Eglantyna

**Eglantyna** (ang. **Eglantine**)- samica płomykówka i młodsza siostra Sorena i Kludda.

## Opis

Eglantyna jest młodą, jasnobrązową, nakrapianą sową rasy płomykówki. Jej twarz jest biała, tak samo część skrzydeł i lekko brzuch. Wokół białych znaczeń na głowie, ma jasnobrązową otoczkę, która robi się ciemniejsza na dole.

## Charakter

Eglantyna jest słodka, miła, delikatna, lojalna i inteligentna. Wierzy w swoich przyjaciół, jest ufna, a także bardzo odważna - w Rozbicie prawie została zabita, próbując uciec z jajkiem Nyry i odmawiając na prośbę upuszczenia go. Jest też bardzo cierpliwa; jak widać, gdy zajmuje się swoją żuchwą, cierpliwie stara się nakłonić młode sowy, by jej posłuchały. Wydaje się, że Eglantyna jako mała sówka lubiła rymy, co udowodniono w Porwaniu.

## Fabuła

### *Porwanie*

Eglantyna urodziła się jako potomstwo Noktusa oraz Marelli i rozwinęła silne relacje ze swoim starszym bratem, Sorenem. Lubiła jak ten śpiewał jej piosenkę o stonodze. Jej najstarszy brat, Kludd, nie dbał o nią zbytnio i nie spędzał z nią czasu. Kiedy Soren został wypchnięty z gniazda przez Kludda i zabrany do Akademii, strasznie się o nią martwił. Soren, Gylfie i Zmierzch wrócili później do gniazda, ale okazało się, że nie było już tam ani Eglantyny, ani jego rodziców i brata, a Soren zaczął się martwić, że Kludd coś im zrobił. Później pani Pyton ujawniła, że ​​w tajemniczy sposób zniknęła, gdy jej rodzice byli na polowaniu, a ona była na miejscu w dziupli sąsiedniej wężowej pokojówki, szukającej pomocy.

### *Wędrówka*

W międzyczasie Eglantyna została zabrana do zamkowej twierdzy Czystych, organizacji zrzeszającej sowy, które wierzyły lub zostały zmuszone, aby wierzyć, że Tytos jest najczystszą ze wszystkich sów. Prowadziła ich sowa w metalowej masce, którą nazwali „Wysokim Tyto” lub Metalowym Dziobem, który później okazał się być najstarszym bratem Eglantyny, Kluddem. Ona i inni zostali zmuszeni do spania w kamiennych kryptach z kośćmi Innych, którzy byli ludźm. W obozie Czystych została też oszołomiona i zahipnotyzowana drobinkami metalu, tak jak inne młode Płomykówki. Ostatecznie twierdza zamkowa została odkryta przez St. Aggie's, a duży patrol, w tym ich przywódca Skencz, zaatakował ją i porwał wszystkie sowy, w tym Eglantynę. Czyści dogonili królestwo Ambala i walczyli, ale sowy św. Aggie upuściły ich. To wydarzenie zostało później nazwane Wielkim Strąceniem.

Eglantyna została znaleziona przez przyjaciół Sorena, Zmierzcha i Kopka, podczas poszukiwań i ratowania Wielkiego Drzewa Ga'Hoole. Gdy Kopek znalazł ją pod krzakiem, to była ranna i ciągle śpiewała monotonne pieśni o czystości Tyto i była w stanie podobnym do transu wywołanego oszołomieniem. Eglantyna tak jak wszystkie inne młode, oszołomione i ranne Płomykówki została zabrana do Wielkiego Drzewa Ga'Hoole. Tam trafiła do lecznicy, gdzie nad nią czuwał opiekuńczy brat Soren. Gdy się obudziła, to dalej zachowywała się dziwnie, jakby nie miała własnej woli, ani własnego Mielca. Pomimo to Soren i jego przyjaciele zaprosili Eglantynę do swojej dziupli i starali się jej pomóc. Kiedy Handlarka Mags przyszła sprzedać swoje towary, Bubbles, jej uczennica, pokazała Sorenowi i Eglantynie kawałek karku, która odbijała światło księżyca i usuwała trans jej i innych wielkich puchaczy. Gdy Eglantyna odzyskała w pełni świadomość zaczęła krzyczeć, że chce do muzyki i wtuliła się w skrzydła starszego brata. Jednak ani ona, ani żadna inna sowa nie pamiętała, jak zostały znalezione na ziemi, z dala od gniazd.

### *Ratunek*

Eglantyna została teraz przydzielona do brygady ratunkowej, w której był też Zmierzch. Podczas pobytu na Wielkim Drzewie Ga'Hoole też znalazła sobie przyjaciółkę Pierwiosnek. Pomimo to nadal Grupa (Soren, Grylfie, Kopek, Zmierzch) włączała ją do większości swoich działań, w tym wyprawy, aby wymknąć się i odwiedzić zbuntowanego kowala z Silverveil. Niestety Eglantyna wygadała się Pierwiosnkowi i dlatego nie mogła polecieć z Drużyną. To właśnie podczas ich podróży Eglantyna i inne sowy z Wielkiego Strącenia odbyły ceremonię Pierwszego Mięsa na Kościach, o czym nie powiedziała Sorenowi, ponieważ nie chciała, aby jej brat czuł się źle, że to przegapił.

Kiedy wrócili, powiedzieli jej, że kuźnia zbuntowanego kowala znajduje się ruinach ogrodu lub w części zamku. To uderzyło w jej słaby dzwonek i nagle przypomniała sobie, że przed Wielkim Strąceniem ona i inne sowy były w zamku. Soren wpadł na pomysł, by ponownie pokazać jej kawałek miki. Potem przypomniała sobie i opowiedziała im o Czystych i Wysokim Tyto, a gdy tylko powiedziała im, że jest on też Metalowym Dziobem, sama się przestraszyła, po czym zemdlała na chwilę.

Następnie zespół, Eglantyna i Otulissa poszły szukać Ezylryba, który zniknął dwa miesiące wcześniej, kiedy wyszedł szukać przyczyny Wielkiego Strącenia. Myśląc, że Czyści mogli go schwytać, udali się do zamku Czystych, który został opuszczony, i odkryli, że brakuje trzech worków drobinek. Otulissa powiedziała, że ​​ułożone w trójkąt worki drobinek mogą stworzyć Diabelski Trójkąt, który dezorientuje wszystkie ptaki i pozbawi ich poczucia kierunku. Otulissa powiedziała również, że mogą zostać zniszczone przez ogień, a mu metal może chronić przed efektami drobin. Osłonięci metalem zdjętym z drzwi twierdzy, udało im się zniszczyć worki drobin i znaleźć Ezylryba. Jednak zostali zaatakowani przez Czystych, w tym Metalowego Dzioba, ale razem z Martinem i Ruby, którzy przybyli w ostatniej chwili, odepchnęli ich. Soren i Eglantyna dowiedzieli się, że Metalowy Dziób był ich bratem, Kluddem.

### *Oblężenie*

Eglantyna uczestniczy w rozmowie Drużyny na temat magnetyki, która stała się wiedzą pokątną, czyli została zakazana. Eglantyna uważała, że powinni coś z tym zrobić i przekazać parlamentowi, że jest to niewłaściwe. Aby lepiej zbadać sprawę Grylfie prowadzi ich wszystkich do korzenia, było to pomieszczenie pod salą parlamentu, gdzie sowy mogły podsłuchać rozmowy rybów. Płomykówka słyszy wymianę zdań na temat zakazywania wiedzy. Podczas podsłuchu dołącza do nich Otulissa, która też jest przeciw pokątnej. Gdy wracają do dziupli postanawiają, że Otulissa, Kopek i Eglantyna polecą i poproszą o jedną z zakazanych książek ,tym samym sprawdzając czy pokątna rzeczywiście działa. Podczas międzyczorka trzy sowy podlatują pod bibliotekę i tam proszą Matronę o książę pt. "Drobnica i inne schorzenia mielca''. Eglantyna jest świadkiem jak Otulissa kłóci się o zakazywanie wiedzy z Fałdą, co ostatecznie doprowadza do tego, że Otulissa wypowiadana największe przekleństwo sów 'dziobać to".

Gdy drużyna wraz z Otulissą i Eglantyną byli już w dziupli i rozmawiali na temat wcześniejszego zajścia, to do nich podleciała Martona z wezwaniem do parlamentu. Eglantyna jako jedyna mogła zostać chociaż wolała iść razem z przyjaciółmi. Później okazało się, że nikt nie dostał krzemienia, a Eglantyna może przeprowadzić się do Pierwiosnka, swojej najlepszej przyjaciółki, która mieszka sama. Eglantyna nie wiedziała o tajnej misji swojego brata i jego przyjaciół.

Gdy dowiedziano się o planowanym ataku na strażników z strony Czystych, Eglantyna włączyła się w pomoc w przygotowywaniu obrony na Drzewie Ga'Hoole. Prawdopodobnie zakładała sidła razem z Pierwiosnkiem, a podczas walki łapała wnie wrogów. Drużyna nie włączyła ją także w tajny projekt, podczas którego był kopany tutel. Prawdopodobnie Eglantyna uczestniczyła w ataku na Czystych.

### *Rozbicie*

Eglantyna ma sen, w którym leci przez las pełen jodeł bardzo podobny do tego, w którym wykluła się razem z Sorenem i Kluddem. Nagle napotyka na drzewo prawie identyczne do tego rodzinnego. Eglantyna przypomina sobie rodziców i rozmowę, w której Soren mówi, że oni są martwi. Niespodziewanie Pierwiosnek budzi Eglantynę, która jak się ukazało krzyczała przez sen. Pomimo to Eglantyna jest zła na przyjaciółkę. Ich nowa współlokatorka Imbirka popiera siostrę Sorena. Ostatecznie przyjaciółki godzą się i Eglantyna idzie dalej spać chcąc dokończyć sen.

Tego samego dnia Eglatyna i Imbirka razem udały się do dziupli jadalnej, gdzie usiadły przy stoliku Pani Pyton. Okazało się, że miejsce Pierwiosnka zostało zajęte i gdy wszyscy się trochę przesuwają, Eglantyna i Imbirka nie zauważają tego, co doprowadza to tego, że Soren jest zły i upomina dwie Płomykówki. Po tym obie się przesuwają i kontynuują rozmowę szeptając. Soren po raz drugi upomina siostrę, mówiąc, że szeptanie jest niestosowne. Eglantyna i Imbirka wybuchają śmiechem i nie kończą rozmowy. Podczas posiłku panowała bardzo napięta atmosfera i sowy wielokrotnie zmieniały temat wspólnych rozmów. Gdy mówią o handlarce Mags Eglantyna jest bardzo szczęśliwa i proponuje, że z Imbirką zrobią sobie zakupy. Na co ta odpowiada, że wystarczą jej chełm, pazury, płonąca gazą i już czuje się przystrojona.

Gdy wraz z Imbirką wraca do dziupli, nowa koleżanka wmawia jej, że Soren znowu ją zostawia i już mu na niej nie zależy, dlatego musi zrobić listę , w których jej brat ją zostawił. Wtedy do dziupli wlatuje Pierwiosnek i proponuje nocy lot, na co Imbirka odpowiada, że teraz muszą coś zrobić. Złą Pierwiosnek mówi, że zwracała się tylko do Eglantyny. Ta początkowo nie wie co zrobić, ale decyduje się na nocny lot z przyjaciółką. Razem latają tylko chwilę, bo Eglantyna bardzo chce zrobić tą listę i wcześnie wraca do dziupli zostawiając Pierwiosnek samą.

Tego dnia Eglantynie znowu śnił się ten sam sen o rodzinnej dziupli. Gdy ląduje na gałęzi i słyszy Panią Pyton sprzątającą dom. Gdy już zamierza wejść, to nagle budzi ją Ezylryb, który rozmawia z kimś na zewnątrz. Zdesperowana Eglantyna stara się zasnąć jeszcze raz.

Później Eglantyna leci razem z Imbirką pod brzozy, gdzie Imbirka łapie mysz, ale jej nie zabija, tylko ją męczy. Młoda Płomykówka przygląda się całej sytuacji, gdy nagle przylatuje Soren i dobija mysz zjadając ją. Imbirka jest oburzona, ale Soren krzyczy na nią, że przynosi hańbę całemu drzewu i nie zasługuje na to aby zjeść, a Eglantynie każe wracać do swojej dziupli, gdzie sobie z nią porozmawia. Imbirka przerywa zarzucając mu, że za mało czasu spędza z siostrą. Wściekły Soren jeszcze raz każe wracać Eglantynie i grozi Imbirce, że powie o tej sutułacji Boronowi i Barranie. Eglantyna nie słucha poleceń brata i wstawia się za przyjaciółką, mówiąc że ta nic nie wie, bo została wychowana przez wstrętnych Czystych, po czym obie zaczynają szlochać. Soren kończy rozmowę o manierach z Imbirką, gdy widzi, że Eglantyna zaczyna ziewać. Po krótkiej rozmowie Soren zgadza się nie donosić, ale jego siostra ma przeprowadzić się do jego dziupli na pewien czas. Eglantyna zgadza się i idzie spać w dziupli Sorena i jego przyjaciół.

Pewnej nocy Eglantyna znowu wybrała się na wspólny lot z Imbirką nad Morzem Hoolemer. Gdy podczas drogi powrotnej podlatuje do nich Soren, to mówi mu, że czuje się już o wiele lepiej i dobrze jej się śpi, czym po części kłamała. Pomimo iż Eglantyna spała mniej, to podczas snu dalej miała wizję jej rodzinnej dziupli. Podczas snów zauważyła też, że jej wizje odbywają się nad Dziobami, a nie w Leśnym Królestwie Tyto, co ją bardzo ucieszyło. Uznała, że jak tylko jeszcze trochę poćwiczy to będzie w stanie tam dotrzeć, a wtedy wszystko wróci do normy sprzed porwania Sorena.

Podczas jedzenia Pani Pyton przekazuje też wieść, że według Maratony Eglantyna może wrócić do swojej dziupli, ale dalej musi zażywać tonik lecznicy. Podczas posiłku Eglantyna znajduje w swojej galaretce stonogę i przypomina sobie o piosence, którą śpiewał jej Soren gdy była mała. Po posiłku idzie zmęczona spać. Podczas snu udaje się jej wlecieć do dziupli, gdzie napotyka na swoją mamę. Zauważa w jej wyglądzie drobne różnice, ale jest tak bardzo podekscytowana, że nie zwraca na to uwagi. Mama zwraca się do niej kochanie, na co Eglantyna dziwi się, bo jej mam nigdy nie zwracała się do niej kochanie. Wtedy mama mówi jej, że ta będzie gotowa, aby tu przelecieć tuż po nocy Nimezji. Wtedy nagle Eglantyna się budzi.

Po pobudce Eglantyna zauważa, że nie ma Pierwiosnka, ale jest Imbirka. Eglantyna opowiada koleżance o swoich snach i o przeczuciu, że jej rodzice tak naprawdę żyją w dziupli na Dziobach. Eglantyna z początku bała się tego mówić, ale gdy zobaczyła, że Imbirka je wierzy i ją wspiera, przekazuje jej też, że zamierza tam polecieć. Kremowa Płomykówka cieszy się na tą wiadomość i zapewnia przyjaciółkę, że na pewno da radę tam dolecieć. Szczęśliwa Eglantyna zaczyna uważać, że Imbirka to najlepsza współlokatorka na świecie.

Eglantyna ciężko trenuje na treningach z brygadą, aby być gotowa na jak najwcześniejszy lot. Pomimo to młoda Płomykówka znajdywała czas na swoje dwie przyjaciółki i teraz robiły dużo rzeczy razem. Jednak Eglantyna dalej nie powiedziała swojej najlepszej przyjaciółce swoich snach i swoich planach, o tym rozmawiała tylko z Imbirką na osobności, a gdy podlatywała do nich Pierwiosnek, to od razu zmieniały temat i starały się być dla niej bardzo miłe.

Gdy Eglantyna przylatuje na międzyczorek, to wynoszą chorą Pierwiosnek z sali. Zrozpaczona pyta się czy nic jej nie będzie, na co Barran odpowiada jej, że nie i jej przyjaciółka niedługo wróci do zdrowia. Imbirka nie przejmuje się Pierwiosnkiem i pyta o dokładkę czym złości bardzo Sorena i Otulissę.

Podczas lotu wolnego Imbirka żali się Eglantynie, że nit jej nie lubi. Eglantyna stara się ją pocieszyć i zaczyna myśleć, że jej mama traktowałaby Imbirkę o wiele lepiej. Wpada też na pomysł, że gdy już odnajdzie mamę to może Imbirka zamieszka z nimi i będzie jej siostrą. Obie Płomykówki zauważają, że kierunek wiatru się zmienił i słodki wiatr wieje teraz w kierunku Dziobów. Eglantyna jest bardzo podekscytowana i odbiera to jako znak, że może polecieć po dziupli z swoich snów i odwiedzić mamę. Gdy tylko to sugeruje zauważa, że Imbirka posmutniała. Robi jej się żal przyjaciółki i proponuje jej żeby poleciały tam razem. Imbirka zgadza się i obie lecą w kierunku Dziobów.

Eglantyna jest straszne podekscytowana i szczęśliwa, że w końcu spotka mamę. Zaczyna myśleć, że jej życie wcześniej nie miało sensu, ale teraz to wszystko się zmieni. Z tego wszystkiego zaczyna nucić melodię, którą często śpiewała jej mama. Gdy zakończyła nucenie okazało się, że dotarły już do Dziobów. Eglantyna zauważa, że jeziora pod nimi wyglądają jak lustra, a koło nich znajduje się jodła z snów. Obie sówki lądują na gałęzi. Eglantyna od razu zauważą spleciony mech, który zawsze był w Tyto. Nagle Eglantyna zaczyna się stresować, że jej mama jej nie rozpozna, ale Imbirka zaczyna ją uspokajać i zachęcać, mówiąc że matka zawsze rozpozna swoje pisklę.

Tak, więc Eglantyna wchodzi do dziupli. Zauważa mamę, która stoi do niej tyłem i układa mech w łóżku. Myśli, że muszą być tam nowe jaja i nie ma tam dla niej miejsca. Gdy zaczyna się wycofywać, jej mama obraca się i pyta kto tam. Eglantynie zaparło dech w piersi, bo oznaczała to, że ta sowa nie jest marą i istnieje. W tym samym czasie czuje jak Imbirka popycha ją w stronę wnętrza dziupli, z której przed chwilą się wycofywała. Jej mama zauważa ją i od razu poznaje swoją córkę. Eglantyna przygląda się mamie i zauważa, że jej twarz jest duża i biała, a przez nią przebiega ukośna linia. Pomimo tego sądzi, że jej matka nigdy nie wyglądała aż tak pięknie i jest teraz najpiękniejszą płomykówką na świecie.

Wtedy jej mama woła ją mówiąc do niej kochanie, na co Eglantyna oburza się i pyta czemu ją tak nazywa, bo wcześniej nie mówiła tak do niej. Biała sowa broni się faktem, że już dawno nie widziała swojej córki i nie pamięta wszystkiego, ale za to pamięta jej ulubione danie. Wtedy pokazuje Eglantynie gniazdo wyłożone mchem i puchem, a koło niego stosik stonóg. Wtedy Eglantyna była pewna, że jest to jej mama. Zapłakana podbiega do niej i wtula się pod jej skrzydła. Wtedy mama zaczyna śpiewać piosenkę o stonogach. Eglantyna się uspokoiła zdziwiona mówi, że jej mama nie zapomniał tej piosenki. Dwie sowy zaczynają rozmowę, w której Eglantyna ostatecznie przyzwyczaja się do słowa "kochana", a jej matka mówi jej, że tata poluje razem z Kluddem i Sorenem. Zafascynowana Eglantyna wierzy jej i opowiada o strażnikach i Wielkim Drzewie Ga'Hoole. W pewnym momencie dostrzega także, że nie ma nigdzie Imbirki, ale jej mama ją uspokaja i karmi stonogami. Tak mija jej reszta czasu i zasypia w gnieździe.

Eglantyna budzi się i zdziwiona dochodzi do wniosku, że nie jest w dziupli na Dziobach, tylko znajduje się w Wielkim Drzewie Ga'Hoole zaczyna się zastanawiać jak wróciła tutaj. Nie mogąc zasnąć postanowiła polecieć do biblioteki. Na miejscu zobaczyła, że nie ma tam nikogo oprócz niej. Nagle przypomniała sobie o zamieszaniu tamtej zimy z powodu pokątnej, czyli wiedzy zakazanej, dlatego Eglantyna postanowiła przeczytać książkę ''*Wyższa magnetyka i jej niszczycielskie moce''* . Eglantynę bardzo zainteresowała książka i z obawy, że wszystkiego nie zapamięta zaczęła robić notatki. Pracowała tak aż powoli zaczynało się ściemniać. Pomimo iż nie była senna to wróciła do swojej dziupli, bo nie chciała, aby ktoś zauważył ją w bibliotece. Eglantyna zdrzemnęła się, lecz za chwilę Madam Brzdęk zaczęła śpiewać *''Koniec Dnia''* tym samym budząc wszystkich.