Czyny Karandora

# Czyny Karandora, Legenda o założycielu plemienia Karadów...

*W odległych czasach Haradryjczycy byli szczęśliwym plemieniem. Bogowie u zarania dziejów rozdzielali różnym narodom ziemie - pustynie dla Ifarytów, wybrzeża dla Felarenów, rzeki dla Yzgadów. Wtedy też stworzyli dla Haradryjczyków wielkie pola, wraz z szerokimi rzekami, żyznymi polami, jeziorami pełnymi ryb oraz lasami pełnymi zwierzyny. W Czasach Pokoju Haradryjczycy żyli spokojnie, tworząc potężny naród. Potem jednak nadeszło Zło - do dzisiaj nikt nie wie, czym sprawiliśmy, że bogowie zniszczyli nasze poprzednie ziemie, które ogarnął głód i zimno. Wieczne zimno z północy zniszczyło je, jednak tuż przed katastrofą bogowie dali szansę wiernym i uczciwym - wysłali ich na południe, w poszukiwaniu nowego życia, obiecując kraj mlekiem i miodem płynący.*

*Nastał Czas Wędrówki. Haradryjczycy każdego dnia zbierali swoje rzeczy, gasili ogniska, wytyczali szlak w śniegu i szli przed siebie. Wielu zginęło - głód, zimno, urwiska, zapadliny. Góry są piękne, acz okrutne i zdradliwe. Lud został zdziesiątkowany, ale przeżyli najsilniejsi i najszlachetniejsi - ci, którzy oddali swoje życie bogom. W końcu wierni Haradryjczycy przeszli przez najwyższe góry, pokonali najostrzejsze stoki i przeszli przez najzimniejsze góry. I oto przed ich oczyma pojawiła się bogata kraina - zamieszkała już jednak przez Numizyjczyków i Retelytów.*

*Nasi ludzie schodzili z gór - tworząc niewielkie grupy, przybywając na granice zamieszkałe przez Numizyjczyków, których państwo upadło. Nasze kobiety uklękły przed nimi, prosząc o chleb dla nich - wdów z dziećmi. Lecz serca Numizyjczyków są z kamienia - odrzucili wszelkie prośby i wyśmiali biednych, lecz szlachetnych Haradryjczyków. Wtedy też narodziła się desperacja, a my rozpoczęliśmy wojnę sprawiedliwą - o zdobycie naszych terenów. Wojnę świętą - o zdobycie ziemi, które obiecali nam bogowie. Wojnę konieczną - o zdobycie pól pod uprawy. Rozpoczął się trzeci i obecny wiek - Czas Walk. Czas krwi i brązu. Czas włóczni i miecza, czas toporu. Czas krwawej wojny.*

*I stało się tak, że pierwszy cios na nowej wojnie zadało małe plemię. Postanowili oni, że obelgi Numizyjczyków nie zostaną niepomszczone, że zniewaga wobec ich kobiet i dzieci nie pozostanie bez odpowiedzi. I na ich czele stanął mężczyzna silny, wspaniały z oblicza, odważny i bohaterski, a zarazem opiekuńczy i pomocny. Jego dawnego imienia podania nie dają nam. Wiemy jednak, że był potężnego wzrostu, umięśniony i wytrzymały po długiej wędrówce. Miał jasne, długie włosy opadające do ramion. Prezentował się wspaniale - jednak nie wywyższał się z tego powodu. Pozostawał skromny nawet w chwilach chwały, pomocny w chwilach potrzeby, odważny w chwilach próby. Człowiek ten był naturalnym przywódcą, nie dziwi zatem, że to jemu powierzono przywództwo w tej wyprawie.*

*Grupa uzbrojonych mężczyzn ruszyła zatem górskim lasem, aby uderzyć na pysznych Numizyjczyków. Nie wiedzieli jednak, że las ten był „przeklęty” zdaniem lokalnych mieszkańców - bowiem zamieszkał w nim potężny duch. Najpierw go usłyszeli. Potężny ryk wściekłości, siły, agresji i chęci mordu. Następnie poczuli - silny zapach lasu połączony z aromatem futra oraz wyczuwalnym zapachem martwych ciał. Potem zobaczyli jego ślady - podrapane drzewa, olbrzymie ślady pazurów, a gdzieniegdzie również ślady krwi - widoczne pozostałości po tych Numizyjczykach, którzy nie wierzyli w ducha. Wielu wojowników już wtedy zaczęła opuszczać odwaga, ale nie przywódcę, który dzielnie ruszył przed siebie.*

*I wtedy na jego drodze stanęła bestia - potężny niedźwiedź górski. Wysoki na dwa chłopa, szerszy niż jakikolwiek wojownik, potężniejszy niż jakikolwiek człowiek. Jego pazury były jak miecze, jego zęby - jak ostrza kosy. W oczach zaś, czerwonych, było widać szaleństwo połączone z nienawiścią do człowieka. Dzieło złego przestraszyłoby każdego, ale nie bohatera Haradryjczyków. Niedźwiedź natychmiast ruszył do szarży - zwykle to wystarczało, aby przeciwnik rzucił wszystko i zaczął uciekać, jednak tym razem trafiła kosa na kamień. Haradryjczyk nie tylko nie uciekł, ale utrzymał się na nogach i uskoczył w ostatnim momencie, unikając szerokiego cięcia ostrych jak brzytwa pazurów potwora. Niedźwiedź szybko skręcił w bok, uderzając z góry. I znowu Haradryjczyk cofnął się, a potem szybko zrobił wypad włócznią. Zwierzę nie było jednak głupie - samo uniknęło ciosu włóczni i odpowiedziało uderzeniem pazurów, które bohater ledwo, ledwo zasłonił tarczą. Zwierzę zawarczały i ryknęło z bólu - nie spotkał się jeszcze z tak zaciętym oporem. Postanowił, że uderzy jeszcze raz - tarcza zaczęła się bowiem wyginać pod jego naciskiem.*

*Haradryjczyk zobaczył w tym szansę - obronił się przed pierwszym uderzeniem i zamarkował cios w brzuch, ale włócznią uderzył w głowę. Bestia okazała się jednak szybsza - chwyciła między zębami grot i oderwała go. Walka wydawała się być zakończona - niedźwiedź pokonał swojego przeciwnika. W tym momencie niedźwiedź ponownie zaszarżował i obalił na ziemię pozbawionego dłuższej broni przeciwnika. Człowiek leżał na ziemi, a nad nim stał zwycięski stwór. Stał na wyprostowanych nogach, gotowy do uderzenia pazurami, kiedy człowiek się uśmiechnął. Nagle wyjął z pochwy miecz, przetoczył się na bok unikając ciosu i zadał pierwszą ranę - miecz wszedł głęboko w brzuch. Musiał jednak go wypuścić, gdyż niedźwiedź zamachnął się na niego pazurami, raniąc go w żebra. Haradryjczyk szybko wyciągnął sztylet. I oto człowiek został z zepsutą tarczą i sztyletem przeciwko mocno zranionej bestii. Niedźwiedź poruszał się już wolniej, ostrożniej, ale nie stracił nic z wściekłości. Ponownie rzucił się na człowieka i wbił swoje pazury w tarczę. I wtedy człowiek uśmiechnął się ponownie. Poluzował on uchwyty na tarczy i wypuścił ją, kiedy niedźwiedź próbował wyjąć swoje pazury - sprawiając, że nagle stwór odchylił się do tylu i odsłonił. Z całą swoją siłą Haradryjczyk rzucił się i wbił sztylet prosto w oko potwora, po czym odskoczył do tylu - nie miał już żadnej broni. Niedźwiedź zaczął wstawać - rycząc z bólu - jednak była to już agonia. 3 razy próbował wstać i 3 razy padał, za każdym razem tracąc coraz więcej siły, coraz więcej energii życiowej. Po trzecim razem wydał ostatni, straszliwy ryk i padł martwy.*
Członkowie wyprawy szybko dogonili swojego wodza. Patrząc na nikłego w obliczu wielkości stwora człowieka padli na kolana i nadali mu imię, jakim znamy go dzisiaj. Dla potomności jest to bowiem Karandor - Ten, Który Pokonał Niedźwiedzia. Pierwszy wódz plemienia Karadów - założyciel klanu i twórca jego potęgii chwały. Wyprawa była kontynuowana przez oczyszczony z bestii las, jednak kiedy wojownikom numizyjskim ukazało się ciało potwora, jakiego zabił Karandor, to zrozumieli oni, że nie mają szans na zwycięstwo. Porzucili swoje domostwa, a część oddała się do niewoli. Karandor mógł ich zabić, mógł też ich upokorzyć - tak jak oni upokorzyli wcześniej nas, Haradryjczyków - lecz bogowie podsunęli mu inny pomysł. Jako pokutę za swoją pychę, Numizyjczycy przekazali Haradryjczyków sekrety rzemiosła - obróbki metali, pieców do wytapiania, kowalstwa i tworzenia narzędzi, a także wydobycia surowców. Tak oto Karandor nie tylko oczyścił świat z bestii, ale zasiał na nim ziarno wielkości, które rozkwitło w potężne plemię Karadów.

*Niech każdy czytający to odda cześć Karandorowi, gdyż dzięki niemu moźe to czytać. Niech odda cześć bogom, bo dzięki nim Karandor odniósł zwycięstwo. Niech ta opowieść inspiruje odważnych, sprawiedliwych i bogobojnych. Karandor osiągnął wielkość - wielkość, która może być Twoim udziałem. Chwała jego imieniu na wieki!*

> *„Sławne są jego dzieje*
>
>

> *Kto słyszy je*
>
>

> *Ten w zachwyt wpada*
>
>

> *I nie wie co się dzieje.*
>
>

> *Z kobiety, z mężczyzny narodzi się wódz.*
>
>

> *Z nasienia i miodu powstanie,*
>
>

> *Wojownik i pan. Bohater i król.*
>
>

> *Najsławniejsze jego panowanie.”*
>
>

*Hrondor poprowadził Karadów do Doliny Aeddy, założył Ak-Karad i nadzorował powstanie silnego państwa opartego o plemię. Pokonał Retelytów, zjednoczył plemię i dał początek nowej potędze. Przez ostatnie 20 lat nadzorował głównie rozwój rzemiosła i obróbki metali, ale wspierał również rolnictwo. Jednak czas upomina się o każdego. Po ukończeniu 50 roku życia, Hrondor coraz rzadziej opuszczał pałac w Ak-Karadzie, nie mógł sobie pozwolić nawet na wyprawę pod górę Khand. Zrezygnował z wypraw wojennych i z polowań. Jego stan dalej się jednak pogarszał - pojawił się krwawy kaszel oraz dalsze zmęczenie. W końcu wódz po długim przebywaniu w chorobie i pożegnanie się ze wszystkimi odszedł.*

*Jego najstarszy syn Luandor znajdował się wtedy na wyprawie wojennej na czele wojsk Karadów, nie mógł on zatem od razu stanąć na czelę plemienia. Rada Starszych postanowiła zatem zaczekać z wyborem wodza aż do zakończenia kampanii, władzę nad plemieniem dając na pewien czas władzę młodszemu synowi Hrondora - Hagalowi, zachowując jednak ostateczny głos. Czy po powrocie z wojny Luandor zostanie wybrany wodzem, czy sięgnie po władzę siłą? Czy brat stanie przeciwko bratu? Tylko czas pokaże…*

*Ciało Hrondora zostało pokryte olejami z drzew górskich, a następnie spalone w publicznej uroczystości, po której odbyła się uczta, na której były wszystkie wielkie rody wśród plemienia Karadów.*