Aidan van Deregen

* 1822
* 1804

## Odznaczenia

ㅤㅤㅤ

**Aidan van Deregen** (ur. 14 pieśni 1789 w Turnhal, Veutheim) - Hrabicz Grettvern. Dyplomata Imevardzki w Iamos, w Trzech Koronach. Syn Donalla van Deregena, 18. hrabiego Grettvern.

## Dzieciństwo i młodość

Pierwszy rok swojego życia Aidan spędził razem ze swoimi rodzicami w Turnhal pod Áthail, w posiadłości należącej do barona Thaddeusa van Beringena - tam przyszedł na świat. Zaraz po narodzinach jego ojciec rozpoczął wraz z zaufanym dyplomatą, Martienem Telgenhofem, tuszowanie prawdziwego pochodzenia potomka rodu van Deregenów. W tym przedsięwzięciu pomógł również Patrick van Deregen, wuj Aidana, który nie chciał, by na światło dzienne wyszła prawda o elfim pochodzeniu syna jego brata, co mogłoby mocno zaszkodzić dobremu imieniu rodu. Końcowo, w dokumentach zapisano, że Aidan van Deregen urodził się 14 pieśni 1789 w Áthail, podczas wyjazdu służbowego ojca, przy którym była obecna matka Aidana. Dokument określał ją jako Astrid Eisenthal, dalszą krewną Thaddeusa van Beringena stanu mieszczańskiego, która zmarła podczas porodu. Wraz z fałszywym aktem urodzenia Aidana, sporządzono również fałszywe dokumenty jego matki.

Aidan otrzymał swoje imię po pra-pradziadku od strony matki, Athdanie, który był ostatnim członkiem klanu Torrgar i w trakcie swojego życia przeszedł ze stanu szlacheckiego w stan mieszczański w wyniku przemian społecznych wśród Erc'htudów. Imię zostało pozbawione elfiego brzmienia i dopasowane do brzmienia imevardzkiego.

Wspomniany pierwszy rok był czasem, kiedy oboje rodziców małego van Deregena starało się zapewnić mu spokojne życie w ukryciu. W razie wizyt obcych w posiadłości, Donall van Deregen utrzymywał, że wychowuje syna sam, z pomocą van Beringena i Idy Amos. W rzeczywistości jednak, najbardziej w pierwszych miesiącach małym Aidanem zajmowała się jego matka, Esther, która wzięła sobie do serca nową rolę. Przyszło jej to o wiele łatwiej niż Donallowi, głównie z powodu jej normalnego dzieciństwa. Mimo to, ojciec Aidana starał się przebić przez barierę niepewności i strachu oraz coraz aktywniej udzielał się w nowej roli, na boku wciąż planując ucieczkę na Wielki Kontynent z całą swoją nową rodziną (narodziny Aidana zakłóciły ten proces znacząco). Plany te jednak nigdy nie zostały wykonane.

Po obławie Kongregacji na Zakon z 1790 roku matka Aidana została zabita, a ojciec zmuszony do powrotu w rodzinne strony. Od tamtej pory małego hrabicza wychowywał sam ojciec. Donall van Deregen w ramach własnych możliwości dokładał wszelkich starań, by zapewnić synowi spokojne dzieciństwo z dala od jakichkolwiek problemów, tak samo jak w Turnhal. Z początku jednak był bardzo nieobecny w życiu swojego syna, częściowo przez pracę, a częściowo z powodu traumy, związanej z utratą ukochanej, o której syn ciągle mu przypominał. Mały Aidan pierwsze miesiące po stracie matki spędził pod opieką służek, bardziej niż ojca i dopiero czas pozwolił, by ten zaczął aktywniej uczestniczyć w życiu i rozwoju swojego syna. Kiedy już oprzytomniał i zrozumiał, że nie może karać syna za coś, czego nie popełnił, by zrekompensować mu stratę matki poświęcał mu każdą wolną chwilę, mimo, że nie miał ich wiele. Można stwierdzić, że syn w przeciągu paru miesięcy z przywołującego traumę ciężaru stał się jego oczkiem w głowie. Istniała jednak obawa związana z pochodzeniem Aidana. Hrabia obawiał się, że jego syn może paść ofiarą zamachu ze strony Kręgu, który wcześniej brał udział w obławie z 1790 i który to finalnie zamordował matkę Aidana. Dodatkowego strachu dokładał sam fakt, że Aidan posiadał aurę. Stąd też w hrabim van Deregenie istniała potrzeba opieki i kontroli nad synem 24 godziny na dobę.

Nadopiekuńczość ojca nie przeszkadzała małemu hrabiczowi, a wręcz przyzwyczaił się do niej w natychmiastowym tempie. Przywykł do tego, że nigdy nie jest sam i zawsze towarzyszy mu jakiś służący. Najczęściej zajmowała się nim Zaleria Yelthyra, która, tak samo jak wcześniej hrabiego Donalla, traktowała małego Aidana jak swojego wnuka. Elfy mieszkające w mansji van Deregenów były świadome aury hrabicza, jednak postanowiły utrzymać to w tajemnicy. Początkowe oburzenie sprawnie wygasiła elfia dozorczyni, obracając ten fakt na korzyść hrabiego van Deregena i jeszcze bardziej przekonując do niego innych elfich służących.

Wkrótce po przeprowadzce do Derehaven Aidan za pośrednictwem ojca zaczął zacieśniać więzy z bratankiem Henrikiem. Hrabiemu zależało na tym, by chłopcy wytworzyli między sobą coś na wzór więzi braterskiej, której on nigdy nie miał ze swoim bratem. Nie udawało się to jednak. Aidan postrzegał Henrika jako kogoś, kto zabiera mu uwagę jego ojca, a Henrik czuł, że jego kuzyn jest przez wuja faworyzowany (najmocniej widać było to od 1799 roku, po zamieszkaniu Henrika w Derehaven). Mimo to, wraz z upływem lat chłopcy przyzwyczaili się do siebie i można stwierdzić, że nie wyobrażali sobie świata bez siebie, mimo wielu kłótni. Potrafili gryźć się o najmniejsze sprawy, ale kiedy jednemu z nich działa się krzywda, drugi od razu ruszał mu na ratunek. Ten fakt bardzo nie podobał się Patrickowi van Deregenowi, ojcu Henrika, oraz poniekąd jego żonie. Uważali, że Henrik, będący prawowitym synem swoich rodziców, nie powinien utrzymywać tak bliskich kontaktów z kuzynem-bękartem. Donall van Deregen jednak aktywnie działał, by zagłuszyć wszelki sprzeciw rodziny Henrika.

W 1795 Aidan został porwany przez elfy z Enklawy w Ardenn. Ich celem było zabicie dziedzica van Deregenów, jednak zrezygnowali końcowo z tego pomysłu, kiedy okazało się, że hrabicz ma aurę. Kompletnie zbitych z tropu elfich bojówkarzy szybko namierzyła gwardia Donalla van Deregena i otoczyła. Hrabia nie zamierzał ich zabijać. Żądał jedynie oddania mu syna bez żadnych dyskusji. Sytuacja była o krok od eskalacji, kiedy jeden z elfów zażądał okupu za zwrócenie hrabicza, jednak reszta jego pobratymców szybko wybiła mu ten pomysł z głowy, jeszcze zanim gwardia dobyła szabli.

Oficjalnie fakt pochodzenia Aidana nie wyszedł na jaw aż do roku 1814 i czasów migracji na Arcaibh. Elfy z Ardenn w zamian za oszczędzenie ich życia przysięgły nigdy nie wyjawiać tego faktu i słowa dotrzymały. Większość arystokratów jednak nie miała wątpliwości co do elfiego pochodzenia hrabicza, mimo, że de facto nie miała na nie żadnych twardych dowodów. Fakt ten jednak nie przeszkodził Aidanowi w spokojnym rozwoju, jaki zapewniał mu ciągle ojciec.

Aidan dorastał raczej jako mało towarzyskie dziecko. Zajmował się rzeczami takimi jak malarstwo, czytanie książek i poezji czy podziwianie przyrody. Był bardzo pilnym i pojętnym uczniem o nadprzeciętnej inteligencji. Wraz z upływem czasu, jego charakter kształtował się w kierunku osoby bardzo bezpośredniej i zdecydowanej oraz naprawdę dociekliwej. Zdawało się, że z wyglądu wdał się w ojca, a z charakteru w matkę, co znów źle odbiło się na jego relacji z wspomnianym ojcem, jednak nie stricte z powodu podobieństwa do matki. Dociekliwość sprawiła, że młody hrabicz szukał odpowiedzi na masę pytań, na które jego ojciec dla ich bezpieczeństwa nie mógł mu odpowiedzieć. Aidan nie był świadomy swojego pochodzenia, prawdziwego losu swojej matki, korzeni z jej strony, ani żadnej rzeczy, jaka wydarzyła się w życiu jego ojca przed rokiem 1790, z wyłączeniem II Wojny Granicznej. Donall van Deregen miał ogromne trudności z wytłumaczeniem dorastającemu synowi, będącemu w trakcie nastoletniej burzy hormonów, dlaczego nie może mu nic powiedzieć, a odpowiedź "to dla twojego dobra" nie działała w ogóle. Aidan z czasem dowiedział się dodatkowo, że mimo obaw, o większej ilości rzeczy niż on wie nawet elfia dozorczyni, co sprawiło, że stopniowo zaczął tracić zaufanie do ojca, odsuwając się od niego. Nie był jednak osamotniony, ponieważ poza kuzynem Henrikiem miał kilku dobrych przyjaciół. Dzięki kontaktom ojca zaprzyjaźnił się między innymi z Ethanem Lloydem, synem księcia Thalvonu, Velina Lloyda, a potem z Benno Mohringiem.

## Czasy wojenne

Wraz z wybuchem wojny imevardzko-enerpickiej w 1809 roku 20-letni wówczas hrabicz zdecydował, ku przerażeniu swego ojca, że chce służyć swojemu państwu jako żołnierz. Donall van Deregen nie krył sprzeciwu, jednak końcowo przystał na postanowienie syna z jednym warunkiem. Aidan musiał służyć jako sanitariusz za liniami frontu, a więc z dala od stałego zagrożenia. Zdeterminowany hrabicz zgodził się i został zakwalifikowany na wojenny 3-tygodniowy kurs medycyny polowej, który zdał z wyróżnieniem. Po tym ruszył na front, by troszczyć się o dobrostan swoich pobratymców, ranionych w bitwach.

Wojna dość odznaczyła się na jego psychice, ale Aidan postanowił nie dzielić się tym faktem z nikim poza swoim kuzynem. Henrik jednak niezbyt rozumiał rozterki swojego krewnego, uważając, że "wojna to wojna" i że Aidan sam wie na co się pisał. To chwilowo ochłodziło ich relacje. Wszystko jednak zmieniło zaginięcie Henrika z 1813 roku. Kiedy wieść o tym doszła do Aidana, ten robił wszystko, aby pomóc w poszukiwaniach swojego przyszywanego brata. Kiedy Henrik się odnalazł, hrabicz szybko wrócił do Derehaven, zmartwiony jego stanem niepamięci.

## Dobre złego początki

Niedługo później wojna dobiegła końca, a Aidan zadecydował, że pragnie zostać dyplomatą. Chciał przyłożyć swoją cegiełkę do zapewniania swojemu krajowi czasów niezszarganych wojną. Jego ojciec bardzo zaaprobował jego dążenia i przydzielił syna na nauki u swego wiernego dyplomaty dworskiego, Martiena Telgenhofa. Aidan ucieszył się, że ojciec w końcu daje mu wolność wyboru. Zaczął chcieć coraz większej wolności, jednak wciąż był przywiązany bardzo mocno do swojej rodziny i Derehaven. W ramach nauki musiał wyjechać do Montevigu wraz ze swym nauczycielem. Odbywał tam praktyki w lokalnym nieoficjalnym konsulacie i sprawował się świetnie w tej roli. Telgenhof widział w nim olbrzymi potencjał. Jego jednak męczyła tęsknota za domem.

Kiedy Henrik wraz z Benno miał zawitać do Montevigu, by poszukiwać Vina Virone, Aidan został poproszony przez swojego ojca by trochę się rozejrzał. Aidan zrobił to z wielką chęcią, chcąc się wreszcie wykazać i przy okazji cieszył się z tego, że zobaczy się z kuzynem. Gdy razem odkryli tajemniczą wiadomość od tajemniczego elfa, Henrik ruszył jej tropem, ignorując słowa Aidana i Benno, którzy ostrzegali Imevardczyka przez tym miejscem. Był to tak zwany Las Mądrości, owity tajemnicą i swoistą legendą, że nikt nie wychodzi z niego żywy. Bojąc się o kuzyna, Aidan wraz z magiem pojechali tropem Henrika. Po drodze rozdzielili się. Benno wrócił do Derehaven, a Aidan dalej podążał tropem kuzyna. Tak dotarł do granic Lasu Mądrości. Idąc za kuzynem Aidan ujrzał zniszczony portal oraz napotkał po drodze wiele drapieżnych wilków, które o dziwo nie robiły mu krzywdy. Cały Las zdawał się mieć dla hrabicza bardzo dziwną aurę. Nie było to coś, co rozumiał, ale skupił się na kuzynie. Ten spotkał się z Vinem Virone, teraz znanym jako Avron, oraz został przezeń teleportowany. Aidan został sam, a wkrótce stracił przytomność.

Obudził się w prowizorycznej chatce, wypełnionej różnorakimi eliksirami i miksturami. Na ścianie wisiała podarta flaga, którą hrabicz, zaznajomiony z historią elfów, szybko rozpoznał jako flagę Eilenn'tudów. Wówczas to elfy, które go tam przyniosły uświadomiły go o jego elfim pochodzeniu. Aidan nie mógł w to początkowo uwierzyć, jednak skojarzył to ze słowami arystokratów i zrozumiał, że ojciec oszukiwał go przez całe jego życie. Dowiedział się też, że jest obecnie w prowizorycznej Enklawie, sekretnie chronionej przez lothriańskie władze lokalne, stworzonej w celach uruchomienia portalu, który według legend prowadzi na mityczny Vallurn. Postanowił więc spróbować zakamuflować się w elfim społeczeństwie, przybierając imię Adreth i ruszając na spacer po Enklawie. Zwiedzanie przerwało elfie larum zwiadowców, ostrzegających o całym zastępie imevardzkiego wojska, uparcie kierującego się w kierunku Lasu. Aidan wiedział, że to na pewno jego ojciec, jednak Avron, nieświadomy pochodzenia hrabicza, nakazał mu zajęcie się cywilami, a sam ruszył przed granice Lasu, by porozmawiać z nagłymi najeźdźcami. Wtedy to Enklawa dowiedziała się o tym, kim jest naprawdę Adreth. Avron postanowił puścić Aidana wolno, jednak za jego kłamstwo ukarał go, czarując mu elfie uszy - de facto skazując go na potępienie w jego rodzimych stronach.

Odzyskawszy syna Donall van Deregen nakazał wojskom powrót do Derehaven, jednak dowódca gwardii, kapitan Vunsen, nakazał atakować po zobaczeniu elfich uszu dziedzica. Wywiązała się walka, w której życie stracili wszyscy, poza najbliższymi Aidanowi i poza nim samym. Reszta, wraz z elfami Enklawy, spłonęła w rozpętanym przez Avrona we wściekłości wielkim pożarze. Spalił on Las, niszcząc jeszcze bardziej strukturę portalu a przy okazji zanihilował każde wojsko, obecne na terenie Enklawy.

Po powrocie do Derehaven Avron został zmuszony przez Donalla van Deregena do przywrócenia jego synowi ludzkich uszu. Aidan jednak nie miał ochoty rozmawiać z ojcem. Był rozżalony tym, że ojciec okłamywał go przez całe życie. Hrabia planował wyjaśnić wszystko synowi, jednak przeszkodził mu w tym Lio von Brunner, witający go z nakazem aresztowania. Aidan przeraził się wizją zamknięcia ojca w więzieniu, jednak gdy go zabrano, postanowił dokonać wszelkich starań by zatroszczyć się o elfich służących oraz potem próbować uwolnić go z więzienia.

W tym celu całą grupą ruszyli do Learpholl. Podczas trwającego dwa dni rejsu, Aidan poprosił Zalerię, by uczyła go o elfiej historii i na tym spędził cały ten czas. Wziął też ze sobą całą zawartość sejfu jego ojca, na którą składały się również dzienniki Donalla, spisywane przed rokiem 1790. Stanowiło to główną lekturę hrabicza przez następne tygodnie. Po dopłynięciu do stolicy Thalvonu, Aidan był głównym mówcą podczas późniejszej rozmowy z księciem Velinem Lloydem, podczas której dowiedział się, że Ethan zaginął. Fakt ten zmartwił Aidana, jednak nie tak jak areszt jego ojca. Kiedy Henrik wraz z Avronem wyruszyli pod Raglan, by dowiedzieć się czegoś o Bliznach, mogących mieć związek z zaginięciem Lloyda, młody hrabicz i mag Benno ruszyli do Athail, by spróbować wydostać Donalla van Deregena z więzienia. To jednak nie udało się i zmusiło ich do ucieczki. Udało im się wydostać z miasta, jednak najpewniej padli by ofiarą demona, gdyby nie Iriel, elfia magiczka oraz dawna partnerka Avrona.

Piękna elfka od razu wpadła w oko młodemu i kompletnie niedoświadczonemu hrabiczowi. Kiedy powrócili do Learpholl, Aidan spędził z nią noc, ku zniesmaczeniu swojego kuzyna, który zastał ich w złej porze. Relacja hrabicza z Iriel od początku nie podobała się Henrikowi, który uważał, że ta nim manipuluje. Aidan jednak nie chciał go słuchać i uparcie spędzał czas z obiektem swojego zainteresowania. Podczas jednej z rozmów jednak Iriel, zirytowana Aidanem, uciekła. Teleportowała się do Twierdzy Baarvadyjskiej pod Favenną w Królestwie Ampirionu.

Aidan czekał cierpliwie powrotu kuzyna, coraz bardziej martwiąc się o swojego ojca. Czuł w sobie kompletną niemoc, a równocześnie potrzebę działania. Zamknął się w sobie i dopuszczał do siebie jedynie Zalerię, która próbowała pomóc mu w jego problemach. Kiedy Henrik wrócił wraz z Ethanem i resztą, zaczęli oni opracowywać plan wyciągnięcia Donalla z więzienia. Nikt z nich nie wiedział jeszcze, że van Deregenowi udało się już wydostać za pomocą erc'htudzkiego elfa, Zarkira Ravarietha. Dowiedzieli się dopiero widząc go na holu pałacu w Learpholl, będącego w fatalnym stanie i kłócącego się z jego dotychczasowym elfim wspólnikiem. Aidan zatroszczył się o ojca i zaczął pomagać mu w ogarnianiu się do normalnego stanu. Cała złość, związana z życiowym kłamstwem, odeszła na chwilę w niepamięć. Ojciec znów stał się dla niego najważniejszy. W dodatku poprzez lekturę dzienników, Aidan poniekąd rozumiał jego skrytość.

Stan ten nie potrwał długo. Podczas objawienia Avronowi jego przeznaczenia Donall zemdlał, a Avron lecząc go, przywrócił jego ciało do wieku około 20 lat. Wraz z ciałem powrócił też stan umysłu Donalla z tamtych lat. Aidan nie potrafił tego kompletnie poukładać sobie w głowie, znów odsuwając się od ojca, który teraz na domiar złego nie potrafił już z nim rozmawiać. Wówczas młody hrabicz kompletnie skupił się na trzymaniu się ze swoim kuzynem i ich przyjaciółmi.

Donall van Deregen planował zamach stanu, w którym mieli wziąć udział oni wszyscy wraz ze wsparciem dawnych członków upadłego Zakonu. Aidan zaczął trening walki pod okiem kuzyna, elitarnego kawalerzysty. To pozwoliło mu być bardzo sprawnym podczas działań w Áthail. Relacje z ojcem jednak nadal miał chłodne.

Kiedy Donall van Deregen odzyskał władzę w Grettvern oraz powiadomił możnych o Zmierzchu Czasów, Aidan odwiedził go przed bitwą o Derehaven, licząc, że chociaż teraz będą mogli porozmawiać ze sobą normalnie. Donall jednak nie wiedział od czego zacząć. Zmotywował go decydujący się na odejście syn. Wówczas to młody hrabicz dowiedział się o swojej matce, o której do tej pory wiedział tylko tyle, że nie żyje. Dowiedział się o jej pochodzeniu, a zarazem o swoim, jak i o tym kim była i dlaczego oraz jak zginęła. Hrabia wytłumaczył też synowi dlaczego skrywał przed nim całą prawdę. Ostatecznie ojciec i syn pojednali się i potem razem stawili czoła siłom Czarnego Pana.

Potem Aidan walczył dzielnie w Enklawie w Górach Szarych. Zanim się do niej dostał, poczuł tę samą aurę, jaką czuł w Lesie Mądrości, jednak tym razem już wiedział co ona oznacza. Był pierwszym ze swojej grupy, który dowiedział się o śmierci Velina Lloyda oraz przekazał te wieści Ethanowi. Po tym walczył o wiele bliżej ojca, znów czując z nim mocną więź. Kiedy Czarny Pan został pokonany, ku zdziwieniu zarówno swojego ojca jak i własnemu, Aidan zorientował się, że podczas bitwy, wśród tysięcy przywróconych do życia elfów, była jego matka. Wkrótce razem wyruszyli w drogę na Arcaibh.

## Życie po Zmierzchu Czasów

Pierwsze miesiące Aidan spędził razem ze swoimi rodzicami, próbując przy tym zapomnieć o Iriel. Zaczął budować więź z matką, jednak ich wiekowe podobieństwo znów stanęło na przeszkodzie kompletnemu zrozumieniu. Czując się nieswojo z całą tą otoczką zdecydował więc kontynuować swoje dyplomackie przedsięwzięcia. Zaczął wyjeżdżać na Wielki Kontynent, by sprawować tam funkcje mobilnego dyplomaty. W 1815 na jednym z bankietów dla dyplomatów w Iamos poznał swoją przyszłą żonę, Isabel Milhaud, córkę oblarskiego dyplomaty, Vincenta Milhauda. Szybko się w sobie zakochali, po czym rok później wzięli ślub. W tym samym roku Aidan po raz pierwszy został ojcem. Urodziła mu się córka, Sophie. Tego samego roku hrabicz van Deregen zyskał również siostrę, Avril. Z racji pracy i ze względu na żonę Aidan zamieszkał na stałe Iamos oraz dalej bardzo często podróżował. Arcaibh wizytował rzadko, zazwyczaj odwiedzając rodzinę, niż będąc tam w sprawach służbowych. Było to spowodowane brakiem ufundamentalizowania się imevardzkiej polityki na wyspie. W 1821 urodził się jego pierworodny syn, Lothar. Imię otrzymał po Lotharze I - pierwszym władcy Lothaire, jako ukłon w stronę baarvadzkiego pochodzenia swojej małżonki. Od chwili usamodzielnienia się bardzo spoważniał, co było zapewne pochodną pracowania na stanowisku dyplomatycznym, ale bywały momenty, kiedy był bardziej lekkoduszny i wracał do "dawnego siebie".