Piotr Fronczewski

**Piotr Fronczewski** (ur. 8 czerwca 1946 w Łodzi) – polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, piosenkarz, satyryk, reżyser teatralny oraz pedagog. Ma w swoim dorobku artystycznym blisko 120 ról filmowych w serialach telewizyjnych i filmach fabularnych. Jeden z najwybitniejszych i najwszechstronniejszych aktorów w historii polskiej kinematografii.

Przez Gustawa Holoubka, Tadeusza Łomnickiego i Zbigniewa Zapasiewicza został w 1990 uznany za jednego z trzech największych polskich aktorów dramatycznych po 1965 (obok Wojciecha Pszoniaka i Andrzeja Seweryna).

## Życiorys

Syn Władysława (1900–1969; po II wojnie światowej organizatora widowni w teatrze) i Bogny z domu Duszyńskiej (1912–2016). Jego ojciec pochodził z rodziny żydowskiej, był synem Izraela i Natalii Finkelsztejnów, wiele lat przed wojną przyjął chrzest i zmienił nazwisko na Fronczewski. Od 1974 żonaty z Ewą, ojciec Magdaleny Fronczewskiej i Katarzyny Fronczewskiej.

Absolwent, reżyser i profesor nauk teatralnych PWST w Warszawie. Laureat ponad 20 nagród filmowych. W rankingu czytelników tygodnika „Polityka” zajął 15. miejsce na liście najwybitniejszych polskich aktorów.

2 listopada 2015 nakładem wydawnictwa Znak ukazała się książka *Ja, Fronczewski* – obszerny wywiad-rzeka przeprowadzony z aktorem przez Marcina Mastalerza, poruszający najważniejsze wątki biografii osobistej i zawodowej Fronczewskiego.

### Kariera

Debiutował jako 12-latek w filmie *Wolne miasto* Stanisława Różewicza.

Grał na scenach teatrów warszawskich: Narodowego (1968–1969), Współczesnego (1969–1973), Dramatycznego (1973–1983), Studio (1984–1987), a obecnie Ateneum (od 1991).

Grał rozmaite role filmowe, poczynając od roli ojca (*Rodzina zastępcza*), czarodzieja (*Akademia pana Kleksa*), lekarza (*Cesarskie cięcie*), wariata (*13 posterunek*), a kończąc na rolach gangsterskich. Występował w słuchowiskach radiowych (np. Grzegorz z *Rodziny Poszepszyńskich*). Użyczał głosu bohaterom gier komputerowych (m.in. *Wrota Baldura*) oraz filmów animowanych (m.in. Diego z *Epoki lodowcowej*).

Pod pseudonimem Franek Kimono wydał dwie żartobliwe płyty z muzyką disco. Jest także wykonawcą piosenki aktorskiej. Znany z wykonań przedwojennych szlagierów oraz piosenek do tekstów Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i Macieja Zembatego. Występował także w kabaretach, m.in. w Kabarecie Pod Egidą Jana Pietrzaka i Kabarecie Olgi Lipińskiej.

W latach 70. wraz z Janem Pietrzakiem i Krystyną Jandą był inwigilowany przez SB w ramach akcji wymierzonej przeciwko twórcom Kabaretu Pod Egidą. Komunistyczne władze bardzo bolała popularność kabaretu, budowana na ironii wobec systemu. Wokół kabaretu działało co najmniej kilku tajnych współpracowników SB. Twórcom kabaretu oferowano wyjazdy zagraniczne w zamian za podpisanie tzw. lojalki, której ani on, ani Janda z Pietrzakiem nigdy nie podpisali. Wiele występów Pod Egidą było nagrywanych przez tajnych współpracowników peerelowskich służb i władza utrudniała udostępnienie grupie lokalu. Wiele dowcipów z tego okresu szersza publiczność usłyszała dopiero w latach 80.

Tadeusz Łomnicki, Zbigniew Zapasiewicz oraz Gustaw Holoubek uznali wspólnie w 1990 podczas dyskusji w programie TV, że wśród studentów od 1965 Fronczewski należy do pierwszej trójki najwybitniejszych aktorów teatralnych i dramatycznych w Polsce obok Andrzeja Seweryna, z którym Fronczewski studiował i Wojciecha Pszoniaka.

W stacji radiowej RMF FM, razem z Piotrem Metzem, prowadził program *Koniec Wieku*. Poza tym też w RMF FM czytał *Harry’ego Pottera*, a w Programie Trzecim Polskiego Radia książki *Z głowy* i *Good Night Dżerzi* Janusza Głowackiego.

W wakacje 2004 w audycji *Sekret na lato w RMF FM* emitowano fragmenty książki *Kod Leonarda da Vinci* Dana Browna, czytanej przez Fronczewskiego.

Wziął udział w realizacji słuchowiska „Biblia Audio Superprodukcja jako narrator w Ewangelii według św. Marka.

## Ulubiona rola

* 1999-2004: *Rodzina zastępcza* - Jacek Kwiatkowski
* 2004-2009: *Rodzina zastępcza plus* - Jacek Kwiatkowski