Soz

Jolene siedziała sama pośród mroku sel'vańskiej nocy. Liczne krople deszczu spływały jej po pelerynie, inne zaś uderzały w grunt, liście, namioty i dosłownie wszystko, co znajdowało się wokół. Było zimno i wilgotno, zupełnie nie tak, jak za dnia, kiedy było gorąco i wilgotno. Chłód nie zdawał się jednak przeszkadzać Zygerriance, która przebywała na zewnątrz już dłuższą chwilę, wdychając powoli chłodne i mokre powietrze; rozmyślając. O wszystkim tak w sumie. Od ostatnich dni, poprzez całe jej dotychczasowe życie, kończąc na sprawach bieżących, polityce i celebrytach. Często rozmyślała, kiedy nie mogła spać, a deszcz, który lał z nieba, z denerwującego i niedającego zasnąć, stał się raczej kojący. Wciąż jednak nie pozwalał Jolene zmrużyć oka.

Dni i noce na Sel'van były krótkie, doba trwała ze dwanaście godzin. Czas ten nie daje nikomu się zdrzemnąć, zwłaszcza w porze letniej. Były to koszmarne warunki, w których przyszło żyć łowcom nagród, separatystom, a także żołnierzom Imperium, którzy stacjonowali w lokalnym garnizonie.

Nagle Zygerrianka usłyszała serię odgłosów, jakby ktoś się do niej zbliżał. Szlop, szlop... Szlop, szlop; jak gdyby stawianie kroków przez błoto.

- Co ty tu robisz? - powiedział jegomość.

Jolene podniosła głowę do góry i zobaczyła stojącego nad nią Marr Cella. Miał on na sobie identyczną pelerynę przeciwdeszczową, ale nie założył kaptura na głowę. Jego włosy były mokre.

- Nie mogę spać... - westchnęła.

- No widzisz? Ja też nie - odparł Marr Cell i usiadł koło niej. - No... To jak ci się u nas podoba? - zaczął rozmowę.

Jolene zerknęła na niego swoimi zmęczonymi, złocistymi ślepiami.

- Może być - odparła niemrawo.

- Leje, co nie? - uśmiechnął się Marr Cell. - Przyzwyczaisz się.

Zygerrianka nie była przekonana

- Nawet nie musisz się przyzwyczajać. I tak stąd niedługo znikamy - dodał.

- Jaki wy macie plan?

- Nie wiem, czy mogę ci powiedzieć - sierżant zmartwił się.

- Dlaczego? - Jolene była w lekkim, ale wyraźnym szoku.

- Nie jesteście żołnierzami - odparł Marr Cell po chwili zastanowienia. - To głupie, ale na tę chwilę naprawdę nie mogę ci tego powiedzieć.

Najemniczka patrzyła na niego z przymrużonymi oczyma. Trochę ze zmęczenia, trochę podejrzliwie. Myślała, że coś kręci, tylko nie potrafiła określić, co dokładnie. "Przecież powiedzenie jej i Palmerowi planu Separatystów nie powinno być takim problemem" - myślała.

- W każdym razie - Cell podparł sobie dłonią szyję. - czuj się tu jak u siebie. Pogadam z kapitanem w sprawie planu.

Jolene wzruszyła ramionami. Myślała, że Marr Cell już sobie pójdzie, ten jednak dalej koło niej siedział w milczeniu.

- Mało rozmowna jesteś - powiedział w końcu.

- Myślałam, że to ty coś powiesz.

Marr zaśmiał się i rzekł:

- No widzisz, kurczę, nic mi nie przychodzi do głowy. Ty byś mogła coś mi o sobie powiedzieć.

- Ale po co? - Jolene rozejrzała się po okolicy jakby była rozkojarzona.

- No... Nie wiem. Może chcę coś o tobie wiedzieć? - separatysta postawił pytanie retoryczne. - Ile lat już tak pracujesz? Wiesz, jako łowczyni nagród.

- Tak ze... - Zygerrianka wyciągnęła palce, by policzyć. - Trzy, cztery lata? Nie pamiętam.

- No to długo. Ja się zaciągnałem do armii jakieś dwa lata temu, kiedy była okazja. Wcześniej służyłem w miejscowej straży. Ciekawe jak tam się mają na Ispanie... - napomknął.

- Tęsknisz za domem? - Jolene zagadnęła go.

- A ty nie?

- Niebardzo.

- Hmm, może to przez siedzenie w dżungli przez tyle czasu. Chociaż Zygerria to akurat nie moje klimaty.

- No widzisz? Moje też.

- A jednak - powiedział, jakby był tego pewny.

Nagle nastała cisza, bo oboje nie wiedzieli, co powiedzieć. Deszcz wciąż spływał im po ubraniach.

- Ciężko się z tobą rozmawia - Marr Cell przemógł się i wyznał swoje zdanie na temat interlokutorki.

- Co? Czemu? - dziewczyna odpowiedziała. Jej ton głosu nie wskazywał na to, by się tym szczególnie przejmowała.

- No... Nie wiem. Może nie utrzymujesz rozmowy. Ja się o coś pytam, to ty odpowiadasz "tak", "nie" albo cokolwiek, byleby tylko odpowiedzieć. Nic nie kontynuujesz, nie zagadujesz. Nie sprawiasz wrażenia ciekawej; wiesz o co mi chodzi.

- No właśnie niebardzo.

- Niebardzo, bo... - Cell przerwał, by ona sama mogła dokończczyć swoją myśl.

- No po prostu, no.

- Przecież wystarczająco wytłumaczyłem, o co mi chodziło - odrzekł mężczyzna z zadziornym uśmeszkiem na twarzy.

- Po prostu - dziewczyna westchnęła. - Po prostu nie jestem do tego przyzwyczajona, okej? Że ktoś pyta, jak to jest być łowcą nagród, czy tęsknię za domem, dlaczego, po co... Nikt się nie przejmuje mną, tylko czy wykonam zadanie.

- Nawet jak idziesz do kantyny?

- Wolę słuchać, co inni mają do powiedzenia.

- Rozumiem, że nie jesteś duszą towarzystwa - stwierdził Marr Cell.

- Sama czasem nie wiem, kim jestem. Jak dziwnie to nie brzmi - dziewczę posmutniało. Jolene opuściła głowę. - Nie powinnam była się tak do ciebie otwierać.

- Nic nie szkodzi. To ja byłem zbyt namolny - uznał separatysta i od tamtej pory siedział cicho, dotrzymując Zygerriance towarzystwa.

Siedzieli tak trochę, aż każde z nich usnęło. Szum ulewa zdawał się wreszcie ukoić ich bezsenność.