WarsawMontessori Fight Club

**Prolog**

Szkoła, palenie, nauka, palenie, kolacja, wieczorna toaleta, spanie. Nazajutrz palenie, poranna toaleta, droga do szkoły, palenie, szkoła. W kółko to samo. Znacie to uczucie? Oczywiście, że tak, każdy je zna. Tak samo miałem ja, pomimo różnych wydarzeń, jak nie impreza to nocowanie w szkole. To jednak dalej życie przepełnione rutyną. Oczywiście w krótce zaczęły się problemy – przede wszystkim ze snem. Bezsenność niszczyła powoli mój organizm, nie mogłem się z tego wydostać.

W trzeciej liceum zdecydowałem się zmienić szkołę, to pomogło jednak na krótką chwilę. Chodziłem na różne bezsensowne spotkania, jak nie bookclub to inne kółko debatanckie. To przynosiło mi ulgę – mogłem sobie spokojnie zaburzyć moje głupie nudne życie. Zacząłem normalnie spać, dobrze się odżywiać. Wszyscy ci ludzie myśleli, że też jestem tak zapalonym czytelnikiem czy debatantem jak oni, a ja w zamian miałem zapewnioną atrakcję. Najbardziej lubiłem BookClub. Tam mogłem wygadać się do woli, a ludzie zamiast się śmiać z moich farmazonów, myśleli, że po prostu są głupsi.

Pewnego dnia pojawiła się jednak ona – Jadźka. Jadźka chodziła na bookclub od dawna, ale kiedy pewnego razu zobaczyłem, jak pali szluga przed spotkaniem koła kolorów, podszedłem i zapytałem co tu robi. W mig okazało się, że ta głupia szmata też chodzi na spotkania klubów, bo jej to pomaga. To nie pozwalało mi się skupić, spróbowałem podzielić się z nią konkretnymi dniami, jednak nie było to zupełnym rozwiązaniem problemu.  Jadźka dalej wbijała się na bookclub czy inne spotkania i przeszkadzała mi się skupić. Znów zacząłem gorzej spać – przestałem się udzielać. Jadźka niszczyła mi życie.

Kiedy pewnego razu zasnąłem w autobusie do domu, poznałem jego. Dźwięk oznaczający przystanek wybudził mnie z płytkiej drzemki. Zerknąłem na typa obok mnie. Skórzana kurtka, narzucona na różowy podkoszulek, ciemne okulary z czerwonawego szkła oraz szlug w ustach. Kurwa, szlug w autobusie? Ten gość musiał mieć na prawdę wyjebane w otoczenie.

Typ obrzucił mnie spojrzeniem znad okularów i zdjął je. Popatrzył mi w oczy.

- Co rozszerzasz?

- Słucham? – zapytałem zdziwiony, że otworzył do mnie gębę.

- Co na hajelu wziąłeś, jebany bananie. Widziałem że wsiadłeś na dolnej, tam wsiadają tylko te leszcze z montessori.

Kurwa chłopak wiedział o czym mówi. Musiał być stąd.

- Art i psychologie – mruknąłem – wiem, to nie najlepsze, ale mi się podoba. A ty co?

Typek uśmiechnął się i pstryknął szlugiem w stronę kierowcy. Wyciągnął wydrukowaną na szarym, chujowym papierze książkę, na której koślawymi literami chujową czcionką napisano „The anarchist cookbok – 2000 edition”.

- A ja rozszerzam chemię, mój przyjacielu. O! Politechnika. Masz. – wcisnął mi w rękę jakiś przedmiot i wyszedł z autobusu.

Ja też powinienem był wysiąść mniej więcej teraz, jednak wpatrywałem się jak zaczarowany w karteczkę. Pochyloną, zamaszystą kursywą, napisano na niej *Dawid Moniuszko ~~attorney at law~~ korepetycje z chemii HelpMate.*

Podróż do metra była dłuższa, bo przegapiłem przystanek, jednak kiedy dotarłem do domu, zobaczyłem coś strasznego. Miałem na ten tydzień zostać sam, więc rodzice i pies byli bezpieczni, jednak po domu nie zostało nic. Tam, gdzie kiedyś był mały segment na białołęce, widniały teraz wypalone ruiny. Pewnie zareagowałbym mocniej, jednak byłem zbyt zmęczony. Od dawna nie spałem.

Podróż w drugą stronę, na mokotów, przebiegła zaskakująco szybko. Emocje buzowały, jednak nie miałem siły ich okiełznać, ani dać się ponieść. Czułem, jak w żyłach tętni krew, a serce bije szybko, jednak nie reagowałem na to w ogóle.

Szkoła była już zamknięta, tak więc położyłem się na ławce i zasnąłem. Był piątek i musiałem spędzić w morskim oku cały weekend, jednak co lepszego miałem zrobić? Nie było innego wyboru. Miałem już zasypiać, kiedy w kieszeni płaszcza wyczułem małą karteczkę. No tak, mogłem napisać do dawida. Wyciągnąłem telefon i włączyłem facebooka.

**Rozdział 1**

Droga do jego domu była długa i męcząca. Nie spodziewałem się takiego wytwornego pałacu, jednak od środka okazał się zwykłym, obskórnym domem. Dodatkowo Moniuszko nie mieszkał w całym domu – do jego użytku był tylko wielki strych, umieszczony na samej górze. Łóżka i materace ustawione pod ścianami wskazywały, że pałac przygotowany był na mieszkanie wielu osób. Dawid wciągnął jedną z polowych pryczy do małego pokoiku umieszczonego nad jednym ze skrzydeł i rzucił we mnie materacem.

- Tam teraz śpisz. – warknął i ruszył w stronę drugiego pokoju, umieszczonego na przeciwległym końcu strychu. Do naszej dyspozycji była jedynie mała łazienka z kiblem i umywalką oraz jeden składzik, zamykany na klucz. Moniuszko za wszelką cenę nie chciał wpuścić mnie do środka, mówiąc, że nie jestem jeszcze na to gotowy.

Co weekend wracałem więc do Białki, spędzałem czas z Dawidem i pomagałem w obejściu gospodyni pałacu. W tygodniu spałem w szkole i dorabiałem w internecie jako freelancer. Nie miałem już czasu na chodzenie do bookclubu i innych tych głupot. Dodatkowo ciągle spotykałem Jadźkę. Znała się ona z Dawidem i jeździła czasem do Białki, aby się z nim spotkać. Nie wiem co tam robili, nie interesuje mnie to. Ja musiałem pracować, więc nie miałem na to czasu.

Znowu poczułem jak zżera mnie rutyna. Nie mogłem spać jeszcze bardziej niż kiedykolwiek. W końcu pewnego dnia, kiedy przechadzałem się po Białce z Dawidem, przyjaciel zapytał mnie.

- Ty mordo, jak to jest że ty tak siedzisz po nocach i nigdy zmęczony nie jesteś?

- Kurwa Dawid, ja chce spać. Nie mogę po prostu. Nie wiem jak sobie z tym poradzić.

- A próbowałeś się po prostu zmęczyć? Jakoś porządnie?

- Co masz na myśli?

W tej chwili jednak pięść Dawida wystrzeliła w moim kierunku. Spróbowałem się uchylić, jednak nie wyszło mi to. Usłyszałem chrupnięcię pękającej przegrody nosowej. Kolejny atak udało mi się odbić,  tym razem nie pozostałem dłużny przyjacielowi. Wcisnąłem mój łokieć w jego żołądek, po czym z całej siły kopnąłem kolanem w twarz. Drugi atak nie dotarł do celu, a Dawid złapał mnie za koszulkę i spróbował przewrócić. Podstawiłem mu nogę, a współlokator poleciał na twarz. Doskoczyłem do niego i uderzyłem kilkukrotnie, zanim zdołał mnie z siebie zrzucić. Przetoczyłem się, stanąłem na nogi i rzuciłem się w przód. Wiedziałem, że Dawid jest ode mnie silniejszy i większy, jednak nie zastanawiałem się nad tym. Cisnąłem nim w krzaki, a przyjaciel jęknął i klepnął w ziemię kilkukrotnie.

Siedzieliśmy, popijając bosmana szczecińskiego, i rozmawialiśmy o naszej walce. Czułem się świetnie, Dawid chyba też. Krew spływała z naszych kostek, nosów oraz rozbitych łuków brwiowych.

- Ej, ty chodzisz jeszcze na te twoje kluby w szkole? – zapytał mnie w końcu Dawid.

- No nie, nie chodzę. A co?

- A co gdybyśmy na przykład... założyli własny klub?

W ten sposób zaczęliśmy przynajmniej raz w tygodniu spotykać się i tłuc na podjeździe pałacu w Białce. Okoliczni menele oraz mieszkańcy wsi dołączali do nas niejednokrotnie. Nasz klub rozrastał się, jednak brakowało mu struktury oraz reguł. Wszystko miało się jednak zmienić po zaplanowanej przez szkołę wycieczki do pałacu...

**Rozdział 2**

Uczniowie szkoły skandowali imię Baniaka, który właśnie zakładał dźwignię Tymonowi. Materace, z których ułożono oktagon, już dawno nasiąkły krwią. Moniuszko opierał się o jedną z kolumn podpierających dach pałacyku i palił szluga, patrząc na walczących. Ja sam w kącie opatrywałem swoje rany. To była pierwsza prawdziwa gala fight clubu.

Dobrze, cofnijmy się może w czasie o kilka godzin.

Staliśmy wszyscy w kole, na ułożonych, czystych jeszcze materacach. Po środku przechadzał się Dawid, zaglądając każdemu głęboko w oczy i oceniając go. Były wśród nas kobiety, mężczyźni i inni. Moniuszko wybierał spośród tłumu najlepszych wojowników. Oczywiście, do użytku chłopców oddano kołchoz na górze, zwany również strychem, na którym mieszkaliśmy z moim przyjacielem. Było tam mnóstwo miejsca, a więc stwierdziliśmy, że pierwszą oficjalną konferencję możemy zorganizować u siebie.

Dawid wreszcie ustawił nas w rządku i przemówił.

- Panie i panowie, witamy w Fight Clubie. Pierwszą zasadą Fight Clubu jest: Nie mówimy o Fight Clubie. Drugą zasadą jest: NIE MÓWIMY O FIGHT CLUBIE. Trzecia zasada:  Tylko dwie osoby na walkę. Czwarta: Walczymy bez butów i biżuterii. Piąta: Jeśli to twoja pierwsza noc w Fight Clubie, musisz walczyć.

Następne minuty upłynęły nam na ustalaniu kolejki. Nasze dwie koleżanki były pierwsze, jednak ich walka nie była zbyt krwawa. Kolejna była walka Baniaka z Tymonem, zakończona remisem. Krew poleciała na materace, a panowie rozeszli się w zgodzie.

Natan, nowy członek Fight Clubu, był pierwszym przeciwnikiem Dawida. Młodszy i o wiele lżejszy nowicjusz, nie dał rady mojemu przyjacielowi. Pięści opadały na nieprzytomnego już przybysza, który do niedawna próbował się jeszcze osłaniać. Moi koledzy ściągnęli Moniuszko z młodego, i zawlekli w jeden z kątów pokoju. Następnie miałem walczyć ja z jakąś dziewczyną. Założyłem moją bardzo męską przepaskę na głowę, która podtrzymywała moje włosy. Walka była prosta, skupiałem się głównie na rzutach i chwytach, których nauczyłem się podczas bitek z Dawidem i menelami. Zobaczyłem kątem oka jak Moniuszko patrzy na mnie uśmiechając się lekko.

Zaareb przewyższał Dawida prędkością, w której nikt nie mógł mu dorównać. Mój kompan jednak nadrabiał swoje braki techniką oraz doświadczeniem. Rzucił młodszym kolegą o ścianę i uniósł dłonie w tryumfalnym geście. Jego przeciwnik podniósł się jednak i skoczył z niewyobrażalną prędkością. Wyglądało to jak trening neo z morfeuszem. Obydwaj wykonywali ciosy, oraz parowali ataki oponenta. Tłum westchnął kiedy Moniuszko przełamał gardę Zaareba, jednak tamten płynnie uniknął sierpowego i zamarkował własne uderzenie. Ten pojedynek trwał chyba najdłużej. Moniuszko okładał przeciwnika wściekle, kiedy on unikał z gracją każdego kolejnego ruchu.

W końcu jednak Zaareb popełnił błąd – przetoczył się po ziemi, chcąc zaatakować od dołu. Zamiast jednak wyprostować rękę, trafił czołem na wystawione kolano Dawida. Kolejny prosty kopniak, wycelowany w nos, spowodował, że młody Syryjczyk musiał się poddać. Moniuszko wyszedł zwycięsko i z tej walki. Chcieliśmy zacząć kolejną, jednak mój przyjaciel skoczył na pokonanego, wyjąc jak dzikie zwierze. Cholera, co w niego wstąpiło? Jak mieliśmy go powstrzymać?

Baniak skoczył na Moniuszko, próbując uchronić swojego kumpla, jednak tamten odrzucił go. Dawid przebił się przez tłum i przypadł do Zaareba. Gdybym nie złapał go wtedy za włosy, prawdopodobnie nigdy już nie moglibyśmy porozmawiać z kolegą z Syrii.

Wyprowadziłem Moniuszko na dół i zaczęliśmy nasz rutynowy taniec. Unikałem jego ciosów, samemu próbując wykonać własne. Musiałem przyznać, że tego konkretnego dnia był w swoim żywiole. Ruszał się jak prawdziwy wirtuoz walki, próbując dosięgnąć mnie za wszelką cenę. Ledwo dawałem radę sparować i unikać jego ciosów. Jeden z jego sierpowych dosięgnął mojej szczęki. Poczułem ukruszony ząb.

Wściekłem się. Dawid nigdy nie uderzył mnie tak mocno. Z całej siły przykopałem mu w kolano i spróbowałem zakończyć walkę jednym ciosem. Mój przeciwnik jednak, dość przytomnie, zwalił się na ziemię, nie pozwalając mojemu krótkiemu wypadowi dosięgnąć jego twarzy. Chłopak odturlał się na bok i podciął mi nogi. Sam upadłem, a wtedy on wszedł na mnie i uniósł pięść.

- Nie powinieneś był tego robić. – warknął przez zaciśnięte zęby.

Złapałem jego pięść i zrzuciłem z siebie. Na oślep uderzyłem łokciem i poczułem, jak Dawid wiotczeje. Ta walka była chyba najgorszą, jakiej w życiu doświadczyłem.

Kiedy wchodziłem na górę myślałem o Dawidzie, którego zostawiłem tam, leżącego we własnej i mojej krwi. Miałem nadzieję, że nie zrobiłem mu nic poważnego. Czułem się inaczej, jakby jednocześnie przeszył mnie podwójny ból i ulga.