Aroniowy Błysk

**Aroniowy Błysk** ( ang. ChokeberrySparkle ) - obecnie zielarka w Narodzie Szczytu Echa. Kociak z zakazanego związku, Jagodowej Woni i Złotego Skrzydło.

## Historia

- Jestem pewna, mamo! Chce być zielarką! Przecież widziałaś jaka jestem w tym dobra, mam talent! I tu nie chodzi o zbieranie durnego mchu, ty powinnaś wiedzieć, że to coś innego. To tworzenie rzeczy! Z roślin i śmieci! Nie chce być wojowniczką, a nie potrzebny mi jest żaden partner!

- Oczywiście, że rozumiem. Ale to jest wybór, który zmieni ci całe życie. Jesteś kociakiem, przejdziesz szkolenie. Zobaczysz jak to jest polować, lub walczyć. A co najważniejsze, poznasz innych. Przeznaczeniem kotki jest...

- Nieprawda! Nawet jak zrezygnuje z mojego marzenia, to nigdy nie zostanę karmicielką! Kocham cię mamo, ale przecież połowa kotów w tym klanie nawet nie myśli o zakładaniu rodziny. I nawet nie próbuj przekonać Jaśminki! Ona też nie chce być karmicielką i może byś w końcu nam pozwoliła na to co chcemy robić?! - ostatnie słowa koteczka powiedziała głośniej i agresywniej, nie tak jak planowała. Zauważyła, że Jagodowa Woń posmutniała, więc szybko opuściła żłobek w zażenowaniu. Tak, chciał powiedzieć to wszystko, ale wiedziała też że przesadziła. Wpadła na swojego ojca w wejściu do żłobka, który patrzył na nią przez chwile, a ona stała w zawstydzeniu. Chciała coś powiedzieć, bo zauważyła, że stał on tu cały czas i słuchał ich rozmowy.

- Przecież wiesz, że masz teraz tam wrócić i przeprosić swoją matkę - syknął w jej stronę Złote Skrzydło, a jego córka od razu wykonała jego polecenie. Chociaż zapewne zrobiła by to sama, nawet bez niego.

### ~ ~ ~

Aronia leżała na Jaśmince i czyściła jej futerko, chociaż w większości narzekała na wszystko.

- Nasz ojciec to w ogóle ma jakiś problem! - prychneła Aronia. - "I jak matka ci mówi, że masz być karmicielką, to bądź karmicielką!" - naśladowała ojca,

- Ale przecież nas kocha, złości się bo ty... No, nie jesteś... Po prostu nasi rodzicie chcą dla nas najlepiej. I tata tak wcale nie powiedział, mówił coś bardziej "Wasza matka ma racje".

- No i co takiego ma znaczyć? Że ma racje, że powinniśmy być karmicielkami?

- Nie wiem, trudno go zrozumieć... - dodała czarna koteczka, a następnie spojrzała na swoją siostrę. - Nie chce spędzić życia w obozie, chce polować! Chyba nasi rodzice nie powiedzą przywódcy że powinniśmy być karmicielkami i nas do tego zmuszą..?

- No co ty! Nie daliby rady, ale wiesz, gdyby jednak, wtedy byśmy razem uciekły! - uśmiechnęła się i spojrzała na Jaśminke czule.

- Czemu my myślimy o takich rzeczach? - zapytała Jaśminka i zaśmiała się. - Jesteśmy kociakami, prawie uczniami. Ale co z tego? Rodzice nas kochają, a przecież nie zrobiliby tego. Nawet nie wolno! Kodeks im tego zabrania!

- Naprawdę? Nie wiedziałam, że jest coś takiego w kodeksie!

- Nie ma, ale czy jest coś o tym że rodzice mają kontrole nad ich dziećmi?

- No nie wiem, chyba coś o tym faktycznie było...

- Nie ma to znaczenia! Będziesz zielarką a ja łowczynią! - powiedziała, a Aronia uśmiechneła się i przytuliła do niej. - A jak się uda to wojowniczką...

Aronia zamkneła oczy, a po chwili zasneła. Jaśminka dość szybko zrobiła to samo. Spały tak przez chwile, a później przyszła ich matka i zaniosła do ich legowiska i położyła się obok.

### ~ ~ ~

- Dziś nasze mianowanie! Mianowanie! - powtarzała Jaśminka, biegając w koło Aronii.

- Hej! Skąd to niby wiesz? - powiedziała szylkretka i wystawiła język do siostry.

- Podsłuchałam! Mianowanie! - powtarzała dalej skacząc

- To nie może być prawda. Dzisiaj ciągle tylko pada deszcz, gdzie my pójdziemy z jakimś mentorem? Do jaskini uczniów? Bo raczej nie będziemy biegać po deszczu.

- Ale przywódca tak powiedział, to tak musi być. Przecież on się nigdy nie myli!

- Może i masz racje. Okropnie mi się nudzi, to może przynajmniej coś się wydarzy - powiedziała i usiadła. - Umyję się przy okazji, a może ty przestań tak skakać i zrób to samo? Rozwalisz te piękne legowisko które nam zrobiłam.

- Dobrze, dobrze... Skoro tak sobie życzysz zielarko!

- Ej! Nie jestem jeszcze zielarką! - miaukneła i uderzyła ją żartobliwie w pysk, Jaśminka skoczyła na nią i bez wysuniętych pazurów kontratakowała. Po chwili już zmęczone położyły się na ich zniszczonym legowisku. Nie były pewne co właśnie się wydarzyło, ale patrzyły na siebie i leżały. - Ale my naprawdę musimy dobrze wyglądać, skoro będzie mianowanie, więc lepiej się wyczyśćmy.

- My chyba nie nadajemy się na uczniów, skoro bawimy się jak kociaki!

Aronia zaśmiała się i kontynuowała czyszczenie swojego futerka. Mianowanie przebiegło naprawdę dobrze, a obie kotki zachowały powagę, pomimo ich dziecięcych charakterów. Aronia została nazwana Aroniowa Łapa, a jej siostra Jaśminowa Łapa. Ich trening minął im szybko, w końcu nie siedziały w obozie tylko mogły biegać po szczytach gór i robić to co lubią. Chociaż pierwszego dnia jako uczennica faktycznie spędziły w obozie, ponieważ deszcz ustał dopiero przed zachodem. W końcu nadszedł czas mianowania, tak jak obie chciały - Aroniowa Łapa wybrała ścieżkę zielarki i otrzymała imię Aroniowy Błysk. Jaśminowa Łapa chciała być łowczynią, jako iż nie pozwolono być jej wojowniczką. Dostała imię Jaśminowe Serce.

- Przejdziesz się ze mną na polowanie, Aroniowy Błysku? - zapytała Jaśminowe Serce podchodząc do siostry, a ta głupkowato na nią spojrzała.

- Naprawdę? Chcesz, żebym pierwsze dnia zaniedbała swoje obowiązki?

- Jeszcze nawet nie wiesz co dokładnie masz robić! Przejdziemy się i coś upolujemy!

Aronia spojrzała na legowisko zielarek, siedziało tam parę kotek i rozmawiało. Sama chciałby zapoznać się, ze swoimi nowymi towarzyszkami z legowiska. Oczywiście, kochała swoją siostrę, ale też nie była pewna czy Jaśminowe Serce nie ma własnego zajęcia. Podeszła do nich Jaskrawy Księżyc, futro zielarki było już nieco siwe i prawie każdy kot wiedział, że była najstarszą z zielarek, a może nawet kotów z narodu. Usiadła obok nich, a one spojrzały na nią z zaskoczeniem. Chociaż Aroniowy Błysk spodziewała się, że pewnie ktoś przyjdzie ją oprowadzić, tylko nie pomyślała, że będzie to akurat Jaskrawy Księżyc.

- Witaj, Jaskrawy Księżycu. Jestem Aroniowy Błysk - przedstawiła się, lekko kłaniając głowę przed starszą.

- Wiem, przecież przed chwilą miałaś mianowanie. Twoją koleżankę też znam. Postanowiłam ci pokazać twoje nowe legowisko, przy okazji przedstawić cię innym i pokazać czym się będziesz zajmować. Nie przeszkadzam ci w czymś, prawda?

- Oczywiście, że nie! - odpowiedziała pośpiesznie, i wraz z Jaskrawym Księżycem poszła w stronę jej nowego legowiska, patrząc na zazdrosną siostrę. "To oczywiste, że nie będziemy już spędzać tyle czasu razem. Ona jest łowczynią a ja zielarką" - usprawiedliwiła się w myślach, czując się winna. Mineło parę księżycy, od jej rozmowy z siostrą, czasami mówiły "hej", ale po paru kolejnych księżycach zmieniło się to już w "witaj". Aroniowy Błysk nie potrafiła się dłużej obwiniać, bo przecież jeden spacer na który mogła pójść nie zmienił jej całego życia. Ich relacje zmieniły się, bo Aronia jest zielarką a Jaśminowe Serce łowczynią.

### ~ ~ ~

Aroniowy Błysk szła przez las szukając różnych ziół, w pysku miała już rumianek, ale po porze nagich drzew należało uzupełnić składzik czymś więcej. Praktycznie każda zielarka teraz szukała ziół, ale większe szanse na znalezienie czegoś miały osobno. Szylkretce nie podobał się ten pomysł, ale i tak musiała wykonać zadanie które dostała. Nie zauważyła kiedy przekroczyła granicę, wchodząc na część niczyją - chociaż naprawdę, to przebywali tam samotnicy i włóczędzy. Poczuła jak ktoś drapie ją pazurami po grzbiecie, z zaskoczenia. Zapewne zeskoczyła z gałęzi drzewa. Trzymała Aroniowy Błysk przy ziemi i nie dawała szansy na ucieczkę. Zielarka od dawna nie walczyła więc jedyną sensowną odpowiedzią na atak, było poprostu próba wyrwania się. W końcu samotniczka odpuściła i spojrzała na nią, wysuneła pazury a Aroniowy Błysk korzystając z okazji szybko przebiegła obok niej starając się wrócić na swoje terytorium. Została złapana za ogon i wtedy poddała się.

- Po prostu daj mi wrócić. Nie chce kraść ci zwierzyny, czy o cokolwiek innego ci chodzi...

- Ale mi nie chodzi o zwierzynę. Tylko o to co im powiesz jak wrócisz! - powiedziała nadal trzymając jej ogon i nie dając uciec, nagle puściła jej ogon i spojrzała na nią zdziwiona. - Czekaj. Nie pamiętasz mnie? Obiecywano mi, że jeśli uciekne to powiedzą każdemu, żeby mnie zabił.

- Nie licz na to, że nawet spróbuje cię zaatakować - odpowiedziała narazie nie uciekając, obecnie zagrożenie znikło, więc krótka rozmowa nie powinna łamać kodeksu, prawda?

- To dobrze, ale raczej domyślam się tego w jaki sposób się broniłaś. Znaczy próbowałaś. Jestem Zmora.

- Ja mam na imię Aroniowy Blask, teraz chyba jednak poszukam pajęczyny, bo nie chciałabym się wykrwawić... - mrukneła i wstała, chodzenie sprawiało jej ból całego ciała, pomimo że ranna była tylko na grzbiecie. Szybko udało jej się znaleźć zioła których szukała i opatrzyła rany, Zmora ciągle za nią chodziła. - Czy coś jeszcze ode mnie chcesz?

- Nie... Ja po prostu, chyba nie rozmawiałam z nikim od dawna.

## Relacje

### Jaśminowe Serce

Kiedyś były najlepszymi przyjaciółkami. Myślały, że nic ich nie rozłączy - okazało się, że po prostu mianowanie i inne rangi, potrafiły to zmieniło. Nadal się lubią, ale rzadko kiedy rozmawiają, bo zwyczajnie nie mają po co. Łowczyni nadal ma do Aroni uraze, gdyż uważa, że koniec ich przyjaźni był jej winą. Czasami jej to wypomina - nie w formie żartu, jak kiedyś.

### Jaskrawy Księżyc

Starsza kocica jest dla niej jak mentorka, zielarka bardzo ją szanuje. Wszystkie z kotek tej samej rangi co one, traktują Jaskrawy Księżyc jak ich dowódczynie. Pomimo tego, że jest na tyle stara, że nie robi zbyt wiele poza odpoczywaniem w swoim legowisku, to ma największą wiedza spośród nich.

## Wygląd

Szylkretowa kotka, jest czarno-ruda z białym ogonem i paroma plamami. Ma długie futro tak samo jak większość kotów z narodu, które chroni ją przed zimnem. Umaszczenie odziedziczyła po matce, a jej siostra po ojcu.