Wyprawa Barona Adalbertusa Ulricha Donn von Lieske do Tilei

**Wyprawa Barona Adalbertusa Ulricha Donn von Lieske do Tilei (Miragliano) -** wyprawa mająca na celu dotarcie do tileańskiego Miragliano. Baron Adalbertus Donn miał nadzieję zawiązać tam parę nowych kontraktów handlowych oraz wynająć nowego kapitana Strażników Starego Traktu, który wprowadziłby nowoczesne metody walki do oddziału i zastąpiłby w tej roli Gunthera Neumanna, który z powodu obrażeń odniesionych w trakcie służby musiał ustąpić z tego stanowiska. Baron na wyprawę zabrał ze sobą swojego swojego syna Franziskusa. Planował także zawitać po drodze do jak największej liczby partnerów finansowych. Do Lieske powrócił z nowym kapitanem, najemnikiem Christophoro da Miragliano.

## Imperialny etap podróży

### Sprawa seminarium naukowego kapłanek Shallyi

Wyprawa wypłynęła z Lieske rzeką Egger i podróż kontynuowała rzeką Stir. Minęła szerokim łukiem Wurtbad, nie chcąc mieć nic do czynienia ze Stirlandczykami. Na dłużej zatrzymała się w reiklandzkim Wolnym Mieście Kemperbad, gdzie Baron wraz z synem spotkał się z Radą Miejską oraz kapłankami Shallyi, umawiając dostawy półproduktów do leczniczych eliksirów. Według ustaleń za dwa lata w Altanach Taala nieopodal Lieske miało odbyć się seminarium naukowe kapłanek Shallyi, duchowieństwa Taala i Rhyi, talabheimskiej Gildii Aptekarzy i talabeclandzkich druidów w sprawie niepokojących ognisk chorób pojawiających się w Starym Lesie ostatnimi laty. Baron musiał ruszyć dalej w poszukiwaniu środków na sponsorowanie tak wielkiej liczby wymagających gości.

### Wizyta w Stolicy

   W Altdorfie wyprawa nie zawitała długo, jednakże dni spędzone w stolicy były pełne pracy od wschodu słońca do późnej nocy. Jednego dnia skoro świt Baron i jego następca ruszyli do Reikwaldu na uroczyste nabożeństwo sprawowane przez samego Arcykapłana Kultu Taala. Było na nim także paru innych szlachciców średniej i niskiej rangi m.in. z Nordlandu, Middenheimu i Ostermarku. Arcykapłan namaścił ich na Obrońców Wiary. Stary Baron odnowił śluby, a młody baronicz od tego dnia mógł szczycić się tytułem Defensor Fidei. W południe powrócili do Altdorfu, gdzie czekało ich spotkanie z Lektorem Kościoła Sigmara. Kapłan Młotodzierżcy usilnie namawiał Barona do założenia i ufundowania w Lieske świątyni ku czci Sigmara. Baron uprzejmie, aż zdecydowanie odmówił, co spotkało się z gwałtowną reakcją Lektora. Odważył się on zagrozić Adalbertusowi pięścią. Widok ten zszokował młodego Franziskusa, a obraz toczącego pianę z ust sigmaryty i spokojnego, milczącego ojca został z nim do końca życia. Następnie odbywały się już tylko spotkania handlowe - z marienburskimi twórcami mebli, w sprawie wieloletnich kontraktów na dostawę wieprzowiny do Grissenwaldu, świętych figurek do Averheimu czy transportów soli morskiej z Norden.

### Ważna lekcja Franziskusa w Carroburgu

Pobyt wyprawy w Carroburgu miał czysto polityczny i reprezentacyjny charakter. Baron Lieske i władca Carroburga wspólnie pozowali do pary identycznych portretów mających być dowodem wiecznej przyjaźni rodów. Młody baronicz miał okazję zobaczyć wspaniałą Szkarłatną Gwardię, a także posłuchać opowieści o upadku landu Drakwald. Szlachcic nigdy nie powinien być pewny swojego władania, a niekorzystny splot okoliczności, nielojalni sojusznicy czy złe decyzje mogą doprowadzić do utraty włości. Baronowi przypadkiem udało się spotkać zmierzającego do Nuln swojego dalekiego krewniaka, Hrabiego-Elektora Middenheimu, któremu w darze wręczył poroże świętego białego jelenia z Taalgrunhaar. Hrabia-Elektor odwdzięczył się wspaniałą dwuręczną bronią z kuźni Drakwaldu, którą potomkowie barona dzierżą po dziś dzień.

## Bretoński etap podróży

### Przeprawa przez Przełęcz Uderzającego Topora

Dalszy etap wyprawy przebiegał przez Przełęcz Uderzającego Topora bezpieczniejszym Przejściem Ludwika. Nocując w zajeździe "Pięty Ludwika", Baronicz nasłuchał się opowieści o całych karawanach niszczonych, a co gorsza zjadanych przez orków i gobliny. Atmosfera strachu i mrożąca krew w żyłach cisza towarzyszyła wyprawie przez kolejne godziny. Wszyscy członkowie wyprawy mieli świadomość, że zielonoskórych nie wolno lekce sobie ważyć.

### Wizyta w Montfort

Lud Montfort, choć na co dzień nieufny, wyprawę przyjął z małym kredytem zaufania. Baronicz spodziewał się kolejnych rozmów handlowych czy politycznych - nie miał jednak nigdy wcześniej do czynienia z Bretończykami. Franziskus czuł się jak w domu. Jeździli na polowania, ucztowali, omawiali bieżące sprawy, dzielili się plotkami. Adalbertus Donn przekazał księciu Montfort - któremu ostatnimi czasy rodziły się same córki - informację, które rody z Talabeclandu godne są zaufania i poszukują żon dla swoich synów. Baron skorzystał z okazji, aby spotkać się ze swoją kochanką Ericą. Młody baronicz pierwszy raz zobaczył na oczy swojego przyrodniego brata, ośmioletniego Eryka Adalberta. Młodzieńcy bardzo szybko się zaprzyjaźnili, zwłaszcza że Eryk biegle władał włócznią, łukiem i mową imperialną, dzięki czemu przyrodni bracia zawsze mieli co robić i o czym rozmawiać, zwłaszcza polując razem z młodym przyjacielem rodziny Gariblardem na zające i wiewiórki. Wraz z nastaniem pełni Mannslieba orszak barona ruszył dalej rzeką, na południowy wschód.

### Zmiana planów podróży

Wyprawie nie było dane dotrzeć do wspaniałego Parravon. Talabeclandzcy tropiciele i najemni bretońscy przewodnicy donieśli o zasadzce zwierzoludzi kilka mil dalej, szykowanej na podróżujących rzeką Grismerie. Wbrew protestom młodego i walecznego Garibalda orszak barona czym prędzej zwodował, zostawił ostrzegawcze znaki i ruszył lądem na południe. Baronicz nauczył się dzięki temu, jak ważna jest rola zwiadowców, że bitwy często wygrywa się dobrym rozpoznaniem oraz że nie zawsze warto za wszelką cenę ruszać do boju.

### Przecięcie się szlaku z posłannictwem Elfów z Athel Loren

Droga do Quenelles przebiegła zaskakująco spokojnie. Im dalej w kierunku południowym zmierzała wyprawa, tym bardziej zaczynało jej doskwierać palące, letnie słońce. Na horyzoncie podróżni widzieli wysokie drzewa Athel Loren i nieraz kusił ich kojący cień. Nikt jednak nie był na tyle niemądry, by zbliżyć się do elfiego lasu na mniej niż strzał z łuku. Książe Quenelles przyjął barona bardzo chłodno i oficjalnie, delikatnie i oględnie dając znać, że wolałby, aby talabeclandzki szlachcic czym prędzej ruszył w dalszą podróż. Podczas wyjazdu z miasta baroniczowi ukazał się powód zniecierpliwienia władcy Quenelles. Do miasta zmierzało posłannictwo Asrai z Athel Loren. Młody Franz pierwszy raz widział elfów w tak wielkiej liczbie i w takim przepychu. Urzekła go ich inność, piękno, duma i imponująca gotowość bojowa. W oczach elfów było widać wielowieczność, dla człowieka - nawet z wyższych sfer społecznych - graniczącą z nieśmiertelnością. Baron starał się nawiązać kontakt z elfami zgodnie z ich zwyczajami, które poznał w małej elfiej osadzie nieopodal Lieske, jednak został zupełnie zignorowany. Adalbertus jako człowiek inteligentny i zdystansowany do siebie potrafił dostrzec popełnione *faux paux*. Asrai z wielkiego Athel Loren nie są tymi samymi istotami co elfy z małego sioła nieopodal Wzgórz Farlic. Po wyjeździe z Quenelles wyprawa dostrzegła na horyzoncie Góry Czarne i ruszyła dalej ku Przełęczy Nuvolone.

### Nekromantyczny Atak

   Wyprawa napotkała problem: rozesłani zwiadowcy nie wracali, a słońce sięgało już zenitu. Baron, kierując się przezornością, rozkazał budowę improwizowanego fortu i wznowienie podróży za dwa dni o świcie. Obóz fortyfikowali wszyscy, niezależnie od stanu. Każdy Talabeclandczyk potrafi obchodzić się z siekierą i piłą. Nad ranem obóz stał się celem grasujących u podnóża gór nieumarłych. Franz wraz z Garibaldem ruszyli bronić słabnącej już postawionej na szybko bramy obozowiska. W tym momencie bitwy na odsiecz wyprawie przybyli carcassońscy kawalerzyści stacjonujący w niedalekim Forcie Schyłku Lata. Prowadzący grupę umarlaków uczeń nekromanty poległ z rąk ciężkozbrojnego rycerza, a szkielety i ożywieńcy nękający orszak barona rozpadli się w proch. Okazało się, że talabeclandzcy zwiadowcy wpadli w magiczną pułapkę, lecz brak doświadczenia nekromanty pozwolił wykaraskać się z opałów jednemu z tropicieli. Droga do barona była odcięta przez umarlaków, a siły wroga przeważające. W tej sytuacji sprytny łowca ruszył czym prędzej do Fortu Schyłku Lata po posiłki. Młody baronicz nauczył się, jak ważne są umocnienia, zwłaszcza w obliczu walki z liczniejszym wrogiem. Pierwszy raz był też świadkiem potęgi rycerskiej szarży. Bretończycy zgodzili się eskortować barona aż do bardzo dobrze strzeżonej Przełęczy Nuvolone.