Rozdział 3: Zach, Zachary, Zachariah

Białe ściany potrafią doprowadzić do szaleństwa. Szczególnie jak nie masz jak od nich uciec.
Zach preferowałby bycie przetrzymywanym w wilgotnej piwnicy. Puste słowa? W żadnym wypadku. Na podstawie swoich doświadczeń spokojnie mógłby zostać inspektorem przestrzeni szczelnie zamkniętych. Ile gwiazdek dostałoby laboratorium Grovehart? Mocne trzy na pięć.

Mimo wszystko miał tu sporo rozrywek. Co najmniej dwa razy dziennie przyjeżdżał do niego osobiście cyrk w postaci jednego z ochroniarzy. Winston był nie tylko ofiarą losu, ale również wyjątkowo irytujących żartów Zacha.

Jakby tego było mało, Zach posiadał również luksus brania udziału w cotygodniowej bijatyce z jaśnie panem strażnikiem.

Regulamin labu działał mu w tej sprawie na rękę. Albowiem jeżeli jeden z więźniów straci przytomność (lub też będzie ten stan udawać), strażnik ma obowiązek sprawdzić czy tamten nie wykitował. Odmowa może skutkować poważnymi konsekwencjami. Amen!

Winston może i jest żółtodziobem, ale za każdym razem dobrze wiedział w co się pakuje. I, ku zadowoleniu więźnia, nie mógł z tym nic zrobić.

Walki nie były wyrównane. Oprócz swoich genialnych mechanicznie protez obu rąk, ochroniarz mógł wnosić na ring przeróżne zabawki. Taki paralizator na przykład. Oficjalnie więc wygrywał każde starcie, ale przed prawdą nie ucieknie.

To Zach dumnie nosił tytuł niebezpiecznego i niezwykle brutalnego. Jako najemnik musiał te cechy pielęgnować, nawet podczas wakacji w więzieniu.

Po głębszej analizie może rzeczywiście nie było tu tak źle. Biel pomieszczenia ładnie kontrastowała z jego gęstymi, kruczoczarnymi włosami, niedbale zaczesanymi do góry i ciemnobrązowymi oczami z lekko opadniętą powieką.

Ażeby być dokładnym, to ściślej mówiąc jedno oko było ciemnobrązowe.

Laboratoria znane są ze swoich eksperymentów. Laboratorium Grovehart znane jest ze swoich eksperymentów na ludziach. Wróć. Na więźniach, dożywotnio skazanych. A tacy do ludzi już nie należą i opinia społeczna jest zdecydowanie na tak.

Okazało się, iż mający miejsce dwa tygodnie temu deszcz meteorytów to z perspektywy naukowej kopalnia skarbów.

Krótko mówiąc — żyła złota poszła w żyłę. Dłużej — więźniom wstrzyknięta została emanująca białym światłem substancja z meteorytów. Podobno odkryli, że jest czymś w rodzaju pasożyta. Symbiota? Czas pokaże.

Prócz zwiększonej siły, Zach zyskał kilka interesujących… aspektów wizualnych. Perfekcyjnie dopasowanych do koloru przewodniego tego ośrodka. Ewidentnie przybysze z kosmosu z obawy przed konsekwencjami postanowili nie łamać obecnego tu kodeksu kolorystycznego.

Śnieżnobiałe światło pasożyta zdążyło już porządnie zaaklimatyzować się w układzie krążeniowym Zacha, opanowując między innymi jego lewą gałkę oczną, częściowo pozbawiając go wzroku.

Końcówki jego palców, zarówno u rąk jak i stóp, bladły niepokojąco, emanując tą samą energią, lecz jego prawy sierpowy był silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Podczas badań i bijatyk starał się nie demonstrować pełni swoich sił licząc, że gdy nadejdzie czas na ucieczkę, ochrona nie będzie przygotowana na jego bezwzględny pokaz talentów.

Mężczyzna wstał i zafundowawszy ochronie uśmiech do kamery, rozpoczął swoją rutynową pielgrzymkę wzdłuż ścian celi.

– Zawołajcie doktora Whitwortha. – beztrosko podniósł głos i odchylił głowę do tyłu. – Zdaje mi się, że wynalazłem alternatywę do glow sticków. – odparł, wyciągając do przodu dłonie, niczym nastolatka pokazująca psiapsiółce świeżo zrobiony manicure.

Doktor Cohan Whitworth to cwany i bezczelnie opanowany skurczybyk kierujący całym projektem. W teorii powinna panować tu trójwładza, a jednak przejęcie przez Whitwortha władzy dyktatorskiej nie spotkało się z żadnym sprzeciwem.

Wszakże jak tu odmówić staremu, naukowemu weteranowi o tęgiej posturze i lodowatym spojrzeniu nietypowo jasnych oczu. Żarty na bok, odrażająca aparycja naukowca niewątpliwie przypominała niejednego demona paraliżu sennego.

Reszta obsady tejże nieśmiesznej komedii to między innymi Tara, towarzyska, asertywna, odrobinkę dziwna księżniczka pana ochroniarza. Jeszcze nieoficjalnie. Duet ten zdecydowanie nadawałby się na komediodramat romantyczny.

Ostatni, lecz nie mniej ważny… tyle, że właśnie wcale nie potrzebny – Melvin, wiecznie zestresowana i aspołeczna personifikacja psa Chojraka. Nikt by się nie zdziwił, gdyby okazał się pasażerem na gapę, ruskim szpiegiem, bądź krewnym kogoś z rządu.

Jednakże prawdopodobnie jako jedyny nie podzielał entuzjazmu i masowej aprobaty w stosunku do tego miejsca. To czyniło go jednym z najnormalniejszych ludzi w tym budynku.

Modlitwy o objawienie Whitwortha nie zostały spełnione, toteż Zach, pogwizdując pod nosem *Dancing Queen* Abby, wsunął ręce do kieszeni spodni. Subtelnie poruszył ramionami i biodrami w rytm melodii.

Dyskretnie musnął palcami zimną stal stosunkowo długiej śrubki i zadowolony z siebie uśmiechnął się mimowolnie. Krwawe potańcówki z Winstonem były częścią większego planu. To właśnie jego proteza zapewniła najemnikowi broń idealną. Jedyną, lecz w rękach mordercy skuteczną.

Wkrótce, zakładając sukces niecnego planu, Zach’a czekała ostatnia wieczerza w tym niecodziennym ośrodku wypoczynkowym. Jak to po każdym porządnym posiłku, miejsce mieć będzie leżakowanie… na siedząco… na dziecińcu… wśród krzyków szaleńców i zgrzytu zębów skromnie odzianych więźniów. A wtedy…

– Słonko, poratuj eskortą, odlać się muszę! – jeden z ochroniarzy skrzywił się na nagłą prośbę Zach’a i rzucił mu krótkie, zrezygnowane spojrzenie.

– Lej pod płot. – odkrzyknął obojętnie.

– Wstydzę się! Wszystko ma oczy, Arnold. – dramatyzował, kończąc zdanie agresywnie zaakcentowanym imieniem adresata. – Bóg patrzy! – ukradkiem wskazał na niebo.

Arnold ostatecznie uległ, pod niepokojąco poważnymi groźbami zeszczania się na stół. Ciemnoskóry strażnik poplotkował chwilę przez krótkofalówkę i zdecydowanym ruchem odciągnął najemnika na bok, by przeprowadzić rutynową rewizję.

– Przestań już sprawdzać gdzie mam gilgotki. – posłusznie obrócił się w drugą stronę. – Podpowiedź, nie poniżej pasa, spróbuj w okolicy ramio…

Ostatnie słowo zlało się z ciężkim sapnięciem Zach'a, gwałtownie szarpniętego do przodu.

Kajdanki u rąk i nóg  pobrzękiwały melodyjnie wśród stłumionych grubymi ścianami rozmów i krzyków. O tej porze korytarze nie bywały oblegane, a ze względu na trwające aktualnie obserwacje i odświętne tajemnicze testy, w zasięgu wzroku nie było ani jednej żywej duszy.

Język Zach'a powędrował w okolice dziąseł, natykając się w końcu na gorzką końcówkę śrubki. Uśmiechnął się szeroko, czując metaliczny posmak krwi zbierającej się między zębami. Wizytę u dentysty zaplanuje jak będzie już po wszystkim.

(ROZDZIAŁ W TRAKCIE PISANIA)