Alran; De Heldenproeven: hoofdstuk 19

## **Hoofdstuk 19: Het Noorden**

Fredrikos wandelde de
vergaderzaal van de Geheime Burcht binnen. Ook al woonde hij hier nu al een
tijdje, hij vond het nog het nog steeds een vreemde plek. De Geheime Burcht was
eigenlijk een kleine, ondergrondse stad met vele gangetjes, meerdere verdiepingen
en stenen huizen die half in de rotswanden waren gebouwd. Deze plaats was
gebouwd tijdens de opstand tegen de bloeddorstige tiran: koning Irattor II.
Hoewel de bouw eigenlijk al was begonnen tijdens de aanloop van de burgeroorlog.
Daarvoor was deze plek een mijn. Hoewel deze plek na de oorlog niet meer echt
in gebruik werd genomen, bleef het een geheim. Er waren slechts enkele mensen
die er nog vanaf wisten, een groep van mensen die er waren voor als de koning
van Alran zijn volk weer zou verraden, Zelos was een deel van deze groep, en nu
Fredrikos ook. Hij was niet de enige nieuweling, voor het eerst in een halve
eeuw tijd werd deze “stad” weer bewoond.
In de vergaderzaal zat Zelos op hem te wachten, samen met Josephus, de oudere
man wreef in zijn grijze baard, hij dacht duidelijk ergens over na. De magiër
leek vermoeid. Fredrikos begroette hen. “Ik moet toegeven dat je gelijk had,”
ze Fredrikos tegen Zelos, “Over Khaelen. Hij heeft ons niet verraden. Sorry dat
ik aan u heb getwijfeld.” Zelos glimlachte. “Het geeft niet, ik snap je
wantrouwen. Maar ik ken Khaelen en ik weet wat hij gaat doen, je zult hem in de
toekomst ook gaan vertrouwen.” Fredrikos wist niet helemaal wat hij daar mee
bedoelde, maar hij besloot het niet te vragen. “Ik heb nieuws van onze spionnen.
Dura heeft iemand op een missie gestuurd, een vrouw. Ze moet iets vinden, één
of andere oude kaart. Ik weet niet wat er zo bijzonder aan is, maar naar het
schijnt deden ze er redelijk serieus over dus het moet wel belangrijk zijn.”
Zelos stond recht. “De kaart is vast niet bijzonder, maar kaarten leiden
meestal ergens naar.” “Weet u naar waar deze leidt?” “Ik heb wel een vermoeden,”
gaf Zelos toe, “Weet je waar de locatie van deze kaart is?” “Ergens in Swarp,
in een oude, vervallen burcht. We weten het vast wel te vinden.” Zelos knikte
en draaide zich om naar Josephus. “Neem twee mannen mee en vertrek naar Swarp,
je moet die kaart vinden voordat Dura het doet.”

**Ondertussen in Elpes**

Khaelen hield niet
van Elpes. Ten eerste was het er koud, belachelijk koud, hij had nog nooit zo
veel sneeuw bij elkaar gezien. Het was er ook echt verschrikkelijk om te
wandelen. Het was oftewel te steil omhoog en anders te steil omlaag. Er waren
ook geen deftige wegen, alleen kleine, nauwe padjes die langs de bergranden
slingerden. En wandelen, dat was het enige wat hij deed. Khaelen was
meegestuurd op een expeditie naar het verre Noorden van Alran waar stammen uit
een Borän aan een invasie waren begonnen. Ze waren met een groep van ongeveer
200 man, maar toch kende Khaelen bijna niemands naam. Anders dan toen hij bij
het Karavaan in Shiraz was, vond hij dit niet nodig. Hij wist niet meer wie te
vertrouwen, eigenlijk wist hij bijna niets meer zeker. Hij enige wat hij nog
wist te doen, waren zijn opdrachten, dus daar richtte hij zich op. De groep
stopte in een dal en begon hun kamp op te zetten. Khaelen keek rond. Eén ding
moest hij wel toegeven, Elpes was best wel mooi. De mooie, witte bergtoppen die
het zonlicht reflecteerden, de steile, maar indrukwekkende afgronden, de wolken
die zo dicht bij leken en dan nog de majestueuze bergen, Khaelen had nog nooit
zoiets groot gezien en het toonde hem dat de natuur duizend keer machtiger was
dan de mens. Hij was nog nooit op zo’n hoge plek geweest, zelfs niet toen hij
op de rug van een draak zat. In andere omstandigheden had hij hier misschien
meer van kunnen genieten. Khaelen trok zijn handschoenen uit en pakte zijn
drinkfles, het water erin was ijskoud. Khaelen rilde van de kou, snel trok hij
zijn handschoenen aan en begon met het opzetten van zijn tentje. Khaelen droeg
een outfit die speciaal was aangepast aan het weer in Elpes. Het was gemaakt
van dikke dierenhuiden die hem warm zouden houden, er hing ook een kap aan die
hij over zijn hoofd had getrokken. Er zat een beetje ijzer in, maar niet echt
veel. Maar dat maakte voor hem niet uit, hij was het gewoon om zich in
gevaarlijke situaties te begeven zonder veel bescherming, hoewel hij dat nog
nooit in veldslagen had gedaan. *Ik heb liever wat minder metaal rond me dan dat ik doodvries.* Voor de rest had niet veel mee. Een rugzak met enkele standaard
zaken zoals voedsel, een tent en wat klimgrief zoals touw. Voor de rest had hij
nog het zwaard dat hij van Shero had gekregen (hij had het Sottera genoemd, wat
“van de ondergrond” betekend in Oud-Elfs), een dolk en wat vuurpijlen van
Ostraxia, bij.

De
patrouille werd geleid door ene Dormik, die avond riep hij Khaelen bij hem. “Ik
heb het al aan de andere leiders van de patrouille gezegd en ik denk dat het
handig is als jij het ook weet,” zei hij. “Wat is er?” “We komen in de buurt
van vijandelijk gebied. We weten niet exact hoever de Boraanen zijn
doorgedrongen in ons land en vermoedelijk zijn ze nog enkele dagen wandelen van
hier, maar ik zeg het maar. Er is een kleine kans dat de Boraanen dit gebied al
hebben bereik en daarom is het best als we extra op onze hoede zijn. Khaelen
knikte. “Voor de rest nog iets?” vroeg hij. “Nee, dat was alles. Ga maar
slapen, morgen wordt het weer een lange dag.”

Het was
vroeg in de ochtend toen hij werd wakker gemaakt. Geeuwend kroop hij uit zijn
tent. Nadat hij snel iets van ontbijt had opat, brak hij zijn tent af en
begonnen ze verder te wandelen. Ze wandelden over een smal padje langs een
steile rotswand. Elke keer als Khaelen opzij keek, zag hij een gapende afgrond
waar hij toch een beetje bang van werd. Hij was daarom ook blij toen ze het
padje verlieten en in een dal terecht kwamen. De sneeuw hier was redelijk diep,
hij zakte er tot zijn knieën in. Het was erg irritant om door te lopen. *Liever dit dan in een afgrond vallen zeker?* Ze kwamen in de buurt van een bos.
Khaelen kreeg het akelige gevoel dat er iets niet klopte, maar hij wist niet
wat. *Er ligt wel eigenaardig veel sneeuw in dat bos, normaal gezien zou er toch minder moeten liggen doordat het overdekt is door bomen?* Plotseling
bewoog er iets in het bos, het leek wel alsof er een hele hoop sneeuw bewoog.
Khaelen schrok toen hij doorhad wat eraan de hand was. Iemand anders had het
ook door en riep. “Boraanen! In het bos!” Vervolgens sprongen er als reactie
een hele hoop Boraanen recht. Ze droegen witte kleren waardoor je hen moeilijk
kon onderscheiden van de sneeuw. Ze riepen een strijdkreet en met hun wapens in
de aanslag stormden ze op hen af. De Alraanen trokken ook hun wapens en gingen
in de verdediging. Khaelen liep naar voor, recht op een Boraan af. De barbaar
zwaaide wilde met zijn bijl, maar Khaelen dook tussen zijn aanvallen door en
hakte zijn arm af, direct daarna hakte hij ook het hoofd van de Boraan af. Khaelen
keek verbaasd naar het zwaard dat hij in zijn hand had. Shero had hem al gezegd
dat dit zwaard zeer scherp was, maar Khaelen had dit niet verwacht. Veel tijd
om na te denken had hij niet, want er kwam alweer een Boraan op hem afgestormd,
deze droeg een zwaard. Khaelen gaf hem geen tijd om aan te vallen en deed zelf
de ene na de andere slag in de richting van de man. Deze pareerde zijn slagen met
veel moeite en deed bang enkele stappen achteruit. Uiteindelijk ontwapende
Khaelen hem, alvorens hij de man zijn borst doorboorde. Nu kwamen er twee
mannen op hem af gestormd. *Die Boraanen vechten precies ook niet echt met eer. Maakt niet uit, ik versla ze allebei.* Khaelen stormde met zo veel
zelfvertrouwen op hen af, dat zijn tegenstanders er bang van werden. Als een
wilden sloeg Khaelen in het rond en al snel had hij zijn tegenstanders verslagen.
Er kwamen nieuwe Boraanen aan, maar ook hen versloeg hij. Khaelen had nog nooit
eerder zoveel energie in zich. Als een wilde zwaaide hij met zijn zwaard in het
rond terwijl hij zwaarden pareerden en ledematen afsneed. Het leek wel alsof
alle opgekropte woede, over zijn opdrachten, over wie hij kon vertrouwen, over
Qhara’s dood, allemaal tegelijkertijd naar buiten kwam.
Terwijl hij dit deed merkte hij iemand op die op de helling van een berg stond,
ver weg van het gevecht. Het leek alsof niemand hem opmerkte, Khaelen eerst ook
niet, totdat hij toevallig in die richting keek. De man leek er niet echt thuis
te horen, hij droeg geen warme kleren, maar een paars gewaad, het leek een
beetje op datgene dat Draio altijd draagt. Veel tijd om erover na te denken had
hij niet, want hij stond alweer tegenover een Boraan. *Waarschijnlijk was het gewoon een deserteur, of gezichtsbedrog,* dacht hij. Een luide knal weergalmde
door het dal. Khaelen keek op, het leek wel of er een explosie was op de
berghelling. Die explosie werd gevolgd door een grote hoeveelheid sneeuw die
van de berg afrolde, recht op hen af. “Lawine!” schreeuwde iemand. Iedereen
vergat dat ze aan het vechten waren en begon te rennen voor hun leven, maar
Khaelen wist dat ze nooit zouden kunnen ontsnappen. Vervolgens werd hij
bedolven onder een enorme lading sneeuw.

* vorig hoofdstuk
* volgend hoofdstuk