Sonic.EXE

***Sonic.EXE*** is een creepypasta.

## Proloog

In deze creepypasta kunnen we uit het verhaal opmaken dat Kyle Tom eigenlijk niet mag. Dit is een ander verhaal van Tom en het gaat als volgt. Ik ben een totale fan van *Sonic The Hedgehog*, net als iedereen houd ik van de nieuwere games, maar ik vind het niet erg om de klassiekers te spelen. Ik denk niet dat ik ooit glitchy of gehackte games heb gespeeld, hoewel ik niet denk dat ik er nog één wil spelen na de ervaring die ik had... Het begon op een mooie zomermiddag, ik speelde *Sonic Unleashed* (2008) - ik vond het leuk hoe je de steden erin kunt verkennen - totdat ik buiten mijn perifere gezichtsveld merkte dat de postbode was gearriveerd en zoals gewoonlijk iets in mijn brievenbus stopte en wegging. Ik heb mijn game gepauzeerd om te gaan kijken wat ik in de post had gekregen... Het enige in de brievenbus was een cd-doosje voor computers en een briefje. Ik nam het mee naar binnen. Ik keek eerst naar het briefje en besefte dat het van mijn dierbare vriend Kyle was (laten we hem maar zo noemen), van wie ik al twee weken niets had gehoord. Ik weet dat omdat ik zijn handschrift herkende, hoewel het raar was hoe het eruit zag: het zag er slecht geschreven en krassend uit en enigszins moeilijk te lezen, alsof Kyle het moeilijk vond om het op te schrijven en het haastig deed.
Dit is wat hij schreef:
'Tom,
Ik kan er niet meer tegen, ik moest dit ding op de één of andere manier kwijtraken voordat het te laat was en ik hoopte dat je het voor me zou willen doen. Ik kan het niet, hij zit achter mij aan en als je deze disk niet vernietigt, komt hij ook achter jou aan, hij is te snel voor mij...
Alsjeblieft Tom, vernietig deze godverlaten disk voordat hij ook achter jou aan komt, het is te laat voor mij.
Vernietig de disk en verpletter hem, maar doe het snel, anders krijgt hij je te pakken. Speel de game niet eens, het is wat hij wil, vernietig het gewoon.
Alsjeblieft...
Kyle'
Nou, dat was zeker raar. Hoewel Kyle mijn beste vriend is en ik hem al twee weken niet heb gezien, deed ik niet wat hij me vroeg. Ik had niet gedacht dat een simpele disk iets slechts met hem zou doen, het is tenslotte maar een game, toch? Tjonge, wat had ik het mis...
Hoe dan ook, ik keek naar de disk en het zag eruit als een gewone PC-disk, behalve dat er met een zwarte stift 'SONIC.EXE' op stond en het leek heel erg op Kyle's handschrift, wat betekent dat hij het moet hebben gekregen van iemand anders, zoals een pandjeshuis of eBay. Toen ik 'SONIC' zag tijdens het lezen van de disk, was ik eigenlijk opgewonden en wilde ik het spelen, aangezien ik een grote Sonic-fan ben. Ik ging naar mijn kamer en zette mijn computer aan, stopte de disk erin en installeerde de game.

## Gameplay

Toen het titelscherm verscheen, merkte ik dat het de eerste *Sonic*-game was, ik had zoiets van: 'Awesome!' Zoals ik al eerder zei, hield ik van de klassiekers. Het eerste dat me opviel dat niet op zijn plaats was, was toen ik op 'start' drukte, er een fractie van een seconde was toen ik zag dat de titelafbeelding veranderde in iets heel anders, iets dat ik nu als gruwelijk beschouw, voordat het zwart werd.
Ik herinner me hoe het beeld eruit zag in die fractie van een seconde voordat de game zwart werd: de lucht was verduisterd, de titel was verroest en geruïneerd, de 'SEGA 1991' was nu in plaats daarvan 'SEGA 666' en het water was bloedrood geworden, het zag er hyperrealistisch uit. Maar het gekste dat in die fractie van een seconde te zien was, was Sonic: zijn ogen waren pikzwart en bloedend met twee gloeiende rode stippen die mij recht aan staarden en zijn glimlach was breder uitgerekt tot aan de rand van zijn gezicht. Ik was nogal verontrust over dat beeld toen ik het zag, hoewel ik dacht dat het gewoon een storing was en het vergat. Nadat het zwart was geworden, bleef het ongeveer tien seconden zo.
En toen gebeurde er nog iets raars, de selectie van het account van *Sonic the Hedgehog 3* (1994) verscheen en ik had zoiets van: 'WTH? Wat doet dit in de eerste *Sonic*-game?' Hoe dan ook, toen merkte ik dat er iets mis was, de achtergrond was donker bewolkte lucht van het Slechte Sterrenstofsnelweg level van *Sonic CD* (1993) en er waren maar drie accounts. De muziek was die griezelige Winterse Grotten muziek van *EarthBound* (1994), alleen was het verlengd en leek het omgekeerd te zijn geweest. De afbeelding voor het account waar je een voorbeeld ziet van het level waarin je je bevindt, is gewoon rood statisch geruis voor alle drie de accounts.
Wat me meer bang maakte, was het selectiescherm voor personages: het toonde alleen Tails, Knuckles en tot mijn verbazing Dr. Robotnik! Nu wist ik zeker dat er iets aan de hand was, ik bedoel, hoe kun je in vredesnaam spelen als Robotnik in een klassieke *Sonic*-game? Toen besefte ik dat dit geen glitchy game was, maar een gehackte game. Ja, het zag er absoluut gehackt uit, het was echt griezelig, maar als slimme gamer was ik niet bang. Of althans, dat probeerde ik niet te zijn. Ik hield mezelf voor dat het gewoon een gehackte game was en daar is niets mis mee. Hoe dan ook, ik schudde het griezelige gevoel van me af en koos account 1 met Tails. Toen ik selecteerde en aan de slag ging, bevroor de game ongeveer 5 seconden en ik hoorde een griezelige gepixeleerde lach die ontzettend veel leek op die Kefka-kerel uit de *FINAL FANTASY* franchise, voordat het zwart werd.

### Tails

Het scherm bleef ongeveer 10 seconden of langer zwart, daarna liet het de typische titel van het level zien, behalve dat de simplistische vormen verschillende tinten rood waren en de tekst alleen 'HEUVEL, ACT 1' liet zien. Het scherm vervaagde en de titel van het level verdween en onthulde Tails in de Groene Heuvelzone uit *Sonic 1* (1991), de muziek was echter anders, het klonk als een vredige omgekeerde melodie. Hoe dan ook, ik begon te spelen en Tails begon te rennen zoals je zou doen in één van de klassieke *Sonic*-games. Wat vreemd was, was dat terwijl Tails over het level rende, er gedurende een aantal seconden alleen maar vlakke grond en een paar bomen waren. De vredige muziek begon heel langzaam te dalen in langzame, diepe tonen terwijl ik doorging. Ik zag plotseling iets en ik stopte om te zien wat het was: het was één van de kleine dieren die op de grond dood lag te bloeden, de muziek begon te vertragen, Tails had een geschokte en bedroefde blik op zijn gezicht die ik hem nog nooit eerder had zien hebben, dus ik liet hem verdergaan en hij hield die bezorgde blik op zijn gezicht. Terwijl hij in beweging bleef, zag ik meer dode dieren terwijl Tails langs ze liep en er steeds bezorgder uitzag naarmate de muziek zachter werd en hij langs meer dode dieren liep. Ik was geschokt toen ik zag hoe ze allemaal stierven, ze zagen eruit alsof iemand ze op nogal gruwelijke manieren vermoord heeft: een eekhoorn werd aan een boom gehangen met wat leek op zijn ingewanden die eruit hingen, een konijn had alle vier zijn ledematen afgescheurd en een eend had zijn ogen uitgestoken en zijn keel doorgesneden. Ik kreeg buikpijn toen ik dit bloedbad zag en Tails blijkbaar ook.
Iets van 10 seconden nadat de muziek was gestopt, rende Tails een heuvel op en toen stopte hij, pas toen ik zag waarom: Sonic was daar aan de andere kant van het scherm met zijn rug naar Tails en zijn ogen dicht. Tails leek blij te zijn om Sonic te zien, maar toen haperde zijn glimlach, duidelijk merkend dat Sonic niet op hem reageerde. Zo niet, dan deed hij alsof hij zich totaal niet bewust was van de aanwezigheid van Tails. Tails liep langzaam naar Sonic toe en ik merkte dat ik niet eens mijn toetsenbord bewoog om hem te laten bewegen, dus dit moet een cutscene zijn geweest.
Plots begon ik een groeiend gevoel van angst te krijgen toen Tails dichter naar Sonic toe liep om zijn aandacht te trekken, ik voelde dat Tails in gevaar was en dat er iets ergs ging gebeuren. Ik hoorde een zwakke ruis die luider werd toen Tails maar een paar centimeter van Sonic verwijderd was en stopte en zijn hand uitstak om hem aan te raken. Dat onheilspellende gevoel in mijn onderbuik werd sterker en ik voelde de drang om Tails te vertellen weg te gaan bij Sonic, terwijl de ruis luider werd.
Plots zag ik in een fractie van een seconde Sonic's ogen opengaan en ze waren zwart met die roodgloeiende stippen, net als die in het titelscherm, ik dacht dat er geen glimlach was. Toen dat gebeurde, werd het scherm zwart en was het statische geluid uit.
Het bleef ongeveer 7 seconden zwart en toen verscheen er een witte tekst die een bericht vormde en zei: 'Hallo. Wil je met me spelen?'
Op dit punt was ik doodsbang, ik wilde niet doorgaan met de game, maar mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand toen ik naar een ander level werd gebracht met de titel van het level, die nu 'VERSTOPPERTJE' zei. Deze keer bevond ik me in het Engeleiland-level van *Sonic 3* en het leek alsof alles in brand stond. Tails zag eruit alsof hij deze keer doodsbang was. Hij keek me echt aan en maakte verwoede gebaren naar me alsof hij zo snel mogelijk weg wilde uit het gebied waar hij zich bevond. Ik begon hierdoor in paniek te raken... Ik bedoel, Tails brak eigenlijk de vierde wand en probeerde me te vertellen hem daar weg te halen. Dus drukte ik zo hard als ik kon op de rechterpijltjestoets en liet hem zo snel mogelijk rennen. Een korrelige versie van dat griezelige thema wanneer je Shadow ontmoet bij de ARK terwijl Robotnik - toen onlangs Eggman geworden - van *Sonic Adventure 2* (2001) was aan het spelen, terwijl ik Tails door het verlaten bos bestuurde, in een poging hem te helpen ontsnappen aan waar hij ook voor probeerde te vluchten.
Plotseling hoorde ik die griezelige lach weer... die vreselijke, Kefka-lach... direct nadat er 10 seconden waren verstreken terwijl ik Tails door het bos hielp rennen en toen begon ik flitsen van Sonic overal op het scherm te zien opduiken, opnieuw met die zwarte en rode ogen.
De muziek veranderde in die spannende verdrinkingsjingle terwijl ik zag dat Sonic achter Tails hem langzaam vliegend nadert: Sonic rende niet, hij vloog echt! De vliegende pose die zijn sprite maakte, leek erg op de vliegende pose van metalen Sonic in *Sonic CD*, behalve dat het gewoon Sonic was en hij weer de zwarte en rode ogen had, alleen... deze keer had hij de meest gestoorde grijns op zijn gezicht, hij zag eruit alsof hij genoot van de kwelling die hij de arme kleine vos gaf toen hij hem inhaalde.
Toen Tails plotseling struikelde, stopte de muziek en verdween Sonic. Tails lag daar en begon 5 seconden te huilen. De scène was nogal schokkend om te zien en ik verscheurde mezelf een beetje. Maar toen verscheen Sonic recht voor Tails en Tails keek vol afgrijzen op. Het bloed begon langs die zwartgeblakerde ogen van Sonic te stromen terwijl een grijns langzaam van zijn gezicht groeide terwijl hij neerkeek op de met afschuw vervulde vos, ik kon niets anders doen dan toekijken. Slechts in een fractie van een seconde viel Sonic gewelddadig uit naar Tails, net voordat het scherm zwart werd, was er een hard krijsend geluid dat minstens 3 seconden duurde.

### Knuckles

De tekst keerde alleen deze keer terug en zei: 'Je bent te traag, wil je het opnieuw proberen?' en toen kwam die verschrikkelijke lach erbij. Ik was zo geschrokken van wat er was gebeurd... heeft Sonic Tails vermoord? Nee, hij kon niet... Hij en Tails zouden beste vrienden zijn, toch? Waarom deed Sonic hem dat aan? Ik schudde de schok van me af toen ik werd teruggebracht naar het selectiescherm voor personages, het opslagbestand met Tails was anders: Tails zat niet meer in de box, maar in het tv-scherm zelf, dat flikkerde van die rode ruis, Tails' uitdrukking maakte me bang, zijn ogen waren zwart en bloedend, zijn oranje vacht was lichtzwart geworden en hij had een uitdrukking van angst op zijn gezicht, terwijl ik het probeerde te negeren, koos ik Knuckles als volgende.
De lach kwam weer en het scherm werd weer zwart en bleef daar nog 10 seconden staan, dit keer zei het level: 'Je kunt niet vluchten.' Ik was nu echt in paniek, ik kon niet echt zeggen of dit een storing was, een hack of een soort zieke, verdraaide grap of wat dan ook. Maar ondanks mijn angst voor wat er daarna gebeurde, bleef ik spelen. Het volgende level zag er heel anders uit, het had de grond van de Schrootbrein-zone, maar de lucht op de achtergrond leek op het hoofdmenu: het had de donkere roodachtige, bewolkte lucht. Maar het was de muziek waar ik het meest bang voor was: het klonk als het thema van Giygas, direct nadat je Pokey had verslagen in *EarthBound*. Het viel me ook op dat Knuckles er net zo bang uitzag als Tails, dit was echter niet zo erg, hij zag er eerder een beetje zenuwachtig uit. Hij brak de vierde wand - net als Tails - en zag eruit alsof hij niet zeker wist of hij verder zou gaan, maar ik liet hem toch in beweging komen. Hij rende over het rechte pad in dit donkere level en terwijl hij dat deed, begon het scherm een ​​paar keer statisch rood te flikkeren en toen kwam die gekmakende lach weer. Toen, na een paar seconden rennen, zag ik verschillende bloedvlekken op de metalen ondergrond, ik voelde een groeiend gevoel van angst, weer denkend dat er iets vreselijks met Knuckles gaat gebeuren. Hij zag er misselijk uit toen hij over deze met bloed besmeurde weg liep, maar ik hield hem toch op de been.
Plotseling terwijl Knuckles rende, verscheen Sonic recht voor hem met die zwarte en rode ogen en toen verscheen er weer een rode ruis, toen verdween de ruis en er was niets anders te zien dan een zwart scherm met de tekst: 'Gevonden!' Ik was nu bang. Ontdekte Sonic Knuckles al?! Wat was er aan de hand?! Hoe dan ook, er kwam weer rode ruis en toen was ik terug bij het level, Knuckles zag eruit alsof hij in paniek raakte en Sonic was nergens te bekennen. En deze keer was dat hoge gepiep van de eindbaas van *Silent Hill 1* (1999) te horen. Was dit een soort eindbaasgevecht met Sonic? Ik hoopte bij God dat het dat niet was, eerlijk gezegd. Plots verscheen Sonic vlak achter Knuckles in wat leek op gepixeleerde zwarte rook, ik liet Knuckles zich omdraaien en Sonic stompen, maar Sonic verdween in zwarte gepixeleerde rook voordat ik zelfs maar een slag kon landen, die vreselijke lach ging weer uit. Toen verscheen Sonic weer achter Knuckles en toen liet ik hem weer slaan en Sonic verdween weer lachend. Knuckles raakte nog meer in paniek en zelfs ik had het gevoel dat ik gek werd, Sonic speelde praktisch met ons, hij speelde een ziek, verwrongen hersenspelletje met mij en Knuckles... Er werd nog een filmpje gespeeld toen Knuckles op zijn knieën viel en snikkend zijn hoofd vastgreep, ik voelde zijn pijn, Sonic maakte ons eigenlijk allebei gek. En toen viel Sonic in een fractie van een seconde gewelddadig uit op Knuckles en het scherm werd zwart met weer een vervormd krijsend geluid dat minstens 3 seconden aanhield.

### Dr. Robotnik

Een ander bericht verscheen: 'Zoveel zielen om mee te spelen, zo weinig tijd... ben je het daarmee eens?' Wat is er... Wat is er aan de hand? Ik begon te denken dat Sonic eigenlijk met me probeerde te praten tijdens de game... Maar ik was te bang om dat te denken. Ik werd teruggebracht naar het hoofdmenu en deze keer had de tweede box Knuckles op het tv-scherm, zijn rode vacht was verdonkerd tot roodachtig grijs, zijn dreadlocks dropen van het bloed, zijn ogen waren ook zwart en bloedend en hij had een verdrietige uitdrukking op zijn gezicht. Ik begon te denken dat dit de personages zijn die vastzaten in die tv-schermen van de accounts, maar ik kon het niet geloven... ik wilde het niet geloven... Dus stopte ik de game en nam een ​​pauze. Ik deed een dutje, ik wou dat ik dat niet had gedaan, want toen begon ik de meest verontrustende nachtmerrie te krijgen, ik was in pikzwarte duisternis, hoewel ik onder het licht was van een lamp die hoog boven mijn hoofd hing.
Ik kon de kreten van Knuckles en Tails vlakbij horen, ze zeiden dingen als: 'Help ons...' en 'Waarom heb je ons aan hem gegeven?' en 'Ren weg, voordat hij jou ook te pakken krijgt...' Hun geschreeuw stierf weg toen ik Sonic hoorde lachen, zijn lach... het leek veel op de vervormde Kefka-lach.
'Je bent erg leuk om mee te spelen, jongen, net als je vriend Kyle, hoewel hij het niet lang heeft volgehouden...' Ik was bang en keek om me heen naar de bron van de stem...
'Het zal niet lang meer duren voordat je je bij hem en al mijn andere vrienden voegt...' Ik zag hem naar me toe lopen, in en uit flitsen in verschillende richtingen... 'Je kunt niet vluchten, jochie. Je bent nu in mijn wereld. Net als de anderen...'
Toen hij me vastpakte en ik zijn bloedende, zwarte en rode ogen en grijnzende gezicht zag, schrok ik wakker. Na een paar uur besloot ik verder te spelen. Ik weet niet waarom, maar ik moest het weten, ik moest uitzoeken waarom dit gebeurde... Dus ik zette de computer en de game aan en selecteerde vervolgens Dr. Robotnik.
Ik vond het nogsteeds gek om als Robotnik te spelen, maar hoe dan ook, de titel van het level verscheen weer en deze keer stond er '...', wat ik echt raar vond. Deze keer was ik in een soort gang, het zag er niet echt uit alsof het uit één van de klassieke *Sonic*-games kwam, hoewel het de pixelachtige stijl heeft, leek het meer op een kasteel dat je zou verwachten in een Mario-game: de vloer was glanzend en geruit, de muren waren donkergrijspaars met geanimeerd kaarslicht en hier en daar een paar donkere bloedvlekken en boven aan het bovenste deel van het scherm hing een donkerrood gordijn. Elke 12 seconden of zo zwaait dat rode gordijn heel langzaam, maar wanneer je de game speelt, zie je het nauwelijks bewegen. De muziek was merkwaardig aangenaam, een piano die een nogal droevig en eentonig maar interessant en vredig lied speelde, maar ik wist beter, dit was het lied dat in 'Heuvel, act 1' speelde, alleen was het niet omgekeerd. Robotnik zag er niet helemaal nerveus uit zoals Tails en Knuckles, maar hij had wel een achterdochtige blik op zijn gezicht alsof hij gewoon een beetje paranoïde was. Hij deed een kleine animatie toen ik hem net liet staan, hij draait zijn hoofd minstens twee keer naar links en dan naar rechts en haalt dan zijn schouders op, alsof hij geen idee heeft waar hij was of wat er aan de hand was. Ook al was ik doodsbang voor wat er ging gebeuren, ik liet Robotnik doorgaan. Hij deed zijn gebruikelijke lopende animatie - je weet wel, wanneer je hem hebt verslagen aan het einde van een klassieke *Sonic*-game en je achtervolgt hem - terwijl we door de gang liepen. Toen stopte ik bij een lange trap die naar beneden leidt, nu was ik nerveus, zelfs Robotnik leek onzeker van zichzelf, hoewel ik doorging. Toen ik Robotnik de trap af leidde, merkte ik dat de muren donkerder en roder waren geworden: de rode fakkels zijn nu griezelig blauw. Toen belandden we in een andere gang, deze was langer dan de vorige - althans, zo voelde het - en toen gingen we nog een trap naar beneden, deze was veel langer, het voelde aan als minstens 1 volle minuut. En toen hoorde ik die afschuwelijke Kefka-lach weer en toen vervaagde de muziek langzaam tot het stil was, terwijl de muren donkerder rood werden en de fakkels nu een zwarte vlam waren. Toen Robotnik in de derde gang landde, merkte ik dat hij er nu echt bang uitzag, hoewel hij het probeerde te verbergen. Ik kon het hem niet kwalijk nemen, ik was ook bang. Plots schoot Sonic recht voor Robotnik op dezelfde manier als Knuckles en vervolgens ging het scherm weer over in rood statisch geruis.

### Voltooiing?

De rode ruis duurde ongeveer 15 seconden en toen liet het me een zeer onaangenaam beeld zien... De afbeelding toonde een hyperrealistische afbeelding van Sonic die in het donker stond, waar je alleen zijn gezicht kunt zien terwijl zijn hoofd en romp in het zwart vervaagden en als ik hyperrealistisch zeg, bedoel ik alsof hij er zo echt uitzag dat je de lijnen echt kon zien in zijn blauwe vacht, alsof je de vacht echt kunt voelen als je het scherm aanraakt. Zijn gezicht... o god, hij had de meest gruwelijke glimlach die ik ooit had gezien. En dat zegt wat als je bedenkt dat ik die afbeelding aan het begin van de game zag. Zijn ogen waren groot en zwart en huilden weer bloed - wat er ook hyperrealistisch uitzag - en er waren twee kleine gloeiende rode stippen in die zwarte ogen die mij recht aanstaarden, alsof ze in mijn ziel staarden. Zijn grijns was breed en demonisch, hij strekte zich letterlijk uit naar de zijkanten van zijn gezicht als een Cheshire, behalve dat Sonic hoektanden had, hele scherpe hoektanden, net als de tanden van het Weerzwijn, behalve dat ze er gemener uitzagen, enigszins gelig en zo te zien, had hij bloedvlekken en kleine stukjes vlees op zijn lippen en hoektanden, alsof hij een dier at. Ik staarde ruim 30 seconden naar dat gruwelijke beeld, zonder mijn ogen eraf te wenden, ik had het gevoel dat hij me echt aankeek, naar me glimlachte, in mijn ziel keek... Toen flikkerde het scherm weer 3 keer met rode ruis en bij de derde keer hoorde ik de Kefka-lach, deze keer klonk het echter vervormd, demonisch zelfs...
Het ging weer terug naar de afbeelding, alleen was er deze keer weer tekst te zien, hoewel het verwarrend was, maar het was zo ongeveer één van de gruwelijkste dingen die ik heb gezien sinds ik deze game had: 'IK BEN GOD.' Toen ik dat bericht las terwijl ik naar Sonic keek toen het me raakte, realiseerde ik me meteen: deze Sonic was een monster, een puur kwaadaardig, sadistisch, almachtig, nachtmerrieachtig, krankzinnig monster... en al zijn slachtoffers, inclusief Tails, Knuckles, Robotnik en mogelijk Kyle, zijn gewoon zijn kleine speelgoed. De game is de toegangspoort tot zijn chaotische, nachtmerrieachtige wereld en de hel waarin zijn slachtoffers vastzitten.
Plotseling, in een fractie van een seconde, schreeuwde ik terwijl Sonic luid krijsend naar het scherm sprong met zijn mond wijd open tot een onnatuurlijke lengte en niets onthulde dan een letterlijk spiraalvormige afgrond van pure duisternis voordat de rode ruis weer kwam, deze keer veel luider en vervormd, zo hard dat het pijn deed aan mijn oren. Ik schreeuwde en greep naar mijn oren terwijl de rode ruis 7 seconden lang krijste, veel luider dan de keren daarvoor. Toen stopte het en toonde niets anders dan een zwart scherm.
Terwijl ik daar naar het zwarte scherm zat te staren, kwam er nog een laatste tekst naar boven: 'Klaar voor ronde 2, Tom?'
De Kefka-lach - die nu duidelijker klonk alsof Sonic vlak achter me stond - speelde 3 keer opnieuw toen ik geschokt en verward naar die tekst keek.

### Game over

Toen werd ik terug opgestart naar het hoofdmenu en deze keer had het derde opslagbestand een tv-beeld van Robotnik in dezelfde gekwelde toestand als Tails en Knuckles: Robotnik's huid werd dofgrijs, zijn snor hing af en was zwart geworden, zijn bril brak en er kwam bloed uit en hij had een dodelijke uitdrukking op zijn gezicht. Ik keek naar Tails, Knuckles en Robotnik en ik huilde een beetje, ik had medelijden met ze vanwege de pijn die ze doormaken, ze zaten voor altijd gevangen in de game, voor altijd gekweld door die afschuwelijke egel en zullen dat altijd blijven. De game over speelde en het klonk als de game over muziek van *Sonic CD*, maar dan achterstevoren afgespeeld. Toen sloot de computer zichzelf af, ik kon hem niet meer aanzetten, wat ik ook deed.

## Epiloog

Ik zat daar misschien 25 seconden, geschokt door wat er net was gebeurd... Sonic is de belichaming van het kwaad, hij martelt mensen die zijn game op meer dan één manier spelen en als hij zich verveelt, sleept hij je mee in de game, sleept je letterlijk naar de hel, waar hij altijd met je kan spelen, als zijn speelgoed... Ik zag daarna nog wat vage Japanse tekens die ik niet weg kon klikken. Ik krijg de game niet van mijn computer. Ik denk dat het daar vastzit, maar het is me in ieder geval gelukt om het nu weer aan te zetten.
Nadat ik daar 25 seconden zat, hoorde ik een stem vlak achter me, als een fluistering: 'Probeer dit voor mij interessant te houden, Tom.' Ik draaide me om om te zien waar de stem vandaan kwam en wat ik zag deed me schreeuwen... Zittend op mijn bed... recht naar me starend... Het was een Sonic-knuffel, glimlachend met bloedvlekken onder zijn ogen.