Masky

Uwaga! Creepypasta różni się od wersji z serialu Marble Hornets, który można znaleźć na YouTube!

Była dość późna jesień. Październik jest wyjątkowo ponury w tym roku, nikt prawie nie pojawia się na zewnątrz. Ani zwierzęta, ani ludzie. Szedłem powoli do domu, byleby znaleźć się w nim jak najpóźniej. Bałem się tego, co się tam mogło wydarzyć. Matka od zawsze znęcała się nade mną i moim bratem, Brianem. Za małą błahostkę oboje kończyliśmy z podbitym okiem i mnóstwem siniaków. Aktualnie szedłem do domu z jedynką z... W sumie nawet nie wiem z czego. Nie słuchałem ani nie miałem zeszytu i podręcznika.

Doszedłem do domu. Moja matka siedziała na podwórku przed budynkiem, więc postanowiłem wejść do niego przez tylne drzwi. Po cichu otworzyłem furtkę i wszedłem do domu. Od razu zdjąłem plecak i chciałem pójść na górę, gdy nagle usłyszałem głośny szum, od którego rozbolała mnie głowa. Zasłoniłem szybko uszy, ale to nic nie dało. Wręcz przeciwnie – szum się nasilił i głowa bolała mnie jeszcze bardziej. Nie wiem, skąd to się wzięło, ale nagle poczułem też, że nie jestem sam w tym pomieszczeniu... Ktoś na pewno tu był.

– Timothey, chodź tu do mnie! – usłyszałem głos rodzicielki.

Co zrobiłem, przecież... Jak to możliwe, że jestem aż tak głupi?! Zostawiłem plecak przed tylnymi drzwiami do domu. Poszedłem do kuchni, próbując utrzymać obojętną minę.

– Co to za ocena?! Myślałam, że wychowałam cię na porządnego człowieka! – krzyczała moja matka, wymachując nożem, którym jeszcze przed chwilą kroiła warzywa na obiad.

W pewnym momencie zamachnęła się na mnie. Próbowałem, jednak nie udało mi się uniknąć ciosu. Na mojej twarzy pojawiły się dwa głębokie nacięcia. Pobiegłem do łazienki, ignorując krzyczącą kobietę. Chciałem przemyć ranę wodą, bo woda utleniona ostatnio się skończyła. Po przemyciu ból lekko ustąpił, ale ciągle go odczuwałem. Postanowiłem zabezpieczyć uraz bandażem, jednak żadnego nie znalazłem. Może zrobiła coś Brianowi i musiał opatrzyć ranę? Możliwe.

Postanowiłem pójść na strych, żeby to wszystko przemyśleć. Zawsze było tam cicho.

Zanim jednak tam poszedłem, wszedłem jeszcze do mojego pokoju po maskę i kominiarkę, które zostały mi po ostatnim Halloween. Nikt nie będzie przynajmniej musiał oglądać mojej rany. Założyłem maskę na twarz, kominiarkę schowałem do kieszeni i poszedłem na górę.

Stałem, opierając się o parapet, i myślałem, co mam zrobić. A przynajmniej próbowałem myśleć.

Nagle przed moją twarzą pojawiła się biała głowa. Właśnie – głowa raczej ma twarz, prawda? Ta nie miała. Mimo braku oczu, wydawało mi się, że to coś się na mnie patrzy. Znowu usłyszałem szum i rozbolała mnie głowa, a rana zaczęła bardziej piec. Wystraszyłem się i szybko zbiegłem na dół, przy okazji potykając się o sznur. Nie wiem, skąd się wziął, ale nie zastanawiało mnie to w tej chwili. W swojej głowie słyszałem ciche szepty.

*"Zabij ją!"*

*"Niech zapłaci za 14 lat waszej udręki!"*

*"Zrób to! Dla siebie i brata!"*

Uległem szeptom. Wziąłem linę i poszedłem do kuchni. Matka kroiła dalej warzywa. Zakradłem się do niej od tyłu i związałem. Zasłoniłem jej usta ręką, by nie mogła krzyczeć i posadziłem na krześle. Zabrałem rękę z jej twarzy, a ona nie wydała żadnego dźwięku. Byłem pewien tego, jak okropnie się bała. Póki była cicho, odciąłem jej język. Nie chciałem sprowadzić sąsiadów, ciekawych źródła krzyku. Chciałem zadać jej dużo cierpienia, tak jak ona mi i bratu przez te długie 14 lat. Z tego co wiem, Brian kończy dziś o 16, więc mam jeszcze co najmniej 2 godziny.

Wziąłem rękawice i obcęgi. Powoli zacząłem wyrywać jej paznokcie. Cieszyłem się każdym jej głuchym jękiem bólu. Było to na tyle ciche, że nie wzbudzi ciekawości sąsiadów, a na tyle głośne, abym mógł się tym napawać. To było jak muzyka dla moich uszu.

Nim się zorientowałem, nie miała już żadnego paznokcia. Postanowiłem jeszcze pokorzystać z obcęg i powyrywać jej zęby. Żeby zadać jej więcej bólu, każdy ząb wykręcałem. Gardłowe dźwięki, które wydawała sprawiały, że chciałem się śmiać.

Wtem drzwi do domu się otworzyły i stanął w nich Brian.

– T-Tim? Co ty robisz? Zostaw ją! – krzyknął mój brat.

– Dlaczego, nie chcesz się zemścić za te wszystkie lata? – spytałem wyraźnie zdziwiony.

Nie rozumiałem. Dlaczego on nie chciał się zemścić?

– Tim! Ona jest naszą matką! Przestań! – mówił blondwłosy.

Podszedł do mnie i chciał rozwiązać kobietę, ale go odepchnąłem i szybko odciąłem jej ręce.

– Nie będzie mogła pisać, więc nikt nie dowie się, co się tu stało! – powiedziałem pewny siebie, ale po chwili Brian ostudził mój zapał, potrząsając mną i krzycząc:

– Cholera, Tim, co ci odwaliło?!

W momencie, w którym to powiedział, poczułem się, jakby jakaś mgła, która przyćmiewała mój rozsądek, się rozstąpiła. Wszystko byłoby normalniejsze, gdybym padł na kolana i zaczął szlochać nad tym, co zrobiłem, ale... Nie czułem smutku. Wręcz przeciwnie – odczuwałem satysfakcję.

– Nie wiem. – powiedziałem, patrząc na mojego brata rozwiązującego naszą matkę, która po chwili uciekła w popłochu.

– Jak to "nie wiem"?! – powiedział wyraźnie wkurzony – Do cholery, Tim, torturowałeś naszą matkę i teraz mówisz, że nie wiesz, czemu to zrobiłeś?!

– Dokładnie. – gdy to powiedziałem, Brian zrobił się czerwony na twarzy. Był wściekły. – Dobra, bierz to – wyjąłem kominiarkę z kieszeni i mu rzuciłem. Mój brat założył kominiarkę, po czym powiedziałem do niego – A teraz idziemy.

– Idziemy gdzie? - zapytał

– Do lasu. Chyba nie chcesz, żeby policja nas znalazła, co nie? A zwłaszcza nie tu. – wskazałem ręką na zakrwawiony stół, na którym leżało 6 zębów i 20 paznokci. Blondyn westchnął, założył kaptur swojej bluzy na głowę i poszedł za mną.

Szliśmy ciemnym lasem. Co chwila na drzewach dostrzegaliśmy różne kartki. Była na nich narysowana ta postać, którą widziałem, będąc na strychu. Za każdym razem, gdy widziałem kolejną kartkę, przechodził mnie dreszcz.

– Hej, Tim? Wszystko ok? Zimno ci, czy coś w tym stylu? Strasznie się trzęsiesz. – powiedział mój brat.

Brian czasem naprawdę mnie zadziwia. Widział jak znęcałem się nad osobą, dzięki której żyjemy, a ciągle się o mnie troszczy.

– Nie, to nic takiego. – odpowiedziałem mu cicho.

Nagle usłyszałem głośny szum. Ten sam szum, który słyszałem dziś, wchodząc do domu i na strychu. Upadłem na kolana i zakryłem uszy, odruchowo. Kątem oka zauważyłem, że Brian robi to samo, czyli też to słyszy. Głowa bolała mnie coraz bardziej, ale udało mi się ją podnieść. Zobaczyłem tam go...

"*Witaj dziecko."*

​Usłyszałem w swojej głowie.

"*Jak się nazywasz?*​"

– Ja... Nazywam się Masky. – powiedziałem na poczekaniu. – A to jest mój brat, Hoodie.

*​"A więc witajcie Hoodie, Masky. Chcielibyście dołączyć do rodziny?*​"

Spytał głosem nieznoszącym sprzeciwu. Gdyby się zastanowić, i tak nie mieliśmy gdzie wrócić. Jeżeli wrócimy do domu, zastamy tam policję i przerażoną matkę.

– Oczywiście. – odpowiedziałem.