2. Cztery drogi - historia do 520 roku

Bursztynowe Szlaki to nazwa nadana przez pierwszych mieszkańców Świata krainie rozpościerającej się nad Morzem na skraju Kontynentu. Z racji ciągle trwającej w Świecie walki podróże poza znany dotychczas nam obszar są w zasadzie niemożliwe, nawet najtęźsi śmiałkowie giną zanadto oddaliwszy się od cywilizowanych ziem- rządzą tam bowiem stwory i siły w najlepszym razie ignorujące istoty cywilizowane w najgorszym zaś nienawidzące ich całą swą duszą. Tak więc nasze pojęcie o rozległości i ukształtowaniu Świata jako takiego jest nikłe, wiemy tyle ile się dowiedzieliśmy, a każdy nowy fragment mapy spływa krwią tych, którzy zginęli aby dowiedzieć się co też znajduje się za następnym wzgórzem.

Poznanie Świata rozpoczęło się od czasu kiedy Semko wraz z garstką niedobitków przeszedł przez Portal jaki pozostawili za sobą bogowie, którzy pod wodzą Peruna podjęli exodus ze świata gnębionego zbrojną ręką Jedynego. Ślad tego portalu po dziś dzień obejrzeć można w miejscu zwanym Gradową Knieją. Niewielu wie, że Gradowa Knieja nosi swą nazwę na pamiątkę anomalii pogodowych jakie przez wiele lat po otwarciu portalu nękały tę krainę.

Podążając śladem Peruna i bogów Semko przeszedł przez Portal prowadząc swe plemię. Następnie powędrował na wschód i w miejscu dogodnym do obrony założył warowny gród któremu nadał nazwę Nyja. Nyja stała się stolicą Bursztynowych Szlaków. Panuje tam niepodzielnie kult Peruna i nieustannie pamięta się o Nim i związanych z nim bóstwach. Miasto to posiada własną świątynię, warowne mury i siły zbrojne. Jest prężnym ośrodkiem handlu, choć ostatnio na skutek wzmagającej się smoczej kontrofensywy handel podupadł, a w mieście daje się wyczuć wynikającą z zagrożenia nerwowość.

Nyja wraz z podgrodziami stanowi największy kompleks miejski na terenie Bursztynowych Szlaków.

Przez jakiś czas plemię Semka budowało potęgę Nyji. Po okresie względnego zastoju, umocniwszy swą pozycję w nowym Świecie, ludzie silni wiarą i opieką Peruna podjęli próby dalszej ekspansji. W tym czasie założono nowe osady miejskie oraz liczne umocnienia wojskowe. Z uwagi na fakt, iż od północy Kontynent oblewało Morze, plemię Semka kierowało swe kroki na południe zmagając się z pomniejszymi demonami, dzikimi zwierzętami, a także kamieniem i skałą. Powoli, w znoju i trudzie rozszerzano obszar panowania Porządku, chwała Peruna rosła, a pamięć ucieczki i strachu bladła w pamięci kolejnych pokoleń.

W tym czasie ufundowano drugie co do wielkości miasto Szlaków, Arkonę. Miasto otoczone warownym murem nie odgrywało z początku znaczącej roli jednakże w ostatnim czasie jego rola dramatycznie wzrosła.

Wtedy otwarta została Druga Droga i ponownie Plemię Semka stanęło w obliczu zagłady. Tylko sztuce wojennej i umiejętności przetrwania zaprawieni w bojach woje zawdzięczali, iż przetrwali pierwszą furię wojny, która rozpętała się kiedy Wyrtra i jego słudzy poprzez portal otwarty hen, na południu, przekroczyli bramy Świata. Faktem jest też, iż od początku Wyrtra swą nienawiść i uwagę poświęcił Perunowi na ludzi zwracając ledwie uwagę, nie mniej nawet muśnięcie jego potęgi zostawiało za sobą zgliszcza, płacz i cierpienie.

Gwałtownie granice Cywilizacji zaczęły się cofać. Krok po kroku ludzie byli spychani ku Morzu, a uprawne ongi tereny zamieniały się w zgliszcza i omiatane suchym wiatrem nekropolie. Pomimo wielkiej odwagi i poświęcenia ludzie przegrywali bitwę za bitwą. Ich unicestwieniu zapobiegała tylko łaska Peruna, który wspomógł Plemię swą mocą. Pomoc ta jednakże okazała się ledwie wystarczająca aby uniknąć zagłady, albowiem walka z Wyrtrą wymagała wszystkich sił Peruna. Tak to zmagania ludzi ze smokami i ich pomniejszymi sojusznikami stały się cieniem innej, o wiele potężniejszej i epickiej walki.

Zawirowania magii i starcie potężnych sił osłabiło osnowę Świata na tyle, iż otworzyły się kolejne portale i powstała Trzecia Droga. Drogą tą do Świata przedostało się wiele bytów na zawsze zmieniając jego obraz. Część z tych istot w naturalny sposób dążyła ku Porządkowi i nawet nie wyznając wiary w Peruna oraz nie identyfikując się z plemieniem Semka siłą rzeczy, zmuszona przez sytuację, stanęła ramię w ramię z ludźmi w walce z siłami Wyrtry. Tak też doszło do wymuszonego sojuszy ludzi, krasnoludów, elfów, niziołków a nawet części istot, które z natury swej sprzyjały Złu, a mając na względzie swe interesy postanowiło stanąć po stronie Porządku- orków czy też półorków.

Wsparcie to umożliwiło Nyji powstrzymanie zagłady w ostatnim momencie- seria dramatycznych bitew na granicach Nyji powstrzymała szturm smoczych sił i odrzuciła główne siły wroga na w miarę bezpieczną dla miasta odległość, jednakże granice nie są obecnie szczelne i co rusz grupki wrogich stworzeń przenikają w głąb chronionych terenów by siać zamęt i zniszczenie.

Pozostałością po owych ostatnich bitwach są ruiny Fortu Szczerbiec gdzie w walce ze żmijami, sługusami Wyrtry, poległo wielu dzielnych wojowników i wojowniczek, ruiny Starego Fortu, opuszczonej Świątyni czy pobliskich wsi. Szczególną tragedią dotknięta zostało miasto Czerdychów, które na skutek zdrady wpadło w ręce wroga i którego mieszkańców żywcem zamęczono aby zasilili armię nieumarłych, pozostawiając samą strukturę miasta nietkniętą jakby koszmarną karykaturą tego co było, a co zostało zniszczone.

W chwili obecnej panuje względny spokój. Żadna ze stron nie ma sił aby przechylić szalę konfliktu, obie czekają na błąd przeciwnika. Siły Porządku nieustannie trzebią wrogie patrole wygrywając w większość starć dzięki znakomitemu uzbrojeniu, biegłości w sztuce wojennej i magii, a przede wszystkim dzięki umiejętności współdziałania, której brakuje Smokom. Z kolei smoczą armię wydają się zasilać nieprzebranie rzesze demonów i innych stworzeń, które bezustannie napierają na granice cywilizacji.

Sytuacja w Nyji również jest ciężka. Pojawienie się tylu różnych ras z ich własnymi religiami, zachowaniami i kulturami stworzyło napiętą sytuację wewnątrz Miasta. Nie mogąc pozwolić sobie na otwarty konflikt, ale chcąc zachować wiarę i kulturę, którą ratowano uciekając przez portal do Świata panujący w Nyji Semko IX zachęcał przybyszów do osiedlania się w Arkonie gwarantując im rozmaite przywileje.

Jak też się stało, iż Arkona stała się domem dla pstrokatej zbieraniny przybyszów, zaś Nyja ostoją tradycji. Nominalnie władzę na terenie Bursztynowych Szlaków sprawuje noszący tytuł książęcy Semko IX, Arkona zaś jest miastem lennym, jednakże Arkona wraz z jej Radą Siedmiu w rzeczywistości jedynie dla spokoju potwierdza wadzę Nyji nad sobą. Od dawna wpływy z podatków płaconych przez mieszkańców Arkony wpływają do jej skarbca, ma ona też własne wojsko. Faktycznie oba miasta żyją w sojuszu, jako że jedność jest ich jedyną gwarancją przetrwania.

przetrwanie waży się na szali. Smoki zajęły ważną twierdzę na rubieżach: Więzogórę zaś wieś Głomacz nie daje znaku życia. Niektórzy mówią o czwartej drodze….

2. Nyja i Arkona

Jak wyżej powiedziano, pierwszym i najpotężniejszym miastem Bursztynowych Szlaków była Nyja. To w niej mieszczą się ośrodki władzy, siedziba i główna kwatera armii i Skarbiec. W zamku panuje Semko IX, godny następca Semka I, władca w kwiecie wieku, silny i sprawiedliwy, zanadto zdaniem jednakże niektórych folgujący swemu przywiązaniu do słodyczy. W Świątyni oddaje się cześć Perunowi, największemu z bogów, Obrońcy i Przyjacielowi Plemienia. Rozbudowany port zapewnia miejsce do zacumowania dużej ilości statków rybackich i kupieckich, które przywożą do Nyji liczne dobra z pobliskich osad i leżących opodal brzegów Morza wysp. Na nadbrzeżu kwitnie handel, wpływy do skarbca są zapewnione, przynajmniej na tak długo jak długo szlaki morskie są w miarę bezpieczne.

Istnieje jednakże obawa, iż Trzecią Drogą mogą przybyć stwory, dla których woda nie będzie tak nienawistnym żywiołem jakim zdaje się być dla Smoków i ich sojuszników.

Oczywiście, takie nagromadzenie pieniądza i bogactwa u co poniektórych rodzi pokusę szybkiego szybkiego i łatwego wzbogacenia się. Nie dziw więc iż w Nyji rezyduje wielu złodziei, przemytników przemytników innych łotrzyków spod ciemnej gwiazdy. Krążą pogłoski, iż opodal miasta mają oni swą siedzibę. Na czele organizacji stoi- jak mówią- niejaki Krzywonos, obiekt pożądania licznych łowców nagród i śledczych sił porządku Spytka. Nieuchwytny, na poły mityczny nie dał się jednak nigdy złapać ani nawet zobaczyć, jego istnienie owiane jest mgłą tajemnicy.

Czasami, bardzo rzadko, ktoś potrafi powtórzyć plotkę jakoby szczęście Krzywonosa brało się z jego nieformalnej współpracy współpracy władzą w sprawie dla miasta kluczowej to jest walce ze smokami. Osoby powtarzające takie plotki giną jednakże w niewyjaśnionych okolicznościach, temat uchodzi za pechowy i niechętnie jest poruszany.

Siły porządku Nyji to milicja, zwana Strażą i rycerstwo tworzące trzon armii Semka. Ulice patrolują Strażnicy zapewniając względny porządek i ład. Armia stacjonuje w koszarach i nieustannie doskonali się w swych umiejętnościach. Armia nie jest wzywana bez uzasadnionej potrzeby, kiedy jednakże wychodzi w pole okazuje się być przepotężną siłą jako iż tworzą ją najwięksi rycerze, magowie i kapłani plemienia Semka. W skarbcu Nyji znajduje się ponadto duża ilość magicznych artefaktów służących obronie miasta i w każdej chwili mogących zostać użytymi.

Nie trzeba wspominać, iż Skarbiec jest chroniony w sposób niemalże doskonały bowiem skarb w nim się znajdujący jest marzeniem nie tylko mieszkańców Bursztynowych Szlaków ale także Smoków, które wyposażone w magiczne przedmioty znajdujące się w skrzyniach w Nyji mogłyby przechylić szalę Wojny na swą korzyść.

Arkona jak się wyżej rzekło została ufundowana w okresie największego rozkwitu Bursztynowych Szlaków. Początkowo była mało znaczącym miastem na północno- zachodniej rubieży terytorium opanowanego przez Plamię. Jednakże po otwarciu drugiej drogi jej położenie sprawiło, iż stała się bezpiecznym schronieniem dla uciekinierów z południa. W miarę upływu lat siły Smoków krok po kroku posuwały się na północ i osada po osadzie pustoszały południowe siedziby ludzi. Ci, którzy przeżyli uciekali na północ osiedlając się jak najdalej od zagrożenia. Ludność Arkony stale wzrastała, aż stała się ona drugim po Nyji miastem Szlaku.

Kiedy otwarła się trzecia droga i Plemię otrzymało niespodziewaną a niezwykle pożądaną pomoc od Przybyszów, po początkowej euforii i uldze dały o sobie znać różnice kulturowe. Pycha elfów, próżność krasnoludów, grubiaństwo orków czy złośliwość niziołkow w starciu z dumą ludzi powodowały liczne zatargi i burdy. Sytuacja w Nyji stawała się napięta i Semko VII wydał edykt, na mocy którego przybyszom wolno było osiedlać się tylko w Arkonie. Bramy Nyji pozostawały dla nich otwarte, ale bez prawa osiedlania się czy zakupu nieruchomości. Aby udobruchać Przybyszów Semko zwolnił ich z prawie całości podatków, w zamian za prawo osiedlenia się w warownym mieście mieli oni go strzec i dbać o jego umocnienia.

Jak też się stało. Obecnie Arkona jest miastem lennym Nyji. Arkoną rządzi Namiestnik Semka IX jednakże jego władza jest jedynie pozorna. W rzeczywistości o wszystkim decyduje Rada Siedmiu, w której zasiadają przedstawiciele każdej z ras. Rada nie kwestionuje decyzji Semka i uznaje podległość Arkony w stosunku do Nyji, ale dąży do wypracowania między miastami układów raczej partnerskich opierających się na wzajemnym sojuszu i wymianie handlowej. Semko, zdając sobie sprawę, iż bez Przybyszów Smoczą Wojnę niechybnie przegra, krzywym okiem patrząc na rosnące aspiracje Arkony, musi je tolerować i udawać że nic nie zauważa. Jednakże jako mądry i dalekowzroczny władca, dbając o integralność swego państwa, Semko prowadzi rozliczne pozakulisowe działania mające na celu zjednanie dla swej idei jedności jak największej ilości Przybyszów, a w szczególności członków Rady.

Jako miasto podległe Nyji Arkona ma siły porządku złożone z ludzi pochodzących z Plemienia. Podobnie jak Nyja Straż na ulicach i podgrodziach stanowi swoistą milicję. W Arkonie stacjonuje garnizon wojsk Semka, rycerze opodal siedziby Rady Siedmiu są delikatnym przypomnieniem, że Semko nadal uważa Arkonę za swą domenę.

Namiestnikiem Arkony jest obecnie Dobromir. Podlega mu bezpośrednio Budziwoj, dowódca straży miejskiej. Garnizon wojsk regularnych podlega bezpośrednio Nyji i ma własne rozkazy.

3. Szlak

Wymiana handlowa pomiędzy Nyją i Arkoną jest stała i ożywiona. Idąc z Arkony przez Gradową Knieję na wschód i dalej Głównym Traktem kupcy docierają do Nyji i jej wielkiego targowiska oraz portów. Szlak ten jest w miarę bezpieczny, o ile jeszcze jakikolwiek szlak na takie miano zasługuje. Wielu z Przybyszów również przemierza go każdego dnia utrzymując na nim porządek i ład.

Arkona oferuje Nyji żelazo i inne rudy wydobywane w kopalniach znajdujących się w okolicach Arkony. Ponadto przedmiotem wymiany są płody rolne i mięso pochodzące z cieszących się dobrą sławą arkońskich rzeźni.

Jednakże podstawą oferty handlowej Arkony są wytwory rąk Przybyszów, przedmioty nowe i egzotyczne dla Spytka i jego Plemienia. Towary te potrafią osiągać niebotyczne ceny i cieszą się niesłabnącym wzięciem w Nyji. Złoto otrzymane z ich sprzedaży pozwala Arkonie na stały wzrost potęgi.

4. Kalendarz.

Semko I, świadom nieuchronności wyboru jakiego dokonało plemię przekraczając Portal postanowił, iż aby wzmocnić nadwątloną więź ludzi z ziemią w której przypadło im żyć i którą od tej pory mieli za swą uważać, że lata w świecie Bursztynowego Szlaku liczone będą od dnia przejścia przez Portal. Rok Przejścia stał się Rokiem Pierwszym, zaś dzień Przejścia dniem Nowego Roku. Jako, iż Przejście dokonało się na parę dni przed najdłuższą letnia nocą, w późniejszym czasie przesunięto celebrację Nowego Roku na tąże właśnie noc. Nowy Rok jest największym świętem Bursztynowych Szlaków, ponieważ pamięta się, iż tylko dzięki mocy i opiece Peruna, który otwarł Portal Przejście i ocalenie Plemienia było możliwe. Z tego też powodu obchody mają charakter tyleż sakralny co świecki i poczesną w nich rolę odgrywa ceremonia obchodzona o zachodzie słońca w Świątyni Peruna w Nyji. Czasami zdarza się, iż swą obecnością zaszczyca świętujących jeden z bogów doradzając Plemieniu oraz przestrzegając je przed planami Wyrtry i jego zauszników. Szczególnie często pojawia się na tej uroczystości Rod przemawiając przez wieszczyce i błogosławiąc młodym parom, które upodobały sobie ten dzień dla zawierania związków małżeńskich. Rod nie objawia się osobiście, ale jego obecność czują wszyscy, natchnione oczy wieszczyc każdemu kto patrzy i chce widzieć objawiają jego przybycie. Mawia się, iż dziecko kobiety, która w tą noc wyjdzie za mąż i pocznie, ma szansę odegrać wielką rolę w historii Świata, albowiem Rod działa poprzez ludzi i z woli Peruna.

Obecnie kronikarze w Nyji datują swe zapiski na rok 522 Od Przejścia.

Pozostałymi świętami są Zbiory- przypadające 60 dni po Nowym Roku, Dzień Przybysza- przypadający na pierwszy dzień po jesiennej równonocny, a ustanowiony na pamiątkę przybycia Trzecią Drogą Przybyszów, którzy wspomogli plemię w walce ze Smokami oraz urodziny aktualnie panującego księcia Nyji- z definicji święto ruchome. Oczywiście poza tymi świętami obchodzi się rozmaite święta osobiste oraz lokalne, w zależności od własnych gustów i upodobań.

Z racji zależności jakie panują pomiędzy Plemieniem, a Przybyszami, w Świecie panuje wolność religijna, jednakże przy założeniu uszanowania prymatu Peruna jako najwyższego boga Świata. Brak wiary w cokolwiek i nieznajomość zasad jakiejkolwiek wiary mogą bardzo zaszkodzić, a w ostateczności sprowadzić na daną osobę śmierć. Tyczy się to zwłaszcza kapłanów, fałszywi przedstawiciele tej profesji, nie potrafiący nic powiedzieć o swym bogu czy boginii, są karani surowo i ostatecznie.

5. Smocza Wojna

Nie do końca wiadomo kiedy otwarła się Druga Droga. Wiadomo jest jednakże, iż około roku 343 O.P. nastąpiło pierwsze zetkniecie się Plemienia ze żmijami. Ostrzeżenie Plemię dostało już rok wcześniej podczas Nowego Roku, kiedy wieszczyce nakazały fortyfikowanie osiedli i miast oraz przesunięcie wartościowego dobytku z południowych krańców państwa z powrotem na północ. Niejasne przesłanie jakie wygłosiły natchnione przez Roda kobiety nie zawierało żadnych konkretnych informacji o zagrożeniu, jednakże samo niebezpieczeństwo jako takie wydawało się oczywiste. Mądrości wodzów zawdzięcza się to, iż posłuchali oni tej rady miast ją lekce sobie ważyć, mimo iż nic w tym czasie nie zwiastowało katastrofy jaką był marsz Smoczej Armii na północ.

Pośpieszna ewakuacja bydła i dobytku pozwoliła uniknąć niechybnej zagłady jaka z pewnością czekała by Plemię gdyby furia wojny zastała je nieprzygotowane i rozproszone. Nie mniej wiele osiedli zostało oddanych bez walki, wiele też osób nie chciało porzucić swych z trudem zbudowanych domów i wydartych lasom pól. Ci umarli.

Wiosną 344 roku nawiązano kontakt bojowy z armiami Żmijów. Z początku zagrożenie wydawało się poważne lecz nie przerażające. Żmije, które spadły na nieufortyfikowane południowe wioski paliły je ze szczętem, wyrzynały pozostały inwentarz i zabijały nielicznych mieszkańców. Jednakże, pomimo iż obszar utracony na rzecz Smoków był znaczący, to z uwagi na rozpoczętą rok wcześniej ewakuację straty w ludziach i dobrach były stosunkowo niewielkie.

Po początkowym szoku, jakim było dla ówcześnie panującego Semka VII i wodzów jego armii pojawienie się zorganizowanego i biegłego w sztuce wojennej przeciwnika, poznawszy mocne i słabe strony wroga, Plemię ruszyło do kontrataku. Silni biegłością w wojennym rzemiośle i magią której źródłem był sam Perun, kapłani i woje Plemienia w serii dramatycznych bitew zatrzymali postęp Smoczej Armii, a nawet odrzucili żmije na południe odzyskując część z utraconych terenów. Zwycięstwa te okupiono jednakże znacznymi stratami, które pogrążyły w żałobie całe Plemię. Wszyscy zrozumieli, iż zanosiło się na długą i wyczerpującą wojnę, wojnę, która unieszczęśliwi niejedno pokolenie.

Semko VII przystąpił do fortyfikowania odzyskanych terenów i sam udał się na południe by wspierać swym autorytetem i obecnością stacjonujących tam żołnierzy i rzemieślników. Był rok 353, dziesięć lat po pojawieniu się żmijów i początku Wojny.

Nic nie zwiastowało nieszczęścia, kiedy pewnego wiosennego dnia owego roku nastąpiło krótkie starcie patrolu Plemienia z grupką zwiadowców Żmijów. Żmije wyrżnięto, a woje podążyli po ich śladach chcąc dowiedzieć się czy nie podąża za nimi większa siła. Ze szczytu urwiska przerażeni ludzie ujrzeli wysłaną przeciw Plemieniu armię, szeregi żmijów zdawały się nie mieć końca, karne, wyszkolone i dobrze uzbrojone rząd za rzędem maszerowały na północ. Sam ten widok wystarczyłby by zmrozić serce najodważniejszego wojownika, jednakże na niebie, nad maszerującą żmijową armią szybowały, ociężale machając błoniastymi skrzydłami inne, stokroć bardziej przerażające stwory. Tak to ludzie po raz pierwszy zetknęli się ze smokami.

Patrol powrócił do Semka i zakomunikował księciu o nadciągającym niebezpieczeństwie. Semko nie chcąc wzniecać paniki zwołał pospiesznie radę aby opracować plan odwrotu, jako iż siły jakimi dysponował nie pozwalały na podjęcie walki z armią żmijów. Niejasna była też rola i znaczenie zaobserwowanych na niebie stworzeń.

Nieszczęśliwie się stało, iż to właśnie Semko VII pierwszy miał odczuć na sobie jakim potężnym i przebiegłym wrogiem są smoki. Zauważyły one patrol Plemienia, jednakże nie reagowały utwierdzając ludzi w mniemaniu, iż nie zostali wykryci. Cichaczem podążyły za powracającymi wojownikami i zaczaiły się z daleka obserwując obóz Semka. Szybko udało im się dociec rangi i pozycji księcia i kiedy wraz ze swymi dowódcami wszedł do namiotu by się naradzić runęły z nieba na niczego nie spodziewających się ludzi zabijając wszystkich poza paroma szczęśliwcami, którzy akurat przebywali poza obozem.

Jakie było pierwsze zetknięcie się ludzi i smoków. Tym uderzeniem, w którym zginął panujący książę i jego dowódcy smoki zapewniły sobie miażdżącą przewagę. Ruszyły na północ zmiatając wszystko na swej drodze. W Nyji doszło do przekazania władzy młodziutkiemu Semkowi VIII, który miał zaledwie 14 lat i nie był w stanie prowadzić armii. W jego imieniu do rozpaczliwej obrony zaczął przygotowywać Plemię jego wuj Spytko. Potomkiem Spytka w prostej linii jest Budziwój.

Następne 20 lat to okres nieprzerwanych tryumfów smoczej armii. Wprawdzie rychło okazało się, iż smoki nie są nie pokonane i można je zabić, jednak były niespotykanie groźnym przeciwnikiem i angażowały lwią część systematycznie kurczących się sił Plemienia.

Kiedy armia smoków podeszła na odległość paru dni marszu od Nyji niespodziewanie zatrzymała się nie kontynuując natarcia. Nikt nie rozumiał takiego stanu rzeczy, mogąc zgnieść Plemię jak skorupkę jajka smoki zatrzymały się i dały czas Semkowi VIII na przegrupowanie sił i przygotowanie miasta do ostatecznej walki.

Odpowiedź na to pytanie dali kapłani obserwujący niespotykane zawirowania w mocy stanowiącej osnowę Świata i samej magii. Jak się okazało, właśnie w tym czasie doszło do wielkiej bitwy pomiędzy siłami Wyrtry i Peruna, bitwy, która rozgrywała się na innym planie niż bitwy ludzi i żmijów, ale której skutki znaczące były dla wszystkich. Bitwa ta wymusiła na smokach zaangażowanie wszystkich sił tak więc nawet pomniejsi ze sług Wyrtry, którzy walczyli z ludźmi, odwołani zostali przez Wyrtre z frontu pozostawiając wojnę własnemu losowi. Żmijom nakazano zaczekać z ostatecznym szturmem na powrót ich władców, wojna dziesiątkując Plemię znacznie też osłabiła smocze szeregi, ostatni cios chciano zadać szybko i gładko, bez zbędnych strat. Tak więc Semko i jego ludzie tkwili w oblężeniu, oparci o Morze przed sobą mieli teren opanowany przez Wroga. W ich sercach nie było nadziei, jednakże duma nakazywała przygotowanie się do ostatniej walki.

Jak mawiali starożytni, są siły, które zło czyniąc niechcący dobro sprawiają. Tak też się stało, iż nienawiść do wszystkiego co żyje i myśli, siła napędzająca smoczą machinę wojenną, obróciła się przeciw Wyrtrze i jego sługom wyrywając im z dłoni pewne już zwycięstwo.

Zawirowania mocy, będące skutkiem epickiej walki Peruna i pozostałych bogów z Wyrtrą i jego służalcami spowodowały nadwątlenie się osnowy świata i otwarcie innych portali. Otwarła się Trzecia Droga.

Pewnego dnia straże Nyji przechwyciły pod murami miejskimi słaniające się, osłabione od ran stworzenie. Jako, iż nie był podobny do niczego co przedtem ludzie spotkali, a widać było, iż bez wątpienia istota ta jest inteligentna- miała na sobie osobliwy rynsztunek wojenny i posługiwała się jakimś językiem- nie zabito go od razu, lecz odstawiono do Pałacu, gdzie pod silną strażą został poddany przesłuchaniom. Kapłani Peruna zdołali za pomocą magii nawiązać kontakt z pojmanym osobnikiem, tak ludzie po raz pierwszy poznali krasnoluda.

Jak się okazało duża grupa krasnoludów przedostała się przez portal, który otwarty został w niedalekiej odległości od jednego z obozów żmijów. Jakieś wewnętrzne waśnie między krasnoludami w ich świecie zmusiły plemię Norbiego (jak się ów długobrody przedstawiał) do przejścia przez portal. Krasnoludy cały czas przechodziły i wpadały w pułapkę, jako iż żmije, dowiedziawszy się o ich istnieniu otoczyły obóz usytuowany wokół portalu i po malutku wybijały waleczne krasnoludy. Można się było spodziewać, iż z chwilą otrzymania posiłków przypuszczą szturm i podejmą próbę ostatecznego rozwiązania kwestii krasnoludzkiej na obszarze Bursztynowego Szlaku. Norbi przedarł się przez kordon oblegających szukając pomocy, bez nadziei jednakże że takową znajdzie.

Semko VIII podjął wtedy strategiczną i brzemienną w skutkach decyzję. Sformował oddział z najbardziej doborowych wojowników i znacznie osłabiając załogę Nyji wyruszył przeciwko żmijom. Była to pierwsza od dawna akcja ofensywna plemienia w tej tragicznej wojnie. Semko przerwał oblężenie krasnoludzkiej siedziby i z pomocą krasnoludów zorganizował dla nich bezpieczny szlak prowadzący do Nyji.

Tym sposobem załoga Nyji otrzymała znaczne wsparcie ze strony krasnoludów, których waleczność nie podlegała żadnej dyskusji i wzbudziła podziw wojów Plemienia Semka.

Wiedzeni radami natchnionych przez Roda wieszczyc kapłani Peruna poczęli poszukiwać innych portali. Wkrótce okazało się, iż otwarło się ich o wiele więcej. Dużo przywiodło do Świata istoty złe i plugawe, które weszły w sojusz ze żmijami. Część jednakże wydała rasy, dla których jedynym gwarantem przetrwania był sojusz z ludźmi i innymi prawymi stworzeniami.

Tak więc się stało, iż od roku 373 Nyja otrzymała znaczące wsparcie w walce ze Smokami. Szlaki, którymi Przybysze docierają do Nyji i Arkony są pilnie strzeżone, a od bohaterstwa i poświęcenia Przybyszów zależy los Bursztynowego Szlaku.

Walka Peruna z Wytrą trwa. Bogowie zmagają się ze Smokami w wiecznej walce. Wojna ta jest wyczerpująca dla obu stron. Perun pomaga plamieniu i Przybyszom udzielając im niewielkiej części swej mocy, pozwala ona co poniektórym korzystać z magii, a także nasycić nią oręże walczących oraz tworzyć użyteczne artefakty. Smoki, tak samo uwikłane w konflikt nie powróciły już w tak wielkiej sile. Jednakże żmije mają cały czas wsparcie z ich strony. Pomniejszy pomiot smoczy grasuje po Świecie, niektóre ze smoków są nie lada zagrożeniem dla Nyji. Jednego z nich, Żarłocznika, pojmano i uwięziono wraz z potomstwem w nasyconej magią twierdzy. Nie może się stamtąd wydostać, ale też nie można go zabić. Ostatnio jednakże udało mu się złamać pieczęcie i wydostać na wolność, na krótko jednakże jako iż został powstrzymany i na powrót osadzony w swym więzieniu. Zagrożenie jest więc nieustanne i realne.

Wyrtra, Smoki Suszy i pozostałe Smoki- bogowie uwikłani są w konflikt z Perunem i szczęśliwie dla Świata nie mogą wpłynąć na bieg wojny.

Jednym z smoków, którego Wyrtra odkomenderował do walki w Świecie jest Akatasz. Odpowiada on za tą część frontu w Odwiecznej Wojnie. Przybiera rozmaite postacie, działa z ukrycia, sieje strach i zamieszanie. Zło, które czyni jest swoistą przeciwwagą dla dobra, jakie sprawia Rod, również nie ukazujący się pod własną postacią. Nikt nigdy nie wie, czy nie rozmawia z Akataszem. Strzec się należy jego podszeptów i kuszenia, gniew, strach i agresja służą ciemnej stronie i pozornie łatwa droga wiedzie do zatracenia i służby u Wyrtry.

Smocza Armia zatem to smoki, żmije oraz sprzymierzone z nimi istoty lubujące się w ciemności i zabijaniu. Nie zawsze mają wspólne cele, ale w chwili obecnej jednoczy je nienawiść do ludzi i ich sprzymierzeńców.

O tym, jak za sprawą Akatasza i jego mrocznych knowań padło duże miasto Czerdychów, a także o innych skutkach jego działań opowie się w dalszej części tej kroniki.