Mabinej

Mabinejowie/Giganci Mabinejscy - wymarła pro-rozumna rasa gatunku humanoidalnego. przodkowie gigantów pradawnych którzy 11 Er przed KY uciekli z równin korallin przed ocieplającym się klimatem na górzystą wyspę Mabineję. Tam chroniąc się przed gorącem, wydrążyli w górach tunele i kopalnie w których się schronili. W IQ 10 Ery przed KY założyli w górach miasto Perfemiazd.

## Ewolucja Gigantów z zachodu

Mabinejowie po założeniu Perfemiazd żyjąc do 4 Ery przed KY na wyspie, czuli się początkowo gigantami pradawnymi (czy też po prostu gigantami) którzy mają swoje państwo na Mabinei. Zajmowali się górnictwem, hodowlą dzików korallin i ziemniaków których było na wyspie pod dostatkiem - gdyż były pożywieniem dla dzików. Lecz po upływie tego czasu dotknęła ich ewolucja, która na zawsze określiła ich Gigantami Mabinejskimi jako odrębną rasą. Biologia chciała że wskutek niskiego biotopu i przebywaniu latami w kopalnianych miastach, Mabinejowie doznali szybko skarłowacenia. Wychodzili z nich jedynie żeby nawieźć ziemniaki, lecz też nie zawsze bo zdawało się że rosną one bardzo owocnie, oraz wyciągali się po dziki których hodowle mieli dosłownie przy zboczach gór. Do tego zaczęła ich dotykać częściowa ślepota. Swoich podziemnych miast nigdy nie oświetlali, a gdy co kilka dni tylko jeden z nich wyciągał się po dziki, czuł palące piekło ze strony słońca. Jakby tego było mało, to pojedyncze osobniki sięgały po pożywienie, co oznaczało że cała reszta gigantów nie musiała tego robić. W konsekwencji reszta dostawała je, nie wychodząc na zewnątrz. Szybko przerodziło się to w paniczny lęk przed słońcem i do wyciągania dzików zatrudniano jedynie przestępców, co po latach sprawiło że większość Mabinejów nigdy w życiu nie widziało światła.

Do odsłaniania się Mabinejowie używali specjalnych masek i kapeluszy. Maski zakrywały głowę całkowicie dookoła w celu ochrony przed światłem, ale i przed ciepłem - lecz ochrona przed ciepłem była już tylko lękiem i przesądem, a nie praktycznym rozwiązaniem. Ciepło ze strony słońca nie szkodziło im w sposób krótkotrwały. Maski były tworzone z kości dzików. Używane były także kapelusze z liści palmowych, złączone żywicą kauczuku, które całkowicie zakrywały maski przed światłem.

## Kolonizacja

### Spory o przyszłość rasy

Koniec IQ 3 Ery: przed KY:

Mabinejowie od Er uważali swoje odziedziczone od pradawnych gigantów prawa i tradycje za święte. To dzięki praktykowaniu chwalenia inteligencji podczas podejmowania decyzji przetrwali jako gatunek. Lecz gdy dotknęły ich problemy ewolucyjne, zaczęli wszczynać konflikty o to, czy Mabineja jest dla nich zbawieniem czy też zgubą - mimo że ich uratowała. Krytykowanie Mabinei było według ich totemistycznych zasad zasługiwało na przekleństwo, a później myślano nawet o stworzeniu prawa wygnania osób które krytykują Mabineję, choć nigdy nie weszło w życie, bo jednak zawsze tolerowano wolność słowa. Lęk opuszczenia Mabinei też nie był bezzasadny, bo proces ewolucji potraktował gigantów agresywnie. Nie było łatwo ją opuścić, w IQ 3 Ery przed KY, klimat był dla nich surowy. A dokładniej dla wielkich zwierząt które stanowiły dla nich pożywienie. Z tego powodu nikt nie miał konkretnego planu gdzie uciekać z wyspy. Najczęściej powtarzanym scenariuszem było "A co jeśli umrzemy na morzu?". Uważano też, że Dziki Korallin na wyspie nie odczuwają skutków zmian klimatu i wyglądało na to, że będą one mogły zawsze stanowić dla gigantów pożywienie.

W tym całym sporze popartym głębokim lękiem przed wymarciem gatunku, który dotykał też gigantów pradawnych, każdy miał rację wysuwając swoje wnioski. Rasa podzieliła się więc na 3 grupy. Pierwsza z nich została na wyspie. Druga popłynęła na zachód szukając nowego świata uważając, że utworzy nowy kraj Mabinejów. Trzecia wróciła na wschód skąd pochodzili giganci pradawni. Nikt nie popłynął na północ, gdyż prądy morskie to utrudniały i z oczywistych względów nikt nie popłynął na południe - uciekano przed gorącym klimatem.

### Migracja na zachód

IVQ 2 Ery: 1600r. przed KY:

Mabinejowie którzy wypłynęli na zachód wiedzieli że ich los zależy od szczęścia. Szukanie nowego świata było według nich tym samym pomysłem na który wpadli ich poprzednicy którzy wypłynęli na Mabineję, a jako że zakończyło się to sukcesem, dawało im to pewną odwagę. Droga jednak była męcząca i zaczęli się po pewnym czasie zastanawiać czy sami giganci nie należą do gatunku koczowniczego, mimo że zbudowali tak rozbudowaną strukturę społeczną. Ciągle mieli swoje kościane maski i kapelusze z liści palmy, bo ich wrażliwość na światło wdawała się we znaki. Docierając na nieznany, nieprzyjazny początkowo ląd odczuli ulgę. Nie dlatego że się udało znaleźć nowy świat, a z powodu opuszczenia statków. Po strasznej podróży nawet nie myśleli o powrocie i poinformowaniu swoich braci o nowym świecie.

Giganci na nowym świecie natknęli się na osiedlony ląd. Żyli tam na północy ludzie i Valiatosi na południu, w lasach. Znaleźli niedaleko wybrzeża do którego dopłynęli Góry Bariast które wyraźnie oddzielały dwa gatunki, jak i przyrodę w której żyły. Ludzie wyraźnie żyli w znacznie bardziej suchych warunkach niż Valiatosi mieszkający w dżungli. Od północno-wschodniej strony gór Bariast zaczęli prędko drążyć dziury w których chcieli schronić się przed upalnymi warunkami, ale problemem pozostawała lokalna fauna która zaspokajała potrzeb żywieniowych Mabinejów. Gdy ludzie napotkali potężnych humanoidów w kościanych maskach zareagowali z przerażeniem i czasem nawet uciekali z miast. Gdy giganci natknęli się na kopalnie ludzi którzy wydobywali głównie węgiel i żelazo sytuacja pogorszyła relacje z ludźmi jeszcze bardziej, gdyż niszcząc je pozbawili ich dostępu do podstawowych dóbr.

Kilkadziesiąt lat chowania się w wydrążonych górach i głodowanie był dla nich najgorszym okresem. Szukając pomysłu giganci zauważyli że mogą dużo osiągnąć na dobrych relacjach z ludźmi. Zaproponowali ludziom ich usługi wydobywcze węgla i żelaza których giganci nie potrzebują, w zamian za dostarczanie bydła, na co ludzie przystali. W ten sposób przez tysiące lat Mabinejowie wraz z innymi gatunkami, byli we względnie dobrych relacjach na Nowym Świecie żyjąc w swoim nowo wybudowanym podziemnym mieście Amtarial.

### Czerep Blasku

W czasie gdy giganci żyli na zachodzie, ci którzy zostali na wyspie znaleźli pod ziemią olbrzymią czaszkę dinozaura, którą uznali za najwyższy artefakt ich totemistycznej wiary, na który giganci czekali tysiące lat. Ułożyli wokół niej wielki totem i w dookoła miejscu stworzyli wielką kaplicę, chwaląc artefakt jako ich Boga. W krótkim czasie po odnalezieniu artefaktu dokopali się do najgorętszego poziomu do którego mogli kopać, znajdując fluorescencyjną, ciepłą ciecz. Światło w rzeczywistości nie było silne, ale ich częściowa ślepota sprawiała, że uważali ją za silniejszą od słońca. Szybko się też okazało że jest silnie toksyczna. Uznali to za kolejny znak i uznali że najgorsi przestępcy będą przenosić "Boską ciecz" i oblewać artefakt. To sprawiało że totem ułożony z czaszki świecił mocnym światłem i dawało to Mabinejom wielką wiarę na przyszłość. Nazwali swój święty artefakt "Czerepem Blasku".

### Gorączka złota

IIQ 2 Ery: 3100r. przed KY:

Do Nowego Świata dopłynął wysłannik z Mabinei który miał sprawdzić czy giganci odnaleźli nowy ląd i czy przeżyli. Jego zadaniem było poinformowanie braci rasy o Boskim Artefakcie i przyłączeniu się do czczenia go jako nowego Boga totemistycznej wiary gigantów. Giganci z Amtarial byli w głębokim szoku gdy dowiedzieli się o wielkiej święcącej czaszce, lecz gdy dowiedzieli się o jej toksyczności ich niepokój nie napawał ich chęcią do jej zobaczenia. Wysłannik wytłumaczył że toksycznymi cieczami zajmują się tylko skazańcy i niewierni, a modlitwy odbywają się w nieszkodliwej odległości w majestatycznej kaplicy. Lokalni Mabinejczycy szybko połączyli fakty. Wiedzą dobrze że Valiatosi sami zajmują się kopaniem ołowiu, dzięki swojej silnej odporności na toksyczność i choroby, którym później handlują na potęgę. Są oni bowiem bardzo pazerni na pieniądze. Stwierdzili oni że gdy usłyszą oni o wielkim artefakcie na Mabinei, popłyną wraz z nimi chcąc odszukać wielki skarb w ślepej pogoni za zyskiem.

Tak też było. Giganci z Amtarial nie musieli długo przekonywać Atosów. Ogromna część z nich popłynęła z wysłannikiem. Jakież było ich zdziwienie gdy się okazało że byli darmową siłą roboczą dla gigantów. Wydobywali dla nich surowiec będąc w pełni odpornymi na jego toksyczność. Giganci chcąc ochronić swoją dumę i respekt wobec własnej rasy zaczęli wysyłać więcej okrętów na Nowy Świat. Oczywiście w celu zatrudnienia większej ilości niewolników, a w konsekwencji używania Valiatosów nawet do oblewania cieczą "Czerepu Blasku". Na nowym świecie przekonywali Valiatosów że ich bracia na wyspie są tak bogaci, że stworzyli własne miasto portowe w celu handlu z hornitami przepływającymi w pobliżu. Mówili im że z artefaktu wydobywają darmowe toksyczne pierwiastki, a giganci płaczą z rozpaczy że odebrano im tą możliwość. Po użyciu tych argumentów wiele Atosów przeniosło nawet skrzeki, chcąc rozmnażać się w bogatym mieście portowym - na co giganci liczyli. Ma się rozumieć legenda o nieskończenie cennym "Czerepie Blasku" z podziemnego miasta Perfemiazd rozeszła się w kilka lat po całym kontynencie, a na zawsze już została zapamiętana w historii całego świata jako tajemniczy artefakt Gigantów Mabinejów - gdyż historia o cierpieniu Valiatosów nigdy nie została spisana. Już w 3180 roku dwa zdolne do pracy pokolenia Valiatosów opuściły kopalnie ołowiu, tak jak i zerwane zostały wszelkie kontrakty handlowe z nim związane, co spowodowało tzw. "Kryzys Ołowiowy" na starym kontynencie.

## Wymieranie rasy

### Powrót na wschód

IIQ 2 Ery: 5300r. przed KY:

Valiatosi po latach cierpienia zaczęli na swój sposób żyć wraz z gigantami, mimo że wciąż żyli rasą podrzędną. Pojawiła się grupa zbuntowanych gigantów która stwierdziła że nie chce brać udziału w paskudnym procederze kultywowania neo-totemistycznej i jedynym kluczem dla zbawienia jest powrót do korzeni. Zauważyła ona bowiem że totemizm który praktykują dziś giganci nigdy wcześniej nie występował, a jest to odejście od wcześniejszych tradycji gigantów pradawnych. Chcieli oni opuścić wyspę i uwolnić Valiatosów, choć nie musieli podejmować decyzji gdyż po tym buncie zostali wygnani. Podjęli oni decyzję o powrocie na Równiny Korallin. Nie chcieli płynąć na zachód gdyż wiedzieli że skontaktują się ze złymi gigantami z Amtarial którzy zapoczątkowali ten grzech. Z drugiej też strony nie chcieli też żeby Valiatosi z nowego świata dowiedzieli się o tym co się dzieje na wyspie. Mimo buntu znali powagę sytuacji i wiedzieli że mogło to oznaczać wojnę.

Po migracji na wschód wraz z Valiatosami którzy chcieli odpłynąć na krótko zajęli równiny. Zaraz po tym zniszczyli część Czerwonego Płaskowyż tworząc w nim osadę Boln w IIQ 2 Ery: 5415r. przed KY. Stamtąd przepuszczali grabieżcze ataki na 2 miasta ludzi: Kawkę i Fishonkę przy krowim jeziorze w celu zdobycia pożywienia. Gdy dochodziło do ataków, giganci dowiedzieli się od ludzi że ich bracia którzy migrowali tysiące lat temu, giganci Chiba, już dawno wymarli. W IIQ 2 Ery 5626r. doszło do ostatniej bitwy pomiędzy gigantami Mabinejskimi a ludźmi. Miasta zostały opuszczone przez ludzi, którzy uciekli przed nimi do Gór grodnych. Tam mieszkańcy zostali na zawsze i ich gatunek skrzyżował się z trollami górskimi tworząc rasę Sorgów. Giganci Mabinejscy niedługo po tym wymarli z głodu w Boln. Valiatosi z kolei zamieszkali czerwony płaskowyż na którym żyli ludzie, oraz zniszczone przez gigantów miasta.

### Giganci którzy zostali

IIIQ 1 Ery: 1700r. przed KY:

Rasa doznała całkowitej ślepoty. Ich węch był bardzo wyostrzony. Mabinejowie sięgali po swoje dziki "na ślepo", choć o nich już nie dało się już wtedy powiedzieć że były hodowlanymi zwierzętami. Mabinejowie próbowali szukać sposobów i eksperymentowali z krzyżowaniem grzybów które mogłyby być jadalne dla dzików. W ten sposób chcieli żywić je w kopalniach. Nie udawało się to. Dochodziło do zatruć zwierząt, a nawet do masowych plag. Giganci szukali szczęścia modląc się do Czerepu Blasku. Składano ofiary z własnego mięsa. Stwierdzono też że Bóg w swojej mądrości na pewno będzie umiał stworzyć jadalne grzyby, więc zbierano ze ścian wszystkie możliwe grzyby, oddawano je czaszce i oblewano je toksyczną cieczą po czym zjadano. Rasa nie dotrwała do kolejnego pokolenia.

Mimo to Valiatosi którzy zostali na wyspie szybko stali się niezależni, dokładniej gdy Mabinejowie z Perfemiazd zaczęli tracić zmysł wzroku. Wtedy rasa Atosów zapomniała o ich istnieniu w głębinach podziemi i bez problemu sama zadomowiła się na wyspie, zakładając swoje miasto fakiolera: "fakio" - pojedyńcze/jedyne/jedno + "era" - miasto. A jako że góry pokrywały prawie całą część wyspy, mimo że wyspa i tak była sporych rozmiarów, nazwa "fakiolera" w ich własnym rozumieniu tego stanu rzeczy oznaczała "państwo-miasto"