დაცემულთა სამეფო

დაცემულთა სამეფო არის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა სამეფო, რომელიც მცირე დრაკონის კონტინენტზე, მკვდარი მიწების აღმოსავლეთით, ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს. სახელმწიფოს დასავლეთით, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ესაზღვრება მცველთა ქედი, რომელიც მკვდრებისა და საშინელი მონსტრების არმიებისგან იცავს სამეფოს მოსახლეობას.

დაცემულთა სამეფო ცეცხლის წვიმიდან 496 წელს დაარსებული მონარქიული სახელმწიფოა და მისი დედაქალაქია ბელბროკი. სამეფო მულტირასობრივი და მულტიკულტურულია - დაცემულთა ქალაქებსა და სოფლებში ცხოვრობენ სხვადასხვა რასების წარმომადგენლები, მუტანტები, დაწყევლილი ჰუმანოიდები და მშობლიური სახელმწიფოებიდან გამოდევნილი ან მიუსაფარი არსებები.

სამეფო, სტრატეგიულად ხელსაყრელი მდებარეობიდან გამომდინარე, არის მნიშვნელოვანი პოლიტიკური და გეოგრაფიული სუბიექტი და ხშირად არის ჩართული გლობალური მნიშვნელობის სავაჭრო და სალაშქრო ოპერაციებში.

## უთანხმოება სამეფო ელფებთან

უცნობი დაცემული თავის არმიასთან ერთად დიდი ხნის განმავლობაში აფარებდა თავს სამეფო ელფების მიწებს. არც სამეფო ელფები იყვნენ ამის წინააღმდეგნი, უბრალოდ ამ მშვიდობიანი თანაცხოვრების სანაცვლოდ ბრძოლის დროს დახმარების პირობის შესრულებას ითხოვდნენ. დაცემულთა არმია მუდამ საბრძოლო პოზიციაში იყო და სწორედ ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ მლაშე წყლებში ორკების ერთ-ერთი ექსპანსიის დროს, პირველებმა შენიშნეს მტრის მცირე არმიის გადმოსვლა ზღვიდან.  ეს მზვერავი რაზმი იყო. მუდამ მზად მყოფი დაცემულთა არმია უეცრად დაესხა თავს მტერს, თუმცა ორკების დარჩენილმა არმიამ გაქცევა მოასწრო; დაცემულთა არმიამ ხომალდებით სდია მოწინააღმდეგეს და მაინც შეძლო მათი განადგურება, თუმცა უკან დაბრუნებულებმა შეიტყვეს, რომ ელფებმა მათი წასვლა ღალატად მიიჩნიეს და არმიის შეპყრობა განიზრახეს. არმიამ გაქცევა შეძლო, თუმცა ვერ გაექცა ელფების წყევლას, რომელიც ითვალისწინებს ყოველი თვის ბოლო დღეს უცხო სისხლის მონსტრის გამოჩენას, რომელიც ყველგან აგნებს დაწყევლილ დაცემულ მებრძოლებს და მათი განადგურების გარდა ვერაფერზე ფიქრობს და გზად შემხვედრ დაუწყევლელ არსებებსაც არ ინდობს.

## გაქცევა და გადასახლება

უცნობი დაცემულის ლიდერობით, ელფებისგან გამოქცეული არმია მომთაბარე ცხოვრებას ეწეოდა. ისინი თავდაპირველად მკვდარი მიწების უკიდურეს სამხრეთით დასახლდნენ. მათი გაჩერება რომელიმე ქალაქში ამ ქალაქის მოსახლეობის სრულ განადგურებას მოასწავებდა, ამ ყოველივეს მიზეზი კი იყო დაცემულ მეომართა გასანადგურებლად გამოგზავნილი მონსტრები. ეს საზარელი არსებები არ განასხვავებდნენ კეთილსა და ბოროტს, ისინი გზად შემხვედრ ყოველივე სულიერს კლავდნენ, ხოლო დაცემულთა არმიის წინააღმდეგ ბრძოლა ამ საზარელ არსებებსაც უჭირდათ და ხანდახან მარცხდებოდნენ. შერწყმის ნიჭით დაჯილდოვებული დაცემულთა დედოფალი კი, იღებდა დახოცილი მუტანტების ძალას და ყოველ ახალ მხეცს უფრო და უფრო ძლიერი ხვდებოდა. დაცემული მებრძოლები განუწყვეტლივ ეძებდნენ ადგილს, სადაც მორიგი მონსტრი ვეღარ მოაგნებდათ, ანდაც  ეს ადგილი იმდენად უკაცრიელი იქნებოდა, რომ ახალი მხეცი დაუწყვევლელ ხალხს მაინც ვერ იპოვიდა და უდანაშაულოთა სისხლი არ დაიღვრებოდა.

ერთ-ერთი მოგზაურობისას, დაცემულთა მებრძოლები მკვდარი მიწების ჩრდილოეთით მიდიოდნენ, როდესაც გაიგონეს საზარელი ყვირილი, რაც - ახალი მონსტრის მოვლენის ნიშანი იყო. მონსტრი ჩვეულებრივზე ბევრად ძლიერი აღმოჩნდა. მებრძოლთა ფორმაციებიც აირია, ყველა სადღაც გარბოდა.  საბოლოოდ, რამდენიმე დღიანი დევნის შემდეგ, არმიამ ნახევარწრეზე განლაგებულ უცნობ კლდეებამდე მიაღწია. დიდხანს ელოდა არმია მუტანტის გამოჩენას, ის კი არსად ჩანდა. ბოლოს მზვერავებმა უცნაური სიახლე შეატყობინეს დაცემულთა დედოფალს. მუტანტს თითქოს რაღაც უხილავი ბარიერი არ აძლევდა საშუალებას გადმოელახა საზღვარი, რომლის იქითაც კლდეებით შემოსაზღვრულ ნახევარრკალში გადადიოდა. მებრძოლები ამ ტერიტორიაზე დაბანაკდნენ და ყოველდღიურად უფრო და უფრო ავიწროვებდნენ მუტანტს, რომელსაც უკვე ათასზე მეტი ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული მთელს სხეულზე, ბოლოს კი უსულოდ დაეცა მიწაზე. წესისამებრ დედოფალი ამ მუტანტსაც შეერწყა და შეითვისა მისი შესაძლებლობები.

## სახელმწიფოებრივი საწყისები

ნახევარწრის ფორმის კლდეებს არ გასცდენიან მებრძოლები, მანამ სანამ მორიგი მონსტრის გამოჩენის დრო არ მოახლოვდა. დედოფალს აინტერესებდა ახალ მხეცს მაინც თუ ექნებოდა უნარი გადმოელახა საზღვარი, საბოლოოდ კი ისე აღმოჩნდა, რომ კედელი მონსტრებს მაგიური ბარიერით აკავებდა. ყოველივე ეს გახდა მიზეზი, რატომაც გადაწყვიტეს დაცემულებმა ამ ტერიტორიაზე ქალაქის აშენება.

ც.წ.-დან 496 წელს ტერიტორიას მცველთა ქედი უწოდეს, მასზე გაშენებული ქალაქებიდან ერთს კი დედოფალმა ბელბროკი დაარქვა, რაც მის მშობლიურ ენაზე გაუტეხელს ნიშნავდა.

### ბელბროკი

ქალაქი სამი მხრიდან თვალუწვდენელი კლდეებითაა შემოსაზღვრული, მეოთხე მხარეს კი ~70 მეტრის სიმაღლის კედელია 3 დიდი კარიბჭით. ქალაქი უმეტესად კლდოვან, მეურნეობისათვის გამოუსადეგარ ნაწილზეა გაშენებული. ქალაქი მიწისქვეშა წყლებით მარაგდება, რომლებიც საკმაოდ მრავლადაა მცველთა ქედის ტერიტორიაზე. დედოფლის ციტადელი აგებულია ქალაქის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში. ის ნაწილობრივ კლდესთანაა შერწყმული. არსებობს დაუდასტურებელი ცნობები იმის შესახებაც, რომ  კლდეში გაყვანილია გვირაბები, რომლებიც მცველთა ქედსაც სცდება.

### დევმაიერი

დედოფლის ციხესიმაგრე მოხსენიებულია შემდეგი სახელით - დევმაიერი. ციხესიმაგრეში, დედოფლის გარდა, იმყოფებიან მსახურები და დაცემულ მებრძოლთა ლეგიონების ხელმძღვანელები. ციხესიმაგრეს აქვს 1 მთავარი და 9 სპეციალური კარიბჭე. სპეც კარიბჭეები მხოლოდ ერთხელ იღება და შემდგომ სამუდამოდ იკეტება თვალის დახამხამებაში. ისინი ჩვეულებრივ კედლებად იქცევა, რომელიც დიდი ხანი არ ჩამოინგრევა. ეს 9 კარიბჭე გათვლილია ქალაქის მაცხოვრებელთა სწრაფი  შეფარებისთვის. თუ მოწინააღმდეგე ქალაქის 71 მეტრიან კედლებს გადმოლახავს, ქალაქი უკვე ცარიელი დახვდება.

## მარილიან ომში ჩაბმა

დაცემულთა სამეფოს მარილიან ომში, იგივე მლაშე წყლების ომში, ჩაბმა თითქმის უნებურად მოხდა.  არმია წყევლის გამო მოვლენილ კიდევ ერთ მხეცს ებრძოდა, როდესაც მხეცმა დამარცხების სუნი იგრძნო და გაქცევა სცადა. არმია დიდხანს მისდევდა მას, ბოლოს მკვდარი მიწების უკიდურეს სამხრეთში შეძლეს დასწეოდნენ და ბოლო მოეღოთ მისთვის. ეს ყველაფერი ცეცხლის წვიმიდან 502 წელს მოხდა. სანაპიროსთან მისულ არმიას სამეფო ელფების გემები დახვდა. დაცემულნი მალევე გაერკვნენ საქმის ვითარებაში, შეიტყვეს ომის მოახლოების შესახებ და სრული მობილიზაცია გამაოცხადეს.

## მოსახლეობა და კულტურა

სახელმწიფოს მოსახლეობა არ აღემატება 300 000 მოსახლეს. აქედან 80%-ს შერეულსისხლიანები ან მუტანტები წარმოადგენენ. ქალაქი ზრუნავს და მისი კარი მუდამ ღიაა იმ არსებებისთვის, რომლებიც შერეული სისხლის, მეამბოხეობის, ან სხვადასხვა მიზეზის გამო მშობლიური საზოგადოებიდან გამორიყეს და გამოაგდეს.

ბელბროკის ქალაქი იმ მეომრებმა დააარსეს, რომლებიც ყველაზე საზარელ წყევლას უმკლავდებოდნენ. რადგან წყევლა არსებობდა და მოქმედებას არ წყვეტდა, მეომრები უფრო და უფრო მეტ უკამოყფილებას გამოხატავდნენ იმ ღმერთების მიმართ, რომელთაც მანამდე ეთაყვანებოდნენ და ბოლოს დადგა დროც, როდესაც მათ უარყვეს ყოველი ღმერთი. ამ ყველაფრიდან გამომდინარე, მათთვის არ არსებობს რელიგიური სიწმინდეები და წმინდა ადგილები. ისინი არ იშორებენ იარაღს იქ სადაც ყველა იშორებს, არ იდრეკენ მუხლს იმ ადგილებთან, სადაც სხვები იდრეკენ.