NAZYWA SIĘ ZDRAJCĄ!

Pierwsza część serii fanfików.

### Streszczenie

Nitamuua od dawna wiedział, że jego ojciec bezpowrotnie odszedł od matki i ogółem z Lwiej Ziemi.

Matka zawsze chciała, by się z kimś zakolegował, ale Nitamuua całe dzieciństwo spędził na treningu umiejętności walki z ukochaną ciocią (i przybraną matką) - Kupendą.

### Bohaterowie

* Nitamuua
* Natie
* Kupenda
* Ilioutwa
* Glovue
* Maisha (wspomniana przez Nitamuuę)
* Zalya

### Fabuła właściwa

#### PROLOG

- Mamo, a dlaczego nie ma tu z nami taty? - Nitamuua ułożył się w łapach Natie.

- Wiesz, on... on musiał odejść.

- Musiał? - zdziwił się Nitamuua.

- Musiał... czy też raczej chciał. - westchnęła Natie, kładąc łęb na ziemi. Zaczęła się gubić we własnych zeznaniach. Nic dziwnego. Raczej żadna matka nie chciałaby powiedzieć prawdy swojemu małemu dziecku, gdyby była w tej sytuacji, co ona.

- Czekaj, czekaj, mamo! - zirytował się Nitamuua. - Wczoraj mówiłaś mi, że zmarł!

- Wiesz, Nit, to jest... długa historia...

- A ja właśnie idę spać. - zgodził się Nitamuua. - Opowiedz!

- No dobrze... to było dawno, kiedy jeszcze nie było cię na świecie...

- Akurat o tym mam pojęcie!

- Cichutko, synku. Wolę zacząć historię tak, jak powinna się zaczynać. - Natie liznęła Nitamuuę za uchem i kontynuowała. - Byłam wtedy młoda i głupia. Przewodziłam Klubowi Pomocne Łapy...

- Do którego już nie należymy. - uzupełnił Nitamuua.

- Naprawdę lubiłam pomagać. - ciągnęła Natie. - Aż wtedy poznałam jego – Ilioutwę. - mimo doznanej krzywdy nie wypowiedziała tego imienia ani z nienawiścią, ani nie ze wstrętem.

- Głupi drań!

- Przestań tak mówić, Nit! - oburzyła się Natie. - No więc, był młodym, silnym i przystojnym lwem. Chciał pomagać lwom jak ja, wobec tego przyjęłam go do Klubu. Zakochaliśmy się, a w każdym razie tak mi się zdawało.

- Niestały drań!

- Nit! - oburzyła się Natie. - Mimo wszystko to twój ojciec! - westchnęła. Nie powinna krzyczeć na Nitamuuę... nie potrafiła się na niego gniewać – tak przypominał Ilioutwę... nawet heterochromiczne oczka malca zdawały się świdrować ją spojrzeniem lwa. - W każdym razie zakochaliśmy się. On był gotów skoczyć dla mnie w ogień. Zdecydowaliśmy, że oficjalnie zostaniemy małżonkami i tak się stało. Kilka miesięcy później zaszłam z nim w ciążę. Wydawał się szczęśliwy, ale widać było, że coś ukrywa. Kiedy się urodziłeś, przyszedł do mnie z przeszczęśliwą miną. To po nim masz heterochromię, wiesz?

- Właśnie dlatego się nienawidzę... - burknął niesłyszalnie Nitamuua.

- I brązowe futerko...

- Mamo!

- No dobrze... - Natie nie była zbyt szczęśliwa, gdy okazało się, że syn nie chce słuchać o tym, że jest dokładną kopią ojca. - Pokazałam mu ciebie. Zmieszał się i warknął: ,,Nitamuua”. Dlatego nadałam ci to imię.

- To właśnie mnie przeraża. Mamo! Wiedziałaś, co to w ogóle znaczy?! ,,Zabiję go”!

- Sądziłam, że to zwykłe, nic nie znaczące imię. - odpowiedziała spokojnie Natie. - Nawet imiona najlepszych lwów, jakie istniały kiedykolwiek w historii często mają przerażające znaczenia. W każdym razie wypowiedział twoje imię i słodko zbliżył się do mojego pyska. Jego oddech pachniał różami, jak...

- ...mój, wiem. - warknął Nitamuua i ziewnął.

- Myślałam, że pocałuje mnie, przytuli i będziemy szczęśliwą rodziną. Razem. Podszedł do mnie, otarł się o mój bok i słodkim głosem powiedział: ,,Glovue”. ,,Co?!” zdziwiłam się. ,,To imię mojej ukochanej. Koniec z nami” odparł i wyszedł bezceremonialnie z jaskini. ,,Wiesz, że zabrałeś mi honor?” zapytałam przerażona. ,,Wiem!” odkrzyknął. ,,I tytuł też! Jestem przywódcą Klubu Pomocne Łapy! A ty nie jesteś już tu mile widziana!”. Kiedy byłam już zdolna wyjść z jaskini, żeby coś upolować, Klub był już daleko. Resztę znasz z własnego doświadczenia, prawda?

Nitamuua był tak zmęczony, że tylko ziewnął i po chwili zasnął...

**\* \* \***

*Nitamuua uśmiechnął się szyderczo.*

*- I co ty na taki obrót sprawy, ojczulku? - zapytał. - Klub cię opuścił. Jesteś sam!*

*- I co w związku z tym, Nitamuuo?! Wiesz, że to nie twoje imię. To moja obietnica w stosunku do ciebie.*

*- I moja dla ciebie.*

*- Co to ma niby znaczyć?!*

*- Zabiję cię! Broń się! - zawołał Nitamuua i skoczył.*

*Z lubością wgryzł się w futro Ilioutwy. Trysnęła krew i...*

**\* \* \***

- Nit! Nitamuuo! - głos Natie rozproszył senną wizję. - To wbrew wychowaniu! Nie możesz jeść tak, jakbyś mordował co najmniej nosorożca! To tylko królik. I powinieneś okazać mu szacunek, jako iż zginął, byś mógł napełnić swój pusty brzuszek!

- Przepraszam, mamo... - Nitamuua z niechęcią otworzył oczy. Ten sen był taki rzeczywisty... dlaczego nie można rosnąć szybciej? I wtedy Nitamuua podjął decyzję, która miała pokierować całym jego późniejszym życiem.

#### Rozdział I

- Kupendo, ja nie wiem jednak, czy mój Nicio się zgodzi. Ma już dość doświadczeń z ojcami... - zaczęła ostrożnie Natie, wchodząc do jaskini. Nitamuua zawzięcie gryzł kamień.

- Spokojnie, Natie, nie martw się. Ja nie będę jego ojcem, tylko matką-ojcem. I...ou! - zauważyła Nitamuuę. - Ależ sobie dziwne zajęcie twój syn znalazł...

- Nie mój. Nasz. - Natie liznęła Kupendę w pysk. Lwica szybko odwzajemniła pocałunek.

Dopiero teraz Nitamuua zauważył Natie i Kupendę.

- Um... mamo... - rozłupał kamień na dwie części, ale nawet się nie usatysfakcjonował. - Co to za lwica i... dlaczego ją pocałowałaś?! To obleśne!

- Wiesz, nie chciałabym ci powiedzieć, że jesteśmy *wanandoa wa kimapenzi*, ale...

- ...jesteśmy *wanandoa wa kimapenzi*. - uzupełniła Kupenda i pocałowała Natie w czoło.

- Ech, i tak to z naszą szaloną rodziną jest... - mruknął Nitamuua i podbiegł do Kupendy. - Umiesz chociaż walczyć, *mama-mzazi*?

- Przekonaj się sam! - zawołała Kupenda i rzuciła się ze schowanymi pazurami na młodego lwa.

Po krótkiej kotłowaninie Nitamuua znalazł się na jej klatce piersiowej.

- Najwyraźniej nie. Ale plusem jest to, że już niedługo opuszczę dom i nie będę musiał zmuszać się do przebywania w twoim towarzystwie...

Kupenda zrobiła niezadowolony wyraz twarzy i zrzuciła z siebie lwa.

- On nie chciał być niegrzeczny, *tamu yangu* ty moja, on... bardzo poważnie podchodzi do treningu zabijania lwów... chce zabić ojca, wiesz...

- Rozumiem... - mruknęła Kupenda i otrzepała się. - Ma chociaż jakichś kumpli?

- Nie. Nawet nie próbuje się z nikim zaprzyjaźnić. Ciągle atakuje inne młode lwy i lwice. Wbrew moim prośbom... - Natie westchnęła. - Kiedyś taki nie był...

- Mamo!

#### Rozdział II

- Mamo? - zapytał Nitamuua, wchodząc do jaskini.

- Tak, Niciu?

- Mamo, tata pożałuje dnia, kiedy cię zostawił! - Nitamuua potrząsnął głową, odgarniając grzywę z oczu.

- Ależ synku... - zaprostestowała Natie.

- Znajdę go. Znajdę i zabiję. Do zobaczenia, mamo! Wrócę, obiecuję ci, że wrócę! Pozdrów ode mnie *mama-mzazi*!

- Dobrze, synku. Wracaj jak najszybciej, bo będzie mi ciebie brakowało. - i bez ostrzeżenia Natie wpakowała głowę pod podbródek syna. - Wyrosłeś.

- Wiem, mamo. Mówisz mi to codziennie! - roześmiał się Nitamuua. - Do zobaczenia! - zawołał i pocałował ją w policzek.

Następnie wybiegł z jaskini, mając dość ckliwych pożegnań.

- Co powiedział? - zapytała Kupenda, podchodząc do Natie.

- Że już czas. I, że mam cię od niego pozdrowić. - łzy popłynęły Natie po policzkach.

- Nadal kochasz Ilioutwę?

Natie nie opowiedziała. Samo jej spojrzenie wystarczyło, by wiedzieć, że tak.

#### Rozdział III

Nitamuua biegł. Nie zatrzymywał się. Od czasu do czasu pochylił się, by chwycić w zęby królika i pożreć go na miejscu.

Nikt nie zagradzał mu drogi. Przebiegł Lwią Ziemię, Wzgórza Aamor, był ścigany przez patrol... i znalazł się na Cmentarzysku Słoni.

- Jest tu ktoś może?! - zapytał silnym głosem.

Kilka hien schowało się za czaszkami słoni.

- Halo?!

- Owszem. - rozległ się słodki głos z czaszki. Wyszła z niego przepiękna, chuda lwica o pięknych tyłach - Glovue.

- Wiesz może, gdzie jest Ilioutwa? - zapytał.

- Może i wiem, ale nie powiem. Za to chętnie bym z tobą...

- Przepraszam, nie. - Nitamuua odzyskał dawny rezon. - Brzydzi mnie to. I tak właściwie... - podszedł do niej. - ...zwykle nie biję lwic, ale tym razem przykro mi. Nie możesz mi przeszkodzić. - powalił ją na ziemię. Glovue już myślała, że Nitamuua zmienił zdanie i zaraz ją zapłodni, ale ten powiedział tylko: - Obiecuję, że to nie boli. - i ją zdekapitował. Głowa lwicy potoczyła się krwawym szlakiem po ziemi. - Bardzo przepraszam. - powiedział i przeszedł nad martwym, bezgłowym ciałem. - Hej, Ilioutwo! Podejdź, jeśli masz odwagę! Zobacz, co zrobiłem z twoją partnereczką! Pomściłbyś ją może?!

Zza szkieletu słonia wyszedł powoli Ilioutwa. Młody lew odchrząknął z niesmakiem. Był bardziej podobny do ojca, niż zapewniała go matka.

- Co to za hałasy na mojej ziemi? - zapytał Ilioutwa wyniośle.

- Nie hałasy, a twój koniec. - warknął Nitamuua i zaczął krążyć wokół starszego lwa.

- Ach, Nitamuuo! W końcu wpadłeś?

- Nie ja, a wielka Demonica śmierci – Maisha – drzemiąca we mnie od wielu lat. Demonica twojej śmierci.

- Czyżby? - zapytał drwiąco Ilioutwa i rzucił się na syna.

Bezlitośnie ciął młodego lwa kłami, ale ten nie zostawał mu dłużny. Przecież całe życie spędził na trenowaniu do tej walki! Nitamuua wbił pazury w brzuch przeciwnika. Ilioutwa stęknął, a Nitamuua wgryzł się mu w kark. Trysnęło sporo krwi, ale Ilioutwa nie poddawał się. Chapnął zębami tuż przy uchu Nitamuuy, ale chybił i syn zatopił kły w jego barku.

- Masz dość? - zapytał Nitamuua przez skórę ojca.

- Nigdy. - odpowiedział Ilioutwa i przejechał pazurami po grzbiecie Nitamuuy. Było widać gołe kości.

Nitamuua stęknął, ale zaraz odpłacił ojcu. Z pełną siłą ugryzł go w szyję. Trysnęło więcej krwi, a Ilioutwa padł na ziemię.

Nitamuua westchnął z rozkoszą i otarł krew z pyska. Wracał do domu.

#### EPILOG

Natie lizała rozszarpany grzbiet syna. Tego nie dało się już naprawić.

- Au! Mamo, proszę, przestań! - wzbraniał się Nitamuua.

- To dla twojego dobra, więc leż. - poparła partnerkę Kupenda. - Masz szczęście, że rana nie była na brzuchu. Już byś nie żył!

- Och, *mama-mzazi* proszę, ty też?!

Nagle światło słoneczne przesłoniła czyjaś postać.

W wejściu do jaskini stał Ilioutwa.

Od razu do lwa doskoczyła Kupenda.

- Czego tu chcesz Ilioutwo?! - zapytała.

- Nie szukam kłopotów. - odparł tamten. - Chcę tylko rozmawiać z Natie...

- Po co?! - zapytał Nitamuua, podbiegając do ojca, gotów do ataku. - Już dość krzywd jej wyrządziłeś. I byłem pewien, że cię zabiłem!

- Synku, proszę...

- I teraz nagle ,,synku”?! Mogłeś zostać z nami i byłbym twoim synkiem! Ale teraz wyrzekam się ciebie w roli ojca! W zasadzie, wyrzekłem się dawno – w dniu moich narodzin! A teraz – zjeżdżaj stąd, albo tym razem naprawdę cię zabiję!

- Stój, Nit! - zawołała ze środka Natie. Za nią przydreptało jej malutkie, granatowe lwiątko. - Mów, Ilioutwo.

- Czy... wybaczysz mi?

- Wybaczyłam tobie już dawno.

- A więc... czy mógłbym znów zostać twoim partnerem?

- Tak... kocham cię nad wszystko...

I złączyli pyski w długim pocałunku, na znak znów zawiązanego przymierza małżeńskiego.