ALIEN

Była piękna wiosenna noc. Przez ciszę oraz mrok Stumilowego Lasu przedzierały się okrzyki i śpiewy wydobywające się z domku Prosiaczka.

– He, he… to jest zajebiste! – podniecał się Królik.

– No, mówiłem wam – przymrozki, nie przymrozki, ale zawsze trzeba mieć swoje „drzewko szczęścia” – stwierdził Kłapouchy, trzymając w pysku faję XXL (hit sezonu, prosto z Zakopca) napełnioną trawą.

– Pszyjszła do mnie… nie wiem skąd – zaczął podśpiewywać Królik – zawróciła w głowie tak dokładnie, teraz wiem to jest to jest to… ooooo GAŃDZIA!!!

Z nieprzeniknionych obłoków dymu wyłoniła się postać Prosiaczka.

– Eeeee… emmm… ehym – zaczął mamrotać.

– Grasz w zielone? – zapytał Królik – mejd in Kłapouchy’s doniczka!

– Hę – nie kontaktował Bekon, trzymając w łapkach ostatnią flaszkę Króliczanki (bimbru, który od pewnego czasu pędził Królik) – Fcecie chłopaky?

– Dawaj no tu – Kłapouchy wziął parę łyków, po czym zdziwiony stwierdził – hem? Bekon, coś ty tam nalał? Kopie jak chuj!

– Hreed… Bull… – przeliterował Prosiak, po czym nieprzytomny wyrżnął w podłogę.

– Hhehe, po tym enerdży drinku Prosiaczek będzie miał kaca przez trzy dni – zaśmiał się Królik – ale jeśli o spiryt chodzi, to jest problem – kartofle się skończyły, zgniłe jabłka też.

– A te ruchane marchewki? – sapnął rozgniewany Kłapouchy – nie przejdą?

– Ta… chcesz z marchewy robić Bollsa?! – Królik nie znosił braku poszanowania – „łódki w lodzie” z marchewką mu się zachciewa!

– To niedobrze… cholera, noc jeszcze młoda, a tu nie ma nawet kropelki – Kłapouchy zaczął szybko łapać deprechę.

Kilka metrów dalej Puchatek i Tygrysek siedzieli przed telewizorem i oglądali film na wideo. W związku ze słabą widocznością, wynikającą z przesycenia powietrza oparami spirytusu i dymku z fajki Kłapouchego, nasza dwójka siedziała pół metra od ekranu.

– Tanija agencija, ukraińskoje prezentijat… Sex-files – zadudniło z głośnika.

– Eee… ehehe… goła kosmita – zaśmiał się wieśniacko Kubuś – ty, włochate, zielone, melony ma!

Nie spotkało się to z żadną reakcją Tygryska, który siedział nieprzytomy, wspierając się czołem o kineskop telewizora „Rosyjskoje-reaktoroje”.

– Mulder nie! – wrzasnął nagrzany Puchatek – ona ma druta, uciekaj!

– Kurwa! – zaryczał rozjuszony Kłapouch – nie ma już spirytu, dopiero północ, a spirytuala nie ma! – lamentując, rzucił pustą butelką w kierunku telewizora.

Tygryskowi przypadła bohaterska rola ochrony kineskopu; wypełnił ją mimowolnie obrywając flachą w głowę.

– W dupę ją Scully, w dupę! – kibicował nieporuszony Puchatek – za Muldera!

– Auu – jęknął Tygrysek wyrwany siłą z tripa.

– O faken, nie działa, co jest? – zdziwił się Kubuś – wideo Prosiaka znów wciągnęło kasetę! Najlepszy moment był! Kurwa jego mać!

Tygrys zaczął dochodzić do siebie:

– Mój łeb – syknął – skąd taki kac? – dawać flachę!

– Nie-e-ma – powiedział z desperacją Królik.

– Jak to: „nie-e-ma”? – krzyknął w przestrachu Puchatek – ale mi trzeba!

– Słyszeliście ochotnika – warknął Tygrys, który przypomiał sobie, że Puchatek mu zeżarł ostatniego kwasika trzymanego na „po podróży”.

– Dobra, nie kłóćcie się… lepiej obaj pójdźcie, i to biegiem, chyba zaraz lunie – wymędrkował Kłapouchy.

Kuba i Tygrys zygzakując pobieżeli do Buttleyem BabyJagi.

– Te, Tygrys, zapierdalaj szybciej bo mokną mi jaja – zadygotał Kubuś – ja no bym normalnie, te jebane chmurki zajebał (środki artystycznego wyrazu nie były mocną stroną misia).

Niedługo obaj dotarli na Piwną Górkę.

– Abrakadabrachokuspokuskonstantyneapolitańczykowianeczkitrzy! (kurde) – mieszał się Puchatek – chcemy trzy sześciopaki winobluszczywin Herakles!

– Kurwa! – z jękiem otworzyły się drzwiczki chatki na kurzej nóżce i wygramoliła się z nich zaspana Abrakadabra – kurwa, te debile przerwały mi sen – Tygrys łap! – rzuciła z góry towar wprost na Tygryska – I nie budźcie mie kurwa więcej! – zatrzasnęła drzwiczki.

– Ałł – zajęczał posiniaczony Tygrysek – szacunku dla klienta, to za cholerę w tym posranym kraju.

Obciążeni flaszkami niebiańskiego trunku bohaterowie skierowali się w kierunku domku Prosiaka.

– Hmm – stwierdził Misiek – Tygrys, nie dawaj mi więcej kwasów. Czy mam zwidy czy tam stoją jebani kosmici?!

– Spoko, też ich widzę – potwierdził Tygrysek – to nie ufoki tylko Ukraińcy z Czarnobyla.

W mgnieniu oka ku naszym towarzyszom zbliżyły się dwie świecące w mroku lasu postacie.

– Witajcie, wy ziemskie pokraki – powiedział ufok podobny do krzyżówki Krzysia z Obcym 4.

– Jesteśmy przedstawicielami Pederacji Międzygwiezdnej – dodał Alien – to właśnie my zwiedzamy najdalsze zakątki wszechświata w poszukiwaniu nowych destylatornii, kosmicznego spirytu, nie odkrytych melin, to my, nikt inny, podążamy tam gdzie żaden żul nie puścił jeszcze pawia – kończąc kwestię, obcy rzygnął niebieskim glutem – Jestem Mr. Zboq.

Obok niego stała istota, ku uciesze Tygrysa, łudząco podobna do zielono-skórej, pokrytej lepką substancją Britnej Śfirs.

-A ta, to porucznik O’Hera – dodał przybysz – dostaliśmy cynk, że w tej zapadłej galaktyce niejaka BabaJaga manufakturuje płyny alkoholopodobne znane jako Heracles – Classic Płońsk Aperitif – stwierdził – jesteśmy tu po to, by zająć towar do szczegółowych analiz i zanihilować istotę znającą jego skład w celu zatarcia poszlaki.

– O faken, anal… co? Tygrys, mamy problem – szepnął Puchatek Tygryskowi, ten jednak był hipnotycznie zapatrzony w towarzyszkę Zboqa. – Co, ona? Pojebało cię na prążkowany ryj?

– A więc gdzie do kurwy nędzy jest Abrakadabra, wy jebane żule? – zapytał uprzejmie Obcy.

– Co kurwa? – ocknął się Tygrys – eeee nigdzie, my tylko po… ja pierdolę niepowiem jak… – nie dokończył, gdyż w tym momencie szarpnął nim promień fazera porucznik O’Hery.

– A te Heraklesy to gdzie taszczycie? Co? – dodał Obcy.

Podgotowany Tygrys zaczął coś niezrozumiale pieprzyć:

– Wiesz co mała? Stoi mi pała… Nie no kurwa, znam takie miejsce w które mógłbym cię kochać i jebać, i p… – jebnął nieprzytomny pyskiem o ziemię.

– A może i ciebie cipo mamy też wyłączyć? – zapytał Zboq trzęsącego się misia – gdzie Chuj?

Choć Kubuś był misiem o bardzo małym rozumku (wypalonym siarą), jednak doskonale wiedział, że w tej sytuacji najlepszą metodą obrony swych praw będzie ucieczka. Podjął kilka anemicznych kroków wstecz i dał nura w zarośla.

– Nie mamy czasu na tego małego skurwysyna – powiedziała O’Hera – moc destylatorów denaturatowych drastycznie spada, bierzmy lepiej tego prążkowanego ciecia na spytki.

W tym czasie Kubuś zapierdalał na swoich jakże skacowanych nóżkach, by ostrzec brygadę.

Po chwili wpadł do chatki Prosiaczka:

– Oni, kurwa, pedały, Ukraińcy – nie mógł dojść do siebie Misiek.

– Ty debilu, kurwa ocipiałeś, czy co? Gdzie wino? – przeszedł do konkretów Kłapouchy – Głowę mam jak ze szkła!

– Te, te Ukraińcy zajebały Tygrycha i Heraclesa, i chcą jeszcze Babejagę – wystękał Kubuś.

– Dobrze, rozumiem Tygrysa, ale Babejagę? – nie mógł pojąć Prosiaczek – I ty im na to tak sobie, jak gdyby nigdy nic, pozwoliłeś?

– A co, czy widok Britnej Śfirs z czułkami na silikonach i giwerą w łapach napajał by cię optymizmem? – zajęczał Puchatek.

– Ja pierdolę… nie pierdol – błysnął intelektem Królik.

– Idą na Piwną Górkę, zajebią Babejagę i…

– …Nie będzie już więcej Heraclesa! – zatrząsł się Królik.

– If so, a mans got to do, what a mans got to do – sapnął Kłapouchy – Ale jak zapierdoliłeś Tygrycha i wychlałeś całe wino, to pomyśl sobie że już jesteś martwy – wycedził. – Oki, za godzinę spotykamy się tutaj, z wyposażeniem.

I tak nasi przyjaciele rozeszli się do domków w poszukiwaniu narzędzi krzywdząco-niszczących.

– No dobra – zaczął Kłapouchy – Puchatek bierze kałasza, Prosiaczek ma swoje Uzi, Królik ty cherlawa pokrako, bierz wiadro granatów… dobrze że ich nie wyrzuciłem – wycedził Osioł przez zęby, czyszcząc swego obrzyna.

Wkrótce nasi bohaterowie ruszyli mężnie ku drodze chwały, by wyrwać przyjaciela z Obcych rąk.

Wstawał już świt gdy brygada dotarła na miejsce przeznaczenia.

– O faken, słyszę. – syknął przez zęby Królik.

– A co? – zapytał się niepewnie Kubuś.

– A kurwa twoi znajomi robią coś z Tygrysem, słysze jakieś głuche kołatanie.

– I co? Nadal nie chcesz mówić? Porucznik O’Hera! Jeszcze jedna lewatywa dla naszego małego przyjaciela – krzyknął podniecony Zboq.

Tygrys żył, ale jego sytuacja nie przedstawiała się najlepiej. Był związany iście pedalskim rzemieniem, a gumowa rura łączyła jego dupsko z pompą hydrauliczną i butelką wina.

– Upijają go przez niebyt… eee znaczy odbyt – Puchatek był cokolwiek zaszokowany.

– Ojejkujejkujejku. Kurwa jego robiona. To nasz Herakles – zadrżał Prosiak.

– Wyciągam ogólne wnioski, iż praktyki „Gadająca pompka” nie działają na naszego przyjaciela – stwierdziła podniecona Britnej.

– A więc protokół piąty – Alien zacisnął swoje zielone odnóża – O’Hera, proszę umieścić paralizator jonowy w odbycie obiektu!

– Baby dont cry, pray to lord high, we aint gonna die – jak zwykle podśpiewywał przed akcją Kłapouchy.

– Nie wytrzymam! – wrzasnął nagle Królik, demaskując przy tym dyskretną akcję ratunkową – Kurwa! My tu się o ciebie Prążkojebie boimy, a ty se tu z tymi ciotami robisz dobrze, co?!

– Marchewa… cię pojebało? – sapnął skulony Prosiak.

– Co? There are more of them? – niedowierzała O’Hera – jesteśmy otoczeni!

– Nie trzeba było tak go długo dupczyć – krzyknął Zboq.

– Ale to była przecież standardowa procedura public relations: łelkam in piss.

– Zamknij dziwko ryja! – warknął Zboq, którego zaniepokił wyłaniający się z kałachem w łapkach Puchatek.

– O panowie, robi się zadyma – uśmiechnął się Kłapouch – zupełnie jak w Aliens vs Wibrator.

– Chuj ci w ucho ty wełniany zboczeńcu! Nie bez powodu tak cię nazywają – krzyknęła O’Hera do Zboqa – odkąd wyżebrałeś dupą stanowisko pierwszego kapitana, ci tylko wazelina i odbytnicze imprezki w głowie!

– Hehe… on mi normalnie tym gejowskim ryjem Krzysia przypomina – zasapał Króliczek.

– Eee, wykluczone. Pipa ciężko dorabia u pana Sowy, odkąd ten sukinsyn otworzył podziemny klub dla pedofilów – zaprzeczył z diabolicznym uśmiechem Kłapouch.

– Kurwa oni się wydzierają, a mnie głowa pęka – przypomniał sobie o kacu Prosiaczek – konflikt międzygwiezdny? Fakit. Die alien scumm! – krzyknął chwytając w łapki ukochane Uzi.

– Zaraz ci dojebie z pejcza w twoje niepokorne latexy – Zboq nie dokończył konwersacji z międzyplanetarną odmianą Britnej, gdy Prosiaczek celną serią odzielił jego głowę od reszty ciała.

Obcy padł na ziemię, a jego zwłoki błyskawicznie zamieniły się w bulgoczącego, zielonego gluta.

– Oto koniec tyrana – powiedziała z uśmiechem O’Hera – Jak mam wam dziękować? Uwolniliście mnie oraz Federację od dowództwa zboczeńca, komucha, pokraki i ostatniego debila. Dzięki wam nadejdą dla wielu istnień upojniejsze czasy. W podzięce zwrócę wam dziesięciokroć utraconych winobluszczywin. Wasze imiona oraz Heracles – Classic Płońsk Aperitif zasłyną na cały wszechświat, po wsze czasy.

– A może tu i teraz – sapnął uśmiechnięty, aczkolwiek wymęczony Tygrysek.

– Siat da fak ap! Ty już swoje miałeś – nie krył oburzenia Kłapouchy – a zresztą – syknął pod nosem – jak on mógł, na widok tej zdziry chce mi się rzygać.

– Pa, skarbie – zwróciła się Britnej do Tigera – Scotty Pick me up!

– No i patrzcie… rozpłynęła się, gdyby nie ta góra Heraklesów pomyślałbym, że to jakiś jebany sen – stwierdził Kubuś.

– No to się lepiej kurwa obudź, jest siódma rano, ziąb, że gały ściska, o kacu nawet nie wspomnę – mruknął Kłapouchy.

– Nie wiem jak wy, ale ja się czuję kurewsko dumny – wyskoczył Prosiaczek.

– No dobra hero, ale mogliście się ździebko matkojebcy pośpieszyć! I mnie kurwa rozwiążcie! – Tygrysek poczuł, że ma dość całej sytuacji.

– Fajnie było? – wycedził troskliwie Prosiaczek.

– Ten zboczeniec wyraźnie chciał się do mnie dobrać, ale ona, ach, najwyraźniej nie chciała go do mnie dopuścić.

– Nie fantazjuj, lepiej zastanów się jak my to wszystko zabierzemy – mruknął Kłapouchy spoglądając na stojącą obok górę win.

– Najpierw przetestujmy, czy aby na pewno nie podróba – zatroszczył się Prosiak.

I tak mimo porannego chłodu nasza brygada zajęła się kontrolowaniem flaszek. Po osuszeniu kolejnej stwierdzali, że była w porządku i przechodzili do wnikliwej analizy następnej. Pierwszy zaczął odpadać Tygrysek:

– Nie pokonali nas Obcy, to kurwa pokona nas pogoda – zaczął marudzić – trzeba jakoś zabrać te flachy do domu.

– Spoko, to tylko po 15 sześciopaków na głowę, tylko gdzie to pomieścimy? – zatroskał się Prosiaczek.

– Odwiedzimy naszego kumpla Krzysia, zobaczymy jak się miewa – z uśmiechem zaproponował Puchatek – i dyskretnie go wyjebiemy… gołego na dwór.

I tak nasza niestrudzona drużyna, z chwałą w zdezelowanych spirytem sercach, z ciężarem zdobytych winobluszczywin, podążyła raźno przed siebie.