Merania

*Merania, kraina wielkich równin i stepów. Ogromna kraina na której w*

 *stepie nie widać horyzontu, a przez tygodnie podróży można nie znaleźć
cywilizacji. Kraina Stepów znajduję się w zachodniej części Kentaru. Od
północy jej granice tworzą linie lasów i rzek należących do Nortcliff i
Celezji, z zachodu zaś Ocean i krwawa granica z Vestlandem. Od wschodu
gdzie równiny przechodzą w stepy, a stepy w pustynię granicą jest nie
oficjalnie Wielka Pustynia Khaar. Od południa zaś ciągnie się pas ziemi
niczyjej za którym rozciągają się silne fortyfikacje graniczne Księstwa
Latgalet.**Wiele wieków temu Merania była praktycznie o połowę większa i zajmowała
większość zachodniej części kontynentu. Niestety lata wojen domowych
oraz ich własnych wypraw łupieżczych, które szybko przenosiły się na ich
 terytorium, chyba we wszystkich możliwych kierunkach zredukowały ich
terytorium do obecnego stanu. Od północy i zachodu ich ziemie przejęli
ludzie z Nortcliff i Vestlandu. Z południa zaś wieki wojny z Cesarstwem
Torrath doprowadziły do utraty wielkiej części ziemi które ostatecznie
weszły w skład Księstwa Latgalet.*

Merania tytularnie jest królestwem jednak to bardziej jedna wielka
anarchia. Tytuł króla oznacza miej więcej tyle co wodza, i jest
dziedziczny do czasu aż ród Magnacki którego głowa jest królem nie
zostanie zniszczony, lub jego rola zniwelowana. Od czterdziestu lat
pełni go **Kassimir II z rodu Barkowskich** , będący
jednocześnie najlepszym przykładem Merańczyka jaki można sobie tylko
wyobrazić. Na jego „dworze” ciężko spotkać kogoś kto nadawałby się do
zarządzania królestwem. Są to raczej towarzysze króla zarówno od bitki
jak i szklanki. Prawdziwą realną władze, na ich szczęście, w czasie
pokoju stanowi szlachta. Szlachta ta nie jest jednak do końca tym czym
jest w każdym normalnym kraju. Szlachcicem w Merani jest większość
obywateli. Niestety nie daje do zbyt dobrego systemu władzy, jednak nikt
 w Merani zdaje się tym nie przejmować. Rzecz w tym że ci „szlachcice”
raz na trzy miesiące zbierają się w wyznaczonych miejscach na tak zwanym
 sejmie. Na tym sejmie wybierani są reprezentanci poszczególnych
regionów do Wielkiego Sejmu który zjeżdża się raz na pół roku w stolicy
gdzie deliberują na tematy ważne dla państwa.

W teorii wygląda to pięknie, władza należy do ludu który sam sobie
wybiera reprezentantów. W praktyce sejmy to miejsca wielkiego pijaństwa i
 bijatyk. Mówi się że dzień bez przynajmniej stu pojedynków to dzień
stracony. W czasie pokoju ustalenie czegoś ważnego dla kraju jest prawie
 nie możliwe. Jest to jeden wielki chaos w którym niezwykle ciężko
zebrać podatki, doprowadzić do jakiś większych prac budowlanych, czy
utrzymać armie porządkową czy chodźmy zwykłą. W ostatnich latach doszło
do tego że prawdziwą władze w miastach czy wioskach mają zwykli sołtysi.

Merania w czasie pokoju przypomina gospodę. I właśnie dlatego Merania
rzadko jest w stanie pokoju. Kiedy ogłasza się stan wojny dotąd wiecznie
 pijani, rubaszni, swarliwi Merańczycy nagle stają się niezwykle
zawziętą grupą żądnych krwi wojowników wykonujących rozkazy Wodza czyli
Króla. W czasie wojny Merania staje się krainą wojowników którzy zrobią
wszystko by tą wojnę wygrać. W chwili zagrożenia ich niepodległości, do
czego doprowadzili już setki razy swoimi napadami, następuje pełna
mobilizacja i determinacja.

Merania podobnie jak większość krain kontynentu za jedyny słuszny system
 społeczeństwa uznaje feudalizm. Jednak w Merani ma on swój specyficzny
charakter, nie spotykany nigdzie indziej. Również tutaj mamy do
czynienia z panami którym przysługuje ziemia i mieszkający oraz
pracujący na nich chłopi. Problem w tym że w Merani panów jest więcej
niż chłopów, ziemi mniej niż tytułów, wiosek mniej niż szlachciców
którzy mogli by nimi władać. Sytuacja ta zmusiła panów do pracy na
polach, jak zwykli chłopi. W celu zatrzymania chłopstwa we wsiach i
przysiółkach dano im szereg przywilejów które regulują ich stosunki z
panami oraz ich prace. Tutaj każdy chłop za swoją prace dostaje zapłatę,
 tutaj każdy chłop zna swoją cenę . I jeśli pan nie traktuje go tak jak
powinien chłop może spróbować stać się jak pan, lub po prostu odejść do
innej wioski lub miasta.
W Merani chłopstwo nie jest klasą
robotników rolnych przypisanych do ziemi. W Merani chłopstwo to klasa
wyspecjalizowanych ludzi pracujących w szlachetnym zawodzie jakim jest
rolnictwo dla dobra państwa.

Mieszczanie jak w większości państw zajmują się handlem i rzemiosłem.
Tak jak chłopi mają wiele przywilejów które regulują ich życie i
pozwalają na zmiany w nim kiedy tylko chcą. Tak jak chłopi są traktowani
 wyjątkowo przez to czym się zajmują. To z nich wywodzą się handlarze
którzy sprzedają dwa najważniejsze artykuły produkowane przez Meranie.
To dzięki nim Merania ma pieniądze dzięki którym państwo może prowadzić
kolejne wojny i bronić się przed odwetowymi najazdami zaatakowanych
państw.

Szlachta jest największą grupą społeczną w Merani. Są to w przeważającej
 liczbie zwykli biedacy z herbem którzy uważają się za pępek świata
wyłącznie dlatego bo ten herb mają. Są ich całe tysiące, bez ziemi, bez
pieniędzy. Ich jedyną wartością jest tytuł. Następna część, również
bardzo liczna, to liczni członkowie regularnych drużyn łupieżczych
którzy bogacą się na rabunku prowadzonych w całej okolicy. Nie mają
ziemi, mają za to majątki, tak zwane przenośne, dzięki którym mogą
prowadzić swój ulubiony styl życia jakim jest wieczna wojna i zabawa. To
 właśnie dzięki nim stereotypem Merańczyka na całym Kontynencie jest
wiecznie zapijaczony zakuty w zbroje rycerz który ciągnie za sobą wielki
 ogon taborów od palącej się wioski, do następnej zwykle już
opuszczonej.
Tytuł szlachcica, mimo ich wielkiej liczby, nie jest
łatwy do zdobycia. W tym celu trzeba dysponować sporą gotówką dzięki
której można sobie go „załatwić”. Innym sposobem, bardziej uczciwym jest
 legendarny czyn w służbie Merani. Na przykład na jednej z wypraw
wojennych. Ostatnim, i chyba najpopularniejszym jest zapewnienie sobie
przychylności władcy, który te tytuły nadaje. Nie rzadko zdarzało się że
 podczas jednej z licznych wielkich uczt ( bardziej zasługujących na
miano libacji) królowie Merani nadawali tytuły „najwytrwalszym”, lub po
prostu dobrym kompanom przy stole.

Ostatnia cześć społeczeństwa Merani to Magnaci. Na ogromnym terytorium
Merani istnieje ich pięciu i ta liczba jest stała i nigdy się nie
zmienia. Jeśli można mówić o władzy w Merani to mają ją właśnie Magnaci.
 Pięć ogromnych potężnych i przerażająco bogatych rodów szlacheckich
podzieliło sobie terytorium Merani na kawałki niczym bochen chleba.
Każdy ród ma swoją głowę czyli najstarszego z rodziny. Król Merani jest
jednym z tych magnatów, jednocześnie jest głową najpotężniejszego z tej
piątki. Każdy magnat jest w stanie wystawić własną armie złożoną z
swoich kuzynów, dalszych kuzynów, i jeszcze dalszych kuzynów. Dzięki
utrzymywaniu takiego skoligacenia rodzinnego każdy z nich jest w stanie
utrzymać swój tytuł Magnata oraz trudnić się tym czym Merańczycy umieją
najlepiej. Od ponad pięćdziesięciu lat lista rodów magnackich się nie
zmieniła. Król Kassimir II reprezentuje ród Barkowskich. Pozostałe rody
 to Kesselińscy, Śmiałkowscy, Wedełowscy, i Aranieccy.
Głowy rodów
magnackich nie muszą być jednak prawdziwymi reprezentantami państwa.
Bardzo często mają tylko tytuł a obowiązki z niego wynikające pełnią ich
 zastępcy zwani kanclerzami. To właśnie oni, zwykle ludzie spoza Merani
lub wykształceni gdzieś z dala od niej, pełnią prawdziwe obowiązki w
państwie zarządzając majątkami, organizując wyprawy od strony
logistycznej czy zajmując się tak potrzebnym dla Merani handlem
zagranicznym.

Merania jest krajem w którym kultura to pojęcie obce. Oczywiście
zdarzają się wyjątki, jednak tym po prostu się nikt nie interesuje, w
związku z tym nie ma na to popytu. Merańczycy hołdują tradycji, historie
 przekazuje się z ust do ust, opowieści opowiadane są przez starszych
przy ogniskach obozów i wiosek , by uniknąć zapomnienia. Mimo to nie
oznacza to kompletnej ignorancji jak można przypuszczać na pierwszy rzut
 oka. W Merania istnieją dwa bardzo szanowane i cenione zawody .

Pierwszym jest Skryba. W każdym dworze, każdym obozie znajduje się
zawsze jeden, a oznaką jego urzędu jest ciężki żelazny łańcuch
przewieszony przez ramie. Skryba zajmuje się prowadzeniem ksiąg ,
spisywaniem historii rodu któremu służy, pisaniem listów czy
tłumaczeniem ich znaczenia swoim panom. W Merani nie wielu potrafi
czytać, o pisaniu już nie wspominając. Umiejętności te uważa się za
zbędne i z wyjątkiem Skrybów tylko najbardziej postępowi kładą nacisk na
 umiejętne posługiwanie się nimi.

Drugim tego typu zawodem są Bardowie lub jak w północnych krańcach
królestwa Skaldowie. Są to ludzie którzy przemierzają raz za razem setki
 kilometrów byle tylko dotrzeć do kolejnych wiosek Merańskich gdzie mogą
 praktykować swoją sztukę. Są to nie mniej ni więcej jak poeci którzy
dzięki współpracy ze Skrybami opiewają w swoich opowieściach i pieśniach
 czyny Merańczyków. Tak jak Skrybowie, Bardowie są bardzo ważną częścią
kultury Merani kultywując ich dziedzictwo narodowe i cały czas
przypominając im ich własną dumną historię.

W Merani nie ma szkół czy uniwersytetów. Jedyne takie instytucje
prowadzone są przez nieliczne zakony religijne skupione przy nielicznych
 świątyniach. W nich kształcą się ci nieliczni, którzy tego chcą. Dzieci
 Magnatów od lat wysyłane są na wschód do Rionu lub jeszcze dalszego
Penaru.

Magia na całym terytorium Merani jest zakazana, nie zależnie od formy
czy celu. Nie toleruje się sztukmistrzów, czy zwykłych kuglarzy. Każdego
 posądzonego o używanie Magii bardzo szybko się osacza i doprowadza na
trybunału złożonego ze starszych w poszczególnych osadach. Zwykle
osądzonego odprowadza się do najbliższej studni i przywiązanego za nogi
spuszcza do środka. Ciało po trzech dniach się wyciąga, i wiesza na
nielicznych drzewach występujących na równinach Merani, gdzie zajmują
się nim ptaki.

Religia w życiu Merani pełni zmarginalizowaną formę. Każdy Merańczyk,
nie zależnie od swego statusu społecznego może wyznawać kogo chce i jak
chce. Nikt nie ma prawa mu niczego narzucić. Żadne wyznanie nie jest
piętnowane czy zabronione, włącznie z tymi najbardziej orientalnymi.
Ogromna tolerancja Merańczyków nie oznacza jednak przyzwolenia na krwawe
 rytuały czy wyznawanie demonów. Demony i im podobne łączone są zwykle z
 Magią, i każde posądzenie o takie praktyki kończy się tak samo jak
używanie Magii.

Świątyń jest nie wiele, są to raczej izolowane wyspy na morzu stepów
gdzie mieszczą się poszczególne zakonu zajmujące się wiernymi. W nich
prowadzi się większość edukacji tych którzy chcą w jakiś sposób
poszerzyć swoją wiedzę.
Tam gdzie w innych krajach jest miejsce
religii, w Merani zajmują tradycyjne zwyczaje i święta. A jest ich
naprawdę wiele. Kult pór roku, żniw, narodzin źrebiąt. Zwyczaje odnośnie
 posiłków, tradycji rodzinnych czy pojedynków. Rytuały wojenne,
przygotowanie przed bitwą czy ostateczne zwyczaje pogrzebowe. Można by
wymieniać dalej, jedno jest jednak pewne. Merania nie jest krajem
barbarzyńskim. A przynajmniej nie w dosłownym tego słowa wrażeniu.

Największą negatywną stroną Merańczyków, co oni samo uznają za cnotę,
jest ich charakter. Są niezwykle kłótliwi, skorzy do gniewu i bijatyk. W
 ogromnym nadmiarze zażywają trunków alkoholowych w których prym wiedzie
 ale i Kypula ( trunek produkowany z sfermentowanego koziego mleka). W
ich zwyczajach ciągłe napady na wioski przygraniczne są uznawane za
szlachetne zajęcie. Fakt że za granicą Merani są uznawani za zwykłych
łupieżców, bandytów, zabójców, gwałcicieli, dla nich samych jest
kompletnie nie zrozumiały.

Merania słynie z dwóch artykułów które pozwalają im na utrzymywanie się
na powierzchni. Pierwszym jest uprawa roli. Rozległe równiny z dobrym
ciepłym klimatem pozwalają na uprawę praktycznie wszystkich znanych na
Kentarze zbóż i warzyw. Ogromne pola ciągną się przez cały kraj
zaspokajając wszystkie potrzeby jego mieszkańców oraz większości krain
kontynentu. Dzięki klimatowi żniwa są niezwykle bujne, a plony można
zbierać czasami nawet trzy razy w roku, w zależności od rodzaju rośliny.
 Po zebraniu plony są spławiane rzekami i kanałami do Wielkiej Libari, a
 nią na północ do granicy lub na zachód do portów nad Oceanem.

Drugą podstawą gospodarki Merani są Konie. Merańskie rasy są
najcenniejsze , najpiękniejsze i najwytrzymalsze na całym kontynencie.
Merania słynie ze swoich koni hodowanych od wieków według starych
tradycyjnych sposobów. Wielkie równiny pozwalają na utrzymywanie
naprawdę ogromnej populacji. Oprócz zwykłych koni hodowanych ze względu
na ich siłę do pracy, są też gatunki rumaków bojowych, wyścigowych czy
po prostu hodowanych ze względu na urodę. Co miesiąc w dwóch miejscach
granicznych prowadzi się wielkie targi koni. Pierwsze z nich to pas
ziemi niczyjej, przy granicy z księstwem Latgalet. Drugie na granicy z
Celezją.

Merańska polityka wewnątrz oparta jest na utrzymywaniu statusu quo.
Chłopstwo i mieszczaństwo w zamian za przywileje i ich respektowanie
robi to co do nich należy. Drobna szlachta szuka opieki i patronatu pod
skrzydłami Magnatów. Sami Magnaci, którym najbardziej zależy na spokoju,
 robią wszystko by utrzymać obecny styl życia. Każda próba wybicia się
jakiegoś nowego rodu do statusu Magnata szybko kończy się koalicją
starych Magnatów i zniszczeniem prowodyra. Królowi, Magnatom, Szlachcie,
 i zwykłym ludziom. Nikomu nie zależy na jakichkolwiek zmianach, jest
dobrze… i niech tak zostanie!

Stosunki Merani z innymi krajami są dość skomplikowane. Merania toczyła
wojny chyba z każdym możliwym sąsiadem, dla rozrywki czy z powodu
napadów. Nie ważne, wojny były są i będą. To codzienność Merani i nic
tego nie zmieni. Merańczykom najbliżej do królestw północy. Są obecnie
niechętną ale jednak częścią Królestwa Cappeli, i w związku z tym
utrzymują na… przynajmniej neutralnym poziomie kontakty z innymi
członkami tej koalicji.

Niezwykle cenią swoją niepodległość i właśnie dlatego nienawidzą
Cesarstwa, zarówno starego Torrath, jak obecnego Torionu. Przez Celezje i
 Nortcliff wieki temu wplątała się w wojnę z Morskimi Łzami, a po ich
zniszczeniu z Vestlandem. Po latach wojen z Cesarstwem utracili ogromne
obszary na południu na rzecz księstwa Latgalet. Ta plam na ich honorze
jest niezmywalna i właśnie dlatego prowadzą z elfami nieprzerwane walki
od całych stuleci. Jednak jeśli elfy szanują za ich nieustępliwość i
umiejętności, to prawdziwego wroga upatrują na zachodzie. Wszystkie
kraje ich otaczające to po prostu obcy których można najechać, może z
wyjątkiem elfów do których mają inne powody nienawiści.

Prawdziwym wrogiem Merańczyków jest Vestland. Nikt, może oprócz tych
dwóch państw, nie zna prawdziwego powodu do wojny. Nikt nie zna jej
genezy. Ważne że te dwa ludy żywią do siebie nieprzejednaną gorącą i
niezaspokojoną nienawiść i rządzę krwi. Wojny między nimi trwają od
wieków i trwać będą aż do kompletnego upadku i zniszczenia jednej ze
stron. Obecny król Merani jest jednym z największych prowokatorów do
działań na wielką skale od kilkuset lat. Zachodnia granica Vestlandu
jest jedną wielką niezabliźnioną raną, i nic nie wskazuje na to by coś
mogło zakopać morze nienawiści miedzy nimi.

Wojownicza natura Merańczyków doprowadziła do swoistego odizolowania
tego kraju od reszty. Najlepszym tego przykładem jest granica z
Latgalet. Zawsze praktyczne elfy doskonale zdawały sobie od początku
sprawę z natury swoich sąsiadów. Tak więc jedna z dwóch ich najlepszych
armii jeszcze z Przeklętej Wyspy cały czas stacjonuje na tej granicy.
Potężne pasy fortyfikacji bronią terytorium Latgalet przed najazdami
Merańczyków już od wieków. Prawdziwym jednak fenomenem na tej granicy
jest pas ziemi Niczyjej. wielomilowej szerokości pas ziemi rozdzielający
 oba państwa jest kompletnie wyludniony, pozbawiony czystych źródeł wody
 czy miejsc do schronienia. Na innych granicach , szczególnie na północy
 z Celezją i Nortcliff również powstały umocnienia oraz posterunki
obserwacyjne. Aura panująca na tych granicach od zawsze jest jednym
wielkim napięciem w oczekiwaniu na nieprzewidywalnych Merańczyków.