De Dodelijke Schaduw: Hoofdstuk 22 (Donder)

## Hoofdstuk 22

‘Kom snel!’ Duik porde hard in Donders maag en hij schrok wakker uit zijn slaap. ‘Wat is er aan de hand?’ Hij voelde zich alsof er een zware steen op hem was geland en hij niks meer kon doen. Zijn energie was al een tijdje weg en hij voelde zich erg zwak. *Waarschijnlijk komt het gewoon door slaaptekort,* zei hij tegen zichzelf. Donder was intussen alweer hersteld van zijn rol van de berg, maar voelde zich nog steeds niet goed. Engel was steeds meer afwezig en Licht was niet meer te redden had, Steenspreker gezegd. Zijn moeder nam zoveel mogelijk rust en bracht zoveel tijd door met haar kits als het kon. Toch hoopte Donder nog op een wonder. Dat alles opeens weer goed kwam, maar hij kende zijn eigen leven en wist dat dat niet zo snel zou gebeuren.

‘Vlams kits zijn geboren!’ miauwde Duik enthousiast. Ze had veel moeite om zichzelf onder controle te houden, merkte hij. De bruinrode poes bleef niet langer wachten en sprintte het hol uit, op weg naar de kraamkamer. Donder hees zichzelf overeind en trippelde op zijn gemakje achter zijn zus aan. Zijn poten tintelden opgewonden. Natuurlijk was hij erg nieuwsgierig naar de kits van Vlam, maar hij wist ook dat een poes erg moe was na een bevalling en wat rust nodig had. Hij zag overal katten vandaan komen en allemaal liepen ze richting de kraamkamer. Een warm gevoel vloeide in hem. Nieuwe kits brachten een groep zoveel geluk en blijdschap. Ze betekenden namelijk goed nieuws, want nu zou de Stam blijven groeien. In de Clans was het hetzelfde, alleen liep niet iedereen in één keer op de nieuwkomers af, zoals er nu gebeurde.

‘We mogen ze als eerste zien!’ gilde Donders zus opgewonden. Samen doken ze het hol in en kwamen in een grotere ruimte terecht. Vlam was twee kits aan het likken. Eentje had een vlammende, rode vacht en de ander was allerlei kleuren rood gespikkeld. Licht stond er met stralende ogen op neer te kijken. ‘Ze zijn prachtig!’ snorde ze. De partner van Vlam, Vos, nam het gespikkelde poesje van de moederpoes over. ‘Dat zijn ze zeker,’ murmelde hij. Steenspreker was ook in het hol. Ze keek onderzoekend naar het vlammend rode katertje en zette een stapje dichter naar hem toe om hem te besnuffelen.

Toen ze Duik en Donder doorkregen, keken ze alle vier blij op. ‘Donder! Duik! Ik ben blij dat jullie er zijn!’ miauwde Vlam. Ze wenkte hen met haar staart om dichterbij te komen. ‘Heb je al nagedacht over een naam?’ vroeg ze aan Donder, terwijl ze met haar hoofd knikte naar het vlammende katertje. Hij keek het pasgeboren jong aandachtig aan. Instinctief wist hij gewoon dat de kit een kat zou worden die niet snel te vergeten was. Zijn vlammende vacht deed Donder ergens aan denken. Toen opeens wist hij het weer. Tijdens zijn op één na laatste Vergadering had hij een kater gezien met net zo’n vlammende vacht als de kit. *Vuurster! Dat was het!* Hij keek weer terug naar Vlam. ‘Wat dacht u van Vuur Dat Bos Doet Branden?’

Vlam schoof het katertje naar haar toe en knikte goedkeurend. ‘Welkom op de wereld, kleintje. Welkom bij de Stam der Waterstromen. Vanaf nu heet jij: Vuur Dat Bos Doet Branden,’ zei ze met een zachte stem. Vuur snakte naar adem en probeerde om zich heen te kijken, maar hij was nog blind. Een kille bries stroomde via de ingang naar binnen en deed Donders ruggengraat rillen. Hij zweerde dat de wind iets zei. *‘Welkom in je nieuwe leven Vuurster!’* Hij schudde zijn vacht. Dit had hij zich vast verbeeld … toch? Vuur fronste even, maar kroop toen dicht tegen zijn moeder aan.

‘Het poesje noem ik Vonk Die Nacht Verlicht,’ verklaarde de poes die zojuist bevallen was. Ze keek naar Licht. ‘Dan is ze toch nog een beetje naar jou vernoemd.’ Lichts ogen begonnen zich te vullen met glinsterend water. ‘Dat had je niet hoeven doen, Vlam.’ De rode poes streek met haar staart over de rug van Donders moeder. ‘Jawel, jij hebt me zoveel geholpen, Licht. Je bent mijn beste vriendin en hebt zoveel voor de Stam betekent samen met Maan. Ik ken geen enkele poes die zo sterk is als jij. En dat die vervloekte ziekte nu bezitting over je neemt is verschrikkelijk. *Jij* bent de vonk die voor mij de nacht verlicht, echt waar.’

Duik tikte Donder zachtjes aan. ‘Laten we gaan, ik weet zeker dat de rest ook niet kan wachten om de nieuwe kits te ontmoeten!’ Donder knikte. ‘Ik ga Engel wel zoeken, die zal de nieuwe kits wel willen ontmoeten!’ ‘Dan ga ik kijken waar Kiezel en Havik uithangen!’ besloot de poes. Ze dook het hol van de zalzijns in en Donder ging richting de kampuitgang. Als Engel in het kamp was, had hij haar al wel bij de kits gezien, gokte hij. Hij trippelde naar het vallende water toe. De damp van de waterval friste hem wat op en maakte hem wat wakkerder.

Hij hoefde niet ver te zoeken, Engel zat namelijk aan de rand van de poel naar het water te staren. Hij liep langs de richel naar beneden en ging naast haar zitten. ‘Heb je het goede nieuws nog niet gehoord? Vlams kits zijn geboren!’ Engel bleef stil voor zich uit staren. ‘Dat weet ik, ik zal dadelijk even een kijkje nemen,’ mompelde ze somber. Donder keek naar haar weerspiegeling in het water. ‘Is er wat aan de hand? Ben je aan het twijfelen over je keuze?’ vroeg hij bezorgd. Engel schonk hem een geïrriteerde blik. ‘Kan je niet *één keer* ophouden over die keuze? Ik weet het gewoon nog niet!’ Donder keek kalmpjes terug. ‘Misschien zou je het beter weten als je gewoon een dagje meeloopt met de een en de volgende dag de ander,’ opperde hij. Haar ogen flitsten woest. ‘Dat heb ik al gedaan,’ snauwde ze. Donder haalde zijn schouders op. ‘Je kan het toch nog een keer doen?’

Ze stond grommend op en keerde hem de rug toe. ‘Dat *jij* hier nou familie hebt en hier thuishoort, betekent niet dat *ik* me hier op mijn gemak voel! Adelaar smaakt vies, ik leef telkens onder angst omdat er opeens een steenlawine kan zijn die me vermorzelt en het is hier voortdurend koud! Die waterval maakt veel te veel lawaai, die richel is te glad en –’ Donder onderbrak haar abrupt. ‘Ben je klaar? Je hoeft niet alleen maar de *negatieve* dingen op te noemen! Er zijn ook gewoon leuke dingen hier! De katten zijn extreem vriendelijk en zouden *nu al* hun leven voor je geven. Je hoeft niet eens je best te doen om jezelf te bewijzen, want ze hebben je allang *geaccepteerd*! In de Clans is dat niet, maar volgens mij heb je dat wel gemerkt.’ Engel draaide zich om, haar ogen keken recht in die van Donder. ‘Wat moet dat nou weer betekenen?’ Donder zuchtte en voelde zichzelf weer wat kalmer worden. ‘Niks, het is alleen dat je zo pessimistisch doet. Je moet eens kijken naar de *positieve* dingen in het leven!’

Engel snoof. ‘Wat ironisch dat *jij* degene bent die dat nu zegt!’ kaatste ze terug. Donder verstijfde. ‘Hoezo?’ ‘Alsof je dat niet weet! Wie was er nou heel de reis aan het klagen? Door mij ben je hier nu! Anders had je allang opgegeven! Zo ben jij nu eenmaal, een opgever! Ik niet, ik ben een doorzetter, en nu noem je mij pessimistisch?!’ beet ze hem toe. Donder klemde zijn kaken boos op elkaar. Hij wist dat ze gelijk had. *Zij* was degene die van hem een doorzetter heeft gemaakt. *Zij* was degene die hem heeft veranderd. En *zij* was degene die hem sterker heeft gemaakt. Maar nu leek dat alles vergeten te zijn. Alles wat ze samen hadden meegemaakt werd opgeslokt door een zwart gat, alsof het nooit gebeurd was. ‘Daar merk ik op dit moment anders erg weinig van!’ Het was niet de bedoeling om zijn stem te verhogen, maar hij kon het niet stoppen. Waarom moest ze alles zo moeilijk maken? *Het is altijd ruzie met haar!*

‘Weet je,’ mompelde hij terwijl hij al naar de richel keerde, ‘Ga maar weer terug naar je huis. Leef lekker *alleen* of met Sabina! Ik zal je toch niet missen.’ Engel was even stil en hij durfde haar niet in de ogen te kijken. ‘Misschien doe ik dat ook wel,’ zei ze zachtjes terug. Tranen begonnen zijn ogen weer te vullen. Hij was zo boos en verdrietig te gelijk. Hij wilde schreeuwen van woede, hij wilde huilen van verdriet en hij wilde haar smeken om te blijven. Maar hij deed niks. Het enige wat er gebeurde was dat hij wegliep van haar en Engel alleen achterbleef.

Snel glipte hij de grot weer in. Iedereen had nu de kraamkamer bezocht en was weer bezig met zijn taken. Schemer stond op het punt om een patrouille te leiden met Hinde, Vlucht en Rots. Kiezel was samen met Spin de nesten aan het schoonmaken, Steenspreker dook haar eigen hol weer in en Duik kwam samen met Havik terug. Ze hadden mos tussen hun tanden en brachten het meteen naar de kraamkamer, waarschijnlijk om de nesten van Vuur en Vonk te maken. Nacht rende erachteraan met adelaarsveren, die Donder maar al te bekend voorkwamen. Had de zwarte poes de veren uit zijn nest gestolen? Donder zuchtte en staarde naar zijn witte poten. De poes had genoeg redenen om hem te haten. Hij had Engel boven haar verkozen en nu had hij geen van beiden.

‘Wat kijk je verdrietig.’ Licht trippelde naar haar zoon toe en duwde haar neus in zijn vacht. Er vielen een paar plukken haar uit haar vacht. ‘Is er wat aan de hand?’ vroeg ze, haar ogen waren rond van bezorgdheid. Weer begon zijn zicht te vertroebelen. Vlug verstopte hij zijn gezicht in zijn moeders vacht en snikte. Licht streek zachtjes met haar kin over zijn rug. ‘Het gaat om Engel, hè?’ Donder knikte en duwde zijn neus nog wat verder. Hij wilde niet dat iemand anders zijn tranen zag. ‘Ze gaat weg. En ze haat me!’ ‘Dat is niet waar. Ik denk juist dat ze meer om je geeft dan ze wil toegeven. Ze moet haar plekje gewoon nog even vinden,’ suste ze hem. Donder haalde zijn snuit uit zijn moeders vacht en keek haar aan. ‘Dat probeer ik haar dus ook te vertellen!’ Licht glimlachte. ‘Dat weet ik, maar misschien moet je gewoon wachten totdat ze haar beslissing maakt. Engel heeft gewoon tijd nodig en niet iedereen is geschikt om Stamkat te worden.’ Donder maakte een brommend geluid. Meestal was hij nooit zo ongeduldig, waarom nu dan wel?

‘Denk je echt dat ze niet geboren is om een Stamkat te worden?’ vroeg hij verdrietig. Licht tilde zijn kin op, om hem recht in de ogen aan te kunnen kijken. ‘Dat was niet wat ik zei, en ook niet wat ik bedoelde. Ik denk dat Engel een geweldige Stamkat kan worden, maar ik denk ook dat *iets anders* haar misschien wat meer ligt.’ Donder fronste. ‘Maar wat dan?’ ‘Als ik naar jou kijk, zie ik best veel gelijkenissen met Engel, qua hoe jullie jagen en vechten. Het is anders dan de Stam en dat maakt jullie uniek. Misschien is de plek waar Engel thuishoort wel waar je die technieken hebt geleerd.’ Donder deed verbaasd een stapje achteruit. ‘Denk je dat Engel een *Clankat* moet worden? En *ik* ook?’ Licht gaf hem een lik over zijn wang. ‘Niks moet. Denk er gewoon nog eens over na.’ Daarna trippelde de zieke poes weg. Direct moest ze hoesten, maar dat was niet waar Donder zich zorgen om maakte. Had zijn moeder nou gezegd dat hij terug moest gaan naar de Clans? Wilde ze hem weghebben?

Veel tijd om er nog verder over na te denken kreeg hij niet, want Maan kwam hem halen voor een jachtpartij. Donder knikte en liep achter zijn vader en de rest van de groep aan. Even wat trainen zou hem wel goed doen. Gelukkig ging Kiezel ook mee en Regen en Schreeuw ook. Kiezels enthousiasme was erg te merken. De kater was drukker dan normaal, wat waarschijnlijk kwam door de nieuwe kits in het kamp. ‘Ik ga de grootste adelaar ooit neerhalen! Dan kan Vlam hem helemaal opeten en is ze sterk genoeg om Vuur en Vonk te voeden!’ Regen keek snorrend over haar schouder naar de twee zalzijns. ‘Ik denk dat Vlam van een hele adelaar eerder *buikpijn* zal krijgen.’ Donder kon zijn lach niet onderdrukken. En dat hoefde ook niet; het was juist fijn om weer eens te lachen.

‘Kijken jullie goed naar boven?’ vroeg Maan, maar het was meer een bevel dan een vraag. Donder vroeg zich af hoe katten dat konden overleven. *Ik krijg al pijn in mijn nek als ik het een paar hartslagen doe!* ‘Niet zo,’ grinnikte Kiezel. ‘Je hoeft niet helemaal je nek te buigen. Als je gewoon naar voren, recht, links en achteren kijkt moet alles goed komen, maar het hoeft niet helemaal recht naar boven.’ Donder voelde zich opeens heel dom. *Zou dit zijn wat Licht bedoelde? Ben ik echt zo anders?* ‘Dat is inderdaad een hele handige tip. Bedankt!’ Ze trippelden nog een tijdje verder. Ze waren aangekomen bij een grote, kale, open vlakte. Iets in de lucht deed Donders snorharen trillen van spanning.

‘Wist je dat Duik naar Schreeuw is vernoemd?’ Kiezel wees met zijn staart naar de bruine kater. Donder schudde zijn kop. ‘Nee, dat is me nooit verteld. Waarom dan?’ ‘Nou, er was dus -toen onze ouders nog een stuk jonger waren- een Clankat, net zoals jij, en hij had hulp nodig. Maan, Schreeuw, Licht en Lichts zusje waren uitgekozen om met hem mee te gaan en hem te helpen. Schreeuw redde het leven van onze moeder, dus heeft ze Duik naar hem vernoemd als bedankje.’ Het was eigenlijk niet de vernoeming waar Donder geïnteresseerd in was. *Er is nog een Clankat voor mij hiernaartoe gegaan? Ik dacht dat de Clans seizoenen lang al contact met de bergkatten hadden verbroken! Waarom wist ik hier niks van?*

Maan bleef opeens staan. Met zijn staart wees hij in de verte. ‘Is dat niet Engel?’ Donder keek meteen op en ging snel naast Maan staan om het beter te kunnen zien. Het was inderdaad zijn vriendin. ‘Engel!’ riep hij en voordat hij het wist rende hij al naar haar toe. ‘Laten we hun maar even alleen laten,’ miauwde Regen tegen de rest van de groep, maar Donder kon het vrij weinig schelen. Hij haastte zich naar haar toe. Gek genoeg liep hij nu weer dichter naar het kamp toe omdat ze een soort halve cirkel hadden gelopen, dus dat betekende dat Engel nog niet haar besluit had gemaakt om definitief weg te gaan!

Engel draaide zich om toen ze hem hoorde. Al het haat dat ze vanochtend in haar ogen had was verdwenen. Haar blik was nu eerder verdrietig. ‘Luister, Donder –’ begon ze, maar Donder was haar voor, al was hij een tikkeltje buiten adem. ‘Het spijt me. Ik had je niet zo moeten pushen om een keuze te maken. Ik wil gewoon te graag dat je blijft!’ Het rolde al over zijn tong voordat hij haar überhaupt bereikt had. ‘Het laatste wat ik wil is ruzie maken met degene door wie ik hier ben gekomen. Degene die mij heeft geholpen mijn ouders te vinden en degene die ik zo ontzettend dankbaar ben. Ik heb me als een stom stuk vossenstront gedragen de laatste tijd, sorry.’

De schildpadpoes gaf hem een vriendschappelijk stootje. ‘Dat was wel te ruiken,’ zei ze terwijl ze voor de grap haar neus op trok. Donder lachte. Voor het eerst sinds een tijdje voelde hij zich weer ontspannen bij Engel. Dat had hij erg gemist. ‘Het spijt mij ook,’ ging Engel verder op een serieuze toon, maar ergens trilde haar stem een beetje. ‘Ik had niet zo fel moeten reageren. Ik weet dat ik me moet leren beheersen en wat ik er uitflapte over dat je geen aanwinst was, meende ik niet. Dat ben je namelijk *wel* Donder, echt waar. Je bent zo ongelooflijk sterk en aardig. Je weet het bijna met iedereen wel te vinden en je hebt een bepaalde gave dat ervoor zorgt dat iedereen zich op zijn gemak voelt bij je. Ik zou willen dat *ik* dat had.’

Donder bloosde en wendde zijn kop verlegen af van de poes. ‘Dus je blijft?’ Hij keek haar weer aan. Engels ogen bewolkte en ze boog haar op bedroefd. ‘Nee, sorry.’ Het was alsof de grond onder zijn poten werd gerukt en hem in een gat van duisternis gebroken achterliet. ‘Ik ben denk ik nog niet klaar met de Clans. Ik moet zorgen dat ik weer een goede naam krijg en wie weet neemt de SchaduwClan me weer op. Ik ga het in ieder geval proberen.’ ‘En Duivelpoot dan? Hij zal je leven verschrikkelijk maken!’ miauwde Donder, al wist hij dat het haar niet zou overtuigen. Ze haalde haar schouders op. ‘Duivelpoot moet ontmaskerd worden en ik heb toch niks meer te verliezen, dus ik zal zorgen dat het gebeurd.’ Hij bleef even stil, nadenkend over wat hij nog kon zeggen, maar hij wist het niet. ‘Er is niks meer dat je kan zeggen om me te laten blijven, Donder,’ fluisterde Engel toen, alsof ze zijn gedachtes had gelezen. ‘Ik heb mijn besluit gemaakt.’

Ze stapte naar voren en liet haar warme, zachte tong glijden over Donders wang. Een traan rolde over zijn wang en die likte ze ook op. ‘Niet huilen, alles zal goed komen.’ Ze drukte Donder dichter tegen zich aan en zo bleven ze nog erg lang staan. Daarna stapte ze weer achteruit. Ze hield zijn blik een tijdje vast. Hij kon zichzelf in haar glazige ogen zien. Hij kon niet eens de woorden vinden om zichzelf nu te omschrijven. Het enige wat hij voelde was leegte. Zijn vriendin ging weg, degene van wie hij hield. Het was alsof doornen hem omringden en dat het niet uitmaakte welke stap hij ook zette; alles zou pijn doen.

‘Vaarwel Donder, moge je pad verlicht worden. Ik schenk je al het geluk in de wereld en hoop dat je je plekje hier vindt, misschien wel samen met *Nacht*.’ Ze knipoogde naar hem en hij voelde zich warm worden onder zijn vacht. Had zij ook gemerkt dat de poes verliefd op hem was? Hij keek haar nog een laatste keer aan. Het verdriet in haar ogen was verdwenen. Ze stonden nu vastberaden en vrolijk. Engel had weer een doel gevonden om voor te leven en Donder wist dat ze alles op alles zou zetten om ervoor te zorgen dat ze haar doel zou bereiken. ‘Succes,’ was het enige wat hij uit wist te brengen. ‘Ik zal je missen.’ Engel glimlachte. ‘Ik jou ook.’ Ze gaf hem nog een vlugge lik en trippelde toen langs hem, richting de ondergaande zon. De hemel was roze gekleurd en dat zorgde voor een vredige sfeer. Donder zuchtte en keek Engel na totdat ze in het licht verdween.

‘Het spijt me.’ Donder verstarde toen hij een andere stem hoorde. Springend draaide hij zich om en zag zijn broer Havik van achter een braamstruik tevoorschijn komen. Donders ogen flitsten boos. ‘Heb je daar *de hele tijd* gestaan en *meegeluisterd*?’ vroeg hij grommend. Havik bleef een staan, niet zeker of het verstandig was om een stapje dichterbij te zetten. ‘Het spijt dat ze weg is gegaan,’ zei de grijsbruine kater nog een keer. Donder wilde boos blijven, maar zijn verdriet overwon het. Trillend zakte hij de grond en begon te huilen. Havik ging naast hem zitten. ‘Het was niet mijn bedoeling om jullie af te luisteren. Ik was gewoon een muis op het spoor en toen hoorde ik dat je Engels naam schreeuwde. Jullie hebben vast veel meegemaakt met elkaar.’ Donder knikte. Tussen zijn poten was een plasje van tranen gevormd. ‘En nu is ze weg,’ mompelde hij.

‘Ik weet hoe het voelt,’ mompelde zijn broer. Donder probeerde hem aan te kijken, maar was niet in staat om zijn hoofd zover op te tillen. ‘Ik maakte hetzelfde mee toen jij wegging,’ murmelde Havik nog wat zachter. Donder veegde zijn tranen weg met zijn poten. ‘Toen ik wegging? Maar ik dacht je me *haatte*.’ Havik schudde zijn kop. ‘Jij bent misschien alles vergeten van toen je hier was, maar ik niet. Ik herinner me alles nog alsof het gisteren gebeurd is. Wij waren beste vrienden. We speelden elke dag. Telkens verzon Kiezel weer wat nieuws of gingen we met Maan wat avontuurlijks doen, maar altijd met elkaar. Als er teams gemaakt moesten worden gingen wij meteen bij elkaar. Je was mijn beste vriend, ik keek zo erg naar je op en wist zeker dat wij de twee grootste krijgers van de Stam zouden worden en voor eeuwig herinnerd zouden worden. Maar toen was je verdwenen. Je was *dood*, vertelden ze me. Ik weigerde ze te geloven. Ik voelde dat het niet waar was. Door mij bleven ze maar doorzoeken, door mij ging er zelfs iemand anders *ook* nog dood. Uiteindelijk, toen zelfs Licht en Maan het op hadden gegeven, accepteerde ik dat je nooit meer terug zou komen.’

Nu was het Havik die tranende ogen kreeg. Donder streelde hem met zijn staart en kroop dichter naar zijn broer toe. ‘Toen werden Duik, Kiezel en ik zalzijns en kreeg Licht een nieuw nestje. Langzaam leek iedereen je te vergeten, behalve ik. Er is geen dag voorbijgegaan waarin ik niet aan je gedacht heb. Ergens voelde ik dat je terug zou komen. En nu ben je hier eindelijk. Zodra we je uit het water visten, dacht ik al dat jij het was, maar ik weigerde het te geloven in het begin. Toen bleek het dat je het echt was, maar ik was niet meer blij. Na al die tijd dat ik je gemist had, was ik gewoon *niet* *blij*.’ Havik boog zijn koop. Zijn eigen tranenplasje was nu ontstaan. Donder had een brok in zijn keel gekregen van Haviks woorden. ‘Ik was gewoon zo bang dat je heel snel weer zou weggaan en dat ik dan weer zou doorstaan wat ik heb meegemaakt toen ik dacht dat je dood was. Het was niet mijn bedoeling om je buiten te sluiten, ik wilde gewoon zeker weten dat je nu wel bleef. En nu Engel is vertrokken en jij er nog bent, heb ik er meer vertrouwen in dat je blijft, voorgoed deze keer.’ Donder raakte zijn neus aan en keek diep in zijn gele ogen. ‘Deze keer zal ik echt blijven, *voor altijd*.’