Inwazja (Opowiadanie)

### Opis

Spokojną, aczkolwiek rutynową noc życia nowojorczyków zakłócił nalot pozaziemskich form życia. Skfunodowani mieszkańcy nie mieli pojęcia, że ich życie lada moment miało ulec nieodwracalnym zmianom. Toksyczny gaz był zaledwie początkiem nadchodzącej zagłady. Nawet Wojsko pozostało bezsilne w obliczu z jednostką istot pochodzących z odległej galaktyki. Grupka mutantów usiłowała temu zapobiec, jednak i ich szanse na wygraną walkę zmalał do tego stopnia, że sami zostali zmuszeni do ucieczki w głąb kanałów. Pozostało im już tylko jedno - uciekać w nieskończoność lub znaleźć inne rozwiązanie na powstrzymanie inwazji.

### Autor

Arnext - Twórca

Disturbed\_Warrior - Współtwórca oraz beta

### Pary

Leonardo x Nysa - Potwierdzone | Narzeczeństwo

Raphael x Jinx - W toku

Raphael x Mona Lisa - Tymczasowo | Para

### Dzieci Par

Logan Hamato - Zmutowane niemowlę o wyglądzie żółwia z wilczymi uszami oraz krótkim ogonem pokrytym nieco futrem. Pierworodny syn Leonardo i Nysy.

### Prawa Autorskie

Prawo do postaci nie będących oc należy naturalnie do ich oryginalnych twórców należących do firmy Nickelodeon. Prawo do wszystkich postaci, typu owych oc oraz całej książki należą do Arnext oraz Disturbed\_Warrior.

### Dodatkowe informacje

Książka początkowo miała być w domenie tylko i wyłącznie w roli Role Play'u, jednak z czasem autorki postanowiły to zmienić.
Opowiadanie nie jest kanoniczne!

## Prolog

Wieczór był ciepły i bezchmurny. Wśród niemal zupełnie opustoszałych, milczących ulic peryferyjnej dzielnicy Nowego Jorku rozbrzmiewał jedynie odgłos kroków. Nie zważająca na ryzyko, jakie niosło ze sobą samotne szwendanie się po zmroku, młoda dziewczyna mająca na sobie ciepły, luźny, szary dres oraz czapkę smerfetkę szła wzdłuż drogi z rękoma schowanymi w kieszenie. Jej skóra była ciemna, a czarne włosy związane w warkocz. Spod czapki wylewała się obfita grzywka opadająca na lewą stronę.

Nie wydawała się donikąd spieszyć, idąc miarowym, powolnym tempem przed siebie, pogrążona w rozmyślaniach o tym, skąd może wziąć pieniądze. Musiała podrzucić swoje obecnie noszone ubrania do pralni, aczkolwiek ta przecież nie oferowała swoich usług za darmo. Dziewczyna zaś nie miała ani grosza przy duszy.

Skręciwszy w najbliższą alejkę, natychmiast spostrzegła dobrą okazję na zdobycie potrzebnej jej gotówki – półprzytomnego ze zmęczenia mężczyznę z portfelem na wierzchu. Cel dziewczyny nawet nie zwrócił uwagi na to, że nie był już sam. Wyczerpanie rozkojarzyło go do tego stopnia, iż nawet gdy nieznajoma, przeszedłszy obok niby zupełnym przypadkiem, zręcznym ruchem wysunęła jego portmonetkę z tylnej kieszeni spodni, to tego nie zauważył. Nieświadom sytuacji wciąż parł przed siebie na wzór właśnie powstałego z martwych Łazarza, zaś dziewczyna czym prędzej zniknęła za rogiem. Nim dostrzegł zniknięcie swoich oszczędności, po młodej złodziejce nie było już śladu.

\*
Tymczasem w innej, acz nieodległej części miasta dwaj przyjaciele wyruszyli na poszukiwania wieczornych wrażeń. Trudno było im ukryć, że mieli dość siedzenia w domu – raz na jakiś czas musieli się przecież wyszaleć.

– Czemu wszędzie jest tak cicho? Chciałbym już sklepać paru złoli! – marudził czarnowłosy nastolatek z białą, hokejową maską stylizowaną na czaszkę na twarzy. Jego ubiór składał się z poplamionej oraz nieco zniszczonej już bluzy, dżinsowych spodni oraz trampek. Czoło młodzieńca zdobiła zaś czarna opaska z białymi wzorami.

– I na pewno zaraz ich sklepiemy! – odparł pewny siebie żółwi mutant, strzelając przy tym palcami. On z kolei nie nosił na sobie zbyt wiele – jedynie bojowy pas z zatkniętymi zań dwoma sztyletami sai, kilka ochraniaczy oraz czerwoną bandanę obwiązaną wokół skroni.

Dwójka nastolatków szła dalej, kontynuując rozmowę, bez świadomości, iż obrali ten sam kierunek, co tajemniczy uliczny kieszonkowiec.

Wyżej wspomniana zdołała zaś w międzyczasie zgodnie z planem oddać swoje rzeczy do pralni. Nie miała z tym większych problemów, mimo iż nie przekroczyła nawet progu budynku – kobieta mająca tam codziennie wieczorne zmiany przywykła już do tego, iż ktoś raz na jakiś czas podrzuca jej zestaw ubrań oraz zapłatę za ich oczyszczenie pod drzwi, działo się to w końcu nie od dziś. Przycupnąwszy w cieniu, aby w razie czego nikt jej nie dostrzegł, mutantka pogwizdywała cicho z lekka znudzona, kiedy usłyszała dwa nieodległe, nieznane głosy. Natychmiast ucichła, wciskając się głębiej w mroczny zakamarek. Ostatnie, czego jej było teraz trzeba, to przyłapanie na koczowaniu pod pralnią w samej bieliźnie (nie dysponowała bowiem żadnym strojem zapasowym). Co miałaby powiedzieć, gdyby ją tak nakryto? Oczywiście zakładając przy tym, iż potencjalny rozmówca nie uciekłby natychmiast z krzykiem na jej widok… Nastolatka przymknęła oczy, licząc, że nieznajomi zaraz odejdą.

– Ej, a co to? – zainteresował się mutant w czerwieni. Obiektem wzbudzającym jego ciekawość okazał się nieduży pakunek postawiony chwilę wcześniej na wycieraczce przez pracownicę pralni. Słysząc, że nieznajomi czymś się zainteresowali, z lekka speszona sytuacją brunetka zerknęła w ich kierunku. Tak jak się obawiała, obsługa przedwcześnie wydała jej rzeczy. Z chęcią odebrałaby im swoją własność i uciekła, aczkolwiek wiedziała, że wtedy z pewnością sprowadziłaby sobie na głowę pogoń.

– Zostaw to i chodź tu! – nakazał żółwiowi jego kompan będący już gdzieś sporo dalej. – Znalazłem parę tyłków do sklepania!

Mutant patrzył jeszcze przez chwilę na rzeczy dziewczyny, zanim zdecydował się dołączyć do hokeisty. Odetchnąwszy z ulgą, czarnowłosa zaczekała, aż ci się oddalą, po czym szybkim ruchem dobyła swego stroju, a następnie pospiesznie go ubrała.

Przez moment zawahała się, czy nie iść sprawdzić, dlaczego tamta para nieproszonych przechodniów tak nagle uciekła, jednak prędko doszła do wniosku, że to nie jej sprawa. Poprawiła jeszcze tylko włosy oraz czapkę i już była gotowa do odejścia, gdy nagle kątem oka dostrzegła dziwnie poruszającą się ciemną kropkę na niebie.

Nie tylko ona zwróciła na nią uwagę. Do niedawna jeszcze utrudniająca jej życie para kolegów, która przez ten czas zdążyła już wdać się w bójkę z kilkoma ulicznymi gangsterami próbującymi okraść jakiegoś przypadkowego cywila, także prędko zorientowała się, iż coś jest nie tak. Jako pierwszy z nich dwóch na niecodzienne zjawisko uwagę zwrócił Jones, w trakcie walki mimochodem spojrzawszy w górę, ponad dachy budynków.

– Eee, Raph? – zawołał do mutanta, przerywając na moment walkę. – Zamawiałeś może transport lotniczy?

– O czym ty znowu bredzisz!? – Raphael od razu zerknął tam, gdzie jego towarzysz. Faktycznie, na niebie widniał bezustannie zbliżający się, tajemniczy, czarny punkt.

Podczas gdy zaniepokojona dwójka nie spuszczała obiektu z oka, młoda złodziejka wspięła się na dach jednego z pobliskich budynków, żeby mieć lepszy widok. Dopiero wtedy dostrzegła wyraźniejszy zarys tego, co ją zainteresowało. Czarna materia na nieboskłonie najwyraźniej zbliżyła się do Ziemi, gdyż w końcu dało się rozpoznać jej kształt – pierwszym skojarzeniem dziewczyny był statek kosmiczny. Żadna tutejsza jednostka powietrzna nie mogła tak wyglądać.

W trakcie obserwacji tajemniczych obiektów przybyło, co dało brunetce jasny sygnał, iż pora się ewakuować. Teoretycznie powinna udać się do domu i zabezpieczyć swój dobytek, aczkolwiek niczego takiego nie posiadała. Dlatego też jedynym jej celem stało się znalezienie dowolnego schronienia gdzieś w mieście.

Oczywiście wciąż przetrzymywani przed chłopców chuligani oraz poszkodowany mężczyzna również szybko dostrzegli to nietypowe zjawisko. Ci pierwsi nie przejęli się zbytnio, postanowili jedynie wykorzystać daną im okazję i wyrwać się rozproszonym napastnikom, a następnie zbiec z miejsca zdarzenia. Ich niedoszła ofiara zaś nawet nie drgnęła, wciąż skamieniała w szoku.

– Ale czad! – odezwał się w końcu podekscytowany Jones, nie zważając na zbiegów.

Mutant w czerwieni skrzywił się na te słowa, ale nie oderwał wzroku od nieba. Nie rozumiał, co w tym było zabawnego, jednak znał przyjaciela na tyle dobrze, że wiedział, iż u niego tego typu reakcje to codzienność.

– Czad? Człowieku, czy ty się słyszysz?! – skarcił go ostatecznie.

– Oj no weź...

Podczas rozmowy dwójki nastolatków tajemnicza brunetka rozglądała się już za dogodnym schronieniem. Właśnie miała przeskoczyć na sąsiedni dach, kiedy powstrzymał ją znajomy już głos, łudząco podobny do tego należącego do jednego z chłopaków, którzy utrudniali jej odbiór ciuchów z pralni. Zapominając na moment o swoim celu, podeszła ostrożnie do komina zamieszczonego nieopodal krawędzi budynku, a następnie wyjrzała zza niego na jezdnię pod spodem. Słuch jej nie zawiódł – to byli oni. Tylko dlaczego wciąż się wpatrywali zamiast uciekać? Przecież ten obiekt, który okazał się być podłużnym statkiem kosmicznym o wyglądzie insekta, właśnie lądował tuż na wprost nich!

Ostatecznie chłopcy rzeczywiście nie uciekli, a jedynie wykonali kilka kroków w tył. Raphael czuł w tamtym momencie bardziej ekscytację niżeli strach, albowiem wtedy już wiedział doskonale, do kogo należał maskowany odcieniami zieleni wehikuł. Jego szanse na ponowne spotkanie z partnerką, zazwyczaj oddaloną od niego o miliardy lat świetlnych, wzrosły niemalże natychmiastowo.

Obserwującej wszystko z góry dziewczynie coś nie grało. Widziała, jak statek gwałtownie się zatrzymał, przybierając wygląd mogący się skojarzyć z zaciekawioną ważką. Zaraz potem skierował przypominającą odwłok rufę w dół, rozpylając przy tym zielonkawy gaz. Obaj śledzeni przez brunetkę młodzieńcy czym prędzej zasłonili twarze, odsunąwszy się od nienaturalnej chmury, jednakże nie zdołali się przed nią uchronić – substancji przybywało w błyskawicznym wręcz tempie. Zaskoczona brunetka obserwowała, niedowierzając własnym oczom, jak znajdujący się na dole zaczynają konwulsyjnie kasłać, otaczani coraz gęstszą, zieloną mgłą. Ostatnim, co zdążyła dostrzec, zanim gaz kompletnie zasłonił jej widok, był upadek przyduszonych nim nastolatków na asfalt.

## Rozdział I - Trucizna

        Na ulicy zapanował chaos. Ludzie popadli w panikę - biegali po ulicach, krzycząc oraz szukając ratunku. Jedni nie wiedzieli, co mają uczynić, zaś inni próbowali ratować się na wszelakie sposoby - począwszy od szukania osłony ust i nosa, na wsiadaniu w pierwszy lepszy pojazd, byleby jak najszybciej wyjechać z miasta kończąc. Na nic się to jednak zdało – gaz z łatwością przedzierał się przez wszelkie materiały, zaś ucieczkę z Nowego Jorku uniemożliwił powstały przez masowe próby wyjazdu korek.

         Wraz z przyrostem liczby statków kosmicznych, przybywało również trującego gazu, działającego, jak się okazało, nie tylko na ludzi, ale i na zwierzęta. Osłabione jednostki kolejno padały tam, gdzie stały. Do akcji wkrótce wkroczyło uzbrojone wojsko w specjalnych uniformach z maskami przeciwgazowymi. Usiłowało ono zwalczyć wrogiego najeźdźcę, aczkolwiek na nic się to zdało – niewidoczne gołym okiem pole siłowe skutecznie strzegło wszystkich obcych statków.

         Obserwując rozwój sytuacji z góry, mutantka nie wierzyła w to, co właśnie widziała. Ludzie, którzy przecież na co dzień także zmagali się ze smogiem oraz innymi niebezpiecznymi substancjami, teraz padali na jej oczach niczym owady spryskane sprejem na szkodniki. Co prawda niewiele ją oni obchodzili, jednak mimo wszystko była to zdecydowanie niecodzienna sytuacja. Musiała czym prędzej się ulotnić na wyższy budynek, by zdążyć zanim gaz dotrze do jej wysokości. Pojawił się jednak pewien problem – wprawdzie była całkiem niezła jeśli chodzi o parkour czy freerunning, lecz nie sądziła, że da radę przeskoczyć na sąsiedni dach. Mimo tego musiała zaryzykować, sytuacja była zbyt podbramkowa, by szukać innego wyjścia. Wzięła niewielki rozpęd i skoczyła, ale pech chciał, że parapet, który zdołała chwycić, omal nie zerwał się pod jej ciężarem. Z trudem zdołała wdrapać się wyżej, nim ten całkowicie odpadł.

         Tymczasem wciąż przebywający w polu rażenia gazu Raphael podniósł z wysiłkiem głowę. Te wszystkie lata, jakie spędził w kanałach, uodporniły go nieco na silne wonie, jednak chmura obecnego pyłu nie tylko wydzielała nieprzyjemny odór oraz chłód, ale także zawierała toksyczne składniki, takie jak na przykład siarkowodór. Dlatego też zebrał siły i doczołgał się do swego towarzysza, chcąc zarządzić ucieczkę. Usiłował go ocucić, lecz to na nic – zero reakcji. Odpuściwszy sobie dalsze próby, żółw rozejrzał się panicznie za jakimś bezpiecznym oraz mniej toksycznym miejscem, czując jak substancja dusi go coraz mocniej. Musiał działać szybko. Chwycił przyjaciela, ruszając z nim w stronę najbliższego budynku. Po ciężkiej wspinaczce na górę, mutant upadł na dach, uprzednio kładąc na nim swojego towarzysza. Już chwilę później stracił przytomność.

         Dziewczyna w tym czasie zdołała jakoś wspiąć się na wyższą budowlę. Stanąwszy na jej skraju, niespodziewanie dostrzegła, że jeden ze statków powoli zaczyna osiadać na ziemi. Ostrożnie więc podeszła do krawędzi dachu, skąd obserwowała, jak klapa pojazdu powoli opada, a jego wnętrze opuszczają dziwne istoty. Wyglądem przypominały one humanoidalne traszki przyodziane w specjalne, zielonkawe skafandry. Mutantka zauważyła również, że posiadają oni zaawansowaną broń nieprzypominającą żadnej ziemskiej.

         Tyle informacji jej wystarczyło. Wzięła nogi za pas, zanim ktoś mógłby ją zauważyć, po czym rzuciła jeszcze okiem na zagazowane ulice, ponownie oceniając obecną sytuację. Wyglądało na to, że gaz był zbyt ciężki, żeby wznieść się ponad trzecie piętro budynków, co było pozornie dość korzystne w jej obecnym położeniu, aczkolwiek jednocześnie uniemożliwiało wydostanie się z dachu. Była w potrzasku i nie miała pojęcia, gdzie iść ani co ze sobą począć.

         Dziewczyna opadła ciężko na beton. Wtedy jednak kątem oka dostrzegła dość nietypową dwójkę: człowieka i mutanta, obu nieprzytomnych. Po chwili przyglądania się w milczeniu, rozpoznała ich - to byli ci sami, którzy znaleźli jej rzeczy przed pralnią. Dość nietypowy duet.

         Brunetka nigdy nawet nie sądziła, że przyjdzie taki dzień, kiedy zawaha się nad udzieleniem komukolwiek pomocy, aczkolwiek jednak nadszedł. Była z nimi sama, teoretycznie to chyba jej obowiązek… choć i tak nikt nigdy tego nie sprawdzi. Aczkolwiek w sumie nie musiałaby tego robić całkiem bezinteresownie - jako rekompensatę mogłaby otrzymać od nich pomoc z wydostaniem się stamtąd, a to by jej się przydało...

\*

       Tymczasem w kanałowej kryjówce panował względny spokój. Nikt nie podejrzewał, jakie piekło oraz męczarnie przechodzili ludzie na powierzchni. Każdy był zajęty swoimi sprawami. Tylko Leonardo chodził nerwowo po salonie i zamartwiał się, dlaczego jego brat tak długo nie wraca. Wiedział, że ten nie ma w zwyczaju punktualności, zwłaszcza, gdy na wypadzie towarzyszy mu Casey Jones, jednak tym razem trwało to o wiele za długo.

         Mutant przechadzał się głównie po kątach, stąd też wchodząca do pomieszczenia hybryda żółwia o wilczych uszach oraz długim ogonie zakończonym futrzanym, brązowym pędzlem w tym samym odcieniu, co długie włosy z kosmykami po boku, w pierwszej chwili w ogóle go nie zauważyła. Nieświadoma obecności partnera, rozsiadła się wygodnie na kanapie, chwytając pilot od telewizora w ręce. Gdyby nie głośne narzekania żółwia, to nawet by nie zauważyła, że tam jest. Niemal natychmiast posłała mu zaniepokojone spojrzenie.

          - Leo, amore mio, nie martw się... - przemówiła łagodnie. - Niedługo wrócą.

         - Pewnie masz rację - odparł Hamato posępnie, spoglądając na nią. -  Jednak sama wiesz, jacy czasem bywają...

         Już miała mu odpowiedzieć, kiedy słowa prezentera wiadomości, Gambego, ściągnęły jej uwagę. To, co usłyszała na temat sytuacji panującej na powierzchni, na moment ją zmroziło.

         Mutant, widząc jej reakcję, również postanowił posłuchać wiadomości, więc podszedł nieco bliżej. Również zamarł, usłyszawszy nowiny.

         - To okropne... - podsumowała cicho hybryda, nie dowierzając w to, co słyszała. - I co teraz zrobimy?

         Zerknęła bezradnie na partnera stojącego tuż za nią.

         - Przede wszystkim musimy zabezpieczyć kryjówkę... - odparł Leo, przypominając sobie przy tym, że jego młodszy brat wciąż nie wrócił. - Cholera, gdzie jest Raph? Już dawno powinien być z powrotem!

         - Może nic mu nie jest... - Nysa próbowała go nieco uspokoić, aczkolwiek z niewielkim skutkiem. - Może zadzwoń do niego?

         Mutant spojrzał na nią, a następnie skinął głową, po czym chwycił telefon i zaczął nerwowo szukać numeru Raphaela. Hybryda obserwowała go w ciszy, mając cichą nadzieję, że wszystko jest w porządku i niebawem obaj ich towarzysze tutaj wparują. Oboje w napięciu czekali, aż buntownik odbierze, lecz na próżno. Kobieta poleciła partnerowi spróbować jeszcze raz, twierdząc, iż może nie usłyszał sygnału. Żółw więc próbował dalej, aż wreszcie usłyszał w słuchawce czyjś głos, z całą pewnością jednak nienależący do żadnego z poszukiwanych przezeń młodzieńców…

## Rozdział II - Ratunek

        Leonardo udało się wreszcie połączyć z bratem, a przynajmniej tak mu się tylko wydawało. Już po chwili razem z Nysą (dzięki wilczemu genowi jej słuch był na tyle wyczulony, że, chcąc nie chcąc, słyszała, o czym mówi osoba po drugiej stronie słuchawki) usłyszeli zupełnie obcy, kobiecy głos. To zdecydowanie nie złagodziło ich zmartwień, a wręcz tylko je nasiliło. Nieznajoma pobieżnie opowiedziała im, że z ich towarzyszami nie jest najlepiej i wymagają natychmiastowej pomocy, co nie do końca było zgodne z prawdą, aczkolwiek niczego nieświadoma para nie miała prawa o tym wiedzieć. Z racji tego, że rozmówczyni żyła od jakiegoś czasu na ulicy, nie miała najmniejszego problemu z podaniem im swojej dokładnej lokalizacji. Opisała również, jak wyglądała sytuacja na powierzchni, a na koniec nakazała im się pospieszyć. Nie wiedziała bowiem, jak długo uda jej się wytrzymać.

       Po skończeniu konwersacji z nieznajomą, niebieskooki mutant czym prędzej poszedł porozmawiać z Donatello. Zaraz po odnalezieniu brata streścił mu sytuację, szczególną uwagę zwracając na to, że muszą jak najszybciej znaleźć jakiś sposób, aby ściągnąć z powrotem Rapha oraz Casey'ego. Jak się okazało, Don wiedział już o wszystkim (prócz tego co przytrafiło się tamtej dwójce rzecz jasna), co się działo na powierzchni, dzięki niewielkiemu radiu, które trzymał w laboratorium na wypadek, gdyby chciał posłuchać wiadomości, a nie miałby jak opuścić pomieszczenia.

       Mózgowiec, po wysłuchaniu starszego, zlokalizował dokładniej położenie N-Fona należącego do Rapha, a tym samym również jego właściciela. Musieli się spieszyć z odsieczą. Jeśli sytuacja była tak poważna, jak twierdziła nieznajoma, to groziło im wielkie niebezpieczeństwo. Wziąwszy jeszcze tylko aparaty filtrujące powietrze (zarówno dla siebie, jak i dla ratowanej grupy), wyruszyli, uprzednio informując hybrydę o planowanym wyjściu oraz polecając jej, aby przypilnowała kryjówki pod ich nieobecność.

\*\*\*

    Tymczasem mutantka o ciemnej skórze postanowiła zadbać o swoje bezpieczeństwo do czasu, aż nie przyjdzie odsiecz. Nieopodal dostrzegła niewielką budkę prowadzącą do klatki schodowej. Może i nie było to najlepsze schronienie, aczkolwiek w obecnej sytuacji nie mogła liczyć na nic lepszego.

       Wyciągnąwszy swój prowizoryczny wytrych wykonany z wsuwki do włosów, zbliżyła się do wejścia do bloku. Tak jak przewidziała, drzwi były zamknięte od środka, dlatego też musiała je otworzyć na swój własny sposób. Na swoje szczęście jednak wiedziała dokładnie, co robić - życie ulicznej włóczęgi jej nie rozpieszczało, więc, aby przetrwać, musiała nauczyć się włamywać do różnego rodzaju budynków w celu znalezienia tymczasowego azylu, jakiegoś prowiantu bądź też czegoś do picia. Stąd też posiadała ze sobą narzędzie idealne do włamywania, które i tym razem jej nie zawiodło.

         Po niespełna minucie manewrowania wsuwką zamki puściły. Dziewczyna otworzyła ostrożnie drzwi, po czym zajrzała do środka. Gdy już miała pewność, że nikogo tam nie ma, wróciła czym do wciąż nieprzytomnych chłopaków. Westchnęła ciężko i zebrała siły, aby jakoś przenieść ich do nowoodkrytego, prowizorycznego schronu. Nie miała najmniejszej ochoty im pomagać, lecz tylko dzięki temu mogła zapewnić sobie lepszy byt, jeśli w ogóle mogła na to liczyć.

      Transport młodzieńców wydawał się wyjątkowo trudnym zadaniem – obaj byli zauważalnie bardziej od niej korpulentni. Jak z ludzkim nastolatkiem jeszcze dała sobie radę bez większych kłopotów, tak zdecydowanie więcej problemów przysporzył jej Raphael – przez to, iż nosił skorupę na plecach, okazał się piekielnie ciężki. Brunetka nie dała rady go unieść. Zamiast tego chwyciła mutanta za obie ręce i zawlekła na miejsce bez odrywania go od ziemi.

\*\*

    Martwa cisza coraz bardziej dawała się we znaki. Dotychczas mało słyszalne krzyki, wystrzały z broni czy eksplozje z każdą minutą stawały się coraz głośniejsze oraz bardziej denerwujące. Siedząca pod ścianą dziewczyna rozmyślała właśnie nad swoją egzystencją, gdy dwójka przyjaciół powoli zaczęła dochodzić do siebie. Jako pierwszy z nich ocknął się Casey Jones. Widok nieznajomej zaintrygował go na tyle mocno, że nawet nie zwrócił uwagi na otoczenie.

       - Nowy mutant, czad!!! - wykrzyknął z entuzjazmem, szturchając niemiłosiernie mocno towarzysza, by wreszcie się obudził - Ziom, nie śpij, tylko zobacz!

        Wyrwana raptownie z zamyślenia szarooka obrzuciła ich niewygodnym spojrzeniem, unosząc brew. Reakcja młodzieńca była dość nietypowa – zachowywał się, jakby nie widział nigdy wcześniej żadnego mutanta, a przecież przyjaźnił się z jednym. Na dodatek ona i ten "Hulk", z którym przyszło jej się tego dnia bujać, niewiele się od siebie różnili poza brakiem skorupy u niej. Mogłaby to jeszcze zrozumieć, gdyby to był jedyny zmutowany żółw, jakiego dotychczas znał, jednak z tego, co zrozumiała podczas rozmowy przez telefon, jest ich więcej. Nawet zdjęcia w galerii smartfona, które pobieżnie przejrzała, na to wskazywały.

         Żółw w czerwieni ocknął się po paru silnych szturchnięciach przyjaciela. Kiedy już odzyskał świadomość, nie zawahał się wyrazić swego niezadowolenia.

         - Zwariowałeś?! - Nim zdążył powiedzieć jeszcze cokolwiek, chłopak chwycił go za twarz, odwracając ją w stronę dziewczyny. Raph wzruszył jedynie ramionami, nie podzielając entuzjazmu przyjaciela. - No i?... Zwykła mutantka.

         - Jeszcze nie czaisz? Nowy mutant, stary. Mamy nową koleżankę! - wrzasnął Jones z ekscytacją, po czym zbliżył się do brunetki z szerokim uśmiechem - Casey Jones, my lady!

         Przywitał się całując jej dłoń, na co dziewczyna się skrzywiła. Dopiero po chwili do niej dotarło, jak chłopak się przedstawił.

         - Casey? - rzuciła bez namiętnie, przymykają oczy. - Mam na imię tak samo.

         - CZAD!

         Żółw w czerwonym tylko pokręcił głową, pociągnąwszy towarzysza za kołnierz do tyłu.

         - Dajże jej spokój! - syknął ostrzegawczo, patrząc mu prosto w oczy.

         Nim chłopcy zaczęli przepychankę słowną między sobą, z zewnątrz doszły ich głośne huki wystrzałów. Wojsko – pomyśleli. Choć przegapili widok walki amerykańskich żołnierzy z obcą formą życia, to i tak cieszyli się, że nie są teraz na zewnątrz. Może to i słaba kryjówka, ale lepsza taka niż żadna. Przynajmniej nikt ich nie widział, więc mieli póki co nieco spokoju. Jednak mimo wszystko najlepiej byłoby czym prędzej znaleźć jakieś bezpieczniejsze od tego miejsce, a najlepiej wrócić do kryjówki urządzonej na opuszczonej stacji metra (lub, jak mówili w skrócie, w kanałach). Tam z całą pewnością nikt ani nic by im nie mogło niczego zrobić.

         Jedynym problemem w ziszczeniu tego planu był jednak trujący gaz. Nawet jeśli spróbowaliby jak najszybciej przebiec do najbliższego włazu, to substancja raczej zdołałby ich otumanić. W tym wypadku musieli wezwać wsparcie. Raphael, nieświadomy, iż Leo i reszta są już zawiadomieni, postanowił więc zadzwonić do braci. Prędko jednak spostrzegł, że nie ma ze sobą telefonu, co mocno go zdziwiło. Nigdy się z nim przecież nie rozstawał. Pewnie musiał go zgubić podczas desperackiej ucieczki, choć nie raz czynił bardziej ryzykowne rzeczy i nigdy dotąd nie spotkał się z taką sytuacją, zwłaszcza, że trzymał go porządnie przypiętego do pasa, a z niego nic mu dotąd nigdy nie wyleciało. Oczywiście nie podejrzewał, iż ktoś mu mógł go zabrać, ani tym bardziej iż ten ktoś właśnie siedział teraz obok niego.

         - Widzieliście gdzieś mój telefon? - zagadną buntownik.

         - Czemu miałbym patrzeć na twój telefon?

         - Pewnie go zgubiłeś. - Wzruszyła obojętnie ramionami Casey. Wiedziała doskonale, gdzie był, jednak nie miała zamiaru im się z niczego tłumaczyć. Tym bardziej, że nie po to go sobie "pożyczyła", aby zaraz zwracać przedmiot właścicielowi.

         W pomieszczeniu zapadła cisza. Już kilka minut później zgromadzeni usłyszeli czyjeś głosy z zewnątrz. Chłopcy chwycili za broń i spróbowali ostrożnie podejść do drzwi. Byli pewni, że to najeźdźcy, dlatego obaj przyszykowali się do walki. Jedynie Casey się nie przyłączyła – jej umiejętności bojowe na dobrą sprawę praktycznie w ogóle nie istniały, a poza tym i tak nie miała ochoty się narażać. Gdyby życie nie było jej miłe, to po prostu zostałaby na dole.

         Chłopcy policzyli do trzech, a następnie wyskoczyli z okrzykiem bojowym, wymachując na oślep bronią. Zdezorientowani Leonardo oraz Donatello odskoczyli, ledwo unikając ich desperackich ciosów.

         - Ej, panowie, to my! - zakomunikował lider, uchyliwszy się przed zabójczym wymachem sai brata. - Raph!

         - Leo? - Zielonooki spojrzał na niego zaskoczony. - Nie dość, że się obijacie, to jeszcze nie informujecie nas o waszym przybyciu!

         - Przecież dzwoniliśmy - wtrącił Donnie. - Tylko byłeś zapewne nieprzytomny.

         W tym momencie mutant poczuł zakłopotanie. Głupio mu było przyznać, że nie dawał żadnych oznak życia przez zgubienie telefonu. Coś tu jednak nie pasowało. Jeśli smartfon został gdzieś na ulicy, to jak ich tutaj znaleźli? Nie wydawało mu się, aby Jones także miał wmontowany w komórkę lokalizator. A przynajmniej nie taki, który dałby się namierzyć sprzętowi Dona.

         Jednak tego typu przemyślenia musiały poczekać – troje patrolujących teren na sąsiednim dachu kosmitów właśnie ich zauważyło. Mutanci mieli więc kłopot; musieli albo uciekać, albo odeprzeć nadciągający atak. Bez problemu rozpoznali, kim były wrogie jednostki. Raphael przetarł oczy ze zdumienia. Nie mógł uwierzyć, to byli... Salamandrianie!?

## Rozdział III - Nowa w kanałach

Wezwane przez patrolujących Salamandrian posiłki wkrótce przybyły na miejsce. Mutanci zdecydowali, że walka z tak liczną siłą wroga nie ma większego sensu, więc lider zarządził odwrót. Mieli zresztą ważniejsze sprawy do załatwienia, między innym musieli zadbać o własne bezpieczeństwo oraz zabezpieczyć jakoś kryjówkę. Jednak nie wszyscy byli na tyle przytomni, aby zauważyć sygnał do odwrotu.

         - Raph, rusz się! - ponaglił lider, lecz ten ani drgnął. Nawet szarpnięcie za ramię nie poskutkowało. Żółw stał jak kamienny pomnik, ślepo zapatrzony w miejsce, gdzie do niedawna stała jeszcze grupa patrolująca. Wciąż nie mógł uwierzyć, że obcy, nie tylko jemu ale i jego braciom oraz przyjaciołom, byli doskonale znani. To Salamandrianie - rasa humanoidalnych jaszczurek podobnych do traszek. Ich ubiór składał się głównie ze skafandrów kosmicznych, ściśle przyległych do ciała. Dwójkę z nich grupa poznała już podczas misji w kosmosie (na Księżycach Thalosa 3).

        Na spotkanie tej pary żółw właśnie w tym momencie liczył. Nie wziął jednak poprawki na to, iż reszta traszkopodobnych istot nie miała bladego pojęcia, jakie stosunki łączyły go z tamtą dwójką i wcale nie była przyjaźnie nastawiona. A wręcz przeciwnie - grupa kosmitów bez ostrzeżenia rozpoczęła ostrzał skierowany w stronę mutantów. Dostali nakaz eliminacji wszelkich istot żywych, więc tego się trzymali. Byłoby zdradą, gdyby któryś się sprzeciwił. Wówczas zostałby uznany za dezertera.

         Mutant w czerwieni ani drgnął, nawet gdy wycelowano bronią bezpośrednio do niego. Gdyby nie szybka reakcja Leo i odepchnięcie go w ostatniej chwili, żółw dołączyłby do Splintera w zaświatach.

         Po upadku zielonooki rozmasował głowę i stopniowo zaczynał odzyskiwać rozum, ale bracia nie zamierzali czekać, aż to się stanie i czym prędzej silnym szarpnięciem zabrali stamtąd buntownika, zanim laserowe pociski zdołały ich jakkolwiek zranić.

         Ucieczka nie należała do najłatwiejszych, bowiem nie tylko toksyczna chmura ograniczała widoczność, ale także i obcy nie zamierzali tak łatwo pozwolić im zbiec. Pomimo zupełnie innych warunków, niż na ich rodzimej planecie zwanej Salamandrią, kosmici radzili sobie nadzwyczaj dobrze ze ściganiem ich. Mało tego, dzięki swoim zaawansowanym goglom noktowizyjnym byli w stanie namierzyć przeciwnika poprzez ciepło, jakie emitował, przez co nie dało się przed nimi ukryć.

        Po długim pościgu mutantom wreszcie udało się ich zgubić. Pozostało już tylko czym prędzej zejść do podziemia i tam myśleć, co dalej. Po otwarciu włazu bracia postanowili puścić przodem nieznajomą mutantkę, jednakże niemogący ustać spokojnie z boku Jones musiał pokrzyżować im plany i po raz kolejny wykazać się swoim intelektem - wskoczył jako pierwszy do kanałów, omal tym samym nie powodując upadku dziewczyny. W ostatniej chwili Donnie zdołał ją chwycić, jednak zamiast podziękować, ta tylko spojrzała na niego kątem oka beznamiętnie. Nie miała najmniejszej ochoty się z nimi spoufalać.

         Będący już na samym dole nastolatek ponaglił ich, aby się pospieszyli, robiąc przy tym niechciany przez nikogo hałas. Na jego szczęście nikt ich nie zdołał namierzyć. Kiedy wszyscy zeszli, grupa mogła spokojnie ruszać w stronę kryjówki.

         Po drodze Don i Leo usiłowali dowiedzieć się, dlaczego Raph nie odbierał telefonu oraz skąd u niego taka nagła zmiana nastroju, jednak niewiele od niego wyciągnęli - mutant uparcie unikał tematu. Tajemnicza dziewczyna wolała zaś pozostawić im tę sprawę, nawet jeśli wiedziała więcej, niż się tego spodziewano.

        Po pewnym czasie mutanci i Jones zdołali dotrzeć do kryjówki. Na wstępie przywitała ich zniecierpliwiona już lekko Nysa, przerywając jednocześnie zabawę ze swoim około rocznym synem, Loganem.

         Chłopiec z wyglądu niewiele różnił się on od niej, nie licząc ciemniejszej karnacji, braku włosów oraz małych, czarnych oczu. Maluch nie zrozumiał zachowania rodzicielki, ale też zupełnie się nim nie przejął, dlatego też postanowił kontynuować zabawę samodzielnie.

         Donatello niemal od razu przeprosił towarzystwo, aby udać się czym prędzej do swego laboratorium i opracować coś, co pozwoli im zabezpieczyć kryjówkę przed toksynami, póki mieli jeszcze na to czas. Lider poklepał go po ramieniu i zaoferował swoją pomoc. Mutant w fioletowym nie omieszkał się odmówić.

         Tymczasem hybryda zdołała dostrzec między znajomymi nową twarz, a także skwaszoną minę buntownika (znała go nie od dziś, więc nawet nie próbowała wnikać). Nim zdołała jednak zadać jakiekolwiek pytanie, Casey Jones zaczął opowiadać.

         - Nie uwierzysz - odezwał się pełen entuzjazmu do Nysy, wskazując jednocześnie na skrytą za nim imienniczkę. - Nie tylko jest mutantem, ale nazywa się tak samo jak ja. To jest po prostu czad!

         Lekceważąc zachowanie chłopaka, Casey rozejrzała się uważnie po kryjówce. Musiała im przyznać - całkiem nieźle się tu urządzili. Zastanawiało ją tylko jedno, a mianowicie skąd oni mieli te wszystkie rzeczy? Ukradli je czy co? W każdym razie nie mogła narzekać, było tam całkiem przytulnie.

         Z namysłu wyrwał ją głos hybrydy, która to pragnęła lepiej się z nią zapoznać. Niezbyt optymistyczny wyraz rozmówczyni dał jednak Nysie do zrozumienia, że ta nie była szczególnie skora do nawiązywania nowych znajomości. Zamiast tego obrzuciła ją niewygodnym spojrzeniem, co z lekka zbiło hybrydę z tropu. Na ich szczęście nie musiały długo kontynuować tej niezręcznej rozmowy, bowiem młoda matka poczuła, jak coś napiera na jej ogon. Gdy spojrzała w dół, dostrzegła tam swego syna, którego podniosła bez wahania. Właśnie wtedy wzrok Casey coś przykuło, ale aby nie dać tego po sobie poznać, szybko odwróciła wzrok, udając, iż wciąż ogląda kryjówkę.

\*

         Jakiś czas później każdy był zajęty sobą, póki miał jeszcze na to czas.  Znudzona już tym siedzeniem pod ścianą Casey, widząc, że nikogo nie ma, wyciągnęła podkradziony telefon żółwia w czerwieni, chcąc sprawdzić, co tam ma ciekawego. W międzyczasie zaś mogła pomyśleć, jak tu złapać kolejną cenną rzecz. Była tak pochłonięta szperaniem w komórce, że nawet nie zwróciła uwagi, gdy ktoś nad nią stanął i badawczo jej się przyglądał. Dopiero czując na sobie czyjś cień, speszona omal nie upuściła urządzenia, niezgrabnie usiłując je ukryć. Choć podejrzewała, że delikwent i tak zdołał ją już rozpracować, zawsze warto było próbować.

         - Wygląda mi to znajomo... - zaczął zastanawiać się na głos Mikey.

         - Cóż, nie wydaje mi się... - mruknęła niepewnie dziewczyna. Zupełnie niezwiązana z jej kradzieżą odpowiedź nieco ją jednak dość zaskoczyła.

         - Znam wszystkich w mieście, ale ciebie jednak nie kojarzę, więc może mi się z kimś pomyliłaś! - wypalił od razu z głupim uśmiechem, po czym wystawił w jej kierunku dłoń.

         Dopiero wtedy do kobiety dotarło, kogo ma przed sobą. Nie mogła uwierzyć własnym oczom. Nie sądziła, iż go kiedykolwiek jeszcze ujrzy, wszak nie widzieli się całe wieki… Wyglądało jednak na to, że, sądząc po zachowaniu żółwia, on raczej wciąż jej nie rozpoznał - i nie mogła go winić, od ich ostatniego spotkania wiele się zmieniło. Gdyby była bardziej otwarta na innych, to z całą pewnością by go teraz uściskała.

         - Mikey, to naprawdę ty? - wydusiła w końcu, na co mutant lekko przekrzywił głowę. Nie miał pojęcia, skąd ta go zna, ale ostatecznie i tak się ucieszył.

         - Łał, zgadłaś. Dobra, a ty jesteś, eee...

         - Casey. Dawniej Jackson, teraz Hamada - odpowiedziała od razu. - Ale raczej mnie nie pamiętasz.

         - Co?

         - Nic, nieważne. - Kobieta machnęła jedynie ręką. - Całkiem nieźle tutaj macie.

         - Tak, a zaraz ci pokażę całą resztę! - Mutant bez wahania chwycił ją za rękę i już chciał pokazać jej kryjówkę, gdy niespodziewanie dziewczyna upuściła komórkę. Żółw od razu to zauważył.

         - Masz taki sam telefon jak my, ale super!

         Może i Mikey nie skumał, czyj tak naprawdę to telefon, ale przechodzący akurat nieopodal Donatello oraz Leonardo już tak. Młodzieńcy szli akurat zamontować nowe zabezpieczenia kryjówki i przypadkowo usłyszeli, o czym ci rozmawiają, więc się zainteresowali.

         Dość szybko rozpoznali urządzenie należące do ich brata. Mutantka usiłowała się im wytłumaczyć, że przypadkowo je znalazła, lecz żółwie nie były zbytnio skłonne jej wierzyć. Szybko również zrozumieli, dlaczego ich brat nie odbierał komórki, więc byli mu winni przeprosiny.

         Zaalarmowana nagłymi krzykami hybryda przybyła zobaczyć, co się stało. Wkrótce również wyszło na jaw, że od czasu powrotu do kryjówki nikt nie widział Raphaela.

         Wtem gwałtownie zadrżała podłoga, a zgromadzeni w salonie usłyszeli donośny huk wydobywający się spoza kryjówki, zaś z sufitu posypała się chmura kurzu oraz tynku. Całkowicie zdezorientowana grupa mutantów z trudem utrzymała równowagę. Musieli odłożyć waśnie na bok i zająć się poważniejszymi problemami...

## Rozdział IV - Wybuchowa Debata

         Trzęsienie wkrótce ustało, a resztki pyłu tańczyły w świetle wciąż działającego, przynajmniej po części, oświetlenia. Oszołomiona grupa rozejrzała się dookoła, chcąc się upewnić, czy aby na pewno wszyscy są cali. Casey skorzystała z okazji i pomogła wstać hybrydzie ku jej zaskoczeniu (chowając coś niezauważenie do kieszeni). Dopiero wtedy do Nysy dotarł, że wstrząsy, które miały przed chwilą miejsce, mogły zaszkodzić jej potomkowi. Czym prędzej więc rzuciła się w stronę pokoi, obawiając się najgorszego. Po drodze zaś omal nie wpadła na zaspanego Jonesa. Chłopak nie rozumiał ani tego, gdzie ta tak pędziła, ani nawet tego, dlaczego podczas snu coś spadło mu na głowę. Liczył więc, że zgromadzeni w salonie zechcą mu o tym coś więcej opowiedzieć.

         Widząc zachowanie partnerki, Leonardo chciał ruszyć jej śladem i po drodze obejrzeć szkody, gdy w tej samej chwili do kryjówki wpadł spanikowany, zasapany Raphael. Skonfundowany lider nie był pewien, co ma począć - iść za Nysą, czy też zostać i dowiedzieć się, co z jego bratem.

         W tej samej chwili do salonu od strony pokoi przybył rozespany Casey. Głośnym ziewnięciem ściągnął na siebie całą uwagę innych.

         - Coś mnie ominęło? Nysa biegła jak poparzona, omal mnie nie taranując, a podczas snu spadł na mnie sufit! - zapytał mężczyzna jak gdyby nigdy nic, zostając w trybie natychmiastowym skarconym wzrokiem przez innych. - No co?!

         - Stary, włosy masz białe! - ozwał się Mikey, wskazując na jego uczesanie. Nastolatek usiłował zerknąć do góry, lecz nie zobaczył nic poza swoim łukiem brwiowym, więc jedynie strzepnął pył na ślepo.

         - Widziałem ich! - wtrącił nagle Raph.

         - Kogo? - zainteresował się lider, podbiegając ostatecznie do brata.

         - Ich! Sa... Tych, ja...! – Zielonooki mamrotał od rzeczy, co tylko bardziej skołowało innych. - Oni, oni...!

         - Raph, możesz jaśniej? - Lider klanu Hamato złapał niższego żółwia ostrożnie za ramiona, delikatnie nim potrząsając, coraz bardziej poddenerwowany. - O czym mówisz?

         - No bomby! Mają bomby!

         Rozmowa między nimi zajęła sporo czasu, zanim wszyscy wszystko zrozumieli. Nie mieli już wątpliwości - za całym zamieszaniem znów stali Salamandrianie. To właśnie z ich winy grupie mutantów waliła się kryjówka. Mało tego, wstrząs był na tyle silny, aby doprowadzić do uszkodzeń przewodów elektrycznych, a co za tym szło, częściowej utraty elektryczności w domu. Według Mikey'ego czekało to całe miasto, gdyż w każdym komiksie o inwazji, jaki czytał, zawsze tak było. Oczywiście grupa niezbyt wierzyła w historie rodem z historii obrazkowych, aczkolwiek tym razem nie mogli tego wykluczyć. Elektrownie były teraz na łasce wroga, który mógł je dość szybko zneutralizować lub przejąć na własność.

         - Musimy powstrzymać dalsze eksplozje, inaczej sufit wreszcie zawali się nam na głowę! - zakomunikował przejęty lider. - Donnie, zdołasz podłączyć dodatkowe zasilanie w razie awarii prądu?

          - W pracowni mam agregat. Powinien wystarczyć na pewien czas.

         - Świetnie, w takim razie jesteśmy zabezpieczeni. Pozostaje tylko montaż pułapek, w razie gdyby wróg zapuścił się w te okolice. Poradzisz sobie?

         - Myślę, że tak... - odparł niepewnie mózgowiec. - Nie są szczególnie skomplikowane, ale powinny być skuteczne.

         - Dobrze. A my w tym czasie pójdziemy przeszukać kanały i rozbroić ładunki.

         - Odlot! - wtrącił niespodziewanie Casey. – Wam samym pewnie zajęłoby to wieki, ale nie mnie, Casey'emu Jonesowi, który w mgnieniu oka wszystko znajdzie i zniszczy!

         - Zaproś jeszcze Salamandrian do pomocy, a potem do nas na herbatkę!  - skarcił sarkastycznie go najwyższy z braci. - To nie jest zabawa Casey!

         - U-u-u! – Najmłodszy z braci uniósł rękę, lekceważąc kompletnie powagę sytuacji. - Zaprosimy jeszcze Monę i Sala i zrobimy przyjęcie, tylko zamówmy najpierw pizzę!

         - Panowie, to nie czas na wygłupy! - skarcił ich wszystkich Leo. Zauważył również, że Raphael, słysząc o tamtej dwójce, zaczął dziwnie nerwowo reagować, aczkolwiek teraz nie mieli czasu o tym rozmawiać.

         Wtem piegowaty zdał sobie sprawę, że sytuacja faktycznie jest dość poważna - w każdej chwili mogło zabraknąć im jedzenia, więc musiał zabezpieczyć go trochę na czarną godzinę - jeśli nie zdąży wykraść z lodówki pizzy na czas, kto ktoś na pewno sprzątnie mu ją sprzed nosa. Już chwilę później więc pognał do kuchni. Reszta jedynie odprowadziła go wzrokiem, po czym wróciła do rozmowy.

         - Wystarczy, że zniszczymy te bomby, które stanowią dla nas największe zagrożenie. Resztą zajmiemy się potem.

         - Niech ten czerwony po prostu powie, gdzie je widział - rzuciła niespodziewanie Casey, otrzepując rękawy z kurzu. - W końcu to on wszczął alarm.

         - Raph, pamiętasz cokolwiek?

         - Tak, znaczy, nie wiem!... - Niespodziewanie mutant chwycił się za głowę, po czym usiadł na podłodze z załamaną miną.

         W tym samym momencie do salonu wróciła niczego nieświadoma hybryda. Była nieco spokojniejsza, jednak wciąż lekko rozbita, co nie umknęło uwadze Leo. Niemal natychmiast się przy niej znalazł. Widząc poczynania Raphaela, Nysa zerknęła pytająco na partnera, który mimowolnie rzucił okiem przez ramię na buntownika.

         - Potem ci to wyjaśnię. - Niebieskooki chwycił delikatnie jej rękę, lekko przejęty. - Lepiej powiedz co z Loganem. Nic mu nie jest?

          - Nie, tylko się wystraszył. Jest w porządku.

         Leonardo odetchnął z ulgą, po czym zwrócił się z powrotem do reszty. W międzyczasie ich rozmowy zaś Donnie sprawdził, jak poważny jest stan zielonookiego.

         - Za wszelką cenę musimy odnaleźć te ustrojstwa. Donnie, co z Raphem? - spytał mutant w niebieskim.

         - Jest w dużym szoku. - wywnioskował Donatello, kończąc badania żółwia. - Prawdopodobnie przebywał zbyt blisko eksplozji. Z czasem mu minie.

         - Idźcie - odezwała się nagle nowa mutantka, spoglądając na młode nażeczeństwo. - My się nim zajmiemy, a wy załatwcie sprawę z tymi ładunkami.

         Pozostałych trochę zaskoczyła ta nagła zmiana nastawienia dziewczyny. Dotychczas nie była skora nawet do rozmowy, a co dopiero do jakiejkolwiek pomocy (nie licząc tej w przypadku młodej matki, aczkolwiek nie była ona tak całkiem bezinteresowna). Tym razem jednak nie mogli się z nią nie zgodzić. Czasu było niewiele, a wróg wciąż stanowił zagrożenie. Odłożyli więc niesnaski na bok - sprawa skradzionego telefonu musiała poczekać. Mieli ważniejsze rzeczy na głowie.

  \*

         Zdecydowano, że nowa towarzyszka, skoro tak bardzo chce, zostanie w kryjówce i spróbuje porozmawiać z Raphem. Do nadzoru na miejscu pozostanie także Donnie, aby zamontować pułapki oraz zareagować w razie kolejnych prób kradzieży. Tymczasem Jones i Mikey dostali specjalne zadanie, jakim było przypilnowanie dziecka pod nieobecność jego rodziców, którzy to postanowili samodzielnie zająć się odnalezieniem i rozbrojeniem ładunków wybuchowych.

         Podczas, gdy Leo usiłował zneutralizować ładunki, Nysa stała na czatach, pilnując, czy nikt nie nadciąga. Objęła tą funkcję nie tyle ze względu na lepszy słuch, co z obawy partnera o jej bezpieczeństwo. Mutant nie darowałby sobie nigdy, gdyby pozwolił jej zginąć.

         Tymczasem Casey zdołała jakoś nieco uspokoić buntownika i częściowo zmusić go do rozmowy. Już nie chodził w tę i we w tę, jęcząc pod nosem, a zamiast tego siedział skulony w kącie. Dziewczyna postanowiła przysiąść obok. Nie przemyślała najlepiej swojej decyzji, nie jest najlepsza w relacjach międzyludzkich. Teraz już jednak musiała dotrzymać słowa. Donnie zaś uznał, że skoro ich naczelna złodziejka jest chwilowo pochłonięta konwersacją, to nie sprawi żadnych problemów, więc wykorzystał ten czas na montaż zabezpieczeń.

         - Mimo wszystko nie zamierzasz im pomóc, hm? - odezwała się w końcu do przycupniętego obok towarzysza.

         Mutant tylko wzruszył ramionami, wpatrując się posępnie w podłogę. Był zbyt przygnębiony, aby myśleć o czymkolwiek.

         - Osobliwe. Nie wyglądałeś na typ faceta uciekającego przed problemami z podkulonym ogonem. Cóż, pozory czasem mylą…

         - Zejdź ze mnie! - warknął ostrzegawczo mężczyzna, odzyskawszy mowę.

         - Skoro tak bardzo chcesz... - Dziewczyna wzruszyła tylko ramionami.

         - A zresztą, rób co chcesz - odburknął zielonooki niezadowolony.

         - Weźmiesz się wreszcie w garść, czy będziesz tak już do końca życia udawać, że ci wszystko jedno? - Casey westchnęła ciężko. Bycie pozbawionym wigoru bezstronnikiem to jej działka, nie jego.

         - Słuchaj, może pomęczysz kogoś innego? - Raphael obrzucił ją pretensjonalnym spojrzeniem - Mikey'ego na przykład, albo swojego imiennika, Casey'ego. Byle nie mnie!

         - Nie, to ty słuchaj - odparła stanowczo, chwytając go za ramiona. - Wolisz dalej pozostawać bierny i liczyć, że wszystko samo się rozwiąże? Świetnie. Ale jaki jest sens litowania się nad wrogiem, który morduje ci całą planetę? Czy osoba, na której ci tak zależy, jest tego warta, skoro pozwala, aby jej pobratymcy zamieniali w ruinę życie milionów innych, w tym twoje i twojej rodziny?

         Mutant milczał przez chwilę, zbierając myśli.

         - Nie sądzę, aby chciała tego z własnej woli. Założę się, że walczyła, żeby znaleźć inną planetę i zostawić Ziemię w spokoju! Jestem tego pewien!

         - Skoro tak, to dlaczego nie odnajdziesz jej i nie porozmawiasz z nią o tym osobiście? Z całą pewnością potrzebujesz dowodów, aby ktokolwiek stąd ci uwierzył, że cała ta inwazja nie jest z jej inicjatywy. Póki co jakoś trudno znaleźć inny powód, dla którego przybyli akurat tutaj, mimo że są całe miliony niezamieszkanych, łatwych do przejęcia planet.

         - Sądzisz, że to takie proste? Próbowałem ją odnaleźć, ale wtedy wybuchła ta bomba...

         - Nie trafiłeś na nią, czyli nie musisz nawet walczyć przeciwko niej, tylko jakimś bezimiennym jaszczurom z jej rasy. W czym więc problem?

         - Atakując jej ludzi, mogę stracić jej zaufanie!... N-Nie wiem, co robić!

         - Och, ale jak jej ludzie atakują twoich, to ona już o utratę twojego zaufania się martwić nie musi, bo dalej ślepo w nią wierzysz. Zachowujesz się jak idiota. Z kim ty w końcu chcesz trzymać, ze swoją rodziną, która próbuje ocalić waszą planetę, czy jaszczurami próbującymi ją wymordować? Zagłada świata nie będzie grzecznie czekać, aż ty się namyślisz, po której stronie barykady stoisz!

         Debatę przerwał niepewny głos Donatella, potrzebującego ich pomocy przy montażu pułapek. Dwójka stawiała początkowo opór, jednak jeśli chcieli wciąż pozostać w jednym kawałku, musieli odłożyć tę dyskusje na potem.

         Montaż nie potrwał długo. Kiedy już mieli wrócić do środka i wreszcie odetchnąć, w kanałach rozległ się potężny huk. Cała grupa wstrzymała oddech, przewidując najgorsze. Odczekali chwilę, a następnie postanowili zbadać źródło hałasu. Wprawdzie z ich trójki tylko Donnie był na tyle sprawny, aby móc walczyć w razie czego, jednak w tamtym momencie nie mieli czasu nad tym myśleć – zwłaszcza, jeśli ich przewidywania były prawdziwe...

## Rozdział V - Sypkie Chwile

Cała trójka ruszyła kanałami w kierunku źródła hałasu, który usłyszeli kilka minut wcześniej. Przodem poszedł Donnie, zaraz za nim zaś pozostała dwójka. Wszyscy w milczeniu błagali w myślach, aby nie wdać się w walkę – a raczej *prawie* wszyscy, gdyż Raphaelowi w głowie wciąż była jedynie Mona Lisa.

         Nie minęła chwila, nim odnaleźli źródło zamieszania. Ich oczom ukazała się strzaskana część ściany tunelu, nierówno pokryta cienką warstwą sadzy. Bez wątpienia miała tam miejsce eksplozja, aczkolwiek to nie ona była w tym momencie najważniejsza – znacznie istotniejszy element stanowiło pytanie, czy miała ona związek z misją, na którą niedawno wyruszyli Leonardo oraz Nysa, a jeśli tak, to czy żadnemu z nich nic się przy tym nie stało. Grupa szybko odkryła, iż poza stertą gruzów leżały tam też trzy ciała, lecz na szczęście żadne z nich nie należało do któregokolwiek z pary mutantów.

         Zanim jednak grupa miała szansę zidentyfikować znalezione zwłoki, usłyszeli nieopodal odgłosy walki oraz wystrzały. Bez zastanowienia pognali w tamtą stronę, aczkolwiek już chwilę później stanęli jak wryci, widząc, jak dwójka ich poszukiwanych usiłuje bronić się przed wrogiem, skryta w jednym z tuneli. Leonardo za wszelką cenę starał się osłaniać swoją partnerkę, używając do tego miotacza laserów najprawdopodobniej należącego do jednego z poległych jaszczurów. Wyraźnie potrzebowali pomocy – blaster był już bliski wyładowania, zaś wróg wciąż wydawał się niewzruszony, nawet pomimo licznych uszkodzeń skafandrów.

         Stojący najbliżej walczących Donnie w ułamku sekundy rzucił się parze na ratunek, sam omal przy tym nie obrywając. Widząc to, lider bez namysłu opuścił schronienie, odrzucając ledwo działającą już broń, i chwycił za swe miecze. Nysa również zdecydowała się pomóc, pomimo iż jej partner wyraźnie nie był z tego powodu zadowolony. Hybryda i tak wyglądała już na wycieńczoną, nie powinna przeforsowywać się jeszcze bardziej. W tej sytuacji jednak nie mieli innego wyjścia.

         – Na co czekasz? – Casey dość brutalnie szturchnęła łokciem Raphaela, który wciąż jedynie przyglądał się biernie sytuacji. – Rusz się wreszcie i im pomóż!

         – Co? – Żółw obrzucił ją tylko nieprzytomnym spojrzeniem, nie zauważając w ogóle zagrożenia. Dopiero po chwili, gdy jeden z Salamandrian zaczął szarżować w ich kierunku, do mutanta dotarło, w jak poważnej są sytuacji.

         Gdyby nie jego nagłe przebudzenie, Casey z całą pewnością byłaby pierwszą, która poległaby na kanałowym polu bitwy. Nigdy nie należała do fanów bezpośrednich starć, dlatego też pokonanie jej nie należałoby do najtrudniejszych, z czego sama również doskonale zdawała sobie sprawę. Dlatego też kiedy tylko Raph zajął się przeciwnikiem, ulotniła się w bezpieczniejsze miejsce i stamtąd obserwowała dalszy rozwój wydarzeń. Gdyby potrafiła walczyć, być może by im pomogła. Jednak skoro nie potrafiła, to wolała nie plątać im się pod nogami.

         Ku zaskoczeniu wszystkich, to Raphael wykazał najwięcej determinacji podczas natarcia na obcych. Żółw na moment schował urazę, bowiem zrozumiał, że jeśli teraz niczego nie zrobi, to jego rodzina zginie, a on sobie tego nie daruje. Póki nigdzie nie dostrzegał Mony, mógł, według własnego mniemania, nieco im dokopać.

         Ostatecznie grupa mutantów zarządziła odwrót. Chociaż zwiększyli swoją liczebność, to ich szanse z dobrze przygotowanym jak na te okoliczności wrogiem wciąż były dość marne. Postanowili więc zgubić przeciwników w głębi kanałów, a potem wrócić do kryjówki. Egzekucja planu przebiegła bez większych komplikacji – postawione na nieznanym terenie jaszczury szybko zgubiły trop.

         Po powrocie sprawdzono dla pewności wszystkie zabezpieczenia kryjówki, które, na szczęście, zastali w nienaruszonym stanie. Wcześniej jednak narzeczeństwo opowiedziało pozostałym, co właściwie zaszło w kanałach. Podczas próby rozbrojenia bomby zostali nakryci przez patrol Salamandrian. Hybryda usiłowała ich powstrzymać pomimo sprzeciwów partnera, lecz przez zaniechanie treningów na czas ciąży jej kondycja oraz sprawność fizyczna znacznie się pogorszyły. Leonardo doskonale o tym wiedział i chciał pomóc, jednak przez związany z tym pośpiech popełnił błąd i przyspieszył detonację ładunku zamiast go rozbroić. Im udało się odskoczyć i skryć w pobliskim korytarzu, lecz przeciwnicy mieli trochę mniej szczęścia.

         Wszyscy wiedzieli, że to dopiero początek i wcześniej czy później obcy dotrą do kryjówki, dlatego poza wzmocnieniem zabezpieczeń pomyśleli o ustawieniu wart. Tylko w ten sposób mogli się skutecznie bronić, a jednocześnie myśleć, jak ratować planetę. Dla pewności woleli też nie opuszczać kryjówki przez pewien czas bez krytycznej potrzeby. Nie można jednak było ograniczyć go do zera – choć jedzenia im na razie nie brakowało, to jego zapas nie był wielki, więc wkrótce będą musieli pomyśleć o wyprawie po nie. Musieli również przy okazji wybadać sytuacje na powierzchni, żeby móc podjąć dalsze kroki. Trujący gaz jednak wciąż unosił się nad ulicami, dlatego też lider wpadł na pomysł z maskami przeciwgazowymi. Zamierzał porozmawiać o tym z Donniem zaraz po tym, jak ustalą, kto jako pierwszy stanie na czatach. Ostatecznie padło na Nysę.

         Niespodziewanie po zakończeniu rozmowy o warcie Casey złapała się za brzuch, po czym osunęła się na kolana, ściągając tym samym na siebie uwagę wszystkich.

         – Co z tobą? – rzucił podejrzliwie zaskoczony Raph, klękając przy niej. – Chyba nie próbujesz zwrócić na siebie uwagi?

         – Raph! – skarciła go Nysa, przez chwilę patrząc w jego kierunku, nim zwróciła się do Casey. – Jesteś strasznie blada... – zauważyła kładąc dłoń na jej ramieniu.

         Stojący nad nimi Leonardo przyglądał się im uważnie do chwili, gdy czegoś nie zauważył. Zmrużył oczy, patrząc badawczo na dłoń partnerki. Coś ewidentnie mu nie pasowało, aczkolwiek postanowił na razie to przemilczeć.

         – To nic, przejdzie mi – odparła brunetka, choć gdyby mogła, to najchętniej by zwymiotowała. O ile miałaby czym. – To pewnie przez ten gaz.

         – Jadłaś coś dzisiaj? – kontynuowała starsza mutanta. – Może coś ci zaszkodziło?

         Młodsza pokręciła tylko głową. Wtedy Nysa nie miała już wątpliwości – osłabienie, zawroty głowy oraz mdłości, na które się skarżyła, musiały świadczyć o tym, że ta nic od dłuższego czasu nie jadła. Nawet jeśli jej organizm przywykł do takiego traktowania, to najwyraźniej wciąż nie na tyle, aby wcale nie dawać o sobie znać.

         W tym samym czasie do salonu przybyli pozostali – Jones oraz Mikey z małym Loganem na rękach. Widząc trójkę mutantów, hybryda poderwała się i ostrożnie wzięła od piegowatego syna, który na jej widok omal nie wypadł Mikey'emu z rąk. Następnie przeprosiła wszystkich i poszła z młodym w stronę pokoi. Lider skrzyżował ręce, wciąż obserwując partnerkę nieprzychylnym wzrokiem. Postanowił pomówić z nią potem, niech najpierw położy syna. Sam też miał zresztą ważniejsze sprawy, kwestia masek przeciwgazowych wciąż nie została rozwiązana.

         Pozostała trójka postanowiła przez chwilę ze sobą pomówić, aby ustalić, co mają teraz zrobić, skoro pozostali (w tym Raph, który wykręcił się z towarzystwa pod pretekstem karmienia zwierzaka) zostawili ich samych sobie.

         – Zamówmy pizzę! - zasugerował Mikey, kiedy temat zszedł na jedzenie.

         – Zdurniałeś? – skarcił go Jones. – Nie ma kto rozwozić pizzy, a tym bardziej kto jej robić!

         – To zróbmy własną! – zasugerował niewzruszony. Czarnowłosy ostatecznie poparł pomysł przyjaciela. Z ich trójki jedynie mutantka nie wyraziła swojego zdania na ten temat z prostej przyczyny – nie miała pojęcia, jak się robi takie rzeczy. Na szczęście jednak chłopaki wiedzieli, co mają robić, a przynajmniej tak zakładali.

         Niedługo później cała trójka siedziała już w kuchni. Chłopcy zajęli się wszystkim, Casey jedynie obserwowała ich w akcji. Wszystko poszłoby jak należy, gdyby chaotycznie wydawanie poleceń przez Mikey'ego nie skołowały Jonesa do tego stopnia, że ten zaczął improwizować i dodawać składniki jak leci. Mutantka miała pewne wątpliwości, czy tak to powinno wyglądać, lecz wolała się nie wtrącać i pozostawić wszystko im. Jakby nie patrzeć, to oni znali się na gotowaniu lepiej. Przynajmniej w teorii.

         Jak gdyby w ramach ostatecznego udowodnienia, iż zupełnie nie wie, co robi, Jones zbyt mocno i gwałtownie przechylił worek z mąką, przez co praktycznie cała jego zawartość runęła kaskadą do miski, posyłając przy tym w powietrze olbrzymią chmurę białego proszku. Chociaż szarooka dziewczyna zdołała ukryć się pod blatem na czas, jej towarzysze skończyli jako mączne bałwany. Zupełnie im to jednak nie przeszkadzało – można by wręcz rzec, iż przeciwnie.

         – Jestem pizzowym potworem! - wykrzyknął z entuzjazmem czarnowłosy.

         Wchodząca do kuchni hybryda o mało nie dostała zawału, widząc wymachującą dziko rękoma białą postać, biorąc ją początkowo za zjawę. Szybko jednak dotarło do niej, co tam właściwie zaszło, więc postanowiła po cichu się wycofać, zanim ktokolwiek ją zauważy. Wolała chyba nie ingerować w tę szopkę. Tymczasem Mikey jak gdyby nigdy nic starał się ratować jakoś składniki pizzy.

         – Cool! – kontynuował chłopak, oglądając swoje ręce. – Czuję się jak pizza. Tylko nie wsadzaj mnie przypadkiem do pieca! – zwrócił się do towarzyszącego mu żółwia.

         – Nawet byś się nie zmieścił! – Ten machnął jedynie ręką z uśmiechem, kontynuując poprzednie zajęcie.

         – Wiedźma byłaby zawiedziona, że nie może wsadzić Jasia u was do pieca! – wystrzelił nagle Jones bez kontekstu.

         – Ale za to moglibyśmy zjeść jej domek z piernika, a ona nas nie. Taki plus!

         Wciąż schowana pod stołem Casey przestała zwracać na nich uwagę, zamiast tego skupiając się na oglądaniu niewielkiego pierścionka. Wciąż nie żałowała przywłaszczenia sobie go, uliczne nawyki nie opuściły jej nawet w obecnej sytuacji. Gdyby tylko mogła, zmyłaby się stamtąd jak najprędzej i sprzedała swój łup, zanim ktokolwiek zdąży ją powstrzymać. Rozmyślanie nad tym przerwało jej jednak kolejne nasilenie bólu brzucha – miała nadzieję, iż chłopcy nie zaprzepaścili jeszcze całkowicie ich przyszłego posiłku, bo inaczej pierścionek nie będzie jedyną rzeczą, jaką weźmie stąd bez pytania.

         Wieczorna warta Nysy powoli dobiegała końca. Głucha cisza w tunelach oraz kryjówce wskazywała na to, że tej nocy nie musiała obawiać się żadnych problemów – a przynajmniej tak zakładała. Tuż przed końcem jej stróżowania jednak pojawił się Leonardo chcący porozmawiać z nią w cztery oczy. Pozostali już spali, więc to była świetna okazja na tego typu pogawędkę.

         – Coś się stało? – spytała zaniepokojona hybryda, marszcząc czoło oraz opuszczając jedno ucho.

         – Myślę, że powinniśmy poważnie porozmawiać – rzekł lider stanowczo. – Chciałabyś coś mi wyjaśnić?

         – Nie rozumiem... – Kobieta miała niejasne wrażenie, że ten wie o czymś, o czym ona nie ma pojęcia. – Zawsze jesteśmy ze sobą szczerzy i nie widzę powodu, abym coś miała przed tobą zatajać.

         – Czy aby na pewno? – naciskał dalej ze skrzyżowanymi rękoma.

         – Wciąż nie rozumiem, do czego zmierzasz...

          – A pierścionek zaręczynowy? Ten, który sam robiłem przez wiele dni.

         Mutantka popatrzyła na niego z zaskoczeniem, po czym powoli przeniosła wzrok na swoją dłoń. Kiedy zobaczyła, iż faktycznie nie miała go na palcu, przeraziła się. Teraz już rozumiała powód jego gniewu.

         – T-to niemożliwe! – zająknęła się. – Nigdy go nie zdejmuję!

         – A jednak dziś go nie masz. – Młodzieniec złapał partnerkę ostrożnie za ramiona, widząc narastającą panikę w jej oczach. Jego złość powoli ustępowała. – Proszę, powiedz mi prawdę. Brakuje ci czegoś w życiu? Wiem, że nie jestem najlepszym narzeczonym ani ojcem, ale jeśli coś ci leży na sercu, to po prostu powiedz...

         – Chcesz koniecznie wiedzieć? – Kobieta zacisnęła powieki, żeby powstrzymać napływające do oczu łzy. –  Owszem, brakuje mi twojej bliskości, ale pierścionek nie ma nic do tego! Akceptuję to, że masz inne zajęcia na głowie, bo wiem, że obowiązki dowódcy to ciężkie brzemię i nie łączy się zbyt łatwo z życiem rodzinnym!

         Leo nie wiedział, co miał na to odpowiedzieć. Spodziewał się trochę czego innego, jednakże swoje domysły postanowił odstawić na bok – najpierw musieli ustalić inną rzecz: jeśli dziewczyna nie zdjęła biżuterii z własnej woli, to co się z nią stało? Nie wierzył, iż mogła ją zgubić.

         Jedno spojrzenie na twarz narzeczonej przywróciło go jednak do rzeczywistości – przecież to nie jakaś głupia obrączka była teraz najważniejsza, tylko wyznanie, jakie przed chwilą usłyszał. Już dawno nie zdał sobie sprawy z tego, jak materialne stało się ostatnio jego myślenie, tak dobitnie jak teraz.

         – Nigdy nie przeszło mi przez myśl, aby uznać to za pretekst i odejść od ciebie. Tylko przy tobie czuję się bezpiecznie i mam powód, żeby zostać z małym w tym mieście – kontynuowała hybryda, odwracając z niechęcią wzrok. – Ale jeśli ważniejsze dla ciebie jest dobro materialne...

         – Nysa... – Mutant chwycił jej dłoń, podchodząc o krok bliżej. – Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?

         – Bałam się twojej reakcji...

         Teraz już rozumiał wszystko. Było mu głupio, że nie dość, iż ją zaniedbywał, to jeszcze zrobił awanturę o tak głupią rzecz. Bez słowa objął partnerkę, mocno przytulając. Ta odwzajemniła gest i schowała głowę w jego ramionach, jednak wkrótce potem nastawiła uszy, podnosząc załzawiony wzrok. *Salamandrianie* – pomyślała, usłyszawszy ciężki odgłos kroków. Lider natychmiast to zauważył. Miał złe przeczucia. Oboje natychmiast postanowili odłożyć na razie swoje sprawy osobiste na później i zawiadomić resztę.

## Rozdział VI - Kontakt

         Gwałtownie wybudzona ze snu pozostała część mutantów z niechęcią zwlekła się z łóżek, ale gdy usłyszeli o nadchodzących jednostkach, niemal od razu stanęli na równe nogi. Mikey wybiegł tak szybko, że niezamierzenie wpadł na idącego przed nim Raphaela, a ten z kolei wylądował na Jonesie. Wychodząca akurat z pokoju Casey omal nie potknęła się o tę leżącą plackiem na ziemi żywą kanapkę, jednakże na szczęście w porę zdołała ich dostrzec.

         – Panowie, to nie czas na wygłupy! – skrytykował leżących Donatello, nawet nie zwracając na nich większej uwagi.

         Stojąca obok Nysa westchnęła tylko i ruszyła śladem Donniego. Pozostali wkrótce się pozbierali i dołączyli do nich. Tylko Casey miała wątpliwości, czy ma za nimi ruszać. W razie walki tylko by im przeszkadzała, jednak mimo tego ostatecznie powlekła się za nimi, by zobaczyć, co tym razem ich niepokoi. A skoro już miała pomagać, to dla pewności wzięła jakąś losową broń po drodze. Nie miała co prawda ani chęci, ani umiejętności pozwalających z niej skorzystać, ale poudawać zawsze mogła.

\*         Grupa w milczeniu czekała w pełnej gotowości bojowej, aż wróg się zbliży. Kroki niespodziewanie ucichły, a widoczne zza rogu cienie znieruchomiały. Ekipa również zamarła, nie mając pojęcia, co tym razem zamierzają. Po chwili rozległ się kolejny potężny huk, a ziemia zadrżała. Runęła kolejna część tunelu. Tym razem blisko kryjówki, tuż przed nosem Salamandrian. Mało brakowało, a gruzy przysypałyby nie tylko traszki, ale i czekający na nich komitet powitalny, jednak na szczęście obyło się bez ofiar.

         Choć na ten moment było już bezpiecznie, mutanci nie mogli być pewni, czy to się nie powtórzy. Musieli uruchomić dodatkowe środki bezpieczeństwa. Nim jednak zdążyli wymyślić cokolwiek nowego, zauważyli, iż jeden z nich postanowił zdezerterować.

         – Dosyć tego! – oznajmił wściekle Raphael, zamierzając ruszyć w stronę osuwiska. Niespodziewanie na drodze stanął mu lider, blokując przejście. – Zejdź mi z drogi!

         – O nie, nie ma mowy! – zaprotestował Leo, nie przepuszczając brata. – Nigdzie nie pójdziesz!

         – Odsuń się! – warknął ostrzegawczo buntownik.

         – Dokąd się tak spieszysz tak właściwie? – wtrąciła Casey. – Chyba nie chcesz iść na pewną śmierć? Nie każ mi wierzyć, że jesteś aż tak głupi, by iść do wroga jak do przyjaciela.

         – Nie wasza sprawa! – Zielonooki odepchnął starszego i spojrzał wrogo na Casey. – A ty lepiej pilnuj własnych spraw, złodziejko telefonów!

         Po tych słowach ruszył w zamierzonym przez siebie kierunku, nikt już go nie powstrzymywał. Reszta wymieniła się tylko spojrzeniami – poza ciemnoskórą mutantką. Choć był dla niej zbyt krzykliwy i nie przepadała za tym typem osobowości, to mimo wszystko nie chciała, aby Raph bezmyślnie się narażał. Szybko jednak się otrząsnęła, bo niby dlaczego miało być jej żal kogoś, kogo nie zna? Te myśli nie dawały jej jednak teraz spokoju.

         Pozostałych zaś zastanawiało, skąd u buntownika taki nagły wybuch agresji. Szybko doszli jednak do wniosku, że jego frustracja pewnie była spowodowana nie tyle coraz bardziej natarczywymi zamachami, co bezsilnością w przeciwdziałaniu poczynaniom wroga oraz brakiem możliwości porozumienia się ukochaną Rapha, Moną. Mężczyzna najwyraźniej nadal wierzył, że ta zechce mu wszystko wyjaśnić i zaniecha dalszej inwazji, lecz czy słusznie?

         – Tynk mu chyba spadł na głowę i mu odbiło! – odezwał się niespodziewanie Jones, ściągając na siebie uwagę wszystkich zainteresowanych. – Narzekał, że nie daruje temu, kto przyczynił się do zrzucenia tynku na jego zwierzaka!

         Słysząc to, jego imienniczka spojrzała na niego z przestrachem. Nie widziała co prawda tego zwierzaka, jednakże tak czy inaczej zrobiło się jej go żal. Chciała wiedzieć, co z nim, ale skoro inni nie wyglądali na przejętych jego stanem (z właścicielem pupila włącznie) to chyba nic mu się nie stało...

         – Pogadamy o tym później – uciął lider, podejrzewając już, co jego brata skłoniło do nagłych posunięć. – Na razie wracajmy i wzmocnijmy jakoś sufit, jeśli nie chcemy pewnego dnia obudzić się pod gruzem.

         Bez sprzeciwów grupa udała się do kryjówki i zajęła pracami remontowymi. Największa część pracy spadła na panów – Nysa musiała zająć się przestraszonym synem oraz przez moment odpocząć, z kolei Casey znów organizm zaczął odmawiać posłuszeństwa. Była na tyle zmęczona, że nawet nie poczuła, kiedy coś wyleciało z jej kieszeni przy odkładaniu broni na miejsce. Gdyby to wszystko widział Raphael, z całą pewnością zacząłby wyzywać obie mutantki od leniwych księżniczek wymigujących się z roboty. Miały więc szczęście, że go nie było – reszta grupy darowała sobie komentarze i pozwoliła im odpocząć.

\*         Kilka godzin później chłopcy skończyli naprawy i wzięli się za wyznaczanie nowych wart. Tym razem padło na Casey'ego oraz Mikey'ego. Zestawianie ze sobą tych dwóch nie było najbardziej aprobowaną decyzją, jednakże jako iż Raph wciąż się nie zjawił, nie mieli innego wyjścia. Leo miał tylko nadzieję, że jego narwany brat nie wpadł w jakieś poważne kłopoty. Sam nie objął zaś warty z następującego powodu: musiał jeszcze raz pogadać ze swoją partnerką na spokojnie.

\*         Wybudzona raptownie ze snu z powodu koszmaru nowa mutantka przetarła rozespane oczy i usiadła na łóżku, przez chwilę analizując dogłębnie ów marę nocną. Wciąż czuła zmęczenie. Najchętniej poszłaby dalej spać i nigdy już nie wstawała, gdyby nie nieodparta ochota na obejrzenie swoich łupów. Sięgnęła ręką do kieszeni, jednakże nie wyczuła tam zupełnie nic. Przestraszona natychmiast się rozbudziła i podniosła się z łóżka. Przeszukała cały czas pokój, lecz po zdobyczy nie było ani śladu. Domyśliła się, że musiała jej ona wypaść podczas tej całej akcji obronnej. Musiała czym prędzej ją odnaleźć, zanim ktoś inny ją ubiegnie. Raz już przyłapali ją na kradzieży, drugi raz nie mogła sobie na to pozwolić.

         Kobieta otworzyła drzwi, upewniając się wpierw czy nikogo nie ma w pobliżu, zanim ruszyła w stronę kuchni. Już na pierwszym kroku widać było, że dwójka urzędujących tam poprzedniego wieczoru przyjaciół niezbyt dokładnie posprzątała swój bałagan. Casey jednak to zwisało. Sama omal nie narobiła dodatkowego bałaganu, gdy otworzyła szafkę, z której omal nie wyleciała torebka cukru. Zdołała ją chwycić w ostatniej chwili. Odstawiła ją na miejsce i kontynuowała swoje poszukiwania dokładnie, lecz na próżno. Poszła więc przeszukać pozostałą część kryjówki. Obawiała się jednak, że zgubiła "swoją" własność tam, gdzie było największe prawdopodobieństwo, że wpadnie na innego domownika kryjówki – w salonie lub tunelu, gdzie obstawiono warty  – i nie myliła się.

         Postanowiła zajrzeć jeszcze do salonu, nim zacznie poszukiwania poza kryjówką. Tak jak przypuszczała, na środku pomieszczenia bawił się Logan, a nieco dalej siedzieli jego rodzice. Casey miała szczęście – nie zauważyli jej, zbyt pochłonięci rozmową. Oboje wyglądali na dość przejętych. Casey miała tylko nadzieję, że ta pogadanka nie dotyczyła w żadnym stopniu jej samej ani tego, iż to ona zawinęła biżuterię hybrydy. Kiedy tak na nich chwilę patrzyła, odczuła wewnątrz delikatne ukłucie, jakby zaczęły ją nękać wyrzuty sumienia. Szybko jednak się otrząsnęła.

         Chciała ruszyć niezauważenie dalej, gdy na drodze stanął jej Logan. Uważnie spoglądał na nią, jak gdyby wiedział o czymś, o czym wiedzieć nie powinien. Dziewczyna dała krok do tyłu nieco speszona. Maluch szybko jednak się nią znudził i popełznął dalej. Casey odprowadziła jedynie go wzrokiem. Przynajmniej on jeden miał szczęście i nie trafił na patologiczną rodzinę. Miała już czym prędzej odejść, gdy zauważyła, iż maluch wyciąga coś zza telewizora. Przyjrzała mu się uważnie. W pierwszej chwili pomyślała, że to nic ważnego, pewnie jakaś zabawka, lecz po chwili rozpoznała przedmiot i zmarszczyła brwi zirytowana. Natychmiast zabrała z ręki dziecka obrączkę, nie przypuszczając, że milczący dotąd dzieciak będzie w stanie wydusić z siebie jakiekolwiek donośniejsze dźwięki. Nie był to typowy krzyk dla niemowlaków, a raczej stłumiony, rozpaczliwy odgłos wołania o pomoc. Siedzący nieopodal rodzice młodego, słysząc jego krzyk, czym prędzej przerwali rozmowę i znaleźli się tuż obok nich. Młoda matka podniosła chłopca, uważnie patrząc, czy jest cały, podczas gdy jego ojciec usiłował dowiedzieć się, co Casey mu zrobiła. Speszona mutantka nie wiedziała, co robić. Miała ochotę uciec, lecz nie miała dokąd.

         – Słucham? – nie odpuszczał lider.

         – Nic takiego – próbowała się wywinąć. – Po prostu mu niechcący stanęłam mu na ogonie…

         – Jakbyś go nadepnęła, mały by nie krzyczał w ten sposób – rzuciła hybryda, głaszcząc syna. – Casey i Mikey nieraz przypadkiem to robili. Jest już odporny na to...

         – Jeśli mu coś zrobiłaś, to wiedz, że ci nie odpuszczę, więc lepiej mów!

         Mutantka zamilkła, spuszczając wzrok z ciężkim westchnieniem. Nie miała ochoty z niczego im się tłumaczyć. Wtedy Leo zauważył, że ta usiłuje ukryć coś za plecami. Chwycił więc jej nadgarstek, wyrywając następnie przedmiot z dłoni. Nie mógł uwierzyć własnym oczom. Obrączka jego ukochanej wcale nie została przez nią porzucona, a jedynie skradziona. Mógł od razu się tego domyślić, zamiast robić Nysie z tego powodu wyrzuty. Był jej winien naprawdę porządne przeprosiny – nie dość, że ta przez niego cierpiała, to jeszcze oskarżył ją o coś niesłusznie. Musiał naprawić swoje błędy, ale najpierw trzeba policzyć się ze złodziejką.

         Casey tymczasem przyjęła w końcu do wiadomości, iż nie może pozwalać sobie na złodziejstwo w kryjówce, a przynajmniej nie dopóki jest zmuszona w niej zostać wbrew swojej woli. Nie zamierzała jednak za nic przepraszać. Mimo nalegań na wyjaśnienia, dlaczego to uczyniła oraz jak może spokojnie z tym wszystkim tutaj siedzieć, dziewczyna nie puściła pary. Mało tego, poczuła, że zaczyna coś od środka jej dokuczać. Tego uczucia nie odczuwała od lat oraz szczerze nienawidziła – wyrzuty. Ostatni raz miał miejsce jeszcze na długo zanim uwolniła się od matki i bardzo by chciała, żeby tak zostało…

         W tej samej chwili z laboratorium rozległ się donośny krzyk Donatella. Dla Casey było to wybawieniem, dzięki temu natychmiast skończono temat. Miała szczęście, że ich honor nie pozwalał nikogo krzywdzić bez konieczności, więc nie wyrzucili jej za to. Musiała jednak bardziej się na przyszłość pilnować.

         Tymczasem pozostali ruszyli spotkać się z mózgowcem, aby dowiedzieć się, co zaszło. Ku ich zaskoczeniu zastali tam nie tylko swojego wysokiego towarzysza trzymającego kosmiczny drąg, ale i profesora Zaytona Honeycutta jako hologram. Nie mogli uwierzyć w to, co widzieli. Sądzili, że już nigdy więcej go nie ujrzą.

         – Miło mi was znowu widzieć! – Profesor uśmiechnął się do zgromadzonych.

         – Nam również – rzucił lider, podchodząc bliżej. – Doskonała robota, Donnie.

         – Musiałem się z nim skontaktować, może on będzie umiał nam pomóc. Przedstawiłem już naszą sytuację.

         – Zgadza się. Jak już tłumaczyłem waszemu przyjacielowi, Salamandrianie są bardzo waleczną rasą i trudno będzie się ich pozbyć z waszej planety. Ponadto ich własna została zniszczona.

         – Pewnie Lord Dregg za tym stał... – odezwał się Leo.

         – Zgadza się – potwierdził cyborg. – Dlatego szukają nowej, a wasza odpowiada im idealnie. Jednak wpierw muszą stworzyć warunki przyjazne dla siebie.

         – Jest sposób, aby ich jakoś powstrzymać?

         – Obawiam się, że niestety nie.

         Zapanowała cisza. Cyborg popatrzył na nich, zaskoczony widokiem nieznanych wcześniej mu osób.

         – Widzę, że są wśród was nowe twarze – rzekł profesor, spoglądając na stojącą obok byłego kapitana statku mutantkę z młodym na rękach oraz Casey z tyłu. – Wasza rodzina się powiększyła. Gratuluję!

         – To... – Leonardo zawahał się chwilę. – Moja narzeczona, Nysa, oraz nasz syn, Logan.

         – A kim jest towarzyszka z tyłu? Też należy do waszej rodziny?

         Wszyscy zerknęli na wyżej wymienioną. Speszona dziewczyna, która do niedawna opierała się o ścianę, wyprostowała się, czując na sobie chłodne spojrzenia innych. Może jednak faktycznie powinna się ulotnić. Miała już nawet plan, lecz musiała jeszcze trochę poczekać. Nie zamierzała tutaj siedzieć dłużej niż potrzeba.

         – To jest Casey...

         – Moja imienniczka! – przerwał Donatellu wypowiedź Jones. – Jest spoko!

         – Nie powiedziałabym... – Nysa opuściła uszy, wciąż mając za złe kradzież jej bezcennego pierścionka. Ta biżuteria znaczyła wiele nie tylko dla jej partnera, ale i dla niej samej. Przez tą małą rzecz i jej zaginięcie omal oboje z narzeczonym się nie pokłócili.

         – Miło mi poznać, ale wracając do tematu. Przesłałem Donatello więcej danych na temat Salamandrian. Jednak zanim się znowu pożegnamy, spróbowałem nawiązać połączenie z porucznik Y'Gythgbą. Możecie z nią chwilę porozmawiać.

         Zapadła cisza. Po chwili grupa ujrzała na hologramie Monę. W tym samym czasie do pomieszczenia wpadł Raph, który nie spostrzegł jeszcze, że nie byli oni sami. Chciał właśnie zapytać, co wszyscy tam robią, gdy w końcu ujrzał ją – miłość swojego życia.

         – Mona Lisa? – Niedowierzał własnym oczom...

## Rozdział VII – Porucznik Y'Gythgba

          Zanim profesor Honeycutt pożegnał się z grupą mutantów, zdołał połączyć ich jeszcze z porucznikiem Salamandrian, Y'Gythgbą. W tym samym czasie do pomieszczenia wpadł Raphael, który momentalnie przejął całą konwersację. Trudno było mu ukryć, jak bardzo za nią tęsknił. Nie zwrócił jednak uwagi na to, iż dziewczyna niechętnie odwzajemniała ten entuzjazm.

         – Strasznie za tobą tęskniłem – rzekł z tęsknotą Raph.

         – Ja za tobą też... – odparła Lisa, usiłując za wszelką cenę zachować pozór, iż odczuwa to samo. Trochę głupio było jej oszukiwać kogoś, kto ślepo jej ufał i darzył uczuciem.

         Kiedy mutant zaczął dopytywać o powód, dla którego Mona pozwoliła pobratymcom przypuścić atak na Ziemię, traszka poczuła lekką obawę, mimo iż w sumie spodziewała się tego typu pytań. Postanowiła zagrać na emocjach najlepiej jak potrafiła, to najłatwiejsza do poruszenia struna. Opowiedziała im więc o tym, co stało się z ich planetą, stawiając swoją rasę w roli bezbronnych ofiar, choć w rzeczywistości sytuacja nie do końca tak wyglądała.

         W przeciwieństwie do reszty Raphael dość szybko przejął się ich losem. Chciał im pomóc, jednak był bezsilny, co go frustrowało. Choć wciąż nie rozumiał jednego – dlaczego przypuścili atak, zamiast spróbować się porozumieć, na przykład, z władzami USA. Odpowiedź w zasadzie była prosta. Rasa ludzka, nienawidząca już nawet siebie nawzajem, z pewnością nie zapałałaby sympatią do obcych, a przynajmniej z takiego założenia wyszli Salamandrianie. Powinien pewnie sam się tego domyślić, jako iż on i jego bracia wiedzieli już coś na ten temat z własnego doświadczenia, jednak przez zbyt duże podekscytowanie nie wpadł na tego typu przemyślenia. Dziewczyna z całą pewnością nie pogardzi jego ślepym zaufaniem. Jego własna naiwność sama podała go jej na tacy.

         Z jednym osobnikiem Lisie poszło łatwo, lecz musiała jeszcze jakoś przekonać resztę jego ekipy do podobnego podejścia. Z Jonesem oraz Mikey'm również nie miała większego problemu, ich dziecięca naiwność wystarczyła. Z Donatello również nie było kłopotu, musiała mu tylko przedstawić odpowiednie argumenty, wyjaśniające, ile korzyści może wynieść z sojuszu z nią i lepiej, aby nie próbował doszukać się w tym haczyków. Inaczej może za to słono zapłacić. Jednak z całą resztą, a szczególnie Nysą, Salamandrianka miała zdecydowanie większy problem. Dziewczyna chyba zaczęła coś podejrzewać; wpatrywała się w Lisę dość nieprzychylnym, acz nieufnym wzrokiem, kołysząc przy tym delikatnie syna. Mona musiała dać hybrydzie do zrozumienia, że wkrótce poniesie tego konsekwencje, jeśli pokrzyżuje jej plany. Nie tylko jej zresztą – Leo również nie do końca wierzył kosmitce, podobnie zresztą Casey, która to stała z boku, pogrążona we własnych myślach. Wszyscy, którzy byli przeciwko Salamandrianom musieli zostać wyeliminowani.

         Z zamyślenia Salamandriankę wyrwał głos zielonookiego, który chciał zamienić z nią jeszcze kilka słów.

         – Uwielbiam z tobą rozmawiać, ale muszę niestety kończyć – oznajmiła Lisa. – Przełożony mnie potrzebuje.

         – Szkoda... – jęknął rozczarowany żółw, po chwili wpadając na pewien pomysł. – Mona, posłuchaj. Skoro jesteś już na Ziemi, to może się spotkamy?

         Kosmitka zamilkła, rozważając przez moment jego propozycję.

         – Jasne, oczywiście. Podaj mi tylko współrzędne i jesteśmy umówieni.

         Żółw bez większego namysłu podał jej swojej namiary. W zamian za to dziewczyna obiecała mu tymczasową ochronę. Był tak bardzo naiwny, że Mona poczuła się jeszcze gorzej niż przedtem, acz wiedziała doskonale, iż jego ślepe zaufanie może pomóc nie tyle jej, co całej rasie kosmicznych jaszczurów. Gdyby tylko jego bliscy postąpili podobnie, mogłaby mieć całkiem niezłe sługi...

         W międzyczasie Nysa opuściła laboratorium, nie mogąc dłużej słuchać tego, jak Lisa nie tylko bawi się uczuciami buntownika, ale również spiskuje przeciwko nim wszystkim. Widząc jej nagłe wyjście, Leo postanowił ruszyć za narzeczoną, chcąc dowiedzieć się, czemu ta tak nagle się zmyła.

         – Coś się stało? – zapytał zmartwiony, dogoniwszy ją.

         – Nie jestem pewna, czy powinnam o tym rozmawiać z kimkolwiek... – Kobieta spuściła wzrok oraz uszy. Lider zbliżył się do niej. – Jeszcze pomyślisz, że znowu mam urojenia.

         – Zdaję sobie sprawę, jak to wszystko się potoczyło i naprawdę jest mi przykro. – Leonardo znów poczuł wyrzuty sumienia z powodu niedawnych oskarżeń, jednak postanowił kontynuować. – Nie mam pojęcia, co we mnie wtedy wstąpiło...

         – Miałeś prawo się zdenerwować – odparła, spoglądając na niego. – Nie gniewam się. Lepiej skupmy się na tym, co nas wkrótce czeka.

         Żółw skinął głową, po czym objął narzeczoną, całując ją w czubek głowy. Mutantka przytuliła się do niego. Lider nie darowałby sobie, gdyby teraz stracił ją i syna w wyniku własnej głupoty spowodowanej przez swoje egoistyczne oraz materialistyczne podejście.

         Po chwili odsunęli się nieco od siebie. Leo spróbował jeszcze raz dopytać partnerkę o powód jej nagłego opuszczenia pomieszczenia. Przekonał ją również, iż jemu może zaufać. Zostawią to między sobą, jeśli zechce. Dopiero wtedy kobieta postanowiła się otworzyć i opowiedzieć chłopakowi o prawdopodobnym kłamstwie Lisy.

         – Jesteś pewna? To poważne oskarżenie...

          – Jestem. Słyszałam tę nieszczerość w jej głosie.

         – W takim razie będziemy musieli lepiej przyjrzeć się jej zachowaniu. Tymczasem trzeba położyć małego do łóżka.

         Hybryda zerknęła na młodego, który zdążył już zasnąć podczas trwającej debaty. Leo miał rację, musiała go położyć, a przy tym samej odpocząć. Narzeczony obiecał, że później do nich przyjdzie.

         Zaraz za parą z laboratorium ewakuowała się też Casey, ruszając do swego pokoju. Miała dość tego dnia, a dodatkowo nawróciło potworne zmęczenie. Musiała się położyć.

         Kiedy Raphael skończył konwersację z Moną, Donatello zabrał swój sprzęt, po czym ruszył odszukać najstarszego. Zdołał zastać go jeszcze zanim ten udał się do dojo, aby oczyścić swój umysł i nieco się wyciszyć poprzez medytację. Miał do przekazania informacje, jakie zostawił im profesor. Nie było to nic istotnego, aczkolwiek wszelkie dane były na wagę złota. Przynajmniej dowiedzieli się, do czego Salamandrianie są zdolni, jakich warunków potrzebują do własnego rozwoju, co robią z zakładnikami oraz czym się żywią. Sama wieść, że podstawą ich diety są Kraangi ich nie wruszyła, ale gdy Donnie wspomniał o tym, jaki problem mają, aby odróżnić kształty z powodu fatalnego wzroku i jak łatwo mogli pomylić te mózgi z ludzkimi dziećmi lub innymi ośmiornicowatymi, Leo poczuł niepewność. Nawet jeśli jego dziecko było zupełnie inne niż ludzkie, to w dalszym ciągu było dzieckiem – bezbronnym i podatnym na niecne zamiary wroga. Musiał dołożyć wszelakich starań, aby pod żadnym pozorem nie dopuszczać tu Salamandrian. Nigdy sobie nie daruje, jeśli jego bliskim coś się stanie.

\*
         Jakiś czas później rozespana Casey wyśliznęła się z pokoju, aby napić się wody. Ze względu na narastające zmęczenie oraz kolejny osobliwy sen, wolała czasowo pozostać w kryjówce, jednakże gdy odzyska siły, nikt już jej tu nie zobaczy. Po drodze do kuchni napotkała zielonookiego. Chłopak wydawał się być w dobrym nastroju, ale wolała go nie zaczepiać. Podczas kiedy on szperał w lodówce, Casey usiadła ze szklanką wody przy kuchennym stole, po czym rozpłaszczyła się na blacie, kładąc na nim policzek i oglądając w tej pozycji sunące po ściance szklanki bąbelki. Nie zamierzała wstawać, było jej tam wygodnie.

         Żółw wyprostował się wreszcie i trzasnął drzwiczkami lodówki, przeklinając pod nosem. Donośny odgłos zaszumiał w uszach dziewczyny, jednak w dalszym ciągu ani drgnęła. Zamiast tego odwróciła twarz w stronę drewnianej powierzchni blatu.

         – Nie daruję im splądrowania lodówki! – warknął mutant wściekle, odwróciwszy się. Widząc leżącą na stole Casey, uniósł tylko łuk brwiowy, krzyżując ręce. – Nie masz lepszych miejsc do spania? Na przykład, no nie wiem, łóżka?

         – Tam już spałam – mruknęła kobieta w odpowiedzi, dalej zwrócona twarzą do drewna. – Tu jest wygodniej.

         – Stół to nie jest najlepsze miejsce do wypoczynku.

         – I nie zasnę, mam zbyt dziwne sny. – Casey podniosła wreszcie głowę i oparła łokieć na blacie, a policzek ułożyła na dłoni.

         – Jakie sny? – zainteresował się, siadając obok. – Opowiadaj!

         – Uch... – Mutantka zerknęła na niego, nieco zaskoczona pytaniem. – Nic wielkiego. Tylko jakaś dziwna, cienista postać...

         – Zwykły koszmar. Nie ma czym się przejmować.

         – Niby ta... Ale było w niej coś dziwnego. Jakby usiłowała ze mną się porozumiewać. Była taka realistyczna... W każdym razie nie sposób było się przez nią wyspać.

         – Koszmary już takie są. – Mężczyzna wzruszył ramionami, po czym poklepał ją po ramieniu. – Nie masz czym się martwić!

         Żółwica kiwnęła tylko lekko głową. Nie będzie tego kwestionować, nie zna się. Normalnie praktycznie nic jej się nie śni. Miała tylko nadzieję, że faktycznie był to jedynie koszmar i więcej już nie powróci. Musiała się wyspać, jeśli zamierzała stąd jak najszybciej się stąd ulotnić.

\*\*\*
         Następnego dnia Rapahel bladym świtem opuścił kanały i ruszył na spotkanie z Mona Lisą. Po drodze natknął się na parę patroli, ale na prośbę Y'Gythgby kosmiczne jaszczury nie ruszyły buntownika.

         Oczekująca na najwyższym punkcie widokowym Statuy Wolności Lisa już na niego czekała. Nawet jeśli miała lekkie wyrzuty sumienia przez wabienie mutanta, który oddał jej swoje serce, musiała zadbać o swoich i to im zapewnić lepszą przyszłość. Mało tego, dostała od kilku swoich popleczników informacje o tym, ze jego grupa coraz częściej daje się we znaki rewolucji. Więc jej zadaniem, narzuconym przez wyższe organy władzy, było namierzyć ich kryjówkę i zmusić ich wszystkich do kapitulacji.

         Niczego nie podejrzewając, Raph dołączył wkrótce do ukochanej. Na jej widok wpadł w ogromny zachwyt i rzucił jej się na szyję. Przywitałby się z nią znacznie czulej, gdyby nie hełm chroniący go przed toksycznym gazem. W przeciwieństwie do niego, Lisa tylko udawała, że odwzajemnia radość. Zamierzała wycisnąć z niego wszelakie informacje na temat ich pozycji obronnej pod pretekstem zmartwienia jego dobrem. Żółw opowiedział jej o niemal wszystkim, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo narażał swoich bliskich.

         Kiedy Salamandrianka zdobyła dość informacji, przytuliła chłopaka, wmawiając mu, że bardzo im współczuje – wszystko po to, aby wszczepić w jego szyję nadajnik lokalizacyjny. Porozmawiali jeszcze chwilę, nim każde z nich rozeszło się w swoją stronę. Kiedy grupa mutantów przestanie stać im na drodze, Salamandrianie będą mogli przeprowadzić inwazję bez żadnych przeszkód. Jednakże, zanim przypuszczą na nich pełny atak, muszą dać im jasno do zrozumienia, aby dobrowolnie się poddali i Lisa miała już na to plan.

## Rozdział VIII - Cel; Kryjówka

          Jakiś czas później Raphael wrócił do bazy cały w skowronkach. Nie podejrzewał nawet, jakie niebezpieczeństwo ściąga na swą rodzinę, ślepo ufając swojej dziewczynie. Jego entuzjazm szybko jednak opadł, gdy tylko przekroczył próg kryjówki. W salonie, obok kanapy, leżało pełno szkła oraz kałuża wody wymieszanej z krwią, a obok klęczała Casey, trzymając kurczowo zakrwawioną rękę. Wydawała się być umysłowo nieobecna, zapatrzona w jeden punkt przed sobą.

         Mutant momentalnie znalazł się obok dziewczyny, usiłując dowiedzieć się, co się stało. Trudno stwierdzić, czy bardziej się przejął, czy zdenerwował.

         – Co ty wyczyniasz! – wykrzyknął, zawiązując na jej nadgarstku swoją bandanę, aby odciąć dopływ krwi do pokaleczonej ręki. – Szklanki nie rosną na drzewach!

         – Co? – spytała tylko nieprzytomnie. Dopiero gdy otrząsnęła się z szoku, poczuła piekący ból w prawej dłoni. – Chciałam... w zasadzie to nic ważnego.

         Żółw uniósł łuk brwiowy, krzyżując ręce. Najchętniej wycisnąłby z niej informacje już teraz, ale wpierw musiał opatrzeć jej ranę, jeśli chciał z nią jeszcze o czymkolwiek zamienić słowo. W tym czasie do salonu wszedł rozespany Mikey. Mutantka nawet nie zwróciła na niego uwagi, wciąż najwyraźniej czymś przejęta. Dodatkowo narastający ból nie dawał jej spokoju. Raphael nie dostrzegł tego stanu rzeczy.

         – Śniło mi się coś strasznego! Byłem w Disneylandzie i nagle przyszła wielka pizza i chciała nas wszystkich pożreć, a potem rollercoaster wystrzelił w kosmos, gdzie gwiazdy migały niczym kule dyskoteki i zabijały swym blaskiem! – opowiadał przejmującym tonem najmłodszy z żółwich braci, gdy nagle zauważył krwawiącą rękę dziewczyny. Niemal od razu podniósł lament, łapiąc się za głowę. – Raph, ona krwawi! Jest ranna! Jak możesz siedzieć tak spokojnie!?

         Zielonooki spojrzał na niego ze zniecierpliwieniem. Nim zdołał cokolwiek wykrztusić, piegus zniknął mu z pola widzenia. Raphael westchnął ciężko. Po chwili niebieskooki był z powrotem, ciągnąc za sobą domagającego się wyjaśnień Donatello.

         – Pospiesz się! Ona jest ranna! – kontynuował najmłodszy, nie zważając na protesty starszego.

         – Możesz mi wyjaśnić... – Raph przerwał, widząc całe zajście, po czym zerknął przez ramię na niższego żółwia i sprzedał mu plaskacza. – Głąbie, przecież sami moglibyście to opatrzeć!

         Kiedy już odzyskał władzę nad własnym ciałem, wyrwawszy swoje ramię z uścisku niższego żółwia, naukowiec podszedł do dziewczyny i obejrzał jej skaleczenia. Nakazał młodszemu przynieść apteczkę. Buntownik tylko przewrócił oczami. *Dwa pajace*, pomyślał.

         Słysząc wrzaski, reszta przybiegła zobaczyć, czy nie były one spowodowane kolejną próbą najazdu wroga. Odetchnęli jednak z ulgą, gdy spostrzegli, że to jednak fałszywy alarm, acz nie byli tym zachwyceni. Musieli przerwać swoje dotychczasowe zajęcia, obawiając się najgorszego, zupełnie niepotrzebnie.

         – Pójdę może zrobić coś do picia... – westchnęła ciężko hybryda, po czym ruszyła w stronę kuchni nieco podminowana.

          – To ja chcę kakauko! – krzyknął Jones, zanim ta zdążyła odejść.

         – Banda dzieciuchów – burknął skwaszony buntownik.

         Lider tylko pokręcił głową, nim postanowił pójść pomóc partnerce. Tylko Casey pozostał z resztą ekipy. Widząc zranioną dłoń swojej imienniczki, chłopak zaczął szukać winnych tego zajścia.

         – Kto ci to zrobił?! Casey Jones zaraz go ukarze!

         – Uspokój się, narwańcu! – rzucił ostrzegawczo zielonooki. – Twoja kumpela tylko rozbiła szklankę!

         W tym czasie wrócił Mikey i nakazał wszystkim się odsunąć. Buntownik tylko przewrócił oczami i zrobił krok do tyłu, zaś Don został odepchnięty. Casey poczuła się nieco nękana przez towarzyszy. Nikt dotąd nie poświęcał jej tyle uwagi, nie przywykła do takiego stanu rzeczy. Jak mogła kiedyś narzekać na niedobór tego, tak teraz wolałaby wrócić do czasów spędzanych na samotności, pozbawionych wszelkiego kontaktu z innymi.

\*\*

         Wieczorem każdy był zajęty sobą. Mutantka czuła się już lepiej. Zadanie ze sprzątaniem resztek szkła przypadło Raphaelowi, gdyż pozostała dwójka znalazła pretekst od wymigania się od brudnej roboty – opiekę nad biedną i potrzebującą ich (a przynajmniej tak sami zakładali) Casey, choć ta protestowała. Ostatecznie kobieta nie zdołała ich przekonać, że to naprawdę nie jest konieczne i była skazana na długie godziny w ich towarzystwie.

         Nie tylko Casey czekały ciężkie chwile, bowiem gdy lider skończył pomaganie partnerce i spędził z nią oraz małym całe popołudnie, aby wynagrodzić jej ostatnie krzywdy, wysłuchał tego, co buntownik miał mu do przekazania na temat spotkania z Moną. Kiedy tak go słuchał, nie mógł uwierzyć, jak ten mógł być tak naiwny wobec wroga, który był w stanie wymordować tysiące, aby tylko mieć gdzie ulokować swoje pośladki i czerpać korzyści kosztem innych.

         – Sądzisz, że jej rasa zechce odpuścić? – Leo skrzywił się, nie mogąc dalej tego słuchać. – Niszczą naszą planetę, wymordowali mnóstwo ludzi, a ty wierzysz, że akurat NAM dadzą spokój?!

         – Nie okłamała by mnie! – warknął wściekle Raph. Nie zamierzał tolerować oskarżeń w stronę swojej dziewczyny. – Walczy, aby zostawili Ziemię i poszukali innej, niezaludnionej planety!

         – Otrząśnij się! Ta twoja dziewczyna należy do jednostki wroga. Nie wiemy, do czego tak naprawdę jest zdolna!

         – Ale ja wiem i jestem pewien, że zrobi wszystko, aby zapobiec inwazji!

         Starszy żółw westchnął ciężko.

         – Przypomnę ci tylko, że podobnie było w przypadku Karai i teraz jest naszą sojuszniczką! – dodał prędko zielonooki, nie odpuszczając ani na chwilę.

         – Czy ty siebie słyszysz? Karai nie chciała zniszczyć całej planety!

         – Mów co chcesz, ale Mona jest inna niż reszta jej rasy!

         – Obyś się nie mylił. – Zmęczony rozmową lider poklepał młodszego brata po ramieniu, po czym skierował się do dojo. Musiał trochę przemyśleć całą tę sytuację. Tymczasem buntownik prychnął pod nosem i ruszył do swego pokoju, gdzie wyżalił się Gryziowi.

         Późnym wieczorem Casey zdołała się wreszcie wyrwać chłopakom i postanowiła opuścić kryjówkę w trybie natychmiastowym. Zanim jednak wyszła, postanowiła zadbać o własne bezpieczeństwo. Splądrowała lodówkę z większości jedzenia, po które wybrana grupa ruszyła późnym popołudniem, a przy tym pożyczyła sobie kilka niezbędnych drobiazgów, takich jak zapalniczka, scyzoryk, mały palnik, paczka herbatników oraz herbata. Pamiętała również, że na zewnątrz unosi się toksyczny gaz, więc wzięła ze sobą sprzęt umożliwiający oddychanie. Znajdzie jakiś wysoki punkt, gdzie ani gaz, ani obcy jej nie będą zagrażać i tam spędzi następne dni. Nie martwiła się już, co dalej z nią będzie, bo inaczej w życiu by nie opuściła tego okropnego miejsca.

         Zapakowała wszystko w sportową torbę, którą znalazła w jednym z pokoi i udała się w stronę wyjścia. Przerzuciła pakunek przez bramkę, po czym sama nad nią przeskoczyła. Upewniła się, czy nikt jej nie zauważył, a następnie ruszyła przed siebie.

         Od opuszczenia kanałów dzieliło ją zaledwie kilka metrów, gdy nagle usłyszała odgłos równego marszu żołnierzy. Rzuciła na bok torbę, po czym ostrożnie wyjrzała za róg tunelu. Po ścianach rozciągały się długie cienie. Doskonale wiedziała, co to mogło oznaczać. Najchętniej zmieniłabym kierunek i uciekła inną drogą, pozostawiając tamtych samych sobie, lecz ze względu na swojego przyjaciela sprzed lat nie mogą zrobić nic innego, jak tylko ostrzec go przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.

         Casey wparowała z powrotem do kryjówki i pobiegła po Mikey'ego, a ten wraz z Jonesem zwołali resztę. Po chwili zaalarmowana grupa chwyciła za swe bronie i wybiegła odeprzeć atak wroga. Tym razem nie mieli czasu rozważać, czy to był prawdziwy alarm. Musieli reagować czym prędzej. W bazie pozostały jedynie mutantki oraz dziecko jednej z nich. Powodem tego był fakt, że Casey nie potrafiła walczyć, zaś Nysa musiała pozostać i w razie czego bronić Logana.

         – Casey, lepiej weź to i pomóż reszcie – rzekła Nysa, wręczając jej swoją katanę. Niezbyt ufała dziewczynie, jednak nie widziała innego wyjścia. – Wiem, że nie najlepiej radzisz sobie w boju, lecz postaraj się chociaż trochę pomóc. Potrzebujemy każdej możliwej pary rąk do pracy.

         Dziewczyna niechętnie przyjęła podarek. Nim jednak odeszła, zadała hybrydzie pytanie.

         – Nie wyszlibyście na tym lepiej, gdybyś to jednak ty tam poszła? Poza tym bez broni raczej nie będzie tu bezpiecznie.

         – Muszę bronić swego synka w razie konieczności, a to maleństwo w zupełności mi wystarczy – odparła kobieta, wyciągając swoje tantō przytroczone u prawej nogi. – Wy lepiej skupcie się na pokonaniu wroga.

         Casey popatrzyła na nią przez chwilę w ciszy, po czym wzruszyła ramionami. Jej matka w życiu by na coś takiego nie poszła. Szczerze mówiąc, zazdrościła trochę Loganowi tak troskliwej rodzicielki. Musiała przyznać, że miał mały przeklęte szczęście, dlatego lubiła go jeszcze mniej.

         Kiedy już się otrząsnęła, chcąc nie chcąc ruszyła do pozostałych.

\*
         Dotarła do reszty na czas, jednak wolała trzymać się z boku, dopóki jej interwencja nie będzie konieczna. Ponieważ katana była wystarczająco długa, dziewczyna oparła się na niej, obserwując trwający pojedynek.

         Spokojne dotąd miejsce zamieniło się w pole bitwy. Casey ostatecznie dla własnego bezpieczeństwa ukryła się za jednym tunelem. Wyglądało na to, że żółwie prowadziły do czasu, gdy wroga jednostka nie otrzymała posiłków. Dopiero wtedy zmagania przestały być łatwe i przerodziły się w walkę o byt.

         – Może byś nam pomogła!? – Donnie zauważył dziewczynę, rzucając się na jednego z jaszczurów, aczkolwiek nie uzyskał od niej żadnej reakcji. Zresztą nie miał teraz czasu nad tym rozważać, miał na głowie poważniejszy problem. Poza dziewczyną w walkę nie angażował się również Raphael, jedynie broniąc się przed ruchami wroga. Zielonooki nie tak umawiał się z wybranką. Obiecała przecież, że nie będą ich atakować, jeśli oni nie zrobią tego pierwsi. Dlaczego więc dopuściła, aby grupa patrolowa ich nachodziła i dlaczego jego bracia, do cholery, nie chcieli go słuchać? To musiała być pomyłka! Z drugiej strony zadawał sobie pytania, skąd wiedzieli, gdzie ich szukać? Nie podawał nikomu współrzędnych kryjówki. Musiał z nią poważnie pomówić jak już skończą walczyć.

         – Raph, ty też się rusz i nam pomóż! – zawołał tym razem lider, poczyniwszy kilka kroków w tył, osłaniając się przed atakami większego od siebie przeciwnika. Kątem oka również dostrzegł, iż ciemnoskóra mutantka posiadała znajomą broń, lecz nie miał teraz czasu nad tym rozmyślać.

         Mutant nic nie odpowiedział. Zamiast tego zaczął się wahać nad pomocą braciom, jednak jego rozmyślania nie potrwały długo. Kilkoro Salamandrian w końcu zauważyło, że dwójka wrogów stoi bezbronna. Zielonooki w ostatniej chwili zdołał uniknąć ataku. Dopiero teraz złapały go nerwy. Koniec forów. Salamandrianie pożałują, że na niego wpadli.

         Casey również omal nie oberwała. Jej samoobrona była tak tragiczna, że w jednej chwili straciła miecz z rąk. Jaszczur z tryumfalnym uśmiechem wycelował w mutantkę z blastera. Ta jednak jakimś cudem zebrała w sobie siły i w ostatniej chwili zdołała podciąć silniejszego od siebie wroga. Padł wystrzał, który trafił w ścianę tuż nad nią. Nie rozumiała sama, co tak właściwie tu zaszło, aczkolwiek nie zamierzała tracić otrzymanej szansy. Momentalnie dobyła broni i odebrała przeciwnikowi życie. Wkrótce bitwa stała się łatwiejsza, więc mutanci mieli szansę odzyskać przewagę.

## Rozdział IX – To tylko moment

          Po długiej potyczce grupa opadała już z sił, gdy niespodziewanie nadciągnęła pomoc. Nikt nie przypuszczał, że najbardziej podatna na śmierć, niepotrafiąca walczyć, a tym samym znienawidzona przez wszystkich mutantka zdoła nie tylko dołączyć do walki, acz i zyskać zdecydowaną przewagę. Wszystkich dodatkowo dziwił fakt, że ta poza piekielną siłą zmieniła się fizycznie – wyposażone w ostre szpony dłonie pokrywała czarna, ociekająca materia, a jej oczy wydawały się emanować szaleństwem, błyszczące jaskrawą czerwienią.

         Pomimo niepokoju, jaki nastał na skutek przemiany Casey, żółwie nie zamierzały zaprzepaścić danej im szansy i ruszyły do ponownego natarcia. Wkrótce skazani na porażkę Salamandrianie zdecydowali się wycofać, zostawiając tym samym rannych braci na łasce wroga.

         Po odniesionym zwycięstwie Casey upadła na ziemię, głośno dysząc. Powoli zaczęła wracać do siebie i odzyskiwać świadomość.

         – No, no! – rzekł z szacunkiem jej imiennik. Mutantka spojrzała na niego pytającym spojrzeniem. – Całkiem nieźle jak na taką miernotę – pochwalił ją.

         – Potem to wyjaśnimy – przerwał mu lider. – Musimy wracać!

         Wszyscy bez sprzeciwu się z nim zgodzili.

\*
         Na miejscu powitała ich martwa cisza. Zaniepokojeni ostrożnie zaczęli się rozglądać po kryjówce. Lider, obawiając się najgorszego, czym prędzej rozpoczął poszukiwania partnerki. Odetchnął z ulgą, gdy zastał ją ukrytą na drzewie w dojo z młodym. Kiedy Nysa zauważyła pozostałych, niemal natychmiast zeszła na dół, wpadając w objęcia narzeczonego.

         – Wszystko w porządku? – zapytał z troską lider, tuląc partnerkę.

         – Si, a jak z wami? – Kobieta zerknęła na niego, po czym przeniosła wzrok na resztę i zmarszczyła czoło, zaniepokojona ich stanem. – Nic wam się nie stało? Nie wyglądacie najlepiej.

         – Nic nam nie będzie, nie martw się. To tylko kilka zadrapań i siniaków – odparł ten, wciąż ją trzymając. Nieco ją tym uspokoił.

         W końcu odsunęli się od siebie i ruszyli do salonu, gdzie reszta opatrywała rany. Nadszedł czas na poważną rozmowę.

          – Raph, Casey – zwrócił się do nich Leo. – Co macie nam do powiedzenia?

         W odpowiedzi brunetka wzruszyła jedynie ramionami, po czym skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała gdzieś w bok. Taka postawa zdecydowanie nie usatysfakcjonowała ani wgapionych w nią cichych obserwatorów rozmowy, ani tym bardziej zadającego pytanie. Zanim jednak zdążył wyrazić jakąkolwiek dezaprobatę, głos zabrał drugi oskarżony.

         – Nie rozumiem, o co ci chodzi – burknął ponuro zielonooki, tym samym ściągnąwszy na siebie uwagę zgromadzonych. Żółwica mogła przemilczeć sprawę w spokoju.

         – Ty już doskonale wiesz. Zawiodłeś drużynę. Jak mogłeś nas tak wystawić!

         – Przecież próbowałem walczyć, ale nie potrafiłem! – Buntownik ze złości poderwał się z kanapy. – Nie chcę z nimi walczyć, rozumiesz?!

         – Ty żartujesz, tak? To my ledwo uszliśmy z życiem, a tobie tak po prostu odechciało się walczyć?! – Kapitan nie mógł wyjść z szoku. – Czy ty siebie słyszysz?!

         – Co?! – wtrącił się Jones, po czym zamilkł na kilka sekund. Nie wiedział, co ze sobą zrobić i dla zabicia poczucia bezsilności zaczął nerwowo krążyć po pomieszczeniu. – Mój najlepszy kumpel okazuje się być zdrajcą!

         – Nie jestem żadnym zdrajcą! – bronił się buntownik.

         – To już Casey bardziej pomogła, a jest beznadziejna w walce! – krzyknął rozzłoszczony Leonardo. Ta spontaniczna wypowiedź na moment przypomniała mu o sprawie mutantki, aczkolwiek ta, najwyraźniej wyczuwszy pismo nosem, już pewną chwilę temu ulotniła się z pola widzenia. Przez myśl przemknęło mu nawet, aby się za nią rozejrzeć, jednakże kolejne kuriozalne wytłumaczenia Raphaela szybko przekierowały jego uwagę z powrotem do obecnej kłótni, która potrwała jeszcze dobrych kilkanaście minut.

\*\*\*
         Nazajutrz ataki się powtórzyły i tak co kilka kolejnych dni. Kiedy już wydawać się mogło, że wróg odpuścił, sytuacja się powtarzała. Mutanci musieli opracować lepszą strategię, jeśli chcieli się utrzymać. Tym razem mieli szczęście, ale następnym razem mogli się go już nie doczekać.

         Od czasu do czasu mutanci zauważali brak niektórych rzeczy i bez cienia wątpliwości stwierdzali, kto się przyczynił do ich zniknięcia. Większość zdołano odzyskać bez problemu. Tylko Raphael miał z tym niemały problem. Nie dość, że ukradła jego ulubiony kubek, to jeszcze go zniszczyła. To niedopuszczalne! Zrobił więc o to awanturę do tego stopnia, że mutantka nie opuszczała swego pokoju przez pewien czas.

         Mijały kolejne dni. Salamandrianie wciąż nie odpuszczali, a wręcz nasili atak. Buntownik usiłował przez cały ten czas skontaktować się z ukochaną, jednakże na próżno. Dziewczyna albo nie odpowiadała, albo nie miała czasu. Racje żywnościowe kurczyły się coraz bardziej, wody także zaczynało im brakować. Sytuacja robiła się coraz bardziej opłakana. Na powierzchni wcale nie było lepiej. Kosmici zdołali zniszczyć znaczą część kontynentu. Dotarli również do Europy, która to mimo zaciętych walk także zaczynała upadać. Relacje między domownikami również zaczynały się kruszyć. Im dłużej siedzieli bezczynnie, uwięzieni w kanałach, tym bardziej zaczynali wariować.

         – Jeśli wkrótce nie pozbędziemy się tych kosmitów, to nie zostanie nam nic! – lamentował Jones, chodząc nerwowo po kryjówce.

         – Wyluzuj, zaraz ich przepędzimy! – uspokajał go Mikey z kanapy. – Casey nam pomoże!

         – Pomoże? – zatrzymał się nagle. – Ona nie da rady! Te laski są do niczego! Jedna nie potrafi walczyć, a druga siedzi całymi dniami z bachorem!

         – Sądziłem, że je lubisz...

         – Lubię, ale wkurza mnie, że musimy tu gnić zamiast walczyć!

         – Powtarzam ci, że robimy, co możemy! – Do salonu wszedł lider.

         – Ciekawe co? Siedzimy na dupie i nic poza tym!

         – Przynajmniej jesteśmy bezpieczni! – stwierdził piegowaty.

         – Co mnie to, kiedy świat jest w potrzebie! – wrzasnął hokeista.

         – Jakbyśmy teraz niepotrzebnie się narażali, to kto by miał później pomóc ludziom? Wtedy byłby większy problem, pomyślałeś o tym?!

         – Problem? Problemem to jest ta twoja narzeczona i bachor!

         – Uważaj, co i o kim mówisz! – ostrzegł go lider.

         – Stary, świat nam się wali, a ty najbardziej martwisz się o dzieciaka!

         – Jest moim synem, więc to normalne, że się o niego martwię!

         W tym czasie zaalarmowana nagłymi krzykami Casey przyszła zobaczyć, co się dzieje, a zaraz za nią dołączyła reszta ekipy.

         – Musicie tak wrzeszczeć!? – zapytał sfrustrowany naukowiec.

         – Marudzisz – rzucił leniwie chłopak w czerni. Naukowiec postanowił zignorować tę uwagę. Jednak mimo to kłótnia trwała jeszcze przez parę minut.

\*\*
         Wieczorem kolejna jednostka, lecz tym razem znacznie większa od poprzedniej, postanowiła nawiedzić mutantów. Zaskoczona ekipa wyskoczyła z kryjówki, by odeprzeć atak wroga. Nawet jeśli ten był znacznie liczniejszy niż ostatnim razem, nie zamierzali tak łatwo odpuszczać. Każdy z żółwi zajął swoją pozycję, poza Casey, która tym razem nie miała ze sobą żadnej broni i nie zamierzała się angażować w walkę, usiłując uciec ukradkiem w głąb tuneli. Po sprzęt wróci później. Wtem jednak dostrzegła wysoką postać ukrywającą się w jednym z tuneli. Wyglądała, jakby na coś czekała. Chyba nie zdołała jeszcze zauważyć przypadkowego gapia.

         Casey zerknęła za siebie, jakby oczekując, iż ktoś również zauważy coś niepokojącego. Tym razem żółwie nie zwróciły na to jednak najmniejszej uwagi. Wszyscy byli zajęci walką z Salamandrianami. Dziewczyna więc postanowiła zadziałać solo.

         Kiedy droga okazała się wolna, tajemnicza postać niespodziewanie opuściła swą kryjówkę, ruszywszy w kierunku wejścia bazy. Wyglądała na Salamandriana płci żeńskiej. Jej sylwetka była delikatniejsza oraz nie wyglądała jak większość samców kosmicznych jaszczurów.

         Nie zwlekając, dziewczyna zaskoczyła Salamandriankę, zagradzając jej tym samym drogę. Kosmitka przez chwilę stała w bezruchu, próbując zrozumieć, co zaszło. Nie mogła pozwolić sobie teraz na porażkę. Nie po to grała tak długo na emocjach Raphaela, aby teraz jej plan poszedł w odstawkę. Musiała czym prędzej wyeliminować przeszkodę. Mona chwyciła za swój miecz i natarła na przeciwniczkę.

         Może i ciemnoskóra nie była najlepsza w walce, ale za to znała sztukę freerunnigu, więc powinno jej to wystarczyć, aby przynajmniej przytrzymać wroga. Dodatkowym autem był fakt, że mutantka zdołała pokonać swoje dotychczasowe największe słabości fizyczne, jakimi jest zmęczenie czy głód, dlatego tym lepiej była w stanie utrzymać Salamandriankę z dala od celu.

         Mona za wszelką cenę usiłowała wymierzyć jej cios i skończyć te szopkę jak najszybciej, póki nie było świadków. Wściekła, nie mogła pogodzić się z myślą, że ktoś tak niedoświadczony może bezproblemowo jej umykać. W tym samym czasie zaś Raphael skończył walczyć na swojej linii. Zaraz potem zaś zauważył, że nie ma z nimi Casey, więc niechętnie, bo niechętnie, ale postanowił jej poszukać.

         Salamandrianka, coraz bardziej rozjuszona, zaczęła tracić nad sobą kontrolę, gdy nagle coś dostrzegła. Mutantka dość często powtarzała podobne sekwencje ruchów, co dawało idealną okazję, aby ją zaskoczyć. Kiedy ta usiłowała uniknąć ostrza miecza, kosmitka podłożyła ogon z drugiej strony, przez co Casey potknęła się o niego i straciła równowagę.

         Mona miała już zadać jej ostateczny cios, gdy za nimi stanął niezauważenie buntownik. Ścisnął swoje sai, chcąc pomóc dziewczynie, lecz sylwetka napastniczki wydała mu się dziwnie znajoma. Zmrużył oczy i wtedy ją dostrzegł - swoją ukochaną. Nie mogąc uwierzyć własnym oczom, chłopak dał krok do tytuły, upuszczając broń.

          – Mona?! – krzyknął z niedowierzaniem. – Co ty wyprawiasz?!

         Słysząc jego głos, speszona Salamandrianka zerknęła na niego przez ramię.

         – To jest ta twoja Mona?! – Nie mając pojęcia, co właściwie robi i nabierając dodatkowych sił, dziewczyna ścisnęła laserowe ostrze porucznika, wyrwała jej je z rąk, a następnie złamała na kolanie.

         Salamandrianka przełknęła głośno ślinę, acz nie zamierzała okazywać słabości. Postanowiła wciąż walczyć o swoje.

## Rozdział X – Zbrodnia i kara

          Żółw milczał. W jego głowie kotłowało się zbyt wiele myśli naraz, aby mógł cokolwiek zdziałać. Wciąż nie chciał przyjąć do świadomości, że jego ukochana mogła go tak perfidnie zdradzić. Rzeczywistość jednak nie pozostawiała złudzeń.

         – Mona! – zaczął nawoływać, ale bez skutku, więc powtórzył ostrzej. – Mona, przestań!

         Kobieta zlekceważyła go, pochłonięta walką. Wtedy zrozumiał, jak bardzo był zapatrzony w kogoś, kto wcale nie odwzajemniał jego uczuć. Salamandrianka nie chciała się z nim wiązać; wodziła go jedynie za nos i czekała na odpowiedni moment, by się go pozbyć. Jego oraz całej reszty żywych istnień na tej planecie. Nie obchodził jej, jego towarzysze najwyraźniej mieli co do niej rację. Rozzłoszczony tym wnioskiem, postanowił pomóc Casey.

         Obezwładnienie napastniczki trochę im zajęło. Mutanci mieli wprawdzie przewagę liczebną, acz traszka zaciekle się broniła, wykorzystując przy tym w jak największym stopniu brak umiejętności bojowych Casey. W końcu jednak walka wyczerpała Salamandriankę na tyle, iż Raph zdołał ją schwytać i unieruchomić. Wtedy uświadomił sobie jeszcze jeden problem, o którym nie pomyśleli wcześniej: nie mieli czym jej związać. Z braku lepszego wyjścia brunetka postanowiła zaoferować swoją koszulkę, aczkolwiek obeszło się bez tego – w momencie, gdy była już w połowie zdejmowania jej z siebie, z sąsiedniego tunelu wynurzyła się sylwetka żółwia w pomarańczowej bandanie.

         – Łoł, to ja może nie będę przeszkadzał... – żachnął się błękitnooki, zerkając na równie zmieszanych towarzyszy. Zrozumiawszy, co młodszy ma na myśli, Raphael poczerwieniał na twarzy i obrzucił go morderczym spojrzeniem.

         – Będziesz się tak gapić czy podasz nam łańcuch?!

         Mikey potulnie wykonał polecenie brata, choć Casey wciąż miała wątpliwości, czy dotarło do niego, co tutaj właściwie zaszło. Na wszelki wypadek odnotowała w pamięci, żeby przy najbliższej okazji to naprostować. Póki co poprzestała jednak na naciągnięciu koszulki z powrotem na siebie oraz obserwowaniu, jak jej kompani usiłują związać wciąż miotającą się traszkę. Michelangelo próbował dopytać, czemu właściwie chcą pojmać dziewczynę zielonookiego, jednak w odpowiedzi otrzymał tylko wściekłe warknięcie. Na tę rozmowę będzie czas później.

\*
         Zatarganie kosmitki na opuszczoną stację metra nie było proste i zajęło trochę czasu, acz w końcu się udało. Na miejscu zaś czekało ich to, czego Raphael obawiał się najbardziej – masa zaskoczonych spojrzeń i okrzyków. A miało być tylko gorzej.

         – Mona? – odezwał się lider, podnosząc się z kanapy, gdzie jego partnerka właśnie opatrywała mu ramię. – Raph, o co tu chodzi?

         Zapytany zacisnął jedynie usta w wąską linię, starając się nie wybuchnąć. Ostatnie, czego teraz chciał, to spowiadać mu się ze swoich problemów związkowych. Inni lokatorzy jednak także nie zamierzali mu odpuścić.

         – Żeby tak własną laskę wiązać? – dołączył się Jones.

         – Co nie? – przytaknął mu Mikey, rzuciwszy się na sofę. – Pytałem, ale nie chcą mi niczego powiedzieć – dodał, teatralnie udając obrażonego.

         – To nie jest "moja laska" – wycedził przez zęby żółw w czerwieni, groźnym tonem maskując gorycz, jaka towarzyszyła temu stwierdzeniu. – Już nie.

         Wszyscy zgromadzeni jak jeden mąż wlepili w niego zaskoczone spojrzenia.

         – Najprawdopodobniej próbowała się tu włamać – wyjaśniła Casey. – Tyle że wpadła na mnie.

         – Po co?... – odezwał się w końcu Donnie.

         – Też chciałbym wiedzieć – mruknął Raph, obrzucając byłą już partnerkę pełnym pretensji spojrzeniem. Ta tylko parsknęła z niesmakiem, aczkolwiek gdy zauważyła, iż pozostali także oczekują od niej odpowiedzi, zmarszczyła brwi, zirytowana.

         – Naprawdę jesteście aż tak głupi, żeby się tego nie domyślić? – Odpowiedziała jej jedynie złowroga cisza. Traszka westchnęła. – Torby przy biodrach.

         Choć wcześniej nikt nie zwrócił na to uwagi, to Salamandrianka rzeczywiście miała tego dnia przy skafandrze nadprogramowy pas z przytroczonymi do niego niedużymi, pasującymi kolorystycznie do stroju sakwami. Dostrzegłszy je, Leonardo podszedł do kosmitki i ostrożnie zajrzał do środka pierwszej z brzegu. Wewnątrz dostrzegł niewielką fiolkę z przezroczystym, dosyć gęstym płynem.

         – Co to jest? – spytał, wyciągając naczynie z torby i oglądając je.

         – Powąchaj, to się przekonasz – odparła kpiąco właścicielka przedmiotu. Jej reakcja natychmiast zaalarmowała Donatella, który w trymiga znalazł się przy bracie i odebrał mu szklany pojemnik.

         – Niech nikt nawet nie próbuje tego otwierać! – przestrzegł. – Może być niebezpieczne, muszę to przebadać. – Żółw w fiolecie przerwał na moment, gdy dotarło do niego sarkastyczne prychnięcie Mony, acz zaraz kontynuował – Czy ktoś pomoże mi ją przeszukać i zabrać to do laboratorium? Na pewno ma ich więcej.

         Nysa bez słowa skinęła głową, po czym zabrała się do pracy. Co prawda nie miała na to szczególnej ochoty, ale bała się zostawić robotę przy potencjalnie groźnej substancji komuś takiemu jak Jones czy Mikey, z kolei reszta wciąż miała jeszcze sporo do wyjaśnienia liderowi. Miała tylko nadzieję, że zdąży wrócić, żeby również ich wysłuchać.

         Podczas gdy ona i Don rozbrajali traszkę i zanosili fiolki do laboratorium, Leo bezskutecznie usiłował wydusić z kosmitki, czym był zawarty w nich płyn. Salamandrianka uparcie milczała, wyraźnie wściekła, iż jej plan nie wypalił. Do ostatniej chwili po cichu liczyła, że któreś z nich zachowa się nieostrożnie i narazi na kontakt z ciekłym VX, którym zamierzała ich wszystkich wytruć, jednakże teraz szanse na to były już znikome. Z niechęcią, bo z niechęcią, ale musiała przyznać, że Donatello znał się na rzeczy – a przynajmniej tak wynikało z jej dotychczasowych danych.

         Widząc, iż tej konkretnej informacji z niej nie wyciśnie, Leo postanowił dać sobie spokój i przejść do innego tematu, który nurtował go już od dawna – i zresztą nie tylko jego. Nysa wróciła do salonu w idealnym momencie, by usłyszeć, jak jej narzeczony zadaje interesujące ją od samego początku ataków na kryjówkę pytanie:

         – Jak nas tu znaleźliście?

         Po tych słowach Mona uśmiechnęła się drwiąco, a następnie spojrzała na swojego byłego partnera. Skoro i tak znała już dokładną lokalizację ich bazy, to nie musiała dłużej ukrywać, skąd się o niej dowiedziała. Pora zasiać chaos w szeregach wroga.

         – Myślę, że powinieneś zapytać o to swojego brata.

         W tym momencie wszyscy stanęli jak wryci, ze wskazanym przez kosmitkę mutantem włącznie. Zielonooki nie wiedział, co miała na myśli – w końcu nie powiedział jej niczego na temat lokalizacji kryjówki, był tego pewien – ale mimo tego poczuł, że znów traci grunt pod nogami, a przed jej słowami i tak już miał go niewiele.

         – Powiedziałeś jej, gdzie mieszkamy?! – wybuchnął nagle Leo, a szok na jego twarzy szybko przeobraził się w gniew.

         – Oczywiście, że nie! – niemal natychmiast odparł zielonooki, instynktownie cofając się pół kroku. Rzadko widywał brata równie rozjuszonego. – Okej, spotkaliśmy się niedawno, ale...

         Usłyszawszy początek drugiego zdania, lider oburzył się jeszcze bardziej.

         – Raph, do kurwy nędzy!

         – NAPRAWDĘ NIC JEJ NIE MÓWIŁEM! – Zielonooki usiłował przejść na agresywniejszy ton, aby wybić Leo z głowy tak absurdalne oskarżenia, jednak mimo że krzyczał coraz głośniej, wciąż brzmiał jak desperat. I zasadniczo nim właśnie był – desperatem, który, bezmyślnie goniąc za obiektem swoich uczuć, wpakował się w bagno i za nic w świecie nie potrafił zrobić czegokolwiek, by w nim nie utonąć.

         – Nadajnik – z nikłym uśmiechem podpowiedziała Mona. Naprawdę lubiła patrzeć, jak świat płonie. – Na karku, za skorupą. I tak nie jest nam już potrzebny.

         Raphael automatycznie sięgnął ręką do szyi, aczkolwiek nie zdążył dotrzeć do tego, o czym mówiła kosmitka. Uprzedził go Jones, który niespodziewanie zaszedł go od tyłu i sprawnym ruchem oderwał drobne urządzenie od skóry mutanta, na co ten zareagował jedynie cichym, zbolałym syknięciem. Zaraz po tym brunet przysunął się bliżej Leo, obracając nadajnik w palcach.

         – Nie ma mowy, żebyś nie poczuł tego czegoś – osądził młodzian nienaturalnie poważnym jak na niego tonem. Pozostała dwójka zebranych, którzy dotychczas się nie odzywali, skinęła jedynie głowami w ciszy; Nysa rzucając przy tym zielonookiemu złowrogie spojrzenie, z kolei Mikey – za wszelką cenę unikając kontaktu wzrokowego i gapiąc się ponuro na własne kolana. Żółwia w czerwieni przeszedł nieprzyjemny, lodowaty dreszcz. Nikt mu nie wierzył.

         – Nie zauważyłem, musiała mi to przyczepić podstępem! – Raph usiłował się jeszcze bronić, jednak widział, że z każdym wypowiedzianym słowem wzrok wpatrujących się w niego braci i przyjaciół staje się coraz bardziej złowrogi.

         *To nie mogła być prawda.*

         – Chcesz powiedzieć, że absolutnie niezamierzenie sprowadziłeś żołnierzy swojej "uwielbionej" dziewczyny za pomocą nadajnika, o którym wcale nie wiedziałeś, a dostałeś go na waszym potajemnym spotkaniu, o którym też zupełnym przypadkiem zapomniałeś nam wspomnieć? – Kanzaki nie zamierzała mu tak łatwo odpuścić. Nie tym razem. Nie w tak ważnej sprawie. – Czy ty siebie słyszysz?!

         *Powinien był już milczeć.*

         – Przecież mówię prawdę!

         – Sorry stary, ale nawet ja i Mikey nie jesteśmy aż tak głupi, żeby się na to nabrać – rzekł Jones, zgniatając urządzenie w dłoni.

        *Po co on w ogóle tam poszedł?*

         – Musicie mi uwierzyć!

         – Można trochę ciszej? – mruknęła Casey, obserwując sytuację znad ramienia mutanta w czerwieni. Miała już serdecznie dosyć ich wrzasków, zaczynała ją boleć głowa. Jej prośbą jednak nikt się nie przejął.

         – Niczego nie musimy – warknął Leo. – Nie masz absolutnie nic na swoją obronę!

         *Dlaczego tak długo się za nią wstawiał?*

         – Nie zrobiłbym wam czegoś takiego! Jesteśmy rodziną, do jasnej cholery!

         Mona parsknęła cichym śmiechem, słysząc jego błagalny ton. Że niby miała spędzić resztę życia u boku kogoś tak żałosnego? Zabawne.

         – Teraz to rodzina, a jak podczas ostatniej walki z jaszczurami mogliśmy zginąć, to ledwo kiwnąłeś palcem!

         Raphael nie wiedział już nawet, kto w danym momencie na niego krzyczy. Cały jego standardowy, burzliwy temperament wyparował w oka mgnieniu. Najpierw przez inwazję stracił wolność. Potem ukochaną. Teraz tracił bliskich, a jeśli natychmiast nie wymyśli czegoś, żeby się jeszcze wyratować, to niewykluczone, że dach nad głową też straci.

        *Został z niczym.*

         – Ja tylko... – wciąż jeszcze chciał to wyjaśnić, ale nie dawali mu już dojść do słowa.

         – Pomyślałeś w ogóle o tym, co by się stało, gdybyśmy naprawdę z nimi przegrali? Gdybyśmy stracili kryjówkę? Gdyby ktoś z nas skończył ciężko ranny, zginął?! Co by się stało z Loganem?!

          – Cisza...

         *Nikt nie stanie po jego stronie.*

         – Nie chciałem...

         – Nie chciałeś?! To trzeba było nie bratać się z wrogiem!

        *Był sam.*

         – To naprawdę...

         – Przestaniesz wreszcie robić z nas debili?!

         W całym swoim życiu Raphael chyba jeszcze nigdy nie rozpłakał się przy kimś – a przynajmniej niczego takiego nie pamiętał. I nadal tego nie zrobił, ale czuł, że naprawdę niewiele już brakuje. Gorzej być nie mogło.

         *A wtedy Casey trafił szlag.*

         – CZY MOŻECIE WSZYSCY WRESZCIE ZAMKNĄĆ MORDY?!

         Niespodziewana interwencja żółwicy zaskoczyła zgromadzonych na tyle, że rzeczywiście wykonali jej rozkaz – choć nie do końca zamierzenie. Dziewczyna wykorzystała moment ich milczenia i kontynuowała, nie zważając na ich miny.

         – Dajcie mu wreszcie spokój! – dodała, obrzucając ich pełnym pretensji, wyraźnie wściekłym spojrzeniem. – Nie macie wrażenia, że ta szmata – tu wskazała na Monę, która w odpowiedzi zasyczała gniewnie – wystarczająco go już ukarała? Ileż można się nad nim pastwić?!

         Nagły atak gniewu, tak diametralnie różny od codziennego zachowania żółwicy, wyraźnie zbił z tropu zgromadzonych i trochę ostudził ich emocje. Raphael z niedowierzaniem stwierdził, że chyba nawet było im trochę głupio. Aczkolwiek to wcale nie oni interesowali go teraz najbardziej – zdecydowaną większość uwagi młodzieńca pochłonął fakt, iż mimo wszelkich znaków na niebie i ziemi zwiastujących, że zaraz spełni się najczarniejszy scenariusz, otrzymał pomoc i to na dodatek z najmniej spodziewanego źródła. Nie miał jednak czasu zbyt długo się nad tym zastanawiać. Skoro już zyskał chwilę, aby się ewakuować, nie zamierzał jej zmarnować. Dlatego też, nie zważając na protesty lidera ani pogardliwe prychnięcie Salamandrianki, zielonooki rzucił się biegiem do swojego pokoju i zamknął w nim na cztery spusty. Czuł się jak ostatni tchórz, ale tego dnia naprawdę nie zniósłby więcej.

         Odprowadziwszy go wzrokiem, Casey westchnęła ciężko i odwróciła się w stronę wyjścia z opuszczonej stacji metra, po czym rzuciła pozostałym ostatnie wrogie spojrzenie przez ramię.

         – Mam nadzieję, że jesteście z siebie dumni – warknęła z irytacją. Ratowanie tyłka chłopaka w czerwieni nie było wprawdzie jej priorytetem (bardziej interesowało ją, żeby w końcu przestali się drzeć), aczkolwiek summa summarum była całkiem zadowolona, iż wyszło jak wyszło. Skoro udało jej się podważyć pewność siebie grupy oskarżycieli, to przynajmniej przez jakiś czas powinna mieć z nimi spokój. Zresztą, należało im się lekkie przypiłowanie ego. Zaczynali ją coraz bardziej drażnić. Niezwykle rzadko się to zdarzało, ale po tym wszystkim chyba naprawdę potrzebowała się na czymś wyżyć.

         – Skąd pewność, że Raph jest niewinny? – odezwał się lider, nim ta zdążyła gdziekolwiek zajść. Wiedział, że dziewczyna chce już zamknąć temat, ale po wyobrażeniu sobie, jakie konsekwencje mógłby mieć zdrajca w szeregach, nie mógł na to pozwolić. Nie dopóki nie mieli absolutnej pewności.

         – Gdyby z nią współpracował, to by go tak ochoczo nie wsypała. A on nie pomógłby mi jej złapać.

         Po tym komentarzu Leonardo już nie próbował kontynuować, wyjaśnienie brzmiało całkiem sensownie. Musiał się nad tym jeszcze zastanowić. Casey również nie zamierzała ciągnąć tej rozmowy – zamiast tego ruszyła w ciszy do wyjścia.

         – Dokąd idziesz? – po chwili milczenia niepewnie zagadnęła Nysa. Wciąż jeszcze była trochę podburzona, jednak już nie na tyle, by nie zauważyć, iż rozłam ekipy to ostatnie, czego teraz potrzebowali. Musiała spróbować chociaż trochę załagodzić sytuację, póki jeszcze się dało. A raczej: o ile jeszcze się dało.

         – Na spacer – mruknęła zapytana, nawet się nie odwracając, po czym zniknęła w tunelu.

         Od tamtego momentu nikt nie widział jej aż do następnego ranka.

## Rozdział XI – VX

          Następnego dnia żółw w czerwieni wynurzył się ze swojego pokoju już wczesnym rankiem, przed piątą rano. Sam nie do końca był zadowolony z takiego stanu rzeczy – najchętniej przesiedziałby tam ciągiem jeszcze co najmniej cały kolejny tydzień, aczkolwiek głód zdecydowanie nie zamierzał mu na to pozwolić. Chcąc nie chcąc, musiał wreszcie iść coś zjeść.

         Mimo iż szansa na spotkanie kogokolwiek o tej porze była raczej niewielka, Raph przemykał korytarzami nadzwyczaj ostrożnie, bez przerwy nasłuchując, czy w pobliżu nie ma innych mieszkańców kryjówki. Ostatnie, na co miał ochotę po ostatniej kłótni, to konfrontacja z nimi. Na szczęście jednak nie wpadł na nikogo – a przynajmniej nie po drodze. W samej kuchni już bowiem zastał Casey, śpiącą na siedząco przy stole.

         Raphael westchnął i po cichu przeszedł obok niej, by następnie zajrzeć do lodówki. Ze wszystkich tu osiedlonych to u niej miał teraz najmniej przerąbane, niemniej wciąż czuł się przy brunetce dosyć niezręcznie. Postanowił więc szybko zrobić sobie kanapkę i zaszyć się z powrotem u siebie, nie budząc jej.

         Jego plan spalił na panewce zaledwie minutę później, kiedy to nóż spadł mu z blatu, zaś on, wykorzystując wszelkie pokłady swojego refleksu wojownika ninja, zdążył jeszcze odbić go tak, by uderzył o lodówkę przed spadnięciem z brzękiem na podłogę. Widząc, co narobił, mutant skrzywił się i wciągnął powietrze przez zęby. No to koniec z dyskrecją.

         Tak jak przewidywał, nagły harmider obudził drzemiącą tuż obok kobietę. Żółwica poderwała się przestraszona i rozejrzała wokół. Dostrzegłszy Rapha, uspokoiła się nieco, zaś jej głowa z powrotem spoczęła na stole.

         – To tylko ty – mruknęła, układając się wygodniej. – Mógłbyś się tak nie tłuc? Próbuję spać.

         – Gdybyś robiła to tam, gdzie powinnaś, to obojgu byłoby nam znacznie łatwiej – odgryzł się zielonooki, po czym podniósł upuszczony przedmiot i wrzucił go do zlewu, zerkając na Casey przez ramię.

         Wcześniej nie przyglądał się jej zbyt uważnie, przez co dopiero teraz zauważył, iż dziewczyna jest podejrzanie poturbowana. Poprzedniego dnia walczyli wprawdzie z Moną, aczkolwiek nie pamiętał, aby traszce udało się ją trafić więcej niż kilka razy. Obecnie zaś ubrania żółwicy były podarte, a gdy na chwilę się podniosła, mutant dostrzegł rozcięcie na jej dolnej wardze, którego przy ich poprzednim spotkaniu na dziewięćdziesiąt procent tam nie było.

         – Wyglądasz fatalnie. Wpadłaś w nocy pod tira czy coś? – zaczepił, kończąc przygotowywanie kanapki. Nie należał wprawdzie do fanów sucharów z pasztetem, ale na nic lepszego nie mógł sobie pozwolić. Po krótkim wahaniu postanowił zrobić też jedną dla swojej towarzyszki. Skoro już i tak ją obudził, to wypadałoby chociaż chwilę z nią posiedzieć.

         – Ja? – Kobieta prychnęła i obrzuciła go przelotnym, zaspanym spojrzeniem z poziomu blatu. – A widziałeś się dzisiaj w lustrze?

         Słysząc to, nieco zaskoczony młodzieniec sięgnął po komórkę i przejrzał się w jej ekranie. Rzeczywiście, również nie był w szczytowej formie, choć u niego od razu dało się zauważyć, że to kwestia zmęczenia, nie pojedynku. W ramach komentarza rzucił jedynie krótkie, zrezygnowane "ech", po czym wrócił do szykowania posiłku. Na chwilę zapadła cisza.

         Przygotowawszy kanapki, Raph zasiadł z jednym talerzem naprzeciwko wciąż na wpół śpiącej Casey i postawił przed nią drugi. Brunetka uchyliła niechętnie powieki, słysząc brzęk naczynia, a na widok posiłku podniosła się trochę.

         – Chcesz czegoś ode mnie – zasadniczo bardziej stwierdziła niż spytała, obrzucając kompana badawczym spojrzeniem. Ten przewrócił tylko oczami.

         – Po prostu próbuję być miły.

         – Mhm – mruknęła żółwica po chwili zastanowienia. – Dzięki.

         Przez jakieś pół minuty dwójka jadła w ciszy, jednakże Raphael szybko postanowił to zmienić. Wiedział wprawdzie, iż jego towarzyszka generalnie nie należała do zbyt rozmownych, a teraz na dodatek wydawała się niewyspana, jednak po spędzeniu całej nocy na gapieniu się w sufit i kontemplowaniu, musiał przyznać, że miał już trochę dość zostawania sam na sam ze swoimi myślami.

         – Więc – zaczął w końcu, zerkając na Casey – opowiesz mi, co wczoraj porabiałaś, że jesteś taka poobijana?

         Dziewczyna cicho westchnęła. A jednak czegoś chciał.

         – I tak byś mi nie uwierzył.

         Żółw poprawił się na krześle, po czym oparł łokcie na stole, splótł dłonie przed sobą i spojrzał brunetce prosto w oczy.

         – Ty mi uwierzyłaś, więc ja tobie też muszę.

\*
         Podczas gdy Casey usiłowała wyjaśnić Raphowi swoje ostatnie problemy tak, aby zabrzmiały jak najmniej absurdalnie, Donatello kończył właśnie rozpoznanie dziwnej cieczy, którą Mona chciała przetransportować do kryjówki. On również niewiele spał tej nocy, sprawa z traszką nie dawała mu spokoju. Od początku miał złe przeczucia co do przyniesionych przez nią chemikaliów, jednak im bliżej był odkrycia, co konkretnie znajdowało się w fiolkach, tym bardziej zaczynała go boleć głowa. Teraz zaś, kiedy nie mógł mieć już żadnych wątpliwości, naukowiec opadł ciężko na krzesło i przymknął oczy. Płyn nie pasował do żadnej innej charakterystyki, to musiał być VX. Mona naprawdę zamierzała ich tu wszystkich powybijać. Musiał o tym powiedzieć Leo.

         Ze względu na wczesną porę, Don pozwolił sobie nie nachodzić lidera w jego sypialni, a jedynie wysłać mu SMS i poprosić w nim, by ten zajrzał do laboratorium, kiedy tylko znajdzie chwilę. Okazało się, że nie musiał długo czekać – po zaledwie dziesięciu minutach Leonardo zjawił się u niego wraz ze swoją partnerką.

         – Szybcy jesteście – pochwalił ich Donnie na wejściu.

         – Oboje chcieliśmy jak najszybciej wiedzieć, co jest na rzeczy. – Leo wzruszył lekko ramionami i podszedł do biurka. W ślad za nim podążyła Nysa.

         – Si, acz mam nadzieję, że to nie zajmie długo. Wolałabym nie zostawiać Logana samego na więcej czasu niż to konieczne.

         – Jasne, będę się streszczać – obiecał żółw w fiolecie, po czym pokazał im swoje zapiski. – Udało mi się zbadać skład chemikaliów Mony i niestety nie mam dobrych wieści. To VX, silnie trująca broń chemiczna. Żeby zabić nią dorosłego człowieka, wystarczy dwieście mikrogramów. Przenika przez skórę i drogi oddechowe, więc gdybyś rzeczywiście ją wtedy powąchał, Leo, to byłoby już po tobie.

         Słysząc to, Kanzaki spojrzała z przestrachem na swojego partnera. Jego samego ta informacja również trochę zmroziła, jednakże mimo wszystko spróbował zrobić dobrą minę do złej gry i trochę ją uspokoić.

         – Na szczęście tego nie zrobiłem – rzekł najspokojniej jak potrafił, obejmując przy tym kobietę ramieniem. – Aż nie chce się wierzyć...

         – Niestety – westchnął naukowiec. – Fiolek nie ma wiele, ale przy tak wysokiej toksyczności wcale nie potrzeba było więcej. Najpewniej zamierzała dolać ich zawartość do żywności albo napojów, może kosmetyków. VX nie ma zapachu ani smaku, więc zanim byśmy się zorientowali, byłoby już za późno.

         Nysa położyła uszy po sobie oraz najeżyła ogon. Że też nawet we własnym domu nie mogą się już czuć bezpiecznie... i właśnie wtedy uderzyła ją jeszcze jedna, okropna myśl.

         – Teraz już na pewno nie możemy tu zostać. – Żółwi bracia spojrzeli na nią z lekka zaskoczeni, więc postanowiła rozwinąć wątek. – Salamandrianie znają dokładną lokalizację naszej kryjówki i nie ma już najmniejszych wątpliwości co do tego, że chcą nas zabić. Skoro wpadli na tak obrzydliwy plan jak ten, to co nas czeka następnym razem? Dziś zdołaliśmy się uchronić, ale co będzie jutro, pojutrze? Pewnego dnia mogą wreszcie nas przechytrzyć, a wtedy... – nie chciała nawet kończyć. Obaj mutanci nieco spochmurnieli, acz musieli przyznać jej rację. W kryjówce nie byli już bezpieczni.

         – Tylko gdzie indziej mielibyśmy pójść? – westchnął Don, opierając się plecami o blat. – Cała powierzchnia została opanowana przez kosmitów, a w innym miejscu w kanałach na pewno szybko nas znajdą.

         – Nie mam pojęcia, ale trzeba będzie się nad tym zastanowić. Nysa ma rację, każdy kolejny dzień tutaj to ryzyko. Znalezienie nowego schronienia stanowi od teraz nasz główny cel – zarządził Leo. – Wieczorem urządzimy zebranie i omówimy pomysły na poszukiwanie nowej bazy.

         Donnie i Nysa skinęli zgodnie głowami. Oby tylko planowana pogadanka rzeczywiście doprowadziła ich do jakichś przydatnych wniosków.

         – To wszystko? – zwrócił się Leo do Donatella, na co ten ponownie kiwnął głową.

         – Chyba tak. Możecie już wracać do małego, a ja spróbuję jakoś zutylizować te toksyny i dowiedzieć się od Mony, czy nie ma żadnych więcej asów w rękawie.

         – Dzięki, byłbym bardzo wdzięczny. – Lider uśmiechnął się nikle, po czym pogładził swoją partnerkę po włosach. – Jakbyś potrzebował pomocy, to daj znać.

         – Oczywiście.

         Zgromadzeni pożegnali się krótko, po czym rozeszli w swoje strony. Przynajmniej na razie.

\*
         – Czyli mówisz, że to coś, co ci się kiedyś śniło, to wcale nie był sen i cię opętało?

         Raphael wprawdzie obiecał, iż nieważne, co Casey mu powie, bezwarunkowo jej uwierzy, aczkolwiek okazało się to trudniejsze niż przewidywał. Dziewczyna westchnęła jedynie, zrezygnowana.

         – To nie jest "coś", tylko "ktoś". Jest inteligentną istotą, chociaż nie wiem, czy to dobrze. No i to raczej nie żadne opętanie, ona po prostu... jakoś tak... się pojawiła. Twierdzi, że była już wcześniej, ale nic nie widziała, nie słyszała i nie umiała dać o sobie znać. Wiem, jak to brzmi, ale... – Spojrzawszy na rozmówcę, brunetka westchnęła po raz wtóry. – Wiesz co? Nieważne. Zapomnij. Brzmię jak wariatka.

         – Ej, nic takiego nie powiedziałem – zaoponował natychmiast żółw w czerwieni. – Dobra, faktycznie trochę to dziwne, ale po ostatnim miesiącu nic już nie jest dla mnie niemożliwe. Więc, jak ma na imię to... ta istota?

         Kobieta parsknęła cicho pod nosem. Wczorajsze niesnaski chyba jednak rzeczywiście na niego wpłynęły – bez problemu zauważyła, iż zachowuje się wobec niej znacznie ostrożniej niż wcześniej. I w sumie nie mogła się dziwić, jeśli jej też zalezie za skórę, to nie zostanie mu już nikt.

         – Lilac\*.

         – Dziwny wybór jak na potworzycę.

         – Podczas wczorajszej wycieczki po kanałach znalazła jakąś puszkę po odświeżaczu. Wyczytała to na etykiecie i uznała, że brzmi fajnie, więc niech jej będzie – brunetka wzruszyła ramionami.

         Raph skinął głową, przez moment analizując coś w milczeniu.

         – Skoro już o niej wiesz, to może dałoby się ją jakoś przywołać? Jeśli serio robiła wczoraj taką sieczkę, to przydałaby nam się przy obronie kryjówki.

         – Sama nie wiem...

         – Spróbuj – zachęcił mutant, po czym podniósł się i posprzątał po nich talerze. – W razie czego jakoś ją ogarnę, nie może być aż tak trudno.

         – Naprawdę nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł.

         – No weź, wtedy przynajmniej rozwiejesz już absolutnie wszystkie moje wątpliwości.

         Casey westchnęła ciężko, ale w końcu wstała z krzesła. Wcale nie podobała jej się koncepcja ponownej utraty kontroli i częściowo świadomości, ale skoro tak bardzo chciał...

         Żółwica zamknęła oczy, po czym rozpoczęła poszukiwania najbardziej denerwującej ją rzeczy, jaką mogła sobie przypomnieć – Lilac najłatwiej było przejąć stery w gniewie. Na początku średnio jej to szło, aczkolwiek jej myśli szybko wskoczyły na właściwe tory. Gorąc, tłumy ludzi, ogłuszający hałas, jej dom rodzinny... bingo. Przy ostatnim z wymienionych ciemna, gęsta mgła pojawiła się znikąd i w momencie ją przyćmiła, tak jak zeszłym razem. Nie minęła chwila, a Casey zastąpiła wyższa od niej, kształtniejsza sylwetka z czarnej materii o całkowicie czerwonych oczach i diablim ogonie. Jej plecy zdobiła para niewielkich, nisko osadzonych, błoniastych skrzydeł, zaś głowę – dwie pary rogów. Lilac przeciągnęła się, po czym zwróciła w stronę Raphaela.

         – To ty chciałeś się ze mną zobaczyć? – zagadnęła. Jej głos brzmiał podobnie do Casey, jednak był bardziej ochrypły i na swój sposób zwierzęcy.

         Raph nic nie odpowiedział, a jedynie wpatrywał się w demonicę oczami wielkimi jak spodki. Czy ten tydzień mógł się zrobić jeszcze dziwniejszy?

         – Interesujące. – Widząc jego reakcję, kobieta uśmiechnęła się szelmowsko i ruszyła w jego stronę. Kopyta zastępujące jej stopy stukały cicho o posadzkę przy każdym kroku. – Niewiele mi o tobie mówiła, ale.. – nie krępując się ani odrobinę, Lilac nachyliła się nad mutantem i oparła dłonie na blacie za jego plecami tak, by uniemożliwić mu ucieczkę – ...wydajesz się naprawdę ciekawy.

         Żółw usiłował nieco się cofnąć, jednak nie było już gdzie. Gdy tylko się zbliżyła, natychmiast uderzyła go woń piżma i siarki w dość charakterystycznej kombinacji, z którą nie spotkał się nigdy wcześniej. W tym zapachu oraz bezwstydnej pewności siebie demonicy było coś obezwładniającego. I to do tego stopnia, że nawet mimo iż chciał ją odepchnąć, to nie za bardzo był w stanie – w jego głowie zapanowała kompletna pustka. A Lilac nadzwyczaj się to podobało.

         – Co powiesz na pakt, słońce? – zagadnęła, oglądając jego twarz i szyję z niebezpiecznie bliska.

         – Huh?

         – No wiesz, podobno chcieliście mojej pomocy. Więc możemy się umówić tak: ja będę dla ciebie grzecznie ćwiartować traszki, a ty... – w tym momencie zadziorny uśmiech na jej twarzy zastąpił niezadowolony grymas. Zaraz potem cofnęła się o krok i straciła uzyskaną chwilę temu kontrolę – cała czarna materia zniknęła, a Casey z powrotem przejęła stery.

         – Lilac, ty zwyrolu! – warknęła z irytacją do swojego odbicia w wiszącym nad kuchenką garnku.

         – Nie umiesz się bawić – odpowiedziała sama sobie, jednak tym razem głosem dopiero co znikłej potworzycy. Raph zaś jedynie przyglądał się ich dziwacznemu dialogowi, dogłębnie skonsternowany.

         – Lilac, tak? – odezwał się w końcu. – Zupełnie do niej nie pasuje. Na twoim miejscu nazwałbym ją Jinx\*\*.

\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_

\*ang. *bez* (roślina)

\*\*ang. *nieszczęście, pech*

## Rozdział XII – Zniknięcie

          Po osobliwym spotkaniu z Lilac Raphael postanowił dowiedzieć się czegoś więcej na jej temat. Casey jednak nie za bardzo chciała się wypowiadać w jej sprawie. Ostatecznie więc ustalili, że ten incydent pozostanie ich tajemnicą.

         Przez kolejne dwa dni Raph trzymał się dziewczyny, wciąż zły na resztę domowników. Nie miał ochoty wchodzić z nimi w żadne dyskusje. Pytany o cokolwiek wzruszał jedynie ramionami bądź w inny sposób unikał odpowiedzi. Przez jakiś czas jeszcze podejmowano próby wciągnięcia go w rozmowę, ale w końcu odpuszczono. Były ważniejsze sprawy do ogarnięcia niż sfochowany żółw. Między innymi szukanie nowej bazy tymczasowej. Padło wiele sugestii i propozycji, gdzie mogliby się udać, aczkolwiek wszystkie okazały się mało pewne. Zdecydowano więc, że będą wyznaczać po dwie osoby, które rozejrzą się po kanałach i dadzą znać reszcie, czy coś znaleźli. Przy pierwszym zwiadzie wypadło na Casey'ego oraz niezbyt zadowoloną z tego powodu Nysę. Chcąc nie chcąc, hybryda zostawiła syna pod opieką jego ojca (który obiecał, że zajmie się nim najlepiej jak potrafi i kazał nie przejmować się jej niczym), po czym dołączyła do bruneta i ruszyła na obchód.

         W międzyczasie pozostali mieszkańcy kryjówki usiłowali wyciągnąć z Mony jakieś dodatkowe informacje, ale i tu niewiele zdziałali. Traszka przez większość przesłuchania milczała jak zaklęta. Początkowo wyglądała na zirytowaną, aczkolwiek im dłużej trwało bezskuteczne wypytywanie jej, tym bardziej się rozluźniała, zaś na jej płaziej twarzy stopniowo wykwitał pełen wyższości uśmiech. W pewnym momencie zaczęła się wręcz śmiać. Zaskoczeni jej reakcją mutanci nie do końca rozumieli, o co chodzi. Widząc ich dezorientację, kosmitka niespiesznie wyjaśniła.

         – Jesteście tacy nieporadni. Tyle czasu już minęło, a wy wciąż nie potraficie wydobyć ze mnie ani słowa. Ale spokojnie, moi ludzie wkrótce przybędą mnie uwolnić, a wtedy gorzko pożałujecie, że z nami zadarliście.

         – O czym ona bredzi? – zastanawiał się Mikey.

        Inni jednak szybko połączyli kropki i po pierwszej chwili szoku obrzucili Raphaela wymownymi spojrzeniami. Zielonooki żółw warknął tylko ostrzegawczo.

         – Znowu ten teatrzyk – prychnęła Mona na ten widok. – Jakie to żałosne. Chociaż nie – dodała po chwili, spoglądając na Rapha. Mutant starał się jednak nie zwracać na nią najmniejszej uwagi, tak jak zaleciła mu Casey. – Ty jesteś żałosny!

         Coraz trudniej było mu znosić obelgi, szczególnie ze strony jego niegdysiejszej ukochanej. Mimo wszystko wciąż usiłował grać twardego. Jednakże gdy traszka kontynuowała swoją tyradę, żółwiowi puściły nerwy. Zbliżył się do niej, po czym silnie chwycił ją za ramiona.

         – Odbiło ci!? – Leo natychmiast oddzielił brata od zakładnika, wyraźnie zirytowany. Młodszy żółw unikał kontaktu wzrokowego. Milczał. – Chcesz nam narobić jeszcze więcej problemów?

         – Odwal się! – Zielonooki odepchnął starszego. – Co cię to obchodzi!?

         Ich kłótnia była na tyle głośna, że przechodząca korytarzem Casey nie mogła przejść obojętnie. Dziewczyna westchnęła ciężko, po czym wkroczyła do pomieszczenia pewnym, ale sygnalizującym jej niezadowolenie krokiem.

         – Wystarczy. – Niewiele myśląc, kobieta chwyciła buntownika za pasek i pociągnęła w stronę wyjścia. Lider skrzyżował tylko ręce zdezorientowany.

         – Nie wtrącaj się! – zaoponował Raph, aczkolwiek nie próbował jej się wyrwać.

         – Jak sobie życzysz, ale nie licz, że potem będę ci ratować skorupę. Jak znowu się władujesz w jakieś bezsensowne konflikty, to zostajesz sam.

         – Nie rozumiesz!... – Żółw próbował się tłumaczyć, aczkolwiek rozmówczyni nie dała mu na to większych szans.

         – Czego? Tego, że znowu pogarszasz swoją sytuację? – Mutant na moment zaniemówił. – Powiedz mi, jaki widzisz sens w tej kłótni?

         – Żadnego – odparł w końcu po chwili milczenia. Na początku nasunęła mu się bardziej agresywna odpowiedź, aczkolwiek ugryzł się w język. Nie warto.

         – No właśnie.

         W tym momencie ich wymianę zdań zakłóciło nagłe wtargnięcie do kryjówki spanikowanej dwójki patrolowej.

         – Salamandrianie – wysapała hybryda. – Wiedzieliśmy ich!

         – Gdzie? – zainteresował się lider, natychmiast tracąc zainteresowanie sprawą z Moną.

         – Zaraz obok kryjówki! – odpowiedział za nią Jones.

         Więcej nie trzeba było mówić. Lider natychmiast zarządził obronę bazy. Wszyscy mieszkańcy zdolni do walki opuścili zatem kryjówkę i zajęli pozycje. Tym razem Nysa nie mogła zostać w środku. Logan będzie musiał przez chwilę posiedzieć sam.

\*
         Dosłownie chwilę później na horyzoncie pojawiła się pierwsza grupa Salamandrian. Jednostka wroga była o wiele silniejsza niż przy ich ostatnich natarciach, a na domiar złego – naprawdę rozjuszona. Musieli odnaleźć swojego porucznika za wszelką cenę.

         Tym razem żółwie nie miały szczęścia. Wróg szybko zyskał sporą przewagę, a na dodatek niedługo później dotarły też salamandriańskie posiłki. Grupa mutantów była zmuszona się wycofać, by przetrwać w jednym kawałku.

         – Wycofujemy się! – zarządził lider.

         – W środku walki?! – zaprotestował Jones. – Poważnie?!

         – A chcesz być ich daniem głównym?!

         – Rapha gdzieś wcięło! – wtrąciła Nysa, osłaniając się przed ciosem – Ej, odczep się!

         – Jak to go wcięło?! – zdziwił się Donatello, pomagając przyszłej szwagierce z napastnikiem.

         Mikey chwycił rękę Salamandrianina, a tymczasem pozostała dwójka pozbawiła przeciwnika najpierw broni, a potem równowagi. Powalenie jednego przeciwnika nie zmieniało jednak niestety faktu, że byli na przegranej pozycji, ranni oraz wykończeni.

         – Musimy go znaleźć, wrócić po Logana i znikać stąd jak najszybciej!

         – A co z naszym dobytkiem i Lodokicią?! – wtrącił się Michelangelo.

         – Będziemy musieli to wszystko zostawić, a Lodokicię zgarnąć po drodze!

         – I gdzie mamy uciekać? – dodał Casey. – Zginiemy, zanim gdziekolwiek dotrzemy!

         – Nie mamy wyjścia!

         Drogę ucieczki zagrodzili im jednak kolejni przeciwnicy, przez co z odwrotu wyszły nici. Chcąc nie chcąc, mutanci ponownie musieli stanąć do walki. Paradoksalnie jednak wyszło im to na dobre – dzięki tej potyczce dotarło do nich, iż nie tylko oni są zmęczeni – ich przeciwnicy również, co znacznie odbiło się na ich skuteczności bojowej. Iskra nadziei, jaką wzbudziło w nich to odkrycie, prędko zmieniła się w płomień, gdy pod ich naporem padł kolejny przeciwnik. Rozochoceni zwycięstwem, mutanci postanowili dać sobie jeszcze jedną szansę i podjąć ostatnią próbę wyparcia kosmitów ze swojego domu. I choć naprawdę niewiele brakowało, by ponieść klęskę, ostatecznie resztkami sił im się to udało. Salamandrianie odpuścili. Przynajmniej na chwilę.

         Po powrocie do salonu zwycięska grupa zastała totalny bajzel – i niczego zresztą innego nie można było się spodziewać. W przeciwieństwie do Nysy i Leo, którzy od razu pognali do syna, reszta zajęła się szacowaniem strat. W dalszym ciągu nie było z nimi Raphaela, w związku z czym rozpoczęły się jego poszukiwania. Zaczęli od jego pokoju, a kiedy go tam nie zastali, poszerzyli strefę zwiadu o pozostałą część kryjówki.

         Podczas gdy Don, Mikey i Jones przeczesywali mniejsze pomieszczenia, Casey mimowolnie zajrzała do dojo. Teoretycznie nie była to za bardzo jej sprawa, ale zielonooki chyba uważał ją za koleżankę, więc wypadałoby przynajmniej udawać, że chce pomóc. Z dwojga złego lepiej mieć w nim przyjaciela niż wroga. Na sali treningowej jednak też go nie zastała. Zauważyła za to, że Mona również stamtąd zniknęła. To nie mógł być przypadek. Dziewczyna zaczynała się już lekko denerwować. Niemożliwe, żeby ten idiota znowu dał się omamić tej traszce…

         – Znalazłaś go? – dociekał jej imiennik, zajrzawszy do dojo zza framugi. Mutantka pokręciła jedynie głową.

         Wtem do ich uszu dotarł krzyk hybrydy. Kiedy ciemnowłosy mężczyzna pobiegł zobaczyć, co się stało, Casey, niezbyt chętna do wysłuchiwania czyichkolwiek wrzasków z bliska, powróciła do rozglądania się po pomieszczeniu. Wtedy usłyszała hałas za jedną ze ścian. Ostrożnie tam podeszła, zalecając w myślach Lilac wejście w stan podwyższonej gotowości – w razie, gdyby coś się na nią rzuciło, demonica miała zrobić z tym porządek. Kiedy odsunęła drzwi, zza których dochodziły dziwne odgłosy, zamarła.

         W międzyczasie hokeista dotarł do przedpokoju, gdzie zastał niemałe zgromadzenie. Choć na ogół nie brał życia na poważnie, w tym wypadku ten widok go zaniepokoił. Roztrzęsiona hybryda trzymała twarz schowaną w ramionach swojego narzeczonego, który usiłował ją nieco uspokoić, choć sam ledwo panował nad sobą.

         – Co się stało? – spytał niepewnie Jones.

         – Co tu się dzieje! – Mikey złapał się za głowę, niezbyt przejęty pytaniem. – Najpierw ginie Raph, a teraz Logan!

         – CO?! – zdziwił się mężczyzna. – Jak tak dobrze strzeżony dzieciak mógł ot tak wyparować? Raph to Raph, ale Logan?

         – Szukajcie go! – zarządził ostro lider, niewiele myśląc. – Musi gdzieś tu być!

         Nieco zdezorientowana pozostała część mutantów nie bardzo wiedziała od czego zacząć – w końcu przejrzeli już wszystkie pomieszczenia podczas szukania Rapha, gdyby Logan tam był, to raczej by go zauważyli. Nie chcąc jednak denerwować lidera jeszcze bardziej, posłusznie zabrali się za przetrząsanie kryjówki jeszcze raz.

## Rozdział XIII – Bezsilność

          Kiedy jej oczom ukazała się związana Mona usiłująca – skądinąd całkiem skutecznie – udusić Raphaela ogonem, Casey w pierwszej chwili kompletnie nie wiedziała, co ma zrobić. Kuriozalnie wyglądająca scena wprawiła ją w osłupienie. Nie na długo jednak – nawet jeśli bowiem ona sama nie widziała sensownego wyjścia z zaistniałej sytuacji, to jej demoniczne alter ego zdecydowanie miało coś do powiedzenia.

         Przejąwszy kontrolę z zaskoczenia, Lilac szybkim ruchem chwyciła Y’Gythgbę za fraki i cisnęła nią o przeciwległą ścianę dojo niczym szmacianą lalką. Zdezorientowana traszka przyłożyła plecami o filar między dwiema szybami i opadła bezwładnie na podłogę, nie wiedząc ani co się dzieje, ani tym bardziej kto (lub co?) ją zaatakowało. Ledwie zdołała przekręcić się na plecy i rozeznać w sytuacji, a rozsierdzona demonica już z powrotem znalazła się przy niej. A zasadniczo – na niej, przyszpilając jej gardło do ziemi jedną szponiastą łapą, zaś drugą manewrując jej przed twarzą z wyraźną groźbą wydrapania oczu, jeśli kosmitka wykona choć jeden niewłaściwy ruch.

         – Jak śmiesz dotykać moją własność, kosmitko? – Głos Lilac nie przypominał w tamtej chwili mowy produkowanej przez humanoidalne struny głosowe. Brzmiał raczej warkot zwierzęcia, zaledwie imitujący rzeczywiste słowa. Gdyby obserwujący to w głębokim szoku Raph miał przyrównać ten dźwięk do jakiegokolwiek innego znanego mu odgłosu, to najprawdopodobniej wybrałby ten wydawany przez dinozaury w Parku Jurajskim.

         Uzyskawszy jedynie desperackie stęknięcia w ramach reakcji, potworzyca warknęła i pomachała z irytacją końcówką ogona, mocniej zaciskając uścisk. Przed zmiażdżeniem płazowi tchawicy powstrzymał ją jedynie ostrzegawczy okrzyk Raphaela, którego konwulsyjne wierzganie Mony wyrwało wreszcie z letargu.

         – Przestań, zabijesz ją! – zawołał, pospiesznie zbierając się z ziemi. Podniósł się jednak stanowczo zbyt gwałtownie i przez silny zawrót głowy prędko wylądował z powrotem na dywanie.

         – To źle? – Lilac spojrzała na niego, przekrzywiając głowę. Nie dostawszy odpowiedzi, mimo pewnych obiekcji ostatecznie posłuchała polecenia i wypuściła szyję Lisy z żelaznego uścisku. Następnie podniosła się do pionu, a widząc, jak jej niedoszła ofiara łapczywie chwyta powietrze oraz zanosi się kaszlem, obrzuciła ją ostatnim pogardliwym spojrzeniem, nim zwróciła kontrolę Casey. Co ciekawe, następczyni Lilac również uraczyła kosmitkę podobnym gestem, co całkiem spodobało się przyczajonej na skraju jej świadomości demonicy.

         W obecnym stanie Salamandrianka, przynajmniej tymczasowo, nie stanowiła już raczej zagrożenia, w związku z czym Casey szybko straciła nią zainteresowanie. Zamiast tego niespiesznym krokiem podeszła do siedzącego na ziemi żółwia i podała mu rękę, by pomóc mu wstać. Z deka speszony sytuacją Raphael skorzystał z pomocy, acz kiedy tylko się podniósł, szybko odwrócił wzrok.

         – Co tak długo? – mruknął, wsuwając dłonie za pasek.

         – Ciebie też miło widzieć w jednym kawałku. – Dziewczyna przewróciła oczami. – Wrogowie okazali się silniejsi, niż twoi bracia i spółka przewidywali. Na razie udało się ich odegnać, ale to tylko kwestia czasu.

         Zielonooki pokiwał głową, wciąż jednak uparcie oglądając farbę na ścianach.

         – Swoją drogą, pozostali cię szukali. Jak już skończysz się tu bawić ze swoją byłą, to zamelduj im się. Pewnie się martwią. – Z tymi słowy brunetka ruszyła do wyjścia. Mutant przez moment obserwował ją w milczeniu ze skrzyżowanymi na piersi rękoma, ale w końcu, mimo wahania, zdecydował się odezwać.

         – Hej, Casey? – Kobieta zerknęła na niego przez ramię, zatrzymawszy się w progu. – Dzięki za pomoc. I Lilac też. Ale, żeby było jasne, nie jestem niczyją własnością.

         – To się jeszcze okaże – oznajmił mu znajomy, demoniczny głos. Po tych słowach mutantka zniknęła za drzwiami, pozostawiając Rapha samego.

\*
         W międzyczasie pozostali mieszkańcy kryjówki zajmowali się intensywnymi poszukiwaniami Logana. Niestety, bezowocnie. Młody zniknął jak kamień w wodę.

         Podczas przetrząsania okolic Donatello trafił w końcu na dość jasny trop – zaraz za bazą mutantów brązowooki zauważył symbole wyrżnięte najprawdopodobniej laserowym mieczem na ścianie. Nie musiał się długo zastanawiać, co one oznaczają. Definitywnie wskazywały jakąś lokalizację. Pod spodem zaś wyryto króciutkie, ale nie pozostawiające żadnych złudzeń zdanie: „Y’Gythgba za młode”. Jeśli ktokolwiek miał wcześniej jeszcze jakieś wątpliwości co do tego, co przydarzyło się Loganowi, to po zobaczeniu wiadomości nie pozostały już żadne.

         Rodzice pojmanego młokosa zdecydowanie nie przyjęli tej informacji najlepiej. Histeria to może jeszcze zbyt mocne słowo, aczkolwiek bracia Hamato dawno nie widzieli Leonardo wyprowadzonego z równowagi do tego stopnia. Początkowo żółwia kompletnie zamurowało; później przeszedł do prób opanowania się i wydania jakichkolwiek sensownych rozkazów, ale formułowanie myśli w słowa szło mu tak opornie, iż sam ledwie potrafił zrozumieć, co właściwie chciał powiedzieć. Szybko zatem z tego zrezygnował i uruchomił tryb bezradnej stagnacji; resztę dnia spędził w swoim pokoju, próbując zebrać się do kupy, ze swoją partnerką, szczelnie owiniętą własnym ogonem i usiłującą powstrzymywać łzy – bezskutecznie – przy boku.

         Jak można było się domyślić, nagłe załamanie lidera fatalnie wpłynęło na i tak już nie najlepsze morale drużyny. Nie wiedząc, co ze sobą zrobić, pozostali członkowie ekipy snuli się po kryjówce, okazjonalnie coś sprzątając lub usiłując chociaż o tyle o ile naprawić szkody wyrządzone podczas walk. Nawet informacja o znalezieniu Raphaela i Mony nie wzbudziła zbyt dużego entuzjazmu; grobowa, niespokojna atmosfera za bardzo przytłoczyła ferajnę, aby poświęcać czas jakimkolwiek pozytywom.

         Kolejny dzień wcale nie okazał się lepszy – zmienił się jednak sposób, w jaki manifestowała się jego beznadzieja. Gdy pierwszy okres przygnębienia minął, zaczęło się bowiem szukanie winnego – przyznanie, że porwanie Logana to wypadek nie do przewidzenia w ogóle nie wchodziło w grę. Musiał się znaleźć jakiś kozioł ofiarny, inaczej poczucie niemocy wobec losu ostatecznie rozłożyłoby wszystkich na łopatki. A tak się składa, iż mieli takiego jednego, przez którego Salamandrianie w ogóle dowiedzieli się o kryjówce. Jeżeli Raph sądził, że pastwienie się nad nim dobiegło już końca, to, na swoje nieszczęście, grubo się mylił.

         Tak długo, jak zielonooki nie wchodził Leonardo ani Nysie w pole widzenia, wszystko wydawało się względnie w porządku – nie licząc wiszącego w powietrzu napięcia, rzecz jasna. Mieszkając jednak pod jednym dachem, nie sposób unikać się bez końca. Ostatecznie do konfrontacji doszło w okolicach pory obiadowej, gdy w kuchni i salonie zaczął się większy ruch. Przywiedziony do lodówki przez swoją obecnie jedyną sojuszniczkę, Raph natrafił na niezbyt entuzjastycznie spożywającą obiad parę przy kuchennym stole. Na jego widok twarze obojga natychmiast nabrały wyraźnie wrogiego wyrazu – tak jakby w ogóle nie próbowali ukrywać się z niechęcią wobec niego, mimo że, tak na dobrą sprawę, tym razem przecież naprawdę nic im nie zrobił. Nie umknęło to uwadze buntownika, który w odwecie obrzucił ich wcale nie mniej niepochlebnym spojrzeniem. Widział, iż Leo zmarszczył czoło na widok jego zachowania, ale wciąż się do niego nie odezwał, co dodatkowo zirytowało młodszego.

         – Będziecie się tak teraz na mnie lampić? – warknął w końcu po kilku sekundach znoszenia nieprzyjemnego uczucia bycia obserwowanym. Na początku usiłował to ignorować i skupić się na Casey robiącej sobie kanapkę, ale ileż można?

         Nysa zbyła zaczepkę milczeniem, acz nietrudno było dostrzec, iż się jej ona nie spodobała – uszy mutantki automatycznie powędrowały do tyłu, zaś ogon solidnie się najeżył. Jej partner wydawał się za to bardziej skory do awantury, gdyż od razu odłożył sztućce i odsunął od siebie talerz, po czym spojrzał bratu wyzywająco w oczy.

         – Myślę, że kto jak kto, ale ty nie masz prawa mieć jakichkolwiek pretensji.

         – Ta? – prychnął zielonooki oburzony. – A niby co takiego znowu zrobiłem?

         – Przecież doskonale wiesz, co. – Po krótkim wahaniu Nysa również postanowiła dołączyć do dyskusji. Może i nie miała ochoty ładować się w konflikty, ale nie zamierzała mu pozwolić grać głupa po tym, do czego doprowadziło jego bezmyślne zauroczenie.

         – Gdyby nie ty i te twoje romanse z kosmitami, Logan siedziałby teraz z nami, a nie na jakimś przeklętym statku kosmicznym cholera wie gdzie – zawtórował jej Leonardo, podnosząc się z krzesła.

         – I że to teraz moja wina, że go zabrali?! – Raphael nie mógł uwierzyć własnym uszom. Chyba sobie kpią. – No jeszcze czego!

         – A niby czyja? To ty ich tu ściągnąłeś!

         Casey westchnęła cicho. Znowu wrzeszczą. Czy ta kanapka naprawdę była tego warta?

         – A może tak na przykład wasza?! To wasz szczyl, do jasnej ciasnej!

         Wtedy Nysa również podniosła się znad stołu, wyraźnie rozjuszona prowokacją.

         – Gdybyś nie zniknął gdzieś nagle z tą swoją traszką, to może w ogóle nie musielibyśmy go zostawiać samego!

         Casey spojrzała na nią jak na idiotkę. Co to by niby zmieniło? Z Raphem czy bez, i tak musiałaby walczyć, przeciwnicy mieli kolosalną przewagę liczebną. Co jeden zielonooki miał z tym zrobić? To tylko żółw, nie żaden terminator. Cała ta kłótnia oraz wiszące w powietrzu napięcie zaczynały coraz bardziej ją denerwować. I czuła, że nie tylko ją. Lilac też nie wydawała się zachwycona. Zresztą, poszczucie ich demonicą, żeby wreszcie się zamknęli, nie wydawało się wcale aż takim złym pomysłem…

         – Ach tak? A nie przeszło wam nigdy przez myśl, że gdybyście nie byli tak beznadziejnymi rodzicami, to nie mielibyście za co zwalać na mnie teraz winy, co?!

         Tego już było dla Nysy za wiele. Tracąc nad sobą kontrolę, hybryda doskoczyła do zielonookiego, by go spoliczkować za to, co przed chwilą powiedział. Zanim jednak zdążyła wziąć porządniejszy zamach, do akcji wkroczyła rozjuszona Lilac. Demonica jednym, solidnym ciosem szponiastej łapy posłała Nysę w ścianę, przy której stały automaty z gumą do żucia. Kolorowe kulki potoczyły się po wykładzinie.

         – Łapy precz, śmiertelniczko, albo ci je odgryzę – wysyczała, kołysząc złowrogo ogonem oraz szczerząc kły. Słysząc to, osłupiały Leo w końcu otrząsnął się z odrętwienia, a następnie dopadł do partnerki i odruchowo ją osłonił. Spostrzegłszy jego działania, Lilac prychnęła tylko z pogardą. Że niby w ten sposób miałby ją powstrzymać?

         – C-co do… – wydukała zszokowana hybryda, obserwując demonicę zza pleców partnera oczami wielkimi jak spodki. Raphael postanowił zignorować jej pytanie, choć chyba jako jedyny mógłby to jakkolwiek sensownie wyjaśnić. Ingerencja potworzycy wprawdzie nie była mu w smak, ale musiał przyznać, że zaistniała scenka, prócz oburzenia oczywiście, budziła w nim pewną grzeszną satysfakcję.

         – Chcesz odzyskać swojego gówniarza? – ozwała się Lilac, mierząc hybrydę wyzywającym spojrzeniem. – Dobra, to ci go poszukam. A później rozszarpię na twoich oczach, żebyś miała nauczkę na przyszłość. – Z tymi słowy uśmiechnęła się złowieszczo, co jeszcze bardziej podsyciło panikę Nysy. Zanim jednak zdążyła w jakikolwiek sposób zaoponować, diablica chwyciła buntownika w czerwieni za nadgarstek i wyszła z pomieszczenia, po czym zniknęła wraz z nim w najbliższym tunelu opuszczonego metra. Za późno.

\*\*\*

         Podczas gdy Leonardo usiłował uspokoić zdruzgotaną partnerkę, Raphowi w końcu udało się wyrwać rękę z łap prącej naprzód demonicy.

         – Chyba trochę przesadziłaś, wiesz? – burknął, rozmasowując ślad po jej niezamierzenie zbyt silnym chwycie. Lilac tylko wzruszyła ramionami.

         – Ziemskie kundle muszą znać swoje miejsce.

         – „Ziemskie kundle”? – powtórzył po niej mutant. – Nie jesteśmy żadnymi kundlami!

         – Ty nie – zgodziła się z nim, bezustannie krocząc naprzód i węsząc. – Ale cała reszta nadaje się w najlepszym wypadku na karmę dla wron.

         – Przeginasz – ostrzegł ją zielonooki. Ledwie za nią nadążał, ale starał się nadganiać. Nie mógł przecież zostać w tyle, a co jeśli nie żartowała w sprawie Logana? To bestia, wszystkiego można się po niej spodziewać.

         – Prędzej czy później też to zobaczysz. Kiedy przyjdzie wasza czarna godzina, będziesz mógł liczyć tylko na nas.

         – Jasne, jeszcze czego?

         Diablica znienacka zatrzymała się, przez co Raph omal na nią nie wpadł. Nie dostał na to jednak szansy – zanim zdołał to zrobić, dziewczyna przyparła go do muru i niebezpiecznie się nachyliła. Przestrzeń osobista żółwia zasadniczo przestała istnieć.

         – Oj, Raphie. – Lilac uśmiechnęła się zadziornie i zbliżyła jeszcze bardziej. – Przecież ty już teraz nie masz nikogo poza nami – szepnęła mu na ucho, po czym odsunęła się i ruszyła dalej. Zielonooki przez pół sekundy sterczał w zupełnym bezruchu, oniemiały, zupełnie jak ostatnim razem, ale zaraz potem pokręcił gwałtownie głową, po czym pobiegł za demonicą. Przecież to zwykłe brednie, miał jeszcze rodzinę i innych przyjaciół. Prawda?...

         Mutant dogonił dziewczynę w momencie, gdy ta znów zatrzymała się i wbiła wzrok w pomieszczenie przed sobą. Gdy Raphael dostrzegł, na co patrzy, szybko zrozumiał, czemu przystanęła – a przy okazji przypomniał sobie również, co jadł tego dnia na śniadanie i omal tego nie zwrócił. Przed nimi rozpościerało się mikroskopijne cmentarzysko pełne zwłok Salamandrian powrzucanych jedne na drugie. Ale choć zielonookiego to właśnie to zszokowało najbardziej, Lilac wcale nie o to chodziło – ona sama poukładała tu te trupy po ostatniej wycieczce, nie wywierały one na niej większego wrażenia. Zainteresował ją za to dziwaczny, rogaty, zdeformowany stworek, który konsumował sobie nieboszczyków w najlepsze. Bez wątpienia również był demonem, tej woni nie dało się podrobić, ale wydawał jej się jakiś straszliwie ułomny. Trudno zresztą wnioskować inaczej; gdyby reprezentował sobą cokolwiek wartościowego, to nie dojadałby resztek po jej treningu, tylko samemu upolował sobie coś świeższego.

         W pewnym momencie stworzenie oderwało się od posiłku i spojrzało wprost na nich, wyraźnie zaskoczone. Z gardła Lilac automatycznie wydobył się wrogi pomruk; demonica zasłoniła towarzysza łapą i wyszczerzyła kły, jasno dając do zrozumienia, iż nie życzy sobie zbliżania się do niego. Zadziałało. Karłowaty demonek, dostrzegłszy jej ostrzeżenie, jęknął z przestrachem i pomknął w głąb przeciwległego tunelu. Diablica jeszcze moment trwała w bezruchu, po czym opuściła łapę, a następnie zerknęła kątem oka na żółwia w czerwieni.

         – Co to było? – spytał, odwzajemniając jej spojrzenie.

         – Jakiś ścierwojad. – Brunetka wzruszyła ramionami, po czym odwróciła się na pięcie w kierunku, z którego przyszli. – Chodźmy stąd – poleciła i raz jeszcze zerknęła przez ramię na stertę rozkładających się zwłok. – Tu go nie ma.

## Rozdział XIV – Wymiana

         Po kilku godzinach włóczenia się po kanałach,  żółw i jego czarnowłosa towarzyszka – w tym czasie już z powrotem w swojej mutanciej formie – wrócili do kryjówki, niczego więcej nie znajdując. Wewnątrz niej panowała zaś głucha cisza. Po ostatnim incydencie Nysa postanowiła nie opuszczać pokoju bez krytycznej potrzeby; słowa  Raphaela oraz groźba Lilac do reszty ją przybiły. Leo również był tym poruszony, aczkolwiek starał się nie brać ich słów aż tak do siebie. Usiłował nie zakładać najgorszego, ale jego również zaczynały dopadać wątpliwości. Pozostali tymczasem, nie wiedząc, co ze sobą począć, z braku laku zajęli się sobą lub, w części przypadków, umacnianiem obrony oraz sprzątaniem bazy. Bez wsparcia lidera niewiele więcej byli w stanie zrobić, a każda próba kontaktu z nim kończyła się fiaskiem.

\*
         Mona nie mogła się doczekać momentu, kiedy wreszcie wróci do swoich. Od początku wiedziała, że jej ludzie nie zostawią jej na łasce wroga. Pomimo tego, jak potraktowała ją ostatnio demonica, wciąż nie czuła strachu, a drobnymi obrażeniami się nie zrażała. Była zbyt dumna na tego typu błahostki. I nie tylko zresztą na nie – na rozmawianie z Ziemianami również. Dlatego też gdy grupa po raz kolejny usiłowała wydusić z niej więcej informacji, milczała jak grób. A przynajmniej do czasu. Kiedy bowiem zaczęła się nudzić, postanowiła całkowicie zignorować ich pytania i przejść do werbalnej kontrofensywy.

         – Żałosne istoty, gdybyście mnie puścili i stanęli po naszej stronie, do niczego by nie doszło, a wasze młode nie cierpiałoby teraz katuszy! – oznajmiła, odczekawszy stosowną chwilę od ostatniego wydanego jej polecenia w ramach manifestacji swojej wyższości.

         Uczestniczący w przepytywaniu hokeista nie wytrzymał i zacisnął pięści. Miał już dosyć tej traszki oraz jej kpienia z ich podbramkowej sytuacji. Poza tym lubił tego dzieciaka.

         – Słuchaj, siostro – zagroził. – Pożałujesz tego!

         – Czyżby? – prychnęła Salamandrianka. – To nie moja planeta ma teraz problemy. Nie boję was ani tej waszej potworzycy! Miała po prostu szczęście, inaczej to ona skończyłaby na glebie!

         Słysząc to, zgromadzeni spojrzeli po sobie w konsternacji. Nikt jednak nie podjął się drążenia tematu.

         Nie mając ochoty dalej tego słuchać, Jones odwrócił się na pięcie i opuścił pomieszczenie, a następnie również kryjówkę, by się trochę przewietrzyć i trochę ochłonąć. W ślad za nim ruszył też Mikey. Donnie z kolei tylko zmarszczył czoło, analizując, co kosmitka miała na myśli. Po cichu liczył, że usiłowała ich tylko zastraszyć, a z jego bratankiem było wszystko w porządku. Na całe szczęście jego rodzice tego nie słyszeli; byli już wystarczająco rozbici i bez takich insynuacji.

       Gdy dwójka przyjaciół opuściła kanały, natknęła się na coś dziwnego. Obok wiadomości Salamandrian z koordynatami miejsca odbioru Logana znajdował się kolejna, świeżo wypalona wiadomość: "jutro albo śmierć". Obaj mężczyźni czym prędzej cofnęli się do kryjówki, aby podzielić się wiadomością z resztą świty. Kiedy informacja dotarła do wszystkich, w tym i narzeczeństwa, zrodził się w nich płomyk nadziei, acz i strachu. Z jednej strony oddanie zakładniczki było ryzykowne – pomijając już utratę źródła informacji, nie mieli nawet gwarancji czy rzeczywiście odzyskają młodego. Z drugiej jednak przekaz sugerował, iż jest on wciąż żywy, co w tej chwili liczyło się dla nich najbardziej. Nie mieli zatem wyjścia, musieli zaryzykować.

          Jeszcze tego samego wieczoru, podczas gdy organy decyzyjne grupy ustalały plan działania na dzień następny, Casey postanowiła napić się herbaty. Kiedy weszła do kuchni i zapaliła światło, zastała tam półleżącego na blacie kuchennym Raphaela z kubkiem herbaty w dłoni oraz jego pupilem wcinającym sałatkę owocową tuż obok. Żółw wyglądał na przybitego. Nieco zdziwiona dziewczyna dosiadła się do niego.

         – Co z tobą? – zagadnęła. – Wyglądasz jakbyś się czymś martwił.

          – Wydaje ci się.

         – Ta, jasne. – mruknęła ironicznie, acz zaraz potem wzruszyła ramionami. – Ale dobra, skoro nie chcesz mówić, to nie. – Z tymi słowy wstała i zabrała się za przygotowywanie herbaty.

         Mutant westchnął ciężko, po czym się wyprostował.

         – Wiem, że tamci źle się zachowali, ale mieli rację – odezwał się w końcu. – Mój związek z Moną przyniósł nam tylko kłopoty. Przez to Salamandrianie mają mojego bratanka, a Leo i Nysa mogą już mi nigdy nie wybaczyć.

       – Możliwe – przyznała ciemnowłosa, wrzuciwszy saszetkę do kubka. – Ale co niby zmieni płaszczenie się na tym stole? Zresztą, jutro ponoć macie odbierać dzieciaka, więc nie ma się czym tak przejmować. Przyprowadzicie go z powrotem i wszystko się z czasem unormuje.

         – Ta... – odparł krótko żółw, zaś po obserwowaniu przez chwilę w ciszy jak jego towarzyszka nastawia wodę, sam również wstał i wyciągnął kubek dla siebie. Wspólna pogawędka przy herbacie to w sumie nie taki zły pomysł.

\*\*\*
       Nazajutrz rano Leonardo zwołał wszystkich do salonu, po czym oznajmił, kto ma pójść wraz z nim i Nysą na spotkanie z Salamandrianami. Według pierwotnych założeń w skład wyprawy mieli wejść jeszcze Donatello oraz Raphael. Jones został zamiast tego wyznaczony na wsparcie awaryjne, które stanie na czatach gdzieś kawałek przed miejscem spotkania, zaś Casey oraz Mikey mieli zostać w bazie i na nich wszystkich zaczekać. Plany jednak szybko uległy modyfikacji, jako że Raph oznajmił, iż bez Casey nigdzie się nie wybiera, ponieważ wciąż jest zły na resztę towarzystwa. W takim układzie jednak Michelangelo zostałby sam, a to byłoby dosyć ryzykowne. Summa summarum więc poszli wszyscy – żółw w pomarańczowym dołączył do awaryjnej straży, zaś brunetka do głównego składu, żeby Raph przestał jojczyć. Pozostawało tylko liczyć, że jaszczury nie wpadną na pomysł zajęcia im kryjówki w międzyczasie wymiany.

       Wskazówki, jakie zostawili obcy, okazały się proste do rozszyfrowania; mutanci i hokeista nie musieli nawet daleko iść, wyznaczona lokalizacja spotkania znajdowała się niedaleko od ich bazy. Wkrótce więc stanęli twarzą w twarz z najeźdźcami. Na widok swojej przełożonej Salamandrianie wydali z siebie odgłos charakterystyczny dla ich rasy. Porucznik Y'Gythgba zareagowała tym samym.

         – Dotrzymaliśmy słowa – oznajmił Leonardo, kiedy wreszcie zapadła cisza. Serce waliło mu jak oszalałe. – Teraz wy dotrzymajcie swojego i oddajcie mi syna!

          – Oddamy, jeśli ją puścicie – odparł jeden z kosmitów, wystąpiwszy przed szereg.

          – Dzieciak! – powtórzył żółw ostrzej.

         Żołnierz tylko pokręcił głową i gestem łapy nakazał drugiemu przynieść małego żółwia. Choć mutancia drużyna tylko na to czekała, to ten widok nie wprawił ich w euforię. Nim zdążyli cokolwiek zrobić, jaszczur rzucił im dzieciaka – tak po prostu, jak lalkę. Raphael zdążył go złapać w ostatniej chwili, tym samym puszczając przytrzymywaną traszkę.

         Wystraszony tym manewrem ojciec malucha czym prędzej odebrał go od brata. Leonardo obejrzał malca wzdłuż i wszerz, po czym przytulił mocno do siebie. Dzieciak był nieprzytomny, a także wyraźnie poturbowany. Na szczęście jednak wciąż oddychał i miał wyczuwalny puls; kiedy tylko wrócą, Donatello koniecznie będzie musiał go obejrzeć. Obrzuciwszy morderczym spojrzeniem Salamandrianina, który potraktował jego dziecko jak worek ziemniaków, niebieskooki skinął głową w kierunku tunelu za sobą, rozpoczynającego drogę powrotną do kryjówki. Grupa bez większych problemów zrozumiała niemy rozkaz i zastosowała się do niego. Kiedy jednak zaczęli odchodzić, Nysa dosłyszała charakterystyczny dźwięk ładującego się działka laserowego dochodzący gdzieś zza ich pleców. Zerknąwszy przez ramię za siebie, zdębiała.

         – Padnij! – rzuciła w eter tuż przed tym, jak padł pierwszy strzał. Nie wszyscy zdążyli zareagować, aczkolwiek, na szczęście, strzelec chybił. Nie zmieniało to jednak faktu, iż znaleźli się w fatalnym położeniu – w tunelu nie było gdzie się skryć, a niestety był on dosyć długi, więc zanim dobiegliby do końca, kosmici pewnie spokojnie poodstrzeliwaliby z połowę grupy. Chcąc nie chcąc musieli zatem przystąpić do kontrofensywy.

         Leo nie musiał nawet wydawać żadnych poleceń – Raph i tak sam z siebie rzucił się na Salamandrian tuż po tym, jak zrozumiał, co się dzieje. W ślad za nim po chwili podążyła Nysa, wpierw jednak rzuciwszy partnerowi krótkie, porozumiewawcze spojrzenie. Do walki dołączył też Donnie, a niedługo później Mikey i Casey Jones, których zwabiły odgłosy strzałów. Leonardo musiał się za to wycofać, by zapewnić Loganowi bezpieczeństwo. Niezbyt mu się to podobało, jednak ktoś w końcu musiał go pilnować, a nie było mowy, żeby zostawił młodego w rękach tej czarnowłosej diablicy.

         Wspomniana „diablica” zresztą i tak nie wyraziłaby teraz ochoty, żeby się z nim dogadywać, miała własne problemy na głowie. Tak się bowiem niefartownie złożyło, iż akurat w tym momencie Lilac odmówiła współpracy i nie chciała dołączyć do walki, przez co Casey, zupełnie bezbronna, została na lodzie w samym środku pola bitwy. Na jej szczęście większość przeciwników skupiła się na pozostałych, rzeczywiście stanowiących jakiekolwiek zagrożenie mutantach oraz hokeiście, aczkolwiek nie oznaczało to, iż zupełnie nikt nie zwracał na nią uwagi – wciąż znajdowali się śmiałkowie, którym przypominało się o jej istnieniu i usiłowali się jej pozbyć. Póki co jej akrobatyczne zdolności wyniesione z życia na ulicy wystarczały, by jakoś ich uniknąć, ale brunetka wiedziała, iż to tylko kwestia czasu; prędzej czy później ktoś zainteresuje się nią bardziej niż przelotnie, w przerwie od pacyfikowania innych, a wtedy będzie po niej.

         – Słuchaj – odezwała się do Lilac, gdy po raz kolejny laserowa wiązka śmignęła jej tuż koło głowy. Zwracanie się do demonicy na głos było zupełnie bezsensowne, aczkolwiek w żółwicy narosło już tyle frustracji jej obecną sytuacją, iż miała to gdzieś. – Jeżeli ja zginę, to ty razem ze mną, mam nadzieję, że masz tego świadomość. Więc bądź tak dobra i rusz wreszcie dupę do walki, bo inaczej…

         W tym momencie kobieta zamilkła, wyczuwszy za sobą czyjąś obecność oraz przytłaczający, siarkowo-piżmowy zapach. Obróciwszy powoli głowę, dostrzegła pokryty krótką, czarną sierścią umięśniony tułów. Kiedy zaś przeniosła wzrok trochę wyżej, szybko zrozumiała, na co – a raczej: na kogo – patrzy. Tuż za nią stał wysoki, solidnie zbudowany demon o błyszczących, jednolicie czerwonych oczach oraz pokaźnym rogu. Co ciekawe, tylko jednym – po drugim pozostał jedynie postrzępiony trzon, najpewniej złamał się on podczas jakiejś walki.

         Nie wiedząc, co robić, Casey zamarła w bezruchu. Piekielny pomiot póki co nawet na nią nie patrzył; zamiast tego skupił się na rozpościerającym się przed nimi polu bitwy. Kilku kosmitów dostrzegło przybycie nieznajomego i obrało go sobie za cel, jednakże szybko tego pożałowali. Demon przewrócił tylko oczami na ten widok, po czym przyjrzał im się w skupieniu. Po chwili zaś jaszczury stanęły w płomieniach.

         Wrzaski palących się Salamandrian błyskawicznie zahamowały walki i zwróciły uwagę wszystkich zgromadzonych na nowo przybyłego. Dostrzegłszy zaś, iż ten znajduje się niebezpiecznie blisko ciemnowłosej żółwicy, Raph natychmiast zareagował.

         – Hej, ty! – zawołał do demona, po czym postąpił kilka kroków w jego stronę z bronią w gotowości. – Odsuń się od niej!

         Casey pokręciła energicznie głową, chcąc dać mu znać, żeby się nie zbliżał, aczkolwiek niczego to nie dało. Na szczęście dla mutanta pokryty ciemną sierścią pomiot piekielny nie wydawał się zainteresowany robieniem mu krzywdy. Uciszył go tylko krótko gestem dłoni (a zasadniczo raczej łapy, zważywszy na szpony), a następnie wrócił wzrokiem do pozostałych, niespalonych Salamandrian. Większość z nich postanowiła uskutecznić odwrót, jednak kilku osłaniających tyły wciąż mierzyło do niego z laserowych miotaczy. Kiedy jeden z nich napotkał spojrzenie demona, spanikował i wypalił w jego kierunku w obawie, iż zaraz podzieli los dwóch martwych żołnierzy. Jak nietrudno się domyślić, popełnił spory błąd; pociski nie zrobiły na potworze szczególnego wrażenia, ale za to niemal trafiły w stojącą przed nim dziewczynę, co zdecydowanie mu się nie spodobało. Osłoniwszy ją wielkim nietoperzym skrzydłem, machnął łapą w stronę atakującej ich traszki ze złowrogą miną. Nie minęła chwila, a z podłoża pod kosmitą wyrósł gładki, czarny stalaktyt, który błyskawicznie przeszył go na wylot od nasady ogona po czaszkę. Drugiemu płazowi nie trzeba było dwa razy powtarzać – na ten widok upuścił swoją broń i co sił w nogach popędził za wycofującymi się towarzyszami. Po kilku sekundach już go nie było. Na pobojowisku nastała grobowa, przepełniona niepokojem cisza.

         – Czym… k-kim jesteś? – odezwał się wreszcie Donatello, mierząc piekielnego przybysza czujnym spojrzeniem. Ten jednak nie przejął się nim zbytnio, zajęty oglądaniem czarnowłosej żółwicy. Casey wodziła za nim jedynie wzrokiem, sama niemniej zdziwiona niż pozostali.

         Zakończywszy krążenie wokół dziewczyny, demon przykucnął tuż przed nią.

         – Czyli jednak jakimś cudem nie kłamał… – stwierdził w sumie bardziej sam do siebie niż do reszty. Jego głos o dziwo wydawał się nieco mniej groźny niż aparycja, choć to pewnie kwestia pokojowego tonu. – Jak masz na imię? – Tym razem zwrócił się do brunetki.

         – Casey – odparła posłusznie, wyraźnie spięta. Zawahała się, czy nie zapytać go o to samo, aczkolwiek ostatecznie sobie odpuściła. Im mniej interakcji z nadnaturalną maszyną do zabijania, tym lepiej.

         – Casey… – powtórzył. – W porządku. A kim są twoi rodzice? – Kobieta mimowolnie skrzywiła się, słysząc to pytanie, a następnie wzruszyła ramionami. – Znasz ich w ogóle? – upewnił się, co poskutkowało kolejnym wzruszeniem ramion.

         – Tylko matkę – mruknęła w końcu niechętnie. Po co mu niby ta wiedza?

         Stwór, skądinąd również brunet, westchnął.

         – No to teraz już oboje.

         Żółwica obdarzyła go zaskoczonym spojrzeniem.

         – Czekaj, czyli że niby jesteś moim…

         Nie danym jej było dokończyć, jako że Lilac postanowiła jednak przypomnieć o sobie i znienacka przejęła kontrolę. Zdusiwszy opór drugiej strony, demonica pomachała radośnie ogonem.

         – Wiedziałam, że znam skądś ten zapach! – rzekła podekscytowana, wpatrując się w ojca jak w obrazek. Ten na początku nieco zdziwił się ich zamianą, ale zaraz potem poklepał dziewczynę lekko po głowie.

         – To by wyjaśniało, co się stało z moją częścią genów – stwierdził, po czym wstał. – No dobrze, resztę opowiemy sobie w domu. Chodź – polecił, a następnie gestem łapy otworzył nieduży, łukowaty portal.

         – Hej! Nie możesz ich sobie tak po prostu zabrać! – oburzył się Raphael. Słysząc jego sprzeciw, Lilac potruchtała do żółwia i przystanęła za nim, po czym chwyciła go od tyłu za ramiona oraz oparła podbródek na jego głowie.

         – Mogę wziąć go ze sobą? – spytała rodzica, czym z kolei wywołała poruszenie wśród pozostałych zebranych.

         – Nie ma mowy – oznajmił kategorycznie Donatello, zanim zapytany zdążył cokolwiek powiedzieć. – To znaczy, proszę wybaczyć, ale nasza ekipa trzyma się razem od lat i nie przewidujemy żadnych zmian w tym zakresie. A Raph jest jej częścią – sprostował, nie chcąc przez przypadek sprowokować demona do ataku. Kto wie, co może siedzieć w głowie takiej bestii?

         – Czyli że musiałbym zabrać was wszystkich? – spytał brunet z nutą niezadowolenia, po czym zlustrował całą grupę wzrokiem. Napotkawszy jednak proszące spojrzenie Lilac, westchnął z rezygnacją. – No dobra, niech będzie. Rezydencja jest duża, zmieścicie się raczej.

         – Słucham?... – odezwała się z niedowierzaniem Nysa. – Ale przecież…

         – Co, że niby tutaj będzie wam lepiej? – prychnął mężczyzna sarkastycznie i skrzyżował ręce na piersi. – Wybacz, ale nie wróżyłbym wam tu dużych szans na przeżycie.

         Hybryda odszukała wzrokiem swojego partnera, który dołączył do nich zaraz po odwrocie Salamandrian. On również nie wyglądał na przekonanego do tego pomysłu. Widząc ich miny, demon przewrócił oczami, zauważalnie podirytowany ich wydziwianiem.

         – Daję wam trzy dni na decyzję – oznajmił w końcu. – Po tym czasie spotkamy się w tym samym miejscu o tej samej porze i albo zabierzecie się wszyscy, albo zgarnę tylko swoją córkę, a was zostawię na łaskę kosmicznych najeźdźców. Wybierzcie rozsądnie.

         Po tych słowach czerwonooki ruszył w stronę portalu, kołysząc diablim ogonem. Zanim jednak przez niego przeszedł, Lilac chwyciła go za rękę.

         – Już sobie idziesz? – spytała zawiedziona.

         – Tylko na jakiś czas. – Mężczyzna pogłaskał ją wolną ręką po głowie na pocieszenie. – Ale niedługo po ciebie wrócę, w porządku?

         Młoda demonica pokiwała głową, a następnie pożegnała się z ojcem i odprowadziła go wzrokiem aż dopóki nie zniknął po drugiej stronie przejścia. Chwilę potem portal się zamknął.

         Kiedy demon zniknął w końcu z pola widzenia, Nysa od razu podbiegła do swojego partnera, by sprawdzić, co z nim oraz ich synem. Wizytacja z piekieł przyprawiła ich wprawdzie o nowy, dosyć ważny dylemat, jednak to mogło chwilę zaczekać. Teraz trzeba było czym prędzej zająć się Loganem.

## Rozdział XV - Smak goryczy

          Zaraz po powrocie do kryjówki Leo oraz Nysa zanieśli Logana do pracowni Donatella, licząc, że ten będzie wiedział, w  jaki sposób pomóc ich dziecku. Po drodze mały wciąż się nie wybudził i nic nie zwiastowało, by coś miało się w tej kwestii zmienić. Każda kolejna minuta jego nieprzytomności napawała zaś jego rodziców coraz większym lękiem.

         Donnie, rozumiejąc powagę sytuacji, od razu podpiął malca do inhalatora i przystąpił do badania go, starając się przy tym ignorować popędzanie i nachalne pytania ze strony swojego brata i jego partnerki. Obrażenia fizyczne okazały się na szczęście raczej niezbyt poważne; siniaki czy zadrapania wprawdzie nie wyglądały zbyt dobrze, ale nie stanowiły realnego zagrożenia dla zdrowia ani życia młodego. Znacznie większym problemem było jednak to, iż Logan musiał nawdychać się trucizny, kiedy Salamandrianie wynosili go z kryjówki. Młody organizm robił, co mógł, żeby się jej pozbyć, ale najwyraźniej nie dawał rady. Potrzebna była pomoc odtrutki. Kłopot w tym, że niczego takiego nie mieli.

         Diagnoza wystawiona przez Dona zdecydowanie nie spodobała się narzeczeństwu. Leonardo natychmiast rozkazał żółwiemu naukowcowi brać się do roboty i znaleźć jakieś antidotum (jakby Donnie co najmniej sam już na to nie wpadł), po czym zaczął krążyć po pomieszczeniu, starając się nieco opanować emocje. Nie było sensu udawać – wieści o truciźnie brzmiały fatalnie. Ile jeszcze Logan może wytrzymać bez ich ingerencji? Miesiąc? Tydzień? Kilka dni? A choćby Donnie stanął na głowie, nie da rady opracować stuprocentowo pewnej receptury odtrutki aż tak szybko. Nie sam, nie z tak ubogim, niemożliwym do poszerzenia asortymentem w laboratorium. Szlag, przecież to, że ktoś się wreszcie tym świństwem podtruje, było do przewidzenia. Czemu nie zabrali się za szukanie lekarstwa wcześniej?

         Cały czas siedząca przy Loganie Nysa wodziła przez chwilę wzrokiem za partnerem, po czym pogładziła syna po głowie i westchnęła cicho. Ona również bała się o syna – i to bardzo – jednak jednocześnie wiedziała też, że nie może sobie pozwolić na panikę. Jeśli oboje się teraz załamią, kto zajmie się przewodzeniem grupie? A tak się niestety niefartownie złożyło, że kiedy jak kiedy, ale teraz wyjątkowo potrzebowali lidera. Musieli w końcu w ciągu trzech dni podjąć decyzję, która może zaważyć na ich przetrwaniu.

         Uspokojenie Leonarda chwilę zajęło, ale na szczęście w końcu się udało – z niemałą pomocą jego partnerki zresztą. Przy okazji pocieszania go kobieta przypomniała mu też o dosyć istotnej kwestii, którą należało wreszcie skonfrontować. Dlatego też gdy tylko kryzys emocjonalny został jako-tako opanowany, Leo przywołał wszystkich członków drużyny do salonu w trybie natychmiastowym, bez wyjaśnienia przyczyn. Najwyższy czas dowiedzieć się, o co chodzi z tymi wszystkimi demonami i każdy powinien to usłyszeć.

         Kiedy wszyscy stawili się na miejscu, lider stanął naprzeciwko siedzącej na kanapie Casey i zmierzył ją pełnym powagi wzrokiem.

         – Nadeszła pora, żebyś wyjaśniła nam wreszcie, czym do jasnej ciasnej jesteś – oznajmił, przekierowując tym samym zainteresowanie zgromadzenia na brunetkę. Casey rozejrzała się dyskretnie po reszcie towarzystwa, po czym lekko skrzywiła. Nienawidziła być w centrum uwagi. Nie wiedząc zaś, co powiedzieć, wzruszyła tylko ramionami. To zdecydowanie nie usatysfakcjonowało niebieskookiego.

         – To nie jest odpowiedź – rzekł ostro, krzyżując ręce na piersi.

         – Leo… – wtrącił się ostrożnie Mikey. – Nie bądź niemiły.

         Starszy zupełnie zignorował ingerencję brata, wciąż uparcie wlepiając w dziewczynę wyczekujące spojrzenie. Nie ma mowy, że jej odpuści, a już zwłaszcza nie po tym, jak znienacka zaatakowała jego narzeczoną.

         – Jestem sobą i tyle – mruknęła w końcu Casey, odwróciwszy wzrok. – I Lilac też.

         – Lilac? – powtórzyła po niej Nysa. Domyślała się, o kogo chodzi, jednak chciała to mieć jasno wyklarowane przez samą zainteresowaną. Teraz przynajmniej wiedziała, jak nazywała się demoniczna agresorka.

          – Przecież już ją dzisiaj widzieliście – odrzekła brunetka z niezadowoleniem. Wybitnie nie chciała tam być. Jej unikające, nic niewnoszące odpowiedzi z kolei zaczynały już Leo z lekka denerwować.

         – Jasne, każde z nas jest sobą, ale jakoś u nikogo poza tobą „bycie sobą” nie oznacza niekontrolowanego przebudzania demonicznego brutala odgrażającego się dzieciobójstwem.

         Słowa lidera wywołały u zgromadzonych pewne poruszenie, aczkolwiek nie zwracał on na to uwagi. Jedyna reakcja, jaka go interesowała, to ta ze strony Casey. Ona zaś jedynie znów się skrzywiła i obrzuciła go pretensjonalnym spojrzeniem.

         – Przecież żartowała.

         – Ach tak? Moim zdaniem to wcale nie brzmiało jak żart. Po prostu nie udało jej się go znaleźć.

         W rzeczywistości żółw zdawał sobie sprawę, iż groźba Lilac najpewniej faktycznie nie została wypowiedziana tak w pełni na poważnie, a jedynie wyniknęła z nagromadzenia negatywnych emocji, aczkolwiek na potrzeby przesłuchania potrzebował dokręcić śrubę. Zresztą, kobieta sama sobie była winna. Gdyby przestała wywijać się od odpowiedzi i po prostu z nim współpracowała, nie musiałby tego robić.

         Mutantka zamilkła, uparcie wpatrując się w podłogę przed sobą. Chciała zapaść się pod ziemię i jeśli to wypytywanie potrwa jeszcze trochę dłużej, to w końcu spróbuje to zrobić. Może Lilac też potrafiła jakoś otwierać portale? Nie miała pojęcia. Ani o tym, ani o niczym innym. Nie wiedziała o niej absolutnie nic. O tym demonie, który podawał się za jej ojca zresztą też nie. Jak niby miała im cokolwiek wyjaśniać, skoro sama nie znała żadnych odpowiedzi?

         Dostrzegłszy, iż brunetka chyba się łamie, niebieskooki postanowił pociągnąć sprawę jeszcze kawałek dalej.

         – Posłuchaj mnie teraz uważnie – zaczął, bacznie obserwując jej reakcję. Dziewczyna chyba domyślała się, do czego może zmierzać, jako że zacisnęła dłonie na brzegu kanapy i jeszcze bardziej pochyliła głowę. – Ta twoja Lilac to brutalna i silna jak diabli bestia bez wahania rzucająca się innym do gardła za każdy jeden drobiazg. A ty jej nie kontrolujesz. Jeśli więc nie chcesz współpracować i podać mi jakiegokolwiek sensownego powodu, dla którego powinienem pozwolić tak dużemu zagrożeniu w ogóle zbliżać się do mojej rodziny, to nie możesz tu dłużej zostać.

          No jasne, że tak. Do niczego innego to zdążać nie mogło. Chociaż nigdy tak naprawdę nie zamierzała zostawać w kryjówce na dłużej, Casey te słowa wciąż trochę ubodły. Najpierw matka nie tolerowała jej w domu, a teraz historia powtarza się z tymi tutaj. Okej, charakter może i miała taki sobie, ale czy serio było z nią aż tak źle, żeby nikt nigdzie jej nie chciał? Jeszcze niech ten demon nagle zmieni co do niej zdanie, to już w ogóle będzie komplet.

          Dziewczyna przygryzła dolną wargę i pochyliła się do przodu jeszcze bardziej, chcąc ukryć się za swoimi włosami. Mimo tego jednak siedzący najbliżej niej Mikey oraz Raph zauważyli, iż wygląda, jakby zaraz miała się rozpłakać. W takim stanie zielonooki nie widział jej jeszcze nigdy i, jak sobie w tamtym momencie uświadomił, wolałby, żeby tak właśnie pozostało. Widok normalnie niemal socjopatycznie pozbawionej emocji dziewczyny ze łzami w oczach mocno go zdziwił, ale również rozwścieczył. Zanim więc Leo zdążył jakkolwiek się zreflektować, Raphael doskoczył do niego i popchnął do tyłu.

         – Tylko spróbuj ją wyrzucić, a nogi ci z dupy powyrywam – zagroził, mierząc brata wyzywającym spojrzeniem. – Kto ci dał w ogóle prawo wygadywać takie głupoty?!

         – Jestem liderem tej grupy, Raph – odparł nieco ostrzej niż zamierzał niebieskooki mutant, kiedy już odzyskał równowagę. – I jeśli coś stanowi dla niej niebezpieczeństwo, to mam obowiązek jej przed tym chronić.

         – Z Loganem ci jakoś nie wyszło – warknął jego rozmówca w odwecie, po czym, nie czekając, aż starszy zdoła wykrzesać z siebie jakąś sensowną ripostę, chwycił brunetkę za rękę i pociągnął za sobą w stronę jej pokoju – Chodź, Casey. Spadamy stąd.

         Kobieta nawet nie próbowała protestować; po prostu pozwoliła się zawlec tam, gdzie żółw chciał. Leo odprowadził ich wzrokiem, rozgniewany, a następnie rozejrzał się pobieżnie po pozostałych zgromadzonych. Atmosfera zrobiła się nieco niezręczna.

         – Niefajnie, stary – odezwał się Mikey, również podniósłszy się z kanapy. – Niefajnie.

         Zdziwiony naganą ze strony młodszego Leo próbował jeszcze uzasadnić swoje postępowanie i wyjaśnił ostatnią sytuację z Nysą oraz Lilac, aczkolwiek ten już go nie słuchał; całą jego uwagę pochłonął zupełnie inny temat. Tak nietypowa dla ich nowej koleżanki ekspresja przypomniała mu o całej masie rzeczy, o których zapomniał na przestrzeni lat. Widział ją już wcześniej w podobnym stanie, tyle że sporo, sporo młodszą. Gdy zapytał o jej rodzinę, zachowała się w identyczny sposób. To było na samym początku ich znajomości, kiedy po raz pierwszy spotkał ją w kanałach i chciał się dowiedzieć, kim jest oraz skąd się tam wzięła. Znajomości, która kompletnie wypadła mu z głowy. Kiedy sytuacja się nieco uspokoi, będzie musiał do niej podejść i za to przeprosić. O czym jak o czym, ale o przyjaźni naprawdę wstyd było zapomnieć – nawet jeśli od tamtej pory minęło ładnych dwadzieścia lat.

         Podczas gdy Michelangelo zmywał się do siebie, a Leonardo bronił swojego stanowiska przed pozostałymi zgromadzonymi w salonie, Casey i Raph zamknęli się w pokoju dziewczyny, byle jak najdalej od lidera grupy. Gdy tylko tam weszli, brunetka przycupnęła na łóżku, pochyliła się do przodu i splotła dłonie na potylicy, przybita. Czuła się fatalnie i nie było sensu tego ukrywać; i tak już przecież upokorzyła się przy wszystkich, pobite gary. Dostrzegłszy jej zachowanie, zielonooki, po krótkiej chwili wahania, usiadł obok niej, a następnie objął ją lekko ramieniem. Kobieta wzdrygnęła się, ale nie odsunęła, więc chyba jej to aż tak nie przeszkadzało.

         – Nie przejmuj się nim – pocieszył ją półgłosem. – Leo może sobie gadać zdrów, i tak nie damy cię wywalić.

         – Mhm – mruknęła tylko w odpowiedzi. Żółw westchnął cicho. Podnoszenie na duchu raczej nie da najlepszych efektów, chyba lepiej zmienić taktykę na dystrakcję.

         – Swoją drogą, co do propozycji twojego ojca – odezwał się po chwili ciszy, zerkając na nią. – Zamierzasz z niej skorzystać?

         Jego rozmówczyni przeczesała palcami włosy, po czym wyprostowała się z ciężkim westchnieniem. Na jej twarzy nie było już ani śladu łez, ale wciąż wyglądała na zdołowaną.

         – Jeszcze nie wiem – oznajmiła, nie patrząc na Rapha. – Nie znam go i nie mam pojęcia, czy w ogóle mówi prawdę.

         – Lilac chyba sądzi, że tak.

         – Lilac jest dziecinnie naiwna i do bólu dysfunkcyjna społecznie. W życiu by nie zauważyła, że ktoś chce ją okłamać. Ale podobno po zapachu go poznała, nie wiem, jak to tam u nich działa…

         – Cóż, macie jeszcze trochę czasu, żeby to przedyskutować. W razie czego można zapytać, czy jak ci się nie spodoba, to będziesz mogła wrócić.

         – A co, jeśli obieca, że tak, a potem nie dotrzyma słowa?

         – To wtedy skopię mu dupę i zmuszę, żeby jednak dotrzymał. – Mutant wzruszył lekko ramionami, na co jego rozmówczyni obdarzyła go zaskoczonym spojrzeniem.

         – Ty też chcesz tam iść? – spytała z lekkim niedowierzaniem. Raph raz jeszcze wzruszył ramionami.

         – Jasne. Chyba nie myślałaś, że zostawię cię samą z dwumetrowym demonicznym mordercą?

         Jego słowa nieco zmieszały brunetkę.

         – Cóż, właściwie to…

         – Nie kończ – zielonooki pokręcił głową, ale uśmiechnął się lekko na pocieszenie, gdy dostrzegł popłoch w jej oczach. – Chcesz czy nie, jesteś teraz moją jedyną przyjaciółką. A przyjaciół się w takich sytuacjach nie zostawia.

         – Mhm – mruknęła tylko cicho w odpowiedzi. Przez chwilę siedzieli w ten sposób, w bezruchu oraz milczeniu, jednak po chwili Casey przysunęła się nieco do żółwia i oparła o niego. Skoro już ją objął, to niech mu będzie, mogą się trochę spoufalić. Ale tylko ten jeden, jedyny raz.

## Rozdział XVI - Decyzja

          Niefartowne przesłuchanie w sprawie Lilac skończyło się ponownym podziałem mieszkańców kryjówki na dwa obozy. Tym razem jednak składy okazały się bardziej wyrównane pod względem ilościowym – Mikey, po uprzednim wyjaśnieniu sobie z Casey spraw z przeszłości, dołączył do Rapha i półdemonicy, z kolei Donnie balansował na granicy opowiedzenia się po stronie Leo oraz Nysy – nie pochwalał on wprawdzie napędzanych frustracją metod działania lidera, aczkolwiek rozumiał i popierał on jego ogólne wnioski na temat demonów. Jedynie Jones pozostał bezstronny, jako że generalnie ich konflikt mało go obchodził. Istot piekielnych się nie bał, a wręcz, jako że stanowiły dlań zupełną nowość, całkiem go fascynowały, ale równocześnie też zanadto im nie ufał, zwłaszcza po ostatniej popisówce ojca jego imienniczki. Żadna z opcji do wyboru więc go tak do końca nie satysfakcjonowała. Niemniej gdyby kazali mu się jednak za kimś opowiedzieć, wybrałby stronę przeciwną do Leo – ot, tak sobie, czysto w zemście za to, jak ostatnio potraktował jego kumpelę.

         Przez dwa pierwsze z wyznaczonych im na decyzję trzech dni dwie przeciwstawne podgrupki nie wchodziły ze sobą w większą interakcję, aby nie wywołać kolejnej nieprzyjemnej konfrontacji (chociaż zdarzały się momenty napięć, głównie z inicjatywy Raphaela). Trzeciego jednak musieli wreszcie znów usiąść wszyscy razem i ustalić swój ostateczny plan działania. Do powrotu demona zostało zaledwie kilka godzin, nie mieli już czasu, by dalej to odkładać.

         Zwoławszy wszystkich w salonie tak jak ostatnio, Leo stanął na środku zgromadzenia i odchrząknął, by zwrócić na siebie jego uwagę.

         – Wszyscy chyba wiemy, po co tu jesteśmy, więc załatwmy to szybko – rzekł, rozglądając się po towarzystwie. – Moim zdaniem powinniśmy tu zostać. Demonom nie można ufać, poza tym Logan wciąż wymaga opieki medycznej, a wątpię, że tam ją dostanie. Nie będę ryzykował jego zdrowiem.

         Nysa pokiwała głową z uznaniem. Tak długo, jak w grę wchodziło dobro jej syna, nie było mowy o jakimkolwiek kuszeniu losu.

         – Przecież sam mówiłeś, że tu nie będziemy bezpieczni. On też nie – odezwał się w opozycji Raph. – Skoro Salamandrianie wdarli się do kryjówki raz, to na pewno zrobią to znowu, raczej prędzej niż później. A wtedy już nie będziesz miał czym się z nimi handlować.

         – Tym razem będziemy przygotowani.

         – Nieważne, jak długo będziesz się szykował, w pięć osób nie masz szans przeciwko całym kosmicznym dywizjonom – wtrąciła się Casey. Nie miała ochoty brać udziału w tej rozmowie, ale głupio jej też było zostawić całą robotę Raphaelowi. Bądź co bądź to z jej powodu w ogóle muszą o tym dyskutować.

         – Pięć? – Donnie zmarszczył lekko czoło. – Z tego, co widzę, jest nas tu siedmioro.

         – Tak, pięć – potwierdził zielonooki. – Casey tak czy inaczej zabiera się z ojcem, a samej jej tam nie puszczę.

         – Chyba żartujesz. – Leo wbił w brata zaskoczone spojrzenie. – Serio jest dla ciebie ważniejsza niż twoja własna rodzina?

         – Nie? – odwarknął zielonooki, aczkolwiek, czując szturchnięcie Casey (której obiecał, że tym razem nie będzie skakał liderowi do gardła), odchrząknął i wrócił do nieco bardziej neutralnego tonu. – Ale ta „moja własna rodzina” podobno umie się sama bronić, więc sobie beze mnie poradzi, jeśli będzie musiała. A sama jedna Casey pomiędzy demonami już nie wiadomo. Tak więc wy róbcie tam sobie, co chcecie, ja już decyzję podjąłem. Chociaż znacznie łatwiej by nam wszystkim było, gdybyście też z nami poszli.

         Wyrecytowawszy ułożoną wcześniej w głowie formułkę, żółw wyprostował się i spojrzał na przywódcę grupy wyczekująco. Casey mogła odetchnąć z ulgą – mutant na szczęście dotrzymywał słowa, przynajmniej jak na razie. Jedyne obiekcje, jakie miała, to ta część wypowiedzi na jej temat. Nie była pewna, czy powinna mu podziękować za wsparcie, czy raczej się za to obrazić.

          Leonardo rozejrzał się po pozostałych zgromadzonych, szukając jakiegoś punktu zaczepienia lub kogoś chętnego do wejścia w dyskusję. Niestety jednak nikogo takiego nie znalazł; Nysa i Donnie wydawali się nieco zmieszani, Jones jedynie zmarszczył brwi, a Mikey z kolei wpatrywał się w lidera z niemą prośbą wypisaną na twarzy. Leo nie musiał go nawet pytać o zdanie, na pierwszy rzut oka widać było, iż popierał stanowisko Rapha. Umyślnie czy nie, ninja w czerwieni w pewnym sensie postawił opozycję pod ścianą. Rozdzielenie się w tak podbramkowej sytuacji jak ta, w której znajdowali się obecnie, to praktycznie samobójstwo. Co prawda lider spodziewał się, iż brunetka może rzeczywiście dołączyć do demona po tym, jak poległ na całej linii podczas ostatniego przepytywania jej, ale nie sądził, że Raph będzie chciał iść w jej ślady. W porządku, wiedział, iż się zaprzyjaźnili, ale żeby aż tak? Osobiście czuł się nieco zdradzony.

         – Nie uważacie, że ufanie temu demonowi na słowo to kolosalne ryzyko? – odezwał się w końcu Donatello. – Wszyscy widzieliśmy, co zrobił z tamtymi Salamandrianami. Jeśli nas oszuka, nie mamy z nim w walce najmniejszych szans.

         Raph przewrócił oczami i już chciał mu w jakiś – najpewniej nie najmilszy – sposób odpowiedzieć, aczkolwiek Casey go ubiegła.

         – Masz rację, ryzyko jest duże – zgodziła się z naukowcem, za co zielonooki obdarował ją pytającym spojrzeniem. – Ale jednocześnie potencjalny zysk również. Jeśli nie kłamie, to wreszcie będzie można zapomnieć o niespodziewanych najazdach na kryjówkę, kosmicznych szpiegach, oszustach, pluskwach i porywaczach. Pod protektoratem kogoś tak silnego nikt, kto posiada chociaż ze dwie szare komórki, wam nie podskoczy. A tutaj, na Ziemi, nie macie już żadnej opcji awaryjnej. Salamandrianie wiedzą, gdzie jest kryjówka, a uciekać nie ma dokąd, wszędzie rozpylili tę swoją truciznę. Bronienie się tu, w kanałach, to tylko odwlekanie nieuniknionego.

         – No dobrze, ale co z Loganem? – przypomniała Nysa, nieco niezadowolona z tego, jak długo ta debata już trwa. Mieli to przecież załatwić szybko, żeby Don mógł wrócić do badań nad antidotum, a tymczasem wciąż tu siedzą i nie zrobili żadnego progresu.

         – Cóż, zawsze można spytać, czy możemy zabrać potrzebny do jego leczenia sprzęt ze sobą – podsunął ostrożnie Donatello, nieco zaskakując tym pozostałych. Co prawda wciąż był mocno sceptycznie nastawiony do pomysłu z przenosinami, ale jeśli decyzja miała być racjonalna, to należało rzetelnie przeanalizować wszystkie „za” i „przeciw”. – Chwilę by to zajęło, ale wydaje mi się, że wszystkie elementy niezbędnego wyposażenia są w miarę mobilne.

         W salonie zapadła cisza, przepełniona wyczekiwaniem i intensywnym myśleniem. Leo, podobnie jak jego partnerka, szukał jeszcze jakichś powodów, dla których lepiej byłoby pozostać w kanałach, aczkolwiek nic ważnego nie przychodziło mu już do głowy. Osobiście wciąż uważał ryzyko za zbyt duże, aby je podejmować, ale niestety musiał też przyznać, iż całkiem sensownie wytrącono mu ten argument z ręki. Na swoją obronę pozostały mu więc tylko osobista niechęć, intuicja oraz brutalność demonów, której i tak wszyscy mieszkańcy mieli już świadomość.

         – To co, wychodzi na to, że pora się pakować – odezwał się Jones, dotychczas niebiorący udziału w dyskusji. Pozaziemskie traszki muszą trochę poczekać na jego zemstę, najpierw z chęcią poeksploruje sobie piekło. Przynajmniej będzie mógł potem opowiedzieć swoim wrogom, dokąd trafią, kiedy z nimi skończy.

         – Zaczekajmy z tym jeszcze chwilę… – poprosiła Kanzaki, tak jak Leo wciąż niezbyt przekonana do przeprowadzki. Raph zerknął na nią i skrzyżował ręce na piersi.

         – A co, macie jeszcze coś mądrego do powiedzenia? – spytał z nutą arogancji w głosie. Nysa przygryzła lekko wargę z niezadowoloną miną, po czym spojrzała na partnera, szukając wsparcia merytorycznego. Leonardo jednak niestety nie mógł jej go udzielić; sam nie miał pojęcia, jak sensownie podtrzymać swoje zdanie. Westchnął więc jedynie i pokręcił głową.

         – Chcę tylko zaznaczyć, że wciąż mi się to nie podoba – oznajmił zrezygnowany. – Ale skoro tak właśnie chcecie, to możemy przynajmniej zapytać o to przeniesienie sprzętu…

         Raphael uśmiechnął się z satysfakcją i przybił (nieco niezdarną, przynajmniej ze strony dziewczyny) piątkę z Casey, po czym ruszył do swojego pokoju się pakować. Nie zostało im na to dużo czasu, więc trzeba było się streszczać. Niedługo później pozostali też poszli w jego ślady.

\*

         Pozbierawszy najważniejsze rzeczy, mutanci i hokeista raz jeszcze zebrali się w salonie. Co prawda Leonardo zapowiedział, iż póki co idą tam tylko dowiedzieć się, czy przeniesienie laboratorium byłoby w ogóle możliwe, ale decydowana większość grupy zignorowała ten fakt i przybyła do salonu już w pełni przygotowana do rozgoszczenia się w domniemanej nowej bazie. Lider przewrócił tylko oczami na ten widok, ale postanowił tego nie komentować. Porażkę należy przyjmować z honorem, a póki co wyglądało na to, że wylądował na przegranej pozycji.

         Jako ostatni w punkcie zbornym pojawił się Mikey, wlokący ze sobą wypchany po brzegi wór prawie tak wielki jak on sam. Jego widok zaś zdezorientował i nieco podłamał resztę. Pokręciwszy głową, niebieskooki zaczekał, aż najmłodszy się do nich dowlecze, po czym skrzyżował ręce.

         – Czegoś ty tam nabrał, Mikey? – spytał, gdy mutant w pomarańczowym dotaszczył pakunek do kanapy. Młodszy otrzepał ręce, po czym podparł się pod boki.

          – Wszystkiego, co potrzebne – oznajmił dumnie. – Mam figurki, plakaty, gacie, deskorolkę, N-poda, kasety, odtwarzacz do kaset… – wyliczał na palcach, dopóki Raph, zmęczony jego trajkotaniem, nie zatkał mu ust dłonią.

         – Dobra, dobra, starczy. Miałeś zabrać tylko najpotrzebniejsze rzeczy, nie możesz wynieść stąd połowy swojego pokoju – zganił go żółw w czerwieni.

         – Dlaczego?! – jęknął młodszy z zawodem, odciągnąwszy rękę brata od swojej twarzy.

         – To tylko tymczasowe rozwiązanie, o ile w ogóle – odparł Leo, specjalnie podkreślając drugi człon zdania. – Nie ma sensu nosić tego wszystkiego tam i z powrotem, tak czy inaczej niedługo tu wrócimy. Wybierz sobie z tego wszystkiego tylko to, co naprawdę jest użyteczne na co dzień.

         – Ale to wszystko jest użyteczne – zażarcie bronił się młodszy.

         – Mikey…

         Michelangelo przez chwilę udawał, że wcale nie widzi i nie słyszy naciskania ze strony lidera, ale pod naporem jego oceniającego spojrzenia wreszcie się poddał.

         – Ugh, dobra – fuknął obrażony, po czym usiadł na podłodze i rozpoczął selekcję spakowanych przedmiotów. Leonardo pokręcił tylko głową, po czym rozłożył się na kanapie. To chwilę zajmie.

         Po ograniczeniu ekwipunku Mikey’ego do jednego, wciąż całkiem sporego plecaka, Leo dał znać siedzącym z Loganem w laboratorium Nysie oraz Donniemu, że wychodzą, po czym wraz z resztą grupy wyruszył na umówione miejsce spotkania. Początkowo chciał iść tam sam, aczkolwiek Raph nie zamierzał na to pozwolić, podejrzewając, iż lider mógłby próbować na siłę postawić na swoim, gdyby nikt o innym zdaniu go nie przypilnował. Razem z zielonookim zabrała się zaś Casey, z nią – Mikey, a na koniec podpiął się też Jones, więc summa summarum ze spotkania w cztery oczy wyszły nici. Nowo poznany czart czekał już na nich na miejscu; gdy wyczuł zapach nadchodzącego towarzystwa, przestał podpierać ścianę i przeczesał łapą przydługie, proste, czarne jak smoła włosy, po czym skupił wzrok na tunelu, z którego ów woń dochodziła. Parę minut później dostrzegł na jego końcu wyczekiwanych mutantów.

         – Spóźniliście się trochę – rzekł na powitanie, gdy w końcu do niego dotarli.

         – Drobne problemy organizacyjne – wyjaśnił pokrótce Raph.

         – Jasne, wszystko jedno. – Demon machnął tylko łapą. – No więc?

         – Zanim udzielimy ostatecznej odpowiedzi, mamy jeszcze pytanie – wtrącił się Leo. – Załóżmy, że, czysto hipotetycznie, skorzystamy w twojej propozycji. Mój syn został otruty i wymaga stałej opieki medycznej. Czy w tej waszej…

         – Rezydencji – podsunął mu czerwonooki, chcąc nieco przyspieszyć dotarcie do meritum.

         – Tak, rezydencji – powtórzył po nim żółw. – Czy jest w niej możliwość urządzenia gabinetu z aparaturą medyczną, żeby móc się nim tam zajmować?

         – Jeśli chcecie. – Czart wzruszył lekko ramionami. – Chociaż znacznie szybciej by było, gdyby mój partner się nim zajął.

         Pozostali spojrzeli po sobie.

         – W jakim sensie „zajął”? – dopytał lider z deka podejrzliwie.

         – Zabił i ugotował na kolację, rzecz jasna. – Brunet przewrócił oczami. – No uzdrowił, a niby co miałby z nim zrobić?

         – Ma jakieś zdolności leczące? – odezwała się Casey z pewnym zainteresowaniem. Zerknąwszy na nią, brunet podszedł nieco bliżej i poklepał ją delikatnie po głowie.

         – Jasne. Większość diablików potrafi coś w tym kierunku. Jednym wychodzi lepiej, drugim trochę gorzej, ale Zeke to akurat specjalista w swoim fachu.

          – Rozumiem. – Poufałe zachowanie jej samozwańczego ojca wciąż wywoływało w niej pewne zmieszanie, ale żółwica nie zamierzała narzekać; przynajmniej był dla niej znacznie milszy niż dla Leo, a to akurat całkiem satysfakcjonujące.

         Lider grupy zamilkł na chwilę, analizując nowe informacje. Czysto w teorii takie rozwiązanie faktycznie byłoby dla nich wszystkich, a zwłaszcza Logana, wyjątkowo korzystne. Niebieskooki wciąż jednak nie ufał demonom i nie za bardzo chciał, by miały jakikolwiek kontakt z jego dzieckiem, zaś powierzanie im jego życia stanowczo przekraczało granice tolerancji mutanta. Tylko czy jego personalna niechęć to nie trochę za mało, by przepuścić szansę na uratowanie Logana?...

         – No, to wszelkie wątpliwości rozwiane – podsumował Raph, krzyżując ręce na piersi. – Przenosimy się.

         Jones oraz Mikey skinęli głowami. Wyrwany z zamyślenia Leo chciał jeszcze coś powiedzieć, ale ostatecznie sobie odpuścił i westchnął jedynie, zrezygnowany. Warunki zostały spełnione, więc nie miał już nic, żeby się wybronić. Pora pogodzić się z losem i zobaczyć, co z tego wyjdzie.

## Rozdział XVII - Sfery Piekielne

          Powróciwszy do kryjówki, by zgarnąć resztę pakunków (Mikey uparł się, żeby wziąć swoje ze sobą od razu na spotkanie, ale reszta zostawiła je w salonie) oraz resztę jej mieszkańców, mutanci i hokeista zgromadzili się przy ciemnowłosym demonie, gotowi do drogi. Czerwonooki bez zbędnych ceregieli otworzył dla nich portal, a następnie sam przeszedł przez niego jako pierwszy. Pozostali popatrzyli po sobie, z lekka zaskoczeni, aczkolwiek nie trwało to długo – zaraz potem Casey Jones wzruszył ramionami, chwycił swoją torbę i podążył za czartem, nieskażony żadnym przejawem ostrożności. W ślad za nim ruszył zaś Michelangelo, taszcząc swój przeładowany do granic możliwości plecak. Pozostałym nie zostało więc nic innego niż tylko zrobić to samo i finalnie przekonać się, czy propozycja pomiotu piekielnego faktycznie była prawdziwa.

         Na ich szczęście wyglądało na to, że tak. Gdy Nysa z Loganem na rękach oraz jej partner, wspólnie zamykający pochód, przeszli na drugą stronę, ich oczom ukazał się długi korytarz o błyszczących, czarnych ścianach, wyłożony ciemnoczerwonym dywanem. Kolorystyka co prawda wyglądała dość ponuro, a wszechobecna nuta siarki w powietrzu wcale nie pomagała, aczkolwiek w ostatecznym rozrachunku pomieszczenie nie wydawało się szczególnie groźne czy nieprzystępne. Zważywszy na budowę nielicznych mebli może tylko trochę staroświeckie.

         – Cóż, witamy w rezydencji rodziny Hamada – oznajmił demon, podparłszy się pod boki. – Trochę ciemno, ale przywykniecie. Przecież sami mieszkacie w kanałach.

         Po tych słowach ruszył wzdłuż korytarza, machnąwszy na nich łapą na znak, by za nim podążyli. Nie zaszli jednak daleko przed kolejnym postojem – zanim zdołali dotrzeć do schodów, do których prowadził ich czart, zza drzwi na końcu pomieszczenia wychynęła rogata, acz prócz tego do złudzenia przypominająca ludzką głowa. Jej właściciel przyjrzał się grupie z zainteresowaniem, po czym wyszedł zza framugi i przytruchtał do nich na spotkanie.

         Znacznie niższy od swojego współlokatora młodzieniec przystanął obok demona, po czym pomachał nieśmiało pozostałym zgromadzonym. Gdyby nie diable rogi oraz ogon, a także czerwonawy błysk w mahoniowych oczach, wyglądałby zupełnie jak zwykły człowiek. Ani jego dość drobna postura, ani jasna karnacja w żadnym stopniu nie przypominały znanych mutantom dotychczas demonów.

         – A to właśnie jest Ezekiel, mój partner – przedstawił chłopaka ciemnowłosy demon, położywszy mu łapę na czekoladowej czuprynie. Następnie zwrócił się do diablika. – Mamy dzieciaka do poskładania, miałbyś chwilę, żeby się tym zająć? – spytał, skinąwszy ogonem w stronę spoczywającego w ramionach swojej matki Logana.

         – Jasne. – Szatyn skinął głową i podszedł do hybrydy, jednak ta instynktownie cofnęła się w obronnym geście, nieco go tym samym płosząc. – Och.

         – Dajże spokój, przecież go nie zje – mruknął do kobiety Raph. Kanzaki obrzuciła go karcącym spojrzeniem, ale bąknęła pod nosem jakieś przeprosiny i, dostawszy nieme przyzwolenie od Leonardo, nieznacznie przybliżyła się z powrotem. Nie za bardzo pasowało jej pozwalanie obcym na robienie czegokolwiek z jej synem, ale jeśli to naprawdę miało mu pomóc…

         Zeke obejrzał malca ostrożnie, uważając, by już więcej nie drażnić kobiety.

         – Co mu się stało? – spytał po chwili.

         – Podtruli go – wyjaśniła Nysa, nieustannie obserwując jego poczynania.

         – Rozumiem. W takim razie… – Diablik wykonał dłonią kilka dosyć specyficznych gestów tuż nad głową małego, co dodatkowo wzmogło podejrzliwość kobiety. – To chyba powinno wystarczyć.

         Jak na zawołanie malec przeciągnął się, mamrocząc coś niezrozumiałego pod nosem, po czym przekręcił się na drugi bok. Dostrzegłszy to, kobieta otworzyła szerzej oczy z zaskoczenia. Żeby upewnić się, czy jej się przypadkiem nie przewidziało, z walącym sercem spróbowała obudzić syna. Logan, niezbyt zadowolony z jej poczynań, pomachał tylko rączkami, po czym ostentacyjnie na nią kichnął. Teraz już nie mogła mieć wątpliwości – młody był obrażony oraz niewyspany, ale niewątpliwie przytomny i na siłach.

         Ze łzami wzruszenia w oczach, hybryda przytuliła malca mocno do siebie i zaczęła kołysać go w ramionach. Ułamek sekundy później zjawił się przy nich także Leo, wciąż jeszcze niedowierzający, że rozwiązanie demonów faktycznie zadziałało, ale równie szczęśliwy co partnerka. Widząc ich radość, Zeke uśmiechnął się delikatnie i cofnął, by dać im trochę przestrzeni dla siebie. Wtedy zaś dopiero zwrócił uwagę na poniekąd znajomy zapach w powietrzu, tym samym przekierowując uwagę na stojącą obok narzeczeństwa żółwicę. Dostrzegłszy jego spojrzenie, dziewczyna speszyła się nieco.

         – To ty jesteś Casey, prawda? – spytał łagodnie, starając się zachowywać jak najprzyjaźniej. Dziewczyna skinęła głową. – Cieszę się, że w końcu mamy okazję się spotkać. Discord już mi o tobie trochę wspominał, chociaż sam w sumie jeszcze niewiele wie. Mam nadzieję, że niedługo to zmienimy.

         Po tych słowach zza pleców dobiegło go zawstydzone syknięcie. Odwróciwszy się, szatyn dostrzegł swojego partnera odwracającego wzrok i drapiącego się po karku ze zmieszaną miną.

         – Nie przedstawiłeś im się – bardziej stwierdził niż zapytał diablik, unosząc lekko brew. Demon pomachał ogonem.

         – Jakoś się nie złożyło…

         Ezekiel westchnął cicho.

         – W takim razie to chyba dobry moment, żeby to naprawić, nie uważasz?

         – Pewnie tak. – Wyższy wzruszył ramionami i odchrząknął. – Discord Hamada.

         – Miło pana poznać – oznajmił z zadowoleniem żółw w pomarańczowej bandanie, po czym podał demonowi rękę, nieskażony żadną głębszą myślą. – Ja jestem Michelangelo, ale przyjaciele mówią do mnie Mikey.

         Donatello błyskawicznie posłał mu ostrzegawcze spojrzenie, aczkolwiek i tak było już za późno, żeby się wycofał. Discord zmarszczył jedynie brwi, nieco skonsternowany zachowaniem mutanta, jednak ostatecznie tak czy inaczej uścisnął mu dłoń po krótkiej chwili wahania.

         – Mnie również.

         Don odetchnął cicho z ulgą. Obeszło się bez nagan, całe szczęście. Kiedy już rozejdą się do pokojów, będzie musiał stosownie utemperować młodszego, zanim odstawi coś jeszcze dziwniejszego.

         Korzystając z okazji, pozostali również postanowili się przedstawić, by mieć to już za sobą. Następnie zaś demon wraz ze swoim diablim partnerem poprowadzili ich na piętro, gdzie znajdowały się przygotowane dla nich puste pokoje oraz łazienka. Kuchnię niestety mieli wyłącznie na parterze, aczkolwiek na pocieszenie Zeke zadeklarował, iż to on będzie przygotowywał obiady dla nich wszystkich, w związku z czym nie będzie ona mutantom ani hokeiście zbyt często potrzebna.

         Zaraz po zakończeniu krótkiego zwiedzania towarzystwo dostało oficjalne pozwolenie, by porozdzielać się pokojami i w nich rozgościć. Mikey i Jones wystrzelili wybierać sobie sypialnie natychmiast po tych słowach; pozostali nie zabrali się za to aż tak szybko, ale również po chwili zaczęli się rozglądać. Casey jako jedynej zupełnie nie obchodziło, którą dostanie, dlatego też przystanęła sobie z boku i dała im czas na namysł, by później zająć coś z tego, co zostanie. Niedługo później dołączył do niej również sam gospodarz. Podparłszy ścianę obok dziewczyny, Discord obserwował przez moment krzątaninę pozostałych, po czym zwrócił się do niej:

         – Wiesz, gdyby tutaj było ci zbyt głośno, ciasno czy cokolwiek, to na dole też jest jeszcze kilka pokoi.

         Dziewczyna skinęła delikatnie głową na znak, że rozumie.

         – Jeśli mogę spytać… – zaczęła po paru sekundach. – Mieszkacie tutaj tylko we dwóch, tak? – Brunet przytaknął. – W takim razie po co wam aż tak duża rezydencja?

         – Budowałem ją jeszcze za czasów mojego poprzedniego związku. A Catharine liczyła na dość liczne potomstwo, więc… cóż, przygotowaliśmy się z wyprzedzeniem – wyjaśnił, przymknąwszy oczy. – Ostatecznie wyszło na to, że niepotrzebnie, ale przynajmniej teraz się przyda.

         – Och – rzekła tylko w odpowiedzi dziewczyna. Szczerze mówiąc, nie wyobrażała sobie, jakim cudem dzieci miałoby być aż tak dużo, ale skoro tak mówił… Hamada szybko dostrzegł jednak zmieszanie na jej twarzy i postanowił naprostować tę kwestię.

         – Demony są wiecznie młode i osiągają pełnoletność dopiero w wieku stu lat. Do tego czasu zaś mieszkają z rodzicami, więc mogłoby się ich trochę skumulować.

         – A, rozumiem. – Casey zamilkła na chwilę, zamyślona. Nowa informacja zrodziła w jej głowie kolejne pytania, tym razem jednak dotyczące jej samej. Skoro Lilac, a tym samym w pewnym sensie również i ona, też zaliczała się jako demon, to znaczy, że będą długowieczne? A może tyczy się to wyłącznie diablicy i po śmierci tej „mutanciej części” zostanie wyłącznie ona? Takie wyobrażenie nie do końca się żółwicy spodobało. Dziwnie byłoby żyć z myślą, że jest się tylko śmiertelną klatką dla swojej drugiej, wiecznie młodej osobowości.

         W międzyczasie ich krótkiej rozmowy chłopcy oraz Kanzaki zdążyli rozdysponować powierzchnię do spania, a następnie zacząć się wypakowywać. Większość pomieszczeń miało podobną wielkość, jednak to stosunkowo największe z dostępnych zajęli Leo i Nysa wraz z Loganem. Mikey oraz Casey Jones chcieli ich oczywiście podsiąść, aczkolwiek nie pozwolono im na to – chłopcy w pojedynkę mogli sobie w końcu poradzić na trochę mniejszej przestrzeni, a trzyosobowa rodzina już nie za bardzo. Niepocieszeni kumple powybierali więc ostatecznie inne sypialnie, bliżej końca korytarza. Poznawszy decyzje tej piątki oraz Rapha i Donatella, Casey wciąż zostało ładnych kilka pokoi. Ostatecznie zdecydowała się na ten jak najdalej od reszty, żeby mieć w miarę możliwości ciszę i spokój.

\*

         Pierwsze dni po przeprowadzce minęły w dość niezręcznej atmosferze – mutanci oraz hokeista czuli się nieswojo w zupełnie nowym, obcym środowisku, z kolei demoniczna para musiała jakoś przywyknąć do gromady nieznajomych z nieco innego kręgu kulturowego, przy których nie mogli się zachowywać równie swobodnie co zazwyczaj, by ich nie speszyć. Ani jedna, ani druga strona nie była do końca zadowolona z takiego trybu funkcjonowania, ale stopniowo zaczynali się do tego przyzwyczajać.

         Po względnym zaaklimatyzowaniu się przyszła jednak pora, by zastanowić się, co właściwie Ziemianie zamierzają począć dalej. Pomieszkiwanie u rodziców Casey miało być przecież jedynie wyjściem tymczasowym, dopóki nie znajdą sposobu na odzyskanie swojego dawnego, normalnego życia na własnej planecie. Problem w tym, iż było ich zaledwie kilkoro, a traszek – setki, jeśli nie tysiące, i to najpewniej nie tylko w Nowym Jorku. Szanse na pokonanie najeźdźców wydawały się więc znikome, o ile nie całkowicie równe zeru. Jeśli zaś mimo wszystko zamierzali podejmować się jakichkolwiek prób, musieli opracować genialny, dopracowany w każdym calu plan, na który jednak ani Leo, ani jego partnerka, ani nawet brat-naukowiec nie mieli póki co żadnego pomysłu.

         Pozostała część drużyny za to nie tylko nie miała sensownych koncepcji, ale też w ogóle się nad nimi obecnie nie zastanawiała. Jones i Michelangelo na przykład zamiast tego postanowili posprawiać towarzyszom trochę problemów i panoszyć się po posiadłości jakby byli u siebie. Przez pierwsze dwa dni jeszcze w miarę się hamowali, ale szybko im się to znudziło. I tak oto rozpoczęli piesze wycieczki – najpierw na wyższe kondygnacje budynku, potem na parter (w miarę możliwości nie wchodząc Discordowi w drogę, tak na wszelki wypadek), aż w końcu wydostali się także na podwórko. To dopiero okazała się gratka – piekielne krajobrazy znacznie różniły się od ziemskich, co od razu zainteresowało dwójkę pseudo-turystów. Począwszy od ciemnych porostów zamiast trawy, poprzez dziwne, pokrzywione rośliny, na ciemnopomarańczowym nieboskłonie kończąc – wszystko tam miało swój własny, trochę ponury i nieprzystępny, ale jednocześnie fascynujący charakter. I na oglądaniu tych widoków z progu domu oczywiście się nie skończyło.

         – Łał – westchnął oczarowany Mikey zaraz po wyjściu, po czym entuzjastycznie zeskoczył z ganku wprost na dziwaczny czarny trawnik.

         – Trochę tu gorąco – zauważył towarzyszący mu Jones, ale równie ochoczo podążył za żółwiem. Mutant natychmiast obskoczył każdy jeden powyginany krzaczek w zasięgu wzroku, jarając się jak głupi zasadniczo bez żadnych większych powodów. Hokeista początkowo starał się dotrzymywać mu kroku, aczkolwiek w pewnym momencie jego uwagę zwróciła niewielka ścieżka pomiędzy ścianą rezydencji a jej ogrodzeniem, prowadząca gdzieś na tyły terenu.

         – Hej, Mike – zawołał towarzysza, po czym wskazał na swoje znalezisko. Mutantowi w pomarańczowym nie trzeba było nawet nic mówić – wydawszy z siebie krótkie, zaintrygowane „uuu”, żółw ruszył w kierunku przejścia, ciekaw, co może znajdować się po drugiej stronie. Tym razem jednak Jones nie dał mu się tak łatwo wyprzedzić i popędził przodem, chcąc jako pierwszy zeksplorować nową przestrzeń.

         Za rezydencją mężczyźni natrafili na niewielką altanę zbudowaną z tego samego czarnego kamienia co ich obecny dom, a także coś w rodzaju mini sadu oraz szklarni – w tym drugim dopatrzyli się głównie ziemskich lub podobnych do ziemskich roślin, ale za to pierwsze obfitowało w zupełnie nieznane im owoce. Nie mogło się zatem obyć bez degustacji – a raczej jej nie do końca udanej próby. Kiedy bowiem Casey sięgnął po jeden z dziwacznych, zdeformowanych (prawdopodobnie) cytrusów o ciemnopomarańczowej skórce, rosnących na pierwszym lepszym drzewie z brzegu, coś śliskiego spadło mu na rękę i ukąsiło bruneta. Chłopak krzyknął krótko i natychmiast cofnął rękę, tym samym zrzucając ów „coś” na ziemię, po czym skarcił stworzenie obrzydzonym wzorkiem. Zrozumiawszy jednak, na co właściwie patrzy, jego zniesmaczenie szybko zastąpił szok – podobnie jak u jego towarzysza zresztą.

         Niewielki, naszpikowany kolcami, biegający na sześciu łapach wąż zasyczał wściekle na intruzów, po czym zagrzechotał ogonem.

         – Co do… – zaczął Mikey, ale gdy zauważył, iż gad zaczyna zmierzać w ich stronę, krzyknął przestraszony oraz schował się za hokeistą. Nie wiedząc, co robić, spanikowany Jones przeszedł w tryb samoobrony i kopniakiem posłał gada w powietrze. Wąż przeleciał parę metrów, a następnie spadł na grzbiet, sam chyba trochę zaskoczony reakcją przeciwnika. Pomłóciwszy chwilę kończynami w powietrzu, zwierzak przewrócił się wreszcie z powrotem na właściwą stronę, po czym pomknął w stronę płotu, byle jak najdalej stamtąd. Zanim jednak zdążył tam dotrzeć, zza rogu rezydencji wypadł kolejny zwierz, który jednym kłapnięciem pochłonął gada w całości. I jak poprzedni element piekielnej fauny wywołał u Ziemian niemałe zaskoczenie, tak ten nowy wprawił ich w kompletne osłupienie. Zakończywszy swój posiłek, psowaty kolos zawęszył w powietrzu, a następnie zwrócił wszystkie trzy pyski w stronę przybyszów spoza Sfer Piekielnych. Sześcionogi wąż im nie przypasował? To proszę bardzo – teraz zamiast niego mieli na głowie prawdziwego Cerbera.

## Rozdział XVIII - Cerber

          Mutant oraz hokeista zamarli, wpatrując się w gigantycznego, trójgłowego psa mierzącego ich czujnym spojrzeniem. Na początku cerber zareagował tym samym – wpatrywał się w nich jedynie w bezruchu. Po chwili jednak z jednego z jego gardeł wydobył się niski, groźny warkot, któremu natychmiast zawtórowały dwa pozostałe. Zwierzę pochyliło łby, po czym powolnym, przypominającym skradanie się krokiem ruszyło w stronę niepożądanych ziemskich elementów. Cokolwiek mężczyźni zamierzali zrobić, zdecydowanie musieli się pospieszyć.

         Dostrzegłszy nadchodzące zagrożenie, Michelangelo szybko się ocknął i pociągnął kolegę za ramię w stronę ścieżki, która ich tam w ogóle przywiodła.

         – Wiejemy! – krzyknął, a następnie sam puścił się biegiem w stronę frontu budynku, naiwnie licząc, że są na tyle szybcy, by zbiec trójgłowej bestii. Jonesowi nie trzeba było dwa razy powtarzać.

         W reakcji na ich działania psowaty potwór również przyspieszył kroku. Dzięki swojemu gabarytowi w zaledwie kilku długich susach zdołał pokonać pozostały mu odcinek prostej trasy, aczkolwiek zakręt nieco go spowolnił; żeby przed nim wyhamować, cerber zarył pazurami w szarawą ziemię, ale nawet to nie uratowało go przed solidnym przyłożeniem bokiem tułowia o onyksowy płot. W ogrodzie rozległ się charakterystyczny dźwięk łupnięcia czymś ciężkim o kamień, jednakże, na nieszczęście pozapiekielnych przybyszów, uderzenie nie było wystarczająco silne, by ogrodzenie runęło i przysypało ich pościg. Zwierz więc jedynie odbił się od niego, a następnie ponownie ruszył za nimi pędem w linii prostej, znów nabierając zawrotnej prędkości. Zanim Jones zdążył się w ogóle obejrzeć i sprawdzić, gdzie napastnik jest, został przezeń staranowany.

         Natychmiast ścięty z nóg siłą uderzenia hokeista wyłożył się na glebę jak długi. Ledwie zaś zdołał złapać oddech po upadku, a z powrotem zmuszony był go stracić – wielka, szponiasta łapa zwierzęcia położona na jego plecach natychmiast wycisnęła z niego resztki tlenu jak z dmuchańca. Słysząc krzyk Michelangela, Jones zacisnął powieki i już szykował się na najgorsze, gdy nagle przygniatający go ciężar zniknął, a wrogość w warczeniu cerbera zastąpiło zaskoczenie. Z trudem przekręciwszy się na plecy, Jones ujrzał Discorda odciągającego bestię na bok z wysiłkiem niewiele większym niż w wypadku zwykłego średniej wielkości psa. Trójgłowy zwierz kłapał zębami w powietrzu, ale jednocześnie nie wydawał się też jakoś mocno zainteresowany rzeczywistym zranieniem demona – raczej starał się go tylko odstraszyć, bezskutecznie zresztą. Brunet puścił stworzenie wolno kilka metrów dalej, po czym obrzucił je zmęczonym spojrzeniem i zakołysał z irytacją ogonem.

         – Mogę wiedzieć, co najlepszego robisz na mojej posesji, Cerberusie? – spytał zwierzęcia, co trochę zdziwiło dwójkę obserwatorów. Prawdziwe zdziwienie jednak odczuli dopiero wtedy, gdy pies rzeczywiście mu odpowiedział.

         – Sprowadziłeś żywych śmiertelników do Sfer Piekielnych – wywarczała bestia tonem tak niskim, że ledwie zrozumiałym.

         – To już nie twój interes. Powinieneś wreszcie pogodzić się z faktem, że nie robisz tu więcej za odźwiernego i nikt nie musi cię prosić o pozwolenie na przyprowadzanie gości, wiesz?

         – Ziemianom wstęp do Piekła wciąż jest wzbroniony. Jego Wysokość nie będzie zadowolony.

         Hamada przewrócił oczami.

         – Gdyby Lucyfer miał z tym jakikolwiek problem, to już dawno by ich tu nie było.

         Cerberus warknął z niezadowoleniem. Niestety nie mógł się nie zgodzić; jego właściciel wiedział o wszystkim, co dzieje się na terenie Sfer, więc o tym na pewno także. Po prostu znowu dał Discordowi fory. Jak zwykle.

         – Ta twoja samowola kiedyś wreszcie się skończy – mruknął prawy z łbów, po czym się otrzepał. – Tak długo, jak znajdują się na twoim terytorium, to ty bierzesz za nich odpowiedzialność. Ale jeśli choćby wyściubią nos za płot, zagryzę bez wahania, więc pilnuj ich sobie.

         Po tych słowach zwierz ruszył w kierunku bramy prowadzącej poza teren rezydencji, naburmuszony. Wyglądało na to, że będzie miał trochę roboty – skoro już syn Azazela postanowił przywlec tam te przeklęte ziemskie szczenięta, to musiał się upewnić, iż nie będą się one panoszyć po okolicy. Gdyby natrafiły na jakiegoś innego demona, to śmierć stanowiłaby dla nich najbardziej łaskawy los. W końcu nie bez powodu Stwórca wysłał im tu z naganą samego Michaela – jeśli do akcji wkraczają archanioły, to sprawa musi być poważna. Discord też na pewno o tym wiedział, ale najwyraźniej mało go to obchodziło. Tyle lat już chodził po świecie, a wciąż w niektórych sprawach pozostawał takim samym nieodpowiedzialnym, egoistycznym gówniarzem jak za młodu.

         – No, i więcej tu nie wracaj! – zawołał za nim hokeista, kiedy tylko sytuacja krytyczna została zażegnana. Teraz, gdy miał po swojej stronie znacznie silniejszego ochroniarza, nagle przybyło mu animuszu.

         Ciemnowłosy demon odprowadził psa wzrokiem, po czym przeniósł go na Jonesa oraz pomagającego mu się zebrać z gleby Mikey’ego. Machnąwszy z irytacją ogonem, mężczyzna skrzyżował ręce na piersi.

         – A *wy* co najlepszego robicie w moim ogrodzie? – spytał chłodno. Obaj śmiertelnicy wzdrygnęli się lekko, po czym zrobili zmieszane miny.

         – Nooo cóż, trochę nam się nudziło i chcieliśmy pozwiedzać, więc… – kombinował Jones, choć doskonale wiedział, iż takie wytłumaczenie nie brzmi szczególnie dobrze. Mina jego rozmówcy zresztą nie pozostawiała żadnych złudzeń.

         – To, że pozwoliłem wam tu mieszkać, nie znaczy, że wolno wam się panoszyć, gdzie chcecie. – Demon wydawał się z deka zdenerwowany, co natychmiast wzmogło u chłopaków uczucie niepokoju. – Już poprzez samo wpuszczenie was tutaj nadstawiam za was karku, a wy w ramach podziękowania postanawiacie ładować się w każde możliwe problemy w okolicy, bo „trochę wam się nudziło”. Nie minął jeszcze nawet tydzień, a już zaczynam żałować tej decyzji.

         – Przepraszamy – bąknął Michelangelo, pochyliwszy głowę ze skruchą. Widząc jego zachowanie, Jones przełknął dumę i zrobił to samo, by nie denerwować demona już bardziej. Wciąż uważał, iż nie zrobili nic tak bardzo złego, ale jednocześnie wolałby też nie doprowadzić do wywalenia stamtąd ich wszystkich z powrotem na Ziemię. Nawet jeśli w rezydencji bywało nudnawo, to przynajmniej nie musiał bez przerwy harować przy budowaniu jakichś barykad czy innych bezsensownych pseudo-pułapek na traszki. Zawsze jakiś progres.

         Discord westchnął i przewrócił oczami.

         – Do środka – rozkazał, po czym sam odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku drzwi wejściowych. Żółw i hokeista spojrzeli po sobie, a następnie podążyli za gospodarzem w milczeniu. Jones zaś w międzyczasie dyskretnie schował dłoń ugryzioną przez węża do kieszeni. I tak już narobili wystarczająco syfu, nie było sensu zwracać na siebie jeszcze większej uwagi.

         Odstawiwszy ich z powrotem do pokojów, Hamada przestrzegł, że „więcej im już dupy ratował nie będzie”, po czym rozkazał zostać tam, gdzie są i wrócił do swoich codziennych zajęć. Jego interwencja szybko wzbudziła zainteresowanie pozostałych mieszkańców piętra, w związku z czym kiedy tylko demon zniknął z radaru, z innych sypialni zaczęły wynurzać się ciekawskie głowy.

         – O co chodziło? – spytała Casey, którą pojawienie się jej ojca od razu zainteresowało. Akurat miała się wybrać na dół do kuchni, ale skoro wydarzyło się coś ciekawego, to mogła jeszcze przedtem rozeznać się w sytuacji, czemu by nie. Zanim Mikey zdążył się na dobre rozkręcić z opowieścią, do zgromadzenia dołączył również Raph oraz w pewnym sensie także Leo – przy czym ten drugi wsparł się jedynie o framugę swojej sypialni i stamtąd słuchał ich relacji z niezbyt zadowolonym grymasem na twarzy.

         – Ale serio, miał trzy głowy i był taki wielki! – Żółw w pomarańczowym stanął na palcach, by pokazać gestem dłoni nieco zawyżony gabaryt spotkanego stwora. – I mega ciężki. Jak przygniótł Casey’ego, to prawie go spłaszczyło! Dobrze, że twój tata był w pobliżu, bo zostałby z niego chyba tylko mokry placek.

         – Jakoś bym sobie poradził – fuknął Jones, obrażony, zadarłszy głowę. – Wcale nie był aż taki mocny, po prostu wziął mnie z zaskoczenia. Następnym razem pokażę mu, gdzie jego miejsce.

         – Nie będzie żadnego następnego razu – odezwał się stanowczo Leonardo, finalnie podchodząc bliżej zgrupowania. – Macie kategoryczny zakaz chodzenia gdziekolwiek indziej niż łazienka i kuchnia. I bez dyskusji.

         – Ale Leooo! – jęknął Michelangelo, jednak brat natychmiast spacyfikował go morderczym spojrzeniem.

         – Nie możesz nas tak ograniczać! – poparł hokeista.

         Casey skrzywiła się lekko w reakcji na ich podniesione głosy, po czym dyskretnie wycofała z grupki oraz przemknęła korytarzem w stronę schodów, by w końcu wybrać się na ten parter i zdobyć dla siebie coś do picia. Długo jednak nie nacieszyła się samotnością – nim dotarła do pierwszego stopnia, dogonił ją Raphael.

         – Dokąd się wybierasz? – zagadnął, zrównawszy się z dziewczyną.

         – Na dół. Skończyła mi się woda.

         – Mhm. W sumie też mógłbym sobie jakąś wziąć – stwierdził mutant, dając jej tym samym jasno do zrozumienia, iż zamierza sobie za nią jeszcze trochę pochodzić. – A przy okazji załatwię też jakąś zieleninę dla Gryzia, bo ta wzięta z kryjówki wygląda już dość marnie.

         Brunetka skinęła tylko głową. Co prawda wygodniej czuła się sama, ale w porządku, niech mu będzie, on jej aż tak bardzo w sumie nie przeszkadzał. Znacznie bardziej niepocieszony ich wspólnym wypadem wydawał się za to Leo, obserwujący ich dyskretnie kątem oka. Już od jakiegoś czasu zainteresowanie Rapha półdemonicą nie za bardzo mu się podobało, aczkolwiek jak dotychczas decydował się tego nie komentować. Jeszcze.

         Zszedłszy na dół, dwójka mutantów rozpoczęła przetrząsanie kuchni w poszukiwaniu jakichś napojów. Znalezienie czegoś piekielnego pochodzenia nie sprawiało większego problemu, jednak zielonooki mutant jeszcze nie do końca ufał tego typu produktom i niekoniecznie chciał pozwolić Casey ich próbować, w związku z czym, chcąc nie chcąc, dziewczyna została zmuszona do zostawienia ich w spokoju i poszukania czegoś ziemskiego. Discord wspominał, iż co jakiś czas bywa na ich planecie po zapasy, więc gdzieś coś być musiało. Tym niemniej znalezienie tego zajęło im ładnych kilka minut.

         Kiedy w końcu zdołali się dokopać do zgrzewki półtoralitrowych butelek wody niegazowanej, Raph wydobył ją z dna szafki i ustawił na stole, po czym teatralnym krokiem ustąpił dziewczynie miejsca, by wzięła sobie tyle, ile chciała jako pierwsza.

         – Panie mają pierwszeństwo – oznajmił szarmancko, na co jego towarzyszka mimowolnie uśmiechnęła się lekko pod nosem, nie do końca pewna, czy rzeczywiście z rozbawienia, czy raczej zażenowania. Niezależnie od tego jednak posłusznie podeszła do blatu, a następnie wyciągnęła sobie aż trzy butelki, żeby mieć już na zapas i nie musieć tam zbyt prędko znowu przychodzić. Jedną z nich udało jej się jakoś upchnąć do kieszeni bluzy, zaś pozostałe dwie postanowiła zanieść na górę po prostu w rękach. Ostatecznie jednak nie było jej to dane – gdy tylko wetknął za pasek trochę liści sałaty z lodówki, Raphael odebrał jej wodę, po czym wziął jeszcze jedną dla siebie i, oznajmiwszy, że zamierza być jej kurierem, zarządził powrót na piętro. Brunetka nawet nie próbowała się dochodzić; pewnie i tak miałoby to sensu.

         – Hej, Casey? – zagaił zielonooki, niespiesznie wspinając się z dziewczyną po schodach. – Co zamierzasz, kiedy już pozbędziemy się Salamandrian z Ziemi?

         Półdemonica wzruszyła ramionami.

         – Nic, po prostu będę tu sobie dalej mieszkać. Discord ma niedługo zacząć uczyć Lilac walki, może jak okaże się w miarę dobra, to znajdziemy tu sobie jakieś zajęcie.

         Jej rozmówca nie wydawał się szczególnie zadowolony z otrzymanej odpowiedzi.

         – Serio zamierzasz spędzić resztę życia między demonami?

         – Cóż, w Nowym Jorku mieszkałam samotnie na ulicy, a tutaj mam dach nad głową, otwarty dostęp do całkiem niezepsutego jedzenia oraz podobno rodzinę. Rachunek zysków i strat jest dosyć prosty.

          – Myślałem, że… – zaczął żółw, ale zaraz potem się zreflektował. – Ech, nieważne. Ale możesz przynajmniej czasem wpaść, jak będziesz się nudzić.

         Casey zerknęła na niego z lekką konsternacją, aczkolwiek postanowiła nie drążyć tematu.

         – W porządku, może być.

         Raphael dostarczył brunetkę oraz jej wodę do pokoju, po czym sam wrócił do siebie, napomknąwszy jej wcześniej, żeby dała znać, gdyby chciała coś razem porobić. Lubił ją, nie było sensu udawać, że nie, ale często odnosił wrażenie, iż tylko on się w tej znajomości jakkolwiek stara. Jasne, wiedział, jaka jest Casey, niemniej jednak wcale by się nie obraził, jakby chociaż od czasu do czasu sama wyszła z jakąkolwiek inicjatywą. Starania bez odwzajemnienia robiły się już dosyć demotywujące.

## Rozdział XIX - Śmiertelny raj

          – Jesteście pewni, że to dobry pomysł? Discord mógłby się tym zająć – zaproponował niepewnie Zeke, zerkając na stojącego przed nim Leonarda. Ten jednak tylko pokręcił głową.

         – Poradzimy sobie. Zresztą, skoro to my zużyliśmy zapasy, to również my powinniśmy je z powrotem zebrać.

          Lider grupy mutantów doskonale wiedział, iż to, co zamierzali zrobić – czyli wybrać się na Ziemię po jakiś prowiant – rzeczywiście nie należało do najbezpieczniejszych, aczkolwiek naprawdę chciał zrobić to osobiście. Z jednej strony był właśnie ten powód, o którym wspomniał diablikowi; z drugiej głupio mu też było bez przerwy jedynie sprawiać problemy gospodarzom, nawet jeżeli średnio za nimi przepadał – nie dość w końcu, że u nich pasożytowali, to jeszcze ten wczorajszy wybryk Jonesa oraz Mikey’ego… Poza tym zresztą Leo naprawdę potrzebował wyjść gdzieś z tych czterech ścian i się trochę przejść. Przy okazji weźmie też ze sobą tych dwóch cwaniaków szukających problemów w ogrodzie, niech też się trochę zmęczą i na jakiś czas uspokoją.

         – Cóż, jeśli naprawdę bardzo chcecie, to niech będzie… – rzekł w końcu Ezekiel, wciąż nieprzekonany, ale najwyraźniej nieumiejący im odmówić. Tak niska asertywność u demona wydawała się żółwiowi trochę zaskakująca. – A ile czasu wam tam zejdzie? Muszę wiedzieć, kiedy otworzyć portal z powrotem.

         – Myślę, że godzinka czy dwie powinny nam wystarczyć. Większość i tak weźmiemy z naszej kryjówki, wszystko na powierzchni jest już pewnie skażone salamandriańską trucizną.

         Szatyn pokiwał tylko nieznacznie głową.

         – W takim razie dajcie znać, jak będziecie gotowi do wyjścia.

         Żółw przytaknął i podziękował, po czym ruszył w stronę sypialń, by zebrać chętnych na ekspedycję. Michelangelo oraz Casey Jones to praktycznie pewniki, z kolei Nysa musiała zostać z Loganem, w związku z czym niemal na pewno odpadała. Czarnowłosa żółwica zresztą pewnie też. Pod znakiem zapytania stali więc głównie Donatello oraz Raphael – przy czym ten drugi szczególnie ze względu na Casey, bo ostatnio wszędzie występowali w duecie. Zielonooki poświęcał półdemonicy aż za dużo czasu, co z każdym dniem coraz bardziej przestawało się Leo podobać. Dopóki to była tylko przyjaźń, mógł przymykać oko, ale zaczynał się nieco martwić, że prędzej czy później ta granica wreszcie zostanie przekroczona – zwłaszcza, iż Raph, jak już zdążyli się przekonać, generalnie miał tendencję do wybierania sobie najbardziej problematycznych partnerek, jakie tylko dało się znaleźć. A skoro jego romans z kosmitką skończył się inwazją na ich planetę, to niebieskooki wolał się nie przekonywać, do czego mogłaby doprowadzić relacja z demonicą. Jeszcze tylko pomiotów piekielnych mu w rodzinie brakowało.

         Pukanie po pokojach lider zaczął od sypialni Donatella. Naukowiec nie wydawał się szczególnie zachwycony wizją wycieczki, tym niemniej i tak zgodził się do nich dołączyć z jednej prostej przyczyny – chciał wziąć sobie z kryjówki parę książek oraz innych urozmaicaczy czasu, by mieć tu cokolwiek do roboty. Co prawda demony posiadały trochę własnej literatury na półkach, żółw zaryzykował nawet prośbą o wypożyczenie mu czegoś, aczkolwiek okazało się, iż zdecydowaną większość z tego napisano językiem runicznym właściwym dla Sfer Piekielnych, co z automatu dyskwalifikowało jakiegokolwiek Ziemianina z roli ich czytelnika. Don nie za bardzo miał ochotę uczyć się obcego języka od podstaw, żeby móc cokolwiek poczytać, wolałby jednak coś po angielsku.

         Mikey, tak jak się Leo spodziewał, zgodził się na wyjście natychmiast, jak tylko o nim usłyszał. Casey wzruszyła tylko lekko ramionami i stwierdziła, że nie widzi potrzeby, żeby im towarzyszyła (zgodnie z oczekiwaniami Leo), aczkolwiek przekonywania Rapha szybko doprowadziły do tego, iż także zadeklarowała swój udział dla świętego spokoju (a to już trochę mniej). Ukontentowany zielonooki zaś od razu poszedł w jej ślady.

         Jako ostatni decyzję podejmował Jones, który na początku w ogóle nie zareagował na pukanie do jego pokoju. Dopiero za drugim razem, gdy Leonardo zastukał w drzwi nieco mocniej i zawołał jego imię, hokeista z jękiem męczennika zwlókł się z łóżka, by mu otworzyć. Odkąd dziwaczny, wężowaty gad z sześcioma nogami ukąsił go w ogródku, mężczyzna nie czuł się najlepiej – ciągle był zmęczony, a do tego niemiłosiernie bolała go głowa. Mimo wszystko jednak nie powiedział nikomu ani o tym zajściu, ani o swoich dolegliwościach; zamiast tego przekonywał sam siebie w myślach, że na pewno za maksymalnie parę dni samo mu to przejdzie i wszystko wróci do normy. Odnosił już przecież gorsze obrażenia niż takie popierdółki, byle kolczasty pasek do spodni nie skosiłby go tak łatwo. Po prostu potrzebował odrobinę więcej odpoczynku.

         Myślenie o jakimkolwiek odsypianiu choroby skończyło się tak szybko, jak brunet usłyszał o wypadzie na Ziemię. Samopoczucie samopoczuciem, ale kolejna okazja do wycieczki poza rezydencję może się prędko nie powtórzyć. Poleżeć można też potem, przygoda wzywa.

         Zgarnąwszy całą ekipę, Leonardo wrócił do czekającego na nich w salonie diablika. Tym razem jednak, ku swemu niezadowoleniu, zastał tam również Discorda, dotrzymującego partnerowi towarzystwa. Gdy demon ich wyczuł, podniósł się z kanapy i zlustrował grupę wzrokiem.

         – Też chcesz z nimi iść? – zagadnął Casey.

         – Może nie to, że jakoś bardzo chcę, ale skoro Raphowi tak zależy… – wyjaśniła dziewczyna, bawiąc się końcówką warkocza. – A nie powinnam?

          – Szczerze mówiąc, liczyłem, że w międzyczasie urządzimy sobie mały trening.

          – Och. – Brunetka spojrzała na Raphaela, po czym wróciła wzrokiem do rodzica. – Cóż, wydaje mi się, że na Ziemi i tak nie byłabym za bardzo użyteczna…

          – Możemy zostać, jeśli chcesz – zaproponował zielonooki, widząc, iż dziewczyna stara się wyplątać. Skoro mieli iść tylko pozbierać rzeczy z kryjówki, to już tam trudno, może sobie ten jeden raz odpuścić. Wolałby mimo wszystko nie zostawiać jej tu samej z nimi dwoma. Na górze niby była jeszcze Nysa, ale szczerze wątpił, żeby jakkolwiek ją obchodziło, co się dzieje poza jej własnym pokojem.

         – Ty idziesz z nami, Raph – oznajmił stanowczo Leonardo, czym natychmiast wzbudził oburzenie u brata. Zanim jednak ten zdążył wyrazić werbalnie swoją złość, Casey położyła mu dłoń na ramieniu.

         – Nie musisz tu ze mną siedzieć, dam radę – zapewniła w odpowiedzi na jego pytające spojrzenie. – I tak byś się pewnie nudził jak mops. Opowiesz mi, co robiliście, jak wrócisz.

         – No dobra – ustąpił w końcu, nieco zbity z tropu jej interwencją. – Tylko nic sobie nie zrób na tym waszym „treningu”.

         – Dopilnuję, żeby nie zrobiła – wtrącił Discord, zmierzwiwszy córce lekko włosy. – Powodzenia z jaszczurami.

         – Zasadniczo to płazami – skorygował Donatello, acz natychmiast ugryzł się za karę w język. – Ale dziękujemy oczywiście – dodał czym prędzej.

         Kiedy debata dobiegła końca, Zeke otworzył grupie portal prowadzący z powrotem do nowojorskich kanałów, dość blisko ich byłej już kryjówki. Pożegnawszy się i ustaliwszy dokładną godzinę powrotu, Leo przeszedł na drugą stronę, a w ślad za nim podążyła cała reszta drużyny. Discord odprowadził ich wzrokiem, dopóki przejście się nie zamknęło, po czym zerknął na córkę.

         – Ten w czerwonym chyba naprawdę cię lubi – zauważył, czym wywołał u Casey lekkie zmieszanie.

         – Chyba tak – potwierdziła zawstydzona, nieświadoma lekkiego rumieńca na twarzy, jaki właśnie się u niej pojawił. Widząc to, demon uśmiechnął się, ale nie drążył już tematu; zamiast tego wskazał ogonem w stronę drzwi na zewnątrz, a następnie ruszył do ogrodu, by, zgodnie z obietnicą, sprawdzić, co potrafi jego nowo odnaleziona pociecha.

         W międzyczasie ekipa pozyskująca zapasy w kanałach rozpoczęła poszukiwania drogi do kryjówki. Mutantom zorientowanie się w terenie nie zajęło długo – bądź co bądź mieszkali tam niemal od urodzenia, wszelkie okolice swojej bazy znali więc na pamięć. Odnalazłszy właściwy tunel, Leonardo poprowadził ich niespiesznie w kierunku miejsca docelowego. Mimo niezbyt wysokiego tempa Donnie jednak szybko zauważył, iż Jones jakoś podejrzanie zostaje w tyle, w związku z czym zrównał się z nim, żeby o to spytać. Kiedy z kolei dołączył do hokeisty, dostrzegł też, że ten jest wyjątkowo blady.

         – Dobrze się czujesz? – odezwał się. Nerwowa reakcja Jonesa zaś szybko utwierdziła go w przekonaniu, iż odpowiedź brzmi „nie”.

         – Co, ja? – Mężczyzna zaśmiał się z deka desperacko. – Oczywiście, że tak, czemu niby miałbym nie?

         – Casey, jesteś blady jak ściana – zauważył naukowiec, ale brunet tylko natychmiastowo pokręcił głową.

         – To od braku słońca, nic nie znaczy.

         – Ach, właśnie. – Do rozmowy włączył się Michelangelo. – Ciebie chyba ten wąż ugryzł, nie? Pokazywałeś to Ezekielowi?

         – Mikey! – syknął na niego wściekle hokeista.

         – Zaraz, jaki wąż? – Tym razem głos zabrał Leo, wpierw zatrzymując pochód. No i z nie zwracania na siebie zbędnej uwagi nici.

          – Żaden. To tylko… jakiś tam robaczek był. Mikey’emu się przywidziało – zapierał się mężczyzna, aczkolwiek po minach reszty łatwo było zauważyć, że nie za bardzo mu wierzą. – Serio!

         – Jak tylko wrócimy, Donnie ma cię obejrzeć, jasne? – rozkazał Leo, na co szczerbaty tylko prychnął.

         – Nie ma tu nic do oglądania. Nic mi nie jest – oznajmił z naciskiem, po czym szybkim krokiem ruszył przed siebie, nie chcąc już ciągnąć tej rozmowy. Lider powiódł za nim wzrokiem i westchnął ciężko.

         – Wrócimy do tego później – rzekł, a następnie podążył za hokeistą. Nic tylko problemy.

         Obrażony Jones nie dał się już nikomu dogonić aż do końca – bądź co bądź dosyć krótkiej – trasy. Zdenerwowanie jednak znacznie obniżyło jego i tak na co dzień niewysoką ostrożność. Zbliżając się do kryjówki, był tak zajęty wyklinaniem w myślach nieszczęsnego węża, cerbera, ogrodu oraz wszystkiego innego na czym tylko świat stoi, że nawet nie usłyszał dochodzących z niej rozmów w nieznanym mu języku. O obecności Salamandrian w bazie zorientował się dopiero wtedy, gdy wparował tam szybkim krokiem i wpadł na jednego z nich. Początkowo kosmita był równie zaskoczony co brunet, aczkolwiek, jako że znajdował się w znacznie lepszej kondycji fizycznej, szybko otrząsnął się z szoku oraz chwycił za broń. Ostrze jego miecza ominęło hokeistę o włos.

         – Casey! – krzyknął Raph, gdy zobaczył, co się święci, a następnie sam dobył sztyletów sai i już chciał przystąpić do ataku, gdy zblokował go kolejny z zaalarmowanych Salamandrian. Niestety paru ich się w kryjówce zebrało; wyglądało na to, że decyzja o przenosinach była słuszna, bo kosmici tylko czekali, żeby się tam wbić. Oprócz tych dwóch, z którymi mierzyli się Jones oraz Raph, z różnych części bazy szybko zbiegło się kolejnych pięciu, a to pewnie i tak wciąż jeszcze nie wszyscy – część zapewne aktualnie patrolowała okolice, więc niebawem tam do nich dołączą. Sytuacja prezentowała się raczej nie najlepiej.

         Traszki nie próżnowały – natychmiast po zauważeniu wroga wyciągnęły blastery i rozpoczęły ostrzał, tym samym odcinając Donniemu, Leo i Mikey’emu dostęp do pozostałych dwóch walczących. Raph na szczęście póki co radził sobie nieźle – nacierający na niego Salamandrianin uniemożliwiał kolegom zestrzelenie żółwia, zaś w samej walce na krótki dystans jeden na jednego zielonooki radził sobie naprawdę dobrze, w związku z czym powinien rozłożyć przeciwnika bez większego problemu. W znacznie gorszej sytuacji znalazł się za to Jones. Przez morderczą migrenę mężczyzna miał kłopot ze skupieniem uwagi, a w efekcie spóźniony zapłon, co działało na jego ogromną niekorzyść. Jego wróg był młodym, silnym żołnierzem, nawet bez dodatkowych utrudnień mógłby stanowić niemałe wyzwanie. W obecnym stanie zaś brunet nie miał z nim praktycznie żadnych szans.

         Casey próbował jakoś zdystansować Salamandrianina i odepchnąć go kijem hokejowym, aczkolwiek ten jednym sprawnym cięciem zniszczył jego broń, po czym natarł raz jeszcze, tym razem nieblokowany już niczym. Jones próbował dokądś uciec, jednak skończył przyparty do muru. Zanim zdołał w ogóle zawołać o pomoc, miecz kosmity przeszył jego klatkę piersiową i głos uwiązł mu w gardle już na dobre.

         Raphael zdołał pokonać swojego przeciwnika akurat w momencie, gdy bezwładne ciało jego kolegi osunęło się na ziemię. Widząc to, mutanta zamurowało. Mało brakowało, a sam by do niego dołączył – gdyby nie szybka interwencja Leo, który postanowił zignorować ostrzał i ściągnąć brata za róg, gdzie pociski go nie dosięgną, zielonooki najpewniej zostałby kolejnym celem młodego salamandriańskiego żołnierza. Zawlókłszy Raphaela za ścianę, lider cisnął w traszki garścią bomb dymnych, by kupić sobie chociaż chwilę czasu na przetrawienie sytuacji.

         Spojrzawszy na swoich braci, pierwsze, co zobaczył, to kompletne zagubienie – do żadnego z nich chyba jeszcze w pełni nie dotarło, co się właśnie stało. Jako pierwszy z otępienia o dziwo wyszedł Mikey. Najmłodszy opadł na ziemię i zaniósł się płaczem, co pociągnęło za sobą reakcję łańcuchową – po chwili łzy po policzkach pociekły również Donniemu, o krok od tego był również Leonardo. Jedynie Raph jeszcze nie do końca otrząsnął się z szoku, ale może to i lepiej – tylko tego im brakowało, żeby teraz wpadł w niekontrolowany szał i sam się podłożył któremuś z kosmitów. Przy jego impulsywności istniała zaś na to całkiem spora szansa.

         Leo, podobnie jak reszta, wcale nie czuł się obecnie na siłach do dalszych działań, aczkolwiek zdawał sobie sprawę, iż bomby dymne zaraz przestaną działać. Chcąc nie chcąc, musiał jakoś opanować sytuację i skoordynować działania, by nikomu więcej nic się nie stało. Z całą pewnością nie mogli tutaj zostać; z drugiej jednak strony nie wyobrażał też sobie zostawienia Jonesa na pastwę kosmitów, nawet jeśli, delikatnie rzecz ujmując, jemu samemu nie robiło to już żadnej różnicy.

         – Don, Mike – odezwał się po chwili, usiłując brzmieć chociaż w miarę pewnie. Jeśli jako przywódca pokaże, że nie umie się pozbierać, to nie ma szans, żeby reszta drużyny to zrobiła. – Wróćcie do miejsca, gdzie Ezekiel ma otworzyć portal i zaczekajcie tam – polecił, po czym zerknął na Raphaela. Sądząc po jego ekspresji, chyba właśnie szok zaczynał się u niego powoli przeobrażać w gniew. – Ja i Raph spróbujemy jakoś odzyskać Casey’ego, niedługo do was dołączymy.

         Donatello popatrzył niepewnie na lidera, wciąż niewiele widząc przez łzy, ale skinął głową i pomógł młodszemu zebrać się z ziemi, nieudolnie zachęcając go do współpracy, a następnie poprowadził trasą, którą przyszli. Leonardo odprowadzał ich przez chwilę wzrokiem, po czym przeniósł go na zielonookiego. Tak jak przewidział, Raphaelowi nie trzeba było dwa razy powtarzać jego zadania. Mutant w milczeniu zacisnął dłonie na sai, po czym ze wściekłą miną ruszył do ponownej ofensywy na Salamandrian – wyjątkowo chaotycznej i nieprzewidywalnej, ale w miarę skutecznej. Leo pozostało jedynie osłanianie go tak, by buntownik sam nie ucierpiał na swojej szarży. Lider nawet nie próbował narzucać młodszemu jakiegokolwiek planu – doskonale wiedział, iż na nic by się to zdało. Po prostu pozwolił mu się rozładować, zanim jego furia zniknie i zastąpi ją rozpacz.

## Rozdział XX - Pożegnanie

          Starcie z Salamandrianami zakończyło się względnym sukcesem, choć nie bez strat – mimo że Leo starał się osłaniać brata jak mógł, to zarówno młodszy, jak i on sam skończyli dosyć poturbowani. Tak naprawdę jednak żaden z nich się tym szczególnie nie przejmował, mieli teraz ważniejsze sprawy na głowie.

         Uporawszy się z ostatnim kosmitą, Raph wsunął sztylety za pasek i podbiegł do spoczywającego na ziemi Jonesa. Chociaż doskonale wiedział, czego się spodziewać, mutant, wiedziony resztką płonnych nadziei, sprawdził puls i oddech mężczyzny – niestety nieobecne. Jakakolwiek resuscytacja z taką dziurą w piersi nie wchodziła nawet w grę; było już po nim. Zielonooki uderzył z frustracji pięścią o beton, po czym ukrył twarz w dłoniach, nie mając pojęcia, co teraz ze sobą zrobić. Gdyby pospieszył się z tamtym gnojem i przyszedł hokeiście z pomocą, to wszystko mogłoby się nigdy nie wydarzyć…

         Leonardo obserwował to chwilę w ciszy, a następnie wziął głęboki wdech, by opanować znów narastające w nim emocje.

         – Musimy go stąd zabrać – powiedział półgłosem, kładąc bratu delikatnie broń na ramieniu. Początkowo nie doczekał się żadnej reakcji; dopiero po chwili Raph podniósł się chwiejnie i skinął głową, wbijając nieobecny wzrok w podłogę. Lider westchnął tylko cicho, po czym rozejrzał się za czymś, co mogłoby robić za nosze. Nic takiego jednak niestety nie wypatrzył – kosmici pod ich nieobecność splądrowali większość wyposażenia bazy. Ostatecznie więc musiał zanieść Casey’ego na miejsce spotkania na rękach, przed czym miał wprawdzie pewne opory, ale jakoś udało mu się je przełamać.

         Zabranie ciała Jonesa okazało się tym mniej uciążliwym obowiązkiem – prawdziwą katorgą było dopiero siedzenie i czekanie z nim na otwarcie portalu. Powinni byli umówić się z diablikiem trochę wcześniej; rano Leo sądził, iż z dwojga złego lepiej mieć za dużo niż za mało czasu i przygotował sobie pewną rezerwę, aczkolwiek teraz już wiedział, że popełnił fatalny błąd. Minuty dłużyły im się jak wieczność, a wciąż mieli ich jeszcze ładnych trzydzieści do przetrwania.

          Wreszcie, po półgodzinnej męczarni, łukowaty portal pojawił się w tym samym miejscu, w którym ostatnio go widzieli. Widząc Ezekiela po jego drugiej stronie, Leo nagle olśniło – przecież diablik potrafił leczyć wszelkiej maści przypadłości, prawda? Więc może z Jonesem też sobie poradzi. Nabrawszy dzięki tej myśli nowej energii, lider żwawym krokiem przeszedł na drugą stronę i stanął przed zaskoczonym diablikiem z martwym chłopakiem na rękach.

         – Możesz mu jakoś pomóc? – spytał natychmiast. Desperacki ton głosu żółwia od razu zwrócił uwagę również pozostałych zgromadzonych – Lilac, dotychczas oglądająca ze swoim drugim rodzicem telewizję, odkleiła się od ojca i przyjrzała badawczo sytuacji, zaś Nysa, która akurat była z małym w kuchni, wyjrzała stamtąd, strzygąc uszami. Widok Jonesa bezwładnie zwisającego z ramion jej poobijanego partnera natychmiast ją zamurował. Reakcja demonów była wprawdzie nieco mniej emocjonalna, aczkolwiek również raczej zaniepokojona.

         Zeke przyjrzał się krótko ciału bruneta, po czym spuścił głowę ze smutną miną.

          – Przykro mi, ale nie dam rady. Już za późno…

          Dla Leonarda jego słowa były niczym cios obuchem w głowę – przez ten niedługi moment zdążył naprawdę silnie uczepić się myśli, że demoniczne zdolności mogą jeszcze wszystko naprawić, tak jak wcześniej z Loganem. Na początku otworzył tylko usta, nie wiedząc, co powiedzieć, ale w końcu jego frustracja wzięła górę nad logicznym myśleniem.

         – Jak to „nie”?! – wybuchnął. Ton jego głosu zaś zdecydowanie nie spodobał się Discordowi, który od razu podniósł się z kanapy i zmierzył mutanta ostrzegawczym spojrzeniem. Bezskutecznie. – Przecież masz te swoje cholerne moce, więc weź się do roboty i… – Głos uwiązł żółwiowi w gardle, gdy zorientował się, iż czerwonooki demon nagle zniknął w chmurze dymu i pojawił się tuż przed nim, po czym ze wściekłym warczeniem zamachnął się na niego szponiastą łapą. Reakcja zarówno partnera Discorda, jak i jego własnej narzeczonej była natychmiastowa – ta druga dopadła do żółwia i pociągnęła go do tyłu, z kolei diablik wskoczył między mutanta a bruneta, a następnie zatrzymał Hamadę, obejmując go w pasie.

         – Hej, nie, zaczekaj! – rozkazał partnerowi. Discord co prawda nie przestał warczeć, lecz posłusznie wstrzymał atak, wciąż wbijając w Leonardo mordercze spojrzenie. – Nic się nie stało, troszkę go tylko poniosło. Są w trudnej sytuacji…

         – Mam to gdzieś – uciął czerwonooki, po czym wziął chłopaka na ręce i owinął ogonem w defensywnym geście. – Nikt nie będzie naskakiwał na moją rodzinę, a już na pewno nie w moim domu. – Z tymi słowy raz jeszcze zmierzył Leo zimnym spojrzeniem. – Zeke to medyk, nie cudotwórca. Jeśli chciałeś tego drugiego, to trzeba się było zgłosić do Sfer Niebieskich.

         Diablik westchnął cicho i pokręcił głową, ale wtulił się w partnera.

         – Przepraszam, naprawdę nic nie mogę zrobić.

         Na te słowa Mikey znów zaniósł się płaczem, zaś Don natychmiast zaczął go uspokajać. Casey, zamieniwszy się z powrotem miejscami z Lilac, rozejrzała się po ziemskich znajomych, dosyć zagubiona; sama nie wiedziała, co w obecnej sytuacji powinna czuć. Jej czas na przemyślenie tego jednak szybko się skończył – po chwili sterczenia w milczeniu ze spuszczoną głową oraz zaciśniętymi pięściami Raph wreszcie nie wytrzymał i puścił się biegiem na górę, do swojej sypialni, zaś ona poczuła się zobowiązana, by podążyć za nim. Rzuciwszy więc porozumiewawcze spojrzenie rodzicom, brunetka zgrabnie przemknęła przez salon, po czym ruszyła w ślad za żółwiem w czerwieni.

         Kiedy dotarła do właściwej części korytarza, pokój Raphaela był już zamknięty na cztery spusty – razem z jego lokatorem w środku. Dziewczyna zapukała do drzwi, jednak nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Dopiero za drugim razem, kiedy do wtóru stukania zawołała go po imieniu, mutant wreszcie się odezwał.

         – Daj mi spokój – rozkazał, na co Casey tylko westchnęła.

         – Zmuszasz nas do używania siły wbrew naszej woli, wiesz? – odparła głosem Lilac, a następnie na krótką chwilę zamieniła się z demonicą. Ta zaś bez większego wysiłku, jednym, sprawnym uderzeniem barku wyłamała zamek w drzwiach, tym samym dostając się do środka. Tam zaś zastała żółwia w czerwieni siedzącego z grobową miną na łóżku. Dostrzegłszy, iż ta wdarła mu się na teren wbrew jego zakazom, mężczyzna przetarł oczy wierzchem dłoni i zrobił rozzłoszczony grymas.

         – Mówiłem ci, że masz… – Lilac zupełnie zignorowała jego opór; przeszedłszy kilka dzielących ich metrów, ostentacyjnie usadowiła się Raphowi na kolanach i przytuliła go, po czym oddała kontrolę swojej mutanciej części, która również ani myślała się wycofywać z zaistniałego incydentu. W pierwszym odruchu buntownik chciał ją odepchnąć, aczkolwiek gdy poczuł, że łzy zbierają mu się w kącikach oczu, szybko zrezygnował. Zamiast tego odwzajemnił uścisk i ukrył twarz w jej ramieniu, po czym, bez dalszego grania twardziela, po prostu się rozpłakał. Casey w żaden sposób tego nie skomentowała; pogłaskała go tylko delikatnie po głowie, a następnie przymknęła oczy, gotowa dać mu tyle czasu, ile potrzebował.

         Po zaniesieniu ciała Jonesa do jego sypialni, pozostali również pozamykali się w swoich pokojach na całą resztę dnia. Wtedy jeszcze gospodarze postanowili dać im trochę czasu na otrząśnięcie się i opatrzenie ran; nazajutrz jednak, kiedy u bram rezydencji zaczęły zbierać się dusze potępione-ścierwojady – wyczuwające z daleka potencjalny posiłek, ale jednocześnie zbyt obawiające się Hamady, by tak po prostu tam wejść i sobie go wziąć – Discord zdecydował się podjąć z Donatellem temat pochówku. Demon domyślał się, iż mutanci nie będą chcieli urządzać koledze pogrzebu w Sferach Piekielnych, aczkolwiek jeśli nie życzyli sobie, żeby stał się on pożywką dla tutejszych szkodników, musieli coś z nim zrobić. Od siebie czerwonooki zasugerował więc kremację – jego zdolności pirokinetyczne były w zupełności wystarczające, by tego dokonać, a w ten sposób będą mogli łatwo przenieść jego prochy na Ziemię, kiedy w końcu ją odzyskają (zakładając, że kiedykolwiek to nastąpi). Po konsultacji z liderem grupy mutanci ostatecznie przystali na takie rozwiązanie.

         Kiedy decyzja zapadła, reszta poszła już szybko – Discord jeszcze tego samego dnia załatwił im urnę oraz spopielił zwłoki bruneta, uprzednio rzecz jasna dając jego przyjaciołom czas na pożegnanie. Prochy młodzieńca póki co spoczęły w jego sypialni; żadne z mutantów nie dałoby chyba jeszcze rady trzymać ich u siebie, a pokój i tak nie był na razie nikomu do niczego potrzebny.

         Mimo domknięcia tej kwestii atmosfera w domostwie ani trochę się nie poprawiła. Większość mieszkańców piętra ograniczyło wychodzenie ze swoich sypialń do niezbędnego minimum – oprócz Casey, która sporo czasu spędzała na dole na treningach oraz zapoznawaniu się z „nowymi” rodzicami, wszyscy pozostali wynurzali się tylko w celu zdobycia jedzenia bądź wizyty w łazience. Temat jakichkolwiek wypadów po zapasy zupełnie ucichł; rola zdobywcy ziemskiego prowiantu z powrotem wróciła do Discorda i nie zanosiło się na żadne zmiany.

         Mutanci usiłowali radzić sobie ze stratą na różne sposoby – Leonardo oraz Nysa wręcz niezdrowo skupili się na opiece nad Loganem, nie dając młodemu nudzić się ani przez sekundę; Donnie postanowił jednak nauczyć się demonicznego alfabetu, z kolei Casey, którą cała ta sprawa dotknęła w sumie najmniej, jako że znała Jonesa może z parę tygodni, skupiła się na praktykowaniu swojego nowego, półdemonicznego życia wraz z rodzicami, by uniknąć grobowej, niekomfortowej atmosfery panującej na piętrze. Co jakiś czas wpadała tylko zobaczyć, co u Mikey’ego, jako że, bądź co bądź, był jej przyjacielem z dzieciństwa i czuła się za niego trochę odpowiedzialna. Zdarzało jej się także wpadać na Raphaela, ale z nim tak czy inaczej niewiele mogła zdziałać – trudno w końcu jakkolwiek wesprzeć kogoś, kto przy każdym pytaniu o samopoczucie nogami i rękami zapiera się, że jest okej, chociaż widać, że wcale nie jest. Może gdyby miała w tym większą wprawę, to znalazłaby sposób, żeby jakoś rozwiązać ten problem. Ale że nie miała, to po prostu sobie odpuściła. Jak będzie chciał, to sam do niej przyjdzie.

         Między tymi wszystkimi ponurymi myślami oraz poczuciem winy za to, co się stało, szybko zaczął się jednak przewijać inny, równie istotny wątek – Salamandrianie. Leo co prawda wiedział, że to on sam nie dopilnował bezpieczeństwa grupy i czuł się z tym absolutnie fatalnie, aczkolwiek nie zmieniało to faktu, iż to właśnie jedna z kosmicznych traszek trzymała za miecz, który pozbawił życia ich kumpla. I nie mogli im tego przecież puścić płazem. Jeszcze wprawdzie nie miał pomysłu, w jaki sposób, ale lider chciał się na nich zemścić. Choćby nawet wymagało to schowania dumy do kieszeni i poproszenia o pomoc demonów, Salamandrianie musieli zniknąć z powierzchni ich planety – im szybciej, tym lepiej. Z tą myślą niebieskooki ruszył spotkać się z Donniem, by spytać, czy ten byłby w stanie zmontować im w obecnych warunkach jakąś konkretniejszą broń albo najlepiej ładunki wybuchowe. Tak małą grupą nie mogli wyrządzić im dużych szkód, ale zniszczenie któregoś z ich statków – najlepiej statku-matki – na dobry początek powinno wystarczyć. Niech wiedzą, że żarty się skończyły.

## Rozdział XXI - Zakaz zbliżania

          Wracając w środku nocy do swojej sypialni z nową porcją zieleniny dla Gryzia, Raphael z pewnym zaskoczeniem przyuważył Casey wymykającą się po cichu z pokoju Mikey’ego. Brunetka początkowo nie zwróciła na niego uwagi; dopiero gdy ostrożnie zamknęła drzwi i chciała wrócić do siebie, dostrzegła, iż nie jest na korytarzu sama.

          – Och, hej – przywitała się półgłosem.

          – Trochę późno na odwiedziny – zauważył zielonooki, przystanąwszy pod drzwiami własnej sypialni.

          – Mike ma problemy z zasypianiem, więc wpadam czasem dotrzymywać mu towarzystwa, dopóki nie zaśnie. – Mutant odpowiedział jej tylko krótkim „mhm”, po czym chwycił za klamkę. Wiedział, że nie powinien być zazdrosny, w końcu z Mikey’m też się przyjaźniła – i to znacznie dłużej niż z nim – ale mimo wszystko był i czuł się sobą zażenowany. Nie umknęło to zresztą uwadze samej zainteresowanej.

          – A ty co wciąż robisz na nogach o tej porze? – zagadnęła, nim ten zdążył zwiać do siebie. – Też nie możesz spać?

          Mężczyzna zawahał się chwilę nad kategorycznym zaprzeczeniem, ale ostatecznie wzruszył jedynie ramionami i otworzył drzwi, chcąc odejść i zakończyć tę rozmowę. Brunetka westchnęła ciężko, po czym ruszyła w jego kierunku, zamieniwszy się miejscami z Lilac. Demonica zaś jak gdyby nigdy nic wyminęła żółwia w progu i wkroczyła do jego pokoju, a następnie władowała mu się na łóżko, by zwinąć się tam w kłębek. Raph popatrzył na nią z zaskoczoną miną, nie do końca pewien, co powinien z tym fantem zrobić. Nawiązawszy z nim kontakt wzrokowy, dziewczyna pomachała niecierpliwie ogonem.

          – Na co czekasz, chłopcze? – popędziła go. – Kładź się.

          – Zamierzasz tutaj spać? – upewnił się, ale ostatecznie odłożył jedzenie dla Gryzia na najbliższą szafkę, po czym wypełnił jej rozkaz i ułożył się obok, chociaż wciąż w pewnej, dość sporej zresztą odległości. Gdyby odsunął się od niej jeszcze choć trochę, prawdopodobnie spadłby z łóżka. Lilac przewróciła tylko oczami, a następnie przekręciła się na bok, podpierając głowę na dłoni.

          – Nie musisz tak uciekać, ciebie nie ugryzę.

          – Ech, wiem przecież – mruknął zielonooki, po czym nieznacznie się przysunął. Demonica westchnęła cicho, aczkolwiek powstrzymała się od dalszych komentarzy. Zawsze coś.

          Po chwili leżenia tak w niezręcznej ciszy Raph w końcu zdecydował się spojrzeć swojej towarzyszce w twarz zamiast oglądać pościel przed sobą. Wtedy zaś dostrzegł dość istotny szczegół, który wcześniej mu umknął.

          – Coraz bardziej przypominasz Casey – odezwał się, zbadawszy wzrokiem nowy wizerunek dziewczyny. I rzeczywiście – teraz jej sylwetka była niemal identyczna jak żółwicy, za wyjątkiem rogów oraz ogona oczywiście. Nawet tak charakterystycznie stukające o posadzkę kopyta zniknęły; obecnie Lilac wyglądała praktycznie jak czerwonooka, pokryta warstwą czarnego dymu wersja swojego mutanciego alter ego.

          – Owszem. Tata też to zauważył. Wygląda na to, że im lepiej się dogadujemy, tym bardziej podobna do niej się robię. Ale hej, są też plusy. – Demonica uśmiechnęła się niebezpiecznie. – Gdybym teraz zupełnym przypadkiem zrobiła o tak – z tymi słowy znienacka przyciągnęła głowę chłopaka do swojej klatki piersiowej, niezmiernie zadowolona z siebie – to przynajmniej nie udusisz się już od dymu.

          Orientując się, w jakiej sytuacji właśnie się znalazł, żółw natychmiast cały poczerwieniał na twarzy i odsunął ją od siebie, zawstydzony jak cholera.

          – C-co ty…?! – Widząc minę demonicy, Raphael prychnął. – Cofam to, ty i Casey to jednak nadal ogień i woda.

          Lilac zachichotała z zadowoleniem.

          – Chciałbyś. Gdyby miała cokolwiek przeciwko moim wygłupom, to już dawno by mnie podsiadła. – Czerwonooka nieco spochmurniała i przysunęła się do żółwia, po czym oparła czoło o jego skorupę, ignorując zmieszaną minę jej właściciela. – Ale dla ciebie pewnie rzeczywiście tak jest. W końcu od niej byś się tak nie odsuwał.

          – To nie tak. – Słowa demonicy sprawiły, iż zielonookiemu zrobiło się trochę głupio. A najgorsze było to, iż prawdopodobnie miała rację – mimo że wiedział, iż te dwie są w pewnym sensie jedną osobą, od początku traktował Lilac jako ten „odchył od normy”, który po prostu trzeba od czasu do czasu tolerować. Zupełnie zapomniał o tym, że przecież ona też jest myślącą, inteligentną istotą również posiadającą uczucia. Chcąc jakoś odpokutować za swoje zachowanie, objął ją i przytulił lekko do siebie. – Po prostu… – zaczął, ale nie do końca wiedział, jak pociągnąć myśl. Słysząc zaś tę niezręczną przerwę w jego wypowiedzi, demonica parsknęła.

          – Zresztą, nieważne – rzekła i przymknęła oczy. – Po prostu idź już spać.

          Żółw westchnął cicho, po czym poszedł w jej ślady, zrezygnowany.

          – Jasne. To… ech, dobranoc.

          – Mhm. Dobranoc.

          Mimo niezręcznej końcówki rozmowy zielonookiemu o dziwo udało się zasnąć w miarę szybko. I chyba po raz pierwszy od śmierci Jonesa rzeczywiście się wyspał.

\*
          Kiedy Raphael obudził się następnego ranka, jego ciemnowłosej towarzyszki już nie było. Mutant westchnął cicho, z deka zawiedziony, po czym przekręcił się na drugi bok. Wtedy zaś dostrzegł, iż jeden z bandaży w nocy zsunął mu się z ramienia i aktualnie leżał rozbebeszony na skraju materaca. Znowu będzie musiał wziąć nowy. Wspaniale.

          Zwlókłszy się z łóżka z jękiem męczennika, żółw przeciągnął się, a następnie na szybko sprawdził, czy pozostałe opatrunki pozostały na swoich miejscach. Chyba będzie musiał poprosić Zeke’a o małe wsparcie – zmienianie ich zaczynało go już męczyć, a przecież on, w przeciwieństwie do Leo, niczym gospodarzom nie podpadł, więc chyba może liczyć na drobną pomoc. Z tą myślą zielonooki wyszedł z pokoju, odnotowawszy przy okazji w pamięci, by wspomnieć im też o wyłamanym przez Lilac zamku.

          Daleko jednak młodzieniec nie zaszedł – zanim zdążył w ogóle dotrzeć w pobliże schodów, usłyszał zza pleców wołanie Leonarda. Lider grupy podszedł do niego i przystanął z rękoma skrzyżowanymi na skorupie.

          – Możemy porozmawiać? – spytał. Jego mina wskazywała jednak na to, iż wcale nie była to prośba, tylko rozkaz.

          – Zależy o czym – mruknął Raph, ale posłusznie się zatrzymał i zwrócił ku rozmówcy.

          – Casey dziś u ciebie nocowała – bardziej stwierdził niż spytał lider, na co buntownik wzruszył ramionami.

          – Tak. No i?

          – Dlaczego?

          Zabrzmiało oskarżycielsko. I nie za bardzo się to zielonookiemu spodobało.

          – Nie twój interes.

          – A właśnie, że mój – odparł żółw w niebieskim dosyć ostro. – Nawet się nie waż umawiać z tą demonicą, jasne?

          – Nie będziesz mi mówić, z kim mogę chodzić, a z kim nie – wycedził Raph przez zęby, dość konkretnie poirytowany nagłą interwencją brata w jego sprawy sercowe. On jemu nie bronił zmajstrować sobie bachora z laską, której nie lubił, więc niech się teraz łaskawie odwzajemni i od niego odwali. Zresztą, przecież nawet nie byli parą, to tylko… spontaniczny incydent.

          – Ostatnim razem, kiedy pozwoliłem ci chodzić, z kim chciałeś, skończyło się inwazją na całą planetę. Nie ma mowy, że dopuszczę do czegokolwiek podobnego po raz drugi.

          – Casey w życiu by czegoś takiego nie zrobiła!

          – Tak, jasne. To samo mówiłeś o Monie.

          Młodszy warknął wściekle, po czym rozpoczął obronę swojego zdania oraz kontrofensywę, aczkolwiek Leonardo nie wydawał się szczególnie przekonany jakimikolwiek jego słowami. Chłopcy byli zaś na tyle głośno, iż sama zainteresowana, będąca głównym tematem rozmowy, słyszała ich doskonale już od połowy schodów. Właśnie miała wrócić do siebie po treningu, żeby trochę odpocząć, jednakże kłótnia na korytarzu szybko zmieniła jej plany. Zamiast tego posłuchała tylko przez chwilę wymiany zdań między żółwiami, po czym zacisnęła pięści i zbiegła z powrotem na parter, wściekła jak nigdy. Dlaczego akurat teraz, kiedy wreszcie, chyba pierwszy raz w życiu, naprawdę kogoś polubiła, musiały z tego wyniknąć jakieś problemy? Ponad dwadzieścia lat bezsensownej, bezwartościowej egzystencji nie wystarczyło, żeby ją upokorzyć? Teraz też nie mogła być po prostu zadowolona?

          Zeskoczywszy z ostatniego stopnia, Lilac przejęła kontrolę, po czym chwyciła pierwszą lepszą rzecz po drodze – padło na flakon z szafki pod ścianą, na szczęście pusty – i cisnęła nią z całej siły o ścianę, omal nie przyprawiając przechodzącego nieopodal Ezekiela o zawał. Ona również była rozgniewana przez to, co usłyszały, a fakt, że jej mutancie alter ego rzeczywiście się tym przejęło, rozsierdziło ją jeszcze bardziej. Za kogo ten kretyn się w ogóle uważa, żeby wchodzić im w drogę?

          – Pieprzony błazen! – Lilac chwyciła kolejny Lucyferowi ducha winny przedmiot, po czym roztrzaskała go o podłogę. – Apodyktyczny skurwysyn!

          Zeke obserwował to przez chwilę, zaskoczony nagłym napadem dziewczyny, zanim odważył się zainterweniować.

          – Co się stało? – spytał ostrożnie. Dopiero wtedy diablica w ogóle zwróciła na niego uwagę i zrobiło jej się nieco wstyd za dokonane zniszczenia, aczkolwiek wciąż nie na tyle, by zdominowało to jej wściekłość.

          – Ten… ugh! – warknąwszy wściekle, dziewczyna opadła (choć bardziej pasowałoby chyba określenie „rzuciła się”) na kanapę i przeorała tapicerkę szponami. – Zakazał się Raphowi z nami spotykać. Rozumiesz to? Temu małemu, śmiertelnemu kutasiarzowi w niebieskim się wydaje, że może tak po prostu sobie przyjść i nam go zabrać! Jego niedoczekanie! Co mu znowu takiego zrobiłyśmy, że tak bardzo mu przeszkadzamy?! – Gdzieś w połowie ostatniego zdania kontrolę nad ciałem z powrotem przejęła Casey, której głos załamał się tak prędko, jak tylko się rozległ. Dziewczyna natychmiast przyciągnęła kolana do klatki piersiowej i skryła między nimi głowę, licząc, iż w ten sposób da radę w miarę szybko się opanować. Od dawna już nie pozwalała sobie na jakiekolwiek silniejsze emocje, ale niestety im dłużej dzieliła ciało oraz myśli z demonicą, tym bardziej traciła rezerwę wobec świata zewnętrznego i teraz bardzo tego żałowała. A jeszcze z pół roku temu taka sytuacja w ogóle by jej nie ruszyła... Zresztą, wtedy najpewniej w ogóle by do niej nie dopuściła.

          Widząc przybicie żółwicy, diablik chciał podejść bliżej oraz jakoś ją pocieszyć, aczkolwiek rozzłoszczony warkot, który doszedł go z tyłu, natychmiast zmienił mu plany.

          – Discord, błagam cię – westchnął, po czym dogonił partnera i pociągnął go lekko za ogon, by się zatrzymał. Brunet jednak nie dał się tak łatwo powstrzymać; dopiero zagrodzenie mu drogi do schodów własnym ciałem jakkolwiek poskutkowało, choć wciąż niewystarczająco.

          – Odsuń się, Zeke – polecił demon, cedząc słowa przez zęby. Dla niego Leonardo był już zasadniczo martwy i zamierzał dopilnować, by dla pozostałych też.

          – Nie możesz tak po prostu tam iść i złamać mu kręgosłupa!

          – Niby czemu nie? – Hamada strzelił palcami w dość wymownym geście.

          – Ponieważ to nie demon, a spraw śmiertelników się tak nie rozwiązuje. Nie każdy kłopot załatwia się skręcaniem karków, wiesz?

          – Może i nie każdy, ale ten akurat by się dało.

          Szatyn pokręcił tylko głową.

          – Zaczynam odnosić wrażenie, że masz delikatny problem z nadużywaniem przemocy.

          – Przemoc to nie problem, przemoc to rozwiązanie.

          Ezekiel westchnął cicho. Argumentami go nie przekona, to wiedział zasadniczo od początku – po tylu stuleciach życia w myśl zasady „zabij albo zgiń” nie dało się już Discorda oduczyć pewnych rzeczy, to po prostu zupełnie inna mentalność. Ale nawet jeśli logiką nic nie wskóra, to wciąż miał jeszcze jednego, całkiem skutecznego asa w rękawie.

          Diablik chwycił delikatnie dłoń partnera, po czym ułożył ją sobie na głowie, między rogami.

          – No dobrze, niech będzie. Jeśli bardzo potrzebujesz spuścić mu łomot, to tak czy inaczej to zrobisz, nieważne, czego bym ci nie powiedział. Ale może mógłbyś chociaż przejść się gdzieś trochę i ochłonąć, zanim tam pójdziesz? – poprosił, siląc się na najsłodsze spojrzenie błagającego szczeniaka, jakie tylko miał w repertuarze. Discord na ten widok przewrócił oczami, acz nietrudno było dostrzec, że od razu trochę spuścił z tonu.

          – Niby mogę – mruknął niezadowolony, na co młodszy się uśmiechnął, ponownie ujął jego łapę i wtulił w nią policzek.

          – A zrobisz to? – spytał równie przymilnie, co przed chwilą. Brunet zaś westchnął ciężko.

          – No zrobię – odparł wreszcie, po czym nachylił się nieco do diablika. – Mały, podły manipulant.

          Zeke uśmiechnął się z zadowoleniem, a następnie pocałował go w nos.

          – Wiem, wiem, też cię kocham. Jakoś ci to później wynagrodzę.

          – Trzymam za słowo. – Discord zerknął przez ramię w stronę kanapy. – Zaopiekujesz się nią w międzyczasie, tak?

          – Oczywiście.

          – No dobra. To wrócę niedługo. – Z tymi słowy demon otworzył sobie portal na Ziemię. Pomysł z łazikowaniem między traszkami, podczas gdy w domu jest sprawa do rozwiązania, nie do końca mu się podobał, aczkolwiek gdzieś tam z tyłu głowy miał świadomość, iż jego partner ma trochę racji i mordowanie swoich gości w przypływie gniewu to też nie najlepsza koncepcja. Choć oczywiście jeśli Leo go wpieni po powrocie, to tak czy inaczej nie ręczy za siebie.

          Odprowadziwszy swojego partnera wzrokiem, dopóki przejście się nie zamknęło, Ezekiel westchnął cicho, po czym wrócił do Casey, wciąż siedzącej nieruchomo w tym samym miejscu i bynajmniej nieplanującej się stamtąd ruszać. Jak tak teraz na to patrzył, to w sumie dziewczyna faktycznie miała coś po ojcu – Discord zachowywał się identycznie, kiedy coś mocno go dotknęło. Oby tylko pocieszanie jej nie zajmowało tyle, co w jego przypadku. Tak czy inaczej jednak jedno nie ulegało wątpliwości: ich problemy z nadprogramowymi domownikami dopiero się zaczynały.

## Rozdział XXII - Ogień i woda

          Wyładowawszy nadmiar frustracji na losowych kosmitach okupujących Ziemię, Discord wrócił wreszcie do domu, by skonfrontować się z liderem mutantów w odrobinę mniej bojowym nastroju. Wciąż był wprawdzie dość podminowany, ale więcej już czekać nie zamierzał, ileż można się szwendać bez celu. Zeke chciał, to ma – przeszedł się trochę, mniej-więcej ochłonął, obietnica wypełniona. Pora więc wracać do obowiązków.

          Demon, nie chcąc tracić więcej czasu, otworzył sobie portal prowadzący od razu na piętro rezydencji. Dzięki temu zaś po przekroczeniu go wystarczyło mu zaledwie kilka kroków, by znaleźć się pod drzwiami sypialni Lea i Nysy. Ciemnowłosy zapukał w nie ogonem, po czym skrzyżował łapy na piersi. Chwilę minęło, zanim ktokolwiek mu otworzył, aczkolwiek kiedy wreszcie to nastąpiło, mina niebieskookiego żółwia jasno dała do zrozumienia, iż ten raczej wie, o co chodzi.

          – Myślę, że powinniśmy sobie coś wyjaśnić – oznajmił bez zbędnych ceregieli Hamada, na co mutant skrzywił się lekko.

          – W czym problem? – spytał w odpowiedzi, chociaż i tak był praktycznie pewien, iż sprawa tyczy się jego kłótni z Raphem. Na następny raz musi pamiętać o większej dyskrecji, prowokowanie brata do wydzierania się na cały regulator na środku korytarza to rzeczywiście dość ryzykowna taktyka.

          – Oczekuję, że przestaniesz się wtrącać w relacje mojej córki.

          Leo zamilkł na chwilę, zastanawiając się, jak wybrnąć z tej sytuacji. Nie chciał tak po prostu mu ulegać, nie po to odstawiał cały ten cyrk. Wiedział, do czego zdolne są demony i nie zamierzał tolerować żadnego z nich w bezpośrednim pobliżu swojej rodziny, a już na pewno nie wewnątrz niej. A zwłaszcza nie po tym, jak Lilac zaatakowała jego partnerkę oraz groziła zamordowaniem jego syna, bo ośmielili się nie działać zgodnie z jej widzi-mi-się. Nawet jeśli wtedy nie wyrządziła zbyt poważnych szkód, wciąż istniało duże ryzyko, iż za którymś razem wreszcie za bardzo ją poniesie i naprawdę źle się to skończy. Lepiej więc dmuchać na zimne.

          – Przykro mi, ale nie mogę się na to zgodzić – powiedział wreszcie, pilnując, by brzmieć i wyglądać jak najpewniej. Nie da się tak po prostu terroryzować, też ma tu coś do gadania. Liderem jest przecież. – Lilac jest niebezpieczna dla otoczenia i nie pozwolę, żeby w losowym napadzie złości zrobiła komuś z nas krzywdę.

          Sprzeciw wyraźnie nie spodobał się jego rozmówcy, aczkolwiek demon wciąż starał się zachować opanowanie. Jeszcze.

          – Lilac to nie żadne zwierzę z wścieklizną, nie atakuje losowych celów bez powodu. Wystarczy jej nie prowokować, to naprawdę nie aż takie skomplikowane.

          – Nie będę ulegał jej w każdym konflikcie tylko dlatego, że w innym wypadku może spróbować poderżnąć gardło mnie albo komuś z moich najbliższych.

          – Moja córka nie zabija osób, które mają z nią jakiekolwiek nie-negatywne powiązania. Empatię niestety odziedziczyła po matce. Od ustawiania do pionu niewygodnych elementów jestem ja.

          Subtelna nuta groźby w głosie czerwonookiego od razu aktywowała czujność słuchającej ich z wnętrza pokoju Nysy. Usadziwszy syna w bezpiecznym miejscu na podłodze, by znikąd nie spadł, hybryda podeszła bliżej dyskutujących i lekko szturchnęła ogonem partnera. Po cichu liczyła, iż ten zrozumie, o co biega, ale niestety się przeliczyła; żółw ani myślał się wycofywać mimo jej zdaniem dość jasnego ostrzeżenia ze strony bruneta. I, co gorsza, chyba zaczynał się rozkręcać.

          – Nawet jeśli teraz tego nie robi, to nikt nie może mi zagwarantować, że za tydzień, miesiąc czy rok jednak nie zacznie. Raz już jasno pokazała, że ma do tego predyspozycje. Zresztą, przecież demony mają taką, a nie inną renomę nie bez powodu. Jest niebezpieczna, nieprzewidywalna i niekontrolowalna, więc jeśli mimo zakazu dalej będzie się kleić do mojego brata, to…

          W tym momencie cierpliwość Discorda się skończyła. Czerwonooki warknął krótko, po czym chwycił mutanta za szyję i podniósł tak, by mieli oczy na tym samym poziomie. Leo od podłoża dzieliło w tej pozycji prawie pół metra.

          – To co? – spytał niskim, gardłowym warkotem, znanym już mutantom z poprzedniej ich konfliktowej sytuacji. Widząc, co się dzieje, hybryda natychmiast zainterweniowała.

          – P-przepraszamy! – jęknęła, zauważalnie przestraszona. – Ma Pan rację, Raph jest dorosły i może sam za siebie decydować, Leo nie będzie mu nic narzucał ani dyktował zakazów Casey. I wyjaśnię mu to, tylko proszę, niech Pan go puści…

          Hamada obdarzył ją krótkim spojrzeniem, po czym zerknął jeszcze nad jej ramieniem na Logana; młody, dotychczas bawiący się jakimś klockiem na kocyku, obserwował ich teraz czujnie, zainteresowany przez nadnormalne poruszenie. Słysząc zaś, iż ojcu dzieciaka chyba zaczyna brakować tlenu, ostatecznie go puścił, choć nie bez oznak niezadowolenia. Nysa od razu przechwyciła partnera i pomogła mu utrzymać równowagę, rzuciwszy wpierw krótkim podziękowaniem. Oj, zdecydowanie czekała ich poważna rozmowa, kiedy tylko zostaną sami.

          – W takim razie trzymam za słowo – skwitował brunet, obserwując przez chwilę jej poczynania. Kobieta posłusznie pokiwała głową, a gdy dostrzegła, iż jej narzeczony odzyskał dech w piersiach i znów próbuje wejść z demonem w polemikę, zatkała mu usta dłonią.

          – Dopilnuję, żeby nie sprawiał więcej problemów – zapewniła, a następnie wycofała się nieco w głąb sypialni i pociągnęła partnera za sobą. Discord skinął tylko głową w milczeniu w ramach odpowiedzi, po czym ruszył w stronę schodów, dając szatynce do zrozumienia, iż sprawę uważa za zakończoną. Kanzaki mogła odetchnąć z ulgą.

          Zamknąwszy drzwi, kobieta spojrzała surowo na żółwia w niebieskim i zakołysała nerwowo ogonem.

          – Dzięki – odezwał się mutant, choć wcale nie brzmiał, jakby naprawdę był wdzięczny. Jego mowa ciała zresztą również wskazywała na co innego; lider grupy nie patrzył na rozmówczynię, a jedynie rozmasowywał obolałą szyję, oglądając sufit nad sobą.

          – Co ty najlepszego wyprawiasz, Leo? – spytała Nysa pretensjonalnie, zauważalnie zirytowana.

          – Jak to co? Próbuję zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie. Jednej osoby już nie upilnowałem, nie dopuszczę do kolejnych takich sytuacji.

          – Z Casey’m to nie była twoja wina, rozmawialiśmy o tym już co najmniej kilka razy – przypomniała mu narzeczona, zaś widząc nadchodzący sprzeciw, uciszyła go gestem dłoni. – A poza tym jak niby chcesz nas chronić, jeśli sam zaraz skończysz martwy jak tak dalej pójdzie?

          – Nie zabiłby mnie – powiedział niebieskooki po kilku sekundach przesyconego zaskoczeniem milczenia. – Straszy mnie tylko, żebym przestał się stawiać.

          – Tak? A mnie się wydaje, że jednak by zabił. – Kanzaki skrzyżowała ręce na piersi. – I wolałabym nie sprawdzać, które z nas ma rację. Dlatego jeśli nie przestaniesz mu się wreszcie podkładać, to osobiście przywiążę cię do łóżka i nie wypuszczę z pokoju już do końca naszego pobytu tutaj. Sama musiałam dorastać bez ojca, więc nie pozwolę, by Logan przechodził przez to samo.

          – Nie możemy tak po prostu dawać im się ustawiać po kątach! – zaoponował żółw, acz jego partnerka pozostała niewzruszona.

          – Wolę wykonywać polecenia od demona niż z powrotem wylądować w środku kosmicznej inwazji. Pomyślałeś w ogóle, co się stanie, kiedy wreszcie skończy im się do nas cierpliwość? Nie obchodzi cię to, że ryzykujesz własnym życiem? Dobrze. Ale co ze mną, Loganem, twoimi braćmi? Co jeśli przez twoje pyskowanie wszystkich nas stąd wyrzucą? Po zaledwie dwóch godzinach na Ziemi już ponieśliśmy gigantyczne straty, nie ma mowy, że przetrwamy tam bez porządnej broni, schronienia, zapasów i z małym dzieckiem. To jak zbiorowe samobójstwo. Tego właśnie chcesz?

          Lider ponownie na moment zamilkł, szukając w głowie pomysłu na samoobronę. Bezskutecznie.

          – Nie – odparł w końcu, choć nie bez trudu. Naprawdę nie leżało mu to, jak dał się partnerce porobić, ale niestety musiał uznać jej zwycięstwo. Jego postępowanie czysto w teorii rzeczywiście mogło się tak skończyć. I faktycznie nie myślał o tym wcześniej.

          – W takim razie przestań działać temu demonowi na nerwy – poleciła kobieta, po czym westchnęła z rezygnacją, a następnie przysiadła na kocyku obok syna i dołożyła klocek do konstruowanej przez niego wieży. Żółw powiódł za nią wzrokiem.

          – Naprawdę uważasz, że powinienem dać tej demonicy dalej łasić się do Rapha? – spytał już nieco bardziej opanowany, chociaż nadal nie do końca.

          – Uważam, że powinieneś przestać traktować go jak małego, niezdolnego do samodzielnych decyzji chłopca i wykazać się chociaż odrobiną zaufania do niego.

          Mutant pokręcił lekko głową z rezygnacją, aczkolwiek odpuścił temat. Wciąż nie czuł się przekonany do tej koncepcji, ale wiedział też, iż zaczął balansować na granicy poważnego konfliktu i dla wszystkich będzie lepiej, jeśli, przynajmniej póki co, ugryzie się w język.

          Podczas gdy niebieskooki żółw oraz hybryda praktykowali kłótnie przedmałżeńskie, Discord wrócił na parter, żeby zobaczyć, jak Zeke poradził sobie z ich małym kryzysem. Bałagan po napadzie gniewu Lilac został już posprzątany; demon zastał partnera oraz córkę oglądających jakiś film z płyty i skubiących wspólnie popcorn na z deka zdewastowanej kanapie. Dziewczyna wciąż wyglądała na przybitą, ale na pewno już nie aż tak podłamaną jak na samym początku. Jest jakiś progres.

          – Sprawa wyjaśniona – oznajmił Hamada na powitanie, po czym dosiadł się do dwójki i podkradł im nieco prażonej kukurydzy. Dostrzegłszy zaś spojrzenie swojego partnera, przewrócił oczami. – Nie, nikt przy tym nie zginął. Przynajmniej na razie.

          Diablik teatralnie odetchnął z ulgą.

          – Czyli… na czym w końcu stanęło? – spytała niepewnie Casey.

          – Na tym, że możesz się kolegować, przyjaźnić czy romansować z kim chcesz, tak długo, jak ta druga strona też jest zainteresowana. A niebieskiemu nic do tego. Także nie przejmuj się tym. – Z tymi słowy mężczyzna poczochrał lekko jej włosy. Mimo że chyba nie chciała tego okazywać, czerwonooki i tak zauważył, iż mutantka się nieco rozchmurzyła.

          – Dzięki – odrzekła z ledwo widocznym uśmiechem, a następnie, po chwili wahania, przytuliła się delikatnie do ramienia rodzica. Zadowolony z tego gestu demon od razu przyciągnął ją do siebie, po czym posadził sobie na kolanach oraz objął. Co prawda jego samego też nieszczególnie cieszyła wizja związku jego potomkini z jakimś losowym śmiertelnikiem, ale jeśli ona była w takim układzie szczęśliwa, to nie zamierzał jej tego odbierać – ani pozwalać na to nikomu innemu. Jakoś przeboleje, mówi się trudno.

          Chociaż na początku czuła się nieco niezręcznie, Casey ostatecznie wtuliła się w demona, po czym wróciła do oglądania filmu. Wstyd jej było, iż tak się wygłupiła po podsłuchaniu kłótni Rapha oraz Leo, ale ostatecznie w sumie skończyło się lepiej dla niej – jej ojciec rzeczywiście stanął w jej obronie i się tym dla niej zajął. Szczerze mówiąc, nie spodziewała się po nim takiej reakcji. Gdyby to matce powiedziała o takim zajściu, w najlepszym wypadku mogłaby zostać wyśmiana, a w najbardziej prawdopodobnym – olana lub zjechana z góry na dół. Ta w miarę „normalna” rodzina zaczynała jej się coraz bardziej podobać.

## Rozdział XXIII - Plan

          Domyślenie się, iż Casey słyszała jego kłótnię z bratem, nie zajęło Raphaelowi dużo czasu. Od tego dnia dziewczyna niemalże całkiem przestała pokazywać się na piętrze; jeżeli zaś już w ogóle tam bywała, to tylko po to, żeby przespać się u siebie w pokoju i z powrotem zejść do rodziców na parter, uprzednio skrzętnie wymierzywszy, kiedy to zrobić, żeby nie musieć wejść z zielonookim ani liderem grupy w żadną interakcję. Czasami brała ze sobą Mikey’ego, ale oprócz niego nie miała z nikim z mutantów większego kontaktu.

          Zielonooki pozwolił sobie zaczekać ze dwa dni, licząc, iż dziewczynie samo przejdzie i będą mogli zapomnieć o całej sprawie, aczkolwiek niestety się nie doczekał; dlatego też, gdy zyskał już pewność, że z przemilczenia kryzysu nici, postanowił wziąć się w garść i samemu wyjść z inicjatywą. Dostrzegłszy więc przez okno trening brunetki, po krótkiej chwili wahania ruszył do niej dołączyć. Niby mieli nie wychodzić na zewnątrz, ale to tylko parę metrów, zanim tam dotrze, chyba nic się takiego nie stanie. Najwyżej Discord się na niego wydrze i każe mu zaczekać w środku, trudno.

          Żółw dyskretnie zszedł na dół, po czym przemknął na tyły domu, gdzie Lilac aktualnie sparowała ze swoim ojcem. Siła demonicy co prawda nie umywała się nawet do Discorda, który dawał jej oczywiste fory, aczkolwiek wciąż robiła spore wrażenie; w starciu ze śmiertelnikiem jej zwycięstwo to więcej niż pewnik, o czym w sumie mutant miał już okazję się raz czy dwa przekonać. Nie chcąc im przeszkadzać, Raph oparł się plecami o ścianę rezydencji i obserwował ich przez jakiś czas w ciszy. Najstarszy ze zgromadzonych dostrzegł jego obecność od razu, aczkolwiek póki co zdecydował się ją zignorować. Dopiero po zakończeniu pojedynku zerknął na żółwia przez ramię.

          – Co tutaj robisz? – zagadnął, tym samym zwracając uwagę Lilac na gościa. Ta zaś pomachała z zadowoleniem ogonem i potruchtała do mutanta, rzuciwszy wpierw jakimś krótkim powitaniem.

          – Cóż, właściwie nic konkretnego. – Raph wzruszył ramionami, a następnie posłusznie pozwolił diablicy się do siebie przylepić. Jak widać przynajmniej Lilac z nich dwóch nie ma do niego żadnego problemu.

          – Chcesz z nami poćwiczyć? – zaproponowała kobieta z entuzjazmem. Zielonooki nie był pewien, czy to dobry pomysł – w końcu z tego, co wiedział, jego towarzyszka miewała problemy z samokontrolą – ale ostatecznie postanowił zaryzykować i wzruszył lekko ramionami.

          – Jeśli chcesz, to czemu nie – odrzekł. – Tylko bez tych kamiennych kolców bym prosił w miarę możliwości.

          – Jasne. – Brunetka zasalutowała z uśmiechem, a następnie pomknęła z powrotem na wyznaczone przez jej rodziców pole do sparingów. Raphael podążył za nią, odnotowawszy sobie w pamięci, by się tego wytyczonego skrawka podwórka trzymać – wolałby nie narobić sobie kłopotów z Discordem przez zniszczone jakiejś głupiej grządki czy czegoś w ten deseń.

          Ojciec diablicy, słysząc ich rozmowę, postanowił z kolei na wszelki wypadek przysiąść gdzieś na boku i ich obserwować, by w razie czego zainterweniować, jeśli zacznie się robić niebezpiecznie. Szybko jednak przekonał się, że chyba nie zajdzie taka potrzeba – Lilac nadspodziewanie dobrze przeskalowała siłę swoich ataków pod żółwia, dzięki czemu ten nie tylko nie uległ trwałemu uszkodzeniu, ale też nawet dawał radę dotrzymać jej kroku. Nareszcie nabierała wyczucia, demon był z niej dumny.

          Krótki, acz dość zawzięty pojedynek wydawał się z boku dosyć wyrównany, jednakże i tak zakończył się w najbardziej spodziewany sposób – w finale Lilac powaliła żółwia, a następnie przyszpiliła go do ziemi z zadowolonym uśmiechem. Raph próbował jeszcze wyrwać się z potrzasku, aczkolwiek mocny chwyt dziewczyny nie dawał mu na to najmniejszych szans. Chcąc nie chcąc, zielonooki musiał uznać swoją przegraną.

          – Okej, okej, wygrałaś – przyznał w końcu, zaprzestawszy prób uwolnienia się. Dopiero wtedy zauważył, jak blisko siebie się znaleźli – jako że trzymała mu nadgarstki nad głową, diablica musiała się dość mocno nachylić, przez co ich twarze dzieliło może z kilkanaście centymetrów.

          Lilac wyszczerzyła się w triumfalnym uśmiechu, patrząc pokonanemu przeciwnikowi w oczy – wprawdzie nie złośliwie, acz z lekkim pobłażaniem, co również z deka mu umniejszało. Zawstydzony sytuacją mutant jednak chyba tego nie zauważył. Po krótkim konsumowaniu swojego zwycięstwa brunetka finalnie się podniosła, po czym oddała kontrolę swojej mutanciej części, która podała poległemu dłoń, by pomóc mu wstać. Raphael od razu skorzystał z oferty.

          – Dzięki – odezwał się do żółwicy, a następnie otrzepał tył skorupy z kurzu. – A skoro już jesteś, to możemy porozmawiać?

          – No dobra. – Brunetka wzruszyła ramionami, po czym wskazała kciukiem na niewielką altankę za sobą. Skoro już są w ogrodzie, to czemu by nie skorzystać? Cerberus krążący wokół posesji pewnie nie będzie szczególnie zadowolony, ale tak długo, jak Raph nie wyjdzie poza teren, trójgłowy pies nie ma nic do gadania.

          Żółw skinął lekko głową, a następnie skierował się we wskazane miejsce wraz ze swoją towarzyszką. Discord odprowadził ich tylko wzrokiem i pokręcił lekko głową, po czym podniósł się, przeciągnął i ruszył z powrotem do domu. Chyba lepiej będzie im nie przeszkadzać.

          Rozsiadłszy się na ławce w altanie, Casey zerknęła na towarzyszącego jej mężczyznę.

          – Więc, o co chodzi? – spytała spokojnie, nie chcąc podjudzać jego i tak widocznego już stresu. Zielonooki, szukając sposobu na odreagowanie, zaczął bawić się końcówką bandany.

          – Słyszałaś moją… rozmowę z Leo, prawda? – spytał w końcu, na co jego rozmówczyni przytaknęła. – Tak myślałem. W takim razie chciałem tylko jasno zaznaczyć, że on nie ma nic do gadania i niczego to między nami nie zmienia.

          – Mhm. – Brunetka oparła łokieć o blat stojącego na środku stolika, a następnie ułożyła głowę na dłoni. – A co właściwie jest „między nami”?

          Tym pytaniem trochę go zagięła. Żółw zamrugał zaskoczony, po czym wydał z siebie krótkie „eee”, poczerwieniał i z powrotem zamilkł. No tak. I teraz weź z tego jakoś wybrnij.

          – A co byś chciała? – spytał wreszcie, na co ta westchnęła cicho i wzruszyła ramionami.

          – Gdybym wiedziała, to nie musiałabym cię pytać – odrzekła. – Nie mam zielonego pojęcia, na czym stoję, nie znam się na relacjach. Liczyłam, że ty mi to trochę wyklarujesz.

          – No dobra. – Żółw skinął lekko głową, po czym wziął głęboki wdech. A walić to, teraz albo nigdy.

          Działając tak szybko, jak tylko się dało, żeby przypadkiem nie zdąży się rozmyślić w połowie, Raphael nachylił się do dziewczyny i krótko ją pocałował. Brunetka poczerwieniała na twarzy oraz spuściła wzrok, ale nie zaprotestowała; zamiast tego nieznacznie się doń przysunęła, a następnie, gdy już się od siebie odseparowali, oparła o jego ramię.

          – Wystarczająco klarowne? – zagadnął mutant; w odpowiedzi otrzymał nieco zawstydzone kiwnięcie głową. Chłopak objął brunetkę lekko w pasie i przyciągnął jeszcze bliżej siebie. – Tak więc, jak mówiłem, Leo może sobie gadać, co chce. I tak nie zamierzam z ciebie rezygnować.

          – Cóż, to… miłe.

          Zielonooki parsknął, rozbawiony.

          – I tyle?

          – Na razie tak. Sorry, nie stać mnie na więcej. – Oznajmiwszy to, półdemonica wtuliła się w niego lekko i przymknęła oczy.

– No nic, z czasem może to naprawimy.

          Raphael uśmiechnął się pod nosem, głaszcząc żółwicę lekko po głowie. Pewnie będzie miał przez to problemy z Leo, ale, szczerze mówiąc, zupełnie go to nie obchodziło – i tak było warto.

          Podczas gdy Raph i Casey rozstrzygali swoje sprawy sercowe w altance na podwórku, Leonardo wraz z Donniem próbowali ustalić, co trzeba zrobić, aby zrealizować koncepcję lidera. Puszczenie z dymem statku-matki Salamandrian niewątpliwie brzmiało kusząco, aczkolwiek generowało mnóstwo problemów logistycznych – z brakiem ładunków wybuchowych na czele.

          – W ostateczności zawsze mogę podpytać Ezekiela – zaproponował Don, obserwując, jak jego brat krąży po pokoju. Rozmowy z Discordem nawet nie próbował podsuwać, choć domyślał się, iż to właśnie czerwonooki czort miałby największe szanse im coś takiego załatwić. Leo by się przecież chyba przekręcił, gdyby miał go o cokolwiek prosić. Zresztą nic w tym dziwnego, gość omal go ostatnio nie udusił.

          – Wolałbym nie – odparł lider, zatrzymawszy się na chwilę. – Ale jeśli już serio nie będzie wyboru…

          – Myślę, że nie będzie. Choćbym bardzo chciał, nie potrafię stworzyć czegoś z niczego.

          Niebieskooki westchnął z rezygnacją.

          – Wiem, wiem… pójdę później z nim pogadać – oznajmił wreszcie z niechęcią.

          – Nie musisz, sam to załatwię. Czekałem tylko na autoryzację. – Z tymi słowy Donatello poklepał brata po ramieniu, po czym skierował się do wyjścia z pomieszczenia. – I zrobię to od razu, im szybciej, tym lepiej. Zaraz wracam.

          Nie słysząc sprzeciwu ze strony starszego, naukowiec ruszył w stronę schodów, by zrealizować swój zamiar. Szukanie diablika nie zajęło mu długo – Zeke zajmował się akurat szykowaniem obiadu w kuchni, a dochodzące stamtąd zapachy od razu zwabiły żółwia. Wpierw trochę głupio było mu przeszkadzać mężczyźnie, aczkolwiek ten na szczęście sam szybko go zauważył, dzięki czemu Don mógł płynnie przejść do meritum.

          – Proszę wybaczyć najście, ale chciałbym porozmawiać o jednej rzeczy – zaczął, uśmiechając się uprzejmie. – Czy miałby Pan może chwilkę?

          – Ach, jasne, już. – Ezekiel od razu odstawił garnek, przemył na szybko ręce i wytarł je o spodnie. – W czym mogę pomóc?

          – Cóż, mamy z braćmi dość… nietypową prośbę. – Żółwiowi zrobiło się nagle nieco głupio. Jak tak się teraz nad tym zastanowił, to proszenie o składniki do bomby może być trochę dziwne… Zwłaszcza zważywszy na silnie antagonistyczne stosunki ich lidera i tutejszego gospodarza. – Więc, opracowaliśmy pewien plan walki z kosmicznymi najeźdźcami, ale niestety tak się składa, że brakuje nam do jego realizacji paru rzeczy i… uch, krótko mówiąc, potrzebujemy materiałów wybuchowych – wydusił z siebie wreszcie, po czym zerknął niepewnie na rozmówcę. Diablik wydawał się dosyć zaskoczony i zmieszany.

          – Och. Um… będę musiał porozmawiać o tym z Discordem… – powiedział niepewnie.

          – Bylibyśmy bardzo wdzięczni. Salamandrianie w końcu pozbawili nas przyjaciela, czas najwyższy odpłacić im się pięknym za nadobne.

          Szatyn pokiwał głową.

          – Zobaczę, co da się zrobić.

          – Dziękujemy. – Mutant uśmiechnął się lekko, co diablik od razu odwzajemnił. Discord najpewniej nie będzie zachwycony, ale już trudno, spróbować zawsze warto. Zresztą, sam przecież nie chciał trzymać śmiertelników u siebie dłużej niż to konieczne, więc może warto nieco ich wesprzeć w drodze do wyprowadzki. Byleby tylko nie usiłowali ich oszukać i odstawić czegoś dziwnego; gdyby coś takiego miało miejsce, na pewno nie wróciliby już na Ziemię w jednym, żywym kawałku.

\*
          Zgodnie z przewidywaniami diablika, Discord nie był szczególnie przychylny pomysłowi Ziemian. Mimo wszystko jednak zdecydował się udzielić im pomocy – jeśli dzięki temu miał odesłać tego buca w niebieskim szybciej do domu, to mógł zaryzykować, najwyżej pożałuje. Znalezienie materiałów wybuchowych o dziwo nie zajęło mu ani dużo czasu, ani wysiłku – starczyło wybrać się do paru kopalni, siłą rzeczy już dawno porzuconych przez wszelkie formy życia poza Salamandrianami. Tam zaś demon spokojnie nazbierał rzeczy jeszcze na zapas.

          Otrzymawszy potrzebne materiały, Donatello skonstruował prowizoryczne bomby w przeciągu zaledwie kilku dni. Na piętrze zaczął się ruch; wieść o planie zamachu na statek-matkę rozniosła się szybko wśród pozostałych mieszkańców, również chcących wziąć udział w zemście. Wciąż jednak pozostawał im do rozwiązania dość istotny kłopot – w jaki sposób się tam dostać i nie ponieść druzgocącej klęski gdzieś po drodze? Grupa liczyła sobie dość niewielu członków w porównaniu z ilością najeźdźców, zaś ich ostatnia próba zignorowania tego faktu skończyła się tragicznie. Żeby przedrzeć się na wrogie tereny, potrzebowali kogoś albo wybitnie dobrego w skradaniu się, albo zdolnego do eliminacji wielu przeciwników naraz. Z tych drugich do dyspozycji mieli tylko demony, których Leonardo wolałby nie angażować; musieli więc wycyrklować, czy któreś z nich nie zaliczałoby się przypadkiem do tych pierwszych. Leo oczywiście zgłosił się na ochotnika, jako że nie chciał ryzykować zdrowiem ani życiem swoich towarzyszy. Niemniej jednak on również musiał przyznać, iż lepiej będzie chodzić co najmniej parami, w związku z czym musieli wytypować jeszcze jedną osobę.

          O dziwo chęć towarzyszenia mu wyraził między innymi Raph, mimo że ostatnimi czasy unikał brata jak mógł, śmiertelnie obrażony. Wyglądało na to, iż chęć odwetu za kolegę okazała się silniejsza niż antagonizmy w grupie; niestety jednak niebieskooki musiał mu odmówić – buntownik dobrze radził sobie w walce, ale na skradanie się był stanowczo zbyt impulsywny. Kto wie, co mogłoby mu strzelić do głowy, gdyby trafili na kogoś znajomego, a zwłaszcza, nie daj losie, Monę. Odsiawszy zaś pozostałych członków metodą eliminacji, ostatecznie z liderem na Ziemię miał trafić Donnie.

          Gdy pierwsza drużyna szturmowa została wybrana, a sprzęt dla niej przygotowany, pozostało jeszcze tylko otwarcie portalu, który wypuści ich ze Sfer Piekielnych. Zeke nie robił im z tego tytułu większych problemów; po podaniu mu odpowiednich koordynatów diablik stworzył przejście na ich planetę. Umówiwszy się uprzednio na godzinę powrotu, dwaj mutanci mogli wyruszać.

## Rozdział XXIV - Statek-matka

          Portal otwarty przez Ezekiela zaprowadził Donatella i Leonarda na dach jednego z niewielu niewyburzonych bloków gdzieś w centrum Manhattanu. Wzięcie ze sobą filtrów powietrza okazało się strzałem w dziesiątkę – po przewrocie dokonanym przez kosmitów nie sposób było przemieszczać się wyłącznie po wieżowcach, stanowczo za mało ich zostało. Nie minęła chwila, a musieli zanurzyć się w chmurę toksycznych oparów na ulicach.

          Przemykanie po nowojorskich zgliszczach tak, aby nie dać się zauważyć, graniczyło z cudem, a im bliżej kosmicznych statków, tym większe było zagęszczenie wrogów. Atak na statek-matkę okazał się więc niemożliwy; musieli wybrać sobie jakiś mniejszy, łatwiej dostępny cel. Poszukiwanie takowego trochę im zajęło, ale na szczęście zakończyło się sukcesem – pewien kawałek od ruin Central Parku stacjonowała niewielka jednostka z myśliwcem. Co prawda nie sposób było przedostać się do niej niezauważenie, aczkolwiek traszek przy pojeździe stało zaledwie kilka i dzięki elementowi zaskoczenia bracia zdołali w miarę sprawnie się ich pozbyć. A skoro to mieli już za sobą, to mogli przejść do empirycznych testów swoich ładunków wybuchowych.

          Podpiąwszy bombę do zawieszenia myśliwca, Donnie zerknął na stojącego na czatach Leo.

          – Chyba wszystko gotowe – oznajmił, na co lider skinął głową. – Dobra, to odpalam. I… już. – Z tymi słowy żółw w fiolecie podniósł się i szybkim krokiem ruszył wzdłuż ulicy. – Pospiesz się, mamy dziesięć sekund! – zawołał do niebieskookiego przez ramię, choć zasadniczo wcale nie musiał tego robić; starszy i tak już podążył w jego ślady.

          Oddaliwszy się na bezpieczną odległość, żółw w fiolecie przyczaił się za jedną z większych stert gruzu, chcąc przed odejściem zobaczyć jeszcze efekty ich małej dywersji. Ładunki zadziałały zgodnie z planem – niewielki stateczek bojowy rozpadł się w drzazgi pod wpływem siły eksplozji, ku niezmiernej uciesze zarówno lidera, jak i naukowca. W tej chwili nie mieli jednak czasu na triumfowanie; huk z pewnością zaalarmował już wszystkie pobliskie jednostki, więc to tylko kwestia czasu, aż na miejsce wybuchu zwalą się zewsząd wrogowie. Obaj mutanci doskonale o tym wiedzieli, w związku z czym nie musieli nawet nic do siebie nawzajem mówić. Wystarczyło krótkie, porozumiewawcze spojrzenie, a już chwilę później zgodnie przemykali pomiędzy zgliszczami z powrotem w stronę punktu ewakuacyjnego. Zostało im jeszcze ponad pół godziny, powinni spokojnie zdążyć na czas.

          Zaraz po powrocie do Sfer Piekielnych Don i Leo oznajmili wszem i wobec powodzenie swojej misji, co spotkało się z nadzwyczaj pozytywnym przyjęciem – i nic zresztą dziwnego, to ich pierwszy krok na drodze ku odzyskaniu rodzimej planety. Sukces ten zaś natychmiastowo rozpalił w mutantach motywację do osiągnięcia kolejnego, tym razem najlepiej jeszcze większego. Nie marnując zatem więcej czasu, Donatello od razu zabrał się do przygotowywania sprzętu na kolejne wyprawy; Leonardo z kolei musiał rozplanować następną akcję pod kątem logistycznym, co jednak przysporzyło mu trochę więcej problemu. Nawet pomimo wszechobecnej euforii oraz wiary w wygranie tej wojny lider wciąż zdawał sobie sprawę, iż tak naprawdę tym razem mieli przede wszystkim szczęście – gdyby nie udało im się znaleźć małej, odosobnionej jednostki, najpewniej wróciliby z niczym, bądź co bądź nie zdołali nawet zbliżyć się do żadnej innej przez ilość kręcących się w mieście kosmitów. Do większych zamachów ciche skradanie się im nie wystarczy. Potrzebowali kogoś, kto utoruje im drogę, choćby i przez środek hordy, jeśli będzie trzeba. A jeśli nie chciał o to prosić Discorda – a nie chciał – to musiał jakoś wkupić się z powrotem w łaski Casey (a konkretnie jej demonicznego alter ego). Albo ewentualnie przynajmniej przegadać Rapha, by to on załatwił z nią resztę tematu.

          Pierwszą próbę rozmowy Leo postanowił podjąć podczas jednego z obiadów – jedynych momentów, kiedy, chcąc nie chcąc, musieli się wszyscy razem zjawić w tym samym pomieszczeniu, żeby odebrać talerze z posiłkiem. Poprosiwszy Nysę o zaniesienie na górę również i jego porcji, Leonardo podszedł do rozsiadającej się w jadalni Casey z najbardziej nie-sztucznym uśmiechem, na jaki było go stać. Towarzyszący dziewczynie Raphael jednak natychmiast wywęszył spisek i rzucił bratu podejrzliwe spojrzenie.

          – Czego chcesz? – spytał bez zbędnego owijania w bawełnę. Leonardo westchnął, zrezygnowany. No i szlag trafił przyjazną atmosferę.

          – Porozmawiać z Casey. Najlepiej w cztery oczy – dodał na koniec, choć domyślał się, że zielonooki w życiu się na to nie zgodzi. I dobrze zresztą zgadywał.

          – Żebyś mógł jeszcze nad nią się teraz pastwić? Po moim trupie.

          – O co chodzi? – wtrąciła się dziewczyna, odłożywszy na razie widelec. No dobra, raz kozie śmierć.

          – Wiem, że nasze relacje są dosyć… napięte – zaczął lider mutantów. Starał się ostrożnie dobierać słowa, żeby przypadkiem jej czymś nie urazić i nie skreślić swoich szans na powodzenie. – Aczkolwiek chciałbym cię prosić o pomoc.

          Półdemonica uniosła brew.

          – W czym?

          – No bez jaj. – Raphael połączył kropki znacznie szybciej niż jego partnerka, a powstały w ten sposób obraz końcowy nie za bardzo mu się spodobał. – Chyba nie chcesz posłać jej samej do jaskini lwa?

          – Może nie zaraz samej, ale…

          – Chyba ci się styki poprzepalały. Nie ma w ogóle takiej opcji!

          – A mogę się chociaż dowiedzieć, o czym właściwie rozmawiamy? – ponagliła Casey, zerknąwszy na buntownika w dość charakterystyczny, z deka sarkastyczny sposób. Na ten widok Raphael skrzyżował tylko ręce na skorupie.

          – Chciałem cię poprosić, żebyś wraz ze swoją demoniczną połową pomogła nam podłożyć bombę w statku-matce Salamandrian – wyjaśnił Leo. Brunetka była gotowa go wysłuchać, więc wciąż miał szansę; byleby tylko nie dać się wytrącić z równowagi.

          – I mówiąc „pomogła” ma na myśli „odwaliła całą robotę za niego” – sprostował zielonooki, wciąż naburmuszony. Casey zaś dość dyskretnie położyła mu dłoń na kolanie pod stołem, chcąc go uspokoić, co nie umknęło uwadze lidera. Ten póki co jednak zdołał ugryźć się w język. Do tematu ich relacji wrócą później, najpierw Salamandrianie. Trzeba mieć w życiu priorytety.

          – Co dokładnie miałybyśmy zrobić?

          Leonardo od razu zauważył zmianę formy wypowiedzi. „My”, czyli Lilac też wchodziła w grę. Dobrze.

          – Donnie skonstruuje specjalną bombę dużego rażenia, obiecał, że w miarę prostą w obsłudze. Twoim… waszym zdaniem byłoby tylko podrzucić ją do statku oraz włączyć, reszta już zrobi się sama. Oczywiście wcześniej Don wyjaśniłby wam wszystkie niuanse działania ładunku, czas odroczenia eksplozji i inne takie.

          – A jaką mam gwarancję, że powie prawdę i wcale nie chcecie się mnie pozbyć?

          Leo zamurowało. Oczywiście, iż nie zamierzał jej zabić, skąd w ogóle taki pomysł?! Niestety jednak brunetka nie zinterpretowała jego milczenia jako wyrazu szoku, a raczej przyznanie się do winy – a przynajmniej tak lider wywnioskował po jej minie. Musiał to naprostować. Natychmiast.

          – Nigdy w życiu nawet nie przeszło mi to przez myśl – wypalił, gdy tylko odzyskał język w gębie. Jego rozmówczyni wciąż nie wyglądała na przekonaną. – Ale jeśli mi nie wierzysz, to mogę pójść tam z tobą. Siebie samego przecież bym nie wysadził, prawda?

          – Ja chcę iść – oznajmił stanowczo Raphael, rzucając bratu wyzywające spojrzenie. – Ciebie samego nigdzie z Casey nie puszczę. Kto wie, co byś jej tam nagadał.

          Leonardo westchnął i przewrócił oczami.

          – Jeśli Raph też idzie, to mogę spróbować – zdecydowała w końcu brunetka, ku uciesze niebieskookiego. – Ale najpierw muszę porozmawiać o tym z ojcem – dodała, co już z kolei średnio się Leo spodobało.

          – Czy to ostatnie jest konieczne? – spytał, chociaż wiedział, jaka pewnie będzie odpowiedź. Półdemonica pokiwała głową.

          – Owszem. Zresztą, przecież i tak się dowie, tylko on i Zeke umieją otwierać portale.

          Niepocieszony żółw w niebieskim uniósł ręce w geście kapitulacji. Jeżeli dzięki temu miała tam pójść, to niech już będzie. Byleby tylko starszy demon nie odwiódł jej od tego pomysłu.

          Kiedy tylko lider grupy odwrócił się i zaczął niespiesznie oddalać, Raphael złapał partnerkę za rękę.

          – Serio chcesz się w to pakować? – spytał, na co ta przytaknęła.

          – Mhm. W końcu to też twój dom, fajnie byłoby go odzyskać.

          – Jeszcze jedno pytanie – odezwał się Leo z progu, zerkając na nich przez ramię, nim poszedł do siebie. Zanim zacznie cokolwiek z tym robić, chciał mieć pewność, że się nie mylił. – Chodzicie ze sobą, prawda?

          Raphael od razu zmarszczył czoło i przysunął się do dziewczyny w defensywnym geście.

          – A jeśli tak, to co?

          – Nic, Raph. Nic – westchnął lider, po czym ruszył w stronę schodów. Starał się nie dawać po sobie poznać, co czuje, ale w środku nieco się w nim gotowało. Aczkolwiek nieważne, tak jak wcześniej postanowił: po jednej rzeczy naraz. Póki co załatwił demoniczne wsparcie, odseparowaniem ich od siebie zajmie się, kiedy już skończą porządki z kosmitami. A na razie czas na obiad.

\*
          Przed przeprowadzeniem głównego uderzenia mutanci postanowili zapolować jeszcze raz czy dwa na pomniejsze jednostki wroga w ten sam sposób, co ostatnio. Salamandrianie wprawdzie zrobili się bardziej czujni, aczkolwiek wciąż niewystarczająco, by ochronić wszystkie swoje statki, co tylko podsycało pewność siebie Ziemian. Mutanci nie mieli jednak świadomości, iż kosmici wcale nie pozostają całkowicie bierni wobec ich ataków; zamiast na obronie, traszki postanowiły skupić się na znalezieniu sposobu kontrataku i zduszeniu oporu w zarodku. Zauważenie zaś kluczowego punktu w tej sprawie wcale nie zajęło im długo. Teraz pozostawało im więc tylko czekać na okazję, by z niego skorzystać i wcielić swój plan w życie.

          Zanim nastał jednak ten dzień, grupa żółwi zdecydowała się rozpocząć natarcie na statek-matkę wroga. Casey ostatecznie nie wycofała się z zadania, w związku z czym wszystko mieli przygotowane. Wystarczyło tylko poprosić Ezekiela o portal, przywdziać aparaty tlenowe i można było zaczynać.

          Otworzywszy im portal, diablik raz jeszcze niepewnie zerknął na przybraną córkę.

          – Na pewno chcecie tam iść? – dopytał. Brunetka bez trudu dostrzegła, iż się stresuje, więc przytuliła go krótko dla otuchy.

          – Niedługo wrócimy – obiecała, zaś jej partner od razu jej przytaknął. – Nie ma się czym martwić.

          – Taką mam nadzieję. – Szatyn westchnął cicho. – No dobrze, w takim razie powodzenia.

          – Dzięki – odparł za nich oboje Raph, po czym wziął dziewczynę za rękę i ruszył w stronę przejścia. Kilka kroków, krótkie pożegnanie i już byli po drugiej stronie. Tam zaś czekał już na nich komitet powitalny. Gdy tylko dostrzegli pojawienie się łuku, Salamandrianie pomknęli ku portalowi, gotowi na ponowne starcie z mutantami. Jakież było ich zdziwienie, gdy zamiast dwójki słabo uzbrojonych żółwi naprzeciw wyszła im żądna krwi demonica. Sama jej powierzchowność już wzbudziła popłoch; od razu skojarzywszy ją z bestią, która jakiś czas temu zupełnie bez powodu pojawiła się i zdziesiątkowała ich szeregi, żołnierze wpadli w popłoch. Większość z nich zaś nie zdołała przeżyć na tyle długo, by zdążyć z niego wyjść.

          Pozwoliwszy Lilac zająć się pierwszymi przeciwnikami, Raph rozejrzał się wokół w poszukiwaniu nadchodzącej odsieczy, by też móc się na coś przydać, ale niczego takiego nie wypatrzył. Tym razem grali w otwarte karty, więc nie było sensu się skradać czy uciekać – musieli po prostu skasować każdego, kto wejdzie im w drogę. Sam wprawdzie mógłby mieć problem z taką ilością wrogów, ale jego demoniczny taran znacznie ułatwiał zadanie. Widząc zaś, z jaką łatwością czerwonooka rozganiała kosmitów, Raphael upewnił się jedynie w ich przeważających szansach na zwycięstwo.

          – To dokąd teraz? – spytała Casey, gdy Lilac zwróciła jej kontrolę po wygranym starciu.

          – Z tego, co mówił Don, ten ich główny statek jest gdzieś na China Town – odparł żółw, pobieżnie obejrzawszy pole bitwy. Brutalność diablicy wciąż wywoływała u niego lekkie dreszcze, gdy widział jej efekty, aczkolwiek poniekąd mu to też imponowało – doprowadzenie wroga do takiego stanu to w końcu też była sztuka.

          – W takim razie ruszajmy, zanim zlezie się ich więcej.

          Z tymi słowy dziewczyna rozejrzała się po okolicy, po czym, zorientowawszy się w terenie, ruszyła w stronę wcześniej wspomnianej dzielnicy. Zielonooki od razu podążył za nią.

          Paru przeciwników jeszcze im się po drodze nawinęło, aczkolwiek, o dziwo, wcale nie było ich aż tak dużo. Dopiero bliżej samego punktu docelowego nieco się zagęściło; kiedy jednak pazury Lilac znów poszły w ruch, traszki szybko przestały stanowić większy problem.

          – Podłóż im ten szajs, osłaniam – zakomenderowała demonica, cisnąwszy jednym z kosmitów w pobliską kupę gruzu. Raphael skinął lekko głową i wydobył z przewieszonej przez ramię torby ładunek, a następnie spróbował władować się pod stojący na czterech „nóżkach” wielki statek, by podpiąć go od spodu. Z eskortą diablicy poszło mu dosyć sprawnie, choć kiedy kosmici zorientowali się, co napastnicy planują, dołożyli wszelkich starań, aby jakoś ich przed tym powstrzymać. Na ich nieszczęście – bezskutecznie. Mimo ich wysiłków żółw i tak zdołał zamontować bombę oraz ją uruchomić.

          Problem pojawił się jednak w kwestii ewakuacji. Traszki bowiem swoim natarciem zagrodziły im większość tras ucieczki, zaś odliczający do zaledwie dziesięciu zegar już wystartował.

          – Hej, Lilac? – Mutant zerknął na pacyfikującą kolejną kosmitkę demonicę. – Musimy wiać. Teraz.

          – No to chodź. – Z tymi słowy dziewczyna chwyciła go za rękę, po czym, bez zbędnych ceregieli, wbiła się szarżą we wrogą grupę z rogami do przodu. Raph nie miał nawet czasu jakkolwiek zaoponować; po prostu dał się pociągnąć za nią. Czerwonooka zdążyła ich stamtąd zabrać w idealnym momencie. Gdy tylko udało się im przebić na bezpieczną odległość, odliczanie dobiegło końca. Salamandriańscy żołnierze nie zdołali rozmontować ładunku ani też w żaden sposób oddalić go od statku; nie minęła nawet chwila od pojawienia się na liczniku czterech zer, a potężna mobilna baza kosmitów zniknęła z powierzchni ziemi.

## Rozdział XXV - Tatar

          Siła eksplozji omal nie zmiotła Raphaela z nóg, aczkolwiek dzięki Lilac udało mu się pozostać w pionie. Chwilowe oszołomienie mutanta szybko zaś zastąpiła radość – po statku-matce Salamandrian została tylko porozrzucana kupa żelastwa. Udało im się.

          – Mamy to! – Zielonooki zaśmiał się, po czym w euforii przytulił diablicę, na co ta pomachała z zadowoleniem ogonem. Niestety jednak po chwili musiała się odsunąć i odstraszyć paru niedobitków, którzy w akcie desperacji próbowali się jeszcze na nich rzucić w odwecie za dokonane zniszczenia. Na szczęście niewiele trzeba było, aby się ich pozbyć – widok wyszczerzonych kłów demonicy oraz jej złowieszczy warkot szybko ustawiło delikwentów do pionu oraz pomogło im podjąć jedyną słuszną w tym momencie decyzję: wycofać się.

          – Dobra, lepiej stąd spadajmy – zaproponował zielonooki. Czuł się nieco sfrustrowany faktem, iż nie miał żadnej okazji wykazać się w walce, ale też jakoś bardzo nie narzekał, następnym razem bardziej się przyłoży. Na obecnej misji w końcu musieli skupić się przede wszystkim na wysadzaniu wroga w powietrze, a to akurat wyszło im koncertowo.

          Demonica pokiwała głową i zwróciła kontrolę mutantce, która z kolei posłusznie ruszyła z powrotem w kierunku punktu zbornego, skinąwszy zawczasu na Rapha dłonią, by podążył za nią. Ona również była w całkiem dobrym humorze, co nie umknęło uwadze jej towarzysza. Korzystając więc z okazji, żółw zdecydował się zaryzykować i, zrównawszy się z nią, chwycił ją za rękę. Na początku brunetka posłała mu pytające spojrzenie, ale zaraz potem wzruszyła ramionami, najwyraźniej nie zamierzając oponować. Jako zaś że wszyscy – przynajmniej z pozoru – kosmici skupili się na statku-matce (a raczej tym, co z niego zostało), dwójka mutantów dotarła na miejsce bez większych komplikacji.

          Prawdziwa jazda zaczęła się jednak wtedy, kiedy portal powrotny został już otwarty, a Casey i Raph przez niego przechodzili. Okazało się bowiem, iż Salamandrianie wcale nie dawali im się tak łatwo porobić bez powodu – podczas któregoś z ich ostatnich wypadów zauważyli, że ich przeciwnicy korzystają z portali otwierających się za każdym razem w zbliżonej lokalizacji, w związku z czym postanowili zastawić na nich pułapkę, włamać się do ich bazy i wyeliminować problem u źródła. Teraz zaś nadszedł właściwy czas na egzekucję ich planu. Kiedy więc tylko skorupa żółwiego buntownika zniknęła za przejściem, w pogoń za nim popędzili kosmiczni żołnierze. Zanim portal się zamknął, trzech z nich zdołało przedrzeć się na drugą stronę.

          Nagłe wtargnięcie Salamandrian do rezydencji kompletnie zdezorientowało wszystkich zebranych – a brakowało wśród nich jedynie drzemiącego w pokoju jego rodziców Logana oraz ogarniającego podwórko Discorda, jako że wszyscy pozostali bardzo chcieli jak najszybciej poznać wyniki misji. Traszki od razu wykorzystały zyskaną w ten sposób przewagę. Dwóch żołnierzy zamykających szereg natychmiastowo dobyło blasterów, po czym przystąpili do ostrzeliwania kogo popadnie (Casey zdążyła pociągnąć Rapha na glebę, by nie dostał, ale reszta już nie miała tyle szczęścia), z kolei ten z przodu sięgnął po miecz i rzucił się na pierwszą lepszą osobę przed sobą. Padło na Zeke’a. Diablik, zupełnie nieprzygotowany do obrony, ledwie zdążył się odsunąć; w ostatniej chwili zdołał uchronić się przed wbiciem mu ostrza w bark, aczkolwiek przeciwnik i tak dał radę go dosięgnąć. Czubek miecza rozdarł bluzę szatyna i przeorał mu całą pierś oraz przedramię. Oszołomiony mężczyzna chciał cofnąć się jeszcze bardziej, ale jedyne, co osiągnął, to potknięcie się o pufę i twarde lądowanie na podłodze. Przeciwnik tylko na to czekał; odkopnąwszy mebel na bok, chwycił rękojeść oburącz i już chciał wbić ostrze w gardło rogatego chłopaka, gdy na miejscu zdarzenia zjawił się zaalarmowany hałasem Discord.

          Widząc, co się dzieje – a zwłaszcza to, co przydarzyło się jego partnerowi – demon wpadł w szał. Nie minęła chwila, a traszka, która zraniła Ezekiela, skończyła z czaszką roztrzaskaną o ścianę jednym, silnym uderzeniem, a następnie ciśnięta w swojego towarzysza broni. Ten co prawda zdołał zrobić unik, ale na niewiele mu się to zdało. Z podłogi natychmiast bowiem wystrzeliła w niego chmara cienkich, onyksowych kolców, które podziurawiły go jak ser szwajcarski (a może nawet gorzej). W pomieszczeniu pozostał tylko jeden żywy Salamandrianin, co nie umknęło zresztą uwadze samego kosmity. Widząc, jaki los spotkał jego kolegów, jaszczur chciał chyba rzucić broń oraz się poddać, ale nie zdążył. Czart zjawił się przy nim zaraz po zgładzeniu poprzednika, chwycił go za gardło i machinalnie je zmiażdżył, unosząc przeciwnika do poziomu własnego wzrostu. To jednak najwyraźniej niewystarczająco zapewniło czerwonookiego, że przeciwnik nie przeżyje; dla pewności (oraz pewnie też rozładowania wciąż nieopadających emocji) zdecydował się rozerwać kosmitę na dwoje. Cała konfrontacja trwała zaledwie kilka sekund, ale to w zupełności wystarczyło, by salon zaczął wyglądać gorzej niż rzeźnia.

          Ignorując przerażenie (oraz nudności), jakie wywołał u śmiertelników, Discord natychmiast po zakończonym natarciu dopadł do swojego partnera. Zeke wciąż siedział na podłodze; jego bluza była w fatalnym stanie, ale na szczęście on sam zdążył już nieco podleczyć swoje rany zaklęciem. Hamada przyklęknął przy nim gwałtownie i zaczął oglądać, dopytując, czy wszystko w porządku oraz czy coś go boli. Rogaty chłopak cierpliwie odpowiadał, przy okazji gładząc demona po głowie, by trochę się uspokoił.

          – Nic mi nie będzie, naprawdę – zapewniał wyraźnie przejętego czerwonookiego. – Zaraz się wyleczę i nie będzie śladu, przecież wiesz. Nie ma powodów do paniki.

          Discord nic mu na to nie odpowiedział, a zamiast tego jedynie go przytulił. Szatyn westchnął cicho, a następnie odwzajemnił uścisk, już nieco mniej nerwowy. Sam najadł się trochę strachu, ale nie chciał, żeby jego ukochanemu też się to udzieliło. Zwłaszcza, że w jego wykonaniu był on dość… destrukcyjny.

          Rozluźnienie diablika okazało się jednak przedwczesne – jego partner wprawdzie rzeczywiście uspokoił się nieco w kwestii panikowania, ale za to z furią wcale jeszcze nie skończył. Gardłowy warkot, jaki Ezekiel usłyszał po chwili tulenia się, jasno dał mu to do zrozumienia. Czart puścił go, po czym wstał i otworzył sobie portal na Ziemię, a następnie zniknął w nim, uprzednio rzuciwszy Leo mordercze spojrzenie. Ktokolwiek odważył się zadziałać na szkodę jego rodzinie, musiał tego pożałować. I pożałuje. Oj, srogo pożałuje.

          Szatyn odprowadził mężczyznę wzrokiem, westchnął cicho i wrócił do leczenia swoich ran. Odnosił niebezpieczne wrażenie, że to jeszcze nie koniec kłopotów na dziś. Już naprawdę dawno nie dochodziło do sytuacji, w których działa mu się krzywda, ale kiedy już się takie zdarzały, Hamada nigdy nie szczędził sobie brutalności – nieważne czy miał do czynienia z kimś z przeciwnego obozu, czy też ze swojego własnego. Discordowi nieraz zdarzało się mordowanie innych demonów, jeśli znacząco zachodziły mu za skórę. Oby tylko dla znajomych swojej córki miał trochę więcej litości – bo to, że nie uzna ich za ofiary, tylko winowajców, było niemal pewne. Za często działali mu na nerwy, żeby zinterpretował sytuację na ich korzyść.

          – Wszystko okej? – dobiegło rogacza z drugiego końca pomieszczenia. Zerknąwszy w tamtą stronę, jego wzrok szybko zetknął się z niepewnym spojrzeniem przybranej córki, pomagającej swojemu chłopakowi pozbierać się po tym, co zaszło. W reakcji na jej zmartwienie od razu pokiwał głową.

          – Tak, jasne, już prawie poskładałem się do kupy. – Zeke uśmiechnął się pocieszająco, a następnie wstał. – A jak pozostali?

          Dziewczyna rozejrzała się po zebranych. Żadne z nich nie garnęło się raczej do odpowiedzi.

          – Trochę poobijani, trochę zszokowani, a najbardziej to chyba straumatyzowani – odparła po krótkim rozeznaniu. Diablik pokręcił lekko głową z pochmurną miną.

          – Zaraz im pomogę. Przynajmniej z tym pierwszym – oznajmił, a na potwierdzenie swoich słów zbliżył się do reszty grupy i przykucnął przed skulonym na ziemi Mikey’m. Żółw cały drżał. – A potem będę musiał tu jakoś posprzątać…

          – Mogę pomóc – zaoferowała brunetka, pogładziwszy starającego się opanować rewolucję w żołądku Raphaela po głowie. Dzięki jej drobnej interwencji buntownik nie odniósł większych obrażeń, choć domyślała się, iż przez jej rodzica zapewne znów będzie miał problemy z zasypianiem. Co prawda przywykł już mniej-więcej do poziomu brutalności Lilac, aczkolwiek ona a ich tata to jak niebo a ziemia. Na jej interwencjach krew zwykle lała się strumieniami, owszem, ale tylu wciąż dygoczących wnętrzności zielonooki nie widział jeszcze chyba nigdy.

          Kolejne pół godziny zeszło Ezekielowi oraz jego pociesze na względnym uspokajaniu oraz leczeniu ran towarzystwa. Najbardziej poturbowana, ku przerażeniu jej narzeczonego, skończyła Nysa; na jej nieszczęście stała akurat na pierwszej linii frontu, przez co lasery kosmitów zafundowały jej wiele dotkliwych oparzeń gdzie popadnie. Ten jeden, jedyny raz Leo naprawdę się cieszył, że mieli pod ręką demona. W naturalnym toku regeneracji najpewniej nigdy nie pozbyłaby się blizn po sporej części z nich. Zeke jednak na szczęście mógł jej to wszystko wyleczyć w parę minut bez żadnych śladów.

          – Cholera, powinniśmy byli być bardziej ostrożni. – Lider mimowolnie uderzył pięścią w ścianę, wyraźnie sfrustrowany całym tym zajściem. Sprzątnięcie zwłok na kupę i przykrycie ich jakimś kocem nieco pomogło mu odzyskać zdolność w miarę logicznego myślenia, aczkolwiek gdy tylko szok ustąpił, pojawiło się druzgocące poczucie winy. Oczywiście, że kosmici szukali sposobu na zemstę. Jak mógł być tak głupi i nie zauważyć, iż coś knują? Przecież to się mogło skończyć tragicznie. Znowu. Żeby aż tak spartaczyć…

          W miarę opanowana sytuacja ponownie wymknęła się spod kontroli, gdy portal znów się otworzył, a do domu wrócił Discord – ociekający krwią i ciężko dyszący, ale przede wszystkim: wciąż niemiłosiernie wściekły. Gdy pełen gniewu wzrok czarta spoczął na nim, Leonardo bardzo powoli wyprostował się, spięty do granic możliwości. Wcześniej nie traktował gospodarza jako szczególnie realne zagrożenie; był przekonany, że ten tak tylko mu się odgraża, żeby się zamknął. Teraz jednak, gdy stanął z nim oko w oko podczas jego furii, naprawdę zaczął się bać. I już niebawem przyszło mu się przekonać, że miał czego.

          Zrozumiawszy powagę sytuacji, Nysa natychmiast zaczęła szukać pomocy u diablika, aczkolwiek jego mina wprawiła ją w osłupienie – wyglądał, jakby sam też się bał. A to nie mogło zwiastować nic dobrego. W pomieszczeniu rozległo się początkowo ciche, acz z każdą chwilą narastające zwierzęce warczenie.

          – Wiej – polecił Zeke półgłosem, nie odrywając oczu od partnera. Tak rozjuszonego nie widział go chyba jeszcze nigdy. W tym stanie nikt i nic nie mogło go już powstrzymać; nie było sensu nawet próbować.

          Niebieskooki niestety nie zdążył w żaden sposób ustosunkować się do porady diablika. Zanim jego instynkt samozachowawczy zdołał zadziałać, demon dopadł do niego i jednym ciosem posłał na ścianę – a raczej, jak się niefartownie złożyło, na okno. Szyba, mimo iż dość gruba, potłukła się w drzazgi, zaś żółw wylądował na podwórku, ryjąc skorupą w szarej, pachnącej popiołem ziemi. Na tym jednak demon nie skończył i zaledwie moment później ponownie znalazł się tuż przy nim. Zanim osłupiali ze strachu mutanci oraz diablik zdążyli wybiec przed dom, żeby jakkolwiek zainterweniować, czart dobitnie wyładował już swoją frustrację na żółwiu. Jak się okazało – ze skutkiem śmiertelnym.

          Kiedy Ezekiel dobiegł do partnera, zastał go wpatrującego się z zakrwawionymi szponami w ciało swojej ofiary. Nawet skorupa nie dała rady ocalić mutanta; Discord zrobił z niego absolutną miazgę. Na szczęście jednak wybranek szatyna zachował na tyle opanowania, żeby nie uszkodzić zbyt znacznie głowy żółwia. Wciąż zatem mieli tych kilka minut oddzielających śmierć funkcjonalną od mózgowej, żeby to wszystko naprawić.

          Rogaty chłopak od razu przyklęknął przy Leo i zaczął składać go do kupy przy pomocy zaklęć leczących. Zważywszy na rozległość obrażeń oraz ograniczony czas, musiał działać dość szybko, ale powinien dać radę. Chwilę po rozpoczęciu usłyszał za sobą Nysę, której widok zmasakrowanego narzeczonego zaparł dech w piersiach, aczkolwiek wiedział, że kobieta i tak nie podejdzie bliżej – nie dopóki Hamada wciąż nad nimi stał. Nagła stagnacja demona była niemal równie przerażająca co jego furia; nie sposób domyślić się, w którym momencie ją przerwie ani co wtedy zrobi. Jego myśli oraz cele pozostawały zupełnie nieprzeniknione.

          – Nie uważasz, że trochę przegiąłeś? – mruknął Zeke, kończąc „reperować” mutanta. Puls jest, oddech jest. Reszta powinna pójść już z górki.

          – Nie – odparł czerwonooki tonem tak niskim, że szatyn lekko się wzdrygnął. Ani trochę mu się to nie podobało. – Ani, kurwa, odrobinę.

          Młodszy zagryzł policzek od środka i nie odezwał się już więcej, uznając swoją porażkę. Stracił kontrolę nad sytuacją; Discord zrobił to, czego chciał od początku, a co gorsza – możliwe, iż to wciąż nie był koniec. Zresztą, zaraz się wszyscy przekonają. Ukończywszy swoje zadanie, chłopak podniósł się powoli i cofnął, a następnie dał Kanzaki ostrożnie znać, że może podejść, sytuacja opanowana. Hybryda od razu skorzystała z okazji i natychmiast znalazła się przy narzeczonym, zaś w ślad za nią poszli zaraz jego bracia. Casey, wciąż zauważalnie zaniepokojona sytuacją, pozostała z tyłu; moment później jednak przybliżyła się do Zeke’a, po cichu licząc, iż może on pomoże jej odnaleźć się w tym wszystkim. Diablik owinął ogon wokół jej przedramienia dla otuchy, ale się nie odezwał. Sam nie do końca wiedział, jak powinien się teraz zachować.

          W międzyczasie pozostałym mutantom udało się ocucić lidera. Leo był kompletnie zdezorientowany, aczkolwiek przynajmniej żywy, a to już gigantyczny sukces, zważywszy na okoliczności. Całej jego familii, a zwłaszcza Nysie, kamień spadł z serca; kobieta nie chciała sobie nawet wyobrażać, co by było, gdyby teraz go zabrakło. Na świętowanie jednak było stanowczo za wcześnie, o czym szybko przyszło im się przekonać.

          – Skończyliście? – warknął Discord po chwili przyglądania się ich radosnemu ćwierkotaniu i innym oznakom ulgi. Słysząc to, zgromadzeni zamilkli jak jeden mąż. – Świetnie. To macie dwadzieścia minut, żeby się spakować.

          Cała grupa wlepiła w niego zaskoczone spojrzenia.

          – A-ale… – zaczął Zeke, aczkolwiek zirytowanie machnięcie czarciego ogona szybko go uciszyło. Widząc zaś bezruch wśród żółwi, czerwonooki mimowolnie błysnął kłami.

          – Na co czekacie? – ponaglił. – Mówię poważnie. Nie ma tu dla was dłużej miejsca.