Aren Ateş

## Çocukluğu

Yeni bir Ateş

Aren Ateş, Türkiye’nin Kırklareli şehrinde 31.05.2003 tarihinde gözlerini abisinin annesini sinirlendirip erken doğuma yol açması sonucu, daha 7 aylıkken zorunlu bir sezaryen ameliyatla gözlerini açmıştır. Babası Murat Ateş, aile mesleği olan uzak yol kaptanlığı yaparken annesi Sasha ise çoğu zamanını Aren ve abisi Can’a bakmakla geçiriyordu. Babasını, işi yüzünden çok fazla göremeyen Aren, dedesi Hamdi’yi babası gibi görmüş ve hatta ilk baba sözcüğünü dedesinin yüzüne söylemiştir. Aren’in dedesi de, babasız büyümenin ne kadar üzücü bir durum olduğunu bildiği için Aren ve Can’a elinden geldiğince baba sevgisini aşılıyor, nereye giderse, ne işle uğraşırsa uğraşsın, onları da yanında sürüklüyordu. Aren daha 4-5 yaşlarında yaşıtları gibi anaokuluna gitmek yerine dedesine eski ahşap motor yatları tamir etmesine yardımcı oluyordu. Bu yüzden de sürekli zamanı tekne, deniz ve balık üçgeniyle geçiyordu. Annesiyle geçirdiği zamanlarda annesinin ona sürekli olarak Rusça öğretmeye çalışmasından nefret eden Aren annesinden sürekli kaçmaya çalışmış ve hiçbir zaman onun sözünü dinlememiştir. Bu yüzden annesiyle arası çocukken bile kötü olan Aren annesini hiçbir zaman sevememişti. İlkokula başladığı yıllarda ise ailesinden kopmak kendisini çok üzmüş kolay kolay arkadaşlık ortamlarına katılamamıştır.

Eğitime İlk Adım: İlkokul

Aren ilkokul da çok fazla arkadaş edinmeyi bir türlü beceremiyordu çünkü arkadaşları genellikle altmış yaş üstü dedesinin denizcilik maceralarını anlatan yaşlı adamlarla takılıyor ve onların hikayeleriyle büyüyordu. Onların hikayelerini dinlemek çizgi film izlemekten bile daha eğlenceliydi ama Kemal Amca’sının anlattığı 92 LS Riot olaylarında yük gemisinden inip şehir içinde ölümlerden döndüğü anısını pür dikkat dinliyor ve gece uyumadan önce sanki kendisi de oradaymış gibi hayal kuruyordu. Aren’in ilk kez Amerika ve Los Santos kelimelerini duymuş ve bu kavramların kendisini ileri de etkileyeceğini bilmiyordu.

Okuldan sonraki birçok zamanını dışarı da abisinden kalma eski bisikletiyle dolaşıyor, Longoz ormanlarında yürüyüşe çıkıyor, İğneada’nın soğuk sularında tek başına yüzüyordu. Bunları yaparken hiç korkmuyor, tek başına büyümenin yalnızlığını öğreniyordu. Tek başına takıldığı için ilkokul da birçok arkadaşı ona “değişik” damgası yapıştırmış ve kendisiyle çok fazla konuşmuyorlardı.

Yeni Deneyimler: Ortaokul

Ortaokul hayatı kendisi için yeni bir sayfa gibi görünse de sadece acıyla dolu geçecek dönemin başlangıcıydı. Sonunda kendisine orta okulda arkadaş edinmeyi başaran Aren dedesinden yavaş yavaş uzaklaşmaya başlamış ve yeni arkadaşlarıyla bütün gününü geçirmeye başlamıştı. Yine güzel bir günde, arkadaşlarıyla birlikte Longoz ormanlarında saklambaç oynadıkları sıra da kendisini bir yokuştan yuvarlanmış ve bayılmıştı. Arkadaşları bütün gün onu aramış fakat Aren’i bulamamışlardı. Aren’in ailesine olayları anlatmaktan çok korkan çocuklar, havanın kararmasıyla birlikte zar zor bir şekilde Aren’in evine gitmiş ve Aren’in annesine bütün olanları korkar gözlerle anlatmışlardı. Sasha çocuklara çok kızdıktan sonra en yakın jandarma karakoluna gitmiş ve çocuklara bütün olanları jandarmaya da anlatmasını söylemişti. Olayları dinleyen polisler hızlı bir şekilde orman bölgesinde aramaya başlamıştı. Uzun bir seferden dönen Murat, eşine ve çocuklarına sürpriz yapmak için yurtdışından aldığı hediyelerle birlikte eve varmıştı. Evin kapısını anahtarla yavaşça açtıktan sonra mutfakta Sasha’yı dağılmış bir şekilde ağlarken gören Murat bir şeylerin yanlış gittiğini anlamıştı. Sasha bütün olan bitenleri Murat’a anlatmış Murat’ta bir dakika bile beklemeden arabaya atlayıp arama bölgesine doğru yola çıkmıştı. Gece yarısına doğru kendine gelebilen Aren zorla ayağa kalkıp etrafına bakmış ve arkadaşlarına seslenmişti. Kimse cevap vermeyince ne yapacağını bilememiş, korkak adımlarla birlikte ormanda yürümeye başlamıştı. Ne kadar ilkbaharın ortasında olsa da gece, dağ ormanlarının mistik birleşimiyle birlikte Aren üşümeye başlamış ve ümitsizliği kapılıp bir ağacın kovuğuna oturup ağlamaya başlamıştı. Bu sıra hiç farkına varmadan kocaman, simsiyah, tüylü bir örümcek sırtında dolaşmaya başlamış ve koluna doğru ilerlemeye başlamıştı. Aren örümceği fark edince çok heyecanlanarak çığlık atmış ve örümceğin kendisini ısırmaya zorunlu kılmıştı. Aren eliyle hayvana vurarak uzaklaştırmış ve çığlık ata ata son gücüyle kaçmaya başlamıştı. Bu çığlıklar kasabalılar tarafından duyulmuş ve bulunmasına yardımcı olmuştu. Kasabalılar kendisini bulduğunda sakinleştirmeye çalışsalar da başaramamışlar, Aren hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ederek bütün ormanı inletmeye devam etmişti. Babası, çocuğunun bulunduğunu duyunca yanına koşarak gitmiş ve çocuğunun sakinleştirmeye çalışmıştı. Zar zor yatıştırdıktan sonra Aren’in ateşler içinde yandığını görmüş, polis aracıyla birlikte hızlıca hastaneye götürmüşlerdi. İşte o gün Aren’in örümcek korkusu olan Araknofobi’si başlamıştı. Örümcek gördüğü yerde kendisini ölüm korkusu sarıyor ve çok heyecanlanıyordu. Fakat bunu bir zayıflık olarak göstermemek için arkadaşlarına hiçbir zaman söylemiyor ve örümcek bulunan bütün ortamlardan uzak durmaya çalışıyordu. Ormanları ne kadar sevse de sırf bu olay yüzünden uzak durmaya başlamış ve hiçbir zaman ormana tek başına da girmemeye başlamıştı.

Aren bu olayın üstünden çok zaman geçmeden, Karadeniz her zamanki hırçınlığından arınmış güneşli bir günde dedesinin ve arkadaşlarının biraz balık tutalım hem de değişiklik olur fikriyle denize uğurlamıştı. Her zamanki rotalarını takip edip biraz balık tutacak, şansları yaver giderse belki artan balıkları satarak ceplerine para koyacaklardı. Fakat Aren huzurlu değildi. Birkaç gün dedesine lütfen bu sefere çıkma diye yalvarıyordu. Dedesi dizlerini Aren’e göstererek “Bak, sapasağlam! Bir gram ağrı bile yok. Bu da ne yağmur yağacağını ne de rüzgâr çıkacağının göstergesi. Akşama yemeğe bile yetişirim” diyerek Aren’i sakinleştirmeye çalışmıştı. Aren dedesini uğurladığı gün iskeleye oturmuş, sımsıcak güneşin altında kemiklerini ısıtırken dedesini beklemeye koyulmuştu. Hayaller içinde kaybolan Aren yavaşça iskeleye doğru uzanmış ve belki de boşuna kendimi korkutuyorum diyerek huzurlu bir şekilde uykuya dalmıştı. Rüyalar da o kadar fazla kaybolmuştu ki yüzüne çarpan dalgaları rüyasındaki yağmurlu havanın sanıyordu, ta ki büyük bir dalganın yosunlarla birlikte yüzüne çarpmasına kadar. Korku içinde uyanan Aren yüzündeki yosunları temizleyip yattığı yerden doğruldu ve ufka doğru kısık gözlerle bir bakış attı. Korkulu rüyaları gerçek olmuş, Karadeniz birden hırçınlaşmıştı. Kimse farkına varamamış, sahildeki insanlar bile çığlıklarla eşyalarını toplayarak denizden uzaklaşmaya çalışıyorlardı. Aren ufka baktığında dedesinin balıkçı teknesini görememişti. Aren kendi kendine söylenmeye başlamış ve böyle olacağını bildiğini sürekli olarak kafasına vura vura söylüyordu. Tekrar kendisini toparlayarak ufka doğru durmadan tarama yapıyordu. Bir anda arkasından duyduğu kaba bir motor sesiyle korktu. Bu motor sahil güvenliğe ait bir motordu. Motora doğru hızlıca dönerek dedemi kurtarın diye yalvardı. Subayların hepsi Aren’i tanıdığı için üzgün bir yüz ifadesiyle burada beklemesini söylediler. Motor, son hızla iskeleden ayrıldı ve ufka doğru gitmeye başlamıştı. Aren neredeyse üç dört saat yerinden kıpırdamadan bekledi. Bu sıra da sahil güvenliğe ait birkaç tekne ve motor iskeleye yanaşmış, dalgaların ne kadar şiddetli olduğundan bahsediyorlardı. Aren, dedesini arayan tekneyi sürekli izliyor bir umut diyerek içten içe yakarıyordu. En sonunda sahil güvenlik gemisi iskeleye doğru tekrar döndü ve aralarından en rütbeli asker Aren’in yanına doğru yaklaştı. Elini Aren’in omzuna doğru koyarak yorgun bir sesle,” Aren hadi eve git ve anne babanı çağır” dedi. Aren olduğu noktada çökmüştü. Bir kelime bile edemedi. Ayakları eve doğru gitmeyi reddetmeyi bırak ayakta durmamak için yalvarıyordu. Aren başını yavaşça eğdi ve gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Birkaç dakika bekledikten sonra bulduğu bir güçle en yakındaki bakkala gitti ve eve telefon açtı. Annesi ve babası yıllardır değiştirmedikleri eski arabalarıyla iskeleye geldiler. Babası Aren’e sımsıkı sarılarak arabaya geçmesini söyledi ve Sahil Güvenlik binasına doğru yöneldiler. Aren araba da arka koltuğa geçti ve denize doğru bakmaya başladı. Anlık arabanın aynasından kendi yüzünü gördü ve aynaya doğru “senden nefret ediyorum!” dedi. Yavaşça gözlerini kapattı. Aklında tek düşünebildiği şey dedesinin ona gülerek baktığı ve tekneye bindiği andı. Aren şimdi en yakın arkadaşını kaybetmişti ve ne yapacağı hakkında bir bilgisi bile yoktu. Zamanın kendisini yönetmesini beklemeye karar verdi ve uykuya daldı.

Bu Sefer Doğru Arkadaşımı Buldum: Lise

Lise Dönemi gelmiş, Aren bölgedeki meslek lisesine kaydolmuş ve inşaat teknolojileri hakkında dersler almaya başlamıştı. Babasının ilk defa eve bir bilgisayar almasıyla da internetle daha fazla haşır neşir olmaya başlamış artık dışarılarda gezen Aren, eve tıkılmaya başlamıştı. Eskisi gibi dışarı çıkmanın kendisine özgürlük getireceğini değil de tam tersine yok edeceğini düşünmeye başlamıştı. Ailesiyle arası kötü olmasa da muhteşem bağlara da sahip değildiler. Babasının uzun süreler boyu denizde olması ve Rusya’daki babaannesin rahatsız olması dolayısıyla annesi de yılın büyük bir zamanını Rusya’da geçirmeye başlamıştı. Abisi de İstanbul da Üniversite kazandığı için Kırklareli’ne gelmeyi çok tercih etmiyordu. Kısacası Aren yalnızlığına yalnızlık katmaya başlamış, bütün gün evde tek başına kalmaya başlamıştı. Lise de Fatih ve Kemal adında iki arkadaş edinmiş ve birlikte sürekli bilgisayar oyunları oynamaya başlamışlardı. Lise döneminde dümdüz bir hayat geçiren Aren, birçok zamanında Youtube’dan karavan videoları izliyor ve 18 yaşına girince kendisine alacağı karavanı düşünüyordu. Sırf bu sevdası için Autocad öğrenmiş, Sims 4 gibi oyunlarda hayalindeki karavanı yapmaya çalışıyordu. Yıllar geçmiş Aren artık 4. Sınıfa varmıştı. Ne olacağı hakkında bir fikri yoktu. Ailesindeki birçok kişi, kendisinin aile mesleğini devam ettirmesini istiyordu. Aren dedesini kaybettiği acı yüzünden deniz yüzü görmek istemese de deniz ilgisini de çekmiyor değildi. Gerçi Aren Kırklareli’nde kendisine bir gelecek görmüyordu. Herkes gibi o da gitmek istiyordu. Herkes farklı bir yerdeydi ve annesi ve babası kendisine sürekli biz bir aileyiz dese de artık kendisini bir ailede yaşıyormuş gibi hissetmiyordu. Tek yaşamayı, sessiz kalırsa başına bir şey gelmeyeceğini öğrenmişti artık.

## Aile Hayatı

Yüzünü Bile Göremediğim Akrabam: Murat Ateş

Murat Ateş, Aren ve Can'ın babası olmasına rağmen iş aşkıyla ölüp bittiği için hiçbir zaman çocukları Aren ve Can ile çok fazla ilgilenememişti. Çocuklarını sadece bir heyecan arasında yanlışlıkla olduğunu düşünen Murat, kendi babası Hamdi'den gördüğü gibi onlarla sadece babalık görevi yapması gerektiği anlarda ilgileniyordu. Murat'ın esas çocukları gibi gördüğü şey ise; Hırçın bir deniz ve onla savaşan kızı gibi gördüğü gemisi...

Murat babasını çok sevdiğini söylese de böyle bir hayata kendisini soktuğu için bir yandan nefret ediyordu. Eşi Sasha'yla ise bir Rus limanlarında denk gelmiş ve gençlik heyecanıyla kendisiyle evlenmişti. Yaşlandıkça kendisini Sasha için çok sorgulasa da bir babalığın ailenin en önemli yıllarında bırakıp gitmemesi gerektiğini düşünmüş ve bu yüzden Sasha'dan hiç ayrılmamıştı. ilk oğlu Can, onun için sadece bir isimdi. Bir iki yaşlarına kadar oğlunu sevse de ondan sonra bir daha yüzünü doğru düzgün görmemişti. Aren ise ormanda kaybolması ve dedesi Hamdi'nin ölüm haberini vermesiyle tanımlıyordu. Bazen de Aren'e baktıkça kendi babasını hatırlıyor bu yüzden de acı çekiyordu.

Aren için ise babası uzak bir akraba gibiydi. Kendisini esas büyüten babasıysa dedesi Hamdi'ydi. Babasıyla buluştukları zaman ortama bir sessizlik çöker, belirli kalıplaşmış cümlelerin ötesinde konuşamazlardı. Babasıyla gezmeyi de hiç sevmezdi. Bu yüzden babasının isteklerini yaparken üfler, uğraşmak istemezdi. Fakat aile bağında babası olduğu için söylediklerini yerine getirirdi. Aren Amerika'ya taşındıktan sonra babasıyla bir kere bile görüşmemiş hatta telefon bile açmamıştı. Aren'i bu durum ne kadar üzse de ailesinin artık dağıldığını biliyordu.

Sen benim kardeşim misin? Can Ateş

Aren'in gözünde Can, bütün aile bireyleri gibi bağlarını koparmış ve bir an önce Kırklareli'nden ayrılmak isteyen birine dönüşmüştü. Aren abisi Can'la dedesinin sayesinde küçük yaşlar da haşır neşir olabiliyordu. Fakat dedesinin ölümünün ardından Can da etkilenmiş ve bir daha kardeşiyle çok fazla konuşmamıştı. Hatta Aren'in ormanda kaybolduğu gün bile Aren'le ilgilenmemiş arkadaşlarıyla buluşmuştu. Aren liseye geçtiğinde abisi hayallerini gerçekleştirerek İstanbul'da üniversite kazanmış ve bir daha Kırklareli'ne ayak bile basmamıştı. Lise de sadece doğum günlerinde telefonla konuşan ikilinin tek konuştuğu konu Can'ın İstanbul'da ne kadar mutlu olduğuydu. Aren, abisinin bu konuşmalarından nefret ediyor hatta bazen telefonu ahizeye çevirip bilgisayarda oyun oynamaya devam ediyordu.

Хотел бы я не знать тебя, мама. Sasha Ateş

Sasha Ateş, Murat gibi, evlendiği için hata yaptığını sürekli düşünüyordu. Fakat Türkiye'ye ailesinden kaçarak geldiği içinde başka seçeneği olmadığını ve bu yüzden Murat'ı mutlu etmeye çalışması gerektiğini biliyordu. Sasha, Murat denizdeyken iki oğlunu da bakıyor fakat dedesi Hamdi'nin onları alıp dışarı çıkması yüzünden çocuklarının eğlendiği zamanlarda yanında olamıyordu. Aren'in kaybolduğu gün ilk kez bu kadar telaşa düşmüştü. Gerçi telaşa düştüğü şey Aren'den çok eğer Aren'i kaybederse Murat'ın onu boşayıp ülkeye geri döndermesinden korktuğu içindi. Aren bulunduktan sonra da ne kadar ikili yakınlaşmaya çalışsa da bir türlü becerememiş sürekli okul hayatı, Hamdi Dede'nin devreye girmesi, Aren'in dışarıyı keşfetme hissiyatları yüzünden bir türlü baş başa kalamıyorlardı. Aren kendisi için bir yıkım olan dedesi Hamdi'nin ölümünden sonra annesinin günlük hayatına çok kolay döndüğünü gözlemlemiş ve bir insan nasıl böyle bir acıyı çok kolay atlatır diye annesine nefretli gözlerle incelerdi. Lise döneminde annesinin Rusya'da ki ailesiyle arasının iyileşmesinden sonra annem hasta yalanını uydurarak Rusya'ya kaçmış ve bir daha Kırklareli'ne ayak bile basmamıştı. Sasha Rusya'da mutlu mesut bir hayat yaşarken oğlu Aren ise Kırklareli'nde tek başına bir hayat sürdürmeye, ergenlik döneminin bütün acılarını tek başına atlatmaya çalışıyordu. Annesinin ne kadar Rusya'da anneannesine baktığını düşündüğünü sözlü olarak bilse de, içinde bir his her zaman sorguluyor ve kendisini yalnız bıraktığı için onu suçluyordu

Hayatımdaki Tek Güzel Şey: Hamdi Ateş

Aren'e göre esas aile dediği tek kişi dedesiydi. Çocukluğundan beri bir çok zamanını onla geçirmiş, bir derdi olduğu zaman ona koşmuştu. Yüzmeyi, bisiklet sürmesini, sevgiyi, aile hissiyatını ondan öğrenmişti. Bu yüzden kendisini her zaman dedesine karşı borçlu hissetmiş ve bunu ödeyebilmek için bütün saygısıyla dedesine gösteriyordu. Dedesiyle birlikte gittikleri rakı masasındaki gecelerde anlatılan hikayeler onun için birer Dede Korkut Hikayelerinden bir farkı yoktu. Dedesinin ölümüne kadar mutlu bir hayat süren Aren, ölümünden sonra her şeyini kaybetmişti. Aren artık kendisi için bir eğitmenin, bir ustanın, bir dostun yok olduğunu biliyordu. En çok onu üzen şeyse dedesinin ölümünden sonra yalnızlık hissiyatına karışmış ve bu duygudan kurtulamamış olmasıydı.

## Okul Hayatı

Acının Başlangıcı

Aren, eğitim hayatına Türkiye'deki klasik bir ilkokul da başlamıştı. İlkokula başladığı dönem arkadaşları ona küçük bir çocuk gibi geliyordu. En azından onlara ayak uyduramıyordu. Bundaki en büyük etken dedesiyle birlikte çoğu zamanını geçirmesiydi. Dedesi bir asker olmasa da deniz kaptanı olduğu için az da olsa Aren'e düzeni, saygıyı, durulganlığı öğretmişti. Aren ilk dönemler de arkadaşlarından çok farklı etkinlikler yaptığı, onlarla çok fazla takılmadığı için "Değişik" damgasını yemişti. Sınıf öğretmeniyse "Değişik" lakabını mantıksız bulmamış ve bu yüzden çocuklar Aren'le dalga geçerken çok karışmamıştı.

Öğretmeni genç biriydi. Daha Aren'e bir şeyler öğretmekten çok kendisi bir şeyleri öğretmesi gerekiyordu. Çocuklarla çok fazla ilgilenmez, bir öğrencisi yardımını istediği zaman işim var diyip öğretmenler odasına giderdi. Bu yüzden Aren ilkokulda öğrenmek istediği bir çok şeyi öğretmenine sorsa da başaramamıştı. Öğretmeninden her red yediğindeyse Aren boş durmamış ve gidip kitaplar da, internet cafe de bir şeyler öğrenmeye çalışmıştı. Üniversiteden sonra her ilkokul aklına geldiğindeyse hocasından ne kadar nefret etse de onun sayesinde araştırma yeteneğini geliştirdiğini de biliyordu.

Bu Acı Ne Zaman Sona Erecek?

Ortaokul, ilkokulundan çok fazla farklı değildi. Sadece bu sefer dört yılın sonunda bir liseye girmesi gerektiğini biliyordu. Aren ilk kez arkadaşım dediği insanlarla bu dönem de karşılaşmış ve onlarla birlikte etkinlikler yapmıştı. Bu sosyalliğin başlangıcıysa onun derslerini kötü yönden etkilemişti. Ne kadar başlar da mutlu olsa da, hem dedesinin kaybı hem de araknofobisi bu dönemde başladığı için güler yüzünü zamanla kaybetmişti. Bir kaç arkadaşı onun ilkokuldaki lakabını hatırlayarak tekrar yaymaya başlamış ve okulda yeniden "Değişik" olarak tanınmaya başlanmıştı. Bir çok olayın üst üste gelmesi Aren'i okuldan uzaklaştırmış, okula gitmek onun için bir çileye dönüşmüştü. Okulda tek ilgi çeken şey ise İngilizce hocasının anlattığı Avrupa turundaki hikayeleriydi. İlk Amerika hayallerini dedesinin arkadaşı sayesinde kurduğu gibi aynı hayalleri bu sefer Avrupa için hocası sayesinde kurabiliyordu.

Yalnızlıklar İçerisinde Mutluluk

Artık lise dönemine gelen Aren, yeterli puanı tutturamamış ve denizcilik liselerine girememişti. Babası bu konu da kendisine özgürlük tanımış olsa da denizcilik lisesine gitmediği için kendisine kırgınlığını hal ve davranışlarından bazen de söylemlerinden belirtiyordu. Aren de esasında okuduğu bölümden mutlu olmasa da ilkokul ve ortaokuldan tanıdığı çok az arkadaşı olduğu için geçirdiği o kötü dönemleri hatırlamak zorunda kalmayacaktı. Hatta kendisine gerçek arkadaşlar edinmeyi başarmıştı. Lise de farklı insanlarla konuşmak ona çok hoş gelmiş ve sosyalleşmenin kötü bir şey olmadığını anlamıştı. Bu dönemde Fatih ve Kemal ile arkadaş olmuş ikisiyle birlikte sürekli olarak bilgisayar oyunları oynamaya başlamıştı. Bilgisayar oyunları onun için farklı bir dünya oluşturmaya başlamıştı. Bu yüzden de okuldayken tek düşündüğü şey eve gidip bilgisayarının başına geçmekti. Aren bu dönem hem okuldaki yaşamından hem de evde geçirdiği tek başına hayattan zevk almaya başlamıştı. Fakat yine de başını yaslayabileceği, zorlu günlerinde yanında olabilecek birilerinin yokluğunu hep hissetmişti.

Aren'in hem dersleri hem de hocalarıyla arası çok iyiydi. Üniversite sınavı artık yaklaşmış, ne yapacağı hakkında karar vermesi gerektiğini anlamıştı. Arkadaşları sürekli farklı mesleklerden bahsederken Aren ise Kırklareli'nden kurtulmanın yollarını arıyordu. Aren, İstanbul'u ne kadar çok istese de abisinin İstanbul da olması yüzünden gitmek istemiyordu. Ankarada da resmiyetten ve karanlık havadan boğulacağını bildiği için İzmir'i yazmaya karar vermişti. Bu fikrini son derste arkadaşlar Fatih ve Kemal ile kurduğu mecliste dillendirmişti. İki arkadaş kendisine ne kadar hak verse de ortaya bir anda Amerika kelimesi atılmıştı. Work And Travel ile Amerika'ya gidilecek ve orada kalınacaktı. Esasında saçma bir hayal olarak ortaya atılan bu fikir herkesin anlamsızca onaylaması sonrasında ana karar olmuştu. Aren kolay bir bölüm seçerek ortalamasını yükseltecek ve arkadaşlarıyla Amerika'ya gidecekti. Rüyasında görse bile inanmayacağı türden bir fikiri gerçekleştirecekti Aren. Bu süreçte hocaları ne kadar onu bu fikirden vazgeçirip İnşaat Mühendisi olması için ikna etmeye çalışsa da dostlar meclisinde verilen bir karardan kolay kolay vazgeçmeyecekti. Yine de bu dönemde derslerini belki Amerika'da inşaat bilgilerim bana yardımı dokunur diye ekmemiş en iyi puanları almaya çalışmıştı.

Çok Kısa Süren Heyecan: Üniversite

Aren üniversite sınavına girmiş ve planladığı gibi de düşük puanlı bölümleri yazmıştı. Kırklareli'nde işletme okumak babasının da aklına yatmasa da zaten çok önemsemediği için kaydını yaptırmıştı. Bir sene hazırlık bölümünde arkadaşlarıyla birlikte okuyan Aren hayatında ilk kez bir kızdan bu kadar ilgi görmüştü. Büşra'yla hazırlıkta tanışan Aren arkadaşlarıyla geçirdiği zaman kadar Büşra ile de geçirmeye başlamıştı. Amacından saptığını yüzüne vuran arkadaşlarından sonra Büşra'yla arkadaş olarak kalması gerektiğini söylüyordu. Büşra Aren'in geri çekildiğini hissetmişti. Fakat Aren'in bir amaç uğruna yaşadığını bildiği için bunu kabullenerek kendisi de sessizliğe gömülmüştü. Aren hazırlığı başarılı bir şekilde atlatmış ve güzel bir ingilizceye sahip olmuştu. Birinci sınıfa geçer geçmez de arkadaşlarıyla bir şirketle anlaşmış ve Work And Travel programı için arkadaşlarıyla hazırlıklara başlamıştı. Para konusunda sıkıntı çekmemiş, babasından da onayı almıştı. Tek gerek bu süreçteki derslerini yüksek tutmaktı. Şansına ilk yılda öğretmenleriyle çok iyi anlaşmış ve derslerini çok rahat bir şekilde geçmeyi başarmıştı. Hem de basit bir seviye de muhasebe, şirket yönetimi, insan kaynakları dersleri almış ve bu konuda kendini geliştirecek araştırmaları yapmıştı. Fakat zamanı gelmişti. Aren vize görüşmesine arkadaşlarıyla girmişti. Vize günü görüşmeden tek onay alan kişi Aren’di. Arkadaşları üzgün bir şekilde çıkarken Aren arkadaşlarının ret aldığını bilmeden yüzünde gülücüklerle dışarı çıkıyordu. Dışarı da arkadaşlarının ret aldığını duyunca programdan vaz geçmeyi planladı. Arkadaşlarına bunu söylediğinde ikisi de kendisini aptallık yapmamasını, hayatını kurtarması gerektiğini söylemişti. Uzun bir süre düşündükten sonra gerçekten de Türkiye’de işi olmadığını düşünmeye başlamış, zamanı gelince Amerika’nın Sevierville kasabasına doğru yola koyulmak için hazırlıklara başlamıştı.

## Aşk Hayatı

Gereksiz İlgi

Büşra... Aren için her söylediğinde içinde kelebekler açmasına sebep olan kelime. Gereksiz bir şekilde şifrelerinde bile Büşra geçmeye başlamıştı. Fakat bu aşk mıydı yoksa modern arkadaşlıklar böyle miydi? Aren aşkı dedesinin anlattığı 60'lardaki şeklinden başka bir şeyi bilmiyordu. Acilen aşk kelimesini araştırması gerekiyordu fakat her bilgisayarın başına geçtiğinde aşkı tanımlamak, araştırmaktan çok keşfetmek istiyordu. İlk kez araştırmadan bilgisayarın başından ayrıldı. Telefonuna baktığında Whatsapp'ına girmiş ve Büşra'nın fotoğrafına bakıyordu. Daha Büşra'yla birlikte fotoğrafları yoktu çünkü Aren fotoğraf çekilmekten çok haz etmiyordu. Büşra istese fotoğraf çekilmeyi kabul eder miydi diye kendi kendine düşündü. "Ne kadar zorlansam da kabul ederim" dedikten sonra telefonuna gelen mesajla irkildi. Büşra'dan gelen mesajı tatlı tatlı okurken konu ilk tanışma anına gelmişti. İkisi de ilk ben senin yanına oturdum ve senle konuştum diye diretse de ikisi de öğretmenin verdiği grup ödevi için aynı anda konuşmaya başladıklarını biliyordu. Fakat Aren bu duygulardan hemen kurtulması gerekiyordu. Çünkü arkadaşlarına söz vermişti. Bu ilişkiyi bırakacak ve esas amacına odaklanacaktı. Her bu konuyu açmaya çalıştığındaysa Aren zaten sevgili olmadıklarını kendi kendine söylüyordu. Bu yüzden bu konuyu ona açmak ne kadar mantıklıydı. Eğer kendisinin söylemiyle sadece modern bir arkadaşlıksa Büşra'yı tamamen kaybedebilirdi. Bu düşünceler içerisinde kaybolan Aren saatin farkına bile varamamış akşam başladıkları konuşmanın sabah beşe kadar geldiğinde ancak kendine gelebilmiş ve fark etmişti. Artık yatağa gitmesi gerektiğini Büşra'ya söylediğinde tatlı bir sevgi mesajı almıştı. Yüzünde küçük bir tebessüm oluştuktan sonra sabah dersi için uykuya dalmıştı.

Bir kaç hafta geçmiş ve artık Aren, Büşra'yla o kadar fazla zaman geçiriyordu ki Fatih ve Kemal kendisini kıskanmaya bile başlamıştı. Bunun farkında olan Aren dugyularına hakim olmaya çalışsa da Büşra'yı her gördüğünde bütün hücreleri değişiyor sanki hepsi ayrı bir bahar açıyordu. Büşra da buna karşılık veriyor ve Aren'in mutlu olması için küçük süprizler yapıyor, konuşmalarında kendisini ne kadar mutlu hissetirdiğini belirtiyordu. Fakat Kemal ve Fatih, Aren'i, senin hayatın deseler de hiç durmadan zorluyordu. Aren iki tarafı da teraziye koyunca Amerika'nın daha ağır çıktığını fark etmişti. Bu doğru muydu acaba? Eğer Amerika ağır çıkıyorsa o zaman Büşra'yı sevmediğim anlamına mı geliyordu? Çok fazla soru sormamaya ve mantıklı olana karar vermişti. Büşra'ya hiçbir şey söylemeden yavaş yavaş konuşmayı kesecek, o yanına gelince uzaklaşacaktı. Planı işe de yaramıştı esasında. Büşra, Aren'in kendinden uzaklaştığının farkına varmıştı. Esasında hakta vermişti. Aren'in bir amacı vardı ve o amaca ulaşıp mutlu olmak istiyordu. Bu yüzden Büşra da Aren'in üstüne gitmemeye karar vermişti. Fakat onun için küçük bir mektup hazırlamıştı. Hazırladığı mektubu Aren'e dönemin sonunda verecekti.

Dönem sonu geldiğinde Aren artık uçuş için hazırlanmış, herkese veda etmeye başlamıştı. Sıra Büşra'ya gelince yanına gitmek istemese de gönlünü rahat ettirmesi gerekiyordu. Aren boynu bükük bir şekilde arkadaşlarıyla çimenlerde oturan Büşra'nın yanına doğru gitti. Yanına vardığında Büşra durumu anlamıştı. Yavaşça çantasını alıp ayağa kalkmış ve arkadaşlarına veda ederek okul çıkışına doğru yürümeye başlamıştı. Aren onu yakaladığında bir kelime bile edememişti. Büşra sadece tatlı bir şekilde tebessüm ediyor, eve doğru yürüyordu. Biraz zaman geçtikten sonra Aren cesaretini toplayıp Büşra'nın kolundan tuttu. Büşra, Aren'i kırmadan yavaşça geri çekildi ve "Bir kelime bile söylemene gerek yok. Senin beni ne kadar sevdiğini bir tek ben ve Tanrı biliyor. Bu acıyı kendine yaşatma. Sen yapman gerekeni yaptın. Senin için tek dileğim mutluluk." dedikten sonra çantasından bir zarf uzattı. Aren zarfı açmaya yeltendiğinde Büşra "Şimdi açmamalısın. Amerika'ya gittiğinde ve kendini hazır hissettiğinde bu zarfı açmanı istiyorum" dedi. Aren başını salladıktan sonra son kez Büşra'ya sarıldı. Son kez iki kalp birbiri için bıraktıkları boşlukları doldurdu. Birbirlerinden ayrıldıktan sonra ikisi de birbirine bir yara bıraktığını fark etmişti. Fakat yapabilecek bir şeyleri yoktu. Aren arkasına doğru döndü ve acı çekerek evine doğru yürümeye başladı...

## İş Hayatı

Amerika’ya Hoş Geldin

Sonunda uçuş zamanı gelmişti. Aren Amerika’ya uçmak için İstanbul’a gelmişti. Ailesiyle birlikte vedalaştıktan sonra son bir kez derin bir nefes alıp verdi. Kendince son kez ülkesini kokluyordu. Aklındaki tek soru gerçekten gitmek isteyip istemediğiydi. Uçağa binene kadar hep aklındaki bir fikir boş verip ülkesinde kalmasını söylüyordu. Bu fikre çok kulak asmadı ve uçağa bindi. Uzun bir yolculuktan sonra Amerika’ya yorgun bir şekilde varmıştı. Knoxville Havalimanına ayak bastığında bütün yorgunluğu gitmiş, kendisine inanamıyor, nasıl başardığını düşünüyordu. Bir taksi tutup kalacağı yere doğru yol almaya başlamıştı. Tek yapabildiği camdan dışarı bakıp hayretler içinde ağzı açık bir şekilde bakıyordu. Fakat bu kadar olumlu şeyin yanında burnuna farklı bir koku geliyordu. Evi gibi temiz kokmuyordu burası. Sanki etrafın yağ içinde koktuğunu düşünüyordu. İlk işi de bir hamburgerci de çalışmaktı. Bu kokunun hayatını zorlayacağını fakat her sefanın bir cefası olduğunu düşündüğü için bu koku da onun cefasıymış gibi geliyordu.

Hiç düşünmediği kadar hızlı bir şekilde Amerika’ya ve etrafına alışmaya başlamış ve artık burada kalmanın bir yolunu bulmanın zamanı Aren için gelmişti. İlk başta kaçak kalmayı düşünmüştü fakat ülkeden atılırsa bir daha Amerika’ya gelemeyeceğini duyunca bu fikrinden vazgeçti. Daha sonrasında bir dil okuluyla kalabileceğini öğrenmişti ama bu seferde kolaylıkla işe giremeyeceğini öğrenmişti. En sonunda kendisine göre bir yol bulmuştu. Bir siparişte tanıştığı ve kendisiyle çok iyi geçinen Autumn adındaki kızla birlikte evlenecek, en azından green card sahibi olacaktı. Hem yasal olarak kaydı olmuş olacak hem de hayatını sürdürebilecek bir işte çalışabilecekti. Bu süreçte Amerikan Rüyasına kapıldığını ve ailesini bir kere bile aramadığını fark etmişti. Gerçi onların da kendisine bir kere bile mesaj atmadığını, kendi kendine söylenerek konuyu kapatmıştı. Aren amacına ulaşmak için Autumn ile sevgili olmaya çalışmaya başlamıştı. Fakat hayatında hiçbir kadına sevgi duymadan sadece çıkar uğruna sevmeye çalışmadığını fark etmişti. Bu yüzden bir kadını sevmeden nasıl flört edebileceğini bilmediği için bütün olayı batırmıştı. Autumn ile başaramayacağını anladığında dil okuluna yazılmış, zaman kazanmaya çalışmıştı. Bu süreçte de green card’a başvurmuş ve programın bitmesiyle artık ilk işinde çalışamayacağını müdürü tarafından öğrenmişti. Kazandığı parayla ortada kalan Aren, uzun zaman sonra içini bir başaramama korkusu sarmıştı. Evet Amerika’da kalabiliyordu ama para kazanamıyordu, kaçakta çalışmak istemiyordu. Bir ara ailesinden para istemek gibi bir fikre kapılsa da hem buna yüzü yoktu hem de kendi ayaklarının üstünde kalmak istiyordu. Kendisine çok eski bir model karavan alacak parası vardı. En azından açıkta kalmamak için bu parasını karavana yatırmıştı. Geri kalan parası ancak ona birkaç ay götürebilirdi. Kendisine dışarı da kayıt yaptırmadan yapabilecek günü birlik inşaat gibi işleri zar zor buluyor ve günlerini amaçsızca geçirmeye çalışıyordu. Artık Sevierville’den sıkılmaya başlamıştı. Fakat birçok arkadaşı da oradaydı. Kendisine yeni bir hayat kurmak için planlar yapsa da parasız yaşamak onu batırıyordu. Rutin bir sabaha kalktığında son kalan filtre kahvesini makineye koymuştu. Haberleri okumak için yakınlardaki bir restoranın internetine bağlanmıştı. İnternete bağlanır bağlanmaz bütün arkadaşlarının kendisine green cardın açıklandığını söylemişlerdi. Ümitsiz bir şekilde kendisinin başvurusunu kontrol etmek için internet sitesini açtı. Uykulu gözlerle birlikte yeşile dönen ekrana anlamsızca bakmaya başladı. Galiba başarmıştı ama beyni hala anlamıyordu. Gözlerini ovalayıp yüzüne su çarptıktan sonra tekrar telefonuna baktı. Gerçekten de onaylandığını öğrenince mutluluktan kornaya basıyor anlamsızca bağırıyordu. Hayallerimi gerçekleştirebilirim artık diye bağırıyor ama bir yandan da ne yapacağını bilemiyordu. Gerekli bütün belgelerle birlikte en yakın başvuru noktasına gitti ve bütün işlemlerin biraz zaman alacağını öğrendi. Yine de bu kadar süre bekledikten sonra biraz daha beklemek onun için bir anlam ifade etmiyordu. Birkaç ay işlemlerinin tamamlanmasını bekledikten sonra karavanını satmış ve Los Angeles’a doğru ne kadar plan olduğunu düşünse de ne yapacağını bilemeden yola çıkmıştı.

## Los Santos'a Gelme Sebebi

Aren uzun bir süre Amerika'nın durgun bir kasabası olan Sevierville de yaşamak zorunda kalmıştı. Esasında Sevierville'deki arkadaşlarını ortamını sevse de, Aren büyük bir şehir de yaşamak ve o telaşı tatmak istiyordu. Bunun yanı sıra Aren ne kadar inkar etse de deniz insanıydı. Denizi görmediği her dakika içini karanlık kaplardı. Bir çok kez arkadaşlarının da Los Santos'un kızgın kumlarından, masmavi okyanusundan, hareketli yaşantısından bahsederken duymuştu. Dedesinin arkadaşının da anlattığı aksiyon dolu hikayelerde hala ilgisini çekiyordu. Bu yüzden ilk bulduğu fırsatta hayaller şehri Los Santos'a doğru yola çıkmıştı.