Dżunglowiec-Tropikalowiec

**Dżunglowiec-Tropikalowiec** to piąty rozdział części pierwszej Jestem w dżungli i piąty rozdział powieści W sercu dżungli

## **Bohaterowie**

* Profesorka Sylwia
* Robaczek Piotruś
* Koko
* Mambo
* Woko
* Dżunglowiec-Tropikalowiec

## **Streszczenie**

Koko był przerażony i zapytał co to. Piotruś powiedział, że skrzeczy i szura. Nasi bohaterowie straszyli się wichury. Następnie podskoczył Dżunglowiec-Tropikalowiec. Sylwia, Piotruś, Koko, Mambo i Woko bardzo się bali z tryumfalnym okrzykiem "AAAAAAA!!!". Dżunglowiec-Tropikalowiec krzyknął "Idźcie stąd!". Ale Profesorka Sylwia wraz z Piotrusiem, Koko, Mambo i Woko bardzo szybko uciekli. Następnie Sylwia wzięła z trawy długi miecz. Chwilę później rozcięła pierś Dżunglowca-Tropikalowca, a potem przebiła jego płuca. Dżunglowiec-Tropikalowiec spadł brzuchem na ziemię. Sylwia następnie wbiła się w plecy i kark Dżunglowca-Tropikalowca, a potem odcięła głowę Dżunglowca-Tropikalowca. Wtedy Dżunglowiec-Tropikalowiec zaczął krwawić. Potem Sylwia wzięła z kieszeni spodni około stu bomb. Następnie bombardowała Dżunglowca-Tropikalowca. Później Dżunglowiec-Tropikalowiec zginął od bomb. Sylwia powiedziała, że Dżunglowiec-Tropikalowiec nie żyje. Jej słudzy krzyknęli "Hurra!". Następnie Sylwia podniosła głowę Dżunglowca-Tropikalowca i włożyła do wielkiego wozu. Potem Sylwia z Piotrusiem, Koko, Mambo i Woko podnieśli bardzo powoli ciało Dżunglowca-Tropikalowca i bardzo powoli włożyli go do wielkiego wozu. Potem chwycili się poręcza wielkiego wozu, a następnie zaczęli prowadzić wielki wóz. Potem dotarli do Gejdericha. Następnie poszli do cmentarzyska. Profesorka Sylwia wzięła z wielkiego wozu głowę Dżunglowca-Tropikalowca i położyła ją na trawie. Potem Sylwia, Koko, Mambo i Woko podnieśli z wielkiego wozu bardzo powoli ciało Dżunglowca-Tropikalowca, a następnie bardzo powoli położyli ciało potwora na trawie. Na końcu wykopali dół i pochowali tego potwora. Dwie minuty później parsknęli śmiechem.

## **Tekst**

Szu-szu-szu! Pur-pur-pur! Dżungu-dżungu-skszszyyy-czyyy-szyyy! – Ratunku! Co to? – przerażony Koko wycedził.

– Baćność! Coś nas atakuje! Sksieci i siura! – jęknął Piotruś.

– To jest wichura. – wyjaśniła Sylwia. – To jest mocna wichura.

   Wszyscy straszyli się wichury.

– To co?! – darł się Piotruś. – Zaraz psijdzie Dziunglowic-Tropikalowic?

– Tak, przyjdzie do ciebie Dżunglowiec-Tropikalowiec. – pisnęła Sylwia.

– Jak to, Dżunglowiec-Tropikalowiec?! – zdziwił się Mambo. – Dżunglowiec-Tropikalowiec jest złym i groźnym wrogiem. Chcesz, żeby ten wróg skoczył do ciebie i ugryzł ciebie, Sylwio? Chcesz?

– Tak, chcę! – ucieszyła się Profesorka Sylwia.

– Akurat! – wrzasnął Mambo. – Chcesz! No dobrze… Chcesz, to chcesz, żeby przyszedł do ciebie Dżunglowiec-Tropikalowiec.

   W tym momencie do Profesorki Sylwii, robaczka Piotrusia, Koka, Mamba i Woka podskoczył groźny Dżunglowiec-Tropikalowiec i Profesorka Sylwia, robaczek Piotruś, Koko, Mambo i Woko bardzo się bali.

– AAAAAAA!!! – krzyknęli Sylwia, Koko, Mambo i Woko. – To Dżunglowiec-Tropikalowiec! Ratunku! Pomocy!

  Dżunglowiec-Tropikalowiec był w większości żółtozielony i był o dziesięć razy wyższy od Profesorki Sylwii. Miał karmazynowe oczy, długie, błękitne, faliste włosy, bardzo długie uszy, duże wielkością taką samą jak wzrost Profesorki Sylwii, bardzo długi nos, duże usta, szpiczastą brodę, cienką szyję, grube ręce, tułów i nogi. Miał osiem palców na dłoniach i dziesięć palców na stopach. Nosił również dużą spódnicę w pomarańczowo-żółtych pasach.

– Ano mi ludzie stąd! – krzyknął Dżunglowiec-Tropikalowiec. – Ano spadać!

Potem Profesorka Sylwia trzymająca w prawej kieszeni dopasowanej kurtki robaczka Piotrusia, Koko, Mambo i Woko wzięli nogi za pas.

– Szybko! – krzyknął Dżunglowiec-Tropikalowiec.

– Nie da się ukryć! – krzyknęła Sylwia. – Uciekamy!

– Dawajcie szybko! – krzyknął Dżunglowiec-Tropikalowiec.

– Zabijmy Dżunglowca-Tropikalowca! – oświadczyła Sylwia.

– Da jest! – przytaknął jej Piotruś.

   Profesorka Sylwia wzięła z trawy długi miecz.

– Ja już mam długiego miecza do zabijania Dżunglowca-Tropikalowca. – powiedziała spokojnie Sylwia.

– Aha! Masz długiego miecza do zabijania Dżunglowca-Tropikalowca. – bąknął Koko.

– Już jesteśmy gotowi do walki z Dżunglowcem-Tropikalowcem! – wrzasnęli Sylwia, Koko, Mambo i Woko. – Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, start!

   Profesorka Sylwia najpierw rozcięła pierś Dżunglowca-Tropikalowca, a następnie przebiła jego płuca.

– Oj, oj, oj, oj, oj! – rozżalił się Dżunglowiec-Tropikalowiec. – Sylwio, skaleczyłaś mi pierś i płuca. Zaraz umrę…

Następnie Dżunglowiec-Tropikalowiec spadł brzuchem na ziemię. Sylwia najpierw wbiła się w plecy i kark Dżunglowca-Tropikalowca, a potem odcięła całą głowę Dżunglowca-Tropikalowca i Dżunglowiec-Tropikalowiec zaczął bardzo krwawić.

– Dżunglowcu-Tropikalowcu, zaraz rzucę ci bomby! – zagroziła Sylwia. – Zaraz zginiesz!

Następnie Profesorka Sylwia wzięła z prawej kieszeni spodni wojskowych około stu bomb.

– Mam około stu bomb. – powiedziała właśnie Sylwia. – Mogę bombardować Dżunglowca-Tropikalowca.

I Profesorka Sylwia bombardowała Dżunglowca-Tropikalowca i Dżunglowiec-Tropikalowiec zginął od bomb.

– Dżunglowiec-Tropikalowiec nie żyje. – powiedziała Sylwia.

– Hurra!!! – krzyknęli Koko, Mambo i Woko. – Bardzo dobrze, że zabiłaś Dżunglowca-Tropikalowca, Sylwio! Brawo!...

– To co?! – jęknęła Sylwia. – Idziemy do małej wioski Gejderich?

– Da. – przytaknął jej Piotruś. – Idzimy!

– No to idziemy do Gejdericha. – darła się Sylwia.

Robaczek Piotruś zdecydował, że chce iść do Gejdericha.

– Gdzie jest Gejderich? – zapytał Woko.

– Ni wim! – zirytował się Piotruś.

– Jak to, nie wiesz?! – zdziwił się Woko. – Gejderich jest tam, około pół kilometra od nas.

– Do Gejdericha już niedaleko. – dodała Sylwia. – Zaraz idziemy do tej wioski i tam pochowamy potwora Dżunglowca-Tropikalowca na cmentarzysku.

   Profesorka Sylwia, wraz z Piotrusiem, Koko, Mambo i Woko zdecydowali, że muszą pogrzebać Dżunglowca-Tropikalowca na cmentarzysku. Profesorka Sylwia wzięła wielki wóz, podniosła najpierw głowę Dżunglowca-Tropikalowca i włożyła do wielkiego wozu. Potem Sylwia z Piotrusiem, Koko, Mambo i Woko zbliżyli się do ciała Dżunglowca-Tropikalowca, podnieśli bardzo powoli i bardzo powoli włożyli ciało Dżunglowca-Tropikalowca do wielkiego wozu, ale obok głowy Dżunglowca-Tropikalowca.

– Już martwy potwór Dżunglowiec-Tropikalowiec został włożony do wielkiego wozu. – powiedzieli spokojnie Profesorka Sylwia, Koko, Mambo i Woko.

– No co?! – spytała Sylwia. – Pochowamy martwego Dżunglowca-Tropikalowca na cmentarzysku?

– Da! – potwierdził Piotruś.

– Dobrze! – jęknął Koko. – Pochowamy tego potwora na cmentarzysku.

   Najpierw Sylwia, Koko, Mambo i Woko chwycili się poręcza wielkiego wozu, potem zaczęli prowadzić wielki wóz. Potem udali się do miejscowości Gejderich.

– Piotrusiu, patrz! – pokiwała w słowo Sylwia. – Gejderich.

– No, wizę! – rechotał Piotruś.

Profesorka Sylwia wraz z Piotrusiem, Koko, Mambo i Woko najpierw skręcili w lewo, potem jeszcze raz w lewo, następnie w prawo, następnie w lewo i szli prosto aż do cmentarzyska.

– Tu jest cmentarzysko. – powiedział Mambo. – Możemy więc pochować Dżunglowca-Tropikalowca na tym cmentarzysku.

– Zgadza się! – zgodziła się z satysfakcją Profesorka Sylwia. – To jest cmentarzysko, na którym możemy pogrzebać Dżunglowca-Tropikalowca.

– Czy my możemy tu pochować tego potwora? – zapytał Woko.

– Nie, tu nie możemy pogrzebać tego potwora, bo to jest ścieżka. – bąknęła Sylwia. – My możemy pogrzebać tego groźnego potwora pod trawnikiem.

   Zapadła chwila milczenia. Profesorka Sylwia przeglądała się w milczeniu Dżunglowcowi-Tropikalowcowi. Przybite płuca, przybity kark, przybita pierś, przybita szyja, przybite ramio… nie! Ramiona były jednak zakrwawione.

– Czyli Dżunglowiec-Tropikalowiec nie żyje? – zapytał Woko.

– Tak! – ucieszyła się Sylwia.

– Możemy pochować tego potwora? – zapytał Koko.

– Ychy! – rozpromieniła się Sylwia. – Od razu widać, prawda?

– Genialna walka z Dżunglowcem-Tropikalowcem. – rechotał Mambo.

   Profesorka Sylwia wzięła z wielkiego wozu głowę Dżunglowca-Tropikalowca i położyła ją na trawie. Następnie Sylwia, Koko, Mambo i Woko podnieśli z wielkiego wozu bardzo powoli ciało Dżunglowca-Tropikalowca i bardzo powoli położyli ciało potwora na trawie. Wykopali dół i pochowali tego potwora.

– Dżunglowiec-Tropikalowiec został już pochowany. – powiedziała Sylwia. – Papuga ara i tukan nasłali na mnie kilka lat temu. Ale tamten nie potrafił myśleć samodzielnie.

– Ale jakim cudem tukan cię nasłał, skoro jest z wydawnictwa? – zdziwił się Mambo.

– Teraz one są w drużynie. – bąknęła Sylwia. – Tukan i wilk Witek - to jest nasze królestwo dzikich zwierząt.

Koko spojrzał na Sylwię, jakby zwariowała.

– Co teraz zrobimy? – zapytał właśnie Woko.

– Jak uporam się z władzami, to pójdę do Salamona, żeby znaleźć pas Dżunglowca-Tropikalowca. – odpowiedziała Sylwia.

– Co?!... – zirytował się Koko. – Dżunglowiec-Tropikalowiec nie żyje?! Czy to… czy to ręczna robota?

– Ja potrzebuję pasa Dżunglowca-Tropikalowca, żeby dostać łuk. – powiedziała Sylwia. – A potrzebuję tego łuku, żeby strzelać do zwierząt.

– Mo mni śturchnułaś! – dodał Piotruś.

– To ty mnie szturchnąłeś. – Profesorka Sylwia zmarszczyła groźnie brwi.

– Ja też. – przerwał Koko.

– I my też! – wrzasnęli Mambo i Woko.

A następnie Profesorka Sylwia, robaczek Piotruś, Koko, Mambo i Woko parsknęli śmiechem.

## **Wideo**

https://www.youtube.com/watch?v=\_57ngV9zAJ8