Morza spłyną krwią: The Akuumo Cut

Vastatorus uparcie kopał łopatą głęboki dół. Ze zmęczenia uderzył się szpadlem w stopę, jednak nie poczuł gniewu. Nie rzucał się na wszystkie strony, nie machał wściekle rękami. Nie miał już siły. Obok niego leżały zwłoki Suvila.

- Suvil to, Suvil tamto. Mi zawsze przydarzały się najgorsze rzeczy. Strata Credyn, zdrada Declana i tortury u Makuty. Ciebie to nie dotyczyło. Nie miałeś takich problemów, byłeś bohaterem, który miał mnie zastąpić. Toa Szeptu? Chyba Toa Gówna - powiedział do siebie Toa Cienia.

Vastatorus przerwał kopanie grobu i uderzył szpadlem w zmasakrowaną twarz Toa, który śmiał zwać się jego bratem. Toa Cienia zaniósł się mrożącym krew w żyłach, okrutnym rechotem.

- Już nie jesteś taki piękny, co? Zawsze najlepszy, zawsze na pierwszym miejscu. A ty, Vastatorus, paraj się każdą robotą, walcz z Zyglakami, szpieguj Bractwo, zaprowadź porządek na morzach, uratuj Toa Światła z rąk Makuty - warknął.

Mężczyzna odrzucił łopatę i niezdarnym ruchem stopy strącił zwłoki Suvila do dołu. Miał dość, po tych wszystkich latach miał po prostu dość. Zasypał zwłoki ziemią i wiązanką najbardziej barwnych przekleństw, jakie nauczył się od swoich pirackich kompanów. Wspominał, jak zaledwie parę dni temu zatrudnił się jako sprzątacz w Artahkańskim burdelu, bo nie miał ani widgeta na przeżycie.

Jak się okazało, Suvil był tam stałym klientem. Widząc swojego niedawnego wroga, Toa Szeptu uśmiechnął się pogardliwie i rzekł tym swoim naburmuszonym tonem:

- Hej, Vastatorus! Miło cię widzieć. Za godzinkę skończę, wpadnij posprzątać! - powiedział, śmiejąc się.

Ostentacyjnie postawił na stole burdelmamy dwa tysiące widgetów, zapraszając dwie urocze Cestre. Dwa tysiące pieprzonych widgetów. Kiedy Artahka kazał Vastatorusowi zarabiać na swoje utrzymanie w ramach pokory, Suvila obsypywał bogactwami wyspy.

Po dwóch godzinach panienki wylazły śmiejąc się, całe ućpane jakimiś Steltiańskimi prochami. Zza sfatygowanych staników sterczały pieniądze. Chwilę później wyszedł za nimi Suvil, całkiem zaspokojony. Rzucił Vastatorusowi widgeta napiwku i pomachał na pożegnanie. Łaskawca.

Toa Cienia ścisnął mocniej miotłę. Ten drań specjalnie zostawił bałagan, gdzie tylko się dało. Nasienie było wszędzie: na łóżku, w łazience, na oknie, wszędzie. Gdy przytargał ciężkie wiadro z wodą i zabrał się za sprzątanie, coś spadło mu na twarz. Spojrzał w górę: dwa kondomy kapały, wisząc na żyrandolu. I to wszystko w tym samym czasie, gdy Suvil był w związku z Kuri.

Vastatorus był sfrustrowany. O tak, jak każdego bawiła jego słabość. Był zbyt wrażliwy na wspomnienia o Credyn, o Declanie, o własnych porażkach. Niektórzy zarzekali się, że mu współczują, jednak swoim wzmocnionym wzrokiem słyszał, jak śmieją się z niego, gdy nie był w pobliżu. Jak kpią z jego nieudolnych prób kreowania się na twardego i bezlitosnego pirackiego kapitana, który wpadał w szał, gdy tylko coś mu nie wyszło. Nikt nie szanował Toa, który przeżył jedynie z łaski swojego przeciwnika i z tego powodu musiał umawiać się na sesje terapeutyczne z Ce-Matoranką. Każdy uwielbiał patrzeć, jak samozwańczy postrach mórz zamiata podłogi.

Nie tym razem. Vastatorus przełknął łzy gniewu, kończąc zakopywanie zwłok. Nie myślał już o swoich porażkach. Przypominał sobie widok przerażenia na masce Suvila, gdy zaczęły na niej lądować bezlitosne ciosy. Jego niedowierzanie, gdy on, Czempion Wielkiego Ducha, ginie od ciosów zardzewiałej łopaty. I światełko sercowe Suvila, światełko które powoli gasło, gdy Vastatorus zaciskał dłonie na delikatnej szyi swojego znienawidzonego konkurenta.

Oj tak, to jest jego czas. Wspomnieniami powrócił do chwili, gdy ratował młodą Toa Światła z rąk Makuty Marachela. To on doprowadził do niego drużynę Suvila. To dzięki niemu Kuri wydostała się z okowów Makuty. A kiedy chciał zrobić z niej strażniczkę Paktu, ona za każdym razem stawiała opór. Można powiedzieć, że plan w końcu poszedł po jego myśli, lecz po tym wszystkim już nic nie było takie samo. W uśmiechu Toa Światła Vastatorus widział jedynie swoją dawną ukochaną, Credyn. Nie mógł nad tym zapanować, przez co w końcu zapałał uczuciem do Kuri.

Łzy rozpaczy napłynęły Vastatorusowi do oczu. To był wypadek. Naprawdę nie chciał tego robić, po prostu tak wyszło. Wpadł do Toa Światła z kwiatami, chciał zaprosić na randkę, oczywiście potknął się o próg i wszystkie kwiaty rozsypały się po przedpokoju. Myślał, że Kuri się wścieknie, ale nie. Zrobiła coś o wiele, wiele gorszego.

Wyśmiała go.

Śmiała się, widząc jak Toa Cienia władował się między tulipany, jak czerwień na jego twarzy pięknie komponuje się z wetkniętymi pośrodku różami, a czerń jego zbroi – z wciśniętymi po bokach barwionymi na ciemno chryzantemami. Kuri śmiała się do rozpuku.

Nie chciał jej zabić. Chciał ją tylko upomnieć, ukarać za to, że zrobiła sobie z niego pośmiewisko. Niestety, włożył w ten cios coś więcej. Całą gromadzoną latami frustrację, bezsilność, gniew za lata, w których była mu niewdzięczna. Miał zamiar walnąć jej tylko z liścia, lecz coś nim zawładnęło. Może taka była już natura Toa Cienia? Opamiętał się kwadrans później, z rękami zaciśniętymi na jej czaszce. Kant stołu ubabrany był krwią, kawałkami mózgu i Kanohi Matatu.

Kopiąc grób stale zapewniał ją o swojej miłości, o tym, że nie chciał, że ją nadal kocha, wyznawał wszystko to, co chowało się w nim przez lata. Żadne wyznanie jednak nie mogło wrócić jej życia. Kuri słuchała wszystkiego z martwą obojętnością, zupełnie jak niegdyś Credyn.

Tej nocy Vstatorus nie zamierzał spać. Pracowicie podkładał ładunki wybuchowe w kluczowych punktach pałacu Artahki. Znał go na wylot, trenował tam wiele lat, wiedział o zabezpieczeniach i jak je ominąć. Artakha niczego się nie spodziewał.

Artahka. Tyle razy Toa Cienia pilnował szemranych interesów władcy ukrytej wyspy. Pomagał w zarządzaniu jego imperium narkotykowym, brał udział w wojnach gangów na Zakazie, podżeganych przez Tytana, by zwiększyć sprzedaż broni produkowanej na wyspie. Mordował niewygodnych Turaga, którzy przeszkadzali interesom Artahki. Przymykał oko na nielegalny handel Cestre, który były szmuglowane przez władcę wyspy do każdego zakątka wszechświata. Po co? Za co? Vastatorusowi wystarczyła jedynie skromna suma 1350 widgetów miesięcznie, kwota równoważna z ustawową płacą minimalną na Zakazie. Jednak gdy przychodził koniec miesiąca, Artahka zamiast dać Vastatorusowi cokolwiek, wybąkiwał tylko coś o powinności Toa.

Nad ranem Vastatorus sięgnął po detonator. Nacisnął przycisk. Od razu zrobiło mu się cieplej na sercu, gdy wyobraził sobie, jak ciało Artahki jest przygniatane tonami gruzów i stali. Uśmiechnął się szczerze i szeroko.

Do zrobienia została już tylko jedna rzecz. Pociągnął łyk taniego grogu, który przypominał mu chwile spędzona na pokładzie swojego statku, zawiązał byle jaki węzeł szubieniczny i przerzucił linę przez belkę stropową. W końcu zrobi coś tak jak należy. W końcu otrzyma upragnioną śmierć.

Ostatni łyk grogu, ostatni gniewny grymas. Potem rozbujanie stolika, naprężenie liny, paniczne chwytanie powietrza i ciemność.

Wygrałeś, Makuto.