Rebelia Waldesa

**Rebelia Waldesa** - wojna domowa w Imperium Azzerantów toczona w latach 1401-1402. Nazwa konfliktu pochodzi od głównego przywódcy buntu, Wincenta Waldesa, rajcy miejskiego, a później burmistrza Gormonu.

## Preludium

Na początku 1401 roku w wioskach na Pogórzu Gawrońskim pojawili się dwaj bliźniacy mistycy, którzy głosili nadchodzącą tyranię aktualnego regenta młodocianego Hadriana V, prymasa Cyrusa, zwiększenie dziesięciny i innych podatków na rzecz Hierarchii i rodów namiestniczych. Imperialny regent widział zagrożenie płynące z tych dwóch kaznodziejów, dlatego próbował ich pokojowo przekonać do przybycia do Fioronu, aby przedstawili swoje tezy. Wydawało się, że Brakles i Tremes się zgodzą na taki układ.

Na dwóch wędrownych mistyków, urządzających wielkie spektakle z użyciem magii i głoszących płomienne przemowy w kolejnych wsiach i miasteczkach, natrafił Wincent Waldes, rajca miejski z Gormonu. Był to wpływowy i zamożny patrycjusz, który przekonał pozostałych rajców i okolicznych miasteczek, gildie kupieckie i cechy rzemieślnicze, a nawet okolicznych szlachetków aby wspomogły sprawę mistyków. Wincent Waldes został mianowany przez radę miejską burmistrzem Gormonu.

Prymas Cyrus, spostrzegłszy rosnące zagrożenie, w połowie 1401 roku za zgodą imperatora Hadriana V Azzerante utworzył Święte Inkwizytorium, które miałoby wyłapywać mistyków i heretyków na terenie Imperium. Gdy wysłano dwóch pierwszych inkwizytorów do Gormonu, aby sprowadzili po dobroci lub siłą obu mistyków, Cyrusa wyśmiano, a inkwizytorów wyrzucono przez okno ratuszu miejskiego - wydarzenie to przeszło pod nazwą defenestracji.

## Wojna w Gawronii

W lato 1401 roku zwolennicy Waldesa i mistyków opanowali Pogórze Gawrońskie, teren sięgający prawie od Gawronu aż do Marnesu. W październiku mówiono już o otwartej wojnie. Prymas Cyrus Fiorante nie patyczkował się z buntownikami, zebrał wielu chorążych Imperium i sukcesywnie zdobywał kolejne miasta, znacząc swą drogę szubienicami. Fiorante dowodził armią na równi z namiestnikiem Gawronii, Ernestem Gawrante.

Wincent Waldes próbował przejąć inicjatywę w walce. W tym celu w maju przystąpił do oblężenia Azzeru, przekroczywszy Marnes i spaliwszy za sobą most. Miasto padło, pozbawione zbrojnej obrony opierało się na kontyngentach wystawionych przez cechy. Imperator przebywał wtedy na dworze matki w Iwerze, a w mieście pozostało jego młodsze rodzeństwo, które Waldes miał nadzieję wziąć do niewoli, ale w zamku zastał tylko kuzynki Hadriana, Stellę i Kryspinę. Nie mógł więc podyktować warunków rozejmu z rojalistami. Artus i Melania Azzerante uciekli z miasta z pomocą zamkowego kapelana, a potem zostali ukryci w Klasztorze na Skale.

W wyniku niepowodzenia planu Wincenta Waldesa, zwanego przez prymasa Ojcem Oszczerstw, doszło do rozłamu wśród buntowników. Część będąca pod przewodnictwem mistyka Tremesa, niechętna rajcy, opuściła Azzer i rozbiegła się po Gawronii. Słuch zaginął po nim. Druga część skierowała się w stronę Kanionu Azzerskiego, mając nadzieję przebić się na Północ. Nieświadomie zbliżyli się do położenia Artusa i Melanii. Buntownicy pod przywództwem mistyka Braklesa i Wincenta Waldesa rozbili obóz niecały dzień drogi od Klasztoru na Skale. Planowano zdobyć go i zabarykadować się w jego wnętrzu. Tamtejsze zakonnice odmawiały otworzenia bram, więc przystąpiono do oblężenia.

## Kontrofensywa prymasa

Tymczasem pierwszego dnia lipca 1402 armia prymasa odbudowała most na Marnesie i zbliżyła się do pozycji buntowników. Podkomendni Waldesa zaczęli stopniowo dezerterować. W połowie lipca doszło do bitwy pod miastem Formoza. Rebelianci zostali rozgromieni, a Waldes dostał się do niewoli i w kajdanach został odesłany do Fioronu, gdzie miał oczekiwać na proces za zdradę i herezje. Gdy wieść o tym doszła uszu oblegających klasztor, ludzie mistyka odstąpili od oblężenia i próbowali zbiec na północ, ale dopadła ich armia prymasa. W połowie sierpnia zostali rozbici w bitwie pod Skałą. Mistyk Brakles również dostał się do niewoli i został wysłany również do Fioronu, a prymas Cyrus odzyskał klasztor.

## Postludium

Gdyby nie pośpiech Świętego Inkwizytorium i dostojników Hierarchii zgromadzonych we Fioronie, którzy postanowili urządzić pokazowy proces i spalenie na stosie obu zdrajców bez zgody prymasa, nie byłoby legendarnego konfliktu pomiędzy imperatorem a jego regentem. 27 sierpnia 1402 roku spalono na stosie Wincenta Waldesa i jednego z mistyków, a głowę rajcy odesłano w słoiku z miodem imperatorowi.

W czasie, gdy pod koniec miesiąca imperator otrzymał głowę buntownika, prymas Cyrus obozował pod Klasztorem pod Skałą. Dzień przed jego przybyciem, 19 września zmarł na gruźlicę Artus Azzerante. Melania została wzięta pod skrzydła prymasa. Tymczasem siedemnastoletni imperator wyraził niespodziewany gniew z powodu, że egzekucja przebiegła bez jego zgody i wiedzy. Obarczył winą prymasa Cyrusa, który też się spóźniony dowiedział o śmierci Waldesa. Imperator obarczał go też o śmierć brata. Cyrus utracił status regenta, ale został w nagrodę za zasługi w czasie rebelii mianowany marszałkiem armii. Był to jedyny przypadek w historii, gdzie odznaczenie wojskowe otrzymał duchowny.

Cyrus nie mógł się pogodzić z utratą regencji do końca swego życia.