ალ'მორაკი

ალ’მორაკი არის რამსეიას იმპერიის სამხრეთით მდებარე დიდი რეგიონი, რომელიც ხასიათდება ცხელი და მშრალი ჰავითა და ერთმანეთში მტრულად განწყობილი ხალხებით.

ისტორიულად ალ’მორაკის სახელი იყო „მტრული უდაბნო“, საიდანაც მომთაბარეთა ტალღები ესხმებოდნენ სხვადასხვა სახელმწიფოს, კერეუტამდეც კი აღწევდნენ ზოგჯერ, რამსეიას იმპერიის დამმარსებელი
რამესიც ალ’მორაკელად მიიჩნევა.

ალ’მორაკში გამოიყოფა ორი სამეფო - ერეცი და მარდინი, ორივეს ახასიათებს მსგავსი (თუმცა არა ერთნაირი) ენა და კულტურა (ძირითადად
გამოყენებითი ხასიათის, თუმცა საკმაოდ დატვირთული რელიგიური და დეკორატიული ელემენტებით).
ალ’მორაკელები გარეგნულად არიან თეთრკანიანები (თუმცა საკმაოდ მუქი შეფერილობის), შავგვრემნები
და ყავისფერთვალება ხალხი, ზოგადად საშუალო სიმაღლის და არაშესამჩნევი გარეგნობის.

## გეოგრაფია

ალ’მორაკი მდებარეობს რამსეიას სამხრეთით და ცვერგ’ჰოლმის
აღმოსავლეთით. მის ბუნებრივ საზღვრებს წარმოადგენენ მთის სისტემები, რომლების კედლებივი
ყოფენ ალ’მორაკს ცვერგ’ჰოლმის, კერეუტის და რამსეიას მიწებისგან.  მთმები, რომლებიც ალ’მორაკის ჩრდილოეთით მდებარეობენ
რა მას რამსეიასგან ყოფენ, ცენტრალურ ნაწილში წყდებიან და ქმნიან საკმაოდ ფართე გადასასვლელს,
რომელიც ისტორიულად აკავშირებდა ალ’მორაკს რამსეიასთან.

აღმოსავლეთით რეგიონი ესაზღვრება აღმოსავლეთ ზღვას და
სამხრეთით კი ცოცხალი ტალღების ოკეანეს. ამ რეგიონებში ბატონობენ ცივი დინებები და
ქმნიან საკმაოდ მშრალ ჰავას. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში ალ’მორაკი უერთდება დორკუზს
შედარებით ვიწრო ხმელეთის ხიდით, რომელზეც ბატონობენ მთები. დასავლეთის და ჩრდილოეთის
მთებიკი ყოფენ ალ’მორაკს უფრო ტენიან ჰავისგან, რომელიც ბატონობს ცვერგ’ჰოლმში და რამსეიაში.
ამის გამო ალ’მორაკის უმეტესი ნაწილი დაკავებული უდაბნოებით. მანდ წყლის მთავარ წყაროს
წარმოადგენენ ოაზისები რომლებიც იკვებებიან მთებიდან მომოვალი მიწიქვეშა მდინარეებით
და არიან საკმაოდ მრავალრიცხოვანნი. თუმცა რეგიონის ზოგ ნაწილში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთში
არის ბევრი ტრამალი, რომლებზეც ცხენების და სხვალ ჩლიქოსნების ჯოგები ბინადრობენ.

რეგიონში უმეტესად გავრცელებულია ფინიკის პალმა, რომლის
ნაყოფრბიც რეგიონის საკვების მეტა მნიშვნელოვან კომპონენტს წარმოადგენენ.  უდაბნოში ბინადრობს მრავალი შხამიანი გველი, მორიელი
და ობობა. ასევე გავრცელებულნი არიან აქლემები, უდაბნოს თხები და ტურები.

## მარდინი

მარდინი მდებარეობს ალ’მორაკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. სამხრეთით
ესაზღვრება ცოცხალი ტალღების ოკეანის, აღმოსავლეთით ერეცს, დასავლეთით და ჩრდიოლეთითკი
მის საზღვრებს ქმნიან მთის სისტემები. თავის აღმოსავლეთ მეზობელს სიდიდით თითვმის ორჯერ
უსწრებს და სამჯერ უფრო დიდი მოსახლეობა აქვს.

მარდინის ოაზისისპირა დედაქალაქი
მეჰრევი ცნობილია თავისი სიმდიდრითა
და ხალხრავლობით, ის რამსეიას სამხრეთით ყველაზე
მჭიდროდდასახლებულ პუნქტად არის ცნობილი. ქალაქის გარეთ მდებარეობს ალ’მორაკის უდიდესი
ოაზისი, რომლის გარშემოც იზრდება ფინიკის პალმის ფართო ჭალები. თვითონ ქალლაქი არის
საკმაოდ კარგად ფორტიფიცირებული. მის გულში მდებარეობს ციტადელი, რომელიც ასევი მმართველი
სასახლისა და მთავარი ტაძრის ფუნქციას ასრულებს.  ქალაქის კედლების გარედ მდებარეობს უშველებელი კარვების
ქალაქი მრავალი ბაზარით. ამ კარვების ქალაქის ,და შესაბამისად მაჰრევის მოსახლეობა
ძლიერ ცვლილებებს განიცდის დროთა განმავლობაში, რადგანაც მოსახლეობის დიდ ნაწილს კარავნები
და მომთაბარეები წარმოადგენენ. დღეს-დღეისობით მარდინის ხელისუფლების
მმართველს აჰიშ-ულ-მარდინ
ეწოდება, და ის
საერო და რელიგიური
მმართველობის ფუნქციებს ატარებს. ალ’მორაკის გარეთ მას მეფედ მოიხსენიებენ,
და მის სახელმწიფოსკი მარდინის სამეფოდ. მისი ძალაუფლება უმეტესად ვრცელდება დედაქალაქზე
და სხვა მუდმივად დასახლებულ პუნქტებზე. მაგრა მომთაბარეთა ტომების ლიდერებიც მის პირველობას
აღიარებენ.

მარდინელები ოდესღაც საკმაოდ განვითარებული
ხალხი იყვნენ, დიდი მიღწევები
ჰქონდათ ასტრონომიასა და ასტროლოგიაში,
მათემატიკაში და ბუნებისმეტყველებაში,
მაგრამ დროთა განმავლობაში მათი
ქურუმები მომძლავდნენ, ძალაუფლება მათმა პარტიამ
ჩაიგდო ხელში და დევნა
დაუწყეს ყველანაირ თავისუფალ და
საღ აზრს „ღმერთების
სახელით“.

მათ კოცონს შეეწირა დიდი
მეცნიერი მუსაიფი, რომლის „ალ’მორაკული ვარსკვლავი“ მეცნიერების
სიმბოლო გახდა, შემდეგ კი
ორდენმა „ჰანზამ“ აიღო თავის
გერბად.

მარდინის რელიგიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია უდაბნოსა
და მთების სულებში -ჯინებში რწმენას. მათ მიიჩნევენ მიწისძვრების, ქვიშის ქარიშხლების
და გვალვების მიზნად. პანთეონის მთავარ ღვთაებან მთვარეს მიიჩნევენ, ვარსკლავებს კი
მის მსახურებად თვლიან.

მარდინი არის საქარავნო გზების
ჯვარედინი პუნქტი, რაც საკმაოდ
ადგება მისი სახელმწიფოს ეკონომიკას
და ცალკეული პირების
გამდიდრებას.

მეჰრევის გარდა გამოჩენილ იქალაქებია
ალ'ჰათიბი და
ალ'ქაეტი, ასევე
პატარა სოფელი შოზა, საიდანაც
იყო წარმოშობით მუსაიფი.

მარდინლები გამოირჩევიან როგორც მშვენიერი მხედრები.
როგორც ცხენების, ასევე აქლემების.

## ერეცი

ერეცი მარდინის ამოსავლეთი მოსაზღვრეა, ზღვისპირა სამხედრო მონარქიის მქონი სახელმწიფო.  ჩრდილოეთით ის ესაზღვრება რამსეიას. სამხრეთით კი
დორკუზის მიწებს.

მიუხედავად თავისი სიმცირისა, ეს სახელმწიფო განთქმულია  დაუნდობელი  მეომრებითა, რის გამოც მისი დაპყრობა მარდინმა საუკუნეთა განმავლობაში ვერ შეძლო, თუმცა მათ შორის ომი არასდროს წყდება. გარდა მაგისა, ერეცელები ცნობილნი არიან სიძუნწით, ტყუილის უნარით და ფულისადმი განსაკუთრებული სიყვარულით, რის გამოც მათ ჯუჯებსაც კი ადარებენ. ერეცის სახელმწიფო საკმაოდ მდიდარიცაა, მაგრამ ჩრდილოეთ მეზობელთან შედარებით ეს სიმდიდრე არარაობაა.

ერეცელების უმეტესობა ნახევრადმომთაბარე ცხოვრებას ეწევა. მათი კარავნები
ხშირად მოგზაურობენ ერთი ოაზისიდან მეორემდე, და მათ მოყვებიან აქლემების და თხების
ჯოგები.

ერეცში არის სულ რამოდენიმე მუდმივი დასახლება. სასმელი წყლის უკმარისობის გამო დასახლებები ხშირად ცარიელდება და ხალხს კარვები ახალ ადგილას გადააქვს. მაგის გამო ერეცში ხშირია მომთაბარეთა ბანდიტული დაჯგუფებები, რომლებიც დასახლებებს ძარცვავს და წვავს, თუმცა ომიანობის დროს ეს ყაჩაღები ჩვეულად ერეცის ლაშქარს უერთდებიან. ერთ-ერთი ასეთი ბანდის წევრი იყო, როგორც ვარაუდობენ, აზრაელ მეანა.

ერეცის დედაქალაქს ასევე ერეცი ეწოდება. ეს ქალაქი მდებარეობს
რეგიონის ჩრდილოეთში, აღმოსავლეთის ზღვის ნაპირზე. სიდიდით და მოსახლეობით იგი საკმაოდ
ჩამორჩება მაჰრიბს. და ასევე ნაკლებად არის ფორტიფიცირებული, თუმცა მას იცავენ მამაცი
ერეცელი მეომრები, რომელთაც კედლების უკან ჯდომას ურჩევნიათ ბრძოლა. ქალაქი დგას პატარა
მდინარის ნაპირზე, რომლიდანაც მოსახლეობა იღებს სასმელ წყალს. ეს მდინარე სასიცოცხლოდ
მნიშვნელოვანია დედაქალაქის არსებობისთვის. ქალაქის მიდამოებში ზრდიან მრავალ ფინიკის
პალმას და სხვა ხეხილს. ასემე მის გარშემო არის საკმაოდ დიდი ტრამალები, რაც საერთოდ
ჩვეულებრივია ალ’მორაკის ჩრდილოეთისთვის. კიდევ ორიოდე მეთევზეთა სოფელი მდებარეობს
ზღვის ნაპირას. ერეცის სამხრეთში კი, დორკუზის ახლოს დგას პატარა ქალაქი ... რომელიც
ერეცის მსგავსად ცოცხლობს პატარა მდინარის საშუალებით. კიდევ ორი მუდმივად დასახლებული
სოფელი, აქადოში და ბურუჰუ, მდებარეობს ზღვისგან საკმაო მოშორებით, ოაზისების პირას.
ამ სოფლებში ხშირად გროვდება მომთაბარეთა დიდი რაოდენობა, განსაკუთრებით როდესაც სხვა
მცირე ოაზისები დროებით გამოშრება.

ერეცის მეფე, რომელსაც ჰა’ლამახს უწოდებენ, არის ერეცელების
სამხედრო ლიდერი. მაგრამ მისი პოლიტიკური გავლენა უმეტესად სანაპიროს დასახლებებზე
ვრცელდება. თუმცა გარე მტრის შეტევის დროს ერეცის ყველა ტომის მეთაური ტავისი მეფის
ალმის ქვეშ დგება.

ერეცელების რელიგია მონოთეისტურია, მათ სჯერად ჰა’ქარეშის ანუ
ძალის, რომელიც მართავს მთელ სამყაროს და განაგებს ყველაფრის ბედს. ჰა’ქარეშის ტაძარი
მოთავსებულია ქალაქ ერეცის ცენტრში, სპეციალურ ამაღლებაზე. მანდვე მოღვაწეობს ერეცის
მღვდლების საბჭო.

ცეცხლოვან წვიმამდე ერეცში იყო ფართედ გავრცელებული
მიწის მაგია და რეგიონი იყო  ცნობილი მრავალი
ჯადოქრით. მათი უმეტესობა ბინადრობდა სიმარტოვეში, იზოლირებულ კოშკებსა და ციტადელებში,
რომლებისგანაც დღეს დღეობით მხოლოდ ნანგრევებია შემორჩენილი. ისინი იყენებდნენ მიწისა
და ქაერის მაგიას, და ბატონობდნენ უდაბნოზე. ისი აგზავნიდნენ კარავნებზე და დასახლებებზე
ქვიშის ქარიშხრებს და შიშში ეჭირათ უდაბნოს დიდი ნაწილი. ამ ჯადოქრებიდან ყველაზე განთქმული
იყო მორისუს საშინელი. მიწის მაგიის გამოყენებით იგი ქმნიდა თიხისა და ქვებისგან დიდ
ადამიანისმსგავს არსებებს - გოლემებს, რომლებსახ მსახურებად იყენებდა. ისინი თითქმის
დაუმარცხელები იყვნენ ბრძოლაში და მათ გამოყენებით მორისუსი შიშით ბატონობდა ერეცის
უმეტეს ნაწილში. გოლემების შექმნის ერხი შემდგომ სხვა ერეცელმა ჯადოქრებმა გამოიყენეს,
მაგრამ ცეცხლოვანი წვიმის შემდედ ერეცული ჯადოქრები გარდაშენდნენ და მათი მაგიის უმეტესი
საიდუმლო დაიკარგა ან დამალულია სადღაც ალ’მორაკის უდაბნოს ქვიშებში.

## რეგიონის ისტორია

რეგიონის ისტორიის უდიდეს ნაწილის დროს მისი მოსახლეობა
იყო დაყოფილი ერთმანეთისმხრივ უმეტესად მტრულად განწყობილ ტომებად. ეს ტომები მოთაბარეთა
ცხოვრებას ეწეოდნენ და ერთმანეთს უმეტესად ხვდებოდნენ ოაზისებთან, სადაც დროული კარვების
დასახლებები იქმნებოდა. დროის განმავლობაში ეს კარვის ქალაქები გადაიზარდა მუდმივად
დასახლებულ პუნქტებად, როგორიც იყო მარდინის დედაქალაქი მაჰრევი.

ალ’მორაკის ტომები ხშირად ეწეოდნენ ძარცვით ლაშქრობებს
მეზობელ ტერიტორიებზე და ზოგჯერ კერეუტის მიწებსაცკი აღწევდნენ. რამოდენიმე ასეთი ტომის
ლიდერი, რამესი, იყო რამსეიას იმპერიის დამაარსებელი, რის გამოც რამსეიას ყოველთვის
ძლიერი კულტული კავშირი ჰქონდა ალ’მორაკთან.

უკვე ცეცხლის წვიმის შემდეგ ალ’მორაკში შეიქმნა დღესდღეობით
არსებული ორი სამეფო - მარდინი და ერეცი. ეს ორი ერთმანეთისმხრის ყოველთვის მტრულად
იყვნენ განწყობილნი, თუმცა მათ შორის მუდმივად დადიოდნენ კარავანები და მიმდინარეობდა
ვაჭრობა.

მარდინი საუკუნეთა განმავლობაში ცდილობდა ერეცის დაფყრობასა
და ალ’მორაკის საერთო სამეფოს შექმნას. მაგრამ ერეცელი ჯარების შედარებიტი სიმცირის
მიუხედავათ, მათი დაუნდობლობა და სიმამაცე ყოველთვის ანგრევდა მარდინელი დაბყრობელ
მეფეების გეგმებს.

რამსეიასთან ალ’მორაკის ხალხს რამესის დროიდან აკავშირებდა
ძლიერი კულტურული და ეკონომიკური კავშირები. მაგრამ, მიუხედავათ ამისა ალ’მორაკელი
მომთაბარეთა ბანდიტური ჯგუფები ხშირად გადადიოდნენ რამსეიას ტერიტორიაზე და ძარცვავდნენ
არადაცულ სოფლებს და მონასტრებს. მეორესმხრივ რამსეია ყოველთვის ცდილობდა ალ’მორაკის
მიერთებას, რადგანაც თვლიდა მას თავის განუყოფელ ნაწილად. რამსეიას იმპერატორებმა ორიოდე
ჯერ მოახერხეს ალ’მორაკის ტერიტორიი უმეტესობის ოკუპაციაცკი, მაგრამ არა დიდი ხნით.
ალ’მორაკელები ყოველთვის განდევნიდნენ დაფყრობლებს.

მაგრამ V საუკუნი ცწ-დან  ერეცისა და მარდინის მეფეებმა აღიარეს რამსეიას
იმპერატორის პირველობა და მათი თავი იმპერიის ვასალებად აღიარეს, თუმცა მათ შეინარჩუნეს
თითქმის სრული თავისუფლება.

ცწ-დან VI საუკუნის პირველ წლებში, აღმოსავლეთის და
დასავლეთის ომის დაყწების დროს, კერძოდ 503 წლის მიწურულს ცწ-დან ალმორაკელებმა
აღიარეს თავიანთი თავი რამსეიას ნაწილად და ალ’მორაკი ოფიციალურად შევიდა იმპერიის
შემადგენლობაში. თუმცა მარდინის და ერეცის მმართველებმა შეინარჩუნეს მეფეების წოდება
და ნაწილობრივი დამოუკიდებლობა, განსაკუთრებით შიდა საქმეებში.

ამ პოლიტიკურმა ცვლილებამ მისცა რამსეიას დიდი უფირატესობა
ომში, რადგანაც მან შეძლო თავისი ჯარების თავისუფლად გაეტარებინა უდაბნოში. ასევე რამსეიას
ჯარს შეუერთდა მრავალი ერეცელი და მარდინელი მეომარი. ამ მოვლენებმა პირველადი მნიშვნელობა
იქონიეს რამსეიას მიერ ცვერგ’ჰოლმის მიერთების პროცესში და ჯუჯების მიწებზე კერეუტისა
და ჰანზის ორდენის ჯარების დამარცხებაში 504 წელს.