Ostrze Krwi (Opowiadanie)

## Opis

Podczas swoich rutynowych zajęć, jakimi na przykład są patrole miasta, żółwie napotykają najwyraźniej czymś spłoszoną dziewczynę. Szybko dowiadują się kim jest i czego szuka w Nowym Jorku. Jeszcze tego samego dnia przechodzi mutację, która odmienia losy wszystkich. Historia ta opowiada o trudach życia w nowym miejscu oraz jak skomplikowane mogą być relacje nie tylko głównych bohaterów.

## Bohaterowie

Nysa Kanazaki
Dark
Akira Kanazaki (pobocznie)

* Leonardo
* Raphael
* Donatello
* Michelangelo
* Splinter - pobocznie
* Klan Stopy
	+ Shredder
	+ Rahzor
	+ Rybiryj
	+ Baxter Stockman
	+ Stopoboty
	+ Pozostali członkowie

## Prawa Autorskie

Wszelkie prawa autorskie i zastrzeżenia należą do Użytkownik:Arnext. kopiowanie treści lub czegokolwiek takowego jest zabronione!

==Ciekawostki==￼

* Historia ta miała być pierwotnie komiksem. Książka powstała jako wzór pomocniczy, jednak komiks nigdy nie wyszedł dalej niż pierwsza jego strona.

## Rozdziały

### Prolog

W ciemną noc, ktoś przemierzał ulicami Nowego Jorku. Wyglądało jak by przed kimś uciekał. Okazało się, że to jest dziewczyna. Ale nie taka zwykła, ponieważ ubrana była w ciemną skórę, spodnie jeansowe, buty sięgające do kolan oraz ciemny szal z rękawiczkami bez palców nie za długie. Miało to na celu być mniej zauważoną.

  Dobiegła do siatki, przez którą wspięła się zwinnie, przeskakując na drugą stronę. To był jej błąd, ponieważ przed nią staną, sporych rozmiarów wilczur. Dziewczyna chciała się wycofać, lecz pies pognał w jej kierunku. Musiała wziąć nogi za pas i szybko wydostać się z powrotem za ogrodzenie. Szczęki zwierzęcia niemal zacisnęły się na jej łydce, lecz na szczęście pozostała tylko ślina, więc ponownie, zwinnymi ruchami stała po drugiej stronie. Strzepnęła rękawy i ruszyła dalej. Tym razem wbiegła w alejkę. Omal nie zderzyła się z Klanem Stopy, który widziała po raz pierwszy.

- Ninja w Nowy Jorku?! - Pomyślała zdziwiona, szykując swoją katane.

Stanęła do niezbyt równej walki walki.

### Rozdział I - Pierwsze Spotkanie

W kanałach, żółwie skończyli trening, więc mieli chwile dla siebie. Po godzinie nie mieli co robić, więc uznali że to świetny czas na patrol. Przygotowania do wyjścia trwały tylko chwilę, co nawet dobrze im to sprzyjało. Dzięki temu mieli większe szansę, że znajdą coś podejrzanego.

- Często chodzimy po mieście i nic, tylko obserwujemy! Nie możemy czegoś innego porobić? - Marudził Mikey.

- Wiesz przecież, że w każdej chwili ktoś może zaatakować? - Odpowiedział mu Leo, nie czekając na odpowiedź

W pewnej chwili usłyszeli jakieś odgłosy walki kilka metrów dalej. Ruszyli to sprawdzić.

Jak się okazało, słuch ich nie mylił. Coś, a najwyraźniej ktoś już się rozprawiał z Klanem Stopy. Obserwowali jak owa postać pokonuje ostatniego robota.

- Hej, ty! - Krzyknął Raphael

W jednej chwili tajemnicza postać zerknęła przez ramię, by następnie zniknąć im z oczu.

- Ktoś się świetnie bawił i odwalił całą robotę za nas! - Wkurzył się rozczarowany Raphael

- Spokojnie, Raph, na pewno da się to jakoś wyjaśnić! - starał się go uspokoić

- Spójrz na to z lepszej strony - wtrącił mózgowiec- dzięki temu mamy więcej czasu dla siebie!

- Może to był wielki koto-niszczator, który chce zniszczyć całą technologie!- Wykrzyknął Mikey

Spojrzeli na brata, karcąc go wzrokiem.

- No co? To możliwe... - oburzył się, krzyżując ręce na piersiach

Raph tylko przekręcił oczami.

- Jak cie Zara...

- Może zamiast się kłócić to coś zrobimy?! - wtrącił poirytowany Don

-Donnie ma racje... - Zająkał się Leo - Musimy...

Lider nie zdążył dokończyć, gdyż w tym samym monecie rozległ się podejrzany hałas. Mieli zamiar to sprawdzić, kiedy zostali zaatakowani z zaskoczenia. Odpowiedzieli na atak. Przez Chwilę walczyła z najbardziej brutalnym żółwiem, dopóki dopóki Leo nie wkroczył jako wsparcie, widząc że oboje nie zamierzają tak łatwo odpuścić. Teraz to oni zmagali się na katany

- O co ci chodzi?!- Spytał ostro lider

- Słyszałam, że chcecie mnie namierzyć, by się pozbyć!- odpowiedziała agresywnie, nie poddając się nawet na moment. Odskoczyła do tyłu. - A ja wam się tak łatwo nie dam wyeliminować!

Ponowiła atak, ze zdwojoną siłą. Omal nie powalając żółwia. Do walki włączyli się również pozostali.

-Nie jesteśmy twoimi wrogami!

Po tych słowach odpuściła, co dało Donniemu przewagę i ją odepchnął swoim kijem. Nastolatka twardo wylądowała na betonie. Raphael wykorzystał okazję i rzucił się na nią, przygniatając. Dziewczyna próbowała się wyszarpać, lecz żółw tylko mocniej ją przyciskał.

-Dla kogo pracujesz, królewno?!-Spytał złośliwie Raph.

-Nic nie powiem i nie nazywaj mnie tak!

-Raph! Puść ją!- Zażądał Leonardo.

Żółw zszedł po chwili namysłu, lecz niechętnie.

-Możesz opowiedzieć coś o sobie?-Spytał ostrożnie Donatello

-A mogę wam ufać?!

-Zapewniam cię, że jeśli jesteś po naszej stronie to z całą pewnością. Prawda Raph?!- Szturchnął brata.

-Co?! A, tak, no jasne...-Odpowiedział ponuro.

- Skąd mam mieć pewność?!

- Stąd, że każdy z nas jest w jednym kawałku!- Odpowiedział Mikey - Ja jestem Michelangelo ale mówią mi Mikey, a ty jesteś...

- Zaraz...- przerwała mu- jak ten włoski artysta?- Spytała zaskoczona - niech zgadnę! Pozostali to Leonardo, Raphael i Donatello?

- Wow! Zna nas! Ona jest z przyszłości! - Krzyknął podekscytowany najmłodszy, za co oberwał od Rapha

- Skąd wiedziałaś? - Spytał zaskoczony Leo, nie zważając na dwóch braci.

- Przecież właśnie pochodzę z Włoch i wiele o tym słyszałam, a tak po za tym to Zgadywałam!

- W takim razie co robisz w Nowym Jorku?- dociekał Raph - I jak udało Ci się opanować te umiejętności?

Westchnęła ciężko.

- Jak byłam mała to ojciec nas zostawił. Przez jedenaście lat mieszkaliśmy w rodzinnym mieście. Któregoś dnia spotkałam dziwnego człowieka, który pomógł mi wrócić do domu, ale o tym kiedy indziej...

- I co było dalej?

- Okazał się być całkiem miły i znał wschodnią sztukę walki. Zgodził się, abym została jego discepola (Co z włoskiego oznacza "uczennica"). Regularnie przychodziłam do niego, aby się uczyć. Trwało to 1,5. Przez ten czas, dostrzegł, iż coś mnie łączy z tym. Ale gdy tylko matka o tym się dowiedziałam, zabroniła mi tam chodzić! Więc któregoś dnia, po kłótni uciekłam do niego. Powiedział mi, że nadal mogę ćwiczyć, pod warunkiem, że wrócę do domu i właśnie w tą noc doszło do pożaru i ona...- Przez chwilę zaniemówiła, zwiększając wzrok. Oczy jej się zaszkliły. Nie była w stanie wydusić więcej, ani słowa. Nagle poczuła czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Podniosła wzrok i zauważyła że to był ten w niebieskim. Dało jej to nieco otuchy, by kontynuować. Uśmiechnął się lekko, co odwzajemniła. Wróciła do kontynuacji.

- Stał za mną mój maestro, Yamato. Musiał iść za mną, gdyż wiedział gdzie mieszkam. Nigdy mu o tym nie mówiłam. Nie miałam gdzie się podziać, więc przytulił mnie i powiedział, że się mną zajmie. Wyjechałam z nim do Japonii. Był jak ojciec, którego nigdy nie miałam. Tam uczyłam się już na innym poziome. Znacznie wyższym i bardziej zaawansowanym. Przez ok. 2 lat. I to chyba tyle... reszcze już znacie

Zaniemówili. Teraz lepiej rozumieli jej postępowanie.

-Jak to możliwe, że... - Buntownik chciała coś powiedzieć, lecz w tedy usłyszeli dziwny hałas.  Spojrzeli w jego kierunku.

- Więc... - usiłował coś dodać lider, ale zorientował się, że dziewczyna zniknęła.

- Gdzie ona się podziała? - Spytał zdziwiony Mikey.

Nysa siedziała ukrywa w cieniu, obserwując żółwie. Uśmiechnęła się lekko i zaczęła zdawać sobie sprawę, że nie są źli, jak jej się wydawało z początku. Gdy by nie dziwny hałas nad jej głową, zapewne dalej by ich obserwowała, póki nie znikną z jej punktu widzenia. Spojrzała do góry, gdy w tedy na jej głowę spadła fiolka z mutagenem, roztrzaskując się. Próbowała się osłonić, ale na próżno. Dziewczyna jęknęła, czując jak substancja ją polali. Upadła na kolana...

### Rozdział II - Nowa Mutantka

Dziewczyna podpierała się rękami. Zebrała się i wstał. Spojrzała na ręce i spostrzegła, że już nie jest taka jak była. Ogarnął ją lekki szok, lecz z drugiej strony była zadowolona, a na jej twarzy pojawił się drobny uśmieszek. Pomyślała, że i tak to nawet lepiej, ponieważ nie miała już do kogo wracać, a to jej tylko ułatwi zniknięcie... Życie jej ulegnie zmianie...

Wzięła głęboki wdech i ruszyła przed siebie, przeskakując z dachu na dach. Zorientowała się, iż ma nowe zdolności, więc postanowiła je wypróbować.

W między czasie, w kryjówce żółwie, rozmyślali nad tym jak ona opanowała te zdolności w krótkim czasie i co robiła na ulicach Nowego Jorku.

- W końcu po za nimi i Klanem stopy nie ma innych klanów, chyba, że... - Sugerował Donnie

- A jeśli ona jest sama, jak mówiła? - Zastanawiał się Leo

- Ja wam mówię, że jest na usługach Shreddera!

Nastała chwilowa cisza. W końcu do pomieszczenia przyszedł Splinter i zasugerował:

- Musicie uważać! Może już być na usługach mojego największego wroga. Ale może i też potrzebować waszej pomocy... - Rzekł, głaszcząc swoją brodę.

- Co masz na myśli, mistrzu? - Spytał nagle Leo.

- Musicie ją odnaleźć jak najszybciej i dowiedzieć się jakie ma zamiary. Jeśli rzeczywiście ma takie zdolności jak mówicie, może zyskać sojuszniczkę lub wroga.

Poderwali się, lecz zatrzymał ich.

- Ale jeśli ona już zostawia na was pułapkę, możecie być w dużym niebezpieczeństwie. Nigdy nie należy lekceważyć przeciwnika, pamiętajcie!

Nastolatka świetnie się bawiła testując nowe umiejętności. Zawieszała się na latarniach dzięki swojemu długiemu ogonowi lub mogła z większą szybkością oraz zwinnością pokonać przeszkody. Skacząc po dachach usłyszała czyjeś głosy. Skryła się w cieniu, dużego billboardu.

Okazało się, że to żółwie, które stanęły kilka metrów dalej. Cofnęła się do tyłu.

- A co jeśli ona rzeczywiście jest zła?! - Spytał trochę rozdrażniony Raphael.

- Nie dowiemy się, jeśli nie sprawdzimy tego - Odpowiedział lider grupy.

- Słuchajcie, mam coś na czytniku - Odwrócił się w stronę reklamy. - Wydaje mi się, że to gdzieś tam!

Trochę wystraszona, cofnęła się, lecz nie zauważyła szczura, na którego nadepnęła. Zwierzę narobiło pisku, a ona sama straciła opanowanie nad zachowaniem się spokojnie.

- Wy też to słyszeliście?! - Raph ruszył sprawdzić hałas.

Kiedy był już blisko, niemal natychmiast skoczyła z dachu, potrącając żółwie. Podbiegli zobaczyć, czy nic jej się nie stało. Następnie, bardzo szybko zeszli na dół. Ku im zaskoczeniom, tajemnicza osoba zniknęła.

- Gdzie ona się podziała?! - spytał zaskoczony Mikey.

Dziewczyna obserwowała ich z ukrycia. Raphowi wpadło coś do głowy.

- Skoro już nikogo nie ma to może sobie pójdziemy? - Powiedział tak głośno, by ona usłyszała.

Po chwili pozostali załapali o co mu chodzi i dołączyli się do niego. Widząc to, chciała wyjść, lecz zrozumiała, że to może być podstęp. Nie była na tyle głupia, że by w to uwierzyć.

W tedy poczuła, że ktoś za nią stoi. Odwróciła się, następnie rzuciła do ucieczki. Niestety, nie uciekła daleko, gdyż Michelangelo złapał ją swoim nunchaku. Nastolatka poczuła, jak traci równowagę i poleciała na beton, uderzając w niego całą siłą. Zacisnęła zęby, pod czas uderzenia. Po kącikach jej warg, zaczął płynąć strumyk krwi. Próbowała się uwolnić, lecz na próżno. Raphael na dodatek przydusił ją, by zmniejszyć jej szarpaniny.

- Puście mnie!!- Krzyczała nerwowo- A ty nie duś mnie sobą, popaprańcu!!

- Spokojnie, koleżanko! Nic ci nie będzie, jak się uspokoisz - Dogryzł jej ironicznie, żółw - Tylko zacznij być milsza, ok?!

Podeszli do nich Donnie i Leo. Nie byli tym zachwyceni.

- Raph, nie pomagasz! - Spojrzał gniewnie Donnie.

- Raph!? Możesz z niej zejść i pomóc jej wstać, nie odwiązując jej na wszelki wypadek?! - Spytał, lekko podenerwowany lider.

Żółw nie chętnie wykonał polecenie, ale nie pomógł jej. Widział jak nadal gniewnie patrzą na niego. Nie miał wyjścia i podniósł ją. Nastolatka wysunęła ostre żeby, patrząc niezadowolona na nich, nadal szarpiąc się.

- Spokojnie! Nie zrobimy ci krzywdy! - Próbował ją uspokoić.

Mikey nadal trzymał ją swoim łańcuchem, lecz trochę rozluźnił łańcuch. Mutantka przestała się rzucać, patrząc w ich stronę.

W pewnym momencie lider spojrzał jej w oczy i zobaczył coś znajomego.

- I co teraz z nią zrobimy? - Zdezorientował się najmłodszy.

W pewnym momencie dziewczyna wzdychnęła ciężko i rozdrażniona powiedziała:

- Ech... Mogę wiedzieć, czego ode mnie chcecie?!

- Możesz nam powiedzieć co robisz sama zupełnie na ulicy? I jaki masz cel? Pomożemy ci, tylko nam odpowiedz - Próbował na spokojnie ją dopytać Donnie.

- Mówiła... znaczy, coś nie pasuje?! - W porę zmieniła wypowiedz

Chwilowo nic nie odpowiedzieli.

- Przypadkiem to nie ciebie spotkaliśmy wcześniej?

- Co?! Nie! Nie! Nie! Chyba pomyliliście mnie z kimś!

Próbowała się wykręcić, lecz nie miała wyjścia i powiedziała prawdę, wspominając przy okazji o jej mutacji. Jej zęby cofnęły się i już nie wyglądała groźnie, jak wcześniej. Mikey nie zauważył, że jego nunchaku zsunęło się, uwalniając Nysę.

- Nie zamierzasz nas chyba pozabijać?! - Donnie nie do końca był pewny jej zamiarów, podobnie jak pozostali. A widząc, iż ma możliwość ruchu, poczuł się nie przednie.

- Jeśli wy mi nic nie zrobicie, to jasne, że nie! - Rzuciła z uśmiechem.

- Mamy nową przyjaciółkę! - Ścisnął ze szczęścia ją Mikey.

Dziewczyna trochę się zdziwiła. Odsunęła go od siebie. Była nieco bardziej wyluzowana. Nie do końca znała okolice i zwyczaje żółwi, więc postanowili ją oprowadzić trochę i opowiedzieć jej o niektórych rzeczach. Zgodziła się, po mimo, iż znała część miasta.

Nie wiedzieli jednak, że byli obserwowani przez Tygrysiego Pazura i Xevera oraz Klan Stopy, którzy zdadzą raport Shredderowi.

### Rozdział III - Witamy w Mieście

Chcąc, nie chcąc została trochę oprowadzona. W pewnej chwili coś sobie uświadomiła, że trochę dziwnie się czuje w towarzystwie żółwi i woli sama działać, po cichu, tak, że nikt nie wie o jej istnieniu. Nowy wygląd mógł trochę jej ułatwić, ale musiała bardziej uważać, ponieważ, nie była już człowiekiem, a ludzie na ulicy wzięli by ją za potwora.  Zamiast poznać nowe istoty, woleli siać panikę i przerażenie, nie znając ich w ogóle zamiarów. Zatrzymała się.

- Przepraszam, ale muszę już iść - próbowała się wykręcić.

- Dokąd?!- Spytał zdziwiony Raph. - Aż tak ci źle z nami?!

- Em... Donikąd! A co?! Nie mów, że będziecie mnie traktować jak dziecko, co?! - Dodała ironicznie

- Skąd! Droga wolna! Jeśli nie jesteś pomagierką Shreddera...! - wtrącił Mikey

- Co masz na myśli?!- Zawarczała, a jej zęby się wysunęły.

Raphael również nie zamierzał poprzestać na tym. Miał okazję z kimś porywalizować, dodatkowo miał pretekst, że broni najmłodszego. Oddzielił ich kijem Bo Donnie.

- Uspokójcie się!! Nie zachowujcie się jak małe dzieci!!

Chwilowo zaprzestali, lecz nadal gniewnie patrzyli na siebie. Mikey przestał zwracać na to uwagę, ponieważ przyglądał się czemuś.

- Eee... Lepiej spójrzcie tam! - wskazał zaniepokojony

Wszyscy spojrzeli, gdzie wskazywał najmłodszy. Zobaczyli na dachu Klan Stopy z Tygrysim Pazurem na czele. Wyciągnęli broń. Dziewczyna początkowo się zastanawiała czy też ma zareagować. W końcu jeśli by z nim zadarła to i ona by miała wroga.

- To jest wasz wróg?! - Spytała dziwnym tonem, wskazując kataną, którą wyciągnęła, po czym zarzuciła na ramię.

- Nie mów, że się boisz?! - spytał ironicznie

- Raph!- Uspokoił go Leo - Możesz chwilę przestać?!

Ten tylko okazał niezadowolenie. Po chwili znaleźli się na dachu. Nowa mutantka również z nimi była.

- Proszę! Proszę! Znowu się spotykamy i macie nową znajomą?! Szkoda, że będziecie musieli się rozstać, bo nawet ciekawie z wami wygląda!

- Jaka to "Szkoda, że się rozstaniecie"?! - Spytał głupawo Mikey.

- Czyli, że ona jest po waszej stronie?! - Rzucił w jej stronę wściekłe spojrzenie Raph

Spojrzała na niego, warcząc groźnie.

- Ej! Ja po żadnej stronie nie jestem! Nawet... Nawet go nie znam! Pierwszy raz go widzę, serio!

Tygrys tylko się zaśmiał.

- Ale niedługo będziesz! - odpowiedział kocur, zaciskając pięści

Rozkazał Stopobotom atakować braci, a sam postanowił zająć się mutantką. Roboty otoczyły żółwie, którzy zaczeli z nimi walczyć. Nastolatka była lekko zawiedziona, że nie miała z kim walczyć. Już miała pomóc chłopakom, kiedy Tygrys zbliżył się do niej.

- Nie ma ci kto pomóc, co, dziewczyno?! - zadrwił se z pewnością siebie

Na jego pysku pojawił się szyderczy uśmiech, lecz kiedy się zbliżył do niej, zrobiła unik. Podcięła go, swoim długim ogonem, następnie uderzyła z całej siły w pysk, tak, że z jego warg spłyną strumyk krwi. Przetarł go. Był wściekły. Spróbował z nią się zmierzyć i złapać w tedy, jak będzie osłabiona. Zauważył, jednak że jest zbyt szybka dla niego i postanowił się wycofać, lecz robotą kazał z nimi skończyć. Nysa zauważyła, że kot dużych rozmiarów ucieka, więc postanowiła pomóc żółwiom, którzy mieli problem, ponieważ było ich trochę więcej niż na początku. W końcu już wykończyli ostatniego, co oczywiście Raphowi się nie spodobało. W tedy, nastolatka gdzieś zniknęła. Zaczęli się zastanawiać gdzie się podziała i czy na pewno nie jest z nimi w zmowie.

### Rozdział IV - Demon

W pewnym momencie usłyszeli czyjeś krzyki, które wydały się im dziwnie znajome. Pobiegli to sprawdzić. Jak się okazało nie mylili się... To był Tygrysi Pazur, który próbował trzymać, szarpnięciom się nastolatkę. Trzymał ją za rękę, tak mocno, że już samo zwisanie zadawało ból.

- Puszczaj mnie, ty sierściuchu! - Krzyczała, próbując się wyszarpać, co nie wiele pomagało.

- Zamknij się! Nikt ci nie pomoże! - Warkną sucho

Tygrys nic se nie robił i próbował podlecieć wyżej ze swoim jeckpakiem. Pozostawał tylko problem taki, iż było zbyt duże obciążenie, by mógł to zrobić.

Wszystko to widzieli żółwie.

- I nadal uważasz, że jest na usługach Shreddera?! - zwrócił się do niego z zarzutami

Raph przez chwilę się zawahał.

- Może, ale nie mamy pewności - Próbował podtrzymywać swoje zdanie. Pod naciskiem wzroku braci jednak zmienił zdanie- No dobra! Może i nie jest wrogiem, to może coś zrobimy w takim razie?!- Popatrzył na nich z wyciągniętym sai.

Spojrzeli gwałtownie, ponieważ zauważyli, że mutantce udało się uwolnić. Nie pomyślała o jednym, że spadnie z kilku metrów. Nie miała czego się złapać, w dodatku działo się to zbyt szybko. Lidera coś ruszyło i podbiegł by ją złapać. Pozostali trochę zdziwili się jego postawą. Gdy ją złapała, niemal natychmiast odstawił ją na ziemię.

- Dzięki! - Powiedziała lekko w szoku, zawstydzona.

W tym momencie pozostali zdołali dotrzeć do nich.

- Co ty odstawiasz?! - Wrzasnął zdenerwowany Raph, nie dowierzając własnym oczom

- Miałem pozwolić, że by spadła?!

Patrzyli na siebie piorunującym spojrzeniem. W końcu mutantka, która stała z boku doszła już do siebie.

- A ty co? Zazdrosny?! - Rzekła ironicznie, krzyżując ręce na piersiach

- Nie! Wcale nie!

- Ta! Widać to po tobie Raph'ciu?! - Ciągnęła dalej, celowo go tym podjudzając- Aż cały się zaczerwieniłeś! Czyżby "pannicą ogórek" się zdenerwował?

Odwrócił się w jej stronę z zaciśniętym sai

- Słuchaj mnie, królewno...- Nikt tak do mnie nie będzie mówić, jasne?! - zagroził sai

Donnie i Mikey byli zmuszeni go przytrzymać, ponieważ jak by tego nie zrobili to by mógł się rzucić na nią, a oni by stracili szansę na nową sojuszniczkę. Z jej umiejętnościami mieli większe szansę na obalenie Shreddera

- Belle się nie bije kolego! A tak w ogóle to wybacz! - zaśmiała się - Ty serio w to uwierzyłeś??

Nagle zrobiło mu się głupio, starał się tego nie okazywać. Odwrócił się oburzony, krzyżując ręce. Reszta również zaczęła się śmiać.

Nagle podniosła uszy na baczność coś słysząc. Jak by tajemniczy głos, który ją nawoływał.

- Co się dzieje?! - Spytał zmartwiony Leo.

Nic nie odpowiedziała. Zamiast tego pobiegła w przeciwnym kierunku. Pozostali ruszyli za nią, by jej nie zgubić. Niestety była szybsza i przepadła im w ślepym zaułku.

- Gdzie ona się podziała?! - Zasmutał Mikey

Chwilę czekali z nadzieją, że może gdzieś się ukryła by ich zaskoczyć, lecz tak się nie stało. Wrócili do kanałów, nie mogąc nic więcej zdziałać. Byli bezsilni. Pozostawała im nadzieja, iż któregoś dnia znów dojdzie do spotkania.

  Głos zaprowadził Nysę, aż na dach. Stanęła więcej nic nie słysząc. W pewnym momencie dostrzegła, niedużego wilka siedzącego koło wentylacji. Zaskoczyło ją, ponieważ była pewna, że ktoś tu jest. Mały wilk uważnie lustrował mutantkę. Jego oczy niespodziewanie zaczęły świecić na żółto tajemniczą aurą. Wstał i powoli zbliżał się do niej. Nie wiedziała co robić, więc zaczęła powoli się cofać. Kiedy poruszała się na boki, stwór robił to samo. W końcu stał się nieco większy od niej. Jego pazury również były większe i ostrzejsze. Nastolatka chciała znów się cofnąć, lecz nie zauważyła krawędzi dachu przez którą noga się obmyknęła i spadła. W porę złapała za krawędź. Nagle zobaczyła czarną mordę wilka. Wyglądał jak demon, a jego oczy zmieniły barwę na czerwoną. Wpatrywała się w nie. Wyglądało to, jak by została zahipnotyzowana. Niespodziewanie pochylił łeb i złapał za kawałek skorupy; wciągająca ją ma dach. Jej serce waliło jak młot. Zawdzięczała mu życie. Mimo to nadal była śmiertelnie wystraszona. Zwierzę cofnęło się i skuliło głowę. Wyciągnęła rękę do niego, a ten jak by trącił ją nosem. Wyczuwała w nim coś znajomego, tylko nie wiedziała co. W pewnym momencie oczy zwierzęcia znowu były żółte. Nie trwało to jednak długo, teraz gdy miał przewagę, rzucił się, przyduszając do dachu. Emitował dziwną, czarną energią.  Zamknęła oczy ze strachu. Wciąż była śmiertelnie wystraszona, a jej oddech był 2 razy szybszy. Demon przyglądał się uważnie. Czuł jej strach, więc oddalił głowę, która przybliżył na moment. Nastolatka otworzyła jedno oko i zobaczyła jego, wielki, ciemny pysk. Przyglądali się sobie uważnie, póki demon nie zmienił się w nietypowy obłok, ciemnego dymu, wnikając chwile później w jej ciało. Czując wewnątrz nieprzyjemnie krążącą energię, nastolatka upadła. Nie dawała przy tym żadnych oznak życia przez kilka dobrych chwil. Otworzyła wreszcie oczy, lecz jej źrenice były znacznie węższe, a ona sama wydawała się być kimś innym...

### Rozdział V - Ciemność

Żółwie wrócili do swoich dotychczasowych zajęć, tylko Leo nie mógł przestać myśleć o tym co było. W końcu uznał, że nie może tylko myśleć o jednym, ale też o swoich braciach i mistrzu. Więc poszedł potrenować, by zapomnieć i bardziej skupić się na tym, by stawać się silniejszym, oraz móc chronić innych.

Nastolatka stała blisko krawędzi, a w pobliżu stał wilk.

- Teraz, jesteś pod moją kontrolą- Dodał z powagą, patrząc się przed siebie- Od teraz twoje życie ulegnie kolejnym zmianom... Żaden wróg ci nie podskoczy, ani nie zrani.

Nastolatka zwiesiła głowę. Nagle poczuła silny ból głowy. Łapiąc się za nią, skuliła się.

- W razie czego, jestem zawsze obok...! - Wyszeptał jej to do ucha, nie zwracając zbytniej uwagi na to, co działo się z Nysą. Zniknął

Żółw opuścił dojo.

- Skoro nie mamy nic do roboty, to może wyjdziemy na powierzchnie?- Uśmiechnął się głupawo Mikey

Jakiś czas później, zmierzali dachami, patrolując okolicę z góry, ale nic, co mogło ich zainteresować się nie znalazło.

- Chyba coś zauważyłem! - Raph podbiegł, zmierzał w tym samym kierunku, gdzie stała ona.

Zbliżyli się bardziej i rozpoznali nastolatkę. Stała przy krawędzi, patrząc przed siebie.

- Nysa? - Spytał ostrożnie Donnie, podchodząc bliżej

Odwróciła się i popatrzyła na nich, nie zbyt uradowana ich widokiem.

- Czy wam też się wydaje, że ma jakieś dziwne oczy? - Szepnął Mikey.

Rzuciła się do ucieczki. Bracia popędzili za nią, ale zniknęła im z oczu, gdy zeskoczyła z dachu.

- Gdzie ona się podziała?!

Ten sam demoniczny głos, zaczął coś jej tłumaczyć. Posłuchała go i wyszła ostrożnie z cienia. Patrzyli tak na siebie jeszcze kilka sekund. W końcu ruszyła w ich stronę. Nim zdążyli cokolwiek zrobić, mutantka rzuciła się na lidera, przyduszając go do ściany. Do jego gardła przyłożyła Tantō.

-Leo!!! - Krzyknęła cała trójka

Gdy chcieli zadziałać, aby pomóc bratu, odwróciła wzrok i ścięła ich ogonem. Upadli twardo. Szybko natomiast spojrzała na mutanta, który był w szoku. Mimo to, nie odezwał się, ani słowem.

- O północy, na wieżowcu, przy Wolterstreet! - rzuciła szybko

Odskoczyła do tyłu i używając bomby dymnej, zniknęła. Żółw upadł na beton, gdyż lekko podniosła go przyduszając.

Bracia pozbierali się i podbiegli do niego.

- Nadal uważasz, że trzeba jej pomagać?! - Zirytował się Raph, pomagając mu wstać

- I co ona w ogóle ci powiedziała? - Zaciekawił się Donnie

- Powiedziała, że bym przyszedł o północy na wieżowiec przy Wolterstreet

- I nie mów, że tam idziesz?! - Spojrzał na niego gniewnie - A jak pakujesz się w pułapkę?! Ja bym na twoim miejstu tam nieszedł!

- Ja bym wolał, coś wszamać! - Wtrącił Michelangelo

- Przymknij się Mikey! Nie pomagasz!

Dyskusja jeszcze tak potrwała do czasu, gdy uznali, że go puszczą tam, ale nie bez wsparcia. Umówili się, że za pomocą N-fona będą słyszeć, o czym mówią, dla pewności, w razie przymusowej interwencji. Tak więc, pozostało im tylko czekać, aby to wszystko wyjaśnić oraz zakończyć. Przynajmniej tak im się tylko wydawało.

### Rozdział VI - Porwanie

Dochodziła godzina dwunasta w nocy. Żółw pojawił na miejscu spotkania tak, jak mu kazała nastolatka. Również miał włączonego i ukrytego N-fona, jak umówił się z braćmi. Mutantka wyszła zza wentylacji. Przymknęła oczy, które po otwarciu wróciły do normalności. Podeszła bliżej. Przez jej twarz przebiegł jakiś cień. Był to cień mroku.

- Więc, jednak przyszedłeś - Rzuciła z obojętnością.

- Czego chcesz?

- Mam dla ciebie pewną propozycję- Rzuciła trochę oschle- Przyłącz się do mnie, a razem może damy rady raz na zawsze pozbyć się wrogów.

Spojrzał na nią zdziwiony, po czym dodał:

- Nie mogę przecież tak zostawić braci...

Popatrzyła na niego z lekka zawiedziona, ale zrozumiała to, po czym zrobiła krok w tył.

- To była tylko propozycja. A braćmi się nie przejmuj. Przecież oni cie nie rozumieją, zgadza się? - Znowu podeszła bliżej, ale tym razem oparła dłoń o ścianę (wyjścia awaryjnego na dach) i stała aż za blisko niego.Patrząc prosto mu w oczy.

Żółw nie miał wyjścia i również spojrzał jej w oczy, by wyczytać jakie ma zamiary. Niestety nic nie dało się z nich wyczytać, gdyż krążył w nich cień.

Słysząc to Raph, wpadł w złość. Jak by mógł to by na nią się rzucił. Mikey oczywiście zaczął go prowokować, przynajmniej on tak odbierał.

- Trzymajcie mnie, albo zaraz wjebie tej małej!!- Został złapany przez Mikey'go

- Stary, wyluzuj trochę!

Donnie, który trzymał swojego N-fona, spojrzał na dwójkę. Powoli zaczął mocniej się denerwować, dlatego, że Raph i Mikey zaczeli coraz mocniej być głośno.

- Tak, ale... - nie był pewien jak to jej wyjaśnić - Skąd o tym wiesz? - Zdziwił się mutant

Odsunęła się i odeszła trochę dalej.

Tym razem Donatello zdenerwował się na tyle mocno, że krzyknął:

- Możecie się uciszyć?! - Wrzasnął żółw w fioletowej bandanie.

Nastolatka ruszyła prawym uchem, coś słysząc.

Żółw odruchowo zerknął w bok pasa, gdzie trzymał N-fona. Odwróciła się w jego stronę. Szybko jednak go wyłączył i spojrzał z nadzieją, że tego nie zauważyła. W jej oczach pojawił się gniew, a źrenice znowu zmieniły kształt.

- Posłuchaj. To nie tak jak myślisz... - próbował to jakoś wyjaśnić, zmieszany.

Podeszła do niego, a on się zaczął cofać. Również zaczęła się drzeć na niego. Dodatkowo wysunęły się jej ostre zęby. Takiej wkurzonej dziewczyny jeszcze nie widział.

- A jak?! Wykorzystałeś mnie!

- To nie tak...! - W końcu poczuł, iż nie ma gdzie się już wycofać. Był już mocno zmieszany tą sytuacją.

- Zaufałam ci, a ty odpierdalasz takie numery??!- Była na tyle blisko, że bez problemu mogła by mu przyłożyć tępym narzędziem.- Nie po to kazałam ci przyłazić tutaj samemu, by oni też to słyszeli!!

W końcu doszło do niego, że zrobił błąd, zgadzając się na propozycje braci. Podniosła rękę, której dłoń miała ostre pazury, ale zawahała się. - Myślałam, że jesteś inny!!- Po tych słowach uciekła

Szybko zeszła z wieżowca, używając przy tym swoich umiejętności i możliwości. Mutant pobiegł za nią. Krzyczał za nią, by zaczekała. Próbował jej to wyjaśnić, ale nie zwracała uwagi na to co krzyczy żółw. Czuła się, jak by ktoś jej wbił nóż. Chciała jak najszybciej uciec i nigdy już ich nie widzieć. Gdy była już na dole, obejrzała się za siebie. Łzy napływały jej do oczu, po mimo to postanowiła nadal uciekać. Ktoś niespodziewanie wyskoczył przed nią. Nastolatka, wyciągnęła swoją katanę. Okazało się, że to był Klan Stopy. Miała okazję się wyżyć na kimś. Niestety, to pociągnęło ją na dno. Przez to co właśnie odczuwała, nie zauważyła czającego się Tygrysiego Pazura. Kocur złapał ją. Chciała się mu wyrwać. Prawie by jej się udało, gdy by nie poczuła uderzenia w tył głowy. Straciła przytomność, a wszystko to widział Leo, który był kilka metrów dalej. To co widział, wprawiło go w szok. Wyciągnął swoje bronie i postanowił jej pomóc. Początkowo dawał radę, ale Stopobotów, wciąż przybywało. Koniec w końcu, został powalony na ziemię. Gdy podniósł głowę zobaczył przed sobą Tygrysa. Nie mógł się wyszarpać, więc tylko się mu przyglądał.

- Puść ją! Przecież wam nic nie zrobiła!!

- Zrobiła - ścisnął trzymane Tanō, zbierając chwile myśli - Zresztą nie tylko nam!

Złapał żółwia w taki sposób, by podnieść jego twarz w górę. Mutant nie był tym zadowolony. Przyłożył mu do gardła Tanō.

Odwrócił się jednak, gdy przypomniał se cel swojego przybycia. Wstał i podszedł do nie przytomnej, podnosząc ją i zarzucając na ramieniu. Rozkazał Stopobotom zabrać go do siedziby Shreddera. Dorzucił jeszcze, że to jeszcze nie koniec i policzy się z nimi potem. Wcześniej jednak ogłuszyli go.

  Trójka żółwi, po utracie sygnału chwile zamilkła. Donnie zaczął obwiniać dwóch pozostałych, przez to, iż zaczęli hałasować. Inteligentnemu udało się namierzyć sygnał z N-fona Leo. Kilka sekund potem, ruszyli tym śladem. Raph, oczywiście zaczął wkurzać się na nastolatkę, dlatego, że uważał, iż to ona zawiniła. Teraz musieli ich jak najszybciej odnaleźć. Wiedzieli gdzie się kierują. Podejrzewali najgorsze.

### Rozdział VII - W celi

Żółw ocknął się dopiero w celi. Złapał się, masując sobie głowę. Rozejrzał się, ale zauważył, że prócz niego nie ma nikogo. Zbliżył się do długich, prętów krat, na przeciw niego. W tedy zauważył, Nysę siedzącą na przeciw niego w drugiej celi. Siedziała oparta, trzymając ręce złączone o kolana, głową opierając o ścianę, spoglądając ku górze przed siebie. Mutant spojrzał, czy nikogo nie ma po czym rzucił do niej:

- Nysa?! - Spyta cicho, by nikt nie usłyszał.

Udawała, iż go nie słyszy. Wciąż była na niego pogniewana.

- Wiem, że mnie słyszysz! - Dodał nieco głośniej. Wiedział, że nie odpowie, ale mimo to próbował ją do tego przekonać- Przepraszam, że ci nie wcześniej powiedziałem! Ale zrozum, musiałem zaufać braciom! Skąd mieliśmy wiedzieć, że rzeczywiście, nie jesteś na usługach Shreddera!? - W końcu mu się udało zmusić ją do odezwania się

Odwróciła twarz w jego stronę.

- Przecież mówiłam wam, że nie znam tych osób! - Zamachnęła ręką przed siebie- A wy oczywiście nadal mi nie wierzyliście! A teraz, proszę! Siedzimy obydwoje zamknięci w celach, jak... - Szukała słowa- Jak kryminaliści, albo 'zwierzęta' !!- Znowu spojrzała przed siebie, a jej ostre zęby się wysunęły.

- Posłuchaj... Wierzyliśmy ci, ale nie mieliśmy tej pewności!

Przerzuciła tylko oczami. Przez przypadek jej wzrok przykuło nie za wielkie, zakratowane okienko. Wstała i doskoczyła do niego, opierając końcem stóp o cegły, które miały zagłębienia.

- Co ty wyprawiasz?! - Zdziwił się podenerwowany Leo, patrząc czy nikt nie nadchodzi.

- Nie twój interes!! - Warknęła. Odwróciła się do tyłu-Teraz cie interesuje co robię, a wcześniej nie łaska było?! A wcześniej nie obchodziło was, co robię na ulicach Nowego Jorku! - Warknęła mocniej rozdrażniona, kurczowo trzymając się krat

-Tak, ale zrozum, że... - ich sprzeczkę przerwały czyjeś kroki, wchodzące na korytarz i otwierające się drzwi. Był to Tygrysi Pazur, wraz z kilkoma Stopobotami. Nastolatka szybko zeskoczyła, gdy stanęli przy jej celi. Po jej twarzy przebiegł tajemniczy cień. Oczy, niemal dawały blask. Blask gniewu i nienawiści. Próbowała rzucić się na nich, ale zatrzymały ją kraty. Wyglądała, jak by miała za chwilę ich rozerwać. W tedy Tygrys wyciągnął, drewniany kij baseballowy i uderzył nim o kraty. żółwio-wilczyca dostała nim po palcach, podczas ściskania prętów. Więc szybko je zabrała. Tygrys zaczął uderzać nim w pręty, powodując, iż nastolatka skuliła uszy, również je zatykając. Cofnęła się do tyłu, wydając jęki cierpienia i nerwowo się poruszać. Dla osób z czułym słuchem, te dźwięki były jak najgorszy hałas, jaki był możliwy. Dodatkowo było to dość mocno irytujące.

- Błagam, przestań! - Próbowała odezwać się, po mimo uciążliwego hałasu.

Kocur nie przestawał, a wręcz przeciwnie. Na jego pysku pojawił się złośliwy uśmieszek.

- Nie słyszysz?! - Stanął w jej obronie, widząc, że te dźwięki źle na nią działają. - Zostaw ją!!

- Bo co!- Zwrócił się do niego kocur- Uderzysz mnie?!

I to był jego błąd, gdy zbyt mocno zbliżył się do jego zamknięcia, żółw uderzył go całą siłą w szczękę. Uderzenie było na tyle mocne, że odrzuciło jego pysk na bok. Splunął krwistą śliną. Przetarł wargi. Widać było, że był rozdrażniony.

- Teraz ci tego nie daruje!- Mrukną surowo, ale i wyraźnie.

Wyciągnął kij i chciał mu oddać. Wziął zamach, Ale ku jemu zaskoczeniu ktoś go powstrzymał. Nastolatka wyciągnęła kawałek łańcucha, który miała dobrze ukryty i unieruchomiła jego łapę. Trzymała mocno, by ten nie wykonał żadnego uderzenia. Nie chciała dopuścić, by ten go uderzył.

- Co?! - Zerknął do tyłu.

Niestety, był zbyt silny i gdy szarpnął łapę, pociągnął też łańcuch. Mutantka uderzyła całą siłą o pręty. Krew wyleciała jej przez usta.

- Nysa!! - Zawołał do niej lider, widząc przyduszoną do krat. Zaburzyła się w nim krew. Jak by mógł wyszedł by i pokazał im, że lepiej, by jej nie ruszali.

Natomiast, Nysa miała inne plany. Wściekła się mocniej. Oczy z ciemnoniebieskiego-błękitu zmieniły się w jasny, świecący żółć z domieszką błekitnociemnego. Zebrała siły i szarpnęła łańcuch, pociągając tym samym Tygrysiego Pazura. Teraz to on był przyduszony, ale nie uderzył na tyle mocno, by poszła krew. Wściekły, próbował się wyszarpać, ale nastolatka przytwierdziła drugi koniec do okienka, przez które planowała wcześniej wyjść. Drugą łapę, związała swoim szalikiem. Zabrała mu klucze i otworzyła swoją celę.

- Nie uciekniesz mi tak łatwo! - Krzyczał zdenerwowany- Masz mnie rozwiązać, albo pożałujesz!!!

Nie słuchając go skierowała wzrok w stronę drzwi.

- A co ze mną?!- Upomniał się ją, by o nim też pamiętała

- Ci!!- uciszyła go, coś słysząc

Nastolatek, zorientował się, że jej uszy dziwnie drgają. Zrozumiał, że coś jest nie tak i nic już nie mówił. Nastolatka zabrała swój szal i go założyła.

- Nysa! Proszę cię, pomóż mi! - Błagał ją lider

Koniec w końcu, postanowiła się nad nim zlitować. Sama nie była pewna, dlaczego zlitowała się nad nim, lecz zostawić też go nie mogła. Potem by se tego nie darowała, po mimo, że została zraniona. Podbiegła do niego.

Na korytarz wbiegli Klan Stopy

Kocur w końcu się uwolnił, rozcinając łańcuch drugą łapą, która została uwolniona. Nie dążyła dobiec, a Tygrysi Pazur zdołał ją złapać. Przestraszona pisnęła, upuszczając cenne klucze. Za pomocą ogona zdołała się uwolnić. Niestety, on zabrał kawałek jej broni i złapał nim jej nogi, gdy próbowała zwiać. Uderzyła twardo o podłogę. Leo, spróbował sam otworzyć cele, dzięki, kluczom leżącym niedaleko drzwiczek od więzienia. Sięgnął po nie. Pokonał kilka robotów, bez użycia broni. Z nadgarstka wyciągnął, mały nożyk, który i tak posłużył mu za broń. Dawał jakoś radę. Udało mu się pokonać roboty. Gdy skierował się w stronę zmutowanego kota, zamarł. Zauważył, że udało się mu ją złapać.

- Poddaj się albo ona zginie! - Zaczął szantażować Leonardo, trzymając swój blaster blisko jej głowy. Niestety nie mogła się mu wyszarpać, gdyż uniemożliwił jej jakikolwiek ruch. Nawet ogon, jej przydeptał.

Jedyne co robiła, to starała się, by ten jej nie dusił tak mocno.

Leo miał ciężką decyzję. Jednak mimo to, postanowił zachować zimną krew.

- Wygrałeś!! - Postanowił się poddać i zwiesił głowę, rzucają mały nożyk kilka centymetrów dalej.

- Co?! Nie!! - Nie chciała, by ten zrezygnował tylko z jej powodu- Nie-nie możesz! - Mówiła, mimo, przyduszania - Mną się... nie przej-muj... Wiej stąd!

Po tym ostatnim, prawie wyrwała się z jego uścisku, ale szybko ją ponownie przytrzymał. To co teraz usłyszała przeraziło ją. Mimo, że była wkurwiona na niego, lecz i tak nie chciała, by mu coś się stało. W końcu, była by też temu winna, a dość już miała zmartwień i problemów. Dodatkowo co by powiedziała jego braciom? Oni prędzej by ją zabili, a w szczególności Raph. To wszystko przechodziło przez jej myśli. W jej oczach pojawiły się krwawe łzy, więc je zamknęła, zaciskając przy tym zęby.

- To koniec! - Podniósł groźny wzrok do góry - A teraz, puść ją! Poddaje się!!

- Ha! Wiedziałem, że zmienisz zdanie!- Rzucił ją na podłogę i zagwizdał po roboty. Nastolatka złapała się za szyję, łapiąc powietrze. Żółw patrzył ozięble. Stopy pojmali go za ramiona i przytrzymali. Nawet nie próbował się uwolnić. Również i Nysą się zajęli. Podnieśli ją, a ogon zablokowali kulą, by nie mogła nic nim robić. Zabrali ją gdzieś. Co prawda nie szła, tylko została ciągnięta. Żółwico-wilczyca spojrzała na niego z twardym spojrzeniem, mijając go po drodze.

- A z tobą, zaraz się policzę!- Uderzył parę razy końcem kija o dłoń, podchodząc do niego.

Zamachnął się ponownie i...

  W tym samym czasie, trójka pozostałych braci zmierzała do kryjówki Oraku Saki. Nagle Donnie się zatrzymał.

- Eee... Chłopaki?! - Rzekł niepokojąco, patrząc na czytnik urządzenia namierzającego.

Zatrzymali się i cofnęli.

- Co się stało? - Spytał niepokojąco Mikey

- Obawiam się, że nie są w kryjówce Shreddera... - kontynuował niepewnie i w obawie reakcji Raph'a

- Chrzanisz! - Zirytował się żółw, dokładnie jak przeczuwał Donatello jego reakcję, a raczej się jej spodziewał

- Nie! znajdują się w starej Sali treningowej dla... - Chwilę urwał - Przestępców, ale też i tych, co chcieli nauczyć się walczyć.

Dwójka braci popatrzyła po sobie przerażona.

- Gdzie to jest? - dociekał najmłodszy

- Przy Chambers St. Według tego, jak pokazuje sonar

- To co tak tu stoimy?! Ruszmy się, za nim będzie za próżno! - Wrzasnął w czerwonej bandanie poganiając braci- Przysięgam, jeśli ona za tym stoi to już po niej! - Mruknął coś pod nosem, czego inni nie usłyszeli. Liczyła się każda chwila, więc musieli się spieszyć.

### Rozdział VIII - Nienawiść i Zemsta część, 1

Do niezbyt wielkiej, ciemno oświetlonej sali Klan Stopy wprowadzili Nysę, rzucając ją na kolana. Warknęła, spoglądając na nich spodoka. W tym samym momencie, odwróciło się siedzisko. Kogo tam zobaczyła zszokowało ją. Był to chłopak o jasnych włosach opierający się o siedzisko oraz trzymając złączone dłonie blisko twarzy. Ubrany w T-shart z kamizelką oraz długich szorty. Stopy pokrywały ciężkie buty, wyglądające na wojskowe. Na dłoniach zaś posiadał ciemne bandarze, łudząco podobne do rękawiczek bez palców.

- Witaj znowu "siostro"! - Przywitał się, szczeżąc się złośliwie.

- A-Akira...?! - Strząsneła głową z niedowierzania- To niemożliwe!!

- Zaskoczona?! - Wstał i powoli się zbliżył- Mineło 3 i pół roku, od kąt ostanio się widzieliśmy!

- Przecież ty... zginołeś tego samego dnia co nasza matka!- Mówiła, mając łzy w oczach.

Odwrócił się napięcie, a uśmieszek z jego twarzy zniknął. Zbliżył się do okna, po jego prawej.

- Wciąż żyje! Przez te lata próbowałem cię odnaleźć - Odwrócił wzrok w jej stronę-Niestety! Mieszkanie spłonęło, a ty zwiałaś z tym swoim "mistrzem"!

- Ta?! I co ci do tego?!

- A to, że w końcu udało mi cię odnaleźć... - Zbliżył się do niej, łapiąc za dolną szczękę.- by się zemścić!!- Znów szyderczo się uśmiechnął. Nastolatka chciała go ugryźć, ale szybko zabrał rękę.

- Co ja ci niby takiego zrobiłam?! Pomagaliśmy sobie! Nawet starałam się kryć ciebie, kiedy wymykałeś się, aby spotkać się ze swoimi kolegami, a nawet dziewczyną! A ty co?! Tak się odp...

Nie dążyła dokończyć, ponieważ Akira uderzył Nysę całą siłą w twarz, powodując, że odchyliło ją na bok.

- Nie chodzi mi o to!! - Podniósł ton- Widzisz... miałaś swojego mistrza, który cię szkolił...

- Skąd ty o tym... - Znowu została uderzona. Przetarła wargi, na które napłynęła krew.

- Nie przerywaj jak mówię!! Zrozumiałaś?! - Stanął tyłem, krzyżując ręce- Wracając do tego, co zacząłem... Twój mistrz był niezwykły i przyznam, tylko pozazdrościć szczęścia tobie!

Patrzyła na brata wielkimi oczami oraz zastanawiała się, o czym on mówi. Wydawało się, by tylko ona znała to co robiła.

- Jak mu tam na imię? Ah, no tak! Mistrz Yamato, który był niewdzięcznikiem i skończonym hujem!!

Warczała cicho, lecz nie pisneła słowem. Wysłuchwiała tego, co ma do powiedzenia brat.

- Pewno się zastanawiasz skąd go znam i czemu o nim myślę... Wszystko to, twoja zasługa! Widzisz... wymykałaś się gdzieś, nikomu nic nie mówiąc. Pewnego dnia poszedłem za tobą. Tak, zgadza się! Śledziłem cię! Widziałem jak trenujecie. Potym jak wyszłaś, podszedłem do niego. Niewdzięcznik jeden odmówił mi! Więc postanowiłem uciec! Tego samego dnia uciekłem. Plotki szybko się rozchodzą. Jak się okazało nie jaka 'Nysa Kanazaki' nie zginęła w pożarze, tylko zaginęła bez śladu.

- Ty sukinsynu!!! - Schylił się, lecz nie uderzył tym razem siostry.

- No co?! - Uśmiechnął się szyderczo- Wszystko ma swoje plusy! Dzięki temu wyszkolił mnie lepszy mistrz!!- Wyprostował się, a koło niego stanął Oraku Saki.

Mutantka otworzyła szerzej oczy. Widziała tego człowieka, gdy wraz z Yamato znalezli się na lotnisku. Przeszedł ją w tedy dreść.

- Dobra robota Akira! - Pochawlił go Shredder

W tedy do sali wprowadzono Leo. Rzucili zakrwaionego na podłogę, ale wciąż żywego i przytomnego. Powodem tym jest fakt, że wcześniej, podczas wyprowadzania Nysy, Tygrysi Pazur uderzył żółwia z taką siłą w brzuch, aż wypluł krwią.

Ten widok przeraził mutantkę. Odwróciła wzrok. Wiedziała, że to przez nią wszystko, ale mimo to starała się zachować zimną krew. Krwawe łzy same podchodziły jej do oczu. Mimo to starała się tego nie okazywać nikomu.

- Proszę! Nawet znalazła sobie "chłopaka"! - Zaśmiał się ironicznie- Żałosne!

W tym momencie coś w niej pękło i zerwała się, by rzucić na brata. Mimo, że nie miała broni, to i tak miała chęć mu mocno dojebać. Shredder szybkim ruchem ostrza, uderzył nastolatkę, że ta poleciała kilka metrów dalej. Upadając na podłodze. Teraz to żółw patrzył wystraszony. Nysa spróbowała się podnieść, ale Akira zbliżył się do niej i uderzył swoje Kunai. Powodując piekący ból, pod jej lewym okiem, odrzucając na bok młodą. Z rany spłyną strumień krwi.

- Dopilnuj, aby serum zostało odpowiednio zastosowane! - Odwrócił się napięcie Oraku Saki, po czym odszedł, niknąc w ciemnym miejscu.

- Oczywiście mistrzu! - Uśmiechnął się szyderczo

Nastolatka, czując wolny ogon, podcięła brata. Natomiast on to zauważył i korzystając z tego, wbił w niego Kunai, przytwierdzając do podłogi. Krzyknęła z bólu.

- Nysa!!! - Zawołał przeprażony żółw, podbiegając do niej.

Wyjął drażniący przedmiot, wyrzucając go na bok. Żółwio-wilczyca leżała na podłodzę, z zaciśniętymi pięściami. Z oczu spłynęły łzy, które od połowy zmieniły się w krew. Mutant przyłożył rękę do jej ramienia.

- Jest... coś o czym nie wiesz... - wymamrotała coś

Nie rozumiał do końca co ma na myśli. Nastolatka, spojrzała kątem oka na niego

- To jest... - chwilę się zawahała - mój starszy brat...

- Ale jak to?! - Zdziwił się mocno Leo

- Jeszcze mu nie powiedziałaś?!- Zbliżył się do dwójki przyjaciół- Brawo!! Ja tu robię nadzieje, że zaraz się zabawię waszym kosztem, a ty nie wyjawiłaś mu jeszcze całej prawdy?!- żaśmiał się ironicznie- Tego się nie spodziewałem po tobie... siostra! A o mistrzu mu opowiedziałaś i o tym co się z twojej winy stało?!- Mówił ironicznie

- Zostaw ją!!- Wtrącił Leonardo - Dość się już nacierpiała!

- Bo co mi zrobisz?! - Kontynułował dalej - Zresztą! Jesteście siebie warci! - Podniósł broń, która upadła nie daleko niego

Przez chwilę jego nieuwagi, żółw wyciągnął z bandaży na nadgarstku niewielki nożyk i spróbował zaatakować Akirę. Jak by spodziewając się tego posunięcia, Akira osłonił się Kunai. Wykonał kilka ruchów i przebijając mu skorupę. Leo, łapiąc się za przebitę miejscę zrobił kilka kroków w tył i upadł na kolana, czując ostry ból. Nysa, odwróciła wzrok i doczągała się do niego.

- Przepraszam!- Wyszeptała, przytulając go, ze łzami

Żółw trzymał się jedną ręką za ranę, a drugą odwzajemnił to.

Chłopak stał i patrzył się, mając z tego wszystkiego ubaw. W końcu pstryknął palcami. Nie chciał zbyt szybko utracić całej zabawy. Do sali wleciał Stockman z poduszką, a na niej leżała strzykawka. Dwójka, siedziała nadal na podłodzę, patrząc się co znowu szykuje Akira.

- Mam niezły ubaw, widząc jak cierpicie - poraz kolejny zasmiał się ironicznie. Wziął strzykawkę, lekko ją naciskając

- To jest nowe serum kontroli umysłów! - Zabrzęczała zmutowana mucha- Soki z tych robali są zzznacznie skuteczniejsze, orazzz nic ich nie pozbawi właściwości działania! Co najlepszzze, ofiara bezzzz wyjątków wykonuje polecenia, nawet jak jest daleko!

Akira wyglądał, jak by był zachwycony tym pomysłem. Spojrzał na dwójkę mutantów, która patrzyła wielkimi oczami na nich. Nagle Leo zaczął tracić siły, więc mutantka złapała go i podtrzymała. Nadal jednak był przytomny.

- Ja ich spróbuje zatrzymać..., a ty.. wiej! - Wymamrotał do niej, osłabionym głosem. Wykombinował jakiś plan, który miał na celu odwrócenie ich uwagi, a ona mogła w tedy ściągnąć pomoc.

- Zwariowałeś?! - Tego się nie spodziewała- Po tym co wam zrobiłam, nadal chcesz mi pomagać?!

- Nie pozwolę, że by ktoś cię skrzywdził! - spróbował wstać, po mimo rany.

Nastolatka patrzyła zaskoczona tym, co usłyszała. Nikt od dłuższego czau nie chciał jej pomagać, ani ryzykować za nią zdrowiem, a nawet życiem. W rękach Nysy, nie wiadomo skąd pojawiła się katana. Podała ją Leo. W końcu nie miała wyjścia. Żółw rzucił wyzwanie jej bratu. Mutantka wstała i jeszcze chwilę patrzyła jak walczą.

- Na co czekasz! Wiej! - Krzyknął do niej mutant

Otrząsnęła się i rzuciła w stronę wyjścia, ale Klan Stopy zagrodziły drogę. Cofnęła się, kuląc uszy, warcząc przy okazji. Ponieważ umiała świetnie walczyć, stanęła do obrony. Niestety, zapomniała jednak o rannym ogonie i zamachnęła się, by uderzyć. Przeszył ją piekący ból. Leonardo odwrócił się zobaczyć, czy wszystko w porządku, a chłopak w jasnych włosach, kopnął go z całej siły, łapiąc moment jego nieuwagi. Upadł na podłogę, upuszczając katanę.

- Leo!!! - Zawołała z przerażeniem

Wpadła w większy gniew. Prawie udało się jej przywołać demono-wilka, lecz poczuła jak ktoś ją łapię i kłuje w szyję. Upadła, tracąc chwilowo kontakt ze światem.

### Rozdział IX - Nienawiść i Zemsta część, 2.

Zanim jednak do końca straciła kontakt, zdołała uwolnić demona, który wściekle wyskoczył z jej ciała, stając przed nią. Zawarczał groźnie. Stopoboty próbowały obalić stwora, lecz nie dali rady. Widząc, że Akira wziął zamach, aby zadać ostateczny cios Leonardo, rzucił się, powalając go na ziemię. Wilk wcale nie pogłupiał, a wręcz przeciwnie. Pomagał również sojusznikom Nysy. Wgryzł mu się w ramię, rozszarpując je. Chłopak sięgnął po kunai, które opuścił podczas ataku. Wbił je prosto w jego pierś. Zwierzak cofnął się do tyłu, a z jego rany oraz pyska spłynęła krew. Jednak rana szybko się zregenerowała, lecz uwolniona krew została na jego sierści. To rozwścieczyło go mocniej i ponowił atak. Tym razem młody był przygotowany na to.

Leo przez chwilę patrzył szeroko, otwartymi oczami na to co się dzieje, ale potem doczołgał się do nastolatki, która leżała pół przytomnie.

- Nysa, słyszysz mnie?!- Mówił zaniepokojony, podtrzymując ją

Podniosła głowę i spojrzała na wilka, którzy nadal walczył z jej bratem. Nie była szczęśliwa widząc to, ale miała nadzieje, iż uda mu się go pokonać. Niestety, myliła się...

Walka nietrwała jednak długo, ponieważ Rahzor z Rybiryjem złapali go na metalową obrożę, zawierającą prąd. Rażąc go prądem, uwolnił chłopaka, który był bliski spotkania ze śmiercią. Szybko się pozbierał i złapał za rozszarpane ramię. Demon dyszał mocno, ale był na tyle silny, że się szarpnął, pociągając dwójkę mutantów.

Akira wystawił zakrwawioną rękę po narzędzie, które było wykonane z czystego metalu. Podszedł do szalejącego potwora i wbił mu je w bok. Wilk zawył z bólu, ponieważ to go osłabiało. zadał mu jeszcze kilka dodatkowych ciosów. Dzikie zwierzę wyło z bólu i osłabienia.

Nastolatka wszystko widziała i była w ogromnym szoku, widząc, iż jej obrońca cierpi oraz jest pokonywany przez... własnego brata...

-Dark!!!- wymamrotała jego imię, wystawiając rękę w jego stronę

Z jej oczu spłynęły łzy. Leo również był przerażony tym co się działo, chodź nigdy wcześniej nie widział Dark'a. Nagle w jej oczach pojawiła się tajemnicza mgła, a źrenice znów stały się płaskie. Poczuła przypływ gniewu i nienawiści do brata. Wyrwała się oraz szybkim ruchem złapała, leżącą na podłodze katanę. Szarżowała prosto na niego, lecz drogę zagrodził jej Tygrysi Pazur.

- Teraz się chowasz?! Ty chory pojebie!! Chodź tu i walcz jak należy!!- mimo zatrzymywać kocura, rzucała się- Przepuść mnie ty pokrako!!

- Co mamy z nią zrobić?!

- Zamknąć się! - Wrzasnął, podchodząc bliżej. Tym razem nie miał już złośliwego uśmieszku - Stockmen! Zrobiłeś to co należy??!

- Oczywiście!- Wyglądając za progu drzwi.

- Doskonale! - Ucieszył się - Ciekawe co teraz zrobisz?!

Przestała się rzucać i zaczęła się zastanawiać o czym oni mówią. Doszło do niej, że te ukłucie, które poczuła wcześniej, może być jakimś rodzajem trutki, albo czegoś tam. Nawet brat nic nie robił w danej chwili, ani nikt inny. Rozglądała się, patrząc na wszystkich poklei. W pewnym momencie poczuła zmysł ostrzegawczy. Zaniepokoiła się, zaciskając powieki. Uwolniła furię, która była na tyle silna, by powaliła kocura. Była bliska "rozszarpania" Akiry. Ten tylko wyszczerzył się złośliwie.

- Nysa, stój!- Rzekł spokojnie, zatrzymując ją

W dalszym ciągu miała chęć go zabijać, lecz jak by jakaś wewnętrzna siła ją zatrzymała. Zacisnęła pięści

- Teraz masz mi złożyć pokłon! - Niechętnie dostosowała się do tego, więc powtórzył cierpliwie- Masz być posłuszna!

Padła na kolana, zwieszając głowę. Nie mogła tego znieść, lecz nie miała wyboru. Leo był mocno zaskoczony. Gdy tylko spróbował się ruszyć, roboty go zatrzymywały, oraz rany nie dawały o sobie zapomnieć.

- I co teraz?! - Zrobił okrążenie wokół siostry- Nie chcesz już mi wpierdolić?!- Zachichotał złośliwie.

Po raz kolejny się zerwała i już prawie by go uderzyła gdy by nie...

- Nie możesz tego zrobić!- Odwrócił twarz- Jesteś już tylko na moje rozkazy! To oni cię skrzywdzili, nie ja! - prowokował przeciwko nim

Zamarła w ruchu. W tym momencie była bezsilna. Leo zrozumiał już czym była strzykawka... To serum, które kontrolowało umysł, pochodzące od soku z robali.

- Haha!-Zaśmiał się złośliwie- Dość już tego! Teraz... wygoń go!- Wskazał na żółwia.

Wyprostowała się, robiąc skłon. Jak jej rozkazano rzuciła się na przyjaciela. Nic nie mógł zrobić, ponieważ ta sytuacja zamurowała jego. Nysa szybkim ruchem przydusiła go do ściany. Ocknął się i zorientował co się stało. Mógł ją bez problemu obezwładnić, lecz nie chciał tego robić.

- Nysa! Posłuchaj, popełniasz błąd! - Próbował ją przekonać, lecz nic to nie dało- Oni cię zmuszają, ale wiem, że w głębi serca nie chcesz tego robić!

- Ha! Nie znasz mnie...- rzuciła ponuro i mocniej przydusiła, przystawiając do gardła miecz

- To się zgadza...Ale nie zapominaj, że to my pierwsi chcieliśmy ci pomóc!

- Chodzi ci też o tego buraka w czerwonym?! On mnie nie rozumie... NIKT NIE WIE jak ja się czuję, przez co tak naprawdę musiałam przejść...! - Przybliżyła katanę - Chciałam robić wszystko dobrze, jak się da I CO Z TEGO MAM?! NIC!! Matka nie żyje, ojciec nas porzucił, brat się odwrócił, a mój mistrz, również nie żyje! A teraz, twój *kochany brat* się na mnie jeszcze wyżywa, chociaż nic mu nie zrobiłam! - Warknęła, przyciskając broń

- Zrozum, Ja cię rozumiem, a Raph już taki jest! Nic nie poradzisz na to!- Wiedział, że jeśli teraz coś powie nie tak, może skończyć się dla niego źle. Musiał postarać się więc ją trochę uspokoić i jakoś uwolnić - Wiem jak się czujesz, gdy inni odwracają się od ciebie i nie rozumieją, ale zrozum! Nienawiść nic nie zmieni! Nawet jeśli mnie zabijesz czy to coś zmieni?! Czy sprawi to, że poczujesz się lepiej?!

Skuliła uszy i lekko odwróciła wzrok, zaciskając oczy. Odsunęła od jego gardła miecz. Gdy już myślał, że udało mu się ją przekonać, ponownie przyłożyła broń, ale teraz przydusiła mocniej.

- ZAMKNIJ SIĘ! - Wrzasnęła wściekła, ze łzami znów przystawiając broń, ale tym razem mocniej

Leo zamknął oczy. Otworzył je znów, gdy poczuł, iż go już nie przyciska. Odruchowo spojrzała w jego oczy, zrozumiała, że mówił prawdę i że ją rzeczywiście rozumie. Zawahała się. Uwolniła mutanta z jej uwięzi, upuszczając broń.

- Na co czekasz?! Wygoń go!!- Zdenerwował się chłopak

W tej same chwili do środka wypali bracia Leo. Szybko zajęli się robotami. Nysa nie czekając ani chwili dłużej, postanowiła się ulotnić i wyskoczyła przez okno, korzystając z zamieszania. Akira już miał rozkazać ścigać ją, gdy Saki złapał go za ramię.

- Nie ucieknie daleko! Jest pod naszą kontrolą! Gdzie by nie była, dopadniemy ją! - Zaciskając pięść - Wystarczy, że wykończysz teraz nędzne żółwie, a pomyślę nad nagrodą!

Stopa jednak się wycofała i pognała za mutantką. Żółwie szybko podbiegli do leżącego brata i pomogli mu wstać.

- A nie mówiłem ci, że jest zła?! - Zyskał pewność Raph - Prawię cię zabiła!

- Nie chciała tego zrobić!

- Leo, czy ty do reszty oszalałeś?! - Zdenerwował się Donnie

- później wam wyjaśnię! - Poganiał braci, opadając z sił ledwo żywy

- Mikey rusz się i rzuć tę bombę, a nie stoisz jak słup!!- Zganił nerwowo młodszego, Raph

Akira bał się, że teraz mistrz Shredder będzie wściekły na niego i utraci godność. Nie mylił się, nie był zadowolony, z tego, iż pozwolił im uciec. Musiał się tłumaczyć i coś wymyślić, by uniknąć gniewu Shreddera...

Koniec części pierwszej.