Ingrid Sigurdsen

*"Doprawdy przyszłość tego rodu."*
—Vidarr o Ingrid; "Ekspansja za Zachód"

* 800
* 793-794
* 788
* 781

**Ingrid Sigurdsen, nazywana często Królewną Ingrid** *(Old Norse: Ingiríðr)* jest jedną z trzech protagonistów Normanów, wraz z Troelsem i Sagą Alvindbakken. Pochodzi z rodu af Sigurdr.

Po tym, jak jej matka zmarła na raka, Ingrid postanowiła być taka jak ona, surowa, stanowcza i konsekwentna. Brutalność króla po śmierci żony, odbiła się na jej psychice i bardzo często kwestionowała rozkazy swojego ojca. Stała się nerwowa. Miała dobrą rękę do poddanych i traktowała ich na równi ze sobą. Nienawidziła kiedy w kraju dochodziło do morderstw na niewinnych osobach przez widzimisię króla i chciała całemu złu zapobiec. Aczkolwiek dobrze wiedziała, że nie ma nic do gadania. Przykład brała od starszego brata. To dzięki niemu nauczyła się jako małe dziecko obsługiwać się bronią i wiedziała co zrobić w razie zagrożenia. Od zawsze wiedziała, że chce robić coś więcej niż leżeć, pachnieć i obserwować bezczynnie to, co się dzieje na tym świecie bez względu na to, czy ktoś umiera, czy nie.

W latach 793-794 brała udział w wyprawie na zachód wraz z grupą kilku ludzi, której przewodziła. Z jej rozkazu splądrowano klasztor Lindisfarne u wybrzeży Northumbrii. W Anglii poznała swojego przyszłego chłopaka, Ahreddana, po którego mylnej "śmierci" zaczęła popadać w depresję. Przesuwając się dalej po Anglii, udała się do Wessexu i razem z grupą rozpoczęła kontrakt najemniczy u króla Egberta.

Śmierć Vidarra mocno nią wstrząsnęła, stała się wrakiem człowieka. Wyprawa do Anglii wiele ją nauczyła. Zafascynowała się złożeniem wielkiego świata chrześcijan, ale nigdy nie uwierzyła w stworzenie świata przez Boga. Bardzo pomógł jej Ahreddan, czuła w nim swoje wielkie wsparcie w trudnych chwilach. Ingrid była jednak bardzo nadopiekuńcza wobec niego, bojąc się, że i jego też straci albo, że znów zaginie. Tak samo było z jej bratankiem, Knutem, którym dziewczyna zajmowała się non stop, traktując go jak swoje oczko w głowie. Ochraniała go nawet wtedy, kiedy nic się nie działo.

## Wygląd

Ingrid jest młodą, niską i szczupłą (w późnym etapie wychudzoną) dziewczyną, uznawaną powszechnie za ładną. Odziedziczyła urodę głównie po matce. Posiada długie, kręcone włosy w kolorze rudym, niegdyś rozpuszczone na wiatr, a w późniejszych latach zaplatane w luźny warkocz. Ma drobną, szczupłą i widocznie podkreśloną twarz, jasną, brzoskwiniową cerę i mały, prosty nos, na którym znajdują się lekkie piegi. Jej oczy są dość spore i wyraźne w szarym wręcz sinym, popielatym kolorze.

Ubiera się w różne szaty, przez dłuższy czas miała na sobie: Skórzaną, brązową narzutę przypominającą sukienkę zapinaną na pas pod nią czarną koszulkę ze srebrną wstawką, jak również pod narzutą chowała w kieszonkach drobniejsze rzeczy takie jak: ołówki, notes, krzyż lub szmaciane paski służące do opatrywania ran. Miała też na sobie skórzane spodnie połączone z kozakami na miękkiej, materiałowej podeszwie (bądź typowe drewniane sandały z hebanu), a poniżej bioder duży pas, na który zapinała topór przez mały otwór. Nosiła typowe rękawice bez palców lub twarde, złote bransolety na przedramieniach. Nierzadko zarzucała na siebie pelerynę z kapturem.

Sześć lat później można ją zobaczyć w zielonym, długim płaszczu z kapturem zawiązywanym na sznurek.

## Osobowość

Ingrid na początku była bardzo rozgadaną, stanowczą i pewną siebie dziewczyną, lubiącą zabawę i żarty, która nie lubiła osób przemądrzałych i profesjonalistów. Każdego traktowała jednak na równi ze sobą i nie czuła się ważniejszym człowiekiem ze względu na królewski status, jak również wymagała równego traktowania od innych osób. Miała wielkie poczucie sprawiedliwości. Brzydziła się oszustwem, krętactwem i zdradą. Mimo natury pyskatej buntowniczki, która na pierwszy rzut oka nie okazywała się specjalną kulturą i manierą, tak też potrafiła się zachowywać w sytuacjach wymagających powagi i skupienia. Ingrid posiadała wielki instynkt i sporą podzielność uwagi, choć odziedziczyła po swym ojcu swego rodzaju impulsywność i dawała się ponieść.

Dla Ingrid życie ludzkie, poszanowanie dla natury i innych stworzeń żywych było najważniejsze i cierpiała wewnętrznie patrząc na umierających ludzi. To był jej czuły punkt, więc kiedy przyszło jej zabijać ludzi na jej duszy pozostała ciemna plama, aczkolwiek pocieszała się tym, że to co zrobiła, nie było bez przyczyny i liczy się tylko dobro jej sojuszników.

Podczas rocznego pobytu w Anglii Ingrid okazywała się sporym zrozumieniem i cierpliwością, kiedy na przykład pomagała Troelsowi wyjść z choroby, lub kiedy pomagała mu się uporać z silnym, niekontrolowanym szałem krwi. To co się działo w Anglii mocno odbiło się na jej psychice przez co Ingrid trudno było sobie poradzić (początkowo) z zarządzaniem wojskiem. Ciężko jej było w podejmowaniu decyzji. Jej buntownicza i na pierwszy rzut oka beztroska natura została wystawiona na próbę, kiedy Ahreddan wpadł do podziemnej jaskini i istniała szansa, że mógł tego nie przeżyć. Ingrid przez dwa tygodnie życia w niewiedzy rozchorowała się ze stresu i bólu złamanego serca, będąc na skraju śmierci. Jej impulsywność sięgnęła momentu kulminacyjnego, kiedy ona, Troels, Saga, Vidarr, Ahreddan, Thorkell i Sigvaldi zostali zamknięci w lochach za niesłuszne oskarżenia, które tyczyły się zabicia króla Egberta u którego służyli roczną służbą. W kierunku strażników i syna Egberta, Ethelwulfa, który od początku ukartował zabójstwo ojca użyła następujących słów: *,,Ty spierdolino umysłowa bez kręgosłupa moralnego, jebany księciuniu, obyś zdechł w męczarniach gorszych niż twój ojciec, który dopiero po drugiej stronie dowie się jakiego skurwysyna, wychował! A WY?! WY NĘDZNE PACHOŁKI, BEZ ŻYCIA OSOBISTEGO, JEBANE SŁUGUSY DIABŁA PIERDOLONE, BEZMÓZGIE PIZDY BEZ JAJ!"*, co świadczyło o kompletnym braku kontroli nad złością w złej sytuacji, gdzie głębokie poczucie sprawiedliwości Ingrid zostało zranione.

Po śmierci Vidarra i klęsce poniesionej w Anglii Ingrid zmieniła się diametralnie i choć nie zmieniła podejścia do wartości, z charakteru ucichła i zamknęła się w sobie, stając się zastraszona, żyjąc przeszłością. Wszystkie demony do niej wracały, przez co myślała nawet o odebraniu sobie życia. U Ingrid na pewno wyostrzyła się pamiętliwość i nie było dnia, w którym nie myślałaby o Vidarrze. Poczuła silną potrzebę upamiętnienia go i postanowiła chociaż w małym stopniu starać się odwdzięczyć swojemu czempionowi za ten czas. Zaczęła radzić swojemu ludowi w trudnych chwilach, choć sama stoi na skraju.

## Wczesne życie

Ingrid urodziła się 12 grudnia 776 roku w Ribe, jako drugie dziecko króla Sigurda i jego żony królowej Fridy. Nadano jej dwa imiona: Ingrid Iduna (Ingrid - piękno, Iduna - imię bogini wiosny, oznaczające odmłodzenie i ożywienie). Król i królowa sądzili, że te imiona będą idealne dla przyszłej królowej: pięknej, powabnej jak motyl i kobiecej. Jak na złość, Ingrid dorastała jako przeciwieństwo tych terminów, ku dezaprobacie matki rozrabiała z chłopakami z podwórka taplając się w błocie, w młodym wieku sięgała po broń (za pozwoleniem starszego brata, który krył swoją siostrę przed rodzicami) i wymykała się koniem poza miasto. Kiedy każdy składał małej królewnie pokłony ta jak gdyby nigdy przechadzała się miastem, podkradając owoce z rynku albo przybijała sobie piątkę z każdym mieszkańcem wioski.

Kiedy Ingrid ukończyła 10 lat (w 786 roku), matka podarowała jej trzy takie same naszyjniki z literą I o różnej wielkości, jeden mały, drugi średni, a trzeci największy i diadem z zielonym oczkiem. Oznajmiła jej, że jest bliżej niż dalej przejęcia tronu i te dary będą jej towarzyszyć w etapie dorastania. Od tamtego czasu królowa Frida zaczęła nauczać swoją córkę manier, tego co najważniejsze do bycia ,,wielką damą rodu" i idealną kobietą. Ingrid znalazła temu większy pretekst by wymykać się z domu. Zaczęła się jeszcze bardziej buntować. Brała nawet udział w comiesięcznych zawodach rzucania toporem w punkt albo strzelaniem z łuku. Brat, Halfdan nauczył ją polowania na zwierzynę. Rysowała karykatury mieszkańców dostając za to fajne podarunki. Między matką a córką dochodziło do konfliktów, które kończyły się najczęściej trzaskiem drzwi wychodzących z nawiasów.

W 789 roku, kiedy narodził się pierwszy bratanek Ingrid, Harald, królowa zaczęła poważnie chorować. Spędzała godziny w swojej komnacie gapiąc się pusto w sufit. Królewna, choć nie miała dobrych relacji z matką, bardzo ją jednak kochała i zamartwiła się jej stanem. Frida zaczęła czuć swą śmierć w powietrzu i uznała, że jedyne czego chce, to spędzenie należycie czasu ze swoją rodziną. Nie chciała już do niczego zmuszać Ingrid, bo to by już nie miało sensu, kiedy dziewczyna i tak od początku robiła to, co chciała. Relacja matka-córka uległa wielkiej poprawie, a dziewczyny zaczęły się coraz lepiej ze sobą dogadywać. Królowa Frida zmarła w 790 roku. Zasnęła wycieńczona chorobą i następnego ranka już nie otworzyła oczu. Ingrid bardzo mocno przeżyła tę stratę, a jej bunt wzrósł. Spędzała jednak więcej czasu w swojej komnacie. Ciągle płakała. Nie przestała nigdy tęsknić za matką i chętnie oddałaby wszystko, aby znów się z nią, chociażby pokłócić jak za dawnych lat. Królewna nauczyła się żyć samotnie, mimo dobrych relacji z bratem, zaczęła odrzucać towarzystwo. Nie wychodziła na zewnątrz od miesięcy, ze względu na stan jej ojca, króla Sigurda, który po śmierci żony zaczął być wybuchowym, brutalnym cholerykiem. Przez to również relacje Ingrid z ojcem uległy pogorszeniu.

Kiedy królewna zaczęła dorastać, ojciec popychał ją do małżeństwa. W 791 roku miał miejsce pokaz 15 kandydatów z całego kraju, których królewna odrzucała jak leci, a kiedy dowiedziała się, że lista dobiegła końca uradowana uciekła z sali królewskiej.

## Umiejętności

### Łucznictwo

Ingrid od najmłodszych lat ćwiczyła strzelanie z łuku i stało się to jednym z jej ulubionych zajęć. Rzadko kiedy nie udaje jej się trafiać. Posiada bardzo dobry cel i możliwość skupienia całej uwagi na nim.

### Walka bronią białą

Podobnie jak w przypadku łuku, Ingrid trenowała obsługę toporem od najmłodszych lat i wyćwiczyła sobie spory rozmach oraz siłę w swobodnym trzymaniu i manewrowaniu tą bronią. W walkach używa go rzadziej i tylko wtedy, kiedy ma zamiar zadać naprawdę poważną ranę.

### Czytanie i pisanie

Ingrid ze względu na to, że należy do królewskiego rodu od dzieciństwa uczyła się czytania i pisania do perfekcji, aby reprezentować ród.

### Rysowanie

Królewna odkąd tylko pamięta lubi zabijać stres i nudę rysunkami. Karykatury, plany, normalne szkice czy projekty, dziewczyna nie rozstaje się z notesem i ołówkami, które samodzielnie wystrugała. Wiele razy chwalono ją za umiejętność rysowania i również przez pewien czas na tym zarabiała rysując karykatury mieszkańców.

## Relacje

* Vidarr — Początkowo ich relacje nie należały do przyjacielskich, aczkolwiek nie do wrogich. Bardzo często się przekomarzali i dokuczali sobie. Ingrid uważała go za typowego prymitywnego faceta. Jednak kiedy spędzali ze sobą więcej czasu i zaczęli częściej rozmawiać, ich relacja zrodziła się w przyjaźń, Ingrid zaczęło bardzo zależeć na Vidarrze, a sam Vidarr chronił Ingrid z własnego uczucia, aniżeli z zawodu, który polegał na ochronie królewny. Ich relacja przypominała zabawę starszego brata z młodszą siostrą, którzy często żartowali z samych siebie, śmiali się, ale jedno za drugim w ogień by wskoczyło. Martwili się o siebie nawzajem. W ostatnim etapie zrodziło się między nimi pewne uczucie, silniejsze niż przyjaźń, którego ani jedno ani drugie sobie nie wyznało. Ingrid po śmierci Vidarra załamała się i stała się wrakiem człowieka.

* Ahreddan — Ich relacje od początku były dość przyjacielskie. Ingrid, w przeciwieństwie do reszty kompanów, była otwarcie nastawiona do Ahreddana, ufając mu ze względu na jego opanowaną i nieśmiałą naturę, która według niej samej wydawała się całkiem urocza. Wierzyła mu na słowo i zdawała się na jego znajomość Anglii. Bardzo cieszyła się jego obecnością w grupie, traktując go jako dobrego przyjaciela i skarbnicę wiedzy. W pewnym momencie oboje zaczęli się w sobie zakochiwać, jednak Ahreddan z nieśmiałością jej to wyznał po długim czasie. Ingrid ze względu na swoje uczucie do Vidarra, które dzieliła z uczuciem do Ahreddana uciekła zamyślona, nie wiedząc co o tym myśleć. Jednak kiedy Ahreddan spadł w przepaść załamała się i dałaby wszystko by cofnąć czas. Kiedy okazało się, że chłopak przeżył, ona nie chciała rozstawać się z nim na krok, była skłonna go wspierać, a po śmierci Vidarra, zbliżyła się z nim jeszcze bardziej dbając o to, by nie stracić swojego ukochanego.

* Troels — Ich relacja od początku wydawała się neutralna. Nie mieli specjalny ingerencji ze sobą, jednak po wielu dniach spędzonych ze sobą, Ingrid zaczęło bardziej zależeć na swoich towarzyszach, zwłaszcza wtedy, kiedy Troels ciężko zachorował i zamartwiła się jego stanem zdrowia. Czuła, że jako dowodząca chce i musi mu pomagać, dlatego też często uspokajała go i rozmawiała z nim podczas jego napadów szału krwi. Nie rozumiała się z nim za często, ale w jej oczach Troels zyskał miano przyjaciela.

* Saga - Często dochodziło między nimi do sprzeczek, jednak wydawać się mogło, że potrafią współpracować. Saga wydawała się nie być przyjaźnie nastawiona do Ingrid, jednak ta dała jej szanse, choć rzadko miała ochotę z nią rozmawiać przez jej kompletną ignorancje i narzekanie na nieistotne detale. Zależało jej jednak na dobrej relacji, co moglo się ukazać po roku w Anglii, kiedy Saga i Ingrid potrafiły się bardzo dobrze porozumieć, a nawet zainteresować swoim stanem zdrowia lub liczyć na pomoc w trudnej sytuacji (Saga prosząca królewnę o pomoc, kiedy jeden ze strażników próbował ją obezwładnić).

* Sigurd I —Od małego Ingrid trudno było się dogadać z ojcem, a po śmierci matki było jeszcze trudniej. Irytowało ją brutalność i przesadna nerwowość króla oraz to, że próbował jej układać życie. Momentami nienawidziła go za bycie po prostu podłą świnią, jednakże w temacie ekspansji nie kwestionowała jego rozkazów, a wręcz było jej to na rękę, chcąc chociaż na chwilę odciąć się od toksycznego rodzica. Kiedy Ingrid dowiedziała się o chorobie króla zamartwiła się, co świadczyło jednak o pozostawieniu w swojej duszy cienia miłości, a przynajmniej szacunku do ojca. Trudno było jej się pogodzić z jego śmiercią, jednak pozostałe złe duchy z bitew i śmierć Vidarra skutecznie zamaskowały tę pustkę.

* Halfdan II — Byli wzorem typowego rodzeństwa. Halfdan zajmował się Ingrid, gdy była mała, a ona uwielbiała spędzać z nim czas. Po śmierci matki Halfdan był jedyną osobą do której królewna mogła przysłowiowo gębę otworzyć. Przekomarzali się nieznacznie, aczkolwiek często byli zgodni. Brat był wzorem dla Ingrid, zwłaszcza pod względem nauki obsługiwania się bronią oraz przetrwania w sytuacjach kryzysowych. Królewna bardzo mocno ceniła Halfdana i czuła w nim duże oparcie jeszcze przed ekspansją, kiedy Ingrid spędzała całe dnie w samotności. Bardzo bała się jego reakcji, gdy wróciła do domu po roku, aczkolwiek ich relacje potem się poprawiły i znormalniały. Rodzeństwo wspólnie odbudowało Danie. Kiedy Halfdan zachorował Ingrid popadła w jeszcze większy stres i nałog łamania sobie palców. Boi się jego śmierci i obawia się, że kolejnej utraty bliskiej osoby nie da rady już przeżyć.

* Egbert — Królewna Ingrid obawiała się służby u króla, widziała w nim niebezpiecznego i zdradzieckiego dupka, aczkolwiek poszła (wyjątkowo) za opinią reszty dla świętego spokoju i początkowo nie żałowała. Egbert jej ufał, a ona ufała jemu i wiedziała, że dopóki nie będą działać mu na przekór, nic im się nie stanie. Była gotowa zrobić dużo dla króla, jednak niektóre rozkazy wychodzące poza jej moralność kwestionowała. Jego śmierć może nie tyle co wstrząsnęła, ale na pewno oburzyła ze względu na ukartowany plan nowego króla Ethelwulfa. Było jej wewnętrznie żal Egberta.

* Harald Halfdansen — Kiedy mały bratanek płatał figle i obrażał Ingrid królewna nie szczędziła słów i była wobec niego wredna. Nie lubili się. Jednak po powrocie z Anglii zauważyła w chłopcu sporą poprawę, przez to ich relacja uległa poprawie. Zaczęła wspierać dorastającego Haralda, dla którego śmierć dziadka, choroba ojca i ogólnie cała sytuacja, była sporą nauką pokory.

* Knut — Odkąd Ingrid ujrzała i wzięła swego drugiego bratanka na ręce pokochała go. Obecna tragiczna sytuacja zmiękczyła jej serce jeszcze bardziej, przez co mały Knut stał się oczkiem w głowie dziewczyny. Zajmowanie się chłopcem choć przez chwilę łagodzi jej rany i pozwalam zapomnieć o ciężkich przeżyciach.

## Znane ofiary

* Claus
* Edgar
* Jeden, nienazwany mieszkaniec Birmingham
* Jeden żołnierz Sussexu
* Jeden członek Psów Wojny

## Ciekawostki

* Jej ulubiony rodzaj broni to topory, strugane ostrza i łuki.
* Ze względu na swoją urodę i królewski statut, wielu starało się ubiegać o jej rękę, niestety bezskutecznie.
* Jest wrażliwa na piękno natury i zwierząt.

## Cytaty

*"Ty spierdolino umysłowa bez kręgosłupa moralnego, jebany księciuniu, obyś zdechł w męczarniach gorszych niż twój ojciec, który dopiero po drugiej stronie dowie się jakiego skurwysyna, wychował! A WY?! WY NĘDZNE PACHOŁKI, BEZ ŻYCIA OSOBISTEGO, JEBANE SŁUGUSY DIABŁA PIERDOLONE, BEZMÓZGIE PIZDY BEZ JAJ!"*
—do Ethelwulfa i żołnierzy z Wessexu;Korona - Część 1

*"Ale cokolwiek bym nie zrobiła, mój ojciec nigdy nie będzie ze mnie zadowolony. Choćbym podbiła całą Anglie - jemu ciągle będzie mało. Może po prostu chciał się mnie pozbyć?"*
—do Vidarra;Podbicie Sussexu