recursal/Fanatic-Fandom huggingface dataset:
Dramatis PersonaeLLN

Aventura: La Larga Noche

## PJs

* Davina TOT
* Dominic Cooper
* Grigori Naumov
* Morwen Olafdottir
* Snjórflaga Drekidóttir TOT
* Vesnushky Rudanova
* Megan Fox

### Durkberg

* Maledicta: Única vampiresa con residencia permanente en Durkberg. Carta encontrada en el equipaje de Amalgamatus iba dirigida a ella.
* Isaac Bloodbane: Vampiro que viene cada noche larga, influencia política.
* Kolyan Indirovich: Ex Burgomaestre (Pratoriano encargado de la ciudad). Muerto y enterrado
* Ismark Kolyanivch: Hijo de Kolyan, apodado "El Menos", quiere continuar con el legado de su padre y poner a salvo a su hermana.
* Eloisa Kolyana: Hermana de Ismark, visitada 2 veces por Isaac, a la tercera la convierte en vampiro. Su hermano la quiere sacar de la ciudad.
* Padre Donavich: Actual clérigo de probion, su hijo fue vampirizado y posteriormente destruído.
* Martel: Lich encargado de las ónices
* Ragnar: Caballero miembro del consejo. Muerto a manos del grupo.
* Dilanyc D'lacroix: Comerciante Nesfariano.
* Adrian Martikov: Hijo mayor de los Martikov, el que habla.
* Davian Martikov: Patriarca de la familia, dueño de los viñedos
* Elvir Martikov: Hijo menor de los Martikov, Wereraven confirmado.

### Otros

* Jermin Bearnose: Enano líder del círculo druídico de la luna.
* Amalgamatus: Warlock loco. TOT
* IB: envió a Amalgamatus, firma la carta
* Gunnar Björnsson: Warlord que reúne a las tribus bárbaras
* Morganta: Bruja nocturna come niños
* Arkavakus: Dragonborn azul. Ex sacerdote de Probion
Snjórflaga Drekidóttir

Snjórflaga es una dragonborn nacida y criada como refugiada cerca de Durkberg, gozando de las regalias de ser una descendiente de Probion. Recientemente el ambiente de probreza, miseria y desconfiaza de la ciudad, generó el odio y el resentimineto contra la comunidad dragonezca debido a la creencia de que robaban y comían los yakuts a escondidas. Este clima de hostilidad alcanzó su punto máximo cuando varias personas de la ciudad con intereses desconocidos formaron una redada ciudadana para expulsar a los dragones, lo que terminó en la muerte de varios miembros y la huida de los sobrevivientes, entre los que se encontraba la pequeña Snjórflaga.

Ante este repudiable acto los druidas del Círculo de la Luna, que poco pudieron hacer, no fueron indiferentes y adoptaron a Snjórflaga, quién había perdido a su familia. La pequeña dragona se ganó el cariño de los druidas, quienes le enseñaron los ritos secretos de esta comunidad y en agradecimiento, Snjórflaga juró defenderlos y ayudar a esparcir la palabra de Gea:

1. El Guerrero de Gea acepta la naturaleza.

2. El Guerrero de Gea coopera con la naturaleza.

3. El Guerrero de Gea comprende la naturaleza.

4. El Guerrero de Gea siente entusiasmo por la naturaleza.

5. El Guerrero de Gea siente empatía por la naturaleza.

Una habilidad peculiar creada a partir de esta comunión fue la de aprender a combatir montada sobre las formas animales de sus compañeros druidas.

**Personality trait:** I’ve spent so long in the temple that I have little practical experience dealing with people in the outside world.

**Ideal:** Change. We must help bring about the changes the gods are constantly working in the world. (Chaotic)

**Bond:** I would die to recover an ancient relic of my faith that was lost long ago

**Flaw:** My piety sometimes leads me to blindly trust those
that profess faith in my god

**Trinket:** A small, weightless stone block
Dragoslav Mihajlović

**Dragoslav Mihajlović-Vampir** (Aleksinac, 13. decembar 1906 — Sejl, Australija, 18. jun 1978) je bio jugoslovenski fudbaler i

fudbalski trener

Noseći nadimak "Vampir", u karijeri je imao kratak bljesak prerano
završivši karijeru. Igrao je levog beka, uvek vrlo borbeno, požrtvovano i
 oštro, ali je 23. novembra 1930. kao član BSK-a na utakmici protiv SK
Slavija (1:3) u Pragu zadobio veoma težak prelom noge i bio prinuđen da se u
24. godini povuče sa zelenog polja.

Učestvujući na Svetskom
prvenstvu 1930. u Montevideu, odigrao je sve tri utakmice (Brazil 2:1,
Bolivija 4:0 i u polufinalu Urugvaj 1:6), a pre toga je debitovao 13.
juna 1930. na prijateljskoj utakmici protiv Bugarske (2:2) u Sofiji, kad
 su reprezentaciju sačinjavali isključivo igrači beogradskih klubova.
Ukupno je odigrao četiri utakmice za nacionalni tim (uz šest za
selekciju Beograda) - sve četiri juna i jula 1930.

Još dok je
igrao, bio je policijski službenik i ostao na dužnosti sve do 1944. kad
je napustio zemlju (u koju se nikad nije vratio) i otputovao za
Australiju, gde je u gradu Sale (Viktorija) živeo i umro od oboljenja
bubrega. U Australiji je bio trener SC Sale City i ekipe jugoslovenskih
doseljenika JUST (1950-1960).

## Zanimljivosti

* U filmu i seriji igra ga Nenad Heraković
* Iako je rano završio karijeru tokom svoje trenerske karijere u Australiji bio je veoma poznat
Cobijo del Invierno

Volver a Pratoria

Volver a La Abadía

Volver a La Era de los Avatares

Pueblo pequeño, cercano al Bastión Áureo.

Uno de los atractivos más conocidos del Bastión Aureo es la estatua de Sacyr, labrada en el año 1763 D.M., la cual fue esculpida a partir de un bloque de cristal que ella misma compró desde las tierras del este. Según cuenta la historia, Sacyr había conocido a los hombres del este en un viaje, y había oído de ellos acerca de sus tradiciones y creencias. Algunas de ellas fueron importadas por Sacyr, entre ellas la de tallar su figura en cristal.

La estatua hoy está en poder de la familia , la cual la adquirió pocos siglos después de que esta fuera tallada, tras un matrimonio arreglado entre una de las descendientes de Sacyr.

* 1 Puertas principales
* 2 Posada Salvanna
* Torre del Sabio
* 5 Herrería (Enano viejo: Bafir Bosca)

Gobernador: Edmir Weissblut

La Granja de Svely
Teofilo Spasojević

**Teofilo Spasojević** (Beograd, 21. januar 1909 — Beograd, 28. februar 1970) je bivši jugoslovenski fudbaler i pravnik.

Igrao je na poziciji levog beka. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu.

Fudbal je počeo da igra u podmlatku beogradske Jugoslavije. Prvotimac je postao 1925. i do 1931. je za nju odigrao 110 zvaničnih utakmica.
Dvaput je oblačio dres gradske selekcije Beograda, a isti broj nastupa je zabeležio i u dresu reprezentacije Jugoslavije. Debitovao je 6. maja 1928. protiv Rumunije (3-1) u Beogradu, na utakmici odigranoj za Kup prijateljskih zemalja. Bio je učesnik Svetskog prvenstva 1930. u Urugvaju,
 na kojem je reprezentacija Jugoslavije stigla do polufinala, ali nije
nastupio ni na jednom meču. Svoj drugi i poslednji meč u dresu sa
državnim grbom, odigrao je odmah nakon tog Svetskog prvenstva, u
prijateljskom meču sa Argentinom (1-3), 3. avgusta 1930. u Buenos Ajresu.

Nakon Svetskog Prvenstva zauvek je napustio fudbal.Diplomirao je na Prvnom Fakultetu i do kraja života se posvetio svojoj "pravoj" profesiji

## Zanimljivosti

* Igrao ga je Rade Ćosić
* Iako je bio rezervai nije odigrao nijednu utakmicu na SV u filmu je prikazan kako igra na sve 4 utakmice koja je reprezentacija Jugoslavije odigrala
Milovan Jakšić

**Milovan Jakšić-Jakša** (Kolašin, 19. septembar 1909 — Kairo, 25. decembar 1953) je bio golman fudbalske

reprezentacije kraljevine Jugoslavije.

## Karijera

Najveći deo svoje karijere proveo je braneći za SK Soko, klub koji je 1931. godine promenio ime u BASK. Za svoj klub odigrao je oko 500 zvaničnih utakmica, sve do 1939. godine. U sezoni 1934/35. proveo je nekoliko meseci u Čehoslovačkoj gde je branio za Slaviju Prag. Kasnije je jedno vreme igrao i u Ljubljani.

## Reprezentacija

Pored 17 utakmica za gradsku selekciju Beograda, čuvao je mrežu reprezentacije Jugoslavije na devet utakmica. Debitovao je 13. aprila 1930. u prijateljskom susretu protiv Bugarske (6-1) u Beogradu, a od nacionalnog tima se oprostio 2. septembra 1934. na prijateljskoj utakmici protiv Čehoslovačke (1-3) u Pragu. Učestvovao je na prvom Svetskom prvenstvu 1930. u Montevideu, gde je odlično branio na sve tri utakmice, a posebno se istakao u susretu protiv Brazila. U to vreme konkurencija među golmanima bila
je vrlo velika: Spasić, Čulić, Demić, Glazer

## Kraj karijere

U fudbalu je ostao kao član i dugogodišnji predsednik Saveza
fudbalskih trenera Jugoslavije (1950-1950), kao i tehnički rukovodilac Crvene zvezde koju je i osnovao (1945) sa još nekolicinom istomišljenika, za vreme čijeg gostovanja u Kairu u Egiptu 1953. godine je preminuo od iznenadnog srčanog udara.

## Zanimljivosti

* U filmu i seriji ga igra Andrija Kuzmanović
* Za vreme Svetskog Prvenstva 1930 tokom utakmice sa Brazilom dobio je nadimak *"El Grande Milovan"*
* Po legendi jedan trg u Montevideu je nosio njegovo ime
* Nakon rata jedno vreme je držao knjižaru u Beogradu
Montevideo Wikia

## Welcome to the Wiki

Welcome to the wiki. We’re a collaborative community website about your topic that anyone, including you, can edit. Click the edit button at the top of any page to get started!

## Describe your topic

Write a description about your topic. Let your readers know what your topic is about and add some general information about it.

## Latest activity

Photos and videos are a great way to add visuals to your wiki. Find videos about your topic by exploring Wikia's Video Library.

File:Placeholder
Milorad Arsenijević

**Milorad Arsenijević-Balerina** (Smederevo, 6. jun 1906 — Beograd, 18. mart 1987) je bio jugoslovenski fudbaler i fudbalski trener.

## Detinjstvo i početak karijere

Iako je rođen u Smederevu, odrastao je u Šapcu u koji se preselio sa porodicom zbog službe njegovog oca, knjigovođe. Fudbal je počeo da igra u podmlatku šabačke Mačve i veoma brzo je postao prvotimac. Nakon mature, otišao je u Beograd na studije. Jedan navijač BSK-a
 iz Šapca preporučio ga je ovom klubu zajedno sa Mikančetom Jovanovićem -
 Srbinovcem. Dva Mađara, Laki i Večer, koji su tada igrali za BSK i
istovremeno bili treneri, izabrali su samo Arsenijevića iako je
Jovanović važio za boljeg igrača.
Odmah je ušao u prvi tim. Odigrao je dve-tri utakmice na poziciji
desne polutke pa je vraćen na poziciju halfa, na kojoj je igrao sve do
kraja karijere. U svojoj prvoj međunarodnoj utakmici u dresu BSK-a protiv Slovana iz Bratislave, čuvao je čuvenog Ekla. Sutradan je Politika donela njegovu sliku i tekst pod naslovom: „Mladi Arsenijević je pravo fudbalsko otkrovenje“.

## Reprezentacija

Od 1927. do 1936. godine odigrao je 52. utakmica za reprezentaciju Jugoslavije, sa kojom je učestvovao na Devetim Olimpijskim igrama u Amsterdamu, 1928. godine. Učestvovao je i na Svetskom prvenstvu 1930. u Montevideu. Debitovao je 10. aprila 1927. u prijateljskoj utakmici protiv Mađarske (0-3) u Budimpešti, a poslednju utakmicu u dresu nacionalnog tima odigrao je 13. decembra 1936. protiv Francuske (0-1) u Parizu.

## Nakon završetka karijere

Selektor reprezentacije je bio u tri navrata od 1946. do 1954, što samostalno, što kao član selektorske komisije. Prvo je bio član selektorske komisije sa Aleksandrom Tirnanićem, pa je zatim tri godine samostalno vodio reprezentaciju. Nakon toga je ponovo bio član selektorske komisije sa Leom Lemešićem i ponovo sa Aleksandrom Tirnanićem. U tom periodu reprezentacija je učestvovala dva puta na Olimpijskim igrama 1948. i 1952. Na oba ta takmičenja reprezentacija je osvojila srebrnu medalju. Pod njegovim vodstvom reprezentacija je učestvovala i na Svetskom prvenstvu 1950. u Brazilu.
Dugo godina je amaterski trenirao nižerazredni Železničar Beograd. Bio je dugogodišnji profesor Elektromašinskog a potom i Saobraćajnog fakulteta. U tom periodu napisao je dve knjige i više naučnih radova.

## Zanimljivosti

* Igrao ga je Aleksandar Radojičić
* Osnovao je Saobraćajni fakultet u Beogradu
Boško Simonović

**Božidar -** **Boško Simonović-Dunster (Dunst)**  (Šid, 12. februar 1898 — Beograd, 5. avgust 1965) je bio jugoslovenski fudbaler, fudbalski trener, funkcioner, fudbalski sudija i novinar.

## Život

Božidar Simunović je treće po redu dete
šidskog posednika Radoslava (rođ.1848) i Terezije, a unuk ekonoma
Nikolaja (1815-1890) i Sofije (1815-1899) Simunović. Rođen je 31.
januara 1898. godine (po starom kalendaru) a ime je najverovatnije dobio
 po svom kumu pravniku Božidaru Šumanoviću. Zanimljivo je da je u
periodu od 1952-1963. godine sklopio čak tri braka. Imao je dve starije
sestre – Veru (1895-1980) i Nadeždu (rođ. 1897).

Po zanimanju je bio arhitekta ali se nikada nije bavio tim poslom već je svoj čitav život posvetio fudbalu. Bio je golman, i čuvao je mrežu Srpskog mača a kasnije i BSK-a.
 Tokom igračke karijere postao je i fudbalski sudija. Postao je prvi
srpski sudija koji je vodio jednu međunarodnu utakmicu. Bilo je to 1923. godine kada je u Bukureštu sudio utakmicu između Bukurešta i BSK-a. Prestao je da sudi zbog preloma noge koji je doživeo na sankanju.
U BSK-u je bio na raznim funkcijama od 1919, a potom je 21. marta 1930.
 na prvoj sednici novoizabranog upravnog odbora Jugoslovenskog
nogometnog saveza izabran za saveznog kapitena. Izabrao je tim koji je
učestvovao na Svetskom prvenstvu 1930. u Montevideu i stigao do polufinala. Prvi put je reprezentaciju predvodio sa klupe 13. aprila 1930. u utakmici Balkanskog kupa protiv Bugarske (6-1) u Beogradu. Poslednji put je sedeo na klupi reprezentacije 3. jula 1932. takođe u utakmici Balkanskog kupa protiv Rumunije (3-1) u Beogradu. Ukupno je bio selektor reprezentacije na 30 utakmica.

Bavio se i novinarstvom, radio je kao urednik lista „Sportist“, a bio
 je i osnivač „Sportskog dnevnika“, prvog dnevnog sportskog lista u
Jugoslaviji.

## Zanimljivosti

* Igrao ga je Nebojša Ilić
* Hobi mu je bila fotografija i nije imao golubove
* Jedine dve pobede nad Brazilom Jugoslavija je ostvarila sa njim kao trenerom
* Imao je polomljenu nogu koju je polomio tokom skijanja (u nekim izvorima se pominje sankanje), ovo se ne pominje niti je primećeno tokom serijala
* Spominje se i da mu je prezime Simunović a ne Simonović
Los templos Efemérides

Los Elfos, los primeros nacidos, construyeron y custodiaron templos en diferentes puntos de Taladan. Muchos de estos Templos quedaron deshabitados después de la partida de los Elfos hacia Sildafel. Aún en estos casos estos lugares sagrados están ocultos y protegidos mediante la esencia de la naturaleza.

En estos templos, los elfos observaron durante milenios la boveda celeste y registraron los movimientos de los astros. Los estudiosos hablan sobre los poderes de videncia de este pueblo, y hasta donde se intuye, los conocimientos acumulados en estos templos podrían albergar atisbos sobre el futuro de Taladan y las personas que en ella viven.

## El templo Efemérides de los Páramos Quebrados

[Este puede ser un echo poco conocido fuera de la orden de Gillen o para otros grupos bien informados]

En torno a los finales del 1052, un grupo de aventureros por encomienda de Wilfred, un sabio próximo a las Estancias de Gillen, exploraron un templo Efemerides próximo a la villa de Dussem, donde se encontraron numerosos discos celestiales con los registros de miles de años de movimientos celestes. Además de esto se rumorea que se abría encontrado la luz de Nazgadil, la luz de la estrella recogida en unas pocas gotas de la más pura agua.

Esta esencia de estrellas podría ser utilizada, en especial por los propios elfos, para elevar sus poderes de videncia. Se dice que este mismo grupo fue enviado la sur de los Páramos Quebrados, al lago de Mithradil para poder usar el espejo de plata y así localizar el Báculo de las Profundiades.
Ljubiša Stevanović

**Ljubiša Stevanović „Leo“** (Beograd, 4. januar 1910 — Nica, 17. maj 1978) je bivši jugoslovenski fudbaler i fudbalski

trener

Igrao je na poziciji centarhalfa, prvo u Vardaru, a zatim u Jedinstvu. Tokom 1928. igrao je za BSK, odakle je kada je završio gimnaziju otišao na dalje školovanje prvo u Brisel, a zatim u Monpelje, gde je upisao pravo.
Zajedno sa Ivicom Bekom nastupao je za Set, sa kojim je osvojio Kup 1930. U Francuskoj je nastupao još i za Nim, Sent Etjen, Tuluz i Olimpik Avinjon u kojem je završio karijeru zbog teže povrede kolena.

Jedanput je obukao dres gradske selekcije Beograda i četiri puta osio dres reprezentacije Jugoslavije. Sva četiri puta je to bilo van domovine. Debitovao je za reprezentaciju 14. jula 1930. protiv Brazila na Svetskom prvenstvu. Reprezentacija Jugoslavije je na tom prvenstvu završila takmičenje porazom od Urugvaja sa 6-1, u polufinalu. Poslenji meč u dresu sa državnim grbom je odigrao neposredno posle tog Svetskog prvenstva, 3. avgusta 1930. protiv Argentine u Buenos Ajresu.

Tokom rata bio je mobilisan i borio se u sastavu francuskih
 alpskih jedinica, a posle rata, već kao francuski državljanin, tri
godine je radio kao trener sa juniorima i bio funkcioner u regionalnoj
trenerskoj organizaciji.

Od 1975. živeo je kao penzioner sa malim prihodima u Nici, a radio je još i kao čuvar parkinga za automobile. Umro je sa 68 godina u potpunoj nemaštini.

* Igrao ga je Aleksandar Filimonović
* Iako je igrao na sve 3 utakmice na SP u seriji i filmu on nije prikazan tokom mečeva već je umesto njega prikazan Teofilo Spasojević (njegov glumac se nije ni pojavljivao u Montevideo, vidimo se filmu i seriji)
* Iako je tokom 1930 igrao u Setu u seriji i filmu prikazan je kako igra za BSK klub iz kog je otišao u Francusku
Ivan Bek

**Ivan Bek „Ivica“** (rođen 29. oktobra 1909. u Beogradu, Kraljevina Srbija — preminuo 2. juna 1963. u Setu, Francuska) je bivši jugoslovenski fudbaler i fudbalski trener.

## Detinjstvo i BSK

Ivica je po ocu bio poreklom Nemac, a majka mu je bila Čehinja. Njegov otac se sa porodicom 1871. iz Vršca preselio u Kragujevac, dok je Ivica rođen na Čuburi u Beogradu.
Počeo je da igra za BSK,
 gde je postao prvotimac, u sezoni 1925/26. sa samo 16 godina. Na 50
zvaničnih utakmica je postigao 51 gol. U nameri da završi srednju školu u
 proleće 1928. se preselio u Šabac, gde je počeo da igra za Mačvu.

## Odlazak u Francusku

Iste godine je otišao u Francusku da bi postao profesionalac. Igrao je za Set sa kojim je 1930. osvojio kup. U finalnoj utakmici protiv Pariza Ivica je postigao dva poslednja gola za svoju ekipu koja je pobedila sa 3:1. Duplu krunu, prvenstvo i kup je osvojio 1934. godine. Dok je igrao za Set bio je najplaćeniji fudbaler u Francuskoj. Jednu sezonu je proveo u Švajcarskoj, da bi se posle vratio u Francusku, ponovo u Set. Kasnije je igrao još i za Sent Etjen, Nim olimpik i Eks.

## Reprezentacije Jugoslavije i Francuske

Uz tri utakmice za gradsku selekciju Beograda i jednu za "B" - tim
(1928), odigrao je i sedam utakmica za reprezentaciju Jugoslavije
(1927-1931) i postigao pet golova. Debitovao je 15. maja 1927. u
prijateljskom susretu protiv Bugarske (2:0) u Sofiji, na mestu desne
polutke, a na Svetskom prvenstvu 1930. u Urugvaju odigrao je sve tri
utakmice (Brazil 2:1, Bolivija 4:0 i u polufinalu protiv Urugvaja 1:6) i
 postigao tri gola (pobedonosni protiv Brazila i dva protiv Bolivije).
Od nacionalnog tima oprostio se 25. oktobra 1931. protiv Poljske (3:6) u
 Poznanju, postigavši dva gola. Primivši francusko državljanstvo,
odigrao je i pet utakmica u dresu "Trikolora" (1935-1937).

## Kraj karijere

Tokom Drugog svetskog rata bio je komandant jednog odreda francuskog pokreta otpora.
 Posle rata išao je od grada do grada i trenirao fudbalske timove. Tokom
 jednog perioda bio je vlasnik bistroa, a potom je radio i kao doker.
Svakodnevno je na biciklu raznosio ribu od brodova do prodavnica.
Preminuo je na ulici od srčanog udara 2. juna 1963. Sahranjen je na groblju Le Pi u Setu.

## Klubovi

1925—1928 BSK

1928-Mačva Šabac

1928—1931-
Set

1931—1932-
Uranija Ženeva

1932—1935-Set

1935—1939-Sent Etjen

1940—1943-Nim Olimpik

1943—1944
-Eks

## Zanimljivosti

* Bio je jedan od prvih jugoslovenskih fudbalera koji su igrali u inostranim klubovima
* U filmu i seriji ga igra Ivan Zekić
* U seriji on ostaje sa reprezentacijom na dočeku u Beogradu dok u knjizi se on odmah vraća u Francusku zajedno sa Ljubišom Stefanović Leom
Thenol asedia Godebat

El asedio de Godebat
comenzó en el 1050, por parte de las tropas de Thenol. Los rumores
dicen que Thenol corrompio algunas de las baronías de Fendal y esto
permitio e asedio. Thenol hizo uso de las artes oscuras para levantar un
numeroso grupo de no muertos dentro de los muros de la grandiosa
capital de Fendal.

Desde el 1050 y hasta la actualidad se ha mantenido el control
sobre la ciudad por parte de Fendal, aunque el destino no parece claro.
Đorđe Vujadinović

**Đorđe Vujadinović** (Kolari, 29. novembar 1909 — Beograd, 5. oktobar 1990) je bio jugoslovenski fudbaler i fudbalski

trener.

Bio je dečak kada je došao kod strica u Beograd.
 Brat njegovog oca nije imao dece, pa ga je posinio. Njegov stric je bio
 vlasnik štamparije Sveti Sava. Jednog dana dok je igrao fudbal sa
svojim drugovima, dečju igru je prekinuo „čika sa šeširom“ koji ih je
pozvao da dođu u BSK i igraju u pravom klubu. U dresu BSK-a, što u podmlatku, što u prvom timu, proveo je punih 17 godina. Bio je deo čuvene navale podmlatka BSK-a, Tirnanić, Valjarević,
 Krčevinac, Vujadinović i Zloković, koja je kompletna ušla u prvi tim.
Za prvi tim je odigrao oko 400 utakmica i osvojio je pet titula prvaka, 1931, 1933, 1935, 1936. i 1939. Dva puta je bio i najbolji strelac prvenstva 1929. (10 golova na 8 utakmica) i 1931. (12 golova na 10 utakmica)
Od 1929. do 1940. godine odigrao je 44 utakmice za reprezentaciju Jugoslavije i postigao je 18 golova. Učestvovao je na Svetskom prvenstvu 1930. u Montevideu. Debitovao je 6. oktobra 1929. u utakmici Balkanskog kupa protiv Rumunije (1-2) u Bukureštu, a prvi gol je postigao 26. januara 1930. protiv Grčke (1-2) u Atini u okviru istog takmičenja. Poslednju utakmicu u dresu nacionalnog tima odigrao je 3. novembra 1940. u prijateljskoj utakmici protiv Nemačke (2-0) u Zagrebu.

Pre rata je radio kao službenik Narodne banke i Poljoprivredne banke,
 dok je rat proveo u nemačkom zarobljeništvu. Po dolasku iz
zarobljeništva posvetio se radu s mlađim selekcijama. Bio je trener u
fudbalskoj školi Partizana i OFK Beograda,
 a istovremeno je bio i dugogodišnji selektor omladinske reprezentacije
Jugoslavije. S njim je neprekidno kao predsednik omladinske komisije
fudbalskog saveza sarađivao Kosta Popović, nekada takođe fudbaler BSK-a. Prateći rad omladinske škole Crvene zvezde zapazio je izuzetno talentovanog mladog trenera Miljana Miljanića,
 koga je pozvao da mu bude pomoćnik. Miljaniću je i prepustio mesto
selektora omladinske reprezentacije kada je odlučio da se povuče sa tog
položaja.

Đokica Vujadinović je jedan od retkih bivših asova koji je kasnije išao
na utakmice. Nisu ga umorili ni život ni fudbal. Od posleratnih igrača
najviše je cenio Rajka Milica, Bobeka i Čajkovskog. I onu generaciju
"Partizanovih beba".

Bio je veoma pedantan čovek, što je retkost medu fudbalerima. Imao je
sačuvanu evidenciju o svim utakmicama za BSK, reprezentaciju Beograda i
Jugoslavije, Čak i lepo sređene albume. Sećanja su za njega bila
jedinstvena freska gde se gomilaju višegodišnji događaji, sve ono što je
 doživeo kao igrač i trener.
Minettlos

[Según las crónicas del momento]

### Creación

Es una de las ciudades estado más importantes de Tilea. Situada en las montañas rugientes, creció como fortaleza que defendiera el paso de Minettlos de las invasiones por el Oeste a la vez que protege las minas de plata que hay en estas montañas.

Aparte de plata existen también minas de hierro y estaños así como de rocas volcánicas de gran valor alquímico así como azufre y otros preciados minerales.

A pesar de años de rencillas. También hay la única y peligrosa ruta de las telas de Tenos, que atraviesan las tierras yermas, esta es una peligrosa ruta a través de unas tierras áridas y peligrosas habitadas por orcos, bandidos renegados y extrañas criaturas.

También pasa la principal ruta de regreso de los cauzales de Caledor que fueron a combatir las tropas de Salazar. Después de años de lucha estos regresaron (o regresan\*, 1053?) derrotados al hogar.

### Gobierno de la ciudad

Las ciudades estado de Tilea están gobernadas por las familias nobles de la misma. El gobernador de la ciudad normalmente llamado Príncipe es elégido cada siete años entre las casas dirigentes. Ninguna de las familias puede repetir el cargo. Esta norma no se ha incumplido casi nunca a lo largo de los siglos y solo durante tiempos de guerra.

Las familias nobles de Minettlos son:

* Casa de Minettli. Conocidos por ser ferreos en las tradciones. Son los propietarios de la mayoría de las minas. El actual lider es el señor Leopoldo Minettli, que se ha caracterizado por su gran habilidad como comerciante y por haber aumentado la riqueza de su familia en las últimas décadas.
* Casa de Sabattini. También llamados los sabateos. Son prestamistas y banqueros, con negocios e intereses en toda Tilea. Son pocas las casas que no les deben dinero o favores. El lider actual
La guerra de la discordia

En el año 600 de la segunda edad del sol (hace 2400 años).

(La edad de los dioses>La edad de las estrellas> La edad de la oscuridad (el surgimiento de los hombres en estado salvaje>La primera edad del sol (la edad de Aurín)>La segunda edad del sol (la edad de los imperios)>La tercera del sol (los días del ocaso)).

En Dantalia se encontraba Urgamoth, la tejedora de sombras de Melkor (una de las ocho, la más voraz). Ella, ávida de luz consumio la luz de la estirpe de Lisbeth (La reina de la discordia) y Azrai que se convirtieron en elfos de la oscuridad y la estirpe de los elfos de las profundidades de Azrai. Abandonaron Dantalia y se fue a Nathadril (la última morada de la luz), entre Coreval y Fendal, cerca de Oldenburt, ahora abandonada después de la desolación provodada por un dragón.

En la memoria de los tiempos se perdió quien atacó primero, pero la guerra entre hombres, elfos, enanos y y los guardianes (las primeras bestias que debían guardar la tierra: hombres arbol, leviatanes...) comezó. Por supuesto había ambiciones territoriales y de poder por parte de los humanos, pero no fueron los únicos corruptos.

Theol participó con la intención de sembrar la discordia y debilitar los sellos. Así Lisbeth, Bernabette (la bruja gris) y la dama blanca (?) recibieron su visita, a las tres les dijo lo mismo "vuestros hijos reinaran sobre todo", solo Lisbeth participó activamente del engaño, Bernabette al principio se dejo engañar, pero pronto despejo las brumas, y la dama blanca desde el primer momento declaró que no pretendía tal cosa para su hijo.

Ildara Mishathril que no podía ser engañada por Theol descubrió las autenticas intenciones del dios del engaño y liberó de la mentira a las partes enfrentadas, Theol la mató por ello, por "la verdad de Ildara", "el legado de Ildara". Su hija, Ildariel, la dama del lago de Mishatrhil sabe que Theol no quedó saciada con la sangre de su madre y sigue mostrando interés por el asentamiento élfico en el Sur de la actual Argos.

El Lago Mishathril es en la tercera edad del sol uno de los lugares donde el sello de agua basa su fuerza, el elemento que otorga la vida.

As 5 lágrimas de Ao (que inicialmente se usarían para forxar unha coroa para gobernar) se usaron para forxar 5 armas coa habilidade dos Elfos e Enanos e coa liberdade de home. Estas armas desvelarían a verdade dos seus portadores, como así foi no caso de Nargos que deu morte a Galathrill, un dos tres primeiros nacidos.

Después de la guerra de la discordia, las distintas razas unieron sus fuerzas para luchar durante 25 años contra las fuerzas de Okol. Debido a la debilidad de los sellos, un ojo se abrió en el norte, y allí se libró la encarnizada y angustiosa guerra en defensa de la creación.
Caladon

Calador "El Negro" para Argos y Fendal y "El Dorado" para Nergal. Es descrito como un gigantesco dragón con la superficie negra, exceptuando su abdomen que es dorado, con un ojo rojo y otro reptilesco.

Fue un gran dragón que arrasó las tierras de Argos hasta que fue vencido por el caballero Galdelot de Fendal (en torno al año 600 de la tercera edad), que lo persiguió desde el sur de Fendal donde Caladón ataco con fiereza, hasta dar con el. Esto originó una paz entre los enfrentamientos entre Argos y Fendal que duró 200 años.

El dragon fue abatido en las proximidades del Lago Mishathril, donde también econtró la muerte Galdelot.

Calador forma parte de la heráldica de la familia real Nergaliana, como signo de poder, fuerza y por compartir un mismo enemigo, Argos.
Oldenburt

Ciudad fronteriza al Oeste y Norte de Argos. Cerca de las estribaciones de las Montañas Nubladas. Pertenece a una región azotada por los enfrentamientos entre Argos y Fendal, en las llamadas Batallas de Los Caballeros Santos. De estos enfrentamientos que tuvieron lugar en la novena centuria (800 y pico?).

Es una ciudad de paso habitual entre ambos países. Forman parte el frente Norte al Este de las Montañas Nubladas junto con Wolfgar y más al sur Wismart y Eissem Hof. La frontera Sur de Fenda está marcada naturalmente por el río Felnor.
Altaír de Minettlos

En pocos lugares se podrán encontrar copias de los escritos de Altaír. Este sabio filósofo de Minettlos que vivío en torno al año 700 (se supone), propuso en su texto "De dioses y hombres" la asunción de las responsabilidades personales para con la ciudad y su reflejo en la sociedad.

Así Altaír defendió la libertad de pensamiento de las personas por encima de las obligaciones a menudo supuestas por la tradición. En este libro compuesto por una serie de cuentos breves a modo de reflexión sobre las ideas tratadas, defiende que las reglas sociales bien mediante la ley, bien mediante la tradición, no pueden ser reveladas como verdades absolutas y deben ser revisadas con el fin último superior de la justicia.

Otra de las ideas polémicas que se le atribuyen (si bien, en este caso apenas quedan textos que hagan referencia) es la idea de que los reinos y ciudades estado han echo prescindibles con asiduidad a sus ciudadanos, bajo la idea no declarada del "principio de sustitución", así para una persona que ocupe un cargo de poder, no siempre lo más importante será la pérdida de vidas humanas en una batalla o en una hambruna, sino la posibilidad de substituír a los caídos para no afectar al crecimiento de la ciudad, su desarrollo militar o la produción de alimentos.

Por el desafío que supusieron para los en su momento gobernantes de Minettlos, ideas tan delirantes pero a la par que podrían tener una influencia en personas no cultivadas, se le prohibió la escritura y se le desterró, quedando ocultas en el tiempo sus contribuciones, acertadas o no, al pensamiento.
Tedoran

Situado al sur de Mirtalion a la orilla del río Edoran y las faldas norte de las montañas Maedull (La columna madre). Es una ciudad conocida como el puente de planta porque surgió con la intención de unir los páramos libres del sur de Mirtalion con los señoríos de Fendal y el ducado de Munstendor. En el año 955 de nuestros dioses (expresión habitual para hacer referencia a las diferentes edades).

Hay un señor, Teomat, cuya intención era crear un linaje señorial y los clanes feudades, y así impedir la avaricia de los señoríos del norte que ambicionan las tierras del norte. A su servicio está el único ejercito regular de todo Mirtalion, formado por los sabuesos de Mirtalion (montarazes) y Caballeros cazadores (cabellería ligera). Gran parte de este ejército callo al liberar Moranok, y Teomat fue nombrado Rey Cazador, si bien a su coronación no acudieron las hijas de Mirtalion (brujas para sus enemigos, hadas para los Mirtalianos).

Los clanes de toda Mirlat son libres y por tanto no sirven pleitesía a ningún rey

Cada 13 lunas se reúne el concilio verde que son los druídas o sabios verdes de toda Taladan (13 miembros), aunque la mayoría están en Mirtalion y Beren.
Granito

* + Galbro Granito Diamante

enano exiliado de su clan por tener pocas afinidades a la tierra y roca y mas afin al aire y criaturas voladoras lo que llevaron a la muerte de su hermano Adiamantino.
Nacio en las montañas de Formeos en el clan de los Alabastro y al ser exiliado se convirtio en druida buscador de una criatura que habia visto en la infancia y fue la causante del accidente. Luego comprendio que esta criatura era un dragon dorado cada vez mas escasos en Tempest y decidio buscar sus huevos y criarlos. Para ser mas afin a ellos se convirtio en druida de la tormenta que le daba habilidades aereas
Nergal

### La fundación de Nergal

En la edad de los imperios, no quedaron reinos en pie para evitar la invasión de las hordas del Norte. Nerbal el Rojo y Niom Banamir (Los Lobos del Rey) que invadían y saqueaban en nombre de Arbal el invencible, el gran caudillo del norte.

Hasta que Arbal firmo una alianza con los pueblos Mirtal de las tierras altas. Nior no estaba de acuerdo y se opuso. Nerbal el Rojo dio muerte a Nior en combate singular y se repartieron los reinos.

Los tres hijos de Arbal recibieron los tres reinos de Argos y a Nerbal la peninsula roja (la actual Norlat). Dada la naturaleza estoica de los Argoseos, prosperaron y extendieron su cultura. Había un incipiente reino al Norte, Fendal. Hubo bastantes conflictos entre ambos hasta que un dragón empezó a arrasar las tierras.

Por la intervención del Paladín del rey de Fendal que dio muerte al dragón, se estableció una paz longeva.

La península roja se empezó a relacionar más con Thenol y empezaron los problemas con Argos por el dominio del las Marcas y los Páramos Quebrados. Argos debilitó mucho el poder de Nergal a traves de diferentes conflictos.

### La maldición de Sangre

Muabdir el impío (?) tentó al rey de Nergal (descendiente de Nerbal), el rey sangriento con un gran poder que le daría un ejercito poderoso. Consiguió poder el círculo de sangre para aumentar el poder del báculo de las profundidades. Se creó un ejercito innumerable con las criaturas convocadas por este poderoso objeto. A continuación se sucedieron las batallas sangrientas durante 10 años.

Las tres coronas de Argos unieron fuerzas y arrasaron el ejercito de Nergal, salvo Oslak (donde estaba el heredero Nergaliano) y la torre roja de Otland (el campeón del rey). Una vez derrotado el ejercito Nergaliano, el báculo se perdió y las tropas del ejercito Nergaliano se dispersaron, algunos de ellos incluso se enfrentaron a su propio bando.

### La expulsión de la actual Norlat y la adoración de nuevos dioses

El rey loco de Argos continuo arrasando toda la tierra Nergaliana hasta los límites del pantano olvidado. El rey loco ordeno matar a todo hombre, mujer o niño que hubiera sucumbido a la maldición de sangre, inevitablemente reconocida por los ojos rojos que aún hoy acompañan a muchos de los Nergalianos.

En este momento se crearon las castas, en el año 533, sus dioses tomaron otras formas y pasaron de adorar a dioses del norte a nuevos dioses: Setra, Kasur. Uniendo muchas de sus deidades a los de los Cherek y Thenolianos.

### La actualidad

La familia real tomaron al Dragón dorado (Caladon el dorado) como emblema y pasó a gobernar el círculo de hierro (también llamado de acero en determinados momentos, aunque no hay un acuerdo). Por lo que cuentan las crónicas es el círculo de hierro el que mantiene el poder hasta el año del 1053.

### Familia real de Nergal

 **Capital**
 **Language(s)**
 **Government**
Coat of Many Colors (album)

Coat of Many Colors is the eighth solo studio album by Dolly Parton, released in 1971 by RCA Records. The title song, which Parton has described as her favourite of all the songs she's ever written, deals with the poverty of her childhood. It reached #4 on the U.S. country singles charts.

Over the years, Parton would re-record a number of the songs from the album. She redid "Traveling Man" (not to be confused with the Ricky Nelson song of the same name), a song that involved an unusual love triangle between a travelling salesman, a woman, and her mother, for inclusion on her 1973 album Bubbling Over. She would also re-record her composition "My Blue Tears", an "old-timey" folk-influenced song, with Emmylou Harris and Linda Ronstadt in the mid-1970s, for an ill-fated Trio album project. (The recording would eventually surface on Ronstadt's 1982 album Get Closer). Parton cut the song for a third time in 2001, including it on her Little Sparrow album. "Early Morning Breeze" later appeared on her 1974 Jolene album, as well as her 2014 album, Blue Smoke (album) for which she re-recorded it for the Walmart bonus tracks.

"A Better Place to Live" was a song very much of its time, dealing with living in a utopian, peaceful world where people love one another, and was very much in the same vein as Jackie DeShannon's recent hit "Put a Little Love in Your Heart" (which Parton herself would later cover in 1993).

In 2001, the album was released on CD in 2001 as Joshua & Coat Of Many Colors, attached to Joshua on one disc.[7]

In January 2016, the album was ranked number 301 on Rolling Stone magazine's list of the 500 greatest albums of all time.[8] It subsequently made Time Magazine's 100 Greatest Albums of All Time in 2006.

A re-issue released in 2007, in conjunction with Parton's 2007 European Tour, featured previously unreleased songs.

In 2010, Sony Music reissued the 2007 CD Coat of Many Colors in a triple-feature CD set with My Tennessee Mountain Home and Jolene.

Contents [hide]
1 Track listing
2 Personnel
3 References
4 External links

Track listing[edit]

All songs written and composed by Dolly Parton, except where noted.

Side one

No.

Title

Length

1. "Coat of Many Colors" 3:05
2. "Traveling Man" 2:40
3. "My Blue Tears" 2:16
4. "If I Lose My Mind" (Porter Wagoner) 2:29
5. "The Mystery of the Mystery" (Porter Wagoner) 2:28

Side two

No.

Title

Length

6. "She Never Met a Man (She Didn't Like)" 2:41
7. "Early Morning Breeze" 2:54
8. "The Way I See You" (Porter Wagoner) 2:46
9. "Here I Am" 3:19
10. "A Better Place to Live" 2:39

[show]2007 CD Reissue

Personnel[edit]
Dolly Parton – vocals, guitar
Billy Sanford – guitar
Dave Kirby – guitar
Jerry Shook – guitar
George McCormick – guitar
Pete Drake – pedal steel guitar
Bobby Dyson – bass
Jerry Carrigan – drums
Buck Trent – banjo
Mack Magaha – fiddle
Johnny Gimble – fiddle
Buddy Spicher – fiddle
Hargus "Pig" Robbins – piano
David Briggs – piano
Background vocals – The Nashville Edition
Sugar Hill (episode)

"**Sugar Hill**" was the sixth episode of the first season of *Heartstrings*, released on November 22, 2019.

## Synopsis

A married couple in their twilight embark on a road trip back to the place where they first fell in love, revisiting the history of their love story along the way.

## Cast

* Timothy Busfield
* Patricia Wettig
* Virginia Gardner
* Tom Brittney

## References

1. ↑ https://www.hollywoodreporter.com/live-feed/dolly-partons-heartstrings-all-details-netflix-series-1185252
If I Had Wings (episode)

"**If I Had Wings**" was the fourth episode of the first season of *Heartstrings*, released on November 22, 2019.

## Synopsis

After receiving invitations to their long estranged father's 70th birthday, three siblings converge on a Mississippi farm, where they test the bonds of blood and issues of faith, all to confront the sins of their father.

## Cast

* Gerald McRaney
* Ben Lawson
* Brooke Elliott
* Michele Weaver
* Delta Burke
* Tim Reid

## References

1. ↑ https://www.hollywoodreporter.com/live-feed/dolly-partons-heartstrings-all-details-netflix-series-1185252
Romeo song made into a movie

I think this should be the first episode of season two. What do you think. Here are the people for it.

Dolly Parton

Billy Ray Cyrus

Lily Tomlin

Alison Krauss

John Aprea

Kirstin Chenoweth

Josh Dallas

Ashley Oleson

Sean Farris

Rachel Griffiths

Robin Thicke

Melissa Peterman

Dave Coulier

Joanna Garcia

Christopher Rich

Signourney Weaver

Blair Redford

Amy Adams

and Reba McEntire
Jolene (episode)

"**Jolene**" was the first episode of *Heartstrings*, released on November 22, 2019.

## Synopsis

The title character a flirtatious free spirit, wants to escape her hometown of Coventry, Georgia, and become a singer-songwriter.

## Cast

* Dolly Parton
* Julianne Hough
* Kimberly Williams-Paisley
* Dallas Roberts

## References

1. ↑ https://www.hollywoodreporter.com/live-feed/dolly-partons-heartstrings-all-details-netflix-series-1185252
Garret O'Malley

Aventuras: La prueba de fuego

Garret nació en Stoneshield, Nuevo Formios. Vivía con sus padres, artesanos de clase media, gente tranquila que no buscaban problemas.Regularmente visitaba a su abuelo, un antiguo aventurero y fuente inagotable de historias.

Su abuelo le contó las aventuras que vivió, escapando de Igorovish y luego en compañía de un grupo de aventureros en el Bastión Áureo. Su abuelo siempre le inculcó que los hombres debían valerse por si mismos y no esperar que los dioses le ayudaran, sin embargo en sus historias aparecía en compañía de un Vampiro Paladín de Lilith (Nirvana/Azrael), una Tiefling Esmeralda y un Enano que hablaba con los espíritus, por lo que Garret no se convenció que la fuerza de los humanos fuera suficiente, también se contaba con ayuda de otros planos.

Al ir creciendo, Garret desarrolló una habilidad para esconderse, tal como todos los de su raza, y aprovechando su agilidad comenzó a robar pequeñas cosas, más por la adrenalina que por realmente necesitarlo, pues si bien su familia no era pudiente, nunca le faltó que comer ni pasó frío.

De los pequeños hurtos, pasó a los engaños, donde se hacía pasar por un niño humano, o un joven en problemas, para acercarse a sus víctimas y engatusarlas con su labia. Así conseguía el dinero de los incautos que luego aprovechaba en diversas diversiones típicas de esa edad.

Mientras intentaba engañar a una joven elfa, haciéndose pasar por un niño pordiosero, fue una anciana humana la que se apiadó de él, y con cariño le compartió parte de su pan, la mujer era muy pobre y Garret notó que por darle de comer a él, ella quedaría con hambre.
- Coma mijito, usted está en crecimiento y necesita más la comida que yo, que ya estoy en las últimas- Le comentaba la anciana.

Garret sin problemas se comió lo que le convidaban, y al retirarse, robó el dinero que la anciana tenía guardado.

Al día siguiente vio a la vieja en la calle, expulsada por no poder pagar la renta. Esto conmovió profundamente al pícaro, quien juró nunca más aprovecharse de alguien que tuviera menos que él.

Al poco tiempo, pasó por su pueblo un Tiefling, llamado Azrumai, quien a pesar de tener rasgos de demonio, decía ser un paladín de Nirvana. Esto le hizo recordar la historia que le contaba su abuelo, del Paladín Vampiro, y la Swordmage Tiefling.

- Esto tiene que ser una especie de señal, es como la cruza entre dos de los antiguos compañeros de mi abuelo. ¿ Cuál es la probabilidad de que dos demonios sean buenos? No puede ser coincidencia- Pensó para sí. -Si los demonios pueden encontrar el perdón de nirvana y tomar su camino, yo también podré encontrar el perdón-

Así, comenzó a seguir a Azrumai, quien lo aceptó en su grupo (espero), para que desactivara las trampas que encontrasen en su camino, e intentar guiarlo por el buen camino.

Mecánicas:
Google Doc

* Raza:Lightfoot Halfling
* Clase: Rogue
* Trasfondo: Charlatan
* Favorite Scam: I insinuate myself into people
Dolly (TV series)

Dolly is a television variety show that ran on ABC during the 1987-1988 season featuring Dolly Parton.

Overview[edit]

The show was an attempt at a traditional variety show, featuring music, comedy skits and various guest stars. It had been roughly a decade since the last successful variety series, The Carol Burnett Show, The Sonny & Cher Comedy Hour and Cher had gone off the air, and it was regarded as a gamble to try to revive the genre. Banking on Parton's talent and appeal, however, ABC paid the performer a reported $44 million for a two-year contract.

It was acknowledged that a great deal of talent and work went into producing the show, but the initially high ratings during the first few episodes steadily declined, and despite many format changes and other attempts to create interest, ratings did not improve. Halfway through the run, Parton, who retained creative control over the show, took command and jettisoned many of the lavish, splashy segments that she felt were not working in favor of a more "down home" feel. By this time, however, many of the initial viewers had already stopped watching. To bolster the odds they brought in veteran variety show writers Buddy Sheffield, John Aylesworth, Jack Burns and producer Nick Vanoff. Around this same time, Parton also hired then-relatively-unknown Brett Butler as one of the writers. Bruce Vilanch and Fannie Flagg were also on the writing staff.

Guest stars included Tammy Wynette, Merle Haggard, Tyne Daly, Bruce Willis, Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Tom Petty, Tom Selleck, the Neville Brothers, Dudley Moore, and Oprah Winfrey.

The opening theme song was Parton's 1978 hit, "Baby I'm Burning" (later to be replaced with "Hoedown-Showdown"); as with her 1976 series, Parton closed each week with her signature song, "I Will Always Love You."

Though most of the show's episodes were taped in ABC's studios in Los Angeles, a numbers of "special" episodes were recorded on location, including one in Hawaii, one in New Orleans, one in Nashville (featuring most of the cast of the Grand Ole Opry), and a Thanksgiving episode in Parton's hometown of Sevierville, Tennessee, featuring most of her extended family.

Full list of guests[edit]

Tammy Wynette
Loretta Lynn
Ned Beatty
Jackée Harry
Jon Lovitz
Juice Newton
Miss Piggy
Jerry Reed
Hulk Hogan
Ed Koch
Dudley Moore
Paul Reubens (as Pee-Wee Herman)
Oprah Winfrey
Whoopi Goldberg
Burt Reynolds
Emmylou Harris
Linda Ronstadt
Daniel Rosen
Bruce Willis
Patrick Duffy
Christine Ebersole
Patti LaBelle
Delta Burke
The Desert Rose Band
Tyne Daly
Alabama (band)

```
Kermit the Frog

```

Allyce Beasley
The Smothers Brothers
Willie Nelson
Louis Nye
Mac Davis
Burl Ives
Ricky Scaggs
Robert Mandan
Joe Piscopo
The Neville Brothers
Tom Jones
Lee Majors
Paul Rodriguez
Brett Butler
Tom Petty
Glen Campbell
Lee Horsley
Brenda Lee
Barbara Mandrell
Smokey Robinson
Tom Selleck
Terrence Trent D'Arby
Tom Petty and the Heartbreakers
Nell Carter
Kenny Rogers
Babes

Babes is an American situation comedy series that ran for one season on the Fox Television Network from September 13, 1990 to May 19, 1991. It was created by Gail Parent and executive produced by Dolly Parton and Sandy Gallin's Sandollar Productions for 20th Century Fox Television.

Overview[edit]

Main article: List of Babes episodes

The series follows babes a trio of plump siblings who had other things on their mind besides their weight: like work, relationships, popularity, and starting a family. The ladies also shared a small one-bedroom apartment in New York City, which added to the comic friction.

The Gilbert sisters include Darlene (Susan Peretz), the eldest, who was a dog groomer and recently divorced (her husband had an affair with their weight-loss counselor); Charlene (Wendie Jo Sperber), the middle sister, who was a makeup artist for a commercial photographer and was the most active one out of the three; and Marlene (Lesley Boone), the youngest sister, a former toll collector (and later an actress in a pantyhose commercial and a soap opera), who was seen as a dreamer with a naive, yet trusting, personality. Also in the cast was Charlene's boyfriend, Ronnie Underwood (Rick Overton), a restaurant owner. He disappeared at mid-season, as a result putting all three sisters on the dating market. At that time, the girls' landlady, Florence Newman (Nedra Volz), became a regular.

All three also had physical elements in their resume and it was evidenced in most of the episodes whenever something would tick off the sisters. Among the notable examples: Charlene getting blown up in a helium dress, Darlene breaking a hockey stick while attending a New York Rangers game that got her on probation and head-butting Ronnie over who was going to spend the night at the apartment, Marlene waking the sisters up with potato chips after they didn't hear her come in, and the sisters ganging up on a mime after he mocked them.

Controversy and cancellation[edit]

The show was initially criticized by several groups for making fun of overweight people due to some of the jokes that were used in the show's early episodes, but the controversy faded as later episodes began to put a more positive spin on the characters when it came to weight issues (this was pointed out in one episode in which they vowed the word "fat" would not come up in the conversation while they had an argument).

Although it had the Top 30 hit The Simpsons as its lead-in, it could not hold on to a large enough percentage from that show, and also at least partially because of the controversy, it did not earn a second season and was cancelled at the end of the 1990–1991 season