Lwia Straż: Nowa migracja pól Mbali

**Nowa migracja pól Mbali** to szósty odcinek pierwszej serii serialu pt. ,,Lwia Straż: Nowy Początek" .

## Streszczenie

Z powodu konfliktu między stadem Zosi a stadem triceratopsów Lwia Straż będzie musiała przenieść oba stada na nowe pastwiska.

## Transkrypcja

Ona wylądowała przed Mohatu, Haraką, Hamu i Mtotem.

- Słuchajcie! Słuchajcie wszyscy! - zawołał hamerkop.

- Co się dzieje? - zapytał Mtoto.

- Mamy problem z triceratopsami... - zaczęła Ona.

- Nic nowego. - ziewnął Haraka.

- ... i z jednorożcami. - dokończyła najspokojniej w świecie Ona.

- Jednorożce i triceratopsy są w niebezpieczeństwie? - zdziwiła się Mohatu.

- Nie. One ze sobą walczą! - odpowiedziała Ona.

- Ale jednorożce i triceratopsy nie są wrogami! - zawołał Mtoto.

- Widziałaś to NA PEWNO? Masz jakieś dowody? - zapytał Hamu.

- Wiem co widziałam! - ucięła Ona.

- Jeśli Ona mówi prawdę i te dwa stada rzeczywiście ze sobą walczą, to nie skończy się to dobrze. - stwierdziła Mohatu. - Lwia Straż służy i chroni...

- Aż po kres Lwiej Ziemi!

Podczas biegu Haraka powiedział:

- Dziwne... jednorożce nigdy wcześniej się tak nie zachowywały.

- Hej! - zawołał nagle Hamu. - Czy to nie są jednorożce przewodzone przez Zosię, a triceratopsy przez Trię?

- Ale Tria i Zosia się przyjaźnią! - krzyknął Mtoto.

- Ona! - zawołała Mohatu. - Czy widzisz tam Trię i Zosię?

- Wygląda na to, że są w środku tej bitwy. - powiedziała Ona.

Lwia Straż dotarła na miejsce.

- Cześć, czworonogi. - powiedział Hamu. - Kopytni na lewo, twardoskórzy na prawo.

- Myślę, że wiem, jak im po

- Myślę, że wiem, jak ci pomóc. - stwierdził Mtoto, kiedy zwierzęta nie usłuchały nakazu Hamu.

I Mtoto powoli pobiegł w kierunku jednorożców i zaczął oddzielać je trąbą od triceratopsów.

- Dzięki za pomoc, Mtoto! - zawołał Hamu, a Zosia podeszła do niego, po czym usiadła na nim. - Cześć, jestem pod tobą. - mruknął Hamu, a Zosia wstała.

- Ashhh... - syknął Haraka. - To musiało boleć!

- Dobra wywrotka, Zosia. - uśmiechnęła się pod nosem Tria.

- Upadłam przez ciebie! Popchnęłaś mnie! - zawyrokowała Zosia i rzuciła się na Trię.

- Ja już nie wiem po czyjej jestem stronie. - mruknął zrezygnowany Hamu.

- Słyszałam. - burknęła Zosia nadal okładając kopytami Trię.

- Zosia! Tria! Hej... dosyć! - krzyknęła Mohatu.

Zosia i Tria wstrzymały oddech.

- Co tu się dzieje? Zosia, Tria. Myślałam, że jesteście przyjaciółmi!

- Byłyśmy, dopóki Tria i triceratopsy nie próbowali ukraść naszych pastwisk! - wycedziła Zosia.
- Waszych pastwisk?! To są nasze pastwiska! - ofuknęła ją Tria.

- A właśnie, że nasze! - upierała się Zosia.

- To są pastwiska Lwiej Ziemi. - przerwał im Mtoto. - One należą do wszystkich.

- Mtoto ma rację. - stwierdziła Mohatu. - Te pastwiska są dla wszystkich. Na triceratopsy i jednorożce mogą tu jeść trawę. Patrzcie, jak jej tu dużo...

- Um, Mohatu... - wtrąciła Ona. - To nie do końca prawda… Poza tym, ja tu widzę tylko nagą ziemię!

- Nie ma trawy? - zdziwiła się Mohatu.

- Poważnie? - zapytał Haraka i spojrzał na ziemię. Odpowiedź dała mu ogołocona ziemia i dwa czy trzy kamienie.

- Czekajcie... - Mtoto ,,uruchomił myślenie". - Więc wy, triceratopsy i jednorożce, tak naprawdę nie jesteście na siebie źli. Po prostu jesteście głodni!

- Robię się zła, kiedy jestem głodna. - przytknęła mu Zosia.

- A teraz rozumiesz, dlaczego jesteśmy głodni. - dodała Tria. - Za mało trawy!

- Cóż, więc musimy znaleźć miejsce z wystarczającą ilością trawy dla was wszystkich. - stwierdziła Mohatu.

- Dacie radę? - zapytała Zosia strzygąc uszami.

- Tak, gdzie jest ta cała trawa? - zapytała entuzjastycznie Tria.

- Nie wiem... ale myślę, że wiem, kogo zapytać. - stwierdziła mała hybryda i ruszyła z przyjaciółmi na Lwią Skałę.

- Wiedziałem, że stada były duże w tym roku, ale nie zdawałem sobie sprawy, że przerosły pastwiska. - powiedział Kion przeciągając się.

- Czy nie ma gdzieś wystarczającej ilości trawy, aby stada mogły się podzielić? - zapytała Mohatu.

- Mohatu, widzisz tę plamę zieleni daleko w oddali?

- Pola Mbali?

- Pola Mbali. To tam triceratopsy i jednorożce mogą znaleźć swoją trawę.

- Ale to jest na skraju Lwiej Ziemi! Myślisz, że będą bezpieczne?

- Jestem pewien, że będą. Ponieważ Lwia Straż pójdzie z nimi.

- Chcesz, żebym poprowadziła migrację? - zdziwiła się Mohatu.

- Nie ty, tylko Lwia Straż. Ale znam cię, Mohatu. I tak jak zawsze zrobisz tak, jak uważasz.

- Dzięki, tato. Nie zawiodę cię.

Po chwili Lwia Straż wróciła na pastwiska.

- Kto jest gotowy na podróż na Pola Mbali? Podnieście kończyny! - zarzadził Hamu.

- Wygląda na to, że wszyscy są gotowi, Mohatu.- stwierdziła Ona patrząc na las kopyt i łap.

- Świetnie. - stwierdziła Mohatu. - Najkrótsza trasa to...?

- Przez równiny obok Wodospadów Maji Baridi, w dół Góry Ridge, a następnie przez kanion na Pola Mbali. Naprawdę proste. - oznajmiła Ona.

- Wiedziałam, że to powiesz. Słuchajcie wszyscy! Droga na Pola Mbali będzie długa, ale zrobię co w mojej mocy, aby zapewnić wam wszystkim bezpieczeństwo! - zawołała Mohatu.

- Wiemy! - stwierdziła Zosia. - Ufamy Ci, Mohatu! Wszyscy.

- Cóż, ruszajmy więc! - zarządziła Mohatu. - Ona, wskazuj drogę!

- Masz jak w banku. - powiedziała Ona i krzyknęła. - Pozytywnie!

I tak Lwia Straż z oboma stadami ruszyli. Po jakimś czasie,Izabela zaczęła śpiewać taką oto piosenkę;

Gdzieś tam czeka na nas ten ląd

Choć jest daleko stąd

Ruszaj więc, przyjaciół swych zbierz

Idzie dumnie każdy zwierz

Zapomnij o troskach i idź

Bo tam czeka nas życie

Wśród bujnych traw

Zawsze do przodu

Podróż niech trwa

To droga wolności

Za słońcem więc rusz

Bo nadziei szlak (właśnie on!)

Zaczyna się tu

Zaczyna się tu

- Jak to wygląda z góry, Ona? - zapytała w pewnej chwili Mohatu.

- Jak dotąd tak dobrze. Choć wydaje się, że wszyscy zwalniają. - oznajmił hamerkop.

- Lepiej dodam im trochę otuchy. - powiedziała Mohatu i krzyknęła. - Wiem, że jesteście zmęczeni, i wiem, że jesteście głodni, ale... - zaczęła, ale jeden z jednorożców przerwał jej:

- Byliśmy głodni, kiedy zaczynaliśmy!

- Teraz głodujemy!

- ...ale obiecuję, że jeszcze tylko trochę. - kontynuowała niezrażenie Mohatu. - Wkrótce dotrzemy do Pól Mbali... prawda?

- Tia... Musimy tylko zejść tym stromym zboczem i przez kanion. Mam tylko nadzieję, że dotrzemy tam, zanim nadejdzie burza. - oznajmiła Ona.

- Jesteśmy prawie na miejscu, wszyscy! - powtórzyła tłumowi Mohatu. - Widzicie plamę zieleni na drugim końcu kanionu?

- Spójrz na całą tę trawę! - ucieszyła się Zosia. - Mogę prawie tego spróbować. Nie mogę się doczekać!

Chwilę później jednak Zosia rzuciła się przez kanion biegiem.

- Whoa! - zawolał przewrócony przez nią Hamu. - Zosia?

- Zejdź mi z drogi! - odwarknęła mu Zosia. - Idę, trawo! Idę!

- Świetny pomysł!- stwierdziły jednorożce i ruszyły przykładem przywódczyni.

- Tak! - zawołały triceratopsy. - Chodźmy zjeść!

- Zwolnijcie! Stok jest zbyt stromy. - krzyczała Mohatu.

- Nie ma mowy, żeby to się dobrze skończyło. - stwierdził Haraka.
- Na co czekamy? - zdziwiła się Tria. - Biegnijmy!

- Lwia Straż, musimy ich powstrzymać! - zarządziła Mohatu.

- Spotkamy się na czele stada. - zawołał Haraka i rzucił się biegiem po grzbietach jednorożców i triceratopsów.

- Mamy problem. - stwierdziła Ona.

- Wiem... - mruknęła Mohatu i ruszyła zboczem w dół. - Przestańcie wszyscy! - krzyknęła. - Stop! Wolniej!

- Dlaczego mnie przewróciłeś? Nie wiesz, że jestem w ciąży? - krzyczała Zosia.

- Nie, byłaś na drodze do skał! Uratowałem ci życie! - krzyknął Hamu.

- Cóż, to już co innego... a... czy mógłbyś wstać? Siedzisz na mnie!

- Cóż, teraz już wiesz, jak to jest!

- Co to ma znaczyć? Och, dobra, nieważne.

- Chyba nie jesteśmy tak blisko, jak nam się wydawało. - jęknęła Mohatu.

- Więc co robimy teraz, Mohatu? - zapytał Mtoto.

- Cóż, stada nie mogą tego przekroczyć. I nie możemy przez to przejść. Więc musimy to obejść. - stwierdziła Mohatu.

- Ono, odszukaj inną drogę do pastwisk.

- Już się robi.

- Winię za to jednorożce. - oznajmiła dumnie Tria.

- O nie... - mruknęła pod nosem Ona.

- Znalazłaś? - zapytała Mohatu.

- Cóż, znalazłam inną drogę na pastwisko... - zaczęła Ona.

- To świetnie! - wykrzyknął Mtoto.

- ...ale ona przechodzi przez Złą Ziemię. - dokończył hamerkop ku ogólnemu przerażeniu.

- W takim razie, to nie jest takie świetne. - mruknął Hamu.

- Obiecałam tacie, że zabierzemy te stada do ich nowego domu. A jeśli musimy przejść przez Złą Ziemię aby się tam dostać, to właśnie to zrobimy. - oznajmiła wyniośle Mohatu.

- Na plus dla nas, burza jeszcze się nie zaczęła... - zaczął Hamu i w tej samej chwili z nieba lunął deszcz. - Może nie powinienem był mówić tego na głos... - zmartwił się.

- Zaczynam się zastanawiać, czy Mohatu wie, co robi. Mówi, że już prawie jesteśmy, teraz prowadzi nas w innym kierunku! - oburzyła się Zosia.

- Czy kiedykolwiek poprowadziła migrację? - pytały triceratopsy.

- Może powinniśmy byli zostać w domu... - zastanawiały się jednorożce.

- Gdyby Kion nas przewodził, już byśmy tam byli. Nie jestem pewna, czy Mohatu poradzi sobie z taką podróżą. - denerwowała się Tria.

Mohatu przełknęła ślinę.

- Czy tylko mnie się tak zdaje, czy poziom wody rośnie? - zapytał Haraka. - To powódź! - zawołał po chwili.

- Wszyscy na górę! Ruszać się! - przeraziła się Mohatu. - Ono, trzymaj te zwierzęta na bezpiecznym gruncie!

- Jasne. - przytaknęła Ona. - Jednorożce! Triceratopsy! Tędy!

- Pomocy! - zawołała jedna z samic triceratopsów

- Już! - zawołał Mtoto i wciągnął triceratopsa na skalną półkę.

- Nie stracę cię, jednorożcu! - zawołał Haraka wciągając jednego z tych kopytnych na półkę.

- Dziękuję. - rzekł tamten i wspinał się dalej.

- Mohatu! - zawołała Tria ześlizgując się z głazu.

- Nie panikuj, Tria! - mruknęła Mohatu pomagając Trii odzyskać równowagę.

- Pomocy, pomocy, pomóż mi, ratunku, ratuj! - krzyczała Zosia (choć miała przecież skrzydła).

- Idę Zosiu! - zawołał Hamu. - Mam cię. - zawołał, łapiąc Zosię za grzywę i wciągając na skałę.

- Masz mnie? - zdziwiła się Zosia. - Jesteś wielkości mojej głowy!

- Dobrze, że masz dużą głowę. - mruknął Hamu.

- Dziękuję. - powiedziała Zosia.

W końcu wszyscy dotarli na górę.

- ...tak, uratował mnie, ale to jego wina, że ​​przede wszystkim miałam kłopoty, prawda? - mruczała ze złością Tria.

- Co teraz, Mohatu?
- Nie wiem. Miej oko na stada. Wrócę.

I Mohatu odeszła na kilka kroków, a z chmur ułożył się pysk Mufasy.

- Mohatu, coś cię niepokoi. - rzekł.

- Pradziadku, ja nie wiem co robić. Tata zaufał mi, że poprowadzę stada. Ale wszystko poszło nie tak. A teraz wszyscy myślą, że jestem złym przywódcą. I myślę, że mogą mieć rację. - mruknęła hybryda.

- Nie pozwól, aby ich brak wiary wpłynął na ciebie.

- Naprawdę chcę, żeby mi zaufali.

- Będą ci ufać tak długo, jak ufasz sobie. Pewność siebie, Mohatu. To wszystko, czego potrzebujesz, aby ukończyć tę podróż. Ale zaufanie nie pochodzi z tego, co myślą o tobie inni. Pochodzi z twojego wnętrza.

- Dziękuję, pradziadku. - powiedziała Mohatu i wróciła do reszty zwierząt.

- ...myślisz, że z Mohatu wszystko będzie dobrze?- zapytał Mtoto troskliwie.

- Jasne, że będzie! - zawołał Hamu. - Ona to Mohatu!
- Cześć! Wróciłam! - zawołała Mohatu.

- Stada rozmawiają i nie jesteśmy szczęśliwi. - parsknął na nią jeden z jednorożców.

- Obiecałaś nam, że wycieczka zakończy się na ogromnym polu z wystarczającą ilością trawy dla wszystkich. a gdzie jesteśmy? Na krawędzi wąwozu!

- To nie tutaj. Trwa to dłużej niż myśleliśmy. Ale wiem, że damy radę. Zaufaj mi. - poprosiła Mohatu.

- Nie jestem pewna! Raz ci już zaufałam! - krzyknęła Tria.

- Ja też ci zaufałem! Co z tego teraz mam?! - wykrzyknął jeden z jednorożców.

- Jestem z Trią! - zawołał jeden z triceratopsów.

- Cóż, ja ufam Mohatu! - przerwał im Hamu.

- Ja też! - powiedziała Zosia. - Zgadzam się. Podróż nie przebiegła tak, jak mieliśmy nadzieję. Ale to nie wina Mohatu! Część była moja. Wszyscy wiemy, że zacząłem panikować. Gdybym tego nie zrobił,a nie musielibyśmy zmieniać kursu. A kto może przewidzieć powódź? Ale Mohatu i Lwia Straż przeprowadzili nas przez to bezpiecznie. Wierzę w ciebie, Mohatu. I obiecuję, że od teraz wszystko będzie łatwiejsze, a nie trudniejsze ze mną.

- Dzięki, Zosiu. Na Polach Mbali czeka na ciebie zupełnie nowe życie. Teraz musimy jednak przejść przez Złą Ziemię. Nie będę kłamać - są tam drapieżniki. Ale jesteście z Lwią Strażą i zapewnimy wam bezpieczeństwo. To obietnica! Zapewnimy wam bezpieczeństwo! Więc kto jest gotowy?

- Jesteśmy. - mruknęły niechętnie triceratopsy.

- No dobra. - mruknęły jednorożce. - Zróbmy to.

- Zapewnicie mi bezpieczeństwo, prawda? - zapytała po raz ostatni Zosia.

- Oczywiście, że tak! A od czego są przyjaciele? - zapytał Hamu.
- To... jesteśmy przyjaciółmi?

- Jasne! Tak długo, jak obiecujesz, że już na mnie nie usiądziesz.

- Zapamiętajcie: jesteśmy teraz na Złej Ziemi.. Bądźcie tak cicho, jak tylko możecie. Rozumiecie? - zapytała Mohatu.

- Ale co jeśli... - zaczęły jednorożce, ale Zosia przerwała im:

- Cicho! Mohatu powiedziała, że... o nie! Już czas!

- Tak! Czas milczeć! - powiedział Hamu.

- Nie! Czas na dziecko! - krzyknęła przerażona Zosia.

- Jakie dziecko?

- Dziecko, które zaraz urodzę!

- Masz dziecko? Jak małe dziecko? Jak dziecko, dziecko, dziecko? Dlaczego mi nie powiedziałaś?

- Cały czas ci mówiłam.

- Więc będziesz mieć dziecko... TERAZ???!!!!!!

Ona przełknęła ślinę. Było gorzej niż się spodziewała.

- No i kto teraz nie jest cicho?! - zestrofowała Zosia Hamu.

- Będziesz miała dziecko... co więc teraz robimy?

- Skąd JA mam wiedzieć?! - zdenerwował się Haraka.

- Ja znam się tylko na jajach. - oznajmiła Ona.

- Zostaw to nam. - powiedziała Tria. - Będzie potrzebowała pomocy, panie. Kto jest ze mną? Będzie chciała trochę prywatności.

- Nie ma problemu. Do zobaczenia później! - zawołał Hamu.

- Czekaj! - zawołała Zosia. - Właściwie poczuję się bezpieczniej, jeśli będziesz w pobliżu. Uratowałeś mnie wcześniej. Nie byłoby mnie tutaj, by mieć to dziecko, gdyby nie ty.

- Naprawdę? - zapytał Hamu. - W porządku! Um ... Jak bardzo „w pobliżu” muszę być?

- Uh-oh! No to ruszamy! - zawołała Zosia.

- Zatem nie za blisko. - Hamu odetchnął. - Dobrze.

- Mały jednorożec? - zapytał Mtoto. - To będzie takie słodkie!

- Ale jesteśmy na Złej Ziemi. Wszędzie są drapieżniki! Nie może tu urodzić malucha! - zaoponował Haraka.

- Ona może, bo na już zaczęła. - zestrofowała go Ona.

- I będziemy musieli tu zostać, dopóki tego nie zrobi. - dodał Mtoto.

- Nie. Haraka ma rację. Jest tu wiele drapieżników. Jeśli chcemy zapewnić wszystkim bezpieczeństwo, musimy się rozdzielić. Wy trzej zabierzcie stada na nowe pastwiska. Zostanę tu z Hamu i Zosią.

- Nie! Co jeśli nastąpi atak? Potrzebujesz naszej pomocy! - zawołał Haraka.

- Potrzebuję ochrony Kręgu Życia. Oznacza to opiekę nad tym dzieckiem i stadami. Haraka, wiesz, że to jest właściwe. - odparła Mohatu.

- Nie znaczy to, że muszę się z tym zgodzić. - Haraka zmarszczył brwi.

- Mimo to idziesz. - warknęła Mohatu. - Już!

- To do zobaczenia na pastwisku! - zawołała Ona.

- Chodźcie wszyscy. powiedział Haraka zdenerwowanym głosem.

- Um, jak się masz Zosia? Zosia? Wszystko ok? - zapytał Hamu.

I nagle odezwał się maleńki jednorożec.

- Hej, to całkiem nieźle! Twój głos brzmiał jak... dziecko! Twoje dziecko! Już?!

- Córeczka. - poprawiła go Zosia. - Miranda Junior.

- No, wow. Jestem pod wrażeniem. - oznajmił Hamu. - Spójrz na to. Jest całkiem słodka. Czy ona coś robi?

- Jakie ,,coś" masz na myśli? - zapytała Zosia.

- Nie wiem. - Hamu wzruszył ramionami. - Lubisz grać? Lub opowiadać dowcipy?

- Njaaa... - powiedziała Miranda.

Tymczasem w pobliżu...

- Ha! Janja, słyszałeś to? - zapytał Cheezi.

- Tak. Brzmiało jak przekąska! Cała paczka przekąsek! Pakiet przekąsek! - zawołał Janja.

- To nie wszystko, Janja. Mohatu i Hamu też tam są! - przerwał mu Cheezi.

- Co z tego? Kiedy wpadniemy, ochronią dziecko. Ale wielkie jednorożce i triceratopsy wpadną w panikę i uciekną. - zaśmiał się Janja a reszta hien zawtórowała mu.

- O tak! Ty i twoje pomysły. Czasem lepsze niż te, które wymyśla Skaza!

- Ale jednorożce zawsze się płoszą! jaka z tego frajda? - zaoponował Chungu.

- Potem możemy je zjeść, nawet o tym nie myśląc!

- Bez zastanowienia? Dobrze! Tak właśnie robimy wszystko! - ucieszył się Chungu.

Tymczasem w obozowisku.

- To było naprawdę fajne, ale trochę głośne. To nie twoja wina, jeszcze się nie urodziłeś, kiedy Mohatu powiedziała nam, żebyśmy byli cicho, ale... - mówił do małej Mirandy Hamu.

- Dobra, jednorożce! Lepiej biegnijcie, bo nadchodzimy! - zawołali Janja, Cheezi i Chungu wyskakując zza skał.

- Hieny! - przeraziły się jednorożce z Trią na czele.

- Panika i ucieczka, panika i ucieczka... - zaczęły zebrzą śpiewkę jednorożce, ale Mohatu powstrzymała je:

- Nie! Właśnie tego chcą! Musimy trzymać się razem! Okrążcie Zosię i dziecko! Teraz!

Nie zadziałało. Dopiero Zosia przywróciła rozbiegane zwierzęta do pionu.

- Wszyscy natychmiast przestańcie biec i posłuchajcie Mohatu!

- Dziękuję. - Mohatu puściła do Zosi oko. - Okrążcie Zosię i nie bójcie się!

- O co chodzi, jednorożce?- zdziwił się Janja. - Nie uciekacie? Nie jesteśmy straszni?

- Nie ma was tu! - wrzasnął Cheezi.

- Boogie, boogie, boogie!- zawołał Chungu. Hieny zaczęły się zaśmiewać, ale jednorożce i Tria stały w bezruchu.

- Zapomnij, Janja. - powiedziała Mohatu poważnie. - Nie ułatwimy ci tego. Będziesz musiał poradzić sobie z nami wszystkimi.

- Cała przyjemność po naszej stronie. - powiedział Janja i rzucił się na jednorożce.

- Janja, czas na g... - zaczęła Mohatu.

I w tym momencie mała Miranda ,,groźnie" prychnęła. Hieny zaczeły chichotać.

- Hmm? - zdziwił się Janja.

- O nie!- krzyknęli jego towarzysze, bo oto szarżowały na nie wszystkie jednorożce (z małą Mirandą włącznie).

- No dawaj, Janja, pokonaj je. - uśmiechnęła się szyderczo Mohatu.

- Tak, tak. W każdym razie nawet nie lubię jednorożców! - zawołał Janja i rzucił się do ucieczki.

- Tak, to jest zbyt kopiące! - stwierdził Chungu.

- A jeden jest też w prążki! - przeraził się Cheezi i podszedł przypadkiem do Mirandy, która...

- Hamu, widziałeś ją? - wykrzyknęła Zosia. - Skopała hienę! Uratowała mi życie!

- Nie wiem dużo o dzieciach, ale ona jest całkiem fajna. - stwierdził Hamu, a Miranda polizała go po pysku.

Trochę później na Polach Mbali...

- Wszyscy obecni! Migracja pól Mbali oficjalnie się zakończyła! - oznajmiła z ulga w głosie Ona.

- Nic nie poszło tak, jak się spodziewaliśmy, ale wciąż zapewniamy wszystkim bezpieczeństwo. - uśmiechnęła się Mohatu.

- Dodaliśmy nawet jedno stworzenie do wyprawy. - uśmiechnął się Haraka, a Miranda kichnęła.

- Witamy w Kręgu Życia. - skwitował Mtoto.

a Izabela powiedziała:

Nikt nie wie, jaka przyszłość nas czeka. Nasza podróż jeszcze się nie skończyła, ale mamy nadzieję, że mimo wszystko przetrwa choć pamięć o nas.

## Ciekawostki

tekst piosenki jest stąd:https://tlk.fandom.com/pl/wiki/Trail\_to\_Hope

## Bohaterowie

* Mohatu
* Zosia
* Ona
* Haraka
* Hamu
* Mtoto
* Miranda jr.
* stado triceratopsów
* stado jednorożców
* Janja
* Cheezi
* Chungu
* Tria