Fabuła RPH RH

## Rok 38

Z końcem roku 38 po rozpoczęciu Pierwszej Wojny krainy, armie i bohaterowie Azeroth nadal zmagali się z potęgą Skrzydła Śmierci, który sprowadził na kontynenty tego świata wielki Kataklizm. Nikt jednak nie spodziewał się, że walka ze spaczonym smokiem jest jedynie preludium do znacznie większego zagrożenia.

Gdy herosi i królestwa zebrali siły do pokonania Skrzydła Śmierci działania podstępnego Kultu Młota Zmierzchu zorientowane były gdzie indziej. Oto bowiem na każdym z czterech wielkich kontynentów Azeroth: na Pandarii, we Wschodnich Królestwach, na Kalimdorze i na Dachu Świata odnaleziono miejsca potężnej mocy: splotów linii magii, których opanowanie pozwoliłoby na przejęcie władzy nad całą niemal planetą. I w czasie, gdy toczyła się straszliwa, długotrwała bitwa ze Skrzydłem Śmierci, gdy ginęli wielcy bohaterowie i zwykli żołnierze wszystkich ras i nacji Azeroth, Kult uderzył.

Tak Skrzydło Śmierci, jak i zmagający się z nim śmiałkowie okazali się zaledwie marionetkami w rękach tych, którzy pragnęli zrealizować wielki, mroczny plan. Ogromne armie wyłoniły się nagle znikąd, pożoga opanowała królestwa, gdy ich siły zaangażowane były gdzieś indziej. Nieliczni obrońcy nie mogli powstrzymać natarcia rozszalałego horroru zrodzonego w niemożliwych do pojęcia umysłach Starych Bogów. Próby zatrzymania ich pochodu spaliły na panewce; ludy i nacje Azeroth stanęły przed swoją najczarniejszą godziną. Armie Kultu opanowały wreszcie każde z miejsc mocy - nikt nie mógł jednak przewidzieć co też się tam dzieje. Magia na Azeroth zaczęła słabnąć.

Światło nadziei rozbłysnęło jednak głęboko w trzewiach góry, w której kamieniu krasnoludowie wykuli swoją starożytną stolicę - Żelazną Kuźnię, zwaną przez nich Angazgrungon. Przebudził się król Magni Miedziobrody, zmieniony w kryształ przez rytuał, który ocalił Królestwo pod Górą przed skutkami Kataklizmu. Przekazał natychmiast Senatowi Żelaznej Kuźni, Radzie Trzech Młotów i Wielkiemu Królowi Thargasowi Anvilmarowi przesłanie dane mu przez Azeroth - planetę-tytana. Olbrzymie poruszenie wywołało to pośród krasnoludów, oddających wielką cześć Tytanom-Stwórcom. Magni, określający siebie mianem Mówcy, powiedział im o artefakcie ukrytym gdzieś pośród fal wielkiego oceanu oddzielającego Wschodnie Królestwa od Kalimdoru. Na tym jednak nie skończyła się jego praca: wiedział, że w celu uratowania Azeroth potrzebna będzie współpraca wszystkich wolnych ludów, nie tylko jego pobratymców.

Nie wszyscy uwierzyli jednak w jego słowa. Dumny król Stormwind, Varian Wrynn, pomny niezbyt przyjacielskich stosunków między jego królestwem a Dwegrundaz Ankor (jak określały swoje zjednoczone państwo krasnoludy), odrzucił rewelacje Magniego; uznał bowiem, że istotna jest walka tu na miejscu, a nie marnowanie nikłych środków na wysłanie ekspedycji w poszukiwaniu niepewnej nadziei. Podobnie Garrosh Hellscream, Wojenny Wódz Hordy, w swojej dumie i pysze, odrzucił słowa Mówcy.

W samej Hordzie jednak od dawna rosło niezadowolenie z rządów Hellscreama; opozycja do jego władzy wzmocniona została porażkami poniesionymi z rąk Kultu - wielu pamiętało mu też śmierć wodza taurenów, Cairne’a z Totemu Krwawego Kopyta. Garrosh Hellscream nie widział w swoim zadufaniu, że jego koniec jest bliski, ten jednak nadszedł - Vol’jin, wódz trolli plemienia Mrocznej Włóczni poprowadził swoich zwolenników do buntu i zdołali w krótkiej, choć krwawej rozprawie obalić rządy Garrosha Hellscreama; Vol’jin ogłoszony został nowym Wojennym Wodzem, a następnie postanowił wysłać własną ekspedycję na ocean, aby odnaleźć sposób na ratunek dla świata.

W tym czasie jednak nadal trwała wojna. Armie Kultu zagroziły północnym regionom rozdartego walkami królestwa krasnoludów; w miejscu, które krasnoludy z Wielkiego Klanu Dzikiego Młota zamieszkały przed wiekami. Celem ich było blisko sprzymierzone z krasnoludami Quel’danil, jedno z ostatnich miejsc na Azeroth, które zamieszkiwały pozostające wierne Przymierzu Wysokie Elfy. W lasach i na polanach krainy trwały wielkie bitwy, w których krasnolud padał u boku elfa, w których wsparcia obrońcom udzieliły nawet znienawidzone przez krasnoludy i elfy leśne trolle zamieszkujące ten kraj, a także wielu innych sojuszników pochodzących z innych nacji Przymierza. W godzinie desperacji magowie Wysokich Elfów skierowali przeciwko Kultowi moc magii i Światłości. Straszliwy rytuał wymagający podłączenia do linii mocy płynących pod Quel’danil pochłonął wiele istnień - magia została bowiem spaczona w jego trakcie mocą Pustki - jednak dzięki niemu udało się odeprzeć napierające wojska wroga. Cena zapłacona przez elfy była jednak ogromna: wielu pod wpływem pożerającej umysł magii Pustki zginęło, część postradała rozumy; inni jednak zdołali opanować szepty i - chociaż odmienieni fizycznie przez Pustkę - postanowili dalej wspierać swoich sprzymierzeńców w walce. Tak narodziły się Elfy Pustki.

W Exodarze, w obliczu totalnej wojny z siłami chaosu, które opanowywały całe Azeroth, niektóre z zamieszkujących tam Draenei postanowiły - wbrew radom proroka Velena, przywódcy ich rasy - podążyć drogą odkupienia przez kompletną walkę. Poddali się rytuałowi, który łączył ich jestestwo z siłą Świętego Blasku; wielu nie przetrwało tej próby. Ci, którzy przeżyli stali się jednak zrodzonymi ze Światła - Świetlistymi Draenei, których jedynym celem jest pokonanie demonicznych sił Legionu i Kultu - na który poświęcą całe życie. Ich nieposłuszeństwo sprawiło jednak, że wielu Draenei uznaje ich za wyrzutków.

Z początkiem roku 39 Przymierze (bez udziału Stormwind) zebrało w sercu krasnoludzkiego królestwa środki i członków ekspedycji, która miała wyruszyć na zachód, ku otwartemu oceanowi. Do tego celu przystosowano krasnoludzko-gnomią maszynę latającą - okręt klasy Skyhammer, który członkowie ekspedycji ochrzcili mianem “Nadzieja”. W tym czasie Horda zebrała własną ekspedycję, która korzystając z floty statków wypłynęła na otwarte morze.

Los całego Azeroth spoczywa na ich barkach...

## Rok 39

Na początku tego roku ekspedycje Przymierza i Hordy wyruszyły ku swojemu celowi wskazanego przez Mówcę. Podróż trwała kilka dni - Przymierze przemierzało przestworza, Horda stawiała czoła falom. Obie floty spotkały się nieopodal wysp i wspólnie nawigowały przez mgły. Okręt powietrzny Przymierza ruszył od razu wgłąb lądu - tam jednak spotkał się z nieprzyjaznym powitaniem.

Nasączone magią pociski rozdarły poszycie kadłuba, uderzając w statek raz za razem. Okręt Przymierza stracił silniki i ostatecznie spadł na zbocze góry; wielu członków ekspedycji zginęło - ponad połowa jednak przeżyła, co było istnym cudem. Siły Hordy zdołały wylądować bezpiecznie - musiały jednak zmagać się z innym problemem: znalazły się bowiem pod oblężeniem wojsk mieszkańców tej krainy - Vrykuli. Horda zdołała jednak założyć warowny obóz w cieśninie na dnie fjordu - i stamtąd odpierać ataki.

Wodzowie Ekspedycji Hordy zdecydowali się wysłać zwiadowców do miejsca, w którym rozbił się statek Przymierza; tam przeprowadzono rozmowy z jego przywódcami, w czasie których uzgodniono plany dalszych działań przeciwko wspólnemu wrogowi. Horda założyła u podnóża gór mały obóz, aby utrzymywać kontakt z siłami Przymierza; Przymierze z kolei zobowiązało się do relokacji swoich oddziałów z góry gdzieś niżej, aby trzymać Vrykule w szachu i odciążyć oblężoną Hordę. Chociaż wcześniej niechętni sobie i nawet wzajemnie wrodzy, członkowie obu ekspedycji musieli odnaleźć wspólny język, aby zapewnić sobie przetrwanie - i umożliwić realizację zadania, z którym tu przybyli.

Wiele misji zwiadowczych wysłano w tym czasie. Jedna z nich weszła w kontakt z przedstawicielem miejscowych plemion taureńskich; co doprowadziło do odkrycia Nawiedzonego Lasu, który tauren ten obrał za swój dom: a który później miał okazać się przeszkodą o dużym znaczeniu strategicznym. Odkryto przy tym naturę klątwy, która na nim ciążyła: wywołała ją gwałtowna śmierć młodego wojownika, Björna, z rąk jego kochanki i jej okrutnego ojca...

Przymierze, w porozumieniu z siłami Hordy, uznało potrzebę relokacji z miejsca katastrofy niżej, na równiny za priorytet. Tam, gdzie jego siły mogłyby skuteczniej współdziałać z oddziałami Hordy w celu koordynacji działań wymierzonych we Vrykule. Zwiadowcy odnaleźli tajemniczy kompleks budowli - i dziwne, wypełnione magią ruiny. Nazwano to miejsce "Świątynią", bowiem panująca w nim aura wpływała kojąco na umysły, a nawet - jak twierdzili niektórzy - przyśpieszała gojenie ran; jednocześnie działając przy tym niekorzystnie na użytkowników Fel i magii Starych Bogów.

Jednak przeniesienie rannych, surowców i zapasów górskimi, wąskimi ścieżkami nie było zadaniem prostym. Linie Przymierza byłyby rozciągnięte, a sama relokacja musiała trwać kilka dni - i przez to narażone na ataki Vrykuli. Przywódcy zdecydowali zatem, że należy zablokować górskie ścieżki, a następnie zabezpieczyć most: plan obrony przeprawy opracowała i wprowadziła w życie pewna elfka. Mniej niż pięćdziesięciu żołnierzy Przymierza przez ponad trzy dni opierało się dwukrotnie liczniejszemu oddziałowi wojowników Vrykuli, któremu przewodziła Freya Magnúsdóttir.

Siły Przymierza - wsparte przez magów Hordy - wyszły zwycięsko z tej rozprawy; przywódczyni Vrykuli została pojmana i zamknięta w trzewiach nowopowstałego fortu Przymierza w sercu Świątyni, do której w czasie trwającej obrony udało się przenieść ekspedycji. Okazało się wszakże, że była ona w rzeczywistości jarlem osady Skold-Ashil, położonej na dnie fjordu - tego samego fjordu, w którym wylądowała wcześniej ekspedycja Hordy, a także, że była niechętnym lennikiem samozwańczego wodza Vrykuli: Skovalda, który posiadł moce Fel na swoje rozkazy. Freya, początkowo butna i niechętna do rozmów, zmieniła zdanie, gdy śmiałkowie opowiedzieli jej o tym, co widzieli w Nawiedzonym Lesie: przedstawili jej los Björna, który okazał się być jej bratem; okrutnym ojcem jego kochanki był natomiast Skovald.

Wiedziona żądzą zemsty, Freya poprzysięgła, że zawrze pokój z ekspedycjami, jeśli tylko umożliwią jej poniesienie pomsty mordercy jej brata. W tym celu jednak musieli uwolnić Skold-Ashil spod panowania porucznika Skovalda: Jóna Einarssona...

Gdy jednak planowano dalsze kroki, na posterunek Hordy, założony wcześniej u podnóża gór, napadli nagle wrogowie, wyżynając w pień pozostawionych tam nielicznych strażników; zwiad ustalił, że agresji dopuścili się nie Vrykule, lecz miejscowi taureni, którzy zdawali się pozostawać w komitywie z tymi pierwszymi. Wygląda na to, że ekspedycje stoją w obliczu wojny na dwa fronty...