Breaking Montessori (historia Jeremiasza Rózyka i Marosława Białego)

## **Rozdział 1**

Bądź mną. Jeremiasz Różyk, poziom 15. Jest rok 2019, 1 września, rozpoczęcie roku szkolnego. Jeszcze trzy miesiące temu delektowałem się wizją 5 spokojnych lat w jakimś technikum dla ludzi mojego pokroju, gdzie jedyne czym musiałbym się martwić to uniknięcie wpierdolu za krzywe spojrzenie. Egzamin 8 klasisty zdany (ledwo), beztrosko pykam na kompie w mojej jaskini, ignorując słoneczną pogodę. Nagle matka wpierdala mi się do pokoju oznajmiając, że załatwiła mi miejsce w liceum prywatnym z maturą międzynarodową. Z czym kurwa? Nadal nie rozumiejąc o chuj chodzi pytam się jak ta jebana szkoła w ogóle się nazywa. Warsaw Montessori High School.

O ja pierdole. Przez dwie godziny próbowałem przemówić matce do rozumu że ja ledwo co jestem w stanie przeczytać nazwę tej jebanej wylęgarni bananów, a co dopiero zdać maturę PO ANGIELSKU. Jedyne co potrafiłem zakomunikować w tym spierdolonym języku to relacja z ruchania matki jakiegoś ruska w csie. Ósmoklasistę zdałem tylko i wyłącznie dzięki google tłumacz odpalonego pod ławką kiedy wszyscy nauczyciele wspólnymi siłami próbowali wyjebać jakiegoś pierdolniętego dzieciak (typ w środku egzaminu wyjął kosę i zaczął grozić innemu typowi że jak mu nie da ściągnąć to go posieka). Do matki moje argumenty nie dotarły i po całych wakacjach malowania ścian i ustawiania ławek szkolnych (dopiero wtedy zrozumiałem dlaczego zostałem przyjęty bez pisania żadnego egzaminu) usiadłem wśród moich nowych kolegów z klasy na rozpoczęciu roku szkolnego.

Pierwsza myśl po zobaczeniu naszej społeczności szkolnej w całej swojej okazałości: co ja tu KURWA robię? Wszyscy pierdolą coś o tym jakie przedmioty wezmą na „hajelu” a jakich to w ogóle nie warto brać bo słabo punktowane w stanach. Że oni to już mają w sumie ekstended esej napisany i teraz to już z górki. Wszyscy posługiwali się obcym dla mnie dialektem, który mniej więcej działał na zasadzie jedno słowo po angielsku a drugie po polsku. Szybko uciekłem w jakiś kąt przeczekać tę spierdoloną ceremonię i uniknąć jakichkolwiek konwersacji. Wtedy zobaczyłem go po raz pierwszy. Jako jeden z niewielu mówił zwykłą zrozumiałą polszczyzną i nie pierdolił o jakiś „internalach” i „esejach”. Ubrany w sweterek typu PRL, z pozoru zwykły starszy nauczyciel. Nasze spojrzenia się spotkały. Zobaczył mnie samotnie siedzącego na kanapie w kącie i ruszył w moją stronę. Moje serce stanęło. Coś w jego postaci wzbudzało we mnie uczucie lęku. Jego kamienna twarz, przenikliwe oczy, gęsty zarost... „Chodź za mną” powiedział głosem pozbawionym wszelkich emocji, lecz również takim, którego nie sposób się nie posłuchać. Posłusznie wstałem i ruszyłem za nim schodami na samą górę, będąc na skraju zesrania się w gacie ze strachu. Otworzył drzwi do małej, zakurzonej salki na poddaszu. Pracownia chemiczna, bo tym się okazała być, mimo że porządnie wyposażona, była w stanie pomieścić maksymalnie dwóch uczniów. Co za debil buduje tak małe klasy. Wszędzie fiolki z jakimiś substancjami, z których pewnie dałoby się stworzyć zarówno lekarstwo na raka jak i bombę atomową. W rogu zlew wypełniony ujebanym szkłem. Mój przewodnik wycieczki otworzył kolejne drzwi, prowadzące w głąb tego potwornego labiryntu pomieszczeń urządzonych w stylu niedofinansowany psychiatryk. Za nimi ukazał się mały pokoik, jednak tym razem nie była to klasa. Na początku nie mogłem uwierzyć w to co widzę. Pomyślałem, że to musi być jakiś „joke” tych pierdolonych bananków, próbujących wciągnąć mnie do swoich njusleterów i stjudent kaunsilów. Jednak wkrótce zrozumiałem, że się mylę. Sunąłem wzrokiem po regałach zastawionych aparaturą chemiczną, od szklanych naczyń do słoików z podejrzanymi preparatami. Biurko przy oknie uginało się pod ciężarem połączonych przezroczystymi rurkami gigantycznych kolb, wypełnionych wrzącymi cieczami podgrzewanymi przez palniki. Niebieski dymek zasysany był przez rurę odkurzacza, który stał na parapecie za oknem. Jednak wszystko to było niczym, w porównaniu do tego co zobaczyłem w ciemnym kącie pokoju. Stos kartonów, wypełnionych małymi, plastikowymi buteleczkami. Dzięki długiemu stażu w szkolnych palarniach, od razu domyśliłem się co się w nich znajduje. Nigdy w życiu nie widziałem takiej ilości liquidów do vapów. Kurwa, tym można by całą cysternę napełnić. Oprócz standardowych buteleczek, były też pody, ale też jebane baniaki, takie 5 litrowe. Niektóre kartony zawierały puste pojemniki, równo poukładane, gotowe do napełnienia. Te z napełnionymi pojemnikami, oznaczone były w zależności od smaku. Była tam mięta, porzeczka, ice, ale też co ciekawsze kombinacje, takie jak kawa czy sernik. Po chwili otrząsnałęm się z pierwszego szoku i zorientowałem się, że starszy mężczyzna cały czas mnie obserwuje uśmiechając się lekko pod wąsem. Wreszcie zdołałem wydusić z siebie „eeee... ale... co pan tutaj robi?”. Po krótkiej, pełnej napięcia chwili ciszy, odpowiedział „Jeremiaszu, potrzebuję twojej pomocy.”

## **Rozdział 2**

Nie zdołałem wydusić z siebie ani słowa więcej. Po chwili mój oprawca ponownie zabrał głos. „Nazywam się Marosław Biały.” Mówił niskim, zachrypniętym głosem. „Chciałbym, abyś został moim wspólnikiem. Dwa miesiące temu rozpocząłem produkcję liquidów do elektronicznych papierosów. Obecnie posiadam 270 litrów produktu, gotowego do dystrybucji. Obecnie jestem w stanie produkować od 150 do 200 litrów produktu miesięcznie. Wciąż optymalizuję tempo produkcji, w przyszłości możesz więc liczyć na znacznie większą wydajność. Wytwarzam 14 różnych smaków i 8 różnych wariantów stężenia nikotyny. Pakuję produkt zarówno w pojemniki służące do sprzedaży detalicznej jak i hurtowej.”

Podczas kiedy Pan Biały opowiadał o swoim przemyśle, powoli docierało do mnie czego właśnie doświadczam. Wkrótce cała ta gadka o epach narobiła mi smaka na bucha. Wyciągnąłem moje nowe cacko (poprzedniego znalazła stara i oddała jakiejś fundacji) i wziąłem soczystego bucha mojej jabłko mięty kupionej w osiedlowej żabce. Mmm, smak dzieciństwa, niczym kotlety babuni i mocne piwo starego. Od razu lepiej. „Mogę zobaczyć?” spytał się nagle Pan Biały. Niechętnie oddałem mu buchpałę. Typ obejrzał ją dokładnie z każdej strony, otworzył poda i powąchał liquida, a następnie wziął tak soczystego buchora, że prawie mi grzałę zjarał. Nagle zaczął się krztusić i kaszleć tak, jakby miał wypluć swoje starcze płuca. Już myślałem, że będę musiał dzwonić po karetkę, ale w końcu zaczerpnął powietrza i się uspokoił. Spojrzał na mnie załzawionymi oczyma, ze skrajnym zniesmaczeniem. „Jeremiaszu” powiedział powoli przez zaciśnięte zęby „czym jest to gówno?” „Jabłko-mięta z żabki, Panie Biały” odezwałem się niepewnie. „Czy ty masz pojęcie, czym jest ten produkt? To... to jest niezdatne do spożycia. Słabej jakości glikol, zerowa zawartość gliceryny, nie mówiąc już o substancjach smakowych pochodzenia...” zamlaskał z zamyślonym wyrazem twarzy, jakby był w jebanym Masterchefie „...Indie, albo jeszcze gorzej.” Otworzył poda i wylał moją esencję życiową. Calutki, nowo zalany pod, wylany do zlewu, zanim zdążyłem go powstrzymać. Już chciałem się na niego wydrzeć, ale on uciszył mnie znacząco podnosząc palec i sięgnął po jedną z buteleczek stojących na blacie. Nalał jej zawartość do poda i podał mi go. Niechętnie obejrzałem niebieską maź znajdującą się w moim sprzęciorze. Spojrzałem na niego z niepewnością, na co on odpowiedział zachęcającym gestem. Wziąłem małego bucha na spróbowanie. O. JA. PIERDOLE. Nigdy w życiu nie doświadczyłem czegoś tak pysznego. Łagodny dymek gładziutko przeszedł przez moje gardło, nie powodując nawet najmniejszego drapania. Wypełnił moje płuca, a następnie wydostał się pozostawiając na języku najpiękniejszy smak tego świata. Szybko wziąłem kolejnego bucha. Nie mogłem w to uwierzyć. Spojrzałem na Pana Białego. On tylko uśmiechnął się znacząco.

Chwilę jeszcze sobie pobuszkowałem, delektując się majstersztykiem Pana Białego. Zapytałem się, czy mogę spróbować jakiegoś innego smaku. Czekolada brzmiała bardzo obiecująco. „Jeremiaszu, przejdźmy do rzeczy” odpowiedział stanowczo. „Chcę abyś został moim wspólnikiem.” Nadal nie rozumiałem o chuj mu chodzi. „No ale... co ja miałbym robić?” spytałem, chcąc w końcu pojąć co tu się właściwie odpierdala. „Potrzebuję, abyś zajął się systemem dystrybucji. Będziesz rozprowadzać mój towar, początkowo wśród uczniów szkoły, później na coraz większym terenie.” Typ przegiął pałę. Czy on naprawdę chce, abym zapierdalał po szkolnych kiblach sprzedając jego liquidy? Jednak mój ukryty zmysł bisnesmena kazał mi brnąć dalej. „A co ja niby będę z tego miał?” spytałem, czując się coraz bardziej pewny siebie. „5 000 złotych miesięcznie.” Znów popatrzył na mnie z lekkim uśmieszkiem na twarzy.

## **Rozdział 3**

Następnego dnia o 7:50 pakowałem szybko buteleczki liquidów do plecaka w kantorku na poddaszu, bojąc się, że spóźnię się na moją pierwszą lekcję w nowej szkole. Szybko zbiegłem na dół i otworzyłem drzwi do mojej klasy. Wszystkie kujonki grzecznie siedzą gotowe do lekcji, nie odzywając się do siebie ani słowem. Jak można mieć tak wyprany mózg? Może im rodzice dają jakieś specjalne odżywki, takie jak na siłkę tylko do szkoły, żeby się nie rozpraszali podczas nauki. Jebnąłem plecak na ostatnią ławkę. Obok mnie siedział grzecznie drobny chłopaczek z przylizaną fryzurką. Na jego ławce leżał najnowszy Ipad, taki co kosztuje tyle, ile fura mojego starego razy dwa. Chuj, niedługo też mnie będzie stać na takiego hehe. Stwierdziłem, że mogę w sumie spróbować opchnąć moją pierwszą buteleczkę. „Ej ziomuś” zagadnąłem kujonka. „Buszkujesz czasami?” Spojrzał na mnie jakbym się do niego odezwał w suahili czy innym uga buga. „Słucham?” Gość totalnie nie jarzył. „No czy vapujesz czasami. Mam zajebisty towar, wyjebie cię z butów po jednym buchu” nadal liczyłem, że uda mi się mu coś sprzedać. „Nie. Nie spożywam nikotyny. Szkodzi ona zdrowiu i powoduje uzależnienie.” Kurwa, typ zabrzmiał jak jebany robot, który został zaprogramowany do nauczania dzieciaków o tym, że papierosy są złe. Nie myślałem, że ktoś może mieć tak potężnego kija w dupie. No ale chuj, ktoś inny się znajdzie.

Na przerwie poszedłem do kibla, zobaczyć czy tam mi się poszczęści. Nie ważne jak bogata szkoła, zawsze znajdzie się ktoś, kto buszkuje w kiblu. No i miałem rację. Wchodząc do środka powitał mnie znany zapach jabłko-mięty, tej samej, którą do nie dawna uważałem za najlepszy liquid (może oprócz tego sztosa co mi wujek z ameryki przywiózł, ale to pewnie dlatego, że zawierał 12 różnych nielegalnych substancji, w tym ketaminę). Trzech typków obsrało się widząc otwierane drzwi i z przestrachem schowało swoje sprzęty. Szybko zapewniłem ich, że nie mają się czego bać. Nieco bardziej rozluźnieni wyciągnęli z powrotem buchpały i powrócili do kopcenia żabkowego eliksiru. Dużo mają jeszcze przed sobą hehe. „A wy co, nadal jaracie ten chiński syf?”  zagadnąłem, tak niby od niechcenia. „No a ty to niby czym zalewasz?” warknął największy z nich. Trochę się zacząłem srać, że jeszcze wpierdol po szkole wyrwę, ale przypomniałem sobie, że to prywatna szkoła i jedyne co mi mogą zrobić to nakonfidencić do facetki. Udając wyluzowanego kontynuowałem konwersację. „Kurwa, mordeczko, weź no spróbuj tego” powiedziałem zachęcająco wyciągając moją maszynę. „Co to niby takiego kurwa jest?” parsknął mięśniak, z pogardą zerkając na niebieski płyn w moim podzie. „Spróbuj, a zobaczysz” odparłem ze stoickim spokojem. Chwilę się zastanawiał, ale w końcu wziął ode mnie mój sprzęcik i zaciągnął się potężnie. Minę zrobił jakby mu ktoś jaja w imadło włożył, wybałuszył gały i wypuścił potężną, niebieską chmurę. „O... o kurwa. To jest... to jest kurwa....” Wziął kolejnego bucha. „Chłopaki, kurwa spróbujcie tego” Podał ziomkom grzejnik. Każdy zaciągnął się po kolei i wszyscy naraz zaczęli się przekrzykiwać. „To jest kurwa zajebiste” „ Mordo ale sztosik, ja pierdole” „Masz tego więcej?” Wychodząc z kibla pomyślałem, że wkrótce będę bogaty.

## **Rozdział 4**

Pierwszego dnia mojej nowej działalności sprzedałem 38 liquidów. Sprzedając po promocyjnej cenie, z rabatem na pierwszy zakup, która wynosiła 15 zł za 10ml, udało mi się wyciągnąć 570 zł. Nigdy w życiu nie miałem na sobie takiej ilości pieniędzy. Musiałem się powstrzymać, żeby nie wydać wszystkiego na wódę i nie pójść najebać się z ziomalami. Powtarzałem sobie, że jak teraz będę się pilnować, to niedługo będzie mnie stać na jebaną fabrykę wódy. To dopiero byłoby coś – wódka premium „Jeremiasz” 48% - z dodatkiem aromatu jabłko-mięty. Na razie musiałem cały hajs oddać mojemu wspólnikowi. Powiedział, że wypłaci mi moją część na koniec miesiąca. Trochę mnie wkurwił, bo za coś muszę przeżyć te parę tygodni, no ale chuj, nie będę się z nim kłócił. Przynajmniej na razie.

Następnego dnia zapukałem do drzwi kantorka o 7:30. Marek nie odpowiadał, więc zajrzałem do środka. Myślałem, że już nic mnie nie zaskoczy, ale się myliłem. Typ siedzi ze skrzyżowanymi nogami na małym dywaniku po środku kantorka i z zamkniętymi oczyma oraz miną pełną powagi mruczy pod nosem jakieś hinduskie modły. Na dodatek tak kurwiło zielskiem, że myślałem, że się uduszę. „Panie Biały, jak pan tu oddycha?!” krzyknąłem, żeby go obudzić. Gość wyglądał jakbym go wyrwał z wielogodzinnego transu. Otworzył oczy i zrobił przerażoną minę jakby nie wiedział gdzie jest. „Co? Ja? Ale jak to...?„ wybełkotał. Dopiero jak mnie zauważył, to się trochę uspokoił. „Ah, Jeremiaszu to ty!” Ale on był skuty. Typ był wyjebany na orbitę. Jak on kurwa zamierza prowadzić lekcję, przecież zaraz moja klasa ma z nim chemię. „Panie Biały, zaraz ma Pan lekcję” przypomniałem mu. „Spokojnie, zaraz się wszystkim zajmiemy. Masz spróbuj” powiedział sielskim głosem wyciągając w moją stronę vape’a, który wyglądał jakby typ go sam zbudował w garażu z części silnika od malucha. Zawahałem się, ale wziąłem od niego tę machinę i zaciągnąłem się lekko. Kurwa, to nie był zwykły liquid. Nagle poczułem się, jakby spadł na mnie meteoryt. Ledwo trzymałem się na nogach. Niewidzialna szyba oddzieliła mnie od reszty świata. Widziałem migoczący obraz Pana Białego odpalającego swój odkurzacz i wysysającego dym z kantorka. Zwinął swój dywanik i posadził mnie w ostatniej ławce klasy. Chwilę później zaczęła się lekcja. Oj, nie tylko ja byłem skuty. Marek mniej więcej co dwie minuty rzucał jakimś żarcikiem i chichrał się pod nosem, kiedy cała klasa patrzyła na niego jak na debila. Ciągle coś pierdolił o Dorotce i konikach, ale w sumie za dużo z tego nie pamiętam. Na koniec lekcji zaprosił wszystkich na kółko chemiczne, które miało się odbyć po lekcjach. Kiedy chwiejnym krokiem wychodziłem z klasy, krzyknął do mnie żebym koniecznie pojawił się na kółku. Nie mogę się kurwa doczekać

## **Rozdział 5**

W ciągu dnia kontynuowałem dystrybucję produktu w szkolnych kiblach, sprzedając znacznie więcej buteleczek niż się spodziewałem. Okazało się, że receptura Marosława tak zasmakowała kujonkom, że przepaliły po 10ml w przeciągu jednej doby. No nieźle, nawet ja w mojej szczytowej formie nie wpierdalałem więcej niż butelkę na dwa dni. Niektórzy to nawet narzekali, że im na rano nie starczyło bo wszystko wyjarali poprzedniego dnia. Ściągnęli też wszystkich swoich kumpli, żeby spróbowali „tego niebieskiego stuff’u”. Produkt zaczął wyrabiać sobie renomę. Po lekcjach pobiegłem lekko spóźniony na kółko Marosława. Nie wiem po chuj on chce żebym tam siedział, jak mnie chemia interesuje tyle, ile rozkład jazdy pakistańskich autobusów. Uchyliłem drzwi do chemicznej nory i zrozumiałem, że jest to coś więcej niż zwykłe kółko chemiczne. Pan Biały wyciągnął z kantorka całe swoje laboratorium i porozstawiał wszystko po ławkach. W sali było parę zjebów, którym szkoła zryła mózgi do tego stopnia, że z własnej woli chodzili na dodatkową chemię po lekcjach. Jeszcze zajarani byli, że będą jakieś ciekawe eksperymenty robić. Marosław usadził każdego przy osobnej ławce i wytłumaczył, jaki „eksperyment” będą przeprowadzać. Następnie wzięli się do pracy. O ja pierdole. Nie mogłem w to uwierzyć. Najpilniejsi uczniowie szkoły, geniusze pokroju Einsteina, nadzieja tego świata – wszyscy właśnie zapierdalają w fabryce liquidów Marosława Białego. Widok ten był przerażający, ale z drugiej strony – niesamowity. Na pierwszym stanowisku zgarbiony rudzielec mieszał tlenek propylenu z wodą w wysokiej temperaturze, wynikiem czego był glikol propylenowy – baza produktu. Następnie dziewczynka z warkoczykami dodawała nikotynę z pojemnika zamaskowanego taśmą z kolorowym napisem „magiczny składnik”. Marosław czuwał nad nią żeby nie zjebała proporcji. Kolejnym etapem taśmy produkcyjnej było dodanie substancji smakowych. Wiecie co było w tym wszystkim najlepsze? Że żadne z nich kompletnie nie wiedziało co tak na prawdę tworzą. Marosław specjalnie porozstawiał ławki tak, żeby nie widzieli co robią inni i żeby nie mogli połączyć kropek. To był jebany projekt Manhattan – w ten sposób zbudowano w tajemnicy pierdoloną bombę atomową. Jeszcze powinien porozwieszać tabliczki z tymi małpami. Wszyscy równo zapierdalali, myśląc pewnie, że tworzą jakieś lekarstwo na raka. Największą bekę miałem z tego debila na ostatnim stanowisku. Typ przez dwie godziny rozlewał tylko niebieski płyn po buteleczkach, a minę miał jakby miał zaraz dostać Nobla. Jeszcze kurwa notatki robił XD. Jak któryś z pracown... uczniów się pytał Pana Białego co tak właściwie robią, to on odpowiadał z surową miną „Wszystkiego dowiecie się w swoim czasie. Dobry chemik to cierpliwy chemik.” Usiadłem obok niego za biurkiem i wspólnie, uśmiechając się, oglądaliśmy jak rośnie nasze imperium.

## **Rozdział 6**

Cztery miesiące później byłem już królem tej skurwiałej budy, którą ktoś przez pomyłkę nazwał szkołą. Miałem pod sobą trzech dealerów, z których żaden nie wiedział o istnieniu pozostałych pracowników, ani nic o procesie produkcji. Każdy spotykał się ze mną osobno raz w tygodniu na schodkach między supersamem a piekarnią na wypłatę i przekazanie kolejnej porcji produktu. Dwóch obstawiało kible, jeden na górze, drugi na parterze. Trzeci latał na przerwach po okolicy szukając palaczy skitranych między blokami. Produkcja wzrosła o 420%, głównie dzięki ciągłemu namawianiu kujonków na uczestniczenie w kółku chemicznym, które musiało się przenieść do auli, żeby pomieścić całe to pojebane laboratorium. Marosław zakupił też dużo nowego sprzętu. Nasze miniony nie mieszają już glikolu łyżką w garnku, tylko wielkim mieszadłem w kotle wielkości jebanego malucha. Dyrektorka przez chwilę była dosyć podejrzliwa w stosunku do naszej operacji, ale Marosław wcisnął jej, że przygotowujemy wielki projekt na olimpiadę chemiczną, który na razie musi pozostać w tajemnicy. Cała szkoła kupowała nasz produkt. Nawet ten jebany kujon z kijem w dupie, co mi zrobił wykład o szkodliwości nikotyny. Zamiast w sweterku chodzi teraz w bluzie z kapturem i na każdej przerwie zapierdala do kibla przykurwić coś w płuco. Trochę mi się smutno zrobiło, jak usłyszałem, że się totalnie przestał uczyć i pewnie go wyjebią. Jeszcze starzy chcą go wysłać na odwyk. No ale chuj, ja mu tylko sprzedałem parę liquidów. Swoją drogą, u mnie też było przez chwilę słabo z ocenami. Zbyt zajęty byłem biznesem, żeby teraz się uczyć jakiś sinusów i chujgensów. Tylko z chemii miałem dobre oceny, bo mi Pan Biały zawsze same siódemki wystawiał (chociaż raz się wkurwił, jak go spytałem czym jest ten jebany mol, po przerobieniu całego działu o tym gównie.) No ale w końcu dyrka zadzwoniła do starej i dostałem taki opierdol, że musiałem zacząć działać. Myślicie, że zacząłem się uczyć? XD bardzo kurwa śmieszne. Zatrudniłem prywatną bandę kujonków, które mi pisały wszystkie te eseje i inne gówna. A jak cały roczniki pisał „moki” (cokolwiek to znaczy), to Marosław dogadał się tak żeby pilnować mojej sali i mi podsuwał odpowiedzi. Żyć, nie umierać.

W całym moim misternym planie, popełniłem jeden drobny błąd. Błąd, za który musiałem zapłacić. I to w chuj. Otóż budując moją sieć dystrybucji, zatrudniłem tego tępego skurwysyna o imieniu Dawid Moniuszko. Kiedy zaciągnąłem go do szeregów naszej organizacji, miałem pewne wątpliwości. Typ znany był z odpalania petard w kiblach na domówkach, a po za tym krążyły plotki, że kiedyś wyjebali go ze szkoły za publiczną masturbację. Sam widziałem jak gość zjarał szluga odbytem. No ale wtedy pomyślałem tylko, że każdy kiedyś coś odpierdolił będąc najebanym, a plotki to tylko plotki. No i Dawid został naszym dealerem, obstawiającym górny kibel. A górny kibel to nie był byle jaki kibel. To było szkolne jądro ciemności. Wchodząc do środka na przerwie można było spodziewać się wszystkiego, od pełnej orkiestry dętej wygrywającej hymn Związku Radzieckiego, do jebanego oktagonu (serio, raz widziałem jak gość rozjebał typowi łeb o pisuar, a potem usiadł mu nagą dupą na mordzie). A ja przez cały ostatni miesiąc robiłem tam biznes niczym biały kolonizator w sercu afrykańskiej dżungli. Na każdej przerwie cała szkoła pchała się do męskiego kibla, nieważne czy chłopak czy dziewczyna, żeby kupić nasz produkt. Dawid często musiał się zamykać w kabinie i wpuszczać każdego osobno, żeby go nie stratowali. Górny kibel był dla nas krainą obfitości, a rolą Dawida było wydojenie jej do ostatniego kujońskiego grosika.

## **Rozdział 7**

Dawid rozumiał, że ciąży na nim duża odpowiedzialność. Mimo, że nie wiedział dokładnie dla kogo pracuje, to chyba wymyślił sobie, że polega na nim jakaś gigantyczna korporacja, której dobro stało się dla niego priorytetem życiowym. Poza tym typ miał temperament nafuranego tanim mefedronem z Targówka obywatela Pragi Północ, któremu ktoś wyjebał browara. Pierwszy odpał Dawida wydarzył się jakoś dwa tygodnie po tym jak dołączył. Zamiast pójść do swojego kibla, to ten poszedł do kibla na dół. Jak go potem spytałem, po chuj to zrobił, to powiedział, że „chciał sobie pozwiedzać”. Co za tępak, powinienem już wtedy go wypierdolić. Kontynuując, Dawid wszedł do kibla na dole, no i spotkał oczywiście naszego drugiego dealera, Wojtka Tkacza. Żaden z nich nie wiedział, że pracują dla tego samego typa. No i Dawid stwierdził, że wyeliminuje konkurencję i zaczął go napierdalać. Zajebał mu knockouta i zostawił nieprzytomnego w zamkniętym kiblu. Biedny Wojtek obudził się z rozjebaną mordą w środku nocy i spanikował, kiedy zobaczył, że jest sam w zamkniętej szkole. Nie wiem co mu odjebało, ale na szczęście pierwszy przyszedł do szkoły Marosław, który znalazł Wojtasa nagiego, skulonego w kłębek w tej szklanej klatce w chemicznej. Na dodatek typ znalazł machinę Marosława i wyjarał jakiś litr naszego produktu. Po jakimś czasie doszedł do siebie i poszedł do domu. Udało nam się go przekonać, żeby nikomu nie mówił o tym co zaszło. Jakimś cudem również zgodził się nie rozpierdalać domu Dawida buldożerem (miał ojca w budowlance). Nadal nie podobała nam się ilość wiedzy, jaką posiadał na temat naszego biznesu, ale z tym nie mogliśmy nic zrobić. Przynajmniej na razie.

Jednak to był dopiero początek sagi Dawida. Nie byłbym w stanie zliczyć, ile razy tłumaczyłem temu skutasiałemu klocowi jak ważna jest dyskrecja dla naszego biznesu. Ten zakuty bolec nie był w stanie zrozumieć, że darcie mordy na całą szkołę „Świeżutkie liquidy! Nowe smaki! Zapraszamy do górnego kibla!” jakby sprzedawał jebaną kukurydzę na plaży, musiało w końcu źle się skończyć. No i dokładnie tak się stało. Pewnego dnia Dawid jak zwykle sprzedawał produkt w swoim kiblu, kiedy do środka wszedł nauczyciel. Nie zdarzało się to praktycznie nigdy (szkoła zainwestowała w osobny kibel dla nauczycieli, żeby nie musieli srać dusząc się nikotynowymi oparami o zapachu jabłko-mięty), ale ten zjeb znowu darł pizdę na stołówce, że ta nowa czekolada wchodzi jak miodek i każdy prawilny ziomeczek musi jej spróbować, no i ktoś się zainteresował. Widząc psa, Dawid skitrał swój towar do kieszeni i udawał, że gada z jakimś kujonkiem o matematyce. Wszystko byłoby git, gdyby nie jeden szczegół. Nauczycielem, który wszedł to kibla, był Pan Przemysław. Przemo - najgroźniejszy oficer szkolnej policji, gdyby żył w Trzeciej Rzeszy, to byłby drugim Himmlerem. Wierny sługa totalitarnego aparatu władzy szkolnej, był niczym wściekły pies spuszczany ze smyczy, kiedy szkoła nie radziła sobie z epidemią buszkowania. Bezwzględny, do bólu dociekliwy, zabójczy. Wróg naczelny naszego imperium. Gdy tylko widziałem, że zaczyna węszyć po szkole, od razu odwoływałem wszystkich dealerów ze swoich stanowisk. Tego dnia się spóźniłem. Przemix rzucił się na Dawida jak spragniona krwi bestia na bezbronną owieczkę. Wepchnął go do kabiny i rozebrał do gaci. Pewnie skurwysyn poczuł się jakby wygrał w totka, kiedy z bluzy Dawida wypadło osiem buteleczek wypełnionych domowej roboty liquidem. Od razu poleciał do dyrki ze swoją zdobyczą. Nasze imperium stanęło na skraju upadku.

## **Rozdział 8**

Wpierdalałem akurat w bibliotece bagietkę czosnkową z SPC kiedy zobaczyłem, jak Przemson dumnie prowadzi swojego więźnia do gabinetu dyrki. Powoli przemierzał szkolne lobby, dumnie spoglądając na obsranych kujonków. Przed sobą trzymał wkurwionego Dawida, którego o mało nie skuł kajdanami. Upuściłem moją bagietkę czosnkową. Nie wiedziałem co się dzieje. W ostatniej chwili zdążyłem podbiegnąć do Dawida i szepnąć „Spróbuj kurwo im coś powiedzieć a odpierdolę ci całą rodzinę.” Przemo wyjebał mnie na glebę i wepchnął przerażonego Dawida do gabinetu. Leżałem tak chwilę, rozmyślając nad tym morzem gówna, w którym właśnie się znalazłem. W końcu zebrałem się, podniosłem moją bagietkę czosnkową i ze zwieszonym łbem powlekłem się do kantorka.

Po przekazaniu wieści Marosławowi, w kantorku nastąpiła cisza. Cisza, która trwała wieczność. Spoglądałem niepewnie na siedzącego na dywaniku ze skrzyżowanymi nogami Marosława, który uporczywie patrzył w nicość tępym spojrzeniem. W końcu zamrugał, wstał i odezwał się. „Jeremiaszu, czy ty zdajesz sobie sprawę z tego co to oznacza?” Milczałem. „Jeśli tylko ktoś się dowie o naszej operacji, wszystko co osiągnęliśmy przez ostatnie cztery miesiące przepadnie. A wszystko przez tego ćpuna, którego ty zatrudniłeś.” Zaczął nerwowo chodzić w kółko. Już chciałem mu przedstawić plan porwania Przemcia i szantażowania szkoły, kiedy ktoś zapukał do drzwi. „Spierdalać, Pan Biały jest zajęty” warknąłem wkurwiony. Tylko nam jakiegoś kujonka błagającego o lepszą ocenę brakowało. Znowu pukanie. „No zapierdole typa...” mruknąłem i wyjrzałem przez uchylone drzwi. Przed nami stał niski gnojek ubrany w stylu, który można by nazwać disco korposzczur. Eleganckie buty tak wypolerowane, że aż świeciły. Drogi garnitur, i to nie jakaś szmata po starym, tylko szyty na miarę, wełniany. Pod spodem pstrokata różowa koszula i krawat w oczojebne wzorki. Przylizana fryzurka, okulary Prady. Mimo mojego wkurwienia, jego postać mnie zaintrygowała. „Czego chcesz?” Odchrząknął. „Jestem Szaweł” przedstawił się głosem dojrzalszym, niż się spodziewałem. Podał mi rękę. „Jeremiasz” rzuciłem. „Mam dla ciebie i twojego wspólnika propozycję, której powinniście wysłuchać” oznajmił Szaweł.

## **Rozdział 9**

Nie chcieliśmy, żeby ten klaun zobaczył wnętrze kantorka, więc usiedliśmy z nim w chemicznej. Marosław był dosyć sceptyczny, ale sam chyba nie wiedział co robić, więc zgodził się wysłuchać gnojka.

-Wiem, że aresztowanie Dawida to poważny cios dla waszego biznesu – Szaweł zabrał głos jako pierwszy.

Jakby na potwierdzenie jego słów, z gabinetu dyrki rozległ się krzyk Dawida. Pewnie Przemo dostał właśnie pozwolenie na przesłuchanie Dawida na swoich zasadach. Wolałem nie myśleć w jaki sposób ten gestapowski skurwiel próbuje z niego wymusić informacje. Było pewne, że ta pizda w końcu się wygada. Była to tylko kwestia czasu. Trzeba było działać, a tymczasem my słuchaliśmy jakiegoś dzieciaka ubranego w roczne zarobki mojego starego. Wtedy coś do mnie dotarło.

-Jakiego biznesu... – zapytałem nerwowo, mając nadzieję, że się przesłyszałem, a gnojek o niczym nie wie.

-Laboratorium, liquidy... – zaczął wyliczać z kamienną twarzą. – Wszystko wiem, nie musisz udawać głupa.

Nie no kurwa tego było za dużo. Nie dość, że ten debil Dawid był właśnie przesłuchiwany przez szkolne KGB, to jeszcze Wojtas wygadał wszystko o naszym biznesie jakiemuś dzieciakowi. Spojrzałem na Marosława, on tylko patrzył przed siebie pustym wzrokiem, buszkując ze swojej machiny. Dostałem pierdolca, rzuciłem się na Szawła i unosząc go za jego elegancką marynarkę przycisnąłem do ściany.

-SKĄD TO KURWA WIESZ, GADAJ ALBO CIĘ ODPIERDOLĘ – wydarłem się mu prosto w jego dziecięcą mordę.

-Słuchaj Jeremiaszu, masz obecnie dwie opcje do wyboru – powiedział bardzo spokojnie jak na gnojka przypartego do ściany przez dwa razy większego od niego typa. – Albo puszczasz mnie w tym momencie i gadamy o sprawie jak ludzie, a nie zwierzęta, albo lądujesz już jutro razem ze swoją całą rodziną za kratami. Tak, wiem o tym jak twój stary szambiarz codziennie wypierdala tony balasów do jeziorka na Dolnej i o tym, że twoja matka napadła na monopolowy dwa lata temu. Masz dwie sekundy na puszczenie mnie.

Zrobiło mi się ciemno przed oczami, zakręciło mi się w głowie. Co jeszcze przyniesie dzisiejszy dzień? Czy naprawdę gość, który wygląda jak dwunastolatek, który połączył najdroższy garnitur na rynku z kostiumem klauna, grozi mi właśnie ujawnieniem informacji na temat mojej rodziny, o których sam nie wiedziałem? (teraz ogarnąłem, dlaczego matka dwa lata temu przez dwa miesiące z mieszkania nie wychodziła i jakim cudem stary ciągle dostaje premie w firmie szambiarskiej za „najszybszą obsługę klientów w powiecie”) Puściłem skurwiela i opadłem bezwładnie na szkolne krzesełko.

- Sytuacja jest skomplikowana. – Szaweł zaczął mówić, jak gdyby nic się nie wydarzyło. - Dawid został przyłapany z liquidami na sprzedaż, więc Przemek nigdy tego nie odpuści. Jednak nasz ukochany wychowawca wie, że Dawid musiał dla kogoś pracować. Zanim więc dokona egzekucji, zrobi wszystko, żeby to z niego wyciągnąć. To nam daje trochę czasu.

- No i co niby zamierzasz z tym zrobić – Pan Biały odezwał się po raz pierwszy. – Znam Przema od lat, to nie jest człowiek, z którym możesz coś wynegocjować. Nie ma wyjścia z tej sytuacji.

- I tu się pan myli, Panie Biały – Szaweł oznajmił z ekscytacją w głosie. – Z każdej sytuacji jest wyjście, trzeba je tylko znaleźć.

Następnie Szaweł przedstawił nam cały plan działania. Na początku byłem mocno sceptyczny, nie mogliśmy przecież zaufać całkowicie jakiemuś małolatowi w kostiumie. No ale po chwili doszedłem do wniosku, że to ma faktycznie szansę zadziałać. Marosława chyba też udało mu się przekonać, chociaż po jego zamyślonej twarzy ciężko było stwierdzić.

- Jedna, ostatnia rzecz – powiedział Szaweł, po tym jak wyraziliśmy aprobatę jego pomysłu. – Będzie to was kosztować łącznie 15 tysięcy złotych, każda kolejna rozprawa po 10.

- Ile kurwa?! – ryknąłem wkurwiony. – Mamy ci zapłacić połowę naszych dochodów z tego miesiąca, za to, że pójdziesz pogadać z Przemkiem?

-Taki jest mój cennik, a to i tak jest promocyjna cena specjalnie dla nas. A, bym zapomniał – dodatkowo poproszę o trzy buteleczki tej nowej czekolady. Koledzy z kancelarii wpierdalają to jak pojebani.

Spojrzałem na Marosława, ten tylko rozłożył ręce. Mam kurwa nadzieję, że plan naszego nowego „mecenasa” faktycznie zadziała.

## **Rozdział 10**

Godzinę czekałem pod tym jebanym gabinetem dyrki, do którego Szaweł wszedł na swoją misję. Dochodziły stamtąd głównie odgłosy wydzierającego się Przemsona, który brzmiał jak zarzynany goryl z wścieklizną i AIDS, przerywane spokojnym głosem Szawła i lamentem dyrki. W końcu dyskusja ucichła, a papuga wyszedł. Już myślałem, że gnojarz zjebał sprawę, ale wtedy zobaczyłem jak za nim wychodzi Dawid z uchachraną mordą. Wiele mnie kosztowało, żeby powstrzymać się od zajebania mu kopa na ryj. Musiałem udawać, że nie wiem o co chodzi, dopóki nie znaleźliśmy się w czwórkę z Marosławem na spocie, z dala od Przema i całego tego burdelu.

-I co, tak po prostu go puścił? – dopytywał się Marosław z niedowierzaniem.

-Nie takie sprawy mam za sobą – odparł Szaweł z uśmieszkiem. – Przejdźmy jednak do kwestii zapłaty.

Z wielkim bólem podałem papudze grubą kopertę. Przeliczył szybko hajs, uścisnął nam dłonie na pożegnanie i spierdolił. Zostaliśmy sami z Dawidem.

-A... a co pan tu robi, Panie Biały – zapytał się niepewnie Dawid.

Przypomniałem sobie, że w sumie to nigdy mu nie powiedziałem dla kogo faktycznie pracuje. Chuj z tym, i tak już każdy wie o wszystkim.

-To jest twój szef. A teraz zamknij mordę i mnie słuchaj – powiedziałem szorstkim głosem. – Nigdy dla nas nie pracowałeś. Nigdy nie widziałeś naszego produktu. Nie znasz mnie, Marosław jest tylko twoim nauczycielem. Nigdy już się do nas nie odezwiesz, nigdy nie powiesz nikomu o niczym. Rozumiesz?

-Panowie, porozmawiajmy – Dawid zaśmiał się nerwowo. – Mam kontakty z Apsydą, mogę nam załatwić klamki, granaty, rakietnice, kurwa, oni wam rakietę zbudują. Serio, przydam się wam jeszcze.

-Ta grupa skutasiałych nerdów co sobie o rakietach gazetkę piszą? – robiłem się niecierpliwy, miałem za sobą długi dzień. – To masz nam do zaproponowania? Wypierdalaj stąd.

Chciał coś jeszcze powiedzieć, ale chyba doszedł do wniosku, że lepiej nie przeginać pały. Szybkim krokiem odszedł w stronę szkoły. Ale ja bym chciał, żeby to było moje ostatnie spotkanie z tym patologicznym cymbałem. Niestety, saga Dawida daleko była od końca.

## **Rozdział 11**

Następnego dnia przyszedłem szczęśliwy do szkoły, mając o jeden problem mniej. Radosnym krokiem pobiegłem do kantorka i zapukałem do drzwi. Spodziewałem się Marosława medytującego na swoim dywaniku, jednak tym razem Pan Biały chodził nerwowo po kantorku, tak jak to robi zawsze kiedy coś idzie nie tak. Mój radosny humor zniknął niczym umiejętnie wypuszczony dym z epa palonego na lekcji.

-Dzień dobry Panie Biały, czyżby ten siur Dawid nie dawał panu spokoju? – zagadnąłem.

-Jeremiaszu, musimy znaleźć sposób na wypranie naszych dochodów. Jak tak dalej pójdzie to nie będziemy się martwić Przemixem, tylko jebanym urzędem podatkowym.

-Emm... nie do końca rozumiem Panie Biały

-Jeremiaszu, chyba nie jesteś tak nierozsądny. Musimy pokazać urzędowi, że nasze pieniądze zostały zarobione w legalny sposób. Jak zobaczą, że kupiłeś sobie wysadzanego brylantami e-papierosa, który jest wart tyle co cała firma szambiarska, w której pracuje twój stary, to od razu dobiorą ci się do dupy. Jeśli udokumentujemy nasze zarobki, będziemy mogli bez obaw wydawać je na co tylko chcemy.

Nadal nie rozumiałem o chuj chodzi z tym praniem i urzędem, ale przytaknąłem, udając, że jestem bardzo przejęty tym problemem. Obiecałem, że się tym zajmę i zacząłem pakować lixy na sprzedaż.

-Jeremiaszu, jeszcze jedna rzecz. Wpadłem na pomysł, jak zwiększyć atrakcyjność naszego produktu. Zamiast dodawać tyle nikotyny, ile jest w zwykłych liquidach na rynku, będziemy dodawać dwa razy więcej. Pamiętam jak próbowałem takiego w Indiach. Jakiś mnich w klasztorze dał mi bucha trzydziestki dwójki, to myślałem, że mi płuca rozsadzi. Ale potem nie paliłem nic innego do końca wyjazdu.

-Dobry pomysł Panie Biały – odparłem. – Ale przecież nie kupimy legalnie tak mocnych szotów nikotynowych.

-Wszystko już przemyślałem – odpowiedział radośnie Marosław. – Dogadałem się z handlarzem z sąsiedniego bloku. Sprzeda nam 10 litrów czystej nikotyny. W przyszłości może ogarnie nam też olejki THC, bo moje źródełko w Bangladeszu się wyczerpało. Masz jutro wieczorem spotkać się z jego dealerem. Weź ze sobą Tkacza.

Kurwa mać, tylko nie nasi sąsiedzi. Mieszkańcy tych betonowych kloców stojących wokół naszej szkoły zyskali bardzo nieciekawą reputację przez ostatnie miesiące. Codziennie znajdujemy w szkolnym ogródku z pięć puszek po Kuflowym Mocnym, albo Romperze. To jednak jest najmniejszy problem. Codziennie o 9 w bloczku zaczyna  się melanż. I to nie jakaś tam posiadówa – cały blok się kurwa trzęsie jak te menele tupią do Martyniuka. I tak napierdalają cały dzień, a kończą jak już nas dawno w szkole nie ma. Te pojeby są w stanie obrzucić nas gównem w torebce, gównem bez torebki, zużytą gumą albo odpaloną petardą. Jednemu dzieciakowi nogę ujebało, bo pierdolnął pod nim Achtung jak stał na tarasie. Od tego czasu nikt nie wychodzi na szkolny ogród. Raz nawet wrzucili tam jebanego molotova, przez co cała zieleń w ogrodzie się zjarała, a rabatka dyrki wygląda teraz jak miejsce uderzenia meteorytu. Szkoła próbowała dzwonić na policję, ale jak psy usłyszały o jakim terenie mowa, to odmówili interwencji. W okolicznych blokach powstała więc pewnego rodzaju strefa bez prawa. Nie ma dnia, żeby jakiś dzieciak ze szkoły nie oberwał wpierdolu na drodze do supersama. Ja razem z ziomkami znalazłem trasę, na której jest w miarę spokojnie, ale i tak rzadko kiedy mam psychę wychodzić ze szkoły. A teraz nie dość, że muszę się zapuścić w te tereny, to jeszcze mam robić z nimi jakiegoś deala. No ale chuj, trzeba czasami się poświęcić dla dobra biznesu.

Następnego dnia zacząłem przygotowania do mojego spotkania z pato podwykonawcą Marosława. Postanowiłem, że biorąc pod uwagę do czego zdolny jest Tkacz w obliczu stresu, potrzebuję dodatkowego wsparcia. Nie przedstawiłem wam jeszcze naszego trzeciego dealera. Jest nim Zaareb, ale mówię na niego Zygzak po zapierdala zygzakiem po szkolnych spotkach na każdej przerwie sprzedając nasz produkt jak pojebany. Kilka lat temu wraz z rodziną i całym majątkiem uciekł z Syrii. Przeprawił się przez morze śródziemne zbudowaną przez siebie tratwą. Po paru miesiącach podróży dotarli do Polski, gdzie postanowili zamieszkać. Okazało się, że typ jak był mały to robił zdjęcia swojej kozy i wstawiał do neta jako NFT. Po paru latach kolekcja była warta parę milionów złotych, z czego nie ujrzał ani złotówki po rodzice mu zajebali i powiedzieli, że będzie na szkołę i studia. Zygzak mieszka więc w gigantycznej wilii w piasecznie z prywatną łaźnią, a na co dzień sprzedaje nasze lixy i dostarcza żarcie w Uberze. Co akurat jest idealną dla niego profesją, bo gość ma 1,50 wzrostu, ale zapierdala szybciej niż jakikolwiek Jamajczyk. Jak raz się nafurał przed szkołą jakimś syfem od Dawida to na przerwie tak zapierdalał po spotach, że przez przypadek wybiegł na obwodnicę i go jeszcze fotoradar złapał. Dodatkowo nawet nieźle się bił, bo unikał ciosów niczym jebany kung-fu panda. Wziąłem go więc na deala jako ubezpieczenie.

## **Rozdział 12**

Wieczorem wzięliśmy każdy po plecaku liquidów i poszliśmy na miejsce spotkania, które było za blokiem na prawo od szkoły. Nikogo na miejscu nie było, więc usiedliśmy na murku czekając na handlarza. Wokół biegały gigantyczne szczury, które wyżerały resztki mefedronu ze śmietników. Pewnie dlatego tak wyrosły. Dalej stało trzech menelów przy płonącym śmietniku, opiekających zmutowane gryzonie nad płonącymi opakowaniami po bagietkach czosnkowych z SPC. Nagle metalowe drzwi w ścianie bloku się uchyliły, a z ciemności wychylił głowę jakiś typek z ogolonym łbem.

-Czego kurwa chcecie? – parsknął w naszą stronę.

-Emm... My od Marosława jesteśmy... – odpowiedziałem niepewnie. Ale ja byłem zesrany.

-Dobra, chodźcie – odpowiedział łysol, patrząc na nas podejrzliwie.

Weszliśmy za nim wgłąb tej jebanej świątyni mocnego piwa i rosyjskich dopalaczy. Podłoga lepiła się od podejrzanej mazi, a w każdym kącie leżały stosy gówna. Widocznie psy im odcięły kanalizację, w sumie prądu też chyba nie było, bo nasz przewodnik oświecał sobie drogę kijem obwiązanym płonącą szmatą. Wszystko jebało mieszanką spirytusu i kilkudniowego serka topionego. Weszliśmy parę pięter do góry i przeszliśmy długi, ciemny korytarz. Minęliśmy parę pogrążonych w ciemnościach ludzkich sylwetek, które przypominały mi załogę Latającego Holendra, na zawsze zrośniętą ze swoim okrętem. Wkrótce dotarliśmy do kolejnych pancernych drzwi. Łysol zapukał trzy razy, na co otworzyło się wąskie okienko, zza którego wyglądało przekrwawione oko. W końcu wrota stanęły otworem, a za nimi ukazał się oświetlony pokój, nieco czystszy od reszty budynku. Źródłem światła okazało się coś, co przypominało kominek. W środku zamiast drewna paliły się jednak zawartości kubła na śmieci, który stał obok. Był to kubeł, który tydzień wcześniej zniknął spod naszej szkoły. Na środku pokoju stało biurko zbudowane z części parkowych ławek i kamiennych śmietników ulicznych. Dookoła stało parę drechów, obrzucających naszą trójkę krzywymi spojrzeniami.

Jeśli wcześniej napotkani menele to była załoga Latającego Holendra, to postać znajdująca się za biurkiem zasługiwała na miano Davy Jones’a. Był to wielki typ, z gigantycznymi łapami i przerośniętą klatą. Jego morda obrośnięta była chorobliwymi szramami, które przypominały skutki choroby popromiennej. Łeb zgolony zgodnie z panującą modą, kompletnie na łyso. Na obu łapach tatuażowe rękawki z motywami patriotyczno-nazistowskimi. Czarna koszula opinała jego muskularne ciało, a wąskie dżinsy więziły jego potężne uda. Siedział odchylony na swoim fotelu, paląc pozłacanego Smoka, z którego ulatniał się zielonkawy dym o zapachu gówna. Ogółem cesarz godny swojego cesarstwa.

-Czego się kurwa gapicie? – powiedział, a bardziej chrumknął. Był niczym wielkie prosię wychodowane w Fukushimie.

-No tego... mamy towar na naszego deala – jęknąłem spuszczając wzrok. Nie byłem w stanie się patrzeć w jego przekrwione gały.

-Dawaj to.

Podałem mu jedną buteleczkę. W jego olbrzymiej łapie wyglądała mikroskopijnie. Podniósł ją na wysokość swojego ryja i obejrzał pod światło wydostające się z radioaktywnego kominka.

-Czemu to jest kurwa niebieskie? Co to za syf jest? – warknęło prosię.

-Używamy autorskiej receptury, której efektem jest niebieska barwa... Ra...radzę spróbować.

Pomrukując pod nosem, imperator wyjął pustego poda z szuflady biurka i zalał niedbale naszym produktem. Włożył do swojego burżujskiego Smoka i zaciągnął się pożądnie. Odchylił się w fotelu i zamknął oczy. Nagle gwałtownie wstał, wybałuszył gały i z odgłosem rodem z postapokaliptycznej dżungli wypuścił dym przez wielkie nozdrza.

-BUJA KURWA ŁOOOOOOOOOOOOOOOOO ALE BUJA JA PIERDOLE KURWAAAAAAAA – wydarł się na całe swoje zmutowane gardło.

Prawie mi bębenki z uszu wyjebało, Tkacz obsrany schował się za mną, a Zygzak cofnął się pod ścianę. Próbowałem się uśmiechnąć, ale pierwotne instynkty mojego ciała odmówiły wyrażenia jakichkolwiek pozytywnych emocji.

-Dawać mi to kurwa, może być niebieskie, żółte, czerwone, przynieście mi tylko więcej – wykrzyknął podjarany prosiak. – Byle tylko nie różowe, bo trochę pedalsko.

-Mamy na sobie 2 litry – powiedziałem starając się zachować spokój. – W zamian oczekujemy 20 litrów nikotyny.

Prosiak zamarł w połowie ruchu.

-20 litrów tak? Jasne mam dla was 20 litrów, zgodnie z umową – mówił otwierając zdezelowany sejf.

Wyjął z niego 4 baniaki po oleju silnikowym i wyciągnął w stronę Zaareba, który stał najbliżej. Zygzak niechętnie wyciągnął ręce po naszą zapłatę. Nagle prosiak rzucił się na niego i zaczął napierdalać baniakiem po mordzie. Tkacz spróbował go odepchnąć, ale bestia odrzuciła go na glebę, jakby nic nie ważył. Zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, jeden z drechów wyjebał mnie i przytrzymał na podłodze. Unieruchomiony patrzyłem jak mutant nakurwia bezwzględnie Zaareba, wydając z siebie dzikie piski i powarkiwania. W końcu podniósł biedaka i podszedł do jedynego okna w pomieszczeniu.

-NIEEEEEE, KURWA NIE RÓB TEGO – wydarłem się na całe gardło.

-20 litrów, tak? – chrumknął prosiak, z grymasem na mordzie.

Wtedy zamachnął się Zaarebem i wyjebał go za okno. Wyrwałem się drechowi i wyjrzałem na zewnątrz. Zygzak leżał nieprzytomny na wgniecionym samochodzie.

## Rozdział 13

Kolejny tydzień był dla mnie trudny. Nie wychodziłem praktycznie z domu, wmówiłem starym, że jestem chory. Ciągle myślałem tylko, co mogłem zrobić inaczej. Cały czas powtarzałem w myślach scenę, jak Zaareb spadał przez okno. Przerażało mnie uczucie bezsilności, którego doświadczyłem kiedy prosiak masakrował naszego przyjaciela. Zaareb (nazywanie go Zygzakiem nie było teraz zbytnio stosowne) trafił na wózek. Ledwo przeżył, życie uratował mu ten Aixam, na którym wylądował. Okazało się, że to gówno z tektury idealnie zamortyzowało upadek biedaka.

Wkrótce wróciłem do szkoły. Ponuro mijałem ten zasrany pałac prosiaka. Zobaczyłem jak matka Zaareba ubrana w burkę wyciąga swojego syna z pozłacanej G klasy i sadza go na wózku. Spojrzała na mnie ze smutkiem w oczach. Odwróciłem wzrok. Zaareb podjechał do mnie powoli. W jego nozdrza wepchnięte były rurki z tlenem. Jeden z palców prawej ręki drżał nad dzwonkiem od roweru, przymocowanym do wózka. Od czasu wypadku, to był jego jedyny sposób na komunikację. Ciężko oddychał, każdy mięsień jego twarzy był napięty.

-Słuchaj stary... – zacząłem niezgrabnie. To było moje pierwsze spotkanie z nim, od kiedy to się stało.

Obrzucił mnie pustym spojrzeniem. Spuściłem wzrok. Już chciałem odejść bez słowa, kiedy usłyszałem jego dzwonek. Odwróciłem się i zobaczyłem jak wydając z siebie zdławione pomruki patrzy z nienawiścią w stronę bloku prosiaka. Zaczął nakurwiać w dzwonek jak pojebany.

-Hej, Zaareb – powiedziałem z poważną miną. – Dopierdolimy ich, obiecuję.

Nigdy w życiu, nie poczułem takiej chęci zemsty jak w tamtym momencie. Obróciłem się w stronę bloku i zobaczyłem jakiegoś menela rzygającego przez okno. Jeszcze ten skutasiały prosiak pożałuje, że kiedykolwiek wylazł ze zmutowanego łona swojej matki.

Plan działań zmaterializował się w mojej głowie. Poszedłem od razu do kantorka. Marosław zaczął coś tam pierdolić, że to jego wina i że mu bardzo przykro. Przerwałem mu i powiedziałem co chcę zrobić. Przez chwilę próbował mnie namówić, żebym odpuścił, ale w końcu zgodził mi się pomóc. Potem poszedłem do Szawła.

Klaun pisał coś na swoim laptopie w szkolnej bibliotece. Podniósł wzrok, kiedy usiadłem na przeciwko niego.

-O, to ty. Przykro mi z powodu Zygz... Zaareba.

-Potrzebuję ludzi i broni. Parę granatów, flashbangi, noktowizory. Do tego z trzech ogarniętych typów do pomocy. Wiem, że masz kontakty. – powiedziałem, przechodząc od razu do rzeczy.

-Hmm, no nie wiem, trochę nie moja branża...

-Szaweł, kurwa. Życie mojego pracownika właśnie zamieniło się w Need For Speeda w trybie slow-mo. Wiem, że możesz mi pomóc.

-Dobra, umówię cię jutro na spotkanie z ludźmi, którzy mogą się nadać. Nie wiem czy będziesz zadowolony, ale to wszystko co mam.

## **Rozdział 14**

24 godziny później czekałem na uliczce przy szkole. Poranną ciszę zakłócały tylko krzyki budzących się meneli i szczekanie mokotowskich kundli. Nagle zakłóciło ją coś jeszcze. Był to odgłos, który opisałbym jako startujący odrzutowiec napędzany silnikiem od malucha. Zalanym spirolem i fryturą. W sumie zbytnio się nie myliłem, bo źródłem tego piekielnego warkotu była zdezelowana miata, która wyłoniła się zza rogu. Z przodu sterczał przerośnięty silnik, wystający przez dziurę w masce, a z tyłu ulatniały się kłęby czarnego dymu. Machina wyglądała, jakby była odpowiedzialna za co najmniej połowę emisji gazów cieplarnianych w województwie. W końcu kierowca zaparkował, zastawiając całą uliczkę i zgasił silnik. Powrót słodkiej ciszy był miodem na moje uszy. Jednak przeciwieństwa doświadczyły moje oczy, które ujrzały trzy osoby (nie wiem kurwa jak oni się pomieścili w tym półtora-osobowym gównie), które wyłoniły się z wnętrza tego pierdzącego kurestwa. Ja pierdole, czy ten pstrokaty klaun, słysząc, że potrzebuję kontaktu na broń i pomocy w taktycznej misji, umówił mnie z tą grupą nerdowatych przyjebów zwących się Apsydą? Ponuro patrzyłem jak ta trójka zasranych redditorów bez życia zmierza w moją stronę. Zanim jednak zdążyłem powiedzieć im, że zaszło nieporozumienie i żeby spierdalali, zobaczyłem czwartą postać, która zeskoczyła ze skarpy od strony szkoły. Dawid KURWA JEGO JEBANA MAĆ Moniuszko. Mój nastrój i tak został już doszczętnie rozpierdolony, jednak widok tego ćpuńskiego napleta doprowadził mnie do szału.

-Różyk, spokojnie, porozmawiajmy – powiedział Dawid, widząc, że jestem na skraju furii.

-Nie mamy o czym rozmawiać – warknąłem z trudem powstrzymując moje wkurwienie.

-Słyszeliśmy, że potrzebujesz pomocy z gangiem blokersów. Chętnie ci pomożemy, nam też przeszkodzili parę razy w interesach.

-A w jaki sposób moglibyście mi niby pomóc? – zapytałem z drwiną w głosie. Z drugiej strony chciałem też przynajmniej wysłuchać, co te przyjeby mają do zaoferowania.

Krylson, ich wodzu, ruchem ręki zachęcił mnie do podejścia do tego ich pierdolonego traktora. Skinął na Patricia, a ten otworzył bagażnik. Kurwa, może jednak na coś się przydadzą. W środku leżało RPG z trzema rakietami, parę granatów i flashbangów, butelki do molotovów i jakieś inne bliżej nieokreślone narzędzia, których celem było sianie rozpierdolu. Czyli jednak nie byli takimi przyjebami jak myślałem.

-O kurwa, skąd wy to wszystko macie?

-Większość zajebana izraelskiej armii – odezwał się Viton. – Kilka przyrządów Patricio sam zbudował.

-No dobra, a co z gnatami? Z czegoś będziemy musieli napierdalać w tych meneli.

-Ogarniemy – powiedział Patricio. – Gorzej z noktowizorami. Będziemy potrzebować od was trochę hajsu na podzespoły, resztą zajmę się ja. Dodatkowo potrzebujemy funduszy na kevlary. A właśnie, nie zobaczyłeś jeszcze najlepszej części naszego arsenału.

Pokazał mi zdjęcie na laptopie. O kurwa, to serio może się udać.

Po spotkaniu pobiegłem do Marosława, poprosić o dofundowanie mojej operacji. Myślałem, że się zesra jak usłyszy potrzebną kwotę. Ale okazało się, że problemem dla niego nie było to, że przepierdolimy większość naszego budżetu. Problemem znowu był ten jebany urząd podatkowy.

-Nie rozumiem Pana. Kogo obchodzi, że kupimy trochę sprzętu na e-bazarku – próbowałem go przekonać rozpaczliwym głosem.

-Jeremiaszu, czego ty nie rozumiesz. Oni są wszędzie, słyszą każde twoje słowo. Wiesz ile moich znajomych mnichów siedzi teraz za kratami za przekręty podatkowe? Musimy wyprać nasze fundusze – oponował Marosław, któremu załączył się tryb naćpanego paranoika.

Zrezygnowany zadzwoniłem do Krylsona i powiedziałem jaki jest problem.

-Kurwa, stary, wiesz ile hajsu wypraliśmy już przez Apsydę? Robisz zbiórkę w necie na „badania naukowe biednych studentów” i wpłacasz z alt-kont w pizde hajsu. Potem wstawiasz jakieś zdjęcie paru probówek, że niby lekarstwo na raka znalazłeś i że dziękujesz bardzo za wpłaty i gotowe. Przynieś mi hajs, a my się wszystkim zajmiemy.

Przez kolejny tydzień pojeby z Apsydy przygotowywały sprzęt na akcje. Marosław też zgodził się na przygotowanie paru przydatnych gadżetów, w tym domowej roboty C4, która o mało mu tego kantorka nie wyjebała na orbitę. Tymczasem ja planowałem każdy szczegół akcji. Zapowiadało się grubo, ale wiedziałem, że damy radę. Cały czas myślałem o biednym Zaarebie, który musiał pisać klasówki za pomocą takiej tablicy z literkami, która służy do komunikacji z demonami. Prosiak musiał za to zapłacić, a ja miałem być komornikiem, który zapuka do jego drzwi i zapierdoli mu Ursusa.

## **Finał**

Był to lodowaty, styczniowy wieczór. Pod naszymi butami skrzypiał śnieg. Przemknęliśmy szybko ze szkolnego podwórka na teren pod blokiem. Byłem ja, Tkacz, Patricio i Viton. Ze szkolnego tarasu Marosław Biały obserwował nas przez termowizyjną lunetę karabinu snajperskiego. W sali powstało centrum operacyjne, w którym siedział Zaareb. Koordynował on nasze ruchy, komunikując się z nami na bieżąco. Na plecach czułem ciężar Mausera. A no właśnie. Okazało się, że jedyne karabiny, jakie Patricio dał radę ogarnąć to wykopane z ziemi cztery Mausery z czasów pierwszej wojny światowej. Kupił je od tego dzieciaka, co zapierdala z wykrywaczem po Kampinosie. Jednak to było nic, w porównaniu do tego co nazywał noktowizorem. Typ wziął taki uchwyt, co niby możesz zrobić z telefonu VR i przykleił do niego kamerkę noktowizyjną na duct tejpa i tryty. Potem napierdolił jakichś kabelków, baterii i innego gówna i nazwał to noktowizorem. W kurwę to było ciężkie i jeszcze ciągle jakiś kabelek odpadał i przestawało działać. No ale chuj, musi wystarczyć. Patricio przebrał się za jebanego krzaka, mówiąc, że to strój taktyczny. Viton oczywiście przyszedł w kurtce north fejsa i spodniach karharta i powiedział, że nie jest pizdą, żeby zakładać jakiś kamuflarz czy kevlara. Ja z Tkaczem wyglądalibyśmy jak prawdziwi komandosi, gdyby nie te gnaty z jebanego muzeum i noktowizory z 5 minute crafts.

Doszliśmy do pancernych drzwi prowadzących do wnętrza bloku. Skinąłem na Tkacza. Wyjął on ze swojej torby domowej roboty ładunek wybuchowy, zmontowany przez Marosława.

-Zaareb, możemy wchodzić? – szepnąłem do mikrofonu.

-Czysto, zaczynajcie – zaskrzypiał głos Zaareba w słuchawce.

Tkacz, zachowując dużą ostrożność, przykleił ładunek do drzwi. Cofnęliśmy się pod murek. Tkacz wyjął detonator i spojrzał na mnie pytająco.

-Wszyscy gotowi? – zapytałem naszą drużynę.

Wszyscy pokiwali głowami. Założyliśmy noktowizory. Wycelowałem Mauserem w drzwi. Patricio przygotował granat błyskowy. Viton z odpalonym szlugiem czekał na rozwój akcji. Skinąłem na Tkacza. JEB. O kurwa, ale pierdolnęło. Myślałem, że się budynek zawali. Drzwi stanęły otworem. Podbiegliśmy do budynku.

-Flashbang out – krzyknął Patricio i wrzucił granat przez otwór po drzwiach.

W środku błysnęło, usłyszeliśmy krzyk meneli. Wszedłem pierwszy. Szybko przeskanowałem hol. Menele kryjący się po kątach. Jeden dres zataczał się oślepiony na środku pomieszczenia. Pociągnąłem za spust. One down. Skinąłem dłonią. Cała drużyna powoli zaczęła przesuwać się w stronę klatki schodowej, celując Mauserami w każdy podejrzany kąt. Weszliśmy na schody. Nagle usłyszałem z góry darcie mordy. Po schodach zbiegł wściekły drech z nożem w ręce. Już chciałem strzelić, ale Patricio mnie uprzedził. Kolejny wróg zneutralizowany. Powoli przemierzaliśmy kolejne piętra, co jakiś czas komunikując Zaarebowi, co widzimy. Doszliśmy na piętro prosiaka. Ruszyliśmy korytarzem. Po kolei czyściliśmy pomieszczenia po bokach. Meneli ogłuszaliśmy, najemników prosiaka neutralizowaliśmy. Kiedy dotarliśmy pod drzwi gabinetu, każdy z nas był ujebany krwią. Viton zgasił szluga. Przełknąłem ślinę. To był ten moment. Złapałem za klamkę. Otwarte. Powoli wszedłem do pomieszczenia. Nie było tam nikogo. Nikogo, oprócz najebanego prosiaka, śpiącego na dywanie przy kominku. Podszedłem do niego i wycelowałem mu prosto w jego skurwiały ryj. Nie mogłem jednak pociągnąć za spust. Nie byłem w stanie strzelić do śpiącego człowieka. Przypomniałem sobie Zaareba. Poprawiłem chwyt. Już miałem strzelić, kiedy prosiak otworzył oczy. Zamarłem na pół sekundy. Pół sekundy za długo. Mutant nagłym ruchem przetoczył się na bok. Strzeliłem, ale trafiłem w ziemię. Znowu pociągnąłem za spust. Klik. Kurwa, pusty magazynek. Prosiak, widząc to, błyskawicznie wyjął gnata. Dwa strzały padły jednocześnie. Prosiak padł martwy. Z lufy mausera Tkacza ulatniał się dymek. Odetchnąłem z ulgą.

Wtedy usłyszałem jęk Vitona. Dostał pod żebro. Kurwa, mówiłem, żeby założył kevlara.

-Halo, baza, misja udana – krzyknąłem do mikrofonu. – Mamy rannego, idziemy do was.

-Przyjąłem.

Ruszyliśmy w stronę wyjścia. Ja pierwszy, za mną Tkacz pomagający Vitonowi. Patricio na tyłach. Na korytarzu zaczęło pojawiać się coraz więcej szarżujących dresów. Musieli się zlecieć z sąsiednich bloków. Oddawałem strzał za strzałem. Klik. Kurwa, znowu pusty. Przyjebałem najbliższemu dresowi kolbą. Drugi padł od strzału Tkacza. Przeładowałem i ruszyliśmy dalej. Powoli zaczęliśmy schodzić w dół. Drechy były wszędzie. Chyba przyjechały posiłki z Pragi. W końcu udało się nam zejść na parter. Coś dziwnego przykuło mój wzrok.

-Różyk, kurwa, czego stoisz – krzyknął Tkacz. – Spierdalamy, bo zaraz już stąd nie wyjdziemy.

-Ta krew... – mruknąłem pod nosem.

-Kurwa, wszędzie tu jest krew. Chodź, idziemy.

Ślady krwi ciągnęły się po schodach w dół i ginęły w ciemności. Coś było nie tak. Krew była zaschnięta, musiała tu być przed nami. Może jakiś menel się spierdolił? Nie, to musiało być coś innego. Nagle coś złapało mnie za ramię. Odwróciłem się gwałtownie.

-Różyk, co z tobą? – zapytał podejrzliwie Tkacz, zdejmując rękę z mojego ramienia.

-Nic. Idziemy.

Przeszliśmy przez hol i wyszliśmy na zewnątrz. Zimne, świeże powietrze było przyjemną odmianą dla smrodliwego zaduchu wnętrza bloku. Ruszyliśmy w stronę szkoły. Po drodze zajebaliśmy parę drechów, ale udało nam się dojść bezpiecznie do celu. Marosław otworzył nam drzwi. Weszliśmy po schodach do centrum operacji. Tkacz i Patricio położyli jęczącego Vitona na kilku złączonych ławkach. Podszedłem do Zaareba.

-Dzwoń do Krylsona – nakazałem z poważną miną.

Ding ding ding. Zaareb entuzjastycznie jebnął w swój dzwonek, uśmiechając się. Dawno nie widziałem, żeby się uśmiechał. Wykręcił numer do Krylsona.

-Halo, Krylson? Odpalaj machinę – powiedziałem do telefonu.

-Zrozumiano. Jebnie za 15 minut. – odezwał się głos Krylsona w słuchawce.

Na ekranie komputera pojawił się widok z kosmodromu Apsydy w kazachstanie. Gigantyczny pocisk balistyczny stał na platformie startowej. Pracownicy kończyli tankowanie białoruskiej frytury. Coś nie dawało mi spokoju. Ta krew...

-Zaraz wracam – rzuciłem i ruszyłem w stronę wyjścia.

-Różyk, pojebało cię? – usłyszałem za mną głos Tkacza.

-Spokojnie, zaraz będę.

Złapałem za mausera i wyszedłem ze szkoły. Bez problemu udało mi się dojść z powrotem do bloku. Wszedłem w głąb holu wejściowego. Dwóch drechów odwróciło się i widząc mnie, rzucili się w moją stronę. Jednego ustrzeliłem, drugiemu wyjebałem kolbą. Podszedłem na początek zakrwawionych schodów prowadzących w dół. Ostrożnie zagłębiłem się w piwniczną ciemność. Zapomniałem noktowizora, oświecałem sobie drogę plastikową latarką z Happy Meala. Na dole schodów był długi korytarz. Ściany pokrywała pleśń, z sufitu skraplała się wilgoć. Poczułem się nieswojo. Ruszyłem do przodu. Dochodzące zza moich pleców krzyki meneli powoli cichły. Otaczała mnie ciemność. Na końcu korytarza były błękitne drzwi. Jasny, radosny kolor mocno kontrastował z korytarzem rodem z horroru. Błękit drzwi wydawał się też dziwnie... znajomy. Pociągnąłem za klamkę. Zamknięte. Zapukałem. Cisza. Już miałem próbować wyważyć drzwi, kiedy usłyszałem kroki. Wycelowałem w punkt na wysokości głowy. Usłyszałem przekręcany klucz w zamku. Serce biło mi jak pojebane. Drzwi lekko się uchyliły. Pociągnąłem za spust. Przez szczelinę zobaczyłem upadające ciało. Ostrożnie pociągnąłem za klamkę. Oślepiło mnie jasne, białe światło. Na ziemi leżało ciało ubrane w biały strój laboratoryjny. Na głowę założona była maska przeciwgazowa. Biały strój pokrywała krew, wypływająca z rany postrzałowej na szyi. Rozejrzałem się zdezorientowany. Małe pomieszczenie było całe białe. Na suficie wisiały jarzeniówki, które raziły ostrym, białym światłem. Ich ciche buczenie było jedynym odgłosem przepełniającym ciszę. Pod ścianami stały półki uginające się pod ciężarem segregatorów i kartonów z papierami. Wziąłem do ręki jedną kartkę z wierzchu. Na środku nadrukowany był tytuł:

„The relationship between tennis player’s age and achievements”

Niżej, czerwonym tuszem ktoś napisał:

„No bibliography – against Academic Honesty”

Co tu się kurwa odpierdala? Spojrzałem na zegarek. Miałem 8 minut do uderzenia rakiety. Ruszyłem w stronę drzwi po drugiej stronie pomieszczenia. Zamknięte. Zobaczyłem obok czytnik kart. Podbiegłem do ciała i wyjąłem z jego kieszeni niebieską kartę. Na karcie nadrukowane było dobrze znane mi logo IB. Obok widniało inne logo. Na tle skrzyżowanych karabinów napisane było „IB Corps”. Nie miałem czasu się nad tym zastanawiać. Otworzyłem kolejne drzwi. Widok, który ukazał mi się po ich otwarciu, na zawsze pozostał w mojej pamięci i stał się przyczyną wielu nieprzespanych nocy.

Za drzwiami znajdowało się gigantyczne pomieszczenie. Było w kształcie cylindra, ciągnącego się w dół z 15 metrów. Przez drzwi wszedłem na prowadzące w dół stalowe schody przymocowane do ściany. Na dole stały dwie postaci w białych fartuchach, pochylone nad stołem operacyjnym. Obok stał mężczyzna w garniturze i ciemnych okularach. Do stołu przypięty był jakiś dzieciak, na oko lekko młodszy ode mnie. Jego ciało było pokryte krwią, a twarz zmasakrowana. Pod ścianą stało kolejne parę dzieciaków, wszyscy przykuci łańcuchami. Na mój widok gość w garniturze sięgnął po broń. Byłem szybszy. Padł martwy. Oddałem kolejny strzał w stronę jednego z gości w fartuchach. Dostał w nogę. Drugi szybko wspinał się po schodach. Oddałem dwa strzały, oba nie trafiły. Klik. Przygotowałem się na walkę wręcz. Doktorek rzucił się na mnie i oboje wpadliśmy do małego pomieszczenia, z którego przyszedłem. Przygniótł mnie do ziemi i zajebał mi raz w mordę. Z trudem wyzwoliłem lewą rękę i sięgnąłem w bok. Wyczułem palcami długopis muji, który wypadł z jednego z kartonów. Wziąłem go w garść i z całej siły wbiłem w szyję przeciwnika. Obryzgał mnie krwią, wydał ostatni jęk i padł. Wyczołgałem się spod jego ciała i powlokłem się z powrotem do dużej sali. Doktor, który dostał w nogę, czołgał się w stronę stojącego pod ścianą biurka. Zbiegłem na dół i chwyciłem za leżące na biurku jedno z wielu narzędzi tortur. Był to wielki, zakrwawiony młot. Złapałem czołgającego się mężczyznę za ramię i odwróciłem na plecy.

-DLA KOGO PRACUJESZ KURWO? – wydarłem się, grożąc gotowym do uderzenia młotem.

-I... I don’t speak Russian – wyjąkał.

-Who you work for you mathafacka? – warknąłem tak, jak słyszałem na amerykańskich filmach.

Uśmiechnął się lekko, ale nic nie powiedział. Wtedy zobaczyłem, że jedną rękę trzyma na przycisku z napisem „Emergency”. Kurwa. Zmiażdżyłem jego głowę młotem. Spojrzałem na zegarek. 4 minuty. Spojrzałem na przestraszone twarze stojących pod ścianą więźniów. Wyciągnąłem telefon.

-Halo, Zaareb? – wydarłem się do słuchawki. – Mamy cywilów w budynku, powiedz Krylsonowi, że rakieta ma dokonać samozniszczenia.

-Ding ding ding ding – usłyszałem w słuchawce.

-Zaareb, kurwa, przestań pierdolić, tu chodzi o życie niewinnych ludzi.

-Halo, Różyk? – głos Tkacza odezwał się w słuchawce. – Te zjeby nie dodały do swojej rakiety opcji samozniszczenia. Za 4 minuty jebnie i chuj.

-Pr... proszę, zabierz nas stąd – szepnął słabym głosem jeden z chłopaków przykutych do ściany.

Kurwa, kurwa, kurwa. Wziąłem klucz leżący na biurku i zacząłem rozkuwać zdezorientowanych więźniów. Podszedłem do stołu operacyjnego. Chłopak już nie żył. Kazałem reszcie iść za mną. Ledwo się poruszali, widać, że byli przemęczeni. Kurwa, to się nie uda. Mimo to prowadziłem ich dalej do przodu. Powoli weszliśmy po stalowych schodach. Po dłuższej chwili dzieciaki wlekły się piwnicznym korytarzem. Szły coraz wolniej, co jakiś czas upadały. Spojrzałem na zegarek. 2 minuty. Ponagliłem je. Nie wiele to dało. W końcu dotarliśmy do schodów, prowadzących na zewnątrz. Stopień po stopniu bachory zbliżały się ku powierzchni. Doszliśmy do holu. Już tylko kawałek. Nagle usłyszałem z zewnątrz odgłos helikoptera. Towarzyszyła mu jakaś muzyka. Jak się nazywała ta piosenka, Fortunate Son? Zadzwonił telefon.

-Różyk, IB Corps przyleciało, spierdalaj stamtąd. Zestrzelili naszą rakietę.

Na zewnątrz rozległy się głosy. Wyjrzałem przez otwór po wysadzonych drzwiach. Z helikoptera unoszącego się parę metrów nad ziemią, spuszczali się na linach uzbrojeni komandosi. Krzyczeli coś między sobą po angielsku. Jeden z nich zobaczył mnie i wskazał dłonią w moją stronę. Ci, którzy byli już na ziemi, zaczęli biec w stronę bloku. Nagle jeden z nich padł. Spojrzałem w stronę, z której trafiła go kula. Marosław ze snajperką oddawał strzał za strzałem ze szkolnego tarasu.

-GIŃCIE WY BABILOŃSKIE KURWYYYYYY – darł się jak pojebany.

W jego stronę posypał się grad kul z karabinów. Cofnąłem się w głąb holu i wycelowałem mausera w stronę drzwi. Piszczało mi uszach, ból rozsadzał mi głowę. Powoli czułem, że tracę przytomność. Jak przez mgłę zobaczyłem, że do środka wbiega jeden z komandosów. Pociągnąłem za spust. Padł na ziemię. Jego błękitny hełm potoczył się w moją stronę. Zobaczyłem nadrukowane na nim logo IB, pokryte grubą warstwą krwi. Do środka wleciały granaty dymne. Z telefonu dobiegał głos Tkacza.

-Kurwa, znaleźli nas. Ratuj się Różyk.

W tle było słychać wściekłe dzwonienie dzwonka Zaareba i serie z karabinów. Poczułem się bardzo senny. Upadłem na ziemię. Kątem ocza zobaczyłem lasery przenikające przez grubą zasłonę dymu. Za mną krzyczały dzieciaki. Z dymu wyłoniła się łysa głowa z cygarem wetkniętym w uśmiechnięte usta. Mgła spowijająca moje oczy, zamieniła się w ciemność.