.......

Dzień w Suno zaczął się w miarę spokojnie chodź drużyna musiała się spieszyć. Kobieta która chciała narobić ogromnego zamieszania w mieście i stworzyła ogromnego Golema z ludzkich ciał już miała dzień przewagi. Towarzysze musieli się spieszyć. Zrobili wiec niezbędne jeszcze zakupy, w tym pułapki na zwierzynę i szykowali się do podróży. Wiedzieli ze kobieta mogła udać się tylko w jedno miejsce, tam gdzie był pierwszy cel drużyny - do wioski Emirin.
Bertus jednak zmęczony ciągła podróżą, spaniem pod gołym niebem i ciągłym niebezpieczeństwem stwierdził ze zostanie jeszcze w Suno i będzie pracować w porcie. Zarobi trochę przed podróżą morska.
Zik, Clement i Burim wyruszyli wiec sami.
Podróżnicy mozolnie parli na przód sporadycznie zatrzymując się na spoczynek, zbieranie ziół przez Clementa czy polowanie na zwierzęta przez Zika. Wierne drużynie zwierzęta także pomagały jak mogły przynosząc małe łupy. Kilkukrotnie podczas obozowania Brat Clement eksperymentował mieszając rożnego rodzaju rośliny, próbując stworzyć nowe eliksiry. Niestety myszka Clementa nie była zadowolona z tego powodu. Na szczęście przeżyła.
Podczas swojej warty Brat Clement daleko w górach zobaczył ogromna bestie. Bestia rozłożyła potężne skrzydła i wzbiła się w powietrze. Brat wiedział już ze zobaczył smoka i gdy powiedział o tym drużynie, Burim przypomniał o tym jak to on także widział smoka a nikt mu wtedy nie uwierzył. Jednak fakt ze w pobliżu latają smoki, nie ucieszył drużynę. Gdy z trollami drużyna już miała jakieś szanse to smok był ponad siły nawet dobrze uzbrojonej i doświadczonej grupy.
Podczas podróży przyjaciele widzieli doszczętnie spalona karczmę, zamknięta od zewnątrz a w środku kilka spalonych ciał jednak po większych badaniach domyślili się ze sprawcami są prawdopodobnie ludzie.
Na kolejny obóz drużyna zatrzymała się w niewielkiej jaskini. Najpierw Burim skracając się sprawdził czy nic już tam nie mieszka. Jaskinia okazała się jednak pusta, a wewnątrz niej był mały podziemny strumień. Woda okazała się zdatna do picia na czym drużyna i zwierzęta chętnie skorzystali. Nieopodal strumyka znajdowała się spora dziura w ścianie skalnej, wystarczająca aby mógł tam wejść niziołek.
Burima nie trzeba było namawiać, od razu chciał zobaczyć co jest dalej. Uzbroił się w świecący sztylet, obwiązał się na wszelki wypadek lina i ruszył badać. Brat Clement i Zik byli przygotowani i powoli popuszczali linę. Burim czołgał się powoli do przodu aż doszedł do pewnych błyszczących kamieni. Spróbował wydłubać je nożem, niestety miał za mało siły. Zrezygnowany ruszył dalej. Trafił na rozwidlenie gdzie wybrał najpierw drogę w lewo ale po kilku metrach ugrzązł między ścianami. Nie mógł się ruszyć ani do przodu ani do tylu. Krzyknął i szarpał za linę w nadziei ze ktoś go usłyszy. Na szczęście Clement i Zik zorientowali się lub usłyszeli i już zaczynali akcje ratunkowa. Szarpnęli raz i drugi jednak Burim nie mógł się ruszyć. Na szczęście w pobliżu był Bajtek. Przywiązali linę do konia i kazali mu ciągnąć. Siła konia była tak duża ze Burim aż wyrwany został z kleszczy. Krzyczał aby zatrzymać towarzyszy jednak zanim go usłyszeli, został przeciągnięty aż do błyszczących kamieni. Korzystając z okazji znów spróbował wydłubać je ale bez efektów. Jeszcze bardziej zawiedziony ruszył znów do przodu wybierając tym razem lewy tunel. Czołgał się i czołgał aż nagle coś chrupnęło i Burim stracił grunt pod sobą. Zaczął spadać jednak poczuł jak lina się napręża i go utrzymuje, a daleko daleko pod nim widniała ciemność. Dopiero po kilku sekundach usłyszał trzask uderzających kamieni o dno. Jednak jaskinia nie była całkiem ciemna. W dali Burim zobaczył dobrze oświetlona pochodniami ścieżkę, jednak ciekawość nie wygrała ze zdrowym rozsądkiem i niziołek zaczął próbować się wdrapać z powrotem do tunelu.
Clement i Zik powoli popuszczali linę. Zauważyli ze powili zaczyna się ona kończyć, aż nagle mocno szarpnęło i lina zaczęła z niewiarygodna prędkością wyślizgiwać się z rak. Na szczęście przyjaciele mocno chwycili linę i czuli ze na jej końcu Burim musi wisieć. Gdy Zik mocno trzymał przyjaciela, Clement poszedł po Bajtka i znów udało im się związać linę do konia. Zik mocno klepnął konia aby szybko wyciągnął Burima. Bajtek ruszył do przodu z taka prędkością, ze po kilku sekundach z tunelu wyleciał zakrwawiony, poobijany i podrapany Burim. Niestety także ze zwichnięta lewa ręka. Burimowi odechciało się na razie dalszego zwiedzania.
Zik korzystając z okazji poszedł zastawić pułapkę na małe zwierzęta, a Clement zbierał zioła.
Rankiem znów wszyscy szykowali się do dalszej podróży. Zikowi przypomniało się w ostatniej chwili o pułapce i szybko pobiegł ja zabrać. Okazało się, ze Kippo musiała mieć dobry humor, otóż w mała pułapkę wpadł rosły dzik. Zikowi tego dnia już humor nie mógł się zepsuć.
Burim go oskórował a także podzielił mięso od kości, a wszystko wrzucili na wóz i ruszyli w dalsza trasę.
Po kilku godzinach towarzysze trafili na kolejna przeszkodę. Nad rzeka były tylko szczątki spalonego mostu. Drużyna domyśliła się ze mogła zrobić to kobieta w opasce. Dochodził już zmierzch wiec drużyna postanowiła przekroczyć rzekę dopiero rankiem. Brat Clement i Zik myśleli jak tu przeprawić się przez rzekę, a Burim w tym czasie poszedł poszukać brodu, którym można by było się przeprawić. Na szczęście po około 15 minutach drogi od mostu znajdował się brud.
Z takimi dobrymi nowinami przyjaciele zrobili swoje standardowe czynności i poszli spać.
Rankiem przeprawili się przez brud ale przeprawa ta trochę uszkodziła wóz, w końcu musieli zjechać z ładnego szlaku na rzecz wyboi, korzeni i kamieni.
Około południa drużyna dojechała do ostrego zakrętu w szlaku, zanim jednak przez niego przejechali, zobaczyli jakaś postać patrolującą. Nie usłyszeli żadnego alarmu czy krzyków wiec pojechali dalej. Za zakrętem towarzysze musieli się zatrzymać. Na drodze z grubych bali drewna zbudowana była prowizoryczna brama. Tuż przed brama leżał martwy koń a obok jeździec.
Gdy tylko Bajtek się przed nią zatrzymał towarzysze usłyszeli „stać!” I zobaczyli bardzo młoda elfke celująca do nich z łuku. Wyglądała jakby pierwszy raz miała go w ręce i widać było ze ciężko jest jej strzałę. Zaraz obok niej pojawił się bardzo nieufny człowiek.
Po krótkiej wymianie zdań towarzysze usłyszeli głos kobiety która skarciła nieufnego męża i zaprosiła nowo przybyłych do ich obozu.
Brat Clement podszedł do konia i jeźdźca i odkrył ze jeźdźcem była właśnie ta sama kobieta która widział w podziemiach w Suno, a koń zdechł od nadnaturalnego wysiłku.
W obozie drużyna dowiedziała się bardzo istotnych informacji. Obozowicze nie byli bandytami a ocalałymi mieszkańcami Emirim. Uciekli gdy tylko zorientowali się, ze jest coś nie tak. W wiosce za to wszyscy byli bardzo dziwni, nie mówili, nic ich nie interesowało, tylko stało jakby czekali na rozkaz. Nie musieli jeść ani spać. Jeśli chodziło to poruszali się bardzo mozolnie. Niektórzy z nich za to byli bardziej ruchliwi jednak nie mieli swojej osobowości. Wszyscy „bardziej ruchliwi” ludzie z wioski mówili ze nawrócili się na prawdziwa wiarę. Mówili ze tylko ich bóg Orkan ich ochroni. I dzięki niemu widza wszystko, dlatego nie musza używać oczu (stad przepaski). Opowiedzieli także o tym jak widzieli, kiedy umierali, byli rozszarpywani a po kilku dniach i tak znowu cało chodzili po wiosce. Gdy tylko znaczna większość ludzi zaczęła nosić opaski na oczach, zaczęła się rzeź nieludzi. A wszystko prawdopodobnie zaczęło się w starym zamku burmistrza Emirim.
Podczas tej rozmowy towarzysze zdecydowali podzielić się ubitym niedawno dzikiem. Obozowicze byli bardzo wzruszeni. W końcu nie każdy nieznajomy okazuje taka dobroć.
Nocą .... zaprowadził przyjaciół razem z elfka ... kopalnianym tunelem do wioski. Stamtąd przyjaciele mieli iść dalej ścieżka do zamku.
Gdy jednak tylko się wdrapali po linie na powierzchnie, ich oczom ukazał się nieoczekiwany widok. Wioska była prawie opuszczona. Stały nie ruchomo zaledwie kilka osób. Kawałek dalej był dom, zabity deskami od środka i ten dom otaczało 6 nieruchomych ludzi. Stali oni przodem do domu.
Przyjaciele ujrzawszy to dziwne zachowanie, stwierdzili ze musza zobaczyć co jest w tym domu. Wszyscy umówili się na konkretna strategie. Burim i Zik mieli skradać się do domu i zobaczyć co tam jest a Clement i ... mieli czekać i w razie czego odciągnąć uwagę dziwnych ludzi. Nie chcieli robić hałasu bo nie do końca wiedzieli ile jeszcze ludzi jest w budynkach.
Wpierw jednak Zik i Burim musieli zdjąć swoje ludzi stojących bez ruchu, ale odwróconych w stronę zabarykadowanego domu. Mogliby oni zauważyć włamywaczy i wszcząć alarm. Przyjaciele podkradli się od tylu do stojących postaci i zdjęli je jednym uderzeniem. Następnie w ciszy przeciągnęli zwłoki do otworu do kopalni i tam je wrzucili. Chcieli oddać je obozowiczom.
Następnie Burim i Zik zakradli się od tylu do strzeżonego domu. Od jednej strony nie był on w ogóle pilnowany. Spróbowali siłą pchnąć zabite deskami okno ale ani drgnęło. Zik pomyślał ze może dostać się kominem. Wszedł on na dach budynku i stanął na kominie. Okazało się ze już tam stał jeden z dziwnych ludzi i nie mógł ruszyć dalej bo komin także był zabity deskami. Zik stanął na kominie, wycelował ze swojego łuku i ranił człowieka w głowę. Raniony spokojnie zaczął podnosić głowę do góry, jednak zanim zdążył zareagować, dostał płonąca kulą ognia. Zik poczuł okropny swąd palonego ciała jednak człowiek nie wydał żadnego dźwięku. Po chwili w ciszy dziwny mężczyzna osunął się na ziemie paląc trochę deski które go zablokowały.
Zik chcąc dostać się do środka, wszedł do komina i kilkukrotnie kopnął w deski. Na szczęście deski puściły a w pyle i dymie nagle obok Elfa pojawiły się ostrza wideł. Zik bez problemu odbił drugi cios i zaczął uspokajać agresora. Okazało się ze w domu było tylko dwoje dzieci. Mały chłopiec trzymający widły i dziewczynka trzymająca mała laleczkę. Oboje byli strasznie chudzi i całkowicie odwodnieni. Dzieci Ledwo trzymały się na nogach. Zik podszedł do okna i spróbował od wewnątrz wyrwać deski aby uciec z dziećmi oknem, jednak chłopiec barykadując się, wykonał solidna robotę. Zik zawołał Burima aby ten wszedł kominem i pomógł mu od wewnątrz. Niziołek zrobił to o co go prosił przyjaciel jednak wpadając przez komin poturbował siebie i Elfa.
We dwóch i przy użyciu siekiery z łatwością i w miarę w ciszy rozmontowali barykadę na jednym z okien. We czwórkę wyślizgnęli się z domu i po cichu bez przeszkód dotarli do dziury która weszli do wioski. Clement i Lily byli bardzo uradowani ze udało się kogoś jeszcze uratować.
Widzieli ze już zaczyna świtać, wiec wszyscy weszli do kopalni gliny. Wzięli ze sobą dwa nieruchome ciała i udało się z powrotem do obozu.
Tam, obozowicze widząc dzieci z wioski byli ogromnie wdzięczni.
Lily zaczęła nagle płakać. Okazało się ze jedną z zabitych osób był jej ojciec. Wiedziała ze on już nie był tym kim był wcześniej jednak prawda bolała ja bardzo mocno. Zdecydowała się znowu udać do wioski wraz z drużyna i odnaleźć jeszcze matkę. Choć wszyscy domyślali się co się z nią dzieje, nikt nic nie powiedział. Musieli cieszyć się tym co maja. A po tym dniu miała nastać kolejna noc i tym razem przyjaciele wraz z Lily, mieli wkraść się do Zamku