Historia wyspy Khorinis

## Działania na wyspie

Władzę na całej wyspie Khorinis objął przywódca buntu przeciw orkom, Morius. Jedyną placówką, nie należącą do niego były kopalnie magicznej rudy, gdyż je podarowano rodowi Ishbern. Tak naprawdę, funkcję namiestnika przekazano Moriusowi tylko z powodu szacunku, jakim obdarowywali go mieszkańcy tamtej części wyspy. W innym przypadku, ziemię tę powierzono by Nelmanesowi. Głównym zadaniem nowego zarządcy stało się zachowanie pokoju na zamku w Górniczej Dolinie i transport cennego kruszcu do przystani w Khorinis, dlatego za główną siedzibę uznał fortecę, a nie miasto portowe. Nowy namiestnik, jednak nie poprzestał wyłącznie na wykonywaniu rozkazów króla. Zorganizował silną armię i zatrudnił potęgę urzędników zajmujących się rozwojem prowincji. Na wyspie można było prowadzić w miarę spokojne życie. Nowe wasalstwo króla przeżywało dynamiczny rozwój. Nie można powiedzieć, że kraina stała się bezpieczna. Na drogach nadal grasowali bandyci, a potwory zamieszkiwały cały teren poza murami twierdzy. Wyspę coraz częściej nachodził Nelmanes, gdyż dużo ładunków rudy ginęło. To właśnie ona stanowiła główne utrzymanie jego rodu, więc każdy stracony towar oznaczał uszczerbek na skarbie domu. Innym, nieco podejrzanym zabiegiem Moriusa była budowa dziwacznych konstrukcji. W całej krainie powstało ich kilka. Wstęp do nich mieli tylko najwyżsi rangą rycerze i szlachcice. Zakończenie budowy każdego obiektu wieńczone było wizytą tajemniczego mężczyzny. Wszystkie osoby biorące udział w powstaniu wiedziały, że jest to mag pomagający w obaleniu władzy orków. Od momentu takich odwiedzin budynek zostawał zamykany. Otworzyć można go było tylko w przypadku najścia najwyżej postawionych osób w krainie, które przeprowadzały coś w rodzaju kontroli. Przynajmniej tak wyglądało to dla strażników pilnujących budynku. Inną zadziwiającą rzeczą były częste spotkania Moriusa z zagadkowym czarodziejem. Pan na zamku zazwyczaj rozmawiał z nim kilka godzin, a następnie wydawał nietypowe, niezbyt logiczne rozkazy. W ostatnim czasie prowadzić zaczęto też wykopaliska. Nikt nie wiedział czego poszukuje pan na zamku. Przez pewien czas, Morius zsyłał tam wszystkich ludzi na jakich mógł sobie pozwolić. Kopaczy, żołnierzy, a nawet zwykłych obywateli. Wielu z nich nawet ginęło, przygniatanych skałami. Szaleństwo to przerwała dopiero zmiana władzy. Jakiś czas po stłumieniu powstania fanatyków Innosa zmarł lord Khorinis. Jego miejsce zajął członek Zakonu Paladynów, Godfrey. Wraz z nim na wyspę przybył oddział elitarnych wojowników Innosa.

## Fanatycy Innosa

Mimo wygnania bogów, kościół Innosa nie umarł. Powstały przeróżne ośrodki kultu boga światłości. Jedna z takich organizacji zaistniała na wyspie Khorinis. Zrzeszała ona głównie magów ognia i żarliwych wyznawców. Jednakże, działania domu Ishbern sprawiły, że wyznanie ognia przestało cieszyć się poparciem króla. Od Wojny z Zakonem Paladynów, to namiestnicy decydowali o panującej religii. W Górniczej Dolinie i na całej wyspie kult Innosa został zakazany. Przez wiele lat dochodził do tajemnych spotkań wiernych. Niestety, Nelmanes dowiedział się o nich i zlokalizował je. Podczas jednego z takich zgromadzeń, wyznawcy zostali zaatakowani przez żołnierzy domu Ishbern. Większość zdołała uciec, lecz ważniejsze było znaczenie ataku. Otóż, wywołano wojnę przeciwko fanatykom. Ci zaszyli się daleko poza miastem. Zbudowali coś przypominającego fort i zamieszkali w nim. Niedługo później władzę nad nimi przejął człowiek nazywający się prorokiem. Otwarcie krytykował politykę władz. Mimo braku udziału Moriusa w incydencie, nowy dowódca wyznawców Innosa zwrócił się przeciw niemu. Rozpoczął rekrutacje żołnierzy do obrony swojej siedziby. Wiele z zatrudnionych osób było nie tyle wyznawcami, lecz też bandytami lub najemnikami, którzy chcieli po prostu zarobić. Po jakimś czasie wojsko proroka nie pełniło tylko funkcji ochronnej. Oddziały wyznawców chodziły po wioskach i zmuszały ludzi do płacenia danin na rzecz wyznawców. Pustoszyły również spichlerze i magazyny. W niektórych przypadkach pobierały też chłopów do swoich oddziałów. Niekiedy sam prorok odwiedzał osady i nawracał wieśniaków, głosząc prawdę o Innosie. W pewnym momencie, zatrudnionych było zbyt dużo wojowników. Żywności zaczynało brakować, a część żołnierzy nie posiadała nawet uzbrojenia. Większość z nich nie musiała sięgać, ani razu po broń. Dlatego właśnie, nastąpić miało kluczowe wydarzenie dla wyspy. Fanatycy Innosa podjęli próbę zdobycia zamku. Prorok, prowadząc za sobą rzeszę bandytów i najemników, podszedł pod mury miasta. Natarcie odbyło się bez żadnego przygotowania. Z początku wydawało się, że horda wiernych zdobędzie twierdzę, przygniatając przeciwnika samą przewagą liczebną. Kolejne minuty rozwiało złudzenia. Olbrzymie straty spowodowali sami łucznicy. Kiedy fanatykom udało dostać się do warowni, dobrze zorganizowane wojsko Moriusa zamieniło w pył hałastrę. Zadziwiające było jednak, że wódz wyznawców nie przejął się zbytnio porażką. Niewykluczone, że jego celem było zredukowanie wydatków na kwestie militarne poprzez zmniejszenie stanu wojowników. Ostatecznie reszta wyznawców rozpierzchła się po wyspie. Mówi się jednak, że prorok zebrał kolejną grupkę, tym razem mniejszą i ukrył wraz z nią. Podobno od tamtego momentu prowadzi swoje działania w tajemnicy.