De vossenjacht

Dag allemaal! Hier een kortverhaal over de jacht op een vos, die voor bepaalde zielen compleet foutgaat. Maar voor wie? Dit is deels gebaseerd op de tekenfilm 'The Fox Hunt' uit de 'Silly Symphonies'-serie van Walt Disney.

## De vossenjacht

Het was een warme nazomerdag op het Engelse platteland. De vogels zongen dat het een lieve lust was en de tarwe, die op het punt stond geoogst te worden, wuifde in de wind. Maar de sfeer voelde bedompt en dreigend. Er was iets op til. Ieder dier in de wijde omtrek wist maar al te goed wat. Het jachtseizoen stond op het punt te beginnen.

Het was een drukte voor het oude herenhuis dat in het midden van een stukje bos stond. De rijkste mannen van de streek hadden zich nu in de tuin van het herenhuis verzameld om dadelijk het jachtseizoen van start te laten gaan. Obers liepen heen en weer tussen de witte tafeltjes om de bestellingen op te nemen. De vrouwen van de jagers kletsten over van alles en nog wat, terwijl hun kinderen verveeld naast hen zaten. Een van hen, een kleine jongen, dacht weemoedig aan de boerenkinderen die hij onderweg naar hier had zien spelen op hun erf. Rijk zijn was prettig, maar het hield wel in dat je je enorm verveelde. Het jongetje verschoof wat om een comfortabeler houding te vinden. Zijn kleren voelden namelijk veel te strak. Er was echter één man die boven alle andere in het oog sprong. Het was een grote kerel, hij droeg een blauw pak en zijn witte snor maakte een krulletje. Hij was de jagermeester. Enkel de beste jagers mochten met hem spreken. Ze spraken altijd over hetzelfde: de opwinding van de jacht en hun succes in de maatschappij. Daarnaast schepten ze honderduit op over hoeveel dieren ze al hadden gedood op de jacht. Het kwam de jagermeester ter ore dat er uit een nabijgelegen privéverzameling stinkdieren waren ontsnapt, maar hij besteedde er geen aandacht aan. Deze jacht zou zich enkel maar concentreren op vossen. Uiteindelijk schraapte hij zijn keel en riep hij alle aanwezigen op om stil te zijn. Toen dat het geval was, begon hij aan een ellenlange speech over wat een eer het was dat al deze belangrijke mensen bij deze jacht aanwezig zouden zijn. Moeder Natuur zou wederom een goede afstraffing krijgen, beloofde hij op het einde van de toespraak. Waarop een luid applaus weerklonk. De jagers kwamen van hun plaatsen, zeiden hun vrouwen en kinderen gedag en volgden de jagermeester naar hun eerste halte: de hondenkennel. Na een tiental minuten stappen konden ze de honden al opgewonden in hun kennel horen blaffen. Het waren er zeker vijftig. Stuk voor stuk getrainde en gespierde vossenhonden. Ook stonden er paarden klaar. Zodra iedere jager een paard had, inclusief de jagermeester, liep de eigenaar van de hondenkennel naar het midden van een nabijgelegen veld met een kooi in zijn armen. In die kooi zat, verward en angstig, een vos. Het arme beest was gevangen door een lokale boer, en was nu het doelwit van de jacht. De man zette de kooi neer, draaide de deur open en de vos schoot eruit. Zodra het dier de rand van het veld bereikt had, klonk er een knal. Dat was het signaal om de honden los te laten. Als één grote, blaffende massa kwamen ze in beweging. Soepel en snel renden ze richting het veld, waar ze al snel het geurspoor van de vos oppikten. De jagers op hun paarden volgden hen vlak op hun hielen.

Zo snel als haar poten haar dragen konden rende de vos door het kreupelhout. Ze hoorde de honden vlak achter zich. Ze hadden net de rand van het veld bereikt. Hijgend zette ze vaart bij. Haar enige voordeel was dat ze deze plek kende. Ze wist waar ze zich kon verstoppen en waar het voor de honden moeilijker was om haar te volgen. Maar de honden waren snel. Blaffend en jankend slaagden ze erin de afstand tussen hen de verkleinen. De vos zag over haar schouder kijkend dat de leider van de meute slechts een paar tientallen meter bij haar vandaan was. Ze maakte een scherpe bocht, drong zich door een groep braamstruiken en rende recht op een stenen muur af. Ze spande haar schouders, schatte de sprong in en vloog als een pijl uit een boog over de muur. De eerste hond kon nog net op tijd afremmen om niet recht tegen de muur aan te knallen. Gefrustreerd grommend liep hij heen en weer, niet goed wetend wat te doen. Pas toen de andere honden eraan kwamen, scheen hij het te beseffen. Met een iets minder soepele tred dan de vos sprongen ook zij over de muur en hervatten ze de achtervolging. De vos was nog niet buiten gevaar, maar ze had wel een kostbare voorsprong.

Aan het begin van het peloton stond de voorste jager op het punt in moeilijkheden te komen. Net wanneer de laatste hond zich over de muur begaf, bereikte hij het stenen bouwsel. Hij moedigde zijn paar aan om vaart te maken, want hij wilde absoluut als eerste bij de vos zijn. In al zijn opwinding vergat hij echter dat zijn paard geen springer was. Toen ze nog maar een meter van het muurtje vandaan waren, hield het dier zonder enige waarschuwing halt. Als hij zich niet aan de teugels had vastgehouden, was de jager over kop gegaan. Een jager aan het einde van het peloton had dan weer een ander probleem. Deze man was namelijk zo zwaar zat zijn paard alsmaar meer moeite had de rest bij te houden. Een gewone wandeling zou wel gelukt zijn, maar nu zwoegde het paard echt om zijn berijder te kunnen dragen. De afstand tussen hen en de rest werd al snel groter. Uiteindelijk was het paard het zo zat dat hij wild hinnikend steigerde, net als wanneer hij door een insect gebeten werd. Zijn berijder ging pijnlijk op zijn bek.

Intussen was de vos doorgegaan met rennen. Tot haar grote schrik bemerkte ze dat de honden nu opnieuw dichterbij kwamen. Ze liep over stukjes grasveld, sprong over boomstammen en ontweek doornstruiken, maar de meute bleef haar op de hielen zitten. Zo nu en dan hoorde ze hoe de kaken van de leider op een haar na haar staart misten. Ze zwenkte weer tot ze aan de voet van een heuvel kwam. Half verborgen onder een pol lang gras ontwaarde ze de ingang van een hol. Zonder aarzelen schoot ze naar binnen. De leider kwam verrast tot stilstand, blafte even en stak toen zijn kop in het hol. Uiteraard was hij veel te groot om er doorheen te komen. Als een razende begon hij te graven, geassisteerd door de rest van de meute. Wat ze niet wisten was dat de vos aan de andere kant van de heuvel weer naar buiten was gekomen. Opnieuw had ze een voorsprong. Maar intussen maakte de jagermeester zich los van het peloton. Hij spoorde zijn paard aan nog sneller te rennen en keek of hij de vos ergens zag. Daar was ze. Ze kwam net uit een stuk bos een veld op rennen. Vanuit het bos klonk het wilde geblaf van de honden, maar tot grote verbazing van de jagermeester verschenen ze niet. Maar dat deed er niet toe. Hij zag duidelijk dat de vos moe begon te worden. Aangemoedigd liet hij zijn paard nog sneller gaan. Het duurde niet lang of hij liep op gelijke tred met de vos. Het arme dier was doodsbang en uitgeput, maar zelfs nu liet haar sluwheid haar niet in de steek. Ze verminderde vaart, tot ze vlak achter het paard liep. Toen sprong ze plots naar boven en haalde ze haar nagels over de bil van het paard. Het grote dier hinnikte en steigerde, waarop de jagermeester van zijn rijdier donderde. Maar hij herstelde zich snel. Furieus omdat zo'n onbeduidend dier als een vos hem zo had kunnen vernederen, krabbelde hij overeind en zette zelf de achtervolging in. De vos had net de rand van een groot bos bereikt. Hier zou ze veilig zijn. De jagermeester zag nog net hoe ze in de struiken verdween. Hij liep achter haar aan en drong door de struiken, waarna hij een zwarte staartpunt nog net in een hol zag verdwijnen. Zonder aarzelen liep hij op het hol af, stak zijn arm erin en greep de staartpunt beet. Nog geen seconde later werd hij overvallen door een geweldige stank. Een kleverige vloeistof prikte in zijn ogen en hij gilde het uit. Zo snel als hij kon liep hij van het hol weg. En hij was niet de enige. De honden en zelfs de andere jagers roken al van ver wat er gebeurd was. Walgend bliezen ze de jacht af. Het stinkdier kwam het hol uit gestampt en kraste triomfantelijk.

Alles en iedereen in een straal van driehonderd meter rondom het stinkdierhol vluchtte weg. Alles en iedereen behalve de vos, die duidelijk erg in haar schik was met haar nieuwe buur.