Lundvegowie

**Lundvegowie, Lugowie, Lug'gyurn, Bleiz'tud, Norzh'tud** - pierwotny lud gatunku ludzkiego zamieszkujący Wyspy Imevardzkie przed pojawieniem się tam elfów i późniejszych ludzi. Posiadają oni własny język, kulturę, wiarę oraz styl architektoniczny. Barwami narodowymi Lundvegów jest szary, złoty i niebieski.

## Państwowość lundveska

Szacuje się, że Lundvegowie pojawili się na Nowej Ziemi około 1500 lat przed przybyciem tam elfów z ludu Erc'htud. Początki ich bytu nie są dość jasne, gdyż lud ten dopiero po kontakcie z elfami zaczął spisywać swoją historię. Najwięcej wiadomo o początkach z odkrywanych cyklicznie pozostałości po lundveskich budowlach, w szczególności na północy Aegonu. To stamtąd, wedle legendy wywodzi się Szary Wilk (Moogon Lungkad) - historyczny pierwszy Wódz Lundvegów (Eagon) oraz ojciec sześciu braci: Stena, Brynjara, Tormoda, Sigruna, Bergunna oraz Argona. Po jego śmierci bracia ci prowadzili ekspansję w dalsze tereny Nowej Ziemi, tworząc na niej zależne od siebie Klany. Były to twory odrębne, które w okresie wojny jednoczyły się i wspólnie chroniły swoich terytoriów. Szacuje się, że na 15 lat przed przybyciem Erc'htudów, Lundvegowie przejęli już całość terenów dzisiejszego Aegonu i Acronu oraz możliwe, że prowadzili ekspedycje na Wielki Kontynent. Informacje o tym jednak są czystymi spekulacjami, gdyż nie pozostał z tych wypraw żaden zapisek, oprócz jednego wpisu w Kronice Dzieci Światła (Istor en Bugel Gouloù).

Początkowo Lundvegowie wyznawali swoją pierwotną religię, Aahozen, skoncentrowaną na kulcie zwierzęcych bogów o cechach ludzkich. Ich legendy wiązały się często z samym Szarym Wilkiem, który był głową panteonu boskiego tego wyznania. Dopiero około 500 lat przed przybyciem Erc'htudów Lundvegowie zaczęli wyznawać wiarę w Panią Krwi, która według podań, była lundveską wojowniczką, która wyzwoliła ludzi spod smoczego jarzma. Aahozen, mimo upływu czasu, przetrwał jako religia i nawet we współczesnych czasach jest kultywowany przez mały procent Lundvegów, głównie tych z dalekiej północy.

### Legenda Arhnara

Argon, najmłodszy syn Szarego Wilka obrał za swój cel południe Nowej Ziemi (tereny dzisiejszego Acronu; od Argona najpewniej wzięto nazwę nowego księstwa Imevardu). Na niej zdołał zapoczątkować dość potężne osady i umacniać swoją pozycję wobec innych Klanów. Jego synowie rozwijali dzieło swego ojca, a następne pokolenia to kontynuowały. Arhnar, pierwszy władca Klanu Argona który zapoznał się z ludem Erc'htudów nie pozostawał inny. Całe życie poświęcił na rozwijanie dzieła przodków, jak i na umacnianie dobrych stosunków z nowymi sąsiadami. U schyłku jego życia jednak, wedle legendy, jego włości najechała horda piekielna, która zburzyła wszystkie osady, spaliła na piekielnych stosach wszystkich mieszkańców, a jego samego obdarła ze skóry i rzuciła wilkom na pożarcie. Piekielne zagrożenie mieli odeprzeć Erc'htudzi, wezwani przez resztę Klanów do pomocy. Gwardia pierwszych Strażników Światła pod wodzą samego Athbora Laerhana stoczyła bitwę z siłami zła nieopodal Beked (dzisiejsze Bellen). Kronika Dzieci Światła mówi o bohaterskiej bitwie 5 tysięcy Strażników przeciwko dziesięciokrotnie większej sile zła, po której do Kêr Thalor wróciło już niestety jedynie 400 Strażników, wraz z samym Laerhanem, który został ciężko ranny i usunął się trwale wgłąb Annez Aotrou. Po tym wydarzeniu Lundvegowie na zawsze opuścili tamte ziemie, a Erc'htudzi dalej trzymali się przy Górach Szarych i Północnych. By zabezpieczyć się przed następnymi atakami, elfy wspólnie z ludźmi wznieśli Ilyvahon - wspólną twierdzę, która miała za zadanie chronić oba narody.

### Czasy pokoju

Przez następne lata współpraca obu ludów kwitła w najlepsze. Zacieśniały się więzy, a między gatunkami często dochodziło do małżeństw. Wówczas można powiedzieć też o początkach gatunku Eilenn'tudów. Erc'htudzi częściowo przechodzili też na nową lundveską wiarę w Panią Krwi. Innowierców nazwano wówczas Gwad'tudami. O dziwo proceder ten nie zachodził w odwrotną stronę, a przynajmniej nie na taką skalę - Lundvegowie nigdy nie przyjęli oficjalnie wiary elfów.

Współpraca elfów i ludzi była okraszona bardzo przyjacielskimi, wręcz braterskimi więzami. Istniała niepisana umowa, głosząca, że Lundvegowie będą chronić swych elfich braci w zamian za ich mądrość. To właśnie dzięki Ludowi Śniegu wiadomo tak wiele o początkach Lundvegów.

## Inwazja Rendonu

Pokój jednak szybko dobiegł końca wraz z pojawieniem się na Nowej Ziemi wojsk Rendonu. Z początku pokojowo nastawieni ludzie zaczęli formować dialog z mieszkańcami nowo odkrytego lądu. Niedługo potem jednak pokazali swe prawdziwe oblicze i rozpoczęli kampanię wojenną przeciwko Lundvegom i Erc'htudom. Zanim to się stało, Wodzowie Klanów otrzymywali propozycje współpracy z czerwonym najeźdźcom, z racji na wspólny gatunek. Oferowano im olbrzymie bogactwa i sławę. Każdy z Wodzów odmówił, stawiając swe wojska do honorowej walki.

W konsekwencji doszło do oblężenia Ilyvahonu, które zakończyło się klęską Lundvegów i Erc'htudów. W trakcie inwazji Lud Szarego Wilka starał się odciągnąć czerwone zastępy od Ludu Śniegu, by dać im szanse na obronę, gdyż byli oni znacznie słabsi. To tylko przyspieszyło rendoński postęp anihilacji najpierw Gwad'tudów (kompletnej, warto nadmienić), a potem Lundvegów. Szacuje się, że w momencie inwazji Lundvegów było około miliona. Po podbojach pozostało ich około 30 tysięcy. Przetrwańcy skryli się daleko w górach północnych i lugskich.

## Czasy po Inwazji

Lundvegowie, który przetrwali inwazję mieli trzy drogi - umrzeć za swoją kulturę, skrycie ją kultywować lub kompletnie przyjąć rendońskie ideały. Większość wybrała skryte kultywowanie, co umożliwiło kulturze lundveskiej przetrwanie do czasów dzisiejszych. Przez następne stulecia co jakiś czas regularnie dochodzić będzie do powstań lundveskich i buntów przeciwko imevardzkim władzom. Mimo olbrzymiej nienawiści Imevardczyków w stosunku do Lundvegów, najeźdźcy przejęli od rdzennych mieszkańców Nowej Ziemi ich religię, nazywając ją Wyznaniem Krwi. Od Lundvegów pochodzi też najprawdopodobniej nazwa księstwa Aegonu. W języku lugskim istnieje niemalże identyczne słowo - eagon, oznaczające Wodza.

Przez wiele stuleci Lundvegowie walczą o swoje prawa w Aegonie. Są traktowani gorzej niż chłopstwo oraz często ogranicza im się drogi rozwoju, przy nakładaniu tzw. szarego podatku. Oprócz organizacji politycznych, w tę walkę zaangażowanych był szereg bojówek lundveskich. Ostatnią bojówką znaną aegońskiej władzy była Żelazna Pięść, której przewodniczył Dagar Ehrikver - przyszły Eagon Zakonu Wolnych Braci Lundvegru, organizacji walczącej o prawa elfów i ludzi kultury lugskiej.

Lundvegowie brali czynny i znaczący udział w zamachu stanu na Veutheim, by pomóc Donallowi van Deregenowi, hrabiemu Grettvern, odzyskać władzę w hrabstwie i obalić rządy samozwańca - Lio von Brunnera. Główne skrzypce w oddziałach Lundvegów grał Leo Ragnbjorg wraz z Wodzem Aegrem Skardverem. Później wojska Ragnbjorga wspomogły ludzi i elfów w walce przeciwko siłom Czarnego Pana w Derehaven oraz w Enklawie w Górach Szarych. Skardver zginął broniąc terenów południowego Aegonu. Po migracji, kiedy wieść o jego śmierci dotarła do tych, którzy przetrwali, Leo Ragnbjorg został wybrany nowym Wodzem oraz osiadł ze swoim ludem w nowo założonym mieście - Arnarhvall (nazwą miało upamiętniać legendarnego Arnhara). W czasach nowego Imevardu, Lundvegowie po naciskach ze strony rodu van Deregenów uzyskali pełne prawa obywatelskie, a Ragnbjorg został Lordem Przedstawicielem swojego ludu na Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym.