Błękitna Fala/Historia

Gdy przyszła na świat pierwsze co zobaczyła to małą czarną puchatą kulkę, dokładniej swojego brata. Gdy trochę podrośli bawili się praktycznie codziennie. Nie widziała dnia bez zabawy z Purpurkiem przy brzuchu matki w żłobku. Wspinała się na matkę gdy jej brat zaczepiał ojca by uświadomić jej w ten sposób iż się niecierpliwi i czeka aż Purpurek ponownie się z nią pobawi. Zazwyczaj walczyli ze schowanymi pazurkami udając, że są wielkimi przywódcami walczącymi o zwierzynę dla swoich klanów. Błękitka bardzo się cieszyła gdy wygrywała. Niedługo potem, doszła do nich kolejna mała kulka. Dokładniej Burza. Błękitka uwielbiała się z nią bawić lecz nie znajdywała z nią wspólnego języka. Dni na zabawę minęły w zadziwiającym tempie. Przyszło mianowanie na ucznia.

Usłyszała donośny głos przywódczyni Klanu Bluszczu: ,,Niech wszystkie koty zdolne do polowania zbiorą się pod Strzelistą Skałą!". Wybiegła ze żłobka wraz z Purpurkiem zostawiając matkę oraz ojca w tyle. Gdy już wszyscy się zebrali, ogon Błękitki drgnął nerwowo. Usłyszała swoje oraz imię swojego brata i pognała za nim pod Strzelistą Skałę niepewnie wspinając się po niej, wolniej od Purpurka. Gdy już wspięła się na górę, usiadła koło brata i czekali niecierpliwie na wieści, po paru chwilach domyślili się, że to ten dzień! Dzisiaj dostaniemy mentorów!- pomyślała Błękitka i zauważyła Purpurka idącego w stronę przywódczyni stykającego się z nią nosem i po chwili usłyszała strasznie donośne krzyki powtarzające po przywódczyni jak echo nowego imienia brata.

Motyli Świt oznajmiła, by podeszła do niej. Nie minęła chwila i Błękitka już znajdywała się obok niej. ,,Twoim mentorem zostanie Srebrne Futro, a Ty od dzisiaj będziesz znana jako Błękitna Łapa". Małe kocię aż wstało z wrażenia i spojrzało się na matkę, która podchodziła do nich powoli wdrapując się na skałę i podchodząc do niej, zetknęły się nosami i kolejna fala krzyków. Tym razem krzyczeli jej nowe imię. Gdy to wszystko się skończyło wraz z Purpurową Łapą poszli do swoich mentorów w ten sposób oddzielając się od siebie i niezwłocznie zaczynając trening. Srebrne Futro pierw oprowadziła Błękitną Łapę po obozie, a potem zaprowadziła do legowiska uczniów gdyż już powoli koty szykowały się do snu.

Następnego dnia Błękitna Łapa nauczyła się polować na myszy, ryjówki i kosy, po czym Srebrne Futro postanowiła sprawdzić jak dobrze jej córka pamięta technikę polowania na tak małe zwierzęta jak nornice czy króliki oraz ryjówki i wiele innych ptaków. Pierwszą zwierzynę jaką upolowała był to kos. Dumna z siebie kotka pomaszerowała wraz z matką niosącą tłustego królika w pysku do obozu. Gdy już znajdowały się przy stosie, odłożyły swoją zdobycz i wzięły sobie coś do przegryzienia, Błękitna Łapa postanowiła wziąć sobie ryjówkę, a Srebrne Futro tłustą nornicę. Gdy już zjadła, oznajmiła matce, że chciałaby pomóc starszym po czym skierowała się do legowiska starszyzny i postanowiła powyjmować im parę kleszczy w zamian za historyjki o klanie. Uwielbiała je jak mało kto, potem opowiadała je Purpurowej Łapie lecz on nigdy ich nie słuchał, uważał je za jedne z wymyślonych bzdur o klanie, według Błękitnej Łapy historie były czymś w rodzaju czegoś specjalnego, znaczyły dla niej tyle samo co treningi ze swoją mentorką.

Pewnego razu spotkała pewnego kocura o imieniu Płomienna Łapa. Pomyślała, że to ten jedyny. Gdy wzięła zwierzynę ze stosu, Szary kocur w plamy zaoferował jej wspólny posiłek, a Błękitna Łapa momentalnie się zgodziła. Przyniósł jej królika i zaczęli jeść. Gdy już skończyli, polizał ją po pysku odchodząc wraz ze swoim mentorem. Błękitna Łapa aż zaniemówiła, siedziała tak jeszcze przez kolejne 15 minut i postanowiła udać się do legowiska uczniów. Gdy już do niego weszła, poszła na swoje posłanie i wylizała starannie swoje futro szykując się do snu. Następnego dnia myślała tylko o Płomiennej Łapie. Nie mogła go wyrzucić ze swojej głowy. Na polowaniu ze Srebrnym Futrem nie skupiała się zbytnio na upolowaniu czegoś, a myśleniu nad swoim wybrańcem. Postanowiła, że wyzna mu miłość lecz on był szybszy. Błękitna łapa jadła ryjówkę, a Płomienna Łapa podszedł do niej i zapytał się jej czy ma czas. Od razu odparła, że tak. Płomienna Łapa momentalnie po usłyszeniu odpowiedzi krzyknął, że ją kocha. Zapytał czy zostanie jego partnerką, a Błękitna Łapa siedziała chwilę w milczeniu patrząc mu prosto w oczy. Po paru minutach odparła "Tak, tak Płomienna Łapo!"

Wkrótce potem przyszło mianowanie na wojownika, czuła się wspaniale. Wspięła się z Purpurowym Pazurem na strzelistą skałę i usiadła za przywódczynią jak za czasów mianowania na ucznia. ,,Ja, Szałwiowa Gwiazda, przywódczyni Klanu Bluszczu, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tych uczniów. Ciężko pracowali, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam ich wam jako wojowników."- rzekła Szałwiowa Gwiazda po czym powiedziała ,,Purpurowa Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika?" "Przysięgam." jej brat odrzekł po czym usłyszał : ,,Zatem za mocą Klanu Gwiazdy nadaję Ci imię wojownika. Purpurowa Łapo, od dziś będziesz znany jako Purpurowy Pazur!" Fala krzyków przeszła przez klan a Purpurowy Pazur czekał z niecierpliwością na mianowanie siostry. "Błękitna Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika?" zapytała przywódczyni, a jego siostra odrzekła "obiecuję." "Zatem za mocą Klanu Gwiazdy nadaję Ci imię wojownika. Błękitna Łapo, od dziś będziesz znany jako Błękitna Fala!".

Niedługo potem dowiedziała się, że jej brat Purpurowy Pazur został ojcem. Niezwłocznie postanowiła odwiedzić go oraz jego partnerkę i kociaki. Były prześliczne. Odwiedzała je równie często co jej matka. Bawiła się z nimi oraz troszczyła jak o swoje własne. Szczególnie dużo czasu spędzała z Klonem. Kociak uwielbiał ją równie bardzo jak jego babcie. Rósł w siłę jednakże parę księżyców później po zostaniu uczniem nie należał już do klanu i Błękitna Fala obwiniała się praktycznie bez powodu, że to jej wina iż Klon odszedł z klanu. Uważała go za bardzo rozgarniętego, przyjaznego oraz ciekawskiego kociaka. Przypominał jej trochę jej ojca z wyglądu jednakże zamiast czarnego jak noc futra posiadał rudawe futerko pełne puchu.

,,***Niech wszystkie koty na tyle dorosłe by polować, zebrały się pod strzelistą skałą!***" - rzekła Szałwiowa Gwiazda i brzmiała jakby było ją słychać w każdym zakątku obozu. Błękitna Fala od razu wybiegła z legowiska i usiadła pod ogromną skałą wpatrując się w przywódczyni nerwowo oczekując aż ogłosi co się stało.

,,***Burzo, podejdź.***" Burza od razu zerwał się na nogi i podbiegł pod strzelistą skałę wspinając się jak najszybciej potrafił i gdy już był u szczytu usiadł koło przywódczyni.

,,***Jesteś z nami już od sześciu księżyców. Dziś zaczniesz swój trening. Burzo, od dzisiaj aż do czasu, gdy zdobędziesz imię wojownika, będziesz nazywać się Burzowa Łapa. Twoim mentorem będzie Błękitna Fala**". -* powiedziała stanowczym głosem przywódczyni spoglądając na wojowniczkę. Błękitna Fala podbiegła pod strzelistą skałę i wspięła się stykając się nosami ze swoim nowym uczniem. Czas mijał, a ona szkoliła swojego ucznia najlepiej, jak potrafiła.

Kilka księżyców później Błękitna Fala wróciła z patrolu granicznego. Zamyślona przeszła przez poszła pod stos zwierzyny i zdecydowała się na jaszczurkę. Usiadła sobie pod Strzelistą Skałą i kontynuowała rozmyślanie:

,,*Dawno nie polowałam z rodzicami i Purpurowym Pazurem. Może zaproponuję im wspólne wyjście? Nie dość, że pomożemy Klanowi się najeść, spędzimy wspólnie czas!"*

Pospiesznie dokończyła posiłek i radosnym krokiem weszła do legowiska wojowników. Lodowe Serce i Srebrne Futro właśnie dzielili się językami a Purpurowy Pazur wylegiwał się w legowisku, tocząc między łapami kulkę mchu.

-*Srebrne Futro, Lodowe Serce, Purpurowy Pazurze, co powiecie na wspólne polowanie? Dawno tego nie robiliśmy. Tęsknię trochę za tym, a aktualnie żadne z nas nie jest zajęte.*- zaproponowała Błękitna Fala swoim rodzicom oraz bratu ze zniecierpliwienia grzebiąc łapą w ziemi.

*-Dlaczego* *nie?* - odparła matka przerywając toaletę. Lodowe Serce także się podniósł i przeciągnął, po czym jak zwykle sprężystym krokiem wyszedł z legowiska. Brat szarej kotki także wstał i wyzywająco, lekko, dla zabawy szturchnął kotkę łapą, zanim wyszedł.

-*Idziesz w końcu? Nie chcemy czekać całego sezonu!- po tych słowach ruszył biegiem przez obóz.*

*,,Ehh... Bracia."-* mimochodem pomyślała i także wybiegła z legowiska.

Chwilę później biegli już przez wejście do obozu wykonane z ciernistych gałęzi. Błękitna Fala poczuła w sobie niezwykłą energię i postanowiła wybiec naprzód. Purpurowy Pazur przez chwilę konkurował z nią, kto będzie prowadzić patrol, lecz po chwili zrezygnował, zostając z tyłu i więcej nie przyspieszając. Parę uderzeń serca później odwróciła się szybko przez ramię. Rodzice i brat zostali z tyłu. Jasnoszara kotka zwolniła delikatnie i zaśmiała się:

-*Ale się guzdracie!* - gdy reszta patrolu zrównała się z nią, ta znów przyśpieszyła.

-*Hej! Zaczekaj!* - krzyknął niecierpliwie Purpurowy Pazur próbując dogonić siostrę. Ta jednak nie dała za wygraną i pędziła przez gęsty las.

Po paru chwilach kotka coś wyczuła. Obcy koci zapach. Błękitna Fala stanęła tak gwałtownie, że Purpurowy Pazur o mało w nią nie wpadł. Lodowe Serce i Srebrne Futro także się zatrzymali i nadstawili uszu. Jasnoszarą kotkę owionęło przerażenie. Jej pazury zaryły o ziemię a w bladoniebieskich oczach zatańczyły ogniki gniewu. Zza krzewu paproci powoli, z nastroszonymi futrami i obnażonymi kłami wyszło osiem kotów, na czele których znajdował się nieproporcjonalnie duży, biały kocur o brudnej sierści i niezdrowym blaskiem w żółtych oczach i czarnej lewej, przedniej łapie.

-*Czego tu szukacie?-*niski, opanowany głos Lodowego Serca zagrzmiał w lesie, kierując się do włóczęgów. Błękitna Fala wiedziała, iż tak naprawdę, w środku, ojciec jest przerażony perspektywą utraty życia któregoś z członków jego rodziny.- *To terytorium Klanu Bluszczu! Odejdźcie teraz. Nie stanie się wam wtedy krzywda. Mamy obowiązek wygonić intruzów, którymi jesteście wy. Idźcie i nie wracajcie.*

-*Słyszeliście go? Chce nas chyba przestraszyć. Cóż, my się nie boimy. Żaden dziki sierściuch nie będzie nam...*-przywódca grupy miał już dokończyć, lecz Srebrne Futro ze spojrzeniem, którego niejeden wojownik by pozazdrościł, wykrzyczała:

*-Jak śmiesz wyzywać mojego partnera? Jak śmiesz wchodzić tą brudną łapą na teren Klanu Bluszczu i skażać nasz piękny las? Wynoście się stąd albo obedrzemy was ze skóry!*

*-Ach tak?*- lider włóczęgów zmierzył wzrokiem Srebrne Futro, po czym przeniósł wzrok na Błękitną Falę. Zalała ją fala strachu, lecz postanowiła za wszelką cenę tego nie ukazywać. Biały kocur kontynuował:- *Czy Twoja śliczna córeczka też będzie bronić tej zapchlonej nory borsuka? Czy nie złamie sobie czasem pazurków próbując wspiąć się na nawet najniższe z drzew? Cóż, chyba nie sądzę.*- Strach postanowił chyba przerodzić się w gniew. Wściekłość, jakiej jeszcze wcześniej kotka nie czuła.

Niespodziewanie rzuciła się na przeciwnika, celując w oczy. Ten chyba spodziewał się ataku, bo cofnął się szybko i ciął w ogon. Kotka poczuła piekący ból, lecz krew w uszach zagłuszyła nawet i jego i znów przystąpiła do walki. Zakodowała, że rozpoczęła się bitwa, w której biorą udział jej bliscy. Gryzła i drapała przeciwnika tak zaciekle, jak nigdy wcześniej nie miała okazji. Przeciwnik był od niej silniejszy, lecz ona nie ustępowała mu zwinnością. Prześlizgnęła się pod łapą z odsłoniętymi pazurami i głową popchnęła drugą łapę włóczęgi. Przewrócił się i stracił na chwilę oddech. Błękitna Fala chcąc to wykorzystać ugryzła przeciwnika w bark, lecz wtedy nagle ktoś inny przewrócił ją na ziemię. Poczuła ostry ból w boku. W jej głowie huczało a wzrok zaczął robić się mętny. Kolejny cios nadszedł z drugiej strony. Przed nim także się nie obroniła. Czuła obecność jeszcze jednego kota- bronił złotookiego przed ewentualnym atakiem. Biały lider usiadł na jasnoszarej wojowniczce i wyszeptał jej do ucha:

*-To koniec, ślicznotko. Do zobaczenia po drugiej...*- nagle ciężar kocura siedzącego na niej zelżał. To Purpurowy Pazur zrzucił kocura z siostry i teraz walczy z nim! Błękitna Fala otrzepała się i znów była gotowa do walki. Mimo piekącego bólu rzuciła się na kota atakującego jej matkę.

Udało jej się go odciągnąć od niej, jednak włóczęgów było zbyt wielu.

Błękitna Fala niespodziewanie poczuła piekący ból przechodzący przez całe jej ciało. Wywróciła się do góry łapami i przygniotła innego atakującego ją kocura, niestety nie na długo. Nowy włóczęga, tym razem kotka, zaatakowała jej plecy i zaorała jej barki i grzbiet, po czym szybko odskoczyła i poszła szukać innego przeciwnika. Świat znów zafalował, zakręcił się i zawirował. Kotka potknęła się o swoje łapy i upadła. Wciąż widziała walczące koty, lecz powoli znikały. Zza drzew nagle wybiegły rozjaśnione gwiazdami kocie sylwetki. Jedna z nich podeszła do Błękitnej Fali i rzekła:

*-Już jesteś bezpieczna. Zaopiekujemy się tobą. Witamy w Klanie Gwiazdy, Błękitna Falo.*

Kotka wstała. Nie widziała już walczących kotów, lecz czuła, że Klan Gwiazdy się nimi zajmie. Skinęła zatem głową do stojącego obok kota i odeszła w nieznany dotąd teren łowiecki Klanu Gwiazdy.