Cierpliwość

**Cierpliwość** *(nieoficjalne tłumaczenie)* *(ang. Patience)* to historia poboczna opublikowana na oficjalnej stronie internetowej Smoczego Księcia. Obraca się wokół ludzkości otrzymującej dar cierpliwości i tego, jak cierpliwość Aaravosa dobiega końca. Jest częścią serii opowiadań "Refleksje" i jest pierwszym tomem pierwszego tomu.

## Streszczenie

Historia opowiedziana przez Aaravosa przypomina czas, kiedy mieszkańcy Elarion po raz pierwszy zwrócili się do Gwiazd, by błagać ich o mądrość w epoce głodu i walki o przetrwanie w trudnych warunkach, na jakie byli narażeni. Kiedy po raz pierwszy wyciągnęli rękę, nauczyli się, że pierwszą lekcją jest dar cierpliwości.

Porzuceni przez Gwiazdy, które prosili o pomoc, cicha lekcja została udzielona tylko dzięki własnej wytrzymałości ludzkości, gdy w milczeniu wpatrywali się w nocne niebo. Cierpliwie czekali na ich wiedzę, przewodnictwo, olśniewające światło, aż pewnego dnia Gwiazdy w końcu odpowiedzą na ich wezwanie. Pobłogosławieni przez Gwiazdy, które czcili, ludzkość wierzyła, że ​​ich czas rozkwitu już nadszedł, przyszłość wielkich miast i zabicie wielkich wrogów czekających na nich na horyzoncie.

Jednak ludzie nigdy nie otrzymali daru cierpliwości, zamiast tego nauczyli się go własnym wysiłkiem. Aaravos opisuje Gwiazdy jako istoty aroganckie, obojętne na los śmiertelników, zaślepione własnym blaskiem i pięknem. Z ich pozornie nieskończoną długością życia, są opisani jako nie potrzebujący cierpliwości, okrutni w swojej apatii.

Aaravos twierdzi, że zna pojęcie cierpliwości. Cierpliwość stopionych świec, nasion jabłek wyrwanych z miąższu ich owoców, zasadzonych i pielęgnowanych, aż najsilniejsze z nich narodzi nowe życie z żyznej gleby, utkanej tkaniny gobelinowej, w której każda nić jest starannie wykonana. Wreszcie, zna cierpliwość więźnia, który szuka zemsty na gwiazdach, których nie widział od wielu stuleci, chcąc, aby jego rodzeństwo upadło tak samo jak on.

## Tłumaczenie

Pozwól, że opowiem ci historię.

Dawno temu pierwsi ludzie z Xadii spojrzeli w gwiazdy i błagali o ich mądrość.

Będąc nagimi, wygłodniałymi, pozbawionymi magii nędznikami, ludzie pragnęli czegoś więcej niż czarnego błota pod ich stopami. Więcej niż okruchy na ich językach. Bardziej niż krew na ich rękach, szorstka i pokryta pęcherzami od walki, od okrucieństwa ich świata.

Zwrócili wzrok ku niebu. Sięgnęli w górę.

A z niebios ludzie otrzymali pierwszą lekcję: cierpliwość.

To nie była lekcja wypowiedziana na głos. Nie szeptano, nie pisano, ani nie śniono. To była lekcja wyciągnięta w ciszy – pod *nieobecność* – ponieważ gwiazdy nic nie mówiły, zimne i odległe w ich ciemności. Gwiazdy po prostu mrugały, jakby ukrywały swoje sekrety jedynie za uśmieszkiem i ugryzionym językiem.

I tak ludzie nauczyli się czekać. Wpatrywali się w atramentową czerń ponad nimi, cierpliwie czekając, aż gwiazdy podzielą się swoją wiedzą, wskazówkami, jaskrawym światłem — i pewnego dnia niebiosa w końcu sięgnęły po nich.

Trzymaj ich.

Pobłogosław ich.

Ludzie cieszyli się. *Jesteśmy uratowani*, krzyczeli. *Gwiazdy w końcu nam odpowiedziały! Mieliśmy rację, będąc cierpliwymi — mieliśmy rację, czekając!*

Wierzyli więc, że tajemnice świata otworzą się przed nimi, gotowe do wzięcia; wierzyli, że ich czas wreszcie nadszedł. I choć zajęłoby to trochę czasu — bo wirowanie kosmosu działa w sposób, którego jeszcze nie potrafili pojąć — ludzie przybyliby, by budować wielkie miasta i czuć się wielkimi wrogami. Prosperowałyby. Ale gwiazdy ukrywały przed nimi jeszcze jedną tajemnicę: że ich pierwsza lekcja — *cierpliwości* — wcale nie była darem gwiazd.

Widzisz, cierpliwość jest lekcją, której ludzie nauczyli się sami.

W końcu gwiazdy nie interesowały się życiem śmiertelników. Gwiazdy są aroganckie, oślepione własnym blaskiem. Jakby nic innego w całym wszechświecie nie mogło płonąć tak jasno, tak pięknie!

Jakby nic innego nie mogło być tak okrutne!

Nie, gwiazdy nie znają cierpliwości, bo jej nie potrzebują. Gwiazdy nie chcą niczego i biorą wszystko do swoich upodobań. Nie potrzebują cierpliwości. Za oczekiwanie.

Ale wysłuchałem lekcji ludzi.

Dobrze znam cierpliwość.

Znam cierpliwość niezliczonych świec wypalonych do woskowych kałuż. Znam cierpliwość nasion jabłoni wyrywanych z miąższu ich owoców, sadzonych i pielęgnowanych, aż najsilniejsze z nich zrodzi nowe życie z żyznej gleby. Znam cierpliwość tkanego gobelinu, jak tkacz splata przeznaczenie każdej nici, nawet gdy znikają one w pięknie jego wzoru.

Znam cierpliwość więźnia.

Nie widziałem gwiazd od wieków. Ale kiedy znowu ich zobaczę – kiedy gwiazdy będą zmuszone spojrzeć na mnie, ich mrocznego brata – będą wiedzieć, jak długo czekałem.

A kiedy wszystko, co zbudowali, legnie w gruzach, posmakuję ich upadku z nieba.

Ponieważ byłem *cierpliwy*.

## Ciekawostki

* Określenie "mroczny brat" i wyrażenie "posmakuję ich upadku z nieba" odnoszą się do tego, jak Aaravos stał się "upadłym" gwiezdnym elfem, co sugeruje, że zjawisko to może rozciągać się na inne Gwiezdne Elfy.
* Jedna z ilustracji przedstawia trzy figury szachowe Aaravosa, w tym przewróconego Ziarda i Virena służącego jako jego obecny pionek. Trzeci kawałek pokazuje Calluma w oddali, potencjalnie sugerując przyszłe połączenie między nimi.
* Tytuł opowieści został w dużej mierze zainspirowany cytatem Aaravosa z odcinka "Sol Regem", w którym mówi: ***Nie rozpaczaj. Bądź cierpliwy, twój czas nadejdzie i znów będziesz mógł działać.***