Klasztor Higabana

Ukryty pośród kniei dzielnicy Asai klasztor Higabana od zawsze posiadał reputację nieobliczalnego. Założony w 812 roku przez Sho Izayoi i dziesięciu mnichów, których imiona zostały przez te kilka wieków zapomniane, powstał jako sprzeciw dla rygoru i poświęcenia, które panowały w Yoruhane. Choć reguły ćwiczeń są takie same, to w Higabanie istnieje kult silniejszego - słabsi musieli prędzej czy później zginąć. Rywalizacja między mnichami i adeptami była rozwinięta do tego stopnia, że zdarzały się "wypadki" podczas sparringów.

W samodoskonaleniu na pierwszy plan stawiają ciało. Ma być najlepszą bronią znaną człowiekowi, wprawiać zwykłych wojowników w zawiść i zwątpienie w swoje siły. Rzadko sięgają po broń, a gdy już muszą, zwykle są to shurikeny i kamy. Umysł schodzi na drugi plan, choć mówi się, że jest równie ważny jak ciało, to w praktyce nie jest tak wyćwiczony jak w pozostałych klasztorach. Duch, jak mówią złośliwi, "we własnym zakresie". Najstarsi mnisi uważają, że jeżeli nie potrafisz do tego dojść samemu - nie jesteś tego wart.

Mnisi Higabany oficjalnie są neutralni, choć za kulisami często współpracują z rodziną feudalną Asai, wykonując ich zlecenia w zamian za wsparcie materialne. Z pozoru odnoszą się z taktem i szacunkiem wobec swoich kolegów z innych klasztorów, często jednak po cichu gardzą nimi, bo tego nauczyła ich atmosfera panująca za murami.

Adepci oficjalnie stają się mnichami po ośmiu latach praktyki i przejściu próby krwi, która odbywa się dwa razy w roku - w czerwcu i grudniu. Wtedy to adepci są parowani (najczęściej rywale i osoby, które nazbyt się ze sobą zżyły) i każe im się walczyć na śmierć i życie. Wytłumaczenie tej próby brzmi następująco - "Nie ma miejsca dla słabych, a stawanie w oko w oko ze śmiercią to najlepszy sposób, by obnażyć prawdziwy potencjał ucznia, bądź jego brak."

W odróżnieniu do innych mnichów ci z Higabany nie wystrzegają się dóbr materialnych czy cielesnych. Często powoduje to, że nie są traktowani poważnie przez zakonników z Rokuzawy, którzy szepczą między sobą, że Higabana to klasztor "na niby". Cała ta swoboda nie przychodzi jednak bez wad - wszyscy muszą bez zająknięcia wykonywać polecenia wielkiego mistrza, który lubuje się w wystawianiu swoich podopiecznych na niebezpieczne próby. Najgroźniejszą z nich jest "Próba perfekcji", która polega na toczeniu samotnego starcia przeciwko sześciu innym mnichom od zachodu do wschodu słońca. Prawie zawsze kończy się ona śmiercią. Ta próba jest z przekąsem uważana za wielkie wyróżnienie od wspaniałomyślnego mistrza - wyróżnienie, którego nikt nie chce otrzymać.

Każdy może dołączyć do klasztoru, jednak ciepła atmosfera i miłe traktowanie przez seniorów kończy się zwykle już po tygodniu. Wyjście poza jego mury bez pozwolenia nie wchodzi w grę, chyba, że jako zwłoki. Nowy adept czy tego chce czy nie dołączając podpisuje swoim czynem pakt na całe życie.

W Higabanie obowiązuje następujący kodeks:
1. Panuj nad swoimi emocjami, jeżeli spanikujesz, bądź dasz się sprowokować - jesteś słaby.
2. Samodoskonalenie jest czymś, co masz odkryć samemu. Wspólne ćwiczenia służą tylko do oceny twoich postępów. Jeżeli zostaniesz w tyle - jesteś słaby.
3. Swój dar zachowaj dla siebie i dla swojego klasztoru. Pomagając słabszym ryzykujesz to, że staniesz się taki, jak oni.
4. Jeżeli ktoś daruje ci przedmiot, pieniądze, bądź coś o znaczącej wartości - masz prawo to przyjąć. Pamiętaj jednak, że czwartą część musisz ofiarować swoim braciom.
5. Bieda nie prowadzi do samodoskonalenia, nigdy nie daj sobie wpoić tej głupoty. Bieda prowadzi tylko do słabości.
6. Fałsz jest narzędziem obusiecznym - posługując się nim pamiętaj, by się nie sparzyć.
7. Ponosząc konsekwencje naruszenia prawa przynosisz sobie hańbę, a co za tym idzie - hańbę klasztorowi. Wiedz, że konsekwencje tego będą szybko egzekwowane.
8. Choć twoja wola jest wolna, podlegasz wielkiemu mistrzowi. Nigdy nie wolno ci o tym zapomnieć.
9. Śmierć jest największą oznaką słabości. Zwycięstwo - siły.