Adalet Ateşi

## Kısa Hikâye

Parıldayan tapınağın basamaklarında bekleyen Abris'in eli ayağı titriyordu. Tapınağın kapılarında,  **Muhafız**'ın nöbet tutarmışçasına duran bir heykeli vardı. Batan güneş heykelin suratında karaltılar, eğdiği başındaysa göz alıcı bir hale oluşturuyordu. Ara ara altın zerrelerin parladığı beyaz bir taştan oyulmuştu. Omzunda devasa kanatları, önünde ise göğüs hizasında tuttuğu iki kılıcı vardı. Heykelin miğferle gizlenmiş yüzü ifadesiz, ciddi ve herhangi bir insana ait olmak için fazlasıyla mükemmeldi. Ayaklarının dibindeki kaidenin üzerinde yüzlerce mum yanıyordu.

Abris kılıcını ve kalkanını heykelin tabanına yasladı. Onlar da tıpkı heykelin ellerindeki taş kılıçlar kadar lekesiz ve hasarsızdı. Abris, Muhafız'ın Demacia'nın erdemli askerlerini kutsadığını duymuştu ve devasa heykelin önünde garip bir huzur hissediyordu.

Beyaz cübbeli, yaşlı bir kadın tapınağın kapılarından dışarı adım attı.

“Lütfen birkaç dakikanızı alabilir miyim?” diye seslendi Abris.

Kadın yavaşça Abris'e doğru yaklaştı.

“Işık Getirenler, dara düşenlere her zaman yardım eli uzatır. Anlat evladım, burada ne arıyorsun?” Kadının yüzü konuşurken kırışıyordu fakat gözleri nazik bakıyordu.

“Ben… Ben yarın savaşa gidiyorum,” dedi Abris. Yumruklarını endişeyle sıkıp açıyordu. “Kılıcımı ustaca kullanırım ve Demacia'nın şerefini korumak beni onurlandırıyor fakat bazen düşünüyorum da... Düşmanlarımı, topraklarımızı işgal eden barbarlar gibi katlediyorsam benim onlardan ne farkım kalıyor ki? Beyaz surlarımız ve görkemli sancaklarımızın altında tıpkı onların yapacağı gibi biz de onların kanını döküyorsak bütün bu ihtişam ne için?”

“Hmm,” diye karşılık verdi Işık Getiren. “Evet. Bir asker bile insan öldürmeyi hafife almamalı. Sana bir hikâye anlatayım.” Kadın kafasını heykele doğru çevirdi. “Ben anlatırken sen de Muhafız için bir mum yakar mısın?”

Abris diz çöktü ve heykelin ayaklarının dibinde duran dilek mumlarından birini kullanarak bir başkasını yaktı.

Işık Getiren hikâyesine başlarken sesi yaşından ötürü çatallaşıyordu. Kadın Abris'e, eskiden ona masallar ve halkının tarihini anlatan, artık hayatta olmayan büyükannesini hatırlattı. Anlattıklarından hangisinin gerçek, hangisinin büyükannesinin hayalperest zihninin bir ürünü olduğunu asla öğrenememişti.

“Çok eskiden, artık zamana yenik düşmüş ve yıkılmakta olan bir krallığın başındaki acımasız kral, halkını yoksulluğa sürüklemiş. Bu kral, müthiş bir kıtlık zamanı krallıktaki herkesi kalesinin avlusuna toplamış. Burada, kıtlığı sonlandırmak için eski kanunları bir kenara bırakacağını açıklamış. Ne de olsa buna hakkı varmış. Altın yaldızlı kanunnameyi alıp yere fırlatmış ve kanunun artık kendisi olduğunu ilan etmiş. Bundan sonra ağzından çıkan her kural ve hüküm ne olursa olsun yasa sayılacakmış.

Halkını koruma bahanesiyle ilk hükmünü vermiş. Doyurulacak çok fazla boğaz olduğu için yaşlıların yemek yemesinin bundan sonra yasak olduğunu söylemiş. Artık yaşlılar öldürülecekmiş. Başka bir yolu yokmuş.

Açlıktan yorgun düşen halkın, bu adaletsizliğe karşı koyacak gücü yokmuş. Kralın gardiyanları, yaşlıların katledilmesi için onları sıraya dizmiş.

Sıranın başında kır saçlı, yaşlı bir adam varmış. Tökezleyerek öne doğru bir adım atmış. Krala yalvarmaya başlamış. ‘Ben fırıncıyım! Bırakın da hem size hem de halkımıza ekmek yapayım,’ diye haykırmış. ‘Canımı bağışlayın!’

Kralsa, ‘Tekrar gençleşebilir misin?’ demiş. ‘Güçsüz ve zavallı vücudunu yine kuvvetli bir hale getirebilir misin? Hayır. O zaman kurtuluşun yok.’ Kralın işaret ettiği cellat kılıcını kaldırmış ve fırıncının kellesini uçurmuş.”

“İçler acısı!” dedi Abris, Işık Getiren'in sözünü keserek. “Kimse kralın yeni kanunlarına karşı çıkmamış mı?”

Işık Getiren gülümsedi. “Neyse ki bu vahim adaletsizliğe karşı çıkan biri varmış.”

“Ölümsüz Muhafız'ımız bu topraklarda asırlardır görülmüyormuş; fakat böyle ağır adaletsizlikler, bilinmeyen diyarların ötesine yankılar gönderiyor olabilir. Neyse, tam da bu sırada Muhafız belirmiş. Gök, kör edici bir ışıkla parıldamaya başlamış. Sanki yıldızların yansıttığı ışıklar tek bir noktada toplanmış ve Muhafız ihtişamlı bir şekilde ışıkların arasından çıkmış. Mucizeviymiş ama aynı zamanda korkutucuymuş. Onu görünce âdeta taş kesilen acımasız kralla yüzleşmiş.

‘Hiçbir kral kanunlardan üstün değildir,’ demiş Muhafız. ‘Adını söyle ve yargılanmaya hazırlan!’

‘Sadece kanunlardan üstün değilim kanatlı canavar, kanun benim.’ Kral kafa sallayarak korumalarına ilerlemeleri için işaret vermiş. Korumalar hep birlikte mızraklarını havaya kaldırmışlar. ‘Benim sayemde halkımın bir amacı var. Halkım yerini bilir ve bana müteşekkirdir.’

‘Kanunlar, adaletin biçim verilmiş halidir. Mutlak ve adil yargılar yazıya dökülür. Asla yok sayılamaz,’ demiş Muhafız.

Kutsal alevlerle yanan kılıçlarını çıkarmış. Havayı hakikatlerin ve cezalandırmanın kokusu sarmış âdeta. Devasa kanatlarını açmış. Alevler, her kanat çırpışında hışımla harlanıyormuş. Bir süre sonra kanatları da tutuşmuş. Gerçekten de yüreklere korku salan bir manzaraymış.

‘Madem halkını yönettiğini söylüyorsun, kılıçlarımın yargılayacağı ilk kişi sen olacaksın,’ demiş Muhafız.

Acımasız kral, Muhafız'ın cayır cayır yanan kılıçlarına ve alevli kanatlarına bakmış; fakat en korkutucusu, gözlerinde parıldayan öfkeymiş. Bakışlarında mutlak bir gazap varmış. Kral, güneşe bakıyormuş gibi olmuş. Muhafız'ın ihtişamındaki güzellik ve haşmette kaybolmuş. Aniden müthiş bir korkuyla ağlamaya başlamış. Muhafız'ın merhametine sığınmak için dizlerinin üzerine çökmüş ve ayaklarına kapanmış.

‘Değişebilirim,’ diye yalvarmış kral. ‘Hatalarımı anladım. Bencildim, ahlaksızdım ve tacımı hiçbir zaman hak etmedim. Lütfen beni bağışla. Bundan sonra kanunlara uyacağıma söz veriyorum.’

Muhafız sert bakışlarıyla kralı süzmüş. Kralın konuşması bittikten sonra Muhafız derin bir nefes almış. Sesi müthiş bir şekilde yankılanıyormuş. Sanki ilahlar onun aracılığıyla konuşuyormuş.

‘Yaptığın adaletsizlikleri geri alabilir misin, Kral?’ diye sormuş Muhafız. ‘Söylediğin yalanları silebilir, adil ve erdemli olan eski kanunlarımızla ters düşen hükümlerini olmamış kılabilir misin? Hayır. O zaman kurtuluşun yok.’

Muhafız hızlı bir hareketle, alevli kılıcını kralın kalbine saplamış. Kral, yere fırlattığı yaldızlı kanunnamenin üzerine kılıçla birlikte mıhlanmış. Acı içinde haykırıyormuş.

Kanunname göklerden gelen dehşet verici alevlerin arasında tutuşmuş. Bunlar sadece habis günahkârları küle dönüştüren ve namuslulara zarar vermeden onları arındıran kutsal alevlermiş.

Muhafız'ın alevleri kralın gardiyanlarını, konsey üyelerini, celladını ve uşaklarını yakarken acımasız kral çığlık atıyormuş. Alevler orada kalmamış. Cani kralın ve onun aşağılık takipçilerinin söylediği yalanlarla güçlenerek bütün krallığa yayılmış. Hayatta kalanlar bu görkemli günü asla unutmamış; çünkü halk, o gün adaleti ve onuru toplumun küllerinden yeniden inşa etme şansı yakalamış.

Ve eğer krallık yine kanunları unutup kargaşaya kapılırsa, insanlar Muhafız'ın göklerden bir kez daha ineceğine emin olmuş.”

Işık Getiren, Abris'e doğru bakarak gülümsedi.

“Krallardan fırıncılara, uşaklardan askerlere... hepimiz erdemli ve onurlu davranmalıyız,” dedi yaşlı kadın. “Çünkü kimse kanunlardan ve adaletten üstün değildir. Güneydeki sınırlarımıza saldırıp sahip olduğumuz bölgeleri işgal eden yağmacılar kanun tanımaz ve acımasız. Aldıkları her nefeste ve attıkları her adımda topraklarımızın güvenliğini tehdit ediyorlar. Demacia'nın kalkanı olmak, asil bir şeref ve haklı bir çabadır. Unutma, Muhafız kalbinde adalet olanlara her zaman şefkatle yaklaşır.”

“Anladım,” dedi Abris. Henüz savaşın lekeleriyle kirlenmemiş kılıcına baktı. Bundan sonra savurduğu her darbenin adalet adına olacağına yemin etti.

“Kuşkuya kapılırsan, Muhafız'ın o durumda ne yapacağını düşün. Onun gibi onurlu ve dürüstçe hareket ettiğin sürece Muhafız kılıcına yol gösterecektir. Kılıcını kanla ıslatmak zorunda kalsan bile...”

Işık Getiren hafifçe eğilerek selam verdi ve tapınağa geri döndü.

Abris, yaktığı mumun karanlıkta titreşmesini seyrediyordu. Ayağa kalktı ve kampına dönmek için yola koyuldu. Heykele son bir kez bakmak için arkasını döndüğünde, Muhafız'ın taştan yapılmış miğferinin derinliklerinde başka bir alev yanıyordu sanki.