A2A: Een grap met ze uithalen

##### In de Villa – 21:04

Net toen de laatste zonnestralen de hoogste takken van de boom aantikten, bereikten Nick en Denise de enorme villa. Hoewel ze vanuit de verte al onder de indruk waren geweest van het immens grote gebouw, zakten de monden van zowel Nick als Denise pas open van verwondering toen ze vlak voor de enorme houten veranda, inclusief onder gesneeuwde barbecue, stonden.

   ‘Wauw’ fluisterde Denise met een brok in haar keel. Het huis was minstens acht keer zo groot als haar eigen huis in Sliedrecht én minimaal zes keer zo groot als haar ouderlijk huis, en zelfs dát had ze toen der tijd al groot gevonden. ‘Het is echt enorm…’

Nick knikte. ‘Ons vakantiehuis in Zweden was een paar jaar geleden al groot, maar dit…’

   ‘Hoe heeft Romano dit ooit kunnen betalen?’ vroeg Denise zich hardop af. Ze wist dat Romano wel vaker dure aankopen had gedaan – zoals die keer dat hij 512 staatsloten had gekocht, maar dit… Dit was zelfs voor een van haar beste vrienden next-level.

   ‘Geen idee,’ antwoordde Nick, met zijn gezicht op zijn bebloede handpalm. ‘En als ik eerlijk ben, kan het me op het moment ook niet zoveel schelen. De belangrijkste vraag op het moment is of die jongen ook aan een EHBO-koffer heeft gedacht.’

   ‘Nou,’ begon Denise, die haar blik over de enorme ramen van het gebouw liet glijden, ‘ik weet niet zeker of dát de belangrijkste vraag is op dit moment...’

   ‘Hoe bedoel je?’ antwoordde Nick. Er welde nog steeds bloed op uit de wond.

   ‘Iemand doofde net de lichten,’ fluisterde Denise opnieuw, een stuk angstiger. Ze pakte Nick stevig bij zijn arm beet. ‘Ik keek naar de ramen en ineens gingen alle lampen uit.’

   ‘Misschien schrokken ze van je,’ antwoordde Nick. Het leverde hem een stomp in zijn zij op.

   ‘Nee, maar schatje, ik meen het... Ik ben toch niet gek? Jij zag toch net ook licht branden?’

   ‘Nou, gek ben je wel een beetje, maar ik zag die lichten ook heel de tijd branden, op weg naar hier naar toe,’ gaf Nick naar waarheid toe. Hij deed een stap naar voren, de eerste traptree van de veranda op. Het hout kraakte luid onder het plotselinge gewicht.

   ‘Wat doe je?’ siste Denise angstig. Het liefst wilde ze geen vin meer verroeren, zeker niet richting het huis zelf, maar ze voelde er ook niets voor om Nicks arm nog los te laten, dus zo mak als een lammetje volgde ze haar vriend het trappetje op.

    ‘Waar lijkt het op?’ antwoordde Nick. ‘Ik ga dat huis binnen.’

   ‘Ben je gek geworden? Er zit iemand binnen die het licht uitdeed! Straks is het een zwerver of nog erger –‘

   ‘Patrick en Ilse die seks hebben op de –‘

   Opnieuw stompte Denise haar vriend in zijn zij. ‘Stop! Dat is niet grappig. Misschien is het wel een kidnapper of moordenaar, ofzo...’

   ‘Of misschien is het wel de begin van onze vakantie,’ hield Nick vol. Ze liepen over het robuuste hout van de veranda, tot aan de deur, die op een kiertje openstond en zachtjes heen en weer bleek te dansen in de koele avondbries. ‘Hoe vaak heeft Romano ons nou al verrast?’

   ‘Te vaak,’ siste Denise. Nick duwde voorzichtig de deur verder open.

   ‘Dus, waarom zou hij dat nu ook niet doen?’ vroeg Nick. Hij stapte voor Denise uit, de drempel over. Nog steeds zo tam als een lam volgde Denise zijn voorbeeld. Ze stapten de koelte uit, het houten gebouw binnen.

   ‘Nick, kunnen we hem alsjeblieft niet gewoon even bellen…’ vroeg Denise haast onhoorbaar, tussen het keihard bonken van haar eigen hart door. Ze schuifelde voorzicht verder de kamer binnen, langs de kapstok en over het vloerkleed. En net toen Nick zijn arm voorzichtig wist los te wrikken uit haar ijzige greep van blinde paniek –

   BAM.

   De zware buitendeur viel met een klap terug in het slot. Denise gilde het uit; trok Nick als een levend schild voor zich en tuurde langs zijn schouder naar de donkere schaduwen van de deur. Er was helemaal niets of niemand te zien.

   ‘Dat was waarschijnlijk de wind,’ lachte Nick om zijn geschrokken vriendin. ‘Het tocht hier als een malle. Geen zorgen. Er is helemaal niks aan de –‘

   Een hand greep Nick bij de enkels. Hij sprong opzij, trapte verwoed met zijn benen naar de grijpgrage vingers op de grond en duwde Denise achteruit, totdat ze met haar rug tegen de rugleuning van de dichtstbijzijnde bank stond.

   Opnieuw klonk er keihard gelach door het huis. Maar dit keer was het niet Nick die lachte, maar Patrick, die als een soort dweil op de grond had gelegen, half verborgen in de schaduwen van de vallende avond; half verborgen onder de bank, en had uitgehaald naar Nicks enkels.

   Ook Ilse verscheen al gauw huilend van het lachen achter een van de fauteuils vandaan, met een filmende telefoon in de aanslag. ‘Jullie staan er goed op!’ zei ze meteen. Nog altijd met een grijns om haar mondhoeken.

   ‘Dat was niet grappig! riep Denise, bij wie het huilen nader stond dan het lachen. Ze trilde van top tot teen en dit keer niet eens meer van de kou, want ze had het snikheet door de paniek, spanning en stres. ‘Hoe halen jullie het in jullie hoofd?’

   ‘Sorry, Denies,’ verontschuldigde Patrick zich meteen. Hij veegde wat stofresten van zijn kleding en klom behendig overeind van de grond. Hij sloeg meteen amicaal een arm om Denise heen. ‘Maar we hadden dit maanden geleden toch al afgesproken?’

   ‘O?’

   ‘Ja! Toen we met z’n zessen op vakantie zouden gaan naar Brabant!’ probeerde Patrick haar te laten herinneren, maar het scheen niet te werken. Denise haalde vragend haar schouders op. ‘Prankweek! We zouden een prankweek houden!’

   ‘Ja, maar toch niet deze week?’ vroeg Denise fel. Ze kwam langzaam weer bij van de schrik, net als Nick, die er naderhand wél om leek te kunnen lachen. ‘Ik wist dat helemaal niet.’

   ‘Sorry, maar als je het had geweten, was je reactie ook niet leuk geweest,’ verklaarde Patrick. Hij aaide haar even over haar bol. ‘En nu was je reactie goud waard, echt.’

   ‘Ik ben blij dat jij er om kan lachen, Pat,’ mompelde Denise.

   Vanuit het niets vlogen alle lampen weer aan, wat opnieuw een kleine gil opleverde, maar ditmaal van Ilse. Iedereen keek elkaar geschrokken aan. Niemand van hen stond in de buurt van de licht schakelaar. Niemand van hen had het licht –

   ‘Zo, zijn jullie er ook eindelijk?’ vroeg de stem van Romano, die in de deuropening verscheen. In zijn handen hield hij een schone handdoek, die hij soepel over zijn schouder gooide. Hij keek Nick en Denise met een schittering in zijn ogen aan. ‘Hoe vonden jullie mijn grap?’

   ‘Jouw grap?’ vroeg Denise verbaasd. ‘Welke grap?’

   ‘Het hek,’ zei Romano. ‘Ik heb er vanmiddag allemaal water opgegooid, zodat hij vastgevroren zou zitten en iedereen verplicht was om te rijden.’

   ‘O – was dat een grap?’ vroeg Nick. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Boefjes.’

   ‘Ja, teleurstellend, ik weet het,’ vulde Patrick hoofdschuddend aan. ‘Ik zei het hem ook al.’

   ‘Nou, dat niet alleen. Het was levensgevaarlijk.’ Nick stak zijn hand uit. Het bloed weerspiegelde in het licht van de felle lampen. ‘Denise en ik beseften namelijk niet dat er ook een achteringang was, dus we zijn gewoon over het hek geklommen.’

   ‘Oei,’ zei Pat meteen, ‘dat zie er niet zo goed uit.’

   ‘En het voelt ook niet goed.’ Nick keek Romano aan. ‘Je hebt vast niet toevallig ergens een EHBO-doos liggen?’

   ‘In de keuken,’ antwoordde Romano meteen. Hij slikte, bij het zien van de hoeveelheid bloed op Nicks hand. Eigenlijk was hij helemaal geen held met bloed. Het verbaasde hem dan ook niet dat hij nogal licht in zijn hoofd werd, toen hij er te lang naar bleef kijken – terwijl Nick de rest aandachtig vertelde over zijn ongelukje met de roestige spijlen. ‘Ik zal het even voor je pakken.’

   ‘Wacht even,’ zei Denise meteen. Ze liep zonder haar jas uit te trekken met Romano mee richting de keuken. Pas toen ze buiten gehoorafstand waren, hield ze hem tegen en vroeg: 'Zal ik Nick helpen OF wil je het liever zelf doen?’