Pallasyjczycy

**Pallasyjczycy** - najliczniejszy naród na planecie Olbus zamieszkujący głownie państwo Pallas.

## Występowanie

Ponad 1,6 mld Pallasyjczyków mieszka w Pallasie, gdzie do 2012 stanowili ponad 90%, a od 2012 udział procentowy waha się w okolicach 60%, ale nie spada ani na chwilę poniżej tej wartości. Na terenie całej Kalcedonii Pallasyjczycy tworzą również swoje diaspory. Najliczniejsze znajdują się w Ursarii (bo Ursaryjczycy to bracia i przyjaciele Pallasyjczyków, a w momencie powstania Ursarii wielu ludzi pozostało przy narodowości pallasyjskiej), Storkii (bo Storkijczycy dosyć późno się oddzielili od Pallasyjczyków) i Netarlandii (bo Netarlandia dosyć późno uzyskała niepodległość), a najmniejsze w Damadanii (bo Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą oraz z powodu wydarzeń z trzech wojen światowych), Hokii (z powodu wydarzeń z 1621) i Iprendii (z powodu wysiedlenia wielu Pallasyjczyków w 313). Przed I wojną światową diaspora pallasyjska była gigantyczna na całym świecie, ale z powodu trzech wojen światowych kolonie otrzymywały niepodległość, więc wielu Pallasyjczyków przyjeżdżało do Pallasu.

Pierwotny teren występowania Pallasyjczyków to terytoria dzisiejszych Pallasu kontynentalnego, Ursarii, Storkii, Netarlandii, Bralcji, Lenburtu, skrawek Damadanii, skrawek Aranii, skrawek Hokii i skrawek Damecji. Wraz z ekspansją Pallasu Pallasyjczycy państwowi odkrywali jednostki osadnicze zakładane przez braci w kulturze, których też nazywali Pallasyjczykami, a występowały w większych lub mniejszych skupiskach. Kiedy osadnictwo pallasyjskie się skończyło, Pallasyjczycy kontynuowali poszerzanie granic i po prostu się osiedlali tam, gdzie ich nie było. Od początku jednak tam, gdzie był ktoś inny, albo próbowali się wymieszać z lokalną społecznością, albo ją wybijali, albo ją wyganiali, albo z nią współżyli, albo ją próbowali wynarodowić.

## Historia

Od ok. 10000 pne można mówić o kulturze prapallasyjskiej, która ok. 5000 pne wyewoluowała w kulturę pallasyjską i od tej pory z pewnością można mówić o Pallasyjczykach. Najprawdopodobniej na swoich ziemiach byli oni społecznością rdzenną, która nieznacznie zmieniała swoje położenie.

W 4000 pne grupa Pallasyjczyków założyła państwo, które otrzymało nazwę Pallas. Założono 5 miast i 1 wieś. Jedno z miast (czyli Pal Burg) stało się stolicą państwa i siedzibą najważniejszych ludzi w państwie. Z czasem państwo się poszerzało i zakładano nowe miasta, wsie, osady, grody i podgrodzia. Pallasyjczycy z państwa odkrywali również inne grupy ludności posługujące się bardzo podobną mową i tworzące bardzo podobną muzykę. W kontekście tamtych czasów te grupy ludzi można nazwać plemionami, a w przełożeniu na czasy dzisiejsze bardziej nadawałoby się określenie "grupy etnograficzne".

Pallasyjczycy byli prawdopodobnie najliczniejszym narodem w ówczesnym świecie. W starożytności panowała opinia, że o przynależności narodowej decyduje język człowieka, a Pallasyjczycy jeszcze bardziej wylansowali ten pogląd, żeby tylko więcej ludzi stało się Pallasyjczykami. Równocześnie wzmocniono stwierdzenie, że mieszkaniec państwa musi być oddany królowi. W 134 Pallas zajął terytorium całej Kalcedonii i od tej pory przyjął oficjalną nazwę Wielki Pallas. Wtedy kultura pallasyjska się rozwijała, a liczebność Pallasyjczyków rosła. W 168 naród nawiedziła epidemia ospy, która miała zasięg jedynie lokalny. Rok 217 okazał się bardziej katastrofalny, bo wtedy nastała epidemia depresji, która miała zasięg ogólnopaństwowy. Przez nią 1/3 populacji wielkopallasyjskiej zmarła śmiercią samobójczą. Uważa się, że teoretycznie ówcześni uzdrowiciele jeszcze tego samego roku zwalczyli epidemię, ale w 218 1/5 ludności wielkopallasyjskiej popełniła samobójstwo, a w 219 na północy państwa - 1/6 (w skali państwa byłaby to mniej więcej 1/12). W 220 poprzez samobójstwo poumierało wielu mieszkańców dużych miast w centrum Wielkiego Pallasu, a w 221 metodą samobójczą wyludniły się małe wsie w środkowo-południowym Wielkim Pallasie. Równocześnie w 220 miała miejsce epidemia choroby, która nam, badaczom tamtej planety, jest do teraz nieznana. Wiadomo jednak, że przez nią zmarł prawie każdy mający co najmniej 35 lat. Rok 221 był rokiem epidemii alkoholizmu, a także rokiem, kiedy odkryto, że alkoholizm jest nieuleczalny. W samym 221 na śmierć się zapiła 1/4 populacji Wielkiego Pallasu. W 222 wschodnie ziemie Wielkiego Pallasu (dokładniej mniej więcej tereny obecnych Pallasu, Ursarii, Storkii, Netarlandii, Hokii i Delan) dopadła plaga w postaci depresji alkoholowej. W tamtych stronach 1/7 mieszkańców celowo się zapiła na śmierć. Podejrzewa się też, że w 223 ziemie obecnej Anory zostały nawiedzone przez plagę w postaci depresji lękowej, ale to nie jest aktualnie potwierdzone. O ile się nie pierdolnęliśmy w obliczeniach, w latach 217-222 wymarło dobre ponad 80% Pallasyjczyków.

Lata 60. były początkiem procesów narodotwórczych, które przyczyniły się do rozpadu Wielkiego Pallasu, a w 268 miała miejsce epidemia kataru, która miała zasięg lokalny. Podejrzewa się, że gdyby nie te wszystkie tragiczne wydarzenia z początku III wieku, to kontynent miałby wkrótce problem z przeludnieniem. Ok. 290 nowe narody na terenie Wielkiego Pallasu były już rzeczą pewną, a w 313 doszło do rozpadu Wielkiego Pallasu i utworzenia nowych państw. Wtedy wielu ludzi do tej pory zadeklarowanych jako Pallasyjczycy zmieniło swoją przynależność narodową, ale nie każdy to zrobił. Część tych, którzy dalej nazywali siebie Pallasyjczykami, przyjechała do Pallasu, a część pozostała tam, gdzie powstawały nowe państwa i zdążył się wykształcić nowe kultury. W 337 Pallas zaczął kolonizację Amii, dzięki czemu Pallasyjczycy zaczęli się osiedlać na nowych ziemiach, a w przyszłościi dali również początek innym narodom.

## Świadomość narodowa

W dawnych czasach powszechny był pogląd, że narodowość człowieka determinuje używany przez niego język. Wtedy też uważano, że członek danego narodu musi być również oddany królowi swojego państwa i na tej podstawie stwierdzano, kto jest kim. Po rozpadzie Wielkiego Pallasu zaczął powstawać pogląd nakazujący okazywanie uczucia państwu, z którego się pochodzi, czyli coś, co obecnie znane jest jako patriotyzm. Przez długie lata takie stanowisko było krytykowane, ale nikt przez długi czas nie zauważył, że dalej kultura pallasyjska rozwijała się na tej podstawie, czyli rosło znaczenie samej ojczyzny. W XIX wieku powstało nowe pojęcie narodu, wg którego przynależność narodowa była przede wszystkim kwestią osobistego wyboru i takie pojęcie przetrwało do dzisiaj, a patriotyzm w Pallasie jest bardziej popularny niż oddanie królowi. Mimo to Pallasyjczycy dalej bardzo cenią sobie króla i go szanują. Na całym jednak świecie na popularności utraciło aż takie uznanie króla, bo obecnie dużo państw nie praktykuje już władzy dziedzicznej, a zamiast króla jest prezydent.

W Pallasie popularny jest więc patriotyzm narodowy i Pallasyjczycy są bardzo przywiązani do swojego państwa. Mimo że dawniej język determinował przynależność narodową, to chociaż do dzisiaj Pallasyjczycy znają swoje dialekty regionalne, to nie znany dialekt decydował o tożsamości etnograficznej, a słuchana muzyka. Jako że w starożytności głównym nurtem muzyki była muzyka ludowa, to głównie na podstawie tej muzyki oceniano, do jakiej grupy etnograficznej człowiek należał, ale z czasem jak na znaczeniu zyskiwały inne nurty muzyczne oraz rozwijały się inne dziedziny sztuki i działy kultury, o tożsamości etnograficznej decydowało wychowanie w danej kulturze regionalnej. Tak jak narodowość da się zmienić poprzez uznanie się za członka innej, tak nie da się zmienić grupy etnograficznej, a człowiek, który zmienia miejsce zamieszkania i zarzuca obyczaje swojego regionu, przestaje przynależeć do grupy etnograficznej.

## Podziały

Jeśli chodzi o podziały między ludźmi, to w starożytności istniał niepisany podział mówiący, że najważniejsi byli ludzie, których dzisiaj można by nazwać politykami (czyli król i władcy lokalni oraz reszta wysoko urodzonych), później byli wojowie rekrutowani losowo spośród ludzi w mieście/grodzie, duchowieństwo, ludność miejska, ludność grodzka, ludność wiejska, ludność podgrodzka i ludność osadnicza. W 313 król wprowadził oficjalny podział i wojowie stali się rycerzami, bo dotychczasowym rycerzom nadano herby i od tej pory rycerstwo było dziedziczne. Kapłani znaleźli się w hierarchii nad rycerzami, grody stały się miastami, podgrodzia wsiami, a osady spotykał różny los. Zaraz pod rycerzami byli mieszczanie, a pod mieszczanami wieśniacy. W 1453 rycerze mieli nadanych dużo przywilejów, więc wtedy przekształcono rycerstwo w szlachtę, która pojawiła się nad duchowieństwem. Wtedy szlachcie i mieszczanom zaczęło przybywać przywilejów. Od XIX wieku szlachcie odbierano przywileje, a mieszczanom nic nie robiono. W końcu w 1921 zniesiono szlachectwo i zastąpiono je ziemiaństwem, ale od tamtej pory oni wszyscy nie byli nierówni pod wzgledem prawnym, co głównie pod względem obyczajowym. W 1945 zniesiono wszystkie te stany, a nierówność pozostała jedynie obyczajowa: mieszczan uważało się za lepszych od wieśniaków. Jeszcze do lat 70. większość wieśniaków rodziła się na wsiach, ale od lat 80. coraz więcej zaczęło się rodzić w miastach, a od lat 90. prawie wszyscy ludzie w Pallasie rodzą się w miastach.

Istnieje również podział związany z wykształceniem. Zawsze było tak, że im człowiek bardziej wykształcony, tym wyżej był w hierarchii, ale odkąd wykształcenie wyższe stało się powszechnie w społeczności pallasyjskiej, to jedynie osoby o niższym poziomie wykształcenia oraz "za wysokim", bo już nieprzydatnym, uważane są za nie aż tak dobre.

Pieniądze nigdy jednak nie miały wpływu na podziały społeczne w Pallasie.

Istnieje również podział nieprzyczyniający się do nierówności, bo podział na grupy etnograficzne. Pallasyjczycy do dzisiaj wykazują się poczuciem przynależności etnograficznej i warunki do przynależenia do konkretnej grupy etnograficznej napisałem już wcześniej. Największą odrębnością wykazują się Świeńszczanie i Koszbowie, tradycyjnie również Bafańczycy, a także częściowo Amaleńczycy. Każde skupisko Pallasyjczyków, których przodkowie pozostali w 313 w danym kraju, jest uznawane powszechnie za oddzielną grupę etnograficzną, ale w niektórych państwach można wyróżnić nawet 2-3 takie grupy. Pallasyjczycy są jednym z najmniej wymieszanych etnograficznie narodów, ale były okresy, gdzie miejscami sprawiali wrażenie bycia jednym z najbardziej wymieszanych, ale to wymieszanie z biegiem czasu zanikało.

## Muzyka

Pierwszym rodzajem muzyki w Pallasie była muzyka ludowa, a potem powstawały także inne rodzaje muzyki, jak np. muzyka dworska, muzyka wojskowa, muzyka miejska, muzyka religijna itp. itd. Najważniejsza i najbogatsza była jednak muzyka ludowa. Była zróżnicowana pod względem regionów i każda grupa etnograficzna tworzyła ją inaczej, więc była wyznacznikiem tożsamości etnograficznej. W średniowieczu urosła ranga muzyki religijnej, a w renesansie powstała muzyka poważna i pod względem znaczeniowym zastąpiła muzykę religijną. W baroku muzyka religijna powróciła, ale w oświeceniu muzyka ludowa i religijna "spadły", a w okresie romantyzmu muzyka religijna powróciła. W okresie pozytywizmu powstała muzyka rozrywkowa i "zastąpiła" muzykę religijną, żeby w okresie modernizmu ta powróciła. Po I wojnie światowej muzyka poważna i religijna "spadły" i pozostała jedynie muzyka rozrywkowa, a w czasie zimnej wojny "powróciła" muzyka religijna. W latach 60. spadło znaczenie muzyki religijnej i zaczęto tworzyć muzykę rozrywkową wzorowaną muzyką ludową, a od lat 80. coraz bardziej twórcy rozrywkowi i dyskotekowi inspirowali się utworami ludowymi i biesiadnymi.