Κριτική σε λαϊκό αντιαθεϊστικό δοκίμιο

(Αφορά το βιβλίο: Ο Σκεπτόμενος Άθεος Τείνει στον Θεϊσμό)

Ρηχό σύγγραμμα υπέρ της κρατικής εβραϊκής αίρεσης. Η Ιαπωνία έχει απίστευτα λίγους ορθοδόξους, και οι περισσότεροι είναι είτε ρωσορθόδοξοι, είτε ο αμελητέος αριθμός Ιαπώνων που προσηλυτίστηκαν από Ρώσους και μετά αποκόπηκαν από τη Ρωσική Εκκλησία. Ο συγγραφέας στην ουσία θεωρεί ανώτερους τους Εβραίους διότι κατ' αυτόν οι αρχαίοι Έλληνες απέτυχαν να ορίσουν τον θεό, κι επίσης υπερεστιάζει στους Ρώσους αποκρύπτοντας τις έντονες προστριβές. Ο φονικός (διότι θεωρεί την ανθρώπινη πειθώ με πειστήριο τον θάνατο ως τεκμήριο αλήθειας της μεταφυσικής νοοκρατίας στον φυσικό και κάθε φανταστικό κόσμο) ανευφυής συγγραφέας αναφέρει ως αξιόλογο παράδειγμα έναν Ρώσο προσηλυτιστή που με λεκτικό τρικ/ρητορικό τέχνασμα πείθει έναν σαμουράι να γίνει ορθόδοξος, σύμφωνα με ρωσικό μύθευμα το οποίο δεν υπάρχει σε ιαπωνικό πρωτογενές κείμενο. Η ετοιμότητα κάποιων Ρώσων να πεθάνουν για την Ρωσική Εκκλησία και την ρωσορθόδοξη σλαβική παράδοση, δεν γεννάει το δήθεν κοσμογόνο νοοφόρο ον θεός, το οποίο πρόσωπο ακυρώνει χωρίς εξήγηση από τους Ρώσους, το φυσιοκρατικό σύμπαν, όπως ορίζεται από το βιβλίο του μαθηματικοφυσικού καθηγητή του MIT Max Tegmark, ο οποίος είναι πολύ πιο αξιόλογος από τον εβραιορωσόφιλο συγγραφέα του παρόντος βιβλίου και των ηρώων του. Ο εβραιορωσόφιλος συγγραφέας του παρόντος βιβλίου, θεωρεί ότι οι νεκροί σκέφτονται χωρίς εγκέφαλο, μέσω του άυλου τίποτα που ονομάζει ψυχή. Δηλαδή απορρίπτει την νευροεπιστήμη (βλ. Nancy Kanwisher στο YouTube). Το άυλο τίποτα της ψυχής δεν επιμερίζεται ούτε αποδίδεται σε διαφορετικά πρόσωπα και τις πληροφορίες που φέρου. Ο συγγραφέας δεν εξηγεί πως το τίποτα μπορεί να είναι κάτι παραμένοντας άυλο. Στην φυσική, οι εκδηλώσεις των πεδίων μέσα στο κενό (το κενό είναι χωροχρόνος, βλ. λέξη, και όχι τίποτα, βλ. nothing σε εγκυκλοπαίδειες. Το τίποτα είναι η μη ύπαρξη). Η προσωποσύνη/personhood έχει αναλυθεί από την Mary Anne Warren (βλ. the criteria of personhood) και δεν είναι κοσμογόνος, μεταλογικά αυταίτια, ούτε οριστής των φυσικών νόμων. Ο συγγραφέας ενώ είναι μεταφυσικός προσωποκράτης, δεν έχει μελετήσει καθόλου την προσωποσύνη. Η προσωποσύνη/personhood είναι η κατάσταση του να είναι κανείς νοοφόρος με επίγνωση εαυτού κι ενίοτε με ενσυναίσθηση. Το «πρόσωπον» στην ορθοδοξία είναι η αντίληψη που έχουν όσοι επικοινωνούν για τον νοοφορέα (άυλο ή υλικό) με τον οποίο επικοινωνούν. Η αγγλική ορολογία προσωποσύνη/personhood είναι ουσιωδέστερη/οντολογική, διότι περιγράφει το ον εγγενώς, κι όχι την εικόνα (νοερή για τους άυλους νοοφόρους) που σχηματίζουν οι άλλοι γι' αυτό. Ο συγγραφέας ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΚΡΑΤΗΣ (θεωρεί την προσωποσύνη πανσκοπό και αυταπόδεικτο κριτήριο των πάντων και έναν νοοφόρο κοσμογόνο) δεν αναλύει καθόλου ούτε το πρόσωπον στην ορθοδοξία, ούτε την προσωποσύνη. Δεν αναφέρει καν την «θεωρία πληροφορίας», πράγμα αναγκαίο, διότι ο νοοφορέας δήθεν θεός, δεν είναι βιολογικό ον (ούτε οι ψυχές είναι βιολογικές), οπότε πρέπει να εξεταστεί ο νους του πληροφοριακά. Αν η ουσία του θεού (βλ. ουσία του θεού) ταυτίζεται με την προσωποσύνη του, κάθε νοοφόρος είναι θεός. Αν δεν ταυτίζεται, ο θεός δεν είναι θεμελιώδης, διότι έχει θεμελιωδέστερα συστατικά, άρα δεν δύναται να είναι θεός. Σύμφωνα με τον παντογνώστη δαίμονα του Maxwell (βλ. Δαίμονας του Maxwell), ο θεός δεν μπορεί να διαγραφεί μνήμες (πχ ο κοινός υπολογιστής, ΔΕΝ αποθηκεύει κάθε κλικ που κάνουμε, μα ούτε κάθε διεργασία, αυτό δημιουργεί εντροπία, η λύση είναι η αναστρέψιμος υπολογισμός βλ. reversible computing, όμως αυτό απαιτεί άπειρο χώρο μνήμης ή παύση της λειτουργίας). Ο χώρος φάσεων/phase space των μνημών (καταστάσεις διαφοροποίησης) εντός του θεού, αέναα εντροπίζεται (μεταβάλλεται/αλλοιώνεται), άρα δεν είναι θεός. Η μόνη λύση είναι ο θεός εξ αρχής να εμπεριέχει όλη την άπειρη γνώση, όμως: 1. οι περισσότερες διατυπώσεις/πληροφορικές διατάξεις διαφοροποιήσεων/παραλλαγές δεν είναι μεταφυσικά προσωποκρατικές/δεν αφορούν την παγκοσμική νοοκρατία και 2. οι περισσότερες διατυπώσεις/πληροφορίες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ φυσικά εκτελέσιμες/υλοποιήσιμες (η θεωρία αποφάσεων χρησιμοποιείται ως φίλτρο των μη υλοποιήσιμων κόσμων, βλ. θεωρία αποφάσεων/decision theory). Επίσης λόγω της προεκβολής των θεωρημάτων μη πληρότητας του Kurt Gödel (βλ. Kurt Gödel's incompleteness theorems), δεν υπάρχει το Μονήρες Παν/Υπερόλο, διότι θα εμπεριείχε αμοιβαίως αποκλειόμενα συστατικά, θα ήταν μη αποφασίσιμο/undecidable και θα εμφάνιζε κι άλλα προβλήματα και αποδείξεις μη υπόστασης. Ο εβραιορωσόφιλος μεταφυσικός νοοκράτης συγγραφέας αποφεύγει εντελώς να αναφερθεί σε αυτά τα ζητήματα. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας είναι απόλυτα ανήθικος, διότι ταυτίζει την ελληνικότητα με την ρωσικότητα και τον εβραϊσμό (ο Γιέσουα/Ιησούς Χριστός, ποτέ δεν απαρνήθηκε τον θεό του Ισραήλ, βλ. Καινή Διαθήκη), ενώ παράλληλα παρουσιάζει τις ιδέες του ως καθαρές, κι όχι ως αποτέλεσμα πολύχρονων θρησκευτικών ζυμώσεων εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (οι Έλληνες δεν πρόδωσαν ακαριαία την Ελληνική Θρησκεία, αλλά αυτό συνέβη σε πολλές γενιές και ραγδαία όταν έγινε τελικά χριστιανόφιλος ο αβάπτιστος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος). Δεν αναφέρει ότι το ιερατείο της Ελληνορωμαϊκής Πίστης, σταδιακά ταυτίστηκε με την καταπιεστική εξουσία, η οποία εξουσία όμως μετά από κάποιες γενιές, ασπάστηκε την μονήρη κοσμογονική προσωποκρατία (κρατική πια εβραϊκή αίρεση). Ο αιρετικός εβραίος (με μικρό ε αφορά την θρησκεία) συγγραφέας, αποφεύγει εντελώς να αναλύσει πολλά ζητήματα, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα.