Csrghetio

Csrghetio (czyt. Ć[l/r]chetio) stanowią drugą co do liczebności rasę na Werddiq, ale mimo swej liczebności, nigdy nie zbierali się w duże skupiska. Ich dom stanowiły grupy od pięciu do dziesięciu rodzin. To co my nazwalibyśmy osadą, oni zwali "doskonałym kręgiem" (z Csrghedd (język którym posługują się Csrghetio) Dragpe mirrd, co można także tłumaczyć jako "jednolity świat" w zależności od miejsca położenia akcentu). Taka grupa była z reguły samowystarczalna pod względem materiałów i żywności. Grupy te nie spotykały się ze sobą z wyjątkiem odbywających się co kilka lat zgromadzeń natury religijnej (zwanych przez nich samych Dragpe Atus) na których ponoć jednocząc swe jaźnie byli w stanie przewidzieć najlepsze pory siewów. Wiemy też, że jedność taka była dla Csrghetio tym, co my nazwalibyśmy Bogiem. Tak więc w ich rozumieniu, każdy byt z osobna jest niedoskonały, ale zbiorowość ma cechy boskie. W stanie jedności wybierano także jednolity wzór dzieł artystycznych (niemal jednakowe rzeźby (i tylko rzeźby, Csrghetio nigdy nie interesowali się innymi, bardziej ulotnymi sposobami przekazu artystycznego) odnajduje się na terenie całej Agary i pozostałych, mniejszych kontynentów), czy wreszcie swoisty rodzaj kapłanów, mających za zadanie podtrzymać w medytacji "jedność" między wioskami (ponoć ten rodzaj "jedności" był odtwórczy, pozwalał przekazywać wcześniej ustalone informacje, ale nie dawał możliwości tworzenia nowych ustaleń). Jeszcze za czasów potęgi królestw Ka-inu, Csrghetio uważano za rodzaj potężnych czarnoksiężników i kontakt z nimi ograniczano do minimum. Tym niemniej, dla kontroli nad własnym terenem, Ka-inu mieli zazwyczaj swoich ambasadorów w co najmniej kilku, spośród setek osad na swoim terenie. Ziemi wystarczyło wtedy dla wszystkich, więc ich osady stanowiły swoiste enklawy na obszarach wielkich królestw. Csrghetio często przyjmowali w swoje szeregi uciekinierów. Zbiegłych przestępców, chłopstwo uciekające przed głodem, ale nigdy nie czynili z nich pełnoprawnych członków swoich społeczności. Tacy uciekinierzy żyli na obrzeżach osad, oraz nie mogli brać udziału w zgromadzeniach (co jest oczywiste, biorąc pod uwagę fakt, że nie posiadali odpowiednich predyspozycji do stopienia się z Csrghetio w "jedność"), nie korzystali z zapasów wspólnoty, mogli jeść tyle, ile sami wyhodowali, ubierać się w to, co sami zrobili. Nasza wiedza na temat historii Csrghetio urywa się w XXVII w. pzi, gdy Ka-inu walczący o przetrwanie w obliczu wzrastającej siły Ka-aru, zaczęli wycofywać swoich przedstawicieli z osad. Jednakże nowa potęga nie zostawiła Csrghetio w spokoju. Początkowo, uważano ich za pół-bogów. Populacja Ka-aru rosła jednak dalej, a ziemie "pół-bogów" były zbyt duże dla małych grup Csrghetio. Okazali się oni zupełnie niezdolni do walki i szybko stracili ziemię i status. Królowie młodych państw, nie stracili jednak zupełnie wiary. Csrghetio szybko zostali uznani za łączników między światem ludzkim i boskim. Wedle nowej koncepcji, która znalazł wielu gorliwych wyznawców, byli oni odwiecznymi istotami, zesłanymi przez bogów, dla zachowania kontaktu ze swoimi wyznawcami. Bezwolne maszyny, mające za zadanie przekazać boską wolę i spłodzić potomstwo, by kolejne pokolenia nie zerwały kontaktu z bogami. Jako kapłani nowych religii, mięli wszystko o czym mógłby zamarzyć człowiek, poza statusem wolnej, rozumnej istoty. Status ten utrzymywał się dość długo, bo aż do początków XIII w. pnzi, kiedy to myśl wielkiego uczonego Reqwi Bever'a z Dajjim zdobyła ogólnonarodowe uznanie. Głosił on, niespełna 100 lat po pojawieniu się pierwszej, monoteistycznej religii, że wszystkie rasy, posiadające własny język, tworzące zbiorowości ponadplemienne, oraz rozwijające własną kulturę, zostały stworzone przez jedynego boga jako istoty rozumne, a co za tym idzie, również wolne. Potępił wszelkie prześladowania, czy uprzedzenia, uznając, że różne religie są tak naprawdę przejawami wiary w tego samego, jedynego boga, a to co je różni, to sposób jego pojmowania. W jego rozumieniu, wszelkie spory natury religijnej należy rozwiązywać przy stole, a nie na polu bitwy. Nowo otrzymana wolność, okazała się początkowo być wielką katastrofą Csrghetio (zanim uznano ich za istoty rozumne, zwano ich po prostu Csrghe, czyli tak, jak sami się nazywali w Csrghedd). Ich populacja zaczęła gwałtownie spadać, a lata dobrobytu, obróciły przeciwko nim biedniejszych mieszkańców Ka-aruckich państw. Może z sentymentu do dawnego sposobu sprawowania władzy, może w celu ukrócenia zagrażającej władzy anarchii, ale w większości państw szybko wprowadzono programy ochrony Csrghetio. Zazwyczaj wiązało się to z pozamykaniem ich w gettach, ale w wielu bardziej liberalnych krajach, starano się ich dokształcać i ułatwiać poszukiwanie pracy. Duża część Csrghetio wróciła do dawnego, podstawowego zajęcia swojego ludu, czyli rolnictwa. Współcześnie zajmują się oni najróżniejszymi pracami. Często odnajdują się w rolach idoli społeczeństwa. O ile uznanie ich za pięknych, to kwestia gustu, o tyle większość istot, niezależnie od rasy, dostrzega piękno ich języka, w którym powstaje dziś wiele hitów światowej muzyki. Jeśli chodzi o ich wygląd, to są dość niscy, posiadają ogromne, całkowicie czarne oczy, Ich oczy posiadają unikatową, dwupoziomową budowę. Pierwszy poziom pozwala im widzieć podobnie do Katio, drugi daje im wgląd w wnętrze istot żywych. Dosłownie. Zwie się to potocznie kamino, "odkryciem". Mają drobne okrągłe twarze i małe usta, nie posiadają nozdrzy. Naturalny kolor ich włosów to biel. Z nieznanych powodów, sól zdaje się być dla nich wysoce toksyczna. Bodaj jako jedyny gatunek odrzucają całkowicie cybernetyzację. Choć zapewne i wśród nich zdarzają się rzadkie wyjątki.