Znany Świat

## **Opis Ogólny**

Znanym Światem określa się wszystkie wyspy, morza i kontynenty leżące w centralnej części Planu Materialnego. Jego granice są umowne i kończą mniej więcej w równych odstępach po każdej ze stron świata. Linię graniczną stanowi obszar wiecznej mgły, niezbadanej i pomimo, że często dość rzadkiej, niezmiernie tajemniczej. Tereny poza Znanym Światem, zwane są Zewnętrznymi Rubieżami.

## **Tereny**

Na terenie Znanego Świata można spotkać najróżniejsze klimaty, od umiarkowanych, po skrajnie suche i wilgotne kończąc. Jednak zdecydowaną jego większość stanowią lasy i równiny, ciągnące się przez wyspy i kontynenty kilometrami. Największym pasmem ziemi pośród licznych mórz jest Olderaan, najobszerniejszy kontynent z dotąd poznanych, znajdujący się w centralnej części krainy, sięgający półwyspami i odnogami we wszelakie jego części.

### Centrum

Jak wyżej wspomniano, całą centralną część zajmuje pokaźny skrawek lądu. Panuje tam umiarkowany klimat, sprzyjający rozrastaniu się licznych górskich lasów mieszanych. Tereny są raczej nizinne, chociaż przecina je kilka niezbyt wysokich pasm górskich.

### Północ

Im dalej na północ tym klimat staje się suchszy i mniej przyjemny dla większości mieszkańców. Rzeki występują rzadziej, lasy przeradzają się w kamienne iglice, a łąki stopniowo ustępują pustynnym wydmą. Tereny są o wiele rzadziej zamieszkałe, jednak większość handlowych szlaków przepływa przez tamtejsze miasta, gdyż piaski pustyni skrywają ogromne połacie krystalicznych złóż, na które popyt stale rośnie.

### Południe

Klimat równie gorący co na północy, jednak liczne opady sprawiły, iż główna część południa skrywa się pod gęstymi lasami deszczowymi. Bogata fauna i flora częściej zniechęca do podróży, jednak owo bogactwo naturalne sprowadza wszelakiej maści zielarzy i łowców, co bardziej wzmaga tworzenie licznych, małych mieścin, niż gigantycznych aglomeracji.

### Zachód

Klejnot Znanego Świata. Czarnoziemy zdają się nie mieć tutaj końca a ustępują miejscami jedynie złożom żelaza, korundum, mithrilu i innym cennym surowcom. Gospodarka kwitnie w najlepsze, a umiarkowany wilgotny klimat, jedynie zachęca kupców i rzemieślników do rozwijania swoich gospodarstw. To właśnie na zachodzie kwitną największe i najbardziej luksusowe metropolia, oferujące najlepszej jakości towary. Najpotężniejsze mocarstwa podzieliły się nim do ostatniego kęsa, starając się zagarnąć ten przemysłowy i handlowy raj dla siebie.

### Wschód

Co może być gorszego od piasku i suchoty? Lód, śnieg i gigantyczne, strzeliste szczyty, nigdy nietopniejących lodowców. Tamtejsze rejony są skrajnie niebezpieczne, a temperatury spadają zimą tak drastycznie, że ciężko wytrzymać kilka sekund na otwartym terenie. Mimo to najwytrwalsi, którzy poszukują miejsca na trudno dostępne twierdze i warownie znajdują je właśnie tutaj, w odmętach ponurej zmarzliny. Ogromne wieże i ruiny dawnych fortyfikacji zdobią niemalże każde górskie pasmo. Często są domem uczonych, magów i zabłąkanych szaleńców, chcących ukryć swe ponure tajemnice. Toteż organizowane są tam liczne eskapady, mające zbadać te niedostępne tereny i wydusić z nich całą samolubnie zagarniętą pod śnieżnymi zaspami wiedzę.

### Wyspy

Zależnie od regionu i kierunku od centralnej części, charakteryzują się różnym klimatem. Zwykle jednak okoliczne morza sprawiają, że fauna i flora ulegają delikatnym zmianą, czasem stając się perełkami pośrodku bezmiaru wód, a innym razem śmiertelną pułapką.Większość wysp ma wulkaniczne pochodzenie i piętrzą się wokół sieci bądź pojedynczych kominów wulkanicznych, często aktywnych i ziejących ogniem. Nierzadko spotyka się na nich małe osady rybackie, jak i większe mieściny. Kilka potężnych imperiów posiada zamorskie stolice, co daje im większe możliwości handlowe. Niestety wszechobecne piractwo, oraz niezbyt dokładne mapy, sprawiają że niebywale łatwo natknąć się na nieoznaczoną na głównych mapach wysepkę, pełną szubrawców jedynie szczerzących zęby na amatorów przygód.

### Tereny Graniczne

Często o wiele bardziej ponure i burzliwe. Ciągle zmieniające się warunki sprawiają, że niezwykle trudno się tam osiedlić, jednak ich bogactwa są niezliczone. Od kamieni szlachetnych, po nieznane złoża i roślinność zaspokajającą niemalże cały światowy rynek trucizn. Nierzadkie są tam o dziwo duże miasta, jako iż owe rejony są siedzibą jednej z groźniejszych ras Znanego Świata. Dodatkowo na niektórych pomniejszych wyspach znajdują się specjalne marchie handlowe i bazy stanowiące schronienie dla odważnych odkrywców.

### Wędrujące Lądy

Nikt nie wie skąd pochodzą, nikt nie wie dlaczego unoszą się nad ziemią i większość woli nawet o tym nie myśleć, po prostu przyjmują ich istnienie. Co ciekawsi doszukują się ich pochodzenia Rubieży, jednak nikt nie był na tyle odważny by to sprawdzić w tamtejszych rejonach. Wędrujące Lądy to najczęściej nieduże wysepki dryfujące na różnych wysokościach nieboskłonu. Zwykle są zalesione, czasami przecina je rzeka, której zasoby o dziwo nigdy się nie kończą. Wiadomo o nich względnie mało, chociaż są szeroko eksploatowane. Górnicy nazywają je Podniebnymi Kopalniami, jako że najczęściej ich spodnia podstawa, składa się wyłącznie z minerałów. Kilkukrotnie odnotowano jak po wydobyciu niektórych surowców, Ląd, opadł na pobliską wieść ciągnąc za sobą setki ofiar i tworząc kolejną górę gdzieś na horyzoncie, lecz najczęściej, minerał ten jest zupełnie inny niż pozyskany z pozostałych wysp, które skończyły podobnie. Toteż praca na tych Podniebnych Kopalniach, choć dobrze płatna, jest względnie bezpieczna.

### Iglice

Pojedyncze, strzeliste i niezwykle wysokie szczyty, górujące w zupełnie przypadkowych miejscach Znanego Świata. Ich czubek najczęściej stanowią zbite na kształt grubego sopla rozmaite kryształy, połyskujące nocą jasnym i niezwykłym światłem. Podróżnicy mówią, że widać je z kilometrów, a ich blask prowadzi kupców i co często gorsze duchy zmarłych. Jako iż drugim z wymienionych rzadko kto się przejmuje, nie licząc kilku fanatycznych nekromantów, największe szlaki handlowe prowadzą między owymi iglicami, by nawet nocą podróż była w miarę bezpieczna. Większość Państw zakazała ich niszczenia, jakoby miały pełnić ważną funkcję w ekosystemie, jednak co bezwzględniejsze nacje pozostawiają z nich jedynie to, co konieczne by się nie zawaliły i część rdzenia kryształów, a najbardziej radykalne burzą je i czerpią garściami z ich dobrodziejstw.

Legenda głosi, że Iglicy skrywają w sobie najpotężniejsze kryształy, a największa, na której filarze zbudowano Centralną Świątynie, Arcyklejnot. Uczeni zaprzeczają tej teorii, a imperia które dopuściły się ich dewastacji, ani myślą o zdradzaniu skali bogactwa jaki dzięki temu świętokradztwu pozyskali.

Inna legenda, niewykluczająca bynajmniej poprzedniej, głosi, że Iglice stanowią źródło mocy Strażników i ich zniszczenie, uśmierca pojedynczą z tych podobno niepowtrzymanych istot. Nie zdobyto jednak na to żadnych dowodów, sami Strażnicy nie wydają się być skłonni do ich protekcji, a trudno zliczyć ich ilość. Toteż plotka ta nie zyskała zbyt wielkiego poparcia.

## **Anomalie**

### Echo

Prymitywne rasy mówią, że to szept przodków. Magowie, że to anomalia czy efekt działania potężnego zaklęcia. Wieśniacy, że to duchy przybywają by ich ukarać. Uczeni, że gdzieś w pobliżu spadł Dryfujący Ląd. Karczmarz, że ktoś z gości za dużo wypił i słyszymy skutki. Kapłani, że Tah'rel karze grzeszników. A Strażnicy... Strażnicy milczą, chyba jako jedyni. Trudno rozsądzić czym jest ten upiorny dźwięk, dochodzący z zewsząd, jednak jego pojawienie się nigdy nie zwiastuje niczego dobrego. Gdy ustaje, nikt nie myśli o uldze, rozgląda się jedynie co się stało, co się zmieniło. Czasem znikają krowy, czasem ludzie, a czasem kufel, skutkując wylaniem się jego zawartości na wcześniejszego posiadacza. Trudno dywagować która z grup ma racje, ale najroztropniejszy przyznają rację Strażnikom.

### Inne Anomalie

W Znanym Świecie nie są one rzadkością. Poza wcześniej wymienionymi dziwami, niebywale często na niebiosach pojawiają się szmaragdowe i purpurowe błyski i błyskawice. Nigdy nie dosięgają lądu i zawsze, a przynajmniej na ile obserwacje są słuszne, pojawiają się w tych samych miejscach.

Innym rodzajem codzienności, są znikające przedmioty. Może i codzienność jest zbyt mocnym słowem, gdyż zdarza się to raczej rzadko, jednak ludność i tak jest przyzwyczajona. Nikt już nie płacze nad widłami, stojącymi wczoraj przy stodole, chociaż zniknięcie wsi, czasem budzi niepokój u możnowładców, jednak co dziwne, dość rzadko.