Historia Talven

**Talven** - stolica Zachodniego Królestwa Eldoru i jedno z największych miast świata. Mieści się tu największa katedra Kościoła Dziewięciu, będąca jednocześnie siedzibą najwyższego arcybiskupa oraz słynny Szary Zamek.

> *Zobacz: Talven*
>
>

## Historia

Talven zostało założone jako nowa stolica kraju Talanturian pod nazwą Mîr Talantur przez króla Mîrsahulla Żeglarza. Dążący do wzrostu potęgi swego kraju, młody władca postanowił wznieść miasto mające świadczyć zarówno o jego własnej wielkości, jak i dalekosiężnych planach imperialnych, jakie przedsięwziął. Budowa nowej stolicy rozpoczęła się w 341 roku, trwała dziesięć lat i uczestniczyli w niej zarówno najdoskonalsi inżynierowie, jak i tysiące niewolników pochodzących w większości z Arborionu. Do wzniesienia budynków użyto szarego kamienia wydobywanego w górach Eldamanth. W swoich czasach było to największe miasto w tej części świata, co doprowadziło do powstania plotek o tym, że najpierw rozebrano całą górę, a następnie z jej części złożono Mîr Talantur.

### Rozwój Imperium Eldoriańskiego

W czasach podbojów talanturiańskich Mîr Talantur stanowiło siedzibę kolejnych władców i było drugim największym miastem Imperium Eldoriańskiego (zaraz po Ossir en Gil). Wskutek rozwoju imperialnego zapoczątkowanego przez Mîrsahulla i kontynuowanego przez następne pokolenia królów, do Talven zaczęli napływać kupcy, uczeni i niewolnicy z nowo podbitych prowincji, przywożąc ze sobą egzotyczne towary i wiedzę. Szczególne poruszenie wzbudziło wśród talanturian pierwsze zetknięcie się z czarnoskórymi Sîrańczykami, których jako niewolników masowo sprowadzano z Mirgobel oraz aromatyczne przyprawy dotychczas nieznane na zachodzie. W czasie wielkiego dobrobytu do miasta cały czas przybywali nowi mieszkańcy, co poskutkowało dobudowaniem nowych dzielnic poza murami i wzniesieniem drugiego bastionu okalającego całe Mîr Talantur.

U szczytu potęgi talanturiańskiej Mîr Talantur zamieszkiwało ponad 600 000 ludzi i drugie tyle niewolników. Gdy jednak trzymająca żelazną ręką władzę królowa Ardath umarła, a od Imperium zaczęły powoli odłączać się kolonie, w stolicy wybuchł wielki bunt zwany Rebelią Niewolników. W wyniku starć zginął król Ristarion, co sprowokowało możnych w Ossir en Gil do rozpoczęcia Wielkiej Wiosny i podziału kraju na Zachodnie Królestwo Eldoru i Wschodnie Królestwo Eldoru. Trawiony przez ogień Mîr Talantur utracił swą pozycję i nie był w stanie przeciwstawić się upadkowi Imperium. Pozostali przy życiu członkowie dworu królewskiego schronili się w dawnej stolicy, Talanorze, zabierając ze sobą następcę tronu, kilkuletniego Nariona. Gdy kilka lat później czas największego kryzysu został zażegnany, podjęto odbudowę Mîr Talantur.

### Odbudowa stolicy

Skutki Rebelii Niewolników okazały się katastrofalne w skutkach. Spłonęła większa część miasta, a pozostała przy życiu ludność rozpierzchła się po pozostałościach dawnego Imperium. Wielki zamek królewski został rozrabowany z większości skarbów, lecz leżąca głęboko w podziemiach Królewska Nekropolia została nietknięta. W celu odbudowy miasta, do zgliszcz zjechali się inżynierowie i architekci z pozostałych przy Zachodnim Królestwie prowincji, jednak brak niewolników stanowił duże utrudnienie i miasto zaczęło podnosić się z popiołów bardzo powoli, co dodatkowo komplikował fakt, że król Narion postawił żądanie, by miasto odnowić w detalach z czasów sprzed Rebelii. Minęło kilka pokoleń, nim udało się zrealizować ten cel, lecz powiadano, że miasto nigdy nie odrodziło się z popiołów.

### Kôrmacowie i Antanarowie

Kiedy król Phazûlon Wielki zginął wraz ze wszystkimi synami podczas swojej próby najazdu na Rilan, władzę przejął spokrewniony z panującą wcześniej dynastią ród Kôrmac, sprawujący kontrolę nad ostatnią z ocalonych kolonii Imperium, Sonorii. Nowy król Zerûan nie przeniósł jednak swej siedziby do Mîr Talantur, zamiast tego wysyłając tam namiestnika, a samemu pozostając w Sonorze. Mimo sprzeciwu możnych, następni władcy kontynuowali tę tradycję aż do momentu śmierci ostatniego męskiego potomka rodu Kôrmac w prostej linii. Kiedy dynastia wygasła, w wyniku działań zbrojnych dotyczących sukcesji, Mîr Talantur ponownie stało się stolicą państwa.

Krótkie panowanie nowej dynastii Antanarów odcisnęło duże piętno na dalszych losach miasta. Po tym, jak Mezumir Przeklęty został monarchą, pod wpływem bezimiennego proroka Theladiosa przeprowadził wielką rzeź czarodziejek zamieszkujących stolicę. Całkowicie pochłonięty fanatyczną wiarą w zamorskiego boga, Mezumir rozkazał w pewnym momencie uśmiercić wszystkie kobiety w mieście. Żołnierze podnieśli jednak bunt i doprowadzili do śmierci monarchy. Dążąc do pokoju w odziedziczonym królestwie, syn Mezumira, Yarmencil, zmienił kojarzącą się z czasami Imperium nazwę stolicy na Talven i rozkazał po swojej śmierci oddać władzę spokrewnionym z nim Vandardyenom.

### Wojna domowa i przybycie Szkarłatnej Armady

Talven pozostało pod władzą Vandardyenów przez ponad sto lat, do czasu aż król Baladur zmarł przedwcześnie, pozostawiając władzę swemu synowi Minarowi. Krwawe i pełne bezsensownych decyzji rządy nowego monarchy sprawiły, że stolica zaczęła podupadać. Sytuację przerwała dość szybko jego siostra Yukari, wraz ze swą armią wzniecając rebelię, która doprowadziła kraj do rozłamu i trwającej siedem lat wojny domowej. Talven stanowiło ostatni bastion obrony sił króla, lecz wkrótce i ono uległo oddziałom wojowniczej królewny. Przejąwszy kontrolę nad miastem i łącząc na nowo rozbite państwo, władczyni, chcąc zachować poparcie arcybiskupów, zdecydowała się na ślub z księciem Bamavenn, Thaisenem Dorethone, który przybył z Rilanu wraz ze swą Szkarłatną Armadą i dość szybko podporządkował sobie Zachodnie Królestwo. Czasy panowania dynastii Dorethone wzmocniły nadszarpniętą przez wojnę domową siłę Talven, lecz miasto nigdy nie odzyskało dawnej świetności.