GW; Een verloren zaak: Verdwaald (3)

Na maanden keihard gezwoegd te hebben, weet de charismatische Dinadan zijn collega Meria over te halen om voor één avondje de plaat te poetsen en mee te gaan naar de magische kermis die de stad bezoekt. Het duurt echter niet lang voor de eerste problemen ontstaan. Problemen die gedeeltelijk worden veroorzaakt door de nieuwe, en nogal verwaande jonkvrouw van Sarlemoer, die hun rangen als schildkracht zal komen versterken.

## Mededeling

Dit is de eerste, onbewerkte versie van **Een verloren zaak**. Het originele manuscript is geschreven zonder hoofdstukken in acht te nemen, maar voor de leesbaarheid is dit wel prettiger. Hierdoor kan er wellicht een wat vreemde knip tussen twee hoofdstukken zitten.

## Wat vooraf ging

In het vorige hoofdstuk glipten de drie schildkrachten stiekem het festivalterrein op, nadat ze bijna betrapt waren door een van de Ridders van de Ronde Tafel. Eenmaal binnen vergeten ze echter al snel hun zorgen. De drie spelen hun eerste spel en Meria komt als de winnaar uit de bus.

## Hoofdstuk 3: Verdwaald

‘Oké, waar gaan we nu heen?’ vroeg Meria aan de maanelf in vermomming. Hij dacht een moment na en begon toen breed te glimlachen. Hij voerde duidelijk iets in zijn schild.

‘Nu, de dames hebben bewezen dat ze snel zijn, maar zijn jullie ook dapper?’ vroeg hij met die geheimzinnige glimlach op zijn gezicht. Hij begon hen al naar het volgende tentje te leiden.

‘Natuurlijk zijn we dapper,’ zei Rosetta met een puf.

‘Bewijs het maar,’ zei Dinadan en hij bleef stil staan bij een tweedelig tentje met groen en witte strepen. In het voorste gedeelte van de tent zat een man met een lichtbruin gelaat, twinkelende ogen en okeren kleding. Hij had zijn gezicht niet geschminkt, maar had in zijn blauwe haren allerlei kralen gevlochten.

‘Ah, drie dappere avonturiers die het onbekende blind tegemoet durven treden?’ verwelkomde de man hen.

‘Oh, nee, alleen de dames. Ik ben al naar binnen geweest en één keer was me meer dan genoeg,’ zei Dinadan.

‘Wat zat daar binnen dan?’ vroeg Meria nu toch wel een beetje nerveus.

‘Ik weet het niet. Iets harigs, iets plakerigs, iets wriemelends, maar misschien ook iets knuffeligs?’ zei Dinadan geheimzinnig.

‘Dus wat is de opdracht?’ vroeg Rosetta.

‘Jullie gaan geblinddoekt naar binnen toe waar jullie een wezen vinden die jullie een minuut lang moeten knuffelen. Als jullie dat lukt, dan willen jullie eerder een prijs en zo niet…nou ja, dan delen jullie een ervaring met deze jongeheer,’ zei de man en hij gaf Dinadan een knipoog.

‘We moeten een minuut lang met een of ander vreemd beest knuffelen wat we niet kunnen zien? En het is plakerig?’ zei Meria met een duidelijke afkeer in haar stem. Rosetta daarentegen haalde haar schouders op.

‘Dat moet wel lukken,’ zei ze en ze nam de blinddoek van de man aan. Nu, als die halfelf naar binnen ging, dan ging Meria ook wel. Met nog enige tegenzin nam ook de schildmaagd de doek aan en deed deze voor de ogen alvorens ze door de staleigenaar allebei naar binnen geleid werden. Een walm van opgedroogd moeras en nat gras kwam hen tegemoet. Meria’s adem stokte een moment in haar keel voor ze besloot dat ze maar beter door haar mond kon gaan ademen. Veel beter was het niet. Ze kon de geur nu praktisch proeven, maar dat was nog altijd beter dan ruiken. Wat voor een beest werd er gehouden in deze tent?!

‘Dit is Miesje en ze vind het lekker als je haar een beetje stevig knuffelt en lieve dingen tegen haar zegt,’ zei de man en hij leidde Meria’s hand naar een ruwharige vacht die absoluut niet voelde zoals ze verwacht had. Een nerveus kreetje kwam over de lippen van de schildmaagd heen en tot haar frustratie hoorde ze de jonkvrouw even giechelen.

‘Dat is geen knuffelen, juffrouw halfling. Dat is nauwelijks aaien. Kom op, allebei de armen gebruiken en dan gaat de tijd…nu in,’ zei de eigenaar. Hij gaf Meria nog een klein duwtje in de rug waardoor de halfing nu helemaal tegen het lichaam van het vreemde beest kwam te staan. De haren van het dier waren lang en ruw en vochtig van een soort slijm wat haar aan speeksel deed denken. Zo dichtbij het beest kon ze vanalles binnen het lichaam horen rommelen. Meria wist niet zeker of het nu een soort spinnen of grommen of gewoon honger was, maar ze kon de vibraties tot in haar eigen botten voelen resoneren.

En dan was er die walgelijke geur!

Die geur van moerasgas en dode planten. Het was al niet te harden geweest toen ze hier naar binnen waren gelopen, maar nu de schildmaagd zo dicht op het dier stond voelde ze haar luchtwegen gewoon branden en haar ogen tranen.

En het ergste was nog wel dat die verdomde halfelf nergens last van leek te hebben. Nee, de nobele jonkvrouw fluisterde inderdaad lieve woordjes tegen het beest. Ze prees die klittende vacht en rustige aard. Ze wist zelfs iets positiefs te zeggen over de geur! Dat het haar herinnerde aan een avontuur dat ze met haar moeder beleefd had.

Bij Arthurs Gratie, Meria had echt wel wat vuil werk voor haar moeder moeten doen, maar het was nog nooit zo erg geweest dat ze ieder moment over haar nek kon gaan.

Nog even volhouden. Nog heel even…

Roest.

Meria rukte de blinddoek van haar gezicht en rende nog sneller het tentje uit dan dat ze naar meester Fee was gerend. Ze passeerden een lachende Dinadan, maakte een scherpe bocht naar rechts en gooide achter die vervloekte tent haar hele avondmaaltijd er uit tot zelfs het gal er uit was gekomen. Hijgend zocht ze steun bij de palissade van de tent. Wat een ellende. En nu had dat arrogante kind ook nog eens gewonnen. Dit was een slecht idee geweest.

‘Gaat het, kind?’ vroeg een zachte, bijna galmende stem plotseling. Meria keek geschrokken op. In de schaduw van de tenten stond een vrouw met zwart krullend haar en een donkerblauwe jurk met daaronder een broek. Haar gezicht werd bedekt door een masker dat zich vormde naar de beeltenis van een sikkelmaan. Meria had haar helemaal niet horen aankomen. Ze wilde een stap naar achteren zetten, maar kon zichzelf nauwelijks bewegen.

‘Rustig maar, kind. Ik werk voor het festival,’ zei de vrouw. Ze hurkte bij het meisje neer en pakte met een teder gebaar haar handen vast. Deze waren koel en…vochtig? Alsof ze in mist greep, maar Meria was niet bij machte om zich los te trekken van deze vrouw. Iets hield haar op haar plaats, iets voorkwam dat ze zich kon bewegen.

‘Ben je verdwaald?’ vroeg de vrouw zachtjes.

‘Nee…’ begon Meria. Ze keek over haar schouder naar achteren, naar de ruimte tussen de tenten waar tussen Dinadan en de jonkvrouw ieder moment zouden moeten verschijnen, maar op het moment dat ze dat deed, voelde ze een huivering door haar hele lichaam gaan. Ze ging nogmaals over haar nek en toen ze opkeek, besefte dat ze niet meer wist waar ze was of wat er zojuist gebeurd was.

Ze was misselijk geworden in die tent en naar buiten gerend, toch? Maar welke kant was ze op gegaan en hoe kwam ze terug? Een gevoel van paniek begon zich in de halfling los te maken. Ze wilde weg uit deze akelige duisternis, terug naar het licht, terug naar de lieden van de dag. Ze wurmde zich een baan tussen de tenten en diens touwen door tot ze zich weer op de gebaande paden van het festivalterrein bevond. Om haar heen liepen tientallen lieden rond, mensen, elven, dwergen, halflingen en al wat Camelot nog niet meer rijk was, maar haar metgezellen zag de schildmaagd niet. En eerlijk gezegd had ze ook geen idee welke kant ze op moest of hoe ze weer bij het tentje moest komen met dat stinkende beest er in.

‘Dinadan?’ riep Meria en ze sloeg angstig haar armen om haar middel. De smaak van gal was nog sterk in haar mond. Van gal en moerasgas.

‘Dinadan?’ riep de halfling wederom. ‘Dinadan! Rosetta!’

Geen antwoord. Iedereen was te druk bezig met elkaar om de kleine halfling die tegen de tent stond aangedrukt op te merken.

‘Dinadan!’ bleef Meria angstig roepen en toen uit wanhoop: ‘Syr Dagonet!’

De schildmaagd hield abrupt haar mond toen ze de gigantische zwarte panter haar kant op zag komen. Het beest was minstens zo groot als een ijsbeer, had zes poten en tentakels die uit haar schouderbladen ontsproten. Aan die tentakels had ze de vlindervleugels gebonden en om haar hals droeg ze een prachtige gouden halsband met daaraan een klein vaatje. Dit was een displacer beest.

‘Ben je je ouders kwijtgeraakt, meisje?’ vroeg het dier in een stem die Meria aan haar moeder deed denken. Dat geluid was zo onverwacht, dat ze haar tranen een moment moest bedwingen en een hap lucht moest nemen om te kalmeren.

‘Niet mijn ouders, maar mijn vrienden,’ zei Meria. ‘Ze moeten hier ergens in de buurt zijn, maar ik…ik ben ze in de drukte kwijtgeraakt denk ik.’

De ogen van het dier waren groot en zacht en keken de halfling een moment medelevend aan tot ze de vlekken op Meria’s mouw en rok zag.

‘Wat zit er op je kleren?’ vroeg het displacer beest. Meria keek geschrokken naar de kleding die Dinadan haar geleend had. Roest. Blijkbaar had ze niet alleen het gras geraakt.

‘Ik voelde me beroerd. Er was een tentje met een of ander stinkend beest er in en…’

‘Knuffel de Katobas?’ vroeg het dier. Meria knikte.

‘Ach, lieverd, ga maar even zitten zodat je een beetje tot jezelf kan komen. In dit vaatje zit limonade. Tap er maar wat uit zodat je die smerige smaak uit je mond kan spoelen en dan zend ik mijn dochter er wel op uit om je vrienden te gaan zoeken. Ster?’

Een kleinere versie van haar moeder kwam haastig hun kant op gehold. Ook zij had vlindervleugels aan haar tentakels gebonden, maar aan haar halsband hing een kleine bal opgebouwd uit allemaal spiegeltjes.

‘Ik ben Dirlagraun en dit is mijn dochter Ster. Wat is jouw naam en naar wie moeten we op zoek gaan?’ vroeg het displacer beest rustig.

‘Ik ben Meria en ik ben op zoek naar Dinadan. Hij heeft wit…blond haar, een blanke huid en is gekleed als een jonker. De ander is Rosetta. Klein halfelfen meisje met een grote hoed, rood haar en tevens gekleed als een jonker, maar dan…jonger.’

‘Ze waren als laatste bij elkaar bij de Katobas tent,’ vulde Dirlagraun nog aan.

‘Oh, dat is hier vlakbij!’ zei Ster voor ze praktisch huppelend er vandoor ging.

Meria liet zich met een diepe zucht in het gras vallen en leunde zachtjes tegen het tentdoek aan. Daar was ze mooi klaar mee. Ze trilde nog steeds als een rietje. Dirlagraun ging naast haar liggen, haar linker…vleugel beschermend over de kleine halfling houdend. Dankbaar tapte ze een glaasje limonade uit Dirlagrauns vaatje.

‘Gaat het een beetje?’ vroeg ze een scherp oog houdend op de schildmaagd.

‘Dit helpt,’ zei Meria en ze hief haar glas een beetje omhoog. ‘Dank u wel. Ik weet even niet wat er mis ging.’

‘Is zoiets weleens eerder gebeurd?' peilde Durlagraun voorzichtig. ‘Hebben je vrienden misschien een grapje met je uitgehaald?’

Meria nam een slok van de limonade en overwoog de vraag een ogenblik. De jonkvrouw zou haar wellicht nog wel op die manier in de luren leggen, net zoals ze met die…die…katobas of zo…had gedaan, maar Dinadan? Niet opzettelijk in ieder geval.

‘Ik denk dat we elkaar gewoon zijn kwijtgeraakt in de drukte. Ik dacht dat ik wist waar ik was, maar misschien ben ik toch verder weg gerend dan mijn bedoeling was en konden ze me daarna niet meer vinden,’ zei Meria.

‘Ja, het is erg druk vanavond,’ beaamde het beest met een lichte spin haar stem.

‘Waar gaan jullie hierna heen?’ vroeg Meria nieuwsgierig.

‘Scaveloen, Fornhar en dan weer terug naar Avalon waar we het Feeënrijk weer zullen betreden tot we weer naar Camelot terugkeren,’ vertelde Dirlagraun. ‘Ah, volgens mij heeft Ster je vrienden al gevonden.’

En inderdaad, daar kwam net de displacer beest kitten aan, Dinadan en Rosetta met zich op sleeptouw nemend. Meria krabbelde snel overeind en klopte het stof van haar kleding af. In haar ooghoeken zag ze de vermomde maanelf al zijn stap versnellen.

‘Meria, waar was je nou? Ik ben nog achter je aan gerend, maar toen was je al verdwenen. Gaat het? Je ziet bleek,’ vuurde Dinadan op haar af.

‘Het gaat, het gaat,’ zei de schildmaagd haastig in haar beste poging om de maanelf een beetje gerust te stellen. ‘Ik werd gewoon even helemaal niet lekker in die tent en toen ik terugkwam, kon ik jullie helemaal niet meer vinden.’

‘Ben je hier?’ vroeg Rosetta verbaasd. De jonkvrouw rook nog steeds naar moeras. Walgend deed Meria nog een stap achteruit.

‘Ik was jullie kwijt in de drukte,’ verweerde Meria zich tegen de verwijtende toon.

‘We stonden letterlijk twee tenten verderop,’ zei de jonkvrouw wijzende naar de groen witte tent die de halfling nét boven de menigte uit kon zien als ze op haar tenen stond. Haar fraaie gezichtje was vertekend in een diepe frons en haar ogen namen Meria van top tot teen op.

‘Ik ben niet zo groot,’ zei Meria. De toon van de halfling stond haar allerminst aan, maar met Dirlagraun naast zich wilde ze geen ruzie maken.

‘Gaan jullie het verder zo redden?’ vroeg Dirgalaun een scherp oog houdend op de drie kinderen.

‘Ja, ik denk dat we nog een paar spellen gaan doen voor onze ouders ons op komen halen,’ verklaarde de halfling feilloos.

‘Weet je het zeker? Je ziet nog altijd wat bleek,’ merkte Dinadan op.

‘Ik ben in orde, Dinadan, dankzij de goede zorgen van Dirgalun. Kom, laten we verder gaan,’ antwoordde de halfing gejaagd. Ze nam de maanelf bij de arm, bedankte de twee displacer beesten en mengde zich weer in de stroom van lieden. Rosetta kon ze nog net op tijd inhalen.

## Wordt vervolgd

Om het ook een beetje leuk te maken voor Dinadan gaan de drie naar een tentje toe waar hij een redelijke kans maakt om te winnen. Meria verwacht al met al tweede te kunnen worden in een rijmwedstrijd, maar wordt lelijk op haar plaats gezet door haar nieuwe collega.

**Een verloren zaak** gaat verder in het volgende hoofdstuk **Fans**.