Pierwsze zadanie Marie Colvin

Biorąc pod uwagę późną porę, Marie rozkazała ci iść spać, a w zasadzie sama polazła spać, nakazując murzynom wrzucić cię spętanego do ładowni, gdzie nie miałeś nic innego do roboty. Dopiero następnego dnia rozsupłano twoje węzły, co trwało do południa ze względu na grabowate łapy murzynów nie przywykłych do precyzji i delikatnych prac w skupieniu, ostatecznie rozcięli pęta maczetą. Zaprowadzili cię do kabiny kapitana. Marie czekała już za drewnianym stolikiem na trzech nogach, wyłożonym obrusem z koronką, na którym stał błękitny imbryk w kwiatki, z którego unosiła się gorąca para. W oknach wisiały ordynarne firaneczki, przez które przebijało się ostre słoneczne światło, złuszczając farbę olejną ze ściany, na którą padało. Pomieszczenie nie było zbyt przestronne, ale wystarczająco duże, aby być funkcjonalne, pozwalając poustawiać całą gamę anten, aparatów ze statywami, maszyn pisarskich, śpiworów i ubrań kamuflujących wokół kajuty.

*Witaj grubasie, przywitanie było jakie było, ale musisz zrozumieć, że my, dziennikarze, nie mamy łatwego życia, a ja tym bardziej nie mam teraz czasu na rozczulanie się. Usiądź. Co prawda włamałeś się na mój okręt wynajęty od somalisjkich piratów. Nawet nie wiesz jak ciężko go było zdobyć. Najpierw musiałam się z nimi skontaktować, korzystając z podziemnej siatki ulicznych prostytutek, które skierowały mnie do handlarza ludźmi, który to zdobywał zaopatrzenie u króla piratów. Kiedy go namierzyłam, musiałam się jakoś do niego dostać, nie ginąc przy tym, ale to było łatwe, wysmarowałam się pastą do butów i nie zauważyli nic podejrzanego. Następnie musiałam go jakoś skłonić do współpracy, w pierwszym momencie chciał mnie już sprzedać jak resztę, ale szybko zrezygnował, kiedy pokazałam mu palucha Wojtyły, jak wiadome przewodnika murzynów na temat seksualny, i zagroziłam, że posmyram go nim, odbierając płodność. Ale eh odbiegłam od tematu. Kanapkę?*

*Naturalnie, z masłem i boczkiem.*

*No więc włamałeś się na mój okręt, ale to może być dla mnie zbawienne. Ostatnio zaczęto mnie namierzać, ktoś chce koniecznie mnie uciszyć. To nie pierwszy raz zresztą, nie tak dawno temu, podczas wojny domowej na Sri Lance relacjonowałam wydarzenia od strony rebeliantów. Kiedy przeczołgiwałam się obok posterunku ich przeciwników w ścierwie dorodnego boa, którego własnoręcznie zadusiłam, obleśne żółtki stwierdziły, że są głodne i muszą coś zeżreć, a ja jak ta głupia i jeszcze niedoświadczona kwoka zapomniałam, że żrą to co popadnie i mnie dorwali i od razu rozpoznali, co nie było trudne, kiedy jest się najbardziej poszukiwaną dziennikarką w kraju. Ale i tak nadal byli głodni, więc przywiązali mnie na pal i okręcali nad ogniem jak kebaba. Gdyby nie fakt, że rebelianci też głodowali, i akurat postanowili zdobyć trochę mięsa, szturmując obóz, nie przeżyłabym. Od tej pory przebierałam się za wiatr, rozpościerając ręcę i biegając w błękitnym stroju, wydmuchiwałam powietrze, nikt nie był w stanie mnie rozpoznać. Eh znowu odbiegłam od tematu. Herbaty?*

*Poproszę trochę tego spalonego tłuszczu z patelni do szklanki*

*Także jestem namierzana i muszę się ukrywać. Tym razem mam do czynienia ze znacznie groźniejszym przeciwnikiem, który nie odpuści tak łatwo. Mam związane ręce i sama nie mogę podjąć żadnych działań. Odnośnie związanych rąk, na myśl przychodzi mi czas, gdy...*

*Na miłość boską, znowu zmieniasz temat kobieto*

*Ah tak, no tak. Ostatnio jak związano mi ręce...*

*Tak?*

*Jak ostatnio związano mi ręce, przeżyłam prawdziwe piekło...*

*Hmm no tak tak, wierzę*

*O co ci chodzi?*

*Ma to związek z tematem?*

*Hmmm sama nie wiem. W każdym razie ostatnio jak związano mi ręce i przeżywałam piekło, sama nie wiedziałam...*

*Jesteś pewna, że to jest istotne?*

*Naturalnie, że jest! Jak ostatnio związano mi ręce, czyli kilka lat temu...*

*Ale jesteś przekonana, że to jest istotne względem tego co chcesz mi tak gorączkowo przekazać?*

*Co za różnica, przestań mi przerywać! Kiedy ostatnio związano mi ręce...*

*Doprawdy, przecież widzę, że to kolejna niedorzeczna historia, a nie kontynuacja twojego głównego wywodu!*

*Po prostu zamilcz! Milcz! Kiedy spętano mi ręce...*

*Nie! Nie chcę tego słuchać! Po prostu wróć do tematu!*

*Kiedy związano mi ręce...*

*Nie!*

*Kiedy...*

*Nie!!!*

Gorączkowo wpatrywaliście sobie w oczy, tworząc przedłużającą się pauzę. Marie nie mogła aż usiedzieć w miejscu z tego napięcia, cała się trzęsąc.

\*cisza\*

\*nagłe przerwanie\*

*Kiedy...*

*Nie Nie Nie!!!!!*

*KiedyOstatnimRazemSpętanoMiRęceNieWiedziałamCzyPrzeżyjęDorwaliMnieNaziściIChicieliRozprućAleNiemieckaBaba-hitlerówaWpuściłaArabówDoKrajuIPoszliSięZNimiLaćZapominającOMnie -* wypluła jednym tchem z wyraźną ulgą na twarzy.

Uderzyłeś pięścią w stół ze złości z powodu porażki

*Także ten, wracając już do tematu, jestem namierzana i nie jestem w stanie nic z tym zrobić, mogę jedynie się ukrywać. Zaczęło się podczas reportażu na bliskim wschodzie, znowu się gazowali i bombardowali, ale trafiłam na niezły trop. Ale zanim będę mogła za nim podążyć, potrzebuję asystenta. W zamian za darowane życie pomożesz mi kontynuować dochodzenie i zgubić ogon, w innym wypadku obsmaruję cię tak w gazetach, że ludzie będą brzydzili się wręcz nią podetrzeć*! *W pierwszej kolejności udesz się do Dalaj Lamy i załatwisz mi tam azyl, ale dyskretnie, tam się też spotkamy. A odnośnie Dalaj Lamy...*

*Nie!!!!!*

*Ale co masz za problem?! Odnośnie Dalaj Lamy...*

Jednak tym razem to nie ty przerwałeś. Statkiem szarpnął potężny wstrząs, na pokładzie dało się słyszeć "STUPIDITY FROM A FOOLISH ANIMAL THING" i generalny zamęt.

*Ale co tu się dzieje! Musimy szybko zobaczyć! A odnośnie Dalaj Lamy, kiedyś mu już pomagałam, kiedy chiński rząd...*

Nie usłyszałeś dalszego ciągu, wybiegając z kabiny, aby poznać źródło zamieszania. I wtedy spostrzegłeś - do waszego okrętu dopływał właśnie drugi niemal identyczny. Na dziobie stał niski facet z opaskami na oczach, identycznymi jak Marie, lecz dwiema. Stał z pochodnią w ręku, podpalając lont w armacie. Kulejna kula wystrzeliła z impetem, zdecydowanie chybiając celu i wstrząsając okrętem.

*Co jest?! Znowu chybiłem?!*

*A jakżeby inaczej, mogłam się domyśleć, że to ty, Walterze Martinez! -* wykrzyczała Marie, która właśnie nadbiegła.

*Oczywiście! Doskonale wiesz, że nie oddam ci tegorocznej nagrody Pulitzera!*

*Twój artykuł o przejechanych kotach przez czołgi w Egipcie na pewno nie wygra! Sama jestem w stanie napisać lepszy w 15 minut!*

*Ha! I po to tu właśnie jestem, żebyś nie była w stanie tego zrobić głupia pindo!*

*Jesteś ślepy jak ogórek morski, niby co mi zrobisz?!*

*Nie bądź taka przemądrzała, prędzej czy później trafię i pójdziesz na dno niczym bachor bez kaftaników!*

*To mi przypomina sytuację...*

*Milcz wiedźmo! Już powinnaś być na dnie, nic już nie mów! Ty miałaś już nie żyć! Nie wolno ci mówić! Nie wolno ci oddychać, bo powinnaś być już martwa!*

*To mi przypomina jak...*

*Sensless beings, ładować armatę! Szybko, ona miała już nie żyć! Dlaczego ona jeszcze żyje!? Dlaczego znowu mi nic nie wychodzi!? \**chybiony wystrzał\*

Okrętem wstrząsnęło ponownie, wywracając wszystkich na pokładzie.

*Głupcze, prawie mnie zabiłeś!*

*Ha, i dobrze! Nie, nie dobrze! Miałaś już być martwa!*

*Jeszcze tego pożałujesz! A jeśli chodzi o te kaftaniki...*

*Zamilcz wreszcie! Tym razem trafię!*

*Ha już to widzę! A co do kaftaników...*

Korzystając z okazji, wymknąłeś się na szalupę i odpłynąłeś w kierunku Tybetu, szybko orientując się, że to nie o tym wrogu mówiła dziennikarka wojenna Marie Colvin

Tybet