Seviye 12

```
**BackOS** v.1.4.2 **(YÖNETİCİ ERİŞİMİ)**

```

`C:\Veritabanı\Seviyeler`

`**Taranıyor...**`

`**İstek kabul edildi; yönlendiriliyor...**`

`Tarama sona erdi. Arşivlere Hoş Geldiniz.`

Aşağıdaki metin, Seviye 4'te keşfedilen bir dergide bulundu.
Yoğun beyaz ışık kör ediyordu. Kafam sadece ona bakarak vızıldadı. Ezici beyaz ışığı olan bir odada uzandım. Mükemmel bir şekilde ortalanmış tek renkli bir masa ve sandalye kafamı karıştırdı. Sorguya mı çekiliyordum? Yukarıda iki ampul asılıydı. O camı kırdığım için kollarım ve bacaklarım yaralanmıştı. Işık gerçeküstü yüzeylerden yansıyor gibiydi ve önünden geçerken baş ağrımı daha da kötüleştiriyordu. Gürültülü statik uğultu yardımcı olmadı.

Güney duvarına beni çağıran monte edilmiş ağır bir... kasa kapısı görmek için döndüm. Yansıtıcı yüzeyi, yıpranmış formuma bakmamı sağladı. Perişan ve korkmuş hissettim. Avlanmak sanırım bunu yapıyor. Tek seçeneğim devam etmekti. Kanlı ellerimi düğmeyi oluşturan metalik kolun etrafına sardım ve saat yönünün tersine çevirdim. Şaşırtıcı bir şekilde, ıssız bir banliyö evini ortaya çıkaran yumuşak bir hareketle açıldı.

Bu yeni ortama yavaşça adım attığımda, etrafını saran bir bakış attı: 1980'lerin başından beri hayal ettiğim gibi oldukça bakımlı ama tozlu tek renkli bir ev. Kokusu bana naftalinleri hatırlatan mide bulandırıcıydı. Bakışlarımın nüfuz ettiği her yerde sadece tek renkli renkler vardı ve kendime baktığımda bu garip fenomen tarafından da tüketildiğimi gördüm. Statik vızıltı kafama çarpmaya devam etti ve ben buna acı çektim. Yine de migrenim boyunca, yanlışlık hissini sarsamadım. Boş resim çerçeveleri ve her şeyin içinde bulunduğu görünüşte donmuş durum gözüme çarpmadı.

Derin bir nefes alıp, biraz acıyı dindirmek için boşuna gözlerimi kapadığımda, parlak mor-yeşil ışığın canlı parıltıları beni çabucak ele geçirdi. Gözlerim şiddetle açıldı. Odayı bir kez daha taradım ve odanın neredeyse televizyonun yavaş yavaş bağlantıyı işaret ettiği gibi titreştiğini fark ettim. Yine de bu yeterince şok edici değilmiş gibi, çarpık 2000'lerin romantik müziğini duymaya başladım. Duvarlardaki boş çerçevelerden geldiğini tahmin ederek yavaş "kreşendo" suna daha fazla dikkat ettim. Ve onların boşluğuna baktığımda, yavaşça belirdi: yanıp sönen tek bir mor-yeşil **göz**.

Bacaklarım aniden "Jöle" gibi geldi. Bu olmamalı. Bunun paniğe yol açtığını hissedebiliyordum. Odadan odaya koşarken, seviye parçalanıyor ve TV statiği haline geliyor gibiydi. Pencereler parlak beyaz parlıyordu (ilk oda gibi) ve dışarıdan zar zor bir kar fırtınası çıkarabiliyordum. Sert esintiyle çamlar sallandı ve kar yere yağdı. Duvarlarda o gözler oluşmaya başladı ve şekilleri daha belirgin hale geldi: tamamı pikselli mor-yeşil renkli gözler.

Koştum ve koştum. Kısa süre sonra kilitli kapılarla dolu bir koridora rastladım. Köşeyi dönerken arkamdaki seviye beyaz bir boşluğa dağılmış gibiydi. Bilinçli düşüşüm, fazladan bir hız patlaması yaptım ve bunun sadece optik bir yanılsama olup olmadığını hala doğrulayamıyorum, ancak seviye fiziksel olarak çarpıtılmış ve bükülmüş görünüyordu. Ancak, ağaçlar ve kar gibi tek renkli figürlerin neredeyse bir video oyunu gibi duvardan geçmeye başladığını biliyorum. Ağaçların etrafına göz yığınları baktı ve ben onların yanından geçerken bana baktı. Kilometrelerce koştuktan sonra, kapalı bir endüstriyel kapı görebiliyordum ve doğruca içine koştum. Vizyonum karardı - şimdi Seviye 13 olarak bildiğim bir botanik bahçesine no-clip yapmıştım.

Kafamdaki ***BEYAZ*** çınlamayı hala duyabiliyorum.

Bunu yazarken bile, olmadığını bilmeme rağmen bunun bir rüya olup olmadığını merak ediyorum. Karşılaşmadan günlüğümü kanım lekeledi. Şu... gözler hala rüyalarıma musallat oluyor ve bazen yalnız olduğumda birinin beni izlediğini biliyorum.

***-Andrew P. Henry, 2014***

**Ek dosya bulundu. Açılsın Mı?**

**Açıldı.**
Kör Noktalar, oldukça yanıltıcı bir varlık Seviye 12'yi ele geçirdi. Sadece acı ve ıstırabı bilirler. Arka Odalarda dolaşırken bizi izliyorlar ve kesinlikle bizi öldürebilseler de bizimle oynamayı tercih ediyorlar. Kör Noktaların Robert Oppenheimer'ın ölümsüz sözleriyle yaşadığına inanıyorum, "Şimdi Ölüm Oldum, Dünyaların Yok Edicisi."