Duistere Hemelen: Vergeten namen (4)

## Hoofdstuk 4

Heldere Hemel likte zachtjes over zijn littekens. De wonden waren goed geheeld en dat allemaal dankzij de twee medicijnkatten. Hij was erg onder de indruk van de geneeskrachten van de kruiden en vond dat de poezen in de Stam der Zonnestralen daar nog wel wat over mochten leren. Melkpoel bezat zoveel erg veel kennis en Dauwpoot ook al, ondanks dat hij nog maar haar leerling was. De witte kater had nu al een aantal dagen in de HemelClan verbleven en begon steeds beter te begrijpen hoe het allemaal in zijn werking ging. Ook kon hij het al het goed met Melkpoel vinden – goed genoeg om haar naam te onthouden tenminste. Dauwpoots naam vergat hij ook niet snel, maar dat was meer omdat ze totaal niet goed met elkaar overweg konden. De jonge kater had nog geen aardig woord tegen hem gezegd, dus de irritaties waren nu wel insgelijks. Eigenlijk werd de ergernis met de dag groter. Melkpoel was ook voortdurend aan het stressen, waar Dauwpoot slecht tegen kon en daardoor hadden ze niet meer de gezellige gesprekken die ze eerst wel hadden. *Waarschijnlijk is dit gewoon een moeilijke tijd voor iedereen en moet iedereen zich gewoon even goed focussen.*

Steenbries en Berkenvacht hadden hem ook elke dag wel bezocht, alleen niet meer gezamenlijk, maar juist apart. De spanning die het hol telkens binnenkwam als één van hen arriveerde was ook een stuk minder dan als ze met elkaar waren. Heldere Hemel had ook wel opgevangen dat er wat speelde in de Clan en als hij het zich goed herinnerde ging het erover dat er nog geen definitieve leider was. In een Clan kon je ook maar één leider hebben, net als in de Stam waar hij vandaan kwam. En hier hoefde ze niet eens wat te weten over kruiden en medicijnen! Heldere Hemel dacht eerst dat dat het veel makkelijker maakte, omdat je dan op minder kwaliteiten hoefde te letten, maar nu dacht hij dat dat het juist misschien wel moeilijker maakte. Als het aan de geneesvaardigheden had gelegen, had je gewoon kunnen zien wie er beter was en nu was het puur een spelletje om wie er het meest populair was eigenlijk.

Daarbij kwam ook nog dat er velen gefrustreerd waren over het feit dat twee Clangenoten waren overleden, alleen was Heldere Hemel even vergeten wie. Toch was het verdriet overal in het kamp sterk aanwezig, merkte hij wanneer hij door het kamp een rondje liep, wat moest van Melkpoel, omdat hij beweging moest hebben. Door zijn korte wandelingen, had hij wel ontdekt dat een Clankamp veel meer geordend was dan het kamp waarin hij vroeger had geslapen. Maar als nomaden had je ook niet echt de tijd om een fatsoenlijk kamp op te zetten. En telkens als ze in de winter verhuisden naar het watervallen paradijs, was hun permanente kamp daar ook steeds verwoest. Maar het was daar wel een stukje warmer gelukkig. Toch had hij altijd weinig last gehad van de koud door zijn dikke, lange vacht.

De roomwitte medicijnkat ijsbeerde gefrustreerd heen en weer en Heldere Hemel volgde haar bewegingen. Ook Dauwpoot keek een aantal keer op terwijl hij de kruiden aan het sorteren was. Melkpoel schudde steeds haar kop en mompelde wat in zichzelf en leek niet echt te merken waar ze liep toen ze bijna op Heldere Hemels poten stapte. Dauwpoot zuchtte geïrriteerd, want waarschijnlijk leidde de stress van zijn mentor hem erg af. En die ergernis werd nog groter toen Melkpoel over de gesorteerde kruiden stapte en ze met haar staart helemaal door de war haalde toen ze omdraaide.

‘Melkpoel, sta stil!’ snauwde de grijze leerling toen. ‘Met heen en weer lopen bereik je vrij weinig en je haalt alles door elkaar!’ Eigenlijk had Heldere Hemel verbaasd moeten zijn over dat een leerling zo tegen zijn mentor durfde te praatte, maar van Dauwpoot verwachtte hij het wel. Wat de kater namelijk het beste kon was snauwen. Ook waren Melkpoel en hij nog holgenoten geweest in de kraamkamer had hij begrepen, dus ze verschilden niet veel in leeftijd. Dat maakte het misschien nog lastiger voor Dauwpoot om telkens naar haar bevelen te moeten luisteren, maar hij klaagde zelden.

‘Misschien moet ik naar de Maanpoel vanavond. Avondmaan kan me vast wel helpen met het behandelen van die nieuwe ziekte!’ miauwde Melkpoel. Heldere Hemel keek nieuwsgierig op toen hij een nieuwe naam hoorde. ‘Wat is de Maanpoel?’ vroeg hij. Dauwpoot keek hem meteen geërgerd aan. ‘Bemoei je er niet mee!’ Heldere Hemel legde zijn kop weer tussen zijn poten. Hij wist nu wel beter dan met Dauwpoot blijven te bekvechten, al hield hij er niet van om door een kater, die jonger was dan hem, bevolen te worden. Melkpoel keek haar leerling streng aan. ‘Doe eens aardig, Dauwpoot.’ Ze keerde zich naar de witte kater toe en knipperde vriendelijk met haar ogen. ‘De Maanpoel is een plek waar medicijnkatten, zoals Dauwpoot en ik, naartoe gaan om te vergaderen met onze voorouders. Die geven ons dan raad en brengen ons boodschappen. Ook gaan leiders naar de Maanpoel toe om hun negen levens te ontvangen.’ Heldere Hemels ogen werden groot van verbazing. ‘Hebben Clanleiders *negen* levens? Dat is ongelooflijk!’ Melkpoel knikte glimlachend. ‘Dat is het zeker.’

‘Waar ik vandaan kwam, hoefden we niet speciaal naar een plek toe om met onze voorouders te spreken. Die verschenen gewoon overal met behulp van de natuur, maar alleen onze leider kreeg ze te zien eigenlijk. De poezen bij ons zongen altijd een gebed voor het slapen gaan voor de sterren, maar kwamen nooit echt in contact met hen’, legde hij uit. ‘Dat is een erg mooi gebaar, dat zingen’, mauwde Melkpoel terwijl ze hem geïnteresseerd aankeek. ‘Wij hoeven anders ook niet *per* *se* naar de Maanpoel te gaan om onze voorouders te spreken’, snauwde Dauwpoot weer. De glimlach op Heldere Hemel gezicht verstrakte weer en hij keerde zijn rug toe naar de kater. Melkpoel zuchtte ook en neusde Dauwpoot het hol uit om even met hem te spreken.

Heldere Hemel keek naar de andere kant van het hol. Het was pas uitgebreid voor de zieke katten die spoedig zouden komen waarschijnlijk. Maar voor nu lag er alleen een bleekgrijs poesje die levenloos voor zich uit staarde. In haar bruine ogen was geen emotie te lezen en als ze niet af en toe knipperde met haar ogen, had Heldere Hemel het geloofd als ze dood was. Ze leek eigenlijk net een rat op de prooistapel; klaar om opgegeten te worden. Alleen zij niet door een kat, maar door de dood. Hij had erg veel medelijden met haar en zat een beetje te piekeren over haar naam. *Was het nou Vissenpoot?* *Nee, het was Ratpoot!* Of kwam dat nu gewoon omdat hij haar net met een rat had vergeleken? Hij wilde het net opgeven en gewoon even genieten van de rust nu Dauwpoot en Melkpoel weg waren, maar precies op dat moment zei het poesje wat.

‘Wat kijk je nou?’ bromde ze boos terwijl ze haar kop verlegde. ‘Ik, euh, wilde alleen weten hoe het ging met je’, antwoordde hij rustig, maar wel een beetje van zijn stuk gebracht. ‘Het gaat prima met me. Al het bloed in mijn lichaam verlaat me als ik hoest, maar verder is het goed hoor’, zei ze sarcastisch. ‘Helpen de kruiden een beetje?’ vroeg Heldere Hemel, maar hij wenste dat hij dat maar niet had gedaan. Ze draaide haar kop weer en keek hem aan. ‘Ja, *daarom* lig ik hier nu nog steeds. Voor een kat die gereisd heeft en waarschijnlijk ook wat levenservaring ben je wel erg dom, zeg.’ Heldere Hemels nekharen schoten iets overeind. Als ze niet ziek was geweest, was hij erg boos geworden om die belediging, maar nu liet hij het maar gaan. Voor iemand die hem de hele nacht uit zijn slaap hield met haar gekuch had hij gewoon een aardiger iemand verwacht.

Nog een keer wilde Heldere Hemel een gesprek met haar voeren, al wist hij nog steeds haar naam niet en hij durfde er al helemaal niet naar te vragen, maar ze kapte hem al snel af. ‘Laat me gewoon met rust, oké?’ snauwde ze toen een stuk harder. ‘Je zal snel genoeg weer van me af zijn hoor. Heb gewoon geduld en daarna ben ik weg. Ik hoef je medelijden niet te hebben en je hoeft ook niet aardig tegen me te doen om vrienden te worden, want ik ben dadelijk toch dood.’ Ze scheurde haar mosnest aan stukken en gooide toen alle bebloede delen weg, terwijl ze zich weer op krulde. Heldere Hemel staarde haar nog eventjes aan. Hij wist dat haar woede was voortgekomen uit frustratie. Geen van de kruiden die Melkpoel haar geeft werkt en ze houdt het niet langer meer vol. *Hoe vreselijk moet het zijn om te weten dat je langzaam doodgaat?*

Hij schoof een stukje dichter naar haar toe. Ze mocht dan niet met hem willen praten, maar Heldere Hemel geloofde er wel in dat ze het nodig had. ‘Wil je niet meer tijd met je familie en vrienden doorbrengen dan? In plaats van wegrotten in dit hol?’ Het bleekgrijze poesje snikte zachtjes en hij vroeg zich even af of ze aan het huilen was. ‘En moet ik hun aansteken alleen omdat ik me eenzaam voel op dit moment? Als ik dat doe gaan zij dadelijk *ook* dood. En telkens als ik met mijn ouders of vrienden praat, worden ze toch verdrietig. Dus kan ik maar beter gewoon afstand houden en stilletjes wegrotten. En doe maar niet alsof je het begrijpt, want dat kan niemand op dit moment.’

‘Ik kan inderdaad niet begrijpen hoe *jij* je nu voelt in deze situatie, maar ik weet wel goed hoe je ouders en vrienden zich voelen. Mijn zusje werd ook ernstig ziek en was ook bang dat ze anderen zou aansteken, dus bleef bij iedereen weg. Gelukkig weigerde mijn moeder haar te verlaten en kwamen we erachter dat haar ziekte niet besmettelijk was. Het was alleen een beetje te laat, maar ik ben zo blij dat ik haar nog even heb kunnen spreken voordat ze stierf.’ Een droevige glimlach verscheen rond zijn snuit terwijl hij zijn verhaal vertelde. Hij had er al lang niet meer aan gedacht en het voelde goed om even aan haar te denken. Het zieke poesje draaide zich met veel moeite om en keek hem met glazige ogen aan. ‘Wat was haar naam?’ vroeg ze op een verdrietige toon. ‘Angstige Avond’, antwoordde Heldere Hemel, ‘en ze was niet alleen mijn zusje, maar ook mijn beste vriendin.’ Ze glimlachte zwakjes. ‘Mooie naam’, mompelde ze, ‘en bedankt. Misschien kan ik nog even bij hun zijn, op veilige afstand dan.’ Heldere Hemel knikte en knipperde vriendelijk met zijn ogen. Een trots gevoel vulde zijn maag; hij had zijn doel weer bereikt.

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Heldere Hemel keek op toen Dauwpoot terugkwam met wat kruiden in zijn mond gepropt. Enkele dagen waren verstreken sinds zijn gesprek met Saliepoot en gelukkig had ze geluisterd naar zijn advies. Ze had wat meer tijd doorgebracht met haar vrienden en familie en ze hadden nog wat meer gesproken met elkaar. Helaas ging het wel steeds slechter met haar gezondheid en vielen haar haren ook nog eens uit, waardoor ze het nog kouder kreeg.

Toen hij naar buiten was gegaan, had hij zwarte raven in cirkels zien vliegen onder de donkere wolken en hij wist maar al te goed wat dat betekende. Zijn vader was de Lichtdrager, de leider van de Stam, en zag overal natuurlijk tekens in. Hij had Heldere Hemel geleerd dat raven die in cirkels rond vlogen, nooit een goed teken waren. Ze betekenden dood en verderf, had hij gezegd, en Heldere Hemel had al een aardig goed gevoel voor wie ze gekomen waren.

Dauwpoot keek zoals gewoonlijk weer geïrriteerd naar hem, maar kon gelukkig niks zeggen doordat hij zijn mond gesloten moest houden zodat de kruiden er niet uit zouden vallen. De grijze leerling bracht ze snel naar Melkpoel en legde ze voor haar op de grond. Daarna boog hij zich naar voren en fluisterde wat in zijn mentors oor en Heldere Hemel zat net dichtbij genoeg om het te kunnen horen.

‘Dit is de laatste die ik heb kunnen vinden. Nergens in ons territorium is nog kattenkruid over’, prevelde de kat bezorgd en een tikkeltje bedroefd. Melkpoel zuchtte verslagen en schudde haar hoofd traag heen en weer. Daarna pakte ze de kruiden weer op en wisselde ze in voor dezelfde bladeren, alleen zagen die er wat ouder en verdorder uit. Vervolgens liep ze met de oudere bladeren naar haar zusje, Saliepoot, toe. Het bleekgrijze poesje tilde met veel moeite en een lichte kerm haar hoofd op en zodra ze Melkpoel met de kruiden zag, schudde ze haar kop.

‘Nee, Melkpoel. Verspil dat laatste beetje kattenkruid niet aan mij. Ik ben toch al hopeloos, en ik heb er vrede mee, echt waar. Ik heb van iedereen gelukkig gewoon afscheid kunnen nemen, dat kunnen de meeste katten niet eens. Natuurlijk had ik langer willen leven en krijger willen worden, maar ik zal vast ook mijn plekje vinden in de SterrenClan. Bewaar ze voor iemand die nog te redden is’, kraakte het jonge poesje. Heldere Hemel kon zien aan haar gehijg dat zelfs dat haar al heel veel moeite kostte en wist niet goed of er iets was wat hij kon doen in deze situatie. Hij gunde het Saliepoot om te blijven leven, ondanks dat zo chagrijnig kon doen en een gezellige sfeer vaak wist te verpesten. Hij wist ook dat ze erg eerlijk was, soms iets te zelfs, maar ook erg vurig. Maar hij bewonderde haar ook om dat vuur en hij wist zeker dat ze een goede krijgsleerling was. *Ze had zoveel kunnen bereiken in haar leven, maar nu wordt ze opgeslokt door haar bebloede nest en geeft ze het op.*

Maar Melkpoel leek niet op te willen geven en drong verder aan. ‘Ik zal niet opgeven, zus. Je *moet* beter worden! Er zal vast wel een kruid zijn dat je beter kan maken. Als voor elke duisternis een lichtpuntje is, is er voor elke ziekte ook een medicijn. En ik zal dat medicijn vinden, zodat het *jouw* lichtpuntje kan zijn tijdens deze duistere dagen.’

‘Mooie woorden’, mompelde Saliepoot, ‘maar mij heb je niet overtuigd. Er komen nog meer zieken aan en als je daar geen kruiden voor hebt, terwijl je hen *wel* had kunnen redden, verlies je nog meer katten. Dat wil je toch niet? Accepteer gewoon dat ik niet te redden ben.’ Ze legde haar kop vermoeid tussen haar poten en keek weer net zo levenloos voor zich uit als voorheen.

‘*Nee’*, miauwde Melkpoel toen boos. ‘Eet gewoon die stomme kruiden in SterrenClansnaam! Ze zijn oud en bijna onbruikbaar. Als je ze nu niet opeet, zijn ze waardeloos en dan heeft niemand er wat aan. Dus slik die bladeren door.’ Heldere Hemel keek verbaasd op toen de roomwitte medicijnkat haar toon verhoogde. Hij had haar nog nooit boos gezien, op de enkele keren na dat ze streng moest zijn voor Dauwpoot. *Goed voor haar,* dacht de witte kater, *dan krijgt ze eindelijk wat meer pit. En is Dauwpoot ook nog ergens goed voor behalve snauwen.*

Melkpoels woorden hadden in ieder geval geholpen en zonder nog een woord te zeggen, schrokte Saliepoot de bladeren op en keerde toen iedereen in het hol weer de rug toe. Ze hoestte nog een paar keer en de geur van bloed stroomde Heldere Hemels neusgaten binnen. Hij wierp nog een laatste blik op de zieke Saliepoot en keek toen weer naar Melkpoel, die met een opgeluchte zucht naar Dauwpoot trippelde. Maar het ontging Heldere Hemel niet dat ze nog een bezorgde, duistere blik wisselde met haar leerling.

Op datzelfde moment, hoorde Heldere Hemel een aantal zware pootstappen het hol binnen komen en meteen verstrakte de sfeer in het hol zich tot een hevige spanning tussen de katten en hij wist precies wie er waren gearriveerd. De grote kater draaide zijn kop om en zag Steenbries en Berkenvacht in de ingang van het hol staan. Ze groetten degene in het hol allemaal met een kordaat knikje, maar niemand sprak nog. Heldere Hemel wist ook dat dit pas de tweede keer was dat de twee katten samen het hol binnen waren gelopen sinds hij voor het eerst in het eerst in het kamp was geweest.

‘Hallo, Melkpoel’, miauwde Berkenvacht beleefd, ‘zouden wij Heldere Hemel misschien buiten het kamp mogen spreken?’ Heldere Hemel was ietwat geïrriteerd dat ze aan een andere kat om toestemming vroegen, maar snapte dat ze alleen wilde weten of het kon in verband met zijn gezondheid. Toch kon Melkpoel helemaal niets voor hem bepalen. Hij keek weer om naar de medicijnkat en zag haar ongemakkelijk op haar poten schuifelen. ‘Ja, eh, natuurlijk kan dat. Hij is helemaal genezen en ik hield hem alleen maar hier omdat er nergens anders plek was, maar misschien is het wel beter als hij vertrekt, voordat hij ziek wordt.’ Terwijl ze de laatste zei, keek ze hem even aan en keek toen weer naar Steenbries en Berkenvacht.

‘Oh, maar daar hoef je je geen zorgen over te maken hoor’, stelde Heldere Hemel haar gerust terwijl hij zichzelf overeind hees. ‘Ik word bijna nooit ziek.’ Zodra de woorden zijn mond hadden verlaten, slaakte Dauwpoot een geïrriteerde kreet. ‘*Bijna* nooit is niet altijd, dus verlaat gewoon dit hol’, snauwde hij boos. Heldere Hemel maakte een sissend geluid en draaide zich om. Die kater wist hem wel op *al* zijn poten te trappen zeg! Maar voordat hij iets terug kon grauwen, tikte Steenbries hem aan en wenkte hem met een aandringende blik om mee te komen.

Snel volgde hij de twee leiders van de HemelClan en stapte stevig door de sneeuw. Door zijn witte vacht leek hij niet meer dan een witte hoopje sneeuwvlokken en dat kwam goed van pas tijdens het jagen. Hij had de tijd van vorst dan ook nooit echt erg gevonden, maar toch bracht het nooit veel goeds met zich mee.

Nog voordat ze het kamp uit waren, kwam er nog een kater bij. Hij had net zo’n witte vacht als Heldere Hemel, maar zijn voeten waren blauwgrijs, al viel dat nauwelijks op omdat ze toch telkens verdwenen in de sneeuw. Heldere Hemel wilde hem groeten, alleen was hij de naam van de kater vergeten en wist eigenlijk ook niet zeker of hij hem ooit wel eerder had gezien. Dus besloot hij er maar naar te vragen.

‘Wie ben jij?’ vroeg hij vriendelijk. De witte kater keek hem verontwaardigd aan. ‘We hebben elkaar al eens eerder gesproken? Ik was nog langsgekomen in het medicijnhol.’ Heldere Hemel voelde zich rood worden onder zijn vacht. Dat hij namen niet kon onthouden, had hem al in zoveel ongemakkelijke situaties gebracht en hij haatte het, maar kon er vrij weinig aandoen. *Iedereen heet weer anders en hoe moet ik het ooit allemaal onthouden?* Hij keek nog wat langer naar de kater naast om duidelijk te maken dat hij het nog steeds niet wist.

‘Ik ben IJzelstorm’, mauwde de kater, deze keer een stuk meer geërgerd. Heldere Hemel wilde nog wat zeggen, maar dacht dat het maar beter was om zijn mond te houden. Hij had de sfeer nu toch al verpest. Stilletjes liepen ze verder door het woud. Het enige wat er nog te horen was, was het zachte gekraak van de sneeuw en Berkenvachts gemopper omdat er overal sneeuwklonten in zijn vacht bleven zitten.

Uiteindelijk begonnen Berkenvacht en Steenbries wat langzamer te lopen en begonnen ze Heldere Hemel een beetje te bestuderen, wat hem erg ongemakkelijk maakte. ‘Je hebt flinke spieren zeg!’ merkte Berkenvacht op. ‘Volgens mij ben vast een krachtige en getalenteerde kat, of niet?’ Heldere Hemel glimlachte en zijn borst zwol van trots. Zulke woorden van een leider waren niet niks! ‘Dankjewel, ik heb dan ook aardig wat gereisd waardoor mijn spieren zich goed ontwikkelden!’

‘En wil je blijven verder reizen?’ vroeg Steenbries vlug. ‘Of ben wil je ook weleens ergens permanent blijven?’ De poten van de witte kater tintelde opgewonden, want hij had een erg goed idee over waar dit gesprek naartoe ging. ‘Mijn reden om te reizen was juist om een thuis te vinden. Dus ja, ik zou wel ergens permanent willen blijven’, antwoordde hij. Steenbries ogen glinsterden blij. ‘Zou je misschien in de HemelClan willen blijven? We kunnen een kater zoals jij goed gebruiken in de Clan en we kunnen je een thuis aanbieden waar je altijd welkom zal zijn. Weet wel dat het leven in een Clan niet gemakkelijk is en je hard moet werken voor alles.’ Heldere Hemel knikte. ‘Dat begrijp ik en ik ben eigenlijk ook niks anders gewend dan hard werken. Ik zou me graag willen aansluiten bij jullie Clan’, miauwde hij. Een opgewonden tinteling liep over zijn ruggengraat en hij sprong nog net niet in de lucht van blijdschap. Had hij nog een groter teken nodig om te weten dat hij hier hoorde? Deze plek was zijn bestemming! Na al het reizen dat hij had gedaan, had hij het eindelijk gevonden.

‘Fantastisch!’ zei Berkenvacht luid. Ook Steenbries grijnsde breed en IJzelstorm knikte goedkeurend. ‘IJzelstorm zal je mentor worden’, kondigde de grijs kater uit. ‘Hij heeft geen leerling meer nu …’ Zijn stem stierf langzaam weg en hij boog bedroefd zijn kop. ‘Nu wat?’ vroeg Heldere Hemel onzeker. Had hij wat gemist? Hij keek de andere twee katten niet-begrijpend aan, maar ontmoette toen weer IJzelstorms zwaar geïrriteerde blik, alsof Heldere Hemel hem wakker had gemaakt door rode mieren in zijn nest te stoppen. ‘Nu mijn vroegere leerling, Vogelpoot, gestorven is’, bromde de witte kater met blauwgrijze poten. Heldere Hemel slikte diep. *Oh ja, dat was de naam van één van die gestorven leerlingen!* Hij boorde zijn klauwen in sneeuw totdat hij bij de grond kwam. Waarom kon hij nu nooit eens die namen onthouden? Al was het deze keer niet de schuld van zijn namenprobleem, maar meer dat hij gewoon de connecties niet had gelegd.

‘Zullen we anders even kijken wat je al kan?’ stelde Berkenvacht voor om de stilte te verbreken. Steenbries knikte instemmend. ‘Goed idee’, murmelde hij, daarna draaide hij zich om naar Heldere Hemel. ‘Wil je eerst vechten of jagen?’ ‘Uh, doe maar vechten’, antwoordde Heldere Hemel. ‘Laten we wat meer naar de oever gaan dan’, opperde IJzelstorm. ‘Daar is namelijk een vlakkere grond, dus wat beter voor vechten.’ Berkenvacht knikte en liep toen nog verder het bos in, op weg naar de oever. Maar toen opeens klonk er zacht gebonk van achteren en hij draaide zich om. Heldere Hemel keek ook achterom en spitste zijn oren. Wat kwam er op hen af?

Toen opeens zag hij een zilverkleurige poes op hen afstormen. Sneeuwvlokken vlogen als waterspetters opzij terwijl de poes er doorheen sprintte. Steenbries stapte naar voren en keek streng naar de poes terwijl zij voor hem stopte waardoor er per ongelijk een golf van sneeuw over haar leider heen ging. ‘Sorry!’ miauwde ze geschrokken. Steenbries schudde grommend de sneeuw uit zijn vacht en keek haar boos aan. ‘Waarom ben je in SterrenClansnaam uit het kamp, Zilverglans? Ik dacht dat je van Melkpoel juist in het kamp moest blijven omdat je al aan het hoesten was. En waarom ren je zo luid? Je jaagt al de prooi uit het bos nu we ze het hardst nodig hebben!’ Zilverglans boog verontschuldigend haar kop, maar keek hem met angstige, wijde ogen aan. ‘Het spijt me, Steenbries, maar u en Berkenvacht moeten snel terugkomen! Er is een gevecht uitgebroken in het kamp!’