Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 18

## Hoofdstuk 18: De Kaukaskiaan

**Het jaar 394, 11 jaar voor de dood van Phillippos V**

Khaelen liep lachend
door de bossen opzoek naar bessen. Hij was al vaker in het bos geweest en wist
dus al goed waar ze groeiden. Hij keek naar een tak die op de grond lag. Hij
dacht er even aan om die op te rapen, vroeger deed hij dit wel vaker en
vervolgens deed hij alsof hij een dappere ridder met een zwaard was. Maar hij
schudde zijn hoofd en liep verder. *Ik ben*
nu bijna 12, en geen kind meer. Papa vroeg voor bessen dus zal ik bessen
brengen! *Toen Khaelen een grote struik bereikte bleef hij staan, hier*
hadden ze een paar dagen geleden een val gelegd. Hij keek onder de struik, de
strop was leeg. Teleurgesteld stond hij terug recht en  strompelde verder. Khaelen woonde met zijn
vader in een klein gehucht, ze woonde praktisch alleen met hun twee op hun
boerderij. Niet zo ver van hun huis was wel een dorp, maar het was niet zo’n
groot dorp en Khaelen kwam er zelden. Meestal hielp hij zijn vader op het veld
of speelde hij in de bossen in zijn eentje. Als hij dan toch naar het dorp ging
hoopte hij altijd dat er een troubadour kwam die verhalen over helden en
ridders vertelde. Hij droomde er altijd van om ooit op een dag ook zo’n dingen
mee te maken, maar dan zei zijn vader dat alleen rijke edellieden ridders
werden en niet mensen zoals zij, toch blijven Khaelen er van dromen. Op zo’n
dag probeerde zijn vader dan meestal op de markt dingen te kopen of soms ging
hij ook naar de bar en Khaelen mocht dan van hem naar de troubadour gaan
luisteren, behalve als ze naar de tempel gingen om te bidden, dan moest hij mee
komen. Thuis hadden ze enkel een klein altaar bij het graf van zijn moeder, die
was gestorven in het kraambed toen Khaelen werd geboren, dus hij had haar nooit
gekend. Khaelen bereikte bij een vijver, bij de vijver groeiden er altijd
bessen. Voorzichtig keek hij in het water, hij
was altijd bang dat hij er in zou vallen en verdrinken. Hij zag vissen
rond zwemmen. Khaelen gooide een steentje in het water en al de vissen zwommen
snel weg, hij  lachte. Toen het waterpeil
terug vlak werd leek het wel een spiegel. Hij zag zichzelf, maar ook iets wazig
achter hem. Verbaasd draaide hij zich om en zag een grote rookpluim boven de
bomen uitsteken. Hij verstijfde, de rook kwam van zijn huis!

Xero keek bezorgd
naar de jongen die droevig op de grond zat, Khaelen was zijn naam. Hij had hem twee
dagen geleden samen met enkele soldaten gevonden bij wat overbleef van zijn
huis. Het was geplunderd door enkele rovers, ze hadden de boerderij plat
gebrand en zijn vader vermoord. Enkele inwoners van een nabij dorp hadden de
rook gezien en de soldaten, waaronder Xero die toevallig in de buurt was,
verwittigt. Ze hadden hem mee gekomen naar het legerkamp en hem onderdak
gegeven. “Arm kind,” zei één van de soldaten plotseling waardoor Xero wakker
werd uit zijn dagdroom. “Hij heeft geen familie meer, wat moet er met hem
gebeuren?” Xero vroeg zich hetzelfde af. Hij wandelde op de jongen af en ging
naast hem zitten. “Hallo,” zei hij, maar Khaelen negeerde hem. Hij bood hem een
kom soep aan, maar Khaelen bleef hem negeren. “Je moet iets eten.” Hij zuchtte
en zette de kom naast hem neer toen hij doorhad dat Khaelen niets ging eten.
Plotseling keek Khaelen hem aan en zei: “Wat gaat er nu met mij gebeuren?” “Ik
weet het niet,” antwoordde Xero eerlijk, “Het kan zijn dat de baron jou wel
onderdak wilt geven als je werkt in zijn huishouden totdat je 18 bent. Of
misschien vangt een dorpeling je wel op.” “Maar dat wil ik niet! Ik heb
nagedacht Xero, en ik wil je leerling worden!” Xero was verbaasd en wou iets
zeggen maar Khaelen onderbrak hem. “Toen ik je vroeg waarom iemand zoiets zou
doen zei je dat er vele slechte mensen zijn die nu eenmaal zo’n dingen doen.
Wel ik heb vele verhalen gehoord over ridder en ze houden  in elk verhaal zo’n schurk tegen. Ik wil dat
ook doen, ik wil gerechtigheid voor mijn vader. Ik wil leren hoe ik mensen kan
helpen en beschermen. Alstublieft, neem me mee! Ik heb leren werken op de
boerderij, ik kan uw paard verzorgen, eten voor u maken, ik doe alles als u mij
maar helpt!” Xero keek in de hoopvolle ogen van de jongen. Hij had nog nooit
eerder een leerling gehad en was dit ook nooit van plan geweest. Maar er was
iets in deze jongen, misschien was het wat hij zei, misschien deed hij Xero
denken aan hemzelf, hoe hij vroeger hetzelfde dacht en ook een ridder werd om
mensen te helpen, of misschien was het iets anders. Wat het ook was, voor de
één of andere reden wou hij ja zeggen.

**Heden**

Cani liep vrolijk op
Saffira, die tegen de muur van het fort aanzat, af met een bal in zijn bek. Hij
liet deze bal voor haar op de grond vallen en kwispelde vrolijk terwijl hij
haar aankeek. Ze pakte de bal vast en smeet hem weg. Verveelt keek ze hoe Cani
over het veld achter de bal aanliep. Enkele mannen van Skupno waren er aan het
trainen, eentje raakte afgeleid door Cani, een seconde later kreeg hij een
houten trainingszwaard tegen zijn hoofd. Saffira geeuwde en stond recht om zich
uit te rekken. In haar ooghoek zag ze iets bewegen. Ze draaide zich en zag een
man op haar aflopen, een bode. “Vrouwe Saffira Aureasilva,” zei hij, “Ik kom u
een boodschap brengen. U wordt verzoekt deze plaats te verlaten en op een
missie te gaan.” Hij stak zijn hand uit, hij hield een brief vast. Saffira keek
haar verbaasd aan. “Ik ben al op een missie, eentje die aan mij is gegeven door
de opperbevelhebber zelf, wie denkt dat hij dat bevel kan negeren.” “Euh, koning
Dura, vrouwe.” Verbaasd pakte ze de enveloppe vast. Er op stond inderdaad het
koninklijke zegel: een leeuw met een kroon. Ze opende de enveloppe en las de
brief. *Ik moet iets zoeken.* Ze had
geen idee wat het was, maar ze was blij dat ze eindelijk weg mocht uit Shiraz.
Cani kwam aan huppelen en legde de bal neer voor de voeten van de bode en keek
hem onderzoekend aan. Deze keek dan weer vies naar het hondenkwijl op zijn dure
schoenen. Saffira glimlachte naar Cani. “Het ziet er naar uit dat we eindelijk
weggaan uit deze woestijn jongen!”

**Ondertussen in Elpes**

Khaelen liet Bliksem
over de heuvels van Elpes galopperen, hij was op weg naar de afgesproken plaats
voor zijn volgende opdracht. Terwijl hij de teugels van zijn paard vasthield,
dacht Khaelen terug aan Saphir, aan Zelos, aan Aequa en vooral aan wat hij in
zijn verslag voor Aequa schreef: *Er was*
inderdaad een seriemoordenaar aanwezig in Saphir, wat betekent dat die mensen er
jammer genoeg niet meer zijn. De moordenaar was een man genaamd Ziras, een
ex-lid van de Bende van Praemae. Ik heb hem vermoord dus nu is de rust
teruggekeerd in Saphir.

Khaelen vond het
moeilijk om te liegen en Ziras de schuld te gegeven, maar deze vond het oké,
hij zou onderduiken in de geheime burcht samen met de anderen. Toch wist
Khaelen niet zeker of hij juist had gehandeld, niet alleen vanwege Ziras, hij
wist niet of het juist was te liegen tegen Aequa, en daardoor ook tegen zijn
koning. Het was alleszins niet iets dat een ridder deed, maar hey, dat was hij
nu toch niet meer. Bruut stopte hij zijn paard toen hij rechts van hem iets zag
in de verte, een grote rookwolk. Khaelen kende die aanblik en diep van binnen
kwam een gedachte naar boven, iets dat lang geleden gebeurd was en waar hij
liever niet aan terugdacht. Vervolgens liet hij zijn paard van richting
veranderen, richting de rook.

Khaelen kwam aan bij
het dorp en kon zijn ogen niet geloven, het was volledig platgebrand. *Net zoals ik gedacht had.* Hij sprong uit
het zadel en wandelde vervolgens door de ruïnes van dit dorp. De aanblik van dit
tafereel maakte hem somber. *Waarom doen*
mensen toch zo’n dingen. *Plotseling hoorde hij iemand hoesten. Razendsnel*
rende hij op het geluid af. Op de grond lag een man, hij was gewond aan zijn dij,
maar de wond was niet te erg, anders had hij de nacht niet overleeft. *Wacht is even, die man is geen boer, maar*
een soldaat! En niet één van Alran. *“Jij bent van Kaukaskia?!” zei Khaelen*
verbaasd. Plotseling sprong de Kaukaskiaan recht terwijl hij zijn zwaard trok.
Khaelen kon het metaal ontwijken en trok zijn eigen wapen. “Wat doe je!” riep hij
verbaasd, “Ik ben een Alraanse soldaat, wij zijn bondgenoten!” “Niet meer,” antwoordde
de man. Hij viel aan met zijn zwaard, maar vanwege zijn wond was hij niet de
beste vechter en Khaelen ontwapende hem makkelijk. Hij sjotte tegen de man zijn
been en deze viel met een kreet op de grond. Khaelen hield zijn zwaard tegen de
man zijn nek. “Hebben jullie dit gedaan?” vroeg hij. “Ja,” antwoordde de man.
“Waarom? Onze landen leven al eeuwen in vrede.” “Ja dat dachten wij ook, totdat
die Alraanse soldaten kwamen en ons dorp platbrandde.” “Wat? Je liegt! Waarom
zouden we zoiets doen?” “Jullie koning is boos omdat we niet
overeenstemden  met zijn nieuwe
handelsakkoord of zoiets, ik weet er het fijne niet van. Maar het maakt niet
uit, wij leven in kleine dorpjes vlak over de grens weet je. De gouverneur van
ons gebied durfde niets te doen en onze koning weet het waarschijnlijk niet
eens, dus besloten ik en enkele andere mannen uit mijn dorp om wraak te nemen.”
“Dit is waanzin!” “Het is gerechtigheid!” “Hoe kun je zoiets doen, denk aan
alle mensen die hier woonden. Hier laat ik je niet mee weg komen!” “We hebben
niemand vermoord als ze geen verzet toonden, want denk je wel niet van ons, we
zijn geen rovers. We namen de buit als schadevergoeding en vertrokken weer. Maar
eerlijk gezegd maakt het niet uit wat je met me doet. Jullie soldaatjes hebben
me mijn dochter en mijn vrouw afgenomen, ik heb niks te verliezen! En ook al
weet ik dat je me niet gelooft, is het waar, je koning is gestoord!” Khaelen
wou hem neersteken, zijn kop eraf hakken. Hij hief het zwaard boven zijn hoofd.
*Dit is voor mijn vader.* Maar toen
twijfelde hij, wat als hij de waarheid sprak. De laatste tijd wist hij niet
meer wat hij moest geloven, zeker niet als het over Dura ging. *Hij is zijn vrouw en dochter kwijt.* “Dood
hem, hij verdient het!” riep Phillippos in zijn hoofd. *Nee.* Khaelen stak zijn zwaard terug in zijn schede. “Vertrek, ik
wil je hier niet meer zien,” zei hij. De man keek hem verbaasd aan, maar toch
stond hij op en verdween in de bossen. Toen de man al lang niet meer te zien
was, ging Khaelen op de grond zitten, en keek treurig naar de resten van dit dorp.
Toen de vergadering gedaan was wou Draio direct vertrekken naar zou kantoor, maar hij werd tegengehouden door Dura zelf. “Ik moet met je praten,” fluisterde hij. Dus daarom zat hij, toen iedereen vertrokken was, alleen in de raadskamer op Dura na. Deze ijsbeerde gefrustreerd rond, dat deed hij wel vaker als hij ergens mee zat, wist Dura. “Majesteit, waarom heeft u mij ontboden?” Dura stopte even en keek hem aan, vervolgens ging hij al sprekend door met het ijsberen. “We hebben een probleem, een groot probleem.” “Hoe bedoelt u? Zover ik weet is alles in orde. We- U heb de complete macht in Alran niemand verdenkt u ergens van, Fredrikos is weg en kan-“ “Praat niet meer over Fredrikos!” riep Dura, “Ik weet nog steeds niet of hem ombrengen een goed idee was.” “Hij was gevaarlijk, hij wist te veel.” “Hij had me meermaals geholpen.” “Sire, begint u te twijfelen aan onze motieven? Bent u dan niet tevreden met wat we verricht hebben, wat u heeft verkregen?” “Jawel, het is alleen…een beetje moeilijker dan ik had verwacht.” Dura keek naar de grond. “Wat is er dan aan de hand?” vroeg Draio. Dura’s blik werd weer hard. “Het is Khaelen!” “Wat is er met hem aan de hand? We hebben hem onder controle, hij weet niets.” “Hij is gevaarlijk! Hij kan dingen te weten komen, hij vertrouwt me niet, dat voel ik!” “Sire-“ “Ik gaf hem deze opdrachten in de hoop dat hij zou sterven, nu moet hij er nog maar drie doen en hij is nog springlevend.” Vermoeid ging hij in een stoel zitten. Draio stond op en zei: “Ik kan dit probleem misschien wel oplossen.” Dura keek op. “Hoe bedoel je?” “Heb gewoon vertrouwen in me, zoals u altijd al heeft gehad?”

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk