Arothir

Ciryandil (Q. epessë)

Odpłynął ze Środziemia w 3021 roku TE (7162 lat)

Himring (dawniej)

Amon Ereb (dawniej)

Hale Mandosa (dawniej)

Rivendell (dawniej)

Tol Eressa (obecnie)

## Rodzina

### Przodkowie

Finwe i Miriel, Olwe i Faelien oraz Mahtan i Rhoswena (pradziadkowie)Maidros Tatayondo (prapradziadek; być może)

Tata i Tatie (praprapradziadkowie; być może)

### Krewni

Feanor i Nerdanela oraz Elulindo i Linde (dziadkowie)Maedhros, Celegorm, Caranthir, Curufin, Amrod i Amras (stryjowie)

Rustor, Galdor i Nanwo (wujowie)

Tanwe i Narisse (ciotki)

Netyë i Rissel (ciotki przez małżeństwo)

Celebrimbor, Dairon oraz Rindil (kuzyni)

Maessa (kuzynka)

### Partner

Nikt (pierwsza wersja)Kochał Beril (nigdy jej nie poślubił) (druga wersja)

Aeriel (trzecia wersja)

### Potomstwo

Brak (pierwsza i druga wersja)Mirion i Tauriel (trzecia wersja)

## Relacje

### Wrogowie

OrkowieTrolle

Smoki

Balrogowie

Easterlingowie

Elfy z Doriathu ( Po zyskaniu przez Diora Silmarillu)

**Arothir** (właściwie **Artaher**, *ur. ok. 1390 Lat Drzew w Tirionie - zm. 538 roku Pierwszej Ery u Ujścia Sirionu, odrodzony w Drugiej Erze*) - Elf, Książę Noldorów i jeden z Feanorian, syn księcia Maglora, syna księcia Feanora oraz księżniczki Aegwen, córki księcia Elulindo z Alqualondë. Urodzony w Amanie za czasów istnienia Dwóch Drzew. Opuścił Aman wraz z ojcem, stryjami, kuzynem i dziadkiem oraz brał udział w wielkich bitwach Beleriandu w Pierwszej Erze Świata. Zginął w 538 roku PE w czasie napaści synów Feanora na przystanie u ujścia Sirionu, gdzie został ugodzony strzałą w oko.

W Drugiej Erze odrodził się i wraz z Glorfindelem oraz dwójką Błękitnych Czarodziejów zostali wysłani, do Śródziemia by wesprzeć Wolne Ludy w walce z Sauronem po tym jak zgłosił się na ochotnika. Syn Maglora chciał w ten sposób naprawić krzywdy, do jakich dopuścił się w Pierwszej Erze. Przybyli w 1200 bądź 1600 roku Drugiej Ery. Osiedlił się z Glorfindelem w tym czasie w Lindonie, stając się domownikami króla Gil-Galada, podczas gdy Błękitny Czarodzieje udali się na odległy wschód i południe Śródziemia, by szerzyć niezgodę wśród ludów wspierających Saurona. Walczył w wojnie między Sauronem a Elfami, a potem w Wojnie Ostatniego Przymierza Ludzi i Elfów. W Trzeciej Erze osiedlił w Rivendell u lorda Elronda, którego traktował jak przybranego brata. Brał udział w wojnie między północnymi królestwami Dunedainów a Angmarem prowadzonym przez poplecznika Saurona, Królem Nazguli i był obecny, gdy Glorfindel wygłosił swoją przepowiednię na temat losu sługi Czarnego Pana. W 2509 roku TE wraz z synami Elronda uratował jego żonę Celebriane z rąk orków, którzy ją torturowali. Był obecny w Rivendell, gdy przybyła do niej Kompania Thorina II Dębowej Tarczy.

W 3018 roku TE był jednym z jeźdźców wysłanych, by odnaleźć Froda Bagginsa i jego kompanów. Był też obecny na Naradzie u Elronda który uważa, że najlepszym sposobem z radzeniem sobie z Jedynym Pierścieniem będzie jego zniszczenie, gdyż wywiezienie go do Amanu jest zbyt niebezpieczne a ciśniecie go do morza może niewiele dać bo w kolejnych Erach świat zmieni się i pierścień może się znów ujawnić.

W czasie Wojny o Pierścień przybył z Szarą Kompanią do Rohanu odnaleźć Aragorna. Przybył z nimi Ścieżkę Umarłych, nie lękając się duchów Umarłych, gdyż nie mogą skrzywdzić elfa. Brał udział w bitwie na Polach Pelennoru i był obecny na Ostatniej Naradzie. Walczył u boku bliźniaków Elronda pod Czarną Bramą i był obecny na koronacji Aragorna na króla Gondoru. Potem na jakiś czas wrócił do Rivendell.

Pod koniec Trzecie Ery odpłynął ze Śródziemia wraz z Gandalfem, Frodem, Bilbem, Galadrielą i Elrondem. Już nigdy nie wrócił do Śródziemia.

## Historia

### Narodziny i młodość w Amanie

Arothir (a właściwie Artaher) urodził się w 1390 Lat Drzew jako jedyny syn Maglora (Makalaurë) i Aegwen w Tirionie, głównym mieście Noldorów w Amanie. Maglor był synem Feanora a ten Finwego który był królem Noldorów co czyniło Artahera członkiem królewskiej rodziny, zaś jego matka była wnuczką Olwego, króla Telerich zamieszkujących wybrzeża i miasto Alqualondë. Czyniło to młodego elfa potomkiem dwóch królewskich rodów.

Artaher dorastał w Tirionie, wzrastając na duchu i ciele. Matka nie raz zabierała go ze sobą w odwiedziny do swego ojca i dziadka, toteż elf bywał częstym gościem na dworze króla Olwego. Tam zainteresował się śpiewem i graniem na harfie widząc to w wykonaniu bardów króla Telerich a także żeglowaniem na ich pięknych okrętach. Ojciec Artahera sam uczył go gry na harfie oraz śpiewu, żeglowania zaś Rustor, najstarszy z braci matki i wnuk króla Olwego. Tam też poznał bliźniaki Damrod i Aeriel, z którymi się zaprzyjaźnił, pochodzący z ludu Telerich. Wraz z ojcem, nie raz też odwiedzał swego dziadka Feanora w kuźni czy babcie Nerdaneli w swej pracowni gdzie rzeźbiła tak realistyczne rzeźby że młodemu elfowi zdawali się żywymi osobami. To też sprawiło iż zaczął interesować się kowalstwem i rzeźbiarstwem.

Kiedy Arothir skończył dziesięć lat skończyła się niewola Melkora który został wypuszczony z niewoli przez Valarów. Udając skruchę, upadły Valar zaczął działać wśród elfów, chcąc pozyskać sobie ich przyjaźń do własnych celów. Udało mu się to jedynie z Noldarami. Młody elf był ciekaw Valara, choć z początku trzymał się od niego z daleka. Przez następne dziesięć lat kiedy Artaher rósł w duchu i ciele, rozwijać swe liczne zainteresowanie, Melkor zdobył sobie przyjaźń wśród Noldorów a jego przyjazne i pomocne usposobienie sprawiło że nawet Valarowie sądzili że upadły Valar zszedł z ścieżki ciemności co jak potem okazało było całkowitym błędem. Kiedy kończy czterdzieści lat, młody elf zaczyna częste podróże po Amanie, ciekawy jego sekretów. Wędrował wzdłuż i wszerz po Amanie, docierając aż na drugi koniec kontynentu w okolice siedziby Nienne i nad morze Ekkai, często z ojcem bądź z swymi przyjaciółmi. W tym samym czasie zaczyna się interesować łowiectwem, którym zabawiali się jego stryjowie, Celegorm, Amrod i Amras (ten pierwszy zaprzyjaźnił się z Valarem Orome od którego otrzymał w darze młodego Huana). Nauczył się od nich jak tropić i oprawiać upolowaną zwierzę, także jak posługiwać się łukiem i włócznią w polowaniach na dziką zwierzynę. Spędzając czas z ojcem rozwija swe umiejętności w grze na harfie, śpiewie i poezji. Wraz z przyjaciółmi żegluje po pobliżu brzegów Amanu, zapuszczając się na Tol Eresse.

Trzydzieści lat później w 1440 Lat Drzew, gdy osiąga pięćdziesiąt lat i przestaje rosnąc, zaczyna praktykę u swego dziadka Feanora który uczy go arkanów sztuk kowalskich w której idzie mu niezgorzej. W tym czasie wybrał się w podróż statkiem z dwójką przyjaciół oraz kuzynem Celebrimborem na Tol Eresse którą ongiś była zamieszkana przez elfów z plemienia Telerich nim w końcu nie zapragnęli popłynąć do Amanu. Zwiedzał nią z przyjaciółmi, podziwiając opustoszałe miasta Telerich którzy kiedyś tu mieszkali. Wkrótce jednak wrócili z powrotem do Amanu.

Kolejne lata poświęcił na rozwijanie swych umiejętności w kowalstwie, łowiectwie, łucznictwie i poezji. Dziewięć lat temu kiedy praktykuje u swego dziadka, Feanor pokazuje swemu wnukowi wynaleziony przez siebie materiał który nazwał *Silima.* Mówi mu również o swym projekcie w którym myśli uwięzić światło Dwóch Drzew, utrwalając je na wieki. Syn Maglora jest pod wrażeniem tego. Feanor przez następny rok daje wnukowi konkretne zadania, sam zaś poświecą się swemu projektowi. Arothir przez lata terminowania u dziadka nauczył się bardzo wiele o pracy nad metalem i potrafił stworzyć cudne rzeczy nie mógł jednak dorównać swemu dziadkowi. Sam uważał że nikt poza może samym Aule nie mógł by mu dorównać. W tym czasie często też spotykał kuzyna Celebrimbora, który terminował u stryja Curufina, jego ojca.

### Powstanie Silmarilionów i kłamstwa Melkora

1450 Lat Drzew jest historyczny momentem dla całego Amanu. Bowiem dziadek Arothira ukończył swój projekt i stworzył Silmarille, niezwykłe kryształy w których uwięził światło Dwóch Drzew. Budzi to wielki podziw zarówno wśród Eldarów jak i Ainurów. Sama Varda je pobłogosławiła. Arothir sam był pod wielkim wrażeniem i nawet nie podejrzewał że Melkor sam ich pożąda co wkrótce okaże się zgubne zarówno dla Noldorów jak i całego Amanu ogółem.

W kolejnych latach Arothir wraz z innymi Noldorami słyszy od Melkora iż Valarowie celowo wywiedli do Amanu by zrobić miejsce do mających się dopiero co obudzić Ludzi. Wtedy po raz pierwszy usłyszał o innej rozumnej rasie, która ma dopiero się pojawić. Słuchając słów Melkora, zdawało mu się że Valarowie celowo ich zwabili do Valinoru, trzymając ich z daleka od Śródziemia by ludzie wzięli dla siebie te ziemie a Valarowie będą ich o wiele łatwiej kontrolować. Szczególnie na młodego księcia i innych elfów wpłynęły wizje wspaniałych królestw, którymi mogli by swobodnie rządzić na wschodzie. Zaczęło mu się marzyć że mógłby założyć takie królestwem, w którym by rządził wedle własnego uznania bez żadnych ograniczeń. Nie mniej jednak nie chciał sprzeciwiać Valarom, czy to ze strachu co to ich potęgi czy z powodu szacunku jaki miał szczególnie do Oromego i Aule czy też z braku środków i możliwości do ich realizacji, trudno powiedzieć, sądzić jednak można że wszystkiego po trochu.

W tych latach. gdy kłamstwa Melkora roznosiły się szeroko po Eldamarze, Arothir wraz z dwójką najbliższych przyjaciół (i rzadziej z kuzynem) opływał brzegi Amanu, płynąc to coraz dalej na południe czy północ na swym okręcie zbudowanym przez szkutników Telerich zwany *Earmir* co znaczy *Morski Klejnot.* Nie mniej nigdy nie odważył się płynąc dalej na wschód niż do Tol Eresse nie chcąc ryzykować wpadnięcia w sztorm (czy bardziej prawdopodobnie - gniewu Valarów). Syn Maglora stał się niespokojny a słowa upadłego Valara zapadły mu w pamięć a w sercu obudziła się jakby utajona tęsknota za odległymi ziemiami. W swych podróżach dotarł na północy do wybrzeży Aramanu którego pokrywały go gęste mgły, robiło się zimniej a zdarzało się widzieć góry lodowe - znak że zbliżano się do ruchomych lodów Helcaraxe. Z kolei na południu dotarł do pustkowi Avatharu, gdzie raz dostrzegł miejsce wielkiej ciemności, której żadne światło nie mogło przebić. To niepokoił Arothira. który czym prędzej zawrócił i rzadziej zapuszczał na południe. Nie mógł wszak wiedzieć, że tam znajdowała się kryjówka Ungolianty, która później wraz z Morgothem zniszczy Dwa Drzewa.

W późniejszym czasie wykuwa dla siebie miecz, tarczę oraz zbroję z wysokim hełmem ozdobiony czerwonym pióropuszem.

### Dorosłość i konflikt Feanora i Fingolfina

W 1490 Lat Drzew Artaher kończy sto lat i staje się dorosłym elfem, co jest znakomitą okazją na świętowanie. Finwe organizuje ucztę z okazji wejścia w dorosłość swego najstarszego prawnuka, przy czym może pomówić z elfickimi dostojnikami i wodzami w sprawie cienia, padającego na Noldorów. Artaher rozmawia z swym pradziadkiem gdy uroczystość przerywa zjawienie się Fingolfina który zwraca się do Finwego, by skrócił pychę dziadka Artahera. Nie skończył przemawiać gdy do pałacu niczym burza wpadł Feanor w pełnym rynsztunku i z mieczem u boku. Wygnał przyrodniego brata lecz nim zdążył wyjść przytknął mu do piersi swój miecz. Artaher jest przerażony działaniami dziadka i zastanawiał się jak Valarowie na to zareagują. Wkrótce został przez nich wezwany przed bramy Valmaru jako jeden z świadków zdarzenia między synami Finwego i gdzie Valarowie zadawali pytania zarówno Feanorowi jak i świadkom owego zdarzenia. Ujawniły się wtedy kłamstwa Melkora a Tulkas, jeden z Valarów pomknął, nie czekając na koniec narady by ścigać złoczyńcę. Sprawa skończyła się tym iż że Valarowie skazali jego dziadka na banicje. Wraz z nim udali się jego ojciec i stryjowie, którzy zbudowali obronną warownie na północy a wkrótce i sam Finwe dołączył do syna, pozostawiając władzę nad Noldorami w Tirionie Fingolfinowi. Arothir pozostał z swą matką w siedzibie Maglora w Tirionie.

W tym czasie Artaher od czasu do czasu odwiedza ojca, stryjów, dziadka i pradziadka którzy osiedli w zbudowanej przez siebie fortecy na północy Amanu, zwanej Formenos. Często można było go zobaczyć w kuźni Feanora w Tirionie czy w pałacu Finwego, gdzie grywał na dworze stryjecznego dziadka Fingolfina. Wkrótce zaniepokoiły go wydłużające cienie i postanowił pójść do Valmaru, dowiedzieć się czy aby Valarowie mogą coś tam wiedzieć. Zrządzeniem losu dotarł tam w tym samym momencie co posłańcy z Formenos, zastając Valarów na naradzie w sprawie wydłużających się cieni. Wtedy to dowiedział się, że Melkor podszedł do swego dziadka, próbując gładką mową namówić go by zaufał mu, lecz on przejrzał jego zamiary i zatrząsnął przed nim drzwi. Orome i Tulkas udali się w pościg za zbiegiem, lecz w tej samej chwili zjawili się gońcy z Eldamaru z wiadomości iż widziano Melkora uciekającego przez Calacirię w postaci burzowej chmury nad Tuną i Tirionem, uciekając z Valinoru. Nastał spokój w Amanie, choć niepewność przyćmiewała szczęście, nie wiedząc jaki cios zada Melkor.

### Mrok nad Valinorem i kradzież Silmarilów

Nadchodził czas na święto wyprawiane przez Valarów na cześć Eru Iluvatara i wszyscy mieszkańcy Valinoru gromadzili się na Taniquetile by świętować ucztą, muzyką i tańcami. Arothir w owym czasie udał się na święto z matką i bliskimi przyjaciółmi, odziany w odświętne szaty i przystrojony klejnotami. Liczył że spotka ojca na świecie, lecz na miejscu okazało się że z Noldorów mieszkających w Formenos zjawił się jedynie jego dziadek Feanor, który jako jedynemu nakazano stawić się na święcie. Nie miał przy sobie jednak Silmarilów ani nie oddział odświętnie. Tam, przed tronem Manwego był świadkiem pojednaniu oby dwójki synów Finwego. W tym wszakże momencie Melkor z pomocą Ungolianty, pradawnym demonie w postaci wielkiej pajęczycy zniszczyli Dwa Drzewa Valinoru i uciekli, osłonięci chmurą ciemności stworzonej przez Ungoliantę a wysłany za nim pościg Oromego i jego łowców oraz Tulkasa nic nie wskórał. Arothira to przeraziło, podobnie jak jego matkę i przyjaciół, nie mniej pokładał wiele wiary w Valarów i sądził że naprawią zło wyrządzone przez Melkora.

Wkrótce też zwołano wielką naradę w Kręgu Przeznaczenia, gdzie Yavanna orzekła ze drzewa umarły i nie zdoła ponownie stworzyć podobnego cudu i jedynie światło Drzew zawartych w Silmarilach Feanora zdołają je przywrócić z powrotem do życia. Arothir słuchał jak Manwe pyta jego dziadka, czy odda swe dzieło do ożywienia Dwóch Drzew. Tulkas, zniecierpliwiony ponaglił Feanora, z kolei Aule stanął w jego obronie. W końcu powiedział że podobnie jak Yavanna nie może ponownie stworzyć Dwóch Drzew tak on nie mógł by ponownie stworzyć Silmarilów i rozbicie ich, zabiło by go. Mandos na to tajemniczo powiedział że nie pierwszym. Feanor ostatecznie odmówił tego, stwierdzając że dobrowolnie nie zrezygnuje z tego a jeśli Valarowie przymuszą go do tego to okażą się rzeczywiście krewnymi Melkora na co Mandos powiedział że taka jest twoja odpowiedź. A kiedy Nienna opłakiwała utratę Laurelinu i Telperionu, zjawili się posłańcy z Formenos, niosąc doprawdy ponure wieści - Melkor przybył do Formenos, gdzie wtargnął i zabił Finwego, który zagrodził mu drogę, po czym zabrał wszystkie zgromadzone tam klejnoty, włącznie z Silmarionami. Na te wieści Arothir zapłakał, choć szczęściem jego ojca nie było w Formenos; wszyscy inni uciekli przed grozą Ciemności jaka przyszła z Melkorem i Ungoliantą. Jego dziadek przeklął przed tronem Manwego Melkora, nazywając go Morgothem a także wezwanie Manwego i godzinę opuszczenia Formenos, po czym wybiegł z Kręgu Przeznaczenia i uciekł wśród nocy.

## Wygląd

Arothir jest wysokim i smukłym jak młode drzewo elfem o proporcjonalnej i mocnej budowie ciała. W ramionach ma siłę by naciągnąć potężny łuk lub uderzać młotem kowalskim a wzrostem dorównuje swemu ojcu Maglorowi choć jest niższy o głowę (jeśli nie więcej) od swego stryja Maedhrosa. Ma długie, kruczoczarne włosy które opadają mu na plecy niczym kaskada czerni. Wiąże je w dwa warkocze złotymi wstęgami które opadają mu na pierś, pozwalając reszcie opaść na plecy. Na skroniach nosi cienki, srebrny diadem który sam sobie wykuł jako jedna z pierwszych udanych prac w sztuce kowalskiej. Kiedy odrodził się i powrócił do Śródziemia w Drugiej Erze, nosił krócej przystrzyżone włosy.

Rysy ma królewskiej acz łagodne, w końcu pochodzi od samego Finwego, króla Noldorów, usta kształtne, jasnoczerwone, nos prosty i kształtny, uszy lekko odstające i jak u elfa przystało, spiczaste. Oczy głęboko osadzone na twarzy, niebieskoszare i błyszczące światłem jakie mają Eldarowie którzy mieszkali w świetle Dwóch Drzew.

Nosi się w piękne szaty, utkane z jedwabiu i aksamitu. Jego ulubioną jest granatowa szata, obszyta na rękawach i końcach srebrnymi wzorami przypominając gwiazdy i liście Telperionu. Przepasa się jedwabną szarfą wzdłuż ciała w kolorze ciemnej zieleni gdzie ma wyszywane złote kwiaty i srebrne gwiazdy Feanora. Na plecy zarzuca długi, szary płaszcz spinany srebrną spinką w kształcie gwiazdy Feanora, obszywany srebrem w fantazyjne wzory.

Na pole walki wdziewa zbroje własnej roboty która jest kunsztowna zważywszy że uczył się sztuki kowalskiej pod okiem swego dziadka Feanora, który był największym rzemieślnikiem wśród Noldorów jeśli nie wszystkich Elfów ogółem. Jest to sięgająca do kolan kolczuga, kuta na podobieństwo rybich łusek, inkrustowanych srebrem. Na to zarzuca sobie srebrny kirys na których ma dwa Drzewa Valinoru i gwiazdę Feanora wykute z mithrilu i złota. Ramiona okrywają naręczaki złożone z naramienników, opachów, nałokcic i zarękawic, wszystkie pomalowane na srebrzysty kolor z scenami walk elfów z orkami i innymi bestiami Morgotha. Na dłonie zakłada skórzane rękawice. Hełm jest wysoki, zakrywający policzki z przedstawieniem orła rozkładający skrzydła do lotu zaś na szczycie nosi pióropusz z czerwonych piór. Na plecy zarzuca sobie płaszcz uszyty z skór zabitych przez siebie wilków Angbandu oraz obszyty niedźwiedzim futrem. Na plecach nosi również łuk, kołczan oraz długi miecz zaś przy skórzanym pasie parę noży.

## Charakter

Arothir był stanowczym, dumnym i śmiałem, acz w pewnym stopniu cierpliwym elfem, co kontrastowało z ognistym temperamentem części jego stryjów, synów Feanora. Po ojcu odziedziczył łagodny charakter i umiejętności w śpiewie, poezji oraz graniu na harfie czyniąc go jednym z najbardziej znanych pieśniarzy w Śródziemiu zaś po matce ciekawość świata i chęć uczenia się na wielu polach-poezji, pieśni, łowiectwa, kowalstwa, żegludze czy sztuce. W młodości w Valinorze spotkać go było można na łowach z Celegornem, Amrodem i Amrasem oraz samym Orome w lasach Amanu, w kuźni ze swym dziadkiem Feanorem, na dworze pradziadka Finwego grającego na harfie ku ucieszy jego dworzan czy zwyczajnie wędrując po rozległych kraju Valarów i odkrywaniu jego cudów. Synowi Maglora nie brakowało odwagi, a walecznością nie ustępował żadnemu z swych krewnych. Rzadko wpadał w gniew, lecz gdy to się działo, jego oczy płonęły ogniem i niewielu mogło powstrzymać jego furię.

Kocha bardzo swego ojca Maglora, co widać, kiedy udał się za ojcem do Śródziemia, porzucając Aman, mimo że jego matka postanowił pozostać w Błogosławionym Królestwem. Nie brał udziału w Bratobójstw w Alqualondë, lecz wciąż zmierzał z Noldorami do Śródziemia, na co spadło na niego Wyrok Mandosa jak na wszystkich co opuszczali Aman, pokazując że nie zawsze zgadzał się z decyzjami swojej rodziny tak jak wraz z Maedhrosem sprzeciwili się spaleniu okrętów przez Feanora.

Był dumny z bycia potomkiem Finwego i członkiem królewskiego rodu, nie był jednak arogancki, acz wobec Edainów wykazał protekcjonizm. Nie rozumiał też jak niby Ludzie mają w przyszłości zastąpić Elfów i dlaczego zatem Eru wpierw obudził ich, a nie ludzi. Przez matkę jest półkrwi Telerim przez co morze zawsze do niego przemawiało.

Artaher przede wszystkim nie chce przelewać krwi innych elfów i dąży do bycia sprawiedliwym i szlachetnym księciem wobec elfów, jak i ludzi. Jednak Przysięga Feanora i to jak to tego, jak jego ojciec i stryjowie to tego dążyli sprawiło że w ostatecznym rozrachunku zmuszony był dwukrotnie walczyć z innymi elfami - raz w Doriathcie i drugi raz w przystaniach u ujścia Sirionu gdzie dosięgła go śmierć.

## Wyposażenie

* Zbroja Artahera - zbroja należąca do Artahera a wykuta przez niego osobiście jeszcze w Valinorze. Jest to zbroja łuskowa z elementami zbroi płytowej z zdobieniami przedstawiający gwiazdę Feanora oraz sceny bitewne a także wysoki hełm z wizerunkiem orła oraz pióropuszem z czerwonych piór oraz płaszcz
* Srebrny Łuk - łuk należący do Artahera który używa na polowaniach i wojnie. Z potężnym naciągiem tylko elf ma siłę by go używać.
* Miecz - miecz wykuty w kuźni Tirionu przez samego syna Maglora. Prosta acz elegancka broń na cywilizowane czasy
* Włócznia - włócznia wykonana w kuźni przez samego Artahera, której używa na polowaniach i wojnie.
* para noży/sztyletów - para sztyletów o srebrzonych ostrzach i pozłacanych rękojeściach. Dobre do dobicia wroga oraz bliskiej walki
* Pierścień Feanora - pierścień (a właściwie sygnet) z symbolem rodu Finwego który Artaher dostał od swego dziadka

## Etymologia

Ojcowskie imię Arothira brzmi **Artaher** (*Szlachetny Lord),* w skrócie Arti. Maglor uznał bowiem że jego syn będzie szlachetnym elfem.

Matczyne imię Arothira brzmi **Morinehtar** (*Zabójca Ciemności),* gdyż jego matka po jego urodzeniu miała wizje jak jej syn już dorosły walczy z otaczającymi go ciemnościami.

Krewni nadali mu epessë **Ciryandil** (*Miłośnik Statków)*, jako że jedyny spośród członków rodu Feanora kochał żeglować i czuć wiatr w żaglach, choć za czasów wojen w Beleriandzie nigdy nie miał do tego sposobności

## Ciekawostki

* Zarówno jego ojciec jak i matka są kuzynami dzieci Finarfina. Wynika to z tego że żona króla Noldorów jest siostrą ojca Aegwen co czyni ją jej ciotką a Finrod, Angrod, Aegnor i Galadriela jej kuzynami.
* Damrod i Aeriel, najlepsi przyjaciele Arothira w zależności od wersji są jego kuzynami bądź nie.
* Arothir jest autorem *Kroniki Feanorian* oraz licznych pieśni i poematów poruszający tematykę Pierwszej Ery i Wojen w Beleriandzie.
* W Trzeciej Erze po powrocie do Śródziemia osiadł w Rivendell. Nie mniej podróżował w dalekie miejsca.
* Zakochał się w kobiecie z rodu Beora, nie mniej w tym czasie trwało Oblężenie Angbandu, gdyż zgodnie z prawem elfowie w czasie wojny nie żenili się ani nie płodzili dzieci. Toteż Arothir nigdy jej nie poślubił i na zawsze pozostał samotny. Nawiązania do jest do Aegnora i Andreth.