Isimad

Isimad był centralną wyspą archipelagu Isodin. Został wyciągnięty z oceanu przez Badugina sto lat po zakończeniu Pierwszej Wojny Bogów.

## Historia

### Wyspa pułapka

Od razu po zakończeniu Pierwszej Wojny Bogów, Badugin uciekł i wyciągnął z głębi Azdonu wyspę, w przyszłości nazwanej Isimadem; krainą ras. Jednak na początku, wyspa była niezamieszkana przez nikogo. Cień stopniowo kusił zwierzęta, rośliny aby przybyły na wyspę, by Badugin mógł uwolnić wszelkie stworzenia od więzów ze sobą. Jednak żeby istoty przybywały na Isimad, Badugin musiał zaciekawić je czymś, czego nie było w ich ojczyźnie.

### Krasnoludy na Isimadzie

Pod koniec pierwszej ery Anuzăitanu, do Isimadu przybyli krasnoludzcy handlarze z Ilmarii, północnego królestwa krasnoludów na Wielkim Kontynencie Esu. Płynęli by handlować z krasnoludami z Anadii, lecz nie wiedzieli, że Badugin wyciągnął z wody wyspę na środku oceanu. Myśląc, że dotarli do Anadii, wyruszyli na poszukiwania swoich braci, jednak natknęli się na Badugina, który uwięził krasnoludzki lud i torturował ich aż zaczęli przemieniać w koboldów, mrocznych krasnoludów podatnych na wolę Cienia. Część więźniów uciekła pod przywództwem jednego z najodważniejszych krasnoludów, Būrghana. Būrghan, razem z resztą uciekinierów, osiedlił się w Górach Centralnych inaczej zwanych Marvedi-Avadūca i został pierwszym Dharem Ilmarinów. Cień nie zamierzał porzucać żelaznego ludu. Miał plan co do krasnoludów i jego kampania dopiero się zaczynała.

### Elfy leśne

W roku 673 Badugin ściągnął podstępnie elfy do Isimadu, w celu przemienienia ich w goblinów. Pod postacią elfa, zachęcił mieszkańców królestwa Teidalii do przybycia do pięknych i gęstych lasów na Isimadzie. Elfy wyruszyły na wyspę i, kiedy tylko dotarły do brzegu wyspy, zostały pojmane przez Badugina. Basimowie, kiedy dowiedzieli się o kolejnym tajemniczym pojmaniu na terenie nowej wyspy, wysłali Narlanara by pomógł swojemu ludowi. W ten sposób rozpętała się Druga Wojna Bogów.

### Ilmarini w Żelaznej Górze

Badugin wysłał swoją armię koboldów na Góry Centralne by wyrzucili swoich braci z ich nowych domów. Koboldy zakończyli swoją kampanię sukcesem. Ilmarini uciekli do Żelaznej Góry, gdzie odbudowali swoje domy i kopalnie. Gdy do Żelaznej Góry dotarła wiadomość o buncie elfów na południu, Dhar Thērgan wyruszył ze swoją armią do Gór Centralnych, aby odzyskać stare siedlisko, jednak nie wszyscy chcieli opuścić swój nowy dom. Armia Thērgana rozgromiła koboldów odciętych od wsparcia swojego władcy i odzyskała Góry Centralne.

### Druga Wojna Bogów

Narlanar w międzyczasie zdołał uwolnić swój lud, jednak Badugin zdążył już zamienić część elfów w gobliny. Elfy Narlanara uciekły do lasów na zachodzie wyspy, gdzie zaczęły przygotowywać się do wielkiej bitwy. Swoim przywódcą mianowali młodego Charisa, który poprowadził połowę elfów przez pole na południu wyspy, później nazwanym jego imieniem. Narlanar poprowadził druga połowę armii i zaatakował armię goblinów od północy, kiedy Charis nacierał od zachodu. Gobliny zażarcie broniły się przez cztery tygodnie na wschodnim brzegu rzeki Elgakerd. Jednak Cień nie mógł się mierzyć z pełną mocą Narlanara. Gobliny zostały wycięte w pień, a ich przywódca został zniszczony. Jednak jego duch przetrwał, choć nie mógł już przyjąć fizycznej formy bez pomocy Bram Zmarłych.

### Elfickie Lasy

Narlanar, dumny ze swojego ludu, poprosił Gilinara, aby ten dał elfom królestwo w gęstych lasach Isimadu, gdzie mogliby żyć w pokoju i z dala od groźnych goblinów oraz koboldów. Elfy, od 725 roku KE zamieszkiwały wszystkie, nawet najmniejsze, lasy na wyspie. Z początku królestwa były widoczne nawet z poza granic flory, jednak po przybyciu ludzi kilkaset lat później i ich ekspansji po całej wyspie, elfy zaczęli ukrywać swoje królestwa uznając ludzi za mniej godnych szerokiej wiedzy elfickiej.

### Wojna Ras

Jednak pokój nie trwał zbyt długo. Elfy rozprzestrzeniały się coraz bardziej po całej wyspie, aż w końcu dotarły do Gór Centralnych i gdy ujrzały bogactwa Ilmarinów stały się zazdrosne zastanawiając się czemu Narlanar nie nagrodził ich taką ilością skarbów. Jednak krasnoldu nie dostały swoich skarbów od nikogo. Zdobyli je ciężką pracą. Elfy uznały, że są bardziej godni skarbów, gdyż to oni pokonali Badugina, gdy krasnoludy jedynie dbali o swoje Tak rozpętała się Wojna Ras. Kampania trwała 49 lat. Elfy zachodnich lasów zwołali swoich braci z całej wyspy i ruszyli na Avadūcę. Krasnoludy były przygotowane na kolejne ataki ze strony koboldów, więc elfom nie było łatwo. Cradin - generał elficki z zachodnich lasów został pojmany przez Ilmarinów, którzy odcięli jego głowę i rzucili ją w szeregi jego armii, jako sygnał aby nie igrali z krasnoludami. Jednak elfy nie poddały się i ruszyły ponownie na góry. Dhar Ollodār wpadł w szał i rozkazał całemu wojsku ruszyć na resztę armii elfów. Manewr był bardzo ryzykowny jednak zakończył się rozgromieniem wroga i wycięciem całego lasu, który znajdował się między zachodnim wybrzeżem wyspy, a Avadūcą.

### Smoki w Smoczej Przełęczy

Po wielkiej klęsce Badugina, smoki uciekły z Czarnegór w poszukiwaniu nowego, bezpieczniejszego domu. Smoki pod wodzą Thura; pierwszego smoka jaki chodził po Anuzăitanie. Po zaledwie trzech dniach smoki odkryły Dwie Góry, później nazwane Turwil i Iniwil. Smocze plemię osiadło w przełęczy między górami, które stały się ich domem na setki lat. Część smoków, która opuściła Smoczy Czub osiadła w Wichrowych Szczytach.

### Iderinowie przybywają

Kolejny tysiąc lat na Isimadzie minęło bez większych wojen. Elfy schowały się głęboko w lasach, krasnoludy kopały coraz głębiej w górach, a smoki pustoszyły łąki zabijając dzikie zwierzęta. W roku 2076 na zachodni brzeg Isimadu dotarli Iderinowie z dalekiej Iderii, pod wodzą dwóch braci Adgiomara i Ergadona. Spotkali oni elfów, którzy zaciekawieni gośćmi, wyszli z lasu i przywitali przybyszy. Iderinowie poznali kulturę elfów i poznali historię Basimów i Wielkich Wojen. Elfy rzekły, że jeśli ludzie będą żyć w zgodzie z Basimami to bogowie nagrodzą ich tak jak nagrodzili elfów po wojnie z Baduginem. Lud przyjął nową religię. Wybudowano miasto u podnóża sporego wzgórza i nazwano je "Letheran" co znaczy po prostu "miasto" w języku Iderinów. Jednak bracia nie mogli wybrać, którzy z nich zostałby królem nowego królestwa, więc rozpętał się konflikt, który trwał cztery lata. Lud zaczął już się buntować, gdyż ludność ginęła z powodu sporu między rodzeństwem. Bracia postanowili zakończyć sprzeczkę pokojowo i podzielili królestwo na pół. Z początku, oba królestwa nazywały się Nową Iderią, lecz po kilku pokoleniach, królestwo Adgiomara zostało nazwane Itwilią , a państwo jego brata, żartobliwie nazwane przez elfów In-Anat, oznaczającego "ludzki mur" w mowie bogów.

### Dagaroni z zimnej północy

W roku 2112 do wschodniego wybrzeża Isimadu przybyła jedna z dziewięciu flot z Dagaronii, zimnej krainy na Esu. Dziewięć flot wypłynęło z zimnej ojczyzny na poszukiwania miejsc na kolonie. Dowódca floty, Irgovar Hardekad, został pierwszym władcą nowej kolonii, jednak kolonia była zależna od króla Dagaronii. Po ponad stu latach istnienia kolonii, król Dargol Śmiały ogłosił niepodległość Draronu. Królestwo Dagaronii nie uznało niepodległości kolonii gdyż na Isimadzie rosły niezwykle rzadkie i cenne odmiany drzew takich jak Czarny Dąb, używanych do produkcji statków, rosnących na południu Draronu. Ta niezgoda przerodziła się wkrótce w konflikt zbrojny. Dagaroni wysłała flotę, która miała obalić Dargola i osadzić na tronie członka rodziny królewskiej wybranego przez króla Dagaronii. Jednak Drarończycy dobrze znali już swój teren i umieli go wykorzystać. Ostrzeliwali nadpływające statki ze szczytów stromych wzgórz i klifów, Dagaronii nie mogli trafić swoich przeciwników gdyż wrogowie mogli szybko się schować. Jedyną szansą na zwycięstwo była bezpośrednia konfrontacja, miecz na miecz. Choć Dagaronii mieli znaczną przewagę liczebną to Drarończycy, znając swoje otoczenie, rozgromili Dagaronów. Tak powstało królestwo Draronu zajmujące całe wschodnie wybrzeże wyspy.

### Pierwsza Wojna Światła i Mroku

Choć ciało Badugina zostało zniszczone, jego duch przeżył i schował się na południu wyspy, gdzie stała brama Perkazyn - przejście śmierci, skąd porywał zmarłych. Gdy dobra istota umiera, jest nagradzana przez bogów miejscem w Orbenarze. Ludzie, którzy żyli niezgodnie ze swoją naturą zostają w Anuzăitanie aby dostać drugą szansę, jednak życie ludzi i innych istot nie zostało stworzone tak aby istnieć w nieskończoność. Badugin za pomocą Bram Śmierci znalazł sposób aby przejąć kontrolę nad słabymi umysłami martwych istot i przywrócić je do życia. Przez tysiąc lat, Badugin zbierał potajemnie armię orków, goblinów i koboldów. Król Ergovar ruszył całą swoją armią na Antarod. Jednak Badugin spodziewał się ataku ze strony Itwilinów. Dwa wojska stoczyły wielką Bitwę pod Fenaden. Ergovar sam rzucił się na Badugina, który był w stanie obrać fizyczną postać za pomocą mocy z Perkazynu. Pojedynek znacznie oddalił się od pola bitwy. Do końca nie wiadomo co stało się z Ergovarem, jednakże legendy głoszą, że Ergovar został zabity przez władcą ciemności, ale jego dusza pokonała Badugina, porzucając ograniczające ją ciało. Ponoć Ergovar był pierwszą z trzech zaginionych dusz Eartosa. Gdy dusze połączą się z Cieniem, Eartos powróci. Inna legenda mówi, że Ergovar pokonał Badugina i przygwoździł jego zbroję swoim mieczem zawierającym klejnot mocy w głowicy. Podobno zbroja ta leży z mieczem, wbitym w hełm, w głębi jaskini gdzieś w Czarnegórach.

### Czarna Forteca w Wizgărot

W trakcie Pierwszej Wojny Światła i Mroku elfy pomagały ludziom w walce z Cieniem. Elfy, jako, że są pierwszymi świadomym istotami, mają największy kontakt z bogami, przez co potrafią korzystać z magii od razu po urodzeniu. Jeden z legionów elfów uratował jedną z wiosek Itwilii przed goblinami. Wieśniacy, zaciekawieni magicznymi zdolnościami elfów, poprosili by elfy nauczyli ich korzystać z magii. Przywódca elfów leśnych; Thaidan był zdecydowanie przeciwny dzieleniu się wiedzą z, jak to uważał, niegodnymi ludźmi. Jednak zaistniał pewien problem. Elfka Fennah zakochała się w młodym wieśniaku, Flatinie. Jej ojciec, Thaidan, nic nie wiedział o tym romansie. Fennah, za plecami swojego ludu, podzieliła się swoją wiedzą z ukochanym, który zaczął potajemnie nauczać swoich braci. Thaidan dowiedział się w końcu o miłości jego córki i wygnał ją. Ta, w rozpaczy, uciekła daleko w głąb zachodnich lasów. Flatin nie chciał, żeby ta wiedza, która otrzymał od ukochanej, odeszła wraz z nim. Pierwszy z ludzkich czarodziejów Isimadu założył Czarną Fortecę, którą wybudował wraz ze swoimi uczniami. Wizgărot powstało pod Dwiema Górami, zamieszkanymi przez smoki. Jednak czarodzieje nie chcieli szukać nowego miejsca, gdyż wojna toczyła się już od kilku lat. Tak samo jak ludzie, smoki nie chciały oddać swojego domu. Napadały na budowniczych, a budowniczy bronili się za pomocą czarów i zaklęć. Dzięki magii, budowa fortecy została zakończona rok po zakończeniu wojny i w tym samym roku rozpoczęto nabór na nauki. Wizgărot zostało zaprojektowane tak aby ludzie mogliby się bronić i uciekać. Podwójny mur pozwalał na podwójny atak łuczników, a mur tylny mógł bronić się jeśli wrogowie wspięliby się na mur zewnętrzny. Na tyłach budynku władcy fortecy znajdowały się wejścia do jaskiń, których drugi koniec wychodził do Smoczej Przełęczy.

### Smokogrzmot i początki Rady

Jednym z uczniów Flatina był Rouperin. Młodzieniec był bardzo ambitny i chciał zostać jeszcze potężniejszy niż jego mistrz. Podczas jednego z napadów smoków, Rouperin postanowił udowodnić swoją siłę i zaatakował Thura, ojca smoków. Thur, jako, że był już starym smokiem, niebył tak silny jak w czasach gdy pustoszył Isimad w pierwszych latach wyspy. Rouperin pokonał Thura swoją determinacją i zrzucił go wprost na ostry szczyt wieży. Thur zginął, a Rouperin został nazwany Smokogrzmotem. Jego miecz zaś zaczęto nazywać Drethentrenem, od Ideridaiskich słów "Drethen" oznaczającego smoka i "Tren" oznaczającego zabijanie. Część czarodziejów chciała nagrodzić wyczyn młodego Bahira, umieszczając go na tronie Wizgărot. Jednak Flatin wraz z połową swoich uczniów był przeciwny tej decyzji. Spór rozwiązano założeniem rady Wizgărot, dzięki czemu każdy czarodziej mógł zostać częścią zarządu. Poza Rouperinem wybrano jeszcze 15 innych czarodziejów, razem tworząc radę składającą się z 17 członków.

### Wojna Łupieżców

Dra'rończycy, patrząc na bogactwa Itwilii i In-Anatu, postanowili zrabować Brohren. Pojedynczy atak zmienił się w prawdziwą wojnę. Brohranie odparli atak Dra'ronu, wraz z pomocą z Blis i  i ruszyli do kontrataku. Wojna była bardzo krwawa i osłabiła oba królestwa. Itwilia dotarła aż pod stolicę Dra'ronu, nie udało się jednak jej zdobyć. Kontratak Itwilinów zawierał również zrabowanie miast i wiosek. Od tamtego momentu Itwilia i Dra'ron byli gotowi do zniszczenia się nawzajem w akcie zemsty. Sytuację wykorzystały gobliny i orkowie z Czarnegór. Gdy zebrali armię i ruszyli na Itwilię, wojna między ludźmi została zakończona. Osłabione wojska Itwilii, które dowiedziały się o ataku na Lumuid, ruszyły na odsiecz. Lumuid zostało obronione przed goblinami, a Itwilia ruszyła w pogoń za przetrwańcami. Ostatnia bitwa wojny, rozegrała się na Fėrgo Ůrut'yr. Ta bitwa została niestety przegrana z kretesem. Król Keiragam zginął od strzały wystrzelonej z łuku Duķki - przywódcy goblinów z Czarnegór.

### Upadła Gwiazda

W 2462 roku z nieba spadła gwiazda, kolejny klejnot mocy serca Eartosa. Upadła ona w dolinie na zachód od Gór Skalistych. Astronomowie z Wizgarot i Blis ujrzeli spadający klejnot i postanowili zawiadomić o tym króla Egenada. Po hulaszczych rządach króla Lartheima Itwilia była bliska upadku. Potrzebna była siła, która ochroniłaby królestwo przed nasilającymi się atakami ze strony goblinów i orków. Jednak gwiazda upadła na terenie Dra'ronu, którzy był od dawna w konflikcie z  Itwilią. Zbrojna wyprawa mogłaby spowodować atak ze strony Dra'rończyków. Wysłano więc trójkę mężczyzn; Penerona; rycerza z Blis i dalekiego kuzyna króla, Archiwalda; ucznia czarodzieja Firona, oraz Raganalla Morenahga; łowcy pochodzącego z Iundis, wioski znajdującej się w Dra'ronie. Kompania dotarła do gwiazdy, gdzie spotkała ledwo istniejącą duszę Badugina. Badugin nie chciał aby zabrano klejnot, nie tylko stracił by część mocy, ale jego wrogowie mogliby stawiać opór podczas zbliżającej się wojny. Cień chciał przekonać kompanię do pozostania w świecie marzeń, który Badugin był w stanie utworzyć wizję. Jednak kompania sprzeciwiła się, mówiąc, że od powodzenia misji zależy przyszłość Itwilii. Cień więc zaatakował. Kompania, współpracując, pokonała Badugina, jednak król Dra'ronu; Gariadok Okrutny, dowiedział się o planach Itwilinów od Duķki, przywócy goblinów z Lumuid i wysłał Dralanima, generała wojsk Syditil z armią i goblinami. Kompanię uratował Huged zwany Pięściogłowym, tworząc udawaną armię. Jednak wojsko Itwilii zginęłoby gdyby nie pomoc Baharei. Itwilini pokonali Dra'rońską armię i wrócili do Blis wraz z gwiazdą.

### Wojna Trzech Królów

Bitwa o Upadłą Gwiazdę rozpoczęła Drugą Wojnę Ludzi Isimadu. Gobliny z Lumuid rozproszyły się w mniejsze bandy po śmierci Duķki. Wojna trwała całe 16 lat. Drugą bitwą tej wojny było oblężenie Tiranum, miasta znajdującego się kilka mil na wschód od Brohren. Tiranum dzielnie broniło się przez 3 dni, dopóki wsparcie z Brohren dotarło do miasta. Armia Dra'ronu wycofała się, gdy tylko dowiedzieli się o przybywających Brohrenach. Wojsko z Brohren nawet nie widziało żywego żołnierza Dra'ronu pod murami Tiranum, kiedy dotarli do miasta. Dra'rończycy rozbili się na dwie armie. Jedna ruszyła przez Dul-Anat, podczas gdy druga ruszyła przez Góry Centralne. Jednak czarodzieje z Wizanuzăi, powiadomieni przez Wizgărot, zaatakowali armię Dra'ronu, biegnącą przez Leśne Przejście. Wizgărot zabroniło Wizanuzăi atakować. Dra'rończycy stracili 1/3 armii w bitwie w Leśnym Przejściu, jednak większą stratę ponieśli czarodzieje. Starty były tak wielkie, że większość przetrwańców ruszyła do Czarnej Fortecy z powodu braku czarodziejów do utrzymania Domu Magii. Itwilia przygotowała się do kolejnego ataku Dra'rończyków. Jednak Dra'ron siedział cicho przez 3 kolejne lata. W końcu, w 2466 roku, Dra'ron ruszył przez Dul-Anat, przypuszczając atak na Brohren z południa i północy. Strażnica Meno Ebrohren została zapalona przy pierwszym znaku Dra'rończyków. Egenad, sam poprowadził armię Blis. Huged i Gerad ruszyli z Ragand. Bitwa o Brohren była największą bitwą tej wojny. Trwała przez 2 tygodnie. Podczas bitwy, bitwa była przegrana przez Itwilię. Huged i Egenad zginęli pod salwą strzał. Gerad zamknął swoje wojska w mieście i zaczął planować strategie wraz z królem Brohren - Urethem. Wysłano więc dziesiątki gołębi w stronę Czarnej Fortecy. Czarodzieje dotarli dzień po zdobyciu Brohren przez Dra'ron. Cała ludność została brutalne wybita, a głowy Egenada, Hugeda i Gerada zostały nabite na Dra'rońskie piki. Role odwróciły się, Dra'rończycy zamknęli się w Brohren, jednak Bahirowie dobrze znali plany miasta i dostali się do tylnych części północnej dzielnicy przez tajne przejście i powoli wibili armię Dra'ronu. Po wielkiej tragedii, żałoba trwała przez miesiąc. Nowym królem Itwilii został Peneron i kazał wykuć sobie naszyjnik z kawałka Upadłej Gwiazdy, jako nowy symbol władzy królewskiej. Peneron wezwał armie z Pevaronu, Thredan i Brinan i ruszył, w kontrataku, na Żelazne Pole, gdzie stało graniczne miasto Dra'ronu; Degov. Miasto zostało splądrowane, całe armie Dra'ronu plądrowały w tym czasie okolice Tiranum, nic nie wiedząc o armii Penerona na północy. Wojna zakończyła się w tym samym miejscu, w którym się zaczęła. Wojska Penerona, idące na wschód, do innych miast Dra'ronu, spotkały armie Dra'ronu pod wodzą Garianota, nowego kapitana Baharei. Bitwa była jeszcze bardziej krwawa niż pierwsza. Jednak nie było tam Dra'rońskich łuczników, legendy głoszą o odmowie Raganalla; nowego przywódcy łowców. Król Blis ledwo uszedł z życiem. Baharei zostali wybici, a Dra'ron wycofał się po sporych stratach. W kolejnych latach bitwy wciąż były toczone w Leśnym Przejściu i okolicach Brohren, jednak żadna bitwa nie była tak krwawa jak Druga Bitwa w Wietrznym Przejściu.

### Druga Wojna Światła i Mroku

Dzikie bandy goblinów,  które uciekły z Antarodu po Pierwszej Wojny Światła i Mroku, zaczęły zbierać się w większe grupy, klany, aż w końcu zaczęły wracać do Antarodu po wezwaniu Badugina. Ataki band goblinów ucichły. Smoki z wysp północy zaczęły wracać do Antarodu, niszcząc po drodze miasta i wioski. Mniejsze wioski In-Anatu zostały wysiedlone z powodu gęstych mgieł i czarnych chmur, wiszących nad ziemią przez dzień i noc. Antarod pochłonął całą powierzchnie Czarnegór i Ciemnych Wzgórz. Lumuid stało się jednym z fortec orków. Kilka lat przed ostateczną bitwą, druga dusza Eartosa; Ertai, rozpoczął poszukiwania Wielkich Klejnotów w celu wykucia Exaliona; miecza, który byłby w stanie zniszczyć Perkazyn. Podczas gdy armia Badugina ruszyła na wszystkie stolice miast, Ertai zakradł się do Antarodu i wrzucił miecz do Perkazynu wraz ze sobą.

### Benarir

Po ponad 200-tu latach unii personalnej, król Selar zwany Brodatym z powodu stojej bujnej, czarnej brody, zaczął tracić wsparcie ludu In-Anatu. Mieszkańcy In-Anatu chcieli mieć własnego króla, nie chcieli być częścią królestwa, chcieli niezależności. Król postanowił połączyć dwa państwa w jedno, tym razem oficjalnie. Tak powstała unia realna między Itwilią, a In-Anatem. To był początek Benariru. Nie do końca wiadomo skąd się wzięła ta nazwa. Jedna z dwóch teorii głosi, że jest to nieco zniekształcone słowo "Benarga" znaczące "królestwo" w Ideridai. Druga z teorii wyjaśnia powstanie słowa od połączenia słów "Benar" i "Irga" znaczącego "Miejsce Króla".

### Egonar

Po bezdzietnej śmierci ostatniego władcy Inisu; Bareda Tchórzliwego, korona miała przejść do jego kuzyna; Penterada. Jednak siostra zmarłego króla; Bea, najbliższy członek rodziny, zaproponowała danie jej korony. Przekonała szlachtę do oddania jej korony, przez zniesienie z nich podatków na następne 2 lata. Jednak szlachta miała jeden warunek, Bea miała poślubić Manedrila; króla Benariru. Bea zgodziła się i tak powstała nowa unia pomiędzy królestwami. Powstało Egonbenarga, inaczej nazywane Egonarem; wieloma królestwami. Szybkie zawarcie unii realnej spowodowało powstanie największego państwa w historii Isimadu.

### Zemsta Iderii

W roku 3876, Iderini przypłynęli do zachodnich wybrzeży Inisu z olbrzymią armią. Żądali przyłączenia Egonaru do Iderii, jako kolonia. Jednak król Dinevnad nie zgodził się. Powiedział, że Egonar nie jest na sprzedaż i żeby zdobyć tej kraj, Diadoram będzie musiał zabić każdego mieszkańca.  Król Diadoram wziął te słowa bardzo dosłownie i zaatakaował Inis z całą flotą. Inis wezwał armie ze wszystkich miast i wiosek na wyspie i wysłał rządanie wsparcia od całego Isimadu. Stolica Inisu upadła po tygodniu oblężenia. Część wsparcia została pokonana, druga część nie dotarła na czas. Numismadanie zostali wybici. Diadoram zaplanował intrygę i schował swoją armię w mieście, udając, że miasto obroniło się przed flotą. Żołnierzy, którzy bronili miasta zostali wyrzuceni przed bramy w strojach Iderii, a wojownicy Iderii przebrali się w zbroje Numismadu. Gdy Wsparcie z Isimadu przybyło, Ideria broniła sie zaciekle w Numismadzie. Isimad nie dał rady odbić miasta. Dinevnad zginął pod murami Numismadu 14.05.3877 roku.  Iderini zdobyli możliwość zaatakować Isimad. Więc ruszyli dalej na północ. Ostatnią deską ratunku byli czarodzieje. Rady Czarnej Fortecy rozplanowała dwie strategie, jedna miała bronić wszelkie fortece i miasta przez Bahirów. Druga miała na celu całkowite zniszczenie armii Iderii, ale wszysscy czarodzieje najprawdopodobniej by zginęli. Niestety, obie strategie weszły w życie. Dom Protektorów został ostatnim bastionem wolnej Itwilii. Czarodzieje bronili się przez prawie rok. Wizgarot upadło 29.01.3878 roku, a razem z nim, Egonar. Isimad i jego mieszkańcy od tamtego momentu byli pod rządami Iderii, jedną z wielu kolonii Starego Imperium. Ideria narzuciła Egonarowi swoją administrację. Podzieliła Egonar na 11 dystryktów, kązdy był zarządzany przez iderskiego zarządcę. Prokonsul Iderii siedział na tronie w Numismadzie i zarządzał z tamtąd całym Anbenargą - czyli nowym Egonarem kontrolowanym przez Imperium Iderii. Nazwa pochodzi od "an" - jeden oraz "benarga" - królestwo. Zmiana nazwy znaczniowej z "wielu królestw" na "jedno  królestwo" miało na celu zmniejszenie ważności Egonaru pośród innych królestw.

### Powstanie Iniskie

3880 rok był bardzo dynamicznym okresem dla Anbenargii. Od 3876, czyli początku okupacji, istaniała grupa rebeliantów tworzących Poddomenę. Przez fakt, że Dinevnad w ostatnim roku panowania wyznaczył swojego bratanka Divara na swego następcę, Poddomena mogła mieć pełnoprawnego władcę, a wraz z nim: Państwo Podziemne.

### Białe Powstanie

Po zduszeniu Powstania Iniskiego jesienią 3880 roku, król Iderii postanowił wysłać do Dawnego Królestwa Egonaru wszystkich członków Krwawej Dłoni, w tym Thalmira, najlepszego żołnierza, jakiego tylko król mógł mieć. Elitarna grupa skrytobójców dotarła do południowych wybrzeży Inisu późną zimą 3880 roku. Gdy tylko kapitan Krwawej Dłoni dowiedział się o sytuacji prowincji i terenach zajętych przez buntowników, rozkazał spalić miasto znajdujące się w środku strefy Poddomeny - Keizan-Aro. Z początku prokonsulowie nie chcieli się zgodzić na tak gwałtowny ruch wojsk, jednak po trzech dniach prokonsul Numismadu udał się do Thalmira i orzekł, że przegłosowano spalenie Keizan-Aro.

### Powstanie Isodińskie

Żelazna pięść Iderii delikatnie puściła archipelag Isodinu, gdy [jakieś imperium na południu Anadii] zaatakowało południową granicę Iderii, powstało państwo ukryte, państwo podziemne, rebelia, sojusz dla przywrócenia niepodległości Egonaru. Wiele miesięcy przygotowań przyniosły Egonarowi jedne z największych zwycieśtw w historii. Państwo podziemne było bardzo dobrze zorganizowane, żaden z członków nie znał więcej niż trzech łączników by osiągnąć jak najmniejsze straty w wypadku złapania i zmniejszyć szanse na aresztowanie dużej liczby rebeliantów. Najważniejszą bitwę powstania poprowadził Delviron, kowal i mieszkaniec Numismadu. Atak na jedną ze zbrojowni królewskich była najbardziej ryzykowną ale i najgłośniejszą akcją powstańców. Głosy o bohaterskim zamachu na wrogą zbrojownię dotarły do innych wysp Isodinu i w każdy zakątek Egonaru...

### Rewolucja przemysłowa i Magiczne Podziemie

Po odzyskaniu niepodległości Egonaru po wielu latach iderskiego ciemiężenia, magia pozostała tabu pośród mieszkańców Isodinu. Brak potężnych sił pomagającym ludziom w ich codziennym życiu spowodowało przyspieszony rozwój technologii...

## Regiony

* Itwilia - Zachodnie królestwo ludzi. Założone przez generała Iderii; Adgiomara, jednego z Wielkich Braci.
* In-Anat - Południowe królestwo ludzi. Założone przez Ergadona, generała Iderii, jednego z Wielkich Braci.
* Draron - Wschodnie królestwo ludzi. Założone przez Irgovara, dowódcy piątej floty Dagaronii.
* Dramor - Księstwo założone przez  Turugena. Dowódcy twierdzy Ralo. Założone w proteście przeciwko wojnie między Dra'ronem a Itwilią.
* Antarod -  "Ciemna Gleba". Królestwo zła i mroku. Isimadzka siedziba Badugina.
* Avadūca - Krasnoludzkie królestwo Gór Centralnych. Założone przez Būrghana po ucieczce z Antarodu niedługo przed Drugą Wojną Bogów.
* Seklïnghed - Krasnoludzkie królestwo w Żelaznej Górze. Założone w trakcie Wielkiej Ucieczki z Gór Centralnych.
* Edenar - "Edero Sanar", "Ukryty Dom". Królestwo elfów leśnych w lesie Hulsil. Powstało jako nagroda dla elfów za wsparcie podczas Drugiej Wojny Bogów.
* Ragesen - "Ragene Isen", "Leśna Forteca". Królestwo elfów dziczy, ukryte w głębi lasu Nofriva. Powstało jako nagroda dla elfów za wsparcie podczas Drugiej Wojny Bogów.
* Barisanar - "Baris Sanar", "Dom Magii". Ukryte królestwo elfów leśnych w lesie Bazăisil. Powstało jako nagroda dla elfów za wsparcie podczas Drugiej Wojny Bogów.

## Etymologia

Nazwa 'Isimad' pochodzi od słów 'isi' - kraina oraz 'mad' - rasy. W dosłownym tłumaczeniu z basimaduuru oznacza krainę ras.

## Ciekawostki

Nazwa Isimadu różni się w zależności od języka.

* Basimaduur - Isimad
* Anazan - Kraina Ras
* Ideridai - Kinidelar
* Dhazakïr - Derb-Avongār