Elfy

Orki i inne bestia zadały pierwszy cios, Nieumarli wbili nóż głębiej, a ostatecznie przekręcił go w piersi naszego jestestwa wiek niepokoju, w którym obecnie żyjemy, ukrywając się w ludzkich państwach, podczas gdy nasi parszywi brukający się krwią krewniacy hulają po jaskiniach i najmroczniejszych górach.

Nasze Imperium nigdy nie powróci, zadano mu bowiem tyle ran, że nie powstanie już na nogi, choćby i dano nam je dobrowolnie. W obecnej sytuacji pozostaje Nam jedynie trwać w tym stanie sprzymierzenia z ludźmi.

— Ardryll Daetris, Elf i dwukrotny kandydat na Kaisera

   **Elfy** to starożytna rasa, starsza niż ludzie i krasnoludy, a nawet Leshtra. Stworzeni przed Bogów u zarania dziejów, walczący przez wiele lat z wrogimi im rasami, takimi jak Goblinoidy, a obecnie bardzo rzadcy i żyjący pośród innych istot.

Dawniej rządziły prawie całym światem, a ich miasta i fortece znajdowały się w każdym jego zakątku, od Arktos po Stary Kontynent. W dzisiejszych czasach Jedyne co pozostało z ich starożytnej kultury to język, a także szereg religijnych praktyk, obrzędów i guseł. Żyją pośród ludzi w ich miastach, w szczególności na terenie Eauty, gdzie przeżyło ich najwięcej.

Przed wieloma stuleciami, od Elfów oddzieliły się Mroczne Elfy i Lodowe Elfy, dwie rasy brutalnych odszczepieńców, które obecnie są znacznie bardziej liczne od zwyczajnych Elfów, lecz żyją w ukryciu i unikają cywilizacji ludzkich do tego stopnia, że niektórzy nawet nie wierzą w ich istnienie; przynajmniej dopóty, dopóki ich nie spotkają - a wtedy może być już za późno.

## Historia

### Geneza

Nikt nie wie do końca jak Elfy pojawiły się na powierzchni świata, ale twierdzi się, że od Elfów starsze jedynie są zwierzęta, smoki, a także Bogowie i stworzone przez nie w toku Wojen Bogów istoty. Według najpopularniejszej teorii, Elfy zostały stworzone przez Bogów, jako pierwszy powojenny eksperyment. Podczas gdy ludzie, Krasnoludy i większość innych ras wyewoluowało naturalnie, Elfy stworzono takimi, jakimi są obecnie i nadano im cały świat do życia i eksplorowania.

Elfy tworzyły piękne miasta i budynki, tworząc gigantyczne świątynie, fortece na powierzchni oceanu i miasta pośród gigantycznych drzew i na powierzchniach lodowców, a nawet latające metropolie ponad chmurami; a wszystko to zasilała silna Magia; Elfy bowiem były całkowicie odporne na jej destruktywne i wyniszczające działanie.

Społeczeństwo Elfów kwitło niczym kwiat, jednak wkrótce zaczęły ranić je poczerniałe, kolczaste chwasty: hordy Goblinoidów, smoki, watahy olbrzymów i inne monstra. Mawia się, że w owych czasach armie Goblinoidów były znacznie większe, niż dziś - miliardy owych potworów przesłaniały horyzont, wspierane przez wiele innych agresywnych i podejrzanych stworzeń, żądnych Elfiej krwi.

### Era Wojen

   Era Wojen, w Elfickim języku znana jako *Eldengrad* była okresem, gdy Elfickie imperium rozpadło się na milion kawałków. Niezliczone armie Goblinoidów napadały na wioski, miasta i fortece Elfów, a na każde miasto, które udało się obronić, upadało dziesięć mniejszych, aż wreszcie na świecie ostały się jedynie najmocniejsze i największe Elfickie metropolie. Był to okres, gdy Goblinoidy posiadały znacznie więcej istot w szeregach swych plugawych armii, niż dzisiaj - z Elfami walczyły po stronie mrocznych hord także olbrzymy, cyklopy, Trolle, pierwsze wampiry i inne stworzenia, które dzisiaj powszechnie znane są ze swojej ponurej i negatywnej reputacji.

Pozostałe Elfickie twierdze trzymały się jednak dzielnie, niczym migocące iskry światła pośród cieni. Niestety każde ze świateł musi w końcu zgasnąć i tak też stało się z światłem imperiów Elfów; dokonał tego potężny Nurikor, zwany także Bohaterem Khoradd-Nur. Nie był Orkiem, Ogrem ani Goblinem - wręcz przeciwnie, był przeklętą krzyżówką Orka i olbrzyma, stworzoną w wyniku fortelu wyjątkowo złośliwego Dżinna, Al-Kanhada. Nurikor zebrał pod swoim sztandarem nie tylko goblinoidy i inne bestie, ale także - co jest dla Goblinoidów niespotykane po dziś dzień - hordy Nieumarłych.

### Upadek Elfaer Daenris

   Elfaer Daenris było klejnotem koronnym cywilizacji Elfów, umieszczonym w szczytach Gór Samotnych, w malowniczym górskim lesie *Emyrenthyr*. Kiedy makabryczna mieszanka Nieumarłych, Goblinoidów i innych stworzeń na nie napadła, spopielała wszystko, co napotkała. Mimo wszystko, mroczne armie były już znacznie osłabione, przez długi przemarsz przez Góry Samotne, które obecnie znajdowały się w środku groźnej burzy - wiatr zrywał namioty i obozy, toteż wojownicy Nurikora maszerowali kilkanaście tygodni bez snu i żywności.

Choć obrońcy Elfaer trzymali się dzielnie, a legiony Nurikora byli wycieńczone, z każdym dniem przybywało coraz więcej ofiar i wkrótce stoki gór zaczęły zalewać tysiące martwych Elfów, Orków i Goblinów, przemieszanych z powalonymi drzewami i resztkami murów, które wyburzyły molochowe tarany Nurikora.

W końcu bastiony na zboczach gór upadły, a armie wlały się do wnętrza Elfaer. Większość była jednak tak wycieńczona, że atak nie mógł być kontynuowany. Słabsze stworzenia, takie jak Gobliny po prostu padły z wycieńczenia, podczas gdy Orki i Ogry rozbiły namioty pośród dymiących zgliszczy; pilnowane przez noc przez Nieumarłych sojuszników. Nurikor uznał to za ostateczne upokorzenie dla Elfów - ich obrona jest tak słaba i żałosna, że jego wojska mogą spokojnie zasnąć u rozbitych bram fortecy, aby odzyskać swe siły.

Po kilku tygodniach oblężeń i chaotycznych, desperackich prób obrony, symbol Elfickiej cywilizacji upadł ostatecznie, a wraz z nim jej zgliszcza straciły jakąkolwiek nadzieję. Pozostałe metropolie runęły, podniebne miasta najechane przez smoki opadły do oceanów świata prosto w ich najczarniejsze głębiny, a lasy będące ostatnimi enklawami cywilizacji elfów spłonęły w ogniu wojen.

Mijały stulecia, a na świecie następowały zmiany - ludzkie cywilizacje zaczęły powoli rosnąć w siłę na całym świecie, walcząc na swojej drodze do dominacji z Goblinoidami i innymi barbarzyńskimi rasami, których to istnienie zatarł nieustannie pędzący wir czasu. Elfy przez ten czas podróżowały po świecie, wybite niemalże do nogi i wygnane ze swoich imperiów, które już dawno rozsypały się w proch. Elfy żyją przez setki lat, czasami nawet i tysiące, toteż wielu z nich pamiętało upadek swej cywilizacji i z goryczą znosiło koczownicze życie w stałym poszukiwaniu nowego domu.

### Powstanie Mrocznych Elfów

Jednym z Elfów, którzy nie mogli znieść koczowniczej podróży przez świat był Morwarth Kaeritius, który otwarcie głosił swoją wolę pozostania w miejscu i założenia wreszcie osady bardziej ambitnej niż kilkadziesiąt namiotów, a z każdym nieudanym obozowaniem, zniszczonym przez barbarzyńskie hordy, potwory, czy pogodę, zdobywał coraz więcej popleczników pośród Elfich nomadów.

Tak oto, pewnego dnia, podczas masowego brodzenia naprzód przez zamglone bagna na terenie obecnego Pendekaru, Morwarth i jego poplecznicy oddzielili się od swych braci, jak się później okaże już na zawsze. Grupa Morwartha porzuciła z czasem swe Elfie bóstwa, które porzuciły ich w czasach wędrówki i w ich przekonaniu dręczyły ich, nie szczędząc im trudów podróży. Na ich miejsce odnalazła z czasem nowe bóstwa w postaci potężnego Thamuza, Maithauriel i Subbniuraga. Minęły dziesięciolecia, a lud Morwartha zmienił się nie do poznania - tak narodziły się tajemnicze i krwiożercze Mroczne Elfy.

### Era Izolacji

    Wreszcie, masowa emigracja Elfów musiała się zatrzymać; w tamtych czasach na terenach Eauty bowiem znajdowało się wiele dziewiczych lasów, nietkniętych przez wzrok człowieka czy orka, których obecności obecnie uświadczyć można jedynie w głębi Federacji. Promyk nadziei zaczął tlić się w sercach Elfów, które wreszcie mogły żyć w miejscu z dala od pozornie niekończących się wojen ludzkich i Goblińskich - największymi z owych leśnych kryjówek stały się las Kele Alari w górach Glatz, puszcza Uanalona w Latrendii, las nadmorski Unverius w Atgis i Ishflond na terenie Federacji.

Gdy rozpoczął się okres kruchego pokoju w Eaucie, Elfy zostały w końcu odkryte przez strażników lasu, łowczych, a także prostodusznych wieśniaków. Jako iż większość ludzi albo nigdy nie widziała elfa, albo pamiętała jak ich dziadkowie i ojcowie opowiadali im o długouchych tłumach wędrujących po świecie w poszukiwaniu nowego domu, początkowo byli wobec nich bardzo nieufni. Władcy miast i miasteczek przygotowywali swoje garnizony do jeszcze jednej potencjalnej wojny, tym razem wobec owej legendarnej, niesamowitej rasy istot zamieszkujących lasy niepokojąco podobnych do czystych ludzkich postaci i zdolnych do używania magii bez żadnych ograniczeń, jak to w ówczesnych czasach zwykły postrzegać Elfy ludzkie istoty.

Mimo wszystko Elfy były istotami pokojowymi i nie pragnęły wojny - jedyne, na czym im zależało to nowe miejsce, które mogłyby nazwać swoim domem. Posłowie Elfów zostali przeto wysłani przed oblicza ówczesnych władców Eauty, proponując włączenie swych lasów do granic ich państw, pod warunkiem całkowitej niezależności od spraw ludzkich; od szeroko pojętej polityki po wojskowość. Traktat zagwarantował Elfom pełną wolność na terenie swoich lasów.

### Ostateczny Upadek

    Wielka Wojna spustoszyła cały świat, ścinając kosą śmierci miliony zwykłych istnień w ciągu zaledwie kilku lat, niestety również i enklawy Elfów nie zostały przez nią oszczędzone; kiedy to bowiem hordy Nieumarłych niszczyły Eautę, Elfickie lasy były oczywistym i żałośnie słabym celem.

Wiele Elfich rodów przeczuwało, że potencjalna walka między Elfami a Nieumarłymi jest z góry skazana na porażkę, toteż zrejterowali z leśnych ostępów w głąb lądu, gdy pod osłoną nocy w stronę Elfickich borów zaczęły kierować się milionowe, powłóczące hordy Zombie wspierane przez hordy Ghuli z regionu pustyni i Nekromantów za którymi ciągnęły setki innych gnijących, zaropiałych grobowych istot.

Jako iż Elfy zawsze kremowały swoich zmarłych, a ich prochy umieszczały w leśnych grobowcach, żaden zmarły nie powstał pośród leśnych ostępów, lecz nawet to nie pomogło w walce - bezlitosna nawała żywych trupów była dewastująca, a lasy otoczono z wszelkich stron; cała walka przypominała pożeranie martwej jaszczurki przez tysiące mrówek - lasy były owymi padłymi już jaszczurkami, a niezliczone, plugawe armie powstałe zza grobu mrówkami.

Elfickie armie były słabe; na każdy las przypadało zaledwie kilka tysięcy wojowników - raz jeszcze, jak za czasów wojen które rozszarpały ich cywilizację. Elfickie domy runęły; pod wpływem zalewu Nieumarłej armii Elfy zmuszone zostały uciekać raz jeszcze, ciągnąc do największych miast, które dzielnie odpierały jeszcze zakusy przegniłych legionów. Tak oto Jermania, Atgis i Latrendia stały się głównymi celami kolejnej wędrówki Elfów przez rozdartą wojną Eautę.

### Elficki Stan Obecny

Wszyscy elficcy wodzowie, wielmoże, dezerterzy, bogacze i biedacy ukryli się w jaskiniach i nieprzebytych borach świata, jak najdalej od Eauty - wielu w desperackich próbach ucieczki podjęło się napadów na spowite chaosem porty, by porwać pozostawione łodzie i uciec z nimi jak najdalej od lądu, w poszukiwaniu nadziei.

Z czasem gdy Sergior Von Kamerstein poległ podczas oblężenia Vorkal, Elfy powróciły zdruzgotane z podróży po wzburzonych morzach świata, pragnąc raz jeszcze wrócić do swych starych domostw - jak się jednak okazało, ludzie już zagospodarowali dawne Elfie bory polami uprawnymi, osadami czy wioskami. I tak oto, w ów niegodny historii ich rasy sposób, po wielu latach Elfy straciły jakiekolwiek tereny, które mogłyby nazwać własnymi, stając się mniejszością w miejscach, które ongiś nazywały swymi metropoliami.

## Biologia

    Elfy bardzo przypominają ludzi, jednak są od nich znacznie smuklejsi. Ich włosy są prawie zawsze koloru blond lub czarnego, rzadziej rudego, często są tak jasne, że wydają się białe lub szare. Elficka skóra jest bardzo gładka i zazwyczaj nieskalana oraz bardzo blada, praktycznie niespotykane są jakiekolwiek wykwity, krosty, czy inne niedoskonałości. Nigdy nie posiadają zarostu.

Najbardziej znanym aspektem Elfiej biologii są ich długie, spiczaste uszy, które rosną wraz z wiekiem; najwyżej postawione Elfy posiadają najdłuższe uszy. Wśród Elfów panuje powszechnie opinia, że w kwestii uszu potrzebna jest pewna doza umiaru; za krótkie uszy są uznawane za dziwne i nienaturalne, zaś za długie potrafią przeszkadzać w codziennym życiu i bez odpowiedniej pielęgnacji mogą paść ofiarą chorób, takich jak grzybica.

Zadowolone, spokojne Elfy potrafią mruczeć w sposób podobny do tego, jaki robią to koty; intensywne mruczenie Elfa potrafi według medycyny ludowej wielu ludów Eauty i dalekiego orientu przyśpieszyć regenerację złamanych kości, a nawet sklejanie się otwartych ran.

## Kultura

    Powszechnym błędem jest traktowanie Elfów jako spójnej grupy, choć może być to usprawiedliwione tym, że o owej rasie przeciętny Eautczyk posiada taką samą wiedzę, jak o Wajodach z dalekiej pustyni, czy starożytnych cywilizacjach Mondares. W rzeczywistości bowiem, na Elfy składa się wiele kultur, które powstały w wyniku rozłamów i upadku Elfickiej cywilizacji przed wieloma laty - nie mają wspólnego przywódcy, nie tworzą - ani nie planują tworzyć - żadnego narodu, a wiele z nich jest drastycznie odmiennych od swych braci.

Kultura Elficka jest bogata i pełna tysiącletnich tradycji, które wyjątkowo trudno zliczyć. W zależności od miejsca, w którym dana mniejszość Elficka mieszka, występują rozmaite naleciałości z miejscowej kultury i folkloru, od legend i mitów, przez ubiór, język kuchnię i codzienne nawyki. Tak oto Elf mieszkający w bogatym mieście w Jermanii będzie zdecydowanie inną osobą, niż Elf, który mieszka we wsi na terenie Pendekaru.

Elfy mają w zwyczaju bardzo szanować naturę; Elf nigdy nie zostanie drwalem, myśliwym, czy kłusownikiem, a bardziej konserwatywne rody Elfickie nie patrzą przychylnym okiem nawet na zawody, które polegają obróbce drewna - Elfy z owych rodów nigdy nie zostaną snycerzami czy stolarzami.

Choć Elfy na ogół są istotami smukłej i delikatnej postury, u wielu elfich rodzin zamieszkujących Waelt, czy Jermanię występuje zjawisko potwornej otyłości, spowodowane leniwym trybem życia pełnym smacznej, ludzkiej strawy, tak innej i bardziej obfitej od jadła kuchni Elfickiej, której to przepisy na dania w większości przepadły pośród wielu wojen i ucieczek.

## Religia

Prawdziwa religia Elfów upadła, zalana przez wieki wojen i tułaczki przez świat, choć w dawnych czasach zapomnieni już Elficcy bogowie mieli wielki wpływ na życie swojej rasy. Eautcy teologowie twierdzą, że Elfowie nigdy nie wierzyli w "prawdziwych" Bogów, a jedynie w pogańskie bałwany pozbawione jakiejkolwiek mocy, albowiem prawdziwych Bogów nie da się po prostu zapomnieć w toku wojen - prawda jest jednak taka, że owi teologowie są najczęściej wyjątkowo stronniczy, wychowani w głębokiej wierze w swoich, ludzkich Bogów.

Inna teoria głosi zaś, iż Bogowie Elfów byli ludzkimi Bóstwami, wyznawanymi w inny sposób i znanymi w Elfickim społeczeństwie pod innymi imionami. Wyjaśniałoby to niemalże nieistniejący opór podczas masowego nawracania na ludzkie wierzenia, kiedy to Elfy powróciły do społeczeństw Eauty i reszty świata.

W obecnych czasach Elfy posiadają zerową świadomość o tym, że kiedyś posiadały swoją własną wiarę - o ile teoria o innych imionach bogów nie jest prawdziwa - i z ochotą wyznają bóstwa ludzkie - modlą się Paana, klęczą przed ołtarzami Sanctusa, a podczas srożących się śnieżyc korzą się przed potęgą Frostlitha. W zależności od regionu, Elfy adaptują się do innej religii - w Latrendii wyjątkowo łatwo napotkać Elfickie rodziny uniżenie służące Wszech-Królowej, a w największych miastach regionu pustyni można odnaleźć Elfy wyznające Allahizm i przyjmujące jego dogmaty bez żadnych problemów.

Elfy wydają się wyznawać wszelkich bogów także jako siły przyrody: czymże bowiem jest nowonarodzone sarniątko jeśli nie darem od Paana, a czym przepiękne wzory lodu na szybach domostw, jeśli nie przykładem niszczycielskiej, budzącej respekt mocy Frostlitha? Dla Elfa każda roślina, każda kropla deszczu, czy każda samotna góra może skrywać wiadomość od bóstw. Z tego powodu, Elfy najlepiej odnajdują się pośród wyznawców wielu bóstw w Federacji Północnej.

W zależności od Elfickiej społeczności w danym kraju, mieście, czy nawet wsi, Elfy wyznają Bóstwa ludzkie pod minimalnie zmienionymi imionami - dla Elfa w Dursley, Paan znany jest jako Panaeter, zaś w Quatarii, Sanctusa Elfy znają jako Sancjieliusa, a jest to tylko kilka przykładów tego, jak duchowość Elfów adaptuje się do otoczenia, w którym żyją.

## Język

Język Elficki, znany także jako *Eldarsprael* to jeden z najstarszych znanych lingwistom języków, niektórzy nawet twierdzą, że wiele języków - a jeszcze inni, że wszystkie -  w jakiś sposób od niego pochodzi.

W języku Elfów źródło mają nazwy niezliczonych miejsc, takich jak państwo Waelt, słowo Waelt bowiem oznacza w języku Elfów "Kraina polan". Innym przykładem są nazwy hrabstw Latrendii, takich jak Aaled-Nahr czy Murag-Nahr.

## Wojskowość

    Obecnie Elfy nie posiadają żadnego wojska; to zniknęło po Wielkiej Wojnie całkowicie, wraz z jakimikolwiek śladami suwerenności Elfów. Mimo tego, gdy nadchodzi okres zaciągu do armii w obliczu kolejnej wojny, kolonizacji niebezpiecznego regionu lub kampanii bitew, wiele wojsk Eauty korzysta z regimentów Elfickich Żołnierzy i Strażników. Regimenty owe są powołane i dowodzone przez najlepszych Elfickich wojowników, najczęściej weteranów wielu wojen, służących dawniej w wojskach jako zwyczajni żołnierze. Owi fechmistrzowie trenują Żołnierzy i Strażników w specjalistycznych koszarach, które to opłacają i utrzymują sami z siebie za zgodą lokalnych burmistrzów czy generałów garnizonów ludzkich.

Wojska te przywdziewają zbroje z Mithrilu, a także mundury, najczęściej w kolorze regionu czy kraju któremu owy regiment służy, choć nie istnieje żadna reguła, co do wyglądu czy koloru umundurowania, więc poszczególne regimenty mogą się między sobą różnić, w szczególności w wypadku lżej opancerzonych Strażników.

Z regimentów Strażników i Żołnierzy korzysta większość krajów Eauty, spotkać można je także w armiach Arabskich emirów i szejków, czy też w szeregach armii Federalnej. Swergje nie korzysta z ich usług, albowiem posiada już swoje Elfickie wojska w postaci legionów Lodowych Elfów.

## Modele

* North Star Military Figures (Elficcy Strażnicy)
* North Star Military Figures (Elficcy Wojownicy)
1/2