Denagoth

Płaskowyż Denagoth oddzielony jest potężnymi łacuchami górskimi od krain Norworld, Północnych Dziczy oraz Wendar, był on niegdyś zamieszkany przez błękitnookich, blondwłosych potomków związków miedzy ludźmi i potwornymi zwierzoludźmi, którzy żyli w kilku zwaśnionych plemionach. Płaskowyż został państwem dopiero kiedy wojownicza Jottak, przywódczyni plemienia Den, podbiła kilka większych plemion i nadała swym ziemiom nazwę Denagoth, co oznacza Kraina Den. Niestety, Denagoth upadł wraz z wygaśnięciem linii królewskiej, będąc wyniszczony katastrofami oraz najazdem armii Atalian, których potomkowie zamieszkują obecnie Chanaty Etengar. Jednak choć plemiona ludzi, potwornych ras oraz pozostałych na płaskowyżu Atalian żywiły do siebie wielką niechęć, łączył je wspólny język oraz poczucie tożsamości jako Denagothczyków.

Południowa część płaskowyżu należała kiedyś do Elfów z przyszłego Wendar, które nawet użyły Elfiej Gwiazdy aby ochronić plemiona Denagoth przed niszczącą umysły zarazą, która uderzyła w obydwa narody. W zamian za to mieszkańcy Denagoth złożyli przysięgę nigdy nie najechać ich części płaskowyżu. Jednak na przestrzeni stuleci, gdy kolejne królestwa Denagoth powstawały i upadały, zapomnieli o tej obietnicy i długu wdzięczności i zaczęli najeżdżać regularnie swoich sąsiadów, zaskarbiając sobie ich niechęć.

Z czasem kolejny wódz, Nebunar, zdołał poprowadzić swe plemię ku granicom Elfiej części płaskowyżu, podbijając każde napotkane plemię i część Elfiego terytorium. Ogłosił powstanie swego królestwa, Essurii. Jego potomkowie kontynuowali tę samą politykę, do czasu gdy jeden z nich, Naga, utracił życie w czasie dowodzenia najazdem który wdarł się głęboko w Wendar. W późniejszych latach Essuria o mało nie została podbita przez kolejnego watażkę pragnącego odbudować Denagoth i tylko wcielenie do armii Orków, Goblinoidów i Gnolli zdołało odeprzeć najedźców.

W czasach gdy na tron Essuri wkroczył Landru, Denagotczycy zapomnieli już o swych powiązaniach ze Zwierzoludźmi i dążyli nieufnością potworne rasy, choć dzielą z nimi wspólnych przodków. Tylko królowie Essuri i najwyższy kapłani Nieśmiertelnej Idris wiedzieli o tym sekrecie. Landru, wbrew powszechnej nieufności do potwornych ras, podpisał traktat pozwalający Orkom, Goblinoidom i Gnollom najeżdżać i plądrować Elfie ziemie pod jego protektoratem, w zamian za wsparcie w wojnie przeciwko Wendar. Niestety po przekroczeniu granic Elfiego królestwa potworni sojusznicy rozproszyli się na setki niezorganizowanych band rabusiów a bez ich wsparcia Landru poległ w bitwie. Jego brat i następca, Beldan, obwiniał niewiernych sojuszników tę tragedię i spędził lata na krucjatach przeciwko nim, lekceważąc przestrogi kapłanów Idris. Po nieudanej próbie zamachu na jego życie popadł jednak w paranoję i nikt z poddanych nie był bezpieczny przed jego gniewem. W końcu został rozszarpany przez wściekły tłum na ulicy stolicy Drax Tallen, jego przyboczna straż nawet nie kiwnęła palcem by mu pomóc.

Kolejni władcy byli do pewnego stopnia pionkami wodzów różnych klanów oraz kapłanów, umierając we śnie jeśli stali się zbyt niewygodni. Z czasem Essuria otworzyła się na inne kraje płaskowyżu, pogodziła z potwornymi rasami, a kapłani Idris zaczęli szerzyć propagandę obwiniającą Elfy o nieszczęścia i porażki wojskowe Denagothczyków. Z czasem wszyscy Denagothczycy znienawidzili Elfy a nawet ludzie mieszkający w Elfiej części płaskowyżu zaczęli wierzyć ich oszczerstwom. Relacje miedzy Essurią i Denagoth stały się napięte. Celem najwyższego Kapłana Idris było przekabacić wszystkich ludzi z obydwu krajów na swoją stronę i unicestwić Elfy. Nagły najazd sąsiadów z północy i bunt jednego z Ataliańskich plemion znacznie osłabiły jednak Essurię, znacznie opóźniając te plany.

   I wtedy na scenę wkroczył Landryn Teriak. Uczeń nekromanty z Cesarstwa Thyatis, Landryn zabił własnego brata by zasiąść na tronie. Podporządkował sobie władców klanów, zreformował armię by wykrzywić korupcję i wpajać żołnierzom mocniej anty-elfią propagandę. Stworzył nawet elitarny oddział silnie indoktrynowanych oficerów w tym właśnie celu, Szwadron Specjalnej Straży albo SSS. Jak również specjalny oddział złożony z członków potwornych ras, zajmujący się eksterminacją i torturą Elfów, tak zwane Elfie Czaszki. Z czasem nadano mu tytuł Ozerferher, czyli Święty Przywódca, a Elfy zaczęły tytułować go Władcą Cieni.

Landryn posunął się nawet do zgładzenia wodzów innych klanów Denagoth w czasie rozmów pokojowych i wydania wojny ich poddanym. Klany zjednoczyły się jednak pod nowym wodzem i unicestwiły armie Essurii, niszcząc Drax Tallen. Landryn zbiegł, ścigany przez złotego smoka, który w końcu dopadł go i zgładził.

Czy jednak napewno? Nowy przywódca, twierdzący, że jest Landrynem przywróconym do życia, pojawił się w Denagoth i zaczął zdobywać coraz więcej wpływów, odbudowując armię Essurii oraz unicestwiając Elfie tereny płaskowyżu. Elfy które nie zbiegły do Wendar zostały zamknięte w obozach pracy lub wymordowane. Czy ten nowy tyran jest kim twierdzi, czy tylko oszustem nie ma większego znaczenia - Władca Cieni zagraża zarówno mieszkańcom Denagoth jak i Wendar.