Historia i kalendarium

## Wstęp

Pierwsze kilka wieków nowej ery historii Larii jest ściśle związany z przybyciem Almara na kontynent. Toteż historia ta powiązana jest z historią poszczególnych gałęzi rodu.

### Początek rodu - dzieje Almara

Historia rodu Almaridów, wywodzący się od Almara Wędrowca, pióra Palmeriana cesarskiego kronikarza, jesień roku 1294,

tom I ,,Początki rodu''

Rozdział I Wprowadzenie

Niewiele wiadomo o dziejach samego Almara sprzed przybycia do Larii, wiadomo jedynie tylko tyle co sam o sobie opowiedział, a przez setki lat opowieść niespisana, żyła własnym życiem.

Niemniej historia ta zaczyna się tak, młody Almar należał do jednego ze szlachetnych rodów Wyspy Szczęśliwej, której pozostałości zwane są dziś Wyspami Boskiego Gniewu. Nazwa Wyspy Szczęśliwej oddawała w pełni to czym była.

Żyzne czarnoziemy, liczne gatunki owoców, warzyw i zbóż których plony zbierano wielokrotnie. W skałach zaś bogactwo surowców w postaci złota, miedzi, żelaza, diamentów, granitu i najlepszego marmuru. Nie dziwne zatem że państwo Atlon powstałe na wyspie przodowało w bogactwie i rozwoju. Państwa tego nie imały się nawet choroby, gdyż liczne gatunki roślin i zwierząt oraz wysoki poziom szkół sprawiał że naród ten odporny był na wszelakie epidemie.

Jednakże nawet ten raj miał swoją ciemną stronę. Dzięki relacji Almara i jego towarzyszy oraz nielicznym badaniom ruin i starych ksiąg przez uczonych z Uniwersytetu w Merburgu, wiemy trochę więcej o tych mrocznych dziejach.

Władcy Atlon od czasów Orethana II panującego prawdopodobnie na 1370 lat przed przybyciem Almara do Larii, zaczęli zwać się Boskimi Panami, których władza miała z woli bogów objąć całą ludzkość.

By wcielić ów boski plan, władcy Atlos wojowali z państwami na pobliskich wyspach, które zresztą nie stawiły długiego oporu. Następnie 150 lat później, Boski Pan Orethan III w 56 lat dokonał podboju ponad połowy wschodniego kontynentu czyli Wian-temon'u. Podbite ludy służyły jako niewolnicy dla osiedlających sie na nowych terenach Atlończyków, co wywoływało liczne bunty i powstania na początku, z czasem jednak ich opór słabł. Nieliczne w tamtych stronach elfy zostały praktycznie wybite, zaś krasnoludy ograbione ze swych bogactw, zdołały w dużej mierze uciec przed pogromami.

Jedynym przeciwnikiem zdolnym przeciwstawić się jeszcze Atlończykom było Cesarstwo Teng Mon położone w trudno dostępnych górach. Jednak to nie Cesarstwo, a mały khagirat (odpowiednik naszego księstwa) Tien Ven miał ostatecznie zapoczątkować upadek Boskiego Imperium.

I tu na arenę dziejów wkracza młody wtedy bo zaledwie 19 letni, Almar z rodu Teroen zwany później Wędrowcem.

Rozdział II Podróże i tajemnicza znajomość

Ród Teroen znany był ze swych podróży, zajmowali się kupiectwem dzięki czemu byli jedną z najbogatszych rodzin w Atlon, poza kupiectwem wielu ich członków służyło Boskim Panom jako skarbnicy, zarządcy, logistycy, pisarze, twórcy map, odkrywcy. Ród ten znany był też z ich przyjmowania wielu zwyczajów, rozwiązań technologicznych oraz nawet bóstw od podbijanych lub odkrywanych ludów. Przez co często uważano ich za dziwaków, ekscentryków i heretyków, ich znaczenie na dworze Imperium było jednak tak wielkie że byli praktycznie nietykalni.

Młody Almar choć najmłodszy z rodzeństwa, zdawał sie też być nadzwyczaj uzdolniony, już w wieku 15 lat zwiedził wszystkie wyspy na Morzu Burzliwym odkrywając kilka nowych,

w wieku 17 lat odkrył całe nadbrzeżne ziemie Larii, nieznane dotychczas w Atlon. W wieku 18 lat postanowił udać się na wrogie tereny Cesarstwa Teng Mon by sporządzić nowe mapy.

I tu ślad po nim zaginął aż na rok. Według opowieści Almar przybył do jednego z miast Cesarstwa gdzie zabawił dłużej próbując zarobić na dalszą podróż, dołączył do grupy myśliwych na których natknął się w jednej z karczm. Opowiedział im ze jest zbiegłym niewolnikiem z pochodzenia bękarcim pół-atlonem, choć lekko niedowierzając grupa postanowiła przyjąć go w swe szeregi. Co go zdziwiło w skład grupy wchodziły dwie kobiety, jedna młoda, druga zaś w średnim wieku, wszyscy myśliwi zaś choć po kryjomu okazywali uniżenie i szacunek wobec nich. Szybko zaprzyjaźnił się z nimi podróżując po terenie całego cesarstwa przez rok, docierając na początku zimy do khagiratu Tien Ven.

Wkrótce też okazało się iż młoda dziewczyna z grupy myśliwych to głowa bardzo szanowanego w khagiracie rodu znanego ze swych umiejętności

strzeleckich i myśliwskich, dziewczynie na imię było Musera. Ojciec dziewczyny zmarł na wojnie, zaś pozostała rodzina oprócz ciotki która z nią podróżowała, zmarła podczas epidemii.

Nie wpłynęło to negatywnie na dalszą znajomość Almara z Muserą, wkrótce też postanowił wyznać jej prawdę o sobie. Rok później zawarli ślub, 3 lata później urodził im się pierwszy syn Torezon I Pobożny, w kolejnych 20 latach doczekali się jeszcze 4 dzieci. Almar nie wiedział iż jego żona w poczuciu obowiązku wobec swego kraju, przekazuje informacje od Almara o Imperium Atlon khagirowi. Ten zaś opracował plan który wkrótce miał doprowadzić do upadku potęgi Atlończyków.

Rozdział III Preludium upadku

Traf chciał że Almar wraz z rodziną postanowił opuścić khagirat, spowodowane to było tym iż Musera starzała się o wiele szybciej niż Almar i jej dzieci, w dodatku zaczęły ją męczyć przewlekłe choroby. Spowodowane to było tym iż Atloni spożywali regularnie zioło zwane **Wiecznikiem**. Rosło ono głównie na Wyspie Szczęśliwej oraz w wyznaczonych ogrodach na kontynencie. Dostępne było jedynie dla Atlończyków, gdyż oprócz długowieczności, dawało im dodatkową siłę i szybkość, a ponadto chroniła przed chorobami. Dzięki niej zwyciężali w wielu bitwach. Spożywanie owej rośliny przez wiele wieków spowodowało u Atlończyków zmiany, nawet bez spożywania rośliny byli trochę szybsi i silniejsi, jednak główna zmiana następowała w długości życia która dochodziła do 180 lat bez wsparcia zielem. Licząc na to że przedłuży życie Muserze i uchroni ją od chorób, udali się na Wyspy Szczęśliwe, choć mieszkańcy nie zaaprobowali owego związku i dzieci, to niewiele mieli do gadania gdyż Almar przynależał do ważnego rodu Teroen.

Almar i jego rodzina żyli jeszcze kilka lat na Wyspach Szczęśliwych, stan Musery się znacząco poprawił, jednak ich szczęście w tamtym miejscu wkrótce miało się zakończyć.

Rozdział IV Upadek Imperium

Władca Tien Ven wykosztował się, wraz z Cesarstwem na znanych ze swej niezawodności szpiegów w jednym ze swych rodów. Wysłali oni jednego który zrealizował plan khagira. Szpieg ów szybko awansował i stał się jednym z doradców Boskiego Pana Pharakona II Przeklętego, wkrótce zaś stał sie najważniejszym doradcą. Za jego namową i podbudowaniem dumy, Boski Pan zakazał wiary w pozostałych Bogów oprócz Niszczyciela. W wykładni owej wiary Niszczyciel miał pozwolić wreszcie zniszczyć wszelkich wrogów Imperium. Nie wszyscy popierali ową zmianę, jednak nie chcąc tracić znaczenia na dworze imperatora porzucili pozostałe bóstwa.

Tylko nieliczni pozostali przy starej wierze, a jeszcze mniej przy jej dawnych odnogach jak Kościól Srebnego Słońca wyznawany przez ród Teroen i kilka mniejszych. Wkrótce rod Teroen i kilka ktore nadal go popierało popadły w niełaskę na dworze, niedlugo też zabroniono pod karą śmierci innych obrządków niż te oficjalne. W takiej sytuacji Almar, jego rodzina, oraz innowiercy postanowili opuścić Atlon, nie mogli jednak wrócić na wschód gdzie trwała kolejna wojna, toteż udali się na zachód,   na praktycznie nieznany kontynent nazwany później Larią.

Kilka militarnych zwycięstw Imperium nad Cesartwem Teng Mon oraz ogłoszenie przez uczonych że są bliscy stworzenia mikstury nieśmiertelności, zwiększyły tylko dumę Pharakona, postanowił to wykorzystać szpieg wmawiając mu że godzien jest on nazwać się Bogiem a nie ich wybrańcem. Tak też wkrótce się stało.

W międzyczasie khagir Tien Ven dowiadując się jak ważną rośliną jest Wiecznik, poświęcił kilka lat by zlokalizować wszystkie ogrody i miejsca w ktorych rósł na terenie Imperium. Stopniowo przekupując bądź zastraszając opiekujących sie uprawami wyzwoleńców i niewolników sprawił że w wyznaczony przez siebie dzień, wszystkie uprawy i wiele magazynów z nim, zniszczono lub spalono.

Na wieść o tym dwa miesiące później w całym Imperium wybuchł bunt niewolników, a armia bez wsparcia ziela zaczęła przegrywać bitwy. Ogłoszenie się bogiem przez Pharakona, oraz zmuszenie do ucieczki wyznawców starej wiary, wściekło istoty magiczne uchodzące mocą za bogów, które dotychczas wspierały mieszkańców wyspy. **Bóg ognia** sprawił że na wyspie wybuchły liczne wulkany, **Bóg Ziemi** sprawił że Ziemia w wielu miejscach się zapadła, zaś **Bóg Mórz** dopełnił dzieła zniszczenia zatapiając znaczną część Wyspy, pozostałości tejże dziś zwiemy Wyspami Boskiego Gniewu.

Rozdział V Nowy początek

Przybycie Almara do Larii w wieku 51 lat stało się wydarzeniem które na zawsze odmieniło historię tego kontynentu. Dlatego też od tego czasu datujemy nową erę dziejów.

Zbiegli ze swego kraju Atlończycy przycumowali swoje okręty w zatoce na południowy-wschód od dzisiejszego miasta Ulm, niedaleko dzisiejszej stolicy Talamud czyli Musgradu. Traf chciał że ziemiami tymi władały 3 plemiona. Na północy Olemianie, w środkowej części Akarici, zaś w okolicy w jakiej wylądowali Eleskowie. Zrządzenie losu sprawiło że Eleskowie najsilniejsze z plemion postanowiło zaatakować przybyszów. Jednak wzmocnienie przez Wiecznik u Atlończyków pozwoliło z łatwością pokonać najeźdźców. Ten pokaz siły powstrzymał resztę plemion przed atakami, wkrótce też Olemianie i Akarici zaczęli handlować z Atlończykami przy okazji ucząc się nawzajem języka.

Z kolejnymi miesiącami Atlończyków przybywało, również niedawni jeszcze poplecznicy Pharakona opuścili Imperium w którym działo się coraz gorzej. Wkrótce też znowu zaatakowali ich Eleskowie, bedąc już bardziej licznymi, Atlończycy zdecydowali się na kontratak zabijając praktycznie całe plemię.

W 3 roku, kiedy to Wyspa Szczęśliwa uległa zniszczeniu oraz upadło tym samym Imperium, stało się jasne dla Atlończyków że od teraz tereny Larii bedą ich nową ojczyzną. Zawędrowali w głąb lądu, na dawne ziemie Elesków i tam Almar ogłosił powstanie nowego państwa Talamud oraz założył miasto nazwane na cześć jego żony Musery, **Musgradem**. Ledwo tego dokonali, zagrożone okoliczne plemiona widząc rosnącą potęgę oraz pamiętając o losie Elesków połączyły siły w sojuszu. Atak przyszedł w 4 roku praktycznie z każdej strony. Jednak oblężonym dopisało szczęście, w obozie oblegających miasto plemion wybuchła zaraza,

wkrótce musiały przerwać oblężenie z powodu nadmiernych strat. Powracający wojownicy przynieśli zarazę do swych plemion, 3 lata poźniej plemiona te byly cieniem samych siebie. Atlończycy wciągu kolejnych 11 lat podbili wszystkie z nich. Mając w pamięci los Imperium i bunt niewolników postanowiono obejść się łagodniej z podbitą ludnością. Ziemię rozdano im na własność ale mieli do odsłużenia bądź do opłaty określoną częśc na rzecz ich zwierzchnika którym był zawsze jakiś Atlończyk. Zmuszono także by porzucili dawne wierzenia i zaczęli wyznawać wiarę według Kościoła Srebrnego Słońca, nie obyło się w przyszłości bez buntów przeciwko wierze ale wkrótce wyparto dawne wierzenia. W ten oto sposób zapoczątkowany został podział społeczny na chłopstwo, szlachtę oraz duchowieństwo.

Młode państwo krzepło, budowano drogi, nowe osady, jednak okoliczne plemiona niezbyt były skłonne do handlu, toteż Almar postanowił w 34 roku od przybycia, zbudować miasto i port morski w Ulm. Liczył na to że po tylu latach uda się odnowić handel ze wschodnimi wyspami i kontynentem, wyruszył na wyprawę, jednak ocean nie był już taki jak niegdyś i liczne sztormy oraz niekorzystne wiatry spowodowały że musieli zawrócić.

W 36 roku Almar zorganizował nową wyprawę, tym razem wzdłuż wybrzeża na północ, ta wyprawa była bardziej owocna aczkolwiek niski poziom rozwoju plemion powodował że wymiana dotyczyła głównie surowców ze strony plemion. W 68 roku zorganizował kolejną wyprawę, tym razem na znany dobrze w dawnym Imperium południowy kontynent. Tamtejsza ludność, podbita niegdyś mimo nie odstępowania rozwojem od Atlończyków, po upadku Imperium powoli odbudowywała dawną potęgę stanowiąc 9 państw. Przybycie Almara potraktowano chłodno, jednak zgodzono się handlować, nowy szlak handlowy udało się ustanowić.

By zapewnić sobie łatwiejszy transport towarów na południe, Talamud zaczął podbijać południowe plemiona, w końcu w 102 roku udało się zdobyć całe południe z dostępem do Oceanu Południowego. W 104 roku zbudowano twierdze z portem do handlu z południem, wkrótce naokoło twierdzy powstało miasto, nazwane **Torehaf** na cześć założyciela twierdzy czyli najstarszego syna Almara, Torezona.

Wkrótce jednak nieukończona jeszcze twierdza padła ofiara ataku, stało się to w 104 roku. Pięć państw z południowego kontynentu nadal pamiętając o krzywdach ze strony Atlończyków postanowiło nie pozwolić na powstanie drugiego Imperium. Od ich symboli państwowych w których znajdowała się przynajmniej jedna gwiazda, wojna ta nazwana została **,,Wojną z Pięcioma gwiazdami''**. Walki były okrutne, zwłaszcza że do najeźdźców przyłączyło się kilka z wcześniej podbitych plemion. Broniący się w 107 roku ze swym oddziałem w środku kontynentu średni syn Almara, Meredon Obrońca postanowił bronić się do czasu przybycia posiłków w szybko przygotowanym polowym drewnianym forcie. Bronił się 8 dni, aż w końcu przybyły posiłki i udało się pobić najeźdźców.

Bitwa ta stała sie punktem zwrotnym w całej wojnie, ta jednak nie trwała krótko albowiem Talamudczycy mogli liczyć w tamtych rejonach głównie tylko na swoje siły, atakowani partyzancko przez podbite ludy. W końcu, po 12 latach walki kiedy to udało się Talamudowi odbić Torehaf, zmęczone wojną obydwie strony zawarły pokój, wojska wroga wycofały sie na swój kontynent, w pokoju zawarto iż obydwie strony gwarantują sobie nietykalność zarówno w sprawach militarnych jak i politycznych, zaś ludy obydwu krajów traktowane będą w drugim śmiercią. Przez to handel odbywac sie miał poprzez ludzi nie będących z pochodzenia ani Atlończykami ani Południowcami. W ten oto sposób wkrótce powstała **Gildia Kupiecka** do której przynależą do dziś potomkowie podbitych niegdyś przez Talamudczyków ludów.

W 124 roku, gdy większość zniszczeń wojennych zanikło, a zbuntowane podczas wojny ludy poskromiono, postawiono nowy gród w miejscu bohaterskiej obrony Meredona zwanego od tamtej pory Obrońcą i na jego cześć nazwano go **Merburgiem**. Rok później zmarła Musera żona Almara w wieku około 160 lat, zaś rok później jak podają podania z tęsknoty za żoną we śnie w wieku 177 lat zmarł Almar Wędrowiec.

Rozdział VI Potomkowie Almara

Po śmierci Almara, władzę w państwie przejął jego najstarszy syn Torezon I Pobożny, swój przydomek zyskał bardzo religijnym życiem oraz wielkim poparciem dla Kościoła Srebrnego Słońca, fundując wiele świątyń. Jednak z powodu rozleglości państwa dał do zarządzania jego poszczególne części

w ręce rodzeństwa. Stolica wraz ze środkową częścią przypadła jemu, południe państwa oddał w zarząd Meredonowi Obrońcy, północne tereny dostała Meleonora Pogromczyni, przydomek zyskała pokonując dotychczas opierające się Talamudowi tamtejsze plemiona. Najmłodszy z rodzeństwa  postanowił udać się na wschód przez Ocean próbując odnaleźć pozostałości dawnego państwa Atlończyków, znany jest jako Henetar Żeglarz, zaś drugi przydomek Szkutnik uzyskał gdy osiadł po podróżach w mieście Ulm które dostał w zarząd, rozbudowując port oraz flotę.

W 178 roku kupcy z obydwu kontynentów postanowili utworzyć **Gildię Kupiecką**, uzyskała aprobate Torezona. Torezon zmarł w 211 roku, jego syn Deron Budowniczy nie był zainteresowany wojną i polityką, wolał budować nowe drogi, twierdze, miasta, to dzięki niemu zaczęto budować wielką drogę, zwaną kilka stuleci później Żelazną, łączącej północ z południem.

To dzięki Deronowi ustanowiono stan faktyczny i oddane przez jego ojca ziemie w zarząd, przeszły we władanie potomków Almara, tworząc osobne linie rodu Almaridów.

### Almaridzi - gałąź północna (Melgard)

Historia rodu Almaridów, wywodzący się od Almara Wędrowca, pióra Palmeriana cesarskiego kronikarza, zima roku 1294

Tom II Gałęzie rodu Almaridów i ich dzieje

Rozdział I lata 210-304 Melgard

Gałąź północna - Meleoridzi

Meleonora Pogromczyni utworzyła własne państwo, wkrótce nazwane Melgardem. Miała jednak trzy córki, stąd ustanowiła zmianę w prawie dziedziczenia i odtąd w państwie tym dziedziczyło się w lini żeńskiej nie męskiej. Meleonora zmarła w 218 roku. Najstarsza z jej córek Akera Zdobywczyni tak jak i matka walczyła z ludami na północy, zdobywając ziemie po dzisiejsze okolice miasta Deriam. Zmarła bezdzietnie niedługo po tym w 227 roku.

Średnia z sióstr Arinra I Wielka była zarówno waleczna jak i dbała o rozwój ziem. W 229 r. założyła miasto Deriam dla lepszej kontroli niedawno zdobytych przez jej siostre terenów, a także handlu morskiego, rozbudowała także sieć dróg i osad. Masowy wyrąb pod nowe pola i osady, oraz polowania prawdopodobnie miał wpływ na najmłodszą z sióstr. A była nią Sawenra zwana Druidką lub Panią Lasów, w 234 roku postanowiła opuścić dwór i udała sie W zachodnie rejony, do nietkniętych gęstych lasów nazwanych Mroczną Puszczą.

Jak się okazało delegacja druidów w 233 roku zrobiła na niej spore wrażenie swoimi postulatami o ochronę natury i ograniczenie wyrębów. Arinra nie przyjęła postulatów twierdząc że to koszta jakie musi ponieść natura dla rozwoju kraju. Sawenra zaś rozpoczęła regularną korespondencję z archdruidem Eterianem ktory przewodził wówczas druidom. Po przybyciu do Mrocznej Puszczy ze swą nieliczną świtą Sawenra zniknęła na 7 lat. Arinra na próżno szukała siostry. Jednak po owych 7 latach w 241 roku do Deriam które stało się w tym czasie stolicą Melgardu, przybyła delegacja od druidów, ich postulaty byly następujące, uznanie Kultu Natury jako równoprawne wyznanie z Kościołem Srebrnego Słońca. A także uznanie terenów Mrocznej Puszczy jako autonomię druidów. Potwierdzili też ze Sawenra przebywa na ich terenie.

Arinra nie mogła się na to zgodzić, uznanie drugiej religii w młodym jeszcze państwie powstałym na podbojach byłoby ryzykowne, tym bardziej że podbita ludność jako chłopstwo byłaby bardziej skłonna przyjmować inną niż obecna wiarę. Tym bardziej że kilka plemion niegdyś ją wyznawało lub nadal po cichu oddając cześć naturze. Autonomia stworzyłaby zagrożenie z tej strony, Kult natury był praktycznie tak samo silny jak Kult przodków w północnych plemionach, istniało ryzyko że druidzi i owe plemiona w przyszłości udzielą sobie wsparcia. Po tej odmowie, poza zagadkowymi zniknięciami wśród chłopstwa zmierzającego w stronę Puszczy, o druidach i ich lesie nie było słychać przez następne 14 lat.

### Almaridzi - gałąź centralna (Talamud)

W chwili objęcia władzy przez tą galąź rodu Talamud był najważniejszym z państw założonych przez Atlończyków, wkrótce jednak miało się to zmienić.

### Almaridzi - gałąź południowa ( Cesarstwo Andgrenu)

W swych początkach niewiele zapowiadało iż gałąź ta uzyska największe znaczenie.