Tajemnica

## Prolog

**Nadal trwała ewakuacja budynku szkoły. Ogień nie dawał za wygraną. W powietrzu było czuć dym jak i przerażenie czy zakłopotanie. Niby uczono ich jak zachowywać się w takich sytuacjach jendakowoż zwykłe ludzkie emocje wzięły górę. Zaniepokojone głosy uczniów szkoły prędko roznosiły się w zatłoczonym miejscu. Było dość głośno. Ruch był jak w ulu.**

-Upewnijcie się czy nikt nie został na drugim piętrze!- krzyczał na cały głos Chase doglądając co i raz gromadek uczniów schodzących po schodach, jednocześnie zapisywał na kartce ilości ewakuowanych uczniów

**Ewakuacja była bardzo chaotyczna. Niby przebiegała dobrze i tak jak jest nakazane lecz na pierwszy rzut oka tak nie wyglądała. Każdy dostawał polecenia działań jednak w takiej sytuacji emocje brały górę. Młodzi ludzie nie chcieli umierać. Biorąc jeszcze pod uwagę większy co sekundy ogień bali się o własne życia. Jest to pierwsza lekcja dla nich że życie to krucha i niestabilna rzecz. Nawet w na pozór w miejscu bezpiecznym, niebezpieczeństwo dybie na życie.**

-Za ile będą tu strażacy?!- zapytała Alays zamykając drzwi do jednej z sal po tym jak ostatni uczeń opuścił pomieszczenie przy tym znakując drzwi kartką

-Marshall jak i reszta strażaków już są w drodze! Jeszcze około 5, góra 9 minut- oznajmił głośno Chase

**Ewakuacja z najwyższych pięter była niemal zakończona. Pieski obecne przy tym przeliczały zaraz przy drzwiach ile osób opuściło dany teren. Na całe szczęście nie było przypadków gdy liczba opuszczających obszar różniła się z faktyczną ilością. Każdy biorący udział w tej akcji próbował zachować spokój dając przy tym w zamiarze uspokojenie dla uczniów. Stworzyć im pozór tego że wszystko jest w porządku. Czy to złudny czy realny nie było ni jak zweryfikować. Przy drzwiach frontowych jeszcze raz przeliczano każdego i spisano. Następnie byli gromadzeni dwójkami i opuszczali teren szkoły udając się do bezpiecznego miejsca. Jednak dym ograniczał widoczność.**

-Mickey spróbuj nieco odgrodzić nas od dymu powietrzem-odezwał się głos Ryder'a w kierunku rudego psa który znajdował się na pierwszym półpiętrze

-Się robi!- zameldował

**Zręcznie przeskoczył w dół nad głowami uczniów. Ci gdy tylko postawili nogę na podłożu parteru ruszyli do frontowych drzwi. Można też było zobaczyć jak w prawym skrzydle gromadka uczniów ewakuuje się drzwiami na uboczu. Tak czy siak niebieskooki kowboj wytwarzając powiewy powietrza przepychał dym w stronę gdzie już nikogo nie było. Przy tym poprawił znacznie widoczność. Kłęby dymu poleciały na gabloty**

-Jak przebiega ewakuacja na dworze?- spytał się jednocześnie bardzo skupiając na wykonywanym zadaniu- Na schodach i korytarzu tłok-

-Idzie sprawnie dość sprawnie, Flurr ziemią robi specjalny podest aby uczniowie przez okno mogli wyjść. Ci którzy już wyszli kierują się do pobliskiego hotelu. Udzielą im tam schronienia. Bynajmniej na czas dopóki rodzice nie odbiorą ich. Inne pieski na zewnątrz pilnują i przeliczają ewakuowanych- odpowiedział Dylan

-Medycy czekają już w hotelu i tuż przed szkołą. Parę karetek też tam jest. Tych co nawdychali się szkodliwego dymu od razu przetransportują do pobliskiego szpitala-dodał Artic

**Na zewnątrz tył budynku trawił ogromny i gorący ogień. Powoli części konstrukcji zaczęły opadać tworząc ruiny zarazem równie powoli żywioł rozchodził się po reszcie szkoły. Na całe szczęście ewakuacja chyliła się ku końcowi ze sukcesem mimo nieco chaotycznego przebiegu. Ogień starano się kontrolować chodź było to ciężkie. Nawet najwybitniejsi władający tym niebezpiecznych oraz niosącym zniszczenie żywiołem nie mogli zaradzić. Została tylko pomoc strażaków i magów wody w ugaszeniu. Wydawało się jakby z chwila na chwilę ogień zaczynał coraz bardziej uciekać spod kontroli. Wydawał się nacierać bardziej.**

-Słyszycie to?- zapytała nagle Luka. Rozejrzała się swoimi oczyma wokoło a następnie wytężyła słuch.

**Pieski zrobiły to samo. Pary uszu i oczy zaczęły wyszukiwać tego o czym powiedziała suczka. Uszy wszystkich kierowały się w różne strony. Nagle wśród krzyków i chaosu wyostrzył się momentalnie pewien nieznany dźwięk. Wysoki i przerywający co chwilę. Ciężkie było dokładne zlokalizowanie dźwięku lecz nie ustalenie co to jest**

-Wydaję się...-powiedziała Alays

-Bomba!-odrzekli pozostali chórem

-Dobra! Już wszyscy?!- przerwał momentalnie głos Chase'a. Następnie popatrzył się na grupy które były odpowiedzialne za zliczanie. Ci sprawdzili swoje listy

-Tak!-odparł Dylan kierując wzrok na ojca znad swojej listy. Chase zwrócił głowę w kierunku Amalis która także zerknęła na listę.

-Wszyscy!-krzyknęła

**Ostatni uczeń właśnie opuścił budynek przy frontowych drzwiach.**

-Nie mamy czasu. Ważne że wszyscy zdołali wyjść. Ta bomba w każdej chwili może wybuchnąć. Wychodzimy w tej chwili!- rozkazał pies rasy Owczarek Niemiecki

**Momentalnie każdy wybiegł. Budynek kompletnie opustoszał. Korytarze które jeszcze przed chwilą tętniły życiem zostały kompletnie puste. Ogień dotarł już tam. Ławki które były przy bokach ścian zajęły się ogniem. Tak samo jak tablice korkowe i ogólnie okolica. Ogień niszczył wszystko. Tablice i cały sprzęt właśnie zwęglały się stopniowo coraz bardziej na wskutek ognia. Bomba na dodatek dokończy niszczycielskie dzieło jednego z żywiołów. Najważniejsze jest jednak to że nikt nie został w środku. Lecz czy na pewno. Wszyscy którzy przewodzili ewakuacji wybiegli na zewnątrz. Alays która wyszła na koniec obejrzała się za siebie. Zmarła widząc tęgi ogień jak i kłęby dymu. Jej oczy z trwogą i intensywnością wpatrywały się w zjawisko.**

-Alays, chodź!- wyrwał ją ostro z rozmyślań Dylan. Suczka otrząsnęła się jednak szybko. Podbiegła do reszty piesków która stała przy wjeździe na parking za szkołą

-Wszyscy?- spytał się energicznie Axe i popatrzył po policjantach

-Żaden z uczniów nie został tam. Tak samo jak żaden nauczyciel, pies czy istota żywa-odparła poważnie Bloomy

-Co z ewakuacją prowadzoną przez okna?- zapytał się Max

-Także zakończona sukcesem- odparła Deve

-Mamy też wieści o bombie. Skoro nikt nie został oddalmy się jak najdalej. Nie wiadomo kiedy wybuchnie- oznajmił żwawo Dylan

**Każdy zamarł na wieść o bombie. Zapytali się samych siebie w głowach co jeszcze? Co jeszcze się wydarzy. Połowa obecnych ruszyła do swoich pojazdów. Reszta pozostałych jeszcze szybko sprawdziła listy. Dzięki Bogu jednak każdy był odhaczony na głównej liście. Zaczął się ogromny transport uczniów do hotelów. Rodzice ci co mogli przyjechać na miejsce zabrali swoje pociechy od razu meldując do do rady pedagogicznej i innych policjantów. Sytuacja zaczynała być coraz bardziej pod kontrolą. Jednak nie można było tego powiedzieć o ogniu. Sam fakt że jeszcze zalokowano bombę. Jeśli mówić o załagodzeniu sytuacji związanej z budynkiem nie było najmniejszej mowy. A był to taki spokojny dzień. Gdy wybuchł pożar miało miejsce spotkanie w sali gimnastycznej i co poniektórych klasach. Wszyscy byli zajęci a ogień prawdopodobnie zaczynał się rozprzestrzeniać na uboczu i miejscu gdzie akurat nikogo nie było. Jednak to już nie było ważne. Liczyło się zdrowie uczniów i pracowników szkoły. Już teren miał być opuszczany jednak Flurr momentalnie zatrzymała się w miejscu. Otworzyła szerzej jej żółte oczy. Każdy zatrzymał się i spojrzał na nią z niepokojem**

-Zaczekajcie moment. Gdzie jest Kristian?!-zapytała Flurr i spojrzała po reszcie. Od razu pomyślała o najgorszym scenariuszu. Serce suczki z zaniepokojenia zaczęło szybciej bić. Momentalnie przyspieszyło. Oblała się zimnym potem- Czy został uwzględniony na liście? Widział go ktoś?-

**Każdy spojrzał po sobie zaniepokojenie. Zaczęto krzyczeć jego imię i nasłuchiwać odpowiedzi. Ta nie nadeszła. Sprawdzano okolice, szybko rozejrzeli się lecz bardzo staranie. Presja eksplozji do której w lada chwili mogła dojść nie pomagała. Nigdzie nie było dość wysokiego psa o futrze w kolorze śnieżnobiałej bieli z elementami delikatnego brązu jak i z żywymi zielonymi oczami. Każdy był coraz bardziej zaniepokojony**

-Jak to się stało?!- rzuciła oskarżeniami w resztę Flurr. Jej zazwyczaj łagodny wzrok zamienił się w gniewny lecz wciąż zaniepokojony i bardzo niepewny.

-Nie mam pojęcia... Być może szedł na samym końcu. I zajmujący budynek ogień odgrodził go od reszty- wyjaśniała Alays widocznie zakłopotana tym faktem. Jak do tego doszło. Przecież szczegółowo sprawdzano tyły.

-Muszę tam po niego iść!- oznajmiła po czym zerwała się na łapy Flurr. Drogę zagrodził jej Ryder

-Nie wiemy gdzie jest. W każdej chwili budynek może wybuchnąć. - powiedział brunet próbując przetłumaczyć suczce co przyszło mu z trudem. Sam nie wiedział co ma zrobić jednak na pewno pomysł Flurr wykluczył

-No i co? Mam go tam zostawić?! Na pastwę losu?! To jest wasz plan działania?!! Przyjaciela nigdy się nie zostawia samego!!! Nie ważne jak sytuacja jest zła! -wręcz krzyczała. Jej żółte oczy tętniły wściekłością. Jednak także każda strona nie mogła się winić. Ich własne motywy nie mogły siebie usprawiedliwić jak i zaprzeczyć sobie nawzajem. Każdy wręcz desperacko szukał jakiegoś pomysłu. Serce zaczęło bić każdemu coraz szybciej

**Całą sytuacją przerwał szum komunikatora.**

-Halo? Słyszy mnie ktoś? -zapytał głos z odbiornika radiowego. To był Kristian. Flurr szybko podeszła do Chase'a który posiadał ów urządzenie. Każdy zgromadził się przy psie

-Tak! Słyszymy-odparła żwawo

-Jestem uwięziony... Ogień jest wokół mnie! Kończy się tlen. Wszędzie jest dym. Akurat znalazłem komunikator. Najwidoczniej w krzątaninie wypadł komuś. Nie czuję się za dobrze- mówił głos psa. Było wyraźnie słychać uciekające z niego siły

-Gdzie jesteś!?- zapytała szybko Flurr wyczekując

-Drugie piętro. Po-pomocy. Sa-la 24- mówił. Słychać było jak głos słabł i tracił na sile coraz bardziej i bardziej

-Już biegnę!!! Wytrzymaj!!!- odezwała się naprawdę głośno szeryf

**Zerwała się na równe łapy, wzięła w pysk komunikator i wbiegła do budynku mając gdzieś to że w każdej chwili może wybuchnąć. Pieski nie zdążyły jej powstrzymać. Nie wiedziały w ogóle czy będą w stanie.**

-No i co teraz?!- zapytała Tetradi towarzysząca operacji ewakuacji

-Bomba w każdej chwili wybuchnie. Szyby popękają. Szkło może pokaleczyć będących w pobliżu-stwierdził natychmiastowo Chase patrząc po takowych oknach

-Słuchajcie! Wszyscy wynosimy się. Kilkoro piesków będzie wyczekiwało aż Flurr wróci w bezpiecznej odległości!!!- rozkazał Ryder dość głośno

**Każdy zaczął opuszczać teren szkoły i aby nieliczna grupa psów w bezpiecznej odległości czekali powrotu biało-czarnej suczki. W oddali słychać było syreny.**

-Oby tylko się udało- szepnął do siebie Ryder w kontekście i strażaków i Flurr

**Ta zaś właśnie wbiegała po schodach unikając ognia zręcznie i zwinnie. Ogień był już dość blisko. Co i raz podmuchami powietrza odpychała walące się na jej głowę elementy budynku. Zdążyła już połapać się gdzie co jest. Wiedziała gdzie ma iść. Pobiegła po schodach a następnie była już na drugim piętrze. Zostało aby przebiec jeden korytarz**

-Kristian wytrzymaj- szepnęła do siebie

**Biegła omijając właśnie jedną z ławek. Zahamowała gwałtownie gdy przed jej nosem przeleciał jej płomień. Jednak to nie był element ognia który trawił budynek . Jej oczy momentalnie spojrzały się w bok po tym jak ustała w miejscu. Ujrzała kontury psa przez otwarte drzwi jednej z klas. Stał właśnie przy oknie. Nie dostrzegła jednak pyska. Słońce które powoli wychodziło za szarych chmur przebiło się przez okno. Miał na sobie kapelusz i pas z jakimiś małymi pudełkami. Już miała za nim podążyć jednak przypomniało jej się po co tu jest. Zignorowała postać psa który właśnie wyskoczył przez okno. Stwierdziła że zaraz po uratowaniu Kristiana ruszy za budynek go szukać. Po chwili była tuż przed przed salą 22. Drzwi wypadły z zawiasów. Jednym łukowatym powiewem powietrza cisnęła nimi o boczną ścianę. Ogień odgradzał jej jednak drogę. Za nim stał Kristian który siedział z opuszczoną głową dysząc ciężko. Widząc suczkę jego zielone oczy zaszkliły się łzami. Suczka przeskoczyła ogień lekko oparzając se brzuch. Z lekkim sykiem bólu podeszła do przyjaciela i przytuliła mocno.**

-Flurr?- zapytał słabo łamiącym się głosem. Wyglądał na bardzo osłabionego. Oddychał ciężko. Na pysku miał jednak nietypową ranę. Spod lewego oka przez miejsce pomiędzy oczyma nad prawe oko z jej punktu widzenia. Z rany sączyła się szkarłatna ciecz. Ta dziwna rana nie umknęła jej uwadze.

-Jestem. Nie mamy czasu! Musimy się z stąd wynosić w tej chwili!- odezwała się stanowczo a czułość w głosie stłumiła powaga

-Nie przejdziemy tamtędy. To ryzykowne- stwierdził pies już resztkami sił mówiąc głośniej. Siarczysty ogień było słychać coraz bardziej

**Flurr nie myślała długo. Nie marnując czasu ścianę magią ziemi wyburzyła. Dym przestał kotłować się w klasie a wydostał się na świeże powietrze**

-Łap się!-odezwała się

**Wyskoczyła z nim przez otwór zrobiony przez suczkę. Powietrzem sprawiła że Kristian nie poleciał dalej od suczki. W tym czas na bombie wybiło równe zero. Budynek zaczął wybuchać. Po chwili każda szyba w oknie zamieniła się w kilkaset małych ostrych kawałeczków. Ogień buchnął z impetem z okien. Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie. Kawałki szkła mieniły się w blasku słońca które na tą chwilę postanowiło wyjść coraz bardziej poza szare chmury. Karetki właśnie zawoziły do szpitala uczniów bądź nauczycieli których ogień zdążył dotkliwie poparzyć. Pieski które zostały w bezpiecznej odległości patrzyły się zszokowane na impet wybuchu. Kristian z Flurr właśnie lądowali gonieni przez ogień i szkło. Suczka wytworzyła z ziemi dach aby ukryć się przed zagrożeniem osłaniając przyjaciela. Po chwili wszystko wróciło do normalnego tempa. Kawałki rozbijając się o ziemie podzieliły się na jeszcze mniejsze kawałki. Po chwili Flurr odgarnęła płytę z ziemi którą stworzyła dach. Wzięła głęboko oddech gdy tylko zauważyła zdecydowanie większy ogień niż zazwyczaj.**

*,,Co to do diabła było? Co z tamtym? Udało mu się przeżyć? Co on tam robił, czy był odpowiedzialny za to wszystko? Muszę go znaleźć. Nie. Najpierw muszę zadbać o moich bliskich..."-*myślała suczka

## Rozdział I

**Od eksplozji minęło już pół godziny. Przy budynku gdzie niegdyś dzieci uczęszczały do szkoły stała policja a strażacy gasili ogień. Tak właściwie to były nieudane próby. Żywioł zacięcie palił się jednak już nie rozprzestrzeniał. Pieski które w psim patrolu miały zawód strażaka z niedowierzaniem patrzyli na zjawisko. Zażarcie trzymał się obszarów już od kilkunastu minut. Nie zaobserwowano nawet odrobinę rozprzestrzenienia się. Nawet minimalnego. To już zaczęło niepokoić wszystkich. Normalny ogień takiego kalibru zaczął by pochłaniać coraz więcej terenu. Jednak ten tego nie robił. Stał w miejscu**

-Kiedy to nie możliwe...-szepnął do siebie Sage zeskakując ze swojego wozu. Jego pysk oświetlała łuna ognia

-Ogień... on... Taki ogromny jednak nie rozprzestrzenia się... Jak to jest w ogóle możliwe?- dopowiedział Marshall zaniepokojony całą zaistniałą sytuacją zadając pytania na które nikt nie znał odpowiedzi. Nikt w ogóle nie chciał odpowiadać

-To niebywałe-rzekła Laika

-Ta szkoła... Duma Zatoki... Teraz w takim stanie- mówił Lenny drżącym głosem dosłownie nie potrafiąc zmienić kierunku widzenia.

-Teraz nie ma to znaczenia. Musimy ugasić jak najszybciej ten budynek-powiedział bardziej mocniejszym tonem Marshall i popatrzył na resztę zebranych strażaków.

-Jak mamy ugasić? Nasze wszystkie działa z wodą są wcelowane. Lejemy wodę z wszystkich możliwych źródeł- spytał żywszym tonem Sage patrząc po towarzyszach przyglądających się katastrofie

-Aaa magowie ognia? Play, Fire. Moglibyście w jakiś sposób stłamsić ten ogień magią?- zapytał się Lenny patrząc na obecną tylko tu Fire z wymienionych przed chwilą

-Ja-a nie wiem... Wydaję mi się że to nie możliwe... Patrząc na ten ogień to nasze organizmy by tego nie wytrzymały. On... on po prostu jest za ogromny na nasze działania- mówiła jąkając si . Tak bardzo chciała pomóc jednak nie było to realne

-Nie chce za bardzo nie zaniepokoić was jednak jeśli w ciągu godziny nie ugasimy budynku to nic z niego nie pozostanie... A musi dojść do tego kto to zrobił. Poszukać śladów. Zanim przemienią się w popiół- stwierdziła Laika

-Musimy złapać sprawcę tej tragedii. Nie może ujść mu to na sucho- powiedział Sage z wyraźniejszym gniewem w głosie. Każdy był to sytuacją przytłoczony i u nie licznych właśnie zaczął pojawiać się gniew

-Powinniśmy zgłosić fakt że ogień stoi w miejscu. Może im to się przydać. Nie mówię że w wykryciu sprawcy ale chociaż by w ustaleniu poszczególnych danych- zaproponowała Fire

-Zgodzę się. Nie pierwszy lepszy ma dostęp do takich sprzętów- odpowiedział dalmatyńczyk o błękitnych oczach

-Zaraz, słyszycie to?- zapytał nagle znikąd Sage wytężając słuch

**Wszyscy spojrzeli się w górę. Wiatr nagle zaczął targać drzewami. W stronę szkoły zmierzał helikopter pilotowany przez Arctic'a. Było tak głośno że co poniektórzy zatknęli swoje uszy. Jazgot zwiększał się ze zbliżaną odległością. Uprzężą do pojazdu byli zabezpieczeni Janny i Minty. Właśnie tkali wodę razem. Uformowali ogromna wręcz "kroplę" która miała pomóc ugasić pożar.**

-Gdzie mamy opuścić ładunek?!- spytał się pies pilotujący maszynę dość głośno aby dźwięk śmigła go nie zagłuszył. Spojrzał w stronę psa w niebieskiej chuście

-Środek mniej więcej. Piloci dali raport że z góry widać że ogień właśnie tam pali się najrzewniej!- odpowiedział równie głośno skupiając się także na utrzymaniu wody

-Wątpię czy aby to wystarczy. Gaszą to już 30 minut i nic-oznajmił Northen Inuit Dog z niepokojem jednak poważnie. Jego brązowy oczy skupiły się na celu który był już prawie przed nimi.

-Nie musi starczyć. Musi aby osłabić ogień aby łatwiej go gaszono. Gdy straci na sile strażacy rzucą wszystkie siły i działa wodne. To powinno pomóc- mówił Janny z dobrą myślą jednak także poważnie. Już wyglądał za celem na którego miał spuścić wraz z Minty tą wielką ilość wody

-Co jeśli się nie uda?- zapytał pies za sterem patrząc się takim samym spojrzeniem na maga wody o brązowych oczach. Jego pytanie wybrzmiało wyraźnym zaniepokojeniem. Pies który dostał pytanie zamilkł na chwilę

-Będziemy gasić do upadłego-powiedział w końcu Janny patrząc się na rozmówcę z determinacją w oczach jak i powagą

**Arctic z początku spojrzał lekko zaskoczony jednak szybko skinął głową i skierował oczy przed siebie. Po dłuższym locie byli już na miejscu. Żar było czuć nawet z wysoka. Kłęby dymu ograniczyły widoczność. Każdy na pokładzie helikoptera mrużył oczy aby cokolwiek zobaczyć. Brązowooki pies w końcu dopatrzył się przez dym i zorientował gdzie są. Helikopter dobrą chwilę wisiał w powietrzu.**

-Co oni robią?- zapytał Marshall dość cicho mrużąc swoje błękitne oczy. Inni na dole także zastanawiali się

-Jeszcze trochę na przód!!!- krzyknął Janny

**Arctic tak zrobił. Subtelnie ruszył maszynę do przodu. W końcu byli nad celem**

-Minty! Na raz- wołał Janny patrząc się na suczkę która z trudem już utrzymywała wodę. Ta oblana potem od wysiłku skinęła głową

-Dwa...-

-I TRZY!-

**Oba psy podniosły przednie łapy do góry przestając kontrolować wodę. Ta w locie za jeszcze małą pomocą Janny'ego tak jakby spłaszczyła się. Uformowała się dość gruba tafla wody. Wielkim hukiem rozbryzgała się na miejscu gdzie miała. Psiaki i ludzie na dole zasłonili oczy gdyż proch spadł z obiektu prosto na nich. Jednak gdy ten opadł strażacy z Psiego Patrolu i nie tylko wzięli głęboko wdech ze wrażenia. Jeszcze przez chwilę niedowierzali. Ogień będący centralnie na środku momentalnie zmalał. To był znak dla reszt strażaków**

-Udało się- szepnęła Minty patrząc w dół z ulgą

-Misja udana zatem! Udajemy się do punktu wejścia- zameldował Arctic przez komunikator. Po chwili helikopter znikł odleciawszy z miejsca katastrofy wypełniwszy swoją misję

-Dobra! Teraz czas na nas! Gaśmy zanim zostanie proch!!!- krzyknął przeraźliwie głośno jeden z strażaków ludzkich

**Psy z powagą szczeknęły i skoczyły do swoich wozów zaczynając gasić pozostałą część budynku. Cel był już na wyciągnięcie ręki**

-Jesteś pewna tego co widziałaś?- spytał się brunet patrząc dla biało-czarną suczkę przed nim. Towarzyszyli im jeszcze Alays jak i Chase. Cała czwórka stała za terenem szkoły przy ulicy. Koło nich kręciło się wiele służb mundurowych. Strażacy byli już blisko od ugaszenia pożaru

-Jeszcze jak bardzo. Widziałam wyraźnie jak ktoś wyskakiwał przez okno gdy biegłam pomóc Kristianowi. Jednak całego pyska nie zobaczyłam-odparła Flurr poważnie i stanowczo

-Chyba nie będę odkrywczy gdy powiem że na pewno musiał mieć coś wspólnego z tą sprawą.-odezwał się Chase

-To na pewno. Musimy zacząć go szukać-powiedziała Alays i spojrzała się na Ryder'a który właśnie nad czymś myślał

-Może jest szansa jeszcze go złapać...-przypuścił chłopak łapiąc się za podbródek

-Z pewnością jest- odparła żywiołowo Flurr. Jej wypowiedź nieco zaskoczyła pozostałych którzy znali suczkę jako realistkę jednak po zobaczeniu jej wyrazu od razu dostrzegli determinację.

-Gdzie mógł się teraz udać?- zapytał wszystkich Chase jednocześnie sam nad tym rozmyślając

-Ruch w mieście jest jak w ulu natomiast za szkołą jest gęsty las. Pewnie tam się udał. Las zarówno szeroki i długi. Zanim dostanie się na plaże jeszcze długa droga. Trzeba spróbować przynajmniej. Jeśli nic się nie odnajdzie w ruinach- mówiła Alays. Jej złote oczy wodziły po pozostałej trójce wyczekując na odpowiedź

-Zatem wyślemy grupy do lasu jak i do badania terenu. Wiemy dobrze że czas jest tu bardzo ważny- oznajmił klarownie Ryder od razu wiedząc że wspomniany przez niego czas jest bardzo ważny i może działać na ich niekorzyść

-Wyznaczę najprędzej kto ma iść do lasu szukać podejrzanego. Flurr, będziesz im przewodzić?- odparła natychmiastowo Alays następnie zwróciła się do drugiej suczki patrząc jednocześnie na nią

-Pewnie- odparła krótko

-Zatem ruszajmy-oznajmił Ryder, reszta piesków z nim zaczęła odchodzić z miejsca

-Czekajcie-odparła żołtooka suczka która nadal stała w tym samym miejscu. Pozostali popatrzyli się w jej stronę i ustali po odejściu na parę kroków

-O co chodzi?- zapytał psi lider owczarka niemieckiego patrząc się na psią szeryf

-Sprawa z Kristianem nie wydaję się wam dziwna?- zapytała znikąd nieco spokojniejszym jednak bardziej poważnym głosem. Inni z początku nie zrozumieli o co jej chodzi i popatrzyli zmieszani

-Flurr co masz na myśli?- zapytał Ryder zaciekawiony pytaniem

-Nie wydaję się wam dziwne czemu akurat on został na tyłach? Przecież trzymał się bardzo blisko nas po wybuchu pożaru. Jednak akurat na chwilę zniknął i nie było go do czasu gdy nie odezwał się przez komunikator- zaczęła nieco tajemniczo suczka. Każdy zaczął się zastanawiać po cichu. Ten element im umknął

-Do czego zmierzasz?- zapytał Chase bardzo zaciekawiony całym wątkiem.

-Kristian na pysku dostał bardzo nietypową ranę. Raczej nie powstała na wskutek tego incydentu. W powstaniu jej ktoś musiał pomóc-ciągnęła dalej wciąż nie jasno jednak powoli każdy był bliżej domyślenia się

-Czy to ma jakiś związek ze sobą?-spytała Alays

-Przy zabieraniu go do karetki skarżył się na ból głowy. Ten doskwierał mu bardzo mocno aż w końcu stracił przytomność z wyniku obrażeń i wycieńczenia-mówiła jakby już dochodząc do wniosku. Każdy jednak wciąż myślał nad tym jaki to mogło mieć ze sobą wniosek. Nagle Chase otworzył szerzej oczy

-Nie mów że to..-zaczął mówić dość cicho psi lider. Każdy skierował na niego oczy chcąc usłyszeć odpowiedź

-Kristian być może usłyszał coś bardzo kluczowego w tej sprawie. Nawet poznał dokładną tożsamość sprawcy. Ten pewnie był na miejscu aby wszystkiego dopilnować. On kręcił się na uboczu. Wykorzystując bardzo chaotyczną ewakuację dorwali go i czymś uderzyli w głowę, aby upewnić się że ich sekret będzie utrzymany w tajemnicy zostawili go na pastwę losu zamkniętego w pomieszczeniu. Oczywiście to tylko moje przypuszczenia ale nie wiem jak wy, ja nie mogę wymyśleć innego scenariusza- wytłumaczyła w końcu suczka o żółtych oczach. Każdy momentalnie zdał sobie sprawę z tego jak bardzo jest to możliwe i jak kluczowy teraz jest Kristian

-To ma ręce i nogi- przyznał Ryder

-Założyłbym też że sprawców jest więcej niż jeden. Jeden raczej wszystkiego sam by nie zrobił. Nie zdążył by- powiedział Chase

-Z pewnością też nie są byle jakimi przestępcami- zauważyła Alays

-Zatem, Ryder, jakieś dodatkowe rozkazy?- spytała się Flurr Ryder'a

**Ryder myślał przez chwilę. To zupełnie nowy wątek który może być bardzo ważny. Trzeba było teraz działać na trzech płaszczyznach. Badać teren tragedii, łapać niemal pewnego sprawce i zobaczyć czy Kristian cokolwiek zapamiętał. Chłopak czuł trzy pary oczu na nim czekające na rozkazy. Myślał przez chwilę a następnie spojrzał w bok na już prawie ugaszony pożar. Trwającą ciszę przerwał po chwili namysłu**

* **Zmiana sceny**

**Pożar został już kompletnie ugaszony. Nie było już nigdzie ognia. Pozostałości w postaci kłębów dymu powoli rozwiewał wiatr. Policjanci jak i agenci przemierzali ruiny tego co pozostało po wybuchu. Wszystko zwęglone w dużej ilości. Praktycznie połowa była w gruzach i ciężko było o porządne przeszukanie terenu. Jednak nie było wyjścia. Powierzono im zadanie i musieli je wykonać. Trzeba było też zachować dużą ostrożność. W każdej chwili jakaś część architektury mogła spać komuś na głowę. Inni zachodzili się w głowę co niby było by tu do przeszukania. Grupka piesków z psiego patrolu właśnie badali parter. Mijali gablotki z medalami i pucharami i z smutkiem patrzyli na pozostałości. Raczej nastroje były neutralne. Nie za złe ani nie można było powiedzieć za przednie. Stanęli tuż przed drzwiami do sali gimnastycznej. Te były zastawione przez parę desek i części sufitu.**

-Musimy dostać się do sali gimnastycznej aby mieć parter z głowy- mówił Dylan pozostałym poważnym tonem-Eric, Max, Gray, Tetradi, Blommy, pomóżcie mi przepchnąć ten głaz. Dilara, Shiraz, Martine, Conrad, wy odgarnijcie te deski-

-Tak jest- odparli natychmiastowo razem

**Każdy zaczął wykonywać zadane mu zadanie. Po dłużej chwili w końcu udało się odtarasować przejście. Gray wyszedł na przód i swoim bokiem przepchnął dwuczęściowe tak aby się otworzyły. Stan w jakim były aby uprościł czynność. Ledwo co się trzymały. Światło zaczęło bić w oczy członków psiego patrolu. Cały sufit niemal runął na ziemię. Wnętrze zostało pokryte czarnym nalotem. Teren był niemal zrównany z ziemią. Jednak że ściany nadal się jakoś trzymały.**

-Jestem prawie przekonany że to tu musiała znajdować się bomba. Tu prawie nic nie ma. Dosłownie kamień na kamieniu- wysunął spostrzeżenie Max po krótkim rozejrzeniu się po okolicy. Wystąpił też nieco na przód.

-Skoro tu wybuchło to dlaczego ogień był większy w tamtym skrzydle szkoły i na środku?- zapytała słusznie Shiraz

-Właśnie dobre pytanie. Czy możliwe że doszło do detonacji dwóch zsynchronizowanych?- również zadała pytanie Dilara wskakując na wyższy punkt podłoża który niegdyś był trybunami

-Chyba musimy wszystko od początku przeanalizować. Gdzie zaczął się pożar?-powiedział Dylan następnie zapytał swoich towarzyszy

-Z tego co nam wiadomo ogień pojawił się centralnie w prawym skrzydle. I wyglądał on na dość naturalny- odezwała się Tetradi

-Zniszczenia też o tym świadczą. Tam paliło się najdłużej co za sobą idzie wszystko jest zniszczone doszczętnie. Zarówno dostrzegliśmy że zniszczenia maleją stopniowo idąc w lewo od tego punktu- dodała Martine spokojnym i klarownym tonem

-Coś mi tutaj nie gra. To czemu piloci zaobserwowali że ogień bali się najrzewniej na środku- zauważył lekko zmieszany Eric

**Teraz tu każdy się zamyślił. Było to bardzo sprzeczne patrząc po fakcie że wszystko zaczęło się gdzieś po prawej stroni. Każdy zaczął robić burze mózgów. Jednak wszystkie pomysły które wymyślili szybko okazywały się nierealne. Po dłuższej chwili ktoś w końcu się odezwał**

-A co jeśli pożar zaczął się ogniem naturalnym a przy destrukcji bomby odpalono zarazem sprzęt który powodował tamten ogień. Przecież raczej ten zwykły utrzymywał się do chwili eksplozji- odezwał się Gray ze własnym przemyśleniem. Każdy spojrzał na niego

-To by potwierdzało moją teorię o zsynchronizowanej detonacji- odparła żywiej Dilara

-Jednakże kiedy doszło do aktywowania bomby? I czemu niby wywołali naturalny pożar skoro mieli naszykowane już dwie inne znacznie bardziej niebezpieczne bronie?- znów zasiał wątpliwości Eric

-A może aby nas stąd wypłoszyć...- zasugerował Conrad łapiąc się za podbródek i wpatrując się w dół. Każdy otworzył nieco szerzej oczy i wlepił w psa ich wzrok

-Rozwiń się- powiedziała krótko Shiraz do przyjaciela

-Popatrzmy na to czysto logicznie. Bomba była tu prawda? Wszystko inne było naszykowane i gotowe. Ta cała bomba zapewne potrzebowała czasu na eksplozję. Było tu spotkanie. Masa ludzi. Te całe pikanie było usłyszalne dość wyraźnie. Wezwano by saperów i cała operacja by się sypła. Jednak wywołując tamten pożar zmusili nas do opuszczenia obiektu. Wtedy dopiero pod koniec usłyszeliśmy pikanie- mówił dość głośno pies

**To wszystko miało sens. Każdy otworzył szerzej oczy i sam zaczął to wszystko analizować w swoich głowach. Może i to była hipoteza ale i dość realna.**

-To jest bardzo możliwe-przyznała Dilara

-Nie chce nikogo martwić ale obawiam się że mamy do czynienia z bardzo niebezpiecznym wrogiem. Kto inny ma takie typu bronie?- mówił Gray próbując zachować zimną krew

-Zatem tu doszło do eksplozji. Myślicie że jej impet spowodował rozejście się na cały teren?- zapytała Blommy

-Niewykluczone- odparł Max

-Kaiden, Amalis, Victor, Maximus? Chodźcie do sali gimnastycznej w lewym skrzydle. Mamy teren do zbadania- zawołał Dylan używając komunikatora. Po chwili dostał odpowiedź że już tam zmierzają

**Bez zwłocznie i obecni tam ruszyli do przeszukiwań. Stwierdzili że coś mogło się uchować. Zatem też zaczęli myśleć gdzie było to miejsce. Może znaleźli by ten sprzęt i dali do przebadania. Dowiedzieli by się czegoś. Czegokolwiek. W nadziei że pozostali coś znajdą ruszyli w poszukiwanie. Byli też ciekawi rezulataów poszukiwań Flurr. Podzielono się ponownie na grupy. Najprostszą drogą dobrania się, podzielili się na grupę suczek i samców. Suczki szukały ów miejsca a inni czegokolwiek innego czekając na przybycie agentów którzy mieli odpowiedniejszy sprzęt do tej misji. Minęło już 15 minut. Agentów nadal nie było bo ci byli właśnie w lesie. Dotychczas i oni i grupa w sali gimnastycznej która swoją drogą była gigantyczna nic nie znaleźli. W danej sali zawitała Night**

-I jak poszukiwania?- zapytała przyjaźnie jednak z powagą- Ou... Niezły rozwał nastąpił-

-Taaa. Na razie nic tu nie mamy. Czekamy na agentów. Może im sprzęt pozwoli na dokładniejszy przegląd- mówił nieco rozluźniony Conrad

-Jak u was?- zapytała Blommy

-Praktycznie nic . Zaraz idę na pierwsze piętro. Będzie ciężko bo schody przysypały spore głazy. W między czasie przyszłam do was aby pomóc- oznajmiła szczerze suczka

-Cudnie. Chodź. Ja potrzymam tą deskę a ty tam wjedziesz i poszukasz co nieco, dobra?- zapytała się Tetradi już podnosząc ów przedmiot. Ze względu na wyjątkową siłę nie sprawiało to za dużego problemu. Night skinęła głową i podbiegła do suczki

**Trybuny były puste w środku. Boki zastawione deskami. Co prawda większa część była połamana lecz i tak zastawione pozostały. Night małym otworem weszła do środka przeciskając się cudem mimo starań Tetradi o podniesienie jak najwyżej. Po chwili była już w ciemnym miejscu**

-Ruf, ruf. Latarka - powiedziała. Z jej plecaka wyłonił się ów przedmiot. Zaczęła się rozglądać. Było pusto poza deskami i innymi pozostałościami. Znalazła też parę piłek jednak jej uwagę przykuł element leżący nieco dalej. Mienił się w blasku światła. Podeszła bliżej i wzięła w łapę rzecz. Jej oczy otworzyły się szeroko. Była to zawieszka w kształcie jelenia i ognistą obręczą- Nie... tylko nie oni...- wyszeptała

-Coś masz?- zapytała Tetradi zewnątrz

-Uh, em. Nie. Nic - mówiła pierwsze słowa cicho a potem pewnym siebie głosem pozostałe. Przypinkę schowała do kieszonki z postanowieniem o ukryciu jej na pewien czas

**Po chwili wyszła z lekko zakłopotanym wyrazem pyska. Unikała kontaktu wzrokowego.**

-Em, wszystko w porządku?- zapytała to zauważywszy suczka z łatami

-Jasne. Szukajmy dalej- mówiła pospiesznie zielonooka. Tetradi aby popatrzyła się zmieszana i ruszyła robić ostatnie zdanie które Night wypowiedziała

**Dilara zmierzała do składziku ze sprzętem. Eric z dala patrzył się na suczkę. Chciał jej zaproponować pomoc w otworzeniu jednak zauważył że daje sobie radę. Suczka Malinois po chwili wyszła i ustała na przeciwko psa. Ten ukrył rumieniec i zaczął rozmowę wiedząc że stchórzenie było złą opcją**

-Nic nie ma, prawdaż?- odezwał się na siłę nie zmieniając kierunku wzroku

-Taa. Raczej nic wskóramy sami- odezwała się Dilara patrząc się w oczy psa. Temu serce przyspieszyło momentalnie. Wiedział że nie ma teraz czasu na jego miłosne sprawy jednak wyglądało na to że jakoś mu to za zbytnio nie przeszkadzało.

-Zatem. Może jeszcze pokręcimy się wokół szatni uczniów- zaproponował Eric łapiąc się za tył głowy

-A wiesz że chętnie- odpowiedziała suczka uśmiechając się do psa .

**Ten również się uśmiechnął. Już zabierali się do drogi jednak oczy psa powędrowały gdzieś na górę. Na balkonik na górze który cudem ocalał. Jego oczy otworzyły się w szoku na widok dwóch psów przykrytych kapturem z płaszczem. Zauważył że jeden ma jasno białe łapy a drugi beżowe. Mieli ze sobą bronię. Najwidoczniej karabiny. Pies momentalnie zaczął działać gdy jeden zaczął celować w jego i suczkę.**

-DILARA PADNIJ! -ryknął. Ta odwróciła się gwałtownie. Eric pchnął ją razem z sobą w przód sprawiając że pocisk wybił i uderzył o element sufitu roztrzaskając go na kawałki

**Pierwszy szybko przeładował karabin. Nabój wyleciał i z wysokim dźwiękiem upadł na podłogę. Drugi z zamaskowanych strzelił w Blommy i tym razem trafił. Pocisk drasnął dotkliwie bok suczki. Ta wydając ze siebie odgłos bólu upadła na ziemię staczając się z górki na której stała. Krew zaczęła wypływać z rany. Kilka piesków momentalnie podeszło do niej**

-Szlag! Karetkę szybko!- krzyknęła Martine i zadzwoniła komunikatorem

-Kryć się! Na balkonie!!- oznajmił poważnie i głośno Max. Każdy zaczął kryć się bo ruinach

-Zostaw. Zmywamy się stąd- mówił pies przykryty kapturem o białych łapach widząc że zaczyna celować ponownie. Jego wspólnik skinął głową. Po chwili znikli

-Nic ci nie jest?- zapytał Eric troskliwie suczki po czym pomógł wstać

-Tak, dziękuję.... - opowiedziała cicho Dilara dziękującym wzrokiem

-Blommy!- krzyczała Shiraz próbując tamować krew suczki

**Jej oczy powoli się zamykały. Oddychała coraz z większym trudem. Po długiej walce jej oczy zamknęły się**

*,,Skoro wiedzą że należę do nich to czemu nie wycelowali we mnie? Nie byłam na widoku?"*- pytała się w myślach Night

* **Zmiana sceny**

***Obraz pokazuję polane pełną kwiatów o przeróżnych barwach. Głównie były to stokrotki i mlecze. Zarówno co i raz pojawiały się niebieskie chabry a nawet czasami maki. Mały Kristian leżał sobie pod jednym z drzew patrząc się jak promyki słońca mienią się pomiędzy zielonymi liśćmi. Jego również zielone oczy miały delikatny wyraz. Pies wdychał świeże letnie powietrze. Spojrzawszy w bok dostrzegł plac zabaw tak jak i dom zewsząd otoczony drzewami tak gęsto że niemal nie było go widać. Pies zorientował się gdzie jest. Właśnie blisko swojego domu. Na placu zabaw często bawił się z swoimi młodszymi siostrami. Na jego pysku zawidniał lekki uśmiech. Czuł się tak spokojnie. Wszelkie złe myśli odeszły i nie chciały wracać. Usłyszał jak ktoś go woła gdzieś z daleka. Z pobliskiego gąszczu drzew wybiegł rówieśnik Kristiana. Jego sierść była w kolorach szarego. Jedno oko miał brązowe natomiast drugie było w kolorze jasnego błękitu. Z uśmiechem na pysku biegł w jego stronę. Krisitan w między czasie spojrzał się na pobliskie stokrotki. Na ich płatki w kolorze bieli a następnie w niebie nad lasem który był hen daleko od niego. Lecz nagle znikąd pojawiły się szare chmury. Pies spojrzał się ponownie na kwiaty. Ich płatki zaszły kolorem szkarłatnej czerwieni. Nawoływania tamtego psa coraz bardziej rozchodziły się***

**Kristian momentalnie się obudził. Szeroko otworzył oczy. Dostrzegł sufit leżąc głową do góry. Spojrzał się bok. Był w jakiejś sali. Uświadomił sobie co miało miejsce dziś. Zaledwie pół godziny przedtem. Na wskutek dymu musiał być natychmiastowo przetransportowany do szpitala. Była tak kompletna cisza. Aby kroplówka będąca obok łóżka wydawała z siebie dźwięk kapania. Poczuł że ma założony bandaż na głowę i opatrunek na pysku który zasłaniał ranę biegnącą spod prawego oka, przez kufę nad lewe oko. Podniósł łapę do góry ku sufitowi przypominając sobie że ta piękna do czasu chwila miała miejsce w śnie a on jest utkwiony w okrutnej rzeczywistości. Poczuł chęć pojechania w rodzinne strony. I tak cudem dał się namówić dla odwiedziny przez Flurr. Interakcja z otoczeniem kompletnie dla niego nowym była dla niego wysiłkiem. Nagle drzwi otworzyły się. Do środka weszła Sandree w swoim stroju pielęgniarki. Miała pogodny wyraz pyska jednak ten wydawał się wymuszony. Podeszła do psa spokojnie**

-Widzę że się już obudziłeś... -stwierdziła łagodnym tonem

-To było jak długi sen...- powiedział słabym tonem

-Może lepiej gdyby był to tylko sen... Można by było się obudzić i przestać tkwić w tym koszmarze- odpowiedziała zmieniając nastawienie- Ja i Sherda mamy nawał pracy. Zupełnie jak inne pielęgniarki-

-Gdzie jest Flurr?- spytał cicho i słabym tonem jakby ignorując to co powiedziała przed chwilą suczka

-Jest bardziej potrzebna tam na miejscu. Z paroma agentami przeczesują teren za szkołą. Rzekomo podczas misji ratunku ciebie zauważyła potencjalnego sprawcę incydentu- wyjaśniła spokojnie wyjmując leki z szafki

-Ratowała mnie... a przecież mogła zginąć...- dodał z poczuciem winny

-Ale jesteście przyjaciółmi. Nie mogła cie tam zostawić- stwierdziła współczująco

**Drzwi ponownie się otworzyły tym razem ukazując Alays i Chase'a. Właśnie weszli do pomieszczenia zamykając je za sobą.**

-Dobrze że nic ci nie jest- zawołała Alays próbując dodać otuchy psu. Spokojnie popatrzyła się na niego

*,,Czemu oni raptem martwią się o mnie? Nie należę do nich. Z resztą jej wiele innych osób którym bardziej przydadzą się słowa wsparcia"*- myślał Kristian będąc zbyt wycieńczonym aby cokolwiek wydusić z siebie na chwile obecną

-Ah... No tak... Zapomniałam ci powiedzieć że Austin zaobserwował a karetce że będąc nie przytomny mówiłeś "przestępcy", "interesy" i jakieś nie zrozumiałe słowa w nieznanym jeszcze języku. Prawdopodobnie coś z języka norweskiego- tłumaczyła Sandree

-Także. Jesteś w stanie powiedzieć nam czy widziałeś coś przed zajściem?- zapytał się Chase nieco niezręcznie

**Kristian miał lekko nachyloną głowę w stronę psów. Jednak po chwili zmęczony zamknął oczy i ponownie położył głowę na poduszkę.**

* **Zmiana sceny**

-Co mamy dalej robić?- zapytał jeden pies przykryty kapturem. Był jeszcze z drugim psem o głównie rudym umaszczeniem futra. Na sobie miał kapelusz i pas z przymocowanymi pudełkami. Posiadał też bliznę na oku. Same oczy były jasno błękitne. Nie było wątpliwości że to właśnie go Flurr szukała gdy wcześniej zauważyła spiesząc na pomoc Kristianowi. Dwójka za znajdowała się na obrzeżach i niemal zaraz przy plaży. Byli akurat w tej części gdzie nie widywano ludzi ani żywej duszy

-Czekamy na pozostałą dwójkę. Muszą zdać nam raport. Zlecono nam przecież dobre rozeznanie się po akcji. Szacowanie szkód i te inne. Istny poligon zapewne został- odparł wyjątkowo dość wysokim tonem głosu. Sam rozglądał się po okolicy z kamiennym jednak i czujnym wyrazem pyska. Kapelusz nieco bardziej nachylił na swój pysk

-Niektórzy zauważyli nas. Zapewne już ruszyli nas szukać- żalił się pozostały o fiołkowych oczach wstając na równe łapy

-Fakt. Zauważyłem jedną z prawdopodobnie członkiń. Gdy uciekałem oknem. Próbowałem użyć tej broni której mi dano. Chybiłem - przyznał z poważną miną a następnie popatrzył się na ową broń która leżała przy nim

-Co ona tam do diabła robiła? Gdy już prawie dochodziło do eksplozji- zadał pytanie zakapturzony pies

-Pewnie szła uratować tamtego. Tego o zielonych oczach i jasnym futrze. Usłyszał sporo. Psia krew. Nie po to specjalnie zagrodziłem mu drogę aby teraz przeżył. Mam nadzieje że na wskutek uderzenia w głowę zapomniał co nieco- prychnął pies w kapeluszu poprawiając nakrycie głowy i wpatrując się w krzaki, na jego pysku malowało się niepocieszenie a wręcz lekki grymas

-A co jeśli nie zapomniał?- spytał się mając wątpliwości drugi

-Jak to co. Chyba wiesz co robimy z takimi. Wszystkich podejrzanych trzeba eleminować- mówił groźnie wyjmując nóż z pokrowca przy pasie. Blask w ostrzu sprawił że ten wyglądał na bardzo ostry

-A jak to zrobimy? Jak nas rozpozna?- ponownie pytał pozostały

-Oh matko. Bodevik. Co ty taki pytający dziś jesteś. Z resztą. Zawsze byłeś dramatyzujący o byle co. Weźmie się kogoś z nowych i po pyta tamtego. Nasi współpracownicy wyczają gdzie został przywieziony. Tak aby nasza dawna koleżanka nie poznała. Pójdzie łatwo- mówił próbując uspokoić towarzysza

-Dla świętego spokoju powinniśmy i ją załatwić- zauważył pozostały

-Nie możemy tak ryzykować. Tego diabła o zielonych oczach ni jak pokonać tak kiedy widzi mi sie. Pamiętasz chyba ostatnie próby prawda? Ona nie stanowi większego zagrożenia. Nie wie że to my za tym stoimy. Było by to zupełnie nie potrzebne i bez sensu. Z resztą. Gdyby ona zniknęła było by to bardzo podejrzane prawda?- gasił zapędy zimnym tonem pies w kapeluszu

-Ta... -zgodził się niechętnie

-Zatem rozumiesz już, niezmiernie się z tego cieszę-odparł w odpowiedzi

-Mamy ustalone co dalej robimy? Szkoła w gruzach. Świadkowie namierzeni. Co dalej- zapytał pies w kapturze zmieniając temat rozmowy

-Dalej czekamy na rozwój wydarzeń. Zarazem na rozkazy od naszego sojusznika- wyjaśnił

-No dobrze, a wiemy przynajmniej cokolwiek o naszym wrogu? I jego sprzymierzeńcach-zadał kolejne pytanie

-Tym już zajęli się nasi współpracownicy- odpowiedział pies o jasno błękitnych oczach już lekko poirytowany pytaniami jego towrzysza

-Pro do naszych współpracowników. Dawno nie wracają. Mogli wpaść- stwierdził wypatrując postaci psów w głąb lasu

-Są zawodowcami. Nie zawarłbym sojuszu z byle kim. Po za tym mają o wiele więcej w zanadrzu niż ktokolwiek inny. Chodź mogli by się pospieszyć. Dam se łapę uciąć że już tamci są w drodze tutaj. Z nawet własnego przeczucia wiem że nasi wrogowie nie są głupi- powiedział błękitnooki

**Nagle usłyszano świst lin. Oboje skryli się za drzewami. Pies który przywdział kaptur wyjął swoją broń i przymocowanym kawałkiem szkła lustra próbował zobaczyć kto to. Odetchnął z ulgą gdy tylko ujrzał ich współpracowników. Liny należały do ich sprzętów którymi się przemieszczali. Po chwili dwójka wylądowała na wszystkie łapy**

-Ulatniamy się. Widzieliśmy po drodze grupę psów. Szukają nas- mówił ten o białych łapach

-A jak z misją?- zapytał ten w brązowym kapeluszu

-Wszystko przebiegło zgodnie z założeniem. Opisałem wszystko co było mi potrzebne. Zarówno oddaliśmy strzały do tych którzy kręcili się w ruinach tam gdzie była bomba. Jeden chybiony natomiast drugi już celny- mówił ponownie ten o białych łapach. Jego pysk był niemal cały okryty cieniem kaptura . Można było dostrzec niebieskie oczy

-Macie. Dostrzegłam kopie dokumentów tych których przetransportowano do szpitali. Mamy też dane tamtego nieszczęsnego świadka. Szpital nr.5 Zatoki Przygód. Stan dość stabilny. Radze wam go szybko sprzątnąć. Szef nie będzie zadowolony gdy misja zakończy się fiaskiem- mówiła suczka o beżowych łapach podając kilka kartek dwójce psów

-Ojoj. Kristianek... już niedługo pójdziemy dobranoc na dobre- mówił z pogardą i uśmiechem Bodevik

-*Takk skal du ha,* każ komuś się z nim rozprawić- zwrócił się najpierw do suczki a potem do wcześniejszego towarzysza

**Z pewnością ich rozmowa toczyła by się znacznie dłużej jednak usłyszeli że ktoś zbliża się. Dwójka psów cudem zdążyła ich wyminąć, zatem cała czwórka opuściła w pośpiechu teren. W samą porę. Bo psi patrol już był**

* **Zmiana sceny**

**Gray jak i Ryder czekali na spotkanie z szefami policji i panią burmistrz. Ze względu na powagę sytuacji trzeba było poważnie przedyskutować dalsze działania. Czy remont placówki jest jeszcze możliwy, ile wyniosą koszty i kto jest sprawcą tej wielkiej katastrofy. Myśli i przypuszczenia dwoiły się i troiły w głowach piesków i mieszkańców Zatoki. Panował też zewsząd strach. Każdy obawiał się tego że ataki ze strony wroga mogą się powiększyć liczebnie i w skali destrukcji. Już przed całą naradą trwało postawienie na nogi policji do patrolowania okolicy w profilaktyce przez kolejnymi incedyntami. Szef policji z Zatoki czekali już w środku jednak Ryder i Gray czekali na zewnątrz. Chłopak siedział na jednym z krzeseł zaś pies na ziemi nerwowo machając ogonem.**

-Wiadomo już co u naszych?- przerwał grobową ciszę pies

-Medycy w pocie czoła pomagają w szpitalach. Policjanci i nie tylko badają ruiny budynku a Flurr przemierza las w poszukiwaniu tego psa którego spotkała ratując Kristiana. Całościowy raport zda nam Izumi. Jeśli uda jej się w ogóle przybyć- odezwał się Ryder do Gray'a

-Eh? Czemu niby miało by jej się nie udać?- zapytał zdziwiony błękitnooki

-Wszędzie tłok i patrole. W dodatku sama pełni jeden a samo spisanie czy też zebranie wszystkich wiadomości do kupy do łatwych rzeczy-wytłumaczył

-A co w takim razie z Kristianem?-

-Jego stan jest stabilny. Alays jak i Chase zbierają zeznania. Bardzo możliwe że usłyszał bardzo dużo od samych wrogów. Jednak to wszystko nie jest do końca jasne. Jednak jeśli nie znajdziemy nic to będzie najbardziej kluczowy- tłumaczył się brunet patrząc przygnębiony wiedząc na jaką presję skazuję się psa

**Oboje podnieśli głowy gdy tylko przyszła pani burmistrz. Otworzyła drzwi. Oboje podnieśli się i wpuszczając kobietę jako pierwsi zamknęli drzwi i zaczęli naradę. Nawet Gray miał specjalnie przygotowane miejsce przy stole. Na nim leżały też akta samej katastrofy.**

-Nie mamy wątpliwości że sam atak należy do najtragiczniejszych w całej historii tego miejsca jakim jest Zatoka Przygód. Za tym wszystkim nie może stać byle kto. Zwykły szary człowiek może jedynie pomarzyć o posiadaniu takich broni- mówił kobieta do zgromadzonych w pomieszczeniu. W jej słowach wypełnionych powagą można mimo wszystko było wyczuć poruszenie całą sytuacją

-Nie będziemy tego podważać-odezwał się szef policji stwierdzając fakty

-Aby nie marnować czasu od razu zaapeluję na samym początku że jestem w stanie pokryć koszty remontu, chodź właściwie powinienem użyć słowa zbudowania z gruzów na nowo szkoły. Gdy tylko zakończy się cała sprawa bezzwłocznie zainicjuję działania- mówił poważnie Gray patrząc co i raz po rozmówcach

-Wyrazy wdzięczności Gray-powiedziała szczerze pani burmistrz patrząc się uprzejmie i dziękująco w stronę psa po jej lewej. Gray skinął głową na ułamek sekundy unosząc linie pyska w górę

-Co już zostało ustalone?- skierował pytanie w stronę Ryder'a szef policji

-Cóż. Oficjalny raport przypuszczający najbardziej realny ciąg wydarzeń dostarczy nam aspirant Izumi. Praktycznie nic nie zostało- wytłumaczył krótko Ryder

-Jak to? Nie macie żadnych poszlak? To co wy tam do diabła robicie?- zapytał lekko rozjuszony komendant patrząc z wyrzutem na Ryder'a i Gray'a. Tamta dwójka spojrzała po sobie lekko zmieszana. Nie była wszak to ich wina prawda?

-Wystarczy. Nie potrzeba nam tutaj nieprzyjaznej atmosfery. Musimy zachowywać zimną krew. Wiem że ta sytuacja rozsierdza tak samo jak niemoc. Jednak nie usprawiedliwia to rzucanie oskarżeń bez głębszego uzasadnienia- zainterweniowała natychmiastowo burmistrzyni uderzając dość głośno jednak opanowanie w blat stołu prostą dłonią. Zmierzyła poważnym wzrokiem jej komendant policji. Tamten w odpowiedzi uspokoił swoje nerwy jednak wciąż lekko nieprzychylnym wzrokiem patrzył się w kierunku pozostałej dwójki.

-Proszę na to spojrzeć z czysto racjonalnego punktu widzenia. Wszystko w zgliszczach. Ułożenie raportu trochę może zająć. Zwłaszcza że każdy musi uwzględnić to co zaobserwował. Zarówno potwierdzić teorię lub jej zaprzeczyć. Po co zbędnie spekulować i tracić czas, prawda?- mówił Gray pacyficznie chcąc nieco wyjaśnić. Mężczyzna aby niemo mruknął

-W takim razie skupmy się na wiadomych rzeczach. Są chociaż małe prawda? Nikt nie jest w stanie być nieomylny- zaproponowała spokojnym tonem kobieta. Spojrzała się w kierunku Ryder'a

-Ah, naturalnie. Mamy dwa punkty zaczepne. Pierwszym jest postać którą dostrzegła szeryf Flurr. Mianowicie jest to pies. Był obrany w kapelusz i jakiś pas. W momencie gdy bomba miała wybuchnąć uciekał oknem. Biorąc pod uwagę po jakie licho miał tam być można przypuścić że on stoi za tym- zaczął brunet

-Chyba nie sądzicie że on sam zdołałby stać za tym wszystkim?-wypalił policjant

-Skądże- zaprzeczył Gray

-Moment. Czemu Flurr znajdowała się w chwili lada moment eksplozji w szkole?- zauważyła słusznie pani burmistrz

-Szła pomóc jej przyjacielowi. Kristian został gdy inni zostali ewakuowani. Jest podejrzenie że mógł usłyszeć coś od naszych wrogów. Dlatego chcieli się go pozbyć- do tłumaczył jeszcze pies w muszce

-Nie sądzicie że gdyby naprawdę coś wiedział to nie patyczkowali by się i srzpątneli by od razu?- zapytał ostro mężczyzna

-Wyglądało by to nadzwyczaj podejrzenie. Nie są pierwszymi lepszymi przestępcami-zauważył Ryder

-Ugh. Same poszlaki a zero konkretów- zirytował się ponownie mężczyzna. Pani burmistrz już miała ponownie uciszać jednak rozległ się dźwięk otwierania drzwi

-Nie gorączkujcie się tak komendancie. Mam tu wasze upragnione fakty- rozległ się czyiś mocny dziewczęcy głos. Każdy spojrzał się w tamtą stronę- Aspirant Izumi się zgłasza-

**Suczka spojrzała się poważnym wzrokiem jednocześnie kładąc teczkę na stół. Komendant uspokoił się a pozostali spojrzeli się z nadzieją na teczkę. Narada trwała jeszcze długo. Każdy rozważnie planował dalsze posunięcie. W budynku pani burmistrz panowała cisza na czas narady. Przez okno było można zauważyć jak każdy czynnie przykłada się do planowania. Do wszystko oglądała z dala ukryta postać okryta czarnym kapturem i peleryną która okrywa niemal całe ciało.**

* **Zmiana sceny odznaka Gray'a**

-Gragh! Nic tutaj nie ma! -krzyknęła zirytowana Flurr rozglądając się starannie po drzewach. Wraz z kilkoma pieskami z psiego patrolu skończyli szukać w lesie. Podzielili się na trzy grupy. Wszystkie poszły w swoją stronę

-Flurr, myślę że musimy już wracać- mówił Key podchodząc powoli do suczki

-Oj zgodzę się. Już sporo minęło. Raczej na pewno już zbiegł. Nic tu po nas. Zostaje nam aby mieć nadzieję że tamci coś znaleźli- zawołał Mickey przeskakując z drzewa na drzewo przy pomocy jego magii powietrza. Wypowiadając ostatnie słowa wylądował tuż przed jego przyjaciółką

-Kiedy to nie możliwe aby tak szybko zdołał uciec. Wszak od razu ruszyliśmy w pogoń. Mógł mieć skitrany sprzęt do ucieczki- mówiła czarno biała suczka

-Zgodzę się. Pocieszające jest to że zawsze przegląd miejsca eksplozji mógł dać jakieś podpowiedzi- powiedział Phoenix

-A nie sądzicie że, no nie wiem, jest zaplanowane więcej takich incydentów? Po całej Zatoce?- zapytała towarzyszy Werix siedząca akurat na chwilę przy jednym z krzaków

-Być może, szanse małe ale nie zerowe, dlatego wysłano patrole które pilnują porządku-uspokoił nieco Cody

-Myślę że to pora sporządzić mini portret pamięciowy. Jeśli tu nic nie znajdziemy to przynajmniej zaczną się poszukiwania-mówiła Ollie po czym z plecaka wyjęła szkicownik i ołówki

**Mickey wytworzył z ziemi wzniesienie w kształcie kwadratu. Flurr usiadła na przeciwko Ollie która już powoli zaczynała rysować. Inni albo zaczęli swoje osobiste pogaduszki lub podeszli do dwóch suczek**

-Dobra. Na sam początek informacje o samym psie. Wysoki, mały, gruby, chudy i tak dalej- mówiła suczka i była już gotowa

-Hmm... Jeżeli mnie pamięć nie myli to był to pies. Chodź w całym dymie o gorącu nie przyjrzałam się tak dokładnie. Był mojego wzrostu. Uczy spiczaste. Dobrze zbudowany. Ogon puszysty. Chyba jego sierść miała biało-bordowy kolor- mówiła Flurr co i raz robiąc przerwy na przypomnienie sobie niektórych informacji

-Mhm, a jakieś znaki szczególne?- zapytała dokładnie szkicując

-Wydawało mi się że ma jakąś bliznę na oku. Jak mówiłam, w dymie nie mogłam dokładnie go obejrzeć. Miał kapelusz i pas. Na nim jakieś pojedyncze małe pudełka - powiedziała zgodnie z prawdą szeryf

-Czy możliwe że w tych pudełkach mógł znajdować się pojedynczy ładunek wybuchowy?- zadał pytanie Altron uważnie patrząc się jak Ollie rysuję ów szczegóły z chorobliwą dokładnością detali

-W sumie wiesz że nie wykluczone. Mogło by być wszystko inne ale to też- odpowiedziała od razu

-Wow. Wygląda mi na kowboja- stwierdził Mickey dobrze znając się na całym zawodzie kowboja którym z resztą jest

-Nie, według mnie na pewno byśmy mieli o nim parę danych w kartotece. A z marszu raczej nie był by taki wyszkolony i w posiadaniu takich broni- zaprzeczyła Flurr wpatrując się w pracę Ollie która nadal była w toku

-Naszym głównym celem jest rozgryzienie jego tożsamości i dowiedzenia się o możliwym sojuszu. Także dbanie o bezpieczeństwo Zatoki i jej mieszkańców - powiedziała Kasha

-Zgadza sięęę... A i oto wstępny szkic naszego wroga- mówiła Ollie odkładając ołówek i podnosząc szkicownik do swoich towarzyszy. Każdemu dała się przyjrzeć dokładnie- Wiem że nie dokładne nieco ale potem dorobię detale -

-Dosłownie jak żywy - powiedziała Flurr z lekkim zachwytem

**Tą scenę napełniającą nadzieję przerwała Thunder która pospiesznie wylądowała przed grupą psów. Przemieszczała się jej sprzętem agenta. Widać było że się spieszyła aby dotrzeć tu jak najszybciej. Wzięła kilka głębokich wdechów**

-Thunder? Co jest?- zapytała Flurr mając w zwyczaju myśleć od razu o najgorszych scenariuszach .

-W szkole (wdech powietrza) dwójka psów (wydech)... zaatakowała tych co byli w ruinach sali gimnastycznej.. Wcelowano w Dilarę i Eric'a jednak ci zdąrzyli uniknąć strzału z broni, tyle szczęścia nie miała niestety Blommy. Kula mocno zraniła już w brzuch i w ramie- mówiła Thunder zmęczona i zdyszana. Ziajała cały czas

**Wszyscy pootwierali oczy i nawet pyski z szoku.**

-Jak wyglądali napastnicy?! - zapytała od razu nie czekając Flurr

-Nie wiadomo... Mieli kaptury na sobie i uciekli właśnie raczej tu- mówiła próbując wyrównać i unormować swój oddech

-Chwila, czegoś nie rozumiem. Od razu wyruszyliśmy za tamtym co był w szkolę a tamci poszli zaraz po ugaszeniu oglądać teren i wtedy doszło to ataku i późniejszej ucieczki. Jak niby zwiali niezauważeni?!-pytał się naprawdę zdezorientowany Roger

-Wygląda na to że ominęli las nie wchodząc do niego. Normalnie obiegli go- spieszyła z swoim wytłumaczeniem Kasha

-Ale czemu akurat las?- zapytała się Ollie

-Wiem! To muszą być wspólnicy tego na obrazku! Pewnie ruszyli na spotkanie z nim wymijając nas gdy byliśmy w połowie trasy- zauważył Cody

-Na pewno mieli się spotkać tu na końcu. Na granicy z plażą. Tam gdzie nikt nie chodzi- stwierdził Mickey

-Ale jesteśmy tu i ich nie ma. To gdzie są?-zapytał Phoenix

**Flurr jeszcze szerzej otworzyła swoje oczy. Od razu na myśl nasunął się najbardziej prawdopodobne działanie wroga. Uświadomiła sobie że Kristian mógł być odgrodzony przez wroga podczas ewakuacji bo usłyszał coś czego nie powinien.**

-Kristian.... Zatoka .... Nie mamy czasu! Musimy się wracać! Zatelefonujcie szybko pozostałe grupy. Niech wracają prędko do miasta! W każdej chwili mogą być następne ataki!- mówił pierwsze słowa cicho , niemal szeptem zaś pozostałe mówiła głośno

-Się robi- powiedzieli po chwili ciszy

**Tak zatem się stało. Wszyscy wrócili z lasu i powiedziawszy o tym komuś prędko zaczęli swoje zadania które dostali**

* **Zmiana sceny znak Flurr**

-Kiedy ja naprawdę nic nie pamiętam , bardzo was przepraszam . Jedyne co pamiętam to to jak Flurr mnie uratowała -mówił Kristian . Jego jedno oko które nie było przykryte bandażem patrzyło z przygnębieniem i zmęczeniem na Alays i Chase'a tuż przed jego łóżkiem . Obok niego siedziała Sandree na krześle i spisywała stan zdrowia pacjenta.

-Rozumiemy . Nie przejmuj się tym za bardzo. Spokojnie . Przepraszamy za najście . To raczej zły moment na takie rzeczy. Mogliśmy dać ci odpocząć -westchnął ciężko Chase zamykając brązowe oczy. Czuł się winny. Za bardzo się pospieszył wraz z Alays

-Masz rację. Damy ci odpocząć. To jest najważniejsze a potem może przypomnisz też sobie co nieco z miejsca zdarzenia -mówiła suczka najpierw patrząc się na owczarka niemieckiego a potem Kristiana na łóżku. Jej oczy miały smutny wyraz z powodu wieści o tym że nic nie znaleziono

-A co u Flurr i reszty ?- zapytał słabym głosem zielonooki

-Nadal trwają przeszukiwania. Wiadomo tylko że sprawcy incydentu już zbiegli z miejsca zdarzenia- poinformował pies

**Na chwilę nastała cisza lecz przerwało ją otworzenie drzwi z skrzypnięciem. Do pomieszczenia weszła suczka o brązowych oczach i oklapniętych rudych uszach. Nie była za wysoka. Miała na sobie strój pielęgniarki. Ogółem była cała biała prócz rudych uszu i grzywki oraz beżowych łap. Jej wyraz był dziwny. Nie było u niej widać troski jak u większości pielęgniarek czy to psich czy ludzkich.**

-Wybaczcie państwo. Przyszła zmienić obecną tu pielęgniarkę- powiedziała mocnym tonem patrząc po zebranych pasach w pomieszczeniu. Popatrzyła się szczególnie na Kristiana na łóżku. Temu przeszedł lekki dreszcz

-Dobrze , lecz nie widziałam cię tu wcześniej...- mówiła Sandree uprzejmie jednak wciąż czujna. Alays i Chase patrzyli czujnie jednak nie chcąc tworzyć zamieszania zbędnie

-Ponieważ jestem nowa. Mam na imię Igness- wyjaśniła nieco bardziej żwawiej przedstawiając się również pozostałym

-Zatem dobrze. Uporządkuj aby leki w półce. Parametry życiowe. Nie męcz go za bardzo- powiedziała uprzejmie , momentalnie z innym nastawieniem, Sandree uśmiechając się. Każdy popatrzył na nią lekko zdziwiony. Wiadomo że coś tu nie grało

-Dobrze-odparła krótko z takim samym wyrazem pyska

**Cała trójka wyszła z suczką na czele. Każdy minął się bez słowa. Chase jak i Alays byli zdziwieni jednak nie interweniowali. Kristian poczuł się że jego bariera bezpieczeństwa znika. Czuł zaniepokojenie patrząc na nieufność towarzyszy w stosunku do obcej. Tak bardzo chciał zaprotestować jednak czuł paraliżujące odczucie. Z całych sił starał sobie przypomnieć wszystko sprzed ataku jednak nadzwyczajnie nie potrafił. Po chwili został sam z obcą suczką. Drzwi pozostały otwarte i przez chwilę tamta suczka stała w nich. Kątem oka patrzyła na odchodzącą dwójkę. Na korytarzu był tłok. Chase chciał zapytać się co planuję Sandree bądź co stoi za jej zachowaniem. Nagle ta idąca na przodzie ujrzała Zorę i Frugo które rozmawiały przy ścianie. Bernardynka ucieszyła się na ich widok. Zamerdała ogonem**

-Frugo ! Zora !- zawołała głośno. Chase i Alays idący z tyłu zmieszani patrzyli się na zachowanie Sandree jeszcze bardziej zdziwieni. Zorze wyraz pyska zmienił się z pochmurnego na zdziwiony. Frugo także patrzyła pytającym wzrokiem. Suczka bernardyna podbiegła do Frugo i przytuliła co przyprawiło wszystkich o jeszcze większe zdziwienie. Igness w drzwiach i próbowała wsłuchać się w rozmowę suczek. Jednak nie usłyszała co dalej mówiły. Nikt oprócz nich nie usłyszał.

-Oj, co chcesz - mruknęła Zora z charakterystycznym obojętnym wyrazem pyska

-Wiesz. Dawno się nie widziałyśmy ! Gdzieście były ?- zapytała energicznie bernardynka przestając przytulać labradorkę

-Aaaa tam. Zwykły patrol. Zora naprawiała sprzęty robotnikom i tak dalej ...- mówiła złotooka z uśmiechem

-Ten nicpoń prawie dostał po tym pustym łbie- mruknęła suczka kaukaz

-Taaa. Na szczęście jestem dość zwinna- zaśmiała się Frugo i uśmiechnęła szeroko jak to ona

**Igness zdała sobie sprawę że to zwykłe pogaduszki zatem zamknęła za sobą drzwi. Została tylko ona i Kristian. Psu momentalnie przyspieszyło serce. Ta suczka miała coś w sobie co dosłownie paraliżowało go. Jej brązowe poważne oczy patrzyły na spis leków. Trwała cisza pełna niepewności. Zielone oko psa potajemnie wodziło po pracującej suczce.**

-To... Jesteś ten z wybuchu w szkole ?- zapytała nawet nie podnosząc wzroku na rozmówcę i z kamiennym wyrazem pyska. Patrzyła obojętnie na etykietki leków

-Taa-a-ak....- oparł krótko i z trudem pies spuszczając wzrok. Czuł się w niebezpieczeństwie. Wiedział że jak zacznie krzyczeć to w każdej chwili ta mogła by mu coś zrobić. Jego introwersja jeszcze bardziej mu przeszkadzała w nawiązaniu konwersacji z samozwańczą pielęgniarką. Ta fuknęła pod nosem odkładając pudełeczka z lekami i odhaczyła z listy

-Szczęściarz z ciebie. Niektórzy mają stan krytyczny- odezwała się wciąż nie łapiąc kontaktu wzrokowego.

-Oby nic nim nie było i aby wyszli z tego- powiedział Kristian usiłując się nie jąkać i zgrywać odważnego jednak nadzwyczajnie nie potrafił. Stres paraliżował mu także struny głosowe. Czuł jak krople czoła spływają mu po czole.

-Wiadomo jest że zostałeś gdy reszta była ewakuowanna...- wypowiedziała słowa swoim delikatnym kobiecym głosem. Te przeszyły psa na wskroś. Jak miał odpowiedzieć. Był niemal pewny że przyszła go zabić w profilaktyce o powodzenie misji. Jednak nie był pewny a fałszywym znakiem dał by zamieszanie

-Nie fortunne wypadki chodzą po ludziach i psach. Na szczęście żyję i czuję się dobrze- odparł spokojnie na ile mógł kryjąc stres i drżenie łap

**Suczka ponownie fuknęła w oznace zrozumienia. Zapanowała grobowa cisza. Lęk psa rósł z sekundy na sekundę. Nadal wodził wzrokiem po suczce która była ubrana w swój mundur pielęgniarki. Wciąż przeglądała leki a Kristian martwił się nadal i wręcz wyczekiwał niecierpliwie zakończenia czynności wykonywanej przez suczkę.**

*,,Trzeba zmienić zagranie..."* - pomyślała suczka

**Nagle lekko umyślnym i omckniętym ruchem łapy przewróciła otwarte pudełeczko z tabletkami. Te w głuchej ciszy wydały głośny dźwięk upadając na ziemię. Psu na łóżku przeszły dreszcze. Zielone tęczówka drgała nerwowo wpatrując się na podłogę i na lekarstwa na niej.**

-Złośliwość rzeczy martwych... Niech was durne...- powiedziała uderzając łapą do czoła i wyklinając leki. Po chwili zaczęła zbierać rzeczy z płytkowanej podłodze.

-Mo-ogę pomóc- powiedział jąkając się Kristian chcąc jak najszybciej pozbyć się z stąd tej podejrzanej suczki. Powiedział to w desperacją. Jednak nie zniósł by tej niezręcznej ciszy która wydłużyła by się.

-Ah... Miły jesteś jednak dam radę. Odpoczywaj- powiedziała już nieco przyjaźniej i cieplejszym tonem. Zagrywka udała się- No to odpowiadaj. Jak to było z tym wybuchem. Nigdy takiego czegoś nie było bądź bynajmniej ja nie widziałam. Jestem bardzo ciekawa jak uszedłeś z życiem. Los musiał cię wybrać- mówiła nieco energiczniej i przyjaźniej jednak pies nadal był czujny.

-Ou... Cóż. Uratowała mnie moja przyjaciółka a dzięki Psiemu Patrolowi udało się ewakuować każdego- odparł niejasno nie wdając się z zbędne szczegóły jednak dając dość wiarygodny pozór zaufania. Nie mógł pozwolić sobie na wygadanie się. Jego introwersja i nieudolność w nowych znajomościach dawała o sobie znać.

-Naprawdę ? Jak to się jej udało ?- zadawała pytania żwawiej suczka patrząc na psa który momentalnie spuścił wzrok

-Jest avatarem... I szeryfem także. Po prostu za pomocą żywiołów się przedostała - mówił dalej ostrożnie podając informację i nadal nie chcąc skonkretyzować wypowiedzi. Jakimś cudem kleił ze sobą słowa tworząc zdania.

-Nie wiara ! Przyjaźnisz się z samą szeryf Flurr ?!- zadała pytania głośno. Jej oczy były przyjazne jednak nadal nieufne.

-Taa-k ...- mówił krótko drapiąc się w tył głowy i patrząc w bok. Bardzo chciał uniknąć interakcji jednak dobrze wiedział że jest to niemożliwe

-To musi być wspaniała relacja! A jak się stało że zostałeś na tyłach ?- powiedziała energicznie po czym zapytała się pytającym wzrokiem co poczuł pies na sobie. Tutaj oblał psa wielki pot. Już przeczuwał że ciekawskość suczki sięga za daleko. Coraz bardziej i rzewniej prosił o to aby ktoś się zjawił. Ktokolwiek. Aby mu pomógł w potencjalnie niebezpiecznej sytuacji.

-Ah... No właśnie nie pamiętam... Uderzyłem się w głowę...- powiedział szczerze błagając los aby z słowo na słowo nie wkopywał się w kłopoty. Nie mógł ocenić czy przekazuję wiadomości racjonalnie. Wiedział że nie będzie mógł liczyć na szybki ratunek. Modlił się o to aby Flurr znów go uratowała. Liczył że złotooka suczka wparuję za moment drzwiami

-Aj... Właśnie widzę. To zrozumiałe nie przejmuj się. A jak idzie śledztwo ? Byli tu. Ci z psiego patrolu- powiedziała wskazując na bandaż na głowie psa. A potem zadała kolejne pytanie na które Kristian musiał zamilknąć aby znaleźć dobrą odpowiedź.

-Cóż... Nie ma poszlak żadnych... Zamachowcy są dobrzy w swoim fachu. Będzie trudno ich dopaść- powiedział po namyśle.

**Suczka akurat stała tyłem i nie odpowiadała już przez dłuższy czas. Pies już wiedział że jest jedną łapą w grobie. Nastała głucha cisza. Wszystko dosłownie ucichło. Kristian właśnie zdawał sobie sprawę że niebezpieczeństwo sięga zenitu. Wyczekiwał odpowiedzi. Jakiejkolwiek. Nagle rozległ się chichot. Typowo dziewczęcy i psychodeliczny. Zielone oko Kristiana zaczęło migotać przeraźliwie szybko i ze przerażeniem. Przeszły go dreszcze na wskroś. Serce przyspieszyło. Ten śmiech będzie mu się śnił po nocach. Nagle śmiech stał się intesywniejszy. Suczka obróciła się w stronę psa przyprawiając go o jeszcze większe dreszcze. Po chwili przestała i z uśmiechem wyjęła długopis z kieszonki który miał przeraźliwie ostre ostrze które mieniło się w słonecznych promieniach przez okno. Pies czuł zimne dłonie śmierci na gardle. Już drugi raz dziś, w tak bliskim sobie czasie był blisko śmierci , przeczuwał że tym razem nie uda mu się łatwo i szczęście opuściło go. Ta wspaniała passa niewiarygodnego szczęścia zakończyła się tak niespodziewanie.**

-Może i nie jestem pielęgniarką... ale każdy głupiec wie że pamięć ci wróci prędzej czy później. Oi Kristian... Śpij dobrze ...- powiedziała niewinnie uśmiechając się już miała przystępować do działania

**Nagle przez okno było można zauważyć klucz żabkę dzierżony przez jakiegoś psa. Nagle okno rozbiło się na wskutek uderzenia. Kawałeczki szkła opadły na ziemię stanowiąc tor przeszkód. Dwójka popatrzyła się w szoku. To była Zora utrzymywana przez sprzęt szpiegowski. W ułamek sekundy pojawiła się Frugo która zaczęła mierzyć pistoletem z strzałkami usypiającymi w Igness poprzez otwór w którym stało okno. Żółte oko wcelowało celnie w obiekt. Ta jednak szybkim refleksem uniknęła strzałek. Wybiegła unikając szkła na podłodze. Do pomieszczenia szybko i sprawnie jednak z ostrożnością wskoczyły dwie suczki. Kristian odetchnął z ulgą jednak z zmieszaniem i zdezorientowaniem.**

-Ucieka !- wrzasnęła zła Zora po czym wyjrzała za pomieszczenie

-Kristian ! Cały jesteś ?- zapytała czarna labradorka w swoim stroju do misji z sprzętem szpiega

-Taa-k..-odparł zszokowany. Już miał mówić coś jednak ktoś mu przerwał

-Corrlie ! Wołaj szybko jakiś magów. Agentów, kogokolwiek ! Mają być gotowi! Nie wiadomo którędy będzie zwiewać !- rozkazała mocnym tonem suczka kaukaza zauważywszy psa przez otwarte drzwi

-*Yo kai de s !*- odparł energicznie w języku japońskim jak miał w zwyczaju po czym ruszył

-Co-o ? Jak wy... skąd wiedzieliście ?- zadawał pytania zmieszany pies.

-Wszystko dzięki Sandree. Przejrzała już ją i zaplanowała akcję tak aby nie wzbudzić żadnych podejrzeń- powiedziała Frugo

***\*Flashback\****

**-Zachowujcie się normalnie... Nie ufam tamtej co poszła do Kristiana. Trzeba działać ostrożnie... Weźcie pistolet na strzałki usypiające i coś do rozwalenia szyby... Bądźcie tuż pod oknem pokoju... Tamta może być od wrogów. Ja się resztą zajmę- mówiła cicho Sandree tak aby usłyszała to Zora i Frugo podczas gdy podeszła do nich. Te mrugnęły na znak zrozumienia**

***\*Koniec Flashbacków\****

-Uf... Dziękuję wam za pomoc...- odparł szczerze oddychając spokojniej pies

-Super, pięknie. Jednak tamta ucieka!- zwróciła uwagę Zora

-W razie czego zapamiętałeś wygląd? Barwę głosu?- zadawała żwawo pytania Frugo łapiąc za ramiona psa i patrząc mu intensywnie w oczy

-Tak. Myślę że tak- odparł twierdząco

-Pilnuj go! Ja idę aby pomóc złapać tamtą!- oznajmiła głośno suczka kaukaza po czym wybiegła

**Tymczasem Igness w pośpiechu przemierzała korytarze w poszukiwaniu wyjścia i bez problemowej drogi ucieczki. Co i raz uderzała przechodniów niechcący. Na obecną chwilę nikt jej nie gonił. Wiedziała że sytuacja zaraz ulegnie zmianie. Chciała wyrobić trochę przewagi więcej nie szczędziła łap i biegła z całych sił. W międzyczasie klnęła w głowie fakt że ją przejrzeli. Równocześnie dziękowała losowi że udało jej się zdjąć i schować wszystkie elementy które pomogły by w rozgryzieniu całej tajemnicy którą jest ten cały atak z dziś rana.**

-Tu jest ! Zatrzymać ją !- krzyczała Alays na całe gardło po zauważeniu mniemanej suczki

**Ta nie zwalniała. Alays ruszyła za nią w pojedynkę. Igness wywracała to szafki aby torować drogę. Każdy w szpitalu patrzył się ze zdziwieniem na pościg. Jednocześnie robiąc miejsce dla goniących się suczek. Alays nie dawała za wygraną. Zręcznie pokonywała przeszkody. Liczyła aby ktoś lada moment dołączył się do niej i zwiększył szanse na złapanie wroga. Zastała Youki która właśnie wychodziła od pacjenta.**

-Youki! Prawe!- krzyczała głośno mijając ją szybko mając na myśli jakiś przygotowany

-Co ? Ah! Zrozumiano!- odparła najpierw zmieszana jednak potem szybko przypomniała sobie. Ruszyła w przeciwną stronę którą wykrzyczała suczka

,,*Niech by to. W każdej chwili ktoś może mi zagrodzić drogę"-* pomyślała wściekła Igness. Po chwili wpadła na pomysł

**Biegła przez długi korytarz i patrzyła się po otwartych salach. Uważnie wpatrywała się w pomieszczenia które mijała. Miała pewien sprzęt w zanadrzu. Pistolet z hakiem który mogła wbić jakiś obiekt. Miała go ukrytego w ciut za dużym stroju. Gdy zauważyła koniec końcem otwartą salę gdzie były łóżka naprzeciwko siebie a na samym końcu pomieszczenia okno z widokiem na drugą część budynku przedzieloną przez plac bez zwłocznie odwróciła się i gdy Alays chciała wykorzystać okazję ta wzbiła się w powietrze i robiąc salto w tył w powietrzu przeskoczyła nad goniącą ja suczką. Po tym jak wszystkie łapy ustały na podłożu wskoczyła do środka wywalając ruchowy stolik z lekami i przeróżnymi strzykawkami. Sama podbiegła do okna i wybiła je sprawnym i silnym ruchem. Zdezorientowana suczka wbiegła do środka przeskakując przez przeszkodę jednak nie zauważywszy szkła do podłożu. Otworzyła szerzej oczy i wzięła gwałtownie powietrze. Wydłużyła z całych sił skok jednak nie wylądowała tak zręcznie. Upadła na ziemię gdy Igness zahaczyła hakiem o drugą część budynku. W locie jej brązowe oczy skierowały się w bok i szerzej otworzyły na widok Tiger Belle, Aurory i Chaayii unoszących się w powietrzu za pomocą sprzętów. Bez zwłocznie cała trójka ruszyła w jej stronę chcąc złapać. Igness mogła odeprzeć atak tylko jednej. Wyjęła długopis z rękawka i ruchem odłączyła ostrze i rzuciła w stronę Chaayii. Ta uniknęła w ostatniej chwili. Jednak to zaburzyło jej równowagę. Tiger która chciała ją łapać chybiła ze względu na unik suczki. Aurora już ją łapała ale w ostatniej chwili suczka w stroju pielęgniarki uderzyła ją tylnymi łapami i ta także straciła równowagę. W ostateczności wybiła szybę i wylądowała ponownie w sali pacjenta , jednak takowa była pusta tym razem. Suczka odtworzyła drzwi i szybko rozejrzała się. Schowała do pokrowca swój sprzęt. Ujrzała Roger'a z Johnboy'em.**

-TO ONA!- krzyknął ten drugi i zaczął pościg z bratem

**Suczka ruszyła w przeciwną stronę. Była tak bardzo blisko do ucieczki. Jednak psi patrol nie dawał za wygraną. Dwójka Malinoisów biegła za nia wytrwale. Dobiegli do schodów jednak suczka z nich nie skorzystała. Zślizgując się po poręczy kierowała się na drugie piętro. Johnboy zrobił tak samo jak ona a Roger wybrał schody jednak przeskakiwał co drugie.**

-Roger! Ty idź w tamtą stronę!-krzyknął Johnboy biegnąc na rozwidleniu w stronę gdzie biegł wróg

-Się robi!- odkrzyknął bratu po czym pobiegł prędko w umówioną stronę

**Igness mimo krótkiego pobytu w placówce wiedziała co i gdzie mniej więcej jest. Za drogę ucieczki wybrała mini lasek na tyłach. Był gęsty więc ucieczka była by zakończona sukcesem. Była bardzo zręczna więc uciekanie po drzewach nie sprawiło by problemu. Jednym takim był ten pies który ją gonił. Wiedziała że jak skręci to drugi ją złapie. Użyła by tricka z ostrzem jednak został w długopisie drugi i pozostały. Nie mogła ryzykować. Zmarszczyła brwi i zaczęła myśleć. W każdej chwili ktoś szybszy mógł by się przyłączyć do bieganiny.**

,,*Że też zapomniałam nasączyć ostrze trucizną..."*- marudziła niezadowolona biegnąc

**Nagle poczuła jak coś w nią uderza. Biegła na jej niekorzyść blisko drzwi zamiast okien. Te z impetem posłały ja w stronę krzeseł na które wpadła. Tuż nad nią było okno którym mogła uciec. Lekko obolała wstawała**

-Ani kroku dalej...- warknął Johnboy wyjmując broń i mierząc wzrokiem suczkę. Ta wściekła chciała użyć sztuczki z długopisem jednak zobaczyła Rex'a wychodzącego z pomieszczenia przed nią. Na dodatek podbiegł jeszcze Roger. Była osaczona

-Jesteś zatrzymana!-powiedział Roger poważnie

**Igness warknęła. Myślała co zrobić. Nie miała ucieczki poza oknem. Nagle wpadła na pomysł. Po tajemnie sięgnęła za nogę krzesła**

-Dobra.. Macie mnie...-mówiła spuszczając głowę na znak "porażki"

**Johnboy już miał ją skuć jednak w ułamku sekundy cisnęła krzesłem w Rex'a na przeciwko niej. Ten dostał i wydał w siebie wrzask który uciął się gdy tylko dostał nim. Poleciał z powrotem do pokoju**

-Rex!-krzyknęła dwójka braci.

**Igness bez zwłoki wskoczyła na parapet i z łokcia przy użyciu ciężaru ciała wybiła okno. W locie wyciągnęła pistolet z hakiem i wbiła o drzewo. Po chwili na nim wylądowała. Myślała że była już wygrana. Prychnęła zwycięsko. Jednak zaraz potem drzewo na którym była zaczęło się trząść. Niedowierzając spojrzała w dół. To była Kasha używająca swojej super siły. Po chwili drzewo runęło z suczką na nim. Ta przeturlała się trochę. Huk drzewa spłoszył ptaki w okolicy. Gdy kurz opadł Kasha podeszła i gniewnym wzrokiem bombardowała leżącą Igness. Ta dyszała. Po cichu i bezszelestnie wyciągnęła długopis i gdy tamta podchodziła cisnęła w nią ostrzem. Trwało to niebywale szybko. Suczka z innego wymiaru nie zdołała uniknąć ostrza. Ugodziło ją dość głęboko. Wydała z siebie bądź co bądź syknięcie bólu. Złapała się za ranę i mając wchodzić w furię spojrzała na wroga. Ta wykorzystując te sekundy wyciągnęła pistolet z hakiem. Miała już wbijać z chorą satysfakcją hak w masywne ciało Kashy jednak nagle, jak grom z jasnego nieba pojawiła się Flurr. Dość sporym kamieniem uderzyła płynnie w suczkę. Kamień rozbił się o nią przy tym upadła lekko. Mimo to nadal dzierżyła broń. Biało czarna suczka z spokojem lecz z gniewnymi oczami posłała podmuch w nią i przeleciała dość duży kawałek. Uderzyła mocno w ścianę szpitala. Opadła na ziemie. Już bezbronna i poobijana bardzo. Miała wstawać i ostatkami sił walczyć jednak usłyszała tupnięcie, dość mocne, łap. Spojrzała w górę. Z dołu ujrzała gniewny i poważny wyraz pyska Flurr. Jej tęczówki świeciły wrogością i ujarzmioną wściekłością.**

-Spróbuj mi jeszcze raz uciekać kanalio... A uroczyście obiecuję że połamie ci łapy- powiedziała spokojnie mimo groźby z wyraźnym akcentem złości. Jej przednia łapa zaczęła tkać ogień który od dołu oświetlał jej pysk

**Ta po cichu warknęła. Biało czarna suczka wytworzyła ziemię i nią przycisnęła brązowooką. Sama podeszła do Kashy**

-Wszystko gra?-zapytała tak jakby bez troski, wszystko przez to że jeszcze gniew nią władał. Jednak tamta to rozumiała. Sama była zła

-Tak. To nic takiego- odparła patrząc na sączącą się ranę

**Po chwili przyszła pomoc medyczna dla Kashy i policjanci aby zabrać Igness na przesłuchania.**

* **Zmiana sceny**

,,Nie mam już żadnych wątpliwości odnośnie tego kto za tym stoi. Jednak to jedyna łatwa rzecz do dojścia samemu. Teraz sprawy się znacznie komplikują. Jaki grom ich tutaj przywiał. Nie chodzi im o mnie. Gdyby chcieli się mnie tak o pozbyć postrzelili by mnie a nie Blommy. Zatem jeśli zakładać że byli by tutaj aby mnie wykończyć to i tak raczej by tego nie zrobili. Mogło by to wydawać się podejrzane. Co prawda o tym wszystkim wie aby Ryder ale dochodzenie pokazało by potem więcej przesłanek do tego. Spalili by się. Pozostaje pytanie po co by się mnie tu pozbyć. Wiedzą dobrze moją postawę odnośnie tego wszystkiego. Nie robi się do własnego gniazda. To co dzieje się jadąc na tym samym wózku zostaje właśnie tam. Właściwie to jeśli o tym mowa przykładamy sobie broń do głów. Jeśli oni wystrzelą wyjawiając wszystkim kim jestem to i ja bym ujawniła na ich wszystko. Jednak oni strzelą sobie na dodatek w kolano bo wtedy ktoś zainteresuję się ich bandą. Zatem zabicie mnie nie wchodzi w grę. Zarówno chyba to oni z własnej woli by tutaj nie przyleźli. Muszą działać na czyjeś duże zlecenie. Tylko kto to jest? Kto ma w zanadrzu takie machiny. Zatem to że tutaj są można śmiało stwierdzić że w sprawach służbowych. Tylko kto im dał tą całą broń. To tylko mnie martwi. Ano i jeszcze to jak to rozegrać. Będą mieć mnie na oku bo na pewno są w okolicy. Co dalej planują? Jaki to wszystko ma sens. Co niszczenie szkoły jest czyimś interesem. Chociaż może... Może to po prostu taki poligon. Ktoś stworzył broń a oni chcieli ją przebadać. Zatem czy będą inne ataki? Zatoka jest szczelnie chroniona. Jedynym wyjściem w tej sytuacji będzie kurczowe pilnowanie obiektów. Nie wiadomo nic odnośnie tego co tutaj przywieźli. Oni też nie będą tu siedzieć nie wiadomo ile. Plan to jakoś do nich dotrzeć. Szykują się dla mnie trudne okoliczności. Ryder nie może powiedzieć reszcie o tym co robiłam. Niech nie robi tego dla mnie, niech zrobi dla siebie. W szeregach wybuchnie wojna o to jak można było zatrudnić byłego mordercę i przestępcę"- myślała spokojnie ale przepełniona powagą Night analizując okoliczności. Ma bardzo kluczowy element i podzieli się z nimi. Musi, gdyby bardzo nakładała na to aby ukazać się jako osoba dobra to było by to bardzo korzystne dla niej. Bardziej nakłada na to aby w końcu zakończyć tamten rozdział. Jakoś dalej wszystko wyjdzie. Suczka zmierzała do szpitala najpierw aby porozmawiać z Kristianem a potem z Ryder'em. Przeszukiwania zakończone. Jej oczy były jak zwykle poważne. Mimo iż nie dawała pozorów to w głębi martwiła się jak to dalej będzie. Musi to jakoś rozegrać. Prosiła aby o to aby Arne nie dowiedział się o tym w przenośni na ulicy. Jest jej jedyną bliższą rodziną. Mimo iż jest zimna jak do każdego to zależy jej na tym aby mieć dobry kontakt z nim. Jej przemyślenia przerwał dźwięk komunikatora

-Tak?- zaczęła otrząsając się i oglądając się swoimi zielonymi oczyma dookoła idąc chodnikiem

-Night, słuchaj, musisz stawić się do szpitala. Kristian potrzebuję obstawy. Wszyscy inni mają już swoje zadania w postaci patrolowania i pilnowania okolicy, niektórzy pomagają w szpitalu, zbiera się narada. Udało nam się pojmać wroga który targnął na życie Kristiana- zaczął Ryder. Night słysząc ostatnie słowa rozszerzyła oczy

-Co??-

-Tak, ale spokojnie, policjanci ją przesłuchują. Kristian potrzebuję obstawy. Zajmiesz się tym? Flurr będzie na naradzie i mimo iż zrobiła by to najlepiej to nie może- mówił niepozornie i spokojnie

-Kristianowi trzeba załatwić inną obstawę- wypaliła

-Co?-

-Już do was idę. Mam coś ważnego. Powiem szczegóły potem. Musicie załatwić mu inną solidną obstawę-

-Dobrze, czekamy na ciebie-

* Zmiana sceny

***Perspektywa Kristiana***

**Czemu to wszystko musiało się wydarzyć. Co złego zrobiłem? To miały być letnie zajęcia komputerowe dla uczniów a zrodziło to się w wielką katastrofę na skale całej okolicy. Gdybym tylko trzymał się moich przekonań zostałbym w domu i nie musiałbym tego przeżywać. Teraz aby jeszcze narażam niewinne osoby własnym bytem. Stałem się przepustką do zwycięstwa chodź wcale nie miałem to w zamiarze. Czemu to musiało mnie spotkać. Dlaczego tyle katastrof i spotkań z śmiercią jednego dnia? Czy los mścił się na mnie za to że unikałem kontaktu z innymi a teraz daje mi wbrew woli spotkania nawet z śmiercią. Przerażające to nagle przestać czuć się bezpiecznym. Nagle widzieć potencjalnego zabójcę i wroga w każdym. Łzy zaczęły spływać po pysku. Leżąc w pustym pomieszczeniu mimo obrony jaką miałem nie byłem w stanie się uspokoić. Czy ta samotność którą tak miłowałem stała się tak o przeszkadzającą rzeczą. Niegdyś dawała mi poczucie bezpieczeństwa a teraz jeszcze bardziej niepokoi. Poczułem że chce mi się bardziej płakać. Rzewniej i głośniej. Miałem głęboko w nosie to że ktoś może wbić tu i zobaczyć że zalewam się łzami jak typowa beksa. Trudno! Może to właśnie nią byłem. Płakanie wydawało się być jedną satysfakcjonującą mnie rzeczą. Pogrążenie się w gęstwinie negatywnej i dobijającej energii. Moją rozpacz przerwało nagłe otworzenie drzwi. Była to Flurr. Zerwałem się z wystraszenia lecz momentalnie uspokoiłem. Była to jedna z nielicznych osób przy których mogłem poczuć się bezpiecznie mimo wszystko. Bez zwłoki westchnęła z ulgą i skoczyła na mojego łóżko i zaczęła przytulać mocno**

-Tak bardzo się martwiłam, jesteś cały? Zrobili ci coś?- odparła po czym zadawała pytania z wielką troską

-Ta-aa-k... Cał-ły.. -mówiłem niewyraźnie powoli mniej zalewając się się łzami. Mimo to oddech miałem nierównomierny i co i raz szlochałem wtulony w nią

-Gdybym tylko szybciej się uwinęła... Ale zawsze coś. Złapałam tą kanalię a gwarantuję ci że Izumi, Sabra z Icko wycisną z niej wszystko co nam do szczęścia będzie potrzebne- odparła mocniejszym tonem co w porównaniu do mojego było bardzo słyszalne. Mocno i z pewnością w głosie wypowiedziała ostatnie zdanie

-Zastanawiam się czemu... Czym zawiniłem że to mnie spotkało... Czym ja i tamci uczniowie czy nauczyciele zawiniliśmy?- odparłem coraz bardziej uspakajając się

-Niczym! Absolutnie niczym. Nie zaprzątaj sobie tym głowy- próbowała mnie uspokoić co i raz delikatnie i subtelnie głaszcząc łapą po plecach

-Co się wydarzyło? Jak wieści z ruin?- zapytałem się

-Z ruin wiadomo tylko tyle że nasi wrogowie znają się na rzeczy. Wszyscy powiadomieni i zaczęły się patrole po całej zatoce. Wszyscy wrócili już po przeszukiwaniu. Zaraz dowiem się tego co tam znaleźli. W dodatku mamy tamtą szumowinę. Wystarczy aby cokolwiek ustalić-

* Zmiana sceny

-To nic wam nie da... Radziłabym nie robić sobie nadziei-mówiła Igness wodząc jej oczyma po sali przesłuchań. Ta była w kolorze jednolitej ciemnej szarości. Na jednej z ścian lutro weneckie. W pomieszczeniu obok znajdował się Play z Janny'm którzy przeglądali świeże raporty. Aby jedna lampa zwisająca z sufitu. Jej światło i tak nie dawało za wiele jasności. Byle by oświetlać ją, stół i Izumi z Sabrą siedzące na przeciwko niej mierzące ją wzrokiem. Musiały trzymać się na wodzy. Jednak niesamowicie wpieniało to że suczka którą przesłuchiwały zachowywała się lekceważąco. Nic nie udawało się ją zmienić. Czuła się jak u siebie jednak z granicami.

-A czy wyglądamy ci na osoby które tak łatwo odpuszczą?-zapytała z wyjątkową jarzmioną irytacją Izumi. Marszczyła non stop brwi a jej oczy nie spuszczały z przesłuchiwanej bombardowania

-A czy ja wyglądam wam na osobę która tak łatwo się da? Kolejny błąd-zapytała patrząc się znieważająco na dwie suczki za stołem. W dodatku niewzruszona Sabra niemo warknęła. Dwie policjantki wymieniły spojrzenie. Nie wiedziały co począć. To że przesłuchiwana nie godzi się na współpracę to tak właściwie nie mieli żadnych danych poza tym że targnęła na życie Kristiana i współpracuję z wrogiem. Było to strasznie mało. Ni jak było ruszyć tą sprawę

-Tch. To bez sensu- mruknął do siebie Play biernie słuchając rozmowy za szybą. Ich nie było widać. Trójka suczek widziała aby siebie natomiast oba psy widzieli ich bez problemu. Mieli podsłuch więc wszystko słyszeli. Zarówno czynnie myśleli jaki ruch wykonać

-To musi wyglądać przykro. Każdą poszlakę badamy na milion różnych sposobów. Podchodzi to pod desperację-zmartwił się nieco Janny

-Jest tak piekielnie mądra ale i zawzięta-stwierdził pies o złotych oczach patrząc na swojego przyjaciela. Ten aby spuścił wzrok

-Nie będziemy się powtarzać w nieskończoność. Powiedz nam wszystko. Nie będę ci tu ćwierkać o załagodzeniu kary. Dobrze wiesz że nie ma na to mowy przy tym co zrobiłaś, zgadza się? Mądra główko?- mówiła stanowczo i mocno Izumi. Zaciskała po kryjomy łapy. Dała upust swoim uszczypliwościom za co została upomniana przez Sabrę przez jej upominający wzrok. Ingess nadal patrzyła na to niezwruszona. Podniosła aby brew

-Nie rozumiem o co wam chodzi. Zdajecie się na słowa tego psa z obitym łbem. Ah. Przepraszam. Nie pohamowałam się. Po prostu jego uderzenie się w głowę może skutkować majaczeniem i wymyśleniem niestworzonych rzeczy. Jednak nie macie żadnych innych poszlak prawda? Nawet jeśli chciałabym go kropnąć. Jedyne co wam pozostaje to dociekać dlatego niby chciałam to zrobić. Nie ma tu żadnego związku z tym co się stało z szkołą. Co usilnie pragniecie zrobić. W takim przypadku jedynce co możecie to zatrzymać mnie w areszcie-mówiła pewnym siebie, nadal patrzyła ze zniewagą i jakby znudzona na policjantki. Czuła się bardzo pewnie

"Szlag, ma kompletną rację. Nasze kompetencje na tym się kończą. Że też Frugo i Zora zaczęły rejestrować głos gdy było za późno. Wtedy mięlibyśmy niezbite dowody i mogłybyśmy znacznie więcej. Teraz bądź co bądź musimy ją przesłuchiwać. Słowo przeciwko słowu. Podejrzewamy że a kiciu ktoś może ją wyciągnąć. Od razu skazać też jej nie możemy"- myślała Sabra lekko zaciskając zęby

"Nie pozostawiła żadnych śladów. Prawdziwy zawodowca. Nawet w konfrontacji. Chciała zabić Kristiana. Jednak żadnego związku z tamtymi mimo wszystko nie można wskazać. Niczego jej tak nie udowodnimy"- także rozmyślała Izumi

-Oj... No dalej, czy moje argumenty są takie dobre? Cóż. Prawda w oczy kole? Współczuję wam. Taka tragedia a wy stoicie w miejscu jak nieporadne dzieci. Z tej desperacji przesłuchujecie kogo popadnie- mówiła chcąc dopiec jeszcze bardziej.

-Podejrzane że chciałaś właśnie wtedy go zabić- zauważyła Sabra nieco podnosząc się na duchu

-Być może czekałam na najlepszą okazję? Nie każdy musi interesować się losem innych gdy może mieć własne porachunki. Wprawdzie żaden to problem łączyć te dwie rzeczy. Jednak zawsze znajdą się tacy którzy ubiją leżącego-mówiła szybko gasząc nadzieję bezlitośnie. Obie zmarszczyły brwi

-Chciałaś go zabić mimo wszystko. To już jest wykroczenie. Nie wyjdziesz z kicia tak łatwo- warknęła Izumi

-To czego od razu mnie tam nie wwalicie huh? Mówię i powtarzam enty raz. Nie mam nic wspólnego z tamtym co się wydarzyło. Działam sama i lubię to. Chociaż już nie zaznam tego tak łatwo. Lecz. Próba zabójstwa nie jest jednoznaczna kompletnie z zabójstwem. Czeka mnie długi proces. Naprawdę chcecie marnować na to czas?- mówiła obronnie jednak tak pewna siebie

-Co za przebiegła diablica...-mruknął do siebie Play

-No i to jak-odparł Mickey wchodząc w miejsce obok dwóch psów. Ci zlękli się i momentalnie z szeroko otworzonymi oczami popatrzeli się na rudego psa

-Mickey?! Co ty tu robisz?-zapytał kompletnie zdezorientowany Janny

-Ano słucham. Już od tak. Nie wiem. 5 minut?- mówił

-Ostrzegaj następnym razem dobra?-poprosił Janny któremu jeszcze serce się regulowało

-Jasne-odparł wesołkowato

-Nie mamy miejsca na twoje żarty Mickey. Jeśli chcesz się wygłupiać to wynocha stąd z dala. To poważna sprawa- mówił zły Play bombardując wzrokiem swojego rudawego przyjaciela

-Wiem przecież. Słyszałem. Nieźle się broni. Jest sama dla siebie adwokatem- przyznał pies unosząc lekko łapy do góry i popatrzył się na Gerberiana Shepsky. Tamten aby przewrócił oczami i wrócił do oglądania przesłuchania

-Wydaję mi się że nic tutaj nie wskóramy. Ma twarde argumenty. Chyba musimy włożyć łapy w co inne...-westchnął lekko zrezygnowany Janny. Nawet on nie miał czasu na optymizm. Wiedział że ten jest nie wskazany

**Zapadła cisza. Play i Janny już z bardziej zrezygnowaną miną patrzyli się przez wenecką szybę. Nic się nie zmieniło. Było to dość wykańczające zajęcie. Zwłaszcza po takim ciężkim dniu. Mickey przyglądał się temu. Chciał sam jakoś pomóc w swoim stylu. Zaczął intensywnie myśleć. Spojrzał się na akta na stoliku przez jego przyjaciółmi. Dwójka, samiec i samica zaatakowała bronią ekipę psiego patrolu w ruinach. Potwierdzono płci. Rzuciło to się psu jako pierwsze. Najpierw spojrzał na to że to właśnie suczka trafiła Bloomy. Przytknął łapę do podbródka i zaczął jeszcze bardziej intensywnie myśleć. Następnie szukał słów których mógł by użyć przeciwko suczce. Układanka w jego głowie układała się powoli.**

-Próba zabójstwa nie jest jednoznaczna kompletnie z zabójstwem...- powiedział do siebie cichutko. Oboje lekko odkręcili się do psa zmieszani

-Co?-zapytał Play

**Mickey nie odpowiedział. Łączył ostatnie elementy puzzli. Nagle otworzył szerzej oczy i przydudnił łapą o blat.**

-A to ukręciła na siebie bata!-zawołał pewny siebie. Po chwili popędził do drzwi kierujących do sali przesłuchań. Bez zwłocznie otworzył drzwi i zniknął za nimi

-C-Co?! Gdzie leziesz? Wracaj mi tu!-krzyknął Play wygciągając łapę za psem jednak ten był tak szybki że już znajdował się w przejściu między oba pomieszczeniami- Już się boję co odstawi-

-A może nie odstawi? Widziałeś jak myśli. Dosłownie obwody mu się przegrzewały- mówił Janny nieco optymistycznie, jednak może tylko się oszukiwał

**Nagle drzwi do sali dość z dużym impetem. Wparował rudy psiak. Sabra i Izumi obróciły się gwałtownie. Nie było tego w planie i były bardzo zmieszane. Ingess także z początku była zaskoczona ale widząc kto właśnie przybył powróciła do dawnego nastroju. Rudy psiak wchodził właśnie do pomieszczenia zamykając za sobą drzwi. Oczy Janny'ego i Play'a wodziły po ich rudym przyjacielu pełne obaw co może odstawić. Byli gotowi wparować tam w razie czego**

-Witammm my ladies~-zawołał totalnie idąc na luzie. Po chwili wskoczył na stój i rozsiadł się wygodnie z tyłem na blacie. Play i Janny nie mieli już szeroko otwartych oczu ale i same pyski. Sabra i Izumi były tak bardzo zmieszane. Natomiast Ignes była powoli zażenowana. Mickey popatrzał się na nią z uśmiechem

-Mi-ckey? Co ty robisz?-zapytała Sabra cudem się wysławiając bo jeszcze trzymał ją szok. Czy taką twardo zbudowaną atmosferę niweczy od tak ten pocieszny psiak

-I wy macie badać taką sprawę? Hahaha!!-wybuchła ironicznym śmiechem Ignes chcąc jeszcze bardziej dopiekać policjantkom. Te już miały rzucać psu wrogie spojrzenie w tyle tamtego chichotu ale uśmiechnięty Mickey skierował pysk w ich stronę. Minimalnie spoważniał

-Wiem co robię- szepnął bezpiecznie i popatrzył się na policjantki. Tamtym wrogość zeszła. Wciąż jeszcze mając obawy zwróciły głowę ku Ignes która właśnie przestawała się śmiać.

-No nie mogę hahah! Co tu sprowadza takiego kaluna jak ty. Bo ty na pewno z policji nie jesteś- mówiła nadal lekko roześmiana. Mickey nie reagował, wciąż się uśmiechał. Każdy bacznie się na niego patrzał wciąż z obawami

-Anoo. Słuchając sobie ciebie przypomniała mi się taka pewna historia-zaczął

-Jaka niby?- zapytała z arogancją i pewnością siebie

"Haczyk połknięty"-pomyślał rudy pies- Otóżż. Pochodzę z Dzikiego Zachodu wiesz? Ochraniam tam okolicę i w ogóle. Jednak to nie istotne. Chciałbym moją historię z dzieciństwa!- zawołał na głos jak najbardziej weselej jak tylko się dało. Każdy przez chwilę naprawdę zaczął się martwić

-No w końcu. Uczcie się panie policjantki. Coś ciekawego-mówiła z ironią. Izumi była już zła jednak tłumiła to w sobię

-Otórz tak. Gdy byłem mały w mojej okolicy był taki sobie sklep. Ni to bogaty ni biedny. Zwyczajny- zaczął opowiadać

-Mickey co ty robisz?-zapytał siebie Play będąc już lekko zezłoszczony za samowolkę jego przyjaciela

-Co ty planujesz..?-zapytał się spokojnie Janny wpatrując się w to co jest przed nim. Jego partner spojrzał się na niego. Czyżby Janny coś przeczuwał. Wiedział w co gra ich przyjaciel

-Co ty bredzisz rudzielcu?-zapytała zakładając łapę na łapę. To jeszcze bardziej zirytowało Izumi i Sabrę. Całą powagę szlag trafił

-Zatem. W mojej starej szkółce była banda chuliganów. Do której należał nawet mój brat ale mniejsza już z tym. Pewnego w ich pustych łepetynach zrodził się plan. Straszne typy i jełopy heh. No ale pomyśleli. A co gdyby obrabować ten sklep? Wszak sprzedawca starzec. Oczywiście sami tego nie zrobili bo brakowało im odwagi mimo wszystko. Zatem wykorzystali do tego swoich dobrych kolegów. Akcję zaplanowała banda a ci koledzy wdrążyli plan w życie. Wzięli co tylko mogli. Słodycze, chleb i inne produkty-opowiedział historię w pogodnym nastrojem i wesołym tonem zamykając oczy. Każdy wsłuchiwał się w to niedowierzając

-Iii?! Co ma piernik do wiatraka? Głupiś jaki czy co?-oparła lekko roześmiana i zażenowana na całego przesłuchiwana. Patrzyła się na niego jak na skończonego głupka. Każdy zbeształ psa wzrokiem

-Mickey!- krzyknęła Sabra

-Sza! Chcę abyś dosłuchała do końca. Dyrektor szkoły zabrał na dywanik ich wszystkich. Ktoś się sypnął. I było pytanie czyja to jest wina. Można powiedzieć że bandy. Bo to oni wszystko rozplanowali i przygotowali. Ale to koledzy wykonali. Czaisz nie?- mówił tak jakby lekko poważniejszy. Nie umknęło to uwadze

-Hę?! Co ty do diabła mówisz?- zapytała się lekko oburzona.

-Mówię. Oni byli współwinni oboje. Co z tego że koledzy dostali plan jak na tacy. Mogli przecież go odrzucić. Wszak mamy wolną wolę. Nieprawdzaż?-mówił dalej na końcu rozkładając łapy. Każdy zaczął się wsłuchiwać uspokojony. Nawet Play

-Mów konkrety bo aż tu czuję że mózg od tego zbędnego gadania się lasuje- docieła

-Heh. No cóż. Wniosek tego z taki że wykonanie planu odnośnie kradzieży jest jednoznaczne z kradzieżą. Ukarano ich wszystkich. No i skoro próba zabójstwa nie jest jednoznaczna kompletnie z zabójstwem to już wykonanie planu zabójstwa jest jednoznacze-mówił tak jakby coraz bardziej z biegiem poważnie. Na koniec spojrzał się jej prosto w oczy. Tamta ukrywała jak mogła swój szok. Skąd on do diabła wie? Serce jej przyspieszyło. Wie że skoro ma takie dowody to wie wszystko. Każdy otworzył szerzej oczy. To o to chodziło. To aby przykrywka bardzo cwanego planu. Jednak aby wszystko poszło zgodnie z planem trzeba jeszcze trochę. Mickey patrzył się nadal

-Co ty gadasz ty rudy głupi kundlu?-zapytała tak jakby oburzona zaczynając się zdradzasz coraz bardziej. Sabra i Izumi były zaintrygowane bardzo.

-Ty już dobrze wiesz. Może i nie udało ci się zabić Kristiana. Ale do zabicia Bloomy byłaś bardzo blisko...- powiedział coraz bardziej poważny. Wciąż patrzył się w jej oczy. Szukał jakiegoś efektu stresu i paniki. Każdy był bardzo zaintrygowany jeszcze bardziej.

-Eh?!! O co ci chodzi?!-zapytała oburzona. Jednak wyczuwano różnice. Sabra dostrzegła to. Popatrzyła się w szybę i niemym gestem pokazała coś pod stołem. Play zrozumiał. Znak aby uruchomić kamerę poza nagrywarką. Tak też się stało

-Nie gadaj. Dobrze wiem że to ty z swoim kolegą zaatakowałaś psi patrol w ruinach. Nie wypieraj się już-zaczął

-Nie masz żadnych dowód. Tyle razy to mówiłam! Wam wszystkim. Nieudolnie próbujecie mnie zrobić!-broniła się

-Jednakże...-zaczął Mickey niepewnie. Każdy zwrócił na niego spojrzenie- Ty już wpadłaś-

"Nie do wiary"-pomyślała

-Śledziłem was. Gdy wy atakowaliście byłem na tyłach w szukaniu czegokolwiek jak reszta. Postanowiłem pójść na tyły. Strzał w dziesiątkę co nie?! No i zauważyłem jak wasza dwójka kompanów mierzycie. Miałem interweniować ale byłem za daleko. Niestety oberwała nasza kochana Bloomy. Eh... No ale. Śledziłem was caluśką drogę. I gdy ty się rozdzieliłaś aby zabić Kristiana to ja hyc. I kolega leży na deskach. Nie było to kwestią umiejętności. Jednak celności i szybkości. Trzymał język za zębami jak wściekły ale ułatwiłem go tak samo jak ciebie teraz. Wygadał się przypadkiem- mówił. Tak świetnie mu szło. Zainteresowanie przeobraziło się w podziw. Serce Ignes zabiło szybciej. Czy to był koniec?

-Co to za bzdura-powiedziała krótko. Już przesądzone

-A to znalazłem w ogóle na balkoniku. Ta daaa-mówił po czym wyjął z chusty nabój skitrany wcześniej- To po oddaniu twojego strzału- każdy skierował oczy na suczkę. Dała się ponieść kompletnie

-Co-o-oo? Miał to zabrać stamtąd jak tylko strzeliła-zaczęła mówić. Kompletnie załamał się głos. Oczy migotały. Pod koniec wydała się. Wpadła jak śliwka w kompot. Każdy wziął powietrze w płuca. Wpadła.

-Oooooo, no i proszę. Złapana- powiedział dumnie Mickey

**Ignes wzięła powietrze w płuca i zaczęła się oglądać. Chciała walczyć ale właśnie wydała się.**

-Ni--eiiee macie dowodów!!-zaczęła się desperacja

-O tutaj kochanienka-powiedziała zadowolona Sabra po czym wskazała na róg u góry. Lampka prawie niewidocznej kamery świeciła się

-Kundel może jestem. Rudy, no ni jak zaprzeczyć. Ale głupi, to ja nie jestem- odparł kompletnie poważnie patrząc jej raz kolejny w oczy. Może i wciąż lekko się uśmiechał ale jednocześnie był naprawdę poważny. Wiedział dobrze że to nie sprawa na realne żarty. Sam był wściekły za to co się stało. Jednak udawało mu to się ukrywać. Nie ciążyło to specjalnie nad nim. Wiedział że wyjdzie mu to na dobre a wszelkie złości zostawi z dala

-Zatem. Widzę że wpadłaś jak śliwka w kompot-powiedziała Izumi mając choć małą ulgę. Skała która stała twardo i śmiała się w twarz w końcu się skruszyła. Dając przy tym niemożliwie wielką satysfakcję każdemu

-Dosyć już tego. Siedzieliśmy tu dobre 45 minut. Musimy uzupełnić informację. Jeszcze się spotkamy-tu spojrzała na przesłuchiwaną- Tym razem po współpracujesz z nami-

**Poprzez wciśnięcie guzika przez Sabrę do pomieszczenia wpuszczono dwóch policjantów. Ci zakuli Igness która nie odzywała się ani słowem. Intensywnie przemyślała z otwartymi oczami. Wyglądała jakby zaraz miała wybuchnąć. Tęczówki drgały i zaciskała łapy. Nie stawiała jednak oporu. Każdy bacznie ją obserwował. Cała trójka opuściła zaraz po policjantach z przesłuchiwaną salę przesłuchać. W tym czas gdy dwójka psów wyprowadzała sprawczynię to Mickey, Sabra i Izumi podeszli do Janny'ego i Play'a.**

-Co to była za mordęgaa- wyrzuciła Izumi przewracając oczami i ciągnąc ostatnie słowo

-Mickey, jak ty na to wpadłeś?- zapytał w końcu Janny. Instynktem przeczuwał że zrobi coś pożytecznego

-Skąd wiedziałeś?-również obsypywała pytaniami Sabra

-Właśnie, zataiłeś przed nami to że złapano tamtego?- zapytał zarówno ciekawy Play

-Anooo, prawda jest taka że ściemniałem ile wlezie-przyznał się rudy psiak drapiąc się w tył głowy. Poniekąd bał się reakcji pozostałych.

-Proszę?-odparli jednogłośnie chórem

-Cóż. Obrałem taką taktykę. Po prostu spojrzałem się na dane z tego całego incydentu. Powiązałem fakty i wszystkie możliwe możliwości i scenariusze. Pomyślałem czysto spontanicznie że to mogła być właśnie ona. Mięlibyśmy już dobitny dowód i można było by wyciskać z niej ile wlezie. Chociaż żadnych dowodów na to nie miałem. Właściwie wparowałem tam nie wiedząc czy to wyjdzie hehe- mówił patrząc się po oczach jego rozmówców. Każdy stał półkołem i patrzył się na niego. Ten zaczynał nieco nerwowo się uśmiechać.

-Twoja głupota jest wprost wyjątkowa- skwitował Play trzymając gniew na wodzy. Normalnie już by beształ przyjaciela za takie spontaniczne decyzję

-Hej! Może i był to spontan totalny jednakże wchodząc tam wiedziałem jak mam grać. Jej słowa dosłownie zaprzeczyły sobie. Musiałem to wykorzystać i zaryzykować. Inaczej byśmy dalej się z nią mordowali- obronił się bardziej spoważniały

-Ale po co wbiłeś tam taki wesolutki?-zapytała się Izumi

-To wszystko było aby uśpić uwagę. Zachowywałem się kiczowato aby nie wzięła mnie na poważnie i żeby się nieco rozproszyła. Pomyślałem że łatwiej by sypła. Zatem opowiedziałem historię w najbardziej przygłupi sposób jaki mogłem. Zaskutkowało to. Wybiłem ją z rytmu. I jak widać trafiłem w dziesiątkie-mówił spoważniały Mickey patrząc się po rozmówcach

-Miało to sens. Zbagatelizowała cię. Przez co przestała się pilnować i rozkojarzyła się-mówił Janny

-Właśnie tak. Zgrywała taką twardą ale wystarczyło aby ją rozproszyć czymś tak dennym.

-Skąd miałeś nabój?- zapytała Sabra

-Aaaa-wyciągnął ją ponownie- Znalazłem go. Zupełnie przypadkowo. Leżał przed szkołą w masie tego szkła.