Ogólna historia świata

### Jedno Cesarstwo (1 - 240)

Nad zniszczonym apokalipsą światem ponownie zabłysło Słońce, a wraz z nim pojawiło się błękitne niebo. Śmiertelni w porozumieniu z Bogami przywrócili ziemi dzień. Porozumienia strzec mieli prorocy dziewięciu bogów oraz królowie. By sprawę uprościć powstał tytuł Króla Królów, a więc Cesarza. Cały ląd Diady rządzony był przez pojedynczego człowieka i początkowo każdemu ten stan rzeczy odpowiadał. Wszystkie rasy żyły w tym pokoju i pracowały ku dobru cesarza przez całe jego życie. Oczywiście do czasu. Kolejni Cesarze zaniedbywali swoje obowiązki, faworyzując lud sobie podobny. W wyniku tego doszło do buntu ras mrocznych. Elfy, Cienie, Orkowie, Gobliny, Krasnoludy, Gnomy, Tralle - wszyscy zwrócili się przeciwko Ludziom. Cesarstwo Świata zmalało w wyniku tego w rozmiarach. Pustynie i wielkie lasy oraz równiny Południowego Kontynentu zostały bezpowrotnie utracone przez Ludzi.

W następnych dekadach było tylko gorzej, cały Południowy Kontynent został utracony, a tamtejsi Ludzie musieli na zawsze opuścić miasta i wsie zmieniając się w nomadów by przetrwać. Daleka Północ i Iskremdal również zostały utracone, gdy najbardziej gorzki z bogów - Bóg Mrozu - odmówił koronacji nowego Cesarza za jego wytępienie Gnomów i ludobójstwa innych Mrocznych Ras. Ci Ludzie, którzy zamieszkiwali Daleką Północ zostali wymordowani.

Nowi Cesarze starali się ratować sytuację, ale na próżno. Doszło do momentu, w których ich właśni poddani zadali sobie pytanie czy bardziej nie zasługują na koronę wszystkich koron. Okres wielkich wojen ludzkich się rozpoczął. Wielki Buntownik zawarł małżeństwo z cesarską księżniczką rozpoczynając rządy drugiej dynastii. Lecz idea rządów ludu nie umarła.

### Dwa Cesarstwa (240 - ...)

W roku 240 doszło do podziału jednego cesarstwa na dwie części - zachodnią rządzoną przez Baltazara Białego i wschodnią rządzoną przez Ardagana Czarnego. Podział wynikał z narastających różnic społecznych między dwoma połowami kontynentu i administracyjną niewydolność państwa. Ludzie przestali uważać Cesarza za najwyższy autorytet i przeprowadzali coraz to więcej buntów.

Ścieżki dwóch Cesarstw bardzo się rozbiegły. Zachodnie Cesarstwo kwitło w błogim pokoju, w czasie gdy Wschodnie przeżywało kryzys za kryzysem.

Cale rządy Ardagana Czarnego skupione były na tłumieniu buntów Dalekiego Wschodu lub Południa. A jego dziedzice stopniowo tracili boską łaskę.

### Mrok (od upadku Wschodniego Cesarstwa do Króla Królów)

Nacjonalizm zniszczył Wschodnie Cesarstwo. Narveni uznali się za naród bardziej uzdolniony do rządzenia koroną cesarską niż wszystkie inne ludy Wielkich Dolin. Kres ich pysze zapewnił sojusz barbarzyńców z Horyzontu oraz lordów Pogranicza. Ostatni Wschodni Cesarz imieniem Ardagan został pobity w walnej bitwie, a jego dziedzic został odmówiony korony cesarskiej przez Proroka Urodzaju i Prorokinię Ognia Domowego. Był to rok 360.

W międzyczasie Krew Zachodniego Cesarstwa przeżywała swoje kryzysy. Ludzie coraz bardziej byli przekonani, że obecnie rządząca Krew sprowadzi na nich takie same nieszczęście i chaos jak na Wschodzie. Po upadku Wschodniego Cesarstwa, na Zachodzie doszło do siedemnastoletniej rewolucji, która zreformowała stare Cesarstwo na tzw. Cesarstwo Ludu. Odtąd Cesarz wybierany był w wielkiej elekcji, w której udział brali Elektorzy wybierani przez lud.

Elektorów było kilkudziesięciu i podzieleni byli na dwa obozy - lud i szlachtę. By pogrążyć ostatniego Cesarza Zachodu potrzeba było ludowi sojuszu ze świetnie uzbrojoną szlachtą.

Pierwszy wybrany Cesarz na przestrzeni ośmiu lat kompletnie odmienił Zachód. Wprowadzono urząd szeryfa w kluczowych dla państwa regionach. Szeryf był rangi albo barona albo nawet księcia, lecz nie obejmowało go żadne prawo dziedziczenia i był wyznaczany wyłącznie przez Cesarza.

Na przestrzeni lat, szeryfowie popadli w zatarg ze szlachtą i doszło do licznych buntów tych drugich. Cesarze sprzyjali to jednemu to drugiemu stronnictwu.

Szlacheckie bunty czasem kończyły się patem, co doprowadzało do powstawania krajów niezależnych od Cesarza. Dalej jednak trzymał on koronę króla królów - aż do czasu.

Dunkan Niezdecydowany został Cesarzem w roku 411 jako przedstawiciel stronnictwa szeryfów, lecz szybko zmienił swoje nastawienie chcąc pojednać zwaśnionych poddanych. Szeryfowie w odpowiedzi na to pozbawili go władzy i wybrali nowego Cesarza między sobą, pomijając prawo szlachty do głosowania. Kolejni możni opuścili granice Cesarstwa, lecz również część z nich chciała pojednania więc zaakceptowała nowego władcę. W wielkiej paranoi najważniejsi z szeryfów uznali to za fortel i rozpoczęli czystkę możnowładców.

Cesarz, którego niedawno wybrali, także został pozbawiony życia i władzy. Najsilniejszy z szeryfów sam ogłosił się Cesarzem, co nie zostało potwierdzone przez proroków. W roku 422 nastąpił kres Zachodniego Cesarstwa.