Lord Lyonel Hightower

Hisarın Savunucusu

Eski Şehrin Lordu

Yüksekkule'nin Efendisi

Limanın Efendisi

Eski Şehrin Sesi

Samantha Hightower ( Kardeşi )

**𝐋𝐲𝐨𝐧𝐞𝐥 𝐇𝐢𝐠𝐡𝐭𝐨𝐰𝐞𝐫**

Lord Lyonel Hightower, Lord Humfrey Hightower ile Leydi Melissa Redwyne'ın erkek çocuğu olarak Dünya'ya gelmiştir, genç yaşlarda zekası ve kılıçtaki yetenekleri ile ön plana çıkarak Vigilance adlı Valyria çeliği kılıcı almaya hak kazanmıştır.

## **𝐆𝐨̈𝐫𝐮̈𝐧𝐮̈𝐦 𝐯𝐞 𝐊𝐚𝐫𝐚𝐤𝐭𝐞𝐫**

Lord Lyonel Hightower, 1.87-1.91 arası bir boya sahipti. Lord yaklaşık 84 kiloydu ve yağ oranı oldukça azdı. Lord Lyonel'in vücudu oldukça kas sahibiydi. Lyonel, babası Humfrey'e göre daha uzun boyluydu, daha iri yapılıydı ve oldukça güçlü bir adamdı. -Lyonel boyutuna göre ileri bir güce sahipti, ne kadar somut bir benzerliği olmasa da gücünden ötürü o Maegor Targaryen'ın gençlik haline benzetilmesini sağlamıştı.-. Lyonel üçgen yapılı bir vücuda sahipti; omuzları oldukça genişti, beli ise omuzlarına kıyasla daha dardı. Her şeye rağmen Lyonel gücüne paralel olarak zarif bir yapıya da sahipti. Onun sadece düşünceleri değil, vücudu da ikilemlerden nasibini almıştı. Lyonel'in omuzlarına dökülen tamamen altın, tamamen parlak birleşimden ortaya çıkan tastamam sarıya çalan altın saçları vardı, saçları omuzlarına doğru hafif dalgalı bir şekil kazanıyordu. Lyonel uzun saçını ortadan ikiye ayırmayı tercih ediyordu. -Lyonel bazen saçlarını yüzüne düşecek şekilde kestiriyordu, genellikle uzun saçlarını sevmesine kıyasla yüzüne düşen saçlar da ona ayrı bir karizma kazandırıyordu. Bu da Ser Harlas Redwyne'dan kalma bir alışkanlıktı fakat artık ne kadar kullanıyordu? Hiç kullanmıyordu. Saçlarının dalgalanmasına izin vermek onun için daha büyük bir zevkti.- Genellikle Lyonel'in saçları her zaman parlak ve bakımlı gözükürdü, saçı birer altın gibi parlamaya yatkındı. Bu ona annesinden ve çoğunlukla Hightower görünüşünden gelen minnet duyduğu bir armağandı. Lyonel'in geniş bir alnı vardı, hafif çatık ince gümüş köşelerine doğru eğri kaşlara sahipti. Lyonel'in kaşlarının hemen altında saklanmış göz kapaklarının üstünde ince uzun altın kirpikleri vardı. Gözleri açık mavi tonlarında, Lyonel'in göz bebeklerinin etrafında yayılmıştı. Açık mavi, denize benzeyen gözleri oldukça dikkat çekiciydi. Lord Lyonel'in oldukça sert kaydıraklı ince-uzun bir burnu vardı. Lyonel'in elmacık kemikleri yüzüne oranla oldukça çıkıktı. Lyonel'in yanakları elmacık kemiklerinden daha geride, içe dönük görünüyordu. Çene hizasında Lyonel'in tertemiz yüzü ilgi çekiyordu, Lord sakal bırakmayı sevmezdi ve genellikle her zaman tertemiz bir yüzü olurdu. Lyonel'in alt çene kemiği çıkıktı, genel olarak çenesi ise genişti. Lord'un yüzü genel olarak karizmatikti. Lyonel'in boynu kalındı ve omuzları iki taraftanda boynuyla birleşiyordu. Lyonel'in köprücük kemiği kalın ve çıkıktı, boynuna oldukça yakın olduğu için rahatça gözüküyordu. Lord'un vücudu ayriyeten tertemizdi hiç bir kıldan hiç bir nasip almamıştı, varsa bile altın renk kılları kendisini belli etmediği için Lyonel pürüzsüz gözüküyordu. Lord'un cildi oldukça temiz ve parlaktı. Ayriyeten Lyonel'in düellolarda, turnuvalarda aldığı yaralar da vücudunda bir hatıra olarak duruyordu; sırtında, göğsünde, karnında ve neredeyse vücudunun her yerinde küçüklü büyüklü kesik izleri vardı. Yine de bu kesik izleri itici olmaktan uzaktı ve kapanmıştı, canlı pek bir yarası yoktu. Lord Lyonel'in fiziksel hali genel olarak böyleydi, o etkileyici bir Hightower Lordu'ydu ve asalet onun kanında vardı.

Lyonel Hightower bilgelerin bilgesidir ve delilerin delisidir. Bundan ötürü Lyonel Hightower'in kişiliği büyük bir ikilemdir. Nitekim Bronz Aerion'ın meşhur sözü Lord Lyonel'a terstir. Lord Lyonel ne yapacağı -dahiler dışında- öngörülemez biridir. Onu belli kişilik kalıplarına uydurmak zordur, nitekim Lord'un kendisi de kalıplara sığmamıştır. Lord Lyonel'i bu açıdan tarif etmek zordur. Her şeyin başında o vahşidir, vahşi bir yaratılışı vardır ve vahşiliğin altı da karmakarışıktır kanından gelen o öngörülemez asil öfkesi ile bir okyanusun en dibi gibidir. Bilinmez ve tehlikelidir. Tarif etmek gerekirse Lord yeri geldiğinde bir inanılmaz bir dahidir, bu inkar edilemezdi. İnkar edilemezdi çünkü gözlemler ve kaynaklara dayanarak küçükken Lord Lyonel'in yaptıkları hakkında ki bilgilere baktığımızda, Lord Lyonel Hightowerların görüp görebileceği en büyük dehalardan biridir. Yine de aynı Lord, yeri geldiğinde aptalların da aptalıydı, bu da inkar edilemezdi -Lord Lyonel'in aptallıklarının bilinçli olduğu da inkar edilemezdi.-. Dahilik ve aptallığın arasındaki o ince çizgiyi sahiplenmiştir vee Lyonel'in davranışlarının tümü buna benzerdir. Yine de Lord Lyonel'in yaşadığı ortam, yetiştiriliş biçimi ve küçüklükten itibaren onun ruhuna enjekte edilmiş bazı yapıtaşları onun bu davranışlarının bile önüne geçebilmektedir. Tüm bunlarla Lord kimine göre kahramanların en aydınlığı, kimine göre gizli bir kötüdür. Yine de her şeye rağmen Lord'un aklının bir köşesinde her zaman koruduğu fikirleri, düşünceleri ve en önemlisi bir kişiliği vardır. Lyonel'in sakladığı bu fikirler, düşünceler ve kişilik kendini göstermekten çekinmezdir fakat diğer davranışlarının aksine bu saklanmış şeyler, Lyonel'i Lyonel yapan şeylerdi ve Lyonel ateşle asaletle yıkanmış kusursuz bir Lord'un ta kendisiydi. Vardığımız sonuçta Lord Lyonel Hightower; Fikirleriyle, düşünceleriyle ve gri kişiliğiyle mevcut çağın olağanüstü felaketidir. İşte, Lyonel Hightower'ın kendisinin açık özeti budur. Bunlara dayanarak Lyonel'in belirgin özelliklerini açıklayacak olursak Lyonel küçüklüğünden itibaren atılgan bir karaktere sahipti. Atılganlığının yanı sıra oldukça cüretkâr davranışlar sergilerdi. Atılganlığı ve cüretkârlığından ötürü, Lyonel'in erken yaşlardan itibaren kolayca fark edilecek asi bir Lord olacağı izlenimi oluşmuştu. Nitekim öyle de olmuştu -peki bunun Melissa tarafından yetiştirilmekle alakası var mıydı? Belki de. Lyonel, davranışları oldukça değişken biriydi. Bu onu -yukarıda bahsettiğimiz gibi- tahmin edilemez kılıyordu. Yine Lyonel, çelik kadar sert görünse de oldukça alıngan bir karaktere sahipti. Alıngan olmasına karşın Lyonel oldukça asabi bir karaktere de sahipti. Öfke onun ruhunda her zaman vardı fakat öfkesini kontrol etmeyi de biliyordu -bazen de bilemezdi fakat bu tanıma uygun değildi-. Lyonel oldukça karamsar bir yapıya sahipti, bu pesimist düşünce yapısı çoğu kez Lyonel'a zırh örmüştü. Lyonel, en kötüsüne hazırlanmak gerektiğinin en doğrusu olduğunda ısrarcıydı. Lyonel hırslıydı, kafasına koyduğunu yapmasıyla bilinirdi. Onun bu hırsı, çağının en büyük kişiliklerinden biri olmasına yol açmıştı. Ve Lyonel sabırsızdı, beklemeyi sevmezdi. Yine de Lyonel, sabırsızlığını bastırmayı öğrenmişti. Sabırsızlık onun pasif bir özelliği olarak kalmıştı. Lyonel diyarın bakirelerinin düşleyeceği kadar çekiciydi. Çekiciliğiyle uyumlu olarak Lyonel Hightower, tıpkı dıştan olduğu gibi kusursuz bir kılıç kullanıcısıydı. Kılıçlardaki yeteneğinin yanı sıra neredeyse tüm silahlarda oldukça baskın bir yeteneğe sahipti. Bunun sebebi çoğunlukla Lord Maekar tarafından eğitilmek miydi? Belki de. Lyonel, çoklarına göre dönemin en iyi kadife bilek savaşçılarından biri olarak bilinirdi. Onun kadife bilekliğinin ardında her ne kadar Harlas Redwyne yatsa da -Harlas Redwyne, Lyonel'in eğitmenliğini ve bir süreliğine Lord Lyonel'in korumalığını yapmıştır.- Lyonel'in da küçüklüğünden itibaren çabası takdire şayandı. Ser Harlas Redwyne'in yorumuyla, kendisiyle birlikte en iyilerinden biriydi -ayriyeten Ser Harlas Redwyne'in egoizmi, Lyonel'a çok batardı.-. Tüm bunlara rağmen gördüğümüz, savaşçılık onun kanında akan bir armağandı ve yeteneksiz asla bu kadar iyi olamazdı. Bu yeteneği ve çabası onu eninde sonunda tehlikeli bir savaşçıya ve kılıca dönüştürmüştü. Diğer bir yönünde ise Lyonel şehvetli bir karaktere sahipti fakat şehvetinin hiç bir şekilde kendisini gölgelemesine izin vermezdi. Ser Harlas Redwyne ile geçirdiği vakitler, onun şehvetin ne kadar tehlikeli bir şey olabileceğini görmesine sebep olmuştu. En sonunda Lyonel bir şafaktı, şafağın ışığı sertti fakat çoğu zaman da rengi değişkendi.

## **𝐇𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞**

### **𝐒𝐨𝐲𝐮𝐧 𝐆𝐞𝐭𝐢𝐫𝐝𝐢𝐠̆𝐢 𝐒𝐨𝐫𝐮𝐦𝐥𝐮𝐥𝐮𝐤𝐥𝐚𝐫 - 𝐃𝐨𝐠̆𝐮𝐦**

*Yıllar Fetihten Sonra 47'yi gösteriyordu. Eski Şehir'de Lord Humfrey'in yönettiği taştan inşa edilmiş etkileyici kalenin ardında, altınların süslediği genişçe odanın içerisini bir kadının çığlıkları eline almıştı. Hava nemliydi, sıcaktı ve bunaltıcıydı. Melissa Hightower'ın inlemeleri bunlardan dolayı değildi, bunların etkisi olduğu ancak söylenebilirdi. Doğum hiç beklenmeyen bir anda, erkenden gelmişti. Bu iyiye alamet değildi. Erken doğum tehlikeliydi, ölüm getirirdi ve bunu herkes bilirdi. "Humfrey!" diye inliyordu Melissa, kocasını acı acı çağırırken. Ebeler kadının etrafındaydı, Humfrey o kadar insan arasından görünmekten acizdi. Onun verdiği de kolay bir sınav değildi, Melissa'nın çığlıkları Eski Şehir Lordu'nu dehşete düşürüyordu. Ancak onun elinden bir şey gelmezdi. Melissa zayıftı, gençti ve küçücüktü. Humfrey ona kötülük ettiğini düşünmek üzereydi fakat bu bir zorunluluktu, soyları bunu gerektirirdi. Şafak olmak bunu gerektirirdi. Şafağın soyunun yaşamlarında çekmesi gereken zorluklar vardı ve her ne kadar şafaktan olduklarını göstermeseler de, Melissa'da biliyordu; onun Humfrey'e karşı da sorumlulukları vardı. Eğer o sorumluluğunu yerine getirmeye çalışırken ölürse ne olacaktı? Melissa için katlanılamaz düşünce, iğrenç manzarayı gölgelemek üzereyken ebelerden biri "Kafası göründü!" demişti. Humfrey'in gözleri açıldı, içini bir heyecan kaplamıştı; oğlunu sonunda kollarının arasına almayı diliyordu. Melissa'nın çığlıkları gittikçe azaldı ya da azalmamıştı, farklı bir kişinin ağlayışları onu bastırıyordu. Ağlayıştaki acıklı, içten gelen ses boğuyordu belki de bebeği. Melissa hissetti, çocuk huzurlu yuvasından dilemiyordu. Ancak onu zorunda bıraktılar. Annesinin kasığından sıyrılıp; tamamen çıktığında onu sarıp sarmaladılar, göbek bağını kopardılar. Küçük kalbinin bu dünyayı kaldırabileceğinden pekte emin değildi bebek, zaten henüz gözlerini de açtığı söylenemezdi, yuvasının sıcaklığını özlüyordu. Oradan erken kopmuş, bu Dünya'ya erken gelmişti, buna rağmen ağlayışları sustu ve bir süre sonra huzurla kendini keşfetmeye çalışıyordu; özünde her şeyin farkında olan o küçük bebeğin serzenişleri Melissa'nın kahrolmuş bir yorgunlukla bebeğe bakmasına sebep olmuştu. Sızlandı ve sızlandı. Humfrey beklemedi, bebeğin yanına adımlarını attı. Ebeler bile çocuktan tam olarak emin değilken Humfrey'in gözleri çocuğunu süzdü. Bebek tıfıldı, küçüktü. Erken doğmuştu, eğer üstatların söylediği doğruysa erken doğum bu çocuğa zarar vermeyecekti. Humfrey'in umudu bu yöndeydi, önceden bir çocuğunu yitirmişti, bir daha olmasına katlanır mıydı? Melissa bakamadan, "Bir oğlan." demişti ebelerden biri, Melissa gülümsedi; başardığını hissedermişçesine. Melissa sorumluluğunu yerine getirmişti. Humfrey'in gülümsemeleri de önce bebeği, sonra Melissa'yı bulmuştu. Bebek yavaşça Humfrey'in kucağına verilmişti, bebeğin sesi yavaşça kesildi; en azından bu duruma mahkum olduğunu kabul eder gibiydi. Onu biraz pışpışladı koskoca Eskişehir Lordu; Humfrey bebeği pışpışlarken gözleri Melissa'yla buluştu, ikisinin de yüzündeki ifade huzur doluydu. Bebeğin mavi mavi gözleri yavaş yavaş kırpılıp, babasına garipser bir şekilde kitlenmişken kendi babasının isteğini hatırlamıştı Humfrey. Bu doğacak çocuğun yeni bir çağı, tıpkı şafak gibi yeni bir dönemi açmasını diliyorlardı. "Ona Lyonel ismini ver, Humfrey." demişti babası, rica edercesinde. Şimdi aklına geldiğinde "Lyonel." demişti Humfrey; gözleri Melissa'yla buluşmuştu. Ne yani, Lyonel mu olacaktı küçüğün ismi? Yuvasındayken daha büyülü şeyler hayal etmişti, yuvasındayken dışarısının da böyle olduğunu tahmin etmiyordu. O zaman oradaydı ve şimdi buradaydı. Melissa gülümsedi, başını iki kere sallayıp onayladı, anlaşılan konuşacak dermanı yoktu. Humfrey nazikçe bebeğin kulağına başını eğdi; "Senin ismin Lyonel olacak. İsmini taşı ve şafağı yaşat." dedi. Bebek Lyonel'in tüyleri ürperdi, babasının sıcak nefesi onu çarpmıştı... O gün Lyonel Hightower ismi ilk kez zikredilmiş, Hanesi'nin mirasını taşıyacak kişi gözlerini ilk kez Dünya'ya açmıştı. Yüzünde mutluluk emaresi yoktu, nitekim; doğumu bile trajikti. Hem yuvasına olan özlemi hala bitmemişti. Neden buradaydı?*

### **𝐊𝐮̈𝐜̧𝐮̈𝐤 𝐋𝐲𝐨𝐧𝐞𝐥 - 𝐄𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐘𝐚𝐬̧𝐚𝐦**

*Bu şehirde Lordun surlarının ardı Eskişehir'in diğer geri kalanına göre daha huzurluydu. Güneşin vahşeti epey uzaktı fakat bazen bunaltmadığı söylenemezdi. Bunlar detaydı. Şimdi Lyonel, üzerine yüklenecek yüklerin farkına olmadan filizleniyordu. Annesi Melissa'nın iki gözünden biriydi, neden diğer gözünde sahibi değildi ki? Annesinin diğer gözünü sahiplenmiş bir ablası olduğunu fark ettiğinde Lyonel henüz küçük yaşlardaydı, ablası da pek yaşlı başlı sayılmazdı fakat ilk oyun arkadaşıydı. Ablasını pek hatırlamıyordu fakat tek bildiği o her, içinin alev gibi yanıp ona olan muhtaçlığını hissetmesiydi. Tek arkadaşıydı. Hem Lyonel'ın ablasından başka arkadaşı da olamazdı, anneleri sakınırdı, babaları sakınırdı. Lyonel tek erkek çocuktu ve sakınılırdı, belki de ablası onu bundan dolayı kıskanıyordu. Hem nereden bilebilirdi? Erkek olarak doğup, ablasına zorluk çıkaracağını. O dilerdi ki yuvasında kalsın, ablası annelerinin iki gözünün de sahibi olsaydı. Ancak o sıcak yerden tutulup çıkarıldığında, Lyonel'ın pek bir seçeneği kalmamıştı. Ayrıca ablası çok güzel bir oyun arkadaşıydı, hep oyunları öğretip hep oynatan taraf olurdu ve Lyonel bu oyunlara sıkı sıkı sarılırdı. Başka ne yapabilirdi ki? Erken doğması onun üzerine daha çok düşülmesine sebep olmuştu fakat Lyonel içini hissediyordu, bu kaos ortamına her ne kadar dahil de olsa içinde hiçbir şey eksilmemişti. Gerçi nasıl anlatabilirdi? Küçücük bir bebekti, ablası bile konuşmayı yeni yeni öğreniyordu. Lyonel? Lyonel yürümeye yeni başlamıştı. Anneleri Melissa'nın tatlı gülümsemesiyle ayağa kalkmayı öğreneli çok olmamıştı. Erken gelişine rağmen yaşıtlarından çok daha erken yürümeyi başarmıştı Lord Lyonel. Belki de şüpheli bir şeydi, Melissa hep kaygılıydı. "O bir Şafak, Melissa. Şafağın ışığını ateşini içinde taşıyor. Onun kudreti, içinde akan ışık kadar açık." demişti Humfrey. Gerçekten Şafak ne demekti? Bilmiyordu Lyonel. Henüz o kadar yetişmediğinin farkındaydı, hem Ejderha efsanevi bir şey olmalıydı. Annesinin karnında yuvasındayken, düşlediği şeylere benzetiyordu şafak sözcüğünü. Peki yürümek kudret meselesi miydi? Yürümekte bile bir alamet mi vardı? Fazlaca düşünce, Lyonel'ın küçük kafasını karıştırıyordu. Şu son zamanlarda annesinden uzak kalmıştı, annesinin karnının neden şiştiğini anlamamıştı. Ancak annesinin karnı şiştikçe, Lyonel farklı kişilerin ellerinde geziyordu. Ablası da öyleydi, hep Lyonel'ın yanındaydı. Ablası her geçen gün konuşmayı daha iyi söküyordu ve Lyonel ona özeniyordu. Bir gün Lyonel'da konuşacaktı, birkaç kelime ağzından çıkıyordu; orada tıkılı kalıyordu. Herhalde zaman lazımdı, farkına varıyordu.*

*Bu iyi bir şeydi çünkü zaman gittikçe ilerliyordu, Lyonel'ın ayakları yere daha iyi basmaya başlayıp konuşmayı az çok sökmeye başlamıştı. Şimdi annesinin çığlıklarını duyuyordu, Lyonel meraklanıp bacak kadar boyuyla sesin olduğu yere koşmaya başladığında karşısında babası çıkmıştı. Lyonel babasını geçmeye çalıştığında, Humfrey; Lyonel'ı tuttuğu gibi kucağına almıştı. Lyonel istemiyormuşçasına sızlandığında, baba Humfrey kızgın gözlerle bakmıştı. "Bir kardeşin olacak küçüğüm, tıpkı ablan gibi." demişti Humfrey, kızgın gözlerin kendinde değil nedimelere olduğunu fark etmişti Lyonel. Ancak o odaya ısrarla gitmek istiyordu, izin vermemişlerdi. Babası Humfrey onu nedimelerin kucağına bıraktığında, nedimeler onu dosdoğru ablasının yanına bırakmışlardı. Ağlamak istedi fakat babasının yüzündeki ifadeye özendi, kaşlarını çatmayı denedi.Ablası apaçık menekşe gözleriyle Lyonel'a baktığında "Noldu?" demişti, çocukluğundan gelen tiz sesiyle. "Annemi istiyorum!" diyerek karşılık vermişti Lyonel, ablası bir şeylerin farkında olarak ona bakmıştı. Gerçi iki çocuk, pek bir beyin fırtınası da yapamazlardı. İleride fark edecekti, yanlarına yeni bir dost eklenmişti. Kendisine benzeyen bir dostları daha vardı gerçi, babaları Humfrey "Damon" demişti ona. Lyonel pek anlamamıştı tabi. Şimdi yine aynı babası Humfrey, "Alicent, abin Lyonel'la tanış." demişti o minik şeyle Lyonel'ı tanıştırırken; isminin Alicent olduğunu tahmin etmişti. Eğer ablasının söyledikleri doğruysa, oyunlarına yeni bir arkadaş eklenmişti. O arkadaşla oyunlarına devam ettiler, ancak gittikçe büyüyordu. Büyüdükçe Ejderha'nın ne olduğunu bile öğrenmişti, ablasıyla oyuncak ejderhalarını dövüştürüyorlardı. Biraz büyüdüğünde Alicent bile dahil olabilirdi, hem Alicent çok tatlıydı ve Lyonel onunla oynamayı çok seviyordu. Sonra annesinin karnı tekrardan şişti, aynı çığlıkları tekrar etti. Bu sefer nedendi? Alicent zaten doğmamış mıydı. Hem, Alicent hala küçüktü. Sonra babaları gelmişti, aynı ses ve samimiyetle "Samantha, abin Lyonel'la tanış." tümcesini tekrar etmişti. Bu sefer Lyonel'da anlamıştı, ablası söylemeden oyunlarına yeni bir arkadaş katılacağını. Tabi bilmediği bir şey vardı, oyunlardan eksilen kişi Lyonel olacaktı. Lyonel'ın ayrılışı yavaş yavaş gerçekleşmişti, "Büyükbaban, Gerold." dedikleri biriyle tanışmıştı. Gerçi o adamı ileride tanıyacaktı, "Eski Şehrin Varisi!" diye anmışlardı Lyonel'i; anlamıştı. Ve şimdi, ayrılma vaktiydi.*

### **𝐘𝐞𝐭𝐢𝐬̧𝐞𝐧 𝐋𝐲𝐨𝐧𝐞𝐥 - 𝐄𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐘𝐚𝐬̧𝐚𝐦**

*Neden kardeşlerinin yanında değildi? Hem buradaki dünyaya çok yabancıydı. Buraya gelmeden önce babası ona "Sen Şafaksın, Lyonel. Görevlerin ve sorumlulukların var." demişti, neden görevi ve sorumluluğu olsundu? Küçücük bir çocuktu hem, tek işi oyun oynamak olan. Hem kardeşi Samantha'yı bile yeterince görememişti. Şimdi ise Lyonel'ın oyun oynamasına müsaade edilmiyordu, babası Humfrey'in peşinde perişan olmaktan başka çaresi de yoktu. Hayatında ilk kez duyduğu politikayı ve siyaseti, babası Humfrey'in yanında deneyimlemeye başlamıştı. Eski Şehir'nde herkes birbirini yerdi, babası da bir Küçük Lord'ti. Hem ona "Eski Şehrin Lordu Humfrey Hightower'ın oğlu ve varisi Küçük Lord Lyonel Hightower." diyorlardı, bu ismi beğenmişti. Havalı bir tınısı vardı. Yine de Lyonel'ın işi eğitim görmekti, Hightower Hanesi'nin yükselen yeni yıldızı olmalıydı. Humfrey hep böyle söylerdi, Lyonel zar zor anlardı. Küçük yaşlarında ona empoze edilen ruh, Lyonel'ı aşıyordu. Yine de serzenişler hiçeydi, zaten Humfrey "Şafak güçlüdür Lyonel. Tıpkı senin olacağın gibi." diyordu; küçük Lyonel ne diyebilirdi ki? Babası Humfrey varisini yetiştiriyordu. Şimdi Lyonel'da babasının oturacağı o yer için hazırlanıyordu. Bunun için eğitimler alacaktı, babası öyle söylemişti. Lyonel'ın hocası Varos Eranar adında biriydi, eğer babasının söylediklerine bakılırsa Varos çok bilgili biriydi; bu yüzden Lyonel'a eğitimini o verecekti. Varos'la eğitime başladığı zamanlarda ne olduğunu anlamaktan çok uzaktı Lyonel, Varos bir şey söylerdi ve Lyonel anlamazdı. İlgisini çekmiyordu ki? Tek istediği, kardeşlerinin yanına dönmek ve oyun oynamaktı. Gerçi bu şeylerin çoğu yakın zamanda değişecekti. "Fatih Aegon'ı bilir misiniz Küçük Lordum?" diye sormuştu Varos Eranar, "Neler yaptığını?" diyerek devam ettirdi. Sadece ismini duyduğunu anımsadı, "Ejderhası olan mı?" demişti küçük Lyonel. Gülümseyerek "Evet o. Fatih Aegon, kız kardeşleriyle birlikte Westeros'u baştan sona fethetti, tabi ki yanında ejderhası Kara Dehşet Balerion'da vardı. Ancak başarısının tek sırrı Ejderhalar değildi. Senin bir ejderhan var mı Lyonel?" demişti Varos, düşündü Lyonel ve oyuncak bir ejderhası olduğunu hatırladı. Gerçek değildi ki? Zaten aklına takılan tek şey o değildi, Balerion bir tanrı değil miydi? Gerçi Ejderha olduğunu da duymuştu. Annesi Melissa öyle söylemişti; ejderha mı tanrıydı, tanrı mı ejderhaydı? "Balerion bir tanrının ismi değil miydi?" diye sordu Lyonel. Varos'un yüzündeki gülümseme kızıştı. "Evet öyle, ejderhalarının ismine tanrılarından birinin ismini koymuşlar küçük Lord. Ancak soruma cevap vermediniz." diyerek devam edince, "Benim bir ejderham yok." dedi Lyonel üzgün ve kırgın bir şekilde. Varos, Lyonel'a yaklaşmıştı. "Demiştim ya, tek sırrı ejderhalar değildi. Fatih Aegon çok zeki biriydi, eğitimlerine önem vermişti. Onu Fatih yapan da buydu. Senin sırrın da eğitimin olsun Lyonel. O denli zeki ol ki; sen ejderhaların karşısında değil, ejderhalar senin karşında diz çöksün." diyerek sözünü tamamlamıştı Varos Eranar, belki de Lyonel'ı küçükken etkileyen en büyük sözdü bu. Ejderhalara diz çöktürmek mi? Bundan başka ne hayali olabilirdi. Varos Eranar'ın o sözünden sonra Lyonel'ın eğitime olan ilgisi çoğalmıştı, kardeşleriyle oyun oynamaktan başka şeyler de düşlemeye başlamıştı.Varos Eranar'la birlikte öğrendiği şeyler Lyonel'ın düşlerini daha da ileri safhalara taşıyordu; efsanevi savaşçılar, ejderha katilleri, gezginler ve kaşifler, tarihin yönünü değiştiren insanlar ve Yedi Krallığın Fatihi Aegon. Lyonel'ın hayal dünyasını süsleyen insanlar, onun için bir hedefin de oluşmasını sağlamıştı. Yine de onun yetiştiriliş amacında politika ve siyaset vardı, bunu eğitimlerinde sezmişti. Hightower Hanesi'nin neredeyse tüm diyarla didiştiğini, babasının da bu siyasetin savaş meydanında olduğunu öğrenmişti. Tüm eğitimleri, Lyonel'ın o küçük yaşta gözlerinin açılmasına sebep olmuştu. Yine de fazlasını istiyordu. "Kılıcım olmasını istiyorum!" demişti babasına, Humfrey gülümsemişti. "Kılıcı ne yapacaksın Lyonel?" diye sorduğunda, "Savaşacağım, düşmanlarıma karşı savuracağım!" diyerek karşılık vermişti küçük Lyonel. Humfrey kahkaha attı, dalga geçmek istemiyordu ancak elinde değildi. "Düşmanlarına karşı savaşmak için her zaman bir kılıcın olması gerekmez küçüğüm. Güzel bir sesin ortaya çıkardığı etkiyi, binlerce çeliğin çarpışması yaratamaz. Şöyle düşün Lyonel, neden çeliği kullananları yönetmek yerine çeliği sen kullanasın?" demişti Humfrey, küçük Lyonel'ın anlayabileceği en basit dildi bu. "Çelik tutanlar bana isyan ederse ne yapacağım? Hem, ejderhaları olmasına rağmen Valyrialılar bile Ghislilerle savaşmıştı!" diye karşılık vermişti Lyonel. Humfrey verecek cevap bulamamıştı. "Hay hay, sizi reddetmek bana düşmez Lyonel Hightower. Yarından itibaren kılıç talimlerine başlamanı sağlayacağım, mutlu oldun mu?" demişti Humfrey, Lyonel'ın o gün ki mutluluğu pahabiçilemezdi; sonunda hayallerindeki insanlara biraz daha yakınlaşmıştı. En efsanevi kılıç kullanıcıları hep erkeklerden çıkardı fakat ertesi gün gördüğü kişi bir kadındı, şaşırmıştı Lyonel. "Merhaba Küçük Lordum, ben Henaria Marten. Sizi eğitecek kişiyim." demişti, Lyonel garipsedi. "Nasıl yani, Leydiler de mi kılıç kullanıyor?" demişti. Henaria tatlı bir gülüş bahşetmişti Lyonel'a, asil bir görünümü vardı. "Hayır Lordum, ben bir Leydi değilim. Sadece sizi eğitecek olan bir kadınım. Hem neden Kadınlar kılıç kullanamasın? Yedi Krallığın Fatihlerinden biri olan Visenya Hightower, Vigilancei layığıyla taşıyordu." demişti Henaria gülümser vaziyette.*

*Lyonel hatırlamıştı, ona hak vermekten başka pek bir çaresi yoktu. Henaria Marten'i kolayca yenebileceğini düşünmüştü Lyonel ancak durumun aslını fark ettiğinde eğitmeni zalim bir rakipti, her eğitimden çıktığında ağrısı oluyordu Lyonel'ın; gerçi Henaria buna hafif doz diyordu. İleri dozunda ne olurdu? Tabi yanında Muhafız Harrold Caswell vardı Lyonel'ın, eğitimlerini hep izlerdi. "O kadın su gibi dövüşüyor Küçük Lordum, sizin daha agresif olmanız gerekir." demişti Harrold. "Nasıl yani?" demişti Lyonel merakla. "Anlayacağınızı sanmıyorum Küçük Lordum fakat kadının hareketleri oldukça kaygan, Westeros'un adabı bunu kabul etmez." demişti Harrold, o gün Lyonel anlamamış gibi karşılık vermemişti. Harrold'da zaten onun üzerine pek gitmemişti, o konuşmanın geçmesine rağmen Lyonel; sürekli talimlerine devam etmişti. Kılıç talimlerini Varos Eranar'a anlatmaktan da çekinmemişti Lyonel, "Hevesinizi anlıyorum Küçük Lordum fakat mücadelelerin hepsi böyle dönmez. Bazı savaşlar mızrakla, kılıçla ve kalkanla kazanılır fakat çoğu savaşlar kuzgunlarla." demişti Varos; Lyonel anlıyordu fakat ilgisi farklı yerdeydi. "Çeliğin tınısı, kuzgunların çıkardığı seslerden daha iyi." demişti Lyonel. "İçinizi hoş eden şeyler her zaman iyi değildir Küçük Lord Lyonel." demişti Varos kızgın bir sesle. Lyonel irkilmişti, Ser Harrold'a masumca bakmıştı fakat Ser Harrold tepki vermemişti. Lyonel o gün Eranar'a hak vermek zorunda kalmıştı. Lyonel'ın bu tür eğitimleri dışında da hayatı vardı, Lyonel Hisarı'nın içerisinde Küçük Lord'e ata binme eğitimleri de veriliyordu. Hatta belki de Lyonel'ın en çok sevdiği şey ata binmekti, henüz küçüktü. Yine atına bindiğinde yanında Ser Harrold vardı, at eğitimlerini de zaten Harrold verirdi. Yine Eski Şehrin Sarayı'nin içerisindelerdi. Yavaş yavaş devam ettiklerinde, Lyonel'ın gözü bir kuşa takılmıştı. Küçük Lord'un o zamana kadar bağımsız şekilde at sürmesine izin verilmemişti, zarar alabilirdi. Yine de o kuş, Lyonel'ın ilgisini çok çekmişti. "O kuşu istiyorum Ser Harrold." demişti tiz sesiyle. "Nasıl almayı planlıyorsunuz Küçük Lordum?" demişti Harrold, kendi atının üzerindeyken. Küçük Lord Lyonel gülümsemiş ve ani bir hareketle atını ileri sürdüğünde, kuşun üzerine gittiği barizdi. O gün Eski Şehir Sarayı'nın tümünü atıyla kuş kovalayarak dolaşmıştı Lyonel, Ser Harrold onu zar zor yakaladığında "Düşündüğümden daha iyi bir binicisiniz Küçük Lord Lyonel fakat bu hatanızı gizlemez." demişti. "Eğlendim, yetmez mi?" diyerek kahkaha atmıştı Lyonel. Ser Harrold'da kıkırdamıştı. Lyonel o gün gülmüştü, yine de gülüşü kursağına kaçmıştı. Bu yaptığı asilikten dolayı babası Humfrey'in ona verdiği tepki anormaldi, annesi Melissa bile Lyonel'ı savunamamıştı. O kadar küçükken Humfrey'ten bu kadar azar yemek, Lyonel için iyi gelmiyordu. Neden azarlanmıştı? Kötü bir şey yapmamıştı. "Ablanızla alakalı Küçük Lordum." demişti Ser Harrold detaya girmeden, Lyonel'ın moral bozukluğunu fark etmişti anlaşılan. "Babanızın kızgınlığını üstünüze alınıp, kendinizi kırmayın. Dik durun, Lordumuz da sizi öyle görmek ister." demişti. Lyonel sinirli bir şekilde "Dedeme söyleyeceğim!" demişti. "Dedeniz çok meşgul küçük Küçük Lord." dediğinde Lyonel'ın o gün sesi çıkmamıştı. Talimlerinin devam ettiği bir günde "Kılıç eline yerleşmiyor Lyonel." demişti Henaria, "Önündeki kılıçlardan birini seç ve benimle mücadeleye gir, en ileri gidebildiğin kılıç en iyi kullanabildiğindir." demişti; Lyonel'un önündeki kılıçlar onu ikileme sokmuştu. Ser Harrold arkadan gülmek zorunda olduğunu hissetmiş olmalıydı, Henaria sakince "Neye gülüyorsunuz Ser?" dediğinde "Küçük Lord Lyonel, Vigilance'in varisi Lordum." demişti Harrold; "Ona göre eğitilmeli." buradan sonra Marten kızmış olacak ki "Ben ortada bir Vigilance göremiyorum Ser." demişti. Ser Harrold'ın müdahalesine rağmen o gün birçok kılıcın stilini öğrenmişti Lyonel, "Yaşın küçük; hızlısın, eğer Braavos'ta olsaydık mükemmel bir hançer kullanıcısı olurdun Lyonel." demişti Henaria Marten. Harrold ise karışmamış, işlerini yapmasına izin vermişti. Lyonel, Vigilance'a olan hayranlığıyla "Hayır, ben Vigilance'i kullanacağım!" demişti. Henaria bu tepkiyi aldığında gülümsemişti, "Hayhay, uzun kılıcı al Lyonel. Başlıyoruz." dediğinde; Lyonel'ın eğitimin başka bir safhası ortaya çıkmıştı. Küçük Lord Lyonel'ın yaşı tüm bu olaylar çerçevesinde ilerliyordu. Gerçi bir şey eksikti, Uyanıklığı neredeydi?*

### **𝐄𝐫𝐢𝐬̧𝐤𝐢𝐧𝐥𝐞𝐬̧𝐞𝐧 𝐋𝐲𝐨𝐧𝐞𝐥 - 𝐄𝐬𝐤𝐢 𝐒̧𝐞𝐡𝐫𝐢𝐧 𝐆𝐞𝐧𝐜̧ 𝐋𝐨𝐫𝐝𝐮**

*Buraya geldiğinde, Eski Şehrin Saraysurlarının ardından bu kadar kaotik olduğunu tahmin etmemişti Lord Lyonel. Hırsızlar Pazarı'na geldiğinde söylenenlerden bile kötü olabileceğini de fark ettiği söylenemezdi. Neden buradaydı? Meraklıydı. Henaria Marten ile olan eğitimleri devam ediyordu Lyonel'ın, "Sana dans etmeyi öğretiyorum Lord, adabına göre dans etmezsen; sendeler ve düşersin." demişti Braavos'un savaşçı kadını, Lyonel'la neredeyse 8 yıl doldurmuştu Henaria; hatta Lyonel bu kadını annesinden çok gördüğünü bile farz ediyordu. Ve Lyonel tam olarak bu vakitlerde Vigilance'ı kuşanmaya başlamıştı, Henaria onu gerçek bir düelloya davet ettiğinde genellikle Lyonel o gün yarayla ayrılıyordu. Ser Harrold Caswelll ilerleyen yaşına rağmen Lyonel'ın bu halinden şikayetçiydi, "Yetersiz kalıyorsunuz Lordum, gerçi şu taş duvarların ardında bunu kırabileceğinizi sanmıyorum." demişti. Lyonel yine yorgunu, o haliyle cevap verememişti. "Ne önerirsiniz Ser?" dediğinde Harrold güldü, "Ben Caswelll Hanesi'nin bir üyesi olabilirim Lordum fakat biliyorsunuz ki Eski Şehir'nde büyüdüm." Harrold duraksamıştı. "Hırsızlar Pazarı'nda büyüdüm, hakkımda ki kötü söylentiler bir kenara; tüm becerilerimi orada kazandım. Orası vahşi Lordum, gerçek bıçakların bileneceği türden bir yer. Şu bilge bozuntusu Varos anlatmıştır belki de Köle Körfezi'ni? Ben Köle Körfezi'ni bilmiyorum Lordum, Hırsızlar Pazarı yeteri kadar pürüzlüydü ve yürümesi zordu." dediğinde Lyonel ne anlayacağını çıkaramamıştı bir süre. Ne yani? Varis Lord'i Hırsızlar Pazarı'na gitmeye mi teşvik ediyordu? "Hırsızlar Pazarı'na mı gitmeliyim Ser?" dediğinde Harrold güldü ve çekingen davrandı "Bu halinizle mi? Uzun süre yaşamazsınız Lordum. Size canlıyken ihtiyacımız var." dediğinde kıkırdamıştı Ser Harrold fakat Lyonel'ın kafasına bu fikir bir kere saplandığında, yakasını bırakmazdı. Henaria Marten ne diyordu bu durum hakkınada? Merak ediyordu Lyonel. Talimlerden biriydi, "Böyle dövüşmeyi nerede öğrendin Henaria?" demişti; Henaria Marten, Lyonel'ın ona Henaria demesini istemişti. "Ben mi? Doğu'da, Essos'ta öğrendim Lyonel." demişti Henaria, "Eğer kaynatmaya çalışıyorsan, hiç girme; darbelerim serttir." demişti fakat Lyonel öfkeyle öne çıkıp "Hayır! Yani. Amacım o değildi." biraz çekingen bir şekilde "Hırsızlar Pazarı'nı biliyor musun Henaria?" dediğinde Henaria garipsedi. Marten yavaşça bir köşeye çekilip, "Biliyorum fakat ne yapacaksın Hırsızlar Pazarı'nı?" ağzındaki bozuk Ortak Dil, Henaria'yı çekici kılardı. "Ser Harrold ancak ve ancak orada kendimi gösterebileceğimi söyledi.", Henaria tek kaşını kaldırdı. "Ser Harrold'ın kafası saç telleri kadar çalışıyor." diyip kafasını çevirdi "Belki de bu konuda haklıdır. Siz Lordum, gerçek mücadeleyi hiçbir zaman görmediniz." demişti fakat Henaria derine inmek istemiyordu. Lord Lyonel alması gereken mesajı aldığını farz etmişti, zaten ötesine geçemezdi.Henaria konuşmaya istekli olmadığını belirtip, Lyonel'ın eline bir kalkan fırlatmıştı. Öncesini düşündüğünde, şimdi neden Hırsızlar Pazarı'nda olduğu ortadaydı. Lyonel hevesler taşıyan, küçük bir çocuk olmasına karşın Hırsızlar Pazarı'na tek başına gelmekten acizdi. Yanında birkaç koruma vardı, en azından Eski Şehrin Sarayı'den ancak böyle ayrılabilmişti. Vigilance'ı hala kınında tutuyordu, gerçi Henaria kılıcı Lyonel'dan daha iyi kullanıyordu fakat Lyonel'ın da buraya gelme amacı o değil miydi? Camdı, kırılıp keskinleşmesi gerekirdi. Belki anlık bir heves, belki de aptallık fakat yolu buraya düştüğünde Lyonel'ın gördüğü manzara şahane değildi. Hırsızlar Pazarı karmaşanın içerisindeydi, kim ne derse desin asıl mücadele buradaydı. Harrold'ın ve Henaria'nın ne demek istediğini anlamıştı, Varos Eranar'ın bahsettiği Meereen sokaklarına benzetmişti önce; sonra vazgeçmişti. Gerçekten pek bir fark var mıydı? Anlamıyordu. Hırsızlar Pazarı'nun içerilerinde ilerlediklerinde, farkına varma eğilimi vardı Lyonel'ın; buradaki Dünya'nın Eski Şehrin Sarayı'den epey farklı olduğunu. Şimdi ne yapıyordu? Evet. Şimdiye geldiğimizde, Lyonel yerdeydi; karnına yediği bir yumruktan sonra hala ayağa kalkamamıştı. Ne olduğunu kendisi de fark etmemişti, bir grubun toplandığını ve birbiriyle didiştiğini gördüğünde, güçlü(!) Lyonel müdahil olmak istemişti belki de. Sonra tek bir yumruk ve Lyonel acı acı öksürüklere maruz kalmıştı, karnına giren sancı da onu kahretmişti. Gerçi sonunda böyle bitse bile Lyonel için senaryo iyiydi, tekmeleri her yerinde hissetmişti ve en son Lyonel'ın yanında getirdiği muhafızlar kendilerini ortaya koymuşlardı. Üstü başı ağrılı, hatta yaralı bir haldeydi Lyonel. Dövüşebilmiş miydi? Yaşı küçüktü, belki bir iki hamle. Üzerine koyamamıştı. Zaten o acıyla pekte duramayıp, gözlerini kapadığının ertesinde Sarayı'ın tanıdık kokusu Lord'un burnuna vurmuştu. Kraliçe Melissa onun başındaydı, öfkeliydi. Yüzünden anlaşılırdı. Lord Lyonel'ın gözü birkaç kırpılışla açıldığında, "Lord uyandı, Leydim." demişti nedimenin teki. Lyonel dikkat etmemişti. Ancak annesi Melissa'nın üzerine hiddetle geldiğini biliyordu. "Böyle bir aptallığı neden ve niçin yapasın Lyonel?", cevap verecek hali yoktu Lyonel'ın. "İşin neydi? Ne yapmak istiyordun aptal! Sana bir şey olsaydı neler olabileceğini biliyor musun?" tabi ya, Lyonel varisti. Melissa'nın oğlu değil de tahta Ashara'nın oğlu geçerdi, olabilecek şey buydu. O aciz haliyle bir şey diyemedi Lyonel, Melissa'nın söylenişleri ve azarlamaları bir yerden sonra boğuklaşmıştı. Zaten Lyonel'ın uykusu gelmiş, rüyalarına dalmıştı. Belki birkaç, belki birkaç hafta sonraydı. Henaria, Lyonel'ın halinden haberdardı. "Dayak yemek eğlenceli miydi? Sümüklü." demişti gülerek, Lyonel yeteri kadar sinirliydi.*

*Ser Harrold'ın da aynı tepkiyi vereceğinin öfkesi zaten mevcuttu, "Bana gerçek hiçbir şey öğretmedin Henaria! Eğer, eğer haklı olsaydın galip gelen taraf olurdum. Neden bu talimlere aptal gibi her sabah geliyorum? Ben Eski Şehrin Varisiyim! Halkından linç yiyecek bir Lord değilim. Söyle bana. İşin ne senin? Ne için para alıyorsun! Bana gerçeği vaadetmediğin sürece, talimlere katılmayacağım." demişti, Henaria Marten bile bu tepki karşısında ne diyeceğini bilememişti. Lord Lyonel'da bir ergenin serzenişleri vardı fakat öyle bile olsa haklı olduğunu düşündü Henaria. "Gerçeği istiyor musun Lyonel?" dediğinde, Lord öne çıktı ve zar zor kaldırabildiği Dark Sister'ı Henaria'ya doğrulttu. "Bana mücadeleyi göster, ölümü göster. Zayıf olmayacağım!" diyerek çıkıştı Lyonel, gerçi Henaria tek hamleyle Dark Sister'ı elediğinde gülümsemişti. "Pekala, bu gün dinlen. Yarın başlıyoruz." bu Lyonel'un mutsuz olacağı ilk hevesti. Tabi ki devamı gelecekti. Tek sıkıntısının kılıçla olduğunu düşünerekte hata yapmıştı Lyonel, Varos ile olan derslerinin de iç açıcı gitmediği açıktı. "Düşündüğümden daha aptal, daha hayal kırıklığısınız Lordum." demişti, Varos hep böyle konuşmazdı. Lyonel öyle ısrar etmişti. Kendini kanıtlama ihtiyacı hissetti, "Kendimi kanıtlayacağım Varos!" demişti. Varos gülüp, "Nasıl?" dediğinde "Sen seç." diye karşılık vermişti Lord. Yine de yaptığı bir başka hataydı, Varos o gün odadan ayrılmış ve belki de onlarca dakika sonra geri dönmüştü. Yanında getirdikleri de öyleydi. Yığınlarca sayfa parçası... "Bunlara çalışacaksın Lyonel. Bir hafta mühlet, sınav olacaksın. Aksi takdirde baban Humfrey'e durumunu açıklayacağım, hem kim bilir? Damon senden daha başarılı bile olabilir." dediğinde içine kin saplanmıştı Lyonel'ın, yapması gerektiğinin farkındaydı. Henaria olan talimleri de tam o sıralarda ağırlaşmıştı Lord'un, önemli sınavından bu sıralar geçiyordu. "Hızlı ol Lyonel!" diye çığırdığında Henaria, sert bir darbeyle Lyonel'ı sendeletmişti. Canının acıdığı belli olan Lyonel çığlık atmasına rağmen devam ediyordu, "Yavaşsın, karar mekanizman yok. Ahmak! İç güdülerine kulak ver." Henaria'nın çağrılarına kulak veriyordu Lyonel, o ileri atılıyordu ve kadın daha sert vuruyordu. O gün sürekli devam ettiğinde hırslandığını hissediyordu Lyonel, "Aptal. Beceriksiz." diye tekrar ettiğinde Lyonel'ın öfkesi gözünden okunur hal almıştı. Çocuktu, baskıya gelemedi. Gözünün karardığını hissediyordu Lord, ondan sonrasında tek bildiği hiddetle Henaria'nın üzerine saldırdığıydı. Henaria Marten, hatta olaya sonradan dahil olan Ser Harrold bile Lyonel'ın bu halini tanıyamamıştı. "Teslim oluyorum, Lord Lyonel. Zafer sizindir." demişti Henaria, bu Lyonel'ı teselli etmiş miydi? Henaria'ya harcadığı enerji, üzerine Varos Eranar'ın bindirdiği sınavla birleşince çileden çıkacak gibiydi. Halletmek zorunda olduğunun da farkındaydı. Belki de o hafta tüm rutini böyle geçmişti Lyonel'ın, Henaria'nın deyişiyle "Her anlamda." gelişmişti. Belki derslerin hırsındandır, belki de farklı hırslardır. Sınavını da vermişti Lyonel, Varos'un gözlerinin açık kaldığı anlaşılırdı. "Beklenmedikti Lordum." demişti, kusursuz değildi fakat eskisinden eser yoktu; Varos en azından böyle söylemişti. Bunları atlattığında rahata kavuştuğunu hissetmek istiyordu, öyle olmamıştı. "Bu başarılarınızın sizi etkisi altına izin mi vermeliyim Lordum?" demişti Ser Harrold, Lyonel güldü. "Başarılıyım!" dediğinde Ser Harrold gülümsemişti. Hayatında etkili bir adım olacaktı, Ser Harrold'ın amacı da oydu. Bu ağacı yaşken eğecekti. "Kılıcınızı kuşanın Lordum." demişti Ser Harrold, Kızıl Kale'nin tenha bir köşesinde kılıcını Lord Lyonel'a çekmişti. Lyonel şaşırmıştı, Ser Harrold ise gülüyordu. Lord'in yanında her zaman taşıdığı Vigilance, hala aynı yerindeydi. Çok beklemedi Lyonel, Vigilance'i çekti. Ser Harrold her anlamda Lyonel'dan ilerideydi fakat bunun anlamı neydi? Lyonel'a zarar mı vermek istiyordu? Bilmiyordu Lyonel, canının derdine düştüğünü hissetti. Harrold Darklyn'in ilk hamlesi sağdan geldiğinde, ağır bir sendelemeyle savuşturmayı bilmişti Lyonel. Sonra soldan gelmişti, hatta koluyla Lyonel'ı itmişti Harrold. Lord ayakta kalmayı başarmıştı, hamlesini de savuşturmuştu fakat korku bir kere saplanmıştı. Kılıçların darbeleri her yandan Lyonel'ın üzerine yağarken, Lord hepsini savuşturmaya çalışıyordu. Eğer Ser Harrold'ın söylediğine inanılırsa, 20 dakika boyunca Lyonel başarılı bir şekilde kendini savunmuştu. Ta ki çirkefliğe girene kadar, Harrold yerden tuttuğu kumu tümüyle Lyonel'ın yüzüne bocalayıp tekmesini Lyonel'ın göğsüne vurduğunda; ne Vigilance ne de Lyonel oyun içinde kalabilmişti. Ser Harrold elini Lyonel'a uzattığında "Egonuzun sizi ele geçirmesine izin vermeyin Majesteleri, aksi takdirde size ders vereceğim. Sürekli." demişti ve Lord tav olmuştu.Saray içerisinde de Melissa'nın Lyonel'a yüklendiği açıktı fakat ne yapabilirdi Lord? Elinden gelen buydu. Belki de Hırsızlar Pazarı'nu haliyle ziyaret etmeliydi. Ne Hırsızlar Pazarı mu? Es geçmezdi. Fakat bu sefer ki aptallığı başkaydı. Joro adama baktı, "Tam vaktinde Daraqas." dedi ve geriye çekildi.*

*Lord Lyonel'ın eli kılıcının kabzasını sıkı sıkı tuttu. Daraqas güldü. "Siz soylu bozuntularının sayısı şu sıralar oldukça fazla. Yanılıyor muyum Joro?" Bakışları vahşiydi, gözündeki yakut gülümsüyordu. "Eceline ayağınla yürüdün piç." dedi Daraqas, sözü biter bitmez Daraqas'ın ellerinde 2 Kılıç belirdi. "Kaçma piç, yorgun öleceksin." dediğinde Daraqas, Lord Lyonel dehşete düştüğünü hissetmişti. Lyonel beklemedi, Vigilance'i kınından çıkardı ve pozisyon aldı. Daraqas kahkahalar içerisinde Lyonel'ın üzerine yürümeye başlamıştı. Fakat Lyonel, konu kılıçlara geldiğinde fevkalede bir yeteneğe sahipti. Lord Lyonel kalkansız bir şekilde asla mücadele edemezdi, o yüzden Daraqas'ın Kılıçlarının darbesinden kaçmak en doğrusu olurdu. Daraqas yaklaştıkça, Lyonel uzaklaştı. "Sana kaçmamanı söyledim piç!", dedi Daraqas. Lyonel yaşadığı adrenalinle gülümseye fırsat buldu. "Kaçtığımı kim söyledi?" dedi Lord Lyonel, Vigilance'i elinde rüzgar gibi döndürürken. Kılıçlarının darbesinin arasından bir boşluk gördüğünü hissetti Lyonel, onun işini bitirebileceğini düşündü. Uzaklaşmayı bıraktığında, boşluğa adım attı Lord. Yine de o, ava giderken avlandı. Daraqas'ın Kılıcı Lord Lyonel'ın derisini ikiye yardığında Lord acıyla inledi. O anki dehşetle geriye kaçtı, panik yapmamaya gayret gösteriyordu. "Acıttı mı piç?", Varis Lord cevap veremedi; acısından mıdır? Bilmiyordu. Lyonel yaralı haliyle bir süre mücadele ettiğini hatırlayabiliyordu, Daraqas bir an olsun bile yorulmamıştı. Ne yapacaktı Lyonel? Tüm hikaye buraya kadar mıydı? "Hayal kırıklığısın!" sözü, içinden bir yerden kopup geldiğinde Lyonel'ın öfkesi dirilmişti. Daraqas'ın Kılıçlarından sıyrılmak can sıkıcıydı.Sıyrılmamaya karar verdi. Belki fark ettiğinde geç olmuştu fakat Daraqas'ın Kılıçları kısaydı, Vigilance ise oldukça uzundu. Bir kere, iki kere uzaklaştı Lyonel ve boşluğu bulduğu anda Vigilance'i tüm kolunun uzunluğuyla ileri doğrulttu. Daraqas kahkaha atarak kılıcını Vigilance'e savurduğunda, onun kılıcının kırılmasını beklemişti. Aksine, Hightower mirası kırılmadı ve Lyonel o an ki var gücüyle Daraqas'ın kılıcına karşılık vermişti. Sonucunda, Daraqas'ın tek kılıcı elenmişti. Şimdi dövüş, adildi. Daraqas şaşırmıştı, Lyonel'ın kılıcının neyden yontulduğunu o an anlamıştı. "Valyria'nın hilelerinden birini kullanıyorsun velet!" dediğinde Daraqas, Lyonel acı acı güldü ve "Oyuncağın mı kırıldı?" dedi. Sözler aktı; Daraqas ve Lyonel'ın mücadelesi devam etti. O an Daraqas'ı yorduğunu hissetti Lyonel, Vigilance saldıran taraftı ve Daraqas kaçmak zorunda kalan taraftı. Daraqas'ın sağdan açık bıraktığını fark etmişti Lyonel, soldan sert bir hamle deneyeceğini öngördü. Daraqas, kılıcını genişçe savurmaya karar verdiğinde hata yapmıştı. Bir göz kırpışı kadar geçen sürede Lyonel ne olduğunu hatırlamıyordu fakat göz kapakları açıldığında Vigilance, Daraqas'ın göğüs kafesini biçmişti. Daraqas çığırarak yere yığıldığında Joro'nun ve diğerlerinin gözlerini üzerinde hissetmişti Lord. Yine de o hissi uzun sürmedi, ilk önce gözleri karardı ve sonrası bir hiçlikti. Uyandığında başında Harlas Redwyne vardı, yoksa oaradan nasıl kurtulabilirdi? Gerçi ne kadar süredir uyuyordu, hatırlamıyordu. Bu son yaptığının nelere sonuç açacağını bile tahmin etmemişti. HarlasRedwyne "Cesurca savaştın." demişti o an, Lyonel ne cevap vereceğini bilemedi. Zaten acısı çoktu, bir de konuşarak mı kendini yorsaydı? Vazgeçti, konuşmayı reddetti. Ser Harlas'ın melek olduğunu fark etmemişti gerçi, annesi Melissa gelir gelmez HarlasRedwyne çekilmişti. Şimdi Melissa ne söyleyecekti? Ne yapmıştın Lyonel? Hatırlamıyordu. Hatırlayabilseydi bir şeyler söylerdi. Melissa bu sefer öfkeli değildi, sadece küçük bir gülücük ve sinsi bir bakışı vardı. "Benim oğlum değilsin Lyonel." demişti, ağzından bir şeylerin çıkmasına gayret göstermişti. Çıkmamıştı. Birkaç ay geçmişti. Harlas Redwyne ile olayı neydi? Ser Harrold, Şehir Muhafızları Lort Kumandanı olduğunda ve Henaria Marten; Braavos'a yelken açtığında öğretmensiz kalmıştı Lyonel. Varos? Yaşlılık ona vurmuştu. Ser Harlas Redwyne, onun bilgelikteki ve bıçağındaki yoldaşı olmuştu o saatten sonra. Daraqas'ı Hırsızlar Pazarı'nda öldürmeyi başardığında, -ki nasıl düştüğünden bile bir haberdi.- fakat sonrasında Harlas Redwyne'in yanında olduğunu hatırlıyordu. Lord Lyonel'ın cesurluğundan etkilenmişti belki de Harlas, onu yalnız bırakmamıştı. O günden sonra Vigilance'i daha iyi kullanmayı da Harlas'dan öğrenmişti, eksiklerini kapatmayı da. Onun tecrübelerini kendine tecrübe edinmişti. Şimdi Harlas, bir Muhafız'dı ve Lord Lyonel'ın isteğiyle Harlas Redwyne, Lyonel Hightower'ın koruması olarak görev almıştı. Bu onları daha da yakın kıldığı gibi, Lyonel'ın 17 yaşına kadar olan serüveninde olan etkili adamlardan birini Harlas Redwyne kılacaktı. 15 yaşında Harlas Redwyne tarafından yedinin ışığında Şövalye ilan edilmişti, Hırsızlar Pazarı'nu mesken edindiği de olmuştu. Lord Lyonel yetişmiş, hayatına hazır bir vaziyetteydi. Gelecekte ne olacağını sadece tanrılar bilirdi.*