Ardennes Offensive. CZĘŚĆ II

*Koniec 150 odcinka.*
Przelot wszystkich klatek z każdego epizodu.
W poprzednim odcinku... dziesięć lat temu. *Montaż*
wspominkowy z "debiutu".

Chyba nie
zdziwię nikogo mówiąc, że dzisiejsze plugastwo świata gier, nie wymaga żadnego
większego wprowadzenia. Obiekt kpin, który generował wokół siebie aurę
wściekłości, zbliżoną niemal do wścieklizny. Zakazany owoc każdego, kto chce
podnieść z ziemi nieobiecanej zgniłka, z równie obleśnego drzewa. I
jednocześnie zaspokoić w ten sposób swoje masochistyczne żądze. Zlepek
najbardziej odpychających wydzielin znanych światu, który to zdołał przekonać
do siebie wszystkich, chcących dźwigać brzemię graczy męczenników. By później
podzielić się swoim cierpieniem drogą kablową. I naprawdę ciężko jest przejść
obok tych szczochów obojętnie, zwłaszcza, gdy zakradasz się blisko ściekowych
kanałów. Tylko, że te ścieki, są pokryte zerami i jedynkami. Lecz obrzydzenie
jakie wywołują jest jak najbardziej znajome. I wewnątrz takiej kanalizacji
znalazłem się właśnie ja. Trzymając ten cierń naszej egzystencji, zastanawiając
się gdzie nas pokierowała ewolucja. Żadne z tych pytań jednak, nie ugnie się
przed ciężarem degeneracji, wypływającej z tego kawałka plastiku. Podobnie jak
żadne z bluźnierstw, nie zdoła nawet w jednym nano promilu opisać, jaką pogardą
darzę te popłuczyny po skrobance. Dlatego więc, by nie rozwlekać mojego i tak
przesądzonego losu, pora zakasać rękawy i przekonać się na własnej skórze,
gdzie zaprowadzi nas ta królicza nora. I myślę, że szaleństwo, będzie jednym z
przystanków. Zatem, zapraszam do oglądania.

Gra Ardennes Offensive, pieszczotliwie nazywana przeze mnie Offensive, uciekła grabarzowi spod
łopaty, triumfalnie wślizgując się do wnęk supermarketów, 1 listopada
2006 roku. W przypadku tego porodu, który spotkał się z
wyrysowanym na twarzy oburzeniem wszystkich świętych, rękę na pulsie trzymał
niezłomny, ale jakże ułomny Inca Gold. Grupa, która znalazłaby sposób na
spierdolenie wody na herbatę, odpowiadała zarówno za chłostę pracujących na czarno
orangutanów, wyszkolonych w technice okładania klawiatury łapskami, jak i za
wypchnięcie powstałego na skutek tych prac dzieciątka, do świata rzeczywistego.
Po wsadzeniu go do wózka i wypchnięciu go przez drzwi wejściowe porodówki.
Berbeć w swym mobilu ostatecznie zakotwiczył się w naszym kraju, ponad pięć
miesięcy później, a rolę opiekuna zastępczego, przejęło na siebie wydawnictwo
IQ publishing, które jednak wbrew swojej oświeconej nazwie, specjalizowało
się w owym czasie w koprofagii stosowanej. W tym przypadku oznaczało to więc
dzielenie się swoimi analnymi odkryciami, z rybami na każdy haczyk, i tymi bez
grosza przy duszy. Strategia godna Kasparowa. I najwyraźniej się ona opłaciła,
bo wieści na temat tej plwociny okrążyły cały Internet, trafiając też na mnie
przy okazji. Ale czy chłód, którym obarczam ten skrawek kodu, udziela się także
reszcie sieciowych donosicieli?

Wprawdzie
mówi się, że nadzieja umiera ostatnia, ale w tym przypadku nigdy się ona nie
narodziła. Płomień krytyki, siłą mierzący się z erupcją wulkanu, przebił się
przez gry-online, formując notę 1,4 na 10, z tysięcy
przelanych łez odbiorców. I choć redaktorzy tej ziemi postanowili skulić ogony,
zacierając tym samym ślady po istnieniu tej zakały, sprawy w swoje ręce wzięli
reporterzy mniej standardowi. I czas nadszedł, by dołożyć do nich swoją
cegiełkę.

Ropień w
oku zaczyna nam się wbijać chwilę po ukazaniu się pierwszych emblematów. I nie
mam tu na myśli rozdzielczości. Wyłupione oko, wypatrujące nas z okna domu dla
przewlekle chorych, idące w parze wraz z reklamą strony mission failed. Nie są to
bynajmniej miłe złego początki. Po dosięgnięciu rozkoszy, rodem z elektrycznego
krzesła, zaczynamy łyżka za łyżką zajadać się ekranem startowym, gdzie tytuł.
No właśnie, trafił w ręce analfabety, który zapomniał jak się nazywa jego
dzieło życia. Spokojnie, takich fiask będzie tutaj tylko więcej. Wgłębiając się
dalej tym, co mama w oczodołach dała, możemy wysunąć na pierwszy plan dwa ślepe
stalowe ptaki, szukające kukułczego gniazda. Złowrogie drzewa, żyjące na
krawędzi. I tylko na niej. Mgły, przybierające rubensowskie kształty. Oraz
wreszcie wisienkę na torcie, a w zasadzie sam tort, z tworzywa i ze stali,
pokryty topniejącym serem, nieporadnie wyrwanym z pepperoni. Albo lupa położona
na przycisku do papieru, czymkolwiek to jest, nie jest czołgiem. A jak ktoś
cierpi na niedostatek wzdrygnięć, jedynie od tego obrazka, to może wskoczyć do
rozległej wirtualnej instrukcji, i poczytać o strzałkach, zwących się tutaj
cytuję, klawiszach kursora, a także o rzucaniu granatami, w formie lekcji
fizyki. I skoro o równaniach mowa, w opcjach słuchacze Kalibru 44 też znajdą
coś dla siebie. Jeśli tylko żyjecie odpowiednimi oznaczeniami matematycznymi.

Głośniejsze
wypuszczenie powietrza nosem, będzie miało miejsce także przy motywie
fabularnym, który jest równie pokrętny jak wirujące w bębnie pralki pęto
krakowskiej. Na wyższych obrotach ma się rozumieć. Wskakujemy w trepy
niejakiego Cołela, podchorążego pod pantoflem tego wyższego, który działa pod
amerykańskie dyktando. I ten nasz podpiwek, to znaczy chłystek z krowiego rodu,
rzuca się w ogień drugiej wojny światowej ze swoją nieodbezpieczoną gaśnicą, by
zgasić co się nawinie. A to ścierając z munduru reszty przekrwionej z głodu
śledziony, musimy w pojedynkę sklepać Niemców po kasku, którzy chwilę wcześniej
zrobili z jelit reszty załogi gustowny durszlak. Innym razem na naszej głowie
zostaną akcje dywersyjne. I nie mam tu na myśli trzeciego Mortyra, lecz
przestrzeliwanie beczek z paliwem i równie przyprawiające o pęd w moczowej
cewce, kręcenie gałeczką babcinego radyjka, w uprzednio spenetrowanym bunkrze.
Fabuła klepie biedę, a same jej meandry przyprawiają o spięcie w neuronach.
Weźmy bowiem na ruszt misję startową, gdzie cały nasz batalion, zredukowany do
krwawej papki, zostawia naszą świętą krowę na pastwę losu. Jakim cudem
połączenie rany, pragnienia, głodu, i przeraźliwego zimna, które miało naszego
giermka rozładować w kilka godzin, dokonuje tego w jeden obrót minutowej
wskazówki. I jakim pierdolonym cudem, głód zostawia po naszym towarzyszu
menstruacyjne kałuże? W takim razie czemu głodujące ludy po skonaniu, nie
zlewają się w Morze Czerwone?

Próby
ewakuacji naszego móżdżka spod czaszki, nastąpią zresztą nie raz, o czym możemy
się przekonać, wgłębiając nasze siekacze w płachtę rozgrywki. Jak na
najbardziej typowego z typowych przystało, będziemy kierować naszą Krasulą po
zerojedynkowych wąwozach, by okazjonalnie splunąć na Niemiaszka śrutem, bądź
stanąć racicą na interaktywnych elementach. Przebieramy nogami, pociągamy za
spust, kierując lufą między orzeszkami szkopa, i w ramach oddechu od tej jakże
brawurowej walki bezpośredniej, której bliżej jest, do zawodów obrzucania
ściany groszkiem, nadarzą się nam rozmaite mlecze. Gdyż kwiatkami bym ich zwyczajnie
nie nazwał. Pośród zasp, doprowadzimy do analnego skowytu ślamazarne kupy
złomu, z pomocą naszego obfitych rozmiarów gadżetu. I to zaledwie chwilę po
zdezelowaniu, przekłuwającej pancerze broni. Jednym strzałem z dubeltówki.
Następnie, podłożymy wybuchowy ładunek, który prócz mostu zmiecie z powierzchni
ziemi także nasze trzewia, jeśli akurat znajdziemy się w obejmującym hektary
polu rażenia. Przebijemy na wylot czarnobylskie beczki, które pomyliły adres.
Będziemy również węszyć pradawne zwoje, skrywane w hitlerowskich schronach. A
miejsce znajdzie się też, na spływ kajakowy w tutejszej kanalizacji, pośród
opchanych trotylem szczurów, jakby dla kogoś jebiąca fetorem płyta nie
wystarczyła. Perłą wśród świń, czy innych Harnasiem, jest jednak zlecenie
trzecie. Tak jest, przeklęta passa trójek tutaj nas nie opuszcza. Naszym
świętym obowiązkiem jest zniszczenie zapasów z jedzeniem. Zgodnie zatem z
wytycznymi, wyważam drzwi stołówki i z niezwykłą dbałością, faszeruję ołowiem
każdy jeden talerz z grochówką. To samo zrobiłem ze skrzynkami kiszonej kapusty
i z niezdjętym z gazu garnkiem. Wszystko to
jednak na nic, gdyż okazuje się, że jedynie obstrzelanie wybuchających
bojlerów, skutkuje skreśleniem wyzwania z listy prac Herkulesa. Chciałbym znać
umysł jełopa, z którego wyskoczył ten wytrysk geniuszu.

Nie lada
omnibusami jest gwardia mięsa armatniego, którą niektórzy mogą nazwać opozycją.
Ich intelekt wdrapuje się bowiem na takie wyżyny, że nawet niedobite plemniki
wyciśnięte wałkiem ze sflaczałego chuja, lepiej by sobie radziły na placu boju.
Oczywiście jeśli podczas wymiany ognia, gagatek w ogóle ruszy się z miejsca
poczęcia. A to zjawiskiem częstym nie jest, czy tego chcemy czy nie, jak to
zwykle z gatunkiem homo sapiens bywa. Mamy wcześniaków, przybierających
niekiedy postawy snajperów, z władowanym celownikiem tak blisko ślepia, że
zahaczają o mózgowie, doprowadzając tym samym do trybu warzywa. Kartony toczone
na kółkach, zdolne do opuszczenia porodówki, które jednak kończą swój żywot,
wraz z czołówką z drzewem. Równie tekturowe ziółka, które po przeszczepieniu
tego i owego z czołgających się krewetek, są zdolne do chybotania się z lewej
na prawą. Gatunek na tyle zagrożony, że jego wystąpienia policzyłbym na palcach
jednej ręki. I wreszcie prawdziwy orzeszek. Szwaba z pantalonami opuszczonymi
do kostek, prującego do nas z Mausera, między wychodkiem a umywalką. Jak to
dobrze, że programistyczne miernoty nie straciły pogody ducha, w tak figlarnym
temacie, jakim jest konflikt drugo wojenny. Sam bym miał problem z
wstrzymywaniem kałowego nadzienia w rajtuzach. Skoro zatem żałość wylewa się z
hitlerowskich hełmów, to skąd zatem biorą się te kosy od żniwiarza? Wszystko
tkwi w detekcji obrażeń, która tutaj sprowadza się jedynie do spadającego
numerka. Połączcie to z szelestem kul, występującym nawet przy rzucie białkiem
z tyłu głowy, i macie przepis na patologię rodem z Urzędniczej.

W
skutecznym rozpruciu flaków grającego, pomagają jakże rozklekotane giwery. Nasz
ciosany z drewna patałach, skrojony przez niespełna rozumu cieślę, jest w
stanie wyciągnąć ze swej pazuchy łakoci, zbiór blaszanych klamotów. Bo na takie
tutaj wyglądają, chcąc nie chcąc. Podczas raczkowania po wydmach i zwałach, w
zastępstwie smoczka otrzymujemy amerykańskiego kolta, rocznik tysiąc dziewięćset
jedenasty, który na tutejszym pobojowisku wywiązuje się ze swojego zadania
równie dobrze, co wspomniany atrybut niemowlaka, uprzednio przytępiony.
Samopowtarzalnego m1 Garanda, który stroniąc od temperówek, potrafi
powalić każdego byka na glebę zaledwie świstem kuli, nawet tego najbardziej
zapartego. Zasłużonego m1 tomsona, radzącego sobie z mieleniem mięsa
parszywców, w sposób zbliżony, do wyciskacza owoców myśli radzieckiej. Karabin
Li Enfield, będący tutaj Garandem z dokręconym słojem Stępnia. A także pukawki
okazjonalne, jak fallus przeciwpancerny, czy skłonne do wybuchów sarnie bobki.
I z racji swojej sztywnej natury, poborowy Krowia Studnia, przez swoją protezę
nie ulega żadnym siłom odrzutu, rozrzutu czy innym Niutonom. Co więcej, nie straszne
mu także fizyczne zniekształcenia, co udowadnia przeplotem, zepchniętym na dół
ekranu. Pomimo wrodzonej leworęczności, która nakazywałaby mu trzymać rozpylacz
z lewej strony, ten w pozie wołającej o interwencję egzorcysty, przekłada swoje
kleszcze na stronę prawą. Jakby na tej wojnie komuś brakowało cyrków.

A na nosie
zagrają nam również poziomy. Każdy z siedmiu etapów, nosi za sobą tyle
przyjemności, co pieszczoty kijem wyciągniętym z mrowiska, gdzie czerwone
skurwysyny zakrywają jakiejkolwiek ślady tegoż kija. Pieszczoty przy ujściu
czterech liter. I to począwszy od ikonicznej lokacji pierwszej, gdzie na
przysłowiowe dzień dobry, nasza czujność zostaje sprawdzona, przez kąpanego w
gorącej wodzie młodego Adolfa. Chwilę po tym zajściu, wznosząc się ponad
śnieżną tankietkę, trafiamy na nie mniej śnieżną smerfną krainę, gdzie miast
niebieskich przyjaciół, spotkamy zgraję kolejnego niemieckiego brudu, skrytą za
drzewami czy łatwopalnymi beczkami. Wszystko spina razem kolejna wizyta w
kotlinie, tym razem z gąsieniczką na pełnym chodzie. To prowadzi nas do mapy
numer dwa, której największymi atrakcjami są słupy telegraficzne, oraz ma się
rozumieć most, do momentu gdy nie zniknie nam z oczu. Z konstrukcją pulchnego
ciasta zrywa jednak nieszczęsna trójka, która to kompozycją przypomina węża ze
starej Nokii, kiedy zrzuci z siebie skórę. Ścisk będzie naszym utrapieniem też
w drugiej wizycie w bunkrze. W niej nasi płomienni rywale, parafrazując słowa
pisarza poety, lubią być na dole kiedy my na górze. I wice wersa. Przełom
natomiast pojawia się planszę później, gdzie poziomem zniżamy się do kanałów. I
to jak najbardziej dosłownie. Tutaj labirynt zostaje polany sosem ze zdechłego
szczura, z nutą amoniaku i trotylu. Wychodząc z kanału niczym żółw nindża,
znajdziemy się w jedynym dostępnym berlińskim miasteczku, by zakraść się z
powrotem do poligonu, czyli w zasadzie kolejnej puszki. Otwartość godna
parasola w dupsku.

Wysmażone
na węgiel zostały też doznania audiowizualne, jakie przechodzą przez nasze
receptory. I choć każdy gówniany amator i adorator, przez tę dekadę, zdążył o
tej szkaradnej otoczce powiedzieć już wszystko, włącznie z komentującymi, to
jestem zobligowany by wetknąć tu swój nos. Sfera wizualna rodem z mrocznych
czasów DOSa? Jest. Ostre jak maczeta ważki gie cienie? Są. Modele przebijające
swą kwadraturą duńskie klocki? Są. Drętwe animacje, którym nie pomogłyby nawet
dwa wózki inwalidzkie? Czemu nie. Ten sam, poddawany recyklingowi manekin,
cierpiącego na przysenne porażenie niemieckiego oficera, z martwymi oczami, i
mogącymi ciąć stal mackami? Jak najbardziej. Ja jednak chce się skupić na
rzeczy, która naprawdę kłuje w oczy. I w tym wypadku dwuznaczność jest jak
najbardziej zamierzona. W rzeczy samej. Mam na myśli śnieg. I jego jednolita,
pozbawiona jakiegokolwiek przykrycia budowa, budziła moje wątpliwości już przed
włożeniem do napędu swojej kopii. I na poparcie swojej spiskowej teorii,
posiadam nie tylko wprasowany na tył okładki zrzut ekranu, lecz dowody bardziej
namacalne. Jest to bowiem film, który jako jedyny w Internecie, demonstruje
pierwotną wizję wirtualnych akwarelistów, w pełnej okazałości. To znaczy, w
dwustu czterdziestu pikselach. Jakim zatem cudem jesteśmy świadkami zaniku tej
tekstury? Czy jakiś Janusz przy przenoszeniu płytki matki, przy dokonaniu
kolejnej reedycji, wylał na krążek swoją kawę? Czemu to tak kurwa wygląda ja
się pytam? I bez obaw, w ochłonięciu nie pomaga nam orkiestrowa ścieżka
dźwiękowa. Podobnie z gamą innych dźwięków.

Jednak
prawdziwym całusem śmierci na pośladach konsumenta, gwarantującym skok
cholesterolu i zmarszczek na półdupku, jest każda składowa strony technicznej.
I tego gówna jest aż po samą brew. Ruszając z rozbiegu, pośród zmory nocnych
marków, zwanej tutaj śniegiem, możemy stając pod odpowiednim kątem, przywiązać
do drzewa nadbiegającego enerdowca, niczym rasowego hipisa. Sami na tym samym
areale, możemy wpierdolić się na amen, kiedy zaczniemy się wspinać po
ośnieżonych pagórkach, przy włączonym wstecznym. Kiedy indziej bezszelestny
krab, szczypnie nas w dupsko, bez żadnego ostrzeżenia. A przynajmniej tak sobie
tłumaczę to, co tu się wydarzyło. Nie zabrakło występu gościnnego niewidzialnej
ściany, która wie kiedy z nas zadrwić. Do obsady można też dopisać postać o
paranormalnych zdolnościach, prawdziwego nadczłowieka, żyjącego, i również
umierającego pośród chmur. Nadnaturalność udziela się też tym niższego rzędu, w
postaci teleportacji. Raz udało mi się złapać szwaba o aspiracjach djskich.
Innym Flipa i Flapa, ćwiczących taniec synchroniczny. Gdy schodząc do podziemi,
przyjdzie nam na myśl kucanie po schodach, wnet oberwiemy kangurzą czkawką,
której nie ima się żadne leczenie. Próby wyskoczenia przez barierkę, skutkują
zatrzaśnięciem naszego knypka w klatce. Jednak poprzeczkę ostatecznie
przeskoczyła dla mnie misja ostatnia, gdzie pierwotne zakończenie tego ścierwa,
nie kończy się przesłodzonym do poziomu próchnicy zakończeniem, a jebanym
zawałem. Z którego wyprowadza nas dopiero ponowne uruchomienie misji,
uruchamiające odpowiedni przerywnik. A powiadają, że wojna nigdy się nie
zmienia.

Podsumowując,
Ardennes Offensive nie bez powodu osiągnął wśród graczy status tworu kultowego.
Ze wszystkich złych powodów. Strona audiowizualna budziłaby pogardę nawet w
czasach pierwszego Voodoo, fabuła nie kleiłaby się nawet w formie hieroglifów,
rozgrywka jest ponurym żartem, a całe okropieństwa drugiej wojny, zostały tu
sprowadzone do wesołych podrygów i trącących parodią treści. Nie mówiąc o
karygodnym spierdoleniu pod kątem technicznym, oryginalnego, kurwa, wydania. Na
przebitą piętę Achillesa i rower Pawła, jakim cudem to zostało przepuszczone do
jakiejkolwiek dystrybucji? Nawet w jebanym Wągliku. I nie. Nie jest to twór tak
zły, że aż trzeba w niego zagrać. To blizna na naszym gatunku, która powinna
zostać wystrzelona z dala od naszej planety. Od gwiezdnego pyłu, który naszej
asteroidy się dotknął. By dryfowała w próżni, pośrodku bezkresnej nicości. I
choć stoczenie boju z tą plwociną, zwieńczone fenomenalnym starciem ze szkopską
Panterą, zajęło mi trzydzieści siedem minut, które uleciały mi z życia
bezpowrotnie, to z drugiej strony cieszę się. Gdyż mogę wreszcie, z pełnym
sumieniem powiedzieć, że wolałbym ugrząźć w ruchomych piaskach po samą szyję, z
obydwoma rękami złamanymi w łokciu, niż doświadczyć tego ochłapu w całości po
raz kolejny. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.