด้านหลังของเหล่าทหาร ใช้คำพูดเหมือนพวกพ่อค้า คำพูดที่ขี้ขลาด คำพูดที่เลวทรามมาถกกันว่าการศึกครั้งหนึ่งด้กำไรขาดทุน! พวกเจ้าคือเหล่าทหารม้า ไม่ใช่พวกพ่อค้า!"

"การศึกในวันนี้ ข้าจะเขวนธงปีกสีทอง เทนเสด็จพ่อ แเทนราชวงศ์ แทน Okka อยู่ที่นี้ร่วมรบร่วมถอยกับเหล่าทหาร ไปอยู่หรือจะไป ข้าไม่บังคับพวกเจ้า"

เมื่อกล่าวจบ Mortos เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งให้หล่าเจ้าชายเจ้าหญิงมองหน้าอย่างกริ่งเกรง ตราสัญลักษณ์แห่งราชวงศ์ Okka คือปีกคู่สีเงิน กองทัพที่อยู่ใต้การนังคับบัญชาการก็มีชื่อที่มีความหมายเดียวกัน ทว่าเหล่าขุนนางต่างรู้ว่ากองทัพทหารม้าแห่ง Silverwing ยังมียังมีอีกธงสีทองอีกหนึ่งธง ซึ่งมาจากหัวหน้ากองทหารม้าลำดับที่เจ็ดนาม Joseph

ในตอนนั้น เอิร์ล Jonathan นำกองทัพกบูฎที่มีทหารมาเป็นแกนนำได้รับชัยชนะตลอดการเคลื่อนผลจนกระทั่งบุกประชิดมาถึงป้อมปราการแห่ง Silverwing ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่า Joseph ที่ปกติดูอ่อนแอ กลับสวมชุดเกราะ ขึ้นบนหลังม้า ปิดประตูป้อมออกมาดวลกับ Jonathan เพื่อให้กิดความแตกต่างจากฝ่ายกบฎ Joseph วาดธง Silverwing สีทองขึ้นมา และประทานชื่อให้ว่า "ธงอยู่ที่ใด กษัตริย์อยู่ที่นั่น ธงฉีกขาดกษัตริย์สูญสิ้น" เสริมสร้างขวัญกำลังใจของทหารเป็นอย่างมาก เดินหน้าบุกโจมตีและทำลายข้าศึกได้ด้วยการบุกเพียงครั้งเดียว ส่งผลให้รักษาการปกครองและเกียรติแห่งราชวงศ์ไว้ได้ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ธงปีกสีทองก็กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้พลีชีพสำหรับกองทัพทหารม้า Silverwing เมื่อใดที่มีการชักรงนี้ เป็นสัญญาณให้ทหารม้าทุกนายทราบว่าตนมีหน้าที่สู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ซึ่งในนั่นก็รวมถึงกษัตริย์ผู้บัญชาการกองทัพด้วย!

"อย่างไรก็หนีไม่พ้น แค่สมบัติตระกูลนิดๆหน่อยๆ มาออกรบครั้งแรกก็แพ้ซะแล้ว" คำบ่นของหนึ่งในขุนนางทำลายบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบไม่ขยับเขยื่อน

"แผนการเลิศล้ำขององค์ราชนีผู้นั้น ที่แท้ก็ไม่ไว้ใจพวกเราที่เป็นคนถือดาบออกรบ!"

"ก็มาสิ! มาเลย! สู้จนตายไปให้หมดเลย พวกเราจะได้ปืนขึ้นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็นขั้นบันไดหินเย็นๆพวกนั้น!"

"Veda ไม่เอาพวกกินจุอย่างเจ้าหรอก! เจ้าน่าจะสองไปถามฝั่ง Abyss นั้นดู ไม่แน่พวกนั้นอาจจะเอาเจ้าไว้!"

"หุบปาก! Luke! ยกเว้นว่าเจ้าจะอยากคลานบนหลังม้าตอนออกศึก!"

"พอแล้ว! อย่างน้อยองค์ชายนั้นก็พูดถูกเรื่องหนึ่ง พวกเราเป็นทหารม้า ไม่ใช่พ่อค้า"

"ถูกต้อง! ต้องแสดงให้พวกก้อนหิน Veda พวกนั้นเห็น ว่าอย่างไรคือทหารม้าที่แท้จริง!"

## บทที่ 18

จุดเริ่มต้นของจุดจบ (2)

จากการใกล่เกลี่ยระหว่าง Mortos และ Tel'Annas กองทัพผสมก็พร้อมที่จะออกศึกอีกครั้ง

"สั่งการลงไป ให้พวกมันเริ่มได้ ไม่สิ... ให้พวกมันทำให้จบ!" Preyta กล่าวคำสั่งสุดท้ายของศึกครั้งนี้

จากนั้นจึงหันหลังบินกลับไปในส่วนลึกของหุบเขาแม่น้ำ สายตาของเขากวาดผ่านพื้นที่ราบสูงสองฝั่งของหุบเขา Aleister ยังกำลังง่วนกับเขตเวทมนตร์นี้ Grakk ที่อยู่ทางฝั่งทิศใต้กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ --- ไม่มีการเคลื่อนไหคือสัญญาณที่ดีที่สุด จะว่าไปกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์เกือบพันนายน่าจะทำให้ Grakk พอใจได้บ้าง Nakroth หลังจากได้รับสัญญาณก็สั่งให้กองทัพทหารม้าสีเลือดเพิ่มความเร็วขึ้นช้าๆ ทันทีที่ Taara และ Arduin ได้รับคำสั่ง ก็รีบสั่งกองทหารของตนทั้งกองมุ่งโจมตีไปยังฐานบัญชาการของกองทัพผู้พิทักษ์ Nev ที่ตระเวนไปในสมรภูมิเพื่อเก็บวิญญาณ เมื่อได้รับคำสั่งก็หักมุมปากลง แต่ก็ยังทำตามคำสั่งของ Preyta มุ่งหน้าไปรวมกลุ่มกับเหล่า Fallen เช่น Taara แค่เพียงคิดว่าเสียงของวิญญาณของเขา อาจมีโอกาสได้เป็นจิตใจของขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นกระเพื่อม

"นั่น... นั่นมัน... กอง... กองทัพทหารม้าสีเลือด!"

"องค์ชาย! รีบหนีเถอะ!"

กองทัพทหารม้าสีเลือดทลายแนวทัพของกองทัพพันธมิตร Okka ราวกับเป็นเพียงเป็นเศษไม้แห้งเหี่ยว ทางสองต้านของกองทัพผู้พิทักษ์แห่งป่าถูกเปิดโล่งต่อหน้าของ Nakroth

"Nakroth? ก็ถือว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่เข้าท่าหน่อย"

ธนูที่เติมพลังจนเต็มแล้ว นำพาเอาพลังที่ผสมระหว่างพลังชีวิตและพลังแห่งความมืด พุ่งไปยัง Nakroth ที่ขี่อยู่แนวหน้า Nakroth ที่ถูกโจมตีดึงมีดเขากวางคู่หนึ่งที่แขวนไว้ด้านบนของอานออกมาอย่างรวดเร็วหนักแน่น สองขาสวมข้าไปในโกลนและพุ่งทะยานออกไปในท้องฟ้า ลูกธนูอันแหลมคมดูเหมือนกับแค่บินถากผ่านฝ่าเท้าของเขาไป กองทัพทหารม้าสีเลือดที่ไม่เคยพ่ายเพ้ สูญเสียทหารเป็นจำนวนมากเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มสงคราม พลังของธนูเพียงหนึ่งดอก ช่างยิ่งใหญ่ไพศาล! กองทัพทหารม้าสีเลือดส่วนอื่นแตกออกจากกันอย่างรวดเร็ว ที่รอดพ้นจากคมธนูของ Tel'Annas ได้อย่างฉิวเฉียดก็เร่งเคลื่อนพลไปตามแนวทัพด้านข้างของกองทัพทักษ์ฯ และกลับมารวมตัวตั้งแนวรบอีกครั้งอย่างช้าๆ Nakroth ที่เสียพาหนะไปแต่ก้าวย่างก็ไม่ได้ช้าไปกว่าม้าปีศาจมากเท่าใด หลังจากที่ยึดเอาพาหนะของหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชามาแล้ว Nakroth ก็รวบรวมพลทหารม้าสีเลือดที่ด้านหนึ่งของฐานบัญชาการของกองทัพพิทักษ์ฯ พวกเขาเพียงแค่แสร้งโจมตี พวกที่มีหน้าที่โจมตีหลักคือ Taara และกองทัพ Fallen ของนาง ทันใดนั้น เกิดเสียงโศกเศร้าข้ามาวนเวียนข้างหูของทหารผู้พิทักษ์ฯ พวกเขาทั้งหมดพากันเกิดความลังเลสับสน ครงร่างที่แปลกประหลาดของ Nev วนไปเวียนมาอยู่บนสมรถูมิ เป็นสัญญาณให้ Taara เริ่มการโจมตีหลัก ฐานที่มั่นของกองทัพพันธมิตร OKka ที่พิ่งถูกกองทัพทหารม้าสีเลือดทำลายแนวหน้าไปกลับมีสภาพที่ต่างออกไป ธงปีกบินสีทองยังคงปลิวใสวดังเดิม ทว่า Mortos เจ้าชายที่เป็นผู้ยกธงตั้งขึ้น สติกลับค่อยๆเลือนราง หลังจากเห็นว่าทหารม้าสีเลือดทำการโจมตีจากทางด้านหน้า Mortos ยึดเอาจิตใจที่เด็ดเดี่ยว นำเหล่าทหารคนสนิทตั้งรับการจู่โจมขัดจากทางด้านหน้า ส่งผลให้สามารกลดความเร็วในการโจมตีของข้าศึกบางส่วนได้เล็กน้อยและช่วยให้กองทหารม้ากองทัพพันธมิตรมีเวลารวบรวมพลเพื่อโจมตีกลับ การปะทะครั้งนี้ แม้จะพ่ายแพ้ แต่ความสูญเสียต่อกองทัพพันธมิตร Okka กลับไม่ถือว่าเยอะมาก สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือหอกยางสีดำพาเอาหนามบนเกราะที่ม้วนลงทิ่มข้าไปในอกของเขา เลือดเหนียวข้นไหลออกมาไม่หยุด ในความเลือนราง Mortos เหมือนกับเห็นดอกไม้หนึ่งดอก ดอกกุหลาบ Rosenberg ที่ผลิออกท่ามกลางเปลวเพลิง

"D'Arcy หากมีเพียงเจ้าตัวคนเดียว ก็ถือว่าบีบคั้นเกินไปแล้ว!" มองไปยังวิญญาญปีศาจชนข้ากับกำแพงเวทย์ สลายกลายเป็นหมอกควันสีดำหลายวง D'Arcy ไม่อาจไม่ยอมรับว่าเพื่อนคนเก่าคนนี้ของเขา ได้พัฒนาเพิ่มขึ้นอีกแล้วในด้านของเวทมนตร์

"เจ้าหนูขนสีทอง เจ้ามาจากทางใต้รี?" Veera ขมวดคิ้วเข้าหากัน นักเวทย์ที่อยู่ตรงหน้ามีท่าทางโอหัง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก แขกที่ไม่ได้รับเชิญหัวเราะออกมาเบาๆ เสื้อคลุมที่กางออกทำเสียงปะทะกับอากาศ

"ระหว่างทางเสียเวลาไปสักพัก มาไม่ทันอาหารทานเล่น ข้าขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ว่า อาหารจานหลักที่อยู่ด้านหน้านี้ ตรงกับรสปากของข้าพอดี!"

"Dirak อย่าประมาทคู่ต่อสู้!" D'Arcy กล่าวเตือน

"ประมาทคู่ต่อสู้? จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?!" Dirak ผู้มีฐานะเป็นถึงหัวหน้าที่ประชุมใหญ่แห่งสภาเวทย์แต่กล่าวอย่างไม่ห่างเหินแม้แต่น้อย

"เจ้ารีบช่วยเด็กทั้งสองนั่นจัดการหญิงนางนั้นให้เรียมร้อย แล้วมาจัดการแม่ปีศาจแก่ตรงนี้กับข้า!"

เด็กสองคนที่ Dirak กล่าวถึง Murad และ Yena ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ D'Arcy ก็ได้พึ่งพามนตรามิติในการต่อกรกับ Veera ด้วยตัวเองคนเดียวเพื่อให้ Murad และ Yena สามารถล้อมโจมตี Mina อย่างเต็มที่ แต่กว่าเล่ห์เหลี่ยมของ Veera เกินความคาดหมายของเขา หากไม่ใช่เพราะว่า Dirak รีบตามมาทันก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะต้องฝังร่างไว้ที่นี่แล้วทันใดนั้นเอง แสงประหลาดได้ส่องลงมายังใจกลางหุมเขาแห่งนี้ ก่อนจะปรากฎร่างเงาสีดำขนาดยักษ์ขึ้น

"นั่นมัน..." Murad มึนงงสับสนไปชั่วขณะ D'Arcy ถอนหายใจ

"เฮ่อ... สุดท้ายก็กลับมาจนได้สินะ Volkath"

ณ สมรภูมิเก่า

ระหว่างที่กองทัพกหารม้าสีเลือดที่อยู่ออกไปใกลทำการรวบรวมจัดกระบวนทัพ ก็ได้ถูกจมตีโดยกองทหารม้ากองใหม่กองหนึ่ง พวกเขายึดเอาดอกกุหลาบ Rosenberg ที่ลุกไหม้เป็นธงรบ ร่ายกายคลุมไว้ด้วยเกราะสีแดงเข้ม แม่ทัพที่นำกองทัพถึงขนาดละทั้งหมวกเกราะ ผมสีแดงและเกราะช่วยกันส่งเสริมให้ภาพยิ่งหน้ามองยิ่งขึ้น ก่อนที่ Mortos จะสิ้นสติ ไม่ได้เกิดภาพลวงตา เขามองเห็นดอกกุหลาบ Rosenberg ดอกหนึ่งที่กำลังติดไฟจริงๆ อาณาจักร Norman  กองทัพทหารม้าช่วยเหลือแห่ง Rosen berg เคลื่อนผลมาถึงสมรภูมิ ผู้นำทัพ คือดยุคแห่ง Rosenberg ในขณะนี้ และราชินีแห่ง Norman ในอนาคต ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งมังกรแดง - Astrid กองทัพทหารม้าแห่ง Rosenberg และ กองทัพทหารม้าแห่ง Silverwing ทั้งสองกองทัพอยู่ทางทิศใต้และเหนือ ได้รับการขนานนามร่วมกันว่าเป็นกองทัพชั้นยอด ผลของการโจมตีของเหล่าทหารม้าเห็นได้ชัดอย่างรวดเร็ว ทว่า Nakroth ไม่มีโอกาสที่จะใช้เผนเดิมซ้ำสอง หลังจากการโจมตีแนวทัพของทหารม้าแห่ง Rosenberg เขาอยู่ห่างจากกองพลทหารราบเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น ระยะห่างเพียงเท่านี้ ไม่เพียงพอที่จะให้ทหารม้าฟื้นพลังและโจมดีอีกครั้ง ระยะห่างเพียงเท่านี้ ยังเป็นระยะเห่งที่ดีที่สุดสำหรับทหารราบในการที่จะสังหารทหารม้า โดยเฉพาะระหว่างที่เหล่าทหารราบทำการตั้งปืนใหญ่เวทย์ห้ากระบอกอย่างไม่สะทกสะท้านต่อเหตุการณ์โดยรอบ เหล่านักเวทย์ที่เดินทางมาพร้อมกับกองทัพทหารราบ นำเอาพลังเวทย์ใส่ข้าไปในปืนใหญ่เวทย์ ในพริบตา ลม สายฟ้า น้ำ ไฟ ดิน ธาตุประกอบเวทมนตร์ทั้งห้า รวมตัวกับหินเวทมนตร์ Andura ที่อยู่ตรงด้านล่างของปืนใหญ่เวทย์ ลายเวทย์ที่ขียนโดยนักเวทย์ระดับสูงเป็นอย่างน้อยเริ่มทำงาน นำธาตุพื้นฐานทั้งห้าลงไปในกระบอกปืน ระเบิดเวทย์ที่มีพลังงานบริสุทธิ์ก็ถือกำเนิดขึ้น

"ปัง!" "ปัง!" "ปัง!" "ปัง!" "ปัง!"

เสียงดังของปืน แผ่กระจายไปไปร้อยเมตร รงพื้นสีแดงหน้าสีดำของกำทัพสีเลือดสลายไปเหลือเพียงเถ้าถ่าน ยุทธวิธีการรบ ที่ถูกพัฒนาโดยกษัตริย์แห่ง Norman เมื่อถูกนำมาใช้กัu Nakroth โดยทหารม้าที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ก็ได้แสดงความสามารถเป็นที่ประจักษ์อีกครั้ง Nakroth! ที่ควบออกไปไม่ได้สนใจในการศึกที่อยู่ด้านหลัง ของโบราณที่นิ่งหยุดอยู่กับที่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลง ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นล้วนถูกตัดสินไว้แต่แรก การปกครองเป็นเช่นนี้ การศึกก็เช่นกัน ไม่นาน สายตาของ Astrid  ก็เห็นตาบสงครามหนึ่งเล่มและค้อนศึกหนึ่งอัน เจ้าของดาบสงคราม นำญาติของเธอข้าสู่กับดักของศัตรู ในขณะที่ตนเองกลับกลายเป็นทาสของศัตรู เจ้าของค้อนศึก กลับควบคุมความเป็นความตายของญาติของเธอไว้! เลือดในตัวของ Astrid เดือดขึ้นมาในฉับพลัน! ในฝ่ามือของเธอคือบังเหียน ยังไม่ทันให้ม้าหยุดฝึเท้าลงก็กระโดดลงมา "รอยเถ้าถ่าน" ที่ทำแน่นอยู่ในมือมีเปล่งพลังที่น่าพิศวงออกมา

"Arduin! Taara! พวกเจ้ามาด้วยกันทีเดียวเลย!"

ขณะนั้นเอง แสงสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฎขึ้นกลางท้องฟ้า แสงนั้นเจาะทะลุผ่านหมอกควันที่ปกคลุมอยู่บนหุมเขา พุ่งไปโจมตีเงาปีศาจยักษ์ที่ไม่รู้ว่าปรากฎขึ้นมาตอนไหน กลางท้องฟ้า การปะทะต่อสู้ระหว่าง Tulen และ Maloch ใกล้จะจบลงแส้ว เสื้อคลุมยาวของ Tulen ฉีดขาดไม่เป็นระเบียบ เขนขวาที่งอลงมายังมีเลือดสีทองไหลออกมาไม่หยุด สภาพอง Maloch ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเท่าไหร่ เขาออกรบทั้งที่ยังบาดเจ็บอยู่ ภารกิจเพื่อขัดขวาง Tulen ที่ไม่เสียดายแม้ต้องตายทั้งสองฝั่ง ไม่ว่าเนื้อหนังจะเหนียวแน่นเพียงเท่าได้ก็ไม่อาจที่จะทนถูกเฆี่ยนซ้ำไปมาโดยสายฟ้าได้ --- อาวุธนั่นเป็นถึงสิ่งที่ได้รับการขนานนามว่า แส้ศักดิ์สิทธิ์ "แส้แห่งเทพผู้สร้าง" พลังของสายฟ้า ที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายของ Maloch กลับไม่ได้สลายหายไปหมด ราวกับแมลงชีปะขาวที่เคลื่อนไหวไปตามเส้นเลือด เสียงเตกไหม้เปรี๊ยะเปร๊ะสะท้อนในทรวงอกของ Maloch มีกลิ่นเหม็นไหม้กระจายออกมาเป็นผักๆ ทว่า มือของเขายังคงกระชับอยู่บนมีด เพียงแค่หากมือของเขายังคงถือดาบอยู่ Tulen ก็ยังไม่สามารถที่จะละเลยการมีอยู่ของเขาได้

"ดูเหมือนจะได้เวลาแล้ว"

Tulen แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ในตาของเขา เงาปีศาจของ Volkath กลับกลายเป็นซัดเจนและสมบูรณ์ขึ้นมา ทว่ารอยแผลสีเขียวเข้มตรงกลาง กลับยังคงหักล้างพลังที่ช่วย Volkath ในการฟื้นคืนชีพ เงาปีศาจกลุ่มนั้น กลับกลายเป็นปั่นป่วน

"พวกมดแมลง พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาต่อกรกับเจ้าแห่งปีศาจ?!"

Tulen ได้ยินเสียงแว่วๆ จากวิญญาณถึงกับสั่นสะท้าน...

## ปัจฉิมบท

การเปลี่ยนแปลง

บัดนี้หุบเขาอาทิตย์อัสดงเหลือเพียงแต่ซากปรักหักพัง ในขณะที่ เหล่าพลทหารม้าแห่ง Silverwing และอัศวิน Rosenberg ทำการเก็บกวาดสมรภูมิด้วยความช่วยเหลือจากเหล่านักเวทย์ ผ่านมาเพียงหนึ่งวันหลังจากระเบิดทำลายฟ้าทลายดินที่ทำลายเนินเขาที่ล้อมรอบสองฝั่งพินาศเป็นผุยผง ภายใต้เศษหินที่ทลายลงมา กลับปรากฏก้อนหินส่องแสงประกายระยิบระยับจำนวนมากมาย เหล่านักเวทย์เล่าว่า ก้อนหินเหล่านี้ทั้งหมดคือหินวิเศษ Andura ที่ราคาแพงระยับเทียมเทียบนครา

พวกเขาต่างไม่รู้ว่า เมื่อวานซึน Mortos ผู้เจ็บหนักเจียนผลิดชีพจากการต่อสู้อย่างอาจหาญในสมรภูมิ และ Lauriel ที่ร่วมเดินทางในขณะนั้นและได้ช่วยชีวิตเขาไว้ พร้อมกันข้าร่วมประชุมการรบอย่างไม่เป็นทางการ ตามที่ Lauriel ได้ตรวจสอบกับ D'Arcy เจ้าแห่งความมืดประกอบพิธีฟื้นชีพได้สำร็จ ส่งผลให้ Lauriel และ Mortos เป็นตัวแทนจากวิหาร Tel'Annas เป็นตัวแทนจาก Forrest of Shadow ส่วน Astrid และ Dirak เป็นตัวแทนจาก Castle of Inception มาเข้าร่วมประชุมฉุกเฉินท่ามกลางซากปรักหักพังจากสงครามเพื่อหารือตกลงถึงมาตรการรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

นอกจากมาตรการรับมือ Abyss แล้ว ประเด็นที่เป็นข้อถกเกียงหลักอีกประการหนึ่งได้แก่หิน Andura ที่ปรากฏขึ้นเป็นจำนวนมากที่หุบเขา จากคำอธิบายของ Lauriel การปรากฎขึ้นของหิน Andura เหล่านี้ เกิดขึ้นจากการที่ความสว่างของมนตราแสงแรกที่เทพี Ilumia ได้บรรจงร่ายไว้เกิดปะทะกับความมืดมิตจากมนตราฟื้นชีพของ Volkath ดังนั้นหินวิเศษเหล่านั้นควรถือว่าเป็นสมบัติของวิหารฯ คำอธิบายดังกล่าวส่งผลให้ทั้งราชินีเอลฟ์และดยุคแห่ง Rosenberg ต่างปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน กระทั่ง Mortos ออกโรงไกล่เกลี่ยจน Lauriel, Tel'Annas และ Astrid ยอมแบ่งหินวิเศษเหล่านี้เป็นสามส่วนเท่ากัน บุคคลสำคัญทั้งหลายถึงยอมกลับมานั่งที่โต๊ะหารืออีกครั้ง

ในจำนวนหินวิเศษทั้งหมด ส่วนน้อยที่เป็นหินที่มีพลังมืดนั้นส่งมอบให้สภาเห่งเวทย์เป็นผู้จัดการ Forest of Shadow และวิหารแห่งความกระจ่างต่างส่งทูตไปแต่ละหนึ่งคนเพื่อควบคุมดูแลป้องกันไม่ให้หินที่มีพลังมืดเหล่านี้ไปตกอยู่ในกำมือของ The Abyss กับสหายเก่าเป็นอย่างไร กับมิตรใหม่ก็เช่นนั้น รวมถึงเมื่อ Murad และ Yena มาหาเพื่อขอให้ช่วยในเรื่องส่วนตัวก็เช่นกันเมื่อลงเรือลำเดียวกัน เขาทั้งสามต่างก็ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน ชะตาร่วมกันตัดไม่ขาดต่อสหายใหม่ทั้งสองนี้ D'Arcy มีความรู้สำนึกบุญคุณอยู่ตลอด เคราะห์ดีที่หิน Andura ที่ได้มาในครั้งนี้มีจำนวนมาก ไม่แน่ว่าอาจจะมีหินเวทย์บางก้อนที่ซ่อนพลังมิติว่างไว้ แม้ตนเองจะจำเป็นต้องใช้หินเวทย์ช่วยเหลือในการฝึกฝนวิชามิติเวทย์ แต่หากสามารถช่วยให้มิตรสหายสามารถซ่อมอุปกรณ์เวทย์ประจำตระกูลได้ D'Arcy ยินดีมากกว่า

เพียงพอที่จะซ่อมอุปกรณ์เวทย์หรือไม่? แน่นอนว่าไม่ใช่

"Dirak"

"ทำไมหรือ"

"อีกซักพัก ข้าอาจจะเดินทางไปทะเลทราย"

"เจ้าปราถนาอะไรจากทะเลทรายรึ สหาย?"

"แค่เคยได้ยินเพื่อนข้าเล่าถึงทิวทัศน์ที่นั่น เลยอยากเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง มองตะวันลับแม่น้ำ คลื่นหมอกในทะเลทรายอันยิ่งใหญ่!"

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว!" Murad ผู้ที่ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยผ้าพันเผสโอดครวญ เสียงจามเมื่อสักครู่ค่อนข้างแรง ทำให้แผลที่ยังไม่สมานเปิดขึ้นอีก

"ใครแอบนินทาข้า?" แม้จะเจ็บแต่ปาก Murad ก็ไม่หยุดพูด สร้างความรำคาญให้ Yena ผู้ที่กำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้อยู่ Yena ค้อนกลับอย่างไม่สบอารมณ์นัก หากไม่เพราะว่าผลงานของเขาเมื่อวันก่อนน่าชมแล้ว เธอก็คงเทหมอนี่ไปนานแล้ว ขณะที่ทุกคนต่างตกตะลึง Murad กลับชักตาบเวลามิติสองคมออกมาและแทงไปที่งาปีศาจสูงตระหง่านด้วยอย่างสุดแรง

"กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวข้า?!" Volkath กล่าวหลังจากเห็นได้ชัดเจนว่าถูกโจมตี นั่นหมายความว่า ชายที่อยู่หน้าเธอคนนี้ ณ ครานั้น สามารถสร้างความกลัวให้แก่ราชาเห่งความมืดที่คนต่างยำเกรง?

"เจ้าคุยกับข้าหน่อยสิ ข้าเหงา แถมขยับไปไหนก็ไม่ได้ เบื่อจะตายอยู่แล้ว!" Yena ขมวดคิ้ว

"กริยาของเจ้าไม่ได้บ่งบอกว่าเจ้าเบื่อเลยนะ เจ็บหนักขนาดนี้ ยังดูระรื่น นี่สมองเจ้าได้รับแรงกระเทือนรีป่าวเนี่ย...?"

"ระรื่น? ก็เแหงแหละ! นั่นเป็นถึงเจ้าแห่งความมืดนะ แข็งแกร่งยิ่งกว่า Azzen'Ka ไม่รู้กี่เท่า ครั้งที่แล้วตอนข้าเจอเขา ข้ากลัวจนจับดาบไม่อยู่ แถมครั้งนั้นขายังเพียงแค่เงา แต่ครั้งนี้ข้าใจกล้าขนาดเอาดาบแทงเขา ถึงจะแทงไม่ตรงก็เถอะ ก็ยังทำให้เขากลัวได้ไม่น้อย หรือไม่จริง ฮึ?!" Murad ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ขยับมือไม่ไปมาจนกระทบบาดแผล

"ซีด ~ เจ้าว่า ข้าเก่งยัง? หากเทียบกับข้าเมื่อก่อน" Murad ลดเสียงลงถามอย่างระมัดระวัง

"ข้าว่าเจ้าเก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนนะ ข้าหมายถึงปากเจ้าน่ะ อย่างเก่งเลย" Yena ค้อนและถือผ้าพันแผลและเศษยา ม้วนตัวเดินออกไป

"เดี๋ยวๆๆ เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ"

"เจ้าไม่เพียงแต่จะแข็งเกร่งกว่าเมื่อก่อน และยังน่ารำคาญยิ่งกว่าเดิมซะอีก ข้าชักจะคิดถึงคนหน้าซึมตอนนั้นแล้วสิ" พอจบประโยค Yena ก็หันกลับมามองและยิ้มออกมา ทำเอา Murad ทึ่งไปเล็กน้อย