Kroniki Lwiej Ziemi

Fanowskie opowiadanie na podstawie filmów "Król Lew", oraz serialu "Lwia Straż". Nie zawiera kanonicznych faktów, a jest tylko wytworem szalonej wyobraźni autorki. Nie edytować i nie zmieniać bez jej zgody!

## Kroniki Lwiej Ziemi

### Miejsce akcji

Lwia Ziemia

***Kroniki Lwiej Ziemi (ang Chronicles of the Pride Lands) -*** Pierwsze Fanfiction na "Fanowskiej wiki króla lwa". Opowiada wydarzenia sprzed i po filmach "Król Lew".

1:
--

Młody, umięśniony, ciemno-kasztanowy lew o ciemno-brązowej grzywie i zielonymi oczami krążył w kółko po Lwiej Skale. Miał zaciśnięte zęby, lecz co jakiś czas nabierał w pysk dużą ilość powietrza, którą po chwili wypuszczał z głośnym westchnieniem. Jego spojrzenie było przepełnione strachem i lękiem. Wreszcie zatrzymał się, podniósł lekko głowę i spojrzał na swoje królestwo - Lwią Ziemię. Od kiedy zmarł tragicznie król Simba, wcześniejszy król, Kovu i jego żona - Kiara, zostali królem i królową Lwiej Ziemi. Minęło zaledwie kilka dni temu. Wszystkimi królewskimi obowiązkami zajmował się ciemno-futry lew, ponieważ jego żona była w ciąży. Mimo jej sprzeciwów, spędzała niemal cały czas w jaskini, a dookoła niej "skakał" szaman Lwiej Ziemi - Rafiki, opiekując się królową i jej "przyszłymi" kociętami. Nagle Kovu zesztywniał. Poczuł za sobą czyjąś obecność. Przez chwilę bał się nawet odwrócić, lecz szybko otrząsnął się z nagłego strachu. Gdy odwrócił się, zobaczył Rafikiego. Szaman stał przed wejściem do jaskini, a na jego twarzy malowały się mieszane uczucia. Król szybko znalazł się tusz obok Mandryla.

- C-czy wszystko z-z nią i moimi dziećmi d-dobrze? - zapytał lew powstrzymując drżenie ciała.

Szaman otworzył usta, aby coś powiedzieć, lecz zawahał się. Obrzucił Kovu podawczym spojrzeniem i westchnął.

- Poród był przedwczesny... i bardzo trudny... - zaczął Rafiki, a król przełknął głośno ślinę ze stresu. - Królowa urodziła trójkę kociąt.. ale... dwójka z nich była zbyt słaba... nie mogłem ich uratować..

Kovu wbił pazury w ziemię i spuścił głowę, powstrzymując łzy. Jego ciało drżało.

- Jedno z kociąt wciąż żyje. Jest słabe, ale radzi sobie. Królowa wciąż jest słaba, lecz nic jej nie będzie. Podałem jej zioła.

- Chcę iść do niej. - ogłosił stanowczo ciemno-kasztanowy lew, podnosząc głowę, starając się uspokoić, co wychodziło mu tylko trochę, bo jego głos wciąż drżał.

- Jest zbyt... - zaczął Rafiki i pokręcił głową, lecz król ominął go, wbiegając wprost do jaskini. Szaman odwrócił się i już podniósł swoją łapę z laską by zaprotestować, lecz po chwili westchnął.

Kovu dopadł do swojej żony, która leżała w koncie jaskini. Na jego widok zamrugała. Jej oczy były zmęczone i przepełnione bólem, lecz błysnęły nadzieją na widok swojego męża.

- Jestem przy tobie... - szepnął lew, wtulając się w futro Kiary, która polizała go po pysku.

Mały, puchaty, brązowo-kasztanowy kłębuszek, wtulony mocno w brzuch matki zapiszczał głośno. Kovu przyjrzał się mu uważnie i aż się uśmiechnął, zapominając niemal o wszystkim. To małe kocię było w tym momencie całym jego życiem. Kociak zaczął się wiercić, więc Kiara polizała go. Mały lewek otworzył szeroko pyszczek i otworzył swoje piękne, niebieskie ślepka.

- Uśmiecha się. - skomentowała królowa, uśmiechając się czule i spojrzała na swojego męża. - Tak jak ty... Nazwijmy go Kicheko.

- Kicheko… - powtórzył Kovu. - Imię jak z najpiękniejszych snów.

Nala, była królowa i matka Kiary weszła do jaskini i podeszła do swojej córki. Szepnęła jej coś na ucho, a młodsza lwica uśmiechnęła się.

Nagle laska boleśnie uderzyła króla w głowę. Lew jęknął i odwrócił się. Rafiki stał za nim.

- Czas wyjść. Twoja królowa potrzebuje teraz spokoju. Lwiątko przedstawimy królestwu jutro. - powiedział

- Ale... - chciał zaprotestować Kovu, lecz mandryl już zaczął wypychać go z jaskini. Lew jeszcze raz spojrzał na swojego małego, cudnego syna...

2:
--

- Później Simba zepchnął Skazę z Lwiej Skały. - zakończyła swoją historię Babcia Nala.

Minął już jakiś czas. Kicheko został zaprezentowany królestwu, nauczył się chodzić i mówić. Szybko uczył się i pojmował wszystkie lekcje. Był bardzo związany ze swoją babcią, która często opowiedziała mu historie o przeszłości Lwiej Ziemi.

- Czy Skaza umarł? - dopytywało zaciekawione lwiątko z szeroko otwartymi z podniecenia oczami.

- Tak. Hieny zagryzły go na śmierć, a twój dziadek został królem Lwiej Ziemi. - kiwnęła głową stara lwica.

- A ty jego królową! - dodał Kicheko i zamruczał radośnie. Uwielbiał słuchać opowieści swojej babci. Była dla niego (zaraz po mamie) najbliższym członkiem jego rodziny. Jego rodzice często wychodzili - musieli zajmować się królestwem, a Kicheko był dla nich ZBYT MAŁY aby móc opuszczać Lwią Skałę, bo jeszcze nie daj kręgu życia mogłoby mu się coś stać! Dlatego kociak najczęściej zostawał ze swoją babcią. - Babciu, jak zmarł król Simba? - zapytał po chwili zastanowienia książę.

Starsza lwica spochmurniała i ciężko westchnęła. Uśmiechnęła się słabo i pokręciła głową.

- Opowiem ci kiedyś, ale jeszcze nie teraz. - odpowiedziała i potarmosiła swojego wnuka po głowie, na której czubku zaczęła już wyrastać mała, ciemno-brązowa grzywka. Była ledwie widoczna, lecz lewek i tak był dumny.

Z wyglądu książę bardzo przypominał swoich rodziców. Był brązowo-kasztanowy, lecz nie tak ciemny jak jego ojciec. Miał jasny brzuszek, łapy, pierś i pyszczek. Jego nos był ciemno-różowy, lecz Lwio-ziemski. Miał też ciapki na łapach, zupełnie jak jego wujek - Kion, król Drzewa Życia. Oczy Kicheko było jasno-niebieskie, zupełnie jak u jego babci