Przygody Teamu Mariuszka

Akt I: Śmierć Mariuszka ChuldzińskiegoPrzygoda zaczęła się pewnego pamiętnego świtu w zadrożdżewskiej karczmie. Unglormator, Lord Detox, Gravenigger, i jakiś losowy śmieciożerca obudzili się w pokoju, który wynajęli poprzedniego dnia by odpocząć po długiej podróży. Gdy jednak otworzyli oczy, zdali sobie sprawę z tego, że ich przyjaciel, mentor i przywódca, słynny heros Mariuszek Chuldziński, nie żyje.

   Pogrążeni w żałobie i zdezorientowani, postanowili zrobić jedyne co przychodziło im do głowy - rozwikłać zagadkę tej tajemniczej zbrodni. Wychodząc z pokoju natrafili na obrzydliwie zapuszczonego człowieka, który widząc szał w ich oczach zaczął uciekać. Pogoń nie udała się, ponieważ brzydal dobrze znał zadrożdżewskie zaułki. Drużyna zdecydowała się przesłuchać pracowników i stałych bywalców karczmy. Jedyny klient obecny o tak wczesnej godzinie okazał się bezużytecznym żulem, a karczmarz okazał się golemofilem i natrętnie flirtował z Unglormatorem. Używając wdzięków golema, drużyna wyciągnęła od karczmarza informacje o tożsamości i możliwym miejscu pobytu brzydala.

Kiedy Lord Detox i Unglormator udali się we wskazane miejsce żeby przesłuchać podejrzanego, Gravenigger prowadził własne dochodzenie. Po dokładnej inspekcji karczmy i okolicy doszedł do wniosku, że żaden człowiek nie mógł dostać się do okna ich pokoju. Jego podejrzenia potwierdziła kępka futra i ślady znalezione w rynsztoku. Mariuszka Chuldzińskiego zgładziła jakaś bestia. Podczas poszukiwania potencjalnych świadków, Gravenigger wszedł w konflikt z niejakim Stachem, który wypchnął go za drzwi swojego domu używając wyłącznie mięśni klatki piersiowej.

W międzyczasie, Detox i Unglormator dotarli do mety brzydala. Jego kumple szybko go wydali, kiedy Unglormator niespodziewanie ograł ich w pokera. Brzydal okazał się zwykłą życiową porażką o imieniu Ambroży. Bohaterowie szybko zorientowali się, że ten delikwent nie posiada żadnych użytecznych informacji, a już z całą pewnością nie byłby zdolny do morderstwa. Lord Detox zostawił mu na pożegnanie kilka perełek mądrości i skierował do szkoły kupieckiej, do której sam niegdyś uczęszczał.

Drużyna skierowała swe kroki do posiadłości miejscowego władcy, Lorda Anoosa, usłyszawszy od karczmarza o tym, że nadworny czarodziej Filbert mógłby pomóc w zidentyfikowaniu kępki futra i śladów. Lord Anoos przyjął ich ciepło, ponieważ znał Mariuszka i niegdyś walczył u jego boku. Był bardzo zasmucony wiadomością o śmierci herosa i obiecał drużynie pomoc w znalezieniu mordercy.

Filbert był wielce zaintrygowany próbkami futra i przeprowadził na nich długie testy. W oczekiwaniu na wyniki, drużyna zaznajomiła się ze współlokatorką i dawną kochanką Filberta, driadą z lasu ostrokrzewu paragwajskiego - Wiekową Przeoryszą. Po kilku godzinach eksperymenty Filberta dobiegły końca a ich rezultaty były doprawdy zaskakujące. Okazało się, że futro należy do szczurołaka, lecz wszyscy uczeni zgadzają się, że ta rasa wymarła ponad tysiąc lat temu.

Filbert i Anoos nie byli w stanie dać bohaterom konkretnych informacji, ale słyszeli pogłoski o kłopotach w pobliskiej wiosce, Przeddrożdżewie. Zagryzione bydło i porwane chłopskie dzieci sugerowały, że coś dziwnego dzieje się w okolicy. Filbert zasugerował, żeby Wiekowa Przeorysza przyłączyła się do mariuszkowej kompanii, mając nadzieję, że wyjdzie jej to na zdrowie. Driada zgodziła się, po intensywnym namyśle, i drużyna wyruszyła w dalszą podróż razem z nową towarzyszką. Losowy śmieciożerca, który ciągle kręcił się im pod nogami, zdecydował, że zejdzie do kanałów żeby zasięgnąć języka. Słuch po nim zaginął...

Przed wyprawą do Przeddrożdżewa drużyna zdecydowała, że ich mentora trzeba pochować. Wrócili zatem do karczmy i Unglormator wziął na ręce ciało Mariuszka. Wkrótce znaleźli spory cmentarz na obrzeżach miasta. Grabarz, skuszony wizją bogactwa jakie przyniosłyby mu pielgrzymki chcące odwiedzić grób Mariuszka, zgodził się otworzyć dla nich grobowiec rodzinny jednego z kupieckich rodów Zadrożdżewa. Gdy jednak poprowadził ich na dół i otworzył kamienny sarkofag, wystrzeliła z niego nieumarła ręka ghula i w mgnieniu oka skręciła mu kark. Bohaterowie, choć z początku zaskoczeni, błyskawicznie uporali się z potworem miażdżąc go i podpalając pochodnią. Drużyna postanowiła zbadać podejrzany sarkofag i znalazła na nim inskrypcję z klątwą. Unglormator unicestwił sarkofag swoją kamienną pięścią, po czym złożył ciało Mariuszka w sąsiednim, bezpiecznym sarkofagu. Drużyna opuściła kryptę, w swojej żałobie zupełnie nie zauważając oczywistego narzędzia zbrodni wystającego z klatki piersiowej Mariuszka.

Większość drużyny udała się po pogrzebie w kierunku Przeddrożdżewa , ale Unglormator zdecydował, że poinformuje właścicieli krypty o tym, że Mariuszek został tam złożony na spoczynek. W zapiskach grabarza znalazł wzmiankę o rodzinie Galbani i udał się pod wskazany adres. Za pierwszym razem zabłądził i przypadkiem zapukał do drzwi Stacha, z którym miał już wcześniej do czynienia Gravenigger. Tym razem jednak to Stachu otrzymał potężny cios z klaty i pokuśtykał z płaczem do żony. Gdy Unglormator wreszcie znalazł właściwy budynek, otrzymał audiencję u Dona Galbani. Don wysłuchał historii o pogrzebie i wydawał się skłonny do ustępstw, ale wzmianka o klątwie w jego rodzinnym grobowcu wyraźnie go rozjuszyła. Podejrzewał, że stoi za tym jego rywal, Don Agrigento. Galbani zaproponował Unglormatorowi prawa do krypty i dodatkową nagrodę jeśli ten skutecznie zastraszy Dona Agrigento. Golem przyjął propozycję i udał się do posiadłości Agrigento. W środku spuścił łomot staremu kapitanowi najemnej straży Agrigento (przy okazji odkrywając jego romans z synem Dona) i wparował do jadalni, gdzie cała rodzina zebrała się właśnie na obiad. Wystarczyło kilka gróźb pod adresem dzieci, żeby niegdyś wpływowy Don zgiął kark. Unglormator posłał go na wygnanie, bez dachu nad głową i bez majątku, ale całego i zdrowego. Don Galbani był zachwycony rezultatami i oprócz pisemnej zgody na użytkowanie krypty wręczył też golemowi rodzinny artefakt - potężną buławę rodową.

W międzyczasie, reszta drużyny zdążyła dotrzeć do Przeddrożdżewa. Przybyli w samą porę by uratować miejscowego znachora, Andrzejusa, przed linczem. Chłopi obwiniali go o wszystkie nieszczęścia jakie na nich ostatnio spadły i mieli zamiar spalić go na stosie. Detox użył jednak swego srebrnego języka i krzycząc "Patrzcie, tam, to wielki ptak!" odwrócił uwagę chłopów, którzy chwycili za widły i pognali w kierunku wskazanym przez Detoxa. Gravenigger wykorzystał okazję i zaszarżował na pal, do którego przywiązany był Andrzejus. Znachor był wdzięczny za ratunek i zaoferował bohaterom pomoc w ich misji.

W wiejskiej karczmie druzyna zasięgnęła języka i dowiedziała się, że zaginione dzieci to Jacek i Agatka, najmłodsze potomstwo pani Solejukowej. Natrafili też na młodego ancymonka o paskudnej twarzy - Farta. Kiedy Fart udowodnił swoją przydatność kradnąc krasnoludzkiemu kupcowi plakat Mariuszka XXX (który Detox znalazł u grabarza, a następnie sprzedał temu właśnie krasnoludzkiemu kupcowi), bohaterowie postanowili przyjąć go do swojego grona, pomimo szpetnej mordy.

Unglormator wkrótce dołączył do pozostałych i wszyscy, za radą Andrzejusa, udali się do jego chaty na skraju lasu żeby zabrać cenne zapasy. Trafili jednak na grupę kilku chłopów chcących ponownie schwytać i zlinczować znachora. Detoxowi udało się odstraszyć kilku z nich kolejną wzmianką o wielkim ptaku, ale jeden - Stefan - nie dał się zastraszyć i drużyną była zmuszona go zabić. Nie chcąc niczego marnować, Andrzejus z krwi chłopa przygotował eliksiry, z kości strzały dla Przeoryszy, a ze skóry zdartej z twarzy stworzył, dzięki nagłemu przypływowi geniuszu (lub szaleństwa), maskę dla Farta. Niestety, koledzy Stefana sprowadzili na pomoc kilku innych chłopów i psa. Ta walka okazała się dla drużyny największym, do tej pory, wyzwaniem, które jednak udało im się pokonać (dodatkowym utrudnieniem był fakt, że maska Stefana okazała się przeklęta i Fart musiał cały czas walczyć o kontrolę nad własnym ciałem kiedy miał ją na sobie). Podczas bitwy, Detox zaprzyjaźnił się z psem chłopów i skłonił go do zmiany stron. Niestety, Gravenigger odniósł ciężkie rany i stracił przytomność. Po skończonej walce, Team Mariuszek usłyszał bicie potężnych skrzydeł i zobaczył, jak zwłoki pozostałe po bitwie porywa gigantyczne ptaszysko.

Wstrząśnięci, ale zdeterminowani, udali się nastepnie do pani Solejukowej, żeby zapytać o zaginione dzieci. Dowiedzieli się, że Jacek i Agatka często znikali na kilka dni, ale nigdy na tak długo jak tym razem. Solejukowa wspomniała też o dziwnym nieznajomym, który pojawił się we wsi w dniu zniknięcia dzieci i odszedł w kierunku Kniei Drożdżewskiej. Detox, w zamian za kilka butelek bimbru, sprzedał Solejukowej psa, z któym niedawno się zaprzyjaźnił. Po udanej transakcji, drużyna (oprócz Graveniggera, który został nieprzytomny u Solejukowej) wyruszyła gościńcem w kierunku kniei.

Droga przez knieję okazała się trudniejsza niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Błądząc po zarośniętym gościńcu, drużyna trafiła wkrótce na zapomniany cmentarz z czasów wojny. Fart wpadł przypadkiem do otwartego grobu zakłócając spoczynek umarłych i powodując, że drużyna musiała odeprzeć atak szkieletów. Podczas walki, Lord Detox przypomniał sobie, że na tym cmentarzu mógł zostać pochowany Sir Skrollex, który jechał do bitwy u boku Mariuszka podczas wojny. Jego podejrzenia potwierdziły się. Jeden z nagrobków nosił inskrypcję z imieniem Skrollexa. Detox, używając swojego donośnego głosu, wezwał rycerza i po chwili z grobu powstał opancerzony szkielet dzierżący znakomicie zachowany miecz. Detox źle ocenił swoją siłę perswazji i niemal zginął od potężnego ciosu nieumarłego. W międzyczasie reszta drużyny skutecznie przerzedziła szeregi ożywieńców. Niestety, Andrzejus otrzymał ciężkie rany i stracił przytomność przez obfity upływ krwi. Detox, cudem uniknąwszy śmierci, wpadł wreszcie na genialny pomysł. Pokazał Skrollexowi plakat Mariuszka XXX i spróbował przypomnieć mu, kim był za życia. Pełna napięcia bitwa na wole zakończyła się wreszcie zwycięstwem niziołka. Sir Skrollex nauczył Detoxa swojej pieśni bojowej po czym powrócił do grobu, zostawiając po sobie tylko miecz (Detox oczywiście natychmiast go sobie przywłaszczył). Używając inspirującego hymnu, Detox pomógł drużynie unicestwić pozostałych nieumarłych.

Przeorysza wysłała swojego ptaszka Antosia do Przeddrożdżewa żeby sprawdził, czy Gravenigger doszedł już do siebie. Antoś zdążył tylko zobaczyć jak Gravenigger i tajemniczy nieznajomy próbują, na próżno, odeprzeć atak Wielkiego Ptaka, lecz ostatecznie zostają porwani przez potężne szpony i poniesieni w kierunku wzgórza po środku Kniei. Ptaszek poleciał do swojej pani, ile sił w skrzydełkach, i opowiedział jej, co własnie zobaczył. Drużyna zdecydowała się ruszyć na ratunek towarzyszowi i, by zaoszczędzić czas, zeszli z gościńca i zaczęli przedzierać się przez gęstwinę bezpośrednio w kierunku wzgórza. Po drodze natrafili na skolopendrolocha - olbrzymiego owada, lecz szybko rozprawili się z nim i ruszyli w dalszą drogę. W międzyczasie, Gravenigger i nieznajomy walczyli o życie w gnieździe ptaka. Sam gigant odleciał, ale jego pisklęta nie były wcale małe i bezbronne. Wszystkie dorównywały rozmiarami Graveniggerowi i były bardzo wygłodniałe. Nie spodziewały się jednak tego, że ich posiłek będzie stawiał tak zażarty opór. Wkrótce z drapieżników stały się ofiarami i w końcu ostatnie z nich padło z toporem w czaszce. Wielki Ptak, słysząc przeraźliwe skrzeczenie swojego potomstwa, wrócił do gniazda, żądny zemsty. W międzyczasie, reszta drużyny dotarła do podnóża wzgórza. Znaleźli tam jaskinię, która zaintrygowała Andrzejusa. Znachor, w towarzystwie Przeoryszy (która uznała plan zabicia Wielkiego Ptaka za barbarzyński) zszedł do jaskini, gdzie napotkał plemię śmieciożerców, którzy żyli w pokoju dzięki temu, że nikt nie śmiał zapuszczać się w pobliże gniazda Wielkiego Ptaka. Zasięgnąwszy języka, Andrzejus ruszył na pomoc pozostałym. Jednocześnie, Unglormator, Fart i Detox dołączyli do bitwy na szczycie wzgórza. Detox odwrócił uwagę ptaka przebierając się za jedno z jego piskląt, co pozwoliło reszcie zadać bestii wiele ran. Unglormator otrzymał potężny cios i został tymczasowo zdezaktywowany. Po ciężkiej bitwie, Ptak wreszcie padł z upływu krwi. Gravenigger ostrożnie zbliżył się do niego i zobaczył, że zwierz uronił łzę. Andrzejus zebrał ją do fiolki, po czym Gravenigger zadał ostateczny cios swoim toporem, kończąc żywot wspaniałej bestii. Andrzejus wykonał z piór znakomity płaszcz, a w gnieździe znalazł jedno nietknięte jajo, które przyniósł plemieniu śmieciożerców. Został za to obsypany różnymi błyskotkami, a także otrzymał informacje o szczurołackich ruinach głębiej w lesie. Śmieciożercy dali drużynie za przewodnika jednego z młodszych członków plemienia. Tajemniczy nieznajomy przedstawił się bohaterom jako Jan Paweł II, po czym umalował twarz krwią Wielkiego Ptaka i ruszył samotnie w las.

Drużyna wkrótce zaczęła lekceważyć rady przewodnika i zamiast zmierzać prosto do ruin, zboczyła z trasy i natrafiła na chatę szalonego druida Sierpomłota. Zanim bohaterowie zdążyli wyciągnąć od niego informacje, Fart, wyskakując z cieni poderżnął mu gardło. Druid, ostatnim tchem przeklął ancymonka magicznie kryjąc swój umysł w jego ciele. Od tego czasu Farta dręczą głosy w głowie. Po przeszukaniu domku, Przeorysza znalazła woreczek tajemniczego białego proszku, a Detox magiczną bransoletę. W piwnicy Sierpomłota drużyna znalazła skutego łańcuchami cygana i wiele wymyślnych narzędzi perwersji. Jednym z nich było brudne, hebanowe dildo. Cygan zaoferował, że użyje swoich umiejętności rzemieślniczych żeby odnowić je, w zamian za wolność. Drużyna zgodziła się i cygan zabrał się do dzieła. Kiedy skończył, w ręce Lorda Detoxa trafiło prawdziwe dzieło sztuki. Perfekcyjny kształt, długość i kolor drewna. To było dildo doskonałe. Drużyna, pod wrażeniem jego kunsztu, uwolniła cygana i zabrała go ze sobą. Niestety, Unglormator, przeszukując zbiory Sierpomłota, zbił fiolkę z magicznym eliksirem petryfikującym zamieniając Przeoryszę i Graveniggera w kamień i paraliżując siebie. Detox skorzystał z okazji i ukradł z woreczka Przeoryszy nieco białego proszku. Z pomocą Andrzejusa doszedł do wniosku, że musi to być proszek ożywienia drewna. Bez zastanowienia posypał nim swoje hebanowe dildo. Po chwili zabawka zaczęła się ruszać, wyrosły jej oczy i usta, a nawet zaczęło mówić. Detox nadał nowemu przyjacielowi imię Filipek i od tego czasu byli nierozłączni. Andrzejus zdołał sporządzić antidotum na petryfikację, lecz potrzeba było czasu by zadziałało. Co gorsza, niedbałe łupienie chaty osłabiło jej strukturę i doprowadziło do zawalenia. Detox, Fart i cygan zdołali uciec, lecz Andrzejus potknął się o skamieniałą nogę Przeoryszy i musiał ratować się szybkim zaklęciem przemiany w szczura. Przez pośpiech popełnił błąd w inkantacji i nie potrafił odzyskać swojej ludzkiej formy. Przeorysza i Unglormator, dzięki swoim unikalnym ciałom wyszli z petryfikacji wcześniej niż można się było spodziewać. Drużyna zdecydowała, że nie może czekać aż Gravenigger odzyska przytomność. Schowali go pośród pozostałości chaty a sami poszli w kierunku szczurołackich ruin. Niestety, ich przewodnik uciekł podczas zamieszania z Sierpomłotem. Pomimo tego, bohaterowie wkrótce dotarli na skraj ruin. Wkrótce, z nieznanych nikomu przyczyn, ponownie dołączył do nich Jan Paweł II - "Bestia z Wadowic".

Ruiny znajdowały się pośród rozległych bagien. Mokradła, jak to zwykle bywa, kryły wiele niebezpieczeństw. Lord Detox prawie został porwany przez bagiennego stwora (który uznał go za samicę swojego gatunku kiedy Detox spróbował się z nim porozumieć), a Andrzejus w formie szczura cudem uniknął zdepnięcia. Pomimo przeciwności, wszyscy dotarli na drugą stronę cali i zdrowi i wkrótce stanęli pośród niskich, zarośniętych, kamiennych budowli. Jak można się było spodziewać, drużyna zakłóciła spokój duchów tego miejsca rabując wszelkie wartościowe przedmioty, które jeszcze nie zdążyły się rozpaść. Najpierw musieli rozprawić się z parą duchów szczurołaków (małżeństwem, jak później się okazało), co osiągnęli częściowo empatią (Detox przekonał samicę, że jest martwa i powinna odnaleźć spokój przy pomocy srebrnego wisiorka jaki znalazł w gruzach), a częściowo przemocą (Jan Paweł II unicestwił samca potężnym strumieniem kremówczanu). Kiedy domostwo tej pary zostało już całkowicie złupione, cygana porwały i zaniosły głębiej na bagna duchy małych szczurołackich dzieci. Jan Paweł II, pokryty ektoplazmą, ruszył za nimi w pogoń. Następnie drużyna rozpoczęła łupienie budynku, który niegdyś służył szczurołakom za koszary. Andrzejus odzyskał wreszcie ludzką postać, choć wydarzyło się to akurat kiedy próbował schować się przed jednym duchów. Detoxowi udało się przekonać jednego z nieumarłych by znów zaczął dążyć do spełnienia marzenia z czasów życia - otworzenia sklepu z pączkami. W zamian otrzymał jednego, idealnego, eterycznego pączka. W walce z licznymi duchami wspomógł bohaterów tajemniczy druid pod postacią bojowego ogara (jak się później okazało, jego podstawową formą był mech) Gdy Team Mariuszek skończył łupienie tego miejsca, podzielił się na dwa zespoły. Przeorysza, Unglormator, Detox i Fart udali się do podziemi, natomiast Andrzejus i druid postanowili zbadać ostatni zachowany budynek w tej części ruin. Budynek ten okazał się chatą szczurołackiego czarnoksiężnika, który postanowił odpowiedzieć na zagrożenie ze strony Andrzejusa przywołując diabła. Duch nie zwrócił jednak uwagi na to, że niegdyś silny krąg przywoływania został osłabiony przez stulecia erozji. Przywołana istota - wyglądająca jak mężczyzna o szarej skórze, z rogami i smukłym ogonem - rozejrzała się szybko po okolicy, po czym uśmiechnęła się i zniknęła w krótkim rozbłysku światła. Czarnoksiężnik, pozbawiony asa w rękawie, szybko uległ magii Andrzejusa, który znalazł potem w chacie wiele tajemnych zwojów. W międzyczasie, reszta drużyny zeszła eksplorację podziemnej części ruin. Znaleźli tam świeże zwłoki odziane w białą szatę, lecz w oględzinach przeszkodził im głośny hałas dobiegający z dalszych komnat. Okazało się, że podziemia skrywają kryształy dusz zasłużonych członków szczurołackiego społeczeństwa, a diabeł przyzwany przed momentem przez czarnoksiężnika jest nimi wielce zainteresowany. Jego piekielne sługi zdążyły rozbić większość drzwi chroniących komory kryształów i zniknąć w magicznych portalach. Sam diabeł przedstawił się bohaterom jako Prozaxil. Przeorysza, osłabiona walką, straciła przytomność od przytłaczającej aury Prozaxila, ale Unglormator i Detox skutecznie poradzili sobie z piekielnymi sługami siłą i sprytem (Detox pokazał jednemu z diabłów podrobiony list od "Szatana z siódmego kręgu piekieł", a Unglormator rozwalił kilka czerepów). Prozaxila wielce bawiło to przedstawienie i (Demonstrując najpierw swoje możliwości unicestwiając jednego ze swoich sług pstryknięciem palców) zdecydował, że daruje bohaterom życie, a nawet pozwolił im zabrać ostatni z kryształów dusz. Naturalnie oznajmił też, że kiedyś przyjdzie czas żeby spłacić ten dług. Drużyna przystała na te warunki nie chcąc porywać się na takie wyzwanie w osłabionym składzie. Prozaxil zniknął w jednym z portali cały czas zachowując kontakt wzrokowy z Lordem Detoxem (którego duma bardzo źle znosiła bycie zmuszonym do zawarcia takiej jednostronnej umowy). Cała drużyna spotkała się nastepnie po środku ruin i wymieniła się relacjami z ostatnich wydarzeń.

W międzyczasie, Gravenigger odzyskał przytomność i dotarł na bagna, gdzie stał się świadkiem niezwykłego wydarzenia. Stworzenie do złudzenia przypominające Wielkiego Ptaka wylądowało pośród ruin i przybrało postać majestatycznego humanoida. Stwór przedstawił się jako brat Wielkiego Ptaka i opowiedział o przyjaźni pomiędzy Ptakiem a Mariuszkiem. Następnie, przy pomocy potężnej siły i magii natury pokonał większość drużyny. Gravenigger padł na kolana u jego stóp. Wtedy Lord Detox zrobił sobie skrzydła z gałęzi żeby zdobyć sympatię przeciwnika, co odniosło nadspodziewanie dobry skutek. Brat Wielkiego Ptaka zaprosił Detoxa do siebie mówiąc "Chodź moje dziecię, musimy się spieszyć, bo serial zaraz się zacznie". Detoxowi wyrosły wtedy prawdziwe skrzydła, a Ptak zmienił się w odrzutowiec i odleciał z Detoxem na pokładzie. Wtedy Gravenigger obudził się pośród ruin chaty Sierpomłota i, otrząsnąwszy się z tego dziwnego snu wyruszył w stronę ruin, by spotkać się z pozostałymi, tym razem naprawdę.

Kiedy grupa była już w komplecie, przyszedł czas na eksplorację ostatniej zachowanej części ruin. Po przedarciu się przez kolejne połacie bagna, drużyna natrafiła na kamienny krąg z ołtarzem na środku. Na ołtarzu znaleźli dość mocno rozłożone zwłoki Jacka. Po krótkich oględzinach wydedukowali, że chłopiec musiał zostać złożony w ofierze podczas jakiegoś magicznego rytuału. Niedaleko od kręgu znajdowało się wejście do kolejnego zrujnowanego budynku, lecz tym razem na straży stało dwóch ludzi w białych szatach z kapturami. Część drużyny chciała z nimi pertraktować, ale Fart uderzył z cieni zanim negocjacje na dobre się rozpoczęły. Po chwili obaj strażnicy leżeli już martwi, a drużyna zaczęła penetrację ruin. Wkrótce wdali się w kolejną walkę, tym razem ze znacznie większą grupą zakapturzonych postaci. Przeorysza otarła się o śmierć kiedy jeden z przeciwników podpalił ją zaklęciem ognia. Detox natomiast przemknął się pomiędzy wrogami i dotarł do głębszej części ruin, gdzie napotkał dość starego człowieka pogrążonego w lekturze zwojów. Mężczyzna wdał się z Detoxem w rozmowę, w której wykazał się sporą dozą rasizmu wobec niziołka. Zanim Detox zdołał dowiedzieć się czegoś użytecznego, odgłosy walki z korytarza skłoniły mężczyznę do wyjścia z komnaty. Drużyna zdążyła już pokonać wszystkich strażników, ale starzec okazał się czarodziejem o znacznej mocy i powalił Przeoryszę, Unglormatora, Graveniggera i Farta jednym zaklęciem wyładowania łańcuchowego. Andrzejus ocalił towarzyszy desperackim posunięciem. Podczas swojej wizyty w chacie czarnoksiężnika zrobił szkic kręgu przywoływania, a teraz spróbował odtworzyć go ukrywając się przed wrogim magiem. Pomimo emocji, zdołał w ostatniej chwili przywołać Prozaxila i kazać mu zabić nieprzyjaciela. Prozaxil zgodził się, ale dodał Andrzejusa do listy swoich dłużników. Gdy tylko mag wychylił się zza rogu, został sparaliżowany magią Prozaxila. Gdy diabeł miał już zadać ostateczny cios, ciało czarodzieja zaczęło rosnąć, wykrzywiać się i pokrywać sierścią.

Po chwili Andrzejus zdał sobie sprawę z tego, że mag zmienił się w wyjątkowo umięśnionego szczurołaka. Prozaxila jednak to nie powstrzymało. Wyciągnął z pochwy swój rapier i miał już zaatakować, ale szczurołak okazał się nadzwyczaj szybki i (choć niewiele brakowało), zdołał ominąć diabła i uciec z ruin. Prozaxil wzruszył ramionami i zniknął, a Andrzejus odetchnął z ulgą i ocucił resztę drużyny. W międzyczasie Lord Detox zdążył dokładnie złupić komnatę czarodzieja, znajdując list, którego nadawca podpisał się imieniem Tymoteusz. Treść listu była niejasna, ale wyraźnie wskazywała na to, że cokolwiek ta tajemnicza grupa planuje, rozegra się wkrótce w ruinach Drożdżewa. Obok listu niziołek znalazł też notatki dotyczące szczurołackiej magii, w szczególności czegoś co autor nazywał rytuałem transferu duszy. Reszta drużyny znalazła w tym czasie więzienie, w którym przetrzymywana była mała dziewczynka - Agatka. Unglormator niósł ją w ramionach, zasłaniając jej oczy kiedy drużyna przechodziła obok zwłok jej brata rozpoczynając podróż powrotną do Przeddrożdżewa.

Ponowna wizyta w Przeddrożdżewie była krótka. Bohaterowie oddali Agatkę jej matce - Solejukowej, za co otrzymali liścik do Sołtysa (który okazał się kolejnym z dzieci Solejukowej) z prośbą o wypłatę wynagrodzenia. Sołtys był z początku niechętny, ale kiedy przeczytał pismo od matki, wypłacił całe należne złoto. Andrzejus sprzedał też trofeum zabrane ze zwłok Wielkiego Ptaka karczmarzowi za sporą sumkę. Drużyna udała się wtedy do Zadrożdżewa by zasięgnąć rady Anoosa i Filberta. Anoos ostrzegł ich przed zapuszczaniem się do Drożdżewa. Zwiadowcy, których tam wysyłał nigdy nie wracają, a nocą nad miastem cały czas widać łunę, choć spalone zostało 10 lat temu. Widząc, że drużyna nie podda się tak łatwo, Anoos zapewnił, że przyśle im posiłki, ale zebranie ich zajmie mu trochę czasu. Filbert natomiast dał im mapę Drożdżewa, na której zaznaczył miejsca wyjątkowej koncentracji energii magicznej, które można wykorzystać do przeprowadzenia rytuału, o którym wspominał list znaleziony w ruinach. Wyposażona w mapę i niejasne obietnice, drużyna wyruszyła w nieznane.

Drożdżewo otacza wysoki mur i bohaterowie mieli przed sobą dwie opcje. Mogli spróbować wspiąć się na mury od strony Zadrożdżewa, albo obejść miasto dookoła i wejść wyłomem, który powstał podczas oblężenia. Druga opcja była niebezpieczna, ponieważ wielkie pobojowiska mają tendencję do przyciągania nieumarłych. Po chwili zastanowienia zdecydowali się na wejście przez mury. Fart wszedł na górę pierwszy dzięki swojej zwinności, po czym pomógł reszcie zrzucając linę. Ostatecznie cała drużyna wspięła się na szczyt. Widok jaki ich powitał nie był zbyt obiecujący. Całe miasto leżało w ruinach, zgodnie z oczekiwaniami, ale zburzone budynki nadal nadal się tliły, 10 lat po wojnie. Co gorsza, wszystkim wydawało się, że w zgliszczach coś się rusza...

Spojrzawszy na mapę Filberta, drużyna zdecydowała, że najpierw uda się do starej wieży czarodzieja w południowej części miasta. Przedzierając się przez ulicę zasypaną zwęglonym drewnem, bohaterowie dowiedzieli się wreszcie, co widzieli ze szczytu murów. Z ruin zaczęły wypełzać zwłoki dawnych mieszkańców Drożdżewa, nieumarłe i płonące. Używając magii lodu i wody, drużynie udało się przerzedzić szeregi wrogów, ale przez resztę drogi poruszali się biegiem z obawy, że horda za nimi podąża. Na szczęście, oprócz tego jednego incydentu, wędrówka do wieży była stosunkowo łatwa, choć dokuczliwe gorąco cały czas dawało się we znaki wszystkim oprócz Unglormatora.

Wieża Filberta zdawała się sięgać aż po samo niebo. Była zdecydowanie najwyższym budynkiem w Drożdżewie, nawet za czasów świetności miasta. Filbert, zanim wyprawił ich w drogę, dał im mały kamień runiczny, służący do otwarcia wieży. Faktycznie, na pierwszy rzut oka do środka nie prowadziły żadne drzwi, ale bliższe oględziny ujawniły szczelinę, do której kamień idealnie pasował. Po chwili fragment ściany obok szczeliny całkowicie zniknął, ujawniając wejście. Wnętrze wieży było dość dobrze zachowane, choć nosiło znamiona pospiesznej ewakuacji (poprzewracane, opróżnione szafy i ogólny bałagan). Z początku sposób wejścia na wyższe poziomy wieży wydawał się po prostu nie istnieć, ale ostatecznie drużyna doszła do wniosku, że do tego właśnie celu musiał służyć runiczny krąg na środku komnaty. Używając kręgu drużyna zaczęła zwiedzać wieżę. Gravenigger został na dole szukając czegoś interesującego, Detox i Unglormator przenieśli się na sam szczyt, ponad którym było już tylko gołe niebo. Stanęli tam twarzą w twarz ze strażnikiem - żelaznym golemem. Kiedy bohaterowie nie zdołali podać hasła dezaktywującego, nastąpił godny legend pojedynek między Unglormatorem a jego metalowym kuzynem. Potężna pała rodu Galbani powodowała straszne wgniecenia żelaznym konstrukcje, ale ostatecznie to Detox zadał śmiertelny cios. Wiedząc, że walka wręcz byłaby samobójstwem niziołek poprosił swoje żywe dildo - Filipka, żeby utwardził się tak mocno jak się da. Następnie cisnął nim niczym oszczepem, trafiając golema prosto w oko i dezaktywując go. Jedyną rzeczą godną zainteresowania jaką znaleźli po pokonaniu strażnika były tajemnicze runy wyryte w karmieniu. Niestety, nie zdołali ich odczytać i postanowili je zignorować.
W tym samym czasie, Przeorysza i Fart teleportowali się do dawnej sypialni Filberta. Znaleźli tam nieco notatek dotyczących jego badań oraz poprawnego obsługiwania wieży (między innymi sposób na wyłączenie żelaznego golema...), oraz kilka nieprzyzwoitych ilustracji. Kiedy Fart chwycił erotyczne szkice, poczuł w umyśle nagły nacisk ze strony Sierpomłota. Ancymonek usiłował się oprzeć, ale klątwa druida zwyciężyła i, padając na łóżko, Fart dokonał wymuszonego samogwałtu (a może byl to w takim razie po prostu gwałt?). Przeorysza, nie chcąc na to patrzeć, wykorzystała notatki Filberta by aktywować drugi, mniejszy krąg teleportacyjny, który zabrał ją do komnaty wypełnionej przyjemną wonią i delikatnym światłem świec. Na środku pomieszczenia stało wielkie łoże z baldachimem, a na nim spoczywały dwie postacie. Opancerzony mężczyzna o nieobecnym spojrzeniu i piękna kobieta odziana w bardzo skąpą sukienkę. Kobieta szeptała coś towarzyszowi na ucho i zmysłowo gładziła go po twarzy. Gdy para zdała sobie sprawę z obecności Przeoryszy, oboje poderwali się na nogi. Mężczyzna, podjudzany przez kochankę, rzucił się na driadę z mieczem i ta musiała zacząć się bronić. Doszła do wniosku, że jej przeciwnik został oczarowany przez jakieś zaklęcie dziwnej kobiety i starała się przemówić mu do rozumu. Dowiedziała się, że mężczyzna to Godfryd, przyjaciel Filberta, i przebywa tam za zaproszeniem samego czarodzieja. To jednak oznaczałoby, że był tam już od dziesięciu lat. Faktycznie, po bliższych oględzinach okazało się, że cała komnata jest pokryta grubą warstwą kurzu. Po wielu nieudanych próbach perswazji, Przeoryszy wreszcie udało się ocucić Godfryda z zauroczenia i przekonać, że jego "kochanka" tak naprawdę więzi go w tym miejscu. Kobieta okazała się być konstruktem stworzonym przez Filberta do... różnych zadań... i dysponowała nadludzką siłą, a nawet odrobiną magii. Po krótkiej walce Przeorysza i Godfryd z ciezkim sercem zabili ją, by uratować własne życie.

Kiedy Fart skończył się masturbować zdołał odzyskać kontrolę nad swoim ciałem i wkroczył do kręgu teleportacyjnego. Postanowił udać się w miejsce, które objawiało się w jego umyśle jako czarna otchłań. I faktycznie, znalazł się w jednej z warstw Otchłani, na unoszącej się pośród nicości skale. Po chwili zaczęło atakować go stado skrzydlatych harpii. Tylko interwencja pozostałych członków drużyny ocaliła go przed rozszarpaniem. Bohaterowie nie wiedzieli gdzie się znaleźli i walczyli z potworami nie wiedząc, że ich liczba jest właściwie nieskończona. Po kilku chwilach harpie wycofały się i zaczęły zachowywać dystans. Jednocześnie drużyna usłyszała bicie potężnych skrzydeł i zobaczyła, że z nicości nadlatuje w ich kierunku olbrzymia istota dzierżąca miecz i płonący bicz. Był to pomniejszy balor imieniem Maciej - demoniczna góra mięśni otoczona ognistą aurą. Jego pierwszy atak biczem miał na celu ściągnięcie Unglormatora w otchłań, ale golem zaparł się mocno i to balor spadł i wylądował na tej samej skale, ja której znajdowała się drużyna. Nastąpiła wielka bitwa. Andrzejusowi udało się tymczasowo zdusić płomienie Macieja, a Unglormator przez długi czas wymieniał się z demonem ciosami, podczas gdy Przeorysza szyła do niego z łuku. Lord Detox został porwany w powietrze przez harpie, ale uwolnił się szepcząc słodkie słówka do uszka jednej z nich. Kiedy niziołek wylądował, zaczął ciskać w balora zwłokami harpi, czym jednak raczej rozjuszył go niż zranił. Walka przeciągała się niemiłosiernie, Unglormator kilka razy był już bliski śmierci. Fart zdecydował, że uratuje się ucieczką. Teleportował się na parter wieży i wybiegł na ulice Drożdżewa. Po chwili dostrzegł tuzin zbliżających się żołnierzy, sprawnie odpierających ataki nieumarłych. Postanowił zaatakować ich z cieni, ale po krótkiej przepychance został powstrzymany przez Filberta, który uświadomił ancymonkowi, że to właśnie obiecane przez Anoosa posiłki. Fart przekazał czarodziejowi informacje o tym, co do tej pory się stało. Filbert wyraźnie pobladł kiedy usłyszał, że reszta bohaterów nadal przebywa w Otchłani. Zostawił Farta z żołnierzami, a sam pobiegł do wieży ile sił w nogach. Walkę z Balorem udało się wygrać dzięki interwencji Graveniggera, który spóźniony dotarł do Otchłani. Tauren użył całej swojej siły by wybić się w powietrze i zadać Maciejowi potężny cios toporem. Ostrze wbiło się w ramię demona zadając mu straszliwą ranę i odwracając jego uwagę. Pozwoliło to Unglormatorowi zamachnąć się pałą i uderzyć balora prosto w łeb, miażdżąc go doszczętnie. Filbert dotarł do bohaterów w momencie, w którym wiotkie martwe cielsko demona padało na ziemię. Czarodziej nie mógł uwierzyć własnym oczom, ale szybko odzyskał rezon i przypomniał sobie, że w Otchłani zabicie i setki demonów nie poprawi sytuacji drużyny, ponieważ na miejsce każdego martwego pojawią się dwa kolejne. Filbert krzyknął do Teamu Mariuszek, błagając ich żeby uciekali. Wszyscy oprócz Andrzejusa posłuchali i zniknęli w kręgu teleportacyjnym. Znachor postanowił zaryzykować i zebrać fiolkę cennej krwi balora. Udało mu się zdobyć reagent i cudem uniknąc harpii. FIlbert zdecydował, że zamknie ten portal permanentnie. Rzucił zaklęcie i w ostatniej chwili sam teleportował się do wieży.

Bohaterowie opowiedzieli Filbertowi, że nie znaleźli w wieży nic istotnego, oprócz Godfryda. Na wzmiankę o nim i o kobiecie, z którą przyłapała go Przeorysza, Filbert chwycił się za czoło i przyznał, że faktycznie musiał zapomnieć o nim kiedy musiał nagle uciekać z wieży podczas łupienia Drożdżewa. Właśnie wtedy wszyscy zorientowali się, że Godfryda nigdzie nie widać. Przeorysza powiedziała, że na pewno użył kręgu teleportacyjnego, ale nie pojawił się po drugiej stronie. Filbert ponownie chwycił się za głowę, westchnął głośno i przeprosił, że nie będzie mógł wspomóc bohaterów w ich zadaniu. Przekazał im dowodzenie nad strażnikami miejskimi, których przyprowadził, po czym wszedł do kręgu i teleportował się gdzieś w poszukiwaniu Godfryda. Drużyna naradziła się i zdecydowała, że podzieli siły. Straż miejską wysłali do drożdżewskiej katedry, Unglormator, Fart i Detox ruszyli do dawnej lordowskiej twierdzy, a Przeorysza, Gravenigger i Andrzejus zaczęli przedzierać się do tego, co przed wojną było miejskimi ogrodami. W ten sposób wszystkie istotne miejsca wskazane przez Filberta zostały pokryte jednocześnie.

Gdy Przeorysza, Gravenigger i Andrzejus dotarli do ogrodów, czekało na nich mało przyjazne powitanie. Wszystkie drzewa stały w płomieniach, a między nimi przemykały się płonące driady. Stworzenia zachowywały dystans, ale gdy bohaterowie zbliżyli się do wielkiego płonącego dębu w centrum ogrodów, wszystkie rzuciły się na nich w szaleńczej szarży. Dzięki znajomości magii wody, bohaterowie poradzili sobie dość dobrze, zabijając wiele driad i zmuszając pozostałe do odwrotu. Andrzejus i Przeorysza dotknęli dębu i przenieśli się do miniaturowego świata wewnątrz niego. Przeorysza, jako driada, wiedziała, że obecność jej kuzynek świadczy o tym, że to drzewo posiada magiczne właściwości i prawdopodobnie jest siedzibą potężnego ducha. Miała rację. Świat, w którym się znaleźli, przypominał polanę, lecz zamiast lasu otaczała ją ściana ognia, a na środku biegała w dzikim szale płonąca postać zmieniająca co chwilę kształt z jednego zwierzęcia w inne. Kiedy Przeorysza i Andrzejus zbliżyli się, postać zatrzymała kształt wielkiego niedźwiedzia i rzuciła się na nich krzycząc ludzkim głosem "POMOCY". W tym samym czasie Gravenigger skupił swoje szamańskie zmysły i wyczuł pod ziemią żyłę wodną. Używając kontroli nad żywiołami przyciągnął wodę bliżej powierzchni, a następnie zamachnął się i wbił topór w ziemię tworząc wielki gejzer, który skutecznie przygasił płomienie ogarniające wielki dąb. Odbiło się to na warunkach w jego wewnętrznym świecie, wyraźnie tłumiąc ogień otaczający polanę i zmniejszając szał niedźwiedzia. Andrzejus dostrzegł na niebie dziwne konstelacje gwiazd, do złudzenia przypominające runy znalezione w wieży Filberta. Przeorysza zbliżyła się do niedźwiedzia i użyła magii natury by uleczyć go z oparzeń. Niedźwiedź popatrzył na nią ze zdziwieniem i podziękował melodyjnym kobiecym głosem. Andrzejus, wiedząc że pozostałe drużyny mogą być w niebezpieczeństwie, uznał, że nie ma czasu na negocjacje i niedźwiedzia lepiej po prostu zabić. Uznał, że na ducha natury najlepiej zadziała czarna magia, więc cisnął w zaskoczonego niedźwiedzia pociskiem czerwonej, nekrotycznej energii, która natychmiast spowodowała martwicę części ciała zwierzęcia. Niedźwiedź zaryczał przeraźliwie, a ziemia rozstąpiła się pod nogami Andrzejusa. Tylko dzięki pomocy Przeoryszy nie spadł w czeluści. Przeoryszy udało się jakimś cudem uspokoić zarówno Andrzejusa jak i niedźwiedzia, z pomocą Graveniggera, który właśnie sam wszedł do dębu. Duch podziękował driadzie, cały czas zerkając podejrzliwie na Andrzejusa. Przedstawił się jako Saszka. Opowiedział też o wizycie dziwnego czarodzieja, który zaoferował pomoc w pozbyciu się klątwy płomieni w zamian za stworzenie run na nieboskłonie wewnętrznego wymiaru drzewa. Duch spełnił swoją część umowy, ale czarodziej zapewnił tylko tymczasową ulgę i płomienie wkrótce powróciły. Niedźwiedź zaoferował, że zniszczy runy w podzięce za ratunek i bohaterowie zgodzili się. Obiecał też, że jeśli przyniosą mu łeb tego zdradzieckiego czarodzieja, czeka ich jeszcze większa nagroda. Gravenigger i Przeorysza ruszyli wtedy do twierdzy, a Andrzejus do katedry.

Gdy Unglormator, Fart i Detox dotarli do twierdzy, na drodze stanął im kolejny stromy mur i solidna metalowa brama. Unglormator uderzył w nią z całej siły, ale kraty nawet się nie wygięły. Fart zdecydował wtedy, że zaryzykuje wspinaczkę i obiecał towarzyszom, że otworzy bramę kiedy już będzie na szczycie. Dzięki swojej zwinności, ancymonek po chwili stał już na szczycie muru. Zobaczył stamtąd czwórkę strażników w białych szatach na dziedzińcu przed wejściem do właściwej twierdzy. Zdecydował, że zamiast wpuścić do środka Unglormatora i Detoxa, sam zejdzie na dziedziniec i porozmawia ze strażnikami. Negocjacje okazały się krótkie, Fart sprowokował strażników nieudanym blefem i wkrótce musiał się bronić przed atakiem wszystkich czterech. Jednocześnie Detox zdołał przecisnąć się między kratami i otworzyć bramę dla Unglormatora. Golem zaszarżował do walki i razem z Fartem szybko rozprawili się ze strażnikami. Detox, korzystając z zamieszania, wszedł do twierdzy. Zastał tam dwóch kolejnych strażników i po szybkich negocjacjach przekonał ich żeby zaprowadzili go do swojego przywódcy. W tym momencie dołączył do nich Unglormator i, za radą Detoxa, też się "poddał". Strażnicy, nerwowo zerkając na golema, prowadzili ich długim korytarzem. Niestety, Fart śledził ich w cieniach. Pierwszy zginął nie wiedząc nawet skąd nadleciał nóż. Drugi nie miał takiego szczęścia. Ancymonek pokonał go po szybkiej wymianie ciosów, po czym zdjął spodnie i zgwałcił go na śmierć. Detox i Unglormator zostawili towarzysza samego z nową zabawką, a sami postanowili zobaczyć, dokąd to pechowi strażnicy chcieli ich zaprowadzić. Po chwili dotarli do rozwidlenia. Unglormator wybrał prawy korytarz, a Detox poszedł prosto, w kierunku wielkich drewnianych drzwi. Unglormator znalazł na końcu swojej ścieżki stary składzik, pełen zbutwiałych skrzyń (dawno opróżnionych). Jeden przedmiot przykuł jego uwagę. Było to dziwaczne urządzenie przypominające fotel, ale osadzone na dwóch dużych kółkach i wyposażone w mechaniczne elementy, których zastosowania umysł golema nie był w stanie poznać.

Gdy Detox otworzył drewniane wrota znalazł się w dawnej sali tronowej drożdżewskich lordów. Na środku komnaty stał prowizoryczny ołtarz przykryty czerwonym całunem. Po jego lewej stronie na podłodze wyryty został niewielki runiczny krąg, a po prawej stronie Detox zauważył piedestał ze złotym kryształem emitującym delikatne światło. Na tronie siedziała zamaskowana postać w czarnej szacie, pogrążona w rozmowie z czarodziejem, który prawie pokonał całą drużynę w szczurołackich ruinach. Widząc, że nie będzie miał gdzie się schować, Detox zdecydował, że podejdzie do tronu dziarskim krokiem i powie "No siema". Mniej więcej w tym samym momencie Fart wparował do komnaty głównym wejściem, a Unglormator zniszczył boczne drzwi i rzucił się do szarży. Reakcja była błyskawiczna. Czarodziej użył odmiany znanego bohaterom czaru i cisnął w Farta potężną błyskawicą, która natychmiast pozbawiła go przytomności. Zamaskowana postać natomiast uniosła po prostu rękę i potężna telekinetyczna fala uderzyła Unglormatora i rzuciła nim o ścianę pomieszczenia, z którego wybiegł. Czarodziej zwrócił się do Lorda Detoxa i wrócił do konwersacji, jakby nikt się nie stało. Niziołek dowiedział się, że mag ma na imię Amadeusz i domyślił się, że zamaskowana postać musi być Tymoteuszem - autorem listu znalezionego w szczurołackich ruinach. Amadeusz wyjawił, że z niecierpliwością oczekiwał na przybycie niziołka, ponieważ utrata Agatki sprawiła, że zaistniała potrzeba zdobycia nowej ofiary do rytuału. W tym momencie z bocznej komnaty wybiegło czterech strażników, schwytało Detoxa i przykuło go kajdanami do ołtarza...

W tym samym czasie, Andrzejus dotarł do drożdżewskiej katedry Jeżusa Chrustusa. Przed wejściem zastał zwłoki kilku strażników miejskich z grupy, która została tam wysłana, oraz ciała paru ludzi w białych szatach. Jeden ze strażników miejskich jeszcze żył, choć oddychał ostatkiem sił. Andrzejus spróbował go uzdrowić magią, lecz zdołał tylko na chwilę uśmierzyć ból. Umierający przedstawił się jako Siemko i powiedział, że kilku z jego kolegów nadal żyje i weszło do wnętrza katedry. Andrzejus, w akcie desperacji, postanowił spróbować ryzykownej metody leczniczej i napoić Siemko krwią balora Macieja. Co prawda biedak poczuł przypływ energii i stanął na nogi z wielkim wigorem, ale Andrzejus zorientował się, że krew wypala mu wnętrzności i zostało mu jedynie kilka minut życia. Mimo to, obaj weszli do katedry i natrafili tam na krwawą jatkę. Na podłodze pełno było zwłok. Cześć należała do strażników miejskich, część do ludzi w białych szatach. Wszystkie miały potworne rany kłute, wyglądające dużo gorzej niż typowa rana włócznią (a tylko taką broń można było znaleźć pośród ciał). Andrzejus dostrzegł też jakiś ruch za głównym ołtarzem. Okazało się, że to dwaj strażnicy miejscy nieudolnie usiłowali się ukryć, więc znachor użył magii by wydać się większym i bardziej majestatycznym, czym dodał im odwagi i skłonił, by opowiedzieli co się stało. Dowiedziała się, że podczas walki z ludźmi w białych szatach zdążyła tylko polać się odrobina krwi, kiedy znikąd pojawił się wielki potwór przypominający jeża i zmasakrował wszystkich, oprócz tych dwóch szczęściarzy. W tym momencie zza drzwi do zakrystii dobiegł głośny huk. Strażnicy wytłumaczyli, że użyli bezmyślnej szarży potwora by zamknąć go w zakrystii, i mieli już uciekać, ale wtedy właśnie usłyszeli kroki Andrzejusa. Zza drzwi dobiegł kolejny, głośniejszy huk, i wszyscy zgodnie postanowili, że czas się stamtąd wynosić. Zanim jednak zdążyli dobiec do wyjścia, drzwi pękły na tysiąc kawałków i w ich stronę zaczął biec wściekły kolcostwór. Andrzejus rzucił w niego kulą ognia, ale zdołał tylko utrudnić mu pościg niszcząc jedną z kolumn katedry. Kolcostwór pomimo tego doganiał ich. Siemko, coraz bardziej opanowany szałem wywołanym przez krew balora, rzucił się na potwora z pięściami, ale szybko został chwycony przez wielką łapę i nadziany na jeden z grzbietowych kolców. Andrzejus postanowił skorzystać z doświadczenia strażników i sprowokował kolcostwora do szarży, po czym zręcznie zszedł mu z drogi. Potwór uderzył w ścianę katedry, po czym oberwał kulą ognia w plecy. Rozszalały z bólu, miotał się na oślep, co wykorzystali strażnicy miejscy. Oparli włócznie o ziemię i poczekali po prostu aż stwór sam się na nie nabije. Zgodnie z przewidywaniami, bestia nadziała się na ostrza i po kilku ostatnich konwulsjach padła martwa. W katedrze rozległ się wtedy donośny głos. Był to dam Jeżus Chrustus, ale nie był bynajmniej oburzony świętokradztwem. Pogratulował Andrzejusowi dobrej walki i zdradził, że jest rozczarowany swoimi wiernymi, którzy zapomnieli, że istotą lasu (który jest domeną Jeżusa) jest nieustanna walka o przetrwanie i rozlew krwi, a nie żałosne psalmy starych kobiecin. Bóstwo, w nagrodę za pokaz siły, zaoferowało Andrzejusowi odpowiedź na jedno pytanie. Znachor zastanowił się dobrze, po czym zapytał: "Kto zabił Mariuszka Chuldzińskiego?". Jeżus spodziewał się tego pytania i potwierdził przypuszczenia, że zabójcą jest czarodziej Amadeusz, a dusza Mariuszka została uwięziona w krysztale, który używany jest właśnie w jakimś magicznym rytuale. Jeżus wyjawił też, że narzędzie zbrodni dostarczył ktoś, kogo Team Mariuszek zna, i kto nieraz sprowadzał ich już na ścieżkę niebezpieczeństwa. Powiedziawszy to, bóg zamilkł. Andrzejus i dwaj strażnicy postanowili założyć nowy kult Jeżusa i głosić jego prawdziwą wolę. Na koniec znachor podpalił zakrystię i ruszył w kierunku twierdzy.

Lord Detox desperacko szukał sposobu na ucieczkę, ale kajdany mocno trzymały go na ołtarzu, a Amadeusz już miał zaczynać rytuał. Niziołek wytężył struny głosowe i zaczął udawać demoniczny głos. Miotał się i ryczał, że taka żałosna ofiarą jest niegodna i że żąda krwi dziewicy. Amadeusz zawahał się, i z wrażenia wysłał czterech sługusów na poszukiwania dziewicy. Tymoteusz, rozbawiony podstępem Detoxa i absurdalną pomyłką Amadeusza, przemówił do niziołka telepatycznie i zaoferował mu umowę. Jeśli dostarczy mu inną ofiarę do rytuału, będzie mógł żyć. Detox zgodził się i poprosił tylko o trochę liny. Tak wyposażony pobiegł do głównej bramy twierdzy, gdzie znalazł dwóch z czterech sługusów wysłanych na poszukiwania dziewicy. Zakradł się do nich od tyłu i zarzucił linę na głowę jednego z nich tak, by przypominała długie włosy. Następnie krzyknął "Patrz, patrz, dziewica!". Niestety, genialny plan się nie powiódł i wkrótce Detox znów znalazł się na ołtarzu. Tym razem Tymoteusz nie miał już ochoty na żarty, ale Detox, używając swojego legendarnego srebrnego języka jakimś cudem przekonał go, że złożenie w ofierze faceta z liną we włosach jest lepszym pomysłem niż użycie jego. Tymoteusz, nie chcąc dłużej tracić czasu na rozmowy, chwycił swojego podwładnego telekinetycznie i umieścił go na ołtarzu. Amadeusz szybko wbił nieszczęśnikowi nóż w serce i zaczął przygotowywać zaklęcie. Tymoteusz wstał z tronu, ale zamiast iść, lewitował kilka centymetrów nad ziemią. Kiedy dotarł do runicznego kręgu po lewej stronie ołtarza, zrzucił maskę i szaty i wzniósł oczy do niebios mówiąc "Taaaak ojcze, niedługo będę taki jak on!". Jego skóra była sucha i popękana, jego głowa łysa i pozbawiona nosa, a głos bardzo zachrypnięty. Po chwili zaczęła go otaczać chmura magicznej energii płynąca od kryształu, przez ołtarz, prosto do runicznego kręgu...

W tym momencie z bocznego pomieszczenia wbiegli do sali tronowej Unglormator, Gravenigger i Przeorysza. Tymoteusz nawet ich nie zauważył, ale Amadeusz odwrócił się i jedną ręką (drugą podtrzymywał magię rytuału) stworzył z wielkich kamieni tworzących podłogę komnaty wielkiego golema górującego nawet nad Unglormatorem. Gravenigger cisnął w jego stronę piorunem, ale chybił, uszkadzająć tylko sufit. Przeorysza wykorzystała to i, przypominając sobie trening z Filbertem, telekinetycznie ściągnęła obluzowany blok kamienia z sufitu prosto na golema, przewracając go. Unieruchomiony, nie stanowił dla drużyny niebezpieczeństwa i szybko zmienił się w stertę gruzu. Amadeusz, widząc zbliżające się zagrożenie, zdecydował się przerwać rytuał i zająć się intruzami. Rzucił w Unglormatora piorunem, lecz ten użył swojej pały jak piorunochrona i zneutralizował czar. Niestety, zaklęcie wyrwało mu pałę z ręki. Jednocześnie, Lord Detox postanowił ukraść kryształ z piedestału. Kiedy położył na nim rękę, poczuł znajomą obecność i podnoszące na duchu ciepło. Schował klejnot za pazuchę, czym jednak ściągnął na siebie uwagę Tymoteusza. "Nie! Za długo na to czekałem żeby jakiś żałosny niziołek teraz mi przeszkodził!", wykrzyknął psionik i spróbował telekinetycznie unieść Detoxa w powietrze. Za pierwszym razem niziołek oparł się mu, ale Tymoteusz ponowił atak, tym razem skutecznie. Widząc, że jego stwórca jest w niebezpieczeństwie, Filipek zsunął się z szyi Detoxa, odbił się od jego ramion i poszybował w stronę Tymoteusza desperacko próbując pomóc. Tymoteusz był zaskoczony, ale drugą ręką telekinetycznie ścisnął Filipka i zgniótł go na pył. Filipek umarł w męczarniach krzycząc "Tatooooo!". Tymoteusz rzucił Detoxem o ścianę i zwrócił się do reszty drużyny, nie zauważając, że kryształ upadł na podłogę. Tymczasem, Amadeusz, sfrustrowany tym, że jego czar nie zadziałał, przemienił się w szczurołaka i rzucił na Przeoryszę zadając jej lekkie rany (ale i otrzymując kilka) i przewracając ją swoim ogonem. Jednocześnie, Unglormator uderzył Tymoteusza swoją pałą. Moc magicznej bariery, jaką otoczony był psionik, nie pozwoliła golemowi na zadanie ran, ale sama siła ciosu odrzuciła Tymoteusza na ścianę, chwilowo go dezorientując. W tym momencie do komnaty wpadł Andrzejus i, pospiesznie analizując sytuację, rzucił w Tymoteusza zaklęciem zamrażającym, ale aktywował tylko automatyczne przeciwzalkęcie, które psionik zawsze miał aktywne. Lord Detox podniósł się z podłogi, chwycił garść prochów Filipka, i rzucił nimi w oczy Tymoteusza, oślepiając go. Unglormator, przychodząc z pomocą Przeoryszy, rzucił się na Amadeusza i zaczął szarpać się z nim na podłodze. Gravenigger, widząc w tym okazję, poczekał aż golem znajdzie się nad szczurołakiem i przywołał nad nimi wielki głaz. Połączona masa głazu i Unglormatora pogruchotała kości szczurołaka kończąc jego żywot. W tym czasie Detox wdał się z Tymoteuszem w bitwę na wole i opierał się bardzo skutecznie. Unglormator, wytężając swoje kamienne mięśnie, podniósł przygniatający go głaz i z całej siły cisnął nim w kierunku Tymoteusza, przebijając jego ochronną barierę i urywając mu rękę. W akcie desperacji, Tymoteusz spróbował użyć na Detoxie pirokinezy, ale ten skierował jego emocje przeciwko niemu i mówiąc "Nigdy nie będziesz taki jak Mariuszek", sprawił, że stanął w płomieniach. Umierając, Tymoteusz przypadkiem połączył swój umysł ze wszystkimi członkami drużyny zsyłając im wizje wydarzeń z przeszłości. Zobaczyli, jak mały Tymoteusz, zwany wtedy Timmym, żyje ze swoimi rodzicami w domku pośrodku pustyni, w świecie zniszczonym przez jakiś kataklizm i pełnym dziwacznej technologii. Zobaczyli też, jak ta "sielanka" zostaje przerwana kiedy mały Timmy zostaje potrącony przez wóz bandy ludzi i mutantów, co prowadzi do serii wydarzeń zakończonej śmiercią jego rodziców. Timmiego ocalił młody Amadeusz, podróżujący po światach przez eksperymenty z portalami. Drużyna zobaczyła też bitwę Timmiego z Mariuszkiem, zakończoną oczywiście zwycięstwem czempiona. Poczuli zazdrość i upokorzenie ambitnego psionika. Od tamtej pory chciał już tylko jednego - chciał BYĆ Mariuszkiem. Tak właśnie skończyłby się rytuał, gdyby nie został przerwany. Po chwili, z ogłuszającym krzykiem, Tymoteusz wyzionął ducha i w twierdzy zapadła cisza... Andrzejus podniósł kamień duszy Mariuszka i spróbował go zniszczyć, ale na próżno. Kryształ opierał się fizycznej i magicznej sile. Jeśli drużyna chciała uwolnić duszę swojego mentora, trzeba było znaleźć jakieś niekonwencjonalne rozwiązanie. Unglormator, Gravenigger i Detox zebrali się wokół kryształu i gdy dotknęli go, przepełniło ich uczucie ulgi, a po policzkach spłynęły im łzy...

Akt II: Uwolnić Mariuszka ChuldzińskiegoBohaterowie spędzili dłuższą chwilę zastanawiając się, co zrobić z kryształem duszy. Lord Detox szybko otrząsnął się z melancholii i zaczął łupić komnatę, znajdując między innymi magiczny pierścień w prochach Tymoteusza. Kiedy Gravenigger przypomniał sobie o obietnicy danej Saszce i postanowił urżnąć łeb Amadeuszowi. Gdy jednak spojrzał w kierunku miejsca, gdzie powinny leżeć zwłoki czarodzieja, zobaczył tylko niewielką kałużę krwi. Amadeusz zniknął. Po chwili cała drużyna usłyszała głośne bicie dzwonów dobiegające z dziedzińca twierdzy. Chowając kryształ Mariuszka, pobiegli sprawdzić źródło hałasu. Gdy wybiegli na dziedziniec zobaczyli na tle nieba wielki eteryczny dzwon bijący z ogłuszającą siłą. Pod nim stała naga postać Amadeusza, lecz czarodziej zobaczywszy ich, wykonał szybki gest i zniknął w rozbłysku magicznej energii. Po kilku nieudanych próbach przeprowadzenia magicznej analizy dzwonu, drużyna zobaczyła pomarańczową łunę zbliżającą się do bramy twierdzy. Dokładniejsza obserwacja ujawniła, że dźwięk dzwonu zwabił do nich wielką hordę spopielonych. Gravenigger, z pomocą Andrzejusa i Unglormatora, przywołał potężną burzę z piorunami osłabiając nieumarłych, a nawet niszcząc część z nich. Lord Detox zastawił w bramie pułapkę, która zniszczyła pierwszą falę stworów. Andrzejus i Gravenigger postanowili wezwać pomoc tworząc na niebie wielki świetlisty symbol. Horda nie ustawała i Gravenigger po chwili stanął oko w oko z jednym ze stworów. Kątem oka zobaczył jednak, że na murach stoi postać w majestatycznie powiewającej na wietrze białej szacie. Postać zeskoczyła na dziedziniec, unicestwiając nieumarłego kremówczanem, a Gravenigger natychmiast poznał w niej Jana Pawła II. Z pomocą potężnej fali kremówczanu przywołanej przez papieża, drużyna zdołała odepchnąć hordę od bram na tyle długi, by Gravenigger mógł pobiec do kołowrotu i spuścić kratę.

Unglormator, szukając sposobu na wyjście z tej sytuacji, doświadczył nagłej wizji w miejscu, z którego teleportował się wcześniej Amadeusz. Zobaczył pola uprawne a pośród nich oddalającą się nagą postać czarodzieja. Przekazał te informacje Andrzejusowi a ten, koncentrując się na śladach zaklęcia Amadeusza, otworzył portal, przez który cała drużyna uciekła. Bohaterowie zdali sobie sprawę, że przenieśli się na drugą stronę Zalewu Drożdżewskiego i znaleźli się na terytorium Normikii. Andrzejus natychmiast rozkazał zadrożdżewskim strażnikom miejskim, których ocalił w katedrze, cisnąć włóczniami w kierunku Amadeusza. Dzieliła ich zbyt wielka odległość i chybili, ale Amadeusz, przestraszony dźwiękiem lecących włóczni, potknął się o kamień i upadł. Unglormator zamachnął się wtedy swoją wielką pałą i cisnął nią w kierunku czarodzieja. Gravenigger przywołał ognisty totem, dzięki któremu pała stanęła w płomieniach. Kiedy Amadeusz wstał, natychmiast został trafiony płonącą, rozpędzoną pałą. Jego włosy stanęły w płomieniach i zaczął w panice turlać się po ziemi. Lord Detox wykorzystał ten moment by podbiec do niego i spętać go liną.

Drużyna zaczęła brutalnie przesłuchiwać więźnia, cały czas kłócąc się o to, czy nie lepiej byłoby po prostu zabić go na miejscu. Dowiedzieli się, dwóch ważnych rzeczy. Po pierwsze, Amadeusz nie potrafi uwolnić duszy Mariuszka, ale podejrzewa, że informacje na ten temat takiego rytuału mogą znajdować się gdzieś pośród zbiorów jego prywatnej biblioteki w głębi Normikii. Drużyna nie ufała mu jednak na tyle, by pozwolić mu na rzucenie zaklęcia teleportacyjnego, a dwudniowa podróż przez nieprzyjazną Normikię nie wydała im się dobrym pomysłem. Postanowili zamiast tego zasięgnąć rady Filberta. Andrzejus, wykorzystując swoją znajomość magicznego kręgu w drożdzewskiej wieży czarodzieja, teleportował drużynę własnie tam. W całym budynku nie było jednak ani śladu Filberta. Andrzejus, zużywając resztki swojej mocy, przeniósł wszystkich do rezydencji Lorda Anoosa w Zadrożdżewie, ale okazało się, że czarodziej nie wrócił do swojego laboratorium...

Drużyna postanowiła przeszukać siedzibę Filberta, mając nadzieję na znalezienie wskazówek. W notatkach i księgach panował jednak wielki nieporządek. Andrzejus zauważył, że na biurku maga leżą głównie księgi dotyczące klątw i ich zdejmowania. Informacje zawarte w tomach sugerowały, że nikt jeszcze nie zdjął klątwy obejmującej tak duży obszar jak Drożdżewo, ale teoretycznie powinno być to możliwe. W poszukiwaniach pomogła mu ostatecznie Przeorysza, która znała te komnaty jak własną kieszeń. Spod dywaniu wyciągnęła mały kluczyk, którym otworzyła biurko czarodzieja. Znalazła tam magiczny list, którego Filbert używał czasem do komunikacji z innymi magami. Drużyna zasiadła przy biurku i sformułowała krótką wiadomość do czarodzieja z prośbą o kontakt. W międzyczasie, Lord Detox szukał w laboratorium kosztowności. Zamiast tego, znalazł przyjaźń. Z jednej z szafek patrzyła na niego para małych oczek należących do miniaturowego kraba. Krab przytulił się do nogi Detoxa i szybko nawiązała się między nimi nić porozumienia. Niziołek nazwał swojego nowego towarzysza "Klaskacz", chociaż Przeorysza upierała się, że jest to owoc nieudanego eksperymentu Filberta, a na imię ma Janusz. Dodała też, że kraba najwyraźniej nie da się zabić.

Drużyna zdecydowała, że czekając na odpowiedź na list spedzi noc w karczmie, w której zaczęła się cała przygoda. Unglormator postanowił zamknąć Amadeusza w celi i pozostać z nim w roli strażnika. Pozostali udali się do karczmy i zaczęli delektować się alkoholowymi trunkami. Andrzejus wyciągnął od karczmarza niepokojące informacje. Jego zapasy alkoholu szybko się wyczerpywały, a karawany z Chlebni przestały przybywać. Drużyna wzięła to pod rozwagę. Lord Detox wypatrzył najlepiej ubraną kobietę w karczmie, kupił dla niej najdroższego drinka i dzięki swojemu srebrnemu językowi uwiódł ją bez większych problemów (przy okazji pozbawiając ją sakiewki ze złotem), co skończyło się zaproszeniem do jej domu. Okazało się, że dziewczyna to Mozarella Galbani, córka Dona Galbani, lecz Detox poruszał się po schodach ich rezydencji bezszelestnie, nie budząc ojca. W pokoju Mozarelli, Detox kazał jej się rozebrać i położyć na brzuchu, po czym położył na jej plecach Klaskacza i kazał mu rozpocząć masaż. Sam natomiast po cichu uciekł z pokoju, zebrał z willi tyle kosztowności ile zdołał znaleźć i wrócił do karczmy.

Rano Przeorysza zauważyła, że w jej kieszeni zmaterializowała się wiadomość od Filberta. Zawierała tylko kilka słów: "Las, orkowie, schwytany, nieudany teleport, pomocy". Nie wiedząc o jaki las chodzi, drużyna napisała do czarodzieja kolejną wiadomość z prośbą o bardziej precyzyjne wskazówki. Czekając na odpowiedź postanowili ruszyć do Przeddrożdżewa żeby zbadać sprawę informatora Amadeusza. Po dotarciu do wioski, Andrzejus zbadał miejsce, w którym informator zostawiał zwykle wiadomości i znalazł zapieczętowany magicznie zwój, którego nie zdołał otworzyć. Z niespodziewaną pomocą przyszedł Fart, którego zręczne palce zdołały przełamać pieczęć nie aktywując zaklęcia. W liście osoba podpisana "A" gratulowała komuś wykonanego zadania związanego z porwaniem dzieci i obiecywała nagrodę. Ancymonek zatrzymał dla siebie informacje o miejscu, w którym ukryta została zapłata i zagarnął ją dla siebie. Znalazł tam między innymi sztylet wampiryzmu.

Lord Detox, w przeddrożdżewskiej karczmie, załatwił całej drużynie darmowy posiłek swatając karczmarza i Jadzię - najbardziej atrakcyjną chłopkę, jaka była akurat pod ręką. Najedzeni, bohaterowie postanowili zastawić na informatora pułapkę. Zostawili w znanym im miejscu wiadomość mówiącą "Spotkajmy się wieczorem przy starej chacie znachora", po czym udali się do wspomnianej chaty, przy której niegdyś walczyli z bandą chłopów. Każdy znalazł sobie odpowiednie miejsce, w którym mógł czekać niezauważony. Gravenigger wpadł na genialny pomysł. Uznał, że będzie udawał krowę i wyszło mu to naprawdę całkiem nieźle. Był na tyle przekonujący, że po zmroku wokół chaty zaczęły gromadzić się wilki i tauren został dotkliwie pogryziony zanim drużyna zdołała odpędzić watahę. Team Mariuszek czekał do samego rana, na zmiany trzymając warty, ale informator nie pokazał się, a kiedy sprawdzili skrytkę na wiadomości okazało się, że ich zwój pozostał nietknięty...

Przeorysza poczuła wtedy, że w jej kieszeni materializuje się list. Wiadomość od Filberta mówiła: "Spadałem, las, zalasem rzeka, spieszcie się". Po rzuceniu okiem na mapę, drużyna uznała, że czarodziej musi mieć na myśli spalony las po drugiej stronie Zalewu Drożdżewskiego, na terytorium Normikii. Wszyscy członkowie posiadający magiczną moc połączyli swoje siły i przenieśli drużynę w miejsce, w którym kilka dni wcześniej schwytali Amadeusza (pamiętali bowiem, że znajduje się ono po właściwej stronie zalewu). Zaklęcie udało się i po chwili wszyscy byli już pośród normikiańskich pól uprawnych. Po krótkim rozpoznaniu terenu drużyna ruszyła na wschód, wzdłuż rzeki, i wkrótce stała już na skraju lasu. Niegdyś była to zapewne piękna puszcza, lecz po wojnie zostały z niej tylko zgliszcza. Większość drzew była martwa i tylko nieliczne pokryte były liśćmi. Bohaterowie, nadal trzymając się rzeki, ruszyli wgłąb lasu. Po jakimś czasie natrafili na podejrzane sterty liści, które ukrywały długie łodzie. Przeorysza, po intensywnych poszukiwaniach, znalazła w pobliżu młodą brzózkę i poprosiła ją o informacje. Ta odpowiedziała "Orkowie depczą, orkowie palą, orkowie mają prze...wagę liczebną". Uzbrojeni w te informacje, bohaterowie wdali się w intensywną debatę. Nie mogli ustalić co powinni zrobić tak długo, że Andrzejus stracił cierpliwość i podpalił las. Gravenigger widząc ten grzech przeciwko naturze wezwał na pomoc Przeoryszę i razem przywołali potężną ulewę, która ugasiła pożar. Wiedząc jednak, że słupy dymu musiały być widoczne z daleka, drużyna postanowiła zastawić pułapkę. Wszyscy schowali się w dogodnych dla nich pozycjach, lecz Jan Paweł II stał pośrod drzew, nie próbując nawet się ukryć. Po około godzinie czekania, z lasu zaczęły dobiegać odgłosy kroków. Przed papieżem stanął szaman orków wraz z dwoma wojownikami, a dookoła zgromadziło się sześciu kolejnych wojowników. Szaman usiłował przemówić do papieża, lecz ten tylko arogancko wbił w ziemię swoją laskę. Kiedy szaman zobaczył, że ma do czynienia z magiem, rozkazał swoim podwładnym rzucić w niego oszczepami, lecz papież osłonił się tarczą kremówczanu i rozpoczął kontratak. W tym momencie reszta drużyny wyskoczyła z ukrycia (oprócz Detoxa, który starał się pomagać ze stosu liści swoim pierścieniem telekinezy) i nawiązała się bitwa. Wielu orków, w tym szaman, padło martwych pod ciosami, czarami i strzałami Teamu Mariuszek, lecz Gravenigger odniósł ciężkie rany. Ostatecznie, kiedy wróg zdawał się być na skraju załamania, Andrzejus użył magii by zastraszyć pozostałych orków i zmusić ich do rzucenia broni. Trzech posłuchało i padło na kolana, a jeden spróbował uciec, lecz został powstrzymany siecią kremówczanu wystrzeloną przez Jana Pawła II...

Przesłuchanie orków dało spodziewane rezultaty. Jeden z nich wyjawił, że w głębi lasu znajduje się ich obóz, ale zagroził, że "Rum-ham" zmiażdży każdego intruza. Nie przejmując się za bardzo tymi groźbami, bohaterowie zabili więźniów i udali się we wskazanym kierunku. Po kilku godzinach wędrówki dotarli na wzgórze, z którego rozpościerał się widok na niewielkie, ale otoczone mocną palisadą obozowisko orków. Przeorysza kilkoma celnymi strzałami zdjęła część strażników na wieżach, a Andrzejus podpalił najbardziej okazały z baraków. Orkowie podnieśli alarm i na przeciw drużynie wybiegło kilkunastu wojowników, którzy jednak szybko padli pod ich ciosami. Team Mariuszek przebił się do środka obozu i (demolując wiele budowli) uśmiercił pozostałych orków i dowodzącego nimi ogra. Przed oczami bohaterów stanęła wielka jaskinia. Stwierdziwszy, że zapewne tam orkowie trzymali Filberta, drużyna rozdzieliła się żeby lepiej przeszukać podziemia. Podczas gdy Andrzejus i Jan Paweł II natrafili na uwięzionego czarodzieja i uwolnili go, pozostali mieli nieco mniej szczęścia...

W najniższej pieczarze jaskini czekał na nich olbrzym - Rum-ham. Korzystając z faktu, że gigant nie zdawał sobie sprawy z masakry jaka odbyła się na powierzchni, bohaterowie postanowili się z nim porozumieć. Umysł potwora był jednak bardzo prosty i przez to nieprzewidywalny. Bardzo upodobał sobie Lorda Detoxa i bawił się nim raczej niedelikatnie. Reszta drużyny uznała, że nie zdoła uratować niziołka przed potężnym przeciwnikiem i obiecała, że przyniesie mu wielki skarb na wymianę. Z pomocą Filberta wrócili do Zadrożdżewa by przegrupować się i obmyślić plan. W międzyczasie, Detox odwrócił uwagę olbrzyma przy pomocy Klaskacza i zdołał oswobodzić się sam. Pozostali, nie wiedząc o tym, postanowili dać olbrzymowi w prezencie Unglormatora. Zabrali go z lochów, w których strzegł Amadeusza i czym prędzej teleportowali się z powrotem do jaskini. Olbrzym chwycił golema zanim bohaterowie zorientowali się, że Detox zdołał uciec. Nadal nie chcąc walczyć uznali, że Unglormator da sobie radę i wrócili do Zadrożdżewa.

Noc spędzili w karczmie, śpiąc na jednym łóżku. Rano wyruszyli do rezydencji Lorda Anoosa, ale po drodze czekało ich spotkanie z pewnym dwugłowym trollem, którego alchemiczne wybryki doprowadziły do strawienia przez płomienie sklepu Sebixa. Sebix, zdruzgotany utratą dorobku życia, za namową Jana Pawła II udał się do Watykanu by wstąpić do Kościoła Jeżusa. Troll tymczasowo dołączył do drużyny, chcąc zdobyć nieco złota i pławić się w chwale papieża. W międzyczasie Detox ukradł watermelon z targu i nosił go pod koszulą udając, że jest w ciąży.

W rezydencji Anoosa bohaterowie skonsultowali się z oswobodzonym Filbertem, który dał im kilka rad na temat kamienia duszy Mariuszka. Taki artefakt prawdopodobnie nie może być zniszczony w żaden konwencjonalny sposób. Jedyne, co może zadziałać to specjalny rytuał (jaki zapewne twócy takich kamieni mieli w zanadrzu), zaklęcie życzenia, albo dosłownie boski cud. Czarodziej poradził, żeby zasięgneli języka u Amelinusa - czarnoksiężnika z Chlebni i specjalisty od manipulacji duszami (oraz brata Sebixa). Drużyna uznała, że najbardziej bezpośrednim sposobem będzie odnalezienie biblioteki Amadeusza i wszystkich jego zapisków o szczurołackiej magii. Postanowili przesłuchać maga, ale gdy dotarli do lochów, zastali tam krwawą łaźnię. Amadeusz oswobodził się używając swojej formy szczurołaka i zabił Siemka oraz Ziomka. Drużyna wpadła też w pospiesznie zastawioną magiczną pułapkę, której eksplozji cudem uniknęli. Niestety, fala uderzeniowa wyrwała z zawiasów kraty w sąsiednich celach uwalniając pięciu więźniów, którzy postanowili wykorzystać okazję i rzucić się do ucieczki. Lord Detox przekonał ich jednak, żeby żałowali za grzechy i oddali swoje żywoty nowym ideałom. Po kolei więźniowie wykrzyczeli to, czemu mieli zamiar się poświęcić: "Bogactwo! Pączuchy! Jointy! Prostytucja mężczyzn homoseksualnych! ŁAAAAAAAAAAA!". Z ich połączonych mocy powstał On. Syn polskiej ziemi - Janusz Pawlacz. Jan Paweł II wpadł w osłupienie, bo nie sądził, że ktokolwiek zdoła odwrócić rytuał, którym zapieczętował niegdyś swego złego brata. Wywiązała się pomiędzy nimi bitwa na kremówczan (wygrana przez papieża tylko dzięki celnej strzale, którą troll okaleczył Janusza Pawlacza), która skończyła się nagle, gdy Gravenigger zawalił sufit lochów. Bohaterowie zdołali uciec, ale los Janusza Pawlacza pozostaje nieznany...

Drużyna zdecydowała wtedy, że zamiast ryzykować ponowne starcie z olbrzymem, po prostu zignoruje Unglormatora i na własną rękę wyruszy wgłąb Normikii na poszukiwania siedziby Amadeusza. Żul, który od tygodni spał w karczmie, okazał się znanym przemytnikiem. Po ocuceniu amfetaminą stworzoną przez trolla żul ruszył do swojej łodzi (Detox wmówił mu, że niedługo będzie rodził i musi dotrzeć do lekarza w Normikii) i zaoferował, że przewiezie bohaterów na drugą stronę zalewu. W połowie drogi łódź osiadła na mieliźnie, a troll i Fart znaleźli tam zakopaną skrzynkę ze skarbem. Po rozbrojeniu prostej pułapki, troll otworzył skrzynkę i zabrał niewielką ilość złota, zgodnie ze swoim sumieniem. Andrzejus zabrał z niej różdżkę błyskawic, a Fart i Detox kłócili się o resztę złota. Ancymonek kopnął niziołka w brzuch doprowadzając do poronienia, czym sprowokował w nim wielki gniew i doprowadził do przebudzenia psionicznych umiejętności (które kiełkowały od czasu starcia na umysły, jakie Detox stoczył z Tymoteuszem). Detox zaatakował umysł Farta straszliwą obelgą pozbawiając go przytomności. Tylko szybka interwencja Andrzejusa sprawiła, że ancymonek wyszedł z tego bez większego szwanku.

Po dotarciu na drugi brzeg, drużyna rozbiła obóz i zaczęła planować dalszą podróż. Uznała, że wyruszy na północny wschód, omijajac las orków i szukając wskazówek po drodze, pamiętając też, że według informacji Amadeusza, od biblioteki dzieli ich około dwóch dni drogi. Od samego rana wędrowali w obranym kierunku pośród pól pszenicy, żyta i rzepaku. Po kilku godzinach, przechodząc obok chłopskiej chaty, Fart zdecydował, że zasięgnie języka u gospodarza i postanowił zwiększyć swoją wiarygodność zakładając maskę Stefana. Stefan przejął nad nim kontrolę i zaczął bić Andrzejusa po mordzie, lecz w końcu zostało bezwładniony, a Przeorysza zdarła z Farta maskę. Druga połowa dnia upłynęła bez incydentów i bohaterowie rozbili kolejny obóz niedaleko kamienistych wzgórz (pośród któych znaleźli nieco rudy złota)...