Opowieści Watah

## Palenisko 1

### Wataha Wiatru

Sayana bawiła się z małymi wilczkami z watahy. Zajęta i podekscytowana nie zauważyła, jak jej partner, Wertuo, zakradł się za nią po cichu. Dopiero, gdy dzieci zaczęły chichotać pod nosem zrozumiała, że coś jest nie tak. Odwróciła się, a wtedy limonkowy basior na nią skoczył i ją przewrócił.

- Cześć, piękna! - Powiedział, machając bardzo mocno ogonem.

- No hej, głupolu. - Odpowiedziała pieszczotliwie, uśmiechając się do niego.

Sayana nie przypomniała swojemu chłopakowi, że jest alfą i powinien zachowywać się bardziej poważnie. Sama zapominała o swoim miejscu w hierarchi, przez co starsze wilki ją często upominały. Ale się tym nie przejmowała.

- Skarbie, chcesz iść ze mną na dzisiejsze polowanie na sarny? - Spytał basior, cały czas machając ogonem.

- Bardzo chętnie, kochanie! - Uradowała się wadera i sama zaczęła machać ogonem.

Była co prawda w ciąży, ale ciąża nie była jeszcze na tyle zaawansowana, żeby musiała sobie odpuścić takie przyjemności jak wspólne polowanie. Wygładziła szybko futro i pobiegła za swoim partnerem.

Szybko znaleźli swoją ofiarę, a że była ranna, szybko też ją zabili. Do legowiska wrócili z lekko wychudzoną sarną oraz krukiem, którego złapali po drodze. Wszyscy towarzysze bardzo cieszyli się z udanego polowania. Szaman dodatkowo przepowiedział, że to polowanie oznacza, że małe Sayany wyrosną na zdrowe, silne wilki i będą miały mnóstwo jedzenia. Do pary alfa podeszła mama Sayany, Gamora.

- Mówiąc o dzieciach, macie już imiona dla swoich maluchów? - zapytała ciekawsko.

- Jedno na pewno będzie nazywać się Tornado! - Odpowiedział z dumą Wertuo.

- Mamy też imiona Dragua, Mosti, Tekijo, Hanx i Kaster. - Dodała Sayana.

- Rozumiem. - Mama Sayany potrząsnęła głową. - A ile myślicie, że będzie?

- Cztery! - odkrzyknęli zgodnie przyszli rodzice.

Zielarka watahy już badała Sayanę i wyczuła cztery ciała, więc tyle byli przekonani, że będzie. Gamora uśmiechnęła się do nich i odeszła, żeby wrócić do posiłku.

- Hej, kochanie? - Wertuo zagadał swoją dziewczynę.

- Tak, skarbie? - Odpowiedziała.

- Mogę udać się z chłopakami nad kanion? - Zapytał basior.

- Jeśli musisz... - Wilczyca zgodziła się, wywracając oczami.

Wertuo pocałował waderę w policzek i uchyłkiem wykradł się z legowiska watahy. Jego przyjaciele już na niego czekali, tak samo podekscytowani jak on. Trzy wilki popędziły przez las i zatrzymały się dopiero nad kanionem. Dorodon, przyjaciel i osobisty doradca Wertuo, powąchał powietrze.

- Śmierdzi. - Stwierdził granatowy basior. - Jakby spalenizną. Ale to miniony zapach.

- Czyli pożaru nie ma? Nie musimy wracać? - Upewnił się Wertuo.

- Nie. - Zapewnił przyjaciel.

Pobiegli dalej, w dół wąwozu, a następnie wzdłuż koryta. Teraz dwaj pozostali również wyczuli spaleniznę.

- Czy to polana się spaliła? - Wystraszył się Burton, najgrubszy z całej trójki basior.

- Nie. - Uspokoił go Dorodon. - Nie czuję palonej pokrzywy, czyli polana jest pewnje nie naruszona.

- Uff. - Odetchnął z ulgą grubas.

Basiory wyszły z kanionu prosto na czarną jak smoła, pełną kikutów po drzewach przestrzeń. To cały las się spalił.

## Palenisko 2

Wertuo stał jak wryty. Nigdy by się nie spodziewał, że las może zająć się ogniem. Ani zupełnie spalić. To było niemożliwe! Nie do pomyślenia! Co tu się stało?

- Dorodon, co tu się stało? - spytał, przestraszony.

- Coś chyba zapruszyło ogień. - odpowiedział basior.

- To byli ludzie? - zapytał znowu alfa.

- Przecież ludzie nie istnieją! Ty wierzący głupio ptasi móżdżku! - sprzeciwił się Burton.

- To chyba... Chyba były wilki ognia! - przeraził się nie na żarty Dorodon.

- Wataha Świecy? - Wertuo poczuł, jak się trzęsie. Wataha Świecy, złożona z samych wilków ognia, nie miała prawa wstępu na te tereny. Co więcej, pomiędzy ich terytorium a terytorium Watahy Wiatru było jeszcze terytorium Watahy Strumienia. Jakim prawem to się mogło stać??

- Obawiam się, że tak, alfo. - powiedział Dorodon w oficjalnym tonie. - I chyba w ten sposób wypowiadają wojnę.

Wertuo zbladł na twarzy. Wojna z Watahą Świecy było ostatnim, czego potrzebowali. Nagle trzy basiory usłyszały tupot stóp i z pomiędzy kikutów wyszedł ciemnoczerwony wilk.

- Wataha Wiatru? - powiedział wilk, wyraźnie zaskoczony. - To wasze tereny? - zapytał.

- Oczywiście, że tak, chodząca zapałko! - odpowiedział Burton głośno, warcząc i szczerząc zęby.

- Oj, nie wiedziałem. - powiedział obcy wilk, robiąc smutną minę. - Mój brat spalił ten las, chyba wam na złość. Jestem Tajran, miło mi. - przedstawił się wilk grzecznie.

- Wertuo, alfa Watahy Wiatru. I mi nie miło. - odpowiedział zielony wilk z warknięciem. - Czego wchodzisz na nasze tereny? I czego chce twój brat? - zapytał groźnie.

- Pierwsze pytanie, szukam właśnie brata. I drugie pytanie, nie mam pojęcia! - Tajranowi było przykro z powodu agresji obcych wilków.

Dorodon odciągnął swojego przywódcę na bok.

- Wertuo, chyba możemy mu zaufać. - poradził.

- No nie wiem, Dorodon. Nie chcę mieć problemów z wilkiem ognia. - odpowiedział Wertuo.

Po krótkiej sprzeczce między dwoma basiorami doszli do porozumienia, że obcy wilk może być przydatny w dochodzeniu. Otoczyli go w trójkąt i zaprowadzili do siedziby Watahy Wiatru.