Dietrich von Falkenhayn

XIX baron Falkenbergu wraz z przyległościami, Tarcza Pogranicza, Strażnik Talabecu.

Będąc pierworodnym synem barona Arnulfa od dziecka był chowany na dziedzica rodowej domeny. Pan Arnulf dobrze przygotował syna na objęcie schedy, biorąc go ze sobą na różnorakie zjazdy możnych czy narady wojenne. Dzięki dobremu wyszkoleniu Dietrich był w stanie praktycznie zastąpić ojca w jego ostatnich, pełnych choroby latach uczestnicząc w zjazdach, sądach i naradach, a nawet prowadząc kontyngent zbrojnych do na ostateczną rozprawę przeciwko Konradowi. Dzięki temu formalne przejęcie władzy po ojcu nie sprawiło żadnych kłopotów i zarówno przez seniora, jak i resztę szlachty zostało to przyjęte jako rzecz zupełnie naturalna i oczywista, a Dietrich od razu poczuł się w siodle wyjątkowo pewnie.

Dietricha charakteryzuje pewność Siebie i werwa, zwłaszcza w kontraście z dosyć biernym Arnulfem. Dietrich skupia się na rozwoju gospodarczym swojej domeny; w dotychczasowym przyfrontowym i słabo rozwiniętym regionie nastąpił wyraźny wzrost gospodarczy: w miastach zakładane są nowe warsztaty i pierwsze manufaktury, a na zacofanej wsi pojawiły się nowatorskie rozwiązania. Sprowadzeni i suto opłacani inżynierowie z Nuln i specjaliści od roli z Averlandu okazali się warci swojej ceny.

Dietrich nie zaniedbywał także kwestii obronności, tak koniecznych na wiecznie zagrożonym pograniczu. Zawsze skory do stosowania nowinek technicznych baron począł włączać broń palną i artylerię do arsenału wojsk Pogranicza. W Ahelnhofie powstały plany pierwszej odlewni dział. Ponadto regularnie dbano o naprawę i wzmacnianie struktur obronnych w domenie. Marzenie barona o silnej militarnie i samowystarczalnej gospodarczo prowincji powoli zaczynało się ziszczać.

Pomimo tych sukcesów Dietrich nie jest jednak zadufany w sobie, w tematach, w których nie jest doświadczony słucha rad kompetentnych osób. Spora część szlachty określa go mianem ujmującego, ale część obawia się jego popularności na dworze.

Dietrich ciepło traktuje najbliższą rodzinę. Pod tym względem jest Falkenhaynem z krwi i kości, więzy rodzinne są dla niego ważne. To on przekazał Lotharowi rodzinną maksymę i jej wagę.

Dietrich bardzo kocha Lothara chociaż ścieżkę rycerza zakonnego uważa za mało wyrafinowaną, a życie którego głównym celem jest walka, nie budzi jego zainteresowania. Wolałby widzieć brata blisko siebie, pomagającego mu w budowie baronii. Dietrich kierowany słabością do brata, widzi w nim więcej niż wojownika i nieco lęka się jego przedwczesnej śmierci. Niemniej z grzeczności zawsze chętnie posłucha wieści ze świata, czy opowieści o potyczkach ze zwierzoludźmi z Drakwaldu, albo powspomina czasy, w których starszy Dietrich spuszczał Lotharowi łomot drewnianym mieczem na dziedzińcu. W skrytości jednak przymierza się do złożenia Lotharowi propozycji objęcia stanowiska zajmowanego obecnie przez odchodzącego powoli w stan spoczynku Ottona Horna - kasztelana Falkenbergu i Marszałka Pogranicza. Ma zamiar uczynić to kiedy brat powróci cało z Sylvanii.

Borisa również stara się traktować ciepło, ale zdarzają się dni, w których osoba brata po prostu go męczy i coraz częściej przyłapuje się na myśli jak z pożytkiem umieścić brata gdzieś daleko od rodzinnego zamku. Raz będąc podchmielonym za dużą ilością Estalijskiego Czerwonego, nazwał w obecności Lothara, Borisa najbardziej miałkim wydaniem Falkenhayna o jakim słyszał, czego potem dość mocno żałował. Na razie nie chcąc by brat czuł się pokrzywdzony, umieścił go jako zarządcę kilku okolicznych wsi i ponieważ decyzja nie okazała się zła, Dietrich zadowala się aktualnym stanem rzeczy.

Reinmar niestety jest tutaj wyjątkiem. Nie podziela powszechnej sympatii żywionej na zamku do młodziaka, czego winą jest antypatia skierowana w drugą żonę ojca, Helenę z Marienburga-matkę chłopca. Przez tą różnicę w pokrewieństwie Dietrich dosyć irracjonalnie uważa Reinmara za nie do końca pełnoprawnego Falkenhayna i zamierza jak najszybciej znaleźć mu dobrą partię w gdzieś daleko od Falkenbergu, najlepiej w Marienburgu, do którego po śmierci barona Arnulfa wróciła niemile widziana na zamkuHelena. Mimo ledwo skrywanej niechęci Dietrich nie krzywdzi chłopca, zamierza znaleźć mu kogoś na poziomie, w miarę możliwości przy jego zgodzie, jednak przy niechęci Reinmara do ożenku jego cierpliwość w końcu się wyczerpie. W zamku chłopak ma do dyspozycji najlepszych tutorów i cały czas szkoli się w walce i jeździe konnej, ale Dietrich zazwyczaj nie wchodzi z nim w interakcje, chociaż czasem zdobędzie się na rzucenie braterskiej rady.

Dietrich ma 35 lat, jest od dawna żonaty i ma dwójkę dzieci: 10 letnią córkę i 8 letniego syna, a także dorosłego już bękarciego syna: Oliviera- owoc młodzieńczych uniesień.

Udane panowanie baron przerwał zamach, który miał miejsce w nocy 9 Brauzeit 2123 KY. Korzystając z pomniejszonej liczebności garnizonu i wewnętrznej zdrady zamachowcy prowadzeni przez Uśmiechniętego Rycerza, wycieli w pień garnizon i nieomal wszystkich mieszkańców zamku, łącznie z baronem Dietrichem von Falkenhaynem i jego potomkami poza bękarcim synem. Olivier umknął rzezi i zbierając po drodze niedobitków, wyruszył do Sylvanii w celu odnalezienia swojego wuja Lothara.

Pozbawione przywództwa i zostawione na pastwę Talabeclandu Pogranicze w przeciągu 2 tygodni znalazło się pod pełną okupacją znienawidzonych sąsiadów.