Polowanie

**Polowanie** - książka autorstwa gracza Alvarez108. Oryginał został znaleziony przez QaraQana w starym mieście z edycji kotylizamaslo podczas trwania nowej edycji n1cka.

## Treść

Pewnego dnia skończyło mi się paliwo w moim He 111 H-6 nad lasem i musiałem awaryjnie lądować.

-Niech to szlag! - krzyknąłem.

Lądując złamałem skrzydłami kilka świerków. Bałem się jedynie, że skrzydła się połamią. W końcu maszyna zatrzymała się. Po tym wysiadłem z bombowca i rozejrzałem się.

-Wszędzie drzewa - stwierdziłem.

No po prostu świetnie, byłem w samym środku lasu. Cud, że skrzydła 111-ki wytrzymały. Siedziałem tam 2 godziny podśpiewując pod nosem. Śnieg zaczął padać,a ja zgłodniałem. Wstałem z tylnego skrzydła i wszedłem do środka. Zobaczywszy wnętrze pomyślałem

- No tak, oczywiście jedzenie zostawiłem w domu.

Ale byłem w środku lasu, co dało mi duże możliwości. Mogłem samodzielnie zabić jakieś zwierzę. To była myśl! Od razu wszedłem do samolotu poszukać broni. W środku znalazłem mojego Mausera 98k - przynajmniej tego nie zapomniałem! Zabrałem 2 magazynki. Jeden schowałem do kieszeni, a drugi załadowałem do karabinu. Zaraz potem ruszyłem do lasu. Przedzierając się przez pełną śniegu tajgę wypatrywałem zwierzyny. Ten las nie był zbyt gęsty, więc nic nie powinno mnie zaskoczyć. W końcu zauważyłem owcę jakieś 50 metrów od siebie. Płynnie podnosząc bronń wymierzyłem jej strzał w głowę. Oddałem strzał. Zwierzę dostało w głowę i wywróciło się. Ja załadowałem kolejny pocisk i podszedłem do ciała. Tak! Zabiłem ją! Odłożyłem karabin i wyciąłem nożem kawał mięsa. Po tym wróciłem przed samolot i rozpaliłem ognisko. Po upieczeniu mięsa zacząłem je żreć tak, jakbym nigdy niczego nie jadł. Po najedzeniu się położyłem się na lewym skrzydle. Już miałem usnąć, ale nagle usłyszałem huk dobiegający z lasu. Niechętnie podniosłem się i chwyciłem za broń. Po przejściu 50 metrów wgłąb lasu usłyszałem jakiś dziwny dźwięk i zobaczyłem wywalające się drzewo. Przestraszyłem się i zacząłem uciekać strzelając na oślep karabinu. Gdy skończył mi się magazynek wszedłem do bombowca i usiadłem przy górnym stanowisku strzeleckim. Chwyciłem za karabin maszynowy i zacząłem strzelać w kierunku z którego uciekałem. Wystrzelałem całą skrzynkę liczącą 250 naboi, łuski zasypały samolot, a broń od przegrzania lekko zaczerwieniła się. Będąc pewny, że nic nie mogło przetrwać takiej salwy zacząłem przeszukiwać zgliszcza. Zza wyciętych przez ostrzał drzew zauważyłem czyiś łeb. Wyglądało na to, że ktoś się tam chował. Załadowałem magazynek do Kar98k i zacząłem się tam skradać. Kiedy byłem już oparty o wejście do jaskini wychyliłem się do środka. Nagle ktoś krzyczy:

- Nie zabijaj mnie!

To była Corin. Widocznie ten cały hałas wywołała ona. Zapytałem:

- Zaraz! Co ty tu robisz?

Ona odpowiedziała:

- Błądziłam po lesie i jakieś 2 godziny temu usłyszałam że coś uderzyło w ziemię. Na wszelki wypadek schowałam się tutaj. A przed chwilą próbowałam rozpalić ognisko, ale ty zacząłeś biec. Wyjrzałam, i mało nie dostałam w głowę, po czym wyniszczyłeś połowę drzew.

Rzekłem:

- Usłyszałem coś i widziałem jak drzewo się zawala i wziąłem nogi za pas.

Ona na to:

- Największy zbrodniarz wojenny boi się głupich drzew. Haha!

Ja na to:

- Cicho bądź!

Po chwili słychać było zawalające się drzewo. Ja wykrzyknąłem:

- O! Widzisz! Coś tam musi być? Masz karabin?

Odpowiedziała:

- Jasne.

Ja powiedziałem:

- Dobra, podejdźmy cicho.

Zaczęliśmy się skradać do zawalonego drzewa. Jakieś 10 metrów od niego szepnąłem:

- To drzewo się rusza. Coś je ciągnie.

Corin:

- Co robimy?

Badawczym wzrokiem zerknąłem na ruszające się drzewo. Uznałem:

- To drzewo jest ciągnięte przy środku. Wyceluj!

Po wycelowaniu wrzasnąłem:

- Ognia!!

I zaczęliśmy strzelać z karabinów do drzewa, oddaliśmy po 5 strzałów wyczerpując magazynki. Po tym przez chwilę staliśmy w bezruchu wgapieni w drzewo. Nic się nie ruszyło, więc zajrzeliśmy za sosnę. Patrzymy, a tu leży jakaś kobieta. Powiedziałem:

- Nie wiem co jest bardziej nieprawdopodobnego. To, że ma kanister z benzyną, to że nie trafiliśmy paliwa, czy to że trafiliśmy ją za każdym razem.

Corin na to:

- Wiejmy stąd!

Ja odpowiedziałem:

- Mam samolot jakieś 70 metrów stąd, może tyle paliwa wystarczy na wylot z tego lasu. Zabrałem kanister i powiedziałem:

- Uciekamy, raz! Bo ktoś nas zobaczy i trafimy do sztumu, a ja nie mam najmniejszego zamiaru trafiać tam po raz drugi!

Koniec