Frank

Öncelikle, uzun bir yazı olacak çünkü birkaç konuyu birleştireceğim.

Başlıyorum..

Her şey, beni bu noktaya getiren olaylar zinciri, filmekimi 2016 ile başladı. Geçen sene tesadüfen Rexx sinemasının önünden geçerken girdiğim bir film ile, 'Sahi, neden film izlemiyorum artık ben?' sorusunu sormuştum. O günden bu yana bir sene içerisinde 124 film izledim. Hep adını duyduğum merak ettiğim o yönetmenlerin dünyalarını az çok anlar olmaya, artık Altyazı dergisini okurken bir bilmediğim yabancı kelimeler ile dolu bir yazıdan çok eleştirilere katılıp katılmama aşamasına geçmeye başladım.

Filmler insanın kişisel tarihine yapışıyor, o sıralar neler hakkında daha çok düşündüğünü, nelerden ilham aldığını, kendini sorgulama biçimini ve daha birçok şeyi etkiliyor. Bu yüzden filmler hakkında metinlerarası çözümlemeler yapmaktan, sürekli başka bir evrende onları birbirleri arasında eşleştirmektense, onlar hakkındaki kişisel tepkilerimi yazmayı anlamlı buluyorum. Zaten ilkine girişecek kadar ciddi bir çalışma içerisinde de değilim filmler hakkında. Bu yüzden izlediğim 124. filmi, yani 2014 yapımı, Lenny Abrahamson'un yönetmenliğini yaptığı Frank'i, yaklaşık 20 gün önce sonlanan tez yazma sürecim ile birlikte anlatmayı düşündüm. Bu düşünceyi aklıma getiren Serra'nın da tez yazıyor olması ve benim çok yoğun geçen bu süreci paylaşmak istiyor olmam.

Şimdi, filme geçelim. Filmimiz şarkı besteleme uğraşında olan bir genç ile başlıyor. Karakterimiz aynı zamanda da çalışıyor. İşten vakit buldukça kendini sokaklara atıp ilham arıyor, bir şey bulur gibi olduğundaysa koşa koşa evdeki piyanosunun başına geçiyor. Fakat çoğu kez ürettiği şeyleri başarılı bulmuyor. Bir gün bir tesadüfü fırsata çeviriyor ve verimsiz döngüyü kırarak bir sanatçı ortamına giriyor. Gerçekten yapmak istediği şeylere odaklanacak zaman buluyor.

Sürekli sanatıyla uğraşması içindeki 'yeteneği', ya da popüler deyişle 'asıl potansiyelini' çıkarmasına yetmiyor. Zaten uzun süre kendi bestelerini yapmak istediğini bırakın grup arkadaşlarını, kendisine bile itiraf edemiyor. Bir sabah, grubun vokalisti Frank ile konuşurken ağzından çıkıveriyor 'bir gün kendisinin de besteler yapmak isteyediği'. Ama bu cümlenin öylesine süzülüp kaybolacağı bir ortamda değil. Frank bunun duyunca acayip üstüne gidiyor bizimkinin. O zaman dinleyelim bestelerini diyerek ekibin tüm elemanları kurdukları, müzikten başka hiçbir şey olmayan bu komün hayat yaşadıkları evde üzerine gitmeye onu bestelerini çalmaya zorluyorlar.

Sonuç ise hüsran oluyor. Yani yolun henüz çok başında. Çok çalışması gerek.

İşin kötüsü de bu yargılamayı yapanlar 'güzel ama piyasa bunu istemez' tarzı insanlar değil ki karakterimiz sanatının anlaşılmadığını düşünsünler. Karşılarında müzikle yatıp müzikle kalkan insanlar var. Ve hatta onların müziğini büyük ihtimalle duysanız siz beğenmezdiniz. O kadar ince bir zevkleri var.

(2)

Bu noktada yaşadığı moral bozukluğuna fazla tutunmuyor karakterimiz ve hikayenin odağı Frank'e geçiyor artık. Onun müzik anlayışı, o birkaç kişinin yıllar içinde birlikte yoğrula yoğrula oluşturduğu benzer zevki, diğer insanlarla paylaştığında geriye istediği geri dönüşleri alması gerçekten çok zor Frank'in. Üstelik kendisi bu kadar farklıyken. Böyle olunca karakterimiz onu biraz yumuşatarak daha kolay anlaşılabilecek bir kıvama getirmeye çalışıyor.

Bu noktada benim tez yazma sürecim ile kesişen noktaya geliyoruz. Ben bu tez için çalıştım, çok düzenli olmasa da çok fazla zaman ayırdım. Özellikle son günlerde sadece buna çalıştım. Fakat birinci nokta şuydu. Bu tez çalışmasını ilk ben yapıyormuş gibi yaklaştım. Yazacağım şeyin büyüyüp hayatta gördüğüm bazı sorunları çözeceğini, bu çözümlere umut ışığı olacağını düşünüdm. Yani ona bir sanat eseriymişcesine yaklaştım. Bu ilk yanlışım oldu.