Chmurny Poranek/Historia

## Historia

Chmurka urodziła się razem z jej bratem na terenie Klanu Chmur, niedaleko strumienia. Ponieważ jej matka, Promienny Poranek była medyczką z innego klanu niż jej były partner postanowiła oddać kociaki pod opiekę ojcu. Kotka spotkała się z Wilczą Gwiazdą niedaleko strumienia i oddała mu swoje dzieci. Kocur zaniósł je do żłobka w obozie. Przywódca klanu poinformował pobratymców że matka kociaków nie chce by klan znał jej tożsamość i sam zajmie się opieką nad kociakami. Członkowie klanu byli zdziwieni tą wiadomością, ale nie pytali o szczegóły. Aktualne karmicielki pomogły nakarmić maluchy. Chmurka i Podniebek przebywali w żłobku z innymi kociakami: Cytrynką, Bialutką i Wyblakłą. Ta ostatnia strasznie polubiła kotkę. Z czasem kociaki ukończyły sześć księżyców i zostały mianowane na uczniów. Chmurka została trochę później mianowana na ucznia niż jej koleżanki i brat, ponieważ jako kociak, chciała w przyszłości zostać medyczką. Po kilku dniach jednak zdecydowała się zostać uczniem wojownika i trenować razem z innymi. Przyjęła imię Chmurnej Łapy, i dostała na mentorkę - Kwiecisty Lot, a mentorką jej brata - Podniebnej Łapy została Mroczne Futro. Niestety mentorzy rodzeństwa nie chcieli ich uczyć. Gdy ich ojciec dowiedział się o tym, że wojownicy, których wyznaczył na mentorów swoich dzieci ich nie uczą, postanowił sam to zrobić. Chmurnej Łapie bardzo dobrze szło szkolenie, czasami chodziła też na szkolenia razem z Sarnim Futrem i Wyblakłą Łapą. Pewnego dnia podczas polowania spotkała dwa obce koty. Postanowiła zaprowadzić je do swojego ojca. Kotka dowiedziała się że imiona przybyszów to Sasza i Dwukolorowa. Dowiedziała się także że Sasza przyniosła swoją córkę do lasu ponieważ ich dawny dom został zniszczony. Przywódca klanu postanowił udzielić schronienia nowym kotom. Chmurna Łapa nie była z tego powodu zachwycona. Przywódca klanu zaprowadził przybyszów do żłobka. Chmurna Łapa w tym czasie zaczęła rozmawiać z swoim bratem i przyjaciółką o samotnikach. Dowiedziała się że Podniebna Łapa i Wyblakła Łapa też ich nie lubią, więc razem postanowili obserwować co stanie dalej. Chwile później usłyszeli krzyki kociaków. Razem z dwójką uczniów pobiegła do żłobka gdzie zauważyli jak Dwukolorowa bije się ze Śnieżynką. Cała trójka pomyślała, że jest to dobra okazja żeby koty, których nie lubią odeszły z ich terytorium. Uważali, że to nowa kotka zaczęła bójkę więc zmierzyli ją gniewnym wzrokiem. Po chwili, do żłobka przyszedł Wilcza Gwiazda i załagodził trochę sytuacje. Jednak koty dalej nie lubiły nowych kotów, więc zdenerwowali się, że ich plan się nie udał. Ojciec posłał ją po zwierzynę co kotka z złym humorem wykonała, ale tylko dlatego, że kochała go i uważała za najlepszego tatę. Kilka dni później zauważyła że kociaki które ostatnio się biły dzisiaj zachowują się do siebie bardzo przyjaźnie, a nawet są nierozłączne. Kotka pomyślała że może obecność nowych kotów nie będzie aż taka zła, ale dalej ich nie lubiła. Parę dni później jej brat - Podniebna Łapa został mianowany na wojownika i przyjął imię Podniebny Lis. Jego siostra była z tego bardzo zadowolona ale ten fakt nie przekonywał jej do tego, żeby zostać tym, kim jej braciszek. Kolejne dni mijały do tego czasu, aż Śnieżynka ukończyła sześć księżyców i została uczniem Podniebnego Lisa. Kotka postanowiła poznać lepiej uczennicę. Gdy lepiej się poznały, Chmurna Łapa zobaczyła że Śnieżna Łapa nie jest taka zła. Zostały one nawet dobrymi przyjaciółkami. Często obserwowała jak jej brat uczył Śnieżną Łapę walki, polowania i różnych innych rzeczy. Pewnego dnia, gdy nudziła się w swoim legowisku nie chcąc spać, pomyślała że może przyjść do Dwukolorowej i przeprosić za to, co zrobiła, gdy dopiero się poznały. Długo sprzeczała się z myślami, ale wreszcie postanowiła to zrobić. Przyszła do żłobka, najciszej jak umiała nie budząc śpiącej Saszy. Podeszła do kotki i zapytała czy śpi z nadzieją że będzie miała czas na przeprosiny. Po chwili zaspana Dwukolorowa się odezwała mówiąc:

- Nie mam czasu więc zrób to co chcesz i idź, bo chcę spać.

Chmurna Łapa bez wahania powiedziała:

- Przepraszam za to co się stało wcześniej, byłam po prostu zdenerwowana...

Dwukolorowa nie zbyt przejęła się tym że uczennica nie chce się kłócić całe życie, więc arogancko powiedziała że wybacza jej, ale to nie będzie działać tak, że od razu będą najlepszymi przyjaciółkami. Uczennica ucieszyła się że była tą mądrzejszą i przeprosiła pierwsza, ale z jednej strony coś jej mówiło, że kociak nie przejmował się tym co ona zrobiła i że niepotrzebnie przyszła w środku nocy do żłobka tylko po to. Chmurna Łapa niestety w to uwierzyła przez co to sprawiło jej przykrość. Smutna położyła się do spania i zasnęła. Kilka dni później zauważyła w krzakach ogon Dwukolorowej poza obozem więc troszeczkę się wkurzyła i postanowiła zrobić jej awanturę. Dwukolorowa jednak nie przejmowała się co mówiła uczennica ale nagle zrobiło się trochę wstyd, gdy wszystkie koty zebrały się w miejsce zdarzenia. Gdy niektóre z nich spytały się co się stało Chmurna Łapa szybko odpowiedziała że Dwukolorowa wyszła za teren, a kociakom nie wolno tak robić. Wiele kotów przez to miało problemy do Dwukolorowej, więc kociak przemierzył uczennicę aroganckim spojrzeniem. Chwile później Chmurna Łapa zadała sobie pytanie: Czy dobrze zrobiłam? Popatrzyła jeszcze raz  na zebranie i smutno jej się zrobiło, gdy zauważyła co ona narobiła. Postanowiła więc to trochę złagodzić. Usłyszała z kłótni że Dwukolorowa nie chce wracać do obozu a Sasza uważa, że jej córka może robić co jej się zechce. Pomyślała tak, żeby nie urazić ani jednej, ani drugiej strony. Chwilę później powiedziała:

- Wiecie co, niech Dwukolorowa robi to co chce i kiedy chce, ale jak jej się coś stanie, to będzie jej wina!

Koty uważały to za słuszne, ponieważ wszystkie były zdenerwowane na kociaka ale nie mogli nic poradzić, ponieważ nie chciała ona wrócić. Chwilę później uczennica zauważyła że Śnieżna Łapa przyszła do Dwukolorowej więc się ukryła i obserwowała co się stanie. Zauważyła jak Śnieżna Łapa próbuje pocieszyć swoją przyjaciółkę, a ta wybuchła na nią furią. Chmurcza Łapa się wściekła przez to, w jaki sposób Dwukolorowa odniosła się do pocieszającej jej koleżanki. Zauważyła też że Śnieżna Łapa oburzyła się i poszła. Niedługo po tym zdarzeniu kotka zauważyła jak kociaki które wcześniej się na siebie oburzyły, są znowu przyjaciółkami. Kilka dni później zauważyła nieznanego kocura polującego na ich terenie. Wściekła się przez to więc podeszła do niego i zapytała:

- Kim jesteś?!

Kocur przerażony popatrzył na nią, a gdy chciał odpowiedzieć, nagle uczennica mu przerwała mówiąc:

- I czemu polujesz na naszym terenie?!

Kocur szybko odpowiedział:

- Jestem Siwa Łapa, uczeń klanu Paproci, zagubiłem się i nie pamiętam gdzie jest mój klan...

Kotka zdziwiła się ale postanowiła się zaopiekować uczniem, który wyglądał na osłabionego. Zaproponowała więc, że zostanie na jeden dzień na ich terenie, ale żeby nie robił żadnych niepotrzebnych problemów. Zaprowadziła go więc do legowiska. Wiele kotów pytało jej się kto to jest a ona odpowiadała albo że to jest kocur z Klanu Paproci, którego znalazła i jutro go już tu nie będzie, albo syczała żeby się nie pytały. Szacunek zwróciła tylko do swojego brata. Kociaki nie zbyt lubiły tego ucznia, szczególnie Wilczka, gdy zauważyła go, zaczęła syczeć ale Podniebny Lis zwrócił jej uwagę. Na  następny dzień, kotka obudziła ucznia Klanu Paproci, i wyszła z nim z legowiska.

- Pamiętasz może skąd przyszedłeś? - zapytała uczennica.

-Niestety nie - powiedział zakłopotany kocur.

Uczennica nie wiedziała co robić dalej. Nie znała drogi jak i kocur którego wcześniej poznała. Chciała obserwować jego pobyt w klanie, żeby mieć pewność, że nie będzie przeszkadzał innym, bo nie miała innego wyjścia. Stwierdziła więc, że może zostać. Po kilku dniach zauważyła, że nie sprawia żadnych problemów, więc nawet go polubiła. Niedługo potem, zauważyła Saszę niedaleko żłobka, dlatego poszła się przywitać i porozmawiać. Karmicielka zapytała Chmurną Łapę czy może nauczyć ją polować, a ta się zgodziła. Chwilę później gdy Sasza była zmęczona, podziękowała Chmurnej Łapie za naukę i poszła odpocząć. Po drodze spotkali Dwukolorową która zaczęła wypytywać swoją matkę gdzie była i co robiła z właśnie tą uczennicą a nie kimś innym. Chmurna Łapa  się troszkę wściekła że Sasza pozwala kociakowi kontrolować ją, gdyż usłyszała jak Dwukolorowa zakazała jej chodzić z uczennicą. Jednak ta nie chciała słuchać kociaka. Postanowiła nauczyć karmicielkę bardzo dobrze polować, ponieważ za pierwszym razem nie zbyt wyszło. Kilka dni później uczennica ponownie  wymknęła się z Saszą by nauczyć ją polować. Tym razem udało się i kotka umiała już bardzo dobrze polować. Chmurna Łapa ucieszyła się ze swojego sukcesu tak samo jak z Saszy. Gdy wróciły do obozu Chmurna Łapa dowiedziała się  smutnego faktu: jej brat, Podniebny Lis całe dnie  przesiadywał patrolując albo leżąc w swoim posłaniu i nic nie robiąc. Postanowiła zająć się tym i troszeczkę go pocieszyć. Niedługo potem Śnieżna Łapa została wojowniczką. Chmurna Łapa była bardzo zadowolona ze sukcesu swojej przyjaciółki. Następnego dnia uczennica wpadła na świetny pomysł: Zapytać jej ojca kim była jej matka. Nie znała jej, a była bardzo ciekawa. Niestety nie dostała odpowiedzi takiej, jaką chciała dostać. Odpuściła więc sobie tych pytań i poszła do legowiska. Kilka dni później zauważyła że Podniebny Lis i Śnieżna Burza chodzą razem ze sobą więc zdziwiła się bo wyglądali na zadowolonych. Była ciekawa co takiego się stało. Dowiedziała się że jej brat oświadczył się Śnieżnej Burzy. Była bardzo szczęśliwa że wreszcie jej brat znalazł sobie partnerkę. Niestety zauważyła że jej przyjaciółka nie zbyt lubi się już z Dwukolorową. Z jednej strony było jej wesoło że nielubiana przez nią kotka może stracić przyjaciółkę ale z drugiej chciała ją pocieszyć. Jednak tym razem nie zrobiła nic dobrego. Zauważyła też, że Siwa Łapa zaczął się o nią trochę bardziej troszczyć niż przedtem. Przez to uważała go za odpowiedzialnego kocura. Zdziwiło ją to ale nie przejmowała się tym zbytnio. Chwilę później spotkała Krecią Łapę więc zapytała go czy upolować mu coś. On nie zbyt chciał, ponieważ nie chciał jej wykorzystywać ale ta powiedziała że to będzie dla niej przyjemność. Gdy odwróciła się zauważyła zazdrosnego Siwą Łapę więc zapytała czy wszystko w porządku. On gdy zauważył ją od razu powiedział że tak, wszystko okej. Te zdarzenie zdziwiło Chmurczą Łapę gdyż zauważyła w oczach swojego przyjaciela czystą zazdrość. Po drodze spotkała Mroczną Łapę. Zauważyła że jest przygnębiona więc zapytała:

- Hej Mroczna Łapo, co się stało?

- A nic wielkiego. Tylko boję się chodzić do lasu.

- Chciałabyś się przejść ze mną i zapolować przy okazji na coś?

- Chciałabym, tylko nie umiem polować...

- To nauczę cię! Chodź za mną! Przyzwyczaisz się. Tylko szybko, bo za niedługo będzie noc!

Wyruszyły więc w las i kotka nauczyła Mroczną Łapę polować. Spotkały akurat Podniebnego Lisa, jego partnerkę, Śnieżną Burzę oraz Siwą Łapę. Kocur, którego znalazła teraz był dla niej bardzo miły, przyniósł jej nawet królika. W wolnym czasie upolowała też coś dla Kreciej Łapy. Kotka była zadowolona ale dziwiło ją to, że Siwa Łapa był dla niej nadzwyczajnie miły. W środku nocy Chmurna Łapa usłyszała krzyki Szarej Łapy. Na początku myślała że coś jej się zdawało ale zauważyła że Siwa Łapa też się obudził. Kocur zapytał ją czy wszystko dobrze ale ona mu nie odpowiedziała. Po chwili znowu coś usłyszała i uciekła w stronę z której głos dobiegał. Kot przerażony zaczął biec za nią. Po chwili zauważyła matkę Dwukolorowej bijącą się z lisem więc bez myślenia skoczyła na zwierzę. Jej przyjaciel zrobił to samo bo chciał obronić koty więc zabił drapieżnika. Kotka, która została pobita przez lisa była ranna, więc Chmurna Łapa postanowiła jej pomóc. Zabrała ją do legowiska medyka ale go nie było więc postanowiła sama wykonać jego pracę. Gdy miała ją uleczyć pogubiła się przez stres. Na szczęście chwile później odnalazła się i zaczęła ranną kotkę leczyć. Gdy wyleczyła Saszę był już prawie ranek. Na drugi dzień ujrzała Siwą Łapę i obok połówkę nornicy, więc zjadła ją bo była bardzo głodna po ostatnim wydarzeniu. Zobaczyła też Śnieżną Burzę koło legowiska uczniów.

- Witaj Śnieżna Burzo! Co tam ciekawego? - spytała kotka

- Nic takiego - skłamała jej przyjaciółka

Uczennica niestety uwierzyła w jej kłamstwa więc wróciła do legowiska. Spotkała Siwą Łapę który spytał ją czy jest głodna. Kotka powiedziała że nie jest ale chętnie poszłaby na polowanie, przecież się nudziła. Gdy wrócili z polowania doświadczyli coś szokującego. Toffik przyszedł do Klanu Chmur i kłóci się z Wilczą Gwiazdą. Dowiedzieli się tego od Podniebnego Lisa. Nagle wszystkie koty zebrały się w miejsce zdarzenia. Rozpoczęła się bitwa między Toffikiem a Wilczą Gwiazdą. Po zakończeniu małej "bitwy" nie tylko te koty które ją rozpoczęły ucierpiały. Obrażenia poniosła też córka znienawidzonego przez Wilczą Gwiazdę kocura, Orzechowa Łapa. Gdy tata Chmurnej Łapy próbował uderzyć Toffika by ten spadł to jego córka stanęła w obronie. Na szczęście nie spadła ale bardzo bolało ją prawe biodro. Ojciec Chmurki poprosił ją by zabrała zranioną kotkę do obozu medyka i się nią zajęła. Córka przywódcy zrobiła to o co prosił. W tym czasie Toffik odszedł z terytorium Klanu Chmur. Niedługo później Chmurna Łapa, tak jakie było jej marzenie, została uczniem medyka. Była z tego powodu bardzo zadowolona. Kilka dni po tym zdarzeniu miało być zgromadzenie klanów na którym miał przemawiać jej brat. Chmurna Łapa była z tego powodu bardzo zadowolona ale zauważyła że Lodowa Łapa lub Jaśminowy Ogon nie zareagowali pozytywnie na tą wiadomość. Stworzyli więc Klan Hiacyntu gdzie przywódcą był były przyjaciel Wilczej Gwiazdy. W czasie zebrania koty które opuściły Klan Chmur zaczęły wyzywać Podniebnego Lisa czy innych członków Klanu Chmur. Gdy zgromadzenie się skończyło, ojciec rodzeństwa postanowił że Lodowa Łapa, Siwa Łapa, Nakrapianek i Jaśminowy Ogon nie mogą przebywać na terenie Klanu Chmur. Chwilę później brat Chmurnej Łapy został mianowany na zastępcę. Następnego dnia gdy Chmurna Łapa myślała nad zdarzeniami usłyszała znajomy głos:

- Medyk? - zapytała Miodowa Łapa.

- Co się stało?! - krzyknęła uczennica medyka.

Kotka obróciła się i zauważyła coś okropnego - za Miodową Łapą było kilka znanych przez nią kotów, niektóre były ranne. Zaniepokojona popatrzyła się na Bluszczowego Pazura i Wiśniową Łapę, po czym zaczęła się nimi zajmować. Gdy jej praca była wykonana zapytała:

- Krecia Łapo, czy jakieś koty jeszcze ucierpiały?

- Raczej nie - odpowiedział ślepy uczeń

Chmurna Łapa jednak postanowiła zrobić swoje: upewnić się że inne koty oprócz tych, którymi się zajęła nie ucierpiały. Wyszła więc ze swojego legowiska i patrzyła czy jakiś kot nie jest ranny. Nagle usłyszała krzyk Bluszczowego Pazura. Pobiegła więc w stronę skąd usłyszała głos kocura którego leczyła wcześniej. Zauważyła go leżącego na trawie.

- Co się stało? - spytała kotka

- Potknąłem się i rana strasznie mnie boli... - odpowiedział zmartwiony

Kotka od razu pobiegła po nowy opatrunek gdyż zauważyła, że tamten który dała rannemu kotowi niestety spadł. Zajęła się więc kocurem, a gdy opatrzyła go, zauważyła niedaleko od niej Miodową Łapę.

- Miodowa Łapo, pomożesz Bluszczowemu Pazurowi dojść do legowiska? - zapytała

- Chętnie. - powiedziała

Gdy pomogły rannemu kocurowi dojść do jego posłania uczennica medyka podziękowała za pomoc i wróciła do swojego legowiska gdzie odpoczęła chwilę. Gdy wstała doznała dziwnego uczucia, jakby coś miało się stać. Poszła więc sprawdzić teren. Chwilę pospacerowała po terenie i nagle zauważyła Mroczny Płomyk a obok niej zaniepokojonego Bluszczowego Pazura i Podniebnego Lisa.

- Co tu się dzieje? - zapytała

- Mroczny Płomyk zaatakowała nieznane koty! - odpowiedział zaniepokojony Bluszczowy Pazur

Kotka popatrzyła się na swoją przyjaciółkę po czym powiedziała:

- Mroczny Płomyku, idziesz ze mną! - mruknęła zła, gdyż zauważyła że Mroczny Płomyk ma ranę na oku.

- No dobrze... - powiedziała jej znajoma.

Przyszły więc do legowiska medyka a Chmurna Łapa zaczęła leczyć ranną przyjaciółkę. Kiedy wybierała zioła do uleczenia rannej kotki usłyszała nieprzyjemne wrzaski niedaleko od niej. Obróciła się zła i uciszyła koty które wplątały się do legowiska medyka. Nagle jeden kot wrzasnął:

- Ona nie ma oka!

Uczennica medyka popatrzyła się zaniepokojona na Mrocznego Płomyka. Uleczyła ją ale oka naprawdę nie miała. Chmurna Łapa nie była zadowolona z tego powodu. Powiadomiła o tym jej koleżankę przez co zauważyła że jest smutna. Wściekła zauważyła jak Bluszczowy Pazur panikuje. Niestety kocur zemdlał. Uczennica medyka zaopiekowała się nim. Gdy poszła się przejść po terenie usłyszała jak Miodowa Łapa i Mroczny Płomyk kłócą się. Uspokoiła je po czym poszła do swojego legowiska odpocząć. Kilka dni później Chmurna Łapa przygarnęła kociaka, który nazywał się Cichy. Opiekowała się nim i troszczyła się o niego. Ale pewnego dnia dowiedziała się że jej przybranemu synowi zbyt spodobały się nowe tereny i niestety został potrącony przez potwora. Uczennica medyka była z tego powodu bardzo smutna bo chciała mieć chociaż jednego kociaka. Przez to obwiniała się że była złą matką oraz że mogła bardziej obserwować swojego przybranego, małego kocurka. Po usłyszeniu tej informacji zwinęła się w kulkę i zasnęła, chcąc przestać myśleć o złych zdarzeniach. Na następny dzień kotkę obudził jej ojciec.

- Witaj Tato, potrzebujesz czegoś? - zapytała

- Nie, ale chce żebyś posprawdzała czy nie brakuje tobie ziół. - odpowiedział Wilcza Gwiazda

Uczennica medyka wzięła więc się do pracy. Na początku sprawdzania żadnego zioła nie brakowało, ale nagle zauważyła że brakuje jej żywokostu. Na początku chciała poprosić uczniów lub wojowników by zebrali to za nią ale postanowiła sama to zrobić. Poszła więc szukać żywokostu, ale chwilę później uświadomiła sobie że się zgubiła. Poszła 4 ogony lisa do przodu i zobaczyła promyk słońca. Pobiegła w stronę z której blask dobiegał. Kotka była w nieznanym przez nią miejscu. Obejrzała się w prawo i zauważyła coś ogromnego i przerażającego. Wystraszona jak najszybciej pobiegła bardziej do przodu. Mało brakowało i zostałaby potrącona przez potwora. Kilka minut później opanowała się i zaczęła rozglądać się za rośliną, której szukała. Zaczęła węszyć z nadzieją że to pomoże jej znaleźć to czego szuka.  Długo szukała aż wreszcie znalazła to, co chciała znaleźć. Odwróciła się w stronę lasu i przebiegła przez drogę grzmotu, po czym szła do przodu. Na szczęście udało jej się dotrzeć do obozu. Jednocześnie wystraszona jak i zadowolona z udanego powrotu uczennica medyka wróciła do swojego legowiska. Po drodze zauważyła jak Kreci Wzrok niesie mysz która wyglądała jakoś dziwnie - jakby była chora, ale zabita. Postanowiła to lepiej sprawdzić. Chwilę później zauważyła jak Krwista Łapa do niej przybiega:

- Medyk! - zawołała przerażona kotka

- Tak? - zapytała zdziwiona

- Szybko! Z Krecim Wzrokiem jest coś nie tak! - na tą wiadomość od kotki uczennica medyka się zaniepokoiła.

Chmurna Łapa od razu wiedziała że coś tu nie gra. Przybiegła jak najszybciej do Kreciego Wzroku po czym spojrzała na niego. Gdy uświadomiła sobie co może być przyczyną tego wydarzenia załamała się. Szybko pobiegła po potrzebne jej zioło po czym dała je Kreciemu Wzrokowi. Kocur przez chwilę wymiotował, a wokół dało się usłyszeć głosy innych kotów.

- Biedny Kreci Wzrok... Biedny Kreci Wzrok...

- Czy ktoś mi pomoże zanieść Kreci Wzrok do legowiska? - zapytała po chwili kotka, gdy przyjaciel uczennicy medyka przestał wymiotować.

- Ja pomogę - zgłosiła się Wiśniowa Łapa.

Chwilę potem ślepy kocur lepiej się poczuł ale kotka kazała mu jeszcze chwilę odpocząć. Położył się i zasnął.

- Wam się nie chce spać? - zapytała o to swojego brata i uczennicę, którzy siedzieli niedaleko od Kreciego Wzroku.

- Nie, ja wolę czuwać - odpowiedziała uczennica.

- No dobrze, tutaj są 2 wolne legowiska więc możecie się położyć. - odpowiedziała zmęczona uczennica medyka, po czym położyła się i
próbowała zasnąć. Chwilę później poczuła dziwny zapach. Gdy zaczęła
węszyć, poczuła zapach krwi. Wystraszona spojrzała na zewnątrz jej
legowiska. Zauważyła nieznaną kotkę ale później poznała w niej znaną
przyjaciółkę.

- Szałwiowa Gwiazda?! - zapytała wystraszona

- Witaj Chmurna Łapo, proszę, zaprowadź mnie do przywódcy... - powiedziała zmęczona przywódczyni.

Uczennica medyka nie wiedziała już sama co zrobić. Czy najpierw
pomóc, czy przyprowadzić swojego ojca. Nie myślała długo bo nie chciała
marnować czasu więc pobiegła po swojego tatę.

- Tato! Tato! - zawołała przerażona - Szybko! Chodź!

- Co się stało?! - zapytał ojciec chmurki.

Ta szybko zaprowadziła go do jego przyjaciółki po czym pobiegła po zioła i zaczęła leczyć Szałwiową Gwiazdę.
 Po swojej pracy kotka nie chciała się plątać w nie swoje sprawy więc
poszła do swojego legowiska. Na następny dzień poszła zobaczyć co
ciekawego u Kreciego Wzroku. Gdy była niedaleko od jego legowiska usłyszała głos jej brata.

- Na pewno nie chcesz jeść?

- N-nies-stety m-muszę s-się s-sprzeciwić... s-są w-wojownicy k-którzy b-bradziej t-tego t-teraz p-potrzebują...

- Jak tak chcesz - odpowiedział zdziwiony zastępca

Uczennica medyka nie chciała by Kreci Wzrok głodował więc weszła do jego legowiska po czym powiedziała:

- Witaj brat, mogę porozmawiać na chwilę z Krecim Wzrokiem?

Podniebny Lis wyszedł z legowiska ślepego "wojownika" a wtedy Chmurna Łapa powiedziała:

- No dobrze, Kreci Wzroku, mógłbyś mi powiedzieć, dlaczego? - zapytała smutna.

- N-nie w-wiem o c-czym ty m-mówisz - odpowiedział zakłopotany kocur.

- Nie udawaj, wiem że albo nic nie jesz, albo dajesz innym, albo
jesz ale bardzo mało. Nie chcę żebyś się źle poczuł. To, że jesteś
ślepy, to nie znaczy że nie jesteś pożyteczny i nie umiesz pomóc!

- No dobrze... - odpowiedział zniechęcony, po czym uczennica
medyczki przyniosła mu mysz. Popatrzyła na niego jeszcze raz i odeszła.

Następny poranek był taki jak zwykle - cisza, spokój - więc kotka
 chwilę poleżała na swoim posłaniu. Chwilę później usłyszała znajomy
głos:

- C-chmurna Łapo? - dało się poznać że to głos Kreciego Wzroku

- Tak? - odpowiedziała kotka wstając i patrząc na "wojownika"

- Ummm W-wiśniowy Świt w-wpadła do r-rzeki - odpowiedział kocur, po czym uczennica medyka spojrzała na wojowniczkę i zauważyła że cała się trzęsie

- Oh... podejdź tutaj - odpowiedziała córka przywódcy po czym wskazała oczami na jedno z posłań

No dobrze, jak to się stało? - zapytała Chmurna Łapa po czym usłyszała że Wiśniowy Świt zakaszlała. Przerwał im Kreci Wzrok który zapytał zmartwiony:

- M-mogę zostać?

Kotka popatrzyła na ślepego kocura po czym odpowiedziała:

- Oczywiście

- Łapałam rybę i się poślizgnęłam - powiedziała wojowniczka

W tym czasie uczennica medyka podała Wiśniowemu Świtowi
 odpowiednie zioła które powstrzymały kaszel. Obok niej usiadł jej
partner i zaczął wylizywać jej mokre futro. Wojowniczka pokiwała głową,
po czym Chmurna Łapa zapytała:

- Lepiej?

- Tak - odpowiedziała zielonooka kotka

- No dobrze, coś jeszcze? - popatrzyła na koty które znajdowały się w jej legowisku

C-chyba nie, D-dziękuje Chmurna Ł-łapo - odpowiedział ślepy "wojownik"

Przyjemność dla mnie, teraz możecie wrócić do legowiska waszego, jak wiśniowemu świtowi
 będzie zimno - popatrzyła na kotkę - to możesz się obok niej położyć by
 ją trochę ogrzać - uśmiechnęła się. Kocur pokiwał głową po czym zapytał
 brązowo-rudą wojowniczkę:

- Idziemy?

Jego partnerka przytaknęła i zaczeła kierować się w stronę ich
legowiska. Jej partner poszedł za nią. Chmurna Łapa nie miała już
żadnych kotów do uleczenia, więc położyła się i zasnęła. Następnego dnia
 obudził ją głos Piaskowego Płomienia:

- C-chmurcza? m-masz może coś na ból głowy-y?

- Tak, a co się stało? - kotka odwróciła się w stronę kocura

- 2 d-dzień udaje ze wszystko jest okej ale od tych 2 d-dni głowa-a nadal mnie b-boli

- No dobrze więc połóż się - uczennica medyka wskazała na posłanie *-* a ja zabiorę odpowiednie zioła i ciebie uleczę.

Nie minęła chwila a chmurna łapa zabrała odpowiednie zioła i dała
 niebieskookiemu wojownikowi. Ten niestety miał problem z przełknięciem
dlatego uczennica medyka powiedziała:

- Jeśli trudno przełknąć to mogę tobie podać coś, co pomoże

- Nie, dam rade, chmurcza a to tutaj mam leżeć dopóki mnie głowa nie przestanie boleć? czy mogę iść już do swojego legowiska?

- Nie musisz tutaj ze mną siedzieć, możesz wrócić do swojego
legowiska, ponieważ głowa powinna przestać ciebie boleć już za chwilkę -
 uśmiechnęła się

- D-dziękuję

- Proszę - popatrzyła na kocura po czym położyła się na swoim posłaniu i zasnęła

Następnego dnia znowu obudził ją ten sam głos:

- Chmurcza łapo!!!!!! - zawołał Piaskowy Płomień

- Co się stało? - odwróciła się oraz spojrzała na Krwiste Serce, którą niósł kocur

- Krwiste Serce ugryzła żmija - odpowiedział

Uczennica medyka od razu wzięła odpowiednie zioła i zaczęła leczyć wojowniczkę.

To powinno zwalczyć infekcję, oraz zatamować krwawienie -powiedziała w czasie leczenia - na drugi raz musicie uważać.

- Tak, na pewno będziemy uważać, tak - usłyszała w odpowiedzi

- Teraz, jak chcesz - rzuciła spojrzenie na wojownika - możesz wrócić do swojego legowiska, Krwiste Serce musi odpocząć

- Ja wolę z nią zostać. Jeśli mogę.

- Tak, możesz - odpowiedziała po czym położyła się na swoje posłanie. Chwilę później zobaczyła że ranna kotka zasnęła.

- Chcesz to ty też możesz tutaj zasnąć, nie będzie to przeszkadzać - powiadomiła kocura który siedział obok wojowniczki

- Na razie jeszcze śpiący nie jestem - odpowiedział

- No dobrze, jak tak chcesz - powiedziała kładąc swoją głowę między łapy

- Chmurcza Łapo?

- Tak?

- ja pójdę się przejść jak coś krwistą
 tobie zostawiam - powiadomił uczennicę medyka i wyszedł z jej
legowiska. Chmurna Łapa odwróciła się i zaczęła obserwować co robi biała
 kotka.

- Ryba, hah... - zaczęła mamrotać -Ryba w ziemi...

- Czekaj co? Ryba w ziemi? - pomyślała uczennica medyka

Kotka odwróciła się na plecy i zaczęła ruszać łapkami jakby pływała.

- Więcej ryb...Aahhh! - zapiszczała wojowniczka i się obudziła - Topiłam się-

- Co się stało? - zapytała białej kotki

- Zostawiłam rybę na mokrych skałach - oznajmiła - zakopałam ją

- Najwyżej jak Piaskowy Płomień wróci to poproszę go by przyniósł tą rybę - pomyślała - no dobrze, a o co chodziło z tym "topiłam się"? - zapytała zdziwiona

- Oh, we śnie, chciałam złowić więcej ryb. Tak się składa że
niezbyt przepadam za pływaniem... A wręcz trochę boję się wody więc
poprostu się topiłam, we śnie.

- A więc uważaj, gdy będziesz przy wodzie, bo ten sen może być ostrzeżeniem - ostrzegła uczennica medyka po chwili namysłu

- Oh, dobrze

- Tak w ogóle, jesteś głodna?

- Tak, bardzo

Zanim Chmurna Łapa ruszyła się ze swojego miejsca do legowiska weszła Wiśniowy Świt.

- Wiśniowy Świcie! - zawołała jej siostra

- Przepraszam, jeśli przeszkadzam, ja do siostry - oznajmiła

Chmurcza nie chciała wtrącać się w nie swoje sprawy więc dała im porozmawiać. Chwilę później wpadła na świetny pomysł.

- Nie chciałabym wam przerywać, ale Wiśniowy Świcie, możesz upolować coś dla swojej siostry i poszukać przy okazji Piaskowego Płomienia? - powiedziała zaniepokojona bo trochę minęło od czasu w którym wyszedł się przejść.

- Jasne

- Już jestem! - powiedziała zielonooka wojowniczka po dłuższej chwili ze zdobyczą w pysku

- A szukałaś Piaskowego Płomienia? - zapytała ranna kotka patrząc się na swoją siostrzyczkę

Uczennica medyka spojrzała na zdobycz którą upolowała partnerka Kreciego Wzroku.

- Emm... - mruknęła odkładając zwierzynę - zjedz - powiedziała po czym ponownie opuściła legowisko

Chmurna Łapa spojrzała na wojowniczkę która była w jej legowisku.
 Następnie położyła swoją głowę między łapki tak jak wcześniej. Trochę
później rudo-brązowa kotka wróciła. Uczennica medyka podsłuchała to co
mówiło rodzeństwo.

- Emm, cześć. Piaskowy Płomień pytał o C-ciebie...

- O-oh.. m-myślałam że Piaskowy Płomień wrócił z tobą do obozu..

- Powiedziałam że już lepiej się czujesz. Właściwie to n-nie

- Wszystko dobrze u niego? Gdzie jest? Niech nie wraca za późno... - zaczęła martwić się biała wojowniczka

- S-spytałam go co tam robi, ale niechciał p-powiedzieć..., P-powiedział że mam się nie interesować t-tym

- Oh... On tak ma... Pewnie zaraz wróci - powiedziała z nadzięją

- Ale c-chyba dobrze Choć nie jestem pewna...To ja już pójdę - oznajmiła zielonooka kotka

- Hmmph. Dobrze, pa

- Pa - powiedziała i wyszła

Chwilę później chmurcza łapa zobaczyła że ranna wojowniczka zasnęła. Dobranoc - powiedziała cicho.

Niedługo później Piaskowy Płomień wrócił do legowiska medyka gdzie leżała Krwiste Serce.

- J-już jestem - na ten głos wojowniczka od razu się obudziła

- Piaskowy Płomieniu! Witaj! - zakrzyczała z radości

- o-oh myślałem że spisz - oznajmił niebieskooki kocur

- Właściwie spałam..

- Gdzie byłeś? - przerwał im głos Chmurnej Łapy która od razu rzuciła spojrzenie na wojownika

- m-muszę ci mówić? - zapytał zmartwiony

- Nie, nie musisz jeśli nie chcesz - uśmiechnęła się

- Cieszę się że już jesteś - odwróciła się w stronę wojownika -Martwiłam się o ciebie - mruknęła biała wojowniczka

- nie musiałaś

- Ja zawsze będę się o ciebie martwić. Zależy mi na tobie - powiedziała po czym zasnęła

Uczennica medyka też chciała zasnąć ale jakoś jej się to nie udawało. Kocurkowi to się udało.

- n..n-nie p-p-pros.. - piaskowy kocur wymamrotał podczas snu

Chmurna od razu zaczęła podsłuchiwać.

- P-proszę n-nie...n-nie z-z-zostawia-aaj-j mni-e p-r-rosze-e-e -
 wojownik zaczął lekko płakać przez sen co obudziło kotkę obok niego

- Skarbie? Wszystko ok? W porządku?

- c-co się stało-o gdzie ja jestem n-nic nie p-pamiętam z w-wczoraj - wymamrotał zdezorientowany

- Oh. Ugryzła mnie żmija. Więc zaniosłeś mnie do medyczki. Już pamiętasz?

- AHhhh.. Moja Głowa..! - jęknął kocur

- N-nie przeszkadzam? - zapytała Wiśniowy Świt która weszła w tym czasie

Gdy Chmurna chciała już odpowiedzieć przerwała jej ranna kotka:

- Chmurcza Łapo!

Uczennica medyczki wstała i popatrzyła się w stronę kotów.

- P-piaskowy Płomieniu, wszystko dobrze?

- Piaskowy Płomieniu, połóż się i się nie ruszaj - dwa głosy odezwały się naraz

- Tak? - zapytała chmurcza łapa gdyż usłyszała swoje imię

- Medyczko! Piaskowy Płomień źle się czuje!! Boli go głowa - uświadomiły kotki

Kotka szybko popatrzyła na kocura po czym wzięła odpowiednie zioło i dała do pyszczka kocurka.

- J-Już l-lepiej? - zapytała biała kotka gdy uczennica medyka
skończyła leczyć kocura - N-Nie mów nic, jeśli to wyczerpujące.. Zaśnij,
 to ci pomoże - podeszła do niego

Chmurcza Łapa spojrzała na Krwiste Serce.

- Jak to się stało? - zapytała zdziwiona

- Ehmmm Sama niewiem

- No dobrze - oznajmiła po czym zaczęła myśleć jak to mogło się stać

Więcej już nie słuchała kotów, bo nie chciała wpychać pyszczka w
nie swoje sprawy. Przeleżała całą noc, gdyż nie chciało jej się spać.
Następnego dnia zaspana wstała i usłyszała:

- Emm Chmurna Łapo jest coś na ból brzucha?

- Tak, a co się stało? - zapytała śpiąca

- Boli mnie brzuch. Niewiem czemu

Uczennica medyka wzięła kolejne zioła i dała je kotce.

- Mam nadzieję że już u niego lepiej - usłyszała głos białej wojowniczki

- Powinno być - mruknęła

- Mogę iść po jedzenie? - zapytała ranna kotka ruszając ranną łapą

- Lepiej byłoby żebyś jeszcze chwilkę odpoczęła, chcesz, to ja mogę tobie przynieść - popatrzyła na Krwiste Serce

- Dobrze - odpowiedziała po czym się położyła

Gdy podeszła do sterty zwierzyny pomyślała:

- może sama coś upoluję? lepiej byłoby - zdecydowała

Gdy wracała zastanawiała się czy sobie coś zjeść, ponieważ nie
jadła od kilku dni przez to, że nie miała czasu. Jeśli nic nie zjem to
nic się nie stanie, nie? - pomyślała po czym kierowała się do swojego
legowiska. Wróciła więc z krukiem.

- Witaj Piaskowy Płomieniu! - powiedziała z ptakiem w zębach, iż zauważyła że kocur wstał

Podeszła do Krwistego Serca
 i odłożyła zdobycz, po czym powiedziała: Smacznego! Oraz ponownie
wyszła ze swojego legowiska. Przyszła do strumyka, po czym zaczęła z
niego pić wodę. Gdy skończyła, wróciła do swojego legowiska.

- Cześć Chmurcza Łapo - przywitała się kolejny raz biała kotka.

- Witaj - odpowiedziała - Jak chcecie, to możecie wrócić już do swojego legowiska

- Oh, dobrze - powiedziała, po czym uśmiechnęła się i wraz z Piaskowym Płomieniem, wróciła do swojego legowiska. A uczennica medyka odpoczęła. Niedługo później przyszło jej uleczyć drugi raz Wiśniowy Świt, gdyż jej ból brzucha powrócił. I to zadanie wykonała bez trudu. Początek następnego dnia był taki jak inne. Piaskowy Płomień
 do niej przyszedł i poprosił o zioła dla jego partnerki. Uczennica
medyka od razu mu dała tego co potrzebował. Tym razem nie chciała już
się lenić jak zwykle. Postanowiła odwiedzić swojego brata i zobaczyć co
on robi. Wyczuła jego zapach przy legowisku wojowników, więc czekała aż
wyjdzie. Gdy zrobił to na co jego siostra oczekiwała, ta skoczyła na
niego z piskiem radości przewracając go.

- O cześć Chmurna!

- Hejka brat!

Wiśniowy Świt się uśmiechnęła widząc ich. Krwiste Serce też popatrzyła, po czym powiedziała:

- Wiśniowy Świcie, pamiętasz, ja jestem twoją siostrą.

- Tak pamiętam - odpowiedziała wojowniczka.

- Ja muszę iść chmurna - oznajmił zastępca a jego siostra wstała z niego

- Gdzie się wybieracie? - zapytała ciekawa

- Chyba ja i Wiśniowy Świt pójdziemy sami. Pa, siostra-

- Czekaj! Mogę pójść też? - przerwała

Niestety Podniebny Lis jedynie popatrzył się na nią i zaczął śmiać przez chwilę.

- Chmurna, Ty jesteś medykiem!

- weź ją, przed chwilą upolowała coś większego niż mysz - zaśmiał się ojciec rodzeństwa

- No dobrze, to chodź Chmurna

Uczennica medyka bardzo podekscytowana pomyślała: Dzięki tato, Kocham Cię.

- Tylko uważajcie - powiadomił ich ojciec

- Za mną! - powiedział jej brat po czym ruszyli w drogę

- Gdzie idziemy? - zapytała Wiśniowy Świt

- Do opuszczonego gniazda dwunożnych - mruknął zastępca

Gdy doszli do wybranego miejsca postanowili coś upolować. Podniebny Lis
 od razu gdy zauważył mysz upolował ją, po czym powiedział by one też
coś upolowały. Uczennica medyka od razu zauważyła małą norkę.

- Patrzcie! - zawołała - Czuję tutaj bardzo wyrazisty zapach myszy i szczurów

Wiśniowy Świt
 uderzyła łapą w norę, po czym szybko złapała wystraszonego szczura,
który myślał, że nora się zawala. Siostra zastępcy zauważyła też
nagietka, więc zerwała go a przy okazji upolowała szczura, który
najwidoczniej nie zauważył kotów.

- Okej to wracamy - rozkazał Podniebny Lis po czym trójka kotów ruszyła do obozu

- widzę że polowanie się udało - ucieszył się przywódca

- Tak, wyszło bardzo dobrze - odpowiedział brat uczennicy medyka, po czym cała trójka odłożyła zdobycze

Chmurna Łapa od razu poszła do swojego legowiska i odłożyła
nagietka, którego niosła. Nagle przypomniała sobie że niektórych ziół
jej brakuje. Chciała już zapytać swojego brata czy może z nią pójść po
zioła których potrzebuje, ale go nie było. Poczekała chwilę, a jej brat
wrócił.

- hej Podniebny Lisie! Mógłbyś ze mną pójść po niektóre zioła? Kończą mi się, a przy okazji bym coś zjadła podczas podróży

- Oczywiście! - odpowiedział jej brat

Gdy byli obok strumyka, Chmurna Łapa wyczuła zapach lisa. Jej
brat popatrzył na nią jakby też to wyczuł. By upewnić się postanowiła
się obrócić ale rude zwierze skoczyło na nią robiąc jej ranę na barku i
wrzucając ją do lodowatej wody.

- Ahh! - krzyknęła

Zimna woda sprawiła że kotka czuła jakby zamarzała a jej rana nie
 piekła już ją tak bardzo. Mimo tego wyszła cała mokra trzęsąc się z
zimna i okropnie zezłoszczona skoczyła na lisa, odrywając mu prawe ucho.
 Gdyby nie to, że lis wyrzucił ją od siebie najdalej jak mógł,
prawdopodobnie by go zabiła. Podniebny Lis wykorzystując sytuacje rzucił się na lisa gryząc go w szyję uśmiercając go.

- Nic ci nie jest?! - zakrzyczał przerażony zastępca

- N-nie pow-wiem że wszy-stko ok.. - uczennica medyka jąkała się z
 bólu bo lodowata woda nie zdołała na długo zatrzymać piekącej rany

- A-a czy tob-bie nic n-nie je-st? - zapytała zmartwiona bo jej brat wyglądał jakby krew lała się właśnie z jego oka

- Nie, chyba. Może wracamy?

- L-lepiej wra-cajmy - odparła po czym podeszła i zebrała garść wrotyczu

- Cho-dźmy - powiedziała przybiegając do brata

Gdy wrócili rana biednej uczennicy medyka zakrwawiła jej prawie cały bark.

- Co się stało? - zapytał ich ojciec patrząc się na nich przerażony

- Walka. Z lisem - powiadomił zastępca

Chwilę później przy pomocy przywódcy uczennica medyka była już w swoim legowisku.

- Dziękuję tato... - powiedziała kotka

- Mogę w czymś pomóc? - zapytał Wilcza Gwiazda

- Nie-e sama sobie pora-dzę - odpowiedziała patrząc na zioła która posiadała

- Ale chociaż zostanę

Chwilę później uczennica medyka uleczyła siebie i poszła po
brata, by ten dał się jej opatrzyć. Gdy zauważyła że on nawet nie
zamierzał do niej przyjść posmutniała.

- Już, do mojego legowiska, bo się tu wykrwawisz

- No dobrze, ale podziękuj kreciemu wzrokowi.

- Ok, ale idź do mojego legowiska - uparła się

- Okej - odpowiedział po czym ruszył w miejsce, gdzie siostra mu kazała

Chwilę później uczennica medyka uleczyła swojego brata i ruszyła w stronę żłobka, by spełnić obietnice.

Kreci Wzroku? Wszystko ok? - zapytała wchodząc do miejsca gdzie był ślepy "wojownik"

- T-tak - odpowiedział ale Chmurna Łapa wiedziała że to kłamstwa więc powiedziała:

- Przecież wiem, że nie

- n-naprawde nic s-się nie s-stało, p-przynajmniej nic n-nowego

- Poczekaj tu, przyniosę coś, co sprawi że będziesz w lepszym
humorze - oznajmiła po czym wyszła. Chwilę później wróciła mając coś w
pyszczku, co niedługo później dała do pyszczka jej przyjaciela.

- C-czemu mi t-to dałaś? - zapytał zdziwiony

- Tak jak mówiłam, to sprawi że będziesz w lepszym nastroju - uśmiechnęła się

- Dziękuje ci Chmurna Łapo - uśmiechnął się - C-czy masz d-do mnie j-jeszcze j-jakąś s-sprawę?

- Na razie nie.Miłego dnia! - powiedziała po czym poszła

Gdy wróciła już do swojego legowiska, położyła się, i zasnęła.
Inne dni mijały tak jak zwykle - leczenie, spanie, ale pewnego wieczoru
uczennica medyka postanowiła w środku nocy z powodu bezsenności wyjść z
terytorium Klanu Chmur.
 Oczywiście tak zrobiła. Nie minęła chwila a już się znalazła poza
terytorium swojego klanu. Nagle zauważyła sylwetkę jakiegoś śpiącego
kota.

- Nie będzie  źle jak go obudzę, nie? - pomyślała z ciekawości - zapytam najlepiej co tu robi

Gdy go obudziła niespodziewanie kocur skoczył na nią robiąc jej
ranę. Kotka wystraszona odrzuciła drapiąc go w szyję, lecz nie zbyt
mocno, bo nie chciała nikogo zabić. Nagle oboje wyczuli od siebie zapach
 kota z klanu.

- Ty jesteś kotem z Klanu Chmur - oznajmił kocur - poznaję ten zapach

- Tak - przyznała - ty chyba też jesteś z klanu, tak myślę

Medyk od razu zaczął się leczyć, po czym zapytał:

- Chcesz trochę ziół na uleczenie ran?

- Nie trzeba - odpowiedziała. To tylko mała ranka, nie powinna sprawić problemu - pomyślała

- czemu mnie zaatakowałeś? - zapytała z ciekawości

- nie na co dzień spotyka się klanowego kota poza swoim terytorium - powiedział kocur - myślałem, że jesteś samotnikiem

- lepiej będzie jeżeli wrócę już do klanu - powiedział, po czym odwrócił się i zaczął wracać

Za daleko nie zaszedł bo na drogę wyskoczyli samotnicy.

- Patrzcie! To musi być ten kot co zabił Trawę! - syknął jeden z samotników

- Zatem atak grupo! - krzyknął drugi i rzucił się na brązowego kocura

Kocur nie był mniej silny niż grupa samotników, dlatego nie bał
się ich. Uczennica medyka postanowiła mu pomóc, a zatem skoczyła na
jednego z samotników zabijając go. Pozostali samotnicy też zostali
zabici.

- dzięki za pomoc - popatrzył na kotkę - lepiej będzie już wrócić do klanu, więc żegnaj

- Ja też lepiej będę wracać - odparła a następnie zaczęła kierować się w stronę swojego klanu

Gdy przyszła, na nieszczęście nieoczekiwana niespodzianka się jej
 przytrafiła. Przed wejściem na teren Klanu Chmur patrolował wojownik, Bluszczowy Pazur.

- Gdzieś ty była?! - syknął gdy ją zauważył

- P-pozwiedzać t-teren - powiedziała zmieszana

Na jej szczęście wojownik jej uwierzył. Chwilę później wróciła do swojego legowiska i zasnęła.

- Chmurna Łapo! - na następny dzień obudził ją głos tego samego wojownika

- Tak?

- Królik czy ptak?

- Nic, nie jestem głodna, wczoraj jadłam - skłamała

- No dobrze - powiedział po czym wyszedł z legowiska medyka - więcej dla mnie!

Kotkę dalej zastanawiało to, kim był kocur którego poznała
wczoraj, lecz nie miała najmniejszego pojęcia. Kolejnego dnia usłyszała Bluszczowego Pazura:

- Zapraszam na patrol!

Na ten okrzyk kotka bez zastanowienia przybiegła w miejsce skąd dochodził. Spotkała przy okazji Podniebnego Lisa
 i jego partnerkę, którzy najwidoczniej też chcieli iść. Niestety w
czasie partolu natrafili na miejsce gdzie uczennica medyka była z
poznanym medykiem oraz samotnikami. Oczywiście - plamy krwi, zapach -
pozostały, przez co Chmurna Łapa miała kłopoty. Udawała że interesuje
się czym innym lecz nagle usłyszała swoje imię:

- Chmurna Łapo? Czy to twoja krew? - Zapytał Bluszczowy Pazur

- Nie, to nie moja krew - odpowiedziała pewna udając, że to prawda

- To dlaczego pachnie tobą? - uparł się

- Nie wiem, może w nocy przechodziłam tędy a nawet nie zauważyłam
 i z tąd mój zapach? - chciała się usprawiedliwić, ale kocur jej nie
uwierzył - ciekawe, dlaczego uważasz ze kłamie? może to ty? - dodała

- bo to nie ja mam ranę na boku!

- Ranę na boku to dostałam od lisów! - tym razem nie skłamała

Wtedy uczennicą medyka zawładnęła jej druga połówka. Skoczyła ona na wojownika ale na szczęście nie robiąc mu krzywdy.

- TO NIE MOJA KREW! - krzyknęła by Bluszczowy Pazur odpuścił z prawdą

- To dlaczego pachnie tak jak ty!? - zapytał już kolejny raz

Kotka nie chciała się więcej denerwować więc zezłoszczona wróciła
 się do obozu. Poszła na swoje posłanie i zasnęła. Kilka dni później
została mianowana na medyka. Kolejne dni były takie jak zawsze.

- Wstawanie, leczenie, powoli znikające zioła po które muszę iść. Czy tak musi być zawsze? - pomyślała młoda medyczka

Ten dzień był taki jak inne dopóki nie przyszły do niej kociaki.

- Witaj Chmurny Poranku, możesz popilnować te kociaki na chwilkę? - zwróciła się do kotki partnerka Podniebnego Lisa

- Oczywiście, mogę ich popilnować, ale nie zapewniam że nic im
się nie stanie - powiedziała leniwo, ale mimo to jej przyjaciółka jej
podziękowała

Niestety, medyczka nie spodziewała się jak dla niej - takich niegrzecznych kociaków. Od razu jeden z maluchów - Łatek, ukradł jej kocimiętkę po czym odłożył ją przed Cichym, jednocześnie przypominając jej brata.

- Żałosne - kotka usłyszała od jednego z kociaków, po czym zaczęła się ich kłótnia

- Łatek, przeproś! - powiedziała, gdyż usłyszała iż to właśnie on przezwał swojego przyjaciela "Żałosnym"

- Nie zamierzam! - oburzył się

Chmurny Poranek nie wiedziała co już ma robić więc miała już się
odwrócić gdy nagle zauważyła że do jej legowiska przyszła matka kociaka i
 go upomniała. W tym czasie oba kociaki wyszły z legowiska medyka.
Medyczka myślała że chociaż teraz będzie miała spokój gdy nagle
zauważyła Gałązkę.
 Mały kocur nie był tak, jak niesforne kocięta. Był grzeczny, troskliwy,
 a szczególnie miał zainteresowania ziołami, tak jak ona
sama, kiedy była w jego wieku.

- Co tutaj robisz? - spytała nie okazując złości, która jeszcze w niej nie minęła do końca.

- Och, nic szczególnego. Przebywanie w żłobku jest bardzo
nudne... Dlaczego mam tam siedzieć, jeśli jest tyle ciekawych zapachów
do odkrycia? Słodkie, gorzkie, ostre oraz te bardziej tajemnicze. -
odpowiedział z zainteresowaniem

- Widzę, że interesujesz się medycyną - powiedziała odwracając się by posprzątać bałagan

- Wydają się bardzo interesujące. Są niezmierzone, zagatkowe oraz
 różnorodne. Zwierzynę można poznać, ale rośliny posiadają coraz to
nowsze zastosowania, jakich nie widział nikt przedtem. - te zdania
podekscytowały młodą medyczkę

Nagle Chmurny Poranek wyczuła zapach nie lubianego przez nią
kocurka. Przygotowała się do skoku, chociaż to nie była zdobycz. Gdy
kociak był już na terenie jej legowiska, kotka skoczyła na niego. W tym
samym czasie usłyszała że Gałązka coś mruknęła ale nie dosłyszała.

( Dopiszę tutaj)

Zmęczona położyła się na swoim legowisku. Nie poleżała długo, gdyż wyczuła zapach jej przyjaciółki, Mrocznego Płomyka.
 Udawała że śpi, ale widziała jak jej znajoma próbuje poukładać zioła.
Oczywiście, udało to się jej, gdyż co najmniej 1 sztuka danego zioła
pozostała na miejscu. Kiedy skończyła pracę za medyczkę, opuściła
legowisko, ale na nieszczęście kociak którego Chmurny Poranek upomniała
przyszedł i jeszcze gorzej się zachował wobec niej, mianowicie - bez
szacunku kopnął medyczkę. Kotka nie próbowała zdawać sobie z tego sprawy
 gdy nagle lekki zapach znikł. Od razu bez zastanawiania wstała, gdyż
miała przeczucie że coś zaraz się stanie - miała rację. Lepiej
powiedzieć - zauważyła Łatka
 stojącego na rozległej gałęzi. Medyczka była wystraszona tym widokiem,
więc od razu skoczyła w jego stronę i złapała go za kark.

- Ej, puszczaj! - krzyknął kociak ze szklanymi oczkami próbując się wyrwać, lecz Chmurny Poranek nie dawała za wygraną

Uważaj, bo możesz spaść! - powiedziała wystraszona trzymając go
nad przepaścią, gdyż sama wiedziała co może się wydarzyć, dodając to, że
 stali oni na wyrastającej małej gałązce, już nie na rozległej gałęzi.

Niestety, ten jej nie posłuchał... Wiercił się, trącił ją, aż
nagle stało się coś okropnego - jak tylko kotka obróciła się by zejść,
ten wyrwał się z całej siły zwalając kotkę z gałęzi na której on sam
pozostał. Wystraszone koty patrzyły na to wydarzenie, ale Chmurny
Poranek spadła na 4 łapy, lecz nie wylądowała tak jak powinna. Kotka
potknęła się i padła na ziemię. Ostatnie co widziała to były jej bliscy i
 przyjaciele patrzący na nią i biegnący w jej stronę. Zdążyła zobaczyć
też spadającego Łatka, i usłyszeć jego głos który zapytał czy z medyczką
 wszystko ok. Zemdlała. Wszyscy albo większość kotów myślały że to już
będzie jej koniec.

Następnego dnia, gdy się obudziła, zauważyła nad sobą Gałązkę.

- Witaj Chmurny Poranku! - mruknął kociak

- Witaj Gałązko, widzę że wcześnie wstałaś

Wtedy oczywiście przybiegł jej brat i rzucił w kociaka myszą. Gałązka
 nie zezłościł się za to, ale przyjął to jako podarunek. Chwila nie
minęła, a maluch przysunął zwierzątko tak, by było ono obok łap
medyczki.

- To dla mnie? - spytała - przecież mój brat rzucił to dla ciebie nie?

- Tak, to prawda ale miło by było zjeść posiłek razem z tobą

- Jak już tak bardzo chcesz - odpowiedziała odgryzając kawałek myszki

Kocurek zrobił to samo, a po chwili przyszedł jego brat z Łatkiem.

- Czy mogę jakoś pomóc? - zapytał Cichy

- Bracie, to na ciebie nie przystało - odpowiedziała Gałązka

 - Nie, narazie nie potrzebuję pomocy, może że zaopiekujesz się swoim przyjacielem - mruknęła medyczka

Po tych słowach Cichy zabrał Łatka, który wypytywał dlaczego biały kocur go ignoruje i razem wyszli z miejsca spotkania. Po jakimś czasie Gałązka
 udał się by sprawdzić stan roślin, a gdy wrócił przyniósł ze sobą
trochę suchych kwiatów, których Chmurny Poranek nie zauważyła.

- One już nie będą przydatne, prawda? - spytał

Medyczka przez chwilę jeszcze patrzyła na kwiaty, po czym dodała:

- Racja, trzeba będzie pójść po nowe - oznajmiła

- Chmurny Poranku, mógłbym pójść po nowe zioła? - zapytał wykorzystując sytuację

- Gałązko, jesteś kociakiem! nie wolno tobie wychodzić za teren,
ale gdy dorośniesz, to będziesz mógł. W lesie jest wiele
niebezpieczeństw. Najwyżej gdy mój brat przyjdzie, powiem mu by to
zrobił - mruknęła

Kocurek przez chwilę, jakby zawiedziony lub smutny, patrzył w niebo wyczekując czegoś.

- Wszystko dobrze? - zapytała troskliwie

- Ach... Czasami wydaje mi się, że nie jestem taki sam jak inne
kociaki. Nie chciałbym zostać wspaniałym wojownikiem, który walczy przy
każdej okazji. Nie chciał bym? Nie jestem do tego stworzony. Mam już
prawie sześć księżyców, a wyglądam jak bym się urodził wczoraj. Nawet z
przyniesieniem zwierzyny mam nie mały problem. Chmurny Poranku, czy
myślisz, że jestem tu zbędny? - spytał

- Nie nie jesteś! Jesteś tutaj taki jak każdy! Każdy jest tutaj
kimś, a nie niczym. Nawet jak wojownictwo nie jest dla ciebie, możesz
zostać kimś innym! - powiedziała tak, by kocurek nie myślał że jest
niepotrzebny

 *- W takim razie... Czy ścieżka medyka jest mi pisana? Nie chciałbym obciążać ciebie niepotrzebnym ciężarem, ale jeśli mógłbym zostać medykiem... - wymamrotał*

- Chmurny Poranku! - przerwała ranna Mroczny Płomyk

- Co się stało?

- spadłam z najwyższego drzewa na naszym terytorium

- Gałązko, mógłbyś uleczyć moją przyjaciółkę? - powiedziała tak jakby chciała sprawdzić co maluch potrafi

- Oczywiście - oznajmił a po chwili ranna kotka była już w lepszym stanie, lecz musiała kilka dni pozostać w legowisku medyka

- Bardzo dobrze! - pochwaliła go medyczka

Następna połowa dnia minęła tak, jak zwykły dzień. Następnego dnia obudziła ją Promienna Łapa,
 która pochwaliła się jej ciotce że za niedługo będzie jej mianowanie.
Chmurny Poranek pogratulowała jej, a potem wstała i tak zaczęła dzień.

(Dokończem)

Następnego dnia gdy się obudziła, postanowiła sprawdzić co ciekawego się dzieje w obozie. Gdy przechodziła zauważyła uciekającą Wodę, która po chwili znalazła się na drodze grzmotu.

- Woda! - krzyknęła medyczka, lecz kociak nie odpowiadał

Po chwili przyszedł Kreci Wzrok,
 który usiłował zwabić córkę do niego, ale i jego starania nie pomogły. Z
 oddali udało się usłyszeć trąbienie. Gdy nadjechał potwór, ojciec Wody
 szybko wbiegł na drogę grzmotu próbując ochronić kociaka. Chmurny
Poranek spróbowała też pomóc, a więc odepchnęła z drogi grzmotu ślepego
wojownika. Potwór lekko potrącił medyczkę, ale na nieszczęście zakręcił
prosto w Wodę i przejechał ją. Córka przywódcy straciła przytomność. Następnego dnia gdy się obudziła, rozejrzała się po legowisku i zapytała jednego z jej przyjaciół:

- Witaj Kreci Wzroku! Pamiętasz może co się działo wczoraj?

- t-tak... - odpowiedział przygnębiony

- Jeśli mógłbyś, powiesz mi? - powiedziała myśląc że nie uprzykrzy życia tymi słowami wojownikowi

- W-woda... - jego oczy zrobiły się szkliste a głos załamany - P-przepraszam! - kocur odwrócił się szybko i uciekł

 Medyczka nie wiedziała co zrobiła źle. Po chwili podeszła do jej ucznia i lekko szturchnęła go ogonem.

 - Gałązkowa Łapo? Śpisz?

 - Tak - odpowiedział prawdopodobnie śpiąc

 - Okej, to nie będę tobie przeszkadzać, już pójdę - powiedziała odwracając się - do zobaczenia później!

 Poza swoim legowiskiem spotkała Mrocznego Płomyka, więc się przywitała:

 - Witaj Mroczny Płomyku! Widzę że wstałaś

 - KIM jesteś i co ważniejsze KIM JA JESTEM! KIM JA JESTEM CO TO W OGÓLE ZA MIEJSCE - zakrzyczała wojowniczka

 Chwilę później przyszedł Łaciata Łapa, który skoczył na swoją matkę

 - Cześć mamo! - zakrzyczał do jej ucha

- Ona ciebie nie pamięta Łatku... - powiadomiła medyczka

 - Kim ty jesteś! - powiedziała Mroczny Płomyk zwalając swojego kociaka ze grzbietu - KIM TY JESTEŚ i czego ode mnie chcesz!

 - Mamo! Co ty robisz! - Oburzył się uczeń, więc specjalnie nadepnął na jej ogon.

 - Ała! - zapiszczała kotka - Jak śmiesz! Zostaw mnie nieznajomy!

 - Nieznajomy? Cóż z ciebie zapominalska, że o mnie zapomniałaś!

Kim jesteś i co gorsza kim ja jestem! - zaczęła panikować

 - Idiota. - Od razu Łaciata Łapa wskoczył na głowę Mrocznego Płomyka, i zaczął skakać na jej głowie. Nie potrwało to długo gdyż matka ucznia uciekła.

 - A ty co się na mnie gapisz - Syknął - Jeśli nie przestaniesz, wyrwę ci oczy! - zwrócił się do medyczki

- Jak mi wyrwiesz oczy, to poniesiesz konsekwencje. To że twoja matka ciebie nie zna, to nie znaczy by wyżalać się na kimś innym. Czemu nie wyżyjesz się na nikim innym niż mnie? Co ja tobie zrobiłam? - mówi pewna siebie

 - Aż tak śmiesz się do mnie odzywać?! - Wskoczył na Chmurną, drapiąc ją po grzbiecie
Kotka zrzuciła Łatka, lecz kiedy to zrobiła ten podrapał ją w policzek.

 - Co ty zamierzasz zrobić - powiedziała jakby uczeń nic jej nie zrobił

 - Że co ja robię? Medycy nie muszą nic wiedzieć! - Oburzył się na Chmurną

 Wiem, że nie muszę wszystkiego wiedzieć, ale powiedz mi proszę, co ja takiego tobie zrobiłam? Podrapałam kiedyś ciebie czy co? Czemu akurat MI musisz uprzykrzać życie za każdym dniem? - zapytała się ze smutkiem

 - A co cię to obchodzi? Nic nie musisz wiedzieć! - Oburzył się kocur. - Mam nadzieję, że kiedyś wreszcie trafisz do Klan Gwiazdy, a najlepiej do Ciemnego Lasu! -

(Dokończem)

Łatek, jak zawsze, skradał się do legowiska medyczki, zauważył Chmurną i Mroczną. Więc, od razu wskoczył na Mrocznego Płomyka z zadowoleniem na twarzy, lecz gdy znowu spojrzał na Chmurną, od razu rzucił wrogie spojrzenie, na medyczkę.

- WAA! Łaciata Łapo! - krzyknęła

- Cześć mamo! Jak się czujesz... - Spojrzał znowu na Chmurną, nawet w jego oczach było widać "Nie dotykaj mojej matki, chyba że chcesz się bić".

Gdy przyjaciółka medyczki poszła, ta przeszła obok Łaciatej Łapy jakby nigdy nic, a w tym samym czasie, uderzyła go lekko ogonem. W jej oczach widać "Ktoś pytał ciebie o zdanie?"

- A ty co?! Kto ci pozwolił mnie uderzać?! - Zdenerwowany, wskoczył na Chmurną, gryząc jej ucho.

Nikt, ale to nie ważne. Robię to co chce, narazie jesteś tylko uczniem - mruknęła wyrywając się tak, by nie urwano jej uszu - Nie możesz mi rozkazywać, a do medyczki powinieneś mieć szacunek. Lekko uderzyłam ciebie ogonem a ty od razu skaczesz jakbyś widział jakąś mysz czy co? - powiedziała śmiejąc się pod nosem

- Ale niedługo będę wojownikiem! Będę lepszy od ciebie! Rozerwę cię na...- Uczeń zobaczył Mrocznego Płomyka więc, uśmiechnął się lekko, by nie miała jakiś podejrzeń

Na co, na strzępy? Boisz się pokazać jaki ty naprawdę jesteś na oczach matki? - powiedziała mądrze

- Uważasz że się boję?! - Oburzony powiedział do Chmurnej, popychając ją, tyle ile ma sił, ale medyczka ani drgnęła

- CO TU SIĘ DZIEJE?! -zapytała zdenerwowana matka Łaciatej Łapy

- Nic mamo, po prostu em.. Rozmawiamy? - skłamał

- To są wasze rozmowy?! ciągle się kłócicie, uspokójcie się - odparła po czym odeszła

Wtedy oba koty ogarnęła wielka złość. Chmurny Poranek skoczyła obok łatka lekko drapiąc go po ramieniu, lecz uczeń szybko złapał ją, zostawiając jej bliznę na ogonie. Wtedy medyczka nie mogła siebie powstrzymać. Czarną łapą uderzyła ucznia z całej siły. Łatek, wywrócił się, z zdenerwowaniem na twarzy, próbując wstać, lecz kiedy wreszcie ten wstał, od razu stracił przytomność
- CO TU SIĘ DZIEJE? - przyszedł jej ojciec który zaczął syczeć wściekle

Wtedy kotka zdała sobie sprawę co zrobiła i żałowała tego.

- CO JA ZROBIŁAM!?!? - pomyślała

- Chmurny Poranku?! Co to ma znaczyć?! Jesteś medyczką! - wydarł się na nią przywódca - Jeszcze to kot z naszego klanu... - dodał.

- Ja- Ja nie chciałam... - wyszeptała przygnębiona

Zawiodłem się na tobię... Nie wiem czy to byłdobry pomysł wybierać cię na medyczkę... - przyznał wściekle i zwiedziony zarazem - zastanowie się czy dłużej nią zostaniesz...

Wtedy córka przywódcy poczuła jakby coś w niej... pękło... Co ja narobiłam..? - powtórzyła w swoich myślach

Ani chwili dłużej nie czekała. Zabrała zioła i zaczęła leczyć jej wroga, a gdy już to zrobiła, położyła się na swoim posłaniu.

- Jak tam z Łaciatą Łapą? - zwrócił się do niej zimno ojciec

- Dobrze... - odpowiedziała po chwili - nie stracił nawet krwi, więc przeżyje

- mhm - kocur odwrócił się i wrócił do siebie

- Chmurny Poranku! Chmurny Poranku? - dwa razy zawołał ją brat ale medyczka na słowa brata ani drgnęła. Jedyne co robiła to stała nad swoją ofiarą i patrzyła na niego.

- Chmurny Poranku! - syknął przywódca gdyż ta "ignorowała" brata - Zwołałem zebranie, czego nie rozumiesz!

- Mówiłeś że źle zrobiłam nie? - odwróciła się

- Idź pod rozległą gałąź, natychmiast! - po tych słowach kotka zaczęła kierować się w stronę rozległej gałęzi ze szklanymi oczema. Wiedziała że źle zrobiła, ale wiedziała też że jej tato nie uwierzyłby gdyby powiedziała że to nie ona.

- Chce ogłosić że Chmurny Poranek będzie zawieszona w obowiązkach medyka przez jakiś czas. - spojrzał lodowatym wzrokiem na córkę - Jeżeli jednak Gałązkowa Łapa będzie potrzebować może się do niej zgłosić, uważam jednak że nie będzie to potrzebne bo w ostatnim czasie zachowuje się lepiej niż swoja mentorka. - ogłosił

Dla medyczki nie mogło być nic gorszego niż to. Ojciec którego kochała, ogłosił że ona nie będzie już medyczką. Wtedy rozpłakana uciekła jak najdalej ze zgromadzenia w ogromny las. Kreci Wzrok oczywiście pobiegł za nią, usłyszała jego głos. Mimo to medyczka uciekła jak najdalej, aż się rozpadało. Nikt z klanu jej nie widział, oprócz tej jednej pary różnorodnych oczu. Wędrowała kilka dni, aż natrafiła na Klan Kryształu. Przyjęto ją tam bardzo miło, nie miała tam żadnych problemów. Niedługo po tym wydarzeniu, jej przyjaciółka, Wyblakłe Niebo, postanowiła dołączyć do klanu, w którym znajdowała się Chmurny Poranek. Kilka dni pobytu w innym klanie zakłócił "drugi charakter" medyczki. Skończyło to się uderzeniem przez Wyblakłe Niebo w drzewo z nieuwagi. W następnych dniach nic się nie działo, ale pewnego dnia medyczka postanowiła pozwiedzać tereny. Podczas obserwowania wyczuła zapach kota swojego byłego klanu. Bez zastanowienia skoczyła w krzaki i podsłuchiwała.

Był to Bluszczowy Pazur. W pewnym momencie wyczuł on kotkę i wskoczył w krzaki gdzie się chowała. Ta natomiast jak najszybciej wyskoczyła zza krzaków i weszła na drzewo. Z niego nie miała już ucieczki. Myślała że kocur, gdy tylko ją zobaczy, rzuci się na nią i zabije, lecz tak się nie stało. Po chwili wojownik znalazł się na drzewie.

- Chmurny Poranku! Tu jesteś! - zawołał

- Bluszczowy Pazurze - syknęła - po co tutaj przyszedłeś? - na jej pytanie ten przez chwilkę nie mógł wypowiedzieć słowa, ale nagle stało się coś niespodziewanego

- J-j-ja... Ja się w tobie zakochałem Chmurny Poranku! Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie! - wyjąkał

Medyczka w tym momencie poczuła, jakby odzyskała szczęście. Pierwszy raz, ktoś wyznał jej miłość.

- Ja też Cię kocham! - wykrzyknęła, po czym rzuciła się na partnera z radością

Tak mijały kolejne dni. Spędzali ze sobą czas, śmiali się razem... to były wspaniałe chwile dla kotki. Pewnego dnia jednak, gdy razem chodzili, natrafili się na grupkę lisów. W mgnieniu oka otoczyła ich gromada. Nie mieli wyboru. Musieli się bić. Pierwszego lisa zabiła Chmurny Poranek, rozcinając mu szyję. Na nieszczęście drugi lis zaatakował kotkę ale jej partner rzucił się przed nią. Walnął w drzewo z raną na brzuchu. Wściekłość ogarnęła medyczkę, przez co już wiadomo co się stanie. Zabiła drugiego lisa, skakała po nich, używała sztuczek. Po chwili rzuciła się przed Bluszczowego Pazura i zasyczała, by lisy zostawiły ich w spokoju. Niedługo później uleczyła partnera i zaniosła go na ich miejsce spotkań. Niestety Podniebny Lis w tym czasie szukał wojownika Klanu Chmur oraz go znalazł. Kłócili się i kłócili o to, że partner medyczki jest ranny i powinien być u medyka. Gdy kotka znalazła odpowiedni moment, skoczyła przed brata i oznajmiła, iż to ona jest tym medykiem, który uleczył wojownika.

- Gdzie ty byłaś?! - zakrzyczał jej brat

- Tam, gdzie ciebie nie było - odpowiedziała ze śmiechem

Wtedy ku zaskoczeniu Podniebny Lis rzucił się na medyczkę drapiąc ją po grzbiecie. Ona oddając mu zrzuciła go. Walka ta potrwała do momentu, w którym obojga kotów straciło przytomność. Na szczęście Bluszczowy Pazur zapamiętując podstawowe zioła, których nauczyła go jego partnerka, pomógł rodzeństwu. Po obudzeniu postanowili się pogodzić.

Kilka dni później Chmurny Poranek urodziła kociaki. Nadała im imiona: Melodia i Orchidea. A dlaczego takie? Ponieważ Melodia, młodsza córka Chmurnego Poranku uwielbiała śpiew ptaków czy jakąkolwiek piosenkę ułożoną przez zwierzęta lub przedmioty. Orchidea natomiast, przypominała ten kwiat, tylko że czarno-biały. Opowiadała im historie o wielu rzeczach, takich jak spotkanie ich ojca, jego wygląd, wydarzenia z Podniebnym Lisem i wiele więcej. Pewnego dnia postanowiła pokazać kociakom leśne życie, i tak oto właśnie wróciła do Klanu Chmur. Brat samotniczki wtedy musiał niestety coś załatwić. Gdy byli już na terytorium Klanu Chmur przy legowisku przywódcy zaczepił ich Sokola Łapa, a dokładniej chciał on się tylko przywitać, ale Orchidea podbiegła do niego i zaczęła zadawać masę pytań. Kiedy jej matka zauważyła to nieufnie wzięła kociaka i weszła do legowiska jej ojca.

- Wilcza Gwiazdo...? - powiedział niespokojnie Bluszczowy Pazur

- Tak?

- Chmurny Poranek tu jest... - powiadomił kierując wzrok na kotkę, a ta się lekko uśmiechnęła

- C-chmurny Poranek - przywódca skierował wzrok na jego córkę *-* Ty żyjesz?! - krzyknął z niedowierzaniem - Tak się martwiłem! - mówiąc to wstał i przytulił ją - Gdzie byłaś? Z resztą nie ważne, ważne że jesteś. Tak strasznie cię przepraszam!

- Nie jesteś na mnie zły? Myślałam że w ogóle nie będziesz za mną tęsknić, przecież pobiłam jednego z uczniów z klanu... - obwiniła się. Nagle zauważyła Sokolą Łapę, więc dała znak by nie przysłuchiwał syknięciem

- Każdego czasem ponoszą emocje, przepraszam

- Co chcesz Chmurny Poranku. Kiedy przychodzą koty, które uciekły to nie wolno zobaczyć co się dzieje? - przerwał im Sokola Łapa mówiąc to do Chmurnego Poranka, a ta dała mu znak by przestał

- Sokola łapo - dodał poważniejszym tonem partner córki przywódcy, na co uczeń posłuchał, jednak melodia widząc to, zasyczała za jej matką

- Melodia! Cichutko! - szepnął do kociaka jej ojciec

- To ja przepraszam tato! Nie chciałam by tak było... - powiedziała zagłuszając partnera

- Nic się nie stało. A co to za maluchy? - spytał

- To Melodia, a to Orchidea - powiadomił Bluszczowy Pazur - one... są nasze... Ty... - jesteś dziadkiem! - powiedział radośniej

- C-co? - zapytał zdziwiony -Wiesz że nie będziesz mogła teraz być medyczką? - ale Chmurny Poranek się tym nie przejęła

- Przepraszam że się wtrącam. Ale widzę że kociaki już chcą zwiedzać obóz. - przerwał im Sokola Łapa - Mogę je poprowadzić

- Na razie to opuść to legowisko - oznajmił Wilcza Gwiazda

- Hm, Sokola łapo, Wilcza Gwiazda ma rację. - przyznał Bluszczowy Pazur

- Ja się nimi zajmę - mówi rzucając nieufne spojrzenie na ucznia po czym szepcze do kociaków - jeszcze chwilka i będziemy zwiedzać, dobrze?

- Chcecie pozwiedzać, tak? - szepnęła po chwili

- Oczywiście! - powiedziała szczęśliwa Melodia

- Tak!wesoło zapiszczała jej siostra i poszła za matką

Gdy wyszły z legowiska przywódcy, zaczęły zwiedzać. Najpierw karmicielka pokazała kociakom miejsce medyka. Orchidea od razu powiedziała że to nudne, ale melodia wyglądała na bardziej zainteresowaną. Następnym przystankiem była wizyta u wojowników, a później u uczniów. Nagle melodia zauważyła obcego kociaka, a że jej matka na nią spojrzała w razie pytań, od razu zrobiła to samo. Wtedy pomyślała sobie: "Znowu? Co to, klan szpiegów czy co że tak wszyscy obserwują nas?" po czym skoczyła przed małą kotkę, która się wywróciła i zadała pytanie:

- Czemu nas szpiegowałaś? - na to kotka wybuchła płaczem, ale Orchidea podbiegła do niej żeby się nie bała, jednak ta tylko uciekła

- Czego ona się przestraszyła? - zaśmiała się Melodia, a jej matka próbowała odpowiedzieć sobie na pytanie "Co źle zrobiłam?"

Kociaki szybko popędziły do żłobka. Starsza Córka Chmurnego Poranku uspokoiła Szczawika - tak nazywał się ten kociak. Po chwili kotki zaczęły się bawić w coś.

- Witaj Chmurny Poranku - zaczepił ją w tym czasie uczeń, który wcześniej ich szpiegował

- Witaj? - mówi trochę zdziwiona - Znamy się? - spytała, gdyż zapomniała go

- Widziałem ciebie gdy byłem jeszcze kociakiem - wyjaśnił

- No dobrze, jak masz na imię, gdyby wolno zapytać?

- Ja jestem sokola łapa - na te słowa od razu kotka sobie przypomniała

- Ten co podglądał rozmowę moją z moim ojcem?

- Tak to ja - przyznał się - nie chciałem podsłuchiwać tylko chciałem się przywitać z bluszczowym pazurem

- No dobrze - mruknęła nieufnie - zawsze tak podsłuchujesz?

- Nie, widziałem się z Bluszczowym Pazurem przed jego podróżą i nie widziałem go przez długi czas. Chciałem się przywitać, a nie chciałem wam przeszkadzać więc usiadłem obok.

- No dobrze... - powiedziała odwracając się w stronę lasu

- A dokąd idziesz? - spytał ciekawy

- Zapolować, a co?

- Nic. Kociaki są w żłobku. Powinnaś ich popilnować

- Cóż, na razie się bawią, więc nie będę przeszkadzać im zabawy. Coś jeszcze? - oburzyła się, a na swoje pytanie otrzymała odpowiedź "nie"

Długo nie minęło, a karmicielka już niosła mysz w pyszczku. Odłożyła ją na stos zwierzyny a tu nagle... Bójka w żłobku. W samym czasie wzięła melodię, gdyż Szczawik zamierzała ją uderzyć.

- Chodź Orchidea, jak macie się tutaj tak bić, to lepiej by tego uniknąć - mruknęła zła po czym wyszła ze żłobka

- Mamo! Zabierz mnie od tego potwora jak najdalej! - krzyknęła młodsza córka wskazując na Szczawika, a ta na nią zasyczała. Karmicielka zezłoszczona rzuciła wrogie spojrzenie na kociaka co oznaczało "przestań".

- Proszę, nie bijcie się z innymi, może że oni naprawdę są dla was
okropni. Najlepiej takich kotów unikać, ale rozumiem gdy staniecie we
własnej obronie. - syknęła podając upolowaną mysz swoim kociakom

- Ty ją złapałaś? - zapytała starsza

- Oczywiście że tak, a teraz jedzcie

- Rany, jakie to dobre, lepsze niż jedzenie z siedliska! - krzyknęła Orchidea gdy skończyły jeść

- Mówiłam? Tutaj jest takiej zwierzyny wiele więcej! - zaśmiała się cętkowana

- Jest jeszcze coś to zwiedzania, jestem zmęczona. W końcu cały dzień praktycznie chodziliśmy! - ziewnęła ciekawska kotka

- No to chodźmy, odpoczniecie sobie, a na następny dzień, jeśli będziecie chciały, możemy dalej zwiedzać.

Chwilę później była już noc i kotki zasnęły, a ich matka czuwała. Partner Chmurnego Poranku też przyszedł i się położył. W środku nocy nagle się obudził i zakrzyczał na cały obóz "Kto jest matką Szczawika!?!". Okazało się że ta leżała pod krzakiem i trzęsła się z zimna, a nikt inny nie zareagował. Karmicielka z niechęcią wzięła ją do pyszczka, zaniosła do żłobka i ją ociepliła. Ta przez sen zaczęła wymachiwać łapkami. W mgnieniu oka zapiszczała, obudziła się i wybiegła ze żłobka jak piorun. Karmicielka zaczęła ją gonić, ale to nic nie dało. Było już za późno... Potwór potrącił małą. Była medyczka szybko zabrała ciało i przybiegła do legowiska medyka. Zaczęła ją leczyć, chciała by przeżyła za wszelką cenę. Po próbach uratowania kociaka wreszcie się udało. Dała znak uszkiem.

C.D.N