Bir Oğul'un Dokunuş Hakkındaki Düşünceleri

**Başoğul Theoryn'in yazmış olduğu tezdir. Felsefi ve tasavvufi bir metin olarak kabul edilmektedir.**

İlk kez dokunuş geçirdiğimde ondokuz yaşındaydım. Bir hanın odasında uyumaya çalışıyordum, aniden kalbim yarışmaya başladığında, aklım ileriye doğru ilerliyor, çılgın, umutsuz düşünceler gibi görünüyordu. Bu olduğunda 10. Çağ'ın sonlarıydı ve “dokunuş” ifadesi icat edilmemişti. Bilmediğim şey, bunun önümüzdeki 40 yıl boyunca benimle kalacak bir sendromun başlangıcı olduğuydu. Bazen hayatımı korkunç, utanç verici yollarla sınırladı. Tipik bir uyum paternine başladım, “tetikleyiciler” gibi hisseden çeşitli şeylerden kaçındım. Bazen her şey gibi hissettim ve hiçbir şey tetikleyici değildi. Aynı zamanda, hem tekrarlanan tedavi başarısızlıkları hem de nihai başarı ve özgürlük ile yönlendirilen bir kendi kendine eğitim yolculuğunun başlangıcıydı. Yaklaşık beş yıldır panik yapmıyorum, ancak geri dönemeyeceğini varsaymıyorum.

Panik kafanın içinde değil. Belirli düşünceleri yarışa sokmasına rağmen, bir dizi düşünce değildir. Köpeğimde fırtınalar sırasında panik atak var (şu anda bir tanesinin ortasında). “Düşünce kümesi” yok. Panik fizikseldir. Aslında, bir “adrenalin fırtınasıdır”, derhal tehlikeyi algıladığında (“savaş ya da kaç” sendromu) vücudun normalde ürettiği bir kimyasallar dizisidir. Bu anlamda panik Anne'den bir armağandır. Yanlış durumda (uyumaya çalışmak gibi), cehennemden bir hediye gibi geliyor tabii.

Paniğin gelişi bilinmemekle birlikte, endişe ve depresyondan muzdarip insanlar çok daha savunmasızdır. Gerçekten de, bir kaygı alt kümesi olarak ele alınır. Travmanın bir sonucu veya stres veya diğer benzeri şeylerin gecikmiş bir sonucu olabilir. İlk saldırı, çoğu zaman, hiçbir yerden çıkmıyor gibi görünüyor.

Panik senin hatan değil. Birine, “Ama korkacak hiçbir şey yok” demenin faydası yok. Düşünceler saldırı başladıktan sonra gelir. Paniğe eşlik eden “düşünceleri” “düşüncelerden” başka bir şey olarak tanımlamak daha doğrudur. Bunlar akıl yürütmenin veya inançların sonucu değildir. Bunlar, bir adrenalin banyosu ile vurulduğunda beyninizin yaptığı gürültüdür.

Aynı şey genellikle depresyon ve kaygı için de geçerlidir. Bu zihinsel deneyimler açık bir şekilde tanımlanabilen, ölçülebilen ve teşhis edilebilen fiziksel durumlardır. Bununla birlikte, bunlar nörobiyolojik sistemi içeren fiziksel durumlardır. Bu nedenle, düşünceler üretir, duygularımızı etkiler ve başka psiko / fiziksel belirtiler yaratırlar.

Biraz sorunlu, sanırım, anksiyete ve depresyon arasında fiziksel / tıbbi problemler ve “manevi” problemler olarak yapılan nadir bir ayrım değildir. Böyle bir ayrım yok. Fiziksel sorunlar da olmayan “manevi” sorunlarımız yok, çünkü bir tür bölünebilir yaratıklar olarak var olmadığımız için. Her şeyin manevi olduğunu söyleyebiliriz (tıp dahil). Vücudumuzla bağlantılı olmayan “manevi” bir yaşamımız yok. Biz insanız. Acı çektiğim ilk yıl boyunca katlandığım en çirkin şeyler arasında, şeytanları kovmak için etrafımda toplanan bir grup iyi niyetli Oğullar vardı, bazıları hayatımda bir miktar “günahsız” günah olduğuna ikna oldu. Anne'ye olan inancımın hayatta kaldığı için şanslıyım.

Bununla birlikte, sağlıklı manevi disiplinler bu sorunların iyileşmesinin ve iyileşmesinin önemli bir parçasıdır. Tasavvufi materyal aradığınızda, depresyon ve anksiyete referanslarının nerede olduğunu merak edebilirsiniz. Oldukça yaygın bir kelimede gizlidirler: acedia (bazen “accidie” olarak adlandırılır). Tüm tutkuların en zoru olarak tanımlanıyor ve “öğleden sonra şeytan” takma adını aldı. İşte Azizoğul Vaelior'dan kısa bir açıklama:

> **Endişeyle bu şekilde ve buna bakar ve kardeşlerin hiçbirinin onu görmeye gelmediğini ve genellikle hücresine girip çıktığını ve sık sık güneşte, sanki ayar çok yavaşmış gibi göründüğünü ve bir tür mantıksız akıl karışıklığı, onu kötü bir karanlık gibi ele geçirir.**
>
>
>
>

Vaelior'un eserleri üzerine Anne münzevi ve bilgin Gabariel, “umutsuzluk:” dediğine dair bu anlayışı sunuyor.

> **Acedia, ruhun doğal güçlerinin gevşetilmesinin bir türü olarak kendini gösterir. Evagrius onu tam olarak aynı şekilde tanımlar: Ruhsal umutsuzluk, ruhun gevşekliği (atonisi), yani doğasına uygun olana sahip olmayan bir ruhun gevşekliğidir.**
>
>
>
>

Modern kaygı ve depresyon tartışmalarının çok fiziksel bir hesap (“kimyasal dengesizlik var”) ile psikolojik / duygusal bir hesap arasında (Bilişsel Davranışçı Terapide olduğu gibi) değişme eğiliminde olduğu beni ilgilendiriyor. Gerçek şu ki, hem / ve. Beynimizin elektrik kimyasal bileşenlerinde temeli olmayan ruh hali, düşünce ve duygularımız yoktur. Düşünme ve duygularımız bedenimizden kopmaz. Ancak, bedenlerimiz düşüncelerimize yanıt vermiyor. Varlığımızın kompleksi, sağlığımızla tüm insanı kapsayacak şekilde başa çıkabileceğimiz ve ilgilenmemiz gerektiği anlamına gelir.