Nordland

Nortland to mroźna kraina na krańcach półwyspu Lodowego. Znajduje się w
północno zachodniej części kontynentu, i oprócz wyspy Teldarosa jest
najbardziej wysuniętą lodową częścią Kontynentu. Kraina ta jest
praktycznie odizolowana od reszty kontynentu. Z trzech stron opływają
je, kolejno od zachodu Ocean Mroźny, od północy Ocean Lodowy który łączy
 się na wschodzie z Morzem Łez. Tylko od południa Nortland graniczy z
Górami Celejańskimi i samą Celezją.
Kraina ta przez większą cześć
roku pokryta jest śniegiem. Na niecałe trzy miesiące śniegi topnieją,
dzięki czemu możliwa jest uprawa jakichkolwiek roślin. Brzegi mórz i
oceanów tworzą ogromne klify wśród których ciężko znaleźć zejście na
plaże, te nieliczne miejsca są za to bardzo niebezpieczne na szybie
zmiany pogody oraz przypływy i sztormy będące niezwykle częste w tej
części kontynentu.

Ukształtowanie terenu jest dość zróżnicowane. Większość krainy stanowią
wyżyny, pofałdowane, gdzieniegdzie górzyste. Bardziej na południu wyżyny
 przechodzą w wzgórza i jeszcze dalej w góry Celezjańskie. Nie ma tu
wiele rzek, a te które są przez większość roku skuwa lód. Lasy im dalej
na północ zanikają przeradzając się w typowo tundrową roślinność.

Dwa sporych rozmiarów jeziora Vrappa oraz dalej na południowym wschodzie
 Ugatii, podobnie jak większość krainy skute lodem, stanowią główne
źródło pożywienia w Nortlandzie. Wokół nich skupiło się większość osad
oraz plemion koczowniczych.
W Nortlandzie nie ma stałej stolicy, ani
 nic co mogło by grac tą rolę. Nie ma tu też klasycznych miast. Stolicą
jest osada lub obóz plemienia z którego wywodzi się obecny Wódz Wojenny.
 Od ponad trzydziesty pięciu lat jest to osada Sinnagr.

Nortland nie jest państwem jak każde inne na kontynencie. Nie ma tu
głowy państwa, nie ma narodu stolicy i wyznaczonych władz. Nortland to
związek plemion i klanów, takich samych jakimi byli przed tysiącem lat a
 nawet Migracji Ludów. Ich zwyczaje nic się nie zmieniły, struktura
społeczeństwa nie ewoluowała.
Podstawą społeczeństwa Nortlandu jest
podział na plemiona. Jest ich ponad dwadzieścia, każde z nich dzieli się
 na dalsze części zwane klanami. W czasie Migracji Ludów dwa z plemion
Nortlandzkich wymaszerowało z tej mroźnej krainy by nigdy już nie
wrócić. Byli to obecni Vestlanderzy i Nortcliffczycy.

Pozostałe Plemiona, które dalej dzielą się na Klany, stanowią mieszankę
kulturową ze wszystkich Plemion. Nie ma wśród nich silniejszych i
słabszych. Mimo różnic w liczbie populacji są sobie równe, co za tym
idzie każde ma identyczne prawa. Jedno Plemię zawsze zajmuje pozycie
przywódczą. To z niego wywodzi się Wódz Wojenny, będący najbliższą formą
 Władcy czy Króla tej mroźnej krainy. Wódz Wojenny ma pełnię władzy nad
innymi plemionami, on prowadzi ich na wojnę, lub decyduje o migracji
poszczególnych plemion na terytorium Nortlandu. Obecnie tą pozycje
zajmuje Wódz Wojenny Sevrre z plemienia Siranów. Rządzi od ponad
trzydziestu pięciu lat, i dzięki swojej posturze i ogromnej silne nosi
przydomek „Góra”.

Wódz Wojenny wybierany jest na dwa sposoby. Wybór pokojowy oznacza że
zostaje wybrany przez Kapłanów i Kapłanki wszystkich Plemion.
Najczęściej łączy się to z rytuałem i jasnowidzeniem i przepowiedniami.
Wybór ten jest ostateczny, i daje nowo wybranemu Wodzowi Wojennemu i
jego Plemieniu rok bezpieczeństwa. Po upływie tego roku Nowy Wódz
Wojenny może być wyzwany jak każdy inny wojownik, przez innego
wojownika. Zwycięzca takiego pojedynku musi zabić swojego poprzednika,
tym samym stając się nowym Wodzem Wojennym. Wyzwania rzucane Wodzom
Wojennym zawsze kończą się śmiercią jednego z przeciwników, nie można
oszczędzić pokonanego. Dla Plemienia Pokonanego, nie zależnie czy
starego Wodza Wojennego, czy uzurpatora, nie ta to najmniejszych
konsekwencji. Jeśli Uzurpator nie jest z Plemienia starego Wodza, Plemię
 te traci swoją pozycje głównego. W przypadku Wyboru Krwi, jak nazywają
tego rodzaju przejęcie władzy Nortlandzycy, uzurpator i jego Plemię
dostają miesiąc bezpieczeństwa. Po tym okresie ponownie staje się
wojownikiem, i można go wyzwać na kolejny pojedynek.

Każde Plemię ma swojego Wodza, jednak Wódz Wojenny jest tylko jeden, i
nie ma od tego wyjątków. Wodzowie poszczególnych Klanów mają podobną
władzę co Wódz Wojenny, tylko w obrębie swojego Plemienia. Jednak w
przeciwieństwie do Wodza Wojennego, Wodzowie nie są pierwsi w swych
Plemionach. Największą władze w każdym plemieniu, z wyjątkiem Wodza
Wojennego, we wszystkich innych najważniejsze słowo mają Kapłani i
Kapłanki.

Wśród Plemion Nortlandu istnieje silny kult żywiołów, w szczególności
Wody a raczej w tym wypadku Lodu, oraz Ognia. Oba te kulty mają swoich
kapłanów. Pani Yune, która częściej występuje tu jako Pani Zimy, ma
tutaj swoje kapłaństwo złożone z wyłącznie kobiet. W każdym Plemieniu
istnieje Pięć Kapłanek Pani Zimy. Najważniejszą z nich jest najstarsza
kobieta w Plemieniu. Tradycja ta jest pomijana tylko w przypadku gdy
wiek kobiety odbija się na jej władzach umysłowych. W takim wypadku jej
role zajmuje żona Wodza. Po za Najwyższą Kapłanką, pozostałe cztery
wybierane są spośród wszystkich kobiet Plemienia, nie ważne czy
zamężnych czy nie, starych czy młodych. Funkcja ta jest niezwykle ważna i
 uprzywilejowania trwa pięć lat. Kapłanki pełnią władzę w Plemionach w
czasie pokoju.
W czasie wojny, władzę w Plemionach mają Kapłani Pana
 Ognia, Ignitusa. Przejmują oni wtedy wszystkie obowiązki kapłanek,
zajmują się wszystkimi organizacyjnymi sprawami niezbędnymi podczas
wojenny. Ustalają z Wodzami strategię, o ile w ogóle jakiejś używają.
Prowadzą wraz z Wodzami Wojowników do walki zagrzewając ich pieśniami do
 boju, rozpalając ich barbarzyński szał do stopnia wrzenia. Kapłanów
Pana Ognia jest trzech w każdym z Plemion. W przeciwieństwie do
kapłanek, kapłani mają swoją funkcję do końca życia - zwykle kończy się
ono w ogniu bitwy. Są wybierani przez Kapłanki w czasie ich rytuałów i
jasnowidzeń, poczym zabierani od rodziców i szkoleni przez innych
Kapłanów. Ich nauka trwa dziesięć lat, po czym mają pełnić swoją funkcję
 do końca życia w swoim plemieniu. Zawsze jest to jeden Starszy Kapłan, i
 dwóch młodych. W przypadku śmierci Starszego w rytualnym pojedynku
Starszym zostaje jeden z młodych.

W czasie pokoju i w czasie wojny Kapłani odpowiadają i wykonują
WYŁĄCZNIE rozkazy Wodza Wojennego. Władza kapłaństwa w Plemieniu Wodza
Wojennego nie ma władzy nad nim samym.

W społeczności Plemion każdy mężczyzna i kobieta, nie będący Kapłanami,
muszą przejść inicjacje. Przez lata dzieciństwa są do niej
przygotowywani, a w wieku piętnastu lat posyła się ich piątkami na
miesiąc w lodowe odstępy. Ci którzy wrócą stają się pełnoprawnymi
członkami Plemion. Poszczególne Plemiona mają swoje własne zwyczaje
inicjacyjne, jednak każdy nowy członek Plemienia otrzymuje wypalony na
przedramieniu znak Plemienny, oznaczający przejście inicjacji. Każdy
pełno prawny członek Plemion, nie ważne wojownik czy wojowniczka, ma
prawo do wyzwania na pojedynek każdego, z Wodzami i Wodzem Wojennym
włącznie. Wyjątkami są Kapłanki i Kapłani, którzy stanowią oddzielną
kastę, wśród której również mogą odbywać się wyzwania.

Właśnie po tych znakach rozpoznaje się poszczególne Plemiona. Każde z
nich dostaje od Wodza Wojennego przydział terenów na których mogą żyć
przez pięć sezonów. Po nich muszą się przenieść na nowe wyznaczone.
Oznacza to że wszystkie Plemiona włącznie z Wodza Wojennego, są ciągłymi
 nomadami. Wędrują po całym swoim terytorium zakładając tylko kresowe
osady i obozy.

W Nortlandzie każde Plemię ma swoje zwyczaje, tradycje i historie. Są
zwykle przekazywane ustnie przez starszych Plemion młodszym. Zwyczajem
dość powszechnym są Noce Pełni Księżyca. W tym czasie w większości
Plemion Kapłanki Pani Zimy i starszyzna urządza ceremonie mające
upamiętniać minione wydarzenia. Każde plemię w ten sposób oddaje cześć
swoim zmarłym, poległym.

Wśród Nortlandczyków bardzo powszechne są runy i symbole. Znane są tylko
 i wyłącznie im samym i tą wiedzą nie dzielą sie z żadną inną nacją.
Najbardziej znanymi symbolami, są symbole Plemienne. Każde Plemię ma
swój unikatowy symbol, który widnieje na sztandarach proporcach. A także
 na ramieniu każdego pełnoprawnego członka Plemienia. Jest on tam
wypalony jako ostateczny symbol przynależności do klanu po przejściu
Inicjacji.

W zwyczajach Plemion Nortlandu bardzo ważnym czynnikiem jest tradycja
pojedynków honorowych. Po osiągnięciu dojrzałości każdy wojownik lub
wojowniczka ma prawe do wyzwania każdego wojownika i wojowniczki z
każdego klanu, z wyjątkiem kapłaństwa, łącznie z wodzami i Wodzem
Wojennym. Pojedynki są toczone zawsze w rytualnym kręgu obozu i osady
wokół którego zbierają się członkowie Plemion każdego wieczora. Mogą być
 toczone na trzy sposoby. Najczęstszy do pierwszej krwi. W tej sposób
unika się ofiar, kalectwa i innych obrażeń w tym też ewentualnych
krwawych wendet. Drugi to pojedynek na tarcza. Każdy wojownik dostaje do
 swojej dyspozycji trzy tarcza. Pojedynek trwa aż do skruszenia przez
jednego z wojowników tarczy przeciwnika. Potem następuje zmiana tarczy i
 pojedynek jest wznawiany. Wygrywa wojownik który pierwszy zrani
przeciwnika tak by ten nie był zdolny do dalszej walki lub ten, który
pierwszy pozbawi przeciwnika osłony z tarcz. Najczęściej jest to druga
opcja z tych samych ważnych dla Plemion powodów. Trzeci ostatni sposób
pojedynku, to na śmierć i życie. Zwykle jest brany pod uwagę jako
ostateczność, na przykład w przypadku jakiejś formy wendety, zdrady czy
innego rodzaju ciężkich oskarżeń. Kapłaństwo stara się ograniczać te
pojedynki jak tylko może, wielokrotnie namawiając skłócone strony do
opanowania. W jednym przypadku, konkretnie wyzwania Wodza Wojennego,
pojedynek ten jest jedyną dostępną opcją i nie ma od niego odstępstw.

Nortlandczycy bardzo cenią sobie honor, tradycje, ceremonie i rytuały
przed bitwą. Bardzo częste jest spryskiwanie wojowników krwią zwierząt
tuż przed bitwą. Prym w tego rodzaju praktykach biorą Kapłani Ognia.

Wśród Plemion jedyną formą nauki jaką się praktykuje jest przekazywanie
wiedzy przez starszyznę młodszemu pokoleniu. Umiejętność pisania i
czytania, z wyjątkiem runów, jest kompletnie zbędna i nieprzydatna. Mija
 się wręcz z honorem wojownika. Jedyni którzy przechodzą jakieś nauki to
 Kapłani Ognia i czasami Kapłanki Pani Zimy.

Wśród Plemion wyznaje się wszystkich bogów, ale w postaci żywiołów.
Plemiona zdają sobie sprawę z istnienia bogów, jednak ich wierzenia są
mieszanką dawnych i obecnych. Każdy z Nortlandzczyków zobowiązany jest
do wyznawania Pani Zimy uznawanej za królową ich krainy, pełnej śniegu,
lodu i mrozu. Nie stawiają im świątyń, zamiast tego stosują małe
drewniane kapliczki w każdej osadzie, oraz totemy oznaczające miejsca
gdzie kiedyś istniały obozy, a które teraz przeniosły się już gdzieś
indziej.

Oprócz Pani Zimy, bardzo ważna rolę pełni Ignitus w roli Pana Ognia i
wojny. Jego kapłani w jego imię zagrzewają Plemiona do walki.
Magia
praktykowana jest jedynie w formie szamańskiej. Są to zwykle rytuały i
jasnowidzenia. Kandydaci na magów nie mogą liczyć na żadną edukację i w
związku z tym wszyscy, którzy dysponują jakąkolwiek mocą mistyczną to
zaklinacze.

Ekonomia Nortlandu opiera się na zaspokajaniu potrzeb plemion i niczym
więcej. Nie prowadzą wymiany handlowej, nie produkują nic na eksport.
Dieta
 Nortlandzyków opiera się na rybach z dwóch jezior Nortlandzkich,
niedużych połowach w opływających tą krainę morzach i oceanach. Oprócz
tego łowy na zwierzynę w lasach skąd mają skóry, tłuszcz i mięso. W
ciągu nielicznych dni bez śniegu uprawia się warzywa i ziela
wytrzymujące niskie temperatury. Hodowla bydła jest raczej rzadka, ale
czasami można spotkać zwierzęta hodowlane.

Nortland, jako odizolowana kraina z dostępem jedynie do granic Celezji,
nie ma praktycznie żadnych kontaktów z innymi państwami. Celezjanie
zgodnie ze swoim ustrojem ignorują barbarzyńców z północy. Dawne
Plemiona Nortlandu, Vestland i Nortcliff są zajęte sobą.

Nortland w teorii jest członkiem koalicji Capelli, w praktyce jednak
zapewnie nie mają nawet o tym pojęcia. Jedynym państwem jakie próbowało
ich podbić i podporządkować sobie był Perion i Cesarstwo Torrath. Zawsze
 ostatecznie źle się to dla nich kończyło, ujarzmienie barbarzyńców z
północy nigdy nie było i nie będzie proste.

W dawnych czasach Nortlandczycy czasami wybierali się na wyprawy
łupieżcze na południe do Celezji, lub swoimi długimi łodziami na inne
tereny wokół Morza Łez. Obecnie jest to raczej rzadsze, trzymają się
swoich granic.