Broekwater

Broekwater - lokacja początkowa naszej kampanii. Liczące ok. 4000 mieszkańców (w tym niemal połowa w slumsach) portowe miasteczko nie należy do zamożnych ani wpływowych. A teraz jeszcze pogrążone jest w licznych kryzysach, które tylko pogłębiają jego opłakany stan.

## **Rys historyczny**

### Nieznana starożytność

Ciężko jednoznacznie określić początki historii tego miasta. Sądzi się, że jego aktualne umocnienia stoją na fundamentach, które kiedyś przed tysiącleciami postawione zostały przez elfy podczas konstrukcji Starej Drogi Nadbrzeżnej. Niewątpliwie miasto leży na owym starożytnym trakcie a niektórzy też uważają, że widać po rozkładzie kanałów i wysp u ujścia bagnistej rzeczki Broek, że nie jest to dzieło samej przyrody. Brak jednak jakichkolwiek dowodów by jednoznacznie potwierdzić tę tezę.

### Podbój Imperium i sieć fortów wzdłuż Starej Drogi Nadbrzeżnej

Bez względu na to, czy pierwsze budynki w tym miejscu postawiły elfy, Fimiry, czy Jutoni, najstarsze pewne oraz potwierdzone wzmianki o Broekwater znaleźć można dopiero w dokumentach pochodzących z czasów Imperium. Krótko po podbiciu okolicznych ziem przez imperatora Sigismunda II w roku 501 i utworzeniu na ich obszarze prowincji Westerland, cesarscy inżynierowie rozpoczęli budowę sieci fortów mających chronić Starą Drogę Nadbrzeżną przed rajdami dzikich bretońskich plemion. Dało to początek miastom takim jak Broekwater czy leżące dalej na północ Almshoven i Raaverpont, a także licznym drobnym fortom, strażnicom i osadom ciągnącym się od Marienburga aż do wybrzeży Morza Szponów.

### Czasy Westerlandu – olbrzymi mur z małą osadą

Potężna twierdza Broekwater przez ponad półtora tysiąclecia z mieszanym powodzeniem spełniała swoją funkcję pierwszej linii obrony Imperium przed zagrożeniami z północy i zachodu. Sporadycznie zajmowana była zarówno przez Norsmenów (z których najdłużej trwały rządy jarla Snorriego Półrękiego na początku XII wieku) jak i Bretończyków (wcielenie do hrabstwa L’Anguille w połowie XVI wieku). Było także sporadycznie najeżdżane przez piratów, a nawet na kilka miesięcy trafiło pod okupację elfów z Ulthuanu.

Przez większość tego okresu Broekwater było bardzo słabo zaludnione, spełniając w pierwszej kolejności rolę obronnego fortu, a dopiero w drugiej przyjmując funkcję punktu handlowego. Za linią potężnych Murów Sigismunda znajdowała się niewielka osada rolnicza, której podstawowym zadaniem było utrzymywanie potężnego garnizonu twierdzy oraz sporadyczne goszczenie statków w drodze do Marienburga.

Rozwój Broekwater jako miasta i portu kupieckiego nastąpił dopiero za czasów imperatora Magnusa I Pobożnego (2304-2369). Wzmożony kontakt Imperium z Ulthuanem oraz rozbudowa floty przyczyniły się do ożywienia regionu i wzmożenia w nim kupieckiego ruchu. W przeciągu wieku tereny objęte Murem Sigismunda zapełniły się domami, a dodatkowe kanały, pomosty, a nawet i dodatkowa sztuczna wyspa pojawiły się u ujścia rzeczki Broek (przez Reiklandczyków nazywaną Breikiem). Mury warownego miasta zaczęły powoli nie wystarczać na pomieszczenie rosnącej infrastruktury, a imperialni żołnierze miejskiego garnizonu przestali stanowić większość mieszkańców Broekwater. Pozostawali jednak oni wciąż swoistą „wyższą klasą” wykorzystując prawa miejskie, które niezmiennie od półtora tysiąclecia sprowadzały miejscowość i jej rezydentów do roli ledwie „żywnościowego zaplecza” dla sił stacjonujących na murach.

### Secesja i koniec złotej ery miasta

Czasy nowożytne dla Broekwater rozpoczęły się de facto 90 lat temu. Gdy Jałowe Ziemie ogłosiły secesję od Imperium, w samym miasteczku doszło nieoczekiwanie do potężnych rozruchów. Dając upust dekadom frustracji i poczucia niższości, mieszkańcy Broekwater chwycili za broń i dokonali masakry cesarskich

żołnierzy stacjonujących w mieście. Krwawe wydarzenia nocy Vorgeheim do dziś są dla mieszkańców miasta ważnym wydarzeniem, obchodzonym co roku mimo wyraźnej dezaprobaty władz.

Krwawo wywalczona wolność nie przyniosła Broekwater jednak znaczącej poprawy jakości życia. Wręcz przeciwnie. Nowa stolica nowego państwa, jakim stał się Marienburg, zaczęła z dekady na dekadę coraz bardziej „wysysać życie” z okolicznych miasteczek. Wszystkie znaczące urzędy, gildie i rody kupieckie skupiły się na głównej metropolii, stopniowo zapominając o pomniejszych miastach. Szybko okazało się, że gdy dotychczas dbająca o rozwój Broekwater ze względu na jego strategiczne położenie silna i sprawna wojskowa administracja także przestała istnieć, miasto straciło jedno ze swoich najważniejszych źródeł utrzymania. Zniszczone podczas zamieszek mury pozostały więc w ruinie. A jeszcze niedawno prężnie się rozwijająca i bogacąca się metropolia zaczęła znów podupadać.

Obecne Broekwater, choć wciąż jest dużym, bo ponad trzytysięcznym miastem, i choć wciąż stanowi istotne centrum handlu, jest już wyraźnie podupadłe. Zła sława centrum występku i portu dla szmuglerów ciągnie się za nim i nadaje mu krzywdzącej opinii wśród „porządnych i praworządnych” kupców Marienburga. Czas pokaże, czy proces ten się utrzyma i Broekwater w ciągu kolejnych dziesięcioleci do końca stoczy się w bagno, z którego przecież wyrosło…

## **Opis ciekawych punktów miasta**

### Najbliższe otoczenie

Spośród trzech wielkich fortów strzegących Starej Drogi Nadbrzeżnej, do dzisiejszych czasów tylko Broekwater ostało się jako funkcjonujący ośrodek cywilizacji. Leżący dalej na północ Almshoven od lat pozostaje opuszczoną ruiną, podobnie jak stanowiący najdalej wysunięty na północ fort Raaverpont. Dalej na północ znajduje się już Bretonnia, a dokładniej marchia Couronne. To właśnie w intencji obrony przed Bretończykami wzniesiono Broekwater i choć w ciągu historii nieraz trafiało ono w żabojadzkie ręce, częstokroć spełniało swoją funkcję, powstrzymując wrogie najazdy.

Najbliższą bretońską osadą jest leżący dalej na północy-zachód Château de Tankred z którego diuk Adalbert niejednokrotnie już najeżdżał Jałowe Krainy, drażniąc i testując siły Marienburga, szacując swe siły i szanse na ewentualną przyszłą inwazję. Choć posiada jedynie status barona, marzy mu się zostanie pełnoprawnym księciem i to właśnie w wojnie z Jałowymi Krainami upatruje swoich szans w spełnieniu tego marzenia.

Od wschodu Broekwater opiera się o zatokę Manaanspoort Zee, będącą de facto kontynuacją ujścia rzeki Reik do Morza Szponów. Choć większość szlaków handlowych wiedzie wprost do Marienburga, odrobinka zysków skapuje też do portów Broekwater, gdy kupieckie statki muszą zatrzymać się po drodze lub gdy ktoś pragnie dokonać bardziej szemranego interesu, bądź uniknąć płacenia ceł.

Wychodząca na południe Stara Droga Nadbrzeżna od bram Broekwater aż do samego Marienburga jest już dobrze utrzymana i wysokiej jakości. Nim jednak dotrze do największej metropolii Jałowych Krain, musi zahaczyć jeszcze o drobne miejscowości Klessen oraz Lehmburg. Oba miasteczka, równie podupadłe co samo Broekwater, znalazły swoje źródło utrzymania przyjmując role pijawek przyssanych do Starej Drogi Nadbrzeżnej i ściągających z podróżnych sowite cła. Nic więc dziwnego, że większość podróżujących, mając wybór, preferuje szybsze, pewniejsze i tylko trochę droższe przewozy drogą morską.

Na zachód od Broekwater, niemalże zaraz za miejskimi murami, rozciągają się aż do leżących daleko na horyzoncie Gór Szarych tak zwane Gorzkie Torfowiska. Są to podmokłe, pokryte wieczną mgłą ziemie, gdzie nie zapuszczają się żadni szanujący się ludzie i gdzie poza pojedynczymi dworkami i wysepkami suchych ziem nie rośnie niemalże nic wartościowego.

### Mury Sigismunda

Liczące już niemal dwa tysiąclecia potężne, ceglane mury do niedawna jeszcze regularnie były powiększane, unowocześniane i wzmacniane. Zresztą nie bez powodu – wielokrotnie były one oblegane przez wrogie siły, z mieszanym powodzeniem chroniąc Broekwater przed Bretończykami i Norsmenami.

Ostatni wiek ujrzał jednakże upadek Broekwater jako twierdzy obronnej. Gdy niemal 90 lat temu mieszkańcy miasta doprowadzili do masakry reiklandzkiego garnizonu, mury uległy znacznemu zniszczeniu. Współczesna Straż Miejska nie jest wystarczająco liczna, by być w stanie utrzymywać cały pierścień z dobrej kondycji. Podjęto więc decyzję o porzuceniu opieki nad południowym odcinkiem murów, skupiając się jedynie na ich północnym, skierowanym na Bretonię fragmencie.

Na południe od miejsca, gdzie rzeczka Broek przepływa przez kraty, mury pozostają opuszczoną ruiną, z roku na rok coraz bardziej rozkradaną przez mieszkańców miasta, którzy także i w korytarzach owych umocnień znaleźli dobre miejsce do zamieszkania. Liczne przejścia, przekopy, tunele, wyłomy uczyniły z południowych murów istny labirynt, w którym chyba nawet lokalne gangi nie odnajdują się w pełni.

### Fort Straży Miejskiej

Będący północnym zwieńczeniem Murów Sigismunda i najpotężniejszą ich częścią, fort spełnia kilka różnych funkcji. Przed laty były to potężne koszary dla imperialnego garnizonu. Obecnie zamienione zostały połowicznie na miejskie więzienie, a połowicznie na siedzibę straży miejskiej.

#### Wieża Komand

Przy wschodnim murze fortu znajduje się Wieża Komand będąca siedzibą dowództwa straży. Obecnie stanowi ona prywatne kwatery Vernona Meissa. Zasadniczo to jego dom.

#### Doki wojskowe

Przylegające bezpośrednio do Wieży Komand, wojskowe doki są obecnie w połowie nieużywane, otwierane sporadycznie by gościć jakąś jednostkę floty z samego Marienburga. Dzięki temu stanowią one wygodną drogę by zakraść się do jej wnętrza (co odkryła w akcie I Eerlijke).

### Wielki Rynek

Wychodzący bezpośrednio na morze Wielki Rynek jest najbardziej reprezentacyjną częścią Broekwater. To tu zatrzymują się zagraniczni kupcy i to tu można kupować towary zza morza. Zazwyczaj tylko niewielka część rynku pozostaje zajęta przez kupców. Samo nadbrzeże zajmują często rybacy. Są jednak oni przeganiani przez Straż Miejską, gdy do Broekwater wpływa jakiś znamienity kupiec lub gdy następuje święto – bowiem to właśnie na Wielkim Rynku odbywają się wszelkie festyny, parady i procesje.

#### Reprezentacyjna kaplica-latarnia Mananna

Leżąca na samym końcu wybrzeża latarnia morska jest jednocześnie lokalną reprezentacyjną kaplicą Mananna (druga z kaplic znajduje się przy stoczniach i jest znacznie mniej okazała, choć jednocześnie bardziej uczęszczana). To przy tej właśnie latarni morskiej odbywa się większość miejskich religijnych uroczystości.

### Dzielnica Bogaczy

Położona najbliżej fortu oraz wciąż utrzymywanej części Murów Sigismunda, bezsprzecznie może być nazywana najbezpieczniejszą częścią miasta. To tu znajduje się brama na północ, wiodąca na Starą Drogę Nadbrzeżną. Mieszkają tu najstarsi i najbogatsi rezydenci Broekwater. Mówi się, że wśród najbardziej szanowanych rodzin wciąż jeszcze żyją potomkowie Reiklandczyków, którzy uniknęli masakry nocy Vorgeheim. Może być w tym sporo prawdy zważywszy na fakt, że to tu znajduje się miejska świątynia Sigmara która w każde święto jest szczelnie zapełniana.

Jest to dość nieciekawa dzielnica dla ludzi z zewnątrz. Mało tu sklepów, a ruch jest nieduży. Wiąże się to po części z faktem, że co bardziej ambitni i przedsiębiorczy mieszkańcy tej dzielnicy opuścili już dawno Broekwater na rzecz oferującego znacznie lepsze perspektywy Marienburga. W większości przypadków jedną kamienicę zamieszkuje jedna, względnie nieduża rodzina, a średnia wieku czyni z tej dzielnicy de facto olbrzymi dom spokojnej starości.

#### Kaplica Sigmara

W ciągu historii wielokrotnie burzona i odbudowywana, obecna świątynia Młotodzierżcy utrzymywana jest przez zakonnice z zakonu Sióstr Sigmara. Powszechnie znane są one z agitowania za powrotem Jałowej Krainy do Imperium.

#### Kamienica van der Keksa

Przylegająca jedną ścianą do Kaplicy Sigmara, kamienica należąca do Vincenta van der Keks jest jedną z największych w mieście. Nie odstaje jednak ona znacząco od okolicznych budynków pod względem swej wystawności.

#### Kamienica Münze'ów

W dość wąskiej i skromnej, jak na standardy tej dzielnicy (acz wciąż znacznie bogatszej niż gdziekolwiek indziej w mieście) kamienicy swoje mieszkanie ma „dyrektor kancelarii głównej biura ds. uprawnień inwestycyjnych w zakresie gospodarki parcelowo-magazynowej i rozliczeń celnych w Broekwater” Duben Münze. Zamieszkuje tam wraz z żoną Lottą oraz matką.

### Wyspa Gildii i Koncernów

Dawniej nazywana „wyspą kupców”, gdyż to w niej skupiał się cały handel. Po usypaniu dodatkowych, sztucznych wysp portowych i rozroście miasta dwa wieki temu zmieniła swą nazwę na obecnie obowiązującą.

Choć dawniej wyspa tętniła życiem i stanowiła bazę dla największych organizacji kupieckich, dziś pozostaje cieniem swej dawnej chwały. Wciąż znajdują się tu liczne placówki dla wielkich konsorcjów i stowarzyszeń, a nawet różnorakie reprezentacje dyplomatyczne innych miast oraz krajów mają tu swoje oficyny, jednakże w większości sytuacji, gdy coś trzeba w nich załatwić, usłyszy się od pozbawionego perspektyw urzędasa: „proszę poczekać, wyślę zapytanie do centrali w Marienburgu”. Do Broekwater urzędnicy wyruszają głównie dlatego, że muszą, nie dlatego, że chcą. A synonimem awansu są przenosiny do Marienburga.

Nie zmienia to faktu, iż zarówno wyspa jak i nadbrzeża okalających ją kanałów stanowią miejsce, do którego wybierają się mieszkańcy Broekwater, gdy pragną zdobyć choć namiastkę drogich, egzotycznych towarów szerokiego świata, podpisać zagraniczne kontrakty, lub zakupić akcje giełdowe, lokaty bankowe, czy inne nowokupieckie wynalazki. Znaleźć można tu również kaplicę kupieckiego boga Haendryka (przez Reiklandczyków przezywanego Händrichem).

### Bogaty Port

Najdalej wysunięte na północ nadbrzeża owej wielkiej, sztucznie usypanej wyspy stanowią morską wizytówkę Broekwater. To tu zazwyczaj cumują wielkomorskie jednostki, nie mogąc pozwolić sobie na wpłynięcie w wąskie i płytkie kanały. Tutaj więc najłatwiej usłyszeć obcy język. I dokonać transakcji na towary, nim zostaną one wystawione na sprzedaż na Wielkim Rynku. Ponieważ dokujący tu żeglarze należą do najbardziej światowych i najbogatszych, również i lokalne burdele oraz tawerny należą do najlepszych w mieście. To dzielnica rozrywkowa, choć straż miejska dokłada wszelkich sił, by młodzież z biedniejszych części miasta nie przeszkadzała poważnym kupcom i żeglarzom w swoich sprawach.

#### Zamtuz "Zamorski kochanek"

Choć "Zamorski kochanek" nie jest najlepszym i najdroższym z przybytków w Broekwater (ten tytuł należy się położonej nieco bliżej Wyspy Gildii i Koncernów "Kryształowej damie") to niewątpliwie jest on najbardziej popularny. To tutaj przybywają marynarze spragnieni miłych doznań po ciężkim rejsie - oczywiście pod warunkiem, że ich na to stać. Ceny w "Zamorskim kochanku" są relatywnie wysokie, gdyż jest to wciąż dom uciech o wysokich standardach.

Było to miejsce gdzie po raz ostatni widziano Coena, bliskiego przyjaciela Reni z czasów wspólnych najemniczych wędrówek. Jeśli wierzyć burdelmamie Wiskunde, Coen zabrał ze sobą jedną z pracownic burdelu, młodą dziewczynę o pseudonimie "Kwiatuszek".

### Skromny Port

Nie istnieje jednoznaczna granica pomiędzy Boagtym, a Skromnym Portem. I w zasadzie niewiele różni jedną dzielnicę miasta od drugiej, nie licząc przepychu. W Skromnym Porcie dokują zazwyczaj mniejsze i bardziej lokalne jednostki, a nocleg w miłym towarzystwie znajdują marynarze i szkutnicy niższego szczebla, których nie stać, w przeciwieństwie pokładowych oficerów, na luksusowe tawerny i zamtuzy Bogatego Portu. Tu również nie ma już takiego rygoru i tak licznych patroli straży, jak dalej na północy. Pełno więc tu jest więc miejscowych, którzy pragną miło spędzić czas. A także nierzadko dochodzi do pijackich burd, karczemnych bijatyk, rozbojów, czy kradzieży. Choć, w przeciwieństwie do dzielnic położonych dalej na południe, tu nadal pozostają one sytuacjami wyjątkowymi i zazwyczaj kończonymi jednak interwencją Straży.

### Stocznie

Nadbrzeża kanału (o mało kreatywnej nazwie jaką jest Kanał Stoczniowy) wypełnione są dokami, śluzami oraz warsztatami szkutniczymi. Trafiają tu statki wymagające naprawy, a także konstruowane są nowe. Praktycznie całą okolicę zamieszkują ludzie których życie związane jest jakoś ze szkutnictwem.

Niezbyt przyjemna, zanieczyszczona i głośna dzielnica, której liczne kanały, zatoki i śluzy znacznie utrudniają pilnowanie porządku przez straż miejską. Mówi się, że lokalni szkutnicy sami dbają tu o porządek, tworząc swoisty „zbrojny związek zawodowy” i de facto rządząc w okolicy, samemu dbając o jej bezpieczeństwo.

#### Powszechna świątynia Mananna

Jedynym dobrze utrzymywanym i przyjemnym dla oka miejscem w tej dzielnicy jest położona tuż nad wylotem kanału kaplica Mananna. Jest ona znacznie skromniejsza, acz jednocześnie obszerniejsza od reprezentacyjnej latarni morskiej przy Wielkim Rynku, co wiąże się z faktem, iż to do niej regularnie uczęszczają na nabożeństwa lokalni szkutnicy, rybacy i żeglarze.

Jej serce stanowi suchy dok z zacumowanym w środku statkiem-kaplicą, wokół którego wybudowane zostały loże dla wiernych. To tam odprawiane są na co dzień nabożeństwa prowadzone przez wielebnego Davida Johansona.

### Targowisko Centralne

Leżąca niemalże w centrum miasta, na skrzyżowaniu wszystkich jego ważnych ulic, wyspa stanowi miejsce, gdzie o każdej porze dnia i nocy da się coś kupić. Choć jej place i hale nie są tak reprezentacyjne jak na Wielkim Rynku, to tutaj zazwyczaj przychodzą mieszkańcy Broekwater, by poczynić większe zakupy. Tutaj także licznie obecne są różne zamorskie organizacje, gildie i cechy, które będąc mniejszymi i/lub mniej poważanymi od tych zajmujących Wyspę Gildii i Koncernów, nie są w stanie opłacić bardziej reprezentacyjnej lokalizacji.

Targowisko Centralne stanowi także punkt, gdzie zatrzymują się drobni kupcy morscy oraz karawany wędrujące drogą lądową. Nie brakuje tu więc karczm, a w powietrzu unosi się wciąż wiele obcych języków oraz zapachów. Mówi się, iż Targowisko Centralne nigdy nie zasypia, bo nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś będzie chciał na nim kupić. A także, że na całej tej (połowicznie sztucznej) wyspie nie uświadczy się ani jednego stałego mieszkańca Broekwater, gdyż wszyscy jej rezydenci są kupcami i przejezdnymi. Nie jest to do końca prawda – właściciele i pracownicy karczm należą wszak do lokalnej społeczności.

#### Karczma "Pod przerżniętą dechą"

Leżąca blisko mostu łączącego Wyspę Swojskich Kupców z Targowiskiem Centralnym, karczma ta stanowi główny punkt postojowy dla każdego, kto podróżuje przez Broekwater drogą lądową - nie ma wielu takich, a najczęściej są to pielgrzymi. Jednakże często można znaleźć tam naprawdę zaskakujących przybyszy...

### Wyspa Swojskich Kupców

Cichsza i spokojniejsza siostra Targowiska Centralnego. To tutaj lokalni rzemieślnicy i wytwórcy sprzedają swoje towary. Zagraniczni w zasadzie tu się nie zapuszczają, bo i po co? W tym miejscu nie uświadczy się nic niezwykłego, czy egzotycznego. Ot, lokalne roboty lokalnych bednarzy, krawców, garncarzy, garbarzy…

Wyspa stanowi nieformalnie handlowe pole bitwy, na którym ścierają się pracownicy porządnych, licencjonowanych cechów z północnej części miasta z nielicencjonowanymi, szemranymi handlarzami, paserami oraz lichwiarzami z Zarzecza. Choć lokalna infrastruktura wydaje się szara, nieciekawa i wręcz brzydka, wprawny handlarz, umiejętnie obracający się między jednym a drugim stronnictwem, jest w stanie zbić na tej wyspie niemałą fortunę. A wprawni złodzieje i naciągacze jeszcze większą.

### Nadbrzeże Rzemieślników

Mieszkańcy tej dzielnicy z dumą i przekonaniem powtarzają, ze są porządnymi, wielopokoleniowymi, ciężko pracującymi mieszkańcami Broekwater. Nie to co szemrane szumowiny z południa, czy kosmopolityczne elity z północy i wschoduu!

Wzdłuż północnego brzegu kanału (znanego jako Strary Broek) znajdują się liczne domy mieszkalne, a także siedziby lokalnych cechów i gildii rzemieślniczych. Niski obrót wewnętrzny sprawia, iż daleko im do bogactwa kupieckich dzielnic portowych wschodu i północy. Niewielkie perspektywy rozwoju sprawiają zaś, że wielu młodych z tej dzielnicy, ku rozpaczy rodziców, porzuca wielopokoleniowe, rzemieślnicze tradycje swoich przodków (a sięgają one zazwyczaj czasów gdy Broekwater było tylko fortem wojskowym i cywile mieszkający wewnątrz jego murów zajmowali się przede wszystkim utrzymywaniem jego garnizonu) by wyruszyć w świat, szukać ciekawszego życia i lepszych pieniędzy wśród morskich fal lub kanałów Marienburga.

Dawniej będące rzeczywiście porządną i spokojną dzielnicą zamieszkaną przez uczciwych mieszczan, Nadbrzeże Kupieckie stopniowo wyludnia się, zwalniając miejsce na szemrane typy spod ciemnej gwiazdy.

Jakby dla zobrazowania stanu owej obumierającej dzielnicy, jest to również miejsce, gdzie znajduje się miejska kaplica Morra z malutkim, przepełnionym i od dawna już nieużywanym cmentarzykiem. Nowy, świeży cmentarz znajduje się już za murami miasta.

### Zarzecze

W dawnych czasach południowa część Broekwater zajęta była przez pola uprawne. Gdy jednak miasto zaczęło się rozrastać, wiele nowych domów bez ładu i składu zaczęło pojawiać się, częstokroć nielegalnie, pośród starych polderów i sadów owej części fortów.

Obecnie po polach uprawnych nie ma już śladów. Całe południowe wybrzeże zostało gęsto zabudowane drewniano-ceglaną, chaotyczną architekturą. W labiryncie uliczek i zaułków ciężko jest się połapać, zaś patrole Straży Miejskiej w ogóle się do nich nie zapuszczają. Stanowi to więc prawdziwy raj dla wszelkiej maści gangów i band w które organizują się miejscowi mieszkańcy.

Zarzecze można bez najmniejszej wątpliwości nazwać slumsami Broekwater. Bo choć miejscowi nie cierpią skrajnego głodu ani nie żyją w wielkim ścisku (a właściwie nawet można zaryzykować stwierdzenie, że około połowa wszystkich ruder jest opuszczona, bo także i tę dzielnicę dotknęło wyludnianie na rzecz Marienburga) to bez wątpienia panuje tu bezprawie, wszechobecny analfabetyzm oraz szeroko pojęta bieda.

### Podmurze

Jeszcze niespełna wiek temu Zarzecze „grzecznie” opierało się o pierścień Murów Sigismunda. Jednakże od czasu wywalczenia niepodległości i upadku imperialnego garnizonu, owe popadające w ruinę umocnienia przestały być jakąkolwiek zaporą, czy granicą. Ciężko określić, jak duża część korytarzy, przekopów, tuneli oraz wyłomów została zamieszkana przez lokalną ludność. Niektórzy przypuszczają, że gdy 70 lat temu Broekwater nawiedziła niszczycielska powódź, nawet i połowa populacji Zarzecza przeniosła się w owe obsypujące się fortyfikacje, preferując ich pozornie solidne, ceglane ściany od niepewnych, drewnianych konstrukcji swych dotychczasowych domów. Częstym widokiem są tu zresztą drewniane pomosty, ściany, antresole i balkony wybudowane prowizorycznie między szczelinami i wyłomami w niszczejącym murze.

Znaczna część fortyfikacji osunęła się już w bagno, jakim stała się dawna fosa fortu Broekwater. Również pośród owych mokradeł pełno jest ukrytych chatek, szop i kanciap, wśród których niepodzielną władzę sprawują rabusie i przemytnicy. Uważa się, że to właśnie Podmurze stanowi centrum działalności organizacji przemytniczej „Szara Mgła” która do niedawna jeszcze niepodzielnie rządziła półświatkiem Broekwater. Tylko starzy i doświadczeni członkowie owej mafii znają dokładnie rozkład tuneli i przejść ciągnących się wzdłuż południowych murów Broekwater.

### Stara Droga

Choć większość południowych dzielnic Broekwater nie opiewa w bogactwa i cieszy się dość marną reputacją, wyjątek stanowią okolice Starej Drogi. Pod tą nazwą kryje się obszar bezpośrednio przylegający do wybudowanej przed tysiącleciami przez elfy Starej Drogi Nadbrzeżnej. Ów wybrukowany marmurem, starożytny trakt, ciągnąc się od Marienburga aż do Centralnego Targowiska (gdzie „zanika” by ponownie stać się dobrze widocznym już za Murami Sigismunda) stanowi południową bramę na świat dla Broekwater.

Straż Miejska z wielką pieczołowitością dba o to, by przynajmniej ta część południowych dzielnic pozostawała bezpieczna i jakkolwiek reprezentacyjna. Choć w tej części miasta Mury Sigismunda są zrujnowane, to sama brama miejska pozostaje w dobrej kondycji, dumnie górując nad wjeżdżającymi do miasta drogą lądową kupcami.

Mówi się, iż wszyscy mieszkańcy Starej Drogi, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz murów miasta, to starzy przestępcy i oszuści, wyrośli wśród zaułków Zarzecza lub Murowanego Portu, którym udało się w ciągu lat życia w bezprawiu dorobić na tyle dużego majątku, by odciąć się od dawnego życia i zamieszkać na starość w dobrym domu. Ciężko powiedzieć ile jest w tym prawdy. Mieszkający tu ludzie sprawiają wrażenie porządnych i przedsiębiorczych, choć bliskie sąsiedztwo dzielnic powszechnie uznawanych za siedliszcza występku dość jednoznacznie indukuje, iż mają oni z nim coś wspólnego.

### Murowy Port

O ile Zarzecze i Podmurze uważa się za slumsy zamieszkałe przez biedotę Broekwater, o tyle Murowy Port można nazwać slumsami zamieszkałymi przez ludzi przybyłych z całego świata. Cumują tu zwykle pokątnie statki, którym zależy na ominięciu patroli i wysokich ceł. Załatwiane są tu interesy, które nie powinny ujrzeć światła dziennego.

Wydrążone w Murach Sigismunda tunele i kanały często kończą się bezpośrednio na morzu, poprzez ukryte zatoczki i śluzy łącząc otwartą wodę z podziemnymi przejściami. Jest to prawdziwy raj dla przemytników nie tylko ze względu na dzikość i złożoność tego labiryntu ale również z powodu powszechnej nieobecności Straży Miejskiej. Porządku pilnują tu lokalne gangi, a także potężny w sąsiedniej dzielnicy stoczniowej cech szkutników.

Ze względu na duży ruch i kontakt ze światem zewnętrznym, Murowy Port jest nieco zamożniejszy od Zarzecza. A z całą pewnością jest od niego znacznie gęściejszy. Kto ma jakąś żyłkę do handlu czy języków, znajdzie tu na pewno okazję do zarobienia paru groszy. Dlatego też większość miejscowej biedoty nie marzy o opuszczeniu Broekwater tak bardzo, jak inni mieszkańcy tego miasta. Im jest tu dobrze. Interesy się kręcą.

### Wyspa Rybacka

Połowicznie naturalna wyspa oddzielona jest od Murowego Portu kanałem, który przed laty pełnił funkcję fosy dla twierdzy Broekwater. Dzieli jednak z tą dzielnicą wiele wspólnego. Tutaj także chętnie cumują małe jednostki którym zależy na uniknięciu ceł i kontroli ze strony władz portowych. Muszą one jednak dzielić miejsce z kutrami lokalnych rybaków, którzy de facto rządzą tą wyspą. Cała lokalna infrastruktura jest bezsprzecznie poświęcona rybołówstwu i widać to na niemalże każdym kroku.

Wyspa Rybacka formalnie nie jest częścią Broekwater, lecz osobną wsią. Lokalny samorząd sam uposaża swoją milicję i dba o porządek. Nie ulega jednak wątpliwości, iż Wyspa Rybacka nie byłaby w stanie funkcjonować bez Broekwater, tak jak Broekwater wymarłoby z głodu gdyby nie Wyspa Rybacka.

Podobnie jak Nadbrzeże Rzemueślnicze, Zarzecze, czy Dzielnica Bogaczy, również i Wyspa Rybacka cierpi na problem wyludnienia. Mało który młodzieniec pragnie pozostać w rodzinnych stronach i do końca życia śmierdzieć tranem, kiedy tuż obok można zbijać spore sumki na szemranych interesach Murowego Portu lub w ogóle zaciągnąć się na statek i pożeglować do Marienburga.

### Jarmark Żywności

Stosunkowo najnowsza i jedyna prężnie rozwijająca się część miasta. To tutaj mieszkańcy Broekwater, nawet z najdalej wysuniętych, północnych dzielnic, wybierają się by zakupić świeże ryby, owoce i wypieki. Stanowiący centrum Jarmarku Żywności plac, choć leżąc poza murami miejskimi nie posiada do końca jasnej przynależności administracyjnej, z powodzeniem konkuruje z Targowiskiem Centralnym o miano najpopularniejszego miejsca spotkań dla rdzennych mieszkańców miasta.

Spora zasługa w tym z faktu, iż Jarmark Żywności położony jest pomiędzy dwoma głównymi źródłami pożywienia dla miasta – z jednej strony dostarczane są zbiory Nowych Pól, zaś z drugiej sprowadzane są ryby złowione przez kutry cumujące na Wyspie Rybackiej.

Podobnie jak wzdłuż całej Starej Drogi, tutaj również widać wyraźnie, że domy przy samym trakcie są duże, zadbane i zamieszkałe przez porządnych ludzi, podczas gdy każda kolejna uliczka w którąkolwiek ze stron uraczy przechodnia widokiem coraz brzydszych ruder i coraz mniej przyjemnych twarzy.

Kawałek na wschód od Jarmarku Żywności, w stronę Wyspy Rybackiej, znajduje się nowy miejski cmentarz, przy którym stoi niewielka kapliczka Morra.

### Nowe Pola

Od kilku dekad Podmurze „wylewa się” na drugą stronę Murów Sigismunda, szukając w otwartych przestrzeniach Jałowej Krainy szans na lepszą (a na pewno uczciwszą) bytność. Odkąd pola uprawne wewnątrz pierścienia murów zostały w całości zabudowane, to właśnie ziemie otaczające Nowe Pola stały się głównym źródłem żywności dla lokalnych mieszkańców.

Nie jest to jednak łatwa ziemia. Podmokłe wrzosowiska, słona morska bryza i nieurodzajna gleba wymuszają na lokalnych rolnikach stosowanie najwymyślniejszych metod irygowania i użyźniania. Choć Marienburskie techniki prowadzenia polderów są doskonale znane lokalnej ludności, to gdyby nie trwające w mieście od lat wyludnienie, nie byłoby możliwe wykarmienie wszystkich mieszkańców Broekwater samymi darami okolicznych pól.