Kedwing (kraj)

**Kedwing** - kraj obejmujący dorzecze rzeki Kevy, graniczący od północy z Saturią i Klingonią, od zachodu z Narvenią i Lotarią, od wschodu z Sovarią, a od południa z Soderonem i Haldren. Jest on podzielony na Dolne i Górne Kedwing.

### Historia

#### Watażkowie, Orkowie i okupanci (904 - 910)

Po Wielkiej Wojnie, nadchodzi czas odbudowy licznie pogrzebanych królestw. W Kedwing, zanim dojdzie do odrodzenia, zapanowywuje krwawa rewolucja wymierzona w okupanckie siły Klingonów, Orków i ras Północy, gdyż wielu z najeźdzców postanowiło nie opuszczać zagrabionych przez siebie terenów. Bez protekcji Boga Mrozu, było to jednak bardzo utrudnione.

#### Kruche rządy Ungera z Kedelinu (910 - 922)

##### Bunt Geralda Różowego

Pacyfikacja Ruzomberka w 918 roku daję iskrę do pogodzenia się dwóch opozycyjnych do siebie stronnictw spiskowych, które jednoczą się w celu obalenia autorytarnego regenta.

##### Schyłek rządów (918 - 922)

###### Sprawy wewnętrzne

Zarówno Czarni jak i Czerwoni w okresie największych tryumfów Ungera, działali jak najciszej się działo. Mimo to powszechnymi były skrytobójstwa autokratów jak i wieszanie zdrajców na gościńcach i miejskich rynkach. Był to okres powszechnej *cichej przemocy*. Nikt nie widział bójek i rozbojów, ale każdy widział wszechobecne trupy.

Największą akcją spiskowców w tym okresie był napad na konwój milicji pod Nysą, w której zginął szanowany poplecznik Ungera. W jej wyniku, przeszła fala represji przez Królestwo, a antyspiskowa propaganda nabrała dużo większego rozmachu. Milicja została dodatkowo wzmocniona.

Kiedy nadeszło *parcie na północ*, wielu opozycjonistów znalazło się w szeregach armii, gdzie tworzyli nowe struktury spiskowe. Zawiązywali również liczne układy na podbijanych terenach, przygotowując się do odwilży i wielkiego powstania przeciwko władzy Ungera.

Po pierwszych porażkach ungerowskich wojsk, wielu spiskujących żołnierzy zdezerterowało i w porozumieniu z miejscową ludnością zaczęło tworzyć niezależne od kedwińskiej władzy terytoria z siedzibami w licznych zamkach i miastach.

Rok 922 to już otwarta wojna domowa, w której spiskowcy otrzymują na tyle dużo władzy, że rozpoczynają rokowania z Klingonią.

###### Sprawy zewnętrzne

Kedelinger jak mu się zdawało, utwardził swoją władzę w Kedwing.

#### Odwilż po czasach Kedelingera (922/923)

*"Gdy zniknął z życia politycznego regent Unger, jego następcy na widmowym tronie postanowili natychmiastowo sprowadzić do królestwa jego prawowitego władcę. Krew Kedwingów mimo swej słabości, wciąż posiadała kilku nosicieli, a aż od zakończenia Wielkiej Wojny, najważniejszym pretendentem był niejaki Hundert, syn Humbolta.*

*Młody, pasowany na rycerza, weteran wojenny i przede wszystkim chętny do tronu, Hunderta nie trzeba było długo namawiać do powrotu. Zima była łągodna, dlatego postanowił on od razu wyruszyć w drogę - był to koniec grudnia roku 922, już dwa miesiące po usunięciu Ungera.*

*Najbezpieczniejsza trasa wiodła przez Soderon i jego północne góry. Król Haldrenu obawiając się, że jego rycerz może stracić swe życie podczas tej groźnej podróży, dlatego podarował mu grupę wiernych ostrzy, którzy towarzyszyć mieli pretendentowi, aż do kresu ich żywota.*

*W głębokim Soderonie, w zniszczonym grodzisku doszło do widmowej koronacji. Otóż w przeznaczeniu, Hundert spotkał Prorokinię Aurorę we wsi pod właśnie tymi ruinami grodu i zaoferowała mu z bożej łaski koronę swoich przodków. W tych skromnych warunkach, pretendent zgodził się i doszło do spontanicznej uroczystości koronacji, gdzie w niewielkim gronie czczono króla odległego królestwa.*

*Nazwano to widmową koronacją, gdyż samo Kedwing, królestwem było wyłącznie z nazwy, a sam nowokoronowany król, nigdy nie postawił w nim stopy.*

*W drugiej połowie stycznia, Hundert był już blisko granicy z Kedwing, ale nie był w stanie spotkać żadnej delegacji ze strony jego lordów. Mimo to, podążał drogą dalej. Legenda głosi, że dopiero gdy postawił stopę w swym królestwie, doszło do powszechnie znanej tragedii - banda morderców napadła jego orszak, nie oszczędzając nikogo, poza jednym wysłannikiem, który opowiedział o całym zdarzeniu kedwińską szlachtę.*

*Luty roku 923 pogrążony był w głębokiej rozpaczy i grozie." -* o powrocie króla do Kedwing.

#### Walka do ostatniego progu, czasy nowej regencji (923 - 930)

Przemiany jakie zaszył w Klingonii przyniosły populistyczną inwazję na swojego południowego sąsiada, którego graniczne prowincje ginęły w ogniu. Zanim zakończył się listopad, najważniejsi z Panów Kedwing zdecydowali się zakończyć waśnie między sobą i wybrać pojedynczego regenta będącego w stanie ochronić królestwo.

Kompromisowym kandydatem, który zjednoczył sobie większość najważniejszych z Rady Regencyjnej, był jeden z byłych przywódców *Czerwonych* - Fryderik z Bamberka,

##### Nóż w plecy ze strony Narvenii (924)

Kiedy panowie wschodniej Sarny ruszyli na pomoc obleganego Kedelinu, planując szach klingońskim siłom, w Narvenii przechodzi bardzo gorący proces polityczny. W jego wyniku, król Edmond Czarny rusza ze szczątkami swoich sił i zajmuje większość spornego przez wieki terytorium.

Wprowadza to chaos w dowództwie kedwińskim, co opóźnia kontrofensywę przeciwko Klingonii. Lokalne rycerstwo w Sarnie postanawia stawić opór nowemu najeźdzcy poprzez partyzantkę i zagnieżdżaniu się w licznych miasteczkach, ufortyfikowanych wioskach czy zamkach. Okrojone siły Narvenii mają trudność z poradzeniu sobie z tymi przeszkodami, stopniowo lecz znacznie, wykrwawiając się na ziemiach Kedwing.

Jako, że głównym frontem jest Kedelin, Rada Regencyjna stara się negocjować z Narvenią, o co przede wszystkim Edmondowi chodziło.

##### Wspólny front przeciwko Klingonii (924 - 926)

Widząc słabość Narvenii, Klingonia najechała Sarnę z kilku stron małymi siłami, które były w stanie zabezpieczyć najgorzej chronione tereny. Posypało to kampanię Edmonda, mimo iż był blisko osiągnięcia swojego celu. Po upadku Trebovli, zarówno Czarny Król jak i Czerwony Regent zdecydowali się zgodnie na wspólne rozwiązanie kwestii klingońskiej poprzez krótki sojusz wojskowy i rozejm w swoim konflikcie.

Kedelin odetchnął z ulgą, gdy przybyło wsparcie narveńskiego rycerstwa, które wraz z Kedwingami przepędziło najeźdzcę spod stolicy.

Zdrada nastąpiła zimą roku 926, kiedy to Edmond postanowił zawrzeć osobny rozejm z Klingończykami, zostawiając na lodzie Czerwonego Regenta oraz samo królestwo Kedwing. Do zwycięstwa było więc jeszcze daleko.

##### Krwawe wyczerpanie (926 - 930)

Klingonia zajęła część wschodniej Sarny i niemalże całe Dolne Kedwing, zanim napotkały zdecydowany opór. W tym samym czasie, druga armia klingońska ponownie dotarła pod Kedelin, gdzie została odepchnięta w pyrrusowym zwycięstwie Kedwingów.

#### Przesilenie polityczne, nowy regent, nowy król (930 - 931)

Wielu z Rady Regencyjnej obawiało się pozycji jaką w okresie wojny zdobył Fryderik *Czerwony*, myśląc, że jest o krok od stania się nowym Kedelingerem. W pokazie siły, Regent Wojny został odwołany ze stanowiska i zastąpiony jeszcze bardziej kompromisowym kandydatem niż on przed laty. Oczywiście był z grona tzw. *czerwonych*, co wywołało spore poruszenie - szczególnie wśród coraz to starszych *czarnych*. Zwał się Tybolt z Oldogromu.

Nowy regent nie miał zbyt wiele do gadania, znajdował się na podobnej pozycji co pozostali członkowie Rady Regencyjnej.

Króla znaleziono w linii Saskii i jej najmłodszym synu - Venzelowi. Aby zapobiec jego śmierci jak w przypadku Hunderta IV, na spotkanie wyszła mu cała armia.

Koronował się pierwszego kwietnia roku 930. Aczkolwiek regent nie zamierzał ustępować, argumentując, że jest najmądrzejszym z możliwych doradców nowego władcy.

#### Czarny maj i jego konsekwencje (931)

Z życia politycznego, mimo ciągłego marginalizowania, nie zniknęli tzw. *Czarni*, czyli opozycjoniści z niższych warstw społecznych podczas rządów Kedelingera, którzy przyszli tworzyć kraj wolny od dyktatorów w 922 roku oraz, którzy walczyli w długiej wojnie od roku 923.

Teraz, ich brak satysfakcji i irytacja wzrosły, kiedy królem został ugodowy i pasywny Venzel III będący marionetką regenta, na którego wybór nie mieli żadnego wpływu. W szybkim tempie, czarni stali się przeciwnikami i tej władzy. Ich siła została zademonstrowana w licznych potyczkach na terenie całego kraju, a iskra wymagana do konfliktu zbrojnego przyszła w maju roku 931 - wtedy to lojaliści króla i regenta zamordowali jednego z ich przywódców wraz z kilkudziesięcioma innymi rówieśnikami.

Rządy Venzela nie trwały już dłużej - zanim zakończył się maj doszło do jego defenestracji przez okno królewskiego pałacu. W ciągu dwóch tygodni cały Kedelin znalazł się w rękach buntowników.

Nie chcąc kolejnej wojny będącej efektem wewnętrznej słabości, doszło do bardzo gorzkich rozmów na temat nowego stanu rzeczy. Nie przechodziły one jednak w naszybszym tępie, wobec tego, że każda ze stron oskarżała drugą o zdradę kraju i narodu dla osobistych korzyści. Zgodzono się wyłącznie na nowego pretendenta do tronu, kim okazała się być najmłodsza siostra Venzela III - Saskia - jej przybycie do Kedwing było jednak niezwykle utrudnione.

Kilka miesięcy trwały rozmowy co do całej reszty kwestii, a przede wszystkim co do podziału władzy. W tym samym czasie, w całym państwie trwały zamieszki i niewielkie konflikty, które były niemożliwe do powstrzymania.

### Lista władców

#### (...) - 897

* Kazmer
* Annetta
* Viktor
* Megara
* Hendrik
* Larisa
* Valeria
* Artan
* Alia
* Fiona
* Annetta (II)
* Saskia
* trójka dzieci z czwartego małżeństwa
 **Viktor II** | 852 - 898

#### Druga Unia Narveńsko-Kedwińska (949 - 999)

i **Markus X Narven**
919 - 979
Narvenia i Kedwing: **981 - 999**