Rozdział 1: Zaleca się pozostanie w domach

*To już dziś. Deszcz niezidentyfikowanych odłamków skalnych, wykrytych przed kilkoma dniami przez liczne obserwatoria astronomiczne, przewidziany jest na dzisiejszą ciepłą, pozornie bezopadową noc.*

*Zaleca się pozostanie w domach, a dla własnego bezpieczeństwa niewskazane jest przebywanie na balkonach, lub innych odsłoniętych przestrzeniach.*

*Szczególnie ostrożni muszą być mieszkańcy naszego skromnego Grovehart, gdyż obszar ten będzie celem największej ilości meteorytów.*

*Doszły nas nieoficjalne słuchy o wznowieniu działalności miejscowego laboratorium, w którym rząd zezwolić by miał na konieczne z perspektywy naukowej eksperymenty przeprowadzane na najniebezpieczniejszych więźniach odbywających wyrok dożywocia. Owe informacje spotkały się z dużym poparciem przez…*

Stare radio zatrzeszczało ostrzegająco, gdy zaraz obok na łóżku wylądowała ciężko torba Timmy’ego. Chłopak przemykał zwinnie przez pokój niczym podczas gry w klasy, bądź ucieczki przez pole minowe, unikając poluzowanych paneli posadzki.

Obudzenie całego sierocińca nie było trudne, a tym razem nie zamierzał testować swojego szczęścia. Długo by opowiadać o zdarzeniach (fortunnych, jak i tych mniej) jakie miały tu miejsce. Nie o tym jednak jest ta historia.

Poświęciwszy kilka sekund, schylił się i stuknął lekko w ściankę niewielkiego terrarium. Jego ośmionożny przyjaciel wysunął się z ukrycia, a on zaszczycił go szybkim uśmiechem, po czym wrócił do kompletowania ekwipunku.

*Na niebie widać już pierwsze odłamki, przypominamy o obserwowaniu zjawiska z bezpiecznego schronienia. Naukowcy apelują o rozsądek i nie przywłaszczanie znalezionych obiektów…*

Biało-błękitne światło wdarło się do pokoju, obejmując skromny dorobek Timmy’ego i jego samego, obserwującego owe kosmiczne dzieło sztuki z fascynacją i pozytywnie pobudzającym strachem.

Nie odrywając wzroku od nieba, chwycił oburącz dolną, przesuwaną część okna i z cichym stęknięciem pchnął ją do góry.

Wiatr poruszył skromnie papierowe modele układów planetarnych i drewniane figurki owadów, zwisające z sufitu na cienkich nitkach. Jedna z modliszek niefortunnie straciła odnóże, które z cichym stuknięciem wylądowało na podłodze.

Lecz Timmy’ego już nie było.

✦✦✦

Bieganie było dla Lesliego pewnego rodzaju osobistą terapią. Utrata pamięci utrudniła mu życie - a przynajmniej tak mówił każdy, w jego imieniu. Fakt faktem, o swojej przeszłości miał on taką samą wiedzę jak inni. Nijaką.

Z drugiej strony skąd mógł mieć tą pewność, że wcześniej żyło mu się dobrze? Przeciętny człowiek zawsze na coś narzeka, a czasem nawet nie bez powodu.

Ale Leslie nie narzekał, a nawet miał niemal całkowitą pewność, że wcześniej też tego nie robił. Liczne blizny na twarzy, klatce piersiowej i rękach natomiast chętnie z tym zdaniem dyskutowały.

Park Raguela nie należał do tych o gładkich chodnikach i ławkach pozbawionych pijanych bezdomnych, ale Leslie lubił ten park.

Wśród tego całego zaniedbania nie wyróżniał się tak bardzo jak zwykle. A nawet swoim skromnym zdaniem pasował do tego miejsca - tutaj każdy bał się przychodzić w nocy, a on sam wyglądał jak bandyta. Niemal czterdzieści lat na karku, nieprzeciętny wzrost, szerokie ramiona, twarz kochająca ostre przedmioty.

Na jego widok niektórzy przechodnie sprawiali wrażenie jakoby mieli lada chwila opróżnić kieszenie, położyć się na ziemi i z góry zaakceptować swój tragiczny los.

To tak jak bywa z dużymi psami, kiedy ludzie przerażeni spotkaniem z wielką bestią przechodzą na drugą stronę ulicy, a niekiedy zawracają, by wybrać bezpieczniejszą trasę.

Leslie był takim dużym psem. Rottweilerem, który w sumie czuł się jak Golden Retriever. Oczywiście dużo zależy od wychowania, ale... tu wypada postawić kropkę, gdyż ten opis niewątpliwie schodzi na psy.

Brak poczucia czasu był dla mężczyzny normalny, toteż nie zdziwił się, gdy ogarnęła go ciemność, zwalczana usilnie przez blade światła latarni.

Zatrzymał się i wyciągnął z uszu słuchawki. Leniwie odchylił głowę do tyłu i dopiero wtedy zdał sobie sprawę co to była dzisiaj za noc. Jasne punkciki na niebie nie były oślepiające, ale stawały się coraz większe. A to znaczy, że się zbliżały.

– Ah, to dlatego tym razem było tak mało tych starych, bezdomnych wywłok... – mruknął do siebie. – A ten jeden dziad leżący pod ławką to jednak szczwany lis.

Od tej anomalii rodem ze Star Warsów uwagę jego odciągnął pobliski hałas. Plac zabaw w tym parku nie cieszył się dobrą sławą - zjeżdżalnia i huśtawki były zardzewiałe, a z drewnianego mostka ktoś zakosił szczeble.

Tym razem jednak ktoś tam był. I to nie żaden ćpun czy żebrak, ale dziecko. Blondyn, góra dwanaście lat, stał na dziurawej wieży i żarliwie ściskał w dłoniach siatkę na motyle.

– Co on kombinuje? – Leslie zmarszczył brwi i ustawił się przodem do placu.

Stanie na otwartej przestrzeni nie było najmądrzejszym posunięciem, ale plan Timmy’ego taki właśnie był. Niezbyt mądry, a nawet trochę niedorzeczny. Czasu na myślenie było jednak mało, a okoliczności niepowtarzalne.

Oczy chłopaka wlepione były w jeden punkt. Przykleiły się tam tak bardzo, że nawet nie zauważyły plastikowej reklamówki przelatującej mu nad głową, czy Lesliego, przypatrującego się z zaciekawieniem dziesięć metrów dalej.

Meteoryt zbliżał się, a im mniej metrów zostawało mu do ziemi, tym większy stres ogarniał blondyna. Spięty wyciągnął nieśmiało ręce, próbując nacelować siatkę na spadający obiekt. To jednak okazało się trudniejsze niż łapanie piłki w baseballu. Ale w tym też był kiepski.

Moment zderzenia był jak wypadek samochodowy. Uczestnicząc w nim pamiętamy zaledwie urywki. Migawki. Zupełnie jakby ktoś co dwie sekundy gasił światło i zapalał je z powrotem. Przypomina to w gruncie rzeczy niektóre dyskoteki.

Z perspektywy chłopaka, wyglądało to mniej więcej tak:

Jasny blask.

Ból głowy.

Utrata równowagi.

Bliskie spotkanie z ziemią.

Leslie jednakże obserwował wszystko dokładnie, z zaciśniętymi zębami i dłońmi chłodnymi ze strachu. Obserwował jak bezwładne ciało chłopaka pada ciężko na żwir i piach, wzniecając jego tumany w powietrze.

Mężczyzna zastygł w miejscu.

– Ta wieża miała przecież z cztery metry wysokości! – wzdrygnął się. – A ten kamień! Musiał uzyskać zawrotne prędkości. Jeny, przecież to gorsze niż najgorsze gradobicie, nie ma szans, że dzieciak przeżył.

Wahając się między zrobieniem kroku w przód, a kilku w tył, niemalże nie zauważył znikomej oznaki życia. Chłopak w nagłym zrywie zgiął się wpół, a następnie niepewnie podniósł się do siadu. Przez chwilę wpatrywał się w swoje pokaleczone od szorstkiego żwiru dłonie.

Leslie bez zastanowienia ruszył do przodu. Zatrzymał się jednak, na oko, pięć metrów od nieznajomego i osłupiały zmrużył oczy.

– Wszystko w porządku? – zawołał z zasady, gdyż gołym okiem widać było że śpiewająco nie jest. Zrobił krok do przodu z zamiarem podejścia bliżej, lecz dzieciak agresywnie odczołgał  się do tyłu.

– Tak. – rzucił stanowczo. Głos jednak zawiódł go i zachwiał się tchórzliwie w drugim zdaniu. – Nie podchodź.

Timmy jedną ręką ściskał kurczowo odłamek skalny, emanujący czystym, śnieżnobiałym światłem, drugą natomiast trzymał się za głowę, w miejscu kolizji.

Całe szczęście, Leslie nie dostrzegł śladów krwi, lecz inny fakt był powodem jego szoku. Spomiędzy palców chłopaka, w okolicy prawej brwi, wydobywało się światło, identyczne do tego którym promieniował meteoryt.

– I nie gap się tak. – dodał oschle, chwytając torbę.

Po kilku sekundach ciszy i niezręcznego wpatrywania się w siebie nawzajem, Timmy poderwał się na nogi i wrzucił znalezisko do torby. Nie odrywając wzroku od nieznajomego wykonał kilka niepewnych kroków w tył, jak gdyby orientując się, czy mężczyzna nie rzuci się za nim w pogoń, po czym obrócił się i szybkim krokiem ruszył przed siebie.

✦✦✦

Czy stalking jest karalny? Zapewne tak, szczególnie jeżeli jesteś czterdziestoletnim mężczyzną o podejrzanej aparycji, śledzącym trzynastolatka o pierwszej w nocy. Czego się jednak nie robi z troski?

Podchody nigdy nie były konikiem Lesliego. Niewykluczone, że to z powodu jego nieumiejętności robienia tego z ukrycia. Taki wielki chłop jak on ściągał na siebie uwagę z łatwością.

Lecz Timmy go nie zauważył. Otumaniony parł przed siebie, robiąc to jednak z coraz większą trudnością. Ból głowy, mroczki przed oczami i osłabienie w końcu zwaliły go z nóg.

Mimo nieprzyjemnego mrowienia, nie wyciągnął ręki z torby, nieświadomie pozwalając by przedziwna moc wchłaniała się przez zadrapania na jego dłoniach.

Meteoryt natomiast bladł, finalnie stawszy się zwyczajnym kamykiem, niewiele różniącym się od tych walających się po całym parku. A nuż zostawić go gdzieś tu, rzucić w trawę, nikt by się nie skapnął, że to przybłęda z kosmosu.

Zatroskany Leslie zjawił się przy nieprzytomnym w kilka chwil. Sprawdziwszy, czy chłopak nie doznał żadnych urazów głowy, prócz tego oczywistego, podrapał się po brodzie.

I co on teraz ma z tym zrobić?

Do szpitala go nie weźmie, bo zaraz wezmą go przemycą do tego kontrowersyjnego laboratorium i biedak stanie się jakimś królikiem doświadczalnym. Cholera wie, gdzie był jego dom, czy rodzice. Choć zabranie go do siebie równało się uprowadzeniu, to wydawało się to najlepszą możliwą opcją.

Mężczyzna, z delikatnością nieodpowiadającą jego aparycji, wziął młodego na ręce, a torbę na ramię i niepewnym, lecz szybkim krokiem ruszył w stronę domu.

Modlił się cicho w myślach, by nie wzbudzić podejrzeń u funkcjonariuszy, którzy prawdopodobnie patrolowali teraz ulice. Najlepiej byłoby nie minąć nikogo, ku spokoju ducha.

O tym, co dalej, zdecyduje rano. Szok i stres wykończyły jego energię życiową na tyle, że jego jedynym pragnieniem teraz jest się porządnie kimnąć.

I nie skończyć w pace za to co wyprawia.