Srebrna Melancholia

## Prolog - Edycja ostateczna

W Trighafen życie toczyło się spokojnym rytmem. Rybacka osada, zbudowana na południowym brzegu jeziora *Dragonmere,* była miejscem spokojnym. W większości przypadków nie ingerowała ona w wydarzenia mające miejsce królestwie Cormyr. Mieszkańcy lokalnej wsi bardzo dbali o neutralność lecz z tą kwestią bywało różnie, raz przychodziło im to z łatwością a innym razem byli przymuszani do podjęcia konkretnych decyzji. Potrafili jednak przełknąć gorycz niezadowolenia i skupić się na własnym życiu.

Koniec jesieni zapowiadał się spokojnie. Płody zostały zebrane i zabezpieczone, liście dawno opadły z drzew a mieszkańcy trighafen od tygodnia szykowali się na ślub syna sołtysa. Termin ceremonii był wyznaczony na jutro, jednak zaangażowanie mieszkańców sprawiło że nie musieli się sprężać i dość szybko większość rzeczy została wykonana. Najedzeni i napici po kolejnym dniu pracy, wrócili do swych domostw gdzie odpoczywali nim zapadł wieczór.

Żaden z osadników nie spodziewał się jednak, że późną porą do rybackiej wsi, wjedzie orszak składający się z pięciu konnych. Całą grupą kierował podstarzały Rakshasa.

Sołtysowi, który przypatrywał się całej sytuacji z pokoju swego domu, chwilę zajęło nim zaszczycił obcą grupę swoją postacią. Ubrany był w ciepłe, grube ubranie albowiem na zewnątrz było wietrznie i zimno z towarzyszącym siarczystym deszczem. Ziemia była rozmiękczona, wręcz butami można było się lekko w niej zatopić.

- Witamy w wiosce Trighafen! - przywitał się kulturalnie, pomimo towarzyszącego mu zmęczenia. - Nazywam się Aleksander, jestem sołtysem wsi i pragnę dowiedzieć się co sprowadza nieznajomych w progi tej spokojnej wsi?

Rakshasa będący na czole grupy, zsiadł z konia i podszedł do sołtysa. Dopiero teraz mógł lepiej dostrzec, że nieznajomy ma na sobie tunikę, a pod nią najprawdopodobniej kolczugę. Założył więc że zbroja przybysza wykonana jest z mithrillu. Reszta pospólstwa nie opuściła domów, jedynie przypatrywali się przez okna swoich pokoi. Rakshasy to nie obchodziło że mu się przyglądają z zaciekawieniem.

- Nazywam się Yarhan. Przybyłem z dalekiej północy w celu odnalezienia pewnej istoty.

Aleksander podniósł brew i spojrzał pytająco.

- Kogoż to szukacie w tej spokojnej osadzie? Tu w większości sami ludzie, chociaż zdarzają się przedstawiciele innych ras.

- Akurat nie o człowieka nam chodzi, a drakona o srebrno-czarnych łuskach, mocno umięśnionym ciele i szatach z symbolem Bahamuta.

Bahamut był platynowym smokiem i bóstwem dla dobrych dragonbornów. Legendy mówią, że rywalizuje ze swoją siostrą Tiamat i to, że oboje są potomkami jeszcze starszego smoka, który zamieszkuje lub zamieszkiwał na Abeir.

Sołtys opuścił głowę i po krótkiej chwili w myślach wyszczególniła się jedna sylwetka.

- Musicie mieć dobrych informatorów, jeśli posiadacie takie informacje.

Yarhan uśmiechnął się.

- Własnoręcznie szkoliłem "Popielne Upiory". Nie są oni najlepszymi informatorami w Faerûn, ale dają radę i to mnie satysfakcjonuje.

- Mogę wiedzieć skąd dokładnie pochodzicie?

- Jesteśmy z dość młodego państwa zwanego "Popielną Marchią", chociaż tutaj pasowałoby określenie miasto-państwo aniżeli faktyczny kraj. Osiedliliśmy się na szczytach Gwiezdnych Gór.

[przerwa między rozpisywanym, a aktualnym materiałem.]

Rakshasa delikatnie się uśmiechnął. Musiał podejść dyplomatycznie, a wiedział że najlepszym środkiem w rozmowie bywa szczerość.

Tutaj Rakshasa wyciągnął dłoń. Na jednym z palców widoczny był wykonany ze srebra sygnet, z wygrawerowanym symbolem gwiazdy w ogniu. Aleksander przyjrzał się pierścieniowi. Nie zdawał się być falsyfikatem, co mocno zdumiło wójta. Rakshase znane były z manipulacji w polityce i miłości do wszelkiego rodzaju świecidełek.

Jeszcze raz spojrzał na Yarhana i dopiero dostrzegł czerwoną barwę tęczówek w jego oczach oraz popielatą barwę futra. Spojrzenie miał surowe ale również biło od niego troska i zmartwienie. Jego wizerunku nie poprawiała natomiast obecność małej torby z wytrychami czy pas z przypiętymi nożami do rzucania.

- Prosiłbym jeszcze o ujawnienie celu swej wizyty.

- Jak mówiłem, Aleksandrze. Przybyłem po pewnego smokowca żeby sprowadzić go do domu. Jeśli można to tak nazwać.

Wójt chwilę milczał. Ale po chwili wypuścił ze swoich płuc powietrze i gestem dłoni poprosił o podążenie za nim. Yarhan bez większych wahań podążył za starcem.

Znaleźli się przed pewnym domem, przy którym obecnie zakładane było rusztowanie. Stary dom wymagał generalnego remontu.

- Mam nadzieję, że widok odnawianego budynku Cię nie zrazi. Ale rzadko możemy sobie pozwolić na tego typu wydatek.

- Przyzwyczaiłem się już do widoku remontów i budownictwa.

Aleksandrowi na twarz wymalowała się ciekawość, ale nic nie powiedział. Zarówno mężczyzna jak i rakshasa patrzyli na siebie, próbując domyślić się kto powinien wejść pierwszy. Wójt znowu ukazał gestem dłoni, że reprezentant Popielnej Marchii może wejść pierwszy. Po znalezieniu się wewnątrz dostrzegł pięknie udekorowany dom. Swą obecność zaznaczało wiele kwiatów, oliwkowa barwa ścian z widocznymi zdobieniami w postaci ciemnych desek.

- Osoba, której szukasz ma pokój na górze. Musisz tylko wejść po schodach i w lewym korytarzu, przedostatnie drzwi po prawej.

Aleksander po tych słowach usiadł z ciężkim westchnieniem. Starość dawała mu się we znaki i nie był tak już sprawny jak za młodu. Yarhan tylko uśmiechnął się widząc starca.

- Możesz mi wójcie, powiedzieć jak ten smokowiec się tutaj znalazł?

- To dziwna historia a miało ono miejsce dwa lata temu... - oparł się wygodnie plecami i zaczął snuć opowieść.

Wójt spędzał resztę wieczoru, siedząc przy drewnianym owalnym stoliku i wczytując się w jedną z ksiąg z własnego zbioru. Było bezlitoście zimno, latarnik leniwym krokiem zapalał pochodnie stojące wewnątrz wsi. Był ubrany w grube futro i nieprzemakalne buty. Księżyc świecił jasno, a z nieba sypał gęsto śnieg. Wszystko zdawało się być w jak najlepszym porządku, a przynajmniej tak myślał Aleksander, dopóki w centrum wioski nie rozbłysnęło bardzo jaskrawe światło, które oślepiło latarnika jak i rozbudziło ciekawość tych, którzy jeszcze nie spali.

"Co do..." - pomyślał odkładając księgę. Wstał z siedzenia i dziarskim krokiem podszedł do okna. Światło znacznie osłabło, a w miejscu gdzie ono wystąpiło, były dwie postacie. Jeden mag z towarzyszącymi mu kanarkami i nieprzytomny smokowiec z rozszarpanymi szatami. Grupka nocnych marków zaczęła opuszczać swe domy, zaniepokojona dziwnym zjawiskiem. Aleksander dołączył do nich dłuższą chwilę po.

Mag rozglądał się zaciekawiony wioską, jednak szybko skupił się na wójcie. Zignorował nieprzytomnego drakona na ziemi i z miłym głosem rozpoczął konwersację.

- Zakładam, że pan zarządza tą wioską?

- Oczywiście, mogę wiedzieć co sprowadza pana i ... - Aleksander spojrzał za tyły, na innego obcego przybysza. - Zakładam że przyjaciela.

- Można tak rzecz. Mój przyjaciel potrzebuje schronienia, a wioska była najbliżej.

- Schronienia przed czym, jeśli mogę wiedzieć? - zerknął pytająco.

- Uznajmy że drakon ma pewne zatargi związane z jego przeszłością.

- Jest kryminalistą?

- Nie, to bardziej sprawa rodzinna. Ale może sam się przyzna jak już się obudzi.

- Spory rodzinne z natury mnie nie interesują... ale dla dobra wioski muszę wiedzieć co nam może grozić.

- Nie będe ukrywać że możliwe przyjście wściekłego bóstewka.

Aleksander zamarł.

Czarodziej szybko go uspokoił.

- Mój przyjaciel nie "śmierdzi" już boską esencją więc o wiele trudniej będzie mu go wytropić, jednak w razie czego powiem Ci, że jeśli do wioski zawita kiedyś pewien Rakshasa, to możesz mu raczej zaufać.

- Rakshasa? To przecież demony.

- Prawda, ten jednak jest specyficzny. Dość prosto zrozumiesz jak go kiedyś spotkasz.

Wójt lekko zakłopotany kiwnął głową. Już sama obecność maga przyprawiała go o lekką obawę, ale teraz strach się nasilił gdy dowiedział się, że w całą sytuację wplątany jest jakiś Rakshasa. Uznał że na starość świat chce mu spłatać figla. Westchnął i w wolnym tempie zapalił fajkę by się odprężyć.

- A jak zwie się smokowiec, którego mam przejąć? - spytał wypuszczając dymek z płuc.

- Vekhor. To dość bliski przyjaciel mego przyjaciela.

- Mam więc rozumieć że to jakieś spłacenie długu?

- Nie. Po prostu mamy „wspólny” interes jeśli mogę to tak określić. - powiedział mag, uśmiechając się.

Aleksander wypuścił kolejny dym z płuc i w pogrążył się w milczeniu. Dźwięk zegara wypełnił pomieszczenie, okazjonalnie przerywane siorpnięciami szumami wiatru.

- No dobrze. Znajdę mu jakieś zajęcie i może spróbuję dowiedzieć się więcej co nieco od niego samego.

- Jestem uradowany twą decyzją. Mam nadzieję że kiedyś Ci to wynagrodzę.

Wójt tutaj machnął ręką.

- Nie jestem zainteresowany nagrodą. Po prostu wolę wiedzieć na jakim gruncie stoję, przyjmując go do osady.

- Rozsądne podejście. Rzadko kto tak podchodzi do życia. - tutaj mag zaczął leniwie wstawać z fotelu.

- Już wychodzisz? - spytał zdziwiony. - Mogę zaoferować nocleg.

- Podziękuję, ale czas mnie nagli. Chcę poinformować przyjaciela o sytuacji Vekhora i zobaczyć co dalej będzie. - odpowiedział mag. Stuknął drewnianą laską o ziemię, po czym na oczach wójta zniknął.

- Starość miała być spokojna, a tymczasem wplątuję się w jakieś intrygi. Jestem za stary na takie zabawy. - powiedział do siebie, w marudnym tonie.

Yarhan słuchał uważnie, jednak sama historia raczej nie wzbudziła w nim większych wrażeń niż lekki uśmiech.

*„Bahamut interweniujący w sprawie dawnego czempiona? Kto by pomyślał, że platynowy smok ma wobec niego plany.”* - pomyślał.

- Więc tak wygląda sytuacja. Musiałbyś osobiście porozmawiać z Vekhorem. Ostatnio coś go mocno trapi, ale nie chciał mówić co.

- Postaram się. Tymczasem zostawię Cię samego jeśli to nie przeszkadza.

- Rób to co musisz. - Wójt machnął ręką.

Yarhan ukłonił się, a następnie żwawym krokiem skierował się do wspomnianego pokoju. Idąc zauważył pewne lustro, które już miał zignorować, jednak zatrzymał się przed nim. Wyciągnął prawą rękę, a raczej coś co miało ją przypominać, przed siebie. Złączona z nerwami metalowa proteza prezentowała się dość normalnie, jednak bywały momenty że sztuczna kończyna szwankowała. Poznać można to było po trudnym ściśnięciu dłoni w pięść. Nie omieszkał również przyjrzeć się swojej twarzy.

W większości szare futro, z dodatkiem jasnoniebieskich wzorów, komponowało się z ciemnym kapturem nałożonym na głowę i morską barwą oczu. Najdalej mu było do wyglądu odziedziczonego po ojcu, wszak jedyne co posiadł po nim niebieskie wzory i zamiłowanie do palenia. Delikatnie parsknął śmiechem i ruszył dalej w stronę pokoju.

Pomieszczenie, które zajmował Vekhor było proste i wyposażone w najbardziej podstawowe rzeczy. Łóżko, regał na książki, półka z kwiatem w doniczce i stolik do jedzenia, a całości dopełniała jasna farba na ścianach. Smokowiec był ubrany w normalne ubranie, na krześle leżały nieładem dawne jego szaty mnicha. Rozszarpane i poplamione.

On sam natomiast stał ręką oparty o szybę. Nie zareagował, gdy drzwi jego pokoju otworzyły się na całą szerokość. Jedynie wpatrywał się w opustoszały plac.

- Jesteś od Malafara, prawda? Przyszedłeś dokończyć to czego nie zrobił.

- Nie. Na twoje raczej szczęście nie jestem od twojego brata.

Vekhor podniósł wzrok, przyglądając się w szybie swojemu rozmówcy. Yarhan to dostrzegł i zdjął z głowy kaptur, ukazując swój wygląd. Drakon uśmiechnął się lekko

domyślając się od kogo obcy rakshasa może pochodzić.

- Przypominasz Ralakosha.

- Nie tak mocno jak mój inny brat. Ja poszedłem wyglądem bardziej za matką, nie licząc tych niebieskich wzorów.

Vekhor zdjął rękę z szyby i obrócił się. Yarhanowi rzuciły się w oczy widoczne na ciele Vekhora blizny. Poczuł się luźniej i odsłonił protezę całej ręki. Ten widok zaskoczył drakona.

- Twoja ręka…

- Urodziłem się bez niej. Wszystko z powodu Tharizduna.

- Nie wiem o kim mówisz…

Yarhan delikatnie podrapał się zdenerwowany. Wypadło mu to z głowy.

- Zapomniałem, że wspomnienia ofiar szalonego bóstwa są mocno zniekształcone. Jak dotrzemy do Popielnej Marchii to dam Ci to co zostawił Ralakosh mnie, moim braciom i Tobie, Vekhorze.

- Co mój syn mógłby zostawić takiej ofierze losu jak ja?

Yarhan westchnął, a następnie podszedł do krewniaka.

- Mój ojciec pozostawił miasto za sobą. Zmarł w dumie i w rozpaczy. Bardzo pragnął dożyć do końca budowy Popielnej Marchii, ale ten obowiązek spadł na nas, jego synów.

Vekhor spuścił wzrok.

- I czego ode mnie oczekujecie? Bo chyba nie tego że przejmę władzę w mieście Ralakosha.

- Cóż, właśnie w tym celu od dwóch lat Cię szukaliśmy po całym Faerunie.

- Jestem… Byłem tylko mnichem. Nie nadaję się na lidera.

- Byłeś również bohaterem Myrdorii, bóstwem i czempionem Bahamuta. Czy żadne z osiągniętych statusów nic już nie znaczy dla Ciebie?

- To tylko puste tytuły. Tak, byłem Czempionem platynowego smoka, jednak od dawna nim nie jestem.

- A tęsknisz za tym?

- Jedyne za czym tęsknię to za kobietą swojego życia. Po moim upadku nie ciągnie mnie już do mocy i ratowania świata.

- Ralakosh miał podobne odczucia, lecz w porównaniu do Ciebie, nie miał on tak silnej woli. W trakcie wojny z Tharizdunem poddał się i po prostu dociągnął do końca konfliktu. Po tym zaszył się w murach swojego miasta, którego już do czasu swojej śmierci nie opuszczał. Byłem obecny przy jego ostatnich oddechach.

Vekhor zacisnął drżącą dłoń, próbując powstrzymać się od wypuszczenia łez. Yarhan wpatrywał się w dziadka.

- Przepraszam.

- Za co?

- Widzę że rana na twoim sercu jeszcze się nie zabliźniła.

- To nie ma znaczenia. A co do twojej prośby to się zastanowię.

Yarhan odetchnął z ulgą. Przebył długą drogę i byłby bardzo niepocieszony, gdyby odmówił. Jednak odpowiedź Vekhora dała mu namiastkę nadziei w dalsze losy Popielnej Marchii. Obydwoje jednak nie wiedzieli, że za framugą drzwi podsłuchuje ich pewna kobieta, właścicielka tego domu. Złączyła swe dłonie i ścisnęła je na wysokości swojego serca. Zdawała się być pocieszona.

## Rozdział 1 - Wersja normalna

Minęły dwa lata. Podczas minionego okresu, srebrny drakon zaprzyjaźnił się z sołtysem i Nyalą. Regularne uczestnictwo w obowiązkach wioski przyczyniło się do zyskania zaufania i prywatnego zakątku w postaci rozstawionego namiotu, gdzieś pomiędzy domem Nyali i samego rządzącego tymi ziemiami. Reszta wioski też nie miała przeciwwskazań wobec obcego przybysza. Biegające wokół dzieci okazjonalnie psociły z Vekhorem, jednak nie robiło mu to problemów. Sam był kiedyś ojcem, jednak trzymał się myśli, że był tylko rodzicem z nazwy, a nie z prawdziwego zdarzenia.

W tym czasie padało wiele pytań dotyczących Vekhora, ten jednak zbywał lub odpowiadał wymijająco. Nie chciał ujawniać swojej przeszłości, nawet pomimo dwóch lat spędzonych tutaj. Pozostawiało to niesmak w ustach sołtysa i Nyali.

Było dość upalne popołudnie, dlatego też męska część wioski, w tym również drakon, pracowali bez koszul. Kobiety również pracowały w pocie czoła, szyjąc dekoracje, piekąc wyroby cukiernicze czy szykując porządny obiad. Wszyscy próbowali zdążyć z przygotowaniami na ślub dziedzica sołtysa. Sama ceremonia miała nastąpić na plaży wioski.

Vekhor wziął chwilową przerwę by napełnić pusty żołądek. Przed nim położony był talerz z pieczoną rybą w ziołach i dodatkami w postaci jakichś gotowanych ziemniaków z zieleniną, polanych masłem. Przedstawicielka jego „klanu” usiadła naprzeciw niego, na co ten zareagował uśmiechem. Przez miniony okres spędzali sporo czasu ze sobą, co nie umknęło uwadze całej wsi. W powietrzu wisiały plotki jakoby oboje mieli się ku sobie, jednak zarówno Vekhor, jak i Nyala dementowali owe plotki kłamstwem, twierdząc że nic takiego nie ma miejsca. Pomimo rosnącego między nimi uczucia, wstydzili się ogłosić publicznie swojego statusu przed wioską. Minął dopiero rok odkąd się zbliżyli do siebie, głównie za sprawą wspólnych podróży.

Vekhor dowiedział się, że Nyala była kleryczką, wysłaną przez kościół na pielgrzymkę. Wyznawała ona Lathandera, boga narodzin i odnowienia. Wydawała się być strasznie podekscytowana dzisiejszym wydarzeniem.

- Przerwa? Tak szybko? Nawet nie ma popołudnia. - skwitowała zwinnie wskakując na miejsce siedzące.

- Pracuję od godziny czwartej nad ranem, chyba należy mi się jakieś jadło. - wzruszył ramionami, po czym zaczął zjadać rybę, ostrożnie wydłubując z niej ości.

- Znamy się już dwa lata, Vekhorze. Razem zarabialiśmy pieniądze z prostych zleceń. Nie mamy przed sobą żadnych tajemnic, zwłaszcza biorąc pod uwagę że się widzieliśmy w bardziej intymnych sytuacjach. - Drakon zachłysnął się powietrzem na tę wieść.

- Podróże czasami są długie, a myć się trzeba. - odparł trochę niezadowolony i zły faktem, że kobieta przyznała się do podglądania go.

Kobieta przesiadła się obok mężczyzny. Palcami urwała kawałek ryby, który szybko zniknął. Szafirowe oczy wpatrywały się w Vekhora jak w obrazek. Czuł się skrępowany.

- Będziesz brać udział w wieczornej imprezie? - spytała, niemalże ocierając się ciałem.

- Zobaczymy. Jeszcze dużo pracy przede mną i chciałbym raczej się wyczyścić nim dojdzie do głównej imprezy. - odpowiedział trochę zaskoczony jej ruchem ciała.

Kobieta zdawała się być raczej zadowolona z odpowiedzi. Wzięła jeszcze jeden kawałek ryby i odeszła, przeżuwając fragment spokojnie.

„*Nyala musi przestać mi podbierać jedzenie.*” - pomyślał Vekhor, wracając do posiłku.

Nastał lekko wietrzny, ciepły wieczór. Rozmieszczone lampiony zapłonęły, rozświetlając całą okolicę jasnym blaskiem. Po długim czasie poświęconym dekorowaniu wsi, Vekhor udał się sąmotnie w ustronne miejsce nad jezioro, gdzie mógłby wyzbyć się brudu ze swojego ciała. Nie krępował się swojego nagiego ciała, oświetlanego przez jasny księżyc.

Do jeziora wszedł na głębokość, w której woda skrywała biodra i dolną część ciała. Letnia woda muskała zbrudzone ziemią łuski. W lustrze wody zobaczył swoje zmęczone odbicie. Twarz fałszywie szczęśliwą, Dawno zabliźnione rany lekko piekły, może to od pracy od której jego ciało się wyjątkowo odzwyczaiło. Opuszkami palców dotknął szramy przebiegającej od otwartego rogu, przez oko aż do dolnej części pyska.

„Cholerny Bolghin i przeklęta pustynia.” - przywołał wspomnienie z dawnych lat.

Odsunął palec od twarzy, a następnie zanurzył się głębiej. Woda sięgała mu do połowy klatki piersiowej, ale wciąż czuł, że pod nogami ma rozmiękłe dno. Z miejsca, w którym stał, wyraźnie słyszał zbierającą się gromadę ludzi, rżenie koni i stukot ich kopyt. Tu jednak miał większą swobodę. Już miał wypłynąć jeszcze dalej, jednak usłyszał dźwięk łamanych suchych gałęzi. Odwrócił się. Na trawiastym brzegu obok jego ubrań, kucała Nyala, przypatrując się mężczyźnie.

- Poważnie? Po tym jak przyznałaś się do podglądania mnie, nadal to robisz?

- Samemu się kąpać to trochę niebezpiecznie, zwłaszcza że stąd nikt Cię nie usłyszy ani nie zobaczy jakbyś się topił.

- Umiem o siebie zadbać, ale dzięki. Bardziej spodziewałem się czegoś związanego z wyglądem.

- Bo tak jest, ale nie jest to czas i miejsce na to.

Vekhor uśmiechnął się gorzko, a następnie ruchem dłoni walnął w gładkie lustro wody. Rozprysk wody trafił Nyalę, która z krzykiem cofnęła się w głąb.

- Jeśli to wszystko, to wróć do wioski i daj mi się umyć. - rzucił Vekhor odwracając się z powrotem.

- Nie, chcę uzyskać od Ciebie odpowiedzi.

Srebrny drakon westchnął głośno. Znowu się zaczyna. Już od półtora roku próbuje wymusić na nim odpowiedź o jego osobę. Ciągłe jednak zbywanie lub odpowiadanie wymijająco tylko nakręcało Nyalę.

- A jeśli Ci nie odpowiem, to co?

- To będziesz musiał wrócić do wioski bez ubrań. - tu zaczęła sięgać dłonią po leżące nieładem ubrania.

Drakon znowu westchnął.

- Co chcesz wiedzieć? Ile mam złota? Jaki był najgroźniejszy stwór którego pokonałem? Ile mam centymetrów w spodniach?

Nyala na ostatnie pytanie parsknęła zduszonym śmiechem, definitywnie się tego nie spodziewała.

- Głównie ciekawi mnie twoja przeszłość. Bo mam dziwne wrażenie, że masz barwną historię. Twoje pochodzenie, powiązanie z Bahamutem i tak dalej.

Vekhor przełknął ślinę. Skrzyżował ręce i stanął bokiem do swojej przyjaciółki.

- Nie odpuścisz mi tego, czyż nie?

- Nie – uśmiechnęła się. - Nie odejdę stąd póki mi nie powiesz czegoś o sobie.

- No dobrze. W dawnych latach piastowałem stanowisko czempiona platynowego smoka. Miało to miejsce po zapieczętowaniu pewnego artefaktu.

Dopiero po wypowiedzeniu jednej z wielu skrywanych sekretów, zobaczył w rękach nachalnej dziewczyny notes z ołówkiem. Coś naskrobała na papierze.

- To wywiad, czy wyjawianie swoich sekretów? - Warknął rozzłoszczony.

- Wybacz, po prostu lubię zachowywać takie informacje.

Drakon mruknął.

- Więc jakie jest twoje drugie pytanie? - spytał z wyraźną niechęcią na dalsze odpowiadanie.

- Oj, nie złość się. Jesteśmy sami, więc możesz mi powiedzieć nawet te najgorsze sekrety. - tutaj zamilkła chwilę, myśląc nad kolejnym pytaniem.

- Pytałeś się dwa lata temu mnie o datę. O co wtedy chodziło.

- O cholera… - Vekhor spuścił wzrok. Nyala poczuła się nieswojo, zobaczywszy reakcję nagiego mężczyzny.

- Jeśli nie chcesz odpowiadać to mogę wymyślić coś innego.

- Nie, wszystko w porządku. Po prostu wiem, że moja odpowiedź może dużo namieszać.

- Namieszać w czym?

Kobieta zobaczyła jak Vekhor ściska swoje ręce. Pazury wbiły się w mięśnie i z ran zaczęła sączyć się posoka, wpadająca do wody.

- Nie wiem od czego zacząć. - powiedział.

Zdecydował się wrócić na brzeg, gdzie usiadł. Kobieta odłożyła notes, po czym przeniosła się bliżej drakona. Trzymał się za twarz, myśląc nad słowami, jakie mógłby przekazać.

- Może od najlżejszej rzeczy, którą możesz się podzielić?

- Najlżejsza rzecz… - tutaj Vekhor obrócił głowę w stronę Nyali, nie podnosząc jednak wzroku. Cały czas nim błąkał.

- Słuchaj, jeśli się boisz mówić o sobie, to nie musisz. - tutaj Nyala złapała go za rękę.

Vekhor milczał. Zapanowała cisza, okazjonalnie przerywana głośnymi krzykami osób wrzucanych do wody. W końcu nabrał garstkę odwagi i zaczął mówić.

- Urodziłem się w 1467 DR, jako ostatni z czterech dzieci rodziny. Moja matka, chcąc mnie ratować przed ojcem, oddała mnie do klasztoru mojego dawnego mistrza, Takemichiego.

Kobieta zaskoczona wieścią wbiła wzrok w niego. Choć była świadoma, że usłyszała prawdę, to nie potrafiła tego przyjąć. Oznaczałoby to, że ma obecnie sto trzydzieści pięć lata. Jakim więc cudem zachował młody wygląd?

- Wychowałeś się pośród mnichów i to tak dawno temu?

Vekhor potwierdzająco kiwnął głową.

- Nie było to idealne życie, ale nie mogę bezcześcić troski i pamięci Takemichiego, który był dla mnie niczym ojciec.

Nyala zamilkła.

- Twoje młode ciało… jak je zachowałeś pomimo takiego wieku?

- Tu się robi dziwniejsza część historii. Pod koniec 15 wieku, w trakcie swej przygody, zyskałem boskie zdolności łącząc swoją duszę z pewną włócznią. W jej wykuciu została użyta boska łuska Bahamuta, którego byłem czempionem. - tu przerwał wypowiedź rozciągając szyję. - Potem zdarzyła się Inwazja Warforgedów w Avernusie i w okresie tamtego zdarzenia poległem przez własną niekompetencję. Torm osobiście pojawił się w zaświatach platynowego smoka i mnie awansował. - Vekhor zamilknął na dłużej.

- Co się wtedy stało?

- Nie co się stało a co się rozpoczęło. Wtedy wystartowała moja droga do upadku. Do utraty wszystkiego, co ceniłem w swoim żałosnym życiu. Oddałbym wszystko byleby naprawić błędy przeszłości, ale wiem, że to tylko mrzonki roztargnionego bachora, które dostało cukierka i chciało więcej.

- Przykro to słyszeć. Długo Ci zajęło odrodzenie?

- Nie, parę miesięcy ale coś się stało i wraz ze wskrzeszeniem utraciłem swoje boskie zdolności.

Tutaj Vekhorowi z bezradności zadrżało ciało. Kobieta to zauważyła, jednak nic nie zrobiła. Nie wiedziała jaki krok podjąć czy jakie słowo powiedzieć by go wesprzeć emocjonalnie. Ciągle była nerwowa o fakt, że rozmawia ze sto trzydziestopięcioletnim smokowcem.

- Jeśli chcesz, to możesz odejść. Widzę że jesteś jakaś nieswoja.

- Nie, w naszym uczuciu nie chodzi tylko o mnie, ale również o Ciebie.

Vekhor jedynie spojrzał na siedzącą Nyalę. Ścisnął mocniej jej dłoń, ta w reakcji przytuliła się do niego. Zaczął się uspokajać.

- Dziękuję. - powiedział nim puścił dłoń ukochanej.

Wrócił do jeziora. Nyala jeszcze chwilę była obecna na plaży, jednak w pewnym momencie zdecydowała się wrócić do wioski. Vekhor jedynie wzrokiem podążał za nią, nim zniknęła między drzewami. Po tym wrócił do przerwanej kąpieli.

Do wioski wrócił około godziny później. Sołtys zdążył powitać wszystkich gości, w tym swojego syna. Vekhor był ostatni.

- O, zagubiona owca wróciła! - zaśmiał się lekko Alexander.

- Wybacz, musiałem się odświeżyć po pracy.

- Najważniejsze że jesteś już z nami, przyjacielu. Poznałeś mojego syna?

Tutaj mężczyzna mający około trzydzieści lat zrobił delikatny skłon do przodu.

- Miło Cię poznać. Ojciec mi trochę o Tobie opowiadał.

- Pewnie nie były to dobre informacje. - odparł mnich.

- Skądże. Mój ojciec twierdził, że pomimo dwóch lat tutaj, jesteś nadal istotą o wielu sekretach.

Vekhor podrapał się po głowie. Godzinę temu wyjawił jedną tajemnicę o sobie i miał szczerą nadzieję, że Nyala tego nie rozpowie.

- Czasami niewiedza zapewnia bezpieczeństwo.

- Ciekawe… określenie. Jesteś jakimś tyranem, że stosujesz taką formułę?

- Synu, proszę Cię. Vekhor to naprawdę pomocny drakon.

Srebrny smokowiec delikatnie się uśmiechnął.

- Widzieliście gdzieś Nyalę?

- Pewnie poszła do swojego domu się przebrać na ślub.

- Ślub… Przywołuje to wspomnienia. - wspomniał drakon z nostalgią w głosie

- Słucham? - Aleksander zdziwił się tymi słowami. - Był pan już żonaty?

- Zdarzyło mi się. Ale to historia na kiedy indziej. Może porozmawiamy o tym po zaślubinach pana potomka. - zasugerował Vekhor, na co sołtys entuzjastycznie zareagował.

- Tak, jeśli znajdzie pan czas. Teraz zajmę się oficjalnym powitaniem.

Alexander odszedł wraz z synem gdzieś w głąb wioski. Vekhor został sam. Nie mając co ze sobą zrobić, zdecydował się udać pod dom Nyali by na nią poczekać.

Minął kwadrans. Jego przyjaciółka wyszła elegancko ubrana, dopasowana pod talię bordowa suknia na ramiączkach, na jednym palcu lewej ręki można było przyuważyć srebrzysty pierścień ze szmaragdem.

Vekhor onieśmielony wyciągnął tylko niej dłoń, na co Nyala zareagowała delikatnym uśmiechem i objęciem jej.

- Idziemy? Mój ty staruchu?

Nie odpowiedział. Jedynie rzucił kąśliwe spojrzenie na nią, a następnie trzymając ją za dłoń udał się poza wioskę, nad brzeg, gdzie zgromadzeni byli ludzie. Niektórzy byli mocno już wstawieni, pomimo tego, że oficjalnie ceremonia jeszcze się nie zaczęła. Vekhor jedynie przypatrywał się z politowaniem pijanym mieszkańcom.

Stali oni przed zbudowanym kilka dni wcześniej, drewnianej platformie, na której swą uroczystą przemowę miał wygłosić sołtys. Na razie nie zaszczycił owej konstrukcji swoją obecnością, pośród zniecierpliwionych ludzi wybuchła spora dyskusja. Vekhor z Nyalą stali z tyłu tłumu, dzięki swojemu naturalnemu wzrostowi nie mieli problemu by dostrzec ponad ludźmi wygłoszenie.

Po chwili na prowizorycznej scenie pojawił się spóźniony sołtys. Nie był sam, za nim towarzyszył mu wcześniej poznany syn i jego narzeczona, ubrana w wyjątkowo schludną suknię ślubną, zrobioną na zamówienie w Suzail.

Nyala zaskoczona wyglądem sukni, zaczęła podskakiwać i wskazywać palcem na ubiór panny młodej.

- Kup mi! Proszę, proszę!

- Uspokój się, jesteśmy na ważnej uroczystości.

Skarcił dziewczynę. Zezłoszczona pokazała mu język, a następnie skrzyżowała ręce. Obrażona spojrzała prosto przed siebie.

Alexander oczyścił swe gardło kaszlnięciem a potem zaczął przemawiać.

- Witajcie moi drodzy, w tym szczególnym dniu. Jak pewnie państwo jesteście świadom, mój jedyny potomek wchodzi na nową drogę życia. Jako ojciec jestem dumny z mego syna.

Vekhor spuścił wzrok w ziemię. Stojąca obok niego Nyala nie zwróciła uwagi na jego stan, zasłuchana w trwającą mowę. Na plecach poczuł dziwne mrowienie. Instynktownie obrócił się zdziwiony. Miał wrażenie że ktoś go obserwuje, jednak nikogo nie dostrzegł.

„*Chciałbym być na miejscu tego sołtysa. Słychać, że w jego słowach radość, czy mógłbym podzielić się tą radością z moimi dziećmi…” -* pomyślał i tylko bardziej go to przygnębiło.

Wrócił do rzeczywistości, gdy został uderzony przez partnerkę łokciem. Zauważył burzę oklasków i wiwatów.

- Coś się stało?

- Czułem się dziwnie, wybacz.

- Chcesz wrócić do swojego domu odpocząć? To był długi dzień.

Vekhor zawahał się. Sen by mu dobrze zrobił, ale z drugiej nie chciał sprawiać przykrości sołtysowi.

- Po prostu potrzebuję napić się czegoś mocnego.

Nyala uśmiechnęła się serdecznie.

Ludzie usiedli na długich, drewnianych ławach na plaży. Zaś oboje drakonów usiadło w lewej strefie ław, maksymalnie z prawej strony. Wyznaczoną między tymi ławami ścieżką, iść miała wybranka serca syna Alexandra. I tak też się stało. Końcówkę sukni trzymała nastoletnia dziewczynka.

- Jak myślisz, kiedyś będzie dane nam stanąć na ślubnym ołtarzu, we dwoje? Gdzieś w spokojnym mieście, z dala od kłopotów?

- Nie za szybko? Znamy się dopiero dwa lata.

- W sumie… masz rację.

Idąca w sukni panna młoda dopiero przy tej dwójce zwróciła na siebie swą uwagę wyglądem. Onieśmieliła wszystkich w około.

Włosy miała kruczoczarne, sięgające do pasa. Zielone oczy prawie jak liście i jasno opaloną skórę. Na palcach miała prosty pierścionek wykonany ze złota, jednak nikt nie mógł stwierdzić na ile było ono warte. Była w posiadaniu również naszyjnika z szafirem.

Szła spokojnym krokiem, na jej twarzy malował się szeroki uśmiech. Ludzie milczeli. W końcu dotarła do ceremonii. Vekhor zwrócił się w stronę Nyali.

- Jak myślisz jakiego musiał się dorobić majątku syn sołtysa, jeśli było go stać na zamówienie sukni?

- Czy to ważne? Pieniądze szczęścia nie dają.

- A sama przed chwilą mówiłaś coś innego. - mruknął po czym się zaśmiał delikatnie.

Kobieta prychnęła, po czym odwróciła wzrok od niego. Vekhor cały czas do niej mówił, jednak był ignorowany tak samo jak kleryk, który stał przy dwójce ukochanych, z książką w dłoni.

- Przypomina mi się mój ślub z dawną miłością mego życia.

- Hm? O kim mówisz?

Vekhor oparł się wygodnie, a następnie spojrzał w zaciemnione niebo. Gwiazdy płonęły jasno na jego tle.

- Nazywała się Yakoma. Tak jak ja, była mnichem. Rodzina ją porzuciła za brak możliwości magii. Wychowaliśmy się wspólnie pod jednym nauczycielem. - tutaj Nyala zauważyła w kąciku jego oczu pojedynczą łezkę tęsknoty.

- Musiała być naprawdę bliską Ci osobą.

- I tak było. Zszedłem nawet do Avernusa by poznać swoich teściów.

W tym momencie kobieta delikatnie zarechotała. Nie mogła uwierzyć własnym uszom. Kto normalny ryzykowałby by udać się do piekła, by poznać rodziców swojej wybranki?

Cała reszta ceremonii przebiegła bez większych problemów. Ludzie wybuchli gromkimi brawami, gdy oboje potwierdzili swoje uczucia. Partnerka Vekhora również dołączyła do wiwatów, klaszcząc jak za dwóch. Po tym rozpoczęła się ta bardziej rozrywkowa część ślubu.

Zgromadzona z Suzail trupa zaczęła grać wesołą muzykę. Śpiewaczka grająca na lutni miała lekki głos, również ruszała się z gracją. Większość gości dobrała się w pary, tańcząc raczej chaotycznie.

Vekhor nie był skory do tańca. Uważał się za wyjątkowo słabego tancerza, a biorąc pod uwagę obecność ogona i skrzydeł, tylko bardziej się w tym utwierdzał. Towarzyszka nie dawała jednak za wygraną i w ostateczności zgodził się wyraźnie zmęczony. Po tym obiecał sobie postawić naprawdę porządny alkohol.

Początkowo ich taniec wyglądał koszmarnie. Nie mogli się synchronizować w swoich ruchach, więc początkowo nie obywało się bez wyzwisk, deptania się po stopach i innych podobnych wpadkach. Minęła dłuższa chwila nim oboje zdołało wpaść w harmonię tańca.

Z każdym krokiem, taniec był coraz płynniejszy i mimo wyraźnego zmęczenia Vekhora, wykonywane były coraz bardziej wymagające pozy.

- W końcu zaczynasz przypominać prawdziwego tancerza. Ale praktyki jeszcze Ci brakuje.

Kobieta zrobiła piruet przed drakonem. Vekhor oddychał ciężko. Miał wrażenie, że skądś kojarzy tę grację ruchów, ale szybko zbył natrętne myśli. Może to przez zmęczenie. Złapał kobietą za biodra, a następnie wyrzucił ją w powietrze.

- Mówiłem Ci, że nie jestem uzdolniony w tej sztuce.

- Nauczysz się, każdy gdzieś zaczynał. - mruknęła.

Vekhor jeszcze raz chwycił dziewczynę, po czym pochylił się do przodu, trzymając ją za plecy. Nyala podniosła nogę, zaś dłońmi złapała go za twarz. Byli wycieńczeni.

- Nigdy nie byłeś dobrym partnerem do tańca, skarbie.

Vekhor pomimo wyraźnego wyczerpania, spojrzał się pytająco na dziewczynę. Ta ostrożnie stanęła na nogi, a następnie gestem swojej dłoni zaprosiła go do swojego domu. Przyuważeni przez sołtysa zostawili tłum za sobą. Starzec niezauważalnie uśmiechnął się na ten widok po czym wrócił do picia wina.

\*\*\*

Dom Nyali był budynkiem jednorodzinnym o parterze i jednym piętrze. Z zewnątrz nie prezentował się ładnie.

- Problemy z pieniędzmi na remont? - spytał Vekhor.

- Żeby tylko. Materiały też ciężko zdobyć. Ale to nie ma znaczenia, liczy się komfort.

- Skoro tak mówisz, to chyba dobrze.

Weszli prostymi drzwiami, wykonanymi z jasnego drewna. Przedsionek był ładnie urządzony, pomalowane na szaro ściany i wyłożona prostym jedwabnym dywanem z symbolem Lathandera. W środku było ciepło. Przeszli do pokoju gościnnego, gdzie drakon rozsiadł się w jednym z wygodnych foteli. Z kominka miło trzaskał ogień.

- Muszę pochwalić wystrój.

Vekhor rozglądał się po pomieszczeniu, szafy z obcymi tytułami, obrazy amatorskich malarzy i wazony z kwiatami. Gdzieś z sąsiedniego pomieszczenia usłyszał głośne miauknięcie.

- Masz kota? Interesujące.

- Przepadam za tymi futrzakami, są bardzo społeczne chociaż czasami mają swoje humorki.

Nyala uśmiechnęła się. Zasłoniła okna, po czym spokojnie poszła do kuchni.

- Pomóc Ci?

- Jeśli chcesz. Nie będę Cię naciskać.

Vekhor wstał i podążył za nią. Kuchnia była dość dobrze wyposażona, koszyki z przyprawami, chleb i garnek z duszonym mięsem, które podgrzewało się na średnim ogniu. W powietrzu czuć było zioła.

- Pachnie smakowicie, moja żona też miała rękę do kuchni.

- Naprawdę? Chciałabym ją poznać.

Vekhor objął Nyalę od tyłu.

- Co to miał być za tekst, jak kończyliśmy nasze wygibasy.

- Ah, przepraszam. Nie powinnam dłużej ukrywać prawdy.

Odsunął się zdziwiony. Kobieta westchnęła, po czym zaczęła się zmieniać. Łuski zanikały w białym futrze, z tyłu jej ciała wyrósł ogon i ogólnie jakoś się zmniejszyła. W trakcie przemiany, smokowiec dostrzegł dawno niewidziane oczy. W szoku cofnął się od niej, prawie się przewracając o stojące za nim krzesło.

- Co jest… - sytuacja zdusiła mu głos.

W miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stała Nyala, swą obecność zaznaczała była żona i przyjaciółka z dzieciństwa smokowca.

- Dwa lata pod twoją obserwacją… Czemu ukrywałaś swoją obecność?! - krzyknął w gniewie łapy wyciągając przed siebie.

- W wiosce byłam o wiele dłużej niż dwa lata. To że się pojawiłeś w tym miejscu było dla mnie również zaskoczeniem, jednak nie mogłam tak szybko zdradzić swojej tożsamości. Wiesz jak Rakshase są nienawidzone w Faerûn.

Vekhor musiał usiąść. Przez znaczny czas był okłamywany i dopiero teraz się dowiaduje?

- Mam nadzieję że zrozumiesz moje postępowanie.

- Zrozumieć mogę, ale nie wiem czy dam radę Ci wybaczyć coś takiego.

- Minęło zbyt dużo czasu i zrozumiem jeśli nie darzysz mnie uczuciem jak dawniej. Też bym szukała kogoś innego. Ale jesteśmy razem i możemy spróbować powoli odbudowywać to co między nami było.

Spojrzał się jedynie takim beznamiętnym wzrokiem na Yakomę, jakby ktoś znowu wbił mu sztylet w plecy.

- Muszę się napić. Mówiłaś że miałaś jakiś alkohol.

- Tak, mam.

Yakoma wyjęła z wiszącej szafki butelkę jakiegoś wina i dwie kieliszki. W ciężkiej atmosferze oboje udali się salonu, gdzie odkorkowała wino po czym rozlała. Między nimi wywiązała się rozmowa.

- Ciężko było po tym jak zniknęłaś. Co się stało.

- Gdy cholerny ork groził Wrotom Baldura, ruszyłam samowolnie naprzeciw niego. Nie zakładałam jednak że będzie on przeważał. Oczywiście w swej brawurze zginęłam i odrodziłam się w Avernusie.

- Więc jak znalazłaś się w Trighafen.

- Długo mi zajęło odrodzenie się w Faerûn, a gdy już znalazłam się z powrotem, to błąkałam się długo. Za długo.

- Chciałbym by były tu nasze dzieci. Myślę że Ralakoshowi najbardziej by zasmakowało.

W trakcie wypowiadania tych słów oboje wpadli w smutek. Świadomość obecnie toczącego się roku, sprawiła że każde z ich dzieci mogło już być pochowane w obcym miejscu, a oni przenigdy nie mieliby już szansy poznać lokalizacji grobów. Jeśli taka miała być kara za złe rodzicielstwo, to musieli je zaakceptować. Kobieta odłożyła kieliszek i usiadła na kolanach Vekhora, przytulając się.

- Brakuje mi ich. Nie byliśmy dobrymi rodzicami, ale nie znaczy to, że nie kochaliśmy naszej pociesznej gromadki. Za kim tęsknisz najbardziej?

- Za Ralakoshem. Tak, miał swoje wady na samym początku, ale moje ostatnie z nim wspomnienia świadczyły że zdawał się być dojrzały. Nie wiem jednak co stało się potem bo we Wrotach Baldura dopadł mnie mój brat, Malafar.

Vekhor miał puste spojrzenie. Szukał przebaczenia, lecz jedyne co znalazł to karę za dawne dzieje. Może taka była pokuta za coś podobnego, co mu zrobił.

- Twój brat był zawsze durniem, myślącym tylko jajami.

- Tak myślał jajami, że został bożkiem. A ja utraciłem swój status.

- Otworzę wino, jeśli to nie problem. - zasugerowała Yakoma.

Vekhor nie protestował. Był wycieńczony, a lampka wina z dawną ukochaną z dzieciństwa była tylko dopełnieniem idealnego snu, którego nie chciał przerywać. Cieszyli się leniwą nocą, ciesząc się wzajemną obecnością.

Minęło półtorej godziny. Na stole swą obecność zaznaczyła trzecia butelka alkoholu. Wziął kolejny łyk krasnoludzkiego piwa, mocnego trunku. Gdy odstawił kufel, jego wzrok padł na twarz byłej żony, a w jego wnętrzu pojawiła się głęboka tęsknota. Chwilę później jej oczy przeniosły się na jego i tęsknota stała się bólem, niczym wąż wijący się wokół jego serca.

- Yakoma. - Jego głos był cichy.

Vekhor zamarł, gdy 80-letnie uczucia uniosły się z jego wnętrza niczym poruszenie wielkiego smoka. Jego łapy mrowiły, ciało drżało. Odległe echa zatańczyły w oczach jego ukochanej, duchy przeszłości, czasu spędzonego we wzajemnych ramionach. Po tym przyszło ciepło, narastające uczucie, którego nie czuł od tak dawna.

- Vekhor...- Zachichotała - Ja też za tobą tęskniłam.

- Jestem zbyt nietrzeźwa by iść samemu, nogi mi się plączą pod nogami – powiedziała Yakoma bardzo pijanym bełkotem.

- Tak, starczy nam alkoholu na dziś.

- Weź mnie do sypialni, zakończmy nasze spotkanie w łóżku.

Vekhor nie protestował. Podniósł swoją pijaną niegdyś żonę, a ta złączyła swoje dłonie za jego karkiem. Jej tęsknota w trakcie picia zmieniła się w pożądanie. Podobnie było u mężczyzny.

Dotarcie do sypialni na piętrze okazało się być cięższe niż przypuszczał drakon. Nie mógł utrzymać równowagi, zbyt mocno rozlewał mu się obraz przed oczyma.

Pokój do spania był średniej wielkości. W środku można było znaleźć bardziej przydatne meble takie jak szafa na ubrania, komoda, łóżko na dwie osoby i stolik z dwoma krzesłami. Łózko było wiekowe.

Yakoma nadal była przytulona do Vekhora, jednak chciała stanąć na swych nogach i się rozebrać. Srebrno-czarny drakon jednak jej nie pozwolił. Nie była ona zdolna do samodzielnego rozebrania się i dlatego Vekhor wsparł ją w tej wyjątkowo trudnej sytuacji. Rakshasa podjęła bardziej intensywniejsze działania. Gdy z jej ciała opaść miał ostatni element ubioru, delikatnie cmoknęła drakona w gołą klatę. Chciała go w tej chwili, miała gdzieś że była pijana. Liczyły się tylko jej pragnienia, cały świat mógł zginąć. Za długo czekała na niego. Objęła Vekhora, a następnie z całą siłą jaką miała opadła wraz z nim na łoże. Ten, chcąc utrzymać równowagę, chwycił za kotarę zamontowaną nad łożem. Ciężarem swojego ciała spowodował zatrzęsienie się szafki i upadek wazonu z mebla stojącego obok.

Smokowiec nie tracił czasu. Jego mózg szybko objęła fala euforii i leżąc w łożu czym prędzej zrzucił z siebie resztę ubrań, nagi i podekscytowany alkoholem znalazł się obok swojej odnalezionej partnerki po mniej niż stu latach. Nie tracili czasu i oboje rzucili się ku sobie w ramiona.

Nie przerywali serii pocałunków, ich dłonie wzajemnie badały ich ciała.

- Długo tego nie robiliśmy. - rzekła Yakoma łapiąc na chwilę oddech.

- Zachowujemy się jak nastolatkowie. - stwierdził Vekhor.

Rakshaska zaśmiała się po czym się położyła.

- Nie sądziłam że alkohol da Ci zastrzyk energii.

Vekhor jedynie wzruszył ramionami. Pochylił nad nią i złożył delikatny pocałunek na jej ustach. W jej oczach zobaczył dawne swoje wspomnienia. Ich pierwszy raz, gdy wrócił z jednej z wypraw. Po tym parę miesięcy później na świat przyszedł Ralakosh.

- Ciekawi mnie czy dane będzie nam się spotkać z naszym pierworodnym.

- Nie psuj nastroju wspomnieniami. - zawyła.

Vekhor uśmiechnął się gorzko. Podgryzł ją delikatnie. Miał wrażenie że dzięki bliskości ich ciał, powietrze dookoła się nagrzewa.

Dawne małżeństwo nie chciało szybko zasnąć. Od przeszło osiemdziesięciu lat brakowało im swojego kontaktu, a dzisiejsza noc była idealnym momentem by powspominać dawne dzieje i spożytkować ten czas w najlepszy dla nich sposób. Blade światło księżyca tylko oświetlało ukochanych, których miłość rozbrzmiała w głuchą noc.

Vekhor zobaczył przed sobą tylko lodowe pustkowie. Zza pleców usłyszał głośny śmiech. Obrócił się i ujrzał siedzącego na tronie wykonanym z lodu swoją inną wersję, bardziej oddaną naturze czarnych smoków. Trochę czasu minęło od ich ostatniego spotkania.

- Więc Nyala okazała się być twoją dawną żoną, nawet ja tego nie przewidziałem.

- Sam jestem w dość ciężkim szoku, ale raczej miło że tam jest.

- Od razu poszedłeś się z nią pieprzyć jak królik.

Mnich odwrócił wzrok od swojego „innego ja”.

- Odezwałeś się po dwóch latach, co Cię skłoniło do tego?

- Nuda. Tak przynajmniej mógłbym twierdzić wprost. Pamiętasz moje słowa o byciu skrytym w cieniu?

- Oczywiście. Nie mógłbym zapomnieć jak mnie zbeształeś.

- Pora więc dla Ciebie abyś opuścił mrok i podążył w blasku. Dano Ci szansę i nie chcę byś jej zmarnował. Odczuwam jak mi kark drętwieje od paskudnego oddechu Malafara. Jest coraz bliżej, wioska nie będzie bezpieczna dopóki ty tutaj egzystujesz.

- Implikujesz więc, że powinienem odejść?

- Tak. Ty i Yakoma nie macie już powodu by tutaj być. Ucieknijcie wraz z nastaniem świtu. Nie zostawiajcie śladów.

- Ślady zawsze zostaną, nieważne jakbym próbował je zadrzeć.

- Słuszna uwaga.

- Gdzie mogę uciec? We Wrotach Baldurach i innych większych miastach może mnie wytropić.

- Znajdziesz bezpieczny schron. Wierzę w to.

Po tych słowach cała przestrzeń zniknęła. Vekhor poczuł jak gwałtownie traci grunt pod nogami i zaczyna spadać w otchłań. Obudził się, instynktownie wyciągając przed siebie rękę. Oddychał ciężko, serce waliło mu jak oszalałe. Jego miłość z dzieciństwa spała spokojnie, otulona kocem. Dłonią przejechał po tyle jej głowy.

Sam opuścił łoże i podszedł do okna nago. Do świtu jeszcze było parę godzin. Na zewnątrz paliły się pochodnie. Dostrzegł paru mieszkańców śpiących mocnym, pijackim snem.

Yakoma w międzyczasie się przebudziła. Dostrzegła Vekhora stojącego przy oknie. Był wyraźnie zaniepokojony.

- Co się dzieje, skarbie?

- Ktoś mnie ostrzegł, że Malafar tu nadchodzi i dostałem poradę by stąd odejść wraz ze świtem.

- Kto Cię ostrzegł?

Vekhor pokręcił głową. Nie chciał mówić, mimo że obecnie była ona jedyną osobą, której mógł całkowicie ufać, nawet pomimo tej dwu-letniej obserwacji z jej strony. Yakoma zarzuciła na siebie luźną koszulę, a następnie dołączyła do smokowca. Złapała go za dłoń. Wtedy dopiero poczuła jego drżenie. Bał się. Spojrzała na niego.

- Nie wiem czy jestem gotowy na starcie się z moim bratem. Osłabłem przez te wszystkie lata, a czasu mam mało by spróbować sięgnąć po dawno utraconą siłę.

- Więc co planujesz?

- Mam jedną możliwość, ale nie wiem jakie niebezpieczeństwa na nas czekają w drodze.

- To znaczy?

- Zakon Bahamuta. Byłem niegdyś czempionem platynowego smoka. Może oni dadzą nam schronienie przed Malafarem.

- Myślisz, że ktokolwiek uwierzy twoim słowom? Prezentowałeś go ponad osiemdziesiąt lat temu. Mogliby zapomnieć, że ktoś taki jak ty, kiedykolwiek był w zakonie.

- Nie dobijaj mnie. Nie w tej chwili.

- Wybacz, nie chciałam zabrzmieć negatywnie, ale trzeba patrzeć na sytuacje trzeźwo.

- Spojrzałbym, gdybyśmy nie byli najebani. - zaśmiał się delikatnie ze słabego żartu, na co dostał z otwartej dłoni w plecy.

Vekhor skrzywił się z bólu, nawet pomimo alkoholu jaki nadal był w jego organizmie.

- To nie pora na żarty, Vekhorze.

Po tych słowach Yakoma wróciła do łóżka, chcąc przespać resztę nocy. Smokowiec jeszcze chwilę poobserwował sytuację na zewnątrz, po czym wrócił do łóżka. Nie mógł sobie pozwolić na brak snu.

\*\*\*

Słońce leciwie zaczęło wstawać zza horyzontu. Jego blask przebił zabrudzone brudem szyby okna, po czym rozświetlił łoże, na którym spał Vekhor z Yakomą.

- Głowa mi pęka. Za dużo wypiłem i jeszcze… - nie dokończył przewracając się na drugi bok.

Yakomy nie było obok. Rozciągnął swe ciało, po czym ziewnął głośno. Z dołu chałupy usłyszał skwierczenie tłuszczu, a do jego nozdrzy dotarł zapach jakiejś wieprzowiny. Ubrał swoją dolną część garderoby, po czym zszedł do parteru. Śniadanie było już przygotowane, gdy ten dotarł do kuchni.

Yakoma zdawała się być energiczna, pomimo bardzo upojnie spędzonej nocy. Jego samego bolały kości, może przesadził z alkoholem albo za bardzo poniosły go fantazje w łóżku. Dawno się tak nie wygimnastykował.

- Jak Ci się spało?

- Takemichi by mnie skarcił że za mało sportu uprawiam, ale chyba nadrobiłem te przespane lata.

Do uszu obojga dotarł dźwięk wbiegających do wioski koni. Vekhor nie tracąc czasu, poszedł sprawdzić co się na zewnątrz dzieje. Zobaczył trzech kawalerzystów, ciężko opancerzonych. Na plecach jednego z nich była umieszczona chorągiew prezentująca płonącą gwiazdę na niebieskim tle.

- Przybywamy z Popielnej Marchii, do władz miasta doszły plotki traktujące o tym, że w wiosce ukrywa się smokowiec zwany Vekhorem. Prosimy o jego natychmiastowe oddanie.

Nikt jednak nie odpowiedział. Prawie wszyscy byli nieprzytomni, a Ci którzy mogli jakoś się poruszać, nie byli skorzy do rozmów po ciężkiej nocy. Jedyną osobą, która wyszła w dość dobrym stanie był sołtys wsi. Zaniepokojony hałasami o tak wczesnej godzinie, opuścił wnętrze swego domu, stając przed drzwiami. Kątem oka zauważył przypatrującego się zarówno jemu jak i przybyłej kawalerii Vekhora.

- Nie wiem czym jest Popielna Marchia, ale jeśli szukacie konkretnego smokowca, to byłoby miło się dowiedzieć jaki dokładnie macie powód do jego przejęcia.

- To nie jest sprawa, w którą powinieneś się angażować cywilu.

- Jestem sołtysem tej wsi i jako jej zarządca, domagam się wiedzy kto i po co szuka tego całego „Vekhora”.

Wysłannik westchnął, po czym wyciągnął z torby zwinięty kawałek papieru, który rzucił pod nogi starca. Ten podniósł przedmiot, a następnie go rozwinął. Dopiero wtedy zrozumiał, że wczytuje się w list gończy, wystawiony właśnie za Vekhorem. Kaszlnął, po czym obrócił się do smokowca stojącego dom obok.

- Przyszli po Ciebie, weź to załatw. Mnie w krzyżu łupie.

Po tych słowach Alexander wrócił do swojego domu, marudny. Trójka kawalerzystów zaszczyciła drakona spojrzeniem, jednak z ich ust nie padły żadne słowa. Cała sytuacja była mocno niezręczna.

- Więc. Mogę się dowiedzieć w jakiej sprawie jestem poszukiwany?

- Yarhan, syn twojego syna, Ralakosha, od dwóch lat próbuje Cię znaleźć i sprowadzić do Popielnej Gwiazdy. I jak widać, z dniem dzisiejszym jego poszukiwania w końcu zostały zakończone. - głos miał stanowczy, nieznoszący sprzeciwu.

- Nie wiem kim jest Yarhan. A z Popielną Gwiazdą łączą mnie tylko wspomnienia.

Yakoma wyszła z talerzem. Nie chciała czekać na partnera i dlatego sama zaczęła spożywać śniadanie.

- Co się dzieje?

- Sam nie wiem. Szuka mnie gildia, którą założył Ralakosh. Nie wiem po co, ale raczej wielkiego wyboru nie mamy. Ruszymy z nimi, skarbie.

Tutaj Vekhor zwrócił się do wysłannika.

- Możemy coś zabrać czy mamy niezwłocznie jechać z powrotem?

- Sugerowałbym natychmiast, ale możecie zabrać co potrzebniejsze rzeczy i ubrania. - powiedział nie szczędząc trochę zdziwienia ubiorem Vekhora.

Yakoma szybko wchłonęła posiłek po czym wróciła do środka. Do posiadanej torby bez dna zaczęła wrzucać co potrzebniejsze rzeczy, ubrania, suchy prowiant i jakieś napoje.

Sam Vekhor natomiast udał się do domu sołtysa. Ten zaprosił go gestem po czym oboje usiedli naprzeciw siebie, w ciszy.

- Więc odchodzisz po dwóch latach?

- Nie lubię być melancholijny, ale ta wioska dała mi jakąś namiastkę przynależności. Będę tęsknić za nią.

Sołtys uśmiechnął się słysząc te słowa.

- Mam nadzieję, że w tej całej Popielnej Marchii znajdziesz coś o wiele lepszego niż to, co byliśmy w stanie Ci zaoferować.

- Zaoferowaliście mi schron i to mi wystarczyło.

- Jeśli kiedyś będziesz chciał to odwiedź nas. Ugościmy Cię tak jak starego przyjaciela. A tymczasem miło było Cię poznać, chociaż częściowo. Obyś odnalazł to, czegokolwiek szukasz.

Sołtys po swoich słowach wstał, a następnie ścisnął smokowcowi dłoń. Vekhor opuścił dom. Na placu już czekała Yakoma wraz z dwoma dodatkowymi wierzchowcami, już oporządzonymi w siodła.

- Rozumiem że to wszystko? - spytał kapitan.

- Tak, możemy ruszać w drogę. - odparł Vekhor wskakując na konia.

Sołtys jedynie przypatrywał się przez okno, jak za końmi w powietrze unosi się kurz, a cała grupa znika za bramą wioski.

## Rozdział 2

Droga którą podróżowała grupa była często uczęszczanym szlakiem. Przeciągłe ślady kół pozostawione przez ciężkie wozy i zgłębienia końskich kopyt w podmokłej jasno wskazywały że przed pięcioma jeźdźcami ktoś tędy przejeżdżał. Od opuszczenia Trighafen minęły trzy dni, każdy już stawał się mocno markotny od myśli że przed nimi jeszcze niezliczona ilość kilometrów jakie muszą pokonać nim dotrą do Popielnej Marchii.

Vekhor zrównał się z jadącym na przodzie kapitanem kawalerii i z nim rozpoczął konwersację.

- Możesz mi coś powiedzieć o tym mieście, do którego się obecnie udajemy?

- O Popielnej Marchii? - żołnierz nie odwrócił głowy w stronę drakona, mimo to kontynuował wypowiedź. - Bardzo długo to miasto powstawało, borykało się ono z wieloma problemami, ale najbardziej dotkliwym problemem była jej lokalizacja.

- To znaczy?

- To miasto górskie. Na nasze „szczęście”, serce Popielnej Marchii znajduje się centralnie na samym szczycie. W okresie powstawania aglomeracji nie mieliśmy rozbudowanych środków transportu i początkowe zasoby jakie zbieraliśmy, wtaczaliśmy za pomocą siły roboczej. W archiwach istnieją dokumenty opisujące cały przebieg budowy, ale to nie w moim geście leży to czy dostaniesz do przeczytania ten papier, Vekhorze.

Smokowiec zamyślił się. Nie mógł znaleźć powodu, dla którego Ralakosh wybrał akurat to miejsce, ale być może zdobędzie więcej informacji gdy spotka się z Yarhanem.

- Czym w założeniu jest miasto mego syna?

- Ralakosh chciał stworzyć miasto dla hybryd. Nie wstydził się że jest mieszańcem i dzięki jego pochodzeniu pchnął w realizację ideę by założyć miasto mu podobnych i nie tylko. Z drugiej jednak strony przykro nam, że nie dożył on momentu, gdy Popielna Marchia została ukończona.

Vekhor zamilkł. Spojrzał na przygnębioną Yakomę, która zdruzgotana wieścią o śmierci ich pierworodnego wbiła wzrok w grzbiet wierzchowca. Sam odczuwał podobny żal. Ścisnął jeden z części uzdy w złości.

- Myślę, że gdziekolwiek Ralakosh skończył, z góry patrzy na miasto z dumą w sercu. - powiedział próbując pocieszyć swoją dawną żonę i siebie samego.

Kapitan uśmiechnął się. Nie znał dobrze rodzica Ralakosha, ale wyczuł od niego bijące uczucie straty.

- Nie mogę powiedzieć że podzielam z panem ból jaki pan czuje, ale mogę go jedynie załagodzić. Zechciałby się pan później spotkać w karczmie by porozmawiać o pańskim synu?

Vekhor podniósł głowę gdy usłyszał propozycję. W serce delikatnie go ukłuło poczucie empatii.

- Chętnie zaakceptuję zaproszenie, gdy dojdziemy do miasta. W międzyczasie możemy o czymś jeszcze porozmawiać.

Rozmówca zastanowił się nad pytaniem jakie powinno paść.

- Czy Ralakosh rzeczywiście miał jakieś rodzeństwo? Słyszałem plotki, że było ono niecodzienne lecz teraz rozmawiając z jego ojcem, mogę usłyszeć potwierdzenie lub zaprzeczenie.

Vekhor obrócił się po raz drugi w stronę Yakomy. Kobieta wyczuła spojrzenie i słabo kiwnęła głową.

- Tak, miał rodzeństwo. Dwóch braci i siostrę. Czarnego smokowca, Pół-rakshasę i Hao.

- Hao?

- Jest mi dość trudno wytłumaczyć kim lub czym był mój ostatni syn, ale mogę rzecz, że w czasie jego narodzin posiadałem status półboga. I oczywiście miało to miejsce w zaświatach.

- To… dość niecodzienne zjawisko. Jaką rasę on prezentował?

- Był, można powiedzieć, hybrydą tak jak Ralakosh. W tym jednak przypadku mówimy o Aasimarze i Tieflingu.

- Czy te rasy nie są przeciwstawne? „Hao” nie powinien istnieć lub w gorszym przypadku cierpieć wieczne katusze związane z niestabilnością genetyczną?

- Jak spłodziłem Hao w zaświatach, to do mojej domeny należała harmonia. Prosta filozofia.

- Rozumiem. Reszta twojego potomstwa jak się nazywała?

- Morkval i Faray.

- Ładne imiona.

- Żona wybrała. Ja tylko zdecydowałem o imieniu naszego pierwszego dziecka.

Yakoma cały czas milczała, słuchając. Po paru minutach ciszy, zdecydowała się zadać pytanie od siebie.

- Jaki jest powód że szukają Vekhora?

- To… usłyszy pani w rozmowie z Yarhanem. Ja nie mogę obecnie zdradzić szczegółów.

- Zrozumiałam.

Cała grupa jechała tak czwarty dzień nim zaskoczył ich zmierzch. Do Iriaeboru mieli jeszcze mniej więcej pół dnia konno, stamtąd mieliby rzeką raczej prostą drogę do Wrót Baldura. Z najpopularniejszego na wybrzeżu miasta mieliby tylko już mniej niż tydzień drogi do Gwiezdnych Gór, gdzie mieściła się Popielna Marchia.

Pod gołym, nocnym niebem podróżnicy rozbili obóz. Wydobywające się ciepło z ogniska otuliło każdego. Pierwszą wartę wziął jeden z żołnierzy i pod jego strażą, pierwsze godziny przebiegły raczej spokojnie. Po czterech godzinach, obudził on Vekhora.

Niechętnie przejął drugą wartę. Usiadł przy ognisku, a następnie wrzucił w ogień kawałki drewna. Przyjął pozycję do medytacji, zamknął oczy i w towarzystwie pękającego drewna skupił się.

\*\*\*

- Czy przysięgasz mi swą służbę, Vekhorze?

Smokowiec wpatrywał się w swoje odbicie w podłodze niebiańskiego pałacu, który był mu bardzo dobrze znany. Po usłyszeniu pytania podniósł głowę. Przed sobą zobaczył z bliska głowę platynowego smoka, Bahamuta. Czuł wobec niego olbrzymi respekt, nawet jeśli znali się wyjątkowo krótko. Bóstwo metalicznych smoków wpatrywało się w niego oczekując na odpowiedź.

- Tak, przysięgam.

Echo przeszłości, którego doświadczał Vekhor było wyjątkowo dziwne. Cała ta przywołana chwila wzbudziła w nim melancholię z przerażeniem. Miał wrażenie że żołądek podchodzi mu do gardła. Mimo to, po chwili poczuł jak jego ciało się zmienia, staje się bardziej umięśnione i większe, a na plecach wyrastają mu skrzydła.

Nim w jego życiu nastąpił chaos myślał, że jest to droga, którą powinien podążać. Jednak po stracie włóczni i boskiego statusu zaczął bać się ponownego kontaktu z bóstwem. Żył myślą, że Bahamut go nienawidzi za to co się stało i jednocześnie że zerwana została przysięga z winy smokowca.

- Przywołuje to wspomnienia? - usłyszał za sobą.

Obrócił się. Zobaczył swoje alter ego, opierające się o jedną z kolumn pałacu Bahamuta.

- Tym razem nic nie zrobiłem. Sam nieświadomie przywołałeś dawne wspomnienie. Sam jestem ciekaw dlaczego.

Vekhor stanął bliżej swojego alter-ego. Z perspektywy Bahamuta stał po lewej stronie kolumny, zaś druga wersja po prawej. Obydwoje wpatrywali się w zastygłą scenę przysięgi.

- Widocznie tęsknota za bardzo daje się we znaki.

- Tęsknota? - prychnął. - Już Ci mówiłem, nie oszukuj się. Chcesz dawną siłę.

- Już raz jej szukałem i do czego mnie ona doprowadziła? Do upadku.

- Pamiętam. Wbrew ostrzeżeniom platynowego smoka poszedłeś do piekła, gdzie dokonałeś żywota.

- I wtedy rozpoczęła się moja samo-destrukcja.

- Nie powiedziałbym. Po prostu nastąpił łańcuch niefortunnych wydarzeń spowodowanych twoimi decyzjami.

Alter-ego przykucnęło. Był niespokojny obserwowaniem tej sceny, jednak Vekhor nie zauważył obecnego zmartwienia.

- Ciekawi mnie co porabia Panarfix.

- Kto? - usłyszał pytanie.

- Dawny mój towarzysz, wspólnie z Nim i Gurinem mierzyliśmy się z paroma problemami jako wyznawcy Bahamuta. Panarfix był świętym smokiem, a Gurin był prostym najemnikiem, którego poznałem w równie mało sprzyjających okolicznościach.

Alter-ego jeszcze bardziej zaciekawiony obrzucił Vekhora spojrzeniem.

- Co zrobiłeś że poznałeś Gurina?

- Walnąłem ciężarną żonę jednego z towarzyszących mi sojuszników zaklęciem grzmotu.

Czarno-łuski Vekhor z niemałym zaskoczeniem na twarzy zaczął się śmiać w wniebogłosy.

- Mnich który bije ciężarne? Dobra byłaby z tego książka!

- Cóż, innym wówczas nie było do śmiechu.

- Wciąż jednak nie potrafię zrozumieć powiązania między jakąś ciężarną babą a poznaniem Gurina.

- Po prostu przyszedł do karczmy któregoś dnia i mi spuścił wpierdol. Nie wiem do dzisiaj skąd i jak się o tym dowiedział, ale po prostu tak było.

Alter-ego Vekhora śmiał się cały czas aż oryginał poczuł się poirytowany.

- Wybacz, po prostu rzadkością jest by „bohaterowie” ratowali świat w ten sposób. - podkreślił małym obrzydzeniem bohaterów.

- Bohater, dobre sobie. - Prychnął lekceważąco.

- A co, nie podobało Ci się?

- W tamtych czasach to była duma, dzisiaj raczej jestem świadom że bycie bohaterem prowadzi do tragedii. Dotknąłem nieba lecz za nim był tylko smród.

- Mogłeś zrobić wszystko. Osiądź gdzieś na laurach i mieć wywalone. Tego jednak nie zrobiłeś, czemu?

- Jako Czempion Bahamuta żyłem z przekonaniem, że tak po prostu trzeba. Nie dałem rady pogodzić swoich obowiązków z rodzicielstwem. Nienawidzę samego siebie za to.

- Ah, rodzicielstwo. Podjąłeś taką a nie inną decyzję i żyłeś świadom konsekwencji. Przekonamy się w Popielnej Marchii co wynikło z twojego ojcostwa.

Vekhor obniżył głowę. Teraz jak sobie uświadomił, to nie zna swoich wnuków ze strony Ralakosha i nie wie czego może się spodziewać. Założył więc na chwilę obecną że podczas rozmowy będą mieli do niego obojętny stosunek.

- Wyczuwam w twoim głosie niepewność.

- Aż tak? Nie będę kłamać że udanie się do miasta mojego syna jest ważne, ale nie wiem czy jako nieudany ojciec mam prawo tam wstępu.

Jego Alter-ego wstało. Ścisnął on dłoń w pięść i z całej siły przyłożył Vekhorowi w podbrzusze. Z bólu zgiął się w pół, łapiąc się za uderzone miejsce.

- Aż taką masz krzepę w łapie? - wyjąkał, zmuszony do kucnięcia.

- Przypominam że jestem Tobą, a masz sporą muskulaturę. Tylko mocno zaniedbaną.

Vekhor już miał mu odpowiedzieć, jednak cała wizja zniknęła. Otworzył oczy i zobaczył nad sobą wpatrującą się w niego Yakomę. Była zdziwiona położeniem dawnego męża.

- Wszystko w porządku? Upadłeś nagle i myślałam że coś się stało.

- Tak. Po prostu musiałem stracić równowagę.

- To nie podobne do Ciebie. Zapomniałeś już o podstawach?

Vekhor zignorował pytanie i usiadł.

- Minęło osiemdziesiąt lat odkąd zostałem zamrożony. To prawie jakbym zaczynał od całkowitego zera. Nie wiem dokąd tym razem mnie doprowadzi przeznaczenie, ale mam nadzieję że to będzie ostatnia podróż.

- Ostatnia czy nie, obecnie liczy się to by zakończyła się jak najlepiej.

Yakoma przechyliła lekko głowę i uśmiechnęła się serdecznie. Nawet jeśli nie było między nimi już uczucia, to nadal była jego jedyną przyjaciółką we której miał oparcie. Odwzajemnił uśmiech, nic więcej jednak nie zrobił.

Reszta warty przebiegła mu spokojnie. Czasami z lasu wychodził jakiś wilk czy inne stworzenie, ale nie atakowało. Po tym jak obudził swojego zmiennika, resztę godzin przespał.

Poranek był mglisty, trawa i okoliczne rośliny pokryte były rosą. Wszyscy zaczęli się przebudzać, jedni bardziej wypoczęci, drudzy mniej. Ktoś zaczął rozkopywać ognisko. Szybko zwinęli obóz i ruszyli dalej przed siebie, do Iriaeboru.

\*\*\*

Iriaebor był prostą osadą. Zbudowana była nad rzeką Chionthar, która wiodła przez takie miejsca jak Berdusk, Scornubel czy same Wrota Baldura z ujściem do Oceanu Mieczy. Vekhor korzystając z chwilowego przystanku zaczął oglądać miasto, przechadzając się jego uliczkami. Budynki o różnych wielkościach robiły z miasta bardziej labirynt niż dobrze przemyślaną aglomerację. Szedł tak już kolejną uliczkę, gdy z pewnego sklepu wyszedł elf o nietypowej urodzie. Brązowa skóra czy miedziany kolor włosów lekko zdezorientował byłego mnicha, jednak w miarę swojej wiedzy zrozumiał, że ma do czynienia ze słonecznym elfem. Stał w publicznym miejscu, wpatrując się w obcego mężczyznę jak obrazek co zostało przez niego przyuważone. Na jego twarzy pojawiło się najpierw zaskoczenie, a następnie lekki uśmiech. Pomachał w stronę Vekhora przyjacielsko, a następnie zaczął kierować się w jego kierunku.

- Ileż to czasu minęło od naszego ostatniego spotkania, przyjacielu.

- Kim jesteś?

- Co? Nie poznajesz mnie?

Vekhor zmrużył oczy i ku niezadowoleniu rozmówcy, przecząco pokręcił łbem.

- Wybacz, nigdy nie miałem do czynienia ze słonecznymi elfami.

- Ah… Racja. - tutaj elf zakłopotany podrapał się po głowie. - To ja, Panarfix.

Vekhor zdziwiony spojrzał na elfa. Wyraźny szok na twarzy smokowca był zauważalny. W jego umyśle pojawiły się kolejne wspomnienia z dawnych lat. Zniszczenie okrętu łupieżców umysłów, bitwa z pewną jędzą z zakonu Lathandera która więziła Panarfixa i inne pozytywne wspomnienia.

- Zmieniłeś się. Jakiś zły czarodziej rzucił na Ciebie życzenie i zmienił Ci rasę? - rzucił żartem.

- Nie, osiemdziesiąt lat temu zginąłem w pułapce. Twój syn był obecny podczas tamtego wydarzenia i się zastanawiam czy dożył tego dnia.

- Niestety nie.

Panarfix słysząc te słowa, poklepał go w geście pocieszenia.

- Przykro mi. Twój syn był dumny i jeśli chcesz to możemy porozmawiać o tym przy piwie. Zastanawia mnie co Cię sprowadza do Iriaeboru.

- Iriaebor jest tylko przystankiem w drodze do głównego mojego celu.

- Jaki to cel, dawny kompanie? - spytał ciekawski.

- Popielna Marchia, jeden z moich wnuków chce ze mną porozmawiać i nie jestem do końca przekonany.

- Wnuków? Sporo się zadziało widzę.

- Szkoda tylko, że całkowicie są mi obcy.

- Brzmisz strasznie pesymistycznie, gdzie się podział dawny Vekhor, ten który nie grzeszył inteligencją?

- Zginął we Wrotach Baldura.

Panarfix nic nie odpowiedział. Chwilę myślał nad gestem, jednak ostatecznie nic również nie zrobił.

- Mogę Ci potowarzyszyć w podróży, może powspominamy dawne dzieje.

Vekhor poklepał elfa po barku. W drodze powrotnej do placu głównego, gawędzili o mniej ważnych sprawach, głównie dotyczących Panarfixa i jego dotychczasowym życiu. Zarówno Vekhor jak i Panarfix w swej kartotece życia mieli służbę u platynowego smoka, jednak to ten drugi służył mu znacznie dłużej. Vekhor nie pamiętał już w jakich okolicznościach przyszło mu poznać świętego smoka, lecz nawet pomimo zapomnianej wiedzy, uważał go za drugą najważniejszą relację w życiu obok Yakomy.

Do placu rynkowego wrócili w przeciągu pół godziny, zatłoczony plac tętnił życiem. Wiele osób krzyczało zachęcając ewentualną klientelę do zakupu przy ich stoiskach. W obecnym zgiełku nie było sensu się przekrzykiwać i przeciskać. Oboje postanowili więc poczekać w karczmie aż ścisk zelżeje. Lokalna piwiarnia miała lekki ruch mimo popołudnia. Za szynkwasem kręciło się dwoje mężczyzn, jeden człowiek i jakiś miedziany smokowiec i to właśnie ten drugi zaczął obsługiwać przyjaciół, gdy usiedli przy ladzie.

Szybko otrzymali swe zamówienie, zaś Panarfix zapłacił za obydwóch. Browar okazał się być przeciętny w smaku, ale na pewno lepszy taki trunek niż nic.

- Co planujesz robić dalej po spotkaniu ze swoimi wnukami? - spytał Panarfix.

- Pomyślę. Na razie nie mam zbytnio planów na to co mam zrobić. - odpowiedział.

- Serio? W sumie zapomniałem, że twoje plany zazwyczaj wychodziły spontanicznie. Tak jak z tą wredną jędzą z zakonu Lathandera, jak jej było na imię?

- Czy to ważne? Ona nie żyje. Zapłaciła za to najwyższą cenę. - powiedział. W jego głosie dało się wyczuć gniew, co trochę zaskoczyło dawnego świętego smoka.

- Nie rozpamiętuj przeszłości czarnymi barwami, przyjacielu. Jesteś… byłeś czempionem Bahamuta.

Vekhor spojrzał na towarzysza. Jego słowa sprawiły że drakon zastanowił się nad dawną przysięgą. Czy nadal ona obowiązywała? A jeśli tak, to czemu Bahamut się nie upomniał?

- A co z Tobą? Jako słoneczny elf musiałeś się błąkać długo.

- Było tak na początku, ale po jakichś paru miesiącach się przyzwyczaiłem. Nie zaprzeczę jednak że brakuje mi ludzkiej i smoczej postaci.

- Mógłbym powiedzieć to samo o boskiej mocy, ale po tym co mnie spotkało jak półboga, to choć jestem samym sobą zawiedziony to czuję niejako ulgę. Nie ciąży już na mnie tak wielka odpowiedzialność.

- Wciąż pozostaje jednak ta cała „Popielna Marchia” i spotkanie z twoimi wnukami.

- Nie tylko.

Tutaj Panarfix zrobił zdziwioną minę, zaś sam Vekhor wziął potężny łyk browara, aż trochę pociekło mu po pysku i gardle.

- O co chodzi? - spytał Panarfix.

- Coś, a raczej ktoś mnie „prześladuje”. Nie umiem dokładnie określić jakie ma intencje, ale na razie nie zrobił niczego szkodliwego. Parę ostrzeżeń i trochę przymusowa motywacja.

- Ostrzeżeń?

- Tak, mój brat, Malafar raczej się zorientował że ktoś mnie uwolnił z jego więzienia. Również od tej samej osoby dostałem sugestię bym uciekł wraz z Yakomą z wioski, w której siedzieliśmy dwa lata.

- Yakoma jest tutaj?! - krzyknął zaskoczony, lekko zwracając na siebie uwagę.

- Tak, ale po tych osiemdziesięciu latach nie potrafię darzyć jej dawnym uczuciem.

- Przykro to słyszeć. - Panarfix napił się z kufla po czym kontynuował. - Ale chociaż liczy się to, że się zjednoczyliście po tak długiej rozłące. Aż zazdroszczę.

- Nie ma czego. Zjednoczenie się bez dawnego uczucia nie jest tak miłe, jak mogłoby to wyglądać.

Panarfix położył naczynie z piwem, a następnie odjął ramieniem Vekhora, po czym go przyciągnął.

- Słuchaj, czas jest lekarstwem na wszystko. Na rany, na zatraconą miłość i tak dalej. Po prostu musisz być cierpliwy i spędzać więcej czasu z nią.

- Ze mną? - powiedziała Yakoma wpatrując się w dwójkę mężczyzn. Oboje wpadli w lekkie zażenowanie gdy zrozumieli że nie zauważyli jej przyjścia. Uśmiechnęła się w stronę Panarfixa. - Witaj Panarfixie. Dawno się nie widzieliśmy.

- Szukaliśmy Cię, jednak było zbyt tłoczno i zdecydowaliśmy się poczekać tutaj.

- I kupiliście sobie piwo? Beze mnie? Jak mogliście. - w głosie Yakomy wyczuć można było rozgoryczenie.

- Wybacz. Wynagrodzę Ci to innym razem. - odparł Vekhor.

- Udało się wam załatwić jakiś prom do dalszej podróży?

- Oczywiście. Mamy jakąś godzinę… no może mniej nim ruszymy.

Vekhor i Panarfix dopili swoje napoje i całą trójką udali się do portu, gdzie trójka żołnierzy czekała już przygotowana wyruszyć do drogi. Środek transportu jakim mieli ruszyć do Wrót Baldura okazał się być prostą łodzią, wystarczającą w rozmiarze by pomieścić ich wszystkich.

Cała szóstka przeszła na łódź i odbiła od drewnianego mostu kierując się w określonym kierunku rzeki.

\*\*\*

Płynęli wolno i ostrożnie, nie chcąc rozbić pojazdu jakim się poruszali. Słońce zaczęło znikać za horyzontem, pozwalając by nastała noc. Chłód objął okolicę, jednak zapewnione grube ubrania pozwoliły zażegnać problematyczne zimno.

Vekhor leżał na jednym z siedzeń łajby, myśląc o niczym innym jak tylko o tym by bezpiecznie dotrzeć do Wrót Baldura, a stamtąd do Popielnej Marchii. Nie mógł jednak oczekiwać że dopłynie tam bez problemów. Panarfix z braku zajęcia pojawił się nad nim.

- Jak się trzymasz, przyjacielu? - spytał elf.

- Bywało lepiej. Po prostu nudzi mnie całe to podróżowanie. - skwitował układając za głową złączone dłonie na których oparł głowę.

- Musisz się uzbroić w cierpliwość, wiele rzeczy może się zdarzyć po drodze. Co planujesz robić dalej po wizycie w Popielnej Marchii?

- Nie mam pojęcia. Nie wiem również czego ode mnie chcą w mieście mojego syna, ale to już kwestia czasu zanim się dowiem. I na bazie tamtych uzyskanych informacji podejdę decyzję.

- Od kiedy to, Vekhorze, jesteś taki rozsądny? Coś się zmieniło przez osiemdziesiąt lat twojej nieobecności?

- Nie potrafię Ci odpowiedzieć. A co z Tobą?

- To znaczy?

- Czemu nie zmienisz się w smoka i nie zabierzesz nas szybciej do celu naszej podróży?

- Nie potrafię. Po mojej śmierci straciłem zdolność zmiany formy. Poprosiłbym Cię o pomoc, ale to może poczekać.

Vekhor zerknął na Panarfixa. Na twarzach obydwóch wymalowało się zmartwienie.

- Czyli jedziemy na tym samym wózku. - skwitował, zastępując zmartwienie gorzkim uśmiechem. Nie możesz skontaktować się z Bahamutem?

Panarfix spuścił głowę z głośnym westchnięciem.

- Próbowałem, ale nie mogłem do niego dotrzeć. Poza tym, co masz na myśli, że jedziemy na tym samym wózku?

- Nie mogę używać żywiołów. Nie wiem czy to z powodu zastoju w jakim byłem przez bardzo długi czas czy coś innego.

Vekhor przyjął pozycję siedzącą, od twardego drewna rozbolały go plecy i już nie mógł się powstrzymać od narzekania. Panarfix kątem oka dostrzegł Yakomę, wpatrującą się we swoje odbicie w wodzie.

- Twoja żona wygląda samotnie, weź idź do niej.

Vekhor spojrzał za siebie, przez lewe ramię i lekko podniesionym głosem zawołał do Yakomy by przyszła usiąść. Uśmiechnęła się i poczłapała spokojnie do dwójki.

- Panarfixie, masz jakąś mapę? Coś mnie niepokoi.

- To znaczy?

- Którędy płynie rzeka Chionthar?

Panarfix zamyślił się chwilę, coś pomarudził, postękał lecz po chwili uświadomił sobie przebieg rzeki.

- Będziemy płynąć przez Berdusk, następnie przez Elturel… - Tu Vekhor zatrzymał Panarfixa podniesieniem dłoni.

- Przy Elturel była góra, to na niej miałem swój zakon jak byłem jeszcze bóstwem. Czy miałbyś coś przeciwko byśmy się zatrzymali?

- Absolutnie nie, jeśli chcesz czegoś tam poszukać to śmiało. Spytaj tylko strażników.

Vekhor już miał się pytać Yakomy o to samo, jednak zastał ją śpiącą, opartą o jego ramię. Uśmiechnął się jeszcze raz, tym razem raczej w zadowoleniu po czym ostrożnie położył ją na swoich kolanach. Panarfix nic nie powiedział, zamiast tego poklepał przyjaciela po ramieniu po czym udał się na odpoczynek.

„*Muszę w końcu wybiec z ciemności, nie dla siebie, lecz dla niej bo tylko ona mi pozostała w tym życiu.*” - pomyślał Vekhor przejeżdżając zewnętrzną częścią dłoni po jej policzku. Spała twardo i nawet huk bądź krzyk bezpośrednio w jej ucho by jej nie obudził.

Spojrzał przed siebie i przed sobą zobaczył dziwne zjawisko. Rzeka, drzewa i cała okoliczna ziemia zaczęła zamarzać gwałtownie, unieruchamiając łódź. Wszystko stanęło w miejscu, ptaki, inni obecni, nawet wiatr przestał wyć. Vekhor poczuł na swoim karku czyiś oddech. Zsunął się ostrożnie nogami spod swojej dawnej żony, a ta jakby pozostała w bezruchu, wisząc w powietrzu.

W miejscu, w którym jeszcze przez chwilą był, zobaczył swoje alter-ego, wyraźnie znudzonego.

- Więc zdecydowałeś się na podróż do dawnej siedziby swojego zakonu? Czego będziesz tam głównie szukać?

- Przyda się cokolwiek, czego Malafar nie zniszczył. I tak, mam świadomość że tamto miejsce mogło zostać rozgrabione.

- Skoro taka twoja wola, to ja będę dalej ją obserwować. Obyś tylko dotrwał do Popielnej Marchii. - po tych słowach zniknął zostawiając Vekhora samego sobie. Łódź płynęła dalej jakby lodu nigdy nie było.

„Powinien przestać mieszać mi we łbie.” - pomyślał nim zapadł w sen.

\*\*\*

Vekhor otworzył oczy i dość szybko zrozumiał że jest sam, łódź natomiast była zacumowana do prostego, drewnianego pomostu. Reszta musiała odejść do widocznego w oddali budynku, najpewniej małej karczmy przy przystani.

Opuścił łódź i w ciepłych promieniach słońca podszedł do budowli. Na wiszącej tabliczce napisane było „Klejnot Chiontharu”. Popchnął podrapane drzwi i wszedł do środka.

Wewnątrz panował spokój, barman czyścił na spokojnie ubrudzone szkło do alkoholi, gdzieś toczyła się żywa dyskusja jakiejś obcej grupy. Dopiero po chwili dostrzegł, schowanych w rogu pomieszczenia, swoich kompanów.

Nim jednak zajął miejsce przy nich, jego uwagę przykuło ogłoszenie o organizowanym wieczorze walk na pięści. Nagrodą była dość ładna suma, około trzystu złotych monet. Zerwał ogłoszenie i schował je w kieszeń spodni. Po tym zajął krzesło przy stole.

- Nie sądzę, by zatrzymywanie się w Elturel, tylko dla porzuconej i zdewastowanej góry, było dobrym pomysłem.

- Góra przez chwilę była domem dla mnie, jednego z moich dzieci i wiernych mi ludzi. - wtrącił się Vekhor do rozmowy.

- Odmawiam. Im prędzej znajdziemy się za murami Popielnej Marchii, tym lepiej dla nas.

- Możecie ruszyć beze mnie, ja nie odpuszczę by zobaczyć miejsce gdzie niegdyś istniał zakon mego imienia.

- Jesteś idiotą. - odparł krótko kapitan. - Nie masz niczego, za co warto oddać życie. Ale jeśli chcesz iść zginąć nadaremno, to ja nie będę Cię powstrzymywać. Powiem Yarhanowi, że jego krewny odmówił i zginął w dzikich terenach Faerun.

Vekhor wpadł w złość. Trzasnął dłońmi o stół, a następnie krzyknął w jego stronę.

- Góra przy Elturel była miejscem mego zakonu!

- I również miejscem jego upadku. - odgryzł się kapitan. - Jak już oznajmiłem, winniśmy ruszać do Popielnej Marchii że względu na możliwość bycia ściganym przez twojego brata, Malafara.

Vekhor zaniemówił. Panarfix zakaszlnął chcąc załagodzić narastający spór.

- Myślę, że zejście na chwilę z obranego szlaku nie powinno nam raczej zaszkodzić.