Unia Krasnoludzka

Potomkowie Moradina zawitali po raz pierwszy na Umbrię w Erze Wojen. Pierwsi imigranci przybyli, będąc wypędzonymi ze swych domów na centralnym kontynencie Otohii. W pierwszej chwili elficcy gospodarze byli nieco niechętni i niepewni co do przyjęcia uchodźców. Obawiali się wciągnięcia w wojnę, którą do teraz zręcznie omijali. W końcu wyrazili zgodę na pozostanie przyjezdnych. Krasnoludy otrzymały w swe władanie Ponurą Zatokę, którą okalały wysokie góry. Cywilizacja zaczęła kwitnąć ponownie i już niedługo w zatoce stanęły trzy miasta, a między górskimi szczytami wyrosły strażnice, które miały dodatkowo wzmocnić granice nowopowstałej Unii. W międzyczasie na Umbrię przybyły ludzkie plemiona pasterzy, które udały się na wygnanie, ponieważ wojna nie sprzyjała hodowli zwierząt. Elfy i krasnoludy zebrały się na naradę. Wspólnie zgodzili się dać uciekinierom rozległe stepy na południu, by w spokoju mogli hodować swoje zwierzęta i zbierać plony swej pracy. Mijały kolejne lata, a kontynent wraz z cywilizacją krasnoludów rozkwitał. Nieco utopijny czas przeminął wraz z powrotem Bogów. Wtedy nacje całego Aegitheonu stanęły ramię w ramię by odeprzeć istoty Otchłani. Zwycięstwo było kosztowne i tym razem zniszczenia nie ominęły Umbrii, a dokładnie Ponurej Zatoki. Będąc świadkami zniszczeń, krasnoludy opuściły swój pierwotny dom i ruszyły na północ zajmując lodowe Mgliste Szczyty i Kręgosłup Świata. Tam na nowo zaczęły budować swoje miasta, wydobywać zasoby i tworzyć niesamowite wynalazki. Plotki o tym rozeszły się po całym świecie i już niedługo do krasnoludów zaczęły przybywać gnomy, które przyciągał prospekt nowych wynalazków i niemal niczym nieograniczonej pracy twórczej. W historii krasnoludy nazywają to „Brataniem”.

Spokój rasy został ponownie zakłócony, gdy elfia kobieta ze stolicy kontynentu, Telmons, sięgnęła po boskość. Nagromadzenie energii z tym związanej przyciągnęło uwagę demonów, diabłów, żywiołaków, upadłych aniołów, kolorowych smoków, chromatycznych smoków i wszystkich innych sił biorących udział w Wojnie Bogów. Szczególnie orczy bóg Gruumsh obrał sobie spokojne i nieskalane wojną tereny Umbrii za swój cel. Fala orków i ich krewniaków zalała Umbrię. Krasnoludy dzielnie stawiały opór najeźdźcom, ale sama ilość i brutalność ataku wyparła ich na daleką północ kontynentu. W tym czasie do orków dołączył biały smok Tatalos, który od tej pory stał się nemezis całej rasy. Po latach upokorzeń, wojna odwróciła swój bieg. Nadeszła boska odsiecz i orkowie zostali pokonani. Krasnoludy wywarły wtedy zemstę na białym smoku, strącając go z nieba przy pomocy smoczej balisty, a następnie ubiły smoczą kreaturę na ziemi.

Koniec wojny i odejście Bogów oznaczał początek odbudowy Umbrii. Krasnoludy odzyskały swoje górskie siedziby i z pomocą gnomów naprawiły większość szkód. Zawiązały porozumienie z ludzkim Królestwem Sulbern o wolnym handlu, pozostały w bliskiej współpracy z elfami, które utraciły większość kontynentu i teraz ich władza ograniczała się do Migoczącej Wyspy i opieki nad Drzewem Światła.

Dziesiątki lat później wojna wróciła na Umbrię pod postacią ludzkiego Dominium Retoliańskiego, które z marszu wypowiedziało wojnę Królestwu Sulbern. Krasnoludy zręcznie uniknęły wciągnięcia w wojnę, a przy okazji zbijały fortunę na tajnym dostarczaniu broni swoim sąsiadom. Dominium miało jasny cel – dominacja nad wszystkimi ludzkimi królestwami. Stąd ich celem głównie padło Królestwo Sulbern, Ponura Zatoka i Hebanowa Dżungla. W końcu osiągnięto pokój, wedle którego ziemie między Mglistymi Szczytami a Ponurymi Górami do Przesmyku Lunensor oraz wyspy zwane Trojaczkami trafiły pod władanie Dominium. Co ważne dla krasnoludów, pokój podpisano w ich stolicy – Malgrim.