Caelynn Sinaran

*"Że też nie domyśliłem się wcześniej. Twórczyni Ostatniego, Strażniczka Siedmiu, Mistrzyni Eregionu... Witaj Caelynn"*

**Caelynn Sinaran** znana też jako **Moranari** była półelfką, niegdysiejszą uczennicą Celebrimbora i jedną z najbardziej uzdolnionych kowali w Eregionie.

## Historia

### Mistrzyni Eregionu

*"Cóż chyba mogę zaproponować ci pracę..." -* Celebrimbor

Caelynn urodziła się około 1400 roku w mieście Oreth-Erhil na północy Eregionu, jako córka Elfickiej wojowniczki Elory i ludzkiego księcia Aidenara z Numenoru. Od dzieciństwa interesowała się magią oraz kowalstwem i szybko okazało się, że Oreth-Erhil nie ma sobie równych. Gdy skończyła 35 lat, jej talent zauważył Celebrimbor, który będąc po wrażeniem jej zdolności zaproponował jej pracę i członkostwo w Gwaith-i-Mîrdain. Tam pośród najzdolniejszych mistrzów kowalstwa uczyła się i z czasem stała się trzecią (po Aegnorze i Celebimborze) sztuk mistrzynią Eregionu.

Jako przyjaciółka Celebrimbora, spędzała z nim wiele czasu dyskutując na temat przeznaczenia Elfów, zagrożenia z strony sił ciemności oraz wykorzystania Pierścieni Władzy (bractwo z pomocą Annatara wykonywało właśnie pierwsze próby na nich i tworzyło najwcześniejsze prototypy).

Gdy powstały pierwsze udane Pierścienie, Caelynn była w Eregionie i pomagała mistrzowi w tworzeniu artefaktów. Miała też szczególny udział w wykuciu "Siedmiu", będąc poniekąd i pomysłodawczynią.

### Strażniczka Siedmiu

Z czasem Celebrimbor zaczął dostrzegać zagrożenie z strony Annatara (Saurona) i podejrzewał, że jest on tak naprawdę sługą ciemności (acz niekoniecznie jej panem). Gdy w końcu Mroczny Władca się ujawnił, Elf za radą Galadrieli postanowił ukryć Pierścienie, ofiarując je najróżniejszym mędrcom i władcom, którzy mieli chronić ich przed złem.

Wiedząc, że Caelynn jest uzdolnioną wojowniczką a także iż łączy ją niezwykła więź z jej dziełami, postanowił ofiarować jej Siedem Pierścieni, by strzegła ich przed Złym. Ta wyruszyła nad Evendim, gdzie ukryła się w lesie w okolicy wzgórza Heleb. Tam żyła przez kilka lat strzegąc artefaktów przed wrogiem.

W tym czasie Sauron najechał w końcu Eregion, plądrując go i pustosząc, pojmał też wtedy Celebrimbora. Lecz mimo wielu godzin poszukiwań jego słudzy nie odnaleźli w królestwie ani jednego wartościowego pierścienia. Wściekły torturował pojmanych przez siebie jeńców by dowiedzieć się od nich gdzie ukryto Siedem ale jedyne czego się dowiedział to iż znajdują się gdzieś nad Evendimem (należącym wtedy do plemion Sindarów).

Wszystkim więc co mógł zrobić, było posłanie licznych szpiegów w te regiony, jednak bez skutku. Caelynn bowiem dobrze się ukryła i nieprzerwanie strzegła powierzonych jej Pierścieni. Pewnego dnia jednak straciła czujność (czego żałowała przez resztę życia). W lesie ujrzała bowiem pięknego księcia (w którym zauroczyła się niemal natychmiast), za którym podążyła. Zaniechała wszelkich środków ostrożności i zbliżyła się do niego... Wielkie było jej zdziwienie gdy młodzieniec okazał się tylko iluzją stworzoną przez nikczemnego sługę Saurona - Czarnoksiężnika z Angmaru (choż w tamtych czasach nie był on jeszcze Nazghulem ani nawet Władcą Angmaru). Osaczona wpadła w pułapkę a sługa ciemności zabrał ją do jaskiń na północy, gdzie po długich torturach zdradziła mu miejsce ukrycia Siedmiu. Potem zdobywszy to czego chciał zostawił wymęczoną Caelynn na północnym pustkowiu skazując ją na niemal pewną śmierć (czego i on żałował przez resztę swojego istnienia).

### Twórczyni Ostatniego

Caelynn bowiem, choć ciężko ranna nie poddała się i nie pozwoliła śmierci zwyciężyć (mędrcy powiadają, że to właśnie żądza zemsty zachowała ją przy życiu). Nadludzkim wysiłkiem woli dotarła do upadłego Eregionu, gdzie jednak zastała tylko ruiny i zgliszcza. Wiedząc, że jej dni są policzone i że zapewne niebawem umrze przybyła do dawnej pracowni swego mistrza w Ost-In-Edhil. Wiedziała jednak, że ma misję i nie może się poddać.

Tam oto wykorzystując całą swoją moc i wiedzę oraz resztki życia utworzyła Pierścień. Ostatni Pierścień jaki kiedykolwiek powstał: Ranya, Pierścień Wieczności. Jednak w przeciwieństwie do innych Pierścieni Władzy ten miał tylko jeden cel - zachować właściciela przy życiu. Dał on Caelynn zwiększoną odporność na choroby i rany a także, w połączeniu z jej półelfią naturą - wieczną młodość.

Wykorzystując moc Ranyi, Caelynn rozpoczeła trwającą wieczność krucjatę przeciwko siłom mroku, co miało być dla niej swego rodzaju odkupieniem po tym jak zawiodła jako strażniczka Siedmiu. Przez stulecia ćwiczyła sztuki walki pod okiem największych mistrzów szermierki czy łucznictwa, stając się jedną z największych wojowniczek Śródziemia.

### Mroczna Dama

Niebawem zaczęła nękać wojska Saurona w Westlandach, masakrując wroga w każdej kolejnej walce. Wtedy właśnie zaczęto ją nazywać Moranari - czarnowłosą zabójczynią, której lękali się nawet najbardziej zasłużeni porucznicy Mordoru.

Mówi się, że w tym czasie Caelynn przyświecał tylko jeden cel - chronić Pierścienie. Dowiedziała się bowiem, że Sauron przekazał je Krasnoludom na których jednak nie miały one złego wpływu. Moranari obawiała się, że Mroczny Pan postanowi odebrać to co dał i strzegła ich powierników, zawsze jednak ukryta w cieniu. Ilekroć pojawiła się pogłoska, że gdzieś: czy to nad Evendimem lub Górach Żelaznych, pojawił się pierścień - tam była i ona, wielokroć uniemożliwiając Mrocznemu Władcy ponowne zdobycie pierścieni.

### Wojna na Północy

*"Tysiąc lat czekałam na tę chwilę. Tysiąc lat bólu i cierpienia... A teraz stoimy tu na przeciwko siebie ty i ja: nieśmiertelny i nieśmiertelna. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko małemu rewanżowi?"*

Ponownie o Mrocznej Damie zaczęło być głośno w 1356 TE na początku wojen z Angmarem. Caelynn bowiem wciąż przyświecał jeszcze drugi motyw: zemsta! Zemsta na Er-Murazorze znanym już jako Czarnoksiężnik z Angmaru, tym który torturował ją i zostawił na śmierć wśród lodowych stepów i pustkowi. Dowiedziawszy się, że jej dawny oprawca wciąż żyje i stał się jednym z Upiorów Pierścienia, zapragnęła rewanżu. I przybyła do królestwa cienia...

Wiele przygód przeżyła w Angmarze, to jednak inna historia o której kroniki milczą. Dość tylko powiedzieć, że gdy w końcu stanęła na przeciwko dawnego nieprzyjaciela, ten nie rozpoznał dawnej ofiary, biorąc ją tylko za kolejną "samozwańczą bohaterkę, której śmierć pisana a którą chętnie pożrą wilki". Caelynn bowiem bardzo zmieniła się od ich ostatniego spotkania: wszak minęły niemal trzy tysiąclecia. Po za tym na półelfce widać było już pewne uboczne efekty oddziaływania pierścienia: stała się rządna krwi a jej włosy stały się białe jak śnieg. Tak więc Moranari wykorzystując pierwotne zaskoczenie szybko zyskała przewagę w walce i nieomal udało jej się uśmiercić Króla Czarownic. Lecz gdy Król Angmaru leżał pokonany, zbyt długo zwlekała z odcięciem jego Pierścienia (źródłą jego mocy) i zdążył wezwać straże. Caelynn nie mogąc pokonać przeważającego liczebnie wroga musiała salwować się ucieczką.

### Dalsze losy

W następnych stuleciach Caelynn miała kontynuować walkę z Sauronem, jednak z dnia na dzień zaczynała tracić kontrolę nad sobą. Jak mówią mędrcy "Ogień zaczęła zwalczać ogniem", nauczyła się mrocznej magii i coraz dotkliwiej zadawała straty Złemu. W 2848 próbowała przeniknąć do Dol Guldur by ocalić ostatni krasnoludzki pierścień, lecz bez skutku.

Jakiś czas potem poznała Aragorna, z którym (mimo zdziczenia) zaprzyjaźniła się. Wraz z nim wyruszyła na wyprawę do Rhovanionu, podczas której mieli na celu przejżeć plany złego i ustalić położenie siedzib wroga w Mrocznej Puszczy. Ironią losu podczas tej właśnie wyprawy oboje stanęli twarzą w twarz z Czarnoksiężnikiem z Angmaru, który tym razem nie dał się zaskoczyć i para musiała uciekać.

Była to jej ostatnia chwalebna misja. Niedługo później ostatecznie przemieniła się w znużonego życiem upiora resztką tylko siły woli nie przystając na służbę złego.

### Drugie Życie

Gdy w końcu po Wojnie o Pierścień, Barad-Dur upadło, Czarnoksiężnik zginął a Sauron został ostatecznie pokonany, czar prysł a Caelynn na chwilę znów odzyskała normalną postać.

Wówczas w obawie przed ponowną przemianą a także wiedząc, że jej misja dobiegła końca zdjęła Pierścień po czym rzuciła go do rzeki. Następnie udała się na dwór Aragorna, który powitał ją z najwyższymi honorami jako dawną przyjaciółkę. Po koronacji Ellesara, zamieszkała w Minas Tirith, gdzie postanowiła wrócić do normalnego żywotu śmiertelniczki. Tam ożeniła się z i miała dwójkę dzieci.

Z czasem sentyment jaki żywiła do walki z złem, wziął jednak górę i zaciągnęła się do armii Zjednoczonego Królestwa, gdzie szybko została "Panią Generał". Przez lata walczyła z dawnymi sługami Saurona w Haradzie i Rhun, w końcu jednak powróciła do rodzinnego domu gdzie w sławie dożyła późnej starości.

Nie bała się śmierci. Zmarła bezboleśnie w 110 CE, a na jej cześć nad jej grobem wzniesiono na polecenie króla Ellesara wielki pomnik mający przez stulecia przypominać o chwale i poświęceniu bohaterki.

## Notatki

* Twórca mrocznego kultu Herumor, bał się jej bardziej niż Aragorna.
* Choć Caelynn miała być powierniczką siedmiu pierścieni krasnoludów wiadomo też, że jeden z nich został przekazany wcześniej krasnoludom z Morii. Co za tym idzie prawdopodobnie jeden z pierścieni ofiarowanych krasnoludom nie był którymś z Siedmiu a innym potężnym pierścieniem wykutym przez Celebrimbora.