Bezduszna Niedźwiedzica

**Bezduszna Niedźwiedzica** ( ang. SoullessBear / SoullessShe-bear ) - dawniej wojowniczka Plemienia Zaśnieżonej Plaży. Jej biologiczni rodzice to Łososiowa Odwaga i Kwitnąca Azalia, lecz nie jest już ich "córką". Zmarła poprzez tortury, za miłość do Wróblej Śmierci. Nazywana także Niedźwiadka, przez swoją ukochaną.

## Charakter

Kotka zawsze była energiczna i kochająca inne koty, rozmawiać. To wydarzenia w jej życiu sprawiły, że jej prawdziwy charakter został zasłonięty smętną, skrytą, strachliwą koteczką. Będąc wojowniczką, wiele kotów zaczeło ją doceniać, mogła zemścić się na uczniach dawniej ją gnębiących i miała spokój. Może i tego nie pokazuje, ale kocha swojego wkurzającego brata. Oddała życie za swoją partnerkę i gotowa jest zrobić to jeszcze milion razy, zrobiłaby to samo dla jej przybranych kociąt i brata. Uwielbia żartować i się bawić. Ma naturalny dar do walki i polowania, a także potrafi widzieć duchy, dowodzi to fakt, że spotykała się ze zmarłą siostrą o której nawet nie wiedziała. Nikt nie zauważył jej umiejętności, więc nie została za to doceniona ani nawet nikt nie pomyślał o tym, że powinna zostać Gwiezdną.

## Historia

Kotka narodziła się wraz ze swoimi siostrami, Nieszczęściem i Rozczarowaniem. Urodziła się jako pierwsza - więc to jej przypadło zostanie wojowniczką. Na początku kiedy dowiedziała się tego była szczęśliwa i podekscytowana, jej "wspaniałym" życiem. Niestety jej siostry potępiały ją za to. Dostała imię Pomyłka księżyc po porodzie, kiedy tylko większy od niej kociak ugryzł ją w ogon, a ona uciekła by się schować obok drzewa. Rozpłakała się. I to wtedy uznano jej bycie wojowniczką za zwykłą pomyłkę. Ich rodzice nie specjalnie kochali swoje dzieci, oboje chcieli mieć syna. I Nieszczęście nazywa się właśnie tak, ponieważ była ostatnia i wszyscy byli pewni, że będzie kocurkiem - była jednak zwykłym nieszczęściem. Nieszczęście i Rozczarowanie niezbyt były przejęte swoimi imionami, woleli wytykać Pomyłce jej imię.

Pomyłka była tym cichym kociakiem, jeśli ktoś wypowiedział jej imię to albo pytano się o kogo chodzi albo ktoś mówił "To ta kotka co niesłusznie będzie wojowniczką! Bo powinna być kocurem". Kotka stawała się z dnia na dzień coraz bardziej skryta, w pewnym momencie wolała już umrzeć przy porodzie niż urodzić się pierwsza.

Została następcą wojownika, nie czuła się z tym tak źle jak myślała. Zwłaszcza, że władca wymienił jej imię - zamiast Pomyłkowy Ogon, nazywała się Bezduszny Ogon. Wspomniał z złością do jej rodziców, że przyszła wojowniczka - nawet jeśli kotka, musi mieć godne imię. Bezduszna pamięta do teraz ich zawstydzone miny. Nie traktowali jej dobrze, ignorowali i narzekali na nią, że nie jest kocurem. Zasłużyli na to.

Pewnego dnia podeszła do niej uczennica - Skryta Łapa, poprosiła ją by przyniosła mech wojownikom. Następczyni od razu się zgodziła i pobiegła wykonać zadanie, kiedy właśnie wnosiła mech i wojownicy dziwne na nią spojrzeli, kotka odwróciła się. Skryta Łapa i inni uczniowie śmiali się z niej. Szybko zostawiła mech i wybiegła z obozu. Była następczynią krótko i nie miała pojęcia, że przynoszenie mchu to obowiązek tylko uczniów, i zrobiła z siebie mysi móżdżek. Tam zauważyła całkowicie białą kotke, kiedy do niej podchodziła poczuła na siebie kawałki śniegu. Ta uśmiechneła się i porozmawiała z nią. Przez jakiś czas Śnieżyna odwiedzała ją i pomagała jej poczuć się lepiej. Kiedy przestała ją widzieć, stan Bezdusznego Ogona znaczenie się pogorszył. Bo w tamtym momencie nie miała ochoty już żyć. Spędziła dwa księżyce w legowisku ziół, była zmuszana do jedzenia. Kiedy przyszedł czas na test wojownika, jej ojciec nawet nie pomyślał, że kotka jest niezdolna psychicznie robić cokolwiek. Bezduszna była jednak dobra i w polowaniu i walce, przychodziło jej to dość naturalnie. Przeszła go bezbłędnie i nawet władca ją pochwalił, ale jej to nie obchodziło. Położyła się spać, najdalej od wszystkich. Następnego dnia jej rodzice przyszli jej pogratulować. Poczuła się lepiej, gdy w końcu była traktowana dobrze i kiedy następnego dnia uczeń z jej legowiska przyszedł się z niej śmiać, że kotka jest wojowniczką, ta ugryzła go z całej siły w łape i podrapała po pysku. Uczeń uciekł, a inny wojownik podszedł do niej i powiedział:

— Dokładnie tak należy traktować niewdzięcznych uczniów, nawet jako kotka możesz być wojowniczką. Przechodząc test wojownika udowodniłaś to. Zasługujesz na to legowisko i miejsce tutaj, z nami. Honorowymi wojownikami.

— D-dziękuje, Srebrny Wilku!

Kocur skinął głową i wyszli razem na polowanie. Stała się dużo bardziej gadatliwa i zaczeła lubić się popisywać. Koty nadal jej nie lubiły, ale już częściej zauważała, co oznaczało, że może oprócz Srebrnego Wilka - którego traktowała jak fajnego dziadka, znajdzie prawdziwego przyjaciela. Była w tamtym momencie jedyną wojowniczką, co skutkowała, że otoczona była samymi kocurami. Iglany Wschód, coraz częściej z nią rozmawiał. Bezduszna była pewna, że zostaną przyjaciółmi - może nawet najlepszymi. Wszystko się zepsuło, gdy kiedy o zachodzie słońca spotkali się na klifie, za propozycją Iglanego Wschodu.

— To zabawne, że spotykamy się o zachodzie, kiedy twoje imię to wschód! — zamruczała rozbawiona i spojrzała na jego lekko zdenerwowaną mine. — Co się stało, Iglany Wschodzie?

— No cóż... Chciałem ci powiedzieć, że cię lubie...

— Ale, ja też cię lubie. Myślałam... Że skoro ciągle gadamy, to jesteśmy już przyjnajmniej kolegami, nie? — pacneła go delikatnie łapą w ucho i uśmiechneła się. Kocur zarumienił się i spojrzał na swoje łapy, kotka przekrzywiła pysk w niesmaku, jakby zdawała sobie w pełni sprawe co chce jej wyznać, dlatego usiłowała go od tego odciągnąć.

— Bezduszna Niedźwiedzico... Kocham cię..! Czy zgodzisz się zsotać moją par—

— Nie — przerwała mu i odpowiedziała szybko i zwięźle. Wstała i odbiegła, chociaż zatrzymała się na chwile. — Nie odważysz się powiedzieć o swojej miłość do mnie rodzicom, nawet nie próbuj! Zakochaj się w jakiejś łowczyni, ale nie wyznawaj jej miłości tylko od razu rozkarz swoim rodzicom ślub, możesz wtedy ją sobie bić i jej rozkazwać ile chcesz. Ja się na to nie nadaje, a omnie zapomnij, jeśli byśmy nadal się przyjaźnili, pewnie byś myślał, że może jednak cię kocham. Nigdy cię nie pokocham. Jeśli zapytasz czemu. Ja nie potrafię kochać, ani być kochaną. Mogliśmy być przyjaciółmi, TY to zepsułeś! — zawarczała ostatnie słowa i pobiegła szybciej do obozu.

— Naprawdę jesteś bezduszna... — wyszeptał, ale ona już tego nie słyszała. Obudziła się następnego świtu i kiedy wyszła z legowiska zauważyła swojego ojca, podszedł do niej i uśmiechnął się delikatnie.

— Wiesz, że szukamy ci partnera. Wiesz jakie to ważne. Dlatego nie mów swojej matce, że odrzuciłem twój ślub z jakimś nędznym łowcą, dobra?

— Dzięki, tato — wymruczała i spojrzała na niego, lekko się uśmiechając. — Obiecuje, że wybiore sobie jakiegoś wojownika. Tylko chciałabym naprawdę go kochać — "I mieć dzieci, i je kochać w przeciwieństwie do ciebie" - dodała w myślach. — Idę na polowanie ze Srebrnym Wilkiem.

— A on?

— Kto?

— Srebrny Wilk, widze, że się lubicie.

— Fuuuu! Jak możesz, ja mam 20 księżycy a on ponad 100!! Za niedługo dołączy przecież do rady!

— Naprawdę? Skąd wiesz?

— A! Zapomnij, że ci o tym powiedziałam! Zapomnij i tyle! — odbiegła szybko od swojego ojca. Jej kolejne księżyce mijały tak samo. Jakaś propozycja ślubu - odrzucona. Nie znalazł się żaden wojownik który by ją chciał. Wchodząc do legowiska wojowników potkneła się o niższą o nią kotke.

— Przepraszam..! Wybierałam sobie legowisko, nie wiedziałam które mogę mieć... Naprawdę nie chciałam..! — zaczeła przepraszać i szybko odsuneła się do kąta, jakby gotowa otrzymać kare. Bezduszna wstała i poprostu usiadła.

— Jesteś wojowniczką?

— No tak... Pewnie mnie nawet nie kojarzysz. Nikt nie wie, że istnieję. Umarł mi brat, więc dano mi szanse by być wojowniczką... Wiem, jestem beznadziejna w tym, a nawet ty mnie nie znasz... — jej oczy się zaszkliły i zamkneła je mocno próbując powstrzymać łzy. Bezduszna zbliżyła się do niej, tak, że ich futra się o siebie ocierały.

— To, że ja cie nie znam nic nie znaczy. Ja nie jestem, jakoś znacząca w klanie. No i przecież się poznamy — uśmiechneła się i zbliżyła do niej.

— Jestem Wróbla Śmierć i nazywam się tak tylko dlatego... Że moją pierwszą zwierzyną był wróbel... I nie potrafie polować na za wiele zwierzątek. Mam już 19 księżycy i dopiero teraz jestem wojowniczką, to chyba czemuś dowodzi?

— Masz racje, to jest dowód na to, że twój ojciec był badziewnym mentorem! — zaśmiała się, a Wróbla uśmiechneła się na jej słowa.

— Poćwiczymy jutro razem o wschodzie?

— Tak! A teraz choć przeniesiemy twoje legowisko obok mojego.

— Wiesz gdzie jest moje legowisko!

— Ja przecież wiem wszystko — uśmiechneła się. Cały ten dzień spędziły razem. Następny księżyc też. Bezduszna obudziła się gdy czyjeś futro zaczeło łaskotać jej nos. Zauważyła, że Wróbla Śmierć leży zwinięta w kulkę obok niej, a ogon jej przyjaciółki leżał na pysku Bezdusznej.

— Niedźwiadko... Nie jesteś zła, że z tobą leże..? — wymamrotała przez sen. — Źle się czułam i... — nie dokończyła bo Bezduszna Niedźwiedzica czule polizała ją po nosie.

— Śpij sobie, mój Wróbelku. Nie przeszkadzasz mi wcale. Chyba nawet lubię cię za bardzo, czuje, że jesteśmy dużo bardziej do siebie zbliżone niż przyjaciółki powinny, i chyba lubię cię zbyt bardzo. Może to jest poprostu "prawdziwa" przyjaźń? — wyszeptała, ale Wróbla nadal spała i nie słyszała jej. Bezduszna Niedźwiedzica ponownie ułożyła się obok szylkretowej kotki i zasneła.

Niedźwiedzica właśnie skoczyła na wrone i wbiła w nią swoje pazury.

— Mam cię!

Wtedy Wróbla Śmierć skoczyła na nią i razem przeturlały się po polanie.

— Hahaha! A teraz ja cię mam! Zjem cię, tak jak ty tamtom wrone! — zaśmiała się i polizała Bezduszną po uchu. — Odgryzłam ci ucho!

Obie kotki położyły się obok siebie w trawie, nadal śmiejąc z tego co właśnie się wydarzyło. Zapomniały oczywiście o zwierzynie. Leżały tak długo chwile, gdy nagle Wróbla Śmierć posmutniła i spojrzała na przyjaciółkę.

— Słuchaj... Bo ja tego naprawde nie chce... Ale to już nie moja decyzja... Będę mieć partnera... No i oczywiście, możesz przyjść na ślub... Ale nie wiem, czy chcesz patrzeć jak będę mieć ślub z kimś innym... — wyszeptała niepewna swoich słów, a Bezduszna spojrzała na nią zdziwiona.

— Chyba... Nie ma w tym nic złego..? W końcu nic nas nie łączy, no nie..? — wyszeptała i spojrzała na nią, lizneła ją po pysku i zaśmiała się.

— Hej! O co ci chodzi!

— Odgryzłam ci pysk! Pffft..!

— Nie śmiej się ze mnie! — zażartowała i chcąc zrobić to samo, zbliżyła się do niej. Ale z jakiegoś powodu Bezduszna zarumieniła się, a Wróbla szybko odsuneła się. — T-to wracamy do obozu?

— Myślałam, że pierwsze bym cię chociaż trochę opatrzyła...

— Oh... Czyli zauważyłaś..?

— Trudno nie zauważyć, cała twarz ci krwawi. Zastanawia mnie jak możesz udawać, że z twoją rodziną jest wszystko okej? I zwłaszcza przy mnie! Widze co ci zrobił, i tylko dlatego, że próbowałaś nie zgodzić się na ślub! Niech wdepnie w lisie łajno!

Wróbla Śmierć wtuliła się w nią. Następnego dnia kiedy Bezduszna wstała zauważyła, że Wróbla rozmawia z jakimś kotem, niemal na niego nie krzycząc. Bezduszna podeszła do niej i otarła się o jej futro.

— Wiem, że jesteś zestresowana swoim ślubem. Ale przecież ja tu jestem. Wiem, też że pełnia była przedwczoraj, daje ci to księżyc na przygotowania i poznanie go.

— No tak... Wolałabym by wszystko było już ustalone...

— Może pierwsze spędzisz trochę czasu z przyszłym partnerem?

— Jak zwykle masz we wszystkim racje — uśmiechneła się. — Jako moja najlepsza przyjaciółka, też powinnaś go poznać. Zapytam go, kiedy możemy we trójkę gdzieś się spotkać!

Bezduszna Niedźwiedzica uśmiechneła. Następnego dnia przyszła do umówionego miejsca, klif o wschodzie. Zauważyła, że jej przyjaciółka i jej przyszły partner już na nią czekają. Podeszła bliżej i zauważyła tam Iglany Wschód rzuciła mu groźne spojrzenie i usiadła obok Wróblej Śmierci. Zauważyła, że jej bok znowu krwawi a rana na twarzy otworzyła się.

— TO jest twój partner? On? Naprawdę? — zawarczała.

— N-no tak... — wyszeptała i spojrzała na swoje łapy zawstydzona. — A-ale...

— Nie odzywaj się bez mojego pozwolenia! — zawarczał wojownik. — Bezduszna, mogę ci coś powiedzieć?

— Dla ciebie ty zdrajco, Bezduszna Niedźwiedzica — sykneła i wstała by odejść z nim na bok.

— Nie chciałaś mnie, więc zrobiłem jak mi poradziłeś. Wziąłem sobie inną. Czyż moja partnerka nie jest urocza?

— Twoja przyszła partnerka, mysi móżdżku!

— Co za różnica? — westchnął z pogardą.

— Akceptuje wasz związek. Powiedzmy. Przynajmniej tak długo, jak jej nie skrzywdzisz. Zrób jej coś, a pożałujesz — wysuneła pazury, a kocur napuszył swoje futro i odskoczył do tyłu.

— P-po co miałbym ją krzywdzić... Zresztą, ona jest moja. Mogę jej zakazać z tobą rozmawiać, moge jej zrobić wszystko co sobie wymyśle.

— Ja też mogę teraz cię zabić, uwolnić ją od ciebie i powiemy, że spadłeś z klifu. Wiem, też czemu wybrałeś to miejsce! Zrobiłeś mi to na złość. Jeśli wasz ślub będzie tu, o zachodzie. To rozerwę cię na strzępki.

— Nie przesadzaj. Nie jestem AŻ taki wredny. Ale ty za to naprawdę bezduszna — powiedział nadal pogardziwie i brzmiał jakby był królem wszystkiego, a w tym samym czasie Bezduszna próbowała się powstrzymać przed zaatakowaniem go. — No chyba, że powinnienem ci mówić Pomyłka? Nie tak nazwali cię rodzic— nie dokończył bo kotka skoczyła na niego, wbijała w niego swoje pazury.

— Byłbyś teraz martwy, gdyby nie to, że moja Wróbelka przeżywałaby załamanie po twojej śmierci. Nawet jeśli pewnie cię nienawidzi — wyszeptała do jego ucha, była wstanie wyczuć jak nierówno oddycha kocur i pomimo tego co mówi był przerażony i wiedział, że w każdej chwili może zginąć. Wstała z niego i szybko się uspokajając wróciła do Wróblej Śmierci. Wzieła z drzewa nieopodal kawałek pajęczyny i zaczeła opatrywać swoją przyjaciółkę gdy ta grzecznie leżała wtulona w nią. Rozmawiali przez chwilę, by tylko zachować pozory przy Wróblej.

Parę dni później legowisko Wróblej było teraz przy jej przyszłym partnerze, więc Bezduszna zdziwiła się gdy jej przyjaciółka nagle pokazała się obok niej wtulona w nią. Szturchneła ją łapą, żeby ją obudzić.

— Co się stało? — zapytała gdy Wróbla tylko jękneła i zwineła się jeszcze bardziej w kulke.

— Źle się czuje... I tyle... Z tobą mi jest dobrze...

Bezduszna szybko wybiegła z legowiska wojowników i pobiegła po uzdrowicielke. Okazało się, że kotka "była za gruba" dla Iglanego Wschodu, więc kazał jej jeść najmniejszą zwierzyne. Kotka się rozchorowała. Uzdrowicielka kazała jej leżeć przynajmniej przez księżyc, i zezwoliła jej pójść na własny ślub tylko ze względu na ważność tego wydarzenia.

— Wróbelko? — wyszeptała i położyła dużego zająca obok niej. — Co dzisiaj jadłaś?

— P-przecież pomimo choroby... N-nadal jestem za gruba...

— Nie jesteś! Tylko strasznie, ale to okropnie naiwna. On jest pierwszy który tak uważa, dla mnie zawsze byłaś najpiękniejszą kotką na całej wyspie. Jesteś idealna i tak powinnaś myśleć.

— Mój ojciec też zakazał mi jeść dużo... On też tak uważa...

— Nie słuchaj ich! Jeśli twój partner powie, że jesteś za gruba jak będziesz w ciąży. To co, wyplujesz swoje kociaki?

— Daj mi spokój... Źle się czuje... Zjem już tego zająca... — wychrypiała i podniosła się by zjeść zwierzynę razem z Bezduszną Niedźwiedzicą.

Bezduszna wylizywała futerko Wróblej, gdy ta otworzyła oczy i spojrzała na nią.

— Po co mnie czyścisz? — zapytała nadal zaspana.

— Dzisiaj twój ślub, zapomniałaś? — zaśmiała się z niej, a ta szybko wstała.

— Amaranto, patronko związków. Błagam spraw, by ten dzień był udany!

— Napewno będzie dobrze, nawet bez modlitw do patronów.

Ten dzień naprawdę nie był zły, oprócz tego uczucia gdy Wróbla przysięgała lojalność i miłość Iglanemu Wschodowi. Nie lubiła wojownika, ale nie o to chodziło. Ona czuła coś do Wróblej Śmierci, chciała by na zawsze były razem. Tylko one, bez Iglanego. Od tamtego momentu ich życie się zmieniło, Wróbla nadal miała zakaz jedzenia więcej niż małą myszke na dzień. A czasami nie wolno było jej jeść nic. Młodszy brat bezdusznej właśnie stał się następcą wojownika, i z jakiegoś powodu ciągle łaził za Niedźwiedzicą i chwalił ją za wszystko. Dosłownie. Zaczynało być już denerwujące, gdy zaczynała dostawać od niego pochwały za zjedzenie zwykłej zwierzyny. Mimo to pozwalała mu na to, bo jako jedyny był dla niej miły. Jej obie siostry nadal nie udowodniły, że nadają się na łowczynie. Pomimo, że jej życie nie było złe, ciągle myślała o Wróblej. Nie miały już nawet czasu rozmawiać. Wszystko się zmieniło gdy, Wróbla przybiegła do Bezdusznej, płakała. Niedźwiedzica nawet nie wiedziała jak ją znalazła, bo była na nocnym polowaniu gdzieś pośrodku lasu.

— Co się stało Wróbelko? — zapytała ignorując jakąkolwiek zwierzyne.

— J-ja jestem w ciąży... — wyszeptała, ale jej łzy napewno nie były ze szczęścia. Przytuliła się do niej i przez chwilę nie odzywała się. — Niedźwiadko... Co ja mam zrobić... Ja nie chce... N-nie chciałam mieć kociąt... Boje się... Proszę... Zabij mnie, nie chce już tak żyć... — Bezduszna Niedźwiedzica przytuliła się do niej jeszcze bardziej.

— Nie mów tego nigdy więcej, nie pozwalam ci. Nie wolno ci umrzeć. Potrzebuje cie. Jeśli umrzesz to ja też. Jeśli będziesz mieć kociaki, będę przy tobie.

Iglany Wschód nie był specjalnie zadowolony z tej wiadomości. Ale raczej go to nie obchodziło. Dwa księżyce później, Wróbla urodziła dwa martwe kociaki. Zmarły, ponieważ kotka chodziła wygłodzona i odbiło się to też na jej maluchach. Wróbla przyszła do swojej przyjaciółki, krwawiąc.

— P-powiedział, że mnie zabije... Za to, że to ja zabiłam jego dzieci... Po co ty jeszcze tu ze mną jesteś? Jestem głupia, brzydka, nie potrafie polować ani walczyć, jestem naiwna i gruba. Co ty we mnie widzisz?

— Widze w tobie dokładne przeciwieństwo tego co powiedziałaś. I chyba... Poprostu kocham cię — siedziały obok siebie przytulone jeszcze długą chwile.

— W jakim sensie?

— W dokładnie takim sensie jak myślisz, chcę być z tobą na zawsze, nigdy cię nie opuścić. Kocham cię. Chciałam być na miejscu Iglanego Wschodu od zawsze. Może dlatego ostatnio tak się oddaliliśmy od siebie. Kocham cię i jestem zwyczajnie zazdrosna.

— To łamie tyle zasad...

— Wiedziałam, że to powiesz — spojrzała na niebo, a Wróbla delikatnie się zarumieniła.

— Znaczy... Też cię zawsze lubiłam... Bardzo... Kocham cię bardziej niż kogokolwiek innego, rodziców ani tym bardziej Iglanego.

— Chciałabym uciec, razem z tobą. Daleko z tej wyspy, mogłybyśmy być razem...

— Możemy być razem tutaj, w tajemnicy.

Bezduszna dotkneła swoim nosem jej nos, i delikatnie się uśmiechneła.

— Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić, jeśli on spróbuje ci coś zrobić to przyjdź do mnie. Uratuje cię.

Położyły się obok siebie, i zasneły. Od tamtego momentu było dużo lepiej. No cóż, dopóki Wróbla nie zaszła ponownie w ciąże, ale tym razem Bezduszna zmuszała ją do jedzenia. Doprowadziło to do śmierci tylko jednego kociaka z trzech. Zostały dwa kocurki, co sprawiło, że Iglany tym razem nie miał zamiaru bić partnerki za nic. Bezduszna oczywiście uważała, że karanie kogokolwiek za takie rzeczy jest bezsensu.

Kociaki miały tylko dwa księżyce gdy Iglany Wschód zmarł, w walce. Bezduszna obiecała przynosić partnerce jedzenie, a jej kociakom przedstawiła się jako ich druga matka. Niestety inny kocur zechciał być partnerem Wróblej - problemem było to, że miał już dwie partnerki. Odbył się ślub, a Meszek i Żurawik poznali swoje przybrane rodzeństwo. Szybko wydało się, że Węglowy Pazur "kolekcjonował" kotki, które miały kiedyś partnera. Wróbla dziwnie czuła się w towarzystwie dwóch kotek, które mają kociaki z innym martwym kocurem, a teraz są innymi partnerkami jej nowego partnera. Dobrą stroną tego, było to, że Węglowy Pazur nie był wredny, ani też nie uważał Wróblą za grubą, więc od razu odwołał jej wszystkie dziwne zakazy byłego partnera. Pozwalając prawie na wszystko. Meszek i Żurawik stali się Zamszonym Ogonem i Żurawiowym Ogonem, szkolił ich oczywiście Węglowy Pazur. Wydawało, się, że ich życie będzie idealne.

Siedziały razem w norce pod drzewem, rozmawiając i żartując o wszystkim, wtedy przybiegł patrol i spojrzał na nie. Kotki zdziwiły się, czemu tak obok nich stoją.

— Coś się stało?

— Bardzo dużo się stało. Co wy robicie?

— Jesteśmy jedynymi wojowniczkami, to chyba normalne, że stałyśmy się najlepszymi przyjaciółkami — burkneła Bezduszna i wstała.

— Niestety, Bezduszna Niedźwiedzico. Żurawiowy Ogon to potwierdził. Jesteście partnerkami, to nie tylko zdrada dla patronów, ale także Wróbla Śmiercio, zdradzałaś obu partnerów!

— Ona akurat nic nie zrobiła, ja ją zmusiłam, by była moją partnerką!

— Jak długo trwa wasz związek..? — zapytał Węglowy pazur wysuwając się z tłumu.

— Od... 20 księżycy? Przynajmniej, napewno zanim ty zostałeś jej oficjalnym partnerem.

— Wow... Przecież cię lubiłem, Bezduszna! Czemu to nam zrobiłaś? Wiesz, że za to czeka cię śmierć... Wróblą zapewne też.

— Przecież mówie, ty mysi móżdżku! ONA MNIE NIE KOCHA! Ja ją do tego zmusiłam! Naprawdę chcesz zesłać swoją partnerkę na śmierć?!

— Cicho — warknął wojownik i odprowadził obie kotki do legowiska więźniów. Wróbla Śmierć zaczeła płakać i przytuliła się do Bezdusznej.

— Wiem, że próbowałaś mnie uratować... Ja nie chce bez ciebie żyć... No prosze... Ucieknijmy razem...

— A co z naszymi rodzinami... I twoimi dziećmi..? Nasza ucieczka zniszczyłaby im reputacja, i być może skazała ich na śmierć. Żyj dalej, prosze? Dla mnie? Obiecuje, że postaram się dalej brać całą wine na siebie.

Wtedy do legowiska wszedł Srebrny Wilk i Węglowy Pazur, Wróbla poszła porozmawiać ze swoim partnerem w kącie.

— Skłamałaś, za długo cię znam. Ale aż nie wierze, że wam udało się to trzymać tak długo w sekerecie... — wyszeptał kocur. — Naprawdę, uważasz, że ona jest warta tego, że do końca świata będziesz cierpieć w Otchłani w Popiołach?

— Nie będę cierpieć, gdy ona też umrze i będzie ze mną.

Srebrny Wilk uśmiechnął się i westchnął.

— Jestem z ciebie dumny, byłaś wspaniałą przyjaciółką i postępujesz słusznie.

Następnego dnia obie zostały wyprowadzone na środek obozu. Władca postanowił, że Wróbla Skóra jest niewinna, a Bezduszną Niedźwiedzice skazał na śmierć w torturach. Tak więc kotka była drapana przez wszystkie koty, rzucano w nią skałami a także podtapiano. Na koniec, sama z własnej woli miała nadziać się na stalagmit w jaskini. Wszystkie koty z plemienia siedziały wokół niej i czekały, to było bardzo trudne, ale kotka zabiła się. Ostatnie słowa od swoich "rodziców" to były:

— Wyrzekamy się Bezdusznej Niedźwiedzicy, nie jest już naszą córką. Nie nazwiemy już tak jej nigdy, jej byłe rodzeństwo zgadza się z tym.

— Och, nie obchodzicie mnie. Wróbla Śmierć była moim sensem życia, i po śmierci też nim będzie. Niech umrze najspokojniejszą śmiercią, byśmy mogły być na zawsze razem. Wyrzekam się swojej rodziny, z wyjątkiem Liliowego Ogona, którego będę kochać. Wyrzekam się też patronów, którzy zakazali mi miłości. Postępujecie nie słusznie, tracąc taką wojowniczke jak ja. Przy okazji, przeklinam was. Niech spadnie na was najgorsza klątw, poumierajcie z głodu! — wrzasneła te ostatnie słowa i zabijając się, powiedziała tylko. — Kocham cię, Wróbla Śmiercio, i nigdy nie przestane!

Tak jak Bezduszna Niedźwiedzica wspomniała - kiedy tylko jej partnerka zmarła, obie do końca świata były razem w Otchłani w Popiołach. Być może i wojowniczka czasami tęskniła za swoimi dziećmi, bo jednak Zamszony Ogon wcale nie zasłużył na życie bez matki, jednak w momencie śmierci Wróblej - jej oba kociaki były wojownikami, którzy mieli już swoje partnerki a partnerka Zamszonego spodziewała się kociąt. Wróbla czasami obwinia się, że przez to że została zrzucona z klifu przez włóczęgę, jej wnuczki nie poznają swojej babci. Bezduszna kochała kociaki Wróblej nawet bardziej od niej samej, Zamszonego nadal traktuje jak syna.

## Relacje

### Ojciec

* Łososiowa Odwaga - lubiła go bardziej niż matkę, zanim poprostu znienawidził ją gdy dowiedział się o jej związku z kotką.

### Matka

* Kwitnąca Azalia - byli dla siebie jak obcy. Matka Bezdusznej poprostu ją ignorowała, tak samo jak ignorowała fakt, że inne kociaki się nad nią znęcają. Nie pomyślała, jak bardzo imię "Pomyłka" jest dla niej krzywdzące, dla niej była zwykłą pomyłką.

### Rodzeństwo

* Liliowy Ogon - jej ukochany młodszy brat, zazdrościła mu. Ale to ukrywała, nie chciała by wiedział, że wolała być kocurem jak on i być kochana tak samo jak on.
* Nieszczęsna Łapa -
* Rozczarowana Łapa -

### Partnerka

* Wróbla Śmierć - jej ukochana, od zawsze była w niej zakochana. Ale na początku myślała, że

### Przybrane Kocięta

* Zamszony Duch - kochała go jak syna, a on ją jak drugą mame. Byli ze sobą bardzo blisko, Zamszony nie akceptował nigdy Węglowego ani jego dzieci jako swoją rodzinę. Potrafił całymi dniami narzekać jakim mysim móżdżkiem jest jego nowy ojciec, i że Bezduszna powinna stać się kocurem, żeby plemię ich zaakceptowało. Bezduszna bardzo cieszyła się z faktu, że kocur znalazł miłość swojego życia i będzie miał kochającą rodzinę.
* Żurawiowa Szczerość - kochała go tak samo, ale od zawsze był on bardzo naiwny i nie potrafił kłamać. Gdy tylko inny kot zauważył, że ma jakiś sekret, to szybko dowiedział się o związku Bezdusznej i Wróblej. Dlatego też otrzymał swoje imię, na dowód tego, że postąpił słusznie i szczerze. Do końca żył wstydząc się tego co zrobił, a Wróbla od tamtego momentu nawet na niego nie spojrzała.

### Przyjaciele

* Srebrny Wilk - on zawsze ją wspierał, nie byli spokrewnieni. Ale traktowali siebie jak fajny dziadek i wnuczka. Nie pojawił się na ceremoni zabicia Bezdusznej, tym samym pokazując, że w żaden sposób nie wspiera tego co jej zrobili. Byli najlepszymi przyjaciółmi, zanim nie pojawiła się Wróbla. Wtedy to Bezduszna poświęcała jej cały swój czas, ale nadal przyjaźniła się ze Srebrnym.

### Inni

* Węglowy Pazur - co dziwne, polubili się. Oczywiście Bezduszna wolała, by Wróbla nie miała kolejnego partnera. Ale obie nie miały wyboru. Węglowy nie zmusił Wróblej do posiadania z nim kociąt, więc był to jego wielki plus. Minusem zaś było, że miał dwie inny partnerki. Ale patrząc na to, że koty w plemieniu łączyły się nie z miłości miało to sens. Po tym jak odkrył, uczucia Bezdusznej do Wróblej, znienawidził ją.
* Skryta Łapa - Skryta Łapa wkręciła Bezduszny Ogon w swój obowiązek i naśmiewała się z niej. Bezduszna zemściła się na niej po zostaniu wojowniczką, każąc jej wymienić całe legowisko wojowników, ale za każdym razem gdy przynosiła mech, Bezduszna narzekała, że jest zbyt mokry - zbyt twardy - zbyt niewygodny. Zmarnowała na to cały swój dzień i poszła tego dnia tylko raz na polowanie, ale było warto.
* Ruda Łapa - kocur zawsze się z nią wita i kłania się jej, boi się, że tym razem kotka sprawi, że nie będzie mógł chodzić na dwóch łapach. Ma nadal blizny po tym jak kotka odegrała się na nim po tym jak wyśmiewał się z niej.
* Iglany Wschód - mieli być przyjaciółmi i byliby gdyby Iglany tego nie zepsuł, wyznając miłość Bezdusznej Niedźwiedzicy.

## Ciekawostki

* Srebrny Wilk jako następca wojownika był zakochany w kocurze, uczniu który zmarł, zapewne widział w Bezdusznej swoje podobieństwo dlatego ją zawsze wspierał.
* Kotka kiedy była następczynią wojownika, miała depresję ze względu na jej życie, dopiero po zostaniu wojowniczką zaczynała być doceniana i powoli czuła się lepiej w swoim życiu.
* Była ona od zawsze lesbijką i zakochała się tylko raz - w Wróblej Śmierci, zanim poznała ją zaczynała myśleć, że jest aseksualna.