Breach Of Regulations czyli Pasta o Maturze

**Breach of Regulations czyli Pasta o Maturze**

Bądź mną, Anon lvl 19, klasa maturalna. Jako uczeń Montesorry i zjebanego systemu IB, oczywiście zaczynam matury wcześniej niż cała reszta Polacków, bo my jesteśmy tacy internejszynal. 1 maja mam być na posterunku i pisać polski, nosz kurwa mać. Jakby gwałcenia tradycji narodowej komuś było mało, to nawet nie muszę się ładnie ubierać. Stary oczywiście skomentował że jak to kurła, że na matury trzeba w garniaku i że zaraz mi pożyczy swój ze ślubu. Oczywiście nie nauczyłem się niczego więc na samym egzaminie poleci gruby freestyle, ale Montessori jest przecież niezbyt rygorystyczne więc o ile nie będzie kontroli to może nauczyciel który nas pilnuje coś podpowie. Rano wstaje, szklanka wody na poprawę myślenia, nogi na ścianę na 5 minut i jazda do szkoły.

Wygodny dresik opina ciasno moje dupsko, przygotowane na jakieś 2 godziny siedzenia jak ten  chuj w ławce. Jestem gotowy, coś tam z lekcji musiałem wynieść. Autobus oczywiście pusty – no tak, w końcu to święto narodowe, nawet stare baby z Mokotowa muszą ten jeden raz w roku się wyspać. Wysiadam na Dolnej i  ruszam w stronę Morskiego Oka. Po drodze zdążę wypalić pewnie dwa szlugi, więc o stres na polskim nie muszę się martwić. Moje słuchawki dudnią jakimiś słabymi rytmami „piosenki” jednego z polskich wannabe raperów. Nie lubię tej muzyki, ale akurat miałem na nią rano ochotę.  Nagle zza pleców słyszę rytmiczny stukot małych kółek wpadających w przerwy między płytami chodnikowymi. To musi być Laki. Zbijam pionę z ziomeczkiem i zaczynamy gadać o tym co może się pojawić. Kiedy kolega dywaguje na temat tego czy odwołać się do jakiejś lalki czy innego jądra, ja szybko w myślach wertuję jakie lektury w ogóle przerobiliśmy w mojej grupie. To gówno było prawie tylko o feminizmie, ale potem zmienili nam nauczyciela i musieliśmy czytać jakieś afrykańskie bajki ludowe. Chuj, i tak nie przeczytałem ani jednej lektury więc odwołam się do tego Kordiana Wallenroda czy jak mu tam było i do tej nowej lektury, którą pan wymyślił sobie na tydzień przed egzaminem. „Koń z Valony”, co to w ogóle musi być za książka? Dochodzimy do szkoły i zerkam na zegarek, wiem że zostało mi ponad 40 minut więc mówię Lakiemu, że zaraz wrócę, jeszcze uderze na spota i spale jednego peta.

Kiedy dochodzę na podwórko jednego z szarych bloków z płyty, już słyszę, że moi kumple tam są. Dawid Moniuszko drze mordę na naszego kolegę z klasy niżej – Wojtka Tkacza. Chłopak jest od niego starszy, ale musiał kiblować rok bo siedział w poprawczaku za jakieś mocne akcje w grupie, którą założyli nasi koledzy z klasy. Dawid pokazuje mu coś na komputerze i krzyczy na niego jak najęty. Ja zbijam pionę z moim drugim kolegą – Jeremiaszem Różykiem. Proponuję mu Winstona, ale ten macha ręką pokazując swoją potężną buchpałę. No tak, pieprzeni vaperzy. Popalamy i śmiejemy się z matur oraz rzucamy znanymi wszystkim uczniom żartami,  kiedy nagle Dawid podchodzi do nas.

- Co skurwysyny, wy się pewnie uczyliście do tego jebanego egzaminu, co? – kręcimy głowami dając mu do zrozumienia że kładziemy na ten papier takiego samego chuja jak na całą resztę szkolnej nauki, jednak ten nas nie słucha – kiedy wy się wszyscy uczyliście matmy, polskiego czy innych takich, ja studiowałem coś lepszego – alfabet morse’a! Kiedy ja będę pisał, Wojtek będzie nadawał prosto do mnie.

- A czym ty  to niby odbierzesz na egzaminie?

Moniuszko wyciąga dziwnie zaokrąglony przedmiot, z podczepionym do niego dziwnym powerbankiem. Po chwili identyfikuję urządzenie jako korek analny. Kręcimy z konsternacją głowami, ale Moniuszko nic sobie z tego nie robiąc dalej opowiada nam o tym jak zaprogramował sex-zabawkę tak, żeby wibrowała idealnie tak, jak napisze mu Tkacz.

Kiedy wracamy do szkoły, orientuję się, że z Różykiem nie jest dobrze. Jego oczy strzelają na boki, mięśnie twarzy drgają niekontrolowanie a palce latają, jakby szukały zajęcia. Czy on przyszedł na maturę wystrzelony? W sumie, każdy orze jak może.

Wchodząc do biblioteki widzę, że jednak niektórzy musieli dać ponieść się tradycji. Kilku chłopaków siedzi w garniakach, jedna z tych „mądrych” dziewczyn odstrzelona jak na ślub byłego. Wszyscy debatują podniesionymi głosami do czego się odwołają. Nawet Laki nie ma jakoś dzisiaj ochoty zagrać w parówę. Na stołach rozstawiono mnóstwo ciastek i przekąsek, nawet dzbanki z lemoniadą się znalazły. Różyk na gastrówie od razu dorywa się do jeżyków i pochłania jednego po drugim. Zażenowany odwracam się z powrotem w stronę wyjścia. Widzę, że pod szkołą zatrzymały się dwa duże, luksusowe Mercedesy na niemieckich blachach. No tak – szkoła dla bananów, a rodzice muszą się pojawić na pierwszej maturce dzieciaczków.

Zostaje niecałe 15 minut do egzaminu, więc nauczyciele proszą abyśmy zajmowali miejsca. Wpajano nam do głów te wszystkie zasady i procedury przez ostatnie miesiące więc wszystko powinno przebiec nienagannie – zgadnijcie co się stało w jebanym Monte kurwa sorry. Laki oczywiście pierdoli coś pod nosem, nikt nawet nie wie czy do siebie, wszystkich czy nikogo. Dawid, kiedy zobaczył że każdy dostał butelkę wody, od razu próbuje wtopić w korek lufkę, aby móc później jebnąć tłoka. Rożyk tak mocno ścisnął kant ławki, że tamten się oderwał. Kiedy nauczycielowi udaje się okiełznać wszystkich poza tym autystą Lakim, zaczynamy procedurę. Po paru minutach wysłuchiwania głupot mamy czas na czytanie. Pobieżnie ogarniam podane tematy i na ślepo wyglądam taki, który chyba będzie pasował do konia. Mam nadzieję, że egzaminator nie czytał tej lektury, bo będę musiał wymyślić całą fabułę samemu. Zerkam w bok na Różyka, który potrząsa głową i ewidentnie próbuje przeczytać co jest napisane na jego kartce, jednak nie wychodzi mu to do końca. Olewam go i skupiam się na wymyślaniu kolejnych motywów mojej alternatywnej wersji „Konia z Valony”.

Zaczynamy pisać. Na początku wszystko jest całkiem spoko, konkretnie przez dwadzieścia minut. Kątem oka zobaczyłem za oknem poruszenie, więc obracam się w tamtą stronę. Z obydwu czarnych mercedesów wysiada po 6 kolesi - wszyscy o postawie goryla i w idealnie skrojonych garniturach. Oj, nie dobrze. Cicho zwracam Lakiemu uwagę, żeby zamknął mordę, ale spotykam się jedynie z dosadnym „spierdalaj”. Kurwa, jeśli to jest to legendarne IB Corps, to wszyscy mamy przejebane. Cudem będzie, jeśli tylko anulują nam maturę. Słyszę na korytarzu podniesione głosy i ciężkie kroki. Kurwa, zaraz tu będą, zaraz nas wszystkich dojadą. Pewnie nawet ławki nie są dostatecznie daleko od siebie. Spoglądam na Różyka, który dalej nie zaczął pisać. Teraz wlepia jedynie nieobecny wzrok w kartkę i powoli toczy pianę z ust. Kurwa, jeszcze gorzej. Dawid, który siedzi kilka ławek przede mną porusza się co chwila niespokojnie. Kiedy w sali zapada cisza (czyli w momentach kiedy Laki nabiera powietrza) da się słyszeć ciche bzyczenie. To akurat powinno ujść mu na sucho, przecież nikt nie będzie mu zaglądał do więziennego portfela.

Kiedy kończę poprzednią myśl, do środka wchodzi czterech mężczyzn w garniturach. Bez słowa  jeden z nich zaczyna mierzyć odległości między naszymi stolikami. Wszyscy przestali pisać i patrzą na nich z przerażeniem. Wszyscy poza Lakim, który pogrążony we własnym monologu nawet nie zauważył, że goryle otworzyły drzwi. Kiedy mój ziomal zorientował się co się święci, było już za późno. Dwóch natychmiast złapało go tak, żeby nie mógł wstać, a tym czasem trzeci złapał go za twarz i zaczął zszywaczem zabezpieczać jego usta tak, aby tamten nie mógł ich otworzyć. Jedna z koleżanek krzyczy, ale ten, który do tej pory mierzył, kładzie palet na ustach i mówi przeciągłe „Ciiiiii”. Staramy się patrzeć w swoje kartki i nie wychylać, jednak kiedy IB Corps kończy z Lakim w sali zapada cisza. To najgorsza rzecz jaka mogła pojawić się w tym momencie na naszej maturze, bo bzyczenie korka analnego Dawida da się słyszeć nawet z drugiego końca pomieszczenia. Zanim tamten zdążył zareagować dwóch kafarów poderwało go, a trzeci sprawdził wykrywaczem metalu. Kiedy go wynosili tamten darł się w niebogłosy „NIE CHCĘ ZNOWU DO GALAPAGOS, TYLKO NIE GALAPAGOOOOOOOOOOOOS”.

Myśleliśmy, że to koniec problemów, jednak nawet nie wiecie, jak bardzo się pomyliliśmy. Kiedy IB Corps sprzątnęło wszystkich łamiących regulamin, jakiś wyższy rangą oficer wszedł do sali i dołączył do naszych inwigilatorów. Piszemy dalej egzamin przez klika minut, jednak w końcu Różyk nie wytrzymał i upadł na ziemię. Jeremiasz trząsł się i toczył pianę jeszcze mocniej niż wcześniej. Obydwaj nauczyciele którzy nas pilnują od razu dopadają do niego i próbują ocucić. Kiedy to się nie udaje, jeden z nich wybiega po apteczkę. Kiedy wraca do sali, jest już za późno – Różyk nie oddycha. Nauczyciele patrzą z błaganiem na agenta IB, jednak tamten dalej nie reaguje. Nikt poza mną chyba nie zauważył co się rzeczywiście stało z naszym kolegą, więc inwigilatorzy podnoszą ciało i ruszają do wyjścia, ale oficer zastępuje im drogę z zegarkiem kieszonkowym w ręku.

- Przez pierwszą godzinę nie może opuścić sali. – Mówi spokojnie.

- Co pan? On nie żyje! Powinniśmy przerwać egzamin! Jak ci ludzie mają to pisać?!

-Dopóki nie odda, albo egzamin się nie skończy, to on nie może wyjść, ale nie przez pierwszą godzinę. – Mówi dalej Oficer. Silny niemiecki akcent wskazuje na to, że tamten  przyjechał z centrali. Nie wiemy nawet, czy w ogóle umie po polsku coś więcej niż procedury.

Resztę egzaminu piszę roztrzęsiony, uważając, żeby wszystko robić tak, jak wymaga tego IB. Kończę ostatni akapit, kiedy anglista drżącym głosem oświadcza, że zostało nam pięć minut. Wypełniam wszystkie pola tak, jak wskazane jest na moim cover sheet. Zadowolony, że w ogóle wyszedłem z tego żywy, odkładam długopis i czekam, aż egzamin się zakończy. Po wszystkim agent sprawdza dokładnie Wszystkim cover sheety i inne takie, żeby wszystko było wpisane tak, jak powinno. Kilku uczniów dostała z liścia w mordę za błędne zapisanie sekcji i pytań, ale nie ma większych problemów. Następnie wyjmuje z pod marynarki krótką maczetę i precyzyjnie otwiera kopertę na oddane prace. Kiedy po kolei zbiera je z naszych biurek, zatrzymuje się przy mnie na dłuższą chwilę. Oblewa mnie zimny pot, jednak on nie patrzy mi w oczy, a wlepia oczy w mój nadgarstek. Podążam za jego wzrokiem. Pamiętacie, kochani czytelnicy, kiedy przyszliśmy z Lakim pod szkołę? Tak, sprawdziłem wtedy godzinę na zegarku. Stary model Casio nie może przecież zaliczać się do smartwatchy, więc nie powinno być problemu, jednak twarz agenta powoli czerwienieje.

- Miałeś jakieś pytania do notices to candidates? – pyta.

- N… nie. Proszę pana.

- Wristwatch to unauthorised material… - mówi powoli, a ja czuję jak blednę. Słabo radzi sobie z polskim więc mówi klasycznym IBowskim pongliszem, ale i tak go rozumiem. – na początku czytania procedures miałeś LAST CHANCE TO SAY SO!

I uderza maczetą w moją rękę, tuż powyżej zegarka.