Przebudzenie

## Obsada

Postacie z gwiezdnego uniwersum, Leia, Bear, Danielle

## Uwaga!!!

To opowiadanie piszę sama! Z góry dzięki za nieedytowanie tego! Akcja ma miejsce po odcinku Nowe pokolenie.

## Wstęp

Na Takodanie życie toczy się swoim rytmem. Leia i Bear są już starsi i codziennie eksplorują planetę. Wszystko jest dobrze. Aż do tego dnia...

## Rozdział 1

**Słońce wysoko świeciło na niebie. W lesie panowała cisza, ale nagle z lasu dało się słyszeć wrzask ptaków wzbijajacych się do lotu. Po chwili słychać było jak łapy uderzają o ziemię i zdyszane oddechy. Dwa szczeniaki biegły w kierunku jeziora, wzbijając w górę opadłe liście. Przed nimi biegło małe zwierzę podobne do lisa. Dobiegli do zwalonego drzewa, które leżało niedaleko jeziora na zboczu. Zwierzątko wskazało nosem na pień. Pod nim rozległo się skomlenie. Szczeniaki spojrzały na siebie porozumiewawczo.**

- Dalej Bear! Podnieśmy to! - Leia machnęła łapą.

- Jasne. Z tej strony! - Bear podszedł do pnia i zaczął go pchać w kierunku jeziora. Jego siostra zrobiła to samo.

**Po kilku sekundach Leia przestała pchać pień i oparła się o niego.**

- Nic z tego. Jest zbyt ciężki.

- Hmmm. Jakby go tu ruszyć? - Bear obszedł drewno dookoła i poniuchal przy ziemi.

- Może podkop? - Leia przechyliła głowę.

- Świetny pomysł.

**Zaczęłi kopać, a potem znów popychać pień. Brak rezultatu. Wtedy Leia rozbiegła się i z całej siły naparła na drzewo. Nagle jej łapy zrobiły się fioletowe, a drzewo z łatwością ustąpiło i potoczyło się do jeziora. Suczka przewróciła się do przodu i zdziwiona spojrzała na swoje łapy. Kolor zniknął.**

- WOW!!! Sis jak ty to zrobiłaś? - Bear patrzył na siostrę, bliźniaczkę w osłupieniu.

- N-nie wiem.

**Nagle od strony jeziora dobiegło ich przeraźliwe wycie. Szczeniaki spojrzały na siebie przerażone. Leia zebrała się pierwsza i pobiegła w tamtą stronę. Bear tuż za nią. Wybiegli na występ skalny, który wystawał ponad powierzchnię wody, jakieś dwa metry. Nieoczekiwanie tafla wody zmąciła się i wynurzył się ogromny stwór! Był wielki! Miał ze dziesięć metrów długości, a wysoki był na około pięć. Szyja była długa, podobna do szyi niektórych roślinożernych dinozaurów. Miał długi, nieco gruby ogon, a na końcu płetwę, jak u delfina. Po każdej stronie ciała miał długie płetwy. Skóra była szaro- czarna. Wydał z siebie bolesny dźwięk.**

- CO TO JEST???!!!- zawołała Leia.

- Eee.. Nie wiem. Ale ma guza na głowie.- wskazał Bear.

- E, czemu?

- Mówi, że jakiś konar walnął go w głowę, gdy spał sobie na dnie jeziora.- Bear jednym tchem wyrecytował odpowiedź.

- Och, to chyba my. Przepraszamy, pomagaliśmy właśnie lisom pozbyć się go z otworu ich nory i .... Bear skąd ty to wiesz???!!!

- Co? No jakoś tak wyszło i... Aaaaa! Moje łapy!- krzyknął zaskoczony piesek. Bowiem jego lapy były... Emm... Ciemnozielone?

- WOW! Nie wiem o co tu chodzi, ale na razie musimy mu pomóc.- suczka wskazała na stwora.

- Hm. Zobaczmy.. Mogę dotknąć?- Bear spytał zwierzęcia. Po uzyskaniu twierdzącej odpowiedzi, położył swoje lapy na guzie. Myślał przez chwilę badając go. Nagle jego łapy stały się znów ciemnozielone, a guz zaczął zanikać. Po chwili zniknął. Stwór potrząsnął głową uradowany.

- Em Bear? Ty chyba możesz leczyć.- Leia wpatrywała się w brata wielkimi oczami.

- No, na to wygląda.- mruknął piesek. A jak Ci w ogóle na imię?- zwrócił się do stwora. Ten wydał z siebie pomruk.

- Mei?- kundelek uniósł brwi. Zwierzę kiwnęło łbem.- A ja to Bear, a moja siostra..- tu wskazał na nią.- nazywa się Leia.-dokończył. Suczka spojrzała się na słońce.

- Wybacz musimy iść. Niedługo obiad, a mama nie lubi gdy się na niego spóźniamy.- wyjaśniła. Mei pochylił głowę, a rodzeństwo przytuliło się do niego. Po czym Mei zanurzył się w wodzie. Pieski spojrzały się na siebie.

- No to biegnijmy.- Leia machnęła głową.

**Ruszyli w kierunku bazy Ruchu Oporu. Podczas biegu odkryli też, że Leia potrafi biec bardzo szybko i wtedy jej łapy są fioletowe. Po niedługim czasie zobaczyli przed sobą bazę. Ich mama stała niedaleko jednego z X-wingów.**

- Mamo! Mamo!- Danielle odwróciła głowę i zobaczyła jak jej szczenięta skacząc i wołając biegną w jej kierunku. Leia wyforsowała naprzód, po czym gwałtownie zahamowała. Jej brat tuż za nią.

- Co jest maluchy?- zapytała pieszczotliwie suczka. Leia wzięła głośno powietrze.

- Mamo ja jestem bardzo szybka i silna i łapy mi się świecą na fioletowo gdy jestem taka szybka i silna, a Bear może leczyć i rozumieć zwierzęta i nie tylko i ma ciemnozielone łapy i widzieliśmy jakiegoś stwora i Bear go uleczył i..

- Powoli, spokojnie! Jeszcze raz. Jesteś silniejsza i szybsza i co? Wolniej. Od początku.- zaśmiała się Danielle.

- No chodzi o to, że gdy biegliśmy tu nagle Lei zaświeciły się łapy i stała się szybsza, a wcześniej tak samo było z siłą. A ja rozumiałem zwierzęta i mogłem je uleczyć, gdy je dotknąłem. I miałem wtedy ciemnozielone łapy.- Bear powtórzył niecierpliwie.

-Czyli, że macie moce?- Danielle zaczęła rozumieć. Szczeniaki pokiwały głowami. Danielle zastanowiła się. Zwróciła się do Lei.

- A pole ochronne i telekineza? - spytała.

-Y co, że jak??? - kundelka przekrzywiła głowę.

- Chodzi mi o coś takiego. - powiedziała Danielle i zaprezentowała pole ochronne i telekinezę.

-WOACH!! - sapnęły szczeniaki.

- Teraz Ty.- Jedi zwróciła się do Lei.

**Mała suczka pokiwała głową i skupiła się. Powietrze wokół zaskwierczało i wytworzyła się cienka ściana. Po chwili jednak pękła, zostawiając małą suczkę rozczarowaną. Danielle uśmiechnęła się pokrzepiająco do Lei.**

- Musisz poćwiczyć. Wymaga to treningu. - miała coś jeszcze dodać gdy ktoś ją zawołał. - Później pogadamy. - rzuciła na odchodnym, wcześniej posyłając dzieciom przepraszajace spojrzenie. Szczeniaki zostały same.

- Dobra... To co teraz? - Bear przekrzywił głowę.

- Ech.. Najpierw obiad, potem zwykłe siedzenie, raczej jak zwykle, chyba, że będzie coś do, roboty. - Leia westchnęła. Życie w ukrytej bazie było monotonne, niepokój i czekanie to była tu codzienność. Na razie sytuacja była stabilna, ale zawsze mogła się zmienić. Leia i Bear zazwyczaj spędzali czas na eksplorowaniu okolicy, jednak nie mogli oddalać się bardzo. Każdy dzień wyglądał podobnie, godziny potrafiły się dłużyć niemiłosiernie. Gdy tylko mogli, odwiedzali PP.

**...**

**Jakiś czas później siedzieli na skrzyniach tuż przy wejściu do bazy i patrzyli na to co się działo. Nie mieli nic do roboty. Leia skierowała znudzone spojrzenie w bok i nagle się ożywiła.**

- Bear, a gdyby tak pójść do Sokoła?

- Sis...

**Ale Leia już była przy trapie statku. Bear przewrócił oczami i podążył za nią. Weszli. Leia pierwsze kroki skierowała do świetlicy. Tam była masa rzeczy w kartonach i schowkach. Suczka skanowała wzrokiem poszczególne pudła i szuflady. Nagle jej wzrok padł na schowek umieszczony wyżej, tuż nad łóżkiem wbudowanym w ścianę. Ledwo był widoczny, brud i kurz przykryły linie, które wyznaczały drzwiczki. Sunia przysunęła kartony i wdrapała się na nie. Jej brat stał niżej, trzymał kartony, by się nie przewróciły. Leia szarpnęła drzwiczkami, ale nie chciały puścić.**

- Zatrzasnęły się. Do licha! - zawołała. Po chwili jednak przypomniała sobie o swojej mocy. Przyłożyła łapy do drzwiczek i skupiła się na mocy supersiły. Łapy zaświeciły się na fioletowo. Wszytko szło idealnie, dopóki drzwiczki nie zostały w łapach zdumionej suczki. Bear starał się powstrzymać wybuch śmiechu, widząc minę siostry.

- Pf, Sis, wiesz- nie dokończył, bo parsknął śmiechem. Siostra zgromiła go wzrokiem.

- Ale dostałam się do skrytki? Dostałam. - Leia odłożyła kawałek metalu, a właściwie podała go bratu. Potem wsadziła głowę w otwór. Uważnie przyglądała się, próbując dostrzec coś w ciemnej wnęce. Zauważyła coś, sięgnęła łapą i wyjęła najpierw pudło, a potem jakieś metalowe rzeczy owinięte w szmaty. Zeszła ostrożnie z tym na dół. Rodzeństwo usiadło na podłodze.

- Patrz... - Bear odwinął szmaty i ich oczom ukazał się blaster.

- To chyba Hana... Spójrz jaki wytarty, ma nawet ślady zadrapań. - Leia z nabożeństwem wzięła go do łap i zaczęła oglądać. Znaleźli jeszcze jeden. Oraz trochę innej broni.

- Ciekawe czy jeszcze działa.

- Nawet o tym, nie myśl. - Bear machnął ogonem.

**Gdy już oberzeli broń zabrali się do pudła. Gdy otworzyli je, szczęka Lei powędrowała w dół.**

- Bear...

- No.. - dokończył jej brat, próbując znaleść odpowiednie słowa.

**W pudle leżało wiele przedmiotów w tym ubrania, ale na wierzchu leżał medal, a obok obrączka.**

- Leia.. To chyba jest medal Sojuszu Rebeliantów... A to.. - Bear wskazał na obrączkę. Rodzeństwo spojrzało na siebie. A więc Han to trzymał. Choć on i Leia skakali sobie do oczu. Mała suczka spuściła uszy, a potem wyjęła ubrania. Były tam białe, trochę brudne kobiece rękawiczki. Obwąchała je. Poczuła zapach śniegu. Przypominała sobie, że Sojusz miał bazę na Hoth. A więc to były rękawiczki Lei.

**Nie dane jednak im było dokończyć eksplorację pudła, bo z zewnątrz dobiegło ich wołanie Danielle.**

- Leia, Bear! Gdzie was wywiało!? Chodźcie tu urwisy!

-Szybko! - Leia w panice zaczęła pospiesznie pakować rzeczy do pudła. Jej fioletowe oczy były pełne niejakiego strachu, że mama ich narkyje. Rodzeństwo sprawnie umieściło wszystko tak jak to zastali i cichutko wymknęło się po włazie na zewnątrz. Gdy Danielle się odwróciła stali już za nią.

-Tak mamo? - zapytał niewinnie kundelek o zielonych oczach. Matka zmierzyła ich wzrokiem. Przez dłuższą chwilę czuli niepokój, lecz po chwili ustąpił on miejsca totalnemu zaskoczeniu.

- Fajne rzeczy są w Sokole prawda? No chodźcie, nie sądziłam, że będę musiała to zrobić tak szybko, ale jednak. - Danielle zawróciła na pięcie i ruszyła w stronę bazy. Rodzeństwo rzuciło sobie szybkie spojrzenia i wciąż w szoku ruszyło za nią.

-Mamo? Powiesz nam o co chodzi? - Leia odważyła powiedzieć cokolwiek, byleby nie być trzymaną w niepewności choćby jeszcze sekundę. Oboje z bratem musieli przyspieszać kroku, bo matka szła szybko.

-Wiecie- zaczęła Jedi gdy już znaleźli się w pomieszczeniach bazy. - każde z Was tydzień po urodzeniu miało test na obecność i ilość mitocholondrianów w ciele. Czyli mówiąc w skrócie, Mocy. - Na te słowa szczeniaki stanęły. Oboje wiedzieli czym jest Moc. Oboje też wiedzieli o Jedi, Sitchach i całej tej historii. Wiedzieli że mają ją generał Leia, Rey, matka oraz Emy. Danielle kontynuowała:

- Okazało się, że wy także ją macie i to bardzo duże pokłady. Podobnie jak u mnie, liczy się w tysiącach. Jest to ilość, która daje możliwość do zostania Jedi. Czekałam, by Wam to powiedzieć, ponieważ chciałam zobaczyć czy ujawnią się u Was zwykłe moce, związane ze świecącymi łapami.

**￼ Na to rodzeństwu jakby zapaliła się w głowie lampka. Teraz wszystko nabrało sensu. Dziwne zdarzenia z okresu gdy byli mali oraz te dzisiejsze szybko zajęły właściwe miejsca. Znajdowali się w ich pokoju, a Danielle siedziała na przeciwko nich. Po dłuższej chwili milczenia Lei udało się wydukać:**

-Chcesz powiedzieć mamo, że ja i Bear możemy zostać Jedi?

-Jeśli tylko chcecie. To jest Wasz wybór. Za czasów Zakonu Jedi każdy kto miał dużą ilość mitocholondrianów był zabierany i szkolony na Jedi. Jednak ja po rozmowie z Lukiem daję Wam pełną możliwość wyboru. Wiem, że zmuszanie, może się skoczyć źle, Jedi mają swoje zasady, ale tę, tak jak i inne muszę złamać.