Schubben van kwarts: ♦ Toverkol (16) ♦

❣ ⊱──⋅♠⋅──⊰∘ ☽☸☾ ∘⊱──⋅♠⋅──⊰ ❣

*<-- ♦ Harper (15)* **♦ |** *♦ Hoofdstuk 17 ♦ -->*

Na jarenlang in vrijwillige ballingschap te hebben geleefd, is Reala gedwongen om weer terug te keren naar de beschaving. De Cancion-elf vindt zichzelf echter zonder geld of goederen op een totaal ander continent dan ze ooit begonnen was. Op zoek naar nieuwe middelen van bestaan, vindt Reala werk als avonturier.

Maar wat begint als een simpele zoektocht naar een vermiste krijger, draait al snel uit op een race naar de klok en een machtstrijd over Phandalins verloren rijkdommen.

## Wat vooraf ging:

Reala heeft een kleine misberekening gemaakt. Twee goudstukken de man is voldoende voor een set reiskleding, maar de winter gaan ze er niet mee overleven, laat staan een confrontatie met een stel aardmannen.

Voor de kleding die ze nodig hebben, zijn tenminste tien goudstukken nodig. Gelukkig heeft zuster Garaele wel een queeste voor hen waar wat bij te verdienen valt. Het doel van de queeste is voor de Cancion-elf echter interessanter dan de broodnodige goudstukken.

## Hoofdstuk 16: Toverkol

Met de belofte van een helingsdrank en dertig goudstukken verliet Reala met zekere pas de herberg. Eindelijk. Eindelijk gingen de dingen weer zoals ze zouden moeten. En dan te bedenken dat ze dit aan een Harper te danken had. Die konden hun instrumenten wel opvreten als ze wisten wat Garaele haar verteld had.

Voor een moment draaide Reala zich om. Ze miste iets. Aramis liep niet achter haar. In plaats daarvan had hij net de achterkamer verlaten en trok hij nu een sprintje om haar weer in te halen. Toen hij weer rechtsachter haar stond, zette Reala er weer flink de pas in die hij, ondanks zijn langere benen, maar moeilijk leek bij te kunnen houden.

'Belieft het de juffrouw om deze nacht al op weg te gaan naar Kruunbes?' zei Aramis met een lichtelijk geknepen stem.

Reala maande hem haar te volgen tot ze Phandalin uit waren. Zuster Garaele had hen verteld dat de gezochte banshee zich bevond in een verwoest dorp genaamd Kruunbes. Daarvoor moesten de twee avonturiers het Driezwijnpad nemen en dat circa twee dagen in noordoostelijke richting volgen.

Ver zouden ze vandaag niet meer komen. De zon zou nog maar een paar uur blijven en voor die tijd zouden ze al een kamp hebben moeten opslaan, maar buiten slapen moesten ze toch wel, dus of het nu in de buurt van Phandalin was of niet, maakte relatief weinig uit.

Het enige waar Reala van baalde, was het feit dat Garaele geen voorschot had willen geven. Het beloofde een koude nacht te worden in het Nimmerwinterwoud. Een ironische naam, bedacht de Cancion-elf zich, terwijl ze met enthousiasme het Driezwijnpad op stapte.

De tabaxi leek haar goede humeur niet te delen. Met hangende schouders probeerde hij haar tempo bij te houden. Zijn klauw bleef op het heft van zijn kortzwaard liggen. Nieuwe wapens. Die moesten ze ook nog hebben, maar als alles goed ging, konden ze deze klus klaren zonder bloed te laten vloeien.

Niet dat spoken bloedden, maar goed...

'Buiten slapen moeten we toch wel,' gaf Reala eindelijk antwoord op zijn vraag. 'Of jij moet een geheim potje met goud hebben liggen waarvan we Toblen kunnen betalen, maar anders hadden we toch kamp moeten opslaan buiten Phandalin. Als we vandaag nog vertrekken, komen we wellicht overdag aan in Kruunbes.'

Ze hield haar pas een moment in, zodat ze naast de tabaxi kon lopen. Praktisch automatisch deed hij hetzelfde om de afstand te bewaren, maar Reala haakte haar arm in de zijne zodat hij niet gemakkelijk weg kon.

'Nog even over jou als mijn secondant en reisgezel,' begon Reala op zachte toon en ze voelde de tabaxi weer in de stress schieten.

'Ik wil dat je weet dat je me altijd alles mag vragen, ongeacht het onderwerp. Misschien heb ik niet altijd de antwoorden, of ben ik niet bij machte om ze je te geven, maar ik zal je nooit straffen voor je nieuwsgierigheid of voor je drang om iets nieuws te willen leren. Dat is ook een van je belangrijkste taken als secondant binnen mijn familie: blijf leergierig.'

Aramis knikte schuchter. Reala zuchtte binnensmonds. Ze hadden nog een lange weg te gaan zo.

'Ten tweede wil ik dat je weet dat wij gelijken zijn. Jij hebt net zoveel rechten als ik en ik zou het prettig vinden als we voortaan de buit door drieën verdelen. Ieder één derde deel en een gezamenlijk potje voor benodigdheden. Lijkt je dat wat?'

Dit leek bij de tabaxi niet helemaal in goede aarde te vallen. Hij opende zijn mond een keer om te protesteren, maar sloot hem voor er een woord uitkwam of Reala hem kon onderbreken. Toen hij daadwerkelijk niets meer wilde melden, sloot Reala haar verhaal af.

'Als laatste wil ik ook dat je weet dat je nog altijd een vrij man bent. Ik heb je aangeboden om mijn secondant te worden en je mag zo lang als je wilt gebruik maken van dat aanbod. Als je echter een ander doel in je leven vindt, dan zal ik je niet tegenhouden om dat te gaan doen.'

'Dat is werkelijk een uiterst genereus aanbod van u, juffrouw,' zei Aramis. Zijn woorden klonken gemeend, maar hij leek nog zijn bedenkingen op sommige punten te hebben. Een weerwoord kwam er echter niet. Wellicht zou dat later komen, als hij haar meer vertrouwde.

'Dus wat denk jij van deze queeste, Aramis?' vroeg Reala. De tabaxi leek zijn woorden een moment voorzichtig te wikken en te wegen.

'Het ziet er naar uit dat de betaling adequaat is voor de dienst, maar ik moet de juffrouw bekennen dat ik me niet geheel op mijn gemak voel om een spookverschijning te confronteren. Zeker niet eentje die zo grillig is als deze...Agatha van Kruunbes noemde zuster Garaele haar toch?'

Reala knikte bedenkelijk. De ruimte langs het Driezwijnpad was vrijgemaakt van struiken, hoog gras en bomen zodat het voor overvallers lastiger werd om iemand in een hinderlaag te laten lopen. Terwijl de schemering voorzichtig aan kwam zetten, gingen Reala's gedachten naar de vraag waar en wanneer ze een kamp moesten gaan opzetten.

'Zou het je een beetje geruststellen,' begon Reala terwijl ze een snelle berekening maakte hoe ver ze nog konden lopen, 'als ik je zou vertellen dat ik weet waarom Agatha niets van Garaele moet weten?'

'Excuseer, juffrouw?' zei Aramis verbaasd.

'Dit wordt een makkelijke klus, Aramis,' zei Reala met een brede glimlach. Ze liet hem los om bijna te gaan huppelen van opwinding. De tabaxi knikte een keer bedenkelijk, maar volgde met een beetje meer vering in zijn stap alsnog de jonge vrouw Phandalin uit.

'Zou ik de juffrouw mogen vragen waarom zij de zuster een onware naam gaf?' vroeg Aramis na een paar minuten.

'Oh ja, dat was ik alweer bijna vergeten,' zei Reala en controleerde even voor de zekerheid of niemand met hun meeluisterde. Er was echter geen enkel persoon in de wijde omgeving te zien.

'Mijn familie en de Harpers hebben op sommige punten een andere kijk op het verkrijgen en verdelen van kennis wat voor een aantal disputen heeft gezorgd in het verleden. Als Garaele had geweten wat mijn relatie met haar factie was, dan zou ze ons die queeste, terecht, niet gegeven hebben,' vertelde Reala.

'En als ik haar propaganda moet geloven, zijn er in Zwaardkust een stuk meer Harpers te vinden dan waar ik vandaan kom, dus wellicht is het voor mij ook wel interessanter om onder een valse naam verder te blijven reizen.'

'Als juffrouw Nimueh d'Argant?'

'Zolang die naam voldoende is om de Harpers voor de gek te houden,' zei Reala. Ze zag de tabaxi erg bedenkelijk kijken.

'Hé, Aramis,' zei ze. Hij keek een beetje betrapt op. 'Mijn familie is van mening dat necromantie, het opwekken van de doden, een noodzakelijke vorm van magie is binnen de medische wereld. De Harpers relateren dit echter met Zwarte Magie en dus het kwaad. Vandaar de disputen. Je moet zelf maar bepalen waar jij staat in die discussie, maar ik kan serieus in de problemen raken als ze me herkennen. Er zitten een paar fanatiekelingen tussen namelijk.'

'Ik zou de juffrouw nooit in gevaar willen brengen,' zei Aramis.

'Dat zou ook niet praktisch zijn als mijn secondant,' zei Reala met een knipoog. 'Maar wellicht dat we onze schuilnamen en motieven iets beter in elkaar moeten gaan steken. Hoe noemde je me eerder ook alweer? De markiezin van Carabas?'

Voor nog een goede vier uur bleven de twee avonturiers stevig doorlopen, terwijl ze met elkaar de mogelijkheden bespraken om met een geloofwaardiger verhaal te komen. De zonsondergang kregen ze niet mee door de donkere wolken die de horizon aan het vullen waren, maar Reala noch Aramis had de behoefte om al een kamp op te slaan.

Waarom zouden ze ook? Eten hadden ze niet en ze konden beide prima in het donker zien. Daarnaast zwierven er overdag net zoveel gevaren als 's nachts door de wouden. De enige rem was de vermoeidheid, maar ook dat besloten ze voor een tijdje te negeren.

Pas toen de wolken een beetje voorbij getrokken waren en de volle maan bijna recht boven hun stond, begon Reala over een kamp na te denken. Een boom hadden ze nodig. De meeste gevaren die hun 's nachts konden overvallen, verplaatsten zich allemaal over de grond.

Dus als ze ergens hoog en droog konden rusten, zou het al een hoop schelen. En daarnaast konden Reala en Aramis om de beurt de wacht houden. Er loerden toch altijd wel gevaar, dus het was beter om met één oog open te slapen.

Op het moment dat de twee avonturiers een bocht in de weg naderden, voelde Reala de kilte in haar lichaam plotseling met de kracht van duizend ijsdraken versterken. De kilte resoneerde zo hard in haar botten, dat ze dacht dat ze gingen breken.

*Teerling Wijsheid (R): 4+2*

Aramis zag haar bevriezen. Hij wilde iets zeggen toen ze beiden stemmen van verderop konden horen komen.

'Verstoppen,' fluisterde Reala. Ze wilde in beweging komen, maar de kilte hield haar te veel in zijn grip. De paniek begon haar te overspoelen totdat Aramis haar bij de arm pakte, haar van het pad aftrok en haar in het struikgewas duwde. Hij hurkte naast haar neer.

'Excuses, juffrouw,' fluisterde hij met de ogen op het pad gericht.

'Nee, dat deed je goed,' fluisterde Reala met een beverige stem, terwijl ze tegen de opkomende paniek vocht. Ze wreef over haar benen in de hoop er weer wat warmte in te krijgen, maar hield zich gelijk doodstil toen ze drie vrouwen over het pad zag lopen.

Hun lange witte haren reikten tot aan de grond, hun huid was van gelig groene kleur en ze hadden bijna klauwachtige vingers. Hun lach ging door merg en been heen en hun stemmen sisten als water op hete kolen. Twee van hen trokken het lichaam van een vastgebonden hobman voort. De derde liep er achteraan met een grote knuppel in haar handen.

Toverkollen.

De hobman probeerde zich uit zijn ketenen te bevrijden, maar op het moment dat hij te stevig tegenstribbelde, sloeg de derde toverkol hem met haar knuppel op het hoofd waarnaar de monsters luid lachten.

Aramis, noch Reala durfde een vin te verroeren. Alhoewel de Cancion-elf sterk betwijfelde of de tabaxi ooit een toverkol had ontmoet, was hij waarschijnlijk slim genoeg om het gevaar te herkennen. Bij Anhorra, ze kreeg bijna medelijden met die hobman, maar het opnemen tegen een kring toverkollen was zelfmoord.

De grote aardmanachtige kwam weer terug bij bewustzijn en begon nog heviger dan voorheen zich te verzetten tegen de ontvoering. Reala zag haar kans. Ze kroop dieper het struikgewas in en gebaarde Aramis haar te volgen.

*Rol sluipen (20): 17+8 (A) en nat 20+2*

Stil als muizen lieten ze de drie toverkollen en hun slachtoffer op het bospad achter. Met iedere stap die de twee avonturiers verzette, voelde Reala de kilte langzaam maar zeker weer uit haar lichaam verdwijnen. Tenminste, tot het niveau waar ze inmiddels gewend aan was geraakt.

Voor minstens een uur bleven Reala en Aramis nog door het woud sluipen, berust op ieder geluidje dat mogelijk een bedreiging zou kunnen vormen, maar vooral gericht op de geluiden die de toverkollen eventueel zouden maken.

Toen Reala het idee kreeg dat ze veilig waren, hield ze halt.

'We rusten hier wel vannacht,' zei Reala. Aramis keek of hij ter plekke in slaap kon vallen. 'Weleens in een boom geslapen?'

'Jazeker, juffrouw. Vrij frequent en recentelijke nog,' zei Aramis en hij volgde Reala's vinger naar een eik met brede takken. 'Zolang er maar geen touw om mijn nek zit.'

'Nee, dat is een wel erg definitieve slaap,' zei Reala die het sarcasme niet was ontgaan.

'Ik kan u gemakkelijk een zetje geven, juffrouw, en er dan zelf achteraan klimmen,' zei Aramis.

Reala nam het aanbod van harte aan. Binnen de kortste keren zat ze op de onderste tak van de eik, terwijl Aramis zonder enige moeite achter haar aan klom. Ach, hij was dan ook een katachtige.

De twee klauterde nog wat verder naar boven tot ze zeker wisten dat niets op de grond hen kon zien of lastig vallen. En tot ze een plekje hadden gevonden waar ze allebei konden rusten zonder, bij een keer omdraaien, gelijk naar beneden zouden vallen.

'Wat voor wezens kruisten eerder ons pad, juffrouw?' vroeg de tabaxi, terwijl hij zich met een bewonderenswaardige lenigheid uitrekten op een tak die veels te smal voor hem leek.

'Toverkollen. Levensgevaarlijke monsters en meesteressen in de Zwarte Magie. Als ze je niet ter plaatsen een langzame, pijnlijke dood bezorgen, dan proberen ze wel een overeenkomst met je te sluiten waarbij je pasgeboren kinderen aan ze moet opofferen of zoiets dergelijks,' zei Reala die tegen de stam van de boom leunde.

'Dus...het was niet mogelijk geweest om die hobman te redden...' zei Aramis zo snel en zacht dat Reala hem bijna niet verstaan had. Reala keek een beetje verbaasd achterom.

'Één toverkol had als ons einde betekend, laat staan drie. Er valt gewoon niet te sollen met toverkollen,' zei Reala.

'Ook niet met uw lichtkogel, juffrouw?' stamelde de tabaxi. Reala schudde haar hoofd.

'Ik zou één toverkol minstens tien keer moeten raken voor ze neer zou gaan. En in de tussentijd zou ik waarschijnlijk een hele storm aan aanvallen op me af krijgen die ik niet zou overleven,' zei Reala.

'Het spijt me, Aramis. Als we een kans hadden gehad, dan had ik de hobman willen behoeden voor zo'n gruwelijk einde, maar we zijn maar twee beginnende avonturiers. Zodra we meer ervaring hebben, kunnen we ook meer lieden gaan helpen,' zei Reala zachtjes en ze kneep een keer in zijn schouder.

De tabaxi liet een diepe zucht ontsnappen.

'Het zal de juffrouw wellicht niet verbazen dat mijn liefde voor aardmanachtigen praktisch nihil is,' begon Aramis met een lichte sneer in zijn stem. 'Maar de sfeer die deze toverkollen uitstraalden, was zo angstaanjagend dat ik meer vrees voor de onschuldige lieden die wellicht hun pad kruisen.'

'Er is genoeg kwaad in de wereld wat we niet kunnen bestrijden,' zei Reala. 'Dus wellicht is het beter om ons te focussen op de dingen die we wel kunnen beschermen en verbeteren.'

'"Je bent geen held. Je wordt er één.",' zei Aramis met een hele diepe zucht. 'Uit: De Twaalf Schatten van Koning Mudas door Isabelle d'Or Cloche. Ik denk dat u de werken van deze elvenbard ook zeer kan waarderen, juffrouw. Ze is een meesterlijke verteller.'

Reala zweeg in stomme verbazing. Tante Isabelle had het hof van Aramis bezocht. De tabaxi zou haar afkomst kunnen uitvogelen.