Historia Wuld'Daia

## Prolog

*"Ktoś mi kiedyś rzekł, że w życiu najemnika na nieznanych wodach liczą się trzy rzeczy. Dobra załoga, duży zapas rumu i dobry okręt. Nie wspominał nic o kobietach co mnie szczerze zaskoczyło. Może nie miał szczęścia?"* - pomyślał pół-smok, przejeżdżając śpiącej tuż obok niego kobiecie, przykrytej kołdrą palcem po gładkim policzku. Skórę miała opaloną, widoczne na policzku piegi i rude, proste włosy do połowy pleców. Miał szczęście, że nikt nie rozważał pójścia do jego kajuty. Podróże morskie trwały długo, a tego rodzaju przyjemności były jedną z wielu rzeczy, dostępnych w trakcie płynięcia na inne wyspy. Nie cenił Nathalii za jej łóżkowe wdzięki, ale za umiejętności, które niemalże dorównywały Wuld'Daiowi.

Kobieta obróciła się na łóżku, twarzą w stronę swojego kapitana. Wuld'Dai poprawił kołdrę chcąc ją zasłonić, ta jednak złapała go za rękę.

- Nie - rzekła krótko. Podniosła się, zrzucając z siebie kołdrę odsłaniając piersi. Nie wstydziła się swojego ciała, zwłaszcza przed nim. Pół-smok jedynie spojrzal z delikatnym uśmieszkiem.

- Ubierz się. - rzucił stanowczo, po czym szarpnął ręką uwalniając się z lekkiego uścisku.

- Jak zawsze okrutny w swych słowach, czy naprawdę reputacja kapitana jest dla Ciebie ważniejsza niż uczucia? - spytała.

- Uczuciami nie przywołam załogi do porządku, chociaż zdaję sobie sprawę z tego co o nas mówią. Para gołąbeczków, zakazana miłość i tak dalej. Nie przepadam za rumem, szanty dawno znam na pamięć. Muszę też czasami spuścić z pary po cięższych przeprawach.

- Więc czemu nie zatrudnisz jakiejkolwiek dziwki z portu? Przecież jest tyle kobiet gotowych oddać się za sakiewkę z pieniędzmi. Zaprzeczasz faktowi, że jestem dla Ciebie kimś więcej niż zwykłą prawą ręką. Jesteś imbecylem jeśli nadal będziesz okłamywał samego siebie.

Wuld'Dai nic nie powiedział, jedynie pokręcił głową zrezygnowany i się zaśmiał.

- Nawet gdybym mógł mieć wszystkie kurtyzany tego świata, to żadnej nie zamieniłbym na Ciebie. Może to kwestia przywiązania, a może znaczysz dla mnie więcej niż portowa kurwa.

Nathalie zaśmiała się z uwagi kapitana.

- A więc jednak stanowię dla Ciebie większą wartość niż zwykła zdzira z brudnej ulicy. Dobrze wiedzieć - przerwała słowotok by poprawić włosy. - Pomożesz mi się ubrać?

- Jako kapitan czy jako osoba z którą lubisz spędzać czas? - spytał narzucając na siebie luźny płaszcz kapitana.

- Dlaczego nie połączysz jedno z drugim? To nie jest takie trudne. Po prostu się przyznajesz do tego że mnie kochasz, zostajemy parą i tyle - odparła rudowłosa.

Pół-smok nic nie powiedział, jedynie uśmiechnął się, poklepał Nathalie po ramieniu po czym wyszedł, zostawiając kobietę bez odpowiedzi.

Wuld'Dai znalazł się na pokładzie swojego okrętu, Córy Arcylisza. Żaglowiec typu brygantyna stanowił dumę dla pół-smoka, zwłaszcza, że nie minęło nawet 5 lat odkąd skończył naukę w *Akademii Marynarki Wojennej Rebeliaris.* Nie bawiło go jednak bawienie się w restrykcyjnym wojsku, dlatego po ukończeniu szkoły, zebrał swych zaufanych przyjaciół i gdy tylko jego okręt został zbudowany uprzednio pokryty z funduszy miasta, wybył z Rebeliaris w nieznane.

Pogoda była wyjątkowo spokojna, sporadyczne skupiska chmur i przyzwoita temperatura pozwalająca na noszenie luźniejszych i trochę bardziej odsłaniających ciało ubrań. Załoga Córy Arcylisza pracowała równym rytmem na pokładzie. Jeden z podkomendnych pół-smoka krzyknął głośno do Wuld'Daia i z ogromnym szacunkiem przywitał się.

- Witam Kapitana! - podkomendny miał szaro-czarne, średnio przycięte włosy, wzrostem sięgał do stu sześćdziesięciu trzech centymetrów a na jego prawym przedramieniu wytatuowana była czarna głowa wilka. Oczy o barwie szmaragdu mocno wyróżniały się na tle pozostałych cech zewnętrznych. Pochodził z Pendoru, jednak wśród innych z załogi, była to wiedza powszechna, która nikomu nie wadziła. Wręcz przeciwnie, czasami był proszony o pokazanie swojej prawdziwej formy wilkołaka.

- Witaj Colthrasie, widzę, że entuzjazm Cię nie opuszcza jak zwykle - odparł Wuld'Dai po czym z rutyny rozciągnął swe mięśnie. Blizna postrzałowa z pistoletu skałkowego z przodu ciała powyżej lewego biodra była jedną z trofeum jakie pół-smok zdążył osiągnąć dotychczas jako najemnik morski. Nie był przesadnie umięśniony, jednak też nie mógł narzekać na słabą budowę ciała. W prostszych słowach był mocno wysportowany. Mierzące powyżej 1,80 ciało było pokryte srebrnymi łuskami, z widocznymi skupiskami szarych łusek na różnych częściach ciała. Oczy miał żółte jak cytryny. Włosy w barwie ciemnego brązu, część z nich spięta, reszta zaś spuszczona luzem.

- Jak daleko mamy do Lossow? - spytał Colthrasa. Pendorski wilkołak wyciągnął mapę i rozłożył ją na pokładzie. Colthras przyjrzał się mapie, a następnie położył palec na miejsce, gdzie powinni obecnie się znajdować. Wuld'Dai podszedł bliżej chcąc się przyjrzeć.

- Minie nam jeszcze jakieś półtora dnia, maksymalnie dwa dni nim dopłyniemy do miasta. I jeśli wolno mi spytać, po co tam płyniemy? - zaciekawiony Pendorczyk uniósł wzrok na kapitana. Jego twarz objął spokój.

- Mam tam specjalnego gościa do odebrania - rzekł tajemniczo. Colthras chciał dopytać, jednak stwierdził że dowie się bezpośrednio po przypłynięciu do Lossow.

W międzyczasie ich rozmowy, z kajuty kapitańskiej wyszła Nathalie w zadbanym stanie. Wilkołak nic nie rzekł, jedynie uśmiechnął się w jej stronę, co kobieta zauważyła, jednak nic nie powiedziała. Nie musiała potwierdzać czegoś, co było oczywiste.

***Dwa dni później***

Port Morski w Lossow był mocno w chaotycznym stanie, zajęci pracownicy wyładowywali z okrętów transportowych towary dostarczane im przez Rebeliaris, do których między innymi zaliczały się wszelkiego rodzaju pancerze czy broń. Z innego statku zdejmowane były skrzynie z niemożliwym do uzyskania zapasami zboża. Ziemia w Lossow całkowicie nie nadawała się do upraw, lecz pozycja wyspy stanowiła dobry punkt granicy morskiej. Wuld'Dai pozostawił swoją załogę pod nadzorem Nathalie i zszedł z pokładu, udając się do karczmy, w której według wiadomości, oczekiwać miał specjalny gość.

Budynek nie wyglądał urodziwie, ot prosta, ceglana budowla z wybitą szybą. Wszedł do środka i od razu swe nogi skierował do lady z karczmarzem, gdzie wycierał blat.

- Witaj przyjacielu! - rzekł Wuld'Dai. - Szukam pewnego pół-smoka. Czarne dredy, zielony kolor oczu i łuski podobne do moich.

- Tak - rzekł niechętnie mężczyzna. - Kręcił się tutaj taki jeden. Powinien być na piętrze pół-smok z wisiorkiem i kryształem. Od tygodnia tam siedzi i nie wychodzi.

- Heh, niespodziewane - odparł bardziej do siebie niż do karczmarza.

- A co? Ktoś Ci bliski? Czy jakaś niespełniona na odległość miłość? - zaśmiał się z własnego, słabego żartu ukazując kilka zębów pokrytych żółcią.

- Nie twoja sprawa - odparł agresywnie, po czym odszedł na górę.

Samotnie siedzący tam pół-smok zdjął kaptur swoją twarz. Widoczne na twarzy zmęczenie i ból nie uszły uwadze Wuld'Daiowi, dlatego też zamiast cieszyć się ze spotkania, spytał zmartwiony.

- Morgath? Co... Co się z Tobą stało? Wyglądasz jakbyś z dopiero co grobu wyszedł - zmartwił się kapitan arcylisza.

- To nie temat o którym powinniśmy rozmawiać tutaj. Przypłynąłeś okrętem tak jak Cię prosiłem w liście? - spytał jego starszy brat, próbując wstać. Towarzyszący mu jednak ból mocno utrudniał poruszanie się. Młodszy z pół-smoków złapał go za ramię, a następnie wyniósł z karczmy. Rzucił jedynie garść monet, chcąc zaspokoić krzyczącego za nimi mężczyznę. Na okręcie znaleźli się dziesięć minut później i połowę z tego zajęło im odbicie od portu. Wuld'Dai zaniósł Morgatha do swojej kajuty, gdzie pół-smok w niemalże agonii mógł wypuścić z siebie krzyki bólu. Powstrzymywał się trzy dni, co było zaskakujące. Zwabiona krzykami Nathalie zeszła do nich.

- Zdobyłeś jeszcze kryształ magii po drodze? Ten, który posiadam, przestał funkcjonować - spytał Morgath, gdy jego świadomość zdołała na chwilę zignorować ból.

- Na szczęście mi się udało - odparł Wuld'Dai wyciągając ze skrzyni duży, zielony kryształ, a następnie zastępując minerał w wisiorku Morgatha. Ból nie ustąpił natychmiastowo, lecz powoli zaczął zanikać. Morgath miał już wyrazić podziękowanie swojemu bratu, jednak padł na łózko nieprzytomny. Kobieta jedynie przypatrywała się sytuacji i gdy tylko obcy dla niej pół-smok zamilkł na chwilę, podeszła do Wuld'Daia obejmując go od tyłu.

- Widzę że nie macie miłego spotkania po latach, rozumiem że jesteście rodziną? - rzekła rudowłosa.

Wuld'Dai kiwnął głową.

- Zostawię was samych. W razie czego, zawołaj - i jak powiedziała kobieta, tak zrobiła, zostawiając braci samym sobie.

## Rozdział I

Wuld'Dai wraz z Colthrasem przenieśli Morgatha do oddzielnej kajuty, skrótowo opisując wilkołakowi istniejącą relację pomiędzy nim a pozbawionym magii pół-smokiem.

- Czterdzieści lat... Nie wiem czy dałbym radę zgodzić się na pomoc dla kogoś, kto uciekł z domu. Nigdy nie miałem rodzeństwa czy poczucia prawdziwej rodziny. Pendor to jedna z pierwotnych wysp, zarażona dzikością. Każdy z mojej rasy działa na własną rękę i tylko Ci sprytniejsi, gotowi dokonać pewnych poświęceń będą w stanie przeżyć.

-Ah Pendor. Jedyny raz, kiedy załoga zdecydowanie była przeciwna płynięcia na tę wyspę. Tyle dobrego że znalazłem Cię niedaleko brzegu wyspy, pójście dalej w głąb to byłoby samobójstwo.

- Zapłaciłem wysoką cenę za przetrwanie - Odrzekł Colthras i by udowodnić swe słowa, przemienił się. Był teraz w formie wilkołaka, mierzył około metr siedemdziesiąt. Futro głównie było szare, chociaż przyuważyć można w okolicach twarzy, czarne umaszczenie układające się w czaszkę. Na klatce piersiowej zobaczyć można było kilka długich blizn zadanych pazurami. Część z nich zadanych zostało poziomie na podbrzuszu, zaś reszta pionowo. Prawa strona klatki piersiowej wyróżniała się najmocniej. Permanentny ślad jakby ktoś przejechał płonącą pochodnią po ranie chcąc zasklepić naprawdę dużą dziurę. - Podczas moich ostatnich dni na Pendorze, zanim przybyłeś, zostałem zaatakowany przez Sigvarna, jednego z najsilniejszych pośród populacji wilkołaków na wyspie. Skurczysyn czerpie niewyobrażalnie chorą przyjemność z polowań na słabszych. Szczęście w nieszczęściu, jeden z biedaków, którzy zapuścili się na te przeklęte ziemie, swoje rany wypalił ogniem i byłem tego świadkiem.

- Ogniem? Musiał być nieźle zdeterminowany by przeżyć - odparł Wuld'Dai zszokowany.

- To była jednostronna potyczka, jednak wiedza o tej metodzie wypalania ran, pozwoliła mi przeżyć. Do dzisiaj śnię o tym jakie cierpienie mi wtedy towarzyszyło. Sigvarn, ku swojej sadystycznej przyjemności, przygniótł mnie do ziemi ciężarem swojego ciała. Skorzystał z okazji i powoli zaczął wycinać otwór w mojej piersi i brzuchu. Otworzył sobie drogę do mojego płuca, które zaczął żywcem odcinać, kawałek po kawałeczku. Zginąłbym tam, gdyby nie dziwne jego zachowanie, którego do dzisiaj nie rozumiem. Sigvarn po prostu zbiegł, pozostawiając mnie praktycznie w krytycznym stanie. Obudziłem się dopiero na statku, znaleziony przez Ciebie. Jestem do dzisiaj wdzięczny.

- Bardziej powinieneś być wdzięczny za to, że miałem dobrego chirurga, który zdołał jeszcze Cię jakoś poskładać do kupy - odparł Wuld'Dai. Colthras odmienił się z powrotem w człowieka.

- Twój brat też wygląda w opłakanym stanie. Jesteś pewien że twój chirurg zdoła go uleczyć?

- Nie. Moja rasa naturalnie jest związana z magią... Wiesz jak działa system immunologiczny?

- Zapewnia odporność na wirusy i inne choroby.

- No to pomyśl sobie co się dzieje z ciałem, gdy jest całkowicie pozbawione systemu immunologicznego.

Colthras nie odpowiedział, jedynie zaskoczony wbił wzrok w podłogę.

- Jest jakaś możliwość odwrócenia procesu albo chociaż przyhamować?

- Co do odwrócenia skutków... Nie mam pojęcia. Z kolei spowolnić proces choroby mogą kryształy, takie jak ten, który mój brat nosił.