Dzień złej Kanohi - Brudnopis

Brudnopis

## Kostka Lodu

Burza śnieżna nasilała się coraz bardziej. Biały płatki śniegu uderzały o maskę, a wiatr potęgował uczucie chłodu. Słońce dawno znikło za szarymi chmurami. Przed nim rozpościerała się jedynie nieskończona biel.

Pomimo, że brodził po kolana w śniegu, nie mógł się poddać. Warunki szczytu Makori mogłyby zabić innych Matoran, lecz jemu nie straszne było górskie zimno.

Odkąd pamiętał, Kerhi przebywał i pracował na cześć Wielkiego Ducha w Ko-Koro, nieopodal szczytu Makori. Dopiero niedawno, po tym jak Toa Ihorri chwilowo opuścił ich wioskę, chłopak przejął rolę łowcy, patrolując okolice Ko-Koro. Jednak ten nowy epizod w jego życiu nie mógł w pełni zaspokoić jego żądzy przygód.

Ko-Matoranin przesłonił swoją białą Kakamę dłonią. Starał się dostrzec sylwetki czerwono zabarwionych flag, które zostały pozostawione na szlaku przez poprzednich podróżników. Nie był pewien, czy zostały pogrzebane w śniegu, czy też śnieżyca nie pozwala mu ich dostrzec. Miał nadzieję, że nie zabłądził.

Ihorri, pierwszy obrońca Ko-Koro opuścił wioskę, kiedy stolica Protektoratu wezwała swoich Toa na wojnę. W dzień odejścia Ihorriego atmosfera w Koro była wyjątkowo ponura.

Wątpliwości zaczęły kąsać umysł Kerhiego niczym chmara much kwasowych. Wszystkie punkty orientacyjne wokoło zostały zasypane. Przez śnieżycę nie widział szczytów gór, a coraz większy chłód zaczął dawać się we znaki nawet Matoraninowi Lodu. Chłopak musiał zdać się na Przeznaczenie.

Ściana Przepowiedni umieszczona w Sanktuarium była dla Ko-Matoran szczególnym miejscem. Odszyfrowywanie znaków było skomplikowane i żmudne, zabierało też sporo czasu, lecz jeśli zrobione dobrze, pozwalało odczytać przyszłość. Wielu Ko-Koran spędzało pół życia w Sanktuarium, próbując odszukać ukryte w znakach proroctwa.

Ostatnia przepowiednia mogła zmienić wszystko. Na szczycie Makori miał pojawić się nowy bohater, zrodzony pośród wiatru i lodu. Mieszkańcy wioski ze zniecierpliwieniem czekali na pojawienie się nowego Toa, lecz mijały dni i tygodnie, a nikt nie przybył. Wtedy Kerhi postanowił wziąć sprawę w swoje ręce.

Ko-Matoranin wiedział, że wielu Toa powstaje przez przemianę Matoran. Nie znał jedynie szczegółów. Wziął więc kilof, prowiant, liny i kamień cieplny, wyruszając na szczyt. Sądził, że przepowiednia traktowała właśnie o nim.

Kerhi ponownie odgonił wątpliwości, pojawiające się w jego umyśle. Cały czas kroczył drogą na szczyt Makori, lecz szlak nie miał końca. On jednak nie zamierzał się poddawać.

Stawiając kolejny krok, chłopak zauważył na śniegu lekki blask. Rozejrzał się. Jego oczy zauważyły rozstępujące się chmury. Zza bladoszarych obłoków nieśmiało wyłaniało się słońce. Poczuł, jakby to sam Wielki Duch spoglądał na niego, wskazując mu drogę. Dopiero teraz dojrzał ścianę śniegu, która zasypała przesmyk. Nie mógł już iść dalej.

Przyglądając się lepiej, Kerhi zauważył coś jeszcze. W środku ścianu lodu zamknięta była jakaś istota. Chłopak podszedł bliżej, zaintrygowany. Teraz wyraźnie zobaczył wysoką sylwetkę oraz zasklepioną w lodzie znajomą Kanohi. Pokręcił głową z niedowierzaniem. To był Toa Lodu, uwięziony niczym Rahi w bursztynie.

## Wariant Przybycia

### Prolog

*Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendę Ikoar. Przed początkiem wszystkich początków, my, mieszkańcy Matorańskich Koro ufaliśmy że jesteśmy bezpieczni dzięki opiece Wielkiego Ducha oraz jego sług, Bractwa Makuta. Jednak gdy Mata Nui padł ofiarą wielkiego cienia, zapadając w sen, Makuta zniknęli bez śladu, pozostawiając naszą krainę na pastwę losu. Dopiero wtedy zostaliśmy oddani w opiekę szlachetnych Toa, którzy byli kierowani wielką mądrością Turaga…* – Turaga Ihelvi, fragment *Legendy Ikoar*

Burza śnieżna nasilała się coraz bardziej. Biały płatki śniegu uderzały o maskę, a wiatr potęgował uczucie chłodu. Słońce dawno znikło za szarymi chmurami. Przed nim rozpościerała się jedynie nieskończona biel.

Pomimo, że brodził po kolana w śniegu, nie mógł się poddać. Warunki szczytu Makori mogłyby zabić innych Matoran, lecz jemu nie straszne było górskie zimno.

Odkąd pamiętał, Kerhi przebywał i pracował na cześć Wielkiego Ducha w Ko-Koro, nieopodal szczytu Makori. Dopiero niedawno, po tym jak Toa Ihorri chwilowo opuścił ich wioskę, chłopak przejął rolę łowcy, patrolując okolice Ko-Koro. Jednak ten nowy epizod w jego życiu nie mógł w pełni zaspokoić jego żądzy przygód.

Ko-Matoranin przesłonił swoją białą Kakamę dłonią. Starał się dostrzec sylwetki czerwono zabarwionych flag, które zostały pozostawione na szlaku przez poprzednich podróżników. Nie był pewien, czy zostały pogrzebane w śniegu, czy też śnieżyca nie pozwala mu ich dostrzec. Miał nadzieję, że nie zabłądził.

Ihorri, pierwszy obrońca Ko-Koro opuścił wioskę, kiedy stolica Protektoratu wezwała swoich Toa na wojnę. W dzień odejścia Ihorriego atmosfera w Koro była wyjątkowo ponura.

Wątpliwości zaczęły kąsać umysł Kerhiego niczym chmara much kwasowych. Wszystkie punkty orientacyjne wokoło zostały zasypane. Przez śnieżycę nie widział szczytów gór, a coraz większy chłód zaczął dawać się we znaki nawet Matoraninowi Lodu. Chłopak musiał zdać się na Przeznaczenie.

Ściana Przepowiedni umieszczona w Sanktuarium była dla Ko-Matoran szczególnym miejscem. Odszyfrowywanie znaków było skomplikowane i żmudne, zabierało też sporo czasu, lecz jeśli zrobione dobrze, pozwalało odczytać przyszłość. Wielu Ko-Koran spędzało pół życia w Sanktuarium, próbując odszukać ukryte w znakach proroctwa.

Ostatnia przepowiednia mogła zmienić wszystko. Na szczycie Makori miał pojawić się nowy bohater, zrodzony pośród wiatru i lodu. Mieszkańcy wioski ze zniecierpliwieniem czekali na pojawienie się nowego Toa, lecz mijały dni i tygodnie, a nikt nie przybył. Wtedy Kerhi postanowił wziąć sprawę w swoje ręce.

Ko-Matoranin wiedział, że wielu Toa powstaje przez przemianę Matoran. Nie znał jedynie szczegółów. Wziął więc kilof, prowiant, liny i kamień cieplny, wyruszając na szczyt. Sądził, że przepowiednia traktowała właśnie o nim.

Kerhi ponownie odgonił wątpliwości, pojawiające się w jego umyśle. Cały czas kroczył drogą na szczyt Makori, lecz szlak nie miał końca. On jednak nie zamierzał się poddawać.

Stawiając kolejny krok, chłopak zauważył na śniegu lekki blask. Rozejrzał się. Jego oczy zauważyły rozstępujące się chmury. Zza bladoszarych obłoków nieśmiało wyłaniało się słońce. Poczuł, jakby to sam Wielki Duch spoglądał na niego, wskazując mu drogę. Dopiero teraz dojrzał ścianę śniegu, która zasypała przesmyk. Nie mógł już iść dalej.

Przyglądając się lepiej, Kerhi zauważył coś jeszcze. W środku ścianu lodu zamknięta była jakaś istota. Chłopak podszedł bliżej, zaintrygowany. Teraz wyraźnie zobaczył wysoką sylwetkę oraz zasklepioną w lodzie znajomą Kanohi. Pokręcił głową z niedowierzaniem. To był Toa Lodu, uwięziony niczym Rahi w bursztynie.

## Wariant Ta-Koro

*Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendę Ikoar. Przed początkiem wszystkich początków, na krainę Ikoar zstąpił Mata Nui, a wraz z nim my, plemiona Matoran. Ufaliśmy, że jesteśmy bezpieczni dzięki opiece Wielkiego Ducha oraz jego sług, Bractwa Makuta. Jednak gdy Mata Nui padł ofiarą wielkiego cienia, zapadając w sen, Makuta zniknęli bez śladu, pozostawiając naszą krainę na pastwę losu. Wtedy zostaliśmy oddani w opiekę szlachetnych Toa, którzy kierowani byli wielką mądrością Turaga…* – Turaga Varu, fragment *Legendy Ikoar*

Nadszedł ze wschodu, od strony lawospadu. Było wczesne popołudnie, lecz wulkaniczny pył przesłonił promienie słońca, utrudniając określenie pory dnia. Szedł pieszo, prowadząc niespokojnego Graaka za uzdę. Czworonożne wierzchowce kiepsko reagowały na widok ognia i lawy. Dawno już zdjął krótki płaszcz i białą, lnianą chustę. Było za ciepło. Osmalony pyłem Toa Lodu zwracał uwagę. Spalona Ziemia nieczęsto gościła takich jak on.

Ta-Koro było imponująco wyglądającą twierdzą zbudowaną na planie prostokąta, osłanianą grubymi murami z czarnego kamienia. Na blankach maszerował jeden z Ta-Matorańskich gwardzistów, obserwując otoczenie. Brama została zamknięta żelazną kratą, za którą gawędziło dwóch kolejnych strażników. Ta-Matoranin na górze wykrzyczał coś do nich. Dopiero wtedy zorientowali się, kto zbliża się w ich stronę.

Toa Lodu uspokoił Graaka, który zaczął parskać. Z jego ubrudzoną, lekko uszkodzoną zbroją wyglądał niczym duch pośród dymu i pyłu. Spojrzał w ich stronę. Matoranie Ognia stali przed bramą, lekko spięci. Na ziemiach Protektoratu Matoranie oraz Toa byli przypisani do swojego Koro. Rzadko opuszczali swoją rodzimą wioskę, a ci, którzy na stałe wybierali żywot wędrowca, często wzbudzali podejrzenia. Wygnańcy mogli być w najlepszym przypadku wędrownymi najemnikami, oddając swój miecz za odrobinę żywności i miejsca do spania. W najgorszym byli mordercami, którzy napadali na karawany i wioski.

- Stać! Kto idzie? - krzyknął jeden z nich.

- Akarys z plemienia Lodu – odkrzyknął Toa. - Mam pilną sprawę do Turagi Varu.

Gwardzista skądś pamiętał te imię. Biała Kanohi w kształcie Miru była brudna, lecz Matoranin Ognia rozpoznał wcięcie na lewym oczodole maski. Kiwnął głową do swoich towarzyszy. Jeden z szeregowych gwardzistów otworzył wrota. Stalowa krata ze zgrzytem poleciała do góry. Akarys wkroczył do Ta-Koro.

Turaga pokryty czerwonymi szatami stał twarzą do ogromnego, pomarańczowo-żółtego płomienia, który tańczył pośrodku przestronnej komnaty. Odwrócił się. Jego krwawoczerwona, szlachetna Huna spojrzała prosto w jasnobłękitne oczy Toa, który poczuł żar bijący od ognia.

- A więc wróciłeś. To oznacza, że poradziłeś sobie z wyzwaniami, które rzucono przed ciebie? – zaczął Turaga. Akarys nie odpowiedział. - Rozumiem, dlaczego zjawiłeś się akurat tutaj, zważając na twoją historię z Ko-Koro – Toa Lodu wyprostował się, słysząc te słowa.

- Zdobyłem broń. Odnalazłem Kanohi – powiedział mężczyzna.

- Zostałeś przepowiedziany - Turaga Ognia skinął głową. Akarys nie przepadał za tym określeniem, jednak tak to właśnie wyglądało. Dobrze pamiętał dzień, w którym pojawił się na Ikoar.

Przepowiednia opisywała bohatera zrodzonego wśród lodu i popiołu. Mówili, że spadł z nieba. Gdy obudził się, leżał w osmalonym, spopielonym kraterze w ziemi, niedaleko jednego ze szczytów Ko-Wahi. Przed nim stał Ko-Matoranin, który sam myślał, że przepowiednia dotyczy jego. Chciał stać się Toa, lecz tamtego dnia poczuł jedynie zawód.

- Jestem gotów, Turago. „Me sny pełne były mroku” – wyrecytował. - Czy Plaga już tu dotarła?

- Moi pobratymcy napotkali kilka rahi. Pokraczne i agresywne, dotknięte zarazą. Straciłem tych Matoran – Varu pokręcił smutno głową.

- A więc już tu są – stwierdził Akarys. Niepokoił się, że do tego dojdzie.

- Przybyłeś, by stawić im czoła? Czy to jakaś pogoń za odkupieniem? - zapytał Turaga.

- Nazywaj to, jak chcesz. Znajdę serce zarazy i zakończę to – oznajmił, zdeterminowany.

- Nie jestem pewien, czy to rozsądne. Razem z Helvim i innymi Koro wysłaliśmy Gukko do Protektoratu. Mają wysłać pomoc – powiedział Varu. Akarys westchnął.

- Nie przybędą tu na czas. Na morzu panują sztormy, a Przesmyk jest zasypany. Protektorat nie zdąży z pomocą, a trzeba działać teraz – rzucił Toa Lodu.

- Działać? Czy teraz z twoimi umiejętnościami jest lepiej? - zapytał Turaga Ognia.

Akarys nie wiedział, czy miała to być drwina, czy szczerym pytaniem. Gdy opuścił Ikoar, ledwo potrafił wyzwolić moc żywiołu, a jego Kanohi nie działała. Nie wsławił się niczym szczególnym. Teraz jego moce zostały stłumione, a maska nadal szwankowała. Ale było lepiej niż poprzednio, temu nie mógł zaprzeczyć.

- Wypędziłem Hikaki z Białych Szczytów – powiedział, bo jedynie to przyszło mu do głowy. Varu stał przed nim, gapiąc się w niego znużonym wzrokiem.

- Czy jesteś dobrym Toa? - zapytał bez ogródek Turaga Ognia. Akarys patrzył na niego, zmieszany. - Czy kiedy nadejdzie czas, staniesz w obronie słabszych i pokonasz mroczne strony samego siebie? Czy pamiętasz Trzy Prawa, jakie zesłał nam Wielki Duch?

- Jedność… Eee… - mężczyzna stał przez chwilę w ciszy, zmieszany. Turaga pokręcił głową.

- Będziesz potrzebował pomocy pozostałych Toa – stwierdził Varu.

- Pozostałych Toa? - żachnął się Akarys. - Dakorg traktuje wszystko jak zabawę. Neiho jest oschła i nieprzyjemna. Nealys? Ona właściwie nic nie robi. Ikas uważa się za największego bohatera w tej krainie i ma fioła na punkcie przepowiedni. Zresztą jak połowa mieszkańców Ikoar. Fedvi… - Akarys zatrzymał się, myśląc o Toa Żelaza. - Fedvi jest w porządku. Ach. No i jest jeszcze Ihorri. Najbardziej nieprzyjemny, samolubny i narcystyczny typ jakiego spotkałem.

- Naprawdę go nie lubisz, co? Nie chciałbym być w Ko-Koro, gdy będziecie tam siedzieć we dwójkę – powiedział Varu. Akarys zignorował żart. - Mimo wszystko, będziesz musiał nauczyć się z nimi współpracować. Gdy cię nie było, wielu z nich trenowało pod okiem innych Toa oraz Turaga. A pomimo wszystkiego, co mówisz o Ihorrim i Ikasie, to bardzo zdolni wojownicy – rzekł Turaga Ognia.

- Mówiłem już, nie potrzebuję innych Toa! - rzucił Akarys. Zaskoczył siebie, jak szybko wpadł w gniew. Czasem myślał, że w innym życiu mógł zostać Toa Ognia.

- Jak uważasz, Akarys. A teraz wybacz mi, lecz mam dużo zrobienia. Płomienie wyjawiły kolejną przepowiednię, którą nie do końca rozumiem. Muszę przygotować się na przybycie kolejnego Toa… - oznajmił starcze, odwracając się do ognia. Pomarańczowe światło ponownie skąpało jego Kanohi.

Akarys opuścił komnaty Turagi, zjawiając się nad niebem przesłonionym wulkanicznym dymem.

- Pozostali Toa. Też coś. Jeszcze wyjechał z tymi Trzema Prawami… Ihorri może sobie wracać na tą głupią górę. To ja- wymamrotał. Wydawało mu się, że jest sam. Dopiero po chwili zauważył Matorankę z pomarańczową Hau, która siedziała obok.

- Cześć – odezwała się Aeri. Mężczyzna dobrze znał dziewczynę. Ta-Matoranka często podróżowała po Ikoar, co nie podobało się Turadze Ognia.

- O, cześć – odparł Akarys. *Jeszcze jej tu brakowało*.

- Wyruszasz w poszukiwaniu kolejnych przygód, Toa? - zapytała entuzjastycznie.

Toa Lodu wiedział, że jeśli powie jej o sprawie z rahi, Matoranka na pewno zacznie się za nim szwendać. A tym razem naprawdę mogło stać się zbyt niebezpiecznie.

- Jadę do Ko-Koro porozmawiać z Helvim. Nic ciekawego – odparł. Ta-Matoranka zwiesiła lekko głowę. *Chyba poskutkowało.* - Do zobaczenia – rzucił na pożegnanie, znikając za bramą Ta-Koro.

## Falnar

### I

Poranek powitał ich bezchmurnym niebem i lekkim wiatrem. Trakt przecinał niziny, które były porośnięte niską trawą, krzakami oraz rzadko występującymi drzewami. Na drodze nie spotkali nikogo, oprócz ptaka Kahu, który przecinał niebo, lecąc na łowy. Podróż okazała się bardzo spokojna.

Akarys zeskoczył z wierzchowca, podchodząc pod niewielki głaz, który leżał nieopodal wydeptanej drogi. Brunatny Graak zaczął powolnie skubać trawę.

Toa Lodu usiadł na ziemi, opierając głowę o kamień. Patrzał na niebo, piękne, błękitne sklepienie, które zaraz miało zostać zainfekowane przez szare istnienia. Zamknął oczy, rozkoszując się chwilą.

Nie minęło kilka minut, gdy usłyszał znajomy odgłos kroków. Otworzył oczy. Jego wzrok zauważył duży, niebieski owoc Madu.

Przed nim kroczył Kerhi, Matoranin Lodu i jego kompan już od dłuższego czasu. Jego biała Kanohi Kakama była lekko niebieska od owocowego soku.

- Jest tego więcej – chłopak wskazał na Madu. - Nad jeziorem.

Akarys zerwał się z miejsca. Po chwili jego śnieżnobiała kanohi w kształcie Miru także została pokryta lepkimi plamami.

- Mmm – Toa Lodu wyssał energię z owoca, zabierając się za następny. Wkrótce drzewo zostało niemal doszczętnie ogołocone. - A już myślałem, że następny dzień będziemy chodzić głodni.

- Wioska powinna być już niedaleko, Toa – powiedział Ko-Matoranin. Akarys otarł Kanohi.

- Chodźmy. Nie ma po co zwlekać – rzucił Toa Lodu, chociaż pewna jego część posiedziałaby tu jeszcze chwilę.

Razem z towarzyszem zawrócili, opuszczając staw. Powitał ich Graak Akarysa, *Błoto*, który nadal żuł trawę. Wierzchowiec otrzymał te imię koloru maści i okoliczności, w których został przekazany w ręce Toa. Do Błota dołączył drugi, mniejszy Graak Kerhiego, który nie został jeszcze nazwany. Ko-Matoranin nie mógł się namyśleć nad odpowiednim imieniem.

Dwaj wędrowcy dosiedli wierzchowców, by wyruszyć na północ traktem Wielkiego Ducha. Według starej, pergaminowej mapy niedługo mieli trafić na rozstaj dróg.

Jechali traktem, mijając samotne głazy, jeziora i kilka zagajników. Od czasu do czasu słyszeli skrzeki Kahu. Akarys rozwiązał chustę, której używał do ochrony przed wiatrem na wzgórzach. Teraz, po zejściu na niziny mógł ją schować to torby. Słońce unosiło się coraz wyżej, okrywając wędrowców złotym całunem. Dla Toa Lodu robiło się już odrobinę za ciepło.

Wkrótce na horyzoncie ukazał się drogowskaz. Toa i Matoranin podjechali bliżej.

- Falnar na wschód, zgadza się. Tamtędy też przebiega trakt Mata Nui, potem skręcając na północ – zaczął Toa Lodu, przyglądając się skrawkowi pergaminu.

- Tak, tak, wszystko się zgadza. Wyjmujesz tę mapę już dziesiąty raz – rzucił Kerhi.

- Po prostu się upewniam - Akarys schował pergamin, zmieszany. Miał pewne nieodparte poczucie, że zmierzają w złym kierunku.

- Zobacz – Ko-Matoranin wskazał na kartkę przybitą gwoździem do drogowskazu. Pergamin wyglądał na całkiem nowy. Toa Lodu zaczął czytać.

*Potrzeba Toa! Napadnięto na woźnicę niedaleko Falnar. Kierować się do magazynu zboża za jeziorem*

*Hetli*

Szukają pomocy w Falnar, akurat po drodze, pomyślał Toa Lodu. Uśmiechnął się.

- A to co? - zapytał się Kerhi, wskazując palcem na pieczęć przedstawiającą Kanohi Hau, postawioną żółtym lakiem. Akarys spojrzał na insygnię.

- Kanohi Hau symbolizuje Toa. Była używana nie tylko na ziemiach Protektoratu – wyjaśnił mężczyzna. - To relikt minionych czasów, gdy obrońców Matoran było tak mało, że musieli podróżować z Koro do Koro, by ich strzec. Czasem pieczętowano pergamin insygnią żywiołu. Nie spodziewałem się, że jeszcze ją ujrzę.

- Będzie można się wykazać – dodał Ko-Matoranin.

Akarys pokręcił głową. Młody Matoranin jak zwykle szukał chwały. Toa spiął Graaka do kłusu. Dwaj wędrowcy wyruszyli w drogę.

## Wariant Ko-Koro

*Przyjaciele, wysłuchajcie raz jeszcze legendę Ikoar. Przed początkiem wszystkich początków, my, mieszkańcy Matorańskich Koro ufaliśmy że jesteśmy bezpieczni dzięki opiece Wielkiego Ducha oraz jego sług, Bractwa Makuta. Jednak gdy Mata Nui padł ofiarą wielkiego cienia, zapadając w sen, Makuta zniknęli bez śladu, pozostawiając naszą krainę na pastwę losu. Dopiero wtedy zostaliśmy oddani w opiekę szlachetnych Toa, którzy byli kierowani wielką mądrością Turaga…* – Turaga Helvi, fragment *Legendy Ikoar*

Burza śnieżna nasilała się coraz bardziej. Biały płatki śniegu uderzały o maskę, a wiatr potęgował uczucie chłodu. Słońce dawno znikło za szarymi chmurami. Przed nim rozpościerała się jedynie nieskończona biel.

Pomimo że brodził po kolana w śniegu, nie mógł się poddać. Warunki szczytu Mahori mogłyby zabić innych Matoran, lecz jemu nie straszne było górskie zimno.

Kerhi od dawna przemierzał lodowe zaspy Ko-Wahi. Praca łowcy wymagała od niego wytrzymałości, skupienia, wiedzy oraz świetnej znajomości terenu. Jeśli jakieś Rahi nękały jego Koro, on był pierwszą linią obrony. Świetnie sprawdzał się w roli łowcy, do tego stopnia, że zaczął szkolić kilku swoich pobratymców. Pomimo tego od zawsze czuł głód zostania kimś więcej.

Ko-Matoranin przesłonił swoją białą Kakamę dłonią. Starał się dostrzec sylwetki czerwono zabarwionych flag, które zostały pozostawione na szlaku przez poprzednich podróżników. Nie był pewien, czy zostały pogrzebane w śniegu, czy też śnieżyca nie pozwala mu ich dostrzec. Miał nadzieję, że nie zabłądził.

Kerhi pamiętał Ihorriego, szlachetnego Toa Lodu, który razem z innymi obrońcami wypędził z gór Krwawe Bractwo, bandę wyjętych spod prawa Toa i Skakdi. Ihorri był dla niego ucieleśnieniem Trzech Praw Wielkiego Ducha. Często współpracowali, patrolując szczyty Ko-Wahi. Póki stał na straży razem z Kerhim, nic nie mogło zagrozić wiosce Ko-Matoran.

Ale Ihorri opuścił Ko-Koro. Kiedy stolica Protektoratu wezwała swoich obrońców na wojnę, wielu Toa musiało opuścić swoje wioski. W dzień odejścia Ihorriego atmosfera w Koro była wyjątkowo ponura. Jednak po jakimś czasie Matoranie zaczęli sobie radzić.

Wątpliwości zaczęły kąsać umysł Kerhiego niczym chmara much kwasowych. Wszystkie punkty orientacyjne wokoło zostały zasypane. Przez śnieżycę nie widział szczytów gór, a coraz większy chłód zaczął dawać się we znaki nawet Matoraninowi Lodu. Chłopak musiał zdać się na Przeznaczenie.

Ściana Przepowiedni umieszczona w Sanktuarium była dla Ko-Matoran szczególnym miejscem. Odszyfrowywanie znaków było skomplikowane i żmudne, zabierało też sporo czasu, lecz jeśli zrobione dobrze, pozwalało odczytać przyszłość. Wielu Ko-Koran spędzało pół życia w Sanktuarium, próbując odszukać ukryte w znakach proroctwa.

Ostatnia przepowiednia mogła zmienić wszystko. Na szczycie Mahori miał pojawić się nowy bohater, zrodzony pośród wiatru i lodu. Mieszkańcy wioski ze zniecierpliwieniem czekali na pojawienie się nowego Toa, lecz mijały dni i tygodnie, a nikt nie przybywał. To wtedy Kerhi postanowił wziąć sprawę w swoje ręce.

Ko-Matoranin wiedział, że niektórzy, przeznaczeni Matoranie przechodzą przemianę w Toa. Nie znał jedynie szczegółów. Wziął więc kilof, prowiant, liny i kamień cieplny, wyruszając na szczyt. Sądził, że przepowiednia dotyczyła śmiałka, który sam będzie miał odwagę dotrzeć na górę Mahori. Teraz jednak nie był tego taki pewien.

Krok po kroku, chłopak parł dalej, tonąc coraz bardziej w białej zamieci. Matoranin ponownie odgonił wątpliwości, pojawiające się w jego umyśle. Cały czas kroczył drogą na szczyt Mahori, lecz szlak nie miał końca. On jednak nie zamierzał się poddawać.

Stawiając kolejny krok, chłopak zauważył na śniegu lekki blask. Rozejrzał się. Jego oczy zauważyły rozstępujące się chmury. Zza bladoszarych obłoków nieśmiało wyłaniało się słońce. Poczuł, jakby to sam Wielki Duch spoglądał na niego, wskazując mu drogę. Dopiero teraz dojrzał ścianę śniegu, która zasypała przesmyk. Nie mógł już iść dalej.

Przyglądając się lepiej, Kerhi zauważył coś jeszcze. W środku ścianu lodu zamknięta była jakaś istota. Chłopak podszedł bliżej, zaintrygowany. Teraz wyraźnie zobaczył wysoką sylwetkę oraz zasklepioną w lodzie znajomą Kanohi. Pokręcił głową z niedowierzaniem. To nie mógł być on. Ale tam był, uwięziony niczym Rahi w bursztynie.

## Złamana wola

### I

Turaga Helvi był wyjątkowo nieobecny w swoich komnatach w Ko-Koro. Kerhi wiedział, że starzec odbywa pielgrzymkę do Sanktuarium.

Świątynia była umieszczona w niewielkiej, lodowej jaskini kilka godzin drogi od Ko-Koro. Była miejscem czci Mata Nui oraz zgładzonych obrońców wioski. Na środku komnaty umieszczony był posąg z piaskowca przedstawiający Wielkiego Ducha. Rzeźba została wykonana przez Po-Matoran u początków formowania się Protektoratu.

Wielu mieszkańców przybywało tu, aby zapalić świece i uczcić Wielkiego Ducha, wpędzonego w sen przez swojego brata. Świątynia była też miejscem pamięci upadłych bohaterów, Toa, którzy zginęli w służbie Ko-Koro. Kryształowe repliki masek, które nosili za życia, przyozdabiały ściany Sanktuarium.

Toa, którego Kerhi uratował od śmierci z wychłodzenia nadal się trząsł, pomimo obecności w pomieszczeniu dwóch kamieni cieplnych. Był nieco skulony, przez co wyglądał niezbyt imponująco. Jego śnieżnobiała Kanohi Miru miała kilka niewielkich zadrapań. Zbroja była zaniedbana, pełna wgnieceń, nacięć i innych uszkodzeń. Naturalny pancerz Toa był zdolny do niewiarygodnej regeneracji, lecz nawet on zyskiwał po wizycie w kuźni. Ko-Koro nie miało odpowiedniego sprzętu do naprawy pancerza, lecz Toa mógł zwrócić się o pomoc w sąsiednich wioskach.

Kerhi spojrzał się na Turagę Lodu. Na jasnoszarej Kanohi Komau malował się wyraz zażenowania.

- Upiłeś się. Znowu – zaczął starzec. Toa Lodu spojrzał na niego znużonym wzrokiem.

- Eee… Nie wiem, jak to się stało – odparł mężczyzna, szurając nogą.

- Oczywiście! Pewnie nie pamiętasz, jak zwykle – rzucił Turaga. - Zróbmy mały test. Pamiętasz Trzy Prawa? - zapytał.

- Jedność… No… hmmm... - Toa Lodu stał, gapiąc się w ścianę. Był wyraźnie zakłopotany. Po komnacie rozniosło się echem potężne westchnięcie.

- Powinieneś podziękować Kerhiemu. Znalazł cię uwięzionego w zaspie. Biedak myślał, że spełnia przepowiednię – kontynuował Turaga.

- Przepowiednię? - mężczyzna poprawił maskę.

- Była jedna. O bohaterze zrodzonym pośród wiatru i lodu. Kerhi poszedł i spotkał ciebie. Nieważne – powiedział Helvi. - Akarys, wiesz, jakie są prawa Protektoratu. Toa czuwają nad swoim Koro. A nad Toa sprawiają pieczę Turaga. To czyni mnie twoim zwierzchnikiem. Ty niemal od początku ignorujesz te postanowienia.

Kerhi doskonale wiedział, o czym mówił Turaga. Akarys od momentu przybycia do Ko-Koro nie bardzo interesował się obowiązkami Toa. Wolał wędrować po okolicznych karczmach, często nadużywając tamtejszych trunków. Nie mógł pochwalić się żadnymi sukcesami oprócz jednej dziwacznej wyprawy przeciw dzikim Rahkshi, gdzie jako jedynemu spośród kilku wojowników udało się wrócić jako żywy. Nikt nie wiedział, jak Toa tego dokonał. Większość podejrzewała oszustwo lub po prostu ucieczkę.

- Posłałem już list po Ihorriego. Niedługo powinien wrócić – kontynuował Helvi. - Będziesz mógł razem z nim trenować.

- On? - biały Toa przewrócił oczyma. - Ihorri jest teraz na wojnie? Walka z wrogami Protektoratu, co za bohaterstwo - parsknął. Kerhi nie podzielał pogardy białego Toa. Siły Protektoratu walczyły w słusznej sprawie.

- Jeśli chcesz, możesz także pomóc Kerhiemu. To byłby jakiś początek – rzucił Turaga. Mężczyzna spojrzał przelotnie na Ko-Matoranina. - Przemyśl to dobrze, Toa.

- Nie kłopocz się, Helvi. Odchodzę - rzucił stanowczo Akarys.

- Jak to. Nie, nie możesz... - głos Turagi ugrzązł mu w gardle.

Toa Lodu nie powiedział nic na odchodne. Popatrzał jedynie na statuę Wielkiego Ducha, odwrócił się i wyszedł.

Kerhi spojrzał na Helviego. Turaga Lodu stał, wpatrzony w wejście do Sanktuarium, nie wiedząc, co powiedzieć.

- Pójdę za nim - oznajmił chłopak, rzucając się za Toa. Gdy wyszedł ze świątyni, jego wzrok napotkał przełęcz, która spajała drogę do Ko-Koro oraz Przystań, małą wieś na granicy Białych Szczytów. Widok zawsze zapierał dech w piersiach Matoranina. Kerhi na chwilę zatrzymał się, podziwiając słoneczną panoramę Białych Szczytów. Dopiero po chwili ruszył za Toa.

- Głupi Helvi i jego Trzy Prawa – chłopak usłyszał mamrotanie, gdy zbliżył się do wojownika. - Niedorzeczne. To tylko- uciął Akarys, widząc przed sobą Ko-Matoranina. Łowca położył dłonie na biodrach.

- Cześć – zaczął chłopak.

- Co tu robisz? - mężczyzna był zbity z tropu. - Pierwszy wyszedłem z Sanktuarium… - odparł Akarys.

- Nauczyłem się poruszać szybko i cicho – Kerhi usiadł na lodowej półce. Akarys zmrużył oczy, przyglądając się mu.

- Zaraz, zaraz, poszedłeś na Mahori po to, żeby spełnić przepowiednię? - Wiesz, że musisz mieć Kamień Toa i aktywować go w specjalnej świątyni, matole? - mężczyzna pokręcił głową.

Ko-Matoranin poczuł zakłopotanie. Nie miał pojęcia, jak Matoranie stawali się Toa. Nikt mu tego nigdy nie wyjaśnił.

- Nie wiedziałem, że to tak działa – stwierdził. - Naprawdę odchodzisz? - zapytał. Akarys usiadł obok niego.

- Słuchaj, Kerhi. Nie jestem bohaterem jak Ihorri czy Grev. Nie potrafiłem nawet opanować mocy żywiołu - westchnął Toa. - Wyruszę w drogę, może załapię się jakiejś roboty. Dużo Toa wyruszyło na wojnę, na pewno jakieś Koro potrzebuje obrońcy - powiedział.

Kerhiego nigdy specjalnie nie obchodził los białego Toa, lecz teraz poczuł smutek. Wielu wygnanych Toa wędrowało od wioski do wioski, oferując swój miecz w zamian za widgety. Kiedy nie dostawali takiej możliwości, wielu z nich zostawało przydrożnymi rabusiami, zwanymi często upadłymi Toa. Protektorat nie miał dla takich litości. Kerhi nie chciał, by Akarys skończył w ten sposób.

- Możesz jeszcze wrócić, Turaga ci wybaczy. Gdybyś pogodził się z Ihorrim...

- Ko-Koro to jednak nie miejsce dla mnie - uciął Akarys. - Hej, dzięki za wyciągnięcie mnie z tej kostki lodu, Kerhi, ale czas się już pożegnać – wstał. Ostatni raz spojrzał na Matoranina smutnym wzrokiem. Odwrócił się i odszedł, rozpływając się wśród skał i śniegu.