Kazimierz Krawcza - Człowiek, który poznał oblicze wojny/Rozdział 15

*Obietnica króla okazała się fałszywa i nigdy nie udzielił mieszkańcom Bodków jakiejkolwiek pomocy materialnej. Uklejak był zawiedziony, ale się tego obawiał. Ponownie wszystko spoczywało w jego rękach. Publikował dziesiątki, a w końcu setki następnych życiorysów i pokusił się o napisanie pięciu obszernych powieści biograficznych, przedstawiających losy innych weteranów, wśród nich znalazł się nieszczęśliwy Jarosław Łubin. Jego proza stawała się z miesiąca na miesiąc coraz bardziej popularna, a pan Ptakowski nieustannie składał mu pochwały. Rodzice również polubili działalność syna i postanowili ją wspierać. Tak samo robiła Ludka. Razem z siostrą Mieczysław urządzał zbiórki pieniędzy i używanej odzieży dla najuboższych. Wymyślił też akcję rozsyłania paczek żywnościowych i walki z bezdomnością. Opieką medyczną dla najbiedniejszych zajął się jego szkolny kompan, doktor Dutka, głównie okulista, ale również lekarz rodzinny. Po dziadku dziennikarz odziedziczył upodobanie do sadzenia kwiatów i pokrył nimi wiele pustych obszarów dzielnicy. Dzięki niemu krajobraz miejski zmieniał się nie do poznania, a ludziom w tej okolicy żyło się coraz lepiej i lepiej. Wszyscy mu dziękowali, a pieniądze zarobione z pracy dziennikarskiej i publikacji książek poświęcał prawie wyłącznie na działalność dobroczynną. Stał się w ten sposób lokalnym bohaterem, otoczonym szacunkiem porównywalnym do kapłana lub nawet świętego.*

*Mijały kolejne miesiące, a potem lata. Życie ludzi toczyło się znanym torem. Pani Mirosława umarła, żeby, według słów księdza na pogrzebie, połączyć się z mężem Wojciechem. Dzieci dorastały. Młody Mieszko stał się uznanym malarzem, a jego prace podziwiało całe miasto. Malował przede wszystkim pejzaże, choć w jego twórczości nie zabrakło też malarstwa portretowego. Świętosława była już tylko pomywaczką i nie myślała o prostytucji, a jej sposób wypowiedzi stał się znacznie mniej wulgarny. Za to Jarek odcinał się coraz bardziej od świata, rozmawiał coraz częściej z wyimaginowanym Stasiem, aż w końcu pewnego dnia umarł. Jego los podzielił dozorca Leszek, który żył bardzo długo jak na osobę dotkniętą jego chorobą.*

*Bogdan i Zdzisław Glinowie założyli swoje rodziny i się wyprowadzili. Ich rodzice powoli się starzeli. Szkoła święciła triumfy, a dzieci przybywało z roku na rok. Kazimierz nadal gotował dla całej kamienicy, ale stopniowo podupadał na zdrowiu i chudł.*

*Godzisław nadal pracował jako kominiarz, a w końcu zarobił na mieszkanie, do którego przeprowadził się z Ludką. Byli parą jeszcze przez długie lata, ale nigdy nie zawarli związku małżeńskiego z powodu silnie zakorzenionego w społeczeństwie pojęcia mezaliansu. Mieczysław pozostawał kawalerem, bo tak żyło mu się najlepiej. Niekiedy odwiedzali go rodzice, a któregoś razu "wujaszek" Wielon przyszedł z butelką wina, którą sam wypił i zagrał z synem przyjaciela w karty.*

*W takim stanie minęło w Kaczkowie piętnaście spokojnych lat. W końcu, ponownie według słów kapłana, do wieczności odeszli rodzice Mieczysława i Ludki, a niedługo przed nimi "wujaszek". Kazimierz był już siedemdziesięciosześciolatkiem. Nadal aktywnie udzielał się kulinarnie, ale okropnie wyszczuplał i osiwiał, aż w końcu zaczął majaczyć, podobnie jak kiedyś jego ojciec. Pewnego razu, kiedy już ponad czterdziestoletni Mieczysław odwiedził go w kamienicy, kucharz przyrządził właśnie smaczną sałatkę owocową dla wszystkich mieszkańców, ale z trudem rozpoznał gościa. Powiedział mu:*

*- Wczoraj, w tych drzwiach, stanął przede mną mój ojciec, jak żywy. Miał szczupłą twarz i popielaty wąs. Uśmiechnął się do mnie i zapraszał mnie do siebie. Innym razem mama przyszła i chciała mnie uścisnąć. Trzeci raz Zbyszek wyskoczył zza okna i śmiał się serdecznie. Poprosił, żebym towarzyszył mu w zaświatach, bo im we trójkę smutno, a ze mną będzie im raźniej. Chyba w najbliższym czasie muszę do nich dołączyć, bo naprawdę tyle lat musi im się przykrzyć samym. Już pięćdziesiąt lat matka i brat nie żyją, a trzydzieści pięć ojciec... A panu, panie Mieczysławie, dziękuję bardzo za udzieloną nam pomoc, tak samo pani Ludomirze i panu Godzisławowi...*

*Mieczysław wiedział, co niebawem nastąpi. Tego samego dnia kucharz umarł. Jego pogrzeb był bardzo uroczysty.*

KONIEC ROZDZIAŁU PIĘTNASTEGO