Dotyk świętego Connera

Część 15 kampanii Dziennik manokradcy

Przygoda St. Anton's Fire.

Sława zdobyta w Duornil zaprocentowała! Dwaj zaufani elfi słudzy baronowej **Adrianny z St. Conner (prowincja Bogsend)** – **Niall i Finn** – przekazali nam prośbę swej pani o pomoc w sprawach osobistych. Mieliśmy dyskretnie stawić się za trzy dni po zmierzchu przy bramie jej **miasteczka koło wodospadu**.

Po drodze, podczas burzy zaskoczył nas troll imieniem **Skrel-Tor**, żądając jedzenia. W zamian za nasz suchy prowiant zaoferował eskortę, z czego się wywiązał.

Niall i Finn czekali w umówionym miejscu. Okazało się, że w gródku panuje godzina policyjna. Baron rozkazał więzić podejrzanych przybyszy i nasi pośrednicy musieli przemycić nas incognito.

Niall i Finn poprowadzili nas boczną, ciemną uliczką przez miasteczko tak uśpione, że nawet pies nie zaszczekał. Wystraszył nas jedynie wielki kruk o czerwonych ślepiach, który z furkotem zerwał się z dachu nad nami i pofrunął w noc. Później dowiedzieliśmy się, że był to pół-vrock, chowaniec **Brygidy** – nadwornej magiczki i kapłanki. Ptak szpiegował elfy, a potem nas.

Tajnym podziemnym tunelem z piekarni dostaliśmy się na mroczny, obserwowany przez zamkowe gargulce dziedziniec, a potem kuchenną furtą do komnaty, gdzie czekała baronowa. Towarzyszył jej twardziel o nieufnym spojrzeniu z ręką na rękojeści miecza (jak się potem dowiedzieliśmy były zabójca z Mastiffów Mroku – imieniem **Shaemas** – przysłany tu by zabić barona, pojmany i ułaskawiony przez Adriannę, za co odwdzięczał się dozgonną służbą).

**Baron Aeric** od roku, czyli od śmierci syna z ręki nieznanego skrytobójcy, popadł w apatię, ale z zeszłym tygodniu po prostu oszalał. Wprowadził po zmroku godzinę policyjną. Zabarykadował się w skarbcu, obwiesił drzwi ikonami i obstawił zaufaną strażą z magicznymi mieczami. Nikogo, nawet żony nie wpuszczał, nieustannie się modlił, płakał lub atakował duchy. Jedynie prezbiterka Brygida miała do niego dostęp z jedzeniem i sakramentami.

Wezwana kapłanka (ta sama, której chowaniec nas obserwował – bezdzietna kobieta, prowadząca lokalny sierociniec) poinformowała nas, że milord nie jest opętany (sprawdzała). Może to obłęd, może nie, bo z jego bełkotu wynikało, że nawiedzał go duch zabitego syna. Brygida sprawdziła zamkowe krypty, ale tam wszystko było w porządku. Baronowa poprosiła nas o uratowanie męża. Dla własnego bezpieczeństwa, mieliśmy unikać kontaktów z baronem strzeżonym przez fanatycznie mu oddaną kapitan **Karen Barrows**.

Zatrzymaliśmy się w trzypiętrowej, położonej przy ryneczku **oberży Hyattów**. Naszymi łącznikami pozostali Niall i Finn.

W izbie oberży zagadali nas **Gareth i Alex Lawson** – miejscowy kapitan strażników dróg i jego brat – weteran Mhorów w randze kapitana, bawiący w mieście przejazdem i podnajęty przez Karen Barrows jako dodatkowy ochroniarz oszalałego barona. Dali nam do zrozumienia, że wiedzą dla kogo pracujemy i nie będą nam przeszkadzać, póki nie dostaną takiego rozkazu od władcy. Zasugerowali, że baron miał kochankę, jedną z dwórek, nadobną Bethany, która niedawno została oddalona; a że ponoć zna się na magii, to może się mścić. Zastrzegli, żeby nie mówić o tym baronowej.

Kochanka barona imieniem **Bethany Clayton** okazała się delikatną i rzeczywiście piękną nastolatką, sierotką po zabitym w wypadku w kuźni zamkowym kowalu, wychowaną przez baronową wśród dwórek. Dziewczyna zakochała się w swoim panu, a on nie potrafił oprzeć się pożądaniu i raz doszło między nimi do zbliżenia. Od tej pory Bethany nie mogła spojrzeć baronowej w oczy i wyprowadziła się pod pretekstem opieki nad chorym stryjem do mieszkanka w mieście, które sponsoruje jej baron przez Lawsona. Dziewczyna nie była żadną wiedźmą, ani nie miała nic wspólnego z obłędem swego pana. Znała za to jego największy sekret – to on sam, pod wpływem zrodzonych przez koszmary podejrzeń, zabił nocą w pół-śnie swego syna. Z pomocą Bethany zatarł ślady. Obecnie, baron był przerażony, że to zemsta zza grobu, a żona dowie się o zbrodni.

Mała złodziejka-skrzypaczka **Dellany** chciała nam sprzedać fałszywą biżuterię. Wśród fantów znajdował się talizman *heartstone* (lekko magiczny i wart 1800gp), który nieletnia łotrzyca ukradła ze skrzyni w pokoju kupca sukiennego z oberży.

**Blake** – „kupiec sukienny z oberży” okazał się sługą dobra w przebraniu – znachorem – wędrownym uzdrowicielem niezdolnym skrzywdzić bliźniego, przysłanym przez inkwizycję. Na zarzut że ani ja, ani Tristan nigdy nawet o nim nie słyszeliśmy, odparł że jest tajnym współpracownikiem św. oficjum. Pytany o talizman, odparł, że to trofeum zdobyte na wiedźmie nocy. Zażądał zwrotu swej własności i wyjaśnienia, skąd ją mamy. Nie mając serca denuncjować Dellany, obiecaliśmy osobiście ukarać sprawcę. Próbowaliśmy zbadać magią charakter Blake’a, ale uniemożliwiły to jego zabezpieczenia. Z relacji świadków wynikało, że znachor był obecny w St. Conner także przed rokiem w czasie śmierci syna władcy. Blake nie zaprzeczył, stwierdził że jako znachor stale podróżuje po Coeranys. Na pytanie, w jaki sposób chce pomóc baronowi, odparł że już od kilku dni leży krzyżem w kościele przed relikwiarzem z prochami **św. Connera**, próbując wymodlić wskazówki od bogów, i nazajutrz uzyska odpowiedź.

Poprosiliśmy Brygidę o odprawienie wróżb odnośnie wielce podejrzanej persony znachora. Efekty przeszły najśmielsze oczekiwania. Okazało się, że Blake odprawia rytuał mający sprofanować przechowywaną w lokalnym kościele relikwię i zmienić swą moc uzdrawiającego dotyku na dotyk zabójczy. To on zsyła koszmary na barona dla odwrócenia uwagi.

Natychmiast otoczono kościół, a my – jako byli inkwizytorzy ruszyliśmy, by aresztować świętokradcę. Drogę w kruchcie zastąpiła nam projekcja nie kogo innego tylko papieża Benedictusa XXI, czyli dawnego biskupa Alisandra Le Orffena. Oświadczył, że interesuje go los Blake’a, a wybór co do jego przyszłości pozostawia nam: możemy go aresztować i skazać, ale możemy wybrać dużo niebezpieczniejszą dla nas koszmary trapiące znachora, wykorzenienia z nich zła i ocalenia go w ten sposób przed ostateczną przemianą. Bez wahania zgodziliśmy się. Niespodziewanie pomoc zaoferowała kapitan Karen Barrows. Dzięki Wciągającym Pieśniom Savany wniknęliśmy w świat koszmarów znachora.

Pierwsza Pieśń rozgrywała się we wczesnej młodości Blake’a. Jego ojciec był oficerem **Krwawego Admirała**. Pewnej nocy żołnierze z Roesone (poszkodowanej przez Krwawego Admirała krainy) przybyli do **domu** prześladowcy by zemścić się. Gmach zbudowany był on na kształt pagody w rozłożystym dębie o pniu okolonym kilkoma dachami. Napastnicy przetrząsnęli budynek, oficera nie zastali. Wkroczyliśmy, gdy zabierali się do przesłuchiwania matki osłaniającej kilkuletniego Blake’a. Powaliliśmy dwóch krasnoludów, jednego z żelazną brodą, drugiego z wyrzutnią bełtów ukrytą w tarczy, a aktywującą się po uderzeniu. Czarnowłosa, na czarno odziana wojowniczka ze śnieżnobiałym warkoczykiem oraz jej dowódca zbiegli.

Druga Pieśń rozegrała się w **lesie Erebannien**, gdzie Lisica wespół ze swym synem **Mordredem** zorganizowali specjalny trening duchowy dla nowego ucznia – Blake’a. Jak wynikało z ich słów, to oni nasłali żołdaków z Roesone, by młody znachor został sierotą i trafił pod ich kuratelę. Syn lykantropki i Blake uciekali przed jakimś kolczastym niedźwiedziem, gdy wtem wpadli na leśną polanę, na której był przywiązany łańcuchami do drzewa pegaz. Mordred w biegu radził Blake’owi skorzystać z sytuacji, mówiąc: „Niech bestia zajmie się bezbronnym, a my dzięki temu bezpiecznie uciekniemy!”. Tak się stało. To Lorran, i Karen musieli bronić pegaza.

Ostatnia Pieśń rozegrała się w Otchłani, gdzie z pomocą Le Orffena dotarł przed laty znachor Conner (kanonizowany wkrótce po opisywanym zdarzeniu patron baronii Bogsend), by swym dotykiem – zbawiennym dla współwyznawców, a zabójczym dla cudzoplanowców – szerzyć spustoszenie wśród demonów. Bezradne biesy wynajęły Lisicę, oferując jej w zamian „błogosławieństwo” półdemonicznej krwi. Stanęliśmy w obronie przyszłego świętego, powalając zarówno Mordreda jak i jego kompana sadystę ze skórzanym krzyżowym ochraniaczem na twarzy i z wydepilowanym torsem. Niestety wykorzystała to ukryta driada, podszedłszy w niewidzialności, przystawiwszy kuszę do skroni Connera i odstrzeliwując mu pół czaszki. Jej partnerka, też dziwożona, odpierała nasze ataki wirując płaszczem z liści, który czynił ja na-wpół eteralną, gdy tymczasem wspomniana kuszniczka dobyła klingi z podłużnym otworem w środku, próbując nas rozbrajać. Samej Lisicy pokonać nam się nie udało, ale nim opuściliśmy awaryjnie pieśń, Savana zdemaskowała przed Blake’iem intrygi lykantropki i przestrzegła go przed pomysłem przemiany swego dotyku z leczącego na morderczy za sprawą profanacji prochów św. Connera.

Projekcja papieża Benedictusa XXI przepuściła nas do Blake’a. Znachor przerwał plugawy rytuał i oddał się w ręce sprawiedliwości. Baronowa zaoferowała mu wolność, jeśli odkupi grzechy. Wyleczył barona, wskrzesił jego synka i ruszył z pielgrzymką do stolicy Anurii, by ojciec święty wyznaczył mu pokutę. Postanowiliśmy wraz z Karen mu towarzyszyć, licząc na audiencję.

„Na podróż” baronowa dała nam 3000gp.

Podczas rejsu z widocznego na horyzoncie lasu Erebannien przyleciał ocalony przez Lorrana i Karen pegaz, oferując im w ramach wdzięczności swą służbę na rok. Fechmistrz i pani kapitan zdecydowali się współpracować z **Wiatrogrzywym** po sześć miesięcy każde.

Papież zaprosił nas na prywatną audiencję. W nagrodę za przywrócenie cennego sługi na łono Kościoła obdarował Lorrana, Tristana, Karen i mnie zaklęciami *miracle*, którymi wzmocniliśmy swe ciała i umysły. Savana wybrała drugą opcję – z pomocą Blake’a udała się do **Venii (Venya)** – trzeciej płaszczyzny Celestii, gdzie na wyspie zwanej **Punktem Przeznaczenia** odprawiliśmy prościutki rytuał (puszczanie kaczek i kontemplacja gwiazd odbitych w toni) w celu poznania przyszłości.

Blake doszedł do wniosku, że odpokutuje swe grzechy na froncie z Gorgonem, lecząc szeregowców.

Nasza wajdelotka miała dziwną wizję spotkania z własnym sobowtórem, a potem swojej lub tegoż sobowtóra śmierci. Potem ujrzała oczyma duszy nas wszystkich zastawiających w jakimś ciemnym pomieszczeniu zasadzkę na Devlyna, ale zamiast zaatakować go zaraz gdy wejdzie, postanowiliśmy podsłuchiwać.

Lorran ujrzał siebie podczas walki z Wilkiem, w jego sali tronowej w Fellwood. Korzystając z bitewnego zamieszania, wróg uciekał już przez tajne drzwi, gdy wtem zawrócił i ruszył na do boju, usłyszawszy jakieś słowa z ust naszego fechmistrza. W drugiej wizji Lorran znalazł się przed **operą w Ilien**. Miał już wejść, gdy jednak zawrócił i zabrał z karety futerał od wiolonczeli.

Tristan z kolei ujrzał siebie samego w Uroczysku w chwili, gdy szedł do kaplicy spowiadać jakichś wędrownych kupców. Drugiej wizji nie miał.

Ja zaś uzyskałem przepowiednie odnośnie Herengara i Bestianubis.

Savana dostroiła swą jaźń do Punktu Przeznaczenia, wchłaniając część jego magii. Stała się odtąd bardziej przekonująca i potrafiła wykonać Pieśń podnoszącą morale walczących. W każdej chwili mogła zerwać więź z wysepką w Venii i dostroić się do dowolnego innego **touchstone** w multiświecie.