I AM DREAMING OF A WHITE CHRISTMAS

Trwało grudniowe popołudnie roku pańskiego ……. (wiecie, chodzi o uniwersalizm). Na dworze wiater zimny wiał i kwiaty nie pachły, bo przykryła je kurewsko gruba warstewka śniegu. Słupek alkoholu w urządzeniu zwanym termometrem spadł tak nisko, że był praktycznie niewidoczny.

Powodowało to, że wszystko, co znalazło się za oknem ciepłego i przytulnego domku, stawało się ciałem stałym. Każdy śpik, mela, nawet winiaki w butelkach zamarzały. Najgorzej było jednak, gdy ktoś wyszedł się odlać. Wtedy to kropelki złocistego moczu zastygały w powietrzu i spadały na śnieg niczym bryłki drogocennego kruszcu. Niestety czasem zdarzała się sytuacja, że nie udało się opróżnić pęcherza do końca. Mocz krzepł wewnątrz druta, czyniąc go twardym i zimnym. (Od tego wzięło się chyba powiedzenie „robić loda”).

W takiej to właśnie zimowej scenerii przyszło zmagać się Puchatkowej ekipie z kolejną fascynującą przygodą.

W domku Kubusia trwały przygotowania do świąt. Puchatek z Tygryskiem ubierali jakiegoś badyla mającego robić za choinkę. Wieszali puste butelki, tulipany, pomalowane na kolorowo kartoniki po LSD. Królik z Prosiaczkiem wyruszyli do Baby Jagi[tm] po zapas wina na święta i Nowy Rok. Tylko Kłapouchy siedział w kącie i nie poddawał się świątecznej atmosferze.

– Łocap – zainteresował się kolegą Tygrysek.

– Nicap – odparł osiołek.

– Coś taki smutny ? Może chcesz się wina napić, albo wciągnąć trochę SLD (kic!) ?

– Eeeeeeee.

– E, Puchatek, cho no tutaj – zawieśniaczył Tajger – Z Kłapciem jest źle. Trza po pogotowie dzwonić, albo po grabarza.

– Czego kurwa świrujesz – przybiegł, jak najszybciej umiał Puchatek.

– Co kurwa, jeszcze pytacie? – zbulwersował się osioł.

– Jakbyśmy kurwa wiedzieli, to byśmy kurwa nie pytali tępaku jeden – zripostował Kubuś.

– To wam powiem. Te całe święta, ta jebana atmosfera mnie dobija.

Gdy Kłapcio to mówił, to chatki wtoczyli się Królik z Prosiaczkiem. Byli oblepieni śniegiem, wyglądali jak bałwany. Jednak w rękach dzierżyli to, co najważniejsze – skrzynki Heraclesa. Kłapouchy znowu przemówił posępnym głosem:

– Jeszcze ten jebany śnieg. Wszędzie jest to białe gówno. Moczy ubrania, buty i w ogóle jest chujowy. Bardziej go nienawidzę od tej pipy Krzysia. Z tego pedryla to jest przynajmniej jakiś pożytek. Można go zbutować, obić ryja, włożyć rurę od shotguna w dupsko – i jest zajebiście. Na dodatek wiater zimny wieje i zimno się kurwa robi… no i to wszystko jest chujowe. W telewizji same stare, odgrzewane filmy o Mikołajach w pedalskich czerwonych czapeczkach. Poza tym te jebane kolędy. Kurwa, wszystkie wałkują ten sam temat o dwóch tysięcy lat. Z nudóf można zdechnąć. Wszędzie głoszą, że trzeba być miłym i dobrym i w ogóle to już nam tego całego gówna dość. Chciałbym, żeby na ten jebany świąteczny świat wypierdolił ktoś atomówkę. Byłby spokój…

Ale zanim Kłapek skończył swoje płomienne przemówienie do chatki wpadła nasz ulubiony pedryl. Była to tak niekulturalna kreatura, że nie zamknęła za sobą drzwi. Krzyś skakał i był zadowolony, jakby zerżnął go właśnie pluton wygłodniałych amerykańskich marines powracających z misji niesienia wolności narodowi irackiemu.

– Przyjęli mnie! Przyjęli ! – wykrzykiwał ten jebany mymłon.

– Gdzie oni mogli tą ciotę przyjąć ? – zastanawiał się Kubuś – Na studia w Papieskiej Akademii Teologicznej czy KULu to ten kurwus jest jeszcze za młody, a wojsko go kiedyś odrzuciło, bo nie miał gwinta.

– Ej ty DVD, gdzie cię przyjęli – spytał sympatyczny misio.

– Przyjęli mnie do chóru „Polskie Słowiki” z Poznania. Pan dyrektor był dla mnie bardzo miły. Powiedział, że dysponuje przepięknym falsetem, a na lekcje śpiewu będę mógł przychodzić do niego do domu- po chwili jednak Krzyś zmieszał się – Ale Kubusiu, dlaczego nazwałeś mnie DVD ? Dlaczego porównałeś mnie do sprzętu elektronicznego ? Proszę, nie przezywaj mnie więcej.

– Wpadłeś mu w oko – śmiał się pod nosem Królik – Pan dyrektor trafił cię „kurwikami”.

Puchatek uśmiechnął się szyderczo. Podszedł do Krzysia i objaśnił niezrozumiały termin:

– DVD to znaczy „Dick w Dupe”, czyli to ktoś taki, jak ty.

– D… jak ty brzydko mówisz. Powiem mamie. A co to znaczy dick ?

W tym momencie Tygrys nie wytrzymał. Nie mógł znieść obecności zbolałego eunucha. Podbiegł, wyskoczył, jak Trinititity w Matriksie, kamera obróciła się dwa razy i noga Tajgera wylądowała na szczęce Krzysia amisza. Siła ciosu była tak duża, że Krzyś wyleciał przez otwarte drzwi, a że cios był podkręcony, to jego bezwładne ciało zaczęło lecieć ku górze. Przeleciało przez troposferę, stratosferę, mezosferę, egzosferę, termosferę i w rezultacie opuściło atmosferę ziemską. Podobno ostatnio widziano je, jak mijało pierścienie Saturna.

Tygrys zamknął spokojnie drzwi i poszedł pocieszać Kłapouchego. Sytuacja stała się jeszcze bardziej dołująca, gdyż właśnie zaczął się w telewizji program informacyjny.

– Dzień dobry Państwu. Jaką mamy piękną pogodę, ha, ha, ha – rechotała jakaś pasztetowata prezenterka o mordzie przypominającej kalosza. – Mam dziś dla Państwa same dobre wiadomości:

W nocy spadnie 25 centymetrów śniegu. Nasz krajobraz stanie piękny. Będzie wyglądał, jakby przykryty białą kołdrą. Będzie przypominał widok z pocztówki bożonarodzeniowej. Będziemy mogli urządzać bitwy śnieżne.

Wkrótce rusza nowa telewizja „Trwam”. Jej główna rozgłośnia stanie w Toruniu. Nareszcie będziemy mogli widzieć naszych kochanych księży, modlić się razem z nimi, przeżywać niezapomniane chwile. Pierwszą audycję nada 31 grudnia. Zostanie zaprezentowany film dokumentalnym o cudownie nawróconym premierze – Leszku Rellimie. Będziemy mogli usłyszeć, co o byłym szefie rządu sądzą jego najwięksi przyjaciele: Jan Maria Rokita, Zbigniew Ziobro oraz ks. prałat Henryk Jankowski. Na zakończenie zostanie nadane noworoczne orędzie do narodu jego ekscelencji biskupa Tad …

Prezenterka nie dokończyła, bo telewizor uderzył w ścianę po soczystym kopniaku Tygrysa. Lecący odbiornik zahaczył jeszcze o szafkę. Ta zachwiała się i jakiś ciężki, niezidentyfikowany przedmiot z niej spadł. Kubuś, Prosiaczek, Tygrys i Królik mieli szczęście. To coś ich nie trafiło. Kłapouchy nie miał najlepszego dnia. To coś przypierdoliło w niego – w sam środek łba. Osiołek przewrócił się, zamrugał dwa razy oczkami, po czym wstał. Podniósł butelkę Heraclesa[tm] i pociągnął łyka. Potem stała się rzecz dziwna i niezrozumiała. Kłapouchy przemówił poezją. Była to poezja piękna i czysta, taka że te wszystkie Mickiewicze i Sienkiewicze to przy nim jakieś popierdółki. Oto jej przykład:

*Co jabole w sobie mają,*

*Że je wszyscy tak wciągają ?*

*Bo jabole wciąż musują*

*I dlatego nam smakują.*

*Nie ma co czekać.*

*Po co marudzić.*

*Kto ma jabola,*

*Ten się nie nudzi.*

*Na rolkach, na podwórku, w szkole,*

*Bądź wyluzowany.*

*Powiedz: Lubię jabole.*

*Powiedz: Lubię jabole !!!*

Wszystkim zgromadzonym szczeny opadły.

– O FUCK – wyksztusił Prosiaczek.

– Jebem ti dusz – wtórował Królik, a że nikt tego nie zrozumiał – No co wy kurwa, serbskiego nie znacie ?

Tygrysek, wielki altruista i przyjaciel osiołka chciał mu oczywiśta pomóc. Złapał za leżącego nieopodal bejzbola i jebnął nim w ośli łeb. Ten obrócił się kilka razy. Kłapouchy upadł, ale po kilkunastu sekundach powstał. Ale co to było za powstanie ! Kłapouchy powstał, jak Feniks z popiołów, jak Terminator, jak Andrzej Gołota po walce z Lennoxem Lewisem. Bardzo spokojnie zaczął ładować shotguna.

– Ty Kłapcio, wyluzuj – zaczął Tygrys – Ja to dla twojego dobra zrobiłem, bo ju noł coś ci się w główce poprzesuwało i ja to na właściwe miejsce chciałem przywrócić.

– Zamknij paszcze, bo ci w nią naszcze. Mam inny cel. „Trwam” – zrobić totalną anihilację.

– Widzę, że znów jesteś takim skurwysynem, jakiego znaliśmy – cieszył się Prosiaczek.

Kłapouchy załadował shotguna i niespodziewanie rozpoczął przemowę.

– Widmo krąży po Stumilowym Lesie, widmo telewizji „Trwam”. Nadchodzą czasy, w których wielcy pozostaną wielkimi, a mali małymi. Nadchodzą czasy indoktrynacji. My jednak nie możemy się poddać. Musimy walczyć ! Musimy załadować nasze shotguny, uziki, kałachy ! Nie możemy się poddać, choć droga przed nami długa i kręta. Ja dziś wyruszam szukać swego przeznaczenia. Nie wiem, czy powrócę, ale wierzcie, że nie mam innego wyboru. Wy, na moim miejscu postąpilibyście tak samo. Żegnajcie, może się już nie zobaczymy.

Kłapcio odwrócił się na pięcie i wyszedł. Jego przemowa była tak wzruszająca, że Prosiaczkowi aż łezka się w oku zakręciła.

– Kurwa, ale on pięknie pierdolił ! – oznajmił

– Teraz ja, choć jestem malutki, wiem, że mogę dokonać rzeczy wielkich i wiekopomnych. I feel mysterious power !

– Kurwa, o czym on pierdolił ? – zastanawiał się Królik.

Drzwi się jednak po chwili otworzyły i do chatki wpadł zziajany Kłapouchy.

– Kurwa, chce ich rozpierdolić, ale nie wiem gdzie mieści się ten jebany Toruń. To musi być jakaś straszna pipidówa. Wiem gdzie są Wilkowniczki Górne, Bobolice Dolne, Koniowałce, Ryboflaki, Millerowice, Kwasiżury, Kołaczkowice, ale o Toruniu to ja nigdy nie słyszałem.

– Spoq, mam atlas – oznajmił uradowany Kubuś.

Po chwili bogatszy o wiedzę Kłapouchy wybiegł z domku Puchatka w nieznanym kierunku.

Kilka dni później był Sylwester. Ekipa była trochę zasmucona nieobecnością osiołka. Nie mieli jakoś smaka na winiaka. Czekali, myśleli, że Kłapouchy wróci, niczym niespodziewany wigilijno – noworoczny gość. W chatce panował nastrój smutku i nostalgii. Podsycało go program telewizyjny (Tygrysek zapierdolił kopa w odbiornik, ale ten, że był mejd in Junajted Socjalistik Sowiet Republik nie rozjebał się całkowicie i wciąż działał – UNITRA forever).

– Nadszedł moment na który wszyscy czekali – obwieściła paszczurowata baba w telewizorze

– Za chwilę jego ekscelencja wygłosi orędzie noworoczne do narodu.

Na wizji pojawiła się wspomniana fluorescencja. Na łebie miał jakąś tandetną czapkę, którą chyba kupił za 2,99 zł na straganie pod Jasną Górą.

– Bracia i Siostry ! Moje dzieci… – w tym momencie coś zaszumiało, zahuczało, zawirowało, na ekranie pojawiły się czerwone plamy, a przed oczami widzów przeleciało coś przypominającego śledzionę. Miejsce eminencji zajął Kłapouchy. W łapskach dzierżył swego shotguna. Cały upaćkany był posoką i przypominał trochę Hannibala Lektora lub tolkienowskiego Golluma, który właśnie wpierdolił rybę. Puchatkową ekipę, która to właśnie oglądała, zamurowało. Przesympatyczny osiołek postanowił wygłosić własną wersję orędzia noworocznego do narodu. Tygrys nie wyleczył go chyba do końca, bo przesympatyczny osiołek niespodziewanie zaczął rymować:

*– Chuj Wam w dupe w Nowym Roku*

*Niech Was boli wszystko w kroku*

*Niech Wam fiut nie chce stawać*

*Niech Was zdradza wasza stara*

*Niech Was dzieci nie słuchają*

*Różne boby podkładają*

*Niech Was kumple olewają*

*Głupie żarty wyczyniają*

*Niech Was ściga Urząd Skarbowy*

*Niech Wam się upaćka but w gównie krowy*

*Niech Wasz penis będzie mały*

*Niech Wasze kury jaj nie będą nieść chciały*

*Niech Was dręczy rozwolnienie*

*Niech Wam jebnie ktoś kamieniem*

*Niech Was biskup Paetz zgwintuje*

*Niech Was zowią głupim chujem*

*Niech Was pies ugryzie w dupe*

*Niech Wam okradną chałupe*

*Niech Was przejedzie TIR*

*Niech Wam spadnie na dom MIR*

*Niech Was cegła rąbnie w łeb*

*Niech Was jebnie w morde cep*

*Niech przyszły rok …*

Niespodziewanie w studiu zgasło światło. Było tylko słychać odgłosy, jak z Mortal Kombat. Po kilku minutach na ekranie znów pojawił się jakiś abepe.

– Niestety mieliśmy pewne zakłócenia w programie, ale zostały one już exkomunikowane…

– Wyłącz pederastę – powiedział przebywający u Puchatka Prosiaczek.

Parę dni później wrócił Kłapouchy. Wyglądał, jakby ktoś go ugotował, zjadł, przetrawił i wysrał. Ogon miał naderwany, rączkę złamaną, chodził w jakimś dziwnym rozkroku. Mimo tego był jednak szczęśliwy. Spełnił swój życiowy cel. Nie stchórzył, wyszedł naprzeciw przeznaczeniu, a za to co mu zrobili, chuj im w pedalskie dupy…