Historia pięciu królestw; Szklana korona (opowiadanie)

**Ten artykuł jest zalążkiem**

Artykuł, który aktualnie przeglądasz, jest ledwo zalążkiem strony. Jego autor, MoziaMozia, przybędzie go rozwinąć w przeciągu trzech miesięcy od daty utworzenia (10 stycznia 2023).

## Prolog

Nastał złocisty listopad. Większość czasu padało, jak to zresztą było na Salawniance, ale teraz wreszcie słońce wychyliło się zza białawych chmur. Mern wraz z Ceone przechadzali się po łące. Oboje byli bardzo szczęśliwi, mimo paskudnej, wietrznej pogody. Rozmawiali ze sobą, śmiali się... Jedna szkoda, że w tym na pozór radosnym dniu musieli rozstać się na zawsze.

Gdy tak szli bez celu, w pewnym momencie książę delikatnie szturchnął partnerkę.

-Patrz!- szepnął.- Króliki biegają...

-Rzeczywiście- odpowiedziała księżna, obserwując szare istotki w trawie.- Śliczne są!

-Ale nie śliczniejsze od ciebie...

Niebieskooka nieśmiało się uśmiechnęła, po czym oparła głowę o ramię chłopaka. Trudno było opisać, jak bardzo się kochali. Po prostu, ludzie nie wymyślili jeszcze słowa, co by opisało tak silne, szczere uczucie! W każdym razie, po krótkiej chwili dziewczyna uniosła wzrok za rzekę i, pokazując wybrane miejsce palcem, spytała:

-A tamto? Co to?

Mern się zaniepokoił. Za potokiem stały... brązowe owce. Całe stado prawie wyłącznie brązowych kulek wełny. Książę wpatrywał się nieustannie w cynamonowe istotki. Miał ciągle nadzieję, że się myli, a pozorne stadko do w rzeczywistości coś innego, ale nie. To naprawdę były brązowe owce.

-Poczekaj chwilę, zaraz wrócę- upewnił żonę oraz pobiegł w kierunku zwierząt. Ceone nie miała pojęcia, co blondyn zamierza zrobić, ale to się nie liczyło. Ufała mu bezgranicznie, toteż nie podejrzewała go o nic, tylko przyglądała się jego biegowi. Nagle jednak coś innego przykuło jej uwagę. Tuż przy niej przeleciał nadzwyczaj piękny, złotawy motyl. Oj, nikt na Salawniance tak nie kochał tego typu robaków jak księżna! Natychmiast ruszyła za nim, byleby tylko przyjrzeć się owadowi z bliska.

Tymczasem chłopak dotarł do stada. Przykucnął przy jednej z nich, chcąc ją pogłaskać. Ta akurat posiadała wełnę białą niczym grudniowy śnieg, więc nie powinna mieć takich skłonności do gryzienia wszystkich dokoła jak te z brązowej plagi. Mimo to, zaraz gwałtownie wstał, słysząc dziwny dźwięk. Nie był to głos ludzki, ani owczy, ani w ogóle zwierzęcy. Zdawać się mogło, ażeby to były jakieś dzwoneczki, lecz nade głośne i o czystszym dźwięku. Spojrzał w stronę, gdzie niby miało być źródło dźwięku, i natychmiastowo zamarł. W oddali pojawiła się wysoka, męska postać. Niebieskooki dokładnie wiedział, kto to jest. Odwrócił się gwałtownie w stronę, gdzie wcześniej stała dziewczyna.

-Ceone!- zaczął wołać.- Ceone! Jesteś tam? Gdzie jesteś!

Odpowiadała mu jednak głucha cisza, przerywana świstami wiatru i beczeniem gryzących owiec. Rozejrzał się, ale bez większego przekonania. Zawołał jeszcze raz, lecz ponownie nikt mu nie odpowiedział. Zszedł troszkę niżej, jednakże to w niczym nie pomogło. Wtedy już wiedział, że stracił ukochaną. Stracił na zawsze.

## Rozdział 1

Jarnette wstała nadzwyczaj wesoła. Właściwie nie wiedziała, dlaczego. Co jakiś czas miała taki dzień, w którym była dziwnie szczęśliwa bez powodu. Albo przynajmniej wydawało się, że bez powodu.

Zeszła z łóżka, omal z niego nie spadając, po czym poczłapała na korytarz. Zamek, w którym mieszkała, był największym z wszystkich na Salawniance- posiadał aż pięć wież, mury obronne wokół i dwa główne korytarze. Królewna nie do końca wiedziała, jakim sposobem jeszcze się w nim ani razu nie zgubiła. W każdym razie, po wyjściu z pokoju nikogo nie zobaczyła, co też było nietypowe. Bądźmy szczerzy, blondynka uwielbiała spać. Mogłaby to robić wszędzie- na podłodze, na drzewie, na wieży, na płocie, na dachu pewnie także. Dlatego najpierw myślała, iż taki widok jest normalny, ale najprościej w świecie nie zdaje sobie z tego spray, poniewaz nadal chce jej się spać. Przeszła kawałek, dalej nikogo nie spostrzegając. Wyszła na balkon- i dopiero wtedy znieruchomiała z wrażenia. Po pierwsze, stała tam Fekta, która była tak nieśmiałą krawcową, że wychodziła na świat co najwyżej kilka razy w roku. Chodziły nawet słuchy, iż nie jest człowiekiem... Po drugie, bardziej szokujące okazało się to, co widniało pod balkonem. Jedenastolatka delikatnie się wychyliła. Na dole fruwały ogromne dzikie motyle. A były to wielobarwne, co najmniej wielkości dłoni owady, kochające przysiadywać na hiacyntach. Pojawiały się raz w roku, gdy ostatecznie rozpoczynała się ich zdaniem wiosna.

Nastolatka patrzyła jak zahipnotyzowana, pogłębiając wewnętrzną radość.

-Piękne, prawda?- szturchnęła ją krawcowa.

-Oczywiście- przytaknęła z podziwem w głosie.- Piękniejszych nie widziałam...

Nie zdążyła rozwinąć tej myśli, ponieważ właśnie na balkonie przysiadł jeden z dzikich motyli. Miał wielkie, szaro-zielone skrzydłach z żółtymi wzorami. Moment przesiedział pod uważnym wzrokiem kobietek, po czym z powrotem pofrunął w siną dal.

-Mogłabym zejść na zewnątrz?- zapytała wreszcie księżniczka. Fekta tylko się uśmiechnęła, ale nastolatka doskonale wiedziała, co to znaczy. Zeszła po schodach, przebiegła przez wszystkie trzy korytarze i... zatrzymała się z nagła na środku ostatniego z nich. Drzwi wyjściowe były zasłonięte wyższą od niej sylwetką. Był to chłopiec, wyglądający na około piętnaście lat. Jego długie, miedziane loki opadały mu na plecy, ręce splótł za sobą, a jego jasnoniebieskie oczy spoglądały to na podłogę, to na towarzyszkę. Jarnette przystanęła, spokojnie zastanawiając się, co teraz począć. Po długim namyśle powiedziała:

-Nigdy cię tu nie widziałam... Kim jesteś? Mam wrażenie, że skądś cię kojarzę, ale nie jestem pewna...

Rudy tylko przytakiwał, jakby kompletnie nie miał zamiaru odpowiadać. Machał głową coraz silniej. Ale i księżniczka nie chciała mówić dwa razy tego samego. W końcu więc chłopiec się odezwał:

-Kim ja jestem? Dobre pytanie...

-To może inaczej...- zamyśliła się blondynka. Nie podejrzewała, iż ktoś może nie wiedzieć, kim osobiście jest.- Jak ci na imię?

-Pietir. Jakoś tak wyszło, że właśnie tak mnie nazwano...

-Znaczy... Jesteś Kantrysem?!

-Tak. i lubię pingwiny... Właśnie, jestem przyjacielem pingwinów. I jaszczurki Pingwiny i jaszczurki są bardzo urocze.

Oboje zamilkli. Dziewczynka jeszcze raz potrzebowała dłuższego momentu, żeby nie wybuchnąć z radości. Kantrys bowiem był jeden i rzadko się pokazywał innym, zwłaszcza tu, w dobrze ogarniętym Królestwie Konwaliowym. Zwykło mu się raczej pojawiać tam, gdzie było trzeba coś naprawić... Nikt nie wiedział, skąd Pietir pochodzi ani gdzie mieszka, on po prostu był. Nosił tylko czarno-szare ubrania, odświętnie ciemnoniebieskie. Miał czternaście lat, piękne, długie, miedziane włosy, jasnoniebieskie oczy oraz ogromną wiedzę, którą dorównywał dorosłym. Czasem specjalnie udawał głupiego, żeby potem zaskakiwać wrogów. Nastolatka więc nie miała pojęcia, co mu strzeliło do głowy, żeby się tutaj pojawić.

-Dlaczego zjawiłeś się akurat w TYM królestwie?- spytała nareszcie.

-Pozwól, że ze mną pójdziesz. O... O pani... jak się zwraca do rodziny królewskiej? Dobrze wiesz, iż nieczęsto mam kontakt ze światem.

-Mów do mnie jak tylko zechcesz. A... A czy tam nie zauważą, że wychodzimy..?

-Nie, jest takie zamieszanie... Zresztą, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, pomylą nas z motylami. A więc chodź, Pingwinie.

Jedenastolatka już o nic nie pytała (nawet o powód, dlaczego rozmówca nazwał ją akurat Pingwinem), tylko poszła korytarzem, coraz bardziej zbliżając się do wyjścia. Była pewna, że nikt ich nie zatrzyma- tak też było. Praktycznie nie zwracając na siebie uwagi przebiegli przez tłum cieszących się z motyli ludzi. Jarnette widziała nawet swojego dziadka! Nie to było jednak najważniejsze- musiała pilnować drogi, jaką wyznaczał przed nią długowłosy. Z nagła ten chwycił ją za rękę i zaczął biec. Jarnette się zaniepokoiła.

-Co chcesz zrobić?- zapytała w miarę opanowanym tonem.

-Zobaczysz...- stwierdził tajemniczo rozmówca. -Uważaj. Teraz się będziesz musiała mocno trzymać...

Dziewczyna nawet nie zdążyła się zastanowić nad tym, co robi, po prostu zacisnęła dłoń w ręce rudego. To było najlepsze, co mogła zrobić- zaraz potem niczym dzikie motyle nastolatkowie unieśli się w górze, a Pietir zdawał się zaświecić delikatnym, srebrzystym światłem. Spojrzała pod siebie, cały czas kurczowo trzymając rękę towarzysza. Czuła się teraz jak jakiś cudowny ptak, a ptaki przecież bardzo lubiła, toteż czuła się całkiem dobrze. Mimo to, myśl, że w każdej chwili może nieświadomie puścić piętnastolatka i spaść kilkadziesiąt metrów w dół, nieco ją przerażała.

Po kilku minutach Pietir wreszcie wylądował na środku polanki otoczonej Laskiem Świerkowym. A była to tajga niezwykle urodziwa. Rosły tu i ówdzie kwiaty z każdej pory roku wzięte; nawet zimą lśniły popielate kwiecia Wichureczek. Światło z trudem oświetlało przytulną polankę. Delikatny wiatr rozwiewał młode gałęzie, a gdzieniegdzie przelatywały sikory. Jedna z nich przysiadła Kantrysowi na ramieniu. Nastolatka pogodnie jej się przyglądała. Dzieci chwilę pokręciły się w miejscu, nie wiedząc, co powiedzieć. Wreszcie Jarnette spostrzegła w koronie modrzewiu pięknego ptaka.

-Co to tam siedzi?- zapytała. Chłopak spojrzał za siebie. Zwierzę miało ognistoczerwone pióra, w niektórych miejscach purpurowe bądź pomarańczowe. Dziób jego, szpony oraz wielkość dorównywały orlim, a tęczówki w lekko wyłupiastych oczach przybrały barwę fiołkową.

-To?- dopytał, wskazując głową na ptaka.

-Tak, to- potwierdziła księżniczka.

-Okatun...

Nastolatkowie spojrzeli gwałtownie w tył. Stał za nimi niski, dosyć pulchny chłopiec o ciemnobrązowych, potarganych włosach. Jego jasnozielone oczka lśniły niczym dwa szmaragdy w świetle księżyca. Jarnette rzuciła mu podejrzliwe spojrzenie, po czym zwróciła się do starszego towarzysza:

-Ty go znasz?

-Raczej czy ty go znasz...- odpowiedział szeptem Kantrys. Obaj jeszcze raz spojrzeli na małego. Tym razem blondynka próbowała wyglądać na miłą, mimo że miała naturę bardzo nieufną.

-Cześć- przywitała się.- Wybacz, że dopiero teraz do ciebie mówię. Kim jesteś?

Ciemnowłosy milczał przez dłuższą chwilę.

-P-pasterzem chociażby...- odpowiedział w końcu. Szczerze powiedziawszy, było się można tego spodziewać po ubraniu chłopca: miał czarne, luźne spodnie, białą bluzkę oraz dość długą, wełnianą, brązową kamizelkę. Po chwili, nie mając nic więcej do mówienia, zrobił dwa kroki w tył i zniknął wśród drzew. Pietir spojrzał na księżniczkę, która nadal zamyślona wypatrywała w oddali pastuszka. Otrząsnęła się dopiero wtedy, kiedy towarzysz ją zawołał.

Jedenastolatka podążała posłusznie za rudym. Tym razem już nie lecieli, a szli spokojnie. Wreszcie czternastolatek się zatrzymał, a z nim Jarnette. Dziewczyna spojrzała na niego. Od razu wydał jej się niecodziennie skupiony. Potem jeszcze raz zerknęła przed siebie. Miała przed sobą kilkumetrowy wodospad. Kończył się on niewielkim jeziorkiem porośniętym wszelkiego rodzaju roślinnością, zaś wypływał z niewysokiego pagórka. Wokół posadzono pszenicę i różne warzywa. We wzniesieniu widniało jakieś wejście bez drzwi, do których prowadził drewniany mostek. Po chwili na tym mostku znalazł się Kantrys.

-Chodź- oznajmił.

Księżniczka wspólnie z towarzyszem weszła do pagórka- i aż jej dech zaparło. Jak z zewnątrz wzgórze wydawało się niskie, tak w środku była ogromna przestrzeń. Z góry opadały pnącza o złocistych jagodach, zaś ziemne podłoże porastał ciepły, miękki mech. Na drugim końcu pagórka znajdowało się kilka skał, na których chłopak trzymał swoje rzeczy; świetliste kryształki, nieznane nikomu narzędzia, kamienie z patykami, wyrzeźbiony pingwinek i różne tego typu rzeczy. A we wszystko to wpasowała się smukła, kara klacz, przedstawicielka koni fryzyjskich. Była to Szczurka, chyba najbardziej zaufane Pietirowi stworzenie. Gdyby mogła, chodziłaby za nim krok w krok, gotowa oddać życie za jeźdźca. Jarnette podziwiała całą jaskinię nie mając pojęcia, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze.

-To... To tutaj mieszkasz?- spytała.

-Tak. To mój pagórek... Szczurka zwykle siedzi na dworze, bo bardzo lubi oglądać kwiatki i brodzić w tym jeziorku przed wejściem.

-Nie zgubi ci się?

-Nigdy w życiu! Szybciej ja jej się zgubię niż ona mnie... Możesz usiąść, jak chcesz. Mamy poważny temat do omówienia.

Chcąc nie chcąc, nastolatka usiadła zaciekawiona tym "poważnym tematem". Na przeciwko niej przysiadł towarzysz, a tuż obok niego położyła się Szczurka i położyła głowę na jego nogach.

-Mam najpierw pytanie- oznajmił.- W którym królestwie zapanował król Fernd? I co takiego wyprawia?

Dziewczyna westchnęła. Nigdy nie myślała, że ktokolwiek na Salawniance odważy się poruszyć ten temat. Nowy król bowiem sprawił tak naprawdę w niewiadomy sposób, iż całą wyspę ogarnął chaos. Księżniczka spojrzała niepewnie na chłopaka.

-Widzisz...- wymamrotała w końcu.- Fernd właśnie wstąpił na tron Królestwa Wyżynnego. Od kiedy to się stało owce zaczęły uciekać... To znaczy- zwłaszcza owce, inne zwierzęta także starają się gdzieś oddalić, lecz nie z takim zapałem co nasze owce.

-Biedne owce...- wyszeptał piętnastolatek.- Wiadomo, gdzie dokładniej chcą uciekać?

-Nie wiadomo...

-To niedobrze. Bardzo niedobrze. Coś jeszcze?

-Ludzie panikują, bo od czasu do czasu słychać wybuchy oraz jakieś nieznane stworzenia poczęły latać w okolicy odkąd tylko zmarł władca Królestwa Wyżynnego. Nie wiemy, co mamy robić w takiej sytuacji. I to nie tylko w moim królestwie. Jeśli się nie mylę, wszystkimi pięcioma zawładnął chaos. Część osób całe dnie biega od końca do końca państwa, część stoi razem z armią na warcie i tylko czeka na atak Królestwa Wyżynnego. A reszta pozamykała się w domach oraz w ogóle nie ma zamiaru wychodzić. Ani ja, ani mój dziadek nie mamy pojęcia, co z tym zrobić.

Pietir siedział chwilę w ciszy. Jarnette widziała w jego oczach jednocześnie zakłopotanie, złość i- choć nie wiedziała, jak poprzednie uczucia mogą się łączyć z tym ostatnim- spokój. Tak, spokój. To jej się nie mieściło w głowie. Jak, będą zdenerwowanym, można być też spokojnym? Była teraz pod wielkim podziwem. Zresztą, odkąd pamięta uważała rudego za jakiś niebywale ważny wzorzec, którym sama pragnęłaby się stać dla kogoś w przyszłości.

Kantrys odezwał się dopiero po dłuższej chwili.

-Nie poddacie się, tylko tyle mogę powiedzieć, biorąc pod uwagę zakres mojej wiedzy- powiedział.- Znając Królestwo Konwaliowe, nawet nie rozważałaś z królem Lotonim i królową Salafe takiej opcji.

-Owszem, że nie!- potwierdziła blondynka.- Moi dziadkowie, ja oraz całe wszyscy nasi poddani nie dopuścimy do upadku królestwa.

Nagle dziewczyna spostrzegła, iż rozmówca trochę się zasmucił, jakby przygnębiło go jakieś wspomnienie. Szybko jednak ono przeminęło, a nastolatek ponownie przemówił:

-Musimy mieć jakiś plan. Najlepiej tajny. Albo chociaż taki, o którym poza nami wie tylko parę innych osób. Zaufanych osób... Znasz tę sytuację lepiej ode mnie. Zatem jak myślisz, komu będzie można ufać?

Jedenastolatka chwilę pomyślała. Musiała poważnie to przemyśleć, żeby ani nie urazić towarzysza, ani nie powiedzieć czegoś głupiego.

-Na pewno większości obywateli Królestwa Wyżynnego- rzekła po chwili zastanowienia.- Nikt nie wie, czy nie są one przypadkiem sojusznikami Fernda.

-Większości?- upewnił się Pietir.

-Tak, większości. Jeżeli są to osoby, które zna mój dziadek lub takie, które otwarcie mówią o swoim sprzeciwie wobec działaniom nowego króla, powierzenie im tajemnicy jest jak najbardziej bezpieczne...

Dziewczyna jeszcze raz się zadumała. Miała wrażenie, że czegoś istotnego nie powiedziała. Nagle oprzytomniała, po czym dodała:

-W rzeczy samej, te osoby muszą potrafić dotrzymać obietnicy oraz nie utrzymywać kontaktów z nikim, kto by popierał ich władcę... Wiem, nie będzie łatwo o takich ludzi.

-Oczywiście, iż nie będzie...- zamyślił się rudy.

-A masz może jakieś pomysły odnośnie planu?

-Owszem- planem będzie wymyślić plan w trakcie całej misji. Jeśli szanowny pingwin się na to zgodzi, zaczniemy jutro. Jutro przed świtem.

## Rozdział 2

Następna noc okazała się pochmurna i całkowicie bezgwiezdna. Wiał słaby wiatr, szeleszcząc przy tym gałęziami drzew. Fale traw kołysały się delikatnie, a w powietrzu widniała ulotna mżawka. Nikt jednakże nic nie widział przez brak światła. Nawet księżyc był wówczas w nowiu.

Jarnette z trudem się obudziła. Ceniła słowo Pietira zdecydowanie bardziej od wszystkich innych słów, toteż nie chciała go zawieść. Zeszła z łóżka, jak zwykle prawie z niego spadając, po czym powlokła się do okna. Próbowała czegokolwiek dojrzeć, ale ukazał jej się jedynie słaby zarys murów oraz lasów. Poza tym- wszędzie ciemność. Lecz dla księżniczki, jako osoby bardzo oddanej tym, którym już zaufa, założyła pośpiesznie buty, owinęła się swoim ciemnoniebieskim płaszczem i mimo ciemności wyskoczyła na zewnątrz przez okno na dach. Wszystko miała dokładnie przemyślane- z dachu po jednym ze słupów ześlizgnęła się powoli na trawę. A z niej już nietrudno było się wydostać do Kantrysa. Bezszelestnie podeszła do bramy, po czym, niezauważona przez strażników, przeszła między nimi równie cicho co przyszła. Dopiero teraz, kiedy już stała poza Królestwem Konwaliowym, zdała sobie sprawę z tego, iż zaspała. Ludzkimi słowami się nie da opisać tej prędkości, z jaką dziewczyna poczęła biec! Po jakimś czasie przeskoczyła nad strumykiem, wbiegła do lasu, po czym, stojąc przed pagórkiem piętnastolatka, rzuciła się na mostek i wślizgnęła do nory. W samą porę- akurat wtedy niebo rozświetliła lekka, słoneczna łuna.

Rudy wstał z nagła przestraszony takim wejściem koleżanki. Szczurka wstała razem z nim, nerwowo kuląc ogon między tylne nogi.

-Jarnette?- zapytał drżącym głosem.

-Ja, ja...- odpowiedziała nastolatka, otrzepując się z trawy.- Przepraszam, trochę mnie poniosło.

-Takiego wejścia to ty dawno nie zrobiłaś. Zawsze myślałem, że jesteś spokojna...

-A ja myślałam, że ty się nie umiesz tak przestraszyć...

Chłopak delikatnie się zaśmiał, więc i blondynka się uśmiechnęła. Wtedy towarzysz pogłaskał klacz i przyprowadził ją bliżej dziewczyny.

-Wsiadaj- powiedział.- Jedziemy do Królestwa Wyżynnego.

-To daleko...- wymamrotała jedenastolatka.

-Inaczej się nie da. Nie musisz się bać, Szczurka cię lubi.

Wkrótce...