Bost

**Bost** - miasto w Pallasie, siedziba województwa bostskiego.

## Historia

Tereny dzisiejszego Bostu stały się częścią Pallasu już przed rokiem 3500 pne. Wyprawę w tamte strony zorganizowały władze województwa ponskiego. Odkryto, że mieszkańcy tych terenów są bardzo podobni kulturowo do reszty województwa, więc przyłączono je tutaj. Stworzono również miasto Bost, w którym zamieszkało też dużo osób z Ponu. Później (również przed 3500 pne) Pallas poszerzył ponownie granice i otrzymał dostęp do morza. Stworzono bezpośrednie połączenie Pon-Gansk, do którego blisko miał Bost, co pozwoliło mu na lepszy rozwój oraz poszerzenie granic, żeby dosięgnąć tej trasy, przez co jej środek znajdował się na terenie tego miasta.

Od początku Bost był siedzibą hrabstwa. W 313 Wielki Pallas się rozpadł i do Pallasu wprowadziło się wielu Pallasyjczyków z utraconych ziem. Wiele miast utworzyło dla takich nowe osiedla, ale również ci ludzie często tworzyli własne miasta. Bost chciał ponownie, a nawet władze poszły dalej, bo przejęły pobliskie miasto powiększając teren swojego miasta trzykrotnie w ten sposób, ale napływowcy nie byli zainteresowani mieszkaniem w wydzielonej części i się starali zmieszać z mieszkańcami miasta.

W starożytności Większy Pallas - do którego wtedy niezaprzeczalnie należał Bost - był znany ze swojej oryginalności kulinarnej. To oznacza, że w Boście żywiono się często regionalną kuchnią większopalską. W średniowieczu Większy Pallas znacząco zmienił swój kurs - stał się ostoją idei narodowych. W wielkim uproszczeniu to oznacza, że Większopalczycy często porzucali swoją identyfikację regionalną (albo czuli ją słabą), a wzmacniali identyfikację narodową. To wpłynęło na kulturę regionalną Bostu i okolicy - w tamtym okresie była uboga. Ale nie tylko to na to wpłynęło, ale również to, że napływowi Pallasyjczycy z 313 próbowali się długo zmieszać z tamtejszą ludnością, ale nie do końca to wychodziło. Powód jest taki, że były ich przynajmniej 3 grupy - ci pochodzący z nowej Ursarii, ci pochodzący z późniejszej Netarlandii (która wtedy jeszcze nie istniała) oraz ci pochodzący z nowej Kopsji. Podejrzewa się też, że istniały znaczne grupy z pogranicza Ursarii i Netarlandii oraz grupy z Seronkii, ponieważ w średniowiecznej tradycji ludowej Bostu i okolic widać elementy bardzo podobne, a nawet identyczne z elementami tamtejszych pallasyjskich grup, które pozostały na wymienionych obszarach.

W 1183 hrabstwo Bost oraz dwa sąsiednie, które się z niego wydzieliły kilka lat wcześniej, zostały sprzedane wojewodzie ganskiemu i na te ziemie wprowadziło się wielu Koszbów (głównie z Gansku), którym udało się zmieszać z lokalną ludnością oraz wywrzeć wpływ na kulturę regionalną. Koszbowie byli grupą etnograficzną, która od zawsze bardzo mocno różniła się od reszty Pallasyjczyków, a z kolei Większopalczycy mocno podkreślali swoją przynależność do Pallasu, co wywołało niesamowite przemiany społeczne w tym regionie. W tym okresie z hrabstwa Bost wydzieliło się nowe hrabstwo z siedzibą w mieście Ton. Nowe hrabstwo zajęło również obszary dwóch pozostałych hrabstw, a miasto się rozszerzyło na tereny obu dotychczas tu będących hrabstw (do tej pory Ton graniczył z oboma hrabstwami). W 1511 wojewoda palburski odkupił te tereny i na te ziemie wprowadziło się wielu ludzi z Centropalu (najwięcej z Pal Burga, ale w przypadku Bostu wielu pochodziło również z Ramu). Wtedy postanowiono stworzyć bezpośrednie połączenie Pal Burga z Sam Finem, które przebiegało niedaleko Bostu i przecinało się z trasą Pon-Gansk. Wojewoda zadecydował więc o poszerzeniu granic miasta, żeby skrzyżowanie znalazło się na jego terenie, co mogło zapewnić miastu rozwój. Tak też zrobiono, ale w 1517 Ursaria zajęła Bafanię, w której centrum był Sam Fin, więc od tej pory trasa była przecięta granicą państwową. W 1538 doszło do wielkiego wandalizmu bostskiego, kiedy wielka grupa Ursaryjczyków mieszkających w Gansku i w Ponie zjechała się do Bostu i zwandalizowała całe miasto. W ciągu jednego dnia na terenie miasta przebywało 4x więcej Ursaryjczyków niż Pallasyjczyków (ciekawostka: podobno tlumaczyli się, że uważali miasto za brzydkie i chcieli, żeby było brzydsze). Do 1542 naprawiono wszystkie szkody, a w 1577 wojewoda palburski sprzedał wojewodzie ponskiemu omawiane przeze mnie cały czas tereny. Wtedy wprowadziło się tu dużo Większopalczyków, ale sporo z nich jednocześnie wróciło do województwa ponskiego, a niektórzy wyjechali stąd do Pal Burga. Część z tych, co tu pozostała, zaczęła projektować potencjalne bezpośrednie połączenie Bostu z Kar Rowem.

W 1589 hrabia bostski w porozumieniu z kilkoma innymi hrabiami wysłał prośbę do wojewody ponskiego o wydzielenie województwa bostskiego, ponieważ mieszkańcy tych terenów nie czuli już takiej jedności z mieszkańcami reszty województwa ponskiego. Zgłoszenie na przełomie lat 1591-1592 trafiło do króla Pallasu i w 1594 powstało województwo bostskie (i wtedy znowu wielu ludzi z ponskiego się tu wprowadziło), a na przełomie lat 1594-1595 zaczęto tam głośniej mówić o planach połączenia z Kar Rowem. W 1600 Pallas odzyskał Bafanię i wielu potomków bafańskich wysiedleńców zaczęło wracać do Bafanii. Wielu z nich, którzy mieszkali w Pal Burgu lub w okolicach przejeżdżali przez Bost, który ściągał z tego niezłą kasę. Niektórzy nawet uznali po drodze, że chcą wędrować dalej jednak w stronę Ponu lub Gansku i na takich miasto też w chuj zarobiło. Niektórzy zostali, bo się nasłuchali o planach trasy do Kar Rowa i chcieli uczestniczyć w jej tworzeniu, bo marzyły im się studia w tym mieście. W końcu zaczęto tworzyć trasę.

Rok 1600 to również rok, kiedy Storkia przejęła Amalenię, czyli region ze stolicą w Va Suanie. Napływowi Amaleńczycy jako ulubiony cel do wyjazdów na weekendy upatrzyli sobie pallasyjski Pon. W 1614 grupa Amaleńczyków przebywająca pewnej soboty w Ponie spontanicznie się wybrała do Bostu, gdzie przeprowadziła II wielki wandalizm bostski. Nie był on aż tak gigantyczny jak ten pierwszy, ale ucierpiały głównie miejsca znane z dawania rozrywki ludziom. Przyda wam się tutaj też informacja, że Storkia była w tym okresie państwem zależnym od Damadanii, więc w Storkii (a co za tym idzie również w Amalenii) zamieszkało ich dużo. W 1623 wielka grupa Damadańczyków mieszkająca w Amalenii pewnej niedzieli wybrała się na Bost, żeby przeprowadzić III wielki wandalizm bostski. Pallasyjczycy i Damadańczycy chyba nigdy się nie lubili, więc doszło do interwencji zbrojnej. Zginęło 82 wandali damadańskich.

W 1639 ukończono tworzenie połączenia Bost-Kar Row. Przebiegało ono przez Lons, ale mimo istnienia połączenia Kar Rowa z Lonsem nie planowano robić przedłużenia, tylko dodatkowe połączenie, gdzie oba znajdują się blisko siebie. Twórcy drogi, których przodkowie przybyli lata temu z województwa ponskiego w prawie 100% zamieszkali wtedy w Kar Rowie głównie z chęcią studiowania. Niektórzy zatrzymali się w Lonsie, a nieliczni pozostali w Boście. Byli pośród tych twórców również potomkowie Bafańczyków, którzy w 100% zamieszkali w Kar Rowie, a ich potomkowie albo wiązali się z Kar Rowem, albo dokonywali aliji i wracali do Bafanii.

W 1703 wójt gminy Gruz w powiecie tonskim chciał sobie wykupić prawa do bycia hrabią. Udało mu się i w ten sposób powstało hrabstwo gruzkie z siedzibą w Gruzie.

W 1772 wojewodzie bostskiemu znudził się Bost i postanowił przenieść się do Tonu. Wtedy też utworzył nowe hrabstwo na północy województwa. On ufundował w Tonie pierwszą szkołę wyższą. W 1801 wojewoda tonski zmarł mając dwóch synów bliźniaków, z których jeden chciał pozostać w Tonie, a drugi chciał wrócić do Bostu. Postanowiono więc, że województwo będzie miało dwie siedziby. Kiedy Bost znowu stał się miastem wojewódzkim, utworzono tutaj pierwszą uczelnię. W latach 40. XIX w. (nie zbadaliśmy, który to był rok) linia tonska wymarła (albo władca umarł bezpotomnie, albo został zabity, albo następczyni urzędu wojewódzkiego wzięła ślub z nowym wojewodą bostskim i tam zamieszkała), a władza wojewódzka znajdująca się teraz jedynie w Boście chciała się zbliżyć do Pal Burga na polu biznesowym. To doprowadziło do utworzenia dzielnicy biznesowej, ale to jednak nie wypaliło.

W 1870 władzę w województwie przejął liberał, a w latach 70. XIX w. w województwie bostskim swoje wpływy starali się poszerzyć liberałowie. W 1872 przyjezdni z Tonu przeprowadzili IV wielki wandalizm bostski, który objął tylko fragment Starego Miasta, więc zdaniem wielu nawet się nie liczy.W latach 80. XIX w. liberałowie zobaczyli, że im nie wychodzi w województwie, więc się skupili tylko na mieście, które w okresie międzywojennym otrzymało przydomek "miasta liberalnego", ale w czasie II wojny światowej wielu liberalnych polityków bostskich poginęło, bo byli oskarżeni o kolaborację z Damadanią.

W 1946 założono 5 nowych uczelni w Boście (bo, kurwa, nie było co robić rok po wojnie, tylko uczelnie zakładać), a w 1972 mieszkańcy Bostu przeprowadzili V wielki wandalizm bostski. *Co, kurwa? Czemu?* On też jest rzadko uznawany, bo... został przeprowadzony na terenie Tonu.

W 2012 Pallas stał się państwem wielokulturowym, a Bost miał o tyle ciekawą sytuację, że wyraźnie było widać dominację Ursaryjczyków pośród mniejszości narodowych, które wtedy zaczęły przybywać. Nie chce mi się znowu powtarzać historii z Lonsu, Ros Womu i Balsu, ale skończyłem na tym, że w 2021 wielu patusów, debili i wieśniaków z Balsu przewędrowało do Bostu. Jednocześnie w Boście pojawiło się jeszcze więcej Ursaryjczyków. Jak się okazało, pallasyjskim mieszkańcom miasta w wielu przypadkach nie podobał się multikulturalizm miasta i wielu z nich wyprowadziło się do obrzeżnych miejscowości. To dało więcej miejsca Ursaryjczykom. Doszło do takiej sytuacji, że Ursaryjczycy zaczęli stanowić ok. 80% mieszkańców Bostu. W 2022, kiedy 6 państw oddzieliło się od Pallasu, Ursaryjczycy masowo opuszczali Bost, a w ich miejsce wprowadzali się... Anflijczycy. I to oni zaczęli stanowić większość w Boście. Chuj ich w ogóle wie, skąd oni się tutaj nagle wzięli. W 2023 z kolei Anflijczycy zaczęli masowo opuszczać Bost, a na ich miejscu pojawili się Damadańczycy. Pallasyjczycy i Damadańczycy od wielu lat się nie lubią, więc Bost stał się... miastem awanturników. A od 2021 starano się, żeby Bost stał się ważnym centrum technologicznym państwa .\_.