Fikri Zıpzıp

## Fikri Zıpzıp'in Hikayesi

Yıl 1990, aylardan Şubat günlerden 28'u. İstanbul'da bir erkek çocuk dünyaya geldi, Fikri. Doğduğu an attığı çığlık ileride yaşayacağı tüm hayatı boyunca yankılanacaktı kulaklarında sanki... Fikri'nin babası düzenbaz kıraathaneci, annesi meczup bir ev hanımı. Doğduğu ilk gün düştü bu küçük adam daha istanbul'un kazanına, babasının yarım aklına... Büyüdü bu çocuk evde kavgalarla, hiç gülmedi, gülemedi. Ailesiyle birlikte vakit geçirmek nedir bilemedi. Bu evde tartışmanın alevi hiç sönmedi. Yıllar geçtikte babası eve uğramaz oldu, annesiyle birlikte büyüdü bu küçük adam. Dini bütün, inancı tam. Okumayıda annesi öğretti, yazmayıda. Sonra sırf evden kurtulmak için, okula gitmek istedi. Sanılanın aksine çok başarılı oldu, fakat hala evde hiç birşey yolunda gitmiyordu. Lise yıllarına geldiğinde, eve dahi uğramayan babasının kıraathaneyi kumarhaneye çevirdiğini öğrendiler, sanki bir tek bu bela eksikti. Başına bir sürü belalar açıyor, her gece kapıda kim olduğu bile belli olmayan adamlar yumrukluyordu evlerinin kapısını. Babası sürekli parasızlıktan yakınırken son çare olarak Fikri'yi çalışması için zorluyordu. Fikri okula gitmek, okumak istiyordu, babası gibi bir adam olmak istemiyordu. Annesi ne yapıp ne etti babasından gizli Fikri'yi başka bir şehire yatılı okula gizlice gönderdi. Düşünmek için çok vakti vardı artık Fikri'nin, çünkü artık sözlerde kalmayıp gerçek bir adam olmuştu, büyümüştü. Her ne kadar o evden çıkıp gitsede, seneler geçtikte arkasında bıraktığı evde kavgalar her geçen gün dahada büyüyordu. Polis olmak istedi Fikri, mutsuz ve huzursuz hayatını, başka insanlara huzur vererek yaşamak istedi. Polis okuluna yazıldı ve kaderi o okulun kapısından girdiği gün değişti. Zaman geçtikte asabi ve sinirli bir karaktere bürünen Fikri insanlarla samimi olmadı hiç. Her zaman bıyık altından gülen ama yüzündeki o ciddiyet hiç dinmedi. Hiç bir zaafını kimse öğrenemedi, göstermedi. Fakat herkesin en çok güvendiği kişiydi Fikri. Okulunu bitirip polis çıktıktan sonra eve dönmek istedi. Fakat eve geri döndüğünde arkasında bırakmış olduğu herşey bir hayal gibiydi. Annesinin vücudunun çeşitli yerlerindeki morluklar çileden çıkardı Fikri'yi. Kavgaların boyutları artık fiziksel şiddet derecesine gelmişti. Her zaman olduğu gibi yine kavga olan bir akşam, babası elini kaldırdı annesine vurmak üzere. Ani bir şekilde odasına yönelen fikri beylik tabancasını alıp alnına dayadı babasının. "Ya o elin bir daha kalkmayacak, yada bu tetik silahtan düşecek ve bir daha hiç birşey aynı olmayacak." O gün öylece geçip gitti ama Fikri bir daha dönmemek, o evden gitmek üzere harekete geçti. Tayinini isteyen ve dilekçesini yazan Fikri, bir kaç hafta sonra İzmir'e tayin haberini aldıktan sonra yola çıktı. Uzunca bir süre bu şehirde devam etti görevine, annesiyle her gün telefonda görüşüyor ve haberleri alıyordu. Aradan geçen onca zamandan sonra sanki hiç birşey olmamış gibi herşey değişecekti adeta. Bir sabah uyandığında kahvaltısını yaptığı esnada, bir gazetenin manşetinde bulunan adamın yüzüne ilişti gözleri. Başta inanmak istemedi, ama gördüğü adam bizzat babasıydı. "Ünlü Kumarhaneler Kralı Büyük Vurgundan Sonra Kayıplara Karıştı" İşlerin buraya geleceğini hiç tahmin etmeyen Fikri bir hışımla annesini aradı ve olan biteni öğrendi. Gecekondudan bozma bir evde yaşayan bu aile, artık ileri derecede lüks bir evde yaşıyor, son model arabalar, şoförler ve hizmetçiler eşliğinde hayatlarını devam ettiriyordu. O an Fikri'nin yüzünde ufak bir tebessüm oluştu ama bu tebessümün nedeni düşünülenden çok farklıydı. O saatten sonra yaşadığı ülke Fikri'ye dar gelmeye başladı, nefes alamıyordu adeta. Onlarca gün süren araştırmaların sonunda önce bir yurtdışı ülkesinden vatandaşlık aldı, daha sonra o ülkenin polislik sınavlarına girdi ve kazandı. Hayatında tamamen yeni bir sayfa açmak isteyen Fikri, Los Santos adında bir yere taşınmak üzere dolabından sadece ceketini aldı ve çıktı o evden. Los Santos'a yerleştiğinde düşündüğü ve bildiği herşey aslında çok farklıydı. Kim bilir belkide kötü polis olacak, şehirde yaşayan karıncanın dahi zaaflarını öğrenecek, herkesin güvenini kazanacak ve bir dost bir arkadaş gibi herkesle samimi olacaktı. Ama herkesin unuttuğu tek birşey vardı. O aslında babasının diğer yarısı Ahmet'in oğlu Fikriydi. O saaatten sonra olacaklar, dönüşü olmayan bir tren yolculuğu gibiydi.