Azaliowy Sen

Baza od Krulas :)

**Azaliowy Sen** (ang. **AzaleaDream**) - Aktualny wojownik Klanu Wiatru, pod przywództwem Brzęczącej Gwiazdy. Jego ojcem jest kocur Klanu Wiatru, Tonący Wrzos, a matką kotka Klanu Cienia, Wysoki Cis. Jest bratem dla jego jedynej siostry - Cichego Życzenia, i dwóch braci Drobnego Ucha, Lojalnej Duszy. Jest młodym wojownikiem, i szkoli Dzierlatkową Łapę. Matka kocura posiadała wielu partnerów, stąd liczne przyrodnie rodzeństwo Azaliowego Snu. Ma dwóch przyrodnich braci, Zachmurzonego Strumienia i martwego Jaskółczą Łapę. Jest również starszym bratem dla Uschniętej Róży i Świszczącego Wichru.

## Wygląd

Azaliowy Sen prawie się nie wyróżnia na tle Klanu, wśród kotów Klanu Wiatru wygląda jak większość jego pobratymców. Jest długonogim kocurem, o średniej długości futerku. Jego sierść w okolicach ogona, podbrzusza jest nieco dłuższa. Samo umaszczenie kocura jest dość ciekawe, a mianowicie jest płowy. Jego końcówka ogona jest beżowa, zupełnie jak miejsca przy uszkach i oczach. Na jego smukłej sylwetce można zauważyć tylko jedną niewielką bliznę, która jest umiejscowiona koło barku. Można powiedzieć że kocur ma kilka cech specjalnych, zaczynając chociaż by od krótkich, ale bardzo ostrych pazurów kończąc na białych jak śnieg, długich, postrzępionych wibrysach. Kiedy odkryto że w połowie jest kotem klanu Cienia zaczął słyszeć często że wygląda jak jeden z kotów tamtejszego Klanu, jednak to zupełnie nie prawda. W porównaniu do matki nigdy nie miał spłaszczonego pyska, długiego futra, skołtunionej sierści, charakterystycznego dumnego, aroganckiego, i pełnego zachłanności kroku. W takim razie może się wydawać że odziedziczył wszystko po ojcu, jednak to założenie jest błędne. Azaliowy Sen ma jasne futro jak matka, ale krótkie jak ojciec. Na każdą cechę odziedziczoną po matce, przypada inna odziedziczona po ojcu. W Klanie Cienia jako kociak Azaliowy Sen swym wyglądem bardzo wychodził przed szereg, za co był gnębiony. Jego futro było ciemniejsze niż to jego matki, i niż jego przybranego ojca. On wraz z Cichym Życzeniem byli odtrącani, za swój nie typowy wygląd pośród kotów z ciemnymi jak noc futrami i płaskimi pyskami. Zawsze słyszał nie miłe komentarze dotyczące swojego wyglądu, dlatego ma wielki problem z samoakceptacją, zupełnie jak jego starsza siostra - Ciche Życzenie.

## Charakter

Azaliowy Sen jest raczej spokojny i miły. Nigdy nie jest głośny, czy zbyt energiczny. To nie jego bajka, zwłaszcza, że on sam nie lubi głośnych odgłosów. Potrafi się skulić, gdy usłyszy nagły i głośny dźwięk, nienawidzi tego. Nie wiadomo czym jest to spowodowane, on miał tak już od kociaka. Ale wracając, w zwykłe dni jest to uprzejmy i godny zaufania kocur. Nie zdradzi, ani nie wystawi kogoś na pastwę losu, to również nie podobne do niego. Nie odmówi też pomocy, czy to rannemu, czy nawet zwykłemu kotu. Jest też niezwykle troskliwy jeśli chodzi o bliskich, o nich czasami dba nawet lepiej niż o siebie samego. Natomiast w stosunku do tych mało znanych lub nieznajomych wojownik jest okropnie nieufny. Może minąć naprawdę długi czas zanim komuś rzeczywiście powierzy swoje zaufanie, dlatego też trudno mu jest zawierać nowe znajomości. Czasami nawet rozpoczęcie rozmowy może by dla niego problemem, ale to, dlatego, że jest on też nieśmiały. Może też się zdarzać, że czegoś zapomni, a takie rzeczy zdarzają się dość często, co czyni też z niego zapominalskiego kota. Sama jego pamięć jest trochę gorsza od innych, ale to nie wpływa za bardzo na to. W jego charakterze jest też podobna cecha, mianowicie roztargnienie. Może się tak nie wydawać, jednak Azaliowy Sen ma niewielkie trudności ze skupieniem się. W niektórych rzeczach to mu przeszkadza, ale stara się on jak może, aby poświęcić całą swoją uwagę na danej rzeczy. Mimo wszystkiego, on dużo myśli. Można podkreślić przedostatnie słowo grubą kreską, ponieważ naprawdę tak jest. Kiedy jego wzrok jest utkwiony w jednym miejscu to oznacza, że właśnie kocur wymyśla przeróżne sceny w swoim móżdżku, albo po prostu duma nad zdarzeniami sprzed chwili, lub jego myśli tak szybko zmieniają temat, że nie wiadomo co tak naprawdę dzieje się w jego głowie. To też oznacza, że jego ruchy są przemyślane, a przynajmniej większość. Trzeba przyznać, czasami zachowuje się on bezmyślnie, zupełnie jak mały kociak. Już nie raz przez takie akcje wpadał w kłopoty, których on wyjątkowo nie lubi. Oprócz tego jest on ambitny, co może niektórych zdziwić. Dąży do swoich celów uparcie i nie poddaje się zbyt łatwo. Oprócz tego uwielbia on naturę, śpiew ptaków i szum wody są dla niego prawdziwym ukojeniem. Nie lubi, albo nawet nienawidzi, gdy ktoś jest osądzany o coś, czego rzeczywiście nie zrobił, a kot, który tego dokonał może żyć w spokoju. Nasz bohater jest też raczej introwertykiem, chociaż lubi towarzystwo innych, ale tylko tych najbliższych. Przy większej ilości kotów po prostu przestaje cokolwiek mówić, głównie, dlatego, że boi się opinii o sobie. Ale o tym już było. Z tymi naprawdę bliskimi jest mu dobrze, otwarcie przy nich rozmawia i nie chowa się w cieniu.

## Historia

Ten kociak nigdy nie powinien przyjść na świat. Wszystko zaczęło się na zgromadzeniu, kilka księżyców przed narodzinami Azalka. Młoda, ładna, inteligentna kotka z Klanu Cienia wpadła na przystojnego, zwinnego kocura z Klanu Wiatru. Wysoki Cis mimo swojego charakteru rozbudziła w Tonącym Wrzosie uczucie, a on w niej. Jak nie ciężko się domyślić, szybko się w sobie zakochali. Te dwa koty z innych Klanów spotykały się w tunelu pod drogą grzmotu, a po jakimś czasie kotka Klanu Cienia oznajmiła kocurowi że spodziewa się kociaków. Jednak Tonący Wrzos w cale się nie uczieszył, wpadł w szał i stwierdził że nie przyłoży łapy do wychowania tych kociaków. tak oto przyszedł na świat Azaliek wraz z licznym rodzeństwem.

Azaliek przyszedł na świat w miocie składającym się z czterech ślicznych, puchatych kulek futra. Już od początku jedyne co słyszał to wrzaski jego matki, drwiny innych karmicielek, chłodny głos jakiegoś kocura i wiele innych. Maluch jak to zwykle kociak nie zupełnie rozumiał o co wszystkim chodziło, i otaczał się tylko rodzeństwem. Miał dwóch braci, jednak dużo bardziej preferował zabawę z Ciszą niż Drobinkiem i Lolajnością. Mimo tego że nie wydawało mi się że mają ojca to do żłobka często wchodził pewien jasnobrązowy kocur, miał przyjazny wyraz pyska i zawsze bawił się z Azalkiem oraz jego rodzeństwem, kiedy jednak zabawa się kończyła kocur posyłał Wysokiemu Cisowi zimne jak śnieg spojrzenie, i wychodził prędko jak fruwająca jaskółka. Cisza, Drobinek, Lojalność byli pewni że to ich ojciec, ale mały jasny kocurek nie był co do tego przekonany. Przecież Azaliek ma jasne futro, i w ogóle nie przypomina tego które posiada kocur, a nawet Wysoki Cis ma nieco ciemniejsze niż Azalek.

Owy kocur zwał się Dębowy Konar, i bardzo prędko okazało się że jest partnerem Wysokiego Cisu, a przy tym *"ojcem"* jej kociaków. Kiedy kociak i jego rodzeństwo opuściło żłobek po raz pierwszy natknęli się na starszych. Cisza, i Azaliek spotkali się z dziwnymi komentarzami dotyczącymi ich wyglądu. Lojalność i Drobinek byli zbyt podobni do matki aby ktokolwiek mógł kwestionować ich pochodzenie. Starszyzna zarzuciła Wysokiemu Cisowi zdradę Klanu, przywódca jednak zbyt się tym nie przejmował. Wysoki Cis była siostrą Żabiej Gwiazdy, a tym samym przywódcy, jej brat nigdy by jej nie wygnał. Kociak z zadowoleniem stwierdził że nikt już nie plotkuje, ponieważ Dębowy Konar przy całym Klanie skłamał że Cisza, Azaliek, Lojalność, Drobinek to jego kociaki, a Azaliek i Cisza mają jasne oczy oraz długie łapy po jego matce, i tym samym starszej - Świetlistej Wodzie. Azaliek miał o dziwo w miarę spokojne dzieciństwo, jednak kilkukrotnie trafił do medyka. Ależ nie dla tego że chorował, kilka kociaków z legowiska wielokrotnie namawiało go do "udowodnienia" jego klanowego pochodzenia. Kocurek zjadł starą żabę, skoczył z gałęzi drzewa, i skakał do sadzawek. Za każdym razem kończyło się u medyka, a mały kocurek bardzo cierpiał. W doprowadzaniu kociaka do złego stanu celował Chwiejek, Obłoczek, i Ostetek. Lojalność prędko płaszczył się u łap prześladowców brata, a ci w końcu przyjęli go jako swojego. Cisza i Drobinek nie potrafili tego znieść, jednak Drobinek w końcu również znalazł sobie przyjaciół z innego miotu, zwali się Gawronek i Zaćmienie. Więc jak zwykle to bywało siostra Azalka została z nim, byli tylko ona i on, zawsze razem. Kociaki zbliżały się do mianowania na uczniów, i wtedy właśnie stała się dziwna rzecz.

Wysoki Cis kilka wschodów słońca przed mianowaniem na uczniów zaproponowała Azalkowi i Ciszy spacer, i tak też zrobili, udali się na przechadzkę. Ciemna kotka prowadziła swoje dwa kociaki do drogi grzmotu, i przy niej rozkazała kociakom ją przekroczyć. Wtedy właśnie znaleźli się przy czterech drzewach, i Wysoki Cis zapytała czy kociaki chcą dołączyć do swojego ojca w Klanie Wiatru. Cisza nie kryła oburzenia, powiedziała że w życiu nie opuści swojego Klanu, chyba że po śmierci. Za to Azaliek rozważał to, i właśnie wtedy się zgodził. Za drzew wyskoczył smukły kocur, którego zawołała matka kociaków, i przedstawił się jako Tonący Wrzos. Cisza tylko zasyczała, i wydała z siebie pomruk dezaprobaty lecz Azaliek spojrzał na kocura z błyszczącymi oczami. Kocur polecił kociakowi schować się pod kępą paproci, a na o poranku wyłonić się spod niej kiedy usłyszy kroki. Azaliek pozwolił się pod nią zaprowadzić, i tak jak poinstruował Tonący Wrzos, zasnął pod nią.

Tak więc stało się, młodego kotka znalazł sam Fikusowa Gwiazda. Przywódca Klanu Wiatru był obojętny na słowa pobratymców dotyczące kocura, i pozwolił mu zostać w obozie tak długo jak będzie potrzebował. Kiedy wraz z kocurem dotarli do obozu Azaliek poznał kogoś, kocura który wyglądał jak on. Miał ciemne, brązowe, krótkie futro i błękitne oczy, oraz poruszał się w podobny sposób do kociaka. Sam lider zauważył podobieństwo pomiędzy wojownikiem a kociakiem, jednak nikt otwarcie nie zarzucał tu nie lojalności. Kilka kotów w klanie zachowywało się wobec niego nie najlepiej, a szczególnie czarny, długonogi, żółtooki wojownik nazwany imieniem Czarny Cios. Ten oto kocur kiedy tylko widział Azalka syczał coś pod nosem i warczał na kociaka jakby wyrządził mu liczne krzywdy! Przyszły uczeń nie przejmował się prawie w cale, chciał rozpocząć w Klanie Wiatru nowe życie.

Czasu już nikt nie cofnie, Fikusowa Gwiazda z przyjemnością mianował młodego, energicznego kocura na ucznia! Azaliek nie był już kociakiem, stał się uczniem, i zaczął postrzegać świat nieco bardziej subiektywnie. Na jego mentora został wybrany Czarny Cios, wojownik który najbardziej go nienawidził, pogardzał nim, nie szanował go. Wtedy właśnie swoim spokojnym i nie pospiesznym krokiem udał się do legowiska uczniów, i tam poznał Delikatną Łapę. Sama w sobie kotka przez pierwsze dni była mu obojętna jednak potem stała się jego bliską "przyjaciółką". Czarny Cios był mentorem doskonałym, o dziwo. Starał się nie okazywać kocurowi otwartej wrogości i traktował go bardzo dojrzale, oraz jakby byli równi, co Azaliowej Łapie bardzo przypadło do gustu. Wraz z czarnym wojownikiem bardzo się zżyli, stali się dla siebie jak syn i ojciec. Mimo sympatii jaką młody uczeń zawsze pałał do Dębowego Konaru, zrozumiał że dopiero teraz znalazł swojego ojca. Podczas szkolenia płowego kocura okazało się że jest świetny w bieganiu, nie szło mu polowanie ani walka, postanowił więc że będzie ćwiczyć bieganie, i na tym będą opierać się jego taktyki w walce. Azaliowa Łapa zaczął trenować z mentorem kilka ataków, sposobów obrony, walki wręcz, aby za niedługo być zupełnie gotowym do mianowania na wojownika. Jednak podczas szkolenia kocura można było zauważyć że przeszłość mu dokucza, ponieważ na pewnym zgromadzeniu poznał koty które go nie pamiętały. Cicha Łapa, Drobna Łapa, i Lojalna Łapa byli obiecującymi uczniami Klanu Cienia, a Cicha Łapa robiła z rodzeństwa największe postępy. Azaliowa Łapa był przerażony, jego rodzeństwo go nie poznało.

Kocur wziął się w łapę i postanowił zapomnieć równie bardzo co oni. Zaprzyjaźnił się z początku bardzo oporną, nieprzyjazną, chłodną, kotką jaką była Delikatna Łapa. Jasny kocur często pod nosem śmiał się z imienia kotki, przecież ono zupełnie nie pasowało! Delikatna Łapa często powtarzała "Jesteś głupi, jak owce z wrzosowiska!", mimo tego Azaliowa Łapa się nie poddał. Zabiegał o względy nie zbyt miłej kotki, aż w końcu zaczęła patrzeć na niego przychylnie, często mówiła mu że jest zbyt optymistyczny, i zbyt cieszy się z drobnych rzeczy. Mimo tego Azaliowa Łapa dalej pozostał tym samym kotem budzącym Delikatną Łapę w nocy aby popatrzyła na ładny księżyc, przynoszącym jej rumianek z legowiska medyka, troszczącym się o nią kiedy wbijał jej się cierń w łapę. Pewnego dnia Azaliowa Łapa spojrzał na rozległe wrzosowisko, gdzieś tam było jego rodzeństwo, matka, przybrany ojciec. Płowy kot rzucił się biegiem przez wrzosowisko, biegł i biegł, aż dotarł do czterech drzew. Zobaczył mglistą wizję unoszącą się w powietrzu jak pyłek kwiatu, i spojrzał w niebo. To co w nim zobaczył oczarowało go, patrzył na młodą kotkę prowadzącą dwa kociaki, jednego płowego i jednego nieco ciemniejszego. Za krzewów wyskoczył kocur, i zaczął rozmawiać z kotką. Z zadowoleniem stwierdził że kocur zabrał jednego kociaka, a drugi poszedł gdzieś z kotką. Wspomnienie uderzyło kocura ze zdwojoną siłą kiedy przypomniał sobie że to właśnie był on. Westchnął i tęsknie spojrzał na wrzosowisko, musiał dołączyć do swojej prawdziwej rodziny w swoim prawdziwym domu - Klanie Cienia.

Nie każdy dotarł by do obozu obcego Klanu tak szybko, jednak z wspomnieniami i zapachami prędko zawitał przy wejściu do obozu. Już w progach powitały go gniewne okrzyki kotów, lecz pośród kotów syczących na Azaliową Łapę przedarł się ciemno dębowy kocur. Wróciłeś! Krzyknął i podbiegł do płowego kocura dość szybko, położył mu głowę na barku i spojrzał prosto w oczy. Jedyne co się kłębiło w głowie ucznia Klanu Wiatru to dwa słowa. Dębowy Konar. Dębowy Konar. Dębowy Konar. W oka mgnieniu kocur otoczony eskortą kotów Klanu Cienia wrócił do obozu swojego Klanu. Azaliowej Łapie towarzyszyło poczucie ulgi, nie widziało go jego rodzeństwo ani matka. Kocur pojękiwał pod nosem, Dębowy Konar nikomu nie powie.

Fikusowa Gwiazda spojrzała na ucznia dość przychylnie, w końcu był znany z lojalności i oddania, oraz pozwoliła mu zostać w Klanie. Wybryk szybko mu przebaczono, jednak starsi nie zapomnieli, i przypominali tych z Klanu Cienia. Pewien czarny kocur - Ambrowcowy Pień nie cierpiał Azaliowej Łapy, z wielką pogardą patrzył na niego kiedy ten zmieniał mu legowisko, jednak po czasie przełamali lody. Azaliowa Łapa swoim słodkim charakterem i optymistycznym podejściem przekonał do siebie cierpkiego jak agrest starszego, a ten zaczął pałać do niego sympatią. Ambrowcowy Pień został powiernikiem i kimś na kształt "przewodnika" duchowego dla płowego kota.

W końcu stało się, Cicha Łapa, Lojalna Łapa, Drobna Łapa byli już Cichym Snem, Lojalną Duszą, i Drobnym Uchem. Azaliowa Łapa nie mógł się nadziwić, nie byli starsi od niego! Płowy kocur wygrzebał z siebie resztki determinacji i pozwolił sobie skupić się na szkoleniu pod okiem Czarnego Ciosu. Wtedy właśnie ich relacja się polepszyła!

## Rodzina

**Wysoki Cis** - Kotka ta była matką Azaliowego Snu, już kiedy się urodził czuła do niego nie smak. W końcu przypominał ojca z Klanu Wiatru, czyli był absolutnie obrzydliwy! Jak można chcieć kociaka który przypomina byłego partnera? A już w szczególności z innego Klanu. Kotka zawsze krytycznie wypowiadała się o Azalku, tak samo jak o Ciszy. Samocena młodego kocura bardzo na tym ucierpiała, nie ciężko się dziwić że nie pała do matki miłością.

Rodzeństwo kociaka kochało matkę, w szczególności Drobinek i Lojalność, bo oni byli przez nią dobrze traktowani. Zdarzało się że Wysoki Cis uderzyła Ciszę lub Azalka, jednak nie jest to wspomniane w historii. Drobne Ucho i Lojalna Dusza bardzo dbają o swoją matkę jako karmicielkę, za to medyczka - Ciche Życzenie nie chce o niej nawet słyszeć, do odebrania porodu swojej matki wysłała swoją uczennicę.

## Relacje

Dzierlatkowa Łapa - Ta relacja jest dobra. Żadnym innym słowem nie można jej opisać, młody kot uczy się od starszego jak ma przeżyć i zachować się w konkretnych sytuacjach. Azaliowy Sen sądzi że jego uczeń wiele go nauczył, ale z wzajemnością Dzierlatkowa Łapa twierdzi że jego mentor też wiele go nauczył. Dwa kocury darzą się ogromną sympatią! A kiedy wejdziesz do obozu możesz nawet zobaczyć ich wspólnie spożywających zwierzynę, albo rozmawiających razem w nasłonecznionym i ciepłym miejscu.

Delikatna Burza - Z początków ta kotka nie pałała sympatią do płowego kocura, a wręcz przeciwnie. Nie cierpiała go! W końcu jak można być takim optymistą, cały czas skakać z radości i cieszyć się z drobnostek? Po upływie czasu Delikatna Łapa zaczęła patrzeć na młodego kocura z większą troską, a nawet potrafiła martwić się o niego, jednak nie dała mu tego odczuć. Ich relacja aktualnie jest bardzo dobra, a Delikatna Burza w obecności Azaliowego Snu może paplać godzinami, oraz znaleźć w sobie ukryte pokłady energii.

Siwa Cętka - Azaliowy Sen nie może powiedzieć o tym starszym nic więcej oprócz: specyficzny. Kocha Siwą Cętkę, na swój dziwny, optymistyczny, i miękki sposób. Od początku wiedział że ta relacja będzie się skłaniać ku pozytywnej, mimo początkowej niechęci starszego. Nasz młodzik uważa że słuchanie starszyzny to równie dobra forma nauki co treningi łowieckie czy szkolenia bitewne. Dlatego właśnie w legowisku starszej części klanu może przesiadywać godzinami, a nawet dniami.

Ambrowcowy Pień - Ten gderliwy, złośliwy, arogancki starszy przy Azaliowym Śnie zmienia się w łagodnego jak baranek kocura który nie tyle co doradzi, a również będzie pełnił funkcję przybranego dziadka. Co ciekawe to jeden z nie licznych starszych kotów które naprawdę polubiły mieszańca. Mimo swojej trudnej osobowości i ciekawej przeszłości Ambrowcowy Pień jest bliskim przyjacielem Azaliowego Snu, chciaż dość często śmieje się z jego nazbyt wymyślnego imienia.

**Chwiejny Krok (Chwiejek)** - Chwiejek nie był zły. Nigdy nie dokuczał Azalkowi tak bardzo jak jego rodzeństwo, więc Azaliek mu wybaczał i dawał mu się poniżać aby nie wyszedł na gorszego przed rodzeństwem lub innymi kociakami. Chwiejny Krok czasami wspominał Azaliowy Sen po jego zaginięciu. Jako Chwiejny Krok jest dużo bardziej znośny, a nawet dał się zjednać Azaliowemu Snowi i po kilku zgromadzeniach przekonał się do niego! Można powiedzieć że są przyjaciółmi, chociaż ich relacji bardzo daleko jest do bliskiej.

**Obłoczny Omen (Obłoczek)** - Nasz kocur wiele może powiedzieć o Obłoczku, zaczynając od tego jaki to on krnąbrny, leniwy, arogancki nie jest kończąc na tym że Azaliek go nie lubi. Ten jasny kocur w brązowe łaty nie raz bardzo krzywdził małego, chudego Azalka i to w niezwykle brutalny sposób. Obłoczny Omen czuje wstręt do Azaliowego Snu, nie dlatego że coś pamięta lecz widział w jaki sposób Chwiejny Krok rozmawia z tym "obcym" i śmierdzącym kotem klanu Wiatru. Pogardza on wszystkimi z po za Klanu Cienia.

**Ostowy Zmierzch (Osetek)** - Jest to jedyny kocur, i jedyny kot którego płowy kot nienawidzi. Wyobraźcie sobie co trzeba zrobić aby ten spokojny, miły, uroczy kocur rzucił się na ciebie na zgromadzeniu. To dopiero wyczyn! Osetek próbował zabić Azalka, na szczęście nie umyślnie. Był podłym, nie uprzejmym, bezlitosnym, zadziornym kociakiem który nie raz krzywdził mniejszego i młodszego od siebie kota. Ostowy Zmierzch w cale nie patrzy na Azaliowy Sen przychylniej, a może inaczej! On go nie zauważa. Jeśli już by go zauważył to pod nosem syknął by coś w stylu: "Koty Klanu Wiatru, jedyne co potrafią robić to biegać. Każdy umie hasać po wrzosowisku gdy drogi nie torują ci drzewa!" lub "Koty Klanu Wiatru, widać że słabe!".

**Gawroni Mrok (Gawronek)** - Czarny kocurek zawsze był miły, po prostu miły. Mimo wszystko Azaliek zauważał w jego nieśmiałych spojrzeniach lekkie obrzydzenie lub dezaprobatę.

**Zaćmione Echo (Zaćmienie)** - Była to jedyna kotka która przyjaźniła się z małym Azalkiem.