Crinitusphera auritus

## Puchło

**Puchło uszate** (*Crinitusphera auritus*) - gatunek ssaka z rodziny puchadłowatych, najbardziej powszechny i prawdopodobnie najliczniejszy, zamieszkujący przede wszystkim tereny górzyste, zalesione. Żyje stadnie, w grupach nawet do 50 osobników w miejscach z dużą ilością pożywienia. Szczególnie znane są, tak samo jak wszystkie gatunki rodziny puchadłowatych, z umiejętności pozostania w całkowitym bezruchu przez długie godziny, a nawet dni. W tym czasie wykorzystują zgromadzoną wcześniej energię.

## Występowanie

Puchło uszate występuje w wielu miejscach, najczęściej jest jednak spotykane w terenach górzystych, gdzie występuje roślinność alpejska, a śnieg pozostaje przez większą część roku przynajmniej w niektórych szparach. Można je także znaleźć na terenach lasów, w szczególności iglastych, gdzie zbierają się w grupy i wylegują na leśnych polanach. Nie wydaje się być zależne od temperatury otoczenia oraz od ilości światła, co zapewne zawdzięcza grubemu futru i braku oczu. Z tego powodu jaskinie wcale nie są tak rzadkim miejscem zbiorowisk *Crinitusphera auritus*.

Pomimo tak szerokiego występowania wciąż są rzadko spotykane, co wynika z faktu, że potrafi wcisnąć się w wiele szczelin i dzięki temu pozostać niezauważonym.

## Charakterystyka

U gatunku *Crinitusphera auritus* nie występuje dymorfizm płciowy, jednak można zauważyć wyraźne różnice między młodymi osobnikami a dorosłymi. Młode puchła posiadają brązowe, krótkie i szorstkie futro, podczas gdy dorosłe są całkowicie białe i o aksamitnym futrze.

Zwierzęta te są stosunkowo małe, ich wielkość waha się pomiędzy jeżem a zającem w zależności, jaka jest pora roku oraz ile jest pożywienia w okolicy. Ich ciała są niemal okrągłe, nie posiadają żadnych wyraźnych kończyn, nie widać u nich także oczu ani nosa. Jedyną wyróżniającą cechą są odstające, stosunkowo krótkie uszy przypominające poniekąd królicze. Istnieje odmiana puchła uszatego z dłuższymi i bardziej spiczastymi uszami, jednak te występują tylko w hodowli.

Futro stworzenia jest niezwykle puszyste, skąd pochodzi nazwa. Olejki wytwarzane przez puchło zapobiegają zabrudzeniom oraz przemakaniu, dzięki temu te białe kulki nigdy nie są mniej białe. Olejki nadają także śliskości, więc w przypadku oblodzonych czy zwyczajnie śliskich powierzchni, *Crinitusphera auritus* potrafi osiągać niesamowitą prędkość.

Zostało wykazane, że pomimo braku wyraźnego otworu gębowego oraz kończyn, puchło uszate jest w stanie posilać się i poruszać, a robi to za pomocą zamaskowanych jamek i wyrostków na spodzie ciała. Ze względu na te właściwości przypomina w znacznej mierze ślimaka. Posiada nawet tarki w jamkach gębowych.

## Ekologia

Puchło uszate chowa się przed drapieżnikami, udając martwą kulę sierści. Pomaga w tym jego nietypowa budowa i brak wyraźnych cech. Mieszka na otwartych polanach, w jaskiniach czy nawet pomiędzy skałami, jednak zdecydowanie preferuje miejsca, gdzie znaczną część roku zalega śnieg. Nie unika towarzystwa innych gatunków zwierząt, a nawet zdaje się preferować obecność stworzeń, które mogą zapewnić mu bezpieczeństwo. Nie posiada wielu naturalnych wrogów, jednak często rywalizuje o pożywienie z zajęczakami.

## Pokarm

Żywi się przede wszystkim pokarmem roślinnym, takim jak trawa, suche gałązki, które jest w stanie zetrzeć, czy opadłe liście i igły drzew w okresie głodu. Okazjonalnie zjada grzyby, a nawet zostało u niego zaobserwowane pożywianie się padliną. W naturalnym środowisku żeruje niemal cały czas, natomiast w niewoli dostosowuje się do godzin posiłków mu podawanych pod warunkiem, że otrzymuje jedzenie bez żadnych przeszkód.

## Rozwój i rozród

Niewiele jest wiadomo o ich rozwoju. Na wolności dożywają około 10 lat, w niewoli zaś niewiele więcej, bo 12. Młode rodzą się wiosną, a przeradzają się w dorosłe osobniki już późnym latem, co zapewnia łatwiejsze przetrwanie. Nie wiadomo, czy puchło rodzi w miotach, czy pojedynczo, ale zauważono, że najczęściej kilka małych pucheł kręci się pomiędzy dorosłymi osobnikami, zapewne samicami, i pobiera od nich pokarm. Prawdopodobnie w grupie młodymi zajmują się wszystkie samice, które w danym okresie rozrodczym urodziły.