Domeny Umarłych

Bez wątpienia izolacja i wynikające z niej nastawienie i
praktyki stworzyły współczesną formę wampirzego rządu, kultury i społeczeństwa.
Choć ludzkość rozwinęła olbrzymie kraje, religie obejmujące swym zasięgiem cały
świat, wielonarodowe kultury czy nawet zalążki czegoś, co któregoś dnia może
stać się społecznością światową, Spokrewnieni odrzucili je. Są bowiem równie
niezmienni, co nieśmiertelni. Istnieją oczywiście wyjątki od tej reguły, lecz
jeśli chodzi o rozwój rządów i społeczeństw, Spokrewnieni nigdy nie wyszli z czasów
dużo bardziej prymitywnych (albo też do nich powrócili).

Nie ma dwóch identycznie zarządzanych domen, lecz większość
z nich przypomina znane z historii kraje feudalne. Nie oznacza to, że Spokrewnieni
ignorują współczesne wygody lub ubierają się niczym obsada szekspirowskiego dramatu.
Chodzi o to, że struktura ich władzy jest zazwyczaj hierarchiczna i w dużej
mierze nienaruszalna.

Przyjrzyjmy się szczegółom. Z punktu widzenia
Spokrewnionych dane miasto jest odizolowane od innych. To otoczone murem sanktuarium,
pod którego bramami kręcą się barbarzyńcy. Społeczność składa się ze Spokrewnionych
drastycznie różniących się pod względem wieku, wpływów i władzy. I, co być może
najważniejsze, poza miastem nie istnieje żadna wyższa władza. Nikt nie
przyjdzie i nie powie miejscowym, że robią coś nie tak.

Kiedy zsumujemy te czynniki, powstanie „rząd”, w którym każdy,
kto jest na tyle silny, by sięgnąć po władzę i ją utrzymać, ma do tego prawo. W
większości przypadków jest to jeden wampir, zwykle najstarszy i najpotężniejszy
mieszkaniec miasta. Standardowe określenie na władcę domeny to „Książę”,
niezależnie od płci, choć istnieje wiele tytułów alternatywnych, dokładniej
odzwierciedlających osobowość i styl rządów władcy. Nad niektórymi miastami
panują grupy Spokrewnionych, a kilka społeczności próbuje naśladować bardziej
współczesne sposoby sprawowania władzy. Miasta te są jednak tylko wyjątkami od
reguły.

Zasadniczo Spokrewnieni nie mają wyboru i muszą uznać dyktat
i przywództwo danego Księcia, bez względu na to, jak wielkim jest tyranem i jak
nieznośne ustanawia prawo. W końcu, jakie mają wyjście? Poproszą o pomoc? Kogo?
Nie istnieje władza wyższa nad Księcia. Obalą reżim? Prawdopodobnie żadna z
miejscowych frakcji nie ma takiej siły, by odebrać władzę Księciu, inaczej już
dawno by to uczyniła. Teoretycznie możliwe jest skrzyknięcie pod jednym
sztandarem kilku frakcji, najsilniejszych starszych lub po prostu większość
populacji Spokrewnionych, lecz by taktyka ta się powiodła, ambitni Spokrewnieni
muszą odłożyć na bok swe obawy, różnice i żądze, i współpracować. Zdarza się to
zbyt rzadko, by można było żywić nadzieję, że uda się w konkretnym przypadku.
Jest to możliwe praktycznie tylko wtedy, gdy Książę tak straszliwie uciska
swych poddanych, że niemal każdy wampir w mieście uważa, iż zyska na obaleniu Księcia.
Czasem jakiś starszy zdoła dzięki swym intrygom sięgnąć po władzę, usuwając
przy tym słabszego Księcia, lecz proces ten ciągnie się latami, wymaga licznych
sojuszy i dziesięcioleci doświadczenia.

Cóż więc pozostaje, jeśli nie można liczyć na apelację, a
rewolucja raczej się nie powiedzie? Może opuścić miasto i zacząć na nowo gdzie
indziej? Spokrewnieni doskonale zdają sobie sprawę z niebezpieczeństw
czyhających na tej drodze. Większość z nich może tylko zgiąć kark, zacisnąć
zęby i znosić humory Księcia, licząc, że z czasem uda im się zgromadzić dość
siły i wpływów, by podjąć odpowiednie kroki.

Należy zaznaczyć, że nie wszyscy Książęta Spokrewnionych są
sadystycznymi tyranami, rządzącymi żelazną pięścią. Niektórzy sprawują władzę
tak absolutną, że mogą robić wszystko, co zechcą. Inni starsi pozostają w swych
domenach. Niektóre wampiry (znane zbiorowo jako Starszyzna) mogą być doradcami
Księcia, nie znaczy to jednak, że podzielają wszystkie jego cele i pragnienia.
Niewielu Książąt jest na tyle pewnych swej władzy, by moc pozwolić sobie na
ignorowanie życzeń starszych swego miasta. Nie jest to jednak wcale dobra
nowina - nie ma żadnej gwarancji, że życzenia innych starszych są lepsze dla
młodych Spokrewnionych niż życzenia I Księcia. Niemniej jednak pojawiająca się
od czasu do czasu konieczność pójścia na ustępstwa to jedyne ograniczenie książęcej
władzy, nie licząc Tradycji.

Wiele domen jeszcze bardziej rozwija model feudalny. . Książę
może zaspokajać ambicje innych starszych, a jednocześnie delegować odpowiedzialność
poprzez, między innymi, podzielenie swego miasta na części i przyznanie go innym
Spokrewnionym jako osobistych terenów łowieckich. Niewielu Książąt dzieli całe
swoje miasto. Większość skupia się na najlepszych obszarach: centrum,
konkretnych slumsach, dzielnicach szpitalnych, rejonach bogatego życia nocnego
(w wielu miastach tereny tego rodzaju zwie się Lunaparkiem). Jeśli Książę
przyzna ten rejon starszemu, to on będzie decydował, kto, jeśli w ogóle, będzie
mógł się tam pożywiać. Daje to starszemu dużą władzę, jako że wielu
Spokrewnionych koncentruje się na poszukiwaniu w Lunaparku łatwych ofiar. Jeśli
chcą kontynuować tam łowy, muszą odwdzięczyć się właścicielowi przysługami lub ustępstwami.
Oczywiście pewni Spokrewnieni ignorują fakt, że dane terytorium nie jest już
otwarte. Większości uchodzi to na sucho, lecz wampir przyłapany na kłusowaniu
na cudzej ziemi może trafić przed oblicze Księcia, zostać uznanym za przestępcę
i osądzonym.

Podobnie zatem jak w królestwie feudalnym, domena dzieli się
na mniejsze terytoria, nad którymi panują właściciele, mający władzę nad
Spokrewnionymi, polującymi lub mieszkającymi na ich terenie. Władza ta jednak
ostatecznie należy do Księcia, który może cofnąć swoje nadanie lub zaproponować
je komuś innemu. W ten sposób roztropny Książę obłaskawia możnych, którzy
inaczej mogliby stać się jego wrogami, zapewniając sobie (jednocześnie
przewagę, którą może później wykorzystać.

W niektórych miastach proces ten idzie jeszcze dalej. Ci, którzy
kontrolują dany teren, mogą podzielić go na mniejsze części i przyznać władzę
nad nimi swym ulubionym dzieciętom lub sojusznikom. Jest to możliwe tylko w
największych miastach, jednak i tam nie zawsze. Kiedy taki podział jest
możliwy, hierarchia władzy często ma trzy lub więcej poziomów, przez co powstaje
łańcuch zależności tak skomplikowany, że nawet Spokrewnieni zaznajomieni z systemem
bizantyjskim mogą poczuć się skonfundowani.

### **Domeny zależne**

Zakres władzy sprawowanej przez poszczególnych starszych nad
przebywającymi w ich domenie Spokrewnionymi rożni się w zależności od miasta. W
niektórych domenach ich władza jest bardzo ograniczona. Mogą oferować prawo do
pożywiania się i schronienia w zamian za przysługi i usługi, lecz nic więcej,
jeśli nie chcą narazić się swemu Księciu. W innych miastach starsi panują nad
swoimi terenami niemal jak nad domenami w domenach. Starszy może wówczas dyktować
własne prawa i wymuszać ich przestrzeganie, jeśli nie przeczą one wyraźnym zarządzeniom
Księcia. W niektórych przypadkach Książę nawet nie przyznaje praw
terytorialnych. Starszy po prostu udaje się do niego i mówi: „Biorę sobie tę
część miasta. Czy chcesz to przedyskutować?". Słabi Książęta (przynajmniej
w porównaniu z innymi miejscowymi starszymi) czasem godzą się na takie rozwiązania,
by uniknąć konfliktu.

### **Subinfeudacja**

Choć model feudalny, na którym opiera się społeczeństwo Spokrewnionych,
ma korzenie w podobnych historycznych praktykach śmiertelników, tylko najbardziej
oderwani od rzeczywistości nieumarli nie przyznają, że w świecie śmiertelnym upadł
ostatecznie. Wydarzenia, które doprowadziły do końca feudalizmu w świecie
ludzi, trapią też społeczeństwo Spokrewnionych. W przeciwieństwie do
śmiertelnych rządów wampiry znalazły jednak sposób, by obejść te problemy.

Miasta są po prostu zbyt rozległe, populacje zbyt duże, a
szczegóły zbyt liczne, by jeden Książę mógł władać którąkolwiek domeną w
całości. Szanse na to mają jedynie Książęta najmniejszych domen. W rezultacie
następuje proces subinfeudacji domeny, czyli podziału na mniejsze części i
tworzenie z nich subdomen, z których każda przypada „pod-Księciu”, podporządkowanemu
władzy prawdziwego Księcia. Władcy tacy zwani są Regentami, a ich subdomeny -
lennem.

Z praktycznego punktu widzenia Regenta rożni od Księcia : tylko
nazwa, nie licząc jednej istotnej różnicy. Regent nie ma w swoim lennie „prawa
do władzy”. Otrzymuje swe stanowisko od Księcia i w każdej chwili może zostać
go pozbawiony. Wyznaczeniu regencji prawie zawsze towarzyszy formalna przysięga
posłuszeństwa, zwłaszcza wśród Ventrue i w domenach, gdzie silną pozycję mają
bardziej tradycyjne zgromadzenia, takie jak Invictus czy Lancea Sanctum. Nawet
wśród bardziej „postępowych” klanów i zgromadzeń Regencji nie wprowadza się pochopnie,
a mądry Książę zapewnia sobie lojalność Regenta poprzez przysięgę, kontrakt lub
inną umowę.

Zakres władzy Regenta nad domeną zależy od siły miejscowego
Księcia oraz od tego, dlaczego w ogóle lenno zostało wydzielone. Jedną z korzyści
płynących z regencji jest możliwość ustanawiania własnych praw, dopóki
umacniają one dyktat Księcia. Oczywiście pewni Książęta szczegółowo ograniczają
przywileje swoich Regentów (na przykład, „nie wolno ci wyznaczać Elizjów” albo
„wyłącznie prawdziwy Książę może przyznawać prawo do Przeistoczenia”), lecz zwykle
z tytułem wiąże się prawie pełna niezależność, chyba że Książę zdecyduje
inaczej.

Regenci są najróżniejsi. Niektórzy są lojalnymi i
szanowanymi starszymi, których Książę nagradza poszczególnymi domenami w
uznaniu dla ich statusu, wpływów czy wiedzy. Najlepszymi kandydatami do takiej
regencji są Harpie i Pryskusowie, lecz Regent wcale nie musi wywodzić się z ich
kręgu. Inni Regenci to wyniesieni ancillae czy nawet neofici, którzy otrzymali zadanie
utrzymania lenna (w nagrodę, jako szansę lub za karę). Niektórzy Regenci są
szanowanymi postaciami w swych klanach lub zgromadzeniach i otrzymują lenno
odpowiednie dla ich statusu, podobnie jak w historii śmiertelników biskupi i
arcybiskupi otrzymywali ziemię i stanowiska polityczne. Byli Książęta, którzy
zostali strąceni ze swego stanowiska przez pretendenta, lecz nie ponieśli
Ostatecznej Śmierci, często zostają mianowani Regentami, by dowieść lojalności
wobec nowej władzy lub by nowy Książę miał ich na oku, choć ostatnia sytuacja
zdarza się rzadko.

### **Lenno**

Spokrewnieni często mylą pojęcie lenna z terenami łowieckimi.
W istocie oba pojęcia często są ze sobą związane, lecz jedno niekoniecznie musi
zawierać się w drugim. Lenno to obszar zarządzany przez danego Regenta wewnątrz
większego terytorium. Na przykład, potężny starszy może przyznać sobie pewną
dzielnicę, a Książę może uprawomocnić jego pretensje. Książę może zdecydować
się na to, by starszy miał wobec niego dług, lub jest zmuszony mu ulec, jeśli
nie ma siły na konfrontację. W innych okolicznościach Książę mniejszego miasta
może zachować swą władzę nawet wtedy, gdy jego dawna domena zostanie zaanektowana
przez większe miasto i tym samym przeistoczy się w lenno.

Inna możliwość występuje, gdy Książę postanowi przyznać
ulubionemu słudze lub sojusznikowi prawo lenna do niewielkiego obszaru. Książę
wygrywa pod każdym względem. Sprawia, że zapewnienie gładkiego funkcjonowania
części domeny i przestrzeganie prawa staje się cudzym problemem, daje
sojusznikowi dość władzy, by poczuł się zobowiązany, lecz zachowuje możliwość pozbawienia
go jej jednym słowem, jeśli podwładny okaże się zdrajcą lub zagrozi swemu
zwierzchnikowi w inny sposób.

Niekiedy Książę nie planuje dać Regentowi zbyt wielkiej
władzy - i przyznaje mu jedynie „prawa łowieckie”. Przebiegli Spokrewnieni mogą
je przekuć w faktyczną władzę, udostępniając swój teren łowiecki w zamian za
przysługi lub nawet dalszą subinfeudację (wszak Regent ma w swym lennie
wszystkie prawa Księcia). Mądrzy Książęta wykorzystają okazję, by część
obowiązków związanych z prowadzeniem miasta poruczyć innym, zaś mniej roztropni
i bardziej tchórzliwi władcy będą starali się zapobiec powstaniu takich domen.
Większość takich tyranów zostaje strącona z piedestału, gdy uciskani przez nich
Spokrewnieni mają serdecznie dość braku perspektyw na awans.

### **Tereny łowieckie**

W nagrodę za usługi lub w ramach łapówki dla potężnych Spokrewnionych,
z których zdolności Książę pragnie skorzystać, władca miasta często nadaje jego
fragmenty innym wampirom. Na takich terytoriach tylko „ziemianin” ma prawo do
polowania. Może on oczywiście zezwolić komukolwiek innemu na polowanie na swoim
terenie, ale kłusownictwo jest już karalne. Większość Książąt żąda, by łamiący
prawo trafili przed jego oblicze, ale niektórzy pozwalają właścicielowi terenu
wyznaczać karę. Takie rozwiązanie rzadko jest - korzystne dla samych kłusowników.

Prawa do polowania na danym terytorium niekoniecznie oznaczają
polityczny wpływ. Niejednokrotnie jednak wielu Spokrewnionych zmienia dzierżenie
władzy na danym terenie w sieć powiązań i wpływów. Oczywiście, jeśli wampir włada
niezbyt ważnym terytorium, nie ma jak go wykorzystać. Z drugiej strony jednak,
Spokrewniony mający prawa do części lunaparku lub tej części miasta, w której
wampiry chętnie zakładają schronienia, dysponuje znacznymi wpływami. Może wymagać
przysług lub wykonywania pewnych zadań w zamian za pozwolenie na polowanie na
danym terytorium. Wielu Spokrewnionych zgadza się na taką umowę, uznając, że
przywilej wart jest swojej ceny.

### **Nietypowe Domeny**

Razem z rozwojem domen lennych samo pojęcie domeny zaczęło
się rozmywać. Podczas gdy kiedyś Książę mógł przyznać Regentowi getto lub
dzielnicę willową, dziś niektórzy Książęta przyznają władzę nad sferami wpływów
w charakterze zarówno własnej domeny, jak i lenna. Książę, który uzna wpływy
jednego ze swych poddanych wśród śmiertelnych władz, może przyznać mu jako
lenno „policję”. Spokrewniony posiadający majątek w porcie handlowym może
otrzymać prawo do „doków” w rozumieniu geograficznym, a także jako kontrolę nad
przepływem towarów.

Takie domeny są równie prawdziwe, jak inne lenna, lecz trudniej
o nich pamiętać. Wszak jeśli wampir wchodzi w teren znany jako ziemia innego Spokrewnionego
wie, że przekracza fizyczną granicę, linię demarkacyjną. Dokąd jednak sięga
granica niekonwencjonalnej domeny? Jeśli lennem jednego ze Spokrewnionych jest
infrastruktura służby zdrowia, czy zaliczają się do niej szpitale (na pewno),
niezależne gabinety (być może), czy nawet apteki (raczej nie)? Jeśli Książę nie
określi szczegółowych granic domeny Regenta - przez co tytuły robią się
niezręcznie długie i mogą rozgniewać Spokrewnionego nagrodzonego przyznaniem lenna
- granice pozostają rozmyte.

Nietypowe domeny są niczym obosieczny miecz. Regent musi być
bardziej czujny w materii swego lenna niż Spokrewniony, który otrzymał domenę
fizyczną. Skąd Spokrewniony panujący nad „policją” ma wiedzieć, czy gdzieś w
jej szeregach nie kryje się sługa innego Przeklętego? Co więcej, jeśli
Spokrewnieni zbyt szeroko rozumieją lenno Regenta, jego zakres może obrócić się
przeciwko niemu. Wampiry pozbawione swobody w ramach jego domeny podniosą temat
tłumienia jednego z aspektów nieumarłej egzystencji i podburzą Spokrewnionych przeciwko
Regentowi. Regent Sztuk Pięknych spotkałby się z silną opozycją, podobnie jak
Regent Finansów. Nie znaczy to, że sytuacje takie są niespotykane, lecz że
stanowiska takie albo są kontestowane, albo należą do nieumarłych dysponujących
taką władzą, że mogą pozwolić sobie na utrzymywanie rozległego lenna.

### **Dysputy terytorialne**

Między Regentami dochodzi czasem do konfliktów (rzadziej między
Regentami a Księciem). Niewielu Regentów jest na tyle potężnych, by ustanawiać
prawa stojące w sprzeczności z dekretami Księcia, lub zdolnych odmówić ich
wykonywania. Granice domen czasem na siebie nachodzą, zwłaszcza gdy domeny
nietypowe zderzają się z geograficznymi. Jeśli, na przykład, w dzielnicy Regenta
zostanie popełnione przestępstwo, powinien zająć się nim pan na włościach czy
Regent Policji?

W wielu podobnych przypadkach prawdziwym zwycięzcą jest
Książę, bo Regenci współzawodniczą ze sobą, zamiast wykorzystywać wszystkie
środki przeciw niemu. Jeśli sytuacja zrobi się naprawdę zła i jeden z Regentów
poniesie Ostateczną Śmierć, potencjalny wakat może stać się nagrodą dla
kolejnego Spokrewnionego.

Jak można się domyślać, konflikty o lenno są dość częste. Rzadko
eskalują poza granice urazy i zemsty, lecz mogą być gorzkie i długotrwałe, jak
wszystkie stosunki między Spokrewnionymi. Niektóre miasta prowadzą nawet istną
wojnę domową rozpoczętą przez dysputy terytorialne, lecz rozsądni Książęta zainterweniują
i przeanalizują działania Regentów, nim dojdzie do najgorszego.