Oblicza przyjemnosci

Usiadłem. Była tam ona, pełna sprzeczności. Czuła i empatyczna- te określenia idealnie do niej pasowały. Czasem niebezpieczna, nieznosząca sprzeciwu, a jednocześnie piękna i delikatna. Połączenie tych wszystkich cech przerażało mnie, fascynowało i intrygowało jednocześnie. Uśmiechnąłem się. Zauważyła mnie. Widziałem to. Zacząłem się zbliżać... jej zapach... potrafił sprawić, że człowiek zapominał o świecie i pragnął jej jeszcze mocniej. Pożądałem jej. Chciałem ją posiąść, mieć całą dla siebie. Zbliżyłem się ustami do niej. Powoli, przedłużając moment oczekiwania, tworząc nieznośną torturę w oczekiwaniu na nadchodzącą ekstazę. Ona nie oponowała. Pragnęła tego tak samo mocno jak ja. Widziałem to. Czułem. Jej słodki zapach robił się coraz bardziej nieznośny. Bezgłośnie krzyczała do mnie: “John, bierz mnie”. Ja jednak byłem bezwzględny. Czekałem, drażniąc się z nią. Delikatnie skosztowałem ją językiem... mmm... jej zapach i smak był obłędny. Z moich ust wyrwał mi się cichy pomruk przyjemności. Nie mogłem już dłużej wtrzymać. Wbiłem się w nią moim twardym narzędziem. Była miękka, ciepła, wilgotna. Dokładnie taka jaka powinna być. Idealna. Gdy zatopiłem się w niej od razu pochyliłem się by znowu poczuć ją w ustach... o tak idealna. Gładka, miękka tam, gdzie trzeba. Doznanie było wręcz transcendentne. Przyjemność jaką czułem była jak taniec, pełen pasji i namiętności, taniec dwóch ciał ocierających się o siebie w pełnym uczuć uniesieniu. Gdy ją czułem, to tak jakbym miał odlecieć w krainę wiecznej przyjemności. Miałem wrażenie jakby wszystkie moje zmysły były wyostrzone. Dotyk, wzrok, słuch, smak. Chciałem jej więcej. Znowu wbiłem mocno. O tak... widziałem jak na mnie patrzy. Oboje chcieliśmy więcej. Znów jej posmakowałem... wiecie, jak to jest, gdy spotykasz dziewczynę i wiesz, że to ta jedyna, że nigdy nie będziesz już śnił o żadnej innej? Twoim sensem życia staje się wtedy egzystencja obok niej. Wychodzisz rankiem by wieczorem do niej wracać, w jej kochające ramiona. Tak się czułem w tym momencie. Wiedziałem, że jest moja, wiedziałem, że nigdy mnie nie zostawi a ja jej. Wiem, że niektórzy chcą nas rozdzielić. Ci jednak nie rozumieją tej miłości, nie rozumieją nas. Widzą tylko wszystko z boku, arbitralnie nie czując tego co my.

Czułem jednak ze powoli odchodzi. Fizycznie była ze mną cały czas, ale miałem wrażenie jakby robiło się jej coraz mniej. Poczułem to nieznośne ukłucie, gdy widzisz dziewczynę, która ci się podoba, a która uważa cię za brata. Uczucie podobne, do tego, gdy widzisz swoją dziewczynę, jak nakłada TWOJE CIASTO, jakiemuś pajacowi z Gryffindoru. Złość? Zazdrość? A może wszystko na raz? Jedno było pewne, chciałem zakończyć to z przytupem. Chciałem by poczuła jak dobrze jest jej ze mną, jak bardzo ją pożądam i jak źle będzie jej z kimś innym. Wbiłem się po raz ostatni. Miękka, ciepła, lekko wilgotna. Idealnie jak zawsze. Podniosłem ją i zbliżyłem znowu do niej swoje usta. Poczułem znów jej piękny zapach... proszę pachnij mi tak całe życie. Otworzyłem usta by...

* John!! JOHN DO CHOLERY! - z zamyślenia wyrwała mnie Anna delikatnie szturchając mnie w ramie - Długo jeszcze będziesz się bawił tym plackiem? Mamy Obronę za chwile.
* Tak, tak. Już kończę - zjadłem ostatni kawałek, uśmiechnąłem się wstając, biorąc pod pachę książki.

Ona, Czekolada, zaczęła rozpływać mi się w ustach. W sumie nie dziwie się ze Ann jest trochę zazdrosna.  Myślę jednak, że akurat na taki trójkąt powinna się zgodzić.