Super Mario World: Ik haat je!

***Ik haat je!*** is een creepypasta.

## Proloog

Dit is niet één van die 'Haunted Game' verhalen. Je zult mij op geen enkel moment horen beweren dat iets in de game tegen mij heeft gesproken, op mijn woorden heeft gereageerd of mij heeft gedwongen mezelf herhaaldelijk in het gezicht te slaan. Nee, dit gaat niet over een spookachtige game of een game die iets onmogelijks doet of zelfs iets dat het niet zou moeten doen. Dit gaat niet over een storing of een verborgen satanische boodschap en ik heb nooit alleen maar naar het hoofdkwartier van Nintendo gebeld om mijn vragen beantwoord te krijgen met gedempt gefluister of gekweld geschreeuw. Dit verhaal gaat over een in-game functie waarvan ik denk dat niemand anders deze heeft ontgrendeld. Dat is het. Geen geesten. Geen complotten. Gewoon een geheim dat we allemaal moesten ontdekken, maar dat is nooit gebeurd. Iets dat de kindertijd van een hele generatie verandert en de essentie van een franchise van meerdere miljoenen - of zelfs miljarden - dollars. Dit gaat over wat naar ik aanneem een ​​voorheen onontdekt alternatief einde is van *Super Mario World* (1990). In 1996 kreeg ik mijn eerste gameconsole als verjaardagscadeau. Ik was al eerder op internet geweest, had al eerder consoles gebruikt, maar dat was altijd op school of bij een vriend thuis. Deze was van mij. Helemaal van mij. Met grote belangstelling verkende ik het ruwe, prehistorische web van die tijd. Ik heb ook als een gek media gekopieerd. Muziek, games, wat dan ook. Hier ontdekte ik *Super Mario World* voor het eerst.

## Gameplay

Als klein kind had ik nog nooit een Super Nintendo Entertainment System gehad, dus het was allemaal nieuw voor mij. Ik had samen met de SNES-emulator heel veel games gedownload, maar dit was by far mijn favoriet. Meer dan tien jaar lang was dezelfde ROM mijn tijdverspillende hobby. Ik speelde het keer op keer en speelde de game steeds sneller, totdat ik lui de werelden begon te verkennen zonder een bepaald doel. Game Genie codes hebben enorm geholpen. Ik kon de timer uitschakelen en een bijzonder vermakelijk level een uur lang opnieuw beleven terwijl ik wachtte op een download of een aantal saaie gebeurtenissen. Op deze manier moet ik de game duizenden en duizenden keren hebben uitgespeeld en opnieuw gespeeld. Er schuilde troost in het obsessief-compulsieve gedrag van deze routine... maar dat viel allemaal uiteen toen ik een Blinde Boo zag. De Blinde Boo, zoals ik het noemde, zweefde later in de game boven de uitgang van het spookachtige level 'Gezonken spookschip'. Ik noem het blind omdat het eigenlijk geen zichtbare ogen had. Het was alsof iemand een luie ROM-hack had gemaakt... maar ik wist door jarenlange ervaring dat dit een normale game was. De Blinde Boo hing daar gewoon boven de uitgangspijp en blokkeerde deze. Ik keerde hem de rug toe, maar hij achtervolgde mij niet. Hoe zou het kunnen? Het zag mij niet eens. Toen merkte ik nog iets vreemds op… Er was een sleutel en een sleutelgat zoekgeraakt boven de uitgang. Sleutels en sleutelgaten zijn op zichzelf manieren om een ​​level op een alternatieve manier te beëindigen en een geheim gebied te ontdekken. Toch hoorde dit daar niet thuis en dat wist ik. Een ogenblik dacht ik na over het feit dat ik een ROM-bestand had gebroken door overmatig gebruik. Nadat ik speciaal een screenshot had gemaakt om jullie allemaal Mario-fans te laten zien, pakte ik de sleutel en opende de 'deur', in de veronderstelling dat de game zou vastlopen en ik opnieuw zou moeten opstarten. In plaats daarvan opende het een nieuw pad op het levelselectiescherm: een draaikolk naast Bowser's toch al griezelige grot met een skelettenvorm van zijn hoofd.
Ik drukte op de rechterpijl en liep naar de wervelende afvoer: 'Oh God nee' Dit leek me niet echt vreemd, want als je bekend bent met deze game, is er een gebied genaamd Sterrenweg waarvan je misschien opmerkt dat het soortgelijke namen heeft. Gewoon dingen als 'Tubular' en 'Awesome' en allerlei domme woorden en zinnetjes. De meeste gebieden heten 'Vanillebos 1' en 'Donutberg 3' en zo, maar hier waren kaarten met zulke vreemde namen. Wat mij echter wel zorgen baarde, was de gezichtsuitdrukking van Mario. Verrast? Geschokt? Angstig? Ik kwam op de kaart. Vreemd genoeg begon de draaikolk midden in een meer met de standaard invoeranimatie van kasteellevels. Mario liep naar een kasteeldeur, keek op en ging toen naar binnen. Ik kon echter zien dat het onder water was, vanwege de belletjes die periodiek uit de mond van de sprite kwamen en naar de bovenkant van het scherm dreven. Binnen in het kasteel begon het er steeds meer op te lijken dat ik een storing had. Er was geen ruimte om te springen. Er is geen ruimte om iets anders te doen dan links en rechts rennen. Ik moet tien tot twintig minuten goed hebben gerend, gewoon de B-knop ingedrukt houden en op volle snelheid verder rennen. Na een tijdje kwam ik in de duisternis erboven twee Blinde Boo's tegen. Toen drie of vier... toen stond het scherm er vol mee. Ze bleven daar gewoon hangen en deden niets. Ze zouden me niet achtervolgen als ik hen de rug toekeerde, zoals bij de vorige Blinde Boo. Als ik enig geluid zou maken... zoals Mario's spronggeluid... zouden ze een beetje huiveren, alsof ze het geluid van Mario's bewegingen hoorden, maar er niets aan konden doen. Toen zorgde iets ervoor dat ik stopte en de andere kant op draaide. Nu wist ik zonder enige twijfel dat deze kaart speciaal was ontworpen om de speler te pesten. Niet omdat de gigantische Bleeding Bill hevig uit zijn gezicht bloedde, maar omdat het ongebruikelijk was. Dat wil zeggen dat er letterlijk geen manier is om te voorkomen dat je erdoor gedood zou worden, tenzij je net als ik bent en de Game Genie cheats bij de hand hebt. Ik heb de code voor permanente onoverwinnelijkheid ingeschakeld. Ik liet de Bleeding Bill me een tijdje achtervolgen toen ik onoverwinnelijk was, gewoon om het ding goed te kunnen bekijken.
Ik stopte en doodde het met mijn onkwetsbare aanraking, pas toen ik een bericht zag dat er nog niet was geweest toen ik er eerder langs was gegaan: 'IK HAAT JE!' Dat maakte mij een beetje bang. Maar aan de andere kant was het best interessant omdat het betekende dat dit absoluut een kaart was die verondersteld werd te bestaan.
Er was hier een soort plotelement, iets onontdekt: 'Wat betekende het? Wie haatte mij? Koning Koopa leek het voor de hand liggende antwoord. Of misschien alleen de geesten. Als je in een spookkasteel bent dat je via een spookschip hebt gevonden, is een bloederig ogende haatboodschap niet zo ongelooflijk.' Ik zag het opnieuw toen ik een paar Reuzen-Boo's naderde… Ik was dankbaar dat de Blinde Boo's op dit punt eindigden, want hoe meer ik ze zag huiveren, hoe ongemakkelijker ik me voelde... bijna empathisch voor hen, enzovoort. De dankbaarheid eindigde toen ik de Reuzen-Boo's de rug toekeerde en dit gebeurde… Reuzen-Boo's met gezichten die ik nog niet eerder had gezien. Ze keken altijd boos als ze wakker werden, boos dat je hun spookhuizen op het eiland binnendrong. Dit was anders en ze zagen er vrolijk uit. Dementerend. Ik kon recht door hun keel kijken, wat vreemd leek gezien het gebrek aan details dat hun mond gewoonlijk vertoonde.
En ja, uiteraard ga ik in op dat bericht dat je op de foto zag: 'Waarom ga je niet dood?!' Ik weet niet waarom. Moet ik dat doen? Wie vraagt ​​het? Ik liet de Reuzen-Boo's mij aanraken en ze stierven net als de Bleeding Bills, waarvan ik er twee was tegengekomen. Ondanks elke poging om de speler bang te maken, wist ik dat onoverwinnelijk zijn oppermachtig betekende, ongeacht wat ze naar me gooiden. Na een tijdje door deze vreemde claustrofobische gang te hebben gerend zonder dat er nog meer gebeurtenissen plaatsvonden, kwam ik in een kamer met een uitgangsbuis. Ik nam de buis naar beneden, kwam er aan de andere kant uit en viel in een kamer gevuld met water. Het water was logisch, dit was een gezonken kasteel onder een draaikolk en zo. Ik werd voor mijn problemen beloond met een ?-blok dat een superpaddenstoel voor mij vrijgaf. Ik had dit gemakkelijk kunnen doen met een cheatcode, maar de gedachte was mij ontschoten toen ik met al deze nieuwe en vreemde bezienswaardigheden geconfronteerd werd. De eerste wezens die ik tegenkwam in het onderwatergedeelte van het kasteel waren Thwomps. Tenzij je sinds het einde van de jaren 80 onder een steen hebt geleefd, weet je dat Thwomps steenachtige vierkante wezens zijn die aan het plafond hangen en vallen als je in de buurt komt. Ze proberen je in wezen te verpletteren. Deze Thwomps, opgesteld in een strakke rij, vielen herhaaldelijk en willekeurig zonder echte trigger of enig gevoel voor logica. Ze wachtten gewoon of lieten vallen wanneer ze er zin in leken te hebben. Het leek er ook op dat deze Thwomps zeer succesvolle Thwomps waren geweest: nog meer cartoonachtig bloed, dit werd behoorlijk ongebruikelijk voor de Mario-franchise, waarvan ik me helemaal niet had herinnerd dat ik bloed in had gezien. Nu had ik het drie keer gebruikt zien worden. De Bloody Bills, de berichten en deze voortdurend verpletterende, vermalende Thwomps die hun slachtoffers tot pulp werkten... voor altijd. De vraag is alleen wie die slachtoffers waren. Door de belemmerende effecten van het water liep ik langzaam onder deze dingen door, ervoor zorgend dat ze allemaal mij aanraakten en stierven. Het waren er bijna dertig op rij. De aanblik van hen die keer op keer gedachteloos verpletterden, zorgde ervoor dat ik ze met een verontrustende intensiteit haatte. Het vreemde is dat het bloed ervoor zorgde dat Mario gleed alsof hij op ijs stond. Nadat ik door die handschoen van verdorvenheid was gelopen, zwom ik naar een meer open ruimte die gevuld was met punten op de vloer en het plafond.
Het was moeilijk om op deze manier te zwemmen zonder de punten aan te raken, maar omdat ik nogsteeds onoverwinnelijk was, dacht ik er niet veel over na. Ik vermeed ze meer voor de lol dan uit het gevoel dat ik beschadigd zou raken. Het was echter alsnel niet meer 'leuk'. Nu wist ik een beetje wat er aan de hand was. De bloedige puinhoop die de Thwomps eindeloos aan het spatten waren? Het waren andere Mario's. Mario's uit het verleden die hadden geprobeerd dit level te voltooien en faalden. Ik moest toegeven dat dit een uitstekend gebaar was, ook al was het een beetje griezelig. Degene die de kaart had ontworpen, heeft feitelijk de vierde muur doorbroken en je de opgeblazen, roerloze abortussen laten zien van de onzorgvuldige omgang van de speler met Mario's kleine leventje. De lichamen zweefden slechts een klein stukje recht op en neer, alsof ze de effecten van een lichte stroming wilden laten zien. Het was geniaal en ik kon niet geloven dat ik misschien wel de eerste en enige persoon zou zijn die dit ooit zou zien. Ik speelde met het idee om meer te maken, zodat jullie allemaal die dit lezen net zoveel van de geheime kaart kunnen genieten als ik, vooral van dit rare kleine detail.
Maar zonder te zwemmen, zonder te schoppen of op welke manier dan ook te bewegen, begonnen de dode Mario's als torpedo's op mij af te komen. Hun gezichten bleven leeg en blauw en... dood... maar ze bewogen zich met een verbazingwekkende snelheid. Ze draaiden en positioneerden en bewerkten allerlei unieke trajecten waardoor ik bijna nergens heen kon. Ze bleven op me af komen, zwermen en achteruit lopen om het opnieuw te proberen, en ik kon mezelf er gewoon niet toe brengen dat ze me aanraakten. Ik bewoog me met meer snelheid en vaardigheid dan ooit tevoren, terwijl ik verwoed probeerde Mario vrij te houden van de verdrinkende slachtoffers die vastbesloten leken recht op hem af te schieten. Toen ik eindelijk de paarse uitgangsbuis bereikte, moesten er tien van die dingen vlak achter me zijn, die me gooiden, draaiden en achtervolgden. Ik ging zo snel als ik kon de buis in, dankbaar dat het goed werkte en dat Mario in een mum van tijd uit die situatie was. De gang die volgde was gelukkig leeg. Het was gewoon een soort blauwe onderwatergang waar niets te vermijden of te doden was. Het was saai en voorspelbaar zoals de game al die jaren was geweest, wat een gevoel van veiligheid terugbracht. Aan het einde van de gang kwam ik bij het standaardpaar deuren waar je binnenkwam als je tegenover een eindbaas stond. Naast de deuropening vind je een superpaddenstoel. Ik heb die power-up niet aangeraakt. Door de deur gaan was zoals je zou verwachten. De typische verandering van kaartweergave vond plaats en Mario stond op de alomtegenwoordige brug over kokende lava. Of was het altijd al bloed geweest? Toen Mario echter de brug opliep, waren er geen Koopalings te vinden. In plaats daarvan keek Mario onmiddellijk opzij en verstijfde. Ik had geen controle meer over hem. Hij stond daar gewoon. Blijf doorgaan tot je het weet. Ik zag het eerst niet eens, dus ik verwacht niet dat je het meteen opmerkt. Mario leek zijn kalmte te herwinnen en keek langzaam heen en weer terwijl hij de kamer in zich opnam. Er was nogsteeds geen baas en ik had hem nogsteeds niet onder controle, dus stopte ik met proberen en keek alleen maar toe. Dit ging door en door voor wat een eeuwigheid leek. Er is niks gebeurd. Toen kwam er van rechts een bekend gezicht binnen. Gekleed in het groen, lang en boos. Het was Luigi! Mario deinsde vol afgrijzen terug. Het is moeilijk om dat te zeggen zonder na te denken over hoe gek het klinkt, maar Mario deinsde echt terug met een soort angst die niet kenmerkend was voor zo'n opgewekte, vrolijke mascotte als hij.
Toen sprak Luigi: 'Dacht jij dat Koopa alleen werkte?'
Het was nu allemaal verbonden, de berichten krabbelden op de muren: 'IK HAAT JE! WAAROM GA JE NIET DOOD?!' Luigi. Hij is altijd Mario's tweede banaan geweest, de S2, degene die de prinses niet krijgt in deze vroege games. Hoe identiek hij ook is aan Mario wat betreft vaardigheden, vaardigheid, vasthoudendheid en moed, uiteindelijk is de game Super Mario Bros. (1985) en hij is gewoon 'de broer'. Wat moet hij Mario gehaat hebben... Wie van ons zou dat dan niet doen? Denk er over na. Wat er ook gebeurt, Mario komt altijd terug. Het maakt niet uit hoeveel lijken hij op het slagveld achterlaat, hij is er altijd weer om te springen en te juichen en alle aanbidding te krijgen. En koning Koopa had niet alleen gewerkt? Ik wist eerst niet wat dat betekende, maar nogmaals, je moet er gewoon goed over nadenken. Hoe slaagt koning Koopa er precies consequent in om de prinses te ontvoeren? Vanaf de eerste dag, vanaf Super Mario Bros., was het altijd een inside job geweest. Nogsteeds niet in staat om het personage onder controle te houden, zag ik Mario simpelweg ineenkrimpen van angst terwijl Luigi hoog de lucht in sprong, net zo hoog als hij kon in Super Mario Bros. 2 (1987). Hij sprong weer op de zielige, huilende Mario... en nog een keer… en nog een keer… Ik was machteloos om het tegen te houden. Toen hij klaar was, leek hij met een overweldigende woede naar Mario's slappe lichaam te kijken. Toen begon de brug te verdwijnen. Binnenkort zou Mario dood zijn.
Terwijl ik toekeek had ik een irrationele gedachte: Zou dit blijvend zijn?
Binnen een oogwenk, toen Luigi zich omdraaide en schijnbaar een overwinningspose aannam alsof hij het level had verslagen, stond Mario onhandig op en verraste hem. Angst, verdriet en verwarring hadden plaatsgemaakt voor woede en Mario overmeesterde zijn jongere tweelingbroer met weinig moeite. Tot op de dag van vandaag word ik nogsteeds achtervolgd door het eindresultaat van zijn toornige represaille. Er was de titel van de kaart. Niets van dit alles was een fout, niets ervan was een vergissing. Het was geen ontwikkelaar die wraak nam op Nintendo, en het was ook geen geest die rondspookte in een Nintendo-cartridge. Het was een gepland, doelgericht onderdeel van de mythos. Als je hetzelfde level X een aantal keer verslaat, gaat er een geheim deel van de wereld open en leer je via *Super Mario Land* (1989) dat Luigi je in het geheim tegenwerkte en in feite de herhaalde ontvoering en mishandeling van de prinses faciliteerde. Maar waarom? Geld? Stroom? Nee, het was er allemaal. Omdat hij het niet kon verdragen dat hij niet in de schijnwerpers stond. Hij kon niet Mario zelf zijn. Nadat Luigi stierf... nou ja, echt gestorven... zat Mario alleen maar op de rand van de brug en huilde de hele tijd door. Ik moest hier minutenlang naar kijken voordat het scherm zwart werd. Ik heb de rest van de game gespeeld om te zien of er iets veranderde. Er gebeurde verder niets vreemds, zoals je zou verwachten, aangezien deze hele beproeving gewoon onderdeel had moeten zijn van het eigenlijke volledige verhaal. Ik had geen toegang meer tot de draaikolk. Ik had de gebeurtenissen één keer gezien en meer mocht ik blijkbaar niet doen. Het was zoals gewoonlijk weer een kwestie van spelen.

## Epiloog

Precies dezelfde game die ik sinds de jaren 90 speelde en dat ik waarschijnlijk de rest van mijn dagen zou blijven spelen.
Nou ja, het was hetzelfde, behalve het uiteindelijke beeld: 'Het einde.' Op de foto stonden Mario met een boze gezichtsuitdrukking aan de linkerkant, een 'ondode' Luigi aan de rechterkant en een huilende Princess Toadstool in het midden.