Mr. Widemouth

**Mr. Widemouth** is een creepypasta.

## Proloog

Mr. Widemouth is/was een wezen met een groot hoofd en een brede mond, waardoor hij wat wegheeft van een duivelse Furby. Ook staan zijn oren schots en scheef en zijn ogen kunnen van oppervlakte veranderen. Het personage heeft een grijsbruine kleur, zijn gezichtsveld heeft een donkerbruine kleur.

## Verhaal

Ik beweerde de zoenziekte te hebben. Kort na de diagnose ontmoette ik een klein wezen met een brede mond, ik vroeg naar de naam. Het wezen vertelde dat het geen echte naam had, maar het liefst *Mr. Widemouth* genoemd werd. Vervolgens merkte ik op dat het wezen aardig wat weg had van een Furby. Het wezen keek verbaasd op, maar ik legde aan hem uit wat een Furby precies is. Mr. Widemouth dacht in zichzelf dat hij nooit hetzelfde kon worden als een Furby zelf. Mr. Widemouth zal zich verstopt hebben onder mijn bed omdat hij niet wilde dat mijn ouders hem zouden zien. Na een paar dagen door te hebben gebracht met Mr. Widemouth deed Mijn moeder haar dagelijkse check-in. Hierna nam Mr. Widemouth me mee naar een klein kamertje aan het eind van de gang. Eerst weigerde ik het verzoek, maar toen Mr. Widemouth door bleef dreinen ging ik toch maar met hem mee. Eenmaal aangekomen in de kamer opende Mr. Widemouth een raam dat zich tegenover de deuropening bevond en wenkte mij om naar de grond te kijken. De daling ging verder naar beneden, omdat dit raam zich bevond op de tweede verdieping boven op een heuvel. Mr. Widemouth loog tegen mij dat helemaal onderaan een trampoline stond, als ik het me maar hard genoeg voorstelde zal ik zo licht als een veertje weer opspringen. Ik bleef maar weigeren en het glimlachende gezicht van Mr. Widemouth veranderde in een frons, afgesloten met een grompje, waarna hij zich verschuilde onder mijn bed en hier de rest van de dag bleef zitten zonder enig geluid te maken. De volgende dag kwam Mr. Widemouth naar me toe met een doosje, waarna hij mij vertelde dat hij me wilde leren jongleren. De voorwerpen in deze doos zouden hem zogenaamd helpen om te oefenen. Toen ik de doos opende zag ik messen in de doos en brulde van woede dat hij dit niet mocht doen, omdat mijn ouders me verboden om ook maar één mes aan te raken. Toen ik bleef weigeren veranderde het gezicht van Mr. Widemouth in een steeds diepere frons. Uiteindelijk bleef hij wederom de rest van de dag onder het bed. De dag hierna begon ik aan Mr. Widemouth uit te leggen hoe ik en hijzelf meer slaapproblemen kregen en hoe ik 's nachts zijn ouders wakker zou maken door te vertellen dat er echt een trampoline op de heuvel was geplaatst die ze konden gebruiken. De dag hierna had ik eindelijk toestemming gekregen om naar buiten te gaan. Mr. Widemouth wachtte me buiten op en liet me een pad zien, hij vertelde me dat een deel van zijn vrienden dit pad had afgelegd en op een prachtige locatie zouden komen als ze de volledige afstand hadden afgelegd. Alsnel namen ik en mijn ouders al onze spullen mee in een vrachtwagen en stonden op het punt te vertrekken. Ik zag Mr. Widemouth door het raam van zijn slaapkamer naar hen staren. Ik had een stiletto in mijn handen en toen Mr. Widemouth naar me zwaaide, zwaaide ik niet terug. Op een dag keerde ik terug naar de locatie van mijn oude huis, maar dit huis was nergens te bekennen omdat het jaren nadat ik uit dit gebied vertrok al afgebrand was. Ik besloot daarom maar om het pad af te leggen waar Mr. Widemouth mij over vertelde. Toen ik de volledige route had afgelegd kwam ik terecht op een kerkhof waar de meeste grafstenen van kinderen waren, die slachtoffer waren van Mr. Widemouths aanbod.

## Epiloog

Het is onbekend wat er met Mr. Widemouth is gebeurd nadat het huis was afgebrand. Sommige mensen beweren dat hij op de vlucht sloeg en zich nu ergens anders verstopt, maar de meeste mensen speculeren dat hij is omgekomen in de brand. Daarnaast is het volledig onbekend of Mr. Widemouth altijd al een demon was of eerst een mens is geweest, het is nooit bevestigd.