Moszna

Siedziała w kawiarni i popijała kawę ze śmietankową pianką na samym czubku. Patrzył na nią przez wielką szybę, jednak ona zdawała się go nie wiedzieć. Smukłe ciało ubrane było w czarną sukienkę, a dekolt przyciągał uwagę siedzących w środku mężczyzn. Lubiła przyciągać uwagę, więc nie przeszkadzało jej, że gapią jej się na cycki. Jej wzrok był chłodny. Twarz nie wyrażała nic. Mógł zliczyć na palcach obu rąk, ile razy się do tej pory uśmiechnęła. Zazwyczaj widział delikatny uśmiech, gdy coś do niego mówiła, zupełnie jakby nie potrafiła go zatrzymać i musiała się uśmiechnąć. Teraz jednak nie wiedziała, że jej się przygląda, więc to obojętność malowała się na jej twarzy. Sięgnęła do swoich rudych włosów i założyła kosmyk za ucho, zerkając na kogoś, kto siedział w rogu kawiarni. Everest nie mógł dostrzec, kto tam jest. Był nieuchwytny. Dziewczyna powoli zanurzyła palec w bitej śmietanie i oblizała go bardzo powoli, zmysłowo. Widział jak wargi, pomalowane czerwoną szminką, chłoną jej paluszek, żeby za chwilę wypuścić go lśniąco czystego. Drzwi do kawiarni się otworzyły, a Ślizgon powoli wszedł do środka. Uśmiechnęła się na jego widok. Tak delikatnie, że kto inny mógł przeoczyć ten gest. Nie on. Siedziała w świetle promieni słonecznych, wpadających leniwie przez okno, przy którym siedziała. Jej włosy wyglądały, jakby zaraz miały zapłonąć. Blask tylko podbił ich wyrazisty kolor. Widział jak pojedyncze włoski są rozrzucone po jej bladym ciele, jakby tylko czekały, aż ktoś jeden po drugim odsunie je do reszty pukli, spływających na jeden jej bok. Nie odezwała się ani słowem. Powoli przysunęła w jego stronę kawę przeznaczoną dla niego, patrząc mu uważnie w oczy. Poczuł, że przez ten wzrok potrafi wyczytać jego myśli. Odwrócił szybko spojrzenie, żeby do tego nie dopuścić i przechylił głowę w dół, patrząc w czarny płyn w eleganckiej filiżance. Kątem oka widział, że chce coś powiedzieć. Otworzyła delikatnie usta, ale zawahała się i powiedziała tylko

– Spóźniłeś się – Niech ją szlag. To była jego zagrywka. To on nie mówił  co myśli, a teraz ona zaczęła tego używać na nim. Patrzył, jak jej wargi układają się w słowa, a dłoń sięga po łyżeczkę, leżącą przy nim. Powoli nabrała kawałek ciasta wiśniowego, które zdawało się pojawić znikąd. Odwrócił znowu od niej wzrok, nie chcąc patrzeć, jak powoli wsuwa łyżeczkę do buzi. Spojrzał za to na zegarek. 5:30. Nagle przypomniał sobie o kimś, kto siedział w rogu. Ktoś na kogo jeszcze przed chwilą zerkała. Zaczął odwracać twarz, ale poczuł, że położyła dłoń na jego dłoni. Spojrzał na to zdziwiony i podniósł lekko swoje brwi.

Jej dłoń była delikatna i ciepła. Jednak ktoś z rogu kawiarni nie dawał mu spokoju. Nie skomentował więc gestu dziewczyny i znowu się odwrócił.

– Będziesz tego żałować, Evereście – Powiedziała, a jej głos nie brzmiał, jakby siedziała przed nim. Brzmiał jakby szeptała mu do ucha. Nie dawał jednak za wygraną i odwrócił się. Pożałował. W rogu pokoju siedział on. Jego koszmar. Archiebald Newton. Cały nagi. Siedział z rozłożonymi nogami, więc jego moszna i penis zwisały smętnie między udami. Zauważył, że jest mocno owłosiony. Zupełnie jak małpa, którą zresztą był. Everest spojrzał pospiesznie jeszcze raz na zegarek, wszystko po to, żeby nie patrzeć już na Archiego. Na stole leżała jego różdżka. Zegarek pokazywał 3:68. Coś tu nie grało. Postukał palcem w tarczę zegarka, ale gdy tylko mrugnął oczami, zrobiła się 4:245. Wtedy zrozumiał. To był znowu sen. Sen, który teraz był snem świadomym. Spojrzał jeszcze raz na swoją różdżkę, widząc kątem oka nagiego Archiego...

Złapał za różdżkę i wycelował w Archiego. – Avada Kedavra! – Zielone światło poleciało w stronę Archiego, ale przyniosło zupełnie nieoczekiwany efekt. Moszna Archiego zaczęła się rozciągać i rozciągać, a Archie robił minę, jakby sprawiało mu to przyjemność. W końcu część ciała dotknęła podłogi – Nie wygrasz ze mną, Evereście. Nie pokonasz mnie. Jestem od ciebie lepszy z pojedynków. Ale najpierw... Musisz zabić moją armię - Do kawiarni weszła Anne z różdżką w dłoni wycelowaną w Everesta. Ślizgon patrzył po nich z rosnącą złością. Oddychał coraz szybciej, chociaż nie mógł tego czuć. Krzyknął i wszystkie okna w pomieszczeniu pękły. Spojrzał na Anne i odłamki poleciały w jej stronę. Odłamki trafiły jej ciało. Z ran poleciała krew a oczy wskoczyły z gałek i potoczyły się po podłodze. Rosalie sięgnęła po jedno oko i włożyła mu do kawy, jakby było oliwką w drinku. Nagle umierająca Anne powiedziała

– Twoja siostra umiała by zabić Archiego lepiej, niż ty.

– Jesteś zerem, Everest – Powiedział Archie z lekkim uśmieszkiem – Nikt cię nie szanuje. Nawet przyjaciele się od ciebie odwracają