Cesarstwo Pargandyjskie

Pieczęć Ardaszira będąca jednym z symboli Cesarstwa

### Epoka starożytna (antyczna):

**2767 - 2766 r. p.n.e.** - proces jednoczenia pargijskich państewek, zakończony zwycięstwem Ardaszira w bitwie pod Jesionową Równiną i zjednoczeniem krainy. Władca nazgatański na wieść o tym zbiera armię, która ma przywrócić "porządek" w Pargii.

**2764 r. p.n.e.** - bitwa o wzgórze Xentri. Zwycięstwo Pargijczyków Ardaszira nad przeważającymi liczebnie Nazgatańczykami i utrata przez nich hegemonii nad Pargią. Koniec zagrożenia ze strony Nazgatańczyków.

**2763 r. p.n.e.** - powstanie Cesarstwa Pargandyjskiego. Ardaszir pierwszym cesarzem Pargandii. Powstanie stolicy - Menothei.

**2763 - 2558 r. p.n.e.** - panowanie Ardaszira I. Nastaje okres ekspansji na obszary półwyspu.

**2558 - 2463 r. p.n.e.** - rządy syna Ardaszira - Jurgena I.

**2463 r. p.n.e.** - początek rozłamu cesarskiej rodziny spowodowanego koronacją Keneta na cesarza i w konsekwencji walką o władzę między nim a jego braćmi - Patemiaszem i Deridosem.

**2456 r. p.n.e.** - koniec utarczek rodzinnych i podział władzy między braćmi:

* Kenet nadal pozostał cesarzem Pargandii
* Drugim w kolejności na cesarski tron został Patemiasz, który za panowania Keneta objął kontrolę nad cesarskim wojskiem
* Trzecim w kolejności na cesarski tron został Deridos, który sprawował władzę nad gospodarką Cesarstwa za rządów Keneta, później Patemiasza od 2448 roku p.n.e.
* Wraz z porozumieniem wnuków Ardaszira z ich imion ukształtowała się nazwa dynastii - Kenepatros.

**2440 r. p.n.e.** - panowanie Deridosa I. Ukształtowanie się absolutnego charakteru władzy cesarza i czas ograniczenia ekspansji terytorialnej.

**2310 - 2196 r. p.n.e.** - okres czternastu wojen z wojowniczymi Jenbarczykami z południa, zakończony ostatecznie podbiciem ich ziem przez Cesarstwo.

**2115 - 2069 r. p.n.e.** - panowanie cesarza Walendona III

**2084 r. p.n.e.** - oblężenie i zdobycie miasta Jotheny - stolicy ostatniego niepodległego państwa na terenie Półwyspu Pargandyjskiego. Kres istnienia państwa Emerii i koniec epoki starożytnej.

## Administracja

Cesarstwo dysponowało dobrze zorganizowaną administracją terenową, która składała się na:

- **prowincji:**

* w każdej z nich zarządzał wyznaczany przez cesarza namiestnik, który sprawował politykę wewnętrzną pod względem ekonomicznym, kulturalnym i wojskowym (pobór wojskowy). Najemnicy wykonują polecenia cesarza.
* składają się z mniejszych ugronów
* podział na prowincje istniał w Cesarstwie już w epoce starożytnej
* na początku akcji Szmery Pargandii: Pierwsza Krew w posiadaniu Cesarstwa znajdowały sie dwie prowincje: Pargia i Mestaria

- **ugrony:**

* powstały w okresie pargandyjskiego renesansu w celu centralizacji kraju i ułatwienia zarządzania obszernymi prowincjami
* zarządzane przez festorów zależnych od decyzji namiestnika i zajmujących się sprawami danego ugronu ,w tym miejscowości i wiosek w ich obrębie

- **terytoria autonomiczne:**

* "władzę" w nich sprawował protektor, którego funkcje ograniczały się wyłącznie do reprezentacji państwa w autonomii oraz do nadzoru panującej w niej sytuacji wewnętrznej
* mieszkańcy cieszyli się sporą autonomią (posiadanie własnej władzy, armii, waluty i regulacji prawnych)
* obowiązkiem terytorium autonomicznego było w czasie wojny tzw. złożenie ofiary krwi, która polegała na zebraniu odpowiedniej liczby żołnierzy do wsparcia wojsk cesarskich w działaniach militarnych; oraz płacenie corocznego podatku
* jedynym takim terytorium był tzw. Kraj Szalferów położony na północny wschód od Zachodniej Korgidanii

- **kolonie (od 1326 roku):**

* są nimi wyspy i duże połacie terytorium na kontynencie Agmar, zarządzane przez będącymi przedstawicielami cesarskiej władzy gubernatorów, którzy decydują o rozlokowaniu wojsk kolonialnych oraz wyznaczaniu miejsc na nowe osady. Przedstawiciele posiadają także władzę nad administracją i gospodarką kolonii
* *de facto* władzę nad koloniami i gubernatorami miała Pargandyjska Kompania Handlowa zależna od cesarskiej władzy, która zajmowała się planowaniem nowych wypraw odkrywczych (w tym zbieraniu do niej ochotników), zawieraniem umów z napotkanymi ludami i rasami oraz samym handlem międzynarodowym

Prowincje (do czasu Ciemnych Dekad):

* Pargia
* Korgidania
* Mestaria
* Jenbar
* Ventara
* Surgolia
* Tanavan
* Raffaria
* Arbonah
* Gulven

Dawne prowincje cesarstwa:

* Kalamitania (do przełomu XI - XII wieku)
* Liwand (do XII wieku)

Prowincje cesarskie w czasie akcji 2 części Szmerów Pargandii:

* Pargia
* Korgidania
* Mestaria
* Ventara
* Surgolia
* Północny Jenbar
* Dakewania

## Wojsko (1274-1335)

Wojsko Pargandyjskie składa się z piechoty, kawalerii, artylerii i floty wojennej. Cesarstwo słynie ze zdyscyplinowanych i odważnych żołnierzy gotowych do walki za swój kraj i cesarza. Siły zbrojne przede wszystkim pod względem organizacyjnym, ale także częściowo aprowizacyjnym i zbrojeniowym kultywują dawne tradycje militarne antycznego Cesarstwa. Imperialne Siły Zbrojne na początku akcji wraz z rezerwistami liczyły 100-120 tysięcy ludzi. Nowe bronie i technologie są wprowadzane niechętnie i jest to raczej kwestia konieczności niż chęci unowocześniania wojska; wynikająca z zagrożeń zewnętrznych.

### Piechota

Po reformach cesarza Methostenesa piechota cesarska znowu zaczęła dzielić się na legiony (wcześniej obowiązywała struktura korpusowa). Legion liczył 10 tysięcy żołnierzy. Na początku utworu piechota liczyła 8 legionów, a włączając oddziały garnizonowe, pomocnicze, logistyczne i najemników 96 tysięcy ludzi. Piechota dzieli się na tzw. podstawę (*emritaner*), oddziały dystansowe (*acretoolier*) oraz gwardię (*nimlener*). Podstawę tworzyły oddziały włóczników, legionistów i szermierzy. *Acretoolier* stanowili oszczepnicy, łucznicy i karabinierzy. Natomiast *nimlener* była mieszanką oddziałów zarówno walczących bronią białą, jak i dystansową.

Legion:

* 10 pantelionów
* 1 pantelion = 4 deliony = 1000 żołnierzy
* 1 delion = 5 kallpagii = 250 żołnierzy
* 1 kallpagia = 5 drużyn = 50 żołnierzy
* 1 drużyna = 2 bandy = 10 żołnierzy
* 1 banda = 5 osób

## Ciekawostki

* aństwo etjest mieszanką kultur starożytnej Grecji, Rzymu i Persji, ale najmocniej