Shaktrahmi

De Earror Shaktrahmi is een wereldwijd verspreide ondergrondse religie of sekte. Informatie over de Earror Shaktrahmi, of kortweg de Shaktrahmi, zoals de leden genoemd worden, is fragmentarisch op zijn best. Leden van de sekte spreken niet met buitenstaanders, en hoewel er voldoende vermoedens bestaan is het vrijwel onmogelijk om überhaupt aan te wijzen wie er lid zijn van de beruchte groep of hoe groot zij is. Het merendeel van de kennis over de sekte is gebaseerd op de Faklash Tsui Earro Shaktrahm, een geschrift uit de 27e eeuw, en op jarenlang onderzoek door de onlangs overleden Tsuirogh historicus Tustar, al blijven delen van zijn geschiedenis en overtuigingen in nevelen gehuld.

1: Etymologie
2: Geschiedenis
3: Rituelen

*1: Etymologie*

De naam Earror Shaktrahmi vertaalt zich letterlijk als 'tempel van de vierde'. Dit verwijst naar de god Haseldr, de vierde zoon van Varûn. Haseldr is de belangrijkste God van de Shaktrahmi en vertegenwoordigt een messianistische hoop in de sekte. Van Haseldr wordt gezegd dat hij de balans in de wereld zal herstellen door in een eindstrijd met de andere Goden te zegevieren.

*2: Geschiedenis*

De Earror Shaktrahmi werd in 1574 opgericht in de Verloren landen door een aantal onbekende, maar hoogstwaarschijnlijk niet al te hooggeplaatste leden van de heersende Orde, uit onvrede over het absolutistische bestuur van de Abten en de oprukkende controle van alle aspecten van de samenleving onder de nieuwe Hygiënewetten van 1512, die steeds strikter toegepast werden in de Benedenstad. De Earror Shaktrahmi had in het begin een bescheiden succes onder middenklasse inwoners van de stad als officieus verzet tegen de Abt en het Orde. Nadat dit begon op te vallen en enkele leden vervolgd werden ging de organisatie ondergronds en zij is dat eigenlijk het merendeel van haar geschiedenis gebleven. Uit deze tijd stammen ook veel van de geheimhoudingsrituelen en geheime groeten van de sekte. Ook de mythologie en verhalen van de sekte worden in deze tijd ontwikkelt en mondeling verspreid onder zijn leden.

In de ‘vrije’ periode van 1650 tot circa 1730, toen het rijksbestuur in handen was van een reeks relatief liberale abten, kwam de sekte weer wat aan de oppervlakte, en een aanzienlijk deel van de informatie die wij tegenwoordig bezitten over de Shaktrahmi stamt uit deze meer open periode, de laatste waarin de sekte zich openlijk liet zien. Met de paleiscoup van 1730 komt er een krachtiger bestuur onder de nieuwe Centrale raad van de Orde aan de macht, en de Shaktrahmi gaan weer ondergronds. In deze periode ontstaan veel van de angstaanjagende verhalen over de orde, al is het wel gesuggereerd dat dit onderdeel was van een bewuste lastercampagne vanuit de Orde om de groeiende aantrekkingskracht van de sekte als verzetsbeweging tegen te gaan. Verhalen over mensenoffers, dromende doden en andere duivelse rituelen raken vanaf dit moment vast verbonden met de naam Shaktrahmi.

Door de strikte vervolging van de sekte onder de Orde in de periode tussen 1730 en het midden van de 20e eeuw is er erg weinig bekend over de grootte van de sekte of zijn ontwikkeling in de hoofdstad. Algemeen wordt aangenomen dat de sekte niet heel groot was, maar wel hardnekkig bleef bestaan en bleef volharden in zijn eigen rituelen. Ondertussen begon de macht van het Orde dusdanig snel af te brokkelen, en trokken zij zich steeds meer terug achter de torens. In het zuiden van het land was dit het duidelijkst te merken en vanaf circa 1800 nam de macht van de Shaktrahmi sterk toe in de zuidelijke havenstad Sikre Nato. Vanaf ongeveer 1900 was de dominantie van de sekte dusdanig in de stad en zijn omgeving dat er sprake was van een bevolkingsafname en handelaren liever wegbleven. In de hoofdstad kreeg Sikre Nato de bijnaam Morke Nato.

In het machtsvacuum dat ontstond begin 20e eeuw kon de Sekte ook in de rest van het land snel groeien, zeker na het ineenstorten van de Orde in 1981. Er is uiteraard weinig bekend over de duistere eeuwen daarna, gezien het totale verloren gaan van de archieven in de chaos van de 21e eeuw, maar dat de Shaktrahmi zich wisten te verspreiden over alle landen is een feit. Met de eerste grote migratiegolf van de 20e eeuw zag zij haar kans om zich te verspreiden over de wereld, en zo ontstonden er al snel Shaktrahmi ordes in Kaglas, Tsuirogh en vooral in Kuma Rem Mer. In de chaos van Roshimer vond de sekte zijn nieuwe thuis. En hun ervaring van jarenlang verkeren in duisternis en geheimhouding wisten zij te gebruiken om posities in te nemen in alle belangrijke organisaties, kerken en regeringen. Soms wordt zelfs wel beweerd dat zijn in de praktijk de macht bezitten over grote delen van de wereld, vooral in Kuma Rem Mer, al is hier weinig tot geen bewijs voor.

*3: Rituelen van de Shaktrahmi*

Er zijn vele verhalen over de gruwelijke rituelen en offers van de Shaktrahmi, maar er is weinig feitelijk bewijs bekend over hun praktijken. Het Shaktrahmi geloof is in principe een natuurgodsdienst, waarbij de verschillende Goden symbool staan voor de elementen. Zij staan echter los van tijd en ruimte en leven in een andere dimensie, van waaruit ze invloed uitoefenen op de mensen. De Shaktrahmi geloven dat als je de goden dient, zij je zullen helpen. Echter niets komt voor niets, en voor elke voorspoed die een mens kan krijgen moet een offer betaald worden. Kleine gebeden kunnen voldaan worden met kleine offers, maar ultieme ambities leiden tot mensenoffers of zelfmarteling. Dit soort offers vinden veelal plaats bij rituelen op vaste momenten of vaste plekken: de zonnewenden voor de zonnegoden, een kloof voor de verborgen god Hasfjell of een ritueel tijdens het 'rode uur' ter ere van de god van slaap en dood.

Bij bijna alle rituelen spelen dood of slaap een belangrijke rol. Beiden worden door de Shaktrahmi gezien als doorgangen naar de goden. Tegelijk proberen de Shaktrahmi ook enige afstand te bewaren tot hun goden, aangezien te direct contact met een god of teveel kennis van de goden en hun verschrikkelijke geheimen kan leiden tot waanzin of de dood. Ook als je teveel offert of te hebzuchtig bent in je wensen kun je jezelf volledig verliezen en kan je geest of lichaam volledig overgenomen worden door de goden om te dienen als middel om de aarde te betreden.

De enige concrete plek waarvan bekend is dat hij door de Shaktrahmi gebruikt werd voor rituelen was Meinefel in Sodan Seligt. In dit rotsachtige labyrinth meende men de poort naar een andere wereld te kunnen vinden, door de Shaktrahmi de 'Ifrin Hislid' genoemd, de poort naar de onderwereld. Na de val van Sodan Seligt en de ondergang van de verloren landen raakte deze plek echter in onbruik en tegenwoordig wordt hij vermeden zelfs door de weinigen die de verloren landen nog bezoeken. Het is onbekend of er enige waarheid schuilt in het geloof van de Shaktrahmi in deze plek en of 'Ifrin Hislid' ergens op berust.

*4: Goden van de Shaktrahmi*

De eerste van de Shaktrahmi goden is Varûn, God van het licht en oervader van alle goden. Hij is vooral een scheppende kracht. Aangezien licht, vuur en zon als extreem mannelijke attributen worden gezien in de Earror Shaktrahmi is Varûn als schepper dus ook een symbool van mannelijke dominantie en scheppingskracht, iets wat de Shaktrahmi een opvallende uitzonderingspositie geeft in het pantheon der scheppingsmythen waarin de scheppende kracht eigenlijk zonder uitzondering als vrouwelijk bestempeld wordt in overeenstemming met de natuur der mensen. (Zie bijvoorbeeld de mythe van Omlan uit Kaglas of Sumater uit Kuma Rem Mer.)

Varûn’s vrouw is Varar, de godin van lucht en leven en moeder van alles dat leeft op aarde. Zij wordt zelf minder aanbeden dan haar echtgenoot of kinderen en blijft meer op de achtergrond in de mythen der Shaktrahmi.

Varûn en Varar hebben vier kinderen. De oudste van hen is Shatil. Zij wordt in de oudste geschriften beschreven als de schoonste aller vrouwen. Volgens de overlevering verleidde zij haar broer Hasfjell. Uit haar relatie met Hasfjell wordt de eerste mens geboren, deze wordt door Varûn al zijn goddelijke kracht ontnomen en achtergelaten op de koude aarde, waarna de Goden zich terugtrekken van onze wereld, om haar nog slechts sporadisch te bezoeken.

Shatil zelf werd opgesloten ‘buiten alle licht, leven en tijd’, waar zij voor eeuwig alleen zal leven. In haar razernij probeert zij echter los te breken uit haar ballingschap en tracht gaten te slaan in het hemeldek waardoor haar schoonheid naar buiten straalt: dit zijn de sterren, die door de Shaktrahmi niet alleen bewonderd maar ook gevreesd worden. Hasfjell zelf wordt weinig aanbeden. Hij leeft diep in de aarde, waar hij zich uit schaamte teruggetrokken heeft.

Shagart dan is één der meest populaire en gevreesde godinnen en lieveling van haar moeder Varar. Zij is de hoeder van al dat leeft op aarde: de planten, de dieren en de mensen. Maar leven groeit immer op dood en verrotting en zij vraagt om veel offers voor haar gunsten.

De laatste zoon van Varûn en Varar is de belangrijkste: Haseldr. De God van vuur, geweld en vernietiging en directe opvolger van zijn vader gezien de sterke koppeling van vuur en licht. Hij wordt aanbeden bij vuurincantaties en aan zijn aanbidding worden ook veel mensenoffers toegeschreven. Hij zal uiteindelijk de balans in de wereld moeten brengen met vuur en vernietiging door in de Bará Saigûn, de eindstrijd, oorlog te voeren met de andere Goden. In de oudste geschriften wordt beschreven dat deze eindstrijd zal eindigen met een gevecht tussen Haseldr en Vahrladas, de ‘zwarte wachter’ en machtige God van dood en slaap.

Varnoz, de broer van Varûn, en God van de stervende zon wordt veelal verbeeld als een oude man, maar weinig is verder bekend over hem of zijn zoon Hasmogr, de jonge zon, die meestal afgebeeld wordt als een schone jonge man. Hasmogr staat er bekend om onschuldigen te misleiden en tot kwaad te brengen. Wie de vrouw van Varnoz was, of zij überhaupt ooit bestaan heeft of wat hun verhaal is, is helaas onbekend. De verhalen daarover zijn verloren gegaan. Aan hen wordt weinig aandacht besteed behalve bij rituelen rondom de zonnewenden.

Van Varhaf, de enige zus van Varûn is iets meer bekend, zij bestiert de zee en lokt zeelieden de storm in door verraderlijk stille zeeën plots te laten omslaan. Varhaf heeft één dochter: Shaá, die vaak verbeeld wordt als reusachtige slang. Zij is tevens Godin van de rivieren. Zij wordt weinig genoemd in verhalen, maar zeer gevreesd aangezien overstromingen een dodelijk gevaar zijn in steden als Roshimer en Umibuile.