Seronkia

**Seronkia** (srk. **Serenke**) - takie państwo na kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Seronkia powstała w wyniku podziału Wielkiego Pallasu spowodowanego rewolucją w 313. Założycielem Seronkii był uczestnik tej rewolucji - Wojt Ser-Onk. Wspólnie z nim rządziła jego żona - Kja Ser. Stolicą zostało ustanowione miasto Sotlm, które od tej pory nazywało się Sötålom.

313 to był również rok, kiedy blisko spokrewniona z Seronkią Iprendia przysłała do Seronkii większą część Gnidów i Pallasyjczyków ze swoich ziem, bo chcieli być najbardziej czystym etnicznie państwem na kontynencie, ale jednak paru Pallasyjczyków i Gnidów tam zostało do dzisiaj.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Po krótkim czasie Pallas zajął całą Amię, a dla ułatwienia spraw administracyjnych podzielił ją na kolonie. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

Rok 337 to był również rok, kiedy sąsiednia i spokrewniona Damecja przejęła po Iprendczykach niechęć do Gnidów, którzy zamieszkiwali również Damecję, i również Damecyjczycy wysiedlili większość z nich do Seronkii, jednak nie pozbywali się Pallasyjczyków. Ten proces trwał rok i dlatego czasami mówi się, że to w 338 z Damecji wysiedlono Gnidów do Seronkii.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji, czyli dużego państwa (prawie jak Wielki Pallas), które sąsiadowało z Pallasem od 89 i też zajęło cały kontynent (od nazwy tego państwa wzięła się również nazwa tego kontynentu). Od początku było tam pełno konfliktów, bo Zrajzjanie to były niespokrewnione ze sobą narody, a samą Zrajzję założyli reprezentanci kilku różnych narodów i podbili cały kontynent. Jeden ze zrajzjańskich narodów (konkretnie Hunrowie) po rozpadzie państwa udał się na zachód i trafił do Kalcedonii. Pokojowo przejęli ziemie kilku państw. Założyli tam swoje państwo, które nazwali Hunrią. Po rozpadzie Zrajzji zaczęły się formować nowe państwa i tą sytuację wykorzystałą grupa Pallasyjczyków, a konkretnie rodzina Salów i ich wspólnicy. Salowie ze swoimi ludźmi przy granicy z Pallasem założyli swoje państwo, które nazwali Dagardejdan (pal. *Dag Dan*, pol. Dzień Kopania; nazwa wzięła się stąd, że przybysze w jeden dzień przekopali całą ziemię, którą chcieli sobie zająć i na niej założyć swoje państwo, żeby każdy wiedział, że to jest ich ziemia).

Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

378 to również rok, gdzie w Seronkii i Damecji władzę przejmuje syn seronckiego króla i damecyjskiej królowej, przez co wg zwyczajowego prawa między dwoma państwami zostaje zawarta unia personalna, jednak nowy król ogłasza ją dopiero w 380 i dlatego mówi się czasami o tym roku jako o początku tej unii.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

395 to także rok, kiedy sąsiadująca z Seronkią Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania (zachodni sąsiad Ursarii) szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

Kolejne wydarzenia z roku 476 to początek wysiedlania Gnidów z sąsiadującej z Seronkią Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 486 Damadania zaczęła skłócać się z Aranią, Anaronem i Anorą. Arańczycy, Anarończycy i Anorczycy należą do tej samej rodziny narodów, co Damadańczycy, więc to była taka w sumie kłótnia między rodzeństwem. Niektórzy twierdzą, że to jest koniec starożytności i początek średniowiecza, ale już najważniejsze zmiany zaszły jakieś 10 lat wcześniej, a to, co się działo wtedy, to była co najwyżej finalizacja tych przemian, która też potrwała trochę.

Rok 486 to był również rok końca unii personalnej Seronkii i Damecji, bo król obu państw nie mógł znieść braterskiej wojny Seronków i Morengów. Wtedy Seronkia straciła częściowo wsparcie militarne, ale kontynuowała swoje działania jeszcze pięć lat, a potem przestała, bo władcom już się nie chciało.

W 529 Ursaria i Arania zaczęły zacieśniać ze sobą więzi. W końcu zaczęto mówić o przyjaźni ursaryjsko-arańskiej. Niektórzy akurat to zdarzenie uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo to zdarzenie też zapoczątkowało zmiany podobne do poprzednich, ale najważniejsze zmiany zaszły dawno, a to było, że tak powiem, dopełnienie dzieła.

Rok 529 to był także rok, kiedy król Seronkii zarządził wysiedlenie przynajmniej większości Gnidów do Rajfandii. Wysiedlanie trwało sześć lat, więc czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło w 535.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

Mimo końca wojny między Seronkią a Morengią, napięcie między państwami nie ustało. Rok 565 to był również rok nagromadzenia się negatywnych emocji w tamtych rejonach. Aura była tak zła, że władcom i obywatelom wyjebało nerwy i doszło do II wojny seroncko-morendzkiej. Walczyli również mieszkańcy przy granicy. Wojna trwała siedem lat, czyli zakończyła się w 572.

W 575 Abalowie i ich musanizm dotarły już do Anaronu i Aranii, a potem w 600 ta religia przedostała się do Damadanii. Potem, w 601, zaczęło się nagle pojawiać wielu musanistów w Seranii, a potem w pozostałych państwach z tamtej części kontynentu. Dominacja musanistów w Seranii spowodowała zakończenie unii personalnej Seranii i Horanii. W końcu, dopiero w 635 musaniści zostali przegonieni z tamtej części kontynentu, jednak prawie połowa Serańczyków dalej była musanistami.

W 622 w regionie Rytolnia w Aranii rozpowszechnił się język pallasyjski, co było następstwem przyjaźni ursaryjsko-arańskiej (bo Ursaryjczycy używali języka pallasyjskiego). Niektórzy twierdzą, że wtedy zakończyła się starożytność, a zaczęło średniowiecze, ale to była już ostatnia z tego cyklu zmian.

W tym samym roku do Kalcedoni przybyli jacyś Murzyni i założyli swoje państwo, zabierając część ziem Serańczykom, część Gerańczykom i niewielką część Basetanom. To państwo nazwali Kokanią.

Rok 622 to również rok pojawienia się musanizmu w Seronkii i Morengii. Władze obu państw obwiniały się o to wzajemnie, co zapoczątkowało III wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała tylko dwa lata, bo przestraszeni musaniści stamtąd już po roku nawrócili się na pallasyzm.

W 738 na tereny Seranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków była jednocześnie pallasystami oraz wakupistami.

Wakupizm jakimś cudem pojawił się również w Morengii, co stanowiło pretekst dla władz seronckich do zaatakowania celem nawrócenia państwa. To zapoczątkowało IV wojnę seroncko-morendzką, która wybuchła również w 738 i potrwała aż 8 lat, czyli dobiegła końca w 746 z rezultatem oczekiwanym przez stronę seroncką, czyli wakupizm zniknął z Morengii.

Jak się jednak później okazało, nie do końca, bo paru wakupistów zostało, więc po wojnie seronccy rycerze, którzy przebywali w Morengii, przez jeszcze rok niszczyli świątynie i obiekty wakupistyczne.

W 1054 doszło do podziału pallasyzmu na pallasyzm klasyczny i pallasyzm ezoteryczny. Seronkowie przyjęli pallasyzm ezoteryczny identycznie jak Damecyjczycy, którzy dodatkowo do tego przyjęli do siebie ursaryjski nawyk jednoczesnego reprezentowania jakiejś filozofii. Morengowie również postawili na pallasyzm ezoteryczny, jednak dalej pozostawało tam całkiem dużo pallasystów klasycznych, a zdaniem ówczesnego króla Seronkii, który był trochę jebnięty, Morengowie byli po drugiej stronie, czyli przyjęli pallasyzm klasyczny. W ten sposób on znalazł pretekst do kolejnego ataku, przez co w 1054 wybuchła V wojna seroncko-morendzka, która potrwała aż 9 lat, czyli zakończyła się w 1063, a w jej trakcie oraz jeszcze 2 lata po jej zakończeniu Seronkowie tam przebywający siłą nawracali morendzkich pallasystów klasycznych na pallasyzm ezoteryczny.

W 1453 Zjednoczone Województwa Amii - jedna z kolonii Pallasu - rozpoczęły swoją walkę o niepodległość. Na ich wzór swoją walkę zaczął Lakaton - region w Anaronie. Również w 1453 w Seronkii przejął władzę król, w którym od małego drzemała wizja Wielkiej Seronkii na wzór Wielkiego Pallasu. Znalazł przy tym pretekst do zaatakowania wrogiej Morengii, co spowodowało VI wojnę seroncko-morendzką. Wojna potrwała 10 lat i zakończyła się aneksją Morengii, ale król dosłownie umarł ze szczęścia niedługo po zakończeniu wojny i władzę po nim przejął jego syn, który nie kontynuował idei Wielkiej Seronkii, ale również nie wypuścił Morengów.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty. Ursaria też się do tego dołączyła. Posiadała kilka kolonii w Ufrynkii.

Również w 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu. Seronkowie też przybywali i przez ten tajny układ pallasyjsko-amijski rozwiązania przywiezione za ocean przez Seronków dostawały się do Pallasu, co sprawiało, że Pallas znowu zaczął wyprzedzać wszystkie inne państwa.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

W 1607 planowano założenie Związku Państw Północnoursaryjskich, w który chciano zaangażować Damecję, bo w tamtejszych sferach wyższych pojawiło się paru Ursaryjczyków, ale Damecyjczycy mimo wszystko nie byli Ursaryjczykami.

W 1617 Morengowie rozpoczęli rewolucję chcąc odzyskać niepodległość po latach. Walka trwała aż 11 lat i w 1628 zostało odtworzone państwo morendzkie.

W 1629 król Morengii wziął ślub z królową Damecji i ogłosił unię personalną obu państw. Język morendzki przez lata czerpał z języka seronckiego i Morengowie z jakiegoś powodu postanowili czerpać z języka dameckiego.

W 1630 w królu Seronkii obudziły się idee imperialistyczno-nacjonalistyczne, co spowodowało zaatakowanie Enfirii. Wojna potrwała aż 12 lat, bo niedawno Seronkia zwalczała rewolucję niepodległościową. Ostatecznie wygrała Seronkia. Anektowała część ziemi Enfirii i okupowała kolejną część.

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską.

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Pięć dni później następca tronu Seronkii ujawnił swój związek z królową Enfirii po prostu poprzez wzięcie ślubu z nią. Jego ojciec zszedł na zawał i oboje wspólnie zaczęli rządzić oboma państwami, przez co zakończyła się również okupacja ziem enfskich przez Seronkię.

Tym wszystkim wydarzeniom towarzyszyła jeszcze chęć wprowadzenia kolejnych zmian, bo stwierdzono, że tak naprawdę jeszcze nigdy nie było takiego czegoś jak "dobre czasy", więc rozpoczęto kolejne zmiany społeczno-kulturalne mające zmienić wszystko. To wszystko zdaniem zdecydowaniem większości zapoczątkowało epokę oświecenia, kończąc barok.

Chciano przeprowadzić te zmiany w jeden rok, ale rozciągnęło się do ok. 1740. W 1740 Królestwo Anflii i Królestwo Kopsji zjednoczyły się tworząc państwo, które otrzymało nazwę Duża Barania (od regionu Barania zajmującego całą Anflię, cały Lafonet i cały Konfolit zamieszkałego przez naród Barów przed pojawieniem się tam Pallasyjczyków). Na tamtym terenie dopiero wtedy rozpoczęło się oświecenie i tamten moment w sumie zakończył przemiany zapoczątkowane ok. 50 lat wcześniej.

W 1741 ziemie zabrane Enfirii dawniej przez Seronkię trafił z powrotem do Enfirii.

Od początku okupacji seronckiej na ziemiach Enfirii zaczął się rozpowszechniać język seroncki, a z czasem wykształcać się jego osobna odmiana, która funkcjonowała głównie na ziemiach należących kiedyś do Seronkii, ale częściowo również na ziemiach kiedyś przez Seronkię okupowanych. Dodatkowo język seroncki został ustanowiony obok enfskiego językiem urzędowym Enfirii i ma tę rangę do dzisiaj. Na dodatek jest całkiem duży odsetek Enfów żyjących na obszarze seronckojęzycznym, którzy są wyłącznie seronckojęzyczni.

W 1789 Pallas anektował Ursarię i odebrał Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Ten moment zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu.

Dodatkowo od 1789 w Seronkii i Enfirii panowało bezkrólewie. Dopiero w 1790 władzę w obu państwach przejęły dwie różne osoby i tym samym dobiegła końca unia personalna obu państw.

W 1822 Duża Barania anektowała pobliską Rajfandię. Ten moment uważa się za koniec oświecenia i początek romantyzmu w tamtym rejonie.

Dodatkowo od 1822 były plany zjednoczenia Damecji i Morengii. Udało się po roku i od 1823 Damecja i Morengia były jednym państwem.

W 1849 Damecja i Morengia podzieliła się ponownie na dwa państwa.

31.12.1849 Pallas dał niepodległość Ursarii oraz status półkolonii pallasyjskich oprócz Takany otrzymały również m.in. Zaoralia na kontynencie Zaoralia i Nilfie na kontynencie Zrajzja. Ten moment uważa się za koniec romantyzmu i początek pozytywizmu.

1.01.1850 ZSA miało wyspę Kipier za swoją kolonię, ale tego dnia ją wyzwoliło. Od razu wojska pallasyjskie i barańskie rzuciły się na tą wyspę, bo to był ich teren sporny. Ten moment uważa się za początek ery pozytywizmu.

W 1850 ogranizono unię między Damecją i Morengią i uznano to za tzw. "częściową unię personalną".

W 1912 półkolonie pallasyjskie otrzymały niepodległość, bo one już od dawna były odrębne kulturowo od Pallasu, więc to się nie opłacało.

W tym samym roku unia personalna Damecji i Morengii dobiegła końca.

W 1914 wybuchła I wojna światowa. Seronkia była tu neutralna. Chciała jednak zaatakować również neutralną Morengię i vice versa, ale po obu stronach były obawy, że jedna strona się dołączy do większego sojuszu i chuj z tego wyszedł.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie.

Zapanował ogólny pokój na kontynencie, ale Seronkom przeszkadzało to, że w Morengii szerzył się ateizm, a w Damecji - agnostycyzm.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas. Tak wybuchła II wojna światowa. Seronkia dalej była neutralna.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych. Seronkia w tym konflikcie była po stronie kapitalistów.

W 1960 do Seronkii przyjechało wielu obcokrajowców zainteresowanych tamtejszymi ofertami pracy. Od wtedy Seronkia do dzisiaj pozostaje państwem wielokulturowym.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

Od 1990 w Morengii ateiści stanowili większość, co przeszkadza do teraz Seronkom, bo im w Morengach przeszkadza dosłownie wszystko. Dodatkowo mimo pozytywnych relacji z Damecyjczykami Seronkom przeszkadza dominacja agnostycyzmu u nich od 1990.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

## Rzeczy, które stworzyła Seronkia oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język seroncki - język Seronków. Podobny do pallasyjskiego i anflijskiego. Nauka zajmująca się tym językiem to seronkistyka.

Mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych - Seronkowie nie chcieli być w chuj do tyłu w porównaniu do Pallasyjczyków i ulepszyli swój przemysł poprzez stworzenie specjalistycznych maszyn i urządzeń działających w fabrykach i przy wydobyciu. Tak powstała mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych.

## Geografia

Seronkia to kraj na południu i wschodzie nizinny, ale na północy i zachodzie górzysty. Podzielony jest na regiony, a te na gminy. W czasach, kiedy te ziemie należały jeszcze do Pallasu, dało się wyróżnić takie jednostki osadnicze jak miasto, wieś, osada, gród i podgrodzie. To miast było najwięcej. W 313 powstało państwo Seronkia i wtedy województwa jeszcze zachowano (jednak nieznacznie zmieniono ich kształty), ale wszystkie miasta stały się grodami, a także łączono wsie w grody, a te wsie i osady, które znajdowały się już w sąsiedztwie grodu, stawały się jego podgrodziami. Istniały dalej osady, ale to podgrodzi było wtedy najwięcej. Od 618 zakładano nowe osady i to ich było najwięcej, a od 872 zakładano nowe grody i to z kolei ich było najwięcej. W 980 założono pierwsze miasto, a w 981 pierwszą wieś. Miasta zakładano poprzez łączenie grodów z ich podgrodziami i nadawanie takim tworom praw miejskich. Wtedy zniesiono powiaty, a województwa dzieliły się na gminy. Ostatni gród w ten sposób został zlikwidowany w 1466. Od tamtej pory w Seronkii jest więcej miast niż wsi, a województwa zostały zastąpione regionami.

## Ludzie

Kiedy tu był jeszcze Pallas, najbardziej zamieszkane były miasta, ale w 313 powstała Seronkia, w której miast i wsi nie było, a były grody, podgrodzia i osady. Podgrodzi było najwięcej, ale to grody były najbardziej zaludnione. Od 618 zaczęto zakładać więcej osad i mimo że to ich w końcu było najwięcej, to w grodach dalej mieszkało najwięcej ludzi. Od 872 zakładano nowe grody i to grodów było od tej pory najwięcej, ale ludzie chętnie się wyprowadzali do podgrodzi i to tam ich z kolei było najwięcej. Tworzenie miast rozpoczęto od 980, a wsi - od 981. Od 1466 na terenie Seronkii nie ma już żadnego grodu, podgrodzia ani osady. Najwięcej jest miast i ich mieszkańców.

Pallasyjczycy, którzy sie tu pojawili już w starożytności, byli w zdecydowanej wiekszości prawicowcami i konserwatystami. W 313 powstało nowe państwo, czyli Seronkia, i wykształcił się nowy naród, czyli Seronkowie. Ich władca reprezentował poglądy centroprawicowe i narodowo-liberalne, więc nowy naród też takie reprezentował. W 378 władzę przejął centrowiec i narodowy konserwatysta i tacy sami stali się ludzie, a w 476 wrócił wcześniejszy stan rzeczy. W tym samym roku zdążył on się zmienić, bo ludzie stali się prawicowcami i narodowymi liberałami. W 477 władze stały się prawicowe i narodowo-konserwatywne, ale nie zmieniło to nic wśród ludzi. W 488 władzę przejmują lewicowcy i liberalni konserwatyści, a ludzie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 496 poprzednie władze powracają. W 529 poprzednie władze powracają. W 613 władze stają się prawicowe i narodowo-konserwatywne, a ludzie wciąż są tacy sami. W 618 władzę przejmują prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie stają się tacy sami. W 622 rządzić zaczynają centroprawicowcy i narodowi liberałowie. W 682 Seronkowie stawali się centrowcami i narodowymi konserwatystami, w 732 - centrowcami i narodowymi liberałami, a w 733 centrolewicowcami i narodowymi konserwatystami. W 872 rządzić zaczynają centrolewicowcy i narodowi liberałowie. W latach 889-912 panuje poprzedni standard, a po tym okresie powraca ten normalny. W 1455 do władzy dochodzą centrowcy i narodowi liberałowie. W 1490 Seronkią zawładnęli centrowcy i narodowi konserwatyści i tacy sami stali się ludzie.

W 1492 niepodległość otrzymało takie państwo jak Netarlandia, a także wykształcił się taki naród jak Netarlowie. Netarlandią zawładnął centrowiec i narodowy konserwatysta, a wówczas Seronkią zawładnął centrowiec i narodowy liberał. W 1493 władzę w Netarlandii przejmują centroprawicowcy i narodowi liberałowie, a w Seronkii centrowcy i narodowi konserwatyści. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Netarlandii rządzić zaczęli centrowcy i narodowi socjaliści, a w Seronkii centrolewicowcy i narodowi konserwatyści. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Netarlandii do władzy doszli centrowcy i narodowi liberałowie, a w Seronkii centrowcy i narodowi socjaliści. W latach 1514-1588 w Netarlandii i w Seronkii panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi konserwatystami. Seronkowie za to stają się prawicowcami i narodowymi socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi liberałami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt i wtedy Netarlandia odeszła od standardów barańskich i została jedynie przy kalcedońskich. Lenburtem rządził prawicowiec i narodowy socjalista, a Seronkią zawładnął centroprawicowiec i narodowy konserwatysta. W 1602 władze netarlskie zmieniły poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, bralckie - centroprawicę i narodowy socjalizm, lenburskie - centrum i narodowy konserwatyzm, a seronckie - centrum i narodowy liberalizm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i władze netarlskie stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, władze bralckie centroprawicowe i narodowo-liberalne, władze netarlskie - centroprawicowe i narodowo-socjalistyczne, a władze seronckie - centrowe i narodow-konserwatywne. W 1603 Seronkowie stawali się centroprawicowcami i narodowymi liberałami, w 1604 - centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1605 - prawicowcami i narodowymi socjalistami, w 1606 - prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1607 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1608 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1609 - lewicowcami i liberalnymi socjalistami, w 1610 - lewicowcami i socjalistami, a w 1611 - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Seronkowie stawali się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii stawali się lewicowcami i liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii stawali się lewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię stają się lewicowcami i socjalistami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1648 Bralcja podzieliła się na Falerię i Lawortim. Falerowie pozostali lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Lawortowie stali się lewicowcami i liberałami. Lenburcjanie stali się wtedy lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, a Seronkowie lewicowcami i socjalistami. W 1688 Bralcja się jednoczy i wszyscy Bralcowie są tacy sami jacy byli do tej pory Falerowie. Lenburcjanie też stali się tacy, jak dotychczasowi Lawortowie, czyli jak dawniej. Tak samo Seronkowie. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Netarlandii przejmują prawicowcy i narodowi liberałowie, w Bralcji prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie, w Lenburcie centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Seronkii centroprawicowcy, narodowy konserwatyści i radykałowie. W tym samym roku w Netarlandii władze się zmieniły na prawicowe, narodowo-konserwatywne i radykalne, w Bralcji na prawicowe i narodowo-liberalne, w Lenburcie na prawicowe, narodowo-liberalne i radykalne, a w Seronkii na centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, żeby w 1690 powróciły poprzednie. W 1693 Netarlowie stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, Lenburcjanie prawicowcami i narodowymi liberałami, a Seronkowie prawicowcami, narodowymi liberałami i radykałami.

W 1698 Lenburt stał się zależny od Damadanii w wyniku udanego ataku. Władzę przejęli damadańscy prawicowcy i liberałowie, ale nie zmieniło to poglądów ludzi. Seronkią zawładnęli wtedy prawicowcy i narodowi liberałowie, a ludzie się nie zmienili. Władcy Seronkii byli tacy sami, jak przeciętny Lenburcjanin. W 1700 Seronkowie stali się prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1701 - prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami, w 1711 - prawicowcami i narodowymi konserwatystami, ok. 1713 - lewicowcami, liberałami i radykałami, a w 1721 - lewicowcami, konserwatystami i radykałami. Od ok. 1738 Bralcowie przeszli na poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne, Lenburcjanie się nie zmieniali, a Seronkowie przeszli na poglądy lewicowe, konserwatywne i religijne. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy reprezentowali poglądy centrowe, liberalne i religijne, władcy Rajfandii - centrolewicowe i konserwatywne, władcy Netarlandii - centrolewicowe, konserwatywne i religijne, władcy Bralcji - centrolewicowe i liberalne, władcy Lenburtu - dalej prawicowe i liberalne, ale ludzie z kolei centrolewicowe, liberalne i religijne, a władcy Seronkii - centrolewicowe, liberalne i religijne, a ludzie lewicowe i konserwatywne. W 1789 Netarlowie stali się lewicowi i konserwatywni, Bralcowie lewicowi i liberalni, Lenburcjanie lewicowi i socjalistyczni, a Seronkowie prawicowi i narodowo-konserwatywni. W 1809 Netarlowie stali się centrolewicowcami i konserwatystami, Bralcowie centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami, Lenburcjanie centrolewicowcami i liberałami, a Seronkowie centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. W 1821 w Netarlandii zaczynają rządzić centrolewicowcy i liberałowie, w Bralcji centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, w Lenburcie lewicowcy i konserwatyści, a w Seronkii lewicowcy i konserwatywni liberałowie. W 1822 w Netarlandii do władzy dochodzą centrolewicowcy i konserwatywni liberałowie, w Bralcji centrolewicowcy i liberałowie, w Lenburcie centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a w Seronkii lewicowcy i konserwatyści.

W 1826 Bralcja i Lenburt zawierają unię personalną. Bralcją rządzić zaczynają więc centrolewicowcy i liberałowie, ale Lenburcjanie jednak dalej pozostają centrolewicowcami i liberalnymi konserwatystami. Seronkią rządzą centrolewicowcy i liberalni konserwatyści, a sami Seronkowie są lewicowcami i konserwatystami. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Seronkowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami. W 1849 Netarlowie stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, Bralcowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami, Lenburcjanie centrowcami i narodowymi konserwatystami, a Seronkowie centrowcami i narodowymi liberałami.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, w Bralcji i Lenburcie centrolewicowcom, liberałom i ludowcom, a w Seronkii lewicowcom i konserwatystom. Lenburcjanie poglądowo różnili się od władców i stali się lewicowcami i konserwatystami, a Seronkowie byli lewicowcami, konserwatystami i ludowcami. W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W tym samym roku Ursaria anektowała Lenburt i ludzie przyjęli wtedy poglady prawicowe i konserwatywno-liberalne. W Seronkii do władzy dochodzą centrolewicowcy, liberałowie i ludowcy. W 1911 w Seronkii rządzić zaczynają lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. Lenburt odzyskał niepodległość dopiero w 1912 i rządzili nim lewicowcy, konserwatyści i ludowcy. W Seronkii władzę przejęli lewicowcy i liberałowie. W 1914 władza zmienia się na lewicową i liberalno-konserwatywną, w 1916 na prawicową i narodowo-konserwatywną, żeby w 1918 zmieniła się na prawicową i narodowo-liberalną. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze seronckie stały się centrolewicowe i umiarkowanie liberalne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na centrolewicę i umiarkowany konserwatyzm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd drugiej Rajfandii stał się centrowy i umiarkowanie konserwatywny, rząd Kipieru stał się centrowy i umiarkowanie liberalny, rząd Netarlandii stał się centrolewicowy i konserwatywny, a za to rząd Bralcji stał się centrolewicowy i konserwatywno-liberalny, rząd Lenburtu centrolewicowy i liberalny, a rząd Seronkii centrolewicowy i liberalno-konserwatywny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 prezydent Netarlandii stwierdził, że jest centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem, prezydent Lenburtu - centrolewicowcem i liberalnym konserwatystą, a król Seronkii - centrolewicowcem i umiarkowanym konserwatystą.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Seronkii przejmuje lewicowiec i konserwatywny liberał, a w 1993 lewicowiec i liberał. W 2006 rządzić zaczyna lewicowiec i liberalny konserwatysta, w 2021 centrolewicowiec i konserwatysta, a po pół roku narodowy centroprawicowiec i konserwatysta. W 2022 Seronkią rządzić zaczynają politycy centroprawicowi, liberalni i ludowi.