Przewodnik turysty po Rokuganie

W Rokuganie wiele europejskich konceptów rozbija się o mur konwenansów, bushido i niebiańskiego porządku. Dla przypomnienia kilka zagadnień, które znacząco różnią się od naszego średniowiecza.

Zapomnijcie całkowicie o europejskim stylu zbierania informacji i poszlak. Takie podejrzane techniki stosują prawie wyłącznie Kitsuki i przez większość samurajów nie są one uznawane.

Śledztwo w Szmaragdowym Cesarstwie jest w głównej mierze uznaniowe. Osoby będące wyżej w niebiańskim porządku są przecież lepsze i mądrzejsze w związku z tym na pewno lepiej wiedzą kto komu wyrządził krzywdę i z jakiego powodu.

W praktyce sprowadza się to do tego, że będąca wyżej w hierarchii osoba może nam powiedzieć “ Mylicie się, ten samuraj na pewno tego nie zrobił” i będzie to prawdą. Oczywiście aby podważyć takie słowa musimy się udać do kogoś jeszcze wyższego rangą kto powie “ Tamten samuraj jednak się mylił co do tego, że ty się myliłeś” i tak w kółko aż do Syna Niebios.

Kolejnym znacznie różniącym się elementem są pieniądze. Samuraj nie para się handlem [ poza nielicznymi, którzy są do tego zmuszeni z racji na stanowisko ] i nie liczy pieniędzy. Otrzymuje rentę od swojego pana, która ma zapewnić wszystkie jego potrzeby. Za przedmioty płaci on tyle ile uważa a z innymi godnymi wymienia się podarkami i przysługami, nigdy zaś fizyczną walutą czy worami ryżu!

Rokugańska medycyna opiera się na roli żywiołów, przepływie energii, akupunkturze i dobrych/złych duchach. Jest wiedzą z pogranicza teologii i ezoteryki. Oczywiście działa, ale logika stojąca za nią jest zupełnie inna.

Praktyczna wiedza to umiejętność zielarstwo używana głównie przez chłopów do leczenia swoich schorzeń.

Jedynymi osobami zajmującymi się anatomią są Kuni, których praktyki są tematem tabu na dworze i to tylko dlatego, że zdobyta w ten sposób wiedza pomaga w walce z krainami cienia.

Trupy, krew, skóry i części zwierząt uważane są za nieczyste. Podobnie duża część miejsc, do których może zapędzić się nieszczęśliwie bushi. Oczywiście bycie ubabranym krwią przeciwnika w wyniku zajadłej bitwy nie jest niczym złym a wręcz przeciwnie.

Niemniej jednak po takiej sytuacji każdy normalny samuraj uda się na rytuał oczyszczenia.

Dotyk oraz nagość są przymiotami pospólstwa, gejsz i roninów. Położenie komuś ręki na barku to już poważne naruszenie dobrych zasad.

W pokazach łucznictwa, szermierki, jazdy i tym podobnych umiejętności liczy się przede wszystkim forma. Precyzyjnie wykonane ruchy, odpowiednie ułożenie ciała, wyraz twarzy i zgranie czasowe. Barwa okrzyku, który wydasz podczas wypuszczania strzały jest dużo ważniejsza niż to, czy trafisz.

Naturalnym jest wobec tego, że w ceremonii parzenia herbaty nie chodzi o ugaszenie pragnienia ani o smak samego naparu. Tym śladem podążają wszystkie występy artystyczne.

Jest wiele rzeczy, które z rozkazu Cesarza są zakazane. Czarny proch i broń palna jest tematem tabu a admiracja jej zalet uważana za zdradę. Jedynymi osobami mogącymi produkować proch są wytwórcy fajerwerków, którzy posiadają odpowiednie papiery wydane przez urzędników.

Kolejną ściśle zakazaną rzeczą jest praktyka Tode [naszego karate]. Dawało ono chłopom przewagę nad samurajami.

Wizerunek samuraja w zestawieniu z siedmioma cnotami jest śliskim zagadnieniem.

Samuraj nie skrada się, bo nie ma powodu aby się ukrywać. Nie kłamie ale też nie jest szczery w sposób nieprzystojący na dworze. W praktyce udaje się większość szemranych zachowań [ stosunki z nieletnimi, pijackie burdy czy kochanki na boku] zupełnie nie ma miejsca. Do czasu oczywiście aż ktoś stanowczo nie przegnie.

Bushido czyli “droga wojownika” zostało spisane przez Kami Akodo i w swojej niezmienionej wersji używane jest przez Lwa. Reszta klanów zaadaptowała ten traktat i skupiła się na wybranych częściach. Jako, że jest to w zasadzie wyznacznik moralnych kompasów, interpretowane jest bardzo różnie nawet w obrębie jednego klanu. Stąd pojawiają się zgrzyty i dysputy czym powinien się kierować i jak dokładnie zachować honorowy samuraj.