Mr. Widemouth

Çocukluğum boyunca ailem geniş bir nehirdeki bir damla su gibiydi, asla uzun süre bir yerde kalmadı. Ben sekiz yaşımdayken Rhode Island'a yerleştik ve Colorado Springs'te üniversiteye gidene kadar orada kaldık. Anılarımın çoğu Rhode Island'a dayanıyor, ancak beynimin tavan arasında, ben çok daha gençken yaşadığımız çeşitli evlere ait parçalar var.

Bu hatıraların çoğu belirsiz ve anlamsız - Kuzey Carolina'daki bir evin arka bahçesinde başka bir çocuğun peşinden koşmak, Pennsylvania'da kiraladığımız dairenin arkasındaki derede yüzmek için bir sal inşa etmeye çalışmak, vb. Ama sanki dün yapılmış gibi cam kadar net kalan bir dizi anı var. Sıklıkla bu anıların o baharda yaşadığım uzun hastalıktan kaynaklanan berrak rüyalar olup olmadığını merak ediyorum, ama kalbimde bunların gerçek olduğunu biliyorum.

643 nüfuslu New Vineyard, Maine metropolünün hemen dışında bir evde yaşıyorduk. Özellikle üç kişilik bir aile için büyük bir yapıydı. Orada kaldığımız beş ay boyunca görmediğim bir dizi oda vardı. Bazı yönlerden bu bir yer israfıydı, ama o sırada piyasadaki tek evdi, en azından babamın iş yerine bir saat içinde gidip geliyordu.

Beşinci doğum günümün ertesi günü (yalnızca ailemin katıldığı) ateşim yükseldi. Doktor, mononükleoz olduğumu söyledi, bu da en az üç hafta daha sert oyun ve daha fazla ateş anlamına gelmedi. Yatağa bağımlı olmak için korkunç bir zamanlamaydı - Pennsylvania'ya taşınmak için eşyalarımızı paketleme sürecindeydik ve eşyalarımın çoğu, odamı çorak bırakarak kutularda paketlenmişti. Annem bana günde birkaç kez zencefilli gazoz ve kitaplar getirdi ve bunlar, önümüzdeki birkaç hafta boyunca eğlencenin birincil işlevi olarak hizmet etti. Can sıkıntısı her zaman köşeyi dönüp çirkin kafasını kaldırıp sefaletimi artırmayı beklerdi.

Bay Widemouth ile nasıl tanıştığımı tam olarak hatırlamıyorum. Sanırım mono teşhisi konulduktan yaklaşık bir hafta sonraydı. Küçük yaratıkla ilgili ilk anım, ona bir adı olup olmadığını sormaktı. Ağzı büyük olduğu için ona Bay Widemouth dememi söyledi. Aslında, vücuduna kıyasla her şey büyüktü - başı, gözleri, çarpık kulakları - ama ağzı açık ara en büyüğüydü.

"Bir çeşit Furby'ye benziyorsun," dedim kitaplarımdan birini karıştırırken.

Bay Widemouth durdu ve bana şaşkınlıkla baktı. Furby? Furby nedir? " O sordu.

Omuz silktim. Biliyorsun… oyuncağı. Koca kulaklı küçük robot. Onları neredeyse gerçek bir evcil hayvan gibi besleyebilir ve besleyebilirsiniz. "

Ah. Bay Widemouth faaliyetine devam etti. Bunlardan birine ihtiyacın yok. Gerçek bir arkadaşa sahip olmakla aynı şey değiller. "

Annem beni kontrol etmek için her uğradığında Bay Widemouth'un ortadan kaybolduğunu hatırlıyorum. "Yatağının altına uzandım," diye açıkladı daha sonra. "Ailenin beni görmesini istemiyorum çünkü korkarım artık oynamamıza izin vermeyecekler."

O ilk birkaç gün pek bir şey yapmadık. Bay Widemouth az önce kitaplarıma baktı, içerdikleri hikayeler ve resimlerden büyülenmişti. Onunla tanıştıktan sonraki üçüncü veya dördüncü sabah yüzünde kocaman bir gülümsemeyle beni karşıladı. "Oynayabileceğimiz yeni bir oyunum var" dedi. “Annen seni kontrol etmek için gelene kadar beklemeliyiz çünkü oynadığımızı göremiyor. Bu gizli bir oyun. "

Annem her zamanki saatte daha fazla kitap ve soda getirdikten sonra, Bay Widemouth yatağın altından çıktı ve elimi çekiştirdi. "Bu koridorun sonundaki odaya gitmeliyiz," dedi. İlk başta, ailem izinleri olmadan yatağımı terk etmemi yasakladığı için itiraz ettim ama Bay Widemouth, ben teslim olana kadar ısrar etti.

Söz konusu odada hiçbir mobilya veya duvar kağıdı yoktu. Tek ayırt edici özelliği, kapının karşısındaki bir pencereydi. Bay Widemouth odanın karşısına fırladı ve pencereyi sertçe iterek açarak açtı. Daha sonra aşağıdaki yere bakmam için beni çağırdı.

Evin ikinci katındaydık, ancak bir tepedeydi ve bu açıdan düşüş, eğim nedeniyle iki kattan daha uzaktı. Bay Widemouth, "Burada taklit oynamayı seviyorum," dedi. “Bu pencerenin altında büyük, yumuşak bir trambolin varmış gibi yapıp atlıyorum. Yeterince sert davranırsan tüy gibi geri sıçrarsın. Denemeni istiyorum. "

Ateşi olan beş yaşında bir çocuktum, bu yüzden aşağıya bakıp olasılığı değerlendirirken düşüncelerimde sadece bir şüphe işareti belirdi. "Bu uzun bir düşüş" dedim.

Ama bu da eğlencenin bir parçası. Kısa bir damla olsaydı eğlenceli olmazdı. Öyle olsaydı, gerçek bir trambolinde zıplayabilirsin. "

Bu fikirle oynadım, kendimi sadece insan gözünün görmediği bir şeyin üzerinde pencereye geri sekmek için havaya düştüğünü hayal ettim. Ama içimdeki realist galip geldi. Belki başka bir zaman, dedim. Yeterince hayal gücüm olup olmadığını bilmiyorum. Yaralanabilirim. "

Bay Widemouth'un yüzü bir hırıltıya dönüştü, ama sadece bir an için. Öfke hayal kırıklığına yol açtı. Sen öyle diyorsan, dedi. Günün geri kalanını yatağımın altında bir fare kadar sessizce geçirdi.

Ertesi sabah Bay Widemouth küçük bir kutuyla geldi. Sana nasıl hokkabazlık yapılacağını öğretmek istiyorum, dedi. "Sana ders vermeye başlamadan önce pratik yapmak için kullanabileceğin bazı şeyler."

Kutuya baktım. Bıçaklarla doluydu. "Ailem beni öldürecek!" Bağırdım, Bay Widemouth'un odama bıçak getirmesinden dehşete kapıldım - ailemin asla dokunmama izin vermeyeceği nesneler. "Bir yıl boyunca şaplak atılıp cezalandırılacağım!"

Bay Widemouth kaşlarını çattı. Bunlarla hokkabazlık yapmak eğlenceli. Denemeni istiyorum. "

Kutuyu ittim. Yapamam. Başım belaya girecek. Bıçakları havaya fırlatmak güvenli değil. "

Bay Widemouth'un kaşları çatık kaşlarını çattı. Bıçak kutusunu aldı ve yatağımın altına kayarak günün geri kalanında orada kaldı. Ne kadar sıklıkla altımda olduğunu merak etmeye başladım.

Bundan sonra uyumakta zorlanmaya başladım. Bay Widemouth beni geceleri, karanlıkta göremediğim büyük bir trambolin olan pencerenin altına koyduğunu söyleyerek sık sık uyandırırdı. Her zaman reddettim ve uyumaya çalıştım ama Bay Widemouth ısrar etti. Bazen sabahın erken saatlerine kadar yanımda kaldı ve beni atlamaya teşvik etti.

Artık oynamak o kadar eğlenceli değildi.

Annem bir sabah bana geldi ve bana dışarıda dolaşmak için izin aldığımı söyledi. Özellikle uzun süre odamda kaldıktan sonra temiz havanın bana iyi geleceğini düşündü. Exstatic, spor ayakkabılarımı giydim ve yüzümdeki güneş hissini özleyerek arka verandaya çıktım.

Bay Widemouth beni bekliyordu. "Görmeni istediğim bir şey var," dedi. Ona tuhaf bir bakış atmış olmalıyım, çünkü daha sonra "Güvenli, söz veriyorum" dedi.

Onu evin arkasındaki ormanın içinden geçen bir geyik yolunun başlangıcına kadar takip ettim. "Bu önemli bir yol," diye açıkladı. Senin yaşın hakkında pek çok arkadaşım oldu. Hazır olduklarında onları bu yoldan özel bir yere götürdüm. Henüz hazır değilsin ama bir gün seni oraya götürmeyi umuyorum. "

O patikanın ötesinde nasıl bir yer olduğunu merak ederek eve döndüm.

Bay Widemouth ile tanışmamdan iki hafta sonra, eşyalarımızın son yükü bir kamyona konmuştu. O kamyonun taksisinde, Pennsylvania'ya uzun yolculuk için babamın yanında oturacaktım. Bay Widemouth'a gideceğimi söylemeyi düşündüm, ama beş yaşındayken bile, onun aksini söylemesine rağmen yaratığın niyetinin belki de benim yararıma olmadığından şüphelenmeye başlamıştım. Bu nedenle ayrılışımı gizli tutmaya karar verdim.

Sabah saat 4'te babam ve ben kamyondaydık O, sonsuz bir kahve ve altı paket enerji içeceği yardımıyla yarın öğle vakti Pennyslvania'ya gitmeyi umuyordu. İki gününü kıpırdamadan oturarak geçirmekten çok maraton koşmak üzere olan bir adama benziyordu.

Senin için yeterince erken mi? O sordu.

Başımı salladım ve güneş doğmadan önce biraz uyumayı umarak başımı pencereye yasladım. Babamın elini omzumda hissettim. Bu son hamle evlat, söz veriyorum. Senin kadar hasta olduğun kadar zor olduğunu biliyorum. Baban terfi ettikten sonra yerleşebiliriz ve sen de arkadaş edinebilirsin. "

Garaj yolundan çıkarken gözlerimi açtım. Bay Widemouth'un silouhette'ini yatak odamın penceresinden gördüm. Kamyon ana yola dönmek üzereyken hareketsiz kaldı. Elinde biftek bıçağıyla acınası bir el salladı. Ben geri el sallamadım.

Yıllar sonra New Vineyard'a döndüm. Ailem ayrıldıktan birkaç yıl sonra ev yanarken, evimizin üzerinde durduğu arazi temel dışında boştu. Meraktan Bay Widemouth'un bana gösterdiği geyik izini takip ettim. Bir parçam onun bir ağacın arkasından atlamasını ve yaşayan bejeesus'u benden korkutmasını beklemişti, ama Bay Widemouth'un artık var olmayan eve bir şekilde bağlı olarak gittiğini hissettim.

İz, New Vineyard Memorial Mezarlığı'nda sona erdi.

Mezar taşlarının çoğunun çocuklara ait olduğunu fark ettim.