Świszczypieśń

### Krótki opis terenu

Parny las tropikalny pełen gęstej roślinności i różnorodnych zwierząt, zwłaszcza ptaków

## Pożywienie

### Ulubione pożywienie

Mięso (niewielkie ssaki, podobne do nornic i królików)

## Wrogowie

### Wrogowie

Człowiek, inne duże gatunki ptaków w Ptaszarni

## Inne

### Charakter

Bardzo inteligentne, sprytne i bystre, ale próżne i naiwne.

**Świszczypieśń** - jeden z dwustu gatunków ptaków zamieszkujących Ptaszarnię. Jest niesamowicie rzadki, jego pióra podobno mają właściwości hipnotyzujące. Ilość świszczypieśni szacuje się dziś na około trzydzieści ptaków, ale brak danych pozwala jedynie domyślać się, jak bardzo myśliwi przetrzebili ten gatunek.

## Wygląd

Świszczypieśni to duże, masywne ptaki z długimi, mocnymi szyjami, niewielkimi głowami i małymi, niesamowicie silnymi i ostrymi dziobami. Na końcach skrzydeł posiadają ledwo widoczne kostne wyrostki, dawniej szpony, przydatne podczas wspinaczki i podpierania się. Ich nogi są bardzo silne, bo muszą utrzymać te ważące blisko dziesięć kilogramów ciało, przez co ich szpony są mało chwytne, ale potężne i ostre. Jedną z ich cech charakterystycznych jest długi ogon, zbudowany bardzo podobnie do ogonów gadów. Na jego końcu znajduje się niewielki wachlarz z barwnymi, lśniącymi piórami, których wygląd może na moment oszołomić przeciwnika, Świszczypieśńi mają małe, czarne, koralikowe oczy, w kąciku których znajdują się długie ozdobne pióra. Ich nogi pokrywa zrogowaciała skóra.

Kolory tych ptaków wahają się od głębokiego indygo po seledynowy, w najróżniejszych odcieniach. Ich grzbiet i wierzchnia pokrywa skrzydeł są upstrzone plamkami, a na końcu ogona jest barwny wachlarz ze zwykle krzykliwymi odcieniami. Znane są przypadki Świszczypieśni w paski, łaty i plamki.

Pod skórą na ich grzbiecie znajdują się długie, kościane kolce, które mogą z pewnym wysiłkiem wysunąć. Jest ich okołu dziesięciu, ale są tak ostre, że uczepiony pleców Świszczypieśni przeciwnik może zostać przebity na wylot. Ptaki te jednak korzystają z tej umiejętności w ostateczności, bo zawsze sprawia im to ból, a wysunięte kolce czasem wypadają lub nie mogą powrócić na swoje miejsce.

## Zdolności

Świszczypieśni mają niezwykle silne, ostre dzioby i szpony, którymi z łatwością pokonują wrogów. Mimo swoich rozmiarów są bardzo szybkie i zwinne, wolno się męczą. Jednak latanie to zdecydowanie nie ich żywioł: potężne, silne cielsko bardzo trudno im wznieść w powietrze, więc zwykle startują z wysoko położonych miejsc, bardzo wolno się rozpędzają, ale po pewnym treningu mogą rozwinąć znaczne prędkości. Ich ogon jest sztywny tylko do pewnego odcinka, a potem giętki i umięśniony, dzięki czemu jeśli przeciwnik zajdzie je od tyłu, mogą się nim posłużyć jak biczem. Większość Świszczypieśni potrafi z jego pomocą zdekoncentrować wroga, co bardzo przydaje się podczas walki. Ich kolce na grzbiecie są bardzo ostre i błyskawicznie się wysuwają, ale uszkodzone nigdy nie odrosną i nie dadzą się schować, a po którymś użyciu mogą nawet odpaść.

Ptaki te są inteligentne niemal jak ludzie, bardzo szybko się uczą, a dzięki wrodzonemu sprytowi często zastawiają pułapki na swoich wrogów, jednak ich próżność, naiwność i poczucie przynależności często okazuje się zgubne podczas ucieczki przed myśliwymi.

## Dieta

Świszczypieśni jedzą ogromne ilości mięsa. Są bardzo wybredne, po udanych łowach wyjadają tylko najsmaczniejsze części zdobyczy, a potem, jeśli są nadal głodne, szukają kolejnej. Najchętniej jadają niewielkie ssaki, podobne do królików, ale nie pogardzą czymś wielkości myszy. Czasem udaje im się upolować kotopodobne stworzenia lub mniejsze gatunki ptaków.

## Habitat

Świszczypieśni zamieszkują południowo-wschodnią część Mezoamii, Ptaszarnię. Jest to last tropikalny, pełen gęstej roślinności i różnorodnych zwierząt. Te ptaki do życia potrzebują więc bardzo wilgotnego, ciepłego środowiska. Gniazdują w otwartych polankach blisko wody, najchętniej na niskich, rozłożystych drzewach zaraz nad płytkim jeziorem. Nie zakładają gniazd, budują zaś lekkie, wytrzymałe platformy i dachy chroniące przed ulewami, a dla jaj budują specjalne osobne klateczki wyłożone mchem i otoczone ciernistymi gałęziami.

## Tryb życia

Świszczypieśni prowadzą samotny tryb życia, dożywają zwykle pięćdziesięciu lat. Po osiągnięciu dojrzałości (cztery lata) ptaki te opuszczają rodzinę i przez następne półtora roku zdobywają cenne doświadczenie podczas samotnych wypraw po lesie deszczowym. Potem, w lato, zaczynają poszukiwać partnera na całe życie. Dzielą się wtedy, niezależnie od płci, na szukających i szukanych. Szukani stawiają wymagania, np. budują labirynt, tor przeszkód, układają zagadki lub urządzają podchody, a szukający mają za zadanie podjąć się wyzwania i jeśli zrobią wszystko dobrze, będą mogli przystąpić do drugiego etapu zalotów. Wtedy samiec i samica poznają się i ostatecznie decydują, czy chcą ze sobą spędzić resztę życia. Wówczas budują razem dom złożony z platform na jednym z drzew niedaleko jeziora i razem w nim mieszkają (zwykle szukany ozdabia ,,gniazdo" i pracuje nad detalami, a szukający buduje szkielet). Po czterech miesiącach samica składa jaja w specjalnie zbudowanej platformie-klatce wymoszczonej mchem i otoczonej ciernistymi gałązkami, żeby żaden drapieżnik ich nie dosięgnął. Rodzice nie zajmują się przez następne dwa miesiące jajami, aż do chwili wyklucia. Wtedy na zmianę opiekują się pisklętami, aż te po czterech latach opuszczają dom. Rzadko kiedy później rodzina się spotyka. Jeśli partner Świszczypieśni zginie, ten zakopuje go w mchu, a potem opuszcza dom, żeby ostatnie lata spędzić na odkrywaniu świata. Zazwyczaj zabiera wtedy fragment towarzysza życia (pióro, kość), żeby jego duch mógł podziwiać wszystkie miejsca, które nadal żywy odwiedzi.

## Kultura

Świszczypieśni są bardzo aspołeczne, nienawidzą hałasu i tłumów, najlepiej czują się w kilkuosobowym, rodzinnym gronie. Potrafią niezwykle przywiązać się do istoty z innego gatunku, ale przez swoją naiwność zwykle nawiązują więź ze swoim oprawcą.

Jednak pewnie nie zawsze tak było, bo do dziś zachowała się ich swoista mitologia. Wierzą w życie pozagrobowe, ale związane z ciałami, dlatego po śmierci partnera zabierają którąś jego część, żeby ten jeszcze przez kilka lat odkrywał z nimi świat. Po śmierci mają zostać owocami na drzewie Pustdrzewa, legendarnym drzewie na dalekim zachodzie, które spełnia życzenia. Uważają, że z tych owoców po pewnym czasie spadają na niebo jako gwiazdy (tak, spadają na niebo w postaci gwiazd).

## Wykorzystywanie podczas zawodów

Kiedy ludzie osiedlili się w Ptaszarni, szybko stworzyli zawody zwierząt z tropikalnego lasu. Porywali je, tresowali, a potem wykorzystywali, żeby zdobyć główne nagrody. Konkurencje były najróżniejsze: pojedynki, wyścigi, jedzenie na czas, polowanie, labirynty...

Świszczypieśni przez swoją próżność, naiwność i ślepe zaufanie oraz niezwykłą siłę były jednymi z najczęściej odławianych ptaków. Niestety, dopiero później pomyślano o ich hodowli, a w tamtym czasie liczebność tych ptaków spadła z kilkuset do raptem trzydziestu.

Obecnie w zawodach występuje tylko jeden ptak z tej rasy; Plaja. Została ostatnią Świszczypieśnią wyhodowaną w ogromnej hodowli ptaków rajskich. Szybko kupił ją Tarren, młody i ambitny trener. Plaja szybko nawiązała z nim silną więź, chociaż wykorzystywał ją i traktował tylko jako środek do zwycięstw podczas zawodów. Zawsze sądziła, że jest niewystarczająco dobra, więc zapracowywała się i ciężko trenowała, żeby zostać jednym z najsłynniejszych i najsilniejszych zawodników w Ptaszarni. Jej specjalizacją są wyścigi, ale startuje też w łowach.

## Znane Świszczypieśni

* Plaja - jedna z najlepszych ptasich zawodniczek w całej Ptaszarni, jedyny Świszczypieśń, o którym jest pewne, że żyje.

## Ciekawostki

* Ich nazwa wzięła się od świszczącego dźwięku, który mimowolnie wydają podczas szybkiego lotu.
* Często podczas chodzenia podpierają się przednimi skrzydłami.