Jodeem

**Jodeem** (hal. **ידם**, trl. **Yodeem**, trb. **Jodeem**) - takie państwo na kontynencie Zrajzja na planecie Olbus.

## Historia

Państwo Jodeem ma swój początek w II tysiącleciu pne. Legendy mówią, że państwo powstało za sprawą legendarnego założyciela - Abirama - który przewędrował kilka państw z buta, bo wszystko mu mówiło, żeby to zrobił. Ze swoją kobietą doczekał się dziesięciu synów oraz pięciu córek i między nich wszystkich rozdzielił nowe państwo. Nazwał je Jodeem od imienia najstarszego wnuka. Sam Mareman został pochowany w mieście Halos. Od nazwy zamieszkanego państwa i od nazwy miasta pochówku założyciela naród przyjął dwie nazwy: Jodeemczycy i Halamczycy. Od drugiej nazwy powstała nazwa ich języka: halamski.

Państwo było niejednokrotnie atakowane przez sąsiadów i zajmowane, a ludność była wysiedlana z państwa. Na przełomie XI i XII wieku pne doszło do wysiedlenia czternastu z piętnastu części kraju, a potem o ludziach z tamtych części państwa historia już nie wspomina.

Ostateczne przejęcie Jodeemu nastąpiło jednak w roku 13 ne, kiedy kalcedońska Rounia zadecydowała o ataku wszystkich państw mających dostęp do Morza Łącznego i aneksji tych państw. Udalo się.

W 40 zrajzyjską część Rounii zaatakowali Abalowie i ludy ikronańskie (głównie Porasowie, bo to ich było najwięcej) atakujący dla państwa Zrajzja z celem zajęcia tych ziem. Doszło do porozumienia, na mocy którego teren Jodeemu (w tamtych czasach zwany Pastelantią) miał stać się terenem wspólnym Zrajzji i Rounii. Jodeemczycy protestowali przeciwko temu. Wtedy wybuchło I powstanie jodeemskie dowodzone przez Szimaha Jahakiba Danaleta. Powstanie zakończyło się klęską, dowódca powstania został stracony, a Halamczycy w dużej części uciekli z ojczystej ziemi. Większość uciekła do Kalcedonii, z czego duża część trafiła do Pallasu, który utrzymywał pozytywne stosunki z Jodeemem. Później część uciekła w głąb Zrajzji, co nie okazało się najlepszym pomysłem. Na końcu była grupa, która osiedliła się w Ufrynkii.

Od tej pory Jodeemczycy zaczęli mieszać się z lokalnymi rasami, przez co badacze nie potrafią jednoznacznie określić rasy reprezentowanej przez ten naród. Dodatkowo utrudnia to określenie, jaką rasę reprezentowali wcześniej. Podejrzewa się, że albo żółtą, albo własną. Dodatkowo coraz częściej Jodeemczyków/Halamczyków zaczęto określać Gnidami od pallasyjskojęzycznego tłumaczenia określenia, którym Jodeemczycy /Halamczycy sami się określali, czyli *genedalim* (hal. **גנדלם**).

W 26 Pallas zaczął sąsiadować z Rounią i ją powoli podbijać. Gnidzii inni widzieli w tym szansę na odzyskanie niepodległości.

W 54 Pallas zdobył stolicę Rounii, która nazywała się identycznie, jak państwo. To sprawiło, że większość odzyskała niepodległość. Ale nie Jodeem/Pastelantia i inne państwa zajęte przez Zrajzję. Wtedy wybuchło II powstanie jodeemskie dowodzone przez Dafaeda Pala zir Kosztechnefa. Powstanie zakończyło się klęską, dowódcę powstania ukarano straceniem jego żony i dzieci (w taki sposób, żeby on był tego świadkiem) i dożywotniej ochrony jego życia, żeby przypadkiem nie odszedł przedwcześnie z tego świata przez to, co wtedy widział. Akurat on był młody i, na swoje nieszczęście, dożył w chuj późnego wieku.

Po w/w powstaniu znowu dużo Gnidów uciekło ze swojej ziemi, a ta ziemia stała się obszarem spornym między Abalami a ludami ikronańskimi. W 100 pozostali tam Gnidzi próbowali tam namieszać i wywołali III powstanie jodeemskie. Pierwszy dowódca - Azirah Szachrimanewd - został pojmany wspólnie przez Abalów oraz Ikronańczyków i zabity. Drugi dowódca - Jahan zin Uris - zbiegł z pola bitwy i uchronił się w Pallasie, przez co powstanie zostało stłumione i spowodowało trzecią falę uchodźstwa gnidowskiego. Ostatecznie po 10-200 latach (taka gigantyczna rozbieżność, bo to był długotrwały i skomplikowany proces) te ziemie zostały podporządkowane Abalom, a Porasowie wraz z innymi Ikronańczykami wycofali się stamtąd.

Od początku Gnidzi zachowywali swoją kulturę oraz wiarę, czyli gnidyzm, który był podobny do pallasyzmu, jednak z czasem coraz mniej, aż w końcu współczesna wersja gnidyzmu wyrosła w kontrze do pallasyzmu.

Po kilkudziesięciu latach przebywania Gnidów w Wielkim Pallasie Pallasyjczycy przestali kryć swoje problemy z zapisywaniem imion i nazwisk gnidowskich w dokumentach przy rejestrowaniu dzieci z racji tego, że w języku pallasyjskim dosłownie każde słowo miało tylko jedną sylabę, a w halamskim już nie. W związku z tym pallasyjscy Gnidzi często zaczęli skracać swoje nazwiska do jednej sylaby, ale imiona jednak zostawili. Jedną z cech rozpoznawalnych nazwisk Gnidów jest występowanie końcówki -wd. Dodatkowo Gnidzi tworzyli czasami nowe nazwiska na wzór pallasyjskich używając do tego swoich imion.

Gnidzi jako ludzie z głowami na karku byli szanowani przez Pallasyjczyków i często zdarzało się, że kończyli jako wojowie w wielkopallasyjskiej armii.

W 313 doszło do rewolucji na terenie Wielkiego Pallasu dowodzonej przez Ursa Kerla. Rewolucja się udała i poskutkowało to rozpadem Wielkiego Pallasu. Większość ludzi z nowych panstw przybrała nowe narodowości, ale zostało również wielu, którzy pozostali przy identyfikacji pallasyjskiej. Byli również Gnidzi - konserwatorzy swojej kultury i tradycji, którzy nie przyjęli żadnej z narodowości. W czasach przed naszą erą doświadczyli niechęci ze strony sąsiadów oraz Gerańczyków i Rouńczyków. Po upadku imperium Wielkiego Pallasu Gnidzi doświadczyli od razu niechęci w państwie Iprendia. Iprendczycy chcieli wytworzyć swoją kulturę poprzez izolacjonizm, co sprawiło, że wysiedlili większość Pallasyjczyków i Gnidów ze swoich ziem. Gnidzi trafili głównie do Seronkii, a Pallasyjczycy - gdzie się dało. Rok 313 jest uznawany przez niektórych za koniec epoki starożytności i początek epoki średniowiecza.

Ciekawostka: u dużej części iprendzkich Gnidów zachowała się iprendzka tendencja tworzenia nazwiska, czyli od imienia ojca w postaci uzależnionej od płci.

W 337 wyruszyła pallasyjska ekspedycja odkrywcza dowodzona przez Krisfa Kola. Dzięki niej doszło do okrycia nowego kontynentu. Odkrywca miał w swoim życiu za przyjaciela niejakiego Ama Jana Palsna i od jego obu imion stworzył nazwę kontynentu: Amia (pal. *Am Ja*). Kontynent został podzielony na kolonie celem usprawnienia procesów administracyjnych. Najpopularniejszą i ulubioną były Zjednoczone Województwa Amii, w skrócie ZWA (pal. *UWA, Unn Wojds Am Ja*). W tych koloniach osiedlali się również pallasyjscy Gnidzi, ale nie tak licznie jak sami Pallasyjczycy.

337 to także rok, kiedy państwo Damecja też rozpoczęła wysiedlanie Gnidów ze swoich ziem. Głównym celem była ponownie Seronkia. Pallasyjczyków jednak Damecyjczycy już zostawili w spokoju. Ten proces trwał rok i dlatego czasami mówi się, że to w 338 z Damecji wysiedlono Gnidów do Seronkii.

Rok 337 jest uznawany przez niektórych za koniec epoki starożytności i początek epoki średniowiecza.

W 378 doszło do rozpadu Zrajzji. Gnidzi widzieli w tym szansę do odtworzenia swojego państwa, jednak Abalowie zdążyli zająć te ziemie i byli potężniejsi. Rok 378 jest uznawany przez niektórych za koniec epoki starożytności i początek epoki średniowiecza.

W 395 zmarł król Pallasu Pal III Wielki. Przeżył 100 lat. Był wielkim władcą, który wywarł wielki wpływ na Pallas i go znacznie ukształtował. Niektórzy uważają to wydarzenie za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo ich zdaniem wtedy zaczęły się te całe zmiany. Tak naprawdę śmierć Pala III Wielkiego jedynie je nasiliła, bo to był wielki człowiek.

395 to także rok, kiedy Enfiria rozpoczęła wysiedlanie ze swoich ziem ludzi narodowości gnidowskiej na ziemie seronckie, co spotkało się z niezadowoleniem Seronków. Proces ten trwał trzy lata i dlatego czasami się mówi, że to w 398 doszło do tego przesiedlenia.

W 476 Pallas i Ursaria zawarły sojusz, bo tak. Niedługo po tym miała miejsce I wojna pallasyjsko-damadańska. Damadania szukała guza, więc zaatakowała najmocniejsze państwo w Kalcedonii. Damadańczycy przegrali, bo, wiadomo, Pallasyjczycy byli silniejsi.

Po tej wojnie sojusz pallasyjsko-ursaryjski rozwinął się i stał się sojuszem wieczystym pallasyjsko-ursaryjskim. Wtedy Damadańczycy postanowili zaatakować Ursarię. Wojnę ursaryjsko-damadańską Damadania też przegrała, bo była po prostu osłabiona po poprzedniej wojnie.

Krótko po tym sojusz wieczysty zamieniono na przyjaźń, która, mimo że już niedokumentowana, trwa do dzisiaj. Krótko po tym Damadańczycy zaatakowali pallasyjską eksklawę sąsiadującą z Ursarią i Damadanią (tą, która wygląda jak prostokąt). Jak można się domyślić, II wojnę pallasyjsko-damadańską Damadańczycy też przegrali. Od tej pory Pallasyjczycy i Damadańczycy się nienawidzą. Ursaryjczycy wyznają zasady: "wróg mojego przyjaciela to też mój wróg" oraz "wróg mojego brata to też mój wróg". Damadańczycy za to wyznają zasady: "przyjaciel mojego wroga to też mój wróg" oraz "brat mojego wroga to też mój wróg". I tym samym Ursaria i Damadania też się nienawidzą, ale niekoniecznie aż tak.

Większość uznaje ten moment za koniec starożytności i początek średniowiecza. I tak samo stwierdzili badacze. Na dodatek te wszystkie zmiany trwające od lat wreszcie dobiegały końca (chociaż niektórzy twierdzą, że zdążyły one zajść między zawarciem sojuszu pallasyjsko-ursaryjskiego a końcem II wojny pallasyjsko-damadańskiej).

Kolejne wydarzenia z roku 476 to początek wysiedlania Gnidów z Morengii. Nie zgadniecie, gdzie Morengowie wysyłali tych Gnidów. Zgadza się! Do Seronkii. Temat narodu gnidowskiego w tamtej części kontynentu stał się rzeczą kontrowersyjną i Seronkowie nie zgadzali się na to. Władze seronckie nie chciały atakować Morengów, bo Seronkowie i Morengowie to były narody należące do tej samej rodziny narodów wspólnie z Damecyjczykami, przez to i ci nie wyrażali zgody na walkę, jednak nie wszyscy Seronkowie mogli wytrzymać i już wtedy zaczęły się ataki. W końcu w 480 reprezentanci Seronkii w unii personalnej wydali rozporządzenie o ataku.

W 486 Damadania zaczęła skłócać się z Aranią, Anaronem i Anorą. Arańczycy, Anarończycy i Anorczycy należą do tej samej rodziny narodów, co Damadańczycy, więc to była taka w sumie kłótnia między rodzeństwem. Niektórzy twierdzą, że to jest koniec starożytności i początek średniowiecza, ale już najważniejsze zmiany zaszły jakieś 10 lat wcześniej, a to, co się działo wtedy, to była co najwyżej finalizacja tych przemian, która też potrwała trochę.

W 529 Ursaria i Arania zaczęły zacieśniać ze sobą więzi. W końcu zaczęto mówić o przyjaźni ursaryjsko-arańskiej. Niektórzy akurat to zdarzenie uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, bo to zdarzenie też zapoczątkowało zmiany podobne do poprzednich, ale najważniejsze zmiany zaszły dawno, a to było, że tak powiem, dopełnienie dzieła.

Rok 529 to był także rok, kiedy król Seronkii zarządził wysiedlenie przynajmniej większości Gnidów do Rajfandii. Wysiedlanie trwało sześć lat, więc czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło w 535.

W 565 Abalowie stworzyli nową religię będąca zdaniem Pallasyjczyków podróbą ich religii oraz zagrożeniem dla kontynentu. Niektórzy moment powstania tej religii uważają za koniec starożytności i początek średniowiecza, ale jak już mówiłem najważniejsze zmiany zaszły już dawno, a to to było dokańczanie tego wszystkiego.

Abalowie od początku rozpowszechniali swoją nową religię. Chcieli również siłą nawracać Gnidów, którzy zamieszkiwali ich teren, ale nigdy im się nie udało nawrócić znaczącą ilość.

565 to również początek wysiedlania Gnidów z Rajfandii. Głównym celem była Kopsja. Wysiedlanie trwało siedem lat, więc czasem mówi się, że doszło do niego w 572. Wysiedlono większość Gnidów, a część z tych wysiedlonych trafiła gdzie indziej.

W 575 władze Kopsji zadecydowały o wysiedleleniu większości Gnidów. Głównym celem był Lafonet. Wysiedlenie potrwało osiem lat, dlatego mówi się, że doszło do niego dopiero w 583.

W 600 władze Lafonetu zadecydowało o wysiedleniu większości Gnidów. Głównym celem stała się Anflia. Wysiedlenie potrwało dziewięć lat, dlatego mówi się, że doszło do niego w 609. To wpłynęło negatywnie na relacje Lafonetu i Anflii.

W 622 władze Anflii postanowiły wysiedlić większość Gnidów do nowo powstałej Kokanii. Z racji odległości między dwoma państwami wysiedlanie trwało aż dziesięć lat i dlatego czasem mówi się, że do wysiedlenia doszło w roku 632.

W 635 Kokania była przepełniona Gnidami i to było kolejne państwo chcące się ich pozbyć. Jak zwykle udało się wysiedlić jedynie większość. Głównym celem był Pomas. Ze względu na ilość ludzi do przesiedlenia, proces potrwał aż jedenaście lat i dlatego czasami mówi się, że doszło do tego w roku 646. Gnidzi źle się z tym czuli, bo gnidyzm i musanizm to były religie, które się wzajemnie nienawidziły, a Pomas to praktycznie sami musaniści.

W 738 na tereny Seranii, Geranii i sąsiednich państw przywędrował nurt religijno-filozoficzny pochodzący z Zrajzji - wakupizm. Zdobył on popularność w tamtych stronach i od tej pory większość Serańczyków, Horanatów i innych była jednocześnie pallasystami klasycznymi oraz wakupistami. Co ciekawe, w Geranii zdobył on popularność, ale ok. 812 ją stracił i większość Gerańczyków była na powrót jedynie pallasystami.

Do wakupizmu próbowano przekonać również Gnidów sposobami pokojowymi, ale Gnidzi reagowali na to agresywnie i dochodziło do zamieszek.

738 jest także rokiem, kiedy Pomasoni postanowili wysiedlić Gnidów. Dowiedzieli się, że Gnidzi i Gerańczycy mieli w czasach przed naszą erą złe relacje. Postanowili to wykorzystać i celowo wysiedlić Gnidów do Geranii. Proces trwał dwanaście lat z powodu oporu stawianego przez ludnosć gnidowską i z racji tego mówi się o roku 750 jako roku dokonania przesiedlenia.

W 1453 ludzie z jednej z pallasyjskich kolonii, a dokładniej ze Zjednoczonych Województw Amii, wkurwili się na wysokie podatki i zrobili rewolucję. Rewolucja amijska przekształciła się w końcu w wojnę pallasyjsko-amijską, która później otrzymała nazwę wojny rewolucyjnej. W tym samym roku wojna dobiegła końca i ZWA ją wygrało dzięki pomocy tubylców. Pallasyjczykom było w chuj szkoda, bo to była ich ulubiona kolonia i dlatego takie podatki. Zjednoczone Województwa Amii zmieniły nazwę na Zjednoczone Stany Amii, bo podział administracyjny uległ zmianie. Zrezygnowano z tradycyjnych pallasyjskich województw i zastąpiono je stanami (granice pozostały identyczne, tylko nazwy otrzymały od regionów, w których się znajdowały, a nie od stolic).

To wydarzenie niektórzy uważają za koniec średniowiecza i początek nowożytności, ponieważ zapoczątkowało ono nowe zmiany społeczne i kulturalne. Uważa się to również za początek renesansu, bo wtedy u ludzi zaczęło się szerzyć stwierdzenie, że kiedyś (czyli za czasów starożytnych) było lepiej i chciano powrócić do starych, dobrych czasów pod wieloma względami.

1453 to był również rok, kiedy Gerańczycy postanowili wysiedlić większość Gnidów ze swojego państwa. Za cel obrali sobie Naseton, na którego odzyskaniu przez lata im zależało, ale teraz nie patrzyli na to. Proces potrwał aż trzynaście lat, bo ludzi było dużo do przesiedlenia. Dlatego też mówi się, że do przesiedlenia doszło dopiero w roku 1466.

W 1455 Pallas potrzebował ***h a j $ u*** , więc postanowił sprzedać Storkię Ursarii. Transakcja się udała i jest uznawana przez niektórych za koniec średniowiecza i początek renesansu. Co prawda, to zdarzenie nakręciło zmiany społeczno-kulturowe zapoczątkowane jakieś 2 lata temu, ale ich nie rozpoczęło.

W momencie, kiedy Gerańczycy wysiedlali Gnidów do Nasetonu, Nasetończycy z kolei od 1455 wysiedlali swoich do Barabułbargii. Ich proces potrwał piętnaście lat z powodu napływu gerańskich gnidów i dlatego czasami mówi się, że do przesiedlenia doszło dopiero w roku 1470.

W 1492 Pallasyjczycy dalej mieli za mało ***f o r $ y***, więc postanowili sprzedać kilka kolonii innym państwom. Wtedy udali się na kolonizację reszty świata. Zajęli trochę ziem na kontynentach takich jak Ufrynkia (który był wcześniej znany Kalcedończykom) i Zaoralia (nowo odkryty) oraz Zrajzja. Dzięki temu również inne państwa zaczęły kolonizować tamte kontynenty. Wtedy pallasyjscy Gnidzi czasami zamieszkiwali w nowych koloniach, a Gnidzi z innych państw - w nowych koloniach tych państw. Jednak to nie było tak częste zjawisko jak osiedlanie się tam rdzennych mieszkańców państw.

Mieszkańcy pallasyjskiej eksklawy od dawna byli zafascynowali kulturą ursaryjską i anflijską. Wreszcie w tym 1492 pewien Pallasyjczyk stamtąd (nazywał się Stans Vel) udał się do króla z propozycją zapłaty za danie tamtemu terenowi niepodległości. Król się nie zgodził. W końcu Vel zebrał armię i zaatakował. Walka była wyrównana, ale królowi się nie chciało, to wrócił do płacenia, tylko chciał więcej ***k a p u $ t y*** niż ostatnio. Tak powstała Netarlandia.

Również w 1492 do Zjednoczonych Stanów Amii zaczęła przybywać ludność z różnych państw. Jako że ZSA było za dawnych lat ulubioną kolonią Pallasu, król chciał zawrzeć z prezydentem umowę, że wszelkie innowacje, jakie przyniesie ze sobą jakikolwiek naród do ZSA (albo jak Amijczycy zrobią w końcu coś swojego), tamtejszy rząd ma przenieść do Pallasu. Debil się zgodził i dzięki temu Pallas szedł jeszcze bardziej do przodu.

Także w 1492 pewien damadański ksiądz Adlbart Lodirre wygłosił swoje kontrowersyjne poglądy na temat ówczesnego Kościoła Pallasyjskiego i chciał stworzyć Kościół Pallasyjski obrządku damadańskiego, jednak w krótkim czasie jego poglądy na ten temat stały się bardziej radykalne i chciał stworzyć całkowicie nowy odłam pallasyzmu, który nazwał westalizm (dam. **veoustallaisme**, z dam. *veoust* - zachód). Mówi się też na niego po prostu pallasyzm zachodni. W przyszłości powstały inne odłamy westalizmu, przy czym ta pierwotna otrzymała nazwę lodiryzm (dam. **lodirraysme**) od nazwiska ks. Lodirre'a.

Te wydarzenia były przełomowe dla zmian społeczno-kulturalnych w ówczesnym świecie, więc większość uznała rok 1492 za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu.

1492 był również rokiem, kiedy Barabułbardzy chcieli pozbyć się Gnidów ze swojego państwa. Zadziałali więc na szkodę nowemu państwu tak jak przed laty Anflijczycy i wysłali tych Gnidów do nowo powstałej Netarlandii.

Dodatkowo w związku z pojawieniem się nowej znaczącej religii i w zwiazku z tymi przesiedleniami coraz powszechniejsze były prześladowania w Kalcedonii i wielu ludzi wyjeżdżało do ZSA między innymi z checią uchronienia się przed prześladowaniami. Wyjątku nie stanowili Gnidzi, którzy byli w Kalcedonii coraz bardziej nienawidzeni. Dużo z nich pouciekało do ZSA i to skróciło proces przesiedlania barabułbarskich Gnidów do Netarlandii. Potrwał on więc osiem lat i dlatego czasami mówi się, że doszło do niego dopiero w 1500.

W 1494 Ursaria i Arania się zjednoczyły w Wielkie Królestwo Arańskie i Narodu Ursaryjskiego nazywane potocznie nazwami dwóch państw, z których połączenia ono powstało. To też była zmiana, która napędziła następne, więc niektórzy uważają akurat ten rok za wejście w nową epokę historyczną.

Wracając do tematu przesiedleń, Netarlandia jako nowe państwo poradziła sobie z problemem napływu barabułbarskich Gnidów i władze netarlskie już w 1494 zarządził o wysiedleniu netarlskich Gnidów do Defon. Dwa państwa dzieliła duża odległość, więc proces potrwał aż dziewięć lat i dlatego czasem mówi się, że to stało się dopiero w roku 1503.

W 1495 Ostrut w szybkim tempie zajął kilka państw na południu.

1495 to również rok, kiedy Defończycy chcieli pozbyć się nadmiaru Gnidów ze swojego państwa. Za cel obrali sobie Murononcję. Ze względu na tak dużą ilość ludności gnidowskiej ten proces potrwał aż dziesięć lat i z tego powodu czasami mówi się, że do wysiedlenia doszło dopiero w roku 1505.

W 1517 państwo ursaryjsko-arańskie zaatakowało Pallas i zajęło województwa samfińskie (ze stolicą w mieście Sam Fin) i kuovckie (ze stolicą w mieście Kuovc), które pokrywały się kolejno z krainami historyczno-geograficznymi Bafania (pal. **Ba Fan**) i Świeńsk (pal. **Swesk**) i były ważnymi pallasyjskimi centrami przemysłowymi. To wydarzenie napędziło kolejne zmiany, więc jest przez niektórych uznawane za koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to wydarzenie zapoczątkowało również zmiany społeczno-kulturowe innego typu. Ludzie powoli zaczęli stwierdzać, że w dawne czasy (czyli czasy średniowieczne) niekoniecznie były aż takie złe, więc chcieli po części do nich wrócić, zostając jednocześnie przy tym, co jeszcze dawniejsze i dalej idąc do przodu. To zdaniem niektórych zapoczątkowało epokę baroku.

1517 to także rok, kiedy władze muronońskie zadecydowały o wysiedleniu Gnidów do Basetu i Prancyzji. Było ich w chuj, więc proces ten potrwał aż jedenaście lat. To jest powód, dla którego czasami podaje się rok 1528 jako rok dokonania tego.

W 1526 Pallas potrzebował trochę pieniędzy, bo wydali trochę na utrzymanie kolonii. Stwierdzili więc, że zaatakują Dagardejdan (któremu w pewnym sensie zresztą dali początek lata temu) i go od siebie uzależnią, żeby mieć z tego jakiś zysk. Udało im się. Zdaniem niektórych to jest koniec średniowiecza i początek nowożytności i renesansu, ale to zdarzenie jedynie napędziło zmiany kulturowo-społeczne zachodzące już od dłuższego czasu.

Władze baseckie w 1526 zadecydowały o pozbyciu się większości Gnidów z powierzchni swojego państwa. Za cel obrali sobie Horanię. Wysiedlanie trwało aż dwanaście lat i dlatego czasami się mówi o roku 1538 jako o roku dokonania tego.

W 1527 Anflia zaatakowała Pallas i zajęła Kipier. Pallas przegrał, bo był zajety czymś innym. To wydarzenie niektórzy uznają za koniec renesansu i początek baroku, bo napędziło zmiany społeczno-kulturowe rozpoczęte jakieś 10 lat temu.

Władze horańskie postanowiły to wykorzystać i w 1527 rozpoczęły wysiedlanie baseckich Gnidów na Kipier. Ten proces im się wydłużył poprzez stały napływ baseckich Gnidów, więc potrwał aż czternaście lat. Dlatego mówi się czasem, że do tego wysiedlenia doszło w roku 1541.

W 1528 Anflia zaczęła wysyłać Gnidów z Kipieru do Seranii. Proces potrwał aż 15 lat. Stąd się czasem mówi, że on miał miejsce w 1543.

W 1543 skolonizował Gienit - jedno z najstarszych państw świata leżące na północy kontynentu Ufrynkia. Niektórzy twierdzą, że to był koniec średniowiecza, a początek nowożytności i renesansu, ale to dopiero wtedy dobiegły końca zmiany kulturalno-społeczne dążące w tą stronę. Od momentu kolonizacji Gienitu cały kontynent był skolonizowany.

1543 to także rok, kiedy władze serańskie rozpoczęły wysiedlanie Gnidów do Hunrii. Potrwało ono 16 lat. Stąd się czasami mówi, że ono miało miejsce w 1559.

W 1600 miało miejsce wiele zdarzeń. Pallas chciał odkupić od Damadanii Takanę, czyli swoją dawną kolonię sąsiadującą z ZSA. Damadania się zgodziła na sprzedanie tylko wschodniej części. Niedługo po tym państwo ursaryjsko-arańskie się rozpadło na kilkanaście mniejszych. Pallas postanowił przejąć Burgrabstwo Bafanii (które przed laty było pallasyjskim województwem samfińskim) i Palatynat Świeński (który lata temu był pallasyjskim województwem kuovckim). Z tym ostatnim się nie udało, bo zdążyła przejąć je Hokia, czyli południowy sąsiad Pallasu. Niedługo po tym wszystkim Storkia (która po rozpadzie Ursarii przeszła w zależność od Damadanii) zaatakowała Pallas i zajęła województwo vasuańskie ze stolicą w mieście Va Suan pokrywające się z krainą historyczno-geograficzną Amalenia (pal. **Am Len**).

Większość ludzi uznaje ten rok za koniec renesansu i początek baroku, bo to był najważniejszy rok dla zmian kulturalno-społecznych tego typu zmierzających w tą stronę.

Do tego wszystkiego dochodzi również to, że w 1600 Gnidzi zaczęli przeszkadzać Hunrom i władze hunryjskie podjęły decyzję o rozpoczęciu wysiedlania ludności gnidowskiej. Główny cel stanowił Ostrut. Proces ten potrwał 8 lat.

W tym samym roku anflijscy koloniści z Amesji sprzeciwili się władzom i wybuchła rewolucja amesyjska, która przekształciła się w wojnę anflijsko-amesyjską, którą Amesja wygrała. Anflijczycy najbardziej lubili tę kolonię, a po wojnie między Anflijczykami a Amesjanami była wroga relacja.

Amesja nie była jednak jedyną kolonią, która się wyzwoliła w tym roku. Było ich więcej i wszystkie stały się ponownie celami ucieczek przed prześladowaniami albo w poszukiwaniu lepszej pracy lub w chęci rozpoczęcia wszystkiego "od nowa". Gnidzi również uciekali z tego kontynentu. Amesja stanowiła znaczący cel dla wielu (nie tylko Gnidów).

W 1601 doszło do podziału Netarlandii na Netarlandię, Bralcję i Lenburt. Władzom ostruckim od początku przeszkadzał napływ hunryjskich Gnidów i postanowili ich zsyłać do nowo powstałej Bralcji. Potrwało to 8 lat.

W 1648 Anflia utraciła Kipier na rzecz zrajzyjskiego Efanitu. W tym samym roku Bralcja rozpadła się na na Falerię (zamieszkaną przez Falerów pochodzących od Netarlów) i Lawortim (zamieszkany przez Lawortów pochodzących od Damadańczyków). Niektórzy uznają ten rok za koniec renesansu i początek baroku ze względu na wydarzenia za wschodnią granicą Pallasu. Nowo powstała Faleria wykorzystała utratę Kipieru przez Anflię i rozpoczęła wysiedlać tam falerskich Gnidów. Proces potrwał dziewięć lat. Stąd się bierze to, że czasami podaje się rok 1657 za rok wysiedlenia ich tam.

W 1688 Pallas i Damadania zawarły umowę takańską, na mocy której Takana Wschodnia (kolonia Pallasu) i Takana Zachodnia (kolonia Damadanii) zjednoczyły się i stały się wspólną kolonią pallasyjsko-damadańską.

W tym samym roku zjednoczyła się Ursaria, a dzień później Arania.

Dwa dni później Pallas zaatakował Hokię (w tym czasie już poraz któryś zjednoczoną z sąsiednimi Delanami) celem odzyskania Świeńska oraz Storkię (która wtedy była zależna od Aranii) celem odzyskania Amalenii. Udało się.

Trzy dni później zjednoczyła się Bralcja.

Chociaż Kipier nie należał do Anflii, a do Efanitu, Anflijczycy kipierscy byli wkurwieni za zesłanie do nich ludności gnidowskiej i postanowili odesłać większość swoich Gnidów tam. Nie były to zsyłki organizowane przez państwo, więc się przeciągnęło. Proces potrwał więc aż osiemnaście lat. Stąd mówi się czasem, że miało to miejsce w roku 1706. Nie wysiedlono jednak wszystkich Gnidów, a większość jak zwykle.

W 1740 Efanit utracił Kipier i ten przeszedł w ręce Esertanii. Wykorzystały to władze Bralcji i zesłały tam większość bralckich Gnidów. Proces potrwał aż osiemnaście lat, bo się stawiały chuje. Stąd też czasem się mówi o roku 1758 jako o roku wysiedlenia bralckich Gnidów na Kipier.

W 1822 ZSA postanowiło odbić Kipier z rąk Esertanii i ustanowić go swoją kolonią, bo władze amijskie z jakiegoś powodu zauważyły potencjał w tej wyspie. Brały od wtedy większość Gnidów do siebie. Dużą cześć wzięli do siebie od razu, a identycznie duża część została identycznie szybko wyjebana przez mieszkańców wyspy.

Kipierczycy większość Gnidów wysiedlali do Lenburtu. Władze lenburskie w 1840 postanowiły o wysiedleniu większości Gnidów do Delan i Lakintenu, bo było ich stanowczo za dużo. Wysiedlanie do Delan potrwało tylko rok (stąd się mówi czasami o roku 1823 jako rok wysiedlenia ich), a do Lakintenu - też (stąd też podaje się czasami rok 1823 jako rok, kiedy wysiedlono ich).

W 1849 Hokia i Moraria połączyła się z Delanami i tak powstało III Królestwo Hokiodelan. Władze hokiodelańskie pierwsze co zrobiły, to postanowiły wysiedlić Gnidów do Storkii. Proces ten potrwał dwa lata.

W 1850 lakinteńscy Gnidzi zostali w dwa lata wysiedleni do Anory.

W 1890 storkijscy Gnidzi zostali w trzy lata wysiedleni głównie do Anaronu.

W 1912 anarońscy Gnidzi zaczęli być wysiedlani przez władze głównie do Damadanii, jednak przerwała to I wojna światowa.

W 1914 arańscy Gnidzi zaczęli być wysiedlani przez władze głównie do Ursarii.

W 1918 Damadania przegrała I wojnę światową. Odebrano jej wszystkie kolonie i pierwsze, co zrobiły władze damadańskie, to decyzja o wysiedleniu większości damadańskich Gnidów. Głównym celem był Pallas, ale Pallasyjczykom to nie przeszkadzało, bo oni **jeszcze** lubili Gnidów.

W 1939 Damadańczycy rozpętali II wojnę światową mimo zakazu. Ursaryjscy Gnidzi działali na szkodę Ursarii, utrudniając jej walkę. To spowodowało zarządzenie o wysiedleniu większości ursaryjskich Gnidów. Głównym celem był Pallas.

W 1945 Pallas, Ursaria i ich wspólnicy wygrali nad Damadanią i jej wspólnikami. Niedługo po tym Damadania znalazła skądś jeszcze wojska i wywołała III wojnę światową, która została bardzo szybko zakończona. Nadchodził jednak kolejny problem: komuniści ze wschodu. Chciano, żeby Damadania pomogła w zwalczeniu ich, więc Ursaria oddała im ziemie, które odzyskała od nich lata temu. W zamian za zgodę na pomoc z komunistami obiecano pomoc Damadanii w odbudowie. Damadania się zgodziła i odbudowała się w 5 lat. Tak rozpoczęła się zimna wojna między wspólnikami kapitalistycznego Pallasu a wspólnikami komunistycznego Wspólnotowego Związku Komunistycznych Republik i Gmin Socjalistycznych.

Przez 2 lata Gnidzi z całego świata gromadzili pieniądze, bo chcieli wykorzystać sytuację wśród państw abalskich, która była napięta. W końcu w 1947 po prawie dwóch tysiącach lat doszło do odtworzenia państwa Jodeem. Zjechali się tam Gnidzi z całego świata, jednak do dzisiaj większość Gnidów żyje w rozproszeniu na całym świecie. Po stworzeniu nowego Jodeemu pallasyjscy Gnidzi zaczęli głosić negatywną nieprawdę swoim dzieciom i wnukom na temat Pallasu, która przedstawiała Pallasyjczyków w bardzo złym świetle, co spowodowało zdenerwowanie władz pallasyjskich i dokonanie dzieła, którego dokonała już reszta kontynentu, czyli wysiedlenie takiej ilości Gnidów, jakiej się tylko dało.

Mimo wszystko po powstaniu Jodeem był po stronie państw kapitalistycznych, czyli tam, gdzie był m.in. Pallas.

Po odtworzeniu Jodeemu powstał tam region zwany Pastelantia, gdzie mieszkał naród spokrewniony z Abalami, a nazywał się Pastelantianie. Mieszkał od dawna na ziemiach dawnego Jodeemu i od tej pory żył w sporze z Gnidami. Jednocześnie nowy Jodeem zamieszkiwali Abalowie i z nimi też Gnidzi popadali w konflikty z Abalami, a Abalowie i Pastelantianie do teraz trzymają się razem.

31.12.1989 zakończyła się zimna wojna. WZK rozpadło się jednak dopiero w 1991, ale chuj to kogo obchodzi.

W latach 1990-2012 działo się dużo fajnych rzeczy, że aż nie chce mi się ich wszystkich wymieniać.

Potem przez 9 lat nic ciekawego, a od 2021 dzieje się coś interesującego do teraz.

Jak coś się tam działo, to głównie coś związanego z Abalami, bo Gnidzi i Abalowie się nienawidzą.