Rody Larii

W Larii jest wiele rodów oraz rodzin zarówno szlacheckich, jak i rzemieślniczych a nawet chłopskich które pielęgnują bądź szczycą się swoim pochodzeniem i przodkami. Tutaj znajduje się ich spis wraz z dziejami.

## Rody panujące Larii

#### Ród Almaridów

(obecnie przy władzy jedynie gałąź południowa rodu, Cesarstwo Andgrenu) Herb Słońce Stworzyciela na dole, załamany czerwony przekos nad nim, nad przekosem 3 gwiazdy rodów Almaridów, wszystko na błękitnym tle.

Najstarszy i najważniejszy ród Larii. Jego historia z racji ogromnego wpływu na Larię jak i rozległości znajduje się w osobnym dziale Historia i Kalendarium.

#### Ród Ekelson

(obecnie król Arugian) Herb Feniks na czerwonym tle

Dzieje tego rodu sięgają aż Almara Wędrowca gdyż wywodzi się on jako boczna gałąź wprost z jego rodu.

W 256 roku w Królestwie Talamud postanowiono wysłać ekspedycję kolonizacyjną na północne wybrzeża Larii. Chciano zyskać nowe tereny, rynki zbytu, surowce no i z czasem dodatkową ochronę przed Nordianami którzy zaczynali pokazywać swoją bojową obecność. Wyruszyło około 4000 ludzi pod wodzą najmłodszego syna króla Talamud.

Ksiażę Ekelth był sprawnym organizatorem i nieznana nam dziś z nazwy kolonia rosła w siłę. Tym bardziej że wkrótce dopływali kolejni osadnicy. Ich ówczesną wiarą był Kosciół Srebrnego Słońca. Jednak daleko od głównych struktur Kościół ten tracił sztywność swych reguł i hierarchii. Kiedy kolonia liczyła w 298 roku około 10 tys. ludzi, najechali ją Nordianie podczas wielkiego najazdu który powstrzymano dopiero w bitwie morskiej w 304 r.

Po krótkiej walce Nordianie zaproponowali iż oszczędzą Atlończyków jeśli ci zajmą osady daleko na północy oddając z nich coroczny trybut zaś na ich miejsce przybędzie ludność z północy.

Nie mając wielkiego wyboru, południowcy zgodzili się. Nordianie proponując ową zamianę osiedli liczyli na tanią siłę roboczą na północy, a zarazem umocnienie sie na wybrzeżu pod dalsze najazdy na południe. Południowcy zaś liczyli że wkrótce ich krewniacy upomną się o swoją sporą kolonię. Jednak po bitwie z 304 roku floty zarówno Melgardu jak i Talamudu zostały mocno osłabione i mimo pokonania znacznych sił Nordian nie zdecydowano sie uderzyć na północ. Kres jakimkolwiek planom odbicia pobratymców położyła polityka. W 306 roku na tron Talamudu wstąpił potomek najstarszego z braci, nie zamierzał sprowadzac krewnych i ich ludzi, by nie mieszać sobie polityki dynastycznej przy możliwych pretensjach do tronu od potomków Ekeltha.

Przebywając na północy w trudnych warunkach i musząc uiszczać trybut, ludność ta wykształciła szczególne umiejętności w zakresie rzemiosł oraz handlu. Czas leciał dalej, zmieniali się władcy północy. Z czasem trybuty stawały się coraz mniejsze aż w okolicach 403 roku zanikły zupełnie. Lud ten coraz mniej przypominał swoją kulturą Atlończyków i przyswajał coraz więcej z kultury Nordian. Za rządów Króla Północy Horethora przejęli znaczną część handlu wśród Nordian. Zaś w 706 roku byli głównymi handlarzami na północy nowopowstałego Szlaku Żelaznego.   Zajmowanie się handlem i rzemiosłem w trudnych warunkach sprawiło że liczyły się przede wszystkim umiejętności, także sztywna hierarchia jaką promował Kościół Srebrnego Słońca nie miała zastosowania.

Toteż w końcu zaniechano tej retoryki i promowano zdolności. Jednak były zawody i zajęcia przeznaczone tylko dla odpowiednich grup społecznych. I tak tylko szlachta jako mająca szczególną łaskę Stworzyciela mogła zajmować się handlem, bankowością, pisaniem ksiąg itp. Kapłani byli wtedy wyłączeni z jakichkolwiek zajęć. Reszta grup społecznych zajmowała się cięższymi pracami. Awans i degradacja społeczna były płynne i zależały od talentu. Największym szacunkiem cieszyły się te rodziny które zajmując się rzemiosłem lub handlem potrafiły utrzymać swój status bardzo długo.

W okolicach 986 roku do około 1107 roku blisko Arugian przebywali druidzi wraz z archdruidką Sawenrą. Dzięki temu przyswoili sobie szczególny szacunek do natury przypisując po części boskie właściwości faunie i florze jako emanacji Stworzyciela w świecie. W 1202 roku władca Arugian podczas podróży w poszukiwaniu nowego miejsca dla swego ludu po zniszczeniach I Wojny Północnej, zobaczył niezwykłego ptaka którego pióra płonęły, pojechał za nim aż do lasu który także płonął wokół kamiennego gniazda pełnego popiołu.

Tam widział iż z popiołu wygrzebuje się pisklę zaś nigdzie nie widać dorosłego. Uznał że ptak narodził się z ognia. Rozejrzał sie po okolicy i zauważył że tereny te idealnie nadają się na osiedlenie. Uznając to za znak Stworzyciela przygarnął pisklę. Lud zaś przemianował na Arugian, lud feniksa, gdyż ptak ten zwany był także rarógiem. Od tego tez czasu zmieniono nazwę wiary, jej hierarchię, symbolem stał się feniks jako wcielenie samego Stworzyciela. Jego odradzanie zaś miało być symbolem kolejnego odrodzenia po śmierci. Pisklę szybko dorosło i cyklicznie raz do roku wiosną ginęło i się odradzało. Dlatego wiosną u Arugian trwa Święto Odrodzenia.

W 1386 roku feniks latał nad południowym horyzontem, uznano to za znak że należy za nim podążyć. Władca Gren który w tym czasie miał zwierzchność nad Arugianami. Uznał że dobrym pomysłem byłoby osiedlić ten zaprzyjaźniony z nim lud na południu w miejscu wyniszczonego hrabstwa mei. Liczył że pomoże mu to w zdobyciu tytułu Króla Północy. Arugianie wyruszyli, feniks wkrótce ich opuścił co uznano za dobry znak że dotarli do celu i założyli swoją stolicę nazywając ją Aenai. Postawili tam też wkrótce Świątynię Odrodzonego Ognia, zaś na pobliskiej wyspie Thes powstał klasztor dla kapłaństwa.

#### Ród Bredby

(obecnie Król Julewidu) Herb Szachownica Julewidu, z błękitnym załamanym przekosem, na szczycie przekosu na białym tle mała złota korona, po prawej i lewej małe czarne krzyże.

Historia tego rodu sięga 579 roku kiedy to pojawia się pierwsza wzmianka w spisie wszystkich rodów Julewidu by uporządkować sprawy tego stanu. Na czele rodu stał wtedy Horst Bredby.

Niedługo po bezpotomnej śmierci władcy Julewidu w 1373 roku, pojawia się proroctwo o zjednoczeniu Julewidu przez kogoś pochodzącego z królewskiego rodu. Większość szlachty zawiązuje przymierze kontrolujące granice w poszukiwaniu zagrożenia dla swej władzy. baron Etelfred przewodzący spiskiem fortyfikuje swoją siedzibę w Merwen, mija kilka lat, szlachta do końca przejmuje kraj, chłopstwo i mieszczaństwo ma dość ich rządów.

Baron dostaje w 1384 roku list wskazujący że osoba z przepowiedni znajduje się we wsi Papnik, poszedł tam z drużyna 60 wojowników. Nagle zabrzmiał róg i na ulice wsi wyszli uzbrojeni chłopi na czele z rycerzem. Kiedy wojowie Barona wraz z nim samym zbliżyli się do rycerza, ten się przedstawił jako Arn syn króla Julewidu. Baron stwierdził ze król nie miał syna a Julewid nie potrzebuje króla, nie mógł jednak walczyć gdyż jego siły były za małe, toteż wycofał się do Merwen.

Baron zaczął zwoływać siły wśród możnowładców trzymających z nim. Arn również postanowił zebrać siły ,wysłał wici po okolicznych osadach oraz emisariuszy do kilku rodów. Wysłał ich do dawnego członka gwardii królewskiej ser Rodgera z Istred, dawnego sędziego królewskiego Barona Nathaniela z Aldesbergu oraz ser Awdana Yenegera z Sugisawy. Odpowiedzieli pozytywnie, ponadto wsparł ich ser John Bredby.

WOJNA Z BARONEM

Arn zgromadził 3 tys. chłopów, mieszczan i najemników, plus 2 tys. od możnowładców. Baron zgromadził 6 tys. ludzi kawalerie, piechotę i strzelców.

Arn atakował partyzancko spichlerze i słabo bronione forty. Z dnia na dzień przybywało w jego szeregi dodatkowych ochotników. W końcu miał dość sił by wydać bitwę baronowi.

Dostał informacje że Etelfred postanowił uderzyć podzielonymi na pół siłami z dwóch stron. Arn ufortyfikował się na wzgórzu, stawiając palisadę, kopiąc wilcze doły i konstruując proste katapulty. Po trzech dniach budowy obwarowań, Baron przybył z ponad 8 tys. ludzi.

Baron nakazał szturm piechocie, jednak atak załamał się pod gradem strzał i kamieni obrońców. Widząc że obrona jest zbyt silna, baron nakazał skonstruować trebusze. Arn nie mogąc dopuścić do ich zbudowania postanowił uderzyć na wroga. Stanął na czele jazdy, za nią ruszyli najemnicy i część pospolitego ruszenia. W obozie została tylko niewielka część sił do zabezpieczenia obwarowań. Baron mając większe siły postanowił rozciagnąć linię swych wojsk i spróbować okrążyć wroga. Jednak nie udało im się to w pełni przez wykopane wilcze doły. Arn użył rogu Julewidu i nakazał uderzenie na trebusze chorągwiom Rodgera i Johna. Jednak atak ten załamał się z powodu chronienia trebuszy przez oddziały włóczników. Siły Arna słabły, wkrótce otrzymały kolejny cios.

Pochwycono barona Natalisa i uśmiercono przez scięcie głowy. Widząc że jego chorągiew upadła oddziały Arna podupadły z morale. Rycerz postanowił dokonać ostatniego ataku wprost na samego Barona. Uderzył wraz z resztkami konnicy z Istred oraz Aldesbergu.

Podczas natarcia Rodger otrzymał dwa bełty w napierśnik i spadł z konia, udało się jednak przebić garstce ludzi w tym i Arno. Doszło miedzy nim a Etelfredem do walki jeden na jednego. Jednak chroniące barona oddziały starały się nie dopuszczać do bezpośredniego starcia z baronem chroniąc go. Ostatecznie baron odprawił owe oddziały do rozprawienia się z resztą sił.

Sam zaś zajął się pojedynkiem z Arno, obaj byli bardzo dobrymi szermierzami, jednak w końcu Arno otrzymał śmiertelny cios. Etelfred wygrał bitwę, poległa większość jego przeciwników w tym i większość najbardziej znaczących sojuszników. John Bredby ranny zarządził odwrót z pola bitwy dzięki czemu udało się uratować prawie 150 ludzi. Ich odwrót osłaniali łucznicy Yenegerów jadący na zapasowych koniach poległej szlachty wzięte z obozu.

PO BITWIE

Baron stracił prawie 1,5 tys. ludzi, byli to jednak głównie ludzie jego popleczników. Etelfred wykorzystał to i wkrótce zagarnął ich majątki. Yenegerowie, Bredby, Istredowie, oraz Aldesberg okopały się w swych warowniach. Wkrótce Baron zdobył także Aldesberg i ogłosił się królem Julewidu. Mimo to stolica państwa miała znajdować się w Merwen gdyż Aldesberg zniszczono. Spora część oddziałów jego dawnych popleczników nie chciała mu jednak służyć gdyż przywiązana była swymi przysięgami wobec swych dawnych panów i czuli obowiązek nadal chronić ich majątki. Mimo że najczęściej byli już martwi wraz z rodzinami.

2 lata po bitwie w 1386 roku, od powikłań po ranach umiera John, niegdyś baron a teraz samozwańczy król wykorzystał to i najechał Edgern ich siedzibę, paląc je doszczętnie. Przed śmiercią jednak John wysłał list do krewnych w Melgardzie przedstawiając sytuację oraz zdradzając tajemnicę rodu o królewskim pochodzeniu Robba Bredby oraz że Arn był przybranym synem Johna, oraz bratem bliźniakiem Robba.

Chaos w Julewidzie się pogłębia, bandy nie mając co jeść a także wspierane przez Kultystów widzacych w tym swoją szansę objecia władzy, napadają na wsie a nawet forty. Głównie obsadzone przez ludzi samozwańczego króla jednak ludność chłopska i mieszczanie także obrywają. Niezadowolenie wzrasta, zaś Etelfred nie daje rady uspokoić tego chaosu. Do kraju na czele małej drużyny wkracza Robb Bredby, odwiedza po kolei rody niegdyś walczące przeciwko uzurpatorowi po drodze pokonując badź przyłączając oddziały chłopskie i byłych wojowników. W końcu w 3 roku od bitwy dociera do Merwen gdzie po 7 dniach oblężenia miasto zaczyna się palić. Wkrótce wychodzą z niego oddziały z białą flagą ciągnąc związanego uzurpatora. Jak się okazało nawet ludzie Etelfreda mieli dość jego panowania. Wydano wyrok powieszenia samozwańca. Robb zdecydował o przemianowaniu zrujnowanego Merwen na Edgern i obrał za swoja główną siedzibę odbudowując miasto razem z twierdzą.

Kraj jest wyniszczony, wkrótce udaje sie zażegnać chaos i ataki bandytów a także Kultystów, pojawiają się plany starań o koronę dla Robba w drodze legalnej, a więc za pośrednictwem Kościoła Srebrnego Słóńca i zgody Cesarza na koronację. Kościół był zadowolony z budowy nowych świątyń i zwalczania Kultu Niszczyciela. Poselstwo do cesarza musiało jednak zaczekać na ustabilizowanie sytuacji w kraju. Dodatkowym argumentem dla koronacji miało byc pochodzenie od zmarłego króla z rodu Elorganów. Było to co prawda pochodzenie nieprawe gdyż król bedac na objazdach po księstwie Melgardu czesto zatrzymywał się w dworze rodu Bredby. Tam zakochał sie w matce Robba, Teriarze, jego prawowita żona nie żyła już w chwili nawiązania romansu. Jednak król nigdy nie zawarł małżeństwa z Teriarą toteż ukryto przed wszystkimi owy romans i pochodzenie Robba. Jednak ludności Julewidu wszelakich stanów nie przeszkadzało to.

#### Ród Everest

(obecnie władca krasnoludzkiej Twierdzy Varneduhr oraz Wolnego Miasta Thoros). Herb głowa Niedźwiedzia Everostowego ze Wschodniego Kontynentu.

Historia rodu sięga czasów sprzed przybycia Almara Wędrowca do Larii, gdyż pochodził on ze wschodniego kontynentu. Pierwszym wspomnianym w kronikach ludzkich przedstawicielem rodu jest Thorin Everest bohatersko broniący kopalni krasnoludzkiej Varneduhr przed armią Imperium Goremoru w 502 roku.

#### Ród Rejwian

Obecnie panujący w Talamudzie. Herbem jest Kraken na błękitnym tle.

Ród Atloński przybyły ze wschodniego kontynentu w 1371 roku, szczycą się ubiciem na Oceanie Atlońskim morskiego potwora Krakena.

W 1383 roku obejmują władzę w Talamud mimo że istnieli pretendenci do tronu z rodu Almaridów.

## Pozostałe rody

#### Ród Yeneger

(obecnie hrabia Sugisawy, wasal Julewidu) Herb Czarny dwugłowy orzeł ze złotymi szponami na czerwonym tle.

Wielki Kronikarz Larii, Anonim, rok 1388, Tom IX Rody Julewidu

Początki tego rodu sięgają czasów I Wielkiej Wojny Religijnej. Choć nie znamy z imienia protoplastów rodu jest on wymieniony w spisie nadań ziemi dotychczasowym rodzinom chłopskim i rzemieślniczym w zamian za wsparcie w wojnie z Imperium Goremoru. Dwugłowy orzeł ma symbolizować dwoistą naturę rodu, pochodzącego po części z chłopstwa, po części z rzemieślników a tym samym ich wszechstronność. Przeciwnicy rodu twierdzą jednak że orzeł ten pokazuje niegodziwość i dwulicowość członków owego rodu.

Pierwszym znanym z imienia przedstawicielem rodu jest Iskander, w 654 roku zostaje odnotowany w procesie przeciwko innym członkom rodu o kilka pól i rzekomo przesunięte miedze. Proces zakończył się wygraną Iskandera który według drugiej strony sporu przekupił sędziego. Sprawa trafiła w tym samym roku pod sąd władcy Julewidu. Ten przyznał rację przeciwnikom Iskandera, jednak nie podał terminu ani nie wyznaczył dokładnych granic. Toteż korzystając z tego Iskander nie oddał ziemi aż do swojej śmierci w 678 roku. Krewni którzy sądzili się z Iskanderem postanowili się odłączyć od rodu, nazwali się Nealbami, a ich znakiem był biały orzeł. Ich kłótnie trwały jeszcze długo przecinane jedynie krótkimi okresami pokoju aż do wymarcia rodu Nealbów w 1056 roku. Ich kłótnie znane są w Julewidzie gdyż powstało o tym kilka opowieści.

Wątek wymarcia Nealbów jest wart wspomnienia gdyż od czasu przejęcia ich ziem przez Yenegerów zaczyna się ich większa potęga gospodarcza a tym samym polityczna. Zarazem pokazuje to ambicje wywodzącego się z niższych stanów rodu, nastawionego na zysk nawet niemoralnym kosztem. W 1032 Elena seniorka rodu Yenegerów za rządów której dwór tego rodu znany był ze świetnej kuchni, potraw którymi raczono różnych możnowładców. Postanowiła zaprosić cały ród Nealbów pod pretekstem zawarcia wieczystej zgody między krewniakami. Choć przewidywali że może to być podstęp Nealbowie przybyli prawie wszyscy, oprócz kilku starszych i najmłodszych członków ich rodziny. Uczta miała przebiegać w radosnej i zgodnej atmosferze, jednak niedługo po podaniu pierogów na stół członkowie Nealbów zaczęli nagle dusić się i umierać, tych nielicznych zaś którzy nie zjedli pierogów skrępowano i uduszono. Następnego dnia bandyci najechali majątek Nealbów, kilku młodym udało się przeżyć ale zostali związani i zabrani w niewolę, od tego czasu nikt o nich nie słyszał.

Ciała Nealbów z uczty przewieziono do ich dworu i podpalono razem z nim, część po prostu zakopano. Za śmierc rodu i zniewolenie pozostałych członków Yenegerowie obarczyli bandytów. Na zasadzie pokrewieństwa zaś przejęli wkrótce ich majątek. O sprawie wiadomo jedynie tylko dlatego że kilku strażników Yenegerów wygadało się wkrótce po pijaku. Niemniej władca Julewidu jak i szlachta nie dała temu wiary, wszak Yenegerowie wysłali nawet pościg za ową bandą.

Nie wierzyli że ktoś mógł zrobić coś tak potwornego.

Ród Nealbów uznano za wymarły w 1056 roku, w tym samym roku w imponującym wieku jak na kogoś nie będącego atlońskiego pochodzenia 116 lat zmarła Elena.

Wkrótce Yenegerowie dorobili się jeszcze bardziej na pośrednictwie przy Szlaku Żelaznym oraz współpracy z Gildią Kupiecką. Dążyli nawet do przeniesienia siedziby Gildii na Centralną Larię z Aldesergu do okolic ich siedziby w Sugisawie.

W czasie wojny domowej po śmierci króla zachowali neutralność względem Barona, a wkrótce wsparli także pretendenta do tronu z rodu Bredby który pokonał Barona i objął panowanie. Dostali za to tytuł hrabiowski.

#### Ród Kerathson

Herb wielki płomień nad nim po prawej i lewej stronie dwa pióra na czarnym tle.

Wysoki ród Arugian, bardzo uzdolnieni członkowie tejże rodziny już od kilku wieków działają u boku władców tego ludu.

#### Ród Orwenen

Rodzina uzdolnionych magicznie osób, szczególnie w zaklinaniu broni i zbroi. Kilku z ich przedstawicieli w przeszłości otrzymało nawet imienne tytuły szlacheckie. Po wojnach domowych i zarazie stracili majątek i znaczenie. Wieść niesie że jedna z przedstawicielek rodu imieniem Avane zajęła się rozbójnictwem.

#### Ród Velor

Herb po prawej stronie na dole Szachownica Melgardu na górze pasy Deriam, po lewej na zielonym tle czerwona róża.

Ród przybyły wraz z Almarem do Larii, jego początki nie są znane gdyż zapiski uległy likwidacji wraz z Imperium Atlońskim. Wraz z Meleonorą Pogromczynią przybyli do Melgardu. Z czasem ród ten wżenił się w rodzinę królewską. Zarówno męscy jak i żeńscy członkowie rodu przez kilkaset lat poślubiali kolejnych przedstawicieli rodu królewskiego lub najbardziej znaczących rodów. Pozostali członkowie często dostawali wysokie urzędy dworskie i wojskowe. Po przejęciu Melgardu przez Julewid oraz końcu północnej gałęzi rodu Almaridów rządzącej Melgardem, ród ten znacznie podupadł. Po bezpotomnej śmierci króla Julewidu, Velorowie byli brani pod uwagę przez część miejscowego możnowładztwa i mieszczaństwa jako nowy ród panujący w Melgardzie. Jednak mieli oni konkurencję w postaci kilku innych rodów oraz Kultystów dążących do obalenia lokalnej władzy.

## Ród Akera

#### Ród Akera

Ród wojowników ze wschodniego kontynentu, ich przedstawiciel pojmany po przegranej bitwie i jako niewolnik służący na Atlońskim okręcie obecnych władców Talamud. Z czasem uzyskał wolność i podążył na północ służąc kilku rodom, aż ostatecznie jako zarządca dworu i wojownik rodu Bredby.

#### Larijski Cech Budowniczych z siedzibą w Aenai

Cech założony kilka wieków temu. Obecnie przewodniczy mu Gotfryd z Angevi którego przodkowie przybyli z Cesarstwa Andgrenu na zrujnowaną północ potrzebującą masy budowniczych po licznych wojnach i pożarach. Organizacja przeniosła swoją główną siedzibę do stolicy Arugii Aenai.

#### Gildia Kupiecka

Organizacja mająca swój początek po wojnie z Pięcioma Gwiazdami, oficjalnie założono ją w 178 roku. Członkami mogą być tylko ludzie nie atlońskiego pochodzenia oraz nie pochodzące z południowego kontynentu.