Serce cieni

## Obsada

Sherie, Dixie, rodzice, i w tle inni wrogowie Psiego Patrolu i Psi Patrol

## Uwaga!

**To opowiadanie piszę sama! Proszę o nieedytowanie jego. Z góry dziękuję!**

\_\_\_

**Prawdopodobnie pojawi się drobny remont w przyszłości!!**

## Prolog

**Niebo przykryte był warstwą szarych chmur. Zanosiło się na deszcz. Po jezdni jeździło wiele samochodów. Nie raz przez most przejeżdżał czerwony autobus piętrowy. W tle przepływała szeroka rzeka o brudnawym zabarwieniu. Po lewej stronie stał wielki diabelski młyn, zaś dalej od strony prawej kierując się na północ stał budynek o złoto-brązowym kolorze. Wysoka wieża, która była wieżą zegarową górowała nad resztą budowli. W tle znajdowały się inne budynki. By dotrzeć do tego miejsca trzeba było iść prosto, a następnie skręcić w lewo, między nimi kluczyła suczka o szaroniebieskim futrze, ciemno-białym pyszczku, klatce piersiowej. Na szyi nosiła obrożę z kolcami. Rozglądała się uważnie. Wyszła w przykucnięciu z alejki, zatrzymując się o długość pół metra od lampy. Po drugiej stronie gdzie był szary chodnik, a przy nim mur. Potem był widok na rzekę, diabelski młyn i budynki dalej. Przebiegła przez jezdnię, gdy nic nie jechało. Spojrzała się na wodę. Wyczuwała wiele zmieszanych zapachów w tym w tle czuć było rzekę. Westchnęła ciężko. Przypomniało jej się wydarzenie sprzed jakiegoś czasu. Na chwilę odpłynęła wspomnieniami do przeszłości. Był to dzień pogodowo podobny do tego, nawet może gorszy. Suczka przebiegła przez przejście odwracając głowę do tyłu. Na plecach miała czarną skórzaną teczkę. Gdy znalazła się na chodniku przy Tamizie.**

**Wtem...buch! Suczka wpadła na kogoś! Na pewno był to pies. Nie chciała jednak by jakiś zmartwiony pies pytał się, czy wszystko z nią w porządku i co ma w teczce. Potrząsnęła głową, i podniosła ją do góry.**

*Obraz robi się za różowo-białą mgiełką z gwiazdkami.*

**Wtem poczuła jak cała zastyga. Jej serce przyspieszyło bicie gwałtownie, poczuła w nim ciepło, dziwne ciepło, którego nigdy nie czuła. Nie mogła oderwać spojrzenia od psa. Przed nią stał szary, wysoki, przystojny Husky z heterochromią. Patrzył się na nią z zaciekawieniem. Po czym przemówił niskim głosem:**

-Wszystko w porządku?

**Suczka wróciła do rzeczywistości. Na samo wspomnienie o napotkanym psie, który potem stał się jej przyjacielem serce jej zabiło. Wywoływał w niej tyle uczuć, których tak skrzętnie chciała unikać. Teraz miała przed sobą jeszcze jedną misje do wykonania...powrócić bezpiecznie do domu...**

* Zmiana sceny.

**Suczka szła z teczką w zębach przez Zatokę Przygód, dokładniej jej ceglane alejki. Usłyszała za sobą tupnięcie. Zastrzygła uszami, odwróciła się gwałtownie. Zza nią skradał się Bone na czele swojej bandy. Fuknęła w myślach, mimo to uśmiechnęła się cynicznie na jego widok.**

-Ooo przyjacielu, dawno się nie widzieliśmy co nie?-zapytała z uśmieszkiem. W jej głosie nie zabrakło drwiny. -Pozdrowiłeś Pax'a ode mnie? Stęskniłam się...ups...zdałam sobie sprawę, że jednak nie...-odpowiedziała uśmiechając się. Bandy brązowego Buldoga Angielskiego nienawidziła równie samo co jasnoszarego Husky o lodowych oczach z rombem na klatce piersiowej. Kpiła z nich.

-Sherie, Sherie, Sherie…nie za bardzo obchodzi nas to gdzie byłaś, ale co masz. Bando! Jak zwykle szybko weźmiemy to co należy się nam.-mówił z pewnością w głosie brązowy Buldog Angielski o fioletowych oczach. Sherie wywróciła oczyma w pogardzie.

-Chętnie zobaczę jak próbujecie.

**Z tyłu w przyczajonej pozycji wyłoniła się Starling, jako pierwsza skoczyła do Sherie. Ta zrobiła zwinny unik w bok. Następnie niska czarna suczka szybkim biegiem pomogła wkrótce biegła też beżowa Amstaff o zielonych oczach i liliowa Kundelka. Sherie przeskoczyła nad ich głowami, trzymając uchwyt od teczki w pysku zaczęła wbiegać po pudełkach na dach budynku. Ostatnie, będące najcięższym kopnęła wyrzucając w tyłu. Pościg deptał jej po piętach. Xeris wraz z Starling i Cameo znalazły się jako pierwsze na górze. Niebieskoszara suczka zaczęła biec i przeskakiwała na dachy następnych budynków. Już banda Bone'a miała skoczyć na dach następnego ale w dole wrzasnął wściekły Rottweiler:**

-BONE! Ty larwo! Jesteś na moim terenie!

**Sherie uśmiechnęła się do siebie. Podeszła do drugiego końca budynku i zeskoczyła. Potem skierowała się w stronę swojego domu. Przed wejściem siedziała suczka rasy Owczarek Australijski, była maści blue merle. Podniosła żwawo głowę na widok suczki.**

-Witaj...czekałam na Ciebie! Wybacz, za nagłe najście, ale mam sprawę w moim imieniu i imieniu Akruni. Jestem Diana i chcę oznajmić Ci coś naprawdę ważnego...chodzi o Psi Patrol...-mówiła suczka. Sherie z zaciekawieniem upuściła teczkę przed swoje łapy.

-Ja Sherie.

-Wiem.-odpowiedziała druga suczka.-Jakoś tak wyszło, że znalazłam listy...-dodała i zrobiła udawaną niewinną minkę. Spoważniała. -Wracając do tematu...

## Rozdział 1

**Za oknem była mgła, tak gęsta, że nic nie było widać w promieniu jednego metra. Mimo, że była to wiosna. Była to wieś, w oddaleniu od sąsiadów teren zajmowało jedno gospodarstwo. W jego skład wchodził dom jednorodzinny, kurnik oraz stodoła. Upiorną wręcz ciszę, przerwał skowyt. Wypełniony był on bólem. Była rasy Blue Bay Shepherd. Obok niej stał brązowopłowy z czarnymi latami Owczarek Niemiecki. W jego oczach malowało się tyle uczuć...Strach, przejęcie, duma, radość. Łapy wbijał w podłogę co parę sekund. Chwilę potem szaroniebieską suczkę wstrząsnął ostatni spazm, po czym popatrzyła się czule na nowe życie. W oczach Owczarka Niemieckiego zalśniły duma i miłość.**
-Debby...o-ona jest wspaniała...-wypowiedział na jednym tchu pełnym zachwytu brązowooki pies. Następnie przycisnął policzek do policzka swojej żony, szepcząc czule.-Spisałaś się świetnie.-ogon psa machał na wszystkie strony.

-Dzięki Tor...-wyszeptała ledwie słyszalnym tonem suczka rasy Blue Bay Shepherd, jej niebieskie oczy były bardzo zmęczone.-Jak dobrze, że mogłam urodzić i mogę wychować naszą córką w tak dobrym domu. A dzisiejszy poranek sprawia, że wszystko jest takie przytulne...-mówiła Debby, jej wzrok powędrował na okno, które było blisko prawego roku na przeciwko niej. -Jak ją nazwiemy?

-Hmm...Sherie?-zasugerował Tor unosząc niepewnie swoją prawą brew do góry. Debby machnęła ogonem z uznaniem i skinęła krótko głową.

-Ok, zatem niech to będzie Sherie.-odparła Debby uśmiechając się do męża oraz swojej nowo narodzonej córki. Następnie położyła głowę na błękitnym kocu, zasnęła. Jej oddech był spokojny i powolny.

* Zmiana sceny

**Dzień był pochmurny, ale nie deszczowy. Na werandzie siedziały dwie suczki. Obserwowały plac zabaw, który znajdował się w kierunku północno- zachodnim od nich. Tego dnia nie było na nim żadnych dzieci, za to bawiły się na nim miejscowe szczeniaki. Debby spojrzała się na siedzącą obok niej córkę, z czułością w oczach i głosie zapytała:**

-Chcesz się pobawić na placu z innymi szczeniakami?

-Nie.-odrzekła krótko jej córka. Głos miała jak zwykle cichy. Debby próbowała zgadnąć gdzie Sherie patrzy, ale wzrok małej suczki powędrował gdzieś daleko. Możliwe, że aż do linii drzew. Matka suczki otworzyła pysk w lekkim zdziwieniu.

-Na pewno?-zapytała się dorosła suczka rasy Blue Bay Shepherd. Uśmiechnęła się próbując brzmiąc przekonująco.

-Na pewno.-odrzekła Sherie, następnie wstała i szybkim krokiem udała się do domu. Po drodze minęła swojego tatę. Pies radośnie podskoczył na widok córki, a nawet uniósł prawą przednią łapę do góry.

-Cześć kochanie!-przywitał się Tor z córką, jego brązowe oczy lśniły z radości.

-Hej tato.-przywitała się Sherie, uniosła lekko głowę. Szybko ją opuściła gdy wchodziła w głąb mieszkania. Postanowiła, że tym razem przećwiczy dobre zakamuflowanie się. Nie chciała aby jej rodzice ponownie męczyli ją pytaniami czy wyjdzie pobawić się z szczeniakami.

**Jej uwagę przykuło skrzypnięcie w drewnianej podłodze. Zaskoczona odsunęła się do tyłu. Nosem pchnęła mocniej kawałek drewna, tworzący część podłogi. Ten z skrzypnięciem opadł lekko w dół tworząc szczelinę. Na tyle dużą, aby suczka mogła się przez nią przecisnąć.**

-Sherie?-usłyszała zaskoczony głos za sobą. Wywróciła oczyma w geście niezadowolenia. Odwróciła głowę. Widziała stojącą z tyłu jej matkę. Spojrzenie suczki wyrażało zmartwienie oraz zaskoczenie. Starsza suczka głowę przechyloną miała lekko w lewo.-Co Ty wyprawiasz przy podłodze?! Chyba nie chcesz złamać sobie łapy.-mówiła po czym podbiegła biorąc swoją córkę za skórę na karku.

-Nie.-odpowiedziała zirytowana Sherie, jej maleńkie łapki zwisały w powietrzu widziała, że matka wynosi ją na dwór.-Mówiłam, że nie chcę bawić się z innymi szczeniakami.-fuknęła, następnie ponownie wywróciła je oczy. Usłyszała ciężkie westchnięcie, jakie wydobyło się z piersi jej matki.

**Wyszły na dwór, a Debby ostrożnie postawiła córkę na trawie. Liznęła ją parę razy po głowie z dużą czułością. To lekko poprawiło małej suczce humor. Lubiła jak jej rodzice, mimo tego, że wiele razy woleli by była inna okazywali jej czułość. Matka suczki przerwała czynność z energicznym szarpnięciem. Górowała nad córką, jej puszysty ogon wachlował na boki.**

-Przychodzi w odwiedziny przyjaciel naszych właścicieli, który jest właścicielem mojej przyjaciółki Jade. Ma syna, jest on w podobnym wieku do Ciebie. Oczekuje, że będziesz się z nim bawić i nie przyniesiesz nam wstydu.

**Sherie poczuła jak łapie powietrza w płuca i zastyga. Krew zawrzała w niej. Zatem ta czułość ze strony jej matki nie była spontaniczna związana miłością do niej!** **Miała ona cel by dobrze wyglądała! Jej niebieskie oczy na chwilę rozszerzyły się ze zdziwienia. Potem czoło zmarszczyło.**

-Ale ja nie chcę!-mówiła z uporem Sherie, która wstała. Teraz łapy miała wycofane do tyłu a głowę dziarsko uniesioną. Widziała jak Debby mruga zdziwiona. Otworzyła pysk by coś powiedzieć:

-Martwimy się o Ciebie. Na początku myśleliśmy, że to faza, ale ta izolacja trwa za długo. Nie możesz się izolować od innych psów, bo CO z Ciebie wyrośnie? Nie rozumiesz, że JUŻ psy co mieszkają w naszym sąsiedztwie o NAS rozmawiają!?-mówiła z początku spokojnie Debby, jednak potem mocno akcentowała niektóre słowa, a jej oczy wypełniły nerwy.

-Och przepraszam, że nie wiedziałam, że opinia sąsiadów jest ważniejsza od tego co czuję!-odwarknęła Sherie, jej matka rzuciła ostrzegawcze spojrzenie. Mała suczka spuściła wzrok na swoje łapy. Wtem usłyszała skrzypnięcie bramki. Ten sam odgłos usłyszała je matka. Pobiegła, jednak co chwila patrzyła czy Sherie idzie za nią.

-*Czego nie rozumie, że ja nie chce...ugh...muszę coś wymyślić...*-myślała Sherie idąc powoli za swoją matką. W wejściu przed bramką stała wysoka suczka o rudym futrze, oraz długich uszach. Wokół jej łap plątał się szczeniak, który kolorystycznie był podobny do matki. Mała suczka będąca mieszanką Blue Bay Shepherd x Owczarek Niemiecki ciężko westchnęła.

**Zza łap drugiej dorosłej suczki wychyliła się głowa szczeniaka. Ten szczeknął radośnie w kierunku Sherie. Zatrzymała się. Nigdy wcześniej nie wchodziła w interakcję z drugim szczenięciem. Położyła uszy po sobie wykonując krok do tyłu. Jej serce zabiło szybciej, ale z nerwów...**

-HEJ! Jak masz na imię? Ja jestem Tobby. Wyglądasz smutno, coś Ci jest? Nigdy Ciebie nie widziałem we wsi, nie wychodzisz na plac? Jak to jest nie wychodzić na plac?-zasypywał pytaniami suczkę psiak o rudym futrze. Nie wiedziała jak odpowiedzieć na tyle pytań.

-Umm....ja Sherie...-odpowiedziała krótko, czując lekki stres, który zdawał się gryźć ją od środka.-Nie...nie jestem smutna i...-próbowała spamiętać wszystkie pytania psiaka. W myślach czuła jak chciałaby uciec...czuła na sobie palący wzrok matki. Odwróciła wzrok.

**Nagle coś uderzyło ją w bok. Kątem oka zauważyła mignięcie rudego futra. Na twarzy młodego psiaka wyczytała dużo radości wymieszanej z energią, która ma ogromne pokłady w piesku. Zaczął zataczać wokół niej kółka. Jego uszy falowały na wietrze. Spojrzenie bursztynowych oczu pieska błyszczało blaskiem radości. Nagle się zatrzymał. W jego oczach zalśniło zmieszanie. Przechylił swoją głowę na bok.**

-O co chodzi? Przed chwilą jeszcze latałeś wokół mnie nakręcony, a teraz stoisz i się gapisz.-zapytała suczka. Ton głosu miała chłodny a nawet z lekką pogardą. Usłyszała tylko gwałtowne wciągnięcie powietrza za nią. Wiedziała, że to jej matka.

-Zapraszałem Ciebie do zabawy...na pewno umiesz się bawić, prawda?-zapytał po chwili jeszcze bardziej zmieszany młody piesek.

-Nie.-odcięła krótko Sherie. Miała już dość tego całego cyrku. Czuła się niekomfortowo, zwłaszcza gdy wzrok jej matki patrzył na nią z dezaprobatą. Wiedziała, że sama też świetnie może się pobawić. Nie potrzebowała towarzystwa denerwującego ją szczeniaka. -Wybacz, ale muszę iść.-odpowiedziała, po czym ruszyła w stronę stodoły.

**Jej drogę zagrodziła łapa mamy. Patrzyła na nią z góry. Ogon bił wściekle na boki.**

-I gdzie myślisz, że się wybierasz?! Masz się bawić z Tobby'm! Myślę, że ucieszy się gdy pokażesz mu wszystkie swoje kryjówki.-mówiła matka suczki cedząc każde słowo. Mała suczka spojrzała z wściekłością na nią, ale nic nie powiedziała.

-Ugh...chodź.-powiedziała idąc przed siebie. Lekkim ruchem pyska dała znać pieskowi by poszedł za nią. On z radosnym szczeknięciem skoczył do przodu podążając za nią. Postanowiła, że pokaże mu jedną z kryjówek, których nie używała od dłuższego czasu. Spojrzała dookoła, po czym przykucnęła. Gotowa była do skoku. Wybiła się na swoich niewielkich łapkach po czym wylądowała na schodku traktora. Następnie wskoczyła na oponę, potem na maskę pojazdu. Na sam koniec stała na dachu.

**Gość patrzył z podziwem. Wkrótce sam odwzorował ruchy suczki. Szło mu dość dobrze. Niecałą chwilę później merdając ogonem stał tuż obok Sherie. Suczka wykonała skok, po czym z gracją balansowała na dachu niewysokiej stodoły. Rudy psiak skoczył, lecz lądując poślizgnęła się mu łapa. Prawie by spadł gdyby nie fakt, że złapał się mocno jednej z dachówek. Podciągnął się i wkrótce stał na górze.**

-Woow. Fajne ruchy. Poruszasz się tak cicho. Też tak chce! Nauczysz mnie?!-mówił prawie, że na jednym tchu mocno podekscytowany Tobby. Suczka westchnęła ciężko. W tej chwili niczego bardziej nie pragnęła, niż aby Tobby zamknął się. Suczka zbyła jego pytanie, po czym w szybkim i precyzyjnym skoku doskoczyło do niewielkiej i dość dobrze ukrytej dziury w dachu. -EJ! Sherie! Zadałem Ci pytania! Ej! Ogłuchłaś czy co? Hah Muszę powiedzieć, że jak na dziewczynę to nieźle Ci poszło!!-wolał piesek. Do miejsca w którym stała suczka. Po dachu biegł niezgrabnie. Jego bursztynowe oczy błyszczały niczym słońce górujące nad ich głowami.

**Suczka wyszczerzyła zęby słysząc pytania pieska. Czuła, że zaczął przekraczać granice. Ale gwoździem do trumny było jego porównanie. Sherie wbiła mocno łapy w dachówkę. Ignorowała ciepło bijące ją w opuszki. Musiała wziąć głęboki wdech zanim odwróciła się w stronę pieska. W jej głowie narodził się plan. Uśmiechnęła się przebiegle pod nosem, po czym ze stoickim spokojem odwróciła się w jego stronę.**

 -Oh, jakoś nie dosłyszałam. Byłam zbyt skupiona na skoku. Wybacz. To nie oznacza, że jestem głucha. Skoro chcesz się nauczyć, to chodź pokażę ci. Na pewno pójdzie ci dobrze biorąc pod uwagę, że łatwo się tu wspiąłeś. -mówiła. Liczyła, że piesek łyknie jej grę psychologiczną. Choć widząc, że na początku wypowiedzi nie dosłyszał docinki, znaczyło że nie był zbyt bystry. Nie mógł przekalkulować co chce zrobić.

-Dzięki! Dzięki! Nie mogę się doczekać jak wszystkim pokażę to czego się nauczyłem! Jak już dojdę do perfekcji, może pokaże tobie kilka ruchów.-powiedział zadowolony szczeniak, na koniec wypiął dumnie pierś do przodu.

-Pewnie, bardzo chętnie.-powiedziała suczka. Widziała jak się uśmiechnął. Zatem nic nie podejrzewał. -Em...Tobby musisz tyko uważać, bo jak sam widzisz dziura jest zdecydowanie zbyt blisko krawędzi.-mówiła dalej. W głosie udała troskę. Piesek kiwnął głową. Był prawie przy krawędzi. Stanął przy niej. Nagle spięła mięśnie i popchnęła go w bok. Sama uważając by nie spadła. Skoro chciał się nauczyć dostał to czego chciał.

-TOBBY!!-z werandy rozległ się wrzask przerażonej matki, widząc jak jej dziecko leży bez ruchu na ziemi. Obok niej stała zaskoczona matka Sherie. Obydwie suczki podbiegły do niego. Sherie teraz zeskoczyła z dachu. Widziała jak odwracają się w jej stronę.

**Na pyszczku wymusiła przerażenie. Ale w środku czuła jak kipie w niej satysfakcja. Udało się! Piesek podniósł głowę dopiero za trzecim razem, gdy pysk matki trącił go. Mina Debby wymagała wyjaśnień. Mimo tego, Sherie nawet nie zadrgnęła na chwilkę. Podniosła wzrok na matkę.**

 -Jak to się stało?!-zapytała oschle Debby, jej wzrok wwiercał się w suczkę próbując dostrzec coś co mogłoby jej powiedzieć co się stało. Ale wyraz pyska Sherie nie zdradzał nic.

-J-ja...nie wiem...Tobby poprosił, żebym mu pokazała niektóre ruchy. I jak zbliżyliśmy się do jednej z k-kryjówek to poczułam jak jedna z dachówek zaczyna się osuwać. Tobby był na niej stracił równowagę. Próbowałam go złapać, ale zanim moje szczęki go dosięgły to o-osunął się w dół…-mówiła suczka. Oddychała spokojnie. Wiedziała, że musi dobrze grać i kontrolować reakcje jej ciała. Nie pozwoliła by jej źrenice zmieniły wielkość nawet na moment.

**Debby skinęła głową, polizała suczkę i w ucho wyszeptała jej słowa pochwały za to jaka była koleżeńska, chcąc uratować syna jej przyjaciółki. Tobby doszedł do przytomności. Matka jego wzięła go za skórę na karku.**

 -Musimy iść Debb, ale było fajnie. Chce w razie czego być w domu, jak wiesz...-mówiła następnie zbliżyła pysk do jej ucha.-…może mu coś być. Następnie rzuciła spojrzenie na Sherie.-Mam nadzieje, że ona się otworzy. Nie ukrywam, że dziwne to zachowanie. Nietypowe dla szczeniaka. Mam wrażenie, jakby coś z nią było. Nie chciała się z nim z początku bawić...ale to może moja paranoja po tym co się stało.-dodała na odchodne.

**Debby skinęła głową. Przytuliła pysk do pyska przyjaciółmi na pożegnanie i odprowadziła ją z synem do furtki. Sherie widząc ich tyły uśmiechnęła się okrutnie. Jej kłamstwo było idealne! Nikt nie wątpił w nie. A przyjaciółka matki nie stanowiła dla niej problemu. Debby wróciła po czym zawołała:**

-TOR! Powiedz Markusowi, że dachówka na stodole się obsuwa. Jakby była mocna burza może to się źle skończyć albo wiatr.

-OK!-zawołał pies. Wkrótce z domu wyszedł mężczyzna niosący drabinę pod pachą. Postawił ją przy szopie. Po czym zaczął coś uderzać. Sherie odchodząc uśmiechnęła się przebiegle. Przed oczyma widziała, jak w momencie gdy uwaga jej matki i matki Tobby’ego była zajęta poszkodowanym to ona w tym czasie obluzowała dachówkę. Jej plan nie zawiódł jej, dobrze przewidziała reakcje jej matki. Miała rację. Odeszła w kierunku domu.

* Zmiana sceny

**Od całego zajścia minęły dwa tygodnie. Sherie wróciła z dworu, a ponieważ mżyło w przedsionku otrzepała swoje niebieskoszare futro, które tak podobne było do koloru futra jej matki. Jedna z niewielu rzeczy jaka była ich cechą wspólną. W niektórych miejscach kropelki osiadły mocniej skrząc się w przyciemnionym świetle wpadającym przez okna. Sherie ruszyła w głąb domu, ale drogę zagrodzili jej rodzice.**

-Sherie musimy porozmawiać.-oznajmił poważnym Tonem głosu Tor. Sherie uniosła zaciekawione oczy. Widziała blask radości w brązowych oczach jej ojca. Jego ogon drgał radośnie. Podobna ekspresja, nawet bardziej wyrazista była na pysku Debby.

-O co chodzi?-zapytała spokojnie suczka. W głębi duszy poczuła ukłucie nadziei, że może odmienią swoje podejście w kwestii jej podejścia do interakcji z innymi szczeniakami. Debby westchnęła, oznaczało to, że ona zacznie mówić.

-Sherie...-przemówiła do córki imieniem, na koniec zawiesiła głos. Sherie próbowała wyczytać cokolwiek z spojrzenia matki, ale poza radością nic głębszego nie zdradzało.-...będziesz starszą siostrą!-na koniec zawołała radośnie.

**Sherie poczuła jak w tym konkretnym momencie zastyga w paraliżu. Serce przyspieszyło bicie. Nie z radości...Niedowierzanie uderzyło ją jako pierwsze. Jednak wkrótce niczym fala roztrzaskująca się o skaliste wybrzeże podczas sztormu zalał ją gniew. Czego zdecydowali się na drugiego potomka? Czy nie była wystarczająca dla nich? Owszem mieli skomplikowaną relacje, ale chyba nie na tyle tak dziwną, żeby odsunąć ją na bok, a pustkę po niej zastąpić kimś innym. Smutek mieszał się z wściekłością. Długa chwila ciszy, oraz wzrok utkwiony na łapach oznaczały, że wbrew oczekiwaniom rodziców przyjęła wiadomość. Uniosła głowę do góry marszcząc czoło.**

-Co?-wyrzuciła z pyska oschle suczka. Jednak nie udało jej się zamaskować smutku, który panował nad nią na równi z gniewem. Jej rodzice zamrugali zaskoczeni.

-Nie cieszysz się?-zadał pytanie Tor, unosząc brwi do góry. Na to pytanie Sherie wbiła łapy w posadzkę. To pytanie zapaliło w niej głębszy gniew.

-Czym!?-odpaliła suczka. Jej spojrzenie wpatrywało się w rodziców z niedowierzaniem.

-No jak to czym. Będziesz starszą siostrą. Będzie nowy członek w rodzinie. Pomyśleliśmy, że pomoże Ci w zerwaniu z tym...tym...jakby to ująć...dziwnym syndromem...wiesz o czym mówię...poza tym myślę, że będzie fajnie, że będzie ktoś z kim będziesz mogła się bawić. Ożyje ten dom.-mówiła Debby próbując brzmieć łagodnie. Ale przysłowiowy gwóźdź do trumny było nazwanie jej podejścia syndromem.

-Och! Przepraszam, że nie jestem taka jaką sobie wymarzyliście!! Ale to nie powód by był drugi szczeniak!! UGH!-warknęła suczka unosząc ton jej głosu. Nie szczędziła wyrzutu w tonie jej głosu. Teraz to Debby spochmurniała.

-Typowy jedynak.-rzuciła oschle piorunując córkę wzrokiem. -Nie rozumiesz, że to robimy dla Twojego dobra.-kontynuowała.

-NIE CHODZI OTO!-krzyknęła Sherie dając upust gotującej się w niej złości. Łzy napłynęły jej do oczu, a przy gwałtownym szarpnięciu głową niektóre wyleciały w powietrze.

**Tor zmierzył ją wzrokiem. Widać było, że nawet w najmniejszym stopniu nie popiera punktu widzenia córki. Popatrzył na Debby potem na jej brzuch, który nadal był jeszcze płaski. Następnie gwałtownie odwrócił głowę do Sherie.**

-Cicho! Natychmiast! Nie obchodzi mnie to czy Ci się to podoba czy nie!-warknął. Suczka poczuła, że przeszywa jej serce uczucie, które tak rzadko ją dopadało w przeciągu niedługiego jej życia. Rozpacz. Czy ona cokolwiek coś dla nich znaczyła? Czy nie mogli jej zaakceptować?

-UGH! ALE!-zaczęła Sherie próbując coś powiedzieć, ale Tor machnął ogonem gniewnie, następnie warknął:

-SZA! Powiedziałem już coś.

**Sherie zamknęła oczy w gniewie, a pysk odwróciła na bok.**

-Mamy prawo decydować o naszym życiu. Jak i na razie o Twoim. Chcemy abyś zmieniła swoje snobistyczne podejście. Chcemy być dumni, czy to z Ciebie czy z przyszłego szczeniaka!-odwarknęła Debby, jej słowa godziły w suczkę.

-Tja...jasne...-odrzekła Sherie, czując jak gniew ustępuje zalewającemu smutkowi. Prędkim ruchem przemknęła między łapami rodziców, po czym podeszła z opuszczonym ogonem na górę. Chciała pobyć w samotności. Wiedziała, że może polegać tylko na swoim towarzystwie.

* Zmiana sceny

**Piorun przeszył ciemnoszare niebo. Ciężka kropla deszczu opadła na okno. Leżąc na szerokim parapecie, na którym położony był ciemnofioletowy koc, gdzie znajdowała się Sherie. Głowę położoną miała na swoich przednich łapach. Oddech miała spokojny i regularny. Zatopiona była w świecie własnych myśli. Nie mogła zapomnieć o sytuacji mającej miejsce niecały tydzień temu. Od tego momentu nastrój w domu zmienił się diametralnie. W oddali rozległ się grzmot. Coraz to cięższe krople spadały na szybę. Z tyłu drzwi lekko skrzypnęły. Na tle okna oświetlającego drewniane schody, stała niebieskoszara dorosła suczka.**

-Sherie...chcę pogadać.-przemówiła suczka. Ton głosu brzmiał miło, jednak tylko bystra osoba mogła zauważyć grę aktorską. Niebieskie oczy suczki spoczęły na jej córce. Zawołana nawet nie drgnęła ogonem na dźwięk jej imienia. W sercu czuła poczucie zdrady. Złość na rodziców narastała z każdą chwilą.-Sherie?-zapytała suczka wchodząc w głąb pomieszczenia. Pytana zamknęła oczy, ale nadal pozostawała w stałej pozycji.-Sherie! Okaż mi chociaż trochę szacunku jak do Ciebie mówię!-warknęła lodowato suczka wbijając łapy w dębowe deski. Po chwili westchnęła ciężko.

-Hmph...-uśmiechnęła się cynicznie młoda suczka pod nosem. Mimo to nadal nie odwracała się w stronę matki. Skupiła się na monotonnym bębnieniu kropel deszczu.

-Co jest z Tobą nie tak!? Mówię do Ciebie, nie reagujesz. Wiesz doskonale, że nie mogę narażać ciąży. Ale może robisz to perfidnie.-wycedzała każde słowo matka suczki naznaczając je gniewnym tonem. Sherie uniosła lekko wargę w niemym warknięciu. Następnie odpowiedziała tak samo lodowatym głosem, wypełnionym dodatkowo cynizmem:

-Wow. Ze mną jest coś nie tak? Ciekawe. Myślałam, że jak kogoś się kocha i chce mu pomóc to nie robi się nowego bachora.

**Debby zapowietrzyła się głośno z gniewu. Ogonem uderzyła wściekle na bok. Ruch był tak samo szybki i gwałtowny jak błyskawica przecinająca w tej chwili niebo. Chwilę potem pokój wypełnił ogromny huk.**

-Oo moja panno jak śmiesz się tak do mnie zwracać!! Bezczelny szczeniak! Jesteś uziemiona, zostajesz w pokoju dopóki nie przeprosisz! Nawet nie myśl o bawieniu się w wykradanie.-krzyknęła z początku suczka. Następnie oznajmiła karę najchłodniej jak potrafiła. Na koniec ostentacyjne wyszła z pokoju. Sherie wytłumiła w sobie nacierające łzy do oczu. Co ona robiła nie tak? Nie musiała być jak inne szczeniaki- wesoła, energiczna, by zasłużyć na okazywanie miłości.

-O to TY się mylisz...-szepnęła do siebie z uśmieszkiem. Wzrokiem przeczesała pomieszczenie. Przypomniało jej się, że gdzieś powinna być dziura wiodąca na dach a z niego wydostanie się na zewnątrz. Chciała wyrwać się z tego domu, w którym atmosfera była zbyt gęsta by swobodnie można było oddychać. W kolejnym blasku jaki wypełnił pokój zauważyła, że przy nad szafą znajduje się otwór, ten przez który ucieknie.

**Zeskoczyła z parapetu lądując z lekkością piórka. Podłoga nawet nie skrzypnęła. Wzrokiem wymierzyła odległość między stołem przy ścianie a szafą. Wskoczyła na ów przedmiot. Przykucnęła przenosząc ciężar ciała na tylne łapy. Ogonem biła lekko na boki. Następnie wyskoczyła wbijając sie na tylnych łapach. Przednie łapy wyciągnęła do przodu. Następnie z gracją wylądowała na górze szafy, balansując przy tym na jej cienkim dachu. Teraz gotowa była do skoku przez otwór. Wybiła się ponownie na tylnych łapach. Wskoczyła przez otwór. Teraz szła po podłodze na strychu. Miejscami stare, spróchniałe drewno trzeszczało. Suczka starała się iść jak najciszej, ale w obliczu tak skrzypiącego drzewa było to trudne. Przez lekko przykurzone okno wpadało blade światło. Sherie pognała do niego. Pchnęła je lekko pyszczkiem, aby cicho się otworzyło. Szum deszczu nabrał na sile. Oceniła wysokość. Uznała, że musi na coś skoczyć, inaczej upadek zakończyłby się niezbyt dobrze. Zauważyła, że pod spodem znajduje się snop siana. Zeskoczyła na niego. Snop lekko się zachwiał, jednakże nie spadł on na ziemie. Suczka po chwili łapania równowagi z gracją zeskoczyła na ziemie. Deszcz zacinał coraz mocniej, mimo tego Sherie nie zamierzała wracać do domu. Nie! Nie do domu, w którym była traktowana jak wyrzutek. Uznała, że spacer w owych warunkach pogodowych oczyści jej myśli. Tuje wyginały się na wietrzenie, który chłodno smagał niebieskooką po pyszczku. Mimo tego przecisnęła się między nimi. W duchu wdzięczna za jej wrodzony talent w skradaniu się. Ciasne zakamarki nie były jej straszne. Była gibka, umiała przez nie przebrnąć. Następnie wyszła dziurą, o której ona tylko wiedziała. Nikt nigdy nie poświęcał czasu, aby przyjrzeć się drobnym detalom w obrębie posiadłości. Ona potrafiła, kiedy każdy inny wydawał się być ślepy. Zapatrzeni w problemy natury, czego jest taka cicha. Zbędne myślenie! Kiedy można skupić się na tym, co w rzeczywistości można wykorzystać na własną korzyść. W tej sytuacji była to wiedza o tajemnych przejściach, dzięki którym mogła wydostać się. Na jej pyszczku przebiegł uśmiech. Ona to wiedziała i nie bała się w owej chwili poznanych przejść wykorzystać. Odwróciła głowę w kierunku przejścia, o którym tylko ona jedna wiedziała. Deszcz przylepił jej grzywkę bliżej do czoła. Nie przeszkadzało jej to.**

-Hmph.-zastanowiła się przez chwilę myśląc, jaką trasę mogłaby obrać. Oczy zmrużyła próbując coś zobaczyć przez ścianę deszczu. Po chwili wiedziała gdzie pójdzie. O tak, wiedziała. Starała się jednak zignorować palący ból jaki odczuwała psychicznie. Nie chciała się do tego przyznać, ale bolało ją to. Bolało, że zamiast chęci poznania jej, rodzice suczki woleli mieć nowego szczeniaka. Dlaczego? Przecież ona także zasługiwała na miłość. I co z tego, że była inna od innych szczeniąt? To nie powinno czynić jej bardziej wyjątkowej w oczach rodziców? Nie była jedną z wielu, tych samych energicznych szczeniaków, którym gęby się nie zamykały nonstop. Ona zaś mimo swojego wyciszenia cechowała się wysoką inteligencją, umiała poruszać się cicho nadal szkoląc technikę do perfekcji. Była sobą. Zamiast słów: "Jesteś jedyna w swoim rodzaju Sherie. Zawsze bądź taka." słyszała: "Możesz być jak inne szczenięta? Spójrz tylko bawią się wesoło, a Ty wiecznie siedzisz cicho." Bolało.

**Teraz suczka szła drogą asfaltową, błyszczącą i poczerniałą od deszczu. Tym razem patrzyła się pod łapy, skupiając uwagę na nich i kałużach. Wydarzenia z ostatnich godzin nawiedzały jej głowę. Słowa rodziców odbijaly się jej echem w głowie. Nim zdążyła się powstrzymać po policzku pociekła jej łza. Przygryzła wargę. Nie chciała być słaba. Chciała być silna. Mimo tego nie rozumiała toku myślenia jej rodziców. Skręciła na pobliskie pole. Zboże wkrótce miało stać się gotowym do zbioru. Weszłą w głąb. Nie obchodziło ją, że była niewielka na tle prawie dojrzałych kłosów. Chciała być sama, a skoro we własnym domu nie może to pole będzie idealną oazą dla niej! Mniej więcej po środku swojej drogi postanowiła się zatrzymać. Wykonała dwa okrążenia i ciężko opadła na ziemię. Zauważyła błoto z paroma zdźbłami przylepionymi do jej szaro-niebieskiej sierści.**

-Będę musiała się potem umyć. Nie dam jej tej satysfakcji. Nie będzie się na mnie wydzierać.-pomyślała gorzko mała niebieskooka suczka. Kolejne ciemne, gorzkie myśli nawiedzały jej głowę. Nie było miesiąca, żeby jej się nie czepiali. Ze wszystkich pór roku nienawidzila lata. Wtedy szczeniaki przyjeżdżały z rodzinami na wakacje, ona zaś musiała słuchać tego jak bardzo jest aspołeczna.

*Biały błysk na 2 sekundy. Obraz lekko przyżółknięty.*

**Sherie stała na dachu kurnika. Jej ciemno-biały pyszczek zdobił delikatny uśmiech. Zawsze lubiła wchodzić na sam jego dach, a potem oglądać widoki. Czuć lekki wiatr na policzkach. Szukała teraz miejsca, gdzie mogłaby nauczyć się nowej sztuczki. Wzrok opadł jej na belkę w stodole. Była wysoko, ale to oznaczało wyzwanie. Oczy Sherie lekko błysnęły. Rzuciła samej sobie rękawicę, oczywiście ją podejmując. Musiała szybko opracować plan działania. Spojrzenie jej szukało rzeczy, które pomogłyby się jej wspiąć. Snopy siana, wydały jej się idealną opcją. Zeskoczyła na ziemię, łapa lekko jej się podsunęła.**

-Trzeba popracować nad zeskakiwaniem.-skwitowała do samej siebie mała suczka. Weszła do stodoły i zaczęła wspinać się na górę. Po dotarciu na miejsce była gotowa. Wysunęła jedną łapkę do przodu, aby ją postawić na drewnianej belce. Potem kolejna, aż balansowała w całości na belce. Była tak wysoko. Serce rozpierała duma. Udało jej się, dodatkowo w dość zgrabny sposób. -Muszą to rodzice zobaczyć.-wyszeptała do siebie.

-Sherie!-zawołał męski głos. Należał do jej ojca.

-Tutaj jestem!-odpowiedziała głośno suczka. Do stodoły wbiegł jej ojciec. Szukał jej wzrokiem na ziemi, ale nie znalazł. Zmarszczył pysk.-Co tym razem? Nie mam czasu na zabawy w chowanego?-fuknął podirytowany. Pyszczek suczki z delikatnie uśmeichniętego posmutniał lekko. -Spójrz wyżej tato.-powiedziała z lekkim załamaniem głosu, który tylko ona wychwyciła.

-OSZALAŁAŚ!? SHERIE! Mówiłem tysiąc razy nie mam czasu na te Twoje pseudo akrobacje. Teraz złaź na dół. Ciotka Amanda zaprasza nas w odwiedziny! Jedziemy, a jeszcze musimy kupić prezent dla Twoich kuzynów. Skoro o nich mowa, nigdy takich numerów jak Ty jej nie odwalali.-mówił pies z nerwami w głosie i spojrzeniu. Głowę cały czas zadartą miał do góry, a Sherie piorunował wzrokiem. Sherie serce podeszło pod gardło. A łzy powoli zaczęły się zbierać w oczach.

-Nie jesteś dumny z tego co zrobiłam?-zapytała z żałością w głosie córka psa.

-A z czego mam być? Weszłaś na belkę. Nic wielkiego. Daphne ze swoimi przyjaciółkami startują w zawodach. Ona skupia się na tym by socjalizować się, nie łazi po belkach.-mówił dalej Tor, wzruszając na koniec ramionami.-Schodź.-spróbował teraz mówić spokojniej.

**Sherie poczuła łzy ściekające jej po policzkach. Ona także zasługuje na miłość! Przecież nie musi być jak inni!**

-Coś zrobiłam?! Czego nie możesz zrozumieć tego z mamą!? Nie muszę być jak inni! Czego mnie nie kochacie taką jaka jestem!?-wykrzyczała Sherie, teraz stojąc w trochę szerszej pozycji na belce. Nie zamierzała schodzić, nie w takim rozwoju rzeczy! Nie kiedy była traktowana jak nic. Kiedy nie zapewniano jej miłości i zrozumienia…

-Przestaniesz dramatyzować choć raz!? Czego nam nie mogło się trafić normalne szczenię, tylko jakiś dziuks!?-wykrzyczał z dołu pies, nerwowo oraz złowieszczo bijąc puszystym ogonem na boki. Sherie wzięła głośno powietrze w płuca, po usłyszeniu ostatniego zdania. Oczy zrobiły się w kącikach gorące i wilgotne. Uniosła głowę w górę próbując powstrzymać łzy, które mimo tego odcinały się diamentowymi szlakami na jej szaro-niebieskim futrze. Spojrzała zawiedziona na ojca. -Ile mam czekać?!-fuknął zniecierpliwiony pies.

-S-sami jedzcie sobie. Beze mnie...-powiedziała Sherie jak najpewniejszym głosem jak tylko się dało, by ukryć smutek. Jednakże drobne zapłakane załamanie głosu zdradziło ją już na samym początku. Tor trzepnął wściekły prawym uchem. Odwrócił się, a w wejściu rzucił przez ramię:

-To nie jedź. Płacz sobie na belkach płacz, jak jakiś dziuks, którym jesteś...

**Wyszedł. Zaś drobna suczka obserwowała go cały czas zaszklonymi od łez szaro-niebieskimi oczyma. Zwiesiła smętnie swój ciemno-biały pyszczek patrząc się teraz na swoje łapy. Gardło miała ściśnięte, jakby ktoś zawiązał na nim pętlę, a z każdą chwilą zaciskał ją jeszcze mocniej. Podobny węzeł miała w żołądku, zaś w sercu czuła jakby ktoś wbił jej najostrzejszy nóż. Ból wręcz dusił ją od środka. Kolejna krystaliczna łza opadła obok łapy z jasnoszarą skarpetką.**

-Ja tylko chcę by mnie kochali i akceptowali...czego tego nie mogę mieć? Dlaczego jestem inna...? Proszę bądźcie ze mnie dumni choć raz...-mówiła do siebie z zwieszoną głową. Barki górowały nad jej barkami. Westchnęła.

*Obraz znika z białym błyskiem.*

**Futro było przemoczone co do włoska. Przylegało do jej smukłego ciała, powodując że wyglądała na jeszcze chudszą i drobniejszą. Puszysta, zadbana grzywka, która odstawała wyraźnie od głowy suczki, zamiast ją zdobić przyklejona była deszczem do jej czoła. Tak samo oklapła jak reszta futra. Otworzyła oczy, deszcz nadal padał, jednak nie tak intensywnie jak wcześniej. Fioletowe ciemne chmury odcinały się na kruczoczarnym niebie. Uniosła głowę w górę w poszukiwaniu gwiazd, lub księżyca. Żadnego z nich nie zauważyła. W powietrzu unosił się chłodny zapach wilgoci. Wstała przeciągając oraz otrzepując się. Nadal panowała martwa cisza, przerywana szeptem deszczu. Nadal była sama. Nikt nie wyszedł jej szukać. Poczuła lekkie przygnębienie. W końcu chciała być sama, ale w głębi duszy nadal chciała, by chociaż na chwile zwrócono na nią uwagę.** Rozdział 2