พ.ศ. 2537 – 2543

✨  **ปรากฏการณ์เฉลียง**

**พ.ศ. 2521-25 • พ.ศ. 2529-31 • พ.ศ. 2532-34 • **พ.ศ. 2537-43** • หลังปี พ.ศ. 2543 • *ไทม์ไลน์ของเฉลียง***

## **ฉลองสิบกว่าปี**

ห่างหายกันไปหลายปี เฉลียงเริ่มคิดถึงเวที จึงชวนเพื่อนๆ น้องๆ มาคุย มากินข้าว แล้วก็ชวนกันเล่นคอนเสิร์ต เป็น **‘คอนเสิร์ตแก้คิดถึง...ฉลองสิบกว่าปีเฉลียง’**

**อั๋น-วัชระ แวววุฒินันท์** ที่ทำคอนเสิร์ตใหญ่ให้เฉลียงมาตลอด ตั้งแต่คอนเสิร์ตปิดอัลบั้ม **‘อื่นๆ อีกมากมาย’** ตกปากรับคำ เป็นผู้ดำเนินการให้อย่างเคย ขณะเดียวกัน **องุ่น-นันท์ วิทยดำรง** ซึ่งผันตัวเองไปทำงานด้านการตลาดก็เข้ามาเพื่อช่วยหาสปอนเซอร์และขายตั๋ว แถมยังมีพี่ๆ น้องๆ ที่เคยคุ้นอีกหลายคน มาช่วยงานกันอย่างเต็มอกเต็มใจ อย่าง **บุ๋มบิ๋ม ธงชัย และถนอม สามโทน** ที่อาสามาทำเสื้อผ้า!?!

**เมื่อได้เล่นคอนเสิร์ตกันสมใจแน่แล้ว** ก็ถึงคราวจะต้องคิดว่า ถ้ามีเงินเหลือ จะทำอะไร แบ่งกันดีไหม...คงจะได้คนละไม่กี่บาท จึงมาถึงข้อสรุปว่า ทำการกุศลกันดีกว่า และหน่วยงานที่เฉลียงเลือกก็คือ **‘องค์การยูนิเซฟ’**

ศุ เขียนไว้ในสูจิบัตรของคอนเสิร์ตฯ ว่า ผมได้ยินคำว่า **‘คอนเสิร์ตฟอร์ยูนิเซฟ’** เมื่อปี 2525 ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นมีตำแหน่งเป็นกรรมการนิสิตของคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ รู้สึกดีใจเป็นบ้า ที่ได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในทีมงานคอนเสิร์ตหนนั้น ดีใจที่ได้เอาตำแหน่งกรรมการคณะเข้าไปร่วมงานที่เห็นว่าเป็นประโยชน์

ส่วนที่ว่าเป็นบ้านั้น ก็ตอนที่ไปนั่งลูบคลำกีตาร์ของ พี่หงา คาราวาน ที่เขาขนมาเก็บในห้องพัก พอดึกๆ ได้ที่ เราก็แอบเอาออกมาลูบคลำ ตีคอร์ดเบาๆ ตอนนั้นคลั่งไคล้ชื่อเสียงของพี่หงา แต่หน้าตาไม่เคยรู้จัก พอเล่นกีตาร์ร้องเพลงได้ไม่กี่คอร์ด ความฝันที่อยากจะเป็นหนึ่งในคอนเสิร์ตฟอร์ยูนิเซฟก็ก่อตัวขึ้นมาดื้อๆ ฝันว่าวันข้างหน้าถ้ามีชื่อเสียงกับเขาบ้าง คนจัดงานคงเชิญขึ้นเวทีเข้าสักวัน

แล้วคอนเสิร์ตฟอร์ยูนิเซฟครั้งที่สองก็ผ่านไป โดยมีศุ บุญเลี้ยงเป็นผู้แอบดูเวลาซ้อม ยังจำลีลา น้ำเสียงเหน่อๆ แต่มีพลังของพี่แอ๊ด คาราบาว ตอนร้องเพลง ดิน น้ำ ลม ไฟ ให้หลงใหลได้อีกคน ไม่ได้ยินข่าวว่ามีคอนเสิร์ตฟอร์ยูนิเซฟที่ไหนอีก

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ เฉลียงที่อุตส่าห์คิดถึงกันและรวมกัน โดยแบ่งปันรายได้ให้ส่วนรวม โดยเฉพาะองค์การยูนิเซฟ ซึ่งทำให้ความฝันลมๆ แล้งๆ ของไอ้หนุ่มบ้านนาเปล่งปลั่งเป็นจริงขึ้นมา **ถ้าตายก็คงจะตายตาหลับแล้วครับคุณผู้ชม**

การกลับมารวมตัวกันของเฉลียงคราวนี้ มีแฟนเพลงเก่าๆ มาร่วมรำลึกความหลังกันแน่นขนัด บัตรเต็มทั้ง 2 รอบที่ตั้งใจไว้ จนต้องเปิดรอบซ้อมใหญ่ให้เข้าชมกัน

ศูนย์วัฒนธรรมฯ คึกคัก เมื่อพี่ๆ น้องๆ อีกหลายคน เช่น โน้ต-อุดม แต้พานิช และโด๋ว-มรกต โกมลบุตร ที่ซื้อบัตรมาดูแท้ๆ แต่กระโดดเข้าร่วมขายเสื้อที่ระลึก และถือกล่องรับบริจาคเพื่อยูนิเซฟที่หน้าโรง ด้านบนเวที เฉลียงยังเรียกเสียงหัวเราะได้เหมือนเคย และเสียงเพลงของพวกเขาก็เรียกความทรงจำครั้งเก่ามาให้คนดูร่วมร้องเพลงไปด้วยได้ทุกเพลง

พี่เล็ก-สมชาย ศักดิกุล เป็นแขกรับเชิญมาร่วมแสดงคอนเสิร์ตกับเฉลียงเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ฉัตรชัยได้ขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ตร่วมกับนิติพงษ์และศุ แต่ทีเด็ดที่สุดน่าจะเป็นคิวของ เด็กชาย**ต้นไม้-ฌานดนู ไล้ทอง** ลูกชายวัย 3 ขวบครึ่งของภูษิต ที่ขึ้นมาร่วมร้องเพลง **‘พ่อกล่อมลูก’** และเรียกเสียงปรบมือได้ยาวนานกว่าใคร

เฉลียงปิดท้ายคอนเสิร์ตด้วยเพลง **‘ฝากเอาไว้’** และ **‘ไม่รักแต่คิดถึง’** ที่แต่งขึ้นใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ ไม่ได้ตั้งใจจะให้ซาบซึ้งแต่อย่างใด ทว่าผู้ชมจำนวนหนึ่งถึงกับป้ายน้ำตาป้อยหลังคอนเสิร์ตจบลง **แล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองต่อตามทางของตน อย่างที่เคยเป็นมา...เสมอ**

## **กองทุนเฉลียง**

หลังการจัดคอนเสิร์ตฉลอง 10 กว่าปีของกลุ่มดนตรีเฉลียง เมื่อปี พ.ศ. 2537 กิจกรรมทางดนตรีของเฉลียงก็กลับคืนสู่ สภาวะต่างคนต่างทำงานของตน ทว่าผลต่อเนื่องจากคอนเสิร์ตแก้คิดถึงฯ ก่อให้เกิดความผูกพันกันในรูปแบบใหม่ เพราะในการจัดคอนเสิร์ตครั้งนั้น กลุ่มดนตรีเฉลียงได้รับเงินค่าโฆษณา ค่าจำหน่ายบัตร และเงินร่วมบริจาคหน้าโรง เป็นเงินราว 700,000 บาท และได้มอบเงินทั้งหมดให้กับองค์การ ยูนิเซฟ และหน่วยงานการกุศลเกี่ยวกับเด็กอีก 2 แห่ง

หลังจากนั้นได้มีการมอบลิขสิทธิ์เทปบันทึกเสียงและวิดีโอเทปการแสดงสดคอนเสิร์ตเพื่อนำไปออกอากาศ ทางโทรทัศน์และผลิตเทป/ซีดีจำหน่าย ทำให้มีรายได้เกิดขึ้นอีกเป็นจำนวนหนึ่ง ซึ่งทางเฉลียงคิดกันว่า น่าที่จะนำไปใช้ประโยชน์ในด้านสาธารณกุศล เช่นเดียวกับผลประโยชน์ในส่วนแรก

กลุ่มดนตรีเฉลียงจึงจัดตั้ง 'กองทุนเฉลียง' ขึ้นเพื่อบริหารเงินทุนจำนวนนี้ โดยมีสมาชิกของเฉลียงทุกคนคือ นิติพงษ์ ห่อนาค, วัชระ ปานเอี่ยม, ภูษิต ไล้ทอง, ศุ บุญเลี้ยง, เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์, ฉัตรชัย ดุริยประณีต และประภาส ชลศรานนท์ ร่วมเป็นกรรมการ แนวทางและ วัตถุประสงค์ที่สำคัญของกองทุนฯ คือจะใช้เงินกองทุนให้เกิดประโยชน์มากที่สุด โดยจะนำเฉพาะดอกผลที่เกิดขึ้นไปใช้เพื่อการกุศล และสาธารณประโยชน์กับหน่วยงานหรือบุคคล และเน้นในเรื่องที่เกี่ยวกับ 'เด็ก' และ 'เยาวชน' เป็นสำคัญ

กลุ่มดนตรีเฉลียงตั้งความหวังไว้ว่า การจัดตั้งกองทุนนี้จะเป็นการเผยแพร่แนวคิดการแบ่งปันโอกาสทางสังคมให้แก่ศิลปินรุ่นใหม่ รวมถึงบุคคลทั่วไปที่มีความพร้อมทั้งกำลังกายและกำลังใจ ว่าทุกคนสามารถรวมกลุ่มกันช่วยเหลือสังคมได้ จะมากหรือน้อยตามแต่กำลังที่ตนมี

ในส่วนของการพิจารณาโครงการที่จะมอบทุนให้นั้น กองทุนฯ รับพิจารณาการขอทุนทุกปี ปีละหนึ่งครั้ง แต่ถ้ามีโครงการที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนก็จะมีการประชุมพิจารณาพิเศษเป็นรายๆ ไป โดยมีผู้ประสานงานกองทุนเป็นผู้ดำเนินการคัดเลือกและนำเสนอที่ประชุมร่วมกันพิจารณา [1]

## **ทริบิวท์เฉลียง : ต่างบ้าน ต่างคน บนเฉลียง**

ต้นปี 2542 ประภาสได้รับการติดต่อ มีคนอยากขอนำเพลงเฉลียงมาร้องใหม่ เป็น Tribute (ทริบิวท์) แด่เฉลียง โดยให้นักร้องรุ่นใหม่ที่มีความชื่นชอบในเฉลียงอยู่เป็นทุนมาร้องเพลงเหล่านั้น ไม่มีเรื่องค่าย ไม่มีสังกัด มากันด้วยใจจริงๆ เขาตอบตกลงไปด้วยความรู้สึกที่ว่า *“ก็อยากฟังเท่านั้นเอง การที่ศิลปินคนหนึ่งเอางานของศิลปินอีกคนไปทำต่อ มันเหมือนการตีความ การตีความของงานศิลปะเราไม่ควรไปไกด์ ไปแนะแนว รู้สึกว่าตื่นเต้นกระหายที่จะฟัง ว่าเขาตีความของเราออกมาเป็นยังไงมากกว่า”*

เฉลียงคนอื่นๆ รับข่าวนี้ด้วยความรู้สึกคล้ายๆ กัน ภูษิตให้ความเห็นว่า *“ผมเชื่อว่า อะไรก็ตามที่ทำด้วยความศรัทธา มันก็ไม่ได้เป็นสิ่งเลวร้าย มันคงตอบสนองในผลงานนั้นดีพอสมควร อาจจะดีมากขึ้นไปอีกเพราะว่าคนที่มาร้องไม่ใช่เฉลียง อาจจะดีกว่าก็ได้เพราะไม่ใช่แปลว่าเฉลียงดีที่สุด ไม่ได้คิดว่า(เฉลียง)จะเป็นประวัติศาสตร์อะไรหรอก เพียงแต่ว่าในขณะนั้นเรารวมกันได้ รวมความคิดกัน คนแต่งเพลงเขาแต่งออกมาชนิดหนึ่ง เราก็พรีเซนต์ออกไปให้ตรงความคิด คนเขามองว่าไม่เหมือนคนอื่นมั้ง เขาก็คงให้เป็นประวัติศาสตร์ แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรให้ดนตรีเมืองไทยหรอก...”*

ส่วนเกียรติศักดิ์นั้นไม่แปลกใจแต่ตื่นเต้น เพราะ *“เคยคิดไว้ตั้งนานแล้วว่าสักวันหนึ่งคงจะมาถึง เพราะในต่างประเทศก็เป็นอย่างนี้ คือวงเก่าๆ ไป พอสักวันก็จะมีรุ่นใหม่ๆ เอาเพลงมาทำใหม่แล้วก็มีสีสันแปลกออกไป ซึ่งสนุกดี เพราะว่า มันต่างจากของเดิมค่อนข้างจะสิ้นเชิง แล้วก็มีสีสันเพิ่มเข้ามาเยอะก็เลยคิดในใจว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาของเฉลียง...ก็ตื่นเต้นว่า เอ้อ! จะได้ฟังแล้วที่มีคนอื่นเอาไปทำ เพราะอยากจะฟังเหมือนกัน...”*

ขณะที่นิติพงษ์บอกว่า *“ความจริงพวกเราร่วมทำกันอย่างสนุกๆ ไม่ได้คิดว่าเป็นมาสเตอร์พีซหรืออะไร แต่มันจะเป็นก็โอเค ก็ขอบคุณที่เห็นราคามัน”*

และศุให้ความเห็นว่า *“ไม่คาดหวัง...ก็รอฟัง เราก็เป็นคนฟังคนหนึ่ง...ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ที่ยกย่อง ก็ต้องดูว่าเขายกย่องจริงไหม บางคนเขาบอกว่า(เฉลียง)ปัญญาอ่อนดี ตลกดี ก็ยกย่องที่เนื้อหา...ถ้าชอบจริงก็ดีเพราะมันก็น่าชอบอยู่หรอก”*

.......................

เมื่อ **‘ทริบิวท์เฉลียง’** สำเร็จออกมา ประภาสได้ให้ทรรศนะหลังจากฟังเพลงทุกเพลงแล้วว่า *“รู้สึกเหมือนมีของแข็งๆ มากระแทกใส่ท้ายทอย เป็นงานศิลป์ที่โลดโผนโจนทะยานทีเดียว”*

**‘ทริบิวท์เฉลียง’** ใช้ชื่ออัลบั้มว่า **‘คนอื่นๆ อีกมากมาย ต่างบ้าน ต่างคน บนเฉลียง’** อำนวยการผลิตโดย **โรจน์ชนา วโรภาษ** เพลงที่ถูกเลือกมาบรรจุไว้ก็คือ

* **ต้นชบากับคนตาบอด** : ร้องโดย Nursery Sound
* **เข้าใจ** : ร้องโดย เดอะมัสต์
* **นิทานหิ่งห้อย** : ร้องโดย สุภัทรา อินทรภักดี
* **เก็บใจ** : ร้องโดย สี่เต่าเธอ
* **รู้สึกสบายดี:** ร้องโดย วรรธนา วีรยวรรธน
* **ยังมี** : ร้องโดย เชษฐา ยารสเอก
* **กล้วยไข่** : ร้องโดย วงซับใน
* **อื่นๆ อีกมากมาย** : ร้องโดย จิโรจ วรากุลนุเคราะห์
* **นายไข่เจียว** : ร้องโดย สลัด
* **เที่ยวละไม** : ร้องโดย บุ๋มบิ๋ม
* **เธอกับฉันกับคนอื่นๆ** : ร้องโดย ละอองฟอง
* **คนดนตรี** : ร้องโดย ซิลลูเอท
* **หวาน** : ร้องโดย ป้อม ออโตบาห์น และปื๊ด อินโนเซนต์
* **ถ้าโลกนี้มีเราเพียงสองคน** : ร้องโดย มาม่า บลูส์
* **เข้าใจ** : ร้องโดย ระวิวรรณ จินดา
* **ง่ายๆ** : ร้องโดย บ็อกเซอร์
* **อยากมีหมอน** : ร้องโดย ธานินทร์ เคนโพธิ์
* **เอกเขนก** : ร้องโดย คิดเนปเปอร์
* **ถูกโฉลกเธอ** : ร้องโดย วาสนา
* **กว่าจะถึงพรุ่งนี้** : ร้องโดย เล็ก วงพราว
* **ฝากเอาไว้** : ร้องโดย วิยะดา โกมารกุล ณ นคร
* **เร่ขายฝัน** : ร้องโดย น็อน ทอคซิก

## **Music History**

ปลายปี 2542 สถานีโทรทัศน์ช่องเพลง Channel V ทำรายการ Music History ขึ้น เพื่อกล่าวถึงนักดนตรีและวงดนตรีที่มีบทบาทต่อเพลงไทยยุคใหม่ในรอบ 20 ปีที่ผ่านมา เป็นการ **‘สรุป นักดนตรีผู้มีบทบาทและสร้างปรากฏการณ์ให้เกิดขึ้นในวงการเพลงไทย’** ก่อนที่ศตวรรษที่ 20 จะผ่านไป

และเฉลียงคือหนึ่งในนักดนตรีที่ Channel V หยิบยกขึ้นมาทำรายการ 1 ตอน เช่นเดียวกับ **เรวัต พุทธินันทน์ ธงไชย แมคอินไตย์ อัญชลี จงคดีกิจ ไมโคร ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ คาราบาว คาราวาน โมเดิร์นด็อก ฯลฯ**

บทเกริ่นนำและคำปิดท้ายของ Music History ตอน **‘เฉลียง’** เป็นความเดียวกันคือ

## *นอกชาน เพลงนอกอัลบั้ม*

จาก **ตะไคร่น้ำสุดขอบฟ้า** เฉลียงก็ไม่มีผลงานเพลงออกมาใหม่อีกเลย จนกระทั่งเมื่อจะทำ**คอนเสิร์ตแก้คิดถึงฉลองครบสิบกว่าปีเฉลียง** จึงคิดว่าควรจะมีเพลงใหม่สักหนึ่งเพลง เพื่อมอบให้แก่แฟนๆ ที่มาชมคอนเสิร์ต นิติพงษ์ ห่อนาค รับงานเขียนเนื้อร้องไป และเขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับเพลง **ไม่รักแต่คิดถึง**

*"(พวกเฉลียง) ถ้าจะถามว่ารักกันไหม ก็ไม่ถึงขั้นจะรักกันนะ ไม่ได้โทรศัพท์หากันบ่อยๆ ไม่ต้องคอยส่งการ์ดปีใหม่ แต่เออคิดถึงกัน เป็นห่วงเป็นใยกัน เจอกันก็นานๆ ที เอ็งก็อยู่ของเอ็งไป ข้าก็อยู่ของข้าไป มีอะไรจะให้ช่วยหรือข้าจะให้เอ็งช่วยก็โทร.มา ก็ว่ากันไป จบแล้วก็จบกัน นึกอะไรออกถึงกันก็ว่ามา ไม่ได้มีอะไรที่ต้องรักกันขนาดนั้น แต่คิดดีๆ ต่อกัน เห็นใครทำอะไรดีๆ ก็ชื่อชม เออ..ดีนะ ถ้ามันไปทำแล้วเจ๊งก็สมน้ำหน้ามัน…ไปทำทำมั้ย…ก็อย่างเนียะ เพื่อนฝูงกัน"*

ชีวิตบางช่วงที่เกี่ยวกัน เราได้แลกเปลี่ยนซึ่งความฝัน
หลายครั้งหลายหนหัวใจไม่ตรงกัน แต่รู้กัน ต่างคนมีน้ำใจ
เธอไม่ต้องนวลดั่งดวงจันทร์ และฉันไม่ใช่ดวงตะวันฉาย
เราเพียงเป็นคนคบกันตามสบาย เมื่อร้างไกลห่วงใยก็แล้วกัน
ไม่สำคัญว่าเธอมีใคร ไม่ใช่กงการอะไรของฉัน
ไม่สนใจเมื่อเธอสุขสันต์ ขอรู้เพียงวันที่เธอไม่มีใคร
ยังไม่ประคองถ้าเธอล้ม ถ้าเธอลุกขึ้นยืนได้เองไหว
ขอรู้ขอเห็นว่าเธอเดินเองได้ จะขอมองดูไกลไกลอย่างชื่นชม
ไม่สำคัญว่าเธอมีใคร ไม่ใช่กงการอะไรของฉัน
ไม่สนใจเมื่อเธอสุขสันต์ ขอรู้เพียงวันที่เธอไม่มีใคร
ไม่สำคัญว่าเธอมีใคร ไม่ใช่กงการอะไรของฉัน
ต่างหนทางของต่างเรานั้น ถึงแม้ว่าเราจะไกลสักเพียงไหน

ห่างหายไปถึง 5 ปีเต็มหลังแก้คิดถึงฯ เฉลียงเกือบครบวงก็กลับมารวมกันอีกครั้งบนเวที **รวมมิตรให้มัน** การแสดงที่พี่เก่าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดขึ้นเพื่อหารายได้ให้กับรุ่นน้องและกิจการคณะ ที่ศูนย์วัฒนธรรมฯ เมื่อต้นปี 2543

นิติพงษ์ วัชระ เกียรติศักดิ์ และภูษิต ขึ้นเวทีเป็น **เฉลียง** ให้ภาพเกือบเหมือนเดิมเมื่อสิบกว่าปีก่อน ขาดก็แต่ศุที่ติดภารกิจไม่อาจรับเชิญมาร่วมแจมได้ จึงไปดึงเอา **แว่น จักราวุธ แสวงผล** รุ่นน้องไม่ห่างนักจากสถาปัตย์ที่มีฝีมือทางดนตรี และปัจจุบันทำงานอยู่ในทีมแต่เพลงของนิติพงษ์ขึ้นเวทีด้วยกัน 'ให้คนมันครบๆ'

และประภาส ชลศรานนท์ก็ได้แต่งเพลง **อิฐก้อนหนึ่ง** ให้พวกเขาร้องและเล่นบนเวที ซึ่งเพลงนี้ก็ได้ใช้เป็นเพลงประจำการแสดง (theme song) ให้เฉลียงและพี่น้องชาวสถาปัตย์ได้ร่วมร้องในตอนจบของการแสดง

ให้ลมมันแรงร้อนเพียงใด
ให้มีฝนมากมาย
แดดเกรียมเผาแทบตาย
อย่าไปยอมแพ้
อย่ายอดให้ลมพัดเราไป
อย่ายอมเพราะความง่าย
หยัดยืนสู้ด้วยใจ
ด้วยใจที่รวมกัน
อิฐก้อนหนึ่งซึ่งถูกวางอย่างเดียวดาย
มีความหมายแค่เพียงดินที่คนปั้น
ซ่อนความงามซ่อนความจริงและความฝัน
อิฐก่อนนั้นคงรอวันเพื่อมีค่า
อิฐหมื่นแสนที่ถูกวางอย่างสร้างสรรค์
อัศจรรย์จึงบันดาลขึ้นตรงหน้า
ก่อกำแพงสร้างบ้านเรือนตึกระฟ้า
แดดลมฝนจะพัดพาไม่มีหวั่น
อิฐก่อนนั้นช่วยป้องกันไม่หวั่นเลย
อิฐก่อนนั้นช่วยป้องกันไม่หวั่นเลย
อิฐก้อนไหนจะถูกวางไว้อย่างเดิม

'**เฉลียง' แม้จะเลิกราวงไป แต่พวกเขาก็เจอกันเสมอๆ นอกรอบบ้าง ในงานบ้าง แทบทุกเดือนต้องมีการได้เจอกัน ไม่คนนั้นเจอคนนี้ ก็คนนี้เจอคนโน้น นานๆ จึงจะเจอกันครบๆ เสียที** ตั้งแต่ปี 2541 เป็นต้นมา ทุกครั้งที่เจอ ก็จะเริ่มมีการพูดคุยกันถึงการเล่นคอนเสิร์ตอีกครั้ง ก่อนที่จะ 'แก่เกิน' ทว่าธุระการงานของแต่ละคน ทำให้ปี 2541 ผ่านไปเป็น 42 แล้วก็มาลงตัวที่ปี 43

จากการรวมตัวเฉพาะกิจอย่างหลวมๆ คราว **รวมมิตรให้มัน** ภาพที่ปรากฎบนเวทีนั้นให้ความรู้สึกว่า น่าจะถึงเวลาที่ 'เฉลียง' จะกลับมาขึ้นเวทีด้วยกันอีกสักหน คนดูเองก็เรียกร้อง … อยากดูแล้วละ คนเล่นเองก็คิดว่า .. คงไม่เลวนักถ้าจะมีการมารวมตัวกันอีกสักครา ซึ่งอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ?

แล้วเฉลียงก็ตกลงใจที่จะมีคอนเสิร์ตอีกครั้ง บนโต๊ะชุมนุมสุมหัวคิดชื่อคอนเสิร์ต วลี '**ย้ำคิดย้ำฝัน'** ถูกใครสักคนส่งเข้าประกวด แม้จะไม่ได้กลายเป็นชื่อคอนเสิร์ต แต่ก็ได้จุดประกายความคิดให้กับประภาสแต่งเพลงขึ้นมา เช่นเดียวกับท่วงทีของหนังสือเล่าเรื่อง 'เฉลียง' ซึ่งจะทำเพื่อบันทึกเรื่องราวของวันเก่า ที่น่าจะเป็นการบอกกล่าว 'เรื่องราวบนแผ่นไม้' และในการประชุมครั้งต่อมา ประภาสก็มีเพลงใหม่ที่ 'เฉลียง'จะได้ร้องบนคอนเสิร์ตครั้งหลังสุดมาให้ทุกคนได้ฟัง

ประภาสเล่าถึงที่มาของเพลงนี้ไว้ *"เฉลียงพูดถึงความฝันมาตั้งแต่ชุดแรก เป็นธรรมดาที่เมื่อเราพูดถึงความใฝ่ฝัน เรามักจะนึกภาพออกแต่คนหนุ่มสาว ผมเขียนเพลงนี้ขึ้นมาเพื่อตอกย้ำความคิดที่ว่า ความฝันนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับอายุ ไม่เกี่ยวกับเวลา ไม่เกี่ยวกับรอยตีนกาแต่อย่างใด*

*"คำมันล้อเลียนคำว่า 'ย้ำคิดย้ำทำ' ของคนแก่อยู่ และก็เขียนขึ้นมาอำคนร้องคือเจี๊ยบ ที่พุงเริ่มกลมขึ้นทุกวัน*

*"จะว่าไปแฟนเพลงรุ่นแรกๆ ของเฉลียงก็คงเริ่มจะมีตีนกากันบ้างแล้ว คิดเสียว่าผมเขียนเพลงนี้ขึ้นมาเพื่อทั้งล้อเลียน และกระตุ้นความฝันที่ยังค้างอยู่ของคนเลยวัยหนุ่มสาวก็แล้วกัน"*

ไม่เกี่ยวกับรอบเอว ไม่เกี่ยวกับหางตา
ไม่เกี่ยวกับคืนวันที่ผ่านไปจะอ่อนใจจะเพลียเหนื่อยล้า
ถ้ายังอยากหาโลกในใจ ให้มันเจอ
ไม่เกี่ยวกับเรี่ยวแรง ไม่เกี่ยวกับบ้านไกล
ไม่เกี่ยวกับดวงดาวที่แวววาวสุกสกาวจะจริงแค่ไหน
ไม่เลยไม่สายที่จะฝัน
คนคนหนึ่งเคยยืนมองไปบนฟ้าอันกว้างใหญ่
วันเวลาเวียนไปก็ยังมองฟ้าตรงที่เก่า
ใครจะมองว่าเราเป็นคนชอบย้ำก็ช่างเขา
คงมีดาวบางดาวรอเรามองซ้ำบ้างใช่ไหม
ให้ย้ำมันต่อไป ให้ฝันมันต่อไป
(ถึงมัน)จะหงอกก็ช่างมัน อย่าหยุดก็แล้วกัน
จะเปลี่ยนจะเดียวดายไม่มีใครอยู่เคียงกายสักคนหนึ่งนั้น
ให้ใจมีฝันอยู่อยู่เคียงใจ

'เรื่องราวบนแผ่นไม้' เป็นชื่อที่มีมานานแล้ว เฉลียงเคยใช้เป็นชื่อบทความเล่าเรื่องราวของพวกเขาไว้ในสูจิบัตรคอนเสิร์ตของอัลบั้มชุด 'เอกเขนก' เมื่อปี พ.ศ. 2530 ประภาสเองก็ประทับใจกับวลีนี้มานานเช่นกัน และเคยคิดอยากจะเขียนเพลง แต่เขียนไม่ออกสักที

ครั้นเมื่อเฉลียงมาเริ่มคุยกันว่าจะทำคอนเสิร์ตอีกสักครั้ง ได้มาเจอกันอีกบ่อยๆ มาร่วมประชุมกัน ก็เรียกบรรยากาศเดิมๆ กลับมา ให้ได้หวนคิดถึงคนเก่าๆ ที่เคยร่วมงาน เป็นอดีตที่มีทั้งความสุขปนเหงาๆ ผสมอยู่ ประภาสจึงจับอารมณ์นั้นมาเรียงร้อย โดยให้ตัวละครในเพลงของเฉลียงหลายๆ เพลงมาเป็นเสมือนตัวแทนของคนที่เคยมีบทบาทอยู่กับเฉลียง แค่คนทั่วไปอาจไม่รู้จักคนเหล่านั้น **และเป็นโอกาสที่จะได้สรุปความหมายและนิยามของเฉลียงที่ทำงานเพลงร่วมกันมาสิบกว่าปี**

แผ่นไม้ดูไกลๆ เหมือนเดิม ถูกเสริมเป็นบางแผ่น
เฉลียงดูเอียงๆ เหมือนแอ่น แต่ไม้ยังแกร่งทน
ห่างหายไปก็นานหลายปี ได้หวนคืนมาอีกหน
เอนหลังนั่งพิงราวถามถึงผู้คน อยากรู้เป็นอย่างไร
มะลิยังอบอวลชวนดม ยินเสียงเจียวไข่ดังไกลๆ
นึกถึงคนหนึ่งคนเอมใจ ชายตาบอดกับชบาต้นนี้
ถามถึงคนอีกคนหนึ่ง เดี๋ยวนี้เธอเป็นครูประถมสี่
เด็กเรียกคุณครูใจดี สารภีคือชื่อเธอ
มุดหาลงใต้ราวระเบียง ถามหาเจ้าแมงมุมชักใย
ท่อน้ำที่พาดขวางข้างใน มันหยดซึมจนมีตะไคร่น้ำ
ไม้นี้คงเก่าไปตามกาล ชีวิตคงเก่าไปด้วยกรรม
เรื่องราวบนแผ่นไม้ถูกทำ ให้เราไว้นั่งดู

## **คอนเสิร์ตเรื่องราวบนแผ่นไม้**

**คอนเสิร์ตเรื่องราวบนแผ่นไม้จัดแสดงในวันที่ 2-3 ธันวาคม 2543 ณ หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ บัตรคอนเสิร์ตทั้ง 3 รอบถูกจำหน่ายหมดอย่างรวดเร็ว จนต้องเพิ่มการแสดงรอบบ่ายวันที่ 3 และเปิดให้ผู้ชมเข้าดูรอบซ้อมใหญ่**

คอนเสิร์ตเรื่องราวบนแผ่นไม้นับเป็นคอนเสิร์ตสมบูรณ์แบบของเฉลียง ไม่ว่าจะเป็นเสียง แสงสีที่ได้จัดวางให้เข้ากับบรรยากาศเพลง หรือแม้กระทั่งกลิ่นหอมที่อบอวลหอประชุมในเพลงต้นชบากับคนตาบอด รวมไปถึงการเรียบเรียงเสียงประสานใหม่ทั้งหมด แม้กระทั่งความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยมกับคอนเสิร์ตในครั้งนี้ ของพวกเขาทั้งคนเบื้องหน้าและเบื้องหลัง

คอนเสิร์ตเปิดฉากด้วยรอยยิ้ม มิวสิควิดิโอเพลง'เร่ขายฝัน' ความยาว 9 นาที ถูกเลือกมาโชว์ก่อนที่การแสดงจะเริ่มขึ้น สปอตไลท์จับที่เด็กชายตัวน้อย ๆ ในชุดนักเรียน เป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์เพลงสรรเสริญพระบารมี "ลูกชายผมเองครับ" ภูษิต ไล้ทองผู้เป็นพ่อ ยืดอกภูมิใจในผลงาน

บทเพลงและอารมณ์ขันของเฉลียงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและความรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยเพลงต่างๆที่คุ้นเคยกันดี อาทิ เที่ยวละไม แค่มี รู้สึกสบายดี ไม่คิดถาม เข้าใจ  นายไข่เจียว อื่นๆอีกมากมาย ฯลฯ ถูกนำมาบรรเลงประกอบกับการบรรเลงจากวงออเคสตร้ามาเติมเต็ม ที่ทำให้ดนตรีแบบสวิงแจ๊ซของเฉลียงดูสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

เพลงนิทานหิ่งห้อยแทรกนิทานชวนคิดจากวัชระ ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมง และอีกหนึ่งเพลงใหม่ 'ย้ำคิดย้ำฝัน' ก็ออกมาย้ำความเป็นเฉลียงในเวลานี้ จบเพลง'กล้วยไข่'เฉลียงเริ่มกล่าวอำลาทีละคน และเพลง'เรื่องราวบนแผ่นไม้' รับหน้าที่เป็นบทเพลงท้ายสุด ไฟเวทีดับลง เฉลียงทั้งหมดกลับเข้าไปหลังเวที เสียงปรบมืออังกอร์ต่อเนื่องยาวนาน เฉลียงก็ออกมาร่ำลาด้วยเพลง'ไม่รักแต่คิดถึง'ตามด้วยเพลง'ฝากเอาไว้'

ช่วงเวลาสุดท้ายกับการกล่าวอำลา เฉลียงทุกคนฝากความรู้สึกของตัวเองไว้กับผู้ชม ด้วยคำพูดตะกุกตะกักแบบปริ่มน้ำตา นิติพงษ์ ได้ประกาศยกตำแหน่งหัวหน้าวงคนใหม่ให้กับน้องต้นไม้ เด็กชายตัวน้อยที่เป็นปริศนาในช่วงต้นคอนเสิร์ต

เมื่อจบเพลงฝากเอาไว้ การแสดงคอนเสิร์ตจบลงแบบเคล้าน้ำตาของใครหลาย ๆ คน ไฟในหอประชุมเปิดสว่าง ทุกคนในหอประชุมลุกขึ้นยืนปรบมือยาวนาน และร้องเรียกพวกเขาอีกครั้ง ทำให้ทุกเฉลียงเดินออกมาสู่หน้าเวทีอีกครั้งพร้อมรอยน้ำตาที่ยังคงไหลจากผู้ชมหรือแม้กระทั่งเหล่าเฉลียงเอง มีการเรียกหาพี่จิก ประภาส เฉลียงผู้อยู่เบื้องหลัง ซึ่งไม่เคยยอมขึ้นมาแสดงบนหน้าเวทีกับเฉลียงแม้แต่ครั้งเดียว

*"จิก จิกอยู่ไหน คราวนี้แกต้องขึ้นมาบนเวทีแล้วล่ะ"* นิติพงษ์เรียกหาประภาส เสียงปรบมือต้อนรับประภาสดังก้องหอประชุม ประภาสเดินจากที่นั่งผู้ชมขึ้นมาบนเวที ตาเขาแดงๆแต่ยังยิ้มละไม

**"ไม่ยักรู้นะครับ ว่ามองจากตรงนี้ลงไป จะมีภาพที่สวยงามขนาดนี้"** บทเพลงเรื่องราวบนแผ่นไม้ถูกบรรเลงอีกครั้ง โดยมีประภาสร่วมร้องบนเวทีเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

การแสดงรอบสุดท้ายของคอนเสิร์ตนี้อาจเป็นประวัติศาสตร์ของวงการดนตรีว่าเป็นคอนเสิร์ตที่ใช้เวลาหลังจากจบการแสดงยาวนานที่สุด เนื่องจากภายหลังแสดงเพลงสุดท้ายไปเรียบร้อยแล้ว แฟนเพลงเฉลียงปรบมือต่อเนื่องเป็นเวลายาวนาน ทำให้ดี้ออกมาประกาศว่าจะไม่ลงจากเวทีจนกว่าแฟนเพลงคนสุดท้ายที่ต้องการลายเซ็นจะเดินทางกลับ

## **ดูเพิ่ม**

* **ไทม์ไลน์ของเฉลียง**
* **สมาชิกวงเฉลียง**
* **ประวัติย่อวงเฉลียง**

## **แหล่งข้อมูล / อ้างอิง**

* **ปรากฏการณ์เฉลียง-คิดถึง** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ปรากฏการณ์เฉลียง-เรื่องราวบนแผ่นไม้** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ห้องภาพ - แก้คิดถึง (30 เม.ย. 2537)** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **เรือนน้ำ : กองทุนเฉลียง** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ห้องภาพ - คอนเสิร์ตเรื่องราวบนแผ่นไม้ (ซ้อมบนเวที)** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **ห้องภาพ - คอนเสิร์ตเรื่องราวบนแผ่นไม้ (แสดงจริง)** ทางเว็บไซต์ chaliang.com
* **บทสัมภาษณ์ - ควันจางที่ยังกรุ่นของเรื่องราวบนแผ่นไม้** ทางเว็บไซต์ chaliang.com