Elfickie Rody

## **Elfy i rody elfickie Elkrine**

Na kartach historii świata Elkrine, bez wątpienia największe piętno odcisnęły trzy elfickie rody. Począwszy od założenia ich Pierwszego Wielkiego królestwa - Lonthomir - przez jego upadek, ucieczkę z Fobrelionu, po osiedlenie się w Mondarey i założenie nowych elfickich państw.

Każdy z elfickich rodów charakteryzował się i wyróżniał na swój odmienny sposób. Najmądrzejszym i najrozsądniejszym ze wszystkich rodów była bez wątpienia rodzina Lontho wywodząca się ze szczepu Pamarii. Umiłowali oni żywioł wody, odznaczali się wielkim rozumem i chętnie wspierali tych, którzy na przestrzeni wieków potrzebowali pomocy, od ludzi po elfy.

Elfy z rodziny Lontho jak i ze szczepu mu podległego, charakteryzowali się najczęściej długimi czarnymi włosami, rzadziej jasnymi. Każdy z elfickich rodów posiadał wśród swych pobratymców pieśniarza, lecz to właśnie Lyrhiam Lontho był najwybitniejszym spośród wszystkich innych i to z jego nauk korzystali najpierw Reivilo Dinuel, a później Anearfin Linbow - dwaj inni wielcy efliccy artyści.

Lontho specjalizowali się w Łasce Uzdrowienia i w Pieśniach Wody. Kultywowali tradycję Lonthomiru i stali na straży Mondarey, zawsze starając się rozwiązywać wszelakie konflikty słowem, a nie mieczem. Lecz gdy przychodziło im walczyć , to nie mieli sobie równych, do perfekcji opanowali jazdę konno, stąd ich największą siłą w bitwie stanowiła lśniąca kawaleria. To pod wodzą tego rodu właśnie zakwitło starożytne elfickie królestwo Lonthomir - Stolica długouchów po tzw. Drugim Kataklizmie. Przez wiele dziesięcioleci państwo to było domem dla wszystkich elfickich szczepów - za wyjątkiem Szczepu Daharii, bowiem były to elfy dzikie i wędrowne. Niestety przez zdradzieckie knowania jednego z Emisariuszy Niebios , anioła Lauristiela , nieświadomy niczego elficki pieśniarz - Reivilo Dinuel - skomponował i wykonał tzw. Pieśń Zagłady - w skutek czego bramy między światem żywych a Podziemiem rozwarły się, a z obłoków nieba poczęły zlatywać demony. Nastąpiła Wielka Inwazja Otchłani. Miasto Lonthomir po zaledwie dwóch dniach upadło, a dnia trzeciego ocalali z ataku pokierowali się na południe krainy , by stamtąd uciec w daleką podróż. Wtedy to elfowie podzielili się w amoku ucieczki na dwie grupy , jedna, większa - Odpłynęła z Forbelionu pod wodzą dzieci Luciena Lontho, poległego władcy Lonthomiru. Drugą grupą, mniejszą - Przewodził Reivilo Dinuel - i to ta grupa złączyła się w pewnym momencie z ludzkimi plemionami podróżującymi na zachód. W połowie Pierwsze Milenium po dotarciu do Mondarey, bracia Lontho stworzyli azyl dla wszystkich elfickich uciekinierów - założyli oni królestwo Lyrhiam - nazwane ku prośbom Lyrhiama Lontho, na cześć Opiekunki Wody - Lyrhiam, po której także został nazwany pieśniarz rodu Lontho. Jako że ich grupa przybyła do Krainy Burzy pierwsza, podjęli oni odbudowę elfickiej cywilizacji, myśląc że są jedynymi ocalałymi z Forbelionu. Jednakże po prawie stu latach przekonali się że nie jest to prawdą.

Gdy Sorana Linbow - Elfka prowadząca ludzi z północy wraz ze swym przybranym synem Gillianem - dotarła do Monadrey , została serdecznie przywitana przez swoich pobratymców. Ludzie od tamtej pory pozostali pod wodzą swoich hersztów i wzorem elfów, zaczęli budować własne państwo. Z kolei Sorana po spotkaniu swego brata bliźniaka Saeliona i wielkim pojednaniu, sama też postanowiła założyć własne królestwo - Królestwo Słońca - Korfamir.

Idąc tokiem elfickiej wiary i tradycji , na oczach historii odbudowywane było dziedzictwo Lonthomiru - Dawne miasto skupiało swą uwagę na najważniejszej z elfich patronek- Lyrhiam - oprócz niej, cześć oddawano także słońcu i księżycu. Widząc zapał z jakim Sorana tworzy własny kraj, oddany pod opiekę dnia, Morfendil - Brat Lyhriama i Rineasa Lontho - Sam również począł zakładać nowe elfickie państwo. Wyruszył na południowy wschód i tam pobudował Królestwo Księżyca - Morfemir, a na znak przyjaźni między Korfamirem i Morfemirem, Gillian Dinuel - Przybrany syn Sorany - ofiarował mu Obsydianowy Klejnot Dusz. W czasach świetności elfów w Monadrey tereny późniejszego państwa ludzi - Peljavratu przypadły piątce dzieci Saeliona Linbow, stąd nazywano ich Płomieniami Peljavratu, przez ich ognisto czerwony kolor włosów. Nad Peljavratem władzę sprawowała najstarsza córka Saeliona, Auriela i jej młodszy brat Anearfin. Dwóm ich młodszym siostrom bliźniaczkom - Aeirim i Anien - przypadł Peljavrat Wschodni , natomiast najmłodszemu bratu - Amaelowi - ofiarowano w łasce niewielki skrawek ziemi na południu kraju. Niestety ostatni z rodzeństwa cieszył się złą sławą wśród swoich starszych sióstr i brata, bowiem to przy jego narodzinach skonała matka Peljavrackich Płomieni - Aerien - żona Saeliona Linbow.

Tak też w złotych wiekach elfickich istniały cztery państwa : Lyrhiam, Korfamir, Morfemir i Peljavrat rodzeństwa Linbow.

### ***Elfickie Szczepy***

Elfy Elkrine, po Wielkim Kataklizmie podzieliły się na cztery szczepy, z czasem niektóre z nich popadły w niepamięć a inne po czasie dopiero wyrosły.

***Szczepy elfickie z czasów Lonthomiru :***

- Szczep Pamarii - Elfy spod tego sztandaru swą cześć oddawały Lyrhiam - Pani Wód . To na ich czele stał Lucien Lontho i to elfów Pamarii na Elkrine było najwięcej. Byli mądrym i pokojowym ludem, w sercach ich było wiele odwagi ale i wątpliwości. Ich narodowymi barwami była biel, błękit oraz złoto .

- Szczep Vamharii - Elfy skupione w tym szczepie, umiłowały światło dnia i stały na straży Lonthomiru po jego wschodniej stronie, w Tol'Vamar - Wieży Słońca. Rozkochały przestwór łąk i lasów, skąpanych w jasnym brzasku. Cieszyli się oni wielkim szacunkiem wśród pobratymców, a na ich czele stał elficki ród Linbow. Ich barwami narodowymi była żywa zieleń, złoto oraz cztery kolory kwiatów począwszy od najważniejszych : słonecznik, pelargonia, krokus i stokrotka .

- Szczep Lanarii - Elfy te najmocniej ukochały światło nocy i zamieszkiwały Lonthomir w regionie Wieży Księżyca - Tol'Laniell - położonej na zachodnim krańcu Lonthomiru. Pieczę nad tym szczepem sprawował ród Tallioth. Niestety wiele z elfów Lanarii poległo w czasie oblężenia Lonthomiru, a w tym cała rodzina Tallioth. Ich duchowym spadkobiercom stał się w przyszłości Morfendil Lontho, który na cześć wymarłego rodu nazwie po nim jedno ze swych dzieci. Barwami narodowymi tego szczepu było srebro księżyca i gwiazd na tle nocnego nieba.

- Szczep Daharii - Były to elfy wędrowne i dzikie, podległe Daharowi - Opiekunowi Fauny, Patronowi Dziczy i Wędrówki. Nigdy nie pogodzili się z Utraconym Królestwem z przed Wielkiego Kataklizmu. Przez całe życie poszukiwali oni Zarannej Drogi, która wedle ich wierzeń poprowadziła by ich do utraconego domu. Nie mieli oni najlepszych relacji z resztą szczepów, bowiem Ci wedle ich zarzutów, pogodzili się z utratą raju. Byli ludem koczowniczym i tajemniczym. Umiłowali polowania i kultywowali święta Wielkich Łowów. Dzięki przyjaźni z Daharem, posiedli oni zdolności do przeobrażania się w dzikie zwierzęta. Nie mieli narodowych barw, lecz łatwo było ich odróżnić od ucywilizowanych pobratymców przez ich pierwotny wygląd. Nosili oni zwierzęce skóry, które dekorowały trofea takie jak zęby bądź kły. Historię swego ludu zapisywali w formie nacielnych tatuaży.

***Szczepy elfickie po zagładzie Lonthomiru :***

- Szczep Pamarii - Elfy spod patronatu Lyrhiam w większości przetrwały upadek Lonthomiru. Po dotarciu do Mondarey - Krainy Burzy - założyli oni królestwo Lyrhiam, na niewielkiej wyspie u zboczy Bliźniaczych Wzgórz które chroniły ich od północy, z południa zaś, wyspę od stałego lądu oddzielało wielkie jezioro. Kultywowali oni tradycje z Forbelionu, a nad miastem władzę objął Rineas Lontho - jeden z synów Luciena Lontho - poległego króla Lonthomiru. Elfowie Ci nadal nosili miano Pamarii.

- Szczep Vamharii - Wielu elfów z tego szczepu przetrwało Pieśń Zagłady i razem z liczną flotą uciekinierów przybyli do Mondarey. Przewodził im wtedy ostatni z rodu Linbow - jak się wtedy zdawało - Saelion. Część z tych elfów pozostała w Lyrhiam a inni na czele z Saelionem osiadli w chłodnej krainie Peljavrat. Wraz z kresem Wielkiej Wędrówki Ludzi, do krainy zamieszkałej już przez elfy, przybyła Sorana Linbow. Wtedy to rozpoczęła się budowa Korfamiru - Królestwa Słońca - na znak pamięci o dziedzictwie Tol'Vamharu. Dołączył do niej jej brat Saelion, a za nim wielu elfów Vamharii. Spuściznę po nim odziedziczyły jego dzieci. tzw. Płomienie Peljavratu i to pod ich rządami pozostali ci , którzy nie zdecydowali się osiąść w Korfamirze. Elfy te nazwano Peljavratii Tak też Korfamir przyjął za swe barwy narodowe tradycyjne sztandary Tol'Vamharu i od tej pory nastąpił klarowny podział na stary i nowy szczep Vamharii - starsi - Ci pod opieką rodzeństwa Linbow, nazywani byli Korfamarii, a elfowie z Peljavratu, pod przywódctwem Aurieli i Aenarfina Linbow - najstarszych dzieci Saeliona - poczęli zwać się odtąd Peljavratii.

- Szczep Lanarii - Nieliczne elfy księżycowego szczepu, zdołały przetrwać zagładę jaka ich dosięgła. Po przybyciu do Mondarey , Lanarii przebywali wśród swych pobratymców z Pamarii i Vamharii, lecz gdy w krainie tej rozpoczęto budowę Korfamiru, Morfendil Lontho - jeden z synów Luciena Lontho, który jako jedyny z trójki braci odziedziczył fizyczną i duchową spuściznę po swojej matce, Ilaysie pochodzącej z rodziny Tallioth,ze szczepu Lanarii - postanowił wznieść własne królestwo, na chwałę światła nocy. Tak powstał Morfemir, w ktrórym z czasem począł się odradzać szczep Lanarii.

- Szczep Daharii - Dzikie elfy opuściły Forbelion na długo przed swymi pobratymcami, ludźmi czy krasnoludami, to też ich właśnie napotkali uciekinierzy pod wodzą braci Lontho gdy dotarli do Mondarey. Daharii nie pochwalali odbudowy elfickich cywilizacji, ciągle trzymając się swoich przekonań, o błędności osiedlania się na Ziemi Wygnańców, jak nazywali świat po Drugim Upadku Raju, tzw. Drugim Kataklizmie.

***Ród Dinuel***

***Ród Linbow***