Kunegunda van Bleitenhoff

**Kunegunda van Bleitenhoff** (ur. w dzień ostatnich śniegów około roku 600 p.e.i.), Hierofantka kultu Wilczej Krwii, święta kultu Val'Ris i Hellisa, doradca księcia Karla von Laufta, pochodząca z terenów obecnego Księstwa Nietoperza, pretendentka do ziem tychże.

W roku 500 p.e.i. otrzymała znaczące przywileje dla swojego kultu.

## Kunegunda van Bleitenhoff

Kunegunda podczas starcia z Krwawym Golemem (-499 r.e.i, Twierdza Wilczego Kła)

### Aliasy

Krwawa Dziewica, Pierwsza Rhotgarówna, Hierofantka, Najwyższa Kapłanka, Przywołaczka Bogów, Ocalała z Lucciny

### Przynależność

Kult Wilczej Krwii, Va'Ris, Księstwo Wilka, Luccina

### Zawód i tytuły

Hierofantka Kultu Wilczej Krwii, doradczyni księcia Karla von Laufta, pani Lucciny

## Informacje biograficzne

### Miejsce urodzenia

Okolice obecnego Sanguinaret, prawdopodobnie Vilsteindorf

## Wygląd zewnętrzny

### Kolor włosów

platynowy blond (normalne)/krucza czerń (farbowane

### Kolor oczu

fioletowe (normalne)/krwawe (w postaci anielskiej i w trakcie korzystania z magii krwii

## Historia

### Dzieciństwo i młodość

Urodziła się jako córka Williama i Dobrevki, de facto władców ziem obecnie należących do księstwa Nietoperza, najprawdopodobniej w Vilsteindorf. Jej nieszczęście polegało na tym, że urodziła się jako szlachecka córka I drugie dziecko władców ziemi, wiec naprawdę niewiele wiadomo na temat jej wczesnego życia. Wiadomo, że miała brata Wulfryka, który odziedziczył ziemie po rodzicach. Sama pytana o swoje najwcześniejsze lata powiadała, że "Jednako się modlili i bili", co prawdopodobnie oznacza wychowanie pod restrykcyjnym, religijnym wzorcem (ewentualne przekazanie do zakonu celibatowego?).

### Wyprawa do Lwa

W wieku 15 lat, z nieznanych do tej pory powodów, została wysłana do Księstwa Lwa, w celu ukucia sojuszu między dwoma księstwami, zapewniając stabilny blok przeciwko zapędom rodu von Lauft na terenach zaliczanych obecnie do Księstwa Wilka. Miała ona zostać wydana za Aureliana, za zgodą jego ojca Dominata, jednak warunkiem było 5 lat wspólnego pożycia wspólnego, nie będąc małżeństwem, w Twierdzy Lwiego Serca, stolicy Księstwa. Jej rodzice niechętnie ją wyprawili, przeczuwając prawdopodobnie jej większą przydatność jako narzędzie politycznie. Wyprawili ją więc w orszaku godnym ale oszczędnym, tak by sam Dominat nie poczuł się ujęty negatywnie. O ile Dominat był "człowiekiem światłym, prawdziwie pobożnym, spokojnym i sprawiedliwym. Był też naznaczony czasem mędrcem o olbrzymim poczuciu humoru, który najchętniej każdą godzinę by przefilozofował", to o tyle jego syn, Aurelian, był całkowitym przeciwieństwem: "Gdyby tylko Bogowie łaskawie odpowiadali na jego prośby, każdy czyn byłby popełnił. Brzydki jak noc, głupi jak pijany but. Gwałtowny, niczym zwierzę w ludzkiej skórze. A nie, przepraszam zwierzęta. One wiedzą, kiedy dość znaczy dość. Poważnie surowy dla siebie i każdego. Nie okazywał szacunku nikomu. Nawet matki nie oszczędzał. Wkrótce jednak po moim przybycu jednak zmarła od odniesionych ran zadanych przez niego. Nie dało się jednak go ująć, bowiem na zewnątrz był przykładnym, dobrym i pobożnym następcą tronu."

Pierwszy rok w zasadzie nie spędzała z Aurelianem, tylko w świątyni Aurelii, gdzie leczyła się zarówno psychicznie, jak i fizycznie po maltretacji z domu rodzinnego. W tym czasie również pobierała lekcje śpiewu od chóru kapłanek, jednak "Głos miałam taki okropny, że któraś ze służek nie wytrzymała i wsadziła mi świecę w usta".

Mimo że to nie było życzeniem Aureliana, Dominat nakazał też jej uczyć się sztuki samoobrony. Można powiedzieć, że jedyne co wyniosła to były ślady na kuprze i kilka pik tamże wbitych, (co jednak ciekawe, leczeniem tych ran zajmowała się służka, która wsadziła jej świecę w usta) jednak była szczęśliwa. Traktowano ją jako osobę, nie dodatek czy narzędzie. Tam też poznała Lionela. Szlachcic dworski, "Serca lwa w ciele owcy, jak mawiali na osoby o wielkim duchu, jednak dość mizernym ciałku". Od razu przypadli sobie do gustu, a przynajmniej na tyle, na ile pozwalała dworska etykieta. Jednak Aurelian obserwował i planował zemstę.

#### Zamieszkanie i plany Dominata

By była całkowita jasność, Dominat postanowił stopniowo wprowadzać Kunegundę w dworskie zawiłości. I tak na pierwszym roku miała ona poznać ogólne działania dworu, mieszkała z jego damami, a do niej samej dopuszczano jedynie odpowiednio wyselekcjonowanych ludzi. Na drugim roku miała stopniowo wdrażać się do poznawania Aureliana i bardziej zawiłe dworskie intrygi. Trzeci, czwarty i piaty rok to miały być lata poznawania jak księstwo funkcjonuje na zewnątrz, sądownictwo, handel i temu podobne rzeczy. Miało to na celu jakieś "naprostowanie" jego syna i przyszłych pokoleń.

#### Śmierć Dominata

Dominat około ostatnich śniegów, w trakcie przyjęcia z okazji osiemnastych urodzin Kunegundy, gwałtownie zasłabł. Pośpieszono po medyków Aurelii, jednak Ci tylko rozkładali i wyciągali ręce. Kilku tych, którzy chcieli pomóc władcy, a byli to nowe osoby w kulcie, kilku z nich służyło wcześniej "Krwawej damie", jednak nie zostali dopuszczeni mimo próśb samego władcy, aby pomóc im odpędzić się od grzechów. Dogorywał kilka dni po zasłabnięciu i nieskutecznych próbach leczenia go czarną pleśnią. W noc swojej śmierci nakazał przyprowadzenie Kunegundy i Aureliana do siebie. Do Aureliana mówił o tym, że jest następcą tronu i teraz czas wziąć swoją żonę pod opiekę i cały lud. Gdy Auelian wyszedł, Dominat spojrzał się na Kunegundę i powiedział tylko dwa zdania "Jesteś niczym biała karta. Twoja historia zaczyna się tutaj", po czym położył rękę na jej głowie i oddał ducha.

Żałoba trwała miesiąc, przynajmniej państwowa. Aurelian ubierał się w szarość, Kunegunda w czerń. Głównie dlatego, że po śmierci ojca mało co powstrzymywało Aureliana. Był jednak skrytym tyranem. To, co działo się w pałacu książęcym nie opuszczało jego murów. Wraz ze śmiercią Dominaty neofici musieli skryć się, podobnie jak wielu tych, którzy byli ofiarą, doświadczyli działań bóstw chaosu czy kiedyś byli lub pomagali kultom w ten lub inny sposób. Były to jednak skryte działania, gdzie sztylety i trucizny szły w ruch.

1. ↑ Prawdopodobnie ukucie tego przysłowia przez nią, przynajmniej w ramach kultu krwii
2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 "Wspomnienia Kunegundy von Bleintenhoff"
3. ↑ Dominat jako jeden z niewielu interesowali się datą jej urodzenia i udało się mu ją obliczyć