Prolog - O wiośnie tego świata

Przekierowanie do:

* Prolog - Wspomnienia wiosny
Kiedy byłem dzieckiem, myślałem, że każde moje marzenie zostało spełnione.  Byłem z osobą, którą lubię. Dostawałem wszystko, czego tylko zapragnąłem i byłem szczęśliwy.

Myślałem, że to wszystko jest prostą sprawą.
Myślałem, że to wszystko jest bardzo prostą sprawą.

- Hej, Guren.

- ...

- Hej, Ichinose Guren.

- Hm?

- Jeśli chodzi o nas... Wiesz...

- ...

- Kiedy staniemy się dorośli... Hmm... Weźmiemy ślub...?

- ...

- Będziemy mogli zostać razem już na zawsze, tak jak teraz? - Stałem na zielonym trawniku, pod bezchmurnym, jasnym niebem, a do mnie powiedziała to dziewczyna siedząca obok i chwytając mnie za rękę.

Była tak blisko, że słyszałem jej oddech. Podobał mi się ten głos. Podobał mi się jej głos.
Lubiłem czuć jej puls.

Podobało mi się w niej wszystko. Ale odpowiedziałem, nie patrząc na nią.

- Niemożliwe.

- Dlaczego? - jej głos lekko drżał.

- Wiesz, dlaczego - odpowiedziałem.

- To dlatego... To przez moją rodzinę?

- Jestem z podrzędnego rodu. A ty jesteś następcą głowy rodziny. Nie pasujemy do siebie.

- Ale... Ale to nie jest ważne...

- To jest ważne - przerwałem jej.

I przestała się odzywać. Nie, chyba płakała. Ponieważ doskonale to wiedziała. Właśnie dlatego jej oddech stał się nieco nierówny. Jednocześnie, z daleka rozległy się głosy:

- Tutaj jest!

- Mahiru!

- To ten bachor Ichinose, znowu przyszedł do Mahiru!

- Co ten wyrzutek kombinuje, do diabła!?

Podniosłem wzrok.

Rozmawiałem z dziewczyną o popielatych włosach.

- Twoja eskorta już przyszła, Mahiru.

Rzeczywiście płakała. Trzymała moją rękę bardzo mocno.

- Ja... Ja nie chcę odchodzić od Gurena...

- ...

- Ja... Ja...

W tym momencie przestałem słyszeć jej głos. Ale to nie dlatego, że przestała mówić. Byłem bity.Dorośli przyszli i zaczęli mnie bić.

- Przestańcie!- Dziewczyna krzyczała, ale jej głos nie docierał do dorosłych.

- Znaj swoje miejsce, gówniarzu!

- Po prostu go zabij! Niepotrzebnie zajmuje miejsce, jest przecież z rodziny Ichinose!

- Zabij go! Zabij go!

Mówili dorośli, nie przestając mnie uderzać.

Spojrzałem na płaczącą dziewczynę, wciąż będąc bity. Dziewczyna nazywała się Mahiru. Dla mnie, tak nisko urodzonego, była słońcem.

- Przestańcie! Proszę, przestańcie!

W tym momencie na chwilę straciłem przytomność. Żelazny zapach krwi. Niekończące się jasne, niebieskie niebo. Dobre uczucia na trawie.

Kiedy zacząłem zatracać się w tych rzeczach, pomyślałem o czasach, kiedy byłem dzieckiem, kiedy myślałem, że każde moje marzenie zostanie spełnione. Kiedy byłem z osobą, którą lubię, kiedy dostawałem wszystko, czego zapragnąłem, kiedy byłem szczęśliwy.

To naprawdę wydawało się bardzo prostą sprawą.

- ... Siła.

Wyszeptałem, kiedy padałem na ziemię. Zacisnąłem mocno pięści.

- ...Nie mam wystarczająco siły... Żeby uzyskać to, czego pragnę.

Uniosłem wzrok. Wyglądało na to, że dziewczyna miała zostać mi zabrana. Spojrzała na mnie ze łzami w oczach. Wydawało mi się, że mnie przepraszała, znowu i znowu.

Przepraszam.

To wszystko moja wina. Przepraszam.

Nawet wtedy, kiedy nie była winna.

Nawet wtedy, kiedy winny był ten, który urodził się tak nisko, bezsilny ja.

- ...

Spojrzałem na nią i wyciągnąłem rękę.

Ku pustej przestrzeni.

Ku słońcu.

Ku Mahiru.

Chociaż myślałem wtedy co powinienem zrobić, żeby uzyskać coś, cokolwiek, czego pragnę...

♦

Od tego wydarzenia minęło już 10 lat.

Następna część --->