Laughing Jack

Güzel bir yaz günüydü, 5 yaşındaki oğlum James banliyö evimizin arka bahçesinde dışarıda oynuyordu. James her zaman sessiz bir çocuktu, çoğunlukla kendi başına oynuyor, hiç arkadaşı olmadı, ama her zaman çılgın bir hayal gücü vardı. James'in arka bahçedeki biriyle konuşmasına benzeyen bir ses duyduğumda mutfakta köpeğimizi Fido'yu besliyordum. Kiminle konuştuğundan emin değilim, sonunda bir arkadaş edinmiş olabilir mi? Bekar bir anne olarak oğluma her zaman göz kulak olmak benim için zor, bu yüzden dışarı çıkıp onu kontrol etmeye karar verdim.

Arka bahçeye gittiğimde biraz kafam karışmıştı, çünkü arkadaki tek kişi James'di. Kendi kendine mi konuşuyor? Başka bir ses duyduğuma yemin edebilirdim. James! İçeri girme zamanı. " Ona seslendim. İçeri girdi ve mutfak masasına oturdu, öğle yemeği saatiydi, ben de ona hindili sandviç yapmaya karar verdim. James. Orada kiminle konuşuyordun? " Diye sordum. James bir an yukarı baktı, "Yeni arkadaşımla oynuyordum," dedi gülümseyerek. Ona biraz süt döktüm ve her iyi annenin yapacağı gibi kanamayı sürdürdüm. Arkadaşınızın bir adı var mı? Neden bizimle öğle yemeği yemesini istemedin? " Diye sordum. James yanıt vermeden önce bir an bana baktı, "Adı Laughing Jack." Söyledikleri beni biraz geri almıştı. Ah? Bu garip bir isim. Arkadaşın neye benziyor?" Diye sordum biraz kafam karıştı. O bir palyaço. Uzun saçları ve büyük, kıvrımlı bir burnu var. Uzun kolları ve bol pantolonu, çizgili çorapları var ve her zaman gülümsüyor. " Oğlumun hayali bir arkadaştan bahsettiğini fark ettim. Sanırım onun yaşındaki çocukların hayali arkadaşları olması normaldir, özellikle de oynayacak gerçek çocukları olmadığında. Muhtemelen sadece bir aşamadır.

Günün geri kalanı her zamanki gibi geçti ve geç kalmaya başladı, ben de James'i yatağına yatırdım. Onu içeri soktum, ona bir öpücük verdim ve kapıyı kapatmadan önce gece ışığını yaktığımdan emin oldum. Ben de çok yorgundum, bu yüzden çok geçmeden yatmaya karar verdim. Korkunç bir kabus gördüm ...

Karanlıktı. Bir tür yıkık eğlence parkındaydım. Korkmuştum, sonsuz bir boş çadır tarlasında koşuyordum, bozulmuş gezintiler ve terk edilmiş oyun kulübeleri. Her yerin korkunç bir görünümü vardı. Her şey siyah ve beyazdı, ödül doldurulmuş hayvanların hepsi oyun kulübelerindeki ilmiklerden asılıydı, hepsinin yüzlerinde hastalıklı sırıtışlar vardı. Görünürde yaşayan başka bir şey olmamasına rağmen bütün park bana bakıyormuş gibi geldi. Sonra aniden müzik çalmaya başladım. Parkta yankılanan bir sıkma kutusunda çalınan Pop Goes the Weasel'ın sesleri hipnotize ediyordu. Neredeyse trans halindeyken sirk çadırının melodisini takip ettim, bacaklarımın ilerlemesini engelleyemedim. Zifiri karanlıktı, tek ışık, büyük tepenin ortasında parlayan tek bir projektörden geliyordu.

*"Dut çalılarının her yerinde*

*Maymun gelinciği kovaladı*

*Maymun, her şeye rağmen eğlenceliydi ...*

Müzik doruğa ulaşmadan hemen önce durdu ve aniden ışıklar yandı. Işıkların yoğunluğu neredeyse kör ediciydi, görebildiğim tek şey, bana doğru küçük, karanlık bir siluet kaymasıydı. Sonra bir başkası çıktı, bir diğeri ve bir diğeri. Hepsi bana doğru gelen düzinelerce vardı. Hareket edemiyordum, bacaklarım donmuştu, tek yapabildiğim, unutulmaz figürler yaklaşırken seyretmekti. Yaklaştıklarında görebiliyordum… ONLAR ÇOCUKTU! Her birine baktığımda, korkunç bir şekilde şekilsiz ve sakatlanmış olduklarını fark ettim. Bazılarının vücudunun her yerinde kesikler vardı, diğerleri ciddi şekilde yanmıştı ve bazılarının uzuvları, hatta gözleri bile eksikti! Çocuklar beni sardı, etimi tırmaladılar, beni yere sürüklediler ve içimi yırttılar. Çocuklar beni parçalara ayırırken ve ben yok olurken duyabildiğim tek şey kahkaha, korkunç, berbat, kötü, kahkahaydı.

Ertesi sabah ter içinde uyandım. Birkaç derin nefes aldıktan sonra baktım ve James'in birkaç aksiyon figürünün komodinin üzerinde bana bakacak şekilde konumlandırıldığını gördüm. İçimi çektim, James muhtemelen erken kalkmış ve bunları buraya koymuştu. Oyuncakları topladım ve James'in odasına gittim. Ancak kapıyı açtığımda James derin bir uykuya dalmıştı. Omuzlarını silktim ve oyuncakları oyuncak kutusuna geri koydum ve oturma odasına gittim. Kısa bir süre sonra James uyandı ve ona kahvaltısını yaptım. Sessizdi ve biraz halsiz görünüyordu, belki de iyi uyumamıştı. Ona oyuncakları sormaya karar verdim, "James tatlım, bu sabah oyuncakları annenin odasına koydun mu?" Gözleri bir an bana doğru fırladı, sonra hemen mısır gevreğine baktı. "Gülen Jack yaptı." Gözlerimi devirdim ve cevap verdim "O zaman oyuncakları odanızda tutmak için 'Laughing Jack'e söyle." James başını salladı ve kahvaltısını bitirdi, sonra arka bahçede oynamaya karar verdi.

Oturma odasında dinlenmeye gittim ve uyuyakalmış olmalıyım çünkü birkaç saat sonra uyandım. "Bok! James'i kontrol etmem gerek. " Biraz endişeliydim, 2 saatten fazla olmuştu ve onu kontrol etmedim. Arka bahçeye çıktım ama James artık orada değildi. Gerginleşiyordum, bu yüzden ona seslendim, “JAMES! JAMES NEREDESİNİZ ?! " Tam o sırada ön bahçeden bir kıkırdama duydum. Kapıdan evin önüne koştum. James kaldırımda oturuyordu. Rahat bir nefes aldım ve ona doğru yürüdüm, "James sana kaç kez arkada kalmanı söyledim ya ... James, ne yiyorsun?" James bana baktı, sonra cebine uzandı ve her renkte sert şekerle dolu bir elini çıkardı. Bu beni çok endişelendirdi, "James, sana o şekeri kim verdi?" James konuşmadan bana baktı. "JAMES! Lütfen annene o şekeri nereden aldığını söyle. " James başını eğdi ve "Bunu bana Laughing Jack verdi" dedi. Kalbim battı, gözlerinin içine bakmak için diz çöktüm, “James bu lanet Laughing Jack şeyinden yeterince aldım, O GERÇEK DEĞİL! Şimdi bu çok ciddi bir durum ve size şekeri kimin verdiğini bilmem gerekiyor! " Oğlumun gözlerinin yırtıldığını görebiliyordum, "Ama anne, Gülen Jack bana şeker verdi." Gözlerimi kapattım ve derin bir nefes aldım, James bana hiç yalan söylemedi ama bana söylediği şey imkansız. Ona şekeri tükürmesini sağlıyorum ve gerisini atıyorum, James iyi görünüyor. Belki de onu yan taraftaki Tom ve Linda'dan ya da sokağın aşağısındaki Bay Walker'dan alabileceği her şeyden sonra aşırı tepki gösteriyorum. Her iki durumda da, James'e daha yakından bakmam gerekecek.

Aniden mutfaktan gelen yüksek sesle uyandım. Yataktan fırladım ve aceleyle merdivenlerden aşağı indim. Mutfağa gittiğimde dehşete düştüm. Tezgahlardaki her şey yere atılmıştı ve köpeğimiz Fido ışık fikstüründen ölü olarak asılmıştı. Midesi kesilerek açıldı ve James'in o gün daha önce yediği türde şekerle dolduruldu. Şokum, James'in odasından gelen keskin bir çığlık ve ardından gürültülü çarpışmalarla hızla kırıldı. Çekmeceden hızla bir bıçak aldım ve yalnızca çocuğu tehlikede olan bir annenin yapabileceği bir hızla merdivenleri çıkardım. Kapıdan fırladım ve ışıkları açtım. Odadaki her şey devrildi ve yere fırlatıldı, zavallı oğlum yatağında ağlıyor ve korkudan titriyordu, çarşafları boyayan bir idrar havuzu. Çocuğumu kepçeledim ve evden kaçtım ve yan tarafa Tom ve Linda'nın evine gittim, Neyse ki hala uyanıklardı. Telefonlarını kullanmama izin verdiler ve polisi aradım. Gelmeleri uzun sürmedi ve ne olduğunu anlattım, bana deli gibi baktılar. Evi aradılar, ancak buldukları tek şey ölü bir köpek ve 2 çöplü odaydı. Memur bana, merdivenlerden çıktığımı duyduklarında birinin muhtemelen eve girip bunu hızlı bir kaçış yapmadan önce yaptığını söyledi. Doğru olmadığını biliyordum. Bütün kapılar kilitliydi ve pencerelerin hiçbiri açık değildi, evimde ne varsa dışarıdan gelmedi. bana deli gibi baktılar. Evi aradılar, ancak buldukları tek şey ölü bir köpek ve 2 çöplü odaydı. Memur bana, merdivenlerden çıktığımı duyduklarında birinin muhtemelen eve girip bunu hızlı bir kaçış yapmadan önce yaptığını söyledi. Doğru olmadığını biliyordum. Bütün kapılar kilitliydi ve pencerelerin hiçbiri açık değildi, evimde ne varsa dışarıdan gelmedi. bana deli gibi baktılar. Evi aradılar, ancak buldukları tek şey ölü bir köpek ve 2 çöplü odaydı. Memur bana, merdivenlerden çıktığımı duyduklarında birinin muhtemelen eve girip bunu hızlı bir kaçış yapmadan önce yaptığını söyledi. Doğru olmadığını biliyordum. Bütün kapılar kilitliydi ve pencerelerin hiçbiri açık değildi, evimde ne varsa dışarıdan gelmedi.

Ertesi gün James içeride kaldı, gözümün önünden ayrılmasını istemedim. Garaja gittim ve eski bebek monitörünü buldum ve odasına kurdum eğer bu gece bir şey olursa, onu duyacaktım. Mutfağa gittim ve çekmeceden en büyük bıçağı aldım ve komodinin üzerine koydum. Hayali arkadaş ya da değil, küçük oğluma hiçbir şeyin zarar vermesine izin vermeyeceğim.

Yakında gece geldi. James'i yatağına yatırdım, korktu ama ona bir şey olmasına izin vermeyeceğime söz verdim. Onu içeri soktum, ona bir öpücük verdim ve gece ışığını yaktım. Kapıyı kapatmadan önce ona "İyi geceler James, seni seviyorum" diye fısıldadım.

Elimden geldiğince uzun süre ayakta kalmaya çalıştım, ancak birkaç saat sonra kendimi uzaklaştığımı hissettim. Bebeğim gece güvende olacaktı ve uyumam gerekiyordu. Tam başımı yastığa koyduğum sırada, komodinime taktığım bebek monitöründen hafif bir ses duydum. İlk başta, bir radyonun yapacağı türden bir parazit gibiydi. Sonra yumuşak bir inlemeye dönüştü. James uyuyor muydu? Sonra duydum, kabusumdaki gülüşü, o korkunç kahkahayı. Yataktan fırladım ve yastığımın altından bıçağı aldım. James'in odasına koştum ve kapıyı gıcırdatarak açtım. Işık düğmesini denedim ama açılmadı. Bir adım attım ve ayaklarımdaki ılık, kalın sıvıyı hissedebildim. Birden James'in gece lambası yandı ve önümde ortaya çıkan mutlak dehşeti görebiliyordum.

James'in vücudu duvara çivilenmişti, çivileri ellerini ve ayaklarını deliyordu. Göğsü tamamen açıldı ve organları yere asıldı. Dişlerinin çoğu gibi gözleri ve dili de çıkarılmıştı. Tiksindim, bunun oğlum olduğuna inanamıyordum. Sonra yine duydum, yumuşak umutsuz inilti. JAMES HALA CANLI OLDU! Bebeğim, zavallı bebeğim, o kadar acı çekiyor ki, zar zor hayata tutunuyor. Odanın karşısına koştum ve yerde kustum ama arkamdan gelen korkunç bir gıcırtıyla hastalığım kesildi. Hala ağzımdan safra silerken döndüm, sonra gölgelerin arasından tüm bu dehşetten sorumlu şeytan çıktı, Laughing Jack. Hayalet beyaz teni ve keçeleşmiş siyah saçları omuzlarına sarkıyordu. Koyu siyah halkalarla çevrili beyaz gözleri deldi. Çarpık gülümsemesi bir dizi keskin sivri diş ortaya çıkardı ve cildi hiç ten gibi görünmüyordu, neredeyse lastik veya plastik gibi görünüyordu. Çizgili, kollu ve çoraplı, yamalı, siyah beyaz bir palyaço kıyafeti giymişti. Vücudu garipti, uzun kolları belinden aşağı sarkıyordu ve duruş şekli onu bir bez bebek gibi neredeyse kemiksiz gösteriyordu. "İşine" verdiğim tepkiden memnun olduğunu bana bildirirmiş gibi mide bulandırıcı bir kahkaha attı. Sonra yavaşça James'in önünde döndü ve ortaya koyduğu korkunç manzaraya daha da gülmeye başladı. Bu beni dehşetimden sarsmaya yetti, diye tersledim, "ONUN PERSONUNDAN UZAK!" Bıçağı başımın üzerine kaldıran canavara koştum ve onu bıçakladım, ancak bıçak ona dokunur dokunmaz siyah bir duman bulutu içinde kayboldu.

Hayır… ne yaptım? Bebeğim, bebeğimi öldürdüm! Hemen dizlerimin üzerine çöktüm ve uzaktan yükselen sirenlerin sesini duyabiliyordum… Oğlum, tatlı bebeğim… Annemin seni koruyacağına söz verdim… Ama başarısız oldum… Üzgünüm James… Çok üzgünüm…

Polis kısa süre sonra beni oğlumun önünde bulmaya geldi, hala bebeğimin kanıyla kaplı bıçağı kullanıyordu. Duruşma kısa sürdü, delilik. Son 2 aydır bulunduğum Phiropoulos The Criminally Insane için evine yerleştirildim. Burada durum o kadar da kötü değil, şu anda uyanık olmamın tek nedeni, birinin penceremin dışında *Pop Goes the Weasel* oynaması . Sabah nöbetçilerle bunun hakkında konuşacağım ...