Albrecht Nictus

Stary i ogromny Vargheist, niegdyś mistrz zakonny Templariuszy Drakenhofu, obecnie dzięki zabiegom Lothara powrócił na zajmowane stanowisko w pełni władz umysłowych.

Za życia Nictus był silnym i odważnym rycerzem, który początkowo stawił opór rządom Vlada, jednak ostatecznie stał się jego lojalnym żołnierzem, a zakon zaczął ochraniać samego Von Carsteina.

Do jego przemiany doprowadziła zdrada jednego z jego braci - Archibalda Krwawego, pod którego rządami zakon Nictusa uległ wypaczeniu.

Nie wiadomo, co Nictus robił podczas rządów Konrada, jednak według miejscowej ludności od lat panoszył się w lasach pod Schwartzhafen. Pojawiał się cyklicznie co kilka lat, pożywiał się na podróżnych, po czym zapadał w sen.

Ten cykl zmieniło dopiero pojawienie się łowców wampirów: Elmiry, Raouleta, Lothara i Egmonda (oraz Akhutaia), którzy natknęli się na niego, kiedy w opuszczonych zabudowaniach w lesie napotkali osaczonych i głodnych Reinmara i poważnie rannego Romualda.

Podczas walki Nictus poważnie ranił Egmonda i sprowadził na skraj wytrzymałości większość członków drużyny. Nie imała się go stal ani ogień, zranić był go w stanie tylko posrebrzany miecz Raouleta. Jeden z mocniejszych ciosów rycerza kruka był w stanie doprowadzić do połączenia z poprzednim wcieleniem Nictusa. W końcu do odwrotu zmusiły wampira zarówno ciężkie rany, jak i pojawienie się stada strigoi pod przywództwem Zgniłego Kła.

Następne spotkanie miało miejsce w lasach pod Lichenheim, podczas poszukiwań córki Króla Browarnika. Vargheist zmienił rejon łowiecki i żerował w tamtych lasach, podczas jednego z polowań uprowadził córkę Wigmara, która uspokajała go śpiewem.

W takim stanie natknął się na niego Lothar, który wraz z Elmirą i Egmondem prowadzili poszukiwania zaginionej. Próby wydostania dziewczyny niestety zakończyły się niepowodzeniem: Vargheist wykrył Lothara, i mimo że z racji dzielonej rasy nie był do niego szczególnie wrogi, wspomnienie imienia Archibalda rozwścieczyło go tak mocno, że ten przypadkowo roztrzaskał nieszczęsną dziewczynę o skały jaskini.

Pomimo wyglądu bestii, w Nictusie ostał się jakiś pierwiastek człowieczeństwa i rycerz był w stanie porozumieć się z wampirem, który wspomógł go ważnymi informacjami na temat Templariuszy i Sternieste. Lothar obiecał pomóc wampirowi w zdjęciu klątwy, w zamian za jego wsparcie w nadchodzącej bitwie o Strażnicę.

Po wszystkim Vargheist odleciał oczekiwać przybycia Templeriuszy na terenach Uroczyska. Wkrótce na tych terenach zaczęły mnożyć się zaginięcia ludzi, co było objawem ponownego zaniku pamięci Vargheista. Dzięki pomocy Barnabasza, Nictus był w stanie odzyskać część wspomnień i na krótki moment wrócić do ludzkiej postaci.

Zdawał się uhonorować umowę, przez odciągnięcie Vargheistów w trakcie bitwy o Strażnicę, a następnie użycie ich do pomocy w zniszczeniu Archibalda, zabierając przy okazji jego czarne ostrze. W ten sposób Nictus był w stanie zemścić się zdradę, jakiej niegdyś dokonał Archibald i odzyskać władzę nad Sternieste i Zapomnianym Legionem.

Po udziale w bitwie Albrecht przybył do Sternieste i rozprawił się z Templariuszami, mordując kilku z nich, a resztę wywieszając na łańcuchach w sanktuarium, samego zaś Sullivana wtrącił do lochu.

Lothar natknął się na niego w regaliach Mistrza Templariuszy i siedzącego na tronie. Nictus pomimo potwornej postaci był w pełni starym sobą, powitał Lothara i zapytał o los Archibalda. Lothar odrzekł że Archibald umarł upokorzony, co usatysfakcjonowało Nictusa. Vargheist zauważył że Lothar nie jest tej samej krwi co on i zauważył że Lothar nic nie jest mu winien. Stary Vargheist następnie podzielił się z Lotharem swoją wizją, kontynuacją tego czego pragnął Vlad, silnego i zjednoczonego Imperium, Imperium sprawiedliwego w którym za zdradę płaci się słono.

Wizja Templariusza przekonała Lothara, który zgodził się pomóc Nictusowi, zostać jego prawą ręką i Egzekutorem. Rycerz powtórzył słowa Nictusa i tym samym stał się członkiem zakonu. Pierwszym rozkazem mistrza było sprowadzenie do niego Egona, którego Lothar określił jako dobry materiał na nowego członka zakonu.

Podczas incydentu nad Sternieste Albrecht Nictus próbował przeszkodzić Łowcom i krasnoludom w ostrzale zamku. Broń stworzona ze szczątków nekromanty Kedulusa zatrzymała barki w miejscu, gdy hrabia wkroczył na pokład największej z nich. Ataki Łowców okazały się bezowocne wobec potężnego vargheista, jednak on sam nastawiony był raczej na skłonienie napastników do odlecenia, nie chcą zapewne wdawać się w długotrwały konflikt z Zhufbarem. Jedyną ofiarą incydentu okazał się Raoulet, który bez zważania na swoje bezpieczeństwo rzucił się na hrabiego, który rozpoznał go jako tego który zranił go poważnie pod Schwartzhafen i poharatał go poważnie.

Dalszą eskalację przemocy powstrzymała wizja Elmiry, którą ujrzeli wszyscy uczestniczy wydarzeń. Ekspedycja i Nictus zawarli rozejm, kiedy Sigrid upewniła się że Templariusze Drakenhofu już nie istnieją, a hrabia pozwolił Lotharowi na udanie się w celu ratunku swojego brata.

Po powrocie do Sternieste, Lothar zastał Nictusa pod wpływem piosenki Elizy von Carstein, która w międzyczasie zjawiła się na zamku. Vargheist był w gorszym stanie, niż poprzednio, ale serdecznie powitał Lothara i zapytał o stan jego misji. Kiedy ta okazała się niepowodzeniem, Nictus obiecał że poszukiwania nie ustaną i ostatecznie Reinmar dołączy do jego zakonu. Krótka konwersacja zmęczyła go jednak i nim Lothar zdążył z nim dłużej porozmawiać, mistrz udał się na spoczynek.

Eliza wyjaśniła że Nictus znowu traci kontrolę i jeśli nic się nie zmieni, stanie się Vargulfem, ostatecznie tracąc resztki człowieczeństwa.