Eldarion Telcontar

> "Jam jest Eldarion, syn Aragorna..."
>
>

**Lord Eldarion Telcontar** zwany też **Nimredem** (ur. 43 CE, zm. 220 CE) był jedynym synem króla Aragorna II i Arweny Undomiel oraz ich najstarszym dzieckiem, zaś po śmierci ojca w 120 CE został drugim władcą Zjednoczonego Królestwa. Poślubił Ciryawen i miał z piątkę dzieci: Mindoniona, Cassandrę, Archona, Lucjanę i Ildariona.

## Charakterystyka

Lord Eldarion był dość przystojnym Dunedainem o długich blond włosach i ciemnoszarych oczach. Wprawnie władał mieczem, niezgorsza strzelał z łuku, wśród ludu miał opinię zdolnego (acz nieco aroganckiego) wodza. Ze względu na elfickie dziedzictwo jego starzenie było spowolnione, a niektórzy mawiają, że zachował młodociany wygląd przez całe życie.

## Historia

### Wczesne Życie

Eldarion urodził się w Minas Tirith, wiosną 43 CE jako najstarsze dziecko króla Aragorna i Arweny Undomiel. Od dzieciństwa ukochał morze, gdyż jego elficka strona stale tęskniła do zachodnich królestw. Eldarion był bardzo zdolnym młodzieńcem, wprawnie strzelał z łuku chociaż wolał walczyć mieczem. Niezwykle szybko opanował też Quenyę, która była w tym czasie językiem urzędowym królestwa.

Gdy miał siedem lat po raz pierwszy Aragornowi udało się namówić Arwenę by mógł brać udział w polowaniu, jednak nie spodobało mu się ono zbytnio (Aragorn stwierdził potem, że do tego trzeba dorosnąć). Polubił za to wędkowanie, którego nauczył go brat Aragorna - Darrylgorn. Dużo czasu spędzał też ze swoją młodszą o cztery lata siostrą Aurorą. Rodzeństwo rywalizowało z sobą przez znaczną część życia i niełatwo stwierdzić kto w tej rywalizacji wygrał.

W dzieciństwie młody książę nieraz bywał w Rohanie, którego wielkie, zielone równiny pokochał całym sercem. Polubił miasto Aldburg, gdzie poznał Elborna - syna Faramira z którym w dzieciństwie spędził wiele czasu. W tych czasach Rohirrimowie nadali mu przydomek Nimred, którego używano tam przez resztę jego życia, a nawet dłużej (kroniki Rohanu wspominają o Lordzie Nimredzie).

### Lata Przygód

W wieku osiemnastu lat, długo po narodzinach drugiej siostry, wraz z wujem Darrylgornem wyprawił się na północ do Forochel, gdzie ćwiczyć miał jazdę konno i szermierkę. Pod okiem mistrzów trenował przez cztery lata, a po ukończeniu szkolenia wyruszył do Eryn Lasgalen. Tam poznał elfa Baranduila, dawnego ucznia Legolasa, w podobnym mu wieku, z którym połączyła go przyjaźń. Razem z nim brał udział w walce z duchem ostatniego Nazghula - Khamula z Dol Guldur, czym zasłynął w całym Rhovanionie.

Przez następne dziesięć lat większość czasu spędzał wędrując po Śródziemiu, czasem sam lub ze swoimi przyjaciółmi Pennethem i Baranduilem. Ale nie wszystkie jego podróże przebiegały spokojnie. Wiele razy był zmuszony walczyć, aby uchronić swoje życie. Największą przygodę przeżył w wieku trzydziestu lat, gdy wraz z Elbornem i paroma przyjaciółmi pokrzyżował spisek orków z Gundabadu, czym okrył się niemałą słąwą. Podczas tej przygody poznał też piękną Ciryawen (dla przyjaciół Ciri), towarzyszkę przygód, która (choć o tym nie wiedział) w przyszłości miała zostać jego żoną. W wieku czterdziestu trzech lat, wraz z Baranduilem, Ciri oraz Adarem odnalazł prastary skarbiec elfów z Evedimu, gdzie wśród licznych skarbów, zdobył Płaszcz Valaciryi - potężny artefakt, którego nie mogła przebić żadna strzała, topór ani miecz.

Równocześnie często bywał na dworze ojca, gdzie jak nikt inny bawił się i balował. W końcu Aragorn stwierdził, iż trzeba położyć temu kres. Postanowił powierzyć mu więc pieczę nad regionem Kair Andros, którego dawny pan Marcus, na skutek nieszczęśliwego wypadku, spadł z mostu i umarł.