Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 10

*Pierwszego października wpół do dziesiątej przed Świątynią Kaczorowską zaczęli gromadzić się ludzie. Wśród nich byli panowie Pachnowski i Stromowski z rodzinami, ubrany w bardzo wyszukany strój pan Wielon, również z rodziną, burmistrz z małżonką i wielu innych przedstawicieli patrycjatu. Pojawił się również profesor Włodzimierz Świerkiewicz i inni nauczyciele. Wśród nieco mniej zamożnych gości wymienić można Bogumiła Dębczaka i pana Obrębiaka. Kiedy tylko dwaj najbardziej wścibscy mieszkańcy Kaczkowa spotkali się w jednym miejscu, rozpoczęli długą rozmowę pełną pytań, które inni ludzie uznaliby z miejsca za natrętne.*

*- Boguś, jak cię dawno nie widziałem! Małżonka zdrowa? - zaczął Obrębiak.*

*- Tak, za to matka ciągle narzeka na stawy, wiesz, jaka ona jest. A co u twojego brata? Wyprowadził się już?*

*- Nie, jeszcze. Gada o tej przeprowadzce prawie od roku, ale nie ruszy nosa z domu pewnie przynajmniej do wiosny. A to prawda, że sąsiadowi urodził się syn?*

*- Tak, mają już trójkę dzieci, chociaż ona ma dopiero dwadzieścia cztery lata.*

*- Jak córka pana Pełka, ale ona dopiero dzisiaj wychodzi za mąż.*

*- Taka ładna dziewczyna, ja na miejscu pana Pełka bym ją wydał w wieku osiemnastu.*

*- No, ja chyba też. Aha, to na jej ślub dzisiaj przyszedłem. Siostrzenica ma pojutrze i ciągle nie mogłem zapamiętać, która pierwsza.*

*Rozmowę przerwało podejście do nich pana Wielona, który zagadnął obu rozmówców:*

*- A pamiętacie wy Władysława Wielona, mojego starszego brata? Pewnie nie, bo jeszcze byliście dzieciaczki.*

*- Jak przez mgłę pamiętam - powiedział Dębczak.*

*- Ja też - dodał Obrębiak.*

*- No więc, mój brat, Władysław, był największym bohaterem Wielkiej Wojny, o czym niestety mało kto pamięta. Kto inny zamarzł dla uratowania tylu żołnierzy? Kto pięćdziesięciu ludzi wyniósł z frontu?*

*- A nie było ich czasem trzydziestu? - zapytał podejrzliwie Obrębiak.*

*- Ja słyszałem o dwudziestu pięciu - wtrącił Dębczak.*

*- Nie, nie, tak mówiłem, bo nie znałem całej prawdy. Doszukałem się w jednej książce, że było ich aż pięćdziesięciu.*

*- A czyjego autorstwa była ta książka? - zapytał Dębczak.*

*- Kiedy i gdzie ją wydano i czy można gdzieś ją kupić? - dorzucił Obrębiak.*

*- Nie można, to ze zbiorów prywatnych, wydana tylko raz, dawno temu... Dobra, skończmy już jej temat, jak w twoim sklepie?*

*- Interesy idą całkiem dobrze, Miecio często mnie odwiedza - powiedział sprzedawca z uśmiechem na ustach.*

*- Miecio? Znaczy ten Uklejaków?*

*- Tak. Kupuje papier na pamiętnik, który ma skończyć do grudnia.*

*- To zawsze był odmieniec!*

*- A wczoraj widziałem go z jakimś brudnym wujkiem Kruczkiem, który mieszka w biednej dzielnicy - zauważył dzielnicowy.*

*- Wujek Kruczek? Oni mają w rodzinie kogoś takiego? Pewnie pijak, bo inaczej bym go znał - odezwał się Wielon.*

*Wtedy na horyzoncie pojawił się pan Siankowicz. Właściciel najlepszej kaczkowskiej stadniny był człowiekiem, któremu przechodnie ustępowali z drogi i się kłaniali i który nawet w środowisku patrycjuszy uchodził za szczególną osobę. Nazywano go "szanownym" lub nawet "czcigodnym" panem. Zdarzyło mu się bywać na obiadach u samego króla, a raz zagrał w karcianą wojnę z królewskim bratem. Za nim podążała jego wiecznie przestraszona małżonka i ich jedyny syn i spadkobierca Bronisław. Przyszły pan młody był gładko wygolonym jasnowłosym młodzieńcem o bujnej czuprynie i chłodnym spojrzeniu, otoczonym przez czterech żwawych kamerdynerów. Państwo Siankowiczowie mieli również jedyną córkę, młodszą o siedem lat od brata. Była wychudzoną blondynką, która swój wygląd zawdzięczała niezwykle wybiórczemu jedzeniu, na które rodzice mogli jednak pozwolić. Była całkowitą weganką, a w tym momencie jadła wyłącznie owoce i białe pieczywo, a piła tylko wodę i niesłodzoną herbatę. Szła teraz za bratem, otoczona przez cztery ruchliwe służące. Nie było w Kaczkowie drugiej dziewczyny spędzającej tyle czasu przed lustrem i tak pieczołowicie pilnującej wagi.*

*- Dzień dobry panom - pan Siankowicz odezwał się swoim basem do trzech rozmawiających, którzy natychmiast mu się ukłonili i odpowiedzieli chórem. Kiedy rodzina Siankowiczów odeszła w stronę świątyni, dzielnicowy z zachwytem zawołał:*

*- Słyszeliście, sam Siankowicz się z nami przywitał!*

*- Witam, panie Wielon, staram się właśnie o zakup dwóch metrów zielonego sukna. Najlepsze byłoby to z paseczkami. Macie je jeszcze na składzie? - wtrącił się w rozmowę łysy mężczyzna o ponurej twarzy i sztywnej posturze. Był to nauczyciel matematyki.*

*- Tak, po weselu panu sprzedam, panie Włodziu.*

*- Bardzo dobrze, a macie jakąś wybrakowaną tkaninę? Przydałaby mi się na lekcje, bo tym razem chcę uczyć pierwiastkowania na kawałkach materiału.*

*- Wybrakowanej tkaniny u nas niestety pod dostatkiem. Takiej jednej Cesi drętwieją ręce i przez to źle zszywa. Mogę panu dać tyle metrów, ile pan chce. Przynajmniej wtedy nie będziemy tego palić.*

*- Doskonale, tyle chciałem wiedzieć, dziękuję - zakończył rozmowę profesor, zakrył łysinę kaszkietem i swoimi drętwymi ruchami skierował się dość powoli do wejścia świątyni. Świerkiewiczowa nawiązała dialog z Wielonową i wymieniały się spostrzeżeniami dotyczącymi minionej mody.*

*W czasie trwania tych rozmów pan Świętopełk usuwał ostatni kurz z dawno niewkładanego srebrnego płaszcza, w którym był na ślubach starszych sióstr Ludomiry i kazał Radkowi wyczyścić porządnie wszystkie buty, a następnie wysuszyć, żeby jego przewrażliwiona małżonka nie histeryzowała, że ma wodę na pantofelkach. Pani Mieczysława znacznie częściej zmieniała kreacje i przed tygodniem odebrała od drogiego krawca ciemnożółtą suknię. Miała ją już na sobie od samego rana, a gosposia poprawiała, jak tylko mogła, żeby wszystkie koronki na pewno nie były pogniecione. Pan Świętopełk, człowiek nie bardzo przejmujący się ubiorem, spostrzegł, że w kaftanie wkładanym pod spód brakuje mu jednego guzika, ale postanowił przemilczeć ten fakt przed żoną.*

*Ogród pana Wielona był już całkowicie przygotowany do weselnej uczty. Dwa długie stoły zostały przykryte od góry przestronnym baldachimem na wypadek deszczu. Stały na nich talerze, miski i filiżanki z najlepszej porcelany, zwykle kupione niedawno i równie drogie sztućce. Wielon i Uklejak wspólnie złożyli się na kupno wina ze znajdującej się w sąsiedniej dzielnicy winnicy o wieloletniej tradycji, z której zdarzało się korzystać zamkowi królewskiemu. Pan Wielon był osobą najbardziej oczekującą na smakołyki.*

*Ludka była ubrana w wyszukaną suknię ślubną, w której czuła się bardzo niekomfortowo. Zaczęła płakać pod wpływem negatywnych emocji, na co gosposia odpowiedziała z obojętnością:*

*- Nie ma co płakać, panienko, w końcu dzisiaj jeden z najszczęśliwszych dni życia.*

*Dla najmłodszej córki Uklejaków ten dzień był raczej odwrotnością. Przyzwyczajona do luźnych sukienek i spódnic, w których można było swobodnie usiąść, dziewczyna bardzo źle się czuła w krępującym ruchy stroju i uwierającym włosy wianku.*

*- Jedna córka piękniejsza od drugiej w tych kreacjach, nieprawdaż? - z zachwytem powiedziała pani Uklejak, nie patrząc na zaczerwienione oczy Ludomiry.*

*- Oj tak, tak - przytaknął pan Świętopełk i pociągnął łyk z tradycyjnej butelki likieru ziołowego.*

*Członkowie rodziny opuścili prywatną kamienicę w kolejności: pan Świętopełk, pani Mieczysława, Ludka i kamerdyner Radek. Gosposia została pilnować domu i machała do wchodzących do wynajętego powozu Uklejaków i lokaja, który odmachiwał jej najserdeczniej. Woźnicą był wypastowany wąsacz w wysokiej czapce, a sama bryczka była przesadnie ozdobiona białymi i niebieskimi kokardami. Minęli jedną z najdroższych w okolicy karczm, w której spokojnie drzemał brzuchaty pan Ćwikła w szlafmycy na głowie.*

*Kiedy przyjechali na miejsce, ukłonili im się między innymi Wielonowie, Świerkiewiczowie, Dębczak i Obrębiak. Wiedząc, że oboje przyszli małżonkowie są już na miejscu, wyłonił się gruby ksiądz, kustosz Świątyni Kaczorowskiej i kiwnął głową najpierw w stronę Siankowiczów, następnie Uklejaków.*

*- Już mam ochotę zatopić się w ślubnym torcie, Pełku - cicho powiedział kapłan, który dobrze znał się z rodziną. Pani Mieczysława była osobą prawdziwie wierzącą, która chodziła do świątyni w celu modlitwy i bliskości z wyznawanym Bogiem, pan Świętopełk nie przykładał takiej wagi do religii i uczęszczał na msze bardziej z tradycji i przyzwyczajenia. W dzieciństwie często chodził na modlitwy z matką, kobietą praktykującą w trakcie wszystkich trzech małżeństw. Staruszka zaraziła miłością do religii swoją córkę, która ufundowała za uskładane pieniądze drewnianą kaplicę w Worzeszynie, rodzinnej miejscowości doktora.*

*- Myślałam, że sukienka Ludki będzie nieco bardziej ozdobna - skarżyła się Świerkiewiczowa Wielonowej.*

- *Nie jest źle, najważniejsze, że dziewczyna urodziwa, choć policzki ma za bardzo zapadnięte - odpowiedziała żona przyjaciela pana Świętopełka. Uklejakowie serdecznie przywitali starsze córki i zięciów. Mężczyźni stali nadęci z dumnymi minami. Wewnątrz świątyni było dość duszno, a pani Mieczysława dość często mdlała, więc lokaj Radek szedł za rodziną zaopatrzony w sole trzeźwiące. Służący kłaniał się każdej mijanej bogatej parze lub pojedynczym osobom. Profesor Świerkiewicz jeszcze gorzej czuł się w zaduchu, a ponieważ nie był zbyt ważny na tej uroczystości, usiadł na ławce na zewnątrz i wyciągnął nogi przed siebie, co miał w zwyczaju.*

*- Wasz syn będzie? - zapytał ksiądz, zdziwiony nieobecnością młodego Uklejaka.*

*- Niestety nie, jest chory i pojechał do kurortu się podleczyć - skłamał Świętopełk, żeby nie ujawniać prawdziwego powodu.*

*Ceremonia rozpoczęła się o dziesiątej. Trzysta osób zgromadziło się w świątyni i przeszło drugie tyle dookoła. Wszystkie zaślubiny muszą tak wyglądać, że dopiero około połowy uroczystości dochodzi do pamiętnej przysięgi małżeńskiej. Niektórzy ludzie, stali bywalcy świątyni, przyszli po prostu na mszę, a ślub łączący dwa bogate rody mieszczańskie był dla nich jedynie dodatkiem. Wesele zostało przygotowane na dwustu pięćdziesięciu gości.*

*Kiedy profesor Świerkiewicz siedział w cieniu lipy i wysłuchiwał odbywającej się wewnątrz ceremonii, niespodziewanie przysiadł się do niego jego były uczeń, którego miało tu nie być.*

*- Mietek? - zdziwił się pan Włodzimierz.*

*- Tak, ja, jednak przyszedłem. W końcu ślub siostry to bardzo wyjątkowa okazja.* *Dowiedziałem się o panu sporo nowych rzeczy.*

*- Pewnie wiesz już, gdzie ukończyłem studia, o tym mówisz?*

- *Nie, chodzi raczej o pańską własność.*

*- Słucham?!*

*- Czy przypadkiem nie należy do pana siedem kamienic na ulicy Jarosława II na Bodkach?*

*- Tak, ale skąd masz takie wiadomości?*

*- Byłem tam. Piszę teraz życiorys kucharza, który jest lokatorem jednej z kamienic. Mieszka z nim niepełnosprawny pan Leszek, który jest dozorcą i pańskim młodszym bratem.*

*- Ech... Rzeczywiście jest tam taki dozorca, ech... Ale od kiedy on jest moim bratem?! To oni tak zmyślili! - zakrzyknął nauczyciel z zaniepokojeniem, że jego sekret wyszedł na jaw.*

*- Wspominał pan kiedyś na lekcji, że jest jedynakiem.*

*- Tak, bo jestem... - wyjąkał profesor i uciekł do wnętrza świątyni. W niczym nie przypominał sympatycznego belfra znanego z lekcji matematyki. Po chwili do dziennikarza dosiadł się Borówek i oczekiwali na moment przysięgi małżeńskiej. Napięcie wzrosło, gdy pucołowaty ksiądz wygłosił słowa:*

*- Czy ty, Bronisławie, bierzesz Ludomirę za żonę i ślubujesz jej miłość i wierność do końca życia i że jej nie opuścisz nawet po śmierci? Czy ślubujesz jej posłuszeństwo małżeńskie?*

*- Tak, ślubuję - dumnym głosem powiedział Bronek, na co jego matka i wychudzona siostra się wzruszyły.*

*- Czy ty, Ludomiro, bierzesz Bronisława za męża i ślubujesz mu miłość i wierność do końca życia i że go nie opuścisz nawet po śmierci? Czy ślubujesz mu posłuszeństwo małżeńskie? - ciągnął kapłan dobrze znaną formułę.*

*- Nie - odpowiedziała stanowczo dziewczyna. Goście spojrzeli ze zdziwieniem. Wielu myślało, że się przesłyszeli. Kiedy jednak panna młoda zaczęła biec po ślubnym kobiercu w stronę wyjścia, wątpliwości zostały rozwiane. W podskokach dotarła do ławki pod lipą. Boguś Dębczak niezwykle uważnie obserwował całe zajście, po czym wstał z miejsca i wydarł się na cały budynek:*

*- To ten kominiarz! On jest wszystkiemu winny! Łapać drania!*

*Słysząc te słowa, Ludka, Mieczysław i Godzisław błyskawicznie ruszyli przed siebie. Wybiegli z placu świątynnego. Bronek Siankowicz stał oszołomiony, tak samo jak większość gości, którzy nie zrozumieli jeszcze dobrze, co się dzieje. Niektórzy myśleli, że doszło właśnie do jakiegoś żartu. Sole trzeźwiące przydały się, bo pani Mieczysława właśnie zaczęła mdleć. Przykład wzięła z niej siostra Bronka, więc kamerdyner Radek użyczył jej lek za pozwoleniem swojego pana. Świętopełk zawołał w sposób podobny do dzielnicowego:*

*- Wydziedziczam ich! Od tej pory mam tylko dwie córki!*

*Na to Krzesimira i Władysława leciutko się uśmiechnęły. Matka rodzeństwa wybuchła płaczem. W świątyni panowało zamieszanie. Rodzina naraziła się w ten sposób na upokorzenie, a ucieczka sprzed ołtarza była skandalem, o którym na pewno będą mówić jeszcze co najmniej przez kilka miesięcy. Pan Wielon bez wahania ruszył do swojego ogrodu, gdzie jedzenie nie mogło się zmarnować. Zdenerwowany pan Uklejak uznał, że uczta w towarzystwie przyjaciela poprawi mu humor, odwołał wszystko i poszedł razem z nim. Dołączył do nich spragniony tortu ksiądz.*

*Dla Mieczysława, Godzisława i Ludomiry nie było to specjalnie istotne, bo najważniejsze było teraz szczęście zakochanych. Zatrzymali się przy domu Uklejaków, do którego dziennikarz wbiegł.*

*- Dzień dobry, niech pani Bolcia się nie denerwuje - powiedział do zasapanej gosposi. Wziął z mieszkania ubrania Ludki i kilka jej ważniejszych rzeczy, takich jak szczotka do włosów. Kiedy włożył to wszystko do teczki, mogli swobodnie przemieścić się do domu Mietka. Weszli do kamienicy, wewnątrz której Ludka pozbyła się niewygodnej sukni ślubnej, poszła do innego pokoju i ubrała się tam w wygodną, codzienną niebieską sukienkę.*

*- Byłeś tu już kiedyś? - zapytała Borówka.*

*- Tak, pan Kazimierz opowiadał tu część swojej historii - odpowiedział. Mieczysław uświadomił sobie, że po raz pierwszy widzi ich razem i jego zdaniem naprawdę do siebie pasują. Spostrzegł, że Ludka patrzy przez okno i się uśmiecha.*

*- Co cię rozbawiło, siostrzyczko? - zapytał z ciekawości.*

*- Znasz tego pana? - odpowiedziała innym pytaniem. Za oknem widać było wychodzącego z piwiarni pana Ćwikłę w szlafmycy, którego wyprowadzał właściciel. Mężczyzna trzymał w prawej ręce pełny dzbanek.*

*- Byłem wczoraj przed jego cegielnią, którą zaniedbuje przez swoje pijaństwo.*

*- Czyściłem mu kiedyś komin. To właściciel bażanciarni. Straszny niechluj, nawet na moje standardy - skomentował Borówek.*

*Spędzili resztę dnia w domu dziennikarza. Zakochani mieli spać w wygodniejszym łóżku, a Mieczysław zajął na czas nocy to mniej wygodne. Opowiedział im o Kazimierzu wszystko, co uważał za najważniejsze. Potem pokazał im kartki zapisane w ciągu kilku dni spotkań.*

*- Mój braciszek tak ładnie pisze? - pozytywnie zdziwiła się Ludka, na co Mieczysław z dumą stwierdził:*

*- Większości chłopaków po skończeniu szkoły psuje się charakter pisma i w końcu piszą nieczytelnie, ale nie ja. W końcu jestem dziennikarzem.*

*Siostra i kominiarz wyrazili chęć dołączenia do niego i pójścia następnego dnia do biednej dzielnicy, na co Uklejak całkowicie się zgodził. Kiedy tego dnia kładł się spać, przemyślał wszystko, co ostatnio go spotkało i zdał sobie sprawę, że w ciągu ostatnich tygodni naprawdę dużo przeżył.*

KONIEC ROZDZIAŁU DZIESIĄTEGO