Moscow 2077

Rogalov jako DimitriFlora jako NatashaFlora jako AleksanderRogalov jako TamaraRogalov jako Borys

## ***#01 Dimitri***

Wszystko zaczęło się od felernego zlecenia. Kiedy w biednej,
przemysłowej dzielnicy Moskwy do drzwi Dymitra Rogalowicza zapukał facet w
garniturze tak drogim, że za jeden guzik mógłby kupić jego mieszkanie, los
technika został przypieczętowany. Robota była prosta – usunąć ostatnią dobę z
pamięci klienta i wymontować chip. Gdy Dima kończył robotę, do mieszkania
wpadło trzech policjantów. Oni nie pukali do drzwi.

Gdy mózg klienta nie zdążył jeszcze spłynąć po ścianie, Dimi
zbiegał już w dół schodów przeciwpożarowych. Kompletnie zdezorientowany
morderstwem mężczyzny, zniknął w tłumie i udał się do jedynego miejsca, gdzie
mógł przyczaić się choćby na moment. Mimo tego, że sytuacja była kompletnie
przejebana, nasz skośnooki technik nie zapomniał o swoich korzeniach – w jednej
z alejek dzielnicy przemysłowej Moskowy, pomógł bezdomnemu chłopcu i naprawił
jego przestarzałego robota-opiekuna.

Po dotarciu do cieszącego się szemraną reputacją klubu Bam
Bam, szybko odświeżył stare znajomości – bramkarz Ciężki Iwan został
wtajemniczony w sprawę zaskakującego morderstwa w kwaterze Dymitra. Potem, już
przy barze, otoczony przez muzykę, ludzki gwar i wyginające się tancerki, Dimi
postawił drinka swojej przyjaciółce Ewie, lokalnej prostytutce. Rozmowa z
piękną, naturalną dziewczyną była owocna, koleżanka pomogła nawiązać szybki
kontakt z młodym Barmanem. Starzy kumple dobili targu – technik zajmie się
problemami z kradzioną siecią klubu w zamian za jedną noc ochrony przed tymi,
którzy go ścigają.

Noc mijała pod znakiem kolejnych problemów. Media głównego
nurtu podały, że ważniak którego łeb rozpadł się jak arbuz w mieszkaniu
Dymitra, nazywa się Dawid Lubczenko i jest dyrektorem regionalnym  potężnej, moskiewskiej korporacji Gagarin.
Jakby tego było mało, okazuje się że dyrektor ma się dobrze, a rzekomy sprawca
po nieudanej napaści i zlikwidowaniu trzech policjantów zbiegł.

Pod wpływem niespodziewanych wieści, przerażony Dimi próbuje
złamać zabezpieczenia tajemniczego czipa w serwerowni klubu, jednak mimo
imponującej mocy komputerów, szyfr jest zbyt skomplikowany by złamać go w jedną
noc. Wtedy też technik decyduje się poprosić o przysługę Ciężkiego Iwana.
Bramkarz wyznaje mu, że daleko poza granicami Moskwy, na terenach dawno
opuszczonych przez ludzi znajduje się Znikacz. Wedle miejskich legend, dzięki
niemu wielu desperatów ulotniło się spod czujnego oka rosyjskiego rządu i
międzynarodowych korporacji.

Przed samym wyjściem zatrzymuje go Ewa, która pragnie zostać
z Dymitrem przynajmniej jeszcze kilka godzin, martwiąc się tym, że to może być
ich ostatnie spotkanie. Rogalowicz pozostaje niewzruszony i młoda dziewczyna z
żalem opuszcza swego kochanka. Dima z ciężkim sercem wyrusza w lodowatą noc,
posiadając przy sobie tylko desperację i tajemniczą lokalizację.

Ewa nie zostawi go jednak bez ochrony, w mieście wiecznego
zimna i płonących neonów…

Dawid LubczenkoChłopiecCiężki IwanEwa OrłowaBarman
## ***#02 Podróż i impreza***

W małym, opuszczonym mieszkaniu w zdewastowanych blokowiskach Moskwy spotkali się główni
bohaterowie naszej historii. Dima trafił tu wiedziony ciekawością – lokum było miejscem, gdzie
dorastał, jeszcze przed zmianami klimatycznymi. Natasza z kolei, popchnięta tu została przez
obligację wobec Ewy – wspólnej znajomej protagonistów.

Po zawiązaniu wątpliwej współpracy, para ruszyła tropem Znikacza. Jeśli informacje od Ciężkiego
Iwana były prawdziwe, czekała ich bardzo długa wyprawa na północny zachód Moskwy, poprzez
morza zlodowaciałych ruin. Żadne z nich jeszcze nigdy nie było na zewnątrz; nie ma się z resztą czemu
dziwić – panujące tu temperatury sprzyjały raczej niedźwiedziom polarnym, niż ludziom
przyzwyczajonych do wygód roku 2077.

Podróż ciągnęła się niemiłosiernie; monotonny krajobraz, wycie lodowatego wichru i posępne
szkielety dawnych ludzkich siedzib nie zapewniały ani przyjemnych widoków, ani poczucia postępu.
Po kilku godzinach marszu, wędrowcy spostrzegli coś zadziwiającego – pomiędzy blokami z wielkiej
płyty pasło się stado dzikich koni. Dla Dimy i Nataszy, którzy w Moskwie mogli tylko pomarzyć o
czymś tak prawdziwym i naturalnym, było to wyjątkowe przeżycie. Jeden z koni dał się obłaskawić
Dimitriemu – zwierzę zapewne nigdy wcześniej nie zetknęło się z człowiekiem.
Podróż ruszyła z kopyta.

Jakiś czas później, na jednej z długich, oblodzonych ulic nasza trójka wpadła na prawdziwą kolekcję
antyków. Ustawione w kilkusetmetrowej linii stały całe zastępy drewnianych mebli, obrazów, papieru
i innych rzeczy które można jeszcze zamienić na celulozę; oznaczone kodami QR i skanowane przez
małego drona miały zostać niebawem przetransportowane do jednej z przetwórni korporacji Future.
Wraz z nastaniem zmierzchu i spadkiem temperatury, para zaczęła rozglądać się za noclegiem.
Krajobraz nie był jednak wyjątkowo zachęcający – okolica przez którą podróżowali usiana była
wrakami przestarzałych pojazdów militarnych; większość z nich została przerobiona na sito lub była
kompletnie spalona. W trakcie swoich obserwacji, bohaterowie doszli do wniosku, że pojazdy zostały
wyprodukowane przez upadłą już firmę Zwiezda, a część z nich została tu pozostawiona razem z
paliwem i oprzyrządowaniem. Mimo jednego obiecującego wraku odrzucili pomysł noclegu w tym
miejscu.

Przedzierając się nocą przez szarobure i zamarznięte okolice podmiejskie, z oddali dobiegły ich
dźwięki muzyki i żółtawe światła – jeden z bloków wśród ruin wydawał się być zamieszkany. Mając już
dosyć zimna i tułaczki Dima z Nataszą zdecydowali się postawić wszystko na jedną kartę. Pożegnali się
z koniem i ruszyli do samotnego niczym latarnia morska budynkowi z wielkiej płyty.
Przy wejściu przywitał ich głos dobiegający z domofonu i czujne oko kamery przemysłowej.
Kimkolwiek byli mieszkańcy, nie grzeszyli kulturą – przeplatając swoją wypowiedź bluzgami, tubylcy
raczej chłodno przywitali wędrowców, podejrzewając ich o współpracę z rządem lub korporacjami.
Nasza zmarznięta dwójka nie musiała jednak długo czekać; Natasza udowodniła, że nawet na
zapomnianym przez Boga i ludzi pustkowiu, pieniądze otworzą każde drzwi.

Osobliwy blok mieszkalny okazał się być siedzibą mieszaniny dresiarzy, bandziorów i kwiatu
młodzieży wszelakiej. Przywitani przez Łysego, najwidoczniej zarządzającego ochroną przybytku,
mocno zmodyfikowanego draba, zostali zaproszeni na imprezę która właśnie odbywała się na jednym
z pięter budynku. Początkowe obawy zniknęły wraz z pierwszymi szklankami wódki, które zostały wciśnięte w chłodne dłonie Nataszy i Dimy; na piętrze imprezowało ponad 200 osób, które prędko zaprosiły naszą parę do wspólnej zabawy. Muzyka grzmiała ogłuszająco, rozgrzane ciała ocierały się o siebie w dzikim transie, a alkohol szybko uderzał do głowy.

Natasza z łatwością odnalazła sobie piękność na tę noc; czarnowłosa Katarzyna w ciągu kilku minut była już z nasza uwodzicielką w windzie, gdzie dwie dziewczyny znalazły chwile zapomnienia. Dimitry również znalazł sobie partnera do tańca – przypadkiem rozlał drinka umięśnionemu i
wytatuowanemu mężczyźnie o ksywie Czarny. Po chwili obaj zatańczyli na parkiecie – po wymianie
kilku ciosów, nasz skośnooki Rosjanin przeliczył się i wystawił na potężne uderzenie.

Ostatnie co zobaczył, zanim spadła na niego ciemność, to wchodząca na salę Natasza.

KasiaCzarny
## ***#03.01 Tajemnice***

Zanim kurz po Dimie zdążył porządnie opaść, Natasha zdecydowała że nie zostawi towarzysza w potrzebie. Gdy zbiry Czarnego zgarnęły ze sobą bezwładnego technika, młoda Rosjanka ruszyła ich śladem - kompletnie naga i niewidzialna dzięki wmontowanym w jej skórę projektorom INVISI. Droga poprowadziła ją na samą górę, do opuszczonej i na wpół zamarzniętej części bloku z wielkiej płyty. Dima został rzucony na starą kanapę pod otwartym oknem, przez które wdzierał się lodowaty wicher i drobiny śniegu. Jedyne ukojenie na które mógł liczyć, to wrzucony do kubełka z lodem Anioł - popularny nanolek, zdolny poskładać mniejsze uszkodzenia ciała w kilka minut. Gdy oprychy zostawiły pechowca w spokoju, do pokoju wślizgnęła się Natasza. Widząc stan swojego kolegi, niechętnie przygotowała się do snu w chłodnej łazience.

Bladym świtem, po przetrwaniu niemalże arktycznej nocy, nasza dwójka zbudziła się i skompletowała wspomnienia z ostatniej nocy. Gdy Dima wstrzykiwał sobie Anioła w obolałe i przemarznięte ciało, nie mógł spodziewać się że oprócz leku jest tam coś jeszcze... Kilka minut później, zejście na dół uniemożliwiła celowo zablokowana winda. Starając się wspólnie rozgryźć drogę powrotną, Natasza straciła cierpliwość i skontaktowała się ze swoją wczorajszą przygodą na jedną noc, Kasią. Dziewczyna była w dosyć figlarnym nastroju i zgodziła się ściągnąć bohaterów na dół w zamian za pomoc w zauroczeniu Igora, czarnoskórego obiektu westchnień Katarzyny. Sytuacja nie uśmiechała się zbyt Nataszy, ale mimo wszystko zdecydowała się na układ. Niebawem towarzysze znaleźli się na zamieszkałych piętrach.

Budynek od wewnątrz niewiele różnił się do tego co można było zobaczyć na szarych blokowiskach od wczesnych lat '90 XX w. Zniszczone ściany, graffiti, niedopałki, kradzione automaty, zhakowane drony i mniej lub bardziej zakazane mordy dodawały temu wszystkiemu "wyjątkowego" uroku. Gdy Dima z Nataszą spotkali się z ich wybawicielką, okazało się że nie tylko Natasza ma przed sobą niełatwy dzień - Kasia przedstawiła Czarnego jako swojego ojca; miał wielką ochotę porozmawiać z naszym pechowym technikiem w cztery oczy.

Oboje przełykając ślinę, ruszyli do swoich drzwi - jedna do Igora, drugi do Czarnego. Od samego rana nasza dwójka borykała się z dużymi zakłóceniami lokalnej sieci Wi-Fi; jak się okazało nie byli jedynymi. Czarny wygarnął Dimie prosto z mostu - zjebał sprawę wczorajszego wieczoru, a na domiar złego Zasłona zaczęła działać nieprawidłowo od kiedy pojawił się na miejscu ze swoją koleżanką. Kiedy rozmowa zaczęła przybierać nieprzyjemny ton, cały blok został odcięty od Zasłony, a wiele urządzeń elektronicznych przestała funkcjonować - na przykład drzwi pod którymi Natasza z Katarzyną bajerowały Igora. Gdy zrobiło się jasne, że coś się święci dziewczyna pozostawiła spragnioną seksu laskę i ruszyła po swojego towarzysza podróży. W tym samym czasie Dima przeczuwając co mogło spowodować obecną sytuację, został pokierowany do nadzorczyni bloku, Matrioszki. Jako matka Czarnego i Łysego, sprawowała wraz z swoimi synami faktyczną władzę na dzielni. Odeskortowany do tajnego przejścia w korytarzowej pralce przez zcyborgizowanego draba, niemalże zginął ostrzelany przez szefową przybytku, gdy gramolił się z przewodu wentylacyjnego w jej mieszkaniu.

Depcząc Dymitrowi po piętach, Natasza zakradła się do tajnego przejścia i ze świadomością lokalizacji swojego partnera, ruszyła w drogę powrotną, w dół bloku. Drogę jednak zagrodził jej oddział samooborny, kierowany przez Mikhaila, wytatuowanego chudzielca o niewyparzonej gębie. Jego ekipa montowała na korytarzu barykadę z przechwyconego policyjnego sprzętu do tłumienia zamieszek. Dziewczyna szybko namieszała mu w głowie propozycją intymnego poznania się bliżej po akcji i szybko zbiegła po schodach, tylko po to aby wpaść na Czarnego. Wywiązała się krótka rozmowa na temat jego córki, Kasi i zdolności Nataszy w obliczu możliwego ataku nieznanych sił na blokowisko.

Tymczasem w staroświecko urządzonym mieszkaniu Matrioszki, Dima spotkał się twarzą w twarz z wyjątkowo zasuszoną i staroświecko zcyborgizowaną babuszką. Nie przebierając w słowach, wyjawiła kilka faktów z jego życia i zaprosiła do następnego pokoju. Oszołomiony Rosjanin znalazł się po chwili w radykalnie innym pomieszczeniu, wypełnionym wielkimi ekranami, okablowaniem, dyskami twardymi i serwerami. W jego centrum siedziała zaś młoda dziewczyna, która nie ukrywając rozbawienia zdziwieniem Dymitra, szybko wysunęła swoje wnioski na temat obecnej sytuacji; wiele wskazywało na to że korporacja Gagarin w końcu upomniała się o nielegalne korzystanie z sieci miejskiej. Zaproponowała mu prosty układ - on załaduje na swój zaszyfrowany implant pamięci jej wszystkie dane i doprowadzi ją do legendarnego Znikacza, a ona zapewni jemu i jego przyjaciółce bezpieczną drogę ucieczki z bloku. Dima jednak domyślał się, że Gagarinowi nie chodzi tylko o zaległe rachunki.

Natasza przedstawiła się jako kompetentny zwiadowca i zaoferowała Czarnemu, że może wykonać rozpoznanie z opuszczonej części budynku; herszt nie miał nic przeciwko i ruszył na przeszpiegi razem z nią. W oblodzonym i zniszczonym mieszkaniu para zajęła stanowiska obserwacyjne; ku zdziwieniu Nataszy, Czarny wyszedł na zewnątrz w spodniach i butach, nie kłopocząc się mrozem. Nie tracąc czasu, dziewczyna wypuściła na zwiady swojego małego, pajęczego przyjaciela, Alberta. Dron zwiadowczy był bardzo staroświecki, podarowany przez jej ojca, jednak dał sobie radę; okazało się że kilkaset metrów od bloku, na skraju lasu przyczaił się OTJB - Opancerzony Transporter Jednostek Bezzałogowych, używany przez Moskiewską policję, wojsko i korporacje. Po identyfikacji celu, Natasza wyjęła z futerału swoje skrzypce, które szybko przekształciła w składany, robiony na zamówienie karabin snajperski w systemie Gaussa, wprawiając tym Czarnego w niemałe osłupienie. Nie było jednak czasu na przechwałki, gdyż z OTJB wyleciało kilkanaście dronów typu "OKO", mających za zadanie zlokalizować potencjalnego przeciwnika i zeskanować zewnętrzną część budynku. Po wszystkim, miały wypuścić z siebie kolejne, mniejsze drony typu "Diabeł" które miały przejąć ich zadanie wewnątrz budynku. Natasza wiedziała co należy zrobić i złożyła się do strzału.

W kwaterze Matrioszki, Dima zahamował samolubne zapędy tajemniczej dziewczyny; zażądał przynajmniej powiadomienia pozostałych mieszkańców bloku, nie godząc się na zrobienie z nich kozła ofiarnego. Zdziwiona dziewczyna pod presją słów dobrodusznego technika, podała komunikat na kanale ogólnym - kto chce, niech walczy, kto nie, niech ucieka. Dymitrowi nie trzeba było więcej, momentalnie zabrał się do pracy i zaczął ściągąć ogromne ilości dane na swój czip pamięci. Miliony obiektów 3D, zdjęć, danych, grafik i programów - wszystko wskazywało na to, że Matrioszka zajmowała się produkcją profesjonalnych fake newsów, plagi XXI; odpowiadając na pytania Dimy, dziewczyna bez ogródek odpowiedziała że jest powiązana z rządem federalnym Rosji.

Wraz z ostatnim plikiem ściągniętym na implant Dimy zgasł ostatni monitor

Wraz z pierwszym wystrzelonym przez Nataszę ferromagnetycznym pociskiem zapłonęło pierwsze trafione OKO.

KasiaIgorCzarnyŁysyMikhailMatrioszka
## ***#03.02 Obrona bloku***

Gdy Dima i jego nowopoznana towarzyszka usłyszeli rumor
wydawany przez zestrzeliwane drony, czym prędzej rzucili się do ucieczki.
Dziewczyna poprowadziła go przygotowaną wcześniej drogą, prowadzącą przez
serwerownię i dalej, przez opuszczone i zamarznięte piętro bloku. W tym samym
czasie Natasha wykańczała ostatnie cele; przedpole betonowego molocha usłane
było dymiącymi i skrzącymi się kupami złomu. Resztki, które nadto zbliżyły się
do budynku wykończył Czarny, za pomocą ręcznego miotacza wiązek elektrycznych.
Jeden z porażonych dronów z hukiem wbił się w ścianę kilka pięter poniżej – wypadając
na klatkę schodową, po której zbiegał Dima. Dwójka uciekinierów widząc, że
pierwsza fala została odparta pozwoliła sobie na chwilę oddechu.

Róża (tak nazwał ją w myślach Dymitr) oddaliła się, natomiast technik z
fachowej ciekawości zaczął przyglądać się z bliska zestrzelonej jednostce. Nie
miał jednak szczęścia; OKO zdołało wypuścić z siebie drugiego drona typu
Diabeł, który wypadł na korytarz starając się jak najszybciej zmapować obszar i
wykryć potencjalnych nieprzyjaciół. Jego pierwszą ofiarą padł Dima – w czerwonej
soczewce odbiła się jego zdziwiona twarz, a dane prędko powędrowały za pomocą
bezprzewodowej sieci wprost do baz danych Gagarina.

Tymczasem kilka pięter wyżej, Natasha z Czarnym ruszyli do
składziku z amunicją. Gdy tylko dotarli na miejsce, okazało się dość
skromne; całość zajmowała nie więcej niż jeden pokój, a część naboi była na
tyle wiekowa, że miała jeszcze tekturowe opakowania. Pomiędzy snajperką i
obserwatorem od pierwszych chwil czuć było chemię, która eksplodowała gdy tylko
Czarny zatrzasnął za sobą drzwi. Na szczęście dla kochanków, cały blok był zbyt
zajęty szykowaniem się do obrony i nie słyszał tego wybuchu namiętności.

Gdy dwójka splotła się w miłosnym uścisku, w innej części bloku Dima za
wszelką cenę starał się dogonić małego i szybkiego drona – udało mu się to
dopiero na samym szczycie schodów. W ostatniej chwili jego termiczne ostrze rozcięło maszynę
na dwie, równe części. Zanim technik zdążył ochłonąć, musiał sobie poradzić z
kolejnym problemem. Róża oznajmiła Dymitrowi, że mają tylko kilkanaście minut
zanim jej wspólnicy odjadą na skuterach śnieżnych. Nie myśląc nawet o tym, że
mógłby zostawić Natashę na pastwę znienawidzonej korporacji, zdecydował że
ruszy po swoją towarzyszkę i spotka się z Różą w umówionym miejscu. Rzucił się
pędem z powrotem po schodach, szukając w zdewastowanej części przejścia na
drugą stronę.

Zanim jeszcze dobrze ochłonęli, kochankowie pędem wrócili na
poprzednią pozycję. Jednak OTJB nie stał już na skraju lasu; Natasha za pomocą
swojej lunety dostrzegła, że ślady prowadzą w głąb blokowiska. Para czym
prędzej zmieniła pozycję, gnając na przeciwległą część bloku. Po prowizorycznym
zakamuflowaniu swojej pozycji w malutkim, ośnieżonym pokoiku udało im się
zlokalizować ukryty w zrujnowanym budynku transporter, szykujący się już do
desantu droidów bojowych. Dziewczyna oddała precyzyjny strzał licząc na
trafienie dwóch robotów na raz. Jednakże pocisk ugrzązł w twardym, kompozytowym
pancerzu, a zaalarmowane jednostki szybko zaczęły wyładunek. Zdenerwowana
dziewczyna skryła się za zlodowaciałą zasłoną chcąc uniknąć skanowania
termicznego, a Czarny ruszył ostrzec pozostałych obrońców.

W zrujnowanym szybie wentylacyjnym, Dima przeciskał się najszybciej
na ile pozwalała mu ograniczona przestrzeń. Widząc już światło wlewające się z
korytarza naprzeciwko, usłyszał też mrożące krew w żyłach okrzyki – obrońcy
znajdujący się przed nim, wzięli go za jednego z atakujących i zamierzali
wrzucić do szybu granat. Przerażony Dymitr zaczął drzeć się wniebogłosy, że
jest jednym z nich, co poskutkowało; chwilę później z dziury wyciągnął go Łysy.
Po krótkiej wymianie zdań, technik popędził dalej, nawołując Natashę. Dwójka w
końcu spotkała się na jednym z opuszczonych pięter, ustalając w pośpiechu
dalszy plan działania – Ona biegnie do Czarnego, a on leci zabezpieczyć
skutery.

Gdy dziewczyna dotarła do swojego kochanka, on i kilku jego
ludzi kryli się na jednym z korytarzy, starając się przetrwać zmasowany ostrzał
droidów. Gdy zapatrzony w Natashę Michaił, wychylił na moment głowę zza osłony,
jego twarz została rozerwana eksplodującym pociskiem, obryzgując ją mózgiem i fragmentami
czaszki. Czas zwolnił dla niej na chwilę, huk wyciszył się, a krzyki wokół
stały się nieme. To była pierwsza śmierć która widziała na własne oczy.
Zszokowaną dziewczynę z oniemienia wyrwały krzyki Dymitra, który widział całe zajście
podczas swojego szaleńczego biegu. Czarny zbliżył się prędko do dziewczyny i
twardo rozkazał Natashy uciekać i zając się jego córką, Kasią. Jeszcze lekko
skołowana, ruszyła za Dymitrem na dół.

Na niższych piętrach panował istny chaos, uciekinierzy
zderzali się z obrońcami, ściany orały kule, dudnienie karabinów ogłuszało, a
sypiący się tynk i pył oślepiały. Na Dimę wpadł podziurawiony serią mężczyzna,
ochlapując go krwią, a przy jednym z okien zajął się ogniem ktoś mający właśnie
rzucić koktajlem mołotowa, jednak  nieludzko celny pocisk rozbił butelkę na
chwilę przed rzutem. Z każdym krokiem prędko tracący rezon Dymitr, został pokrzepiony
przez depczącą mu po piętach Natashę. Nie oglądając się już na to pandemonium
rzucił się  w dół, prosto do znajdującego
się na parterze pasażu.

Gdy jej towarzysz zniknął jej z oczu, Natasha wychyliła się
za róg korytarza na pierwszym piętrze, aby ze zgrozą ujrzeć gramolące się po
zaspie przy zniszczonej ścianie droidy, siejące śmierć wśród uciekających na
korytarzu ludzi. Nie zważając na życie nieznajomych puściła się sprintem przed
siebie, chowając się za przeszywanymi ołowiem ludźmi, prosto do pokoju w którym
znajdowała się Kasia. Z rozpędu wpadła do środka, gdzie  jej wczorajsza kochanka szykowała się do
ewakuacji. Kompletnie przerażona krzykiem umierających za drzwiami sąsiadów i
dudniącymi seriami broni maszynowej, przypominała teraz przerażoną dziewczynkę,
a nie pewną siebie córkę jednego z bossów tego miejsca. Natasha starła się ją
uspokoić, jednak na próżno – zwabione histerycznym zachowaniem Kasi maszyny ruszyły prosto do jej drzwi. Rytmiczne, metaliczne kroki z hukiem miażdżyły wystrzelone łuski
i kości swych organicznych ofiar.

Dymitrowi udało się dotrzeć w umówione miejsce. Czekały tam
na niego trzy osoby i trzy masywne skutery śnieżne. Jego nowa znajoma, czerwonowłosa kobieta w ciepłej kurtce i zarośnięty, mężczyzna w szarym kombinezonie skupili na techniku zimne spojrzenia. Róża wyraźnie zniecierpliwiona, zarządziła
natychmiastową ucieczkę, jednak Dima nie poddawał się łatwo, ostro targując się
o kolejne minuty dla swojej towarzyszki. Dziewczyna chcąc nie chcąc przystała
nie niełatwe ultimatum; desperacko potrzebowała danych ściągniętych na implant
skośnookiego Rosjanina.

W tym samym czasie Natasha prędko zrobiła z zasłony
prowizoryczną linę i razem z Kasią wypadły za okno, docierając w ostatniej
chwili na zasypane śniegiem podwórze. Przedzierając się przez zaspy, obie
słyszały jak do pokoju w którym przed chwilą się kryły, wpadają bezlitosne
maszyny. Walcząc o każdą sekundę, dwójce wczorajszych
kochanek udaje się dotrzeć do skuterów na sekundy przed
upływem czasu, który wywalczył dla nich Dima.

Nie tracąc nawet chwili na zbędne rozmowy, cała szóstka pakuje się na skutery i dwójkami opuszcza pasaż, zostawiając za sobą dymiące i poorane kulami mury bloku. Wewnątrz, mechaniczni oprawcy omiatają beznamiętnymi sensorami kolejne korytarze, nieświadomi jeszcze że ich prawdziwy cel oddala się z każdą wystrzeloną przez nich kulą.

RóżaCzarnyŁysyMikhailKasia
## ***#04 Nieufność i śmierć na śniegu***

***31/05/2019***

RóżaKasia
## ***#06 Znikacz***

***09/06/2019***

Olga, Tatiana, Róża?KasiaZnikacz
**KONIEC SEZONU 1**

## ***#07***

***19/06/2019***

Nadia
## ***#08***

***21/06/2019***

EwaNikita *JohnnyTheAir* Lewicz
## ***#09***

***25/06/2019***

Żukowdr GołupkoSiemon Ignatowicz
## ***#10***

***27/06/2019***

EwaCzarnyNikita *JohnnyTheAir* LewiczMira Lewicz
## ***#11***

***02/07/2019***

* Urodziny Nataszy

EwaNikita *JohnnyTheAir* LewiczMisza MatiejewNadia
## ***#12***

***16/07/2019***

EwaBarmanBuźkaOlga *Róża*CzarnyŁysyKasiaDawid LubczenkoNadiaFrodoNikita *JohnnyTheAir* LewiczKola StiepanaMira LewiczHauerTomasz Rogowskikom. Viktor Artemovich
**KONIEC SEZONU 2**

## ***#13***

***23/07/2019***

EwaBarmanBuźkaOlga *Róża*CzarnyŁysyKasiaDawid LubczenkoNadiaFrodoNikita *JohnnyTheAir* LewiczKola StiepanaMira LewiczHauerTomasz Rogowskikom. Viktor Artemovich