Religia

## Historia religii Erlathanu

*„(…)Na początku była pustka. Z pustki tej wyłoniło słowo i*
oddzieliło mrok od światła. Tak powstał świat(…)”

Ten krótki cytat odnosi się do
trzech pradawnych bóstw: Alayi, Yvy i Mel’zara. Yva symbolizuje nasz świat,
który oddziela pierwiastek dobra (Alaya) od zła (Mel’zar). Pierwsze zapiski o
bóstwach pochodzą z okresu około – 35 tyś. lat BV, czyli jeszcze sprzed
zjednoczenia elfów. Religia była wytłumaczeniem zarówno istnienia świata jak i
celu istnienia samych elfów. Ich zadaniem było walczyć z Mel’zarem, który miał
jakoby próbować zniszczyć lub przynajmniej przesunąć granice swoich wpływów. Wśród ludzkich królestw, a w konsekwencji także pośród Erlathańczyków, najczęściej cytowaną historią opowiadającą początki religii jest ta o Radzie Wassarinu, starożytnej organizacji zrzeszającej myślicieli wszystkich „najważniejszych
ras”. Ich zadaniem było odkrycie praw, które napędzały świat. Wspólnie
stworzono zestaw nauk, który podarowano rasom Ludzi, Elfów, Krasnoludów,
Niziołków i Gnomów. Oczywiście od razu dają się we znaki liczne nieścisłości.
Wersja Krasnoludów i Gnomów zakłada istnienie jeszcze jednego bóstwa, Tytana,
który był głównym architektem świata. Pozostałe rasy zaakceptowały go dużo
później i nie jako bóstwo, ale jako pierwszego ze świętych, stworzonych przez
Alayę i Yvę. Kolejnym rażącym niedopatrzeniem jest data pierwszego kontaktu z
elfami. Pomimo tego, że elfi osadnicy z Erlathanu dotarli na Ziemie Środka na kilka
tysięcy lat przed odkryciem Nowego Kontynentu obie rasy wyznawały już Alayę i
Yvę bez wiedzy o swoim wzajemnym istnieniu. To ta bliskość religijna była
jednym z głównych powodów, dla których w zasadzie nigdy nie doszło do wojen na
tle elfio-ludzkim. Wspominana historia ma zatem dzisiaj głównie wymiar
alegoryczny i ekumeniczny.  Alegorią
wydaje się być także sama góra Wassarin, na której szczycie miały się odbywać
obrady mitycznej Rady, w dokładnym tłumaczeniu z jednego ze starożytnych elfich
języków jej nazwa oznacza po prostu „Mądrą Górę” lub „Mądrą Skrzynię”.

Dużo bardziej spójny wydaje się
być mit genezyjski, który za wyjątkiem fragmentów o Tytanie wydaje się być taki
sam.

Mówi się, że pierwsza w Pustce
przebudziła się Yva, omiotła spojrzeniem nicość i wypowiedziała Pierwsze Słowo.
Z Pierwszego Słowa (Drugiego u krasnoludów) wyłonili się Alaya i Mel'zar, Brat i Siostra. Wersja krasnoludzka mitu wspomina, że nim Alaya i Mel'zar
przebudzili się i ujrzeli istnienie dookoła siebie, Yva pracowała już z Tytanem
(zrodzonym z Pierwszego Słowa) nad stworzeniem świata. Alaya podarowała nowemu
dziełu Światło, Życie i Miłość. Mel'zar zaś obserwując powstające istoty
obdarował je Nadzieją, Ambicją i Dumą, a także uczynił świat mniej
uporządkowanym, przestawiając lądy i zsyłając niszczycielskie siły ognia, by
nieco zaostrzyć jego krawędzie. Na wszelki wypadek, by uniknąć konfliktu między
rodzeństwem, Yva oddzieliła ich oceanami. Krasnoludy wspominają dodatkowo, że
Tytan wraz z Yvą odkryli, że poszczególne składniki nowego świata można łączyć
i tworzyć z nich zupełnie nowe. Tak dali początek kowalstwu i nauce, którymi
prędko podzielili się z pierwszymi rozumnymi rasami.

Rasy te stały się wkrótce ulubionymi zabawkami Mel'zara.
Początkowo rozwijał ich spryt i zdolności zarządzania własnymi
terenami, a także nauczył przetrwać w ciężkich warunkach, nie budząc zastrzeżeń
reszty rodzeństwa. Szybko okazało się jednak, że hartował ich po to, by zwracać
potem przeciwko sobie dla własnej rozrywki. Mel'zarowi nie podobało się jednak,
że to rasy uzbrojone przez Yvę i Tytana w nową wiedzę i technologie odnosiły
największy sukces. Zazdrosny, postanowił wydobyć z Tytana sekrety kowalstwa,
run i innych tajemnych nauk. Oczywiście spotkał się z odmową, co skończyło się
tragicznie dla architekta światów. Mel'zar zamordował go w sekrecie, a jego
wciąż bijące serce cisnął w szczelinę prowadzącą do rozgrzanego rdzenia świata.
Ciało zaś przysypał ogromną warstwą gór i lądów. Podobno wedle ostatniej woli
umierającego Tytana z jego kości zrodzić się miały Krasnoludy, ostatnia i
najbardziej ukochana z ras, jakie stworzył.

Ludzka wersja podaje zaś, że Mel'zar coraz śmielej
namawiał śmiertelników do konfliktu, co zaowocowało ogromnym konfliktem
zbrojnym, który niemal doszczętnie wyniszczył całą populację. Obie historie są
jednak zgodne – Alaya  i Yva postanowiły
zatrzymać Mel'zara, z czego krasnoludy wspominają jeszcze, że to właśnie ich
przodkowie donieśli Boginiom o tym, co stało się z Tytanem, którego los został
przed nimi zafałszowany. Z pomocą Armii Światła udało się schwytać Mel'zara i
zamknąć go w Czarnym Więzieniu, znacznie zmniejszając jego wpływy. Jedna z
wersji zakłada nawet, że został poćwiartowany żywcem i rzucony w bezgraniczną
otchłań – tam, gdzie nie dociera światło gwiazd. Lokalna legenda Erlathańska
podaje, że Mel'zara strącono nie w otchłań, ale na dno najgłębszego jeziora na
świecie. Dalej opowieść głosi tylko, że zbrodnie Kłamcy tak dogłębnie spaczyły
świat, że nawet po jego odbudowie zło nadal kusiło niektórych śmiertelników.
Dlatego też, w ramach pokuty Mel'zar miał ze swojego więzienia, wraz z
pilnującymi go diabłami zajmować się wymierzeniem kar grzesznikom i wraz z nimi
cierpieć za przewinienia.

## Pomniejsze religie

### Elfickie duchy opiekuńcze i Mentorzy

Oprócz dwóch bogiń, elfy oddają cześć Mentorom, boskim wysłannikom (niechętnie dzielą się jakąkolwiek wiedzą odnośnie tych istot) oraz dwunastu duchom opiekuńczym, którzy są ich posłańcami do Yvy. Każdy duch ma podległe sobie plemię i domenę, którą się opiekuje. Są to:

1. Wilk (Rodzina)
2. Żmija (Oszustwo)
3. Orzeł (Powietrze)
4. Pająk (Los)
5. Dzik (Moc)
6. Niedźwiedź (Siła)
7. Kruk (Szlachta)
8. Borsuk (Pomsta)
9. Wół (Podróż)
10. Krab (Woda)
11. Żółw (Ochrona)
12. Jednorożec (Leczenie)

### Kulty Przodków

Dodatkowo niziołki, orkowie, krasnoludy i niektórzy ludzie (szczególnie Ukryta Wioska) oddają cześć poległym przodkom, którzy są w ich mniemaniu pośrednikami pomiędzy bogami, a śmiertelnikami.

## Śmierć w Erlathanie

Niezależnie od swoich czynów za życia, dusza każdego zmarłego trafia na Sąd Yvy. Tam musi
sama się wybronić i uzasadnić postępowanie. W zależności od stopnia swoich przewinień może trafić do Raju, lub Piekła. Lżejsze grzechy można odpokutować, wędrując po świecie pod postacią zjawy i pomagając śmiertelnikom w drobnych, codziennych czynnościach. Co bardziej kontemplatywnych zmarłych Yva pozostawia przy sobie, natomiast tych najbardziej zdeprawowanych strąca do Czarnego Więzienia, by mogli patrzeć na to, do czego może doprowadzić całkowite spaczenie. Podobno wyrok w Piekle nie trwa nigdy całą wieczność, chociaż i tak jest niewyobrażalnie długi. Mówi się, że niektóre dusze mają szansę się stamtąd wydostać, jeżeli szczerze żałują za swoje grzechy.