Borisgród

Przykładowa tablica: BG 1HG48

**Borisgród -** miasto założone w 1328 roku. Od 1596 roku jest stolicą Federacji Slavlandzkiej. Jest zarazem największym miastem na terenie Federacji Slavlandzkiej. Obejmuje większość obwodu borisgrodzkiego (ok. 70% jego powierzchni).

## Historia

**Geneza**

Początki istnienia Borisgrodu datuje się na rok 1328. Wtedy to ówczesny władca królewski, Sławomir IV, postanowił założyć miasto, które będzie głównym szlakiem tranzytowym. Według planów władcy miasto miało pełnić również funkcje handlowe i mieszkalne. Miasto zajmowało wtedy tylko 24 kilometrów kwadratowych powierzchni.

**Wiek XVI-XVIII**

W 1526, po śmierci księcia Janusza III, do nowo powstałego obwodu borisgrodzkiego przyłączono Borisgród i okoliczne gminy.

W 1527 roku Borisgród uzyskał przywilej *de non tolerandis Judaeis*. Uchwalona w 1559 ustawa sejmowa zezwoliła szlachcie na zakup nieruchomości w miastach, co zapoczątkowało rozwój jurydyk.

W 1569 podczas sejmu walnego w Turynburgu podjęto decyzję o stałym odbywaniu w Borisgrodzie sejmów Federacji Slavlandzkiej. Miasto było bardzo dogodnie położone, u zbiegu szlaków handlowych, którą łatwo można było dostać się do mającego bardzo duże znaczenie gospodarcze Kieliszogrodu. Jego kandydatura jako miejsca sejmów walnych była więc łatwiejsza do zaakceptowania przez Ciachoolandczyków. Ogółem w Borisgrodzie odbyło się 145 sejmów.

W 1573 oddano do użytku pierwszy stały most na rzece Dębowa - most Sławomira IV.

Korzystne położenie geograficzne zadecydowało także o wyznaczeniu Borisgrodu jako miejsca elekcji królów. W 1573 na polach wsi Brukowa pod Borisgrodem miała miejsce pierwsza wolna elekcja. W tym samym roku miała miejsce konfederacja borisgrodzka w sprawie uprawomocnienia tolerancji religijnej w Federacji Slavlandzkiej. W 1575 na polach podwarszawskiej wsi Nasza Wola odbyła się elekcja Antoniego II. Od tego czasu wieś Nasza Wola stała się stałym miejscem elekcji królów slavlandzkich.

W Borisgrodzie do końca życia rezydował Antoni II, dość często przebywał również tam król Zygmunt III Sławomir. Po pożarze Zamku Kieliszogrodzkiego, chcący znajdować się jak najbliżej Ciachoolandii Zygmunt III Sławomir wybrał w 1596 Borisgród jako miejsce rezydencji królewskiej.

Okres szybkiego rozwoju Borisgrodu przerwała wojna slavlandzko-karexańska (1543-1546) podczas której Borisgród był trzykrotnie okupowany przez obce wojska. Zniszczone miasto odbudowano, powstały tam liczne rezydencje magnackie oraz obiekty sakralne. Pomimo kryzysu, chaosu i zniszczeń spowodowanych przez wojnę oraz klęsk elementarnych i kryzysu politycznego Borisgród w okresie panowania dynastii Archonów przeżywała rozwój terytorialny i architektoniczny, m.in. powstało wtedy wielkie założenie urbanistyczne, Oś Archońska. W 1727 król August II Mocny udostępnił mieszkańcom część Ogrodu Archońskiego, który stał się pierwszym parkiem publicznym w Borisgrodzie.

W 1740 roku Stanisław Kolski założył Collegium Nobilium. Siedem lat później, biskupowie otworzyli dla publiczności bibliotekę z jednym z największych księgozbiorów w Dewincie. W 1765 powstał Teatr Narodowy (pierwszy teatr publiczny) i założono Szkołę Rycerską. W 1770 wokół miasta usypano okopy Lubomirskiego.

**XXI wiek - obecnie**

Borisgród do dzisiejszego okresu zachował swoją pierwotną funkcję - tranzytową. Dzisiaj przez miasto przebiegają drogi krajowe A3, A6 i A10 oraz drogi obwodowe: 634, 638, 651 oraz 679. W mieście mieszka 14 637 839 mieszkańców (stan na luty 2020). Miasto jest również bardzo dobrze uprzemysłowione oraz cały czas przoduje w transporcie miejskim oraz jest jednym z miast, w których jest przeprowadzanych najwięcej inwestycji (za Borisgrodem najwięcej inwestycji przeprowadza się również w Turynburgu i Kieliszogrodzie).