recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
6

- Ty mnie rozbierz - szepczę niepewnie. Zielonooka mruży oczy, ale odkłada trzymane przedmioty na łóżko i przysuwa się w moją stronę.

Spoglądając mi w oczy, łapie za moją koszulkę. Powoli ją ściąga, muskając palcami nowo odkryty fragment skóry. Potem stopniowo pozbywa się stanika i klęka przede mną. Robi mi się gorąco i mokro na ten widok. Nie sądziłam, że ona klęcząca może być tak podniecająca. Cholera.

- Co my tu mamy? - ściąga spodenki wraz z majtkami, przejeżdżając dłonią po moich nogach. Sapię cicho i odchylam lekko głowę w tył.

Czuję, jak dmucha na kobiecość, a następnie wtula nos w łechtaczkę. Przygryzam wargę i łapię ją za włosy. Kobieta przybliża się, wsuwając język między moje wargi sromowe. Jęczę na to i wypycham biodra.

- Jesteś taka mokra - szepcze, muskając dwoma palcami moją dziurkę. Rozsuwam bardziej uda, gotowa na jej pieszczoty. - Chcesz dojść, Camila? - wsuwa we mnie jedynie opuszki. Próbuję się na nią nabić, ale obejmuje moje biodra wolnym ramieniem i unieruchamia je. - Chcesz?

- Tak, proszę! - skomlę głośno. Szatynka chyba się nade mną lituje, bo wchodzi palcami aż po same knykcie. Oznajmiam to cichym sapnięciem i zaciskam się na niej.

Porusza powoli dłonią, przywierając mnie ustami. Czuję każdy ruch jej języka i każdy milimetr palców. Jestem kompletnie zgubiona, widząc ją w tej pozycji i poddając się jej ruchom. Dlatego w momencie, gdy uderza w mój punkt G, dochodzę i opadam na nią.

Nim zdążę cokolwiek powiedzieć, kobieta zakłada mi kajdanki i popycha na łóżko. Sama zawisa nade mną, napierając na moje usta. Oddaję pocałunek, w który przelewam wszystkie swoje uczucia i obejmuję ją nogami w talii. Zsuwa jedynie bokserki, a następnie zakłada szybko prezerwatywę.

- Będę delikatna - szepcze. Przytakuję lekko i zamykam oczy.

Czuję, jak ostrożnie wsuwa we mnie główkę penisa, a potem sprawnie pcha do przodu, zagłębiając się cała. Skomlę, szarpiąc nadgarstkami. Kajdanki boleśnie wbijają się w moją skórę, ale skupiam się teraz na kobiecie. Na jej łagodnych ruchach bioder, delikatnych pocałunkach i jej dłoniach na moich piersiach.

Nawet nie wiem, kiedy zaciskam się na niej. Czułe pieszczoty wysyłają mnie prosto do nieba. Nie kontroluję swoich ruchów, nie rejestruję momentu, w którym Lauren ściąga kajdanki, odczuwam jedynie wszystkie bodźce.

- Zaraz dojdę - sapię głośno i układam dłonie na jej karku.

- Zróbmy to razem, kochanie - mówi, przyspieszając ruchy. Drapię jej skórę i wyginam się w łuk, gdy osiągam spełnienie.

Zielonooka porusza się jeszcze chwilę i też dochodzi, ciągnąc mnie na siebie. Opadam na jej klatkę piersiową, zamykając oczy. Przytuliła mnie... Po raz pierwszy przytuliła kogoś po stosunku...

Znowu się pomyliłam. Jej słowa "będę delikatna" huczą mi w głowie. Oddała się uczuciu do mnie. Oddała się mi... Mroczna strona znowu przegrała.
Chapter XX

Camila's POV

Ciepły deszczyk moczy moje włosy, gdy przechadzam się ulicami miasta. Czuję jednocześnie żal i złość. Może gdybym wcześniej powiedziała szatynce o swoich uczuciach, nie byłoby tej całej sytuacji? Albo by była... Przecież nie mam pewności, czy Jauregui mnie kocha. I czy jest w stanie to odwzajemnić.

Przecieram twarz dłonią. Deszcz się nasila, więc postanawiam wrócić do domu. Przechodzę przez park, gdzie rzuca mi się w oczy kobieta podobna do Lauren. Podtrzymuje ją druga, prowadząc także stojak z kroplówką.

Przechodzę obok nich obojętnie, mając nadzieję, że jedynie coś mi się przewidziało. Chwilę później jednak zauważam bezwładne ciało, leżące w pobliskim strumyczku.

- Chryste... Lo? - podbiegam bliżej, rozpoznając bluzę dziewczyny. Przekręcam ją powoli na plecy, jej twarz jest cała poobijana, a z przodu na koszulce dostrzegam krew. - Co ci się stało?

W jednej chwili złość na szatynkę mi przechodzi. Ledwie kontaktuje, ale udaje mi się ją podnieść. Słania się lekko na nogach, opierając ciężar ciała na jednym z moich ramion.

\*\*\*

- Już dobrze - szepczę, układając ją na kanapie. Pierwszy raz tego dnia jej spojrzenie napotyka moje. Powiekę ma opuchniętą, ale pomimo to uporczywie nie spuszcza ze mnie wzroku.

- Dziękuję i przepraszam - jąka ledwie.

Wzdycham cicho i ściągam z niej przemoczoną bluzę. Stara mi się w tym pomóc, jednak strasznie trzęsą jej się ręce.

- Opatrzę cię teraz - mówię cicho i sięgam po apteczkę.

Powoli zajmuję się jej twarzą, uważając, aby nie sprawić za dużo bólu. Wygląda teraz znacznie lepiej, ale nadal martwi mnie jej stan. Z jednej strony dobrze by było, gdyby się zdrzemnęła, a z drugiej nie chcę tracić z nią kontaktu.

- Boli - szepczę, oddychając głęboko. Zerkam na nią zmartwiona.

- Twarz? - ku mojemu zdziwieniu, kręci przecząco głowę.

Dopiero teraz rzuca mi się w oczy rozcięta koszulka. Klei się do czegoś mocno, z czego nadal płynie krew i... Ropa?

Przełykam ciężko ślinę i ostrożnie unoszę jej t-shirt. Na szczęście odstaje bez problemu, ale wtedy zauważam ogromną ranę w miejscu, gdzie znajduje się serce.

- Camz, nie... - zaciska powieki, oddychając głęboko. Wygląda, jakby ktoś wyciął jej na skórze krzyż. Wyżłobienie jest tak głębokie, że...

- Przepraszam, może trochę zapiec - zamykam oczy i ostrożnie oczyszczam to, a następnie zakładam opatrunek. - Musimy jechać do szpitala. Kto ci to zrobił?

- Camz... - łapie gwałtownie powietrze i zaciska dłoń na moim nadgarstku. - Przepraszam.

- Martwię się - odgarniam jej włosy z czoła i przysiadam obok. - Czy to te dwie kobiety, które wychodziły z parku? Jedna była bardzo podobna do ciebie... Rana jest tak głęboka, że powinien zobaczyć to lekarz.

- Żadnego szpitala... - zagryza mocno wargę, więc od razu uwalniam ją kciukiem, żeby nie zrobiła sobie większej krzywdy. - Muszę ci opowiedzieć o czymś...

- Lo - wzdycham ciężko. - Czy to nie może zaczekać? Jesteś w fatalnym stanie.

- Muszę... - łapie moją dłoń. - Ty musisz wiedzieć, skąd moja awersja do dotyku. Dlaczego w ogóle znalazłam się w branży porno...
Epilog: Święta, święta i po...

- Jak wam smakowało? - Clara stawia przed nami kubki z parującym napojem. Właśnie skończyliśmy jeść wielkanocne spotkanie, na którym zebrała się prawie cała nasza rodzina i przyjaciele.

- Twoja kuchnia jest najlepsza - uśmiecham się, obejmując Camilę ramieniem. Brunetka wtula się we mnie, patrząc na dziewczynki, które razem z Dinah i Normani malują pisanki.

Wszystko powoli zaczęło się układać. Camila wróciła do pracy w szkole, ja kontynuuje swoje studia, nasze córki póki, co mają nauczanie w domu, ale pewnie niedługo się to zmieni. Waleria wyszła w końcu na wolność i została oczyszczona z zarzutów, dzięki czemu może być tutaj z nami. Stara się jak może, żeby wynagrodzić mi te wszystkie lata, jak również bierze czynny udział w wychowaniu wnuczek. Lena znalazła pracę w bibliotece, a Alex (o dziwo) stała się przyjaciółką rodziny. Oczywiście, Clara nas nie opuściła i bardzo nam pomaga we wszystkich sprawach.

- Dawno nie czułam takiego spokoju - Camila szturcha mnie z uśmiechem w bok. Śmieję się cicho i cmokam ją w czoło.

- Nie kracz, kochanie - biorę herbatę i upijam trochę. Brunetka idzie w moje ślady i chwilę później napoje znikają z naszych kubków.

Zaczynam swobodną rozmowę z Clarą, pytając ją o plany na najbliższe dni. Zamierzamy wyjechać z Camilą na kilka dni na Kubę, aby brązowooka mogła odwiedzić swoją rodzinę. Chciałyśmy chociaż przez chwilę odpocząć od całej sytuacji z A.

- Spodziewacie się kogoś jeszcze? - Lena marszczy brwi, wskazując na drzwi. - Ktoś chyba pukał.

Wzdycham cicho i podnoszę się z kanapy, idąc do korytarza. Pod drzwiami znajduję jedynie dziwny pakunek, który od razu wnoszę do salonu.

- Jest jakaś karteczka? - dziewczyny zjawiają się od razu obok mnie, kiedy kładę pudełko na stole. - Otwieramy to?

Wzruszam lekko ramionami i rozwijam paczkę z papieru. Kiedy unoszę wieczko pudełka, ukazują się nam pomalowane jajka z widoczną literką A.

*To jeszcze nie koniec **-A***
Chapter Fourteen

**C:** Ona nie zaśpiewa tej cholernej piosenki.

Ze złością chowam telefon do torebki i biorę głęboki oddech. Kolejna fala wiadomości od Lucy zalewa urządzenie, więc czym prędzej je wyłączam. Chwilę mi zajmuje, zanim na dobre się uspokajam. Powoli przekraczam furtkę, zauważając dziewczyny w ogrodzie.

Staram się za bardzo nie zwrócić na siebie uwagi Lauren, ale nasze spojrzenia się krzyżują, kiedy Tay podbiega do mnie.

- I jak, wygrałyśmy? - pyta podekscytowana.

- Niestety - kręcę lekko głową. - Musisz zaśpiewać inną piosenkę. Reżyserka nie zgodziła się, byś występowała z tą poprzednią.

- Ale ja nie jestem przygotowana - zaciska dłonie, a w jej głosie słyszę nutkę płaczu. Na samą myśl kraja mi się serce. To moja wina... Gdybym nie rozstała się z Lucy, ona nie wyżywałaby się na niewinnych uczestnikach. - Jest dobrze tak, jak jest.

- Tay - łapię delikatnie jej dłoń, którą ściskam. - Spróbuję to jeszcze negocjować. Obiecuję.

- Nie. Nie zgadzam się! - wyrywa mi się i ucieka do domu. Ally woła za nią, ale koniec końców zerka na mnie.

- Spokojnie, pogadam z nią - uśmiecha się lekko. Przytakuję jej i podnoszę się powoli.

- Co się stało? - Lauren podchodzi do nas szybkim krokiem, spoglądając na nas zmartwiona. - Co żeście jej powiedziały?

- Wprowadziłyśmy ją w sytuację - blondynka wzrusza ramionami, tym sam ratując mi tyłek.

- W jaką sytuację? - zielonooka marszczę brwi i patrzy groźnie na przyjaciółkę.

- No w fakty - macham ręką, kiedy Brooke dyskretnie kopie mnie w kostkę.

- Jakie fakty? - wzdycha ciężko. Zagryzam wnętrze policzka, czując, że pogrążam się coraz bardziej.

- Że się spotykacie - dopowiada starsza i puszcza mi niezauważalnie oczko. - Może pójdę sprawdzić, co z nią. Jeszcze odkręci gaz w kuchni - uśmiecha się nerwowo i szybkim krokiem oddala się do domu.

- To my się jednak spotykamy? - zerka na mnie. Nie mam serca powiedzieć jej "nie", ale też uświadamiam sobie, że nie chcę tego robić. Nie tylko ze względu na to, że ją zranię. Ale także chciałabym po prostu... Być jej?

- Huh... No wiesz - gryzę wargę do krwi.

- Sama powinnam była jej to powiedzieć - pociera skronie. Czuję ukłucie w sercu. Zaczynam żałować, że wplątałam ją w tak pokręconą sytuację, a teraz ma przeze mnie poczucie winy...

- Na pewno musisz z nią teraz porozmawiać - przytakuję lekko. Szatynka wygląda na nieco zagubioną, więc pochylam się lekko i całuję ją w policzek. - Odezwij się, jak już wyjaśnicie sobie wszystko - posyłam jej uśmiech i powoli kieruję się w stronę wyjścia.
Daj mi żyć

Nie musimy się zawsze zgadzać

Możemy żyć własnym rytmem

Bez zasad i granic

Ofiaruję Ci wszystkie moje lęki i słabości

A ty mi swoje

Nasza miłość będzie magiczna

Daj mi żyć przy sobie

Szczęśliwie u swojego boku

Odrzućmy wszystkie problemy

I zacznijmy nowe życie

Bez przykazań i zakazów

Carpe diem, skarbie

To najlepszy moment
4

- Jesteś tu jako pierwsza - szepcze, wnosząc mnie do sypialni. Czuję, jak przez moje cało przebiega tysiące małych iskierek.

- Dlaczego to robisz? - wbijam jej paznokcie w kark, na co bierze głęboki oddech i kładzie mnie na łóżku.

- Bo nie jesteś mi obojętna - zawisa nade mną, patrząc mi prosto w oczy. - Choćbym chciała, to nie jestem w stanie zatrzymać uczuć, które obudziłaś we mnie tamtego dnia.

W jej oczach pojawia się znowu ten błysk. Widzę, jak walczy ze sobą, kiedy ujmuje moje nadgarstki i lokuje je wysoko nad naszymi głowami. Z jednej strony próbuje być delikatna, ale z drugiej... Mroczna natura wygrywa. W jakimś stopniu.

- Będziesz musiała mnie po prostu zatrzymać - szepcze. - Rozumiesz? Żadnych haseł, wystarczy jedno twoje słowo, a przestanę.

Potakuję szybko i wyginam się w łuk. Potrzebuję, by zajęła się już tym uczuciem pomiędzy nogami, przez które logiczne myślenie wyłączyło się kompletnie.

- Proszę... - wyginam się lekko w łuk. Szatynka zaciska jedną dłoń na moich nadgarstkach, a drugą wsuwa pod koszulkę.

Wiercę się, kiedy muska u podstawy piersi, przyciągając mnie do pocałunku. Oddaję go i wypycham biodra. Zielonooka powoli wsuwa palce pod miseczkę stanika i zaczyna pieścić sutek.

Drżę na całym ciele i poruszam rękami, ale wtedy dociska je mocniej, pocierając opuszkiem kciuka czubek brodawki. Sapię, przymykając powieki. Czuję, jak jej palce zostają zastąpione ustami, co praktycznie wysyła mnie do nieba.

Koniuszek języka zwinne porusza się na moich piersiach, trzepocząc o nie. Chcę zacisnąć uda, ale szatynka wsuwa pomiędzy nie kolano, rozsuwając je jeszcze szerzej.

- Proszę... Muszę się o coś otrzeć... - sapię, próbując dosięgnąć jej nogi. Kobieta uśmiecha się jedynie mrocznie.

- Jeżeli będziesz grzeczną dziewczynką, to dam ci orgazm - skomlę głośno, a zielonooka wraca do pieszczenia moich piersi.

Czuję spływające po pośladkach soczki. Czuję pulsującą łechtaczkę. Czuję każdy mięsień, który domaga się jej dotyku.

Kobieta na przemian liże, ssie i podgryza moje sutki. Z każdym kolejnym ruchem wyginam się i jęczę. Tracę nadzieję, że zajmie się moją kobiecością, ale wtedy robi coś nieoczekiwanego. A mianowicie puszcza mi nadgarstki i układa się pomiędzy nogami.

- Pamiętasz, jedynie kark... - upomina. Przytakuję jej szybko.

Szatynka ściąga moje spodenki i majtki, a następnie przywiera do mnie ustami. Od razu wplątuję palce w jej włosy i przyciągam ją bliżej. Powoli stymuluje językiem łechtaczkę, zlizując wszystkie soczki. Wyginam się w łuk, jej dotyk doprowadza mnie do szaleństwa.

Jęczę głośno, gdy zielonooka wchodzi we mnie dwoma palcami i napiera lekko opuszkami na punkt G. Zaczynam myśleć, jak bardzo musi być doświadczona, skoro znalazła go od razu, ale jej język skutecznie odbiera mi zdolność logicznego myślenia. Całkowicie poddaję się czułym pieszczotom, aż wyginam się i dochodzę mocno.

Tym razem się pomyliłam. Nie wygrała mroczna strona. Wygrało uczucie.
50 miejsc, w których Camren robi to

1. Plac zabaw
2. Szkoła (Lekcja)
3. Szkoła (Pokój nauczycielski)
4. Klub
5. Jacht
6. Stół
7. Szafa w Ikei
8. Zjazd rodzinny (pod stołem) cz. 1
9. Zjazd rodzinny (łazienka) cz. 2
10. Biuro
11. Altanka
12. Blat
13. Przymierzalnia
14. Samolot
15. Prysznic
16. Basen
17. Restauracja
18. Samochód
19. Wanna
20. Wodospad/jezioro
21. Ginekolog
22. Szpital
23. Wizyta lekarska
24. Hotel
25. Plaża
26. Kino
27. Pociąg
28. Balkon
29. Szatnia
30. Polana
31. Posterunek policji
32. Więzienie
33. Winda
34. Dach.
35. Most
36. Seks-telefon
37. Kantorek
38. Ogród
39. Autobus
40. Pod choinką
41. Pokój zabaw
42. Pod kominkiem
43. Parapet
44. Siłownia
45. Konfesjonał
46. Park (Konfesjonał cz. 2)
47. Domek na drzewie
48. Drzewo
49. Stodoła
50. Wesele
Akuma no Mi Techniques: Mochi Mochi no Elephant Gun

**Mochi Mochi no Elephant Gun**「ゴムゴムの象銃エレファント・ガン, "Arma do Elefante de Mochi"」é uma das habilidades derivadas da Mochi Mochi no Mi.

## Visão Geral

Através dos poderes concedidos pela Mochi Mochi no Mi, o praticante preenche a ponta de seu braço até que o resultado seja um punho gigante com um pulso redondo gigantesco. Após completo, o usuário realiza um soco em direção de seu alvo que se estende vários metros até colidir com a vítima.

## Referências

1. ↑ 1,0 1,1 *One Piece* mangá; Capítulo 879, páginas 15-17
Chapter XIX

Obserwuję uważnie rudowłosą dziewczynę, którą krąży po pokoju nagraniowym. Nie mogę się zebrać w sobie, żeby podejść bliżej. Mark zadbał jednak o wszystko, o każdy najmniejszy szczegół. Czuję się z tym cholernie źle.

- Dziewczyny, zaczynamy! - klaszcze w dłonie i ustawiam ekipę na swoje miejsca.

Przełykam ciężko ślinę. Rudowłosa rusza w moją stronę z zawadiackim uśmiechem. Wiem, że wszystkie kamery poszły, choć nie tak było w scenariuszu.

Reżyser przygląda się nam uważnie. Odwracam wzrok, nim zdąży mnie za to opieprzyć. Dziewczyna tymczasem podchodzi bliżej i układa dłonie na ścianie. Przez chwilę tkwię między młotem a kowadłem. Serce gwałtownie się ściska, a ręce nagle zaczynają drżeć. Nie mogę tu być...

- Przestań... - szepczę cicho i odpycham ją do tyłu. Nim zdąży zorientować się, o co chodzi, wbiegam z pokoju.

Tak szybko, jak dam radę, biegnę do wyjścia. Głośne kroki mężczyzny echem odbijają się od ścian. Dopada mnie sekundę potem, powalając na podłogę. Podpieram się jedynie dłońmi, inaczej pewnie rozbiłabym nos.

- Co ty najlepszego wyprawiasz?! - sprawnym ruchem odwraca mnie na plecy.

Mierzymy się spojrzeniami. Brutalnie szarpie za moje nadgarstki, aż podnoszę się do góry. Kolana mam nieco obolałe. Staję jednak wyprostowana i wyrywam się. Jego paznokcie przejeżdżają mi mocno po skórze, rozcinając ją. Syczę cicho.

- Nie pozwolę ci wiecznie o mnie decydować - warczę i biorę ogromny rozmach. Moja pięść ląduje na jego twarzy.

Zatacza się do tyłu i łapie za obolałe miejsce. Wykorzystuję to, uciekając tylnymi drzwiami. Moje ciało zderza się z zimnym powietrzem, które natychmiast mnie otrzeźwia.

Przecieram twarz dłońmi i ruszam w stronę parku. Dopiero teraz zaczynam odczuwać skutki upadku. Rozmasowuję obolałe miejsca, idąc dalej. Liczę, że Mark nie będzie mnie szukał...

Opieram się o jedną z barierek nad strumykiem. Powoli zaczyna się ściemniać i coraz mniej ludzi spaceruje. Plus jest taki, że przynajmniej nikt nie będzie na mnie patrzył.

Wsłuchuję się w szum wody, która nieco mnie uspokaja. Wolałabym być przy Camili. Jej obecność zawsze pomaga. Nawet najgorsze nerwy.

Odbijam się lekko od barierki. Nie wiem, jak to się robi, ale muszę zawalczyć. Ona warta jest wszystkiego.

Podążam w dobrze znaną mi stronę. Lecz wtedy napotykam osobę, której najmniej się tutaj spodziewałam...

- Mamo?
20 października cz. 1

Obserwowałam uważnie ruchy nauczycielki, kiedy akurat pokazywała jakieś ćwiczenie. Nawet Dinah nie prawiła mi ciętych komentarzy, chyba zauważyła, że coś jest nie tak. Ani ja, ani nauczycielka nie wracałyśmy do tego pamiętnego weekendu, co po części było wygodne. Przynajmniej dla niej. Brunetka jeszcze bardziej zakorzeniła się w moich myślach, co sprawiło, że coraz częściej nie potrafiłam powstrzymać się od rozmowy z nią. Lecz jednak od tamtego czasu prawie w ogóle nie rozmawiałyśmy. Zdarzyło nam się kilka razy wymienić spojrzenia, bądź drobne uśmiechy.

- Musisz pochylić się bardziej do przodu - słyszę jej głos tuż przy swoim uchu, na podskakuję. Kobieta układa dłonie na moich biodrach, a następnie pochyla się razem ze mną do przodu, przez co czuję jej piersi gdzieś w okolicach łopatek. - W ten sposób - szepcze, muskając ustami moje ucho. - Zostań chwilę po lekcji - mówi tak, żebym tylko ja to słyszała. Jej dłonie wędrują po moim brzuchu, a potem mnie puszcza i wraca na swoje miejsce.

Czuję jak nogi trochę mi drżą, a serce wybija nierówny rytm. W mojej głowie aktualnie toczy się walka, o której nie wiem, co myśleć. Z jednej strony kobieta bardzo mi się podoba, a z drugiej to moja nauczycielka, więc jest to fizycznie niemożliwie.

Z niecierpliwością wyczekuję dzwonka, prawie co chwilę zerkając na zegarek. Dinah daje mi kuksańca w bok, ale nie reaguję na to, siadając pod ścianą. Kilkanaście minut później nauczycielka puszcza nas do szatni, a sama rusza do gabinetu wf'istów. Oblizuję usta i powoli idę za nią.

Kobieta chyba specjalnie zostawiła otwarte drzwi, więc bez problemu wchodzę do pomieszczenia. Brunetka podchodzi do mnie od tyłu, a jej dłoń ląduje gdzieś na moim brzuchu.

- Wiem, że nie powinnam tego robić, ale nie mogę się powstrzymać - szepcze i odwraca mnie w swoją stronę. Spoglądam jej prosto w oczy, które wydają się być takie zagubione, ale zarazem szczęśliwe. - Nie potrafię ci się oprzeć, Lauren - zarzuca mi ręce na szyję, a chwilę później napiera dosyć gwałtownie na moje usta, całując mnie czule.
16 września

- Dzisiaj pomożecie mi ściągnąć dekoracje z apelu ze święta szkoły - informuje nas nauczycielka, cały czas błądząc wzrokiem po swoim zeszycie.

Dinah szturcha mnie w bok, na co krzywię się lekko i podchodzę do drabinek. Że też chciało się to komuś robić...

- Spójrz tylko na jej tyłek - mamrocze Hansen rzucając szpilki na podłogę. Wzruszam lekko ramionami i ignoruję zaczepki przyjaciółki. Zamiast myślenia o tym, jak leginsy cudownie opinają pośladki pani Cabello, skupiam się na zdjęciu literek. Lekko kuję się szpilką, ale oddaję blondynce styropian. - Lauren! - krzyczy we pewnym momencie Jane, więc staram się jakoś zeskoczyć z drabinek. Pech chciał, że wpadam kolanami prosto w szpilki, które rozrzuciła na podłodze Dinah. Wszystkie wbijają się w moją skórę, na co syczę i odchylam się do tyłu.

- O matko, Lauren - nauczycielka podbiega do mnie szybko i klęka tuż obok. - Nie ruszaj się. Pójdę po pielęgniarkę - mówi wystraszona, a następnie wybiega z sali. Wzruszam lekko ramionami i siadam na tyłku, a następnie wyjmuję sobie sama szpilki.

Nim kobieta wraca z powrotem, usuwam wszystkie niepotrzebne przedmioty z mojej skóry.

- Mówiłam, żebyś się nie ruszała - kręci ze zrezygnowaniem głową. Chwilę potem pomaga mi wstać, a ja rozkoszuję się jej bliskością. - I co ja mam z tobą zrobić, Lauren? - unosi brwi, a ja uśmiecham się słodko. *Najlepiej to przytulić, a potem wziąć w pokoju nauczycielskim.*

- Nie wiem, pani profesor - przygryzam lekko wargę, a nauczycielka kręci głową i całuje mnie lekko w czoło. Niemal się na to rozpływam. - Uważaj na siebie, proszę.

- Dobrze - uśmiecham się, a chwilę później kobieta pozwala nam wrócić do szatni.

\*\*\*

- To twoja sprawka - mrużę oczy, kiedy wchodzimy do szatni. - Zachciało ci się porozrzucać szpilek.

- Skąd mogłam wiedzieć? - Hansen wzrusza ramionami i jakby gdyby nigdy nic się przebiera. Wzdycham cicho i drapię mocno kark, spoglądając gniewie na przyjaciółkę.

- Lepiej się przyznaj, Dinah Jane - warczę groźnie, ale blondynka nic sobie z tego nie robi.

- Może ją wyrwiesz na kalekę - puszcza mi oczko i wychodzi z szatni. Niech cię trafi szlak, Hansen...
Gorąca miłość

Gorąca miłość pulsuje w moich
żyłach

Całe moje serce należy do Ciebie

Pozostanę przy tobie, aż po kres
moich dni

Jesteś moją definicją wieczności

Nasze ścieżki splatają się w jedną
długą drogę na przyszłość

Pokonamy ją razem, kochanie

Trzymając się za ręce

Pokażę Ci wszystkie zakamarki mojej
duszy

Oddam Ci to, co mam najlepsze

Całą swoją miłość

I wieczność, aż po kres swoich dni
Epilog

Ogromnie stresuję się przed walką, chodząc nerwowo po szatni. Camila miała przyjść i usiąść na widowni, ale wiem od Dinah, że dziewczyna się nie zjawiła. Martwi mnie to bardzo, bo to do niej niepodobne. Wykonuję do niej kilka połączeń, których nawet nie obiera. Moje ręce drżą i mam ochotę w coś uderzyć, ale powstrzymuję się w ostatnim momencie. Muszę wyjść cała na ring.

- Będzie dobrze - Normani klepie mnie po ramieniu i uśmiecha się pokrzepiająco. - Na pewno jest już w drodze. Może trafiła na korki i dlatego to tak długo schodzi.

Wzdycham cicho i przytakuję jej. Może faktycznie dziewczynie nic nie jest, a ja martwię się niepotrzebnie? Jej telefon mógł się przecież rozładować, a ona sama wzięła taksówkę i już tu jedzie. Wmawiałam to sobie przez ten cały czas, ale Kordei zawołała mnie już na miejsce walki.

\*\*\*

Zaraz po wygranym pojedynku, wchodzę do swojego apartamentu. Marszczę brwi, bo żadne światło nie jest zapalone, a Camili nie było na widowni. Pocieram nerwowo kark, zapalając lampę w korytarzu i biegnę schodami na górę. Jak burza wpadam do sypialni, która jest praktycznie cała zdemolowana.

Chodzę po niej bardzo zdenerwowana, aż rzuca mi się w oczy biała kartka, leżąca na łóżku. Przygryzam wargę i sięgam po nią ostrożnie, rozkładając ją.

*To koniec, Lauren. Muszę odjeść. Nie obchodzi mnie twoja miłość. Ważniejsze były dla mnie pieniądze. Będę się teraz pławić w luksusach. W końcu dostałam pięćdziesiąt tysięcy za swoje dziewictwo, którego mi nawet nie odebrałaś. Jesteś bardzo naiwna, Lauren, jak dziecko. Ale cóż, żegnaj. ~Camila :)*

Czytam list kilka razy, nie dowierzając w słowa brunetki. Drapię się w kark, opadając na łóżko i obracając kartkę kilka razy dookoła. Wtedy moją uwagę przykuwa napis w dole strony, napisany bardzo małymi literami.

*POMÓŻ MI, PROSZĘ.*

Cichy pisk wydobywa się z mojej krtani. Teraz łączę ze sobą wszystkie fakty. Dziewczyna nie uciekła, ona została porwana.
18.01

Dwa słowa

Wypowiedziane z miłości

Brzmią tak prawdziwie

I wywołują uśmiech na twarzy

Oczy błyszczą radością

Serce raduje się dwa razy bardziej

Wyznaczając szybszy rytm bicia

Nasze spojrzenia się krzyżują

Wysyłając dusze do gwiazd

Które pilnują nas z góry

Jedyne czego teraz potrzebuje, to ty w moich ramionach

Kiedy szepczę Ci na ucho jak bardzo Cię kocham
20 października

Obserwowałam uważnie ruchy nauczycielki, kiedy akurat pokazywała jakieś ćwiczenie. Nawet Dinah nie prawiła mi ciętych komentarzy, chyba zauważyła, że coś jest nie tak. Ani ja, ani nauczycielka nie wracałyśmy do tego pamiętnego weekendu, co po części było wygodne. Przynajmniej dla niej. Brunetka jeszcze bardziej zakorzeniła się w moich myślach, co sprawiło, że coraz częściej nie potrafiłam powstrzymać się od rozmowy z nią. Lecz jednak od tamtego czasu prawie w ogóle nie rozmawiałyśmy. Zdarzyło nam się kilka razy wymienić spojrzenia, bądź drobne uśmiechy.

- Musisz pochylić się bardziej do przodu - słyszę jej głos tuż przy swoim uchu, na podskakuję. Kobieta układa dłonie na moich biodrach, a następnie pochyla się razem ze mną do przodu, przez co czuję jej piersi gdzieś w okolicach łopatek. - W ten sposób - szepcze, muskając ustami moje ucho. - Zostań chwilę po lekcji - mówi tak, żebym tylko ja to słyszała. Jej dłonie wędrują po moim brzuchu, a potem mnie puszcza i wraca na swoje miejsce.

Czuję jak nogi trochę mi drżą, a serce wybija nierówny rytm. W mojej głowie aktualnie toczy się walka, o której nie wiem, co myśleć. Z jednej strony kobieta bardzo mi się podoba, a z drugiej to moja nauczycielka, więc jest to fizycznie niemożliwie.

Z niecierpliwością wyczekuję dzwonka, prawie co chwilę zerkając na zegarek. Dinah daje mi kuksańca w bok, ale nie reaguję na to, siadając pod ścianą. Kilkanaście minut później nauczycielka puszcza nas do szatni, a sama rusza do gabinetu wf'istów. Oblizuję usta i powoli idę za nią.

Kobieta chyba specjalnie zostawiła otwarte drzwi, więc bez problemu wchodzę do pomieszczenia. Brunetka podchodzi do mnie od tyłu, a jej dłoń ląduje gdzieś na moim brzuchu.

- Wiem, że nie powinnam tego robić, ale nie mogę się powstrzymać - szepcze i odwraca mnie w swoją stronę. Spoglądam jej prosto w oczy, które wydają się być takie zagubione, ale zarazem szczęśliwe. - Nie potrafię ci się oprzeć, Lauren - zarzuca mi ręce na szyję, a chwilę później napiera dosyć gwałtownie na moje usta, całując mnie czule.
An Angel

***"Być człowiekiem znaczy podlegać władcy, któremu na imię cierpienie."***

Jest aniołem

Moim aniołem

Skrzywdzonym przez ludzi

Jest światłem w mroku

Drogowskazem w burzę

Spełnieniem najskrytszych marzeń

Kojącym dotykiem

Jest wszystkim, czego tylko mogłabym chcieć

Na pewno odnajdziemy się gdzieś w tłumie

Bo wiem, że przeszłabym przez te piekło jeszcze raz

Byle tylko później chwycić jej dłoń

Bo właśnie dla niej chciałam żyć
27.11

Czasem mam wrażenie, że się nigdy nie pozbieram

Moje serce krwawi coraz bardziej

Każde słowo

Każdy gest

Rozbija je na drobniejsze kawałki

Jak żyć, gdy do tej pory wypełniałaś każdy mój dzień?

Tylko twój obraz widzę, gdy zamykam oczy

Jesteś moją pierwszą myślą z rana

Ostatnią przed snem

Wszystko kręci się wokół Ciebie

Spróbuj zrozumieć też mnie

Dopóki nie jest za późno
10.01

Całuję czule

I kocham namiętnie

Bo uciech gwałtownych

I koniec jest gwałtowny

Żyję dla Ciebie

I serce Ci składam w darze

Pokochasz?

Zrozumiesz?

Uciechę przynosisz

I radość mi dajesz

Jak mam dziękować?

Jaką ofiarę złożyć?

Wdzięczną Ci miłość ofiarowuję

Tyś moim niebem

Ostoją i przebaczeniem

Jak żyć w świecie obłudy, moje kochanie?

Dziś to nieważne

Bo godne życie u twojego boku wiodę
26.11

Boli mnie serce

Upadam coraz bardziej

Jestem nikim

Proszę tylko o Ciebie

Codziennie patrzę w gwiazdy

Przecież byłaś moja własną

Może wśród nich odnajdę nadzieję

Nie umiem się podnieść

Byłaś moją jedyną motywacją

Bez Ciebie nie ma nic

Nie trzeba być umierającym

Żeby być martwym

Coraz więcej krwi na moich nadgarstkach

Splamiła podłogę

Leci powoli

Jak na złość odciąga śmierć

Razem ze swoim odejściem zabrałaś moje serce

Które z każdym dniem kocha Cię tak płomienie

Nie czekaj, proszę

Ukój serce upadłego poety
James Warren (Document)

**James Warren** is a document in *The Sinking City*. if you are looking for the page on James Warren the character it can be found here.

It can be found using the archives at St. Mary's Hospital with the following criteria:

* Evidence: *Locate James Warren*
* Subjects: Patients
* Period: After the Flood
* Department: Surgery

It is a patient record for James Warren

# Content

>
> Male, 35, citizen
>
> Place of work: crematorium.
>
> Diagnosis: head trauma, concussion.
>
> Treatment: hospitalized - 2nd floor of Oakmont St. Mary's hospital. Bed rest recommended.
>
>
>
>
>
Chapter Four

Lauren's POV

Budzi mnie dźwięk telefonu i o dziwo nie jest to budzik. Przecieram twarz dłonią, zerkając na zegarek. Jest dziesiąta rano, a na ekranie wyświetla się "Camila, stłuczka". Marszczę brwi, ale postanawiam odebrać.

- Halo? - mruczę, podnosząc się do pozycji siedzącej.

- Hej, tutaj Camila - odzywa się niepewny głos. - Pamiętasz mnie?

- Jak mogłabym zapomnieć - uśmiecham się do telefonu. - Czy coś się stało?

- Nie, nie - chichocze nerwowo. Powoli wstaję z łóżka, podchodząc do szafki. - Mam do ciebie jedną prośbę. Może mogłybyśmy się spotkać?

- Jasne - pocieram policzek. - To gdzie i kiedy?

- Wyślę ci dokładne namiary.

\*\*\*

Uśmiecham się na widok brunetki, która właśnie zajmuje miejsce przy stoliku. Dzisiaj wygląda znacznie lepiej niż ostatnio, co bardzo mnie cieszy. Mam nadzieję, że chwilowy kryzys już minął.

- Więc co to za prośba? - przynoszę nam po szklance soku i siadam obok niej. Dziewczyna przez chwilę się waha, ale obdarza mnie szerokim uśmiechem.

- Więc jest pewna kobieta, która chce by ślub jej córki wypadł tak, jak to sobie wyobrażała - mówi na jednym wydechu. - A ty miałabyś udawać dziewczynę córki numer dwa, czyli moją - układa dłonie na piersi. Chichoczę na ten gest i opróżniam szklankę jednym łykiem.

- Twoją? - podnoszę brew.

- No tak... - zerka mi w oczy. - A co, myślisz, że nie dasz rady?

- Myślę, że jak trochę poćwiczymy, to damy radę - uśmiecham się. Brunetka uśmiecha się i upija trochę soku.

- A co miałybyśmy ćwiczyć?

- No wiesz, zakochać się w sobie, srogo rozczarować, rozstać z hukiem - uśmiecham się.

- Zakochać się, ale na niby. Rozczarować nie na poważnie, bo przecież nie mamy wobec siebie żadnych zobowiązań. I rozstać już na zawsze - wzdycha, zaciskając palce na pasku swojej torebki. Marszczę brwi i oblizuję usta.

- Równie dobrze można się zakochać na całe życie - puszczam jej oczko. Brunetka rumieni się mocno.

- Więc nazywasz się Lucy i jesteś reżyserką - tłumaczy.

- Filmową czy teatralną? - podkreślam ostanie słowo, jakbym recytowała jakąś sztukę. Brązowooka wybucha śmiechem i klepie mnie lekko po udzie.

- Ważne jest to, że jestem we mnie bezgranicznie zakochana - robi słodkie oczka.

- W tobie? - chichoczę. Mrozi mnie wzrokiem i zakłada nogę na nogę.

- To wersja dla mojej mamy, więc spokojnie - patrzy na mnie uważnie, na co jej jedynie przytakuję.

Chwilę później po drugiej stronie stolika pojawia się jakaś dziewczyna. Mierzy nas wzrokiem, więc domyślam się, że to ta słynna Lucy, którą mam udawać.

- Przepraszam, czy ja biorę udział w jakimś castingu? - szepczę do brunetki. Ta jedynie wywraca oczami i siada mi na kolanach.

- To moja była współpracownica, przyszła za wcześnie - wyciąga telefon, a następnie cyka nam zdjęcie. - Tak robią zakochani - uśmiecha się do mnie, wracając na swoje miejsce.

- Dobra, to jesteśmy umówione - rzucam na stolik kilka banknotów, wstając. - I... Tak robią zakochani - pochylam się do przodu, a następnie muskam jej usta. Czuję, jak przez nasze ciała przebiega elektryczność.

Kiedy się odsuwam, widzę, że brązowooka oblizuje wargi i spogląda na mnie.

- Do zobaczenia, kochanie.
5

Przez kolejne dni Lauren troskliwie się mną zajmowała. Pilnowała, bym miała wszystko, a raz nawet przyszła do mnie w nocy, gdy obudziłam się przez koszmar. Ku mojemu zdziwieniu, została i chyba też zasnęła przy moim boku. To było dziwne, bo jeszcze żadnej dziewczynie nie pozwalała na spanie razem z nią. Czułam, że musiało się wydarzyć coś w przeszłości, ale nigdy nie miałam odwagi zapytać.

Przechodzę przez cały salon, gdzie Jauregui leży na poduszkach i ogląda jakiś film. Inne króliczki krzątają się po pomieszczeniu, więc poniekąd wykorzystuję swoją przewagę nad nimi i siadam szatynce na kolanach. Początkowo wydaje się być zaskoczona tym ruchem, ale obejmuje mnie w talii i przyciąga bliżej do siebie.

- Co tam, skarbie? - przejeżdża mi nosem za uchem, na co dostaję dreszczy. Zielonooka uśmiecha się i składa tam drobny pocałunek.

- Chcę, byś pokazała mi swoją mroczną stronę - szepczę, rumieniąc się mocno. W salonie zapada głucha cisza, kiedy Lauren zastyga w miejscu. Mam jednak nadzieję, że żadna z dziewczyn nie słyszała tego, co powiedziałam.

- Nie wiesz, z czym to się wiąże - mówi cicho. - Nie wiesz, jaka mogę być...

- Właśnie dlatego - układam palec na jej ustach. - Chcę się przekonać.

Zaczynam odczuwać niewielkie wybrzuszenie na swoich pośladkach. Uśmiecham się zwycięsko pod nosem. Chciałam dowodu, że działam na nią tak samo, jak ona na mnie, i chyba właśnie go dostałam.

Kobieta bez słowa wstaje i ciągnie mnie za sobą. Nie chcę bardziej przeciągać jej zasad, ale splatam nasze palce razem. Przez chwilę zastyga w moim uścisku, ale na szczęście nie wyrywa dłoni. To chyba pierwszy raz, gdy mogę bezkarnie przyjrzeć się jej bliznom. Pod słońce są dobrze widoczne i zaczynam się zastanawiać, od czego mogły powstać.

Po raz kolejny zaskakuje mnie tym, że idzie prosto do swojej sypialni. Mierzy mnie przez sekundę wzrokiem i ściąga bluzę. Rzucają mi się w oczy kolejne szramy, przez co przełykam ślinę. Gdy zauważa, na co patrzę, chrząka cicho i podchodzi do szafki.

- Skąd masz te blizny? - pytam w przypływie odwagi. Szatynka wyciąga jakieś rzeczy z szuflady i odwraca się w moją stronę.

- Nie czas na pytania - podchodzi bliżej. - Rozbierz się i połóż na plecach - szepcze mi do ucha, budząc tym samym ogień na całym moim ciele.
Chapter Nine

**C:** Właśnie próbuję przekształcić kolejne niewinne dziecko w zdegradowaną gwiazdę. Mam nadzieję, że chociaż ty robisz coś fajnego :/

**Lo<3:** Czekam na kolejny kurs. Nie wierzę, że aż tak Ci źle w tej pracy :D

**C:** Byłoby lepiej, gdyby Lucy nie gapiła się ciągle na mnie... Czekaj, właśnie próbuje zajrzeć mi w telefon

**Lo<3:** 💕

**Lo<3:** Tęsknię za Tobą, kochanie :\*

**C:** Ja za Tobą też :\* Wolałabym się znaleźć już w twoich ramionach 💕

- Nie, nie podoba mi się to! - wrzeszczy nagle Vives, aż telefon prawie wypada mi z rąk, natomiast dziewczynka na scenie podskakuje i przestaje śpiewać.

- Co? - warczę, odwracając się w jej stronę.

- To mi się nie podoba - wskazuje dłonią przed siebie. Mrużę oczy i przechylam lekko głowę.

- Dlaczego? - podnoszę brew.

- Lepiej zapytaj, co mi się w tym podoba - mamrocze obrażonym tonem.

- Okej, więc co takiego? - zakładam ręce na piersi.

- Nic, rozumiesz. Nothing - pochyla się w moim kierunku. - Źle ci doradza ta twoja girlfriend - gestykuluje mocno, na co aż chce mi się śmiać.

- Nie ma jej - uśmiecham się smutno. - Wczoraj wieczorem poleciała do Mediolanu, by przypilnować własnej wytwórni płytowej. A kiedy wróci, to...

- Ale mnie to nie interesuje, co ty robisz z nią - uderza pięścią w stolik. - Interesuje mnie, co robisz teraz, tutaj...

- Próbuję dobrze wykonywać swoją pracę, ale ty mi to utrudniasz - wytykam jej.

- Powiedz, powiedz... czemu - akcentuje ostatnie słowo, śpiewając je na jakąś melodię. Chwilę później rozpoznaję w niej piosenkę o miłości, a oczach Lucy pojawia się coś złowieszczego. - Już wiem, co zaśpiewa.

- Nie, nie zgadzam się - sapię i wstaję z miejsca. Brunetka robi dokładnie to samo, próbując mnie wyminąć. - Dokąd ty idziesz?

- Wracam do domu. Będę oglądać zachód słońca ze swoją apartamentu. Fajnie, nie? - warczy i wychodzi ze studia. Wzdycham ciężko i przecieram twarz dłońmi.

- Przepraszam was bardzo. Przekonam ją jakoś do zmienienia decyzji - mówię do blondynki na widowni.

- Ja to widzę tak: to jest była pani dziewczyna, która jest zazdrosna o obecną - podnosi się z miejsca i podchodzi do mnie. - A występ Taylor ma być tylko taką zemstą.

- Powinnam była to przewidzieć - mamroczę.

- Niekoniecznie. A ile ma pani lat? - zerka na mnie uważnie.

- Trzydzieści - wychodzi to bardziej jak pytanie, ale nie zwracam na to uwagi.

- No to powinna pani - uśmiecha się pokrzepiająco. - Chodź, Tay, idziemy.

- Było naprawdę super - szepczę do dziewczynki i żegnam się z nimi, kiedy wychodzą.
Epilog: Ostatni raz

- Plaża, shopping i Bond. James Bond - Lauren naśladuje znaną kwestię z filmu, uśmiechając się przy tym głupkowato.

Kilka dni wcześniej wzięłyśmy ślub i obecnie jesteśmy w Nowym Jorku. Podobno dziewczyna zaplanowała dużo atrakcji, ale wiedziałam, że się nie zawiodę. Ona dała mi wolną rękę w kwestii ślubu, dlatego ja powierzyłam jej nasz miesiąc miodowy. Szatynka zawsze miała mnóstwo ciekawych pomysłów i miałam świadomość, że nią nie można się nudzić.

- Brzmi ciekawie, Loluś - śmieję się cicho i łapię ją za policzki.- Ale możesz mi łaskawie powiedzieć, gdzie mnie zabierasz?

Zielonooka uśmiecha się zawadiacko i całuje mnie czule w usta. Oddaję pocałunek, zarzucając jej ręce na szyję i wtulam się w jej klatkę piersiową. Ta z kolei układa dłonie na moich biodrach i odrywa się, patrząc prosto w moje oczy.

- Powinnaś kogoś poznać - mruczy, a jej oczy połyskują delikatnie. Marszczę lekko brwi, oblizując usta. Żona splata ze sobą nasze palce i ciągnie mnie przez jedną z bogatszych nowojorskich dzielnic.

Chwilę później idziemy w dół, przechodząc między blokami, aż docieramy na obrzeża. Znajduje się tutaj niewielki cmentarz z prowizorycznymi grobami. Spoglądam na szatynkę, marszcząc lekko brwi, a dziewczyna kupuje znicz oraz kwiaty. Ciągnie mnie przez alejki, stając przed jedną z tablic.

- To moi rodzice - chrząka cicho, zerkając na mnie.

- Oh... - ciche westchnienie wyrywa się z moich ust, bo kompletnie się nie spodziewałam, że mnie tutaj przyprowadzi. Widzę jak zaciska szczękę, a chwilę później układa kwiaty na grobie.

- Pytałaś kiedyś o nich - wtula się lekko w mój bok. Od razu obejmuję ją ramionami, całując w skroń. - Stosunkowo niedawno się dowiedziałam, gdzie są pochowani. Przez prawie dziesięć lat nie miałam z nimi kontaktu - wzdycha. - Oddali mnie. I pomimo wszystko, szanuję ich decyzję.

- Wyrosłaś na dojrzałą osobę - głaszczę dziewczynę po plecach i uśmiecham się. - Ja na ich miejscu byłabym z ciebie dumna - unoszę lekko jej podbródek, spoglądając w jej oczy. - Bo jako żona jestem z ciebie cholernie dumna.

Zielonooka prostuje się delikatnie, a uśmiech gości na jej twarzy. Ujmuje w dłonie moją żuchwę, całując mnie czule w usta.

- Kocham cię, Camzi - przytula mnie mocno do siebie, a ja wtulam się w jej tors.

- Kocham cię, Lolo - uśmiecham się. - Na zawsze.
Burn

Patrzyłam na płonące miasto

Gdzie byłaś wtedy?

Słyszałam tylko ciszę

Tylko ciszę

Nie widziałam twojej twarzy

Jak długo będziesz ją ukrywać?

Nasze marzenia znikają w ogniu

I zmieniają się w popiół

Jak długo zniesiesz ten ból?

Jak długo będziesz się bać?

Patrzę jak wszystko płonie

Gdzie jesteś teraz?

Nie słyszę twojego głosu

Wszystko zabiera ogień

Jak długo będziesz ciągnąć swoją grę?
Epilog: Dziewczyna w czerwonej sukience

- Nigdy nie sądziłam, że stracę głowę dla dziewczyny w czerwonej sukience - czuję oplatające mnie od tyłu ramiona Lauren, na co się uśmiecham. Chwilę później odwraca mnie w swoją stronę i daje drobnego buziaka w nosek. - Chodź, zaraz będzie pokaz fajerwerków.

- Chciałam jeszcze chwilę tu postać - obejmuję szatynkę za kark, sprawiając, ze nieco się pochyla. Korzystam z okazji i całuję ją krótko, ale czule w usta.

- Powiem ci tak w sekrecie, że nawet nie sądziłam, że ta sukienka będzie powodem do zakochania się - żartuje, na co uderzam ją w ramię i wtulam się w jej tors.

- Też cię kocham - szepczę cicho w jej szyję, składając tam drobny pocałunek. Zielonooka obejmuje mnie ciaśniej ramionami, cmokając w czubek głowy.

- Cieszę się, że tak jest - uśmiecha się i spogląda mi w oczy. - Jak również, że zostawiłyśmy przeszłość za sobą.

Muszę przyznać, że Lauren bardzo się zmieniła, odkąd wyznała mi prawdę. Stała się bardziej czuła, opiekuńcza, kochana. Na każdym kroku mówi mi, jak mnie kocha i ile dla niej znaczę. Jak również sprzedała tamten dom, który wynajmowała u tych handlarzy. Kilka miesięcy temu wprowadziłyśmy się do jej mamy, ale Jauregui rozpoczęła budowę naszego domu. I właśnie dzisiaj, w Sylwestra, mogłyśmy się do niego wprowadzić.

- Mila, Lo! - słyszymy wesoły głos pani Jauregui, na co się od siebie odrywamy. - Chodźcie już. Za chwilę wybije północ.

Uśmiecham się ciepło w stronę kobiety, a następnie spoglądam na Lauren, która też ma lepszy humor. Splata ze sobą nasze palce i ciągnie mnie za sobą do salonu, a potem na taras. Rodzeństwo Jauregui bawi się petardami, odpalając największą racę, dokładnie wtedy, kiedy wybija północ.

- Kocham cię, Camz - zielonooka obejmuje mnie w talii i przyciąga mnie do czułego pocałunku, jednocześnie mnie przytulając.

- A ja kocham ciebie, Lo - szepczę w jej wargi, muskając je powoli, a chwilę później łączę je w delikatnej pieszczocie.
01.02 + Tłumaczenie

I found a woman

I found a love

Your heart is all I own

We are still kids

But we're so in love

You look perfect

Always

Tell them I was happy

Write it on the sky line

We breaking the rules like we changing the game

You make me crazy, but I love it, baby

Everyone comes with scars, but you can love them away

Love the way you tat me up

Your love was handmade for somebody like me

Your greatness isn't what you have, but what you give

Tłumaczenie:

Znalazłam kobietę

Znalazłam miłość

Twoje serce jest wszystkim, co mam

Wciąż jesteśmy dziećmi

Ale jesteśmy tak bardzo zakochane

Wyglądasz idealnie

Zawsze

Powiedz im, że byłam szczęśliwa

Napisz to na widnokręgu

Łamiemy zasady tak, jakbyśmy zmieniały grę

Sprawiasz, że szaleję, ale kocham to, kochanie

Każdy przychodzi z bliznami, ale możesz je odgonić miłością

Kocham w sposób, w jaki mnie oznaczasz

Twoja miłość była stworzona dla kogoś takiego jak ja

Wasza wielkość nie jest tym, co macie, ale tym, co dajecie
07.01

Dziś śmiało mogę powiedzieć "kocham"

Bo wiem, że jesteś jedyną

Odnalazłam swój mały świat

Tylko w twoich ramionach czuję się bezpiecznie

Tylko tam jest moje niebo

Wykrzyczałabym całemu światu

Jak dobrze mi przy tobie

Mogłabym nie spać

Byle tylko spędzać z tobą czas

Bo to najpiękniejsze chwile

Które spędzamy razem

Ty w moich ramionach

I dzień staje się piękniejszy
13

Opieram się plecami o tors Lauren, gdy ta myje powoli moją klatkę piersiową. Układam dłonie na jej udach, drapiąc je lekko. Czuję, jak kobieta podskakuje na to, a pod moimi pośladkami rośnie niewielkie wybrzuszenie.

- Tak się zastanawiam... - oblizuję usta i muskam paznokciami jej skórę. - Pokazałabyś mi swoją najmroczniejszą stronę?

- Co masz na myśli? - szepcze, zatrzymując ruchy. Wzruszam ramionami i odwracam się do niej przodem.

- Chcę, byś ten jeden raz potraktowała mnie tak, jak te wszystkie dziewczyny - wyrzucam z siebie na jednym oddechu. Szatynka ma minę, jakby zderzyła się ze ścianą, oddycha głęboko, a jej dłonie zaczynają drżeć.

- Wykluczone - sapie. Podnosi się i wychodzi z wanny. Nie zamierzam jednak odpuścić, więc idę za nią.

Gdy znajdujemy się już w jej sypialni, skaczę na jej plecy. Dosłownie w ostatniej chwili łapie mnie pod udami i przytrzymuje przy sobie.

- Proszę, Lo - mruczę jej do ucha, lekko je przygryzając. - Obiecuję, że to niczego nie zmieni między nami.

- Jesteś uparta - wzdycha i stawia mnie na podłodze. - Uklęknij z dłońmi na udach - instruuje.

Czuję się podekscytowana na samą myśl o tym, kiedy wykonuję jej polecenie. Zielonooka idzie do swojego pokoju zabaw, a gdy wraca, zakłada mi kajdanki. W jej dłoniach połyskuje skórzany pejcz, na co przełykam ślinę.

- Gdyby coś było nie tak, to zwyczajnie mnie zatrzymaj - ściska przedmiot i podchodzi bliżej.

Powoli układa pejcz na moich ramionach, a następnie zjeżdża coraz bardziej w dół i uderza w sutki. Podskakuję na to, przygryzając mocno wargę. Szatynka ignoruje moją reakcję, zsuwając go coraz niżej. Wyginam się w łuk, kiedy słodki ból przesuwa łechtaczkę, a uda same mi się rozsuwają szerzej.

- Wypnij się - mamrocze chłodno. Przechodzą mnie dreszcze i od razu robię, co mi każe.

Podchodzi do mnie od tyłu, pochylając się. Początkowo czuję coś zimnego na dziurce, a następnie główkę wibratora. Jauregui daje mi mocnego klapsa, aż podskakuję i wsuwa zabawkę głębiej. Wypełnia całą moją kobiecość na najwyższych obrotach. Upadam na twarz, oddychając głęboko i poruszając biodrami, by zmniejszyć ucisk.

Pierwszy ostry klaps spada na mój pośladek. Syczę głośno. Przez ramię dostrzegam, że trzyma w dłoni rózgę. Gryzę wargę do krwi, kiedy każe mnie dalej. Wygląda, jakby wpadła w amok. Przestaję powstrzymywać, gdy chyba po raz pierwszy dostaję prawdziwe lanie.

Nagle odrzuca trzymany przedmiot w bok, opadając przy mnie na podłodze. Sprawnie uwalnia mi nadgarstki, pozbywa się wibratora i obejmuje moje biodra, przyciągając bliżej do siebie.

- Ja nie mogę... - sapie. - Po prostu nie... - czuję, jak głęboko oddycha. Nie poruszam się nawet o milimetr, próbując unormować oddech.

- Lo... - szepczę.

- Nie, Camila, nie... Nie chcę tego wszystkiego. Właśnie sprawiłaś, że liczy się dla mnie uczucie, a nie mroczna strona.
9 kwietnia

Nakrywam do stołu i zapalam świeczkę, kiedy rozlega się dzwonek do drzwi. Czym prędzej idę otworzyć, zauważając Camilę w progu.

- Zapraszam - uśmiecham się szeroko i wpuszczam kobietę do środka. Wygląda pięknie w białej sukience oraz szpilkach i to miła odmiana, widząc ją taką.

- Ładnie tu masz - uśmiecha się, rozglądając się po wystroju mojego mieszkania. Zawsze spotykałyśmy się u niej, więc postanowiłam zaprosić brunetkę do siebie na romantyczną kolację.

- Dziękuję - puszczam jej oczko i prowadzę do stołu. Następnie odsuwam nauczycielce krzesło, a sama idę do kuchni i przynoszę spaghetti.

- Mmm, wygląda i pachnie smakowicie - mruczy, zaciągając się zapachem jedzenia. Stawiam przed nią talerz i życzę smacznego. Sama siadam naprzeciw i po krótkiej chwili biorę się za jedzenie.

Kolację jemy w ciszy, ale kiedy wszystko znika z naszych talerzy, zaczynamy rozmawiać na błahe tematy. Kobieta uracza mnie opowieścią o swojej pracy w szkole, a także zamiłowaniu do tańca i licznych konkursach już od najmłodszych lat. Chłonę to wszystko najlepiej jak mogę, bawiąc się od czasu do czasu dłonią brunetki.

- I tak oto jestem tutaj - śmieje się cicho, splatając ze sobą nasze palce. Uśmiecham się i całuję czule jej knykcie, muskając kciukiem wewnętrzną stronę jej dłoni. - Lauren? Odpowiesz mi na jedno pytanie?

- Co tylko zechcesz, kochanie - wzruszam lekko ramionami i puszczam jej oczko.

- Dlaczego założyłaś się z Dinah? Dlaczego akurat ja? - marszczę brwi, drapiąc się w kark wolną dłonią.

- Po prostu wpadłaś mi w oko. Przez cały apel nie spuściłam z Ciebie wzroku - wzdycham cicho, zerkając na kobietę.

- Tylko wpadłam? - unosi brew, spoglądając na mnie podejrzliwie.

- Camz... - przecieram dłonią twarz, biorą głęboki oddech. - Okej, kocham cię. Szaleję za tobą, jesteś jak pieprzony narkotyk, od którego nie chcę się uwolnić - mamroczę na jedynym wydechu, a jedyne co dostaję od kobiety, to szeroki uśmiech.

- Jesteś głupia, Lauren - śmieje się cicho, kręcąc z rozbawieniem głową.

- Dlaczego? - marszczę brwi, nie rozumiejąc, o co jej chodzi.

- Bo rozkochałaś mnie w sobie dawno temu i właśnie to próbowałam powiedzieć ci przed gabinetem dyrektora, kiedy odeszłaś - chichocze cicho i pstryka mnie w nos.

- Co...? Ale jak to? - jąkam, odchylając się lekko na krześle.

- Kocham cię, Lauren Jauregui - mruczy, pochylając się i całuje mnie czule w usta.
Czemu zabrałaś nas?

Znów patrzę w twoje oczy tęsknym spojrzeniem

Gdzie zabrałaś nas?

Spójrz tylko dookoła

Nawet ptaki przestały śpiewać

Każdy wokół zobaczył, że coś jest nie tak

Dlaczego zabrałaś nas?

Wszystkie zegary ustały

Czas wyznaczał mi rytm twojego serca

Wciąż go słyszę, kochanie

Kiedy zabrałaś nas?

Jeszcze czuję na koszulce twój zapach

Jeszcze czuję na ustach twoje czułe pocałunki

Kiedy bez przeszkód mogłam smakować twoich warg

Jak zabrałaś nas?

Uwolnij od skazania

Od śmierci bolesnej

Od cierpienia i zła

Dlatego zapytam jeszcze raz

Czemu zabrałaś nas?