recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Hyram Jackson

Hyram "Hymie" Jackson ist Karens Sohn, der mit dem Down-Syndrom geboren wurde.

Hymie wurde mit dem Down-Syndrom geboren. Da Karen ungewollt mit ihm schwanger ist, will sie ihn für Geld zur Adoption freigeben. Aufgrund seiner sexuellen Beziehung zu Karen nimmt Lip an, dass er der Vater von Hymie ist. Lip nimmt, mit Mandys Hilfe, ein Video für das ungeborene Kind auf. Als Hymie jedoch geboren wird, wird deutlich, dass Hymies Vater ein asiatischer Teenager ist. Nachdem er sieht, dass das Kind Asiate ist, wird Lip sauer, zerstört das Video und erzählt den wartenden Adoptiveltern, obwohl es noch nicht sicher ist, dass das Kind Down-Syndrom hat. Die Adoptivmutter lehnt das Baby unter Tränen ab und das Baby bleibt im Krankenhaus.

Sheila kidnappt Hymie aus dem Krankenhaus kurz nachdem er geboren wurde. Sie und Jody kümmern sich selbst um ihn. Dies führt zu der Folge in der eine ausgelaugte Sheila Hymie aus Versehen oben auf einem Mülleimer stehen lässt. Sie rennt hektisch nach draußen um ihn wieder zu holen, nachdem sie es bemerkt hat. Das lässt sie zweifeln, ob sie sich um ein Neugeborenes kümmern kann.

Kurze Zeit später erzählt Karen Hymies Vater, Timmy Wong, und seiner Mutter, Mrs. Wong, dass Sheila sich um das Baby kümmert. Mrs. Wong besteht darauf, dass sie Hymie bei sich aufnehmen, dass er bei seinem Vater aufwächst. Sheila ist damit einverstanden, nachdem Mrs. Wong damit einverstanden ist, dass Sheila ihn besuchen darf. In einer späteren Folge wird enthüllt, dass Karen Mrs. Wong kontaktiert hatte um sie zu bitten Hymie bei sich aufzunehmen, indem sie sagte, dass Karen nicht geistig gesund genug ist um sich um ihn zu kümmern. Nach Karens Unfall nehmen sie und Jody Hymie bei sich auf, damit er bei ihnen in Arizona leben kann.
Jiaolong

**Jiaolong** – jeden z głównych typów smoków chińskich, silnie związany z żywiołem wodnym. Opisywany jako smok o wężowatej postaci i skórze pokrytej łuskami, pozbawiony zaś rogów. Miał najczęściej zamieszkiwać góry i mokradła.

*Księga Gór i Mórz* wymienia go pięciokrotnie; jeden opis mówi o smoku przypominającym węża z czterema nogami; inny wspominając o *jiaolongu* mieszkającym w rzece Han, twierdzi, że miał małą głowę na długiej szyi z białym wolem lub naszyjnikiem. Większe okazy miały być na tyle duże, że były w stanie połknąć człowieka w całości. Zamieszkiwały zbiorniki wodne, lub pod piaskami pustyń, a Chińczycy uważali je za stworzenia szkodliwe. *Jiaolongi* atakowały czasem ludzi, by zabrać im cenne przedmioty, wyssać krew, lub zemścić się za doznaną krzywdę.

*Yangyujing* (*Klasyk o hodowli ryb*), twierdzi, że *jiaolong* jest królem wszystkich 360 gatunków ryb. Księga *Guanzi* zaś nazywa go bogiem wszystkich stworzeń wodnych. Pozbawiony wody, smok ten miał tracić siły, dlatego opuszczał stawy, z których spuszczano wodę, by wybierać ryby, i osuszane przez ludzi mokradła. Także *Huainanzi* mówi o *jiaolongu* jako o istocie wodnej, która wszakże składała jaja na wzgórzach (*jiao* mogły się też lęgnąć z jaj węża lub bażanta, jeśli te przetrwały w ziemi tysiąc lat). Podobnie jak inne smoki chińskie, *jiaolongi* mogły przemieniać się w istoty ludzkie. Często pojawiały się wówczas lub znikały w chmurze oparu. Miały też możliwość sprowadzania deszczu i burz

.
Ośmiu Nieśmiertelnych

**Ośmiu Nieśmiertelnych** – w mitologii chińskiej ośmiu mędrców, którzy za życia posiedli nadprzyrodzone zdolności, a po śmierci dostąpili nieśmiertelności i boskiej czci. Odgrywają dużą rolę w religijnej wersji taoizmu.

Za mieszkanie Ośmiu Nieśmiertelnych uważa się góry Kunlun bądź rajską wyspę Penglai na wschodzie. Do Ośmiu Nieśmiertelnych zaliczani są:

* He Xiangu
* Cao Guojiu
* Li Tieguai
* Lan Caihe
* Lü Dongbin
* Han Xiangzi
* Zhang Guolao
* Zhongli Quan

Cześć Ośmiu Nieśmiertelnym oddaje się w ludowych świątyniach. Tradycyjnie przedstawia ich się jako składających życzenia, płynących po morzu do bogini Xiwangmu, lub stojących na tarasie bądź w pawilonie.
Ba-Neb-Dżeb

**Ba-Neb-Dżeb** – egipskie bóstwo płodności początkowo występujące pod postacią kozła, późnej przedstawiany jako człowiek. Czczony był w całym Egipcie, szczególnym miejscem kultu był Mendes. m.in.

Ba-neb-dżed pojawił się w kontekście mitu o walce Seta i Horusa o spuściznę po Ozyrysie. Został przywołany z Setit (Sehell), gdzie rządził, przez Atuma na zebranie Wielkiej Dziewiątki, aby rozsądzić spór. Nie podjął się wydania wyroku, doradził jednak, aby bogowie zapytali listownie o radę wielką matkę Neit.

Wraz z nim w Mendes oddawano cześć jego małżonce – bogini-rybie Hatmehit i synowi – Harpokratesowi. W Delcie uważany był za dziadka Imhotepa
Eris

**Eris** – w mitologii greckiej uskrzydlona bogini niezgody, chaosu i nieporządku; córka Nyks (Nocy). Według innej wersji córka Zeusa i Hery, bliźniacza siostra Aresa. Utożsamiana z rzymską boginią Dyskordią. Matka Ate i Dysnomii.

Posiadająca dwie manifestacje: groźną i łagodną: Niezgoda destrukcyjna, wywołująca wojny i Niezgoda twórcza, będąca duchem współzawodnictwa, pobudzająca do pilnego działania. Sprawiała, iż cieśla zazdrościł cieśli, iż każdy artysta zazdrościł innemu, a jednocześnie kochał własną pracę. Przedstawiana była jako uskrzydlona postać kobiety podobnie jak Irys.

Przybyła nieproszona na wesele Peleusa i Tetydy i rzucając między boginie jabłko z napisem „Dla Najpiękniejszej” sprowokowała pośrednio wojnę trojańską, ponieważ wywołało to spór między Herą, Ateną i Afrodytą, rozsądzony przez Parysa który wybrał Afrodytę.

Jest matką licznych bóstw związanych w szczególności z okrucieństwem i śmiercią:

* Ponos (Trud),
* Limos (Głód),
* Algos (Ból),
* Fonos (Morderstwo),
* Lete (Zapomnienie),
* Horkos (Przysięga)
* Mache (Walka),
* Hysminai (Bitwa),
* Androktasiai (Zabójstwo)
* Neikea (Kłótnia)
* Pseudologoi (Kłamstwo)
* Amfilogiai (Spór)
* Dysnomia (Bezprawie, Anarchia)
* Ate (Ślepa głupota, Iluzja)
Góra Buzhou

**Buzhou** – w mitologii chińskiej olbrzymia góra położona w północno-zachodniej części świata, stanowiąca jedną z podpór niebios. Zgodnie z treścią mitów u początku czasu Gonggong, rozwścieczony po przegranej z Zhuanxu walce o władzę uderzył głową w górę Buzhou i złamał ją. Na skutek tego wydarzenia niebiosa przechyliły się w kierunku północno-zachodnim, zaś ziemia na południowy wschód. Zagrażający światu kosmiczny kataklizm powstrzymała Nüwa, wzmacniając górę przy pomocy stopionych kamieni oraz nogi żółwia Ao. Naprawiona góra jest jednak mniejsza niż pozostałe filary nieba, co sprawia że ziemia odchylona jest nieco w kierunku południowo-wschodnim; Chińczycy wierzyli, iż tego powodu wszystkie rzeki w Państwie Środka płyną w tym właśnie kierunku, jak również tłumaczyli w ten sposób fakt, iż Gwiazda Polarna nie leży w zenicie ich nieba. Nazwa Buzhou Shan, oznaczające dosłownie *Góra Niepełna*, odnosi się właśnie do faktu, iż od czasu kataklizmu jest ona niższa od pozostałych filarów świata.
Jody Silverman

Jody Silverman ist ein Mann, den Karen bei den Anonymen Sexoholikern trifft und später heiratet. Er ist leidenschaftlicher Tättowierer, der oft arbeitssuchend ist und viel im Haushalt hilft. Er vergöttert Sheila, die er "Mom" nennt sehr, aber ist sich dessen unbewusst, dass Karen ihr Zölibat bricht und ihn mit Lip betrügt. Jody kocht manchmal nackt im Haus.

Als Karen schwanger wird, erzählt sie ihm, dass Jody der Vater sein wird, aber als er ihr zu lästig wird, schmeißt sie ihn raus, nachdem er einen Ehevertrag unterschrieben hat. Wir finden heraus, dass er eine Affäre mit Sheila hat, bevor Karen ihr das "Das Baby oder ich" Ultimatum stellt und abhaut.
Pontos

**Pontos** – w mitologii greckiej bóg pramorza, należący do rzędu bogów pierwotnych (Protogenoi). Począć go miała Ziemia (Gaja) w akcie samorództwa. Następnie jako jej małżonek spłodził z nią dwie córki: Eurybię i Keto, oraz trzech synów: Nereusa, Taumasa oraz Forkosa, którzy byli bóstwami morskimi, a także na wpół rybich telchinów. Z Thalassą miał być natomiast ojcem ryb.

W odróżnieniu od Okeanosa – boga morza zewnętrznego, czyli wód opływających Ziemię, był bogiem niedostępnego ludziom morza wewnętrznego w trzewiach Ziemi. Z piany morskiej stworzył Trójząb, symbol jego władzy nad wodami oceanicznymi i morskimi.
Wenchang

**Wenchang** – bóstwo z ludowych wierzeń chińskich, bóg literatury i piśmiennictwa. Istnieje wiele różnorodnych podań wyjaśniających początki kultu Wenchanga. Najczęściej identyfikowano go z żyjącym za czasów dynastii Tang Zhang Ya, urzędnikiem, który pewnego dnia zniknął w niewyjaśniony sposób. Inne podania dopatrywały się w nim Zhanga Yazi, który w bitwie za czasów dynastii Jin poległ i objawił się jako duch Zitong, przepowiadając upadek rebelii podczas powstania Wang Juna w roku 1000. Utożsamiano go też często z patronem egzaminów urzędniczych Kuixingiem i łowcą demonów Zhong Kuiem.

Jego pałac lokalizowany jest w wierzchołku głowy Oriona lub w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy. W ikonografii przedstawiany jest w pozycji stojącej, ale najczęściej jako postać siedząca na chmurze. O randze bóstwa świadczy nieodłączny jego atrybut berło. Pomocnikami Wenchanga są Tianlong i Diya.
Geb

**Geb** – w mitologii egipskiej bóg Ziemi, brat i mąż nieba – bogini Nut, syn boga powietrza – Szu i bogini uosabiającej wilgoć – Tefnut; jeden z bogów Wielkiej Enneady. Atrybutem boga jest gęś białoczelna. Reprezentującym Geba hieroglifem jest gęś.

Ożenił się ze swoją siostrą Nut, z którą miał pięcioro dzieci, symbolizujących dni egipskiego tygodnia:

* Ozyrysa,
* Seta,
* Izydę,
* Neftydę,
* Horusa.

Horusa uważano jednak również za syna Ozyrysa i Izydy, więc niekiedy Nut i Gebowi przypisywano tylko czwórkę dzieci. Bogini Nut otrzymała od swojego ojca zakaz łączenia się ze swoim bratem, Gebem, we wszystkie dni roku egipskiego (360 dni), jednak Thot, pokonując w kolejnych walkach Chonsu (księżyc), stworzył pięć dodatkowych dni, w trakcie których bogini poczęła swoje dzieci.

Geb jako bóg ziemi był patronem roślinności i gwarantem płodności egipskiej ziemi. Był też dawcą minerałów zwanych *darami Geba*. Uważano go też za pana węży i skorpionów. W czasie Sądu Ozyrysa pełnił rolę przewodniczącego "ławy przysięgłych". Jako ojciec Ozyrysa stał się automatycznie praprzodkiem faraonów i patronem władzy królewskiej. Mimo tak ważnych funkcji boga długo nie miał własnego miejsca kultu. Pojawiał się jednak w przedstawieniach na ścianach innych świątyń. Dopiero faraon Amazis (Ahmose II) z XXVI dynastii wzniósł w Dżedecie kaplicę dla Geba.
Krowa, z Której Można Odciąć Nieco

**Krowa, z Której Można Odciąć Nieco** – Stworzenie to wygląda jak umaszczona na czarno krowa. Cechuje się ono bardzo długimi i cienkimi rogami. Zamieszkuje krańce Zachodu.

Krowa ta pokrewna jest Spozierającemu Mięsu z gór Kunlun. Podobnie, jak w przypadku tamtego stworzenia, można by odciąć z Krowy kawał mięsa. Również tutaj odcięta część odrastała, w przypadku Krowy w czasie jednego dnia. Odcinanie kawałka było konieczne dla życia Krowy. Czynność tę należało podejmować minimum raz na 10 dni. Zaniedbanie jej groziło śmiercią Krowy.
Lu Ban

**Lu Ban** – chiński cieśla i budowniczy żyjący w Okresie Wiosen i Jesieni, po śmierci ubóstwiony. Zgodnie z podaniami urodził się jako Gongshu Ban w państwie Lu, w rodzinie ciesielskiej. Przypisuje mu się niezwykłe uzdolnienia i wynalezienie wielu narzędzi oraz technik stolarskich i ciesielskich, m.in. piły. Przebywając na dworze w Chu skonstruował haki i tarany, używane w czasie walk morskich, a także drabiny używane przy oblężeniach miast do szturmowania murów. Wiele tekstów przypisuje mu również skonstruowanie maszyny latającej w kształcie ptaka, wykonanej z drewna i bambusa, która mogła unosić się w powietrzu bez przerwy przez trzy dni.

W późniejszych wiekach wokół postaci Lu Bana narosło wiele legend, w których przemierza on Chiny i w cudowny sposób rozwiązuje napotkane problemy. Według najpopularniejszego podania w Pekinie znajdowały się dwa pałace, wschodni i zachodni, z których pierwszy był mniej okazały i nie posiadał ani jednej pagody. Lu Ban zasmucony tym faktem dosiadł chmury i wraz ze swoją siostrą (częstą towarzyszką jego przygód) udał się na południe państwa, do miasta Hangzhou. Tam nad Jeziorem Zachodnim dostrzegli bardzo piękną pagodę o siedmiu ośmiobocznych piętrach, zwieńczoną smukłą iglicą. Zainspirowani tym widokiem w ciągu jednego dnia wznieśli podobną budowlę. Następnie Lu Ban poprosił pagodę, by zechciała przenieść się do stolicy i stać się ozdobą wschodniego pałacu. Pagoda zgodziła się i przybrała postać starca, po czym udała się wraz z Lu Banem i jego siostrą do Pekinu.
Chang’e

**Chang’e** – w mitologii chińskiej bogini Księżyca. Pierwotnie nosiła imię Heng’e, które zmieniono w II wieku z powodu obecności pierwszego znaku w imieniu cesarza, przez co uległ on tabuizacji.

Według chińskich wierzeń była żoną łucznika Houyi. Pewnego dnia Houyi otrzymał w darze od bogini Xiwangmu ziele nieśmiertelności. Podczas nieobecności męża Chang’e zjadła je, na skutek czego stała się nieśmiertelna i wzniosła się na Księżyc, gdzie żyje w Pałacu Rozległego Zimna (*Guanghangong*, 广寒宫). Houyi bezskutecznie próbował dogonić żonę.

Chang’e przedstawiana jest w ikonografii jako wytworna dama. Często przedstawia się ją w towarzystwie zająca, który wedle chińskich wierzeń mieszka na Księżycu, gdzie wyrabia z ziół lekarstwo dające nieśmiertelność. Cześć Chang’e oddaje się podczas Święta Środka Jesieni.
Fojbe

**Fojbe** – w mitologii greckiej, bogini wyroczni delfickiej przed Apollinem, proroctw i intelektu, jedna z tytanid. Należała do pierwszego pokolenia tytanów. Uchodziła za córkę Uranosa i Gai. Była siostrą tytanów (Hyperiona, Japeta, Kojosa, Kriosa, Kronosa, Okeanosa) i tytanid (Mnemosyne, Rei, Tei, Temidy, Tetydy) oraz cyklopów i hekatonchejrów. Z Kojosem, swoim bratem, miała córki Asterię i Leto. Swojemu wnukowi Apollonowi, który był m.in. bogiem wróżbiarstwa, podarowała wyrocznię w Delfach.
Reszef

**Reszef**, **Reszep** – starożytny bóg kananejski, czczony jako bóg wojny i zarazy, objawiający się w błyskawicy. W tekstach z Ugarit (XV-XIII w. p.n.e.), w których imię jego zapisywane jest *ršp*, Reszef występuje jako bóstwo świata podziemnego, zsyłające choroby i śmierć. Tak przedstawiony został on m.in. w ugaryckim *Eposie o Kerecie*, w którym odpowiedzialny miał być za śmierć części potomstwa głównego bohatera tego utworu. W innym tekście odkrytym w tym mieście identyfikowany jest on nawet z mezopotamskim Nergalem, bogiem zarazy i panem świata podziemnego.

W 2 połowie II tys. p.n.e. kult Reszefa rozpowszechnił się też na innych terenach Syropalestyny. Po tym jak znalazła się ona w strefie wpływów Mitanni, bóg ten włączony został do panteonu huryckiego. Jego kult przeniknął też do Egiptu, gdzie stał się szczególnie popularny począwszy od panowania Amenhotepa II (przełom XV/XIV w. p.n.e.).

W tekstach i sztuce egipskiej Reszef pojawia się najczęściej jako bóg wojny, ale istnieją dowody i na to, że uważano go również za boga dobroczynnego. W ikonografii egipskiej przedstawiano go jako wojownika noszącego krótką spódniczkę i koronę Górnego Egiptu z przymocowaną w miejscu ureusza głową gazeli. Jego atrybutami były tarcza i maczuga lub topór, a także kołczan pełen strzał. Pod tą postacią Reszef przyponinał innych egipskich bogów wojny, takich jak np. Montu czy Seta. Na przedstawieniach często pojawia się on w towarzystwie innych bóstw pochodzenia azjatyckiego, jak np. Anat czy Astarte, a także w triadzie z bóstwami Min i Kedesz (Kudszu).
Aker

**Aker** - bóstwo związane przede wszystkim z ziemią i światem podziemnym. W sztuce wyobrażany jako podwójny sfinks lub lew, był groźnym mieszkańcem zaświatów, strażnikiem bram i pomocnikiem Re w walce z Apophisem. Nie należał nigdy do grona wielkich bogów, a mimo swej roli w zaświatach nie posiadał żadnej świątyni, ani miejsca kultu.
Apophis

**Apophis** (egip. **Apep**, **Apepi**, **Aapep**, **Apop**) − w mitologii egipskiej olbrzymi wężowy demon ciemności i chaosu, postrzegany jako przeciwnik Słońca (boga Ra) i symbol sił ciemności. Miał mieszkać w głębinach praoceanu (Duat) i przybierał postać węża o „złym wyglądzie” i „złym charakterze”. Przypisywano go do krainy potępionych przez sąd Ozyrysa – czyli stanowił część boskiego wymiaru sprawiedliwości. Miał także zdolności uzdrawiające; niektóre przedstawienia Apopa ukazują go owiniętego obrończo wokół ciała Ozyrysa.

Według mitu, Apophis atakuje słoneczną barkę Re podczas wschodu i zachodu Słońca. Krew zranionego demona zabarwia wówczas niebo na czerwono. Pomimo ciągłych porażek, wąż próbuje zatrzymać Słońce podczas jego wędrówki i codziennie na nowo zostaje przez nie pokonany i zraniony. Sprzymierzeńcem Re jest Bastet, strażniczka słonecznej barki.

Według Greków Apophis był bratem Heliosa.
Magu

**Magu** (chin. 麻姑, pinyin *Mágū*) – w mitologii chińskiej piękna bogini, jedna z nieśmiertelnych (*xian*) w wierzeniach taoistycznych.

Przedstawiano ją z bambusowym kijem, na którym zawieszony był kosz. W koszu znajdowały się brzoskwinie i święte grzyby lingzhi. Zwierzętami towarzyszącymi bogini były jeleń cętkowany i żuraw, a rośliną sosna. Często przedstawiano ją w towarzystwie chłopca. Magu żyła w pałacu Xiwangmu w górach Kunlun. Trzy razy do roku odwiedzała ludzi, przynosząc im szczęście. W wielu regionach Chin budowano poświęcone jej świątynie, a jej imieniem nazywano góry i jaskinie.
Nezha

**Nezha** – popularne bóstwo z chińskich mitów ludowych. Nazywany często "Trzecim Księciem". Jest młodym bogiem, który toczy walki ze smokami, wężami i innymi potworami. Poświęcono mu wiele opowieści, w których pełni rolę żartownisia bądź oszusta przeżywającego wiele przygód, w trakcie których wykorzystuje podstęp i żarty. W ikonografii przedstawiany jest często stojący na ognistej obręczy podczas walki z wrogami.

Według przekazów był synem Li Jinga. Matka urodziła go po trzyletniej ciąży jako bezkształtną bryłę mięsa, którą ojciec następnie rozbił, nadając mu postać. Tradycja buddyjska przedstawia go jako syna Wajśrawany.
Han Xiangzi

**Han Xiangzi** – bóstwo chińskie, jeden z Ośmiu Nieśmiertelnych. Jego symbolem jest flet. Han Xiangzi jest postacią historyczną. Był siostrzeńcem chińskiego uczonego Han Yu (768-824) i żył na początku IX wieku. Według podań zrezygnował z życia doczesnego i został taoistycznym ascetą; jego nauczycielem miał być Lü Dongbin. Doskonałość jego cnót sprawiła, że po śmierci stał się jednym z Nieśmiertelnych.
Kuixing

**Kuixing** – w mitologii chińskiej bóg literatury i patron osób przystępujących do egzaminów urzędniczych, identyfikowany z gwiazdozbiorem Wielkiej Niedźwiedzicy i utożsamiany często z innym bóstwem, Wenchangiem.

Zgodnie z legendą żył w czasach dynastii Tang i był znakomitym uczonym, jednak z powodu swojego odrażającego wyglądu i karłowatego wzrostu nie mógł zrobić kariery. Zrozpaczony popełnił samobójstwo, jego dusza została jednak w cudowny sposób wyniesiona do nieba i zaliczona w poczet bogów.
Chaos

**Chaos** – w mitologii greckiej uosobienie Próżni pierwotnej (stanu przed uporządkowaniem elementów wszechświata). Był to pierwotny stan egzystencji, z którego pochodzili pierwsi bogowie (Ziemia i Niebo). Był złożony z mieszanki pierwiastków, które starożytni Grecy uważali za podstawę świata: ziemi, wody, ognia i powietrza.

Chaos posiada trzy cechy charakterystyczne:

* jest bezdenną przepaścią, gdzie wszystko bezustannie spada. Jest to kontrast w stosunku do powstałej z niego ziemi, ze stabilnym gruntem.
* jest to miejsce bez ustalonych kierunków, gdzie wszystko spada we wszystkie strony.
* Jest to miejsce, które rozdziela: po rozdzieleniu nieba i ziemi chaos pozostał pomiędzy nimi.

Według *Teogonii* Hezjoda Chaos był nicością, z której powstały pierwsze istoty. Tymi istotami byli Gaja (Ziemia), Tartar (Świat podziemny), Nyks (Ciemność nieba), Ereb (Ciemność świata podziemnego) i Eros (Miłość seksualna). Z tych bytów, oraz pierwszej generacji istot przez nie stworzonych, Hezjod wywodzi bóstwa związane z każdym elementem świata znanego wczesnym Grekom, począwszy od elementów pierwotnych: Ziemi (Gaja), gwiezdnego nieba (Uranos) i morza (Pontos). W mitach Pelazgów, Eurynome („bogini wszystkiego”) powstała z Chaosu i stworzyła z niego kosmos. Orficy nazywali chaos „Łonem Ciemności” z którego powstało *Kosmiczne Jajo* zawierające w sobie świat.

*Teogonia* pokazuje dwie możliwości powstania życia: podział (Gaja, Nyks) i narodziny w wyniku stosunku seksualnego. Po Gai prawie wszystkie bóstwa narodzone przez podział są istotami negatywnymi (Śmierć, Cierpienie, Sarkazm, Oszustwo) i w większości powstały z bogini Nyks. Od tego momentu rozmnażanie oparte na dwóch istotach – kobiecie i mężczyźnie jest ukazane jako właściwy, boski porządek i tłumaczenie ludzkich zwyczajów.
Tanatos

**Tanatos** – w mitologii greckiej bóg i uosobienie śmierci. Był bóstwem chtonicznym. Uchodził za syna Nyks i Tartara (albo Ereba) oraz za brata bliźniaczego boga Hypnosa. Według niektórych źródeł para boskich braci (Tanatos i Hypnos) nie miała ojca. Przedstawiany jest zwykle jako młodzieniec z czarnymi skrzydłami u ramion (symbolizują śmierć), ze zgaszoną i odwróconą pochodnią w ręce (symbolizuje śmierć), w towarzystwie Hypnosa.rfwfsfsfsrfsfsf
Tefnut

**Tefnut** – w mitologii egipskiej bogini wilgoci i ciemnych otchłani podziemnych, żona boga Szu. Była pierwszym bytem żeńskim, matką Geba i Nut. Utożsamiana z wilgotnym, pasywnym, utrwalającym elementem świata. Przedstawiano ją jako kobietę z głową lwicy lub lwicę.

Jako Oko Ra w postaci Maat strzegła ładu we wszechświecie.
Chi You

**Chi You** – postać z mitologii chińskiej, rywal Żółtego Cesarza. Był potomkiem Płomiennego Cesarza i jednym z pomniejszych bóstw podległych Żółtemu Cesarzowi. Miał mieć 72 (według innej wersji 81) braci. Przedstawiany był najczęściej w postaci ludzkiej, z byczymi kopytami, czterema oczami i sześcioma rękami.

Zgodnie z legendarnymi przekazami podczas podziału kraju miał zostać wraz z braćmi osadzony przez Żółtego Cesarza nad rzeką Zhoulu. Dążąc do uniezależnienia się wystąpił przeciwko swojemu suwerenowi i napadł na niego. W walce z Żółtym Cesarzem poniósł klęskę i został zabity przez smoka Yinglonga.

Po śmierci Chi You miał zostać pochowany w zachodniej części prowincji Shandong, a następnie deifikowany jako bóg wojny. Przypisywano mu wynalezienie wytopu metali i produkcji broni. Ofiary Chi You składali dowódcy wyruszający na wyprawy wojenne lub z nich powracający. Część tekstów z okresu dynastii Han przedstawia go także jako boga deszczu.
Smoczy Królowie

**Smoczy Królowie** – w chińskiej mitologii ludowej potężne bóstwa mające postać smoków, władające morzami i sprowadzające deszcz. Przypisywano im także władzę nad życiem i śmiercią.

Najczęściej uważa się ich za poddanych Nefrytowego Cesarza lub Yuanshi Tianzuna. Występują także w licznych legendach buddyjskich. Wierzono, że opiekują się żeglarzami i patronują ceremoniom pogrzebowym. Tradycja znała kilka rodzajów Smoczych Króli: władających czterema oceanami, niebiańskich i rządzących pięcioma stronami świata.

Najczęściej mówi się o czterech smoczych królach władających oceanami, mieszkających w strzeżonych przez armie morskich stworzeń podwodnych pałacach. Są to:

* Smoczy Król Wschodu: Ao Guang
* Smoczy Król Południa: Ao Qin
* Smoczy Król Zachodu: Ao Run
* Smoczy Król Północy: Ao Shun
Mojry

**Mojry** – w mitologii greckiej boginie losu, utożsamiane przez Rzymian z Parkami. U różnych poetów miały inne genealogie. U Homera jest jedna Mojra, natomiast według Hezjoda były one trzema córkami Zeusa i Temidy, noszącymi imiona: Kloto ("Prządka" nici żywota), Lachesis ("Udzielająca", która tej nici strzeże) i Atropos ("Nieodwracalna", która ją przecina). Ich siostrami były Hory i Charyty. Były boginiami życia i śmierci, jedynymi ponad bogami olimpijskimi, których rozkazom nie podlegały. Znały one przyszłość ludzi i bogów.
Szu

**Szu** – w mitologii egipskiej bóg powietrza, mąż Tefnut (córki Neit), ojciec ziemi - Geba i nieba - Nut. Był pierwszym zdecydowanie męskim bytem. Bóg powietrza, którego imię oznaczało pustkę. Powstał on z Atuma, jako tchnienie, które wyszło z nosa stwórcy. Szu uosabiał tchnienie życiodajne i był dawcą orzeźwiającego wiatru północnego. Funkcją Szu było rozdzielanie ziemi od nieba. Szu wyobrażany był jako mężczyzna o rozpostartych skrzydłach, trzymający w rękach symbole życia i powietrza.
Ruti

**Ruti** - w wierzeniach starożytnych egipcjan jest to para lwów zidentyfikowana z Szu i Tefnut. Ruti miały szczególne znaczenie w wierzeniach w życie pozagrobowe, gdyż do nich należały barki słoneczne, poranna i wieczorna. Zmarły identyfikując się z Ruti zyskiwał prawo do podróży wraz ze słońcem. Często w tekstach Ruti występuje jako jedna z form Re-Atuma i uważany jest za pojedynczą osobę.
Meretseger

**Meretseger** lub **Mertseger** (*kochająca milczenie*) – w mitologii egipskiej bogini-wąż, która pierwotnie symbolizowała niebezpieczeństwa pustyni. Popularna od XIX dynastii opiekunka nekropolii tebańskiej.

Ze względu na to, że pierwsza sylaba jej imienia była taka sama, jak w słowie *piramida*, uważano, że Meretseger żyje na szczycie Al-Qurn, wzgórza w kształcie piramidy, i strzeże Doliny Królów. Uznawano ją także za patronkę rzemieślników budujących królewskie grobowce, w związku z czym była czczona zwłaszcza w Deir el-Medina.
Hun

**Hun** – jedna z dwóch dusz wyróżnianych w mitologii chińskiej. *Hun* stanowi przeciwieństwo *po* – jest duszą niebiańską, odpowiadającą pierwiastkowi yang. Jest także duszą rozumną, nadającą człowiekowi jego osobowość.

Po śmierci żyje nadal i – jeżeli składa się jej ofiary – opiekuje się żyjącymi. Może nawet stać się bogiem. To właśnie *hun* wstępuje w tabliczkę przodka. Jeżeli krewni nie dopełniają kultu przodków, dusza może zacząć im szkodzić.
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy

**Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy** (San Huang Wu Di )− mityczni władcy, którzy mieli rządzić w Chinach w latach 2850−2205 p.n.e., poprzedzając półlegendarną dynastię Xia. Ten mityczny okres pełnił szczególnie ważną rolę w konfucjanizmie, głównej ideologii cesarskich Chin. Jej założyciel, Konfucjusz uważał epokę, w której żyli mityczni władcy za *złoty wiek* chińskiej cywilizacji twierdząc, że kolejne pokolenia powinny brać przykład z niedoścignionych legendarnych przodków. Okres *San Huang Wu Di* stał się mitem założycielskim cywilizacji chińskiej, bo legendarnym władcom przypisywano rozmaite wynalazki.

Trzech Dostojnych

Termin huang oznacza w chińskim „cesarza”, „władcę”, ale także „dostojnego przodka”. San huang to półboscy władcy, którzy dzięki swym mocom uczynili lepszym ludzkie życie. Dzięki swym cnotom mieli rządzić przez bardzo długi czas. W chińskiej tradycji istnieje kilka identyfikacji Trzech Dostojnych.

* Sima Qian w dziele *Zapiski historyka* wyliczał, że byli to:
	+ Władca Nieba, który rządził przez 18 000 lat
	+ Władca Ziemi, który rządził przez 11 000 lat
	+ Władca Ludzkości, który rządził przez 45 600 lat
* Według dzieł *Yundou shu* oraz *Yuanming bao* Trzej Dostojni to:
	+ Fuxi
	+ Shennong
	+ Nüwa; w księgach *Shangshu dazhuan* i *Baihu tongyi* zamiast Nüwy figuruje Suiren, wynalazca ognia; w księdze *Diwang shiji* zastępuje ją Żółty cesarz.

Pięciu Cesarzy

Pięciu Cesarzy to legendarni, doskonali pod względem moralnym królowie-mędrcy.

Według *Zapisków historyka* byli to:

* Żółty cesarz
* Zhuanxu
* Ku
* Yao
* Shun

Yao i Shun są także znani jako *dwaj cesarze*. Razem z Wielkim Yu , założycielem dynastii Xia zostali uznani przez Konfucjusza za wzorowych władców w historii Chin. W księdze *Shangshu Xu* oraz *Diwang shiji* Shaohaozastępuje Żółtego cesarza.

* W *Pieśniach z Chu* Pięciu Cesarzy to bogowie pięciu stron świata:
	+ Shaohao (wschód)
	+ Zhuanxu (północ)
	+ Żółty cesarz (środek)
	+ Shennong (zachód)
	+ Fuxi (południe)

* W *Księdze rytuałów* Pięciu Cesarzy reprezentuje pięć klanów:
	+ klan Youchao
	+ klan Suirena
	+ klan Fuxi
	+ klan Nüwa
	+ klan Shennonga
Re

**Re** (**Ra**) – bóg Słońca, stwórca świata i pan ładu we Wszechświecie. Czczony w starożytnym Egipcie, przedstawiany z dyskiem słonecznym i z głową sokoła bądź jastrzębia. Uważany był przez Egipcjan za najważniejszego z bogów i władcę ludzi. Jego symbolem był obelisk. Starożytni Egipcjanie wierzyli, że sam się stworzył z Praoceanu Nun. Jego dzieci to: Horus zw. Starszym, Anubis, Maat, Bastet (albo żona czy siostra), Hathor, Sechmet, Thot, Szu, Tefnut. Prawnukami Re byli Izyda i Horus. Imię Re występuje w wielu imionach egipskich, np. Ramzes oznacza *zrodził go Re*. Wierzono, że Re ma aż 72 odmienne postaci (np. Chepri).

Utożsamiany był również z innymi bogami Egiptu:

* Amonem jako Amon-Re,
* Horachte jako Re-Horachte,
* Ozyrysem jako Ozyrys-Re.

Często schodził do podziemi – świata umarłych, gdzie panował Ozyrys.

### *Wygląd*

Czerwony (rzadziej żółty) dysk jest symbolem tarczy słonecznej. Widnieje on nad głową boga i jest otoczony kobrą – symbolem bogini Wadżet. Podwiązana, zaplatana i na końcu podkręcona do góry broda symbolizuje boskość. W rękach zazwyczaj dzierży typowe atuty męskich bogów: laskę mocy – *was* i symbol życia oraz płodności – anch. Najczęściej przedstawiany jest siedzący, na tronie – często dekorowanym różnokolorowymi piórami; rzadziej występuje stojący. Bóg jest albo od pasa w górę nagi, albo odziany w rodzaj koszulki z niebiesko-zielonych lub różnokolorowych piór – co wskazuje na niebiańską sferę jego poczynań. Wokół bioder ma obcisłą, białą spódniczkę z plisowaną, przeważnie żółta połą (dolna część tej spódniczki) i przywiązanym z tyłu byczym ogonem – symbolem władzy królewskiej.

### *Re na ziemi i niebie*

Starożytni Egipcjanie wierzyli, że dawniej Re panował na ziemi tak jak faraon w Egipcie, i co dzień opuszczał swoją świątynię „Dom Benben” w Heliopolis i wędrował przez 12 prowincji ziemi przez 12 godzin dnia. Jednak gdy zbliżał się do ludzi, to spalał ich, co skłoniło Re do opuszczenia ziemi i wędrowania w dzień po niebie na Barce Milionów Lat.

### *Metamorfozy boga*

Ra jest sobą tak naprawdę tylko w chwili, kiedy znajdzie się w zenicie. Gdy rano rodzi się z Nut, nazywa się Chepri i ma postać żuka – skarabeusza, toczącego kulkę gnoju. Jest to żywy obraz młodego boga, zajętego „wytaczaniem” Słońca na szczyt jego biegu. Z kolei pod wieczór Ra wyraźnie się starzeje i zmienia się we wspartego na lasce starca – Atuma. W dziennych postaciach Re podróżuje przez niebo Barką Milionów Lat, natomiast po świecie podziemnym podróżuje drugą łodzią „Mesektet” jako mumia, Auf-Ra.
Goruma

* Niveau 108 (Quartier des boutiques), Niveau 151 (La tour Excellence), Niveau 168 (Yo-kai World)
* Niveau 228 (Ourcival), Niveau 253 (Les plaines Plinplot), Niveau 278, 287 (Granval-sur-Mer)
* Niveau secret 5-8 (Égout E)
* Niveau secret 7-9 (Terrasse panoramique de la tour)
* Niveau secret 13-59 (Limbes éternelles - 5e Cercle), Niveau secret 15-88, 15-100 (Limbes éternelles - 7e Cercle), Niveau secret 16-103, 16-116 (Limbes éternelles - 8e Cercle)
* Niveau secret 20-2, 20-16 (Paradis divin - 3e)
* Niveau d'épreuve 36 (Voie du mystère)
* Niveau d'épreuve 24 (Epreuve de Gargaros)
* Niveau d'épreuve 24, 36 (Evénement des Spectres psychiques)
* Niveau d'épreuve 5, 34, 46, 49, 62 (Festa Automnal Inferno)
Dziwny Wygląd

**Dziwny Wygląd** (chiń.: 奇相; pinyin: *Qíxiāng*) – w mitologii chińskiej bóstwo rzeczne. Była córką Chen Menga. Właściwe imię tej boginki nie jest znane. Określano ją Dziwny Wygląd, co odnosi się do jej dziwacznego wyglądu. Głowę miała bowiem końską, a resztę ciała smoczą. Osoba ta znana jest z kradzieży czarnej perły Żółtego Cesarza, czyli Huang Di. Połknęła ona klejnot, a następnie utopiła się w syczuańskiej rzece Min. Dlatego też stała się boginią owej rzeki.
Antajos

**Antajos** – w mitologii greckiej syn Posejdona i Gai, gigant żyjący w Libii. Dotknięcie ziemi, jego matki, przywracało mu siły. Herakles zetknął się z nim szukając cudownych jabłek Hesperyd – była to jego jedenasta praca. Antajos każdego wyzywał do zapasów. Gdy Herakles zorientował się, skąd biorą się siły przeciwnika, udusił go trzymając nad ziemią.
Xiwangmu

**Xiwangmu** – jedno z najważniejszych bóstw w mitologii chińskiej. Uznawana za najwyższą boginię, patronka wróżek i czarodziejów, wznoszono do niej modły błagalne podczas suszy i epidemii.

Według ludowych przekazów miała mieszkać w olbrzymim i bogatym pałacu na górze Kunlun. Jej pałac otaczał gaj brzoskwiń, które dawały nieśmiertelność. Xiwangmu przedstawiana była w postaci pięknej kobiety bądź demona z paszczą tygrysa i ogonem lamparta. Zgodnie z legendami miała spotykać się z pierwszymi władcami Chin.

Pierwotne teksty przypisywały jej partnera imieniem Dongwanggong (Króla Wschodu), jego postać zniknęła jednak w późniejszych wiekach.

W późniejszym okresie Xiwangmu przeniknęła do panteonu taoistów. Uznawana była za boginię, która poznała naturę dao.
Megajra

**Megajra** – w mitologii greckiej jedna z Erynii, zrodzonych z krwi Uranosa pierwotnych bogiń zemsty, siostra Alekto i Tyzyfone. Megajra, której imię znaczy "zawistna", była odpowiedzialna za wywoływanie zawiści i zazdrości, a także doprowadzanie do zdrady i niewierności małżeńskiej. Przekonana przez Atenę, przyjęła wraz z siostrami tytuł **Eumenid** (bogiń łaskawych).
Ao

**Ao** – w mitologii chińskiej olbrzymi żółw, w niektórych wariantach mitu przedstawiany jako ryba, żyjący w głębi wschodniego oceanu. Zgodnie z dawnymi chińskimi wierzeniami Nüwa miała odrąbać nogę Ao i użyć jej do podparcia strzaskanej góry Buzhou, jednego z filarów świata. Według późniejszych podań cały świat został przez Nüwę oparty na czterech łapach Ao. W okresie cesarstwa wierzono, że ziemia spoczywa na skorupie Ao, dlatego pamiątkowe kamienne stele często ustawiano na grzbietach żółwi.
Sobek

**Sobek** – w mitologii egipskiej opiekun jezior, wody, symbol siły królewskiej. Przedstawiany był jako człowiek z głową krokodyla, czasem jako krokodyl z głową sokoła, lwa, byka, barana lub szakala bądź jako krokodyl. Na głowie nosił koronę składającą się z dwóch piór, dysku słonecznego i baranich rogów. Był synem bogini Neit. Egipcjanie wierzyli, że im więcej jest w Nilu krokodyli, tym lepsze będą zbiory po wylewie tej rzeki. Sobka wiązano z bogiem słońca - Ra, jako jedną z jego dusz.
Xuan Nü

**Xuan Nü** ("Tajemnicza pani dziewięciu niebios") – w taoizmie bogini nieśmiertelności, długowieczności i szczęścia, a także gojących się ran.

Objawiła się cesarzowi Huang Di pod postacią węża o ludzkiej głowie i gdy oddał jej cześć, na jego prośbę nauczyła go strategii wojennej, pomagając mu wygrać bitwę z Chi You.
Harpokrates

**Harpokrates** (gr. Ἁρποκράτης *Harpokrátēs*) – egipsko-greckie bóstwo popularne w świecie śródziemnomorskim w okresie hellenistycznym i rzymskim.

Bóstwo stanowiło, wraz z Sarapisem i Izydą, część triady aleksandryjskiej. Jego imię powstało w wyniku zhellenizowania egipskiego *Har-pa-chered*, jednego z przedstawień Horusa. Podobnie jak jego pierwowzór uważany był za syna Izydy i Ozyrysa, identyfikowany ze wschodzącym słońcem i przedstawiany jako małe dziecko ze wskazującym palcem prawej ręki na ustach.

W świecie rzymskim cieszył się szczególną popularnością jako bóg płodności, pomyślności i urodzaju oraz – ze względu na swoje przedstawienia – jako personifikacja ciszy i dotrzymywania tajemnic. Zachowały się liczne figurki przedstawiające Harpokratesa, często pełniące funkcję amuletów.
Gun

**Gun** – postać z mitologii chińskiej, ojciec cesarza Yu. W zależności od wersji podania, uważano go za potomka Żółtego Cesarza, syna Zhuanxu lub Baima.

Zgodnie z treścią mitu za czasów cesarza Yao na ziemię spadł wielki potop. Doradcy cesarza wskazali Guna jako osobę zdolną do powstrzymania wód potopowych i ostatecznie powierzono mu to zadanie, pomimo sprzeciwu władcy. Według oficjalnej historiografii utrzymanej w duchu konfucjańskim, Gun miał być osobnikiem o niskich przymiotach umysłowych, zarozumiałym i okrutnym. Przez dziewięć lat nie mógł sobie poradzić z powierzonym mu zadaniem; usypywane pod jego nadzorem wały przeciwpowodziowe okazywały się nietrwałe. Ostatecznie rozwścieczony z powodu niekompetencji Guna cesarz nakazał zesłać go na górę Yushan, gdzie ścięto mu głowę. Z wodami potopu poradził sobie dopiero syn Guna, Yu.

Mimo pogardliwego obrazu Guna w oficjalnej historiografii, w mitach ludowych jest on przedstawiany jako bohater i wybawca ludzkości. Zgodnie z ich treścią Gun współczując ludziom zmagającym się bezskutecznie z wodami potopu schodzi na ziemię, a następnie wykrada władcy niebios magiczną grudkę ziemi zwaną *xirang*, która rozrastając się tworzy góry i wzgórza odgradzające wody potopowe. W ludowej wersji opowieści Gun ostatecznie w ramach kary za kradzież magicznej grudki z rąk Zhuronga również ponosi śmierć na górze Yushan, a wody potopu na rozkaz władcy niebios ponownie rozlewają się po ziemi i zostają powstrzymane przez Yu.
Horus Stary

**Horus Stary** – według wierzeń starożytnych Egipcjan starożytny bóg wojny. Niewiele wiadomo o tym bóstwie. Prawdopodobnie był synem Geba i Nut, bądź synem Ra. Był również przedstawiany z ciałem człowieka z głową sokoła dzierżącego w dłoniach bicz 'nechacha'. Często mylony z Horusem. Jego największymi miejscami kultu były takie miasta jak Kom Ombo czy Letopolis.
Neftyda

**Neftyda**, **Neftys**, **Nefthis** – córka bogini Nut i boga Geba, siostra Ozyrysa, Seta,Horusa i Izydy, poślubiła Seta. Jej synem był Anubis, którego ojcem był Set lub Ozyrys.

Przedstawiano ją jako kobietę z hieroglifem jej imienia na głowie. W mitologii egipskiej uważana jest za boginię śmierci.

Neftyda wzbudzała wielki strach i szacunek. Dzięki związkowi z Setem stała się panią śmierci. Neftyda urodziła się ostatnia. Pierwszy narodził się Ozyrys, potem Horus Starszy, inaczej Harwer, następnie Set (wyskoczył z boku matki, choć to nie był jego czas), Izyda i po niej właśnie Neftyda. Sądzono, że Neftyda zamieszkuje obrzeża pustyni. Należała do Enneady (dziewięciu głównych bogów). W sporze Ozyrysa z Setem nie poparła męża, lecz opłakiwała los Ozyrysa i uczestniczyła w jego zmartwychwstaniu. W czasach hellenistycznych identyfikowana z Afrodytą i Nike. Neftyda w Sądzie Ozyrysa była doradczynią.
Sopdu

**Sopdu** (Soped, Sopedu) – egipski bóg, przedstawiany jako człowiek z głową sokoła, syn boga Saha i bogini Sopdet, szczególnie czczony we wschodniej Delcie (np. w Bubastis) . Od jego imienia nazwano miasto Per-Sopdu (dzisiejsze Saft el-Hinna). Określany jako Pan Wschodu był wojowniczym bogiem, jego głównym zajęciem była ochrona wschodniej granicy państwa faraonów i kopalni na Synaju. Później utożsamiany z Horusem.
Heket

**Heket** – w mitologii egipskiej bogini pomagająca kobietom podczas porodu, wyobrażana jako postać żaby. Starożytni przedstawiali ją również jako kobietę lub istotę o kobiecej sylwetce z głową płaza. Żaby w starożytnym Egipcie były symbolem życia, płodności i cudu narodzin.

Jej małżonkiem był Chnum - boski garncarz o głowie barana, lepiący z gliny sylwetki ludzkie. Jednym z atrybutów Heket jest symbol życia anch. Jej miejsca kultu to: Her-ur, okolice Hermopolis, czczono ją również w Abydos.
Ka

**Ka** – w mitologii staroegipskiej było niematerialnym sobowtórem człowieka i jednocześnie jego duchem opiekuńczym, który nawet po śmierci nie opuszcza ciała.

*Ka* był przedstawiany jako brodaty człowiek z koroną na głowie. Był on także przewodnikiem zmarłego w zaświatach, zaopatrując go w żywność i prowadząc przed oblicze boga Re.
Tawaret

**Tawaret** to starożytne egipskie bóstwo opiekuńcze. Tawaret chroniła kobiety w czasie ciąży i porodu, była piastunką małych dzieci, opiekunką domu i snu.

Przedstawiano ją najczęściej jako postać o ciele i głowie hipopotama, grzbiecie i ogonie krokodyla, łapach lwa oraz brzuchu i piersiach ciężarnej kobiety, z ręką wspartą na amulecie sa, magicznym symbolu ochronnym.

Była córką boga Re, czasem uważana za matkę Izydy i Ozyrysa. Według Plutarcha, Tawaret była konkubiną Seta, jednak zostawiła go, by stanąć u boku Horusa podczas walki o tron egipski. Często uznawana za małżonkę innego znanego bóstwa Besa. Na jej cześć nie wznoszono świątyń, lecz w wielu domach starożytni Egipcjanie stawiali małe kapliczki. Obok każdego egipskiego noworodka, niezależnie od statusu społecznego, tuż po narodzinach kładziono statuetkę Tawaret, modląc się, żeby dbała o jego zdrowie i zapewniła mu pomyślność. Powszechnie również noszono jej amulety celem ochrony przed złymi urokami.

W egipskiej astronomii Tawaret kojarzono z nieboskłonem północnym i powszechnie określano jako *Panią Horyzontu*.
Yuanshi Tianzun

**Yuanshi Tianzun**, zwany również **Yuqing** – w taoizmie religijnym jeden z Trojga Czystych, stojący na czele tej triady i uważany często za praprzyczynę wszechrzeczy oraz najwyższego ze wszystkich bogów. Opisywany jako wieczny, niezniszczalny i współczujący. Mieszka w pałacu na Nefrytowej Górze, do którego wchodzi się poprzez Złotą Bramę. Zazwyczaj utożsamia się go z Nefrytowym Cesarzem.
Ureusz

**Ureusz** także **Ureus** – w starożytnym Egipcie symbol władzy boskiej i królewskiej w postaci świętego węża - postać z głową sępa i tułowiem atakującej samicy kobry.

Ureusz umieszczony był na sarkofagu i miał za zadanie odstraszać intruzów zakłócających wieczny spoczynek faraona. Trzymał w szponach symbol Anch, znak wiecznego życia, uważano go też za symbol słonecznego oka boga Ra. Wizerunek Ureusza zdobił korony i diademy królewskie i boskie, występował jako amulet oraz motyw dekoracyjny fryzów architektonicznych, sprzętów, ubiorów, ozdób.

Głównym atrybutem bogini Hathor był umieszczony na jej głowie, pomiędzy rogami, dysk słoneczny ozdobiony okazałym Ureuszem. Ureusz oraz dysk słoneczny nawiązywały do jej charakteru i roli opiekunki władzy królewskiej, personifikacji nocy i Oka Słonecznego.
Min

**Min** – w mitologii egipskiej stary bóg płodności, głęboko związany z kultem fallicznym, w sztuce przedstawiany jako mężczyzna z wyeksponowanym penisem, trzymający w jednej ręce cep i noszący na głowie czapkę z dwoma piórami, często uważany za wcielenie boga Amona jako Amon-Min. Głównymi centrami jego kultu było Koptos i Panopolis. Jego wyobrażenia znajdują się również na ścianach świątyni w Karnaku.

Według legend egipskich Min był mieszkańcem Teb, który stracił podczas wojen rękę i nogę. Był on podwładnym ówczesnego władcy Teb, Ramzesa Wielkiego. Kiedy Ramzes wyprawił się na wojnę z Dolnym Egiptem, pozostawił w Tebach jedynie kombatanta, dzieci, starców i wszystkie kobiety.

Po jakimś czasie Min dostał wiadomość, że cała armia Ramzesa została rozbita i nikt nie przeżył. Wiadomość ta była nieprawdziwa. Niczego nie świadom Min

wziął się za reprodukcję armii i populacji Teb. Po jakimś czasie do bram miasta zawitał Ramzes Wielki ze swoją armią i ujrzał, że każda kobieta (wraz z jego żoną Nefertari) w mieście jest w ciąży. Min jako jedyny sprawca bałaganu został skazany na śmierć. Jednak ludność Teb uznała go za boga płodności i seksu.

Według niektórych podań Min na potencję używał cebuli, czosnku i sałaty. Trzeba jednak dodać, że nie chodziło mu tylko o przyjemność, lecz zaważyły tu wyższe cele.
Suiren

**Suiren** – według części archaicznych mitów chińskich jeden z Trzech Czcigodnych, który nauczył ludzi sztuki krzesania ognia i wykorzystywania go do gotowania.

Według legend Suiren przybył do Chin z leżącej gdzieś na końcu świata szczęśliwej krainy i nauczył mieszkańców Państwa Środka rozpalać ogień poprzez pocieranie drewienek. Inne opowieści jako dawcę ognia przedstawiały Fuxi lub Żółtego Cesarza.
Nereus

**Nereus** – w mitologii greckiej bóg morski, wróżbita. Był bóstwem uczynnym i życzliwym dla żeglarzy. Uchodził za syna Pontosa i Gai (lub tytana Okeanosa i tytanidy Tetydy) oraz za brata Taumasa, Forkosa, Keto, Eurybii. Z Okeanidą Doris, która była jego żoną, spłodził córki Nereidy (nimfy morskie) i syna Neritesa. Zamieszkiwał głębiny Morza Egejskiego, między Samotraką a Imbrosem. Posiadał zdolność (otrzymał ją w darze od swojego ojca) przemieniania się w różnego rodzaju stworzenia i istoty. Potrafił także przepowiadać przyszłość. Przedstawiany jest zwykle jako brodaty starzec jadący na trytonie lub hippokampie, z trójzębem.
Daktylowie

**Daktylowie** (także **Daktyle**) – bóstwa opiekuńcze lub demony z mitologii greckiej. W jednej z wersji mitu ich narodziny, na górze Ida, były związane z Reą, która, chcąc sobie ulżyć podczas rodzenia Zeusa, przycisnęła palce do ziemi, dając tym samym życie Daktylom – pięciu płci męskiej powstało z prawej ręki, a pięć płci żeńskiej z lewej. W innej wersji mitu jako ich matkę uznaje się nimfę Anchiale, a jako miejsce narodzin – jaskinie w pobliżu Oaksos lub twierdzi, że powstali z piasku rzucanego za siebie przez piastunki Zeusa, uciekającej przed Kronosem.

Męscy Daktylowie, określani także jako „prawi Daktylowie”, o imionach: Herakles, Pajonios, Epimedes, Jazjos i Akesidas, byli kowalami i przypisywano im wynalezienie obróbki żelaza. Trzech najstarszych nazywano także Akmon, Damnameneus i Kelmis, o którym mawiano, iż został zamieniony w żelazo za to, że obraził Reę. Ich siostry, których imiona okryte były tajemnicą, określane także jako „lewi Daktylowie”[, zajmowały się magią.
Shaohao

**Shaohao** – jedno z nastarszych bóstw chińskich, uznawany za władcę zachodniej części świata. W tradycji konfucjańskiej był jednym z legendarnych Pięciu Cesarzy, następcą Huang Di i panował w latach 2597–2514 p.n.e. Jego imieniem pośmiertnym było Jin Tian, czyli *Złociste Niebo*.

Jako jedyny z najstarszych chińskich cesarzy-bogów nie doczekał się żadnych mitów. Konfucjaniści przedstawiali go jako władcę nieudolnego, przypisując okresowi jego panowania rebelię pod wodzą Chi You, która jednak miała miejsce za panowania Huang Di. Według późniejszej legendy taoistycznej Shaohao miał być synem Białego Cesarza i kobiety imieniem Huang’e. Opowieść ta jest jednak mało wiarygodna, gdyż we wcześniejszych podaniach Biały Cesarz i Shaohao to ta sama osoba.
Hesperydy

**Hesperydy** – w mitologii greckiej nimfy Zachodzącego Słońca; strażniczki jabłoni o złotych jabłkach; trzy siostry o imionach:

* Ajgle (Jasność),
* Eryteja (Czerwona),
* Hesperetuza (Hesperaretuza)

Uchodziły za córki Nyks. Z czasem zaczęto je również uważać za córki Zeusa i Temidy lub Forkosa i Keto albo Atlasa i Hesperii (lub Nyks).

Mieszkały na zachodnich krańcach świata. Opiekowały się ogrodem bogów, w którym rosło drzewo (lub drzewa) rodzące złote jabłka, dar ślubny ofiarowany Herze przez Gaję. W pilnowaniu jabłek pomagał im smok Ladon.
Ba

**Ba** - w mitologii starożytnego Egiptu dusza ludzka, jedna z kilku posiadanych przez człowieka. Po śmierci człowieka mogła żyć dalej w państwie umarłych, o ile zachowane zostało jego ciało (stąd mumifikacja zwłok) oraz o ile osoba zmarła nie prowadziła grzesznego życia, które stałoby się podstawą do potępienia jej przez Ozyrysa, a co za tym idzie - unicestwienia.

Od obowiązku zachowania ciała było kilka wyjątków: dla dalszego istnienia *Ba* nie musiało zostać zachowane ciało osób, które poniosły śmierć dla chwały Egiptu (głównie żołnierzy). Ponadto w odniesieniu do osób niskich klas społecznych, m.in. służby wystarczało, aby ich "postać" została zachowana w formie wizerunku (np. umieszczonego w grobowcu możnego, któremu służyli za życia), koniecznie podpisanego imieniem zmarłego. Jednak *Ba* takich osób pozostawały związane z duszami możnych, którym miały służyć także w zaświatach.

*Ba* w sztuce było przedstawiane jako mały ptak z ludzką głową.
Po

**Po** – jedna z dwóch dusz wyróżnianych w chińskiej mitologii. *Po* to dusza ziemska, materialna, odpowiadająca pierwiastkowi yin. Dopóki pozostaje zjednoczona z hun, duszą duchową, człowiek żyje i jest zdrowy. Zakłócenia równowagi między nimi powodują choroby i śmierć. *Po* jest duszą nierozumną, odpowiedzialną za powstawanie emocji.

Po zgonie *po* trafia do ziemi wraz z ciałem. Rodzina zmarłego powinna o nią należycie dbać, m.in. regularnie składając jej ofiary, a także zgodnie z zasadami fengshui dobierając miejsce i czas pochówku. Według mistrzów fengshui rozkładające się ciało emituje wibracje, które wpływają na życie krewnych zmarłego.

Jeżeli zasady pochówku zostały drastycznie naruszone, zmarły zaznał w życiu wielkiej krzywdy albo po śmierci po prostu o nim zapomniano, jego dusza może się przeistoczyć w upiora – gui.