Zjednoczona Republika Arabska

flaga państwowa

### Stolica

Trypolis (siedziba rządu)Kair (siedziba Kongresu Powszechnego)Damaszek (siedziba sądu najwyższego)

### Religia dominująca

Islam

**Zjednoczona Republika Arabska**, także **Arabia Zachodnia** (arab. **اجمهورية عربية متحدة**) – federacja Tunezji, Libii, Egiptu, Sudanu, Syrii oraz Jemenu istniejąca od roku 1972 do dnia dzisiejszego. Siedziba rządu Zjednoczonej Republiki Arabskiej mieści się w Tripolisie, siedziba parlamentu (Kongresu Powszechnego) w Kairze, a siedziba tutejszego sądu najwyższego - w Damaszku. Zjednoczona Republika Arabska sąsiaduje z państwami Unii Frankofońskiej, Zairem, Federacją Wschodnioafrykańską, Afrosajuzem, Izraelem, Libanem, Federacją Arabską oraz Turcją.

## Historia

W roku 1951 Francja odmówiła przekazanie Libii kontroli nad prowincją Fezzan, która znajdowała się pod francuskim protektoratem od Pokoju Paryskiego z 1947 r. To posunięcie zostało uznane na arenie międzynarodowej za przejaw imperializmu i zawłaszczenia oraz zostało potępione zarówno przez Związek Radziecki, jak i Stany Zjednoczone.

W roku 1969 z inicjatywy przywódcy Libii, Mu’ammara al-Kaddafiego, powołano Arabski Front Rewolucyjny, polityczną organizację zrzeszającą jego kraj, Egipt i Sudan. Do organizacji niedługo później dołączyła także arabska Syria, a także Jemeńska Republika Arabska. W 1972 Gamal Abdel Naser i Mu’ammar al-Kaddafi podpisali wspólne porozumienie rozszerzające Front i ustanawiające jedno państwo federacyjne – Zjednoczoną Republikę Arabską – w której mieli rządzić wspólnie. Rok później potwierdziła się ogromna moc zjednoczonego świata arabskiego, gdy ten z ogromną siłą uderzył na Izrael odbierając mu utracony półwysep Synaj, a także przyłączając do siebie byłe części Egiptu, Syrii (w tym strategiczne wzgórza Golan) oraz byłe części Transjordanii, z których utworzono wewnętrzny Region Palestyński.

Wszystkie te terytoria Arabowie utracili wcześniej w wyniku przegranej wojny sześciodniowej. Izraela nie zlikwidowano tylko dlatego, że w sprawy zbyt bardzo zaangażował się Waszyngton. Niedługo później, gdy Naser zmarł na zawał serca, Kaddafi objął całkowitą władzę nad republiką, na którą w niewielkim stopniu mogli wpływać prezydenci regionów – dawne głowy państw członkowskich Frontu. Kaddafi zaczął prowadzić samodzielną politykę zagraniczną, czego przejawem było zawiązanie porozumienia z Marokiem, które mimo różnic ideologicznych zgodziło się na wspólne umowy gospodarcze. Co prawda zawieszono je po kilku latach ze względu na naciski na Rabat wywierane przez Waszyngton i Tel Awiw, jednak i tak rozluźniło to napięte relacje. W następnych latach w szeregi Zjednoczonej Republiki Arabskiej wstąpił Jemen Południowy, który (ze względu na coraz mniejsze dotacje z Moskwy) był zmuszony do połączenia się z Północą.

Jedynym mocarstwem, z którym Kaddafi ma zatargi jest Francja, która okupując terytoria Arabów, chociażby Algierię, wychodzi naprzeciw idei walki z kolonializmem i wyzyskiem. Innym przeciwnikiem Arabów jest państwo Izrael, które (mimo stale wygłaszanych pokojowych intencji) jest gwoździem w oku każdego muzułmanina, zresztą nie tylko sunnity. Kto z tej konfrontacji wyjdzie zwycięsko, pokaże przyszłość.

## Idee narodowe

***Zielona książka* –** Mu’ammar al-Kaddafi stanął w opozycji do marksizmu, a także kapitalizmu, wytyczając nową, trzecią drogę. Analogicznie do ,,Czerwonej książeczki” Mao Zedonga, napisał własną, ,,Zieloną książkę” określającą drogę do wielkości Libii, a w kolejnym wydaniu także świata arabskiego, czy całej Afryki. Koncepcja przywódcy Arabów zakłada utworzenie z Afryki niezależnego od wschodu i zachodu bloku politycznego, wykorzystanie maksimum możliwości rasy afrykańskiej, jako tej niezwykle silnej i sprawnej fizycznie, odpornej na liberalizm i zachodnie zepsucie, kierującej się wartościami rodziny. Kaddafi uważa, że wszystkie te cechy pchają ludy arabskie i afrykańskie w stronę zdominowania świata w wielkości populacji, a przed zachodnimi zakusami Arabowie bronieni są dzięki zasadom islamu, który pomaga budować potęgę narodu. Bogactwo naturalne Afryki pomoże jej mieszkańcom na usamodzielnienie się i stworzenie alternatywy dla zachodu i wschodu.

***Dżamahirijja* –** W Zjednoczonej Republice Arabskiej główna władza należy do Przywódcy Rewolucji, jednak dzieli on ją z Kongresem Powszechnym, a także z prezydentami regionów republiki (Syrii, Tunezji, Libii, Egiptu, Sudanu, czy Jemenu). Niżej w hierarchii stoją komitety ludowe wypełniające polecenia Przywódcy Rewolucji, ale także stanowiące samorząd terytorialny na najniższym szczeblu. Mimo, że wybory są ograniczone i nie spełniają wszystkich wytycznych zachodnich organizacji monitorujących praworządność, wyborcy mają rzeczywisty, faktyczny wpływ na skład członkowski komitetów ludowych. Głosowania odbywają się w spokojnej atmosferze, normalnie, bez zakłóceń i manipulacji. System panujący w Zjednoczonej Republice Arabskiej ma szerokie poparcie.

***Panarabizm z dodatkami* –** Arabscy rewolucjoniści nie poprzestali tylko na deklaracjach o walce o wolność Arabów i muzułmanów, kiedy we wspólne państwo zjednoczono zaledwie kilka krajów. Chociażby powstanie Algierczyków ma pełne poparcie władzy Zjednoczonej Republiki Arabskiej. Algierczyków wspiera się ciągłą obserwacją i troską o przestrzeganie przez Francuzów praw człowieka,co nie przeszkadza Trypolisowi w transporcie broni dla partyzantów. Zresztą Francja, ze względu na fakt, że nadal okupuje prowincję Fezzan, która przez Arabów uznawana jest za część Libii, znajduje się szczególnie na celowniku dżamahirijczyków. Kaddafi nie wspiera tylko Arabów, a także (zgodnie z koncepcjami zawartymi w Zielonej książce) niearabskie ruchy niepodległościowe na całym kontynencie afrykańskim, np. w Czadzie, ruchy zambijskie i zimbabwiańskie, czy ruchy antyafrykanerskie w Południowej Afryce. Wyzwoleni spod panowania kolonizatorów będą za wszelką cenę dążyć do oswobodzenia tych z Afrykańczyków, którzy nadal noszą kajdany.

***Mekka terrorystów?* –** Światowi terroryści, zwłaszcza lewicujący, chętnie odwiedzają Zjednoczoną Republikę Arabską, jednak nie po to, żeby prowadzić działania terrorystyczne lub inaczej realizować się w swojej "profesji". Nie organizuje się tu zamachów na światową skalę, a raczej spotykają się i dyskutują różni mordercy, specjaliści od materiałów wybuchowych, czy agitatorzy, których łączy jeden święty cel - idea zniszczenia porządku zachodniego i zabicia zgniłego liberalizmu. Najsłynniejszy zamachowiec, który ukrywa się tutaj to wciąż nieuchwytny Carlos ,,Szakal", którego podobno widziano w Palestynie.Według ustaleń sporej grupy dziennikarzy śledczych jest to miejsce zaopatrzenia terrorystów, którym Kaddafi zapewnia ogromne pieniądze za każdy zamach. Nie ma jednak nadal ku temu dostatecznych dowodów poza owymi spekulacjami medialnymi, a rząd ZRA wyrzeka się wszystkiego.

***Niespokojni prezydenci regionów* –** Pomimo ciągłego osłabiania roli prezydentów regionów, ci nadal stanowią zagrożenie dla władzy Kaddafiego, zwłaszcza jeżeli uświadomić sobie, że część z nich ma poparcie wojska i ludu. Ta funkcja jest nadal o tyle niebezpieczna, że prezydenci kontrolują obszary dawnych państw, co jedynie ułatwia im ogłoszenie secesji. Pojawił się już pomysł rozdrobienia administracyjnego Zjednoczonej Republiki Arabskiej, jednak prezydenci regionów nie będą chętni do jego wdrożenia.

***Psychożołnierze* –** Dzięki specjalnym metodom praniu mózgu, z użyciem najnowocześniejszych metod psychiatrycznych, hipnotycznych oraz chemicznych, Siłom Zbrojnym Zjednoczonej Republiki Arabskiej udało się utworzyć nowy typ żołnierza, określanego przez zachodnią prasę mianem "psychożołnierza". Według informacji zachodnich wywiadów żołnierze ci mają być o wiele bardziej odporni na ból, a także bezwzględnie lojalni. Ponadto żołnierze ci mogą nie być świadomi tego, że zostali zwerbowani, a swoje instrukcje mogą zacząć wywoływać dopiero na określone hasło. Zachodnia prasa zasugerowała nawet, że Kaddafi będzie mógł umieszczać swoich psychożołnierzy wśród uchodźców do Europy i w ten sposób dokonywać zamachów terrorystycznych. Rząd ZRA zaprzeczył tym informacjom i określił je mianem elementu zachodniej wojny informacyjnej.

## Polityka

Główną postacią i najwyższym zwierzchnikiem Zjednoczonej Republiki Arabskiej jest Mu’ammar al-Kaddafi, który tytułuje się Przywódcą Rewolucji Arabskiej. Kaddafi prowadzi swoją politykę zagraniczną w sposób autorytarny i emocjonalny. Często reaguje on impulsywnie na wydarzenia na arenie międzynarodowej, co przy niekonsultowaniu swoich decyzji z kimkolwiek, może prowadzić do strasznych konsekwencji. Grożą także pogłoski, że Kaddafi nie jest zdrowy psychicznie, co zachęca jego konkurentów do ostrzenia sobie zębów.

Kaddafi kreuje się na polityka wielkomocarstwowego. Stworzył np. nagrodę konkurencyjną dla Pokojowej Nagrody Nobla, czyli Międzynarodową Nagrodę Praw Człowieka Al-Kaddafiego, którą co roku przyznaje najbardziej cenionym przez siebie politykom. Kaddafi współpracuje także z komunistami afrykańskimi, z którymi snuje wizje nt. utworzenia w przyszłości jednego państwa afrykańskiego. Pomysł ten ma także szczególne poparcie wśród Murzynów uciskanych przez Paryż, co powoduje kolejne napięcia.

Często krytycznie o ojcu wyraża się Sajf al-Islam al-Kaddafi, który dąży do złagodzenia relacji ze światem oraz demokratyzacji życia społecznego. Jako demokrata nie ma poparcia u ojca, a jako syn Kaddafiego nie ma poparcia na Zachodzie. Media udowodniły, że ma żydowską kochankę, przez co nie jest lubiany wśród ludzi.

W Egipcie najważniejsze są dwie postacie: urzędujący w Luksorze prezydent regionu Zahi Hawass - wybitny egiptolog i specjalista, który buduje kampanię propagandową promującą afrykańskie dziedzictwo historyczne, bardzo szanowany na Zachodzie (pomimo zarzutów o dyskryminowanie innych badaczy starożytności) oraz Muhammad Mursi - działacz muzułmański, członek Bractwa Muzułmańskiego, który dąży do zwiększenia nacisku na muzułmanizm wewnątrz Republiki.

Główną postacią części azjatyckiej, czyli Syrii jest Baszszar al-Asad, który najprawdopodobniej wkrótce zastąpi swojego schorowanego ojca na stanowisku prezydenta regionu. Młody Asad jest politykiem niezdecydowanym. Nie jest ani sunnitą, ani szyitą, lecz alawitą. Jednocześnie opowiada się przeciwko Izraelowi i Stanom Zjednoczonym, lecz zarazem opowiada się za zwiększeniem swobód wewnętrzny. Tacy niezdecydowani politycy jak młody al-Asad to najwięksi makiaweliści, którzy mogą zmienić oblicze Republiki.

## Gospodarka

Kaddafi określa Zjednoczoną Republikę Arabską jako państwo socjalistyczne, jednak większość komentatorów uważa, że jest to kapitalizm państwowy. W kraju tym dominuje własność prywatna, co nie oznacza, że nie są przeprowadzane tam wielkie państwowe inwestycje. Jednym z najgłośniejszych projektów jest trwająca od wielu lat budowa Wielkiej Sztucznej Rzeki, która określana jest przez krajową propagandę "ósmym cudem świata". Projekt ten jest na wykończeniu i wkrótce do miast wybrzeża Libii popłynie woda pozyskana ze zbiorników głębinowych pod Saharą.

## Wojsko

Armia Zjednoczonej Republiki Arabskiej czuje się pomijana. Kaddafi organizuje własne służby, które stają się powoli równie silne co armia oraz organizuje własne ludowe milicje, które ostatecznie mają zastąpić armię. Służby bardzo dokładnie kontrolują generałów, dlatego szanse na jakikolwiek pucz są bardzo małe.

Kaddafi produkuje broń chemiczną (iperyt) oraz stale rozwija broń jądrową, mimo że oficjalnie temu wszystkiemu zaprzecza. Mimo, że sam uważa się za bardzo pobożnego muzułmanina, przywódca państwa stara się równoważyć wpływy pomiędzy świeckimi a muzułmanami, szczególnie w armii. Potrafi on podnieść rękę na Islam, jak np. w 1989, kiedy siły bezpieczeństwa kraju dokonały rajdów na meczety, które wykazywały się najbardziej radykalną krytyką rządu.