Testówka Pauli

## Marguerite Provain

 „
Morze, ble! Wiesz, co się może czaić w wodzie? Nie wspomnę już o tych wszystkich glonach i sinicach, ani rybach. Pomyśl o tych wszystkich ludziach i ich zarazkach! O tym, że niektórzy… Bleeee! Na samą myśl robi mi się niedobrze!
 ”
—Marguerite do Charles’a
**Marguerite Provain** — 16-letnia dziewczyna, mieszkająca w Sainsque, córka Geneviève i Jacques’a Provain, znanych biologów morskich, oraz siostra Charles’a. Najlepsza przyjaciółka Martina Daché, który chodzi wraz z nią do klasy.

Dziewczyna przeżywa traumę związaną z morzem, po tym jak jej brat pewnego razu utonął – nastolatka całym sercem nienawidzi tego akwenu. Rodzice, by jej wynagrodzić i spróbować ją jakoś rozweselić, wyjeżdżają z nią do Paryża. Niestety, od razu pierwszego dnia oznajmiają, że muszą wracać ze względów zawodowych. Marguerite wpada przez to w szał. Zaczyna się kłócić z rodzicielami, aż w końcu ucieka z wynajętego pokoju hotelowego, a Monarch wysyła do niej Akumę. Przez to dziewczyna staje się super-złoczyńcą – Kohi.

## Osobowość

### Normalnie

Przelotnie widziana Marguerite wydaje się być dość rozmemłaną, leniwą osobą. Wiele osób uznaje, że tak jest rzeczywiście i dlatego nie zawiera bliższych kontaktów. Dziewczyna właściwie to odpowiada, dlatego z reguły nie wyprowadza nikogo z błędu. Można rzecz, że wręcz przeciwnie, przy osobach obcych jest jeszcze bardziej ospała niż zwykle – z opóźnieniem reaguje na wypowiadane słowa, niechętnie włącza się do konwersacji, często zbywając swojego rozmówcę półsłówkami, a nawet ostentacyjnie ziewa i zamyka oczy. Jest jednak dość przekorna, ponieważ im więcej razy rodzice mówią jej, żeby tego nie robiła, tym chętniej i częściej dziewczyna eksponuje swoje zmęczenie, zniechęcenie i pragnienie robienia czegokolwiek, co nie wymagałoby od niej większego zaangażowania. Przez tę apatię wydaje się także egoistką – po części naprawdę nią jest – ponieważ nie wykazuje zbyt wielu chęci do pomocy innym, nawet, gdy jest o to proszona.

Ponadto nastolatka jest uważana za bałaganiarę – zostawia wszystko, co popadnie, wszędzie, gdzie popadnie. Wyjątkiem jest jedynie jej pokój, w którym dziewczyna ma tylko lampkę nocną, komputer, swoje ulubione książki, radio z zegarem oraz funkcją budzika i „podstawowe” meble. Jest to spowodowane tym, że Marguerite nie lubi otaczać się zbytnio błyskotkami, ozdóbkami, nie ma zbytnio zmysłu estetycznego, a rzeczy zbędne absolutnie nie mogą stać w jej pokoju – jeśli ktoś się odważy coś tam postawić, dziewczyna zabiera to i ostentacyjnie stawia na środku podłogi w salonie. Niemalże ta sama zasada dotyczy niechcianych gości w jej pokoju, ponieważ dziewczyna po prostu ich wypycha poza obszar „jej królestwa”. Jedynym wyjątkiem jest jej brat, który może przyjść do niej dosłownie w środku nocy, wybudzić ją i pójść sobie, jeśli miałby taką zachciankę jednakże działa to także w drugą stronę – Marguerite, gdyby zechciała, mogłaby zrobić to także.

W rzeczywistości dziewczyna po prostu nie lubi obcych, a nawet swoich rodziców, ponieważ, chociaż uważa ich pracę za zbyteczną, a ich troskę o nią i Charles’a – na pokaz. Sądzi, że gdyby naprawdę się o nich troszczyli, wyjechaliby z nimi lub chociaż zapewniliby im jakieś lepsze widoki na przyszłość niż siedzenie w „tej dziurze zabitej dechami, gdzie główną atrakcją jest morze”. Państwo Provain są jednak tak zafascynowani swoją karierą, że nie zauważają lub po prostu nie chcą zauważać protestów córki. Przez to powoli zaczynają stawać się dla niej obojętni, a razem z tym, Marguerite staje się marzycielką snującą plany o zamieszkaniu „gdzieś w większym mieście, w środku kraju” oraz zamyka się na to, co się dzieje wokół, a jedynymi osobami, z którymi nieco dłużej rozmawia, są właśnie Charles i Martin. Jednakże po śmierci jej brata, następuje przełom, a nastolatka całkowicie oddaje się swojemu hobby, kolekcjonowaniu kamieni (które i tak stały na strychu, ponieważ w jej pokoju stać oczywiście nie mogły), rzadziej już rozmawiając nawet z Martinem, który tamtego dnia był razem ze swoim przyjacielem. Poza tym częściej spędza czas w okolicznym lesie, zwierzając się kamieniom, które nosi w kieszeni w maleńkiej buteleczce.

Podczas pobytu w Paryżu i po deakumizacji, Marguerite spotyka paryskich bohaterów, których znała już wcześniej z oglądanych filmików. Prowadzi z nimi rozmowę, tłumacząc, co się stało, po czym duet ją pociesza, jednakże po chwili ucieka, na odchodnym radząc po prostu z kimś porozmawiać. Dlatego też po przyjeździe z Paryża Marguerite spotyka się z Martinem i ostatecznie mu wybacza. Po tym oboje czują się lżej, ale mimo to Marguerite nadal jest ospała i leniwa.

Mimo wszystko, Marguerite nigdy jednak nie pozbywa się swoich zwyczajów, które rodzice uważają za dziwne, takich jak wspomniane rozmówki z kamieniami.

### Kohi

Jako Kohi jej charakter zmienia się niemal diametralnie. Jest bardziej żywiołowa, energiczna i ruchliwa. Jako że ma wyostrzone zmysły, takie jak słuch i wzrok, reaguje natychmiast na każdy szelest i natychmiast atakuje jego źródło – nie obchodzi ją, czy to super-bohaterowie, czy niewinny obywatel, czy nagle pojawił Monarch. Uczuciami napędzającymi ją są poczucie niesprawiedliwość, tęsknota za Charles’em i nienawiść do ukochanego morza jej rodziców, przez co właśnie oni są jej celem. Jednakże w działaniu i planowaniu wykazuje się także sprytem, wszystkie swoje plany najpierw starannie obmyśla, a potem dopiero atakuje i to w dodatku z ukrycia. Plan obmyśla i wykonuje tak, by tylko jej ojciec ucierpiał – miała świadomość, że jej matka jest bardziej uczuciowa, dlatego cierpienie swojego męża przejmie się niemalże tak samo jak dziewczyna śmiercią swojego brata.

Wbrew swojej „lojalności” Monarchowi, Kohi chce uzyskać Miracula Biedronki i Czarnego Kota, by użyć ich we własnym interesie – pragnie ożywić swojego brata, więc kiedy spotyka paryski duet, natychmiast ich atakuje, nie tracąc czasu na wymyślanie chwytliwych sloganów. Udaje jej się trafić bohaterów, a wtedy w przypływie euforii mówi na głos o swoich planach, przez co jednak kłóci się z Monarchem, który przybywa po swój łup. Nie chcąc, by mężczyzna zdobył Miracula i sam użył „potęgi absolutnej”, zaczyna z nim walczyć, a gdy przegrywa, uwalnia bohaterów i dobrowolnie oddaje zakumizowany przedmiot.

## Wygląd

### Normalnie

Marguerite jest ciemnoskóra i ma szeroki nos, grube wargi oraz długie nogi. Swoje kręcone włosy dziewczyna stara się prostować, jednak nie wychodzi jej to, dlatego zwykle związuje je w kitkę, a luźne pasma spina dwiema czarnymi spinkami w kształcie liści, po jednej na każdej stronie głowy. W uszach nosi wiszące kolczyki, składające się z kilku koralików, ułożonych (w górę) od największego do najmniejszego. Największy jest pomarańczowy, kolejne są bardziej wyblaknięte, zaś najmniejszy jest biały. Nastolatka po lewej stronie twarzy ma umiejscowiony pieprzyk. Na nosie oraz nad brwią widoczne są małe blizny. Jej tęczówki mają barwę ciemnobrązową.

Marguerite najczęściej ubiera się w bluzkę z rękawem trzy czwarte, która ma kolor niebieski, z koleina końcu rękawów przechodzi on w barwę granatową. Do tego dobiera spodnie przypominające *pumpy*, zakończone poniżej kolana. Na końcu nogawek, tak jak w pasie, w materiał wszyta jest gumka, dzięki czemu spodnie zwężają się, a sam materiał jest marszczony. Do kompletu dziewczyna nosi białe trampki z noskiem wykonanym z tworzywa sztucznego. Materiał obuwia jest ozdobiony licznymi kwiatkami i listkami. Buty przewiązane są czarnymi sznurówkami z białymi agletami.

Dodatkowo dziewczyna dopełnia zestaw delikatną bransoletką z siwego sznurka, na której umieszczone są maleńkie bursztyny. Z kolei na plecach bardzo często nosi plecak-worek w kolorze beżowym i nadrukiem lamy oraz z białymi sznurkami.

### Kohi

Marguerite jako Kohi dość znacznie się zmienia. Przede wszystkim staje się większa i chudsza, rysy jej twarzy wyostrzają się. Jej rzęsy i brwi stają się dłuższe, białe i migotliwe; podobną barwę przybierają włosy, które teraz skręcają się w drobne „sprężynki” i stają się prawdziwym afro. Jej źrenice i tęczówki zlewają się z białkiem. Usta są „pomalowane” białym błyszczykiem, a na policzkach widać biegnącą wzdłuż kości policzkowych kreskę, która u dołu rozmazuje się. Kolczyki, jak i pieprzyk oraz blizny, znikają.

Kohi ubrana jest w sztywną sukienkę, która zdaje się być zrobiona z różnych, przezroczystych kryształów. Przybiera ona jednak różne kolory, w zależności do aktywnego kamienia, a gdy żaden nie jest aktywny, jest śnieżnie biała. Sukienka posiada dość wysoki kołnierz przyozdobiony delikatnym futerkiem. Tak samo ozdobione są wykończenia rękawów i dół sukienki. Dziewczyna nosi także rękawiczki, łączące się z rękawami. Nieco poniżej piersi top oddziela się – część górna, czyli okolice dekoltu i rękawy, są bardziej elastyczne i nie mają „brokatowych” zdobień, a po prostu błyszczą się. Część dolna to w rzeczywistości „body”. Ich materiał jest twardszy od reszty i pełni funkcję czegoś w rodzaju pancerza. Na linii talii widoczny jest pasek, który jako jedyny zawsze jest ciemnosiwy oraz ma kilka wypustek. Przed przemianą był on bransoletką z bursztynami, w którą wleciała Akuma. Poniżej paska rozciąga się sięgającą za kolano, rozkloszowana spódnica. Jest ona sztywna i prosta. Pod nią dziewczyna dziewczyna ma spodnie z elastycznego materiału. Strój dopełniony jest kozakami za kolano, umieszczonymi na wysokiej platformie.

## Broń

Dziewczyna jako cywil zawsze nosi gaz pieprzowy w kieszeni. Ponadto w wielu przypadkach rozważała użycie swojego plecaka do uderzenia potencjalnego napastnika.

Kiedy staje się Kohi, jej bronią zostaje zakumizowany pas – może go zdejmować, a ten się wtedy wydłuża, dzięki czemu może atakować z pewnej odległości. Poza tym korzysta także z kamieni, które nosiła w małej buteleczce – miała między innymi: ametyst, kamień górski, jaspis, hematyt, cytryn i unakit.

## Umiejętności i zainteresowania

Jak wspomniano, dziewczyna interesuje się kamieniami, nie tylko szlachetnymi czy półszlachetnymi, ale także chętnie zbiera zwykłe kamyki z ogródka, jeśli tylko te wpadną jej w oko. Umie wyrabiać z nich także biżuterię – noszone przez nią kolczyki są jej własnej roboty. Ponadto Charles, jako jej mentor w dziedzinie biologii, nauczył ją rozpoznać bardzo wiele roślin oraz wytłumaczył, jakie są trujące, a także, jak przyrządzać niektóre, by nadawały się do jedzenia.

Jako Kohi może korzystać z kamieni szlachetnych i przypisywanych im właściwości, (na przykład kamień „leczniczy” może leczyć lub wzmacniać jej siły). Niektórymi uzyskanymi mocami były:

* „rozjaśnienie” umysłu, pomoc w skupieniu i uspokojeniu się, dzięki czemu szybciej wymyśliła plan;
* ochrona przed atakami, która pozwoliła dziewczynie na wytworzenie wokół siebie „bańki” ochronnej;
* leczenie, dzięki któremu zadane jej obrażenia łagodziły się, a ona sama nabierała siły.

Posiada ich nieco więcej, jednakże użyła tylko powyższych, ponieważ jedynie te wydawały jej się wartościowe.

Ponadto oczywiście zwiększają się jej umiejętności motoryczne, wyostrzają zmysły, a także zyskuje umiejętność walki wręcz.

## Relacje

### Charles Provain

 „
[Magiczny amulet] nie będzie mi już potrzebny. Dam go Charles’owi, spodoba się mu. Wiesz, jak mój brat kochał morze przed śmiercią. Myślę, że nadal czasami tam żyje.
 ”
—Marguerite do Martina
Dziewczyna zawsze utrzymywała z bratem świetne relacje. Jako że byli bliźniakami z bardzo podobnymi charakterami, od początku zawsze byli razem. Niezależnie, co się stało, stali za sobą murem, prawie wszędzie poruszali się razem i wspierali się. Posuwali się do kłamstw, na przykład o chorobie, gdy jedno z nich musiało zostać w domu lub gdy musieli być rozdzieleni. Mimo tego, oczywiście, nie obyło się bez drobnych sprzeczek, te jednak zawsze były szybko łagodzone. Poza tym Charles i Marguerite uwielbiali konkurować ze sobą, ale nie jako rywale, a jako przyjaciele, żeby zobaczyć, kto jest w czym lepszy. Kiedy ich „pojedynek” kończył się, jedna strona chętnie prosiła o rady stronę drugą i oczywiście nigdy nie odmówiono.

Nieco zmieniło się, gdy zaczęła się szkoła, a dziewczynkę i jej brata przydzielono do innych klas. Początkowo była ona przestraszona, z czasem jednak odkryła sposób na to. W międzyczasie Charles udzielał się w życie towarzyskie klasy, a różnice między nim a siostrą ukazywały się, a potem jeszcze pogłębiały. Po jakimś czasie dziewczyna zapoznała swojego brata z Martinem, z którym chodziła do klasy, a od tej pory cała trójka stała się nierozłącznym trio. Marguerite był szczęśliwa, gdy widziała, jak Charles i Martin świetnie się dogadują i poświęcają czas wspólnej pasji – nurkowaniu. Mimo że dziewczyna nie była z tego zadowolona, machała na to ręką, jednak gdzieś z tyłu głowy czaiły się obawy o utonięcie lub inną tragedię.

Z czasem ciemnoskóra coraz bardziej i bardziej zamykała się na świat i nowe znajomości. Krócej rozmawiała i zaczęła źle się czuć w towarzystwie. Charles i Martin byli jedynymi osobami, z którymi wtedy rozmawiała dłużej i chętniej.

Po śmierci brata dziewczyną zawładnęła wręcz czarna rozpacz. Na początku nie wierzyła w to, a Martina, który jej o tym powiedział, wyzwała, uderzyła i uciekła. Potem nastąpił okres odcięcia się od świata, a Marguerite wypłakiwała sobie oczy. W końcu jednak zrozumiała, że śmierć jest rzeczą naturalną i pogodziła się z tym. Gdy wróciła z Paryża, najpierw pogodziła się z Martinem, a potem razem poszli na plażę, w pobliże miejsca tragedii. Dziewczyna wrzuciła wtedy otrzymany magiczny amulet do morza, mówiąc, że jej się nie przyda, ale jej bratu mógłby się spodobać. Zdziwionemu Martinowi tłumaczy, że myśli, iż jej brat nadal tam czasem żyje.

### Martin Daché

Marguerite poznała Martina w pierwszym dniu szkoły. Był typowym zawadiaką, który wszędzie musiał błyszczeć i się wyróżniać. Z początku dziewczyna nie lubiła go, jednakże po jakimś czasie złapała z nim wspólny język. Chociaż chłopak początkowo rozmawiał z nią, bo chciał mieć kogoś, „kto byłby na tyle nieciekawy, że w jego świetle będę jeszcze bardziej interesujący”, potem odkrył, że wbrew pozorom Marguerite ma wiele ciekawego do powiedzenia i chętnie o tym mówi, gdy się jej słucha, dlatego też się z nią zaprzyjaźnił. Po jakimś czasie zapoznała go także ze swoim bratem, przez co stali się zgraną drużyną.

Jak już wspomniano, gdy nastolatka zamykała się na świat i obcych, Charles i Martin byli jedynymi osobami, z którymi wtedy rozmawiała dłużej i chętniej.

Kiedy trio usłyszało o Biedronce i Czarnym Kocie, paryskich super-bohaterach, przez jakiś oglądało ich występy w telewizji, a Martin zaczął parodiować flirt Czarnego Kota. Gdy zauważył, ze rozśmiesza to jego przyjaciół, od wtedy tak się z nimi witał, naśladując posiadacza Miraculum – nieważne, czy witał się z Marguerite, czy też może z Charles’em – z obojgiem „flirtował”.

Niestety, Martinowi przypadła rola osoby, która poinformowała dziewczynę o śmierci Charles’a. Chłopcy byli wtedy z państwem Provain, ci jednak zajęli się tłumaczeniem wypadku odpowiednim służbom, które przyjechały na miejsce. Dziewczyna na początku nie wierzyła, sądziła, że jest to głupi kawał, a Martin z niej kpił. Potem jednak zobaczyła, że jest on smutny i nieszczęśliwy i uwierzyła mu. Wtedy wyzwała go, spoliczkowała i uciekła z płaczem, krzycząc, że to nieprawda, że to musi być sen. Potem nie chciała się z nim widzieć, sądząc, że on także częściowo zawinił śmierci, a nawet jeśli nie, to w końcu to nie uratował – gdy już się spotykali, Marguerite udawała, że nie widzi Martina, nie słyszy go i generalnie go ignorowała.

Zmieniło się to jednak po przyjeździe dziewczyny z Paryża. Wtedy sama przyszła do niego do domu i przeprosiła za swoje wcześniejsze zachowanie, tłumacząc się. Chłopak zaprosił ją wtedy na spacer i sam opowiedział, co się stało. Po tym rozpłakał się, a Marguerite pocieszała go. Doszli aż w pobliże miejsca tragedii, gdzie też dziewczyna wrzuciła swój amulet i powiedziała chłopakowi o swoich przemyśleniach dotyczących Charles’a. Ten zdziwił się i głośno jej o tym powiedział, lecz został tylko „ofukany” – Marguerite zrobiła to tak samo, jak niegdyś jej brat, dzięki czemu oboje roześmieli się.

### Geneviève i Jacques Provain

Państwo Provain zawsze byli bardzo oddani swojej pracy, dlatego też nie zajmowali się zbytnio swoimi pociechami, a niekiedy mylili ich imiona. Przez to Marguerite, nie dość, że znienawidziła morze, będące obiektem ich fascynacji, myślała także, że zawód jest ważniejsza dla nich niż oni sami, dlatego zaczęła o to pytać. Małżeństwo, zmęczone pracą, odpowiadało wymijająco lub wprost mówiło o swoim zmęczeniu i obiecało porozmawiać o tym później. „Później” zaczęło się jednak przeciągać w „nigdy”, a dziewczyna powoli traciła chęć nieustannego dopominania się o ową rozmowę, dlatego też po jakimś czasie dała za wygraną, a nieco później przestała zaczynać rozmowę pierwsza. Spowodowało to ochłodzenie ich stosunków oraz niezręczną ciszę przy posiłkach. Charles próbował podtrzymywać kontakty, między innymi opowiadając, co się stało w szkole lub żartując, jednak nie zawsze mu się to udawało. Rodzice powoli przestawali się dla niej liczyć, przynajmniej tak jak dotychczas, a gdy już słyszała coś od nich – najczęściej były to upomnienia dotyczące jej niedbałego zachowania – robiła na odwrót, zachowując się jeszcze gorzej niż dotychczas.

Właściwie Marguerite zobojętniała zupełnie na rodziców jeszcze około dwa lata przed śmiercią Charles’a, oni jednak zobaczyli to dopiero po tym zdarzeniu. Oboje zrozumieli też, że nie zajmowali się nimi odpowiednio, a gdy chcieli chociaż lekko podbudować relację z córką, ta im nie pozwoliła, wymykając się z domu na cmentarz lub zamykając się na strychu, gdzie spędzała czas na porządkowaniu swoich kamieni. Gdy Geneviève i Jacques zdecydowali się umilić córce czas wyjazdem do Paryża, ta była podejrzliwa, co do ich pomysłu, uważając, że to jakaś pułapka.

Kiedy po przyjeździe do Paryża Marguerite uznała, że to może być całkiem miły wyjazd, jej rodziców coś niespodziewanie wezwało. Dziewczyna wpadła przez to w istny szał i wykrzyczała rodzicom w twarz swoje żale do nich, aż w końcu ich pracę nazwała głupią i niewartościową. Wtedy też uciekła z hotelu, do którego powróciła jako Kohi.

Po deakumizacji cała trójka przeprasza się za swoje postępowanie. Chociaż jeszcze przez jakiś czas zachowywali milczenie tak jak dotąd, wyraźnie było widać, że coś między nimi się poprawiło.

Jako Kohi dziewczyna chce wymierzyć „odpowiednią” karę dla rodziców. Czuje, że to, jak ją przez cały czas traktowali, było jedną wielką niesprawiedliwością, dlatego też są jej głównym celem. Od razu po przemianie zaczyna tworzyć plan, a gdy już jest opracowany, wdraża go – atakuje ich, a pamiętając, że jej matka jest bardziej uczuciowa, rani tylko ojca, a jego bólem kobieta przejmuje się niemalże tak samo jak dziewczyna śmiercią swojego brata. Kohi cieszy się tym widokiem, uważając, że okropnie ją pokrzywdzili i teraz jak najbardziej należy im się to, chociaż z tym można polemizować.

### Szkolni znajomi

Marguerite nie ma zbyt zażyłych relacji z kolegami z klasy. Co prawda jest parę osób, które zna nieco lepiej, myśli o nich dobrze i może zwrócić się do nich w sytuacjach, gdy trzeba coś pożyczyć lub spytać o nadchodząca lekcję, nauczyciela na zastępstwo i inne takie sytuacje, jednakże związek ten można nazwać jedynie dalekim koleżeństwem. Mimo to nastolatka i tak stara się być miła dla członków swojej klasy. Z innymi osobami ze szkoły dziewczyna żadnych kontaktów nie utrzymuje.

### Paryscy super-bohaterowie

Po raz pierwszy o paryskich super-bohaterach dowiedziała się, mając czternaście lat, kiedy wraz z bratem i Martinem oglądała wiadomości. Jako że było to już jakiś czas od ich debiutu, obejrzeli o nich dość obszerny materiał. Potem trio oglądało wiadomości o duecie dość często. Marguerite polubiła bardziej Czarnego Kota, uważając, że Biedronka jest zbyt sztywna i wydaje się być „idealną bohaterką wyjętą z komiksu”, podczas gdy jej partner jest nieco realniejszy, jednakże wraz z pojawianiem się nowych bohaterów jej opinia nieco się zmieniła, a jej ulubionym posiadaczem Miraculum koniec w końców zostaje Ryuko.

Przez natłok obowiązków, głównie szkolnych, Marguerite, Charles i Martin coraz mniej interesowali się super-bohaterami. Kiedy przed przyjazdem do Paryża dziewczyna zdecydowała się obejrzeć ponownie kilka nagrań z akcji. Wtedy jednak zaczęła im zazdrościć więzi i zgrania w grupie. Jednak wydaje się, że nastolatka nabrała do nich większego szacunku po pokonaniu Kohi i zaufała im, co udowadnia chociażby to, jak opowiedziała swoją historię, a później przyjęła ich rady.

Jak każdy zakumizowany, Biedronka i Czarny Kot byli wrogami Kohi. Dziewczyna chciała ich pokonać za wszelką cenę, ale gdy w końcu udało jej się ich trafić i pojawił się Monarch, nastolatka wybrała stronę super-bohaterów i nie chcąc, by ich biżuteria wpadła w ręce złoczyńcy, oddała swój zakumizowany przedmiot, chociaż do końca miała nadzieję, że nagle coś się zmieni i sama użyje potęgi absolutnej. To uczucie zniknęło jednak po ponownej przemianie w Marguerite.

### Chloé Bourgeois

Jako że Chloé jest córką właściciela hotelu Le Grand Paris, w którym właśnie zatrzymała się rodzina Provain, Marguerite pierwszego dnia wpadła na nią na korytarzu. Blondynka odniosła do niej nieprzychylnie, pytając, czemu się tu pałęta, bo na celebrytkę nie wygląda, a tylko tacy mają wstęp do hotelu. Ciemnoskóra rzekła wtedy tym samym tonem, że jej rodzice są ważnymi szychami w świecie naukowym, choć nie była to prawda, a dziewczyna uwierzyła jej i zaczęła się nieco – ale tylko nieco – lepiej do niej odnosić. Marguerite wykazała nieco większe zainteresowanie Chloé właściwie tylko dlatego, że ta działała kiedyś jako Królowa Pszczół, więc była zadowolona, gdy ta nie odnosiła się do niej nieprzyjemnie.

## Historia

Marguerite i Charles urodzili się 13 listopada 2002. Początkowo cała rodzina mieszkała na wsi. Pojawienie się rodzeństwa przeszkodziło ich matce we wspinaniu się po szczeblach kariery zawodowej, którą uwielbiała całym sercem, dlatego też, od razu, gdy mogła wynająć nianię lub przesłać ich do żłobka, zrobiła to i ponownie oddała się pracy. Mimo to rodzeństwo było dobrze traktowane, gdziekolwiek trafiało – czy to do żłobka, czy do jakiejś niani, poza tym nigdy nikt ich nie rozdzielał. Nie mieli zbytnio jakiś przygód, byli uważani za *grzeczne, posłuszne, nieprzeszkadzające* dzieci, a ich rodziców to satysfakcjonowało i nie zagłębiali się bardziej w ich życie.

Gdy rodzeństwo miało półtora roku, zmarł ich dziadek. Chociaż żadne z nich nie miało wyraźniejszych wspomnień o nim, oboje pamiętali jego wielki, spokojny i wiekowy dom, w którym zawsze pachniało ostrym zapachem farb – dziadek był malarzem, choć jego dorobek był dość skromny, ponieważ zaczął malować po śmierci swojej żony, a obrazów nigdy nie sprzedawał. Charles często śmiał się, że to właśnie po nim jego siostra ma talent do rękodzieła.

Jakiś czas później ich rodzice znaleźli kupca na dom dziadka, a także na swoje własne mieszkanie. Postanowili kupić sobie coś trochę większego i bliżej wody, co też zrobili, a cała rodzina przeprowadziła się.

Poza wymienionymi sytuacjami, pierwsze siedem lat życia Marguerite i Charles’a upłynęło jej bez większych niespodzianek. Ich czas upływał na zabawie i nauce, a w przypadku dziewczyn także na sprzeczkach z rodzicami.

Sytuacja zmieniła się, gdy w pierwszej klasie rodzeństwo zostało rozdzielone w pierwszej klasie. Marguerite najpierw bała się i nie miała pomysłu na poradzenie sobie, jednak szybko odkryła, w jaki sposób może to zrobić: po prostu pozwoliła się dostosować, ze swojej strony nie robiła nic – właśnie przez to z czasem stałą się leniwa. Tymczasem jej brat stawał się prawdziwą duszą towarzystwa – w pierwszych dniach Marguerite przychodziła do niego po pociechę, ale widząc to, dała sobie spokój, pozwalając, by chłopak „mógł się rozwinąć”. Dzięki temu też zaczęła rozmawiać z Martinem, który zaczął się z nią zadawać. Początkowo próbowała od niego uciec, jednakże tu, podobnie jak w przypadku dostosowania się, dała za wygraną i pozwoliła mu rozmawiać z nią, chociaż owe „rozmowy” były bardziej monologiem Martina. Słuchając go, Marguerite po pewnym czasie doszła do wniosku, że jednak gada do rzeczy i zaczęła z nim naprawdę konwersować, przez co ten zrozumiał, że ta jest jednak świetnym rozmówcą i zaczęli się zaprzyjaźniać.

Niedługo po tym Marguerite zaciągnęła Martina do Charles’a i zapoznała ich. Uznała, że jeśli dogaduje się dobrze z jednym i drugim, to oni na pewno też się polubią. Miała rację, a Martin zaczął wraz z nimi chodzić na przerwach, wracać do domu i odrabiać lekcje. Dwa i pół roku później Martina i jej brata rodzice zabrali na nurkowanie, z okazji „ich sukcesu naukowego”. Po tym chłopcy pokochali to zajęcie szczerze, a Marguerite, chociaż bała się o nich i zawsze z niepokojem czekała na ich powrót z nurkowania, cieszyła się, że są szczęśliwi.

Gdy ci zajmowali się nurkowaniem, dziewczyna szukała sposobów na nienudzenie się. Zaczęła chodzić spacery, jednak najczęściej chodząc po lesie lub plaży – chociaż nie lubiła morza, uważała, że plaża jest całkiem znośna, a na tych „dzikich” mogła obserwować mewy, które wcale jej się nie bały i podchodziły bardzo blisko. Pod koniec marca, podczas jednej z takich swoich wędrówek, zobaczyła na drzewie zaschniętą żywicę. Marguerite zebrała ją i zachwycona zaczęła patrzeć przez nią pod światło. Wraz z nią wróciła do domu i, zaciekawiona, zaczęła szukać o niej informacji. Po chwili już czytała artykuł o bursztynach, a następnie – innych kamieniach szlachetnych. Obserwując je, dziewczyna wkręciła się w temat i tak oto kamienie stały się jej zainteresowaniem.

Kiedy rodzeństwo Provain miało czternaście lat, w Paryżu pojawili się super-bohaterowie, Biedronka i Czarny Kot, co wywołało niemałą sensację we Francji oraz, nieco mniejszą, na świecie. Dwójka wraz z Martinem zaczęła się interesować nimi, a choć z czasem sława posiadaczy Miraculów się zmniejszyła, Marguerite, Charles i ich przyjaciel nadal oglądali Biedroblog, na którym zawsze znajdowali najnowsze informacje o paryskiej drużynie. Po pewnym czasie przestali się oni interesować nimi jak dotychczas, chociaż co jakiś czas sprawdzali, co się ostatnio wydarzyło w stolicy.

Mniej więcej sześć miesięcy przed piętnastymi urodzinami, w maju, Geneviève i Jacques wyjechali na dwa dni, sobotę i niedzielę, pozostawiając dzieci bez opieki – umówili się z ich „sąsiadką”, kobietą, która mieszkała najbliżej, że będzie zaglądać do rodzeństwa i gotować im obiady. Wtedy też Marguerite pokłóciła się z nimi o to, jak bardzo to nieodpowiedzialne, po czym zamknęła się w pokoju i zaczęła planować swoją ucieczkę do miasta – byleby dalej od morza. Po tym, nadal w złości, postanowiła nie odzywać się już do nikogo, chociaż od jakiegoś czasu i tak nie odzywała się często. Postanowienie nie wyszło jej, ale od tamtego czasu „zamknięcie” pogłębiło się. Charles był lekko zaniepokojony jej stanem – bała się tłumów, nie chciała chodzić na większe wydarzenia, typu festiwale, kryła się, gdy ktoś przychodził do nich do domu – lecz zostawił ją w spokoju, widząc, że od tego czasu lepiej się uczyła i była spokojniejsza.

W marcu 2018 roku, Martin i Charles wybrali się, kolejny raz, na nurkowanie, a dziewczyna wybrała się, jak zawsze, na spacer, tym razem wyjątkowo na plażę. Po czterech godzinach usłyszała nawoływanie – był to Marin. Przyszła do chłopaka, a wtedy ten powiedział jej, bez ceregieli, że Charles nie żyje. Z początku myślała, że to żart, potem jednak przekonała się, że to prawda – zaczęła płakać, po czym nazwała stojącego przed nią chłopaka idiotą, uderzyła go i uciekła z plaży do lasu, a następnie pobiegła okrężną drogę do domu. Kiedy zobaczyła się z nim dzień po tym, Martin chciał jej opowiedzieć, jak to było, ona jednak zapytała, dlaczego nie uratował jej brata i poszła. Po tym Marguerite, całkowicie głucha na próby tłumaczeń, „wypięła” się na świat, oddając się całkowicie swoim „kamykom” i uciekając na cmentarz, gdzie pochowany był Charles.

Widząc jej stan, rodzice przejrzeli na oczy i postanowili pocieszyć ją i wynagrodzić, że się nią nie zajmowali tym, o czym marzyła od pewnego czasu, czyli wyjazdem do wielkiego miasta – Paryża. Na początku czerwca wyjechali z miasteczka do stolicy ich kraju, uprzednio zarezerwowawszy pokój w Le Grand Paris. Po przyjeździe zameldowali się i rozgościli się w pokojach, a Marguerite zaczęła chodzić po hotelu, odkrywając jego zakamarki i spotkała Chloé. Chociaż miała pewne opory, porozmawiała z nią, a gdy to nie zakończyło się absolutnym fiaskiem, nastolatka poczuła się raźniej i poszła do swojego pokoju. Później zasnęła, myśląc, że może wyjazd się naprawdę uda. Nazajutrz jednak została wybudzona przez rodziców, a ci oznajmili jej, że zostali wezwani w celach służbowych, przez co muszą wracać. Marguerite wpadła wtedy w prawdziwy amok – krzykiem zapytała ich, dlaczego nie widzą nic poza pracą i wypomniała te wszystkie chwile, kiedy nie mogła z nimi porozmawiać, bo ci zajmowali się swoją „głupią i niewartościową” pracą. Para była tym tak mocno zdziwiona, że nic nie odpowiedziała i patrzyła osłupiała na swoją córkę. Ta, wykorzystując okazję, uciekła z pokoju, zła na cały świat, po drodze chwytając buty i kurtkę.

Wędrowała ulicami Paryża, przeklinając, że nie zapamiętała rozkładu ulic oraz że nie przebrała się w swoje pumpy i bluzkę. Coraz bardziej się denerwowała, a Monarch zauważył jej negatywne emocje, wysyłając do niej Akumę. Krótko targowała się z nim, po czym przemieniła się w Kohi. Następnie wróciła do hotelu z postanowieniem zemsty na rodzicach. Gdy w końcu ich ujrzała, najpierw śledziła, po czym, wykorzystując ich nieuwagę, zaatakowała ich. Gdy udało jej się osiągnąć zamierzony efekt, odeszła, jednakże niezbyt daleko, by obserwować miejsce zdarzenia, mając nadzieję, że przyciągnie to Biedronkę i Czarnego Kota. Tak też się stało, a dziewczyna odciągnęła ich nieco dalej i rozpoczęła się walka.

W końcu, Kohi udało się unieruchomić przeciwników pasem. Wtedy też ucieszyła się i na głos powiedziała, jak miło będzie znowu zobaczyć Charles’a. Monarch usłyszał to i najpierw sprawił dziewczynie ból, jednak później osobiście przybył z pomocą Bon Voyage po Miracula. Wywiązała się wtedy walka między zakumizowaną i jej panem, podczas której Biedronka i Kot się nieco wyswobodzili. Gdy wydawało się już, że posiadacz Miraculum Motyla wygra, Kohi uwolniła bohaterów, by mężczyzna nie mógł dostać ich biżuterii, po czym oddała zakumizowany przedmiot bohaterom, którzy zniszczyli go. Widząc swoją porażkę, Monarch uciekł, ponownie używając Bon Voyage. Biedronka oczyściła Akumę, wykorzystała Szczęśliwy Traf, ponieważ wcześniej nie zdążyła go przywołać, i użyła Niezwykłej Biedronki, a Marguerite wróciła do swojej formy cywilnej. Jak każdemu zakumizowanemu, bohaterka dała ofierze magiczny amulet. Nastolatka początkowo nie chciała przyjąć go, zapierając się przed tym rękoma i nogami, po czym opowiedziała o swoich przynoszących jej szczęście kamieniach, aż w końcu także o śmierci Charlesa. Słuchając tego, oboje pocieszyli ją, a Kot poradził porozmawiać z kimś, komu ufa. Następnie Biedronka uciekła, na odchodnym wciskając Marguerite do dłoni amulet. Po tym bohater też się z nią pożegnał, a wciąż zaskoczona ciemnoskóra patrzyła za nimi, aż poszła do hotelu. Porozmawiała tam z rodzicami, którzy przeprosili ją za swoje wcześniejsze zachowanie, a Marguerite – za atak na nich. Poszli na kompromis, uznając, że mogą wyjechać nieco później i zwiedzili część miasta.

Gdy powrócili do swojego miasta, Marguerite z marszu pobiegła do domu Martina. Zastała go tam i przeprosiła za to, co zrobiła, gdy dowiedziała się o śmierci jej brata i za późniejsze wydarzenia. Chłopak zaproponował spacer, a gdy ci szli, opowiadał o wypadku, wyznając, że chciał pomóc, jednak nie udało mu się to, po czym rozpłakał się. Marguerite spróbowała go pocieszyć. Po tym doszli nad morze i chociaż dziewczyna początkowo nie chciała iść, chłopak przekonał ją, mówiąc, że w pobliżu doszło do utonięcia. Słysząc to, nastolatka podbiegła do brzegu i wrzuciła do morza swój amulet od Biedronki ze stwierdzeniem, że Charles’owi spodobałby się, a on przecież „nadal czasami tam żyje”. Jej towarzysz powiedział ze zdziwieniem, że uważa to za niemożliwe i przy okazji dziewczyna zaśmieca morze, ale ta uciszyła go, tak samo jak niegdyś Charles. Po tym oboje roześmieli się i poszli do domów.

Obecnie Marguerite funkcjonuje tak samo jak przed śmiercią brata i wydaje się nieco szczęśliwsza niż wcześniej.

## Przezwiska

 Mar
 Charles
 Kamyk

## Ciekawostki

* Autorka uważa, że gdyby Marguerite miałaby posiadać jakieś Miraculum, byłoby to, z kanonicznych, Miraculum Konia lub Miraculum Gęsi (ze szkatuły amerykańskiej).
* W przyszłości chciałaby zostać architektem, chociaż rozważa także sprzedaż zrobionej biżuterii i utrzymywanie się z tego.
* Nie umie pływać, co niekiedy było obiektem kpin ze strony Charles’a i Martina.
* Swoje imię odziedziczyła po babci, która zmarła przed jej narodzinami.
* Siwa bransoletka została jej zakupiona przez Charles’a. Jest do niej bardzo przywiązana, dlatego nawet sypia z nią.
* Jej nazwisko pochodzi do włoskiego słowa oznaczającego dowód, test, *prova*.
* Jej nazwa po zakumizowaniu pochodzi od diamentu Koh-i-noor.

## Przypisy

1. ↑ Posługując się stroną na Wikipedii, imię Charles’a w języku francuskim powinno być pisane właśnie z apostrofem: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pomoc:Odmiana\_francuskich\_imion\_i\_nazwisk
2. ↑ Inaczej skuwka sznurowadła, czyli to coś na jego końcu
3. ↑ Nie podano, które kamienie mają konkretne właściwości, bo naczytałam się tylu sprzecznych informacji, że zgłupiałam
4. ↑ Taka gąska do niej pasuje, noooo…