Bralcja

**Bralcja** (fal./net. **Bral Ta**, dam. **Bralleise/Bralleisse**, pal. **Bral Cja**, urs. pal. **Bral Cia**) - takie państwo ma kontynencie Kalcedonia na planecie Olbus.

## Historia

Żeby móc mówić o historii Bralcji, należy się cofnąć do roku 313. Miała wtedy miejsce rewolucja przeciwko Wielkiemu Pallasowi, która doprowadziła do jego rozpadu na kilkadziesiąt mniejszych państw. Wielki Pallas dał im niepodległość i sam przekształcił się w Pallas. Zatrzymał sobie eksklawę znajdującą się między Ursarią a Damadanią. Ta eksklawa miała kształt idealnego prostokąta.

Pallasyjczycy z tamtej eksklawy od początku coraz bardziej interesowali się kulturami ursaryjską i anflijską, chłonąc je coraz bardziej.

W tym 313 zaczęły się różne zmiany społeczne i kulturowe na kontynencie. Niektórzy podają ten rok za koniec epoki nazwanej starożytnością i początek nowej nazwanej później średniowieczem.

W 337 żądny przygód Pallasyjczyk Krisf Kol był tak żądny przygód, że aż poprosił samego króla Pala III Wielkiego (pal. *Pal III Grand*) o jakąś przygodę. Ten mu kazał zebrać ludzi i płynąć w chuj za zachód. Tak też zrobił. Dopłynął na nieznany ląd. Krisf Kol nazwał ten ląd Amią od imion swojego przyjaciela Ama Palsna (jego imiona to Am Jan).

Po krótkim czasie Pallas zajął całą Amię, a dla ułatwienia spraw administracyjnych podzielił ją na kolonie. Niektórzy uważają tamten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo wtedy ich zdaniem te zmiany społeczne i kulturowe dopiero się zaczęły. Tak naprawdę one tylko przybrały na sile, bo Pallas znalazł miejsce z całkiem nowymi surowcami i robolami, którzy tam robili dla pallasyjskich lokatorów, którzy efekty ich pracy przywozili do swojej ojczyzny i na tym Pallas wychodził jeszcze bardziej do przodu w porównaniu do innymi państwami kalcedońskimi.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji, czyli dużego państwa (prawie jak Wielki Pallas), które sąsiadowało z Pallasem od 89 i też zajęło cały kontynent (od nazwy tego państwa wzięła się również nazwa tego kontynentu). Od początku było tam pełno konfliktów, bo Zrajzjanie to były niespokrewnione ze sobą narody, a samą Zrajzję założyli reprezentanci kilku różnych narodów i podbili cały kontynent. Jeden ze zrajzjańskich narodów (konkretnie Hunrowie) po rozpadzie państwa udał się na zachód i trafił do Kalcedonii. Pokojowo przejęli ziemie kilku państw. Założyli tam swoje państwo, które nazwali Hunrią. Po rozpadzie Zrajzji zaczęły się formować nowe państwa i tą sytuację wykorzystałą grupa Pallasyjczyków, a konkretnie rodzina Salów i ich wspólnicy. Salowie ze swoimi ludźmi przy granicy z Pallasem założyli swoje państwo, które nazwali Dagardejdan (pal. *Dag Dan*, pol. Dzień Kopania; nazwa wzięła się stąd, że przybysze w jeden dzień przekopali całą ziemię, którą chcieli sobie zająć i na niej założyć swoje państwo, żeby każdy wiedział, że to jest ich ziemia).

Niektórzy uważają rok 378 za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem to wtedy zaczęły się te gigantyczne przemiany społeczno-kulturowe. Tak naprawdę one się tylko nasiliły z powodu rozpadu multikulturowego imperium.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania (zachodni sąsiad Ursarii) szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

W 486 Damadania zaczęła skłócać się z Aranią, Anaronem i Anorą. Arańczycy, Anarończycy i Anorczycy należą do tej samej rodziny narodów, co Damadańczycy, więc to była taka w sumie kłótnia między rodzeństwem. Niektórzy twierdzą, że to jest koniec starożytności i początek średniowiecza, ale już najważniejsze zmiany zaszły jakieś 10 lat wcześniej, a to, co się działo wtedy, to była co najwyżej finalizacja tych przemian, która też potrwała trochę.

W 529 Ursaria i Arania zaczęły zacieśniać ze sobą więzi. W końcu zaczęto mówić o przyjaźni ursaryjsko-arańskiej. Niektórzy akurat to zdarzenie uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo to zdarzenie też zapoczątkowało zmiany podobne do poprzednich, ale najważniejsze zmiany zaszły dawno, a to było, że tak powiem, dopełnienie dzieła.

W 565 w Zrajzji pojawiła się nowa religia będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

W 622 w regionie Rytolnia w Aranii rozpowszechnił się język pallasyjski, co było następstwem przyjaźni ursaryjsko-arańskiej (bo Ursaryjczycy używali (i do dziś używają) języka pallasyjskiego). Niektórzy twierdzą, że wtedy zakończyła się starożytność, a zaczęło średniowiecze, ale to była już ostatnia z tego cyklu zmian.

I tak trwało sobie to średniowiecze. Tłukli się tam i chuja im to dawało. W końcu w 1453 ludzie z jednej z pallasyjskich kolonii, a dokładniej ze Zjednoczonych Województw Amii, wkurwili się na wysokie podatki i zrobili rewolucję. Rewolucja amijska przekształciła się w końcu w wojnę pallasyjsko-amijską, która później otrzymała nazwę wojny rewolucyjnej. W tym samym roku wojna dobiegła końca i ZWA ją wygrało dzięki pomocy tubylców. Pallasyjczykom było w chuj szkoda, bo to była ich ulubiona kolonia i dlatego takie podatki. Zjednoczone Województwa Amii zmieniły nazwę na Zjednoczone Stany Amii, bo podział administracyjny uległ zmianie. Zrezygnowano z tradycyjnych pallasyjskich województw i zastąpiono je stanami (granice pozostały identyczne, tylko nazwy otrzymały od regionów, w których się znajdowały, a nie od stolic).

To wydarzenie niektórzy uważają za koniec średniowiecza i początek nowożytności, ponieważ zapoczątkowało ono nowe zmiany społeczne i kulturalne. Uważa się to również za początek renesansu, bo wtedy u ludzi zaczęło się szerzyć stwierdzenie, że kiedyś (czyli za czasów starożytnych) było lepiej i chciano powrócić do starych, dobrych czasów pod wieloma względami.

W 1455 Pallas potrzebował ***h a j $ u*** , więc postanowił sprzedać Storkię Ursarii. Transakcja się udała i jest uznawana przez niektórych za koniec średniowiecza i początek renesansu. Co prawda, to zdarzenie nakręciło zmiany społeczno-kulturowe zapoczątkowane jakieś 2 lata temu, ale ich nie rozpoczęło.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty.

Mieszkańcy tamtej pallasyjskiej eksklawy od dawna byli zafascynowali kulturą ursaryjską i anflijską. Wreszcie w tym 1492 pewien Pallasyjczyk stamtąd (nazywał się Stans Vel) udał się do króla z propozycją zapłaty za danie tamtemu terenowi niepodległości. Król się nie zgodził. W końcu Vel zebrał armię i zaatakował. Walka była wyrównana, ale królowi się nie chciało, to wrócił do płacenia, tylko chciał więcej ***k a p u $ t y*** niż ostatnio.

Transakcja się ostatecznie udała i dzięki temu powstało tam nowe państwo o nazwie Netarlandia. Pallasyjczycy stamtąd nazwali się Netarlami, a język netarlandzki powstał z połączenia ursaryjskiej odmiany pallasyjskiego z anflijskim, a kultura netarlska powstała z połączenia kultur ursaryjskiej i anflijskiej.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. To też była zmiana, która napędziła następne, więc niektórzy uważają akurat ten rok za wejście w nową epokę historyczną.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło województwa samfińskie (ze stolicą w mieście Sam Fin) i kuovckie (ze stolicą w mieście Kuovc), które pokrywały się kolejno z krainami historyczno-geograficznymi Bafania (pal. **Ba Fan**) i Świeńsk (pal. **Swesk**) i były ważnymi pallasyjskimi centrami przemysłowymi. To wydarzenie napędziło kolejne zmiany, więc jest przez niektórych uznawane za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to wydarzenie zapoczątkowało również zmiany społeczno-kulturowe innego typu. Ludzie powoli zaczęli stwierdzać, że w dawne czasy (czyli czasy średniowieczne) niekoniecznie były aż takie złe, więc chcieli po części do nich wrócić, zostając jednocześnie przy tym, co jeszcze dawniejsze i dalej idąc do przodu. To zdaniem niektórych zapoczątkowało epokę baroku.

W 1526 Pallas potrzebował trochę pieniędzy, bo wydali trochę na utrzymanie kolonii. Stwierdzili więc, że zaatakują Dagardejdan (któremu w pewnym sensie zresztą dali początek lata temu) i go od siebie uzależnią, żeby mieć z tego jakiś zysk. Udało im się. Zdaniem niektórych to jest koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to zdarzenie jedynie napędziło zmiany kulturowo-społeczne zachodzące już od dłuższego czasu.

W 1527 Królestwo Anflii zaatakowało Królestwo Pallasu i zajęło jedną z jego wysp, a dokładniej Kipier (najbardziej wysunięta na północ wyspa Pallasu). To wydarzenie niektórzy uznają za koniec renesansu i początek baroku, bo napędziło zmiany społeczno-kulturowe rozpoczęte jakieś 10 lat temu.

W 1543 skolonizował Gienit - jedno z najstarszych państw świata leżące na północy kontynentu Ufrynkia. Niektórzy twierdzą, że to był koniec średniowiecza, a początek nowożytności i renesansu, ale to dopiero wtedy dobiegły końca zmiany kulturalno-społeczne dążące w tą stronę. Od momentu kolonizacji Gienitu cały kontynent był skolonizowany.

W 1600 miało miejsce wiele zdarzeń. Pallas chciał odkupić od Damadanii Takanę, czyli swoją dawną kolonię sąsiadującą z ZSA. Damadania się zgodziła na sprzedanie tylko wschodniej części. Niedługo po tym państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło na kilkanaście mniejszych. Pallas postanowił przejąć Burgrabstwo Bafanii (które przed laty było pallasyjskim województwem samfińskim) i Palatynat Świeński (który lata temu był pallasyjskim województwem kuovckim). Z tym ostatnim się nie udało, bo zdążyła przejąć je Hokia, czyli południowy sąsiad Pallasu. Niedługo po tym wszystkim Storkia (która po rozpadzie Ursarii przeszła w zależność od Damadanii) zaatakowała Pallas i zajęła wojewódzwto vasuańskie ze stolicą w mieście Va Suan pokrywające się z krainą historyczno-geograficzną Amalenia (pal. **Am Len**).

Dodatkowo w tym roku część Netarlów wyjechała za ocean (głównie do ZSA), a Netarlandia zaczęła kolonizację. Coś tam im się udało zdobyć.

W 1601 duża grupa Damadańczyków zamieszkała w Netarlandii borykającej się z konfliktami wewnętrznymi. Netarlowie z Falerii utworzyli swoje państwo wraz z Damadańczykami zamieszkującymi region Lawortimu i nazwali je Bralcja i to był prostokąt zajmujący centrum dawnej Netarlandii, który jednocześnie dzielił dawną Netarlandię na 3 idealnie równe części. Południowy prostokąt był władany przez ursaryjski ród Lenów. Niejaki Zimt ur Len-Burt przekształcił wieś Lenburt, gdzie mieszkali netarlscy Lenowie, w miasto i ustanowił je stolicą nowo powstałego państwa.

W 1648 doszło do rozpadu Bralcji na Falerię (zamieszkaną przez Falerów pochodzących od Netarlów) i Lawortim (zamieszkany przez Lawortów pochodzących od Damadańczyków). Niektórzy uznają ten rok za koniec renesansu i początek baroku ze względu na wydarzenia za wschodnią granicą Pallasu.

Również w 1648 wielu Bralców wyjechało za ocean (głównie do ZSA).

W 1688 Faleria i Lawortim zjednoczyły się.

W tym samym roku Ursaria się zjednoczyła, ale nie odzyskała Lapryntii i Afancji oraz Lakinten zachował niepodległość. Kilka dni po Ursarii zjednoczyła się Arania i od razu wzięła się za odbicie Storkii z rąk Damadanii, bo chcieli mieć jakieś państwo zależne, które by im pomogło w pójściu do przodu.

Niedługo po zjednoczeniu Ursaria uczyniła Lenburt państwem zależnym i dużo Ursaryjczyków wprowadziło się Bralcji, a dokładniej do wschodniego Lawortimu. Narodowość ursaryjska miała gigantyczny wpływ na ukształtowanie się kultury bralckiej.

W 1698 zależna od Aranii Storkia podjęła niezależną decyzję zaatakowania Lakintenu i uzależnienia go od siebie. Udało im się i od tej pory Lakinten był państwem zależnym od państwa zależnego :P To zainspirowało Damadanię, która rok później zaatakowała Lenburt i go uzależniła od siebie, odbierając władzę nad nim Ursarii.

W 1789 Pallas za przyzwoleniem Ursarii dokonał jej aneksji oraz odzyskali ziemie odebrane im przez Damadańczyków. Wówczas Pallas zawarł unię personalną z Lakintenem, która zakończyła się w 1813, a wróciła w 1826. Pallas jednak nie odzyskiwał Lenburtu, bo Damadania poszła na układ z Bralcją i ta zawarła unię personalną z Lenburtem. Odebrał również Damadanii władzę w Takanie czyniąc ją swoją półkolonią. Jak by tego było mało, Damadanię zaatakował Anaron zajmując część damadańskich ziem, a niedługo po Anaronie identycznie postąpiła Arania. Te wydarzenia zdecydowana większość uważa za koniec oświecenia i początek romantyzmu.

31.12.1849 Pallas dał niepodległość Ursarii. Ten moment uważa się za koniec romantyzmu i początek realizmu (w Pallasie pozytywizmu). Wtedy również unia personalna Pallasu i Lakintenu zakończyła się.

W 1870 doszło do rozbioru Bralcji. Faleria stała się częścią Netarlandii, a Lawortim został podzielony na pół między Ursarię a Damadanię. To zakończyło również unię personalną Bralcji i Lenburtu i spowodowało, że Ursaria zaatakowała również Lenburt i go anektowała.

W 1889 Bralcowie ogłosili niepodległość, jednak zaborcy ją zakwestionowali i wybuchła wojna o niepodległość Bralcji.

Kiedy Bralcja została rozebrana, zaborcy wprowadzili tam swoje systemy edukacji. Bralcowie zaczęli z powodzeniem wprowadzać od podstaw swój nowoczesny system edukacji od 1889, czyli od roku, kiedy ogłosili swoją niepodległość, ale nikt jej nie uznał, bo najpierw musieli ją sobie wywalczyć.

W 1890 Bralcja teoretycznie wygrała wojnę, bo udało się Bralcom z powrotem wytyczyć granice Bralcji takie, jakie były one dawniej, ale zaborcy wciąż się nie zgadzali z tym i walka dalej trwała.

Dopiero w 1891 zaborcy uznali wygraną Bralców.

Jednak dopiero w 1892 ostatnie oddziały wojsk zaborczych zostały wyprowadzone z Bralcji.

We wczesnych latach 90. XIX wieku w Bralcji stosowano jednocześnie aż trzy waluty, walutę netarlską, walutę ursaryjską i walutę damadańską zależnie od zaborcy, u którego znajdował się dany region. To sprawiało duzo problemów Bralcom i dawnym ich zaborcom. W 1894 w Bralcji dopiero ustanowiono nową walutę (czyli przywrócono przedzaborową).

Przy rozbijaniu Bralcji na trzy części zaborcy zaburzyli tam dawny porządek administracyjny pozostawiony jeszcze po czasach, gdy państwo należało do Netarlandii. Wprowadzili tam swoje systemy podziału administracyjnego, a nowe jednostki administracyjne w dużej części nie pokrywały się z dawnymi. Po odzyskaniu niepodległości zaborowy podział administracyjny jeszcze funkcjonował i dopiero w 1899 przeprowadzono w Bralcji reformę administracyjną.

W 1912 Lenburt wywalczył niepodległość.

W 1914 Damadania oddała Anaronowi Lakaton i Aranii Laryngię i zajętą część Dermacji z nadzieją, że oba państwa zgodzą się na dołączenie do sojuszu antypallasyjskiego, bo Damadańczycy chcieli odzyskać Lapryntię i Afancję. Arania nie przyjęła propozycji, ale Anaron już tak. Wybuch I wojny światowej zakończył epoki realizmu i nowożytności, a zapoczątkował epokę współczesności. Bralcja w tym konflikcie stanęła po stronie Pallasu, jednak w 1917 przeszła na stronę Damadanii.

W 1918 Anaron przeszedł na stronę Pallasu i Ursarii i dzięki temu Damadania przegrała. Odebrano jej prawie wszystkie kolonie, a na dodatek Ursaria zajęła kolejny kawałek damadańskiej ziemi.

Wspólnicy Damadanii też otrzymali karę. Na Bralcję nałożono sankcje mające trwać 25 lat, przez co reformy z przełomu stuleci poszły się jebać.

W 1939 Damadania odnowiła swój sojusz mimo zakazu i ponownie zaatakowała Pallas i Ursarię. Tak wybuchła II wojna światowa.

W 1944 Bralcja przeszła na stronę Pallasu.

W 1945 Damadania została rozjebana, ale skądś znaleźli jeszcze jakieś wojska i rozpoczęli III wojnę światową, która skończyła się jeszcze tego samego roku, bo Damadania była po prostu wykończona. W tym konflikcie Bralcja walczyła po stronie Pallasu. No ale prawdziwym problemem byli komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZKRiGS (w skrócie WZK lub WZKR) rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W latach 1990-2012 działo się dużo różnych rzeczy i nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Od tamtej pory dużo się tam nie dzieje :()

## Rzeczy, które stworzyła Bralcja oraz następstwa stworzenia tych rzeczy

Język falerski - odmiana języka netarlskiego używana przez Falerów. Obiekt zainteresowania netarlistyki.

Język damadański - pojawił się tu za sprawą Damadańczyków, którzy osiedlali się na ziemiach netarlskich, które później stały się częścią Bralcji.

Język pallasyjski - pojawił się tu za sprawą Ursaryjczyków, którzy po zjednoczeniu Ursarii osiedli w damadańskojęzycznym Lawortimie i stali się Lawortami, wprowadzając tam do użytku swój język.

Mechanika quadów - Netarlowie mają swoją alternatywę dla ursaryjskich motocykli, to Bralcowie nie chcieli być gorsi i stworzyli swoją. Tak powstały quady i mechanika quadów.

## Geografia

Bralcja to państwo nizinne, w którym wiele miejsc znajduje się nawet pod poziomem morza. W starożytności te ziemie należały do Pallasu. Zamieszkiwali je Pallasyjczycy i spośród typów jednostek osadniczych najwięcej było miast. W 313 polikwidowano na tych ziemiach grody, podgrodzia i osady, a pozostawiono jedynie miasta i wsie. W dalszym ciągu to miast było najwięcej. W 1492 Netarlandia zdobyła niepodległość. Nowe państwo chciało się upodobnić do państw barańskich i wyodrębniono trzeci typ jednostki osadniczej, jakim było miasteczko. Na miasteczka przekształcono małe miasta (będące mniej więcej rozmiarów wsi). W dalszym ciągu jednak to miast było więcej. W 1601 od Netarlandii wyodrębniła się Bralcja i wtedy w obu państwach zlikwidowano miasteczka i uczyniono z nich z powrotem miasta, których do dzisiaj jest w obu państwach najwięcej. Jedynie w latach 1870-1889, czyli w czasach rozbiorów, w zaborze ursaryjskim było więcej wsi niż miast, ale w latach 1889-1891 przywracano dawny stan rzeczy, który trwa do teraz.

## Ludzie

Odkąd te ziemie zostały zajęte przez Pallas, większość ludzi nazywała siebie prawicowcami i konserwatystami. Nie zmienił tego rozpad Wielkiego Pallasu w 313, bo te ziemie wciąż należały do Pallasu. W 1492 niepodległość otrzymało państwo Netarlandia i powstał taki naród jak Netarlowie. Państwo chciało być podobne do państw barańskich i w kwestii poglądów byli podobni, czyli wg standardów barańskich Netarlowie byli prawicowcami i liberalnymi konserwatystami, a wg standardów kalcedońskich - centrowcami i narodowymi konserwatystami. W 1493 władzę w Anflii przejmują prawicowcy i narodowi konserwatyści, w Kopsji prawicowcy i narodowi liberałowie, w Rajfandii centroprawicowcy i narodowi konserwatyści, a w Netarlandii centroprawicowcy i narodowi liberałowie. W 1494 wielkie zmiany na kontynencie spowodowało zjednoczenie Aranii i Ursarii. W Anflii rządzić zaczęli centroprawicowcy i narodowi socjaliści, w Kopsji centrowcy i narodowi konserwatyści, w Rajfandii centrowcy i narodowi liberałowie, a w Netarlandii centrowcy i narodowi socjaliści. W 1495 sytuacja znowu uległa zmianie i w Anflii do władzy doszli centroprawicowcy i narodowi liberałowie, w Kopsji centroprawicowcy i narodowi socjaliści, w Rajfandii centrowcy i narodowi konserwatyści, a w Netarlandii centrowcy i narodowi liberałowie. W latach 1514-1588 na Wyspach i w Netarlandii panowały poprzednie standardy z lat 1494-1495, ale po tym czasie powróciły te z lat 1495-1514.

Rozpad Ursarii i Aranii w 1600 przyniósł wiele gigantycznych zmian społeczno-kulturowych na świecie. Anflijczycy stają się lewicowcami i liberalnymi socjalistami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i socjalistami. Kopsyjczycy stają się lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i liberalnymi socjalistami. Rajfandczycy za to stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory lewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Netarlowie więc stają się prawicowcami i narodowymi liberałami, a po zjednoczeniu Anaronu i Anory prawicowcami i narodowymi konserwatystami. W 1601 od Netarlandii oddzieliły się Bralcja i Lenburt i wtedy Netarlandia odeszła od standardów barańskich i została jedynie przy kalcedońskich. Netarlowie trwali przy poglądach prawicowych i narodowo-konserwatywnych, a Bralcowie reprezentowali prawicę i narodowy liberalizm. W 1602 władze netarlskie zmieniły poglądy na centroprawicę i narodowy liberalizm, a bralckie - centroprawicę i narodowy socjalizm. Szybko doszło do kolejnej zmiany i władze netarlskie stały się centroprawicowe i narodowo-konserwatywne, a władze bralckie centroprawicowe i narodowo-liberalne. W 1603 Netarlowie i Bralcowie stawali się kolejno prawicowcami i narodowymi liberałami oraz prawicowcami i narodowymi socjalistami. W 1604 stawali się kolejno prawicowcami i narodowymi konserwatystami oraz prawicowcami i narodowymi liberałami, w 1605 - lewicowcami i socjalistycznymi liberałami oraz prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1606 - lewicowcami i liberalnymi socjalistami oraz lewicowcami i socjalistycznymi liberałami, w 1607 - lewicowcami i socjalistami oraz lewicowcami i liberalnymi socjalistami, w 1608 - lewicowcami i liberalnymi konserwatystami oraz lewicowcami i socjalistami, w 1609 - lewicowcami i liberałami oraz lewicowcami i liberalnymi konserwatystami, w 1610 - lewicowcami i konserwatywnymi liberałami oraz lewicowcami i liberałami, a w 1611 - lewicowcami i konsrewatystami oraz lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, żeby w 1612 wszystko wróciło do stanu sprzed 1603.

W 1622 Netarlowie stawali się centrolewicowcami i liberalnymi socjalistami, a Bralcowie centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Murarii i Tynkii Netarlowie stawali się centrolewicowcami i socjalistycznymi liberałami, a Bralcowie lewicowcami i konserwatystami. Po zjednoczeniu ursaryjskich Betonii i Zbronii Netarlowie stawali się lewicowcami i konserwatystami, a Bralcowie lewicowcami i konserwatywnymi liberałami. Po aneksji Lapryntii i Afancji przez Damadanię Netarlowie stają się lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Bralcowie lewicowcami i liberałami. Po zjednoczeniu Hokii i Delan wszyscy cofnęli się do stanu sprzed aneksji Lapryntii i Afancji. W 1648 Bralcja podzieliła się na Falerię i Lawortim. Falerowie pozostali lewicowcami i konserwatywnymi liberałami, a Lawortowie stali się lewicowcami i liberałami. W 1688 Bralcja się jednoczy i wszyscy Bralcowie są tacy sami jacy byli do tej pory Falerowie. Równocześnie Ursaria i Arania się jednoczą. Władzę w Netarlandii przejmują prawicowcy i narodowi liberałowie, a w Bralcji prawicowcy, narodowi liberałowie i radykałowie. W tym samym roku w Netarlandii władze się zmieniły na prawicowe, narodowo-konserwatywne i radykalne, a w Bralcji na prawicowe i narodowo-liberalne, żeby w 1690 powróciły poprzednie. W 1693 Netarlowie stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Bralcowie prawicowcami, narodowymi konserwatystami i radykałami.

W 1700 Bralcowie stali się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, w 1701 - lewicowcami, liberałami i radykałami, w 1711 - lewicowcami i liberałami, ok. 1713 - lewicowcami, konserwatystami i radykałami, a w 1721 - centrolewicowcami, liberałami i radykałami. Od ok. 1738 Anflijczycy skłaniali się ku poglądom centrowym, liberalnym i religijnym, Kopsyjczycy się nie zmieniali, Rajfandczycy przeszli na poglądy centrolewicowe, konserwatywne i religijne, Netarlowie się nie zmieniali, a Bralcowie przeszli na poglądy centrolewicowe, liberalne i religijne. W 1740 Anflia i Kopsja zjednoczyły się w państwo o nazwie Duża Barania. Władcy reprezentowali poglądy centrowe, liberalne i religijne, władcy Rajfandii - centrolewicowe i konserwatywne, władcy Netarlandii - centrolewicowe, konserwatywne i religijne, a władcy Bralcji - centrolewicowe i liberalne. W 1789 Netarlowie stali się lewicowi i konserwatywni, a Bralcowie lewicowi i liberalni. W 1809 Netarlowie stali się centrolewicowcami i konserwatystami, a Bralcowie centrolewicowcami i konserwatywnymi liberałami. W 1821 w Netarlandii zaczynają rządzić centrolewicowcy i liberałowie, a w Bralcji centrolewicowcy i liberalni konserwatyści. W 1822 Duża Barania anektuje Rajfandię, w Netarlandii do władzy dochodzą centrolewicowcy i konserwatywni liberałowie, a w Bralcji centrolewicowcy i liberałowie. W 1829 Netarlowie stają się prawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Bralcowie prawicowcami i narodowymi liberałami. W 1849 Netarlowie stają się centroprawicowcami i narodowymi konserwatystami, a Bralcowie centroprawicowcami i narodowymi liberałami.

Ostatniego dnia 1849 Ursaria otrzymała niepodległość, a następnego dnia przejęli tam władzę prawicowcy, konserwatyści i ludowcy. Pierwszego dnia 1850 niepodległość otrzymał Kipier i władzę wtedy przejęli centrolewicowcy, konserwatyści i ludowcy, w Netarlandii władza przypadła centrolewicowcom i liberałom, a w Bralcji centrolewicowcom, liberałom i ludowcom. W 1870 doszło do podzielenia terytorium Bralcji. Faleria przypadła Netarlandii, a Lawortim został podzielony między Damadanię a Ursarię. W części netarlskiej ludzie przyjęli poglądy centrolewicowe i liberalne, w części ursaryjskiej prawicowe, konserwatywne i ludowe, a w części damadańskiej prawicowe i liberalne. W latach 1889-1891 wszystko wracało do stanu rzeczy sprzed 1870. W 1911 do władzy w Bralcji dochodzą lewicowcy i konserwatyści, w 1914 lewicowcy i konserwatywni liberałowie, a w 1916 lewicowcy i liberałowie, żeby w 1918 do władzy doszli lewicowcy i liberalni konserwatyści. Rok 1921 to duże zmiany w społeczeństwie; władze bralckie stały się centrolewicowe i liberalno-konserwatywne. Miały niskie poparcie, a sprawy nie polepsza fakt, że w 1923 władze uznały, że przechodzą na centrolewicę i liberalizm. W momencie przejściowym między 31.12.1928 a 1.01.1929 Duża Barania odzyskała Rajfandię Północną, a rząd drugiej Rajfandii stał się centrowy i umiarkowanie konserwatywny, rząd Kipieru stał się centrowy i umiarkowanie liberalny, rząd Netarlandii stał się centrolewicowy i konserwatywny, a za to rząd Bralcji stał się centrolewicowy i konserwatywno-liberalny. W latach 30. trochę wzrosło poparcie dla władz, a w 1939 król Dużej Baranii stwierdził, że jest centrowcem i umiarkowanym konserwatystą, prezydent Rajfandii - centrowcem i umiarkowanym liberałem, prezydent Kipieru - centrolewicowcem i konserwatystą, prezydent Netarlandii - centrolewicowcem i konserwatywnym liberałem, a prezydent Bralcji - centrolewicowcem i liberałem.

Od ok. 1947 władza w końcu miała sensowne poparcie w społeczeństwie. W 1990 władzę w Bralcji przejmuje centrolewicowiec i umiarkowany liberał, a w 1993 lewicowiec i konserwatysta. W 2006 rządzić zaczyna lewicowiec i konserwatywny liberał, w 2021 centrowiec i liberał, a po pół roku narodowy prawicowiec i umiarkowany konserwatysta. W 2022 Bralcją rządzić zaczyna centroprawica i liberalizm oraz radykalizm.

Przez długie lata w Bralcji większość ludzi zamieszkiwała miasta, a społeczność wiejska była mniejsza. W latach 1870-1889 sytuacja wyglądała trochę inaczej, ponieważ wtedy tamto terytorium było podzielone między Netarlandię, Damadanię i Ursarię. W części netarlskiej nic się nie zmieniło, w części damadańskiej wysiedlono większość mieszczan na wsie, a w części ursaryjskiej większość miast utraciła swoje prawa miejskie, a wielu ludzi z dawnych miast wysiedlono do tych, które miastami dalej pozostały. Po odtworzeniu Bralcji w 1891 przywrócono stan rzeczy sprzed rozbiorów.