SVR: Bestemming onbekend (4)

<-- Hoofdstuk 3 ✴ Hoofdstuk 5 -->
Een lange, bruinharige man stapte naar voren. Aan zijn glinsterende hoektanden zag ik dat hij een vampier was, maar zijn witte gezicht kleurde roze door de blush. Dit moest Christoph zijn – de vriend van mijn vader, die deze reis had georganiseerd.

‘Goedemorgen’, zei Christoph. Hij had een royale, gezellige stem, alsof hij de gangmaker was op feestjes. ‘Wat fijn dat jullie je hebben opgegeven voor dit programma. Uit tientallen geïnteresseerden zijn jullie gekozen. De komende maanden worden een storm van ervaringen, emoties en ontdekkingen.’

*Negatieve* emoties zouden er zeker komen. Ik hoefde maar naar mijn reisgenoten te kijken om dat te concluderen.

‘Waar gaan ze heen?’ vroeg een man die tussen de ouders stond. Zijn rode ogen en het drietand-logo dat hij op zijn lange, zwarte jas had geborduurd, verraadden wie dit was. De demonenkoning. Zo’n beetje het machtigste wezen van de hele wereld… De aarde werd geregeerd door ontelbare leiders, presidenten en koningen, en het engelenland Utopia was onder het bewind van een groep senatoren. Over de Onderwereld heerste echter maar één iemand. En dat persoon stond nu op een paar meter afstand te doen alsof hij een willekeurig wezen was.

‘Er is geen eindbestemming’, zei Christoph. ‘De reis is altijd belangrijker dan het eindpunt. Dat is wat we de jongeren van deze generatie mee willen geven. Ze hebben geen druk om ergens heen te gaan, ze mogen zelf beslissen en ze zullen dus ook naar plekken gaan die aansluiten op hun behoeften.’

De demonenkoning knikte nors en zweeg verder.

‘Kunnen ze ons bereiken?’ vroeg een engelenvrouw hierna. Haar lichtblonde, bijna witte haar reikte tot haar heupen. Het waren echter vooral haar prachtige, blauwe ogen die opvielen. Ik keek snel naar de engelenjongen, die zich had voorgesteld als Hawk. Als hij ook zulke mooie ogen had, waarom verborg hij ze dan achter een gekke zonnebril?

Christoph knikte. ‘Vrouwe Lumina heeft een mobiele telefoon en een powerbank op zonne-energie. Overal waar ze bereik hebben, en dat zal helaas niet de hele reis zo zijn, kunnen ze mij bellen.’

*Vrouwe Lumina*… het was nauwelijks te bevatten dat mijn leeftijdsgenoot, dat meisje dat er zo normaal uitzag als wie dan ook, later zoveel macht en invloed zou hebben. Ergens hoopte ik dat ik Lumina beter zou leren kennen. Hoe geweldig zou het zijn als ik later tegen mijn kinderen kon zeggen dat ik bevriend was geweest met de demonenkoningin?

Het zou me niks verbazen als ze me niet cool genoeg zou vinden om vrienden te zijn.

‘Zijn er verder nog vragen?’ vroeg Christoph. Niemand zei iets. De meeste ouders keken elkaar nogal ongemakkelijk aan, zeker de engelen en de demonen, die zo ver mogelijk van elkaar af stonden. Het was algemeen bekend dat hun volkeren een diepgewortelde haat voor elkaar hadden.

Ik merkte op dat er maar één demonenman en één demonenvrouw aanwezig waren. Zouden Lumina en Nathaniël broer en zus zijn? Ik had nog nooit gehoord van ene Nathaniël Redfox, maar het zou natuurlijk kunnen. Er was nog zoveel wat ik niet wist van mijn reisgenoten, en ik hoopte dat ik snel antwoorden op al die vragen zou krijgen.

Christoph grijnsde breed. ‘Dan wens ik jullie een prettige reis!’

\*\*\*

Het meest ongemakkelijke moment was daar. Mijn ouders zwaaiden overenthousiast naar me. Ik keek een beetje nep-glimlachend terug en draaide me snel om. ‘Nou, waar gaan we heen?’ vroeg Rosalynn opgewonden. ‘Ik wilde altijd al eens naar het regenwoud! Daar zijn superveel exotische planten en zo. Oh, en je hebt er panters!’

‘Het regenwoud is veel te ver’, reageerde Hawk snibbig. ‘We zijn in Noord-Amerika, weet je nog? Ons land is al veel te ver om te doorkruisen.’

Rosalynn keek sip naar haar voeten. ‘We kunnen wel *richting* het regenwoud gaan’, stelde Gladys voor. Zij leek me tot nu toe de meest normale en aardige van de groep. ‘Dan reizen we gewoon in zuidelijke richting en wie weet halen we Mexico nog wel.’

Mexico! Daar kwamen mijn voorouders vandaan. Ik had er altijd al eens heen gewild.

‘Ik ben voor’, zei ik onmiddellijk.

‘Meh, ik vind het prima’, mompelde Hawk schouderophalend.

Lumina en Nathaniël keken elkaar aan. Eindelijk deed Nathaniël zijn capuchon af en werd zijn prachtige, donkerbruine haar zichtbaar. De paarse ondertonen matchten goed met zijn felrode ogen. ‘Ja, klinkt als een goed plan’, verklaarde de demon oppervlakkig.

‘Mij lijkt het ook een goed idee’, zei Lumina met een glimlach. ‘Zuidwaarts, dus.’

Ze haalde een kompas uit haar broekzak tevoorschijn. Het zag er niet uit als een normale; het had een rode, ruwe buitenkant. Naast de pijl voor de windrichtingen, was er nog een oranje pijl, die ergens richting het zuidoosten wees. ‘Dit is een demonenkompas’, legde Lumina uit. ‘Het geeft niet alleen het noorden aan, maar het vertelt ook waar de dichtstbijzijnde poorten naar de Onderwereld zijn. Als we verdwalen, kunnen we altijd nog de Onderwereld in gaan.’

De demonenprinses zei het nonchalant – tenslotte woonde ze in die donkere plek – maar ik voelde huiveringen over mijn huid kruipen. De Onderwereld bezoeken stond niet op mijn bucketlist.

‘Nou, laten we dan maar op weg gaan!’ Rosalynns roos danste vrolijk op en neer. Ze leek haar fantasieën over het regenwoud al te zijn vergeten. Ik vroeg me af of het verantwoord was om zo’n jong, naïef kind op een drie maanden durende reis te sturen. We zouden wel op haar letten, besloot ik. Het voelde raar om opeens de oudste te zijn, zeker als je je hele leven privéonderwijs had gevolgd en je sociale vaardigheden dus niet de beste waren.

Ik hees mijn reisrugzak eens goed op mijn rug en begon te lopen. De anderen volgden, Lumina en Rosalynn aan weerszijden van me, en Gladys, Nathan en Hawk achter ons.

‘Dus, zijn jij en Nathaniël broers?’ vroeg ik aan Lumina.

De prinses knikte. ‘Ja, we zijn een tweeling. Het had een paar minuten gescheeld of Nathaniël was de kroonprins geweest. Volgens mij is hij heel blij dat het niet zo gelopen is.’ Ik volgde haar blik, naar Nathan. Hij zag er inderdaad niet uit alsof hij graag in de spotlights stond.

‘En vind jij het leuk om de toekomstige demonenvorst te zijn?’ probeerde ik het gesprek op gang te houden.

‘Ik denk het’, antwoordde Lumina weifelend. ‘In ieder geval ben ik verzekerd van een baan en ik kan iets goeds doen voor de Onderwereld. Maar de verantwoordelijkheid is wel erg groot.’ Ze keek naar het demonenkompas in haar hand, bijna alsof ze zich schuldig voelde dat ze haar koninkrijk had verlaten.

Aan de andere kant, huppelde Rosalynn voort. ‘Mij lijkt het geweldig om koningin te zijn! Dan ben je de baas van iedereen.’

Lumina grimaste. ‘Was het maar zo simpel… je bent dan misschien wel de leider, maar dat betekent dat jij ook de schuld hebt als er iets mis gaat. Zelfs al is het iets waar je zelf niks aan kunt doen.’ Haar ogen werden donker. Ik vermoedde dat ze wist waar ze over sprak.

Het was ook wel duidelijk dat ik de volgende kasteelheer van slot Westwood zou worden, maar dat betekende niet zoveel. Ik erfde het kasteel, wat grond en een handjevol bedienden. Verder waren er geen verplichtingen. Ik zou het slot zelfs kunnen verkopen, mocht ik dat willen, en in een splinternieuwe villa gaan wonen. Steeds meer vampiers deden dat, dus het zou mijn imago niet schaden.

Lumina zou voor altijd gebonden zijn aan de donkere diepte van de Onderwereld.

Maar voor nu kon ze de Aarde zien. Zien waar ik woonde, waar ik leefde en waar ik nooit meer weg wilde gaan. Ik zou Hawk overtuigen dat Utopia helemaal niet zo utopisch was. Want ook al waren hun werelden “magisch” en die van mij niet… de magie van de Aarde was voor mij iets dat niet overtroffen kon worden.

<-- Hoofdstuk 3 ✴ Hoofdstuk 5 -->