Sam Fin

**Sam Fin** - piąte co do wielkości i szóste co do ludności miasto w Pallasie, a także piąte co do wielkości i siódme co do ludności miasto na planecie Olbus. Poza Pallasem bardziej ludny jest Urs Gord.

## Historia

Nie wiadomo, kiedy pojawiła się pierwsza jednostka osadnicza na terenach dzisiejszego Sam Fina, ale wiadomo, że osadnictwo istniało tam już przed 4000 pne. Jeszcze przed 3500 pne wojowie z Pallasu najechali na dzisiejszą Bafanię i odkryli drobne skupiska lokalnej ludności mówiące podobnie i mające podobną do nich kulturę. Centralna jednostka osadnicza została rozbudowana głównie przez Koszbów pochodzących z Ganska, a także pojawiło się tam paru ludzi z Ponu. Po włączeniu tych ziem do Pallasu to miejsce otrzymało prawa miejskie, a miejscowość otrzymała nazwę Sam Fin. Stała się również siedzibą krainy Bafania i województwa samfińskiego. Dodatkowo ludzie z Ganska są odpowiedzialni za założenie wielu bafańskich miast, a ludzie z Ponu i okolic - za zakładanie wsi bafańskich.

Sam Fin był wyjątkowym miastem, ponieważ miał niedaleko do zalewu, który był połączony rzeką z morzem, a dotychczas mieszkającym tu Pallasyjczykom spodobało się rozwinięte rolnictwo, jakie przynieśli tu ze sobą wysłannicy króla. Sam Fin stał się więc ważnym ośrodkiem rolnictwa

W późniejszym czasie na zachodzie województwa ponskiego ludność zaczęła wykazywać odrębność kulturową od reszty Większopalczyków. Amaleńczycy i Bafańczycy mieli na to wpływ. W ten sposób powstała grupa etnograficzna Lubszów, która przez długie lata była jedynie częścią większej grupy Większopalczyków i jedyne, co się stało, to gród Lus stał się siedzibą powiatu/hrabstwa, a sam hrabia luski pochodził z Ponu.

Sam Fin był pierwszym miastem, które wchłonęło w siebie niedaleki gród. Inne miasta wchłaniały do tej pory miasta, wsie i osady, a Sam Fin wchłonął w siebie gród, czyli jeszcze inny typ jednostki osadniczej. Mimo że miasto było ważne dla Pallasu, ponieważ istniał niedaleko port podlegający pod władze miejskie oraz rozwinęło rolnictwo, nigdy nie znalazło się tak wysoko jak Pal Burg, Kar Row i Pon.

Pal Burg cechuje się tradycjami biznesowymi, Kar Row edukacyjnymi, Pon kulinarnymi, Gansk rybackimi, a Sam Fin rolniczymi. Dodatkowo mieszkańcy całej Bafanii (szczególnie Sam Fina i kilku innych większych miast) w czasach ekspansji Pallasu na zachód chętnie się osiedlali na zachodzie przez jakiś czas i zakładali tam nowe miasta, przez co też mieszali się z lokalnymi społecznościami pallasyjskimi. Z czasem im się odechciało, a ziemie, na które wpłynęli kulturowo, pokrywają się z dzisiejszą Ursarią, czym w przyszłości Ursaryjczycy będą argumentować aneksję Bafanii. Uważają oni Bafanię za swoją praojczyznę.

W 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu. Do nowego Pallasu wprowadzać się zaczęli Pallasyjczycy, którzy nie chcieli mieszkać w nowych państwach. Do Sam Fina też się więc wprowadzali. Spowodowało to konieczność poszerzenia granic miasta. Miasto zostało podzielone na 3 części: 1. część to Stare Miasto, czyli rynek i okolice, 2. część to część mieszkalna dla lokalnej społeczności, a 3. część powstała po to, żeby napływowcy mogli się osiedlić. Z czasem San Fin się poszerzał o puste tereny i stworzono nowy rynek, który nazwano Średnim Rynkiem, a jego okolica stała się kolejną częścią miasta, która otrzymała nazwę Stare Miasto. Dotychczasowy rynek otrzymał nazwę Stary Rynek.

Pal Burg kontynuował swoje tradycje biznesowe, Kar Row edukcyjne, Pon zarzucił swoje tradycje kulinarne i zaczął rozwijać idee narodowe, a Gansk kontynuował tradycje rybackie. W Sam Finie przestano z czasem też kontynuować tradycje rolnicze i rozwinięto przemysł. Obok Świeńska Bafania stała się równie ważnym regionem przemysłowym w Pallasie.

Wracając jeszcze do tego, co się stało w 313, województwo ganskie utraciło 1/3 swoich terenów na rzecz województwa samfińskiego. Doszło więc do tego, że na tamte tereny wprowadziło się iluś tam Bafańczyków (co ciekawe, najmniej z nich pochodziło z Sam Fina), czyli miejscami tamtejsi Koszbowie przemieszali się z napływowymi Bafańczykami i nie do końca wiedzieli, kim w sumie są. Niektórzy Koszbowie tego nie chcieli i w tamtym momencie wyprowadzili się do województwa ganskiego.

W 1453 województwo ganskie odzyskało swoje dawne terytoria, a także przejęło 1/3 ziem oryginalnego województwa samfińskiego. Przez to część Bafańczyków się wyprowadziła z tamtych ziem (duża część z nich była nieoryginalna i zamieszkała w Sam Finie), ale zasiedlili je również Koszbowie, więc ponownie doszło do częściowego wymieszania się dwóch grup etnograficznych. Przed 1500 doszło też do powstania Nowego Rynku i skupionego wokół niego Nowego Miasta.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie anektowało Bafanię i Świeńsk. W tym państwie więcej było wsi niż miast, więc w obu regionach wprowadzono dezurbanizację poprzez odebranie praw miejskich większości miast. W dalszym ciągu to były najbardziej zurbanizowane ziemie tego państwa, bo dalej było tu najwięcej miast. Sam Fin zachował prawa miejskie i był dalej stolicą województwa samfińskiego. Doszło do wysiedlenia znacznej większości Pallasyjczyków stamtąd i zostali oni zastąpieni przede wszystkim Ursaryjczykami z różnych miejsc Ursarii. Pojawiło się też kilka rodzin arańskich. Ostatecznie cały plan został w taki sposób zrealizowany, że w Bafanii było i tak mniej ludzi niż przed aneksją. Pozostali tam Bafańczycy kultywowali swoją kulturę ludową i zachowali swój dialekt, który od momentu aneksji przez Ursarię został uznany za część ursaryjskiej, a nie standardowej odmiany języka pallasyjskiego. Od tamtej pory też ursaryjska odmiana języka pallasyjskiego czerpała z dialektu bafańskiego i vice versa.

Z kultywowaniem obyczajów ludowych przez wysiedlonych Bafańczyków było różnie. Trafiali oni do różnych części Pallasu i jedni mówili do końca życia dialektem bafańskim i przekazywali go dzieciom oraz kontynuowali bafańskie tradycje, a drudzy nie. Tych pierwszych było jednak więcej, a nawet zdarzały się sytuacje, kiedy rodzic był Bafańczykiem i nie przekazał dzieciom bafańskiej spuścizny, ale dzieci same się nią zainteresowały w dorosłym życiu.

Ursaria przejęła tereny historycznej Bafanii, czyli również ziemie "okupowane" do tej pory przez wojewodę ganskiego, czyli zachodnią połówkę tych ziem, gdzie Bafańczycy i Koszbowie żyli ze sobą wspólnie. Duża część tamtejszych Bafańczyków i Koszbów też została wysiedlona w różne części Pallasu, ale tam jednak pozostało najwięcej rdzennych pallasyjskich mieszkańców i wprowadziło się najmniej Ursaryjczyków, a był to obszar najrzadziej zaludniony. Tamtejsi Bafańczycy i Koszbowie zaczęli się więc też mieszać z Ursaryjczykami.

Czyli Bafańczycy żyli wszędzie w Pallasie. Sam wojewoda samfiński został wysiedlony do Pal Burga, większość hrabów bafańskich osiadła w Kar Rowie (w Bafanii został tylko jeden), większość wójtów bafańskich osiadła w Ponie (w Bafanii zostało tylko kilku), prawie wszyscy burmistrzowie bafańscy osiedli w Gansku, a sołtysowie bafańscy w Gindzie.

W Ursarii istniało takie coś jak miasto będące jednocześnie gminą. Takimi miastami były m.in. wszystkie te będące siedzibami województw. Sam Fin też więc został przekształcony w miasto-gminę. Doszło do wchłonięcia wszystkich miejscowości gminy Sam Fin przez miasto Sam Fin. Sami rządzący podekscytowali się tym miastem i stwierdzili, że je powiększą jeszcze trochę. Doszło do wchłonięcia dwóch sąsiednich gmin, dwóch miast i dwóch wsi. Od tej pory Sam Fin był największym miastem w Ursarii. Ludzie też byli nim zafascynowani i z całej Bafanii Ursaryjczycy chętnie wprowadzali się tam, przez co Sam Fin był najbardziej zaludnionym miastem Ursarii. Najchętniej to wprowadzali się ludzie z najbliższych okolic. Doszło do takiej sytuacji, że kilka pobliskich miast i wsi straciło ponad 60% mieszkańców, a ponad 80% tych, co zostali, pracowali w Sam Finie. Dodatkowo normą było, że jak się mieszkało w jednej z tych miejscowości, to żeby się spotkać ze znajomym, który też w niej mieszkał, jechało się do Sam Fina, bo u was takie nudy były. W końcu władze wojewódzkie wspólnie z państwowymi uruchomiły projekt mający utworzyć ośrodek osadniczy o nazwie Wielki Sam Fin. Chodziło o to, że "Sam Fin i niemalże wyludnione okolice miały pozostać administracyjnie osobnymi jednostkami, ale kulturalnie miały zacząć stanowić jedno", czyli do tych miejscowości mieli powracać ludzie, a ci, co pozostali w Sam Finie, mieli nie mieć nic przeciwko wybieraniu się do nich ze swoimi znajomymi z miasta celem spędzenia czasu albo wręcz zatrudnieniu się tam. Dodatkowo od wielu lat już istniało pojęcie aglomeracji. W przypadku Sam Fina mówiło się o aglomeracji samfińskiej, czyli szerszej okolicy Sam Fina (nie cały Wielki Sam Fin do niej należał), oraz o aglomeracji wielkosamfińskiej, czyli szerszej okolicy Wielkiego Sam Fina, która wykraczała częściowo poza powiat samfiński, a jedna wieś aglomeracji samfińskiej nie należała do aglomeracji wielkosamfińskiej. Sam Fin, jak każde inne miasto, posiadał burmistrza, a Wielki Sam Fin otrzymał nadburmistrza.

W tamtych czasach społeczność ursaryjska i arańska cechowała się poglądami prawicowo-liberalnymi. Bafańscy osadnicy po 1517 zmieniali swoje przyzwyczajenia i oni reprezentowali poglądy głównie lewicowo-liberalne. Z czasem stała się ciekawa rzecz, bo osadnicy z Wielkiego Sam Fina i okolic przeszli na poglądy prawicowo-konserwatywne. Reszta bafańskich Ursaryjczyków była nadal lewicowcami i liberałami. Trzecie pokolenie osadników ursaryjskich skłaniało się już jednak ku poglądom centrowym, a czwarte ku poglądom centroprawicowym.

Pierwsze pokolenie przybyszy ursaryjskich jeszcze posługiwało się swoimi dialektami i gwarami na zmianę z językiem standardowym, żeby ułatwić sobie komunikację. Drugie pokolenie już nie używało dialektów ani gwar, tylko czystego standardu językowego. Trzecie pokolenie natomiast zaczęło się uczyć dialektów bafańskiego od mniejszości pallasyjskiej, która jeszcze pielęgnowała swoje obyczaje. Wtedy dialekt bafański realnie się zmieniał pod wpływem ursaryjskiej odmiany języka pallasyjskiego.

Mimo że bafańscy Ursaryjczycy pochodzili z różnych grup etnograficznych, północno-zachodni powiat Senski z siedzibą w mieście Sens został zamieszkany praktycznie w całości przez Gardeńczyków, przez co doszło do zmiany zachodniej granicy województwa samfińskiego. Tutaj więc przez cały czas ludność posługiwała się dialektem gardeńskim. Przez długi też czas osadnicy bafańscy nie czuli żadnej przynależności etnograficznej, to w czwartym pokoleniu niektórzy zaczynali już nazywać siebie Bafańczykami.

W 1538 doszło do likwidacji Średniego Miasta w Sam Finie. Zlikwidowano więc też Średni Rynek. Pozostały tylko Stary i Nowy.

Już jakiś czas po przyłączeniu Bafanii do Ursarii niektórzy Ursaryjczycy zachłyśnięci możliwościami, jakie oferował wtedy Sam Fin, czuli, że to dla nich za mało i wyjeżdżali do Pallasu. Dużo z nich wyjechało do Ganska i stamtąd zamieszkiwali resztę Koszbii, przy okazji częściowo się asymilując, a w niektórych przypadkach pod ich wpływem niektórzy Koszbowie zaczynali nazywać siebie Ursaryjczykami (albo i odwrotnie :P), a część jechała dalej - do miasta Nol. Niektórzy Ursaryjczycy osiedlali się w Ponie, a stamtąd nieliczni zasiedlali resztę Większego Pallasu. Paru Ursaryjczyków pojawiło się też w Kar Rowie i Pal Burgu i wpłynęli pozytywnie na rozwój tych miast. Kilka rodzin ursaryjskich dało się też odnaleźć w Lonsie, Boście i Ros Womie.

W 1600 Ursaria się rozpadła, więc część Pallasyjczyków tu wróciła i wygoniła siłą niektóre rodziny Ursaryjskie. Niedługo po tym jednak Pallas podbił Bafanię. Wtedy wysiedlono prawie wszystkich tamtejszych Ursaryjczyków. Niektórzy pozostali i część się zasymilowała, a część nazwała się z czasem Bafańczykami i zachowała ursaryjską tożsamość narodową, która z czasem też wymierała. Pozostali też nieliczni Arańczycy, ale z czasem się zasymilowali, po czym pozostałością są arańskie nazwiska w Bafanii (bardziej to w sumie nazwiska pochodzenia arańskiego). Pallasyjczycy, których przynajmniej jeden przodek był Bafańczykiem, osiedlali się tam (ale i tak nie wszyscy). Znaleźli się też tacy, którzy nie mieli w rodzinie Bafańczyków, ale tam zamieszkali. Pojawiło się też paru Amaleńczyków, bo równocześnie Amalenię zajęła Storkia. Zamieszkało tam też trzech Pallasyjczyków z Kipieru, którzy nie znali pallasyjskiego. Mimo tych wszystkich działań Bafania była mniej zamieszkana niż w czasach, kiedy była częścią Ursarii. Najwięcej Ursaryjczyków pozostało na wschodzie Bafanii, czyli na tych ziemiach, gdzie również mieszkali Koszbowie.

W Pallasie nigdy nie istniały miasta-gminy. Miasto-gmina Sam Fin przestało być więc miastem-gminą i wtedy na terenie dotychczasowego Wielkiego Sam Fina wytyczono nowe granice miast. Powstały więc miasta Sam Fin, Starg i Pols. Doszło też do reurbanizacji Bafanii poprzez przywrócenie praw miejskich części dawnych miast. Dalej jednak w Bafanii i w Świeńsku jest najwięcej wsi w Pallasie. Ziemie wymieniane przez lata między województwami samfińskim i ganskim zostały wyodrębnione jako jedno województwo. Zostało utworzone miasto Sopsk i stworzono województwo sopskie. Mieszkańcy województwa byli głównie połączeniem Koszbów i Bafańczyków. Z czasem Sam Fin, Starg i Pols zaczęły być nazywane Trójmiastem (podobnie do koszbijskiego Dwumiasta), ponieważ wspaniale uzupełniały swoje funkcje. W późniejszym okresie gmina Sam Fin się rozszerzyła o kilka sąsiadujących miejscowości, ale te trzy miasta dalej były nazywane Trójmiastem. W 1789 Pallas anektował Ursarię i wielu Ursaryjczyków wracało do Sam Fina. W 1807 Trójmiasto przestało być nazwą potoczną, a stało się faktycznym ośrodkiem miejskim. W 1849 Ursaria odzyskała niepodległość, więc Ursaryjczycy z Sam Finatam w dużej części powrócili, ale ich skupiska były dalej widoczne w Sam Finie, dopóki się nie wymieszali z rdzenną ludnością. Trwało to mniej więcej do III wojny światowej.

W 2012 bardzo dużo mieszkańców przybyło do Sam Fina, ponieważ to był rok, kiedy Pallas stał się wielokulturowy. Pallasyjczycy od tej pory stanowili ok. 60% populacji miasta. Pojawiło się tu bardzo duże skupisko Ursaryjczyków. W 2021 trochę obcokrajowców ubyło z miasta, ponieważ Pallas anektował wielokulturową Ursarię i jednokulturową Storkię, więc część cudzoziemców zamieszkała na terenach storkijskich. W 2022 województwo samfińskie wyodrębniło się od Pallasu jako Bafania, a także doszło do podziału województwa sopskiego: zachodnia część przypadła państwu samfińskiemu. Nowe państwo przestało być wielokulturowe, bo cudzoziemców przebywających tu od 10 lat w zdecydowanej większości przesiedlono do Morengii. Ursaryjczykom pozwolono tu jednak zostać, a jak by tego było mało, dużo Ursaryjczyków się jeszcze wtedy wprowadziło do nowo powstałego państwa i teraz Pallasyjczyków i Ursaryjczyków jest w sumie po równo.