Esko'var Delorian

**Esko'var Delorian** - Sith wychowywany na Dromund Kaas przez Lord Estellę i Kirosa Deloriana.

## Historia

Esko urodził się na Dramund Kaas jako syn Lord Estelly i imperialnego kapitana Kirosa Deloriana. Pochodząc z bogatej Sithowej rodziny, opływał w luksusy i miał własnych niewolników. Rodzice rzadko mieli dla niego czas z racji swoich stanowisk, dlatego też towarzystwa dotrzymywała mu opiekunka i zarazem niewolnica Naja.

Edukacją młodego Sitha zajmował się sztab prywatnych korepetytorów, instruktorów i nauczycieli z całego Imperium. Szkolony w posługiwaniu się mieczem od momentu, gdy tylko mógł go utrzymać w ręce, a jego instruktorem był czempion Sithów Drevon. Ogólnym wykształceniem (między innymi ze znajomości historii Imperium i taktyki wojskowej) zajął się emerytowany generał Orden Zaro.  To właśnie stary generał wpoił młodemu Esko wielką miłość i patriotyzm do Imperium. Podstawami jego wiedzy i umiejętności posługiwania się Mocą uczyła go jego matka (oczywiście, gdy miała na to czas). Jej lekcje były bardzo brutalne i nigdy nie oszczędzała syna. Wszystkie te przygotowania miały ułatwić mu próby jakie czekały go w Akademii Sithów na Korriban, kiedy oczywiście osiągnie odpowiedni wiek.

Największy cios jak i najważniejszą lekcje młody Esko otrzymał, gdy jego matka zabiła jego ukochaną nianię. Esko ukradł matce naszyjnik i chciał go sprezentować swojej służce. Położył jej go w pokoju, aby zrobić jej niespodziankę. Matka spostrzegła brak biżuterii i natychmiast wszczęła poszukiwania. Gdy znaleziono ją w pokoju Nai, rozwścieczona Lord natychmiast wezwała ją do siebie i poddała serii bolesnych tortur. Esko próbował wytłumaczyć, że to on był sprawcą, ale matka była nieubłagana. Zabiła Naję, na oczach chłopca. Był to dla niego wielki szok, gdyż Naja była dla niego kimś więcej niż nianią, była matką, którą zawsze chciał mieć. Esko wpadł we wściekłość, rzucił się na matkę z pełną furią, lecz szybko został sprowadzony na ziemię i porażony Mocą. Tego dnia Esko zrozumiał jedną z najważniejszych idei bycia Sithem. Jest nią moc i potęga, potęga która daje władzę nad innymi, i on jej zapragnął.

Przez lata ćwiczył nieustannie walkę mieczem i używanie Mocy. Z każdego treningu wychodził poraniony i wyczerpany, ale wiedział, że ból i trud przybliżą go do osiągnięcia potęgi, której wtedy pragnął jak powietrza. Gdy ukończył czternaście lat, przyszedł moment na który gotował się całe swoje życie - podróż do Akademii Sithów na Korriban. Gdy wsiadał do statku, żegnała go jedynie służba i nauczyciele, którzy uczyli go w posiadłości. Stary generał dodał młodemu nieco otuchy, widząc jego podenerwowanie. Po rodzicach nie było żadnego śladu. Zasmucił się, że ojciec nie znalazł dla niego chwili, po matce nie spodziewał się wiele, ale jednak brakowało mu ich obecności, szczególnie w tak ważnym dla niego dniu. Esko był na orbicie Korriban  gdy w przestrzeń planety wleciała nie wiadomo skąd potężna armada nieznanych okrętów. Atak był szybki i niespodziewany. Jego statek został strącony w parę minut. Większości pasażerów udało się dostać do kapsuł ratunkowych, lecz część załogi zginęła. Chłopak zdążył wskoczyć do kapsuły i wystrzelić się w kosmos. Niestety wroga armada otworzyła tak potężny ogień w stronę planety, że cześć kapsuł została zniszczona. Kapsuła z Esko dryfowała w przestrzeni. Przez okno patrzył tylko jak flota Imperium została zmieciona z orbity. Kapsuła dryfowała powoli w nieznanym kierunku. Był tam zapas tlenu na 48 godzin, ale prowiantu nie było żadnego. Jedynie co pozostało Esko to wiara, że ktoś go odnajdzie i ocali. Z braku jedzenia i wody, chłopiec strasznie osłabł, czuł również, że tlen się powoli kończył, gdyż z trudem oddychał. Tracąc przytomność, pomyślał o szczęśliwych chwilach jakich doznał w życiu. Nie było ich wiele, ale lekki uśmiech zagościł na jego twarzy, gdy wspomniał Naję, po czum zamknął powieki.

Obudził się na jakimś okręcie, nie wiedział na jakim i czy to wróg, czy przyjaciel. Pierwszą osobą, którą ujrzał, był jakiś wielki facet o ciemnych blond włosach zawiniętych do tyłu w mały kucyk. Przedstawił się jako Sido Ordis. Z początku Esko mu nie ufał, gdy ten oznajmił, że jest Jedi. Nawet wpadł w panikę, lecz z czasem powoli przyzwyczajał się do jego obecności. Sido opowiedział mu o najeźdźcy i o tym, że cała galaktyka została zaatakowana, a on udaje się na wygnanie, aby przeczekać inwazję. Jak się okazało po czasie, większość Sithów i Jedi została zabitych, a oni są jednymi z nielicznych, którym udało się ukryć. Za kryjówkę obrali sobie pustynne Tatooine, gdzie ukrywali się przez dwa lata. Po dwóch latach ciężkich zmagań zaprzyjaźnili się, a Esko nawet został uczniem Sido w posługiwaniu się Mocą. Sido próbował nawrócić chłopaka na Jasną Stronę, ale Esko skutecznie się opierał "praniu mózgu", jak to nazywał.

Gdy Esko skończył siedemnaście lat, Sido postanowił poddać go próbie samotnego przeżycia na Tatooine. Miało to pokazać postępy chłopaka w szkoleniu, jakie zafundował mu Sido przez dwa lata. Wtedy poznał tajemniczą kobietę o imieniu Nyine. Jak się później okazało, była Sithem. W głębi duszy Esko zawsze wierzył, że Sithowie jednak przetrwają, a widok kogoś z jego kasty napawał go wielkim optymizmem. Mimo iż polubił bardzo Sido, wiedział, że jego miejsce jest wśród swoich, a teraz pojawiła się taka szansa. Jeśli jej udało się przetrwać, to z jej pomocą odnajdą innych. Esko szukał tylko okazji jak by tu wymknąć się spod oka Sido i udać się za Nyine. Nadarzyła się taka okazja, gdy Sido musiał się udać nagle na inną planetę. Ku jego zaskoczeniu to Nyine sama do niego przyszła i po ciężkiej konwersacji połączonej z krótką walką, wyruszyli już razem w odległą galaktykę.

Nyine stała się jego mentorką, nauczyła go nowych technik walki i posługiwania się Ciemną Stroną. Razem przeżyli kilka przygód i Esko poznał przyjaciółkę Nyinę, tajemniczą Panią Thraedel. Gdy Esko był gotowy, przyszedł czas, aby odbył ostateczną próbę na zostanie prawdziwym Sithem - zdobycie własnego miecza świetlnego. Nyine poinstruowała go, aby udał się do ruin jakiejś starożytnej świątyni, gdzie dokona się jego inicjacja. Przybywszy na miejsce, ujrzał jaskinię, emanowała z niej Ciemna Strona, a z wnętrza nie wydobywał się żaden dźwięk. Powoli i ostrożnie wszedł do jaskini, zaopatrzony tylko w swój treningowy miecz i determinację. W środku panował nienaturalny mrok, po omacku udało mu się przejść pieczarę, na końcu której znajdowała się ogromna sala z ołtarzem i czekająca za nim czarna postać. Od postaci biła potężna moc, moc jakiej Esko nigdy w życiu nie czuł. Postać przedstawiła się jako Darth Zarchon i to on poddał go ostatecznej próbie. Nawiedziły go wizje, w których musiał dokonać ciężkiego wyboru, zmierzyć się ze swoimi największymi lękami i uśmiercić osoby, które były dla niego ważne w życiu. Obudził się przed świątynią. Nie wiedział, ile czasu był pogrążony w wizjach, był zmęczony i wyczerpany, ale jednocześnie silniejszy i bardziej zdeterminowany. Wtedy także usłyszał coś z wnętrza świątyni, jakiś głos wołał go z powrotem do środka. Pokusa była tak wielka, że mimo zmęczenia udał się ponownie do wielkiej sali. Sala była doszczętnie zniszczona, a ołtarz zawalony gruzami. Gdy zbliżył się do ołtarza, poczuł emanującą spod niego moc. Używając telekinezy, podniósł część gruzów i ujrzał leżący miecz świetlny. Gdy wziął go do ręki, jego moc przeszyła go na wylot, a jego oczom ukazały się urywki jakiegoś starcia pomiędzy mroczną postacią a jakimś przybyszem. Mroczna postać trzymała w dłoni miecz świetlny, taki sam jaki teraz trzymał w ręku Esko. Wizja zniknęła, a Esko wyszedł z jaskini, z mieczem świetlnym, jako Sith. Prawdziwy Sith.