De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 34 (Schaduwpoot)

## Hoofdstuk 34

Schaduwpoot werd al vroeg wakker door de kou. *Bladkaal gaat echt bijna beginnen nu. Wanneer zal de eerste sneeuw vallen?* Alle nesten in het hol waren nog bezet, op één na. *Duivelpoot, natuurlijk.* *Wat zou hij nu weer uitgespookt hebben?* Haar vragen konden snel beantwoord worden, want de zwartgrijze kater liep net naar binnen, maar aan zijn blik te zien wilde hij nog niet praten. *Ik kan hem maar beter niet storen, ik heb genoeg ruzie gemaakt voor mijn hele leven!* Ze strompelde het hol uit. *Ik meld mezelf wel aan voor de dageraadpatrouille, ik heb toch niks nuttigs te doen.* ‘Werd jij ook wakker door de kou?’ lispelde een hoge stem achter haar. Ze draaide zich om en zag Bruinpoot met opgezette vacht naar haar toekomen. ‘Ik kon niet stoppen met trillen!’ Schaduwpoot knikte snorrend. ‘Ik had het ook niet erg lekker warm.’ ‘Misschien moet ik vannacht maar tegen je aan liggen, dan krijgen we het allebei niet koud!’ stelde de kater voor. Schaduwpoot lachte. ‘Ik denk dat Vleugelpoot het ook niet fijn alleen vindt, misschien kruip ik wel tegen hem aan! Nu iedereen weer redelijk genezen is, is hij weer helemaal alleen.’

Nog een rilling liep over haar rug toen ze een frisse windvlaag voelde. *Had ik maar een dikkere vacht!* Bruinpoot drukte zich tegen haar aan en sloeg zijn staart op haar heen. ‘Zie je? Ik ben een geweldige warmhouder!’ Ze moest toegeven dat zijn dikke vacht zeker hielp en eigenlijk vond ze het heel fijn om hem zo dichtbij te hebben. ‘Nou, misschien is er wel genoeg ruimte voor ons *alle drie* in zijn hol,’ murmelde ze liefdevol. De bruine kater spinde tevreden. ‘Ik zal ons nest alvast gaan maken!’ Hij sprong vrolijk weg naar het medicijnhol en Schaduwpoot liet haar blik glijden over het kamp. Het leek erop dat alleen Varenschaduw al wakker was. Gelukkig kwam Druppelvacht uit het krijgershol gestrompeld. ‘Al wakker? Wij hebben onze vachten ook niet mee in deze tijd, hè?’ Schaduwpoot schudde glimlachend haar kop. ‘Maar het houdt ons wel lekker levendig!’ Haar mentors blik veranderde van vrolijk naar ernstig. ‘Voor nu, ja, wacht maar tot de sneeuw valt en de ziektes komen. Ik hoop maar niet dat het zoals vorige Bladkaal wordt!’ ‘Waren er zoveel doden dan?’ vroeg ze. Hij schudde zijn kop. ‘Niet in onze Clan, gelukkig, maar wel heel veel zieken en de RivierClan is de helft van hun krijgers toen verloren. Ik heb nog nooit zoveel doden in één Clan meegemaakt. Het was verschrikkelijk voor hun, maar gelukkig waren ze erg groot in die tijd.’

‘Nou, ik hoop maar niet dat dat deze Bladkaal zal gaan gebeuren! Na alle doden in zo’n korte tijd heeft de SterrenClan vast wel medelijden met ons!’ mauwde Schaduwpoot angstig. ‘Laten we het hopen,’ zuchtte haar mentor instemmend. ‘Zullen we maar op dageraadpatrouille gaan?’ Schaduwpoot knikte. ‘Kunnen Bruinpoot en Sparrentak misschien met ons mee?’ Druppelvacht haalde zijn schouders op en trippelde naar de uitgang. ‘Als hij zijn mentor kan vinden, vind ik het prima. Maar Sparrentak is nergens in het kamp te bekennen.’ *Sparrentak is niet in het kamp? Wat spookt die kater allemaal uit?* ‘Ik zal aan het aan Bruinpoot vragen.’ Ze trippelde naar het medicijnhol waar Vleugelpoot samen met de bruine kater aan het praten was. Vleugelpoot keek opgelucht op toen hij zijn zusje in het oog kreeg. ‘Schaduwpoot!’ Hij sprong naar haar toe. ‘Haal hem alsjeblieft uit mijn hol! Ik vind het best als hij hier komt *slapen*, maar hij kletst de oren van mijn kop eraf!’ Schaduwpoot snorde grijnzend. ‘Hij is inderdaad een prater, maar ik ben hier om hem te vragen of hij mee wil op patrouille, dus geen zorgen.’ ‘Gelukkig!’

‘Hey, Schaduwpoot! Vleugelpoot vindt het goed dat we hier komen slapen!’ zei Bruinpoot enthousiast. ‘Top! Ga je dan mee op dageraadpatrouille? Dan kunnen we meteen wat mos verzamelen!’ opperde ze. Bruinpoots ogen glommen en hij gaf zijn borst een paar verlegen likjes, hij was overduidelijk erg blij dat ze hem had meegevraagd. Een warm, teder gevoel welde op in haar borstkas. Ze vond het fijn dat ze Bruinpoot zo goed kon laten voelen. ‘Ik moet het wel eerst aan Sparrentak vragen. Is hij in het krijgershol?’ Schaduwpoot schudde haar kop. ‘Nee, Druppelvacht zei van niet.’ ‘Dan kan ik hem maar beter eens gaan zoeken!’ De bruine kater liep vrolijk, met zijn staart gekruld, het hol uit.

‘Dan ga ik ook maar weer eens,’ mompelde ze tegen haar broertje. ‘Is goed, ik moet toch een paar kruiden verzamelen.’ ‘Succes!’ Ze ging weer terug naar Druppelvacht, die intussen ook Beukloof, Motvlucht en IJzelpoot had verzameld. ‘Gaat het weer helemaal beter?’ vroeg ze aan de donkerbruine kater. Hij had nog enkele schrammen op zijn borst en flanken, maar ze zagen er goed uit en waren aan het genezen. Beukloof hief zijn kop trots op. ‘Natuurlijk! De SterrenClan heeft mijn heldhaftige daden beloond met mijn krijgersnaam en ik ben sterker dan ooit tevoren.’ *En zijn ego is ook groter dan ooit tevoren,* dacht Schaduwpoot terwijl ze met oogleden gesloten haar ogen rolde. ‘Dat is fijn om te horen,’ reageerde ze met kaken op elkaar geklemd. Ze wendde zich tot het witte poesje. IJzelpoot en haar broer en zusje waren gisteravond leerlingen gemaakt en dit was haar eerste dag in de leer. ‘En heb jij er zin in? Het was zeker wel gek om niet meer naast Wolkvacht te slapen?’ Het poesje knikte gegeneerd. ‘Ik heb wel zin om het territorium te verkennen! Maar wat als Engelpoot opeens komt?’ prevelde ze zacht. Motvlucht streek met haar staart geruststellend over haar nieuwe leerling. ‘Het komt allemaal goed! Engelpoot kan ons nooit allemaal tegelijk aan, dus maak je geen zorgen!’

Bij het horen van de naam stond Schaduwpoots hart even stil. Ze dacht terug aan de nacht dat ze de schildpadpoes had geconfronteerd. *Waarom voelde ze zich er zo schuldig over?* Engelpoot – waarvan ze nu wist dat ze weer bij haar vroegere naam ging – was de kat die zich schuldig zou moeten voelen! *Ze probeerde me gewoon te bespelen,* vertelde ze zichzelf steeds. Maar toch was het niet overtuigend genoeg. De emoties van Engel waren zo oprecht geweest. Ze zuchtte verslagen. *Waar was dit allemaal voor nodig? Waarom heeft de SterrenClan ons nergens voor gewaarschuwd? Dat is hun enige taak!* ‘Engelpoot mag ons dan wel niet aankunnen in haar eentje, maar we weten allemaal dat ze hulp heeft gehad. Zolang we ons ogen goed openhouden, zal ons niks overkomen,’ bromde Druppelvacht. Schaduwpoot wist dat de kater het nog zwaarder op zich nam dat ze een verrader in de Clan hadden dan andere katten. *Hij is zo trouw aan de SchaduwClan, en nu lijkt het alsof wij dit allemaal hebben gedaan! Waarschijnlijk voelt hij zich schuldig.*

‘Gaan we nog langer wachten?’ vroeg Beukloof ongeduldig. ‘Het kan manen duren voordat Sparrentak eindelijk weer terug is! Volgens mij doet hij gewoon graag dingen alleen.’ Druppelvacht snoof. ‘En jij ken hem *natuurlijk* het beste van iedereen.’ ‘Dat wil ik nu ook weer niet zeggen, tenslotte trekken hij en Motvlucht ook veel met elkaar op…’ Beukloof lachte plagend naar de grijze poes, van wie de nekharen overeind rezen. ‘Sparrentak en ik zijn gewoon vrienden!’ Beukloof knikte, maar aan zijn blik was te zien dat hij het helemaal niet geloofde. ‘Natuurlijk,’ miauwde hij met een knipoog naar Schaduwpoot. Schaduwpoot rolde met haar ogen. *Hij is zo vermoeiend.* ‘Maar het duurt inderdaad wel een beetje lang,’ gaf Druppelvacht uiteindelijk toe. Hij richtte zijn blik op zijn leerling. ‘Je *vriendje* zal niet meegaan, sorry.’ *Wat?!* Haar bek viel op van verbazing terwijl Beukloof en Druppelvacht al door de doorntunnel liepen. Motvlucht schudde haar kop. ‘Trek je er niks van aan. Zo zijn katers nou eenmaal.’ Ze wenkte met haar staart naar de twee poesjes om haar te volgen en ging achter de twee krijgers aan. Beschaamd liep Schaduwpoot met half gebogen kop achter haar aan. *Iedereen denkt al dat Bruinpoot en ik bijna partners zijn! Maar wil ik dat wel?*

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
De rest van de reis langs de grenzen verliep wel goed. Ze stopten telkens even zodat ze wat konden uitleggen aan IJzelpoot, die met grote ogen toekeek en met gespitste oren luisterde naar alles wat ze zeiden. De poes was al snel uit haar vel gekropen en eigenlijk heel erg gezellig. Ze had zich altijd zoveel teruggetrokken naar haar broer en zusje dat ze nauwelijks met andere katten had gesproken, maar dat ijs was nu gebroken. Schaduwpoot vond het erg leuk om de poes over alles te vertellen en voelde zich opeens een heel stuk ervarener. *En ik zit pas op de helft van mijn training! Min nog een maan dankzij Mistster,* dacht ze knarsetandend. Gelukkig had ze het wel geaccepteerd en deed nog steeds haar uiterste best om tegelijkertijd met Pruimpoot haar krijgersnaam te ontvangen.

‘Dus vandaar dat we niet heel blij zijn met het nutteloze stuk dat we hebben teruggekregen van de RivierClan,’ legde Motvlucht uit aan haar leerling. Schaduwpoot keek glimlachend toe hoe IJzelpoot alles in zich op nam. *Motvlucht is een fantastische mentor. Waarom zou ze niet al eens eerder een leerling hebben gekregen? En waarom nu wel?* Het was niemand ontgaan dat Motvlucht nachten in het leidershol had doorgebracht en iedereen vroeg zich af wanneer ze haar eerste nestje zou krijgen van Mistster. *Sparrentaks kansen zijn compleet verpest, want ze heeft duidelijk haar keuze gemaakt.* Beukloof kwam naast haar staan. ‘Ik hoop maar niet dat ze zwanger wordt tijdens haar mentorschap. Ze wilde *zo* graag een leerling en dan kan ze dadelijk niet eens de training voltooien!’ fluisterde hij. Schaduwpoot knikte instemmend en onderdrukte nog net een snor. *Hij kan dus ook nog eens iets zeggen wat niet over hem gaat. Al bemoeit hij zich altijd met andermans zaken … net als ik.* Ze deed haar best om haar nekharen omlaag te houden. *Ik ben niet zoals Beukloof! Toch?* Zouden anderen haar echt zien als zo’n bemoeial?

Ze werd opeens een stuk onzekerder. *Geen wonder dat niemand mij mag.* ‘Ik weet zeker dat Mistster en Motvlucht daar rekening mee zullen houden hoor,’ antwoordde ze. Beukloof haalde niet overtuigd zijn schouders op. ‘Ik weet het niet hoor. Mistster wordt toch al een stukje ouder en met al die moordmassa’s weet ik niet of hij het lang zal volhouden.’ ‘Nou ja, het is ook niet *ons* probleem. Misschien wachten ze juist tot het weer veilig is voor hun toekomstige kits,’ kaatste ze terug. Toch kon ze het niet helpen om nieuwsgierig te zijn naar wanneer Motvlucht naar de kraamkamer zou vertrekken. ‘Komen jullie nog?’ Druppelvacht stond een eindje verderop op de twee katten te wachten. Wakker geschud uit haar gedachten, zag Schaduwpoot dat Motvlucht ook al klaar was met uitleggen en verder langs de grens liepen. ‘We komen eraan!’ riep ze.

Snel rende ze naar haar mentor toe. ‘Ik wil als we terug zijn meteen wat Bladkaal-jachttraining geven. Met sneeuw in de weg gaat alles net weer wat anders, helaas,’ vermeldde de blauwgrijze kater. Schaduwpoot knikte. ‘Is goed!’ Druppelvacht tuurde naar boven. ‘Of we gaan nu alvast, ik denk dat er een sneeuwstorm aankomt, of in ieder geval iets onprettigs.’ Schaduwpoot volgde zijn blik naar de duistere hemel boven haar. ‘Goed idee,’ mompelde ze instemmend. Waarom had ze het gevoel dat het “onprettigs” iets heel anders betekende dan Druppelvacht bedoelde? *De vorige keer dat ik zulke donkere wolken zag, waren de medicijnkatten en Heemstvleugel vermoord. Wat zal ons dan nu te wachten staan?*

Ze schudde het onbehagelijke gevoel van zich af. *Het zal vast niks zijn, ik moet me niet zo druk maken! Misschien is het wel gewoon een teken dat Engel terug is en wil de SterrenClan ons waarschuwen dat de nachtmerrie nu pas echt begonnen is. Maar ik zal ervoor proberen te zorgen dat het niet gebeurt! Ik zal Engel tegenhouden voordat ze haar eerste bliksemstralen kan afvuren!*

‘Vinden jullie het goed om de rest met z’n drieën af te maken? Dan gaan Schaduwpoot en ik terug naar het kamp voor wat training,’ zei Druppelvacht. Beukloof schudde zijn kop. ‘Dat is niet erg. Met mij erbij kunnen we dat wel hoor!’ Schaduwpoots mentor knikte. ‘Dat geloof ik graag, daarom heeft *Motvlucht* de leiding.’ Beukloof was meteen stil en keek gekwetst weg. Heel even voelde Schaduwpoot medeleven voor de kater. Hij bedoelde alles zo goed, maar toch was hij zo verschrikkelijk irritant. Een steek schoot door haar zij. *We zijn echt niet zo verschillend als ik dacht. Alleen heb ik wat meer bescheidenheid in me, gelukkig.* ‘Kom je?’ vroeg Druppelvacht terwijl hij al richting het kamp liep. ‘Ja!’

⊱─∘─•─∘─⊰ ☾✯☽ ⊱─∘─•─∘─⊰
Eenmaal terug in het kamp, was het bijna helemaal leeg. Varenschaduw had alle taken al verdeeld, dus waren de meeste katten weg. Tijgerpoot en Zwartvleugel zaten met elkaar te praten vlakbij de prooihoop en Druppelvacht en Schaduwpoot liepen eropaf. ‘Willen jullie met ons wat Bladkaal-jachttraining oefenen?’ vroeg Druppelvacht. Zwartvleugel stond knikkend op. ‘Dat lijkt me een uitstekend idee!’ Tijgerpoot sprong meteen op zijn vier poten. ‘Ik hoop dat ik het in Bladkaal ook nog steeds goed doe met jagen!’ ‘Maak je geen zorgen, met jouw scherpe zintuigen zal dat helemaal goed komen!’ snorde de zwarte poes. Schaduwpoot keek haar moeder bewonderend aan. *Hoe is ze ooit voor Waska gevallen? Ze is zo lief en hij zo … gruwelijk!*

Op hetzelfde moment stormde Bruinpoot het kamp binnen. De bruine leerling zag er verwilderd en geschrokken uit. Hij had een ongelovige blik in zijn ogen, alsof hij net het meest afgrijselijke ding ooit had gezien, maar ook schoot er een flits van woede doorheen. *Bruinpoot is nooit boos. Is er wat gebeurd tussen hem en Sparrentak?* Ze stapte op hem af en opende haar kaken om te vragen wat er aan de hand was, maar Druppelvacht hield haar tegen. ‘Waar denk je heen te gaan? We gaan trainen! Kom!’ Ze keek weifelend naar haar mentor. *Nee, ik moet weten wat er met mijn vriend aan de hand is.* ‘Er is iets mis met hem,’ mompelde ze. ‘Misschien kan ik helpen.’ Druppelvacht zuchtte en duwde haar met zijn staart naar voren. ‘Vooruit dan.’ Vlug trippelde ze naar de bruine kater. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze meelevend. Hij keek haar verdrietig aan met zijn koperachtige ogen. ‘D-Dat kan ik je niet vertellen.’ Ze slikte en wendde haar kop gekwetst iets van hem weg. Ze had gedacht dat de kater nooit iets voor haar zou verzwijgen. *Maar dus wel. Iemand moet hem duidelijk verteld hebben dat hij iets niet mag zeggen.* En er was maar één kat die in haar opkwam: Sparrentak.

*Maar wat heeft hij gedaan dat Bruinpoot zo heeft kunnen doen schrikken? Waar is hij mee bezig geweest de afgelopen tijd?* De kriebelige nieuwsgierigheid in haar buik, maakte al snel plaats voor misselijkheid en het voelde alsof haar maag dubbelklapte. *Nee,* dacht ze, *dat kan niet waar zijn.* Maar toch had ze zichzelf niet helemaal overtuigd. *Misschien had mijn instinct toch gelijk over Engel en was het echt oprecht. En als Engel en Duivelpoot allebei niet de verraders zijn … is het dan misschien Sparrentak?*

Ze schudde zich uit en week achteruit, naar Druppelvacht toe. ‘Dat was korter dan verwacht,’ bekende de kater. ‘Heb je nu weer je aandacht erbij?’ Maar Schaduwpoot reageerde niet meer. *Nee, Sparrentak mag dan vaak afwezig zijn, maar hij zou niet zijn familie verraden.* Ze blies gefrustreerd uit haar neus. *Engel heeft me gewoon te goed bespeeld! Ik zal haar niet nog eens zo onderschatten!* ‘Hallo?’ vroeg Druppelvacht nog een keer, een stuk geïrriteerder. ‘Schaduwpoot! Als je niet voor één keer je aandacht erbij kan hebben, dan heb je nog een hele lange weg te gaan voordat je krijger wordt – en vergeet niet dat je al een maan vertraagd bent.’ ‘Sorry,’ mompelde ze gauw. Ze sloeg haar oogleden hopeloos neer. *Ik weet dat ik het waarschijnlijk allemaal zelf doe, maar waarom voelt het alsof de SterrenClan alles op mijn schouders neerlegt?*