Zakon Świętego Miecza Inistara

Nazwa: Zakon Świętego Miecza Inistara (zwyczajowo zwany Zakonem Świętego Miecza)
Symbol: miecz z głowicą w kształcie oka
Główna siedziba: twierdza w Corteswain (warowna świątynia znajdująca się wewnątrz murów miejskich)

#### Specyfika

Zakon ten jako jeden z nielicznych uznaje wizerunek Inistara - Sprawiedliwego Kata. Za główne zadanie stawiana jest nie do końca zgodna z prawem świeckim walka za złem i niesprawiedliwością. Rycerze zakonni i kapłani należący do tego zakonu nie we wszystkim uznają wyższość prawa świeckiego nad boskim i uważają, że sam Inistar kieruje nimi podczas wydawania samosądów. Część z nich podróżują po Vestlandzie, niekiedy i całym świecie, sądząc w imię Sprawiedliwego Kat. Zabierają swoich giermków i udają się na swego rodzaju pielgrzymki, podczas których szukają doniesień o wszelkich bandytach, groźnych bestiach i biada temu, który im się nawinie pod miecz a nie jest do końca uczciwy. Takie działania są oczywiście nieoficjalne, nie mówi się o nich głośno, a zakon nigdy ich nie popiera, choć daje swoje ciche przyzwolenie na owe samosądy. Oficjalnie zakonnicy Ci muszą uzyskać zgodę od władzy lokalnej. Należy mieć na uwadze, że gdyby znaleźli w jakiejś wiosce na przykład nekromantów i otrzymali przyzwolenie na zajęcie się sprawą, to najpewniej skończyłoby się na spaleniu całej wioski wraz z jej mieszkańcami.

Zakon miesza się w politykę, o ile to możliwe, by zapewnić sobie miejsce na arenie państwowej czy nawet międzypaństwowej. Zabiega o możliwości przeprowadzania sądów lub dopuszczenie ich przedstawiciela do bycia w składzie orzekającym, szczególnie w sprawach będących na ustach Vestlanderów. Jeśli zaś skazany ma zostać heretyk (w rozumieniu zakonników - głównie wyznawca diabłów, demonów czy po prostu nekromanta), Zakon do upadłego będzie walczył o możliwość wymierzenia mu sądów. Powołuje się przy tym na szczytne hasła związane z Inistarem i jego dogmaty, a także powagę zakonu.
Poza tym, zakonnicy chętnie służy radą, a nawet namawiają, by co ważniejsze osoby w państwie korzystały z ich doradztwa w kwestiach tak politycznych jak i moralnych.

Wśród wyznawców Inistara w Vestlandzie są siłą dominującą, z racji koncentracji swych starań głównie na terenie księstwa.
Specyfika zakonu idealnie pasuje do mentalności Vestlanderów – sumienni, obowiązkowi, zapatrzeni we własną służbę. Najwyżej w hierarchii zakonu pozostają Ci, którzy są ślepo oddani jego ideałom.

#### Relacje z władzą

Władze Vestlandu ostrożnie obchodzą się z zakonem, z racji tego, że mają oni dość znaczny posłuch wśród ludu. Zdają sobie sprawę, że jeśli spuściliby fanatycznych zakonników ze smyczy, Ci zniszczyliby całe państwo powołując się na herezję (rozlaną według nich po całym Vestlandzie, nie wspominając o innych państwach kontynentu), chcąc stworzyć nowy porządek. Zakon jest więc bronią Vestlandu, z którą należy się ostrożnie obchodzić, gdyż można ich świetnie wykorzystać, choćby właśnie do walk ze wszelkimi plugastwami, ale trzeba uważać, by nie pozostawili po sobie jedynie spalonej ziemi.

#### Od giermka do rycerza

W teorii każdy może dołączyć do zakonu jako giermek - bez znaczenia czy to szlachcic, czy chłop. W praktyce zakonnicy preferują rekrutację młodzieńców z gminu, którą przeprowadzają w świątyniach pod wezwaniem Inistara, których opiekunowie należą do sympatyzujących z zakonem. Młodzi są zdaniem zakonników najlepszym materiałem na prawdziwie wiernego ideałom Inistara (tych w ich wersji), ponieważ mają sporo zapału i lepiej trafiają do nich nauki kapłanów. Istnieje szansa, że większość z możnych zakonu naprawdę tak myśli, zamiast po prostu powiedzieć wprost, że niedoświadczonemu młokosowi łatwiej zrobić wodę z mózgu niż komuś, kto swoje widział i przeżył. Kapłani aktywnie nawołują do wstępowania na służbę w roli giermka i co jakiś czas rzeczywiście udaje się kogoś zwerbować.
Kim by nie był, nowo przyjęty giermek zostaje oddany na służbę u któregoś z pasowanych rycerzy. Rycerz taki staje się nauczycielem, mentorem, a wręcz panem podległego mu giermka. Ma właściwie pełną dowolność w kwestii tego jak będzie go przygotowywał, choć jest kilka nieoficjalnie przyjętych zasad, którymi taki rycerz powinien się kierować. I nie chodzi tutaj o specjalny szacunek czy łagodne podejście. Mentor musi zadbać o to, by giermek znał podstawowe dogmaty ich wiary, potrafił je interpretować i był gotów do ewentualnej dyskusji na tematy związane z samym Inistarem jak i niecodziennymi przekonaniami zakonników.
Poza tym, rycerz powinien zadbać, by giermek szczerze i gorliwie wyznawał Pana Sprawiedliwości (czyli uczęszczał regularnie do świątyni, modlił się). A także dalej nauczać według wzorca Inistara – Sprawiedliwego Kata (czyli w praktyce dalej prać mu mózg). Winien również zapewnić mu przygotowanie bojowe – fechtunek, jazda konna, niekiedy strategia i taktyka wojenna, jeśli dany rycerz się na tym zna. Jeśli giermek ma szczęście to jego pan będzie obeznany w innych kwestiach, które może mu przekazać, jak np. wiedza o nieumarłych, demonach, czy sposoby walki z nimi.

Każdy giermek uczy się podstaw dobrego wychowania, zachowania na salonach, sztuki retorytki, dyplomacji. Rycerze dbają o to, by pełnoprawni członkowie zachowywali się niczym szlachcice.

Wiadomo, że rycerz rycerzowi nierówny i nie każdy wszystkiego nauczy. Niektórzy zlecać mogą takie rzeczy zatrudnionym ekspertom, inni po prostu ominąć daną dziedzinę.

Nie ma ustalonego okresu, przez jaki giermek pozostaje giermkiem. Właściwie istnieje możliwość, że konkretny osobnik nigdy nie doczeka się pasowania, ponieważ o jego gotowości decyduje jego pan – rycerz. Jeśli rycerz uzna, że nadeszła pora, przedstawia kandydata radzie złożonej z najwyższych dostojników zakonu, w tym samego wielkiego mistrza. Dlatego też rycerze nie spieszą się z ogłoszeniem kandydatury, gdyż jeśli giermek okazałby się niegodny, rycerz który go polecił, naraziłby się na śmieszność czy dyshonor.

Rada przepytuje kandydata, sprawdzając wszystko to, czego powinien nauczyć się podczas swojej służby, szczególną uwagę zwracając na bogobojność i szeroko pojęte oddanie Inistarowi (w osobie zakonu). Decyzje podejmuje za zamkniętymi drzwiami, dlatego oficjalnie rada zawsze jest jednomyślna.
Jeśli kandydat okaże się godzien, zostaje pasowany na pełnoprawnego rycerza i uzyskuje prawo do posiadania giermka(ów). Dopiero od tego momentu cieszy się także wyjątkową protekcją organizacji, gdyż giermków traktuje się jak zło konieczne - osoby zbędne, których należy się szybko pozbyć, jeśli nie potrafią strzec powagi zakonu.

#### Struktura

Nowicjusz – świeżo przyjęty kandydat na giermka, przestaje nim być po tym, jak rycerz do którego został przydzielony zgodzi się wziąć go na służbę. Teoretycznie rycerz może odmówić przyjęcia kogoś na służbę, wtedy taki ktoś albo musi uprosić osobiście innego rycerza, albo odejść jako niegodny. W praktyce rzadko zdarza się, by rycerz odmówił – dla każdego z nich to coś wielkiego, jak swego rodzaju misja nauczania kolejnych, zbłąkanych owieczek.

Giermek – przyjęty na służbę u jakiegoś rycerza.

Rycerz – tytuł otrzymywany po pasowaniu, najniższy w hierarchii pasowanych członków zakonu. Otrzymuje prawo do posiadania giermków i szereg innych uprawnień jak choćby prawo do tytułowania się mianem "rycerza", czy używanie „sir” przed imieniem/nazwiskiem.

Rycerz Służby – kolejny z tytułow, drugi w kolejności. Uzyskuje się go po dłuższej, przykładnej służbie (w praktyce trzeba po prostu nienagannie służyć zakonowi i Inistarowi oraz przypodobać się samej radzie).

Rycerz Wiary – trzeci stopień na ścieżce zakonnika. Nieoficjalnie mówi się, że ten tytuł nadaje się rycerzom służby, którzy zostali uznani za bezgranicznie oddanych swej misji (w domyśle, prawdziwym fanatykom).

Rycerz Miecza – czwarty stopień. Rycerze ci są już naprawdę zasłużonymi zakonnikami, uprawnionymi do przewodzenia co ważniejszym misjom, zlecanym przez radę. Często można ich spotkać na mniejszych „krucjatach”, gdzie za przyzwoleniem władzy (lub też bez niego, co zdarza się rzadziej), oczyszczają heretyków przy pomocy świętych płomieni.

Mistrz – piąty stopień, nadawany tylko członkom rady. Jest ich dziewięciu. Funkcję pełni się co do zasady dożywotnio i nie zdarzyło się jeszcze, by trzeba było kogoś z tej funkcji odwołać.

Wielki Mistrz – ostatni, szósty stopień. Wybiera się go po śmierci lub zrzeczenia się tego tytułu przez obecnego wielkiego mistrza z grona dziewięciu mistrzów rady. Funkcja co do zasady dożywotnia.

Należy pamiętać, że na zewnątrz wszyscy zakonnicy tytułują się po prostu rycerzami Zakonu Świętego Miecza, z wyjątkiem wielkiego mistrza i ew. mistrzów. Stopnie zakonne liczą się głównie dla samych zakonników. Nie ma też wielkiej walki o tytuły, już sama przynależność do zakonu to wielki zaszczyt, a głównym celem każdego pełnoprawnego członka, jest dobro zakonu i wypełnianie jego świętej misji.
Na wyprawach, w których zbiera się większa grupa zbrojna rycerzy, głównodowodzący jest zwyczajowo nazywany rycerzem – dowódcą, a wybrani przez niego dowódcy mniejszych jednostek, rycerzami – kapitanami. Może się więc zdarzyć, że rycerz niższego stopnia będzie przewodził innemu, wyżej postawionemu w wewnętrznej hierarchii, byłaby to jednak niezwykle rzadko spotykana sytuacja.

#### Władza

Radę tworzy dziewięciu mistrzów z dziesiątym – wielkim mistrzem na czele. Wśród zakonników, a rzadziej na zewnątrz, nazywani są „dziesięcioma sprawiedliwymi”. Rada decyduje o wszystkim, co związane jest z zakonem, od pasowania/awansowania/degradacji/wydalania rycerza, po sprawy stricte polityczne. Wielki mistrz ma decydujący głos w kwestiach spornych, choć oficjalnie rada zawsze decyduje jednomyślnie.

Wielki mistrz jest również oficjalnym „przywódcą” zakonu i choć w praktyce nie ma władzy absolutnej, to na zewnątrz traktuje się go właśnie jako tego, który przewodzi pozostałym zakonnikom. Obecnym wielkim mistrzem jest Leopold von Ravensberg, wiekowy człowiek z gminu, który uważa się za żywy przykład tego, jak Sprawiedliwy nagradza swoje wierne sługi. Do zakonu wstąpił jako młodzieniec, syn zwykłego chłopa. Książe Vestlandu nadał mu tytuł rittera wkrótce po tym, jak von Ravensberg został wielkim mistrzem. Nieoficjalnie mówi się, że władca zrobił to celowo, by zapewnić sobie przychylność zakonu. Oficjalnie jednak chodziło o zasługi zakonu, pod przewodnictwem von Ravensberga, dla całego księstwa.

Warto też zaznaczyć, że rycerz wyższego stopnia nie może, co do zasady, wydawać rozkazów mniej utytułowanym, jeśli nie jest to oficjalna wyprawa zbrojna/misja zakonu, a i wtedy musiałby być rycerzem - dowódcą lub kapitanem. Takie prawo mają tylko członkowie rady.