Lun

**Lun** - duże miasto w Pallasie, stolica województwa luńskiego.

## Historia

Osadnictwo na tym terenie rozwinęło się na pewno po 4000 pne, a te ziemie częścią Pallasu stały się jeszcze przed 3000 pne. Zauważono, że mieszkańcy tutejszej okolicy mówili podobnie i mieli podobne zwyczaje, co mieszkańcy okolic miasta Kar Row, więc te tereny przyłączono do województwa karrowskiego. Za przekształcenie osady w miasto o nazwie Lun odpowiada delegatura z Kar Rowa, która tam przybyła i zamieszkała (i się zmieszała z jej mieszkańcami po jakimś czasie).

Miasto stało się od razu siedzibą powiatu luńskiego i jeden z synów wojewody karrowskiego został tutaj osadzony jako hrabia.

Miasto przez długie lata nie było znane z niczego konkretnego. Co więcej, w czasach starożytnych to było po prostu małe, prowincjonalne miasteczko, które jednak jako miasto powiatowe otrzymało bezpośrednie połączenie z Kar Rowem.

W 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu. Również do Lunu wprowadzili się ludzie z ziem utraconych przez Pallas (jakimś cudem). Było w państwie więcej ludzi i ciężej było zarządzać, więc tworzono nowe jednostki administracyjne. W ten też sposób hrabstwo luńskie (jak zresztą wiele innych) się zmniejszyło. Również dzięki temu hrabia luński przestał byc burmistrzem Lunu, a na to stanowisko pojawiła się nowa osoba, a obowiązki wójta gminy współdzielili obaj.

Przez długie lata nic się na tym obrzeżu państwa nie działo. W końcu w 983 kilka hrabstw oddzieliło się od województwa karrowskiego jako województwo kilckie. Hrabstwo Lun było jednym z nich. W końcu miasto Lun otrzymało bezpośrednie, oficjalne połączenie z Kilcem, a podróżnicy nie musieli ani sobie wydłużać trasy dążąc na Kar Row, ani błądzić przez bezdroża. Niby mniej więcej było wiadomo, którędy jechać, ale to nie była trasa bezpośrednia. W tamtym czasie kilka rodzin z Kilcu postanowiło wprowadzić się do Lunu, więc zadecydowano o nieznacznym powiększeniu terenu miasta, żeby nowi mieszkańcy mogli się pomieścić. Kilkadziesiąt lat później wprowadziła się jedna duża rodzina z Sansu, która wydała tak liczne potomstwo, że władze były zmuszone ponownie zwiększyć miasto.

Od momentu powstania województwa kilckiego władze chciały rozwinąć miasto wojewódzkie, więc wpadnięto na pomysł utworzenia drugiego miasta studenckiego będącego alternatywą dla Kar Rowa. W 1083 kilka powiatów wokół powiatu luńskiego oddzieliło się od województwa kilckiego jako województwo luńskie. Przez lata się zastanawiano, jak by tu rozwinąć miasto. W końcu w 1113 w samym sąsiedztwie Lunu założono miasto, którego nazwa w dosłownym tłumaczeniu na polski będzie brzmiała *Miasto Studenckie*. Na jego terenie znalazły się rynek i świątynia oraz 5 nowych uczelni. Samo miasto studenckie nie oferowało praktycznie żadnej pracy, więc studenci pracować jeździli do Lunu, ale dało się na spokojnie mieszkać.

Miasto Studenckie obok Lunu było średniowiecznym wyznacznikiem innowacji studenckich. Mocno się tu rozwinęła kultura studencka ogółem, a także samo miasto oferując ciekawe rzeczy dla samych mieszkańców. Jedna z uczelni tak się rozbudowała, że w sumie funkcjonowała jako osobne osiedle, a jej dziedziniec był tak wielki, że otrzymał nazwę rynku. W tamtych czasach średnia długość życia była o wiele niższa niż obecnie, dlatego wielu ludzi nawet nie dożywało końca studiów, więc na terenie Miasta Studenckiego utworzono również Cmentarz Studencki. Zaskakujące było to, że najwięcej mieszkańców pochodziła z miasta Ram. Mimo że miasto było częścią województwa palburskiego, ludzie woleli zawsze studiować w Lunie. Powód jest prosty - było bliżej.

W pewnym momencie Miasto Studenckie zaczęło osiągać lepsze wyniki niż Lun. Sam burmistrz Miasta Studenckiego zaczął w końcu wnioskować w gminie o zmianę nazwy miasta, co by skutkowało jego usamodzielnieniem. Jednak w 1452 zadecydowano o tym, że Miasto Studenckie zostanie włączone do Lunu. Mieli taki rozmach, że przyłączyli jeszcze miasto znajdujące się obok Miasta Studenckiego i od jego nazwy nazwali dzielnicę, której częściami stały się oba miasta, a rynek Miasta Studenckiego stał się Średnim Rynkiem. Dodatkowo w Lunie założono 4 kolejne uczelnie. Od ok. 1453 Kilc przestał się rozwijać jako miasto studenckie, a zaczął jako biznesowe, ale Lun dalej funkcjonował jako miasto studentów. Ale tylko przez jakiś czas, bo wielu studentów z Lunu pociąnęła za sobą innowacja Kilcu jako miasta biznesowego i tam chcieli robić biznesy. Niektórzy to nawet rzucali tu studia i jechali robić biznes do Kilcu, a przez stratę studentów Lun zaczął biednieć. Zamknięto 5 uczelni, a władze Lunu uznały, że chcą bardziej się zbliżyć do Pal Burga, więc zadecydowano o utworzeniu enklawy mającej służyć za dzielnicę biznesową. Pojawiła się ona na północ od reszty miasta, żeby jadący bezpośrednią trasą mieli bliżej do tej części. Nastał więc taki okres, że biznesmeni z Lunu regularnie jeździli do Pal Burga i odwrotnie. To pozwoliło Lunowi odzyskać chociaż część formy, którą poniekąd miał zagwarantowany Kilc, który dosłownie leżał na trasie Pal Burg - Kar Row i z tego czerpał zyski.

W 1517 Ursaria anektowała Bafanię i w prawie każdej miejscowości pojawiła się przynajmniej jedna rodzina bafańska. Tak się jednak złożyło, że region luński został mało zamieszkany przez przybyszy z Bafanii. Nie wzrósł więc potencjał biznesowy miasta, bo nie przybyło zbyt wielu ludzi, którzy mogliby się sprawdzić jako biznesmeni. W Pal Burgu to wyglądało inaczej i Pal Burg wolał się skupić na stworzeniu Bafańczykom warunków do życia w swoim państwie, ale w obcej jego części. W taki sposób powoli się urwały więzi biznesowe Pal Burga i Lunu. Postanowiono, żeby złączyć enklawę biznesową z resztą miasta, czyli po prostu otoczono obie części murem, a wyburzono dwa wewnętrzne mury. Przez długi również czas wcześniej wielu ludzi, co robili biznesy w Kilcu interesowało się przeniesieniem działalności do Lunu, ponieważ Kilcowi jako miastu biznesowemu też się ostatecznie nie udało, a wszyscy woleli sadzić drzewa. Ostatecznie jako miasto biznesu zwyciężył Pal Burg i to tam oni wszyscy poprzenosili swoje działalności. Budynek w samym centrum został wyburzony, a pozostałości po nim przebudowano i nazwano Nowym Rynkiem.

Na przełomie XVI i XVII wieku Lun poszerzył swoje granice. Do miasta dołączyły tereny do tej pory nienależące do żadnej miejscowości, a można by nawet stwierdzić, że odbywały się tam swojego rodzaju eksperymenty i badania techniczne - mnóstwo domów w trakcie budowy; gdzie by nie spojrzeć, tam stały samochody w trakcie naprawy na świeżym powietrzu (sporo z nich w połowie rozkręconych); rury w ziemi, kable, niekable, roboty instalacyjne, roboty ziemne... A wiecie, jak władze miasta nazwały ten teren? Dzielnica Artystyczna :D I te tereny zostały zasiedlone przez wielu artystów, a co najlepsze nawet z Pal Burga wracali potomkowie biznesmenów. Po krótkim czasie chętnie się tu wprowadzali artyści z różnych części Pallasu, żeby tutaj tworzyć sztukę. Wystarczyło, żeby pojawiło się nowe pokolenie, a ta dzielnica stała się najbardziej zaludnioną dzielnicą Lunu. Zadecydowano również o jej ponownym powiększeniu poprzez poszerzenie granic miasta (a i bez tego była największa), a dalej była najbardziej zaludniona. Pojawiło się następne pokolenie, a spora część mieszkańców tej dzielnicy postanowiła powyprowadzać się do innych dzielnic Lunu. Wtedy Lun został uznany za miasto artystyczne, a w tamtym okresie prężnie się w tym regionie rozwinęły muzyka oraz kilka rzemiósł. Mówi się, że XVII-wieczna muzyka z Lunu to najlepsza muzyka XVII wieku.

W XVII wieku Lun wchłonął miasto stworzone przez Ostruciaków w 378.

Na przełomie lat 80. i 90. XVII wieku (najprawdopodobniejszy jest 1691, ale przez długi czas się zastanawialiśmy, czy to był ten okres, czy może rok 1711) Lun znowu poszerzył swoje granice. Wchłonął pas południowych obrzeży, którego ówczesny stan administracyjny do dzisiaj nie jest nam znany. Niby to miało jakąś nazwę, ale nie wiemy, czy to była jakaś wieś, czy chuj wie co. Na pewno nie był to teren o jednolitej strukturze zamieszkania, tylko kilka małych skupisk od siebie oddalonych. Władze miasta wpadły na pomysł, żeby poeksperymentować. To była nowa największa dzielnica miasta, ale jednak nigdy nie stała się najbardziej zaludnioną. Dzielnica otrzymała własny rynek w centrum, a także więcej szkół niż przeciętna dotychczasowa dzielnica, nieznacznie więcej świątyń, szpital i jakieś tam inne pierdoły (nawet uczelnię). Eksperyment się potwierdził - mieszkańcy czuli się mniej częścią miasta, a bardziej po prostu częścią tej dzielnicy, która była bardziej samowystarczalna i robiła znacznie wyższe wyniki finansowe niż reszta miasta. Były nawet głosy o odłączeniu się. Wtedy pojawiło się zagrożenie dla miasta. Dlatego w 1711 (przez długi czas myśleliśmy, że w 1991, ale po odpowiednich badaniach wiemy już, że nie) burmistrz Lunu ogłosił kompromis - dzielnica otrzymała autonomię. Otrzymała własną Radę Dzielnicy, zarządcę dzielnicy (który w XIX wieku przemianował się na burmistrza), a nawet własnych przedstawicieli w Radzie Gminy oraz prawo do samodzielnego reprezentowania swoich spraw na szczeblu gminnym - na szczeblach powiatowym i wyższych była reprezentowana normalnie przez miasto Lun. Mieszkańcy odprowadzali podatki do dzielnicy, a dzielnica płaciła miastu, więc miasto się wzbogaciło. Nazewnictwo ulic i numerację budynków oraz podział na osiedla ustalało nadal miasto. Po jakimś czasie padła tutejsza uczelnia i w sumie nie wiem, co się z nią dalej stało.

W 1800 Lun znowu poszerzył granice, a nowa dzielnica stała się siedliskiem luńskiej patologii. W 1830 władze Lunu wysiedliły tamtejszą patologię do nowej dzielnicy Kilcu, a w 1850 przeprowadzono drugą falę wysiedlenia. I tak ani za pierwszym, ani za drugim razem nie udało się wysiedlić wszystkich, bo pozostało zawsze kilka rodzin, a także wprowadzały się nowe.

Po I wojnie światowej na fragmencie dawnej enklawy biznesowej, na części ziem między tą enklawą a resztą miasta z tamtych czasów, na obrzeżu dawnego Miasta Studenckiego oraz na skrawku tamtego miasta obok utworzyła się dzielnica gnidowska. Tamtejsi Gnidzi, którzy tam się zebrali, przerobili ten fragment terenu po swojemu likwidując niektóre zabudowania i naruszając również układ dróg. W trakcie II wojny światowej ta dzielnica została rozpierdolona. No, może nie doszczętnie, bo starano się nie zniszczyć tego, co przez lata zrobili tu Pallasyjczycy, a chciano jedynie poniszczyć to, co przez swoje modyfikacje wprowadzili Gnidzi. Połowy i tak nie zniszczono, a gruz i resztę syfu po wojnie po prostu uprzątnięto i nie odbudowywano, tylko stwierdzono, że z czasem się coś spontanicznie wymyśli.

W czasach zimnej wojny komuniści z rady miasta postanowili masowo sadzić drzewa, ale nie po to, żeby było tu ładniej i ekologiczniej, tylko żeby zabić charakter miasta. Uznano, że Lun ma zostać upodobniony do Kilcu, który od lat jest nazywany miastem zielonym. W świadomości ludzi Lun jednak przetrwał jako miasto artystyczne (a w świadomości tych bardziej znających historię również miasto poniekąd studenckie i po części też biznesowe), a Kilc jest dalej znany jako miasto zielone (ale również historycznie miasto studenckie i biznesowe). Ciekawa sytuacja miała miejsce we wspominanej autonomicznej dzielnicy Lunu, ponieważ ~~wyzwoliła się~~ w radzie osiedla zasiadało nieznacznie więcej komunistów, którzy przegłosowali utworzenie osiedla komunistycznego (dokładniej chodziło po prostu o architekturę socrealistyczną), ale to jedno różni się tym od reszty stworzonych przez komunistów, że jest ✨zielone✨. Równie ciekawy jest też fakt, że w 1986 na terenie tego osiedla powstała świątynia.

W 1991 teren autonomii się poszerzył, bo wniosek o to napisali mieszkańcy jednej z dzielnic Lunu, która też ma ciekawą historię, ale już nie chce mi się jej pisać.