Chowańce

Chowaniec/Familiar

Chowańce to najczęściej zwierzęta, czasem magiczne stworzenia, bądź drobni przybysze. Są pomocnikami i przyjaciółmi magów, a dla pełni oddania sprawy: ich częścią. W pewnym sensie chowaniec i jego pan to praktycznie ta sama istota. Ze względu na specyfikę więzi uzyskują unikalne właściwości, niezwykłą wytrzymałość i intelekt.

Chowańcem może być praktycznie każde zwierzę lub drobna istota. Magowie często bardzo dokładnie selekcjonują chowańce, mając na oku przedstawicieli określonych gatunków. Częstym kryteriami są: potencjał mowy, jadowitość, nadzwyczaj ostre zmysły, czy - ogółem mówiąc - wyjątkowe umiejętności.

Pozyskiwanie Chowańca

Aby zyskać chowańca, należy w pierwszej kolejności wybrać sobie potencjalnego towarzysza. Już masz? Dobrze. Następnie należy go związać ze sobą, kreśląc w tym celu specjalny Krąg Jedności, między innymi ze srebra i sproszkowanych kamieni. Inkantując (najczęściej początek inkantacji trwa około 10 minut, potem następuje powtarzanie konkretnej frazy) i koncentrując się na przyszłym towarzyszu, trzeba spędzić w takich warunkach dwie doby. Chowaniec musi być umieszczony w kręgu dobrowolnie, nie może zostać spętany, zmuszony, związany czy zauroczony. Jak widać, rytuał ten jest trudny i często po nim mag wraz z chowańcem znajdują się na granicy wyczerpania. O ile czarodzieje mają dostęp do już gotowych i spisanych formuł, o tyle czarownicy muszą sobie taki rytuał kilkukrotnie przećwiczyć przed właściwym podejściem.

Zdolności Chowańca

Większość zdolności chowańca są ściśle powiązane z naturalnymi umiejętnościami wybranego towarzysza, ale są również takie, które wypływają z więzi pomiędzy nim, a jego panem. Jest to na przykład zwiększona wytrzymałość i intelekt, chowańcowi zmysły wyostrzają się jeszcze bardziej i zyskuje on lepszym refleksem. Pan jest w stanie czuć to co jego chowaniec, jeśli ten znajduje się w odległości 15 kilometrów. Natomiast może przelać swoją świadomość w ciało chowańca, jeśli ten znajduje się nie dalej niż 1,5 kilometra - w ten sposób może go kontrolować. Chowańce z racji swego intelektu są w stanie rozumieć jeden język, najczęściej jest to alandzki, ale tylko nieliczne przypadki - między innymi kruki i papugi - są w stanie mówić. Częstym zwyczajem wśród magów posiadających chowańce jest opracowywanie tajemnego języka, który rozpoznaje tylko on oraz chowaniec. Oczywiście chowańce są w stanie porozumiewać się ze zwierzętami, bądź istotami swego gatunku. Mag, który jest dostrojony przynajmniej do siódmego kręgu, jest w stanie poprzez chowańca użyć rytuału Wróżenia, który pozwoli mu na śledzenie i magiczne oglądanie jakiejś istoty. Po takim rytuale chowaniec jest mocno wyczerpany i zazwyczaj nie jest skłonny robić tego zbyt często. Aby wywróżyć jakąś istotę potrzebujesz kawałka jej ciała. (Stopień trudności ustala MG.)

Przyzywanie Chowańca

Przechowywanie chowańca jako drobnej i - mimo wszelkich usprawnień - kruchej istoty bywa kłopotliwe, zwłaszcza w jakże burzliwym, bądź wybuchowym życiu maga. Dlatego większość badaczy, czy użytkowników Sztuki, przygotowuje dla swego towarzysza specjalną śródplanarną kieszeń. Związana jest ona z jakimś osobistym przedmiotem (np. czapką uszatką), który umożliwia przechowywanie chowańca. Wtedy można przyzwać manifestację przyjaciela za pomocą zaklęcia wezwania, tak więc w razie śmierci, chowaniec zregeneruje się po dobie, jak sferowiec. Oczywiście chowaniec nie może ciągle siedzieć w tej kieszeni, musi jeść, pić oraz zażywać ruchu. Należy też pamiętać o właściwej opiece nad nim, dobra kondycja chowańca to dobre samopoczucie maga, dlatego należy go często głaskać, bawić się z nim, dbać o jego futerko, łuski (czy cokolwiek), często się z nim bawić oraz dostarczać mu możliwie najlepsze pożywienie.

Traktat: O chowańcach. Autor: Mruczek, Kot który nauczył się pisać.

[1]