Miły gość.

Nigdy bym nie uwierzył, że jeden dzień może
odmienić los człowieka, że posunie się do niezwykłych czynów, a jednak.
13 grudnia, panowała paskudna pogoda, śnieg zasypywał ulice. Co chwilę
odśnieżarki walczyły z nagromadzonym śniegiem, a ja znów pracowałem dziś
 do późna w barze. Panowała świetna atmosfera, co chwilę dochodzili
klienci, niektórzy czekali, aby się rozgrzać i trochę wypić, a inni byli
 zmuszeni przeczekać nawałnice, która zasypała drogi. Bar u Joego był
jedyny w przeciągu kilkudziesięciu kilometrów. Stanie za barem i
słuchanie smętnych historyjek typu: ''Znów mnie rzuciła ta tępa zdzira,
ja dla niej wszystko, a ona po prostu wywaliła moje walizki za drzwi. Po
 prostu mnie zanudzały. Szafa grająca wypluła kolejny hit. Jean Shepard -
 Then He Touched Me. Piosenka dawała ulotne nadzieje wiejskim mordą,
ludziom, którzy myśleli, że kiedyś może ich życie się odmieni. Jednak
nie przekonywała mnie do dalszej pracy z uśmiechem na twarzy.
Postanowiłem zrobić sobie 15 minut przerwy, zawołałem Joe’go, który
rzadko wychodził ze swojej kuchennej rezydencji, pilnując kucharza,
który wciągał wszystko nosem. Teraz musiał, gdyż mój umysł nie znosił
dobrze mieszanki Country ze smętnymi opowiastkami miejscowych pijaczków.
 Wyszedłem na zewnątrz. Śnieg zaczął znów prószyć. Wyjąłem swoją paczkę
papierosów, po czym wziąłem jednego papierosa i wsadziłem w usta,
próbując odpalić za pomocą zapałek, jednak śnieg mi to uniemożliwiał.
Zakryłem ręką i modliłem się w duchu by ta też nie zgasła. Moje modły
zostały przyjęte i zapaliłem. Mocno się zaciągnąłem. Płuca podskoczyły z
 radości mając tyle „tlenu”. Wykaszlałem i następnie wróciłem do
przyjemnego wdychania zabójczej piękności. Stojąc tak na zimnie w grubej
 kurtce zacząłem myśleć, że może już czas zmienić prace, 30 lat na karku
 i siedzenie w tym zadupiu nie było zbyt optymistycznym nastawieniem na
przyszłość. Papieros powoli kończył się i wraz z nim kończyła się
wolność i powrót do tęgich gęb które srają w krzesło, bekają, rzygają
wszędzie gdzie popadnie. Wyjąłem z ust papierosa i rzuciłem nim o
ziemię, kiedy nagle zobaczyłem kobietę stojącą przy latarni niedaleko
parkingu. Mimo, że padał śnieg i była blisko 50 metrów, to dobrze ją
widziałem gdyż światło nad nią mocno się paliło. Piękne czarne, długie
włosy, twarz smukła i czarny płaszcz. Dzieliła nas tak mała odległość.
Nie widziała mnie,a może wcześniej patrzyła się na mnie, kiedy ja
paliłem papierosa i byłem zamyślony sobą? Początkowo myślałem, że to
zwykła dziwka, która czeka na kolejnego klienta, któremu zrobi dobrze za
 kilka dolarów jednak, jednak moje początkowe stwierdzenie było mylne,
gdyż kilka samochodów odjechało od niej z kwitkiem. Moja przerwa już
dawno minęła, jednak nie mogłem przestać wpatrywać się w jej piękno.
Było zimno. Śnieg powodował, że widoczność zaczynała mi powoli płatać
figle. Kiedy postanowiłem już udać się do baru, bo moja przerwa i tak
przedłużyła się o kolejne 15 minut, zobaczyłem jak czarny bądź czarno
podobny, bo jednak noc nie daje tyle wrażeń, co dzień. Kobieta podeszła
do kierowcy i coś próbowała tłumaczyć, po czym on wyszedł i zaczęła się
kłótnia. Wpierw słowna, a później doszło do rękoczynów. Nie mogłem stać w
 miejscu. Joe na pewno da sobie radę za ladą. Stwierdziłem, że muszę
uratować jakoś tą kobietę, chociaż dobre uczynki nie były moją
specjalnością. Jakoś nie mogłem patrzeć, jak gościu obija bezbronna
kobietę. Podbiegłem do nich i zacząłem go szarpać, by się od niej
odsunął, to był niestety jeden z kilku błędów jakie popełniłem, ten
jednak był na tyle bolesny, że zapamiętałem go na długo. Facet wpierw
uderzył mnie w brzuch. Wtedy poczułem, jak Tequilla z mojego żołądka
chce wyjść na jego twarz, jednak powstrzymałem się. Chwilę później
dostałem kilka razy w twarz, mimo tego, że gościu był dobrze zbudowany,
to nie bił jakoś tak nadzwyczaj mocno. Upadłem. Krew sączyła się z ust
małym strumykiem. Przed oczyma miałem czarne plamy mówiące mi: ''Koleś
daj sobie spokój, po cholerę wtrącasz się w nie swoje sprawy, a teraz
leżysz i zaczynasz zwijać się z bólu.'' Leząc nabierałem siły.
Nieznajomy oddalił się ode mnie, podchodząc znów do dziewczyny i
zaczynając ją bić. Słychać było stłumiony krzyk, który mówił mi:
''wstawaj, pora coś zrobić, bo inaczej ona zginie obok Ciebie,a Tobie
pozostanie tylko wpatrywanie się w to piękne martwe ciało.'' Wstałem z
ziemi, lekko się chwiejąc. Kiedy złapałem równowagę, to podbiegłem do
niego. Nie spodziewał się. To był jego błąd. Chwyciłem go i z całych sił
 rzuciłem na śnieg. Wpierw poszedł cios w nos rozwalając go, później to
już poniosła mnie finezja, a kiedy już widząc, że gościu ma dość,
postawiłem go i wrzuciłem do auta mówiąc, że jeśli jeszcze raz ją
dotknie to będzie gorzej.

Zrozumiał bo mimo obitych oczów odpalił
silnik i odjechał od nas . Upadłem na śnieg i zacząłem oddychać bardzo
szybko i głęboko jakbym właśnie przebiegł jakiś maraton . Kiedy już
psychicznie doszedłem do siebie podbiegłem do kobiety która dostała
kilka niezłych ciosów i zapytałem

- Nic ci nie jest?

Pytanie to było dosyć głupie patrząc na nią, ale mój umysł nie potrafił nic wymyślić na poczekaniu

Spojrzała na mnie jednym okiem , drugie było podbite i odpowiedziała

- nie nic trochę jestem obolała tylko.

- Kto to był?

- Nie ważne , ważne , że mnie uratowałeś

Poczułem się przez moment jak bohater z komiksów

- Jak masz na imię? Ja jestem Adam a Ty ?

Dziewczyna nie odpowiedziała , widać po niej było , że coś skrywa, nie obchodziło mnie to

-Wezwę pogotowie , muszą opatrzyć twoje rany i to paskudne oko

- Proszę nie wzywaj po prostu , pomóż mi wstać i jakoś dam sobie radę

Podniosłem
 ją i już ją prowadziłem w stronę baru kiedy ,samochód zajechał mi
wejście i znów nieszczęście zapukało . Gościu który odjechał wezwał
swoich przydupasów i teraz miałem na karku cztery samochody i zapewne w
każdej kilka sztuk broni. Mimo, że byliśmy w pułapce, adrenalina nie
pozwalała mi klęknąć i płakać. Samochody okrążały nas . Jedyne wyjście
był bieg w las , ale czy damy rade po takim obiciu?

Śnieg robił
się coraz większy co uniemożliwiało bieg, a suche zimne powietrze tylko
doprawiało niechęć do dnia dzisiejszego . Las był ogromny korzenia
wystające co chwila przeszkadzały nam w dobrej ucieczce . Drzewa
szumiały w charakterystycznie jak na cholerny mróz , a my próbowaliśmy
się dostać do miasta. Na chwilę oprzytomniałem z szaleńczego biegu i
spojrzałem za siebie , na całe szczęście nie gonili nas

-Kto to jest do cholery!

Zapytałem tak jakby od tego zależało nasze życie i po części tak było.

Spojrzała na mnie i tylko powiedziała

-Przepraszam
 , że ciebie też gonią , mogłeś mnie zostawić , mogłeś mnie ratować,
mogłeś wrócić do baru i cieszyć się życiem , jednak tego nie zrobiłeś ,
wybacz mi ale nie mogę ci powiedzieć kim oni są i dlaczego tak zostałam
potraktowana

Moja wściekłość była ogromna chociaż nie pozwoliłem
by uszła ze mnie , doszedłem do wniosku , że zadzwonię po policję i na
pewno jakoś ich złapią a ja wrócę wreszcie do pracy i Joe mnie oskubie
za taką długą przerwę. Wykręciłem numer w słuchawce usłyszałem Prosimy
uzbroić się w chwilę cierpliwości .Brzdęk mężczyzna podniósł słuchawkę.

-Tu Komisariat w czym mogę pomoc?

 Mam na imię Adam i byłem świadkiem znęcania się nad kobietą , kiedy jej
 pomogłem ten palant wezwał posiłki i teraz nas ścigają. Proszę o szybką
 interwencje , znajdujmy się na ulicy…

Kobieta odebrała mi telefon
 a następnie upuściła na śnieg który tylko czekał żeby wchłonąć się w
cieplutki ekranik i zrobić z niego bezużyteczną zabawkę

- Dlaczego to zrobiłaś?

- Nie mogę powiedzieć, ale uwierz mi policja tutaj nic nie pomorze , wręcz zaszkodzi

 Zaszkodzi? Kobieto co ty dziś brałaś? Jesteś cała obita i teraz
rozwalasz moją komórkę, a gdzieś tu gonią nas przydupasy tego pomyleńca,
 a ty nie chcesz sobie pomóc? Czy ty wiesz co właśnie zrobiłaś?

- wiem ale inaczej nie mogłam zrobić

-Więc co teraz?

Zacząłem
 iść chciałem nabrać myśli, jednak sytuacja nie pozwalała zbytnio. W
oddali było słychać kroki . Mógłbym się założyć o cała noc w Las Vegas,
że to oni i już są dosyć blisko. Więc chwyciłem ją za rękę i znów
biegliśmy. Bez światła z telefonu było to piekielnie ciężkie , ale udało
 się nam wybiec na jezdnie, która prowadziła na dworzec kolejowy . Mimo
panujących ciemności jakoś lepiej nam się biegło po jezdni niżeli po
lesie pełnym niebezpiecznych wystających konarów. W oddali za nami znów
było słychać samochód. Byliśmy w tym momencie bezbronni, mimo to nie
przestaliśmy biec choć ból jaki odnieśliśmy utrudniał nam bardzo
ucieczkę. Samochód był już coraz bliżej obłapiając nas swym światłem tak
 mocno , że pierwszy raz od tej całej akcji zobaczyłem , że moja prawa
noga krwawi, nie było to dosyć duże skaleczenie , jednak było
spowodowane uderzeniem o ziemie w walce , a adrenalina zatuliła ból na
ten czas. Teraz umysł zaczyna myśleć, co powoduję powolny, lecz coraz
mocniejszy ból .zastanawiające jest to , że jeszcze 45 min temu byłem
zwykłym szarym człowiekiem pracującym w zwykłym zatęchłym barze i
prowadziłem zwykłe nudne życie, a teraz uciekam przed jakimiś świrami
wraz z jakaś nieznaną mi kobieta, przecież ona może być jakaś handlarką
narkotyków lub co gorsza zabójczynią , a ja w dziwny dla siebie sposób
chcę jej pomóc. Samochód dogonił nas jednak okazało się , że nie był on
członkiem naszej niezbyt przyjacielskiej czwórki która nas goniła ,
kiedy odkryłem to, że być może ten samochód może nam uratować , życie
wioząc nas jakieś bezpieczniejsze miejsce ,zacząłem krzyczeć i
wymachiwać rękami , by stanął oczywiście on zobaczył nas w lewym
lusterku po czym zatrzymał się. Podbiegłem do auta jego szyby były lekko
 zamarznięte co sugerowało , że w samochód nie posiada ogrzewania. Lewa
szyba osuwała się po czym gościu wyjrzał przez szybę.

- Podrzucić
was gdzieś? Z twarzy wyglądał jak meksykanin który zagubił się w tej
dziurze, w ustach dopalał końcówkę papierosa którą wyrzucił mi wprost na
 buta, po czym uśmiechnął się .

- Proszę wybaczyć, celowałem w śnieg.

Chwilowa
 wściekłość , że akurat musiało trafić na moje drogie buty przerodziła
się w pokój bo tylko on nas mógł wyprowadzić z tej dziwacznej i
niezrozumiałej dla mnie sytuacji.

- Proszę nam pomóc jakiś szaleniec wraz ze swoimi ludźmi goni i chcę nas zabić .

- Wsiadajcie

Wsiedliśmy
 w środku panował bałagan.Pełno puszek po tanim piwie sugerowało , że
kierowca dorabia sobie jako tirowiec bądź jest nałogowym alkoholikiem,
mimo to nie przeszkadzało nam to. Najważniejsze było dojechać do dworca,
 gdzie ona mogłaby spokojnie wsiąść do pociągu i odjechać , a ja miałbym
 święty spokój i przez kilka dni musiałabym jakoś uspokajać Joe’go , że
więcej nie powtórzy się takie znikniecie jakie miało miejsce przed barem
 w czasie mojej przerwy która teraz już trwała ponad 3 godziny.

Mężczyzna
 spojrzał lusterko przednie na dziewczynę z tyłu i oblizał się .Widząc
to nie byłem z tego zadowolony ,jednak nie wydawał się jakoś zbyt silny ,
 jeśli przeznaczenie by tak chciało jakoś bym go unieruchomił

- To powiadacie , że was gonią ? a co zrobiliście?

 Tak jeden gościu próbował zabić tą kobietę z tyłu , ja wkroczyłem i
trochę mi sie oberwało , ale jakoś dałem radę go pobić, i kiedy już
wydawało się ze po wszystkim wezwał swoich ludzi i gonią nas, chcąc
zabić więc uciekliśmy w las ,a stamtąd jakoś wybiegliśmy na ulice i
próbowaliśmy się jakoś dostać do dworca.

– Właśnie w tamtą stronę jadę, mogę was podrzucić

Wpatrywałem
 się w szybę która nie pozwalała zbytnio na oglądanie widoków . Od
dworca dzieliło nas jakieś 12 km ciągłej jazdy. Meksykanin spojrzał na
mnie i powiedział

- Jestem Bob, a ty jak masz na imię jeśli mogę wiedzieć kogo wiozę

- Mam na imię Adam a to jest… wskazałem palcem na kobietę dając jej znak by sama się przedstawiła jednak milczała.

 Widzę , że dziewczyna z tyłu nie jest zbyt rozmowna. Ach pamiętam jak
miałem swoją Caroline, była to niezła laska jednak uciekła z jakimś
parszywym białasem , może dla tego, że trochę ją oklepywałem ,jednak ona
 to lubiła

Spojrzałem na niego jak na idiotę który właśnie chwalił
 się jak obijał mordę swojej dziewczynie , ale utrzymałem jakoś język za
 zębami i widząc moje spojrzenie opamiętał się i dodał

-Proszę
wybaczyć mi swoje zachowanie , niekiedy gadam trzy po trzy, by tylko
jakoś mieć kontakt. Szczerze powiedziawszy jechałem tą trasą nie tylko
na dworzec , ale też na chwilkę do lasu bo muszę coś załatwić . Na pewno
 zgubiliśmy już pościg a to zajmie dosłownie kilka chwil.

Mimo ,
że coraz bardziej ten facet mi się nie podobał ulegliśmy bo w takiej
śnieżycy ciężko byłoby dostrzec do miejsca. Dziewczyna z tyłu była
podenerwowana tą sytuacją jednak milczała.

Bob Skręcił w wąską
uliczkę która wiodła do lasu, po czym zatrzymał auto. Śnieg zaczął sypać
 coraz intensywniej a wiatr tylko to wszystko potęgował. Wyszedłem z
auta by zaczerpnąć świeżego powietrza którego brakowało w samochodzie.
Spojrzał na mnie po czym zapytał czy zapale oczywiście zgodziłem się, po
 takich wrażeniach moje płuca krzyczały o tą truciznę. Wyjął dwa
papierosy ze swojej paczki po czym mojego odpalił od swojego i wręczył
mi. Spodziewałem się, że inaczej dostanę tą fajkę ale papieros to
papieros i trzeba go zapalić.

- Nie chciałem przy niej mówić ale ona wygląda pięknie prócz tych kilku siniaków , liczysz na coś?

zapytałem z oburzeniem

- Niby na co mam liczyć?

- No wiesz na przygodę

- Miałem już dziś takie przygody , że już więcej nie chce, żadnych przygód

- Ok. nie denerwuj się chciałem tylko zagadać

Bob
 dopalił swojego papierosa i odszedł ode mnie. Ja jeszcze zachwycałem
się dymem . Meksykanin podszedł do bagażnika i otworzył go po czym z
uśmiechem na twarzy wrócił do mnie i zapytał

- może pomógłbyś mi?

Odparłem ze spokojem

- Tak pomogę ci , bo ty nam pomagasz , jakoś dostać się do celu

- Chodź ze mną z bagażnika musimy coś zabrać

Udałem się na tył samochodu bagażnik był otwarty, a w nim znajdował się duży worek oraz jeden mniejszy

 Wybacz , że cie wykorzystuje ale muszę to wywalić , jestem
sanitariuszem i muszę wywalić torbę z odpadami , zaś w drugiej niestety
mój kochany pies zginał pod kołami i muszę go zakopać

- Jak to z odpadami ?

- No wiesz robię w małym szpitalu jako pielęgniarz i kazali mi się pozbyć strzykawek i różnych dupereli z tym związanych

Chwyciłem
 pierwszą torbę była ciężka, zbyt ciężka wywlekłem ją z bagażnika. Bob
już wyniósł swoją i szedł w stronę lasu. Niestety ja zrobiłem w niej
zrobiłem dziurę. Poczułem odór wydobywający się z wewnątrz jednak
pomyślałem , że to rozkładający się pies . Bob był już kilka kroków
przede mną kiedy worek rozerwał się jeszcze bardziej i z worka w świetle
 reflektorów wysunęła się ręka. Nagle powietrze stanęło mi w gardle
.Zadławiłem się. Położyłem worek, moja ciekawość była większa niż zdrowy
 rozsądek, rozerwałem go tak by zobaczyć wnętrze, nie myliłem się była
to kobieta lub raczej resztki kobiety. Rzuciłem worek i zacząłem biec do
 samochodu , usiadłem na miejscu kierowcy spojrzałem w tył , dziewczyna
siedziała ,zaciekawieniem spojrzała na mnie

- Co się stało?

- On zabił kobietę , musimy stąd uciekać

- Co masz na myśli zabił kobietę?

- Tam w worku leżą szczątki

Usiłowałem
 odpalić samochód , jednak słyszałem tylko warkot który nie pozwalał
tchnąć w ten złom życia . W oddali zobaczyłem jak Bob wraca więc nie
miałem zbyt dużo czasu wyszedłem z auta , dziewczyna uczyniła to samo .
Stanęliśmy przed samochodem kilkanaście kroków od Boba, jednak nasza
dwójka miała niewiele do jego łopaty i któż jeden wie do czego więcej .

Bob zobaczył , że worek który miałem zanieść do niego ,został kilka kroków od samochodu rozerwany a zawartość pokazana.

Stałem około dziesięć kroków od Boba , nie mając nic mogłem tylko w duszy modlić się by nie użył na nas tej łopaty.

 Adam , to nie tak jak myślisz , te zwłoki ukradłem z prosektorium po
pijaku ,z kolegą się założyłem , że wyniosę trupa z kostnicy i zrobiłem
to ,następnie nawalony w trzy dupy zawiozłem zwłoki do domu. Później
kiedy trochę alkohol stężał zacząłem rozsuwać worek i okazało się , że
jest to kobieta , cóż dawno nie miałem żadnej przy boku więc się trochę
zabawiłem wiesz taka jak to zwą nekrofilia

Zatkało mnie , powoli odsuwaliśmy się od auta , jednak Bob widząc to dodał

 Nie uciekajcie to był jednorazowy incydent zaraz wsiadamy i odwiozę was
 na dworzec , wy nikomu nic nie powiecie, a ja was spokojnie odwiozę.

Bob oblizał swoje wargi po czym z uśmiechem na twarzy kontynuował

 Pewnie zastanawiacie się dlaczego ten trup jest w tak kiepskim stanie ,
 cóż kiedy już skończyłem zabawę, pomyślałem, że fajnie będzie trochę
się pobawić i wyjąłem narzędzia i pobawiłem się .

To był znak , że
 dłużej nie możemy przebywać w otoczeniu tego psychopaty . Zaczęliśmy
biec jednak śnieg utrudniał nam to. Bob stał chwile trzymając w dłoniach
 łopatę i patrząc się na nas jak znikamy w oddali

Jednak to była
nasza wyobraźnia która ucieka gdzieś daleko. Strach nas sparaliżował na
tyle mocno , że nie mogliśmy się ruszyć , dziewczyna zaczęła płakać . Ja
 wpatrywałem się w dłonie Boba które trzymały łopatę . Nie miałem
wyjścia albo on albo my , spojrzałem na dziewczynę była w szoku dalej
szlochała, postanowiłem zareagować jakoś. Moje dłonie kontra jego
psychopatyczny umysł który kierował tym w pewien sposób biednym
człowiekiem . Zamachałem się i trafiłem go w szczękę , całe szczęście
nie spodziewał się tego ciosu i położyłem go na ziemie. Cios nie był na
tyle potężny by znalazł się w krainie snów , kiedy już dumny z tego , że
 powaliłem tego świra będę mógł w spokoju uciec z nią złapał mnie za
nogawkę i powalił na ziemie , uderzenie było cholernie bolesne . Leząc
na ziemi zobaczyłem jak dziewczyna ucieka , chociaż tyle , że ona jest
bezpieczna . Bob wstał. Ja też próbowałem jednak uderzył mnie butem w
brzuch co uniemożliwiło mi wstanie. Chwycił łopatę już chciał mnie
uderzyć kiedy , byłem w tej dobrej sytuacji i przewróciłem go na ziemie i
 zacząłem obijać jego twarz pięścią , kiedy już Bob wydawał mi się
nieprzytomny wstałem i zacząłem, się rozglądać , gdzie mogła pobiec ta
dziewczyna i czy jest bezpieczna czy nie dopadli ją. Postanowiłem udać
się w stronę dworca , gdyż to był nasz cel . Kiedy odwróciłem się śnieg
zasypywał samochód, a Bob leżał kilka kroków od niego , ulżyło mi , że
nie muszę już stawiać czoła temu świrowi . Coraz ciężej mi się szło ,
mimo to nie przestawałem , miałem nadzieję , że ktoś będzie jechał tą
drogą i oczywiście nie będzie to zgrają która szuka mnie i tą kobietę .
Spojrzałem w niebo chmury ciężko zakrywały księżyc wyrzucając z siebie
ogromnej ilości śniegu . Mimo, że uszedłem już dobrych czterdzieści
kroków postanowiłem się nie odwracać , miałem to gdzieś i niestety
popełniłem błąd , ktoś z tyły dostałem łopatą w głowę.

Obudziłem
się ciemnym miejscu , głowa z tyłu napierdzielała mnie przerażająco
pulsującym bólem, tykanie zegara sugerowało , że musiał być gdzieś
blisko , zaś oddali słychać wycie wentylatora , kiedy pociągnąłem nosem
poczułem dziwny zapach mięsa, które się rozkładało. W ustach miałem coś
włożone ,nie mogłem nic zrobić by wezwać pomoc. Siedziałem w podkoszulku
 i spodniach na krześle moje ręce były mocno związane , nogi również.
Myślałem , dlaczego wtedy nie przywaliłem temu gnojowi mocniej,i czego
jest teraz zdolny,oraz co może mi zrobić. Postanowiłem liczyć tykanie po
 około 200 tyknięciach zegara usłyszałem jak ktoś krzyczy. Zacząłem
wyrywać się z więzów, jednak nie potrafiłem były na tyle dobrze związane
 , że jeśli nikt mnie nie uratuje lub nie zabije to zginę tu przez
śmierć głodową. Krzyki były coraz donośniejsze , teraz wiedziałem ,że to
 krzyki kobiety i pewnie znając mój pech to pewnie dziewczyny która
próbowałem uratować ,Bob musiał ją schwytać zaraz po tym jak mnie
ogłuszył łopatą. Przewaga samochodu nad nogami w śniegu jest
nieporównywalna . Plułem sobie w myślach , że nie potrafiłem nic zrobić
by skończyć to. Postanowiłem raz jeszcze oswobodzić swoją dłoń z więzów ,
 mimo bólu jaki ogarniał mnie przy próbie wyciągania , nie przerywałem ,
 aż jakoś udało mi się oswobodzić jedną rękę , po czym wyjąłem knebel i
zacząłem kasłać , szybko zająłem się drugą ręką. Kiedy oswobodziłem ręce
 przyszła pora na nogi , które były dobrze związane. Zacząłem się
rozglądać , jednak ciemność która była wszędzie nie pozwalała mi ujrzeć
nic ostrego czym mógłbym rozerwać sznury. Postanowiłem przechylić się do
 tylu a następnie , mieć szczyptę szczęścia i wierzyć w to , że pod
naporem mojego ciężaru krzesło legnie w gruzach . Kolejny raz szczęście
zapukało do moich bram, krzesło było w kawałkach . Wstałem z ziemi w
głowie zaczęło mi wirować jednak nie mogłem pozwolić sobie na odpoczynek
 wiedząc co dzieje się niedaleko z dziewczyna , którą uratowałem .
Zebrałem się do biegu , jednak już po kilku krokach ległem na ziemie ,
coś zawadziło mi drogę . Kiedy po omacku zacząłem wstawać dotknąłem
twarzy .Puls zaczął mi szaleć i zrozumiałem , że albo jestem w kostnicy w
 chorym laboratorium Boba który tylko czekał ,by porwać nas i zabawić
się naszymi ciałami . Otworzyłem drzwi i zobaczyłem , że korytarz jest
normalnie oświetlony , wszystkie drzwi były zamknięte prócz jednych na
samym końcu w których leciała muzyka . Co dziwne krzyków już nie
słyszałem od dłuższej chwili , czyżby to miało oznaczać , że ona zginęła
 ?

Zacząłem biec do oświetlonego pokoju . Kiedy wbiegłem cały
pokój był pomalowany na jaskrawo czerwony, pełen firaneczek oraz innych
żeńskich dekoracji , muzyka doprowadzała do szału ,zacząłem się
rozglądać w oddali widziałem małego psa który kopulował z lalką, zaś na
środku był stół a na nim karteczka Świat jest pełen zła tylko śmierć
ratuje życie w nas Odłożyłem karteczkę i zacząłem myśleć gdzie ona może
być i czy jeszcze jest szansa, może lepiej samemu uciec, bo ona i tak
już pewnie zginęła. Ruszyłem w drogę musiałem znaleźć jakieś drzwi i
wydostać się z tego, sumienie mnie gryzło ,ale mimo , że jestem dobry to
 nie chciałem dziś ginąć . Pociągałem za klamkę drzwi wyjściowych i
oczywiście były one zamknięte . Usłyszałem znów krzyk który rozlegał się
 gdzieś niedaleko mojego pokoju , zaraz udałem się w tamtą stronę jednak
 drzwi były zamknięte . Uderzyłem w nie, jednak nic to nie dawało
postanowiłem jeszcze raz z całym impetem wbiec w drzwi tym razem udało
się . Pokój wyglądał jak typowy gabinet stomatologiczny z wielkim
krzesłem na środku i jaskrawym światłem które doprowadzało do ślepoty.
Na krześle siedziała ona .Jej ręce były mocno porozcinane zaś na twarzy
widniał mało przytomny wyraz twarzy. Podbiegłem do niej i próbowałem ją
oswobodzić jednak w tej samej chwili kiedy próbowałem rozerwać więzy z
jej rąk . Poczułem mocne uderzenie z tyłu głowy i znów straciłem
przytomność . Kiedy obudzałem się siedziałem związany niedaleko niej .
Bob przypatrywał nam się z skalpelem

- Wiecie co polubiłem nawet
was, cóż teraz mogę wam powiedzieć , że to co znaleźliście wtedy to była
 moja suka która kiedyś była moją żoną , miała romans to ją załatwiłem
wraz z jej kochasiem , a później mi się to spodobało i tak przyjąłem się
 do szpitala by być blisko martwych . Może zastanawiacie się co teraz
wam zrobię , cóż macie dwa wyjście , ale uprzedzam nie są one zbyt
komfortowe . No więc moi drodzy albo was zabije i zabawię się waszymi
ciałami a najbardziej tej laski bo dawno nie miałem baby , albo zostawię
 was tu aż zdechniecie . Odpowiem za was oczywiście wybierzecie opcje
pierwszą bo jest korzystniejsza dla obu stron

Bob odszedł na chwilę od nas

- hej , jesteś cała?– zawołałem

- tak – odpowiedziała , głos jej się łamał

- możesz jakoś się uwolnić ?

- nie wiem , nie mam siły proszę uciekaj

- spróbuj uwolnić się z więzów

Dziewczyna zaczęła intensywnie szarpać się z więzami i udało się jej ręce były wolne chociaż obolałe

Zaczęła szarpać się z więzami w nogach kiedy Bob wrócił

- Wiecie co , puszczę wam coś , nakręciłem to kiedy dowiedziałem się , że żona się puszcza

Bob
 włożył kasetę do odtwarzacza vhs i włączył telewizor po czym wybrał
odpowiedni kanał i ujrzeliśmy Boba znęcającego się nad żoną do tego
stopnia , że ciężko było na to patrzeć .

- Dlaczego nam to puszczasz ty chory draniu ?

- czyja wiem , tak dla jaj, by moje ofiary poczuły to co łubie robić

- jesteś cholernym świrem, wyłącz to

Zamknąłem
 oczy jednak dźwięk z kasety powodował u mnie i tak rozrojenie żołądka a
 każde spojrzenie zapisywało mi w umyśle na zawsze

- Czekajcie teraz będzie dobre patrzcie jak bawię z tym ciałem, czyż to nie jest piękne ?

Kobieta
 miała teraz sposobność gdyż Bob był na tyle blisko nas by go uderzyć .
Uderzyła go z całej siły pięścią, oczywiście nie spodziewał się tego ,
chyba to jeden z tych czułych punktów psychopatów , że nigdy nie
spodziewają się nadchodzącego ciosu . Po tym ciosie oczywiście
przewrócił się , jednak to niezbyt wiele nam dawało bo kiedyś on wstanie
 i będzie wiedział , że może nadejść cios ,a wtedy unik .I wtedy
wydarzyło się coś czego nigdy nie zapomnę , coś co wykraczało poza
normalny tok myślenia spojrzałem na kobietę byłą cała roztrzęsiona,
zauważyłem coś dziwnego jej oczy stawały się coraz bardziej czerwone , z
 ust zaś sączyła się duża stróżka krwi .Po chwili już się wylewała z
niej krew ,wyrwała się z więzów które trzymały jej nogi i ruszyła w jego
 stronę . Patrzyłem jak osłupiały widząc ja tak silną i zdeterminowaną .
 Zatrzymała się w połowie cały czas coś mówiąc do siebie po czym wróciła
 do mnie , rozerwała moje więzy niczym stare sznurówki

- Uciekaj krzyknęła

- ale,co z tobą ?

- Uciekaj bo zginiesz!!!

- ale nie mam klucza, a drzwi są zamknięte

Spoglądała
 na mnie coraz bardziej sępnym wzrokiem niczym łowca który , widząc
zdobycz musi się powstrzymać bo uratował go wcześniej. Sycząc udała się
do Boba który podnosił się po ciosie

- laska masz niezły prawy sierpowy , lubię takie oswajać

Spojrzała na niego po czym uśmiechnęła się wylewając całą potok krwi na ziemie

- widzę , że szybko wymiękasz , a tak chciałem się jeszcze pobawić tobą zanim zdechniesz

Kobieta chwyciła Boba za gardło i zapytała dosyć dziwnym głosem

- Gdzie jest klucz ?

- A czy to ważne i tak was zabije, a teraz zobacz jak ci wbijam skalpel

Bob wcisnął skalpel z całej siły w brzuch kobiety jednak ta bez drgnienia kontynuowała

- Gdzie jest klucz ?

- Cholerna suko giń!!

Wtedy
 z uśmiechem na twarzy kobieta wyrwała kręgosłup Boba cały czas opętanie
 śmiejąc się . Widząc to nie mogłem dłużej tam zostać , chciałem jego
śmierci ale coś tu nie grało nikt zdrowy nie mógł żyć po ciosach jakie
zadawał Bob oraz nikt nie mógł wyrwać cały kręgosłup . Uciekłem z pokoju
 światło na korytarzu dalej świeciło.Podbiegłem pod drzwi wyjściowe
kiedy usłyszałem mocne pluśniecie i wyciek krwi z pokoju. Zrozumiałem,
że to co jest tam nie jest ani kobietą ani też nie jest niczym dobrym .
Uderzałem w drzwi wyjściowe z całej siły aby jakoś rozwalić zamek,
jednak same ręce i nogi to było za mało . Z pokoju słychać było donośny
krzykliwy śmiech . Strach był tak ogromny, że zacząłem już wariować ,
moje serce nie wytrzymywało w klatce , czułem , że może zaraz mnie
dopaść zawał i tym momencie zobaczyłem jak coś wylatuje z pokoju gdzie
była kobieta i uderza w drzwi rozłupując je, kiedy spojrzałem ,
zobaczyłem , że to pozostałości Boba , a kiedy odwróciłem się do tyłu
ujrzałem coś potwornego kobieta już nie miała swojego ciała lecz szpony i
 zęby niczym pradawny stwór który czyhał na ludzkie mięso.Spojrzałem na
to i pobiegłem ile sił w nogach nie zatrzymując się . Biegłem kilka
minut zanim zatrzymałem się chwile odsapnąć i wtedy odkryłem ,
makabryczną mogiłę gdzie leżały ciała bez kręgosłupów i z odciętymi
rękami, kiedy przypatrzałem się dobrze , zauważyłem m , że jednym z nich
 jest mężczyzna który wtedy bił to coś. Doszedłem do drogi i złapałem
stopa , siedząc w samochodzie cały czas myślałem o tym co widziałem .

Koniec