Ignorujesz dźwięki i lecisz w dół

Wciąż spadając w dół zaczynasz uświadamiasz sobie jak mizerny był twój żywot, godzien co najwyżej pokolenia porażki do którego przynależysz. Oczywiście, udało ci się wyhodować ten majestatyczny brzuch, co jest niewątpliwym osiągnięciem, jednak swą masę zdobyłeś żywiąc się tanim fast-foodem i serdelkami z biedry nie przetrawiając de facto nikogo znaczącego. Popadając w ten melancholijno-depresyjny nastrój dostrzegasz, iż frenetyczne dźwięki nawiedzonych chórzystek ustały natomiast otaczające cię ściany zamiast litej szarej skały coraz bardziej przypominają wulkaniczną magmę. Wreszcie z hukiem i plaśnięciem przypominającym dźwięk jaki wydaje uderzenie wędzoną makrelą w twarz lądujesz w wielkiej bali rozgrzanego do czerwoności majonezu. Jednak zanim zdążysz przetrawić tą sytuację do misy sięgają masywne szczypce rodem z automatu do zabawek i z wielkim trudem, uchwyciwszy się jednej z fałd, wyciągają cię z światła przepastnego naczynia. Widok, który rozpościera się przed twoimi oczami mógłby zamrozić krew w żyłach gdyby te nie były już doszczętnie zaczopowane zmianami miażdżycowymi. Ogromna przestrzeń pełna buchających żarem kadzi z majonezem oraz uwijających się w ukropie wokół nich wynaturzonych postaci rodem z horroru.

- Czy to piekło? – pytasz, bardziej sam do siebie.

- Bluargh! – odpowiedziało ci z jedno ze zdeformowanych monstrów, które wyłoniło się tuż zza kadzi.

Jednak teraz kiedy zdołałeś już przyjrzeć się bliżej stworowi zdałeś sobie sprawę, że to nie demon, a zwykły dałn, zaś miejsce to którego trafiłeś to nie piekło, tylko przetwórnia, co zresztą podkreślałby widniejący w oddali szyld z napisem „Fabryka Majonezu „Kiapśnia” sp. Z.o.o.”. Przypomniały ci się te wszystkie zasłyszane w dzieciństwie historie o tym miejscu i jej właścicielu Jerzym Marii Kiapśni, zwanym też baronem majonezu. Przedsiębiorca ten znany ze swojej bezwzględności i oportunizmu skupuje na
masową skalę przeklęte przez genetykę i niechciane przez matki płody, aby następnie nie tylko wykorzystywać je jako tanią siłę roboczą, ale także otrzymywać sporej wielkości unijne granty w zamian za zatrudnianie niepełnosprawnych. Choć trzeba tu wspomnieć, że kiedy afera związana z zatrudnianiem dałnów wybuchła za sprawę miejscowej bulwarówki to Kiapśnia bardzo sprawnie zatuszował całą sprawę adoptując jednego z dziwolągów.

Nagle do głowy wpadło ci jeszcze jedno wspomnienie, nagłówek z gazety, krótka notka z prasy-ulotki „Metro” – „Jerzy Maria Kiapśnia, znany biznesmen i filantrop, zakupił 10-metrowego węża ogrodowego”. Nie masz pojęcia jak, ale wiesz, że możesz to w jakiś sposób wykorzystać.

Nie zastanawiając się długo plasnąłeś z fałdy jednego z dałnów, przebrałeś się w jego strój robola, a następnie ciało wyrzuciłeś do kadzi. Dzięki niesamowitym zdolnościom plastycznym tłuszczu błyskawicznie przyjąłeś ekspresję obślinionego wodogłowca, a następnie krzywiąc się niczym paryski dzwonnik zaszedłeś na zaplecze. Tam posługując się swoją naturalną zdolnością do tropienia trufli wyszukałeś zakładową stołówkę, gdzie korzystając z zamieszania jakie wywołał gibający się spazmach kierownik nocnej zmiany wycisnąłeś do przygotowanej na drugie danie misy z bigosem ropnie z pryszczy. Przyczajony za rogiem z radością dostrzegłeś, że każdy kolejny z dałnów kosztując potrawę pada jak rażony gromem. Mimo to sznur po kolejkę z obiadem nie ustaje, jak gdyby nikt nie dostrzegał zależności między ilością ciał na podłodze z serwowanym posiłkiem.

„Doskonale” – myślisz, lecz nie ma czasu napawać się swoim tryumfem, bo czas już przyszedł na kolejny etap planu.

Korzystając z mapki zakładu umieszczonej nad rozkładem zmian bezbłędnie zlokalizowałeś miejsce spotkań rady nadzorczej przetwórni. Wyważyłeś drzwi, aby ze zdziwieniem spostrzec, że majonezowy baron otoczony przez grupkę swoich plugawych wyznawców i typowych szuj smacznie drzemie.

-Wstawaj! – ryknąłeś ile sił w gardle.

-Ktoś to?! – zripostował się błyskawicznie postawiony na nogi Kiapśnia.

-Gadaj gdzie jest wąż! – drzesz dalej ryja.

-Jaki wąż do cholery grubasie? - odpowiada skonfundowany baron.

Tego już za wiele, masz dość jego kłamstw i manipulacji. Podchodzisz do niego, łapiesz za fraki i raz po raz okładasz blat jego głową.

-GDZIE?! JEST?! WĄŻ?!

- Siódme piętro, zakład związkowy, pokój 107!  - pisnął przerażony przedsiębiorca.

Zostawiając go w tym położeniu, ruszasz ile sił w stronę windy. Nie masz wiele czasu do stracenia. Oczywiście w zgodzie z prawami Murphy’ego ta po drodze musiała się zaciąć. Wściekle klikasz losowe przyciski jednak na niewiele się to zdaje, aż wreszcie walisz dłonią po frymuśnej zielonej gwiazdce.

-Trelemorele! Trelemorele! – słyszysz – Tu winda zakładowa Fabryki Majonezu „Kiapśnia” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Aktywowałeś moduł autodestrukcji.

Po chwili widzisz błysk, a ból przeszywa twoje skronie, twoje członki lecą w wszelkich kierunkach, głowa pędzi swobodnie dopóki nie natrafia na wystrzelony pęcherz, po czym wspólni pękają zalewając pomieszczenie mieszaniną ekskrementów.

Umierasz, już nigdy nie dowiedziawszy się tajemnicy stojącej za ogrodowym wężem.

GAME OVER.