Przeznaczone Im Spotkanie

**Następny** | brak

*Ludzie od zawsze myśleli, że są panami świata, a jedyne co może im zagrozić to starcia między własnym gatunkiem. Aczkolwiek nie spodziewali się tego co nastało tej nocy... Podczas **Nocy Świętojańskiej** ludzie zaczęli chorować na niespotykane do tej pory choroby, które zaczęły obdarzać ich super mocami. Jednych zamieniały w potwory innym dawały wspaniałe zdolności. W zaledwie jedną noc wyginęło 20% ludzkiej populacji. Niedługo potem chorych, którzy zapanowali nad nowymi umiejętnościami zaczęto nazywać **Mścicielami**, a świat wkroczył w wielką erę nienawiści do nich.*

W gwieździstą noc nad miastem Urbem górował srebrny księżyc. Ludki po prostu sobie żyły jak zwykłe ludki mając nadzieję, że w pobliżu nie ma Mścicieli. Nad pobliskim budynkiem pojawiły się czarne burzowe chmury. Mieszkańcy szybko zaczęli chować się pod dach w obawie przed nadchodzącym deszczem.

Nagle wokół budynku pojawiły się błyskawice a ten wybuchł. Płonący gruz zaczął spadać na niewinnych mieszkańców, a przez powstałą dziurę na ulicę wyskoczył pewien białowłosy chłopak.

Mężczyzna miał gęste, szpiczaste włosy w odcieni bieli postawione do góry. Ze środka grzywki na jego czoło opadały dwa kosmyki. Na prawym poliku miał wyraźną bliznę. Ubrany w czarną bluzę a na nią niebieską skórzaną kurtkę z białymi wstawkami. Czarne spodnie do których przymocowany był łańcuch oraz czarne buty.

Jego wygląd dopełniały, noszone niezbyt potrzebnie z powodu późnej pory, okulary przeciw słoneczne. Choć może ich noszenie spowodowane było tym iż był mścicielem posługującym się mocą błyskawicy. A poza tym, o gustach się nie dyskutuje.

Shane: Przecież ostrzegałem. <popatrzył na okaleczonych przez elektryczność trzech rzezimieszków>

Rzezimieszek 1: Po-potwór... <stracił przytomność>

Shane: Pfff... Jakbym nigdy tego nie słyszał.

Shane popatrzył się chwilę z pogardą na rzezimieszków, gdy nagle jego uwagę przykuła miażdżąca aura za jego plecami. Odwrócił się a z dymu wyłoniła się postać kolejnego mężczyzny.

Shane: <chłopak uśmiechnął się> Czym zawdzięczam tą wizytę, mistrzu?

Gdybyśmy przyjrzeli się przybyłej postaci ujrzelibyśmy mężczyznę w przedziale wiekowym 30-40 lat o szpiczastych, aczkolwiek znacznie rzadszych aniżeli Shane włosach o srebrno-fioletowej barwie, złotych oczach i lekkim zaroście. Ubranego w porządny czarny garnitur oraz białą koszulę. Oczywiście wokół szyi miał zawiązany czarny krawat.

Widać było iż obaj mężczyźni dobrze się znali, aczkolwiek na potrzeby fabuły lepiej będzie jeśli ich przeszłość pozostanie jeszcze przez krótką chwilę tajemnicą.

Krim: Znowu przesadziłeś... <rozejrzał się po zniszczonej okolicy>

Shane: Przybyłeś taki kawał tylko po to by mi to powiedzieć? <jego mina ukazała wyraźne zdziwienie, aczkolwiek po chwili zastąpił je lekki uśmiech> Dla twojej wiadomości moim zadaniem było schwytanie oprawców bezbronnych mścicieli, a nie obrona cywili.

Krim: Rozumiem karanie nie winnych, ale twoje działania zagrażają również życiu niewinnych.

Shane: Hehe, a to zabawne, człowiek który wykonał wszystkie zlecone mu 156 misji mówi mi bym chrzanił robotę i niańczył niedorajdy.

Krim nic jednak nie odparł, w skutek czego po paru minutach Shane odwrócił się do niego plecami i ruszył w swoją stronę.

Shane: No nic. <uniósł prawą rękę do góry> Do zobaczenia mistrzu.

Krim: Już niedługo egzamin... Bez wątpienia jesteś geniuszem z talentem spotykanym raz na 50 lat, ale wierze, że pojawi się ktoś w twoim wieku kto cię pokona i uświadomi ci jak bardzo się mylisz.

Shane: <na te słowa chłopak zatrzymał się> Nowy pupilek hę? <odwrócił głowę ponownie w stronę Krima> ŚMIAŁO! PRZYPROWADŹ GO DO MNIE! POKONAM GO, A POTEM CIEBIE I ZGARNĘ PIERWSZE MIEJSCE!

Niebo mieniące się wszelkimi kolorami błękitu odbijało się w równie niebieskim oceanie. A jedyne co pozwalało rozróżnić morze od niebios były białe, pełne chmury przybierające najróżniejsze kształty i wygibasy jak w kamasutrze.

Statkiem płynącym ze stolicy państwa Patriam (państwo to leży na tak zwanych wyspach Hanami, przez co każdy stan znajduje się na zupełnie innej wyspie), a mianowicie z samego miasta Urbem, na Smocze Wyspy płynęła piękna, młoda dziewczyna.

Stała ona na rufie statku i gdy tylko ujrzała ląd szeroko się uśmiechnęła. Dlaczego wyruszyła z centrum państwa na same peryferie? Otóż obiecała ona sobie, że swoją podróż po Patriamie rozpocznie od samego początku by mieć więcej zabawy z podróżowania.

Asia: Już za chwilę się zacznie! <dziewczyna nie mogła już doczekać się swojej przygody>

Gdy statek przywitał do portu. **Joanna Dahaka**, bo tak dziewczyna miała na imię, szybko chwyciła za swój bagaż i jako pierwsza wybiegła ze statku.

Asia: A więc to jest Grass. <w jej oczach błyszczały serduszka>

Kobieta była zachwycona krajobrazem wioski do której dotarła. Smocze Wyspy znajdują się na zachodzie Patriamu. Nie jest to zbyt bogaty rejon, a ludzie żyją głównie z roli, handlu i turystów. Gdyż może gospodarczo nie jest to zbyt atrakcyjna kraina, aczkolwiek wiejski krajobraz przyciąga wielu miłośników sielanki i dobrej zabawy.

Natomiast Grass jest ogromną wioską sięgającą aż od południowego portu po północne wyżyny. Od samego portu do środka osady mieszkańcy stworzyli wręcz małe miasteczko, ale z powodów podatków odprowadzanych przez miasta i luk prawnym gdy to miastem można nazwać osadę zamieszkaną przez 5000 osób, Grass pozostaje wioską farmerską, przyjazną dla turystów.

Przechodząc uliczkami miasteczka dziewczyna mijała stragany z przepyszną żywnością, sklepy w których można było ujrzeć najpiękniejsze ubrania prosto ze stolicy, jak i mnóstwo szczęśliwych ludzi.

Asia: To miasto jest cudne! Choć trochę capi zwierzętami. <dziewczyna zatkała nos, po czym znowu spojrzała na szczęśliwych ludzi> *KURDE! Zapomniałabym! Muszę tylko uważać by z przyzwyczajenie nie użyć gdzieś moich mocy! Jeśli ludzie dowiedzą się, że jestem mścicielką to będzie problem! A muszę przecież skołować jedzenie, nocleg i transport do najbliższego miasta.*