Eliksiry

**Tajemnice Severusa Snape`a...**

„*-*
Jesteście tutaj, żeby nauczyć się subtelnej, a jednocześnie ścisłej sztuki przyrządzania eliksirów –
zaczął. Mówił prawie szeptem, ale słyszeli każde słowo; Snape podobnie jak
profesor McGonagall, potrafił utrzymywać w klasie ciszę bez podnoszenia głosu.
– Nie ma tutaj głupiego wymachiwania różdżkami, więc być może wielu z was
uważa, że to w ogóle nie jest magia. Nie oczekuję od was, że naprawdę docenicie
piękno kipiącego kotła i unoszącej się z niego roziskrzonej pary, delikatną moc
płynów, które pełzną poprzez żyły człowieka, aby oczarować umysł i usidlić
zmysły… Mogę was nauczyć, jak uwięzić w butelce sławę, uwarzyć chwałę, a nawet
powstrzymać śmierć, jeśli tylko nie jesteście bandą bałwanów, jakich zwykle
muszę nauczać.”

Tymi
słowami profesor Severus Snape powitał swych uczniów na pierwszej lekcji
eliksirów.

 Eliksiry to podstawowe wyposażenie
czarodziejów. Powstają one w wyniku łączenia składników różnej postaci i o
różnej dostępności na rynku. Jedne można znaleźć wędrując po lesie, a za inne
trzeba zapłacić sporą sumę galeonów lub nawet rozglądać się za nimi na czarnym
rynku.  Czarownice przygotowywały eliksiry,
które pomagały odzyskać młodość, przemienić ludzi w zwierzęta albo zapewniały
niewidzialność. Średniowieczne legendy i podania mówią o eliksirach nasennych,
miłosnych i truciznach. W trakcie podróży przez Krainę Czarów Alicja wypija
eliksir zmniejszający jej ciało. Jednakże są różne typy wywarów zmieniających
człowieka jako przykład mogą tutaj posłużyć
Harry i Ron którzy zmieniają się - przynajmniej zewnętrznie - w dwie
najmniej przez nich lubiane osoby: Ślizgonów Crabbe’a i Goyle’a.  U podstaw legend o magicznych właściwościach
eliksirów (z łacińskiego elixir to „płyn zapewniający młodość i długie życie”,
arabskiego al- iksir o tym samym znaczeniu; angielskie potion pochodzi od
łacińskiego potio oznaczającego „napój”) bez wątpienia niemożliwym były realne
skutki działania pewnych substancji na ludzkie ciało i umysł. Toniki
sprowadzające sen, wywołujące halucynacje, powodujące paraliż, przyśpieszające
albo spowalniające bicie serca czy też odurzające znane były od dawna i mogły
zarówno leczyć, jak i szkodzić. Nietrudno sobie wyobrazić, że przy odpowiednim
doborze składników taki eliksir mógłby więc spowodować zmianę wyglądu albo
zamienić nienawiść w miłość. Uderzającą cechą wielu eliksirów, łącznie z tymi
warzonymi w Hogwarcie, są ich odpychające składniki. Ta tradycja wywodzi się ze
starożytnej Grecji i Rzymu, gdzie prawdziwe eliksiry stosowane były jako
lekarstwa, ale także dla osiągnięcia domniemanych czarodziejskich efektów-
zwykle wymagały użycia krwi nietoperza, zmiażdżonych chrząszczy, ropuch, piór,
sproszkowanych jaszczurek, ptasich i zwierzęcych szponów, szkieletów węży i
innych zwierzęcych wnętrzności, a do tego wiele rodzajów suszonych i świeżych
ziół. W dawnych książkach mugoli można znaleźć dużo informacji o różnych
roślinach, ziołach i innych składnikach tradycyjnie używanych przez czarodziejów
i czarownice. Zapewne najsłynniejszy przepis pochodzi z pierwszej sceny
czwartego aktu „Makbeta” Szekspira. Oprócz węża bagiennego, palca żaby, włosów
nietoperza i języka psa receptura wymaga użycia toksycznych składników, takich
jak muchomory i cykuta, oraz bardziej „egzotycznych” i trudno dostępnych –
łusek smoka i resztek mumii. Wykorzystanie tego ostatniego składnika
niewątpliwe wynikało z wiary w możliwość przeniesienia pożądanych cech
przedmiotu (w tym przypadku długowieczności), na tego, kto go zje. Podobnie
było w przypadku powszechnego wykorzystania pewnych części ciała zwierząt.
Sądzono na przykład, że nietoperze widzą w ciemności, więc wypicie eliksiru z
zawartością nietoperza lub jego oczu (albo natarcie własnych oczu krwią tego
ssaka) miało poprawić wzrok. Nogi zająca dawały szybkość, a mięso oraz pancerz
żółwia zapewniały długowieczność, gdyż stworzenia te żyją bardzo długo. Ron i
Harry działają w myśl podobnej zasady, kiedy do eliksiru wielosokowego dodają
włosy z głów Crabbe’a i Goyle’a, aby fizyczne cechy swych nieprzyjaciół
przenieść na siebie. (Starożytny przesąd ostrzega, by nie zostawiać nigdzie
swoich obciętych włosów ani paznokci, bo mógłby je znaleźć zły czarownik albo
czarownica i użyć przeciwko ich właścicielowi.) Popularność ropuch natomiast
może wynikać z rzeczywistego działania obrzydliwej substancji, którą
wydzielają, kiedy są przestraszone - a takie niewątpliwie musiały być w drodze
do kotła. Ta toksyczna wydzielina, czasem zwana „mlekiem ropuchy”, może wywołać
halucynacje i wzmocnić skurcze mięśnia sercowego, jednocześnie obniżając tętno
(używacie na własną odpowiedzialność :)).
Należy pamiętać, że przy sporządzaniu eliksirów ważne są proporcje i
kolejność mieszania składników. Odsyłam wszystkich adeptów sztuki magicznej do
„fachowej literatury” – książki „Magiczne wywary i napoje” autorstwa Arseniusa
Jiggera. Ze sztuką warzenia eliksirów ściśle związane jest zielarstwo.  W jaki sposób przodkowie Snape`a i mugole,
którzy warzyli różne mikstury, zgromadzili odpowiednią wiedzę?? Znawca czarów
Kennilworthy Whisp opisał wyprawę zespołu europejskich zielarzy do Nowej
Zelandii w XVII wieku w celu zbadania tamtejszych magicznych roślin i grzybów,
ale oczywiście wiedza ta pochodzi ze znacznie wcześniejszych czasów. Zadziwiające,
ale ta dziedzina magii rozwinęła się prawdopodobnie niedługo po pojawieniu się
pierwszego człowieka na Ziemi. Najstarsze badania roślin przeprowadził cesarz
Szen Nung około 2700 roku p.n.e.; chińska wiedza została spisana w Pen Tsao
ponad 2 tysiące lat później. W tym zielniku są wymienione substancje, których
skuteczność została potwierdzona, podobnie jak w przypadku egipskiego Papirusu
Ebersa z około 1500 roku p.n.e., w którym omówiono użycie wyciągów roślinnych,
minerałów, organów zwierząt i magii. Jak Snape wyjaśnił swym uczniom, można
zatrzymać śmierć w fiolce. Eksperymentując z recepturą, Kleopatra używała
swoich niewolników w charakterze królików doświadczalnych. Wyciąg z belladony
okazał się szybki, ale bolesny w działaniu, to samo dotyczyło lulka czarnego
(zawarty w nim aktywny czynnik, skopolamina, jest dziś używany jako środek
usypiający), zażycie strychniny prowadziło do szybkiej śmierci, ale twarz
ofiary była wykrzywiona śmiertelnymi konwulsjami; jad kobry powodował natomiast
szybkie i spokojne zejście – idealny środek dla królowej o samobójczych
skłonnościach. Snape wspomniał również o jednym tradycyjnym antidotum na te
trucizny: był nim bezoar, czyli kamień, jaki powstaje niekiedy w żołądku kozy
lub antylopy. Nazwa, która wywodzi się z perskiego, oznacza „przeciw
truciznom”. Stopniowo gromadzono coraz więcej wiedzy o właściwościach roślin. W
I wieku grecki lekarz Pedanios Dioskurides opracował kompendium 500 roślin
używanych w medycynie, zatytułowane „O środkach leczniczych” (De materia medica),
które były używane jeszcze w początkach renesansu. Również w średniowieczu
sporządzano różne kompendia eliksirów i wywarów. W jednym ze znanych
przykładów, spisanym przez Balda i Cilda około 900 roku, można znaleźć opisy
kilku metod leczenia zrozumiałych z punktu widzenia dzisiejszej nauki. Na ogół
jednak były to raczej placebo, nie zaś prawdziwe lekarstwa :). Na lekcjach
Snape mówił o jeszcze jednej roślinie, która w dużych ilościach może być
niebezpieczna. Piołun to gorzki składnik bladozielonego absyntu, legendarnego
likieru z XIX wieku, który popijali Gauguin, van Gogh i Baudelaire. Nadmierne
spożycie piołunu uważano wówczas za przyczynę uszkodzeń mózgu i śmierci. Piołun
zawiera tujon, który stymuluje układ nerwowy i który przez tysiące lat był
używany jako lekarstwo na różne dolegliwości. Nauczyciel eliksirów opisał
również, jak zmieszać piołun z rośliną z rodzaju Asphodelus (rodzina
liliowatych), charakteryzującą się pękami białych kwiatów, którą Grecy
kojarzyli z podziemnym światem. W ten sposób – twierdził – otrzymuje się napój
usypiający, zwany inaczej wywarem żywej śmierci. Wprawdzie mugole stwierdzili,
że dzięki ludowej wyobraźni i podatności na sugestię skład leków nie zawsze ma
znaczenie dla ich skuteczności, ale nie wszystkie starodawne wywary, mikstury i
serum działały wyłącznie wskutek czarów psychicznych. Niektóre wywierały jak
najbardziej rzeczywisty i silny wpływ na chory organizm. Dziedzictwo dawnych
czasów zachowało się w Szpitalu Magicznych Chorób Świętego Munga oraz w
przemyśle farmaceutycznym. Czarodzieje i mugole nadal badają właściwości
lecznicze roślin, ale zapewne już wkrótce to się skończy. Wzrost liczebności
populacji mugoli powoduje zagładę tropikalnych lasów i innych złożonych
ekosystemów, a tym samym tracimy szansę na zbadanie istniejących tam roślin.

Magia
od zawsze pomagała w zdobyciu serca ukochanej osoby. Czary należało odprawić
podczas pełni Księżyca, który dawniej uważano za patrona zakochanych.
Najczęściej polegało to na przygotowaniu specjalnego prezentu lub poczęstunku, który
podawano wybranej osobie. Wiejskie znachorki serwowały tajemnicze napoje z
dodatkiem jakiegoś zioła miłosnego, na przykład lubczyku. Ponieważ zbliżają się
Walentynki, warto dowiedzieć się czegoś więcej o eliksirach miłości. Te wywary,
znane również jako napoje miłosne (zakazane w Hogwarcie, choć jak pamiętamy
Gilderoy Lockhart w „Komnacie Tajemnic” proponuje, by Snape podał go uczniom
właśnie w Walentynki), sporządzano już w starożytności, gdzie były bardzo
popularne. Eliksiry miłości, warzone i sprzedawane przez lokalnych wróżbitów,
miały podobno sprawiać, że ten, kto je wypije, natychmiast zakocha się w
osobie, od której eliksir otrzymał. Przede wszystkim - choć nie wyłącznie -
stosowały je kobiety (mężczyźni woleli zaklęcia :); oni zawsze idą na łatwiznę :D),
dolewając ich po trochu do ulubionych napojów swych ukochanych. Jak zwykle
składniki takich eliksirów były przedziwne. Pewna autentyczna receptura mówi na
przykład o sproszkowanych kościach z lewej części pożartej przez mrówki
ropuchy. W Rzymie tyle osób chorowało po wypiciu napoju miłosnego, że cesarze
wcześnie zakazali handlu „cudownymi płynami”. Najwyraźniej jednak na niewiele
się to zdało, gdyż eliksiry stosowane były przez następne stulecia. Nim nastało
średniowiecze, miłosne napoje nabrały bardziej przyjemnego smaku i w większości
zaczęto je przyrządzać z ziół, nie ze zwierząt. Typowy przepis mówi o
pomarańczach, korzeniu mandragory, werbenie i zarodnikach paproci zmieszanych z
wodą, herbatą albo winem. Szczęście w miłości zapewniał m.in. aster, fiołek,
jaśmin, kminek, irys, krwawnik pospolity, majeranek, rozmaryn i oczywiście
lubczyk. Za najlepszą porę zbierania ziół uznawano pierwszą kwadrę księżyca
albo jego pełnię, wtedy bowiem w naturze gromadzi się najwięcej energii [jeden
z entuzjastów botaniki astrologicznej stwierdził, że „roślina zebrana
niezgodnie z zasadami astrologii ma wartość niewielką bądź żadną”]. Potem
konieczne było ich oczyszczanie ze złych mocy. Zielarskiej magii służyły
odpowiednie przedmioty, wśród nich tłuczek do rozdrabniania roślin, drewniana
misa, świeczniki. Misę z ziołami stawiano między zapalonymi świecami i szepcąc
zaklęcia, mieszano jej zawartość. Potem z ziół można było robić różnego rodzaju
napary i napoje, palić, kąpać się w nich albo po prostu nosić przy sobie.
   W mitach i legendach często jest mowa o miłosnych napojach. W
irlandzkiej legendzie o Diarmaid i Grainne, pochodzącej sprzed tysiąca lat,
napój miłosny powoduje, że Grainne, żona wodza, zakochuje się w swym kuzynie
Diarmaidzie i skłania go czarami do wspólnej ucieczki [panowie – uważajcie, co
Wam podają do picia Wasze dziewczyny :)]. Eliksir miłosny odgrywa bardzo
ważną rolę w średniowiecznym poemacie o Tristanie i Izoldzie. Matka Izoldy,
pragnąć zapewnić córce wieczne szczęście u boku przyszłego męża – króla
Kornwali Marka, nazbierała ziół, kwiatów i korzeni i wymieszała je w winie.
Napój ten oddała na przechowanie swojej zaufanej służącej Brangien, która miała
go podać małżonkom podczas nocy poślubnej. Jednak eliksir trafił w ręce Izoldy
i Tristana – siostrzeńca Marka. Omyłkowe wypicie magicznego napoju spowodowało
wybuch wielkiej choć bardzo nieszczęśliwej miłości. (polecam Wam przeczytanie
„Tristana i Izoldy” w przekładzie Tadeusza Boya Żeleńskiego) Eliksiry miłości
zaczęły wychodzić z mody w siedemnastym i osiemnastym wieku, kiedy magicznym
sposobem na zdobycie czyichś uczuć stały się zaklęcia.

**Amortencja**

Amortencja
– eliksir miłosny. Wystarczy dodać kilka kropel do napoju danej osoby, a
skutkiem będzie najsilniejsze zauroczenie jakie można osiągnąć eliksirem. Przez
wielu bagatelizowany, jednak doświadczeni zielarze ostrzegają przed zgubnym
działaniem eliksiru. Znakiem, że wywar się udał jest bijący z niego perłowy
blask i para unosząca się w charakterystycznych spiralach. Każdy człowiek
zapach Amortencji odczuwa inaczej. Woń wywaru kojarzy mu się zawsze z
zapachami, które są dla niego najprzyjemniejsze.. Im eliksir jest starszy, tym
jego działanie staje się mocniejsze.

**Eliksir**
Bujnego Owłosienia

Eliksir
Bujnego Owłosienia – eliksir, który powoduje przyrost włosów. Siła przyrostu
zależała od ilości wypitego eliksiru.

Składniki:

\*
Szczurze ogony

**Eliksir**
Bombaku

Eliksir
Bombaku - po wypiciu człowiek zamienia się w świnie.

Składniki:

\*
krew świni \* oko świni \* śluz Etiki \* sproszkowany róg jednorożca

**Eliksir**
Euforii

Eliksir
Euforii – eliksir, który powoduje przypływ energii. Może też niestety
uzależniać. Ma kolor niebieskawy, zapach przypominający kobiece perfumy, a nad
nim unoszą się wirujące sprężynki. Oprócz tego, że uzależnia, ma też inne
skutki uboczne. Powodują one nadmierny chichot i chęć chwytania ludzi za nosy.

Składniki:

\*
Mięta – składnik niekonieczny do stworzenia eliksiru, osłabia lub likwiduje
efekty uboczne \* Pancerzyki chitynowe \* Sok z cytryny \* Figi Abisyńskie

**Eliksir**
Leczący Rany

Eliksir
Leczący Rany - po wypiciu leczą się wszystkie rany na ciele. Od tych
najmniejszych, po te ciężkie.

Składniki:

\*
woda \* sok z pijawek \* żółć pancernika \* proszek z kła węża \* korzenie
stokrotek \* liście grimerowca

**Eliksir**
Postarzający

Eliksir
Postarzający – eliksir, który powoduje postarzenie się w danym momencie o kilka
lub wiele lat.

Składniki:

\*
żółć pancernika \* żabi skrzek \* woda \* akonik \* sproszkowane muchy
siatkoskrzydłe

**Eliksir**
Rozdymający

Eliksir
Rozdymający – eliksir, który powoduje rozdęcie się osoby, która go wypiła, lub
części ciała, które zostały nim ochlapane.

Antidotum:

\*
Wywar dekompresyjny

Składniki:

\*
woda \* bezoar \* gałki oczne diabła morskiego \* szczurze ogony

**Eliksir**
Rozśmieszający

Eliksir
Rozśmieszający – eliksir, który powoduje śmiech u każdego człowieka.

Składniki:

\*
Utłuczone skarabeusze \* Korzeń Imbiru \* Żółć pancernika

**Eliksir**
Skurczający

Eliksir
Skurczający – eliksir, który powoduje kurczenie się ludzi i zwierząt.

Składniki:

\*
Korzonki stokrotek \* Figi \* Dżdżownica \* Śledziona szczura \* Sok z pijawek

**Eliksir**
Słodkiego Snu

 Eliksir
Słodkiego Snu – eliksir, który powoduje natychmiastowe zaśnięcie. Jest podawany
osobom chorym, cierpiącym na bezsenność i małym dzieciom mającym problem z
usypianiem. Można podać go doustnie, nasączyć nim jakiś pokarm lub dodać do
napoju. Eliksir ma kolor zielony, jest gęsty i ma zapach cynamonu. Wykorzystuje
się go w szpitalach. Po zażyciu osoba, będąca pod wpływem eliksiru, nie ma
snów.

Składniki:

\*
bezoar \* woda \* kły węża \* rogi dwurożca \* muchy siatkoskrzydłe

**Eliksir**
Spokoju

Eliksir
Spokoju – eliksir, który uśmierza lęk i łagodzi niepokój.

Składniki:

\*
Kamień księżycowy \* Syrop z ciemiernika czarnego

**Eliksir**
Wielosokowy

Eliksir
Wielosokowy – jest to jeden z najbardziej skomplikowanych i najtrudniejszych
eliksirów, jakie są na świecie. Dzięki niemu człowiek na jedną godzinę zamienia
się w inna osobę, której odrobina ciała jest w jego eliksirze. Jest on również
jednym z najniebezpieczniejszych eliksirów, ponieważ działa on tylko na ludzi.
Istoty nie w pełni ludzkie nie mogą korzystać z tego eliksiru (np. półolbrzymy,
najprawdopodobniej również wilkołaki). Skutki próby zamiany człowieka w zwierzę
mogą być bardzo niebezpieczne i trudne do przewidzenia. Nawet najbardziej
doświadczeni czarodzieje mają z tym eliksirem drobne kłopoty. Eliksir ten jest
bardzo trudny do uwarzenia ze względu na składniki do niego potrzebne i długi
proces warzenia.

Składniki:

\*
Muchy siatkoskrzydłe \* Pijawki \* Ślaz \* Rdest ptasi \* Sproszkowany róg dwurożca
\* Skórka boomslanga \* "odrobina tego kogoś, w kogo chcemy się
zamienić"

**Eliksir**
Wiggenowy

Eliksir
Wiggenowy – eliksir regenerujący. Nawet mała buteleczka po wypiciu leczy
ciężkie rany.

Składniki:

\*
kora drzewa Wiggen \* ślaz Gumochłona

**Eliksir**
Zmieniający Kolor Włosów

Eliksir
Zmieniający Kolor Włosów – eliksir, który powoduje zmianę koloru włosów z
naturalnej barwy na kolor, o której pomyśli osobą zażywająca wywar.

**Eliksir**
Życia

Eliksir
Życia – eliksir wytwarzany jest za pośrednictwem Kamienia Filozoficznego.
Eliksir ten dawał nieśmiertelność i leczył ze wszystkich chorób tak długo, jak
długo był spożywany w regularnych odstępach czasowych.

Składniki:

\*
woda  \* żabi skrzek  \* kamień filozoficzny \* ślina hipogryfa  \*
włos z głowy jednorożca

**Felix**
Felicis

Felix
Felicis – inaczej zwany Płynne Szczęście. Eliksir zapewniający powodzenie
każdemu, kto go wypije. Jego używanie jest zakazane przy pisaniu testów, w
zawodach sportowych, wyborach prezydenckich itp.

Składniki:

\*
Mięta - składnik niekonieczny do stworzenia eliksiru, osłabia lub likwiduje
efekty uboczne. \* Pancerzyki chitynowe \* Sok z cytryny \* Figi Abisyńskie

**Szkiele-Wzro**

Szkiele-Wzro
– eliksir, który powoduje odrastanie utraconych kości. Używany przez magiczną
służbę zdrowia.

**Veritaserum**

Veritaserum
– najsilniejszy eliksir prawdy, znany w świecie czarodziejów. Po jego wypiciu,
człowiek odpowiada na wszystkie zadane mu pytania nie tylko całkowicie
szczerze, ale jak najbardziej wyczerpująco. Nie da się jednak przy pomocy tego
eliksiru wydobyć tajemnicy, której strzeże inna osoba (Strażnik Tajemnicy).
Ministerstwo Magii wyraźnie określiło przypadki w których eliksir można
zastosować. Nie zawsze zasady te są stosowane. Uwarzenie go trwa przez pełny
cykl księżyca i bardzo trudno zdobyć składniki. Ponadto samo przyrządzenie nie
należy do najłatwiejszych. Wystarczą trzy krople mikstury, by zmusić każdego do
ujawnienia swoich najgłębszych sekretów. Prawidłowo uwarzony, powinien być
bezbarwny i bezwonny, więc praktycznie nie sposób go wykryć. Istnieje na nie
antidotum, ale nazwa nie jest znana.

**Wywar**
Tojadowy

Wywar
Tojadowy – Jak nazwa tegoż eliksiru wskazuje, zapewne podstawowym składnikiem
jest tojad zwany również mordownikiem lub akonitem. Wywar tojadowy przydaje się
osobom zarażonym likantropią, czyli wilkołactwem. Przez tydzień poprzedzający
pełnię, taka osoba zażywa eliksir, a kiedy nadchodzi pełnia następuje
przemiana, jednakże z pełnym zachowaniem ludzkiej świadomości. Nie jest wtedy
groźny dla otoczenia i panuje nad sobą. Nad naczyniem napełnionym wywarem, unosi
się dym, a do smaku można mieć zastrzeżenia, nie jest on najprzyjemniejszy.
Całkowicie wzbronione jest dosypywanie cukru, ponieważ niszczy działanie
eliksiru.

Składniki:

\*
woda \* suszone figi \* szklanka żabiego skrzeku \* kwiaty akonitu \* dżdżownica

**Wywar**
Dekompresyjny

Wywar
Dekompresyjny – eliksir, który przywraca naturalny rozmiar rzeczy po użyciu
eliksiru Rozdymającego.

**Wywar**
Żywej Śmierci

Wywar
Żywej Śmierci – eliksir powodujący omdlenia, które dla niedoświadczonych
czarodziejów mogą być podobne do śmierci. Jest też wykorzystywany jako środek
łagodzący ból. Lecz nie należy używać go w dużych ilościach, gdyż może
spowodować uszkodzenie mózgu lub nawet doprowadzić do śmierci.

**Eliksir**
Nienawiści

Eliksir
Nienawiści – odkrywa przed pijącym najgorsze winy i przyzwyczajenia innych
osób.

**Eliksir**
Ochrony Przed Ogniem

Eliksir
Ochrony Przed Ogniem – jego składniki nie są nam znane. Chroni pijącego przed
oparzeniami.

**Eliksir**
Upiększający

Eliksir
Upiększający – sprawia, że pijący staje się piękniejszy. Wynalazcą była
Sacharissa Tugwood.

**Eliksir**
Uspokajający

Eliksir
Uspokajający – sprawia, że pijący odzyskuje spokój wewnętrzny i harmonie.

**Eliksir**
Wyostrzający Rozum

Eliksir
Wyostrzający Rozum – sprawia, że osoba myśli bardziej logicznie.

Składniki:

\*
pancernik \* imbir \* żuk

**Eliksir**
Zapomnienia

Eliksir
Zapomnienia – powoduje, że osoba zostaje pozbawiona pewnych lub wszystkich
wspomnień.

**Eliksir**
Ridikuskus

Eliksir
Ridikuskus - po jego wypiciu człowiek zaczyna tańczyć i śmiać się do łez

Składniki:

\*
pijawki \* mordowniki \* woda zmieszana z pieprzem białym \* kolce jeżozwierza \*
sok mirahiti

**Eliksir**
Rumbin

Eliksir
Rumbin - osoba na która zostanie wylany ten eliksir zamienia się w żabę. By się
odczarować musi zostać pocałowany przez jakiegokolwiek mężczyznę, bądź kobietę.

Składniki:

\*
woda \* tojad żółty \* otwornice \* suszone pająki \* krople jady węża \* muchy
siatkoskrzydłe

**Eliksir**
Pazur

Eliksir
Pazur - Palce zamieniają się w pazury.

Składniki:

\*
nalewka z piołunu \* akonit \* korzeń asfodelusa

**Eliksir**
Normalia

Eliksir
Normalia: po jego wypiciu człowiek wraca do poprzedniego stanu, nie ważne czy
został on zmniejszony, czy zwiększony

Składniki:

\*
włosy osoby zmniejszonej, powiększonej \* dżdżownica \* krew żaby \* suszona
pokrzywa

**Eliksir**
Durbon

Eliksir
Durbon - sprawia, że osoba zapomina o wszystkim, co miała dzisiejszego dnia
zrobić.

Składniki:

\*
woda \* żabia noga \* oko żaby \* sproszkowane skrzydła orła bielika \* sok
krokiliny \* suszone figi

**Eliksir**
Pieprzowy

Eliksir
pieprzowy - ma właściwości rozgrzewające, uodparnia na różnego rodzaju choroby.

Składniki:

\*
woda \* mucha siatkoskrzydła \* ziarenka pieprzy \* korzonki stokrotek \* kieł węża
\* krew nietoperze

**Eliksir**
Energii

Eliksir
Energii - po wypiciu człowiek odzyskuje energię i siły witane.

Składniki:

\*
sproszkowany ogon jaszczurki \* dwoje oczu nietoperza \* listki mandragory \*
kropla krwi jednorożca

**Eliksir**
Rogu

Eliksir
Rogu - jeden z najłatwiejszych eliksirów. Po wypiciu na czole wyrasta róg.

Składniki:

\*
mordownik \* pijawki \* krew gronostaja  \* sproszkowany róg jednorożca