Seviye 7

*Talasofobi*

3
3

**Hayatta Kalma Zorluğu: Sınıf 3**
**》Güvensiz**
**》Değişken**
**》Orta Varlık Sayısı**

Seviye 7, Backrooms'un 8.seviyesidir.

## Tanım

Seviye 7, sonsuz bir su alanı gibi görünen bir seviyedir.

Kurtarılan Not
***7. Seviyedeki Şey***

Sonsuz denize nasıl ulaştığımı hatırlıyorum. İlk başta bunun sıradan bir seviye olduğunu düşündüm. Bölümlere ayrılmış odaların basit sonsuz bağlantısı. Ama kapının önünden geçerken neredeyse aşağıdaki denize düşüyordum. Soğuk sis etrafımda toplanmaya başladığında sersemlemiştim. Ben sonsuzluğa bakarken geriye bakan tek şey yoğun, cansız bir sisti.
Okyanus beni soğuk sularında yüzmeye çağırdı ve iradem neredeyse parçalanmış durumdaydı. Öne doğru düştüm ama soğuk okyanustan gelen bir su beni sarsarak kendime getirdi. Duvara tutundum ama çok geç tepki verdim. Ellerim kaydı ve aşağıdaki okyanusa düştüm. Aşağıya inerken rüzgarın etrafımı sardığını ve kıvrıldığını hissedebiliyordum.
Düşüşün kendisi başlı başına başka bir soğukluk ölçeğiydi. Hava etrafımda kıvrıldı ve cildime sürtünerek terimi dondurdu. Denize daldım, yüzeyin çok altına battım. Kanım dondu. Gözlerim yaşlarla dondu. Ağzım sudan dolayı sertleşti. Okyanus sadece bir araf uçurumudur.
Aşağıya bakarken sonsuzca uzanıyormuş gibi görünüyordu; şekilsiz, sınırsız ve derinliksiz. Okyanus yüzeyinin açık mavisi çok geçmeden solarak koyu mavi bir boşluğa dönüştü ve Tanrı bilir ne kadar süre boyunca battı. Suyun içinde evin bazı kalıntıları benimle birlikte düşmüştü. Uçuruma battılar ve ben de onları takip etmek zorunda kaldım.
Ah, soğukluk ne kadar dayanılmazdı. Sular her bakımdan tamamen dayanılmazdı. Sizi var olmayan dibe doğru çekerken neredeyse sizi dizginliyormuş gibi görünüyordu.
İşte o zaman talasofobiyi, yani derin su korkusunu anladım.
Sonunda bu ölü denizde donmuş bir ceset olacağımı sanıyordum ama sonra

**Bir Işık Gördüm**

**Bir Işık Gördüm**

İlk başta delirdiğimi, suların yavaş yavaş akıl sağlığımı tükettiğini düşündüm. Ama o kadar gerçek görünüyordu ki. Yani fiziksel. Çok somut. Artık görüş alanımda koyu halkalar yüzüyordu. Ne zaman gözlerimi açsam, gözlerim buz keserek anında saldırıya uğradım. Buna değmiş miydi? Belki öyleydi. Belki de değildi. Kader kaçınılmazdır ama yine de ona karşı savaşırız.

Daha yakına yüzdüm, kendimi suyun sınırlamalarından kurtardım ve kendimi ışığa daha da yaklaştırdım. Ama ne kadar denersem deneyeyim, ışık asla yaklaşmadı. Hiçbir zaman daha ileri gitmedi. Neredeyse olduğum yere kilitlenmiş gibiydim. Ayrıca suların biraz daha ısındığına yemin edebilirdim.

Yaklaştı, yaklaştı, çok daha yaklaştı. İlk başta boyutunun arttığını düşündüm ama bakış açım çok yanlıştı. Işık beni neredeyse kör edene kadar giderek yaklaşıyordu. Yine de ona sorgusuz bir şekilde yaklaştım. Sular bir şekilde giderek daha sıcak hale geldi, ta ki ben neredeyse normal sıcaklıklara dönene kadar.

Işık değişti. Sağa sola sallandı. Yemin ederim o. Titriyordu, bazen yeniden yakılmadan önce tamamen sönüyordu. Işık tamamen sönene kadar dakikalar geçti. O zamana kadar muhtemelen yüzlerce metre boyunca ona doğru yüzmüştüm. Ah, bu seviyedeki efsaneleri unutarak ne kadar aptallık ettim.

Işığın bu keyifli ısıyı yaydığını varsaydım. Onun sahte görkeminde yıkandım ve onun aldatıcı kucaklamasında boğulmama izin verdim. Elbette pek çok kişi de aynı şeyi düşünecektir. Ama ne yazık ki, gerçek olamayacak kadar iyi görünen şey aslında sadece uydurma bir aldatmacaydı. İşte o zaman ışığın nasıl hareket edebildiğini fark ettim.
Işık sıradan bir ışık değildi.

**Çok daha büyük bir varlığa bağlıydı.**

**Çok daha büyük bir varlığa bağlıydı.**

Işık söndükten sonra uzakta belli belirsiz bir siluet belirdi. Şekli yavaş yavaş herhangi bir insanın hayal edemeyeceği bir dev haline geldi. Her bakımdan bir canavardı. Eğer kelimeler kullanacak olsaydım, ne kadar betimleme kullandığımın bir önemi olmazdı, çünkü boyutları benim vizyonumun çok ötesine uzanıyordu.

Ve aman tanrım, kuyruk, iğrenç yüz, etli vücut.

Suda sallanırken kuyruğu saniyede yüzlerce metreyi geçerken, etli gövdesi suda süzülüyordu. Varlığın varlığı başka hiçbir şeye benzemeyen bir aura yayıyordu. Bizim varoluş seviyemizin çok ötesindeki tekinsiz bir varlığın aurasını yaydı. Bu, kendi içinde dehşet verici bir güzellikti; akıl almaz bir dehşetin canavarıydı.

Burada hafızam biraz zayıflıyor ama etrafımda dönen "şey"i hatırlıyorum. Bu büyüklükteki canavarların, özellikle de bu ortamlarda var olmaması gerekir; ancak belki de Arka Odalar hakkındaki anlayışımız, en temel özellikleri bile henüz kavrayamamıştır. Bazen Ön Odalarda yaşananların bu yeni gerçeklik için her zaman geçerli olmadığını unutuyoruz.

Kuyruğu birden fazla gökdeleni kaplamaya yetiyordu. Vücudu bütün şehirleri ezebilecek kadar büyüktü. Gözleri bir tanrıya bakmaya yetiyordu. Ruhsuz gözleri, mavinin en hafif tonuyla lekelenmiş bir beyazla parlıyor, dayanılmaz bir karanlığa nüfuz eden bir güneş ışığı gibi dipsiz denizi delip geçiyordu.

Bu varlığı tanımlayabilecek tek şey şeydi **.** O bir tanrı değildi. O bir canavar değildi. Bu sadece sınırsız denizin başlangıcından beri var olan ilksel bir birleşmeydi.

**Ve Şey'in** görüntüsüyle lanetlendiğim için , sana da onun biçiminin bir görüntüsü verilecek.

**7. Seviyedeki Şey**

## Koloniler ve karakollar

Bu seviyede 5 koloni ve karakol bulunmaktadır.

## Girişler ve Çıkışlar

### Girişler

* Seviye 6'da çok uzağa gitmek.
* Seviye 151'de havuzdaki çatlaktan geçmek.
* Seviye 598'te kendinizi küvette boğmaya çalışmak

### Çıkışlar

* Halı kaplı okyanusta bir yerde bulunan bir delik gibi bir su altı sizi Seviye 8'e ışınlıcaktır.
* ''Çıkış Yok'' işaretli çift taraflı bir kapıdan geçmek sizi Seviye 4'e ışınlıcaktır.
* Bölgenin suları altındaki bazı yerler sizi sizi Seviye 37'ye ışınlayabilir.