Dan Heng • Imbibitor Lunae/Fabuła

Przegląd**Fabuła**

## Historia postaci

### Szczegóły o postaci

Prawdziwa forma Dan Henga jako Vidyadhary, ujawniona po zaakceptowaniu resztek mocy poprzedniej reinkarnacji "Imbibitora Lunae".
Przyjmując na głowę majestatyczną koronę z rogów, musiał on zaakceptować wszystkie zasługi i wady przypisywane tej osobie.
Jednak nigdy nie był sobą.

### Historia postaci: Część I

• *Odblokowywane na 20 lvl postaci*

W ciemnej otchłani pozbawionej światła wydawało się, że powrócił do wnętrza jaja Vidyadhary, nieustannie wstrząsanego burzliwymi falami i nieuchwytnymi snami.

Śniło mu się, że stoi przed ofiarnym ołtarzem, tańczy i śpiewa. Jednak pieśni i gesty były tylko fasadą. Światło emanujące z jego oczu i burza szalejąca w jego krwi stanowiły prawdziwą siłę. Od niechcenia wplótł mglistą falę w Łuskowatym Wąwozie, pieczętując oszalałego "smoka" w gigantyczne drzewo. Kiedy odbijający się echem ryk wznosi się ku niebiosom i cichnie, znaczy to, że Łuskowaty Wąwóz będzie trwać w pokoju przez kolejne stulecia, a jego obowiązek dobiegł końca.

Ceremonia się skończyła, a on odwrócił się, by spojrzeć za siebie. W mgnieniu oka schody, po których schodził, zapełniły się stojącymi dostojnikami ze smoczymi rogami i ubranymi niczym członkowie królewskiej rodziny. Jakby byli lustrzanymi odbiciami, każdy z nich obrócił się, a ich rękawy zawirowały, gotowe do opuszczenia jednego po drugim w skrupulatnie wyliczonym układzie. Niezliczeni, utworzyli schody ku niebu, rozciągające się w niekończącej się przestrzennej pustce. Twarze tych wszystkich ludzi witały go każdego ranka w lustrze - to była jego twarz.

Nie, to była twarz pierwotnego, oryginalnego, pierwszego Wyższego Starszego. Uśmiechnął się gorzko i zakrył twarz dłonią, jakby sprawdzając, czy może zerwać tę maskę i zwrócić ją prawdziwemu właścicielowi.

Nie mógł.

### Historia postaci: Część II

• *Odblokowywane na 40 lvl postaci*

W ciemnej otchłani pozbawionej światła wydawało się, że powrócił do wnętrza jaja Vidyadhary, nieustannie wstrząsanego burzliwymi falami i nieuchwytnymi snami.

Śniło mu się, że przybył na pole bitwy i zstąpił na nie niczym bóg. Unosił się wraz z chmurami - znajdujące się pod nim wojskowe formacje wyglądały jak maleńkie mrówki, a unoszące się w powietrzu rydwany i starskiffy były niczym ćmy przeznaczone do śmierci w płomieniach. Takie było życie śmiertelników... Czy tak wyglądało to z punktu widzenia smoka? Odrobina pychy wzniosła się i pogrążyła jego serce w bezuczuciowym i lodowatym oderwaniu, a on pospiesznie rzucił spojrzenie w stronę tych, z którymi walczył i dzielił się trunkami:

Pilotka, która przeleciała obok, nie dbała o to, czy formacja była uporządkowana. Strzelała do woli, pozwalając, by strzały wypełnione płonącym ogniem spadały na szturmujących borysyńskich piechurów...

W kierunku wskazanym przez starskiffy białowłosa mieczniczka wkroczyła do walki przed całą armią, tańcząc ze swoim ostrym ostrzem. Mknęła między rozbłyskami metalicznego światła, a jej działania były zbyt niebezpieczne, by pozwolić sojusznikom zbliżyć się do niej, ograniczając ich jedynie do wspierania jej od tyłu...

Z drugiej strony, porucznik Rycerzy Chmur, który zwykł gawędzić i śmiać się ze smokiem, powstrzymywał swoją ospałą naturę, trzymając w dłoni niszczycielską glewię i stanął ze swoimi ludźmi, aby odeprzeć borysyńskie pionki atakujące ze skrzydeł pola bitwy...

A za głównym zastępem inżynierowie wojskowi, którzy maszerowali z armią, dostosowywali i testowali gigantyczne aurumatony... Być może ten niezwykle arogancki rzemieślnik dwoił się teraz i troił, ponieważ te wysokie na setki stóp maszyny były wyspecjalizowaną bronią zaprojektowaną do walki z mechapotworami...

Wtedy zobaczył generała z dawnych lat, Teng Xiao. Był on spowity złotymi błyskawicami niczym awatar Panującego Arbitra i przebijał się przez szeregi wrogich wojennych bestii swoim boskim mirażem...

Zdruzgotani borysyni zaczęli uciekać. Wiedział, że nadszedł czas, by wypełnić powierzony mu obowiązek. Puścił się więc - pozwalając, by jego świadomość zniknęła w burzach i gradach, pozwalając, by grzmoty ryczały za niego, pozwalając, by tsunami szalało za niego. Unosił się na szczycie chmur obserwując wrogów pochłanianych przez wodną otchłań i patrzących na ziemię za sobą. Wielu ludzi, Foxianów i jego własnych pobratymców zostało tam na zawsze, nie mogąc już nigdy spojrzeć na swój dom.

Smocze serce szepnęło mu, że to tylko mała drobina pyłu, która została starta ze świata. Wojny mają swoją cenę, ale życie zawsze rozkwitnie na nowo - Vidyadhary nie są jedyną gałęzią Potomków Longa. Jednak jego ludzkie serce bolało z powodu śmierci towarzyszy, którzy tak jak on mieli ciepłe ciało i krew, i za tych śmiertelników, którzy mogli żyć dłużej, a teraz już nigdy nie mogli wrócić do domu.

### Historia postaci: Część III

• *Odblokowywane na 60 lvl postaci*

W ciemnej otchłani pozbawionej światła wydawało się, że powrócił do wnętrza jaja Vidyadhary, nieustannie wstrząsanego burzliwymi falami i nieuchwytnymi snami.

Śniło mu się, że rozdzielił wody oceanu i przybył do głębokich ruin pałacu, grzebiąc resztki uświęconej krwi swojej starej przyjaciółki lub tworząc nowe życie, którego nie widziano od tysiącleci - a może te dwa działania były jednym i tym samym, nieosiągalnym pragnieniem, którego nie można było zrealizować przez długie lata w przeszłości, ostatnią kroplą w czarze goryczy, która złamała grzbiet gargantuicznego smoka. Rzemieślnik był pokryty krwią i ranami, gdy strzegł smoka z mieczem w dłoni. Zmusił się do podjęcia decyzji.

*"Shuhu nie żyje... wygraliśmy, ale ile jeszcze zwycięstw możemy odnieść? Ile jeszcze takich cen musimy zapłacić?"
"Spójrz, Drzewo Ambrozji wciąż stoi. Dopóki tu jest, potwory... mogą powracać raz za razem. Wojna miejscowych Xianzhou, Foxianów i Vidyadhar przeciwko wynaturzeniom nigdy się nie skończy".
"Tak, nikt z nas nie jest wyjątkowy! Każdy z nas ma tylko jedno życie, poświęcając się dla tego, umierając dla tamtego... to wszystko nasze własne wybory. Tak jak ona zdecydowała się uratować ciebie i Jingliu... tak jak zdecydowała się pozwolić żyć większej liczbie ludzi!"*

Wojna i życia, które w niej zginęły, stanowiły żywe istoty, takie jak on.
Ze znużeniem zamknął oczy, przypominając sobie ich twarze i podjął decyzję.
*"Jeśli jest szansa... zdecydujemy się pozwolić jej i większej liczbie ludzi żyć dalej.
My, Vidyadhary, mamy własną drogę zbawienia. Mogę spróbować."*

Jakby wyszedł ze swojego ciała i stanął obok, niczym sen w śnie, powrócił do chwili, zanim jego poczucie siebie zniknęło. Z zimnym i pozbawionym emocji umysłem obserwował siebie zmieniającego się w smoka, zaplątanego i walczącego pazurami i kłami z tym zmiennokształtnym cieniem z krwi i kości. W iluzji widzianej na granicy śmierci, wysłannik boga pokazał mu niepokojącą, piękną scenę - gwiazdy pulsowały i śpiewały hymny niczym czerwone krwinki, a wszechświat zstąpił w otchłań ciała i pragnień. Serce smoka biło do granic możliwości, unosząc kły, oddech i wściekłość - jednak bez względu na to, jak potężne było, "forma życia" nie mogła sprzeciwstawić się prawdziwemu ciału wysłannika boga życia.

...Dopóki starskiff nie przeszył wszystkiego jak strzała. Widział, jak dziewczyna z wielkim trudem wyczołguje się z ruin, unosząc w dłoni "słońce" absolutnej ciemności. W tej ulotnej wieczności zobaczył, jak jej ręka znika, jak jej twarz znika i jak ONA znika - ten przedmiot zmielił wszystko wokół w najdrobniejszy pył i wciągnął ich w wir surowej mocy.

Kępka włosów i kilka kropel krwi spadło na ziemię poświadczając jej istnienie. To były jedyne ślady, jakie po sobie zostawiła.

### Historia postaci: Część IV

• *Odblokowywane na 80 lvl postaci*

W ciemnej otchłani pozbawionej światła wydawało się, że powrócił do wnętrza jaja Vidyadhary, nieustannie wstrząsanego burzliwymi falami i nieuchwytnymi snami.

Śnił o pazurach Dracocateny wbitych w jego ciało i łańcuchach koralu owijających się wokół niego, by zawiesić go w powietrzu w Więzieniu Kajdan. Śniło mu się, że starsi przychodzą i odchodzą, by przesłuchać go na temat prawdy o Arcanum i miejscu pobytu smoczego serca. Nie odzywał się.

Śniło mu się, że Sędziowie przychodzą do niego, aby odczytać wyrok skazujący go na śmierć. Nie odzywał się.

Śniło mu się, że odwiedza go białowłosy porucznik Rycerzy Chmur i przynosi mu wieści o negocjacjach. Vidyadhary nie pozwoliły mu umrzeć ani odejść. Nie odzywał się.

Śniło mu się, że unosi kieliszek, żeby wznieść z innymi toast, że zrzuca łuski, wraca do jaja i staje się kimś innym.

Śnił o wielu, wielu rzeczach, takich jak niekończąca się immersja zatytułowana "ja".

Po immersji nastąpiła jeszcze wyraźniejsza, ale nieosiągalna iluzja.

Widział siebie wygnanego. Widział siebie wsiadającego do ekspresu. Widział siebie biegnącego w stronę niekończących się gwiazd i nigdy nie oglądającego się za siebie.