Finlandia

## Republika Finlandii

**Finlandia, Republika Finlandii** - państwo położone w Europie Północnej. Od północy graniczy z Norwegią, od wschodu z Rosją, a od zachodu ze Szwecją.

## Historia

### Lata 30.

W listopadzie 1939 roku, kilka miesięcy po podpisaniu paktu Ribbentrop-Mołotow oraz po najeździe III Rzeszy na Polskę, w wyniku klęsk niemieckich, co za tym idzie, niemożności zaatakowaniu II Rzeczypospolitej od wschodu, Związek Sowiecki uderzył na Finlandię, rozpoczynając wojnę zimową. Finowie, pomimo strasznych braków w wyposażeniu oraz rezerwach ludzkich, odparli najazd sowiecki, doprowadzając do rozmów pokojowych 3 marca 1940 w Leningradzie. Na mocy tychże rozmów, Finlandia zrzekła się na rzecz związku radzieckiego m.in. Przesmyku Karelskiego, dużą, wschodnią część Karelii oraz Półwysep Rybacki. Finlandia zobowiązała się również do wydzierżawienia na 30 lat bazę na Półwyspie Hanko. Finlandia teoretycznie wyszła z tej wojny jako pokonana, lecz w praktyce udało się jej ośmieszyć mocarstwo, jakim było ZSRR oraz umocnić w obywatelach przekonanie, iż należy łożyć większe środki na rozwój sił zbrojnych.

### Lata 40.

Po zwycięskiej wojnie z Niemcami w 1943 roku, Polska zaczęła zacieśniać współpracę z Finlandią, wiedząc, iż jest to porozumienie wymierzone w największego wroga obu państw - Związek Radziecki. Zagrożenie bolszewickie nie trwało jednak długo - w międzyczasie gdy podpisywane były porozumienia polsko-fińskie, w Rosji doszło do wybuchu wojny domowej, w której to zwyciężyli monarchiści. Zmiana władzy w Rosji nie zniwelowała jednak napięć na linii Finlandia-Rosja, co za tym idzie, status quo w relacjach obu państw został zachowany.

Po zakończeniu I wojny polsko-rosyjskiej w 1946 roku, pomiędzy Polską a Finlandią zostało ratyfikowane kolejne porozumienie, stanowiące sojusz obronny obu państw przeciwko jakiejkolwiek agresji ze strony Rosji.

Kiedy to w 1949 roku upadło II Imperium Rosyjskie w wyniku rewolucji bolszewickiej, car Michał Romanow musiał zbiec do - o ironio - Finlandii, gdzie pomimo otwartej wrogości Finów wobec Rosjan, został przyjęty z należytym szacunkiem oraz honorami. Finlandia wykorzystała również chwilę słabości w Rosji, zajmując utracone na początku lat 40. w wyniku wojny zimowej terytorium. Kiedy to pod koniec 1949 roku komuniści znów kontrolowali struktury państwowe w Rosji, KC WKP(b) podjął decyzję o przygotowaniach do konfliktu z Finlandią. W międzyczasie, do Finlandii zaczęli napływać dywersanci sowieccy, którzy mieli przybywać do kraju pod pretekstem ludzi uciekających przed bolszewikami. Komuniści wykorzystać chcieli również odzyskać terytoria uzyskane w wyniku zwycięstwa w wojnie zimowej oraz dorwać zbiegłego cara.

### Lata 50.

W wyniku działań sowieckich dywersantów, w kraju zaczęły funkcjonować siatki rebeliantów, opowiadających się za utworzeniem Fińskiej Republiki Demokratycznej - kraju, który, teoretycznie, funkcjonować miałby w bliskim sojuszu z Rosją Bolszewicką, zaś praktycznie być jego marionetką. Rebelianci odbierali liczne dostawy zaopatrzenia od Sowietów. Finalnie - w kwietniu 1950 roku komunistyczni buntownicy, po roku przygotowań, wypowiedzieli otwartą walkę rządowi w Helsinkach - do tej pory, działania sowieckich bojówkarzy ograniczały się jedynie do m.in. wysadzania linii kolejowych czy sabotowania linii elektryfikacyjnych w kraju. Wybuchła wojna domowa w Finlandii. W przeciągu kilku miesięcy, dzięki wsparciu z Polski udało się pokonać bolszewików. W wojnie szczególnie odznaczył się Simo Häyhä, z rekordem 1300 potwierdzonych zabitych żołnierzy armii czerwonej.

W połowie lat 50. w wyniku hiperinflacji, rynek w Finlandii uległ załamaniu, w wyniku czego zbankrutowało wiele ogólnokrajowych przedsiębiorstw. Umożliwiło to zagranicznym inwestorom zapełnienie luki na krajowym rynku, w tym m.in inwestorom z Polski. Na ich czele stał Stanisław Dmowski - polski minister technologii, przedsiębiorca, syn Romana Dmowskiego.

Na początku 1956 roku, w wyniku działań organizacji ODESSA, w zachodnich krańcach Rosji doszło do rewolty, co poskutkowało utworzeniem wielu państw-komisariatów podległych IV Rzeszy Niemieckiej. Finlandia wykorzystała ten moment, zajmując resztę Karelii oraz Półwyspu Kolskiego. Kilka miesięcy później, Finlandia dołączyła do III wojny światowej po stronie państw alianckich.

We wrześniu 1956 przeprowadzono w Finlandii mobilizacje ludności do armii, zaś już pod koniec października wyruszono na wojnę. Główne oddziały fińskie uderzyły na Adolfsburg - dawny Piotrogród. Po kilku starciach z nazistowską milicją, oddziały fińskie dotarły pod Adolfsburg, którego to jednak nie były w stanie zająć. Finowie, korzystając z jeszcze polskiej artylerii, ostrzeliwując miasto, złamali opór części oddziałów hitlerowskich, zajmując przedpola miasta. Niestety, oddziałom fińskim nie udało się pokonać stacjonującej w mieście dywizji pancernej, przez co zmuszeni byli do całkowitego wycofania się z miasta i okopania na linii Roszczino - Wsiewołożsk - Szliselburg.

Lepsze wyniki osiągała reszta armii - blisko 200.000 żołnierzy wkroczyło do Karelii. Finowie nie specjalnie przejmowali się faktem, iż terytorium to administracyjnie należało do Rosji Bolszewickiej - terytorium to zajęli błyskawicznie naziści, a więc Finowie tam też uderzyli. Do grudnia 1956 roku opanowane zostało wybrzeże jeziora Ładoga, jednocześnie będąc w połowie drogi do wybrzeża jeziora Onega. Mniejsze oddziały przebijały się również na całej długości granicy z dawną Rosją Bolszewicką.

Do połowy 1957 roku, Finowie opanowali większość Karelii oraz rozpoczęli marsz na Półwysep Kolski. Nie udało im się jednak zając Piotrogrodu. Na froncie fińskim przez cały okres wojny nie były toczone większe walki. Finowie, po zajęciu Karelii oraz Półwyspu Kolskiego, zaprzestali akcji zbrojnych, chyba że chodzi o obronę zyskanych terytoriów. Niektóre środowiska w Helsinkach proklamowały utworzenie Wielkiej Finlandii.

Na mocy rozmów pokojowych kończących III wojnę światową, Finlandia anektowała Karelię, Półwysep Kolski oraz ziemie leżące pomiędzy jeziorami Ładoga i Onega.