Jak płatki śniegu

Istnieje przekonanie, że nic na świecie nie zdarza się dwa razy. Osoby, które spotykamy, wydarzenia w jakich bierzemy udział a także tak banalne rzeczy jak płatki śniegu. Historia ta rozpoczyna się właśnie od małego kryształka lodu, który uformował się wysoko w chmurach. Spadając swobodnie w dół mógł podziwiać góry, doliny, rzeki. Gdzieniegdzie dostrzec można było małe domostwa i uwijających się wokół nich ludzi- z tej wysokości małych jak mrówki. Jednak każda z tych mrówek miała do opowiedzenia własną, unikalną we wszechświecie historię. Wraz z odległością pokonywaną przez płatek śniegu, mrówki te rosły do coraz to większych rozmiarów. Razem z nimi rosły ich problemy- strach przed kolejnym dniem, niepewność co do nowego świata, wrogość innych stworzeń. Te uczucia były czymś nowym na do niedawna dziewiczym lądzie. Po przybyciu nowych ludzi i innych ras ciężko było im się odnaleźć w nowym świecie. Mimo, że Alda powitała ich bogactwem w każdej dziedzinie, to inni mieszkańcy byli tutaj największym zagrożeniem. Na szczęście nie wszyscy z nowych kolonizatorów byli z natury źli. Po czasie utworzyły się pewne społeczeństwa organizujące się w małe grupy wędrowne, obozy a czasem nawet miasteczka.

Jedną z takich osad było Norheim. Położone wewnątrz ośnieżonego lasu miasteczko składające się z kilku domów. To właśnie nad nim na lekkim wietrze wirował nasz płatek śniegu. Jego droga, jak i historia skończyła się na okiennicy tutejszej karczmy. Zanim zdążył całkiem zniknąć z tego świata został zauważony przez karczmarza wyglądającego przez okno. Było to jego ulubione zajęcie. Mógł obserwować tętniącą życiem wioskę- bawiące się dzieci kowala, myśliwego wyruszającego o świcie do lasu czy podziwiać piękno żony farmera. Tym razem zawiesił wzrok na tym małym płatku śniegu.

Z rozmyślań wyrwał go donośny trzask drzwi. Odwrócił od okna głowę i wrócił na swoje miejsce za szynkwasem. Stąd miał widok na całą karczmę. Vargberg, bo taką nazwę nosiła jego gospoda, była jedyną taką na Aldzie. A przynajmniej o innej nikt z okolic nie słyszał. Do środka prowadził krótki korytarz wyłożony krwistoczerwonym wełnianym dywanem. Sam dywan ciągnął się wgłąb głównej izby. Sala biesiadna była zbudowana na podstawie koła a pod sufitem na stalowych łańcuchach wisiały niewielkie lampy, mające za zadanie nie tylko dawać gościom światło ale i ciepło. Pod lampami rozłożone były małe stoliki oraz drewniane ławy. Nie było ich zbyt wiele, ale gości również nie nadbywało, więc ostatecznie niewielka ilość miejsc pomogła nawiązywać nowe znajomości przyjezdnym. Przed ławami w kącie stała maszyna grająca, niestety zepsuta, gdyż właściciela wciąż nie było stać na jej naprawę. Na samym końcu pomieszczenia stała długa lada wykonana ze ściętej w pobliskim lesie brzozy. Jej jasny kolor kontrastował z ciemnym wystrojem wnętrza. Do samej lady od wejścia przez środek izby prowadził wcześniej wspomniany dywan. Dywan, po którym teraz szedł nieznajomy jegomość. Był wyższy od oberżysty, a także dość tęgi. Mimo to jego twarz wyrażała zagubienie i niepewność.

- Witajcie Panie w mojej karczmie! Czym mogę służyć? - szybko wyrzucił z siebie oklepaną formułkę karczmarz i sztucznie się uśmiechnął.

- Mam może głupie pytanie, ale powiedzcie mi karczmarzu… co to za miejsce? - przybysz wbił wzrok w rozmówcę

- Cóż, jesteście teraz w karczmie Vargberg w mieście Nordheim. Mamy tu wspaniałych rzemieślników, polecam pancerze u tutejszego, kowala. Ha! Zna się chłop na rzeczy.

- Nie… nie o to mi chodzi. To miejsce… ta kraina… gdzie ja trafiłem? - mówił coraz ciszej pochylając się nad ladą.

- Ah. Więc to tak - zreflektował się oberżysta. Zrozumiał, że ma przed sobą nie tylko przybysza nowego w mieście, ale i nowego na Aldzie. Biedak nie mógł pojąć, że jego życie właśnie zaczyna się od nowa.

- Jesteś z Aldy, czy kontynentu? - dodał.

- Co? Nie rozumiem - pytał wystraszonym głosem.

- Skąd pochodzisz przyjacielu?

- Jestem obywatelem jednego z miast Erinei na kontynencie - dumnie wygłosił przybysz - Czy wiesz może jak się tu znalazłem? Szczerze mówiąc nie pamiętam ostatnich wydarzeń.

- Może to i dobrze. Ci, którzy pamiętają nie mają najlepszych wspomnień. Usiądź, napij się rumu na mój koszt - mówiąc to podsunął kufel nowo poznanemu - po alkoholu będzie Ci łatwiej przyswoić to co zaraz powiem.

Nastała cisza, wśród której słychać było tylko świszczący wiatr zapowiadający śnieżyce. Ludzie powoli chowali się do swoich chat- było już godzinę po zachodzie słońca. Nikt nie chciał zapuszczać się w ciemną noc, tym bardziej podczas śnieżycy.

- Posłuchaj. Zapomnij o swoim poprzednim życiu. Zapomnij o rodzinie, przyjaciołach, pracy i wszystkim co dotychczas znałeś - przerwał milczenie oberżysta i opowiedział rozmówcy historię o pewnym krasnoludzkim królu chcącym wykonać pancerz nieśmiertelności. Z powodu nieudanego zaklęcia i zaślepiającej chciwości coś poszło nie tak i katastrofa w twierdzy Vorndhuar doprowadziła do ogromnego wybuchu. Efektem tego w miejscu eksplozji powstała mała wyrwa w czasie prowadząca tysiące lat wstecz do czasów w których znajdowali się obecnie.

- A więc mówisz, że tamten portal prowadzi w przeszłość, w której teraz się znajdujemy? Co to ma ze mną wspólnego? Nigdy dotąd nie byłem na Aldzie - po skończeniu historii karczmarza przybysz wciąż nie wierzył w to co słyszy.

- Wiem, że to ciężkie do zrozumienia. Wybuch był na tyle silny, że uwolniona energia wytworzyła na parę minut kilka kolejnych wyrw czasowych na całym kontynencie. Stąd wzięli się tu mieszkańcy całego świata, a nie tylko Aldy jak sądziliśmy na początku. Najgorsze jest to, że podróż z trzeciej ery do obecnych czasów u każdego trwa inaczej. Pomiędzy kolejnymi kolonizatorami trafiają się nawet lata różnicy. Jak widzisz, Ty wszedłeś do portalu w tym czasie co inni a trafiłeś tu dopiero teraz. Nie wiadomo kto przybędzie tu jutro, czy za rok.

Minęło jeszcze sporo czasu, zanim karczmarz uświadomił go co się stało i co czeka go dalej. Wszytko to przyjął stosunkowo nie najgorzej. Ostatni podróżnik, któremu wytłumaczył, że nie może wrócić do trzeciej ery powiesił się przy głównym trakcie. Odciął go dopiero myśliwy powracający zza Bramy Północy jak zwykli mówić miejscowi na przełęcz górską gdzie kończył się gościniec.

- Wielkie dzięki za pomoc Panie… - spojrzał pytającym wzrokiem na karczmarza, kiedy już uporał się z natłokiem informacji

- Stjepan, jestem Stjepan.

- Artwick.

Uścisnęli sobie dłonie, po czym wspólnie usiedli do ławy, aby uczcić nową znajomość z pomocą alkoholu. Wychodząc zza szynkwasu, Stjepan rzucił okiem za okno. Po płatku śniegu, który wcześniej przykuł jego wzrok nie było już śladu. Był jeden i wyjątkowy, ale teraz już zniknął. Zniknął i drugi taki już nigdy się nie pojawi. Zamyślił się.

- Może i my jesteśmy drobnym epizodem na tym świecie - pomyślał - To już zależy od kolejnych przybyszów. Czy wpiszą się w karty historii, czy znikną jak ten płatek śniegu- bez śladu, zastąpieni przez kolejnych?

Zastanawiając się nad odpowiedzią wrócił do ławy z dwoma kuflami ciemnego piwa.

Czas minął ich na rozmowach o świecie w jakim się znaleźli. Artwick dowiedział się sporo o miasteczku Nordheim- powstało zaledwie dwa miesiące temu. Ludzie, którzy tu zamieszkali poznali się dopiero po perypetiach z wyrwami czasowymi. Z początku szukali odpowiedniego miejsca na osadę w Dolinie Gilamar, jednak natrafili tam na dziwne istoty.

- Czyli widzieliście pszczoły, ale w ludzkim... kształcie? Nawet nie wiem jak to wytłumaczyć. - Zaciekawił się Artwick.

- Nie widziałem ich na własne oczy, więc nie opiszę Ci ich dokładnie, ale nasz łowczy ręczy, że nie tylko je widział, ale i został przez nie zaatakowany. A ja mu wierzę! - Dodał głośno na koniec waląc kuflem w drewniany stolik, aby przekonać rozmówcę co do pewności opowiedzianej historii - Dlatego właśnie przenieśliśmy się tutaj. Nasz farmer zanim tu trafił miał pasiekę. Mówił, że pszczoły delikatnie mówiąc nie przepadają za niską temperaturą, więc wybraliśmy te mroźne lasy. I prawdę mówiąc dobrze nam się tu żyje. Lasy są obfite w zwierzynę, poprowadziliśmy trakt, żeby było łatwiej do nas trafić i tak jakoś czas leci. A te dziwne ludzie-pszczoły jeszcze nigdy się tu nie zapuściły.

- Ciekawa sprawa. Nie chcieliście się dowiedzieć o nich czegoś więcej?

- Nie bardzo się kwapiliśmy do tego. Łowczy sam by nie dał rady, a poza kowalem to z reszty chłopów tutaj marni wojownicy. Do tego żona kowala była wtedy ciężarna. Już trójkę dzieci zmajstrowali, kto by pomyślał! - Karczmarz delikatnie próbował zmienić temat i obserwując rozmówcę stwierdził, że mu się udało, więc ciągnął ten wątek - A Ty? Miałeś rodzinę zanim tutaj trafiłeś?

- Tak. - Odpowiedział cicho i widocznie posmutniał. - Żonę i córeczkę. Pewnie teraz czekają na mnie aż wrócę… i co ja mam zrobić? Nie poradzą sobie beze mnie

- Gdybym mógł, pocieszyłbym Cię mówiąc, że do nich wrócisz i wszystko będzie dobrze. Ale tego nikt nie wie. Nie wiemy, czy uda się nam jeszcze kiedykolwiek wrócić do dawnego życia. Bezpieczniej jest nie robić sobie nadziei i pogodzić się ze wszystkim. Chociaż to naprawdę bolesne.

Teraz milczeli już oboje. Ich rozmowy przeciągnęły się do późnej nocy. Na zewnątrz hulała wichura, a położenie księżyca wskazywało, że północ minęła już kilka godzin temu. Żaden z nich nie mógł o tym wiedzieć- paskudna pogoda zakrywała wszystko. Przez oszronione szyby nie było widać już nawet najbliższego domu, który znajdował się parę metrów dalej. Po jakimś czasie w oddali błysnęło nikłe i ledwo widoczne światełko. Potem kolejne i kolejne. Mężczyźni nie mogli tego zauważyć. Byli zajęci zapijaniem smutków i opowiadaniem sobie historii ze świata, który zostawili za sobą, a także poznawali wzajemnie swoje rodziny, których mieli już nigdy nie ujrzeć. Wydarzenia dziejące się na zewnątrz przerwały jednak ich dysputę. Nagle otworzyły się ciężkie drzwi, przez które najpierw do środka wpadł zimny powiew wiatru zmiatający część śniegu spod drzwi wprost na dywan, a zaraz zanim wparował kowal.

- Szybko, do rzeźnika! - Zawołał i pobiegł dalej zostawiając drzwi otwarte.

Artwick i Stjepan popatrzyli po sobie i szybko poderwali się do wyjścia. Zanim ruszyli, karczmarz wyciągnął spod lady skórzane zwiniątko i wyciągnął z niego miecz jednoręczny. W międzyczasie usłyszeli krzyk. Wyszli przed karczmę. Lampy przy wszystkich domostwach były zapalone. Nawet niektóre drzwi mieszkańcy pozostawili otwarte ruszając w pośpiechu. Stjepan przez zamieć śnieżną nie widział za wiele, ale dobrze wiedział, gdzie znajduje się chata rzeźnika więc poprowadził nowego znajomego wprost pod jego drzwi.

Gdy dotarli na miejsce zdziwili się- nikogo nie było. Karczmarz wyjął miecz z pochwy i odrzucił ją. Ostrożnie wszedł do środka, a za nim Artwick. Tam zobaczyli makabryczną scenę. Dom rzeźnika nigdy nie był zbyt miłym miejscem. Wszędzie dało się dostrzec zaschniętą krew, na hakach wisiały świeżo zabite martwe zwierzęta, a na stole rzeźnik często pozostawiał ich głowy. Tym razem sceneria jaką zastali była podobna, z jednym wyjątkiem. W kącie, kawałek za wiszącą świnią gotową do porcjowania, powieszony na haku przyczepionym łańcuchem do sufitu był rzeźnik. A raczej jego część. Ciało z odciętą głową zwisało bezwiednie nad posadzką. Pod nim zebrała się już ogromna kałuża krwi. Szybki rzut oka i można było również zlokalizować brakującą część mężczyzny. Jego głowa leżała obok stołu, na którym trzymał głowy reszty zwierząt przez niego zabitych.

- Dobry Boże… - zaczął i urwał karczmarz opuszczając miecz i rozglądając się po izbie. Jego kompan nie odpowiedział, ponieważ zajęty był właśnie zwracaniem wypitego trunku za podłogę. - Ale gdzie jest reszta?

- Tu są jakieś ślady - zauważył Artwick, który już zdążył opuścić chatę, żeby nie musieć na to patrzeć.

- Idziemy - zakomenderował Stjepan i ruszyli w głąb lasu idąc po pozostawionych śladach. Śladów było sporo i były bardzo wyraźne, więc nie mieli problemu z nawigacją mimo niesprzyjających warunków. Po czasie ślady stóp zamieniły się w takie, które bardziej przypominały ciągnięcie czegoś po śniegu. Zagłębiając się w las coraz bardziej odczuwali niepokój. Poza skrzypieniem śniegu i podmuchami wiatru nie słyszeli niczego. Żadnego wycia wilków czy jakichkolwiek dźwięków tętniącego życiem nocnego lasu. Idąc dalej ślady coraz bardziej były oczywiste- ciągnięto tędy po ziemi grupę osób. Przyglądając się całkiem świeżym śladom usłyszeli przerażający krzyk.

- Chyba wolałem jak było cicho.

- Szybko, musimy im pomóc - ponownie zdecydował za obu karczmarz i pobiegli za krzykami.

Kiedy dotarli na miejsce było już za późno. Mieszkańcy wioski leżeli na ziemi wymordowani. Wszędzie leżały ciała i tryskała krew. Wokół nich zebrana była spora grupa Beellagerów- ludzi-pszczół o których wcześniej opowiadał Stjepan. Mężczyźni w momencie zrozumieli w jakiej znaleźli się sytuacji. Natychmiast odwrócili się i popędzili w drogę powrotną. Ich napastnicy wbrew pozorom nie gonili ich. Dwóch z nich przygotowało naciągnięte kusze i prawie w tym samym momencie wypalili do uciekinierów. Trafieni padli obok siebie, twarzą w śnieg. Nie zdążyli już zareagować. Zostali brutalnie odwróceni na plecy łamiąc przy tym groty bełtów i czując ogromny ból. Zobaczyli przed sobą dziwne istoty z bliska. Pierwszy który do nich podszedł miał na sobie wysokie do kolan buty, w które włożone były skórzane spodnie zapięte na mocny pas zakończony wielką żelazną klamrą. Na sobie miał także kamizelkę z czerwonej skóry. Do tego momentu wyglądał względnie normalnie, jednak jego twarz obudziła w leżących jeszcze większy lęk. Patrzyły na nich ogromne czerwone ślepia, które sprawiały wrażenie przeszywających na wylot.

Postać ta klęknęła przed Artwickiem i powoli wbiła mu sztylet w klatkę. Karczmarz patrzył jak jego nowo poznany towarzysz właśnie umiera. Tymczasem Artwick był nieobecny. Jego oczy patrzyły gdzieś w bok, jednak on widział nimi swoją rodzinę pozostawioną w odległych czasach. W głębi serca poczuł ulgę, nie wyobrażał sobie życia bez nich. Do Stjepana nikt nawet nie podszedł. Kolejny z agresorów po prostu wystrzelił w niego kolejny bełt. Wszystko to stało się w ciszy. Ze strachu żaden z nich nie krzyknął. Nikt także się nie odezwał słowem, ale pomimo tego wszyscy się rozumieli.

Stjepan oparł głowę o zaspę śniegu. Jasnoczerwony płyn wylewał się z niego strumieniami kontrastując z białym śniegiem po którym się rozpływał. Nie czuł już bólu, ani strachu. Pierwszy raz odkąd się tu osiedlił poczuł zimno. Przenikliwy mróz obejmował go coraz bardziej i coraz głębiej docierał. Czuł także, że nie potrwa to długo, tracił energię i powoli odpływał. Podniósł głowę chcąc ostatni raz popatrzeć w niebo. I wtedy, parę centymetrów od jego twarzy zobaczył pojedynczy płatek śniegu. Śledził go wzrokiem a jego oczy otwierały się coraz szerzej. Przed sobą miał lecący mały kryształek lodu wyglądający identycznie jak ten spadający na karczmę. Zapamiętał każdy jego detal, a teraz widział go ponownie.

- A więc jednak. Nieprawdą jest, że wszystko jest jedyne i wyjątkowe. A ja mam na to dowód. - Szepcząc do siebie patrzył jak lodowa gwiazdka ląduje na częściowo zakrwawionym śniegu i przybiera lekko czerwoną barwę.

Stjepan ostatni raz zamknął oczy i uśmiechnął się smutno.

*by VEEX*