Chapter 19

**Camila's POV**

- Co powiedział lekarz? - zrywam się z miejsca, kiedy tylko Lauren pojawia się w drzwiach gabinetu. Uśmiecha się lekko na mój widok, trzymając w dłoni receptę.

- Muszę wykupić leki przeciwbólowe oraz jakieś maści na stłuczenia - mruczy, podchodząc do mnie bliżej. Po chwili wahania wtula się w nią, uważając jednak na obrażenia. Dziewczyna przyciąga mnie bardziej do siebie, wsuwając nos w moje włosy i zaciągając się ich zapachem. - Idziemy do domu? Chciałabym wziąć prysznic.

- Pewnie, Alex i Taylor czekają w samochodzie - mówię, odrywając się od szatynki. Ma nieodgadniony wyraz twarzy, ale nie komentuje tego w żaden sposób, tylko łapie mnie za dłoń i ciągnie w stronę wyjścia.

- Czyżby Jauregui wróciła do życia? - rzuca na wstępnie brunetka, uśmiechając się wesoło. Lauren nic nie mówi, zajmując powoli swoje miejsce, a ja do niej dołączam.

- Dziękuję za pomoc - mamrocze cicho, opierając się głową o szybę i przymyka powieki. Dziewczyny tylko kiwają głowami, a Taylor odpala silnik.

Podczas drogi prowadzę z nimi luźną rozmowę, a Lauren jest nad wyraz cicho. Marszczę cicho, widząc jak szatynka wpatruje się za okno, bawiąc się kartką. Nie odzywa się ani słowem, rzuca jedynie podziękowania, gdy zatrzymujemy się pod domem i wysiada.

- Jeszcze raz dziękuję za pomoc - uśmiecham się, a obie odwdzięczają się tym samym.

- W końcu to nasza mała Laur, nie sposób jej nie pomóc - mówi Alex, puszczając mi oczko. Dziękuję też za podwózkę i wysiadam z samochodu.

Lauren patrzy na mnie wyczekująco, ale zaraz potem wyraz twarzy jej łagodnieje. Dołączam do niej, ruszając powoli w stronę mieszkania. Szatynka lekko kuleje, dlatego ciągnę ją do windy.

- Nie spoufalaj się z nimi za bardzo, proszę - odzywa się nagle, a sama jej prośba mnie zaskakuje. Spoglądam na nią pytającym wzrokiem, a szatynka bierze głęboki oddech i drapie się po karku. - Wiem, że proszę o wiele, zważając na to, że mnie uratowały, ale moje zaufanie do nich wygasło jakiś czas temu.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - marszczę brwi, zerkając na nią. Jednak w tym samym czasie drzwi windy się rozsuwają, więc wychodzimy na korytarz. Dziewczyna milczy, dopóki nie wchodzimy do mieszkania i spogląda na mnie badawczo.

- Dużo się działo w moim życiu, Camz - wzdycha, pocierając skronie. - I to częściowo było właśnie z winy Alex, Taylor i Lucy.

- Nie jesteś zbyt wylewna - mamroczę cicho, a na usta zielonookiej wpływa półuśmiech, szybko jednak zastąpiony grymasem bólu.

- Nigdy nie byłam - chichocze, ale ten śmiech nie dociera do jej oczu, które w dalszym ciągu są smutne. - Taka już jestem, Camila. To mój sposób bycia i najlepszy system obronny.

- Obrony, przed czym? - pytam, nie do końca rozumiejąc, co dziewczyna ma na myśli. Wygląda na mocno zamyśloną, ale mimo to spogląda na mnie uważnie.

- Uczuciami, Camz, uczuciami - unosi lekko kąciki ust w górę. - To najlepsza forma obrony przed uczuciami. Zanim cię poznałam, byłam jeszcze bardziej zamknięta w sobie. Zakochanie nie jest dla mnie, wiesz? Ale kiedy zjawiłaś się w moim życiu, stałam się najbardziej uczuciowym człowiekiem, jakiego tylko mogłaś spotkać - śmieje się smutno, chociaż przez chwilę mogę dostrzec chochliki w jej oczach.

- Dobrze... - mówię ostrożnie. - Daj receptę i idź pod prysznic, a ja pójdę do apteki.

Dziewczyna uśmiecha się lekko i podaje mi kartkę, a sama znika za drzwiami łazienki. Pocieram delikatnie policzek, zagryzając wargę i patrzę jeszcze chwilę za nią. Czyżby Lauren Jauregui się wreszcie zakochała i to we mnie?

\*\*\*

**Lauren's POV**

Wycieram dokładnie całe ciało, przyglądając się uważnie siniakom. Na szczęście znajduję w apteczce jakieś plastry, bandaż, wodę utlenioną i maść na stłuczenia, więc zaczynam szybko odkażać rany, a następnie zakładam na nie opatrunki. Bandażuję też zbitą kostkę i powoli się ubieram.

Kiedy wychodzę z łazienki, torba z apteki leży na stoliku, natomiast brunetka krząta się po kuchni. Podziwiam przez chwilę jej wdzięczne ruchy, ale zaraz potem podchodzę do niej od tyłu i obejmuję w talii. Podskakuje lekko, wyraźnie zaskoczona moim gestem, szybko się jednak rozluźniając.

- Już lepiej? - pyta, odwracając się w moją stronę. Ma na sobie jedną z moich koszulek, na co się uśmiecham i cmokam ją w czoło.

- Zdecydowanie - mruczę, spoglądając jej w oczy. Wygląda na dużo radośniejszą niż wcześniej, co bardzo mnie cieszy.

- Zrobiłam nam herbatę, przyda ci się - uśmiecha się lekko i całuje mnie w szczękę, a następnie wlewa wodę do kubków. Dziękuję jej cicho, siadając przy stole, a dziewczyna wkrótce potem do mnie dołącza. - Powinnaś wziąć zaraz leki.

- Wezmę - mruczę, bawiąc się kubkiem. - Chciałabyś gdzieś wyskoczyć na weekend? Może gdzieś nad jezioro albo morze?

- Właściwie czemu nie - wzrusza lekko ramionami, spoglądając na mnie. - Nie chcesz jechać do babci?

- Potrzebuję ciszy, spokoju i ciebie - mówię, a brunetka przygryza wargę, nie spuszczając ze mnie wzroku. - Myślisz, że moja babcia nie będzie nas dręczyć swoimi obiadkami?

- Na pewno tak by było - śmieje się cicho, zerkając na mnie z radością. - Więc poproszę jakieś morze, bo dawno nie byłam.

- Zarezerwuję nam domek - proponuję, a dziewczyna mi przytakuje. Uśmiecham się i upijam trochę herbaty, ogrzewając dłonie o kubek.

- Jak się czujesz? - pyta, krzyżując ze sobą nasze spojrzenia. Wzruszam lekko ramionami, wbijając wzrok w stół.

- Nawet ujdzie - mamroczę cicho, przygryzając kolczyk. - Nadal trochę poobijana, ale poza tym całkiem nieźle. Jedyne o czym teraz marzę, to wyspać się w ciepłym łóżeczku.

- Więc dopij herbatę i idziemy się położyć - mruczy, uśmiechając się lekko. Wypijam szybko ciepły napój, a brunetka idzie w moje ślady. Następnie zmywa po nas naczynia, a ja w tym czasie biorę leki przeciwbólowe i ruszam do sypialni. W czasie drogi pozbywam się swoich dresów, zostając jedynie w bokserkach i układam się na łóżku.

Brązowooka zjawia się chwilę później, gasząc światło. Spogląda na mnie uważnie i kładzie się tuż obok, niepewnie wtulając się w mój bok. Od razu przyciągam ją bliżej do siebie, cmokając w czoło.

- Myślałam, że cię już więcej nie zobaczę - przyznaje, zadzierając lekko głowę. Przejeżdżam palcami po jej szczęce, opierając nasze czoła razem.

- Aż tak szybko się mnie nie pozbędziesz - chichoczę, patrząc jej w oczy, a brunetka przyciąga mnie do siebie za kark.

- Wcale nie zamierzam, Jauregui - muska delikatnie moje usta, a zaraz potem wraca spojrzeniem do moich oczu. - Chyba zwariowałam na twoim punkcie.

- Nie uwierzysz, ale mam dokładnie to samo - mówię żartobliwym tonem, a dziewczyna uderza mnie w ramię. - Cholernie się w tobie zadurzyłam, Camila - przyznaję, dając jej buziaka w nosek.

- Nadal się o ciebie martwię - grozi mi palcem. - Mam nadzieję, że Lucy nie zjawi się więcej w naszym życiu.

- Wiem, że powinnam ci to wszystko wyjaśnić - wzdycham cicho, drapiąc się w kark. - Jeśli Alex i Taylor tego nie zrobiły...

- Nie, nic mi nie powiedziały -spogląda na mnie niezrozumiałym wzrokiem, układając dłoń na moim policzku.

- Może zacznę od początku...