Shadows of Xalvador

"Aryn! Aryn! Ze zijn hier!" Iemand stormde de tent binnen. "Ze zijn bij de muur. Ze hebben ons gevonden." Ik zit meteen rechtop in bed. Malt staat voor me. Buiten schreeuwen mensen en paarden krijsen. Snel sprinten we de tent uit. Voor ons rennen de soldaten langs, wat van hen over is in ieder geval. "Voor Xalvador!" Schreeuwt de commandant en zo verdwijnen ze in de bosrand. Het is donker buiten, maar de lucht begint al donker blauw te kleuren. "Hoe hebben ze ons gevonden Aryn." Vraagt Malt terwijl naar de anderen rennen. "Ik heb geen idee, maar..." opeens is het stil. Het geluid van mannen en zwaarden in het bos is in één klap gedoofd. "Hebben... hebben ze gewonnen" vraagt een man naast me. Ik had hem nooit eerder gezien, hij komt vast uit Axarse. Vluchtelingen uit zijn dorp hadden zich twee dagen geleden bij onze groep gevoegd. Ze waren alleen, de soldaten die Alpha naar hen had gestuurd waren in Axarse al overrompelt. Er is beweging in de bosrand. Strompelend slentert de commandant met een paar soldaten de bosjes uit. "Ren!" Zucht hij en ploft neer op de grond. Uit zijn rug staken meerdere pijlen. Uit de bosrand klonk een paar luide krijsen, als dat van stervende paarden. Mijn haren stonden rechtop, kinderen begonnen te huilen en vrouwen vielen flauw. Een pijl schoot langs mijn hoofd. Snel draaide ik om, de pijl had het oog van de man uit Axarse doorboort. Met een doffe plof viel ook hij neer. Ik keek naar zij levenloze lichaam, een vrouw sprong op zijn lichaam. Borus, Borus! Riep ze naar hem, alsof hij nog zou reageren. Opeens greep een hand de mijne. Ik keek op, het was Malt. Even was ik vergeten wat er rond mij gaande was. "Wil je dood ofzo? Vroeg hij terwijl hij me mee trok. De krijsers stormden in grote getallen uit de bosrand en hakten de laatste soldaten neer. Meer zag ik niet. Malt trok me het bos in en we bleven rennen en rennen. We hebben niet omgekeken. Meer weet ik niet.

Worh keek me verontrustend aan. Hij is onze Sager, onze wijze. Hij helpt mijn vader over Pyre regeren. Een soort van dan. Hij geeft advies over moeilijke zaken. Al 15 jaar dient hij Huis Kore. Als ik mijn vader opvolg zal Worh ook mij dienen, tot hij naar het hiernamaals gaat. Worh gelooft niet in de Herder, hij zegt dat hij alleen gelooft in wat hij ziet.
Worh staat op en loopt naar een soldaat. "Maak een koets klaar voor vertrek." De soldaat knikt en verlaat de ruimte. "Waar ga je heen?" Vraag ik. Worh loopt naar het raam en kijkt naar buiten. "Er is iets wat je moet weten Aryn. In de geschiedenis zijn grote gebeurtenissen vaak voorzien. Bepaalde bloedlijnen hebben speciale connecties met de eeuwigheid en krijgen soms fragmenten te zien van hun eigen toekomst, meestal in de vorm van een droom. Meer dan niet komen die fragmenten uit. De laatste bloedlijn ging meer dan zes eeuwen geleden ten onder in de brandende nacht. Ik heb boeken over die families gelezen tijdens mijn studie in Phenatorio. Jouw droom, de realiteit die je beschreef, de realiteit die je voelde. Het is hoe de vroegere visioenen ook werden beschreven. Ik moet praten met mijn collega's in Phenatorio, het is dicht naar onmogelijk dat jij daadwerkelijk een visioen zag in jouw droom, maar als ik gelijk heb, dan dringt de tijd. Als je nog een visioen hebt in de komende dagen stuur dan een raaf naar de Farh in Phenatorio." Ik probeerde te begrijpen wat ik hoorde, maar ik zag de ernst in Worhs ogen, dat was een teken dat ik niet aan hem moest twijfelen. Ik knikte. Hij omhelsde me "ik zie je snel weer jongen." Zei hij, terwijl hij zich omdraaide en de kamer verliet. Ik liep naar het raam van mijn toren. Vanaf hier kon ik bijna heel Pyre zien. Mijn familie bezat al eeuwen de op één na grootste regio van Xalvador. Sommigen zeggen dat de eerste mensen op Phytor hier kwamen wonen in onze regio. Hier bouwden onze voorvaderen een gigantisch kasteel, wat alleen maar groter werd toen onze welvaart groeide. Xalhold is nu het grootste kasteel van het hele westen. De vijf hoofdtorens komen hoog boven de kale bergen van Pyre uit. Een meters dikke muur had mijn familie voor bijna honderd generaties beschermt van indringers. Zolang ik achter de muren blijf ben ik veilig. In mijn droom waren ik en Malt in de bossen, zoals die in het oosten van Xalvador. Waarom zou ik daarheen gaan als ik in het grootste kasteel van West-Phytor zit. Worh zal wel weer overdrijven, dat doet hij wel vaker. Zoals die keer dat mijn vader ziek werd en in zijn kamer moest blijven tot hij beter was, omdat anders de rest van het kasteel ook ziek kon worden. Net alsof hij andere mensen kan ziek maken. Maar vader deed het wel, volgens hem moeten we altijd luisteren naar Worh ook als we het niet met hem eens zijn. Dat zal wel te maken hebben met dat wijsheid gedoe.

Er wordt aangeklopt. "Heer Aryn?" Klinkt een stem van achter de deur. "Uw aanwezigheid is verzocht in de troonruimte." Even is het stil. "Malt... noem me gewoon Aryn, hoe vaak moet ik het nog zeggen." Reageerde ik, terwijl ik de deur opende. "Sorry, Heer Aryn." Zegt Malt terwijl hij glimlachend in de deur staat. Malt is mijn beste vriend, niet dat ik veel vrienden kan hebben als opvolger van de troon van Pyre. Hij is mijn knecht, de enige waar ik nog een beetje tijd mee kan doorbrengen, naast mijn familie. Toen ik klein was, ben ik het kasteel uitgeglipt, de wachters hadden niks door. Een familie vond mij en namen me in huis. Het was pas dagen later dat ze doorhadden dat ze de zoon van hun heer in huis hadden. Toen ze mij terugbrachten naar Xalhold waren mijn ouders zo blij dat ze de familie werk en onderdak gaven in het kasteel. Malt was hun oudste zoon en zodra hij 12 werd mocht hij mij dienen als knecht en dat is hij nog altijd. Hij zegt dat hij liever de rest van zijn leven mijn klusjes doet dan buiten de muren leven. Dus ik zit nog wel even met hem opgescheept denk ik. "Zeg maar dat ik er zo aankom." Ik sla de deur weer dicht. "Maar Aryn, het is dringend." Roept Malt terug.

Malt en ik haasten ons naar de troonruimte. Het enige nadeel van boven in een toren wonen, is de trap. Elke dag loop ik een paar keer op een neer. "Dat is goed voor je." Zegt Worh wel eens, maar ik zou niet weten hoe dat goed voor mij is, als ik altijd last van mijn benen krijg van die trap belopen. Eindelijk hadden we de troonruimte bereikt. Ik had mijn vader en wat van zijn adviseurs verwacht. Ik moet tegenwoordig steeds vaker naast hem zitten tijdens politiek geleuter, zodat ik van hem kan leren. Super saai. Maar de troonruimte stond helemaal vol, mensen uit de stad en heren van verschillende dorpen hadden zich allemaal verzameld in de grote ruimte. Mijn vader zat al op zijn troon. Die van mij staat links van vaders troon, wel een stuk lager en natuurlijker kleiner. Die van moeder staat rechts, maar die is al een hele tijd leeg. Moeders schip verging op zee toe ik klein was. Vader praat niet vaak over haar, maar hij heeft nooit een nieuwe vrouw genomen en heeft altijd haar stoel naast die van hem laten staan.
Iedereen boog toen ik naar mijn zetel liep, ik voelde me net een koning. Pas toen ik hoog op mijn stoel zag besefte ik pas echt hoeveel mensen in de zaal stonden. Mensen uit heel de provincie waren hierheen gekomen.
Mijn vader schraapte zijn keel, het werd stil in de zaal: "Breng Heer Astorius naar voren." Beval hij. Een man liep door de zaal, liep de trap op en fluisterde iets in mijn vaders oor. Mijn vaders gezicht vertrok. Nogmaals schraapte hij zijn keel. "Ik moet helaas melden dat Heer Astorius zojuist is overleden aan zijn verwondingen." Een grote schok ging door de zaal. Mijn vader vervolgde "Drie dagen geleden landde een vijandige vloot op de oevers van Aestbury, de stad van onze bondgenoot Huis Astorius. De stad is verwoest en velen zijn gedood. Alleen Heer Astorius wist met een aantal soldaten de stad te ontkomen. Hij was de laatste in zijn bloedlijn. Huis Astorius is niet meer." Mijn vader keek naar de grond. Hij was altijd erg goede vrienden geweest met Heer Astorius. Na een korte stilte ging hij verder "Een aanval op Gletcher grondgebied betekent dat een aanval op Xalvadoors grondgebied niet uitgesloten is. De vijand is onbekend aan de overlevenden. Zij droegen geen vlaggen en de zijlen van hun vloot waren zo zwart als de nacht. Ik heb bericht van Huis Xalvador dat ze extra troepen sturen naar alle vestingen in Xalvador en dus ook naar Pyre. Ik Horyn Kore van Huis Kore, beloof U dat wij alles in onze macht zullen doen om Xalvador te verdedigen van deze nieuwe bedreiging. Maar ik waarschuw U, onderschat deze bedreiging niet. Aestbury mag dan wel ver van hier zijn, maar dat betekent niet dat ze ons hier niet kunnen vinden. Hogere families zijn welkom om in Xalhold te verblijven voor de komende tijd. Anderen raad ik aan, verstevig de muren van uw dorpen, bewapen uw bevolking en spaar uw voedselvoorraden. Als oorlog Xalvador bereikt zult U het nodig hebben."

De deuren van de zaal sloegen open en naar binnen werd een vlag gedragen. Het was de vlag die ik zo vaak op de boten in de havens had gezien. De beer en de leeuw van Huis Astorius. De vlag was gedeeltelijk verbrand de leeuw van Xalvador was amper nog zichtbaar. De vlag werd voor ons neergelegd. "Dank" zijn mijn vader tegen de man. De man boog naar mijn vader en toen naar mij. Even keek de man recht in mijn ogen. Een rilling ging door mijn lichaam. Dat was hem. De man uit mijn droom, de man uit Axarse. Ik dacht hij een verbeelding was van mijn droom, maar nu moest ik het zeker weten. De man was al omgedraaid en onderweg naar de deur. Ik stond op. "Wacht!" Mijn vader draaide zijn hoofd naar mij. De hele zaal keek me aan en de man draaide zich om. Ik was even stil van alle ogen die mij opeens aanstaarde. "Burger" begon ik. "Waar komt U vandaan als ik vragen mag." De man was zeer verrast dat ik hem aansprak en stotterde: "Axarse, Heer Aryn." Ik probeerde niks te laten merken, maar ik zag mij vader naar mij kijken in mij ooghoek, nu had hij door dat er iets aan de hand was. "Dat is alles" zei ik toen snel. De man boog naar mij, draaide om en vervolgde zijn weg naar de uitgang van de zaal.
De rest van de middag vroegen verschillenden heren en burgers voor goederen, manschappen, et cetera. Ik moest eigenlijk meeluisteren van mijn vader, maar mijn gedachten waren ergens anders. Was dit toeval, had ik de man misschien eerder ontmoet, tijdens één van onze vele bezoekjes aan de andere vestingen in Xalvador misschien. Of had Worh gelijk, was mijn droom inderdaad een visioen.

In de volgende dagen mobiliseerde heel Pyre. We hadden geen oorlog meer gezien sinds Haxorus de huizen van Xalvador vroeg hem te steunen tijdens de unificatie oorlogen. Een onbekende vijand aan de grenzen is een eng idee, maar ik moet toegeven, er is iets moois aan een mobiliserend land. Soldaten marcheren in volledige uitrusting door de straten, de muur wordt verstevigd, honderden burgers nemen hun toevlucht achter onze muren, wagens vol voedsel en hele kuddes vee worden naar binnen gehaald. Ondanks de negatieve lading, laat het zien hoe sterk wij zijn. Alles komt samen.

Drie dagen na de dood van heer Astorius lag er een tentenkamp voor de muur. Nog nooit had ik zoveel mensen op één plek gezien. Vanuit de torens kan je de burgers en soldaten door het kamp lopen. Vanaf hier waren het net mieren. Een grote mierenhoop, waar elke mier een taak had en door elkaar liep. Al leek het niet alsof deze mieren wisten waar ze heen liepen en ook niet alsof ze aan het werk waren. Het leek meer op paniek, op chaos.

Er werd aangeklopt. "Aryn, je aanwezigheid is gevraagd in de troonruimte." Klonk Malt van achter de deur. Ik zuchtte diep. Malt klopte nogmaals aan "Ik kom al!" Schreeuwde ik snel. Nu ik besef dat Malt zijn frequentste taak op mijn deur kloppen is, besef ik me eigenlijk pas hoeveel geduld ik wel niet heb voor die jongen.

Malt liep voor mij de trap af. Nu bedacht ik me pas hoe veel vaker Malt die trap of en af moest. Als mijn knecht bracht hij mij alles waar ik om vroeg en hij kwam mij halen voor elke gelegenheid. Ik had hem er nooit over horen klagen. Zelfs als ik klaagde zei hij niks. Ik vraag me af waarom. Voor de zoveelste keer de afgelopen dagen liep ik de troonruimte in. Deze keer was de zaal leeg. Er staan slechts drie mannen voor mijn vader en hij zit niet op zijn troon en dat betekent vaak maar één ding.

"Ah Aryn, fijn dat je er bent. De drie mannen draaiden zich allemaal naar mij. Twee van hen herkende ik meteen. Xerxes Xalvador, de koning van Xalvador zelf. Hem had ik vaak gezien tijdens feesten van mijn ouders of tijdens onze vele bezoeken aan Daxos. De andere man was Bark Cleybreed, de heer van Ravine. Ravine was de regio te noorden van Pyre en ook een provincie van Xalvador. We gingen vaak met hem jagen in de bossen ten westen van Pyre. De derde man kwam me bekend voor, maar ik kon hem niet goed plaatsen, hij was geen heer uit Xalvador in ieder geval. "Ik wil je graag aan iemand voorstellen" vervolgde mijn vader. Ik boog naar de heer Xalvador en Cleybreed. "Dit is Fayeer, commandant van de 8e gronddivisie van de het 2e Xalvadoorse Leger." De man boog naar mij. Nu herkende ik hem het was dezelfde commandant die ik in mijn droom had gezien, hij was bij ons in het kamp toen we aangevallen werden. Mijn vader vervolgde: "Nu Xalvador onder directe bedreiging staat wil ik jou de kans geven jezelf te bewijzen. Fayeer staat vanaf nu onder jou bevel. Malt is je uitrusting aan het halen. Je vertrekt vanmiddag nog naar het westen, naar de kust. Daar neem je Fort Hightower in. Houd die positie tot het gevaar verdwenen is. Laten we niet hopen dat de oorlog zich naar Xalvador verspreid, maar mocht je aangevallen worden... laat ze zien dat je een Kore bent."
Trots keken de vier mannen naar mij, alsof ik al had gedaan wat ze van me vroegen. Ik had nog nooit soldaten aangevoerd en nu mocht ik een complete divisie aansturen. Ik weet hoe ik met een zwaard moet omgaan, maar dit is iets anders dan bevelen geven. Ik denk dat vader zag dat ik het niet helemaal zag zitten, zijn gezicht vertrok van trots naar geërgerd. "Jongen, je bent hier klaar voor, je bent oud genoeg om te doen wat ik je vraag, wat wij je vragen. Fayeer heeft in de slag om Acradam gevochten. Hij weet wat hij doet, hij zal je steunen en beschermen, mocht de situatie escaleren. Een bediende kwam binnen rennen "Heer Kore schreeude hij door de hal. "Ik zei dat ik niet gestoord wilde worden Evyr, geef me één goede reden om je niet voor de poorten aan speer te rijgen." Evyr regelde veel zaken voor mijn vader, hij is naast Worh zijn trouwste raadgever. Maar ik weet dat dit een echt dreigement is van mijn vader, hij maakt geen grapjes over dit soort dingen. Evyr strompelde naar voren. "Een raaf uit Phenatorio, heer Kore" mijn vader zuchte "het werd tijd dat die dweil iets van zich liet horen. Mijn heren, alles zal geregeld worden, ik spreek U later" mijn vader boog naar heer Xalvador en Claybreed, knikte naar Fayeer en verliet de ruimte. Malt kwam aanlopen en nam mij mee. Het was de eerste keer dat ik mijn nieuwe uitrusting zag, blinkend van top tot teen. Op mijn helm was een bruine pluim gezet. Aanvoerders dragen pluimen op hun helm, bruin is na zwart de hoogste positie. Op de borstplaat was het symbool van House Kore, de driekoppige leeuw in goud in het harnas gegraveerd. Worh vertelde mij ooit dat bescherming niet zonder nadelen kwam. En dat merkte ik toen ik het hele zetje aanhad. Ik had het gevoel alsof er iemand op mijn schouders zat, maar daar zou ik wel aan wennen volgens Fayeer. Buiten stond mijn paard klaar. Malt werd op het paard naast mij geholpen. Hij sprong in de lucht van blijdschap, toen Fayeer zei dat Malt mee moest om mij te bedienen en mij elke dag in en uit het harnas te halen. Niet omdat hij het leuk vond om dat elke dag te doen, maar om eindelijk weer eens buiten Xalhold te komen, de laatste jaren nam vader hem nooit meer mee op bezoekjes aan andere houses, dus ik snap hem wel.

Malt moest als snel ruimte maken voor Fayeer die de hele reis naar de Hightower naast mij bleef rijden en vertelde over de taken die ik moest uitvoeren in het fort, hoe ik met soldaten moest praten en over zijn vele prestaties als soldaat. Fayeer vocht in het 1e Haxoriaanse leger in de oorlog voor Acradam. Zij waren de eersten die Acradam binnentrokken en Fayeers regiment werd overrompelt door de Acradamse legers. Fayeer verdedigde in zijn eentje het terugtrekken van zijn troepen en werd teruggedreven naar een brug. Fayeer hakte de touwen door en redde zo zijn hele eenheid. Zo werd hij commandant en vocht nog jaren aan het oostfront. Hij was woest toen Haxorus de overgave van Acradam accepteerde, hij had langer willen doorvechten. Hoe meer verhalen ik van Fayeer hoorde hoe meer ik het gevoel kreeg dat hij blij was dat de oorlog Xalvador zou kunnen bereiken. Eindelijk verscheen de Hightower aan de horizon. We hadden maar een paar uur gereden, maar naast Fayeer leken het dagen.

In het fort waren al 100 van mijn vaders soldaten gestationeerd. De poorten stonden open toen wij aankwamen. Op het eerste gezicht wist ik niet of ze ons verwachtte of de poorten hadden geopend toen zij 2000 man naar hun post zagen lopen. De muren van de Hightower zijn sterk, maar met 100 man is het niet te verdedigen. Mijn vader had mij veel verhalen verteld over de kastelen van Xalvador en de rest van Phytor, hoe ze gebruikt werden, hun sterke plekken en de zwakheden. Zo had de Cloudgate een perfecte verdedig. Het kasteel staat op een berg met slecht één weg naar boven, maar als dat pad is ingenomen ligt het kasteel open. Islos was onneembaar, het eiland lag op een eiland in een baai, maar zonder voorraden zou het kasteel niet lang volhouden tijdens een blokkade.
Maar de Hightower had ik nooit gewaardeerd. Eigenlijk is het een grote wachttoren met een daaromheen een dubbele muur, daartussen lag een gracht. Achter de muur het fort lag de weg naar Xalhold. De muren waar echter niet sterk of hoog genoeg voor een grote aanval, laat staan dat het fort een omsingeling zou kunnen doorstaan. Ik vind het in ieder geval niet fijn hier te zijn, maar het idee dat ik een fort bezit met 2000 soldaten is best gaaf.

We waren al 2 weken in de Hightower toen een raaf arriveerde; de oorlog had Xalvador bereikt. De vijand was bij Borqer aan land gekomen en trok nu naar Delegate. De hoofdstad heeft sterke muren, maar als de stad valt, valt het noorden van Xalvador.

3 weken geleden begon de oorlog. De vijand is nog steeds onbekend, ze komen niet van ons continent in ieder geval. De opmars naar Daxos is gehalt door de Koninklijke troepen. De vijandelijke troepen trekken nu langs de kust, gisteren viel Hallax, de vijand is nu 3 dagen van onze positie. Overmorgen arriveren versterkingen.

De vijand is gesignaleerd op een halve dag van hier. Fayeer zei dat we drie dagen hadden, maar dat was gister. De versterkingen zijn hier niet op tijd. Ik heb bevolen iedereen de muren te bemannen we houden het fort zo lang het kan.

Fayeer had gezegd dat ik naar Xalhold moest gaan om mijn vader te steunen, ik had geweigerd. De zon is intussen een paar uur onder, het begint fris te worden. Ik moest de troepen op de muren steunen zij Fayeer, ze zouden beter vechten als ik naast ze stond. Net of we de vijand kunnen zien met deze duisternis. Een rilling gaat over mijn rug. Ik had toch maar naar Fayeer moeten luisteren, dit is niks voor mij. Ik liep de brug over naar de tweede muur. Vanaf boven zag ik Malt met een paar soldaten naar de stallen lopen. Wat moeten ze daar nou weer, waarom staan zij niet op de muren, zoals ik ze had gezegd. Een harde hoorn doorbrak mijn gedachte. "Vijand!" Schreeuwde een soldaat vanaf de eerste muur. Snel rende ik terug. Op de muur zag ik het. In de verte was een klein puntje licht te zien. Twee, vier, tien. Voor ik het wist was de horizon één grote streep van fakkels. "Posities!" Schreeuwde ik snel, meteen renden de soldaten die om heen stonden naar hun positie. Iets achter mij viel om. Een emmer met pijlen was van de muur gevallen. Ik draaide me terug. De horizon van fakkels was verdwenen. "Waar zijn ze" schreeuwde een soldaat. Ik rende naar een ander deel van de muur. Niks. De vijand, ze hadden hun fakkels gedoofd. Het was pikken donker. Had ik me verbeeld dat ze er waren. Nee, nee de soldaten zagen het ook. Een luide krijs deed de haren over mijn hele lichaam overeind staan. De ramen in de toren knapten. Ik kon de paarden in de stal wild horen worden. Iedereen was stil. In de verte klonk het geluid van duizenden voetstappen. Rennende soldaten. Wat was dit voor leger, ze verplaatsen zich sneller dan mogelijk is, ze bestormen onze positie in complete duisternis, zelfs de maan staat vandaag niet aan de hemel. Uit de duisternis verscheen een toren en nog één. Belegeringstorens. Voor ik het wist ketste de houten wanden van de torens tegen de muren. "Verdedig de muur" schreeuwde ik! Onder mij klonk een harde dreun en nog één. Met een grote knal barste de poort open. De vijand stormde het kasteel binnen. Naast mij zag ik hoe uit één van de torens talloze figuren sprongen, die één voor één werden neergehakt door mijn soldaten. Bij elke slag leek het of de figuren uit elkaar vielen. Opeens voelde ik een hand mijn schouder vastpakken. Het was Fayeer. "Kom Aryn, volg mij." Zonder na te denken rende ik achter mijn commandant aan. We liepen de trap bij de muren af. In mijn ooghoek zag ik tientallen soldaten bij de poort overrompelt worden. We renden naar de poort aan de achterkant van het fort. Ik stopte met rennen. "Wat moeten we hier Fayeer, de strijd is daar!" Schreeuwde ik. "Dit is niet het moment om vragen te stellen jonge heer" reageerde hij. Ruim 30 soldaten kwamen te paard aanrijden Malt was bij hen. Naast hem twee lege paarden. "We kunnen niet vluchten" schreeuwde ik "Mijn soldaten, jouw soldaten Fayeer!" Fayeer liep naar me toe legde weer een hand op mijn schouder en fluisterde: "Zij weten hun lot en allen moeten zij sterven voordat jij dat doet. Luister naar mij. We gaan. Nu." Snel sprong ik op mijn paard. Terwijl we wegreden, ging de poort achter ons dicht. Het geluid van schreeuwende mannen en klingende zwaarden verdween snel. Ik heb niet opgelet waar we heen gingen. Bij een kruispunt gingen we links, de bergen in. Onze paarden moesten rusten en zacht dravend trok de groep over de bergpas. We bereikten de top. De bergen hier zijn anders, niet zoals in Zarrock, waar de bergen punten hebben. De bergentoppen zijn hier vlak. Voor mij waren bossen te zien. Ik keek achterom, slechts 20 soldaten waren ons gevolgd. We hadden meer dan 2000 soldaten achtergelaten. Een deel van hen had ik gesproken de afgelopen weken. Zouden ze de vijand afgeslagen hebben? Misschien hebben ze het fort behouden en zijn we voor niks gevlucht. Ik keek naar Fayeer. Zijn gezicht was anders dan normaal. Fayeer was een trotse aanvoerder en zo keek hij ook, altijd... maar nu, nu leek Fayeer verslagen zonder verslagen te zijn. Het achterlaten van onze troepen was voor hem waarschijnlijk zwaarder dan voor mij, ik besloot niks aan hem te vragen. De voorste paarden stopten. "Zet een kamp op, we rusten hier. Yajis zet een wacht schema op, ik wil minstens 10 op wacht hebben op elk moment." Commandeerde Fayeer. Meteen ging iedereen bezig. Malt kwam naar mij toe lopen, ik was de hele reis zo in gedachte geweest dat ik bijna vergeten was dat Malt bij ons was. "Weet je waar we zijn?" Zei Malt. Ik omhelsde hem. "Nee, wat dan?" Zei ik, terwijl ik hem weer losliet. "Twee uur geleden kwamen we langs Lodyns Pad" zei Malt fluisterend. "Dus?" Fluisterde ik maar terug, ook al wist ik niet waarom we aan het fluisteren waren. "Dat is de enige weg naar Xalhold, we gaan niet terug naar het kasteel." Malts ogen zaten vol angst. Ik had inderdaad niks van de route herkent, Malt had gelijk, we waren niet onderweg naar Xalhold. Daar heb je geen bossen, niet zoals hier. "Wacht hier" zei ik tegen Malt. Met een snelle pas liep ik naar Fayeer, die soldaten aanwijzingen aan het aangeven was over waar zij de tenten het best konden neerzetten. Hij zag mij aankomen, hij leek niet onder de indruk van mijn strenge gezicht, hij wist wat ik ging zeggen. "Waar zijn we?" Zei ik. "Dat is niet hoe jij mij aanspreekt jonge heer, dat heb ik je al een paar keer uitgelegd, in het leger spreek je iemand aan..." ik maakte Fayeers zin af: "... met zijn rang, ik weet het. Commandant, waarom gaan we niet meer richting Xalhold?" Fayeer zuchtte, keek naar zijn soldaten en knikte. Ik zag nu pas dat wij een kar mee hadden, de achterste paarden hebben die vast meegetrokken. De soldaten trokken het zeil van de kar, waarop twee grote vaten lagen. "Weet je wat dat is, Heer Aryn?" zei Fayeer. Ik schudde mijn hoofd. "Dat is pure drakenvuur." Vervolgde hij. "Explosieven uit de Dragons Isle. Dit is genoeg om een klein fort op te blazen, wij blazen de pas achter ons op. Dat zal de vijand minstens een paar weken moeten tegenhouden, als het goed is heeft jouw vader de helft van zijn legers de bossen ingestuurd. We zullen ons straks bij hen voegen en met hen Oost-Pyre verdedigen." Ik voelde elke spier in mijn lichaam verstijven. Tranen schoten in mijn ogen. "Dat kun je niet maken, iedereen ten westen van de pas zit daar dan vast." De eerste traan rolde over m'n wang. Ik richtte me naar de soldaten. "Als jullie lord verbied ik jullie die pas op te blazen." Fayeer legde een hand op mijn schouder, zoals hij dat vaker deed. "Het spijt me jongen, ik heb bevelen, je bent niet langer in bevel." Fayeer draaide zich naar de soldaten. "Blaas de pas op!" Commandeerde hij. Ik zag de soldaten twijfelen. "Volg jullie orders!" Schreeuwde hij erachteraan. De soldaten tilden de vaten van de kar. Fayeer draaide zich naar een andere soldaat. "Jij, breng deze twee naar hun tent." Zei hij rustig, hij keek me aan. Mijn tranen hadden wel effect op hem. Met een verontrustende blik keek hij me aan. "Ik kan alles uitleggen jonge heer, niet nu. Ga met Malt naar jullie tent, ik zal alles uitleggen als ons kamp op orde is.

Ik wist dat ik niks meer kon doen, waarom zouden de soldaten nog naar mij luisteren, we waren aan het terugtrekken, onder mijn bevel hadden ze hun eerste slag verloren. Een slag die de boeken zal ingaan als het verlies van Hightower. Een jonge aanvoerder die zijn manschappen in de steek laat. Ik was woedend op Fayeer. Tegelijkertijd kon ik niet boos zijn. Fayeer leek op mijn vader. Hij miste een baard en mijn vader heeft geen litteken over zijn oog. Maar ik bedoel meer dat hij me aan hem deed denken. De rust in zijn omgang met mij, maar tegen anderen kon hij keihard zijn. Beide vertellen ook graag verhalen van vroeger, die van vader heb ik intussen allemaal gehoord, maar ik heb in al die weken nog nooit een verhaal dubbel gehoord van Fayeer. Ik was hem gaan waarderen de laatste tijd. Hij heeft me alles geleerd. Maar als hij zo gemakkelijk mijn positie kan innemen, vraag ik me af of ik ooit echt het leger bestuurd had. "Waar denk je aan" Malt verstoorde mijn gedachte, ik keek op, hij keek me aan. "Je zit al bijna een kwartier voor je uit te staren" vervolgde hij. "Ik dacht aan mijn vader" zei ik snel. Malt liet zijn hoofd hangen, maar keek snel weer op." Hij zal Xalhold verdedigen, dat geloof ik. Nooit heeft iemand Xalhold ingenomen." Zei hij. "Nog nooit is Xalhold onder zo'n grote dreiging geweest Malt. Als mijn vader inderdaad de helft van de Kore-legers al naar het westen heeft gestuurd dan zijn er amper genoeg man om het kasteel te verdedigen. Laat staan voor een lange periode." Ik zag dat Malt niks volgde van wat ik zonet had gezegd. Hij knikte toch, maar ik wist dat hij het niet begreep. "Toch moet je vertrouwen hebben in je vader". Een luide knal deed de tent schudden ik dook in één. Ik deed mijn ogen open en Malt lag naast me op de grond. Buiten klonk gejoel. "Ze hebben de pas opgeblazen." Zei Malt. "Oh, ik dacht dat het de wind was..." Malt moest lachen. Fayeer kwam de tent binnen. "Alles goed?" Vroeg hij. Malt knikte. Ik keek hem aan. Hij keek terug en zuchtte. "Luister jongen. Dit was niet mijn keus. Je vader had dit al gepland voor we Xalhold verlieten. Mocht de oorlog Hightower bereiken en de slag in ons nadeel zijn, moest ik ten alle kosten jou evacueren en dan meteen terugtrekken naar de pas om die..." even stopte Fayeer zijn zin, zoekend naar een goed woord om te beschrijven wat hij net zojuist had gedaan. "te beveiligen." vervolgde hij. Hij zag dat ik nog steeds niet geloofde in dit nieuwe plan. "Luister" zei hij, terwijl hij naast ons op de grond ging zitten. "Ken je de verhalen van de Xaldeith" vroeg hij. Ik knikte, natuurlijk kende ik de verhalen. Ik woonde m'n hele leven al in Xalhold, ik had de verhalen honderden keren moeten aanhoren. "Dan weet je ook dat jou voorvaderen Xalhold hebben gebouwd op de Xaldeith." Ik keek naar Malt, hij zat aandachtig te luisteren, hij kende het verhaal ook. "Ja de gangen stortte in, toen Devach en Hefyn van de leeuwen vluchtten." Reageerde ik. Fayeer schudde zijn hoofd. "Jouw vaders grootvader heeft de gangen laten opgraven. Hij hielt de routes geheim en dode iedereen die ervan af wist, maar Xaldeith bestaat." Fayeer legde zijn handen op onze schouders. "Mocht Xalhold vallen, dan is er een grote kans dat velen van hen door Xaldeith kunnen vluchten." Ik keek Fayeer aan, hij sprak de waarheid. Ik zag het. Dit was geen leugen. Ik omhelsde hem. "Waarom heeft vader mij dit nooit verteld?" Fayeer zuchte. Hij had het verteld zodra het nodig was. Hoe minder mensen van de gangen weten hoe veiliger het is." Ik glimlachte, misschien kwam alles toch nog goed. Misschien kan mijn vader de vijand wel verslaan bij Xalhold en anders kan hij vluchten. "Oh en trouwens" begon Fayeer. "Er zijn nog enkele vluchtelingen door de pas gekomen voor we hem opbliezen. Het zou hen goed doen om hun heer te zien. Hun dorp is twee dagen terug overlopen. Zie ik jullie zo?" Ik keek naar Malt hij knikte. "Ja we komen eraan." Reageerde ik. Fayeer stond op en zou de tent uitlopen. Een rilling ging over mijn rug. Opeens bedacht ik het me. "Stop" zei ik, Fayeer stond stil. Hij draaide zich om. "Je zei dat ik hun heer ben, waar komen de vluchtelingen vandaan?" Vroeg ik. Fayeer moest even nadenken, maar trok toen zijn wenkbrauwen op. "Axarse" reageerde hij.

Ik was meteen naar buiten gerend. De man uit mijn droom stond tussen de vluchtelingen. "Het is heer Aryn!" Riep hij vol vreugde. Alsof ik ze gered had. De groep boog voor mij. "Sta" zei ik. De groep ging weer staan. Ze zaten onder het vuil. Ik herkende een soldaat van mijn vader hij had een doek om zijn linker oog. Een vrouw had haar jurk gescheurd en moest die met beide handen omhoog houden. De man stond met een grote glimlach naar mij te kijken. "Soldaat, geef hen te eten, verzorg de gewonden en help die vrouw, ik zal vanavond tijd voor jullie hebben." Zei ik. Snel draaide ik me om en liep de tent in. Fayeer had gezien wat er buiten was gebeurd en ik hoorde hem achter mij de tent weer inlopen. "Aryn, ik ben eerlijk met jou geweest, wees dat nu ook met mij. Wat maakt Axarse zo bijzonder." Fayeer klonk kalm, maar ik wist dat hij doorhad dat ik iets verborg. Snel probeerde ik een smoes te verzinnen, maar ik kon niks bedenken. Nogmaals klonk Fayeers stem, nu dwingender. "Aryn, wat vertel je ons niet?" Fayeer noemde me nooit bij mijn naam. Ik moest het vertellen. Malt zat nog steeds op dezelfde plek en ook hij zag dat ik iets voor ze verzweeg. Ik slaakte een diepe zucht. "Ik ben hier eerder geweest zei ik." Beiden keken me raar aan. "Drie manen geleden had ik een droom, niet zomaar één, deze leek echt, ik was er echt bij, ik zag mensen die ik nooit eerder zag, ik proefde, hoorde, voelde alles wat er gebeurde. Worh zei dat het een visioen kon zijn, zoals de oude Edgelanders vroeger hadden. Ik zag jou Fayeer, je was in mijn droom ik wist tijdens mijn droom niet wie je was, maar ik herkende je in de troonzaal. Je..." ik stotterde even. Ik keek op naar Malt en Fayeer, ze zagen dat ik dit niet verzon. Ik vervolgde. "Je gaat over drie dagen dood Fayeer." Fayeers gezicht vertrok. Hij deed twee stappen terug. "Waarom vertel je me dit nu. Al die tijd heb je je mond gehouden." Zei hij terwijl hij zich omdraaide. "Ik wist niet zeker of het waar was, ik geloofde het niet. Mijn droom begon hier. De vluchtelingen uit Axarse, vanaf hier zijn het fragmenten." Reageerde ik, ik probeerde mijn tranen te onderdrukken. Ik weet niet waarom ik verdrietig werd. Fayeer had nog nooit angst gevoeld in zijn leven, nooit had ik hem bang gezien, altijd had hij anderen moed in gesproken. Maar nu was hij verslagen, zoals hij dat was toen we de Hightower verlieten. Hij draaide zich om. Heel kort keek hij me aan, toen naar Malt en weer naar mij. "Vertel me alles wat je herinnert Aryn. De enige manier om de toekomst te veranderen is door de toekomst te weten." Zei hij vastberaden. Een sprankel van hoop glom in zijn ogen. Voor ik kon reageren ging hij zitten. Ook Malt keek met interesse naar mij. Misschien was Fayeer nog sterker dan ik dacht. Zelfs nu had hij hoop, zelfs nu kwam hij met het plan.

De rest van de middag vertelde ik Malt en Fayeer over mijn droom, alles wat ik wist dat de volgende drie dagen ging gebeuren. Fayeer merkte op dat alleen het eind van mijn droom belangrijk was. Als we dat deel van de toekomst wilde veranderen moest de rest precies volgens mijn droom gaan. Ook besloten we om de vluchtelingen en soldaten niet in te lichten, dan zou één van hen ons plan kunnen verpesten. Zo gingen de twee dagen volledig volgens plan elk fragment in mijn droom speelde zich precies zo af als ik ze eerder had gezien. De eerste avond kon ik niet slapen. Ik zat te denken aan mijn droom, alles kwam uit wat ik had gezien. Ik had echt de gave die Worh voorspeld had.

De tweede dag verliep ook soepel. Slechts twee dagen over tot we Alpha bereikte. Alpha is de hoogste generaal van mijn vader, hij leidt de troepen die zich ten oosten van de pas hadden teruggetrokken. Eerst moesten we morgenavond overleven, dat is de avond dat we aangevallen werden. Fayeer had een plan bedacht zei hij, waar ik niks van mocht weten, omdat ik dan de toekomst kon veranderen. Moe van twee dagen achter elkaar wakker zijn dommelde ik in.

... De hemel lichte op, een bal van vuur schoot over mijn hoofd. Ik schrok wakker. Malt Fayeer en twee soldaten stonden naast mijn bed. Ik ging recht op zitten. "Gaat het" stamelde Malt. Ik ging recht op zitten. "Geef ons even" zei Fayeer tegen de soldaten, die rap de tent uitliepen. "Waarom zijn jullie wakker?" Zei ik met een slaperige stem. Ik zag dat het buiten nog donker was. "Je was aan het praten in je slaap, nogal luid." Reageerde Malt. "Je hebt gedroomd of niet?" Zei Fayeer. Ik knikte voorzichtig. "Vertel, wat zag je." Zei Fayeer, alsof we haast hadden. Ik had het gevoel alsof ik de trap in mijn toren drie keer op en af gelopen was, alles deed pijn. Fayeer was intussen naast mijn bed gaan zitten. Ik begon met vertellen: "Ik zag muren, torens, Xalhold, het stond in brand. De stallen, de troonzaal, de vlaggen van Xalvador. Maar ik was er niet bij, ik zag alles van een afstand. Toen zag ik een rivier, een stad van licht, torens tot in de wolken. De maan scheen vel over de hemel. Opeens stond ik op een muur, over mijn hoofd scheerde een bal van vuur, over de rivier het bos in. En toen werd ik wakker." Fayeer zuchte. "We weten niks nieuws over morgen, maar je kon verder kijken dit keer. De maan, de stad van licht. Ik ben er geweest." zei Fayeer. "Echt?" zei ik. "De plek die je beschrijft moet Stormfast zijn, dat ligt net over de Spire, net over de grens met Xalvador." Vervolgde Fayeer. Verbaasd keek ik hem aan. "Wat moet ik in de Midlanden?" Fayeer schudde zijn hoofd, "Ik heb geen idee jongen, het betekent dat je Alpha nooit bereikt." Malt onderbrak Fayeer. "Zag je ons ook, waren we bij je? En Xalhold, hebben ze verloren?" Ik probeerde me te herinneren wat ik in mijn droom had gezien. "Ik heb jullie niet gezien, ik zag alleen soldaten in wit met goud en witte uitrusting en Xalhold weet ik niet, ik was er niet bij, maar ik zie alleen de toekomst. Ik weet alleen niet of dit de toekomst is van over twee dagen, over een week of over een maand." Fayeer knikte. "Dat je ons niet zag je in droom betekent niet dat wij... dat wij niet bij je zijn. We moeten ons nu focussen op morgen; Ik heb een plan, maar alleen met jouw steun zullen de vluchtelingen en soldaten luisteren." Zei Fayeer. "Geef het teken en ik sta klaar om te helpen." Reageerde ik. Fayeer stond op. "neem genoeg rust, morgen wordt een lange dag, geloof me." Hij liep de tent uit. Malt was alweer op zijn deken gaan liggen. Ik draaide me om en deed m'n ogen dicht.

De zon was net op toen een hoorn ons wekte. "Breek het kamp af we vertrekken" klonk van buiten. We trokken onze kleren aan stapte naar buiten, het kamp was al bijna afgebroken. Fayeer kwam naar mij toe lopen. "Heb je nog iets gedroomd jongen?" Vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. "Mooi" zei Fayeer. "Ik hoop dat jullie goed hebben geslapen, we hebben een lange reis voor de boeg" Vragend keek ik naar Fayeer. Een soldaat kwam naar ons toe "Heer Aryn, Commandant, we zijn klaar om te vertrekken." Zei hij. Fayeer knikte. We sprongen op onze paarden. Uren lang reden we zonder te stoppen en bereikten uiteindelijk de bossen van West Pyre. Hier moest Fayeer zijn plan in werking gaan stellen. We reden en reden, tot uiteindelijk de zon nog amper door de bomen scheen. "Heer Aryn?" klonk het van achter mij de man uit Axarse was achterop de kar gaan zitten. "Wanneer gaan we rusten, de vrouwen hebben slaap nodig?" Ik trok mijn schouders op, ik liet mijn paard langzamer lopen, zodat ik langs de kar reed. "De commandant leidt onze terugtocht, hij beslist nu wanneer we stoppen." Vertelde ik de man, die zijn hoofd schudden. "We moeten rusten" zei hij, nu iets dwingender. De soldaat die de kar stuurde, trok de teugels naar achter en de kar kwam met een harde klap tot stilstand, waardoor de man op zijn zij viel. "Denk om je toon oude man, je spreekt tegen je heer." Zei de soldaat, terwijl hij met de teugels sloeg en de paarden weer in beweging kwamen. "M..mijn excuses heer Aryn." Stotterde de man die weer in de kar ging zitten. "Ik zal met de commandant praten" zei ik, maar de man reageerde niet. Ik reed naar voren in de stoet. "Fayeer" zei ik, terwijl ik naast hem kwam rijden. Geërgerd keek hij me aan. "Commandant..." verbeterde ik mezelf. "De burgers vragen wanneer we kamp opzetten, de vrouwen zijn moe." Fayeer glimlachte en keek naar de soldaat die aan zijn andere zijde reed. "We zetten vanavond geen kamp op, heer Aryn. We blijven doorgaan tot we Alpha of de muren van Stormfast hebben bereikt." Vol verbazing keek ik naar Fayeer, dit was al die tijd z'n zogenaamd geniale plan geweest geen kamp op zetten, doorgaan tot we in veiligheid zijn. "De paarden hebben toch ook rust nodig." voegde ik snel toe. "De paarden kunnen de nacht nog wel doorhalen en daarbij komt dat ik geen plicht heb om de paarden te beschermen" Hij draaide zich weer naar de soldaat. "Vertel de Axarsers dat ze maar moeten slapen in de kar, voor hun eigen veiligheid vervolgen we onze reis tot we in veiligheid zijn." De soldaat trok zijn teugels naar zich toe en het paard hielt in. Ik keek naar Fayeer. "Dit is je geniale plan?" Hij zuchtte: "Luister jongen, over een uur is de zon onder." Hij keek even achterom en begon te fluisteren. "Dat betekent dat al deze mensen met twee uur dood zijn, maar alleen als ik kamp op zet, als we niet stoppen hebben we kans om de vijand voor te blijven tot we een veiligere positie bereiken." Ik knikte, hij had gelijk, we moesten doorgaan.

Langzaam verdween de zon achter de bomen. De nacht duurde lang; elke stap die mijn paard zette voelde ik in mijn rug. Achter mij had ik de baby's een paar keer horen huilen, maar zij waren al een paar uren stil. Net als de rest van de stoet, niemand had gepraat sinds de zon onder was. De warmte bleef nog redelijk hangen onder de bomen, maar het begon nu echt koud te worden en Fayeer had fakkels verboden. Het enige wat ons pad zichtbaar maakte was een heldere volle maan.

Eindelijk verscheen er licht aan de horizon, we hadden de nacht overleeft. Fayeer had de toekomst verandert, het was ons gelukt. De burgers waren allemaal in slaap gevallen op de hobbelende kar, zij hadden wat rust kunnen pakken, maar de soldaten hadden het zwaar. Malt had op zijn paard geslapen, geen idee hoe het voor mekaar heeft gekregen. In de verte klonk een hoorn, stemmen van mannen, honderden, duizenden. Het einde van het bos kwam in zicht. De paarden klommen de laatste heuvel op. Aan de ander kant lag enorm veld, vol tenten, vol soldaten, vlaggen wapperde, een compleet leger. Maar de vlaggen waren niet die van mijn vader, dit was niet het kamp van Alpha. Een buitenlands leger was Xalvador ingetrokken, mijn land. "Aryn" riep Fayeer. Uit het kamp liepen zeker 100 soldaten op ons af. "Ga bij de burgers staan, ik wil niet dat ze weten wie je bent, tot ik hun intenties weet." Zonder na te denken rende ik naar de burgers. De soldaten waren allemaal van hun paarden gestapt en waren voor ons gaan staan. Twee van de voorste soldaten droegen vlaggen. Een witte zon op een zwarte achtergrond. De weg vulde zich met soldaten, ze kwamen zeker niet uit Xalvador of Pyre, dan had ik ze herkent. "Iedereen blijf rustig laat mij het woord doen" zei Fayeer. Toen de soldaten bij ons kwamen werden we snel omsingelt. Gespannen hielden onze troepen hun zwaarden vast. Ik herkende de soldaten uit mijn droom, hun uitrusting dan, wit met gouden versieringen en allen hadden zij een witte cape aan hun schouders hangen.

"Ondercommandant Marqys, 2e Elite van het 1e Lunar Legioen. Identificeer Uzelf" riep een man, terwijl hij tussen de soldaten door naar voren kwam lopen. "Wat doen staatslegers in Xalvador." Fluisterde een man achter mij. "Fayeer, commandant van de 8e gronddivisie van de het 2e Xalvadoorse Leger." De soldaten die ons omsingelde schoven hun zwaarden terug. "En waar is uw leger commandant." Vroeg de man. Ik zag dat Fayeer niet wilde antwoorden, hij aarzelde, maar antwoordde toen toch. "Dit is alles wat over is ondercommandant." Zuchtte Fayeer. "Mijn condoleances." zei de man, terwijl hij zijn hoofd naar voren boog. Fayeer herhaalde wat de man achter mij eerder zei: "Wat doen staatslegers in Xalvador?" "De legioenen staan weer onder bevel van Huis Ashworth te Stormfast. Wij hebben bericht ontvangen uit Xalhold, de positie is onhoudbaar, mijn bataljon moet het terugtrekken van Xalvadoorse troepen naar de Spire leiden." Zei de man "Wij redden ons zelf wel, maar bedankt voor het aanbod." reageerde Fayeer. De drie soldaten achter Marqys grepen de handvatten van hun zwaarden vast. "Test mij niet commandant, ik heb Uw positie omsingelt" Fayeer bleef stil, het is duidelijk dat hij niet wilde vertellen dat ik bij hen was, anders had hij mij allang bij zich geroepen. Ik had de afgelopen dagen mijn harnas niet meer gedragen, omdat het te lang duurt om helemaal aan te trekken. Onze soldaten hadden het op de kar verstopt.Zo leek ik nu niet heel anders dan de stoffige vluchtelingen.

Marqys zuchtte, hij keek Fayeer nog eens aan. "Alpha heeft zich op bevel van uw lord al teruggetrokken achter de rivier, het is wijs om zijn voorbeeld te volgen." Fayeer bleef stil. Marqys liep naar hem toe, trok zijn hoofd naast het zijne en fluisterde iets in Fayeers oor. Fayeer draaide zich om en keek ons aan. "We gaan mee met het staatsleger, Alpha wacht op ons achter de Sp..." Fayeer werd onderbroken door een luide krijs uit het bos achter ons. De soldaten die ons omsingelt hadden vormden meteen een muur voor ons, trokken hun zwaarden en grepen hun schilden. Ze gingen in rijen in een halve cirkel om onze positie staan. Fayeer en de andere soldaten voegden zich tussen de cirkel. Het bleef stil. De baby's begonnen te huilen. Een rilling ging over mijn lichaam. "Fayeer" schreeuwde ik. "Ze zijn hier." Uit het bos stormde een golf van zwarte uitrusting, zwaarden en bijlen. Ze stormde op de cirkel af alsof ze niks te verliezen hadden. De soldaten sloegen de één na de ander neer. Een soldaat werd doorboort door een speer en viel bloedspugend op de grond. Meteen kromp de cirkel een stukje. Een vijand stormde op Fayeer af, met één slag sloeg hij hem door midden. Nu zag ik pas wat ons aanviel. Het waren geen mensen. Het waren doden, maar ze leefden. Malt greep mij hand en kneep hard. Er begon al een bult van lijken te ontstaan voor de soldaten, toen de laatste vijanden uit het bos renden. Marqys sloeg de laatste neer. Het was over. "Wees op je hoede!" Schreeuwde Marqys. "Er kunnen meer in de buurt zijn. Ik wil één van die lichamen mee naar Stormfast. Soldaat aantallen!" Een soldaat liep op hem af. "5 Xalvaren, 3 van ons." Zei de soldaat. "Verbrand de lichamen. We vertrekken nu." Hij keek naar Fayeer. Fayeer knikte terug en keek toen naar mij. Snel liep hij op me af. "Alles goed?" Vroeg hij, donkerrood bloed droop van zijn zwaard. Ik knikte. "Wat waren dat?" zei Malt met huivering in zijn stem. "Ik weet het niet." Reageerde Fayeer. De ondercommandant liep onze kant op. "Wel wel wel, Aryn Kore. Was je vergeten te vertellen dat je een heer bij je had commandant." Fayeer trok zijn zwaard en ging voor mij staan. Meteen trokken de Lunarsoldaten ook hun zwaarden. Ze hadden mijn uitrusting in de kar gevonden. "Rustig commandant" zei Marqys, terwijl hij zijn soldaten gebaarde hun zwaarden te laten zakken. "De lord is in goede handen." Fayeer schudde zijn hoofd. "Horyn Kore heeft mij persoonlijk bevolen hem te beschermen en zolang hij niet bij zijn eigen volk is staat hij onder mijn bescherming." Marqys keek naar zijn soldaten. "In dat geval, zullen wij U beschermen, commandant." Fayeer liet zijn zwaard weer zakken en stapte op zij. Marqys boog voor mij. "Bedankt voor het beschermen van mijn mensen ondercommandant." Zei ik. Hij knikte bedankelijk. "Geef de jongeheer een zwaard. We vertrekken. Nu!" Voor ik het wist duwde één van zijn soldaten een zwaard in mijn handen. Vader had er zeker voor gezorgd dat ik met één kon omgaan. Wekenlang sloeg ik tegen poppen van stro. Maar krijsende doden was ik niet op voorbereid. Onze paarden waren uit paniek weggerend, tijdens de aanval. Het laatste stuk naar Stormfast reden we op paarden van het Lunar Legioen. Ik moest denken aan de slag die net was gevochten, wat ons aanviel. Doden liepen sinds de komst van de Westerlingen al over Phytor, maar nooit eerder hielden zij zwaarden, droegen zij uitrusting of trokken ze in groepen op. Die krijs ik herkende het van de slag bij Hightower. Nu snap ik hoe ze zich zo snel verplaatsten en ons 's nachts aanvielen. Dit konden geen normale doden geweest zijn, deze waren geordend, ze moeten de gave gekregen hebben om na te kunnen denken of ieder geval een beetje, slim leken ze niet. Voor ons doemde de witte stad op, Stormfast. Voor het eerst in mijn leven kwam ik in de Midlanden. Nooit had ik de stad in het echt gezien. Vader heeft me er wel over verteld; over de witte huizen, de groene straten en de enorme wijngaarden die de stad omvatten. De stad lag achter een brede rivier, de Spire, die van de Baghen naar Rastradel stroomt. Alleén de Meridian is langer dan de Spire. Langs de hele oost-oever werd een muur gebouwd. Huis Ashworth bereidde zich al voor op de komst van een oorlog. Toen we de brug overstaken zag ik pas hoe ver de muur reikte, langs de hele rivier waren soldaten en burgers aan het bouwen. De terugkomst van het 2e Legioen werd groots onthaald door de bevolking, de hele stoet werd bestrooid met bloemen door de inwoners van de stad. Malt keek met een grote glimlach naar alle juichende mensen, hoewel ze niet voor ons juichten, voelde het als thuis komen. Marqys zorgde dat de vluchtelingen eten en onderdak kregen. Fayeer, Malt, ik en twee soldaten werden naar de Cloudgate begeleid door de witte soldaten. De wolken die overtrokken lieten ons zien dat het kasteel zijn naam niet voor niks had gekregen. De hoogste toren verdween in een witte deken van wolken. Te voet beklommen we het pad de berg op, wat de trappen in mijn toren teniet leken doen. Toen we eindelijk de top bereikten konden we de hele stad zien. Aan de horizon waren de bossen van Pyre nog te zien. Zo dichtbij, maar het voelde alsof ik nooit meer terug zou gaan. De witte torens van het kasteel schitterde in de zon. De wachters bij de poort groette ons. Opeens stond Marqys stil. Hij maakte een diepe buiging. Voor de poort kwam een jonge man op ons aflopen. Twee wachters aan zijn zijde. De man droeg een andere uitrusting dan zijn soldaten, op zijn zwarte borstplaats stond een witte zon. Marqys draaide zich om naar ons. "Ik presenteer U, Heer Ashworth, heer van Stormfast, de Cloudgate en beschermer van de Stormwood en commandant van de glorieuze Lunar Legioenen. Alle drie knielden wij voor de heer. "Sta." zei heer Asworth. Marqys knikte naar Fayeer, die voor mij ging staan. "Voor U, heer Aryn Kore, zoon van Horyn, kroon van Pyre en heer van Xalhold." Heer Ashworth boog voor mij en keek toen op naar Marqys "ondercommandant, zorg voor deze heren, geef ze nieuwe kledij en breng heer Aryn naar mij." Marqys knikte, de heer draaide zich om en verdween in het hoofdgebouw. "Wat een warm welkom" zei Fayeer, die vervolgens een geërgerde blik van Marqys kreeg. "Uw heer dient alleen schoon en in de gepaste kleren voor onze leider te verschijnen, pas dan zal hij converseren." Fayeer zuchte en keek me aan. Het was duidelijk dat hij niet gesteld was op de gebruiken van de Midlanders. Maar Marqys had een punt, we leken net normale burgers in deze kleding. Malt en ik volgde de commandant, Fayeer slenterde achter ons aan.

De gangen in de Cloudgate waren enorm. Overal hingen versieringen en kandelaars. De soldaten voor mij hadden redelijk de pas te pakken, ik moest moeite doen om hun grote stappen bij te houden. Hun capes wapperden achter hun schouders aan. Ik had toch Fayeer graag bij me gehad, maar volgens Marqys kon alleen ik voor heer Ashworth verschijnen. Fayeer had bijna zijn zwaard getrokken, maar ik had gezegd dat het goed was, dat ik alleen zou gaan. Voor ons verscheen een enorme zaal, de wanden waren van wit marmer, overal stonden beelden en de muren zaten vol met gravures. Aan het eind stond een verhoogde troon, zoals die van mijn vader. Op de troon zat heer Ashworth. Recht voor hem stonden de soldaten stil, tikten hun speren tegen de grond, draaide om en verlieten de zaal weer. Achter hen sloten de deuren wat alleen Heer Ashworth en mij in de ruimte overliet. "Heer Ashworth..." begon ik, maar de heer kapte mij af. "Moment jonge heer" hij klom van zijn troon af en ging voor mij staan... *(Wordt vervolgd)*