Beren Erchamion

Heros nad herosów

Król bez królestwa

Żyjący umarły

Największy z bohaterów Beleriandu, **Beren Erchamion** (S."Jednoręki", przydomek dostał po pamiętnej walce z Carcharothem) zwany też **Camlostem** był (albo i jest) wielkim herosem, królem bez królestwa i legendarnym wodzem Edainów, który zasłynął z udziału w najwspanialszej z historii Pierwszej Ery. Swego czasu tak wiele pokrzyżował planów Władcy Ciemności, że za jego głowę wyznaczono nagrodę równa nagrodzie za zabicie Najwyższego Króla Noldorów.

## Wyposażenie

* Nóż Angrist - zaklęty czarny sztylet z eogu wykonany przez wybitnego kowala, Telchara z Nogrodu. Był wstanie przeciąć niemal wszystko, nawet Valinorejskie Żelazo z korony Morgotha.
* Miecz Dagmor - broń wykonana z ithilnauru (stop mithrilu). Jak wiele ostrzy elfich królów był wrażliwy na magię i świecił się, gdy w pobliżu znajdowało się potężne źródło magii, lecz poza tym nie miał żadnych większych właściwości.
* Nóż kuchenny - przezorny zawsze ubezpieczony.
* Wielka włócznia orków, zwana Orcredem.
* Mjollnir - potężny artefakt znaleziony w gronowcu Bruniego, młot wykuty setki lat wcześniej przez jednego z Siedmiu Ojców Krasnoludów potrafiący absorbować i wykorzystywać energię burzy. Zniszczony przez Saurona na Tol Sirion.
* Pieścień Barahira - jeden z wielkich skarbów Amanu, ofiarowany przez Finroda Felagunda jego ojcu za uratowanie życia. Pierwowzór Pierścieni Władzy, zwiększający siłę tego który go nosi.

## Historia

Ze wszystkich opowieści dawnych czasów, jakie przetrwały i zostały zapamiętane po dzień dzisiejszy niewiele może równać się pięknem historii Berena i Luthien, największych z bohaterów Beleriandu. O ich losie spisano niezliczone pieśni i ballady z których cztery najsłynniejsze to:

* **The Lay of Leithian**
* **Of Beren i Lúthien: The Complete Tale of The Lay**
* **The Quest for the Silmaril**
* **Song of** **Tinuviel**

### Młodość

Powszechnie znany jest fakt, że Beren urodził się w 432 roku Pierwszej Ery w Dothonionie (choć niektóre księgi wspominają datę 427) jako syn banity i partyzanta Barahira Egenora oraz Emeldiry o Dwóch Sercach (mało kto wie skąd wziął się ten przydomek). Mniej znany jest fakt, iż ów banita był niegdyś księciem całkiem niemałego państwa w Dorthonionie i przez wiele lat żył wraz z swoją rodziną bogato i szczęśliwie bez większych zmartwień. Beren dorastał w Ladros, siedzibie rodu Beora, ucząc się szermierki i strzelania z łuku oraz polując wraz z krewnymi (do czego nigdy jednak nie miał szczególnego zapału). Gdy miał piętnaście lat otrzymał od dziadka (także Berena) swój pierwszy miecz, zaklęty Dagmor, który służył mu przez resztę życia.

Od tego czasu niekiedy wyprawiał się sam lub z zaufanymi towarzyszami w niebezpieczniejsze i dziksze regiony, w poszukiwaniu przygody i często na nią trafiał, co krainie gdzie więcej jest tajemnic i skarbów niżli drzew, a za każdym kamieniem czai się ork, kobold czy też inny upiór nie było niczym nadzwyczajnym. Dość często wpadał przy tym w nie lada kłopoty, nie raz cudem ratując się przed przeważającym oddziałem orków. Właśnie, orków. Zdaniem Thingola nikt nie widział orków w Beleriandzie od czasu chwalebnego zwycięstwa w batalii z Glaurungiem ponad 150 lat wcześniej. Mylił się, podobnie jak myliła się większość elfickich książąt. Orkowie żyli i mieli się w najlepsze. Barahir, ojciec Berena podejrzewał, że swego czasu orkowie z odległego i pilnie strzeżonego Angbandu wykopali tunel prowadzący w jakieś odludne miejsce w Dorthonionie. Swego czasu Barahir wysłał wielu swoich najlepszych wojów i tropicieli by odnaleźli owe przejście, lecz nikomu nie udało się go znaleźć (a przynajmniej nikt kto je znalazł nie przeżył dość długo by oznajmić to Barahirowi). Ciekawym zbiegiem okoliczności pierwszym któremu dane było odnaleźć tajemniczy tunel był właśnie Beren...

### Przygody w Nan Dungortheb

Zdarzyło się pewnego razu (Beren miał już 20 lat), że wraz z czterema towarzyszami wybrał się przez Taur-nu-Fuin w odwiedziny do swego wuja Bregila, który żył w niewielkiej osadzie na stokach Nan Dungortheb. Śpieszyło im się, więc jeden z nich imieniem Dereth (przyjaciel Berena od dzieciństwa) wspomniał, że dziadek opowiadał mu o mało znanej, ale znacznie szybszej trasie prowadzącej przez tzw. Rozczep Ungolianty. Ostatecznie zdecydowali się udać na skróty, mimo stanowczego sprzeciwu Arachona, który twierdził iż nie bez powodu szlak NIE JEST uczęszczany.

Jak to w życiu bywa miał on absolutną rację i pechowo wpadli na oddział orków. Ale nie był to zwykły trzy/cztero-orkowy patrol, jakie nie były aż taką rzadkością w tym regionie. Zamiast tego był to cały oddział liczący dwudziestu ciężkozbrojnych piechurów, którzy otoczyli i uprowadzili ich. Z całej czwórki tylko Berenowi udało się uciec, lecz nie mogąc znaleźć ścieżki musiał przez długi czas błądzić po leśnych bezdrożach idąc śladem porywaczy.

Szedł już dobre kilka dni, żywiąc się korzonkami i leśnymi jagodami, gdy nagle natknął się na dziwne, dość wysokie i kamienne wzgórze w kształcie półkola. Każdy normalny podróżny zignorował by ten widok, ale Beren nie był ani zwyczajnym ani podróżnym, a po za tym i tak nie miał co z sobą począć - zgubił trop orków.

Intuicja nie oszukała go, to nie był zwykły pagórek, ani nawet jakiś pradawny kopiec pełen glinianych i bezwartościowych naczyń, jakich pełno na północy Beleriandu. Przypadek zrządził, że oto natrafił na zaginiony grobowiec Bruniego, dawnego bohatera, krasnoludzkiego rzemieślnika i przyjaciela Thingola, którego uznaje się za pierwszego w historii przyjaciela elfów. Wiedział co nieco o krasnoludzkich grobowcach (swego czasu miał okazję spenetrować jeden z Derethiem) i zdawał sobie sprawę, że zwykle do ich środka prowadzi tajemne przejście, zakamuflowane wśród skał. Po dość krótkim jak na krasnoludzkie grobowce okresie poszukiwań (zaledwie trzy godziny) odnalazł ukryty przycisk odsłaniający wejście do środka.

W grobowcu znalazł to czego można się było spodziewać: grób, trochę toporów, gliniane naczynia i dobytek zmarłego. Początkowo był nieco rozczarowany. Po krasnoludzie (i to w dodatku tak sławnym) spodziewał się czegoś więcej - np. dwóch ton złota i diamentów, choć srebrem też by nie pogardził. Zamiast tego w miejscu gdzie spodziewałby się ujrzeć skarby, leżały tylko jakieś kamienie, harfa, zwykły wysuszony patyk i na końcu młot.

Ten przykuł jego uwagę (za dobry młot można by dostać całkiem nie najgorszą sumę) i podszedł do niego. Jednak gdy dotknął jego stalowej części, poczuł dziwne "kopnięcie" czegoś co z braku lepszej nazwy możemy określić mianem prąd. Zdziwił się niezmiernie. Nie wiedział tego, ale miał przed sobą legendarny Mjollnir zwany częściej Brunigndem - cudowną broń zdobytą przez Bruniego podczas pradawnej podróży i będący największym jego skarbem. Młot ten wykonany został podobno przez jednego z siedmiu ojców krasnoludów - Úriego z pomocą jakiejś bezimiennej Mai. Miał on tę właściwość, że potrafił on pochłaniać i akumulować energię burzy, tak że w pełnym naładowaniu dało się z niego ciskać piorunami, choć do tego rzadko go używano (zbyt wiele mocy to zużywało), zamiast tego wykorzystując ją do zwiększenia siły młota oraz jego właściciela. Tak oto Beren zdobył swoją najpotężniejsza broń, którą nosił wraz z Dagmorem, aż do jej zniszczenia na Tol Sirion.

Wyposażony w nową broń i z nową nadzieją postanowił kontynuować poszukiwania. Wspiął się na najwyższe drzewo w okolicy i z jego wysokości wypatrzył obozowisko orków, wcale nie tak odległe jak mu się zdawało. Czym prędzej wyruszył w jego kierunku. Niebawem ponownie natrafił na ślad orków i w bezpiecznej odległości podążył za nimi w bezludne góry.

Gdy w końcu zatrzymali się Beren nie mógł uwierzyć własnym oczom. Oto w ukrytej rozpadlinie stało przed nim legendarne przejście, tunel do samego Angbandu. Widział też swoich towarzyszy, wziętych przez orków do niewoli, biednych i wygłodzonych. W dodatku podsłuchał rozmowę orków - nie znał zbyt dobrze mrocznych języków północy, ale z tego co zrozumiał szykowała się jakaś większa afera, orkowie planowali wielki zbrojny wypad (z perspektywy czasu wiadomo już, że było to pewne nieporozumienie, orkowie rozmawiali bowiem nie ile żołnierzy uderzy na Dorthonion, lecz jakimi siłami dysponują ich zwierzchnicy na północy do inwazji na Eriador). Ale Beren nie wiedział tego i postanowił czym prędzej działać...

Nocą zakradł się do obozowiska, ogłuszając straże i szybko przecinając więzy towarzyszy. Wyglądało na to, że uda im się uciec bez większych trudności, lecz jak to w życiu bywa w tym momencie jakiś ork obudził się i podniósł alarm. Było ich siedmiu (trzech innych jeńców pochodziło z Ladros) na ponad dwudziestu i zdawało się, że Edainowie nie mieli by więc żadnych szans. Ale Beren miał szczęście, gdyż dzień był deszczowy a on właśnie posiadł najpotężniejszą broń w granicach Dorthonionu. Walka była zacięta i ostatecznie Beren zwyciężył. Ale już z tunelu nadbiegały posiłki.

Towarzysze namawiali go by uciec i wezwać posiłki, lecz ten powiedział im, że orkowie planują niebawem inwazję i tylko teraz można ich zatrzymać. Tak więc stanęli im na drodze, bez nadziei na sukces. Tym razem walka była beznadziejna, a trzech z Edainów poległo. Jednakże, gdy zbrakło nadziei Beren ostatkiem sił zdobył się na rozpaczliwy atak. I wtedy wydarzyło się coś czego nikt się nie spodziewał. Młot objawił swą moc i wystrzeliła z niego smuga o niezwykłej energii, która zniszczyła wlot do tunelu zabijając większość orków (Beren długo zastanawiał się jak to możliwe, nie zna bowiem historii młota, a potem długo nie potrafił powtórzyć swego wyczynu. Mędrcy długo zastanawiali się nad tym przypadkiem i ostatecznie stwierdzili, że było to tak zwane "szczęście początkującego").

### Czasy sławy

Tym wyczynem Beren zyskał wielką sławę a wielu myślało, że tym czynem ocalił cały Dorthonion. Oczywiście fakt, że wszedł w posiadanie tak potężnej broni postanowił zachować na wszelki wypadek w tajemnicy. Oficjalnie przejście zniszczył poprzez uszkodzenie podpór go utrzymujących, a młot zdobył przy okazji i trzymał go z sentymentu jako pamiątkę.

Nie mniej od tego czasu szczęście sprzyjało Berenowi. Podróżował jak nigdy dotąd, a wszędzie gdzie się pojawiał ziemie stawały się nagle spokojniejsze. Zorganizował też dwie zakończone tryumfem wyprawy przeciwko niedobitkom orków z gór i podczas nich tym bardziej upewnił ludzi w przekonaniu, że nie ma w Dorthonionie bohatera nad Berena, syna Barahira.

Pewien siebie wyruszył też raz na mroczną północ, gdzie przez jakiś czas stacjonował na pograniczach Dor Daedloth. Jak sam potem stwierdził był to i tak wyjątkowo spokojny okres jego życia. Posiłkując się mocą młota i wprawnie władając mieczem Beren był postrachem dla sługów cienia.

Równocześnie wiódł bogate życie towarzyskie, często balując i zawierając nowe znajomości. Przez pewien czas miał też romans z niejaką Mirenną z Redmont (niezbyt szczęśliwie zakończony), a wszyscy powtarzali, że jest dumą rodziny. I pewnie żyłby tak długi i szczęśliwie, no ale cóż...

### Upadek Dorthonionu

Niestety tu na karty historii wkroczył ten który pojawiał się w tych czasach w historii każdej, niosąc z sobą śmierć i spustoszenie - Morgoth, Czarny Nieprzyjaciel Świata, który był nim nastało wszelkie życie i który będzie też zapewne gdy zniknie ono na zawsze.

Ten w końcu po wiekach przełamał oblężenie. Buchnęły płomienie, a ze zboczy Thangorodrimu spłynął potok lawy, paląc i niszcząc raz na zawsze Ard-Galen. Zaskoczeni obrońcy albo zginęli w pożodze, ale bo też uciekli do fortów w górach Dorthonionu i Hithlumu. A wraz z strumieniami lawy wyruszyła armia jakiej od stuleci nie widziano w świecie i nigdy już nie ustała wojna w Beleriandzie.

Wydarzenia te przeszły do historii jako Dagor Bragollach, Bitwa Nagłego Płomienia, nie o nich jednak będzie traktować ta historia. Wystarczy tylko rzecz iż główny impet napaści dotknął w szczególności właśnie Dorthonion. Książęta północy: Angrod i Aegnor polegli, a wraz z nimi zginął Bregolas, brat Barahira i znaczna część wojowników pod jego dowództwem.

Barahir a wraz z nim Beren walczyli dalej na zachód, w pobliżu Przełomu Sirionu. Tam właśnie na moczarach Serech sławny król Nargothrondu, Finrod Felagund śpieszący z odsieczą z południa, został z garstką towarzyszy, odcięty od swoich wojsk i otoczony. Zginąłby niechybnie, albo co gorsza wpadł do niewoli, gdyby nie zjawił się wówczas Barahir wraz z swymi najmężniejszymi wojownikami, ci otoczyli Finroda murem i wyrąbali przed nim drogę ratunku (Podobno Beren był wśród nich). Tak oto Finrod Felagund został ocalony i wycofał się taktycznie na czas nieokreślony do podziemnego grodu możliwie najdalej oddalonego od trwającej wojny, lecz przedtem poprzysiągł Barahirowi i jego ludziom dozgonna przyjaźń i pomoc w każdej potrzebie, a w zastaw tej obietnicy dał Barahirowi pierścień. Zwao go potem Pierścieniem Barahira, był to jeden z wielkich skarbów Amanu przywiezionych ze sobą przez Noldorów, o którym mówi się, że na nim wzorowano Pierścienie Władzy.

Barahir został tymczasem już pełnoprawnym zwierzchnikiem całego Rodu Beora, lecz powróciwszy do Dorthonionu zorientował się, że pod jego nieobecność większość jego dzielnych wojów i współplemieńców uciekła do warownego Hithlumu, tego zaś armia została pobita i zepchnięta w stronę warowni na zboczach Ered Wehrin, a wojna wzięła bardzo zły obrót dla synów Feanora...

### Żywot Banity

Beren znacznie dłużej pozostał na północy, wraz z swym oddziałem broniąc przez wiele dni ostatnich wolnych ziem Gorfalonu. W końcu jednak poniósł klęskę i musiał wycofać się do pozornie bezpiecznych ziem rodzimego królestwa. Ale tam zastał tylko śmierć i spustoszenie, dowiedział się też, że jego ojciec zebrał wszystkich ludzi jakich tylko mógł znaleźć i wyruszył na południe kraju by kontynuować walkę. Kobiety zaś ewakuowały się przez Ered Gorgoroth, gdzie albo zginęły, albo dotarły do Brethilu, gdzie osiedliły się, zmieniając narodowość.

Beren zaś dołączył do ojca i dzięki jego wsparciu Barahirowi długo udawało się odpierać ataki orków i trolli. W puszczy Deduvath stoczone zostało co najmniej czternaście bitew, lecz choć w każdej z nich Edainowie odnieśli zwycięstwo, to z każdą kolejną batalią byli coraz słabsi i mniej liczni. Doradcy namawiali Barahira by wycofał się w bezpieczniejsze regiony i porzucił kraj, ale ta opcja nie wchodziła w grę dla dumnego władcy.

Mijały dni, tygodnie i miesiące a Barahir wraz z swym oddziałem walczył z siłami Morgotha o każdą piędź ziemi. Przez czas jakiś walczący liczyli na pomoc ze strony Finroda, lecz ta nigdy nie nadeszła w Morgoth ścigał bez litości partyzantów tak, że mało stało się krain mroczniejszych niż Dorthonion. W końcu niemal wszyscy towarzysze Berena i Barahira zginęli, jeden po drugim aż wreszcie zostało ich tylko dwunastu.

Wyjęci spod prawa, odarci z wszelkiej nadziei tworzyli oddział desperatów, nie mogli bowiem uciec i nie chcieli się poddać; domy ich zostały już dawno zburzone a rodziny poginęły lub uciekły, nie mieli więc nic do stracenia. Musieli walczyć. I walczyli dzielnie. Bowiem dzięki sile Berena wyposażonego w swój młot (sekret się już wydał) i Barahirowi z Pierścieniem, który pozwalał mu unikać niebezpieczeństw stali się nader niebezpieczni dla sługów złego. Walczyli z nadludzką odwagą i poświęceniem bez strat własnych masakrując oddziały i karawany wysyłane z Angbandu.

Wielu zabójców i najlepszych żołnierzy Morgotha swego czasu miało zająć się "Ostatecznym Rozwiązaniem Kwestii Barahira", żadnemu jednak nie udało się odnaleźć kryjówki banitów (za to ciała sługów Morgotha dość często były odnajdywane powbijane na pale). Stan ten przedłużał się miesiącami, a może nawet latami...

### Śmierć Barahira

Aż w końcu sprawą zainteresował się Sauron. Tak ten Sauron przez Sindarów zwany Gorthaurem Okrutnym, Czarny Pan Mordoru, Król Ludzi i Twórca Jedynego Pierścienia. Lecz w tamtych czasach nie poczynił jeszcze tak wielkich osiągnięć i jako porucznik na usługach większego zła musiał zadowolić się niewielkim zamczyskiem na Tol Sirion, któremu daleko było do budzenia grozy (Sauron z braku lepszego miejsca zajął elficką twierdzę na zielonej wyspie po środku pięknej i wspaniałej rzeki, płynącej po środku pełnej życia doliny okalanej majestatycznymi górami. Trudno się dziwić, że nikt nie brał go w tamtych czasach na poważnie).