Ród de Volaile

**Ród de Volaile** - Jest jednym z dwóch rodów, które przybyły z królestwa Olaine do Zatoki Piratów. Wydarzenia miały miejsce w 179r. gdy ogłoszono po dziesięciu latach nawoływania Cesarstwa Basilejskiego, pierwszą Sanqtistę w celu osłabienia znaczenia Wielkiego Korhu.

### Historia Rodu

Pierwsze siły Sanqtistares dotarły na wybrzeża Orbis już na początku 180r. a wśród nich był niejaki diuk Eugene de Volaile, dowodzący całym prawym skrzydłem armii. Oprócz żołnierzy siły składały się w połowie z ciur obozowych i rzemieślników mających zapewniać zaopatrzenie w trakcie wypraw w tak dalekie strony.

Ku zdziwieniu Diuka, chętnie do wojsk przyłączyli się liczni Werneńscy tubylcy, ciepło przyjmując przybyszów. Podczas długotrwałej przeprawy przez góry siły zwiększyły się o ponad połowę by w 181r. dotrzeć nad Ocean Wewnętrzny, pokierowani bardziej jak celem wyprawy wymierzonym w Korfopol, naborem nowych rekrutów. Armia u wybrzeży oceanu odbiła w stronę dawnej stolicy Cesarstwa, teraz licząc ponad 30 tys. uczestników wyprawy. Zachęceni obietnicami osiedlenia się i nadań ziemskich, pomniejsi rycerze szybko zaczęli prowadzić działania wojenne na własną rękę, co doprowadziło do dezorganizacji armii, gdy ta dopiero co wkroczyła na wrogi teren. Podczas bitwy pod Akeceum znacznie liczniejsze wojska pierwszej Korhijskiej armii północy rozgromiły Sanqtistares, lecz Eugene do Volaile się nie ugiął pod naporem wroga, szybko mobilizując siły pod własnym dowództwem (Król Baldryk dowodzący wyprawą zginął w trakcie bitwy).

W celu odnowienia sił armia odbiła na północ mając za sobą pościg armii Korhu i sprowadzając ją niemal pod Basilopolis. W przeddzień bitwy, giermek Diuka stchórzył i samowolnie wyruszył do miasta by poprosić o azyl dla armii, dziesięciokrotnie mniej licznej od sił wroga. Cesarz Basileus I odmówił schronienia w twierdzy w obawie poważnego zagrożenia ze strony Korhu, zwłaszcza, że mury miejskie dopiero co były stawiane. Widząc zachowania podkomendnych, Eugene do Volaile kazał swego giermka zakuć w dyby, wystawić w stronę obozu wroga i powiedział, że zrobi to samo ze wszystkimi, którzy zaniechają udziału w świętej wojnie. Przerażeni widmem zhańbienia żołnierze niemrawo zaczęli zbierać się do bitwy.

Stojąc na czele zaledwie pięciotysięcznej armii, Diuk w pierwszej kolei kazał odprawić wielkie nabożeństwo by podnieść morale, zaś przed południem, nim siły wroga zaczęły się zbierać, kazał wznieść fortyfikacje wykorzystując również budynki miejscowej ludności. Na prędce korzystając z kamieni odkładanych na skrajach pól i ziemii usypano stromy wał łączący mury pobliskiego Basilopola i ufortyfikowanego obozu w wiosce Mykses. Na tyłach armii rozciągał się stromy klif zatoki piratów, zaś dostęp do wojsk Sanqistares był możliwy jedynie przez wąski przesmyk między wałem a morzem.

W obliczu zbliżającego się wroga Diuk kazał wojskom wyposażonym w większości we włócznie i kusze, ukryć się za wałem, a wszystkim kobietom zapleść włosy tak, by przypominały brody. Tak "przystrojone" markietanki i ciury obozowe uzbrojono w pancerze i ustawiono w przesmyku, by wróg był przekonany, że obrońcy skupili się jedynie w najsłabiej bronionym miejscu.

Korhijscy żołnierze niemal w całości rzucili się masą na wał licząc na łatwe zwycięstwo, lecz zostali odparci przez ostrzał z potężnych kusz Olainskich piechurów i las włóczni wystający zza wału. Konie, które pozostawiono w obozie wypuszczono w ostatnim momencie tak, by staranowały w popłochu korhijskich najeźdźców wykonujących odwrót. Siły Sanqistares ruszyły w pościg, łapiąc w kleszcze armię Korhu, gdyż w ostatnim momencie szala zwycięstwa chwilowo zaczęła się przechylać na korzyść armii Diuka, do walki dołączyły się ochotnicze milicje broniące Basilopolis.

Po wygranej bitwie, Cesarz zadowolony z przybycia posiłków z odległych stron i tymczasowe powstrzymanie zagrożenia, nadał Diukowi ziemie na północnych rubieżach, przy granicy z Esterią gdzie mieli osiedlić się jego żołnierze wraz z rodzinami. Dumni ze zwycięstwa nad dziesięciokrotnie przeważającym wrogiem, Olainczycy zbudowali w wyznaczonym miejscu zamek, a herbem księstwa stał się Wieprz, jako, że w miejscu liczniej niż w ojczyźnie występowały dzikie świnie.

Dopiero wydarzenia z roku 214 sprawiły, że siła Rodu została poważnie osłabiona. Rozległe ziemie lezące między złotymi wzgórzami a rzeką Metakion zostały zajęte przez wojowniczego księcia Visigurda, który po narzuceniu władzy synowi Eugene de Volaile zwanemu Wieprzem, stworzył Ksiestwo Visimaru.

Ostatecznie Wieprz zdegradowany do rangi hrabiego w połowie 220 r. wzniecił rebelię mając za sobą wszystkich lenników Visigurda. Mimo wielkich sił rebeliantów nie udało się zdominować dzielnicy senioralnej a wojna po miesiącu utknęła w martwym punkcie. Zawarto tymczasowy rozejm.

### Ziemie Rodu

Ród de Volaile kontroluje obecnie ziemie na północ od Kruczego Traktu zwane Żelazną Puszczą. Istotnym elementem gospodarki jest hodowla drobiu i świń oraz wydobycie rudy żelaza. Ród pod sobą ma około 10 tys. poddanych pracujących głównie na roli i w manufakturach produkujących broń. Kraina słynie z najlepszych kuszników w przyległościach Zatoki Piratów. Istotny dla finansów jest ożywiony handel z hrabstwem Sevetal a mianowicie wymiana żywności za złoto.