Rewolucja brytyjska 1925

**Rewolucja brytyjska z 1925 r.** była w dużej mierze udaną rewolucją syndykalistyczną, która ogarnęła Wielką Brytanię w 1925 r. i wywołała falę wstrząsów w Imperium Brytyjskim. Doprowadziło to do powstania Zjednoczenia Wielkiej Brytanii, Dominium Indii i jego późniejszego rozpadu na wojnę domową, Federację Karaibów i utratę większości innych brytyjskich posiadłości imperialnych.

## Tło

Brytyjska polityka została zdominowana przez Partię Konserwatywną po tym, jak "Koalicja Wojenna" Liberałów nie wygrała wojny, chociaż zarówno Partia Pracy, jak i skrajnie prawicowa Partia Narodowa również stale się rozwijały. W maju 1923 r. Chory premier Andrew Bonar Law zaproponował swoje miejsce Marquess Curzon. Zaatakowani przez lewicę za złamanie demokratycznego protokołu i prawo do ich leseferystycznej polityki w dobie kryzysu gospodarczego, Torysi zwołali wybory niecały rok później, aby uzyskać mandat. Rezultatem była katastrofa, która kosztowała partię większość i zmuszała ich do koalicji z obywatelami.

Konserwatyści obiecali zestaw łagodnych "taryf imperialnych" na towary niemieckie, aby pobudzić gospodarkę, ale Partia Narodowa zmusiła ich do wprowadzenia znacznie bardziej zdecydowanych. Podczas gdy początkowo produkcja przynosiła korzyści, Niemcy wkrótce zaczęły eksportować za pośrednictwem krajów neutralnych i podnosiły własne taryfy. Wzrosły ceny towarów konsumpcyjnych i bezrobocie. Najgorszy był przemysł węglowy, a węgiel niemiecki i amerykański wymusiły jego wycofanie z rynku. Odpowiadając na żądania bezpośredniej akcji z każdego zakątka Wielkiej Brytanii, 28 lutego 1925 roku Kongres Związków Zawodowych jednogłośnie przegłosował zwołanie strajku generalnego.

## Strajk generalny i rewolucja

Strajk rozpoczął się 6 marca od potępienia ze strony rządu i bezmyślnych nadziei na kompromis z Partią Pracy. Cała nadzieja na pokój znikła 11 marca, kiedy konfrontacja górników z Tarenni Colliery i jednostki terytorialnej armii wysłanej w celu przejęcia jej operacji zamieniła się w krwawą łaźnię.Dokładna przyczyna przemocy jest kwestionowana, ale plotka, że ​​Armia otrzymała polecenie odłożenia strajku za pomocą siły, została wydrukowana i rozpowszechniona przez oficjalny dokument TUC, The Daily Herald. Sporadyczna przemoc zaczęła wybuchać w innych miejscach o dużym napięciu w całym kraju, a każdy z nich wzmacniał pozostałe i tworzył pętlę zwrotną, która zniszczyła wszelkie poczucie porządku w Wielkiej Brytanii.

15-go sierpnia szkocki socjalista John Maclean zwrócił się do masowego tłumu na George Square w Glasgow, rozpoczynając od potępienia masakry w Tarenni, po czym przerodził się w gniewną tyradę przeciwko zbrodniom brytyjskiego rządu przeciwko klasie robotniczej, przeszłości i teraźniejszości, i kulminacji w wezwaniu do rewolucji. Daily Herald przyniósł ją do reszty Wielkiej Brytanii następnego dnia, a rewolucyjny duch rozprzestrzenił się na Terytoriów, którzy zaczęli ustępować i często dołączali do sił TUC. Lewicowa Partia Laburzystów w końcu opowiedziała się za rewolucją 18-go, wzywając do natychmiastowej rezygnacji gabinetu Curzon przed wyrzuceniem z Izby Gmin.

Całe miasta zaczęły spadać pod kontrolę generalnego uderzenia. Na szczególną uwagę zasługuje konserwatywna twierdza Birmingham, której dorobek został przypisany umiejętnościom oratorskim dawnego torysa i szlachcica Sir Oswalda Mosleya. Kiedy wiadomość o tym, że Londyn został skutecznie okrążony przez rewolucyjną milicję i terytorialne terytoria, premier Curzon doznał śmiertelnego krwotoku z pęcherza. Były kanclerz skarbu Stanley Baldwin został de facto premierem, ale sytuacja nie dopuszczała formalnej deklaracji. Dwa dni później Baldwin nakazał Parlamentowi i pozostałym lojalnym siłom wojskowym ewakuować się do Kanady, gdzie rodzina królewska "odwiedziła" ją od początku kryzysu.

Następne dwa miesiące były chaosem chaosu, gdy pozostałe siły rojalistyczne w Wielkiej Brytanii zostały upolowane, a Kongres Związków Zawodowych ustanowił się jako nowy reżim. 3 czerwca 1925 r. Ostatni członkowie parlamentu w kraju zebrali się w Westminsterze i uchwalili ostateczny akt parlamentu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii:

1. Obydwie izby parlamentu zostały rozwiązane.
2. Wszystkie władze polityczne zostały zainwestowane w Kongres Związków Zawodowych.
3. Wszyscy brytyjscy dorośli zostali członkami TUC.
4. Nowy rząd został nazwany "Zjednoczeniem Wielkiej Brytanii".

## Kanada

Dominium Nowej Funlandii pozostało lojalne wobec Imperium i po udanym referendum w 1926 roku zostało włączone do Kanady z 62% na korzyść konfederacji. Rezultaty były jednak kwestionowane, a rodzina królewska została oskarżona o wtrącanie się w wynik, nazywając to "*bezbożnym związkiem między rojalistami a Ottawą*", ale oskarżenia szybko zostały skarcone.

W wyborach powszechnych w 1925 r. Sir Mackenzie King's Liberals utrzymują władzę przy pomocy Progresywnego Roberta Forke'a, mimo że konserwatyści pod wodzą Sir Arthura Meighena zdobyli więcej mandatów. Kryzys polityczny pojawił się jako powódź brytyjskich uchodźców politycznych wlanych do Kanady wraz z George'em V i rodziną królewską. Progresiści, malowani za pomocą syndykalizmu, zostali brutalnie zaatakowani przez konserwatystów w mediach, a niektóre walki uliczne odnotowano między członkami prawego i lewego skrzydła. Królewska kanadyjska policja konna przywróciła porządek, a premier King ogłosił stan wyjątkowy i powołał się na ustawę o środkach wojennych. Royal Navy odzyskała swoją pozycję w Kanadzie, gdy Unia Brytyjska skonsolidowała kontrolę nad Wyspami Domowymi.

Oświadczenie o nagłej sytuacji narodowej odegrało w rękach króla, ponieważ był w stanie stłumić oskarżenia o korupcję i patronat w swoim rządzie, które faktycznie okazały się mieć wiele racji, i im bardziej centrysta Postępowych wskoczył na statek do partii liberalnej, która się owinęła na banderach, aby przetrwać kryzys. Wraz z silniejszą partią liberalną i wyklęciową partią postępową, konserwatyści poświęcają swój czas, nieustannie krytykując niepowodzenie króla w zdobyciu większej części Imperium, choć realistycznie, maleńka kanadyjska armia mogła wysłać tylko symboliczne siły na Karaiby. Król, zdając sobie sprawę, że Imperium zaginęło, ale przyznanie się do takiego faktu było politycznym samobójstwem, rozpoczęło nową imperialną politykę jako najpotężniejsze brytyjskie państwo. Obecność brytyjskiego rządu na uchodźstwie stanowiła zagrożenie dla jedności Kanady i władzy króla, a zgodnie z postanowieniami ustawy o środkach wojennych i stanie wojennym król ogłosił ustawę o unii legislacyjnej, łącząc oba rządy w jedno pod jego kontrolą. Był wtedy w stanie wymanewrować i zastąpić wszystkich brytyjskich przywódców, którzy mogliby spróbować zostać premierem Kanady w wysoce naładowanym emocjonalnym nastroju upadku Wielkiej Brytanii. Po uzyskaniu kontroli nad gabinetem i parlamentem i upewnieniu się, że tylko brytyjscy posłowie, którzy pójdą jego śladem i zostaną wybrani na własną rękę w kanadyjskich okręgach, król przeniósł się do sił zbrojnych. Widząc, że Królewska Marynarka Wojenna jako jedyna wspólna instytucja Imperium pozostała nietknięta, nakazano Flocie rozdzielić i rozmieścić eskadry w Karaczi, Australazji i Afryce Południowej. To znacznie przyczyniło się do uspokojenia Australazian i Południowoafrykańczyków, choć nie miało to być trwałe.

## Indie

Kiedy imperialna metropolia zbuntowała się, Indie wpadły w zamieszanie. Zrozpaczony, by powstrzymać chaos, wygnany Parlament przyspieszył proces anglo-indyjskiego traktatu, czyniąc z Indii Dominację, a Maharaja Ganga Singh jako Premier w październiku 1925 r. Jednak było zbyt mało, zbyt późno na Kongres Narodowy w Indiach, którzy utworzyli własny rząd socjalistyczny w Kalkucie. Potem nastąpiła wojna domowa, nowa komuna Bharatiya przejęła kontrolę nad wschodem, Dominium utrzymujące się na północnym zachodzie w okolicach Delhi, tracąc części granicy z Afganistanem oraz nową Federację Książęcą łączącą się na południu wokół Nizamu w Hyderabad. Nepal, Bhutan i Birma stały się niezależne, a ostatnie zapadały w chaos od wielu lat.

## Australazja

Wspólnota Australii i Dominium Nowej Zelandii połączyły się tworząc Konfederację Australasian w 1924 roku. Miało to pomóc w utrzymaniu porządku w tej części Imperium. Jednak bez ochrony Królewskiej Marynarki Wojennej, która pozostała na Atlantyku, aby chronić rodzinę królewską, oraz z zamieszkami i rozruchami w Australii, nic nie można było zrobić, aby zapobiec okupacji niemieckiej przez wiele pozostałych brytyjskich kolonii na Pacyfiku.

## Karaiby

Royal Navy, działając głównie z własnej inicjatywy, była w stanie w dużej mierze utrzymać kontrolę nad Atlantykiem i jego koloniami. W trosce o bezpieczeństwo i przywrócenie Imperium, kolonie brytyjsko-karaibskie i południowoamerykańskie nadal uznawały suwerenność brytyjskiego monarchy w Kanadzie, ale postanowiły utworzyć Konfederację, aby zachować niezależność. W ten sposób powstała Federacja Karaibów.

## Afryka

Cesarstwo Niemieckie przejęło większość strategicznych stacji morskich Imperium Brytyjskiego, rzekomo by zapobiec światowemu kryzysowi, ale wkrótce stało się jasne, że większość Imperium pogrążyła się w buncie i wojnie domowej, której Brytyjczycy nie mogli zapewnić porządku, a niemiecka obecność stały zawód. Afrykańskie kolonie, które Niemcy przejęli, zostały później włączone do Mittelafrika. Jednak RPA udało się zająć i zaanektować Protektorat Bechuanaland, a także Basutoland i Suazi. Gibraltar został zajęty przez Hiszpanię.