W rezydencji państwa Marble

Everest przeszedł przez drzwi Wielkiej Sali. Piątkowy poranek przynosił już uczniom zapowiedź oczekiwanego weekendu. Pogoda tego dnia dodatkowo dodawała otuchy tym, którzy w swych oczekiwaniach sięgali jeszcze dalej, do lata. Oczywiście, zostało do tego jeszcze kilka miesięcy, ale kto w ciągu roku szkolnego nie myśli o tych długich, leniwych wakacjach, spędzonych w domu, bez nauki, bez prac domowych, bez zmartwień? Cóż... była taka osoba.

Ślizgon rozejrzał się po słonecznym otoczeniu. “Godzina szczytu” - pomyślał, patrząc po spożywających śniadanie czarodziejach. Dzień jak co dzień. Uczniowie Hogwartu wykorzystywali tę chwilę, by się najeść i bez burczącego brzucha wpatrywać się w profesora Henry’ego. Chociaż większą motywacją do uciszenia swojego żołądka mogły być zajęcia-koncerty profesor Ocampo, która błogosławiła kociołki i młode głowy Hogwartu swoim, nie tak dobrym jak jej się wydawało, głosem.

W tym całym układzie doszło jednak do małej zmiany. Everest obejrzał się i zobaczył plakat przyklejony czarodziejską taśmą do skrzydeł drzwi. jego treść zapraszała na bal maskowy.

- Evek! - wykrzyknął nagle ktoś za jego plecami.

Ciemnowłosy Ślizgon odwrócił się leniwie i popatrzył po stojącym przed nim, niższym o pół głowy, Gryfonie.

- Co jest, Charlie? - zapytał niskim, zmęczonym głosem.

- Będziesz na balu?

- Nie wiem… - odparł i ruszył do jednego ze sunących się przez salę stołów, przy którym siedzieli już Frank i Jamie. Charlie włóczył za nim.

- Jak to nie wiesz?! Musisz być! - Gryfon-żartowniś zbliżył się do Franka, prawie wchodząc mu na głowę, i szepnął do ucha: - Doprawię poncz.

Everest uniósł brew, spojrzał na swojego kolegę i pokręcił głową.

- Co tym razem? Eliksir szczękościsku? Eliksir rozśmieszający? Czy może znowu rumieniec zauroczenia od Weasleyów?

Charlie pokręcił głową i odparł tubalnym głosem:

- O nie, nie, nie. To będzie coś o wiele lepszego...

- Myślicie, że mam jakieś szanse? - zapytał Frank, przerywając na pół chrupiące i pachnące aromatycznie pieczyo. - Pff, co ja pytam! Wiadomo, że mam!

Everest popatrzył po nim, nachylając się akurat nad jajecznicą. Obok siedzieli także Charlie, który budował domek z tostów, i Jamie, który już dawno zjadł śniadanie i siedział z rękoma w kieszeni, patrząc w stronę stołu Puchonów. Ślizgon obejrzał się i od razu zauważył osobę, która tak przykuwała jego uwagę - srebrnowłosy Dennis.

Everest chciał coś powiedzieć Frankowi, kiedy w sali rozległy się pohukiwania sów. Wielkie skrzydła manewrowały między stołami, zrzucając paczki, albo lądując na stole z sakiewką przywiązaną do nogi i czekając na zapłatę za nowe wydanie “Proroka Codziennego”. Jedna z sów przyleciała także do Everesta i zrzuciła obok jego talerza kopertę oznaczoną szkarłatną pieczęcią z odciśniętymi inicjałami “R. M.”.

Chłopak chwycił papierowy wyrób i rozerwał go, sięgając po ukryty w środku kawałek pergaminu. Bez zwlekania zabrał się do czytania wypisanego czarnym atramentem tekstu.

*Everest,*

*Pogadamy o tym na osobności. Dzisiaj matka zabierze Cię ze szkoły.*

*R. Marble*

“Pogadamy o tym na osobności”... Ślizgon zamknął oczy i usłyszał dźwięk zgniatanego papieru. Na swoje pytanie wysłane listem wolał dostał odpowiedź tą samą drogą komunikacji. Liczył na to, że nie będzie musiał rozmawiać o niczym “na osobności”. Nie po ostatnich wydarzeniach...

\*\*\*
Stąpał zimnym korytarzem w stronę zamkniętych, ciemnozielonych drzwi. Mijał jeden świecznik za drugim i słyszał tylko stukanie szpilek idącej z nim ramię w ramię matki. Jej chłodny, nieczuły i niemy wzrok wbity był w przestrzeń ciągnącą się przed nią. Poruszała się jak żołnierz wykonujący rozkaz - bez emocji, z jednym celem przed oczami. Przebiegł wzrokiem po bordowych włosach Ramony spływających falą na ramiona i wtedy dostrzegł lukę. Jej twarz mogła być maską, zwykłym nienaznaczonym niczym płótnem, ale w jej ramionach… W jej ramionach kryła się emocja - strach.

Everest czuł, jak jego ciało odbierało uderzanie jej szpilek. Stuk, stuk, stuk... Jakby ktoś wstukiwał się lodowym soplem w jego uszy. Spojrzał w dół na błyszczącą, obsydianową powierzchnię i dostrzegł swą rozmytą poświatę. Czarny cień idący pod nim między rzędami krwisto ognistych płomyków. Czasami zastanawiał się, czy nie stąpa po magicznym zwierciadle, w którym po drugiej stronie zamknięto mroczną duszę skazaną na wieczną wędrówkę do miejsca, do którego nigdy nie chciała dotrzeć.

- Rylandzie - usłyszał głos swojej matki po tym, jak ta otworzyła drzwi gabinetu.

Everest wszedł do środka i chwilę później usłyszał za sobą cichy dźwięk zamykającej pokój klamki.

- Ojcze - przywitał się cicho, wysyłając w przestrzeń tylko to jedno słowo. Podniósł powoli głowę i spojrzał na pochłaniające jego postać biuro.

Dookoła był mrok. Ściany były pokryte półkami starych ksiąg, po których tańczyły cienie uciekające od jedynego źródła światła - świecy stojącej na starym, mahoniowym biurku postawionym po środku pomieszczenia. Przez moment Everest miał wrażenie, że znalazł się w głębi paszczy, której drewniany jęzor wydłużał się, by wciągnąć go w płomień i zdusić.

- Everest - odpowiedział starszy mężczyzna pochylający się nad blatem i zapisujący  stopy pergaminu zamaczanym w kałamarzu piórem. Nie podniósł swego wzroku.

Mężczyzna mógł mieć z pięćdziesiąt lat. Jego głowa w większości pokrywała łysina, a te włosy, które zostały, pokusiły się o siwą, żelazną barwę. Ciemne, brązowe oczy śledziły  przez oprawione w złotą ramę kuliste szkła szlaki nowych, tworzących się liter. Chociaż był niewielkiej postury, a o biurko oparta była jego drewniana laska, od Rylanda biła siła. Zupełnie jakby ta mroczna paszcza pokoju była z nim zrośnięta, a on był jej niewielką częścią.

- Jak podróż? - zapytał, zanurzając końcówkę pióra w atramencie.

- Dobrze, ojcze.

Mężczyzna skinął głową.

- Chciałeś o czymś porozmawiać. - Ryland złapał za leżący przy nim list i rzucił na niego okiem.

- Tak, ojcze - potwierdził niepewnie Ślizgon, pochylając swą głowę. - Chciałem się dowiedzieć, jakie jest drugie zadanie Turnieju Trójmagicznego.

Ryland świdrował znad swych okularów tekst listu, zupełnie jakby odłożył jego przeczytanie na ten konkretny moment. Ogniste świetliki odbijały się w szkłach przed jego oczami, padając również na pergamin, który, patrząc po zagięciach, musiał być złożony kilka razy, by zmieścił się do koperty.

Everest czuł, jak jego dłonie pokrywały się zimnym potem. Miał wrażenie, że traci czucie w nogach i topi się w posadzce z ciemnoszmaragdowego marmuru. Chciał wyciągnąć rękę i wyczarować krzesło, usiąść, odpocząć. Brakowało mu tylko pozwolenia.

- Nie zapytałeś o to matki? - zapytał mężczyzna, odkładając list i przenosząc swój wzrok na potomka po raz pierwszy od początku rozmowy.

- Powiedziała, że mam porozmawiać o tym z tobą, ojcze.

“Dobrze o tym wiesz” - dodał w myślach Everest. Jego ojciec wiedział o tym. Wiedział, że jego żona odesłała ich syna z tym pytaniem właśnie do niego. Zapytał tylko po to, by usłyszeć tę konkretną odpowiedź - żeby udowodnić sobie, że to on ma tutaj zdanie, bez względu na to, kto z nich siedział w Radzie Rodziców i zdobył informację o turnieju. To on był w jej władaniu.

Ryland skinął głową i sięgnął po coś do szuflady biurka. Wyciągnął kawałek pergaminu i podał Everestowi. Chłopak zrobił krok w stronę ojca i złapał za pergamin. Mężczyzna go jednak nie puścił.

- Nie możesz przekazać nikomu tej informacji. Czy rozumiesz, co mam na myśli? - zapytał, wbijając wzrok w młodego Ślizgona.

- Tak - odparł sucho Everest i przełknął ślinę.

Ryland puścił pergamin.

- Dziękuję, ojcze - rzekł chłopak i schował skrawek informacji do czarnej kieszeni swoich spodni.

- Proszę. - Mężczyzna odetchnął ciężko. - Everest, mam do ciebie pytanie. - Sięgnął jeszcze raz po coś do szuflady i wyciągnął z niej wydanie “Proroka Codziennego”, wysuwając je na środek biurka. Na okładce jego wydania poruszało się zdjęcie przedstawiające dwójkę młodych czarodziejów zamkniętych w kręgu ognia. Jednym z nich był Everest. Drugim był Archibald Newton.  - Dlaczego to zrobiłeś?

- Przepraszam, ojcze - odparł Everest, pochylając pokornie głowę. -  Chciałem… - zanim zdążył coś powiedzieć, przerwał mu męski głos.

- Zwróciłeś na mnie ich uwagę. - Ryland złapał za swoją laskę i oparł o nią dłonie. - Będą chcieli wiedzieć, skąd potrafisz to zaklęcie.

Everest odwrócił głowę, by spojrzeć gdzieś w bok.

Nie… - Mężczyzna zmrużył oczy. - Już próbowali się dowiedzieć. - Pokiwał głową. - Jestem pewny, że im nie powiedziałeś. Niestety, nie zostawią tego. Zapewne część dziennikarzy będzie chciała dowiedzieć się czegoś o twoich umiejętnościach. - Wziął głęboki oddech, jakby mierzył się z czymś niezmiernie ciężkim. - Twoje działanie poniesie za sobą pewne… reperkusje - dokończył niskim, lecz wciąż spokojnym głosem.

Everest przymknął na moment oczy i zacisnął pięści. Czuł, jak jego serce bije coraz szybciej, jakby przeczuwało zbliżające się zagrożenie.

- Możesz odejść - rzekł Ryland, a Everest spojrzał z ulgą w ciemną przestrzeń. Jego serce wracało do swojego pierwotnego rytmu.

Chłopak odwrócił się i podszedł do drzwi. Otworzył je resztkami sił, które zostały prawie doszczętnie wypłukane przez emocje zaległe w jego ciele.

- Ach… Everest - rozległ się zza jego pleców głos Rylanda. - Jeszcze jedno...

Wszystko wróciło. Dudnienie serca dochodziło do jego gardła. Zimny pot przeszedł mu po plecach jak błyskawica, drąc połacia skóry. Dłoń zacisnęła się na metalowej klamce, a nogi… nogi już dostały impuls… już miały działać!

- *Crucio*.

Everest runął przez ramę drzwi, drąc struny głosowe. Poczuł, jak jego ciało upadło na twardą posadzkę. Posłał krzyk w mrożący korytarz i zobaczył, jak drży szpaler wiszących po obu stronach świec. Ich wzburzone płomienie wyglądały jak tłum ognistych stworzeń, które w swej pierwotnej naturze skandowały minorową pieśń. Wyciągnął rękę, chwytając pustą przestrzeń przed sobą. Ból krzyczał w nim i rwał organy. Jego ciało przejęło cierpienie, dyrygując swą batutą i prując nią po skórze.

Warczał i syczał, wsłuchując się w dźwięk wyrywanego z jego gardła pisku. Paznokcie wbijały się i rozrywały wnętrze młodych dłoni. Odepchnął się od obsydianowej powierzchni, napierając na nią łokciem. Zdołał podnieść drżącą głowę i zobaczył ją! Ktoś stał na końcu korytarza! Stał i… stał i patrzył…

- Ma… mo… - wycharczał Everest, połykając łzy.

Kobieta się nie ruszała. Była jak ciemny posąg na końcu chłodnego tunelu. Trzymała dłoń na ścianie i… tylko patrzyła.

Everest ryknął, gdy poczuł, jak ogromne szpony zaklęcia łapią jego ciało, przygważdżając je z powrotem do ziemi. Jego policzek wbił się w ostre zimno podłogi. Zdołał tylko lekko poruszyć głową i skierować wzrok, jeszcze raz, na koniec korytarza. Chciał krzyczeć... Chciał wołać i błagać, ale wszystkie słowa były zduszane i zamieniane w szelest.

Patrzyli na siebie… bez słowa. Kobieta odwróciła się i zniknęła za rogiem…

I słyszał tylko równomierne stukanie jej butów...