Aledane Royce

### Doğum

*Geçmiş denilince akılda canlanan hatıralarının çoğu hüzünlüydü. Melara, geçmişi yad ederken hüzünlenir, içinde bir burukluk olurdu. Çok küçük yaştayken annesi ve küçük kardeşini çok üzücü bir şekilde kaydetti. Onlar evlerinin içinde çıkan bir yangın sonucu acı çekerek ölürken, Melara babası ile birlikte o evden sağ çıkmayı başardı. O zamanlar çocuk olduğu için bunun ne kadar acı bir şey olduğunu pek anlamasa da yıllar geçip, büyüdükçe bunun ağırlığı altında kalbinin parçalandığını hissediyordu. Kalbindeki yangın hiç durmuyordu. Belki de hiç durmayacaktı, bunu Tanrı'dan başkası bilemezdi. Bu yaşına gelene kadar, babası ile birlikte küçük bir orman evinde kalmışlardı. Babası gün geçtikçe yaşlanıyor artık bacakları bedenini taşıyamacak hale geliyordu. Günler ilerledikçe babasının yaşlılığı da ilerledi, yeniden kazandığı yuvası da babasını kaybedene kadar sürdü. Melara, eski bir anının zihninde canlanmasını mutlulukta değil buruk bir sancıyla yaşıyordu ya da bazı keşkelerinin içinde savruluyordu. Elinde kalan çoğu anı onu az da olsa yaralıyordu ama ne olursa olsun o onun geçmişiydi. Şimdilerde büründüğü kadın olmasını sağlayan, onu acıyla da olsa büyüten teşekkürü borç bildiği zamanlardı. Onu zaman zaman yerle bir etse de geçmişine minnettardı çünkü onu buldu. 18 yaşındayken tanıştığı, kalbinin derinlerinde yer eden o adamı. Waymar Royce, ile tanıştıklarında onun gelecekti eşi, çocuklarının babası olduğunu bilemezdi. Soğuk ve bir o kadar kasvetli bir fırtına günüydü. Hava kapanmıştı; bulutlar kül rengini almış, Rüntaşı Kalesi'nin camlarına vuran sert rüzgar yakında büyük bir fırtınanın başlayacağı ve yağmurun bu fırtınaya eşlik edeceğini duyurur nitelikteydi. Leydi Melara, dinlenmek için çıktığı odasında aniden gelen sancılarının geleceğinden bihaberdi. Odasında durmak bilmeyen sancılarla kıvranıyor, ikinci bebeğinin de gelmesi için odanın içinde volta atıyordu. Lord Royce ise karısının ve karnındaki bebeğinin sıhhatinden endişeli bir biçimde başlarında oturmuş üstatların ve nedimelerin karısını sakinleştirme çabalarını izliyordu. İçinden de artık bir erkek evladına sahip olması için Tanrı'ya dualar ediyordu. Bebeği onun kanından, onun canındandı asla cinsiyet seçemezdi fakat bir gün o öldüğünde boş durulmaması gereken bir taht vardı ve bu tahta lordun geçmesini istiyordu. Güneş artık doğunun engin sularında çoktan kaybolmaya başlamış, kül rengi bulutlar yavaştan çiselemeye başlamıştı. Güneşin son demleriyle beraber Leydi Royce'un sancıları giderek arttı, üstatların tahminlerine göre bu fırtınalı gecenin şafağında bebek sonunda dünyaya gelecekti. Ayın parlak ışıltısının bulutlar ardında belirmesiyle yağmur ve rüzgar şiddetini iyice arttırmış, Westeros Toprakları o yıl gördüğü en büyük fırtınaya şahit olmuştu. Melara, karnındaki bebekle beraber acılar içinde kıvranmaya devam ediyordu. Bu doğumu ilk doğumundan daha zorluydu. Kasvetli havanın ortasında güneşin yavaşça ortaya çıkmaya başlamasıyla Leydi Royce'un doğumu kaçınılmazdı, Lord Royce karısının elini sıkıca tutmuş onun gözlerinin içine bakarak saçlarını okşuyor, onu yatıştırmak için güzel sözler mırıldanıyordu ve en sonunda beklenen an gelmiş, doğum gerçekleşmişti. Rüntaşı Kalesi'nin duvarları minik bebeğin ilk sesleri ile kaplanırken Güneş bile bulutların arasındaki ışıltısıyla bulunduğu yerde kalarak bu ana şahitlik etmiş, narin ışıltılısını Leydi Royce'un ve kucağındaki bebeğinin yüzlerine armağan etmişti. Odadaki üstatlar ve nedimeler tutulmuş gibi sadece anneyle bebeğin ilk buluşmasını izliyor, hayranlıklarına engel olamıyorlardı. Lord Royce'a bebeğin kız olduğunu söylediklerinde bu umurunda bile değildi. Onu günlerce izleyebilir bu eşsiz varlığı yaşatmak için canını bile verebilirdi. O gün Royce ailesi ikinci kızlarını da kucaklarına alarak ona Aledane adını verdiler.*

### Geçmiş

*Minik Aledane, ilk yaş günü geldiğinde küçük ayaklarıyla etrafta dolaşan oradan oraya koşmaya çalışan neşeli bir bebek olmuştu. Ablası Jeyne'de ona eşlik ediyordu, birbirlerinin oyun arkadaşı olmak onların arasındaki bağın başlangıcıydı. Bu bağın oluşması insanların gözüne çarpmaya başladı. Küçük ayakları takılıp düşmeye yakın olduklarında bile birbirlerini korumak için var olan güçleriyle, elleriyle düşmemeleri için birbirlerini tuttuklarında, her zaman bunun böyle olacağı apaçık ortadaydı. En azından anneleri Melara, öyle düşünüyordu ve ölüm, zamanın ördüğü bir örümcek ağıydı. İlerlediği karda ayak izlerini bırakan bir kadındı ölüm. Zaman, ölümü, yani o kadını takip eden adamdı. Mutluluk, en başından kaybetmek iken, aynı zamanda gücün başucunda yanan meşaledeki ateşi harlayan duyguydu. Anne ve babasının aşk hikayesini hiçbir zaman yeniden dinleyemeyecekti. Yine de zaman, ölümü takip ediyordu. Ölümün kendisi, zamanın onlar olduğunu anladığında o kadar çaresizdi ki, elindeki bıçağı ya onlara ya kendine saplayacaktı ama biliyordu ki bu bıçak öyle de böyle de sadece kendisine saplanmış sayılacaktı. Hayatı paramparça olduğunda yalnızca on iki yaşındaydı. O yaşına kadar mutlu ve huzurlu bir yaşam sürdü. Royce ailesinin varislerinden biri oldu. Babası Waymar istediği erkek evladına sahip olamayacağını anladığı an gerçekleştirmek istediği hayallerini kızları ile birlikte gerçekleştirmeye başladı, onlara eğitimler vererek gelişmelerini, hayata karşı nasıl dimdik ayakta durabileceklerini öğretmeye başladı. Lord Royce ailesini her zaman her türlü tehlikeden korumak için elinden geleni yapsa da işler pek beklediği gibi gitmedi. Her zaman yaptığı ticaret bu sefer anlaşmazlıkla sonuçlandı. Karşısındaki ekip oldukça güçlüydü, yine de Waymar arkadaşları ve kardeşi ile birlikte onları püskürterek bu işin artık sona ermesini istedi ve onlara yeni bir teklif vererek kabul etmelerini sağladılar fakat kendilerine 'Iron Cutter' lakabını verdikleri bir haydut grubu almaları gerekeni almalarına rağmen bununla yetinmeyip daha fazlasını almak için silahlanarak Rüntaşı kalesinin etrafını kuşattılar. Aledane, o geceyi tamamen hatırlamıyordu. Hafızasında beliren en net görüntü ablası Jeyne'nin onu arka odalardan birine saklamasıydı. **"Yaşamak için sadece kendini düşünmelisin. Sakın buradan çıkma. Ne duyarsan duy sadece burada kalmaya devam et. Lütfen, bunu kendin için yapmasan bile benim için yap. Seni her zaman sevdiğimi unutma Aledane."** sözlerinden sonra göz pınarlarından akan göz yaşlarıyla sıkıca kız kardeşine sarıldı ve onu orada bırakarak kalenin içine girmeye çalışan istilacı grubu engellemek için babasının yanına geçti. İki kız kardeşte çocukluklarından beri silah eğitimi aldıkları için kendilerini korumayı biliyorlardı fakat bu kez Lord Royce ve büyük kızı kendilerini koruyacak bir imkana sahip değillerdi. Iron Cutter oldukça kalabalıktı. Royce ailesi ise sadece birkaç kişiden oluşuyordu. Acımadan, kendilerine eğlence ararcasına karşılarındaki küçük aileye saldırmış, onları vahşice öldürerek kahkahalarla şaraplarını yudumlamışlardı. Genç Jeyne Royce'u sağ bıraktılar. Onu yemek masasının başındaki sandalyeye sıkıca bağlayarak bu görüntüyü izlemesini, acılar içinde feryat etmesini duymak istediler. Aledane, ablasının sözüne sadık kalmayarak saklandığı yerden çıktı, onları salonun köşesindeki kısımdan sessizce izleyerek acı içinde göz yaşlarına boğuldu. Bir ses çıkarmamak için minik ellerini ağzına bastırarak onları izliyordu; Ailesinin parçalanışını. Annesinin yere düşen bedeninden süzülen kanları, babasının bomboş bakan siyah gözlerini izlerken onlara karşı koyamayacağının bilinciyle olduğu yerde duruyordu. Ablası Jeyne'i de zorla kollarından tutarak beraberinde götürdüler. Aledane onlara hiçbir şekilde karşı çıkamadı. Bunun ağırlığı altında ezilirken gün ağarmaya başladı. Annesi ve babasının cansız bedenlerinin başında otururken ne düşünüp ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Tek bildiği şey onlardan bir intikam almak, ablasını da kurtarmaktı. Aledane artık yarımdı. Onun büyük bir parçasını acımadan kesip atmışlardı. Nazlı bir kız çocuğu olduğu sırada ailesi dağılmış, kelimeleri boğazına dizilmişti. Her ne kadar amcası o gecenin ardından onu asla yalnız bırakmayıp yanında olsa da onların yokluğunu hissetmek ağır bir darbe vurdu ufak kalbine. Artık nazlanabileceği, canı acıdığında ağlayabileceği insanlar yanında yoktu. Bunu fark edip ağlamaya başladığı gün amcası onu kollarının arasına çekerek sessizce oturup sakinleşmesini bekledi. Amcasının çocukları çok küçük olduğu için bu durumu kavrayamazlardı fakat yengesinin gözlerindeki burukluk, her seferinde Aledane'e durgunluk getiriyordu. Bu durgunluk hayatı gerçekleriyle tanışmaya başlamasının kanıtıydı. Artık intikam duygusuyla uyanıp, ablasını onların elinden kurtarmak için gün geçtikçe güçleniyordu ve bir gün amacına ulaşacaktı.*