recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Luna

Luna - Nocna Furia występująca w *Coś, czego pragnę.* Jest matką Miszy i przybraną Ady. Partnerka Svarta.

## Ogólne informacje

Luna jest odrobinę wolniejsza i słabsza niż większość nocnych furii. Nie przeszkadza to jednak nikomu, a jej umiejętność może pomóc, kiedy ma się do czynienia z pojedynczym przeciwnikiem. Ma oczy srebrne z fioletem, jej furia ma kolor srebrno-biały, pociski plazmy mają natomiast delikatnie złoty poblask. Jej łuski mają właśnie srebrnawy poblask.

## Charakter

Ma łagodny charakter i zachowuje się jak matka wszystkich smoków tam, gdzie mieszka. Wiele już małych, pozbawionych rodziców smoczątek wychowała. Właśnie dlatego tak bliskie rodzinie są Sora i Kaskada. No i to dlatego z nimi jestem.

## Umiejętności

Jaką ma moc? Bardzo ciekawą. Nie umiem jej nazwać, ale mogę opisać przykład jej działania:
Luna właśnie spała, kiedy wparował Szpon - błotniak grudowy. Na pierwszy rzut oka było widać, że jest wściekły, ale Luna - albo tego nie zauważyła, albo nie zwróciła na to uwagi. Przekręciła się tak, żeby widzieć „gościa”. Ten zaczął coś krzyczeć i awanturować się, a ona… Nic nie zrobiła. Nie zaczęła walczyć, nie zaczęła krzyczeć. Po prostu spojrzała na smoka swoimi srebrnymi oczami i słuchała jego krzyków. I tak jakoś się stało, że Szpon z każdą chwilą tracił pewność siebie, aż w końcu można było przysiąc, że skóra pod jego łuskami lekko poczerwieniała ze wstydu. Szybko przeprosił Lunę i jak najszybciej wyleciał”.

## Relacje

### Ada

Luna znalazła Adę w lesie, kiedy ta była mała, porzucona przez rodziców i nie umiała zostawić, mimo, że miała przed sobą człowieka, jak sądziła. Potem, kiedy okazało się, że dziewczynka jest półsmokiem, pogłębiło to relacje między nimi. Zawsze była dla niej jak prawdziwa matka.

### Misza

Misza jest jedynym prawdziwym dzieckiem Luny, która była niemało zdziwiona, gdy chwilę po przyniesieniu Ady, jajo pękło i wyszła z niego biała nocna furia. Kocha Miszę i martwi się o nią jak każda matka, zwłaszcza gdy ta pakuje się w tarapaty.

### Svart

Najpierw był jej przyjacielem, a potem się zauroczyła. Właściwie wiadomo było, że zostaną parą odkąd się spotkali, bo trudno o inne nocne furie. Zawsze też czuła do niego dozgonną wdzięczność za to, że pomógł jej, gdy jej życie wisiało na włosku. Kocha go, z wzajemnością i zrobi dla niego wiele.

## Historia

Luna nie miała szczęśliwego życia. Nie pamięta swoich rodziców, a niemal od początku życia ucieka przed kłusownikami. Spokój odnalazła dopiero w leżu, gdzie poznała Svarta. Przez czas spędzony w leżu opiekowała się smoczątkami - sierotami, albo rannymi smokami. Parę lat później znalazła Adę, a chwilę po  przyniesieniu jej do domu wykluła się Misza. Wychowała je razem z Sorą znalezioną rok po wykluciu Miszy i Kaskadą przyniesioną rok później. Przyzwyczaiła się do tego, że jej córki regularnie trafiały do więzienia Osvira, ale mimo, że się martwi, jak mówi "W życiu spotykamy na swojej drodze wielu idiotów i niestety nic z tym nie zrobimy. Musimy się po prostu nauczyć z tym żyć".
Literatura marginal

Em 1970 surgiu no Brasil um fenômeno denominado Literatura Marginal, onde eram os escritores moradores das periferias das grandes metrópoles quem expunham suas ideias e pensamentos através do meio literário, o qual até então era dominado, em grande parte, pela elite brasileira.

Na escrita, essas pessoas marginalizadas por uma sociedade que não lhes dá voz alguma, encontraram um modo de propagar sua revolta e busca por reconhecimento social e também racial.

**Características dos textos:**Linguagem coloquial; apelo visual com desenhos, fotos (nos livros) e grafites (nas revistas); recorrência de gírias do hip hop e das periferias; uso do palavrão; utilização da linguagem das periferias urbanas com construções escritas que destoam da norma culta.

**Temas recorrentes:**Vida e prática dos membros das classes populares; e problemas sociais, como: violência, carência de bens e equipamentos culturais, precariedade da infra-estrutura urbana, relações de trabalho – predominantemente associados ao espaço social da “periferia”.

**Autores importantes:**Ferréz, Sergio Vaz, Sacolinha, Alan da Rosa, Dinha e Rose da Coperifa.
2 coelhos: conexão quebrada

## Edgar e seu cajado duplo

   O filme "2 Coelhos" dirigido e escrito por Afonso Poyart, é do gênero ação. Foi distribuído pela Imagem Filmes e estreou em 20 de janeiro de 2012. O longa-metragem conta com o elenco:  Fernando Alves Pinto (Edgar), Alessandra Negrini(Júlia), Caco Ciocler (Walter), Marat Descartes (Maicon), Roberto Marchese (Jader), Thaíde (Velinha), Thogun (Bolinha), Neco Vila Lobos (Henrique), Robson Nunes (Clayton), Norival Rizzo (Hermes), Aldine Müller (Sophia) e Yoram Blaschkauer (Tanajura).

O longa recebeu 3 grandes prêmios do cinema brasileiro, com indicações de Melhor Diretor, Melhor Roteiro Original e Melhor Atriz, recebeu duas indicações no  Los Angeles Brazilian Film Festival e ganhou o prêmio de Melhor Montagem pela ABC - Associação Brasileira de Cinematografia.

O filme retrata a história de Edgar, apresentado no filme como um anti-herói, que elabora um plano com o objetivo de faturar dinheiro às custas do confronto entre criminosos e políticos corruptos, porém tenta fazer justiça, nem que seja para amenizar o sentimento de culpa que carrega, por ter acabado com uma família, matando assim, uma mãe e seu filho em um acidente de carro. O filme nos é contado através da visão do protagonista principal, Edgar. Esse ultimo que utiliza o tempo psicológico para a apresentação dos fatos. No início do longa, o espectador fica um pouco perdido, mas ao decorrer da história os pontos vão ligando e o espectador começa a entender o contexto dos fatos e por fim, a história como um todo.

O objetivo do plano de Edgar é "*matar dois coelhos com uma cajadada só*", ditado este que dá nome ao filme. Um dos coelhos é representado pela corrupção e o outro pode ser considerado como a retribuição dos seus erros do passado. Ele pretende colocar esses 2 coelhos em rota de colisão, para que eles se destruam.

O filme conta com uso excessivo de efeitos especiais nunca usados antes no país. Os personagens vão sendo mostrados aos poucos pelo protagonista e o excesso de flashbacks podem deixar os mais desatentos perdidos. Foi muito assistido logo nos primeiros dias de exibição nos cinemas, e quando saiu das telonas, ainda continuou sendo assistido não só por brasileiros, mas também por estrangeiros.

A maior parte das pessoas que assistem a esse filme sempre pensam: "Isso é mesmo um filme brasileiro?" devido ao seu roteiro e por fugir das temáticas denúncias sociais realísticas e presentes no dia a dia do brasileiro. Mesmo não tendo feito tanto sucesso quanto Tropa de Elite, ele se destaca bastante mostrando um filme de ação voltado para a geração multimídia com explosões de referências a jogos e outros filmes.

No final, Walter cita um trecho chamado "A morte" do livro Crime e Castigo de Fiódor Dostoiévski.

Pesquisando mais a fundo, descobrimos que Hollywood planeja refilmar 2 Coelhos. Além disso, Poyart foi convidado por Anthony Hopkins, o próprio Hannibal Lecter, para dirigir um de seus filmes. Afonso Poyart, ao lado de José Padilha, é a prova de que o cinema brasileiro tem muito a oferecer para o mundo.
Kamiennik skalny

## Wygląd

Kamiennik skalny jest cały szary. Odcień szarości natomiast zależy od tego, w jakich górach smok żyje. Nie jest on pokryty kamieniami, choć mogłoby się tak wydawać. Te "głazy" to nic innego jak duże, płytki kostne, taka sama "skorupka". Smok ten nie jest wbrew pozorom dużo cięższy od innych gatunków. Jego wygląd daje takie złudzenie. Jest dość dobrze zbudowany, ma silne łapy i skrzydła, krótką szyję i również niezbyt długi obon zakończony czymś w rodzaju maczugi. Na głowie ma dwa, dość krótkie, bardzo twarde rogi. Oczy są niezbyt duże i zawsze żółte. Mają duże i ostre kły oraz pazury o tych samych cechach.

Z wiekiem pancerze tych smoków porasta mech i to właśnie on pozwala określić wiek osobnika.

## Siedlisko i dieta

Zamieszkuje góry, jednak w przeciwieństwie do smoków górskich preferuje tereny gdzie nie rośnie żadna roślinność ani nie żyją większe zwierzęta. Nie potrzebuje też dużej powierzchni, ponieważ doskonale się wspina po najbardziej stromych ścianach.

Jest to jedyny gatunek smoka, który po WE (wielkiej ewolucji) jest głazożerny. Lubi zwłaszcza wapń i bazalt.

## Zachowanie i tresura

Kamienniki skalne są wielkimi samotnikami. Na ogromnym obszarze, kilkanaście razy większym niż powierzchnia Berk, nie będzie żyło więcej niż dwa kamienniki. Zawsze będą to samiec i samica. Mimo to, będą żyli całkowicie oddzielnie i spotykali się jedynie w okresie lęgowym, który u tych smoków następuje w listopadzie.

Wytresowanie tych smoków jest trudne jedynie pod tym względem, że ciężko je znaleźć i nie są one towarzyskie. Jednak po poczęstowaniu ich jakąś skałą lub smoczymiętką szybko nam zaufają.

## Moce i umiejętności

* Smoki te mogą zbobyć pożywienie niemal w każdym środowisku ze względu na to, że są głazozerne
* Ich ogień to kule lawy
* Potrafią się niemal perfekcyjnie wtpić w tło skał

## Słabości

Jak wszystkie smoki, uwielbiają smoczymiętkę i ulegają hipnozie alfy. Prawdopodobnie reagują agresywnie na smoczy korzeń, jednak tam gdzie żyją, nie rosną żadne rośliny, więc nie udało się jeszcze tgo sprawdzić. Z tego samego powodu nie wiadomo, czy boją się węgorzy, lecz prawdopodobnie tak.

## Ciekawostki

* Pancerz smoka wygląda, jakby był zrobiony ze skał, lecz w rzeczywistości są to kostne płytki w szarym kolorze.
* Kolor smoka dopasowuje się do środowiska, w którym żyje. Jeśli np. smok żyje w górach z wapienia, jego pancerz również będzie wyglądał jakby był z wapenia.
* Wiek osobnika można poznać po ilości mchu na jego pancerzu
Literatura Marginal

A literatura marginal, surgiu no cenário brasileiro na década de 70. Essa literatura tem como característica principal o retrato do cotidiano das periferias onde os próprios escritores são moradores das periferias. Ou seja, ainda que o poema, a crônica ou romance sejam fictícios; seu caráter representativo é real e comum aos que partilham desse cotidiano cultural da rua.

Os textos são caracterizados por linguagens coloquiais, recorrente o uso de gírias hip-hop, uso também nos livros, fotos e grafites em revistas. A
utilização de palavões. Destoando a língua culta, representa a
linguagem da periferia. O temas bem comuns e recorrente falam a
respeito problemas sócias: violência, assassinatos, uso de drogas,
baixa infraestrutura a relação de trabalho e classes sociais. Os
autores que se destacaram no uso dessa linguagem foram além de
Ferréz, Sérgio Vaz, Alan da Rosa, Sacolinha, Rose da Coperifa e
Dinha.
Resenha de Olhai os lírios do campo

> "*Os homens deviam ler e meditar esse trecho, principalmente no ponto em que Jesus nos fala dos lírios do campo, que não trabalham nem fiam, e no entanto nem Salomão em toda a sua glória jamais s*
>
>

> *e vestiu como um deles. Está claro que não devemos tomar as parábolas de Cristo ao pé da letra e ficar deitados à espera de que tudo nos caia do céu. [...] Precisamos, entretanto, dar um sentido humano às nossas construções.  E quando o amor ao dinheiro, ao sucesso, nos estiver deixando cegos, saibamos fazer pausas para olhar os lírios do campo e as aves do céu” - palavras de Olívia.*
>
>

Olhai os lírios do campo é um romance de Érico Veríssimo que foi publicado em 1938. Érico nasceu em Cruz Alta em 1905 e faleceu em Porto Alegre em 1975.

Eugênio é um médico que vive uma vida infeliz por ter casado apenas por interesse com Eunice, filha de um rico empresário. Um dia recebe uma ligação do hospital em que já havia trabalhado dizendo que Olívia, seu verdadeiro amor, estava quase morrendo e queria vê-lo pela última vez. No caminho de sua fazenda até o hospital ele tem flashbacks sobre sua vida desde a infância pobre até o seu presente e a sua relação com Olívia. Quando ele chega ao hospital ela já estava morta, então Eugênio assume a responsabilidade de cuidar de sua filha que teve com Olívia: Anamaria.

O livro passa a mensagem de que os bens materiais não são as coisas mais importantes da vida. O título da obra vem de uma passagem bíblica sobre os lírios do campo, como Olívia disse, que eles não trabalham nem fiam porém nem o rei Salomão se "vestiu" como eles. Com isso, ela quis dizer que dinheiro e bens não fazem um ser melhor, mas sim refletir sobre suas próprias ações para melhorar o mundo, despegando-se do dinheiro e das coisas materiais. Ao longo de sua vida, Eugênio está em busca da paz interior, porém apenas enfrentando as dificuldades da vida e com a ajuda de Olívia, ele percebe que isso só se consegue com a simplicidade e temperança.

Como já simplificado, a crítica presente no livro é sobre a
ganância das pessoas , em que isso fica  evidente no modo em que o narrador descreve as pessoas de classe alta, assim como no final do livro, quando Eugênio consegue a paz interior apenas devido à saída do mundo de alta classe social.

Graças ao enredo enlouquecedor e toda a genialidade do autor Érico Veríssimo, ele é recomendado para todas as idades  por possuir um conteúdo que engrandece a alma e a experiência de vida do leitor. Este livro vem sendo bastante trabalho nas  escolas , principalmente nas de ensino médio.
Kondrad Kowalski

Kondrad - chłopak z klasy pojawiający się w *Coś, czego pragnę.*

## Wygląd

Kondrad jest typowym mięśniakiem bez mózgu, o ciemnobrązowych włosach i szaroniebieskich oczach.

## Charakter

Więcej mięśni niż rozumu. Uważa się za eksperta we wszystkim, mistrza wszystkego, nie zważając na to, że Ada, Anja i Aura parę razy mu... Pokazały, że są lepsze, można rzec. Tak naprawdę jedyne co mu dobrze wychodzi, a nie przeciętnie i gorzej to basen.

## Historia

Zwykły dzieciak z rodzicami kochającymi sport. W trakcie wojny uważał, że jego hobby to zabijanie smoków i walka z nimi, co zresztą robił, gdy nastał pokój, nagle stał się ekspertem od więzi ze smokami. Z trudem, niemal płacąc życiem oswoił Tildę, wodnika morskiego - ponadto był zawiedziony, że nie oswoił większego smoka i, że to smoczyca - "smok dla bab", jak mówi. Smoczyca lubi mu dogryzać - mimo tego nadal uważa się za najlepszego, podobnie jak Sączysmark w *Jak wytresować smoka.*
Złodziej myśli

- Anja, Coś, czego pragnę, rozdział 9

**Złodziej myśli** - złodziejem myśli staje się każdy, kto podsłuchuje myśli innych stworzeń wbrew ich woli lub korzystając z ich nieświadomości i niewiedzy.

Złodziej myśli "z zawodu" to z kolei doświadczony podsłuchiwacz, który potrafi niszczyć zapory swoich ofiar, a one nawet tego nie odczują. Jest on czytelnikiem o większych umiejętnościach, ponieważ jego mentalny słuch nie ogranicza się do jedynie bieżących myśli, ale jest w tanie odczytać wszystkie myśli jakie kiedykolwiek przewinęły się przez umysł ofiary.

Aby dostać się o cennych informacji mieszczących się w głowie zaawansowanego budowniczego murów, złodziej musi wykonać dokładnie to samo, co ówcześnie ofiara - zwizualizować niszczony/walący się mur. Nie jest to jednak coś prostego, ponieważ aby złodziej sprawnie zniszczył mur, musi znać "materiał" z jakiego został zbudowany, w przeciwnym wypadku ofiara zorientuje się w porę, że ktoś próbuje ją okraść i wzmocni zaporę lub "wymieni na lepszy model". Proces okradania może trwać więc od kilku godzin (zniszczenie muru i odczytanie potrzebnych informacji) lub nawet kilka dni (zbadanie właściwości zapory, poznanie jej anatomii).
Paloma Berrad

Paloma - jedna z uczennic w klasie Ady i Anji występująca w "Coś, czego pragnę". Jej przyjaciółką jest

## Wygląd

Paloma, jako najwyższa z dziewczyn w klasie, przerasta większość o głowę, te trochę wyższe, czy Adę o pół. Ma dość długie, czarne włosy, a jej oczy są brązowe. Ma jasą skórę i piegi na twarzy. Ma na sobie zwykle dżinsy, kolorowe bluzki, trampki i bluzę w pastelowym, łagodnym odcieniu różowego z białymi rękawami.

## Charakter

Paloma jest dość spokojna, nie lubi się kłócić, woli uspokoić obie strony niż się dołączyć. Mimo to z przyjaciółmi często się droczy wykorzystując to, że sama nie ma łaskotek, a ucisk w czułe punkty działa także na prawie wszystkich oprócz niej. Nie wiadomo, czy Ada, Anja i Aura są wyjątkiem dlatego, że są półsmokami czy z innego powodu. Trzeba przyznać, że w razie czego, olej w głowie Paloma ma. Nie lubi być jakoś w centrum uwagi, nie lubi też zostawać przywódcą drużyny. Na szczęście dzięki Adzie i Anji nie grozi jej to niemal nigdy. Mimo kłopotów, które czasem się pojawiają jesli chodzi o smoki, radzi sobie całkiem całkiem, nawet trochę lepiej niż przeciętnie.

## Historia

Jets normalną dziewczyną, która urodziła się w Argentynie i stosunkowo wcześnie przeprowadziła z rodzicami do Polski. Jej matka była Polką, ojciec z Argentyny. Odrobinę wyżej niż przeciętna jeśli chodzi o... Wszystko w sumie. W trakcie wojny ze smokami radziła sobie całkiem nieźle, podobnie jak jej rodzice i młodszy brat, będący w klasie niżej. Po nastaniu pokoju zaprzyjaźniła się z Loxią i mimo, że sobie dogryzają i potrafią czasem się nawet bić dla zabawy (Loxia jest zachwycona, a Paloma ma zajęcie) całkiem nieźle się dogadują.
Ficha técnica:´´A relíquia``

Nome da obra: A relíquia

Ano de publicação:1887

Nome completo do autor: José Maria Eça de Queirós (1845-1900)

Editora: Typographia de A. J. da Silva Teixeira

Local da publicação: Cidade do Porto, Portugal

Obras importantes do autor:

"O crime do Padre Amaro"(1875), "Os Maias"(1888), "A relíquia"(1887), "A ilustre casa de Ramires"(1900), "Correspondência de Fradique Mendes"(1900) e "A cidade e as serras"(1901).

Informações do autor:

Eça de Queirós nasceu em Póvoa de Varzim em 1845. Formou-se em Direito em 1866 na Faculdade de Coimbra. Em 1873, ingressou na carreira política, sendo nomeado cônsul em Cuba, Inglaterra e Paris, onde Morreu em 1900.

O autor foi um dos únicos romancistas portugueses que conquistaram, no século XIX, fama internacional, conservada até nossos dias, apesar de muito combatido por suas críticas á própria pátria a ao clero.
Poemas

**Palco**

Seguem os meninos
Deslizando na avenida.
Vendem dropes na caixinha de papel,
Tentando um papel
No palco desta vida.
Em cada esquina,
Uma platéia diferente
Bate palmas e não sente
Que este ato não termina.
No asfalto,
Cenas fortes
No frágil nu do corpo.
Vestem lágrimas
Maquiadas de sorrisos
Que desbotam na luz fria da noite:
Bastidores da verdade.
Seguem os meninos
No palco da vida,
Representando o verdadeiro
Papel.

Sérgio Vaz
Outros escritores marginais

Assim como Ferréz, autor do livro tema deste tópico, a literatura marginal tem nomes de peso, que compartilham as vivências e a cultura da rua com poesias, crônicas e romances não convencionais.

Sérgio Vaz, mineiro mas paulista afirmado de criação e coração, é um dos maiores nomes desta escola. Conhecido por seus poemas e por seus projetos de inserção de arte a comunidade periférica. Em suas poesias ele abrange o coletivo de forma simples e direta, e sabe trazer a realidade àqueles que não vivem esta, ele traz a vivência do que é ser periferia.
Olga - Fora de Foco

Data de lançamento: 20 de agosto de 2004 (Brasil)

Direção: Jayme Monjardim

Produção: Carlos Eduardo Rodrigues, Bruno Wainer, Marc Beauchamps

Coprodução:Globo Filmes

Roteiro: Rita Buzzar

Elenco: Camila Morgado, Caco Ciocler, Fernanda Montenegro, José Dumont, Eliane Giardini, Floriano Peixoto.

O filme é um drama bibliográfico, que trata da história de Olga Benário, uma alemã judia e comunista no período nazista.

Acompanhando os flash backs que Olga tem, dentro de um campo nazista, entendemos sua trajetória até ali. Inconformada com a desigualdade em seu país, olga participava de manifestações comunistas, motivo de ser perseguida pela policia, assim, se alista ao treinamento militar. Durante sua carreira militar, ela é encarregada de proteger Luís Carlos Prestes , membro da comissão executiva da Internacional Comunista, em sua missão ao Brasil. Durante sua missão, Prestes e Olga se apaixonam e tem uma relação amorosa.

Tanto a missão de Prestes e Olga quanto seu amor um por outro tem um final que só poderia ser esperado em uma época tão conturbada, em que havia uma ditadura no Brasil, no governo Vargas, e um Estado Totálitário Fascista na Alemanha.

A maioria das cenas são flash backs de Olga, sendo que o tempo presente se passa em um campo Nazista. O foco da filmagem de muitas cenas é o romance entre Olga e Prestes, os olhos de Olga e também seu corpo, o que desvia o foco do filme, que supostamente deveria ser contar a história de Olga, que ao contrário do que o filme mostra, com certeza ter uma carinha bonitinha e um romance não são fatores fundamentais .

Apesar do clichê, é possível entender esse lado da vida de Olga e se comover com sua história. Entretanto, o filme poderia ter uma abordagem muito mais interessante se focado mais no contexto histórico e menos em aparências
Resenha: Abril despedaçado

**Abril Despedaçado, um filme que carrega uma temática ainda atual, que se passa em 1910, teve como protagonista em sua produção o diretor clássico do cinema nacional, Salles, que retratou o sertão nordestino do nosso país. O filme nos remete um drama de duas famílias que perpassa gerações, e esse ódio continua vivo em nome da luta pela honra. Baseado no romance homônimo albanê de Ismail Jadaré, ambientado no norte da Albâmia, a trama gira em torno de duas famílias que lutam pela terra e envolvem seus sucessores em uma espiral de violência e vingança.**

Morte, angustia de quem vive, o filme nos apresenta um heroi moderno, como diz o povo, não uso capa, não tenho super-poderes, mas faço a diferença a minha maneira, a história retrata a realidade que muitas vezes não queremos ver, fechamos nossos olhos para o que realmente deveria ter valor. No filme a honra não trás felicidade, trás dor, sofrimento e morte, uma angustia que talves sem perceber Menino a sua maneira acaba, quando decide morrer por Tonho. Talves involuntariamente ou por obra do destrino, algumas histórias se tornam lendas para mostrar que curso podemos buscar, nem sempre o curso que escolhemos hoje nos trará uma liberdade amanhã.

 O filme carrega uma simbologia por trás, ela nos diz que o caminho da felicidade nunca é facil, mas o caminho do odio em pro da honra não é a melhor solução, Menino morreu para salvar não apenas seu irmão Tonho, mas toda uma familia, livrando-os de uma vida dependente de um ciclo, que só levaria a destruição de toda uma geração. A lição que podemos tirar disso é que não importa o destino, vivemos para carregar uma história, e fazermos nossas escolhas, não podemos viver trancados em um passado que vive em uma sela de odio e rancor.
Lolita

Lolita - samica ognika iskrowego pojawiająca się w *Coś, czego pragnę.*

## Wygląd

Jest to typowy ognik iskrowy, wyglądający nomalnie, płonący normalnie. Nie ma nic szczególnego, wyjątkowego czy odróżniającego ją jakoś specjalnie od innych ogników. Oczywiście wszystkie smoki troszkę się muszą różnić, są dzięki temu rozpoznawalne. Ona jest jednak idelaną kopią swojej siostry, przez co nie da się ich rozróżnić.

## Charakter

Jak normalny ognik - ciekawska, ale niezbyt przyjazna wobec obcych, wręcz agresywna. Nie jest głupia, po prostu kocha demolkę, zwłaszcza jeśli czynnie może w niej uczestniczyć. To również jest coś, co ona i jej siostra mają takie samo - chęć do demolki.

## Historia

Jest to zwykły ognik iskrowy, który spokojnie żył bijąc się z siostrą, potem pomagała w wojnie i została oswojona przez Oliwiera widząc w nim bratnią duszę - on również kocha przecież demolkę.
Michele Avery

Michele is a 9 year old girl She wears a magenta shirt, blue shorts, white socks, red converse shoes, orange hair ties. She wears my magenta swimsuit. Her parents for White Mesa House.

Age 9

Gender Female

Ethnic German

Height/Shoe Size/Dress Size

Hair Brown

Eyes Green

Skin White

Birthday: May 4, 2011

Trivia:

Michele is a 9 year old German female was a European descent. Michele Eliza Avery had a grade school.
Olga, a luta pelo comum

De: Jayme Monjardim

Com: Camila Morgado; Caco Cioclio e Fernanda Montenegro

Lançamento: Brasil, 2004

Gênero: Drama Biográfico

O filme Olga é um drama biográfico que conta a história de Olga Benário Prestes (1908-1942), uma judia e militante comunista.

O enredo se inicia na Alemanha, onde a jovem Olga Benário (Camila Morgado) já manifesta sua indignação em relação às injustiças do mundo, participando de protestos contra o governo fascista. Olga então decide ingressar no Comunismo onde recebe treinamento militar e posteriormente a missão de acompanhar Luís Carlos Prestes (Caco Cioclio), seu futuro marido, em sua missão ao Brasil, na tentativa de realizar uma intentona comunista. Após o fracasso da intentona, Olga é deportada para a Alemanha Nazista já grávida de Anitta Benário, que depois de nascer, foi retirada de sua mãe e entregue à avó (Fernanda Montenegro) logo após de desmamar. Olga é então levada à um campo de concentração nazista e morta numa câmara de gás.

O filme possui um forte apelo emocional, que é capaz de prender o telespectador à história através da comoção, além de provocar uma aproximação desse com os personagens. Houve também a utilização de bons atores e cenários, que enriqueceram bastante o enredo.

O apelo emocional utilizado no filme de certo modo ajudou a suavizar o posicionamento político em favor do comunismo, porém dificultou uma representação precisa da vida de Olga. O final do filme também deixou a desejar visto que não encerra a história completamente, causando um pouco de decepção por parte dos telespectadores. Anitta Leocádia Prestes (filha de Olga ainda viva atualmente) ao assistir ao filme criticou o final e disse: “era preciso mostrar que há esperança e que houve vitória." Outro aspecto negativo foi a restrição em relação ao público-alvo, visto que, como o contexto histórico e os personagens não foram bem introduzidos ou apresentados, só aqueles que já possuem um conhecimento prévio sobre o Nazismo, Grandes Guerras, Era Vargas e Bipolarização Mundial puderam compreender o filme por completo.

Enfim, Olga é, de fato um filme bem elaborado, com ótimas encenações e enredo, baseado em uma história interessante, porém, deixa a desejar em alguns aspectos que acabam prejudicando a mensagem principal a ser transmitida.
Elenco Desmundo

Todo o elenco do filme aprendeu o portugues arcaico (Galego-português) afim de intensificar o realismo, o que surtiu efeito pois o filme recebeu várias críticas positivas devido a isto.

Algumas críticas -

"A primeira coisa que chama a atenção no filme é a linguagem, ou seja, português do século XVI, o que torna os diálogos difíceis de serem entendidos sem as legendas."\_ Sérgio Luiz dos Santos

"Hoje assisti pela segunda vez o filme Desmundo. Gostei do filme porque ele retrata uma época, inclusive o português arcaico do século XVI. Graças às legendas foi possível entender o linguajar da época. Mais do que o enredo em sí, chamou-me a atenção o fato de ter mostrado o lado his- tórico do Brasil colonia. Os primeiros colonizadores, como é sabido, eram homens rudes e as mulheres não eram consideradas como iguais, aliás, o tratamento era mais parecido com o dispensado aos animais."\_ Eunice Silva

Se gostamos de criticar, elogiar merecidamente também apreciamos. A novidade de assistir um filme nacional legendado foi interessante. O português usado, arcaico, traria dificuldades para o grande público, já que este não era um filme que se pretendia só para historiadores. Este conhece as dificuldades com os documentos redigidos dessa forma. Falado, o português arcaico ajudou a criar a atmosfera do filme, o ambiente onde os personagens se movimentavam. Ajudou-nos a “mergulhar” um pouco, melhor, ajudou-nos o esforço de imaginação histórico para aquela época, já que a reconstituição perfeita de épocas passadas, como é sabido por nós, não é realizável.\_ Gisele Finatti .

Elenco:

* Simone Spoladore .... Oribela
* Osmar Prado .... Francisco de Albuquerque
* Caco Ciocler .... Ximeno Dias
* Berta Zemel .... dona Branca
* Beatriz Segall .... dona Brites
* José Eduardo .... governador
* Débora Olivieri .... Maria
* José Rubens Chachá .... João Couto
* Cacá Rosset .... Afonso Soares D'Aragão
* Giovanna Borghi .... Bernardinha
* Laís Marques .... Giralda
* Arrigo Barnabé .... músico
Sky

Sky - samica z gatunku Szybownik Wichrowy, bohaterka "Coś, czego pragnę".

## Wygląd

Sky jest niebieskiej, lazurowej barwy, jak bezchmurne niebo, z elementami białego jak śnieg, lub chmury. Jej oczy są "ciemnoniebieskie, granatowe jak otchłań oceanu". Kształty ma jak typowy szybownik wichrowy.

## Cechy

Sky jest dość towarzyska - latając często zatrzymuje się w powietrzu, żeby pogadać z każdym smokiem, jakiego spotka po drodze. Kiedy ma zły humor, wszystkich unika i atakuje. Często pakuje się w kłopoty. Jest to jej wrodzony talent i nie stanowi to dla niej żadnego problemu. Lubi obserwować ludzi z ukrycia - od zawsze ją fascynowali. Umie być urocza, jeśli zechce, nie ma osoby, która by się nie zachwycała. Kocha się droczyć, często nie myślać o tym, że wywoła burzę, jeśli dana osoba akurat będzie miała niezbyt dobry humor. Psoty? Jej drugie imię. Odnosi się czasem wrażenie, że gdzie ona, tam bałagan. Nie jest jednak niezdarna... Psoty raczej sprawiają jej przyjemność.

## Umiejętności

Jest bardzo szybka, co zresztą jest cechą szybowników wichrowych. Może stawać się całkowicie niewidzialna, co jest przydatną umiejętnością, której Sky nieraz użyła. Ponadto jest zwinna ponadprzeciętnie - w całym swoim 20-letnim życiu tylko raz nie ominęła jakiejś przeszkody, a było to podczas nauki latania. Po jej mocach można wnioskować, że porusza się bezszelestnie i jeśli zechce, może kogoś śledzić kilka lat, a ten jej nie zauważy ani razu.

## Historia

Kiedy była młodym smoczkiem, kochała obserwować, gdziwne, fascynujące, dwunożne istoty bez skrzydeł i ogona - ludzi. Interesowało ją jak to jest, że nie umieją latać, ale czasem jak wsiądą razem do dziwnej machiny, niezdarnie i kanciasto oderwą się od ziemi. Pewnego dnia wpadła w pułapkę, a uratowała ją zwykła, przeciętna, przechodząca tamtędy dziewczyna. Mile wspomina tę chwilę. Kiedy miała 15 lat, zaatakowali ją ludzie. Uciekła, dotkliwie zraniona, przerażona, zawiedziona charakterem ludzi. Gdzieś głęboko jednak zawsze miała nadzieję, że ludzie się zmienią.

W wieku 20 lat nagle zauważyła przelatującego człowieka na smoku. Zaniepokoiło ją to, a już wściekłość poczuła, gdy zobaczyła, że smok współpracuje z dziewczyną - była pewna, że ta zmusza smoczycę do posłuszeństwa. Zaatakowała i później doznała szoku, gdy dziewczyna okazała się półsmokiem. Mowa tu o Adzie.
Perfil: Caco Ciocler (Ximeno)

Nascido em São Paulo capital, em 27 de setembro de 1971, Caco Ciocler decidiu estudar artes dramáticas ao final de sua graduação como engenheiro, mudando completamento o rumo de sua vida e se rendendo a sua paixão de pequeno: os palcos.

Na televisão atuou em diversa novelas e minisséries brasileiras, conhecido por seus papéis em Chocolate com Pimenta, América, Caminho da Índias dentre outras obras que ganharam notoriedade na televisão brasileira; no cinema participou de filmes como Desmundo, onde viveu um romance proibido com Oribela, personagem interpretada por Simone Spoladore; em Olga, onde interpretou Luís Carlos Prestes, líder comunista casado com Olga Benário, presos após o fracasso da revolução; e em Meu Pé de Laranja LIma, onde interpreta o escritor carioca de criação nordestina José Mauro de Vasconcelos.
Telepatia

**Telepatia** – ogólnie pojęta możliwość komunikacji pomiędzy formami życia bez użycia żadnych znanych człowiekowi zmysłów. Nazwa pochodzi od greckich słów *tele* (daleki) i *patheia* (uczucie).

Umiejętność czytania w myślach i prowadzenia mentalnych rozmów (nawet z wieloma stworzeniami naraz) posiadają wyłącznie pół-smoki. Ograniczenia możliwości nawiązania łącza mentalnego zależne są od więzi łączących rozmówców, ich zaawansowania oraz w mniejszym stopniu odległości ich dzielącej. Przykładowo przyjaciele będą mieli lepszą szansę na nawiązanie łącza przy odległości równej 20 tys. km, niż nieznajomi z odległości 5 km.

Każde stworzenie ma swój własny głos mentalny, często zbliżony do tego zwykłego. Ma on zwykle cichy pogłos lub szum i często jest odzwierciedleniem charakteru danego osobnika.

Nawiązanie łącza jest zależne od nadawcy (pół-smoka). Myśli rozmówców mogą swobodnie przepływać pomiędzy ich umysłami, jednak bardziej zaawansowani potrafią "udostępniać" tylko te myśli, które chcą. Łącze mentalne z więcej niż jednym rozmówcą przypomina pajęczą sieć - każdy z rozmówców ma bezpośrednie połączenie ze wszystkimi. Działa to na zasadzie zwyczajnej rozmowy z tym wyjątkiem, że mogą ją usłyszeć tylko "podpięci" do łącza mentalnego raz niezależny pół-smok podsłuchujący rozmowę.

Drogą telepatyczną można przesyłać wspomnienia, obrazy, myśli w formie słów lub uczucia. Czytający w myślach zazwyczaj jest w stanie słyszeć tylko bieżące myśli wielu stworzeń w promieniu kilometra. Bardziej zaawansowany czytelnik potrafi "wyłączyć" tą umiejętność, lub skupić się na konkretnym osobniku.

Istnieją sposoby na obronę przed tzw. "Złodziejami myśli" i jest to budowanie mentalnych zapór.

1. ↑ Osobny artykuł: Złodziej myśli
2. ↑ Osobny artykuł: Zapory mentalne
Zielnik trawiasty

## Wygląd

Zielnik trawiasty jest małym smoczkiem o odrobinkę dużej głowie, długim ciele i sporych skrzydłach. Ma kolor zielony, dość jaskrawy, idealnie wpsowuje się w tło liści. Na głowie ma kołnierz delikatnych rogów przypominających źdźbła trawy. Wzdłuż grzbietu ciągną się miękkie, słabo widoczne kolce. Ogon zielnik ma długi, zakończony jest bardzo jasnym, już trochę żółtawym "frędzelkiem", który również przypomina trawę. Każdym z ostrych elementów w tym frędzelku zielnik może wstrzyknąć do ciała ofiary śmiertelną truciznę. Ofiara nawet tego nie poczuje, ponieważ zatrute końcówki frędzelka są ciekie i prawie niewidoczne. Skrzydła smok ma dość duże względem reszty ciała. Łapy są niezbyt długie, ale szczupłe, tak jak reszta ciała smoka. Oczy ma małe, znajdują się nad nimi ochronne "rzęski" przypominające wyglądem również malutkie źdźbła trawy.

## Siedlisko i dieta

Zielniki trawiaste żyją na dzikich łąkach i polanach. Zamieszkują małe nory wydrążone niedaleko siebie - jedna kolonia to może być kilkadziesiąt znajdujących się niedaleko siebie norek. Są roślinożerne, a żywią się różnymi kwiatami i ziołami, które znajdą na łąkach.

## Zachowanie i tresura

Smoki te żyją w stadach, ale raczej dla bezpieczeństwa niż ze względu na jakieś sympatie to innych osobników - oswojone bez żadnego problemu opuszczą stado, które również nie będzie tęsknić. Mimo to, smoki nawzajem się chronią i dbają o siebie. Są przyjacielskie, choć na początku nieufne. Nie przejawiają zachowań agresywnych, raczej uciekają niż atakują, są w końcu roślinożercami. Mimo to, mają niewielu wrogów ze względu na ich bardzo silny jad. Mają też fenomenalny węch i wzrok, nieco gorszy słuch.

Wytresowanie zielnika nie jest trudne. Oczywiście jak przy wszystkich gatunkach, należy zachować spokój. Potem warto poczęstować go jakimiś kwiatami, najlepiej trudnymi do zdobycia w naturze, to go zainteresuje. Wawrzyn (liść laurowy), którego nie znajdzie rosnącego dziko w naszym klimacie, albo niebieski oleander, na który smok nie jest uczulony. Potem smok na pewno da się pogłaskać. Wtedy już właściwie następuje ten etap, kiedy chodzi za nami krok w krok i decyduje się na opuszczenie stada.

## Słabości

Jak wszystkie smoki, uwielbiają smoczymiętkę i ulegają wpływom alfy. W pobliżu smoczego korzenia nie reagują agresywnie, ale jest to jedyna roślina, której nie jedzą. Nie boją się węgorzy, ponieważ w ogóle nie jadzą ryb.

## Moce i umiejętości

* Mają bardzo ograniczoną liczbę strzałów, ale ich nie używają zbyt często.
* Zarówno frędzelkiem na ogonie, jak i zębami mogą wstrzyknąć jad, który bardzo szybko zabija ofiarę, jest to ich najczęściej używana broń, jeśli wziąć pod uwagę, jak rzadko z kimkolwiek walczą.
* 57% osobników ma następującą umiejętność - w razie konieczności potrafią sprawić, aby z pomiędzy ich łusek wyrosły inne, większe, cieńsze, wyglądające w 100% jak trawa.

## Ciekawostki

* Smoki te mają dość miękkie łuski, ale są bardzo zwinne i z łatwością unikają jakichkolwiek pocisków.
* Pod koniec lata i pod koniec zimy zrzucają łuski i pazury, które jednak już następnego dnia odrastają
Garadiela

Garadiela - człowiek, bohaterka "Coś, czego pragnę".

## Wygląd

Garadiela jest dość przeciętnego wzrostu, nieco wyższa niż średnia. Ma krótkie, ciemne włosy kończące się tuż za głową. Jej oczy mają kolor piwny. W ubiorze preferuje leginsy i tenisówki lub buty sportowe, zawsze, nawet w zimie nakłada koszulkę z krótkim rękawem, w zależności od temperatury ma ze sobą krótką bluzę lub nie.

## Charakter

Garaiela jest przyjacielska, towarzyska i gadatliwa, łatwo znajduje z ludźmi wspólny język, jest dość ambitna, wie jednak, kiedy nie ma o czymś bladego pojęcia. Ma do siebie dystans, ale do pewnego stopnia - łatwo ją wkurzyć. Może nie przywali jak Ada, raczej poobgaduje z kim tylko będzie się dało. Czasem ma napady głupawki, co powoduje, że np. Ada jej wtedy unika.

## Umiejętności

Pierwszą umiejętnością, jaką może pochwalić się Garadiela, jest umiejętność wkurzenia kogoś, jeśli się z nią dłużej przebywa. Gadatliwością i wrodzonym talentem do narzekania zwali z nóg każdego stąd też prawdopodobnie gdyby wylądowała w celi, strażnik po dwóch dniach byłby załamanym człowiekiem i cudem byłoby gdyby zachował jasność umysłu.

## Relacje

### Sky

Sky jest jedyną osobą, choć nie jest człowiekiem, która wytrzymuej z Garadielą na dłuższą metę, mimo, że jest jej kompletnym przeciwieństwem. Ich cechy się ze sobą pokrywają i łączą, co daje wspaniale zgrany duet.

### Ada

Nie ukrywajmy - Ada ma jej czasem dosyć. Ale lubią swoje towarzystwo i nie wyobrażają sobie życia bez drugiej osoby... Prawdopodobnie życie Ady byłoby zbyt normalne, a życie Garadieli zbyt nienormalne.

### Anja

Choć podobnie jak Ada, czasem ma ochotę udusić Garadielę lu przynajmniej zakneblować, są dobrymi koleżankami... Bez przesady, ale ufają sobie i staną po swojej stronie. Bywają jednak sytuacje, kiedy raczej małomówna Anja straci cierpliwość do Gary - wtedy dzieją się rzeczy straszne. Czytaj: Anja gada trzy razy więcej niż Garadiela, przez co ta druga nie może nawet otworzyć ust. Anja jest mistrzynią szybkiego i niezrozumiałego paplania.

### Yue i Jagoda

Garadiela lubi Yue i traktuje ją jak przyjaciółkę, mimo, że czasem prawie ją zagada na śmierć. Z Jagodą czasem się spierają i denerwują nawzajem, ale są w pokojowych warunkach i są koleżankami.

## Historia

Akurat historia Garadieli nie jest zbyt ciekawa - urodziła się w normalnej rodzinie, wychowała z normalnymi rodzicami, w normalnym domu. Jedyne ciekawe jest to, że jest trzecią z kolei osobą, która zespoliła się ze smokiem, czyli smoczycą szybownika wichrowego - Sky.
Capão pecado

Capão pecado

“Há uma pequena árvore na porta de um bar, todos passam e dão uma beliscada na desprotegida árvore. Alguns arrancam folhas, alguns só puxam e outros, às vezes, atém arrancam um galho. O homem que vive na periferia é igual a essa pequena árvore, todos passam por ele e arrancam-lhe algo de valor. A pequena árvore é protegida pelo dono do bar, que põe em sua volta uma armação de madeira; assim, ela fica segura, mas sua beleza é escondida. O homem que vive na periferia, quando resolve buscar o que lhe roubaram, é posto atrás das grades pelo sistema. Tentam proteger a sociedade dele, mas também escondem sua beleza."

   Esse é o início do prefácio de Capão Pecado, um romance que mostra a realidade de uma das regiões mais violentas do país: Capão Redondo, na zona sul de São Paulo. Lá vivem cerca de 200 mil habitantes, espalhados por mais de 80 bairros de infra-estrutura mínima, atolados em um cotidiano de miséria e violência.

O autor constrói a obra com a autoridade de quem conhece de perto o dia-a-dia da favela. Reginaldo

Ferreira da Silva, 25 anos, mora no Jardim Comercial, região do Capão. O seu apego à escrita começou cedo. Com sete anos de idade já se envolvia com as palavras, acumulando ao longo da vida uma vasta "coleção" com diversos contos, versos, poesias e letras de música. Trabalhou como balconista, vendedor de vassouras, auxiliar-geral, arquivista e atualmente é cronista da revista Caros Amigos.

Mas o público não conhecem Reginaldo. Alguns podem não entender, mas quem assina a obra é Ferréz, seu pseudônimo, uma mistura de dois heróis brasileiros: Lampião, Virgulino Ferreira da Silva (Ferre) e Zumbi dos Palmares (Z).

    Ferréz relata com criatividade e transparência um mundo violento, miserável e esquecido. Os fatos narrados constróem uma trajetória de vidas perdidas e de vidas que ainda se perderão. São histórias fortes que incomodam e causam indignação. A leitura talvez seja atrativa pela corrosão que causa, ou então, simplesmente pelo fato de uma realidade diferente da sua: uma realidade dura, suja e indigna.

Para o autor, isso soa um tanto estranho porque, segundo ele, o livro é dedicado a todas as pessoas que nunca tiveram a oportunidade de ter uma condição boa de vida , a todos aqueles que vivem nas periferias e sabem como são as coisas lá. Àqueles que verão retratadas suas experiências e se identificam com os personagens.

```

```
Zespolenie

Nazwa "zespolenie" po raz pierwszy zostaje użyta w rozdziale 14. Jest też tam nieco wyjaśniona, zaś pierwsza uroczystość zespolenia następuje w rozdziale 15 między Sorą, a Yue. Zespolenie jest połączeniem, silniejszym niż jakakolwiek inna więź.

Zespoleniu zwykle towarzyszy wielka, smocza uroczystość. Różni się ona od takiej typowej tym, że na początku smoki pilnują, żeby sala była jak najbardziej niesamowita. Zwykle dbają mroczną atmosferę, panuje całkowity mrok, nawet nie oświetlą jaskiń na dłużej swoim ogniem, tylko co jakiś czas zioną lub strzelą plazmą w górę, co daje niesamowity efekt.

Czasem jednak wszystko jest jeszcze bardziej wyjątkowe, na przykład jak podczas zespolenia Yue i Sory. Ada i Anja wymyśliły, żeby zainstalować srebrne lampy  pod sufitem i z pomocą zielników iglastych wykonać jakby zielony sufit. Srebrne, niby księżycowe światło przebijające się przez zielony baldachim również stwarzało niepowtarzalną atmosferę. Ponadto na ścianach zostały wymalowane wizerunki smoków.

Smoki są znacznie bardziej ułożone niż ludzie, i bez ustawiania płotków i ograniczeń, robią na środku miejsce dla przyszłych zespolonych, w kształcie głowy nocnej furii. Na "uszach" nocnej furii stoją 4 osoby prowadzące uroczystość, a na tych po bokach człowiek i smok, zwykle w towarzystwie rodzeństwa, jeśli jest to możliwe (na przykład Yue musiała przejść przez uroczystość sama, ponieważ trzeba było utrzymać istnienie smoków w sekrecie, a Sora pojawiła się sama ze względu na brak rodzeństwa).

Następnie zespalający się podchodzą do siebie i wypowiadają w dawnym języku smoków przysięgę, która równocześnie jest swego rodzaju zaklęciem:

<Imię przyjaciela>, Briinah, ofan thu-um hio nu,
Tol ko laas ahrk ko dinok nid luv mu naan au lein.
Nid vulom, nid yol, nid kein, nid funt,
Hin laas mahfaerak zu kos dein.

1. ↑ Briinah oznacza siostro, Zeymah to znaczy bracie.

Po dokonaniu się Zespolenia, z ciał świeżo upieczonych zespolonych, wydobywają się dwie iskrzące się kule białego światła i lecą naprzeciw siebie. Ich kolor przybiera inny odcień i powoli łączą się w jedną kulę. Potem całość pęka obsypując człowieka i smoka drobnymi iskierkami.

Atrakcją każdego zespolenia, jest pewna gra, mająca na celu sprawdzenie początkowej więzi zespolonych. Wszystkich uczestniczących dzieli się na dwie drużyny - jedna z nich się ukrywa, a druga, wykorzystując zespolonego (to oni są kapitanami drużyn) i ślad pozostawiany przez drużynę przeciwną w połowie musi znaleźć ukrywających się.
A velha e fresca memória

No documentário Barra 68:Sem perder a ternura, cada um dos contribuidores contam histórias vividas na universidade em dias comuns e também durante a invasão sofrida. É facilmente percebido o quanto essas histórias estão frescas na memória de todos.

Quando falamos de jovens que estão frequentando uma faculdade, logo se pensa na importância da mesma em suas vidas. Se algo tão grande assim coloca em risco seus estudos e modo de vida, é de se esperar que tal fato fique guardado detalhadamente na memória.

No jeito emocionado de se lembrar dos fatos ou na maneira em que as memórias surgem quando voltam aos lugares que há tanto tempo não visitavam, os estudantes da época vão mostrando os acontecimentos da maneira mais pura possível, trazendo diversas entrevistas com alunos e ativistas, fotos e filmagens da época, oque da uma grande ênfase e valor ao documentário.
Abril despedaçado- Walter Salles

"Abril Despedaçado" é um filme brasileiro, inspirado no livro escrito por Ismail Kadare, um romance homônimo, de forma que Walter Salles ao ler o livro aproveitou a trama básica da obra adaptando-a no Sertão Nordestino.

O filme conta sobre uma disputa entre duas famílias do Sertão Nordestino, a fim de conquistar a honra e terras. Uma família é a Breves, composta por Tonho (Rodrigo Santoro), Menino, futuramente chamado de Pacu (Davi Ramos Lacerda), sua mãe (Rita Assemany) e o pai (José Dumont), que vive no plantio de cana-de-açúcar e produção de rapadura.

Essa disputa é baseada na rivalidade entre os donos das propriedades, que mandam seus filhos mais velhos para "batalha". Assim, Tonho é forçado pelo seu pai de vingar a morte de seu irmão Inácio (Caio Junqueira), matando um membro da família Ferreira e, consequentemente, decretando o fim de sua vida quando a camisa do inimigo morto amarelecer. Durante o prazo de trégua, ele vive novas experiências e desfruta de várias experiências novas, uma delas é o amor.

Ao acabar o prazo de trégua, Pacu decide morrer no lugar do irmão, passando para Tonho uma lição de vida. Com isso, ele levanta a cabeça, pára com a guerra e caminha em direção ao mar, passando para o personagem um sentido de libertação.
Critica a religião

O livro "A relíquia" de Eça de Queirós (Póvoa de Varzim 1845 – Paris 1900) foi publicado pela editora Typographia de A.J. da silva em 1887 na cidade  de  Porto, Portugal. O escritor português formado na Universidade de Coimbra onde se formou em Direito, exerceu o cargo de jornalista e advogado; Queirós ficou consideravelmente bem conhecido pelo seu livro de romance, publicado em 1875, chamado "O Crime do Padre Amaro" e por isso muitos dos seus livros eram recheados de críticas.

O livro trata-se da história de um garoto chamado Teodorico que vai morar com a sua tia religiosa após tornar-se órfão. Chegando a casa da sua tia soube que sempre devia obedecer titi e dizer "sim" a ela. A cada ano que Teodorico passava com sua tia, mais crescia sua ambição para herdar os seus bens.

A trama é bem interessante e crítica por que Teodorico não é muito religioso, mas se faz de santo para herdar os bens da sua tia.

Apesar da tia do protagonista ser muito religiosa ela não segue os fundamentos da sua religião, tornando-a uma pessoa hipócrita.

Então “A Reliquia” mostra que não é a religião que define seu caráter, pois o Teodorico não é religioso, mas consegue criticar bastante sua tia. A tia que é um personagem extremamente religioso mas que não pratica a bondade e os fundamentos que sua religião orienta a praticar.

Portanto, a trama do livro se envolve no objetivo de Teodorico de herdar a riqueza de sua tia e os obstáculos que ele tem que enfrentar, como ele ter que ir a Jerusalém para conquistar a confiança da tia. Ele não é o único interesseiro na trama, também tem o padre Negrão que é um grande concorrente para herdar a riqueza da tia. A leitura do livro é uma experiência recomendável caso você goste de se divertir, conhecer novas histórias com finais incertos e saber mais sobre a crítica feita.
Szymon Wyrwiec

Szymon - chłopak z klasy, przyjaciel Kority, pojawia się w *Coś, czego pragnę.*

## Wygląd

Jest chłopakiem dość przeciętnym - wzrost średni, waga średnia, długość włosów średnia, nawet ich kolor średni (zwykły ciemny blond), a kolor oczu pospolity szaroniebieski. Ubiera się w miarę normalnie, a zawsze identycznie jak swój brat. Jest zresztą jego idealną kopią, wyglądają tak samo.

## Charakter

Również identyczny jak u brata - czyli nie ma mózgu, nie myśli, nie słucha i tylko demolka mu w głowie. Dokładny sposób oswojenia przez niego smoka pozostaje tajemnicą - w końcu ogniki iskrowe mimo ciekawskiej natury do przyjaznych nie należą i są agresywne. Być może połączyła ich chęć demolowania wszystkiego.

## Historia

Zwykły dzieciak ze zwykłej rodziny, zachwycający się demolką w czasie wojny ze smokami - czyli nie stał po żadnej stronie. Siedział z bratem na dachu jakiegoś domu i obserwowali razem zadymę. Później oswoił ognika iskrowego, zachwycony, jaką demolkę może zrobić ten smok jeśli się zdenerwuje.